Ponieważ konkurencja nie posiadała takiej samej rezerwy wolnych mocy, nie miała takiej samej możliwości.
Konkurenci, aby utrzymać się na rynku, zostali zmuszeni dostosować się do poziomu cen TV2.
W latach, kiedy TV2 podnosiła swoje ceny, dochodziło do ogólnego spadku obrotu ze sprzedaży reklam.
W przypadku gdy TV2 obniżyła ceny, spółka mogła natomiast podnosić obroty brutto.
Komisja stwierdziła, że obniżki cen, które stosowała TV2, prowadziły do osiągnięcia wyższego całkowitego zysku.
Dlatego polityce cenowej TV2 nie można zarzucić tego, że nie była nastawiona na osiąganie jak największych dochodów przez stację.
Wydatki na reklamę telewizyjną w Danii w porównaniu z krajami UE
(154) Porównanie cen duńskich operatorów oraz analiza polityki cenowej TV2 nie pozwala ocenić tego, czy poziom cen na duńskim rynku reklamy telewizyjnej był zbyt niski.
Niski poziom cen mógł powstać dlatego, że TV2 wykorzystała swą pozycję lidera do obniżenia całkowitych kosztów reklamy telewizyjnej poniżej poziomu, który obowiązywałby w przypadku normalnej konkurencji.
(155) Żeby wyjaśnić tę sprawę, Komisja analizowała dane ekonomiczne dotyczące rynku reklamy we wszystkich krajach UE i porównywała je z Danią.
Najlepiej porównywać jest duński rynek reklamy z innymi krajami nordyckimi i dlatego Komisja wykonała również porównanie między Danią i Finlandią, Szwecja i Norwegia [44].
Podstawowymi danymi analizy są: 1) wydatki na reklamę telewizyjną w stosunku do całkowitych wydatków na reklamę; 2) wydatki na reklamę telewizyjną per capita; 3) wydatki na reklamę telewizyjną w % PKB.
Kolejna tabela pokazuje przegląd tych danych [45].
Tabela 5
Informacje decydujące o wydatkach na reklamę telewizyjną w Danii, UE oraz innych krajach nordyckich
_BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wydatki na reklamę telewizyjną w stosunku do całkowych wydatków na reklamę (%) _BAR_ KD EU Kraje nordyckie _BAR_ 27 35 24 _BAR_ 29 37 25 _BAR_ 29 37 26 _BAR_ 30 37 27 _BAR_ 28 37 27 _BAR_ 27 37 27 _BAR_ 27 37 26 _BAR_
Wydatki na reklamę telewizyjną per capita (EUR) _BAR_ KD EU Kraje nordyckie _BAR_ 39 37 32 _BAR_ 44 40 36 _BAR_ 48 45 41 _BAR_ 51 49 44 _BAR_ 46 53 45 _BAR_ 47 60 54 _BAR_ 44 58 49 _BAR_
Wydatki na reklamę telewizyjną (w % PKB) _BAR_ KD EU Kraje nordyckie _BAR_ 1,49 2,20 1,45 _BAR_ 1,61 2,34 1,51 _BAR_ 1,70 2,46 1,62 _BAR_ 1,77 2,58 1,72 _BAR_ 1,51 2,70 1,66 _BAR_ 1,45 2,88 1,73 _BAR_ 1,34 2,71 1,55 _BAR_
(156) Z tabeli można stwierdzić, że udział reklamy telewizyjnej we wszystkich wydatkach na reklamę był w Danii niższy (27 %) niż średnia UE (37 %).
Jednak dane pokazują, że istnieje ogólny podział na północ i południe Europy [47].
W krajach południowych wydatki na reklamę telewizyjną są wyższe niż w nordyckich Państwach Członkowskich [48].
Ta sama sytuacja powstaje w przypadku udziału wydatków na reklamę telewizyjną w PKB [49].
Również wydatki na reklamę telewizyjną per capita pokazują wielką różnicę między Państwami Członkowskimi [50].
Jeżeli porównywamy dane krajów nordyckich, dochodzimy do wniosku, że duński model odpowiada modelowi wydatków reszty tych krajów.
(157) Na podstawie wcześniej podanych danych Komisja stwierdza, że nie ma jasnego i jednoznacznego dowodu na to, że ceny na duńskim rynku reklamy telewizyjnej były systematycznie i konsekwentnie obniżane przez politykę cenową TV2.
Ceny intermedialne
(158) Strona wnosząca skargę przekazała dane zawierające ceny porównawcze (w jednostkach CPM) [51] dla danego rodzaju środka przekazu i według poszczególnych krajów.
Dane pozwalają porównać koszty dotarcia do 1000 odbiorców w Danii, Norwegii oraz Szwecji [52].
(159) Dane te pokazują, że reklama telewizyjna w Danii jest tańsza niż w Szwecji lub w Norwegii [53]. W mediach drukowanych sytuacja jest natomiast odwrotna [54].
(160) Komisja nie może jednak sprawdzić prawidłowości przedłożonych danych. Dane takie nie są też opublikowane.
Ze względu na to, że informacje są raczej ograniczone i nie biorą pod uwagę ewentualnych różnic kulturowych, Komisja nie jest w stanie wyciągnąć z nich żadnych miarodajnych wniosków co do poziomu cen w różnych rodzajach mediów w Skandynawii.
(161) Dlatego Komisja stwierdza, że TV2 miała w czasie badanego okresu najwyższe ceny reklamy na duńskim rynku, ponieważ mogła ustalić cenę swojego produktu na poziomie 15—40 % wyższym niż konkurencja, w zależności od danej grupy odbiorców.
W porównaniu ze Szwecją oraz Norwegią ceny w Danii są niższe o około 20 %.
(162) Na podstawie wcześniej podanych analiz Komisja stwierdza, że z punktu widzenia pomocy państwa nie istnieją dzisiaj żadne jasne dowody na to, że TV2 nie starała się osiągać jak największych dochodów z reklamy, oraz że zachowywanie to spowodowało potrzebę wyższego finansowania ze Skarbu Państwa.
W każdym razie Komisja uznaje, że możliwy spadek dochodów TV2 ze sprzedaży reklam, nie jest wyższy niż wcześniej ustalona nadwyżka rekompensaty.
VI.
WNIOSKI
(163) Z powodów wymienionych powyżej Komisja stwierdza, że pomoc dla TV2, o której mowa w niniejszym postępowaniu, zawiera nadwyżkę w wysokości 628,2 mln DKK (84,3 mln EUR) oraz że kwota ta nie jest zgodnie z art. 86 ust 2 Traktatu zgodna ze wspólnym rynkiem i podlega windykacji.
Jeżeli chodzi o podmiot, który powinien zwrócić podaną kwotę, Komisja zwraca uwagę, że w grudniu, kiedy TV2 została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością TV2/DANMARK A/S (dalej zwaną TV2 A/S), cała kwota pomocy została przeniesiona do nowej spółki TV2 A/S. Wynika stąd, że cała kwota nadwyżki obciąża obecnie TV2 A/S i dlatego od tej spółki należy domagać się zwrotu.
Wartość nadwyżki obliczona została w skali rocznej na podstawie stanu na koniec każdego roku (31 grudnia).
Datę tę należy stosować do celów obliczania odsetek,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa przyznana w latach 1995—2002 na rzecz TV2/DANMARK w formie środków z opłat abonamentowych i innych środków opisanych w niniejszej decyzji jest zgodna z ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu, z wyjątkiem kwoty 628,2 mln DKK.
Artykuł 2
1.
Dania podejmie wszelkie konieczny środki, aby odzyskać wyżej wymienioną kwotę 628,2 mln DKK.
2.
Zwrot nastąpi bezzwłocznie na podstawie obowiązującego prawa krajowego, o ile prawo to pozwala na szybkie i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
3.
Kwota do zwrotu obciążona jest odsetkami za cały okres, licząc od daty oddania ich do dyspozycji beneficjenta do dnia zwrotu.
Oprocentowanie obliczane jest zatem w skali rocznej, począwszy od pierwszego roku, w którym miała miejsce nadwyżka rekompensaty.
W odniesieniu do kolejnych lat należne odsetki odpowiadają kwotom nadwyżki rekompensaty za dany rok.
4.
Należna odsetki, o których mowa w ust. 3, oblicza się zgodnie z procedurą określoną w art. 9 i 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [55].
Artykuł 3
Dania powiadamia Komisję w ciągu dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji o środkach podjętych lub planowanych w celu jej wykonania.
Informacje te zostaną przedstawione w kwestionariuszu zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Decyzja jest skierowana do Królestwa Danii.
Decyzja Komisji
z dnia 5 lipca 2005 r.
dotycząca programu pomocy, jaki Włochy zamierzają wprowadzić w życie w celu ochrony bergamot i ich produktów pochodnych w Kalabrii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1814)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2006/218/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po zwróceniu się do zainteresowanych stron o przedłożenie swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionym artykułem,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 20 stycznia 2000 r., zarejestrowanym dnia 25 stycznia 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej powiadomiło Komisję, na mocy art. 88 ust. 3 Traktatu, o projekcie ustawy przewidującej normy dotyczące ochrony bergamot i ich produktów pochodnych.
(2) Pismem z dnia 14 marca 2000 r. służby Komisji zwróciły się do władz Włoch o dodatkowe informacje w sprawie pomocy przewidzianej w wyżej wymienionym projekcie ustawy.
(3) Pismem z dnia 15 marca 2000 r., zarejestrowanym dnia 28 marca 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji fragment Gazzetta ufficiale della Repubblica Italiana ukazujący, że projekt wymienionej ustawy został opublikowany jako ustawa nr 39 dnia 25 lutego 2000 r. (dalej zwana "ustawą nr 39") oraz notę władz włoskich, z której wynika, że warunkiem udzielenia pomocy w ramach planowanego programu będzie zgoda Komisji.
(4) Pismem z dnia 5 czerwca 2000 r., zarejestrowanym dnia 9 czerwca 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje dodatkowe, o które zwrócono się do władz Włoch pismem z dnia 14 marca 2000 r.
(5) Po przeanalizowaniu tych informacji, służby Komisji zwróciły się do władz Włoch o dalsze informacje, pismem z dnia 28 czerwca 2000 r.
(6) Pismem z dnia 17 lipca 2000 r., zarejestrowanym dnia 25 lipca 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji odpowiedź władz Włoch na wyżej wspomniane pismo z dnia 28 czerwca 2000 r.
(7) Pismem z dnia 6 października 2000 r.
Komisja powiadomiła Włochy o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy przewidzianej ustawą nr 39 (Komisja podjęła decyzję w ścisłym tego słowa znaczeniu na posiedzeniu w dniu 20 września 2000 r.).
(8) Decyzja Komisji w sprawie rozpoczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [1].
Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przesyłanie uwag dotyczących danej pomocy.
(9) Komisja nie otrzymała od zainteresowanych stron uwag na temat pomocy.
II.
OPIS
(10) Artykuł 4 ustawy nr 39 przewiduje, że pomoc na rzecz gospodarstw rolnych, rolników indywidualnych lub zrzeszonych, jak również pozostałych podmiotów zajmujących się uprawą bergamot, udzielana jest na podstawie powierzchni uprawnej oraz ilości bergamot rzeczywiście dostarczonych.
Szczegółowe warunki oraz procedury związane z udzielaniem pomocy zostały ustalone rozporządzeniem Ministra Polityki Rolnej i Leśnej, po konsultacji z władzami regionu Kalabrii, konsorcjum bergamot, najbardziej reprezentatywnych organizacji branżowych, ośrodka badań cytrusów i ich produktów pochodnych Reggio Calabria oraz Instytutu Badawczego ds. Cytrusów Acireale.
Przewidywany budżet przeznaczony na sfinansowanie pomocy wynosi 2 miliardy ITL (1032914 EUR).
(11) Artykuł 6 ust. 1 i 2 ustawy nr 39 przewiduje pomoc na realizację planów mających na celu:
a) zwiększenie wielkości upraw bergamot, które mają zastąpić uprawy innych gatunków cytrusów;
b) przerzedzanie i/lub przeszczepianie;
c) rozwój szkółek i mechanizację gospodarstw;
d) budowę zabudowań gospodarczych;
e) realizację prac w zakresie infrastruktury na niewielką lub średnią skalę w celu obniżenia kosztów produkcji i zachęcenia do wznowienia upraw;
f) budowę urządzeń do celów przetwórstwa i wprowadzania do obrotu;
g) wykonywanie analiz i badań oraz zapewnianie pomocy technicznej;
h) realizację działań promocyjnych w sektorze handlowym.
(12) Rzeczone plany mogą przedkładać konsorcjum bergamot, gminy położone w strefach wymienionych w rejestrze działek, na których uprawia się bergamoty, jak również rolnicy indywidualni lub zrzeszeni, uprawiający działalność na tych samych obszarach.
(13) Pomoc udzielona w formie dotacji kapitałowych może dochodzić do 75 % wydatków kwalifikowanych, w ramach ogólnego pakietu w wysokości 6 mld ITL (3098742 EUR) na rok 2000 oraz 3 mld ITL (1549371 EUR) na każdy rok w okresie od 2001 do 2004 r.
(14) Artykuł 6 ustęp trzeci ustawy nr 39 przewiduje również pomoc na realizację planów dotyczących elektryfikacji oraz planów dotyczących odnawiania dróg gminnych i dróg dostępu do gospodarstw, przedłożonych przez gminy, na terenie których znajdują się drogi dostępu do gospodarstw zajmujących się uprawą bergamot. Ma to na celu ułatwienie dostępu do tych gospodarstw i umożliwienie mechanizacji upraw.
(15) Przewidywany budżet przeznaczony na sfinansowanie pomocy wynosi 4 mld ITL (2065828 EUR) na rok 2000 oraz 2 mld ITL (1032914 EUR) na każdy kolejny rok w okresie 2001–2004.
III.
WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA PRZEWIDZIANEGO W ART.
88 UST.
2 TRAKTATU
(16) Komisja wszczęła postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 Traktatu, ponieważ miała wątpliwości co do zgodności tego systemu pomocy ze wspólnym rynkiem.
Wątpliwości te dotyczyły kwestii, które przedstawione są poniżej.
(17) Z reguły władze Włoch, zamiast dostarczać odpowiedzi na konkretne pytania, które im stawiano, stwierdzały, że pomoc dotyczy jedynie interwencji przewidzianych w regionalnym programie operacyjnym w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [2], w formie zatwierdzonej przez instytucje Wspólnoty.
W chwili dostarczenia przez władze Włoch powyższych informacji badanie omawianego programu jeszcze trwało i nie istniała możliwość przewidzenia, jaka jego część zostanie zatwierdzona.
(18) Jeżeli chodzi o art. 4:
a) pomoc przewidziana w zależności od ilości dostarczonych bergamot wydawała się stanowić pomoc operacyjną niezgodną ze wspólnym rynkiem, jak zostało to określone w pkt 3.5 Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa [3]; władze Włoch nigdy wyraźnie nie zobowiązały się jej wycofać, pomimo że Komisja o to wniosła w swoim piśmie z dnia 14 marca 2000 r. (patrz odpowiedź, o której mowa w pkt 17);
b) pomoc przewidziana w zależności od uprawianej powierzchni została przedstawiona z rolnośrodowiskowego punktu widzenia; władze Włoch nie dostarczyły żadnych informacji, które pozwoliłyby zapewnić, że przestrzegane będą przepisy art. 22, 23 oraz 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [4], artykuły 12 do 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [5], oraz pkt 5.3 wytycznych.
(19) Jeżeli chodzi o art. 6 ust. 1 i 2:
a) z powodu braku szczegółowych informacji na temat charakteru wydatków kwalifikowanych, niektóre rodzaje pomocy mogą stanowić pomoc operacyjną;
b) planowana stawka 75 % była zbyt wysoka w przypadku środków dotyczących produkcji bergamot; poza tym nie wykazano, że przestrzegane są przepisy pkt 4.1 wytycznych, dotyczące gospodarczej żywotności gospodarstw lub przedsiębiorstw oraz punktów sprzedaży;
c) wspomniane infrastruktury nie zostały opisane wystarczająco szczegółowo; niektóre spośród nich mogą się odnosić do upraw indywidualnych i podlegać przepisom pkt 4.1 wytycznych, które przewidują stawki pomocy niższe niż 75 %;
d) w odniesieniu do przetwórstwa bergamot oraz wprowadzania do obrotu uzyskanego olejku bergamotowego (produkt nieobjęty załącznikiem I) nie wykazano, że przestrzegane są stawki pomocy i inne przepisy ustanowione wytycznymi w sprawie pomocy państwa na rzecz regionów [6] oraz wspólnotowych ram w sprawie pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [7];
e) w dziedzinie badań naukowych i pomocy technicznej nie wykazano, że przestrzegane są przepisy pkt 13 oraz 14 wytycznych, jak również przepisy ram wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na rzecz badań naukowych i rozwoju [8], (w formie) zmienionej komunikatem Komisji z 1998 r. [9](stawka wynosząca 75 % mogłaby być zbyt wysoka, jeżeli nie zostałyby spełnione niektóre warunki wymienione w tych tekstach);
f) w zakresie promowania olejku bergamotowego (produkt nieobjęty załącznikiem I) nie wykazano, że przestrzegane są odnośne przepisy wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz regionów.
(20) W odniesieniu do art. 6 ust. 3 nie przedstawiono żadnych szczegółowych informacji dotyczących wysokości planowanej pomocy oraz dostępu do pomocy, pomimo faktu, że Komisja zwróciła się do władz Włoch o te informacje w swoim piśmie z dnia 14 marca 2000 r.
IV.
UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ WŁADZE WŁOCH
(21) Pismem z dnia 26 października 2000 r., zarejestrowanym dnia 27 października 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji list od władz Włoch, w którym te ostatnie, w odpowiedzi na pismo z dnia 6 października 2000 r., zapowiadające wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu, stwierdzają, że zawiesiły mechanizmy przyznawania środków finansowych, o których mowa w ustawie nr 39.
(22) Pismem z dnia 29 listopada 2000 r., zarejestrowanym dnia 30 listopada 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji list od władz Włoch, w którym przedstawiono odpowiedź tych ostatnich na uwagi sformułowane przez Komisję w chwili rozpoczęcia postępowania.
(23) Pismem z dnia 14 lutego 2001 r., zarejestrowanym dnia 19 lutego 2001 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji list od władz Włoch, w którym te ostatnie uzupełniły swoją wcześniejszą odpowiedź, o której mowa w motywie 22.
(24) Pismem z dnia 21 września 2001 r., zarejestrowanym dnia 24 września 2001 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji kolejne uzupełnienie wcześniejszej odpowiedzi władz Włoch.
(25) Pismem z dnia 23 kwietnia 2002 r., zarejestrowanym dnia 25 kwietnia 2002 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji tekst projektu dekretu określającego szczegółowe zasady stosowania ustawy nr 39 oraz uwzględniającego elementy odpowiedzi dostarczone w pismach władz Włoch wymienionych w motywach 22, 23 i 24.
(26) Pismem z dnia 5 listopada 2003 r., zarejestrowanym dnia 7 listopada 2003 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji list od władz Włoch, w którym te ostatnie stwierdzają expressis verbis, że biorąc pod uwagę okres, jaki upłynął od chwili przekazania przez nie ostatniego listu, miały powody, aby uważać, że zaistniała sytuacja nosi znamiona sytuacji, w której milczenie wyraża zgodę, a tym samym pozwala im na stosowanie zasad zmienionych z uwzględnieniem uwag Komisji.
(27) Pismem z dnia 26 listopada 2003 r. służby Komisji powiadomiły władze Włoch, że podejście takie można stosować jedynie w odniesieniu do spraw dotyczących notyfikowanej pomocy państwa, nie zaś do tych, które są przedmiotem postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu, niemniej, jeżeli wyrażą takie życzenie, władze Włoch mogą zwrócić się do Komisji o przyjęcie decyzji w terminie dwóch miesięcy na mocy art. 7 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (obecnie art. 88) [10]. Służby Komisji powiadomiły również, że po otrzymaniu tego rodzaju wniosku Komisja przyjmie decyzję w przewidzianym terminie, zgodnie z wyżej wspomnianymi przepisami.
(28) Pismem z dnia 6 maja 2005 r., zarejestrowanym dnia 11 maja 2005 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji list od władz Włoch, w którym te ostatnie, zwracając się do Komisji o przyjęcie ostatecznej decyzji w terminie dwóch miesięcy, powołują się na przepisy art. 7 ust. 7 wyżej wymienionego rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Zgodnie z tymi samymi przepisami Komisja podejmie zatem decyzję na podstawie informacji, którymi dysponuje.
Treść projektu dekretu
(29) Artykuł 2 projektu dekretu przewiduje przyznawanie pomocy na inwestycje w gospodarstwach rolnych.
Wysokość pomocy i warunki jej przyznawania są następujące:
Wydatki _BAR_ Obszar(-y) o niekorzystnych warunkach gospodarowania [11] _BAR_ Inne obszary [12] _BAR_ Wymagania _BAR_
Budowa, zakup* lub modernizacja nieruchomości _BAR_ 50 % _BAR_ 40 % _BAR_ *Kalkulacja w oparciu o wartość nieruchomości, z wyłączeniem kosztów rozpoczęcia działalności _BAR_
Maszyny i sprzęt, w tym oprogramowanie komputerowe _BAR_ 50 % _BAR_ 40 % _BAR_ sprzęt używany patrz: [14] _BAR_
Koszty ogólne (honoraria architektów, inżynierów lub konsultantów; badania wykonalności; zakup patentów i licencji) _BAR_ 50 % _BAR_ 40 % _BAR_ 12 % kosztów całkowitych projektu _BAR_
Inwestycje w ochronę tradycyjnego krajobrazu [13] _BAR_ do 75 % _BAR_ do 60 % _BAR_ bez zwiększania mocy produkcyjnych _BAR_
_BAR_ 50 % + 100 % wydatków dodatkowych _BAR_ 40 % + 100 % wydatków dodatkowych _BAR_ przy zwiększeniu mocy produkcyjnych [15] _BAR_
(30) Z pomocy mogą korzystać jedynie takie indywidualne gospodarstwa rolne lub zrzeszenia gospodarstw rolnych:
- których rentowność potwierdza dochód netto na jednostkę pracy w wysokości przynajmniej 60 % dochodu referencyjnego określonego przez ISTAT, zgodnie z przepisami regionalnego programu operacyjnego dla regionu Kalabrii,
- które spełniają minimalne normy wspólnotowe w zakresie środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt,
- których dzierżawcy posiadają niezbędną wiedzę i umiejętności zawodowe,
- które zobowiążą się wykorzystać inwestycje na cele przewidziane w projekcie dekretu w okresie dziesięciu lat na nieruchomości oraz pięciu lat na majątek ruchomy.
(31) Do otrzymania pomocy nie kwalifikują się inwestycje mające na celu zwiększenie produkcji artykułów, których punkty sprzedaży nie istnieją na rynku lub które są sprzeczne z ewentualnymi ograniczeniami produkcji lub pomocy wspólnotowej, przewidzianymi w ramach wspólnych organizacji rynków.
(32) Artykuł 3 projektu dekretu przewiduje udzielanie pomocy na inwestycje w sektorze przetwórstwa i wprowadzania do obrotu.
Wysokość pomocy i warunki jej przyznawania są następujące:
Wydatki kwalifikowane _BAR_ Maksymalna stawka pomocy _BAR_
Budowa, zakup [16] lub modernizacja nieruchomości _BAR_ 50 % _BAR_
Maszyny i sprzęt, w tym oprogramowanie komputerowe [17] _BAR_ 50 % _BAR_
Koszty ogólne (honoraria architektów, inżynierów lub konsultantów; badania wykonalności; zakup patentów i licencji) _BAR_ 50 % _BAR_
(33) Z pomocy mogą korzystać jedynie przedsiębiorstwa zajmujące się przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu:
- których rentowność potwierdza zwrot z inwestycji (stosunek między przychodem gospodarstwa a zainwestowanym kapitałem) równy zwrotowi z inwestycji z każdej części działalności (nowe przedsiębiorstwa będą musiały wykazać swoją rentowność w chwili, gdy ich działalność osiągnie normalny tryb, zgodnie ze wskazówkami zawartymi w regionalnym programie operacyjnym – POR – regionu Kalabrii),
- które spełniają minimalne normy wspólnotowe w zakresie środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt,
- które zapewniają korzyści gospodarcze producentom podstawowym poprzez umowy na dostawę na okres co najmniej trzech lat począwszy od daty zakończenia inwestycji,
- które zobowiążą się zagwarantować przypisanie inwestycji na przewidziane cele w okresie dziesięciu lat na nieruchomości oraz pięciu lat na majątek ruchomy.
(34) W przypadku gdy beneficjenci są zarazem producentami, przynajmniej 60 % surowców musi pochodzić spoza gospodarstwa.
(35) Z możliwości skorzystania z pomocy wyklucza się inwestycje:
- mające na celu zwiększenie produkcji artykułów, których punkty sprzedaży nie istnieją na rynku lub które są sprzeczne z ewentualnymi ograniczeniami produkcji lub pomocy wspólnotowej, przewidzianymi w ramach wspólnych organizacji rynków,
- dotyczące handlu detalicznego.
(36) Artykuł 4 projektu dekretu przewiduje przepisy dotyczące wprowadzania i dalszego stosowania metod uprawy ekologicznej, z zachowaniem warunków ustanowionych w regionalnym programie operacyjnym dla Kalabrii, zatwierdzonym przez Komisję [18].
Przewiduje on, że przyznanie pomocy podlega następującym warunkom:
- zawarcie z regionem umowy w sprawie stosowania metod rolnictwa ekologicznego na całej powierzchni uprawianej rocznie, jak również przechowywanie dokumentacji przewidzianej rozporządzeniami (EWG) nr 2092/91 [19] oraz (WE) nr 1804/1999 [20] 3,
- spoczywające na beneficjencie zobowiązanie do przestrzegania zasad dobrych praktyk rolnych na powierzchni i w odniesieniu do upraw nieobjętych wyżej wymienioną umową.
(37) Przydzielone fundusze przewidziane w ramach tego środka pochodzą ze środków dostępnych w ramach regionalnego programu operacyjnego Kalabrii.
(38) Artykuł 5 projektu dekretu przewiduje udzielanie pomocy nowym konsorcjom i zrzeszeniom reprezentującym producentów bergamot, zamierzających uprawiać działalność w zakresie produkcji wysokiej jakości, o której mowa w rozporządzeniach (EWG) nr 2081/92 [21] oraz 2092/91, zgodnie z przepisami wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa.
Wspomniane konsorcja i zrzeszenia mogą również otrzymywać pomoc na wdrażanie systemów jakości i certyfikacji w odniesieniu do produktów objętych chronioną nazwą pochodzenia (PDO) oraz ekologicznych.
(39) Szczegółowe zasady przyznawania pomocy na rozpoczęcie działalności oraz na rozszerzenie działalności, o których mowa w motywie 38, są następujące:
Rozpoczęcie lub rozszerzenie działalności [22] Wydatki kwalifikowane _BAR_ Maksymalna stawka pomocy _BAR_
Wynajem pomieszczeń [23]Zakup sprzętu biurowego (w tym oprogramowania komputerowego)Koszty związane z pracownikamiKoszty operacyjneKoszty administracyjne _BAR_ Pomoc jest przyznawana najwyżej przez pięć lat; nie może ona przekroczyć 100 % kosztów poniesionych w ciągu pierwszego roku, później jest corocznie obniżana o 20 %. _BAR_
(40) Szczegółowe zasady przyznawania pomocy na wdrożenie systemów jakości i certyfikacji produktów objętych chronioną nazwą pochodzenia (PDO) oraz ekologicznych, o których mowa w motywie 38, są następujące:
Wydatki kwalifikowane _BAR_ Maksymalna stawka pomocy _BAR_
Normy ISO i HACCP: Koszty związane z wdrożeniem norm zapewniania jakości oraz systemów audytu środowiskowego; szkolenie osób, które będą stosować te normy. _BAR_ 100 % udokumentowanych wydatków (całkowita kwota pomocy nie może przekroczyć 100000 EUR na beneficjenta oraz na okres trzech lat [24] _BAR_
Tworzenie systemów kontroli i certyfikacji systemów jakości rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 oraz (EWG) 2092/91 _BAR_ 100 % udokumentowanych wydatków w pierwszym roku, następnie obniżane o ok.
16,7 % roczniedo chwili zakończenia (po sześciu latach) _BAR_
Pokrycie kosztów opłat wymaganych przez jednostki certyfikujące w zakresie wstępnej certyfikacji systemów zapewniania jakości i analogicznych systemów _BAR_ 100 % udokumentowanych wydatków w pierwszym roku, następnie obniżane o ok. 16,7 % roczniedo chwili zakończenia (po sześciu latach) _BAR_
Kontrola i certyfikacja metod uprawy ekologicznej _BAR_ 100 % udokumentowanych wydatków _BAR_
(41) Artykuł 6 projektu dekretu przewiduje przyznawanie pomocy na odnawianie dróg gminnych i dróg dostępu do gospodarstw (aby umożliwić maszynom dostęp do gospodarstw), jak również na elektryfikację obszarów, na których uprawia się bergamoty.
(42) Szczegółowe zasady przyznawania pomocy, o której mowa w motywie 41, są następujące:
Rodzaj inwestycji i beneficjenci _BAR_ Maksymalna stawka pomocy _BAR_
Inwestycje w infrastrukturę realizowane przez instytucje publiczne sieć dróg wiejskich i elektryfikacja _BAR_ 100 % _BAR_
Inwestycje w konstrukcję nowych dróg dostępu na obszarach wiejskich [25] z udziałem inwestycji prywatnych _BAR_ 75 % _BAR_
(43) Artykuł 7 projektu dekretu przewiduje udzielanie pomocy na badania nowym konsorcjom i/lub podmiotom reprezentującym producentów rolnych.
(44) Szczegółowe zasady przyznawania pomocy, o której mowa w motywie 43, są następujące:
Na bergamoty jako owoce cytrusowe
Badania i rozwój _BAR_ Maksymalna stawka pomocy _BAR_
Koszty personelu (pracownicy naukowi, pracownicy techniczni oraz personel pomocniczy zatrudnieni wyłącznie do celów badań),koszty narzędzi, sprzętu, ziemi i lokali użytkowanych wyłącznie do celów badań (z wyjątkiem dokonania przeniesienia o charakterze komercyjnym),koszty zakupionych usług konsultingowych oraz usług równoważnych, stosowanych jedynie do celów badań, w tym koszty samych badań, wiedzy specjalistycznej, patentów, opłat licencyjnych itp.,dodatkowe koszty ogólne poniesione bezpośrednio w wyniku działalności badawczej,inne koszty bieżące (takie jak koszty materiałów, zaopatrzenia oraz podobnych produktów) poniesione bezpośrednio w wyniku działalności badawczej. _BAR_ 100 % wydatków kwalifikowanych zgodnie z warunkami określonymi w komunikacie Komisji 98/C 48/2 [26] _BAR_
Na esencję z bergamoty
Badania i rozwój (Dz.U. C 45 z 17.10.1996) _BAR_ Maksymalna stawka pomocyi wydatki kwalifikowane [27] _BAR_
Badania przemysłowe i badanie wykonalności technicznej przed przystąpieniem do badań przemysłowych _BAR_ do 50 % kwalifikujących się wydatków _BAR_
Działania przedkonkurencyjne _BAR_ do 25 % kwalifikujących się wydatków _BAR_
(45) Artykuł 8 projektu dekretu przewiduje udzielanie pomocy na realizację działań mających na celu promowanie [28] bergamot i ich produktów pochodnych.
Beneficjentami są uznane zrzeszania producentów lub konsorcja i/lub podmioty reprezentujące producentów artykułów objętych chronioną nazwą pochodzenia (PDO).
Szczegółowe zasady przyznawania pomocy są następujące:
Kampanie reklamowe
Zrzeszenia lub podmioty reprezentujące producentów powinny zapewnić wszystkim producentom, na takich samych warunkach, dostęp do działań reklamowych. _BAR_
Przez reklamę rozumie się wszelkie działania mające na celu zachęcanie podmiotów gospodarczych lub konsumentów do zakupu określonego produktu, wszelkie materiały w tym samym celu przekazywane konsumentom, jak również działania reklamowe organizowane w punktach sprzedaży z myślą o konsumentach.
Nie uważa się za reklamę działań promocyjnych w rozumieniu pkt 8 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa na rzecz reklamy produktów objętych załącznikiem I do Traktatu oraz niektórych produktów nieobjętych załącznikiem I [30]. _BAR_
Działania reklamowe dotyczące jednego wspólnego tematu, których roczny budżet przekracza 5 mln EUR i które odnoszą się do nowych systemów kontroli jakości lub nowych marek, lub też powołują się na krajowe lub regionalne pochodzenie produktów, muszą być zgłaszane Komisji Europejskiej. _BAR_
Muszą być przestrzegane przepisy art. 2 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [29]. _BAR_
Muszą być przestrzegane przepisy wspólnotowe mające zastosowanie do danych produktów, zgodnie z pkt 25 wyżej wymienionych wytycznych. _BAR_
W odniesieniu do produktów opatrzonych znakiem jakości muszą być przestrzegane następujące warunki: dostępność znaku dla wszystkich producentów Wspólnoty, bez ograniczeń geograficznych lub związanych z pochodzeniem produktu oraz bez odniesień o charakterze geograficznym w samym znaku; uznawalność, na zasadzie równoważności, kontroli zrealizowanych przez uznane jednostki innych Państw Członkowskich; drugorzędne znaczenie pochodzenia w komunikacie reklamowym (zasada ta ma również zastosowanie w przypadku produktów nieopatrzonych znakiem). _BAR_
Rodzaj pomocy _BAR_ Maksymalna stawka pomocy _BAR_
Reklama produktów wysokiej jakości zgodnie z przepisami art. 28 Traktatu.
Reklama produktów opatrzonych nazwą pochodzenia w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Reklama produktów ekologicznych w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2092/91. _BAR_ do 50 % wydatków kwalifikowanych z możliwością zwiększenia do 75 % w przypadku MŚP [31]w obszarach celu 1. _BAR_
- wyłączona jest pomoc na rzecz indywidualnych przedsiębiorstw,
- przedsiębiorstwa realizujące kampanie reklamowe zostaną wybrane w drodze procedury zgodnej z przepisami dyrektywy 92/50/EWG lub, jeżeli dyrektywa ta nie ma zastosowania, w drodze procedur przejrzystych i zapewniających równe traktowanie,
- w każdym przypadku kampanie muszą spełniać przynajmniej jedno z przewidzianych kryteriów pozytywnych, ponieważ dotyczyć będą produktów ekologicznych, produktów wysokiej jakości lub produktów opatrzonych nazwą pochodzenia.
Promocja i rozpowszechnianie informacji o charakterze ogólnym
Rodzaj pomocy _BAR_ Maksymalna stawka pomocy _BAR_
Organizacja konkursów, wystaw i targówBadania rynkuRozpowszechnianie informacji _BAR_ do 100000 EUR na beneficjenta [33] oraz na okres trzech lat, w przypadku MŚP [34] 50 % wydatków kwalifikowanych, zastosowanie ma ta kwota, która jest wyższa _BAR_
(46) Artykuł 9 projektu dekretu przewiduje, że pomoc, której czas trwania nie został określony, może być kumulowana, jeżeli przestrzegane są maksymalne stawki podane w powyższych tabelach.
(47) Artykuł 11 projektu dekretu ustanawia ramy finansowe dostępne dla celów finansowania wyżej opisanej pomocy.
Wymienione pakiety finansowe są następujące:
- 2 mld ITL (1032914 EUR) na środki przewidziane w art. 4 (w zastosowaniu art. 4 ustawy nr 39),
- 6 mld ITL (3098742 EUR) na środki przewidziane w art. 2, 3, 5, 7 oraz 8 (w zastosowaniu art. 6 ust. 2 ustawy nr 39),
- 4 mld ITL (2065828 EUR) na środki przewidziane w art. 6 (w zastosowaniu art. 6 ust. 3 ustawy nr 39).
V. OCENA
(48) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu środków państwowych, w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(49) Środki przewidziane początkowo w ustawie nr 39, a następnie w projekcie dekretu, który został przedstawiony przez władze Włoch w piśmie z dnia 23 kwietnia 2002 r., w większości odpowiadają powyższej definicji (wyjątki przedstawiono w dalszej części analizy), ponieważ są one finansowane przy użyciu środków państwowych, sprzyjają produkcji niektórych towarów (bergamot i ich produktów pochodnych) i mogą wpływać na wymianę handlową ze względu na pozycję, jaką zajmują Włochy w tym segmencie rynku (Włochy są największym unijnym producentem bergamot i esencji z bergamoty, a część produkcji jest eksportowana do innych Państw Członkowskich).
(50) Jednak w przypadkach przewidzianych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu niektóre środki mogą, w drodze odstępstwa, zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(51) W rozpatrywanym przypadku, ze względu na charakter wyżej opisanych środków, jedynym odstępstwem, na jakie można się powołać, jest odstępstwo określone w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, które stanowi, że pomoc mająca na celu ułatwienie wykonywania niektórych rodzajów działalności lub umożliwienie rozwoju niektórych regionów gospodarczych może być uznana za pomoc zgodną ze wspólnym rynkiem, o ile nie zmienia w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem warunków wymiany handlowej.
(52) Ze względu na treść projektu dekretu przedstawionego przez władze Włoch możliwość zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, rozpatrzona zostanie w świetle następujących zasad:
- w odniesieniu do pomocy przewidzianej w art. 2, 4, 5, 6 oraz 8 projektu dekretu (jeżeli chodzi o promocję w szerokim tego słowa znaczeniu), wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa, dalej zwane "wytycznymi" [35](w rozpatrywanym przypadku oceny nie można dokonać w oparciu o przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2004 z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rolnymi [36], z uwagi na fakt, że jego art. 20 ust. 3 wskazuje na to, że w razie nieprzestrzegania tych warunków Komisja bada zgłoszenia, które w chwili wejścia w życie rozporządzenia są jeszcze rozpatrywane, w świetle wytycznych, oraz że w rozpatrywanym przypadku projekt dekretu nie wyklucza korzystania z pomocy przez przedsiębiorstwa niebędące małymi lub średnimi przedsiębiorstwami),
- w odniesieniu do pomocy, o której mowa w art. 3 projektu dekretu, wytyczne w sprawie pomocy państwa na rzecz regionów [37] oraz rozporządzenie (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [38], którego art. 9a ust. 1 [39] stosuje się do rozpatrywanych zgłoszeń innych niż zgłoszenia dotyczące pomocy na badania i rozwój,
- w odniesieniu do pomocy, o której mowa w art. 7 projektu dekretu, ramy wspólnotowe w sprawie pomocy państwa na rzecz badań naukowych i rozwoju [40], oraz komunikat Komisji z 1998 r. zmieniający ramy wspólnotowe w sprawie pomocy państwa na rzecz badań naukowych i rozwoju [41],
- - wytyczne Wspólnoty mające zastosowanie do pomocy państwa na reklamę produktów objętych załącznikiem I do Traktatu WE oraz niektórych produktów nieobjętych załącznikiem I [42], w przypadku środków reklamowych dotyczących bergamot jako owoców, oraz wytyczne w sprawie pomocy państwa na rzecz regionów w przypadku środków reklamowych dotyczących esencji z bergamoty,
- wytyczne, w odniesieniu do działań promocyjnych/działań w zakresie pomocy technicznej na rzecz producentów bergamot oraz wytyczne w sprawie pomocy państwa na rzecz regionów, jak również rozporządzenie (WE) nr 70/2001.
Pomoc przewidziana w art. 2 projektu dekretu
(53) Pomoc przewidziana w wyżej wymienionym artykule stanowi pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych i, jako taka, podlega przepisom pkt 4.1 wytycznych, które przewidują:
- stawkę pomocy w wysokości 40 % wydatków kwalifikowanych na inwestycje w strefach niebędących strefami o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz 50 % na inwestycje w strefach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, z możliwością zwiększenia tej stawki o 5 punktów procentowych w przypadku inwestycji realizowanych przez młodych rolników w ciągu pięciu lat od chwili rozpoczęcia przez nich działalności (stawka pomocy wyrażająca ekwiwalent dotacji brutto),
- listę wydatków kwalifikowanych obejmującą zakup, nabycie lub podniesienie jakości nieruchomości, zakup nowych materiałów i sprzętu, w tym oprogramowania komputerowego (zakup sprzętu używanego może być uznany za wydatek kwalifikowany, jeżeli spełnione zostaną cztery poniższe warunki: sprzedawca musi przedłożyć świadectwo potwierdzające dokładne pochodzenie sprzętu oraz fakt, że nie był on objęty żadną pomocą państwa lub pomocą Wspólnoty; zakup sprzętu musi przynosić szczególną korzyść programowi lub projektowi i musi być uzasadniony wyjątkowymi okolicznościami, takimi jak brak nowego sprzętu wówczas, gdy jest on potrzebny; koszty, a tym samym wysokość pomocy, muszą być niższe niż koszt tego samego sprzętu w stanie nieużywanym i musi zostać zachowana korzysta relacja ceny do jakości; techniczne i/lub technologiczne właściwości sprzętu muszą być zgodne z wymaganiami technicznymi projektu, a koszty ogólne (honoraria architektów, inżynierów i specjalistów, badania wykonalności, zakup patentów i licencji itp.) do 12 % dwóch pozycji kosztów wymienionych powyżej,
- konieczność, aby uzyskujące pomoc przedsiębiorstwa rolne można było, na podstawie ich perspektyw, uznać za żywotne ekonomicznie oraz by przestrzegały one minimalnych wymagań w zakresie środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt.
(54) Przepisy te uzupełnia inny bardziej ogólny przepis, zgodnie z którym systemy pomocy powinny stanowić, że nie może zostać przyznana żadna pomoc na prace, które już zostały rozpoczęte, lub na działania podjęte, zanim jeszcze wniosek o pomoc został przedłożony właściwym organom. Wynika to z faktu, że pomoc przyznana wstecznie na działania już podjęte przez beneficjenta nie mogłaby zostać uznana za pomoc zawierającą element zachęty, który musi zawierać wszelka pomoc niebędącą rekompensatą, aby można ją było uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem [43].
(55) W świetle przepisów przedstawionych w motywach 29 do 31 powyżej Komisja stwierdza, że wszystkie warunki wymienione w motywach 53 oraz 54 są spełnione, pod warunkiem że stawki pomocy podane w projekcie wyrażają ekwiwalent dotacji brutto oraz że pomoc zawiera zawsze element zachęty i nie jest przyznawana wstecznie, czyli na prace, które zostały przedsięwzięte przed złożeniem wniosku pomoc w odpowiedniej i należytej formie.
(56) W związku z powyższym Komisja, wezwana do przedstawienia swojej opinii w oparciu o informacje, którymi dysponuje, stwierdza, że planowana pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, o ile jest zarezerwowana dla beneficjentów, którzy rozpoczynają działania dopiero po złożeniu wniosku o pomoc u właściwego organu, oraz jeżeli stawki pomocy planowane w ramach projektu dekretu wyrażają ekwiwalent dotacji brutto.
Pomoc przewidziana w art. 3 projektu dekretu
(57) Rozpoczynając postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 Traktatu względem pomocy przewidzianej w art. 6 ust. 1 oraz 2 ustawy nr 39 na przetwarzanie bergamot i wprowadzanie do obrotu otrzymanego olejku, podkreślono, że nie zostało wykazane, że przestrzegane są stawki pomocy oraz inne przepisy ustanowione w wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz regionów oraz przepisy wspólnotowych ram dotyczących pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw.
(58) Artykuł 3 projektu dekretu wnosi szczegółowe informacje dotyczące stawek finansowania planowanych środków.
(59) Wskazana stawka pomocy (50 %) jest dopuszczalna, ponieważ odpowiada, niezależnie od planowanego ekwiwalentu dotacji, ekwiwalentowi dotacji zatwierdzonemu przez Komisję dla regionu Kalabrii w ramach badania listy pomocy państwa na rzecz regionów we Włoszech [44], a charakter opisanych wydatków kwalifikowanych dowodzi, że chodzi o pomoc na inwestycje początkowe w rozumieniu pkt 4.4 wyżej wymienionych wytycznych.
(60) Analogiczne rozważania mają zastosowanie w przypadku rozpatrywania pomocy w świetle rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001.
Jednak bez względu na to, który tekst prawa wspólnotowego ma zastosowanie w danym przypadku, Komisja nie jest w stanie określić, czy wniosek o pomoc jest składany przed wykonaniem projektu inwestycji.
(61) W związku z powyższym Komisja uważa, że jej wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem rozpatrywanej pomocy na przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu, zostały rozwiane jedynie w odniesieniu do pomocy jest udzielanej wyłącznie tym wnioskodawcom, którzy złożyli wniosek o pomoc przed rozpoczęciem inwestycji.
Pomoc przewidziana w art. 4 projektu dekretu
(62) W świetle wskazań w motywie 36 Komisja stwierdza, że rozpatrywane interwencje finansowe państwa stanowią udział finansowy Państwa Członkowskiego we współfinansowaniu środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w rozumieniu art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [45] i w związku z tym nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Pomoc przewidziana w art. 5 projektu dekretu
(63) Jeżeli chodzi o pomoc na rozpoczęcie działalności, której zasady przyznawania opisano w motywie 39, Komisja stwierdza, że tekst projektu dekretu zawiera wyraźne zobowiązanie dotyczące przestrzegania przepisów wytycznych (patrz: motyw 38).
Jednakże, z jednej strony, należy podkreślić, że pomoc musi być zgodna z pkt 10.3 wytycznych, które określają zasady, jakie mają stosować zrzeszenia producentów, aby móc się kwalifikować do otrzymania pomocy.
Z drugiej zaś strony należy zauważyć, że intensywność przewidziana w tabeli B.I projektu, w której mowa o obniżaniu wysokości pomocy o 20 % rocznie, musi zostać obliczona zgodnie z pkt 10.5 wytycznych, czyli zmniejszana o 20 punktów procentowych rocznie, a nie o 20 % wartości procentowej mającej zastosowanie do poprzedniego roku.
(64) Jeżeli chodzi o pomoc na wdrażanie systemów jakości i certyfikacji produktów PDO i ekologicznych, których zasady przyznawania zostały opisane w motywie 40, Komisja stwierdza, że przestrzegane są odnośne przepisy wytycznych (w tym przypadku przepisy pkt 13). Pomoc dotycząca kontroli i certyfikacji w odniesieniu do metod uprawy ekologicznej jest zgodna z przepisami ostatniego akapitu pkt 13.4 wytycznych i w związku z tym może być objęta odstępstwem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu jako pomoc przeznaczona na ułatwienie rozwoju niektórych rodzajów działalności lub niektórych regionów gospodarczych oraz niezmieniająca w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem warunków wymiany handlowej, podobnie jak pomoc na rzecz tworzenia systemów kontroli i certyfikacji systemów jakości zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92, zmniejszająca się w odpowiednim okresie do chwili wygaśnięcia, jak to również zaleca wyżej wymieniony pkt 13.4.
(65) Podobnie, pomoc przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z wprowadzeniem programów zapewniania jakości ISO oraz HACCP jest zgodna z większością wymogów wynikających z pkt 13.2 wytycznych.
Jednak pułap w wysokości 100000 EUR na beneficjenta i na okres trzech lat przewidziany w trzecim akapicie wspomnianego punktu stanowi kwotę pomocy mającą zastosowanie do różnych pozycji i wydatków, w skład których wchodzą koszty związane z wprowadzeniem norm zapewniania jakości oraz systemów audytu środowiskowego oraz pokrycie opłat pobieranych przez uznane jednostki certyfikujące; zgodnie z tabelą B.II załączoną do art. 5 projektu dekretu, wspomniany pułap ma mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do kosztów związanych z wdrażaniem norm zapewniania jakości oraz systemów audytu środowiskowego, natomiast opłaty pobierane przez uznane jednostki certyfikujące nie są objęte żadnymi pułapami, co sprawia, że możliwe jest przekroczenie kwoty 100000 EUR, jeżeli doda się do siebie te dwie pozycje kosztów.
Należy zatem uzależnić zatwierdzenie pomocy od tego, czy całość rozpatrywanej pomocy rzeczywiście mieści się w rzeczonym pułapie.
(66) Uwzględniając wszystkie te elementy, Komisja dochodzi do wniosku, że pomoc dotycząca kontroli i certyfikacji metod uprawy ekologicznej, jak również pomoc na tworzenie systemów kontroli i certyfikację systemów jakości zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2081/92 może być objęta odstępstwem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu jako pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych rodzajów działalności lub niektórych regionów gospodarczych oraz niezmieniająca w sposób sprzeczny z ogólnym interesem warunków wymiany handlowej, pod warunkiem że przestrzegany jest pułap przewidziany w akapicie trzecim punktu 13.2 wytycznych.
Pomoc przewidziana w art. 6 projektu dekretu
(67) Zgodnie z danymi w tabeli załączonej do art. 6 państwowe interwencje finansowe dotyczą jedynie infrastruktury będącej w ogólnym interesie publicznym.
(68) Wspomniane interwencje mogą być wówczas uznane za niestanowiące pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Pomoc przewidziana w art. 7 projektu dekretu
(69) Jeżeli chodzi o pomoc na badania związane z bergamotami jako owocami cytrusowymi, Komisja, w świetle tabeli załączonej do art. 7, stwierdza, że spełnione są warunki ustanowione komunikatem Komisji z 1998 r. dotyczącym wspólnotowych ram dotyczących pomocy państwa na badania i rozwój.
Pomoc ta może zatem być objęta odstępstwem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu jako pomoc przeznaczona na ułatwienie rozwoju niektórych rodzajów działalności lub niektórych regionów gospodarczych oraz niezmieniająca warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny z interesem ogólnym.
(70) Jeżeli chodzi o pomoc na badania związane z esencją z bergamoty, Komisja stwierdza, że w świetle tabeli załączonej do art. 7 wydatki kwalifikowane oraz stawki pomocy odpowiadają tym, które zostały ustalone we wspólnotowych ramach w sprawie pomocy państwa na badania i rozwój.
Pojęcia takie, jak badania przemysłowe i działania przedkonkurencyjne, nie zostały określone, ale tabela zawiera odniesienie do wspomnianych ram wspólnotowych.
W celu zwiększenia przejrzystości należy podjąć decyzję o umożliwieniu pomocy na rozpatrywane badania w zakresie esencji z bergamoty skorzystania z odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, pod warunkiem że pojęcia badań przemysłowych i działań przedkonkurencyjnych odpowiadają pojęciom wskazanym w załączniku I do wyżej wspomnianych ram.
Pomoc przewidziana w art. 8 projektu dekretu
(71) Jeżeli chodzi o działania reklamowe, Komisja zauważa, że rozpatrywana pomoc zostanie przyznana równocześnie dla bergamot jako owoców oraz dla ich produktów pochodnych (czyli esencji z bergamoty).
Reklama bergamot jako owoców
(72) W odniesieniu do reklamy bergamot jako owoców, wytyczne wspólnotowe mające zastosowanie do pomocy państwa na reklamę produktów objętych załącznikiem I do Traktatu WE oraz niektórych produktów nieobjętych załącznikiem I ustalają pewną liczbę warunków, które musi spełnić pomoc, aby móc skorzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu: rozpatrywana kampania reklamowa nie musi spełniać żadnego z wymienionych kryteriów negatywnych (reklama podkreślająca w nadmierny sposób pochodzenie produktów, reklama dla indywidualnych przedsiębiorstw, kampania sprzeczna z prawem pochodnym Wspólnoty) i musi spełniać przynajmniej jedno z przewidzianych kryteriów pozytywnych (w sektorze rolnictwa reklama skoncentrowana na produktach, których istnieje nadwyżka lub na gatunkach za mało uprawianych, na nowych produktach lub produktach zastępczych, których nadwyżek jeszcze nie ma, produktach wysokiej jakości – w tym towarów wyprodukowanych lub pozyskanych przyjaznymi dla środowiska metodami produkcji, takich jak produkty ekologiczne – na rozwoju niektórych regionów oraz na rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw). Poza tym stawka pomocy musi wynosić 50 % kosztów i, aby uwzględnić znaczenie niektórych wspomnianych kryteriów pozytywnych, może zostać podwyższona do 75 % wydatków w przypadku reklamy produktów wytworzonych przez MŚP mające swoją siedzibę w strefach, które mogą korzystać z pomocy z tytułu art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu.
(73) Komisja stwierdza, że pomoc zostanie przyznana z zachowaniem przynajmniej jednego z kryteriów pozytywnych (reklama produktów ekologicznych) wymienionych we wspólnotowych wytycznych mających zastosowanie do pomocy państwa na reklamę produktów objętych załącznikiem I do Traktatu WE oraz niektórych projektów nieobjętych załącznikiem I oraz bez spełnienia żadnego z kryteriów negatywnych wymienionych w tych samych wytycznych (drugorzędne znaczenie pochodzenia w komunikacie reklamowym, wyłączenie wszelkiej reklamy dla przedsiębiorstw indywidualnych, zgodność z przepisami stosowanymi w odniesieniu do danych produktów oraz z dyrektywą 2000/13/WE).
Rozpatrywana stawka pomocy w wysokości 50 % odpowiada również stawce przewidzianej w tych ostatnich, podobnie jak podwyższenie stawki w przypadku małych lub średnich przedsiębiorstw, biorąc pod uwagę fakt, że Kalabria jest regionem otrzymującym pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu.
(74) Uwzględniając wszystkie te elementy, Komisja dochodzi do wniosku, że planowana pomoc na reklamę bergamot jako owoców może być przedmiotem odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Reklama dotycząca esencji z bergamoty
(75) W odniesieniu do reklamy esencji z bergamoty Komisja podkreśliła, w chwili rozpoczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu, że nie została wykazana zgodność z właściwymi przepisami wytycznych w sprawie pomocy państwa na rzecz regionu [patrz: motyw 19 lit. f)]. Należy jednak stwierdzić, że esencja z bergamoty jest produktem nieobjętym załącznikiem I, zawierającym przeważająco produkty objęte załącznikiem I. Ze względu na to obejmują go także wspólnotowe wytyczne mające zastosowanie do pomocy państwa na reklamę produktów objętych załącznikiem I do Traktatu WE oraz niektórych produktów nieobjętych załącznikiem I, zgodnie z ich pkt 9.
(76) Uwzględniając fakt, że projekt dekretu przedstawiony przez władze Włoch przewiduje w odniesieniu do esencji z bergamoty identyczną pomoc jak dla bergamoty jako owocu, Komisja dochodzi do wniosku, że pomoc na reklamę w odniesieniu do esencji z bergamoty może również zostać objęta odstępstwem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu jako pomoc mająca na celu ułatwienie rozwoju niektórych rodzajów działalności lub niektórych regionów gospodarczych oraz niezmieniająca warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem.
(77) W odniesieniu do pomocy na promocję i rozpowszechnianie informacji ogólnych Komisja stwierdza, że beneficjenci mogą być równocześnie producentami bergamot i producentami olejku bergamotowego.
Promocja i rozpowszechnianie informacji ogólnych na rzecz producentów bergamot
(78) Komisja zauważa, że objęte usługi wchodzą w zakres pkt 14 wytycznych [46].
Komisja stwierdza również, na podstawie tabeli załączonej do art. 8, że wszystkie istotne warunki zawarte we wspomnianych punktach (stawka lub kwota pomocy, dostępność usług) zostały spełnione.
(79) Pomoc ta może zatem być objęta odstępstwem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu jako pomoc przeznaczona na ułatwienie rozwoju niektórych rodzajów działalności lub niektórych regionów gospodarczych oraz niezmieniająca warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny z interesem ogólnym.
Promocja i rozpowszechnianie informacji ogólnych na rzecz producentów olejku bergamotowego
(80) Komisja zauważa, że tabela E załączona do art. 8 projektu dekretu również opiera się na przepisach zawartych w wytycznych, jeżeli pomoc dotyczy producentów olejku bergamotowego.
Jak już wcześniej wykazano, olejek bergamotowy nie został wymieniony w załączniku I do Traktatu, a dotycząca go pomoc, bez względu na formę, nie może być objęta wytycznymi, lecz powinna być regulowana przepisami wymienionymi w motywie 52 tiret czwarte.
(81) - w odniesieniu do usług świadczonych przez doradców zewnętrznych, wielkość pomocy brutto nie przekroczy 50 % wartości kosztów tych usług; dane usługi nie będą działaniami ciągłymi lub okresowymi, nie będą też związane ze zwykłymi wydatkami operacyjnymi przedsiębiorstwa, takimi jak rutynowe usługi doradztwa podatkowego, regularne usługi prawnicze lub reklama,
- w odniesieniu do uczestnictwa w targach lub wystawach pomoc brutto nie może przekroczyć 50 % kosztów dodatkowych będących wynikiem wynajmu, przygotowania i obsługi stoiska (wyłączenie to dotyczy jedynie pierwszego uczestnictwa przedsiębiorstwa w danych targach lub wystawach).
(82) Bez względu na rozmiary przedsiębiorstwa beneficjenta środka nie uważa się/nie uznaje się za pomoc państwa, jeżeli przestrzegane są wszystkie wymogi formalne i materialne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 69/2001.
VI.
Wnioski
(83) - pomoc przewidziana w art. 2 projektu dekretu jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli pomoc zarezerwowana jest dla beneficjentów, którzy rozpoczynają prace dopiero po złożeniu wniosku o pomoc u właściwego organu oraz jeżeli planowana stawka pomocy wyraża ekwiwalent dotacji brutto,
- pomoc przewidziana w art. 3 projektu dekretu jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli jest przyznawana wyłącznie tym beneficjentom, którzy przedłożyli wniosek przed rozpoczęciem inwestycji,
- pomoc przewidziana w art. 4 projektu dekretu nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu,
- pomoc przewidziana w art. 5 projektu dekretu na kontrole realizowane w sektorze produktów ekologicznych, jak również na tworzenie systemów kontroli i certyfikacji systemów jakości na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 jest zgodna ze wspólnym rynkiem,
- pomoc przewidziana w art. 5 projektu dekretu na rozpoczęcie działalności lub rozszerzenie działalności zrzeszeń producentów oraz pomoc przewidziana w tym samym artykule na pokrycie opłat pobieranych przez jednostki certyfikujące za certyfikację wstępną systemów zapewniania jakości i systemów analogicznych jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli całość pomocy przeznaczonej na pokrycie kosztów związanych z wdrażaniem programów zapewniania jakości ISO oraz HACCP oraz opłat pobieranych przez jednostki certyfikujące nie przekracza 100000 EUR na beneficjenta oraz na okres trzech lat,
- pomoc przewidziana w art. 6 projektu dekretu nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu,
- pomoc w odniesieniu dla bergamoty jako owocu, przewidziana w art. 7 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem,
- pomoc w odniesieniu do esencji z bergamoty, przewidziana w art. 7 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli pojęcia badań przemysłowych oraz działań przedkonkurencyjnych odpowiadają definicjom zawartym w załączniku I do wspólnotowych ram w sprawie pomocy państwa na badania i rozwój,
- pomoc przewidziana w art. 8 projektu dekretu na reklamę bergamoty jako owocu oraz esencji z bergamoty jest zgodna ze wspólnym rynkiem,
- pomoc przewidziana w art. 8 projektu dekretu na promocję i rozpowszechnianie informacji ogólnych na rzecz producentów bergamot jest zgodna ze wspólnym rynkiem,
- pomoc przewidziana w art. 8 projektu dekretu na promocję i rozpowszechnianie informacji ogólnych na rzecz producentów olejku bergamotowego odpowiadających wspólnotowej definicji małego lub średniego przedsiębiorstwa jest zgodna ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem że spełnione są wymogi zawarte w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 70/2001,
- bez względu na rozmiar przedsiębiorstwa beneficjenta pomoc przewidziana w art. 8 projektu dekretu na promocję i rozpowszechnianie informacji ogólnych na rzecz producentów olejku bergamotowego nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, pod warunkiem że spełnione są wszystkie wymogi materialne i formalne zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 69/2001.
(84) Ponieważ władze Włoch poinformowały o tym, że mechanizmy przyznawania środków finansowych, o których mowa w ustawie nr 39 (patrz pkt 21), zostały zawieszone, odzyskiwanie kwot bezpodstawnie wypłaconych nie będzie konieczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc przewidziana w art. 4 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 4 projektu dekretu przedstawionego przez władze Włoch w następstwie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu względem art. 4 oraz 6 wspomnianej ustawy, nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 2
Pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 2 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli pomoc zarezerwowana jest dla beneficjentów, którzy rozpoczynają prace dopiero po złożeniu wniosku o pomoc u właściwego organu, oraz jeżeli planowana stawka pomocy opisana w projekcie dekretu wyraża ekwiwalent dotacji brutto.
Artykuł 3
Pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 3 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem pod warunkiem, że pomoc jest udzielana wyłącznie beneficjentom, którzy przedłożyli wniosek o pomoc przed rozpoczęciem inwestycji.
Artykuł 4
Pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 5 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem że całość pomocy przyznanej na pokrycie wydatków związanych z wdrażaniem programów zapewniania jakości ISO oraz HACCP oraz opłat pobieranych przez jednostki certyfikujące nie przekracza 100000 EUR na beneficjenta oraz na okres trzech lat.
Artykuł 5
Pomoc przewidziana w art. 4 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 6 projektu dekretu, nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 6
1.
Pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 7 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli dotyczy bergamoty jako owocu.
2.
Pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 7 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli dotyczy esencji z bergamoty pod warunkiem, że pojęcia badań naukowych i działań przedkonkurencyjnych odpowiadają definicjom zawartym w załączniku I do wspólnotowych ram w sprawie pomocy państwa na badania i rozwój.
Artykuł 7
1.
Pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 8 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli dotyczy środków reklamowych.
2.
Pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 8 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli dotyczy środków obejmujących promocję i rozpowszechnianie informacji ogólnych na rzecz producentów bergamot.
3.
Pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 8 projektu dekretu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli dotyczy środków obejmujących promocję i rozpowszechnianie informacji ogólnych na rzecz producentów esencji z bergamoty odpowiadających wspólnotowej definicji małego lub średniego przedsiębiorstwa, pod warunkiem że spełnione są wymogi zawarte w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 70/2001.
4. Bez względu na rozmiar przedsiębiorstwa beneficjenta, pomoc przewidziana w art. 6 ustawy nr 39 z dnia 25 lutego 2000 r., którego zasady stosowania określa art. 8 projektu dekretu, przeznaczona na promocję i rozpowszechnianie informacji ogólnych na rzecz producentów olejku bergamotowego, nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, pod warunkiem że spełnione są wszystkie wymogi materialne i formalne zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 69/2001.
Artykuł 8
Włochy informują Komisję, w terminie dwóch miesięcy, począwszy od daty notyfikacji niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu zapewnienia zgodności z przepisami art. 2, 3, 6 oraz 7.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lipca 2005 r.
dotycząca pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz dwóch liniowców pasażerskich dla rozwoju Polinezji Francuskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2731)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/219/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1540/98 w sprawie pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego [1],
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie ze wspomnianymi artykułami [2] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Komisja zatwierdziła w swojej decyzji 1999/719/WE [3], pomoc rozwojową przeznaczoną na budowę dwóch liniowców, R3 i R4.
Pomoc tę zatwierdzono, pod warunkiem że obie jednostki będą wykorzystywane wyłącznie w Polinezji Francuskiej przez okres co najmniej pięciu lat.
(2) Pismem z dnia 3 października 2002 r. Francja powiadomiła Komisję o udzieleniu przez władze francuskie zgody na eksploatację liniowców w pewnej mierze poza terytorium Polinezji Francuskiej.
(3) Pismem z dnia 2 kwietnia 2003 r. Komisja poinformowała Francję o swojej decyzji o wszczęciu postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do tego środka pomocy.
(4) Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4].
Komisja poprosiła zainteresowane strony o przesyłanie uwag dotyczących danej pomocy.
(5) Komisja otrzymała uwagi jednej z zainteresowanych stron.
Przekazała je z prośbą o ustosunkowanie się Francji, której władze odpowiedziały pismem z dnia 15 września 2003 r.
(6) Komisja otrzymała ponadto od Francji odrębne pisma, datowane odpowiednio na 11. czerwca i 13. października 2003 r., 10 lutego, 24. marca i 3. czerwca 2004 r. oraz 10 maja 2005 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA POMOCY
(7) Dwa niemalże identyczne liniowce pasażerskie R3 i R4, dostarczone odpowiednio w maju i we wrześniu 1999 r., zostały zbudowane w stoczni Chantiers de l’Atlantique z siedzibą we Francji.
Spełniały one warunki udzielenia francuskiej pomocy rozwojowej, jako że miały posłużyć wsparciu rozwoju turystyki w Polinezji Francuskiej, a więc regionie objętym pomocą rozwojową zgodnie z zasadami OECD oraz Wspólnoty w odniesieniu do przemysłu stoczniowego.
(8) Pierwotnymi właścicielami liniowców R3 i R4 byli francuscy inwestorzy prywatni.
Skorzystali oni z prawa do ulgi finansowej z tytułu poczynionej w nie inwestycji, zgodnie z systemem pomocy fiskalnej na rzecz inwestycji we francuskich departamentach i terytoriach zamorskich wprowadzonym "ustawą Ponsa" [5].
W decyzji Komisji 1999/719/WE element pomocy oszacowano na 41,6 % wartości liniowców.
(9) W ramach systemu pomocy opartego na ustawie Ponsa właściciele liniowców R3 i R4 zobowiązali się wydzierżawić je firmie Renaissance Financial na pięć lat po korzystnej cenie, a następnie po upływie tego okresu sprzedać je tejże firmie po cenie niższej od rynkowej.
(10) Pomoc na rzecz armatora miała zatem zostać udzielona za pośrednictwem właścicieli, zarówno w rozliczeniu rocznym, jak i w formie jednorazowej korzyści po upływie pięcioletniego okresu użytkowania.
W myśl decyzji 1999/719/WE pomoc zatwierdzono, pod warunkiem że – celem zapewnienia jej charakteru "rozwojowego" – obie jednostki miały być użytkowane wyłącznie w Polinezji Francuskiej przez okres co najmniej pięciu lat.
Ten warunek dotyczący użytkowania liniowców wygasał odpowiednio w maju i we wrześniu 2004 r.
(11) We wrześniu 2001 r. Renaissance Financial ogłosiła upadłość.
W porozumieniu z właścicielami (francuskimi inwestorami prywatnymi) umowa o użytkowanie liniowców R3 i R4 pomiędzy Renaissance Financial a właścicielami została rozwiązana z końcem 2001 r.
(12) Właściciele jednostek musieli zatem znaleźć nowego armatora.
Jedyną ofertę przejęcia w użytkowanie dwóch statków złożyła firma P&O Princess Cruises (dalej zwana P&O PC).
W rezultacie w sierpniu 2002 r. właściciele podpisali umowę z P&O PC opiewającą na trzyletni okres użytkowania jednostek, a następnie ich wykupienie przez P&O PC.
P&O PC była wówczas samodzielną notowaną na giełdzie spółką, jednak w kwietniu 2004 r. została przejęta przez Carnival Corporation i podzielona na dwie spółki zależne: P&O Cruises i Princess Cruises.
(13) Statek R3, ponownie ochrzczony jako Pacific Princess, użytkowany jest na całym obszarze Oceanu Spokojnego, obsługując także Australię i Alaskę.
Z kolei liniowiec R4, ponownie ochrzczony jako Tahitian Princess, ma port macierzysty na Tahiti w Polinezji Francuskiej.
Odbywa głównie rejsy pomiędzy wyspami Polinezji Francuskiej, czasem jednak wyrusza w inne regiony, jak na Wyspy Cooka i Samoa.
Spółka Princess Cruises jest operatorem obu jednostek.
(14) Bez względu na fakt, iż wbrew warunkom określonym w decyzji 1999/719/WE, wprowadzone zmiany prowadziły do użytkowania statków poza terytorium Polinezji Francuskiej, francuskie władze skarbowe zatwierdziły to rozwiązanie, utrzymując w mocy korzyści podatkowe udzielone na mocy ustawy Ponsa.
(15) Na mocy art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [6], Komisja może w przypadkach pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające.
Komisja powiadomiła Francję o takiej możliwości pismem z dnia 18 października 2002 r., na które władze francuskie nie udzieliły odpowiedzi.
(16) Zważywszy na jasno określone wymagania postawione przez Komisję w decyzji 1999/719/WE i na fakt przynajmniej częściowego użytkowania każdego z omawianych statków poza terytorium Polinezji Francuskiej, Komisja uznała, w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania w tej sprawie, iż warunek określony w jej decyzji z 1999 r. nie jest już spełniony, co budzi podejrzenie, że pomoc państwa jest udzielana niezgodnie z przeznaczeniem.
III.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ ZAINTERESOWANE STRONY
(17) Spółka akcyjna European Corporate Partners (ECP), będąca współwłaścicielem statku R3, przekazała swoje uwagi pismem z dnia 16 lipca 2003 r.
Zdaniem ECP pomimo zmian w użytkowaniu statków wymogi dotyczące ich użytkowania pozostają spełnione.
Przedsiębiorstwo Princess Cruises zobowiązało się do inwestycji lokalnych w wysokości 4 mln USD na rzecz rozwoju turystyki oraz zatrudnienia, na ile to możliwe, miejscowych pracowników.
Łączne korzyści dla Polinezji Francuskiej wyniosłyby według ECP 30 mln EUR rocznie.
ECP zadeklarowało również, że usługi Princess Cruises są kierowane do wyższego sektora rynku aniżeli w przypadku Renaissance Financial, co powinno się przyczynić do zwiększenia wydatków lokalnych.
ECP utrzymuje ponadto, iż konieczne jest zastosowanie współczynnika 2,5 przy określaniu łącznych pozytywnych wpływów dla gospodarki Polinezji Francuskiej.
Wreszcie, jeśli chodzi o rozwojowy charakter pomocy, ECP zwraca uwagę na fakt, iż również wydatki ponoszone poza terytorium Polinezji Francuskiej, w innych regionach objętych pomocą rozwojową, powinny być również uwzględnione w ocenie ogólnego wpływu statków na rozwój.
(18) ECP uważa ponadto, że to na skutek działania siły wyższej (zamachów z 11 września 2001 r.) konieczna okazała się zmiana armatora oraz warunków użytkowania jednostek.
Stwierdza również, że w myśl zasady proporcjonalności Komisja powinna dojść do wniosku, że rozwiązanie, do jakiego udało się dojść z [upadłą] P&O PC, było najlepszym możliwym w tak trudnych okolicznościach.
IV.
UWAGI FRANCJI
(19) Francja stwierdza zasadniczo, iż warunki ustanowione w decyzji 1999/719/WE zostały zachowane również w nowej formie użytkowania statków, ponieważ wpływ na rozwój – szczególnie Polinezji Francuskiej, ale także innych regionów objętych pomocą rozwojową – jest zgodny z podstawowymi celami decyzji.
Francja stwierdza jednocześnie, że bardzo istotne jest – pomimo różnych obecnie sposobów użytkowania statków – ocenianie ich w kontekście pomocy łącznie.
(20) Francja uzasadnia ponadto zatwierdzenie zmian dokonanych w sposobie użytkowania statków następującymi argumentami:
(21) Łączna liczba zawinięć do portów położonych w strefach objętych pomocą rozwojową pozostaje na tym samym poziomie w porównaniu do początkowo przewidywanej formy użytkowania.
(22) Ogólne skutki w dziedzinie rozwoju Polinezji Francuskiej w nowej formie użytkowania nie różnią się znacząco od przewidywanych początkowo.
(23) Utracone w ciągu rocznej przerwy w eksploatacji związanej z upadłością Renaissance Financial skutki dla rozwoju nie muszą być rekompensowane przedłużeniem warunków obowiązujących przy użytkowaniu statków, jako że upadłość była związana z działaniem siły wyższej (zamachy terrorystyczne z 11 września 2001 r.).
(24) W celu częściowej rekompensaty czasu straconego w okresie nieużytkowania dwóch jednostek Francja postawiła wymóg przedłużenia okresów użytkowania obu statków, odpowiednio o cztery i o pięć miesięcy – aż do połowy 2005 r. Warunki te zostały zaakceptowane przez właściciela.
(25) Princess Cruises podjęła decyzję o użytkowaniu przynajmniej jednego statku w Polinezji Francuskiej do kwietnia 2006 r., a obecnie prowadzi z władzami Polinezji Francuskiej rozmowy w celu dalszego przedłużenia jego obecności na jej terytorium.
(26) W kolejnych pismach Francja stwierdza, że związane z oboma statkami wydatki ponoszone w regionach objętych pomocą rozwojową sięgają 28,9 mln EUR rocznie, z czego 78 % (tj. 22,5 mln EUR) w samej Polinezji Francuskiej.
Ogólna wysokość wydatków lokalnych w samej Polinezji Francuskiej związanych z nową formą użytkowania statków wyniosłaby łącznie 175,5 mln EUR (patrz: tabela).
Tabela
Szacunkowa wysokość wydatków ponoszonych w związku z użytkowaniem statków "Pacific Princess" (dawniej R3) i "Tahitian Princess" (dawniej R4) w Polinezji Francuskiej
(mln EUR) _BAR_
Armator _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_ Ogółem _BAR_
Renaissance Financial _BAR_ 5,8 _BAR_ 44 _BAR_ 34,5 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 84,3 _BAR_
Właściciele [7] _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 8,5 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 8,5 _BAR_
Princess Cruises _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 7,8 _BAR_ 22,5 _BAR_ 22,5 _BAR_ 22,5 _BAR_ 7,4 _BAR_ 82,7 _BAR_
Ogółem _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 175,5 _BAR_
(27) Ponadto Francja w całej rozciągłości potwierdza uwagi zgłoszone przez spółkę ECP.
V. OCENA
Podstawa prawna oceny
(28) W myśl art. 87 ust. 1 Traktatu wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi – z wyjątkiem przypadków spełniających warunki odstępstw określonych w art. 87 ust. 2 lub 3 Traktatu.
(29) Jeśli chodzi o art. 87 ust. 3 Traktatu Rada przyjęła dyrektywę 90/684/EWG z dnia 21 grudnia 1990 r. w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego [8], zgodnie z którą przedmiotowa pomoc została wstępnie zgłoszona i zatwierdzona. Na mocy art. 4 ust. 7 wspomnianej dyrektywy pomoc udzielona krajowi rozwijającemu się jako pomoc rozwojowa nie podlega ograniczeniu pułapem stosowanym wobec pomocy operacyjnej. W celu właściwej oceny zgodności pomocy rozwojowej ze wspólnym rynkiem Komisja:
- bada, czy przewidywana forma pomocy jest objęta porozumieniem Grupy Roboczej OECD nr 6 dotyczącym wykładni art. 6-8 porozumienia OECD w sprawie kredytów eksportowych dla statków,
- ocenia "rozwojowy" charakter przewidywanej formy pomocy [9].
(30) Celem zatwierdzenia pomocy Komisja zbadała zatem jej "rozwojowy" charakter.
Następnie w decyzji 1999/719/WE zatwierdzającej pomoc stwierdziła:
"Oczywiste jest, że statki eksploatowane poza Polinezją Francuską nie wpłyną w żaden sposób na rozwój ekonomiczny tego terytorium.
Co za tym idzie, istotne jest, aby pomoc była udzielona, pod warunkiem że oba statki będą użytkowane w Polinezji Francuskiej.
Francja zobowiązała się, że statki będą eksploatowane wyłącznie w obrębie tego terytorium zamorskiego przynajmniej przez pięć lat.
Komisja postanowiła obwarować udzielenie pomocy tym warunkiem, aby rozwojowy charakter pomocy nie był zagrożony.".
(31) Komisja uznała w 2003 r., w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, że Francja dopuściła do stałego użytkowania jednego ze statków (a mianowicie Pacific Princess, dawniej R3) poza terytorium Polinezji Francuskiej oraz do tego, że drugi statek: Tahitian Princess, dawniej R4, z portem macierzystym w Papeete, stolicy Polinezji Francuskiej, bywał eksploatowany w rejonach leżących poza jej terytorium.
(32) Zważywszy na powyższe spostrzeżenie, jak i na jasno określone wymagania stawiane przez Komisję w decyzji 1999/719/WE oraz na fakt przynajmniej częściowego użytkowania każdego z omawianych statków poza terytorium Polinezji Francuskiej, Komisja uznała, iż warunek postawiony w jej decyzji z 1999 r. nie jest już spełniony, co budzi podejrzenie, że pomoc państwa jest udzielana niezgodnie z przeznaczeniem.
(33) Przepisy właściwe w przypadku wykorzystania pomocy niezgodnie z przeznaczeniem określa art. 16 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
Wspomniany artykuł odnosi się do zasad ogólnych dotyczących formalnego postępowania wyjaśniającego oraz procedur stosowanych w odniesieniu do nieuprawnionej pomocy.
(34) Stąd też niniejsza ocena opiera się w głównej mierze na kwestii, czy pomoc może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie decyzji 1999/719/WE oraz przepisów właściwych dla pomocy rozwojowej zawartych w regulacjach prawnych w sprawie pomocy państwa w sektorze stoczniowym.
Ocena zgodności pomocy
(35) W pierwszym rzędzie Komisja zauważa, że stwierdzono użytkowanie liniowców niezgodne z warunkami decyzji 1999/719/WE.
(36) Komisja zbada zatem, czy przyznaną w 1999 r. pomoc można mimo to uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem w świetle nowych faktów ustalonych w trakcie trwającego postępowania i na podstawie zamierzonego wstępnie celu omawianej pomocy, to jest w szczególności korzyści dla rozwoju gospodarczego Polinezji Francuskiej.
(37) Dwa podstawowe aspekty, które wymagają uwzględnienia, to skutki zamachów terrorystycznych z 11 września 2001 r. oraz szczególne skutki dla rozwoju gospodarczego Polinezji Francuskiej.
Konsekwencje wydarzeń z 11 września 2001 r.
(38) W wielu już decyzjach w sprawie pomocy państwa [10] Komisja uznawała, iż skutki zamachów terrorystycznych z 11 września 2001 r. wiązały się z okolicznościami wyjątkowymi w sektorze statków wycieczkowych.
Komisja stwierdza zatem, iż zasadne jest powołanie się przez Francję i przez ECP na argument, że w związku z tymi wydarzeniami zaistniała siła wyższa.
(39) Według Komisji skutki zamachów terrorystycznych z 11 września 2001 r. miały dwojaki charakter.
(40) Po pierwsze, przyczyniły się one do upadłości Renaissance Financial.
Mimo że Renaissance Financial już przed 11 września 2001 r. borykała się z trudnościami finansowymi, dopiero zamachy terrorystyczne okazały się mieć decydujące znaczenie, ponieważ w ich konsekwencji potencjalni inwestorzy wycofali swe wsparcie dla spółki.
Zważywszy na trudności ze znalezieniem nowego armatora, jak również skomplikowaną sytuację prawną, wymagającą rozstrzygnięć pomiędzy syndykiem Renaissance Financial, jej właścicielami, władzami francuskimi i nowym armatorem, upłynął niemal rok, zanim pierwszy liniowiec został przywrócony do eksploatacji.
W konsekwencji straty związane z przerwą w użytkowaniu obu statków przez niemal rok oraz brak przez ten okres korzyści związanych z rozwojem w Polinezji Francuskiej mogą być uznane za spowodowane siłą wyższą, jaka wystąpiła w związku z zamachami terrorystycznymi z 11 września 2001 r.
(41) Wydarzenia z 11 września 2001 r. wywarły następnie krótko- i długotermionowe skutki na morski przemysł turystyczno-wycieczkowy, z jednej strony zmuszając przedsiębiorstwa do obniżenia cen w celu utrzymania klientów, z drugiej zaś zniechęcając potencjalnych klientów do podróżowania samolotami na znaczne odległości.
Polinezja Francuska z racji umiejscowienia w znacznej odległości od Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej jak i od Europy stała się obszarem z ekonomicznego punktu widzenia trudniejszym dla celów użytkowania statków wycieczkowych.
O ile obecnie zjawisko to należy do przeszłości, obserwowane było jeszcze do 2003 r.
(42) Komisja uznaje w świetle powyższych spostrzeżeń, że okres przerwy w użytkowaniu statków, jako wynikły z okoliczności spowodowanych przez zamachy terrorystyczne, nie musi być rekompensowany, a więc może być odliczony od wymaganego dla uzasadnienia pomocy okresu wywierania pozytywnych skutków w dziedzinie rozwoju.
Skutki dla rozwoju
(43) Komisja oszacowała wpływ użytkowania obu jednostek na rozwój oraz porównała je ze wstępnie planowanymi skutkami.
(44) Komisja przychyliła się do wniosku Francji, aby korzyści dla rozwoju płynące z użytkowania obu statków oceniać łącznie, jako że oba stanowiły przedmiot łącznej oceny w decyzji 1999/719/WE.
Ponadto w kontekście rozwoju istotny jest skutek końcowy, nie zaś kwestia rozstrzygnięcia, który ze statków się do tego przyczynił.
(45) Tym niemniej Komisja nie zgadza się, by należało uwzględniać skutki rozwojowe występujące we wszystkich regionach upoważnionych do otrzymywania pomocy rozwojowej, zważywszy na fakt, iż wstępna decyzja odnosiła się wyłącznie do rozwoju Polinezji Francuskiej.
Samo uwzględnienie skutków obserwowanych w innych regionach lub krajach równałoby się zmianie początkowo wyznaczonego celu przyznania pomocy.
(46) W pierwotnej decyzji Komisja oparła swoją zgodę na udzielenie pomocy na szacunkach łącznych rocznych wydatków związanych z obiema jednostkami na poziomie 44 mln EUR, co oznaczałoby 5 × 44 = 220 mln EUR w ciągu pięciu lat.
(47) Po odliczeniu trwającej rok przerwy w użytkowaniu, spowodowanej wydarzeniami z 11 września, skutki dla rozwoju, wymagane zgodnie z pierwotną decyzją, wyglądałyby następująco: 4 lata po 44 = 176 mln EUR.
Ogólna wysokość wydatków lokalnych w samej Polinezji Francuskiej, związanych z nową formą użytkowania statków w kwocie 175,5 mln EUR, praktycznie równa się tej kwocie.
(48) Zważywszy zatem na fakt wystąpienia siły wyższej wywołanej przez zamachy z 11 września można uznać, że dwa statki przyniosły w trakcie dotychczasowego i obecnie planowanego użytkowania skutki dla rozwoju zbliżone do pierwotnie zamierzonych.
(49) Komisja uznaje zatem, że szczególny wymóg skutków rozwojowych pomocy jest spełniony, że warunki udzielenia pomocy zostały tym samym wypełnione i że przedmiotowej pomocy nie udzielono w sposób nieprawidłowy.
VI.
WNIOSKI
(50) Komisja stwierdza, że Francja dopuściła się niedozwolonej zmiany warunków udzielania pomocy rozwojowej na rzecz budowy dwóch liniowców pasażerskich z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu.
Tym niemniej, zważywszy na fakt, iż skutki dla rozwoju Polinezji Francuskiej, z wyłączeniem okresu przerwy wywołanej działaniem siły wyższej, są równoważne z pierwotnie zamierzonymi, pomoc należy uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem, a w szczególności z przepisami w sprawie pomocy rozwojowej w sektorze stoczniowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa w formie ulg podatkowych udzielona w charakterze pomocy rozwojowej przez Francję, służąca zbudowaniu dwóch liniowców pasażerskich Pacific Princess (dawniej R3) i Tahitian Princess (dawniej R4) jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. e) Traktatu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2004 r.
w sprawie pomocy państwa, którą Włochy zamierzają przyznać przedsiębiorstwu rolnemu "Cooperativa Agricola Moderna" S.c.r.l.
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3639)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2006/224/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po zaproszeniu [1] zainteresowanych stron do przedstawienia uwag, zgodnie z wyżej wymienionym artykułem oraz uwzględniając przekazane uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 8 lutego 2001 r., zarejestrowanym dnia 9 lutego 2001 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej poinformowało Komisję o wymienionym wyżej środku, zgodnie z art. 88 ust. 3 traktatu.
(2) W piśmie z dnia 21 sierpnia 2001 r., zarejestrowanym dnia 24 sierpnia 2001 r., w piśmie z dnia 3 grudnia 2001 r., zarejestrowanym dnia 5 grudnia 2001 r. oraz w piśmie z dnia 11 kwietnia 2002 r., zarejestrowanym dnia 17 kwietnia 2002 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji dodatkowe informacje, o które zwrócono się do władz włoskich w piśmie z dnia 9 kwietnia 2001 r. oraz z dnia 27 września 2001 r., a także w drodze nieformalnych kontaktów.
(3) Pismem z dnia 5 czerwca 2002 r.
Komisja poinformowała Włochy o decyzji w sprawie wszczęcia procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 traktatu WE w kwestii przedmiotowej pomocy.
(4) Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony trzecie do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowej pomocy.
(5) Komisja nie otrzymała od zainteresowanych stron trzecich uwag dotyczących przedmiotowej pomocy.
(6) W piśmie z dnia 16 września 2002 r., zarejestrowanym dnia 17 września 2002 r., Włochy przekazały Komisji dodatkowe informacje dotyczące planowanego środka.
2.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
(7) "Cooperativa Agricola Moderna" S.c.r.l. jest jednym z przedsiębiorstw dopuszczonych do korzystania z pomocy na ratowanie przedsiębiorstw, rozpatrzonej i zatwierdzonej przez Komisję w ramach pomocy nr N 354/2000 [3].
Decyzja zatwierdzająca pomoc przewidywała przekształcenie pomocy na ratowanie przedsiębiorstw w pomoc na restrukturyzację pod warunkiem, że Włochy przedłożą, w ciągu sześciu miesięcy od zezwolenia na pomoc, plan restrukturyzacji przedsiębiorstwa, zgodnie z postanowieniami pkt 23 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (zwanych dalej "wytycznymi wspólnotowymi") [4].
Spełniając ten wymóg, władze włoskie przedłożyły plan restrukturyzacji spółdzielni.
Niniejsza decyzja dotyczy zatem pomocy na restrukturyzację.
(8) W ramach planu restrukturyzacji, wypłacona pomoc na ratowanie przedsiębiorstw w kwocie 900000000 ITL (464810 EUR) została przekształcona we wkład w formie dotacji kapitałowej.
A. Opis przedsiębiorstwa
(9) "Cooperativa Agricola Moderna" S.c.r.l. jest małą spółdzielnią, skupiającą 69 członków, specjalizującą się w uprawie winorośli i uprawie zbóż (produkcja pierwotna).
Obecnie spółdzielnia zarządza terenem o powierzchni 75 ha stanowiącym jej własność, 207 ha w dzierżawie oraz 178 ha w postaci dostaw.
B. Badanie rynku
(10) Według władz włoskich, przeważającą działalnością spółdzielni jest uprawa winogron przeznaczonych na produkcję wina (80 % produkcji brutto nadającej się do sprzedaży).
Rynkiem znaczącym jest zatem rynek win.
Całkowita produkcja win w regionie Marche, w którym winnice zajmują powierzchnię 23500 ha, z czego 13000 przeznaczonych jest na produkcję win "AOC" (o zarejestrowanej nazwie pochodzenia), wynosi 147 miliardów ITL.
Dysponując 125 ha winnic, spółdzielnia zajmuje 0,53 % całkowitej powierzchni przeznaczonej pod uprawę winorośli w regionie oraz 0,96 % powierzchni przeznaczonej na produkcję win AOC, wytwarzając 0,38 % średniej produkcji regionu (dane z ostatnich trzech lat).
(11) Aktualne tendencje w sektorze ukierunkowane są na spożycie win najlepszej jakości (wzrasta spożycie win o zarejestrowanej nazwie pochodzenia, podczas gdy maleje spożycie win stołowych [5]).
Coraz większe znaczenie mają rynki międzynarodowe, a uznanie włoskiego wina za granicą wzrasta mimo silnej konkurencji ze stron producentów tradycyjnych i innych krajów, które pojawiają się w sektorze.
Prawie trzy czwarte przedsiębiorstw produkujących wino eksportuje je za granicę: chodzi tu przede wszystkim o małe i średnie przedsiębiorstwa, których roczne obroty nie przekraczają 50 miliardów.
Wina AOC z regionu Marche mają dobre perspektywy rozwoju.
Wino Verdicchio dei Castelli di Jesi, które zostało zaklasyfikowane do najlepszych włoskich win białych, jest wraz z winem Rosso Conero jednym z najbardziej cenionych we Włoszech i na świecie win pochodzących z regionu Marche.
Wielkość eksportu osiąga 30 % [6].
Perspektywy, o których mowa w planie restrukturyzacji stanowią umiarkowanie optymistyczną wizję rozwoju rynku win, który nie przewiduje kryzysu popytu na wina wysokogatunkowe produkowane na ograniczonych obszarach geograficznych.
Plan restrukturyzacji spółdzielni "Cooperativa Moderna" przewiduje częściowe przestawienie produkcji na produkcję win tego rodzaju.
C. Źródła trudności spółdzielni
(12) Według władz włoskich, u podłoża trudności finansowych spółdzielni leżą:
a) Nadmierne obciążenia finansowe związane z finansowaniem inwestycji poprzez pożyczki krótkoterminowe.
b) Stały spadek cen rynkowych, któremu nie towarzyszy odpowiadające mu obniżanie kosztów czynników produkcji (siła robocza, środki techniczne).
W szczególności niedostateczna mechanizacja produkcji oraz zaawansowany wiek niektórych winnic nie gwarantują wystarczającej marży zysku.
c) Niedostateczne rezerwy.
W ciągu ostatnich pięciu lat rezerwy na fundusze amortyzacyjne były niższe od koniecznych w stosunku do okresu trwałości urządzeń, co pogarszało sytuację finansową.
d) Klęski żywiołowe.
Niekorzystne warunki klimatyczne, które charakteryzowały kampanie w latach 1998/1999 (grad) oraz w latach 1999/2000 (grad i susza), spowodowały straty tylko częściowo pokryte z ubezpieczenia, na które nie przyznano żadnej pomocy wyrównawczej w ramach regionalnego lub krajowego systemu pomocy.
e) Realizacje inwestycji w nowe wyposażenie winnic, na które dotacje publiczne okazały się wyraźnie niższe od maksymalnej stawki przewidzianej w przepisach wspólnotowych.
Region ustalił maksymalną wartość dopuszczalnych wydatków na kwotę 17000000 ITL na hektar oraz stawkę pomocy w wysokości 35 %.
Na obszarach o dużym nachyleniu terenu koszty urządzeń zdecydowanie przekroczyły wyżej wymienioną wartość maksymalną (32000000 na hektar ITL).
Zadłużenie spółdzielni
(13) Według władz włoskich, podsumowanie strat (wersja zmieniona) spółdzielni przedstawia się następująco:
Różnica w wyniku ekonomicznym w latach 1995–2000 [7] _BAR_ 776432609 ITL (400994 EUR) _BAR_
Różnica w pomocy publicznej na inwestycje _BAR_ 179363240 ITL (92633 EUR) _BAR_
Strata w produkcji brutto na skutek klęsk żywiołowych w latach 1998/1999 _BAR_ 165120000 ITL (85277 EUR) _BAR_
Strata w produkcji brutto na skutek klęsk żywiołowych w latach 1999/2000 _BAR_ 194599000 ITL (100502 EUR) _BAR_
Straty ogółem _BAR_ 1315514849 ITL (679406 EUR) _BAR_
D. Pomoc na ratowanie przedsiębiorstw
(14) W ramach pomocy N 354/2000 Komisja zgodziła się, aby Włochy – w celu oceny trudnej sytuacji, w jakiej znajduje się 5 przedsiębiorstw korzystających z pomocy na ratowanie przedsiębiorstw – wykorzystały kryteria przytoczone poniżej.
Przedsiębiorstwa dopuszczone do korzystania z pomocy musiały spełniać wymagania co najmniej dwóch wskaźników rentowności oraz dwóch wskaźników finansowych/strukturalnych.
Kategorie wskaźników _BAR_ Wskaźnik _BAR_ Wartość _BAR_
Wskaźniki rentowności _BAR_ Straty z działalności _BAR_ Straty poniesione w okresie ostatnich trzech lat _BAR_
Dochód z działalności/kapitał z działalności _BAR_ Niższa niż 3 % w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych lub spadek, w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, do wartości niższej niż 3 % w ostatnim roku obrotowym (1,5 % dla spółdzielni) _BAR_
Dochód z działalności/wartość produkcji _BAR_ Spadek o 50 % w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, przy rocznej stawce spadku wynoszącej co najmniej 5 %, nie wyższy niż 20 % w ostatnim roku obrotowym _BAR_
Obroty/rezerwy _BAR_ Spadek od 20 do 40 % w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, przy stawce spadku nie wyższej niż 15 % w ostatnim roku obrotowym _BAR_
Obciążenia finansowe/obroty _BAR_ Od 4 do 15 % w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych _BAR_
Wskaźniki finansowe i strukturalne _BAR_ Okres odroczenia płatności na rzecz dostawców _BAR_ Wzrost o 70 % w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, przy stawce wzrostu równej co najmniej 10 %, nie wyższy niż 30 % w ostatnim roku obrotowym _BAR_
Dochód z działalności/obciążenia finansowe _BAR_ Spadek o 25–30 % w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, przy rocznej stawce spadku wynoszącej co najmniej 3–4 %, nie wyższy niż 15 % w ostatnim roku obrotowym _BAR_
(Środki obrotowe – magazyn)/ pasywa _BAR_ Niższa niż 0,6 w ciągu ostatnich 3 lat obrotowych lub spadek, w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, do wartości niższej niż 0,6 w ostatnim roku obrotowym _BAR_
Środki obrotowe/pasywa _BAR_ Niższa niż 0,8 w ciągu ostatnich 3 lat obrotowych lub spadek, w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, do wartości niższej niż 0,8 w ostatnim roku obrotowym _BAR_
Kapitał stały/środki trwałe _BAR_ Niższa niż 0,6 w ciągu ostatnich 3 lat obrotowych lub spadek, w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, do wartości niższej niż 0,6 w ostatnim roku obrotowym _BAR_
Krótkoterminowy dług bankowy/pasywa _BAR_ Nie niższa niż 0,35 i nie wyższa niż 0,6 w ciągu ostatnich 5 lat obrotowych, przy wzroście bezwzględnym w ostatnim roku obrotowym nie wyższym niż 0,2 _BAR_
W tym przypadku, spółdzielnia "Moderna" spełniła taki warunek.
Trudną sytuację stwierdzono na podstawie następujących zależności: obciążenia finansowe/obroty, obroty/rezerwy, (środki obrotowe-magazyn)/pasywa, krótkoterminowy dług bankowy/pasywa.
E. Restrukturyzacja
(15) Plan restrukturyzacji spółdzielni przewiduje przekształcenie powierzchni pod uprawę winorośli, które osiągnęły koniec cyklu produkcyjnego w powierzchnie pod uprawę najbardziej typowych dla regionu odmian wina AOC (Verdicchio dei Castelli di Jesi oraz Rosso Conero) oraz realizację inwestycji w maszyny, w celu zredukowania kosztów siły roboczej i zwiększenia rentowności przedsiębiorstwa.
Przewiduje się następujące działania:
a) odnowienie oraz restrukturyzację 10 hektarów winnic produkujących wina o zarejestrowanej nazwie pochodzenia, według pięcioletniego planu inwestycyjnego, który ma zostać zrealizowany w ramach przepisów wspólnotowych (Rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i 1227/2000);
b) realizację (w toku) 10,5 hektara winnic produkujących wina AOC (2,5 ha dla Verdicchio dei Castelli di Jesi oraz 8,5 ha dla Rosso Conero);
c) zakup maszyny do zbioru winogron za 386900000 ITL (199820 EUR), co, dzięki mechanizacji niektórych czynności związanych z uprawą, pozwoli zredukować koszty siły roboczej o około 184800000 ITL (95440 EUR) rocznie.
(16) Koszt inwestycji na odnowienie i restrukturyzację winnic, które mają zostać zrealizowane w okresie pięciu lat objętych planem, będzie następujący:
Opis _BAR_ Kwota (w ITL) _BAR_
Winnica (10 ha × 45 milionów ITL) _BAR_ 450000000 _BAR_
[Dopuszczalna inwestycja (10 ha × 40 milionów ITL)] _BAR_ [400000000] _BAR_
Przysługująca dotacja (40 % od 400 milionów ITL) _BAR_ –160000000 _BAR_
Różnica pozostająca do sfinansowania _BAR_ 290000000 (149773 EUR) _BAR_
(17) Członkowie spółdzielni dokonali nowego podwyższenia kapitału zakładowego o kwotę 100 milionów ITL (51650 EUR).
W wyniku tej operacji kapitał zakładowy wzrósł z kwoty 92,7 milionów ITL (47880 EUR) do kwoty 192,7 milionów ITL (99520 EUR) w roku obrotowym 2000.
Ponadto członkowie udzielili na rzecz spółdzielni pożyczkę w wysokości 500 milionów ITL (258230 EUR).
(18) Pomoc na restrukturyzację pokrywa także koszty działalności doradczej i mentoringu planu restrukturyzacji, na kwotę 120000000 ITL (61975 EUR).
Zadania te zostały powierzone spółdzielni "Moncaro" na okres trzech lat.
Struktura finansowa planu restrukturyzacji będzie zatem następująca:
A.Zadłużenie narosłe (jak w poprzedniej tabeli) _BAR_ –1315514849 ITL _BAR_
B.Obciążenia poniesione przez członków (mniejsze wynagrodzenie za dostawy oraz podwyższenie kapitału) _BAR_ 534233484 _BAR_
Zadłużenie netto (A – B) _BAR_ –781281365 _BAR_
Dotacja 50 % na zakup urządzeń _BAR_ –193450000 _BAR_
Koszty mentoringu planu restrukturyzacji _BAR_ –120000000 _BAR_
Ogółem _BAR_ –1094731365 _BAR_
F. Wykorzystanie pomocy na ratowanie przedsiębiorstw
Strata w roku obrotowym 1996 _BAR_ 181878103 ITL _BAR_
Różnica wkładu publicznego na inwestycje _BAR_ 179363240 _BAR_
Dotacja 50 % na zakup urządzeń _BAR_ 193450000 _BAR_
Koszty mentoringu planu restrukturyzacji _BAR_ 120000000 _BAR_
Mniejsze odpisy amortyzacyjne (udział) _BAR_ 225308657 _BAR_
Ogółem _BAR_ 900000000 _BAR_
(19) Przekształcenie pomocy na ratowanie przedsiębiorstw w wysokości 900000000 ITL (464811 EUR) w pomoc w formie dotacji kapitałowej pozwoli na zmniejszenie o kwotę 792000000 ITL (409034 EUR) całkowitego zadłużenia określonego powyżej oraz na częściowe pokrycie kosztu zakupu maszyny do zbioru winogron i wydatków na mentoring.
(20) Tytułem wyrównania spółdzielnia zobowiązała się zmniejszyć własną zdolność produkcyjną w sektorze win.
Do dnia 31 grudnia 2001 r. zdolność ta, biorąc pod uwagę uprawiane odmiany i normy produkcji określone w warunkach dla różnych win AOC, wynosiła 1674,1 ton.
Przy obniżeniu zdolności produkcyjnej o 16 %, przewidzianym na okres pięciu lat, zgodnie z postanowieniami pkt 74 lit. i) wytycznych, zdolność produkcyjna zostanie zmniejszona do 1406,2 ton.
Poziom ten zostanie utrzymany do roku 2005; plan restrukturyzacji został przedłożony na początku roku 2001.
G. Motywy wszczęcia procedury
Komisja wszczęła procedurę dotyczącą przedmiotowego działania, kierując się następującymi motywami:
(21) Bilanse spółdzielni wykazują ujemny wynik netto jedynie w roku 1996.
Dlatego też Komisja miała wątpliwości dotyczące rzeczywistego stanu zadłużenia oraz trudnej sytuacji spółdzielni w latach 1995–1999.
(22) Wątpliwości Komisji dotyczyły możliwości przywrócenia rentowności przedsiębiorstwa przy zmniejszeniu o 16 % jego zdolności produkcyjnej. W szczególności wątpliwości dotyczyły danych liczbowych dostarczonych przez Włochy, zgodnie z którymi mniejsza produkcja miałaby znikomy wpływ na równowagę gospodarczą przedsiębiorstwa (dochód ze sprzedaży zmalał o zaledwie 1–2 % w okresie 2002–2005).
(23) Komisja żywiła także wątpliwości co do kwoty przewidywanej pomocy, która wydawała się przewyższać minimum niezbędne do zezwolenia na przeprowadzenie restrukturyzacji.
W szczególności w związku z obliczeniem rzeczywistego zapotrzebowania, Komisja miała wątpliwości, czy można uznać za straty nienagromadzone odpisy amortyzacyjne, jak również wyraziła wątpliwości co do dopuszczalności, w ramach planu restrukturyzacji, pomocy na inwestycje w urządzenia na produkcję niedeficytową.
(24) W ostatniej kolejności Komisja wyraziła wahania w kwestii kosztów mentoringu planu restrukturyzacji, nie mogąc wykluczyć przyznania pomocy niebezpośredniej na rzecz spółdzielni zaangażowanej do wykonywania takich zadań.
3.
UWAGI PRZEKAZANE PRZEZ WŁOCHY
(25) W piśmie z dnia 16 września 2002 r. Włochy przekazały dodatkowe informacje i uściślenia.
(26) W nawiązaniu do utrzymującej się trudnej sytuacji spółdzielni, Włochy podkreśliły, że spółdzielnia "Moderna" spełnia cztery kryteria zastosowanych przez region i zatwierdzonych w ramach pomocy N 354/2000.
Włochy naświetliły specyficzny charakter przedsiębiorstw spółdzielczych, których bilans zamyka się na ogół wynikiem zrównoważonym, mimo że znajdują się w trudnej sytuacji, o której świadczą także obciążenia finansowe powstałe w następstwie niezwykle wysokiego zadłużenia, wykazując dochód operacyjny równoważący obciążenia finansowe.
(27) Włochy stwierdziły, że aby uzyskać równowagę wyniku w latach 1994–1999 przedsiębiorstwo zastosowało następujące wartości szacunkowe niektórych pozycji bilansu: a) mniejsze wynagrodzenie za dostawy członków spółdzielni (niższe od cen rynkowych), zwracając się w rzeczywistości do członków o wniesienie znacznego wkładu finansowego (434 milionów ITL); b) nagromadzenie odpisów amortyzacyjnych równe 50 % stopy amortyzacji odpowiadającej rzeczywistemu stopniowi zużycia maszyn i innych urządzeń.
Z tej przyczyny nie wytworzono zasobów finansowych z przeznaczeniem na renowację urządzeń, co miało negatywny wpływ także na zarządzanie finansowe.
(28) Ponadto, poważna strata w roku obrotowym 1996 (182 miliony ITL stanowiące 13 % obrotów) nie została wyrównana z zysków w kolejnych latach obrotowych.
W latach obrotowych 1998 i 1999 odnotowano ewentualne zobowiązania na kwotę 78 milionów ITL oraz 134 miliony ITL, powstałe na skutek dochodów niższych względem dochodów szacowanych z tytułu dostaw produktów rolnych.
(29) W odniesieniu do przywrócenia rentowności przedsiębiorstwa pomimo obniżenia zdolności produkcji, Włochy podkreśliły i potwierdziły, że zobowiązanie zmniejszenia o 16 % zdolności produkcji win przedsiębiorstwa przez okres pięciu lat (utrzymując ją w granicach 1406,2 ton winogron względem maksymalnej produkcji możliwej do uzyskania) nie określa odpowiedniego zmniejszenia procentowego wartości produkcji, ponieważ zmiana asortymentu produkcji w kierunku win wysokogatunkowych powoduje o wiele mniejsze obniżenie dochodów ze sprzedaży.
Włochy potwierdziły obliczenia przedłożone w toku postępowania.
(30) W odniesieniu do dopuszczalności pomocy na inwestycje w maszyny (w tym przypadku inwestycji w maszynę do zbioru winogron), Włochy sprecyzowały, że taki zakup jest niezbędny do przywrócenia rentowności przedsiębiorstwa, ponieważ przedmiotowa maszyna pozwala na mechanizację niektórych czynności związanych z uprawą oraz na mechanizację zbiorów, zmniejszając liczbę godzin pracy koniecznych do zarządzania winnicą, a w konsekwencji pozwala na redukcję (o 185 milionów ITL) kosztów produkcji, przywracając zyski w rachunku ekonomicznym przedsiębiorstwa w dziale produkcji win.
(31) Włochy przekazały tabelę, z której wynikają rzeczywiste koszty urządzeń w winnicach usytuowanych na obszarach o dużym nachyleniu względem odpowiednich wartości, na podstawie których została wypłacona pomoc publiczna i które skutkowały stratą dochodów w wysokości 179363,240 ITL.
(32) Ponadto Włochy dostarczyły wyjaśnienia dotyczące kosztów działalności doradczej i mentoringu.
Konkretnie rzecz biorąc, koszty analizy sytuacji ekonomiczno-majątkowej w latach 1994–1999, opracowanie projektu restrukturyzacji, opracowanie przewidywanego budżetu do roku 2005, pomoc techniczno-administracyjna konieczna do wdrożenia działań przewidzianych w projekcie, monitoring podjętych działań oraz ocena ewentualnych działań naprawczych zawierają się w kwocie 120000000 ITL.
W odniesieniu do kwot kosztów działalności doradczej i mentoringu oraz zgodności kwoty, Włochy odwołują się do zapisów Dekretu Prezydenta Republiki nr 645 z dnia 10 października 1994 r., które ustalają wynagrodzenie za profesjonalne usługi świadczone przez absolwentów studiów ekonomicznych.
4.
OCENA POMOCY
(33) W myśl art. 87 ust. 1 traktatu, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(34) Przedmiotowa pomoc odpowiada tej definicji, ponieważ przyznaje korzyści gospodarcze określonemu przedsiębiorstwu, jest finansowana z zasobów państwowych (regionalnych) oraz może mieć wpływ na wymianę, mając na uwadze pozycję, jaką Włochy zajmują w sektorze win (Włochy są drugim producentem wina w Unii Europejskiej i w roku 1998 zrealizowały 32 % produkcji wspólnotowej).
(35) Jednakże w przypadkach przewidzianych w art. 87 ust. 2 i 3 traktatu takie działania mogą zostać uznane, w drodze odstępstwa, za zgodne z zasadami wspólnego rynku.
(36) W tym przypadku jedynym odstępstwem, które można zastosować, jest odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c), zgodnie z którym można uznać za zgodną z zasadami wspólnego rynku pomoc przeznaczoną na przyspieszenie rozwoju takich rodzajów działalności lub takich regionów ekonomicznych, z zastrzeżeniem, że nie zmienią się warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(37) Mając na uwadze charakter pomocy, aby móc korzystać z odstępstwa, o którym mowa powyżej, przedmiotowa pomoc musi spełniać warunki ustalone w wytycznych.
(38) W wytycznych ustalono następujące ogólne warunki pozwalające na zatwierdzenie pomocy przeznaczonej na restrukturyzację:
a) przedsiębiorstwo musi kwalifikować się do uznania za zagrożone przedsiębiorstwo;
b) musi zostać przedłożony plan restrukturyzacji, który pozwoli na przywrócenie długoterminowej wydajności ekonomiczno-finansowej przedsiębiorstwa w rozsądnym terminie;
c) konieczne jest podjęcie działań umożliwiających zrównoważenie negatywnego oddziaływania konkurencji (wyrównanie);
d) kwota i intensywność pomocy muszą być ograniczone do minimum niezbędnego do zezwolenia na restrukturyzację;
e) pomoc musi być jednorazowa.
Trudna sytuacja spółdzielni "La Moderna"
(39) Wychodząc od stwierdzenia, że nie istnieje wspólnotowa definicja zagrożonego przedsiębiorstwa (pkt 4), wytyczne określają, że, w celu oceny pomocy na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw, uznaje się za trudną sytuację, w której przedsiębiorstwo nie jest w stanie – z własnych zasobów finansowych oraz uzyskując konieczne fundusze od właścicieli/akcjonariuszy lub od wierzycieli – ograniczyć strat, które, bez zewnętrznej pomocy władzy państwowej, niemal z pewnością mogłyby doprowadzić je do upadku ekonomicznego w krótkim lub średnim okresie.
Trudną sytuację przedsiębiorstwa ujawnia zazwyczaj rosnący poziom strat, zmniejszenie obrotów, wzrost rezerw, nadmierna zdolność produkcyjna, zmniejszenie limitu brutto samofinansowania, wzrost zadłużenia i obciążeń z tytułu odsetek oraz niska wartość kapitału netto lub jego brak.
(40) W tym przypadku trudna sytuacja przedsiębiorstwa została stwierdzona już w ramach pomocy na ratowanie przedsiębiorstw (N 354/2000 zatwierdzonej przez Komisję decyzją SG(2000) D/106283) na podstawie metody oceny przytoczonej w motywie (14) niniejszej preambuły, która stanowi integralną część decyzji zatwierdzającej pomoc.
Stwierdzono, że spółdzielnia jest zagrożona na podstawie następujących kryteriów: obciążenia finansowe/obroty, obroty/rezerwy, środki obrotowe-magazyn/pasywa, krótkoterminowe zadłużenie bankowe/pasywa.
(41) Pomimo że zatwierdzona już pomoc na ratowanie przedsiębiorstw oraz pomoc na restrukturyzację będąca przedmiotem niniejszej decyzji są przedmiotem odrębnej analizy i zatwierdzenia, podkreśla się, że w tym przypadku ratowanie i restrukturyzacja stanowią dwa – wyraźnie dające się odróżnić – aspekty tej samej operacji (pkt 9 wytycznych).
Dlatego też Komisja utrzymuje, że można uznać trudną sytuację przedsiębiorstwa (w stopniu, w jakim stwierdzono to już wcześniej).
(42) Ponadto pogłębiona analiza elementów informacji dostarczonych przez Włochy potwierdza taki wniosek.
Zrównoważenie wyników bilansu, które spowodowało wątpliwości Komisji, stanowi informację księgową, która – w tym przypadku oraz rozpatrywana oddzielnie – nie daje całkowitego obrazu rzeczywistej sytuacji ekonomiczno-finansowej przedsiębiorstwa.
W przypadku spółdzielni "Moderna" zrównoważenie wyników bilansu okazało się sztuczną daną, uzyskaną na skutek znacznej likwidacji strat przez jej członków, którzy przyjęli niższe wynagrodzenie za dostawy [8], a także na skutek braku nagromadzenia odpisów amortyzacyjnych, co – chociaż dozwolone w świetle prawa włoskiego [9] – ukazuje niezdolność przedsiębiorstwa do finansowania z własnego przepływu gotówki normalnego procesu odnowienia urządzeń do produkcji.
(43) Dowodu trudnej sytuacji przedsiębiorstwa należy szukać w zadłużeniu krótkoterminowym i braku płynności, w połączeniu ze spadkiem obrotów.
Przy zadłużeniu wynoszącym 1254832000 ITL (648070 EUR) w roku 2000, poważnie deficytowym zarządzaniu finansowym (–238951430 ITL w roku 2000) (123408 EUR) oraz przy wskaźniku płynności wynoszącym 0,555 w roku 2000, w obliczu malejących obrotów, spółdzielnia "Moderna" wydaje się być niezdolna do przywrócenia rentowności w oparciu o własne zasoby lub zasoby swoich członków, którzy ponadto interweniowali już kilka razy (udzielając pożyczek oraz przyjmując mniejsze wynagrodzenia za dostawy).
Plan restrukturyzacji
(44) Przyznanie pomocy uzależnione jest od realizacji planu restrukturyzacji, którego okres musi być w możliwie największym stopniu ograniczony, i który musi umożliwiać przywrócenie długoterminowej wydajności ekonomiczno-finansowej przedsiębiorstwa w rozsądnym terminie oraz w oparciu o realistyczne hipotezy dotyczące warunków przyszłej działalności.
W szczególności należy przeprowadzić badanie rynku.
Zwiększenie rentowności musi być przede wszystkim efektem wewnętrznych działań uzdrawiających.
Restrukturyzacja musi pociągnąć za sobą eliminację tych rodzajów działalności, które nawet po przeprowadzeniu restrukturyzacji byłyby nadal strukturalnie deficytowe (pkt 32 wytycznych).
(45) Władze włoskie przedłożyły plan restrukturyzacji poparty badaniem rynku oraz oceną perspektyw spółdzielni z udziałem i bez udziału pomocy państwa w wysokości 900000000 ITL.
(46) Plan restrukturyzacji opisany w motywie (15) niniejszej preambuły, rozłożony na trzy lata, określa przyczyny kryzysu przedsiębiorstwa i przewiduje szereg działań wewnętrznych mających na celu przywrócenie jego rentowności.
(47) Przewidziano następujące działania:
a) przestawienie części winnic na produkcję win AOC (gatunki Verdicchio i Rosso Conero), w odniesieniu do których badanie rynku wykazało interesujące perspektywy handlowe, z udziałem pomocy państwa;
b) realizacja (w toku) 10,5 hektara winnic produkujących wina AOC (w oparciu o prawa do przesadzania);
c) zakup maszyny do zbioru winogron w celu zautomatyzowania produkcji i redukcji kosztów.
(48) Komisja miała wątpliwości dotyczące dopuszczalności pomocy na inwestycje w urządzenia, które nie wydawały się niezbędne do przywrócenia rentowności (maszyna do zbioru winogron).
Jednakże pogłębiona analiza przesłanych informacji wykazała, że mechanizacja produkcji stanowi kluczowy element w przywróceniu rentowności przedsiębiorstwa.
Według obliczeń dostarczonych przez Włochy, zakup przedmiotowego sprzętu umożliwi roczne oszczędności w kwocie 185000000 ITL w zarządzaniu winnicami, z których pochodzi 80 % produkcji spółdzielni brutto nadającej się do sprzedaży, nie powodując wzrostu produkcji.
(49) Włochy zobowiązały się zmniejszyć o 16 % zdolność produkcji win spółdzielni przez okres 5 lat.
Komisja miała wątpliwości dotyczące stwierdzenia Włoch, że wyżej wymieniona redukcja nie spowoduje znacznej obniżki dochodów ze sprzedaży.
Jednakże uważna analiza tabel przedstawionych przez Włochy (motywy (50) i (51) niniejszej preambuły) potwierdziła tezę, iż przestawienie się na uprawę odmian win AOC (verdicchio superiore, verdicchio riserva, verdicchio passito) lepiej opłacalnych na rynku, przyniesie większe dochody, które w dużej mierze zrekompensują przewidywane zmniejszenie zdolności.
Dlatego też przywrócenie rentowności przedsiębiorstwa nie jest zagrożone przez przewidywane obniżenie zdolności produkcyjnej.
(50) Rachunek dochodów ze sprzedaży bez obniżenia zdolności produkcyjnej:
Gatunek _BAR_ ha _BAR_ t/ha _BAR_ Zdolność produkcyjna Maks./t _BAR_ Cena EUR/kwintal _BAR_ Wartość całkowita _BAR_
Verdicchio Castelli Jesi _BAR_ 0,62 _BAR_ 14,00 _BAR_ 8,7 _BAR_ 42,09 _BAR_ 3653,52 _BAR_
Verdicchio Castelli Jesi _BAR_ 99,00 _BAR_ 14,00 _BAR_ 1386,0 _BAR_ 46,48 _BAR_ 644228,34 _BAR_
Verdicchio Superiore _BAR_ 0,00 _BAR_ 11,00 _BAR_ 0,0 _BAR_ 50,61 _BAR_ 0,00 _BAR_
Verdicchio Riserva _BAR_ 0,00 _BAR_ 11,00 _BAR_ 0,0 _BAR_ 61,97 _BAR_ 0,00 _BAR_
Verdicchio Passito _BAR_ 0,00 _BAR_ 11,00 _BAR_ 0,0 _BAR_ 103,29 _BAR_ 0,0 _BAR_
Rosso Conero doc riserva _BAR_ 2,22 _BAR_ 14,00 _BAR_ 31,1 _BAR_ 87,80 _BAR_ 27287,52 _BAR_
Esino rosso _BAR_ 8,96 _BAR_ 15,00 _BAR_ 134,4 _BAR_ 33,31 _BAR_ 44770,62 _BAR_
Marche IGT bianco _BAR_ 4,89 _BAR_ 18,00 _BAR_ 88,0 _BAR_ 20,66 _BAR_ 18183,41 _BAR_
Marche IGT rosso _BAR_ 1,44 _BAR_ 18,00 _BAR_ 25,9 _BAR_ 22,21 _BAR_ 5756,22 _BAR_
OGÓŁEM _BAR_ 117,13 _BAR_ 14,29 _BAR_ 1674,1 _BAR_ _BAR_ 743879,62 _BAR_
Ogółem ITL _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 1440351800 _BAR_
(51) Rachunek dochodów ze sprzedaży przy obniżeniu zdolności produkcyjnej:
Gatunek _BAR_ ha _BAR_ t/ha _BAR_ Zdolność produkcyjna Maks./t _BAR_ Cena EUR/kwintal _BAR_ Wartość całkowita _BAR_
Verdicchio Castelli Jesi _BAR_ 0,62 _BAR_ 12,32 _BAR_ 7,6 _BAR_ 42,09 _BAR_ 3215,10 _BAR_
Verdicchio Castelli Jesi _BAR_ 59,00 _BAR_ 12,60 _BAR_ 743,4 _BAR_ 46,48 _BAR_ 345540,65 _BAR_
Verdicchio Superiore _BAR_ 20,00 _BAR_ 10,45 _BAR_ 209,0 _BAR_ 50,61 _BAR_ 105780,70 _BAR_
Verdicchio Riserva _BAR_ 15,00 _BAR_ 10,45 _BAR_ 156,8 _BAR_ 61,97 _BAR_ 97145,54 _BAR_
Verdicchio Passito _BAR_ 5,00 _BAR_ 9,22 _BAR_ 46,1 _BAR_ 103,29 _BAR_ 47607,00 _BAR_
Rosso Conero doc riserva _BAR_ 9,18 _BAR_ 12,60 _BAR_ 115,7 _BAR_ 87,80 _BAR_ 101553,81 _BAR_
Esino rosso _BAR_ 2,00 _BAR_ 12,60 _BAR_ 25,2 _BAR_ 33,31 _BAR_ 8394,49 _BAR_
Marche IGT bianco _BAR_ 4,89 _BAR_ 16,20 _BAR_ 79,2 _BAR_ 20,66 _BAR_ 16365,07 _BAR_
Marche IGT rosso _BAR_ 1,44 _BAR_ 16,20 _BAR_ 23,3 _BAR_ 22,21 _BAR_ 5180,60 _BAR_
OGÓŁEM _BAR_ 117,13 _BAR_ 12,01 _BAR_ 1406,3 _BAR_ _BAR_ 730782,97 _BAR_
Różnica _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ –1,76 % _BAR_
(52) Punkt 32 wytycznych przewiduje, że restrukturyzacja musi wiązać się z rezygnacją z tych rodzajów działalności, które, także po przeprowadzeniu restrukturyzacji, byłyby nadal strukturalnie deficytowe.
W tym przypadku nie mamy do czynienia ze strukturalnie deficytowymi rodzajami produkcji, ponieważ trudna sytuacja przedsiębiorstwa ma zasadniczo charakter finansowy, a wraz z nabyciem przedmiotowego urządzenia spółdzielnia będzie mogła zwiększyć rentowność w związku z działalnością związaną z uprawą winorośli.
Dlatego też plan restrukturyzacji nie jest sprzeczny z wymogami wytycznych.
Zapobieganie zakłóceniom konkurencji powodowanym przyznaniem pomocy
(53) Zgodnie z postanowieniami pkt 35–39 wytycznych, konieczne jest podjęcie działań, które będą w stanie przeciwdziałać, na ile to możliwe, negatywnym skutkom pomocy w odniesieniu do konkurencji, często poprzez ograniczenie obecności przedsiębiorstwa na jego rynku (wyrównanie).
Sposoby zastosowania tej ogólnej zasady w sektorze rolnym określono w Rozdziale 5 wytycznych.
Zasadniczo, jako że w sektorze rolnym również pomoc o bardzo ograniczonym rozmiarze może negatywnie oddziaływać na konkurencję, Komisja wymaga wyrównania ze stron wszystkich beneficjentów pomocy na restrukturyzację w postaci ograniczenia wydajności.
W przypadku produkcji głównej przewiduje się ograniczenie wydajności lub jej zaprzestanie na minimalny okres pięciu lat.
(54) Dla działań ukierunkowanych na konkretne produkty lub konkretnych operatorów ograniczenie zdolności produkcyjnej musi zasadniczo wynosić 16 % zdolności, dla której została przyznana pomoc na restrukturyzację, która to wartość może ulec obniżeniu do 14 % w regionach korzystających z pomocy.
W tym przypadku Włochy przewidziały obniżenie wynoszące 16 % zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa przez okres pięciu lat.
Dlatego też warunek ten został spełniony.
Pomoc ograniczona do niezbędnego minimum
(55) Zgodnie z pkt 40 wytycznych, aby uzyskać zezwolenie na restrukturyzację, kwota i intensywność pomocy muszą być ograniczone do niezbędnego minimum, w zależności od zasobów finansowych przedsiębiorstwa.
Dlatego też beneficjenci pomocy muszą wnieść znaczny wkład na rzecz programu restrukturyzacji, z funduszy własnych lub korzystając z zewnętrznych źródeł finansowania.
Aby ograniczyć do minimum negatywne skutki należy unikać sytuacji, w której pomoc umożliwia przedsiębiorstwu dysponowanie dodatkowymi źródłami płynności, które mogłyby zostać wykorzystane na inicjatywy o charakterze agresywnym i zakłócającym rynek, bez związku z procesem restrukturyzacji.
(56) Badając przestrzeganie tego wymogu wytycznych Komisja miała na uwadze następujące elementy:
(57) Plan restrukturyzacji skorzysta łącznie z następujących dotacji publicznych:
- 900000000 ITL (464810 EUR) tytułem pomocy na konto kapitałowe oraz
- 160000000 ITL (82630 EUR) na wyposażenie winnic w urządzenia (40 % dopuszczalnych wydatków).
(58) Część kwoty wynoszącej 900000000 ITL pokryje wcześniej poniesione koszty rzeczywiste (straty poniesione na skutek złych warunków atmosferycznych, inwestycje, które przyniosły straty, nienagromadzone odpisy amortyzacyjne), podczas gdy pozostała część zostanie wykorzystana w ramach planu restrukturyzacji (koszty mentoringu i dotacja na zakup urządzeń).
W efekcie pomoc ograniczona będzie do spłacenia długów przedsiębiorstwa oraz sfinansowania inwestycji niezbędnych do restrukturyzacji.
(59) Na podstawie biznes planu przedłożonego przez przedsiębiorstwo, w latach obrotowych następujących po działaniu restrukturyzacyjnym nie zostanie wygenerowany taki przepływ gotówki, który pozwoliłby przedsiębiorstwu na przeprowadzenie agresywnych działań niezwiązanych bezpośrednio z inwestycjami przewidzianymi w planie restrukturyzacji.
Ponadto zmniejszone rozmiary przedsiębiorstwa i jego niewielkie znaczenie w sektorze produkcji wina w regionie (0,38 % produkcji regionu) gwarantują, że pomoc będzie miała mało znaczący wpływ na konkurencję.
(60) W odniesieniu do kosztów mentoringu wyjaśnienia dostarczone przez Włochy (por. motyw (32)) przekonały Komisję o zgodności przewidzianych kwot i rozwiały wątpliwości dotyczące ewentualnego istnienia pomocy, jakie Komisja miała w stosunku do spółdzielni "Moncaro", zaangażowanej w świadczenie przedmiotowych usług.
Wkład spółdzielni w restrukturyzację
(61) W odniesieniu do wkładu spółdzielni oraz jej członków w plan restrukturyzacji, należy zaznaczyć, że inwestycje przewidziane w planie restrukturyzacji będą finansowane w co najmniej 50 % przez samą spółdzielnię.
W celu wygenerowania koniecznych zasobów członkowie podwyższyli kapitał zakładowy o kwotę 100000000 ITL w roku 2000 i potwierdzili pożyczkę w kwocie 500000000 ITL na rzecz spółdzielni.
Dlatego też odpowiedni wymóg wytycznych można uznać za spełniony.
Pomoc "jednorazowa"
(62) W punkcie 48 wytycznych przewidziano, że pomoc na restrukturyzację może zostać przyznana tylko jeden raz.
Włochy potwierdziły, że zasada ta jest przestrzegana.
5. WNIOSKI
(63) Działanie jest zgodne z wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, którą Włochy zamierzają przyznać w kwocie 900000000 ITL (464810 EUR) na rzecz spółdzielni "Cooperativa Agricola Moderna" jest zgodna z zasadami wspólnego rynku w myśl art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu.
Zezwala się zatem na przyznanie wyżej wymienionej pomocy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 marca 2005 r.
w sprawie programu pomocy realizowanego przez Włochy w celu restrukturyzacji instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 429)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/225/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając decyzję C(2003)793fin (wersja ostateczna) [1], na mocy której Komisja postanowiła wszcząć postępowanie określone w art. 88 ust. 2 Traktatu, dotyczące pomocy państwa C22/2003 (wcześniej NN168/2002),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Pismem z dnia 27 maja 2002 r., zarejestrowanym w dniu 31 maja 2002 r. (A/14263), Komisja została poinformowana o decyzji władz regionu Piemont nr 57-5400 z dnia 25 lutego 2002 r. (deliberazione n. 57-5400, del 25 febbraio 2002 della Giunta regionale della Regione Piemonte).
(2) Pismem D/55115 z dnia 13 września 2002 r. Komisja zwróciła się do władz Włoch o udzielenie na ten temat dodatkowych informacji.
Komisja pismem D/55127 z dnia 16 września 2002 r. poinformowała skarżącego w sprawie losu skargi, a ten przekazał pismem A/38090 z dnia 5 listopada 2002 r. wymagane informacje dodatkowe.
(3) Władze Włoch odpowiedziały pismem nr 12998 z dnia 24 października 2002 r. zarejestrowanym w dniu 8 listopada 2002 r. (A/38204).
(4) Pismem z dnia 21 marca 2003 r.
(SG(2003)D/229057) Komisja poinformowała Włochy, iż wszczęła formalnie postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu dotyczące wyżej wymienionej pomocy, udzielanej nie tylko na terytorium regionu Piemont, lecz również na niemal całym terytorium Włoch, jako Państwa Członkowskiego.
(5) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony trzecie do przedstawienia swoich uwag.
(6) W piśmie z dnia 6 czerwca 2003 r. (A/33954) Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron trzecich.
Przekazała je władzom Włoch pismem D/55630 z dnia 4 września 2003 roku.
Pismem A/37007 z dnia 10 października 2003 r. władze Włoch zwróciły się o przedłużenie czasu na udzielenie odpowiedzi.
W piśmie A/37736 z dnia 11 listopada 2003 r. władze Włoch przekazały Komisji swoje uwagi.
(7) W trakcie spotkania przedstawicieli władz Włoch i odpowiednich służb Komisji, które odbyło się w dniu 16 kwietnia 2003 r., przekazano pismo A/34148 z dnia 13 czerwca 2003 r. zawierające uwagi władz Włoch na temat wszczęcia postępowania wyjaśniającego.
(8) Pismem z dnia 18 grudnia 2003 r. (D/58151) Komisja zwróciła się do władz Włoch z prośbą o udzielenie dalszych informacji.
(9) Władze Włoch, w piśmie A/31204 z dnia 19 lutego 2004 r., zwróciły się o przedłużenie czasu na udzielenie odpowiedzi, na co uzyskały zgodę Komisji pismem D/51435 z dnia 26 lutego 2004 r., po czym przesłały wymagane informacje w dwóch pismach: A/32487 z dnia 7 kwietnia 2004 r. oraz A/32628 z dnia 14 kwietnia 2004 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
(10) Według informacji przekazanych Komisji niektóre instytucje zajmujące się kształceniem zawodowym znajdujące się na terytorium regionu Piemont skorzystały z pomocy niezgodnej z prawem na podstawie decyzji nr 57-5400 władz regionu Piemont z dnia 25 lutego 2002 r. (deliberazione n. 57-5400, del 25 febbraio 2002 della Giunta regionale della Regione Piemonte) wprowadzonej w życie z naruszeniem art. 88 ust. 3 wyżej wymienionego Traktatu.
(11) Z dokumentacji dołączonej do odpowiedzi udzielonej przez władze Włoch, na wniosek Komisji o udzielenie dalszych informacji (A/38204), wynika jednak że decyzja nr 57-5400/2002, będącą podstawą skargi, stanowiła w odniesieniu do Regionu Piemonte jedynie akt wykonawczy do dekretu Rady Ministrów 173/2001 (decreto ministeriale 173/2001) (zwanego dalej "dekretem 173/2001"), a w szczególności jednego z jego programów cząstkowych, a mianowicie programu dotyczącego "pomocy na pokrycie zaległych zobowiązań".
(12) Pomoc w formie bezzwrotnych subwencji, udzielana zgodnie z wyżej wymienionym programem, przeznaczona jest, przede wszystkim, na pokrycie zadłużenia instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym wynikającego z kosztów finansowych i kosztów wynagrodzeń.
Z pomocy takiej mogą korzystać instytucje zajmujące się kształceniem zawodowym posiadające różną formę prawną, nastawione i nienastawione na zysk. Pomoc ta dotyczy również dużych przedsiębiorstw.
(13) Dekret 173/2001 przewiduje również realizację innych programów cząstkowych określonych poniżej:
a) "zachęty do dobrowolnego rozwiązywania umów o pracę",
b) "wprowadzanie i utrzymywanie struktur operacyjnych oraz urządzeń wymaganych na mocy obowiązujących przepisów BHP, a także ułatwiających dostęp osobom niepełnosprawnym",
c) "dostosowanie systemów informatycznych",
d) "doskonalenie zawodowe personelu szkolącego w celu spełnienia warunków akredytacji".
(14) Władze Włoch potwierdziły pismem A/38204 z dnia 8 listopada 2002 r., że pomoc została udzielona z funduszu państwowego w wysokości 180 mld ITL (około 93 mln EUR) udostępnionego regionom i podzielonego między nie zgodnie z postanowieniami dekretu 173/2001. Dokument ten stał się aktem wykonawczym do ustawy nr 388 z dnia 23 grudnia 2000 r.
"Przepisy dotyczące sporządzenia rocznego i wieloletniego budżetu państwa – ustawa budżetowa 2001" ("Disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriannaule dello Stato – legge finanziaria 2001") (zwanej dalej ustawą 388/2000), która to ustawa w art. 118 akapicie 9 zarządzała przeprowadzenie restrukturyzacji instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym celem umożliwienia ich akredytacji.
(15) W tym samym piśmie, cytowanym wcześniej w pkt 14, władze Włoch potwierdziły, iż nie traktowały takiego środka jako pomocy państwa, ponieważ skierowany on był, ich zdaniem, na wsparcie działalności niemającej charakteru komercyjnego i noszącej cechy działań na rzecz dobra ogólnego.
(16) Ponadto władze Włoch stwierdziły, iż system akredytacji, który miał zostać wdrożony, był faktycznie związany z restrukturyzacją instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym w ramach umowy zawartej pomiędzy Państwem i regionami w maju 2000 r. zgodnie z art. 17 ustawy nr 196 z dnia 24 czerwca 1997 w sprawie zasad promowania zatrudnienia ("norme in materia di promozione dell’occupazione") (zwanej dalej ustawą 196/97). Tego typu podejście potwierdzono w art. 118 ust. 9 ustawy 388/2000 oraz w dekrecie 173/2001.
(17) Według władz Włoch subwencje na rzecz instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym służyły eliminacji braków organizacyjnych beneficjentów, które to braki mogłyby negatywnie wpłynąć na proces akredytacji, biorąc pod uwagę fakt, iż od lipca 2003 roku w zasadzie jedynie akredytowane instytucje zajmujące się kształceniem zawodowym mogły prowadzić działalność szkoleniową finansowaną z zasobów publicznych.
(18) Z drugiej strony instytucje zajmujące się kształceniem zawodowym mogą od 1997 roku oferować usługi szkoleniowe, typu "prywatnego", to znaczy usługi rynkowe oparte na wolnej konkurencji, ze względu na znaczącą zmianę przepisów włoskich w tym względzie (w szczególności tak zwany "pakiet Treu", ustawa nr 144 z dnia 17 maja 1999 r. „działania na rzecz inwestycji, upoważnienia rządu w sprawie uporządkowania systemu zachęt w sektorze zatrudnienia i przepisów normatywnych INAIL (Zakład Ubezpieczeń od Następstw Nieszczęśliwych Wypadków podczas Pracy) a także uporządkowania całego systemu ubezpieczeń pracowniczych ("Misure in materia di investimenti, delega al Governo per il riordino degli incentivi all'occupazione e della normativa che disciplina l'INAIL, nonche' disposizioni per il riordino degli enti previdenziali"), oraz umowa pomiędzy państwem włoskim i regionami z marca 2000 roku) i w wielu przypadkach rzeczywiście oferowały takie usługi.
(19) Władze Włoch jednakże utrzymują, iż omawiany środek nie spowodował w żadnym przypadku przewagi konkurencyjnej, a pomógł jedynie "historycznym" instytucjom dysponującym doświadczeniem i know-how utrzymać się na rynku (przykładowo umowy podpisane z publicznymi instytucjami finansującymi na okres minimum od 3 do 5 lat są jednym z wymaganych warunków otrzymania pomocy), co okazało się koniecznym na tym etapie, aby pozwolić takim instytucjom na spełnienie wymogów akredytacji i dalsze prowadzenie szkoleń na zliberalizowanym rynku.
Oprócz tego podobne instytucje, w większości przypadków aktywne na rynkach lokalnych (subregionalnych) nie są w stanie wpływać na wymianę handlową.
(20) W kwestii wprowadzenia wymienionych środków na terytorium całego kraju, zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Włoch regiony Friuli-Wenecja Julijska, Sycylia oraz Kampania nie wprowadziły w życie programu pomocy, z kolei Sardynia i Autonomiczna Prowincja Trydentu wprowadziły go w oparciu o rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [3], zwanego dalej rozporządzeniem de minimis.
Regiony Toskania oraz Umbria wprowadziły w życie identyczny typ rozwiązań już po wszczęciu postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie.
Jedynie Autonomiczna Prowincja Bolzano nie otrzymała żadnej pomocy finansowej na mocy dekretu 173/2001 i z tego powodu nie wprowadziła programu pomocy. Pozostałe regiony w rzeczywistości tylko częściowo wprowadziły w życie omawiane programy cząstkowe.
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(21) Przede wszystkim Komisja zauważyła, że z pomocy udzielonej w ramach funduszu utworzonego specjalnie przy pomocy ogólnokrajowego przepisu skorzystały jedynie instytucje prowadzące kształcenie zawodowe.
Wybrano je w oparciu o specyficzne kryteria zdefiniowane na poziomie regionów, zatem pomocy udzielano selektywnie przy użyciu zasobów państwowych.
(22) Po drugie Komisja wyraziła poważne wątpliwości, czy kształcenie zawodowe w ogóle można traktować jako działalność niekomercyjną prowadzoną w interesie publicznym, a tak z początku stawiały sprawę władze Włoch.
Komisja stanęła na stanowisku, iż omawiane dotacje poprawiły sytuację finansową ich beneficjentów, zmniejszając koszty, które bez dotacji beneficjenci musieliby ponosić sami.
(23) Wreszcie, chociaż kształcenie prawdopodobnie jest w ograniczony sposób przedmiotem wymiany wewnątrzwspólnotowej, nie można wykluczyć, że pewne firmy zajmujące się kształceniem zawodowym są aktywne na poziomie wspólnotowym.
Firmy takie byłyby zainteresowane dostępem do rynku włoskiego.
(24) Z tego powodu Komisja uznała, że przedmiotowy środek może stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(25) Jako pomoc państwa podlega ona ocenie w świetle przepisów zawartych w Traktacie i w innych odnoszących się do niej przepisach wspólnotowych.
(26) W związku z tym Komisja wyraziła zdanie, iż tylko część pomocy, odnosząca się do "wprowadzania i utrzymywania struktur operacyjnych oraz urządzeń" mogłaby podlegać odpowiednim wyłączeniom, o ile odnosi się do kosztów dodatkowych związanych z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych.
Podobnie pomoc w przypadku "doskonalenia zawodowego personelu szkolącego" mogłaby podlegać należnym wyłączeniom, o ile zostaną spełnione kryteria określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej [4].
(27) Wszystkie pozostałe programy cząstkowe, biorąc pod uwagę obecny stan dokumentacji, należy zakwalifikować według Komisji jako pomoc operacyjną, a więc niepodlegającą wyłączeniom, gdyż nie stanowi o tym żaden przepis Traktatu.
IV.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(28) Tylko jedna instytucja włoska, również będąca beneficjentem przedmiotowego programu pomocy, zajmująca się kształceniem zawodowym i wyraźnie aktywna przynajmniej na terenie kraju, podzieliła się, jako zainteresowana strona trzecia, swoimi uwagami z Komisją.
(29) O ile wyżej wymieniona instytucja jest zdania, że przepisy włoskie stanowiące o dostępie do rynku kształcenia są takie same w przypadku firm włoskich jak w przypadku pozostałych firm pochodzących z innych krajów Wspólnoty, to jednak zauważa, że jednostki operacyjne instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym muszą w celu rozwoju działalności finansowanej przy użyciu zasobów państwowych osiągnąć pewien poziom efektywności w ramach wcześniej prowadzonej działalności oraz mieć ścisłe powiązania ze środowiskiem społecznym i z przedsiębiorstwami zgodnie z kryteriami określonymi przez regiony.
Jest to przyczyną, dla której jak dotąd żadna instytucja obca zajmująca się kształceniem zawodowym nie była w stanie spełnić wymaganych warunków.
V. UWAGI WŁOCH
(30) Według władz Włoch omawiany środek nie wpływa na wymianę wewnątrzwspólnotową ze względu na to, iż system akredytacji, oparty na obiektywnych kryteriach określonych w regionalnych przepisach wykonawczych, nie stwarza sam w sobie żadnych barier ani ograniczeń dla prawa zakładania instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym, pochodzących z innych regionów czy też z innych Państw Członkowskich.
(31) Ponadto zdaniem władz Włoch nowo przybyłe firmy nie są zagrożone przez pomoc udzieloną włoskim instytucjom zajmującym się kształceniem zawodowym, które – zgodnie z przypuszczeniami – z trudem funkcjonują na własnym terenie, o czym świadczą poniesione w przeszłości straty, a które to straty pomoc miałaby zrekompensować.
Tak więc, w szczególności, według władz Włoch, pomoc w formie kompensaty strat poniesionych w związku z działalnością w obszarze kształcenia zawodowego, którą instytucje musiały prowadzić w ramach publicznego systemu kształcenia, nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(32) Oprócz tego zdaniem władz Włoch, firmy zagraniczne nie miałyby żadnego interesu w wejściu na włoski rynek oświaty "publicznej", ze względu na brak rentowności, który znajduje potwierdzenie między innymi w konieczności udzielania omawianej pomocy.
(33) Wreszcie, według opinii władz Włoch, niedochodowe kształcenie zawodowe, finansowane przy użyciu zasobów państwowych, nieopłacane bezpośrednio przez beneficjentów i prowadzone w ramach publicznego systemu oświaty, nie powinno być rozpatrywane jako działalność komercyjna, w szczególności w świetle orzecznictwa w sprawach "Humbel" [5] oraz "Wirth" [6].
(34) Władze regionu Piemont zgadzają się, iż pomoc jest selektywna i przyznawana jest przy użyciu zasobów państwowych, lecz neguje jednocześnie, jakoby stwarzała ona sytuację uprzywilejowania, czy też wpływała na wymianę wewnątrzwspólnotową.
Odnośnie do przywilejów, władze te prezentują opinię, że przyznane dotacje stanowiły jedynie rekompensatę za usługi świadczone przez instytucje zajmujące się kształceniem zawodowym w zakresie dotyczącym kształcenia w ramach publicznego systemu oświaty.
W kwestii wpływu na wymianę wewnątrzwspólnotową, zdaniem władz regionu Piemont nie istnieje wymiana handlowa usług oświatowych pomiędzy Państwami Członkowskimi Wspólnoty, a największymi przeszkodami są różnice językowe i brak powiązań z terytorium.
Natomiast ich zdaniem rzeczywiście może istnieć wspólnotowy rynek usług kształcenia zawodowego w formie "prywatnej" (a więc konkurencyjne komercyjne usługi oświatowe).
(35) Udzielona pomoc w żadnym przypadku nie wpłynęła negatywnie na działalność nowych firm, gdyż nowe firmy nie musiały ponosić kosztów, jakie beneficjenci pomocy zobowiązani byli ponosić w przeszłości, a nawet gdyby taki negatywny wpływ został udowodniony, to – jak twierdzą władze regionu Piemont – chodziłoby o wyłącznie zakłócenia na rynku lokalnym tak, iż art. 87 ust.1 Traktatu nie znalazłby zastosowania w tym przypadku.
VI.
OCENA POMOCY
(36) Analiza Komisji dotyczy programu pomocy ustanowionego w ramach środków ogólnych, a nie pomocy indywidualnej dla określonych podmiotów.
Od momentu wszczęcia postępowania wyjaśniającego władze Włoch doskonale zdawały sobie sprawę z wątpliwości Komisji dotyczących programu pomocy.
Gdyby władze Włoch uznały wówczas, że pewne specyficzne przypadki należało oceniać według indywidualnych kryteriów, to powinny były poinformować Komisję o tychże specyficznych przesłankach i dostarczyć wszystkich niezbędnych informacji pomocnych w ocenie indywidualnej.
VI.1.
Pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu
(37) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu stanowi, że wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(38) Omawiana pomoc została udzielona przy użyciu zasobów państwowych, a mianowicie pochodzi z funduszu o wysokości 180 mld ITL (około 93 mln EUR) utworzonego na mocy przepisów ogólnokrajowych i rozdzielonego pomiędzy prawie wszystkie włoskie regiony zgodnie z załącznikiem do dekretu 173/2001.
Pomoc została zatem przyznana przy użyciu zasobów państwowych.
(39) Beneficjentami tej pomocy są jedynie instytucje zajmujące się kształceniem zawodowym.
Oprócz tego dobór beneficjentów dokonywany jest na poziomie regionalnym w zależności od dostępnych w poszczególnych regionach zasobów finansowych i ewentualnych kryteriów dodatkowych, a więc kryteria wyboru mają charakter selektywny.
(40) Selektywność oraz użycie zasobów państwowych zostały zresztą potwierdzone przez władze Włoch w przekazanych uwagach.
VI.1.1.
Działalność gospodarcza
(41) Należy nade wszystko podkreślić, iż ogólnie pojęcie przedsiębiorstwa w kontekście prawa konkurencji obejmuje w świetle orzecznictwa Trybunału [7] każdą jednostkę prowadzącą działalność gospodarczą niezależnie od jej statusu prawnego (np. jednostka nienastawiona na zysk) czy sposobu finansowania. Wszelka działalność polegająca na oferowaniu towarów lub usług na określonym rynku jest działalnością gospodarczą.
(42) Postawa taka została również wyrażona w komunikatach Komisji z roku 1996 [8] oraz z roku 2000 [9] w sprawie usług użyteczności publicznej w Europie, a także w sprawozdaniu Komisji z posiedzenia Rady Europejskiej w Laeken [10].
(43) W szczególności w odniesieniu do rozróżnienia pomiędzy usługami o charakterze komercyjnym i niekomercyjnym, Komisja ostatnio podkreśliła (zob. w szczególności pkt 44 Zielonej Księgi na temat usług użyteczności publicznej [11], cytowany między innymi w Białej Księdze na ten sam temat [12], iż wszelka działalność polegająca na oferowaniu towarów lub usług na określonym rynku jest działalnością gospodarczą.
Dlatego też w ramach tego samego sektora mogą współistnieć oba typy działalności, czasami nawet w ramach tej samej instytucji.
Do pierwszego typu działalności zastosowanie mają zasady rynku wewnętrznego, konkurencji, a w szczególności pomocy państwa.
(44) Z kolei zasady rynku wewnętrznego i konkurencji nie znajdują zastosowania w przypadku działalności niekomercyjnej. Z tego powodu nie mają one żadnego wpływu na usługi użyteczności publicznej o tyle, o ile te ostatnie faktycznie spełniają kryteria działalności niekomercyjnej.
W odniesieniu do krajowego systemu kształcenia Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uznał w wyroku w sprawie Humbel, iż państwo tworząc i utrzymując taki system nie dąży do uzyskania zysków, a jedynie wypełnia swoje funkcje wobec narodu na polu społecznym, kulturalnym i edukacyjnym [13].
(45) Wyrok w sprawie Humbel stanowi przede wszystkim, iż kursy odbywające się w szkole technicznej w ramach krajowego systemu kształcenia nie mogą być uznawane za "usługi" zgodnie z przepisami art. 50 Traktatu.
W rzeczywistości pierwszy ustęp tego artykułu stanowi, iż usługami w rozumieniu Traktatu są świadczenia wykonywane zwykle za wynagrodzeniem.
(46) Wyrok w sprawie Wirth [14] potwierdza wnioski Trybunału w sprawie Humbel, zgodnie z którymi cechą podstawową wynagrodzenia jest to, że stanowi zapłatę za omawianą usługę i że uzgadniane jest ono pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą.
W tym samym wyroku Trybunał uznał, że tej właśnie cechy nie mają kursy organizowane w ramach publicznego systemu oświaty.
(47) Ogólniej, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Wirth, wiele czynności zwykle spełniających funkcje społeczne instytucji, które nie są nastawione na zysk i nie prowadzą działalności przemysłowej ani handlowej jest wyłączonych z zakresu stosowania wspólnotowych przepisów w zakresie konkurencji i rynku wewnętrznego [15].
(48) W omawianym przypadku z informacji otrzymanych od Włoch wynika, że działalność zainteresowanych instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym miała dwojaki charakter.
Z jednej strony zapewniały one pojedynczym obywatelom dostęp do instytucjonalnych usług oświatowych nastawionych na realizację celów społecznych w ramach publicznego systemu oświaty i jako takie finansowane było przez państwo lub przez poszczególne regiony zgodnie z zasadą pokrywania określonych kwalifikowanych wydatków.
Z drugiej strony jednak miały one możliwość świadczenia (i w wielu przypadkach faktycznie tak było) usług rynkowych w sektorze kształcenia zawodowego zarówno na rzecz firm i ich pracowników, jak i pojedynczych obywateli, traktując wszystkich jako klientów i pobierając od nich opłaty według obowiązujących na rynku stawek.
Z tego powodu władze Włoch narzuciły beneficjentom pomocy obowiązek prowadzenia oddzielnej księgowości.
(49) Można więc uznać, że pierwszy typ usług nie stanowi działalności gospodarczej.
Stąd wniosek, że omawiana działalność nie podlega zasadom konkurencji ani rynku wewnętrznego, a więc nie stosuje się do niej art. 87 ust. 1 Traktatu.
(50) Mimo to Komisja zauważyła, że w świetle niedawnego orzecznictwa pojęcie działalności gospodarczej podlega ewolucji i w części zależy od politycznych wyborów poszczególnych Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o przeniesieniu na przedsiębiorstwa niektórych zadań tradycyjnie pojmowanych jako suwerenne zadania państwa.
Państwa Członkowskie mogą także stworzyć warunki niezbędne, aby zapewnić istnienie rynku na dany produkt czy usługę, jeśli bez takich warunków rynek by nie istniał.
Tego typu interwencja powoduje jednak, iż omawiane działania stają się działalnością gospodarczą i stosują się do nich przepisy w zakresie konkurencji.
(51) Trybunał zauważył na przykład, że transport pacjentów stał się usługą oferowaną za określone wynagrodzenie przez różne podmioty gospodarcze działające na rynku usług pogotowia ratunkowego i transportu pacjentów.
W sprawie, którą zajmował się Trybunał usługi takie świadczyły instytucje użyteczności publicznej nienastawione na zysk.
Jednakże Trybunał przypomniał, że tego typu cechy charakterystyczne nie wykluczają klasyfikacji instytucji jako przedsiębiorstwa zgodnie z art. 87 Traktatu, w przypadku gdy te same instytucje prowadzą również działalność gospodarczą [16].
(52) Trybunał uznał również, że produkcja na terenie szpitala substancji stosowanych potem w usługach medycznych tego szpitala stanowi działalność gospodarczą.
Fakt, że usługa nie jest bezpośrednio opłacana przez pacjenta, lecz finansowana przy użyciu zasobów państwowych, nie ma związku z zakwalifikowaniem tej usługi jako działalności gospodarczej [17].
(53) Tego typu podejście zostało potwierdzone w dwóch innych wyrokach Trybunału [18].
Niektóre Państwa Członkowskie utrzymywały, iż usługi medyczne nie były działalnością gospodarczą w związku z faktem, iż pacjenci podlegający leczeniu szpitalnemu nie musieli koniecznie płacić za świadczone im usługi.
Trybunał uznał jednak, że działalność medyczna stanowi działalność gospodarczą niezależnie od faktu, czy odnośne usługi wymagają zapłaty bezpośredniej ze strony pacjentów czy też opłacane są przez władze publiczne albo kasy chorych.
(54) Poza tym element solidarności społecznej nie wyklucza absolutnie możliwości generowania zysków z działalności gospodarczej.
Niektóre instytucje mogą zgodzić się na pewne aspekty solidarności społecznej, aby uzyskać inne korzyści we własnym sektorze.
Instytucje nienastawione na zysk mogą konkurować z powodzeniem z firmami nastawionymi na zysk i dlatego mogą stać się przedsiębiorstwami w rozumieniu art. 87 Traktatu.
(55) Z tego powodu Komisja nie może wykluczyć, że niektóre działania instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym, także w ramach publicznego systemu kształcenia, mogą zostać zakwalifikowane jako działalność gospodarcza.
(56) W tym ostatnim przypadku należałoby zastosować art. 86 ust. 2 Traktatu – stanowiący o przedsiębiorstwach zobowiązanych do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
Wyżej wymieniony artykuł stanowi, iż przedsiębiorstwa te podlegają przepisom Traktatu, w szczególności regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych.
Oprócz tego, artykuł stanowi, że rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
(57) W konsekwencji biorąc pod uwagę fakt, iż instytucjom zajmującym się kształceniem zawodowym została powierzona misja publiczna w ramach odpowiednich przepisów krajowych i regionalnych zawartych w stosownych aktach, to znaczy w ramach umów zawartych pomiędzy włoskimi regionami a instytucjami zajmującymi się kształceniem zawodowym, a także iż nie istniało ryzyko nadpłaty, pomoc bowiem nie mogła być wyższa niż poniesione odrębnie zaksięgowane koszty, to instytucje takie mogą korzystać z wyłączeń zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu.
(58) Ponadto Komisja stwierdza, że dzięki danym dostarczonym przez same władze Włoch zostało udowodnione w wystarczający sposób istnienie działalności gospodarczej w drugim typie działań opisanych w pkt 48.
VI.1.2.
Zakłócanie konkurencji i wpływ na wymianę handlową
(59) Aby wejść w zakres zastosowania art. 87 Traktatu pomoc musi zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Oba te warunki często idą w parze w odniesieniu do pomocy państwa.
(60) W szczególności odnośnie do wymiany wewnątrzwspólnotowej, Sąd Pierwszej Instancji [19] przypomniał, iż jeśli pomoc finansowa umacnia pozycję przedsiębiorstwa wobec innych konkurencyjnych przedsiębiorstw na rynku wspólnotowym, to tym samym wpływa ona także na ten rynek.
Następuje to wówczas, gdy przedsiębiorstwo korzystające z pomocy angażuje się aktywnie w handel pomiędzy Państwami Członkowskimi lub bierze udział w realizacji kontraktów podpisanych w ramach przetargów, w których uczestniczyło kilka Państw Członkowskich.
(61) Poza tym pomoc może wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi i zakłócać konkurencję nawet wtedy, gdy przedsiębiorstwo będące beneficjentem pomocy, konkurując z przedsiębiorstwami w innych Państwach Członkowskich, nie uczestniczy bezpośrednio w działalności transgranicznej.
W rzeczywistości, kiedy Państwo Członkowskie udziela pomocy przedsiębiorstwu, nie musi ulec zmianie podaż na rynku wewnętrznym lub też może ona ulec wzrostowi, w wyniku czego przedsiębiorstwa w innych Państwach Członkowskich będą miały mniejsze możliwości oferowania własnych usług na rynku takiego Państwa Członkowskiego.
(62) Dlatego też wcale nie trzeba stwierdzić bezpośredniego udziału beneficjentów w eksporcie [20], ani istnienia faktycznej wymiany handlowej pomiędzy Państwami Członkowskimi w tym samym segmencie rynku, aby udowodnić wpływ omawianej pomocy na wymianę handlową.
Co więcej, ani ograniczona wysokość pomocy, ani względnie niewielki rozmiar beneficjenta, nie pozwalają na wyciąganie wniosków a priori, iż w danym przypadku nie istnieje żaden wpływ na wymianę handlową.
(63) W odniesieniu do tej kwestii Komisja stwierdza, że w omawianym przypadku niektórzy beneficjenci aktywni są przynajmniej na poziomie regionalnym lub też ponadregionalnym (więc niekiedy ogólnokrajowym) i charakteryzują się dużym obrotem handlowym, który przypuszczalnie pozwala im pokonywać przeszkody ograniczające rozpowszechnianie oferty usług w dziedzinie kształcenia zawodowego na rynku wspólnotowym.
Prócz tego Komisja stwierdza, że niektórzy beneficjenci są już aktywni na poziomie ponadnarodowym.
(64) Tak więc w szczególności jeden beneficjent pomocy funkcjonuje już w niektórych Państwach Członkowskich, takich jak Belgia (4 oddziały), Francja (7 oddziałów), Niemcy (4 oddziały) i Zjednoczone Królestwo (1 oddział), w krajach niebędących członkami Wspólnoty, jak np.: Szwajcaria, a także w krajach pozaeuropejskich (Argentyna).
Beneficjent ten jest też partnerem w sieci międzynarodowej "Exemplo" obejmującej 14 europejskich agencji zajmujących się kształceniem zawodowym, których celem jest dzielenie się wiedzą, analiza porównawcza, współpraca przy projektach wspólnotowych, rozwój specyficznych segmentów rynku na potrzeby handlu elektronicznego i kształcenia on-line.
(65) W świetle powyższych rozważań i biorąc pod uwagę możliwy wpływ na wymianę handlową, Komisja dochodzi do wniosku, że przyjęta klasyfikacja pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu w odniesieniu do omawianych środków powinna zostać potwierdzona, gdyż może faktycznie wpływać na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.
VI.2.
Zgodność pomocy z prawem
(66) Komisja stwierdza, że nie zastosowano się w omawianym przypadku do obowiązku uprzedniego powiadomienia wynikającego z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(67) Ponieważ nie powiadomiono Komisji w celu zapobieżenia ewentualnemu braku zgodności z przepisami o pomocy państwa, Komisja wskazuje na naruszenie tym samym art. 88 ust. 3 Traktatu i uznaje przedmiotową pomoc za niezgodną z prawem.
VI.3.
Zgodność pomocy z art. 87 Traktatu
Pomoc na pokrycie zaległych zobowiązań
(68) Program cząstkowy "pomoc na pokrycie zaległych zobowiązań" mógłby w zasadzie wejść w zakres zastosowania rozporządzenia de minimis [21], jako że program pomocy nie obejmuje sektorów wyłączonych z rozporządzenia de minimis ani pomocy udzielanej na rzecz działalności związanej z wywozem lub pomocy uwarunkowanej użyciem towarów produkcji krajowej.
Trzeba jednak podkreślić, że wysokość pomocy często przekracza maksymalną kwotę 100000 EUR.
(69) Z tego powodu Komisja stwierdza, iż omawianego programu nie należy rozpatrywać na podstawie rozporządzenia de minimis.
Ponadto władze Włoch nigdy nie powołały się na określenie "de minimis" w przypadku omawianego programu pomocy.
(70) W związku z tym, iż omawiany program cząstkowy nie bierze pod uwagę żadnego z kwalifikowanych kosztów określonych w art. 4 ust. 7 lit. od a) do f) rozporządzenia w sprawie pomocy szkoleniowej [22], nie może korzystać z wyłączeń zgodnie z powyższym rozporządzeniem.
W dodatku nawet władze Włoch nigdy nie potraktowały tego programu jako pomocy szkoleniowej.
(71) W kontekście oceny pomocy zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [23], Komisja zauważa, że w ramach omawianego programu cząstkowego nie przewidziano żadnej pomocy na inwestycje materialne lub niematerialne.
Przeciwnie, program ten ukierunkowany jest wyłącznie na redukcję wydatków bieżących poprzez pomoc na pokrycie zaległych zobowiązań, co zostało zakwalifikowane jako pomoc operacyjna, która zwykle nie jest wspierana przez Komisję.
(72) Szczególnie zaś przyznawanie pomocy operacyjnej niezwiązanej z żadnymi dodatkowymi kosztami wynikłymi z realizacji usług publicznych może spowodować zmniejszenie kosztów ogólnych przedsiębiorstwa, które zazwyczaj przedsiębiorstwo powinno ponosić na własny rachunek.
(73) Jest faktem, iż pomoc operacyjna może zostać udzielona wyjątkowo tylko w obszarach objętych derogacją na mocy art. 87 ust. 3 lit. a), przyjmując, że spełnione zostały warunki ustanowione w pkt 4.15 wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej [24].
W omawianym przypadku trzeba zauważyć, że przepis ogólnokrajowy znajduje zastosowanie bez różnicy na terytorium całego Państwa Członkowskiego i nie wpływa w żaden sposób na niwelowanie różnic pomiędzy poszczególnymi regionami.
(74) Komisja uważa, że wyżej opisany program cząstkowy nie spełnia żadnego z wyżej wymienionych warunków.
Ponadto w odniesieniu do ewentualnej zgodności pomocy z art. 87 Traktatu, władze Włoch nie powołały się ani na rozporządzenie w sprawie pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw, ani na wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej.
(75) Ponadto omawiana pomoc nie wydaje się promować żadnego innego celu horyzontalnego Wspólnoty w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, jak np.: badania i rozwój, zatrudnienie, środowisko naturalne lub ratowanie i restrukturyzacja przedsiębiorstw zgodnie z wytycznymi, projektami ramowymi czy odpowiednimi rozporządzeniami.
(76) Odstępstwo, o którym mowa w art. 87 ust. 2 lit. od a) do c) [25] Traktatu nie znajduje w widoczny sposób zastosowania w omawianym przypadku. Ten sam wniosek odnosi się do wyłączeń opisanych w art. 87 ust. 3 lit. od b) do d) [26].
Zachęty do dobrowolnego rozwiązywania umów o pracę i dostosowanie systemów informatycznych
(77) W przypadku programów cząstkowych "zachęty do dobrowolnego rozwiązywania umów o pracę" oraz "dostosowanie systemów informatycznych" można w dużej mierze zastosować takie samo rozumowanie jak w programie cząstkowym "pomoc na pokrycie zaległych zobowiązań".
(78) W rzeczywistości Komisja uważa, że większa część tego typu pomocy ma charakter pomocy operacyjnej, co powoduje, iż nie powinna korzystać ze wyłączeń.
(79) Komisja uważa w szczególności, że pomoc zachęcająca do dobrowolnych zwolnień pracowniczych, która zdaje się stwarzać nieuzasadnioną przewagę konkurencyjną poprzez sztuczną redukcję kosztów pracowniczych, co zwiększa konkurencyjność firmy otrzymującej pomoc wobec innych firm zajmujących się kształceniem zawodowym, nie może w żaden sposób korzystać z wyłączeń zarówno w świetle przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia [27], jak i ze względu na inne obowiązujące przepisy.
(80) Podobnie wydatki na dostosowanie systemów informatycznych nie podlegają żadnym wyłączeniom, ponieważ nie stanowią inwestycji początkowej w rozumieniu rozporządzenia w sprawie pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw [28], ani nie są instrumentem polityki rozwoju regionalnego w rozumieniu wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej [29].
Wprowadzanie i utrzymywanie struktur operacyjnych oraz doskonalenie zawodowe personelu szkolącego
(81) Pomoc na dostosowanie budynków i wyposażenia do obowiązkowych norm BHP nie może podlegać żadnym wyłączeniom zgodnie z obowiązującymi przepisami w sprawie pomocy państwa, o czym wspomniano już w pkt 68-76.
(82) Mimo to, ta część pomocy, która odnosi się do przystosowania struktur i urządzeń i jest związana z kosztami dodatkowymi wynikającymi z zatrudnienia osób niepełnosprawnych, może korzystać z wyłączenia zgodnie z rozporządzeniem w sprawie pomocy państwa w zakresie zatrudnienia [30].
(83) Podobnie pomoc w ramach programu cząstkowego "doskonalenie zawodowe personelu szkolącego" może korzystać z wyłączenia zgodnie z rozporządzeniem w sprawie pomocy szkoleniowej [31].
VII.
WNIOSKI
(84) O ile kształcenie zawodowe, będąc częścią publicznego systemu oświaty, skierowane jest do pojedynczych obywateli zgodnie z pkt 44-49, a także podlega oddzielnej księgowości, a przy tym nie jest uważane za działalność gospodarczą, to pomoc przyznawana w odniesieniu do kosztów takiej działalności nie podlega przepisom art. 87 ust. 1 Traktatu, a więc nie jest pomocą państwa.
(85) Z drugiej strony, chociaż niektóre dziedziny działalności prowadzonej w ramach publicznego systemu oświaty można uznać za działalność gospodarczą, biorąc pod uwagę ewolucję pojęcia działalności gospodarczej, o której mowa w pkt 50-55, to mimo tego mogą one korzystać z wyłączeń zgodnie z przepisami art. 86 ust. 2 Traktatu.
(86) Z kolei pomoc udzielona w odniesieniu do kosztów powstałych w trakcie działalności komercyjnej spełnia wszelkie warunki pomocy państwa i dlatego podlega przepisom art. 87 ust. 1 Traktatu.
(87) Komisja wyraża żal z powodu tego, iż pomoc udzielona na potrzeby reformy systemu kształcenia zawodowego stanowiąca pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, lecz naruszająca przepisy art. 88 ust. 3 Traktatu, jest niezgodna z prawem.
(88) Programy cząstkowe "wprowadzanie i utrzymywanie struktur operacyjnych oraz urządzeń wymaganych przez obowiązujące przepisy BHP, a także ułatwiających dostęp osobom niepełnosprawnym", w części odnoszącej się do dodatkowych kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych, a także "doskonalenie zawodowe personelu szkolącego w celu zapewnienia instytucjom spełnienia warunków akredytacji" mogą korzystać z wyłączenia zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia [32] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej [33].
(89) Pomoc udzielona w ramach programów cząstkowych "pomoc na pokrycie zaległych zobowiązań", "zachęty do dobrowolnego rozwiązywania umów o pracę" oraz "wprowadzanie i utrzymywanie struktur operacyjnych oraz urządzeń wymaganych przez obowiązujące przepisy BHP, a także ułatwiających dostęp osobom niepełnosprawnym" jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w części dotyczącej dostosowania do obowiązujących przepisów BHP.
(90) Komisja stwierdza, iż w zasadzie rozporządzenie de minimis [34] mogłoby mieć zastosowanie w odniesieniu do przedmiotowych środków, gdyż środki te nie odnoszą się do sektorów wyłączonych z jego zastosowania, ani do pomocy udzielanej na rzecz działalności związanej z wywozem czy też do pomocy uwarunkowanej użyciem towarów produkcji krajowej.
W konsekwencji przyjmując, że wszystkie warunki przewidziane przez rozporządzenie de minimis zostały spełnione, a w szczególności zachowany został próg 100000 EUR w okresie trzech lat, a beneficjentami byli pojedynczy obywatele, to rozpatrywaną pomoc można uznać za pomoc de minimis, a więc nie podlegającą zastosowaniu przepisów art. 87 ust. 1 Traktatu.
(91) Niniejsza decyzja odnosząca się do rozpatrywanego programu pomocy wchodzi w życie ze skutkiem natychmiastowym.
Zgodnie z przyjętą praktyką na mocy art. 87 Traktatu Komisja żąda od beneficjenta zwrotu uzyskanej pomocy, która zgodnie z przepisami art. 88 Traktatu została udzielona w sposób nieuprawniony i jest niezgodna.
Praktyka taka została potwierdzona w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [35].
(92) Komisja zauważa ponadto, że decyzja w sprawie programu pomocy nie wyklucza, że indywidualna pomoc może nie stanowić pomocy (ponieważ przyznanie pomocy indywidualnej podlega przepisom de minimis) i że taka pomoc może zostać uznana, w całości lub w części, za zgodną ze wspólnym rynkiem w oparciu o jej cechy charakterystyczne (na przykład na podstawie przepisów dotyczących wyłączeń).
(93) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 w sprawie odzyskiwania funduszy pomocowych należy zastosować naliczanie odsetek zgodnie z obowiązującymi stopami ustalonymi przez Komisję. Odsetki są płatne od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi do daty jej windykacji.
(94) Odsetki należy naliczać zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozdziale V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [36].
(95) W tym celu władze Włoch nakładają na beneficjentów programu pomocy obowiązek zwrotu, w terminie dwóch miesięcy od daty niniejszej decyzji, uzyskanych kwot pomocy wraz z odsetkami, o których mowa w pkt 94.
Całkowity zwrot powinien nastąpić najpóźniej do końca pierwszego roku podatkowego od daty otrzymania zawiadomienia o niniejszej decyzji.
(96) Władze Włoch udzielają Komisji informacji zgodnie z kwestionariuszem przedstawionym w załączniku I do niniejszej decyzji, podając wykaz zainteresowanych beneficjentów i jasno opisując przewidziane lub przyjęte środki w celu natychmiastowego i skutecznego odzyskania niezgodnej z prawem pomocy państwa.
W ciągu dwóch miesięcy od podjęcia decyzji władze Włoch przekażą Komisji wszystkie dokumenty będące dowodami na to, iż wszczęto postępowanie odzyskiwania niezgodnej z prawem pomocy od beneficjentów (takich jak okólniki, zarządzenia dotyczące zwrotu itd.).
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Pomoc, jakiej władze Włoch udzieliły na mocy dekretu Rady Ministrów nr 173/2001 (Decreto Ministeriale n.173/2001), będącego aktem wykonawczym do ustawy 388/2000, w odniesieniu do kosztów związanych z działalnością instytucji zajmujących się kształceniem zawodowym, a którą to pomoc otrzymały pojedyncze osoby w ramach publicznego systemu oświaty i która to pomoc została zaksięgowana oddzielnie, nie wchodzi w zakres zastosowania przepisów art. 87 ust. 1 Traktatu i nie jest pomocą państwa w zakresie, w jakim wymieniona działalność nie jest działalnością gospodarczą.
2.
Pomoc określona w ust. 1, udzielona na działalność gospodarczą w ramach publicznego systemu oświaty, może korzystać z wyłączeń opisanych w art. 86 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 2
1. Program pomocy wprowadzony przez władze Włoch na mocy dekretu Rady Ministrów nr 173/2001(Decreto Ministeriale n. 173/2001), będącego aktem wykonawczym do art. 118 akapit 9 ustawy 388/2000, a także na mocy następnych aktów wykonawczych przyjętych przez włoskie władze regionalne, w zakresie w jakim wchodzi w zakres zastosowania art. 87 ust. 1 Traktatu, jest niezgodna z prawem ze względu na fakt, iż Komisja nie została o nim wcześniej powiadomiona zgodnie z przepisami art. 88 ust. 3 Traktatu.
2.
Program pomocy, o którym mowa w ust. 1 jest zgodny ze wspólnym rynkiem w przypadku programów cząstkowych "wprowadzanie i utrzymywanie struktur operacyjnych ułatwiających dostęp osobom niepełnosprawnym" oraz "doskonalenie zawodowe personelu szkolącego".
3.
Program pomocy, o którym mowa w ust. 1 nie jest zgodny ze wspólnym rynkiem w przypadku programów cząstkowych "pomoc na pokrycie zaległych zobowiązań", "zachęty do dobrowolnego rozwiązywania umów o pracę", "dostosowanie systemów informatycznych", "wprowadzanie i utrzymywanie struktur operacyjnych oraz urządzeń wymaganych przez obowiązujące przepisy BHP".
Artykuł 3
1.
Władze Włoch podejmą wszelkie konieczne działania, aby odzyskać od beneficjentów kwoty pomocy, o których mowa w art. 2 ust. 3, które to kwoty zostały udostępnione beneficjentom w sposób niezgodny z prawem.
2.
Odzyskanie kwot pomocy powinno odbyć się bez zastosowania przymusu zgodnie z krajowymi procedurami prawnymi, jednak w sposób zapewniający natychmiastową i skuteczną realizację niniejszej decyzji.
3.
Zwrot powinien nastąpić najpóźniej do końca pierwszego roku podatkowego, od daty otrzymania zawiadomienia o niniejszej decyzji.
4.
Kwoty, jakie należy odzyskać podlegają naliczeniu odsetek od daty udostępnienia beneficjentowi kwoty pomocy do daty jej faktycznego zwrotu.
5.
Odsetki należy naliczać zgodnie z przepisami określonymi w rozdziale V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004.
6.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 władze Włoch nakładają na beneficjentów obowiązek zwrotu, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania zawiadomienia o niniejszej decyzji, uzyskanych w sposób niezgodny z prawem kwot pomocy wraz z odsetkami.
Artykuł 4
W ciągu dwóch miesięcy od otrzymania zawiadomienia o niniejszej decyzji władze Włoch informują Komisję o podjętych lub planowanych w celu odzyskania kwot działaniach, stosując w tym celu kwestionariusz załączony do niniejszej decyzji.
W tym samym terminie władze Włoch przekażą Komisji wszystkie dokumenty będące dowodami na to, iż wszczęto postępowanie odzyskiwania niezgodnych z prawem kwot pomocy od beneficjentów.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 7 grudnia 2005 r.
Inwestycje Shetland Leasing and Property Developments Ltd na Wyspach Szetlandzkich (Zjednoczone Królestwo)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4649)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/226/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE [1], w szczególności jego art. 14,
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawiania swoich obserwacji zgodnie z art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
I PROCEDURA
Komisja została powiadomiona przez obywatela Zjednoczonego Królestwa o inwestycjach dokonanych przy udziale władz Wysp Szetlandzkich należących do Zjednoczonego Królestwa, które prawdopodobnie stanowiły pomoc państwa. Pismami z dnia 17 lutego 2004 r. oraz z dnia 1 września 2004 r.
Komisja zwróciła się do Zjednoczonego Królestwa o dostarczenie informacji na temat tych inwestycji. Zjednoczone Królestwo udzieliło odpowiedzi w pismach z dnia 30 kwietnia 2004 r. oraz z dnia 13 grudnia 2004 r.
(2) Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo w piśmie z dnia 20 kwietnia 2005 r. o decyzji dotyczącej wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na mocy art. 88 ust. 2 traktatu WE.
Zjednoczone Królestwo przedstawiło swoje uwagi w tej sprawie w piśmie z dnia 19 maja 2005 r.
(3) Decyzję Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 10 czerwca 2005 r.
[2] Komisja zaprosiła wszelkie zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag w przedmiotowej sprawie.
Żadnych uwag nie otrzymano.
II OPIS
(4) Rada Wysp Szetlandzkich (Shetland Islands Council - SIC), organ władzy publicznej na Szetlandach, ustanowiła dwa fundusze powiernicze, Shetland Development Trust (Development Trust) oraz Shetland Islands Council Charitable Trust (Charitable Trust).
(5) Fundusz Development Trust ustanowiono po to, aby służył jako główny sposób finansowania projektów rozwoju gospodarczego na Szetlandach; umożliwia on finansowanie poprzez udzielanie kredytów.
Powiernikami są członkowie rady SIC oraz dwaj niezależni powiernicy.
(6) Charitable Trust jest funduszem powierniczym SIC, który udziela kredytów na cele charytatywne.
Powiernikami Charitable Trust są członkowie rady SIC oraz dwaj niezależni powiernicy.
(7) Finansowanie zarówno funduszu Charitable Trust, jak i Development Trust pochodzi z funduszu rezerwowego ustanowionego przez SIC.
Finansowanie samego funduszu rezerwowego pochodzi z umowy zawartej dnia 12 lipca 1974 r. pomiędzy SIC i przedsiębiorstwami naftowymi korzystającymi z obiektów portowych Sullum Voe.
Umowa ta przewiduje uiszczanie opłat przez te przedsiębiorstwa "z tytułu przywozu ropy naftowej oraz jako odszkodowania za zakłócenia powodowane takim przywozem."
(8) Dla działalności handlowej i rozwojowej, SIC założyła Shetland Leasing and Property Ltd (SLAP), która jest handlową spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, prowadzącą działalność nastawioną na zysk i będącą w całości własnością funduszu Charitable Trust.
Do zadań SLAP należy nabywanie udziałów kapitałowych w miejscowych przedsiębiorstwach, udzielanie kredytów miejscowemu przemysłowi według stawek rynkowych oraz budowanie obiektów przemysłowych na wynajem po stawkach rynkowych.
(9) Jako spółka handlowa z ograniczoną odpowiedzialnością będąca w całości własnością funduszu Charitable Trust, SLAP uzyskuje fundusze na swą działalność z Charitable Trust oraz z zysków własnych.
W przypadku niektórych szczególnych projektów fundusze pochodzą również z Development Trust.
(10) W 1999 roku zarząd spółki SLAP podjął decyzję o dokonaniu inwestycji w przedsiębiorstwo o nazwie Shetland Seafish Ltd.
Przedsiębiorstwo to powstało dnia 7 października 1999 r. w wyniku fuzji finansowej pomiędzy przedsiębiorstwami Williamson Ltd i Ronas Ltd.
Oba przedsiębiorstwa przynosiły w tym czasie straty i zostały uznane za niewypłacalne.
Zakładając przedsiębiorstwo Shetland Seafish Ltd oraz dokonując fuzji obu niedochodowych przedsiębiorstw, spodziewano się wzrostu zysków, który miał nastąpić w nowym przedsiębiorstwie w krótkim czasie.
Planowano, że do końca 2002 r. Shetland Seafish Ltd będzie osiągać zyski przekraczające 460000 GBP.
(11) SLAP dokonała inwestycji w Shetland Seafish Ltd nabywając 156250 (62,5 %) akcji zwykłych, każda o wartości 1,00 GBP i 1000000 akcji uprzywilejowanych, każda o wartości 1,00 GBP (100 %). Pozostałymi akcjonariuszami akcji zwykłych byli Shetland Seafish Producers Organisation Ltd (43750 akcji), Pan L.A. Williamson (18750 akcji), Pan R.A. Carter (18750 akcji) oraz Shetland Fisheries Centre Ltd (12500 akcji).
(12) W czerwcu 2000 r. zarząd SLAP podjął decyzję o kolejnym dokonaniu inwestycji w Shetland Seafish Ltd., po tym gdy przedsiębiorstwo zdecydowało się przejąć Whalsay Ltd., deficytowe przedsiębiorstwo z siedzibą na Szetlandach, zajmujące się przetwórstwem rybnym.
W wyniku tego przejęcia SLAP nabyła 2000000 dodatkowych akcji uprzywilejowanych w Shetland Seafish Ltd., które zostały subskrybowane przez SLAP w dwóch transzach: w listopadzie 2000 r. SLAP nabyła 1200000 akcji uprzywilejowanych i dnia 16 lutego 2001 r. pozostałe 800000 akcji uprzywilejowanych.
(13) Od dnia 16 lutego 2001 r. wyemitowany kapitał akcyjny Shetland Seafish Ltd wynosił zatem 250000 akcji zwykłych i 3000000 akcji uprzywilejowanych, które pozostawały w posiadaniu tych samych akcjonariuszy oraz w tych samych proporcjach, co przy pierwszej emisji akcji w 1999 r.
(14) Zgodnie ze specjalną uchwałą przyjętą dnia 17 grudnia 1999 r. przez zarząd Shetland Seafish Ltd akcje uprzywilejowane w Shetland Seafish Ltd uprawniają do "stałej niekumulacyjnej uprzywilejowanej dywidendy na poziomie 10 % rocznie (netto, po potrąceniu części dywidendy od której odprowadzono należny podatek) od dotychczas pokrytego kapitału lub kwot spłaconych z tego tytułu narosłych od dnia subskrypcji, która to dywidenda ma być płacona (w zakresie, w jakim istnieją zyski do podziału) dnia 31 stycznia każdego roku w odniesieniu do 12 miesięcy kończących się z tą datą; mogą być one umorzone po wartości nominalnej (tj. według współczynnika 1 za akcję uprzywilejowaną) po dodaniu niezapłaconej uprzywilejowanej dywidendy, z zachowaniem przez spółkę opcji w dowolnym momencie po upływie jednego roku od daty przydziału akcji uprzywilejowanych."
(15) Z przedstawionych danych wynika jasno, że Shetland Seafish Ltd osiąga straty od 1999 r.
(16) W pismach z dnia 30 kwietnia 2004 r. i 13 grudnia 2004 r., Zjednoczone Królestwo stwierdziło, iż inwestycje te powinno się traktować jak inwestycje prywatne, gdyż SLAP jest podmiotem prywatnym, a w czasie dokonywania inwestycji zarówno SIC jak i SLAP miały uzasadnione oczekiwania, iż zaangażowane środki pieniężne winny być traktowane jako fundusze prywatne.
(17) Po drugie, Zjednoczone Królestwo stwierdziło, że jeżeli zaangażowane środki pieniężne są uznane za fundusze publiczne, to inwestycje dokonane przez SLAP są inwestycjami, co do których decyzję mógł podjąć zwykły podmiot prywatny.
Dla uzasadnienia tego stwierdzenia Zjednoczone Królestwo przedstawiło dwa raporty sporządzone w sprawie omawianych inwestycji: raport w sprawie fuzji Shetland Seafish oraz raport w sprawie przedsiębiorstwa Whalsay.
Raport w sprawie fuzji Shetland Seafish
(18) Raport w sprawie fuzji Shetland Seafish z dnia 27 września 1999 r. jest raportem autorstwa pana M. Goodlada oraz pana S. Gillaniego skierowanym do zarządu SLAP i dotyczy on "Proponowanej restrukturyzacji i fuzji przedsiębiorstw L.A. Williamson & Sons (Shetland) Limited oraz Ronas Fisheries Limited."
(19) Według danych oraz prognoz zamieszczonych w raporcie fuzja przedsiębiorstw L.A. Williamson and Sons (Shetland) Limited oraz Ronas Fisheries Limited poprzez ustanowienie przedsiębiorstwa Shetland Seafish Ltd zaczęłaby przynosić zyski w ciągu trzech lat.
Raport w sprawie przedsiębiorstwa Whalsay
(20) Autorem wydanego w czerwcu 2000 r. raportu w sprawie przedsiębiorstwa Whalsay jest pan John Inkster, który w tym czasie piastował stanowisko dyrektora naczelnego Whalsay Fish Processors Ltd.
Raport ten zawiera analizę sytuacji omawianych przedsiębiorstw, rozwoju sytuacji na rynku oraz korzyści dla Shetland Seafish Ltd wynikających z przejęcia Whalsay Ltd.
Powody wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego
(21) Komisja uznała, iż na podstawie liczb i danych zawartych w raportach przedstawionych przez władze Zjednoczonego Królestwa nie można ustalić, czy inwestycje te można by uznać za inwestycje dochodowe oraz czy SLAP działała tak, jak zwykły inwestor prywatny.
Co więcej, ponieważ inwestycje te były w oczywisty sposób z korzyścią dla omawianych przedsiębiorstw, a przedmiotowe przedsiębiorstwa bezpośrednio konkurowały z innymi przedsiębiorstwami sektora przetwórstwa rybnego zarówno na terenie Zjednoczonego Królestwa, jak i w pozostałych państwach członkowskich, Komisja uznała, iż inwestycje wydają się stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 87 traktatu WE.
(22) Ponieważ inwestycje przeprowadzono w roku 1999 i 2000, były one poddane ocenie w świetle Wytycznych dotyczących badania pomocy państwa dla rybołówstwa i akwakultury z 1997 r.
[3] Zgodnie z punktem 2.3 tychże wytycznych pomoc, która nie spełnia warunków ustanowionych w tychże wytycznych podlega ocenie indywidualnej.
Zgodnie z punktem 1.2 tych wytycznych, pomoc państwa udzielana bez nakładania obowiązków na jej odbiorców i taka, której celem jest poprawa sytuacji przedsiębiorstw i zwiększenie ich płynności finansowej, oraz która w rezultacie prowadzi do zwiększenia dochodów odbiorcy jest, jako pomoc operacyjna, niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Zgodnie z wytycznymi, pomoc operacyjną można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem, tylko w przypadku gdy pomoc taka powiązana jest z planem restrukturyzacji zgodnym ze wspólnym rynkiem.
Ponieważ nie przedłożono takiego planu restrukturyzacji, Komisja uznała, iż inwestycje były niezgodne ze wspólnym rynkiem.
III UWAGI ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA
(23) W odpowiedzi z dnia 19 maja 2005 r. Zjednoczone Królestwo twierdzi, że SLAP powinna zostać uznana za podmiot prywatny.
Dalej stwierdza, że wszystkie dowody dotyczące przedmiotowej sprawy zostały już przekazane Komisji, informacje zawarte w raporcie w sprawie fuzji Shetland Seafish są wystarczającą podstawą dla przyjętych założeń, założenia przyjęte w raporcie powinny zostać uznane za ostrożne i roztropne oraz że pierwotne argumenty ekonomiczne przemawiające za fuzjami, a wymienione w raporcie, były uzasadnione w kontekście możliwości SLAP jako inwestora prywatnego.
(24) Zjednoczone Królestwo argumentuje, że nawet w przypadku podjęcia przez Komisję decyzji negatywnej, nie powinno się wymagać zwrotu pomocy, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Odnosząc się do decyzji Komisji 2003/612/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie kredytów na zakup kwot połowowych na Wyspach Szetlandzkich (Zjednoczone Królestwo) [4], Zjednoczone Królestwo zamyka swą argumentację stwierdzeniem, iż władze Zjednoczonego Królestwa konsekwentnie działają w sposób świadczący, iż fundusz jest funduszem prywatnym działającym zgodnie z przepisami rządzącymi wspólnotowymi funduszami strukturalnymi.
IV OCENA
(25) Należy w pierwszej kolejności ustalić, czy środek można uznać za pomoc państwa oraz, jeżeli tak, czy pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
A. Istnienie pomocy państwa.
(26) Zgodnie z art. 87 ust. 1 traktatu WE, "z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi".
Aby sklasyfikować dany środek jako pomoc państwa muszą być spełnione cztery warunki: po pierwsze, środek ten musi przynosić jakieś korzyści przedsiębiorstwom, które z niego korzystają; po drugie, pomoc musi być udzielana przez państwo lub z zasobów państwowych; po trzecie, musi zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom; oraz wreszcie, musi wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Zasoby państwowe
(27) Fundusze SLAP, które wykorzystano do inwestycji, pochodzą z finansowania z funduszu Charitable Trust.
Fundusz Charitable Trust został powołany przez SIC w celu gromadzenia i przechowywania, w imieniu społeczności Szetlandów, odszkodowań z tytułu spowodowanych zakłóceń, które przedsiębiorstwa sektora ropy naftowej zobowiązały się płacić.
(28) Jak już wspomniano w decyzji Komisji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie kredytów na zakup kwot połowowych na Wyspach Szetlandzkich, te środki pieniężne, które mają bezpośredni związek z zakłóceniami spowodowanymi wśród mieszkańców Wysp Szetlandzkich, a nie z rzeczywistym korzystaniem z obiektów portowych, nie mogą być traktowane jako fundusze prywatne, lecz muszą być uznane za "zasoby państwowe" dla celów art. 87 traktatu WE.
(29) Inwestycje poczynione przez SLAP, będące obecnie przedmiotem czynności wyjaśniających, są finansowane z tego samego rodzaju źródła finansowania.
Jeżeli chodzi o wnioski Komisji przedstawione w decyzji wspomnianej w motywie (24) oraz z uwagi na fakt, że Zjednoczone Królestwo nie przedstawiło żadnych dodatkowych dowodów, iż fundusze te były funduszami prywatnymi, Komisja uważa, że inwestycje należy traktować jako finansowane z zasobów państwowych.
Przypisanie odpowiedzialności
(30) We wspomnianej powyżej decyzji, Komisja wskazała również na fakt, że powiernikami funduszu Charitable Trust są członkowie rady SIC.
Chociaż działają oni jako powiernicy z urzędu, fakt, iż zostali wyznaczeni przez SIC oznacza, że SIC jest w stanie wywierać dominujący wpływ na fundusz i SLAP, jak również na inne fundusze pozostające do ich dyspozycji.
Istnieje zatem szereg wskaźników świadczących o tym, że decyzje nie mogą być podejmowane bez względu na wymagania organu władzy publicznej.
(31) Z tego też względu, w świetle sprawy Stardust [5] oraz uwzględniając fakt, że fundusze SLAP pochodzą z finansowania publicznego oraz że organ władzy publicznej jest w stanie, bezpośrednio lub pośrednio, wywierać dominujący wpływ zarówno na Charitable Trust jak i jego fundusze, decyzje dotyczące tych funduszy muszą być uznane za decyzje podejmowane przez organ władzy publicznej, a same fundusze za fundusze przyznawane z wykorzystaniem zasobów państwowych.
Korzyść dla beneficjenta i zasada inwestora w gospodarce rynkowej
(32) Inwestycje publiczne uznaje się za pomoc państwa, jeżeli decyzje o nich są podejmowane w okolicznościach, które byłyby nie do zaakceptowania dla inwestora prywatnego postępującego zgodnie z zwykłymi zasadami gospodarki rynkowej.
(33) Zdaniem Zjednoczonego Królestwa, SLAP działała jak zwykły inwestor w gospodarce rynkowej podczas dokonywania inwestycji w Shetland Seafish Ltd oraz przejęcia Whalsay Ltd przez Shetland Seafish Ltd.
Wynika to rzekomo z dwóch raportów przedstawionych zarządowi w czasie dokonywania inwestycji: raportu w sprawie fuzji Shetland Seafish oraz raportu w sprawie przedsiębiorstwa Whalsay.
(34) Daną inwestycję można uznać za zgodną z zasadą inwestora w gospodarce rynkowej, jeżeli dokonuje się jej w okolicznościach, które byłyby do zaakceptowania dla inwestora prywatnego postępującego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej.
Inwestycji nie można by uznać za zgodną z tą zasadą w przypadku, gdy sytuacja finansowa przedsiębiorstwa, w szczególności struktura i wielkość jego zadłużenia, jest taka, iż nie można spodziewać się normalnego zwrotu z tej inwestycji w rozsądnym przedziale czasu.
Raport w sprawie fuzji Shetland Seafish
(35) Prognozy dotyczące zysku zawarte w raporcie w sprawie fuzji Shetland Seafish z dnia 27 września 1999 r. oparte są na szeregu założeń, dla uzasadnienia których przytacza się niewystarczające argumenty.
Raport zawiera przewidywany rachunek zysków i strat, przewidywany bilans oraz przewidywane sprawozdanie z przepływów środków pieniężnych na lata 2000, 2001 oraz 2002.
Dane zawarte w tych zestawieniach pokazują, iż Shetland Seafish Ltd stałoby się dochodowe oraz iż spodziewano się wzrostu obrotów, w porównaniu do 2000 r., o ponad 16 % w 2001 r. oraz o 26 % w 2002 r.
Niemniej jednak, raport nie zawiera wystarczających danych i argumentów dla wykazania wiarygodności tychże przewidywań, gdyż nie zawarto w nim danych dotyczących dostaw, cen i produkcji, które są potrzebne do uwiarygodnienia tychże oczekiwań.
(36) Poza tym, że Komisja nie jest w stanie ustalić wiarygodności tych przewidywań i założeń, nawet jeżeli mogłyby one być uznane za dokładne i wiarygodne, bez danych na temat dostaw, cen i produkcji, byłyby one niewystarczające dla zwykłego inwestora prywatnego chcącego zainwestować w taką operację.
(37) W raporcie wspomina się, że "nowa organizacja zarządzania i strategia produkcji zostały starannie opracowane, tak by stawić czoła istniejącemu wcześniej problemowi deficytu w omawianych przedsiębiorstwach.
Jednak sednem nowej filozofii jest uświadomienie sobie, że jedynie podejście oparte o zasady rynkowe zapewni sukces i trwałość sektora przetwórstwa ryb łososiowatych na Szetlandach", co zdaniem Zjednoczonego Królestwa pokazuje, iż intencją w czasie, kiedy dokonywano inwestycji było zapewnienie, aby przedsiębiorstwa te działały w sposób zgodny z rynkiem dla zapewnienia ich długoterminowej rentowności.
(38) W oparciu o liczby i dane zawarte w raporcie Komisja stwierdza, iż argumenty Zjednoczonego Królestwa nie zostały zastosowane w sposób właściwy i gruntowny.
Wobec braku pełnych danych uzasadniających decyzję o inwestycji, Komisja uważa, że w rzeczy samej inwestycji nie można traktować jako inwestycji dochodowej, a co za tym idzie że SLAP nie działała jako zwykły inwestor prywatny.
Raport w sprawie przedsiębiorstwa Whalsay
(39) Raport w sprawie przedsiębiorstwa Whalsay został sporządzony przez dyrektora naczelnego Whalsay Ltd i nie można go traktować jako niezależnego raportu na temat tego przedsiębiorstwa oraz na temat jego możliwego przejęcia przez Shetland Seafish Ltd.
W raporcie stwierdza się, że oba przedsiębiorstwa w sposób oczywisty ponoszą szkody z powodu ograniczonej podaży łososia na rynku oraz że fuzja pomiędzy tymi dwoma przedsiębiorstwami "jest nie tylko najlepszą, ale być może jedyną szansą zabezpieczenia nieprzerwanego i trwałego zatrudnienia w tym sektorze."
(40) W raporcie stwierdza się dalej, iż "Decyzja zarządu SLAP, w przypadku gdy zatwierdzi ona propozycje dotyczące inwestycji w fuzję pomiędzy przedsiębiorstwami Seafish i Whalsay, musi być podjęta w kontekście zapewnienia ciągłości podaży łososia. Ryzyko nieosiągnięcia tego celu sprawia, że zatwierdzenie fuzji będzie decyzją wysoce ryzykowną i pozostawi zarówno spółkę SLAP jak i przedsiębiorstwo Seafish w pozycji podmiotów zagrożonych."
(41) Raport w oczywisty sposób wyraża wątpliwości co do zysków, które miałyby pochodzić z fuzji pomiędzy przedsiębiorstwami, oraz zawiera wzmianki o zabezpieczeniu zatrudnienia w tym sektorze.
Ponadto, raport nie zawiera wystarczających danych, które mogłyby wykazać rentowność omawianej inwestycji.
Pokazuje on, iż przy podejmowaniu decyzji o dokonaniu inwestycji nie udostępniono ani nie wykorzystano żadnych dodatkowych informacji. Zjednoczone Królestwo potwierdziło wyraźnie, iż decyzję o dokonaniu inwestycji podjęto w rzeczywistości jedynie na podstawie przedmiotowego raportu.
Dlatego też, uwzględniając w szczególności wątpliwości wyrażone w raporcie oraz brak dodatkowych danych potwierdzających inny stan rzeczy, Komisja może jedynie stwierdzić, iż decyzja o dokonaniu tej inwestycji nie byłaby podjęta w podobny sposób przez zwykłego inwestora prywatnego.
(42) Wobec powyższego, Komisja uważa, że inwestycje w Shetland Seafish Ltd dokonane w 1999 i 2000 r. przez SLAP nie są normalnymi inwestycjami handlowymi, na dokonanie których mógłby się zdecydować jakikolwiek zwykły inwestor prywatny.
(43) W oparciu o dostępne informacje Komisja stwierdza, iż zainteresowane przedsiębiorstwa, L.A. Williamson Ltd i Ronas Ltd, połączone w Shetland Seafish Ltd i Whalsay Ltd, nie byłyby w stanie kontynuować swej działalności bez omawianych inwestycji.
W każdym razie, inwestycje te wzmocniły ich pozycję na rynku, co w innym przypadku nie miałoby miejsca.
Selektywność oraz zakłócenie konkurencji
(44) Przedmiotowe inwestycje przynoszą korzyść dla omawianych przedsiębiorstw, a przedsiębiorstwa te konkurują bezpośrednio z innymi przedsiębiorstwami sektora przetwórstwa rybnego zarówno na terenie Zjednoczonego Królestwa, jak i w pozostałych państwach członkowskich. Z tego też względu zakłócają one konkurencję lub też grożą jej zakłóceniem.
Wniosek
(45) Wobec powyższego, inwestycje dokonane przez SLAP w przedsiębiorstwo Shetland Seafish Ltd uznaje się za pomoc państwa w myśl art. 87 traktatu WE.
B. Zgodność ze wspólnym rynkiem
(46) Pomoc państwa można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli stanowi ona jeden z wyjątków określonych w traktacie WE.
W kwestii pomocy państwa dla sektora rybołówstwa, środki pomocy państwa uznaje się za zgodne ze wspólnym rynkiem, jeżeli spełniają on warunki Wytycznych dla celów analizy pomocy państwa dla rybołówstwa i akwakultury z 2004 r.
[6] Zgodnie z punktem 5.3 tychże wytycznych, "pomoc przyznana bezprawnie" w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 zostanie oceniona zgodnie z mającymi zastosowanie wytycznymi po wejściu w życie aktu administracyjnego ustanawiającego daną pomoc.
(47) Ponieważ inwestycje dokonane przez SLAP miały miejsce w 1999 i 2000 r., zgodność pomocy będzie oceniana w ramach Wytycznych dotyczących badania pomocy państwa dla rybołówstwa i akwakultury z 1997 r. (zwanych dalej "wytycznymi"; zobacz motyw (22)), które obowiązywały w tym czasie.
(48) Zgodnie z punktem 2.3 wytycznych, pomoc na inwestycje w sektorze przetwórstwa i obrotu produktami rybnymi można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem, o ile warunki jej przyznania są porównywalne z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 3699/93 i są przynajmniej tak samo rygorystyczne oraz ponadto pod warunkiem, iż wysokość pomocy nie przekracza, w ekwiwalencie subwencji, całkowitej kwoty subwencji krajowych i wspólnotowych dopuszczonych na mocy tych przepisów.
Ponadto, jeżeli pomoc dotyczy inwestycji, które, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3699/93, nie kwalifikują się do wsparcia Wspólnoty, Komisja musi, w trybie indywidualnym, poddać ocenie jej zgodność z celami wspólnej polityki rybołówstwa.
(49) Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2468/98, które zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 3699/93 dnia 3 listopada 1998 r.
[7], państwa członkowskie na mocy warunków załącznika II do tego rozporządzenia podejmują środki dla wsparcia inwestycji kapitałowych w zakresie przetwórstwa i obrotu produktami rybołówstwa i akwakultury.
Punkt 2.4 załącznika II stwierdza, iż kwalifikujące się inwestycje na rzecz przetwórstwa i obrotu odnoszą się w szczególności do budowy i nabywania budynków i zakładów, nabywania nowego sprzętu i urządzeń niezbędnych do działalności związanej z przetwórstwem i obrotem produktami rybołówstwa i akwakultury, począwszy od momentu wyładunku a skończywszy na etapie produktu końcowego, lub też do zastosowania nowych technologii mających w szczególności na celu poprawę konkurencyjności i wzrost wartości dodanej.
(50) Inwestycji SLAP nie można uznać za inwestycje związane z którąkolwiek z tych kwestii, a co za tym idzie, zgodnie z punktem 2.3 wytycznych, podlegają one indywidualnej ocenie.
(51) Ponieważ skutkiem tychże inwestycji jest poprawa ogólnej kondycji finansowej Shetland Seafish Ltd, pomoc tę należy rozpatrywać jako pomoc operacyjną.
(52) Zgodnie z ogólnymi zasadami ustanowionymi w punkcie 1.2 wytycznych, pomoc państwa udzielana bez nakładania obowiązków na jej odbiorców i taka, której celem jest poprawa sytuacji przedsiębiorstw i zwiększenie ich płynności finansowej, lub obliczana na podstawie ilości produkowanych lub sprzedawanych produktów, cen produktu, wyprodukowanych jednostek lub środków produkcji, oraz która w rezultacie prowadzi do zmniejszenia kosztów produkcji odbiorcy lub zwiększenia dochodów odbiorcy jest, jako pomoc operacyjna, niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(53) W odniesieniu do takiej pomocy operacyjnej, wskazuje się w tymże punkcie wytycznych, iż Komisja musi dokonać jej oceny w trybie indywidualnym, w przypadku gdy jest ona połączona z planem restrukturyzacji uznawanym za zgodny ze wspólnym rynkiem.
(54) Zjednoczone Królestwo nie przedstawiło Komisji do oceny żadnego planu restrukturyzacji.
Ponieważ, zgodnie z wytycznymi, pomoc operacyjną można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli pomoc taka jest powiązana z planem restrukturyzacji zgodnym ze wspólnym rynkiem, inwestycje nie spełniają warunków wytycznych.
C. Windykacja pomocy.
(55) Na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, w przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta.
Komisja nie wymaga windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.
Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań jest ogólną zasadą prawa wspólnotowego.
Komisja uważa, że w omawianym przypadku zasada ta wyklucza windykację pomocy z następujących powodów.
(56) Dnia 3 czerwca 2003 r. Komisja, decyzją 2003/612/WE, podjęła negatywną decyzję dotyczącą kredytów przyznawanych na zakup kwot połowowych na Wyspach Szetlandzkich [8].
Komisja stwierdziła w swej decyzji, że chociaż wobec braku wymaganego związku między działaniami i decyzjami Komisji w odniesieniu do wspólnotowych funduszy strukturalnych w kontekście rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 [9] a decyzjami Komisji w sprawie pomocy państwa, w konkretnych okolicznościach w omawianej sprawie mogły się zrodzić uzasadnione oczekiwania co do prywatnego charakteru omawianego funduszu w wyniku połączenia kilku okoliczności.
(57) Komisja uznała, że zarówno ona jak i rząd Zjednoczonego Królestwa działały konsekwentnie w sposób sugerujący, iż fundusz jest funduszem prywatnym dla celów przepisów rządzących wspólnotowymi funduszami strukturalnymi oraz iż, nawet jeżeli pod względem prawnym nie istniał automatyczny związek pomiędzy tymi dwoma kwestiami, mogło to doprowadzić do uzasadnionego założenia przez organy krajowe i rybaków, że dotacje z takiego funduszu nie mieszczą się w ramach przepisów dotyczących pomocy państwa, co z kolei mogło zrodzić uzasadnione oczekiwania w tym względzie.
(58) Ponadto Komisja uznała w swej decyzji, iż w Europejskim Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w ramach programu dotyczącego obszarów Highlands and Islands, Cel I na lata 1994-1996, finansowanie z SLAP uznawano za wkład prywatny.
Co więcej, uwzględniając bliskie związki pomiędzy Wyspami Szetlandzkimi i Orkney, władze Wysp Szetlandzkich prawdopodobnie miały świadomość tego, że równoległy fundusz Orkney Reserve Fund (Sprawa C 87/2001 [10]) był w praktyce uznany przez władze Zjednoczonego Królestwa oraz Komisję za fundusz mający charakter prywatny, co umożliwiało wniesienie prywatnego wkładu na zasadzie współfinansowania w kontekście finansowania z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
(59) Komisja przyjęła zatem pogląd, iż elementy te, które wystąpiły łącznie, zrodziły uzasadnione oczekiwanie u władz Szetlandów i zainteresowanych podmiotów, jak również u rybaków. Komisja doszła do wniosku, że wobec powyższego mogli oni błędnie założyć, że przepisy traktatu WE dotyczące pomocy państwa nie mają zastosowania, nawet jeżeli pod względem prawnym nie było automatycznego związku pomiędzy tymi dwoma kwestiami.
(60) Inwestycje SLAP, będące obecnie na etapie postępowania wyjaśniającego, finansowane są z tego samego typu źródła, w tych samych ramach czasowych.
Tak samo jak w tym przypadku, działania SLAP uznano za działania prywatnego przedsiębiorstwa dotyczące prywatnego finansowania z funduszu Charitable Trust z Wysp Szetlandzkich.
Ponadto, biorąc pod uwagę okoliczności oraz specyficzne cechy społeczności Szetlandów, Shetland Seafish Ltd musiało mieć świadomość istnienia systemu kredytów na zakup kwot połowowych oraz w szczególności ulotki wyjaśniającej, o której mowa w ust. 68 decyzji 2003/612/WE, stwierdzającej, iż dotacje i kredyty z funduszu Charitable Trust będą uznawane za wkłady prywatne.
(61) W myśl utrwalonego orzecznictwa nie mają racji bytu uzasadnione oczekiwania rozpatrywane na korzyść beneficjenta pomocy wynikające z postępowania organu krajowego, gdy procedura ustanowiona w art. 88 traktatu WE nie była przestrzegana (orzeczenie sądu w sprawie Alcan Deutschland [11]).
Niemniej jednak, ponieważ również Komisja działała konsekwentnie w sposób sugerujący, iż fundusz jest funduszem prywatnym, Komisja uważa, że, uwzględniwszy okoliczności sprawy oraz wspomnianą wyżej decyzję Komisji, zarówno SLAP jak i Shetland Seafish Ltd, beneficjent pomocy, mógł założyć, że zaangażowane są jedynie fundusze prywatne, a co za tym idzie przepisy traktatu WE dotyczące pomocy państwa nie mają zastosowania.
(62) W oparciu o te przesłanki oraz na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań jest "ogólną zasadą prawa wspólnotowego", windykacja pomocy, z której skorzystało Shetland Seafish Ltd nie będzie wymagana.
V WNIOSKI
(63) W świetle oceny dokonanej w sekcji IV, Komisja uznaje, iż Zjednoczone Królestwo przyznało bezprawnie, z naruszeniem art. 88 ust. 3 traktatu WE, pomoc przedsiębiorstwu Shetland Seafish Ltd poprzez nabycie akcji w tym przedsiębiorstwie w warunkach i okolicznościach, które byłyby nie do zaakceptowania dla zwykłego inwestora w gospodarce rynkowej.
(64) Komisja uważa, że inwestycje te nie są zgodne ze wspólnym rynkiem w tym sensie, iż nie można ich uznać za normalne inwestycje handlowe, na dokonanie których mógłby się zdecydować zwykły inwestor prywatny.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc przyznana w 1999 i 2000 roku tytułem inwestycji dokonanych przez Shetland Leasing and Property Ltd w Shetland Seafish Ltd nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Pomoc, o której mowa w art. 1, nie podlega windykacji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 2006 r.
dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Izraelu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 902)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/227/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia środka chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Izrael poinformował Komisję o izolacji szczepu wirusa grypy ptaków H5 pobranego z chorego osobnika.
W oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N), obraz kliniczny pozwala na podejrzenie wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków.
(3) Zważywszy na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty, właściwym jest natychmiastowe zawieszenie przywozu z Izraela żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
(4) Ponieważ Izrael posiada zezwolenie na przywóz trofeów myśliwskich i jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, przywozy tych produktów do Wspólnoty również powinny zostać zawieszone ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt.
(5) Ponadto należy zawiesić przywóz do Wspólnoty z Izraela świeżego mięsa drobiowego, drobiu bezgrzebieniowego, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz przywozu przetworów mięsnych, mięsa mielonego, mięsa odkostnionego mechanicznie i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków.
(6) Powinno się utrzymać zezwolenie na niektóre produkty otrzymane z drobiu poddanego ubojowi przed dniem 15 lutego 2006 r., biorąc pod uwagę okres inkubacji choroby.
(7) Decyzja Komisji 2005/432/WE [3] ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE określa wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie państw członkowskich na przywóz produktów mięsnych, i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu odnośnych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych wyrobów, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne dalsze zezwalanie na przywóz produktów z mięsa drobiowego pochodzących z Izraela i poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(8) Opisana sytuacja zostanie poddana przeglądowi na kolejnym spotkaniu Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Izraela następujących produktów:
- żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób, jak określono w art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE oraz jaja wylęgowe tych gatunków,
- świeżego mięsa drobiowego, ptaków bezgrzebieniowych, dzikich i hodowlanych ptaków łownych,
- mięsa mielonego, przetworów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków,
- surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części tych gatunków,
- jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, a także
- nieobrobionych trofeów myśliwskich z wszelkich ptaków.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów objętych ust. 1 tiret pierwsze – tiret czwarte, które uzyskano z ptactwa ubitego przed dniem 15 lutego 2006 r.
3.
Świadectwa weterynaryjne/dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom wyrobów, o których mowa w ust. 2 zawierają następujący tekst, właściwy do odnośnych gatunków:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso z dzikich ptaków łownych/świeże mięso z hodowlanych ptaków łownych/wyroby mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych/przetwory mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, mięso z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych/surowa karma dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzone surowce paszowe zawierające jakiekolwiek części drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych [4] otrzymane z ptaków ubitych przed dniem 15 lutego 2006 r. zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2006/227/WE.
[5]
.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 tiret trzecie państwa członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso drobiowe, z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, pod warunkiem, że mięso tych gatunków poddano przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt. B, C lub D w części IV załącznika II do decyzji Komisji 2005/432/WE.
Artykuł 2
Państwa członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 maja 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/228/WSiSW
z dnia 9 marca 2006 r.
ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów decyzji 2005/211/WSiSW dotyczącej wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotyczącą wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [1], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2005/211/WSiSW stanowi, że przepisy art. 1 tej decyzji stają się skuteczne od dnia ustalonego przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną konieczne warunki wstępne, oraz że Rada może określić dla różnych przepisów różne daty ich wejścia w życie. Te warunki wstępne zostały spełnione w odniesieniu do art. 1 ust. 7 (nowy art. 100 ust. 3 lit. f)) decyzji 2005/211/WSiSW.
(2) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2], które wchodzą w zakres określony w art. 1 lit.
G) decyzji 1999/437/WE [3] w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [4] w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz 2004/860/WE [5] w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz w sprawie tymczasowego stosowania niektórych przepisów tej Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 7 decyzji 2005/211/WSiSW (nowy artykuł 100 ust. 3 lit. f)) stosuje się od dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2006/229/WSiSW
z dnia 9 marca 2006 r.
ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów decyzji 2005/211/WSiSW dotyczącej wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotyczącą wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [1], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2005/211/WSiSW stanowi, że przepisy art. 1 tej decyzji stają się skuteczne od dnia ustalonego przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną konieczne warunki wstępne, oraz że Rada może określić dla różnych przepisów różne daty ich wejścia w życie. Te warunki wstępne zostały spełnione w odniesieniu do art. 1 ust. 7 (nowy art. 100 ust. 3 lit. e)) decyzji 2005/211/WSiSW.
(2) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2], które wchodzą w zakres określony w art. 1 lit.
G) decyzji Rady 1999/437/WE [3] w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [4] w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz 2004/860/WE [5] w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz w sprawie tymczasowego stosowania niektórych przepisów tej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 7 decyzji 2005/211/WSiSW (nowy artykuł 100 ust. 3 lit. e)) stosuje się od dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem
(2006/232/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 23 października 2000 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji dotyczących Umowy w sprawie handlu winem pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
(2) Negocjacje zostały zakończone i Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem (zwana dalej "Umową") została parafowana przez obie strony w dniu 14 września 2005 r.
Umowa stanowi pierwszy etap, a strony powinny przystąpić do dalszych negocjacji w ciągu dziewięćdziesięciu dni od daty wejścia w życie Umowy, dążąc do zawarcia jednej lub kilku umów prowadzących do dalszych ułatwień w handlul winem pomiędzy nimi.
(3) Powyższa Umowa powinna zostać zatwierdzona.
(4) Aby ułatwić wdrożenie Umowy i wprowadzanie ewentualnych zmian w załącznikach do Umowy, Komisja powinna zostać upoważniona do podjęcia niezbędnych środków zgodnie z procedurą, określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem (zwaną dalej "Umową").
Tekst Umowy zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Do celów stosowania art. 5 ust. 4, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 5, art. 11 ust. 5 i 6, art. 13 ust. 1 i art. 14 Umowy Komisja zostaje niniejszym upoważniona do przyjęcia środków niezbędnych do wdrożenia Umowy oraz do zmiany załączników do niej, protokołu i dodatków do protokołu, zgodnie z procedurą określoną w art. 75 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2006 r.
w sprawie specjalnych warunków dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych z Indonezji i przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 843)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/236/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [2], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 97/78/WE oraz rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 należy przyjąć niezbędne środki w odniesieniu do przywozu produktów z państw trzecich, w których pojawia się lub rozprzestrzenia się jakiekolwiek zjawisko mogące stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi.
(2) W produktach rybołówstwa przywożonych z Indonezji i przeznaczonych do spożycia przez ludzi wykryto histaminę i metale ciężkie.
Obecność tych substancji w żywności wiąże się z możliwością poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzi.
(3) Dyrektywa Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3] określa procedurę pobierania próbek i analizy w odniesieniu do histaminy i ustala dozwolone poziomy wspomnianej substancji.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [4] ustanawia dopuszczalne poziomy ciężkich metali dozwolone w produktach rybołówstwa.
(5) Przeprowadzona ostatnio wspólnotowa wizyta kontrolna w Indonezji wykryła poważne niedociągnięcia w zakresie higieny podczas przeładunku produktów rybołówstwa.
Takie niedociągnięcia oznaczają, że ryby nie są tak świeże, jak być powinny, i szybko się psują, osiągając wysoki poziom histaminy u przedmiotowych gatunków.
Kontrole wykryły ponadto poważne niedociągnięcia w zdolności władz Indonezji do przeprowadzania wiarygodnych kontroli produktów rybołówstwa, w szczególności w zakresie wykrywania histaminy i metali ciężkich u przedmiotowych gatunków.
(6) Państwa członkowskie powinny przeprowadzić odpowiednie kontrole produktów rybołówstwa z Indonezji w chwili ich dotarcia do punktu granicznego Wspólnoty, aby zapobiec wprowadzeniu do obrotu produktów niezdatnych do spożycia przez ludzi.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 ustanawia system szybkiego alarmowania w zakresie żywności i paszy, który powinien być wykorzystywany do wprowadzenia wymogu wzajemnego informowania przewidzianego w art. 22 ust. 2 dyrektywy 97/78/WE. Ponadto państwa członkowskie w swoich okresowych sprawozdaniach będą informować Komisję o wszystkich wynikach analitycznych w ramach urzędowych kontroli przeprowadzonych na wysyłkach produktów rybołówstwa pochodzących z Indonezji.
(8) Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w świetle gwarancji udzielonych przez właściwe władze Indonezji i na podstawie wyników testów przeprowadzonych przez państwa członkowskie.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejszą decyzję stosuje się do produktów rybołówstwa przywożonych z Indonezji i przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Testy
1.
Państwa członkowskie, przy użyciu planów pobierania próbek oraz metod wykrywania, zapewniają, aby każda wysyłka produktów objętych art. 1 poddawana była niezbędnym testom w celu upewnienia się, że przedmiotowe produkty nie przekraczają najwyższych dopuszczalnych poziomów ustanowionych dla metali ciężkich w rozporządzeniu (WE) nr 466/2001.
Ponadto w przypadku gatunków należących do rodzin scombridae, clupeidae, engraulidae i coryphaenidae, należy wykonać test na wykrycie obecności histaminy, aby upewnić się, że dopuszczalne poziomy pozostają poniżej tych, które zostały ustanowione przez dyrektywę 91/493/EWG.
2.
Co trzy miesiące państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie ze wszystkich wyników analitycznych w ramach urzędowych kontroli przesyłek produktów wymienionych w ust. 1.
Sprawozdanie to powinno być przedłożone w trakcie miesiąca następującego po każdym kwartale (kwiecień, lipiec, październik i styczeń).
Artykuł 3
Niekorzystne wyniki testów
Państwa członkowskie nie zezwalają na przywóz na ich terytorium, ani na wysyłki do innego państwa członkowskiego, produktów określonych w art. 1, w odniesieniu do których testy przywołane w art. 2 ust. 1 wykazały przekroczenie najwyższych dopuszczalnych poziomów.
Artykuł 4
Obciążenie wydatkami
Wszystkimi kosztami ponoszonymi w związku ze stosowaniem niniejszej decyzji zostaje obciążony wysyłający, odbiorca lub ich agent.
Artykuł 5
Zgodność
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o działaniach podjętych w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją.
Artykuł 6
Przegląd
Niniejsza decyzja jest weryfikowana na podstawie gwarancji udzielonych przez właściwe władze Indonezji oraz na podstawie wyników testów określonych w art. 2.
Artykuł 7
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z 22 czerwca 2005 r.
dotycząca subwencji przedstawionych do realizacji przez Niderlandy na rzecz AVR wykorzystywanych przy unieszkodliwianiu odpadów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1789)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/237/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron zgodnie z wymienionymi artykułami do składania uwag [1], oraz po zapoznaniu się z tymi uwagami,
biorąc pod uwagę następujące punkty:
1 PROCEDURA
(1) Pismem z 7 stycznia 2003 r. (zarejestrowanym 10 stycznia 2003 r. pod numerem A/30189) Niderlandy zgłosiły pomoc operacyjną na rzecz AVR Nutsbedrijf Gevaarlijk Afval BV (zwanym dalej "AVR Nuts") do wykorzystania przy przetwarzaniu w Niderlandach odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do usunięcia. Większa część subwencji przeznaczona była na spalanie tego rodzaju odpadów w dwóch obrotowych piecach bębnowych (zwanych dalej "OPB"). Niderlandy powołały się na zastosowanie art. 86 ust. 2 Traktatu i zwróciły się do Komisji z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej, że środek ten nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, ponieważ chodzi tu o odpowiednią rekompensatę względem zobowiązania świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu. Sprawa ta została zarejestrowana pod numerem N 43/2003.
(2) W pismach z 7 lutego (nr referencyjny D/50847) i 22 kwietnia 2003 r. (nr referencyjny D/52566) Komisja zwróciła się o wyjaśnienia uzupełniające.
Niderlandy przekazały dodatkowe informacje w pismach z 24 marca 2003 r. (zarejestrowanym 28 marca 2003 r. pod numerem A/32279) i z 19 czerwca 2003 r. (zarejestrowanym 25 czerwca pod numerem A/34394).
Przedstawiciele Niderlandów i urzędnicy Komisji odbyli spotkanie 21 maja 2003 r.
Dwie strony konkurencyjne pismem z 2 maja 2003 r. (zarejestrowanym 5 maja 2003 r. pod numerem A/33155) wniosły wspólną skargę dotyczącą pomocy.
Pismem z 20 maja 2003 r. (zarejestrowanym tego samego dnia pod numerem A/33548) poinformowały one Komisję, że do skargi dołącza się jedno z przedsiębiorstw zależnych od jednej z nich.
(3) Decyzją C(2003)1763 z 24 czerwca 2003 r. Komisja wszczęła procedurę zgodnie z art..88 ust.22 Traktatu wobec zgłoszonego środka pomocy.
Sprawa ta została zarejestrowana jako środek pomocy nr C 43/2003.
Decyzja została przekazana do wiadomości Niderlandów pismem z 26 czerwca 2003 r. (nr referencyjny D/230250).
Decyzja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z 20 sierpnia 2003 r.
[2].
Komisja otrzymała uwagi od czterech zainteresowanych stron (zarejestrowane pod numerami A/36309, A/36463, A/36645, A/36679, A/36870, A/37077, A/37480 i A/37569).
Wśród nich znalazły się także uwagi stron konkurencyjnych, które złożyły skargę w maju.
Skarga ta złożona była także w imieniu jeszcze jednego przedsiębiorstwa wchodzącego w skład koncernu, do którego należy jedna ze stron konkurencyjnych. (Cztery zainteresowane strony będą nazywane dalej "dwiema wspólnie działającymi stronami konkurencyjnymi".)
Komisja przesłała ich uwagi do wiadomości Niderlandów w pismach z 1 października (nr referencyjny D/56129), 29 października (nr referencyjny D/56898), 7 listopada (nr referencyjny D/57120) i z 12 listopada 2003 r. (nr referencyjny D/57185).
Pisma te zawierają również szereg dalszych pytań Komisji.
(4) Pismem z 13 sierpnia 2003 r. (zarejestrowanym 14 sierpnia 2003 r. pod numerem A/35706) dwie wspólnie działające strony konkurencyjne poinformowały Komisję, że część subwencji przeznaczonych dla AVR Nuts została wypłacona. Strony zwróciły się do Komisji o wydanie nakazu na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art..93 Traktatu WE [3], celem nakazania Niderlandom zawieszenia dalszych wypłat oraz wezwania do tymczasowego zwrotu wypłaconej pomocy.
Na wniosek Komisji z 20 sierpnia 2003 r. (nr referencyjny pisma D/55321) Niderlandy pismem z 25 września 2003 r. (zarejestrowanym 30 września 2003 r. pod numerem A/36690) potwierdziły, że zgłoszona pomoc na rok 2002 i pierwszy kwartał 2003 została wypłacona na rzecz AVR Nuts.
Pismem z 20 października 2003 r. (nr referencyjny D/56735) Komisja poinformowała dwie wspólnie działające strony konkurencyjne, że nie zamierza wydać wnioskowanej decyzji.
Dwie wspólnie działające strony konkurencyjne przesłały ponownie swój wniosek w piśmie z 14 listopada 2003 r. (zarejestrowanym 17 listopada 2003 r. pod numerem A/37909) i w piśmie z 1 grudnia 2003 r. (zarejestrowanym 2 grudnia 2003 r. pod numerem A/38325).
Ostatnie z wymienionych pism minęło się w zasadzie z odpowiedzią Komisji z 24 listopada 2003 r. (nr referencyjny D/57541), w której potwierdziła ona swoje stanowisko.
(5) Po złożeniu wniosku o odroczenie (pismo z dnia 14 lipca 2003 r., zarejestrowane 18 lipca 2003 r. pod numerem A/35109 oraz pismo z 29 października 2003 r., zarejestrowane 5 listopada 2003 r. pod numerem A/37568), o którego pozytywnym rozpatrzeniu powiadomiono pismem z 23 lipca 2003 r. (nr referencyjny D/54737), Niderlandy w piśmie z 18 grudnia 2003 r. (zarejestrowanym 8 stycznia 2004 r. pod numerem A/30088) przekazały swoje uwagi wobec decyzji Komisji.
Niderlandy przekazały uwagi wobec uwag złożonych przez zainteresowane strony pismem z 23 grudnia 2003 r. (zarejestrowanym 8 stycznia 2004 r. pod numerem A/30090), 23 stycznia 2004 r. (zarejestrowanym 29 stycznia 2004 r. pod numerem A/30621), 25 lutego 2004 r. (zarejestrowanym 27 lutego 2004 r. pod numerem A/31451) i z 23 kwietnia 2004 r. (zarejestrowanym 30 kwietnia 2004 r. pod numerem A/33118).
W dwóch ostatnich wymienionych pismach Niderlandy poinformowały także Komisję o bieżącym rozwoju spraw w AVR Nuts.
Ponieważ wzrastające deficyty wymagałyby stałego zwiększania kwot pomocy, postanowiono o zamknięciu jednego z dwóch OPB z dniem 1 lipca 2004 r.
Rozważano również zamknięcie drugiego OPB.
Okazało się, że pierwotne porozumienie o pomocy zawierało postanowienia przewidujące przyznanie przez Niderlandy rekompensat za koszty zamknięcia.
(6) Uwzględniając te nowe informacje, Komisja przyjęła decyzję C(2004) 2640 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 2004 r., aby wszcząć procedurę przewidzianą w art..88 ust. 2 Traktatu o rekompensatę kosztów (ewentualnego) zamknięcia OPB.
Treść tej decyzji została przesłana Niderlandom dnia 16 lipca 2004 r.
Niderlandy złożyły wniosek o przedłużenie terminu składania uwag związanych z omawianą decyzją oraz o zorganizowanie spotkania celem omówienia bieżącego rozwoju wydarzeń (pismo z 30 lipca 2004 r., zarejestrowane 4 sierpnia 2004 r. pod numerem A/35996).
Spotkanie przedstawicieli Niderlandów i Komisji odbyło się 23 sierpnia 2004 r.
Dnia 26 sierpnia 2004 r. odbyło się kolejne spotkanie służb Komisji i dwóch wspólnie działających stron konkurencyjnych.
Ponadto w spotkaniu uczestniczył adwokat reprezentujący kolejną stronę konkurencyjną.
Niderlandy przekazały swoje uwagi do decyzji Komisji pismem z dnia 10 września 2004 r. (zarejestrowanym 17 września 2004 r. pod numerem A/36999).
Komisja zwróciła się z prośbą o dalsze informacje pismem z 30 września 2004 r. (nr referencyjny D/56902). Niderlandy przesłały je pismem z 22 października 2004 r. (zarejestrowanym 27 października 2004 r. pod numerem A/38271).
W piśmie tym Niderlandy potwierdziły, że wypłacono beneficjentowi dalszą pomoc za resztę roku 2003, trzy pierwsze kwartały roku 2004 oraz za zamknięcie jednej z instalacji.
(7) Decyzja o rozpoczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 9 października 2004 r.
[4]. Komisja otrzymała uwagi dwóch wspólnie działających stron konkurencyjnych (pisma z 16 i 19 listopada 2004 r., zarejestrowane pod numerami A/38860 i A/38978).
Komisja wysłała powyższe uwagi do Niderlandów w piśmie z 22 listopada 2004 r. (nr referencyjny D/58307).
Niderlandy przekazały swoje uwagi do nadesłanych im uwag, a także odpowiedziały na pytania Komisji w pismach z 22 grudnia 2004 r. (zarejestrowanym 5 stycznia 2005 r. pod numerem A/30171) i z 12 stycznia 2005 r. (zarejestrowanym 17 stycznia pod numerem A/30525).
W pismach tych Niderlandy poinformowały Komisję nie tylko o decyzji o zamknięciu pozostałego OPB, ale także o rekompensacie kosztów zamknięcia wynikających z porozumienia.
(8) Na koniec dwie wspólnie działające strony konkurencyjne potwierdziły swój sprzeciw wobec pomocy w pismach z dnia 25 kwietnia 2005 r. (zarejestrowanym tego samego dnia pod numerem A/33476) i 2 maja 2005 r. (zarejestrowanym 12 maja 2005 r. pod numerem A/33884).
Po tej wymianie korespondencji dnia 26 maja 2005 r. odbyło się jeszcze jedno spotkanie służb Komisji i dwóch wspólnie działających stron konkurencyjnych.
W spotkaniu tym także uczestniczył adwokat reprezentujący wspomnianą już trzecią stronę konkurencyjną (ta właśnie strona konkurencyjna oraz pozostałe dwie będą dalej zwane razem "trzema wspólnie działającymi stronami konkurencyjnymi").
Na spotkaniu przedłożony został dokument sugerujący, że AVR Nuts otrzymał dalszą pomoc za rok 2004.
2 SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA
2.1 Geneza i cel
(9) Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [5] stanowi, że "Państwa Członkowskie, we współpracy z innymi Państwami Członkowskimi w przypadku gdy jest to niezbędne lub zalecane, podejmują właściwe środki w celu stworzenia odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, uwzględniając najlepsze dostępne technologie nieobejmujące nadmiernych kosztów. Sieć musi umożliwiać Wspólnocie jako całości samowystarczalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów, a Państwom Członkowskim stopniowe osiąganie tego celu indywidualnie, biorąc pod uwagę warunki geograficzne lub potrzebę specjalistycznych urządzeń dla niektórych typów odpadów". Artykuł 5 ust. 2 tej samej dyrektywy stanowi, że "sieć musi także umożliwiać unieszkodliwianie odpadów w jednym z najbliższych urządzeń, za pomocą najodpowiedniejszych metod i technologii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia publicznego".
(10) Aby sprostać opisanym celom, na początku lat dziewięćdziesiątych w Niderlandach uruchomiono specjalne składowisko (zwane dalej "składowiskiem C2") oraz piece OPB.
Składowisko C2 używane jest do właściwego unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, które nie mogą zostać spalone (zwanych dalej "odpadami C2").
Piece OPB używane są do właściwego unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, które – mimo swej niskiej wartości cieplnej – mogą jeszcze zostać przetworzone przez spalenie [6] (zwanych dalej "odpadami OPB").
Przy ich spalaniu niezbędne jest współzasilanie – w praktyce najbardziej opłacalnym paliwem są odpady niebezpieczne o wysokiej wartości cieplnej.
(11) Państwa Członkowskie – zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 75/442/WE i art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [7] – mogą zakazać wywozu "odpadów do usuwania".
Dopiero po przeprowadzeniu różnorakich kontroli odpady tego rodzaju mogą zostać wprowadzone do obiegu handlowego.
Państwa Członkowskie nie mogą jednakże wprowadzić ogólnego zakazu wywozu "odpadów do odzysku".
[8] Pojęcia "odpady do usuwania" i "odpady do odzysku" zostały zinterpretowane w licznych orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
[9] Na ich skutek – w porównaniu z interpretacją wykorzystywaną dotychczas przez Niderlandy – mniejsza objętość odpadów niebezpiecznych powinna być traktowana jako "odpady do usuwania", a większa objętość odpadów jako "odpady do odzysku".
Różnica ta nie zależy od wartości cieplnej odpadów, lecz raczej od pierwotnego celu instalacji, w której odpady są przetwarzane, a także od rodzaju odpadów.
(12) Odpady C2 i OPB dostarczane są przez przedsiębiorstwa ze wszystkich sektorów gospodarki.
Do najważniejszych należą sektor metalowy, służby gospodarcze i administracyjne, sektor (petro-)chemiczny, transport i wydobycie minerałów.
Większość odpadów odbierana jest przez wyspecjalizowanych pośredników, których usługi obejmują zwykle różne rodzaje odpadów danego przedsiębiorstwa: odpady C2 i OPB, pozostałe odpady niebezpieczne i odpady nieszkodliwe.
Usługi te związane są przede wszystkim z miejscem, gdzie wytwarzane są odpady, jednak szczególne rodzaje odpadów przewożone są na dalsze odległości.
Wiele dużych przedsiębiorstw zajmujących się odpadami przemysłowymi działa na skalę międzynarodową i posiada oddziały w kilku krajach.
(13) W minionych latach możliwości właściwego wykorzystania odpadów niebezpiecznych bardzo się rozwinęły.
Coraz większe objętości wykorzystywane są w przemyśle cementowym (przede wszystkim w Belgii), bądź też do wypełniania zamykanych kopalń (zwłaszcza w Niemczech).
Ścisła interpretacja Trybunału co do pojęcia "odpady do usuwania" wzmogła ten rozwój.
W tym samym czasie producenci dalej ograniczali wytwarzanie odpadów.
W przewidzianych prawem ramach mogą oni – w pewnym stopniu – mieszać część odpadów z odpadami mniej szkodliwymi, co umożliwia tańsze ich unieszkodliwienie lub odzysk.
Było to przyczyną spadku podaży odpadów OPB z około 80000/100000 ton w 1995 r. do około 34000 ton w 2002 r.
W 2002 r. oczekiwano, że produkowanych będzie około 38500 ton rocznie.
W połowie 2004 r. AVR Nuts szacował, że otrzymywać będzie jedynie 16000 ton odpadów OPB rocznie [10].
Podaż odpadów C2 spadła z około 6000 ton w 2000 r. do około 4000 ton w 2002 r.
Wywóz odpadów niebezpiecznych wytwarzanych w Niderlandach wzrósł do około 36000 ton, w tym 4000 ton odpadów OPB, co przyczyniło się do nadwyżki mocy przerobowych w instalacjach do unieszkodliwiania odpadów.
Jest to zjawisko obserwowane na szeroką skalę. Dotyczy także na przykład Wielkiej Brytanii, Niemiec i Belgii.
2.2 Beneficjent
(14) Składowisko C2 i kilka pieców OPB uruchomione zostały początkowo przez AVR Chemie CV (zwanego dalej "AVR Chemie"), w którym 30% udziałów ma Skarb Państwa, a 70% Holding AVR Bedrijven NV (zwany dalej "AVR Holding" lub w skrócie "AVR").
AVR jest liczącym się podmiotem na holenderskim rynku odpadów.
W chwili obecnej jedynym udziałowcem AVR jest Gmina Rotterdam, jednak niedawno poinformowała ona o zamiarze sprzedaży udziałów w AVR.
Od połowy lat dziewięćdziesiątych AVR Chemie notuje straty (10,9 miliona EUR w 2000 r. i 7,2 miliona EUR w 2001 r.).
Z tego względu AVR zamierzał zamknąć trzy piece OPB, jakie w tym okresie obsługiwał.
Niderlandom udało się jednak zawrzeć porozumienie o restrukturyzacji.
Na jego podstawie doszło do podziału AVR Chemie.
Utworzono AVR Nuts, mające kontynuować unieszkodliwianie odpadów C2 i OPB po zamknięciu jednego z trzech pieców OPB.
Utworzono także AVR-Industrial Waste Services Rotterdam BV (zwany dalej "AVR IW"), mający zajmować się pozostałą działalnością na rynkach odpadów (niebezpiecznych), na których AVR chciał nadal funkcjonować z własnych powodów handlowych.
Obie spółki są w całości własnością AVR.
Pozostała działalność AVR Chemie to wynajem obiektów na rzecz AVR Nuts.
AVR Nuts i AVR IW blisko ze sobą współpracują.
Umowa o świadczeniu usług określa, że większą część zadań kierowniczych i komercyjnych AVR Nuts wykonuje AVR IW.
(15) Wydajność obu pieców OPB, na które AVR uzyskał zezwolenie, wynosi 100000 ton odpadów niebezpiecznych rocznie.
Teoretycznie dostępna wydajność wynosi 80-85% przyznanej wydajności.
W 2001 r. AVR przetworzył 84880 ton odpadów niebezpiecznych (odpady OPB i inne), 81274 ton w 2002 r. i 78297 ton w 2003 r.
Do spalenia odpadów OPB potrzeba mniej więcej taką samą ilość innych odpadów niebezpiecznych jako paliwa.
Ilość rzeczywiście przetworzonych odpadów OPB w piecach OPB wynosi zgodnie z szacunkami 19000 ton w 2002 r. i 23000 ton w 2003 r.
Niektóre rodzaje odpadów OPB mogą być ponadto przetwarzane w spalarniach odpadów z gospodarstw domowych pracujących przy niższej temperaturze spalania.
(16) AVR Nuts ma obowiązek prowadzenia odrębnej księgowości zgodnie z dyrektywą Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [11].
2.3 Pomoc
2.3.1 Niedobory eksploatacyjne
(17) Pomoc i działalność, na jaką zostaje ona przyznana, zostały opisane w decyzji o koncesji wydanej przez Ministra Mieszkalnictwa, Gospodarki Przestrzennej i Środowiska z dnia 3 lipca 2002 r., oraz w umowie koncesyjnej zawartej 10 lipca 2002r między Niderlandami, AVR Holding, AVR Nuts, AVR IW i kilkoma innymi przedsiębiorstwami zależnymi.
W decyzji o koncesji państwo nadaje "AVR Nuts na okres pięciu lat wyłączne prawo eksploatacji składowiska odpadów C2 i przetwarzania odpadów niebezpiecznych w obrotowych piecach bębnowych, pod warunkiem oferowania składowania odpadów C2 i przetwarzania odpadów niebezpiecznych w obrotowych piecach bębnowych jako usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, dostępnych publicznie i na warunkach rzetelnych, przejrzystych i niedyskryminujących oraz po cenach społecznie akceptowalnych, a wszystko to z uwzględnieniem warunków i ustaleń określonych szczegółowo w umowie koncesyjnej".
Umowa ta precyzuje warunki zarządzania AVR Nuts.
Umowa zawarta została na okres od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2006 r. włącznie.
(18) Subwencja wynosi 100% przewidywanych niedoborów eksploatacyjnych, obliczonych na podstawie metodologii przygotowanej przez niezależnego rewidenta.
W przypadku ustalonej z góry nadwyżki eksploatacyjnej, 70% jej wartości zostanie użyte na spłatę pomocy przyznanej w poprzednich latach.
Przewidywane niedobory eksploatacyjne wynoszą 1,5 miliona EUR w 2002 r. i 2,8 miliona EUR w 2003 r.
W załączniku I do niniejszej decyzji przedstawiono podsumowanie metodologii i jej zastosowanie dla lat 2002, 2003 i 2004.
Większa część pomocy przeznaczona jest na piece OPB.
Obliczony z góry niedobór dla składowiska C2 wyniósł na przykład w 2003 r. 370000 EUR.
(19) Według umowy o świadczeniu usług AVR IW wykonuje większą część zadań administracyjnych i operacyjnych AVR Nuts.
W zamian otrzymuje wynagrodzenie, rozliczane w przewidywanym niedoborze.
Rozliczenie odbywa się na podstawie ceny kosztów własnych ("activity based costing").
W praktyce oznaczało to, że za okres 2002-2004 średnio 30% kosztów ogólnych AVR zostało naliczonych AVR Nuts.
(20) Dodatkową pozycją kosztową ujętą w ustalanym z góry budżecie, na którą AVR Nuts otrzymuje pomoc przekazywaną AVR IW, jest pozyskiwanie odpadów.
Zważywszy na duży udział kosztów stałych, aktywne pozyskiwanie odpadów traktowane jest jako niezbędne do maksymalnego wykorzystania mocy przerobowych oraz utrzymywania kosztów eksploatacji na możliwie niskim poziomie.
Koszty przewidywane i rzeczywiste przedstawione są w tabeli 1.
Tabela 1:
Przewidywane i rzeczywiste koszty pozyskiwania
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_
przewidywane koszty dodatkowe _BAR_ 514000 _BAR_ 532000 _BAR_ 550000 _BAR_
przewidywane koszty wdrożeniowe pozyskiwania międzynarodowego _BAR_ 400000 _BAR_ 400000 _BAR_ – _BAR_
przewidywane koszty łącznie _BAR_ 914000 _BAR_ 932000 _BAR_ 550000 _BAR_
koszty rzeczywiste _BAR_ 875000 _BAR_ 900000 _BAR_ 930000 _BAR_
(21) Początkowo oczekiwano, że niedobór wzrośnie do 3,8 miliona EUR w 2006 r., jednak warunki rynkowe i eksploatacyjne okazały się o wiele trudniejsze, niż przewidywano, a także nie rokowały polepszenia.
W okresie 2002-2003 AVR Nuts zanotowało – poza przewidywanym niedoborem – stratę 12 milionów EUR.
Oczekuje się, że niedobór przewidywany na rok 2004 i lata kolejne będzie o wiele wyższy niż zakładano; i tak przewidywany niedobór na rok 2004 wyniósł 8,898 miliona EUR [12].
W obliczeniu tym uwzględniono decyzję o zamknięciu pieców OPB.
2.3.2 Pokrycie kosztów zamknięcia
(22) Wziąwszy pod uwagę wzrastające niedobory eksploatacyjne Niderlandy – jak już wspomniano w punktach 5 i 7 – zrewidowały swoją politykę postępowania.
Pod koniec 2003 r. podjęto decyzję o zamknięciu jednego z dwóch pieców OPB z dniem 1 lipca 2004 r.
Latem 2004 r. postanowiono, że z dniem 1 stycznia 2005 r. zamknięty zostanie drugi OPB.
Zgodnie z przewidywaniami zakładane straty za pozyskanie odpadów C2 w pozostałych latach są niskie.
(23) Zgodnie z umową koncesyjną państwo miało pokryć koszty AVR za pozostałą wartość księgową nieodpisanych jeszcze inwestycji, jakie w czasie trwania umowy zostały dokonane po zatwierdzeniu przez państwo na potrzeby AVR Nuts.
Dokonując analizy zastosowania niniejszej klauzuli, władze holenderskie uzyskały po obliczeniach kwotę 8670108 EUR będącą kosztem zamknięcia pierwszego OPB.
Kwota ta dotyczy różnych inwestycji, jakie odliczone zostały w 50% - o ile dotyczyły obu pieców OPB, i w 100% - o ile łączyły się bezpośrednio z OPB, który został zamknięty.
Najważniejsze części składowe tej kwoty to: 1,9 miliona EUR za inwestycje w zakresie ochrony przeciwpożarowej, 3,3 miliona EUR na instalację homogenizacyjną, 1,5 miliona EUR na wymianę lejów koksowych i 0,5 miliona EUR na końcówkę bębna i pierścień Steffersona.
Jeśli chodzi o zamknięcie drugiego OPB, kalkulacja obejmuje 11151000 EUR za pozostałą wartość księgową instalacji oraz rzeczowe aktywa trwałe.
Kwota ta zawiera drugie 50% pozostałej wartości księgowej wymienionych wyżej inwestycji, dokonywanych za przyzwoleniem państwa, oraz 100% pozostałej wartości księgowej inwestycji dokonywanych za przyzwoleniem państwa, a dotyczących wyłącznie drugiego OPB.
Ostatnia wymieniona część składowa obejmuje w szczególności inwestycję w kompleksową konserwację pozostałego OPB, jaka przeprowadzona została w 2004 r.
Konserwacja ta pochłonęła 3273000 EUR, co przewyższało pierwotne założenia.
Po fakcie okazało się, że była to inwestycja nietrafiona.
(24) Ponieważ Niderlandy zgodnie z umową koncesyjną zobowiązane były do kompensowania niedoborów budżetowych do roku 2006 włącznie, państwo zmuszone było do negocjowania z AVR pokrycia dodatkowych kosztów zamknięcia drugiego OPB z dniem 1 stycznia 2004 r. – zamiast w pierwotnym terminie, w którym kończyłaby się umowa.
Na tej podstawie kompensacja obejmuje następujące kwoty dodatkowe:
- 1,75 miliona EUR już w 2004 r. na kompensację negatywnych skutków tego, że klienci (stopniowo) będą musieli przekierowywać swoje strumienie odpadów do innych instalacji;
- 5,843 miliona EUR na bieżące koszty stałe z lat 2005-2006; dotyczy to na przykład kosztów związanych z infrastrukturę informatyczną, wynajmu powierzchni biurowej, umów zabezpieczających, kosztów obiektów wspólnych jak np. stołówka, itd.; AVR naliczyło tu wyższą kwotę łączną, mianowicie 8,208 miliona EUR;
- 7,868 miliona EUR na dodatkowe koszty redukcyjne związane z przedwczesnym zamknięciem pozostałego OPB; kwota ta została obliczona jako saldo szacunkowych kosztów redukcyjnych na wypadek natychmiastowego zamknięcia i szacunkowych kosztów redukcyjnych na końcu umowy o subwencji, dwa lata później; zatwierdzona kwota opiera się na szczegółowych szacunkach, obejmujących około 244 pracowników i uwzględniających sytuację, w której większość z nich może zostać przesunięta na inne stanowiska wewnątrz przedsiębiorstwa; pozostałe koszty, jak np. pozostała wartość księgowa określonych aktywów innych przedsiębiorstw powiązanych z AVR pozyskanych do świadczenia usług powiązanych z umową o świadczeniu usług, koszty zarządzania placówką, koszty związane z faktem, że AVR IW nie otrzymuje świadczeń na pokrycie, jakie otrzymywałby, gdyby spalanie w piecach OPB było kontynuowane w latach 2005 i 2006, koszty nie umieszczone w budżecie zamknięcia oraz koszty związane z wykupieniem umów wieloletnich; AVR oszacował te koszty na łączną kwotę w wysokości 29,567 miliona EUR; w skład tej kwoty wchodzi również na przykład suma 11,716 miliona EUR za dodatkowe straty poniesione przez AVR Nuts w latach 2002 i 2003; w czasie negocjacji państwo i AVR były zgodne jedynie co do 1,238 miliona EUR.
(25) W czasie negocjacji Niderlandy korzystały ze wsparcia niezależnego rewidenta, którego sprawozdanie zostało przedłożone Komisji.
Łączna kwota uzgodnionego pokrycia kosztów zamknięcia drugiego OPB wyniosła 27,850 miliona EUR.
Jest ona znacznie niższa niż kwota szacunków własnych AVR wynosząca 58,544 miliona EUR (bądź 46828 miliona EUR bez wliczenia dodatkowych strat AVR Nuts w latach 2002 i 2003).
Według Niderlandów, w przypadku, gdyby pozostały OPB funkcjonował do końca 2006 r., suma szacowanych niedoborów eksploatacyjnych za lata 2005 i 2006 oraz kwota na pokrycie kosztów zamknięcia pod koniec 2006 r. wynosiłyby 31 milionów EUR.
Porozumienie o wcześniejszym zamknięciu doprowadziło więc do obniżenia kosztów państwa.
(26) Wliczając koszty na pokrycie zamknięcia, łączna subwencja za okres 2002-2004 wyniosła 49718108 EUR – pokazuje to zestawienie w tabeli 2.
Tabela 2:
Zestawienie pokrycia kosztów AVR
przewidywany niedobór budżetowy za rok 2002 _BAR_ 1500000 _BAR_
przewidywany niedobór budżetowy za rok 2003 _BAR_ 2800000 _BAR_
przewidywany niedobór budżetowy za rok 2004 _BAR_ 8898000 _BAR_
pokrycie kosztów pozostałej wartości księgowej OPB _BAR_ 8670108 _BAR_
pokrycie kosztów pozostałej wartości księgowej drugiego OPB _BAR_ 11151000 _BAR_
pokrycie kosztów dodatkowych kosztów zamknięcia
–dodatkowe koszty eksploatacji za rok 2004 _BAR_ 1750000 _BAR_
–bieżące koszty stałe za lata 2005-2006 _BAR_ 5843000 _BAR_
–dodatkowe koszty redukcyjne _BAR_ 7868000 _BAR_
–pozostałe koszty _BAR_ 1238000 _BAR_
_BAR_ 16699000 _BAR_
Pomoc łącznie _BAR_ 49718108 _BAR_
(27) Niderlandy przyznały, że pomoc przekazana AVR wyniosła 19543608 EUR.
Kwota na pokrycie kosztów związanych z zamknięciem drugiego OPB została przekazana na rachunek zablokowany.
2.3.3 Gwarancja kosztów usunięcia i monitoringu poprocesowego
(28) Umowa koncesyjna zawiera gwarancję, że – o ile AVR Chemie poddany zostałby likwidacji – państwo wypłaci nie więcej niż 30% wartości kosztów związanych z usunięciem i monitoringiem poprocesowym, jakie powstałyby przy demontażu i oczyszczeniu instalacji.
Ta wartość procentowa pokrywa się z ilością udziałów państwa w AVR Chemie.
2.4 Kwestie operacyjne
(29) Jeszcze przed zawarciem umowy koncesyjnej AVR Chemie podwyższył swoje taryfy przyjęcia do 700 NLG/tonę (317,6 EUR/tonę).
Zdaniem Niderlandów jeszcze wyższe taryfy mogłyby prowadzić do uników, jak np. "upłynnianie" w innych strumieniach odpadów i nielegalne składowanie odpadów, a tym samym nie byłyby celowe przy zmniejszaniu niedoborów eksploatacyjnych.
Taryfy przyjęcia są wysokie w porównaniu z krajami sąsiednimi. Stało się to możliwe dzięki zakazowi wywozu z Niderlandów odpadów do usuwania.
Celem pomocy było utrzymanie opłat na istniejącym poziomie – a nie ich obniżanie.
Ponadto umowa koncesyjna zawiera załącznik "Ramowa struktura taryfowa, nośnik taryfowy i obliczanie taryf użytkowników".
Władze holenderskie kontrolują wysokość tych taryf, zważywszy, że to one wyrażają zgodę na przewidywane niedobory budżetowe, a taryfy stanowią tu oczywiście podstawowy element uwzględniany przy kalkulacji.
(30) Taryfy przyjęcia dla wysokokalorycznych odpadów niebezpiecznych używanych jako paliwo są dużo niższe niż taryfy dla odpadów OPB.
AVR Nuts przyjmuje tę pierwszą kategorię odpadów według taryfy dopasowanej do rynku, mianowicie taryfy, jaka stosowana byłaby wobec przetwarzania na przykład w piecach OPB za granicą lub w przemyśle cementowym.
(31) Ponieważ koszty stałe w porównaniu z kosztami zmiennymi są bardzo wysokie, AVR Nuts stara się maksymalnie wykorzystywać swą wydajność, aby utrzymać straty na jak najniższym poziomie.
Stąd też opłaty za przyjęcie, jakim podlegają dostawcy odpadów niebezpiecznych, są obniżane, jeśli rocznie dostarczana ilość jest większa.
Te "obniżki zróżnicowane" zostają ustalone z góry i mają zastosowanie w przypadku, gdy dostarczane będzie co najmniej 75% tej samej ilości wysokokalorycznych odpadów, włączając w to odpady OPB.
(32) Wszystkie taryfy dla okresu koncesyjnego ustalane są z góry [13] i obowiązują zarówno konkurentów AVR jak i AVR IW.
Od momentu zawarcia umowy koncesyjnej taryfy na odpady C2 i OPB zostały upublicznione i były dostępne dla każdego dostawcy.
Od początku 2004 r. dotyczyło to także wysokokalorycznych odpadów niebezpiecznych.
(33) Aby móc zaplanować wykorzystanie wydajności, AVR IW co roku zwraca się do swych dostawców z pytaniem o przewidywaną ilość odpadów. W ciągu roku taryfy przyjęcia naliczane są na podstawie ustalonych obniżek zróżnicowanych.
W przypadku, gdy dostarczona ilość rzeczywista na koniec roku jest mniejsza lub większa od zadeklarowanej, następuje naliczenie zwrotu lub dodatkowej opłaty, aby w oparciu o dostarczoną ilość rzeczywistą zrealizować prawidłowe obniżki zróżnicowane.
Umowy nie zawierają zwykle zobowiązań do dostarczania uzgodnionych ilości.
3 POWODY WSZCZĘCIA PROCEDURY PRZEWIDZIANEJ W ART.
88 UST.
2
(34) Wydając decyzję w sprawie wszczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu, Komisja wyraziła wątpliwość co do następujących punktów.
(35) Po pierwsze, Komisja nie jest pewna, czy działalność AVR Nuts rzeczywiście może być uważana za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu, ponieważ nie podano na przykład jednoznacznie, czy AVR jest jedynym przedsiębiorstwem będącym w stanie oferować tego rodzaju usługi na takich samych lub porównywalnych warunkach.
Ponadto Komisja wyraziła wątpliwość, czy Niderlandy użyły właściwej procedury przy wyborze AVR Nuts.
Dodatkowo Komisja wątpi, czy zważywszy na wszystkie okoliczności, uniknięto naruszenia zasady "kto zanieczyszcza, ten płaci", ponieważ producenci tych właśnie odpadów zobligowani są do płacenia taryf przyjęcia, które traktować można jako zwykłe koszty.
(36) Po drugie, Komisja wyraziła podejrzenie co do ewentualnej nadwyżki rekompensat i związanego z nim ryzyka efektu ubocznego związanego z wpływem na inne segmenty rynku odpadów.
Komisja obawiała się mianowicie, że nadwyżki rekompensat wynikać mogą także z faktu, że pomoc bazowała na obliczeniu ex ante, a AVR Nuts mógł zatrzymać część ewentualnego dodatniego salda z nadwyżek rzeczywistych i wypłaconych z góry.
(37) Po trzecie, Komisja poddała w wątpliwość kwestię, czy – w przypadku badania zgodności subwencji z art. 87 – wspólnotowe wytyczne w sprawie pomocy państwa dla celów ochrony środowiska [14] (zwane dalej "wytycznymi w sprawie pomocy na ochronę środowiska") mogły stanowić podstawę do interpretowania tej pomocy jako zgodnej ze wspólnym rynkiem.
(38) W swej decyzji o wszczęciu procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu Komisja wyjaśniła, że miała podobne wątpliwości wobec znacznie wyższej kwoty pomocy za rok 2004 oraz pokrycia kosztów przyspieszonego zamknięcia pieców OPB.
4 UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(39) Po wydaniu decyzji Komisji o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 cztery zainteresowane strony nadesłały swoje uwagi.
(40) Pierwsza zainteresowana strona dowodziła, że zarządzenie to wpłynie negatywnie na konkurencję na rynku irlandzkim, ponieważ AVR – poprzez swe pięćdziesięcioprocentowe udziały we wspólnym przedsiębiorstwie z irlandzkim przedsiębiorstwem Safeway Warehousing / South Coast Transport – będzie mógł naliczać taryfy poniżej ceny kosztów własnych i mocno poniżej normalnych cen rynkowych na rynku irlandzkim.
(41) Druga strona zainteresowana zwróciła również uwagę na nieuczciwe uprzywilejowanie względem konkurencji, jakie zdobyło wspólne przedsiębiorstwo AVR i Safeway.
Do Irlandii wwożone są duże ilości odpadów niebezpiecznych.
Ta sama zainteresowana strona dowodziła, że zarządzenie to zaburzy konkurencję na międzynarodowym rynku "projektów oczyszczania pod klucz" PCB, pestycydów i innych niebezpiecznych odpadów organicznych.
(42) Trzecia zainteresowana strona, Edelchemie, skierowała swą uwagę na rynek krajowy.
Przedsiębiorstwo to opracowało własną technologię przetwarzania odpadów z firm galwanizacyjnych i procesów fotograficznych ("opcja-eko") oraz odzyskiwania z tych odpadów wartościowych materiałów (m.in. metali szlachetnych i obsydianu).
Dla tej firmy pomoc dla AVR stanowić będą nie tylko zagrożenie ekonomiczne, ale również zahamują jej rozwój technologiczny.
Uwagi Edelchemie dotyczą AVR Nuts, AVR Chemie i jego poprzedników aż do roku 1963 (w piśmie przedstawiono szczegóły dotyczące holenderskiej polityki odpadów niebezpiecznych na przestrzeni tych lat).
(43) Na koniec trzy wspólnie działające strony konkurencyjne opisały krajowy rynek odpadów OPB.
Zarówno w Niderlandach jak i innych Państwach Członkowskich istnieje według nich wydajność porównywalna z piecami OPB firmy AVR.
Rozszerzenie działalności AVR przyczyniło się do powstania nadwyżki mocy przerobowych odpadów OPB na rynku holenderskim, a dane dotyczące odpadów OPB nie przedstawiają kompletnego i prawidłowego obrazu.
W połowie lat dziewięćdziesiątych AVR zamknął jeden ze swych pieców OPB i wtedy już można było oczekiwać, że podaż odpadów niebezpiecznych nadal będzie spadać.
Wziąwszy pod uwagę te przewidywania, logiczne było zamknięcie jednego z dwóch pozostałych pieców OPB.
Podczas spotkania dnia 26 maja 2005 r. jeden z przedstawicieli oświadczył dosłownie, że "zamknięcie jednego OPB [w 2002 r.] było słuszną decyzją".
Ponadto AVR wykorzystywało swą mocną pozycję do naliczania wysokich taryf, do żądania, by do pieców OPB dostarczane były jednocześnie wysokokaloryczne odpady, oraz do tworzenia nieprzejrzystej i niejawnej struktury taryf.
Dzięki temu AVR IW mógł naliczać taryfy także dla niektórych rodzajów odpadów OPB, a następnie przetwarzać te odpady w piecach rusztowych spalarni odpadów z gospodarstw domowych, co oznaczało niskie koszty eksploatacji, gdyż piece te działają przy niskich temperaturach.
(44) Wprowadzenie środka stanowi niemożliwą do zaakceptowania pomoc eksploatacyjną.
Omawiana usługa nie stanowi usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, a cztery kryteria wynikające z orzeczenia w sprawie Altmark określające, czy rekompensata stanowi, czy nie stanowi pomocy państwa [15], nie zostały spełnione.
Gdyby Komisja zatwierdziła subwencję (lub jej część), musiałoby się to odbyć z zastrzeżeniem wielu warunków, aby uniknąć podwójnego dotowania, przymusowego wiązanego odbioru odpadów (tying) i dyskryminacji cenowej.
Ponadto Niderlandy nie powinny były móc przedłużyć pomocy o kolejne dziesięć lat.
(45) Dwie wspólnie działające strony konkurencyjne także nadesłały swe uwagi po zapoznaniu się z decyzją Komisji o wszczęciu procedury.
Strony podtrzymały wszystkie punkty z ich pierwszego oświadczenia i przekazały dokumenty uzupełniające mające stanowić dowód, że w sprawie tej można mówić o podwójnym dotowaniu.
Dodatkowo strony w swym piśmie poruszyły opisane niżej punkty.
(46) Po pierwsze, zdziwienie budzi fakt, że – mimo zamknięcia jednego z pieców OPB – przewidywane niedobory eksploatacyjne tak znacznie przekroczyły zakładane ilości.
Gdyby przestrzegano czwartego kryterium orzeczenia w sprawie Altmark (wydajność), niedobory eksploatacyjne powinny były spadać.
(47) Po drugie, strony mają zastrzeżenia wobec pomocy na pokrycie kosztów zamknięcia pieców OPB.
Nie wiązało się to z żadną usługą zwrotną ze strony AVR.
Subwencja ta nie może być określona jako wypłacenie odszkodowania i nie jest uzasadniona między innymi dlatego, że dokonywano inwestycji z zamiarem prowadzenia działalności przez dziesięć lat, a tymczasem wszystko skończyło się po upływie niespełna trzech latach.
Strony mają pytania dotyczące szczegółów obliczeń, przede wszystkim kwoty podlegającej odpisowi, kosztów redukcyjnych i bieżących kosztów stałych.
Kwota łączna jest bardzo wysoka i znacznie przekracza 2 miliony EUR, o których jest mowa w artykule 21.2 umowy koncesyjnej.
Ponadto w jednym z dokumentów analizowanych przez Parlament stwierdza się, że "przy ustalaniu odszkodowania przyznanego Afvalverwerking Rijnmond w związku z zamknięciem obrotowych pieców bębnowych zawarto również porozumienie odnośnie do otwartego jeszcze roszczenia Ministerstwa Mieszkalnictwa, Gospodarki Przestrzennej i Środowiska (VROM) względem AVR w związku z zanieczyszczeniem Lickebaertpolder dioksynami".
W efekcie Ministerstwo otrzymało kwotę 2,5 miliona EUR, jaka nie była uwzględniona w budżecie za rok 2004.
Trzy wspólnie działające strony konkurencyjne obawiają się, że rozwiązanie tego sporu "zanieczyściło" obliczenia kwoty rekompensaty.
Mają wrażenie, że "pewne sprawy nie ujrzały światła dziennego".
(48) Po trzecie, strony zgłaszają zastrzeżenia co do kolejnych przywilejów dla AVR na podstawie art. 21.5 umowy koncesyjnej, a przede wszystkim do faktu, że w przypadku likwidacji AVR Chemie, państwo pokryje 30% kosztów rozbiórki oraz kosztów usunięcia zanieczyszczeń spowodowanych przez tę instalację.
W świetle przepisów dotyczących pomocy państwa, państwo nie powinno nigdy wyrażać zgody na tego rodzaju zobowiązania.
(49) Po czwarte, strony twierdzą, że nie może być tu mowy o usłudze świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym przede wszystkim dlatego, że usługa tego rodzaju nie jest niezbędna w świetle różnorakich istniejących alternatyw, jak np. piroliza, przetwarzanie przez przemysł cementowy, zasypywanie kopalń soli bądź usuwanie w zakładach energetycznych i piecach OPB za granicą.
Działalność omawiana w sprawie została uznana za usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym wyłącznie dlatego, że zaczęła przynosić straty.
Umowa koncesyjna została zawarta tylko w celu sfinansowania inwestycji w piece OPB, do których wyłączne prawo otrzymał AVR Nuts.
Ponadto dwie wspólnie działające strony konkurencyjne poddają w wątpliwość kwestię, czy pomoc gwarantuje możliwe do zapłacenia ceny, jeśli taryfy przyjęcia ABR są wyższe niż w krajach sąsiednich.
Wysokie taryfy można wyjaśnić praktykowanymi przez AVR przymusowym wiązaniem odbioru odpadów i podwójnym dotowaniem dotyczącymi odpadów wysokokalorycznych stosowanych jako paliwo.
Taryfy te są nieprzejrzyste i niejawne.
Zyski księgowane są w AVR IW, a straty w AVR Nuts.
Stąd AVR IW mógł naliczać wyższe taryfy przyjęcia dla odpadów OPB.
Ponadto AVR odmawia przyjmowania odpadów OPB, jeśli wraz z nimi nie są dostarczane odpady wysokokaloryczne. Tym samym narusza swe zobowiązania wynikające z umowy koncesyjnej, nie oferując usług wszystkim klientom.
Na koniec – w przeciwieństwie do pozostałych alternatyw – jakość świadczonych usług nie jest utrzymywana ani ulepszana.
(50) Po piąte, pomoc nie spełnia kryteriów Altmark.
Nie zastosowano procedury zamówień publicznych przy wskazaniu odbiorcy koncesji, a pomoc nie została określona na podstawie kosztów średniego, dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa.
Pomocy nie określono na podstawie z góry ustalonych obiektywnych i przejrzystych kryteriów. Została ona zawyżona ponad konieczną stawkę i wiązała się ze skutkami ubocznymi wpływającymi na inne rynki.
Piece OPB za granicą naliczają – bez pomocy państwa – niższe taryfy.
Przy określaniu pomocy nie uwzględniono tańszych metod usuwania odpadów.
Ponadto AVR może zatrzymać część zysku, jeśli jej działalność będzie lepsza, niż przewidywano.
(51) Na koniec dwie wspólnie działające strony konkurencyjne stwierdzają, że Niderlandy zamierzają kontynuować naruszanie przepisów o pomocy państwa, zważywszy, że władze niderlandzkie w przypadku niekorzystnej decyzji Komisji omówią je z AVR i poszukają rozwiązania finansowych problemów, jakie mogą obarczać AVR z tego czy innego powodu.
5 UWAGI NIDERLANDÓW
5.1 Właściwe prawodawstwo
(52) Ponieważ prawodawstwo wspólnotowe zezwala Państwom Członkowskim na zakaz wywozu odpadów do usuwania, kwestionowana pomoc nie zakłóci konkurencji między Państwami Członkowskimi.
5.2 Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym
(53) Niderlandy stwierdziły, że pomoc została przyznana wyłącznie dla usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, jaka świadczona jest przez AVR Nuts.
Otwarte zaproszenie do składania ofert nie zostało uznane za konieczne, ponieważ AVR Nuts był jedynym przedsiębiorstwem w Niderlandach, jakie było w stanie i chciało przetworzyć wszystkie omawiane odpady C2 i OPB.
Informacje o koncesji zostały ponadto opublikowane w Dzienniku Urzędowym (Staatscourant), po czym ewentualne zainteresowane strony mogły składać odwołania.
Nie miało to jednak miejsca.
Ponadto władze holenderskie przed podjęciem decyzji o zamknięciu pieców OPB wykonały niezbędne czynności, aby zorganizować przetarg publiczny w sprawie przedłużenia ich działania.
(54) Środek spełnia kryteria Altmark i nie powinien być traktowany jako pomoc państwa.
I tak na przykład państwo przy ustalaniu zakładanych niedoborów korzystało ze wsparcia niezależnego rewidenta.
Środek nie stanowi naruszenia zasady "kto zanieczyszcza, ten płaci", ponieważ taryfy są wyższe niż w krajach sąsiednich.
(55) Z całą stanowczością nieprawdziwa jest również informacja, że AVR Nuts przyjmowało odpady OPB wyłącznie, jeśli były one dostarczane razem z odpadami wysokokalorycznymi.
Ustalono również jasno, że taryfy naliczane pozostałym przedsiębiorstwom powiązanym z AVR za przetworzenie innych odpadów mają być identyczne jak dla podmiotów trzecich [16].
Niderlandy zwróciły się o ekspertyzę do jednego z biur księgowych w sprawie zwiększenia przejrzystości w związku z umowami pomiędzy AVR Nuts i AVR IW.
Zaproponowane rozwiązania zostały przyjęte i wprowadzone w życie.
(56) Jeśli chodzi o wyniki AVR Nuts, Niderlandy stwierdziły, że przy wyliczaniu niedoborów eksploatacyjnych nie uwzględniano jakiejkolwiek marży.
W mało prawdopodobnym przypadku wystąpienia przewidywanej nadwyżki eksploatacyjnej zysk miał zostać ograniczony jedynie do 30% nadwyżki, aż do chwili zwrotu pomocy z lat ubiegłych.
5.3 Uwagi co do uwag zainteresowanych stron
Rynek irlandzki
(57) Niderlandy stwierdziły, że w przedstawionych uwagach nie wyjaśniono, w jaki sposób subwencja może mieć wpływ na cenę kosztów własnych wspólnego przedsiębiorstwa AVR i Safeways.
Przedsiębiorstwo to powinno było płacić za przetwarzanie w Rotterdamie takie same taryfy, jakie obowiązują krajowych dostawców odpadów.
Ponadto jedynie jedna trzecia odpadów przyjmowanych przez wspólne przedsiębiorstwo była przetwarzana w Rotterdamie, a wśród nich znajdowała się tylko nieznaczna część odpadów C2 i OPB w rozumieniu umowy koncesyjnej.
Konkurencyjne ceny można wyjaśnić wieloma innymi czynnikami: 1) Safeway jest jedynym przedsiębiorstwem w Irlandii dysponującym stacją przeładunkową, w której możliwe jest skuteczne sortowanie i rozdzielanie odpadów przed ich przesłaniem do najbardziej odpowiedniego ośrodka przetwarzającego; 2) istnieje bliska współpraca z przedsiębiorstwem transportowym Southcoast, co zapewnia korzyści logistyczne i oszczędność kosztów, oraz 3) w Irlandii poziom taryf był w przeszłości względnie wysoki, co wynikało z braku konkurencji.
Rynek projektów oczyszczania pod klucz
(58) Za przetwarzanie odpadów pochodzących z projektów oczyszczania pod klucz AVR naliczał taryfy wyższe niż dla dostawców krajowych.
Średnia taryfa za wszystkie strumienie odpadów z innych krajów była nieco wyższa niż średnia taryfa naliczana w kraju.
Ponadto niższe taryfy nie mogły liczyć na większą pomoc, ponieważ jest ona uzależniona od przewidywanych niedoborów eksploatacyjnych.
Konkurencja w kraju i alternatywy dla pieców OPB
(59) W chwili podpisywania umowy koncesyjnej oba piece OPB pracowały z pełnym wykorzystaniem swych mocy przerobowych.
Wziąwszy pod uwagę obszerne zapasy, przewidywano pełne wykorzystanie wydajności.
Obecna nadwyżka mocy przerobowych nie została prawdopodobnie wywołana wzrastającym udziałem konkurentów na rynku, a raczej przez wzrastające ponowne użycie odpadów, na przykład po dopuszczonym przez prawo rozcieńczeniu innymi rodzajami odpadów.
(60) Jeśli chodzi o pirolizę, Niderlandy stwierdziły, że taryfy AVR są wyższe niż taryfy naliczane przez jedyne przedsiębiorstwo w Niderlandach dysponujące instalacją do pirolizy.
Wypłacenie części zgłoszonego środka
(61) Niderlandy oświadczyły, że część pomocy została wypłacona z powodu finansowych problemów AVR Nuts, w świetle orzeczenia w sprawie Altmark i w czasie umożliwiającym zakończenie formalnej procedury wyjaśniającej zgodnie z art..88 ust.2 Traktatu.
Edelchemie
(62) Niderlandy stwierdziły, że Edelchemie działała głównie na polu odpadów niebezpiecznych z procesów fotograficznych, jakie ze względu na wydajność nie mogły być przetwarzane przez AVR.
Przedsiębiorstwo posiada różne instalacje, z których piec do pirolizy jest najistotniejszy dla firmy.
W przeciwieństwie do urządzeń AVR technologia ta nie jest jednak odpowiednia dla wszystkich rodzajów odpadów OPB.
Zgodnie z pozwoleniem ministra środowiska w piecu tym przetwarzać można jedynie 10000 ton, co jest niewystarczające wobec strumienia odpadów w Niderlandach.
Niderlandy nie pojmują, w jaki sposób pomoc może szkodzić interesom Edelchemie, wziąwszy pod uwagę, że AVR nie przetwarza odpadów z procesów fotograficznych i stosuje taryfy zgodne z wymogami rynku.
Rozwój technologiczny stymulowany jest na przykład specjalnymi programami wspierającymi oraz – poprzez wydawanie pozwoleń ministra środowiska – obligowaniem do korzystania z dostępnych technologii.
Czas ważności takich pozwoleń to pięć lat.
Ewentualne subwencje z lat poprzednich przypadają na okres poza okresem dziesięcioletnim opisanym w art..15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, a uwzględniając, że urządzenia ulegają odpisowi przez dziesięć lat, nie miałoby to żadnego wpływu na obliczenia przewidywanych niedoborów eksploatacyjnych w AVR.
Twierdzenie o nadmiernej rekompensacie
(63) Niderlandy stwierdziły, że nadmierna rekompensata nie miała miejsca ani na korzyść AVR Nuts, ani na korzyść AVR IW.
AVR IW występował jako pośrednik, ale nie miał możliwości wykorzystania swej pozycji w celu uzyskiwania nadmiernej rekompensaty, toteż tego nie uczynił.
I tak na przykład odpady dostarczane do AVR Nuts przez konkurentów, nawet jeśli były odbierane na piśmie przez AVR IW w imieniu AVR Nuts, nie były uwzględniane przy obliczaniu obniżek zróżnicowanych stosowanych przy taryfach dla odpadów samodzielnie pozyskiwanych przez AVR IW.
Odpady te dostarczane były bezpośrednio do pieców OPB – nie do siedziby AVR IW – ponieważ nie byłoby to warte dodatkowych kosztów logistycznych.
(64) Pomoc na pokrycie kosztów pozyskiwania odpadów jest uzasadniona.
Aktywne pozyskiwanie odpadów OPB było niezbędne, ponieważ możliwość rozcieńczania tego rodzaju odpadów bądź adaptowania jego opakowania – co powoduje, że ten rodzaj odpadów nie jest już uznawany za odpady OPB – była wykorzystywana w coraz większym zakresie.
Bez tego rodzaju pozyskiwania udziały AVR Nuts w rynku kurczyłyby się, a jego udział w rynku alternatywnych sposobów przetwarzania, zwłaszcza za granicą, straciłby na tym.
Efektem byłby spadek wykorzystania wydajności i wzrost strat.
Pokrycie kosztów AVR IW na pozyskiwanie wysokokalorycznych odpadów niebezpiecznych tłumaczono potrzebą dysponowania wystarczającą ilością tego rodzaju odpadów jako materiałem opałowym.
Rozdzielenie kosztów pozyskiwania między AVR Nuts i AVR IW opierało się właśnie na tym.
Po zamknięciu pieców OPB zostanie zlikwidowanych 7 stanowisk pracy, których koszty zgadzają się z obliczeniami.
Dowodzi to, że te siedem stanowisk stanowi dodatkowe koszty pozyskiwania odpadów, jakie generowane były wyłącznie w interesie AVR Nuts.
(65) Władze holenderskie przeprowadziły badanie dotyczące przyszłego rozwoju alternatyw dla usuwania i odzysku omawianych odpadów w Niderlandach i w krajach sąsiednich.
Do badania tego nawiązano w pkt 13. Z badania wynika, że planuje się rozwój właściwych alternatyw, aby zagwarantować bezpieczne i właściwe usuwanie i odzysk tego rodzaju odpadów.
(66) Niderlandy przedłożyły również analizę ekonomiczną umowy koncesyjnej i potencjalnej nadmiernej rekompensaty sporządzoną przez konsultanta na zlecenie AVR.
W badaniu stwierdza się między innymi, że po pierwsze, wszyscy istotni konkurenci AVR mieli możliwość skorzystania z wyższych obniżek zróżnicowanych, ale widocznie preferowali dostarczanie części zgromadzonych odpadów do alternatywnych ośrodków zagranicznych celem ich usunięcia lub odzysku.
Po drugie, suma na pokrycie kosztów, jaką Niderlandy rzeczywiście przyznają na zamknięcie pieców OPB, jest znacznie niższa od sumy 45 milionów EUR wyliczonej przez sam AVR oraz od sumy niemal 40 milionów EUR obliczonej przez niezależnego rewidenta.
Najistotniejsza różnica wynika z odmienności kalkulacji kosztów redukcji personelu.
(67) Niderlandy przedłożyły szczegółowe wyliczenie niedoborów budżetowych za rok 2004.
Mimo zamknięcia jednego OPB są one wyższe niż w latach ubiegłych, ponieważ sytuacja na rynku pogorszyła się przede wszystkim za przyczyną obniżki taryf za wysokokaloryczne odpady niebezpieczne.
(68) Co do pokrycia kosztów rozbiórki i monitoringu w przypadku likwidacji AVR Chemie przeprowadzane będą rozmowy między państwem a AVR, ponieważ państwo posiada trzydziestoprocentowe udziały w AVR Chemie.
W przypadku negatywnej decyzji Komisji w sprawie zgłoszonej pomocy również odbędą się rozmowy w celu znalezienia wyjścia z zaistniałej sytuacji, przy czym nie odbędzie się to bez uwzględnienia oceny Komisji.
6 OCENA
6.1 Czy środek stanowi pomoc państwa
(69) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu "wszelka pomoc przyznawana prze Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi".
(70) Pomoc eksploatacyjna i pokrycie kosztów związanych z zamknięciem pieców OPB na rzecz AVR Nuts, jak opisano w pkt. 17 – 27, zostały przyznane przez państwo i są finansowane bezpośrednio ze środków państwowych.
Subwencje te mają charakter selektywny, ponieważ dotyczą w pierwszej kolejności AVR, AVR Nuts i AVR IW.
Przedsiębiorstwa te świadczą usługi na rynku odpadów do usuwania oraz odpadów do odzysku.
Powyższe dotyczy również opłacenia przez państwo kosztów usunięcia i monitoringu, na które to koszty państwo udzieliło gwarancji do wysokości 30%.
(71) Zastosowane środki powinny być traktowane jako środki niekorzystnie wpływające na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Rynki odpadów do usuwania oraz odpadów do odzysku są ze sobą nierozerwalnie połączone. Mimo ram prawodawczych i surowych kontroli odpadów przeznaczonych do przetworzenia, handel między Państwami Członkowskimi jest stale praktykowany na obu tych rynkach.
Obrazuje to następujący przykład: po ogłoszeniu zamknięcia pieców OPB liczba wniosków o pozwolenie na eksport odpadów do innych Państw Członkowskich znacznie wzrosła.
Na podstawie tego faktu Komisja wyciąga wniosek, że subwencja na dalsze funkcjonowanie pieców OPB wpływała hamująco na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(72) Wprowadzone środki nie stanowią uprzywilejowania dostawców odpadów niebezpiecznych.
Taryfy przyjęcia wysokokalorycznych odpadów stosowanych jako paliwo – w porównaniu z taryfami naliczanymi w Niderlandach i krajach sąsiednich – zostały ustalone na poziomie rynkowym.
Taryfy przyjęcia odpadów C2 i OPB ze względu na politykę państwa ustalone zostały na poziomie społecznie akceptowalnym, przewyższały jednak taryfy z krajów sąsiednich.
Było to możliwe dzięki ograniczeniom wywozu odpadów przeznaczonych do usunięcia.
Wyższe taryfy w normalnej sytuacji rynkowej byłyby opcją nie do zrealizowania, ponieważ spowodowałyby wywóz większej ilości odpadów, mieszanie odpadów z innymi strumieniami odpadów, legalny lub nielegalne składowanie – a więc nie przyczyniałyby się do wzrostu dochodów AVR Nuts.
Po zamknięciu pieców OPB dostawcom było mianowicie łatwiej korzystać z niższych taryf przyjęcia w Belgii i w Niemczech.
Bez wprowadzenia subwencji piece OPB zostałyby zamknięte wcześniej, a tym samym zostałyby szybciej stworzone możliwości wywozu odpadów przeznaczonych do usunięcia zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 259/93.
Potwierdziła to ewolucja cenowa i objętościowa po zamknięciu drugiego OPB.
Z tych względów Komisja ocenia, że środek nie uwolnił dostawców odpadów niebezpiecznych od kosztów, jakie w zwykłych warunkach ciążyły na ich budżetach.
(73) Nie naruszając oceny zgodności środka na mocy art. 86 ust. 2 Traktatu Komisja uważa, że nie zostało spełnione czwarte kryterium orzeczenia w sprawie Altmark.
Po pierwsze, AVR Nuts nie został wybrany w drodze przetargu, a opublikowanie rozporządzenia o koncesji w Dzienniku Urzędowym, po którym zainteresowane strony mogły składać swe odwołania w terminie sześciu tygodni, nie może zastąpić otwartej i przejrzystej procedury przetargowej.
Po drugie, rekompensata nie została ustalona w oparciu o koszty generowane przez średnie, prawidłowo zarządzane przedsiębiorstwo, rzetelnie wyposażone w moce przerobowe do przetwarzania odpadów.
Wziąwszy pod uwagę szczególną pozycję w skali kraju składowiska C2 i pieców OPB, wydaje się, że tego rodzaju średnie przedsiębiorstwo po prostu w Niderlandach nie istniało.
Zakładany z góry niedobór budżetowy odzwierciedla raczej szczególne warunki, na jakich AVR Nuts eksploatował te urządzanie. Koszty porównywalnych obiektów za granicą nie były uwzględniane.
Jasne jest, że AVR nie był wyposażony prawidłowo w moce przerobowe do przetwarzania odpadów: ich nadwyżka doprowadziła do niepełnego wykorzystywania pieców OPB i w efekcie do ich zamknięcia.
Jedno i drugie miało wpływ na pomoc, przede wszystkim niedobór za rok 2004 i pokrycie kosztów zamknięcia.
Biorąc pod uwagę te okoliczności, subwencje należy traktować jako selektywny przywilej na rzecz AVR Nuts, a nie jedynie rekompensatę, jaką otrzymywałyby inne przedsiębiorstwa w podobnej sytuacji, gdyby zostały obciążone wykonaniem takiego zobowiązania.
(74) Twierdzenie o selektywnym przywileju wynika nie tylko z niedoborów eksploatacyjnych i pokrycia kosztów zamknięcia, ale także z gwarancji państwowej na 30% kosztów usunięcia i monitoringu poprocesowego obiektów.
Fakt, że koszty te pokrywają się z udziałami państwa w AVR Chemie, nie neguje stwierdzenia, że chodzi tu o pomoc państwa, zważywszy, że państwo jako cichy wspólnik AVR Chemie odpowiadałoby jedynie do wysokości swych udziałów – a nie za dalsze roszczenia, które udział ten by przewyższały.
Gwarancja ta wydaje się raczej wynikać z polityki państwa chcącego uniknąć sytuacji, w której – po likwidacji AVR Nuts i AVR Chemie – trudno byłoby obciążyć jakieś inne przedsiębiorstwo odpowiedzialnością za koszty prawidłowego usunięcia i monitoringu poprocesowego.
Gwarancja ta przez cały czas trwania umowy koncesyjnej mogła prowadzić do korzyści, ponieważ każde inne przedsiębiorstwo – bez gwarancji – odkładałoby niezbędne rezerwy w czasie operacyjnego funkcjonowania obiektów, aby – bez subwencji – móc pokryć ewentualne koszty usunięcia i monitoringu.
(75) Z tego względu zgłoszony środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(76) Komisja ubolewa nad faktem, że Niderlandy dokonała wypłaty znacznej części omawianej subwencji w sprzeczności z art. 88 ust. 3 Traktatu.
6.2 Badanie zgodności z art. 86 ust. 2 Traktatu
Zakwalifikowanie usługi jako świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym
(77) Państwa Członkowskie posiadają swobodę tworzenia definicji usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, oczywiście w oparciu o cechy szczególnej działalności, przy czym definicję tę można skontrolować wyłącznie na wypadek wyraźnych błędów [17].
W Zielonej Księdze (2003) i w Białej Księdze (2004) dotyczącej usług użyteczności publicznej [18] Komisja zinterpretowała podstawowe założenia swego stanowiska.
Według punktu 3.4 Białej Księgi "zgodnie z polityką Unii w zakresie zrównoważonego rozwoju należy uwzględniać rolę, jaką usługi użyteczności publicznej mogą odgrywać w kwestiach ochrony środowiska, a także szczególne cechy usług użyteczności publicznej powiązanych bezpośrednio z aspektami środowiska, jak na przykład sektory wodny i odpadów".
Pokrywa się to z orzeczeniem Trybunału, który orzekł, że "zarządzanie określonymi odpadami może stanowić usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym w szczególności, gdy usługa ta ma na celu rozwiązanie problemu związanego z ochroną środowiska". [19]
(78) Ze względu na niżej opisane powody Komisja zgadza się z Niderlandami, że usługa opisana w decyzji o koncesji i w umowie koncesyjnej stanowi usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym.
(79) Po pierwsze, jasne jest, że można mówić o interesie publicznym w przypadku właściwego przetworzenia szkodliwych odpadów do usuwania.
Można również mówić o interesie publicznym i wspólnotowym w kwestii zapewnienia wystarczających krajowych mocy przerobowych służących tego rodzaju usunięciu.
Jeśli chodzi o usuwanie odpadów, Państwa Członkowskie powinny przecież – zgodnie ze sformułowanym w art. 5 ust. 1 dyrektywy 75/442/WE celem – dążyć do samowystarczalności.
(80) Po drugie, konieczne były środki asygnowane przez władze na zagwarantowanie tegoż interesu publicznego.
Ponieważ eksploatacja pieców OPB przynosiła straty, AVR – bez subwencji – zamknąłby piece OPB i składowisko C2 już pod koniec 2001 r.
(81) Po trzecie, omawiany interes publiczny miał charakter rzeczywisty.
W latach 2002-2004 usunięto znaczne ilości odpadów C2 i OPB wyprodukowanych w Niderlandach, choć ich objętość leżała znacznie poniżej oczekiwań, między innymi na skutek orzeczenia Trybunału, w którym zinterpretowano jasno pojęcia "odpadów do usuwania" i "odpadów do odzysku".
Niderlandy zareagowały na rozwój rynku, dopasowując wydajność do nowych analiz przewidywanych potrzeb, a także rezygnując ze swej polityki i zamykając jedyny pozostający już OPB.
Jeśli chodzi o rzeczywiście usunięte ilości odpadów C2 i OPB, nie jest to sprzeczne z interesem publicznym.
Ilości odpadów przeznaczonych do usunięcia mogłyby być mniejsze, gdyby Niderlandy natychmiast zastosowały się do prawidłowych definicji, lecz jest mało prawdopodobne, by całość odpadów C2 i OPB mogła być przeznaczona do odzysku.
Jedno i drugie potwierdzają ilości odpadów C2 i OPB, jakie zostały przekazane do AVR Nuts w 2004 r., oraz ilości odpadów OPB, jakie wywożone były za granicę z zamiarem ich usunięcia w piecach OPB.
Zainteresowane strony prawdopodobnie mają rację twierdząc, że również bez pieców OPB w AVR wszystkie odpady niebezpieczne wyprodukowane w tym okresie w Niderlandach mogłyby zostać usunięte lub właściwie wykorzystane w kraju lub za granicą.
Nie wykazały one jednak, że bez pieców OPB z AVR nie byłoby konieczności wywozu za granicę jakichkolwiek odpadów do usuwania ze względu na brak wystarczających mocy przerobowych.
Dokładnie w tym punkcie Niderlandy słusznie mogą oprzeć swą politykę zamiaru ochrony interesu publicznego na zamierzeniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 75/442/WE.
(82) Po czwarte, subwencja nie stanowi naruszenia zasady "kto zanieczyszcza, ten płaci".
Jak stwierdzono w pkt. 72, dostawcy odpadów nie zostali uwolnieni od kosztów, jakie w zwykłych warunkach ciążyły na ich budżetach.
(83) Po piąte, przez zakwalifikowanie do kategorii usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym nie podważono przepisów obowiązujących w zwykłych warunkach.
Środek miał na celu ochronę środowiska, ponieważ zapewniał przetwarzanie odpadów niebezpiecznych według właściwych procedur w miejscu położonym w pobliżu ich źródła.
Wytyczne w sprawie pomocy państwa dla celów ochrony środowiska zawierają przepisy w sprawie wsparcia eksploatacyjnego na potrzeby zarządzania odpadami (sekcja E.3.1).
Przepisy te stworzono jednak w pierwszej kolejności w celu wsparcia eksploatacyjnego przyznawanego przedsiębiorstwom, które same produkują opisywane odpady.
(84) Po szóste, większa część odpadów C2 i OPB, zgodnie z ich rodzajem, dostarczana jest przez przedsiębiorstwa, ale istnieją również systemy odbioru odpadów niebezpiecznych z gospodarstw domowych, co ma zapewnić bezpieczne i proste usuwanie wszystkich ewentualnych odpadów niebezpiecznych.
Część w ten sposób zebranych odpadów niebezpiecznych może być usunięta w piecach OPB.
Usługa, na jaką udzielana jest subwencja, miała więc charakter ogólny, a subwencja nie stanowiła uprzywilejowania ograniczonej grupy użytkowników usług.
(85) Dwie wspólnie działające strony konkurencyjne twierdzą, że nie zaistniała zawodność rynku, która mogłaby uzasadnić usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym.
Ponadto w niektórych Państwach Członkowskich w ogóle nie ma pieców OPB.
Cele dyrektywy 75/442/EWG – samowystarczalność w zakresie usuwania odpadów i usuwanie odpadów w pobliżu źródła powstawania odpadów (zasada bliskości) – mogą nie zgadzać się z sytuacją rynkową, co nie zmniejsza jednak ich zasadności.
Szczegółowa definicja usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym; powierzenie usługi
(86) Zlecenie publiczne powinno być dokładnie opisane i jednoznacznie nałożone decyzją władz.
Z decyzji o koncesji i z umowy koncesyjnej wynika, że omawianemu przedsiębiorstwu w sposób prawidłowy powierzono usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym.
Definicja zlecenia publicznego zawarta w tych dokumentach jest wystarczająco dokładna.
Została ona ściśle powiązana z odpadami dla składowiska C2 i odpadami niskokalorycznymi do spalenia w piecach OPB.
Również pomoc na kompensowanie kosztów usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym zostały opisane wystarczająco szczegółowo.
Tym niemniej należy w tym miejscu poczynić następujące uwagi.
(87) Po pierwsze, dopuszczono się niedociągnięć w zakresie przejrzystości.
Dla stron konkurencyjnych prawdopodobnie nie zawsze było jasne, czy AVR IW działało w imieniu własnym czy też AVR Nuts.
Również system taryfikacji i opustów, zwłaszcza jeśli chodzi o wysokokaloryczne odpady używane jako paliwo w piecach OPB, początkowo nie był wystarczająco jasny.
Dla AVR i dla państwa, a także dla niezależnych inspektorów, kwestie te były jednak wystarczająco zrozumiałe w oparciu o umowę koncesyjną, co umożliwiało przeprowadzanie stosownych kontroli.
(88) Komisja wyraża opinię, że metodologia opisana w załączniku I jest wystarczająco przejrzysta dla przeprowadzenia kontroli, i ocenia dodatkowe środki służące zwiększeniu przejrzystości w zarządzaniu usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, jakie zostały wprowadzone do realizacji po otrzymaniu odnośnych uwag, jako zadowalające.
(89) Po drugie, pojęcie "taryf społecznie akceptowalnych" za usunięcie odpadów OPB jest na pierwszy rzut oka dość niejasne.
W praktyce nie nastręczało to jednak żadnych problemów.
Taryfy pozostawały na poziomie, do jakiego podwyższono je w latach poprzednich.
Zgodnie z zasadą "kto zanieczyszcza, ten płaci" taryfy te były wyższe od taryf za usunięcie za granicą.
Tymczasem ani zainteresowane strony ani Niderlandy nie twierdziły, że niższe taryfy są konieczne do uniknięcia nielegalnych praktyk, jakie mogłyby być szkodliwe dla środowiska.
Widocznie Niderlandy nie uważały tych taryf za zbyt wysokie, ponieważ wyrażały zgodę na przewidywane niedobory budżetowe bazujące na dokładniejszych założeniach odnośnie naliczanych taryf.
Brak nadmiernych rekompensat
(90) Należy unikać nadmiernych rekompensat w przypadku jakichkolwiek elementów pomocy.
W związku z powyższym Komisja wydaje odrębną ocenę dla każdego z poniższych punktów: 1) pokrycie niedoborów budżetowych w latach 2002 i 2003; 2) pokrycie niedoborów budżetowych w latach 2004, 2005 i 2006; 3) pokrycie kosztów zamknięcia, na które składają się a) pokrycie kosztów zamknięcia powiązanych z uzgodnionymi inwestycjami, o ile nie zostały one jeszcze odpisane, b) koszty zamknięcia na skutek wcześniejszego zamknięcia pieców OPB, oraz 4) pomoc ujęta w gwarancji.
(91) Jeśli chodzi o niedobory budżetowe za lata 2002 i 2003, Komisja ocenia metodologię obliczenia przewidywanych niedoborów, które mają być objęte subwencją, za właściwe i warunkujące.
Wszystkie elementy, oprócz pokrycia kosztów pozyskiwania odpadów (patrz pkt 108-113), bezpośrednio nawiązują do wypełnienia zobowiązań wynikających z usługi użytku publicznego.
Nie ma powodów do stwierdzenia, że pozycje kosztowe zostały sztucznie rozdmuchane, a dzięki powołaniu niezależnego konsultanta Niderlandy mogły obliczyć pomoc w sposób warunkujący.
Metodologia zawiera dokładną analizę bilansu otwarcia AVR Nuts, tworzącą dobry punkt wyjścia dla obliczenia kosztów i dochodów AVR Nuts w nowej sytuacji.
Koszty zmienne, bezpośrednie koszty stałe i pozostałe koszty obliczone przez przedsiębiorstwa powiązane z AVR zostały ustalone na podstawie szczegółowych rozgraniczeń.
Inwestycje i odpisy amortyzacyjne uwzględniono należycie w formie szczegółowego planu inwestycyjnego na lata 2002-2016 oraz poprzez odpisy amortyzacyjne za nowe inwestycje przez okres 7,24 lat.
Jedno i drugie przyczyniło się do faktu, że koszty nie zostały sztucznie rozdmuchane przez poszczególne inwestycje lub nieproporcjonalny odpis.
W uwagach nadesłanych przez zainteresowane strony poruszone zostały różne kwestie, nie dostarczono jednak żadnych dowodów na nadmierne rekompensaty.
Ponadto wypadki i problemy techniczne w latach 2002-2003 powiększyły straty o łącznie 12 milionów EUR ponad straty przewidywane.
Tym samym jakiekolwiek nadmierne rekompensaty na rzecz AVR Nuts są w tym okresie wykluczone.
(92) W latach 2004-2006 subwencja bazowała na tej samej metodologii.
Z tego względu Komisja nie zakłada, że nadmierna kompensata miała miejsce.
Zakładany niedobór budżetowy na rok 2004 opiera się całkowicie na tej samej metodologii, a wzrost przewidywanego niedoboru, mimo zamknięcia jednego z pieców OPB, jest w całości uzasadniony przez różne pozycje kosztowe w zakresie tej metodologii (patrz dane liczbowe w załączniku I).
Wziąwszy pod uwagę wysokie straty, wyższe niż zakładane niedobory za rok 2002 i 2003, nie dziwi fakt, że przewidywany niedobór na rok 2004 podwyższył się.
Ponadto zamknięcie pierwszego OPB mogło wprawdzie przyczynić się do zmniejszenia kosztów zmiennych, jednak jego wpływ na koszty stałe, które stanowią istotną część kosztów łącznych, pozostał ograniczony.
Jednak zgodnie z polityką ogólną Komisji nadmierna rekompensata kosztów usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym powinno, nie tylko z góry lecz także po fakcie, zostać wykluczone.
Z tego względu Komisja żąda, by Niderlandy dokonały kontroli rzeczywistych kosztów i, jeśli będzie to konieczne, skorygowała wysokość pomocy, aby uniknąć sytuacji, w której rekompensata pozwalałaby AVR Nuts osiągać ze swej działalności zysk wyższy od zysku osiąganego zwykle z tego rodzaju działalności w tym sektorze.
(93) Komisja uznaje, że pomoc może zostać przyznana na pokrycie kosztów zamknięcia w związku z ustalonymi inwestycjami, o ile nie zostały one jeszcze odpisane.
Nie można oczekiwać, że bez wystarczających gwarancji podmiot obsługujący obiekt zawrze na okres pięcioletni umowę świadczenia usługi wymagającą znacznych inwestycji.
Odpis z inwestycji przez okres pokrywający się z okresem obowiązywania umowy (pięć lat) był równie nielogiczny.
Z tego względu przewidywane straty za ten okres – a razem z nimi pomoc – powinny być znacznie wyższe.
W tym punkcie warunki umowy koncesyjnej stanowią konieczne i faktyczne następstwo systemu pokrycia kosztów.
Fakt, że postanowienia te znalazły zastosowanie przed przewidzianą datą końcową umowy koncesyjnej, nie decyduje o niekonsekwencji tej oceny.
Na podstawie informacji przekazanej przez Niderlandy Komisja oczekuje, że w zakresie dotyczącym opisanej części nie dochodzi do nadmiernej rekompensaty.
Pewna liczba punktów jest jednakże niedostatecznie jasna, przede wszystkim kwestia, czy dochody ze sprzedaży aktywów lub korzyści z kontynuacji wykorzystywania do innych celów zostaną uwzględnione w sposób należyty.
Z tego względu Komisja żąda, by Niderlandy także i w tej części dokonały kontroli rzeczywistych kosztów i, jeśli będzie to konieczne, zmieniły wysokość pomocy.
(94) Komisja zgadza się ponadto z przyznaniem środków na pokrycie dodatkowych kosztów będących skutkiem faktu, że piece OPB zostały zamknięte wcześniej niż przewidziano.
Państwo Członkowskie nie może zostać zobligowane do kontynuowania tego rodzaju umowy zwłaszcza w sytuacji, gdy kraj ten po zakończeniu umowy płaci mniej, niż musiałby zapłacić, gdyby opisywana działalność nie została przerwana.
Dane, jakie Niderlandy przekazały odnośnie do tych dodatkowych kosztów, są dość szczegółowe.
Poszczególne elementy opierają się jednak na szacunkach o raczej szerokim marginesie niepewności.
Ponadto powinno się tu uwzględniać jedynie niezbędne koszty związane z usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym i z wcześniejszym zamknięciem, a z udostępnionych informacji nie wynika jasno, czy tak właśnie się stało.
Z tego względu Komisja żąda, by Niderlandy także i w tej części dokonały kontroli rzeczywistych kosztów i, jeśli będzie to konieczne, zmieniła wysokość pomocy.
(95) Na koniec Komisja zgadza się z udzieleniem subwencji poprzez gwarancję poniesienia 30% kosztów usunięcia i oczyszczenia.
Bez udzielenia gwarancji braki eksploatacyjne i pomoc eksploatacyjna byłyby prawdopodobnie wyższe, ponieważ uzgodniona kwota musiałaby zostać zamrożona jako środki zaradcze.
Koszty te jako takie wiążą się bezpośrednio z pierwotnym celem polityki oferującej w Niderlandach omawianą usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym.
Koszty rzeczywiste nie są jednakże jeszcze znane, wobec czego Komisja żąda przeprowadzenia stosownej kontroli ex post.
(96) Podsumowując, Komisja dochodzi do wniosku, że w kwestii niedoborów eksploatacyjnych za lata 2002-2003 nie udzielono nadmiernej rekompensaty, ale Komisja może sprawdzić słuszność pozostałych elementów pomocy jedynie pod warunkiem zapewnienia ze strony Niderlandów, że – uwzględniając cały ten okres – nie nastąpi nadmierna rekompensata ex post, po uwzględnieniu przy tym wyższych niedoborów lub nadwyżek w całym czasie trwania koncesji.
Subwencja dopuszcza, że AVR Nuts osiąga zadowalający zysk z opisywanej działalności.
W ramach umowy ryzyko ponoszone przez AVR było ograniczone, ponieważ przewidywane straty miały być w całości pokrywane przez pomoc.
Ryzyko operacyjne ciążyło natomiast przede wszystkim na AVR [20].
W ten sposób działalność AVR nie była wolna od ryzyka, co wykazała też późniejsza praktyka.
Wziąwszy pod uwagę warunki rynkowe i profil ryzyka AVR Nuts, Komisja zdecydowanie zgadza się z poziomem zysku o maksymalnej wysokości równej stopie oprocentowania holenderskich obligacji rządowych z podwyższeniem o 2 punkty procentowe.
Gdyby w praktyce zysk miał przekroczyć ten pułap, Niderlandy zobowiązane będą do zmniejszenia wysokości subwencji z mocą wsteczną, a zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, do zgłoszenia całości subwencji, poprzez którą AVR Nuts będzie w stanie przekroczyć procent zysku.
Przeprowadzając kontrolę ex post należy w sposób należyty zbadać, czy nie doszło do nadmiernej rekompensaty.
Mając powyższe na uwadze, Komisja żąda szczegółowych sprawozdań z monitorowania, w których omówione powinny zostać co najmniej punkty wymienione w załączniku II do niniejszej decyzji.
Proporcjonalność i wymiana handlowa nie są zachwiane w taki sposób, by szkodziło to interesom wspólnotowym
(97) Komisja zwraca uwagę na proporcjonalność pomocy, aby środki, które będą wykorzystane do wypełnienia zadania użyteczności publicznej, nie doprowadziły do niepotrzebnego zakłócenia wymiany handlowej.
Precyzując należy sprawdzić, czy ograniczenia przepisów Traktatu WE, zwłaszcza ograniczenia konkurencji i swobód wspólnego rynku wewnętrznego, nie wychodzą poza ograniczenia niezbędne do skutecznej realizacji powierzonego zadania.
(98) Komisja ocenia, że podjęte przez Niderlandy środki w dużej mierze spełniają wymóg proporcjonalności.
Trudno wyobrazić sobie, jakich innych środków Niderlandy mogłyby użyć, by zagwarantować dostępność wystarczających krajowych mocy przerobowych do usunięcia odpadów niebezpiecznych.
Żadna z zainteresowanych stron nie dowiodła, że istniały alternatywy dla osiągnięcia takiego celu, które w mniejszym stopniu zaburzałyby konkurencję.
Także wymienione niżej części subwencji uważane są za odpowiednie.
(99) System taryf przyjęcia oparty na obniżkach zróżnicowanych: Zważywszy, że system ten ma na celu zachowanie wystarczającej wydajności do należytego usuwania odpadów OPB, jego logicznym skutkiem jest nastawienie na maksymalne wykorzystanie wydajności, aby utrzymywać koszty na możliwie najniższym poziomie.
Jak wykazały Niderlandy, wszyscy dostawcy mogli ubiegać się o uzyskanie obniżek, czy to bezpośrednio, czy to przez dostawy za pośrednictwem podmiotów trzecich.
Z tego względu system taryf przyjęcia oparty na obniżkach zróżnicowanych jest uzasadniony.
Dzięki temu systemowi niedyskryminujących taryf i obniżek zróżnicowanych dla wszystkich dostawców – a więc też dla AVR IW – ograniczone zostało zaburzenie konkurencji wywołane pomocą.
Nawet jeśli w praktyce powstały tu jakieś niejasności, to jednak niedyskryminujący charakter systemu powinien być zrozumiały dla wszystkich zainteresowanych stron.
Niderlandy podjęły wystarczające środki uzupełniające, aby zwiększyć jego przejrzystość w momencie zaistnienia omawianych niejasności.
Dzięki ustaleniu taryfy za wysokokaloryczne odpady na poziomie konkurencyjnych alternatyw usuwania, zaburzenie konkurencji na rynku tego rodzaju odpadów zostało ograniczone.
W tym miejscu należy nadmienić, że żadne przedsiębiorstwo w Niderlandach nie było zobowiązane do dostarczania odpadów OPB lub wysokokalorycznych odpadów niebezpiecznych do AVR Nuts lub AVR IW.
Natomiast AVR Nuts na podstawie umowy koncesyjnej był zobowiązany do przyjmowania wszystkich dostarczanych odpadów C2 i OPB niezależnie od tego, czy razem z nimi były przywożone wysokokaloryczne odpady niebezpieczne.
W danej chwili Komisja nie znalazła wystarczających dowodów na to, że – na pierwszy rzut oka – mogłaby być tu mowa o nadużywaniu silnej pozycji przez AVR, a umowa koncesyjna z pewnością nie daje podstaw do tego rodzaju nadużycia.
(100) Pokrycie kosztów zamknięcia: Postanowienia umowy koncesyjnej związane z pokryciem kosztów – w przypadku nieprzedłużenia umowy – na pozostałą wartość księgową nieodpisanych jeszcze inwestycji, które w czasie trwania umowy zostały przez AVR wykonane za zgodą państwa, powinny również zostać uznane za odpowiednie.
Bez uzyskania tego rodzaju gwarancji nie można byłoby oczekiwać wyrażenia zgody przez AVR.
To samo dotyczy gwarancji państwa na poniesienie nie więcej niż 30% kosztów usunięcia i oczyszczenia w przypadku likwidacji obiektów.
Należyte usunięcie i oczyszczenie leżą bez wątpienia w interesie publicznym.
Wziąwszy pod uwagę trzydziestoprocentowy udział w AVR Chemie, zrozumiałe jest, że państwo ponosi odpowiedzialność za swój udział, podczas gdy pozostała proporcjonalna odpowiedzialność spoczywa na drugim udziałowcu, AVR Holding.
(101) Zachowanie początkowych dwóch pieców OPB: Komisja zbadała, czy Niderlandy zmuszone były udzielić pomocy, aby zachować jedynie jeden OPB.
Pojawia się pytanie, czy przyczynianie się do realizacji celów określonych przez Niderlandy i zachowania drugiego OPB może być zrównoważone pomocą, która tego wymaga, oraz wynikającymi z tego niekorzystnymi skutkami dla zasad konkurencji.
(102) W tym miejscu Komisja uznaje, że dla Niderlandów słuszny cel stanowić może dysponowanie wystarczającymi krajowymi mocami przerobowymi na przetworzenie odpadów OPB, aby uniknąć niedoborów wydajności co zobowiązywałoby państwo do wydania zezwolenia na wywóz tego rodzaju odpadów za granicę.
Nie da się uniknąć pewnej dozy elastyczności przy ocenie tej sytuacji, biorąc pod uwagę, że strumienie odpadów C2 i OPB, jakie są produkowane, nie dawały się przewidzieć ze stuprocentową pewnością, oraz uwzględniając ryzyko w sprawie dostępności obiektów.
Tego rodzaju ryzyko pojawiło się rzeczywiście, kiedy jeden z pieców OPB na skutek wypadków został w 2002 r. na pewien czas zamknięty.
Dostępna wydajność wynosiła w 2002 r. jedynie 73%, a w 2003 r. jedynie 75% dopuszczalnej wydajności 100000 ton.
Z tego względu władze holenderskie zostały zmuszone – w sprzeczności z celami ich polityki – do wydania pozwolenia na wywóz odpadów OPB.
(103) Porównując przewidywane ilości odpadów OPB i wydajność obu pieców OPB, należy odnotować co następuje: Kiedy między końcem 2001 r. i połową 2002 r. przygotowywano umowę koncesyjną, przewidywana podaż odpadów OPB szacowana była na około 38500 ton rocznie.
Szacunki te opierały się na doświadczeniach z przeszłości.
Do przerobu odpadów OPB potrzebna jest co najmniej taka sama ilość wysokokalorycznych odpadów.
Jeden OPB nie wystarczyłby z pewnością do przetworzenia w sposób należyty takiej ilości odpadów.
Przy podawaniu tych liczb należy jednak dokonać trzech małych krytycznych uwag.
Po pierwsze, część przewidywanych dostaw odpadów OPB do AVR Nuts była prawdopodobnie skutkiem ścisłego zastosowania przez Niderlandy definicji "odpadów do usuwania" na początku 2003r.
Po drugie, zainteresowane strony wskazały na alternatywne krajowe moce przerobowe do przetworzenia odpadów OPB.
Po trzecie, w szacunkach przypuszczalnie nie uwzględniono możliwości przetwarzania przez AVR części odpadów w piecach rusztowych do odpadów z gospodarstw domowych [21].
Przeciwwagą dla tego twierdzenia jest fakt, że w szacunkach wyraźnie uwzględniono możliwości rozwoju charakterystyczne dla tego okresu.
Ponadto podaż odpadów OPB na import zmienia się z roku na rok i zależy od sytuacji na rynku międzynarodowym, a sytuacja ta jest odmienna dla różnych kategorii odpadów.
Oprócz tego na początku 2002 r. dostępny był jeszcze dość pokaźny zapas odpadów OPB, co gwarantowało wystarczającą podaż na początku omawianego okresu.
Szacunki dotyczące strumienia odpadów OPB byłyby być może niższe, gdyby władze holenderskie w 2002 r. oparły je na przyjęciu prawidłowego zastosowania definicji odpadów do odzysku. Wydaje się jednak mało prawdopodobne, by w oparciu o wówczas dostępne dane, sporządzono tak niskie szacunki, że władze holenderskie mogłyby z całym spokojem zadecydować, że jeden piec OPB w zupełności wystarczy.
Jedno i drugie zostało potwierdzone przez fakt, że w 2003r., kiedy to Trybunał Sprawiedliwości uściślił definicję "odpadów do usuwania", Niderlandy, kierując się problemami z mocami przerobowymi w AVR, w dalszym ciągu zmuszone były zezwalać na rzeczywisty wywóz odpadów OPB.
Sytuację, w której strumień odpadów OPB napływających do AVR rzeczywiście zmalał, wyjaśnić można w znacznym stopniu innymi czynnikami niż wzrost ich eksportu.
Jeśli chodzi o pozostałe moce przerobowe w Niderlandach, Komisja zaznacza, że znaczna część tych mocy została uwolniona dopiero pod koniec 2003 r. po wydaniu wymaganych zezwoleń najważniejszemu ośrodkowi konkurencyjnemu zajmującemu się pirolizą.
Zainteresowanym stronom nie udało się dowieść, że władze holenderskie już w 2002 r. powinny były uwzględnić wystarczające alternatywne krajowe moce przerobowe do przetwarzania wszystkich rodzajów odpadów OPB produkowanych w Niderlandach i przekazywanych do usunięcia.
(104) Decyzja o utrzymaniu funkcjonowania dwóch pieców OPB zamiast jednego spowodowała wzrost zakresu pomocy przede wszystkim ze względu na inwestycje, jakie okazały się konieczne, i które następnie musiały zostać pokryte jako skutek zamknięcia.
Część tych inwestycji nie była jednak planowana w chwili podpisywania umowy koncesyjnej.
Skutki dla przewidywanych niedoborów eksploatacyjnych okazały się względnie ograniczone, ponieważ koszty stałe miały stosunkowo dużą przewagę.
Komisja przypuszcza, że również dla stron konkurencyjnych skutki te były raczej ograniczone: nie pojawiły się informacje, że utrzymanie funkcjonowania dwóch pieców OPB doprowadziło do spalania większych ilości odpadów OPB i innych odpadów niebezpiecznych.
Wykorzystywanie mocy przerobowych OPB do innych rodzajów odpadów – co do czego nie przedstawiono żadnych dowodów – jest stosunkowo nieopłacalne i nie można przyjąć, że miało bardzo negatywne skutki dla konkurencji.
(105) W świetle opisanych powyżej rozważań Komisja sądzi, że początkowa decyzja o utrzymaniu funkcjonowania dwóch pieców OPB może być uznana za właściwą, oraz że decyzje o zamknięciu tych pieców nie zostały podjęte zbyt późno.
(106) Rola AVR IW: AVR IW obsługiwał znaczną część administracji AVR Nuts i był jednocześnie konkurentem pozostałych dostawców odpadów niebezpiecznych.
Dzięki tej sytuacji AVR IW uzyskiwał informacje o planowanych i rzeczywistych ilościach dostarczanych odpadów.
Zważywszy, że żaden z dostawców nie był zobowiązany do dostarczenia początkowo zadeklarowanych ilości do AVR Nuts, i zważywszy, że rzeczywiste taryfy i opusty opierały się wyłącznie na rzeczywiście dostarczonych ilościach odpadów, ciężko jest dociec, w jaki sposób AVR IW mógł czerpać ze swej centralnej pozycji korzyści finansowe lub strategiczne.
Niderlandy oświadczyły, że AVR IW nie był w stanie dokonywać nadużyć swej pozycji, a Komisja, między innymi na podstawie uwag zainteresowanych stron, również nie może dojść do takiego wniosku.
Możliwe jest, że AVR IW oferował we własnym imieniu usługi przetwarzania odpadów według taryf niższych niż taryfy AVR Nuts, ale nie miało to żadnego związku z pomocą i mogło mieścić się w granicach polityki konkurencyjności – ewentualni konkurenci również mieli swobodę podobnego postępowania.
Także jeśli AVR IW odprowadzałby część odpadów OPB do swych spalarni odpadów z gospodarstw domowych (co nie zostało dowiedzione), nie wydaje się to skutkować niewłaściwym zburzeniem konkurencji, zważywszy, że każdy dostawca znający specyfikę odpadów mógł osiągnąć porównywalne taryfy, oferując te odpady po prostu bezpośrednio innej spalarni odpadów z gospodarstw domowych – należącej do AVR lub innych przedsiębiorstw.
Ponadto zważywszy, że pomoc ustalana była w oparciu o przewidywany budżet, Komisja sądzi, że AVR dokonywał wyboru skutecznych rozwiązań i nie wyprowadzał odpadów w sytuacji, kiedy ze względu na niepełne wykorzystanie obiektów prowadziłoby to do rzeczywistego zwiększenia strat.
Prawdopodobnie tego rodzaju wyprowadzanie odpadów było kiedyś uznawane za skuteczne zarządzanie odpadami zgodnie z zasadami wspólnotowymi.
(107) Rozwój technologiczny: Komisja nie sądzi, by pomoc mogła mieć znaczący negatywny wpływ na rozwój alternatywnych technologii w zakresie usuwania i odzysku odpadów.
Jak dowodzą Niderlandy, istnieją inne instrumenty pobudzania tego rodzaju rozwoju.
I tak na przykład w 2003 r. wydano zezwolenie dla obiektu do innowacyjnej pirolizy.
Taryfy naliczone przez AVR były znacznie wyższe od taryf naliczonych przez firmę obsługującą nowy obiekt. Z tego względu negatywny wpływ subwencji, jeśli chodzi o ten punkt, musi być traktowany jako ograniczony.
(108) Subwencja na pozyskiwanie odpadów: W przeciwieństwie do wyżej opisanych elementów, stosowana subwencja nie może zostać uznana za właściwą, jeśli chodzi o pozyskiwanie odpadów w sposób, jaki dokonywał tego AVR IW, i za które AVR Nuts wypłacał wynagrodzenie pochodzące z pomocy, jaką uzyskiwał od państwa.
Komisja rozumie, że aby ograniczyć koszty systemu, ilość obsługiwanych odpadów, a w szczególności ilość odpadów OPB, za które taryfy przyjęcia ustalone zostały na najwyższym poziomie, musi być jak największa.
Jak podano w pkt 99, z tych względów możliwe jest zaaprobowanie systemu niedyskryminujących obniżek zróżnicowanych.
Natomiast wynagradzanie AVR za pozyskiwanie odpadów stanowi niewłaściwe zaburzenie zasady konkurencyjności, ponieważ AVR IW jest tu jedynym beneficjentem.
Konkurenci tej firmy nie otrzymywali podobnego wynagrodzenia na pokrycie kosztów pozyskiwania odpadów, jakie ponosili.
Jeśli chodzi o wysokokaloryczne odpady niebezpieczne, rozwiązanie – przy utrzymujących się niedoborach – mogło polegać na obniżeniu taryf przyjęcia w sposób niedyskryminujący.
Także w przypadku odpadów OPB zwrot kosztów pozyskiwania należy uznać za niewłaściwy.
Pokrycie tych kosztów oznacza dla AVR IW dyskryminującą korzyść ze względu na szczególną działalność, jaka bezpośrednio konkuruje z pozostałymi przedsiębiorstwami zarządzającymi odpadami.
Tego rodzaju pozyskiwanie nie leży bezpośrednio w interesie publicznym, który uzasadnia subwencję, a już z pewnością nie wtedy, gdy chodzi o odpady OPB pozyskiwane za granicą.
Jednak również w przypadku odpadów OPB pochodzących z holenderskich źródeł pozyskiwanie może stymulować usuwanie odpadów w Niderlandach na niekorzyść właściwego ich wykorzystania w Niderlandach lub innych krajach.
W warunkach szczególnych może być to również sprzeczne z zasadą głoszącą, że odpady powinny być przetwarzane w pobliżu swego źródła.
Przeznaczona na pozyskiwanie kwota 2,4 miliona EUR ujęta w opierającej się na przewidywanym budżecie subwencji dla AVR Nuts, a przekazana AVR IW, nie może z tego względu zostać uzasadniona na podstawie art. 86 ust. 2 Traktatu.
Ta część środka została zbadana w pkt. 6.3 pod kątem zgodności z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu.
6.3 Badanie zgodności pokrycia kosztów pozyskiwania z art. 87 Traktatu
(109) Komisja zbadała, czy wyłączenia przewidziane w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu mają zastosowanie co do pokrycia kosztów pozyskiwania dla AVR IW. Derogacje od art. 87 ust. 2 Traktatu mogłyby stanowić podstawę do uznania pomocy za zgodną z zasadami wspólnego rynku. Jednakże pomoc ta: a) nie ma charakteru społecznego i nie została przyznana użytkownikom indywidualnym; b) nie służy odbudowie po szkodach wywołanych klęskami żywiołowymi lub innymi nadzwyczajnymi wydarzeniami; oraz c) nie jest konieczna do skompensowania szkód ekonomicznych wywołanych podziałem Niemiec.
(110) Zastosowania nie mają także wyłączenia przewidziane w art. 87 ust. 3 pkt a), b) i d) Traktatu, odnoszące się do gospodarczego wsparcia terenów o zaniżonych standardach życia bądź poważnym niedoborze miejsc pracy, do wspierania realizacji projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce jednego z Państw Członkowskich, a także do pomocy przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego.
Niderlandy nie starały się uzasadnić pomocy poprzez którąś z wymienionych podstaw.
(111) Jeśli chodzi o pierwszą część, derogacje od art. 87 ust. 3 punkt c) Traktatu, przede wszystkim o środki wsparcia na ułatwienie rozwoju określonych form działalności gospodarczej, Komisja stwierdza, że subwencja nie była przeznaczona na badania i rozwój, inwestycje w małym lub średnim przedsiębiorstwie, czy też na podtrzymanie działalności lub restrukturyzację AVR IW.
Subwencja nie służy również rozwojowi regionalnemu, a AVR IW nie ma siedziby na terenie, na którym inwestycje początkowe mogłyby być dotowane przez pomoc regionalną.
Z tego względu pomoc nie może być uznana za zgodną z zasadami wspólnego rynku ze względu na ułatwienie w rozwoju określonych regionów.
(112) Komisja zbadała, czy opisywany środek pomocy z jakichkolwiek innych powodów podlega wyłączeniom przewidzianym w art. 87 ust. 3 pkt c) Traktatu, a w szczególności czy w sprawie tej mogą być zastosowane wytyczne w sprawie pomocy państwa dla celów ochrony środowiska.
Ponieważ subwencja ta stanowi pomocy eksploatacyjnej, Komisja zbadała jej zgodność z sekcją E.3.1 wytycznych w sprawie pomocy dla ochrony środowiska.
Okazało się, że pomoc nie była ani konieczna, ani nie ograniczała się do ścisłej rekompensaty dodatkowych kosztów produkcji względem cen rynkowych określonych produktów czy usług.
(113) Zważywszy, że żadne z wymienionych wyłączeń nie znajduje zastosowania, Komisja stwierdza, że omawiana pomoc jest sprzeczna z zasadami wspólnego rynku, oraz że beneficjent powinien dokonać zwrotu zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [22].
7 WNIOSKI
(114) Komisja oświadcza, że następujące środki stanowią pomoc państwa na rzecz AVR Nuts: 1) pokrycie niedoborów budżetowych w latach 2002 i 2003; 2) pokrycie niedoborów budżetowych w 2004 r. i w okresie pozostałym lat 2005 i 2006; 3) pokrycie kosztów zamknięcia, na które składają się a) pokrycie kosztów zamknięcia powiązanych z uzgodnionymi inwestycjami, o ile nie zostały one jeszcze odpisane, b) koszty zamknięcia na skutek wcześniejszego zakończenia przetwarzania odpadów w piecach OPB, oraz 4) pomoc ujęta w gwarancji. Pomoc może – z wyłączeniem części przeznaczonej na pokrycie kosztów pozyskiwania odpadów – zostać określona jako zgodna z zasadami wspólnego rynku, ponieważ stanowi pokrycie kosztów usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu, o ile nie przekracza ona kwoty strat rzeczywiście poniesionych w tym okresie i zachowana została właściwa stopa zysku.
Z tego względu Komisja zwraca się do Niderlandów o przedłożenie sprawozdań rocznych dotyczących rzeczywistego wykorzystania pomocy oraz zyskowności z działalności za dane lata.
Niderlandy przeprowadzą również kontrolę pokrycia kosztów zamknięcia, uwzględniając przy tym punkty wymienione w załączniku II.
Międzyokresowe sprawozdanie z tej kontroli zostanie przedłożone Komisji nie później niż wiosną 2006 r., a sprawozdanie końcowe nie później niż wiosną 2007 r.
Ponadto Niderlandy zgłaszać będą każdą pomoc dla AVR Nuts, dzięki której przedsiębiorstwo to może uzyskać stopę zysku wyższą niż oprocentowanie holenderskich obligacji rządowych podwyższone o 2 punkty procentowe.
Pomoc taka nie może zostać wypłacona przed zatwierdzeniem jej przez Komisję zgodnie z art. 4 lub 7 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
(115) Natomiast kwota 2,396 miliona EUR przekazana AVR IW na pokrycie kosztów pozyskiwania odpadów uznana zostaje za sprzeczną, ponieważ nie może być określona jako właściwe pokrycie kosztów za usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym.
Stanowi ona raczej wynagrodzenie kosztów AVR IW, które zwykle powinny być ujmowane w budżecie przedsiębiorstwa zajmującego się gospodarką odpadami.
Nie ma tu zastosowania żaden z wyjątków dotyczących zakazu pomocy państwa związanych z art. 87 ust. 1 Traktatu.
Z tego względu ta część subwencji powinna być zwrócona bezpośrednio przez AVR IW.
Dlatego Komisja nakazuje Niderlandom obciążenie AVR IW zwrotem pomocy wraz z odpowiednimi odsetkami na warunkach określonych w niniejszej decyzji.
(116) Komisja zwraca się do Niderlandów o przekazanie wnioskowanych danych w oparciu o listę stanowiącą załącznik III do niniejszej decyzji z dokładnym wyszczególnieniem, jakie środki są planowane i już zostały podjęte, aby uzyskać niezwłoczny i rzeczywisty zwrot subwencji.
Komisja zwraca się do Niderlandów o przekazanie w ciągu dwóch miesięcy po opublikowaniu niniejszej decyzji wszelkich dokumentów potwierdzających wszczęcie przeciw AVR IW procedury zwrotu (jak np. nakazów zwrotu itd.).
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pokrycie kosztów niedoborów eksploatacyjnych, pokrycie kosztów zamknięcia obrotowych pieców bębnowych i gwarancja państwa na pokrycie 30% kosztów usunięcia i oczyszczenia wynikające z umowy koncesyjnej zawartej między Niderlandami i AVR Nuts i częściowo wykonane przez Niderlandy stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 2
Na warunkach określonych w art. 3 opisana w art. 1 pomoc państwa, z wyłączeniem subwencji opisanej w art. 4, która została przekazana AVR IW, jest zgodna z zasadami wspólnego rynku, ponieważ stanowi rekompensatę na rzecz beneficjenta kosztów usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 3
1.
Pomoc na rzecz AVR Nuts nie przekroczy łącznych przewidywanych niedoborów, strat dodatkowych, jakie rzeczywiście poniósł AVR Nuts i właściwej stopy zysku za okres obowiązywania umowy koncesyjnej.
Jeśli w praktyce okaże się, że stopa zysku w okresie, na jaki przyznana została pomoc, była wyższa niż oprocentowanie holenderskich obligacji rządowych podwyższone o 2 punkty procentowe, Niderlandy zmniejszą kwotę pomocy z mocą wsteczną.
2.
Niderlandy przedłożą sprawozdanie odnośnie do przekazania do realizacji pomocy za rok 2004 oraz sprawozdania roczne dotyczące przekazania do realizacji gwarancji na pokrycie kosztów usunięcia oraz oczyszczenia i przekazania do realizacji subwencji na składowisko C2 na pozostały okres jego funkcjonowania.
Nie później niż wiosną 2006 r. Niderlandy złożą sprawozdanie międzyokresowe odnośnie do przeprowadzonej kontroli pokrycia kosztów zamknięcia, a nie później niż wiosną 2007 r. odpowiednie sprawozdanie końcowe.
W sprawozdaniach tych znajdzie się uzasadnienie pokrycia kosztów uwzględniające w sposób należyty punkty wymienione w załączniku II.
Artykuł 4
Pomoc na rzecz AVR IW polegająca na pokryciu kosztów pozyskiwania w wysokości 2,369 miliona EUR jest sprzeczna z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 5
1.
Niderlandy podejmą wszelkie niezbędne środki, aby uzyskać zwrot subwencji dla AVR IW opisanej w art..4.
2.
Zwrot nastąpi niezwłocznie i w zgodzie z krajową procedurą prawną, o ile procedura ta dopuszcza niezwłoczne i rzeczywiste wykonanie niniejszej decyzji.
3.
Zwracana pomoc zawierać będzie odsetki naliczane od dnia przekazania pomocy do dyspozycji beneficjenta do dnia jej rzeczywistego zwrotu.
4.
Odsetki zostaną naliczone zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004.
Artykuł 6
1.
Niderlandy poinformują Komisję w ciągu dwóch miesięcy od chwili opublikowania niniejszej decyzji o środkach, jakie podjęły i planują podjąć, aby uzyskać zwrot pomocy opisanej w art. 4.
Dane te zostaną przygotowane w oparciu o listę stanowiącą załącznik III do niniejszej decyzji
2.
Niderlandy przekażą w ciągu dwóch miesięcy po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia wszelkie dokumenty potwierdzające wszczęcie przeciw AVR IW procedury zwrotu.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2005 r.
w sprawie środka wdrożonego przez Francję na rzecz Mines de Potasse d’Alsace
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4204)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/238/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie ze wspomnianymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) W 1994 r. Komisja zatwierdziła dotację kapitałową państwa francuskiego na rzecz przedsiębiorstwa Entreprise Minière et Chimique (zwanego dalej "EMC") w wysokości 76 mln EUR, którą EMC miało przekazać przedsiębiorstwu Mines de Potasses d’Alsace (zwanemu dalej "MDPA") w postaci zwiększenia kapitału.
W swojej decyzji [2] Komisja uznała wspomniany środek za zgodny ze wspólnym rynkiem, ponieważ miał on zrównoważyć dodatkowe koszty utrzymania emerytów (dopłaty do ogrzewania, czynszu, emerytura pomostowa i odprawa), ponoszone przez MDPA z uwagi na szczególny status prawny górników [3].
(2) W 1996 r. Komisja zatwierdziła [4] z tych samych powodów trzy dotacje kapitałowe państwa francuskiego na rzecz EMC w wysokości 38 mln EUR każda na lata 1995, 1996 i 1997, które miały zostać przekazane MDPA przez EMC w postaci zwiększenia kapitału.
(3) W dniu 7 grudnia 1998 r. władze francuskie zgłosiły trzy nowe dotacje kapitałowe w wysokości 42 mln EUR każda, które miały zostać przyznane EMC w latach 1998, 1999 i 2000 i przekazane MDPA.
Według Francji środki te miały tym razem stanowić rekompensatę dla MDPA za pewne koszty społeczne i koszty związane z ochroną środowiska, poniesione w związku z zamknięciem przedsiębiorstwa.
(4) Dodatkowe informacje przekazane przez Francję Komisji w dniu 22 stycznia 1999 r. wykazały, że oprócz przekazania pomocy przyznanej przez Francję EMC co roku, począwszy od 1995 r., dokonywało zwiększenia kapitału MDPA.
Pismem z dnia 14 marca 2000 r. władze francuskie powiadomiły Komisję, że część pomocy zgłoszonej w 1998 r. została już przyznana przedsiębiorstwu.
W swojej odpowiedzi z dnia 10 kwietnia 2000 r. Komisja oświadczyła, że wspomniana pomoc winna zostać uznana za niezgodną z prawem.
(5) Pismem z dnia 10 października 2000 r. Komisja powiadomiła Francję o swojej decyzji dotyczącej wszczęcia postępowania określonego w art. 88 ust. 2 traktatu w odniesieniu do wspomnianych środków pomocy.
Decyzję tę opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5].
Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag dotyczących omawianej pomocy.
(6) Komisja otrzymała uwagi władz francuskich w dniach 28 listopada 2000 r., 21 i 23 marca 2001 r.
W dniu 2 grudnia 2004 r. odbyło się spotkanie pomiędzy władzami francuskimi i przedstawicielami Komisji.
Francja przekazała Komisji informacje w pismach z dnia 8 lutego 2005 r. i dnia 23 września 2005 r.
2.
OPIS ŚRODKÓW
2.1.
Beneficjent
(7) MDPA eksploatowało alzackie złoża sylwinu umożliwiające uzyskanie chlorku potasu, wykorzystywanego jako nawóz lub surowiec przemysłowy od 1904 r.
W 1967 r. Francja stworzyła EMC [6], przedsiębiorstwo przemysłowo-handlowe działające w sektorze publicznym, i przekształciła MDPA w spółkę akcyjną z radą nadzorczą i zarządem [7], spółkę w pełni zależną EMC.
(8) Z uwagi na wyczerpanie złóż MPDA wynegocjowała w 1996 r. plan socjalny przewidujący stopniowe ograniczanie działalności aż do całkowitego zamknięcia w 2004 r.
Poza MPDA, EMC było w tym czasie właścicielem udziałów, bezpośrednio lub poprzez swój holding EMC Société Anonyme (zwany dalej "EMC SA"), kilku przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze produktów chemicznych, paszy dla zwierząt, ochrony środowiska i utylizacji odpadów.
(9) W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja stwierdziła, iż MDPA była jedynym beneficjentem omawianych środków.
Niniejsza decyzja podtrzymuje tę opinię.
Żaden element nie pozwala stwierdzić, czy spółki zależne EMC skorzystały z pomocy przyznanej MDPA.
W szczególności nie ma żadnych wątpliwości, że całość pomocy została przekazana MDPA przez EMC w postaci zwiększenia kapitału.
(10) Pożar, który miał miejsce w 2002 r., spowodował przyspieszenie zakończenia działalności wydobywczej MDPA.
W związku z tym zmianie uległ przedmiot działalności spółki – w chwili powstania celem MDPA była "eksploatacja kopalni soli potasu i soli pochodnych powierzonych dawnemu przedsiębiorstwu publicznemu Mines domaniales de potasse d’Alsace", natomiast obecnie art. 3 zmienionego statutu spółki przewiduje, iż przedsiębiorstwo ma na celu "wykonywanie zadań związanych z zakończeniem działalności kopalni potasu położonych w zagłębiu na północ od Miluzy obejmujących dawne wyrobiska, urządzenia, dobudówki i budynki gospodarcze".
(11) Zadania te obejmują przede wszystkim pomoc dla pracowników w przekwalifikowaniu się oraz rekultywację terenów pokopalnianych, zapewnienie ich bezpieczeństwa oraz ich przekazanie.
Po zakończeniu tego etapu, przewidzianego na koniec 2009 r., MDPA zostanie rozwiązana.
(12) Dnia 1 stycznia 2005 r. EMC nieodpłatnie przekazała swoje udziały w kapitale MDPA na rzecz państwa [8].
2.2.
Pomoc
Decyzja o wszczęciu postępowania dotyczy dwóch odrębnych środków:
Środek 1 lub środki zgłoszone
(13) Francja przekazała MDPA pomoc zgłoszoną w 1998 r. (tj. 42 mln EUR w 1998 r., 1999 r. oraz 2000 r.) przed wydaniem przez Komisję stosownej decyzji.
Pomoc ta jest zatem niezgodna z prawem.
Środek 2 lub pomoc dodatkowa
(14) Aby umożliwić MDPA kontynuację działalności do 2004 r., czyli przewidywanej daty zakończenia działalności wydobywczej, EMC co roku, począwszy od 1996 r., dokonywała zwiększenia kapitału swojej spółki zależnej w wysokości odpowiadającej stratom odnotowanym przez nią w poprzednim roku obrotowym.
Jak zostało to przedstawione w tabeli 1, kwoty w ten sposób przekazane na rzecz MDPA są wyższe niż kwota pomocy dozwolona na mocy decyzji Komisji z 1996 r. i zgłoszone kwoty pomocy na okres 1998–2000.
Tabela 1: Szczegółowy wykaz kwot niezgłoszonej pomocy na rzecz MDPA w okresie 1996–2000
w mln EUR _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
Pomoc zatwierdzona przez Komisję w decyzji z 1996 r. _BAR_ 38 _BAR_ 38 _BAR_ 38 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Zgłoszona pomoc na okres 1998–2000 = Środek 1 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 42 _BAR_ 42 _BAR_ 42 _BAR_
Wynik finansowy MDPA _BAR_ – 84 _BAR_ – 95 _BAR_ – 128 _BAR_ – 118 _BAR_ – 96 _BAR_ – 86 _BAR_
Zwiększenie kapitału MDPA dokonane przez EMC _BAR_ 0 _BAR_ 84 _BAR_ 98 _BAR_ 128 _BAR_ 117 _BAR_ 79 _BAR_
Środek 2 _BAR_ 0 _BAR_ 46 _BAR_ 59 _BAR_ 86 _BAR_ 75 _BAR_ 37 _BAR_
3.
WNIOSKI
(15) Komisja uznaje, że beneficjent jest obecnie w 100 % kontrolowany przez państwo, iż zaprzestał on całkowicie działalności gospodarczej w sektorze potasu i że kopalnie nie zostaną powtórnie otwarte.
Jedynym celem MDPA jest wykonywanie zadań związanych z zaprzestaniem działalności wydobywczej, a w szczególności dostosowanie terenów pokopalnianych do wymogów z zakresu bezpieczeństwa i ochrony środowiska.
Z chwilą zawieszenia działalności przez MDPA państwo byłoby zobowiązane do wypełnienia tego obowiązku [9].
MPDA zostanie rozwiązana z chwilą zakończenia realizacji tego zadania.
(16) W omawianym przypadku nie można uznać działalności MDPA w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony środowiska za działalność o charakterze gospodarczym pozwalającym na zastosowanie zasad konkurencji określonych w traktacie.
W związku z powyższym przy założeniu, że środki 1 i 2 stanowiły korzyść dla MDPA i zakłóciły konkurencję, Komisja stwierdza, iż z chwilą zaprzestania przez MDPA działalności handlowej i zamknięciem kopalni zakłócenie konkurencji nie ma już miejsca.
Komisja zauważa także, iż kapitał MDPA został przekazany na rzecz państwa nieodpłatnie.
W tym wypadku decyzja Komisji w sprawie charakteru pomocy, jaką stanowią omawiane środki, i ich zgodności nie mogłaby mieć żadnego praktycznego skutku.
(17) Formalne postępowanie wyjaśniające wszczęte na mocy art. 88 ust. 2 traktatu WE staje się zatem bezprzedmiotowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zamyka się formalne postępowanie wyjaśniające wszczęte dnia 10 października 2000 r. względem Mines de Potasse d’Alsace na mocy art. 88 ust. 2 traktatu WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 13 maja 2003 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH oraz Kahla/Thüringen Porzellan GmbH
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 1520)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/239/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH -
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust.1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1], oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Dnia 16 listopada 1998 r. oraz dnia 24 marca 1999 r. Komisja otrzymała skargi od konkurencyjnych przedsiębiorstw dotyczące prawdopodobnego nadużycia pomocy państwa przyznanej rzekomo przez kraj związkowy Turyngię na rzecz przedsiębiorstw Kahla Porzellan GmbH (zwanego dalej Kahla I) oraz Kahla/Thüringen Porzellan GmbH (zwanego dalej Kahla II) pochodzących z Turyngii, Niemcy.
(2) Dnia 15 listopada 2000 r. Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w związku z przyznaniem tym przedsiębiorstwom pomocy ad hoc, które zostało poprzedzone bogatą korespondencją i spotkaniami z przedstawicielami Niemiec.
Niemcy zostały jednocześnie wezwane do przekazania odpowiednich informacji, aby możliwe było stwierdzenie, czy niektóre środki pomocy są zgodne z zatwierdzonymi programami pomocy, na podstawie których zostały rzekomo przyznane.
(3) Decyzję Komisji o wszczęciu postępowania opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat przedmiotowej pomocy.
Dnia 31 lipca 2001 r. do Komisji wpłynęły uwagi przedsiębiorstwa Kahla II, które przekazano Niemcom w piśmie z dnia 7 sierpnia 2001 r.
(4) Dnia 26 marca 2001 r. Niemcy odpowiedziały na wezwanie Komisji do przedstawienia uwag, przekazały informacje dotyczące pomocy i poinformowały Komisję o dalszej pomocy przyznanej przedsiębiorstwu, która nie została wcześniej zgłoszona.
W dniu 28 maja 2001 r. Komisja zażądała przedstawienia dodatkowych informacji, które wpłynęły dnia 31 czerwca 2001 r.
Informacje uzupełniające przekazano ponadto dnia 9 sierpnia 2001 r.
(5) W piśmie z dnia 30 listopada 2001 r.
Komisja poinformowała Niemcy o rozszerzeniu zakresu postępowania prowadzonego na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE o pomoc niezgodną z zatwierdzonymi programami pomocy, na podstawie których została ona rzekomo przyznana, a także o pomoc, która nie została odpowiednio wcześniej zgłoszona Komisji.
(6) Sprawa została omówiona szczegółowo w trakcie spotkania z przedstawicielami Niemiec i przedsiębiorstwa w dniu 10 grudnia 2001 r.
(7) Decyzję Komisji o rozszerzeniu postępowania opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat przedmiotowej pomocy.
Komisja otrzymała uwagi od beneficjenta pomocy (Kahla II).
Uwagi przekazano Niemcom w piśmie z dnia 6 marca 2002 r. oraz umożliwiono im przedstawienie uwag w przedmiotowej kwestii.
(8) Dnia 30 stycznia Niemcy odpowiedziały na decyzję Komisji w sprawie rozszerzenia formalnego postępowania wyjaśniającego oraz przekazały szczegółowe informacje.
W piśmie z dnia 30 kwietnia 2002 r. zwrócono się o dodatkowe informacje.
Niemcy odpowiedziały w piśmie z dnia 29 maja 2002 r., zarejestrowanym z tą samą datą.
(9) W piśmie z dnia 28 lutego 2002 r. Komisja otrzymała uwagi przedsiębiorstwa Kahla II, które przekazano Niemcom w piśmie z dnia 6 marca 2003 r.
Dnia 18 marca 2002 r. wpłynęła kolejna skarga dotycząca otrzymania dalszych środków pomocy przez Kahla II.
Tę informację przekazano Niemcom w piśmie z dnia 30 kwietnia 2002 r.
Odpowiedź Niemiec na skargę wpłynęła dnia 29 maja 2002 r.
(10) Dnia 24 lipca 2002 r. ponownie omawiano przedmiotową sprawę z przedstawicielami Niemiec.
Po tym spotkaniu Niemcy przekazały dalsze wyjaśnienia w piśmie z dnia 7 sierpnia 2002 r.
Dnia 30 lipca 2002 r. przedsiębiorstwo Kahla II nadal utrzymywało swoją linię argumentacji.
Niemcy przekazały kolejne uwagi w piśmie z dnia 1 października 2002 r. zarejestrowanym z tą samą datą.
II.
OPIS
A. Przedsiębiorstwo
(11) Przedsiębiorstwo Kahla II to następca przedsiębiorstwa Kahla I. Kahla I oraz Kahla II produkują naczynia z porcelany oraz ceramikę szlachetną.
Oba przedsiębiorstwa zlokalizowane są w regionie kwalifikującym się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE.
Kahla I
(12) Zgodnie z niemieckim rozporządzeniem w sprawie przekształcenia kombinatów państwowych, zakładów i jednostek w spółki kapitałowe (Verordnung zur Umwandlung von volkseigenen Kombinaten, Betrieben und Einrichtungen in Kapitalgesellschaften - zwanym dalej UmwandVO) przedsiębiorstwo powstało w dniu 1 marca 1990 r. wskutek przekształcenia przedsiębiorstwa VEB Vereinigte Porzellanwerke Kahla w dwie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Jedną z tych spółek było przedsiębiorstwo KAHLA I. W dniu 23 kwietnia 1991 r. Urząd Powierniczy (Treuhandanstalt - THA) sprywatyzował przedsiębiorstwo Kahla I, sprzedając je na rzecz pana Hoffmanna (75,1 % udziałów w kapitale zakładowym) oraz pana Ueing (24,9 % udziałów w kapitale zakładowym) za cenę zakupu w wysokości 2 DEM.
Dodatek prywatyzacyjny przypadł jedynym oferentom, którzy zgłosili się po opublikowaniu przez THA zamiaru sprzedaży w spisie zakładów wystawianych na sprzedaż przez Urząd Powierniczy (Hoppenstedt) oraz po zwróceniu się z zapytaniem do stowarzyszeń przemysłu ceramicznego oraz izb handlowych.
Zdaniem Niemiec likwidacja przedsiębiorstwa byłaby dla THA bardziej kosztowna.
Zgodnie z informacjami strony niemieckiej umowa prywatyzacyjna uzyskała moc prawną dopiero w dniu 11 grudnia 1992 r.
(13) Niemcy przekazały następujące dane dotyczące przedsiębiorstwa (obroty i wynik na działalności operacyjnej w mln DEM):
Tabela nr 1
_BAR_ 1991 _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_
pracownicy _BAR_ 1561 _BAR_ 827 _BAR_ 696 _BAR_
obroty _BAR_ 25,4 _BAR_ 29,3 _BAR_ 27,9 _BAR_
wynik na działalności operacyjnej _BAR_ -29,5 _BAR_ -25,8 _BAR_ -13,4 _BAR_
(14) W dniu 9 sierpnia 1993 r. przedsiębiorstwo złożyło wniosek o przeprowadzenie egzekucji z całego majątku.
Dnia 29 września 1993 r. wszczęto postępowanie egzekucyjne z całego majątku.
(15) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy od momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego z całego majątku zarządca poszukiwał inwestorów zainteresowanych przejęciem aktywów przedsiębiorstwa.
Zdaniem zarządcy najkorzystniejszą cenę za aktywa przedsiębiorstwa można było uzyskać poprzez sprzedaż przedsiębiorstwa celem kontynuacji jego działalności.
Kahla II
(16) W listopadzie 1993 r. prywatny inwestor, pan G. Raithel, założył przedsiębiorstwo Kahla II.
W styczniu 1994 r. w ramach egzekucji z całego majątku zarządca sprzedał nieruchomości gruntowe, maszyny i urządzenia oraz zapasy przedsiębiorstwa Kahla I panu G. Raithel.
Przejęto 380 pracowników.
(17) Cena łączna wynosiła pierwotnie 7,391 mln DEM.
W dniu 5 października 1994 r. do umowy wprowadzono zmiany, zgodnie z którymi w momencie podpisania zmienionej umowy należało zapłacić cenę za urządzenia w wysokości 2,05 mln DEM, która miała być finansowana dotacją w wysokości 2,5 mln DEM (patrz środek nr 15).
Prawa ustawowe, znaki towarowe, zarejestrowane wzory oraz know-how przeniesiono za 1 DEM.
Listę klientów oraz otrzymane zlecenia przeniesiono bezpłatnie.
Cenę za stany magazynowe, wynoszącą 2,136 mln DEM, rozłożono na dziesięć rat płatnych począwszy od 1 marca 1994 r.
Nieruchomość gruntowa miała być zbyta bez obciążeń podatkowych za 3,205 mln DEM, płatne w ciągu 14 dni.
(18) Zgodnie z informacjami Niemiec do 1996 r. dokonano częściowej zapłaty.
Kwotę w wysokości 1 mln DEM zapłacono ostatecznie w 1999 r. po zniesieniu przez zarządcę długu gruntowego na część nieruchomości.
Ostatecznie zapłacona cena łącznie wyniosła 6,727 mln DEM.
Zdaniem Niemiec zmniejszenie ceny za zapasy o 0,664 mln DEM związane było ze szkodami, które stwierdzono po sprzedaży.
Z dostępnych informacji wynika, że sprzedaż została sfinansowana przede wszystkim dzięki pomocy państwa.
Środki własne bez elementu pomocy wynosiły jedynie 55000 DEM.
(19) Sprzedaż gruntu została zatwierdzona przez Urząd Powierniczy (THA) w dniu 18 lipca 1994 r. [4] oraz przez jego następcę prawnego, Federalny Instytut do zadań szczególnych związanych ze zjednoczeniem - BvS ( niem. Bundesanstalt für vereinigungsbedingte Sonderaufgaben), w dniu 19 października 1995 r.
(20) Umowa sprzedaży przewidywała, że przedsiębiorstwo państwowe Thüringer Industriebeteiligungs GmbH & Co.
KG (dalej zwane "TIB") założone przez kraj związkowy Turyngię oraz nadzorowane przez ten kraj związkowy za pośrednictwem fundacji, przejmie w Kahla II cichy udział w wysokości 49 %.
Do przejęcia doszło w dniu 5 marca 1994 r.
(21) Niemcy dostarczyły następujące dane dotyczące działalności przedsiębiorstwa (obroty i wynik na działalności operacyjnej w mln DEM):
Tabela nr 2
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
pracownicy _BAR_ 380 _BAR_ 369 _BAR_ 327 _BAR_ 323 _BAR_ 307 _BAR_ 327 _BAR_ 322 _BAR_
obroty _BAR_ 23 _BAR_ 29 _BAR_ 32 _BAR_ 39 _BAR_ 34 _BAR_ 35,8 _BAR_ 41,6 _BAR_
wynik na działalności operacyjnej […] [5] _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
B. Środki finansowe
a) Środki finansowe na rzecz Kahla I
(22) Przedsiębiorstwo Kahla I otrzymało następujące publiczne środki finansowe od momentu założenia przedsiębiorstwa do ogłoszenia upadłości (w mln DEM):
Tabela nr 3
Środki na rzecz Kahla I
_BAR_ Kwota _BAR_
Środki przed prywatyzacją
1 _BAR_ _BAR_ THA _BAR_ poręczenie wywozowe _BAR_ 4,5 _BAR_
Środki w ramach prywatyzacji
2 _BAR_ 23.4.1991 _BAR_ THA _BAR_ przejęcie zobowiązań z tytułu zastanych zanieczyszczeń _BAR_ 37,7 _BAR_
3 _BAR_ 23.4.1991 _BAR_ THA _BAR_ przejęcie dawnych długów _BAR_ 31,1 _BAR_
4 _BAR_ 23.4.1991 _BAR_ THA _BAR_ poręczenia _BAR_ 24,9 _BAR_
Środki po prywatyzacji
5 _BAR_ 12.1991 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ bezpośrednie dotacje inwestycyjne _BAR_ 1,825 _BAR_
6 _BAR_ 5.10.1992 _BAR_ THA _BAR_ pożyczka _BAR_ 4,3 _BAR_
7 _BAR_ 1.12.1992 _BAR_ THA _BAR_ pożyczka _BAR_ 1,8 _BAR_
8 _BAR_ 1993 _BAR_ THA _BAR_ przychody ze sprzedaży nieruchomości gruntowych _BAR_ 5,676 _BAR_
9 _BAR_ _BAR_ Stadtsparkasse Jena _BAR_ kredyty _BAR_ 3,9 _BAR_
10 _BAR_ 1992–1995 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ Dodatki inwestycyjne _BAR_ 0,035 _BAR_
RAZEM _BAR_ 115,736 _BAR_
(23) Środek 1: Poręczenie wywozowe udzielone przed prywatyzacją, z którego zdaniem Niemiec nigdy nie skorzystano.
(24) Środki 2 i 3: Przejęcie długów przez Urząd Powierniczy z tytułu kredytów w Dresdner Bank AG sprzed dnia 1 lipca 1990 r. oraz z tytułu pożyczek udzielonych przed prywatyzacją przez Urząd Powierniczy.
(25) Środek 4: Niemcy informują, że Urząd Powierniczy udzielił powyższych poręczeń na zabezpieczenie inwestycji, pokrycie strat i zabezpieczenie kredytów przyznanych przez Dresdner Bank AG.
Za te poręczenia przedsiębiorstwo udzieliło różnych zabezpieczeń, z których Urząd Powierniczy zrezygnował po wszczęciu postępowania egzekucyjnego z całego majątku.
Jako dodatkowe zabezpieczenie Urząd Powierniczy otrzymał prawo do sprzedaży nieruchomości gruntowych przedsiębiorstwa, które nie są bezpośrednio konieczne do prowadzenia działalności.
Te nieruchomości gruntowe wyceniono na kwotę 13,3 mln DEM.
Przychody ze sprzedaży miały być przeznaczone na spłatę kredytów poręczonych przez Urząd Powierniczy.
Niemcy przyznają, że za zgodą Urzędu Powierniczego kredyty zabezpieczone powyższymi poręczeniami nigdy nie zostały spłacone.
W momencie skorzystania z nich poręczenia te wraz z odsetkami opiewały na łączną kwotę 24,9 mln DEM.
(26) Środek 5: W grudniu 1991 r. przedsiębiorstwo otrzymało od kraju związkowego Turyngii dotacje inwestycyjne w wysokości 1,825 mln DEM.
(27) Środek 6: W dniu 5 października 1992 r. Urząd Powierniczy udzielił pożyczki w wysokości 4,2 mln DEM, aby zapobiec upadłości przedsiębiorstwa.
(28) Środek 7: W dniu 1 grudnia 1992 r. Urząd Powierniczy udzielił kolejnej pożyczki na kwotę 1,8 mln DEM, również w celu zapobieżenia upadłości przedsiębiorstwa.
(29) Środek 8: Przychody ze sprzedaży nieruchomości gruntowych wymienionych w środku nr 3 wyniosły łącznie 5,676 mln DEM.
W 1993 r. kwotę przychodów w wysokości 3,4 mln DEM postawiono do dyspozycji przedsiębiorstwu Kahla I i nie przeznaczono ich na spłatę kredytów poręczonych przez Urząd Powierniczy.
Niemcy podają, że zapłata tej kwoty na rzecz Urzędu Powierniczego została wprawdzie odroczona, jednakże nie zrezygnowano ze spłaty, skoro pełną kwotę w wysokości 5,676 mln DEM włączono do masy upadłości.
Zatem środki Urzędu Powierniczego przyznane przedsiębiorstwu i nieprzeznaczone na spłatę kredytów wyniosły łącznie 5,676 mln DEM.
Niemcy nie zaprzeczyły powyższemu stwierdzeniu.
(30) Środek 9: Dwa kredyty udzielone przez Kreis- und Stadtsparkasse Jena (Powiatowa i Miejska Kasa Oszczędnościowa Jena) na łączną kwotę w wysokości ponad 3,9 mln DEM.
Powyższe kredyty, oprocentowane 13,25 % lub 17,25 %, zabezpieczono długami gruntowymi w wysokości 10 mln DEM.
(31) Środek 10: W latach od 1992 r. do 1995 r. wypłacono dodatki inwestycyjne na kwotę w wysokości 0,035 mln DEM.
(32) Przedsiębiorstwo Kahla I otrzymało publiczną pomoc finansową w łącznej wysokości 115,736 mln DEM.
Pomimo tego wsparcia finansowego w dniu 29 września 1993 r. wszczęto postępowanie egzekucyjne z całego majątku.
Niemcy poinformowały, że Urząd Powierniczy zgłosił zobowiązania w wysokości 41,2 mln DEM jako część masy upadłości.
Kwota ta obejmuje środki nr 3, 6, 7 i 8 wraz z odsetkami.
(33) W dniu 27 września 1993 r. Urząd Powierniczy zrezygnował ze skorzystania z zabezpieczeń udzielonych przez przedsiębiorstwo za poręczenia z tytułu środka nr 4.
W dniu 18 lipca 1994 r. Urząd Powierniczy lub jego następca, BvS, zrezygnował z zagwarantowanego prawa do przejęcia nieruchomości gruntowych.
Zdaniem Niemiec spowodowałoby to konieczność świadczeń wyrównawczych na rzecz innych wierzycieli, a więc wyższe koszty.
b) Środki finansowe na rzecz KAHLA II
(34) Przedsiębiorstwo Kahla II otrzymało następujące publiczne środki finansowe od momentu założenia przedsiębiorstwa do 1999 r. (w mln DEM):
Tabela nr 4
Środki na rzecz Kahla II
_BAR_ Kwota _BAR_
Środki 1994 – 1996
11 _BAR_ 5.4.1994 _BAR_ TIB _BAR_ udział _BAR_ 1,975 _BAR_
12 _BAR_ 5.4.1994 _BAR_ TIB _BAR_ pożyczka z prawem do udziału w zysku _BAR_ 6,0 _BAR_
13 _BAR_ 25.3.1994 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ poręczenie 90 % kredytu (18-22) _BAR_ _BAR_
14 _BAR_ 25.3.1994 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ poręczenie 90 % pożyczki w wysokości 6,5 mln DEM przez bank prywatny _BAR_ 5,85 _BAR_
15 _BAR_ 10.5.1994 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ dotacja dla MŚP - zabezpieczenie inwestycji _BAR_ 2,5 _BAR_
16 _BAR_ 4./ 5.6.1994 _BAR_ DtA- Eigenkapitalhilfe _BAR_ pożyczka _BAR_ 0,2 _BAR_
17 _BAR_ 5./6.1994 _BAR_ ERP-Existenzgründung _BAR_ pożyczka _BAR_ 1,8 _BAR_
18 _BAR_ 3./.4.1995 _BAR_ ERP-Aufbau _BAR_ pożyczka 1 _BAR_ 2,0 _BAR_
19 _BAR_ 3./4.1995 _BAR_ KfW-Mittelstand _BAR_ pożyczka _BAR_ 1,0 _BAR_
20 _BAR_ 6./ 26.4.1995 _BAR_ DtA-Umwelt _BAR_ pożyczka _BAR_ 1,73 _BAR_
21 _BAR_ 7./ 26.4.1995 _BAR_ ERP-Energiespar _BAR_ pożyczka _BAR_ 3,45 _BAR_
22 _BAR_ 3./ 25.4.1996 _BAR_ ERP-Aufbau _BAR_ pożyczka 2 _BAR_ 2,0 _BAR_
23 _BAR_ 13.2.1996 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ poręczenie 90 % pożyczki w wysokości 1 mln DEM przez bank prywatny _BAR_ 0,9 _BAR_
24 _BAR_ 1994-1996/97 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ bezpośrednie dotacje inwestycyjne _BAR_ 3,36 _BAR_
25 _BAR_ 1994-1996 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ dodatki inwestycyjne _BAR_ 0,838 _BAR_
26 _BAR_ 1994-1996 _BAR_ Urząd Pracy _BAR_ Dotacje na podstawie ustawy AFG (Arbeitsförderungsgesetz – Ustawa o wsparciu na rzecz utrzymania i powstawania miejsc pracy) _BAR_ 1,549 _BAR_
27 _BAR_ 1994-1996 _BAR_ _BAR_ różne dotacje _BAR_ 0,492 _BAR_
Środki od roku 1997
28 _BAR_ 1997-1999 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ bezpośrednie dotacje inwestycyjne _BAR_ 1,67 _BAR_
29 _BAR_ 1997-1999 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ dodatki inwestycyjne _BAR_ 0,365 _BAR_
30 _BAR_ 3./5.1999 _BAR_ kraj związkowy _BAR_ poręczenie 90 % pożyczki w wysokości 2,32 mln DEM przez bank prywatny _BAR_ 0,042 _BAR_
31 _BAR_ 1997-1999 _BAR_ Urząd Pracy _BAR_ dotacje na podstawie ustawy AFG _BAR_ 0,851 _BAR_
32 _BAR_ 1997-1999 _BAR_ _BAR_ różne dotacje _BAR_ 0,352 _BAR_
33 _BAR_ 1994-1999 _BAR_ _BAR_ amortyzacja przyspieszona _BAR_ 0,104 _BAR_
RAZEM _BAR_ 39,028 _BAR_
(35) Środek 11: W marcu 1994 r. TIB przejęło 49 % udziałów w Kahla II za cenę 1,975 mln DEM.
TIB przestało być udziałowcem tego przedsiębiorstwa w dniu 31 grudnia 1999 r. i przeniosło udziały w Kahla II na pana G. Raithel i jego syna, pana H. Raithel, którzy zapłacili za nie […] [6].
(36) Środek 12: W marcu 1994 r. TIB udzieliło pożyczki w wysokości 6 mln DEM z prawem do udziału w zysku.
Zdaniem Niemiec powyższa pożyczka nie wiązała się z przyznaniem TIB dodatkowych praw głosu.
Oprocentowanie pożyczki wynosiło 12 %, przy czym wysokość odsetek była ograniczona do 50 % zysku netto roku obrotowego.
Komisja przyjmuje do wiadomości, że Kahla II dopiero od 1996 r. zaczęła wypracowywać skromne zyski.
Nie ustalono premii za ryzyko.
Niemcy podały, że pożyczkę wraz z odsetkami w wysokości 1,631 mln DEM spłacono w dniu 29 grudnia 1999 r.
(37) Środki 13 i 23: W marcu 1994 r. kraj związkowy Turyngia udzielił tzw. poręczeń zastępczych polegających na przejęciu odpowiedzialność przez poręczyciela po postępowaniu egzekucyjnym (Ausfallbürgschaft) na 90 % kredytów inwestycyjnych do wysokości 13,5 mln DEM.
Po udzieleniu kredytów poręczenie zgodnie ze środkiem nr 13 objęło kredyty ze środków nr 18 do 22.
Poręczenie zgodnie ze środkiem nr 23 objęło kredyt przyznany przez bank prywatny w lutym 1996 r. w wysokości 1 mln DEM o oprocentowaniu w wysokości 6,1 %.
(38) Środek 14: W marcu 1994 r. kraj związkowy Turyngia udzielił kolejnego poręczenia zastępczego (Ausfallbürgschaft) na 90 % kredytów obrotowych w wysokości 6,5 mln DEM.
Kredyt został faktycznie przyznany przez bank prywatny we wrześniu 1995 r., przy oprocentowaniu 8,5 %.
Powyższe poręczenie było stopniowo redukowane, a ostatecznie wygasło ono w dniu 31 grudnia 1999 r.
(39) Za powyższe poręczenia przedsiębiorstwo płaciło prowizję w wysokości 0,75 % p.a., od czerwca 1995 r. obniżoną do 0,5 %.
(40) Środek 15: Dotacja dla MŚP przyznana dnia 10 maja 1994 r. w pierwotnej wysokości 2 mln DEM, później podwyższona do 2,5 mln DEM.
(41) Środek 16: Pożyczka na tworzenie kapitału własnego (Eigenkapitalhilfe-Darlehen - "EKH-Darlehen") w wysokości 0,2 mln DEM, przyznana panu Raithel, inwestorowi, w czerwcu 1994 r. rzekomo na podstawie zatwierdzonego programu pomocy [7] w związku z założeniem przedsiębiorstwa Kahla II.
Zgodnie ze wspomnianym programem inwestor był zobowiązany przeznaczyć tę kwotę na kapitał własny przedsiębiorstwa.
Według informacji Niemiec pożyczkę spłacono dnia 30 września 2001 r.
(42) Środek 17: Pożyczka w wysokości 1,8 mln DEM, przyznana w maju 1994 r., rzekomo na podstawie programu pomocy na tworzenie nowych przedsiębiorstw w ramach Europejskiego Programu Odbudowy (ERP-Existenzgründungsprogramm [8]).
(43) Środek 18: Pożyczka inwestycyjna w wysokości 2 mln DEM, przyznana w marcu 1995 r.
[9] rzekomo na podstawie programu pomocy w pierwszym okresie działalności firmy w ramach Europejskiego Programu Odbudowy (ERP-Aufbauprogramm).
(44) Środek 19: Pożyczka inwestycyjna w wysokości 1 mln DEM, przyznana w marcu 1993 r.
[10] przez Kreditanstalt für Wiederaufbau.
(45) Środek 20: Pożyczka inwestycyjna w wysokości 1,73 mln DEM, przyznana w kwietniu 1995 r. zgodnie z programem na rzecz ochrony środowiska naturalnego finansowanym przez Deutsche Ausgleichsbank (DtA-Umweltprogramm).
(46) Środek 21: Pożyczka inwestycyjna w wysokości 3,45 mln DEM, przyznana w kwietniu 1995 [11] rzekomo zgodnie z programem na rzecz ochrony środowiska naturalnego w ramach Europejskiego Programu Odbudowy (ERP-Umweltprogramm).
(47) Ponieważ spadły rynkowe stopy procentowe, pozostałą kwotę pożyczek przyznanych w ramach środków nr 18-21 w wysokości 7,329 mln DEM przekształcono dnia 30 marca 1998 r. w pożyczkę rynkową banku Hypovereinsbank.
Oprocentowanie nowej pożyczki wynosiło 5,9 %, przewyższając tym samym obowiązującą referencyjną stopę procentową w wysokości 5,49 %.
Komisja stwierdziła jednak, że tą nową pożyczkę rynkową zabezpieczono w 90 % poręczeniem ze środka nr 13.
(48) Środek 22: Pożyczka inwestycyjna w wysokości 2 mln DEM, przyznana w marcu 1996 r.
[12] rzekomo na podstawie programu pomocy w pierwszym okresie działalności firmy w ramach Europejskiego Programu Odbudowy (ERP-Aufbauprogramm).
(49) Środek 23: Patrz punkt (37).
(50) Środek 24: W październiku 1994 r. przedsiębiorstwo Kahla II otrzymało od kraju związkowego Turyngia dotacje inwestycyjne w wysokości 3,36 mln DEM na lata od 1994 r. do 1996 r. [13].
(51) Środek 25: W okresie od 1994 r. do 1996 r. przedsiębiorstwo otrzymało dopłaty inwestycyjne w wysokości 0,838 mln DEM [14].
(52) Środek 26: Dotacje na wsparcie zatrudnienia w wysokości 1,549 mln DEM w latach od 1994 r. do 1996 r.
(53) Środek 27: W okresie od 1994 r. do 1996 r. przedsiębiorstwo otrzymało dotacje na udział w targach w wysokości 122414 DEM, na reklamę w wysokości 0,03 mln DEM, dotacje na badania i rozwój w wysokości 0,318 mln DEM oraz dotacje na integrację pracowników w wysokości 0,021 mln DEM.
(54) Środek 28: W grudniu 1996 r. przyznano dalsze dotacje inwestycyjne w wysokości 1,67 mln DEM na lata od 1997 r. do 1999 r.
(55) Środek 29: Przedsiębiorstwo otrzymało dopłaty inwestycyjne w wysokości 0,365 mln DEM na lata od 1997 r. do 1999 r.
(56) Środek 30: Pożyczka w wysokości 2,32 mln DEM, przyznana w maju 1999 r. przez bank prywatny; pożyczkę objęto także poręczeniem zastępczym (Ausfallbürgschaft) udzielonym przez kraj związkowy Turyngię w marcu 1994 r. na 90 % kredytów inwestycyjnych do kwoty 13,5 mln DEM (patrz środki nr 13 i 23).
Oprocentowanie pożyczki wynosiło 4,6 %.
(57) Środek 31: Dalsze dotacje w wysokości 0,851 mln DEM na wsparcie zatrudnienia.
(58) Środek 32: Zgodnie z informacjami zawartymi w sprawozdaniach finansowych w latach od 1997 r. do 1999 r. przedsiębiorstwo otrzymało dotacje na udział w targach, reklamę oraz integrację pracowników w wysokości 342910 DEM oraz dotacje na koszty personalne powstałe w związku z badaniami i rozwojem w wysokości 8602 DEM.
Łącznie dotacje wyniosły 0,352 mln DEM.
(59) Po rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy oświadczyły ponadto, że przedsiębiorstwo skorzystało z programu zezwalającego na początkową amortyzację inwestycji podwyższoną stawką, którą obniża się w następnych latach (amortyzacyjna przyspieszona).
Niemcy przyznają, iż środek ten był w rzeczywistości korzystny dla przedsiębiorstwa, ponieważ w pierwszych latach związane z nim były nie tylko straty, lecz także zmniejszone płatności podatkowe.
Utratę dochodów państwa powstałą w wyniku zmniejszenia wpływów podatkowych także należy postrzegać jako finansowy środek pomocy na rzecz przedsiębiorstwa Kahla II (zwany dalej środek nr 33).
C. Projekt
(60) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy w dniu 25 marca 1994 r. sporządzono plan finansowania potrzeb przedsiębiorstwa Kahla II.
Pierwotnie zaplanowane koszty zredukowano nieznacznie o ok.
2 mln DEM.
Szczegóły zawiera tabela nr 5, która przedstawia informacje przekazane przez Niemcy (w mln DEM):
Tabela nr 5
Koszty _BAR_ planowane _BAR_ przeprowadzone (1994-1996) _BAR_
grunty: _BAR_ 3,200 _BAR_ 3,200 _BAR_
budynki: _BAR_ _BAR_ _BAR_
maszyny/urządzenia _BAR_ 2,050 _BAR_ 2,050 _BAR_
towary: _BAR_ 2,136 _BAR_ 1,472 _BAR_
modernizacja maszyn _BAR_ 14,650 _BAR_ 14,977 _BAR_
wartości niematerialne i prawne _BAR_ _BAR_ _BAR_
kapitał obrotowy: _BAR_ 14,854 _BAR_ 12,709 _BAR_
RAZEM _BAR_ 36,890 _BAR_ 34,408 _BAR_
(61) W marcu 1994 r. przedstawiono plan finansowy dotyczący pokrycia powyższych kosztów, który następnie kilkakrotnie zmieniano.
Tabela nr 6 przedstawia informacje przekazane przez Niemcy.
Środki zaznaczone kursywą oznaczają rzekome środki prywatne (w mln DEM):
Tabela nr 6
Środek _BAR_ Plan finansowania _BAR_ 25.3.1994 _BAR_ 26.4.1995 _BAR_ 25.4.1996 _BAR_ zrealizowano _BAR_
11 _BAR_ udziały TIB _BAR_ 1,950 _BAR_ 1,975 _BAR_ 1,975 _BAR_ 1,975 _BAR_
12 _BAR_ pożyczka z prawem do udziału w zysku (TIB) _BAR_ 6,000 _BAR_ 6,000 _BAR_ 6,000 _BAR_ 6,000 _BAR_
15 _BAR_ dotacja na rzecz MŚP _BAR_ 2,000 _BAR_ 2,500 _BAR_ 2,500 _BAR_ 2,500 _BAR_
_BAR_ pożyczka _BAR_ 13,500 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
18 _BAR_ —KfW-ERP-Aufbauprogramm _BAR_ _BAR_ 2,000 _BAR_ 2,000 _BAR_ 2,000 _BAR_
19 _BAR_ —KfW-Mittelstandsprogramm _BAR_ _BAR_ 1,000 _BAR_ 1,000 _BAR_ 1,000 _BAR_
20 _BAR_ —DtA-Umweltprogramm _BAR_ _BAR_ 1,730 _BAR_ 1,730 _BAR_ 1,730 _BAR_
21 _BAR_ —ERP-Energiesparprogramm _BAR_ _BAR_ 3,450 _BAR_ 3,450 _BAR_ 3,450 _BAR_
22 _BAR_ —KfW-ERP-Aufbauprogramm _BAR_ _BAR_ _BAR_ 2,000 _BAR_ 2,000 _BAR_
_BAR_ —pożyczka bankowa _BAR_ _BAR_ 5,320 _BAR_ 3,320 _BAR_ 1,000 _BAR_
(14) _BAR_ kredyty obrotowe od banków _BAR_ 6,500 _BAR_ 6,500 _BAR_ 6,500 _BAR_ 6,500 _BAR_
24 _BAR_ dotacje inwestycyjne _BAR_ 3,370 _BAR_ 3,340 _BAR_ 3,340 _BAR_ 3,360 _BAR_
25 _BAR_ dodatki inwestycyjne _BAR_ 1,020 _BAR_ 1,020 _BAR_ 1,020 _BAR_ 0,838 _BAR_
_BAR_ pan Raithel (właściciel) _BAR_ 2,550 _BAR_ 0,055 _BAR_ 0,055 _BAR_ 0,055 _BAR_
16 _BAR_ —DtA- Eigenkapitalhilfe _BAR_ _BAR_ 0,200 _BAR_ 0,200 _BAR_ 0,200 _BAR_
17 _BAR_ —KfW-ERP-Existenzgründungsprogramm _BAR_ _BAR_ 1,800 _BAR_ 1,800 _BAR_ 1,800 _BAR_
_BAR_ RAZEM _BAR_ 36,890 _BAR_ 36,890 _BAR_ 36,890 _BAR_ 34,408 _BAR_
(62) Ustalono, że w roku 1995 podwyższono udział TIB (środek nr 11) w porównaniu z pierwotnie przewidzianą kwotą o 0,25 mln DEM.
Ponadto stwierdzono, że pierwotny plan przewidywał pożyczki w wysokości 13,5 mln DEM.
Kraj związkowy udzielił poręczenia (środek nr 13 i 14) na 90 % powyższych pożyczek oraz na kredyt obrotowy z banku prywatnego w wysokości 6,5 mln DEM.
W 1994 r. wniesiony został kredyt obrotowy.
W 1995 r. przyznano pożyczki na łączną kwotę 13,5 mln DEM (środki nr 18-22) oraz objęto skutecznym poręczeniem w wysokości 90 % ich wartości.
(63) Odnośnie do rzekomych środków prywatnych ustalono, że pierwotnie przewidziany wkład inwestora w wysokości 2,555 mln DEM zredukowano do wysokości 2,055 mln DEM, tzn. o 0,5 mln DEM. "Dotacja MŚP" (środek nr 15) została podwyższona o 0,5 mln DEM, a zatem dokładnie o kwotę, o którą zmniejszono wkład inwestora. Ponadto w momencie rzeczywistego wniesienia rzekomego wkładu inwestora prywatnego składał się on z gotówki w wysokości 0,055 mln DEM ze środków własnych inwestora oraz dwóch pożyczek w wysokości 2 mln DEM przyznanych przez banki państwowe na podstawie zatwierdzonego programu pomocy (środki nr 16 i 17).
(64) Stwierdzono, że przekazana przez Niemcy tabela nr 6 nie podaje informacji o dotacjach przyznanych w ramach środków nr 26 i 27 oraz o programie umożliwiającym amortyzację przyspieszoną, z której przedsiębiorstwo mogło skorzystać zgodnie z informacjami Niemiec (środek nr 33).
W odrębnej tabeli, przekazanej dnia 30 stycznia 2002 r., Niemcy podały, że inwestycje amortyzowane w latach 1994 i 1995 wynoszą razem 3,603 mln DEM.
(65) Niemcy przekazały następującą tabelę dotyczącą różnych inwestycji, które przedsiębiorstwo poczyniło w latach 1997 i 1998 (w mln DEM):
Tabela nr 7
Koszty _BAR_ Planowane _BAR_ Zrealizowane _BAR_
maszyny/urządzenia _BAR_ 5,580 _BAR_ _BAR_
wartości niematerialne i prawne _BAR_ 0,150 _BAR_ _BAR_
RAZEM _BAR_ 5,730 _BAR_ 6,769 _BAR_
(66) Szczegółowe informacje dotyczące finansowania powyższych kosztów zawiera tabela nr 8, prezentowana w formie, w jakiej została przekazana przez Niemcy (w mln DEM):
Tabela nr 8
Środek _BAR_ Finansowanie _BAR_ Planowane _BAR_ Zrealizowane _BAR_
_BAR_ wkład własny _BAR_ 1,318 _BAR_ 2,406 _BAR_
28 _BAR_ dotacje inwestycyjne _BAR_ 1,670 _BAR_ 1,670 _BAR_
29 _BAR_ dodatki inwestycyjne _BAR_ 0,279 _BAR_ 0,292 _BAR_
_BAR_ pozostałe źródła finansowania _BAR_ 2,400 _BAR_ 2,400 _BAR_
_BAR_ RAZEM _BAR_ 5,730 _BAR_ 6,769 _BAR_
(67) Stwierdzono, że tabela nr 8, prezentowana w formie, w jakiej została przekazana przez Niemcy, nie zawiera informacji o dotacjach w ramach środków nr 31 i 32.
W kwestii finansowania kosztów zawartych w tabeli nr 7 Niemcy podają jednak, że w ramach programu umożliwiającego specjalne odpisy amortyzacyjne (środek nr 33) przedsiębiorstwo zamortyzowało inwestycje w wysokości do 0,743 mln DEM.
Wymieniona kwota ujęta jest prawdopodobnie w pozycji "pozostałe źródła" w tabeli nr 8.
(68) Niemcy przekazały także kolejny plan inwestycyjny [15], który zawiera szczegółowe informacje o inwestycjach zrealizowanych w latach od 1994 r. do 2000 r. oraz o inwestycjach planowanych na lata od 2000 r. do 2003 r.
Plan wymienia znaczną liczbę przede wszystkim maszyn i urządzeń, na które przedsiębiorstwo poniosło nakłady inwestycyjne.
Łączne koszty w latach od 1994 r. do 2000 r. zawiera tabela nr 9 (w mln DEM), zgodnie z tym, co przekazały Niemcy:
Tabela nr 9
1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ Razem _BAR_
8,504 _BAR_ 4,540 _BAR_ 1,933 _BAR_ 1,846 _BAR_ 4,923 _BAR_ 1,370 _BAR_ 0,790 _BAR_ 23,906 _BAR_
(69) Komisja stwierdza, że ostatni wspomniany plan inwestycyjny stanowi zestawienie części inwestycji opisanych w tabelach nr 5 i nr 8.
W tym kontekście inwestycje przeprowadzone w latach od 1994 r. do 1996 r. wynoszą łącznie 14,977 mln DEM.
Kwota ta odpowiada inwestycjom faktycznie zrealizowanym, przedstawionym w tabeli nr 5 w pozycji "modernizacja maszyn".
Łączna kwota inwestycji za lata 1997 i 1998 odpowiada inwestycjom zrealizowanym zgodnie z tabelą nr 7.
D. Analiza rynkowa
(70) Oba przedsiębiorstwa, Kahla I i Kahla II, produkują naczynia z ceramiki szlachetnej i porcelany dla sektora gospodarstw domowych.
Przedsiębiorstwo Kahla II rozwinęło się i produkuje obecnie także dla sektora usług, szczególnie dla hoteli i na cele dekoracyjne.
Wyroby tego przedsiębiorstwa są również eksportowane.
(71) W sektorze porcelany stołowej i ozdobnej istnieje intensywna wymiana towarowa pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Prawie w całej Europie produkowana jest porcelana ozdobna, tymczasem producenci porcelany stołowej koncentrują się regionalnie w Bawarii Północnej (Niemcy), w Staffordshire (Wielka Brytania) oraz w Limousin (Francja).
Poza dużą liczbą MŚP istnieją też liczne duże przedsiębiorstwa.
Do nich należą Villeroy&Boch (Niemcy/Luksemburg), Hutschenreuther oraz Rosenthal (Niemcy), a także Royal Doulton i Wedgewood (Wielka Brytania), które wytwarzają ponad jedną trzecią wspólnotowej produkcji.
W celu pokrycia szczególnego zapotrzebowania przemysłu hotelarskiego i gastronomicznego powstał tzw. "sektor porcelany hotelowej" ze specjalną solidną porcelaną zaprojektowaną dla tego sektora.
Wielka Brytania, Niemcy i Włochy to główni producenci i konsumenci tych wyrobów.
Specyficzny charakter tej branży oraz całej jej ogromnej palety produktów wynika ze ścisłych związków z konsumentem ostatecznym oraz koniecznej konkurencji w zakresie wzornictwa.
Zbyt towarów do krajów trzecich przewyższa nominalnie przywóz do Wspólnoty, jednakże pod względem wolumenu przywóz jest większy od wywozu, głównie na skutek bardzo taniego przywozu z Chin [16].
(72) Branżę produkcji porcelany charakteryzuje przerost mocy produkcyjnych.
Produkcja i zużycie odnotowywały między rokiem 1984 a 1991 stały wzrost, który w latach 1992 i 1993 ustąpił dużym stratom.
Nie doszło do spodziewanej poprawy koniunktury w 1994 roku.
Bilans handlowy ostatnich lat wykazywał wartości dodatnie, lecz udział przywozu znacząco się zwiększył, szczególnie w zakresie porcelany dla gospodarstw domowych.
Wzrost wywozu nie jest w stanie zrównoważyć nacisku konkurencji w tym sektorze.
Konkurencja będzie się jeszcze bardziej zaostrzać, a nadwyżka mocy produkcyjnych powiększać wskutek wejścia na rynek przedsiębiorstw z Azji Południowo-Wschodniej i Europy Wschodniej (szczególnie z Republiki Czeskiej i Węgier), które korzystają z umów handlowych zawartych z Unią Europejską [17].
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA I ROZSZERZENIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO
(73) W momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja zbadała środki finansowe przyznane na rzecz przedsiębiorstw Kahla I i Kahla II w świetle art. 87 ust. 1 Traktatu WE oraz art. 61 ust. 1 Porozumienia o EOG.
Środki te obejmowały zasoby państwowe, zakłócały lub groziły zakłóceniem konkurencji między Państwami Członkowskimi i uprzywilejowywały powyższe przedsiębiorstwa.
Po przeprowadzeniu wstępnej oceny Komisja uznała oba przedsiębiorstwa, Kahla I i Kahla II, za przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji.
Komisja wyraziła ponadto wątpliwość co do faktu, czy państwo zachowało się jak inwestor rynkowy przy przekazaniu środków finansowych tym przedsiębiorstwom.
We wstępnej ocenie powyższe środki uznano za pomoc państwa.
(74) Ponieważ Komisja miała poważne wątpliwości, czy powyższa pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, zadecydowała o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w związku z pomocą ad hoc przyznaną przedsiębiorstwom Kahla I i Kahla II.
Niemcy twierdziły, że liczne środki pomocy przyznano na mocy zatwierdzonych programów pomocy.
Na podstawie przedłożonych danych Komisja nie była w stanie zdecydować, czy te środki były zgodne z zatwierdzonymi programami pomocy, na podstawie których zostały rzekomo przyznane.
Zatem, wszczynając formalne postępowanie wyjaśniające, Komisja wystosowała zapytanie do Niemiec w celu wyjaśnienia tej kwestii.
(75) Informacje przekazane w odpowiedzi na powyższe zapytanie rozwiały wątpliwości Komisji jedynie co do tego, że w przypadku niektórych środków przyznanych rzekomo na podstawie zatwierdzonego programu pomocy można mówić o istniejącej pomocy państwa.
W odniesieniu do kilku środków Komisja stwierdziła szczegóły, o których wcześniej nie została poinformowana.
Podjęła zatem decyzję o rozszerzeniu postępowania, aby zbadać środki, które w oczywisty sposób nadal nie są zgodne z zatwierdzonymi programami pomocy, oraz środki, o których została powiadomiona dopiero po wszczęciu postępowania wyjaśniającego.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(76) W piśmie z dnia 11 listopada 1999 r. Niemcy zaprezentowały stanowisko, zgodnie z którym żaden ze wspomnianych środków finansowych nie podlegał obowiązkowi zgłoszenia Komisji.
Niemcy uważają, że przedsiębiorstwo Kahla II jest przedsiębiorstwem nowo założonym w lutym 1994 r., a działalność przedsiębiorstwa Kahla I nie była kontynuowana.
Zdaniem Niemiec Kahla II nie jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji.
Niemcy utrzymywały to stanowisko w trakcie całego postępowania.
Dla potwierdzenia takiej argumentacji Niemcy przedstawiły najpierw dwie ekspertyzy z dnia 29 listopada 1993 r. i z dnia 11 stycznia 1994 r. sporządzone przez swoich doradców.
Po rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy przekazały ekspertyzę z dnia 21 stycznia 2002 r. sporządzoną przez kolejnego doradcę.
(77) Niemcy stwierdziły najpierw, że większości środków finansowych podmiotów publicznych nie można uznać za pomoc, ponieważ urzędy państwowe, przyznając pomoc przedsiębiorstwu Kahla II, zachowały się tak, jak inwestor rynkowy.
Pozostałe środki finansowe na rzecz przedsiębiorstwa Kahla II, których przyznanie nie było zgodne z zasadami, jakimi kierowałby się inwestor rynkowy, zdaniem Niemiec są objęte przez zatwierdzone programy pomocy lub należy je traktować jako pomoc w ramach zasady de minimis.
Niemcy przekazały szczegółowe informacje i dokumenty.
(78) Po wszczęciu formalnej procedury wyjaśniającej Niemcy uznały, że niektóre środki mogły stanowić pomoc, a inne nie spełniały kryteriów pomocy w ramach zasady de minimis zawartych w Komunikacie Komisji o pomocy w ramach zasady de minimis [18] lub nie można ich zaliczyć do zatwierdzonych programów pomocy na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [19].
Niemcy były jednakże zdania, że w tym przypadku pomoc należy postrzegać jako pomoc inwestycyjną w ramach wyznaczonych pułapów regionalnych.
Przekazały ponadto kilka planów inwestycyjnych oraz informacje uzupełniające na powyższy temat wraz z oszacowaniem intensywności pomocy przyznanej w ramach wymienionych środków.
(79) Na zakończenie Niemcy zwróciły się, aby w przypadku niezaakceptowania żadnego z przytoczonych argumentów Komisja zbadała, czy pomoc, szczególnie w przypadku środka nr 26, można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc na zatrudnienie.
(80) W piśmie z dnia 1 października 2002 r. Niemcy oświadczyły wbrew wszystkim wcześniej wysuwanym argumentom, że jeżeli Komisja uzna Kahla II za przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji, należy zbadać kwestionowaną pomoc jako pomoc restrukturyzacyjną na mocy wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw w trudnej sytuacji [20] (wytyczne restrukturyzacyjne).
V. UWAGI STRON
(81) Po wszczęciu i rozszerzeniu postępowania do Komisji wpłynęły uwagi przedsiębiorstwa Kahla II, które przekazano Niemcom w pismach z dnia 7 sierpnia 2001 r. i z dnia 6 marca 2002 r.
Argumenty przedstawione przez przedsiębiorstwo Kahla II są w większości zgodne ze stanowiskiem Niemiec.
(82) Ponadto wniesiono nową skargę dotyczącą rzekomej dalszej pomocy na rzecz przedsiębiorstwa Kahla II.
Powyższa informacja została przekazana Niemcom w piśmie z dnia 30 kwietnia 2002 r.
Niemcy odpowiedziały w dniu 29 maja 2002 r., że przedsiębiorstwo nie otrzymało żadnej nowej pomocy poza zgłoszoną Komisji.
(83) Przedsiębiorstwo Kahla II przekazało Komisji w dniu 30 lipca 2002 r. kolejne uwagi, które nie zawierały nowych faktów lub dowodów, a w których Niemcy powtarzały swoje argumenty, iż przedsiębiorstwo nigdy nie było w trudnej sytuacji, że wymienionych środków nie należy postrzegać jako pomocy, a pomoc ad hoc należy uznać za pomoc regionalną, zgodną ze wspólnym rynkiem.
VI.
OCENA
A. Przedsiębiorstwo
(84) W momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja nie mogła podjąć decyzji na podstawie udostępnionych danych, czy przedsiębiorstwa Kahla I i II są niezależne, czy przedsiębiorstwo Kahla II można uznać za kontynuację poprzedniego przedsiębiorstwa czy też za spółkę przejmującą.
Zwrócono się zatem do Niemiec o przedstawienie wystarczających informacji w celu wyjaśnienia powyższej kwestii.
(85) Rozszerzając formalne postępowanie wyjaśniające, Komisja doszła do wniosku, że przedsiębiorstwa Kahla I i Kahla II są różnymi jednostkami prawnymi.
Przedsiębiorstwo Kahla II postrzegane jest jako spółka przejściowa (niem. Auffanggesellschaft), ponieważ pan G. Raithel założył ją jako spółkę istniejącą tylko formalnie (niem. Mantelgesellschaft), aby kontynuować działalność likwidowanego przedsiębiorstwa Kahla I oraz przejąć jego aktywa.
W przedłożonych dokumentach przedsiębiorstwo Kahla II określane jest często mianem spółki przejściowej (Auffanggesellschaft), i Komisja stwierdziła, że doszło do zmiany nadzoru, stosunków własnościowych i osobowości prawnej spółki.
Niemcy nie zaprzeczyły takiej opinii.
(86) Sprzedaż aktywów na rzecz przedsiębiorstwa Kahla II nie została przeprowadzona w ramach otwartego i bezwarunkowego przetargu.
Niemcy oświadczyły, że uczestnicy rynku zostali poinformowani o ofercie sprzedaży wspomnianych aktywów.
Zdaniem Niemiec po przeprowadzeniu negocjacji z dwoma potencjalnymi inwestorami, zarządca wybrał pana G. Raithel, uznając go za najlepszego oferenta.
Zgodnie z informacjami zarządcy powodem dokonania takiego wyboru było doświadczenie oferenta na rynku porcelany oraz fakt, że jego oferta była zdecydowanie wyższa niż oferta drugiego oferenta, która według Niemiec opiewała na kwotę 1 DEM.
Komisja stwierdziła wprawdzie, że pan G. Raithel rzeczywiście zaoferował więcej niż 1 DEM, jednakże zaoferowana cena miała być sfinansowana przy użyciu zasobów państwowych.
Niemniej jednak z dostępnych informacji wynika, że pan G. Raithel wniósł 55000 DEM ze środków własnych, zatem więcej niż 1 DEM.
Na podstawie dostępnych informacji Komisja zgadza się z opinią Niemiec, że pan G. Raithel był najlepszym oferentem.
(87) Komisja uznaje, że wartość nieruchomości gruntowych przedsiębiorstwa Kahla I opierała się na ekspertyzie niezależnych biegłych.
Niemcy oświadczyły, że wartość urządzeń i zapasów – łącznie ok.
3,5 mln DEM – nie została stwierdzona na podstawie ekspertyzy, ponieważ istniały problemy praktyczne, a większość urządzeń była w złym stanie i wymagała wymiany.
Uwzględniając powyższy stan faktyczny, Komisja doszła do wniosku, że nie ma powodu, aby wątpić w fakt, że cena za aktywa Kahla I nie odpowiadała cenie rynkowej.
(88) W dalszej części analizowano, czy sprzedaż 49 % udziałów w przedsiębiorstwie Kahla II posiadanych przez TIB odpowiadała działaniu przedsiębiorcy rynkowego.
Komisja stwierdziła, że sprzedaż udziałów panu G. Raithel oraz jego synowi w dniu 31 grudnia 1999 r. nie nastąpiła w ramach otwartego, przejrzystego i bezwarunkowego przetargu.
(89) TIB jest instytucją finansową należącą do kraju związkowego.
Zgodnie ze stałym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz polityką Komisji, uważa ona, że cena sprzedaży za udziały państwa nie zawiera elementów pomocy państwa, jeśli przedmiot sprzedaży jest oferowany w ramach otwartego, bezwarunkowego oraz niedyskryminującego postępowania przetargowego.
Niemniej jednak Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do przestrzegania powyższego postępowania w przypadku sprzedaży udziałów państwa.
(90) Jeśli takie postępowanie nie zostanie przeprowadzone, wówczas cena sprzedaży może zawierać elementy pomocy państwa.
Komisja może zatem zbadać, czy cena sprzedaży odpowiada wartości udziałów państwa.
Komisja stwierdza w tym kontekście, że cena za udziały sprzedane panu G. Raithel oraz jego synowi była wyższa od ceny, którą TIB zapłaciło prawie sześć lat wcześniej.
Stąd stwierdza się, że był to udział mniejszościowy.
Na zakończenie należy także podkreślić, że w związku z wszczęciem i rozszerzeniem formalnego postępowania wyjaśniającego żaden z uczestników nie wniósł skargi na samowolne wykluczenie go z procedury sprzedaży oraz że żaden z uczestników nie złożył oferty na zakup udziałów.
Zdaniem Komisji sprzedaż powyższego udziału nie wykazuje znamion pomocy państwa.
B. Pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(91) Przedsiębiorstwa Kahla I oraz Kahla II otrzymały pomoc finansową ze środków państwowych, dzięki którym oba przedsiębiorstwa znalazły się w sytuacji korzystniejszej od swoich konkurentów.
Fakty przedstawione w dokumentacji świadczą o tym, że instytucje kontrolowane przez państwo udzielają pożyczek oraz że posiadają udziały w przedsiębiorstwach prywatnych, jak udziały TIB w przedsiębiorstwie Kahla II, dlatego ich działalność należy jednoznacznie przypisać państwu.
W tym kontekście należy odwołać się do ekspertyzy jednego z doradców z dnia 29 listopada 1993 r., zgodnie z którą całą koncepcję restrukturyzacyjną przedsiębiorstwa Kahla należy postrzegać w świetle starań rządu regionalnego o zachowanie miejsc pracy w przedsiębiorstwie Kahla [21].
Ponieważ na rynku porcelany w Europie panuje duża konkurencja oraz przerost mocy produkcyjnych, korzyści finansowe stawiające jedno przedsiębiorstwo w korzystniejszej sytuacji niż jego konkurentów grożą zakłóceniem konkurencji i naruszają wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(92) W decyzji o rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja doszła do wniosku, że środki nr 2, 3 i 9 nie stanowią pomocy na rzecz przedsiębiorstwa Kahla I. Pozostałe środki udzielone przez Niemcy uznaje się nadal za pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Niemcy nie zaprzeczyły powyższej opinii, która zostanie utrzymana.
(93) Niemcy nie zmieniły stanowiska w sprawie przedsiębiorstwa Kahla II, zgodnie z którym jest to nowe przedsiębiorstwo, które nie gwarantuje kontynuacji działalności Kahla I i nigdy nie było w trudnej sytuacji.
Zatem w momencie przyznawania wsparcia finansowego urzędy publiczne postępowały jak przedsiębiorca rynkowy.
Komisja zbada najpierw, czy instytucje publiczne, który przyznały wsparcie finansowe przedsiębiorstwu Kahla II, postępowały jak przedsiębiorca rynkowy.
Ponadto Komisja zbada, czy przedmiotowe przedsiębiorstwo było w trudnej sytuacji.
Przedsiębiorca rynkowy
(94) Niemcy przedstawiły dwie ekspertyzy sporządzone przez doradców w celu uzasadnienia swojej tezy, że instytucje publiczne, od których przedsiębiorstwo Kahla II otrzymało wsparcie finansowe, działały zgodnie z zasadą inwestora rynkowego.
(95) Pierwsza ekspertyza z dnia 29 listopada 1993 r. (patrz pkt 91), uwzględniając starania rządu kraju związkowego o zachowanie miejsc pracy w Kahla, zawiera propozycję planu restrukturyzacyjnego tej spółki przejściowej (Auffanggesellschaft) [22].
Restrukturyzacja miała przypadać na lata od 1994 r. do 1997 r., a łączne koszty miały wynosić 18,779 mln DEM.
W 1996 r. planowano przekroczyć próg zysku, osiągając wynik dodatni w wysokości 0,101 mln DEM.
(96) Drugą ekspertyzę sporządzono w dniu 11 stycznia 1994 r. dla TIB przed przejęciem przez TIB 49 % udziałów w przedsiębiorstwie.
Ekspertyza wyjaśnia, że TIB miało na celu zachowanie i stworzenie miejsc pracy w Turyngii [23].
W raporcie tym podkreśla się, że odzyskanie rentowności możliwe było wyłącznie poprzez restrukturyzację przy wsparciu instytucji publicznych.
W 1996 r. planowano przekroczyć próg zysku, osiągając wynik dodatni w wysokości 1,394 mln DEM.
Ponadto w ekspertyzie stwierdzono, że wsparcie publiczne na rzecz przedsiębiorstwa Kahla II było powiązane z dużym ryzykiem i że wykluczono jakąkolwiek możliwość zwrotu pomocy finansowej przez przedsiębiorstwo przed 1998 r.
(97) Uwzględniając powyższe ekspertyzy, Komisja doszła do wniosku, że instytucje państwowe, szczególnie TIB, nie działały zgodnie z zasadą inwestora rynkowego w momencie przyznawania pomocy finansowej przedsiębiorstwu Kahla II.
Powyższe ekspertyzy stanowią jednoznaczny dowód na to, że celem rządu kraju związkowego oraz jego instytucji finansowych było zachowanie miejsc pracy.
Nie jest to główny cel przedsiębiorcy rynkowego.
W ekspertyzach przewidywano straty przez okres co najmniej dwóch lat i nie przeanalizowano żadnej możliwości świadczenia zwrotnego za wsparcie państwa, co zapewne musiałoby mieć miejsce w przypadku każdego przedsiębiorstwa rynkowego.
(98) Komisja utrzymuje swoje stanowisko szczególnie w stosunku do udziału TIB, że jest on niezgodny z zasadą inwestora rynkowego i stanowi pomoc państwa.
Powyższego wniosku nie zmienia w żaden sposób fakt, że TIB sprzedało swój udział pięć lat później na rzecz właściciela większościowego pana G. Raithel i jego syna, i to za cenę wyższą, niż zapłacona w 1994 roku.
Zachowanie TIB należy ocenić z wcześniejszej perspektywy, uwzględniając potencjalne ryzyko oraz oczekiwane przychody.
Zgodnie z wówczas dostępnymi ekspertyzami ryzyko było wysokie [24], nie podjęto jednak żadnych działań, aby mu zapobiec.
Nie przeprowadzono także żadnej analizy przyszłych przychodów.
Zysk faktycznie osiągnięty przez TIB należy zatem uznać za znikomy.
(99) Wbrew stanowisku Niemiec warunków udziału TIB nie można porównać z warunkami inwestora prywatnego, pana Raithela.
Pan Raithel zainwestował w przedsiębiorstwo rzekomo 2,055 mln DEM.
Jednakże tylko 0,055 mln DEM pochodziło z jego prywatnych środków.
Pozostałe 2 mln DEM stanowiły środki państwowe w formie 2 pożyczek udzielonych panu Raithelowi (środki nr 16 i 17).
Ponadto jedna z nich (środek nr 16) była objęta gwarancją federalną dla banku Deutsche Ausgleichsbank, który udzielił tej pożyczki, druga natomiast (środek nr 17) zabezpieczona długiem gruntowym pierwszej kategorii na nieruchomości gruntowej przedsiębiorstwa Kahla II [25].
TIB udostępniło przedsiębiorstwu 1,975 mln DEM ze środków własnych w formie udziału.
Kwota ta stanowiła kapitał własny, który w przypadku upadłości zaspokajany byłby w ramach kolejnych kategorii.
Ryzyko przejęte przez TIB jest zatem zdecydowanie wyższe niż ryzyko prywatnego inwestora.
Zgodnie z pkt 111 pan G. Raithel, w przeciwieństwie do TIB, posiadał ponadto prawo do odstąpienia od umowy, jeśli TIB nie wniosłoby swojego udziału i/lub nie zostałyby wniesione inne środki.
Udział TIB nie jest zgodny z zasadą inwestora rynkowego.
(100) Jeśli chodzi o pozostałe środki przyjęte przez Niemcy, to biorąc pod uwagę szczególną sytuację przedsiębiorstwa oraz fakt, że działa ono na rynku cechującym się przerostem mocy produkcyjnych, inwestor rynkowy udzieliłby wsparcia finansowego wyłącznie wtedy, gdyby miałoby ono odpowiednie odzwierciedlenie w warunkach udzielenia wsparcia.
(101) Komisja zbada w pierwszym rzędzie kredyty przyznane przez TIB oraz przez banki państwowe.
Zostały one zestawione w tabeli nr 10.
Tabela nr 10
środek _BAR_ kwota (DEM) _BAR_ stopa procentowa _BAR_ referencyjna stopa procentowa _BAR_ zabezpieczenia _BAR_
12 _BAR_ 6 mln _BAR_ 12 % [26] _BAR_ 6,62 % _BAR_ — _BAR_
16 _BAR_ 0,2 mln _BAR_ 0 %-5 % [27] _BAR_ 6,62 % _BAR_ gwarancja federalna _BAR_
17 _BAR_ 1,8 mln _BAR_ 5,5 % _BAR_ 6,62 % _BAR_ dług gruntowy pierwszej kategorii w wysokości 1,8 mln DEM na nieruchomości gruntowej; posiłkowo dług gruntowy w wysokości 20 mln DEM na nieruchomości gruntowej _BAR_
18 _BAR_ 2 mln _BAR_ 6,5 % _BAR_ 8,28 % _BAR_ dług gruntowy drugiej kategorii w wysokości 1,8 mln DEM na nieruchomości gruntowej, dług gruntowy drugiej i trzeciej kategorii w wysokości 20 mln DEM, cesja maszyn i praw w stosunku do osób trzecich, cesja stanów magazynowych, cesja należności od klientów, poręczenie kraju związkowego Turyngii na 90 % _BAR_
19 _BAR_ 1 mln _BAR_ 6,75 % _BAR_ 8,28 % _BAR_ jak środek nr 18 _BAR_
20 _BAR_ 1,73 mln _BAR_ 6,65 % _BAR_ 8,28 % _BAR_ jak środek nr 18 _BAR_
21 _BAR_ 3,45 mln _BAR_ 6,65 % _BAR_ 8,28 % _BAR_ jak środek nr 18 _BAR_
22 _BAR_ 2 mln _BAR_ 5 % _BAR_ 7,33 % _BAR_ jak środek nr 18 _BAR_
(102) Informacje zawarte w tabeli nr 10 potwierdzają, że banki państwowe nie działały zgodnie z zasadą inwestora rynkowego.
Szczególnie w przypadku pożyczki TIB z prawem do udziału w zysku stwierdzono, że uzgodnione oprocentowanie wynosiło 12 %, lecz wysokość odsetek ograniczono do 50 % zysku netto roku obrotowego.
W ekspertyzach podkreślono już, że przedsiębiorstwo Kahla II przynajmniej w trakcie pierwszych dwóch lat nie będzie wypracowywać zysku.
Tak też się stało.
Nie uzgodniono wyższego oprocentowania, aby zrekompensować lata, w których spłata odsetek była mało prawdopodobna.
TIB świadomie przyznało pożyczkę z prawem do udziału w zysku, która nie wiązała się z żadnymi dodatkowymi prawami głosu, nie żądając jakichkolwiek zabezpieczeń, a której oprocentowanie wynosiło 0 % przez co najmniej dwa lata.
Nie uzgodniono premii za ryzyko rekompensującej podejmowane ryzyko, które przewidywała ekspertyza, na podstawie której udzielono pożyczki z prawem do udziału w zysku (oraz udziału).
Wszystkie pozostałe udzielone pożyczki, zgodnie z informacjami przedstawionymi w tabeli, miały niższe oprocentowanie niż stopa referencyjna.
Zabezpieczenia, jeśli były ustanawiane, pochodziły od urzędów albo dla zabezpieczenia wszystkich pożyczek udostępniano te same aktywa.
Powyższych aktywów nie wyceniono niezależnie, ich rzeczywista wartość jest zatem wątpliwa.
Należy ponadto przypomnieć, że powyższe aktywa sfinansowano dzięki publicznemu wsparciu finansowemu.
(103) Umowa poręczenia przewidywała, że pan G. Raithel przedstawi poręczenie niższej kategorii na kwotę 0,7 mln DEM, chyba że można będzie udokumentować, iż poręczył on osobiście za pożyczkę na tworzenie kapitału własnego (środek nr 16).
Umowa pożyczki dotycząca środka nr 16 świadczy o tym, że nie udzielono żadnego poręczenia osobistego, lecz gwarancji federalnej.
Nigdy nie powiadomiono Komisji o udzieleniu powyższego poręczenia w wysokości 0,7 mln DEM.
Według informacji dostępnych Komisji pożyczka została zabezpieczona gwarancją federalną, a nie osobistą.
Nawet gdyby udzielono poręczenia osobistego, miałoby ono kolejną kategorię po wszystkich innych zabezpieczeniach oraz pokrywałoby tylko dużo mniejszą część prawdopodobnie wysokiego ryzyka nieściągalności wierzytelności.
Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja może wyłącznie dojść do wniosku, iż banki oraz instytucje państwowe nie działały zgodnie z zasadą inwestora rynkowego.
Ponadto Niemcy same określają pożyczki wymienione w środkach nr 16-22 jako pomoc państwa [28], nawet jeśli uznają ją za pomoc istniejącą.
Komisja, podobnie jak Niemcy, stoi na stanowisku, że jest to pomoc.
Możliwość uznania jej za pomoc istniejącą zostanie sprawdzona w kolejnych punktach.
(104) Jeżeli chodzi o dotacje (środki nr 15, 24-29, 31-32), to zdaniem Komisji żaden przedsiębiorca rynkowy nie przyznałby bezzwrotnych dotacji.
Niemcy nie zaprzeczyły temu stanowisku.
Niemcy przyznają ostatecznie same, że poręczenie kraju związkowego w wysokości 90 % stanowi pomoc państwa.
Biorąc pod uwagę ryzyko związane z poręczeniem oraz brak odpowiedniej marży za ryzyko, Komisja w pełni podziela to twierdzenie.
Nie ma potrzeby dalszego badania tej kwestii.
Zdaniem Niemiec pomocy w ramach zasady de minimis obejmuje wspomniane poręczenia.
Ten argument zostanie zbadany w części D oceny pomocy.
(105) Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja nie może dojść do wniosku, że banki państwowe udzieliły wsparcia przedsiębiorstwu Kahla II na warunkach porównywalnych ze stawianymi przedsiębiorcy rynkowemu.
Zatem wszystkie środki przyjęte przez Niemcy uważa się nadal za pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Przedsiębiorstwo zagrożone
(106) Przedsiębiorstwo Kahla II to spółka przejściowa (Auffanggesellschaft), czyli nowo założone przedsiębiorstwo, które przejęło aktywa przedsiębiorstwa, w stosunku do którego toczy się postępowanie egzekucyjne z całego majątku.
Pomimo tego, że powyższe rozwiązanie dotyczy nowo powstających przedsiębiorstw, zakładane w ten sposób spółki przejściowe,(przejmujące) tworzone przede wszystkim w Niemczech Wschodnich, można uznać za przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji.
Powodem tego jest fakt, że takie spółki (Mantelgesellschaften) przejmują aktywa przedsiębiorstwa, w stosunku do którego toczy się egzekucja z całego majątku, i kontynuują jego działalność, zwykle bez wcześniejszego przeprowadzenia jakiejkolwiek akceptowalnej restrukturyzacji.
Spółki przejmujące "dziedziczą" szereg problemów strukturalnych oraz wymagają głęboko idących zmian, aby móc działać w warunkach gospodarki rynkowej.
Zmiany te obejmują inwestycje związane z wymianą i modernizacją starych maszyn oraz urządzeń, zmiany struktury przedsiębiorstwa (tradycyjne wielkie konglomeraty, istniejące w gospodarce planowej), redukcję personelu (konglomeraty w Niemczech Wschodnich posiadały zwykle przerost siły roboczej), nową orientację na produkt, marketing itp.
Konieczna jest ponadto odbudowa zaufania klientów, dostawców i banków, ponieważ spółka przejmująca jest następcą przedsiębiorstwa, którego działalność zakończyła się fiaskiem.
W świetle powyższych spostrzeżeń nie można takiego przedsiębiorstwa porównać z innym nowo powstającym przedsiębiorstwem.
(107) Dostosowanie do warunków wolnorynkowych odbywa się zwykle w drodze restrukturyzacji, korzystającej w większości przypadków z pomocy państwa.
Biorąc pod uwagę szczególną sytuację nowych krajów związkowych, Komisja zaakceptowała elastyczny i szczodry plan umożliwiający spółkom przejmującym korzystanie z pomocy na restrukturyzację do końca 1999 r.
Powyższe rozwiązanie unormowano w przypisie nr 10 wytycznych w sprawie restrukturyzacji (1999) [29].
Z uwagi na szczególną sytuację, w jakiej znajdują się spółki przejściowe, stanowią one wyjątek od reguły, zgodnie z którą nowo powstającym przedsiębiorstwom nie przysługuje pomoc na ratowanie i restrukturyzację w myśl wytycznych w sprawie restrukturyzacji.
(108) W trakcie innego postępowania [30] Niemcy stwierdziły wyraźnie w pismach z dnia 5 marca oraz z dnia 6 maja 1999 r., że Kahla II jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji.
Dwa lata później, w piśmie z dnia 26 września 2001 r., Niemcy zaprzeczyły jednakże swoim wcześniejszym wypowiedziom i uznały, że Kahla II nigdy nie było przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji.
W związku z niniejszym postępowaniem Niemcy stoją na stanowisku, że przedsiębiorstwa Kahla II nie można uznać za przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji, gdyż nie zostały spełnione wszystkie warunki wymienione w wytycznych w sprawie restrukturyzacji.
(109) Komisja zauważa niniejszym, że wytyczne w sprawie restrukturyzacji nie zawierają precyzyjnej definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji, lecz wymieniają typowe symptomy.
W przypadku przedsiębiorstwa Kahla II spełniono ogólne kryterium określone w pkt 2.1 wytycznych w sprawie restrukturyzacji (1994), zgodnie z którym przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji to takie, które "ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy, ani środków obcych, nie jest w stanie powstrzymać strat."
Powyższe stwierdzono w ekspertyzach dostępnych w momencie powstania przedsiębiorstwa Kahla II oraz przyznania pomocy (moment właściwy dla oceny) [31]; uznają one, że Kahla II jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji oraz opisują restrukturyzację mającą na celu przywrócenie rentowności [32].
Patrząc z późniejszej perspektywy, jest to potwierdzone przez fakt, że zgodnie z dostępnymi informacjami przedsiębiorstwo nigdy nie pozyskało środków finansowych od banków bez pomocy państwa [33].
(110) W rzeczywistości niektóre czynniki przedstawione w wytycznych w sprawie restrukturyzacji nie dotyczą spółek przejściowych, ponieważ są to spółki nowo utworzone, których wcześniejszej działalności nie da się zbadać.
Stąd w momencie ich powstania nie posiadają one takich problemów, jak spadek rentowności, wzrost strat, spadające obroty, wzrost stanów magazynowych, spadek przepływów pieniężnych, zwiększające się obciążenie odsetkami itp.
Komisja zwraca niniejszym uwagę na fakt, że spółki przejściowe/przejmujące (Auffangesellschaften) stanowią wyjątek od reguły, zgodnie z którą nowo powstających przedsiębiorstw nie można uznać za przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji, a więc nie można także udzielić im pomocy na restrukturyzację.
(111) Z drugiej strony do spółek przejściowych można faktycznie odnieść inne czynniki, szczególnie niską wartość księgową netto.
W przypadku przedsiębiorstwa Kahla II Komisja zwraca uwagę na fakt, że jest ono następcą przedsiębiorstwa, w stosunku do którego toczy się egzekucja z całego majątku i stąd straciło zapewne zaufanie wielu klientów, dostawców i banków.
W związku z tym nawet nabycie aktywów uzależnione było od pomocy państwa.
Umowa sprzedaży składników majątkowych przedsiębiorstwa Kahla I przewidywała, że nowy inwestor, pan G. Raithel, ma prawo do odstąpienia od umowy, jeśli nie zostanie zapewnione finansowanie obejmujące najróżniejsze środki pomocy państwa (takie jak udział TIB oraz pożyczki państwowe) [34].
Przedsiębiorstwo Kahla II przejęło ponadto aktywa przedsiębiorstwa Kahla I, które nigdy nie podjęło się skutecznej restrukturyzacji i zmuszone było z tego powodu zgłosić wniosek o przeprowadzenie egzekucji z całego majątku.
Patrząc z późniejszej perspektywy, jest oczywiste, że problemy strukturalne przeniesiono na nowe przedsiębiorstwo, gdyż Kahla II bez pomocy państwa nie pozyskało żadnych środków finansowych ze źródeł prywatnych.
(112) Innym czynnikiem jest zbyt duża liczba pracowników.
Z racji tego, że pomoc państwa udzielana spółkom przejściowym wiąże się zwykle z zachowaniem miejsc pracy, oznacza ona przez pewien czas dodatkowe obciążenie w postaci konieczności zapewnienia miejsc pracy.
Zgodnie z ekspertyzami wymienionymi w pkt 91 głównym celem rządu kraju związkowego było zachowanie miejsc pracy.
Przedsiębiorstwo Kahla II zredukowało liczbę zatrudnionych w kolejnych latach.
Można zatem wyciągnąć wniosek, iż początkowo ich liczba była zbyt wysoka.
(113) Ponieważ spółki przejściowe zmuszone są do przeprowadzania restrukturyzacji, aby móc działać w warunkach gospodarki rynkowej, w pierwszych latach wykazują one straty, przepływy pieniężne nie wzrastają, a konieczne inwestycje wiążą się z wysokim obciążeniem długami i odsetkami.
Dotyczyło to także przedsiębiorstwa Kahla II.
Niemcy wprawdzie nigdy nie określiły procesu, do którego doszło w Kahla II, mianem restrukturyzacji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji, Komisja stwierdziła jednakże, że w obu ekspertyzach z listopada 1993 r. i ze stycznia 1994 r. proponowano przeprowadzenie restrukturyzacji koniecznej dla odzyskania rentowności przez przedsiębiorstwo.
Ekspertyza Projekt Management Eschbach (PME), którą Niemcy przedłożyły w związku z innym postępowaniem [35], określa Kahla II jako przedsiębiorstwo znajdujące się obecnie w fazie restrukturyzacji, która nie zostanie zakończona przed 1996 r. [36].
Komisja doszła do wniosku, że taki proces nie jest typowy dla "zdrowego" przedsiębiorstwa.
(114) Niemcy stoją ponadto na stanowisku, że straty, które odnotowano w pierwszych latach w przedsiębiorstwie Kahla II, wynikają tylko z zastosowania specjalnych odpisów amortyzacyjnych (środek nr 33).
Komisja uważa jednak, że w związku z zastosowaniem specjalnych odpisów amortyzacyjnych straty prawdopodobnie były wyższe, ale bez wsparcia ze strony państwa przedsiębiorstwo zanotowałoby zapewne dużo wyższe straty i prawdopodobnie zniknełoby z rynku.
Stwierdza się, że, przedstawione przez Niemcy ekspertyzy z lat 1993 i 1994 przypisują pomocy państwa decydujące znaczenie dla istnienia przedsiębiorstwa i odzyskania rentowności.
(115) Aby uzasadnić tezę, że Kahla II nigdy nie było przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji, Niemcy przedłożyły ekspertyzę sporządzoną w dniu 21 stycznia 2002 r. przez doradcę.
Tabela nr 11
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
Obroty (mln DEM) _BAR_ 23,19 _BAR_ 28,95 _BAR_ 31,46 _BAR_ 39,10 _BAR_ 34,34 _BAR_ 35,81 _BAR_ 41,60 _BAR_
Wynik na działalności operacyjnej przed opodatkowaniem (mln DEM) _BAR_ […] [37] _BAR_
Przepływy pieniężne (mln DEM) _BAR_ […] _BAR_
Stany magazynowe _BAR_ […] _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych % _BAR_ […] _BAR_
Kapitał własny % _BAR_ […] _BAR_
Kapitał obcy % _BAR_ […] _BAR_
(116) Komisja stwierdza, że tabela nr 11 przedstawia ocenę ex-post historii przedsiębiorstwa.
Pomocnym jest stwierdzenie, że najważniejsze prognozy z ekspertyz dostępnych w 1994 roku sprawdziły się: przewidywały one straty przynajmniej w ciągu pierwszych dwóch lat.
Komisja zmuszona jest jednakże do dokonania oceny ex-ante, a więc ustalić, czy od 1994 roku Niemcy wypełniały swoje zobowiązania wynikające z Traktatu WE i zgłosiły pomoc.
Gdyby Niemcy wypełniły swoje zobowiązania, Komisja sporządziłaby ocenę na podstawie ekspertyz dostępnych w tamtym czasie.
Jak to zostało to już powiedziane w pkt 95, 96 i 113, powyższe ekspertyzy opierają się na założeniu, że przedsiębiorstwo zmuszone było do przywrócenia rentowności i dochodzą do wniosku, że pomoc państwa była decydująca dla realizacji powyższego celu.
Na podstawie powyższych ekspertyz Komisja uznałaby, zgodnie z dotychczasową stałą praktyką, przedsiębiorstwo Kahla II (spółkę przejściową - Auffangesellschaft) za znajdujące się w trudnej sytuacji.
Powyższego wniosku nie można zmienić ex-post w związku z tym, że trudności te przezwyciężono szybciej dzięki przyznaniu znacznej pomocy.
(117) Podsumowując, na podstawie ekspertyz dostępnych w przedmiotowym momencie Komisja doszła do wniosku, że przedsiębiorstwo Kahla II nie było w stanie odzyskać rentowności dzięki własnym środkom lub środkom finansowym pozyskanym na warunkach rynkowych.
Komisja zauważa szczególnie, że Niemcy potwierdziły ten fakt już w 1999 r.
Przy czym przedsiębiorstwo prawdopodobnie zniknełoby z rynku bez pomocy państwa.
Nie ma znaczenia fakt, że nie wszystkie poszczególne czynniki wymienione w wytycznych w sprawie restrukturyzacji mają zastosowanie do przedsiębiorstwa Kahla II: powyższe wytyczne zawierają niepełną listę typowych symptomów, nie jest to pełna i kumulatywna lista kryteriów.
(118) Komisja podtrzymuje zatem swoją opinię, zgodnie z którą przedsiębiorstwo Kahla II znajdowało się w trudnej sytuacji w latach od 1994 r. do 1996 r. aż do momentu uzyskania nieznacznego wyniku dodatniego i wzrostu udziału kapitału własnego, co prawdopodobnie miało miejsce dzięki przyznanej pomocy.
Komisja uważa, że brak prywatnego finansowania bez pomocy państwa oraz dostępne informacje uzasadniają takie stanowisko.
C. Pomoc rzekomo objęta zatwierdzonymi programami pomocy
(119) Część środków pomocy na rzecz Kahla I i Kahla II przyznano rzekomo na podstawie zatwierdzonych programów pomocy.
Ponieważ Komisja wyrażała poważne wątpliwości, czy powyższe środki pomocy są zgodne z programami pomocy, według których zostały rzekomo przyznane zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [38] Komisja zwróciła się do Niemiec z zapytaniem o dostarczenie jej wszystkich dokumentów, danych i informacji koniecznych do dokonania oceny.
Jeśli dostarczone przez Niemcy informacje okażą się niewystarczające do wyciągnięcia wniosku, że powyższe środki objęte są odpowiednim programem, Komisja jest upoważniona do podjęcia decyzji na podstawie dostępnych informacji.
(120) Po rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja doszła do wniosku, że środki nr 1, 4, 5, 6, 7 i 10 na rzecz Kahla I stanowią pomoc istniejącą, której nie trzeba ponownie poddawać ocenie.
Komisja podkreśla swoje stanowisko, że środka nr 8 nie przyznano w ramach zatwierdzonego programu pomocy i należy poddać go ocenie jako pomoc ad hoc.
(121) W sprawie przedsiębiorstwa Kahla II Komisja doszła do wniosku po rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego, że środki nr 28 i 29 na rzecz Kahla II stanowią pomoc istniejącą, której Komisja nie będzie ponownie oceniać.
Komisja potwierdza swoje stanowisko, że środków nr 11, 12 i 20 nie przyznano w ramach programu zatwierdzonego przez Komisję.
Jeśli natomiast chodzi o pozostałe środki rzekomo przyznane zgodnie z zatwierdzonym programem pomocy, Komisja częściowo sprawdzi oceny wstępne dokonane w momencie wszczęcia i rozszerzenia formalnego postępowania wyjaśniającego.
(122) Środki 13, 14, 23 i 30: poręczenia państwowe w wysokości 90 % opierają się na programie pomocy, którego nigdy nie zgłoszono Komisji.
Program pomocy zarejestrowano pod numerem NN 46/97 i Komisja nigdy go nie zatwierdziła.
Jak stwierdzono w trakcie rozszerzenia formalnego postępowania wyjaśniającego, powyższe poręczenia należy uznać za pomoc ad hoc.
W decyzji w sprawie Wytycznych dotyczących poręczeń kraju związkowego Turyngii [39] Komisja uwzględniła zobowiązanie się Turyngii do zaprzestania stosowania tego niezgłoszonego programu pomocy.
(123) W kwestii elementu pomocy zawartego we wspomnianych poręczeniach Niemcy twierdzą, że zgodnie z porozumieniem zawartym między Niemcami i Komisją element pomocy poręczenia wynosił 0,5 % kwoty gwarantowanej poręczeniem.
Komisja stwierdza jednak, że porozumienie dotyczyło poręczeń państwowych w wysokości 80 % zgodnych z zatwierdzonymi programami pomocy.
Przedmiotowe poręczenia przewyższają wspomniany limit o 10 % i nie udzielono ich w ramach zatwierdzonego programu pomocy, lecz w ramach programu niezgłoszonego, na który Komisja nigdy nie wyraziła zgody.
Porozumienie nie obejmowało ponadto przedsiębiorstw w trudnej sytuacji.
Zatem wbrew informacjom Niemiec stopy w wysokości 0,5 % nie można zastosować do powyższych poręczeń.
(124) Odnośnie do poręczeń udzielonych w ramach środków nr 13, 14 i 23: Na mocy obwieszczenia Komisji w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy państwowej w formie gwarancji [40] obowiązuje następująca zasada: "W przypadkach, gdy w momencie udzielenia gwarancji istnieje znaczne prawdopodobieństwo niewywiązania się kredytobiorcy ze zobowiązań, np. ponieważ znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, wartość gwarancji może być równa kwocie efektywnie objętej tą gwarancją".
Zgodnie z pkt B oceny (pkt 106-118) przedsiębiorstwo Kahla II znajdowało się w trudnej sytuacji w momencie przyznania środków.
Oznacza to, że element pomocy w przypadku poręczeń, których udzielono do 1996 r., prawdopodobnie wynosi nawet 90 % odpowiednich kredytów.
(125) Odnośnie do środka nr 30 przyznanego w momencie, gdy przedsiębiorstwo już nie było w trudnej sytuacji, Niemcy stoją ponownie na stanowisku, że na podstawie porozumienia z Komisją wspomnianego w pkt 123 należy ustalić ekwiwalent pomocy w wysokości 0,5 %.
Komisja przypomina jednak, że porozumienie dotyczyło poręczeń państwowych w wysokości 80 %, których udzielono w ramach zatwierdzonego programu pomocy.
W niniejszym przypadku poręczenie przekroczyło granicę 80 % o 10 % i nie zostało udzielone w ramach zatwierdzonego programu pomocy.
Zatem nie można tutaj zastosować ekwiwalentu pomocy w wysokości 0,5 %.
W momencie udzielenia poręczenia kraj związkowy Turyngia zgodził się na uzależnienie poręczeń od decyzji Komisji w sprawie wytycznych poręczeniowych kraju związkowego Turyngia [41], zgodnie z którą dla poręczeń w wysokości 80 % udzielonych w ramach zatwierdzonego programu pomocy należy przyjąć element pomocy w wysokości od 0,5 % do 2 %.
Pomimo tego, że decyzja ta odnosi się do poręczeń w wysokości 80 %, których udzielono w ramach zatwierdzonego programu pomocy, zdaniem Komisji w tym przypadku analogicznie należy zastosować powyższą zasadę.
Uwzględniając jednak, że poręczenie pokrywa większą część zagrożeń nieodłącznie związanych z pożyczkami, co wyraża się w niskim oprocentowaniu ustalonym przez bank prywatny, Komisja zastosuje najwyższe dopuszczone w tym programie oprocentowanie dla poręczeń w wysokości 2 %.
(126) Podobnie Komisja uważa za właściwe zastosowanie elementu pomocy w wysokości 2 % w stosunku do poręczenia w wysokości 90 % zgodnie ze środkiem nr 13, i to od dnia 30 marca 1998 r., czyli od dnia przekształcenia pożyczek w pożyczkę rynkową zgodnie ze środkami nr 18-21.
Oprocentowanie pożyczki rynkowej wynosiło 5,90 %.
Przed przekształceniem pożyczek zgodnie ze środkami nr 18 – 21, ich oprocentowanie wynosiło 6,5 % i 6,75 %.
Pożyczki otrzymane ze środków państwowych przekształcono w pożyczkę prywatną dokładnie w tym momencie, w którym przedsiębiorstwo mogło uzyskać niższe oprocentowanie za pożyczkę prywatną na rynku niż zmuszone było płacić za pożyczki otrzymane ze środków państwowych.
Biorąc powyższe pod uwagę, podkreśla się, że przekształcenie możliwe było wyłącznie dzięki temu, że na nową pożyczkę udzielono poręczenia państwowego w wysokości 90 %.
(127) Zdaniem Niemiec powyższe poręczenia obejmuje zasada de minimis.
Zastosowanie tej zasady zostanie zbadane w części D oceny.
(128) Środek 15: Dotację w wysokości 2,5 mln DEM rzekomo przyznano w ramach zatwierdzonego programu pomocy [42].
W decyzji dotyczącej rozszerzenia formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja stwierdziła błędnie, że program ten odnosi się jedynie do MŚP.
Niemcy słusznie zwróciły uwagę, że również duże przedsiębiorstwa pod pewnymi warunkami objęto pomocą w ramach powyższego programu.
Jednakże z programu wyłączono wyraźnie przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji.
(129) Niedawno Komisja wydała negatywną decyzję w sprawie powyższego programu z powodu nadużycia polegającego na zastosowaniu tego programu między innymi do przedsiębiorstw w trudnej sytuacji [43].
W podjętej decyzji Komisja wyraźnie dała do zrozumienia, że Niemcy zaliczyły Kahla II do przedsiębiorstw w trudnej sytuacji, stosujących powyższy program wbrew zatwierdzonym przez Komisję postanowieniom szczególnym.
W decyzji dotyczącej wspomnianego programu Komisja stwierdziła, iż ta decyzja nie ma związku z decyzją w niniejszym przypadku, w którym bada się jej indywidualne zastosowanie.
W niniejszej decyzji Komisja stoi na stanowisku, że Kahla II była przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji w momencie przyznania pomocy.
Stąd podtrzymuje się stanowisko, że pomoc tą należy uznać za pomoc nową.
(130) Środek 16: Pożyczkę w wysokości 0,2 mln DEM przyznano rzekomo w ramach zatwierdzonego programu pomocy na tworzenie kapitału własnego (Eigenkapitalhilfeprogramm) [44].
Wspomniany program był przeznaczony wyłącznie dla MŚP.
Przedsiębiorstwo Kahla II zatrudniało wówczas ponad 250 pracowników i nie mogło być zaliczone do MŚP, zatem przyznana pomoc w oczywisty sposób nie jest zgodna z tym programem.
Niemcy zwróciły w ostatnim czasie uwagę na fakt, że pożyczki nie przyznano przedsiębiorstwu, lecz panu G. Raithel.
W zatwierdzeniu programu pomocy, w ramach którego przyznano pożyczkę, Komisja określiła, że warunkiem otrzymania wsparcia przez inwestorów jest wniesienie go do przedsiębiorstwa w formie kapitału.
Tak uczynił także pan G. Raithel.
Celem powyższej pożyczki było zatem wsparcie przedsiębiorstwa, chociaż przyznano ją bezpośrednio osobie prywatnej.
Pożyczkę należy więc uznać za nową pomoc na rzecz przedsiębiorstwa Kahla II.
(131) Środki 17, 18, 19 i 22: W trakcie kontroli Komisja doszła do wniosku, że spełniono warunki programu pomocy [45], zgodnie z którym przyznano pożyczkę.
Powyższe kredyty stanowią pomoc istniejącą, której Komisja nie musi ponownie oceniać.
(132) Środek 21: Tę pożyczkę przyznano rzekomo w ramach zatwierdzonego programu pomocy [46].
Przewidywał on jednakże pożyczkę w maksymalnej wysokości 2 mln DEM na rzecz przedsiębiorstw w nowych krajach związkowych.
Powyższa pożyczka przekracza tę granicę.
Komisja nie może zatem stwierdzić, że spełniono warunki przyznania pomocy.
Uwzględniając preferencyjne warunki odsetek, obniżoną wartość zabezpieczeń oraz udzielenie poręczenia w wysokości 90 % zabezpieczającego prawie całe ryzyko nieściągalności wierzytelności, Komisja uważa, że w momencie przyznania pożyczka prawdopodobnie stanowiła w całości pomoc na rzecz przedsiębiorstwa.
(133) Środki 24 i 25 przyznano w ramach zatwierdzonego programu pomocy w celu pokrycia inwestycji przedstawionych szczegółowo w tabeli nr 5.
Z informacji przekazanych przez Niemcy wynika ponadto, że część pomocy inwestycyjnej przyznanej w ramach specjalnych odpisów umorzeniowych (środek nr 33) również służyła do pokrycia powyższych inwestycji.
Niemcy udokumentowały, że wszystkie wspomniane środki były zgodne z programami pomocy, na podstawie których zostały rzekomo przyznane.
Środki nr 24, 25 i 33 stanowią zatem pomoc istniejącą, której Komisja nie musi ponownie oceniać.
(134) Środek 26: Dotacje na wsparcie zatrudnienia związane z inwestycjami na rzecz ochrony środowiska naturalnego, przyznane rzekomo w ramach zatwierdzonego programu pomocy, nie stanowią pomocy [47].
Jednakże zgodnie z informacjami zawartymi w decyzji o rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego program pomocy - odnośnie do elementów na rzecz ochrony środowiska - przeznaczony był na usunięcie zagrożeń dla środowiska naturalnego w przedsiębiorstwach państwowych.
Dotacje nie są zatem zgodne z zatwierdzonym programem, na podstawie którego zostały rzekomo przyznane.
W piśmie z dnia 29 lipca 1994 r. [48] Niemcy wyjaśniły Komisji, jak należy interpretować powyższy przepis.
Niemcy jednoznacznie stwierdziły, że takie środki można było wdrażać wyłącznie w gminach, miastach itp.
Przedsiębiorstwa zarządzane powierniczo również mogłyby być objęte powyższą pomocą przed ich prywatyzacją, ponieważ do tej chwili należy uznawać je za przedsiębiorstwa państwowe.
[49] Komisja stała na stanowisku, że te środki nie stanowiły pomocy, ponieważ nie przysparzały korzyści żadnemu przedsiębiorstwu [50].
(135) Przedsiębiorstwo Kahla II w momencie przyznania tych środków pomocy było przedsiębiorstwem prywatnym i w związku z tym nie przysługiwała mu ta pomoc.
Komisja przypomina ponadto, że część dotacji pochodziła od kraju związkowego Turyngii, podczas gdy odnośny program dawał uprawnienia do udzielania takich dotacji wyłącznie Federalnemu Urzędowi Pracy (Bundesanstalt für Arbeit).
Komisja nie może zatem stwierdzić, że te środki stanowią istniejącą pomoc [51].
(136) Po rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy zmieniły linię argumentacji i stwierdziły, że te środki nie przysporzyły korzyści przedsiębiorstwu.
Początkowo Niemcy stwierdziły, że środki przyznano na utylizację starych urządzeń, co miało rzekomo znaczenie dla ochrony środowiska naturalnego.
Komisja nie może jednak zgodzić się ze stanowiskiem, że utylizacja starych urządzeń nie stanowiła korzyści dla przedsiębiorstwa.
Takie prace siłą rzeczy doprowadziły do powiększenia dostępnej powierzchni i wzrostu wartości przedsiębiorstwa.
(137) Niemcy twierdziły niedawno, że środki przeznaczono na usunięcie zagrożeń dla środowiska naturalnego powstałych w lipcu 1990 r.
Zgodnie z praktyką Komisji takie środki nie stanowią pomocy.
Niemcy nie przedłożyły jednakże dowodu na istnienie jakichkolwiek zagrożeń, które powstały przed lipcem 1990 r.
Ponadto te zagrożenia zostały rzekomo usunięte przez przedsiębiorstwo Kahla I, które otrzymało pomoc już w 1991 roku (środek nr 2) w kwocie koniecznej do usunięcia zagrożeń.
Niemcy nigdy nie przedłożyły dowodu, że zagrożenia środowiska naturalnego nadal istniały w momencie sprzedaży aktywów Kahla I. Nawet jeśli tak faktycznie było, nabywca powinien był odpowiednio sprawdzić, czy składniki majątku są wolne od takich zagrożeń.
W przeciwnym razie nie dołożył on odpowiednich starań, niedopuszczalne więc jest późniejsze korzystanie z pomocy państwa na ten cel.
Jeśli przeprowadzono by odpowiednie badania, cena sprzedaży uwzględniałaby takie zagrożenia oraz konieczność odłożenia środków na ich usunięcie, i nie wysuwano by później roszczeń o wsparcie państwowe.
(138) Niemcy oświadczyły, że gdyby przedsiębiorstwo zdawało sobie z tego sprawę, że powyższe środki stanowią pomoc, prawdopodobnie nie przeprowadziłoby przedmiotowych prac lub zatrudniło do nich swoich czy też innych pracowników, lub mniejszą ich liczbę.
Niemcy twierdzą, że fakt, iż Komisja nie zakwalifikowała tego programu jako pomoc i nie zatwierdzała go, był wystarczającym powodem do uzasadnionego oczekiwania, że środki nie stanowiły pomocy.
Komisja nie może przyjąć powyższego argumentu, ponieważ program pomocy zatwierdzono na podstawie zgłoszenia oraz przekazanych przez Niemcy informacji dodatkowych.
Stąd Niemcy nie mogą świadomie podejmować czynności sprzecznych ze zgłoszeniem oraz dochodzić praw na podstawie naruszeń legalnych oczekiwań.
Beneficjent również nie może opierać się na takich oczekiwaniach, skoro w niemieckim programie pomocy jednoznacznie przewidziano, że powyższych środków nie można wdrożyć na korzyść pojedynczego przedsiębiorstwa oraz że tylko Federalny Urząd Pracy jest uprawniony do udzielenia powyższych dotacji, a w niniejszym przypadku część pomocy przyznał kraj związkowy Turyngia.
(139) Podsumowując, Niemcy podniosły argument, że dotacje stanowią ogólny środek, z którego mogą korzystać bez ograniczeń wszystkie przedsiębiorstwa w Niemczech.
Komisja stwierdziła jednak, że takie twierdzenie przeczy wszystkim wcześniej przedłożonym informacjom.
Na podstawie przepisów ustawy niemieckiej (§ 249h AFG) oraz wszystkich informacji przekazanych Komisji, które umożliwiły Komisji podjęcie decyzji o niezakwalifikowaniu programu jako pomoc i niezatwierdzaniu go, wynika jednoznacznie, że nie wszystkie przedsiębiorstwa mogą korzystać z tych środków.
Przeciwnie, ustawa niemiecka oraz wszystkie informacje przekazane przez Niemcy, które powinny umożliwić Komisji przeprowadzenie oceny, dotyczą osób prawnych prawa publicznego i wyraźnie wyłączają możliwość przyznania środków na rzecz poszczególnych przedsiębiorstw.
Powyższe postanowienie zawiera jednoznaczny selektywne elementy, które nie pozwalają na uznanie środka pomocy za środek ogólny.
(140) Środek 27: Dotacje na różne cele przyznane w latach 1995 i 1996.
Ponieważ nie podano podstawy prawnej pomocy, Komisja wstępnie uznała dotacje za nową pomoc.
Niemcy twierdziły następnie, że dotacje na badania i rozwój w wysokości 0,318 mln DEM przyznano w ramach zatwierdzonego programu pomocy [52].
W świetle dostępnych informacji pomoc jest zgodna z powyższym programem pomocy i stanowi pomoc istniejącą, która nie podlega ponownej ocenie.
(141) W sprawie dotacji na rzecz integracji pracowników w wysokości 0,021 mln DEM, Niemcy stoją na stanowisku, że nie stanowią one pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, ponieważ zostały przyznane wyłącznie na wsparcie zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Komisja stwierdza jednak, że pomocy nie stanowią tylko takie środki, które zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy na wsparcie zatrudnienia [53] (wytyczne w sprawie zatrudnienia) na podstawie kryteriów obiektywnych dotyczą pojedynczych osób i nie sprzyjają określonym przedsiębiorstwom czy gałęziom produkcji. Niemcy nie przedłożyły stosownych dokumentów pomimo wystosowania zapytania dotyczącego w sposób szczególny tej kwestii. Na podstawie dostarczonych informacji Komisja doszła do wniosku, że powyższe środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(142) Do pozostałych dotacji na udział w targach w wysokości 0,122 mln DEM oraz na reklamę w wysokości 0,030 mln DEM ma rzekomo zastosowanie zasada de minimis.
Ich zgodność z zasadą de minimis zostanie niniejszym zbadana.
(143) Środki 28 i 29: Zgodnie z informacjami przedstawionymi w decyzji o rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego środki uznano za pomoc istniejącą na podstawie dostępnych informacji.
Ponadto z informacji dostarczonych przez Niemcy wynika, że część pomocy inwestycyjnej przyznanej w ramach specjalnych odpisów amortyzacyjnych (środek nr 33) służyła także na pokrycie tych inwestycji.
Niemcy udokumentowały, że wszystkie powyższe środki są zgodne z programami pomocy, na podstawie których zostały przyznane.
Stanowią zatem pomoc istniejącą, która nie podlega ponownej ocenie przez Komisję.
(144) Środek 31: Kolejne dotacje na wsparcie zatrudnienia przyznane zgodnie z zatwierdzonym programem pomocy [54].
Na podstawie informacji przekazanych przez Niemcy Komisja stoi na stanowisku, że powyższe dotacje są zgodne z programem, na podstawie którego zostały przyznane.
Stanowią zatem pomoc istniejącą, która nie podlega ponownej ocenie przez Komisję.
(145) Środek 32: Dotacje na różne cele.
Nie przedstawiono podstawy prawnej, dlatego Komisja tymczasowo uznała dotacje za nową pomoc.
Niemcy twierdzą jednak, iż dotacje na badania i rozwój w wysokości 0,009 mln DEM przyznano w ramach zatwierdzonego programu pomocy [55].
Program ten przeznaczony jest wyłącznie dla MŚP.
Zgodnie z dostępnymi informacjami przedsiębiorstwo Kahla II między 1997 a 1999 rokiem nie spełniało warunków MŚP, przede wszystkim dlatego, że zatrudniało więcej niż 250 osób, nawet po odliczeniu uczniów.
Z oczywistych względów pomoc nie spełnia kryteriów programu pomocy, zgodnie z którym została rzekomo przyznana, i należy ją uznać za pomoc nową.
(146) Odnośnie do dotacji na rzecz integracji pracowników Niemcy oświadczyły ponownie, że nie stanowią one pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, ponieważ zostały przeznaczone na wsparcie zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Tak jak w przypadku dotacji wymienionych w ramach środka nr 27, również tutaj Niemcy nie przedłożyły żadnej dokumentacji, pomimo wystosowania zapytania w sposób szczególny dotyczącego tej kwestii. Zgodnie z danymi ze sprawozdań finansowych przedsiębiorstwa [56] dotacje na integrację pracowników wyniosły 0,119 mln DEM w latach 1997 i 1998 i obejmowały nieznaną część dotacji ujętych w sprawozdaniu finansowym za 1999 r. na udział w targach i szkoleniach w wysokości 0,121 mln DEM w 1999 r. Na podstawie dostępnych informacji Komisja stwierdziła zatem, że powyższe środki stanowią pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(147) Zasada de minimis obejmuje rzekomo pozostałe dotacje na udział w targach oraz na reklamę w wysokości 0,103 mln DEM na lata 1997 oraz 1998, a także nieznaną część dotacji wymienionych w sprawozdaniu finansowym za 1999 rok na udział w targach oraz szkoleniach w wysokości 0,121 mln DEM na 1999 rok.
W części D oceny sprawdzono, czy są one zgodne z zasadą de minimis.
(148) W świetle powyższych uwag środki nr 17, 18, 19, 22, 24, 25, część środka nr 27, środki nr 28, 29, 31 oraz środek nr 33 stanowią pomoc istniejącą, która nie podlega ponownej ocenie przez Komisję.
D. Rzekome środki de-minimis
(149) Środki nr 13, 14, 23, częściowo środek nr 27, środek nr 30 oraz częściowo środek 32 rzekomo objęte są zasadą de minimis [57].
Zgodnie z tą zasadą maksymalna łączna kwota pomocy de minimis wynosi 100000 EUR w ciągu trzech lat od momentu udzielenia pierwszej pomocy zgodnie z zasadą de minimis.
Kwota ta obejmuje wszystkie rodzaje pomocy publicznej, których udzielono w ramach pomocy de minimis oraz nie obejmuje innej pomocy otrzymanej przez beneficjenta na podstawie programów zatwierdzonych przez Komisję.
Przedmiotowe okresy to: od 25 marca 1994 r. do 25 marca 1997 r. oraz od 25 marca 1997 r. do 25 marca 2000 r.
(150) W pierwszym okresie od 1994 r. do 1997 r. zasada de minimis rzekomo obejmuje środki nr 13, 14, 23 oraz część środka nr 27.
(151) Chociaż część dotacji przyznanych w ramach środka 27 rzekomo obejmuje zasada de minimis, a mianowicie dotacje na udział w targach w wysokości 122000 DEM oraz dotacje na reklamę w wysokości 30000 DEM, razem 152000 DEM (77716 EUR), powyższą kwotę należy zsumować z ekwiwalentem pomocowym poręczeń udzielonych w ramach środków nr 13, 14 i 23.
Zgodnie z pkt 124 wartość poręczenia może być równa kwocie, którą skutecznie gwarantuje poręczenie [58].
Co oznacza, że element pomocy poręczeń w momencie przyznania wynosi prawdopodobnie 90 % kredytów, zatem zdecydowanie wychodzi poza zasadę de minimis.
Nie można więc zaakceptować, że wszystkie te środki obejmuje zasada de minimis.
(152) W okresie od 1997 r. do 2000 r. zasada de minimis obejmuje rzekomo poręczenie ze środka nr 30 oraz część środka nr 32.
(153) Odnośnie do poręczenia udzielonego w ramach środka nr 30 element pomocy można ustalić w wysokości 41760 DEM, jeśli zgodnie z pkt 125 przyjmiemy ekwiwalent pomocy w wysokości 2 %.
Część środka nr 32, objęta rzekomo zasadą de minimis, dotyczy dotacji na udział w targach w wysokości 294000 DEM oraz dotacji na obniżenie kosztów w wysokości 114000 DEM.
Ponadto należy doliczyć nową wartość poręczenia w ramach środka nr 13 od momentu, od którego gwarantowało ono pożyczki rynkowe.
Zgodnie z pkt 47 pożyczki opiewały łącznie na sumę 7,329 mln DEM.
Jeśli także w tym przypadku do kwoty poręczonych pożyczek zastosujemy ekwiwalent pomocowy w wysokości 2 %, element pomocy wyniesie 131922 DEM.
Zatem środki z lat 1997-1999 rzekomo objęte zasadą de minimis wynoszą łącznie 581682 DEM.
Kwota ta przewyższa znacznie granicę według zasady de minimis.
(154) Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja nie może zaakceptować objęcia zasadą de minimis wszystkich wyżej wymienionych środków.
Stanowią one pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
E. Nowa pomoc
(155) Uwzględniając powyższe, środek nr 8 na rzecz Kahla I oraz środki nr 11, 12, 13, 14, 15, 16, 20, 21, 23, 26, 27, 30 i 32 na rzecz Kahla II stanowią nową pomoc.
Na podstawie dostępnych danych Komisja nie może stwierdzić, że zostały one przyznane zgodnie z zatwierdzonymi programami pomocy.
F. Zgodność ze wspólnym rynkiem
(156) Traktat WE przewiduje kilka wyjątków od ogólnej zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem. Wyjątki określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie mają zastosowania w niniejszym przypadku, ponieważ środki nie były pomocą o charakterze socjalnym przyznawaną indywidualnym konsumentom ani pomocą mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani pomocą przyznawaną gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec. Możliwości wyłączeń od zasady niezgodności ze wspólnym rynkiem określono w art. 87 ust. 3 lit. a) i lit. c) Traktatu WE. Art. 87 ust. 3 lit. a) umożliwia Komisji zatwierdzenie pomocy na rozwój gospodarczy określonych regionów. Art. 87 ust. 3 lit. c) przewiduje zatwierdzenie pomocy państwa na ułatwienie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. Komisja opublikowała różne wytyczne, w których dokładnie określono warunki, po spełnieniu których pomoc może zostać przyznana na podstawie powyższych postanowień.
Pomoc przyznana do końca 1996 roku
(157) Niemcy nie kwestionują, że pomoc na rzecz przedsiębiorstwa Kahla I należy ocenić w świetle wytycznych w sprawie restrukturyzacji (1994), chociaż przedsiębiorstwo ma siedzibę w regionie, w którym pomoc regionalną można przyznać zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE, ponieważ przeważającym celem pomocy nie jest pomoc regionalna, lecz przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji.
W tym miejscu Komisja zwraca uwagę, że ocenie podlega wyłącznie pomoc przyznana w ramach środka nr 8.
(158) Odnośnie do przedsiębiorstwa Kahla II Niemcy twierdzą, że celem środka uznanego za pomoc, która nie została przyznana w ramach zatwierdzonego programu pomocy lub nie jest objęta zasadą de minimis, było wsparcie regionu.
Komisja zwraca w tym miejscu uwagę na fakt, że pomoc ad hoc, która podlega ocenie, obejmuje środki nr 11, 12, 13, 14, 15, 16, 20, 21, 23, 26, 27, 30 i 32.
(159) Komisja stoi na stanowisku, że wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej [59] (wytyczne regionalne) nie znajdują zastosowania do oceny zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy przyznanej od 1994 r. do 1996 r.
W przypisie 10 powyższych wytycznych ustalono: "Pomoc ad hoc dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji może podlegać specyficznym zasadom i nie jest postrzegana jako typowa pomoc regionalna."
Wspomniane szczególne przepisy to wytyczne w sprawie restrukturyzacji.
(160) Komisja stwierdza, że wytyczne regionalne obowiązujące w momencie przyznania pomocy nie miały zastosowania.
Przepisy obowiązujące w momencie przyznania pomocy, które wymieniono w przypisie 2 wytycznych, określają jednoznacznie, że takiej pomocy nie można przyznać, jeśli oznaczałoby to naruszenie szczególnych przepisów dotyczących pomocy na rzecz przedsiębiorstw w trudnej sytuacji.
Zgodnie z wcześniejszą częścią B oceny (pkt 106-118) Komisja doszła do wniosku, że przedsiębiorstwo Kahla II do 1996 roku było przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji.
Pomocy ad hoc nie można zatem ocenić na podstawie tych przepisów.
Stanowisko to jest potwierdzone także rodzajem kosztów, które obejmuje pomoc.
Komisja zwraca uwagę na tabelę nr 5, zgodnie z którą 80 % wydatków wykorzystano na odnowienie parku maszynowego oraz na kapitał obrotowy, czyli na typowe wydatki restrukturyzacyjne, a nie w ramach projektu inwestycyjnego.
(161) Komisja nie może zatem stwierdzić, że całość pomocy ad hoc przyznanej do 1996 roku na rzecz Kahla II jest pomocą regionalną zgodną ze wspólnym rynkiem.
(162) Niemcy niedawno zwróciły uwagę na fakt, że pomoc w ramach środka nr 26 należy postrzegać jako pomoc na zatrudnienie.
Wytyczne w sprawie zatrudnienia [60] dotyczą pomocy na tworzenie nowych miejsc pracy.
Zgodnie z informacjami Niemiec dotacje przeznaczono na utylizację części urządzeń przedsiębiorstwa Kahla II.
Prace powyższe wykonały osoby bezrobotne, dzięki czemu zostały one tymczasowo zatrudnione.
Prace nie zakończyły się jednakże stałym zatrudnieniem.
Tej pomocy nie można więc zakwalifikować jako pomocy na tworzenie nowych miejsc pracy, ponieważ w przedsiębiorstwie przeprowadzono znaczną redukcję personelu (z 380 w 1994 r. do 327 w 1996 r.).
Ponadto wyjaśnienia Niemiec odnośnie do wykorzystania pomocy, mianowicie tymczasowe zatrudnienie bezrobotnych, potwierdzają jednoznacznie fakt, że w przedsiębiorstwie Kahla II nie zachowano miejsc pracy.
[Komisja stoi zatem na stanowisku, że środka nr 26 nie można zakwalifikować jako pomocy na zatrudnienie w świetle wytycznych w sprawie zatrudnienia.
To stanowisko potwierdza się także w przypadku pomocy przyznanej przed wejściem w życie wytycznych, jako że wytyczne w sprawie zatrudnienia jedynie kodyfikują istniejącą praktykę, a pomocy na zatrudnienie nie można zatwierdzić, jeśli nie utworzono ani nie zachowano miejsc pracy.]
(163) Ponieważ w momencie przyznania pomocy ad hoc przedsiębiorstwo było w trudnej sytuacji, należy niniejszym zbadać, czy pomoc przyznaną do 1996 r. na rzecz Kahla II oraz pomoc na rzecz Kahla I można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie wytycznych w sprawie restrukturyzacji.
Komisja stoi na stanowisku, że nie mają zastosowania żadne z pozostałych wytycznych wspólnotowych, na przykład Wytyczne dotyczące pomocy na wsparcie badań i rozwoju, ochrony środowiska naturalnego, małych i średnich przedsiębiorstw oraz edukacji.
Ponieważ wszystkie środki pomocy rozdysponowano przed wejściem w życie zmienionej wersji wytycznych w sprawie restrukturyzacji, zastosowanie mają wytyczne z dnia 23 grudnia 1994 r. [61].
Kolejno zostanie zbadane spełnienie najważniejszych warunków określonych w powyższych wytycznych.
(164) Pomoc na restrukturyzację z reguły stanowi połączenie pomocy operacyjnej na pokrycie strat, kosztów socjalnych, kapitału obrotowego itp. oraz inwestycji materialnych.
Powyższe można jednoznacznie sprawdzić przy pomocy przeznaczenia celowego środków pomocy na rzecz Kahla I oraz środków, które do 1996 r. przyznano na rzecz Kahla II [62].
(165) Jeśli chodzi o pomoc na rzecz Kahla I, to Komisja nie otrzymała nigdy planu restrukturyzacji, co zaznaczono w decyzji o wszczęciu i rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego.
Brak planu restrukturyzacyjnego oznacza, że nie zostały spełnione warunki konieczne do zatwierdzenia restrukturyzacji zgodnie z wytycznymi restrukturyzacyjnymi, a przede wszystkim istnienie planu restrukturyzacyjnego w momencie przyznania pomocy [63].
Środek nr 8 należy zatem uznać za niezgodny ze wspólnym rynkiem.
(166) Jeśli chodzi o pomoc przyznaną w latach od 1994 r. do 1996 r. na rzecz przedsiębiorstwa Kahla II, to w decyzji o wszczęciu i rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja stwierdziła, że istniały informacje wskazujące na to, że w przedsiębiorstwie przeprowadzono restrukturyzację.
Ekspertyzy przekazane przez Niemcy opisują środek na rzecz przywrócenia rentowności: reorientację produkcji, redukcję personelu, zastąpienie starych maszyn i urządzeń, zamknięcie zakładów produkcyjnych, inwestycje w celu utrzymania standardów technicznych i norm ochrony środowiska oraz stworzenie sieci zbytu.
W trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy twierdziły, że powyższe środki stanowiły część pierwszej koncepcji przedsiębiorstwa, którą później rozwijano, oraz odrzuciły możliwość określenia powyższych środków planem restrukturyzacji.
W piśmie z dnia 1 października 2002 r. Niemcy oświadczyły ostatecznie, że jeśli Komisja uzna przedsiębiorstwo Kahla II za znajdujące się w trudnej sytuacji, powyższe środki należy postrzegać jako plan restrukturyzacji.
(167) Nie jest jednakże jednoznaczne, który z przekazanych dokumentów należy uznać za właściwy plan restrukturyzacji.
Komisja przyjmuje do wiadomości, że pierwszą ekspertyzę sporządzono przed sprzedażą aktywów i była ona przeznaczona wyłącznie dla TIB celem podjęcia decyzji o przejęciu udziałów w przedsiębiorstwie.
Pomimo faktu, że oba plany przewidywały szereg działań na rzecz utrzymania przedsiębiorstwa, według informacji Niemiec zostały one rozszerzone przez inwestora.
Jeżeli powyższe ekspertyzy uzna się za plan restrukturyzacji, to fakt, że zaproponowane środki nie stanowią ostatecznej wersji planu, stanie się szczególnie wyraźny w momencie badania kosztów zaproponowanych środków.
Pierwsza ekspertyza zakładała koszty łączne w wysokości 30,945 mln DEM, składające się z inwestycji, nabycia aktywów, pokrycia strat oraz odsetek zapłaconych z tytułu pożyczek.
Druga ekspertyza zawierała propozycję działań restrukturyzacyjnych w łącznej kwocie 27,727 mln DEM, składającą się z inwestycji (włączając przejęcie aktywów), pokrycia strat i kapitału obrotowego.
Ani koszty uwzględnione w pierwszej ekspertyzie, ani w drugiej nie są zgodne z kosztami opisanymi przez Niemcy w "planie inwestycyjnym" oraz szczegółowo przedstawionymi w tabeli nr 5, na podstawie których rzekomo została przyznana pomoc.
W obu ekspertyzach lista środków przeznaczonych do sfinansowania kosztów pomija liczne środki pomocy, które przedsiębiorstwo faktycznie otrzymało (porównaj tabela nr 4), dotyczy to także "planu inwestycyjnego" (tabela nr 5).
Jeśli jeden z powyższych dokumentów zostałby uznany za plan restrukturyzacji, Komisja może tylko stwierdzić, że plan nie był ostateczny lub że przedsiębiorstwo otrzymało zawyżoną pomoc.
(168) Nawet jeśli powyższe dokumenty można by uznać za plan restrukturyzacji, nie jest to jego ostateczna wersja.
Ponadto nie wiadomo, w jakim stopniu faktycznie wdrożono zaproponowane działania.
(169) Aby stwierdzić, czy kryteria ustalone w wytycznych w sprawie restrukturyzacji zostały spełnione, Komisja potrzebuje dokładnych danych o działaniach restrukturyzacyjnych podjętych dla przywrócenia długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa [64].
Pomimo wielokrotnych zapytań Komisji Niemcy nigdy nie przedłożyły ostatecznej wersji planu restrukturyzacji dla przedsiębiorstwa Kahla II, a także nie udzieliły informacji o tym, jakie działania restrukturyzacyjne faktycznie podjęto.
Ze względu na brak planu nie można zbadać kryteriów określonych w wytycznych.
(170) Komisja stwierdziła ponadto, że prywatny wkład do łącznych kosztów nie może być uznany za znaczny.
Konieczne jest przypomnienie, że Komisja formalnie zwróciła się do Niemiec o przekazanie wszelkich informacji o jakimkolwiek wkładzie, który został lub zostanie wniesiony przez prywatnego inwestora.
W piśmie z dnia 1 października 2002 r.
Niemcy przedstawiły listę rzekomego finansowania prywatnego według ekspertyzy z dnia 29 listopada 1993 r.
Składa się na nie udział pana G. Raithel w wysokości 2,055 mln DEM, 0,986 mln DEM zapłaconych odsetek z tytułu pożyczek udzielonych panu G. Raithel, przepływy pieniężne w wysokości 2,217 mln DEM oraz wkład kapitałowy TIB w wysokości 7,975 mln DEM.
(171) Na rzekomy wkład inwestora składały się dwie preferencyjnie oprocentowane pożyczki państwowe (środki nr 16 i 17) w łącznej wysokości 2 mln DEM oraz 0,055 mln DEM, które inwestor wniósł do przedsiębiorstwa z własnych środków jako kapitał własny.
Wyłącznie ostatni wkład był wkładem prywatnym.
Pożyczka w wysokości 0,2 mln DEM zgodnie ze środkiem nr 16 została zabezpieczona gwarancją federalną.
Pożyczkę w wysokości 1,8 mln DEM – środek nr 17 – zabezpieczono długiem gruntowym na nieruchomości gruntowej przedsiębiorstwa Kahla II.
Zakup powyższych wartości majątkowych sfinansowano dzięki pomocy państwa.
Biorąc pod uwagę, że pożyczki przyznano ze środków państwowych oraz uwzględniając udzielone zabezpieczenia, pożyczek ze środków nr 16 i 17 nie można jednoznacznie uznać za wkład inwestora prywatnego.
Komisja nigdy nie uzyskała jakichkolwiek informacji o nowych, rzekomo zapłaconych odsetkach w wysokości 0,986 mln DEM.
Prawdopodobnie są to odsetki zapłacone przez pana G. Raithel od obu pożyczek przyznanych w ramach środków nr 16 i 17.
Jednak zapłacone odsetki nie finansują kosztów restrukturyzacji.
W kwestii przepływów pieniężnych Komisja stwierdza, że zaplanowanego zysku, który ma wypracować przedsiębiorstwo, nie można uznać za znaczny wkład w rozumieniu wytycznych w sprawie restrukturyzacji.
Komisji nie poinformowano ponadto, czy przepływy pieniężne faktycznie zrealizowano, czy też wykorzystano je na pokrycie kosztów restrukturyzacji.
(172) Ponieważ przedsiębiorstwo zaczęło przynosić zyski, inwestor przekształcił część pożyczek państwowych w pożyczki prywatne w dniu 30 marca 1998 r.
W momencie przyznania pomocy wkład ten był jednak niepewny i został wniesiony dopiero po restrukturyzacji.
Można zatem przyjąć, że kolejny wkład był możliwy tylko dzięki poprawie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, która nastąpiła w związku z pomocą państwa.
Komisja zauważa ponadto, że wkład był możliwy tylko dzięki poręczeniu w wysokości 90 %, udzielonemu na zabezpieczenie tych pożyczek [65].
Ponadto doszło do tego po zakończeniu restrukturyzacji, w momencie przyznania pomocy nie wiadomo było, i nadal nie jest wiadomo, jakie środki zostały przeznaczone na ten cel.
Ponieważ nie ma pełnego zestawienia kosztów restrukturyzacyjnych, nie można ostatecznie stwierdzić, czy wkład prywatny był znaczny.
(173) Pomoc restrukturyzacyjną można przyznać wyłącznie na podstawie logicznego planu restrukturyzacji obejmującego także środki na wyrównanie możliwych negatywnych skutków pomocy oraz znaczny wkład ze środków prywatnych.
Ponieważ, pomimo wystosowanego zapytania, brak jest podstaw do założenia, iż pomoc przyznano na powyższych warunkach, istnieje zatem faktycznie przypuszczenie, że te warunki nie zostały spełnione.
Zatem pomoc ad hoc przyznana na rzecz przedsiębiorstwa Kahla II do 1996 roku stanowi pomoc na restrukturyzację niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(174) Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja nie może stwierdzić, że pomoc ad hoc przyznaną przedsiębiorstwu Kahla II do roku 1996 można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Pomoc przyznana na rzecz Kahla II po 1997 roku
(175) Uwzględniając osiągnięty skromny wynik na działalności operacyjnej, Komisja uważa, że przedsiębiorstwo Kahla II nie było od 1997 roku przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji.
Zgodnie z wnioskiem Niemiec Komisja ocenia pomoc przyznaną na rzecz Kahla II na podstawie wytycznych regionalnych.
Komisja zauważa ponadto, że dotyczy to wyłącznie środków nr 30 i 32, które należy ocenić jako pomoc ad hoc, ponieważ pozostałe środki stanowią pomoc istniejącą.
(176) W świetle wytycznych regionalnych pojedyncza pomoc ad hoc na rzecz danego przedsiębiorstwa może znacznie wpłynąć na konkurencję na danym rynku, a jednocześnie tylko nieznacznie na rozwój regionalny.
Pomoc taka dotyczy, ogólnie rzecz ujmując, środków punktowych lub sektoralnych polityki przemysłowej i różni się pod względem celu i sensu od właściwej polityki wspierania regionów.
Powyższa pomoc nie spełnia założeń wymienionych w wytycznych regionalnych, dopóki nie można udowodnić sytuacji przeciwnej.
Komisja stwierdza, że rynek wyrobów porcelanowych jest nasycony, a branża porcelany boryka się z nadwyżkami mocy produkcyjnych.
To uzupełnia negatywne założenia odnośnie do pomocy ad hoc, ponieważ każda pomoc inwestycyjna wywierałaby prawdopodobnie negatywne skutki w tym sektorze.
(177) Pomoc regionalna ma na celu albo inwestycje produkcyjne (inwestycje pierwotne), albo utworzenie miejsc pracy w wyniku inwestycji.
Inwestycjami pierwotnymi są inwestycje w środki trwałe przy tworzeniu nowego zakładu, rozbudowie istniejącego zakładu albo polegające na zasadniczej zmianie produktu lub procesu produkcyjnego w istniejącym zakładzie (poprzez racjonalizację, zmianę produktu lub modernizację).
(178) Komisja ustaliła po pierwsze, że część odnośnej pomocy (środek nr 32) składa się z dotacji, które rzekomo przyznano na badania i rozwój, integrację pracowników, udział w targach oraz obniżenie kosztów.
Takie wydatki nie stanowią inwestycji.
Z drugiej strony środek nr 30 jest poręczeniem pożyczki, którą można by wykorzystać na inwestycje, przy czym Niemcy nigdy nie podnosiły tej kwestii.
(179) Komisja wyraźnie i formalnie zwróciła się do Niemiec o przedstawienie opisu przeprowadzonych oraz planowanych inwestycji.
W celu zbadania, czy przeprowadzona inwestycja jest inwestycją pierwotną, Niemcy przedłożyły tylko plany inwestycyjne przedstawione w tabelach nr 7 i 9.
Niemcy nie przekazały opisu rzekomego zamierzenia inwestycyjnego.
Zgodnie z tymi planami nabyto maszyny i przeprowadzono inwestycje w istniejące urządzenia.
Ponieważ nie przekazano żadnego innego oświadczenia, Komisja nie może stwierdzić, że powyższe inwestycje mają związek z rozbudową zakładu albo z zamiarem zasadniczej zmiany produktu lub procesu produkcyjnego.
(180) Nawet gdyby tak było, Komisja nie może w tym przypadku oprzeć się na żadnych informacjach.
Nie da się zatem ustalić pełnych kosztów kwalifikowanych.
Nie można zatem stwierdzić, czy dotrzymane będzie maksymalna dopuszczalna intensywność pomocy w wysokości 35 %, biorąc pod uwagę kumulację z pozostałą pomocą inwestycyjną, objętą zatwierdzonymi programami pomocy (środki nr 28, 29 i część środka nr 33).
(181) Ponadto zgodnie z pkt 4.2 wytycznych regionalnych wkład beneficjenta pomocy do finansowania musi wynosić co najmniej 25 %, aby zabezpieczyć rentowność i prawidłowość inwestycji produkcyjnych.
Ta minimalna kwota nie może zawierać pomocy.
Warunek ten nie jest spełniony na przykład w przypadku pożyczki preferencyjnej lub gwarantowanej przez państwo zawierającej elementy pomocy państwa.
(182) Komisja zwróciła się wyraźnie i formalnie do Niemiec o przekazanie informacji na temat wszelkich wkładów, które wniósł lub jeszcze powinien wnieść inwestor.
Zgodnie z dostępnymi informacjami inwestor przekształcił w dniu 30 marca 1998 r. pożyczki państwowe w pożyczki rynkowe.
Wątpliwe jest uznanie powyższych pożyczek za wkład prywatny bez jakiejkolwiek pomocy, ponieważ związane są one z wcześniej przyznanymi środkami pomocy.
Nawet te pożyczki rynkowe pokryte zostały w 90 % poręczeniem państwowym.
Zgodnie z tabelą nr 8 wkład własny w inwestycje przeprowadzone od 1997 r. do 1998 r. wynosił łącznie 2,406 mln DEM.
Nie przedstawiono jednak żadnego wyjaśnienia odnośnie do pochodzenia powyższej kwoty wkładu.
Bez stosownego wyjaśnienia Komisja nie może stwierdzić, że wkład beneficjenta pomocy wynosił co najmniej 25 % pełnych kosztów inwestycyjnych.
(183) Powyższych środków nie można uznać za pomoc operacyjną zgodną ze wspólnym rynkiem, ponieważ nie spełniono warunków określonych w wytycznych regionalnych.
Zgodnie z tymi warunkami pomoc taką można przyznać, jeżeli jest to usprawiedliwione jej rodzajem oraz jeżeli przyczynia się ona do rozwoju regionalnego, a jej wysokość jest stosowna do szkód, które mają być wyrównane.
Niemcy nie udowodniły żadnego z powyższych założeń.
Niemcy nie udowodniły także, iż pomoc jest ograniczona pod względem czasu i ma charakter degresywny.
(184) Podsumowując, Komisja nie może stwierdzić, że inwestycje rzekomo przeprowadzone przez Kahla II od 1997 roku kwalifikują się jako pomoc w świetle wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej.
Brak też dowodu na to, że 25 % łącznych kosztów nie zawiera pomocy oraz że zostały one pokryte przez beneficjenta.
Komisja nie może zatem ostatecznie stwierdzić, że pomoc miała pozytywne skutki dla regionu lub rynku.
Komisja nie może także uznać, że pomoc w rozumieniu wytycznych regionalnych jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
WNIOSKI
(185) Komisja stwierdza, że Niemcy przyznały pomoc z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
Na podstawie dostępnych informacji Komisja nie może stwierdzić, że pomoc doraźna na rzecz przedsiębiorstw Kahla I i Kahla II jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
(186) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 [66] pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem podlega windykacji, chyba że windykacja pomocy jest sprzeczna z jakąkolwiek zasadą prawa wspólnotowego.
Zdaniem Komisji w niniejszym przypadku tak nie jest.
Przede wszystkim okoliczności niniejszego przypadku nie wskazują na to, że beneficjent mógłby dochodzić spełnienia uzasadnionych oczekiwań.
(187) Należy zatem zwrócić całą pomoc przyznaną przedsiębiorstwom Kahla I i Kahla II bezprawnie i niezgodnie ze wspólnym rynkiem.
W stosunku do już zwróconych środków pomocy windykacja powinna obejmować różnicę między należną kwotą łącznie z odsetkami obliczonymi na podstawie obowiązującej stopy referencyjnej dla pomocy regionalnej a kwotą już zwróconą.
(188) Pomoc podlegająca zwrotowi powinna obejmować odsetki od momentu udostępnienia pomocy beneficjentowi aż do jej windykacji.
Odsetki należy obliczyć na podstawie stopy referencyjnej stosowanej przy obliczaniu ekwiwalentu subwencyjnego pomocy regionalnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Pomoc przyznana przez Niemcy na rzecz przedsiębiorstwa Kahla Porzellan GmbH w ramach środka nr 8: przychody ze sprzedaży nieruchomości gruntowych przedsiębiorstwa, które miały być przeznaczone na spłatę kredytów poręczonych przez Urząd Powierniczy, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
2.
Następująca pomoc przyznana przez Niemcy na rzecz Kahla/Thüringen Porzellan GmbH jest niezgodna ze wspólnym rynkiem:
a) środek 11: udział kapitałowy TIB;
b) środek 12: pożyczka z prawem do udziału w zysku udzielona przez TIB;
c) środki 13, 14, 23 oraz 30: poręczenia kraju związkowego Turyngia w wysokości 90 %;
d) środek 15: dotacja kraju związkowego Turyngia;
e) środek 16: pożyczka na tworzenie kapitału własnego udzielona przez bank państwowy;
f) środek 21: pożyczka udzielona przez bank państwowy;
g) środek 26: dotacje na wsparcie zatrudnienia;
h) środek 27: środki na integrację pracowników, udział w targach i reklamę;
i) środek 32: środki na badania i rozwój, integrację pracowników, udział w targach oraz redukcję kosztów.
Artykuł 2
1.
Niemcy podejmą wszystkie konieczne środki w celu windykacji od beneficjenta kwot przyznanych nielegalnie w ramach poręczenia wymienionego w art. 1.
Jeśli środki już zwrócono, windykacja powinna obejmować różnicę między należną kwotą łącznie z odsetkami obliczonymi na podstawie stopy referencyjnej dla pomocy regionalnej obowiązującej w momencie przyznania pomocy a kwotą już zwróconą.
2.
Windykacja pomocy nastąpi natychmiast zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, pod warunkiem, że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie tej decyzji.
Pomoc podlegająca windykacji obejmuje odsetki naliczone od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi do daty jej faktycznej windykacji.
Odsetki zostaną naliczone na podstawie stopy referencyjnej ekwiwalentu subwencyjnego pomocy regionalnej.
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
Artykuł 4
Decyzja jest skierowana do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 16 listopada 2004
w sprawie pomocy przyznanej przez Niemcy na rzecz producentów wódki zbożowej Kornbranntwein
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3953)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/240/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W piśmie z dnia 22 listopada 2000 r. sześć niemieckich przemysłowych zakładów produkcyjnych, należących do Federacji przemysłowych gorzelni zbożowych, wniosło skargę do Komisji w związku ze zmianą niemieckiej ustawy o monopolu spirytusowym (Branntweinmonopolgesetz) z dnia 2 maja 1976 r. przez ustawę o uzdrowieniu budżetu (Haushaltssanierungsgesetz) z dnia 22 grudnia 1999 r [2].
(2) Wnoszący skargę chcieli, aby zostało stwierdzone, że ustawodawca niemiecki wprowadził przez zmianę ustawy o monopolu spirytusowym [3] program pomocy, który jest sprzeczny z art. 87 Traktatu WE, ponieważ nie traktuje on w równy sposób przemysłowych i rolniczych producentów wódki zbożowej. Dotychczas byli oni uprawnieni do otrzymywania pomocy na tych samych warunkach, a po zmianie ustawy tylko gorzelnie rolnicze mają być uprawnione do otrzymywania pomocy.
Wnoszący skargę twierdzą, że nowy program pomocy oznacza dla rolniczych gorzelni wódki zbożowej Kornbranntwein niezaprzeczalną korzyść, stanowiącą pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(3) Komisja poprosiła Niemcy po raz pierwszy w dniu 3 stycznia 2001 r. o bliższe informacje dotyczące zakwestionowanych zmian.
Niemcy odpowiedziały pismem z dnia 14 lutego, w którym zwróciły uwagę na fakt, że omawiane środki pomocy zostały zgłoszone Komisji już w 1976 r., a nowa ustawa służy jedynie usprawnieniu istniejących mechanizmów. W dniu 16 marca 2001 r.
Komisja zwróciła się do Niemiec z szeregiem dalszych pytań. Niemcy poprosiły o przedłużenie terminu odpowiedzi, na co Komisja wyraziła zgodę w piśmie z dnia 9 kwietnia 2001 r.
(4) W dniu 24 kwietnia 2001 r. Komisja otrzymała odpowiedź strony niemieckiej, a następnie przekazała swoje pierwsze wnioski i uwagi w dniu 19 listopada.
W piśmie z dnia 19 grudnia 2001 r. Niemcy podtrzymały swoje wyjaśnienia z dnia 14 lutego 2001 r. i zapewniły ponownie, że omawiana pomoc jest zgodna z przepisami prawa wspólnotowego.
(5) W piśmie z dnia 22 lutego 2002 r.
Komisja zwróciła się do Niemiec – zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [4] - z prośbą o wyrażenie opinii i przedstawienie właściwych propozycji, których wprowadzenie pozwoli na dostosowanie ustawodawstwa w sprawie pomocy na rzecz gorzelni zbożowych do wymogów art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Dnia 19 marca 2002 r.
Niemcy poinformowały Komisję na piśmie, że nie uważają tego rodzaju środków za konieczne, ponieważ nie mogą się zgodzić z wnioskami Komisji.
Dotyczy to w szczególności stwierdzenia, że wódka zbożowa Kornbranntwein jest produktem przemysłowym, a nie rolnym.
(6) W decyzji z dnia 19 czerwca 2002 r. Komisja zaproponowała Niemcom szereg właściwych środków w celu przeredagowania niemieckiej ustawy o pomocy dla gorzelni zbożowych.
W pismach z dnia 19 i 23 lipca 2002 r. Niemcy poinformowały Komisję, że odrzucają te propozycje i w związku z tym nie zamierzają wprowadzić właściwych środków w wyznaczonych terminach.
(7) Komisja w dniu 16 października 2002 r. podjęła zgodnie z art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w związku z omawianym programem pomocy.
Decyzja została opublikowana w dniu 11 września 2002 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5], a wszystkie zainteresowane strony zostały wezwane do przedstawienia swoich uwag w związku z przedmiotowymi środkami pomocy.
(8) Niemcy przedstawiły uwagi dotyczące wszczęcia postępowania w dniu 12 listopada 2002 r.
(9) Od stron trzecich Komisja otrzymała łącznie 54 uwagi, w tym jedną opinię z około 2 tys. podpisów.
Uwagi zostały przekazane Niemcom w dniu 7 lutego 2003 r. wraz z prośbą o zajęcie stanowiska.
W dniu 26 lutego 2003 r. Niemcy poprosiły Komisję o przedłużenie terminu na odpowiedź, na co wyrażono zgodę w dniu 27 lutego.
Odpowiedź Niemiec wpłynęła do Komisji w piśmie z dnia 19 marca 2003 r.
(10) W dniu 5 czerwca 2003 r. na wniosek Niemiec odbyło się spotkanie; Niemcy przekazały Komisji pismo przygotowawcze w dniu 4 czerwca 2003 r., a w dniu 2 lipca 2003 r. przekazały kolejne pismo.
(11) Wnoszący skargę przedłożyli Komisji swoje pisemne uwagi w dniu 13 sierpnia 2003 r. przed spotkaniem, które odbyło się na ich wniosek w dniu 29 sierpnia 2003 r.
(12) W dniu 5 marca 2004 r. Komisja przekazała Niemcom pismo wnoszących skargę z dnia 13 sierpnia 2003 r.
Niemcy odpowiedziały pismem z dnia 5 kwietnia 2004 r.
II.
OPIS PROGRAMU POMOCY
A. Niemiecki monopol spirytusowy i jego rozwój
(13) Niemiecki monopol spirytusowy został wprowadzony ustawą z dnia 8 kwietnia 1922 r. [6], a zmieniony ustawą z dnia 2 maja 1976 r. w następstwie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, m. in. wyroku z dnia 17 lutego 1976 r.
[7] w sprawie 45/75 (Rewe-Zentrale) [8]. Nowa ustawa z dnia 2 maja 1976 r. o monopolu spirytusowym zniosła politykę wspierania cen wynikającą z terytorialnych środków ochronnych, która stała w sprzeczności z art. 31 Traktatu WE (dawny art. 37), a w jej miejsce wprowadziła mechanizm kompensacji cen.
(14) W dniu 9 kwietnia 1976 r. Niemcy zgłosiły do Komisji zreformowaną ustawę o monopolu spirytusowym [9] zgodnie z art. 93 ust. 3 (obecnie art. 88 ust. 3) Traktatu WE w powiązaniu z art. 4 rozporządzenia Rady nr 26 z dnia 4 kwietnia 1962 r. dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi [10]. Artykuł 4 wyżej wymienionego rozporządzenia stanowi, że "postanowienia art. 93 ust. 1 i art. 93 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu mają zastosowanie do form pomocy przyznanych dla produkcji lub handlu produktami wyszczególnionymi w załączniku II do Traktatu" [obecnie i poniżej załącznik I do Traktatu WE, przypis Komisji] [11]. W konsekwencji nakłada on na Państwa Członkowskie zwykły obowiązek zgłoszenia, natomiast nie jest konieczne pozwolenie ze strony Komisji.
(15) W piśmie zgłaszającym Niemcy poinformowały Komisję, że nadal będą wypełniać swoje ustawowe zobowiązania w zakresie skupywania wyrobów krajowych producentów wódki po cenach pokrywających koszty produkcji.
(16) W zgłoszeniu z 1976 r. nie wprowadzono rozróżnienia w zależności od rodzaju wyrobów: tj. między alkoholem naturalnym a aromatyzowanym, na przykład wódką zbożową.
Komisja nie wyraziła wówczas uwag w sprawie treści zgłoszenia.
(17) Po zmianie ustawy w 1976 r. monopol polegał na skupywaniu i wprowadzaniu do obrotu alkoholu przez Bundesmonopolverwaltung für Branntwein (Federalny zarząd monopolu spirytusowego, "BFB"), podlegający Ministerstwu Finansów.
BfB skupuje alkohol po cenach gwarantowanych ustawowo, przeprowadza jego rektyfikację [12] i sprzedaje go po cenach rynkowych.
Jego działalnością nie jest objęta wódka zbożowa Kornbranntwein.
(18) W przypadku wódki zbożowej Kornbranntwein analogiczne zadania powierzono na mocy ustawy z dnia 2 maja 1976 r. utworzonej w dniu 14 czerwca 1930 r. spółce Deutsche Kornbranntwein-Vermarktung GmbH ("DKV" - Niemiecka sprzedaż wódki zbożowej Sp. z o.o.) [13], jednak wyłącznie w zakresie skupu i wprowadzania do obrotu wódki zbożowej Kornbranntwein.
Ustawa z 1976 r. przyznała DKV wyłączne prawo do skupu znacznej części krajowej produkcji wódki zbożowej Kornbranntwein po cenach gwarantowanych ustawowo, które pokrywają koszty producentów zarówno przemysłowych jaki i rolnych [14], oraz prawo do wprowadzenia do obrotu wódki zbożowej Kornbranntwein po cenach rynkowych, w stosowych przypadkach po jej przetworzeniu lub rektyfikacji.
Do 2000 r. ponad 80% produkowanej w Niemczech wódki zbożowej Kornbranntwein było wprowadzane do obrotu przez DKV, a pozostałe 20% przez samych producentów [15].
(19) Jako świadczenie zwrotne za wykonywanie ustawowych zobowiązań nałożonych na nią na mocy § 82 ustawy o monopolu spirytusowym spółka DKV otrzymuje wynagrodzenie, które z powodu braku cen rynkowych jest obliczane według podstawowych zasad obliczania cen przy zamówieniach publicznych na podstawie kosztów własnych (LSP).
(20) Niemieccy producenci wódki zbożowej Kornbranntwein, którzy są uprawnieni do otrzymania pomocy, mają obowiązek dostarczać DKV alkohol w ilości wyznaczonych kontyngentów produkcyjnych, które są corocznie określane przez organy państwowe.
Mogą oni wyprodukować większą ilość alkoholu, jednak nie jest on wtedy objęty gwarancjami cenowymi.
Gorzelnie rolnicze (w przeciwieństwie do producentów przemysłowych, z oczywistych powodów) są zobowiązane ustawowo do przetwarzania samodzielnie wyprodukowanych surowców (ziarna) i do dalszego wykorzystania produktów ubocznych destylacji w swojej działalności rolniczej, np. powstałego przy destylacji wywaru gorzelniczego jako paszy dla bydła lub gnojowicy jako nawozu.
(21) Niektóre gorzelnie/producenci wykorzystują i sprzedają całość lub część swojej produkcji samodzielnie, bez pośrednictwa DKV.
W tym przypadku otrzymują oni od DKV w ramach wyznaczonych kontyngentów produkcyjnych równowartość kosztów rektyfikacji, składowania i wprowadzania do obrotu alkoholu, które DKV zaoszczędziło.
Producenci ci są dzięki temu zrównani pod względem finansowym z tymi producentami, którzy dostarczają swoje wyroby do DKV.
(22) Ustawa o uzdrowieniu budżetu ("HSanG") wprowadziła zmiany w monopolu, mające na celu redukcję środków pomocy.
Przede wszystkim ograniczono liczba beneficjentów pomocy, a także częściowo zmieniono mechanizm jej przyznawania.
Od momentu wejścia w życie ustawy "HSanG" wyłącznie gorzelnie rolnicze korzystają w pełni ze dawnego programu pomocy, ponieważ zgodnie z § 40 ust. 5 zmienionej ustawy o monopolu spirytusowym kontyngenty produkcyjne dla gorzelni przemysłowych na lata obrotowe 2000/2001 do 2005/2006 zostały zredukowane o połowę [16].
Po przewidzianym ustawą okresie przejściowym trwającym do roku 2005/2006 tylko gorzelnie rolnicze będą uprawnione do otrzymania pomocy.
(23) Gorzelnie przemysłowe, które po roku obrotowym 2006/2007, tj. od dnia 30 września 2006 r. nie mogą już należeć do monopolu (zgodnie z §o58a ustawy o monopolu spirytusowym zmienionej ustawą o uzdrowieniu budżetu), natomiast mogą od 2001 r. dobrowolnie wycofać się z monopolu.
Aby wyrównać nieuniknione straty gorzelni przemysłowych, prawodawca przewidział rekompensaty dla tych zakładów, które odpowiednio wcześnie wycofają się z monopolu.
Z tego powodu większa część gorzelni przemysłowych wybrała wcześniejsze wycofanie się z monopolu.
(24) Równe traktowanie jest powodem, dla którego ustawa dopuszcza również wycofanie się z monopolu gorzelni rolniczych; otrzymują one wtedy rekompensaty w tej samej wysokości, co gorzelnie przemysłowe.
(25) DKV ma wykonywać swoje zobowiązania nałożone ustawą z dnia 2 maja 1976 r. do dnia 30 września 2006 r., następnie jej zadania może przejąć BfB.
B. Opis omawianej pomocy
Wyrównanie kosztów produkcji
(26) Zniesienie monopolu na import napojów spirytusowych w drugiej połowie lat 70-tych i otwarcie rynku doprowadziły w Niemczech natychmiast do znacznego wzrostu importu napojów spirytusowych i równocześnie do znacznego spadku cen sprzedaży alkoholi wysokoprocentowych, który nie dał się jednak odczuć w cenach producentów.
(27) Monopol dostosował się (poprzez DKV i BfB) do nowych warunków rynkowych i obniżył własne ceny sprzedaży do konkurencyjnego poziomu.
Dlatego cena sprzedaży alkoholu spadła ze średnio 333 DEM/hl w 1976 r. do 115 DEM/hl w roku 1999/2000.
(28) W roku obrotowym 1999/2000 ustawowa cena skupu, jaką DKV miała płacić gorzelniom zbożowym, wynosiła 263 DEM za hektolitr alkoholu (wobec 296 DEM/hl, które płaciło BfB producentom innych napojów spirytusowych).
Cena skupu jest skalkulowana w ten sposób, aby pokrywała koszty producenta.
Koszty referencyjne stanowią przeciętne koszty produkcji 1 hektolitra alkoholu przez rzetelnego producenta.
W tym samym okresie cena sprzedaży wódki zbożowej Kornbranntwein przez DKV wynosiła 157 DEM/hl alkoholu (wobec 93 DEM/hl alkoholu neutralnego).
(29) Celem systemu rekompensat jest zatem wyraźnie złagodzenie skutków niedoboru, którym został dotknięty spirytusowy monopol dystrybucyjny, a tym samym również DKV.
Według danych przedstawionych przez Niemcy, dotacje przyznane gorzelniom zbożowym w okresie od dnia 1 października 1999 r. do dnia 30 września 2000 r. wyniosły 36,6 mln DEM (18,7 mln EUR).
(30) Różnica między ceną skupu a ceną sprzedaży na rynku (ceną rynkową) stanowi jednoznacznie pomoc.
Niemcy nie negują tego faktu.
Kwoty rekompensat z tytułu wcześniejszego wycofania się z monopolu
(31) System przewidziany w § 58a ustawy o monopolu spirytusowym ma ułatwić gorzelniom zbożowym wycofanie się z monopolu.
Jak stwierdzono powyżej (patrz pkt 22) gorzelnie, które zamierzają wcześniej wycofać się z monopolu, otrzymują jako świadczenie zwrotne za wycofanie się z własnej woli oraz zamiast pomocy na wyrównanie kosztów produkcji malejące kwoty rekompensat do września 2006 r., które są wypłacane zawsze w ciągu pierwszych czterech miesięcy roku obrotowego.
Dzięki kwotom rekompensat zainteresowani producenci otrzymują możliwość dalszego prowadzenia działalności na tzw. "wolnym" rynku zbożowych napojów spirytusowych [17] pomimo wycofania się z monopolu.
Chodzi tu zatem o przekierowanie istniejącej już wcześniej pomocy, która może zostać dowolnie wykorzystana przez producentów.
(32) Należy tu przypomnieć, że prawie wszystkie gorzelnie przemysłowe i rolnicze wybrały tę możliwość.
Finansowanie pomocy
(33) Deficyt wynikający z różnicy między ceną skupu i sprzedażą produktów po cenie rynkowej w Niemczech jest pokrywany ze środków budżetowych.
Dla równowagi podniesiono w związku z tym akcyzę na alkohol.
Jest to podatek konsumpcyjny, który jest nakładany zarówno na alkohol krajowy jak i importowany.
Rynek w liczbach
(34) Pod koniec roku obrotowego 1999/2000 (przed wprowadzeniem ustawy) istniało 68 gorzelni przemysłowych i 409 gorzelni rolniczych, które produkowały łącznie 253 tys. hektolitrów wódki zbożowej Kornbranntwein.
W dniu 1 października 2001 r. w wyniku reformy na rynku działało już tylko 11 gorzelni przemysłowych, z łączna produkcją wynoszącą 5 tys. hektolitrów.
Liczba gorzelni rolniczych zmniejszyła się do 340, z łączną produkcją wynoszącą 142 tys. hektolitrów.
(35) Pięćdziesiąt siedem gorzelni przemysłowych, które wcześniej wycofały się z monopolu, otrzymało w końcu roku obrotowego 2001/1002 rekompensaty w łącznej wysokości 5,9 mln EUR; dla sześciu gorzelni rolniczych kwota ta wyniosła 0,6 mln EUR.
Czterdzieści siedem gorzelni, które samodzielnie sprzedawały swoje wyroby (łącznie 5400 hektolitrów wódki zbożowej Kornbranntwein) otrzymało na ten cel pomoc w wysokości 315 tys. EUR.
DKV otrzymała ostatecznie w roku obrotowym 2001/2002 dotację w wysokości 6,6 mln EUR.
C. Uwagi stron trzecich
(36) Po opublikowaniu decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego komisja otrzymała 54 opinie od stron trzecich, w tym od osób fizycznych, przedsiębiorstw, związków i stowarzyszeń zawodowych.
W zdecydowanej większości z nich (47) środki zaproponowane przez Komisję, które stanowiły punkt wyjścia dla tego postępowania, zostały odrzucone. Trzy opinie były częściowo, a cztery w całości pozytywne.
(37) Cztery pozytywne opinie pochodziły od przedstawicieli przemysłu spirytusowego.
Są oni nawet zdania, że decyzja Komisji o wszczęciu postępowania nie jest wystarczająco daleko idącym środkiem oraz że niemiecki monopol spirytusowy musi zostać gruntownie zreformowany.
Producenci rolni
(38) Wszystkie 35 gorzelni rolniczych odrzuciło stanowisko Komisji.
W większości przypadków są to małe rodzinne zakłady rolne.
Generalnie kwestionowano pogląd Komisji, jakoby wódka zbożowa Kornbranntwein stanowiła produkt przemysłowy.
Zdaniem gorzelni jest to jednoznacznie produkt rolny.
Krytykowany jest również używany przez Komisję termin "wódka zbożowa" (Kornbranntwein); właściwszym określeniem produktów dostarczanych do DKV byłoby "alkohol surowy" (Rohalkohol) lub "surowy alkohol zbożowy" (Kornrohalkohol).
Alkohol dostarczany do DKV nie jest produktem gotowym do spożycia, lecz musi zostać dalej przetworzony lub rektyfikowany.
W niektórych opiniach przytaczany jest argument, że sytuacja producentów rolniczych nie może być porównywana z sytuacją zakładów przemysłowych, ponieważ nie podlegają one takim samym zobowiązaniom.
W tym kontekście opisywane są dokładnie wszystkie etapy procesu produkcyjnego wódki zbożowej Kornbranntwein, które wynikają z systemu gospodarki cyrkulacyjnej (uprawa zboża, produkcja alkoholu, wykorzystywanie wywaru gorzelniczego jako paszy dla bydła, wykorzystywanie gnojowicy jako nawozu do uprawy zboża), wymagającego ściśle ekologicznego podejścia.
Gorzelnie rolnicze są zdania, że w ich przypadku nadal powinny być stosowane przepisy Traktatu WE dotyczące produktów rolnych i że byłyby one nieuchronnie poszkodowane w porównaniu z zakładami rolnymi, które dostarczają wyprodukowany alkohol do BfB, gdyby stosowane wobec nich surowsze zasady konkurencji określone w Traktacie WE.
Zniesienie monopolu w dniu 1 stycznia 2004 r. doprowadziłoby je na pewno do upadłości, ponieważ wiele z nich przeprowadzało inwestycje, którym nie mogłyby wtedy sprostać.
Ponadto gorzelnie stanowią w niektórych przypadkach najważniejszą część przedsiębiorstwa rolnego, więc po ich zamknięciu zagrożony byłby cały zakład.
Stowarzyszenie zawodowe reprezentujące gorzelnie rolnicze, które samodzielnie sprzedają wyprodukowaną wódkę zbożową Kornbranntwein, również uznaje wódkę zbożową za produkt rolny i uważa, że Komisja nie powinna podważać tej klasyfikacji.
W licznych opiniach prezentowany jest pogląd, że środki pomocy nie zakłócają konkurencji i nie wpływają na wymianę handlową miedzy Państwami Członkowskimi, ponieważ wódka zbożowa Kornbranntwein jest alkoholem, który może być wytwarzany wyłącznie w niemieckim obszarze językowym.
Wnoszący skargę a gorzelnie przemysłowe
(39) Federacja przemysłowych gorzelni zbożowych krytykuje wszczęcie postępowania ze względu na zaproponowane zniesienie wszystkich środków pomocy – niezależnie od ich rodzaju - przyznawanych zarówno gorzelniom rolniczym jak i przemysłowym.
Choć to ona sama doprowadziła do rozpoczęcia procedury, wyraża żal, że Komisja kwestionuje rekompensaty dla gorzelni przemysłowych, które miały stanowić zachętę do wcześniejszego wycofania się z monopolu.
Zdaniem wnoszącego skargę rekompensaty nie stanowią pomocy państwa w myśl art. 87 i 88 Traktatu WE.
Stanowią one raczej ekwiwalent za kontyngenty produkcyjne, z których gorzelnie przemysłowe musiały zrezygnować w przeciwieństwie do gorzelni rolniczych.
Przyznanie rekompensat przewidzianych w ustawie "HSanG" jest wskazane z powodów ochrony zaufania, a ponadto konieczne do umożliwienia gorzelniom zmian w prowadzonej działalności do końca okresu przejściowego na akceptowalnych gospodarczo warunkach, tym bardziej że kwoty rekompensat są znacznie niższe niż straty spowodowane przez nową ustawę.
Ponadto płatności nie miały wpływu na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, gdyż nie doszło do zakłócenia konkurencji - wszyscy członkowie stowarzyszenia zawodowego zaprzestali produkcji wódki zbożowej Kornbranntwein, ponieważ niemożliwym jest utrzymanie się na subwencjonowanym rynku nie otrzymując dotacji.
Wnoszący skargę podtrzymuje jednak swoje stanowisko, że pomoc dla gorzelni rolniczych była bezprawna ze względu na nierówne traktowanie.
Trzy gorzelnie przemysłowe zażądały otwarcie, aby przepisy ustawy "HSanG" wprowadzające wypłatę rekompensat jako świadczenia zwrotnego za wcześniejsze wycofanie się z monopolu zostały utrzymane.
Inne opinie
(40) Pozostałe opinie, w tym opinia biegłego, który twierdzi, że brał udział w pracach przygotowawczych nad rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającym ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [18] oraz pismo związku konsumentów, który zebrał 2 tys. podpisów, odrzucają zdecydowanie stanowisko Komisji przedstawione w decyzji o wszczęciu postępowania, posługując się najczęściej tymi samymi argumentami, co rolnicze gorzelnie zbożowe. Wskazują one w szczególności na fakt, że wódka zbożowa Kornbranntwein jest produktem, który należy nadal klasyfikować jako produkt rolny oraz że Komisja nie powinna kwestionować tradycyjnych metod produkcji tego wyrobu.
DKV twierdzi, że gdyby Komisja zamierzała pozostać przy zaproponowanych w przyjętej decyzji środkach celowych, powinna przestrzegać zasady proporcjonalności podczas określania terminu ich wdrożenia oraz przedłużyć okres przejściowy wyznaczony pierwotnie do dnia 1 stycznia 2004 r., aby dać przedsiębiorstwom możliwość zmiany ich działalności.
D. Uwagi Niemiec
(41) Niemcy nie przeczą, że system zwrotu kosztów produkcji przez DKV ma charakter pomocy operacyjnej.
Są jednak zdania, że wobec wódki zbożowej Kornbranntwein powinny mieć nadal mieć zastosowanie postanowienia Traktatu WE obowiązujące wobec produktów rolnych i że Komisja nie powinna jej traktować jako produktu przemysłowego.
Absolutnie nie podzielają one zdania Komisji, że również destylaty zbożowe wyprodukowane w ramach monopolu nie stanowią produktu rolnego objętego szerszym pojęciem alkoholu etylowego, lecz stanowią napój spirytusowy nazywany wódką (Branntwein), a tym samym produkt przemysłowy.
Uzasadniają one swój pogląd tym, że brzmienie załącznika I do Traktatu WE jest jednoznaczne, a treść Traktatu WE nie może zostać podważona przez przepisy prawa wtórnego, jakim jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89.
(42) Dla poparcia swojej argumentacji Niemcy stwierdzają, że Trybunał Sprawiedliwości przez potwierdzenie niedyskryminującego charakteru akcyzy na alkohol w wielu wyrokach (m.in. w wyroku z dnia 13 marca 1979 r. w sprawie 91/78, (Hansen GmbH & Co/Hauptzollamt Flensburg [19]) i z dnia 15 stycznia 1985 r. w sprawie 253/83, (Sektkellerei C.A Kupferberg & Cie KG a.A/Hauptzollamt Mainz [20]) uznał zgodność tego podatku z postanowieniami art. 37 i 95 (obecnie art. 31 i 90) [21]) i w ten sposób pośrednio również z art. 87 i 88 Traktatu WE.
(43) W odniesieniu do rekompensat dla gorzelni, które zdecydowały się na wcześniejsze wycofanie się z monopolu, Niemcy stwierdzają, że stanowią one konieczną zachętę z powodu wieloletniego udziału gorzelni w monopolu spirytusowym. Wcześniej Niemcy wyjaśniły, że kontyngenty produkcyjne nie stanowią wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę wartości majątkowej.
Ponadto gorzelnie rolnicze ze względu na wymóg równego traktowania miały również możliwość wycofania się z monopolu na tych samych warunkach, co gorzelnie przemysłowe.
(44) Niemcy podkreślają, że – jeśli Komisja pozostałaby przy swojej ocenie – zarówno w przypadku pomocy operacyjnej dla gorzelni nadal uczestniczących w monopolu, jak również w przypadku rekompensat stanowiących świadczenie zwrotne za wcześniejsze wycofanie się z monopolu, konieczne jest wprowadzenie kilkuletniego okresu przejściowego z powodu tradycyjnego udziału producentów wódki zbożowej Kornbranntwein w monopolu spirytusowym i związanej z tym ochrony zaufania.
Gorzelnie, zarówno przemysłowe jak i stanowiące część przedsiębiorstwa rolnego, potrzebują tego okresu, aby dopasować swoje struktury produkcji do wolnego rynku i przestawić swój zakład na inną działalność produkcyjną.
Niemcy zaproponowały wobec tego okres przejściowy do dnia 30 września 2006 r.
Przedstawiły Komisji konkretne powody, dla których koniec okresu przejściowego przewidziany początkowo przez Komisję w ramach środków celowych na dzień 1 stycznia 2004 r. powinien zostać przedłużony przynajmniej do roku obrotowego 2005/2006.
Każda inna decyzja spowoduje zamknięcie licznych gorzelni przemysłowych i rolniczych oraz likwidację wielu miejsc pracy.
(45) Niemcy nie zgadzają się ze stwierdzeniem wnoszącego skargę, że ustawa o uzdrowieniu budżetu z dnia 22 grudnia 1999 r. doprowadziła do dyskryminacji zbożowych gorzelni przemysłowych, ponieważ ograniczyła się ona do zmian w organizacji monopolu poprzez minimalne zmniejszenie liczby beneficjentów pomocy, wprowadzenie sześcioletniego okresu przejściowego i odpowiednich rekompensat finansowych, wypłacanych w tym samym stopniu gorzelniom przemysłowym i rolniczym.
III.
OCENA PRAWNA
A. Stosowanie zasad konkurencji:
Wódka zbożowa Kornbranntwein nie jest objęta załącznikiem I do Traktatu WE
(46) Powyżej zostało wyjaśnione, że przetwarzanie wódki zbożowej Kornbranntwein jest pod względem organizacyjnym oddzielone od przetwarzania pozostałych produktów alkoholowych pochodzenia rolniczego objętych monopolem (patrz pkt 16 do 24).
W 1930 r. powołano w ramach monopolu spirytusowego wyłącznie dla tego wyrobu instytucję z własną osobowością prawną, DKV. W ustawie z dnia 2 maja 1976 r.
Niemcy potwierdziły ponownie szczególne traktowanie wódki zbożowej Kornbranntwein, zachowując współistnienie dwóch różnych instytucji organizacji rynku – BfB i DKV.
(47) Większość podstawowych produktów alkoholowych (destylatów) dostarczanych do BfB jest przeznaczona wyraźnie do produkcji neutralnych, niegotowych alkoholi, podczas gdy destylaty dostarczane do DKV (nazywane przez Niemcy "czystym destylatem zbożowym") odznaczają się aromatycznymi walorami i nadają się do spożycia.
(48) Głównym kryterium ich rozróżnienia jest stan, w jakim produkty podstawowe zostają dostarczone przez gorzelnie do obu instytucji dystrybuujących, oraz jakość sprzedawanych produktów po przetworzeniu lub rektyfikacji przez oba podmioty.
(49) BfB skupuje głównie surowy alkohol (otrzymany m.in. na bazie owoców, ziemniaków, melasy i zboża) i sprzedaje go zwykle po rektyfikacji i/lub przetworzeniu jako alkohol neutralny.
(50) DKV skupuje destylat – "czysty destylat zbożowy" – który jest już napojem spirytusowym w myśl rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89.
Przeprowadzana przez DKV rektyfikacja destylatu polega przede wszystkim na standaryzacji zawartości alkoholu w produkcie końcowym (32% w przypadku produktu o nazwie "Korn" i 37,5% w "Kornbrand").
(51) W załączniku I do Traktatu WE zmienionym rozporządzeniem nr 7a Rady z dnia 18 grudnia 1959 r. o włączeniu niektórych produktów do wykazu w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą [22] jest mowa o "alkoholu etylowym, denaturowanym lub nie, o jakiejkolwiek mocy, otrzymywanym z produktów rolnych, o których mowa w załączniku I do Traktatu, z wyłączeniem wódek, likierów i innych napojów spirytusowych, złożonych preparatów alkoholowych (znanych jako "skoncentrowane ekstrakty") do wyrobu napojów".
Tekst ten można interpretować przy pomocy pozycji ex 22.08 i 22.09 (obecnie 22.07 i 22.08) nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, w których zostały zdefiniowane spirytus, wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe.
(52) W wyjaśnieniach do nomenklatury taryfowej wódka, która nie jest objęta załącznikiem I, jest zdefiniowana jako alkohol: " (…) (bez dodatków smakowych) otrzymywany w wyniku destylacji naturalnych napojów fermentowanych jak wino, jabłecznik (cydr) lub fermentowanych owoców, wytłoków owoców, zbóż lub innych produktów roślinnych, są w nich zachowane całkowicie lub częściowo drugorzędne składniki (estry, aldehydy, kwasy, wyższe alkohole, itd.), które nadają napojom charakterystyczny, indywidualny smak i aromat".
(53) Pozycja ta obejmuje również "alkohol etylowy, nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80% obj. […]".
W wyjaśnieniach do tego produktu podano: "…niezależnie od tego, czy jest przeznaczony do spożycia przez ludzi, czy też do celów przemysłowych; w przeciwieństwie do napojów wyszczególnionych powyżej w punkcie A [np. wódki], nawet jeśli jest przeznaczony do spożycia, nie zawiera drugorzędnych składników nadających smak i aromat."
(54) Wódka zbożowa Kornbranntwein jest więc wódką, która charakteryzuje się zawartością składników nadających smak i aromat i nie może z tego powodu zostać uznana za alkohol etylowy.
Przemawia za tym również pkt C cyfra 4 wyjaśnień do pozycji ex 22.09 (obecnie 22.08, pkt C cyfra 2); gdzie zostało podkreślone, że niniejszą pozycją są objęte oprócz alkoholu etylowego również "whisky, vodka i inne alkohole otrzymywane w wyniku destylacji sfermentowanego zacieru z ziarna zbożowego (jęczmienia, owsa, żyta, itd.) lub z ziemniaków".
(55) W swojej odpowiedzi skierowanej do Komisji Niemcy mylą alkohol zbożowy (Kornalkohol), który pod wyżej wymienionymi warunkami (patrz pkt 53) może zostać uznany za alkohol etylowy, z napojem alkoholowym wódką zbożową (Kornbranntwein).
Z brzmienia ustawy o monopolu spirytusowym, zmienionej ustawą o uzdrowieniu budżetu z dnia 22 grudnia 1999 r., można wyciągnąć wniosek, że ustawodawca niemiecki potraktował alkohol zbożowy i wódkę zbożową Kornbranntwein w różny sposób, ponieważ rzeczywiście chodzi tu o dwa różne produkty.
(56) Komisja pozostaje więc przy swoim stanowisku, że w przypadku tych wyrobów chodzi o dwa różne produkty; pierwszy służy do otrzymywania alkoholu neutralnego, natomiast drugi, stanowiący przedmiot niniejszego postępowania, zawiera składniki nadające smak i aromat.
(57) Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 stwierdza, że rozporządzenie ustanawia ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych.
(58) W art. 1 ust. 4 wymienionego rozporządzenia zostały określone różne kategorie napojów spirytusowych.
Pod lit. c) zdefiniowano "wódkę zbożową" jako:
"1. Napój spirytusowy, wytwarzany w drodze destylacji sfermentowanego zacieru zbóż i posiadający właściwości organoleptyczne użytych surowców.
W odniesieniu do napojów wytwarzanych w Niemczech i w regionach Wspólnoty, w których niemiecki jest jednym z języków urzędowych, wyrazy "Wódka zbożowa" można zastąpić wyrazami Korn lub Kornbrand, pod warunkiem, że napój ten jest tradycyjnie wytwarzany w tych regionach oraz jeśli wódka zbożowa nie zawiera jakichkolwiek dodatków i jest uzyskiwana:
- wyłącznie w drodze destylacji sfermentowanego zacieru całych ziaren pszenicy, jęczmienia, owsa, żyta lub gryki, ze wszystkimi częściami składowymi ziaren,
- albo w drodze redestylacji destylatu uzyskanego zgodnie z akapitem pierwszym.
2.
Wódka zbożowa, aby mogła być oznaczona wyrazami "brandy zbożowa" musi być uzyskiwana poprzez destylację do poniżej 95 % obj., ze sfermentowanego zacieru zbóż i musi posiadać właściwości organoleptyczne użytych surowców."
(59) W omawianym przypadku producenci wódki zbożowej Kornbranntwein dostarczają do DKV produkt uzyskany zgodnie z procedurą opisaną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1576/89 (czysty destylat zbożowy), który następnie jest rektyfikowany lub/i przetwarzany przez DKV, a później sprzedawany.
(60) Niemcy są zdania, że Komisja nie może opierać się na tym tekście, ponieważ są w nim określone tylko zasady obowiązujące przy sprzedaży napojów spirytusowych w interesie ochrony konsumenta.
Komisja nie zaprzecza, że taki jest cel rozporządzenia, nie wyklucza to jednak w żadnym wypadku posłużenia się tym tekstem do opisu i definicji wódki zbożowej Kornbranntwein jako napoju spirytusowego, która jako taki napój podlega bezpośrednio zasadom konkurencji.
Komisja jest zdania, nie chcąc w tym miejscu wydawać ostatecznego wyroku, że ten fragment tekstu z prawa wtórnego potwierdza jej punkt widzenia w kwestii klasyfikacji spornego produktu.
(61) Niemcy wskazują w swoich komunikatach skierowanych do Komisji na fakt, że brzmienie załącznika I do Traktatu WE jest różne w zależności do wersji językowej.
Słowo "Branntwein" nie występuje w angielskiej i niderlandzkiej wersji językowej, jest w nich mowa o "likierach" i "napojach spirytusowych".
Komisja zauważa w tym względzie, że niemiecka wersja językowa i inne wersje językowe są w tym względzie jednoznaczne i że jest w nich bez wątpienia mowa o "Branntwein".
Wersje językowe, które podobnie jak angielska i niderlandzka nie mówią wyraźnie o wyłączeniu wódki (Branntwein), muszą być interpretowane w świetle pozostałych wersji językowych i mogą być rozumiane wyłącznie w ten sposób, że Branntwein należy do pozostałych napojów alkoholowych, które są wyłączone z zakresu obowiązywania załącznika I.
(62) W ramach zarządzania wspólnym rynkiem produktów rolnych i jego dalszego rozwoju Rada przyjęła w dniu 8 kwietnia 2003 r. rozporządzenie Rady (WE) nr 670/2003 ustanawiające szczególne środki dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego [23].
Tym rozporządzeniem ma zostać stworzona wspólna organizacja rynku dla alkoholu pochodzenia rolniczego.
(63) W swojej decyzji o wszczęciu postępowania Komisja przywołała kilka punktów tego rozporządzenia - które znajdowało się jeszcze w stadium konsultacji - dla poparcia swojej argumentacji.
Komisja uznała, że interesującym byłoby powołanie się na prace przygotowawcze tego aktu prawnego, jak również na ostateczne brzmienie rozporządzenia, ponieważ wspierają one odpowiednio stwierdzenie Komisji, że wódka zbożowa Kornbranntwein stanowi produkt przemysłowy.
W pierwszym projekcie w art. 1 napoje spirytusowe w myśl rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 zostały wyraźnie wyłączone z zakresu obowiązywania rozporządzenia.
W wersji ostatecznej rozporządzenia omawiane produkty rolne są zdefiniowane w odniesieniu do załącznika I do Traktatu WE.
W pozycjach nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej wymienionych w art. 1, które są objęte rozporządzeniem, nie jest wymieniona wódka w formie wódki zbożowej Kornbranntwein, lecz jedynie alkohol etylowy, denaturyzowany lub nie, i inne wódki denaturyzowane.
(64) Komisja doszła więc do wniosku, że wódka zbożowa Kornbranntwein stanowi napój spirytusowy wyłączony z zakresu obowiązywania załącznika I do Traktatu WE, dla którego obowiązują w związku z tym wspólnotowe zasady konkurencji.
B. Omawiane środki należy uznać za istniejącą pomoc w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(65) Komisja udowodniła, że wódka zbożowa Kornbranntwein jest produktem przemysłowym, wobec którego mają zastosowanie postanowienia art. 87 i 88 Traktatu WE.
(66) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE: "Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi".
Pokrycie kosztów produkcji
(67) Omawiane środki przynoszą producentom wódki zbożowej Kornbranntwein korzyść, ponieważ gwarantują im pokrycie kosztów produkcji w ramach przyznanych im kontyngentów produkcyjnych niezależnie od ceny, z jaką produkt ostatecznie wchodzi na rynek niemiecki.
Dla przypomnienia: wódka zbożowa Kornbranntwein w roku obrotowym 1999/2000 była sprzedawana spółce DKV w cenie 263 DEM/hl, która następnie sprzedawała ją w cenie 157 DEM/hl, co w omawianym okresie odpowiada dotacjom w wysokości 36,6 mln DEM (18,7 mln EUR).
W ten sposób niemieccy producenci wódki zbożowej Kornbranntwein mogą sprzedawać swoje wyroby na warunkach finansowych, które w porównaniu z sytuacją gdyby musieli sprzedawać swoje produkty bezpośrednio w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez znacznych dotacji monopolu, są dużo korzystniejsze.
(68) W przypadkach, w których DKV nie jest włączone bezpośrednio w proces produkcji wódki zbożowej Kornnbranntwein, producenci otrzymują zgodnie z ich kontyngentem produkcyjnym odszkodowanie w wysokości kosztów, które DKV oszczędziło na rektyfikacji, wprowadzaniu do obrotu, składowaniu itd. wódki zbożowej Kornbranntwein.
(69) Dzięki tej pomocy niemieccy producenci mogą sprzedawać tę część wyprodukowanej wódki zbożowej Kornbranntwein, której nie obejmuje kontyngent produkcyjny, w cenie, której nie mogliby wymagać, gdyby nie otrzymywali dzięki monopolowi zawyżonych cen skupu za pozostałą część dostarczonych do DKV wyrobów.
(70) Ta uprzywilejowana pozycja wpływa na obecne koszty produkcji i wprowadzania do obrotu, tj. na koszty operacyjne odpowiednich przedsiębiorstw.
Kwoty rekompensat
(71) Korzyścią dla producentów są również tzw. kwoty rekompensat, które są im przyznawane zamiast zwrotu kosztów produkcji, jeśli wcześniej wycofają się z monopolu, aby mogli się w stosownym przypadku utrzymać na "wolnym" rynku wódek zbożowych Kornbranntwein.
Przyznane środki zastępują dotacje na produkcję i wprowadzanie do obrotu niektórych produktów, pod względem charakteru są jednak do nich zbliżone.
Jest przy tym nieistotne, że kwoty rekompensat mogą być wykorzystywane również do innych celów niż utrzymanie się na "wolnym" rynku wódek zbożowych Kornbranntwein, np. na zamykanie lub restrukturyzację gorzelni.
(72) Ustawa o uzdrowieniu budżetu, dzięki której liczba dotacji w ramach monopolu spirytusowego miała zostać łącznie zmniejszona, dąży najwyraźniej do wprowadzenia wyważonych ustaleń przejściowych, które odpowiadają potrzebom producentów zgodnie z ich specyficznymi cechami i celami.
W związku z tym należy przypomnieć, że nie wszyscy producenci są poddani tym samym zobowiązaniom; na przykład producenci rolniczy są zobowiązani ustawowo do stosowania się podczas produkcji do ekologicznych zasad gospodarki wtórnego wykorzystywania surowców.
(73) Kwoty rekompensat nie są powiązane z inwestycjami i dotyczą w związku z tym bieżącej działalności gorzelni-beneficjentów.
(74) Środki są finansowane z zasobów państwowych, zarówno w przypadku dotacji do kosztów produkcji jak i kwot rekompensat.
Niedobór wynikający z różnicy między ceną skupu a sprzedażą produktu po cenie rynkowej w Niemczech jest pokrywany ze środków budżetowych; dotyczy to również kwot rekompensat na rzecz tych producentów, którzy wcześniej wycofają się z monopolu.
(75) Celem środków jest wsparcie produkcji wódki zbożowej Kornbranntwein.
Mają one z tego względu charakter selektywny.
(76) Środki zakłócają w wyraźny sposób konkurencję na wspólnym rynku i wpływają na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, ponieważ niemieccy producenci konkurują z producentami z innych Państw Członkowskich, którzy być może chcieliby sprzedawać alkohol tego samego rodzaju na rynku niemieckim.
Jak zauważyło kilku przedstawicieli stron trzecich, określenie Kornbrannwein zgodnie z przytaczanym już rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1576/89 może być używane wyłącznie: "w odniesieniu do napojów wytwarzanych w Niemczech i w regionach Wspólnoty, w których niemiecki jest jednym z języków urzędowych [24], (…) pod warunkiem, że napój ten jest tradycyjnie wytwarzany w tych regionach.." Ponadto wódka zbożowa Kornbranntwein konkuruje z innymi wódkami i napojami spirytusowymi z innych Państw Członkowskich.
Fakt, że Trybunał Sprawiedliwości w sprawach Hansen i Sektkellerei C.A. Kupfberg orzekł, że art. 95 i 37 Traktatu EWG należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one faktycznego obniżenia ceny sprzedaży wódki sprzedawanej przez organ monopolistyczny, nawet "jeśli importowane produkty w rzeczywistości nie są obłożone wyższą stopą podatkową niż odpowiednie produkty krajowe", nie uprzedza oceny pomocy państwa przez Komisję.
(77) Nie ma więc wątpliwości, że omawiane środki mogą wpływać na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(78) W konsekwencji omawiane środki stanowią pomoc państwa w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Ponieważ mają one pokryć koszty bieżącej działalności danych przedsiębiorstw, stanowią one pomoc operacyjną.
(79) Po zbadaniu dokumentacji przekazanej przez Niemcy, wnoszącego skargę i przez zainteresowane strony trzecie Komisja stwierdza, że dzięki ustawie o uzdrowieniu budżetu z dnia 22 grudnia 1999 r. wprowadzono reformę monopolu spirytusowego zmienionego ustawą z dnia 2 maja 1976 r., która miała na celu całkowite zniesienie dotacji na produkcję wódki zbożowej Kornbranntwein.
Komisja stwierdziła dalej, że Niemcy zgłosiły środki wynikające z ustawy z 1976 r. na podstawie przepisów obowiązujących dla produktów rolnych w kwietniu 1976 r., a zgłoszenie to nie pociągnęło za sobą dalszych uwag.
(80) Zgodnie z art. 88 ust. 1 Traktatu WE jak również art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 Komisja nakazała Niemcom w decyzji z dnia 19 czerwca 2002 r. przyjęcie środków celowych, po tym jak doszła do wniosku, że wódkę zbożową Kornbranntwein należy uznać za produkt przemysłowy oraz że omawiane środki stanowią istniejącą pomoc, która nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem, przeciwko czemu Niemcy zgłosiły jednak zastrzeżenia.
(81) Pomoc państwa wynikająca z ustawy o monopolu spirytusowym oraz środki pomocy w odniesieniu do wódki zbożowej Kornbranntwein na podstawie ustawy z dnia 2 maja 1976 r. zostały przez Niemcy właściwie zgłoszone, a Komisja nie wyraziła wtedy zastrzeżeń wobec ich zgodności z wspólnotowymi zasadami konkurencji.
Niemcy poinformowały Komisję ze swojej strony, że zamierzają wprowadzić te środki.
Chodzi więc w konsekwencji o istniejącą pomoc państwa w myśl art. 1 lit. b) pkt iii) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999.
(82) W swojej decyzji z dnia 19 czerwca 2002 r. o środkach właściwych Komisja nie zaklasyfikowała środków wynikających z ustawy z dnia 22 grudnia 1999 r. jako nowej pomocy.
(83) Właściwym celem ustawy o uzdrowieniu budżetu z dnia 22 grudnia 1999 r. było ograniczenie kręgu beneficjentów pomocy i obniżenie wysokości przyznawanych dotacji.
Nie zmienia to istoty systemu wprowadzonego ustawą z dnia 2 maja 1976 r., zgodnie z którym koszty producentów są pokrywane niezależnie od ceny rynkowej wódki zbożowej Kornbranntwein.
Dotyczy to również kwot rekompensat, które są przyznawane za wcześniejsze wycofanie się z monopolu i przez określony czas zastępują dotacje.
(84) Dlatego ustawa o uzdrowieniu budżetu z 1999 r. nie musiała być zgłoszona Komisji przed swoim wejściem w życie.
(85) To stwierdzenie jest zgodne z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w jego wyroku z dnia 9 sierpnia 1994 r. w sprawie C 44/93 ("Namur-Les assurances du crédit SA") [25].
W tym wypadku instytucja publiczna postanowiła rozszerzyć swoją działalność, przez co pomoc państwa, która została jej przyznana na mocy prawodawstwa wprowadzonego przed wejściem w życie Traktatu, byłaby korzyścią również w odniesieniu do rozszerzonego zakresu działalności.
Trybunał Sprawiedliwości uznał w swoim wyroku, że nie można w tym przypadku twierdzić, iż chodzi tu o wprowadzenie lub zmianę pomocy w myśl art. 93 ust. 3 Traktatu, ponieważ decyzja ta została podjęta bez przeprowadzenia zmian we wprowadzonym ustawą programie pomocy.
(86) Dlatego pomoc, która została przyznana na podstawie programów pomocy istniejących przed wejściem w życie Traktatu, nie podlega ani obowiązkowi zgłoszenia ani zakazowi wprowadzania zgodnie z art. 93 ust. 3, lecz musi być stale badana zgodnie z ust. 1 wyżej wymienionego artykułu.
"Nie można bowiem zmusić Państw Członkowskich – nie wprowadzając czynnika niepewności prawnej – do zgłaszania Komisji i poddawania jej prewencyjnej kontroli nie tylko nowych środków pomocy i zmian pomocy sensu stricte, która jest przyznawana przedsiębiorstwu będącemu beneficjentem istniejącego programu pomocy, ale również wszystkich środków, które mają wpływ na działalność tego przedsiębiorstwa i mogą się odbić na funkcjonowaniu wspólnego rynku i na konkurencji."
(87) Komisja jest tego samego zdania.
(88) W świetle powyższego Komisja wszczęła postępowanie przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 659/1999.
a) Środki przygotowawcze zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 659/1999
(89) W art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 określono, pod nagłówkiem "Współpraca zgodnie z art. 93 ust. 1 Traktatu":
"(1) Komisja otrzymuje od zainteresowanego Państwa Członkowskiego wszelkie konieczne informacje do przeprowadzenia przeglądu, we współpracy z Państwem Członkowskim, istniejących programów pomocowych na podstawie art. 93 ust. 1 Traktatu.
(2) W przypadku gdy Komisja uważa, że istniejący program pomocowy nie jest lub przestaje być zgodny ze wspólnym rynkiem, informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o opinii wstępnej i umożliwia zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu przedstawienie uwag w terminie jednego miesiąca..."
(90) W piśmie z dnia 22 lutego 2002 r. Komisja należycie poinformowała Niemcy, że po zbadaniu ich odpowiedzi i danych przekazanych przez wnoszącego skargę doszła do wniosku, że wspólnotowe zasady konkurencji mają zastosowanie wobec omawianych środków oraz że postanowienia szczególne obowiązujące w odniesieniu do produktów rolnych nie mogą mieć zastosowania, ponieważ wódka zbożowa Kornbranntwein jest produktem przemysłowym, który nie jest objęty załącznikiem I do Traktatu WE.
(91) Po stwierdzeniu, że środki Niemiec na rzecz gorzelni zbożowych stanowią istniejącą pomoc, której zgodność z postanowieniami Traktatu WE jest wątpliwa, Komisja wezwała Niemcy zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 569/1999 do przedstawienia uwag w terminie jednego miesiąca od otrzymania pisma z dnia 22 lutego 2002 r.
Ponadto Niemcy zostały wezwane do przedłożenia celowych propozycji pozwalających zmienić ustawodawstwo w zakresie monopolu spirytusowego w taki sposób, aby było ono zgodne z postanowieniami art. 87.
(92) W piśmie z dnia 19 marca 2002 r. Niemcy zakwestionowały ocenę Komisji i stwierdziły ponownie, że wódka zbożowa Kornbranntwein powinna być objęta przepisami obowiązującymi wobec produktów rolnych.
b) Propozycja właściwych środków
(93) Artykuł 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 stanowi w odniesieniu do środków celowych:
"W przypadku gdy w świetle informacji przedłożonych przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 17 Komisja stwierdza, że istniejący program pomocowy nie jest lub przestaje być zgodny ze wspólnym rynkiem, Komisja wydaje skierowane do zainteresowanego Państwa Członkowskiego zalecenie zawierające propozycję właściwych środków.
Zalecenie może w szczególności zawierać propozycję: a) rzeczowej zmiany programu pomocowego lub b) wprowadzenia wymogów proceduralnych lub c) wycofania programu pomocowego."
(94) Zgodnie z art. 88 ust. 1 Traktatu WE w powiązaniu z art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 Komisja zaproponowała Niemcom w decyzji z dnia 19 czerwca 2002 r. właściwe środki w celu zmiany przedmiotowych postanowień prawodawstwa dotyczącego wódki zbożowej Kornbranntwein (ustawa z dnia 2 maja 1976 r. i ustawa z dnia 22 grudnia 1999 r.) w następujący sposób:
a) rolnicze i przemysłowe gorzelnie nie mogą dłużej otrzymywać środków pomocy w formie dotacji na utrzymanie ustawowo gwarantowanych cen.
b) nie mogą one żądać dłużej pomocy dowolnego rodzaju jako rekompensaty za wcześniejsze wycofanie się z systemu monopolistycznego.
c) zmiany w przepisach powinny nastąpić możliwie szybko przed rokiem obrotowym 2002/2003, a wejść w życie najpóźniej do dnia 1 stycznia 2004 r.
d) Niemcy powinny poinformować Komisję o podjętych środkach właściwych w sprawozdaniu, które należy przedłożyć najpóźniej do końca pierwszego kwartału 2003 r.
Drugie sprawozdanie na temat faktycznego wdrożenia środków należy przekazać Komisji najpóźniej do końca listopada.
C. Ocena orzecznictwa przywołanego przez Niemcy dla uzasadnienia środków pomocy
(95) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wypowiadał się wielokrotnie na temat zgodności przepisów o niemieckim monopolu spirytusowym z określonymi przepisami Traktatu WE (porównaj szczególnie wyroki w sprawach Hansen i Sektkellerai C.A.Kupfberg, patrz pkt 42).
(96) Niemcy powołują się w swoich odpowiedziach skierowanych do Komisji na to orzecznictwo i stwierdzają na tej podstawie, że postanowienia ustawy o monopolu spirytusowym z dnia 2 maja 1976 r. zostały już zbadane i potwierdzone przez Trybunał.
W związku z tym ustawa o monopolu spirytusowym (w wersji ustawy z dnia 22 grudnia 1999 r.) nie może być podważana przez Komisję, ponieważ nie została ona zakwestionowana przez Trybunał Sprawiedliwości.
(97) Wskazane byłoby zatem bardziej szczegółowe przeanalizowanie sentencji wyroku.
(98) W sprawach przywołanych w tym kontekście skierowano do Trybunału Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne w kwestii ważności prawnej przepisów podatkowych wprowadzonych przez niemiecki monopol spirytusowych w odniesieniu do art. 37 i 95 (obecnie art. 31 i 90) Traktatu WE.
Trybunał Sprawiedliwości wypowiedział się przy tej okazji również na temat zgodności środków podatkowych wynikających z ustawy o monopolu spirytusowym z postanowieniami Traktatu WE.
(99) W swoim wyroku Trybunał ograniczył się do zwrócenia uwagi na fakt, że "przy wdrażaniu art. 92 i 93 Komisji pozostawiono szerokie pole manewru w zakresie interwencji, natomiast art. 37 ma obowiązywać bezpośrednio", tj. potwierdził on tym samym, że Komisja na podstawie Traktatu WE ma uprawnienia do oceniania spornych środków z punktu widzenia przepisów dotyczących pomocy.
(100) Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnia dalej, że co prawda art. 92 i 93 oraz art. 37 mają ten sam cel, którym jest zapobieganie zakłóceniu warunków konkurencji na wspólnym rynku, dyskryminacji producentów lub wpływowi na wymianę handlową w innych Państwach Członkowskich poprzez "działania monopolu państwowego lub przyznawanie pomocy" przez Państwa Członkowskie, ale równocześnie chodzi tu o postanowienia, które "podlegają różnym warunkom stosowania, zależnym od objętego nimi rodzaju środków państwowych."
Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że w tym specyficznym przypadku nie ma konieczności zbadania, w jak dalekim stopniu postanowienia art. 92 i 93 mają zastosowanie wobec produkcji omawianych produktów rolnych i handlu tymi produktami.
(101) Na podstawie tego uzasadnienia nie można wyciągać wniosku, że Trybunał Sprawiedliwości jest zdania, iż postanowienia Traktatu WE w sprawie przepisów dotyczących pomocy państwa nie mają zastosowania wobec dotacji przyznawanych w ramach monopolu spirytusowego.
(102) Niemcy przyznają co prawda, że Trybunał Sprawiedliwości nie wypowiedział się bezpośrednio o sprawie zgodności prawnej monopolu z art. 92 i 93, twierdzą jednak, że nie ma wątpliwości, iż Trybunał zaklasyfikował omawiany wyrób jako produkt rolny, który może być przedmiotem wspólnej organizacji rynku.
(103) Komisja stwierdza, że Trybunał nie wypowiedział się w kwestii omawianej pomocy państwa.
Komisja uważa, że wyroki Trybunału, na które powołują się Niemcy w tej sprawie, nie przesądzają ani zaklasyfikowania omawianych produktów ani prawnej oceny pomocy przyznawanej na rzecz niemieckich gorzelni zbożowych.
Przytaczane orzecznictwo nie jest więc w tym przypadku właściwe.
D. Zgodność pomocy
(104) W art. 87 ust. 2 Traktatu WE wymienione są określone rodzaje pomocy, które są zgodne z Traktatem WE. Na podstawie rodzaju i cech pomocy jest jednak jasne, że odstępstwa wymienione w art. 87 ust. 2 lit. a), b) i c) nie mają zastosowania w tym przypadku.
(105) W art. 87 ust. 3 wymienione są rodzaje pomocy, która może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem Jest oczywiste, że omawiane programy pomocy nie służyły ani wspieraniu realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania, ani nie miały na celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, ani nie były przeznaczone na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego w myśl odstępstw określonych w art. 87 ust. 3 lit. b) i d).
(106) W odniesieniu do odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) w kwestiach związanych z rozwojem regionalnym należy zaznaczyć, że omawiana pomoc jest przyznawana w tym samym stopniu we wszystkich regionach Niemiec. Kwestią bezdyskusyjną jest również fakt, że środki pomocy nie są przeznaczone na działania objęte odstępstwem dotyczącym wspierania rozwoju niektórych gałęzi gospodarki (art. 87 ust. 3 lit. c)) w dziedzinie badań i rozwoju, ochrony środowiska, zatrudnienia lub kształcenia zgodnie z właściwymi wspólnotowymi zasadami ramowymi lub wytycznymi wspólnotowymi. Ponieważ nie można wskazać również żadnego innego powodu, którym miałby związek z rozwojem niektórych gałęzi przemysłu, omawiane środki należy zaklasyfikować jako niezgodne ze wspólnym rynkiem.
(107) Komisja jest jednak zdania, że istnieją określone powody, które pozwalają opowiedzieć się za zachowaniem stosowanego przez Niemcy systemu pomocy jeszcze przez pewien przejściowy okres czasu.
(108) Wszystkie zainteresowane grupy z wyjątkiem przedstawicieli przemysłu spirytusowego protestowały po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przeciwko terminowi zaproponowanemu przez Komisję.
Niemcy wyjaśniły Komisji, że do likwidacji omawianej pomocy na akceptowalnych warunkach konieczny jest okres kilku lat, aby egzystencja dotkniętych tą decyzją producentów, którzy dotychczas korzystali z właściwie zgłoszonego i przez lata niekwestionowanego przez Komisję systemu dotacji, nie została zagrożona.
(109) Komisja wstępnie przyjęła do wiadomości, że rok obrotowy w produkcji wódki zbożowej Kornbranntwein zaczyna się w dniu 1 października i kończy w dniu 30 września kolejnego roku.
Zostanie to przez nią uwzględnione przy określaniu terminu, w którym Niemcy mają przeprowadzić reformę ustawy.
(110) Niemcy przedstawiły Komisji przekonujące wyjaśnienia, że gorzelnie przemysłowe i rolnicze, które dotychczas dostarczały destylaty wyprodukowane w ramach monopolu do DKV, a w przyszłości będą chciały sprzedawać wódkę zbożową Kornbranntwein w ramach nowego systemu samodzielnie, muszą przeprowadzić znaczne inwestycje.
Zdaniem Niemiec można do nich zaliczyć na przykład zakup nowych urządzeń do destylacji lub budowę nowych budynków i pomieszczeń magazynowych (kadzie stalowe, beczki drewniane, urządzenia laboratoryjne, linie do napełniania butelek, pomieszczenia do magazynowania zapakowanego towaru, składanie wniosków o pozwolenie na budowę itp.).
Niemcy oceniają, że jedna gorzelnia z roczną produkcją wynoszącą 1000 hl alkoholu zbożowego będzie musiała zainwestować rocznie co najmniej 400 tys. EUR we wprowadzanie do obrotu tej ilości alkoholu.
(111) Oczywiście niemożliwym jest przeprowadzenie koniecznych działań restrukturyzacyjnych bez przyznania dodatkowego okresu, podczas którego istniejąca pomoc finansowa w formie zwrotu kosztów produkcji lub w formie rekompensat zostanie utrzymana.
Dotyczy to w szczególności małych destylarni, które stanowią przeważającą większość przedsiębiorstw i/lub zakładów rolnych dotkniętych reformą.
(112) Komisja przyjmuje uzasadnienie wniosku Niemiec, ponieważ można udowodnić, że nagłe wstrzymanie przyznawanych przez dziesięciolecia środków pomocy zagroziłoby egzystencji większej części zakładów, w szczególności gorzelniom rolnym.
Dlatego należy przewidzieć okres przejściowy, wyznaczony w taki sposób, aby gorzelnie mogły dostosować swoją produkcję do nowej sytuacji.
(113) Komisja przyjmuje również do wiadomości, że wódka zbożowa Kornbranntwein konkuruje z innymi wyrobami, które są objęte załącznikiem I do Traktatu WE i otrzymują pomoc.
Ponieważ w tym przypadku chodzi jednak o pomoc operacyjną, musi ona zostać wstrzymana w określonym terminie: na podstawie powyższych rozważań właściwe byłoby w tym względzie utrzymanie programu pomocy przez kolejne dwa i pół roku (do dnia 30 września 2006 r.)
Po upływie tego czasu Niemcy muszą znieść program pomocy wraz ze wszystkimi jego konsekwencjami.
(114) Komisja stwierdza zatem, co następuje:
a) rolnicze i przemysłowe gorzelnie nie mogą dłużej otrzymywać środków pomocy w formie dotacji na utrzymanie ustawowo gwarantowanych cen.
b) Nie mogą również zadać dalszej pomocy dowolnego rodzaju jako rekompensaty za ewentualne wcześniejsze wycofanie się z systemu monopolowego.
c) zmiany w przepisach powinny nastąpić możliwie szybko przed rokiem obrotowym 2005/2006, a wejść w życie najpóźniej do dnia 30 września 2006 r.
d) Niemcy muszą poinformować Komisję o podjętych środkach właściwych w sprawozdaniu, które należy przedłożyć najpóźniej do końca drugiego kwartału 2005 r.
Drugie sprawozdanie na temat faktycznego wdrożenia środków należy przekazać Komisji najpóźniej do końca 2006 r.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Program pomocy na rzecz producentów wódki zbożowej Kornbranntwein, zawarty w niemieckiej ustawie o monopolu spirytusowym, jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Niemcy podejmą wszystkie konieczne środki, aby znieść program pomocy, o którym mowa w art. 1, do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 3
Najpóźniej w dniu 30 czerwca 2005 r. Niemcy przedłożą Komisji sprawozdanie na temat środków przewidzianych w celu zniesienia programu pomocy.
Najpóźniej w dniu 31 grudnia 2006 r. Niemcy przekażą Komisji sprawozdanie na temat faktycznego stosowania podjętych środków.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 24 marca 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z Madagaskaru, z wyłączeniem produktów rybołówstwa
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 888)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/241/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/517/WE z dnia 1 sierpnia 1997 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z Madagaskaru, z wyłączeniem produktów rybołówstwa [2] została znacząco zmieniona [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać skodyfikowana.
(2) Inspekcje przeprowadzone przez Wspólnotę na Madagaskarze wykazały, że istnieją poważne niedociągnięcia w odniesieniu do infrastruktury i higieny w zakładach mięsnych i nie ma wystarczających gwarancji skuteczności kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze.
Zarządzanie zdrowiem zwierząt na Madagaskarze wykazuje poważne niedociągnięcia i niestosowanie reguł wspólnotowych.
Istnieje potencjalne ryzyko zagrożenia zdrowia publicznego w odniesieniu do produkcji i przetwarzania produktów zwierzęcych w tym kraju, z wyłączeniem produktów rybołówstwa.
(3) Przywóz produktów pochodzenia zwierzęcego z Madagaskaru, z wyłączeniem produktów rybołówstwa, nie powinien zostać dopuszczony, dopóki nie zostaną udzielone gwarancje, że nie występuje już ryzyko.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z Madagaskaru, z wyłączeniem produktów rybołówstwa.
Artykuł 2
Państwa członkowskie zabraniają przywozu produktów, o których mowa w art. 1.
Artykuł 3
Decyzja 97/517/WE zostaje uchylona.
Odesłania do uchylonej decyzji należy odczytywać jako odesłania do niniejszej decyzji, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2006 r.
zmieniająca decyzję 97/245/WE, Euratom ustanawiającą ustalenia dotyczące przekazywania informacji Komisji przez państwa członkowskie w ramach systemu środków własnych Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 845)
(2006/246/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję Rady 2000/597/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [2], w szczególności jego art. 6 ust. 4 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Środków Własnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/245/WE, Euratom [3] została przyjęta w celu uwzględnienia zmian wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1355/96 [4] do rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [5].
Decyzja 97/245/WE ustanowiła ustalenia dotyczące przekazywania informacji Komisji przez państwa członkowskie w ramach systemu środków własnych Wspólnot.
(2) Z uwagi na fakt, że rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 1552/89 zostało skodyfikowane przez rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1150/2000, należy wziąć pod uwagę, że odwołania do rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 zawarte w niektórych załącznikach do decyzji 97/245/WE, Euratom muszą zostać zmienione w celu zapewnienia jasności.
(3) Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) wygasł dnia 23 lipca 2002 r.
W związku z powyższym nie ma już opłat celnych, które należałoby ujmować jako środki własne na mocy ww. Traktatu.
(4) Należy uwzględnić zmiany wprowadzone na mocy decyzji 2000/597/WE, Euratom, która zastąpiła decyzję Rady 94/728/WE, Euratom [6], w szczególności dostosowanie odsetka zatrzymywanego na pokrycie kosztów poboru tak zwanych tradycyjnych środków własnych.
Na mocy decyzji 2000/597/WE, Euratom wprowadzono nowy 25 % odsetek zatrzymywany na poczet kosztów poboru, nieodnoszący się do kwot, które powinny były zostać udostępnione przed dniem 28 lutego 2001 r., a z których państwa członkowskie będą nadal zatrzymywać 10 % na poczet kosztów poboru.
(5) Należy uwzględnić nowe zobowiązania w zakresie przekazywania informacji wprowadzone do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2028/2004.
Wraz z ostatnim sprawozdaniem kwartalnym za dany rok państwa członkowskie przekazują szacunkowe obliczenie całkowitej kwoty należności, których odzyskanie jest mało prawdopodobne, wykazanych na odrębnym rachunku na dzień 31 grudnia danego roku.
Państwa członkowskie muszą ująć w załączniku do sprawozdania kwartalnego odrębnego rachunku kwoty, których nieściągalność stwierdzono, lub kwoty uznawane za nieściągalne.
(6) Należy zatem skorzystać z doświadczeń nabytych przez państwa członkowskie przy przekazywaniu sprawozdań określonych w art. 6 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 i zapewnienia lepszej prezentacji wykorzystywanych w tym celu formularzy.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/245/WE, Euratom.
(8) Należy przewidzieć odpowiednie terminy wprowadzenia składania zmienionych sprawozdań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/245/WE, Euratom wprowadza się następujące zmiany:
a) załączniki I, II i III otrzymują brzmienie załącznika I do niniejszej decyzji;
b) załącznik III a, figurujący w załączniku II do niniejszej decyzji, dodaje się po załączniku III.
Artykuł 2
Sprawozdania opracowane według wzorów przedstawionych w załącznikach I i II należy złożyć po raz pierwszy za czerwiec 2006 r. w przypadku sprawozdań miesięcznych i za drugi kwartał 2006 r. w przypadku sprawozdań kwartalnych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu z Bułgarii w związku z wysoce zjadliwą grypą ptaków w tym państwie trzecim
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 890)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/247/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i innych ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia do Wspólnoty czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel żywym drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Bułgaria powiadomiła Komisję o izolacji wirusa grypy A podtyp H5N1 azjatyckiego szczepu pobranego z chorego osobnika wśród dzikich ptaków.
(3) Bułgaria została włączona do wykazu załącznika I część I do decyzji Komisji 96/482/WE z dnia 12 lipca 1996 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu drobiu i jaj wylęgowych innych gatunków niż ptaki bezgrzebieniowe i ich jaj pochodzących z państw trzecich z uwzględnieniem środków zdrowotnych stosowanych po ich przywozie [3].
Wykaz ten zawiera państwa trzecie lub części państw trzecich, które posiadają zezwolenie na stosowanie wzorów świadectw od A do D ustanowionych w Załączniku do wspomnianej decyzji.
Zezwala się na przywóz do Wspólnoty żywego drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt z państw trzecich lub ich części wymienionych w wykazie załącznika I część I do wspomnianej decyzji.
(4) Bułgaria została włączona do wykazu w załącznikach I i II do decyzji Komisji 2000/585/WE z dnia 7 września 2000 r. sporządzającej wykaz państw trzecich, z których państwa członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa króliczego i niektórych mięs zwierząt łownych i zwierząt dzikich oraz ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne dla takiego przywozu [4].
Zatem dozwolony jest przywóz do Wspólnoty mięsa dzikich ptaków łownych, pochodzącego z Bułgarii.
(5) W świetle obecnej sytuacji epidemiologicznej w Bułgarii, właściwe jest wstrzymanie przywozu żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych oraz hodowlanych i dzikich ptaków łownych, a także jaj wylęgowych tych gatunków z całego terytorium Bułgarii.
(6) Niezależnie od wspomnianego wstrzymania przywozu, właściwe jest również wstrzymanie przywozu świeżego mięsa z dzikich ptaków łownych oraz przywozu mięsa mielonego, wyrobów mięsnych i produktów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków, jak też niektórych produktów otrzymanych z ptaków pochodzących z Bułgarii.
(7) Decyzja Komisji 2003/812/WE z dnia 17 listopada 2003 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których państwa członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG [5] przewiduje, że wykaz państw trzecich lub ich części, z których państwa członkowskie dopuszczają przywóz jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, to państwa wymienione w Załączniku do decyzji Komisji 94/85/WE z dnia 16 lutego 1994 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których państwa członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego [6].
Biorąc pod uwagę nadchodzący sezon lęgowy dzikich ptaków, zabroniony powinien zostać również przywóz z Bułgarii jaj dzikich ptaków do spożycia przez ludzi.
(8) Biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w Bułgarii oraz fakt, że kraj ten zastosował niektóre środki zwalczania choroby i przesłał Komisji dalsze informacje dotyczące sytuacji choroby, właściwe jest ograniczenie wstrzymania przywozu niektórych produktów otrzymanych z ptaków do tych części terytorium Bułgarii, które zostały dotknięte i/lub zagrożone grypą ptaków.
(9) Jednak uwzględniając epidemię choroby w tych częściach Bułgarii, pozwolenie na niektóre produkty wytworzone z dzikich ptaków łownych upolowanych przed dniem 1 sierpnia 2005 r. w tych częściach kraju powinno zostać utrzymane.
(10) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z krajów trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [7] ustanawia wykaz państw trzecich lub ich części, z których państwa członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu niektórych czynników chorobotwórczych.
(11) W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych wyrobów, objętych decyzją 2005/432/WE w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym stosowne jest utrzymanie zezwalania na przywóz do Wspólnoty pochodzących z Bułgarii produktów mięsnych otrzymanych z dzikich ptaków łownych poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(12) W celu umożliwienia przywozu produktów mięsnych poddanych obróbce cieplnej wystarczającej do unieszkodliwienia możliwego wirusa w mięsie, konieczne jest określenie wymaganej obróbki mięsa z dzikich ptaków łownych w świadectwach zdrowia sporządzonych zgodnie z załącznikami III i IV do decyzji 2005/432/WE.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji stosuje się bez uszczerbku dla środków związanych z wystąpieniem rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii zgodnie z decyzją 2005/648/WE z dnia 8 września 2005 r. w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii [8].
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie wstrzymują przywóz:
a) żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z części terytorium Bułgarii, o której mowa w części A Załącznika;
b) następujących produktów pochodzących z części terytorium Bułgarii, o której mowa w części B Załącznika:
i) świeżego mięsa dzikich ptaków łownych;
ii) mięsa mielonego, wyrobów mięsnych i produktów mięsnych zawierających lub składających się z mięsa dzikich ptaków łownych;
iii) surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części dzikich ptaków łownych;
iv) jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi pochodzących od dzikich ptaków łownych;
v) nieobrobionych trofeów myśliwskich pochodzących z różnych ptaków;
vi) nieprzetworzonych piór i części piór;
vii) nieprzetworzonych odchodów drobiu lub innych ptaków.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 1, państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów wymienionych w lit. b) ppkt i), ii) oraz iii) wspomnianego artykułu, otrzymanych z ptaków upolowanych przed dniem 1 sierpnia 2005 r.
2.
Świadectwa weterynaryjne/dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom produktów, o których mowa w art. 1 lit. b) ppkt i), ii) oraz iii), zawierają następujący tekst, stosownie do gatunków:
"Świeże mięso z dzikich ptaków łownych/produkt mięsny składający się z lub zawierający mięso z dzikich ptaków łownych/wyrób mięsny składający się z lub zawierający mięso z dzikich ptaków łownych/surowa karma dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzone surowce paszowe zawierające jakiekolwiek części dzikich ptaków łownych [9] otrzymane z ptaków upolowanych przed dniem 1 sierpnia 2005 r.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. b) ppkt ii) państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych, pod warunkiem że mięso tego gatunku zostało poddane przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt B, C lub D w części 4 załącznika II do decyzji 2005/432/WE.
4.
Specjalna obróbka zastosowana zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu określona jest w świadectwie weterynaryjnym pkt 9.1 kolumna B, sporządzonym według wzoru zawartego w załączniku III do decyzji 2005/432/WE; do świadectwa dodaje się następujący wpis:
"Produkty mięsne poddane obróbce zgodnie z decyzją Komisji 2006/247/WE".
5.
Specjalna obróbka zastosowana zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu jest poświadczona poprzez dodanie następującego wpisu do świadectwa weterynaryjnego sporządzonego według wzoru zawartego w załączniku IV do decyzji 2005/432/WE:
"Produkty mięsne poddane obróbce zgodnie z decyzją Komisji 2006/247/WE".
Artykuł 3
Państwa członkowskie gwarantują, że w odniesieniu do przywozu przetworzonych piór lub części piór przesyłce towarzyszy dokument handlowy stwierdzający, że przetworzone pióra lub części piór zostały poddane obróbce strumieniem pary lub z zastosowaniem innej metody gwarantującej wyeliminowanie czynników chorobotwórczych.
Jednak wspomniany dokument handlowy nie jest wymagany w przypadku przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do użytku prywatnego lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
Artykuł 4
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 maja 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 kwietnia 2004 r.
w sprawie pomocy państwa, którą Włochy zamierzają przyznać przedsiębiorstwom zajmującym się wprowadzaniem do obrotu wołowiny w prowincji Brescia
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1377)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2006/249/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag, zgodnie z wyżej wymienionym artykułem,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 27 lipca 2001 r., zarejestrowanym dnia 1 sierpnia 2001 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej powiadomiło Komisję o pomocy przeznaczonej na zakup wyposażenia służącego zagwarantowaniu pochodzenia i jakości wołowiny.
(2) W pismach datowanych, odpowiednio, dnia 15 października 2001 r. (zarejestrowanym dnia 16 października 2001 r.) i 26 lutego 2002 r. (zarejestrowanym dnia 27 lutego 2002 r.), Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje uzupełniające, o które zwrócono się do władz włoskich w pismach z dnia 12 września 2001 r. i 28 listopada 2001 r.
(3) Pismem z dnia 24 kwietnia 2002 r., Komisja poinformowała Włochy o decyzji o wszczęciu procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 traktatu WE w kwestii wyżej wymienionej pomocy.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [1] z dnia 18 czerwca 2002 r.
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowej pomocy/przedmiotowego środka pomocy.
(5) Komisja nie otrzymała uwag dotyczących przedmiotowej pomocy od zainteresowanych stron trzecich.
(6) Pismem z dnia 25 czerwca 2002 r., zarejestrowanym dnia 27 czerwca 2002 r., Włochy przekazały Komisji dodatkowe informacje dotyczące planowanego środka.
II.
OPIS
Tytuł
(7) Pomoc na zakup wyposażenia służącego zagwarantowaniu pochodzenia i jakości wołowiny.
Kwota pomocy
(8) Kwota przewidziana na rzecz środka pomocy wynosi 103291,38 EUR (równowartość 200 mln ITL) pochodzi ze środków Izby Handlowej w Brescia.
Czas trwania
(9) Do końca 2001 r.
Beneficjenci
(10) Pomoc przeznaczona jest dla małych i średnich przedsiębiorstw handlowych, zatrudniających maksymalnie 20 osób, których zarejestrowana siedziba oraz siedziba operacyjna znajduje się na obszarze prowincji Brescia, oraz które nie prowadzą postępowania spornego z zakładami ubezpieczeń społecznych, nie zalegają z opłatą składek na rzecz Izby Handlowej, a także nie podlegają zarządowi przymusowemu i nie znajdują się na etapie ugody z wierzycielami lub w stanie upadłości.
Opis pomocy
(11) Środek pomocy ma na celu przyznanie dotacji na zakup wag połączonych z systemem informatycznym (sprzęt i oprogramowanie), który umożliwia potwierdzenie pochodzenia wołowiny oraz odpowiednią kontrolę ze strony Ośrodka Doskonalenia Jakości Mleka i Wołowiny w Brescii.
(12) W pierwotnej wersji środka, beneficjentami pomocy były małe i średnie przedsiębiorstwa z sektora usług, prowadzące sprzedaż mięsa oraz, w znacznie mniejszym stopniu, przedsiębiorstwa prowadzące sprzedaż mięsa bezpośrednio konsumentowi.
Jednakże, te ostatnie przedsiębiorstwa zostały obecnie wykluczone, zgodnie z uściśleniem dokonanym przez władze włoskie w piśmie z dnia 25 czerwca 2002 r.
Zgodnie z ostateczną wersją, z pomocy mogą korzystać wyłącznie małe i średnie przedsiębiorstwa zajmujące się wprowadzaniem do obrotu (punkty sprzedaży mięsa), które prowadzą sprzedaż wołowiny posiadającej certyfikat.
(13) W pierwotnej wersji środka pomocy, intensywność pomocy kształtowała się w następujący sposób:
40 % ceny zakupu wag dla przedsiębiorstw prowadzących sprzedaż mięsa;
50 % dla przedsiębiorstw, które prowadzą sprzedaż mięsa bezpośrednio konsumentowi, na najmniej uprzywilejowanych obszarach prowincji;
40 % dla przedsiębiorstw, które prowadzą sprzedaż mięsa bezpośrednio konsumentowi, na obszarach prowincji nieokreślonych jako najmniej uprzywilejowane.
Jednakże w następstwie wykluczenia przedsiębiorstw prowadzących bezpośrednią sprzedaż mięsa, intensywność pomocy została obecnie ustalona na 40 %.
(14) Dotacja wypłacona każdemu przedsiębiorstwu nie może przekraczać maksymalnej kwoty 1291,15 EUR (stanowiącej równowartość 2,5 mln ITL).
(15) Dotacja nie podlega kumulacji z inną pomocą przyznaną przez państwo lub inne organy publiczne.
(16) Wnioski o dotacje złożone przed datą publikacji zaproszenia do wyrażania zainteresowania nie będą dopuszczone do możliwości korzystania z pomocy.
Ponadto, przyznanie pomocy zależy od jej zatwierdzenia przez Komisję.
III.
WSZCZĘCIE PROCEDURY, O KTÓREJ MOWA W ART.
88 UST.
2 TRAKTATU WE
(17) Komisja wszczęła procedurę, o której mowa w art. 88 ust. 2 traktatu, z uwagi na swoje wątpliwości dotyczące zgodności programu pomocy ze wspólnym rynkiem.
(18) Wątpliwości Komisji dotyczące zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem wzbudziły przede wszystkim pewne braki w informacjach przekazanych przez Włochy.
(19) Po pierwsze, władze włoskie nie dostarczyły żadnych wskazówek w sprawie minimalnych norm dotyczących środowiska, higieny i zdrowia zwierząt.
Izba Handlu ograniczyła się do zasygnalizowania, że przestrzeganie wyżej wymienionych norm nie leży w jej kompetencjach.
(20) Po drugie, Izba Handlu nie złożyła żadnego wyjaśnienia dotyczącego istnienia rynków zbytu na przedmiotowe produkty.
(21) Tego rodzaju braki wzbudziły wątpliwości Komisji dotyczące przestrzegania pewnych warunków, o których mowa w punktach 4.2 i 4.3 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym.
(22) Inny problem, jaki pojawił się w trakcie wstępnego dochodzenia dotyczył kontroli niepożądanej kumulacji dotacji.
Mając na uwadze sposób organizacji programu pomocy, Komisja zasugerowała utworzenie, w porozumieniu z władzami regionu Lombardii, systemu kontroli niepożądanej kumulacji pomocy.
Według informacji uzupełniających przekazanych Komisji, Izba Handlowa zgłosiła swoją gotowość do przeprowadzenia kontroli 10 % złożonych wniosków.
Taka kontrola, w opinii Komisji, wydaje się niewystarczająca, ponieważ nie pozwala na wykluczenie sytuacji, w której beneficjenci będą korzystali z dotacji pochodzących z większej liczby źródeł, z czym wiąże się ryzyko przekroczenia dopuszczalnych stawek.
IV.
UWAGI PRZEKAZANE PRZEZ WŁOCHY
(23) W piśmie z dnia 25 czerwca 2002 r., zarejestrowanym dnia 26 czerwca 2002 r., Włochy zobowiązały się przyznać pomoc jedynie tym punktom sprzedaży, które prowadzą sprzedaż wołowiny posiadającej certyfikat, zgodnie z regulaminem wydanym z upoważnienia Ministerstwa Polityki Rolnej i Leśnej.
Przedsiębiorstwa te zostały wcześniej poddane weryfikacji w związku z przestrzeganiem norm dotyczących środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt.
(24) Ponadto Włochy sprecyzowały, że istnienie rynków zbytu jest zapewnione z uwagi na fakt, iż adresatami pomocy są przedsiębiorstwa handlu detalicznego.
(25) Jeżeli chodzi o przestrzeganie kryterium braku kumulacji pomocy, władze włoskie zapewniły, że normy dotyczące kumulacji zostaną zweryfikowane w odniesieniu do wszystkich beneficjentów, w porozumieniu z władzami regionu Lombardia.
V. OCENA POMOCY
(26) Zgodnie z art. 87 ust. 1 traktatu WE, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Działania przewidziane w przedmiotowej decyzji są zgodne z tą definicją z niżej wymienionych powodów.
(27) Finansowanie przez Izby Handlu uznaje się za finansowanie publiczne, zgodnie z art. 87 ust. 1 traktatu, ponieważ przynależność przedsiębiorstw do tych podmiotów prawa publicznego jest obowiązkowa, jak również obowiązkowa jest płatność składek.
Ponadto w przeszłości, Komisja uznawała działania przyjęte przez włoskie Izby Handlu [2] za pomoc państwa.
(28) Środki pomocy faworyzują niektóre przedsiębiorstwa i niektóre podmioty (małe i średnie przedsiębiorstwa w sektorze obrotu produktami rolnymi).
(29) Środki pomocy mogą mieć wpływ na wymianę, zważywszy na znaczenie, jakie ma handel produktami przetworzonymi (które stanowią znaczną część wymiany rolnej: na przykład w roku 1998 Włochy dokonały przywozu produktów rolnych na kwotę 15,222 mld ECU, i dokonały wywozu produktów rolnych na kwotę 9,679 mld ecu; w tym samym roku wewnątrz Unii Europejskiej dokonano przywozu produktów rolnych na kwotę 128,256 mld ecu, a wywóz tychże produktów wynosił 132,458 mld ecu).
(30) Niemniej jednak, w przypadkach przewidzianych w art. 87 ust. 2 i 3 traktatu, niektóre działania mogą, w ramach odstępstwa, zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(31) W tym przypadku, uwzględniając charakter wyżej opisanych działań, jedynym odstępstwem, na które można się powołać, jest odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu, zgodnie z którym można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(32) Aby skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu, pomoc na inwestycje w sektorze przetwarzania i obrotu produktami rolnymi musi być zgodna z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2004, z dnia 23 grudnia 2003 r., w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rolnymi [3]. W przypadkach, w których wyżej wymienione rozporządzenie nie znajduje zastosowania, lub gdy nie są spełnione wszystkie wymogi, pomoc należy oceniać w świetle Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym [4] (zwanych dalej "wytycznymi wspólnotowymi").
(33) Ponieważ przedmiotowy program pomocy ograniczony jest do małych i średnich przedsiębiorstw handlowych, rozporządzenie (WE) nr 1/2004 ma zastosowanie.
W szczególności w odniesieniu do pomocy na inwestycje w sektorze przetwarzania i/lub obrotu produktami rolnymi, ocena zgodności pomocy musi opierać się na przepisach art. 7 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(34) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2004, pomoc na inwestycje w sektorze przetwarzania i/lub obrotu produktami rolnymi może zostać przyznana, jeżeli spełnione zostaną następujące warunki:
- pomoc może zostać przyznana wyłącznie przedsiębiorstwom rolnym, których działalność gospodarcza przynosi dochód;
- przedsiębiorstwa te muszą przestrzegać minimalnych norm dotyczących środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt;
- intensywność pomocy nie może przekraczać 50 % inwestycji, które mogą korzystać z pomocy w regionach celu 1 oraz 40 % w innych regionach;
- do kwalifikowanych wydatków zaliczają się wydatki na budowę, pozyskanie lub ulepszenie nieruchomości, nowych maszyn i sprzętu oraz wydatki ogólne;
- należy wykazać w wystarczającym stopniu, że w przyszłości będą istnieć normalne rynki zbytu dla odnośnych produktów.
Ocena istnienia normalnych rynków zbytu musi zostać przeprowadzona przez podmiot publiczny lub przez trzecią stronę niezależną od beneficjenta pomocy;
- pomoc nie może być ograniczona do określonych produktów rolnych.
(35) Jednakże z opisu środka pomocy wnioskuje się, że, niezgodnie z zapisem zawartym w lit. f) powyżej, przedmiotowe inwestycje są ograniczone do sektora wołowiny.
Dlatego też nie zostały spełnione wszystkie kryteria przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1/2004, a zatem pomoc podlega ocenie w świetle wytycznych wspólnotowych.
(36) W informacjach przekazanych w piśmie z dnia 25 czerwca 2002 r. władze włoskie uściśliły, że pomoc zostanie przyznana wyłącznie przedsiębiorstwom zajmującym się wprowadzaniem do obrotu (punktom sprzedaży mięsa), które prowadzą sprzedaż wołowiny posiadającej certyfikat.
W kontekście tej zmiany, aby znalazło zastosowanie odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu, należy przestrzegać przepisów punktu 4.2 wytycznych wspólnotowych ("Pomoc na inwestycje w sektorze przetwarzania i obrotu produktami rolnymi").
(37) Zgodnie z punktem 4.2 wytycznych wspólnotowych, pomoc na inwestycje w sektorze przetwarzania i/lub obrotu może zostać przyznana, jeżeli spełnione zostaną następujące warunki:
- beneficjentami mogą być przedsiębiorstwa rolne, których działalność gospodarcza przynosi dochód;
- przedsiębiorstwa te muszą przestrzegać minimalnych norm w dziedzinie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt;
- intensywność pomocy nie może przekraczać 50 % inwestycji, które mogą korzystać z pomocy w regionach celu 1 oraz 40 % w innych regionach;
- do kwalifikowanych wydatków zaliczają się wydatki na budowę, pozyskanie lub ulepszenie nieruchomości, nowych maszyn i sprzętu oraz wydatki ogólne;
- muszą istnieć normalne rynki zbytu na przedmiotowe produkty.
(38) W odniesieniu do kryterium rentowności gospodarczej, warunki dopuszczenia do korzystania z pomocy, w szczególności wyłączenie przedsiębiorstw znajdujących się pod zarządem przymusowym, na etapie ugody z wierzycielami lub w stanie upadłości, gwarantują przestrzeganie kryterium, o którym mowa w lit. a).
(39) Jeżeli chodzi o przestrzeganie norm minimalnych dotyczących środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt, które stanowi jedną z przyczyn, dla których Komisja wszczęła procedurę określoną w art. 88 ust. 2 traktatu, władze włoskie, w piśmie z dnia 25 czerwca 2002 r., zobowiązały się przyznać pomoc wyłącznie punktom sprzedaży mięsa, które prowadzą sprzedaż wołowiny posiadającej certyfikat, zgodnie z regulaminem wydanym z upoważnienia Ministerstwa Polityki Rolnej i Leśnej.
Przedsiębiorstwa te zostały wcześniej poddane weryfikacji pod względem norm dotyczących środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt.
Dlatego też kryterium, o którym mowa w lit. b), można uznać za spełnione.
(40) Zważywszy, że z pomocy mogą skorzystać wyłącznie przedsiębiorstwa zajmujące się wprowadzaniem do obrotu, kwota pomocy została ustalona na 40 % kwalifikowanych wydatków bez możliwości zmiany.
Taka intensywność pomocy jest zgodna z wymienionym powyżej kryterium c).
(41) Pomoc przeznaczona jest na zakup wag, czyli sprzętu, który obejmuje definicja kwalifikowanych wydatków wspomnianych w lit. d).
(42) W odniesieniu do rynków zbytu, w piśmie z dnia 25 czerwca 2002 r. władze włoskie uzupełniły brakujące informacje, których brak sprawił, że Komisja poddała w wątpliwość zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem.
W szczególności, zważywszy na fakt, że beneficjentami pomocy są przedsiębiorstwa zajmujące się wprowadzaniem do obrotu, których działalność przynosi dochód oraz, że przedstawiona inwestycja nie wiąże się ze wzrostem zdolności produkcyjnej, można uznać, że kryterium wymienione w lit. e) jest spełnione.
(43) Inny aspekt, który nakłonił Komisję do wszczęcia procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 traktatu, to mechanizm kontroli kumulacji pomocy, który wydawał się niewystarczający.
Jednakże w piśmie z dnia 25 czerwca 2002 r. władze włoskie zobowiązały się do przeprowadzenia kontroli wszystkich wniosków o pomoc, w porozumieniu z regionem Lombardii.
W następstwie wyżej wymienionej kontroli wątpliwości Komisji zostały rozwiane.
VI.
WNIOSKI
(44) W świetle powyższego Komisja uważa, że pomoc, którą Izba Handlowa w Brescii zamierza przyznać na zakup wag przedsiębiorstwom prowadzącym sprzedaż wołowiny, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ pozostaje w zgodzie z przepisami punktu 4.2 wytycznych wspólnotowych dla sektora rolnego.
Środek pomocy może zatem skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 3) lit. c) traktatu WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, której Włochy zamierzają przyznać niektórym przedsiębiorstwom prowadzącym sprzedaż wołowiny w prowincji Brescia jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu.
Zezwala się zatem na przyznanie wyżej wymienionej pomocy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2005 r.
w sprawie programu pomocy "Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw", który Zjednoczone Królestwo zamierza wprowadzić w życie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1144)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/250/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z tymi przepisami [1] oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
1.
Pismem z dnia 25 listopada 2003 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 26 listopada 2003 r., władze Zjednoczonego Królestwa powiadomiły Komisję o wyżej wymienionym środku, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
2.
Pismem D/58191 z dnia 19 grudnia 2003 r. Komisja zażądała dalszych informacji dotyczących środka będącego przedmiotem powiadomienia.
3.
Pismem z dnia 30 stycznia 2004r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 3 lutego 2004 r., oraz pismem z dnia 19 marca 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 25 marca 2004 r., władze Zjednoczonego Królestwa przedłożyły żądane informacje.
4.
Pismem z dnia 7 maja 2004 r., Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o swojej decyzji wszczęcia postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do przedmiotowego środka.
5.
Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag.
6.
Pismem z dnia 11 czerwca 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 16 czerwca 2004 r., Zjednoczone Królestwo przedstawiło odpowiedź na decyzję Komisji o wszczęciu postępowania.
7.
Komisja otrzymała spostrzeżenia od 20 zainteresowanych stron:
(a) pismem z dnia 20 września 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 23 września 2004 r.;
(b) pismem z dnia 9 września 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 28 września 2004 r.;
(c) pismem z dnia 22 września 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 29 września 2004 r.;
(d) pismem z dnia 1 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 4 października 2004 r.;
(e) pismem z dnia 6 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(f) pismem z dnia 6 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(g) pismem z dnia 7 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(h) pismem z dnia 6 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 7 października 2004 r.;
(i) pismem z dnia 7 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(j) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(k) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(l) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(m) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(n) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu;
(o) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 11 października 2004 r.;
(p) pismem z dnia 6 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 11 października 2004 r.;
(q) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 11 października 2004 r.;
(r) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 11 października 2004 r.;
(s) pismem z dnia 7 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 11 października 2004 r.;
(t) pismem z dnia 8 października 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 12 października 2004 r.
8.
Pismem D/57629 z dnia 25 października 2004 r., Komisja przesłała te spostrzeżenia do Zjednoczonego Królestwa, dając mu możliwość ustosunkowania się do nich.
9.
Opinia Zjednoczonego Królestwa na temat uwag stron trzecich została przesłana pismem z dnia 23 listopada 2004 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 24 listopada 2004 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA
II.1.
Cel środka
10.
Środek ma na celu zwiększenie wielkości finansowania kapitałem dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w Zjednoczonym Królestwie, ubiegających się o podwyższenie finansowania kapitału własnego w przedziale pomiędzy 250000 GBP (357000 EUR) a 2 mln GBP (2,9 miliona EUR).
11.
Środek dostarczy dźwigni finansowej dla licencjonowanych Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw (Enterprise Capital Funds, ECF).
Ta dźwignia finansowa, odsetki od niej oraz udział w zyskach będą spłacane przez każdy ECF.
12.
Od ECF wymagać się będzie inwestowania kapitału w małe i średnie przedsiębiorstwa za pomocą instrumentów finansowych lub quasi-finansowych.
II.2.
Opis przedmiotowego środka
Podstawa prawna środka
13.
Podstawą prawną programu jest sekcja 8 "Ustawy o pomocy dla rozwoju przemysłowego z 1982 r."
Budżet środka
14.
Ponieważ dźwignia finansowa dostarczona do Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw będzie musiała zostać spłacona, środek ma być samofinansującym się w średnim okresie.
15.
Jeżeli chodzi o rozliczanie systemu na jego początkowym etapie, Zjednoczone Królestwo przydzieliło 44 miliony GBP (63,8 miliona EUR) na pokrycie kosztów przepływów pieniężnych początkowej dźwigni finansowej.
Czas trwania środka
16.
Zjednoczone Królestwo ubiega się o zatwierdzenie na okres 10 lat.
Zarządzanie środkiem
17.
Statutową odpowiedzialność posiadać będzie Departament Handlu i Przemysłu (Department of Trade and Industry, DTI) poprzez swoją agencję wykonawczą – Służbę Małego Biznesu (SBS).
18.
Służba Małego Biznesu (SBS) będzie nadzorować składanie wniosków o status ECF.
19.
SBS będzie nadzorować bieżące inwestycje podejmowane przez fundusze ECF, nie sprawując bezpośredniej kontroli nad decyzjami poszczególnych ECF w sprawie inwestycji.
20.
SBS zapewni również, że każdy ECF będzie stosował się do swojego biznes planu i przestrzegał warunków, które były podstawą udzielenia im autoryzacji.
Beneficjenci środka
21.
Program jest skierowany wyłącznie do nienotowanych na giełdzie małych i średnich przedsiębiorstw [3] w Zjednoczonym Królestwie.
22.
Firmy znajdujące się w trudnej sytuacji, jak określają to wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji [4], są wyłączone z inwestycji.
23.
Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw ("ECF") nie będą inwestować we wrażliwe sektory zgodnie z ograniczeniami w zakresie pomocy państwa lub w sektory, do których nie stosuje się komunikat Komisji na temat pomocy państwa i kapitału podwyższonego ryzyka [5].
Sektory o niskim ryzyku obejmujące firmy zajmujące się nieruchomościami, gruntami, finansami i inwestycjami, bądź firmy leasingowe typu finansowego, nie będą kwalifikować się do inwestycji w ramach programu.
24.
Inwestycje Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw w inne ECF również nie będą możliwe.
Wielkość inwestycji
25.
Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw ECF będą dokonywać inwestycji w beneficjentów będących MŚP w przedziale kwot od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 mln GBP (2,9 miliona EUR) na jedną rundę inwestycji.
26.
Dodatkowe inwestycje w będące beneficjentami MŚP powyżej granicy 2 mln GBP (2,9 miliona EUR) nie będą dozwolone w przypadkach, gdy ECF inwestuje na mniej korzystnych warunkach niż inni komercyjni inwestorzy.
27.
Dalsze inwestycje będą dozwolone, pod warunkiem że całkowita suma finansowania kapitałem zebrana przez będące beneficjentem MŚP od ECF i innych inwestorów kapitałowych nie przekracza granicy wynoszącej 2 mln GBP (2,9 miliona EUR).
28.
W wyjątkowych przypadkach, po upływie okresu co najmniej 6 miesięcy od początkowej inwestycji ECF w będące beneficjentem MŚP, dalsze inwestycje powyżej granicy 2 mln GBP (2,9 miliona EUR) będą również dopuszczalne, gdy będzie do konieczne, aby zapobiec obniżeniu wartości kapitału własnego.
Będzie to podlegać górnemu limitowi wynoszącemu 10 procent kapitału zdeklarowanego przez każdego ECF, który może być zainwestowany w dowolne pojedyncze MŚP będące beneficjentem.
II.3.
Mechanizmy przedmiotowego środka
Rola Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw
29.
Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw ECF ustanowione w ramach przedmiotowego środka będą składać się z prywatnych i publicznych pieniędzy przeznaczonych na dalsze inwestycje w MŚP.
30.
Po procesie licencjonowania przyznającym status ECF, ECF będą uprawnione do otrzymywania publicznej dźwigni finansowej (środków publicznych) według stopy procentowej równej lub bliskiej stopie dziesięcioletnich obligacji państwowych.
Ograniczenia w stosunku do publicznej dźwigni finansowej i zobowiązań spłaty
31.
Publiczna dźwignia finansowa wnoszona do licencjonowanych Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw będzie ograniczona do sumy nie wyższej niż dwukrotna wartość prywatnego kapitału zebranego przez fundusz.
32.
Suma dźwigni finansowej, odsetki od tej sumy oraz udział w zyskach dla wkładu publicznego muszą zostać spłacone przez Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw.
Zapewni to, że program będzie samofinansującym się w średnim okresie.
Minimalizacja pomocy publicznej
33.
Dokładne sumy publicznej dźwigni finansowej, udział w zyskach i priorytety spłat zostaną określone za pomocą opartego na zasadach konkurencji procesu przetargowego, tak aby zapewnić minimalne wsparcie publiczne.
34.
Otwarte zaproszenia do składania wniosków złożone poprzez publikację programu pomocy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz właściwej prasie branżowej zapewnią, że publiczne wsparcie będzie minimum niezbędnym do osiągnięcia zamierzonego celu.
35.
Ubiegając się o status ECF, potencjalne fundusze będą musiały określić żądaną sumę publicznej dźwigni finansowej (do górnej granicy równej dwukrotnej wartości prywatnego kapitału), podział zysków pomiędzy inwestorów publicznych i prywatnych, jak również priorytetowość spłat odnośnie do:
(a) odsetek od sumy dźwigni finansowej;
(b) sumy dźwigni finansowej;
(c) prywatnego kapitału;
(d) podziału zysków.
Warunki kwalifikowalności do ECF
36.
Podmioty gospodarcze, które potencjalnie prowadzić będą ECF, przedstawią solidny biznesplan zawierający:
(a) proponowany zespół kierowniczy, jego właściwe doświadczenie oraz dowody posiadania przez niego kompetencji niezbędnych do skutecznego prowadzenia ECF;
(b) sumę prywatnego kapitału, który ma być zebrany oraz zamierzone źródła kapitału;
(c) dowody na zainteresowanie inwestorów proponowanym biznesplanem ECF;
(d) proponowaną strategię inwestycji ECF, w tym część funduszu, jaka ma być zainwestowana w firmy będące w początkowym stadium i zaczynające działalność;
(e) ustalenia dotyczące spłat, w tym kolejności spłat sumy dźwigni finansowej, spłat odsetek od dźwigni finansowej, wypłat udziału w zyskach, jak również udziału w publicznym zysku.
37.
ECF będzie zobowiązany do stosowania się do wytycznych Brytyjskiego Stowarzyszenia Kapitału Ryzyka (British Venture Capital Association, BVCA) dotyczących standardów rachunkowości.
Zapewnienie decyzji inwestycyjnych kierowanych zyskiem
38.
Oferty, w których publiczna dźwignia finansowa jest narażona na większe ryzyko niż prywatny kapitał nie będą przyjmowane.
39.
Prywatni inwestorzy inwestujący w Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw mogą być narażeni na większe ryzyko spadku niż inwestorzy publiczni, likwidując przez to możliwość moralnego zagrożenia wpływaniem na decyzje podmiotów gospodarczych prowadzących ECF i zapewniając najlepszą praktykę handlową w prowadzeniu i podejmowaniu decyzji o ECF.
Podjęcie środków publicznej dźwigni finansowej przez ECF
40.
Z chwilą, gdy ECF zabezpieczy zobowiązania dla uzgodnionego poziomu prywatnego kapitału, będzie on uprawniony do podjęcia środków publicznej dźwigni finansowej.
41.
Każdy ECF będzie miał swobodę w podjęciu środków dźwigni finansowej w takiej wysokości, w jakiej zechce, jednakże w ramach ogólnego ograniczenia nałożonego na maksymalny stosunek wysokości dźwigni finansowej, uzgodniony podczas przyznawania zatwierdzenia ECF.
42.
W dowolnej chwili, uprawnienie do maksymalnej wysokości będzie określone przez zastosowanie tego stosunku do sumy prywatnego kapitału wpłaconego już do funduszu.
43.
Do każdego ECF zostanie zastosowany maksymalny stosunek dźwigni finansowych wynoszący 2:1 (publiczna dźwignia finansowa ograniczona będzie wielkością równą dwukrotnej wartości prywatnego kapitału).
III.
PODSTAWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
44.
Komunikat Komisji na temat pomocy państwa i kapitału podwyższonego ryzyka [6] (zwany dalej "Komunikatem") uznaje rolę publicznego finansowania środków kapitałowych o podwyższonym ryzyku jako odnoszącą się wyłącznie do zidentyfikowanych niepowodzeń rynkowych.
45.
Komunikat stwierdza, że czynniki niekorzystnie wpływające na dostęp MŚP do kapitału, takie jak niedoskonała lub asymetryczna informacja lub wysokie koszty transakcji, mogą spowodować niepowodzenie rynkowe, które może uzasadniać pomoc państwa.
46.
Komunikat stwierdza dalej, że we Wspólnocie nie ma ogólnego niepowodzenia rynkowego dotyczącego rynku kapitału podwyższonego ryzyka, lecz raczej luki rynkowe dla pewnych typów inwestycji na niektórych etapach funkcjonowania przedsiębiorstw, jak również określone trudności w regionach kwalifikujących się do pomocy zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE (na "obszarach objętych pomocą").
47.
Komunikat wyjaśnia następnie, iż na ogół Komisja wymagać będzie dostarczenia dowodów niepowodzenia rynkowego, zanim będzie gotowa zatwierdzić środki związane z kapitałem podwyższonego ryzyka.
48. Komisja może być jednak gotowa przyjąć istnienie niepowodzenia rynkowego bez dalszego dostarczenia dowodów w przypadkach, gdy każda transza finansowania przedsiębiorstwa ze środków kapitału podwyższonego ryzyka, które są w całości lub częściowo finansowane poprzez pomoc państwa, będzie zawierać maksimum 500000 EUR na obszarach nieobjętych pomocą, 750000 EUR na obszarach zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) lub 1 milion EUR na obszarach zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a).
49.
Wynika stąd, że dla przypadków, w których wyżej wymienione transze są przekroczone, Komisja żądać będzie wykazania niepowodzenia rynkowego uzasadniającego proponowany środek wykorzystujący kapitał podwyższonego ryzyka, zanim oceni zgodność środka z pozytywnymi i negatywnymi kryteriami wymienionymi w punkcie VIII.3 Komunikatu.
50.
Program Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw zaproponowany przez Zjednoczone Królestwo przewiduje inwestycje kapitału podwyższonego ryzyka w granicach od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) na transzę inwestycji dla MŚP w Zjednoczonym Królestwie.
51. Zgodnie z "Mapą pomocy regionalnej 2000 – 2006" dla Zjednoczonego Królestwa, Zjednoczone Królestwo składa się z regionów sklasyfikowanych obecnie jako obszary objęte pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE, jako obszary objęte pomocą zgodnie z jego art. 87 ust. 3 lit. c), a także jako obszary nieobjęte pomocą [7].
52. Stosownie do punktu VI.5 Komunikatu, Komisja byłaby zatem gotowa przyjąć istnienie niepowodzenia rynkowego bez dalszego dostarczania dowodów, gdyby finansowanie kapitałem podwyższonego ryzyka MŚP w Zjednoczonym Królestwie, w całości lub częściowo sfinansowane poprzez pomoc państwa, było ograniczone, odpowiednio, do maksymalnej sumy 1 miliona EUR dla obszarów objętych pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) WE, 750000 EUR dla obszarów objętych pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) WE oraz 500000 EUR dla obszarów nieobjętych pomocą.
53.
Zgodnie z Komunikatem inwestycje kapitałem podwyższonego ryzyka zaproponowane w ramach programu Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw, które przekraczają wyżej wymienione progi, wymagałyby dostarczenia przez Zjednoczone Królestwo dowodów niepowodzenia rynkowego.
54.
Aby wykazać istnienie niepowodzenia rynkowego, Zjednoczone Królestwo przedstawiło dwa badania [8], stwierdzające, że istnieje luka w dostarczaniu kapitału wysokiego ryzyka dla MŚP w Zjednoczonym Królestwie w przedziale wielkości transakcji od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) z następujących powodów:
(a) Brak w Zjednoczonym Królestwie dostarczania funduszy wzrostu typu kapitałowego, który utrzymuje się co najmniej od 1999 r., o czym świadczy najnowsze badanie przeprowadzone w Zjednoczonym Królestwie w 2003 r.:
i.
Choć dostęp do funduszy, w szczególności funduszy dłużnych, dla większości przedsiębiorstw w Zjednoczonym Królestwie poprawił się, to małe firmy o potencjale wysokiego wzrostu nadal mają problemy z przyciągnięciem kapitału własnego.
Mogą one znaleźć się pomiędzy możliwościami indywidualnych business angels ("aniołów biznesu") dostarczenia wystarczającego wsparcia finansowego a pragnieniem formalnych inwestorów kapitału ryzyka ponoszenia relatywnie wyższych kosztów inwestowania w MŚP.
ii.
Wyższy poziom popytu na finansowanie typu kapitałowego niż ten, który jest obecnie zaspokajany wyłącznie przez zawodowych inwestorów.
Gdyby podaż funduszy kapitałowych została zwiększona, szczególnie w obszarze luki kapitału własnego, to świadomość kapitału własnego mogłaby zostać ogólnie podwyższona i firmy byłyby bardziej skłonne do korzystania z zewnętrznych źródeł jako mechanizmu finansowania wzrostu.
(b) Jakościowe dowody na to, że istnieją niedobory w finansowaniu małej przedsiębiorczości i przedsiębiorstw o wysokim wzroście.
Ta luka kapitałowa ma największy wpływ w przypadku firm pragnących przyciągnąć początkowe inwestycje w przybliżonych granicach od 250000 GBP do 2 milionów GBP (357000 EUR do 2.9 miliona EUR):
(i) W gospodarce Zjednoczonego Królestwa istnieje racjonowanie kapitału i odbija się ono szczególnie na małych i średnich przedsiębiorstwach ubiegających się o nieduże sumy zewnętrznych funduszy na początkowy etap oraz na wzrost i rozwój firmy.
Dostępność zewnętrznych funduszy, a zwłaszcza źródeł kapitału od zawodowych inwestorów, szczególnie stwarza problemy poniżej wielkości inwestycji w granicach od 1,5 GBP do 2 miliona GBP (2,17 miliona EUR do 2,9 miliona EUR).
(ii) Większość brytyjskich zawodowych dostarczycieli kapitału nie jest zainteresowana inwestycjami, które są mniejsze niż 3 miliony GBP (4,35 miliona EUR).
Choć mniejsze transze pieniędzy od nieformalnych inwestorów/ business angels oraz z rządowych/prywatnych programów, takich jak regionalne fundusze kapitału ryzyka, pomagają rozwiązać kwestię źródeł finansowania poniżej 500000 GBP (725000 EUR), to jednak Zjednoczone Królestwo nie ma jeszcze działającego systemu, który pozwalałby na dostarczanie "warstwowych" lub "schodkowych" funduszy przedsiębiorstwom atrakcyjnym, choć ograniczonym pod względem kapitału.
(iii) Dowody wskazują również na istnienie luki, która rośnie wraz z czasem, częściowo pod wpływem powodzenia przechodzenia przez prywatnego branżę kapitałową do większych inwestycji.
Prognoza mówi, że skala tej luki może wzrosnąć, gdy kwestie stałych kosztów zachęcą zawodowe firmy kapitału ryzyka do zwiększenia zarówno wielkości swoich funduszy, jak i ich minimalnych dopuszczalnych wielkości transakcji.
55.
Pismem z dnia 7 maja 2004 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o swoje decyzji wszczęcia postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w stosunku do programu Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw.
56.
W swoim piśmie Komisja stwierdziła, że ma wątpliwości, czy argumenty przedstawione przez Zjednoczone Królestwo dla uzasadnienia istnienia niepowodzenia rynkowego mogą wystarczająco uzasadniać przyznanie transz inwestycji kapitału ryzyka znacznie przekraczających maksymalne sumy przewidziane w Komunikacie.
57.
Komisja wyjaśniła dalej, że uważa za konieczną gruntowną analizę tej kwestii.
Analiza taka musiałaby uwzględnić wszelkie spostrzeżenia dokonane przez zainteresowane strony.
Dopiero po rozważeniu komentarzy stron trzecich Komisja mogłaby stwierdzić, czy środek zaproponowany przez Zjednoczone Królestwo nie wpływa na warunki handlowe w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem.
IV.
KOMENTARZE ZAINTERESOWANYCH STRON
58.
W odpowiedzi na publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania, Komisja otrzymała spostrzeżenia dokonane przez następujące zainteresowane strony:
- Nelfunding
- England’s Regional Development Agencies (Agencje Rozwoju Regionalnego Anglii)
- Confederation of British Industry (Konfederację Przemysłu Brytyjskiego)
- Nederlandse Vereniging van Participatiemaatschappijen
- VNO-NCW
- Cavendish Asset Management (Administrację Majątkową Cavendish)
- The University of Warwick (Uniwersytet Warwick)
- Stonesfield Capital Ltd.
- YFM Group
- Close Venture Management Ltd.
- Bundesministerium der Finanzen Deutschland
- Enterprise Corporate Finance Ltd.
- The Institute of Chartered Accountants in England & Wales (Stowarzyszenie Biegłych Księgowych Anglii i Walii)
- Pénzügyminisztérium
- Interregnum
- Permanente Vertegenwoordiging van het Koninkrijk der Nederlanden
- 3i Group plc
- Northwest Development Agency (Agencję Rozwoju Northwest)
- One NorthEast
- Lietuvos Respublikos Ukio Ministerija
59.
Wszystkie otrzymane komentarze były pozytywne i podkreślały znaczenie przedmiotowego środka, jak również odpowiedniość proponowanych maksymalnych wielkości inwestycji.
60.
Argumenty wysunięte przez wyżej wymienione zainteresowane strony można sklasyfikować i podsumować następująco.
Komentarze Państw Członkowskich
61.
W swoich uwagach na temat otwarcia formalnego postępowania wyjaśniającego, Niemcy zwróciły uwagę na następujące fakty:
a.
Według przeprowadzonych w Niemczech specjalistycznych badań istnieje luka w dostarczaniu kapitału ryzyka i prywatnych funduszy kapitałowych dla małych i średnich przedsiębiorstw w granicach do 5 milionów EUR.
b.
Na ogół trudno jest wykazać niepowodzenie rynkowe, tak jak określa je Komunikat, i dlatego istnieje potrzeba, aby Komisja opracowała jasne kryteria w celu wsparcia Państw Członkowskich w ocenie luk rynkowych w określonych dziedzinach.
62.
W swoich uwagach na temat otwarcia formalnego postępowania dochodzeniowego Niderlandy położyły nacisk na następujące dowody:
a.
Problem na rynku kapitału ryzyka występuje w szczególności w dolnym segmencie rynku kapitałowego.
Dla rozpoczynających działalność firm (start-ups) w dziedzinie nowoczesnej techniki, w Niderlandach odnotowano lukę pomiędzy podażą a popytem w granicach od 100000 EUR do 2,5 miliona EUR na rundę finansowania.
b.
Progi określone w Komunikacie oparte były na znajomości rynku sprzed 2001 r., gdy w samym środku boomu w ICT (technologii informatycznej i komunikacyjnej) prywatny kapitał wydawał się obfity nawet dla inwestycji na etapie zalążkowym lub początkowym.
Od tamtego czasu rynek kapitału ryzyka szybko rozwinął się i luka kapitałowa wykracza znacznie poza progi określone w Komunikacie.
Fundusze kapitału ryzyka przesuwają się w stronę jeszcze większych transakcji oraz w stronę przedsiębiorstw o dobrze ustalonej pozycji.
63.
W swoich uwagach na temat otwarcia formalnego postępowania wyjaśniającego Węgry zwróciły uwagę na następujące fakty:
a.
Model ECF zaproponowany przez Zjednoczone Królestwo jest modelem zasługującym na rozważenie zastosowania również na Węgrzech.
b.
W 2003 r. można było zaobserwować na Węgrzech wyraźną zmianę w stronę większych transakcji.
Podczas gdy transakcje o wartości poniżej 2,5 miliona EUR stanowiły 14% ogółu prywatnych inwestycji na Węgrzech, pozostałe 86% prywatnych inwestycji stanowiły transakcje o wartości powyżej 5 milionów EUR.
Praktycznie nie było transakcji w przedziale wartości od 2,5 miliona EUR i 5 milionów EUR.
c.
Nadmiernie ścisła interpretacja już i tak rygorystycznych progów zawartych w Komunikacie mogłaby przeszkodzić publicznemu działaniu wspierającemu wypełnienie wspomnianej wyżej istotnej luki kapitałowej, a tym samym mogłaby zablokować potencjał wzrostu MŚP.
d.
Zamiast ustalania maksymalnych progów, Komisja powinna opracować system kontroli, który umożliwiłby jej badanie ewolucji rynków w zależności od relatywnego poziomu rozwoju Państw Członkowskich i ich rynków kapitałowych.
64.
Litwa zaakceptowała następujące doświadczenia w swoich uwagach na temat otwarcia formalnego postępowania dochodzeniowego:
a.
Prywatne inwestycje kapitałowe są bardziej skoncentrowane na dużych funduszach i inwestowaniu w duże przedsiębiorstwa o stosunkowo dobrze ustalonej pozycji, podczas gdy wielkości inwestycji w małe, młode przedsiębiorstwa są proporcjonalnie niższe.
b.
Program ECF mógłby być istotną częścią strategii mającej na celu uporanie się z barierami dla pomyślnej przedsiębiorczości i dlatego jest zgodny ze wspólnotowymi celami dla przedsiębiorczości i innowacyjności.
Komentarze stowarzyszeń i uczelni
65.
Stowarzyszenie Przemysłu Brytyjskiego (Confederation of British Industry, CBI) w pełni popiera brytyjską propozycję ustanowienia funduszy ECF.
CBI zidentyfikowało lukę rynkową o rozpiętości od 250000 GBP (357000 EUR) do 3 milionów GBP (4,3 miliona EUR) i dlatego uważa, iż ECF wypełniają wyraźnie określoną lukę rynkową w finansowaniu firm wykazujących wzrost.
66.
Nederlandse Vereniging van Participatiemaatschappijen (NVP) stwierdza, że istnieje ewidentna luka kapitałowa w dolnym segmencie rynku, wynosząca do 2,5 miliona EUR.
Choć luka ta może być różna w różnych Państwach Członkowskich, to różnica ta nie jest znacząca.
67.
Konfederacja Niderlandzkiego Przemysłu i Pracodawców VNO-NCW potwierdza spostrzeżenia poczynione przez CBI i NVP, zwłaszcza w odniesieniu do wielkości luki kapitałowej.
68.
Stowarzyszenie Biegłych Księgowych Anglii i Walii (Institute of Chartered Accountants in England and Wales) uważa, iż istnieje luka kapitałowa, która może wynosić aż 5 milionów GBP (7 milionów EUR), z następujących powodów:
(a) Większość prywatnych dostarczycieli kapitału nie jest zainteresowana prowadzeniem transakcji o wartości mniejszej niż 3 miliony GBP (4,3 miliona EUR).
(b) Doświadczenie może wskazywać, że niewiele firm kapitału ryzyka w Zjednoczonym Królestwie aktywnie inwestuje w przedsiębiorstwa na poziomie 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) lub poniżej.
Dlatego ilość małych firm, które otrzymują inwestycje o wartości równej lub bliskiej 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) z tych źródeł jest bardzo ograniczona w dowolnym dwunastomiesięcznym okresie.
Inni mogą być zainteresowani tym przedziałem wielkości, lecz albo w ramach znacznie większej rundy powyżej 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) lub wtedy, gdy uczestniczą w finansowaniu wykupienia przedsiębiorstwa przez kierownictwo (MBO) lub zmianie własności firmy, a nie w jej organicznym rozwoju.
(c) Społeczność zawodowych inwestorów kapitału ryzyka w Zjednoczonym Królestwie ustanowiła aktywną prywatną branżę kapitałową o średnie i dużej skali, której głównym przedmiotem zainteresowania jest nabywanie dużych udziałów lub przejmowanie kontroli nad przedsiębiorstwami o znacznej rentowności i o dużej skali.
Wydaje się, że ciągu ostatnich 5 – 6 lat liczba firm kapitału ryzyka dysponujących funduszami przeznaczonymi na zainwestowanie w znaczniejszą ilość mniejszych firm o określonym przedziale do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) zmalała.
Stowarzyszenie uważa, iż proponowany program ECF stanowić będzie cenne źródło finansowania przedsiębiorstw poszukujących stosunkowo skromnej sumy kapitału własnego i pobudzi innych inwestorów do partycypowania w małych sumach inwestycji, gdy będą one mogły iść w ślad za funduszem dedykowanym dla tego sektora, w przeciwieństwie do okazyjnego inwestowania od czasu do czasu.
69.
Agencje Rozwoju Regionalnego Anglii (England’s Regional Development Agencies) podają, że ostatnie badanie przeprowadzone przez Advantage West Midlands RDA pokazuje, iż bariery dostępu do funduszy wzrostu są najbardziej dotkliwe dla firm ubiegających się o sumy od 250000 GBP (357000 EUR) to 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR), czego dowodzą następujące fakty:
(a) Badanie pokazuje, że luka kapitałowa wzrosła od przełomu lat 1999/2000, gdyż nastąpiła migracja formalnego kapitału ryzyka ku większym transakcjom, rzędu 2-3 milionów GBP (2,9 - 4,2 miliona EUR).
(b) W dolnym segmencie rynku kapitałowego ryzyka istnieje w Zjednoczonym Królestwie szereg interwencji, w wyniku których z powodzeniem dostarczono niedużych ilości kapitału wzrostu małym i średnim przedsiębiorstwom.
Jednak ostatnie raporty wskazują, że istnieją znaczące liczby przedsiębiorstw, które potrzebują sum znacznie powyżej granicy 250000 GBP (357000 EUR).
70.
Agencja Rozwoju Regionalnego Northwest (Northwest Regional Development Agency) czyni następujące spostrzeżenia:
(a) Potrzeby finansowe firm-inwestobiorców starających się podnieść sumę dalszych funduszy od 750000 EUR do 2,9 miliona EUR znajdują się poniżej poziomu zainteresowania głównego nurtu kapitału ryzyka.
(b) Brytyjska branża kapitału ryzyka zbliża swoje minimalne progi przypadające na inwestycję do 5 milionów GBP (7 milionów EUR).
(c) Rzeczywista luka kapitałowa w Zjednoczonym Królestwie wynosi prawdopodobnie od 3 milionów GBP (5,2 miliona EUR) do 5 milionów GBP (7 milionów EUR).
(d) Uznanie przez Komisję niepowodzenia rynkowego poniżej 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) uczyni znaczącą i zasadniczą różnicę dla pobudzenia przedsiębiorstw o potencjale wysokiego wzrostu w Zjednoczonym Królestwie.
71.
Uniwersytet Warwick (University of Warwick), po przeprowadzeniu bezpośrednich dyskusji z 50 brytyjskimi uniwersytetami, komentuje rynek kapitału wysokiego ryzyka wczesnego etapu, w szczególności kwestie, wobec których stają spółki typu spin-off sektora uczelnianego, uwydatniając następujące aspekty:
(a) Choć dla uczelnianych spółek spin-off wydaje się stosunkowo proste zebranie małych sum dotacji i funduszy kapitałowych w wysokości do 500000 GBP (700000 EUR), to istnieje rozcieńczenie źródeł kapitału powyżej 500000 GBP (700000 EUR).
Głównym i często jedynym źródłem kapitału ryzyka na tym etapie jest specjalistyczny kapitał ryzyka przeznaczony na technologię.
(b) Stosunkowo mało jest firm kapitału ryzyka specjalizujących się w tej dziedzinie, a wszystkie z nich są ograniczone pod względem środków.
Niedobór kapitału na tym poziomie spowodował zarówno ograniczenie, jak i opóźnienie wzrostu indywidualnych spółek spin-off.
(c) Z grupy referencyjnej, mniej niż 1 spółka na 15 zebrała kapitał w przedziale od 500000 GBP (700000 EUR) do 1 miliona GBP (1,4 miliona EUR).
(d) Problemy, jakie mają przed sobą uczelniane spółki spin-off starające się zebrać kapitał w przedziale od 1 miliona GBP (1,4 miliona EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) są uderzająco podobne.
Ponieważ są na tym samym etapie rozwoju, spółki ubiegające się o mniej niż 2 milion GBP (2,9 miliona EUR) będą stawać w obliczu takich samych wyzwań z powodu niedoboru środków.
(e) Spośród przytaczanych uniwersytetów, żaden nie miał kapitału inwestycyjnego dla spółek spin-off w przedziale od 1 miliona GBP (1,4 miliona EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
Dla uczelnianych spółek spin-off istnieje więcej dostępnych źródeł kapitału, jeżeli wymagana jest suma powyżej 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
Komentarze prywatnych firm kapitału ryzyka
72.
Northern Enterprise Limited (Nelfunding) uważa, iż w Zjednoczonym Królestwie istnieje niepowodzenie rynkowe dla inwestycji związanych z kapitałem ryzyka w wysokości poniżej 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) oraz że w konsekwencji wpływa to niekorzystnie na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
73.
Stonesfield Capital Limited aktywnie inwestuje w lukę kapitałową od 500000 GBP (700000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR), na którą skierowane są Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw, i przedstawił następujące uwagi:
(a) Podaż kapitału dostępnego w całym Zjednoczonym Królestwie na inwestycje w przedziale wielkości od 500000 GBP (700000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) jest niezmiernie ograniczona.
Istnieje poważna luka kapitałowa w przypadku małych przedsiębiorstw liczących na zebranie tych sum pieniędzy i luka ta poszerza się, zamiast się zamykać.
(b) Według najnowszego "Raportu w sprawie aktywności inwestycyjnej w 2003r." opublikowanego przez Brytyjskie Stowarzyszenie Kapitału Ryzyka (British Venture Capital Association), w okresie od 2001 do 2003 r. nastąpił 32% spadek sumy zainwestowanej w firmy będące na wczesnym etapie.
(c) Wyniki funduszy wczesnego etapu również wyraźnie pogorszyły się w ciągu tego samego okresu.
Ogólny długoterminowy zwrot dla inwestorów na rok dla funduszy wczesnego etapu wynosił 14,1% w 2001 r. i spadł do 4,7% w 2003 r.
(d) Zarówno spadek inwestycji, jak i pogorszenie się wyników w ciągu tego okresu doprowadziły do wycofania się z rynku szeregu inwestorów kapitału ryzyka inwestujących w przedsiębiorstwa na wczesnym etapie.
(e) Ta dynamika rynku znalazła również swoje odzwierciedlenie w średniej wielkości inwestycji w możliwości inwestycyjne na wczesnym etapie.
W 2001r. średnia wielkość transakcji wynosiła w przybliżeniu 1 milion GBP (1,4 miliona EUR).
Wzrosła ona do 1,6 miliona GBP (2,3 miliona EUR) do 2003 r.
(f) Pokazuje to, że inwestorzy na rynku kapitału ryzyka inwestują większe sumy pieniędzy zwykle próbując zmniejszyć ryzyko, przyczyniając się przez to do poszerzenia luki kapitałowej do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
(g) Firmy potrzebujące od 1 miliona GBP (1,4 miliona EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) walczą najbardziej, aby zebrać wymagane fundusze.
Jest to spowodowane tym, iż 2 miliony GBP (2,9 miliona EUR) dla większości inwestorów kapitału ryzyka znajdują się poniżej pola widzenia.
(h) Suma funduszy zebranych w celu zainwestowania w występujące na wczesnym etapie możliwości inwestycji kapitału ryzyka spadła o 73% w okresie od 2001 do 2003 r.
W 2001 r. zebrano 1,4 miliarda GBP (2 miliardy EUR) w celu zainwestowania w możliwości inwestycji kapitału ryzyka na wczesnym etapie, w porównaniu do 369 milionów GBP (517 milionów EUR) w 2003 r.
Tylko 1% z 369 milionów GBP (517 milionów EUR) zebranych w 2003 r. skierowane zostało na transakcje o wartości poniżej 10 milionów GBP (14 milionów EUR).
(i) Małe i średnie przedsiębiorstwa nie mogą uzasadnić wzrostu potrzeb kapitałowych ponad 2 miliony GBP (2,9 miliona EUR), ponieważ ich wielkość i etap rozwoju oznacza, że nie są one wystarczająco dojrzałe i rozcieńczenie dla przedsiębiorcy byłoby zbyt duże.
Stwarza to znaczną dziurę finansową, która musi zostać wypełniona, jeśli te MŚP mają urosnąć na udane większe przedsiębiorstwa.
Dostarczenie funduszy w wysokości od 500000 GBP (700000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) jest niezbędne dla wielu małych firm, po to aby mogły przetrwać i prosperować.
74.
YFM Group przedstawiła następujące spostrzeżenia:
(a) Ostatnie statystyki Brytyjskiego Stowarzyszenia Kapitału Ryzyka (BVCA) pokazują, że członkowie BVCA w 2003 r. zainwestowali 724 miliony GBP (1 miliard EUR) w sumach mniejszych niż 2 miliony GBP (2,9 miliona EUR) w 1015 firm mających swą siedzibę w Zjednoczonym Królestwie.
(b) Jeśli pominąć transakcje o wartości poniżej 500000 GBP (700000 EUR), to obraz zmienia się radykalnie.
W 2000 r. zainwestowano 482 miliony GBP (675 milionów EUR) w sumach od 500000 GBP (700000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR), z czego skorzystało 348 firm.
Do roku 2003 zainwestowana suma spadła do 286 milionów GBP (400 milionów EUR), co oznacza spadek o 41% w stosunku do wielkości z 2000 r., przy liczbie firm, które skorzystały wynoszącej 277.
(c) Wielkości te obejmują wykupienia przedsiębiorstw przez kierownictwo (MBO), skupienia udziałów przez kierownictwo (MBI), rozwoje na późniejszym etapie, zakupy wtórne oraz transakcje, w których zadłużenie bankowe zostało zrefinansowane.
Gdyby pominąć te transakcje, skupiając się na transakcjach w chwili rozpoczynania działalności i na wczesnym etapie, to wielkości dotyczące zainwestowanych pieniędzy i firm, które skorzystały zostałyby jeszcze bardziej obniżone.
(d) Finansowanie przedsięwzięć w chwili rozpoczynania działalności i na wczesnym etapie, niezależnie od wielkości dokonanych transakcji, spadło z ogólnej sumy 703 milionów GBP (984 milionów EUR) w 2000 r. do 263 milionów GBP (368 milionów EUR) w 2003 r., co oznacza spadek o 63%.
(e) Pobudzona wysiłkami Komisji Europejskiej i rządu Zjednoczonego Królestwa, liczba i wartość transakcji na rynku poniżej 500000 GBP (700000 EUR) zwiększa się.
(f) Jednakże, na kolejnym wyższym poziomie, migracja brytyjskich firm finansowych ku coraz to większym transakcjom stwarza lukę funduszową.
Ograniczenia od strony podaży stają się poważnym problemem.
Firmy, które otrzymały inwestycje w przedziale poniżej 500000 GBP (700000 EUR) i które prawdopodobnie będą potrzebować znacznych sum dalszych funduszy nie są w stanie zebrać potrzebnych im pieniędzy z powodu luki funduszowej w granicach od 500000 GBP (700000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
75.
Close Venture Management Limited zwróciła uwagę na następujące fakty:
(a) Istnieją mocne dowody na to, że luka kapitałowa, która rozwinęła się z biegiem czasu, obecnie obejmuje zakres od 500000 GBP (700000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
Wraz z upływem czasu i zwiększaniem się sum zarządzanych funduszy, inwestorzy kapitału ryzyka porzucili segment poniżej 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
(b) Jest to znamienne dla powszechnej i nieodwracalnej tendencji.
W miarę, jak zarządzający inwestycjami odnotowują udane osiągnięcia, zbierają oni coraz więcej funduszy, co z kolei pozwala im dokonywać większych transakcji.
Ponieważ branża kapitału ryzyka/prywatnego kapitału zawiera nierozłączną ekonomię skali, zarządzający inwestycjami zwykle porzucają mniejsze transakcje, jak tylko są w stanie to zrobić.
(c) Oznacza to, że niezwykle mało jest zawodowych lub instytucjonalnych inwestorów w segmencie poniżej 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) w Zjednoczonym Królestwie.
Obecnie, około 60% wszystkich transakcji w przedziale od 500000 GBP (700000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) to niezaspokojone zapotrzebowanie, przy braku łatwo dostępnych dostawców kapitału ryzyka, do których można by się udać.
76.
Starania Enterprise Corporate Finance Limited, aby zebrać kapitał w granicach od 500000 GBP (700000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) dla swoich firm – klientów stają się coraz bardziej utrudnione:
(a) Głównym powodem nie jest brak jakości w samych możliwościach inwestycyjnych, lecz rosnąca niechęć funduszy kapitału ryzyka do dokonywania małych inwestycji w takie przedsięwzięcia.
(b) Rynek uległ w ciągu ostatnich kilku lat znacznemu pogorszeniu do tego stopnia, że transakcje wymagające mniej niż 5 milionów GBP (7 milionów EUR) mają bardzo małe szanse otrzymania funduszy, pomimo wartości firmy-inwestobiorcy.
(c) Problem jest znacznie gorszy w przypadku firm ubiegających się o fundusze w przedziale od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR), głównie z powodu nazbyt wysokich kosztów oraz braku odpowiedniej biegłości handlowej.
Lwia część funduszy kapitału ryzyka kierowana jest do bardziej pokaźnych i dojrzałych przedsiębiorstw, które mają atuty i osiągnięcia w wytwarzaniu zysków.
77.
W swoim komentarzu, 3i podkreśla, co następuje:
(a) W minionych dwóch lub trzech latach rynek kapitału ryzyka przeszedł znaczną transformację, gdy zwroty inwestycji od firm na wczesnym etapie i o mniejszym wzroście obniżyły się.
(b) To, w połączeniu z występującą w całej branży tendencją do dokonywania większych inwestycji i realizowania bardziej rozważnych strategii inwestycyjnych, doprowadziło do spadku podaży inwestycji wpływających do mniejszego segmentu rynku.
3i ocenia obecnie, że luka kapitałowa zwiększyła się z 500000 GBP (700000 EUR) do 1 miliona GBP (1,4 miliona EUR) do aż 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
3i znacznie zmniejszyła swoje własne inwestycje w ten segment rynku.
Podczas gdy w 2001 r. zainwestowała ona w przybliżeniu 1,1 miliarda EUR w postaci inwestycji z zaangażowaniem kapitału ryzyka w firmy na wczesnym etapie w całej Europie, to 2004 r. znacznie zmniejszyła ona inwestycje w podobne firmy, inwestując około EUR 150 milionów w ten segment rynku.
78.
Cavendish Asset Management Limited potwierdza spostrzeżenia poczynione przez Stowarzyszenie Biegłych Księgowych w Anglii i Walii, opisane w punkcie 68 powyżej.
V. KOMENTARZE ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA
79.
Komentarze otrzymane od Zjednoczonego Królestwa na temat decyzji Komisji o wszczęciu formalnego postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE, jak również na temat spostrzeżeń otrzymanych od stron trzecich zostaną streszczone w punktach (80) – (96).
80.
Choć dostęp do funduszy dłużnych poprawił się dla większości przedsiębiorstw w Zjednoczonym Królestwie od połowy lat 90-tych, to istotna mniejszość małych i średnich przedsiębiorstw o wysokim potencjale wzrostu nadal ma problemy w przyciągnięciu funduszy kapitałowych.
81.
Fundusze kapitałowe są odpowiednie dla przedsiębiorstw będących na wczesnym etapie rozwoju, które nie wytwarzają jeszcze wystarczającego strumienia dochodów, aby obsługiwać spłaty odsetek od zadłużenia.
Jest ono również odpowiednie dla przedsiębiorstw rozwijających nowe technologie, produkty lub rynki, wykazujących zdolność do osiągnięcia znacznego tempa wzrostu, lecz wiążą się także ze znacznym ryzykiem niepowodzenia.
82.
Publiczne konsultacje w sprawie dostępu małych przedsiębiorstw do kapitału wzrostu, zbiorcze dane BVCA oraz badania naukowe wskazują zgodnie na to, że w Zjednoczonym Królestwie istnieje luka kapitałowa, która dotyka przedsiębiorstw starających się zebrać fundusze kapitałowe w przedziale od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
83.
Luka kapitałowa poszerzyła się w górę w ostatnich latach, szczególnie od 1999 r., częściowo pod wpływem powodzenia branży prywatnego kapitału w przejściu do większych inwestycji.
Średnie wielkości transakcji znacznie wzrosły, gdyż firmy kapitału ryzyka dążą do czerpania korzyści ze zwiększonej ekonomii skali.
84.
Luka kapitałowa dla MŚP będących na wczesnych etapie została w ostatnich latach uwydatniona z powodu wyraźnej zmiany typów inwestycji dokonywanych przez inwestorów kapitału ryzyka.
Dowody wskazują, że inwestycje z udziałem kapitału ryzyka przesunęły się w stronę inwestycji w przedsiębiorstwa na późniejszym etapie oraz inwestycji związanych z wykupywaniem przedsiębiorstw przez kierownictwo (MBO) i skupywaniem udziałów przez kierownictwo (MBI).
85.
Najnowsze dane BVCA data dostępne za 2003 r. pokazują, że istnieje trwający nadal nacisk na transakcje na późniejszym etapie, a w szczególności na duże wykupienia.
Inwestycje w firmy na wczesnym etapie stanowiły zaledwie 6,5% brytyjskich inwestycji z udziałem kapitału ryzyka w 2003 r., czyli mniej niż 0,02% PKB.
Kontrastuje to ze średnią wielkością inwestycji w firmy na wczesnym etapie w latach 1998-2001, wynoszącą 0,05% PKB.
86.
Spodziewane użycie nowo zebranych funduszy kapitału ryzyka staje się coraz bardziej skoncentrowane na dużych transakcjach w firmy o dobrze ustalonej pozycji.
Najnowsze dane otrzymane od BVCA wskazują, iż oczekuje się, że tylko 4% zebranych funduszy zostanie przydzielone na inwestycje w przedsiębiorstwa na wczesnym etapie, 3% na rozwój, a 1% na MBO o wartości poniżej 10 milionów GBP.
Spodziewano się, że jedynie 3% zebranych funduszy zostanie przydzielone na inwestycje związane z wczesnym etapem i rozwojem technologii, w porównaniu do 5% w 2002 r.
87.
Ponadto dane wskazują, że spośród inwestycji, które mają miejsce w obrębie luki kapitałowej od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR), tylko 1 na 4 jest inwestycją początkową, niekonsorcjalną.
Spośród około 1000 inwestycji w przedziale poniżej 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) w latach 2000-2002, ponad 70% było dalszymi inwestycjami.
88.
Podczas gdy inwestorzy kapitału ryzyka przechodzą stopniowo w stronę większych funduszy, istnieje niewiele dowodów świadczących o dopływie nowych grup inwestorów kapitału ryzyka do dolnego segmentu rynku.
Znaczenie reputacji w sektorze kapitału ryzyka stwarza istotne przeszkody dla wejścia potencjalnych nowych grup zarządzania funduszami dążących do konkurowania na rynku kapitału ryzyka.
Tendencja ta prowadzić będzie do coraz większego niedoboru zdolności i doświadczenia w segmencie rynku z istniejącą luką kapitałową, który będzie się stawał coraz trudniejszy do uzupełnienia wraz z upływem czasu, przy czym dobrzy jakościowo zarządzający funduszami będą zbierać większe fundusze, a więc będą dokonywać większych transakcji.
Biorąc pod uwagę umiejętności potrzebne do pomyślnego inwestowania w małej skali i w przedsiębiorstwa na wczesnym etapie, zapewnienie dobrego napływu dobrych jakościowo nowych uczestników rynku jest warunkiem koniecznym dynamicznego rynku finansowania przedsiębiorstw na wczesnym etapie.
89.
Zjednoczone Królestwo stwierdza, iż wydaje się, że wśród wszystkich respondentów jest pełna zgodność co do tego, że istnieje niepowodzenie rynku kapitału ryzyka, które utrudnia małym i średnim przedsiębiorstwom o wysokim potencjale wzrostu otrzymywanie funduszy.
Komentarze wszystkich stron trzecich poparły pogląd Zjednoczonego Królestwa, że rynek uległ zmianie i że istnieje obecnie luka kapitałowa powyżej poziomu ustalonego w Komunikacie.
90.
Zjednoczone Królestwo starało się wykazać, że istnieje luka funduszowa w inwestycjach o wielkościach do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR).
Szereg respondentów wskazuje, że jest to skromne oszacowanie i że luka ta może obecnie sięgać wartości wynoszącej nawet 5 milionów GBP (7 milionów EUR).
Zjednoczone Królestwo uważa jednak, że dowody świadczą najsilniej o 2 milionach GBP (2,9 miliona EUR), jako właściwej wielkości.
91.
Zjednoczone Królestwo zwraca uwagę, że odpowiedzi uzyskane od firm działających w brytyjskim sektorze kapitału ryzyka są zgodne z wynikami jego własnych szczegółowych konsultacji.
Respondenci powszechnie potwierdzali istnienie luki w funduszach kapitału ryzyka na poziomie 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) lub wyższym.
Respondenci ci mają praktyczne doświadczenie w tym rynku i zbadali go z handlowego punktu widzenia.
Ich doświadczenie potwierdza badanie własne Zjednoczonego Królestwa, które stwierdza, że fundusze działające w tym obszarze nie są zdolne do przyciągnięcia prywatnych inwestorów z powodu dostrzegania ryzyka i ekonomii dokonywania mniejszych inwestycji.
Dlatego Zjednoczone Królestwo jest przekonane, że program Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw nie zastąpi obecnego prywatnego dostarczania funduszy na tym rynku.
92.
Zjednoczone Królestwo ponadto z zadowoleniem przyjmuje poziom wsparcia dla praktycznego projektu modelu ECF.
Zjednoczone Królestwo z zadowoleniem przyjmuje istniejące wśród respondentów zrozumienie, iż struktura proponowanego funduszu oznacza, że nie nastąpi zakłócenie konkurencji i że będzie istnieć bodziec do zdrowych handlowych decyzji inwestycyjnych.
Głównym czynnikiem sprzyjającym temu jest fakt, iż proponowane fundusze ECF nie dają niesprawiedliwej ochrony prywatnym inwestorom.
Wzmaga to ich motywację do wybierania dobrych zarządzających funduszami, którzy będą inwestować swoje fundusze z najlepszym skutkiem.
Jeżeli ECF nie przyniesie dodatniego zwrotu, to prywatny inwestor straci swoje pieniądze.
Zjednoczone Królestwo uważa, że jest to bodziec handlowy silniejszy od alternatywnego modelu, gdzie jest mniejsza część publicznych inwestycji, lecz gdzie publiczne fundusze są narażone na ryzyko przed prywatnymi inwestycjami i prywatni inwestorzy mogą odzyskiwać swoje pieniądze z przynoszących straty funduszy.
93.
Poprzez ujęcie kluczowych aspektów struktury każdego funduszu w konkurencyjnym procesie przetargowym, Zjednoczone Królestwo zapłaci niezbędne minimum z tytułu opłat za zarządzaniem funduszem i podporządkowania.
Proces przetargowy określi pewne minimalne wymagania, takie jak pozycja straty pari passu oraz priorytetowy zwrot dla publicznych inwestorów, lecz pozwala ubiegającym się na elastyczność w określeniu alternatywnych warunków, gdy są one korzystniejsze dla publicznych inwestorów.
Stwarza to możliwość, że prywatni inwestorzy będą narażeni na większe ryzyko spadku niż publiczni lub że potrzebna będzie mniejsza dźwignia finansowa niż przewidywana, gdy oferent będzie mógł wykazać, iż mogłoby to okazać się atrakcyjne dla inwestujących w jego fundusz.
94.
Zjednoczone Królestwo zauważa dalej, że odpowiedzi Państw Członkowskich zwracają uwagę na pragnienie zaktualizowania obecnego Komunikatu.
Rynek kapitału ryzyka w Unii Europejskiej uległ znacznej zmianie od czasu publikacji Komunikatu w 2001 r.
Z uwagi na to, Zjednoczone Królestwo uznaje, iż trzeba będzie dokonać pewnych fundamentalnych zmian w Komunikacie podczas jego rewizji w 2006 r.
Będzie to niemal na pewno wymagało więcej niż tylko zwracanie uwagi tylko na wielkość transz i uwzględnienia również innych kwestii, takich jak zrównoważenie ryzyka prywatnego sektora, jako kompensacja większych publicznych funduszy oraz większe wykorzystanie instrumentów, takich jak wyłączenia grupowe.
95.
Zjednoczone Królestwo uważa, że program ECF w istotny sposób przyczyni się do uporania się z tym, co pozostaje ważną barierą dla innowacyjności i przedsiębiorczości oraz do spełnienia celów przyjętych w Lizbonie i określonych w Planie działania na rzecz przedsiębiorczości.
Program ECF pomoże również spełnić zalecenia przedstawione w sprawozdaniu Koka, w którym odnotowano, że finansowanie MŚP w Europie jest obecnie nadmiernie oparte o kredytowanie i wezwano do większego wykorzystania kapitału ryzyka.
96.
Zjednoczone Królestwo kończy stwierdzeniem, że poparcie wykazane zarówno przez publiczny, jak i prywatny sektor oraz przez inne Państwa Członkowskie, jak również przez podmioty działające na rynku kapitału ryzyka bardzo wyraźnie odzwierciedla potrzebę instrumentu inwestycji w rodzaju ECF.
VI.
OCENA PRZEDMIOTOWEGO ŚRODKA
97.
Komisja zbadała program w świetle art. 87 Traktatu WE, a w szczególności na podstawie komunikatu Komisji na temat pomocy państwa i kapitału podwyższonego ryzyka [9].
Wyniki tej oceny podsumowano poniżej.
VI.1.
Zgodność środka pomocy z prawem
98.
Powiadamiając o programie, władze Zjednoczonego Królestwa spełniły swoje zobowiązania wynikające z art. 88 ust. 3 WE.
VI.2.
Istnienie pomocy państwa
99.
Zgodnie z przepisami Komunikatu, ocena istnienia pomocy państwa musi wziąć pod uwagę możliwość, że środek może udzielać pomocy na co najmniej trzech różnych poziomach:
(a) pomoc inwestorom;
(b) pomoc dowolnemu funduszowi lub innemu instrumentowi, poprzez który środek działa;
(c) pomoc dla firm, w które dokonuje się inwestycji.
100.
Na poziomie inwestorów, Komisja uważa, iż istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Zaangażowania środków państwowych dowodzi fakt, że władze Zjednoczonego Królestwa będą dostarczać publiczną dźwignię finansową do Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw.
Prywatni inwestorzy inwestujący w Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw, którymi mogą być przedsiębiorstwa w rozumieniu Traktatu WE, mogą być uprawnieni do wyższych zwrotów niż publiczni inwestorzy, a przez to mogą uzyskiwać przewagę.
Choć żadna osoba ani organizacja nie jest wykluczona z inwestowania w fundusze, to jednak ograniczona wielkość funduszy nie gwarantuje, że wszystkie potencjalne inwestycje będą przyjęte i dlatego Komisja uważa, że istnieje selektywność.
I wreszcie, program wpływa na obrót pomiędzy Państwami Członkowskimi, gdyż inwestowanie kapitałem jest działalnością, która jest przedmiotem znaczącego obrotu pomiędzy Państwami Członkowskimi.
101.
Na poziomie funduszy, Komisja ogólnie skłania się ku poglądowi, że fundusz jest narzędziem służącym do przekazywania pomocy inwestorom i/lub przedsiębiorstwom, w które dokonuje się inwestycji, sam zaś nie jest beneficjentem pomocy.
Jednakże w niektórych przypadkach, zwłaszcza w przypadku środków związanych z transferami na rzecz istniejących funduszy z licznymi i zróżnicowanymi inwestorami, fundusz może mieć charakter niezależnego przedsiębiorstwa.
W ramach obecnego programu, Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw będą nowo tworzone i nie będzie dopuszczone do ich rozszerzenia na inne rodzaje działalności niż zamierzone przez program.
Dlatego Komisja nie uważa Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw za odrębnych beneficjentów pomocy.
Zasada ta jest zgodna z decyzjami Komisji w sprawie funduszy: Viridian Growth Fund [10], Coalfields Enterprise Fund [11] oraz Community Development Venture Fund [12].
102.
Na poziomie firm, w które dokonuje się inwestycji, Komisja uważa, iż istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Zaangażowane są środki państwowe, gdyż inwestycje funduszu w małe i średnie przedsiębiorstwa jako beneficjentów zawierać będą fundusze publiczne.
Środek zakłóca konkurencję dając MŚP-beneficjentom przewagę, gdyż w przeciwnym wypadku nie byłyby one w stanie uzyskać funduszy kapitału ryzyka przy tych samych warunkach i/lub wielkości.
Środek jest selektywny, gdyż jest skierowany do MŚP w Zjednoczonym Królestwie.
Środek może potencjalnie wpłynąć na obrót handlowy pomiędzy Państwami Członkowskimi, gdyż istnieje możliwość, że docelowe MŚP są lub będą zaangażowane w działania związane z wewnątrzwspólnotowym obrotem handlowym.
103.
Dlatego Komisja stwierdza, że pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE jest obecna na poziomie inwestorów i na poziomie małych i średnich przedsiębiorstw będących beneficjentami.
VI.3.
Dowody niepowodzenia rynkowego
104. Zgodnie z przepisami Komunikatu, Komisja może być gotowa przyjąć istnienie niepowodzenia rynkowego bez dalszego dostarczenia dowodów w przypadkach, gdy każda transza finansowania przedsiębiorstwa ze środków kapitału ryzyka, które są w całości lub częściowo sfinansowane poprzez pomoc państwa, zawierać będzie maksimum 500000 EUR na obszarach nieobjętych pomocą, 750000 EUR na obszarach zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) lub 1 milion EUR na obszarach zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a).
105.
Środek proponowany przez Zjednoczone Królestwo przewiduje inwestycje z udziałem kapitału ryzyka w przedziale od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) na transzę inwestycji dla MŚP w Zjednoczonym Królestwie.
106. Zgodnie z "Mapą pomocy regionalnej 2000 – 2006" dla Zjednoczonego Królestwa, Zjednoczone Królestwo składa się z regionów sklasyfikowanych obecnie jako obszary objęte pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE, jako obszary objęte pomocą zgodnie z jego art. 87 ust. 3 lit. c), a także jako obszary nieobjęte pomocą [13].
107.
Zgodnie z przepisami Komunikatu, Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo, że z uwagi na to, iż proponowane inwestycje z udziałem kapitału ryzyka w ramach obecnego programu przekraczają wyżej wymienione progi przewidziane w Komunikacie, Zjednoczone Królestwo musiałoby dostarczyć dowody niepowodzenia rynkowego.
108.
Argumenty przedstawione przez Zjednoczone Królestwo, jak również spostrzeżenia poczynione przez strony trzecie wykazujące istnienie luki rynkowej w przedziale inwestycji od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) zostaną podsumowane poniżej.
Ekonomiczne dowody luk kapitałowych na rynku kapitału ryzyka dla MŚP
109.
Najważniejszym pojedynczym źródłem zewnętrznych funduszy dla małych i średnich przedsiębiorstw jest zadłużenie bankowe, głównie w postaci debetów i kredytów stałoterminowych, które razem stanowią około połowę wszystkich zewnętrznych funduszy [14].
Zadłużenie bankowe jest najbardziej odpowiednie wtedy, gdy przedsiębiorstwa generują wystarczający przepływ gotówki do obsługi spłat odsetek.
Dostępność funduszy dłużnych znacznie poprawiła się w ciągu ostatniego dziesięciolecia.
Nie ma rzeczywistych dowodów na to, że firmy mają trudności w ocenie funduszy bankowych.
Niemniej jednak, kredytodawcy mogą nadal stawać wobec znacznej niepewności przy ocenianiu perspektyw poszczególnych firm.
Często polegają oni na zabezpieczeniu dla wsparcia kredytowania MŚP, szczególnie gdy kredytobiorca nie ma ustalonej pozycji w branży.
Nie wszyscy właściciele firm są w stanie zapewnić odpowiednie zabezpieczenie.
110.
Niedoskonałości rynkowe na rynku wierzytelności wynikają z asymetrii informacyjnych polegających na tym, że kredytodawca jest tylko częściowo informowany o perspektywach przedsiębiorstwa.
Asymetrie informacyjne oznaczają, że kredytodawcy nie są w stanie ilościowo ocenić poziomu ryzyka związanego z konkretnym MŚP.
Dlatego trudno jest ocenić jakość przedsięwzięć inwestycyjnych, a jeszcze trudniej jest naliczyć stopę procentową, która dokładnie odzwierciedla poziom występującego ryzyka.
Banki zwykle podejmują decyzje o udzieleniu kredytu w oparciu o kryteria, takie jak historia kredytów, zarządzanie poprzednim rachunkiem bankowym, dotychczasowe osiągnięcia ubiegającego się w branży i jego chęć zainwestowania swoich własnych pieniędzy w działalność oraz dowody jego zdolności do spłaty kredytu w oparciu o biznes plan.
Jednakże dana osoba może nie mieć dotychczasowych osiągnięć i może nie posiadać osobistego kapitału do zainwestowania w działalność.
W efekcie, kredytodawcy kładą również znaczny nacisk na gotowość przedsiębiorcy do dostarczenia zabezpieczenia kredytu.
Choć opieranie się przez kredytodawców na zabezpieczeniu pozwala wielu przedsiębiorstwom na zabezpieczenie funduszu dłużnego, to jednak takie podejście do udzielania kredytów małym i średnim przedsiębiorstwom może stwarzać trudności dla przedsiębiorców, którym brak odpowiednich aktywów dla zapewnienia zabezpieczenia.
111.
Choć fundusze dłużne i oparte o aktywa są wystarczające do zaspokojenia potrzeb większości firm, to jednak istotna mniejszość firm potrzebuje funduszy kapitałowych.
Inwestorzy kapitałowi wnoszą kapitał w zamian za udziały w przedsiębiorstwie, co pozwala im na otrzymanie części jego przyszłych zysków.
Ta forma finansowania jest najbardziej odpowiednia, gdy przedsiębiorstwo znajduje się na wczesnym etapie rozwoju i jeszcze nie generuje wystarczającego strumienia dochodów do obsługi spłaty odsetek od wierzytelności oraz/lub gdy przedsiębiorstwo rozwija nowe technologie, produkty lub rynki przy możliwości osiągnięcia znacznego tempa wzrostu, lecz także przy znacznym ryzyku niepowodzenia.
112.
Fundusze kapitałowe stanowią zaledwie 8 procent wszystkich zewnętrznych funduszy dla MŚP, lecz statystyka ta pomniejsza ich znaczenie w nowoczesnej, przedsiębiorczej gospodarce.
Przedsiębiorstwa, co do których jest najbardziej prawdopodobne, że potrzebują funduszy kapitałowych, są często wysoce innowacyjne i mają możliwości wniesienia ważnego wkładu we wzrost produktywności.
Ponadto, funduszowi dostarczonemu w formie kapitału ryzyka towarzyszy niekiedy wsparcie w zakresie zarządzania, porada oraz inna fachowa pomoc.
113.
Choć fundusze kapitałowe są ważną siłą napędową wzrostu indywidualnych przedsiębiorstw, oraz szerzej – w gospodarce, to istnieją mocne dowody na to, że cechy strukturalne prywatnego rynku finansowego przyczyniają się do znaczącej i rosnącej "luki kapitałowej", przed jaką stają przedsiębiorstwa poszukujące skromnych sum kapitału wzrostu.
Te strukturalne przyczyny odnoszą się zarówno do podażowej, jak i popytowej strony rynku.
114.
Problemy informacyjne przedstawione dla rynku wierzytelności odnoszą się również do rynku kapitałowego.
Po stronie podaży występują powszechnie trzy kwestie, a mianowicie asymetrie informacyjne, koszty transakcji oraz postrzeganie ryzyka i nagrody.
115.
"Asymetrie informacyjne" oznaczają, że inwestorzy kapitałowi mogą stawać w obliczu znacznych kosztów przy identyfikowaniu odpowiednich możliwości inwestycyjnych.
Problemy natury informacyjnej są zazwyczaj większe w przypadku mniejszych, młodszych firm, a zwłaszcza innowacyjnych przedsiębiorstw dążących do rozwinięcia niesprawdzonych technologii, produktów i rynków.
Trudności informacyjne stanowią znaczne utrudnienie dla inwestycji kapitałowych o mniejszej skali, ponieważ koszty inwestycji nie zmieniają się proporcjonalnie do wielkości inwestycji.
W porównaniu do dużych firm, które są notowane na publicznych rynkach walorów, przepływ informacji o małych, nienotowanych firmach ubiegających się o inwestycje jest o wiele bardziej ograniczony.
Dlatego inwestorzy mogą ponosić znaczne koszty badań podczas wyszukiwania odpowiednich możliwości inwestycyjnych.
Ponadto, często trudno jest ocenić perspektywy przedsiębiorstwa, zwłaszcza gdy zespół zarządzający, produkt lub technologia są niesprawdzone.
Dlatego, zanim inwestorzy kapitałowi będą mogli dokonać świadomych wyborów co do inwestycji, muszą rozpocząć proces wymaganej staranności.
Te koszty zbierania informacji nie zmieniają się proporcjonalnie do wielkości inwestycji i, dla mniejszych inwestycji, mogą być niewspółmiernie duże w stosunku do potencjalnych korzyści finansowych płynących z dokonania inwestycji.
I wreszcie, po zainwestowaniu w przedsiębiorstwo, inwestorzy kapitałowi chcą monitorować bieżące wyniki, jakie przynosi ich inwestycja.
Często robią to zasiadając w zarządzie i mogą wkładać wiele czasu i wysiłku w dostarczanie wsparcia w zakresie zarządzania, zwłaszcza gdy zespół zarządzający przedsiębiorstwa jest stosunkowo niedoświadczony.
Może to istotnie przyczyniać się do osiągania wyników przez przedsiębiorstwo, w które dokonano inwestycji, lecz podobnie i w tym przypadku koszty te nie zmieniają się proporcjonalnie do wielkości inwestycji.
116.
Istnieją znaczne koszty stałe związane z dokonywaniem inwestycji kapitałowych, na przykład przy negocjowaniu warunków inwestycji i przygotowywaniu niezbędnych umów prawnych ("koszty transakcji").
Podobnie, jak w przypadku innych kosztów stałych, te koszty transakcji często stają na przeszkodzie inwestowaniu w mniejszych sumach.
117.
Decyzjami inwestycyjnymi kierować będzie postrzeganie ryzyka oraz prawdopodobnych zwrotów finansowych.
Jeżeli inwestorzy mają nieprawidłowe oczekiwania, to rezultatem tego będzie gorszy od optymalnego przydział kapitału.
118.
Ograniczenia po stronie popytu są równie znaczące w ograniczaniu przepływu funduszy kapitałowych od inwestorów do MŚP.
Badania ujawniły szereg kwestii, które powstrzymują małe przedsiębiorstwa przed poszukiwaniem kapitału własnego.
Utrata kontroli i ograniczona swoboda zarządzania to problemy często przytaczane przez MŚP, lecz powszechnymi przeszkodami są również koszty zabezpieczenia finansowania kapitałowego oraz brak znajomości zewnętrznych źródeł funduszy.
Wiele z przedsiębiorstw, które aktywnie poszukują inwestycji kapitałowych jest również ograniczonych przez brak "gotowości inwestycyjnej".
Utrudnieniem dla MŚP może być także ograniczona świadomość i zrozumienie różnorodnych form dostępnych funduszy kapitału ryzyka oraz sposobu dostępu do nich, a także niedostatecznie opracowane lub słabo zaprezentowane biznes plany.
Nienależyte przygotowanie i zaplanowanie działalności gospodarczej będzie powstrzymywać potencjalnych inwestorów, zwłaszcza wskutek zwiększenia kosztów związanych z informacją i wymaganą starannością.
119.
Luka kapitałowa powstaje, gdy rentowne przedsiębiorstwa są niezdolne do przyciągnięcia inwestycji od nieformalnych inwestorów lub od inwestorów kapitału ryzyka, którzy są dla MŚP głównymi źródłami funduszy kapitałowych.
Nieformalni inwestorzy (business angels oraz inni nieformalni inwestorzy) mają dostęp do ograniczonych środków finansowych i dlatego na ogół inwestują stosunkowo nieduże sumy kapitału.
W odróżnieniu od nich, formalni inwestorzy kapitału ryzyka zazwyczaj ponoszą dalece większe koszty przy ocenianiu potencjalnych inwestycji.
Z powodów strukturalnych wspomnianych powyżej, koszty te są często niewspółmiernie duże, gdy przedsiębiorstwo poszukuje tylko skromnej sumy funduszu kapitałowego.
120.
Dlatego luka kapitałowa dotyka przedsiębiorstwa poszukujące sumy pieniędzy, która jest powyżej finansowych możliwości większości nieformalnych inwestorów, lecz poniżej poziomu, na którym inwestowanie jest dla inwestorów kapitału ryzyka opłacalne.
Dowody wzrostu luki kapitałowe na brytyjskim rynku kapitału ryzyka
121.
Według ostatnich danych BVCA [15], duże fundusze MBO wykazały dobre zwroty w 2003 i w dłuższym okresie, natomiast zwroty z funduszy wczesnego etapu i technologii pozostawały w 2003 r. nadal obniżone.
122.
Jeśli chodzi o ogólne wyniki według etapów inwestycji, to fundusze skupiające się na inwestycjach na wczesnym etapie przyniosły w 2003 r. średni zwrot wynoszący - 18,1%, w porównaniu do średniego 3-letniego zwrotu w wysokości - 25,1% i średniego 5-letniego zwrotu wynoszącego - 12,5%.
123.
Fundusze specjalizujące się w inwestycjach na etapie rozwoju zanotowały w 2003 r. średni zwrot wynoszący - 3,4%, w porównaniu do średniego 3-letniego zwrotu w wysokości - 8,2% i średniego 5-letniego zwrotu wynoszącego 2,7%.
124.
Jednocześnie, fundusze koncentrujące się na MBO (wykupieniach przedsiębiorstw przez kierownictwo) uzyskały znacznie lepsze wyniki.
Dla średniej wielkości MBO, średni zwrot w 2003 r. wyniósł 12,2%, w porównaniu do 3-letniego zwrotu wynoszącego 2,9% i średniego 5-letniego zwrotu wynoszącego 6,7%.
Różnica staje się jeszcze bardziej wyraźna, jeśli wziąć pod uwagę duże MBO ze średnim zwrotem wynoszącym 15,3% w 2003 r., średnim 3-letnim zwrotem wynoszącym 9,1% oraz odpowiednią wielkością zwrotu za 5-letni okres wynoszącą 13,6%.
125.
Przedstawione powyżej dane ukazują wyraźnie obecną prawidłowość na brytyjskim rynku kapitału ryzyka.
Dostarczyciele kapitału ryzyka przechodzą stopniowo w stronę większych transakcji i związane z tym zwroty są wyższe, wskutek czego poszerza się luka kapitałowa pomiędzy mniejszej skali inwestycjami wczesnego etapu i rozwojowymi a inwestycjami dużej skali w firmy o dobrze ustalonej pozycji.
126.
Tę tendencję w stronę coraz większych inwestycji uwydatniają ponadto ostatnie dane na temat inwestycji w Zjednoczonym Królestwie [16].
Średnia suma finansowania na wszystkich etapach inwestycji wzrosła do 4,3 miliona GBP (6 milionów EUR) w 2003 r. z 3,8 miliona GBP (5,3 miliona EUR) w 2002 r.
Tłumaczy to fakt, że mniejszej skali inwestycje na etapie rozwoju spadły o 57% do 477 milionów GBP (670 milionów EUR) w 2003 r. z 1,2 miliarda GBP (1,7 miliarda EUR) w 2002 r.
Średnia suma otrzymana przez rozwijającą się firmę spadła z 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) w 2002 r. do 800000 GBP (1,1 miliona EUR) w 2003 r.
127.
Z całości funduszy zebranych w 2003 r., ogromna większość, wynosząca 92% (8,2 miliarda GBP lub 11,5 miliarda EUR), została zainwestowana w MBO i MBI, wzrastając z 87% udziału tych inwestycji w 2002 r.
Sprawozdanie przewiduje, że zaledwie 3% (290 milionów GBP lub 406 milionów EUR) zostanie zainwestowane w firmy na etapie rozwoju, w porównaniu do 6% w 2002 r.
Z całości funduszy zebranych w 2003 r., 4% (368 milion GBP lub 515 milionów EUR) przypadło na inwestycje na wczesnym etapie, w porównaniu do 3% w 2002 r.
128.
Spodziewane jest, że w kategorii MBO/MBI 58% zostanie przydzielone na największe MBO/MBI (o łącznej wartości ponad 100 milionów GBP lub EUR 140 milionów), w porównaniu do 45% w 2002 r. 20% zostanie przydzielone na MBO/MBI w granicach od 50 milionów GBP (70 milionów EUR) do 100 milionów GBP (140 milionów EUR), zwiększając się z 17% w 2002 r., zaś 13% zostanie przydzielone na MBO/MBI w przedziale od 10 milionów GBP (14 milionów EUR) do 50 milionów GBP (70 milionów EUR), w porównaniu do 24% w 2002 r.
Podobnie jak w 2002 r., zaledwie 1% zostanie przydzielone na MBO/MBI o wartości do 10 milionów GBP (14 milionów EUR).
129.
Zarówno spadek inwestycji, jak i wyniki przedstawione powyżej doprowadziły do wycofania się z rynku inwestorów inwestujących na wczesnym etapie.
Uwydatnia to dodatkowo fakt, że średnia wielkość finansowania (na wszystkich etapach inwestycji) stale rośnie i w 2003 r. osiągnęła 4,3 miliona GBP (6 milionów EUR).
Inwestorzy na brytyjskim rynku kapitału ryzyka inwestują większe sumy pieniędzy zazwyczaj próbując zmniejszyć ryzyko, przez co przyczyniają się do poszerzania luki kapitałowej.
130.
Suma funduszy zebranych z przeznaczeniem do zainwestowania w możliwości inwestycyjne na wczesnym etapie spadła o 73% od 2001 r. do 2003 r.
W 2001 r. zebrano 1,4 miliarda GBP (2 miliardy EUR) do zainwestowania w przedsięwzięcia związane z kapitałem ryzyka na wczesnym etapie, w porównaniu do 369 milionów GBP (517 milionów EUR) w 2003 r.
Tylko 1% z tych 369 milionów GBP (517 milionów EUR) zebranych 2003 r. przeznaczono na transakcje o wartości poniżej 10 milionów GBP (14 milionów EUR).
131.
W swojej decyzji o wszczęciu postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w stosunku do proponowanego środka pomocy Komisja stwierdziła, że z uwagi na proponowane w ramach programu maksymalne sumy inwestycji, które znacznie przekraczają maksymalne sumy inwestycji przewidywane w Komunikacie, ażeby zdecydować, czy środek wpływa na warunki obrotu handlowego w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem, niezbędne są potencjalne spostrzeżenia poczynione przez zainteresowane strony.
132.
Wszystkie komentarze otrzymane od zainteresowanych stron były pozytywne i podkreślały ogólne znaczenie przedmiotowego środka, jak również stosowność proponowanych maksymalnych sum inwestycji.
133.
Biorąc pod uwagę informacje przedstawione w początkowej notyfikacji, komentarze przedstawione przez zainteresowane strony trzecie, a także dodatkowe informacje dostarczone przez Zjednoczone Królestwo po podjęciu przez Komisję decyzji o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE, Komisja stwierdza, że Zjednoczone Królestwo dostarczyło wystarczające dowody na istnienie luki kapitałowej w przedziale wielkości transakcji od 250000 GBP (357000 EUR) do 2 milionów GBP (2,9 miliona EUR) na rynku kapitału ryzyka Zjednoczonego Królestwa.
VI.4.
Zgodność środka – Zgodność z pozytywnymi elementami Komunikatu
Ograniczenie inwestycji
134.
Fundusze ECF będą ograniczone do inwestycji w małe i średnie przedsiębiorstwa w znaczeniu definicji Komisji.
Należy uznać to za pozytywne.
Skupienie się na niepowodzeniu rynku kapitału ryzyka
135.
Fundusze ECF będą zobowiązane do inwestowania kapitału w MŚP za pomocą instrumentów kapitałowych lub quasi-kapitałowych.
Inwestycje składające się w całości z instrumentów dłużnych, bez elementów kapitałowych, nie będą dozwolone.
Komisja uznaje to za pozytywny element.
Decyzje o inwestowaniu powinny być kierowane zyskiem
136.
Ustalone jest powiązanie pomiędzy wynikami inwestycji a wynagrodzeniem menadżerów handlowych odpowiedzialnych za decyzje inwestycyjne.
Władze publiczne nie będą angażowane w wybieranie i podejmowanie decyzji inwestycyjnych przez ECF, poza ustanawianiem ograniczeń mających na celu zapewnienie, że inwestycje są ograniczone do MŚP.
Decyzje o inwestycjach będą podejmowane przez menadżerów handlowych ECF zainteresowanych zapewnieniem maksymalnego zwrotu dla funduszu.
Organ administracyjny SBS będzie jedynie zatwierdzał ECF, gdy podmioty obsługujące fundusze mają wyraźną motywację do maksymalizacji zwrotów.
Warunki, na jakich publiczne władze będą inwestować w ECF dadzą prywatnym inwestorom bardzo silne bodźce do zapewnienia, że fundusze będą kierowane zyskiem i będą pomyślnie funkcjonować.
Bodźce te wynikają stąd, że prywatni inwestorzy będą musieli spłacać odsetki od publicznego kapitału oraz w pełni spłacić kapitał zarówno publicznym, jak i prywatnym inwestorom, zanim będzie mógł być dokonany podział zysków.
W rezultacie, prywatni inwestorzy będą ponosić co najmniej proporcjonalną część ewentualnych strat poniesionych przez ECF.
ECF lub obsługujące je podmioty będą zobowiązane do działania zgodnie z branżowymi standardami (wytycznymi Brytyjskiego Stowarzyszenia Kapitału Ryzyka, BVCA).
Wszystkie te elementy należy ocenić pozytywnie.
Poziom zakłócenia konkurencji powinien być ograniczony do minimum
137.
Władze Zjednoczonego Królestwa zapewnią, że program ECF zostanie rozpropagowany i że zostanie wystosowane zaproszenie do składania wniosków z całego EOG za pomocą ogłoszeń umieszczonych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz właściwej prasie branżowej.
Nie będzie ograniczenia w stosunku do lokalizacji jakiegokolwiek inwestora lub podmiotu gospodarczego.
Jest to również uznane za pozytywny element.
Skierowanie uwagi na sektor
138.
Fundusze Kapitałowe Przedsiębiorstw nie będą inwestować we wrażliwe sektory objęte ograniczeniem w stosunku do pomocy państwa, ani w sektory, do których nie stosuje się Komunikat.
Sektory o niskim ryzyku, obejmujące firmy zajmujące się nieruchomościami, gruntami, finansami i inwestycjami, bądź firmy leasingowe typu finansowego, nie będą kwalifikować się do inwestycji w ramach programu.
Należy uznać to za pozytywne.
Inwestowanie w oparciu o biznesplany
139.
Wszystkie inwestycje podejmowane przez ECF będą dokonywane w oparciu o solidne biznesplany.
Jest to dalszy pozytywny element.
Uniknięcie kumulacji
140.
Władze Zjednoczonego Królestwa zobowiązały się, że kwalifikowanie się MŚP-beneficjentów do innych publicznie finansowanych dotacji, kredytów lub innych form pomocy inwestycyjnej poza tą notyfikacją będzie zmniejszone o 30% intensywności pomocy, która byłaby dopuszczalna w innym wypadku.
Komisja uważa, że jest to pozytywny element.
VII.
WNIOSEK
141.
Komisja stwierdza więc, że pomoc udzielana w ramach programu Funduszy Kapitałowych Przedsiębiorstw spełnia warunki komunikatu Komisji na temat pomocy państwowej i kapitału ryzyka.
Uznaje zatem środek za zgodny ze wspólnym rynkiem stosownie do art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, którą Zjednoczone Królestwo zamierza zrealizować jest zgodna ze wspólnym rynkiem stosownie do art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Realizacja powyższej pomocy zostaje zatem zatwierdzona.
Artykuł 2
Zjednoczone Królestwo zobowiązane jest przedstawiać coroczne sprawozdania z przebiegu realizacji pomocy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Zjednoczonego Królestwa.
Decyzja Komisji
z dnia 28 marca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/135/WE pod względem ustanowienia na terytorium niektórych państw członkowskich obszarów A i B w związku z wybuchami wysoce zjadliwej grypy ptaków
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1144)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/251/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [3], w szczególności jego art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca dyrektywę 92/40/EWG [4], w szczególności jej art. 66 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szwecja powiadomiła Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie o wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków, wywołanej szczepem wirusa A oznaczonym symbolem H5, u drobiu na niektórych obszarach terytorium Szwecji i, w oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N), podjęła odpowiednie działania przewidziane w decyzji Komisji 2006/135/WE z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu we Wspólnocie [5].
(2) W następstwie wybuchu choroby, Szwecja podjęła niezbędne działania zgodnie z przepisami decyzji 2006/135/WE.
Po otrzymaniu powiadomienia o wspomnianych środkach, Komisja zbadała je we współpracy z dotkniętym państwem członkowskim i wyraża zadowolenie z powodu faktu, że ustanowione przez to państwo członkowskie obszary A i B znajdują się w wystarczającej odległości od ognisk choroby u drobiu oraz od miejsc, w których wykryto przypadki zachorowań u dzikiego ptactwa.
Należy zatem ustanowić obszary A i B na terytorium Szwecji oraz określić czas trwania przedmiotowego podziału na obszary.
(3) Równocześnie należy dostosować niektóre szczegóły dotyczące podziału na obszary wprowadzonego we Francji.
(4) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany w częściach A i B załącznika I do decyzji 2006/135/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2006/135/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2006 r.
zmieniająca decyzję 1999/217/WE odnośnie do rejestru substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 899)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/252/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych [1], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2232/96 ustanawia procedurę dotyczącą ustalania zasad odnośnie do substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych.
Rozporządzenie to przewiduje przyjęcie rejestru substancji aromatycznych ("rejestru"), po notyfikacji przez państwa członkowskie wykazu substancji aromatycznych, które mogą być używane w lub na środkach spożywczych, sprzedawanych na ich terytorium i na podstawie dokładnej analizy tej notyfikacji przez Komisję.
Rejestr ten został przyjęty decyzją Komisji 1999/217/WE [2].
(2) Ponadto rozporządzenie (WE) nr 2232/96 ustanawia program oceny substancji aromatycznych w celu sprawdzenia, czy spełniają one ogólne kryteria użycia substancji aromatycznych, określone w Załączniku do wymienionego rozporządzenia.
(3) Podczas sześćdziesiątego piątego posiedzenia w dniach 7– 16 czerwca 2005 r. Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA) doszedł do wniosku, że acetamid (FL 16.047) jest substancją wyraźnie rakotwórczą w przypadku myszy i szczurów i chociaż mechanizm powstawania nowotworu nie jest znany, nie można wykluczyć, że jest on toksyczny również dla ludzi.
JECFA uznał, że taki związek nie powinien być stosowany jako środek aromatyzujący.
Acetamid nie jest zatem zgodny z ogólnymi kryteriami ustanowionymi w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2232/96 i powinien zostać wykreślony z rejestru.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 1999/217/WE.
(5) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 1999/217/WE, w tabeli skreśla się wiersz dotyczący substancji oznaczonej numerem FL 16.047 (acetamid).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2005 r.
w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w Imiennym Rejestrze Pasażerów linii lotniczych, przekazanym do Agencji Służb Granicznych Kanady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3248)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/253/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 roku w sprawie ochrony osób w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz swobodnego przepływu takich danych [1], a w szczególności jej art. 25 ust. 6,
A także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie dyrektywy 95/46/WE, państwa członkowskie zobowiązane są zapewnić, że przekazanie danych osobowych państwu trzeciemu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy takie państwo trzecie zapewnia odpowiedni poziom ochrony i jeżeli ustawodawstwo państw członkowskich zapewniło spełnienie innych postanowień dyrektywy przed dokonaniem takiego przekazania.
(2) Komisja może uznać, że państwo trzecie zapewnia odpowiedni poziom ochrony.
W takim przypadku, dane osobowe mogą zostać przekazane z państw członkowskich bez wymagania dodatkowych gwarancji.
(3) Na podstawie dyrektywy 95/46/WE, poziom ochrony danych powinien zostać oceniony w świetle wszystkich okoliczności związanych z operacją przekazania danych lub z kilkoma operacjami przekazania danych, przy czym szczególną uwagę należy zwrócić na szereg elementów właściwych dla danego przekazania i wymienionych w art. 25 ust. 2 dyrektywy.
(4) W ramach transportu lotniczego, "Imienny Rejestr Pasażerów" (PNR) stanowi zapis wszystkich informacji wymaganych od każdego pasażera w celu dokonania rezerwacji, która następnie jest przetwarzana i kontrolowana przez linie lotnicze dokonujące rezerwacji oraz przez uczestniczące linie lotnicze [2].
Dla celów niniejszej Decyzji pojęcia "pasażer" i "pasażerowie" obejmują również członków załogi.
"Linia lotnicza dokonująca rezerwacji" oznacza linię lotniczą, w której pasażer dokonał swo jej rezerwacji, lub w której dokonano dodatkowych rezerwacji po rozpoczęciu podróży.
"Linie lotnicze uczestniczące" oznaczają jakąkolwiek linię lotniczą, w której linia lotnicza dokonująca rezerwacji zarezerwowała dla pasażera miejsce na jeden lub więcej lotów.
(5) Agencja Służb Granicznych Kanady (CBSA) wymaga od każdego przewoźnika obsługującego loty do Kanady zapewnienia elektronicznego dostępu do PNR w takim stopniu, w jakim informacje PNR są zebrane i zawarte w systemach rezerwacji automatycznej oraz systemach kontroli wylotów.
(6) Wymogi dotyczące przekazania CBSA danych osobowych pasażerów lotniczych zawartych w PNR, oparte są o punkt 107.1 Ustawy Celnej oraz ust. 148 lit. d) Ustawy o Emigracji i Ochronie Uchodźców oraz na przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z tymi ustawami [3].
(7) Wspomniane prawodawstwo kanadyjskie dotyczy zwiększenia bezpieczeństwa oraz warunków, na których osoby mogą wjechać na teren kraju. Jest to kwestia, w której Kanada ma suwerenne prawo podejmowania decyzji jurysdykcji ramach swojego prawodawstwa.
Co więcej, wymogi tak określone nie są sprzeczne z jakimikolwiek międzynarodowymi zobowiązaniami podjętymi przez Kanadę.
Kanada jest państwem demokratycznym, państwem prawa z silnymi tradycjami swobód obywatelskich.
Legalność jej procesu stanowienia praw oraz siła i niezawisłość sądownictwa nie podlegają żadnej wątpliwości.
Kolejnym gwarantem przeciwdziałającym naruszeniu swobód obywatelskich jest wolność prasy.
(8) Wspólnota zobowiązuje się w pełni popierać Kanadę w walce z terroryzmem w granicach prawa wspólnotowego.
Prawo wspólnotowe przewiduje działania w celu osiągnięcia koniecznej równowagi pomiędzy kwestiami bezpieczeństwa i zachowania prywatności.
Na przykład art. 13 dyrektywy 95/46/WE stanowi, że państwa członkowskie mogą ustanawiać prawa ograniczające zakres niektórych wymagań tej dyrektywy, jeżeli jest to niezbędne ze względu na bezpieczeństwo narodowe, obronność, bezpieczeństwo publiczne, jak również prewencję, dochodzenie, wykrywanie i ściganie przestępstw kryminalnych.
(9) Przedmiotowe przekazywanie danych odnosi się do konkretnych kontrolerów, a mianowicie linii lotniczych obsługujących loty ze Wspólnoty do Kanady oraz do wyłącznie jednego odbiorcy w Kanadzie, którym jest CBSA.
(10) Jakiekolwiek porozumienie w sprawie ram prawnych dla przekazywania PNR do Kanady, w szczególności w oparciu o niniejszą decyzję, zawarte będzie na czas określony.
Czas taki ustalono na trzy i pół roku.
W tym okresie treść porozumienia może ulegać znacznym zmianom, a Wspólnota i Kanada zgadzają się, że dokonywanie kontroli takich porozumień będzie niezbędne.
(11) Proces przetwarzania przez CBSA danych osobowych zawartych w przekazanych jej PNR pasażerów lotniczych, podlega warunkom określonym w Zobowiązaniach Agencji Służb Granicznych Kanady dotyczącym stosowania jej programu PNR, (zwanych dalej "Zobowiązaniami") oraz krajowemu prawodawstwu kanadyjskiemu, w stopniu w jakim wskazano w Zobowiązaniach.
(12) Jeżeli chodzi o prawodawstwo krajowe Kanady, w niniejszym kontekście stosowne są Ustawa o Prywatności, Ustawa o Dostępie do Informacji oraz punkt 107 Ustawy Celnej, w zakresie w jakim kontrolują one warunki, pod którymi CBSA może odmówić ujawnienia informacji, a tym samym zachować poufny charakter PNR.
Ustawa o Prywatności reguluje ujawnienie PNR osobie, której ona dotyczy, co jest blisko związane z prawem jednostki do dostępu.
Ustawa o Prywatności znajduje zastosowanie wyłącznie do osób przebywających w Kanadzie.
Niemniej jednak CBSA dodatkowo udziela prawa dostępu do informacji PNR dotyczących cudzoziemców, którzy przebywają poza Kanadą.
(13) W odniesieniu do Zobowiązań, i zgodnie z postanowieniami punktu 43 niniejszego dokumentu, stwierdzenia zawarte w Zobowiązaniach albo zostały włączone do istniejącego prawodawstwa kanadyjskiego, albo zawarte są w krajowych uregulowaniach, stworzonych specjalnie w tym celu, tak więc stwierdzenia te będą miały skutek prawny.
Zobowiązania zostaną w całości opublikowane w Dzienniku Urzędowym Kanady.
Stanowią one poważne i przemyślane zobowiązanie ze strony CBSA, a ich zgodność poddana będzie przeglądowi, dokonanemu wspólnie przez Kanadę i Wspólnotę.
W razie niezgodności ich prawidłowość może zostać zakwestionowana kanałami administracyjnymi i politycznymi, i jeżeli taka nieprawidłowość będzie się utrzymywać, spowoduje to zawieszenie skutków niniejszej Decyzji.
(14) Normy, zgodnie z którymi CBSA będzie przetwarzać dane zawarte w PNR pasażerów, w oparciu o prawodawstwo kanadyjskie i Zobowiązania obejmują podstawowe zasady zapewniające odpowiedni poziom ochrony stosowny dla osób fizycznych.
(15) Jeżeli chodzi o zasadę ograniczenia celu, dane osobowe pasażerów lotniczych zawarte w PNR przekazanej do CBSA będą przetwarzane w określonym celu i w konsekwencji używane jedynie w takim zakresie, jaki jest zgodny z celem ich przekazania.
W szczególności, dane PNR będą używane ściśle w celach przeciwdziałania i zwalczania: terroryzmu oraz związanych z nim przestępstw; innych poważnych przestępstw, w tym przestępczości zorganizowanej, gdyż z natury rzeczy mają one charakter międzynarodowy.
(16) W odniesieniu do zasady jakości danych i proporcjonalności, która musi być brana pod uwagę w związku z ważnymi dla interesu publicznego powodami, dla których przekazywane są dane PNR, dane PNR dostarczone do CBSA nie będą przez nią następnie zmieniane.
Przekazanych zostanie maksymalnie 25 kategorii danych PNR, a CBSA skonsultuje i uzgodni z Komisją Europejską dokonanie przeglądu 25 wymaganych elementów PNR, które zamieszczono w Załączniku A, przed przystąpieniem do takiego przeglądu.
Dodatkowe informacje osobowe, których poszukiwanie będzie bezpośrednio wynikać z danych PNR, pozyskane zostaną ze źródeł pozarządowych wyłącznie legalnymi kanałami.
Ogólną zasadą będzie usuwanie PNR najpóźniej po upływie 3 lat i 6 miesięcy.
(17) W odniesieniu do zasady przejrzystości, CBSA zapewni podróżującym informacje w celu jej przekazania i przetworzenia, jak również ujawni tożsamość kontrolera danych oraz inne informacje.
(18) W odniesieniu do zasady bezpieczeństwa, CBSA stosuje techniczne i organizacyjne środki bezpieczeństwa, właściwe dla zagrożeń wynikających z przetwarzania danych.
(19) Prawa dostępu, wnoszenia korekt i adnotacji, przyjęte są w Ustawie o Prywatności dla osób przebywających w Kanadzie.
CBSA rozszerzy te prawa tak, by odnośnie posiadanych przez nią informacji PNR objęły one cudzoziemców, przebywających poza Kanadą.
Przewidziane wyjątki są w dużej mierze porównywalne z ograniczeniami, które mogą być nałożone przez państwa członkowskie na mocy art. 13 dyrektywy 95/46/WE.
(20) W przyszłości dane przekazywane będą innym władzom państwowym, w tym władzom innych państw, na zasadzie przekazywania informacji każdorazowo potrzebnej dla danego przypadku, z przyczyn takich samych lub zgodnych z tymi, które zostały określone w stwierdzeniu o ograniczeniu celów dotyczącym minimalnej ilości danych.
Przekazanie danych może również nastąpić wskutek zaistnienia potrzeby ochrony życiowych interesów osoby, której one dotyczą lub innych osób, zwłaszcza w przypadku znacznego zagrożenia dla zdrowia, jak również w razie jakiegokolwiek postępowania prawnego i innych sytuacji wymaganych prawem.
Kategorycznie sprecyzowane warunki ujawnienia zobowiązują agencje otrzymujące przekazane dane do wykorzystania ich wyłącznie dla określonych celów i nie wolno im w przyszłości dalej przekazywać tych danych bez zgody CBSA.
Żadne władze innego kraju, prowincji, federalne czy lokalne nie mają bezpośredniego elektronicznego dostępu do danych PNR poprzez bazę danych CBSA.
CBSA odmówi publicznego ujawnienia PNR na podstawie zwolnienia z odpowiednich postanowień Ustawy o Dostępie do Informacji oraz Ustawy o Prywatności.
(21) CBSA nie otrzymuje danych poufnych w rozumieniu art. 8 dyrektywy 95/46/WE.
(22) W odniesieniu do mechanizmów wykonawczych, mających zapewnić zgodność postępowania CBSA z określonymi zasadami, przewidziane są szkolenia oraz informowanie personelu CBSA, jak również sankcje względem poszczególnych członków personelu.
Ogólne przestrzeganie prywatności przez CBSA kontrolować będzie niezależny Urząd Kanadyjskiego Komisarza ds. Prywatności, zgodnie z warunkami określonymi w Kanadyjskiej Karcie Praw i Wolności oraz w Ustawie o Prywatności.
Komisarz ds. Prywatności może kierować skargi do niego przesłane za pośrednictwem władz ds. ochrony danych w państwach członkowskich w imieniu mieszkańców Wspólnoty, jeżeli dany mieszkaniec uważa, że jego lub jej skarga nie została właściwie rozpatrzona przez CBSA.
Zgodność ze Zobowiązaniami będzie corocznie poddawana kontroli w drodze przeglądu dokonywanego wspólnie przez CSBA oraz zespół ze strony Komisji.
(23) W interesie przejrzystości i w celu zabezpieczenia zdolności właściwych władz w państwach członkowskich do zapewnienia bezpieczeństwa osób w zakresie przetwarzania ich danych osobowych, potrzebne jest określenie wyjątkowych warunków, w których uzasadnionym może być zawieszenie konkretnych przepływów danych, bez względu na znalezienie odpowiedniej ochrony.
(24) Grupa Robocza ds. Ochrony Osób pod względem Przetwarzania Danych Osobowych, utworzona na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE, wydała opinie na temat poziomu ochrony zapewnionej przez władze kanadyjskie danym pasażerów, o którą opierała się Komisja w swoich negocjacjach z CBSA.
Komisja uwzględniła te opinie przygotowując niniejszą Decyzję [4].
(25) Środki przewidziane w niniejszej Decyzji są zgodne z opinią Komisji utworzonej na mocy art. 31 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dla celów art. 25 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE, uważa się, że Kanadyjska Agencja Służb Granicznych (zwana dalej w niniejszym dokumencie CBSA) ma zapewnić odpowiedni poziom ochrony danych PNR przekazywanych ze Wspólnoty w związku z lotami do Kanady, zgodnie ze Zobowiązaniami określonymi w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza Decyzja dotyczy stopnia, w jakim ochrona zapewniona przez CBSA jest odpowiednia z punktu widzenia realizacji wymagań art. 25 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE, przy czym nie ma ona wpływu na inne warunki lub ograniczenia określające wykonanie innych postanowień tej dyrektywy, które dotyczą przetwarzania danych osobowych na terenie państw członkowskich.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla swoich praw do podejmowania działań zapewniających zgodność z przepisami krajowymi, przyjętymi zgodnie z postanowieniami innymi niż w art. 25 dyrektywy 95/46/WE, kompetentne władze państw członkowskich mogą, celem ochrony osób w zakresie przetwarzania ich danych osobowych, wykonywać swoje istniejące prawa do zawieszania przepływu danych do CBSA w następujących przypadkach:
a) Jeżeli kompetentne władze kanadyjskie ustaliły, że CBSA naruszyła stosowne normy ochrony; lub
b) Jeżeli istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że normy ochrony określone w Załączniku są naruszane, lub jeżeli istnieją zasadne podstawy przypuszczenia, że CBSA nie podejmuje, ani nie podejmie odpowiednich kroków w odpowiednim czasie, by załatwić sporną kwestię, lub też jeżeli kontynuacja przekazu stworzyłoby bezpośrednie zagrożenie poważną szkodą dla osób, których dane są przekazywane, a kompetentne władze w państwach członkowskich usiłowały już w sposób zasadny do okoliczności powiadomić o tym CBSA, z zapewnieniem możliwości reakcji z jej strony.
2.
Zawieszenie ustanie, jak tylko normy ochrony będą zapewnione i kompetentne władze państw członkowskich zostaną o tym powiadomione.
Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie bezzwłocznie powiadomią Komisję o przyjęciu środków zgodnie z art. 3.
2.
Państwa członkowskie i Komisja będą się wzajemnie powiadamiać o jakichkolwiek zmianach w normach ochrony oraz o przypadkach, w których działanie organów odpowiedzialnych za zapewnienie przez CBSA zgodności z normami ochrony według zasad określonych w Załączniku przestaje zapewniać taką zgodność.
3.
Jeżeli informacje zebrane zgodnie z art. 3 oraz zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu dowodzą, że podstawowe zasady potrzebne dla zapewnienia osobom fizycznym odpowiedniego poziomu ochrony nie są już zachowane, lub że nieskutecznym w pełnieniu swojej funkcji stał się jakikolwiek organ odpowiedzialny za zapewnienie, że CBSA w swoich działaniach postępuje zgodnie z normami ochrony, CBSA zostanie o tym powiadomiona i w razie potrzeby zastosowana zostanie procedura, o której mowa w art. 31 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE, z uwzględnieniem możliwości uchylenia lub zawieszenia niniejszej Decyzji.
Artykuł 5
Działanie niniejszej Decyzji będzie monitorowane, a jakiekolwiek stosowne wnioski zostaną przekazane Komisji utworzonej na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE, łącznie z jakimkolwiek dowodem, który mógłby mieć wpływ na stwierdzenie w art. 1 niniejszej Decyzji, że ochrona danych osobowych, zawartych w PNR pasażerów lotniczych przekazanych do CBSA, jest odpowiednia w znaczeniu art. 25 dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 6
Państwa członkowskie podejmą wszelkie środki potrzebne by zastosować się do Decyzji w ciągu czterech miesięcy od daty podania jej do wiadomości.
Artykuł 7
Niniejsza Decyzja traci moc w trzy lata i sześć miesięcy od daty podania jej do wiadomości, chyba że zostanie przedłużona zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 8
Niniejsza Decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 marca 2006 r.
dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1321)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/254/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
(2) Ze względu na handel żywymi świniami oraz niektórymi produktami wieprzowymi przypadki te mogą stanowić zagrożenie dla stad w pozostałych państwach członkowskich.
(3) Niemcy podjęły środki w ramach dyrektywy Rady 2001/89/WE [2] w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń.
(4) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu żywymi świniami ustanowiono w dyrektywie Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [3].
(5) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu nasieniem trzody chlewnej ustanowiono w dyrektywie Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającej warunki sanitarne odnośnie do zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym nasieniem bydła i trzody chlewnej oraz w przywozie [4].
(6) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej ustanowiono w decyzji Komisji 95/483/WE z dnia 9 listopada 1995 r. określającej wzór świadectwa stosowanego w wewnątrzwspólnotowym handlu komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej [5].
(7) W oczekiwaniu na spotkanie Stałego Komitetu ds. Łańcucha żywnościowego i Zdrowia Zwierząt oraz we współpracy z zainteresowanymi państwami członkowskimi należy przyjąć tymczasowe środki ochronne.
(8) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt powinien dokonać przeglądu niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla środków wprowadzonych dyrektywą 2001/89/WE i w szczególności jej art. 9, 10 i 11 Niemcy dbają o to, by:
a) świnie nie były transportowane z i do gospodarstw, w których hodowane są świnie, zlokalizowanych na obszarach określonych w Załączniku;
b) transport świń przeznaczonych do uboju, pochodzących z gospodarstw zlokalizowanych poza obszarami określonymi w Załączniku, do ubojni zlokalizowanych na tych obszarach oraz tranzyt świń przez te obszary był dozwolony wyłącznie na głównych drogach lub liniach kolejowych oraz zgodnie ze szczegółowymi wskazówkami wydanymi przez właściwe organy w celu zapobieżenia bezpośrednim lub pośrednim kontaktom tych świń z innymi świniami podczas transportu.
2.
W ramach odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwe organy mogą zezwolić na transport świń bezpośrednio do ubojni zlokalizowanych na obszarze określonym w Załączniku, lub, w wyjątkowych przypadkach, do wyznaczonych ubojni poza tym obszarem Niemiec, w celu natychmiastowego uboju.
Artykuł 2
1.
Niemcy dbają o to, by świnie, z wyjątkiem świń transportowanych bezpośrednio do ubojni w celu natychmiastowego uboju, nie były wysyłane do innych państw członkowskich ani krajów trzecich, chyba że świnie te:
a) pochodzą z gospodarstwa zlokalizowanego poza obszarami określonym w Załączniku, oraz
b) przebywały w gospodarstwie pochodzenia co najmniej 30 dni poprzedzających transport lub, jeśli są w wieku poniżej 30 dni, od momentu urodzenia, oraz
c) pochodzą z gospodarstwa, na teren którego przez okres 30 dni bezpośrednio poprzedzających wysyłkę tych świń nie wprowadzano żadnych żywych świń.
2.
Właściwy organ weterynaryjny Niemiec dba o to, by powiadomić centralne i lokalne organy weterynaryjne państwa członkowskiego przeznaczenia oraz wszystkich państw członkowskich tranzytu o wysyłce świń do innego państwa członkowskiego co najmniej trzy dni przed wysyłką.
Artykuł 3
1.
Niemcy dbają o to, by nie dokonywać wysyłki nasienia trzody chlewnej do innych państw członkowskich ani krajów trzecich, chyba że nasienie to pochodzi od knurów trzymanych w punkcie pobierania nasienia, o którym mowa w art. 3 lit. a) dyrektywy Rady 90/429/EWG oraz który jest zlokalizowany poza obszarami określonymi w Załączniku.
2.
Niemcy dbają o to, by nie dokonywać wysyłki komórek jajowych ani zarodków trzody chlewnej do innych państw członkowskich ani krajów trzecich, chyba że te komórki jajowe i zarodki pochodzą od świń trzymanych w gospodarstwach zlokalizowanych poza obszarami określonymi w Załączniku.
Artykuł 4
Niemcy dbają o to, by:
a) świadectwo zdrowia przewidziane w dyrektywie Rady 64/432/EWG towarzyszące przesyłkom świń z Niemiec zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Zwierzęta zgodnie z decyzją Komisji 2006/254/WE z dnia 28 marca 2006 r. dotyczącą niektórych tymczasowych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech";
b) świadectwo zdrowia przewidziane w dyrektywie Rady 90/429/EWG towarzyszące przesyłkom nasienia trzody chlewnej z Niemiec zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Zwierzęta zgodnie z decyzją Komisji 2006/254/WE z dnia 28 marca 2006 r. dotyczącą niektórych tymczasowych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech";
c) świadectwo zdrowia przewidziane w decyzji Komisji 95/483/WE towarzyszące przesyłkom komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej z Niemiec zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Komórki jajowe/zarodki (niepotrzebne skreślić) zgodnie z decyzją Komisji 2006/254/WE z dnia 28 marca 2006 r. dotyczącą niektórych tymczasowych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech".
Artykuł 5
Niemcy dbają o to, by pojazdy, które zostały wykorzystane do transportu świń lub znajdowały się na terenie gospodarstwa, w którym hoduje się świnie, zostały wyczyszczone i zdezynfekowane po każdym takim wykorzystaniu oraz by przewoźnik przedstawił dowód przeprowadzenia dezynfekcji właściwemu organowi weterynaryjnemu.
Artykuł 6
Państwa członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem handlu, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 marca 2006 r.
w sprawie przepisów krajowych nakładających na supermarkety obowiązek umieszczania środków spożywczych zmodyfikowanych genetycznie w osobnych działach oddzielonych od produktów niezmodyfikowanych genetycznie, zgłoszonych przez Cypr na mocy art. 95 ust. 5 traktatu WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 797)
(Jedynie tekst w języku greckím jest autentyczny)
(2006/255/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. USTALENIE STANU FAKTYCZNEGO
(1) W piśmie z dnia 15 września 2005 r. przewodnicząca Komisji Środowiska w Izbie Reprezentantów Cypru zgłosiła Unii Europejskiej, zgodnie z art. 95 ust. 2 Traktatu WE, projekt ustawy z 2005 r. zmieniający ustawy o środkach spożywczych (kontrola i sprzedaż) z lat 1996–2005 (dalej zwane "ustawodawstwem podstawowym"), nakazujący umieszczanie w supermarketach środków spożywczych zmodyfikowanych genetycznie w specjalnie do tego przygotowanych miejscach, w osobnych działach, oddzielonych od produktów niezmodyfikowanych genetycznie (dalej zwany "projektem ustawy") w drodze odstępstwa od przepisów rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 [1] i (WE) nr 1830/2003 [2].
1.
Artykuł 95 ust. 5 i 6 traktatu WE
(2) Artykuł 95 ust. 5 i 6 traktatu WE stanowi:
"5. …Jeżeli po przyjęciu przez Radę lub Komisję środka harmonizującego państwo członkowskie uzna za niezbędne wprowadzenie przepisów krajowych opartych na nowych dowodach naukowych dotyczących ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy ze względu na specyficzny problem tego państwa, który pojawił się po przyjęciu środka harmonizującego, zgłasza ono Komisji proponowane przepisy oraz przyczyny ich przyjęcia.
6.
W terminie sześciu miesięcy od notyfikacji, o których mowa w ust. (…) 5, Komisja przyjmuje decyzję zatwierdzającą lub odrzucającą przepisy krajowe, o których mowa, po sprawdzeniu, czy nie są one środkiem arbitralnej dyskryminacji czy ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi i czy nie stanowią one przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
W przypadku braku decyzji Komisji w tym terminie przepisy krajowe, o których mowa w ust. (…) 5, uważa się za zatwierdzone.".
2.
Zgłoszone przepisy krajowe
(3) Projekt ustawy powinien nosić nazwę "ustawa (nowelizująca) w sprawie środków spożywczych (kontrola i sprzedaż) (art. 2) z 2005 r." i powinien być czytany w powiązaniu z ustawami w sprawie środków spożywczych (kontrola i sprzedaż) z lat 1996–2005 (dalej zwanymi "ustawodawstwem podstawowym").
Dorobek prawny, na który składa się ustawodawstwo podstawowe oraz projekt ustawy, powinien być określony jako "ustawa w sprawie środków spożywczych (kontrola i sprzedaż) z lat 1996–2005 (art. 2)".
(4) Celem tego projektu ustawy jest zmiana "ustawodawstwa podstawowego" poprzez dodanie nowego art. 22 ust. 1 o następującej treści: "w każdym supermarkecie środki spożywcze zmodyfikowane genetycznie są umieszczane w specjalnie do tego przygotowanych miejscach, w osobnych działach, oddzielonych od produktów niezmodyfikowanych genetycznie".
(5) "Sprzedawca detaliczny" naruszający wyżej wymienione przepisy lub unikający ich przestrzegania jest uznany winnym popełnienia czynu karalnego i podlega karze grzywny nieprzekraczającej 3000 funtów cypryjskich lub, w przypadku recydywy, grzywny nieprzekraczającej 6000 funtów cypryjskich, bądź karze więzienia nieprzekraczającej okresu sześciu miesięcy, lub też obu tym karom.
(6) Według projektu ustawy "sprzedawca detaliczny" oznacza "każdą osobę fizyczną lub prawną lub każdy podmiot prawa publicznego bądź prywatnego odpowiedzialny za supermarket lub będący jego właścicielem", łącznie z właścicielem lub głównym udziałowcem, zarządcą, dyrektorem generalnym i wszystkimi innymi osobami zapewniającymi kontrolę lub zarządzanie wspomnianym supermarketem i władnymi podejmować decyzje dotyczące funkcjonowania supermarketu.
(7) Projekt ustawy stanowi również, że określenie "genetycznie zmodyfikowany środek spożywczy" powinno posiadać znaczenie nadane mu rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.
3.
Uzasadnienia przytoczone przez Cypr
(8) Według władz Cypru celem projektu jest ochrona konsumenta.
Ich zdaniem umieszczenie środków spożywczych zawierających GMO na oddzielnych półkach umożliwi wszystkim konsumentom łatwe rozpoznanie i oddzielenie różnych typów produktów oraz wybranie tych towarów, które faktycznie chcą kupić.
II.
PROCEDURA
(9) W piśmie z dnia 15 września 2005 r. Izba Reprezentantów Cypru poinformowała Komisję, zgodnie z art. 95 ust. 5 traktatu, o istnieniu projektu ustawy nakazującej umieszczanie w supermarketach środków spożywczych zmodyfikowanych genetycznie w specjalnie do tego przygotowanych miejscach, w osobnych działach oddzielonych od produktów niezmodyfikowanych genetycznie, w drodze odstępstwa od przepisów rozporządzeń (WE) nr 1829/2003 i (WE) nr 1830/2003 i w świetle art. 37, 95 i 152 ust. 4 lit. b) traktatu WE, który stanowi podstawę prawną wcześniej cytowanych rozporządzeń.
(10) W piśmie z dnia 11 listopada 2005 r. Komisja poinformowała władze Cypru, że otrzymała notyfikację z tytułu art. 95 ust. 5 traktatu WE, i że okres sześciu miesięcy przewidziany na jej zbadanie zgodnie z art. 95 ust. 6 zacznie biec dnia 16 września 2005 r., to znaczy dnia następującego po otrzymaniu notyfikacji.
(11) W piśmie z dnia 20 grudnia 2005 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku przekazanym przez Republikę Cypryjską.
Komisja opublikowała również notyfikację odnoszącą się do wniosku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu poinformowania zainteresowanych stron o projekcie środków krajowych, jakie Republika Cypryjska zamierza przyjąć.
III.
OCENA PRAWNA
(12) Procedura odstępstwa przewidziana w art. 95 ust. 5 traktatu jest przeznaczona jedynie w odniesieniu do przyjęcia przepisów krajowych, mających na celu realizację wymienionych w nich celów.
Zatem notyfikacja przedstawiona przez dane państwo członkowskie, która nie zawiera odesłania do jednego z tych celów, musi zostać uznana za niedopuszczalną zgodnie z tym postanowieniem traktatu WE.
(13) Projekt ustawy wymaga umieszczania w supermarketach środków spożywczych zmodyfikowanych genetycznie w specjalnie do tego przygotowanym miejscu, w osobnych działach oddzielonych od produktów niezmodyfikowanych genetycznie.
W uzasadnieniu towarzyszącym projektowi ustawy władze Cypru uznały, że treść projektu mogłaby ingerować w przepisy w sprawie etykietowania zawarte w rozporządzeniach (WE) nr 1829/2003 i (WE) nr 1830/2003.
Wskazały one również jasno, że celem tego działania było umożliwienie konsumentom łatwiejszego rozróżnienia między środkami spożywczymi zmodyfikowanymi genetycznie a innymi środkami spożywczymi, dając im możliwość świadomego wyboru.
(14) Notyfikacja z Cypru nie zawiera żadnego odesłania do jednego z dwóch celów wymienionych w art. 95 ust. 5 traktatu WE.
W tych okolicznościach Komisja nie jest w stanie przeprowadzić weryfikacji przewidzianej w ust. 6 tego postanowienia.
Komisja nie wypowiada się na temat tego, czy notyfikacja dotyczy dziedziny zharmonizowanej przez prawodawstwo wspólnotowe, ani też na temat zgodności środka z prawem wspólnotowym bądź z zasadami WTO.
IV.
WNIOSKI
(15) Komisja uznaje więc, że notyfikacja przekazana przez władze Cypru nie zawiera elementów, które pozwalałyby na ocenę środka zgodnie z art. 95 ust. 5 i 6 traktatu WE.
W związku z tym Komisja uznaje, że notyfikacja jest niedopuszczalna.
(16) W świetle powyższych ustaleń i bez uszczerbku dla dalszych badań, które Komisja może przeprowadzić w odniesieniu do zgodności notyfikowanych działań krajowych z prawem wspólnotowym, zdaniem Komisji notyfikacja Republiki Cypryjskiej dotycząca obowiązku umieszczania w supermarketach środków spożywczych zmodyfikowanych genetycznie w specjalnie do tego przygotowanych miejscach, w osobnych działach oddzielonych od produktów niezmodyfikowanych genetycznie, złożona w dniu 15 września 2005 r. zgodnie z art. 95 ust. 5 traktatu, jest niedopuszczalna,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Notyfikację dotyczącą projektu ustawy nakazującej umieszczanie w supermarketach środków spożywczych zmodyfikowanych genetycznie w specjalnie do tego przygotowanych miejscach, w osobnych działach, oddzielonych od produktów niezmodyfikowanych genetycznie, którą Republika Cypryjska przedłożyła Komisji dnia 15 września 2005 r. na podstawie art. 95 ust. 5 traktatu WE, uznaje się za niedopuszczalną.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Cypryjskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2006 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2005/758/WE w odniesieniu do objęcia dalszych części terytorium Chorwacji podlegających niektórym środkom ochronnym w związku z występowaniem wysoce zjadliwej grypy ptaków
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 891)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/256/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po otrzymaniu powiadomienia od Chorwacji w związku z podejrzeniem występowania u dzikich ptaków na terytorium tego państwa trzeciego wirusa typu A, podtypu H5 wysoce zjadliwej grypy ptaków, Komisja przyjęła decyzję 2005/758/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Chorwacji i uchylającą decyzję 2005/749/WE [3].
(2) Chorwacja powiadomiła o kolejnych przypadkach dotyczących dzikich ptaków poza obszarem wydzielonym w chwili obecnej na mocy powyższej decyzji, co uzasadnia rozszerzenie ograniczenia zawieszenia przywozu z Chorwacji, tak by objąć te części terytorium tego państwa trzeciego, które zostały niedawno dotknięte chorobą.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/758/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/758/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 9 lutego 2006 r.
zmieniająca decyzję 96/335/WE ustanawiającą wykaz i powszechne nazewnictwo składników stosowanych w produktach kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/257/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], w szczególności jej art. 5a ust. 3 i art. 7 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez zainteresowany sektor przemysłu należy zaktualizować wykaz i powszechne nazewnictwo składników stosowanych w produktach kosmetycznych, określone w załączniku do decyzji Komisji 96/335/WE [2].
(2) W celu zapewnienia, by niektóre istniejące oraz nowe pozycje były precyzyjne z naukowego punktu widzenia i aktualne, oraz w celu poprawy wpisów botanicznych i definicji oraz klas funkcji należy zaktualizować sekcję I w Załączniku do decyzji 96/355/WE.
(3) Zaszła konieczność wprowadzenia znacznych zmian do konwencji dotyczących nazewnictwa, określonych w Załączniku do decyzji 96/335/WE, w celu poprawy ich przejrzystości i dostosowania ich do zmian w Międzynarodowym Nazewnictwie Składników Kosmetycznych (INCI).
Decyzja Komisji
z dnia 6 marca 2006 r.
uchylająca decyzję 2002/683/WE przyjmującą zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu odbiorników telewizji kolorowej pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej
(2006/258/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA
(1) W sierpniu 2002 r. rozporządzeniem (WE) nr 1531/2002 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej ("produkt objęty postępowaniem") pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
(2) Równolegle Komisja przyjęła, decyzją 2002/683/WE [3], wspólne zobowiązanie złożone przez Haier Electrical Appliances Corp., Ltd, Hisense Import & Export Co., Ltd, Konka Group Co., Ltd, Sichuan Changhong Electric Co., Ltd, Skyworth Multimedia International (Shenzen) Co., Ltd, TCL King Electrical Appliances (Hui Zhou) Co., Ltd oraz Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd ("Przedsiębiorstwa") wraz z Chińską Izbą Handlową Importerów i Eksporterów Maszyn i Produktów Elektronicznych (CCCME).
(3) W rezultacie przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL, wytwarzanego przez Przedsiębiorstwa w typie objętym zobowiązaniem ("produkt objęty zobowiązaniem"), został zwolniony z ostatecznych ceł antydumpingowych.
B. NARUSZENIA ZOBOWIĄZANIA
1.
Obowiązki przedsiębiorstw składających zobowiązania
(4) Zobowiązanie złożone przez Przedsiębiorstwa nakłada na nie obowiązek m.in. wywozu produktu objętego zobowiązaniem do pierwszego niezależnego odbiorcy we Wspólnocie po cenach nieprzekraczających pułapów pewnych minimalnych cen importowych, a także przestrzegania pewnych pułapów ilościowych określonych w zobowiązaniu.
Te pułapy cenowe i ilościowe służą usunięciu szkodliwych skutków dumpingu.
(5) Aby zapewnić przestrzeganie warunków zobowiązania, CCCME oraz Przedsiębiorstwa zgodziły się ponadto udzielać wszelkich informacji uznanych przez Komisję za niezbędne oraz zezwalać na wizyty weryfikacyjne na swoim terenie w celu sprawdzenia dokładności i prawdziwości danych zawartych w sprawozdaniach kwartalnych.
(6) Jak wskazano w motywie 239 rozporządzenia (WE) nr 1531/2002, zobowiązanie wyraźnie przewiduje, że jego naruszenie przez Przedsiębiorstwa lub przez CCCME uznaje się za jego naruszenie przez wszystkich sygnatariuszy.
Brak współpracy z Komisją Europejską w kontroli realizacji zobowiązania także uznaje się za naruszenie zobowiązania.
(7) W związku z powyższym Komisja zwróciła się z wnioskiem o przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych na terenie CCCME oraz na terenie dwóch z wymienionych wyżej przedsiębiorstw, które zgłosiły najwyższą wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem, tj. Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd oraz Konka Group Co., Ltd.
Komisja wystosowała do CCCME, Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., oraz Ltd oraz Konka Group Co., Ltd pisma poprzedzające wizyty weryfikacyjne, w których wskazała daty przeprowadzenia takich wizyt.
2.
Następstwa wniosku o przeprowadzenie wizyty weryfikacyjnej
(8) CCCME oraz Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd potwierdziły, że zgadzają się na przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych, w sprawie których Komisja złożyła wniosek.
Jednak przedsiębiorstwo Konka Group Co., Ltd nie zgodziło się na taką wizytę.
(9) Przedsiębiorstwo to poproszono o sprecyzowanie, czy jest to jego ostateczne stanowisko; ponadto przedsiębiorstwu temu przypomniano, ze zgodnie z klauzulą 5.6 zobowiązania Przedsiębiorstwa zobowiązują się do współpracy w udzielaniu wszelkich informacji uznanych przez Komisję Europejską za niezbędne do zapewnienia przestrzegania warunków wspólnego zobowiązania, a ponadto zobowiązują się umożliwić urzędnikom Komisji Europejskiej weryfikację wszelkich przedkładanych informacji i danych. Obejmuje to możliwość przeprowadzania przez tych urzędników wizyt weryfikacyjnych na terenie Przedsiębiorstw i/lub CCCME, także takich, o których informuje się z niewielkim wyprzedzeniem.
(10) W nadesłanym w odpowiedzi piśmie przedsiębiorstwo Konka Group Co., Ltd potwierdziło, że nie jest zainteresowane współpracą, a takie stanowisko tego przedsiębiorstwa dodatkowo potwierdziła CCCME.
(11) W związku z powyższym CCCME poinformowano na piśmie o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja zamierza wycofać przyjęcie zobowiązania, w związku z jego naruszeniem przez Konka Group Co., Ltd, i nałożyć w zamian ostateczne cło antydumpingowe.
Wyznaczono przy tym okres, w którym możliwe było składanie oświadczeń ustnych i pisemnych.
Nie wpłynęły żadne uwagi w tej sprawie.
C. UCHYLENIE DECYZJI 2002/683/WE
(12) W związku z powyższym uznaje się, że przyjęcie zobowiązania złożonego przez Przedsiębiorstwa wspólnie z CCCME należy wycofać.
Należy uchylić decyzję 2002/683/WE.
(13) Równolegle do niniejszej decyzji Rada, rozporządzeniem 511/2006 [4], zmieniła rozporządzenie (WE) nr 1531/2002 w celu nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz do Wspólnoty odbiorników telewizji kolorowej przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się decyzję 2002/683/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z 27 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II do decyzji Rady 79/542/EWG w odniesieniu do regionalizacji w przypadku Argentyny oraz w odniesieniu do wzorów świadectw dotyczących przywozu świeżego mięsa wołowego z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 896)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/259/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 8 pkt. 1 i 4 oraz art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalająca wykaz państw trzecich lub części państw trzecich oraz ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa [2] stanowi, że przywóz tych zwierząt i mięsa musi spełniać wymagania ustanowione w odpowiednich wzorach świadectw opracowanych zgodnie z tą decyzją.
(2) Argentyna potwierdziła pojawienie się ognisk pryszczycy (typ O) w prowincji Corrientes w departamencie San Luís del Palmar i niezwłocznie, w dniu 8 lutego 2006 r., powiadomiła o tym fakcie Komisję.
(3) W celu ochrony stanu zdrowia we Wspólnocie konieczne jest wprowadzenie działań z zakresu regionalizacji, wstrzymujących tymczasowo przywóz odkostnionego mięsa otrzymanego z bydła pochodzącego z tego departamentu i sąsiednich departamentów Berón de Astrada, Capital, General Paz, Empedrado, Itati, Mbucuruyá oraz San Cosme.
(4) Organy weterynaryjne Argentyny zostały po raz pierwszy powiadomione w związku z podejrzeniem pryszczycy w dniu 4 lutego 2006 r.
Jednakże organy weterynaryjne wstrzymały wystawianie świadectw wywozowych dla mięsa zwierząt ubitych po dniu 4 stycznia 2006 r.
Przesyłki takiego mięsa pochodzącego od zwierząt ubitych w tym lub po tym dniu, pochodzących z powyższych departamentów, powinny zostać wstrzymane.
Jednakże w drodze odstępstwa od tego zawieszenia, należy zezwolić na przywóz do Wspólnoty wysłanych już do Wspólnoty przesyłek, opatrzonych świadectwem wystawionym między dniem 4 stycznia i dniem 4 lutego 2006 r., dotyczącym mięsa odkostnionego i dojrzałego otrzymanego z bydła ubitego w okresie między dniem 4 stycznia i dniem 4 lutego 2006 r.
(5) Przeprowadzona ostatnio misja Komisji do Brazylii pozwala sądzić, że choć nastąpiła znaczna poprawa systemów monitorowania, konieczne są dalsze ulepszenia pozwalające na uniknięcie ewentualnych kontaktów miedzy zwierzętami o różnym stanie zdrowia.
Niezbędna jest również poprawa skuteczności szczepień przeciwko pryszczycy oraz możliwości wykazania braku występowania wirusa pryszczycy, z uwzględnieniem faktu, że wyłącznie odkostnione i dojrzałe mięso wołowe jest przywożone do Wspólnoty.
(6) Jest to właściwe jako uzupełniający środek zapewniający dodatkowe gwarancje w zakresie kontaktów zwierząt, szczepień i nadzoru.
(7) Należy uwzględnić politykę rezygnacji ze szczepień przeciwko pryszczycy w stanie Santa Catarina.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II do decyzji 79/542/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 79/542/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 stycznia 2005 r.
w sprawie pomocy państwa, jakiej Włochy zamierzają udzielić Società Consortile De Tomaso srl oraz UAZ Europa srl wchodzącym w skład grupy De Tomaso
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 40)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny.)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/260/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Pismem z dnia 18 grudnia 2002 r. władze Włoch poinformowały Komisję o planie pomocy regionalnej na rzecz Società Consortile De Tomaso srl oraz UAZ Europa srl. Dnia 4 lutego 2003 r.
Komisja zwróciła się o udzielenie dodatkowych informacji.
Władze Włoch dwukrotnie, 12 marca i 22 kwietnia, zwróciły się o przedłużenie czasu na odpowiedź, po czym przesłały informacje w piśmie z dnia 26 maja 2003 r.
(2) Pismem z dnia 24 lipca 2003 r. Komisja poinformowała Włochy o decyzji wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE dotyczącej wyżej wspomnianej pomocy.
(3) Decyzja o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag.
(4) Komisja nie otrzymała uwag od zainteresowanych stron.
(5) Włochy przedstawiły uwagi z chwilą wszczęcia postępowania, tj. dnia 13 października 2003 r.
Dnia 6 lutego 2004 r. Komisja zażądała od Włoch wyjaśnień, a dnia 17 lutego 2004 r. odbyło się spotkanie między służbami Komisji, władzami Włoch oraz przedstawicielami zainteresowanej spółki.
W piśmie z dnia 23 kwietnia 2004 r. Włochy dostarczyły dodatkowych informacji.
30 kwietnia włoski Minister Produkcji wysłał pismo do Komisji zwracając się z prośbą o szybkie rozwiązanie omawianej sprawy.
Komisja odpowiedziała na jego pismo dnia 18 czerwca 2004 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
(6) Przewidziana pomoc zostałaby przyznana Società Consortile De Tomaso srl oraz UAZ Europa srl należącym do grupy De Tomaso (zwanej dalej "De Tomaso").
Obecnie De Tomaso produkuje, w ilości bardzo ograniczonej, samochody sportowe o wysokich osiągach.
W ocenie Włoch De Tomaso zalicza się do małych i średnich przedsiębiorstw zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [3] (zwane dalej "rozporządzeniem MŚP").
Projekt
(7) De Tomaso zamierza otworzyć na terenie wcześniej niezagospodarowanym nowy zakład produkcyjny (inwestycja od podstaw), który po ukończeniu będzie w stanie:
a) montować ok. 40 tys. sztuk rocznie modelu Simbir - samochodu terenowego produkowanego przez rosyjskiego producenta samochodów UAZ;
b) wytwarzać ok. 8 tys. sztuk rocznie modelu Vallelunga – sportowego sedana oraz 300 sztuk rocznie modelu Pantera - luksusowego samochodu sportowego.
Projekt rozpocznie się natychmiast po zatwierdzeniu przez Komisję pomocy, a zakończenie prac przewiduje się na rok 2006.
Produkcja samochodów rozpocznie się już w 2005 roku.
(8) Projekt powinien zostać zrealizowany we Włoszech w miejscowości Cutro w Kalabrii - regionie kwalifikującym się do pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu, w ramach lokalnie ustalonego pułapu wynoszącego 50% ekwiwalentu dotacji brutto [4] (EDB) na lata 2000-2006.
(9) Według władz włoskich projekt ma charakter mobilny - De Tomaso rozpatruje alternatywne lokalizacje w Timisoarze (Rumunia) dla modelu Simbir oraz w Modenie (Włochy) dla modeli Vallelunga i Pantera.
W Timisoarze byłaby to inwestycja od podstaw na terenie wcześniej niezagospodarowanym, natomiast w Modenie inwestycja polegałaby na rozbudowie istniejącego zakładu De Tomaso, w którym produkowany jest obecnie, w bardzo ograniczonych ilościach, model Guarà - samochód sportowy o wysokich osiągach.
(10) Według danych przedstawionych w zgłoszeniu De Tomaso zamierza zainwestować kwotę nominalną 218760000 EUR (wartość zaktualizowana - 206912337 EUR, którą oblicza się przyjmując za rok odniesienia rok 2003 i stopę dyskontową w wysokości 5,06% [5]).
Władze Włoch uznały, że całość inwestycji kwalifikuje się do pomocy.
Podstawa prawna i wysokość pomocy
(11) Zgłoszona pomoc, pod warunkiem zatwierdzenia jej przez Komisję, została przyznana w formie dwufazowego planu dwóm spółkom będącym własnością De Tomaso.
Pierwsza dotacja bezpośrednia w wysokości nominalnej 9519817 EUR na rzecz UAZ Europa srl została zatwierdzona w kwietniu 2001 roku, podczas gdy drugą, w wysokości nominalnej 168490000 EUR, na rzecz Società Consortile De Tomaso srl, zatwierdzono w sierpniu 2002 r.
Dotacje zostałyby wypłacone w latach 2004-2008.
Pomoc mieści się w programach pomocy zatwierdzonych przez Komisję [6], przewidzianych ustawą "Misure in favore delle attività produttive nelle aree depresse del Paese" (ustawą o działaniach na rzecz produkcji w słabo rozwiniętych gospodarczo regionach kraju) (zwaną dalej ustawą 488/1992) oraz ustawą "Misure di razionalizzazione della finanza pubblica" (ustawą o działaniach na rzecz racjonalizacji finansów publicznych) (zwaną dalej ustawą 662/1996).
(12) Ponieważ obydwie dotacje dotyczą tego samego projektu, władze Włoch zgłosiły je razem.
Łącznie pomoc dla De Tomaso wyniosłoby zatem nominalnie 178008817 EUR (wartość zaktualizowana - 155640104 EUR, którą oblicza się przyjmując za rok odniesienia rok 2003 i stopę dyskontową w wysokości 5,06%).
Intensywność pomocy zgłoszonej przez władze Włoch wynosi 75,22% EDB.
(13) Zdaniem Włoch projektowi nie została przyznana żadna inna pomoc ani dofinansowanie wspólnotowe.
Przyczyny wszczęcia postępowania
(14) W decyzji o wszczęciu postępowania z dnia 23 lipca 2003 r. Komisja wyraziła wątpliwości, czy De Tomaso ma cechy MŚP.
Komisja wyraziła również wątpliwości dotyczące różnych elementów analizy kosztów i korzyści (AKK), a w szczególności:
a) porównywalności projektów w wybranej lokalizacji i lokalizacjach alternatywnych;
b) przeprowadzonego w AKK porównania kosztów inwestycji;
c) przeprowadzonego w AKK porównania kosztów operacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem kosztów pracy i transportu za granicę.
III.
UWAGI WŁOCH
(15) Dnia 13 października 2003 r. Włochy nadesłały uwagi dotyczące wszczęcia postępowania.
Następnie podczas spotkania, które odbyło się 17 lutego 2004 r. oraz w pismach z 23 i 30 kwietnia 2004 r. Włochy dostarczyły Komisji inne informacje i dokumenty.
(16) Celem udokumentowania cech De Tomaso jako MŚP Włochy przedstawiły szczegółowe informacje o strukturze własności oraz dane ze sprawozdań finansowych spółki Alejandro S.A., a także wyciąg z testamentu pana De Tomaso.
(17) W kwestii porównywalności projektów, które miałyby być zrealizowane w wybranej lokalizacji i w lokalizacjach alternatywnych, Włochy utrzymują, że dla tych projektów porównywano identyczne produkcje, w identycznych ilościach, dla tej samej kombinacji produktów i przy identycznych cenach.
Rozbieżności między inwestycjami niezbędnymi w lokalizacjach alternatywnych i w lokalizacji preferowanej można wyjaśnić biorąc pod uwagę specyficzny charakter tej ostatniej lokalizacji: koszty pracy oraz regulacje prawne dotyczące aspektów socjalnych, bezpieczeństwa i środowiska są w niej takie jak w północnych Włoszech, ale brak jest wykwalifikowanych robotników i ugruntowanej tradycji przemysłowej.
(18) Zdaniem Włoch sytuacja w obu lokalizacjach alternatywnych jest diametralnie różna: w Modenie dostępni są wysoko wykwalifikowani robotnicy, gdyż jest tam gęsta sieć dostawców i producentów samochodów.
W Timisoarze wykwalifikowani robotnicy dostępni są za ułamek kosztów, które poniesiono by w Cutro.
Ponadto Timisoara dysponuje też logistycznym potencjałem do produkcji modelu Simbir.
(19) Włochy podkreślają strategiczne znaczenie projektu Cutro dla rozwoju przemysłowego tego obszaru.
W tym zakresie intencją De Tomaso jest stworzenie, poprzez decyzje na poziomie technologicznym, zaawansowanej struktury produkcyjnej, umożliwiającej przyswojenie najbardziej innowacyjnych technik i urządzeń oraz prowadzenie własnej działalności badawczo-rozwojowej.
Projekty dotyczące lokalizacji alternatywnych skłaniają się natomiast ku bardziej tradycyjnym rozwiązaniom technologicznym.
(20) Na podstawie powyższych rozważań Włochy utrzymują, że żądanie przez Komisję przeprowadzenia porównania identycznych projektów jest błędne i mylące, gdyż wymagałoby porównywania sytuacji hipotetycznych niepopartych rzeczywistymi intencjami spółki dokonującej inwestycji.
(21) Włochy utrzymują także, iż porównywanie inwestycji metodą "operacja w stosunku do operacji", jak tego wymaga Komisja w AKK, jest w odniesieniu do rozwiązań alternatywnych rzeczą niewykonalną, gdyż wymagałoby pełnego rozwinięcia projektów alternatywnych, co De Tomaso mogłaby uczynić dopiero po wyborze lokalizacji.
(22) Niemniej Włochy przesłały nowe, bardziej szczegółowe informacje, w których porównywane są inwestycje w zakresie prasowania, spawania i lakierowania samochodów sportowych (Cutro w stosunku do Modeny) oraz końcowy montaż i lakierowanie modelu Simbir (Cutro w stosunku do Timisoary).
(23) Zdaniem Włoch wiele z inwestycji przewidzianych w Cutro nie byłoby koniecznych w rozwiązaniu alternatywnym, gdyż możliwe byłoby dokonywanie omawianych operacji gdzie indziej (lakierowanie i testy silników) bądź też leasing dostępnych infrastruktur (trasa testowa w okolicach Modeny).
Odnośnie lakierowania samochodów sportowych Włochy przedłożyły kosztorys inwestycyjny dla nowej lakierni w Modenie, aby wykazać, że lakierowanie w zakładzie w Modenie byłoby tańsze niż zlecanie go na zewnątrz, a w związku z tym pogłębiłoby w nieznacznym stopniu niekorzystne uwarunkowania Cutro.
W odniesieniu do stanowiska testowania silników Włochy podkreślają, że zakład w Cutro umożliwiłby firmie De Tomaso również prace nad specjalnymi wersjami silników do przyszłej produkcji.
(24) W odniesieniu do aspektów operacyjnych AKK Włochy wyjaśniają, że stwierdzona różnica dotycząca zapotrzebowania na robotników jest częściowo wynikiem błędu w AKK, gdyż w rozwiązaniu alternatywnym niewłaściwie oceniono liczbę kadry kierowniczej i pracowników administracyjnych niezajmujących się produkcją, co częściowo wynika z nieuwzględnienia faktu, że w Modenie zapotrzebowanie na robotników byłoby mniejsze, gdyby lakierowanie mogło odbywać się poza zakładem.
Uwzględniając te dwa czynniki, Włochy dochodzą do wniosku, że w przypadku rozwiązań alternatywnych zapotrzebowanie na robotników byłoby podobne.
(25) W zakresie kosztów transportu zagranicznego Włochy dostarczyły aktualne informacje i dokumentację dotyczącą kosztów transportu modelu Simbir z Timisoary, według której koszty te nie byłyby wyższe niż w przypadku przyjęcia Cutro za miejsce rozpoczęcia transportu w porównaniu do alternatywnej lokalizacji w Timisoarze.
(26) Wreszcie Włochy zwracają uwagę, iż długotrwałość postępowania wpłynie negatywnie na omawianą spółkę.
IV.
OCENA POMOCY
(27) Działanie zgłoszone przez Włochy na rzecz De Tomaso stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Istotnie, pomoc ta byłaby przyznawana przez państwo i przy użyciu zasobów państwowych.
Ponadto pomoc stanowi znaczący procent finansowania projektu i mogłaby zakłócić konkurencję wewnątrz Wspólnoty, dając De Tomaso przewagę nad spółkami konkurencyjnymi nieotrzymującymi pomocy.
Wreszcie, na rynku samochodowym istnieje rozległa wymiana handlowa między Państwami Członkowskimi.
Włochy nie poddają tego w wątpliwość.
(28) Artykuł 87 ust. 2 Traktatu określa rodzaje pomocy zgodne ze wspólnym rynkiem. Zważywszy na rodzaj i przeznaczenie pomocy oraz lokalizację geograficzną spółki, do omawianego projektu nie mają zastosowania lit. a), b) i c) wyżej wymienionego ustępu. W art. 87 ust. 3 wymienia się inne formy pomocy, które można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem. Komisja stwierdza, że projekt powinien zostać zrealizowany w regionie Kalabria, kwalifikującym się do wsparcia zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) w ramach pułapu pomocy regionalnej ustalonego na 50% ekwiwalentu dotacji netto (EDN) dla dużych przedsiębiorstw [7].
(29) Zdaniem Komisji beneficjentem omawianej pomocy jest De Tomaso, czyli grupa, w skład której wchodzą przedsiębiorstwa konsorcjum De Tomaso srl oraz UAZ Europa srl, którym przyznano by pomoc.
Działalność, jaką zamierza prowadzić De Tomaso to produkcja i montaż samochodów - przedsiębiorstwo to jest zatem częścią przemysłu samochodowego w rozumieniu wymagań wspólnotowych w zakresie pomocy państwa dla przemysłu samochodowego [8] (zwanych dalej "wymaganiami sektora samochodowego"), mających zastosowanie do omawianego projektu, gdyż pomoc została zgłoszona Komisji przed dniem 1 stycznia 2003 r.
(30) Zarówno całkowity koszt projektu jak i kwota pomocy są wyższe od pułapów ustalonych do celów zgłoszeniowych dla sektora samochodowego.
Pułapy te wynoszą: a) 50 mln EUR - całkowity koszt projektu; b) 5 mln EUR - całkowita kwota brutto pomocy dla projektu bez względu na to, czy pochodzi ona od państwa czy z instrumentów wspólnotowych.
Zgłaszając przewidywaną pomoc na rzecz De Tomaso, władze włoskie zastosowały się do postanowień art. 88 ust. 3 Traktatu.
(31) Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi sektora samochodowego Komisja musi upewnić się, że przyznana pomoc będzie konieczna do realizacji projektu, a zarazem proporcjonalna do wagi problemów wymagających rozwiązania.
Obydwa te kryteria - konieczność i proporcjonalność - muszą zostać spełnione, aby Komisja zezwoliła na pomoc państwa w sektorze przemysłu samochodowego.
(32) Na podstawie ust. 2 pkt 3 lit. a) wymagań dotyczących sektora samochodowego, aby wykazać konieczność pomocy regionalnej, beneficjent pomocy musi przedłożyć jasne dowody na to, że dysponuje on alternatywną lokalizacją projektu spełniającą kryteria ekonomiczne.
Jeżeli projekt polega na modernizacji i racjonalizacji istniejącego zakładu lub jeżeli wewnątrz grupy nie istnieje żaden inny nowy bądź już istniejący teren przemysłowy, w który można by w omawiany sposób zainwestować, to przedsiębiorstwo, także bez korzystania z pomocy, byłoby zmuszone do realizacji projektu w tym a nie innym miejscu.
W rezultacie nie można zezwolić na pomoc regionalną dla projektu, który nie byłby mobilny geograficznie.
(33) W omawianym przypadku, geograficzną alternatywą dla projektu, w stosunku do lokalizacji w Cutro, byłby montaż modelu Simbir oraz produkcja modeli Vallelunga i Pantera w Modenie (Włochy).
W ocenie Komisji Włochy przedłożyły wystarczające i udokumentowane dowody na poparcie takiego stwierdzenia, m.in. analizy wykonalności dotyczące lokalizacji alternatywnych, plany i rysunki techniczne oraz wskazania co do potencjalnych dostawców urządzeń.
(34) Uwzględniając rodzaj inwestycji (od podstaw na terenie wcześniej niezagospodarowanym) i na podstawie otrzymanej dokumentacji, Komisja stwierdza, że projekt jest mobilny oraz dysponuje wiarygodną lokalizacją alternatywną.
(35) Na podstawie ust. 2 pkt 3 lit. b) wymagań dotyczących sektora samochodowego Komisja określa, czy koszty związane z elementami mobilności projektu kwalifikują się do pomocy czy nie oraz zgodnie z ust. 2 lit. c) pkt 3 musi upewnić się, że przewidywana pomoc jest proporcjonalna do problemów regionalnych, które ma rozwiązać. W tym celu wykorzystuje się AKK.
(36) W odniesieniu do elementów mobilności, w ramach AKK porównywane są koszty, jakie poniósłby inwestor, aby zrealizować projekt w omawianym regionie z kosztami, jakie musiałby ponieść przy identycznym projekcie o odmiennej lokalizacji.
W taki sposób można określić niedogodności specyficzne dla regionu objętego pomocą.
Komisja zezwala na pomoc o przeznaczeniu regionalnym w zakresie niedogodności regionalnych, które wystąpiłyby, gdyby dokonano inwestycji w zakładzie porównywanym.
(37) Na podstawie ust. 2 lit. c) pkt 3 wymagań dotyczących sektora samochodowego, obciążenia operacyjne lokalizacji w Cutro w stosunku do Timisoary i Modeny będą oceniane poprzez AKK na przestrzeni pięciu lat, zważywszy na fakt, że projekt byłby realizowany od podstaw na terenie wcześniej niezagospodarowanym.
Przedstawiona przez władze Włoch AKK obejmuje lata 2005-2009, czyli trzy lata [9] licząc licząc od rozpoczęcia produkcji, jak przewidziano w ust. 3 pkt 3 załącznika I do wymagań dotyczących sektora samochodowego.
Zgłoszona AKK wskazuje na znaczne obciążenie lokalizacji w Cutro w stosunku do lokalizacji alternatywnych, sięgające według wartości zaktualizowanej 158248977 EUR.
W konsekwencji "intensywność obciążenia regionalnego" projektu wyniosłaby 76,48% [10]
(38) Uwaga wstępna o charakterze technicznym: Komisja odnotowuje, że w przedstawionej przez Włochy AKK za rok referencyjny do aktualizacji wartości liczbowych przyjęto rok 2003.
Tymczasem właściwym rokiem jest 2002, czyli rok zgłoszenia pomocy Komisji.
Ponieważ stopa dyskontowa zastosowana jest prawidłowo, tj. dla roku 2002 (5,06%), można pozostawić tak jak jest zmianę roku referencyjnego, zważywszy że w żaden sposób nie wpływa to na wartość współczynników i danych liczbowych.
(39) W odniesieniu do zasadniczych aspektów AKK, podczas oceny informacji dostarczonych przez Włochy Komisja skorzystała z pomocy zewnętrznego eksperta ds. sektora samochodowego.
Ocena potwierdziła wątpliwości wyrażone w decyzji o wszczęciu postępowania, które dotyczyły porównywalności projektów w Cutro i w lokalizacji alternatywnej.
Powody, które doprowadziły do takiej konkluzji zostały przedstawione w pkt 40-63.
(40) Komisja, jak zaznaczono w decyzji o wszczęciu postępowania, logicznie zinterpretowała zawarte w wymaganiach dotyczących sektora samochodowego postanowienie dotyczące "identycznych projektów", uznając, że winny one dotyczyć produkcji porównywalnych samochodów w porównywalnych ilościach i przy zastosowaniu porównywalnych procesów produkcyjnych.
Zazwyczaj Komisja przyjmuje, że mogą występować różnice między projektami realizowanymi w odmiennych lokalizacjach, wyrażające się na przykład w jakości końcowego produktu bądź polegające na różnym stopniu automatyzacji zakładów w zależności od kosztów pracy.
Jednakże Komisja nie dopuszcza porównywania projektów zasadniczo odmiennych, czyli w przypadku gdyby w jednej lokalizacji przeprowadzono ogromne inwestycje w urządzenia i maszyny, jakich natomiast nie przeprowadzano by w lokalizacji porównawczej.
(41) W omawianym przypadku informacje dostarczone przez Włochy nie pozwoliły Komisji na przeprowadzenie całkowitego porównania kosztów inwestycji.
W swoich uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania Włochy zauważyły, iż przeprowadzenie dla celów AKK porównania metodą "operacja w stosunku do operacji" zgodnie z nakazem Komisji nie jest możliwe dla inwestycji w rozwiązaniach alternatywnych.
Istotnie, według dostarczonych przez Włochy informacji projekty w preferowanej lokalizacji Cutro oraz w lokalizacjach alternatywnych w Modenie i Timisoarze są zasadniczo odmienne pod kątem inwestycji technologicznych, jak i stopnia zróżnicowania pionowego.
(42) Uwzględniając powyższe ograniczenie, Komisja przeanalizowała dostępne informacje, aby zrozumieć przyczyny leżące u podstaw odmiennych decyzji inwestycyjnych i aby upewnić się, że zasadnicza różnica w kosztach inwestycji jest dopuszczalna w kontekście AKK.
Dokonując oceny, Komisja nie kwestionuje faktu, że projekty w różnych lokalizacjach - przykładowo na skutek odmiennych decyzji przemysłowych - mogą znacznie się od siebie różnić.
Komisja musi się jednak upewnić, że AKK stanowi istotne narzędzie pozwalające ocenić specyficzne obciążenia preferowanej lokalizacji, co jest możliwe jedynie, gdy projekty alternatywne są porównywalne.
(43) Komisja przede wszystkim zwraca uwagę, że w przypadku gruntu, budynków, budowli, maszyn i urządzeń, narzędzi, matryc oraz oprzyrządowania dla dostawców, koszty inwestycji w Cutro są znacznie wyższe niż w lokalizacjach alternatywnych.
W odniesieniu do kosztów gruntu, budynków i budowli Komisja uważa, że figurująca w AKK różnica (41530657 EUR w Cutro w porównaniu z 10084237 EUR w lokalizacji alternatywnej) może zostać usprawiedliwiona faktem, że z jednej strony w Rumunii koszty tych wydatków są znacznie niższe niż we Włoszech, a z drugiej De Tomaso posiada już w Modenie grunt i część budynków niezbędnych dla projektu.
(44) W znacznej mierze De Tomaso powinna postarać się o nowe maszyny i urządzenia, narzędzia, matryce oraz oprzyrządowanie dla dostawców zarówno w Cutro, jak i w lokalizacjach alternatywnych.
Przy tych zakupach, których zazwyczaj dokonuje się za granicą, znaczne różnice w kosztach inwestycji (165381681 EUR w Cutro w porównaniu z 75624552 EUR w lokalizacji alternatywnej) można wyjaśnić jedynie faktem, że projekt w Cutro przewiduje znacznie wyższy poziom automatyzacji i silniejszą integrację pionową.
(45) Komisja przeanalizowała dostępne informacje, aby upewnić się, czy różnice w kosztach są uzasadnione ze względu na specyficzne warunki poszczególnych lokalizacji i czy są zgodne z normami w zakresie porównywalności przewidzianymi dla AKK.
(46) Komisja zwraca uwagę, że Włochy przypisują różnicę w kosztach między Cutro a Timisoarą przede wszystkim wyższym kosztom pracy (celem zmniejszenia liczby pracowników zaplanowano zwiększenie automatyzacji) oraz surowszym regulacjom prawnym dotyczącym aspektów socjalnych, bezpieczeństwa i środowiska (aby sprostać tym regulacjom, niezbędne są nowocześniejsze i bardziej złożone urządzenia).
Różnica w kosztach między Cutro a Modeną wynika głównie z faktu, że robotnicy są mniej wykwalifikowani (aby wyrównać brak umiejętności manualnych, konieczne jest zwiększenie automatyzacji), a przy tym nie istnieje skonsolidowana sieć dostawców (co wymusza bardziej pionową strukturę).
(47) Komisja dopuszcza, że powyższe czynniki mogą wpływać na wzrost kosztów inwestycji, ale nie uważa, aby mogły tłumaczyć tak znaczną rozbieżność w zestawianych kosztach.
(48) Po pierwsze, w przypadku małego producenta jak De Tomaso, automatyzacja może przyczynić się tylko w stopniu ograniczonym do zmniejszenia zapotrzebowania na robotników. Zazwyczaj inwestowanie w automatyzację opłaca się jedynie przy dużej lub bardzo dużej produkcji.
Istotnie, w porównaniu z rozwiązaniami alternatywnymi rozwiązanie Cutro z trudnością pozwalałoby na zmniejszenie liczby robotników - według danych zawartych w AKK w roku 2009 w Cutro zatrudnionych byłoby 786 pracowników, podczas gdy w Modenie i Timisoarze łącznie 685 pracowników.
Nawet biorąc pod uwagę wyraźniej zarysowaną strukturę pionową w Cutro (przekładającą się na większą liczbę pracowników do operacji wewnętrznych), jest oczywiste, że zwiększenie automatyzacji w niewielkim stopniu wpłynie na ograniczenie liczby personelu.
(49) Po drugie, nawet jeśli prawdą jest, że we Włoszech regulacje prawne dotyczące aspektów socjalnych, bezpieczeństwa i środowiska są bardziej rygorystyczne niż w Rumunii, a zatem mogą wymagać większych nakładów, czynnika tego nie należy przeceniać.
Decydując o inwestycjach średnio- i długoterminowych, producenci samochodów starają się nakreślić wizje rozwoju także z prawnego punktu widzenia nie ograniczając się do obowiązujących regulacji prawnych.
W przypadku Rumunii dążenie do osiągnięcia standardów na poziomie Europy Zachodniej wydaje się rozsądne przy inwestycjach średnioterminowych, biorąc pod uwagę także prawdopodobne przystąpienie Rumunii do Unii Europejskiej.
(50) Po trzecie, nie zawsze konieczne jest zwiększenie automatyzacji, aby wyrównać brak kwalifikacji robotników.
W rzeczywistości często jest odwrotnie - do funkcjonowania i konserwacji zautomatyzowanych maszyn niezbędni są wysoko wykwalifikowani robotnicy, podczas gdy mniej wykwalifikowanym pracownikom łatwiej jest używać mniej skomplikowanych maszyn.
(51) Ponadto prawdą jest, że brak skonsolidowanej sieci dostawców może prowadzić do większej integracji pionowej, a zatem do zwiększenia nakładów, ale każdą dodatkową inwestycję usprawiedliwioną takimi przyczynami należałoby łączyć bezpośrednio z brakiem dostawców, aktualnych lub planowanych, dla konkretnych operacji.
Nie jest to częsta sytuacja w omawianym przypadku.
(52) Przykładowo, w uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania Włochy utrzymywały, iż zlecenie na zewnątrz lakierowania samochodów sportowych w Modenie nie pogłębiłoby sztucznie obciążenia Cutro.
Na poparcie tej argumentacji Włochy przedstawiły szacunek kosztów operacyjnych i kosztów inwestycji niezbędnych do realizacji lakierowania w zakładzie w Modenie, wykazując, że AKK wskazuje, że zmiana ta ma bardzo niewielki wpływ i przyczynia się do zwiększenia obciążenia Cutro.
Jednakże koszty inwestycji w laboratorium lakiernicze w Modenie, ze względu na niższy stopień automatyzacji, byłyby znacznie niższe niż te przewidziane dla Cutro (4,5 mln EUR w porównaniu z 6,3 mln).
Wynika stąd, że wyższe koszty inwestycji w laboratorium lakiernicze w Cutro nie wynikają z braku skonsolidowanej sieci dostawców, lecz raczej są konsekwencją odmiennych decyzji technologicznych w lokalizacjach alternatywnych.
(53) Podobne rozumowanie stosuje się do trasy testowej w Cutro.
Nawet jeśli prawdą jest, iż w lokalizacji alternatywnej w Modenie De Tomaso mogłaby wziąć w leasing dostępne infrastruktury do testowania samochodów sportowych, takich infrastruktur zupełnie zabrakłoby dla modelu Simbir w Timisoarze.
Istotnie, Włochy oświadczają, że model Simbir byłby testowany na zwykłych drogach położonych wokół rumuńskiego zakładu.
Z kolei w Cutro przewidziana jest oddzielna inwestycja w specjalne trasy testowe dla modelu Simbir.
(54) Komisja zauważa również, iż w rozpatrywanym przypadku nie można przytoczyć innych czynników, które usprawiedliwiałyby zwiększenie automatyzacji w różnych lokalizacjach.
Inwestycje w automatyzację często umotywowane są dużą produkcją, a tak nie jest w wypadku De Tomaso, która produkowałaby niewiele zarówno w Cutro, jak i w lokalizacji alternatywnej.
Analogicznie, w lokalizacjach alternatywnych poziom jakości byłby identyczny.
(55) Powyższe aspekty skłoniły Komisję do stwierdzenia, że bardzo znaczące różnice w kosztach inwestycji między Cutro a lokalizacjami alternatywnymi można wytłumaczyć jedynie zasadniczo różnym charakterem porównywanych projektów.
Konkluzję te wspiera szczegółowy opis inwestycji dostarczony przez Włochy dla niektórych operacji.
(56) Istotnie, najnowsze informacje wskazują, że projekt w Cutro to bardzo nowoczesny i w pełni zautomatyzowany system produkcji pomyślany dla dużej produkcji, podczas gdy projekt alternatywny oparty jest na koncepcji niskiej automatyzacji oraz niewielkiej produkcji.
Przedstawione poniżej przykłady wskazują na odmienny charakter porównywanych projektów:
a) dla celów montażu modelu Simbir w Cutro przewidziano zainwestowanie ponad 2 mln EUR w udoskonalone i w pełni zrobotyzowane stanowisko pracy do instalacji przedniej szyby.
Zazwyczaj w konfrontacji z procesem ręcznej instalacji maszyna ta preferowana jest jedynie przy ogromnych ilościowo produkcjach, znacznie przewyższających 50 tys. sztuk przewidzianych w omawianym projekcie.
Żadnej inwestycji tego typu nie zaplanowano w Timisoarze;
b) w ten sam sposób do montażu modelu Simbir w Cutro używano by robotów do instalacji tablicy rozdzielczej, montażu części przednich i dachu oraz siedzeń i drzwi.
Żadnej maszyny tego typu nie przewidziano w Timisoarze.
c) na prasowanie i spawanie samochodów sportowych przewidziano w Cutro kosztowne stanowisko pracy do cięć laserowych, podczas gdy w Modenie nie przewidziano żadnej takiej inwestycji;
d) inwestycje w Cutro obejmują kosztowną i w pełni wyposażoną jednostkę metrologiczną z systemem pomiarowym opartym na współrzędnych zarówno dla nadwozia, jak i dla części składowych samochodu.
Żadnej takiej inwestycji nie przewidziano w lokalizacji alternatywnej;
e) w Cutro przewidziane są bardo złożone systemy kontroli jakości towarów na wejściu, co jest niezgodne z powszechnie przyjętą procedurą, w której odpowiedzialny za kontrolę jakości jest dostawca.
Rozwiązanie alternatywne nie obejmuje tego aspektu;
f) plany inwestycyjne w Cutro obejmują scentralizowany system informatyczny do monitorowania i diagnostyki linii montażowych.
Podobnego systemu nie przewidziano w rozwiązaniu alternatywnym, choć końcowe produkty muszą być jakościowo na tym samym poziomie;
g) rozwiązanie Cutro obejmuje inwestycje w stworzenie centrum kształcenia ustawicznego wyposażone w infrastruktury multimedialne dostępne również dla personelu i dostawców.
Podobnego centrum nie przewidziano w rozwiązaniu alternatywnym;
h) inwestycja w Cutro obejmuje stanowisko do testowania silników.
Infrastruktura ta umożliwiłaby De Tomaso dokonywanie standardowych prób technicznych produkcji, dokonywanie udoskonaleń i prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej na silnikach (benzynowych dla samochodów sportowych i diesel dla modelu Simbir) zakupionych u dostawców zewnętrznych i montowanych w samochodach w Cutro.
W rozwiązaniu alternatywnym De Tomaso zlecałaby standardowe próby techniczne oraz dokonywanie udoskonaleń na zewnątrz - spółkom niezależnym (w Modenie) lub dostawcy silników (w Timisoarze), a ponadto nie przewiduje się działalności badawczo-rozwojowej.
(57) Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że koszty inwestycji przewidziane w Cutro na zakup maszyn i urządzeń, narzędzi, matryc oraz oprzyrządowania dla dostawców są zbyt wysokie i nieporównywalne z kosztami inwestycji w przypadku rozwiązania alternatywnego.
Na podstawie dostępnych informacji i przy pomocy zewnętrznego eksperta ds. sektora samochodowego Komisja oceniła, że obiektywne różnice między lokalizacjami alternatywnymi na poziomie istnienia sieci dostawców, kosztów pracy, regulacji prawnych i kwalifikacji robotników mogłyby usprawiedliwiać 25% obciążenie Cutro w stosunku do rozwiązania alternatywnego.
W konsekwencji Komisja stwierdza, iż koszty inwestycji w maszyny i urządzenia, narzędzia, matryce oraz w oprzyrządowanie dla dostawców, które można w Cutro kwalifikować do pomocy, wynoszą 94530690 EUR [11] w przeciwieństwie do wskazanych przez Włochy 165381681 EUR.
(58) W świetle powyższej oceny kosztów kwalifikujących się do pomocy Komisja zaznacza, że celem jej nie jest decydowanie o tym, jakie inwestycje mają a jakie nie zostać zrealizowane w Cutro, ale określenie, czy inwestycje, jakie De Tomaso zamierza przeprowadzić są na mocy wymagań dotyczących sektora samochodowego porównywalne do inwestycji, jakie zostałyby przeprowadzone w lokalizacjach alternatywnych, a zatem czy kwalifikują się do pomocy.
Po drugie, Komisja zwraca uwagę, że nie miała możliwości przeprowadzenia bardziej szczegółowego porównania projektów alternatywnych, gdyż Włochy utrzymują, że jest to niewykonalne.
Komisja musiała zatem bazować na informacjach, które zostały jej udostępnione.
(59) Komisja stwierdza zatem, że łączna suma kosztów kwalifikujących się do pomocy na rzecz projektu wynosi 136061346 EUR [12] w wartości zaktualizowanej.
W konsekwencji, aby obliczyć obciążenie regionalne Cutro, wzięto pod uwagę jedynie takie inwestycje.
Modyfikacja ta doprowadziła do zmniejszenia obciążenia z 89757129 do 18906138 EUR [13] w zakresie kosztów inwestycji oraz innych wydatków kwalifikujących się do pomocy.
(60) Komisja przestudiowała również porównanie kosztów operacyjnych przeprowadzone przez Włochy w AKK z uwagami przekazanymi przez Włochy odnośnie wszczęcia postępowania.
W kwestii zapotrzebowania na robotników, Komisja przyjmuje poprawki wprowadzone przez Włochy dotyczące liczby kadry kierowniczej oraz pracowników administracyjnych niezajmujących się produkcją ręczną w rozwiązaniu alternatywnym.
Jednak Komisja zaznacza, że zwiększenie liczby pracowników, celem skalkulowania kosztów pracy, nie zostało poprawnie włączone do AKK.
Faktycznie, w rozwiązaniu alternatywnym liczba pracowników wskazana w AKK wyniosłaby 642 w roku 2009, podczas gdy w dokumentacji dowodowej figuruje liczba 685.
Komisja uważa za poprawną tę drugą liczbę i w konsekwencji dostosowała do niej AKK.
Całkowite koszty pracy w rozwiązaniu alternatywnym zwiększają się zatem z 23448521 EUR do 28526739 EUR, a obciążenie dotyczące tego wydatku zmniejsza się o 5078218 EUR (62658707 EUR zamiast 67736925 EUR).
(61) W odniesieniu do kosztów transportu za granicę Komisja przyjmuje poprawkę naniesioną przez Włochy, która zmniejsza do 745269 EUR obciążenie związane z całością tych kosztów (początkowo władze włoskie wyliczyły 754916 EUR).
(62) Poprawki wprowadzone do analizy zawierają odmienne od zgłoszonych przez Włochy wyniki w zakresie kosztów/korzyści.
Zmodyfikowana AKK wskazuje, że obciążenie netto Cutro wynosi 82310114 EUR [14] według wartości z roku 2003 (w stosunku do zgłoszonej sumy 158248977 EUR).
Wynika stąd, że obciążenie projektu wynosi 60,49% [15] (w stosunku do zgłoszonych początkowo 76,48%).
(63) Ponadto na podstawie ust. 2 pkt 3 lit. d) wymagań dotyczących sektora samochodowego, Komisja zbadała kwestię zmiany polegającej na zwiększeniu intensywności dopuszczalnej pomocy jako dodatkowego bodźca dla inwestora do zainwestowania w omawiany region.
Jest sprawą oczywistą, że w następstwie inwestycji ogromnie zwiększą się zdolności produkcyjne De Tomaso, biorąc pod uwagę, że jej poziom produkcji jest aktualnie bardzo niski.
Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi sektora samochodowego wynikający z AKK "odsetek obciążenia regionalnego" zostaje zmniejszony o jeden punkt procentowy ("znaczny" wpływ na konkurencję, dla projektu inwestycyjnego w regionie, do którego stosuje się art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu).
Definitywny odsetek wynosi zatem 59,49% EDB i jest niższy od ustalonego lokalnie pułapu 50% EDN dla dużych przedsiębiorstw w Kalabrii (pułap, który dla omawianego projektu wynosi 73,83% EDB), a tym bardziej dla MŚP.
Ponieważ w każdym razie "odsetek obciążenia regionalnego" dla projektu jest niższy niż ustalony pułap 73,83% EDB, nie jest już konieczne określenie, czy De Tomaso zalicza się do MŚP.
V. WNIOSKI
(64) Komisja uznaje za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc regionalną jaką Włochy zamierzają przyznać De Tomaso na omawiany projekt, o ile nie przekroczy intensywności pomocy równej 59,49% EDB kosztów kwalifikujących się do pomocy.
Komisja uważa, że koszty kwalifikujące się do pomocy dla omawianego projektu wynoszą 136061346 EUR według wartości z roku 2003 (stopa dyskontowa 5,06%).
Komisja uznaje zatem za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc regionalną, jaką Włochy zamierzają przyznać De Tomaso na omawiany projekt, o ile nie przekroczy sumy 80949501 EUR w EDB (według wartości z roku 2003, stopa dyskontowa w wysokości 5,06%).
(65) Wszelka inna pomoc państwa na rzecz omawianych projektów inwestycyjnych jest niezgodna ze wspólnym rynkiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, jaką Włochy zamierzają przyznać Società Consortile De Tomaso srl i UAZ Europa srl jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu do maksymalnej kwoty 80949501 EUR ekwiwalentu dotacji brutto według wartości z roku 2003 oraz przy zastosowaniu stopy dyskontowej w wysokości 5,06 %.
Artykuł 2
Wszelka dodatkowa pomoc państwa przekraczająca kwotę, o której mowa w art. 1, jaką Włochy przyznałyby Società Consortile De Tomaso srl i UAZ Europa srl na omawiany projekt będzie niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 2005 r.
w sprawie programu pomocy państwa C 8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 591)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/261/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
1. Dnia 2 października 2003 roku we Włoszech wszedł w życie, w drodze publikacji w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 229 z dnia 2 października 2003 r., dekret z mocą ustawy nr 269 z dnia 30 września 2003 r., zawierający "Pilne rozporządzenia w zakresie rozwoju i poprawy działania finansów publicznych" ("dekret 269/2003" – Decreto-Legge 269/2003). Art. 1, ust. 1, lit. d) oraz art.. 11 ustawy-dekretu 269/2003 przewidują szczególne zachęty podatkowe dla spółek przyjętych do notowania na giełdzie w Unii Europejskiej w okresie pomiędzy 2 października 2003 roku a 31 grudnia 2004 roku. Art 1, ust. 1, lit. d) oraz art. 11 dekretu 269/2003 zostały następnie bez zmian przekształcone w ustawę na mocy ustawy nr 326 z dnia 24 listopada 2003 r. ("ustawa 326/2003"), opublikowanej w Dzienniku Ustaw Republiki Włoch nr 274 z dnia 25 listopada 2003 roku.
2.
W piśmie z dnia 22 października 2003 roku (D/56756) Komisja poprosiła władze Włoch o przedstawienie informacji na temat przedmiotowych zachęt oraz ich wejścia w życie celem sprawdzenia, czy mają one charakter pomocy w rozumieniu art. 87 Traktatu.
W tym samym piśmie Komisja przypomniała Włochom o obowiązku poinformowania Komisji, przed ich wprowadzeniem w życie, o wszelkich środkach stanowiących pomoc w rozumieniu art. 88, ust. 3 Traktatu.
3.
W pismach z dnia 11 listopada 2003 roku (A/37737) oraz 26 listopada 2003 roku (A/38138) władze Włoch dostarczyły wymaganych informacji.
Dnia 19 grudnia 2003 roku (D/58192) Komisja przypomniała ponownie Włochom o ich zobowiązaniach zgodnie z art. 88, ust. 3 Traktatu i poprosiła władze Włoch, aby poinformowały ewentualnych beneficjentów zachęt o konsekwencjach wynikających - na podstawie Traktatu i art. 14 rozporządzenia wykonawczego nr 659/1999 Rady z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [2] – z ewentualnego potwierdzenia, iż zachęty stanowią nielegalną pomoc wprowadzoną w życie bez uprzedniej zgody Komisji.
4.
Pismem z dnia 18 lutego 2004 roku (SG 2004 D/200644) Komisja poinformowała Włochy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania wyszczególnionego w art. 88, ust. 2 Traktatu w zakresie zachęt podatkowych udzielonych przez Włochy na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie.
5.
W piśmie z dnia 22 kwietnia 2004 r. (A/32918) władze Włoch przedstawiły swoje uwagi.
6.
Decyzja Komisji dotycząca wszczęcia procedury formalnego dochodzenia została opublikowana dnia 3 września 2004 roku w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, prosząc zainteresowanych o przedstawienie uwag [3].
7.
Dnia 16 oraz 27 września 2004 r. odbyły się dwa spotkania ad hoc pomiędzy przedstawicielami Komisji oraz włoskiej administracji podatkowej celem zbadania niektórych aspektów środka pomocy.
8.
Faksem z dnia 4 października 2004 roku (A/37459) Borsa Italiana SpA (Giełda Włoska SA) dostarczyła swoje uwagi.
Pismem z dnia 28 października 2004 roku (D/57697) Komisja przekazała przedmiotowe uwagi władzom Włoch.
Pismem z dnia 2 grudnia 2004 roku (A/39473) władze Włoch przedstawiły komentarz do przekazanych uwag.
II.
OPIS 2004 ŚRODKA
9.
Środek pomocy przewiduje dwa rodzaje zachęt podatkowych dotyczących notowania na giełdzie spółek podlegających włoskiemu podatkowi od spółek.
10.
W rozumieniu art. 11 dekretu 269/2003 spółki, których akcje dopuszczono do notowań giełdowych w jednym z Państw Członkowskich Unii Europejskiej w okresie od 2 października 2003 roku do 31 grudnia 2004 roku, mogą przez trzy lata korzystać z obniżonej do 20% stawki podatku dochodowego (normalna stawka podatku w roku 2003 wynosiła 35%, zaś w roku 2004 - 33%).
Taka "zachęta za notowanie na giełdzie" stosowana jest tylko wówczas, gdy spółki dopuszczone do notowania zwiększają własny majątek netto w wysokości nie mniejszej niż 15% w następstwie wstępnej oferty publicznej (IPO) swoich akcji oraz pod warunkiem, że spółki korzystające nie były wcześniej notowane na europejskiej giełdzie papierów wartościowych.
Maksymalna kwota dochodu podlegającego obniżonej stawce wynosi 30 mln euro rocznie i w konsekwencji pomoc może wynosić maksymalnie 4,5 mln euro (35 - 20% = 15% od 30 mln) w 2003 roku, podczas gdy w 2004 roku nie może ona przekraczać 3,9 mln (33 - 20% = 13% od 30 mln).
11.
Jeśli spółka notowana na giełdzie w ww. okresie zostanie następnie z niej wykluczona, wówczas zachęta stosowana jest jedynie w stosunku do okresu lub okresów, w których spółka była rzeczywiście notowana na giełdzie.
Zachęta utrzymywana jest na tych samych zasadach, jeśli spółka jest następnie notowana na innej europejskiej giełdzie papierów wartościowych, co pozwala na poziom ochrony inwestorów równorzędny z poziomem zapewnionym przez włoską giełdę papierów wartościowych.
12.
Dla spółek dopuszczonych do notowania, które spełniają warunki postawione w art. 11 dekretu 269/2003, art. 1 ust. 1 lit. d) ustawy-dekretu 269/2003 przewiduje wyłączenie z dochodu do opodatkowania kwoty równej kosztom związanym z notowaniem poniesionym przez IPO w 2004 roku.
Takie wykluczenie z dochodu do opodatkowania dodaje się do normalnego odliczenia poniesionych kosztów, które dla celów podatkowych traktowane są tak, jak wszelkie pozostałe koszty spółki.
Koszty poniesione tytułem transakcji w zakresie IPO zawierają w szczególności koszty na szczegółowe badanie spółki (badanie "due diligence"), koszty konsultacji zewnętrznych oraz ustawowe koszty transakcji, które dla włoskiej giełdy papierów wartościowych wynoszą od 3,5 % do 7 % kwoty wynegocjowanej w związku z operacją notowania.
Aby korzystać z takiego wyłączenia z dochodu do opodatkowania, spółki muszą otrzymać od zewnętrznego biegłego rewidenta poświadczenie rzeczywiście poniesionych kosztów.
13. Wyłączenie z dochodu do opodatkowania przewidziane w art. 1 ust. 1 lit.d) dekretu 269/2003 ma efekt obniżający rzeczywiste zobowiązanie finansowe w roku 2004, gdyż wysokość podatku do zapłaty obniża się o kwotę wynoszącą 33 % (lub równą stawce podatku dochodowego od spółek za rok 2004, podczas gdy pomija się stawkę nominalną obniżoną do 20 % stosowaną na skutek ww. stawki od notowań) kwoty dopuszczalnych kosztów poniesionych tytułem notowania. We włoskim systemie przedterminowej płatności podatku od spółek, spółki korzystające wpłacają w dwóch ratach należny podatek w 2004 roku na podstawie wyceny podatków do zapłaty za 2004 rok biorąc pod uwagę obniżenie przewidywane przez przedmiotowy program. Celem uniknięcia sytuacji, w której korzyść stosuje się również dla zaliczek na podatek za 2005 rok (tak stałoby się gdyby zaliczki były ustalane na podstawie obniżonych podatków zapłaconych w 2004 roku), art. 1 ust. 1 lit. d) dekretu 269/2003 przewiduje, iż zaliczka na podatek za 2005 rok będzie obliczana na podstawie podatku należnego za 2004 rok bez przedmiotowego zysku podatkowego.
14. Obydwie zachęty przewidziane odpowiednio w art. 1 ust. 1 lit. d) dekretu 269/2003 oraz art. 11 dekretu 269/2003 posiadają więc różne limity czasowe. Podczas gdy zachęta powstała przez wyłączenie z dochodu do opodatkowania stosuje się tylko w roku 2004, to zachęta za notowanie na giełdzie stosuje się począwszy od daty przyjęcia do notowania oraz przez okres 3 lat. Władze Włoch potwierdziły, iż zachęty nie mają wpływu na zaliczkę na poczet podatku należnego za 2003 rok, lecz są dostępne jedynie w 2004 roku oraz w odniesieniu do art. 11 dekretu 269/2003, w trzech latach następujących po notowaniu.
15.
W chwili przedstawienia dekretu ustanawiającego zachęty podatkowe, rząd Włoch oszacował, iż środek pomocy dotyczy 10 potencjalnych beneficjentów w 2003 roku i 25 w 2004 roku, ustalając negatywne oddziaływanie na wpływy w wysokości 7,2 mln euro w 2003 roku i 27,7 mln euro w 2004 roku.
Nie dostarczono żadnej wyceny za 2 kolejne lata obowiązywania środka pomocy.
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
16.
Wszczynając formalne postępowanie Komisja uważała, że środek pomocy odpowiadał wszystkim kryteriom, aby mógł być uważany za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
W szczególności Komisja wykazała, iż środek pomocy daje dwa rodzaje korzyści ekonomicznych.
Przede wszystkim wprowadza na korzyść spółek przyjętych do notowania na giełdzie papierów wartościowych obniżoną stawkę podatku dochodowego od spółek w wysokości 20% zwiększając w ten sposób przez okres trzech lat dochód netto spółek od wszelkiej działalności gospodarczej.
Dzięki obniżeniu nominalnej stawki przedsiębiorstwa korzystają z obniżenia należnych podatków za rok, w którym ma miejsce przyjęcie do notowania, oraz w okresie kolejnych dwóch lat.
Ponadto program poprzez wyłączenie z dochodu do opodatkowania kwoty równej wydatkom poniesionym na IPO, obniża dochód do opodatkowania w okresie podatkowym, w którym odbywa się operacja przyjęcia do notowania.
Takie obniżki przekładają się na zastosowanie niższej rzeczywistej stawki podatkowej za 2004 rok.
17.
Komisja zaobserwowała, iż ww. zachęty wydają się sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom.
W szczególności podkreśliła ona, iż przedmiotowe zachęty podatkowe posiadają cechy sprzyjające przedsiębiorstwom z siedzibą we Włoszech.
Spółka zagraniczna działająca we Włoszech posiadająca tamże stałą siedzibę, lub inną siedzibę w formie agencji lub filii w rozumieniu ust. 43 Traktatu, korzysta z obniżenia stawki rzeczywistej jedynie w części jej działalności dającej się przypisać do tych włoskich siedzib; ale takie rozróżnienie, mimo iż jest usprawiedliwione pod względem podatkowym na podstawie terytorialnej logiki systemu podatkowego, nie jest dopuszczalne, kiedy chodzi o środek pomocy, gdyż stawia spółki zagraniczne działające we Włoszech w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej w stosunku do spółek włoskich.
18.
Komisja zaobserwowała również, iż mimo że korzyści z programu są formalnie dostępne dla wszystkich dopuszczonych do notowania na giełdzie europejskiej, a zatem program pozornie nie różnicuje spółek dopuszczonych do notowania we Włoszech i tych dopuszczonych do notowania na giełdzie papierów wartościowych w innym Państwie; w rzeczywistości jednak sprzyja on jedynie spółkom, które są dopuszczone do notowania po raz pierwszy we wskazanym krótkim okresie.
W związku z tym Komisja podkreśliła, iż przepisy regulujące dopuszczenie do notowania podają serię rygorystycznych warunków, w szczególności udowodnienie stabilności sytuacji majątkowej i finansowej odpowiednio popartej bilansem oraz opinią biegłego rewidenta.
Spółki, które wnioskują o dopuszczenie do notowania, muszą przyjąć formę spółki akcyjnej, aby była zapewniona całkowita przenaszalność akcji i muszą one spełnić pewne minimalne wymagania w zakresie kapitalizacji.
Według Komisji terminy ustalone w programie wyłączają w rzeczywistości wielu potencjalnych beneficjentów z przedmiotowych korzyści.
19.
W decyzji wszczynającej postępowanie Komisja podkreśliła, iż środek pomocy obejmuje wykorzystanie środków państwowych poprzez rezygnację z wpływów podatkowych oraz że mógłby zakłócić konkurencję pomiędzy przedsiębiorstwami oraz handel na wspólnym rynku ze względu na fakt, iż beneficjenci, będąc spółkami notowanymi, działają na rynkach charakteryzujących się silną dynamiką konkurencyjną i na których odbywa się wewnątrzwspólnotowa wymiana handlowa.
20.
Komisja stwierdziła, iż selektywny charakter przedmiotowych zachęt podatkowych nie wydaje się być usprawiedliwiony naturą lub ogólną strukturą włoskiego systemu podatkowego i że program nie wydaje się przeznaczony do skompensowania ewentualnych poniesionych kosztów, gdyż wysokość pomocy nie jest porównywana ze szczególnymi kosztami poniesionymi tytułem przyjęcia do notowania.
Ponadto nie wydawało się możliwe do zastosowania żadne z odstępstw, o których mowa w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu.
IV.
UWAGI WŁOCH ORAZ STRON ZAINTERESOWANYCH
21.
Władze Włoch oraz Borsa Italiana SpA, jedyna strona trzecia składająca uwagi, przedstawiły przede wszystkim trzy zastrzeżenia.
22.
Przede wszystkim władze Włoch oraz Borsa Italiana SpA uważają, iż program musi być oceniany jako ogólny środek pomocy polityki podatkowej skierowany na popieranie notowania spółek włoskich, przeciwdziałanie negatywnemu trendowi odnotowanemu w poprzednich latach oraz umocnienie kapitalizacji i konkurencyjności na rynkach światowych; program sam w sobie nie wchodzi w zakres kontroli pomocy państwa.
23.
Poza tym program nie wpływa na konkurencję, gdyż jakakolwiek spółka mogłaby korzystać z zachęty uzyskując przyjęcie do notowania na jednej z europejskich giełd papierów wartościowych.
Program stosuje się ogólnie do wszystkich sektorów gospodarczych oraz do wszystkich gałęzi przemysłu; chodzi więc o nieselektywny środek pomocy.
24.
W końcu program nie wpływa na konkurencję, albowiem jego czas trwania oraz dotacja budżetowa są ograniczone oraz również spółki zagraniczne są dopuszczone do korzystania z przedmiotowych zachęt.
V. OCENA ŚRODKA POMOCY
Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu
25.
Rozpatrzywszy uwagi przedstawione przez władze Włoch, Komisja potwierdza stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 18 lutego 2004 roku, formalnie wszczynającym postępowanie, zgodnie z którym przedmiotowy program stanowi pomoc państwa ze względu na fakt, iż odpowiada kryteriom art. 87 ust. 1 Traktatu.
Korzyści selektywne
26.
Komisja uważa, iż przedmiotowy środek pomocy proponuje widoczne korzyści selektywne, gdyż odstępuje od normalnego funkcjonowania systemu podatkowego i sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub niektórym produktom, stanowiąc szczególny program, z którego mogą korzystać tylko spółki będące w stanie uzyskać przyjęcie do notowania w terminie przewidzianym w programie, wyłączając w związku z tym przedsiębiorstwa już notowane oraz przedsiębiorstwa nie spełniające warunków niezbędnych do notowania, a także przedsiębiorstwa, które zdecydowały się nie starać o notowanie w tym okresie.
27.
Argument Włoch, że program stanowi środek pomocy polityki podatkowej nie wchodzący w zakres przepisów dotyczących pomocy państwa, nie może być przyjęty, a odstąpienie od normalnego programu podatkowego nie jest uzasadnione naturą włoskiego systemu podatkowego, gdyż nie odpowiada żadnemu znaczącemu rozróżnieniu, z podatkowego punktu widzenia, pomiędzy sytuacją spółek notowanych w stosunku do tych nie notowanych na giełdzie.
W szczególności program przewiduje obniżenie stawki podatku obciążającego przyszłe zyski beneficjentów i dlatego nie można uważać, że jest proporcjonalny, gdyż zyski te nie mają żadnego związku z faktem, że beneficjenci zostali przyjęci do notowania, ze strukturą ich kapitału i z innymi cechami związanymi z notowaniem giełdowym.
Ponadto program nie jest uzasadniony nawet na podstawie jego szczególnych celów, ponieważ jego krótki okres trwania powoduje, iż jest niedostępny dla wielu potencjalnych beneficjentów.
28.
Analogicznie, wyłączenie z dochodu do opodatkowania stanowi również zachętę nadzwyczajną, gdyż dodaje się do normalnego odliczenia kosztów.
Mimo iż podobny środek pomocy mógłby potencjalnie być uważany za uzasadniony przez szczególny cel programu na podstawie orzecznictwa Trybunału [4], Komisja podkreśla, iż krótki czas trwania środka pomocy jest sprzeczny ze szczególnym celem popierania notowania spółek, gdyż w rzeczywistości wyłącza wielu potencjalnych beneficjentów.
29.
Jeśli chodzi o zastrzeżenie, zgodnie z którym program nie daje szczególnej korzyści, nie może mieć więc skutku zakłócającego konkurencję i handel wspólnotowy, gdyż sprzyja przedsiębiorstwom podległym różnym ustawodawstwom podatkowym, Komisja przywołuje właściwe orzecznictwo Trybunału [5] potwierdzające, iż stanowiący odstępstwo podatkowy środek pomocy nieuzasadniony przez naturę systemu podatkowego lub szczególną naturę środka pomocy może stanowić pomoc państwa.
30.
Komisja podkreśla, iż w innym orzeczeniu [6] Trybunał potwierdził ocenę Komisji, zgodnie z którą krajowy środek podatkowy, choć formalnie natury ogólnej, był pomocą, gdyż w rzeczywistości sprzyjał ściśle określonym sektorom przemysłu krajowego.
W badanym przypadku Komisja uważa, iż zachęta podatkowa przydzielona w odstępstwie od normalnego postępowania podatkowego na rzecz wszystkich przedsiębiorstw podlegających opodatkowaniu we Włoszech, które przystępują do notowania na giełdzie, ma znaczące skutki dla przedsiębiorstw o pewnych rozmiarach i może zakłócać konkurencję umacniając pozycję konkurencyjną tych przedsiębiorstw w stosunku do konkurencji nie zarejestrowanej we Włoszech.
Poza tym, ponieważ pomocy udziela się poprzez system podatkowy, sprzyja ona przede wszystkim włoskim przedsiębiorstwom, ponieważ o ile dla włoskich przedsiębiorstw niższe opodatkowanie stosuje się do zysków osiągniętych na skalę światową, przedsiębiorstwa zagraniczne mogą korzystać z niego tylko w odniesieniu do zysków osiągniętych we Włoszech i pod tym względem znajdują się w niekorzystnej pozycji.
Taka różnica postępowania może być uzasadniana przez naturę systemu podatkowego, ale w danym przypadku uzasadnienie to jest niemożliwe, gdyż program stanowi zachętę nadzwyczajną nieuzasadnioną w zakresie normalnego działania systemu podatkowego.
31.
W odniesieniu do ograniczonego okresu trwania programu Włochy twierdzą, iż ograniczenie liczby potencjalnych beneficjentów (tylko spółki przyjęte do notowania do dnia 31 grudnia 2004 r.) narzucone jest ograniczeniami budżetowymi.
Potwierdza to wniosek, iż wpływ środka pomocy na konkurencję jest ograniczony.
Komisja uważa, iż ograniczona dotacja z budżetu przewidziana na zachętę nie wyklucza ani natury subwencyjnej tej ostatniej, ani wynikającego z niej zniekształcenia konkurencji.
Program powoduje zmianę (poprzez procedury podatkowe) pozycji konkurencyjnej pewnych przedsiębiorstw działających w sektorach otwartych na międzynarodową konkurencję i dlatego stanowi pomoc mogącą zakłócić konkurencję.
32.
Komisja stwierdza zatem, iż środek pomocy daje beneficjentom określone korzyści podatkowe obniżając koszty, które muszą oni ponosić w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej.
Zasoby państwowe
33.
Komisja uważa, iż przedmiotowe korzyści są udzielone przez Państwo lub poprzez zasoby państwowe.
Ponieważ Włochy nie zgłosiły sprzeciwu, Komisja potwierdza ocenę wyrażoną w chwili wszczęcia procedury formalnego postępowania, zgodnie z którą korzyść pochodzi od Państwa, gdyż polega na rezygnacji z wpływów podatkowych otrzymywanych przez Skarb Państwa.
Wpływ na konkurencję i wymianę handlową
34.
Wziąwszy pod uwagę skutki środka pomocy, Komisja potwierdza ocenę wyrażoną w chwili wszczęcia procedury postępowania formalnego, według której środek pomocy może zakłócać konkurencję pomiędzy przedsiębiorstwami oraz wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi, gdyż beneficjenci mogą działać na rynkach międzynarodowych i prowadzić działalność handlową i gospodarczą na rynkach charakteryzujących się silną konkurencją.
Według orzecznictwa Trybunału [7], aby środek pomocy zakłócił konkurencję wystarczy, żeby odbiorca pomocy znajdował się na konkurencyjnej pozycji wobec innych przedsiębiorstw działających na rynkach otwartych na konkurencję.
35.
Spółki wnioskujące o przyjęcie do notowania na giełdzie papierów wartościowych dążą do osiągnięcia znaczących celów finansowych, między innymi do a) wzrostu i zróżnicowania źródeł finansowania zakupu aktywów i akcji; b) zwiększenia własnej zdolności finansowej z uwzględnieniem posiadaczy dłużnych papierów wartościowych, dostawców i pozostałych wierzycieli przyjmujących akcje jako gwarancję kredytu; c) otrzymania rynkowej oceny spółki, co ułatwia w każdym momencie operacje fuzji i nabycia.
Udzielając nadzwyczajnej zachęty podatkowej spółkom decydującym się na notowanie na giełdzie, środek pomocy umacnia pozycję konkurencyjną oraz zdolności finansowe tych spółek w stosunku do konkurencji.
Zważywszy że powyższe skutki mogą sprzyjać włoskim beneficjentom działającym na rynkach, na których mają miejsce wymiany wewnątrzwspólnotowe, Komisja uważa, również z tego powodu, iż program wpływa na wymianę handlową i zakłóca konkurencję.
36.
Ponadto Komisja zauważa, iż na dzień 31 grudnia 2004 roku dziesięć spółek zostało przyjętych do notowania na włoskich giełdach papierów wartościowych (wzrost o 100% w stosunku do poprzedniego roku) [8].
Projekt przyznaje spółkom przyjętym do notowania prawo do korzyści podatkowych proporcjonalnych do ich przyszłych zysków.
Spółki przyjęte do notowania na włoskich giełdach należą do różnych sektorów, począwszy od rękodzielniczego, skończywszy na usługach użyteczności publicznej, które są otwarte na międzynarodową konkurencję.
Ani władze Włoch, ani zainteresowane osoby trzecie nie przedstawiły argumentów, według których, ze względu na niektóre szczególne cechy beneficjentów, udzielone korzyści nie mogą wpływać na konkurencję i handel wspólnotowy.
Na podstawie prognoz opartych na zyskach osiągniętych przez beneficjentów w trzech latach poprzedzających ich przyjęcie do notowania Komisja obliczyła, iż każda ze spółek będzie mogła korzystać ze znaczącej redukcji podatków.
Z obliczeń Komisji wynika na przykład, iż redukcja podatków, z jakiej mógłby skorzystać jeden z tych beneficjentów w okresie 2004-2007, wynosiłaby potencjalnie 75 mln euro.
Ponadto w wyniku wyżej opisanej klauzuli ograniczającej zachętę wyszczególnioną w art. 11 dekretu DL 269/2003, korzyść nie mogłaby przekroczyć 11,7 milionów euro w okresie trzech lat.
Argumenty przedstawione przez Włochy w żadnym wypadku nie pozwalają na podsumowanie, iż korzyści udzielone pojedynczym beneficjentom mogą zmieścić się w granicach pomocy de minimis.
37.
Komisja podsumowuje, iż spowodowane programem zniekształcenie konkurencji w różnych sektorach, w obrębie których działają beneficjenci, jest znacząca zważywszy, iż mają oni często przeważającą pozycję w odpowiednich sektorach we Włoszech, co usprawiedliwia negatywną ocenę programu.
Legalność programu w stosunku do obowiązku zgłoszenia
38. Władze Włoch wprowadziły w życie program bez uprzedniego zgłoszenia Komisji, nie przestrzegając zatem obowiązku przewidzianego w art. 88 ust. 3 Traktatu. Środek pomocy posiada charakter pomocy bezprawnej, gdyż jest pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu i został wprowadzony w życie bez uprzedniej akceptacji Komisji.
Zgodność ze wspólnym rynkiem
39. Przedmiotowe działanie stanowi pomoc państwa na podstawie art. 87 ust. 1 Traktatu, dlatego jego zgodność ze wspólnym rynkiem należy ocenić w rozumieniu wyjątków przewidzianych w art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 Traktatu.
40. Władze Włoch nie zakwestionowały wyraźnie oceny Komisji przedstawionej w piśmie z dnia 18 lutego 2004 r. dotyczącym formalnego wszczęcia dochodzenia, zgodnie z którym nie można zastosować w tym przypadku żadnych wyjątków wyszczególnionych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu, na podstawie których pomoc państwa może zostać uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem, a Komisja nie napotkała nowych elementów podważających taki wniosek.
41.
W tym przypadku korzyści albo nie są związane z żadnymi kosztami, albo są związane z kosztami niekwalifikowanymi do pomocy zgodnie z rozporządzeniami zwalniającymi według kategorii lub wytycznymi unijnymi.
42.
Odstępstwa przewidziane w art. 87 ust. 2 Traktatu, dotyczące pomocy o charakterze społecznym związanej z pojedynczymi konsumentami, pomocy przeznaczonej na naprawę szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub przez inne wydarzenia nadzwyczajne oraz pomocy udzielonej gospodarce określonych regionów Republiki Federalnej Niemiec, nie mają w tym przypadku zastosowania.
43. Nie ma zastosowania również odstępstwo wyszczególnione w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu, przewidujące dopuszczalność pomocy przeznaczonej na promocję rozwoju gospodarczego regionów, w których poziom życia jest nadzwyczaj niski lub w których bezrobocie jest skrajnie wysokie, ponieważ środek pomocy stosuje się na całym terytorium Włoch, a nie tylko w regionach wyszczególnionych w art 87 ust. 3 lit. a). Ostatecznie program nie wydaje się przyczyniać w żaden sposób do rozwoju wymienionych regionów.
44. Ponadto program nie może być uważany za projekt ważny dla wspólnego interesu europejskiego, ani nie jest przeznaczony na przeciwdziałanie poważnemu zakłóceniu gospodarki Włoch w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu. Nie dąży on do promowania kultury i zachowania dziedzictwa w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu.
45.
Program należy ocenić w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Artykuł ten stanowi, iż pomoc przeznaczona do wspomagania pewnych działań lub pewnych regionów gospodarczych może być dopuszczona pod warunkiem, iż nie zmieni warunków wymiany handlowej w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem.
Zachęty podatkowe przyznawane przez program nie są powiązane ze szczególnymi inwestycjami, projektami czy tworzeniem miejsc pracy.
Stanowią one obniżenie zobowiązań, które zainteresowane przedsiębiorstwa musiałyby ponieść w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej i dlatego muszą być uważane za pomoc operacyjną, która nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
VI.
WNIOSKI
46.
Komisja stwierdza, iż zachęty podatkowe przyznane na mocy przedmiotowego środka pomocy stanowią pomoc operacyjną, do której nie można zastosować żadnych odstępstw od ogólnego zakazu obowiązującego dla takiej pomocy i że jest ona niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Ponadto Komisja uważa, iż Włochy bezprawnie wprowadziły w życie przedmiotowy środek pomocy.
47.
Stwierdzenie udzielonej bezprawnie i niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy państwa nakazuje odzyskanie pomocy od beneficjentów.
Dzięki odzyskaniu pomocy przywrócony zostanie, na ile będzie to możliwe, stan konkurencyjności jaki miał miejsce przed udzieloną pomocą.
48.
Mimo iż postępowanie zostało zamknięte tuż po zakończeniu pierwszego okresu podatkowego, w którym program był stosowany, a zatem zanim miał być wpłacony należny podatek od większości beneficjentów, Komisja nie może wykluczyć, iż niektóre przedsiębiorstwa skorzystały już z pomocy, jak na przykład z niższych zaliczek na podatek odnoszący się do odpowiednich okresów podatkowych.
49.
Ponadto Komisja zauważa, iż w wyniku wszczęcia procedury formalnego dochodzenia władze Włoch publicznie uprzedziły potencjalnych beneficjentów programu o możliwych konsekwencjach wynikających z kontroli ze strony Komisji i uznania, że przedmiotowy środek stanowi pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Komisja uważa jednak, iż należy odzyskać pomoc ewentualnie już udostępnioną beneficjentom.
50.
W związku z powyższym Komisja musi poprosić Włochy o wnioskowanie w ciągu dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji do potencjalnych beneficjentów programu o zwrot pomocy wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [9].
Jeśli pomoc została już przydzielona w formie obniżenia kwoty należnych podatków za bieżący rok podatkowy, Włochy muszą pobrać cały należny podatek w momencie ostatniej wpłaty za rok 2004.
W każdym razie całkowite odzyskanie musi nastąpić do końca pierwszego okresu podatkowego następującego po dacie notyfikacji niniejszej decyzji.
51.
Komisja musi monitować Włochy, aby dostarczyły niezbędnych informacji tworząc listę beneficjentów i wyszczególniając dokładnie przewidziane środki oraz już przyjęte środki celem natychmiastowego i rzeczywistego odzyskania nielegalnej pomocy państwa.
Komisja powinna również zażądać od Włoch przedstawienia w ciągu dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji wszystkich dokumentów udowadniających wszczęcie postępowania związanego z odzyskaniem nielegalnej pomocy od beneficjentów.
52.
Niniejsza decyzja dotyczy programu w obecnej postaci i należy ją wykonać niezwłocznie również w kwestii odzyskania pomocy udzielonej w ramach programu.
Nie uchybia ona jednak możliwości, iż całość lub część pomocy przyznanej w indywidualnych przypadkach, zostanie uznana za zgodną, w szczególności w rozumieniu art. 5 lit. b) rozporządzenia zwalniającego według kategorii w zakresie pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Program pomocy państwa udzielanej w formie zachęt podatkowych na rzecz spółek dopuszczonych do notowania na europejskich giełdach, przewidzianej w art. 1 ust. 1 lit. d) oraz art.11 dekretu z mocą ustawy nr 269 z dnia 30 września 2003 roku, który Włochy wprowadziły w życie, jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Włochy znoszą pomoc wyszczególnioną w art. 1 ze skutkiem od roku podatkowego, w którym przypada data notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Włochy podejmują wszelkie niezbędne czynności w zakresie odzyskania od beneficjentów wyszczególnionej w art. 1 pomocy, udzielonej im nielegalnie.
2.
Odzyskanie następuje bezzwłocznie i zgodnie z procedurami prawa krajowego pod warunkiem, że zezwalają one na bezzwłoczne i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
3.
Odzyskanie zostaje przeprowadzone jak najszybciej.
W szczególności jeśli pomoc została już przydzielona w formie obniżenia kwoty należnych podatków w trakcie bieżącego roku podatkowego, Włochy muszą odzyskać cały należny podatek w momencie ostatniej wpłaty przewidzianej za 2004 rok.
We wszystkich pozostałych przypadkach Włochy odzyskują należny podatek najpóźniej do końca okresu podatkowego, w którym przypada data notyfikacji niniejszej decyzji.
4.
Pomoc do odzyskania zawiera odsetki naliczane od daty udzielenia beneficjentom pomocy aż do daty faktycznego odzyskania.
5.
Odsetki są naliczane zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia (WE) nr 794/2004.
6.
W ciągu 2 miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Włochy nakazują wszystkim beneficjentom pomocy wyszczególnionej w art. 1 zwrot nielegalnej pomocy wraz z odsetkami.
Artykuł 4
W ciągu 2 miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Włochy informują Komisję o działaniach podjętych w celu dostosowania się do niej.
Informacje te przesyłane są w formie kwestionariusza stanowiącego załącznik nr 1 do niniejszej decyzji.
Włochy przedstawiają w tym samym terminie wszelkie dokumenty potwierdzające wszczęcie postępowania dotyczącego odzyskania od beneficjentów nielegalnej pomocy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 września 2005 r.
w sprawie pomocy państwa nr C 5/2004 (ex N 609/2003), którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz Kronoply
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3497)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/262/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przytoczonymi artykułami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 22 grudnia 2003 r. (A/39031) Niemcy zgłosiły zamiar przyznania w ramach Wielosektorowych zasad ramowych dotyczących pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych [2] (zwanych dalej "Wielosektorowymi zasadami ramowymi z 1998 r.") dotacji inwestycyjnej na rzecz Kronoply GmbH, Heiligengrabe (Brandenburgia), (zwanej dalej "spółką Kronoply").
Zgłoszoną pomoc zarejestrowano pod numerem N 609/03.
(2) Pismem z dnia 18 lutego 2004 r. (SG/D/200649) Komisja poinformowała Niemcy o podjęciu decyzji w sprawie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu WE.
(3) Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie przedmiotowej pomocy.
(4) Niemcy przedstawiły uwagi w piśmie z dnia 19 marca 2004 r. (A/32003).
(5) W piśmie z dnia 24 maja 2004 r. (A/33878) spółka Luther Menold Rechtsanwaltsgesellschaft mbH przedstawiła uwagi w imieniu spółki Kronoply, które przekazano Niemcom dnia 19 listopada 2004 r.
(D/58277).
2.
OPIS POMOCY
2.1.
Pierwsze zgłoszenie N 813/2000
(6) Niniejsza decyzja powiązana jest ze środkiem pomocy N 813/2000, którego przyznanie na rzecz spółki Kronoply zostało zatwierdzone przez Komisję.
(7) 3 lipca 2001 r. (SG/D/289524) Komisja zgodnie z Wielosektorowymi zasadami ramowymi z 1998 r. zatwierdziła na rzecz spółki Kronoply intensywność pomocy brutto w wysokości 31,5 % na budowę zakładu produkcyjnego dla płyt "Oriented Strand Boards" [4] (zwanych dalej "płytami OSB") w Heiligengrabe, Brandenburgia, obszarze objętym pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE.
Intensywność pomocy ustalono 3,5 % poniżej maksymalnej dopuszczalnej intensywności pomocy z uwagi na fakt, że właściwy rynek uznano za kurczący się.
(8) Komisja dokonała oszacowania trzech czynników korygujących, stosowanych do wyliczenia maksymalnej dopuszczalnej intensywności pomocy zgodnie z Wielosektorowymi zasadami ramowymi z 1998 r.
Na podstawie tych czynników maksymalną dopuszczalną intensywność pomocy określono na poziomie 31,5 % (czynnik konkurencji – 0,75, czynnik kapitału i pracy – 0,8 oraz czynnik wpływu na region – 1,5).
Pomoc wyniosła tym samym 35,4 mln EUR [5].
(9) Podczas określania czynnika konkurencji pomiędzy Komisją a Niemcami doszło do rozbieżności zdań.
Strony zgodziły się jednak na definicję właściwego rynku, która objęła płyty OSB oraz produkty ze sklejki.
Początkowo Niemcy przedłożyły opracowania, z których wynikało, że rynek nie wykazywał tendencji do kurczenia się.
Komisja podważyła je, gdyż zakładały one niezwykle wysoki wzrost popytu w roku 2000 w stosunku do lat poprzednich.
Po wielokrotnej wymianie informacji Niemcy obniżyły intensywność zgłoszonej pomocy z 35 do 31,5 %:
Pismem z dnia 22 grudnia 2000 r. (A/40955) Niemcy zgłosiły zamiar przyznania spółce Kronoply pomocy w ramach Wielosektorowych zasad ramowych z 1998 r.
Dnia 3 stycznia 2001 r. (D/56400) Komisja wystąpiła o dalsze informacje.
Dnia 11 stycznia 2001 r. odbyło się spotkanie, w którym udział wzięli przedstawiciele rządu federalnego, kraju związkowego Brandenburgia, rozpatrywanego przedsiębiorstwa oraz Komisji. W pismach z dnia 9 lutego 2001 r.
( A/31359) i z dnia 20 lutego 2001 r. (A/31463) rząd federalny przedłożył wymagane informacje.
Pismem z dnia 9 kwietnia 2001 r. (D/51511) Komisja skierowała do Niemiec kolejne pytania, na które otrzymała odpowiedź w piśmie z dnia 21 maja 2001 r.
Pismem z dnia 19 czerwca 2001 r. (A/34812) Niemcy poinformowały o obniżeniu intensywności pomocy z 35 do 31,5 %.
Pismem z dnia 5 lipca 2001 r. (SG/D/289525) Komisja poinformowała Niemcy o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec tej pomocy.
(10) W piśmie z dnia 3 stycznia 2002 r. (A/30013) Niemcy wystąpiły z wnioskiem o zmianę decyzji Komisji.
Niemcy przedłożyły dowody wskazujące, iż prognozowany wzrost popytu w 2000 roku rzeczywiście nastąpił, a w związku z tym rynek nie kurczył się.
W piśmie z dnia 5 lutego 2002 r. (D/50463) Komisja odmówiła zmiany swojej wcześniejszej decyzji uzasadniając odmowę tym, że pomoc została oceniona w oparciu o prawidłowe wyliczenie wszystkich odnośnych czynników.
Komisja nie mogła zmienić swojej decyzji w szczególności z następujących powodów: ocena czynnika konkurencji opierała się na porównaniu ewolucji zaobserwowanej konsumpcji przedmiotowego produktu oraz stopy wzrostu sektora produkcji łącznie w latach 1994-1999 oraz na prognozie, która w chwili przyjęcia decyzji była prawidłowa.
2.2.
Drugie zgłoszenie N 609/2003
(11) Kolejną próbę osiągnięcia odrzuconej wcześniej intensywności pomocy na poziomie 35 % podjęto w drugim zgłoszeniu, przyznając dalszą pomoc w wysokości 3,5 % (równą 3939947 EUR).
(12) Niemcy dowodziły, że definicja rynku przedstawiona w pierwszym zgłoszeniu N 813/2000 była błędna z merytorycznego punktu widzenia i powoływały się na art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [6] (zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 659/1999"), zgodnie z którym decyzja może zostać wycofana pod następującym warunkiem: Komisja może cofnąć decyzję […], gdy decyzja została podjęta na podstawie nieprawidłowych informacji udzielonych w toku procedury, które były czynnikiem decydującym dla tej decyzji. … ”
(13) W pierwotnym zgłoszeniu właściwy rynek zdefiniowany był jako rynek płyt OSB i produktów wykonanych ze sklejki. Na podstawie nowo przedłożonych opracowań Niemcy uznały jednak, że słuszniej będzie zdefiniować właściwy rynek jako rynek płyt OSB i jedynie wybranych produktów wykonanych ze sklejki.
Zgodnie z przytoczoną nową definicją rynku, w rozpatrywanym okresie nie ulegałby on kurczeniu w rozumieniu pkt 3.4 Wielosektorowych zasad ramowych z 1998 r., należałoby zatem zatwierdzić intensywność pomocy w pełnej wysokości 35 %.
2.3.
Decyzja w sprawie wszczęcia postępowania
(14) Komisja nie wyraziła zgody na wniosek Niemiec, aby ograniczyć właściwy rynek na podstawie innej definicji produktów substytucyjnych do rynku płyt OSB i wybranych produktów wykonanych ze sklejki.
(15) Komisja nie uznała za konieczne przeprowadzenia ponownej oceny rynku z uwagi na brak dwóch istotnych elementów, co wywołało poważne wątpliwości dotyczące zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem:
Brak efektu zachęty : Komisja wyraziła poważne wątpliwości co do zachęcającego charakteru zgłoszonej pomocy, ponieważ inwestycje zostały już zrealizowane.
Jeśli natomiast pomoc nie wywołuje efektu zachęty, nie mają zastosowania odstępstwa określone w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE dotyczące pomocy regionalnej.
Brak konieczności pomocy : Komisja wyraziła poważne wątpliwości co do tego, czy pomoc dla już zrealizowanych inwestycji można uznać za niezbędną dla sprzyjania rozwojowi gospodarczemu określonych gałęzi lub dziedzin gospodarki w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE.
Intensywność pomocy w wysokości 31,5 % stanowiła w rozpatrywanym przypadku wystarczającą zachętę dla realizacji inwestycji.
3.
UWAGI NIEMIEC
(16) Niemcy nadal nalegały na ponowną ocenę rynku przez Komisję zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 659/1999:
Pomoc przyznanoby w ramach Wspólnego planu ramowego rządu federalnego i krajów związkowych "Poprawa regionalnej struktury gospodarczej" zatwierdzonego przez Komisję jako program pomocy regionalnej.
Komisja zobowiązana jest więc jedynie sprawdzić, czy zgłoszony środek pomocy odpowiada postanowieniom zatwierdzonego programu pomocy i jest zgodny z Wielosektorowymi zasadami ramowymi z 1998 r.
Ponieważ pomoc, o której mowa w nowym zgłoszeniu, spełnia te wymogi, środek pomocy wyraźnie stanowi pomoc inwestycyjną, a nie pomoc operacyjną.
Sąd Pierwszej Instancji w orzeczeniu z dnia 5 listopada 2003 r. w sprawie T-130/02 (Kronoply przeciwko Komisji) [7] potwierdził, że możliwe jest dokonanie zgłoszenia dodatkowej pomocy lub zmiany już zatwierdzonej pomocy.
Tym samym Komisja nie mogłaby uznać pomocy zgłoszonej w drugiej kolejności za pomoc operacyjną, uzasadniając to faktem zakończenia realizacji projektu.
W przeciwnym bowiem razie bezzasadna byłaby – potwierdzona przez Trybunał – możliwość zgłaszania dodatkowych środków pomocy.
4.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(17) Spółka Kronoply pozostawała na stanowisku, zgodnie z którym możliwych jest kilka zgłoszeń dla tego samego przedsięwzięcia inwestycyjnego, podpierając się orzeczeniami wydanymi w różnych sprawach:
Sąd Pierwszej Instancji w orzeczeniu w sprawie Kronoply przeciwko Komisji [8] potwierdził możliwość przyznania kolejnej pomocy lub zmiany już zatwierdzonej pomocy: "Ponadto władzom krajowym nie można w żadnym wypadku odmówić zgłoszenia środka mającego na celu przyznanie przedsiębiorstwu dalszej pomocy lub zmianę pomocy, która została mu już przyznana."
Stanowisko takie znalazło się także w orzeczeniu Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie T-212/00 (Nuove Industrie Molisane Srl przeciwko Komisji) [9]: "[…] decyzja [Komisji] nie pozbawia władz włoskich możliwości zgłoszenia środka, na mocy którego stronie skarżącej ma zostać przyznana dalsza pomoc lub ma nastąpić zmiana przyznanej już pomocy."
(18) Spółka Kronoply podkreśliła także, że Komisja winna poddać nowe zgłoszenie ocenie merytorycznej, podając po temu zasadniczo dwa powody:
Komisja nie może opierać się na wcześniejszej ocenie rynku, gdyż u jej podstaw leżała błędna z merytorycznego punktu widzenia definicja rynku.
Spółka Kronoply nie miała możliwości poddać pierwotnej decyzji Komisji pod ocenę sądu, ponieważ jej interesy nie były naruszone [10].
(19) Spółka Kronoply odrzuciła zarzut braku efektu zachęty przytaczając na poparcie swojego stanowiska następujące argumenty:
W punkcie 4.2 Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej [11] (zwanych dalej "Wytycznymi w sprawie pomocy regionalnej") określono sposób na sprawdzenie istnienia zachęty.
Brzmi on następująco: "Dodatkowo systemy pomocy muszą wymagać spełnienia warunku, zgodnie z którym wniosek o przyznanie pomocy musi zostać złożony przed rozpoczęciem prac nad danym projektem. "
Spółka Kronoply spełniła ten warunek, przedkładając władzom krajowym wniosek o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem przedsięwzięcia.
Zatem pomoc obejmowała żądaną zachętę i spełniała kryterium konieczności sprzyjania rozwojowi gospodarczemu regionów w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE.
Spółka Kronoply od początku wnioskowała o intensywność pomocy w wysokości 35 %.
Ograniczenie intensywności wnioskowanej pomocy nie oznaczało, że dalsza pomoc nie była potrzebna.
Z uwagi na fakt, że formalne postępowanie może trwać nawet 18 miesięcy, rozwiązaniem korzystniejszym dla beneficjenta było natychmiastowe przyjęcie części pomocy, której słuszność nie była podważana przez Komisję.
5.
OCENA POMOCY
(20) Po rozpatrzeniu uwag przedstawionych przez Niemcy i spółkę Kronoply Komisja pozostaje przy swoim stanowisku wyrażonym w decyzji o wszczęciu postępowania stwierdzającym, że nie jest konieczna ponowna ocena rynku zgodnie z Wielosektorowymi zasadami ramowymi z 1998 r. ze względu na niespełnienie dwóch zasadniczych warunków dla tej pomocy: efektu zachęty i konieczności pomocy.
5.1.
Brak dalszych kosztów inwestycyjnych kwalifikujących się do objęcia pomocą w rozumieniu Wytycznych w sprawie pomocy regionalnej
(21) Komisja uważa, że niniejsze zgłoszenie N 609/03 (z dnia 22 grudnia 2003 r.) należy oceniać jako odrębne, drugie zgłoszenie pomocy dla spółki Kronoply, która jednakże nie prowadzi do dalszych inwestycji ani nowych miejsc pracy.
Nie występują zatem dodatkowe koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą w rozumieniu Wytycznych w sprawie pomocy regionalnej, które mogłyby uzasadniać przyznanie dodatkowej pomocy.
(22) Decyzją SG (2001) D/289524 z dnia 3 lipca 2001 r. Komisja zatwierdziła pomoc inwestycyjną na rzecz spółki Kronoply w wysokości 35,4 mln EUR.
Decyzja ta opierała się na informacjach dostarczonych wówczas przez Niemcy.
Komisja postanowiła nie zgłaszać zastrzeżeń i zatwierdziła pomoc w postaci zaproponowanej ostatecznie przez Niemcy.
Decyzja została zaakceptowana przez Niemcy i spółkę Kronoply.
Władze Niemiec przyznały następnie pomoc, a spółka Kronoply w dniu 31 stycznia 2003 r. zakończyła przedsięwzięcie inwestycyjne.
(23) Dopiero po upływie osiemnastu miesięcy od ostatecznej decyzji Komisji – i po prawie roku od zakończenia przedsięwzięcia inwestycyjnego – Niemcy w zgłoszeniu z dnia 22 grudnia 2003 r. przedstawiły nową definicję rynku i oświadczyły, że na podstawie nowych opracowań słuszniej byłoby zdefiniować właściwy rynek jako rynek płyt OSB i jedynie wybranych produktów wykonanych ze sklejki.
Jak stwierdzono już w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, Komisja – w tych okolicznościach – nie będzie ponownie rozpatrywać swojej wcześniejszej decyzji.
Komisja jest zdania, że przedłożenie przez Niemcy innej definicji rynku nie może być objęte art. 9 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
(24) Zgodnie z orzeczeniem Sądu Pierwszej Instancji w sprawie Kronoply przeciwko Komisji Komisja uważa, że Państwo Członkowskie może zgłosić dalszą pomoc, bądź zmienić już zatwierdzony projekt czy nawet różne transze pomocy państwa dla danego projektu, a Komisja może je zatwierdzić, jeśli dla każdej transzy można wykazać efekt zachęty i konieczność pomocy.
Niemcy jednak – poza już zakończonym przedsięwzięciem – nie zgłosiły żadnych dalszych projektów inwestycyjnych spółki Kronoply.
Przedsięwzięcie zgłoszone do finansowania zostało ponadto zakończone mniej więcej rok przed zgłoszeniem nowego programu pomocy.
Komisja uznała więc, że drugie zgłoszenie miało po prostu na celu osiągnięcie – uprzednio odrzuconej – wyższej intensywności pomocy w wysokości 35 %, nie wykazując dodatkowych kosztów kwalifikujących się do przyznania pomocy, z tytułu których można byłoby zatwierdzić pomoc w wysokości 3936947 EUR oraz nie wykazując efektu zachęty i konieczności pomocy.
(25) Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wyrażonym w wyroku z dnia 5 października 2000 r. w sprawie C-288/96 (Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji) [12], Komisja musi uznać taką pomoc za pomoc operacyjną, gdyż przyznaje się ją, nie wymagając od beneficjenta zobowiązania dotyczącego jej wykorzystania, i przeznacza na poprawę sytuacji finansowej jego przedsiębiorstw.
5.2.
Efekt zachęty
(26) Komisja uważa wprawdzie, że powyższe uwagi w wystarczającym stopniu wykazały, iż przyznanie dalszej pomocy nie doprowadzi do nowej inwestycji oraz nie zaoferuje jakiejkolwiek zachęty, odpowiadając na uwagi Niemiec i spółki Kronoply pragnie jednak dokładniej wyjaśnić pojęcie efektu zachęty.
5.2.1.
Proces inwestycyjny
(27) Inwestycje w przedsiębiorstwo należy traktować jako proces dynamiczny.
Istotne jest rozróżnienie etapu wstępnego (ex ante) i etapu końcowego (ex post):
Na wstępie przedsiębiorstwa podejmują decyzję ex ante o realizacji inwestycji, opierając swoje wyliczenia na oczekiwanych przychodach i kosztach danego projektu.
Jeśli oczekiwany przychód przekracza wymaganą stopę zwrotu, wówczas podejmują się realizacji projektu.
Pomoc regionalna ma stworzyć zachętę, aby przedsiębiorstwa zmieniły swoje postępowanie i inwestowały w regionach, w których – w innym wypadku – nie dokonywałyby inwestycji.
Z chwilą zrealizowania inwestycji trudno jest ją anulować ex post, gdyż znaczna część inwestycji dotyczy obiektów, które niełatwo byłoby przenieść w inne miejsce.
Dokonując sprzedaży takich obiektów, zbywający straciłby część zainwestowanego kapitału.
5.2.2.
Ocena ex ante efektu zachęty na podstawie Wytycznych w sprawie pomocy regionalnej
(28) Punkt 4.2. Wytycznych w sprawie pomocy regionalnej przewiduje następujący sposób sprawdzenia, czy pomoc ma charakter zachęty: wniosek o przyznanie pomocy musi zostać złożony przed rozpoczęciem prac nad danym projektem.
Jeśli warunek ten jest spełniony, Komisja zakłada istnienie efektu zachęty.
(29) W przedstawionych uwagach Niemcy i spółka Kronoply utrzymywali, że warunki określone w pkt 4.2. Wytycznych w sprawie pomocy regionalne zostały spełnione, ponieważ wniosek o przyznanie pomocy został złożony przez spółkę Kronoply przed rozpoczęciem realizacji projektu.
(30) Zadaniem testu, o którym mowa w pkt 4.2., jest więc sprawdzenie istnienia efektu zachęty bez nadmiernego opóźniania inwestycji.
Obszerna analiza wszystkich ekonomicznych aspektów decyzji inwestycyjnej beneficjenta mogłaby się okazać niezwykle trudna lub czasochłonna, utrudniając tym samym inwestycję i rozwój gospodarczy regionu.
(31) Przy ocenie efektu zachęty dodatkowej pomocy w wysokości 3,5 % decydujące jest, czy różnica pomiędzy 31,5 % a 35 % zmieniła efekt zachęty i miała wpływ na decyzję o inwestycji podjętą przez spółkę Kronoply:
Przed inwestycją spółka Kronoply nie mogła wiedzieć, jak wysoką pomoc ostatecznie otrzyma, ponieważ ocena czynników korygujących zgodnie z Wielosektorowymi zasadami ramowymi z 1998 r. leży w gestii Komisji.
Spółka Kronoply nie była więc pewna, jaką intensywność pomocy otrzyma – 31,5 % czy 35 %, przyjęła zatem, że oczekiwana intensywność, w zależności od prawdopodobieństwa obu możliwych wyników, znajdzie się pomiędzy dwiema wspomnianymi wartościami.
Swoją decyzje inwestycyjną spółka Kronoply oparła na oczekiwanej kwocie pomocy.
Komisja przyjmuje do wiadomości, że spółka Kronoply zdecydowała się na inwestycję mimo, że dokładna wysokość pomocy lub intensywności pomocy nie była określona.
Ponadto zakończyła ona inwestycję po zatwierdzeniu intensywności pomocy w wysokości 31,5 %.
Spółka Kronoply w oczywisty sposób była zatem gotowa przyjąć na siebie ryzyko przyznania pomocy o intensywności na poziomie jedynie 31,5 %.
Fakt, że spółka Kronoply spełniła warunek, o którym mowa w pkt. 4.2. Wytycznych w sprawie pomocy regionalnej, niekoniecznie oznacza więc, że oczekiwanie przyznania wspomnianych dodatkowych 3,5 % niosło ze sobą efekt zachęty.
5.2.3.
Ocena ex post efektu zachęty na podstawie faktów
(32) Zamiast nadal zajmować się decyzją ex ante podjętą przez spółkę Kronoply, zdaniem Komisji właściwsze jest oparcie się na faktach.
Oczywistym jest, że spółka Kronoply zdecydowała się na inwestycję i dalej prowadziła swoje działania po przyznaniu przedsiębiorstwu intensywności pomocy na poziomie jedynie 31,5 %.
Przedsięwzięcie inwestycyjne zrealizowano zgodnie z pierwotnym planem.
Spółka Kronoply nie dostosowała również przedsięwzięcia inwestycyjnego do mniejszej intensywności pomocy.
(33) Spółka Kronoply nie zmieni swojego postępowania, niezależnie od tego, czy przedsiębiorstwo otrzyma dalszą pomoc, czy też nie. Nic nie wskazuje, by dalsza pomoc miała skłonić spółkę Kronoply do zwiększenia produkcji bądź rozbudowy zakładów produkcyjnych.
Jako że inwestycja została już zakończona, nie istnieje także powód do obaw o wstrzymanie produkcji przez spółkę Kronoply w wypadku nieotrzymania przez nią dalszej pomocy.
(34) Komisja doszła zatem do wniosku, że przyznanie pomocy w wysokości kolejnych 3,5 % nie spowodowałoby efektu zachęty.
(35) Jak stwierdzono już w decyzji o wszczęciu postępowania, pomoc musi wywoływać efekt zachęty, jeśli ma przyczynić się do ułatwiania rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE.
Jeśli inwestycja, jak ma to miejsce w przedmiotowym przypadku, została już zrealizowana, pomoc nie wywołuje takiej zachęty i nie prowadzi do nowych inwestycji bądź tworzenia miejsc pracy.
Komisja nie może więc usprawiedliwić pomocy zwiększeniem nowej inwestycji lub stworzeniem miejsc pracy w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE.
Komisja ponownie uznaje, że dodatkowa pomoc w wysokości 3936947 EUR jest pomocą operacyjną.
5.3.
Konieczność pomocy
(36) W odniesieniu do stanowiska zawartego w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja uważa, że zasada konieczności wynika bezpośrednio z koncepcji kontroli pomocy państwa.
Komisja może uznać pomoc za zgodną z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE jedynie wówczas, gdy może stwierdzić, że pomoc przyczynia się do realizacji jednego z określonych w nim celów, a celów tych przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc nie mogłoby osiągnąć w normalnych warunkach rynkowych za pomocą samodzielnie podejmowanych działań.
Odpowiada to praktyce przyjętej przez Komisję, która została potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zwłaszcza w jego wyroku z dnia 17 września 1980 r. w sprawie 730/79 (Philip Morris przeciwko Komisji) [13].
(37) Jak wyjaśniono w pkt 26 do 35, planowana pomoc nie stanowi zachęty dla nowej inwestycji ani tworzenia miejsc pracy.
Nie wymaga ona od beneficjenta ani zaoferowania niczego w zamian, ani wkładu w cel stanowiący przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania.
Wynika stąd, że mamy do czynienia z pomocą operacyjną na pokrycie bieżących kosztów, które w normalnym wypadku spółka Kronoply musiałaby ponosić samodzielnie.
(38) Punkt 4.15 Wytycznych w sprawie pomocy regionalnej stanowi, że pomoc operacyjna jest w normalnym przypadku zabroniona.
Pomoc tego rodzaju może zostać przyznana wyjątkowo pod warunkiem, że (i) jest to uzasadnione ze względu na jej wkład w rozwój regionalny i jej charakter oraz (ii) zakres tej pomocy jest proporcjonalny do trudności, które ma złagodzić.
Niemcy nie przedłożyły informacji na temat ewentualnych trudności, ani też nie wykazały, w jaki sposób dalsza pomoc ma się przyczynić do rozwoju regionalnego.
(39) Z faktów wynika, że dalsza pomoc nie jest konieczna, ponieważ spółka Kronoply zdecydowała się kontynuować działalność również po zatwierdzeniu intensywności pomocy na niższym poziomie 31,5 %.
Oznacza to, że działalność gospodarcza prowadzona przez spółkę Kronoply jest rentowna albo też że przedsiębiorstwo nie jest, w żadnym wypadku, uzależnione od otrzymywania dalszej pomocy.
Jakakolwiek dalsza pomoc na tym etapie stanowiłaby dla spółki Kronoply nieoczekiwany zysk.
(40) Komisja uznaje zatem, że w rozpatrywanym przypadku pomoc nie jest zgodna z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE także dlatego, że nie jest konieczna dla rozwoju regionalnego.
(41) Przeanalizowano także, czy w odniesieniu do pomocy mają zastosowanie odstępstwa, o których mowa w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE:
Odstępstwa określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE w stosunku do pomocy o charakterze socjalnym przyznawanej indywidualnym konsumentom w celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub skompensowania skutków spowodowanych podziałem Niemiec nie mają w tym przypadku zastosowania.
Pomoc nie można również uznać, na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE, za pomoc przeznaczoną na wspieranie realizacji projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec. Nie jest ona także przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE.
Artykuł 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE przewiduje zatwierdzanie pomocy przeznaczonej na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. Ponieważ pomoc nie wykazuje efektu zachęty oraz konieczności jej przyznania, została uznana za niezgodną z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE. Z tych samych powodów nie można jej uznać za zgodną z art. 87 ust. 3 lit c) Traktatu WE.
6.
WNIOSKI
(42) Komisja uznaje zgłoszoną pomoc za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Ponieważ pomoc nie powoduje efektu zachęty, ani nie jest konieczna nie stosuje się odstępstw, o których mowa w art. 87 ust. 2 lub 3 Traktatu WE. Pomoc stanowi zatem pomoc operacyjną niezgodną z zasadami pomocy państwa i nie może zostać przyznana.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa w wysokości 3936947 EUR, którą Niemcy zgodnie ze zgłoszeniem N609/2003 zamierzają przyznać na rzecz Kronoply GmbH, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Z tego powodu nie wolno przyznać pomocy.
Artykuł 2
Niemcy poinformują Komisję, w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu jej wypełnienia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/648/WE dotyczącą środków ochronnych w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 893)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/263/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rzekomy pomór drobiu jest wysoce zakaźną chorobą wirusową drobiu oraz ptaków i z tego względu istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Decyzja Komisji 2005/648/WE z dnia 8 września 2005 r. w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii [3] została przyjęta w następstwie wystąpienia rzekomego pomoru drobiu w regionie administracyjnym Vratsa.
Decyzja ta wstrzymuje przywóz żywego drobiu, ptactwa bezgrzebieniowego, hodowlanego i dzikiego ptactwa łownego, jaj wylęgowych, świeżego mięsa, wyrobów mięsnych i produktów mięsnych otrzymanych z tych gatunków.
(3) Dnia 23 stycznia 2006 r. Bułgaria potwierdziła wystąpienie rzekomego pomoru drobiu w okręgu administracyjnym Blagoevgrad w Bułgarii.
(4) Biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w Bułgarii w związku z rzekomym pomorem drobiu oraz fakt, że kraj ten zastosował niektóre środki zwalczania choroby i przesłał Komisji dalsze informacje dotyczące sytuacji choroby. W oparciu o te informacje można sądzić, że sytuacja w Bułgarii, z wyjątkiem regionów Vratsa i Blagoevgrad, pozostaje zadowalająca.
Należy zatem ograniczyć wstrzymanie przywozu do tych regionów oraz przedłużyć okres stosowania decyzji 2005/648/WE.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić Załącznik do decyzji 2005/648/WE.
(6) Aby umożliwić przywóz produktów mięsnych poddawanych obróbce cieplnej wystarczającej do unieszkodliwienia możliwego wirusa w mięsie, konieczne jest określenie wymaganej obróbki mięsa drobiowego w świadectwach zdrowia sporządzonych zgodnie z załącznikami III i IV do decyzji Komisji 2005/432/WE [4].
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/648/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 datę " 23 sierpnia 2006 r." zastępuje się datą " 23 stycznia 2007 r.";
2) w art. 3 dodaje się ustępy w następującym brzmieniu:
"4.
Specjalna obróbka stosowana zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu jest określona w pkt 9.1 kolumna B świadectwa weterynaryjnego sporządzonego według wzoru zawartego w załączniku III do decyzji 2005/432/WE; do tego świadectwa dodaje się następujący wpis:
"Produkty mięsne poddane obróbce zgodnie z decyzją Komisji 2005/648/WE".
5.
Specjalną obróbkę stosowaną zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu poświadcza się przez dodanie następującego wpisu do świadectwa weterynaryjnego sporządzonego według wzoru zawartego w załączniku IV do decyzji 2005/432/WE:
"Produkty mięsne poddane obróbce zgodnie z decyzją Komisji 2005/648/WE"";
3) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o tych środkach.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2006 r.
w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 892)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/264/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rzekomy pomór drobiu jest wysoce zakaźną chorobą wirusową drobiu oraz ptaków i z tego względu istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu żywym drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Rumunia powiadomiła Komisję o przypadkach wybuchu rzekomego pomoru drobiu na swoim terytorium.
(3) Ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty należy podjąć właściwe środki w odniesieniu do przywozu żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z Rumunii.
(4) Rumunia podała dodatkowe informacje na temat sytuacji związanej z chorobą oraz wystąpiła z wnioskiem o regionalizację w celu zawieszenia przywozu do Wspólnoty wyłącznie z regionów dotkniętych chorobą, ponieważ sytuacja w pozostałych częściach kraju wydaje się zadowalająca.
Biorąc pod uwagę dostępne obecnie informacje, możliwe jest ograniczenie środków ochronnych do określonych regionów.
(5) Informacje przedstawione Komisji wykazują, że podejrzenie choroby po raz pierwszy wystąpiło w Rumunii dnia 22 listopada 2005 r.
(6) Biorąc pod uwagę okres inkubacji choroby, należy zawiesić przywóz do Wspólnoty z regionów Rumunii dotkniętych chorobą świeżego mięsa drobiowego, mięsa ptaków bezgrzebieniowych oraz hodowlanych i dzikich ptaków łownych, przetworów mięsnych oraz wyrobów mięsnych składających się z mięsa tych gatunków lub zawierających takie mięso, otrzymanych z ptaków poddanych ubojowi po dniu 1 października 2005 r.
(7) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz wyrobów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [3] ustanawia wykaz państw trzecich lub ich części, które mogą otrzymać zezwolenie na przywóz do Wspólnoty wyrobów mięsnych, i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu danych czynników chorobotwórczych.
(8) W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem wyrobów objętych dyrektywą 2005/432/WE, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne utrzymanie zezwolenia na przywóz do Wspólnoty wyrobów drobiowych pochodzących z regionów Rumunii dotknętych chorobą i poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(9) W celu umożliwienia przywozu wyrobów mięsnych poddanych obróbce cieplnej wystarczającej do unieszkodliwienia ewentualnego wirusa obecnego w mięsie, konieczne jest określenie wymaganej obróbki mięsa drobiowego w świadectwie zdrowia sporządzonym zgodnie z załącznikami III i IV do decyzji 2005/432/WE.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie zawieszają przywóz z okręgów w Rumunii wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
Artykuł 2
Państwa członkowskie zawieszają przywóz następujących produktów z okręgów Rumunii wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji:
a) świeże mięso drobiowe, mięso ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych; oraz
b) przetwory i wyroby mięsne składające się z mięsa gatunków określonych w lit. a) lub zawierające takie mięso.
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 lit. a) i b) państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów objętych tym artykułem, uzyskanych z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych pochodzących z okręgów w Rumunii wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, które zostały poddane ubojowi lub zabite przed dniem 1 października 2005 r.
2.
Świadectwa weterynaryjne towarzyszące przesyłkom produktów określonych w ust. 1 zawierają następujący tekst:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso z dzikich ptaków łownych/świeże mięso z hodowlanych ptaków łownych/wyroby mięsne składające się z mięsa drobiowego, mięsa z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych lub zawierające takie mięso/przetwory mięsne składające się z mięsa drobiowego, mięsa z ptaków bezgrzebieniowych, mięsa z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych lub zawierające takie mięso [4] zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 2006/264/WE.
3.
W drodze odstępstwa od art. 2 lit. b) niniejszej decyzji państwa członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów mięsnych składających się z mięsa drobiowego, mięsa z ptaków bezgrzebieniowych, mięsa z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych lub zawierających takie mięso, jeżeli mięso tych gatunków poddano jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt B, C lub D w części 4 załącznika II do decyzji 2005/432/WE.
4.
Szczególna obróbka zastosowana zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu określona jest w pkt 9.1 kolumna B w świadectwie weterynaryjnym sporządzonym zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku III do decyzji 2005/432/WE; do świadectwa dodaje się następujący tekst:
"Wyroby mięsne poddane obróbce zgodnie z decyzją Komisji 2006/264/WE".
5.
Szczególna obróbka zastosowana zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu jest poświadczona poprzez dodanie następującego tekstu do świadectwa weterynaryjnego sporządzonego zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku IV do decyzji 2005/432/WE:
"Wyroby mięsne poddane obróbce zgodnie z decyzją Komisji 2006/264/WE".
Artykuł 4
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o tych środkach.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 marca 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Szwajcarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1107)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/265/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1, 3 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1, 5 i 6,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [3], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w krótkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel drobiem i produktami drobiowymi.
(2) Szwajcaria poinformowała Komisję o izolacji szczepu wirusa ptasiej grypy H5 pobranego z chorego osobnika wśród dzikich gatunków.
W oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N) i wskaźnika zjadliwości, obraz kliniczny pozwala na podejrzenie wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków.
(3) Zważywszy na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty, właściwe jest natychmiastowe wstrzymanie przywozu ze Szwajcarii żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
(4) Ponadto należy wstrzymać przywóz do Wspólnoty ze Szwajcarii świeżego mięsa z dzikich ptaków łownych oraz przywóz mięsa mielonego, wyrobów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie i produktów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków.
(5) Należy utrzymać zezwolenie na niektóre produkty otrzymane z drobiu poddanego ubojowi przed dniem 1 lutego 2006 r., biorąc pod uwagę okres inkubacji choroby.
(6) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz wyrobów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [4] określa wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie państw członkowskich na przywóz produktów mięsnych i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu danych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych produktów, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne utrzymanie zezwolenia na przywóz produktów mięsnych otrzymanych z dzikich ptaków łownych pochodzących ze Szwajcarii i poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(7) Należy uwzględnić Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi (zwaną dalej "Umową") [5].
(8) W następstwie notyfikacji dotyczącej izolacji szczepu wirusa grypy ptaków H5 pobranego z chorego osobnika wśród dzikich gatunków, odbyły się konsultacje pomiędzy właściwymi służbami Komisji a władzami Szwajcarii zgodnie z art. 20 ust. 1 załącznika 11 do Umowy.
W celu znalezienia właściwych rozwiązań zgodnie z tym przepisem Szwajcaria poinformowała, że zastosuje środki równoważne do środków przyjętych we Wspólnocie zgodnie z decyzją Komisji 2006/115/WE z dnia 17 lutego 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie oraz uchylająca decyzje 2006/86/WE, 2006/90/WE, 2006/91/WE, 2006/94/WE, 2006/104/WE i 2006/105/WE [6] oraz decyzją Komisji 2006/135/WE z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu we Wspólnocie [7].
(9) Szwajcaria poinformowała, że niezwłocznie powiadomi Komisję o wszelkich zmianach aktualnej sytuacji zdrowotnej Szwajcarii, w tym zwłaszcza o wszelkich przyszłych ogniskach grypy ptaków oraz obszarach, na których ta choroba może wystąpić.
Komisja powinna niezwłocznie powiadomić państwa członkowskie, o jakie obszary chodzi.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie wstrzymują przywóz lub wprowadzanie do Wspólnoty z części terytorium Szwajcarii określonych w Załączniku:
- żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób, zgodnie z art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE, w tym ptaków towarzyszących swoim właścicielom (ptaki domowe) oraz jaj wylęgowych tych gatunków,
- świeżego mięsa dzikich ptaków łownych,
- mięsa mielonego, wyrobów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie i produktów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych,
- surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części dzikich ptaków łownych, oraz
- nieobrobionych trofeów myśliwskich z jakichkolwiek ptaków.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów objętych ust. 1 tiret drugie – tiret czwarte, które otrzymano z ptaków ubitych przed dniem 1 lutego 2006 r.
3.
Świadectwa weterynaryjne/dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom produktów, o których mowa w ust. 2 zawierają następujący tekst stosownie do gatunków:
"Świeże mięso z dzikich ptaków łownych/mięso mielone, wyroby mięsne, mięso odkostnione mechanicznie lub produkt mięsny składający się z lub zawierający mięso z dzikich ptaków łownych/surowa karma dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzone surowce paszowe zawierające jakiekolwiek części dzikich ptaków łownych [8] otrzymane z ptaków ubitych przed dniem 1 lutego 2006 r., zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2006/265/WE wersja ostateczna.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych, pod warunkiem że mięso tych gatunków poddano przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt B, C lub D w części 4 załącznika II do decyzji 2005/432/WE.
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 maja 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 kwietnia 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Izraelu i uchylająca decyzję 2006/227/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1245)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/266/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1, 6 i 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1, 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i innych ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia do Wspólnoty czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel żywym drobiem i produktami drobiowymi.
(2) Izrael poinformował Komisję o wystąpieniu ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1.
(3) Po dokonaniu zgłoszenia przez Izrael przyjęta została decyzja Komisji 2006/227/WE z dnia 17 marca 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Izraelu [3].
(4) Ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty należy wstrzymać przywóz żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z Izraela.
(5) Ponieważ państwa członkowskie posiadają zezwolenie na przywóz trofeów myśliwskich i jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, przywóz tych produktów do Wspólnoty również powinien zostać wstrzymany ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt.
(6) Właściwe jest również wstrzymanie przywozu z Izraela do Wspólnoty świeżego mięsa drobiowego, świeżego mięsa z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz przywozu mięsa mielonego, mięsa odkostnionego mechanicznie, wyrobów mięsnych i produktów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków, jak też niektórych innych produktów otrzymanych z ptaków.
(7) Należy przewidzieć środki, które w zależności od sytuacji epidemiologicznej mogą być stosowane w odniesieniu do części terytorium Izraela.
(8) Należy utrzymać zezwolenie na niektóre produkty otrzymane z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych oraz hodowlanych i dzikich ptaków łownych poddanych ubojowi lub upolowanych przed dniem 15 lutego 2006 r., biorąc pod uwagę okres inkubacji choroby.
(9) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz wyrobów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [4] ustanawia wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie państw członkowskich na przywóz produktów mięsnych i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu danych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych produktów, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne utrzymanie zezwolenia na przywóz produktów mięsnych otrzymanych z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych pochodzących z Izraela oraz poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(10) Warunki przywozu piór zostały ustanowione w decyzji Komisji 2006/7/WE z dnia 9 stycznia 2006 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu piór z niektórych państw trzecich [5].
Wprowadzenie szczególnego zakazu przywozu nieprzetworzonych piór nie jest zatem konieczne.
(11) Dla zachowania jasności przepisów prawodawstwa wspólnotowego należy uchylić decyzję 2006/227/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie wstrzymują przywóz:
a) żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z części terytorium Izraela wymienionych w części A Załącznika;
b) następujących produktów pochodzących z części terytorium Izraela wymienionych w części B Załącznika:
i) świeżego mięsa drobiowego, z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych;
ii) mięsa mielonego, mięsa odkostnionego mechanicznie, wyrobów mięsnych i produktów mięsnych składających się z lub zawierających mięso, o którym mowa w ppkt i);
iii) surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części drobiu, ptaków bezgrzebieniowych oraz hodowlanych i dzikich ptaków łownych;
iv) jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi pochodzących od drobiu, ptaków bezgrzebieniowych oraz hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz niepasteryzowanych produktów z jaj otrzymanych z jaj tych gatunków;
v) nieobrobionych trofeów myśliwskich pochodzących z różnych ptaków;
vi) nieprzetworzonego obornika i produktów z nieprzetworzonego obornika pochodzących z różnych ptaków.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 1 lit. b), państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów, o których mowa w lit. b) ppkt i), ii) oraz iii) wspomnianego artykułu, otrzymanych z ptaków poddanych ubojowi lub upolowanych przed dniem 15 lutego 2006 r.
2.
Świadectwa weterynaryjne/dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom produktów, o których mowa w art. 1 lit. b) ppkt i), ii) oraz iii), zawierają następujący tekst, stosownie do gatunków:
"Świeże mięso/mięso mielone/mechanicznie odkostnione mięso drobiowe, ptaków bezgrzebieniowych oraz hodowlanych i dzikich ptaków łownych [6] lub wyroby mięsne/produkty mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych [6] lub surowa karma dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzone surowce paszowe zawierające jakiekolwiek części drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych [6] otrzymane z ptaków poddanych ubojowi lub upolowanych przed dniem 15 lutego 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 2006/266/WE.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. b) pkt ii) państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych składających się z lub zawierających mięso drobiowe z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych, pod warunkiem że mięso tych gatunków zostało poddane przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt B, C lub D w części 4 załącznika II do decyzji 2005/432/WE.
4.
Szczególną obróbkę zastosowaną zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu poświadcza się poprzez dodanie następującego wpisu:
a) w pkt 9.1 kolumny B w poświadczeniu zdrowia zwierząt w świadectwie weterynaryjnym sporządzonym zgodnie ze wzorem określonym w załączniku III do decyzji 2005/432/WE:
"Produkty mięsne poddane obróbce zgodnie z decyzją Komisji 2006/266/WE";
b) w pkt 8.2 w świadectwie weterynaryjnym sporządzonym zgodnie ze wzorem określonym w załączniku IV do decyzji 2005/432/WE:
"Produkty mięsne poddane obróbce zgodnie z decyzją Komisji 2006/266/WE".
Artykuł 3
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 4
Uchyla się decyzję 2006/227/WE.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1260)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/268/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 3 lit. c) i art. 19 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których państwa członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w związku z chorobą niebieskiego języka.
(3) Władze Włoch poinformowały Komisję, że w prowincjach Livorno oraz Piza od kwietnia 2005 r. nie wystąpił wirus choroby.
(4) Te prowincje należy zatem uznać za wolne od choroby niebieskiego języka oraz, na podstawie uzasadnionego wniosku przedłożonego przez władze Włoch, skreślić z wykazu obszarów ze strefami zamkniętymi.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2005/393/WE w części dotyczącej Strefy B, w wierszu odnoszącym się do Toskanii, skreśla się wyrazy "Pisa" oraz "Livorno".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 8 lutego 2006 r.
Pomocy państwa C 22/2004 (ex N 648/2001) w sprawie ulg podatkowych dla zawodowych rybaków (Szwecja)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 265)
(Jedynie tekst w języku szwedzkim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/269/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [1], w szczególności jego art. 14,
po zwróceniu się do zainteresowanych stron o przedstawienie swoich uwag, zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
I.
PROCEDURA
(1) Dnia 4 września 2001 r. władze szwedzkie powiadomiły Komisję o projekcie ustawy zmieniającym ustawę o podatku dochodowym (1999:1229).
Komisja zwróciła się o dodatkowe informacje dotyczące projektu pismami z dnia 10 grudnia 2001 r., 25 kwietnia 2002 r., 23 lipca 2002 r., 4 października 2002 r., 11 marca 2003 r., 24 lipca 2003 r. oraz 3 lutego 2004 r., na które władze szwedzkie udzieliły odpowiedzi pismami odpowiednio z dnia 26 lutego 2002 r., 7 czerwca 2002 r., 29 lipca 2002 r., 19 grudnia 2002 r., 19 maja 2003 r., 19 grudnia 2003 r. oraz 8 marca 2004 r.
(2) Pismem z dnia 16 czerwca 2004 r. Komisja powiadomiła Szwecję o swojej decyzji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE.
(3) Decyzję Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 20 października 2004 r. [2].
Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie swoich uwag w tej sprawie.
Władze szwedzkie odpowiedziały pismem z dnia 9 listopada 2004 r.
Żadnych innych uwag nie otrzymano.
II.
OPIS
(4) Zgłoszony projekt ustawy, propozycja nowelizacji ustawy o podatku dochodowym (1999:1229), zakłada zwrot kosztów prowadzenia połowów dla wszystkich rybaków posiadających licencję.
Projekt zmieni istniejący system ulg podatkowych dla rybaków.
Istniejący system podatkowy
(5) W 2002 roku szwedzka Krajowa Rada Podatkowa wprowadziła nowe ogólne zasady dotyczące ulg podatkowych dla zawodowych rybaków, które obowiązują nadal i które zasadniczo polegają na stosowaniu w sektorze rybołówstwa ogólnego systemu podatkowego, który jest również stosowany we wszystkich innych sektorach.
Stąd też ulgi podatkowe dla rybaków istniejące od tegoż roku nie są uznawane za pomoc.
(6) Według zasad z 2002 roku rybak mógł korzystać z odliczeń podatkowych, jeżeli rejs połowowy wiązał się ze spędzeniem nocy poza domem, jako że noc spędzona poza domem jest ogólnym warunkiem w ramach ogólnego systemu podatkowego.
Ponadto, według tychże zasad rybacy mogą dokonywać tych samych standardowych odliczeń podatkowych z tytułu wyższego kosztu utrzymania co pozostałe osoby samozatrudnione oraz w tych samych wysokościach.
Władze szwedzkie zwracają uwagę, iż 99 % zawodowych rybaków w Szwecji jest samozatrudnionych i tym samym prowadzi jednoosobowe firmy.
(7) Według obecnych zasad, w przypadku kosztów zakwaterowania te same zasady dotyczą rybaków i osób samozatrudnionych.
Zwykle standardowa ulga podatkowa przysługuje za każdą noc spędzoną poza domem.
Oznacza to, że rybacy czy też inne osoby nie muszą przedstawiać szczegółowych dowodów poniesionych rzeczywistych wydatków, aby móc uzyskać ulgę podatkową w wysokości 95 SEK za każdy dzień.
(8) Osoby samozatrudnione z innych sektorów muszą przedstawić zadawalające wyjaśnienie swoich zwiększonych kosztów wraz z podaniem dat, celu i miejsca docelowego podróży służbowej oraz czasu podróży w obie strony.
(9) Podobny wymóg przedstawienia takiego wyjaśnienia nie dotyczy rybaków, ale ulga podatkowa przysługuje tylko wtedy, gdy rejsy połowowe oznaczają pobyt w nocy poza domem.
Aby umożliwić organom podatkowym obliczenie wysokości standardowej ulgi przysługującej rybakowi, rybak ten musi przedstawić informacje dotyczące dat, w których odbywały się rejsy połowowe, oraz czasu ich trwania.
Władze szwedzkie wybrały to kryterium tak, aby nie komplikować systemu podatkowego i jego stosowania z tego względu, iż rejsy połowowe z natury stanowią przedmiot działalności rybaka.
(10) Jeżeli zwiększone koszty utrzymania uznaje się za wyższe aniżeli ryczałtowa kwota w wysokości 95 SEK za każdy dzień, zarówno rybacy jak i osoby samozatrudnione mogą skorzystać z opcji udowodnienia, że ich zwiększone koszty utrzymania przewyższają standardową ulgę, i przedstawić sprawozdanie ze wszystkich zajęć/podróży służbowych w roku podatkowym.
W przypadku wyboru tej opcji będzie ona obowiązywać przez cały rok, stąd też nie jest możliwe ryczałtowe rozliczanie niektórych podróży i korzystanie z możliwości rozliczania rzeczywistych wydatków dla innych podróży w ciągu tego samego roku podatkowego.
Proponowany system
(11) W nowym systemie, zgłoszonym do Komisji, pobyt w nocy poza domem nie jest już warunkiem uzyskania ulgi podatkowej z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania.
Tak więc, system ten obowiązujący jedynie rybaków stawia na równi z podatkowego punktu widzenia tych rybaków, którzy nie spędzają nocy poza domem, i tych, którzy to robią.
(12) Celem zgłoszonego systemu jest stworzenie swobodnych warunków konkurencji pomiędzy szwedzkimi, duńskimi i norweskimi rybakami oraz zniwelowanie nierówności pomiędzy tymi rybakami, którzy mogą korzystać z tej ulgi podatkowej, i tymi, którzy takiej możliwości nie mają.
(13) Ponadto, redukcji ulegnie obciążenie administracyjne rybaków oraz organów podatkowych, ponieważ uważa się, że łatwiejsza w obsłudze i weryfikacji jest ulga w postaci pewnej części opartej na dochodach aniżeli ulga wyliczana na podstawie liczby dni połowowych.
(14) Skutkiem nowego systemu będzie umożliwienie rybakom przybrzeżnym i jeziornym korzystanie z systemu ulg podatkowych, czego obecnie robić nie mogą.
Tak więc, pomijając warunek, że rybacy musieli przebywać w nocy poza domem (i ewentualnie ponieść wydatki), nowy system jest korzystny dla tych rybaków, gdyż jedynym warunkiem płatności jest posiadanie przez rybaków licencji na dokonywanie połowów zawodowo.
(15) Podobnie jak w przypadku obecnego systemu obowiązującego wszystkie sektory, rybacy, którzy korzystają ze zgłoszonego systemu, nie mogliby korzystać z innych ulg podatkowych z tytułu zwiększonego kosztu utrzymania.
(16) Zmniejszenie obciążenia podatkowego każdego rybaka ulega zmianie z 95 SEK za każdy dzień w ramach obecnego systemu.
Będzie ono obliczane na podstawie odsetka dochodów i nie może przekraczać 40000 SEK (4444 EUR) w skali roku.
Ponadto, ulga nie może przekraczać 20 % rocznego dochodu.
Oznacza to na przykład, że ulga wyniesie 20000 SEK (2222 EUR) dla rocznego dochodu równego 100000 SEK (11111 EUR) oraz że maksymalnego odliczenia można dokonać jedynie w przypadku, gdy roczny dochód wynosi 200000 SEK (22222 EUR) lub więcej.
(17) Pismem z dnia 4 października 2002 r. Komisja zwróciła się do władz szwedzkich z prośbą o przedstawienie szacunku dotyczącego tego, ilu z 2000 zawodowych rybaków, którzy skorzystają z przepisów projektu ustawy, będzie mogło skorzystać z maksymalnej ulgi wynoszącej 40000 SEK. Chodzi o rybaków, których roczne dochody wynoszą co najmniej 200000 SEK.
(18) Pismem z dnia 19 grudnia 2002 r. władze szwedzkie odpowiedziały, że nie ma danych statystycznych dotyczących dochodów zawodowych rybaków uzyskiwanych tylko z tej działalności, tak więc w tej konkretnej kwestii władze nie mogą udzielić odpowiedzi.
Budżet
(19) Według danych przedstawionych w zgłoszeniach, jeżeli miałby obowiązywać zgłoszony system, odbyłoby się to ze stratą dla szwedzkiego Skarbu Państwa w wysokości 34400000 SEK (3822222 EUR) w skali roku, tj. 18200000 SEK (2022222 EUR) tytułem straty krajowych składek na ubezpieczenie społeczne oraz 16200000 SEK (1800000 EUR) tytułem ograniczenia przychodów każdego zainteresowanego regionu z podatku regionalnego.
(20) W Szwecji jest około 3000 zawodowych licencjonowanych rybaków, z czego około 2000 jest obecnie czynnych zawodowo.
W chwili wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego władze szwedzkie nie dysponowały danymi, które by pokazywały ilu z tych 2000 czynnych zawodowo licencjonowanych rybaków podejmowało rejsy połowowe, które oznaczają pobyt w nocy poza domem.
Stąd też, nie było możliwe oszacowanie, ilu rybaków może obecnie korzystać z istniejących ulg podatkowych dla rybaków.
III.
PODSTAWY WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO
(21) Komisja uznała, iż istniejący system ulg podatkowych obowiązuje na równi wszystkie sektory gospodarki, stąd też nie stanowi selektywnego instrumentu stawiającego sektor rybołówstwa w uprzywilejowanej pozycji, ale jest środkiem o charakterze ogólnym.
Komisja uznała, że dopuszczając do sytuacji, w której przysługiwałaby ulga podatkowa bez wymaganego spędzenia przez rybaków nocy poza domem, system udostępniałby selektywny instrument stawiający sektor rybołówstwa w uprzywilejowanej pozycji, który byłby niedostępny dla innych sektorów.
Przywilej ten wydawał się przysługiwać bez nakładania jakiegokolwiek obowiązku na jego beneficjentów.
Stąd też wydaje się, że środek ten miałby na celu poprawę sytuacji przedsiębiorstw, zwiększenie ich płynności finansowej oraz skutkowałby zwiększeniem dochodów beneficjenta. Stanowiłby on zatem pomoc operacyjną i jako taki byłby niezgodny ze wspólnym rynkiem.
IV.
UWAGI WŁADZ SZWEDZKICH
(22) Według władz szwedzkich środek ten zaproponowano, aby zniwelować nierówności pomiędzy tymi rybakami, którzy mogą korzystać z obecnego systemu ulg podatkowych (tzn. tymi, którzy spędzają noc poza domem), i tymi, którzy takiej możliwości nie mają (rybacy przybrzeżni/jeziorni), oraz aby dostosować obowiązujący system podatkowy do państw sąsiadujących.
(23) Władze szwedzkie szacują, że z 2000 czynnych zawodowo licencjonowanych rybaków 1500 podejmuje rejsy połowowe, które oznaczają pobyt w nocy poza domem, a zatem 500 rybaków, którym obecnie nie przysługują ulgi podatkowe, skorzysta na proponowanym systemie.
(24) W ramach obecnego systemu rybacy mogą odliczyć stałą kwotę z tytułu posiłków, drobnych wydatków i zakwaterowania.
Jak wspomniano powyżej, władze szwedzkie twierdzą, iż wielu zawodowych rybaków w Szwecji wyrusza na długie rejsy połowowe, co w obecnym systemie ulg podatkowych ma skutek w postaci dużej ilości spraw dla organów podatkowych związanych z odliczeniami z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania wynikających z rejsów połowowych.
(25) Władze szwedzkie utrzymują, iż powinno się dopuścić proponowany system, gdyż zrównuje on pozycję podatkową tych zawodowych rybaków, którzy spędzają noc poza domem, i tych, którzy tego nie robią, w tym sensie, iż ponoszą oni podobne koszty, a zatem rzeczą uzasadnioną jest traktować obie grupy w ten sam sposób w odniesieniu do opodatkowania.
(26) Władze szwedzkie twierdzą również, iż szczególny charakter wymagań stawianych zawodowym rybakom uzasadnia ten szczególny przepis podatkowy oraz iż ponieważ rybacy ci generalnie działają na małą skalę, uproszczenie systemu ulg ułatwi życie zarówno organom podatkowym jak i samym rybakom.
Z tego też względu władze szwedzkie utrzymują, iż proponowana regulacja prawna jest niezbędna dla efektywności szwedzkiego systemu podatkowego i uzasadniona charakterem czy też ogólnymi zasadami szwedzkiego systemu podatkowego.
(27) W odniesieniu do budżetu władze szwedzkie utrzymują wreszcie, że wyliczenie strat dla szwedzkiego Skarbu Państwa jest niewłaściwe oraz że skutek tych strat powinno się uznać za marginalny.
Twierdzą, iż istniejący system skutkuje deficytem w wysokości 41100000 SEK (4566667 EUR) oraz iż gdyby wszyscy zawodowi rybacy mieli skorzystać z nowego zgłoszonego systemu, deficyt ten wynosiłby jedynie 34300000 SEK (3811111 EUR).
Ponadto, ponieważ system ten byłby niekorzystny dla niektórych rybaków, którzy obecnie korzystają z obowiązujących przepisów, uważa się, że około 500 rybaków nie skorzystałoby z proponowanego systemu i w dalszym ciągu stosowałoby istniejące przepisy.
(28) Na tej podstawie władze szwedzkie wyliczyły, że wpływ na finanse publiczne za rok 2005 obliczonoby na 49700000 SEK (5522222 EUR), co jest równe 41100000 SEK (4566667 EUR) tytułem ulg w ramach istniejącego sytemu oraz 8600000 SEK (955556 EUR) tytułem ulg w ramach proponowanego sytemu.
V.
OCENA
A. Istnienie pomocy państwa
(29) Aby mówić o istnieniu pomocy państwa, środek musi przede wszystkim dawać beneficjentom korzyść, która zwalnia ich od obciążeń, które są normalnie ponoszone z ich budżetów.
Korzyść może być zapewniona przez zmniejszenie obciążenia podatkowego na różne sposoby, w tym także przez zmniejszenie podstawy opodatkowania, co ma miejsce w przypadku niniejszego zgłoszonego systemu.
(30) Po drugie, korzyść musi być przyznawana przez państwo bądź też ze środków państwowych.
Strata przychodów podatkowych jest równoznaczna z wykorzystaniem środków państwowych w postaci wydatków fiskalnych.
Tak jest również w przypadku niniejszego zgłoszonego systemu.
(31) Po trzecie, środek musi mieć wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi i zniekształcać bądź też grozić zniekształceniem konkurencji.
Faworyzując dany sektor, pomoc w jakiejkolwiek postaci zniekształca bądź też grozi zniekształceniem konkurencji.
Ma to wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, gdy omawiany sektor prowadzi działalność gospodarczą uwzględniającą wymianę handlową pomiędzy tymi państwami, co ma miejsce w przypadku sektora rybołówstwa.
(32) Fakt, iż dany środek bardziej dostosowuje obciążenia w omawianym sektorze do obciążeń ponoszonych przez konkurentów w innych państwach członkowskich, nie zmienia tego, że stanowi on pomoc [3].
(33) Wreszcie, środek musi być szczegółowy lub selektywny w tym sensie, że faworyzuje on pewne przedsiębiorstwa bądź też produkcję pewnych towarów.
Niemniej jednak, selektywny charakter danego środka może być uzasadniony charakterem czy też ogólnymi zasadami systemu.
Jakkolwiek, dostarczenie takiego uzasadnienia leży w gestii państwa członkowskiego.
(34) Po pierwsze należy wyraźnie zaznaczyć, iż istniejący system ulg podatkowych stosowany jest na równi do wszystkich sektorów gospodarki.
Nie stanowi on zatem selektywnej korzyści dla sektora rybołówstwa i tym samym nie jest on pomocą państwa ale ogólnym środkiem.
(35) Przyznając ulgi podatkowe bez wymogu spędzenia przez rybaków nocy poza domem, zgłoszony system dawałby selektywną korzyść sektorowi rybołówstwa niedostępną innym sektorom. Stąd też system ten stanowi pomoc państwa.
B. Zgodność ze wspólnym rynkiem
Artykuł 87 Traktatu WE
(36) Ponieważ zgłoszony środek stanowi pomoc państwa, należy ustalić, czy pomoc taka jest zgodna ze wspólnym rynkiem na mocy wyjątków określonych w art. 87 ust. 2 i 3.
(37) Żaden z wyjątków przewidzianych w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie ma w tym przypadku zastosowania, gdyż reforma systemu podatkowego nie stawia sobie celów wymienionych w tychże przepisach.
(38) Podobnie, wyjątki przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. a), b) lub d) Traktatu WE nie mają zastosowania, gdyż pomoc nie jest adresowana do regionu, w którym poziom życia jest niezwykle niski oraz w którym jest duży odsetek osób bezrobotnych.
Nie ma ona na celu promowanie realizacji ważnego dla wspólnego interesu europejskiego projektu ani też zaradzenie poważnemu zakłóceniu w gospodarce szwedzkiej. Jej celem nie jest również promocja ochrony kultury i dziedzictwa narodowego.
(39) Konieczne jest również zbadanie środka w świetle wytycznych dotyczących analizy pomocy państwa w sektorze rybołówstwa i akwakultury [4].
Zgodnie z pkt 1.2 tychże wytycznych, pomoc państwa, która jest przyznawana bez nakładania jakiegokolwiek obowiązku na beneficjentów oraz która ma na celu poprawę sytuacji przedsiębiorstw i zwiększenie ich płynności finansowej oraz która skutkuje zwiększeniem dochodów beneficjenta, jest jako pomoc operacyjna niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(40) Do celów ustanowienia zgodności ze wspólnym rynkiem, Trybunał Sprawiedliwości orzekł, iż Komisja jest związana wytycznymi i zawiadomieniami, które wydaje w obszarze nadzoru nad pomocą państwa w przypadkach, kiedy nie odstępują one od przepisów zawartych w Traktacie i są akceptowane przez państwa członkowskie [5].
Po drugie, na mocy art. 253 Traktatu WE Komisja musi uzasadnić swe decyzje, w tym także odmowy uznania pomocy za zgodną ze wspólnym rynkiem na mocy art. 92 ust. 3 lit. c) Traktatu [6].
Ponieważ Szwecja dostarczyła kolejnych argumentów, dokonując oceny zgodności systemu, Komisja zbada te argumenty, zgodnie ze swymi obowiązkami na mocy art. 10 Traktatu WE.
Równość w kwestii opodatkowania
(41) Według władz szwedzkich system został zaproponowany, aby zniwelować nierówności pomiędzy tymi rybakami, którzy mogą korzystać z obecnego systemu ulg podatkowych (tzn. tymi, którzy spędzają noc poza domem), i tymi, którzy takiej możliwości nie mają (rybacy przybrzeżni/jeziorni).
W ramach systemu zrównuje się pozycję z podatkowego punktu widzenia tych rybaków, którzy spędzają noc poza domem, i tych, którzy tego nie robią.
W przypadku pozostałych sektorów istniejące przepisy podatku z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania pozostają takie same.
(42) Władze szwedzkie uważają, iż rybacy, którzy nie spędzają nocy poza domem podczas swoich rejsów połowowych nie ponoszą, ogólnie rzecz biorąc, niższych kosztów aniżeli ci zawodowi rybacy, którzy podejmują dłuższe rejsy połowowe oznaczające pobyt w nocy poza domem.
Stąd też władze uważają, iż uzasadnionym jest traktowanie tych dwóch grup rybaków na równi pod względem opodatkowania.
(43) Chociaż jest to jeden z wiodących argumentów na rzecz zgłoszonego systemu, władze szwedzkie były w stanie dostarczyć jedynie przybliżonych szacunków dotyczących tego, ilu z tych 2000 działających licencjonowanych rybaków podejmuje rejsy połowowe, które oznaczają pobyt w nocy poza domem, i co ważniejsze, nie są w stanie dostarczyć danych dotyczących tego, jakiego rodzaju koszty wchodzą w grę, które umożliwiłyby porównanie kosztów wchodzących w grę w przypadku obu grup rybaków.
(44) Bez danych pokazujących, iż obie grupy zawodowych rybaków rzeczywiście ponoszą te same koszty, niezależnie od tego, czy ich rejsy oznaczają pobyt w nocy poza domem czy też nie, proponowany system trzeba uznać za mający negatywny wpływ na warunki handlowe w szwedzkim sektorze rybołówstwa, a zatem niezgodny z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
(45) Argument, iż nowy system stworzyłby sytuację swobodnej konkurencji dla szwedzkich rybaków w relacji do rybaków duńskich i norweskich, jest pod tym względem nieistotny, gdyż system sam w sobie ma negatywny wpływ na warunki handlowe w szwedzkim sektorze rybołówstwa.
(46) Argumentu władz szwedzkich, iż wielu zawodowych rybaków w Szwecji podejmuje długie rejsy połowowe po części dlatego, że Szwecja jest geograficznie długim krajem posiadającym długie linie brzegowe zarówno od strony Morza Północnego jak i w szczególności od strony Morza Bałtyckiego, nie można uznać za potwierdzenie argumentu, iż system niweluje nierówności pomiędzy rybakami przybrzeżnymi i jeziornymi, jeśli idzie o dostęp do systemu ulg podatkowych.
Przeciwnie, aspekt ten pokazuje, że jest istotna różnica w działalności połowowej pomiędzy tymi dwoma grupami rybaków, która uzasadnia różnicę traktowania w ramach systemu podatkowego.
Lepsze wykorzystanie zasobów administracyjnych
(47) Na koniec, władze szwedzkie stwierdzają, iż proponowany system ulg podatkowych zapewni lepsze wykorzystanie zasobów administracyjnych, gdyż nie będzie już konieczne obliczanie ulg w oparciu o wyliczenie całkowitej liczby dni połowowych, ale poprzez zastosowanie rocznego ryczałtu obliczonego z rocznych dochodów uzyskiwanych z połowów.
(48) Można rzeczywiście spodziewać się, iż system, w którym obowiązuje kwota ryczałtowa za rok, zapewni lepsze wykorzystanie zasobów administracyjnych aniżeli ten, w którym kwotę ryczałtową oblicza się za dzień.
Niemniej jednak, nie ma szczegółowych przepisów dla zawodowych rybaków dotyczących rachunkowości i księgowości, a władze szwedzkie nie były do tej pory w stanie dostarczyć danych statystycznych na temat dochodów osiąganych przez rybaków jedynie z działalności połowowej.
Uwzględniając fakt, iż większość rybaków osiąga dochody z więcej niż jednej działalności zawodowej, powinno się uznać, iż trudno jest ustalić kwotę ryczałtową za rok w oparciu o roczne dochody osiągane z działalności połowowej.
W szczególności, ponieważ liczba dni połowowych jest rejestrowana zgodnie z przepisami wspólnej polityki rybołówstwa i tym samym jest łatwo dostępna, Komisja nie dostrzega korzyści płynącej ze zmiany systemu na wyliczenie oparte na dochodach rocznych.
(49) Ponadto, w piśmie z dnia 9 listopada 2004 r. władze szwedzkie sugerują, iż dla około 1500 rybaków bardziej korzystnym rozwiązaniem może być ubieganie się o ulgi z tytułu rzeczywistych kosztów, jak wspomniano w pkt 10.
Tak więc, nowy system będzie najprawdopodobniej stosowany względem tych 500 rybaków, którym nie przysługuje prawo do tychże ulg w ramach istniejącego systemu.
Stąd też, chociaż zastosowany system mógłby być bardziej efektywny, oznaczałby on wzrost obciążenia administracyjnego w porównaniu z obecną sytuacją, w której ulgi takie nie mają zastosowania w przypadku tych rybaków.
Wniosek
(50) Wobec powyższego Komisja uważa, iż system stanowi pomoc państwa niezgodną z art. 87 Traktatu WE.
VI.
WNIOSEK
(51) W świetle oceny dokonanej w ust.
IV, Komisja uważa, iż niniejszy system pomocy jest niezgodny ze wspólnym rynkiem w tym sensie, iż przyznaje zawodowym rybakom pewne ulgi podatkowe z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania niezależnie od tego, czy ich działalność połowowa oznacza pobyt w nocy poza domem.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Projekt ustawy zmieniający ustawę o podatku dochodowym (1999:1229) "Ulgi podatkowe dla zawodowych rybaków" proponowany przez Szwecję jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
Szwecja nie może wdrożyć systemu pomocy, o którym mowa w ustępie pierwszym.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 4 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG w odniesieniu do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1248)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/270/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [2] stanowi, że państwa członkowskie mogą sprowadzać zarodki z państw trzecich tylko, w przypadku gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki zwróciły się z wnioskiem o wprowadzenie zmian w tych wykazach w pozycjach dotyczących tego państwa, odnośnie do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje w zakresie przestrzegania odpowiednich zasad określonych w dyrektywie 89/556/EWG, a służby weterynaryjne tego państwa oficjalnie zatwierdziły odnośne zespoły pobierania zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 10 kwietnia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2002/613/WE w odniesieniu do zatwierdzonych punktów pobierania nasienia trzody chlewnej w Kanadzie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1258)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/271/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przywozie nasienia trzody chlewnej [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/613/WE z dnia 19 lipca 2002 r. ustanawiająca warunki przywozu nasienia trzody chlewnej [2] ustanawia wykaz państw trzecich (obejmujący Kanadę), z których państwa członkowskie mogą zezwolić na przywóz nasienia trzody chlewnej.
(2) Kanada zwróciła się z wnioskiem o wprowadzenie zmiany w wykazie punktów pobierania nasienia zatwierdzonych na mocy decyzji 2002/613/WE, w odniesieniu do pozycji dotyczących tego państwa.
(3) Kanada przedstawiła gwarancje przestrzegania odpowiednich zasad określonych w dyrektywie 90/429/EWG, a służby weterynaryjne tego państwa oficjalnie zatwierdziły nowy punkt pobierania nasienia przeznaczonego do wywozu do Wspólnoty, który ma zostać dodany do wykazu.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/613/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku V do decyzji 2002/613/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 10 kwietnia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2004/453/WE w odniesieniu do Szwecji i Zjednoczonego Królestwa
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1259)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/272/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 12 ust. 3 i art. 13 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/453/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wdrażająca dyrektywę Rady 91/67/EWG w odniesieniu do środków zwalczania niektórych chorób zwierząt akwakultury [3] określa dodatkowe gwarancje dla niektórych chorób ryb.
(2) W oparciu o wymagania określone w załączniku I do decyzji 2004/453/WE całe terytorium Szwecji zostało uznane za wolne od zakaźnej martwicy trzustki (IPN).
(3) Od momentu przyjęcia decyzji 2004/453/WE Szwecja powiadomiła o ogniskach IPN na terenach przybrzeżnych.
Odnotowano jedno ognisko wśród dzikich ryb.
Kolejne ognisko odnotowano wśród ryb hodowlanych, a według sprawozdania epidemiologicznego najbardziej prawdopodobnym źródłem zakażenia były ryby dzikie.
W związku z powyższym tereny przybrzeżne Szwecji nie spełniają już wymagań niezbędnych dla uznania ich za wolne od IPN, określonych w załączniku I do tej decyzji.
Jednakże lądowe części terytorium pozostają wolne od choroby.
(4) Te dwa ogniska nie powinny spowodować zaprzestania dalszego prowadzenia przez Szwecję programu IPN na terenach przybrzeżnych oraz zaprzestania wprowadzania środków zwalczania w przypadku wykrycia IPN wśród ryb hodowlanych lub dzikich, zgodnie z programem przedstawionym Komisji przed przyjęciem decyzji 2004/453/WE.
(5) Decyzja 2004/453/WE wymaga, aby na terenach uznanych za wolne od choroby w państwach członkowskich, których tylko część terytorium jest uznana za wolną od choroby, prowadzono ukierunkowany nadzór.
Wymóg ten w chwili jego przyjęcia nie uwzględniał wyjątkowej sytuacji, gdzie Irlandię i Irlandię Północną uznano za wolne od tej samej choroby lub chorób, a części Zjednoczonego Królestwa nie zostały uznane za wolne od tych chorób.
(6) Należy zezwolić Zjednoczonemu Królestwu na przerwanie prowadzenia ukierunkowanego nadzoru nad niektórymi chorobami, od których Irlandia Północna została uznana za wolną, pod warunkiem że Irlandię również uznano za wolną od tych chorób.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/453/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i V do decyzji 2004/453/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku I rozdział II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
2) W załączniku II rozdział II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
3) W załączniku V pkt A.5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5) W państwach członkowskich, w których tylko części terytorium uznane są zgodnie z załącznikiem I rozdział II za wolne od choroby (a nie całe terytorium), na terytoriach uznanych za wolne od choroby należy utrzymać ukierunkowany nadzór zgodnie z przepisami załącznika II rozdział I.4.
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w odniesieniu do stref zamkniętych w związku z chorobą niebieskiego języka w Hiszpanii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1262)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/273/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 3 lit. c) i art. 19 akapit 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których państwa członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w związku z chorobą niebieskiego języka.
(3) Władze Hiszpanii poinformowały Komisję, że na Balearach od ponad dwóch lat nie wystąpił wirus choroby.
(4) Ten obszar geograficzny należy zatem uznać za wolny od choroby niebieskiego języka oraz, na podstawie uzasadnionego wniosku przedłożonego przez władze Hiszpanii, skreślić z wykazu obszarów ze strefami zamkniętymi.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2005/393/WE w części dotyczącej strefy C skreśla się, co następuje:
"Hiszpania
Baleary (gdzie serotyp 16 nie występuje)".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylająca decyzję 2006/254/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1556)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/274/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
(2) Ze względu na handel żywymi świniami oraz niektórymi produktami wieprzowymi przypadki te mogą stanowić zagrożenie dla stad w pozostałych państwach członkowskich.
(3) Decyzja Komisji 2006/245/WE z dnia 28 marca 2006 r. dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech [2] została zatem przyjęta w celu wzmocnienia środków podjętych przez Niemcy na mocy dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [3].
(4) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu żywymi świniami ustanowiono w dyrektywie Rady nr 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [4].
(5) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu nasieniem trzody chlewnej ustanowiono w dyrektywie Rady nr 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającej warunki sanitarne odnośnie do zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym nasieniem bydła i trzody chlewnej oraz w przywozie [5].
(6) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej ustanowiono w decyzji Komisji nr 95/483/WE z dnia 9 listopada 1995 r. określającej wzór świadectwa stosowanego w wewnątrzwspólnotowym handlu komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej [6].
(7) Decyzja Komisji z dnia 1 lutego 2002 r. zatwierdzająca Podręcznik Diagnostyczny ustanawiający procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek oraz kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń [7] przewiduje protokoły nadzoru dostosowane do poziomu zagrożenia.
(8) W oparciu o informacje dostarczone przez Niemcy uznaje się, że należy utrzymać środki ochronne w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech przez okres, jakiego będzie wymagało ukończenie niezbędnych badań.
(9) Konieczne jest również przedłużenie okresu obowiązywania omawianych środków oraz ograniczenie do minimum kontaktów pomiędzy gospodarstwami, w których hodowane są świnie, w niektórych regionach Niemiec, jak również ograniczenie na poziomie regionalnym niektórych usług związanych ze świniami, w celu uniemożliwienia rozprzestrzeniania się choroby.
(10) Należy uchylić decyzję 2006/254/WE.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niemcy dbają o to, by świnie nie były wysyłane z terytorium Niemiec do innych państw członkowskich ani krajów trzecich.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Niemcy mogą zezwolić na transport świń przeznaczonych do uboju bezpośrednio do ubojni zlokalizowanych poza obszarem Niemiec, w celu natychmiastowego uboju, pod warunkiem że świnie te przez przynajmniej 60 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 60 dni, od chwili narodzin, przebywały w gospodarstwie,
a) które jest zlokalizowane poza obszarami wymienionymi w załączniku I, oraz
b) które nie przyjmowało żywych świń w okresie 60 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń,
c) w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania zgodnie z rozdziałem IV (D) (3) decyzji 2002/106/WE.
3.
Właściwy organ weterynaryjny Niemiec dba o to, by powiadomić centralne i lokalne organy weterynaryjne państwa członkowskiego przeznaczenia oraz wszystkich państw członkowskich tranzytu o wysyłce świń do innego państwa członkowskiego co najmniej trzy dni przed wysyłką.
Artykuł 2
1.
Bez uszczerbku dla środków wprowadzonych dyrektywą 2001/89/WE i w szczególności jej art. 9, 10 i 11 Niemcy dbają o to, by:
a) żadne świnie nie były transportowane z i do gospodarstw zlokalizowanych na obszarach określonych w załączniku I,
b) transport świń przeznaczonych do uboju, pochodzących z gospodarstw usytuowanych poza obszarami wymienionymi w załączniku I do ubojni usytuowanych na tych obszarach oraz przewóz świń przez te obszary dozwolony był wyłącznie:
i) na głównych trasach drogowych lub kolejowych, i
ii) zgodnie ze szczegółowymi wskazówkami wydanymi przez właściwe organy w celu zapobieżenia bezpośrednim lub pośrednim kontaktom tych świń z innymi świniami podczas transportu.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) i co najmniej 10 dni po wejściu w życie niniejszej decyzji właściwy urząd może zezwolić na transport świń z gospodarstwa usytuowanego na obszarach wymienionych w załączniku I:
a) bezpośrednio do ubojni usytuowanych na tych obszarach, lub
b) w drodze wyjątku, do wyznaczonych ubojni na terenie Niemiec, usytuowanych poza tymi obszarami, do natychmiastowego uboju, pod warunkiem że świnie wysyłane są z gospodarstwa, w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania zgodnie z rozdziałem IV (D) (3) Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
Artykuł 3
Niemcy dbają o to, by nie dokonywać wysyłki następujących towarów do innych państw członkowskich ani krajów trzecich:
a) nasienia trzody chlewnej, chyba że nasienie to pochodzi od knurów trzymanych w punkcie pobierania nasienia, o którym mowa w art. 3 lit. a) dyrektywy Rady 90/429/EWG oraz który jest zlokalizowany poza obszarami wymienionymi w załączniku I,
b) komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej, chyba że te komórki jajowe i zarodki pochodzą od świń trzymanych w gospodarstwach zlokalizowanych poza obszarami wymienionymi w załączniku I.
Artykuł 4
Niemcy dbają o to, aby świadectwo zdrowia przewidziane w:
a) dyrektywie 64/432/EWG, towarzyszące przesyłkom świń z Niemiec, zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Zwierzęta zgodnie z decyzją Komisji 2006/274/WE z dnia 6 kwietnia 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech",
b) dyrektywie 90/429/EWG, towarzyszące przesyłkom nasienia knurów z Niemiec, zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Nasienie zgodnie z decyzją Komisji 2006/274/WE z dnia 6 kwietnia 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech",
c) decyzji 95/483/WE, towarzyszące przesyłkom komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej z Niemiec zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Komórki jajowe/zarodki (niepotrzebne skreślić) zgodnie z decyzją Komisji 2006/274/WE z dnia 6 kwietnia 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech".
Artykuł 5
Niemcy dbają o to, by:
1) właściwy urząd, w oparciu o ocenę stopnia zagrożenia, określił strefy na obszarach wymienionych w załączniku I, oraz aby przynajmniej usługi świadczone przez osoby mające bezpośredni kontakt ze świniami lub których praca wymaga wchodzenia na teren pomieszczeń, w których trzymane są świnie oraz używania pojazdów używanych do przewozu paszy, obornika lub martwych zwierząt do i z gospodarstw usytuowanych na obszarach wymienionych w załączniku I, były ograniczone jedynie do tych przedziałów i nie były stosowane w innych częściach Wspólnoty, chyba że pojazdy, sprzęt i wszelkie inne nośniki zakażenia zostały dokładnie oczyszczone i zdezynfekowane oraz jeżeli przez co najmniej trzy dni nie było żadnych kontaktów ze świniami lub gospodarstwami, w których hoduje się świnie,
2) na obszarach wymienionych w załączniku I środki nadzoru były stosowane zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II,
3) środki zapobiegawcze dotyczące kontroli choroby były stosowane w razie potrzeby, zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady 2001/89/WE,
4) zorganizowana została kampania informacyjna skierowana do hodowców świń.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie nie dokonują wysyłki świń do ubojni na obszarach wymienionych w załączniku I.
2.
Państwa członkowskie dbają o to, by:
a) pojazdy, których używano do transportu świń w Niemczech lub które znajdowały się w Niemczech na terenie gospodarstwa, w którym hoduje się świnie, zostały po każdym takim zastosowaniu dwukrotnie oczyszczone i zdezynfekowane, a następnie wyłączone z transportu świń na co najmniej 3 dni,
b) przewoźnicy przedstawiali właściwemu organowi dowód potwierdzający, że wymagana dezynfekcja miała miejsce.
Artykuł 7
Państwa członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem handlu, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 15 maja 2006 r.
Artykuł 9
Uchyla się decyzję 2006/254/WE.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 95/320/WE ustanawiającą Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy
(2006/275/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/320/WE [1] ustanawia Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy, zwany dalej "Komitetem".
(2) W następstwie przystąpienia nowych państw członkowskich do UE w 2004 r. przepisy decyzji 95/320/WE dotyczące składu Komitetu nie są już właściwe.
(3) W celu zagwarantowania, że Komitet wydaje wysokiej jakości bezstronne opinie naukowe, ważne jest, aby jego członkowie byli niezależni i wysoko wykwalifikowani.
Konieczne jest również utrzymanie wysokiego poziomu wydajności Komitetu.
(4) Komitet powinien zatem składać się maksymalnie z 21 mianowanych przez Komisję członków, wybranych na podstawie przedstawionych przez państwa członkowskie odpowiednich kandydatur.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 95/320/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
W art. 3 decyzji 95/320/WE ust. 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Komitet składa się z nie więcej niż 21 członków, wybranych spośród właściwych kandydatur złożonych przez państwa członkowskie, posiadających wiedzę naukową niezbędną do spełnienia wymogów określonych w art. 2, zwłaszcza w dziedzinie chemii, toksykologii, epidemiologii, medycyny pracy, higieny w przemyśle i ogólne kwalifikacje do wyznaczania dopuszczalnych norm zawodowego zagrożenia zdrowia.
2.
Komisja mianuje członków Komitetu na podstawie ich udowodnionej wiedzy fachowej i doświadczenia naukowego, biorąc pod uwagę potrzebę uwzględnienia poszczególnych dziedzin.".
Decyzja Komisji
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/115/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1480)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/277/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [3], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w krótkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się czynnika chorobotwórczego z dzikich ptaków na ptaki domowe, w szczególności drób, oraz rozprzestrzenienia się z jednego państwa członkowskiego do innych państw członkowskich i państw trzecich poprzez międzynarodowy handel żywymi ptakami lub otrzymanymi z nich produktami.
(2) W kilku państwach członkowskich podejrzewa się wystąpienie przypadków wirusa podtypu H5N1 wysoce zjadliwej grypy ptaków lub przypadki te są potwierdzone.
Biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną, Komisja przyjęła decyzję 2006/115/WE z dnia 17 lutego 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie oraz uchylającą decyzje 2006/86/WE, 2006/90/WE, 2006/91/WE, 2006/94/WE, 2006/104/WE i 2006/105/WE [4].
(3) Szczególne środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie bez uszczerbku dla środków, jakie mają być podjęte przez państwa członkowskie w ramach dyrektywy Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [5].
(4) Środki przewidziane w dyrektywie 92/40/EWG stanowią jednak minimalne środki zwalczania choroby, które wymagają przepisów uzupełniających, w szczególności dotyczących przemieszczania niektórych ptaków oraz produktów otrzymywanych z drobiu i innych ptaków, pochodzących ze strefy dotkniętej chorobą występującą wśród dzikiego ptactwa.
(5) Należy wyjaśnić zależność miedzy środkami wspólnotowymi podjętymi w związku z wysoce zjadliwą grypą ptaków spowodowaną przez wirus grypy A podtyp H5N1 wśród dzikiego ptactwa a środkami, które mają zostać podjęte w przypadku choroby drobiu.
(6) Okazało się również, że konieczne jest określenie daty rozpoczęcia minimalnego okresu trwania środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(7) Należy kontrolować i ograniczać przemieszczanie w szczególności żywych ptaków i jaj wylęgowych, jednocześnie zezwalając pod pewnymi warunkami na kontrolowaną wysyłkę takich ptaków z danych sfer oraz produktów pochodzących od ptaków.
Jednakże dozwolone są pewne zmiany, o ile są one zgodne z odpowiednimi przepisami wyżej wymienionej dyrektywy.
(8) Przewożenie jaj wylęgowych ze stref ochrony powinno być dozwolone na określonych warunkach.
Należy zapewnić szczególne odstępstwa dla jaj wylęgowych lub jaj SPF wykorzystywanych w specjalistycznych laboratoriach lub instytutach dla celów naukowych, diagnostycznych lub farmaceutycznych.
(9) Dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [6] ustanawia wykaz zabiegów mających na celu wyeliminowanie zagrożeń dla zdrowia, jakie stanowi mięso pochodzące z obszarów objętych ograniczeniami i przewiduje możliwość stworzenia specjalnego znaku jakości zdrowotnej i znaku jakości zdrowotnej wymaganego w przypadku mięsa niedopuszczonego do wprowadzenia do obrotu ze względu na zdrowie zwierząt.
Należy zezwolić na wysyłkę ze stref ochrony mięsa posiadającego znak jakości zdrowotnej przewidziany w tej dyrektywie oraz produktów mięsnych poddanych zabiegom w niej określonych.
(10) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2076/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające środki przejściowe do celów wdrożenia rozporządzeń (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 [7] ustanawia środki przejściowe zezwalające na użycie krajowego znaku identyfikacyjnego dla produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, dopuszczonych do obrotu wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym zostały wyprodukowane.
(11) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [8] zezwala się na wprowadzanie na rynek szerokiej gamy produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, takich jak żelatyna do użytku technicznego, preparaty do użytku farmaceutycznego i innych, pochodzących z obszarów Wspólnoty objętych ograniczeniami dotyczącymi zdrowia zwierząt, ponieważ produkty te uznaje się za bezpieczne z uwagi na specjalne warunki produkcji, przetwarzania i wykorzystania, które skutecznie unieszkodliwiają możliwe czynniki chorobotwórcze lub wykluczają kontakt ze zwierzętami podatnymi na chorobę.
Niemniej jednak należy również zezwolić na przewożenie takich produktów ubocznych do wyznaczonych zakładów przetwórczych w celu ich przetworzenia, tak aby spełniły wyżej wymienione normy lub na skorzystanie z odstępstw określonych w art. 23 tego rozporządzenia.
(12) Decyzja Komisji 2006/115/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/115/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 dodaje się dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"5.
Środki określone w niniejszej decyzji mają zastosowanie bez uszczerbku dla środków, które w przypadku wybuchu grypy ptaków u drobiu należy wprowadzić zgodnie z dyrektywą 92/40/EWG lub, w stosownych przypadkach, dla bardziej surowych wspólnotowych środków ochronnych w związku z wysoce zjadliwą grypą ptaków u drobiu spowodowaną przez wirus grypy typu H5N1.".
2) W art. 5 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku potwierdzenia wystąpienia wirusa A wysoce zjadliwej grypy, w szczególności podtyp H5N1, u dzikiego ptactwa, środki określone w art. 3 i 4 stosuje się tak długo, jak jest to konieczne, mając na uwadze czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epizootiologiczne związane z grypą ptaków, przez co najmniej 21 dni w przypadku strefy ochrony i 30 dni w przypadku strefy nadzoru, od daty zebrania spośród dzikiego ptactwa próbek, w przypadku których potwierdzono wystąpienie wirusa H5N1 wysoce zjadliwej grypy ptaków.".
3) W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 2 lit. a) państwo członkowskie dotknięte chorobą zezwala na przewożenie:
a) drobiu i dzikiego ptactwa hodowlanego do gospodarstw objętych urzędową kontrolą znajdujących się w strefie ochrony albo w strefie nadzoru;
b) młodych niosek do gospodarstw objętych urzędową kontrolą w tym samym państwie członkowskim, zaś drób pozostanie w gospodarstwie przeznaczenia przez okres 21 dni po dostarczeniu niosek.".
4) W art. 6 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) jednodniowych kurcząt ze strefy ochrony do gospodarstw objętych urzędową kontrolą na jego terytorium pod warunkiem, że w gospodarstwie przeznaczenia nie występuje inny drób lub ptaki żyjące w niewoli, poza ptakami domowymi wymienionymi w art. 1 ust. 2 lit. c) ppkt i), które są hodowane oddzielnie od drobiu, lub przewożenie odbywa się w warunkach określonych w art. 24 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2005/94/WE, oraz że drób pozostaje w gospodarstwie przeznaczenia przez okres 21 dni po dostarczeniu kurcząt;".
5) W art. 7 ust. 1 dodaje się literę w następującym brzmieniu:
"c) wysyłkę jaj wylęgowych lub jaj SPF ze strefy ochrony do wyznaczonych laboratoriów lub instytutów dla celów naukowych, diagnostycznych lub farmaceutycznych.".
6) W art. 8 ust. 1 dodaje się się literę w następującym brzmieniu:
"g) świeżego mięsa drobiowego lub mięsa hodowlanych ptaków łownych, mięsa mielonego, przetworów mięsnych i mięsa odkostnionego mechanicznie zawierających takie mięso uzyskane z ubitego drobiu lub hodowlanych ptaków łownych pochodzących z tej strefy lub spoza niej do pozostałej części terytorium kraju, jeżeli mięso to:
i) zostało, zgodnie z art. 4 dyrektywy 2002/99/WE, oznaczone znakiem określonym w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE lub znakiem krajowym ustanowionym zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2076/2005;
ii) było pozyskane, krojone, składowane i przewożone oddzielnie od innego świeżego mięsa drobiowego lub mięsa hodowlanych ptaków łownych przeznaczonego do wysyłki do pozostałych państw członkowskich lub do wywozu do państw trzecich; oraz
iii) jest wykorzystywane w sposób pozwalający uniknąć wprowadzenia go do produktów mięsnych lub przetworów mięsnych przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu w pozostałych państwach członkowskich lub do wywozu do państw trzecich, chyba że zostało poddane przetworzeniu wymaganemu w przypadku grypy ptaków, określonemu w tabeli 1 pozycje a), b) lub c) w załączniku III do dyrektywy 2002/99/WE.".
7) Skreśla się art. 8 ust. 2.
8) W art. 9 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego:
i) spełniających warunki określone w rozdziale II sekcja A, rozdziale III sekcja B, rozdziale IV sekcja A, rozdziale VI sekcje A i B, rozdziale VII sekcja A, rozdziale VIII sekcja A, rozdziale IX sekcja A i rozdziale X sekcja A załącznika VII oraz w rozdziale II sekcja B i rozdziale III część II sekcja A załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002; lub
ii) przewożonych w biologicznie bezpiecznych warunkach do wyznaczonych zakładów przetwórczych zatwierdzonych zgodnie z rozdziałem III lub IV rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 do przetworzenia w celu zapewnienia co najmniej unieszkodliwienia wirusa grypy ptaków; lub
iii) przewożonych w biologicznie bezpiecznych warunkach w celu przetworzenia na paszę zwierzęcą zgodnie z odstępstwem przewidzianym w art. 23 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002;".
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie przyjmują i publikują środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2004/450/WE w odniesieniu do standardowych wymagań w odniesieniu do treści wniosków o finansowanie przez Wspólnotę programów zwalczania, monitoringu i kontroli TSE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1247)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/282/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG ustanawia procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy zwalczania i monitorowania pewnych chorób zwierzęcych wymienionych w tej decyzji.
(2) Decyzja Komisji 2004/450/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiająca standardowe wymagania w odniesieniu do treści wniosków o finansowanie przez Wspólnotę programów zwalczania, monitoringu i kontroli chorób zwierzęcych [2] określa, jakie informacje powinny zawierać wnioski przedkładanie Komisji przez państwa członkowskie.
(3) Załącznik III do decyzji 2004/450/WE określa standardowe wymagania w zakresie przedkładania programów zwalczania i monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE), współfinansowanych przez Wspólnotę.
Załącznik ten odsyła do pewnych przepisów załączników III i VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [3].
(4) Załączniki III i VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmieniono rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1492/2004 [4], (WE) nr 36/2005 [5] oraz (WE) nr 214/2005 [6]. W związku z tym należy zmienić decyzję 2004/450/WE w celu uwzględnienia zmian w załącznikach III i VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/450/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik III do decyzji 2004/450/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/526/WE w odniesieniu do środków zwalczania klasycznego pomoru świń w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1521)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/284/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na skutek wybuchu w niektórych państwach członkowskich klasycznego pomoru świń przyjęto decyzję Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich [2].
W decyzji tej ustanowione są niektóre dodatkowe środki zwalczania dotyczące klasycznego pomoru świń.
(2) Niemcy poinformowały Komisję o aktualnym rozwoju tej choroby u dzikich świń w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia.
Biorąc pod uwagę dostępne informacje epidemiologiczne, należy wprowadzić zmiany w wykazie obszarów na terenie Niemiec, na których stosowane są środki w celu zwalczania choroby, włączając do niego obszary Nadrenii Północnej-Westfalii i przyległe obszary Nadrenii-Palatynatu.
(3) Sytuacja związana z występowaniem tej choroby na pozostałych obszarach kraju związkowego Nadrenia-Palatynat uległa znacznej poprawie.
Środki dotyczące tych obszarów, przewidziane w decyzji 2003/526/WE, nie powinny zatem dalej obowiązywać.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/526/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2003/526/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/135/WE w odniesieniu do rozszerzenia planów zwalczania i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń na niektóre obszary Nadrenii Północnej-Westfalii i Nadrenii-Palatynatu i w odniesieniu do terminu zakończenia tych planów na pozostałych obszarach Nadrenii-Palatynatu (Niemcy)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1531)
(Jedynie teksty w językach niemieckim i francuskim są autentyczne)
(2006/285/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 i art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/135/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w Niemczech, w krajach związkowych Dolnej Saksonii, Nadrenii Północnej-Westfalii, Nadrenii-Palatynatu i Saary [2] została przyjęta jako jeden ze środków zwalczania klasycznego pomoru świń.
(2) Niemcy poinformowały Komisję o przeniesieniu się klasycznego pomoru świń na dzikie świnie na niektórych obszarach Nadrenii Północnej-Westfalii.
Niemcy stwierdziły również, że plany zwalczania klasycznego pomoru świń i plan szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń zostały rozszerzone na wspomniane obszary i niektóre przyległe obszary Nadrenii-Palatynatu.
(3) Niemcy również poinformowały Komisję, że sytuacja związana z występowaniem klasycznego pomoru świń na niektórych obszarach Nadrenii-Palatynatu uległa znacznej poprawie oraz że plany zwalczania klasycznego pomoru świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń nie muszą już być stosowane na tych obszarach.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/135/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2003/135/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec oraz do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
w sprawie mianowania członków Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/286/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych [1], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kadencja członków Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych, zwanego dalej "Komitetem", powołanego na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 141/2000, upływa z dniem 15 kwietnia 2006 r.
Konieczne jest zatem wyznaczenie dwóch nowych członków i odnowienie kadencji niektórych obecnych członków.
(2) Europejska Agencja Leków zaleciła nominację trzech osób.
(3) Członkowie Komitetu zostaną mianowani na okres trzech lat, począwszy od dnia 16 kwietnia 2006 r.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Osoba niżej wymieniona zostaje niniejszym mianowana członkiem Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych, zwanego dalej "Komitetem", do reprezentowania organizacji pacjentów na okres trzech lat, począwszy od dnia 16 kwietnia 2006 r.:
dr Marie Pauline EVERS.
2.
Osoby niżej wymienione zostają niniejszym ponownie mianowane członkami Komitetu, do reprezentowania organizacji pacjentów na okres trzech lat, począwszy od dnia 16 kwietnia 2006 r.:
pani Birthe HOLM,
pan Yann LE CAM.
Artykuł 2
1.
Na wniosek Europejskiej Agencji Leków osoba niżej wymieniona zostaje niniejszym mianowana członkiem Komitetu na okres trzech lat, począwszy od dnia 16 kwietnia 2006 r.:
dr Julia DUNNE.
2.
Na wniosek Europejskiej Agencji Leków osoby niżej wymienione zostają niniejszym mianowane członkami Komitetu na okres trzech lat, począwszy od dnia 16 kwietnia 2006 r.:
prof. Gianmartino BENZI,
dr David LYONS.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2006 r.
ustanawiająca Grupę Ekspertów ds. Europejskich Rynków Papierów Wartościowych w celu świadczenia doradztwa prawno-ekonomicznego w sprawie stosowania dyrektyw UE dotyczących papierów wartościowych
(2006/288/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podstawą funkcjonowania nowoczesnej gospodarki są w pełni zintegrowane i wydajne rynki finansowe.
Pełne utworzenie jednolitego rynku w zakresie usług finansowych stanowi zatem zasadniczą część lizbońskiego procesu reform ekonomicznych i ma istotne znaczenie dla konkurencyjności UE na świecie.
(2) Biała księga w sprawie polityki w zakresie usług finansowych na lata 2005–2010 ("biała księga") [1] przedstawia priorytety Komisji Europejskiej w zakresie polityki usług finansowych do 2010 r.
Jednym z celów polityki usług finansowych prowadzonej przez Komisję jest wdrażanie i egzekwowanie istniejącego prawodawstwa, jego ciągła ocena, a także bardziej rygorystyczna realizacja programu lepszych uregulowań prawnych.
(3) Biała księga określa różne praktyczne etapy konieczne dla lepszego zrozumienia, jak w praktyce wygląda stosowanie prawa Wspólnoty, a także rzeczywistego zapewniania poziomu spójności prawnej potrzebnego rynkom zgodnie z programem lepszych uregulowań prawnych realizowanym przez Komisję.
Ponieważ pierwsza sektorowa kontrola spójności obejmie sektor papierów wartościowych, zdecydowano o powołaniu grupy osób zawodowo związanych z rynkami papierów wartościowych oraz ekspertów w celu wspierania Komisji w zakresie analizy głównych problemów tego sektora.
Zadanie to obejmuje z konieczności badanie transpozycji i stosowania prawa wspólnotowego na poziomie krajowym w celu lepszego zrozumienia, jak w praktyce wygląda stosowanie prawa wspólnotowego, a także zapewnianie poziomu spójności prawnej, jaki jest potrzebny w kontekście transgranicznych usług inwestycyjnych oraz rynków papierów wartościowych.
(4) Oprócz porad specjalistów w sprawach związanych z oceną prawną dyrektyw UE dotyczących papierów wartościowych Komisja za istotne uważa otrzymywanie analiz sporządzonych przez grupę ekspertów dotyczących wpływu ekonomicznego dyrektyw UE, a także ich wdrażania w praktyce i stosowania w poszczególnych państwach członkowskich.
W związku z powyższym grupa będzie również wspierać Komisję w przygotowaniu sprawozdań w sprawie stosowania różnych przepisów dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG, i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG [2], dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE [3], dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [4] oraz dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE [5].
Na wniosek Komisji grupa ekspertów będzie również świadczyć porady o charakterze technicznym dotyczące aktualnie ważnych kwestii w zakresie unijnych rynków papierów wartościowych, takich jak agencje ratingowe czy analitycy finansowi.
(5) W skład grupy ekspertów powinny wejść osoby posiadające specjalistyczną wiedzę prawną lub bezpośrednie doświadczenie handlowe w dziedzinach objętych mandatem.
Należy przewidzieć możliwość udziału ekspertów lub obserwatorów z innych grup ekspertów lub stowarzyszeń konsumentów/inwestorów.
(6) Niniejsza decyzja stanowi realizację wyrażonego w białej księdze zobowiązania Komisji dotyczącego utworzenia grupy ekspertów, a także określa procedury wyboru członków tej grupy i metody jej działania.
(7) Biorąc pod uwagę fakt, że czas działalności grupy ekspertów powinien być ograniczony, grupa ekspertów rozpocznie działalność w 2006 r. i będzie ją prowadzić do końca 2009 r., chyba że Komisja postanowi przedłużyć jej mandat,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Komisja ustanawia Grupę Ekspertów ds. Europejskich Rynków Papierów Wartościowych, zwaną dalej "grupą".
Artykuł 2
Zadanie
Grupa:
- doradza Komisji w zakresie prowadzonej przez nią analizy spójności ram prawnych UE oraz, w stosownych przypadkach, wdrażania przepisów do prawa krajowego, przeprowadzając sektorowe kontrole spójności dyrektyw UE dotyczących papierów wartościowych poprzez badanie odpowiednich przepisów – z perspektywy podmiotów, których dotyczą regulacje rynków papierów wartościowych, oraz użytkowników tych rynków – w celu identyfikacji przypadków niepewności prawnej w przepisach legislacyjnych, które niekorzystnie wpływają na działanie tych rynków;
- wspiera Komisję poradami, które zostaną wykorzystane w sprawozdaniach w sprawie stosowania różnych przepisów dyrektywy 2004/39/WE, dyrektywy 2003/71/WE, dyrektywy 2004/109/WE oraz dyrektywy 2003/6/WE.
Doradztwo grupy będzie również obejmować analizę wpływu ekonomicznego tych dyrektyw;
- na wniosek Komisji świadczy porady o charakterze technicznym dotyczące aktualnie ważnych kwestii w zakresie unijnych rynków papierów wartościowych, takich jak agencje ratingowe czy analitycy finansowi; w odniesieniu do agencji ratingowych Komisja zamierza śledzić rozwój opinii uczestników rynku, a przede wszystkim tych dokonujących zakupu złożonych instrumentów finansowych, zwracając się do grupy o poradę w kwestiach specjalnych związanych z funkcjonowaniem agencji ratingowych; w kwestii analityków finansowych grupa może zostać poproszona o wyrażenie opinii na temat adekwatności istniejących wymogów prawnych.
Grupa regularnie składa Komisji sprawozdania podsumowujące jej analizy i porady.
Porady grupy nie są dla Komisji wiążące i pozostają one bez uszczerbku dla porad dostarczonych Komisji przez inne grupy ekspertów w zakresie objętym mandatem przedmiotowej grupy.
Grupa zapewnia stosowną koordynację działań z wyżej wspomnianymi innymi grupami ekspertów Komisji w celu uniknięcia powielania działań.
Artykuł 3
Skład i powoływanie
1.
W skład grupy wchodzi nie więcej niż 20 członków.
2.
Członków grupy powołuje Komisja na podstawie wniosków nadesłanych w odpowiedzi na zaproszenie do składania wstępnych ofert skierowane do wysoko wyspecjalizowanych ekspertów posiadających praktyczne doświadczenie, działających w środowiskach biznesowych, akademickich i społeczeństwa obywatelskiego, w tym przedstawiciele konsumentów lub inwestorów związani z usługami inwestycyjnymi oraz sektorem papierów wartościowych.
3.
Komisja ocenia kwalifikacje każdego eksperta, który odpowiedział na zaproszenie do składania wstępnych ofert, zgodnie z następującymi kryteriami:
- udokumentowana wiedza specjalistyczna oraz najświeższe doświadczenie praktyczne, w tym na poziomie europejskim lub międzynarodowym, w obszarach istotnych w kontekście usług inwestycyjnych oraz sektora papierów wartościowych i/lub w zakresie wpływu dyrektyw UE dotyczących papierów wartościowych na te obszary;
- zdolność każdego eksperta do kształtowania opinii podmiotów gospodarczych, środowiska akademickiego i społeczeństwa obywatelskiego w kwestiach objętych mandatem grupy;
- do odpowiedzi na zaproszenie należy załączyć dokumenty wykazujące, że dany ekspert spełnia wyżej wymienione warunki;
- poszczególni eksperci powinni także płynnie posługiwać się językiem powszechnie stosowanym w sferze finansów na poziomie, który pozwoli im brać udział w dyskusjach oraz sporządzać sprawozdania w tym języku.
4.
Dokonując wyboru ekspertów, Komisja uwzględnia także potrzebę specjalistycznej wiedzy obejmującej wszystkie istotne funkcje i produkty w sektorze papierów wartościowych.
Ponadto na podstawie otrzymanych zgłoszeń Komisja w najwyższym możliwym stopniu zapewnia szeroką reprezentację geograficzną w grupie, w której składzie znajdą się eksperci posiadający bezpośrednią wiedzę na temat szerokiego zakresu rynków UE, w tym rynków krajowych.
5.
Obowiązują następujące przepisy:
- członkowie są powoływani osobiście, bez możliwości zastępstwa podczas obrad grupy; doradzając Komisji, muszą zachować pełną niezależność od wszelkich powiązań zawodowych lub innych wpływów zewnętrznych;
- członkowie są powoływani na odnawialną dwuletnią kadencję;
- od członków oczekuje się aktywnego udziału w spotkaniach grupy oraz w przynajmniej jednej z podgrup, o których mowa w art. 4 ust. 2;
- Komisja może zastąpić członków, którzy przestają być zdolni do efektywnego udziału w obradach grupy, którzy składają dymisję lub nie przestrzegają warunków określonych w niniejszym artykule lub art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, na pozostały czas ich mandatu;
- nazwiska członków wyznaczonych przez Komisję zostaną opublikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług.
Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [6].
Artykuł 4
Zasady działania
1.
Komisja organizuje spotkania grupy i przewodniczy im. Grupa spotyka się cztery razy do roku na sesji plenarnej oraz kilka razy na spotkaniach w podgrupach.
2.
Komisja może powołać jedną lub więcej podgrup w celu zbadania konkretnych kwestii i określenia ich zakresu; podgrupy są rozwiązywane zaraz po wypełnieniu powierzonych im zadań specjalnych.
3.
Komisja opracowuje program prac na każdy rok kalendarzowy.
Program powinien określać tematy do przedyskutowania przez grupę lub jedną z podgrup, a także harmonogram dyskusji na temat projektu sprawozdań podczas sesji plenarnych grupy.
Doradztwo i analiza grupy umożliwią Komisji dokonanie wymaganej oceny.
4.
Komisja może zwrócić się do ekspertów lub obserwatorów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa, o wzięcie udziału w obradach grupy lub podgrupy, jeżeli ich udział jest przydatny lub konieczny.
Przepis ten można wykorzystać w celu zaproszenia ekspertów z innych grup ekspertów Komisji lub obserwatora (obserwatorów) ze stowarzyszeń reprezentujących konsumentów lub inwestorów.
5.
Ekspert lub obserwator nie może ujawniać informacji zdobytych w trakcie udziału w obradach grupy lub podgrupy, jeśli Komisja zakwalifikuje je jako poufne.
6.
Spotkania grupy i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z określonymi przez Komisję procedurami i harmonogramem.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
7.
Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie projektu przedstawionego przez Komisję.
8.
Komisja publikuje na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług wnioski i sprawozdania grupy, a także streszczenia ze spotkań grupy lub podgrup, w języku, w którym dany dokument został sporządzony.
Artykuł 5
Koszty spotkań
1.
Komisja zwraca koszty podróży i pobytu ponoszone przez członków w związku z działalnością grupy zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
Członkowie grupy nie są wynagradzani za pełnienie swoich funkcji.
2.
Koszty posiedzeń są refundowane w granicach środków przyznanych danemu departamentowi w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Obowiązuje do końca 2009 r., chyba że przed tym terminem Komisja zdecyduje przedłużyć mandat grupy lub dowolnej podgrupy, która zostanie ustanowiona w tym czasie.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 1999/659/WE ustalającą indykatywny podział środków między państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej związanych z rozwojem obszarów wiejskich na okres 2000–2006
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1542)
(Jedynie teksty w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, holenderskim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/289/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [1], w szczególności jego art. 46 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 1999/659/WE [2] Komisja dokonała wstępnego podziału między państwa członkowskie środków na rozwój obszarów wiejskich, współfinansowanych w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR w okresie 2000–2006.
(2) Trzeci akapit art. 1 decyzji 1999/659/WE ogranicza maksymalną kwotę uprawnioną w ramach EFOGR za okres 16 października do 31 grudnia 2006 r. Wobec zastosowania środków przejściowych określonych w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3] zapis ten nie ma już zastosowania.
(3) Zgodnie z art. 46 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, wstępny podział jest dostosowywany na podstawie rzeczywistych wydatków oraz zweryfikowanych prognoz wydatków przedkładanych przez państwa członkowskie, z uwzględnieniem celów programu.
(4) Zgodnie z art. 57 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wprowadzającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [4], Komisja dostosowuje wstępny podział pomiędzy państwa członkowskie, ustalony decyzją 1999/659/WE, w terminie dwóch miesięcy od przyjęcia budżetu na dany rok budżetowy.
(5) Wstępny podział środków musi zostać dostosowany z uwzględnieniem finansowej realizacji zadań przez państwa członkowskie w latach 2000–2005 oraz zweryfikowanych prognoz na rok 2006 złożonych przed dniem 1 października 2005 r. Zgodnie z zapisami art. 55 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004, prognozy wydatków na 2006 r. wskazują, że środki budżetowe na 2006 r. nie zostaną wykorzystane. Zgodnie z art. 46 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, Komisja przydzieli niewykorzystane fundusze państwom członkowskim, które prognozują pełne wykorzystanie środków finansowych w okresie programowania 2000–2006 zgodnie z kluczem wstępnego podziału określonym w decyzji 1999/659/WE.
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [5] stwierdza, że kwoty wynikające z modulacji będą dostępne jako dodatkowe wsparcie wspólnotowe dla działań w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich finansowanego przez Sekcję Gwarancji EFOGR, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999.
(7) Decyzją Komisji C(2005) 5314 z dnia 19 grudnia 2005 r.
[6], kwoty wynikające z modulacji zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostały przydzielone państwom członkowskim.
Przydzielone kwoty muszą zostać dodane do kwot rozdzielonych między państwa członkowskie za rok budżetowy 2006, zgodnie z ustaleniami decyzji 1999/659/WE.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 1999/659/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 1999/659/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 1 skreśla się akapit trzeci.
b) Załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Republiki Portugalskiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do uznania niektórych regionów we Włoszech za oficjalnie wolne od gruźlicy bydła i enzootycznej białaczki bydła oraz uznania Słowacji za oficjalnie wolną od enzootycznej białaczki bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1551)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/290/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej załącznik A część I pkt 4 i załącznik D część I ppkt E,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 64/432/EWG stanowi, że państwa członkowskie bądź ich części lub regiony mogą być uznane za oficjalnie wolne od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła pod warunkiem, że spełniają one niektóre warunki ustanowione w tej dyrektywie.
(2) Wykazy regionów państw członkowskich uznanych za wolne od gruźlicy bydła, brucelozy bydła i enzootycznej białaczki bydła są wyszczególnione w decyzji Komisji 2003/467/WE z dnia 23 czerwca 2003 r. przyznającej status bydła urzędowo uznanego za wolne od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła w niektórych państwach członkowskich i regionach państw członkowskich [2].
(3) W odniesieniu do regionu Friuli-Wenecja Julijska Włochy przedłożyły Komisji dokumentację wskazującą na zgodność z odpowiednimi warunkami przewidzianymi w dyrektywie 64/432/EWG w celu uznania tego regionu za oficjalnie wolny od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła.
(4) W odniesieniu do regionu Molise Włochy przedłożyły również Komisji dokumentację wskazującą na zgodność z odpowiednimi warunkami przewidzianymi w dyrektywie 64/432/EWG w celu uznania tego regionu za oficjalnie wolny od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła.
(5) W odniesieniu do swojego terytorium Słowacja przedłożyła Komisji również dokumentację wskazującą na zgodność z odpowiednimi warunkami przewidzianymi w dyrektywie 64/432/EWG, aby całe terytorium Słowacji mogło być uznane za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(6) Po dokonaniu oceny dokumentacji przedłożonej przez Włochy, regiony Friuli-Wenecja Julijska i Molise powinny zostać uznane za oficjalnie wolne odpowiednio od gruźlicy bydła i enzootycznej białaczki bydła.
(7) Po dokonaniu oceny dokumentacji przedłożonej przez Słowację, całe terytorium tego państwa członkowskiego powinno zostać uznane za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/467/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i III do decyzji 2003/467/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
w sprawie ponownego wykorzystywania informacji Komisji
(2006/291/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowe technologie teleinformatyczne otwierają niespotykane dotąd możliwości gromadzenia i łączenia treści pochodzących z różnych źródeł.
(2) Informacje sektora publicznego stanowią niewykorzystywane dotychczas zasoby, które mogłyby służyć za podstawę nowych, posiadających wartość dodaną produktów i usług społeczeństwa informacyjnego.
Komisja podkreśliła gospodarczy potencjał informacji sektora publicznego w komunikacie z dnia 23 października 2001 r. [1], zatytułowanym "eEurope 2002: stworzenie europejskich ram wykorzystania informacji sektora publicznego".
(3) Również Komisja i pozostałe instytucje Wspólnoty są w posiadaniu licznych dokumentów o rozmaitym charakterze, które mogłyby zostać ponownie wykorzystane w produktach i usługach informacyjnych posiadających wartość dodaną, i które mogłyby stanowić źródło treści użytecznych dla przedsiębiorstw i obywateli.
(4) Prawa dostępu do dokumentów Komisji są określone w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [2].
(5) Dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3] określa obowiązujące w całej Unii Europejskiej minimalne przepisy w zakresie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego.
W motywach tej dyrektywy państwa członkowskie są zachęcane do wyjścia poza te minimalne przepisy i do przyjęcia otwartej polityki w zakresie informacji, umożliwiającej szerokie wykorzystanie dokumentów znajdujących się w posiadaniu instytucji sektora publicznego.
(6) W komunikacie "eEurope 2002: stworzenie europejskich ram wykorzystania informacji sektora publicznego" Komisja zapowiedziała aktualizację polityki ponownego wykorzystywania informacji posiadanych przez instytucje UE.
Podjęto już szereg działań w tym kierunku; obejmują one między innymi nową politykę Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich w zakresie rozpowszechniania informacji oraz przejście na swobodny dostęp do portalu Eurlex.
(7) Nowa inicjatywa Komisji "i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia" ma między innymi ułatwić tworzenie i rozpowszechnianie treści europejskich.
Niniejsza decyzja stanowi element inicjatywy i2010 i określa warunki ponownego wykorzystywania dokumentów Komisji celem jego intensyfikacji.
(8) Otwarta polityka Komisji w zakresie ponownego wykorzystywania wspiera nowe formy działalności gospodarczej, prowadzi do szerszego wykorzystania i upowszechnienia informacji Komisji, polepsza publiczny wizerunek otwartych i przejrzystych instytucji oraz zapobiega niepotrzebnym obciążeniom administracyjnym zarówno dla użytkowników informacji, jak i dla służb Komisji.
(9) Niniejsza decyzja powinna być wykonywana i stosowana w pełnej zgodności z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [4].
(10) Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do dokumentów, w przypadku których Komisja nie ma możliwości zezwolenia na ich ponowne wykorzystanie, np. ponieważ są one objęte prawami własności intelektualnej stanowiącymi własność strony trzeciej, lub gdy dokumenty zostały przekazane przez inne instytucje,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja określa warunki ponownego wykorzystywania dokumentów, które znajdują się w posiadaniu Komisji lub – w jej imieniu – w posiadaniu Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (dalej Urzędu Publikacji), celem ułatwienia szerszego ponownego wykorzystywania informacji, polepszenia publicznego wizerunku Komisji oraz zapobiegania niepotrzebnym obciążeniom administracyjnym zarówno dla użytkowników informacji, jak i dla służb Komisji.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do dokumentów publicznych, które zostały sporządzone przez Komisję lub przez działające w jej imieniu podmioty publiczne i prywatne oraz które:
a) zostały opublikowane przez Komisję lub w jej imieniu przez Urząd Publikacji w formie publikacji, stron internetowych lub innych form rozpowszechniania, albo
b) nie zostały opublikowane z przyczyn ekonomicznych lub z innych powodów praktycznych, jak np. badania, sprawozdania i inne dane.
2.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do:
a) oprogramowania lub dokumentów objętych prawami własności przemysłowej, takimi jak patenty, znaki towarowe, zarejestrowane wzory, logo i nazwy;
b) dokumentów, w przypadku których Komisja nie ma możliwości zezwolenia na ich ponowne wykorzystywanie, ponieważ są one objęte prawami własności intelektualnej stanowiącymi własność strony trzeciej;
c) wyników badań Wspólnego Centrum Badawczego;
d) dokumentów udostępnianych stronom na szczególnych warunkach określających uprzywilejowany dostęp do dokumentów.
3.
Niniejsza decyzja jest wykonywana w pełnej zgodności z zasadami dotyczącymi ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, w szczególności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
4.
Niniejsza decyzja obowiązuje bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i w żaden sposób nie narusza jego przepisów.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
1) "dokument" oznacza:
a) jakąkolwiek treść niezależnie od zastosowanego nośnika (zapisaną na papierze lub w formie elektronicznej lub zarejestrowaną w formie dźwiękowej, wizualnej albo audiowizualnej);
b) każdą część tej treści;
2) "ponowne wykorzystywanie" oznacza wykorzystywanie przez osoby fizyczne lub prawne dokumentów do celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż ich pierwotne przeznaczenie, dla którego dokumenty te zostały stworzone.
Ponownym wykorzystywaniem nie jest wymiana dokumentów między Komisją i innymi organami sektora publicznego, które wykorzystują te dokumenty wyłącznie w ramach wykonywania swoich zadań publicznych;
3) "dane osobowe" oznaczają dane w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Artykuł 4
Zasada ogólna
Z zastrzeżeniem ograniczeń przewidzianych w art. 2 ust. 2 i 3 wszystkie dokumenty mogą być ponownie wykorzystywane do celów komercyjnych lub niekomercyjnych na warunkach określonych poniżej.
Tam, gdzie to możliwe, dokumenty są udostępniane w formie elektronicznej.
Artykuł 5
Rozpatrywanie wniosków o ponowne wykorzystywanie
1.
W celu ograniczenia konieczności składania indywidualnych wniosków o ponowne wykorzystywanie, tam, gdzie jest to stosowne, służby Komisji zaznaczają, czy dokumenty mogą być ponownie wykorzystywane (np. w postaci ogólnych informacji na stronach internetowych).
2.
Wniosek o ponowne wykorzystywanie dokumentu należy rozpatrzyć bezzwłocznie.
Wnioskodawca otrzymuje potwierdzenie wpłynięcia wniosku.
W terminie 15 dni roboczych od wpłynięcia wniosku służby Komisji lub Urząd Publikacji zezwalają na ponowne wykorzystywanie przedmiotowego dokumentu oraz, w odpowiednich przypadkach, udostępniają jego kopię, albo informują na piśmie o całkowitym lub częściowym odrzuceniu wniosku wraz z uzasadnieniem.
3.
W wyjątkowych przypadkach, na przykład w przypadku wniosku dotyczącego bardzo długiego dokumentu lub bardzo dużej liczby dokumentów, bądź w przypadku gdy wniosek musi zostać przetłumaczony, termin określony w ust. 2 może zostać przedłużony o kolejne 15 dni roboczych, pod warunkiem że wnioskodawca zostanie o tym powiadomiony z wyprzedzeniem i otrzyma szczegółowe uzasadnienie.
4.
W przypadku odrzucenia wniosku służby Komisji lub Urząd Publikacji informują wnioskodawcę o prawie wszczęcia przez niego postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich albo złożenia skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z warunkami ustanowionymi odpowiednio w art. 230 i 195 traktatu WE lub w art. 146 i 107 lit. d) traktatu Euratom.
5.
Jeśli decyzja negatywna jest oparta na art. 2 ust. 2 lit. b) niniejszej decyzji, odpowiedź skierowana do wnioskodawcy zawiera odniesienie do osoby fizycznej lub prawnej, która jest posiadaczem praw (jeśli jest ona znana), albo do licencjodawcy, od którego Komisja uzyskała przedmiotowy materiał (jeśli jest on znany).
Artykuł 6
Dostępne formaty
Dokumenty są udostępniane we wszystkich istniejących formatach lub językach i – tam, gdzie jest to możliwe i właściwe – w formie elektronicznej.
Nie oznacza to zobowiązania do tworzenia, dostosowywania lub aktualizowania dokumentów celem spełnienia prośby wnioskodawcy ani nie oznacza zobowiązania do udostępniania wyciągów z dokumentów, jeśli wymagałoby to nieproporcjonalnie dużych nakładów, wykraczających poza prostą procedurę.
Niniejsza decyzja nie nakłada na Komisję obowiązku tłumaczenia przedmiotowych dokumentów na języki inne niż te, w przypadku których w momencie złożenia wniosku istnieją odpowiednie wersje językowe.
Na podstawie niniejszej decyzji nie można od Komisji lub Urzędu Publikacji wymagać kontynuowania produkcji określonego typu dokumentów lub ich archiwizowania w określonym formacie w związku z ponownym wykorzystywaniem tych dokumentów przez osoby fizyczne lub prawne.
Artykuł 7
Zasady regulujące pobieranie opłat
1.
Ponowne wykorzystywanie dokumentów jest zasadniczo nieodpłatne.
2.
W szczególnych przypadkach wnioskodawca może zostać obciążony dodatkowymi kosztami powstałymi w związku z reprodukowaniem i rozpowszechnianiem dokumentów.
3.
Jeśli Komisja dokonuje dostosowania dokumentu celem spełnienia szczególnej prośby wnioskodawcy, wnioskodawca może zostać obciążony kosztami takiego dostosowania.
Ocena konieczności obciążenia wnioskodawcy tymi kosztami uwzględnia nakłady związane z dostosowaniem oraz ewentualne korzyści, jakie ponowne wykorzystywanie może przynieść Wspólnotom, na przykład w zakresie rozpowszechniania informacji o sposobie funkcjonowania Wspólnot lub w zakresie publicznego wizerunku Komisji.
Artykuł 8
Przejrzystość
1.
Wszystkie stosowane warunki i standardowe opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów są wcześniej ustanawiane i publikowane, tam gdzie jest to możliwe i właściwe w formie elektronicznej.
2.
Wyszukiwanie dokumentów będzie ułatwione przez praktyczne rozwiązania, takie jak wykazy najważniejszych dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania.
Artykuł 9
Zezwolenia
Ponowne wykorzystywanie dokumentów może być bezwarunkowe lub ograniczone warunkami, które w razie potrzeby są określone w zezwoleniu lub w zastrzeżeniu prawnym.
Zwyczajowe warunki związane z ponownym wykorzystywaniem obejmują zobowiązanie podmiotu wykorzystującego do podania źródła dokumentów, zobowiązanie do przedstawienia pierwotnego znaczenia lub przesłania dokumentów bez zniekształceń oraz wyłączenie odpowiedzialności Komisji za wszelkie skutki wynikające z ponownego wykorzystywania.
Warunki te nie mogą niepotrzebnie ograniczać możliwości ponownego wykorzystywania.
Artykuł 10
Równość i zakaz umów o wyłączności
1.
Żadne stosowane warunki ponownego wykorzystywania dokumentów nie mogą dyskryminować porównywalnych kategorii ponownego wykorzystywania.
2.
Ponowne wykorzystywanie dokumentów jest dostępne dla wszystkich możliwych uczestników rynku.
Nie przyznaje się żadnych wyłącznych praw.
3.
Jeśli jednak prawo wyłączne jest konieczne do świadczenia usługi w interesie publicznym, przyczyna uzasadniająca przyznanie prawa wyłącznego podlega okresowym przeglądom, których dokonuje się przynajmniej raz na trzy lata.
Umowy o wyłączności muszą być przejrzyste i podane do wiadomości publicznej.
Artykuł 11
Realizacja
Zgodnie z art. 14 regulaminu wewnętrznego Komisji, upoważnienie do podejmowania w imieniu Komisji decyzji w sprawie ponownego wykorzystywania zostaje powierzone dyrektorom generalnym i szefom służb.
Podejmują oni wszelkie działania konieczne do zagwarantowania, że procedury odnoszące się do dokumentów, za które są oni odpowiedzialni, spełniają wymogi określone w niniejszej decyzji.
W tym celu wyznaczają oni urzędnika, który rozpatruje wnioski o ponowne wykorzystywanie i koordynuje odpowiedzi dyrekcji generalnych lub służb.
Artykuł 12
Przegląd
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi po trzech latach od jej wejścia w życie.
W ramach przeglądu zostanie w szczególności rozważona kwestia ewentualnego rozszerzenia zakresu obowiązywania niniejszej decyzji na wyniki badań Wspólnego Centrum Badawczego.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2004/639/WE w odniesieniu do Chorwacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1541)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/292/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/639/WE z dnia 6 września 2004 r. ustanawiająca warunki przywozu nasienia bydła domowego [2] ustanawia między innymi wykaz państw trzecich, z których nasienie bydła domowego może być przywożone.
Artykuł 1 Załącznik I do decyzji 2004/639/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2006/135/WE pod względem ustanowienia na terytorium niektórych państw członkowskich obszarów A i B w związku z wybuchami wysoce zjadliwej grypy ptaków
(notifikowana jako dokument nr C(2006) 1583)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/293/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [3], w szczególności jego art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca dyrektywę 92/40/EWG [4], w szczególności jej art. 66 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niemcy powiadomiły Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie o wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków, wywołanej szczepem wirusa A oznaczonym symbolem H5N1, u drobiu na swoim terytorium i podjęły odpowiednie działania przewidziane w decyzji Komisji 2006/135/WE z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu we Wspólnocie [5].
(2) W następstwie wybuchu choroby, Niemcy podjęły niezbędne działania zgodnie z przepisami decyzji 2006/135/WE.
Po otrzymaniu powiadomienia o wspomnianych środkach, Komisja zbadała je we współpracy z dotkniętym państwem członkowskim i wyraża zadowolenie z powodu faktu, że ustanowione przez to państwo członkowskie obszary A i B znajdują się w wystarczającej odległości od ognisk choroby u drobiu oraz od miejsc, w których wykryto przypadki zachorowań u drobiu.
Należy zatem ustanowić obszary A i B na terytorium Niemiec oraz określić czas trwania przedmiotowego podziału na obszary.
(3) Równocześnie, zgodnie z art. 2 ust. 4 lit. b) i c) decyzji 2006/135/WE i w następstwie oceny końcowej sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków, wywołanej podtypem wirusa oznaczonego symbolem H5N1, w niektórych częściach Francji, środki wymagane w odniesieniu do obszarów ustanowionych zgodnie z art. 2 ust. 2 tej decyzji zostały we Francji zniesione.
(4) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany w częściach A i B załącznika I do decyzji 2006/135/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2006/135/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik I do decyzji 2004/438/WE w odniesieniu do mleka surowego i produktów na bazie mleka surowego z Chile oraz aktualizująca wpis w tym załączniku dotyczący Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1546)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/295/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1 i 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/438/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy wprowadzaniu do Wspólnoty mleka poddanego obróbce cieplnej, produktów na bazie mleka oraz mleka surowego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3] ustanawia w załączniku I do tej decyzji wykaz państw trzecich, z których zezwala się państwom członkowskim na przywóz mleka surowego i produktów na bazie mleka surowego.
(2) Po misji inspekcyjnej przeprowadzonej w Chile przez ekspertów Komisji, właściwe służby weterynaryjne Chile potwierdziły, że ze względów technicznych i sanitarnych to państwo trzecie nie powinno znajdować się w wykazie w decyzji 2004/438/WE w odniesieniu do przywozu mleka surowego i produktów na bazie mleka surowego do Wspólnoty.
(3) Wpis dotyczący Chile znajdujący się w kolumnie A załącznika I do decyzji 2004/438/WE powinien zostać odpowiednio zmieniony w odniesieniu do mleka surowego i produktów na bazie mleka surowego.
(4) Ponadto właściwe jest zaktualizowanie znajdującego się w tym załączniku przypisu odnoszącego się do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do decyzji 2004/438/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2004/438/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 21 kwietnia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik I do decyzji Rady 79/542/EWG w odniesieniu do przywozu bydła z Chile
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1552)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/296/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych, zmieniającą dyrektywy 90/426/EWG i 92/65/EWG oraz uchylającą dyrektywę 72/462/EWG [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1 oraz art. 7 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część 1 załącznika I do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub części państw trzecich oraz ustanawiającej warunki dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa [2] zawiera wykaz państw trzecich i części państw trzecich, z których zezwala się państwom członkowskim na przywóz niektórych żywych zwierząt. (2) Chile wnioskowało o dopuszczenie przez Wspólnotę przywozu bydła domowego z Chile.
Artykuł 1 Część 1 załącznika I do decyzji 79/542/EWG zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/274/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1652)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/297/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
(2) Decyzja Komisji 2006/274/WE z dnia 6 kwietnia 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylająca decyzję 2006/254/WE [2] została przyjęta w celu podtrzymania i przedłużenia okresu obowiązywania środków wprowadzonych przez Niemcy na mocy dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [3].
Przede wszystkim ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt związane z handlem żywymi świniami, przewóz świń z i do gospodarstw usytuowanych na obszarach wymienionych w załączniku I do wyżej wymienionej decyzji został opatrzony dużo bardziej rygorystycznymi warunkami, niż te przewidziane w dyrektywie 2001/89/WE.
(3) Z informacji dostarczonych przez Niemcy wynika, że problemy związane z dobrostanem zwierząt pojawiają się w związku z hodowlą świń w niektórych gospodarstwach w strefach nadzoru, na terenie których zakaz przewozu świń pozostaje w mocy.
(4) Władze Niemiec powinny mieć zatem możliwość zezwolenia na przeniesienie świń z gospodarstwa usytuowanego w strefie nadzoru na warunkach przewidzianych dyrektywą 2001/89/WE oraz decyzją Komisji 2002/106/WE z dnia 1 lutego 2002 r. zatwierdzającą Podręcznik Diagnostyczny ustanawiający procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek oraz kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń [4].
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/274/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/274/WE wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2 dodaje się następujący akapit trzeci w brzmieniu:
"3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na przewiezienie świń z gospodarstwa usytuowanego w strefie nadzoru bezpośrednio do wyznaczonego gospodarstwa, na terenie którego nie przebywają żadne świnie, usytuowanego w tej samej strefie nadzoru, pod warunkiem że:
- przy przewozie świń przestrzegane są warunki ustanowione w art. 11 ust. 1 lit. f) oraz ust. 2 dyrektywy 2001/89/WE;
- w gospodarstwie, z którego przenoszone są świnie przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania, o których mowa w rozdziale IV D ust. 2 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
Władze Niemiec prowadzą ewidencję tego rodzaju przewozów i niezwłocznie informują o nich Komisję za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Rumunii w okresie przedakcesyjnym
(2006/298/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [2], w szczególności jego art. 4 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Specjalny Program Akcesyjny na rzecz Rozwoju Rolnictwa i Obszarów Wiejskich dla Rumunii (dalej zwany SAPARD) zatwierdzono decyzją Komisji C(2000) 3742, wersja ostateczna z dnia 12 grudnia 2000 r., ostatnio zmienioną decyzją Komisji C(2006) 1194 z dnia 11 kwietnia 2006 r. zgodnie z art. 4 ust. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999.
(2) Rząd Rumunii i Komisja, działająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej, podpisały dnia 2 lutego 2001 r. wieloletnią umowę finansową ustanawiającą ramy techniczne, prawne i administracyjne dotyczące realizacji programu SAPARD, ostatnio zmienioną roczną umową finansową na rok 2004 podpisaną dnia 12 maja 2005 r., która ostatecznie weszła w życie dnia 3 listopada 2005 r.
(3) Właściwy organ Rumunii ds. wykonywania niektórych środków określonych w SAPARD powołał Agencję SAPARD, instytucję publiczną o statusie prawnym podlegającą kompetencjom Ministerstwa Rolnictwa, Lasów i Rozwoju Obszarów Wiejskich.
W Ministerstwie Finansów Publicznych powołano Departament Funduszu Narodowego zajmujący się pełnieniem zadań finansowych w ramach realizacji programu SAPARD.
(4) Na podstawie analizy poszczególnych przypadków krajowej i sektorowej zdolności zarządzania programem/projektem, procedur kontroli finansowej i struktur finansów publicznych, jak przewidziano w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999, Komisja przyjęła decyzję 2002/638/WE [3] z dnia 31 lipca 2002 r. i decyzję 2003/846/WE [4] z dnia 5 grudnia 2003 r. powierzającą zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Rumunii w okresie przedakcesyjnym w odniesieniu do niektórych środków przewidzianych w programie SAPARD.
(5) Komisja dokonała dalszej analizy zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 w odniesieniu do środka 1.2 "Poprawa struktur kontroli jakości, kontroli weterynaryjnej i kontroli zdrowia roślin, na rzecz jakości środków spożywczych i dla ochrony konsumenta"; środka 3.2 "Ustanawianie grup producentów"; środka 3.3 "Metody produkcji rolnej służące ochronie środowiska oraz utrzymaniu obszarów wiejskich" oraz środka 3.5 "Leśnictwo" przewidzianych w SAPARD. Komisja uważa, że także w odniesieniu tych środków, Rumunia spełnia przepisy art. 4–6 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 z dnia 7 czerwca 2000 r. ustanawiającego zasady finansowe dotyczące stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [5] oraz minimalne warunki ustalone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
(6) Dlatego też za właściwe uznaje się odstąpienie od wymagań uprzedniego zatwierdzania określonych w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 oraz przyznanie Agencji SAPARD oraz Funduszowi Narodowemu w ramach Ministerstwa Finansów Publicznych Rumunii zarządzania środkami pomocowymi w odniesieniu do środków 1.2, 3.2, 3.3 i 3.5 w oparciu o zdecentralizowane zasady.
(7) Jednakże ponieważ weryfikacje przeprowadzone przez Komisję w zakresie środka 1.2, 3.2, 3.3 i 3.5 opierają się na systemie, który jeszcze nie w pełni funkcjonuje w odniesieniu do wszystkich właściwych elementów, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000, za właściwe uznaje się przyznanie zarządzania programem SAPARD Agencji SAPARD oraz Funduszowi Narodowemu w ramach Ministerstwa Finansów Publicznych tymczasowo.
(8) Pełne przekazanie zarządzania programem SAPARD przewiduje się po przeprowadzeniu dalszych weryfikacji mających na celu zapewnienie, że system funkcjonuje prawidłowo oraz po wydaniu przez Komisję wszelkich zaleceń odnoszących się do przekazania zarządzania środkami pomocowymi Agencji SAPARD w ramach kompetencji Ministerstwa Rolnictwa, Lasów, Wód i Środowiska oraz Funduszowi Narodowemu w ramach Ministerstwa Finansów Publicznych.
(9) W dniu 6 października 2005 r. władze Rumunii zaproponowały zasady kwalifikacji wydatków w ramach środków 1.2, 3.2 i 3.5 zgodnie z art. 4 ust. 1 sekcji B wieloletniej umowy finansowej.
Komisję wzywa się do podjęcia decyzji w tej sprawie.
W odniesieniu do środka 3.3, zasady kwalifikacji wydatków są określone w programie SAPARD,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym znosi się wymóg uprzedniego zatwierdzenia przez Komisję wyboru projektów i zawierania przez Rumunię umów w odniesieniu do środków 1.2, 3.2, 3.3 i 3.5, określony w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
Artykuł 2
Zarządzanie programem SAPARD przyznaje się tymczasowo:
1) Agencji SAPARD w ramach kompetencji Ministerstwa Rolnictwa, Lasów i Rozwoju Obszarów Wiejskich, 43 Ştirbei Vodă, Sector 1, Bukareszt, w celu wdrożenia środka 1.2 "Poprawa struktur kontroli jakości, kontroli weterynaryjnej i kontroli zdrowia roślin, na rzecz jakości środków spożywczych i dla ochrony konsumenta"; środka 3.2 "Ustanawianie grup producentów"; środka 3.3 "Metody produkcji rolnej służące ochronie środowiska oraz utrzymaniu obszarów wiejskich" oraz środka 3.5 "Leśnictwo" przewidzianych w Programie Akcesyjnym na rzecz Rozwoju Rolnictwa i Obszarów Wiejskich zatwierdzonym decyzją Komisji C(2000) 3742 wersja ostateczna w dniu 12 grudnia 2000 r., ostatnio zmienioną decyzją Komisji C(2006) 1194 przyjętą w dniu 11 kwietnia 2006 r.
2) Funduszowi Narodowemu w ramach Ministerstwa Finansów Publicznych, 44 Mircea Vodă Bulevard, Bukareszt, w celu pełnienia funkcji finansowych w ramach realizacji programu SAPARD dla środków 1.2, 3.2, 3.3 i 3.5 dla Rumunii.
Artykuł 3
Wydatki zgodne z niniejszą decyzją kwalifikuje się do współfinansowania przez Wspólnotę jedynie wtedy, gdy zostały poniesione przez beneficjentów od daty wydania niniejszej decyzji lub, jeśli później, po dacie dokumentu czyniącego ich beneficjentami danego projektu, co jednak nie dotyczy studiów wykonalności i innych badań z nimi związanych, gdzie datą tą jest dzień 12 grudnia 2000 r. z zastrzeżeniem, że we wszystkich przypadkach nie zostały one pokryte przez Agencję SAPARD przed datą wydania niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji udzielających poszczególnym beneficjentom pomocy w ramach programu SAPARD, zastosowanie mają zasady kwalifikacji wydatków zaproponowane przez Rumunię w liście nr 70832 z dnia 22 września 2005 r. zarejestrowanym przez Komisję pod nr 29071.
Decyzja Komisji
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
ustanawiająca grupę ekspertów w celu zapewnienia Komisji doradztwa strategicznego w zakresie zwalczania gwałtownej radykalizacji postaw
(2006/299/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską stanowi, że celem Unii jest utrzymanie i rozwijanie Unii jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(2) Unia zapewnia obywatelom wysoki poziom bezpieczeństwa w obrębie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Cel ten jest realizowany poprzez zwalczanie terroryzmu, również w jego wymiarze zewnętrznym, oraz poprzez przeciwdziałanie czynnikom powodującym gwałtowną radykalizację postaw.
(3) W swoim komunikacie pt. "Zapobieganie atakom terrorystycznym oraz gotowość i reagowanie" [1] Komisja stwierdziła, że przeciwstawianie się gwałtownej radykalizacji postaw mającej miejsce w naszym społeczeństwie oraz likwidacja warunków ułatwiających rekrutację terrorystów muszą być głównymi priorytetami w strategii zapobiegania terroryzmowi.
(4) W swoim komunikacie pt. "Rekrutacja terrorystów: analiza czynników wpływających na gwałtowną radykalizację postaw" [2] Komisja uznała potrzebę odwołania się do wiedzy specjalistów przy opracowywaniu swojej dalszej strategii w tej dziedzinie.
(5) Grupa składać się będzie ze specjalistów w różnych dziedzinach, posiadających doświadczenie w badaniu zjawiska gwałtownej radykalizacji postaw i innych dziedzin bezpośrednio z nim związanych.
(6) Należy w związku z tym ustanowić grupę ekspertów ds. gwałtownej radykalizacji postaw oraz określić strukturę i zakres obowiązków tej grupy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym Komisja ustanawia doradczą grupę ekspertów pod nazwą "grupa ekspertów ds. gwałtownej radykalizacji postaw", zwaną dalej "grupą".
2.
Grupa składa się z osób posiadających odpowiednie kwalifikacje do rozpatrywania kwestii związanych z gwałtowną radykalizacją postaw i terroryzmem.
Artykuł 2
Zadania
Komisja może konsultować się z grupą w każdej kwestii związanej z gwałtowaną radykalizacją postaw lub terroryzmem.
Główne zadania grupy polegają na:
- połączeniu wiedzy specjalistycznej jej członków w celu formułowania zaleceń strategicznych i przekazywania ich Komisji; porad takich grupa może udzielić zarówno z własnej inicjatywy, jak i na szczególny wniosek Komisji,
- pomaganiu Komisji w identyfikowaniu nowych dziedzin wymagających zbadania w związku ze zjawiskiem gwałtownej radykalizacji postaw i terroryzmem,
- wymianie wiedzy specjalistycznej z sieciami, instytucjami i innymi organami Unii Europejskiej, państw członkowskich, państw trzecich oraz organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność w tej dziedzinie,
- przygotowaniu do czerwca 2006 r. sprawozdania podsumowującego na temat stanu prowadzonych badań w dziedzinie gwałtownej radykalizacji postaw.
Przewodniczący grupy może zasygnalizować Komisji, że w związku z określonym zagadnieniem wskazane byłyby konsultacje z grupą.
Artykuł 3
Skład – powoływanie
1.
Członkowie grupy powoływani są przez dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej spośród specjalistów posiadających odpowiednią wiedzę w dziedzinie gwałtowanej radykalizacji postaw i terroryzmu.
Kwalifikacje specjalistów muszą być potwierdzone doświadczeniem udokumentowanym badaniami naukowymi i publikacjami.
2.
W skład grupy wchodzi nie więcej niż 20 członków.
3.
Stosuje się następujące przepisy:
- członkowie są powoływani osobiście i doradzając Komisji, pozostają niezależni od wszelkich wpływów zewnętrznych,
- członkowie grupy są powoływani na roczną kadencję, która może zostać przedłużona przez Komisję.
Członkowie grupy pozostają na stanowisku do czasu złożenia rezygnacji, zastąpienia ich lub wygaśnięcia mandatu,
- członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, którzy złożą rezygnację lub którzy naruszą warunki określone w pierwszym lub drugim tiret niniejszego ustępu lub w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mogą zostać zastąpieni na okres pozostały do wygaśnięcia ich mandatu,
- członkowie składają corocznie oświadczenie, w którym zobowiązują się działać w interesie publicznym oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów zagrażającego ich bezstronności.
Artykuł 4
Zasady działania
1.
Dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa wyznacza przewodniczącego grupy.
Grupa przedstawia Komisji swoje opinie i sprawozdania.
Treść sprawozdań i opinii nie jest wiążąca dla Komisji ani dla żadnej innej instytucji UE.
Komisja może ustalić termin, w którym grupa powinna dostarczyć opinię lub sprawozdanie.
Jeśli opinia lub sprawozdanie zostały przez grupę przyjęte jednogłośnie, grupa opracowuje wspólne wnioski i załącza je do protokołu.
Jeśli grupa nie zdoła osiągnąć jednomyślnego porozumienia w sprawie opinii lub sprawozdania, powinna poinformować Komisję o różnych wyrażonych poglądach.
2.
W porozumieniu z Komisją grupa ustanowić może podgrupy, analizujące szczegółowe kwestie podlegające zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę; po wypełnieniu opisanych zadań podgrupy są rozwiązywane.
Sprawozdania sporządzone przez podgrupy muszą zostać zatwierdzone przez grupę; przepisy powyższego ustępu stosuje się również w przypadku, gdy nie zdołano osiągnąć jednomyślnej zgody.
3.
Przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach grupy lub podgrupy innych ekspertów bądź obserwatorów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku obrad, w przypadku, gdy jest to pomocne lub konieczne.
4.
Informacje uzyskane podczas uczestnictwa w obradach grup lub podgrup uważane są za poufne i mogą być ujawniane wyłącznie za wyraźnym przyzwoleniem Komisji.
Po wygaśnięciu mandatu każdy członek grupy lub podgrupy pozostaje związany wymogiem poufności.
5.
Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji; procedury tych posiedzeń oraz ich harmonogram określa Komisja.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
W posiedzeniach mogą uczestniczyć inni zainteresowani urzędnicy Komisji.
6.
Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję.
7.
Komisja może publikować w Internecie, w języku oryginału danego dokumentu, wszelkie streszczenia, wnioski, wnioski wstępne lub dokumenty robocze grupy, które nie mają charakteru poufnego.
Dokumenty przedstawiane przez grupę są objęte przepisami rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 [3].
Artykuł 5
Koszty posiedzeń
Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty diet ponoszone przez członków grupy, innych ekspertów lub obserwatorów w związku z działaniami grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z wewnętrznymi przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
Członkowie oraz inni eksperci lub obserwatorzy zapraszani na obrady od czasu do czasu nie otrzymują wynagrodzenia za swoją działalność i wykonywane obowiązki.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzja ma zastosowanie do dnia 19 marca 2007 r. Komisja zadecyduje o ewentualnym przedłużeniu jej stosowania przed upływem tego terminu.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu alkoholu etylowego pochodzącego z Gwatemali i Pakistanu
(2006/301/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Dnia 26 maja 2005 r., w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], Komisja ogłosiła wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty alkoholu etylowego, skażonego lub nieskażonego, o objętościowej mocy alkoholu 80 % obj. lub większej, pochodzącego z Gwatemali i Pakistanu, zwykle objętego kodami CN 22071000 i ex22072000.
(2) Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego w następstwie skargi złożonej w dniu 11 kwietnia 2005 r. przez Komitet Producentów Etanolu Unii Europejskiej ("skarżący") w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 30 %, wspólnotowej produkcji alkoholu etylowego.
(3) Skarga zawierała dowody prima facie wykazujące istnienie dumpingu wymienionego produktu i poniesionej w wyniku tego znaczącej szkody, które zostały uznane za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia postępowania.
(4) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w Gwatemali i Pakistanie, importerów/przedsiębiorstwa handlowe, zainteresowanych dostawców i użytkowników, przedstawicieli krajów wywozu objętych postępowaniem, skarżącego oraz wszystkich innych znanych producentów wspólnotowych.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania; do wszystkich zainteresowanych stron rozesłano kwestionariusze.
B. WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(5) Skarżący oficjalnie wycofał skargę skierowanym do Komisji pismem z dnia 31 stycznia 2006 r.
Według skarżącego na wycofanie skargi wpłynęła niedawna znacząca zmiana systemu ogólnych preferencji taryfowych w odniesieniu do alkoholu etylowego pochodzącego z Pakistanu.
Skarżący twierdzi, że choć zmiana ta nie wyeliminowała stosowania dumpingu, to przyczyniła się do znacznego ograniczenia dużych, wyrządzających szkodę ilości produktu przywożonego z Pakistanu do Wspólnoty.
Ponieważ podstawą danych dotyczących szkody zawartych w skardze był połączony efekt przywozu z Gwatemali i Pakistanu, skarżący uznał, że rozsądnym działaniem w obecnej sytuacji będzie wycofanie skargi w odniesieniu do obu krajów.
(6) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, postępowanie może być zakończone w przypadku wycofania skargi, chyba że jego zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty.
(7) Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, że takie zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty.
Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag.
Nie otrzymano jednak żadnych uwag, które mogłyby wpłynąć na zmianę tej decyzji.
(8) Dlatego też Komisja stwierdza, iż postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty alkoholu etylowego pochodzącego z Gwatemali i Pakistanu powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym zakończone zostaje postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu alkoholu etylowego, skażonego lub nieskażonego, o objętościowej mocy alkoholu 80 % obj. lub większej, pochodzącego z Gwatemali i Pakistanu, zwykle objętego kodami CN 22071000 i ex22072000.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
dotycząca niewłączenia metabenzotiazuronu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1653)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/302/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2004/20/WE [2], w szczególności art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że państwo członkowskie może, w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy, zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji przy równoczesnym stopniowym badaniu tych substancji w ramach programu pracy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002 [3] określa szczegółowe zasady wykonania drugiej i trzeciej fazy programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
W odniesieniu do substancji czynnych, w przypadku których strona notyfikująca nie spełni obowiązków wynikających z tych rozporządzeń, nie przeprowadza się żadnych badań kompletności lub oceny dokumentacji.
W przypadku metabenzotiazuronu nie przedłożono pełnej dokumentacji w wyznaczonym terminie.
W wyniku tego wyżej wspomniana substancja czynna nie powinna być włączona do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i państwa członkowskie powinny cofnąć wszelkie zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję.
(3) W przypadku substancji czynnych, co do których obowiązuje jedynie krótki okres powiadomienia dotyczącego wycofania środków ochrony roślin zawierających takie substancje, uzasadnione jest wyznaczenie dodatkowego okresu na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów nie dłuższego niż dwanaście miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
W przypadkach, gdy ustanowiono dłuższy okres powiadomienia, może on zostać skrócony tak, aby wygasał pod koniec określonego sezonu wegetacyjnego.
(4) W przypadku metabenzotiazuronu informacje, które zostały przedstawione, a następnie przeanalizowane przez Komisję oraz ekspertów z państw członkowskich, wskazały na potrzebę dalszego stosowania odnośnej substancji.
W takich przypadkach należy ustanowić środki przejściowe w celu umożliwienia opracowania substancji zastępczych.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metabenzotiazuron nie zostaje włączony do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metabenzotiazuron są wycofane w terminie do dnia 25 października 2006 r.;
b) żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające metabenzotiazuron nie są wydawane lub odnawiane na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG od dnia 26 kwietnia 2006 r.
Artykuł 3
a) dalsze użytkowanie dopuszcza się wyłącznie o ile nie ma ono szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi lub zwierząt oraz nie ma żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko naturalne;
b) odnośne środki ochrony roślin pozostające w obrocie po 25 października 2006 r. mają zmienione oznakowanie celem dostosowania do ograniczonych warunków stosowania;
c) wprowadzono wszelkie stosowne środki ograniczające ryzyko celem zmniejszenia wszelkiego możliwego ryzyka;
d) trwają intensywne prace nad poszukiwaniem alternatywnych rozwiązań dla takich zastosowań.
2.
Zainteresowane państwo członkowskie informuje Komisję o środkach podjętych w celu wykonania ust. 1, w szczególności o działaniach podjętych zgodnie z lit. a) do d), do dnia 31 grudnia każdego roku.
Artykuł 4
Wszelki dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy.
W przypadkach, gdy zezwolenia cofa się zgodnie z art. 2 najpóźniej do dnia 25 października 2006 r., dodatkowy okres wygasa najpóźniej dnia 25 października 2007 r.
W przypadkach, gdy zezwolenia cofa się zgodnie z art. 3 ust. 1 najpóźniej do dnia 30 czerwca 2009 r., dodatkowy okres wygasa najpóźniej dnia 31 grudnia 2009 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/274/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1716)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/306/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
(2) Decyzja Komisji 2006/274/WE z dnia 6 kwietnia 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylająca decyzję 2006/254/WE [2] została przyjęta w celu utrzymania i przedłużenia okresu obowiązywania środków wprowadzonych przez Niemcy na mocy dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [3].
(3) Z informacji epidemiologicznych, dostarczonych przez Niemcy wynika, że należy wprowadzić zmiany w niektórych przepisach dotyczących przewozu świń na niektórych obszarach Niemiec oraz pomiędzy tymi obszarami.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/274/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/274/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Niemcy mogą zezwolić na:
a) transport świń przeznaczonych do uboju bezpośrednio do ubojni usytuowanych poza obszarem Niemiec, w celu natychmiastowego uboju, pod warunkiem że pojazdy używane do przewozu świń spełniają wymogi art. 6 ust. 2 lit. a), oraz że świnie te pochodzą z tego samego gospodarstwa, usytuowanego poza obszarami wymienionymi w załączniku I;
b) transport świń przeznaczonych do hodowli i do produkcji do gospodarstwa usytuowanego poza obszarem Niemiec, pod warunkiem że pojazdy używane do przewozu świń spełniają wymogi art. 6 ust. 2 lit. a) oraz że świnie te przez przynajmniej 45 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 45 dni, od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie,
i) które znajduje się poza obszarami wymienionymi w załączniku I;
ii) które nie przyjmowało żywych świń w okresie 45 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń;
iii) w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV (D) (2) załącznika do decyzji 2002/106/WE.".
2) Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Niemcy dbają o to, by:
a) bez uszczerbku dla środków wprowadzonych dyrektywą 2001/89/WE, w szczególności jej art. 9, 10 oraz 11:
i) żadne świnie nie były transportowane z i do gospodarstw usytuowanych na obszarach określonych w załączniku I(A);
ii) transport świń przeznaczonych do uboju, pochodzących z gospodarstw usytuowanych poza obszarami wymienionymi w załączniku I(A) do ubojni usytuowanych na tych obszarach oraz przewóz świń przez te obszary dozwolony był wyłącznie:
- na głównych trasach drogowych lub kolejowych,
- zgodnie ze szczegółowymi wskazówkami wydanymi przez właściwe organy w celu zapobieżenia bezpośrednim lub pośrednim kontaktom tych świń z innymi świniami podczas transportu.
b) żadne świnie nie były wysyłane z obszarów wymienionych w załączniku I(B) do innych obszarów na terytorium Niemiec, z wyjątkiem bezpośredniego transportu:
i) do ubojni świń przeznaczonych do natychmiastowego uboju, pod warunkiem, że świnie te pochodzą z jednego gospodarstwa;
ii) do gospodarstwa świń przeznaczonych do hodowli i do produkcji, pod warunkiem że świnie te przez przynajmniej 45 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 45 dni, od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie:
- które nie przyjmowało żywych świń w okresie 45 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń, oraz
- w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV (D) (2) załącznika do decyzji 2002/106/WE.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy urząd może zezwolić na transport świń z gospodarstwa usytuowanego na obszarach wymienionych w załączniku I (A), lecz poza strefą ochronną lub nadzorowaną:
a) bezpośrednio do ubojni usytuowanych na tych obszarach lub, w drodze wyjątku, do wyznaczonych ubojni na terenie Niemiec, usytuowanych poza tymi obszarami, do natychmiastowego uboju, pod warunkiem że świnie wysyłane są z gospodarstwa, w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV (D) (3) załącznika do decyzji 2002/106/WE;
b) do gospodarstwa usytuowanego na tych obszarach, pod warunkiem że świnie te przez przynajmniej 45 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 45 dni, od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie:
i) które nie przyjmowało żywych świń w okresie 45 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń;
ii) w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV (D) (2) załącznika do decyzji 2002/106/WE.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy urząd może zezwolić na transport świń z gospodarstwa usytuowanego w strefie nadzorowanej do wyznaczonego gospodarstwa, na terenie którego nie znajdują się żadne świnie i które usytuowane jest w tej samej strefie nadzorowanej "lub w strefie ochronnej, którą otacza", pod warunkiem że:
- przewóz ten odbywa się zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 11 ust. 1 lit. f) oraz ust. 2 dyrektywy 2001/89/WE;
- w gospodarstwie, z którego wysyłane są świnie przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania, jakie przewiduje rozdział IV (D) (2) załącznika do decyzji 2002/106/WE.
Władze Niemiec prowadzą ewidencję tego rodzaju przewozów i niezwłocznie informują o nich Komisję za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.".
3) Artykuł 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Niemcy dbają o to, by nie dokonywać wysyłki następujących towarów do innych państw członkowskich ani krajów trzecich:
a) nasienia trzody chlewnej, chyba że nasienie to pochodzi od knurów trzymanych w punkcie pobierania nasienia, o którym mowa w art. 3 lit. a) dyrektywy 90/429/EWG oraz który jest usytuowany poza obszarami wymienionymi w załączniku I(A);
b) komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej, chyba że te komórki jajowe i zarodki pochodzą od świń trzymanych w gospodarstwach usytuowanych poza obszarami wymienionymi w załączniku I(A).".
4) Artykuł 5 pkt 1 i pkt 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1) Właściwy urząd, w oparciu o ocenę stopnia zagrożenia, określił przynajmniej jedną strefę na obszarach wymienionych w załączniku I(A) oraz aby przynajmniej usługi świadczone przez osoby mające bezpośredni kontakt ze świniami lub których praca wymaga wchodzenia na teren pomieszczeń, w których trzymane są świnie oraz używania pojazdów używanych do przewozu paszy, obornika lub martwych zwierząt do i z gospodarstw usytuowanych na obszarach wymienionych w załączniku I(A), były ograniczone jedynie do tej strefy lub stref i nie były stosowane w innych częściach Wspólnoty, chyba że pojazdy, sprzęt i wszelkie inne nośniki zakażenia zostały dokładnie oczyszczone i zdezynfekowane oraz jeżeli przez co najmniej trzy dni nie było żadnych kontaktów ze świniami lub gospodarstwami, w których hoduje się świnie; kontakty związane z transportem realizowanym na podstawie art. 2 ust. 2 lit. a) uznaje się za zaistniałe na obszarze takiej określonej strefy lub stref;
2) na obszarach wymienionych w załączniku I(A) środki nadzoru były stosowane zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II.".
5) Artykuł 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a) otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Państwa członkowskie nie dokonują wysyłki świń do ubojni na obszarach wymienionych w załączniku I(A).
2.
Państwa członkowskie dbają o to, by:
a) pojazdy, które były wykorzystywane do transportu świń w Niemczech lub znalazły się na terenie gospodarstwa, w którym hoduje się świnie w Niemczech, zostały po ostatnim wykonanym przewozie dwukrotnie oczyszczone i zdezynfekowane, zanim można będzie ich użyć do przewozu świń poza terytorium Niemiec.".
6) Załącznik I zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem handlu, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
w sprawie mianowania pochodzącego z Austrii zastępcy członka Komitetu Regionów
(2006/307/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Austrii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję nr 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. [1].
(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w wyniku wygaśnięcia mandatu pana Ferdinanda EBERLEGO (Ferdinand EBERLE),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Dr. Elisabeth ZANON
Landeshauptmannstellvertreterin Tirol
zostaje mianowana zastępcą członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., na miejsce pana Ferdinanda EBERLEGO.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
w sprawie mianowania pochodzącego z Niemiec zastępcy członka Komitetu Regionów
(2006/308/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. [1].
(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w wyniku rezygnacji pana Dietera DOMBROWSKIEGO,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pani Barbara RICHSTEIN (Barbara RICHSTEIN) Mitglied des Landtags von Brandenburg
zostaje mianowana zastępcą członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., na miejsce pana Dietera DOMBROWSKIEGO.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
w sprawie mianowania trzech członków i trzech zastępców członków ze Słowacji do Komitetu Regionów
(2006/309/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Słowacji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. [1].
(2) Trzy stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu panów BAUERA, MARČOKA i TARČÁKA (członków).
Trzy stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu panów ŠTEFANCA i TOMEČKA oraz pani DEMETEROVEJ (zastępców członków),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Następujące osoby zostają niniejszym mianowane do Komitetu Regionów:
a) na stanowisko członka:
- pan Juraj BLANÁR, przewodniczący okręgu samorządowego Žilina,
- pan Milan MURGAŠ, przewodniczący okręgu samorządowego Banská Bystrica,
- pan Zdenko TREBUL'A, przewodniczący okręgu samorządowego Košice;
b) na stanowisko zastępcy członka:
- pan Pavol SEDLÁČEK, przewodniczący okręgu samorządowego Trencin,
- pan Vladimír BAJAN, przewodniczący okręgu samorządowego Bratislava,
- pan Tibor MIKUŠ, przewodniczący okręgu samorządowego Trnava;
na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 kwietnia 2006 r.
zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwolnień w zastosowaniu ołowiu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1622)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/310/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2002/95/WE Komisja jest zobowiązana do oceny niektórych substancji niebezpiecznych zakazanych na mocy art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.
(2) Ponieważ stosowanie niebezpiecznych substancji w określonych materiałach i substancjach jest w dalszym ciągu nieuniknione, niektóre materiały i składniki zawierające ołów powinny być zwolnione z zakazu.
(3) Ponieważ negatywne skutki dla środowiska naturalnego oraz zdrowia i/lub bezpieczeństwa konsumentów spowodowane przez zastąpienie substancji prawdopodobnie przeważą nad jego korzyściami związanymi ze środowiskiem oraz zdrowiem i/lub bezpieczeństwem konsumentów, niektóre materiały i składniki zawierające ołów powinny być zwolnione z zakazu.
(4) Niektóre zwolnienia z zakazu stosowania niektórych określonych materiałów lub składników powinny mieć ograniczony zakres, aby stopniowo wycofać niebezpieczne substancje stosowane w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, biorąc pod uwagę, iż z czasem będzie można uniknąć wykorzystania tych substancji w takich zastosowaniach.
(5) Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2002/95/WE każde zwolnienie wymienione w Załączniku podlega weryfikacji przynajmniej raz na cztery lata lub po upływie czterech lat od umieszczenia pozycji w wykazie, w celu rozważenia usunięcia materiałów lub składników urządzeń elektrycznych lub elektronicznych, jeśli ich eliminacja lub zastąpienie poprzez zmiany projektowe lub poprzez zastosowanie materiałów i składników, które nie wymagają żadnych materiałów lub substancji określonych w art. 4 ust. 1, jest technicznie lub naukowo możliwe, pod warunkiem, że negatywne skutki takiego zastąpienia dla środowiska, zdrowia i/lub bezpieczeństwa konsumentów nie przeważają nad wynikającymi z niego korzyściami dla środowiska, zdrowia i/lub bezpieczeństwa konsumentów.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/95/WE.
(7) Na mocy art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/95/WE Komisja zasięgnęła opinii producentów urządzeń elektrycznych i elektronicznych, podmiotów zajmujących się recyklingiem, podmiotów zajmujących się przetwarzaniem, organizacji ekologicznych oraz stowarzyszeń pracowniczych i konsumenckich.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 2002/95/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2004/407/WE w odniesieniu do przywozu żelatyny fotograficznej
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1627)
(Jedynie teksty w językach niemieckim, angielskim, francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(2006/311/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4 i art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 zabrania przywozu do Wspólnoty i tranzytu przez jej terytorium produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to zgodne ze wspomnianym rozporządzeniem.
(2) Decyzja Komisji 2004/407/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie przejściowych zasad sanitarnych i certyfikacji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przywozu żelatyny fotograficznej [2] stanowi w drodze odstępstwa od tego zakazu w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002, że Francja, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo dopuszczają przywóz żelatyny wyłącznie przeznaczonej dla przemysłu fotograficznego (żelatyny fotograficznej).
(3) Decyzja 2004/407/WE stanowi, że przywóz żelatyny fotograficznej jest dozwolony z państw trzecich wymienionych we wspomnianej decyzji, a mianowicie Japonii i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(4) Luksemburg potwierdził konieczność sprowadzania żelatyny fotograficznej ze Stanów Zjednoczonych Ameryki na potrzeby przemysłu fotograficznego w Luksemburgu.
W związku z tym, Luksemburg powinien otrzymać pozwolenie na udzielenie zezwolenia na przywóz żelatyny fotograficznej zgodnie z warunkami określonymi w decyzji 2004/407/WE.
Przywóz ten może jednak może mieć miejsce w Belgii.
(5) W celu ułatwienia przekazywania z Belgii do Luksemburga przywożonej żelatyny fotograficznej, należy nieznacznie zmienić warunki określone w załącznikach I i III do decyzji 2004/407/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/407/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Odstępstwo dotyczące przywozu żelatyny fotograficznej
W drodze odstępstwa od art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Belgia, Francja, Luksemburg, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo zezwalają na przywóz żelatyny produkowanej z surowców zawierających kręgosłup bydlęcy zaklasyfikowanych jako surowce kategorii 1 zgodnie z wymienionym rozporządzeniem, wyłącznie przeznaczonej dla przemysłu fotograficznego (żelatyny fotograficznej) zgodnie z niniejszą decyzją.".
2) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Francuskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.".
3) W załącznikach I i III wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską
(2006/313/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w dniu 25 kwietnia 2005 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, wspieraną odpowiednio przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela oraz przez Komisję, do podjęcia rokowań zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej w celu zawarcia przez Unię Europejską umowy o współpracy i pomocy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym.
(2) Po otrzymaniu takiego upoważnienia Prezydencja wynegocjowała wspomnianą wyżej umowę.
(3) Umowa ta powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy, aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Rada przyjmuje do wiadomości, że Komisja zamierza ukierunkować swoją działalność na osiągnięcie celów i priorytetów umowy, w odpowiednich przypadkach poprzez stosowne działania Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 2006 r.
zatwierdzająca programy państw członkowskich dotyczące badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa na rok 2006
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 780)
(2006/314/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 90/424/EWG ustanawia wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na podejmowanie środków technicznych i naukowych niezbędnych do udoskonalenia prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji lub szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) Decyzja Komisji 2006/101/WE z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie wprowadzania programów badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich w 2006 r. [2] przewiduje wprowadzenie takich badań w okresie od lutego do grudnia 2006 r., pod warunkiem, że Komisja zatwierdzi programy tych badań.
Badania te mają sprawdzić, czy choroba ta występuje u drobiu, co może doprowadzić do przeglądu obowiązującego prawodawstwa Wspólnoty oraz przyczynić się do poznania możliwych zagrożeń, jakie stanowi dzika zwierzyna dla zwierząt i ludzi.
(3) Programy przedstawione przez państwa członkowskie zostały przeanalizowane przez Komisję zgodnie ze wspomnianą decyzją.
(4) Komisja uznała, że programy badań przedstawione przez państwa członkowskie są zgodne z decyzją 2006/101/WE.
W związku z tym programy te należy zatwierdzić.
(5) Ze względu na znaczenie tych programów badań dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia ludzi i zwierząt, właściwym jest ustalenie wkładu finansowego Wspólnoty w wysokości 50 % kosztów, które poniosą dane państwa członkowskie w związku z podjęciem środków wymienionych w niniejszej decyzji do kwoty maksymalnej dla każdego programu badań.
(6) Wydatki związane z programami badań, zatwierdzonymi niniejszą decyzją, ponoszone od dnia 1 lutego 2006 r. również powinno się uznać za wydatki kwalifikujące się do współfinansowania przez Wspólnotę.
(7) Ponadto należy ustanowić zasady dokonywania sprawozdań z wyników badań oraz zasady kwalifikowania kosztów przedstawionych we wniosku dotyczącym wkładu Wspólnoty w koszty wprowadzenia programów badań poniesione przez państwa członkowskie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Programy państw członkowskich dotyczące badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa, wymienione w załączniku I, zostały zatwierdzone na okres określony w tym załączniku ("programy").
Artykuł 2
Państwa członkowskie prowadzą badania na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa zgodnie z tymi programami.
Artykuł 3
Wkład finansowy Wspólnoty w koszty analizowania próbek wypłaca się każdemu państwu członkowskiemu w wysokości 50 % poniesionych kosztów oraz do maksymalnej kwoty przewidzianej na współfinansowanie, określonej w załączniku I.
Kwota wkładu finansowego zostanie przyznana pod warunkiem, że dane państwo członkowskie:
a) wprowadzi w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wprowadzenia programu;
b) zgodnie z art. 51 ust. 1 dyrektywy Rady 2005/94/WE [3] najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r. przedstawi Komisji oraz Wspólnotowemu Laboratorium Referencyjnemu w zakresie ptasiej grypy sprawozdanie końcowe dotyczące technicznego wykonania programu oraz otrzymane wyniki, zgodnie ze wzorami sprawozdań zawartymi w załącznikach II–V do niniejszej decyzji;
c) przedstawi Komisji odpowiednie dowody kosztów poniesionych z powodu analizowania próbek w okresie objętym przez zatwierdzony program;
d) skutecznie wprowadzi program, przede wszystkim właściwy organ musi zapewnić, że pobierania próbek dokonuje się w sposób właściwy.
Artykuł 4
Maksymalne kwoty kosztów, które mają zostać zwrócone państwom członkowskim za wykonanie testów objętych programami, nie mogą przekraczać następujących kwot:
a) test ELISA : 1 EUR za test;
b) test immunodyfuzji w żelu agarowym : 1,2 EUR za test;
c) test zahamowania hemaglutynacji (HI) na obecność H5/H7 : 12 EUR za test;
d) test izolacji wirusa : 30 EUR za test;
e) test PCR : 15 EUR za test.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
w sprawie warunków, jakie muszą spełniać wydatki poniesione przez niektóre państwa członkowskie w 2006 r. na gromadzenie i zarządzanie danymi wymaganymi dla celów prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1704)
(Jedynie teksty w językach angielskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słoweńskim, szwedzkim i włoskim są autentyczne)
(2006/315/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/439/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez państwa członkowskie na gromadzenie danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2000/439/WE określa warunki, które muszą zostać spełnione, by państwa członkowskie mogły otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na wydatki poniesione w związku z programami krajowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1543/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. ustanawiającym ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa [2].
Na mocy wymienionej decyzji i na podstawie informacji dostarczonych przez państwa członkowskie Komisja corocznie określa kryteria, które muszą spełniać prognozowane przez państwa członkowskie wydatki, oraz ustala wysokość pomocy finansowej przyznawanej przez Wspólnotę.
(2) Belgia, Dania, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Malta, Niderlandy, Polska, Portugalia, Finlandia, Słowenia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo przedłożyły Komisji roczne programy krajowe, zawierające opis danych, które państwa te zamierzają gromadzić w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1543/2000.
Państwa te przedłożyły również wnioski o wkład finansowy Wspólnoty w poniesione przez nie wydatki, o którym mowa w art. 4 decyzji 2000/439/WE.
(3) Na mocy art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1639/2001 z dnia 25 lipca 2001 r. ustalającego minimalne i rozszerzone programy wspólnotowe dla celów gromadzenia danych w sektorze rybołówstwa i ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1543/2005 [3], Komisja dokonała analizy programów krajowych państw członkowskich na rok 2006 oraz, na podstawie tych programów, oceny stopnia, w jakim poniesione wydatki kwalifikują się do otrzymania wkładu finansowego. Pierwsza rata zostanie przekazana zainteresowanym państwom członkowskim zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) decyzji 2000/439/WE na podstawie dokonanej oceny.
(4) Druga rata ma zostać przekazana w roku 2007, po przekazaniu i przyjęciu przez Komisję finansowego i technicznego sprawozdania z wykonanych działań, przedstawiającego szczegółowo, w jakim stopniu zostały osiągnięte cele programu wyznaczone w chwili opracowywania programów minimalnych i rozszerzonych, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) decyzji 2000/439/WE i art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1639/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustala wysokość wydatków kwalifikujących się do objęcia wkładem finansowym Wspólnoty w 2006 r. dla każdego państwa członkowskiego oraz wysokość wkładu finansowego Wspólnoty na gromadzenie i zarządzanie danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa.
Artykuł 2
Zgodnie z załącznikiem I, wydatki poniesione na gromadzenie i zarządzanie danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa mogą zostać objęte wkładem finansowym Wspólnoty, którego wysokość nie przekracza 50 % kwalifikujących się wydatków na program minimalny przewidziany w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000.
Artykuł 3
Zgodnie z załącznikiem II, wydatki poniesione na gromadzenie i zarządzanie danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa mogą zostać objęte wkładem finansowym Wspólnoty, którego wysokość nie przekracza 35 % kwalifikujących się wydatków na program rozszerzony przewidziany w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000.
Artykuł 4
1.
Wspólnota wypłaci pierwszą ratę w wysokości 50 % wkładu finansowego Wspólnoty określonego w załącznikach I i II.
2.
Druga rata zostanie przekazana w roku 2007, po przekazaniu i przyjęciu sprawozdania finansowego i technicznego, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) decyzji 2000/439/WE.
Artykuł 5
1.
Kursem wymiany euro, stosowanym do obliczania kwot kwalifikowanych na mocy niniejszej decyzji, jest kurs wymiany obowiązujący w maju 2005 r.
2.
Deklaracje wydatków oraz wnioski o zaliczki w walucie krajowej otrzymane od państw członkowskich, które nie są uczestnikami trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej, zostaną przeliczone na euro po kursie obowiązującym w miesiącu, w którym Komisja otrzymała te deklaracje i wnioski.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
w sprawie przyznania Zjednoczonemu Królestwu, Danii i Niemcom liczby dni obecności w strefie, zgodnie z pkt 8.1 lit. h) załącznika IIA do rozporządzenia Rady (WE) nr 51/2006
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1714)
(Jedynie teksty w językach angielskim, duńskim i niemieckim są autentyczne)
(2006/316/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności pkt 8.1 lit. h) załącznika IIA,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 8.1 lit. h) załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 określa specjalny warunek zachęcający państwo członkowskie do wprowadzenia systemu automatycznego zawieszania licencji połowowych w przypadku wykroczeń.
(2) Na podstawie wniosków państw członkowskich stosowanie tego specjalnego warunku umożliwia, w okresie od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 31 stycznia 2007 r., przyznanie konkretnej liczby dni obecności w strefie wspólnotowemu statkowi rybackiemu, na pokładzie którego znajdują się włoki, niewody duńskie i podobne narzędzia – z wyjątkiem włok ramowych o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 120 mm, zgodnie z pkt 4 lit. a) ppkt v) załącznika IIA.
(3) Zjednoczone Królestwo, Dania i Niemcy złożyły wniosek i dostarczyły informacji dotyczących systemu automatycznego zawieszania licencji połowowych w przypadku wykroczeń popełnianych przez statki, na pokładzie których znajdują się takie narzędzia połowowe.
(4) W świetle przekazanych informacji należy zezwolić na przyznanie Zjednoczonemu Królestwu, Danii i Niemcom liczby dni obecności w strefie, w ramach specjalnego warunku ustanowionego w pkt 8.1 lit. h), w odniesieniu do statków rybackich, na pokładzie których znajdują się narzędzia połowowe określone w pkt 4 lit. a) ppkt v) załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Uwzględniając pkt 4 lit. a) ppkt v) i pkt 8.1 lit. h) załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006, statkom pływającym pod banderą Zjednoczonego Królestwa, Danii i Niemiec, na pokładzie których znajdują się włoki, niewody duńskie i podobne narzędzia, z wyjątkiem włok ramowych o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 120 mm, przyznawane są dni zgodnie z pkt 8.1 lit. h) i odpowiednią pozycją w tabeli I w pkt 13 załącznika IIA.
Artykuł 2
Statek, któremu przyznano liczbę dni zgodnie z art. 1, może przekazać te dni innemu statkowi tylko jeśli:
a) statek przyjmujący cały czas używa narzędzia połowowego o wielkości oczek większej niż 120 mm;
b) spełnione zostały warunki określone w pkt 14 i 15 załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Królestwa Danii i Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Rady 2006/317/WPZiB
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, wspieraną przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP), do podjęcia rokowań z niektórymi państwami trzecimi, zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z tych państw Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia rokowań Prezydencja, przy wsparciu SG/WP, wynegocjowała Umowę z Republiką Chorwacji w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 2004 r.
w sprawie środków zgłoszonych przez Włochy na rzecz przemysłu wydawniczego
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2215)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/320/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
wezwawszy strony zainteresowane do przedstawienia swoich uwag [1] i uwzględniając przekazane uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Pismami nr 15808 i 15809 z dnia 19 grudnia 2002 r., zarejestrowanymi w dniu 31 grudnia 2002 r., władze włoskie zgłosiły Komisji, zgodnie z artykułem 88 ust. 3 Traktatu WE, systemy pomocy na rzecz przedsiębiorstw działających we włoskim sektorze wydawniczym.
(2) Pismem z dnia 29 października 2003 r.
Komisja powiadomiła Włochy o swojej decyzji o wszczęciu procedury w myśl art. 88 ust. 2 Traktatu WE względem dwóch zgłoszonych środków.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag na temat przedmiotowych środków.
(4) Pismem z dnia 2 grudnia 2003 r. władze włoskie złożyły wniosek o przedłużenie terminu na przekazanie swoich uwag odnośnie do decyzji Komisji o wszczęciu procedury; Komisja wyraziła zgodę na przedłużenie terminu pismem z dnia 10 grudnia 2003 r.
(5) Władze włoskie przesłały uwagi i udzieliły dodatkowych informacji pismem z dnia 9 stycznia 2004 r., zarejestrowanym w dniu 14 stycznia 2004 r.
(6) Komisja otrzymała uwagi zainteresowanych stron. Przekazała je władzom włoskim, umożliwiając im ustosunkowanie się do nich; Komisja otrzymała komentarze władz włoskich pismem z dnia 3 marca 2004 r., zarejestrowanym w dniu 4 marca 2004 r.
2.
OPIS ŚRODKÓW POMOCOWYCH
(7) Dwa środki pomocowe zgłoszone przez władze włoskie dotyczą pomocy przyznanych odpowiednio w formie dofinansowania do odsetek od kredytów bankowych udzielanych spółkom działającym w sektorze wydawniczym oraz w formie obniżenia należności podatkowych przedsiębiorstw wytwarzających wyroby wydawnicze [3].
2.1.
Pomoc w formie dofinansowania do odsetek
(8) Pierwszy analizowany system pomocy ustanowiony jest na mocy art. 4–7 ustawy z dnia 7 marca 2001 r. nr 62 [4] o "Nowych przepisach dotyczących przemysłu wydawniczego i wyrobów wydawniczych oraz o zmianach ustawy nr 416 z dnia 5 sierpnia 1981 r." (zwanej dalej ustawą nr 62/2001) oraz Dekretu Prezydenta Republiki nr 142 z dnia 30 maja 2002 r. w sprawie "Przepisów dotyczących ulg podatkowych dla przedsiębiorstw działających w sektorze wydawniczym" [5] (zwanego dalej DPR nr 142/2002).
(9) Pomoc polega na przyznaniu dofinansowania do odsetek od dziesięcioletnich kredytów udzielanych przez instytucje bankowe na projekty restrukturyzacji techniczno-produkcyjnej, zakup, rozszerzenie i modernizację wyposażenia technicznego, ze szczególnym uwzględnieniem rozbudowy sieci informatycznej, zarówno sprzętu, jak i oprogramowania, również w związku z wykorzystaniem międzynarodowych systemów transmisji danych i satelitów w celu usprawnienia kolportażu; wydatki na kształcenie zawodowe.
(10) Pomoc może dotyczyć 90 % całkowitego kosztu projektu [6].
Wysokość dofinansowania odpowiada różnicy między podstawą amortyzacji, obliczoną według wskaźnika ustalonego przez Ministerstwo Skarbu, a należnościami obliczonymi od tej samej podstawy wg połowy ww. wskaźnika.
W praktyce przy zastosowaniu wskaźnika 5 % wkład państwa wynosi około 13 % całkowitego kosztu projektu. Ten udział procentowy zmniejsza się do około 10 %, gdy wnioskowane jest dofinansowanie w formie zaktualizowanej.
(11) Beneficjentami są przedsiębiorstwa, których działalność związana jest z którymkolwiek z etapów cyklu wydawniczego [7].
W szczególności: agencje prasowe, wydawnictwa, drukarnie, dystrybutorzy prasy codziennej, czasopism i książek publikowanych na nośniku papierowym lub na nośniku informatycznym, nadawcy radiowi i telewizyjni, a także przedsiębiorstwa zajmujące się wyłącznie lub w dużej mierze wprowadzaniem do obrotu handlowego wyrobów wydawniczych oraz przedsiębiorstwa wydające dzienniki włoskie zagranicą.
System skierowany jest do przedsiębiorstw mających siedzibę w jednym z państw członkowskich UE.
Szacunkowa liczba beneficjentów wynosi od 101 do 500.
(12) Przewidywany okres obowiązywania systemu wynosi 10 lat [8].
Łączna kwota przeznaczona na ten cel w budżecie państwa na lata 2001, 2002 i 2003 wynosi około 26,3 miliona EUR [9], do których należy doliczyć 50,8 miliona EUR poprzednich niewykorzystanych kwot.
Pomoc przyznawana w ramach tego systemu może być kumulowana wyłącznie z pomocą ustanowioną na mocy art. 8 tej ustawy opisanej poniżej [10].
(13) Ulgi ustanowione na mocy art. 5–7 ustawy nr 62/2001 będą wypłacane z funduszu ad hoc, utworzonego i zarządzanego przez Prezydium Rady Ministrów [11].
Pomoc będzie przyznawana według procedury automatycznej [12] bądź według procedury oceny indywidualnej.
W przypadku procedury automatycznej dofinansowanie do projektu nie przekracza kwoty około 0,5 miliona EUR [13], a dofinansowywany projekt musi być zakończony w ciągu dwóch lat od przyznania pomocy.
Projekty, które pociągają za sobą większe kwoty dofinansowania, podlegają procedurze oceny indywidualnej, przeprowadzanej przez komitet ad hoc powoływany przez Prezydium Rady Ministrów.
Maksymalna wysokość ulgi przyznanej w ramach niniejszego systemu ograniczona jest do około 15,5 miliona EUR [14], a projekty oceniane w ramach tej procedury w każdym wypadku muszą spełniać warunek zakończenia w ciągu dwóch lat.
Obie procedury przyznawania wymagają między innymi przekazania szczegółowych informacji i dokumentów poświadczających istnienie i potrzeby projektu, dopuszczalność beneficjenta, rzeczywiście ponoszone koszty dopuszczalne [15], a także kopii umowy udzielenia kredytu bankowego.
Przedmiotowe systemy zawierają także przepisy dotyczące windykacji ulg wypłaconych bezprawnie.
(14) Pomoc przyznawana w ramach przedmiotowego systemu stawia sobie za cel ochronę pluralizmu informacji zgodnie z art. 21 Konstytucji Włoch.
2.2.
Pomoc w formie obniżenia należności podatkowych
(15) Drugi zgłoszony system ustanowiony jest na mocy art. 8 ustawy nr 62/2001 z dnia 7 marca 2001 r.
"Nowe przepisy dotyczące przemysłu wydawniczego i wyrobów wydawniczych oraz zmiany ustawy nr 416 z dnia 5 sierpnia 1981 r." oraz dekretu Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 2002 r. nr 143 w sprawie "Zasad dotyczących obniżenia należności podatkowych przedsiębiorstw wytwarzających wyroby wydawnicze" (zwanego dalej dekretem nr 143/2002).
(16) System przewiduje ulgi dla przedsiębiorstw działających w sektorze wydawniczym, przyznawane w formie obniżenia rocznych należności podatkowych przez 5 kolejnych lat, równoznacznego uldze podatkowej wynoszącej łącznie 15 % całkowitego kosztu inwestycji [16].
Ulga podatkowa winna być odliczona od zobowiązań podatkowych i może być przenoszona na następny okres obrachunkowy przez 4 lata.
(17) Obniżenie należności podatkowych może dotyczyć inwestycji w nowe dobra majątkowe przeznaczone do produkcji wyrobów wydawniczych w języku włoskim: gazety codzienne, czasopisma, książki, a także wydawnicze wyroby multimedialne.
Są również dopuszczalne inwestycje w urządzenia, systemy i patenty dla wszystkich etapów cyklu produkcyjnego w ramach projektów restrukturyzacji techniczno-gospodarczej.
(18) Zastosowanie systemu ogranicza się do inwestycji zrealizowanych do dnia 31 grudnia 2004 r.
Łączna kwota przeznaczona na ten cel w budżecie państwa na cały ten okres wynosi około 102 milionów EUR [17].
Ulgi przyznawane w ramach przedmiotowego systemu mogą być kumulowane wyłącznie z pomocą ustanowioną na mocy art. 4–7 cytowanej ustawy [18].
System zawiera przepisy dotyczące weryfikacji istnienia i wykonalności projektów oraz windykacji ulg przyznanych bezprawnie.
(19) Obniżenie należności podatkowych jest przyznawane przedsiębiorstwom wytwarzającym wyroby wydawnicze [19].
Definicja ta obejmuje agencje prasowe, przedsiębiorstwa wydawnicze, drukarnie prasy codziennej, czasopism i książek publikowanych na nośniku papierowym lub na nośniku informatycznym i elektronicznym, nadawców radiowych i telewizyjnych a także przedsiębiorstwa wydające włoskie dzienniki zagranicą.
System skierowany jest do przedsiębiorstw mających siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej.
Szacunkowa liczba beneficjentów wynosi od 101 do 500.
(20) Pomoc przyznawana w ramach przedmiotowego systemu przeznaczona jest na promocję kultury i na ochronę pluralizmu informacji w myśl art. 21 Konstytucji Włoch.
3.
UZASADNIENIE WSZCZĘCIA PROCEDURY
(21) W decyzji o wszczęciu procedury Komisja stwierdziła, że oba systemy pomocy stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE oraz wyraziła wątpliwości zarówno co do wpływu zgłoszonych środków na wymianę handlową, jak i ich zgodności ze wspólnym rynkiem.
(22) Ponadto Komisja uznała, że wszczęcie procedury pozwoli na przekazanie informacji i uwag mogących rozwiać istniejące wątpliwości.
4.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(23) W następstwie wszczęcia procedury różne zainteresowane strony przekazały swoje uwagi w tej kwestii.
Poniższe ustępy zawierają syntezę uwag stron w przedmiotowej sprawie.
(24) Pismem z dnia 18 grudnia 2003 r. Federacja Wydawców Europejskich (FEP–FWE) oświadczyła, że przedmiotowe środki pomocowe nie stanowią naruszenia prawa wspólnotowego, ponieważ:
i) działalność wydawnicza, w odróżnieniu od każdej innej działalności przemysłowej, związana jest w sposób determinujący z językiem, a więc prawdopodobieństwo, że wsparcie państwa dla działalności wydawniczej wpłynie na wymianę transgraniczną w Unii Europejskiej, jest niewielkie;
ii) łączna wysokość przewidzianych pomocy jest skromna;
iii) ulgi przeznaczone są na te rodzaje inwestycji, które dotyczą specyficznych obszarów językowych, a publikacje korzystające z pomocy państwowej to wyłącznie publikacje w języku włoskim.
Pomoc państwa stawia sobie za cel zachęcanie do inwestycji prywatnych, aby sprostać konkurencji między wydawcami i innymi przedsiębiorstwami w ramach tego samego sektora konkurencji o zasięgu krajowym.
(25) Pismem z dnia 19 grudnia 2003 r. Portugalskie Stowarzyszenie Wydawców Książek (APEL) uznało, że przedmiotowe środki nie stanowią naruszenia prawa wspólnotowego:
i) z powodów identycznych, jak wskazane przez FWE; oraz
ii) ponieważ inwestycje dopuszczalne nie są skierowane na eksport ani na działania w kontekście międzynarodowym.
(26) Ponadto w ramach dochodzenia Komisja otrzymała następujące uwagi zainteresowanych stron ponad miesiąc od publikacji decyzji o wszczęciu procedury.
(27) Pismem z dnia 8 stycznia 2004 r. Hiszpańska Federacja Wydawców (FGEE) uznała, że przedmiotowe środki nie stanowią naruszenia prawa wspólnotowego z tych samych powodów, jak wyrażone przez Portugalskie Stowarzyszenie Wydawców Książek.
(28) Pismem z dnia 12 stycznia 2004 r. Europejskie Stowarzyszenie Wydawców Prasy (ENPA) uznało, że przedmiotowe środki nie stanowią naruszenia prawa wspólnotowego, ponieważ:
i) transgraniczny handel gazetami codziennymi nie ma wpływu na konkurencję między państwami członkowskimi i nie powoduje powstawania problemów z nią związanych.
W szczególności dotyczy to dzienników regionalnych, które działają tylko w granicach ściśle określonego obszaru na rynku krajowym; specyficzny charakter konkurencji w tym sektorze utrzymuje się na poziomie rynku krajowego;
ii) procentowo ilość gazet sprzedawanych zagranicą dla obywateli tam mieszkających, którzy chcą mieć bieżące informacje o kraju ojczystym, jest bardzo niewielka.
Dla tej stosunkowo ograniczonej liczby konsumentów możliwość dostępu do źródła informacji w języku włoskim o uznanej marce jest niezwykle ważna zarówno z punktu widzenia językowego, jak i kulturalnego, i mogą to zapewnić tylko wydawcy włoscy;
iii) aby gazety mogły w dalszym ciągu być konkurencyjne w porównaniu z innymi formami mediów, na przykład z Internetem, przemysł ten koniecznie potrzebuje środków, jakie zapewniają mu oba analizowane systemy pomocowe.
Jeśli nie otrzymywałby takiego wsparcia, kryzysy gospodarcze, takie jak notowany ostatnio, który wyrządził głębokie szkody większości sektora gazet codziennych w Europie z powodu spadku sprzedaży powierzchni reklamowych, poważnie zagroziłyby przyszłości przemysłu krajowego.
(29) Pismem z dnia 7 stycznia 2004 r. Włoska Federacja Wydawców Prasy (FIEG) przedstawiła szczegółową argumentację dla udowodnienia tezy, że analizowane środki nie powinny być uznawane za naruszenie prawa wspólnotowego, ponieważ:
i) nie stanowią pomocy państwa;
ii) nie stanowią pomocy względem działalności, dla których nie istnieje handel transgraniczny lub konkurencja między państwami członkowskimi i EOG;
iii) są zgodne z zasadami wspólnego rynku w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE.
5.
UWAGI WŁADZ WŁOSKICH
5.1.
Uwagi dotyczące wszczęcia procedury
(30) Aby rozwiać wątpliwości wyrażone przez Komisję w decyzji o wszczęciu procedury, władze włoskie przedstawiły dodatkowe dane i wyjaśnienia potwierdzające tezę o marginalnym wpływie analizowanych środków na wymianę handlową i ich zgodność.
(31) Władze włoskie uważają, że pomoc dla sektora wydawniczego będzie miała bardzo ograniczony wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową ze względu na praktycznie nieistniejącą dystrybucję wyrobów wydawniczych w języku włoskim poza włoskim rynkiem krajowym.
Na obronę swojej analizy przywołują w szczególności interpretację ogólnych przepisów wyłożoną w wyroku CELF [20], a także dane statystyczne oraz wyjaśnienia przedstawione w odpowiedzi na wszczęcie procedury.
(32) Jeśli chodzi o przepisy przywołane w wyroku CELF względem książek władze włoskie uważają, że przepisy te winny również mieć zastosowanie do wyrobów wydawniczych, zważywszy na ich analogiczne cechy oraz ze względu na fakt, że liczba czytelników wyrobów wydawniczych w języku włoskim w UE jest jeszcze mniejsza niż czytelników języka francuskiego.
Dwa przepisy, o których mowa, to:
i) "Konkurencja w sektorze książek (może) być jednak ograniczona pewnymi barierami o charakterze językowym i kulturalnym, a w konsekwencji wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową winien być ograniczony" [21];
ii) "Europejski sektor drukarski i wydawniczy w dalszym ciągu jest raczej zestawieniem rynków krajowych niż rynkiem zintegrowanym na skalę europejską, na co wskazuje niski poziom eksportu w tym sektorze, jeśli chodzi o obroty.
Wielość języków używanych we Wspólnocie stanowi dodatkową barierę dla "europeizacji" sektora" [22].
(33) W kwestii sytuacji włoskiego rynku wydawniczego oraz ograniczenia wewnątrzwspólnotowej wymiany wyrobów wydawniczych władze włoskie przedstawiły dane statystyczne potwierdzające ich opinię oraz dodatkowe wyjaśnienia dotyczące beneficjentów.
W szczególności z dostarczonych danych statystycznych wynika, że:
i) w ostatnich 20 latach, jeśli chodzi o gazety w języku włoskim, stwierdza się, że rynek charakteryzował się zasadniczym zastojem, chociaż w tym samym okresie włoski system produkcyjny bardzo się zmienił [23].
W roku 2003 ilość dziennie sprzedawanych egzemplarzy spadła do poziomu z roku 1984;
ii) średnia codziennej dystrybucji gazet oraz ilość sprzedawanych egzemplarzy na 1000 mieszkańców we Włoszech, Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii wskazuje, że w porównaniu z innymi dużymi państwami członkowskimi UE [24] Włochy są z pewnością deficytowe oraz że potencjalny popyt na wyroby wydawnicze jest niższy w porównaniu z popytem, jaki jest możliwy w kraju o takim jak Włochy dochodzie na jednego mieszkańca;
iii) w roku 2001 ilość włoskiej prasy codziennej dystrybuowanej w UE była równa 1,3 % łącznego nakładu, natomiast w sektorze tygodników i miesięczników wskaźnik ten wynosił tylko 0,8 %;
iv) dane statystyczne przedstawione Komisji wskazują, że w latach 1996–2001 łączny eksport (zarówno wewnątrz, jak i poza UE) wydawnictw codziennych, tygodniowych i miesięcznych stanowił od 0,7 % do 2,5 % łącznego nakładu;
v) jeśli chodzi o wyroby multimedialne o charakterze wydawniczym, władze włoskie dostarczyły dane dotyczące łącznego eksportu książek, wyrobów i usług wydawniczych multimedialnych zarówno wewnątrz, jak i poza UE w roku 2001, z których wynika, że łączny eksport wyniósł 5 % łącznej sprzedaży tych wyrobów.
Władze włoskie uściślają jednak, że eksport do UE stanowi tylko ułamek ww. wielkości procentowej oraz że CD-romy i usługi wydawnicze, a także wydawnicze wyroby multimedialne, stanowią tylko niewielką część tego ułamka.
Dlatego też władze włoskie stwierdzają, że wielkość dystrybucji wyrobów multimedialnych o charakterze wydawniczym w UE jest zdecydowanie mało istotna;
vi) jeśli chodzi o działalność związaną z drukowaniem gazet i książek, władze włoskie podkreślają, że wyroby wydawnicze zazwyczaj są drukowane w pobliżu rynków zbytu, aby uniknąć opóźnień oraz ze względu na wpływ kosztów transportu na wartość wyrobu;
vii) jeśli chodzi o agencje prasowe, władze włoskie zauważają, że międzynarodowa konkurencja może odnosić się tylko do serwisów informacyjnych w języku obcym.
Jedyna włoska agencja, która prowadzi serwisy informacyjne w języku włoskim, to agencja ANSA, której obroty z tytułu tychże serwisów stanowią 0,3 % łącznych obrotów;
viii) podsumowując, jeśli chodzi o ograniczony wpływ przedmiotowych środków na wymianę handlową, władze włoskie wskazują, że rynek włoskich wyrobów wydawniczych dystrybuowanych w granicach UE stanowi ledwie 0,3–0,5 % rynku europejskiego.
(34) Na podstawie powyższych informacji oraz zgodnie z zasadami przywołanymi w orzeczeniu w sprawie SIDE [25], władze włoskie utrzymują, że rynek wyrobów wydawniczych w języku włoskim winien być uznawany za rynek odrębny [26].
(35) Ponadto aby podkreślić fakt, że ich zdaniem oba środki winny być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE, władze włoskie powołują się na:
i) artykuł 151 ust. 1 Traktatu WE, który stanowi, że "Wspólnota przyczynia się do rozkwitu kultur Państw Członkowskich, w poszanowaniu ich różnorodności narodowej i regionalnej, równocześnie podkreślając znaczenie wspólnego dziedzictwa kulturowego";
ii) rezolucję Rady z dnia 12.2.2001 [27], w szczególności zachęcenie Komisji przez Radę "do uwzględniania, stosując przepisy w dziedzinie konkurencji i swobodnego przepływu towarów, szczególnej wartości kulturowej książki i jej znaczenia w popieraniu różnorodności kulturowej, a także ponadnarodowego wymiaru rynku książki" [28].
Ponadto władze włoskie przywołują inne uzasadnienie wspomnianej rezolucji, zgodnie z którym "jednorodne obszary językowe stanowią ważną przestrzeń rozpowszechniania książek i przysparzają rynkowi książki wymiar ponadnarodowy, który winien być uwzględniany" [29];
iii) rezolucję Rady [30] z dnia 14.2.2002 w sprawie promocji różnorodności językowej oraz nauki języków w ramach realizacji celów Europejskiego Roku Języków 2001;
iv) artykuł 22 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej [31] potwierdzający zasadę, zgodnie z którą Unia Europejska szanuje różnorodność kulturową, religijną i językową państw członkowskich;
v) artykuł 21 Konstytucji Włoch, który gwarantuje prawo do wolności słowa i do pluralizmu, rozumianych jako podstawowe swobody demokratyczne; władze włoskie oświadczają, że wyroby wydawnicze stanowią środek pozwalający na wykonywanie tego prawa [32];
vi) Traktat z Maastricht, który wprowadza odstępstwo kulturowe na mocy art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE w celu ominięcia ograniczeń w zastosowaniu art. 87 ust. 3 lit. c) względem bodźców dla sektora kultury.
(36) Podsumowując, władze włoskie oświadczają, że w ramach obecnej procedury, zważywszy na całkowitą specyfikę rynku wydawniczego, na istnienie interwencji publicznej w celu odwrócenia skonsolidowanej malejącej tendencji w dystrybucji wyrobów wydawniczych na rynku krajowym oraz na ograniczone rozpowszechnienie języka włoskiego w skali UE, Komisja może wyłącznie stwierdzić, że jak największe uznanie znaczenia specyfiki językowej jest jednym z kluczowych czynników, na których opiera się odstępstwo kulturowe, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. d).
Dlatego też analizowane środki, sprzyjające rozpowszechnianiu wyrobów wydawniczych w języku włoskim na rynku krajowym, winny być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
5.2.
Komentarze do uwag przedstawionych przez zainteresowane strony
(37) Pismem z dnia 24.2.2004 władze włoskie przekazały swoje komentarze do przedstawionych przez zainteresowane strony uwag w sprawie wszczęcia procedury.
Władze włoskie podkreślają ogólną zgodność komentarzy z ich własną oceną wpływu analizowanych środków na wymianę handlową i zgodność ze wspólnym rynkiem.
Główne komentarze władz włoskich można podsumować w następujących czterech stwierdzeniach:
i) uwagi, jakie Komisja otrzymała w związku z wezwaniem do ich przedstawienia, zostały przekazane przez pięć stron wskazanych w rozdziale 4 niniejszej decyzji, które reprezentują wydawców książek i prasy z 15 państw członkowskich UE oraz Cypru, Republiki Chorwacji, Litwy, Norwegii i Słowenii;
ii) uwagi przekazane przez zainteresowane strony są zgodne z opiniami przedstawionymi przez Włochy w kwestii nienaruszania wspólnotowego prawa dotyczącego konkurencji;
iii) jak podkreśla ENPA, rynek czasopism działa głównie na poziomie krajowym, a kryterium proporcjonalności środka jest przestrzegane ponieważ rynek wyrobów wydawniczych, ze względu na swoją strukturę, nie jest zdolny spowodować znaczących zakłóceń wymiany transgranicznej;
iv) jak oświadcza FGEE, kwota analizowanych pomocy jest ograniczona.
Dlatego też środki pomocowe będą miały nieznaczny wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ działalność przedsiębiorcza jest z definicji skoncentrowana na obszarach językowo jednorodnych, w których odnotowuje się bardzo ograniczoną ilość transgranicznej wymiany handlowej.
6.
OCENA ŚRODKÓW POMOCOWYCH
6.1.
Istnienie pomocy państwa
(38) W myśl art. 87 ust. 1 Traktatu WE "wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi".
6.1.1.
Zasoby państwowe faworyzujące niektóre przedsiębiorstwa/produkcję niektórych towarów:
(39) Komisja stwierdza, że zasoby przeznaczone na finansowanie obu zgłoszonych systemów pomocy pochodzą z centralnego rządowego budżetu i dlatego mogą być uznane za zasoby państwowe.
Ponadto przedmiotowe zasoby, ze względu na ich założenia, sprzyjają specyficznym sektorom działalności gospodarczej, w szczególności sektorowi wydawniczemu, w którym beneficjenci prowadzą działalność gospodarczą i mogą być uznani za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
6.1.2.
Selektywność:
(40) Oba zgłoszone systemy są selektywne, ponieważ są przeznaczone odpowiednio dla przedsiębiorstw działających w przemyśle wydawniczym oraz dla przedsiębiorstw wytwarzających wyroby wydawnicze.
Dlatego też oba systemy przyznają pomoc sektorową.
6.1.3.
Korzyść ekonomiczna:
(41) Oba zgłoszone systemy pomocy powodują dwojaką korzyść ekonomiczną dla beneficjentów.
(42) W ramach pierwszego systemu beneficjenci otrzymują ulgę w formie dofinansowania do odsetek od kredytów bankowych przeznaczonych na specjalne projekty, co rzeczywiście obniża koszty finansowania przedsiębiorstw-beneficjentów.
(43) W ramach drugiego systemu przedsiębiorstwa spełniające warunki odnoszą korzyść ekonomiczną w postaci obniżenia należności podatkowych na inwestycje, co odciąża beneficjentów z obciążeń podatkowych, jakie normalnie musieliby ponieść [33].
6.1.4.
Wpływ na wymianę wewnątrzwspólnotową i zakłócenie konkurencji:
(44) Komisja stwierdza, że zasady dotyczące konkurencji w ogólnym ujęciu odnoszą się do wszystkich rodzajów działalności, które powodują wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz że wytwarzanie wyrobów wydawniczych może być uznawane za działalność gospodarczą.
Istotną kwestią jest ustalenie, czy pomoc dla danej działalności rzeczywiście lub potencjalnie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi, zważywszy na oczywisty charakter narodowy, a więc wewnętrzny dla rynku włoskiego, wyrobów wydawniczych w języku włoskim.
Należy zauważyć, że rynek wydawniczy obejmuje rynek licencji, reklamy, prasy i dystrybucji.
Pomoc dla wydawcy może wpłynąć na którąś z tych działalności.
(45) Ponadto na podstawie informacji podanych przez władze włoskie Komisja zauważa, że w zakresie wyrobów wydawniczych objętych analizowanymi środkami istnieje wymiana handlowa między państwami członkowskimi [34].
Dlatego też środki te mogłyby zakłócić konkurencję między przedsiębiorstwami, gdyby na przykład przedsiębiorstwa wydawnicze prowadziły działalność w różnych państwach członkowskich, wytwarzając publikacje w różnych językach, a więc byłyby konkurencyjne w przedmiocie praw wydawniczych i reklamy.
(46) Komisja przyznaje, że informacje i wyjaśnienia przedstawione przez władze włoskie potwierdzają, iż wielkość wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej w dziedzinie wyrobów wydawniczych w języku włoskim objętych dwoma analizowanymi środkami jest mało znacząca.
(47) Mimo takiego stwierdzenia i w świetle powyższego Komisja uważa, że choć wpływ przedmiotowych środków na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową jest ograniczony, nie można go wykluczyć.
W konsekwencji dwa analizowane systemy stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
6.2.
Zgodność
(48) W przypadku gdy środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, traktat stanowi, że jest zgodna lub może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc spełniająca warunki, o których mowa w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE.
(49) Komisja zauważa, że warunki, o których mowa w art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 lit. a) i b) Traktatu WE, w sposób oczywisty nie mają zastosowania do przedmiotowych środków.
(50) W następstwie wszczęcia procedury Komisja otrzymała dodatkowe informacje i wyjaśnienia od władz włoskich oraz uwagi od zainteresowanych stron.
Wynika z nich, że wewnątrzwspólnotowy handel wyrobami wydawniczymi w języku włoskim jest ograniczony i że środki mogłyby zostać uznane za zgodne na mocy art. 87 ust. 3 lub art. 87 lit. c) lub d) Traktatu.
6.2.1.
Zgodność z art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE
(51) Jeśli chodzi o zgodność analizowanych środków z art. 87 ust. 3 lit. d), Komisja nie zgadza się z oceną władz włoskich i uważa, że do przedmiotowych systemów nie ma zastosowania odstępstwo kulturowe.
(52) Choć art. 151 Traktatu WE [35] stanowi, że Wspólnota wspiera zróżnicowanie kulturowe, w art. 8 ustawy nr 62/2001 nie zostały wskazane wyraźne przepisy mówiące o przeznaczeniu środków na wspieranie kultury, lecz środki są w całości wykorzystywane do wspierania ogólnie ujętych inwestycji realizowanych przez przedsiębiorstwa wytwarzające wyroby wydawnicze w języku włoskim.
Jeśli chodzi o środek pomocowy przyznany w formie dofinansowania do odsetek [36], w myśl art. 5 ustawy nr 62/2001 tylko 5 % funduszy przeznaczonych na ulgi podatkowe jest wyraźnie zarezerwowane dla przedsiębiorstw zaangażowanych "w projekt o szczególnym znaczeniu dla rozpowszechniania literatury we Włoszech lub dla rozpowszechniania wyrobów wydawniczych w języku włoskim zagranicą".
Ponadto Komisja zauważa, że o ile kwota 5 % nie została wykorzystana na cel początkowy, może ona z powrotem zasilić fundusz w celu sfinansowania innych działań objętych przedmiotowymi środkami, między innymi pomoc na kształcenie i na inwestycje.
Ponadto podlegające subwencjonowaniu wydawnictwa w języku włoskim obejmują gazety codzienne, czasopisma, książki i wyroby multimedialne.
Komisja zauważa jednak, że dwa systemy nie zawierają żadnego wskazania specjalnego co do przeznaczenia zasobów na poszczególne typy wydawnictw, zawartości dopuszczalnych wyrobów wydawniczych, ani też nie przywołują wartości kulturowych, jakie mają być zawarte lub wspierane [37].
(53) Analogicznie można zauważyć, że język włoski jest wspólnym mianownikiem obu systemów.
Jednakże choć przedmiotowe środki mogą w ostatecznej analizie sprzyjać nauce i rozpowszechnianiu języka włoskiego i kultury włoskiej, ze względu na brak w przedmiotowych środkach jakiegokolwiek wskazania typu pedagogicznego lub związanego z nauczaniem języka, fakt uznania ich za środki oparte na kulturze oznaczałby przypisywanie kulturze nadmiernie szerokiego znaczenia.
(54) Ponadto w odpowiedzi na argumentację przedstawioną przez władze włoskie, które wiążą wspieranie kultury ze wspieraniem pluralizmu informacji, objętym przedmiotowymi środkami, Komisja oświadczyła już w poprzednich decyzjach [38], że wymogi edukacyjne i demokratyczne państwa członkowskiego należy uważać za rozłączne od wspierania kultury.
(55) Dlatego też ze względu na rozległy zakres analizowanych środków i zważywszy na nadzwyczaj ogólny opis subwencjonowalnych wydawnictw, przedmiotowe środki wydają się zasadniczo być przeznaczone na wspieranie rozpowszechniania wyrobów wydawniczych w języku włoskim, który jest wspólnym mianownikiem obu systemów, a nie na wspieranie kultury i języka włoskiego.
(56) Wobec powyższego Komisja uważa, że przedmiotowe środki nie spełniają warunków restrykcyjnej interpretacji wymaganej dla zastosowania przepisu art. 87 ust. 3 lit. d) a wyrażonej w komunikacie w sprawie pomocy państwa dla radiowej służby publicznej [39].
Poza tym akceptacja odstępstwa kulturowego byłaby sprzeczna z interpretacją Komisji już wyłożoną w poprzednich decyzjach [40].
6.2.2.
Zgodność z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE
(57) Zgodnie z wyznaczonymi celami, ostatecznym celem analizowanych środków miało być wspieranie wyrobów wydawniczych w języku włoskim oraz ochrona pluralizmu informacji, podczas gdy wydawałaby się konieczna interwencja publiczna w celu odwrócenia malejącej tendencji o charakterze strukturalnym w rozpowszechnianiu wyrobów wydawniczych na rynku krajowym.
(58) Komisja przyznaje, że nie istnieją ramy czy wytyczne, które mogłyby mieć zastosowanie do oceny analizowanych środków.
Dlatego też nie wydaje się, że do zgłoszonych systemów, opisywanych w niniejszym dokumencie, można zastosować jakąkolwiek klauzulę zgodności, pominąwszy zawsze możliwe zastosowanie ogólne art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, zgodnie z którym może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem "pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem".
(59) Jak stanowi wyrok CELF, Komisja uznaje, że w sektorze książek wydają się istnieć bariery językowe i kulturowe, które ograniczają konkurencję i transgraniczną wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Wydawałoby się również, że "europejski sektor drukarski i wydawniczy w dalszym ciągu jest raczej zestawieniem rynków krajowych niż rynkiem zintegrowanym na skalę europejską, na co wskazuje niski poziom eksportu w tym sektorze, jeśli chodzi o obroty.
Wielorakość języków używanych we Wspólnocie stanowi dodatkową barierę dla "europeizacji" sektora" [41].
(60) Jednakże jeśli chodzi zarówno o książki, jak i o inne wyroby wydawnicze objęte przedmiotowymi środkami, należy podkreślić, że istnienie wspomnianych ograniczeń jest potwierdzone danymi statystycznymi dostarczonymi przez Włochy, które to dane poświadczają ograniczony wpływ na handel transgraniczny przedmiotowych wyrobów w UE.
(61) Ponadto zważywszy na fakt, że pomoc przeznaczona jest głównie na wydawnictwa w języku włoskim, jest niemożliwe, by wydawnictwa w innym języku skutecznie je zastąpiły i by dopłaty spowodowały przesunięcie abonamentów i reklam na ich korzyść.
Wydaje się więc, że zakłócenie wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej i konkurencji jest bardzo ograniczone.
Ponadto w interesie Wspólnoty leży zagwarantowanie dopuszczalności i równego traktowania wniosków o pomoc przedstawianych przez wnioskodawców mających siedziby w innych państwach członkowskich.
(62) Poza tym deklarowanym celem pomocy jest ochrona pluralizmu informacji, który jest celem usankcjonowanym przez art. 11 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej [42].
(63) Wreszcie, ocena potencjalnie ograniczonego zakłócenia wymiany handlowej i konkurencji spowodowanego przez analizowane środki, a w szczególności ich proporcjonalności z deklarowanymi celami, jest poparta również następującymi czynnikami: okres obowiązywania systemów, wynoszący 5–10 lat; duża liczba beneficjentów, która, jak się przewiduje, sięgnie 500 przedsiębiorstw dla każdego ze środków; ograniczona kwota funduszy przeznaczonych na ten cel, wynosząca łącznie około 179,3 miliona EUR na cały okres.
7.
WNIOSKI
(64) Wychodząc z powyższych założeń Komisja stwierdziła, że analizowane środki stanowią pomoc państwową w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(65) Konkretne informacje i dane statystyczne dostarczone przez władze włoskie uzasadniły prawdopodobnie ograniczony wpływ analizowanych środków na wymianę handlową.
(66) Ograniczone zakłócenie wymiany handlowej i konkurencji, proporcjonalność środków do wyznaczonych celów, tj. wspierania wyrobów wydawniczych w języku włoskim, są potwierdzone okresem obowiązywania systemów, dużą liczbą beneficjentów i ograniczoną kwotą funduszy przeznaczonych na ten cel,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc przyznana przez Włochy w formie dopłat do odsetek na rzecz przedsiębiorstw działających w sektorze wydawniczym oraz w formie obniżenia należności podatkowych na rzecz przedsiębiorstw, które wytwarzają wyroby wydawnicze, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Artykuł 2
Komisji przedkładane są sprawozdania roczne zawierające szczegółowe informacje dotyczące wprowadzenia każdego ze środków.
Sprawozdania te zawierają w szczególności: syntezę stosowania poszczególnych środków w ciągu roku kalendarzowego, listę i opis dofinansowanych projektów, dofinansowane wyroby wydawnicze, kwoty przyznane dla każdego projektu, dane identyfikacyjne beneficjentów.
Komisji przedkładane są również zaktualizowane dane statystyczne dotyczące wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej przedmiotowymi wyrobami wydawniczymi w celu umożliwienia monitorowania rozwoju na rynkach.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
w sprawie rozliczenia rachunków państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1750)
(2006/322/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie rocznych sprawozdań finansowych przekazanych przez państwa członkowskie wraz z wymaganymi informacjami, rachunki agencji płatniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, muszą zostać rozliczone. Rozliczenie obejmuje kompletność, dokładność i prawdziwość ksiąg rachunkowych przekazanych w świetle sprawozdań organów certyfikujących.
(2) Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez państwa członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [2], w roku budżetowym 2005 uwzględnia się wydatki poniesione przez państwa członkowskie od dnia 16 października 2004 r. do dnia 15 października 2005 r.
(3) Upłynęły terminy przyznane państwom członkowskim na przekazanie Komisji dokumentów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 oraz w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3].
(4) Komisja sprawdziła przekazane informacje oraz powiadomiła państwa członkowskie przed dniem 31 marca 2006 r. o wynikach tej weryfikacji oraz niezbędnych poprawkach.
(5) Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1663/95, decyzja w sprawie rozliczenia rachunków, określona w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 ustala, bez uszczerbku dla późniejszych decyzji podjętych zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia, kwotę wydatków poniesionych w każdym państwie członkowskim w ciągu danego roku budżetowego, która jest uznawana za podlegającą wpisaniu w ciężar Sekcji Gwarancji EFOGR na podstawie rocznych sprawozdań finansowych, określonych w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 oraz redukcje i odroczenia zaliczek w danym roku budżetowym, łącznie z redukcjami, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 296/96. Zgodnie z art. 154 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4], wynik decyzji w sprawie rozliczenia, czyli każda rozbieżność, która może pojawić się między sumą wydatków zaksięgowanych w księgach rachunkowych w roku budżetowym zgodnie z art. 151 ust. 1 i art. 152 tego rozporządzenia oraz sumą wydatków uwzględnioną przez Komisję w decyzji w sprawie rozliczenia, jest księgowana w pojedynczym artykule jako dodatkowy wydatek lub jako redukcja wydatków. W odniesieniu do wydatków na rozwój obszarów wiejskich objętych art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 27/2004 z dnia 5 stycznia 2004 r. ustanawiającego przejściowe szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w odniesieniu do finansowania przez Sekcję Gwarancji EFORG rozwoju obszarów wiejskich na terytorium Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [5], wynik decyzji w sprawie rozliczenia należy odjąć od lub dodać do następnych płatności dokonywanych przez Komisję.
(6) W świetle dokonanych weryfikacji, roczne sprawozdania finansowe oraz dokumenty towarzyszące pozwalają Komisji podjąć decyzję dotyczącą kompletności, dokładności i prawdziwości przedłożonych ksiąg rachunkowych w przypadku niektórych agencji płatniczych.
Szczegóły dotyczące tych kwot zostały opisane w sprawozdaniu podsumowującym, które zostało przedstawione Komitetowi Funduszu łącznie z niniejszą decyzją.
(7) W świetle dokonanych weryfikacji, informacje przekazane przez niektóre agencje płatnicze wymagają dodatkowego dochodzenia, a ich rachunki nie mogą zostać rozliczone niniejszą decyzją.
(8) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96 stanowi, że zaliczki na księgowanie są zmniejszane w przypadku wydatków dokonanych przez państwa członkowskie lub upływie ustalonych w nim terminów, zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 z dnia 26 września 2000 r. w sprawie dyscypliny budżetowej [6]. Jednakże zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 296/96, wszelkie przekroczenia terminów w sierpniu, wrześniu i październiku są brane pod uwagę w decyzji w sprawie rozliczenia rachunków, o ile nie zostaną zgłoszone przed ostatnią decyzją roku budżetowego odnoszącą się do zaliczek. Część wydatków zadeklarowanych przez niektóre państwa członkowskie we wspomnianym wyżej okresie i przeznaczonych na środki, dla których Komisja nie uznała żadnych okoliczności łagodzących, została dokonana po przekroczeniu ustanowionych terminów. Niniejsza decyzja powinna zatem ustanowić odpowiednie redukcje. Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, decyzja ostatecznie ustalająca wydatki wykluczone z finansowania wspólnotowego, uwzględniająca te redukcje oraz wszystkie inne wydatki, które mogą zostać uznane za dokonane po przekroczeniu ustanowionych terminów, zostanie podjęta w późniejszym terminie.
(9) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2040/2000 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96, Komisja dokonała już redukcji lub odroczenia szeregu miesięcznych zaliczek na wydatki w roku budżetowym 2005. Wobec powyższego, w celu uniknięcia jakiegokolwiek przedwczesnego bądź jedynie chwilowego zwrotu rozpatrywanych kwot, nie powinny one zostać uznane w niniejszej decyzji, bez uszczerbku dla dalszego ich rozpatrzenia zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(10) Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1663/95 stanowi, że kwoty, które zgodnie z decyzją w sprawie rozliczenia rachunków określoną w akapicie pierwszym, podlegają zwrotowi od każdego państwa członkowskiego, lub które są płatne na rzecz każdego państwa członkowskiego, ustala się poprzez potrącanie zaliczek wypłaconych w danym roku budżetowym, tj. w roku 2005, od wydatków uznanych w tym samym roku budżetowym zgodnie z akapitem pierwszym. Kwoty te są potrącane od lub dodawane do zaliczek na wydatki począwszy od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym została podjęta decyzja w sprawie rozliczenia rachunków. W odniesieniu do wydatków na rozwój obszarów wiejskich objętych rozporządzeniem (WE) nr 27/2004, kwoty podlegające zwrotowi lub, które są płatne w ramach decyzji w sprawie rozliczenia rachunków należy odjąć od lub dodać do następnych płatności.
(11) Zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95, niniejsza decyzja nie ma wpływu na podjęcie przez Komisję późniejszych decyzji wykluczających z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane niezgodnie z przepisami Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla art. 2 niniejszym zostają rozliczone rachunki agencji płatniczych państw członkowskich dotyczące wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2005.
Kwoty, które na podstawie niniejszej decyzji podlegają zwrotowi od każdego państwa członkowskiego, lub które są płatne na rzecz każdego państwa członkowskiego, są określone w załączniku I.
Kwoty, które na podstawie niniejszej decyzji podlegają zwrotowi od każdego państwa członkowskiego, lub które są płatne na rzecz każdego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszą decyzją w zakresie środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich stosowanych w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i na Słowacji, wskazane są w załączniku II.
Artykuł 2
W odniesieniu do roku budżetowego 2005, rachunki agencji płatniczych państw członkowskich dotyczące wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR, określonych w Załączniku III, są wyłączone z niniejszej decyzji i będą przedmiotem przyszłej decyzji w sprawie rozliczenia.
W odniesieniu do roku budżetowego 2005, rachunki agencji płatniczych państw członkowskich dotyczące środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich stosowanych w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i na Słowacji, wskazanych w załączniku IV, są wyłączone z niniejszej decyzji i będą przedmiotem przyszłej decyzji w sprawie rozliczenia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 grudnia 2005 r.
w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4436)
(Jedynie teksty w języku francuskim, angielskim i włoskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/323/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2, pierwszy akapit,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
Po wezwaniu zainteresowanych stron do przestawienia uwag na mocy postanowień przywołanych powyżej [1] i uwzględniając je,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
Prawodawstwo wspólnoty dotyczące harmonizacji przepisów podatkowych
(1) Począwszy od 1983 r., Irlandia zwolniła ciężkie oleje opałowe wykorzystywane do produkcji tlenku glinu w regionie Shannon z krajowych podatków akcyzowych.
Włochy i Francja przyznały podobne zwolnienia w odniesieniu do paliw (materiałów opałowych) używanych w zakładach produkcyjnych zlokalizowanych odpowiednio na Sardynii i w regionie Gardanne, począwszy odpowiednio od 1993 r. i od 1997 r.
W art. 6 dyrektywy Rady 92/82/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatków akcyzowych od olejów mineralnych [2] została ustanowiona minimalna stawka podatku akcyzowego dla ciężkiego oleju opałowego, którą państwa członkowskie były zobowiązane stosować, począwszy od 1 stycznia 1993 r.
Jednakże Rada zezwoliła Irlandii na zwolnienie olejów mineralnych wykorzystywanych do produkcji tlenku glinu w regionie Shannon z podatku akcyzowego (zwane dalej "zwolnieniem irlandzkim") na mocy następujących decyzji:
- decyzji Rady 92/510/EWG z dnia 19 października 1992 r. zezwalającej państwom członkowskim na dalsze stosowanie w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych, wykorzystywanych do szczególnych celów, obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81/EWG [3];
- decyzji Rady 97/425/WE z dnia 30 czerwca 1997 r. zezwalającej państwom członkowskim na stosowanie i dalsze stosowanie, w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych wykorzystywanych do szczególnych celów, obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w dyrektywie 92/81/EWG [4];
- decyzji Rady 1999/880/WE z dnia 17 grudnia 1999 r. zezwalającej państwom członkowskim na stosowanie i dalsze stosowanie, w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych wykorzystywanych do szczególnych celów, obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w dyrektywie 92/81/EWG [5];
- decyzji Rady 2001/224/WE z dnia 12 marca 2001 r. dotyczącej obniżonych stawek podatku akcyzowego oraz zwolnienia od tego podatku niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych [6].
(2) Na mocy decyzji 97/425/WE, 1999/880/WE i 2001/224/WE, a także decyzji Rady 93/697/WE z dnia 13 grudnia 1993 r. zezwalającej niektórym państwom członkowskim na stosowanie lub dalsze stosowanie, w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych wykorzystywanych do szczególnych celów, obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81/EWG [7], decyzji Rady 96/273/WE z dnia 22 kwietnia 1996 r. zezwalającej niektórym państwom członkowskim na stosowanie lub dalsze stosowanie, w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych wykorzystywanych do szczególnych celów, obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81/EWG [8] oraz decyzji Rady 1999/255/WE z dnia 30 marca 1999 r. zezwalającej, zgodnie z dyrektywą 92/81/EWG, niektórym państwom członkowskim na stosowanie i dalsze stosowanie, w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych, obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnienia z podatku akcyzowego, i zmieniająca decyzję 97/425/WE [9], przyznano podobne zwolnienie w odniesieniu do olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu na Sardynii, we Włoszech (zwane dalej "zwolnieniem włoskim").
(3) Na mocy decyzji 97/425/WE, 1999/255/WE, 1999/880/WE i 2001/224/WE również przyznano zwolnienie w odniesieniu do oleju mineralnego wykorzystywanego jako materiał opałowy do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne we Francji (zwane dalej "zezwoleniem francuskim").
(4) W piątym motywie preambuły do decyzji 2001/224/WE stwierdza się, że: "Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wyniku jakichkolwiek procedur dotyczących zakłóceń funkcjonowania jednolitego rynku, które mogą zostać podjęte, w szczególności na mocy art. 87 i 88 Traktatu.
Niniejsza decyzja nie uchyla obowiązku państwa członkowskiego powiadomienia Komisji, na mocy art. 88 Traktatu, o przypadkach potencjalnej pomocy państwa".
Decyzja 1999/880/WE zezwala na stosowanie zwolnienia do dnia 31 grudnia 2000 r.
Decyzja 2001/224/WE zezwala na stosowanie zwolnienia do dnia 31 grudnia 2006 r.
(5) Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [10] uchyliła dyrektywę 92/82/EWG, począwszy od dnia 31 grudnia 2003 r.
W art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2003/96/WE, stwierdza się, że dyrektywa nie ma zastosowania do wielu form wykorzystania energii, przede wszystkim podwójnego zastosowania produktów energetycznych.
W art. 2 ust. 4 lit. b) drugie tiret stwierdza się, że wykorzystywanie produktów energetycznych do redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych uważa się za podwójne zastosowanie.
Wobec tego, począwszy od dnia 31 grudnia 2003 r., od którego dyrektywa zaczęła się stosować, nie obowiązywała już minimalna stawka podatku akcyzowego dla ciężkiego oleju opałowego, wykorzystywanego w produkcji tlenku glinu.
Korespondencja między Komisją a zainteresowanymi państwami członkowskimi
(6) Już w 1970 r., kiedy jeszcze w Irlandii nie produkowano tlenku glinu, w Irlandzkim Urzędzie ds. Rozwoju Przemysłu (Irish Industrial Development Authority) i przedsiębiorstwie Aughinish Alumina Ltd (zwanym dalej "Aughinish") rozważano możliwość odzyskania podatków zapłaconych od surowców wykorzystywanych do produkcji towarów wywożonych na podstawie wówczas obowiązujących przepisów.
Uzgodniono, że zwolnienie z tego podatku byłoby możliwe, gdyby Aughinish uruchomiło zakład produkcyjny w Irlandii.
Począwszy od 1975 r. nastąpiły istotne zmiany w przepisach prawa.
Aughinish przystąpiło do realizacji inwestycji w 1978 r. i w 1982 r. rozpoczęło działalność.
Zwolnienie irlandzkie zaczęło obowiązywać w 1983 r.
(7) Pismem z dnia 28 stycznia 1983 r., Irlandia poinformowała Komisję o zobowiązaniu podjętym wobec Aughinish i o planowanej realizacji tego zobowiązania.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 22 marca 1983 r., Komisja, wyjaśniła, że "jeżeli środek pomocy ma dopiero zostać wprowadzony w życie, Komisja może potraktować pismo z 28.1.1983 r. jako powiadomienie w rozumieniu art. 93 ust. 3 [obecnie art. 87 ust. 3] Traktatu".
Pismem z dnia 6 maja 1983 r.
Irlandia potwierdziła, że właśnie taka sytuacja ma miejsce.
W związku z tą korespondencją nie zapadły żadne dalsze decyzje.
(8) Komisja, odpowiednio w pismach z dnia 29 maja 1998 r. (D/52247) i z dnia 2 czerwca 1998 r.
(D/52261), zażądała od Włoch i Francji dostarczenia informacji w celu sprawdzenia, czy zwolnienia włoskie i francuskie mieszczą się w zakresie postanowień art. 92 i 93 (obecnie art. 87 i 88) Traktatu.
O swoim wniosku Komisja przypomniała Włochom pismem z dnia 16 czerwca 1998 r. (D/52504).
Włochy udzieliły odpowiedzi w piśmie z dnia 20 lipca 1998 r. (zarejestrowanym w dniu 23 lipca 1998 r. pod nr A/35747).
Francja, która zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu na odpowiedź pismem z dnia 10 lipca 1998 r. (zarejestrowanym w dniu 13 lipca 1998 r. pod nr A/35402) i je uzyskała na podstawie pisma z dnia 24 lipca 1998 r. (D/53163), udzieliła odpowiedzi w piśmie z dnia 7 sierpnia 1998 r. (zarejestrowanym w dniu 11 sierpnia 1998 r. pod nr A/36167).
(9) Irlandia podała szacunkowe kwoty pomocy przyznanej w formie zwolnienia od podatku od 1995 r. w swoich rocznych sprawozdaniach dla Komisji, dotyczących całej udzielonej pomocy państwa, i te kwoty zostały wykazane w odpowiednich rocznych przeglądach pomocy państwa.
Zwolnienie irlandzkie zostało również wymienione w notyfikacjach Unii Europejskiej, przekazanych Światowej Organizacji Handlu na mocy art. XVI:1 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. i art. 25 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych na lata 1997, 1998, 1999, 2000, 2001/2002 i 2003/2004 [11].
(10) Komisja, odpowiednio w pismach z dnia 17 lipca 2000 r. (D/53854, D/53855 i D/53856), zażądała od Francji, Irlandii zgłoszenia zwolnień z podatku.
Francja odpowiedziała pismem z dnia 4 września 2000 r. (zarejestrowanym w dniu 5 września 2000 pod nr A/37220).
W pismach z dnia 27 września 2000 r. (D/54915, D/54911 i D/54914) Komisja przypomniała Irlandii i Włochom o swoim żądaniu i zwróciła się do tych państw członkowskich, również do Francji, o dostarczenie dalszych informacji.
Irlandia odpowiedziała pismem z dnia 18 października 2000 r. (zarejestrowanym w dniu 20 października 2000 r. pod nr A/38674).
W pismach z dnia 20 listopada 2000 r. (D/55707 i D/55708) Komisja przypomniała Włochom i Francji o swoich żądaniach.
Włochy odpowiedziały pismem z dnia 7 grudnia 2000 r. (zarejestrowanym w dniu 13 grudnia 2000 r. pod nr A/40512).
Francja odpowiedziała pismem z dnia 8 grudnia 2000 r. (zarejestrowanym w dniu 11 grudnia 2000 r. pod nr A/40419).
Sprawy zostały zarejestrowane odpowiednio pod numerami NN22/2001 IR, NN 26/2001 IT i NN23/2001 FR.
Procedury na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu
(11) Decyzjami notyfikowanymi jako dokumenty nr C(2001) 3296, C(2001) 3300 i C(2001) 3295 z dnia 30 października 2001 r. Komisja rozpoczęła procedurę przewidzianą w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do zwolnień od podatku.
Te decyzje zostały przesłane Irlandii, Włochom i Francji pismami z dnia 5 listopada 2001 r. (D/291995, D/291999 i D/292000).
Decyzje zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 2 lutego 2002 r.
[12] Komisja otrzymała następujące uwagi od stron trzecich:
a) Od Aughinish: zawarte w piśmie z dnia 26 lutego 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 1 marca 2002 r. pod nr A/31598), w którym przedsiębiorstwo nawiązywało do poprzedniego pisma z dnia 24 stycznia 2002 r. i pism z dnia 1 marca 2002 r. (zarejestrowanych w tym samym dniu pod nr A/31617, A/31618 i A/31625);
b) Od spółki Eurallumina SpA (zwanej dalej "Eurallumina"), włoskiego beneficjenta pomocy, zawarte w pismach z dnia 28 lutego 2002 r. (zarejestrowanych w dniu 28 lutego 2002 r. i 4 marca 2002 r. zarejestrowanych odpowiednio pod nr A/31559, A/31656 i A/31772 );
c) Od przedsiębiorstwa Alcan Inc. (zwanego dalej "Alcan"), francuskiego beneficjenta pomocy, zawarte w piśmie z dnia 1 marca 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 4 marca 2002 r. pod nr A/31657);
d) Od Europejskiego Stowarzyszenia Wytwórców Aluminium (zwanego dalej "EAA"), zawarte w piśmie z dnia 26 lutego 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 1 marca 2002 r. pod nr A/31598), w którym stowarzyszenie odwołuje się do swego wcześniejszego pisma z dnia 24 stycznia 2002 r.
(12) Wszystkie strony trzecie, oprócz Alcan, przesłały swoje uwagi w ramach każdej z trzech procedur.
Uwagi zostały przekazane Irlandii, Włochom i Francji pismami z dnia 26 marca 2002 r. (D/51349) i 9 kwietnia 2002 r.
(13) Irlandia, która faksem z dnia 1 grudnia 2001 r. (zarejestrowanym w dniu 3 grudnia 2001 r. pod nr A/39535) zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu na odpowiedź i je uzyskała w piśmie z dnia 7 grudnia 2001 r. (D/55104), przedstawiła swoje uwagi na temat decyzji Komisji w piśmie z dnia 8 stycznia 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 11 stycznia 2002 r. pod nr SG(2002)A/490).
Komisja zażądała dodatkowych informacji w piśmie z dnia 18 lutego 2002 r. (D/50686).
Irlandia, która faksem z dnia 19 marca 2002 r. zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu na odpowiedź, udzieliła jej w piśmie z dnia 26 kwietnia 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 29 kwietnia 2002 r. pod nr A/33141).
(14) Francja, która pismem z dnia 21 listopada 2001 r. (zarejestrowanym w dniu 23 listopada 2001 r. pod nr A/39207) zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu na odpowiedź i je uzyskała w piśmie z dnia 29 listopada 2001 r. (D/54945), przesłała uwagi na temat decyzji Komisji w piśmie z dnia 12 lutego 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 13 lutego 2002 pod nr A/31100).
(15) Włochy przesłały uwagi na temat decyzji Komisji w piśmie z dnia 6 lutego 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 12 lutego 2002 r. pod nr A/31091).
2.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA POMOCY
(16) Tlenek glinu jest białym proszkiem głównie wykorzystywanym w piecach do wytapiania przy produkcji aluminium.
Jest wytwarzany z rudy zwanej boksytem w procesie rafinacji, którego ostatnim etapem jest kalcynowanie.
Ponad 90 % kalcynowanego tlenku glinu wykorzystuje się przy wytopie aluminium.
Pozostałą część poddaje się dalszemu przetwarzaniu i taki tlenek glinu jest używany do zastosowań chemicznych.
W wielu decyzjach dotyczących łączenia przedsiębiorstw [13], Komisja znalazła informacje, że istnieją dwa odrębne rynki produktu: rynek tlenku glinu, znajdującego zastosowanie w hutnictwie metali, i rynek tlenku glinu znajdującego zastosowanie do celów chemicznych.
Tlenek glinu znajdujący zastosowanie do celów chemicznych jest produktem o znacznie większej wartości dodanej niż tlenek glinu znajdujący zastosowanie w hutnictwie metali.
Rynek geograficzny tlenku glinu znajdującego zastosowanie w hutnictwie metali ma zasięg ogólnoświatowy, natomiast znajdującego zastosowanie do celów chemicznych nie wykracza poza granice Europy.
(17) Środki, do których odnosi się niniejsza decyzja polegają na całkowitym zwolnieniu z podatku akcyzowego od ciężkiego olej przemysłowego.
Ustawodawstwo krajowe przewiduje zwolnienia dla oleju opałowego wykorzystywanego do produkcji tlenku glinu na całym terytorium wszystkich zainteresowanych państw członkowskich.
Jednakże, w każdym razie do momentu, od którego zaczęła obowiązywać dyrektywa 2003/96/WE, Irlandia, Francja i Włochy miały obowiązek zapewnić, że z przywileju skorzystają wyłącznie regiony określone w decyzjach wymienionych w motywach 1), 2) i 3).
Decyzja 2001/224/WE zezwala na zwolnienie do końca 2006 r.
Zainteresowane państwa członkowskie nie określiły, czy zamierzają przedłużyć okres obowiązywania zwolnienia po 2006 r.
Ponieważ przepisy dyrektywy 2003/96/WE nie stosują się do ciężkiego oleju opałowego wykorzystywanego do produkcji tlenku glinu, takie przedłużenie nie wymagałoby zatwierdzenia Rady.
W 1999 r., stawki podatku akcyzowego normalnie stosowane w Irlandii, Francji i we Włoszech wynosiły odpowiednio 13,45 EUR, 16,78 EUR i 46,48 EUR za tonę ciężkiego oleju opałowego, jednakże dwie ostatnie stawki od tego czasu wzrosły.
(18) W zainteresowanych państwach członkowskich jest tylko jeden producent tlenku glinu.
(19) Beneficjentem zwolnienia irlandzkiego jest Aughinish, przedsiębiorstwo zlokalizowane w regionie Shannon i obecnie należące do Glencore, grupy przedsiębiorstw o zróżnicowanym profilu, prowadzących działalność w zakresie górnictwa, hutnictwa, rafinacji, przetwarzania i handlu minerałami i metalami, produktami energetycznymi i produktami rolnymi.
Obroty grupy Glencore w roku budżetowym 2003 wyniosły 54700 milionów USD [14].
(20) Beneficjentem włoskiego zwolnienia jest Eurallumina, spółka zlokalizowana na Sardynii.
Od końca 1997 r. Eurallumina jest wspólnym przedsięwzięciem Comalco Ltd (56,2 %) i Glencore (43,8 %).
Comalco sprzedaje ponad 820000 ton aluminium pierwotnego rocznie a obroty przedsiębiorstwa w 2002 r. wyniosły 256 milionów USD.
Jedna z jego czterech hut aluminium mieści się na terytorium Wspólnoty, a mianowicie na wyspie Anglesey w Zjednoczonym Królestwie.
Comalco jest spółką zależną będącą w całości własnością grupy Rio Tinto, która prowadzi działalności o zasięgu ogólnoświatowym w zakresie poszukiwania złóż, wydobywania i przetwarzania surowców mineralnych [15].
Zakład produkcyjny na Sardynii wytwarza tlenek glinu na rzecz uczestników wspólnego przedsięwzięcia, którzy obierają produkcję proporcjonalnie do swoich udziałów w konsorcjum.
Część wytwarzanego tlenku glinu (około 25 %) jest wykorzystywana przez położoną w pobliżu hutę Alcoa, produkującą aluminium pierwotne, której wyłącznym dostawcą jest spółka Eurallumina.
(21) Beneficjentem francuskiego zwolnienia jest Alcan, przedsiębiorstwo, które w 2003 r. przejęło koncern Pechiney wraz z rafinerią tlenku glinu zlokalizowaną w regionie Gardanne.
Alcan jest drugim na świecie pod względem wielkości producentem aluminium hutniczego a jego roczne obroty w 2003 r. wyniosły 25700 milionów USD [16].
(22) W odniesieniu do 1999 r. dostarczono następujące dane liczbowe:
_BAR_ Aughinish _BAR_ Eurallumina _BAR_ Pechiney _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 450 _BAR_ 450 _BAR_ 500 _BAR_
Produkcja tlenku glinu znajdującego zastosowanie w hutnictwie metali, w tonach _BAR_ 1396000 _BAR_ 897761 _BAR_ 280000 _BAR_
Produkcja tlenku glinu znajdującego zastosowanie do celów chemicznych, w tonach _BAR_ 54000 _BAR_ 75239 _BAR_ 280000 _BAR_
Sprzedaż tlenku glinu w milionach EUR _BAR_ 245 _BAR_ 135 _BAR_ 128 _BAR_
Podatek akcyzowy od ciężkiego oleju opałowego w EUR za tonę [17] (należny VAT) _BAR_ 13,46 (12,5 %) _BAR_ 46,48 (10 %) _BAR_ 16,78 [18] (19,6 %) _BAR_
Zużycie ciężkiego oleju opałowego, w tonach _BAR_ 336000 _BAR_ 262114 _BAR_ 32047 _BAR_
Kwota pomocy, w milionach EUR _BAR_ 4,5 _BAR_ 16,4 _BAR_ 0,6 _BAR_
(23) Wszystkie trzy przedsiębiorstwa są zlokalizowane w obszarach, gdzie inwestycje kwalifikują się do pomocy regionalnej: w regionach Gardanne i Shannon inwestycje kwalifikują się do pomocy na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, natomiast na Sardynii inwestycje kwalifikują się do pomocy na podstawie art. 87 ust. 3 lit. a). Do dnia 31 grudnia 1999 r. inwestycje w regionie Shannon kwalifikowały się do pomocy na podstawie art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu.
3.
POWODY ROZPOCZĘCIA PROCEDURY PRZEWIDZIANEJ W ART.
88 UST.
2 TRAKTATU
(24) W swoich decyzjach o rozpoczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu, Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności pomocy z wytycznymi Wspólnoty w sprawie krajowej pomocy regionalnej [19], a w szczególności w świetle zasad udzielania pomocy operacyjnej, zawartych w tych wytycznych.
(25) Komisja wyraziła również wątpliwości co do zgodności pomocy ze Wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 1994 r. [20] i z 2001 r. [21].
4.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ STRONY TRZECIE
Aughinish
(26) Aughinish twierdzi, że w czasie, gdy Rada przyjęła decyzję 2001/224/WE, wzięła ona w pełni pod uwagę wszystkie aspekty pomocy państwa i była całkowicie przekonana, że zwolnienia nie przyczynią się do zakłócenia konkurencji ani nie będą miały wpływu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(27) Zachowanie zwolnień do 31 grudnia 2006 r. jest zarówno uzasadnione, jak i ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania działalności przedsiębiorstwa.
(28) Komisja nie zastosowała się do istotnych wymogów określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [22].
(29) Należący do Aughinish zakład produkcyjny produkujący tlenek glinu mieści się w słabo rozwiniętym obszarze wiejskim.
Jego produkcja stanowi znaczną część produkcji całego regionu, a działalność ma ważne znaczenie dla zatrudnienia i przychodów podatkowych.
Ponad połowa ilości towarów przewożonych przez obszar estuarium rzeki Sionna (Shannon Estuary) ma bezpośredni związek z działalnością Aughinish.
Przedsiębiorstwo przynosi około 20 % ogólnej kwoty podatków od nieruchomości pobieranych przez Radę hrabstwa Limerick.
W skali roku przedsiębiorstwo ponosi wydatki na kwotę 70 milionów EUR w Irlandii w związku z zakupem towarów i usług, z których 70 % realizuje lokalnie.
Zamknięcie przedsiębiorstwa miałoby katastrofalne następstwa dla lokalnej gospodarki.
(30) Początkowo, zwolnienie było traktowane jako zasadniczy element w kategoriach konkurencji, szczególnie wobec braku w regionie naturalnych źródeł energii lub innego źródła energii, które mogłoby zastąpić ciężki olej opałowy, takiego jak na przykład gaz ziemny.
Aughinish jest obecnie na etapie uruchamiania własnego zakładu na miejscu produkującego energię elektryczną w skojarzeniu z ciepłem (CHP), która będzie wykorzystywała gaz ziemny jako materiał opałowy.
Najpierw, z uwagi na opóźnienia w budowie infrastruktury wymaganej do przesyłania gazu i energii elektrycznej, Aughinish nie miało do dyspozycji alternatywnego źródła energii, która mogłaby zastąpić ciężki olej opałowy do 2006 r.
Bez możliwości skorzystania ze zwolnienia przedsiębiorstwo byłoby nieekonomiczne i mogłoby być zmuszone do zamknięcia działalności.
Gdyby władze Irlandii nie zapewniły takiej możliwości, inwestycja nie zostałaby zrealizowana w tym kraju, a zapewne także nie na terytorium Wspólnoty.
(31) Zwolnienie zostało zgłoszone jako pomoc państwa w 1983 r. i zostało uznane za istniejącą pomoc w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
(32) Rada jednomyślnie przyjęła decyzję 2001/224/WE na podstawie wniosku Komisji, zezwalając na zwolnienie do grudnia 2006 r.
(33) Komisja musi respektować uzasadnione oczekiwania beneficjentów pomocy.
(34) Składając wniosek i przyjmując decyzję 2001/224/WE, Komisja i Rada dokonały już oceny i uznały, że środki są dopuszczalne z punktu widzenia konkurencji.
Wynika to jasno z treści motywu w preambule do tej decyzji i art. 8 dyrektywy 92/81/EWG, na której się opierały.
(35) Konkurencja nie jest zakłócona.
Nawet korzystając ze zwolnienia, Aughinish ma niekorzystną pozycję w porównaniu do swoich konkurentów w Europie i w pozostałej części świata.
Ponieważ przedsiębiorstwo produkuje tlenek glinu znajdujący zastosowanie w hutnictwie, nie przyczynia się do zakłócenia konkurencji w stosunku do zakładów w Europie produkujących tlenek glinu do zastosowań chemicznych.
Ponadto niemieckie przedsiębiorstwo, które używa gazu ziemnego, również korzysta ze zwolnienia z podatku akcyzowego, mającego zastosowanie także do innych przemysłowych użytkowników gazu w Niemczech.
Co więcej, należy zaznaczyć, że Aughinish nigdy nie traktowało siebie jako przedsiębiorstwo bezpośrednio konkurujące z innymi wspólnotowymi producentami tlenku glinu.
Wspólnotowi producenci raczej konkurują z producentami z innych części świata, w szczególności z australijskimi.
Europa nie dysponuje tanim gazem, do którego mają dostęp Australia i inne kraje.
Olej jest we Wspólnocie droższy z uwagi na wymóg spalania oleju o niskiej zawartości siarki, to znaczy poniżej 3 %.
Począwszy od 1 stycznia 2003 r., został wprowadzony obowiązek stosowania oleju o 1 % zawartości siarki, co spowodowało dalszy wzrost cen oleju opałowego i kosztów ponoszonych przez producentów.
(36) Aughinish nawiązuje także do braku spójności z zezwoleniem Komisji na przedłużenie wielu obniżek w odniesieniu do podatku, który należałoby wnosić na podstawie przepisów w sprawie niemieckiego podatku ekologicznego [23], gdyby takie obniżenia obowiązywały.
Eurallumina
(37) Eurallumina również porusza kwestię uzasadnionych oczekiwań i wyjaśnia, że podjęła wiele zobowiązań i inwestycji w swoim zakładzie produkcji tlenku glinu, opierając się na decyzji 2001/224/WE.
W szczególności spółka złożyła zamówienia i poniosła koszty instalacji nowego urządzenia do załadunku tlenku glinu i nowego urządzenie do kaustyfikacji w celu rozbudowy zbiornika na pozostałości poprodukcyjne, modernizacji urządzenia do roztwarzania boksytu, a także innych pomniejszych inwestycji.
Podjęła również różne zobowiązania wobec miejscowej społeczności.
(38) Bez możliwości korzystania ze zwolnienia zakład produkcyjny byłby nieekonomiczny i musiałby zostać zamknięty.
Jego zamknięcie nie miałoby wpływu na zmianę ani na poprawę sytuacji w handlu między państwami członkowskimi, ponieważ wszystkie pozostałe zakłady we Wspólnocie w pełni wykorzystują swoje zdolności produkcyjne.
(39) Przyjmując decyzję 2001/224/WE, Rada należycie wzięła pod uwagę aspekty ekonomiczne i dotyczące konkurencji.
Od czasu przyjęcia tej decyzji okoliczności się nie zmieniły.
Lex specialis na mocy art. 93 Traktatu mają znaczenie nadrzędne w stosunku do procedury lex generalis na mocy art. 87 i 88 Traktatu.
(40) Gdyby środek został zbadany ponownie, zostałby uznany za zgodny z interesem Wspólnoty i zasadami pomocy państwa.
Nie powoduje on zakłócenia konkurencji ani nie ma wpływu na funkcjonowanie jednolitego rynku.
Francuskie i irlandzkie zakłady produkcyjne korzystają z podobnego zwolnienia, niemiecki zakład wykorzystuje gaz ziemny, który również jest objęty zwolnieniem z podatku akcyzowego, a zakłady produkcyjne w Hiszpanii i Grecji nie konkurują w istotnym zakresie z zakładem zlokalizowanym na Sardynii, ponieważ znaczna część ich produkcji jest wykorzystywana w pobliskiej hucie aluminium, natomiast pozostałą część stanowi w głównej mierze tlenek glinu przeznaczony do zastosowań chemicznych, stanowiący odrębny rynek.
Grecki zakład produkcyjny korzysta z lokalnie wydobywanego boksytu i z tego względu nie musi ponosić kosztów transportu surowców.
Hiszpański zakład produkcyjny zbył ostatnio przedsiębiorstwo Alcoa i można rozsądnie oczekiwać, że cena zakupu była odzwierciedleniem obowiązujących stawek podatku akcyzowego.
Zakład produkcyjny w Zjednoczonym Królestwie wytwarza wyłącznie tlenek glinu do zastosowań chemicznych.
(41) Włoski podatek akcyzowy jest bardzo wysoki, znacznie przekracza poziom zharmonizowany i jest o wiele wyższy od podatków akcyzowych stosowanych w innych państwach Wspólnoty.
(42) Zwolnienie jedynie częściowo wpływa na ograniczenie niekorzystnej sytuacji zakładu produkcyjnego na Sardynii w porównaniu do sytuacji na rynku światowym.
(43) Zakład produkcyjny jest zlokalizowany w regionie upośledzonym, gdzie pomoc operacyjna może być zatwierdzona na podstawie pkt 4.16 "Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej".
Z uwagi na swoje położenie, Eurallumina nie ma dostępu do metanu (który jest głównym składnikiem gazu ziemnego) i dlatego jest zmuszona korzystać z ciężkiego oleju opałowego.
Nie ma możliwości współgenerować ciepła i energii elektrycznej, co pozwoliłoby zmniejszyć koszty o około 10 milionów EUR rocznie.
Ponadto włoskie przepisy prawa dotyczące ochrony środowiska naturalnego nakładają dodatkowe koszty sięgające w przybliżeniu 8 milionów EUR rocznie.
(44) Zakład produkcyjny powstał z inicjatywy włoskich władz przy współudziale Wspólnoty.
Początkowo korzystał z pożyczek i pomocy, z których wszystkie były zatwierdzone, a następnie rozwijał swoją działalność bez istotnej pomocy państwa zarówno ze strony władz krajowych, jak i ze strony Wspólnoty.
(45) Ostatnio zrealizowano ważne inwestycje w celu zapewnienia zgodności z najbardziej rygorystycznymi normami i regionalnymi standardami środowiskowymi.
(46) Ponieważ znajdujące się w pobliżu przedsiębiorstwo produkcyjne Alcoa wykorzystuje wyłącznie tlenek glinu pochodzący ze spółki Eurallumina, zamknięcie zakładu produkującego tlenek glinu pociągnęłoby za sobą również zamknięcie fabryki aluminium, co w konsekwencji pociągnęłoby za sobą utratę pracy dla 1900 osób.
Alcan
(47) Alcan nawiązuje do sytuacji w zakresie konkurencji na świecie i przypomina, że argumenty podane w uzasadnieniu zwolnienia zasadniczo opierają się na energochłonnym charakterze tej branży.
(48) Inwestycje mają charakter długoterminowy, są bardzo kapitałochłonne i obarczone wysokim ryzykiem.
Dlatego należy mieć zapewnioną stabilną sytuację podatkową i prawną.
(49) Alcan zaangażowało się na wiele lat w poważny program inwestycyjny.
Stałe wysiłki podejmowane w związku z modernizacją instalacji i przygotowaniem się na przyszłość pozwoliły utrzymać 500 bezpośrednich miejsc pracy w ekonomicznie wrażliwym regionie.
Decyzja 2001/224/WE stwarza możliwości podejmowania wzmożonych wysiłków na rzecz utrzymania pozycji konkurencyjnej.
Uchylenie zwolnienia przyczyni się do pogorszenia warunków działalności w związku ze światową konkurencją, która już bardzo silnie się zaznacza.
Europejskie Stowarzyszenie Wytwórców Aluminium (EAA)
(50) EAA zdecydowanie przeciwstawia się wszelkim krokom, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na wspólnotowy rynek aluminium.
Zakłady produkujące tlenek glinu we Wspólnocie pracują, wykorzystując w pełni swoje zdolności produkcyjne.
Chociaż zaliczają się one do najbardziej efektywnych energetycznie na świecie, mają wyższe koszty produkcji w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami produkującymi tlenek glinu w zachodnim świecie.
Zwolnienia jedynie w części pozwalają wyrównać niekorzystną sytuację europejskich zakładów produkcyjnych w porównaniu do ich światowych konkurentów pod względem dostępu do surowców, transportu, energii i norm środowiskowych.
Europejscy producenci tlenku glinu obecnie nie zaspokajają popytu wewnątrz Europy i uchylenie zwolnień przyczyniłoby się do wzrostu przywozu tego produktu z innych części świata.
Europejscy producenci aluminium nie mieliby wyboru i musieliby kupować tlenek glinu ze źródeł pozaeuropejskich, co doprowadziłoby do zmniejszenia bezpieczeństwa dostaw dla przemysłu hutniczego.
5.
UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ FRANCJĘ, IRLANDIĘ I WŁOCHY
Francja
(51) Francja twierdzi, że decyzja o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu jest niepotrzebna i nie ma podstaw prawnych. Charakter i prawne znaczenie decyzji Rady nie może być uzależnione od tego, czy opierają się one na postanowieniach art. 88 ust. 2 trzeci akapit Traktatu czy na dyrektywie 92/81/EWG. W każdym razie, Francja uważa, że zwolnienie nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(52) Francja uważa za bardzo istotne to, że nie wpłynęły żadne skargi dotyczące zakłócenia konkurencji, chociaż zwolnienia zostały przyznane na 4 lata.
Irlandia
(53) Irlandia przypomina historię zwolnienia i stoi na stanowisku, że musi ono być traktowane jako istniejąca pomoc.
W decyzjach Rady zostały należycie wzięte pod uwagę aspekty konkurencji, podobnie jak we wnioskach Komisji dotyczących tych decyzji.
Ponadto, do 1999 r. region Shannon stanowił część obszaru celu 1.
Beneficjenci pomocy powinni mieć możliwość polegania na uzasadnionych oczekiwaniach.
(54) Rząd irlandzki zażądał zastosowania odstępstwa od wymogu stosowania minimalnej stawki podatku akcyzowego 1992 r. uzasadniając, że zakład produkcyjny jest zlokalizowany w stosunkowo upośledzonym obszarze i że, z uwagi na to, że wykorzystuje ciężki olej opałowy jako źródło energii, nie może konkurować z innymi branżami przemysłu w kraju, korzystającymi z niższych stawek podatku od materiałów opałowych i prawdopodobnie również używających gazu ziemnego lub energii z innych źródeł także objętych niższym podatkiem lub na którą podatek w ogóle nie obowiązuje.
(55) Irlandia potwierdziła, że nowa infrastruktura umożliwiająca korzystanie z dostaw gazu ziemnego, które zaspokoją potrzeby regionu Shannon zostanie oddana do użytku przed październikiem 2002 r. i że, w celu zmiany źródła wykorzystywanej energii, Aughinish zamierza zainwestować w budowę zakładu produkującego ciepło w skojarzeniu z energią elektryczną, wykorzystującego to nowe źródło dostaw gazu ziemnego.
Włochy
(56) Włochy wyjaśniają, że Eurallumina ponosi koszty w wysokości 300 milionów LIT (150000 EUR) rocznie z tytułu korzystania z nabrzeży/pirsów oraz złóż w miejscu swojej lokalizacji.
Ponosi również koszty w wysokości około 500 milionów LIT (250000 EUR) rocznie w formie podatku od odpadów (600 LIT za tonę szlamu czerwonego).
Ponadto począwszy od 1974 r., władze regionalne wprowadziły zakaz usuwania pozostałości poprodukcyjnych do Morza Śródziemnego, natomiast jest to praktyka w dalszym ciągu dozwolona we Francji i Grecji.
W związku z tym zakazem dla spółki Eurallumina wyniknęły wysokie koszty wynoszące 6000 milionów LIT (3 miliony EUR).
Z uwagi na rygorystyczne ograniczenia dopuszczalnych emisji (25 % poniżej krajowego limitu dla SOx) spółka była zmuszona zainwestować w nową technologię odsiarczania, której koszty wyniosły 44000 milionów LIT (22 milionów EUR), co się wiąże z dodatkowymi kosztami operacyjnymi w wysokości 6000 milionów LIT rocznie (3 milionów EUR), łącznie z amortyzacją.
Poza kosztami tych inwestycji spółka będzie musiała płacić 1100 milionów LIT (0,55 milionów EUR) rocznie z tytułu podatków od emisji.
6.
OCENA
(57) Ponieważ ramy wspólnotowe mające zastosowanie do opodatkowania energii zostały w zasadniczym stopniu zmienione po podjęciu przez Komisję decyzji o rozpoczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu, dyrektywą 2003/96/WE, obecna ostateczna decyzja ogranicza się do okresu sprzed dnia 1 stycznia 2004 r., kiedy zaczęła obowiązywać dyrektywa 2003/96/WE.
6.1.
Istnienie pomocy do 31 grudnia 2003 r.
(58) Art. 87 ust. 1 Traktatu przewiduje, że "wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi".
(59) Jest oczywiste, że zwolnienia są finansowane przy użyciu zasobów państwowych, ponieważ państwo rezygnuje z pewnej kwoty środków pieniężnych, które przy braku takich zwolnień mogłoby ściągnąć.
(60) Zwolnienia z podatku akcyzowego przyczyniają się do zmniejszenia kosztów jednego ważnego czynnika produkcji i w ten sposób przysparzają pożytku beneficjentom, którzy znajdują się w bardziej uprzywilejowanej sytuacji finansowej od innych przedsiębiorstw wykorzystujących oleje mineralne, które działają w innych branżach przemysłu lub są zlokalizowane w innych regionach.
(61) W swoich uwagach beneficjenci i Francja wyrazili pogląd, że zwolnienia ani nie przyczyniły się do zakłócenia konkurencji, ani nie miały wpływu na funkcjonowanie jednolitego rynku, w szczególności dlatego, że Wspólnota była importerem netto tlenku glinu, ponieważ producenci wspólnotowi musieli konkurować na poziomie światowym i mieli bardziej niekorzystną sytuację z uwagi na wysokie ceny energii, a także dlatego, że zniesienie zwolnień nie poprawiłoby sytuacji na rynku tlenku glinu na poziomie Wspólnoty i wpłynęłoby na zmniejszenie bezpieczeństwa dostaw podstawowych środków do produkcji aluminium.
Ich zdaniem o tym, że konkurencja nie jest zakłócona najlepiej świadczy to, że żaden z konkurentów nie przedstawił swoich uwag w odniesieniu do decyzji Komisji o rozpoczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu.
Jednakże te wszystkie stwierdzenia, nie są sprzeczne z oceną przedstawioną w motywie 60.
Przeciwnie, potwierdzają one, że zmniejszenie podatku akcyzowego miało wyłącznie na celu wzmocnienie konkurencyjności beneficjentów w porównaniu do ich konkurentów, poprzez zmniejszenie ich kosztów.
Komisja zaznacza, że tlenek glinu jest również produkowany w Grecji, Hiszpanii, Niemczech i na Węgrzech (chociaż Węgry są państwem członkowskim dopiero od 1 maja 2004 r.).
(62) Tlenek glinu, zarówno przeznaczony do zastosowań w hutnictwie, jak i do zastosowań chemicznych, jest przedmiotem handlu między państwami członkowskimi, tak jak aluminium, którego rynek jest ściśle powiązany z rynkiem tlenku glinu.
Można więc przypuszczać, że pomoc może mieć wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy i przyczyniać się do zakłócenia konkurencji lub zagrażać zakłóceniem konkurencji, nawet jeżeli znaczna część produkcji tlenku glinu jest zużywana przez zakłady produkujące aluminium, zlokalizowane w pobliżu jego producentów.
(63) Środki, które nie stawiają w uprzywilejowanej sytuacji niektórych przedsiębiorstw nie są objęte zakresem definicji pomocy państwa, sformułowanej w art. 87 ust. 1, ale, wobec braku cechy selektywności, muszą być uznane za środki o charakterze ogólnym.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, ogólne środki muszą być skutecznie udostępnione wszystkim przedsiębiorstwom na zasadach równości dostępu, i nie mogą one de facto być ograniczone pod względem zakresu stosowania, na przykład przez uprawnienie uznaniowe państwa do ich przyznawaniu, ani przez inne czynniki ograniczające ich praktyczny skutek.
Komisja wyjaśniła, na czym polega koncepcja ogólnych środków między innymi w dokumencie roboczym służb Komisji, który był poddany dyskusji podczas posiedzenia grupy roboczej Rady w dniu 14 listopada 2002 r.
Dokument roboczy zawiera również wyjaśnienie, na jakich warunkach pomoc w formie środków podatkowych może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
W protokole z posiedzenia Rady z dnia 27 października 2003 r., na którym została przyjęta dyrektywa 2003/96/WE, wyraźnie nawiązano do wyjaśnień podanych podczas posiedzenia grupy roboczej Rady z dnia 14 listopada 2002 r.
W omawianej sprawie zwolnienia w praktyce stosują się jednak wyłącznie do przedsiębiorstw produkujących tlenek glinu, a w rzeczywistości w każdym z państw członkowskich, o których mowa, jest tylko jedno przedsiębiorstwo korzystające ze zwolnień: Aughinish w regionie Shannon, Eurallumina na Sardynii i Alcan w regionie Gardanne.
Tak długo jak decyzje Rady były wiążące, zwolnienia miały regionalnie selektywny charakter, ponieważ te decyzje zezwalały na ich stosowanie jedynie w niektórych regionach, a potencjalni inwestorzy zainteresowani inwestowaniem w produkcję tlenku glinu w innych regionach nie mogli być pewni, czy zostaną potraktowani w podobny sposób.
Wybór regionów nie ma żadnego związku z wewnętrzną logiką krajowych systemów podatkowych tych państw.
(64) Zanim dyrektywa 2003/96/WE zaczęła obowiązywać, prawo wspólnotowe wymagało od państw członkowskich, w szczególności, nałożenia podatku akcyzowego na oleje mineralne tak, by specjalnych zwolnień ograniczonych do określonej produkcji i regionów, nie można było traktować jako wynikających z natury i ogólnego charakteru systemu.
Argumenty, które Irlandia, Francja i Włochy wysuwają w obronie zwolnień obowiązujących wyłącznie w odniesieniu do produkcji tlenku glinu, wywodzą się z okoliczności zaistniałych na rynkach i sytuacji w produkcji tlenku glinu istniejącej w poszczególnych zainteresowanych regionach.
Te argumenty nie wynikają z natury i logiki odpowiednich krajowych systemów podatkowych, jeśli przyjąć, że te ostatnie spełniają wymogi prawa wspólnotowego.
Wobec tego środków przyznanych w czasie, zanim zaczęła obowiązywać dyrektywa 2003/96/WE, nie można uznać za uzasadnione naturą i ogólnym charakterem systemu i stanowią one pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1.
6.2.
Nowa pomoc, pomoc nieistniejąca
(65) Pomoc przyznana przez Francję i Włochy nie stanowi istniejącej pomocy w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 659/1999, natomiast pomoc przyznana przez Irlandię stanowi istniejącą pomoc jedynie w ograniczonym zakresie.
Po pierwsze, środki pomocy nie istniały przed wejściem w życie Traktatu w zainteresowanych państwach członkowskich.
Jest to absolutnie oczywiste w wypadku Francji i Włoch.
W Irlandii pomoc nie została przyznana przed przystąpieniem tego państwa do WE.
W 1970 r. Urząd ds. Rozwoju Przemysłu (IDA) wystosował pismo do Alcan, w którym stwierdza, że irlandzkie przepisy prawa obowiązujące w tamtym czasie przewidują "a) przywóz … materiałów zaopatrzeniowych na cele operacyjne bez opłat celnych i b) zwolnienie z podatku krajowego surowców przeznaczonych do przetworzenia i na wywóz".
Dalej w piśmie jego autor stwierdza, że (podkreślenie dodano) "jakkolwiek nie mogę oficjalnie zagwarantować, że nie nastąpią zmiany w przepisach prawa, jestem przekonany, że w świetle znaczenia wywozu dla irlandzkiej gospodarki, ewentualność zmiany tych przepisów ze szkodą dla projektu Alcan, w dającej się przewidzieć przyszłości, w zasadzie nie istnieje."
IDA następnie powołuje się na wiarygodność rządu irlandzkiego w tym względzie.
Sformułowanego w ten sposób stwierdzenia nie należy mylić z wiążącym zobowiązaniem.
Dalszych zapewnień udzielono w piśmie z dnia 14 stycznia 1974 r., to znaczy po przystąpieniu Irlandii do WE.
Niemniej jednak obowiązujące w 1970 r. korzyści podatkowe zostały w zasadniczym stopniu zmodyfikowane lub nawet zniesione po jej przystąpieniu do WE, i przed rokiem 1980 na ich podstawie należało zapłacić minimalną kwotę 1,53 IEP za hektolitr ciężkiego oleju wykorzystywanego do celów innych niż jako paliwo do silników samochodowych.
Obecne zwolnienie z podatku akcyzowego, należnego od ciężkiego oleju opałowego, używanego do produkcji tlenku glinu, które w zasadniczy sposób różni się pod względem charakteru, formy i zakresu od obowiązującego w 1970 r., było jedynie wprowadzone na mocy zarządzenia z dnia 12 maja 1983 r. i ma zastosowanie do oleju przywożonego lub dostarczanego z rafinerii bądź ze składu celnego w dniu 13 maja 1983 r. lub później.
Dlatego zostało ono ustanowione o wiele później niż w Irlandii zaczął obowiązywać Traktat.
Ponadto w swoim piśmie z dnia 6 maja 1983 r. Irlandia uznała argumenty Komisji, że pomoc podlega zgłoszeniu.
(66) Po drugie, ani Komisja, ani Rada nigdy nie zatwierdziły środków na podstawie zasad dotyczących pomocy państwa.
(67) Po trzecie, pomoc nie może być uznana za zatwierdzoną na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Francja i Włochy nigdy nie zgłaszały tych środków. W swoim piśmie z dnia 6 maja 1983 r. Irlandia potwierdziła, że pomoc jest dopiero wprowadzana w życie i że to pismo do Komisji może być traktowane jako zgłoszenie do celów art. 93 ust. 3 [obecnie art. 88 ust. 3] Traktatu. Irlandia jednakże nigdy nie przesłała Komisji żadnego uprzedniego powiadomienia o zamiarze wdrożenia środka pomocy, zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Przeciwnie, wprowadziła w życie środek zaledwie tydzień po wysłaniu listu z dnia 6 maja 1983 r., w którym zasugerowała Komisji, by uznać pomoc za zgłoszoną. Dlatego Komisja uważa, że pomoc należy uznać za niezgodną z prawem w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Francuska i włoska pomoc została również wprowadzona w życie bez czekania na zatwierdzenie Komisji, z naruszeniem art. 88 ust. 3) Traktatu. Państwa członkowskie nie mogą powoływać się na zasady ustanowione w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w odniesieniu do takiej pomocy. Mimo że rozporządzenie (WE) nr 659/1999 weszło w życie dopiero w 1999 r., podobne zasady miały zastosowanie również poprzednio, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości [24].
(68) Po czwarte, pomoc jedynie częściowo może być uznana za istniejącą pomoc na mocy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
Przepisy tego artykułu dają Komisji uprawnienia w zakresie windykacji pomocy, które podlegają okresowi przedawnienia wynoszącemu 10 lat. Okres przedawnienia rozpoczyna bieg w dniu, w którym została przyznana pomoc niezgodna z prawem.
W wypadku Włoch i Francji ten okres został przerwany pismami Komisji z dnia 29 maja 1998 r. i 2 czerwca 1998 r. [25].
W wypadku Irlandii ten okres został przerwany pismem Komisji z dnia 17 lipca 2000 r.
Oznacza to, że jedynie zwolnienie irlandzkie, w zakresie, w jakim dotyczy okresu przed 17 lipca 1990 r., może być uznane za istniejącą pomoc.
(69) I wreszcie, art. 1 lit. b)v) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie ma w tym wypadku zastosowania.
(70) Dlatego też żadna z sytuacji przewidzianych w art. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie stosuje się do zwolnień francuskiego i włoskiego i ten środek musi być uznany za nową pomoc.
Zwolnienie irlandzkie musi być uznane za nową pomoc jedynie począwszy od 17 lipca 1990 r.
Komisja ma w związku z tym obowiązek i uprawnienia do oceny zgodności nowej pomocy ze wspólnym rynkiem na mocy art. 88 Traktatu.
Ani decyzje Rady przywołane w motywach 1), 2) i 3), ani dyrektywy 92/81/EWG i 2003/96/WE, które dotyczą wyłącznie harmonizacji podatków, nie zwalniają jej z tego obowiązku i nie umniejszają uprawnień.
Te akty prawne nie mogą przesądzać o wyniku oceny dotyczącej zgodności, której podstawę stanowią kryteria określone w art. 87 ust. 2 i ust. 3 Traktatu.
6.3.
Zgodność nowej pomocy przyznanej do dnia 31 grudnia 2003 r.
6.3.1.
Zgodność na podstawie zasad udzielania pomocy na cele związane z ochroną środowiska
(71) Komisja zbadała, czy nowa pomoc, przyznana przez Irlandię, Francję i Włochy, kwalifikuje się do wyłączenia z zakazu pomocy państwa, ustanowionego w art. 87 ust. 1, w szczególności w świetle zasad stosujących się do pomocy na cele związane z ochroną środowiska.
Pomoc przyznana po 3 lutego 2001 r. musi zostać poddana ocenie na podstawie "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 2001 r., zgodnie z pkt 82 ppkt a) tych wytycznych.
Pomoc przyznana między 10 marca 1994 r. a 3 lutego 2001 r. musi być oceniona na podstawie "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 1994 r.
W odniesieniu do okresu sprzed 10 marca 1994 r. praktyka Komisji, która w szerokim zakresie została określona w tych wytycznych, jest właściwa.
(72) W pkt 3.4 "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 1994 r. znajduje się wyjaśnienie, zgodnie z którym pomoc operacyjna może być zatwierdzona jedynie w drodze wyjątku, jeżeli kompensuje ona dodatkowe koszty produkcji w porównaniu do kosztów tradycyjnych.
Ponadto w tym punkcie stwierdza się, że "tymczasowe zwolnienie z nowych podatków na rzecz środowiska naturalnego może być zatwierdzone, jeżeli istnieje konieczność wyrównania strat w zakresie konkurencyjności, szczególnie na poziomie międzynarodowym.
Kolejnym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, są działania, jakie zainteresowane przedsiębiorstwa muszą podjąć w zamian, w celu ograniczenia swoich zanieczyszczeń."
Po pierwsze, środki nie ograniczały się do kompensowania dodatkowych kosztów produkcji.
Po drugie, nie miały one tymczasowego ani degresywnego charakteru.
Ponadto zwolnienia nie były bezpośrednio uzależnione od innych działań podejmowanych przez beneficjentów pomocy, mających na celu ograniczenie zanieczyszczeń, a w szczególności, zużycia energii.
Wynika stąd, że pomocy nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie wytycznych z 1994 r. ani w świetle praktyki stosowanej przez Komisję przed dniem 10 marca 1994 r.
(73) W odniesieniu do okresu po 3 lutego 2001 r., w części E.3.2, pkt 47–52, "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 2001 r. są określone zasady mające zastosowanie do każdej pomocy operacyjnej mającej formę obniżenia podatku lub zwolnień podatkowych.
Początkowo podatek akcyzowy na oleje mineralne nie służył jako instrument polityki w zakresie ochrony środowiska naturalnego.
Jednakże jedną z prawdopodobnych cech opłaty, która może być rozpatrywana jako mająca związek z środowiskiem jest taka, że jej podstawa, podlegająca opodatkowaniu, ma wyraźnie niekorzystny wpływ na środowisko [26].
Ponieważ używanie olejów mineralnych ma wyraźnie niekorzystny wpływ na środowisko, podatek akcyzowy na oleje mineralne może być uznany za podatek na rzecz środowiska naturalnego.
(74) We wszystkich trzech państwach członkowskich, do których jest skierowana decyzja, podatek akcyzowy na oleje mineralne obowiązywał przed wprowadzeniem zwolnień, o których mowa, i dlatego musi on być traktowany jako podatek istniejący w rozumieniu ppkt 51.2 "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 2001 r.
Niemniej jednak podatek akcyzowy ma zauważalny pozytywny wpływ w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego w rozumieniu ppkt 51.2(a), ponieważ stanowi on dla producentów ważny środek zachęcający do obniżania zużycia olejów mineralnych.
Przedmiotowy podatek akcyzowy mógł na początku nie mieć wyraźnie określonego celu środowiskowego, a decyzje o wprowadzeniu zwolnień podjęto wiele lat temu, w szczególności w wypadku Irlandii i Włoch, w każdym razie, we wszystkich trzech państwach członkowskich znacznie przed wprowadzeniem w życie "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 2001 r.
Dlatego ich sytuacja może być rozpatrywana w taki sposób, jak gdyby podjęły decyzję o wprowadzeniu zwolnienia w czasie, gdy został przyjęty podatek akcyzowy.
Wobec tego zgodnie z ppkt 51.2 wytycznych, przepisy określone w ppkt 51.1 mogą się stosować do zwolnień, które mają być poddane ocenie w niniejszej decyzji.
(75) Beneficjenci pomocy w swoich uwagach stwierdzili, że dokonali znacznych inwestycji na rzecz środowiska naturalnego w zamian za zwolnienia.
Niemniej jednak nie ma żadnych dowodów na to, że zawarli oni jakiekolwiek porozumienia z zainteresowanymi państwami członkowskimi, w których zobowiązali się do osiągnięcia celów ochrony środowiska naturalnego w okresie obowiązywania zwolnienia.
Zwolnienia podatkowe nie podlegały żadnym warunkom, które zapewniłyby taki sam skutek jak porozumienia i zobowiązania.
Ponadto okazuje się, że inwestycje na rzecz środowiska naturalnego nie wykraczały poza zakres niezbędny, by spełnić wymogi określone w odpowiednich przepisach prawodawstwa, lub poza zakres wykonalny i ekonomicznie uzasadniony z komercyjnego punktu widzenia.
W związku z tym warunki zastosowania ppkt 51.1(a) "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 2001 r. nie zostały spełnione i wobec tego, w tym wypadku stosują się wyłącznie przepisy ppkt 51.1(b).
(76) W odniesieniu do okresu sprzed 31 grudnia 2003 r. zwolnienia dotyczyły podatku wspólnotowego, a mianowicie podatku, który został zharmonizowany na podstawie dyrektywy 92/82/WE.
Dlatego stosuje się w odniesieniu do nich ppkt 51.1(b), pierwsze tiret, Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 2001 r.
Zgodnie z tymi przepisami, obniżenie może być zatwierdzone, jeżeli kwota efektywnie zapłacona przez beneficjenta pomocy po uzyskaniu obniżenia jest wyższa od wspólnotowego minimum.
Jednakże wszystkie trzy zwolnienia były zwolnieniami pełnymi.
Biorąc pod uwagę korzystny wpływ na środowisko naturalne podatku, o którym mowa w motywie 73 niniejszej decyzji, rozpatrywany środek można uznać za zgodny ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim jego beneficjenci są zobowiązani zapłacić wyższą stawkę podatku od minimalnej stawki wspólnotowej, określonej w dyrektywie 92/82/WE, która dla tego okresu wynosiła 13 EUR za 1000 kg.
Dlatego też wyłącznie zwolnienia z podatku ponad jego stawkę wynoszącą 13,01 EUR mogą być uznane za zgodne, natomiast zwolnienia do poziomu 13,01 EUR stanowią pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(77) W przeciwieństwie do tego, co twierdzi Aughinish, ta ocena nie jest niespójna z decyzją Komisji w odniesieniu do niemieckiego podatku ekologicznego [27], przy podejmowaniu której Komisja zastosowała takie same kryteria jak w tym wypadku, zawarte we "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 2001 r.
Argumenty wysunięte przez państwa członkowskie, beneficjentów i EAA w czasie trwania formalnej procedury, w szczególności argumenty, że nie występuje zakłócenie konkurencji, nie uwzględniają istnienia wzajemnych relacji między sektorami tlenku glinu i aluminium i nie podważają tego wniosku sformułowanego na podstawie wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego.
6.3.2.
Zgodność nowej pomocy na podstawie art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu
(78) W odniesieniu do wyjątku ustanowionego w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu, odnoszącego się do wspierania rozwoju gospodarczego regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub w których występuje niedostateczne zatrudnienie, Komisja stwierdza, że w ostatniej części okresu, na który zostały przyznane zwolnienia, mają zastosowanie "Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej" z 1998 r.
W pkt 4.15 tych wytycznych stwierdza się, że pomoc operacyjna w wyjątkowych wypadkach może zostać przyznana w regionach kwalifikujących się do otrzymania pomocy na podstawie odstępstwa określonego w art. 87 ust. 3 lit. a), pod warunkiem że jest ona uzasadniona z punktu widzenia jej wkładu w rozwój regionalny i jej charakteru oraz że jej poziom jest proporcjonalny do niedostatków, które powinna zniwelować.
Do państwa członkowskiego należy wykazanie istnienia wszelkich niedostatków i ocena ich rozmiaru.
Zgodnie z pkt 4.17 tych wytycznych pomoc operacyjna musi być ograniczona czasowo i stopniowo redukowana.
Te warunki w tym wypadku nie zostały spełnione.
(79) Gardanne nie jest regionem kwalifikującym się do otrzymania pomocy na podstawie odstępstwa określonego w art. 87 ust. 3 lit. a) i dlatego nie stosuje się ono do francuskiego zwolnienia. Sardynia jest regionem kwalifikującym się do otrzymania pomocy na podstawie odstępstwa określonego w art. 87 ust. 3 lit. a). Region Shannon był regionem kwalifikującym się do otrzymania pomocy na podstawie odstępstwa określonego w art. 87 ust. 3 lit. a) jedynie do czasu weryfikacji map regionów w 1999 r. Regionalna pomoc operacyjna jako środek przejściowy w tym regionie może, w drodze wyjątku, być dopuszczona do końca 2001 r.
(80) W decyzjach, na mocy których Komisja rozpoczęła procedurę przewidzianą w art. 88 ust. 2 Traktatu [28], Komisja wyraziła wątpliwości, czy ta pomoc może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu.
Władze irlandzkie i włoskie nie przedstawiły żadnych informacji tytułem wyjaśnienia tych wątpliwości.
Nie wykazały one istnienia szczególnych niedostatków ani nie dokonały oceny ich rozmiaru w celu uzasadnienia przyznania pomocy operacyjnej.
Wysokie ceny energii i konkurencja ze strony przywozu z państw trzecich, w szczególności, nie mają charakteru regionalnego.
Nawet gdyby brak dostępu do gazu ziemnego był szczególnym niedostatkiem charakterystycznym dla regionów, o których mowa, co nie zostało udowodnione, Irlandia i Włochy nie oceniły rozmiaru żadnego z tych niedostatków w celu uzasadnienia poziomu pomocy.
Włoskie ustawodawstwo, które jak twierdzi Eurallumina przyczynia się do dodatkowych kosztów, może [] częściowo mieć charakter regionalny, ponieważ Sardynię uznano za region zagrożony wysokim ryzykiem kryzysu środowiska naturalnego, jednakże ogólnie rzecz biorąc, nie może ono być traktowane jako szczególny niedostatek w regionie.
W każdym razie, okazuje się, że zwolnienia, o których mowa w tym wypadku, nie są ograniczone czasowo ani stopniowo redukowane, jak wymagają tego wytyczne.
Dlatego też pomoc nie może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem na tej podstawie, że przyczynia się do ułatwienia rozwoju niektórych regionów.
(81) W odniesieniu do okresu sprzed wejścia w życie wspólnotowych "Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej", sytuacja wygląda tak samo.
Należy zaznaczyć w szczególności, że Irlandia w 1983 r. napisała, że zapewni, by limity obowiązujące na podstawie "Zasad koordynacji systemów pomocy regionalnej" z 1978 r. [29] w tym wypadku miały w pełni zastosowanie.
Jest oczywiste, że zasady ustanowione w tym dokumencie nie mogą być uzasadnieniem dla ciągłego przyznawania pomocy do lat 90., a Irlandia nie przedstawiła żadnych sprawozdań dotyczących monitorowania, świadczących o tym, że intensywność pomocy kształtowała się na poziomie niższym niż obowiązywał w tamtym czasie.
Te zasady potwierdzają również stanowisko Komisji, zgodnie z którym uważa ona pomoc operacyjną za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Ponadto gdy Komisja w 1998 r. przyjęła "Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej", zaproponowała także odpowiednie środki, które państwa członkowskie powinny podjąć, by ich środki pomocy były zgodne z nowymi zasadami, i zwróciła się do państw członkowskich o dostarczenie wykazów wszystkich środków pomocy, które będą w dalszym ciągu stosowały.
Żaden z środków pomocowych, do których odnosi się niniejsza decyzja nie został uwzględniony w tym wykazie.
6.3.3.
Zgodność nowej pomocy na podstawnie innych postanowień
(82) Komisja zbadała, czy wyjątki określone w art. 87 ust. 2 i ust. 3 Traktatu mają zastosowanie do nowej pomocy.
(83) Wyjątki określone w art. 87 ust. 2 Traktatu mogą służyć za podstawę do rozważenia pomocy zgodnej ze wspólnym rynkiem. Jednakże pomoc nie ma charakteru socjalnego i nie jest przyznana indywidualnym konsumentom, nie została przyznana w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne wydarzenia, nie jest także konieczna dla wyrównania strat gospodarczych spowodowanych przez podział Niemiec. Wobec tego art. 87 ust. 2 w tym wypadku nie ma zastosowania.
(84) Wyjątki przewidziane w postanowieniach art. 87 ust. 3 lit. b) i lit. d) Traktatu, które odnoszą się do projektów mających ogólnoeuropejskie znaczenie lub do zapobiegania poważnym zakłóceniom w gospodarce któregokolwiek państwa członkowskiego oraz do wspierania kultury i ochrony dziedzictwa kulturowego, z oczywistych względów nie mają w tym wypadku zastosowania.
Irlandia, Włochy i Francja nawet nie podjęły prób uzasadnienia pomocy na żadnej z podanych podstaw.
(85) W zakresie, w jakim ma zastosowanie pierwsza część wyjątku ustanowionego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, a mianowicie w odniesieniu do pomocy przeznaczonej na ułatwienie rozwoju pewnych form działalności, pomoc, o której mowa, nie służy takim celom jak badania i rozwój, inwestycje podejmowane przez małe i średnie przedsiębiorstwa czy ratowanie lub restrukturyzacja przedsiębiorstw jej beneficjentów, ani żadnym innym celom, które byłyby odpowiednie z punktu widzenia zastosowania tego postanowienia i pozwoliłyby Komisji na stwierdzenie zgodności pomocy. Druga część art. 87 ust. 3 lit. c), a mianowicie postanowienie dotyczące pomocy na ułatwienie rozwoju pewnych regionów gospodarczych, stosuje się do miejsca zlokalizowanego w regionie Gardanne, ale nie daje możliwości państwom członkowskim przyznania pomocy operacyjnej (zob. pkt 4.15 "Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej").
(86) Ponieważ nie ma żadnych innych podstaw do stwierdzenia, że pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jedynym środkiem, który można uznać za zgodny jest część pomocy, która spełnia wymogi wytycznych dotyczących pomocy na rzecz ochrony środowiska, określona w motywie (76).
6.4.
Wstępna ocena środków przyznanych w okresie od 1.1.2004 r.
(87) Ponieważ dyrektywa 2003/96/WE zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2004 r., podwójne zastosowania, wykorzystywanie energii nie jako paliwa i procesy mineralogiczne nie są objęte jej zakresem i państwa członkowskie mają swobodę decyzji co do tego, czy nałożyć podatek na tego rodzaju zastosowania.
W istocie, zwolnienie takich zastosowań energii może stanowić środek ogólny, który nie zawiera elementu pomocy państwa, jeśli mieści się w naturze i logice krajowego systemu podatkowego.
W motywie 22 preambuły do dyrektywy 2003/96/WE stwierdza się, że "produkty energetyczne powinny zasadniczo stanowić przedmiot ram wspólnotowych, gdy są wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowe.
W tym zakresie, zgodnie z naturą i logiką systemu podatkowego, z zakresu tych ram wyłączone jest wykorzystywanie produktów energetycznych podwójnego zastosowania i wykorzystywanie produktów energetycznych nie jako paliw, a także procesy mineralogiczne.".
(88) Ponadto gdy dyrektywa 2003/96/WE została przyjęta, Rada i Komisja wspólnie stwierdziły, że [30] "Produkty energetyczne powinny zasadniczo być objęte ramami wspólnotowymi, gdy są wykorzystywane jako materiał opałowydo ogrzewania lub paliwo silnikowe.
Można uznać, że na tym polega natura i logika systemu podatkowego, że są z niego wyłączone podwójne zastosowania, wykorzystywanie energii nie jako paliwa i procesy mineralogiczne.
Państwa członkowskie mogą zatem podejmować środki i opodatkowywać lub nie opodatkowywać bądź stosować pełne lub częściowe opodatkowanie każdego z tych zastosowań.
Energię elektryczną wykorzystywaną w podobny sposób należy traktować na takich samych zasadach.
Takie wyjątki od ogólnego sytemu lub zróżnicowania w ramach tego systemu, które są uzasadnione naturą lub ogólną strukturą systemu podatkowego, nie zawierają elementu pomocy państwa.".
(89) Niemniej jednak w dokumencie roboczym służb Komisji, o którym mowa w motywie 63, Komisja nie tylko wyjaśnia koncepcję ogólnych środków, lecz także stwierdza, że "projekt dyrektywy w sprawie opodatkowania energii zawiera wiele wariantów, a wobec tego nie ma możliwości z góry stwierdzić, czy sposób, w jaki będzie ono stosowane przez państwa członkowskie przyczyni się do tego, że będzie ono stanowiło pomoc państwa w rozumieniu art. 87, czy też nie". Odpowiednio w motywie 32 preambuły do dyrektywy 2003/96/WE i w jej art. 26 ust. 2 przypomina się państwom członkowskim o obowiązku ustanowionym w art. 88 ust. 3 Traktatu dotyczącym zgłaszania pomocy.
(90) W tym szczególnym przypadku, nawet po wejściu w życie dyrektywy 2003/96/WE, Komisja ma wątpliwości, czy zwolnienia, o których mowa, wynikają z natury i logiki krajowych systemów.
Wydaje się, że mają charakter selektywny i że stosują się wyłącznie do zastosowań ciężkiego oleju opałowego wykorzystywanego do wytwarzania tylko jednego produkt, a mianowicie tlenku glinu.
Ponadto każdy z nich przynosi de facto korzyści tylko określonemu przedsiębiorstwu w odniesieniu do zakładu produkcyjnego zlokalizowanego w konkretnym regionie.
W tych okolicznościach w dalszym ciągu można uznać, że przedmiotowe środki stanowią pomoc państwa.
(91) W takim wypadku, nowa sytuacja prawna stworzona przez dyrektywę 2003/96/WE jest również odpowiednia do oceny zgodności takich środków ze wspólnym rynkiem.
Ponieważ opodatkowanie olejów mineralnych do podwójnych zastosowań, wykorzystywanie energii nie jako paliwa i procesy mineralogiczne nie są obecnie objęte zakresem zharmonizowanych środków wspólnotowych, zwolnienia obecnie dotyczą krajowych podatków nakładanych wobec braku podatku wspólnotowego w rozumieniu ppkt 51.1b), drugie tiret, "Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego" z 2001 r.
Ten przepis wymaga od przedsiębiorstw będących beneficjentami pomocy zapłacenia znacznej części podatku krajowego.
Powodem jest skłonienie ich do poprawy efektów ich działań w dziedzinie środowiska.
Wynika to z zapisu ppkt 51.1b), pierwsze tiret tych wytycznych, który dopuszcza obniżenie podatku w stosunku do podatku zharmonizowanego, jeżeli beneficjenci po uzyskaniu obniżenia płacą stawki wyższe od minimum wspólnotowego, by niższy podatek "stanowił dla przedsiębiorstw środek zachęcający do poprawy ochrony środowiska naturalnego".
Ma to również zastosowanie wówczas, gdy krajowy podatek jest znacznie wyższy od porównywalnych podatków w (niektórych) innych państwach członkowskich, jak ma to miejsce we Włoszech.
W praktyce stosowanej przez Komisję stało się oczywiste, że ogólnie 20 %, lub minimum wspólnotowe, które stosuje się do zastosowań energii objętych zakresem dyrektywy 2003/96/WE (15 EUR za tonę), jak dotąd najniższe, może być uznane za znaczną część podatku [31].
Dlatego też Komisja na tym etapie uważa, że jedynie zwolnienia powyżej poziomu 20 % podatku krajowego lub powyżej 15 EUR za tonę, w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa, mogą być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem; zwolnienia do poziomu 20 %, lub do 15 EUR za tonę będą zatem stanowiły pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(92) Biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie i zainteresowane strony nie miały możliwości przedstawienia swoich uwag na temat sytuacji prawnej stworzonej przez dyrektywę 2003/96/WE, Komisja uważa za stosowne przedłużenie formalnej procedury badania pomocy w odniesieniu do stosowania środków od 1 stycznia 2004 r.
7.
WINDYKACJA POMOCY
(93) Na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, w wypadku gdy zostały podjęte decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej niezgodnie z prawem, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane państwo członkowskie ma zastosować wszelkie konieczne środki w celu odzyskania pomocy od jej beneficjenta. Komisja nie wymaga windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.
(94) Należy zatem zbadać, czy w tym wypadku może mieć zastosowanie którakolwiek ogólna zasada prawa wspólnotowego, taka jak zasada uzasadnionych oczekiwań lub pewności prawnej, w celu wykluczenia windykacji od beneficjentów pomocy niezgodnej z prawem i niezgodnej ze wspólnym rynkiem.
7.1.
Windykacja pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem, przyznanej do dnia 2 lutego 2002 r.
(95) W odniesieniu do ewentualności powołania się przez beneficjentów na uzasadnione oczekiwania w celu uniknięcia konieczności zwrotu pomocy niezgodnej z prawem i niezgodnej ze wspólnym rynkiem, z orzecznictwa Trybunału wynika, że "poza wyjątkowymi okolicznościami, odbiorca niezgodnej z prawem pomocy nie może w zasadzie mieć uzasadnionych oczekiwań, że jest ona zgodna z prawem, chyba że została przyznana zgodnie z przepisami o kontroli pomocy państwa.
Rozsądny przedsiębiorca powinien w normalnych warunkach móc określić, czy ta procedura została dopełniona" [32].
(96) Podstawą wszystkich decyzji Rady powołanych w motywach 1, 2 i 3 niniejszej decyzji był wniosek Komisji.
Generalnie nie należy się spodziewać, że Komisja przedłożyłaby wnioski Radzie, dotyczące zatwierdzenia krajowych środków, które mogłyby być niezgodne z innymi postanowieniami Traktatu bez zwracania uwagi na taką ewentualność, szczególnie gdy te wnioski dotyczą bardzo szczególnej kwestii i niewielkiej liczby beneficjentów, tak jak w tym wypadku, i gdy celem tych postanowień jest niedopuszczenie do zakłócenia konkurencji w obrębie Wspólnoty.
Oprócz takiego ogólnego oczekiwania, z całą pewnością nikt nie spodziewałby się, że Komisja przedstawiłaby Radzie wniosek w sprawie przedłużenia istniejących zwolnień, gdyby miała ona stwierdzić, że jakakolwiek pomoc w ramach obowiązujących zwolnień mogłaby zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(97) W żadnej z decyzji wymienionych w motywach 1, 2 i 3, za wyjątkiem decyzji 2001/224/WE, nie ma mowy o jakiejkolwiek ewentualnej sprzeczności z zasadami dotyczącymi pomocy państwa ani nie nawiązuje się do obowiązku zgłoszenia pomocy.
Ponadto w preambule do decyzji 92/510/EWG stwierdza się, że "Komisja i wszystkie państwa członkowskie zgodnie uznają, że te zwolnienia są właściwie uzasadnione w świetle specjalnych polityk i nie powodują zakłócenia konkurencji ani nie mają wpływu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego".
To samo sformułowanie znajduje się w decyzjach 93/697/WE i 96/273/WE.
Decyzje 97/425/WE, 99/255/WE i 99/880/WE odwołują się do tego, że "zwolnienia i obniżenia podatkowe będą poddawane regularnej weryfikacji przez Komisję w celu zapewnienia, że są zgodne z funkcjonowaniem wspólnego rynku i innymi celami Traktatu" (podkreślenie dodano).
Z tego zapisu wynika, że jeden z elementów definicji pomocy państwa, podanej w art. 87 Traktatu, a mianowicie zakłócenie konkurencji, nie został uwzględniony.
W piątym motywie preambuły do decyzji 2001/224/WE wyraźnie stwierdza się po raz pierwszy, że niezależnie od zatwierdzenia wydanego przez Radę w kontekście dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych [33], krajowe środki, o których mowa miały być zgłoszone Komisji zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE, jeżeli stanowiły pomoc państwa.
Jednakże w świetle poprzednich zwolnień i tego, że decyzja 2001/224/WE jako taka została przyjęta na podstawie wniosku Komisji, pozostaje pewna niejasność dla państw członkowskich i beneficjentów pomocy wobec braku dalszych działań Komisji w związku z pomocą państwa.
(98) Ogólnie Komisja uważa, że w wypadku pomocy indywidualnej, uzasadnione oczekiwania kończą się z chwilą, gdy Komisja podejmuje decyzję o rozpoczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu.
O takiej decyzji są powiadamiane zainteresowane państwa członkowskie, które informują o niej beneficjentów pomocy.
Jednakże okoliczności w tej sprawie były wyjątkowe, ponieważ Komisja stworzyła i podtrzymywała pewne wątpliwości, przedstawiając swoje wnioski Radzie.
Ponadto Komisja nie może ustalić, czy, a jeżeli tak, to kiedy, indywidualni beneficjenci zostali faktycznie poinformowani przez państwa członkowskie o jej decyzji o rozpoczęciu formalnej procedury badania pomocy.
W tych okolicznościach nie można wykluczyć, że beneficjenci mieli prawo do uzasadnionych oczekiwań do dnia 2 lutego 2002 r., gdy decyzje podjęte przez Komisję o rozpoczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do zwolnień zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
W każdym razie, publikacja ta wyeliminowała wszelkie wątpliwości co do tego, że środki, o których mowa, musiały być zatwierdzone przez Komisję zgodnie z art. 88 Traktatu, jeżeli stanowiły pomoc państwa.
(99) Zarządzenie odzyskania pomocy niezgodnej z prawem za okres do 2 lutego 2002 r. naruszyłoby również zasadę pewności prawnej w wyjątkowych okolicznościach tej szczególnej sprawy.
Zgodnie z orzecznictwem ta zasada jest naruszona wówczas, gdy niepewność i brak jasności doprowadziły do powstania niejednoznacznych okoliczności, które Komisja powinna była wyjaśnić przed podjęciem jakichkolwiek działań w związku z zarządzeniem odzyskania pomocy [34].
W wypadku tej sprawy powstały niejednoznaczne okoliczności, nie tylko dla beneficjentów pomocy, lecz także dla państw członkowskich, którzy mieli prawo polegać na zapisach decyzji 92/510/EWG, 93/697/WE, 96/273/WE, 97/425/WE, 1999/255/WE, 1999/880/WE i 2001/224/WE.
(100) Reasumując, odzyskanie pomocy wynikającej ze zwolnień przyznanych do 2 lutego 2002 r. od jej beneficjentów byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego.
Dlatego od Irlandii, Włoch i Francji nie należy wymagać odzyskania tej pomocy.
7.2.
Windykacja pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem, przyznanej od 3 lutego 2002 r. do 31 grudnia 2003 r.
(101) Zgodnie z wyjaśnieniem podanym w motywie 97, Komisja uważa, że seria poprzednich zwolnień i to, że decyzja 2001/224/WE jako taka została przyjęta na wniosek Komisji, przyczyniły się do powstania pewnej niejasności.
Jednakże odniesienie do zasad dotyczących pomocy państwa w decyzji 2001/224/WE jest jasne i przypomina państwom członkowskim o ich obowiązku zgłaszania Komisji pomocy państwa, tak by mogła ona dokonać oceny na podstawie tych zasad.
Ponadto zanim decyzja 2001/224/WE została przyjęta, Komisja wielokrotnie zwracała się do Irlandii, Francji i Włoch o zgłoszenie środków, o których mowa.
Decyzja Komisji w sprawie rozpoczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu ostatecznie utwierdziła Komisję o słuszności jej wątpliwości co do istnienia pomocy i jej zgodności ze wspólnym rynkiem.
Dlatego też wszelkie uzasadnione oczekiwania i sytuacje związane z brakiem pewności prawnej co do tego, że środki, o których mowa muszą być zatwierdzone przez Komisję zgodnie z art. 88, jeżeli stanowi ona pomoc państwa, przestały mieć jakikolwiek sens, przynajmniej w dniu 2 lutego 2002 r., kiedy decyzje Komisji o rozpoczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do zwolnień zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
(102) Fakt, że Irlandia składała systematyczne sprawozdania dotyczące irlandzkiego środka, począwszy od 1995 r. i to, że był on uwzględniony w rocznych przeglądach pomocy państwa, dokonywanych przez Komisję, nie stanowi podstawy żadnych uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do okresu od 3 lutego 2002 r.
Przeciwnie, jest potwierdzeniem, że irlandzkie władze zdawały sobie sprawę z tego, że środek ma charakter pomocy państwa, a także wiedziały o tym, że nie był on nigdy zatwierdzony na podstawie zasad dotyczących pomocy państwa.
Składanie sprawozdań dotyczących środka nie może zastąpić obowiązku państwa członkowskiego, polegającego na zgłoszeniu pomocy na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu.
Ponadto wszystkie sprawozdania z przeglądu pomocy zawierają kwoty przyznanej pomocy państwa, niezależnie od tego, czy jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem czy nie.
Co więcej, w różnych rocznych przeglądach pomocy państwa mówi się ogólnie o pomocy w formie zwolnień podatkowych, jednak nie ma w nich specjalnego odniesienia do produkcji tlenku glinu.
Nawiązanie do irlandzkiego środka w notyfikacji złożonej Światowej Organizacji Handlu nie może rodzić uzasadnionych oczekiwań, ponieważ te notyfikacje składa się w innym kontekście prawnym i do innych celów.
(103) Reasumując, pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem przyznana od 3 lutego 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. powinna być odzyskana od jej beneficjentów, ponieważ żadne ogólne zasady prawa wspólnotowego nie mogą być powołane na uzasadnienie odstąpienia od takiego odzyskania.
8.
WNIOSKI
(104) Stwierdza się, że zwolnienia z podatku akcyzowego na ciężkie oleje opałowe wykorzystywane do produkcji tlenku glinu, przyznane przez Francję, Irlandię i Włochy do dnia 31 grudnia 2003 r. stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Pomoc przyznana przez Irlandię przed dniem 17 lipca 1990 r. stanowi istniejącą pomoc.
Pomoc przyznana między 17 lipca 1990 r. a 2 lutego 2002 r. jest w znacznym zakresie niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Jednakże zarządzenie odzyskania tej niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy nie jest właściwe, ponieważ byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa wspólnotowego.
(105) Pomoc przyznana w okresie między 3 lutego 2002 r. a 31 grudnia 2003 r. jest częściowo niezgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ jej beneficjenci nie płacili wyższej stawki podatku od wspólnotowego minimum.
Oznacza to, że ta część zwolnienia, która przekracza stawkę 13,01 EUR za 1000 kg w tym okresie jest pomocą zgodną ze wspólnym rynkiem.
Pozostała pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(106) Art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 przewiduje, że jeżeli zapadają negatywne decyzje w wypadku pomocy niezgodnej z prawem, Komisja jest zobowiązana postanowić, że zainteresowane państwo członkowskie ma podjąć niezbędne kroki w celu odzyskania pomocy od jej beneficjentów. Dlatego też Francja, Irlandia i Włochy powinny zastosować wszelkie niezbędne środki, by odzyskać pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem od jej odbiorców, przyznaną, począwszy od 3 lutego 2002 r. W tym celu Francja, Irlandia i Włochy powinny wymagać od odpowiednich beneficjentów spłaty pomocy w ciągu dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji. Kwota pomocy, którą należy odzyskać powinna obejmować odsetki wyliczone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 [35].
(107) Francja, Irlandia i Włochy powinny przesłać Komisji właściwe formularze sprawozdania z postępu odzyskiwania pomocy, jasno podając środki, które faktycznie podjęły w celu niezwłocznego i skutecznego odzyskania pomocy.
Ponadto powinny one, w ciągu dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji, przesłać Komisji dokumenty świadczące o tym, że odzyskiwanie pomocy niezgodnej z prawem i niezgodnej ze wspólnym rynkiem od jej odbiorców jest w toku (na przykład, wydane okólniki, zarządzenia dotyczące zwrotu itd.).
(108) W świetle powyższych rozważań Komisja ma wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem zwolnień z podatku akcyzowego na ciężkie oleje opałowe wykorzystywane do produkcji tlenku glinu przyznane przez Francję, Irlandię i Włochy od 1 stycznia 2004 r.
(109) Dlatego też na podstawie art. 4 ust. 4 i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, Komisja podjęła decyzję o przedłużeniu formalnej procedury badania dotyczącego okresu po 31 grudnia 2003 r. i żąda od władz francuskich, irlandzkich i włoskich zgłoszenia uwag i przedłożenia wszystkich informacji, w ciągu miesiąca od dnia otrzymania notyfikacji niniejszej decyzji, które mogą jej pomóc w ocenie tych środków. Uwagi mogą dotyczyć zarówno elementów pomocy państwa, jakimi charakteryzują się środki w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, i jej zgodności ze wspólnym rynkiem.
(110) Komisja żąda, by władze francuskie, irlandzkie i włoskie niezwłocznie przekazały kopię niniejszej decyzji beneficjentom środków.
(111) Komisja chce przypomnieć Francji, Włochom i Irlandii, że art. 88 ust. 3 Traktatu ma skutek zawieszający, i chce również zwrócić uwagę tych państw na art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, który stanowi, że każda pomoc niezgodna z prawem może być przedmiotem windykacji od jej odbiorcy.
(112) Komisja ostrzega Francję, Włochy i Irlandię, że poinformuje ona zainteresowane strony poprzez opublikowanie niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Poinformuje ona również zainteresowane strony w państwach należących do EFTA, które są sygnatariuszami Porozumienia o EOG, poprzez opublikowanie powiadomienia w suplemencie EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, a także Urząd Nadzoru EFTA, wysyłając mu kopię niniejszej decyzji.
Wszystkie zainteresowane strony zostaną poproszone o przedstawienie uwag w ciągu miesiąca od dnia takiej publikacji.
PRZYJĘŁA NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zwolnienia z podatku akcyzowego, przyznane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Francję, Irlandię i Włochy w odniesieniu do ciężkich olejów opałowych wykorzystywanych do produkcji tlenku glinu, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 2
Pomoc przyznana między 17 lipca 1990 r. a 2 lutego 2002 r., w zakresie, w jakim jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, nie podlega odzyskaniu ponieważ byłoby ono sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego.
Artykuł 3
Pomoc, o której mowa w art. 1, przyznana między 3 lutego 2002 r. a 31 grudnia 2003 r., jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu w takim zakresie, w jakim jej beneficjenci płacą co najmniej stawkę podatku wynoszącą 13,01 EUR za 1000 kg ciężkich olejów opałowych.
Artykuł 4
Pomoc, o której mowa w art. 1, przyznana między 3 lutego 2002 r. a 31 grudnia 2003 r., jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu w takim zakresie, w jakim jej beneficjenci nie płacą stawki podatku wynoszącej 13,01 EUR za 1000 kg ciężkich olejów opałowych.
Artykuł 5
1.
Francja, Irlandia i Włochy podejmą wszelkie niezbędne środki w celu odzyskania pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem, o której mowa w art. 4 od jej beneficjentów.
2.
Odzyskanie pomocy musi nastąpić niezwłocznie i zgodnie z procedurami ustanowionymi w ustawodawstwie krajowym, pod warunkiem, że jego przepisy umożliwiają niezwłoczne i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
3.
Kwota pomocy, którą należy odzyskać uwzględnia odsetki za cały okres, począwszy od dnia przekazania środka do dyspozycji beneficjentów do dnia faktycznego odzyskania pomocy.
4.
Odsetki wylicza się zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozdziale V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE.
5.
Francja, Irlandia i Włochy zarządzą, w ciągu dwóch miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji, że beneficjenci pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem, o której mowa w art. 4, zwrócą pomoc przyznaną niezgodnie z prawem wraz z odsetkami.
Artykuł 6
1.
Francja, Irlandia i Włochy poinformują Komisję, w ciągu dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji, o planowanych i już podjętych środkach w celu zastosowania się do niej.
2.
Informacje w sprawie odzyskania pomocy przedstawią na formularzu ustanowionym w załączniku.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej, Republiki Irlandii i Republiki Włoskiej.
Decyzja Rady
z dnia 27 lutego 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
(2006/324/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami WTO zgodnie z art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 w trakcie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja sfinalizowała negocjacje w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994.
W związku z tym wspomniane Porozumienie powinno zostać zatwierdzone.
(4) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [1],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej w odniesieniu do wycofania szczególnych koncesji w związku z wycofaniem harmonogramów Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów stanowi załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania Porozumienia w formie wymiany listów zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3 ust. 2 lub w przypadku kontyngentu taryfowego dla linii taryfowych 160420 zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2] lub przez odpowiedni komitet ustanowiony na mocy odpowiadającego artykułu rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku dla danego produktu.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w celu związania nim Wspólnoty [4].
Decyzja Rady
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
dotycząca zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
(2006/325/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie jest związana przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [2] ani nie podlega jego stosowaniu.
(2) Komisja wynegocjowała Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzającą na Danię przepisy rozporządzenia (WE) nr 44/2001.
(3) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 19 października 2005 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2005/790/WE z dnia 20 września 2005 r. [3].
(4) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(5) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji oraz nie jest nią związana i nie podlega jej stosowaniu.
(6) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia powiadomienia, o którym mowa w art. 12 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
dotycząca zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych
(2006/326/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie jest związana przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w państwach członkowskich [2] ani nie podlega jego stosowaniu.
(2) Komisja wynegocjowała Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzającą na Danię przepisy rozporządzenia (WE) nr 1348/2000.
(3) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 19 października 2005 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2005/794/WE z dnia 20 września 2005 r. [3].
(4) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(5) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji oraz nie jest nią związana i nie podlega jej stosowaniu.
(6) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia powiadomienia, o którym mowa w art. 10 ust. 2 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/526/WE w zakresie przedłużenia stosowania środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1719)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/327/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na skutek wybuchu klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich przyjęto decyzję Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich [2].
Decyzja ta ustanawia pewne dodatkowe środki kontroli dotyczące klasycznego pomoru świń oraz określa okres stosowania tych środków.
(2) W świetle dostępnych informacji epidemiologicznych należy przedłużyć stosowanie tych środków do dnia 30 kwietnia 2007 r.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/526/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 11 decyzji 2003/526/WE datę " 30 kwietnia 2006 r." zastępuje się datą " 30 kwietnia 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/274/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1897)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/328/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
(2) Decyzja Komisji 2006/274/WE z dnia 6 kwietnia 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylająca decyzję 2006/254/WE [2] została przyjęta w celu utrzymania i przedłużenia okresu obowiązywania środków wprowadzonych przez Niemcy na mocy dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [3].
(3) W związku z nowymi informacjami epidemiologicznymi przekazanymi przez Niemcy należy skrócić okres minimalnego pobytu świń w gospodarstwie pochodzenia z 45 do 30 dni.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/274/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/274/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 ust. 2 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) transport świń przeznaczonych do hodowli i do produkcji do gospodarstwa usytuowanego poza obszarem Niemiec, pod warunkiem że pojazdy używane do przewozu świń spełniają wymogi art. 6 ust. 2 lit. a) oraz że świnie te przez przynajmniej 30 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 30 dni od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie,
i) które znajduje się poza obszarami wymienionymi w załączniku I;
ii) które nie przyjmowało żywych świń w okresie 30 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń;
iii) w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ust. 2 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.".
2) Artykuł 2 ust. 1 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) żadne świnie nie były wysyłane z obszarów wymienionych w załączniku I pkt B do innych obszarów na terytorium Niemiec, z wyjątkiem bezpośredniego transportu:
i) świń przeznaczonych do natychmiastowego uboju do ubojni, pod warunkiem że świnie te pochodzą z jednego gospodarstwa;
ii) świń przeznaczonych do hodowli i do produkcji do gospodarstwa, pod warunkiem że świnie te przez przynajmniej 30 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 30 dni, od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie,
- które nie przyjmowało żywych świń w okresie 30 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń, oraz
- w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ust. 2 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.".
3) Artykuł 2 ust. 2 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) do gospodarstwa usytuowanego na obszarach określonych w załączniku I, pod warunkiem że świnie te przez przynajmniej 30 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 30 dni, od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie,
i) które nie przyjmowało żywych świń w okresie 30 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń;
ii) w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ust. 2 załącznika do decyzji 2002/106/WE.
Władze niemieckie prowadzą ewidencję tego rodzaju przewozów i informują niezwłocznie Komisję za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt o przewozach z gospodarstw usytuowanych na obszarach określonych w załączniku I pkt A do gospodarstw usytuowanych na obszarach określonych w załączniku I pkt B.".
4) Artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lutego 2006 r.
dotycząca kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań z wdrażania dyrektywy 2000/76/WE w sprawie spalania odpadów
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 438)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/329/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów [1], w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa członkowskie miały obowiązek wdrożyć dyrektywę 2000/76/WE do dnia 28 grudnia 2002 r. i mają obowiązek złożenia sprawozdań z jej wdrożenia zgodnie z kwestionariuszem, który zostanie opracowany przez Komisję.
(2) Ogólnym celem kwestionariusza jest – na podstawie odpowiedzi państw członkowskich – zebranie informacji na temat wdrażania dyrektywy 2000/76/WE oraz zbadanie podejść stosowanych przez państwa członkowskie w zakresie regulowania działalności spalarni lub współspalarni.
(3) Okres sprawozdawczy musi obejmować pierwszy pełny okres trzyletni od dnia 28 grudnia 2002 r. i powinien zostać określony przy uwzględnieniu wymogów sprawozdawczych dyrektywy 94/67/WE oraz 96/61/WE.
Biorąc pod uwagę, że dyrektywa 2000/76/WE stosuje się w pełni do wszystkich istniejących instalacji począwszy od dnia 28 grudnia 2005 r. oraz uwzględniając fakt, iż znaczna większość instalacji eksploatowanych na terenie UE należy do grupy instalacji istniejących, a także, iż dyrektywa 94/67/WE zostanie uchylona z dniem 28 grudnia 2005 r., a sprawozdawczość zgodna z postanowieniami dyrektywy 96/61/WE obejmuje okres do 2006-2008 r. włącznie, najwłaściwszym pierwszym pełnym okresem sprawozdawczym będzie okres od dnia 1 stycznia 2006 do dnia 31 grudnia 2008 r.
(4) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie sporządzają swoje sprawozdania z wdrożenia dyrektywy 2000/76/WE zgodnie z jej art. 15 w oparciu o kwestionariusz znajdujący się w Załączniku.
2.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje okres trzyletni rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2006 r. i zostanie przekazane Komisji najpóźniej do dnia 30 września 2009 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/432/WE ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz z krajów trzecich produktów mięsnych do spożycia przez ludzi i uchylającą decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1319)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/330/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A 1) do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c),
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jej zdanie wprowadzające art. 8, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 2 lit. b) oraz art. 9 ust. 4 lit. b) i c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalająca wykaz państw trzecich lub części państw trzecich i ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i ludzi oraz warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych dla przywożonych do Wspólnoty pewnych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa [3] określa warunki zdrowotne zwierząt przy przywozie do Wspólnoty żywych zwierząt, z wyjątkiem koniowatych oraz świeżego mięsa tych zwierząt z wyjątkiem przetworów mięsnych.
(2) Decyzja Komisji 2005/432/WE [4] ustanawia warunki w zakresie zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego dla przywozu do Wspólnoty partii niektórych produktów mięsnych, jak również wykaz krajów trzecich i części krajów trzecich, z których przywóz takich produktów jest dozwolony.
Wyżej wymieniona decyzja ustanawia wzór świadectw zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz zasady obróbki wymaganej dla tych produktów.
(3) Tam, gdzie ma to zastosowanie, należy zapewnić właściwą korelację w związku z regionalizacją krajów trzecich, w szczególności Brazylii, Namibii i Republiki Południowej Afryki, do celów przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, dla zagwarantowania, że mięso wykorzystane w produktach mięsnych nie pochodzi od zwierząt z gospodarstw objętych ograniczeniami ze względu na choroby; należy wyjaśnić zastosowanie podrobów w niektórych produktach mięsnych oraz dokładnie określić wymogi dla mięsa dzikiego ptactwa stosowanego w produktach mięsnych.
(4) Serbia i Czarnogóra są republikami posiadającymi własne obszary celne, które razem tworzą federację.
Dlatego też powinny zostać odrębnie wpisane do wykazu krajów trzecich i części krajów trzecich, z których przywóz produktów mięsnych jest dozwolony.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/432/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/432/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
Warunki zdrowia zwierząt dotyczące pochodzenia i obróbki produktów mięsnych
Z zastrzeżeniem zgodności z warunkami dotyczącymi pochodzenia i obróbki produktów mięsnych określonych w załączniku I 1) i 2), państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych pochodzących z następujących krajów trzecich i części krajów trzecich:
a) z krajów trzecich wymienionych w części 2 załącznika II i części krajów trzecich wymienionych w części 1 wyżej wymienionego załącznika, w przypadku produktów mięsnych niepodlegających specyficznej obróbce, o której mowa w pkt 2 lit. a) ppkt ii) załącznika I;
b) z krajów trzecich wymienionych w części 2 i 3 załącznika II i części krajów trzecich wymienionych w części 1 wyżej wymienionego załącznika, w przypadku produktów mięsnych podlegających specyficznej obróbce, o której mowa w pkt 2 lit. a) ppkt ii) załącznika I.";
2) załączniki I, II i III zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Jednakże świadectwa zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego wydane przed datą obowiązywania niniejszej decyzji mogą być stosowane do dnia 1 października 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 maja 2006 r.
wprowadzająca odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2848/98 w odniesieniu do przeniesienia ostatecznego terminu dostaw surowca tytoniowego w Grecji w ramach zbioru w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1784)
(Jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)
(2006/331/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [2] określa ostateczne terminy dostaw surowca tytoniowego przez producentów do zakładów przetwórczych. Mimo że rozporządzenie (WE) nr 2848/98 zostało uchylone z dniem 1 stycznia 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców [3], ma ono nadal zastosowanie w odniesieniu do zbioru w 2005 r. na mocy art. 172 ust. 3b rozporządzenia (WE) nr 1973/2004.
Artykuł 1 W drodze odstępstwa od art. 16 rozporządzenia (WE) nr 2848/98, w odniesieniu do zbioru w 2005 r. ostateczne terminy określone we wspomnianym artykule przenosi się o trzydzieści dni. Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.
Decyzja Rady
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
w sprawie mianowania dwóch członków oraz dwóch zastępców członków z Czech do Komitetu Regionów
(2006/332/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Republiki Czeskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. [1].
(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana Frantiska DOHNALA.
Inne stanowisko członka zwolniło się w związku z rezygnacją pana Martina TESAŘÍKA.
Jedno stanowisko zastępcy członka zwolni się w związku z mianowaniem na stanowisko członka pana Stanislava JURÁNKA, będącego obecnie zastępcą członka.
Inne stanowisko zastępcy członka zwolni się w związku z mianowaniem na stanowisko członka pana Petra OSVALDA, będącego obecnie zastępcą członka,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby do Komitetu Regionów:
a) na stanowisko członka:
- pan Stanislav JURÁNEK, Przewoniczący Rady Regionu Jihomoravský kraj, na miejsce pana Frantiska DOHNALA,
- pan Petr OSVALD, Członek Rady Miasta Plzeň, Plzeňský kraj, na miejsce pana Martina TESAŘÍKA;
b) na stanowisko zastępcy członka:
- pan Miloš VYSTRČIL, Przewodniczący Rady Regionu Vysočina kraj, na miejsce pana Stanislava JURÁNKA,
- pan Martin TESAŘÍK, Prezydent Miasta Olomouc, Olomoucký kraj, na miejsce pana Petra OSVALDA;
na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
(2006/333/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 w trakcie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja sfinalizowała negocjacje w sprawie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
Porozumienie to powinno zatem zostać zatwierdzone.
(4) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [1],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania Porozumienia w formie wymiany listów zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2] lub właściwy komitet ustanowiony na podstawie odpowiedniego artykułu rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w celu związania nim Wspólnoty [3].
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1702)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, niemieckim, greckim, angielskim, francuskim, włoskim, niderlandzkim, portugalskim, fińskim i szwedzkim są autentyczne)
(2006/334/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3] stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje państwa członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich uwagami, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z danymi państwami członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, odwołując się do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. w sprawie ustanowienia procedury pojednawczej w ramach rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [4].
(2) Państwa członkowskie miały możliwość złożenia wniosku o otwarcie procedury pojednawczej.
W niektórych przypadkach możliwość ta została wykorzystana i Komisja przeanalizowała sprawozdanie sporządzone po zakończeniu tej procedury.
(3) Artykuł 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, jak również art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stanowią, że finansowane mogą być jedynie refundacje wywozowe przy wywozie do państw trzecich oraz działania interwencyjne, mające na celu stabilizację rynków rolnych, odpowiednio przyznane lub przedsięwzięte zgodnie z zasadami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych.
(4) Po przeprowadzeniu weryfikacji wyniki rozmów dwustronnych i procedury pojednawcze wykazały, że część wydatków zadeklarowanych przez państwa członkowskie nie spełnia warunków i nie może być zatem finansowana przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
(5) Należy wskazać, których kwot Sekcja Gwarancji EFOGR nie uznała jako kwalifikujące się do zwrotu. Kwoty te nie dotyczą wydatków poniesionych wcześniej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym powiadomieniem państw członkowskich przez Komisję o wynikach weryfikacji.
(6) Dla przypadków objętych niniejszą decyzją szacunek kwot do wyłączenia z uwagi na ich niezgodność z zasadami wspólnotowymi został zakomunikowany państwom członkowskim przez Komisję w sprawozdaniu zbiorczym.
(7) Niniejsza decyzja nie przesądza o skutkach finansowych, wynikających dla Komisji z wyroków Trybunału Sprawiedliwości, w sprawach będących w toku w dniu 25 listopada 2005 r. i dotyczących kwestii z nią związanych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wydatki zatwierdzonych przez państwa członkowskie agencji płatniczych, zadeklarowane z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR, wskazane w Załączniku, wyłącza się z finansowania wspólnotowego z powodu ich niezgodności z zasadami wspólnotowymi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Greckiej, Republiki Włoskiej, Królestwa Niderlandów, Republiki Portugalskiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 8 maja 2006 r.
zezwalająca Rzeczypospolitej Polskiej na wprowadzenie zakazu stosowania na swym terytorium szesnastu genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy o modyfikacji genetycznej MON 810 wymienionych we Wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych, zgodnie z dyrektywą 2002/53/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1795)
(Jedynie tekst w języku polskim jest autentyczny)
(2006/335/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 17 dyrektywy 2002/53/WE Komisja opublikowała w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej z dnia 17 września 2004 r. wykaz siedemnastu genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy pochodzących z genetycznie zmodyfikowanego organizmu MON 810, w 13. dodatku do 22. pełnego wydania Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych [2].
(2) Na mocy art. 16 ust. 1 wymienionej dyrektywy państwa członkowskie powinny zapewnić, by począwszy od publikacji, o której mowa w art. 17, materiał siewny odmian zatwierdzonych zgodnie z tą dyrektywą lub zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom tej dyrektywy nie podlegał żadnym ograniczeniom rynkowym w odniesieniu do odmiany.
(3) Artykuł 7 ust. 4 wymienionej dyrektywy stanowi, że odmiany zmodyfikowane genetycznie mogą być zatwierdzane do włączenia do krajowego rejestru tylko po zatwierdzeniu do sprzedaży zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG [3], zastąpioną dyrektywą 2001/18/WE [4], która przewiduje ocenę zagrożenia genetycznie zmodyfikowanych organizmów dla zdrowia człowieka i środowiska.
(4) Decyzją Komisji 98/294/WE z dnia 22 kwietnia 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linia MON 810) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG [5] postanowiono, że należy udzielić zgody na wprowadzenie do obrotu tego produktu.
Dnia 3 sierpnia 1998 r. władze francuskie wyraziły zgodę na wprowadzenie tego produktu do obrotu.
(5) Dnia 31 marca 2005 r.
Komisja otrzymała złożony przez Rzeczpospolitą Polską wniosek dotyczący zakazu stosowania i wprowadzania do obrotu materiału siewnego pochodzącego z siedemnastu genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy linii MON 810, na podstawie art. 16 ust. 2 dyrektywy 2002/53/WE.
Dnia 24 czerwca 2005 r. został przesłany zmieniony wniosek, uściślający, że opiera się on na art. 16 ust. 2 lit. b).
Dnia 9 grudnia 2005 r.
Polska powiadomiła Komisję, że wniosek nie dotyczy odmiany Novelis, o której jest mowa w pierwotnym wniosku.
Polska sprecyzowała również, że wniosek dotyczący pozostałych odmian składany jest na czas nieokreślony.
(6) Z dostępnych informacji wynika, że szesnaście przedmiotowych odmian nie nadaje się do uprawy w żadnej części Polski ze względu na zbyt wysokie poziomy wczesności dojrzewania, o wskaźniku FAO wynoszącym co najmniej 350 lub o podobnym poziomie wczesności.
Warunki klimatyczne oraz czynniki wpływające na uprawę stanowią stałą przeszkodę dla uprawy tych odmian w Polsce.
(7) W obliczu powyższego wniosek Rzeczypospolitej Polskiej powinien zostać rozpatrzony pozytywnie na podstawie art. 16 ust. 2 lit. b) w odniesieniu do przedmiotowych szesnastu genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy.
(8) W celu umożliwienia Komisji powiadomienia pozostałych państw członkowskich oraz zaktualizowania Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych, ustanowionego w dyrektywie 2002/53/WE, należy zobowiązać Polskę do powiadomienia Komisji o skorzystaniu z zezwolenia przyznanego na podstawie niniejszej decyzji.
(9) Rzeczpospolita Polska złożyła podobny wniosek dotyczący odmian kukurydzy, które nie są genetycznie zmodyfikowane.
W związku z tym, że tego rodzaju wnioski rozpatrywane są na podstawie innej procedury, wniosek ten będzie przedmiotem osobnej decyzji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zezwala się Rzeczypospolitej Polskiej na wprowadzenie zakazu stosowania na całym terytorium szesnastu genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy wymienionych w 13. dodatku do 22. pełnego wydania Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych i wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W celu umożliwienia Komisji powiadomienia pozostałych państw członkowskich Rzeczpospolita Polska powiadamia Komisję o terminie rozpoczęcia korzystania z zezwolenia przyznanego na podstawie art. 1.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 maja 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/380/WE ustanawiającą grupę ekspertów pozarządowych do spraw ładu korporacyjnego i prawa spółek
(2006/336/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Komisji 2005/380/WE z dnia 28 kwietnia 2005 r. ustanawiającą grupę ekspertów pozarządowych do spraw ładu korporacyjnego i prawa spółek [1], w szczególności jej art. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Jeden z członków grupy złożył rezygnację w czasie trwania kadencji.
Komisja powinna zatem wyznaczyć nowego członka grupy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym powołuje się pana Lajosa Váradi na członka grupy ekspertów pozarządowych do spraw ładu korporacyjnego i prawa spółek, który zastępuje tym samym pana Józefa Okolskiego.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 27 kwietnia 2008 r.
Decyzja Komisji
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
ustanawiająca standardowe formularze służące przekazywaniu wniosków i orzeczeń na mocy dyrektywy Rady 2004/80/WE odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw
(2006/337/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącą się do kompensaty dla ofiar przestępstw [1], w szczególności jej art. 14,
po konsultacji z komitetem powołanym na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2004/80/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/80/WE nakłada na państwa członkowskie obowiązek wprowadzenia do dnia 1 stycznia 2006 r. systemu współpracy w celu ułatwiania dostępu do kompensaty w przypadku gdy przestępstwo zostało popełnione w państwie członkowskim innym niż to, w którym zamieszkuje ofiara.
(2) Należy opracować standardowe formularze służące przekazywaniu wniosków o kompensatę oraz orzeczeń w sprawie tych wniosków w sytuacjach transgranicznych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1.
Standardowe formularze służące przekazywaniu wniosków o kompensatę, o których mowa w art. 6 ust. 2 dyrektywy 2004/80/WE, przedstawiono w załączniku I.
2.
Standardowe formularze służące przekazywaniu orzeczeń w sprawie wniosków o kompensatę, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2004/80/WE, przedstawiono w załączniku II.
Decyzja komisji
z dnia 8 maja 2006 r.
upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do wprowadzenia zakazu stosowania na swym terytorium niektórych odmian kukurydzy wymienionych we Wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych, zgodnie z dyrektywą Rady 2002/53/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1790)
(Jedynie tekst w języku polskim jest autentyczny)
(2006/338/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 17 dyrektywy 2002/53/WE Komisja opublikowała w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej niektóre odmiany kukurydzy we Wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych.
(2) Na mocy art. 16 ust. 1 wymienionej dyrektywy państwa członkowskie zapewnią, by począwszy od publikacji, o której mowa w art. 17, materiał siewny odmian zatwierdzonych zgodnie z tą dyrektywą lub zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom tej dyrektywy nie był przedmiotem żadnych ograniczeń rynkowych w odniesieniu do odmiany.
(3) Dnia 24 czerwca 2005 r.
Komisja otrzymała złożony przez Rzeczpospolitą Polską wniosek dotyczący zakazu stosowania i wprowadzania do obrotu materiału siewnego pochodzącego z odmian kukurydzy nienadających się do uprawy w Polsce, na podstawie art. 16 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2002/53/WE.
Następnie złożono wniosek dotyczący genetycznie zmodyfikowanych odmian kukurydzy, które będą przedmiotem odrębnej decyzji.
(4) Dnia 9 grudnia 2005 r. Polska wysłała do Komisji wykaz odmian kukurydzy, które uznała za nienadające się do uprawy w polskich warunkach.
Listem z dnia 9 stycznia 2006 r. wykaz ten został uzupełniony przez władze Polski.
Polska złożyła wniosek o wprowadzenie zakazu, dotyczącego wszystkich odmian kukurydzy znajdujących się w wykazie, na jej terytorium na czas nieokreślony.
(5) Biorąc pod uwagę art. 16 ust. 2 lit. b) ostatnie zdanie, które stanowi, że każdy taki wniosek musi być złożony przez państwo członkowskie przed zakończeniem trzeciego roku kalendarzowego po roku, w którym dana odmiana została uznana we Wspólnym katalogu, wniosek Polski złożony w 2005 r. nie może obejmować odmian przyjętych we Wspólnym katalogu przed dniem 1 stycznia 2002 r.
(6) Na podstawie dostępnych informacji dotyczących danych odmian wiadomo, że odmiany te nie nadają się do uprawy w żadnej części Polski ze względu na zbyt wysoki poziom wczesności dojrzewania o wskaźniku FAO wynoszącym co najmniej 350.
Dane czynniki klimatyczne i rolnicze są stałą przeszkodą w uprawie tych odmian w Polsce.
(7) W tych okolicznościach, wniosek Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 16 ust. 2 lit. b) powinien zostać rozpatrzony pozytywnie w odniesieniu do kukurydzy wymienionej w tej decyzji, ale negatywnie w odniesieniu do odmian wymienionych we Wspólnym katalogu przed dniem 1 stycznia 2002 r.
(8) Aby umożliwić Komisji powiadomienie innych państw członkowskich i uaktualnienie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych sporządzonego w dyrektywie 2002/53/WE, Polska zobowiązana jest do przekazania Komisji terminu, od którego skorzysta z zezwolenia przyznanego niniejszą decyzją.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Rzeczpospolitą Polską do wprowadzenia zakazu stosowania, na całym terytorium, odmian kukurydzy wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odmawia się zgody na pozostałą część wniosku złożonego przez Rzeczpospolitą Polską, obejmującą kukurydzę wymienioną we Wspólnym katalogu przed dniem 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3
Aby umożliwić Komisji powiadomienie innych państw członkowskich, Rzeczpospolita Polska informuje Komisję o terminie rozpoczęcia korzystania z upoważnienia udzielonego na mocy art. 1.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 8 maja 2006 r.
zmieniająca decyzję 2001/171/WE w celu przedłużenia okresu ważności warunków odstępstwa dla opakowań szklanych w zakresie poziomów stężenia metali ciężkich ustanowionych dyrektywą 94/62/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1823)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/340/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [1], w szczególności jej art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Odstępstwo ustanowione decyzją Komisji 2001/171/WE z dnia 19 lutego 2001 r. [2] dla opakowań szklanych w zakresie poziomów stężenia metali ciężkich ustanowionych dyrektywą 94/62/WE wygasa w dniu 30 czerwca 2006 r.
(2) Zapewnienie przestrzegania we wszystkich państwach członkowskich wartości granicznej 100 ppm ustanowionej na mocy art. 11 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE będzie możliwe jedynie w wypadku ograniczenia tempa recyklingu szkła, jednak takie ograniczenie nie jest pożądane z uwagi na ochronę środowiska.
(3) Ważność decyzji 2001/171/WE powinna zatem zostać przedłużona bezterminowo.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 21 dyrektywy 94/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 6 decyzji 2001/171/WE zostaje skreślony.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja nr 2/2005 Wspólnego Komitetu UE-Islandia
z dnia 22 grudnia 2005 r.
zmieniająca Protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
(2006/343/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1], zwaną dalej "Umową", podpisaną w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., w szczególności art. 38 jego Protokołu nr 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół nr 3 do Umowy przewiduje kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą a Islandią, Bułgarią, Norwegią, Rumunią i Szwajcarią (łącznie z Liechtensteinem).
(2) Rozszerzenie systemu kumulacji jest pożądane, bowiem umożliwia stosowanie materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Bułgarii, Rumunii, Islandii, Norwegii, Szwajcarii (oraz Liechtensteinu), Wysp Owczych, Turcji lub z jakiegokolwiek innego kraju będącego stroną Partnerstwa eurośródziemnomorskiego, na podstawie deklaracji barcelońskiej przyjętej na konferencji eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27– 28 listopada 1995 r. [2], w celu wspierania handlu i propagowania integracji regionalnej.
(3) Do celów wdrożenia rozszerzonego systemu kumulacji wyłącznie pomiędzy krajami, które spełniły niezbędne warunki, oraz aby uniknąć przypadków obchodzenia ceł, konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów dotyczących potwierdzania pochodzenia.
(4) Towary będące przedmiotem tranzytu lub składowane w dniu, w którym zaczyna obowiązywać niniejsza decyzja, powinny zostać objęte przepisami przejściowymi umożliwiającymi im korzystanie z rozszerzonego systemu kumulacji.
(5) W celu skorygowania nieprawidłowości w poszczególnych wersjach językowych tekstu i rozbieżności pomiędzy nimi wymagane są pewne zmiany natury technicznej.
(6) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz w celu ułatwienia pracy użytkownikom i organom administracji celnej należy zatem włączyć do nowego tekstu Protokołu nr 3 wszystkie omawiane postanowienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji wraz z odpowiednimi wspólnymi deklaracjami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 14 marca 2006 r.
o wezwaniu Niemiec – zgodnie z art. 104 ust. 9 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską – do zastosowania środków zmierzających do takiego ograniczenia deficytu budżetowego, jakie zostanie uznane za niezbędne w celu zaradzenia sytuacji
(2006/344/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 9,
uwzględniając zalecenie Komisji zgodne z art. 104 ust. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 ust. 1 Traktatu państwa członkowskie są zobowiązane unikać nadmiernego deficytu budżetowego.
(2) Celem Paktu na rzecz stabilności i wzrostu jest stabilność finansów publicznych służąca poprawie warunków do zapewnienia stabilności cen i trwałego, silnego wzrostu sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
Pakt na rzecz stabilności i wzrostu obejmuje rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [1].
(3) W rezolucji dotyczącej Paktu na rzecz stabilności i wzrostu [2], przyjętej w dniu 17 czerwca 1997 r. w ramach Rady Europejskiej w Amsterdamie, Rada Europejska uroczyście wezwała wszystkie strony, a mianowicie państwa członkowskie, Radę i Komisję, do wprowadzania w życie paktu w sposób ścisły i terminowy.
(4) W decyzji 2003/89/WE [3] Rada stwierdziła – zgodnie z art. 104 ust. 6 traktatu – że w Niemczech istnieje nadmierny deficyt.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 7 traktatu oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 Rada w dniu 21 stycznia 2003 r. skierowała do Niemiec zalecenie, wzywając to państwo do zlikwidowania nadmiernego deficytu w możliwie szybkim terminie – najpóźniej do roku 2004. Zalecenie to zostało podane do wiadomości publicznej. Jak stwierdzono w komunikacie Komisji z dnia 14 grudnia 2004 r., z którego treścią w dniu 18 stycznia 2005 r. zgodziła się Rada: w świetle szczególnych okoliczności, o których mowa w konkluzjach Rady z dnia 25 listopada 2003 r., oraz z uwagi na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 lipca 2004 r. za ostateczny termin ograniczenia nadmiernego deficytu należy uznać rok 2005.
(6) Od 2002 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w Niemczech znacznie przekracza zapisaną w traktacie wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB.
Stosunek zadłużenia do PKB wzrósł z poziomu niższego od zapisanej w traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB w 2001 r. do prognozowanego poziomu 69 % PKB w 2006 r.
(7) Według danych Eurostatu deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w Niemczech osiągnął w 2005 roku poziom 3,3 % PKB.
Dane te, podlegające dalszej ocenie pod względem jakościowym, oparte są na przekazanym Komisji w dniu 24 lutego 2006 r. wstępnym zgłoszeniu zgodnym z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [4].
Ponadto, jak wynika z obecnie dostępnych informacji oraz z planów budżetowych przyjętych do tej pory przez rząd niemiecki, również w 2006 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych będzie się utrzymywał na poziomie wyższym niż wartość referencyjna zapisana w traktacie, co dowodzi, że nadmierny budżet nie został skorygowany.
(8) Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1467/97, jeżeli stan faktyczny zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 3605/93 wskazuje, że nadmierny deficyt nie został skorygowany w wyniku działania Państwa Członkowskiego w terminie określonym w zaleceniu wydanym na mocy art. 104 ust. 7 Traktatu, Rada niezwłocznie podejmuje decyzję na mocy art. 104 ust. 9 Traktatu, wzywającą dane państwo członkowskie do przyjęcia w wyznaczonym terminie środków zmierzających do takiego ograniczenia deficytu, jakie zostanie uznane przez Radę za niezbędne do zaradzenia sytuacji.
(9) Prognoza służb Komisji z jesieni 2005 r. przewidywała, że w 2005 r. deficyt wyniesie 3,9 % PKB [5].
Zakładając brak zmian w kierunkach polityki, służby Komisji w swojej prognozie szacowały poziom deficytu na 3,7 % i 3,3 % PKB odpowiednio w latach 2006 i 2007.
Przewidywano, że realny wzrost PKB wyniesie 0,8 % w 2005 roku, 1,2 % w 2006 roku i 1,6 % w 2007 roku, przy czym luka produktowa w objętym prognozą okresie nie domknie się całkowicie.
W obliczu tych faktów oraz z uwagi na wciąż niestabilną sytuację gospodarczą rząd niemiecki wyłoniony po wyborach z dnia 18 września 2005 r. przyjął strategię ukierunkowaną na obniżenie do 2007 roku deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej zapisanej w traktacie wartości referencyjnej.
Rząd niemiecki rozpoczął wdrażanie wspomnianej strategii konsolidacji już w grudniu 2005 r., przyjmując kilka spośród przewidzianych w niej środków.
W dniu 22 lutego 2006 r. rząd przyjął projekt budżetu federalnego na 2006 r. oraz – co istotne – projekt nowej ustawy dotyczącej podniesienia podstawowej stawki VAT z 16 % do 19 % z dniem 1 stycznia 2007 r.
(10) W dniu 22 lutego 2006 r. Federalny Urząd Statystyczny opublikował dane liczbowe dotyczące wzrostu PKB i deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2005 r., wynoszące odpowiednio 0,9 % i 3,3 % PKB.
Różnica w stosunku do jesiennej prognozy służb Komisji w dużym stopniu wynika z wyższych niż spodziewane przychodów pod koniec 2005 r.
Okresowa prognoza służb Komisji z dnia 21 lutego 2006 r. przewiduje wzrost realnego PKB o 1,5 % w 2006 r., co stanowi poziom nieco powyżej niskiej stopy potencjalnego wzrostu.
Należy zaznaczyć, że prognoza ta jest nieco zawyżona w związku ze spodziewaną przyspieszoną reakcją popytu wewnętrznego na planowaną podwyżkę stawki VAT.
Biorąc pod uwagę skutki dla gospodarki, jakie spowodować może ta podwyżka, obecnie przewiduje się, że w 2007 r. wzrost PKB wyniesie w przybliżeniu 1 %.
Zgodnie z powyższą prognozą makroekonomiczną deficyt nominalny ma pozostać na poziomie nieznacznie powyżej 3 % PKB w 2006 r., by w 2007 r. zmniejszyć się do poziomu zdecydowanie poniżej wartości referencyjnej.
Deficyt strukturalny (tj. deficyt dostosowywany cyklicznie, bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych), rozumiany jako wartość procentowa PKB, po zmniejszeniu się o nieco poniżej 0,5 % pomiędzy 2004 a 2005 r., pozostanie – według obecnych prognoz służb Komisji – w dużym stopniu niezmieniony między 2005 a 2006 r., natomiast w 2007 r. zmniejszy się o co najmniej 1 % PKB.
(11) Przy wyznaczaniu ostatecznego terminu, w którym ma zostać dokonana korekta nadmiernego deficytu, należy uwzględnić kilka czynników.
Po pierwsze, dokonywana korekta budżetowa stanowi część szerszej strategii, w ramach której przyjmowanie zaplanowanych środków jest już na zaawansowanym etapie, co zmniejsza niepewność związaną ze skutecznością konsolidacji.
Środki te mają charakter strukturalny i nie obejmują środków jednorazowych.
Po drugie, ograniczone skutki towarzyszące procesowi redukcji deficytu strukturalnego, których można się spodziewać w 2006 r., przynajmniej częściowo dają się wytłumaczyć faktem, że niektóre spośród już wdrożonych środków przyniosą rezultaty dopiero po pewnym czasie.
Po trzecie, planowana przez rząd niemiecki korekta strukturalna na poziomie przynajmniej 1 % w latach 2006 i 2007 może być uważana za zgodną z postanowieniami paktu, w tym z wymogiem dotyczącym rocznej poprawy salda dostosowywanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych co najmniej o 0,5 % PKB – jako wartości odniesienia.
Jak wynika z ogólnej prognozy makroekonomicznej przedstawionej w motywie 10, korekta taka – która musi być wdrażana rygorystycznie – byłaby wystarczająca do obniżenia nadmiernego deficytu w sposób trwały i możliwy do utrzymania.
(12) Ze względu na wyżej wymienione czynniki wydaje się, że nadmierny deficyt powinien zostać skorygowany najpóźniej do 2007 r.
Wartość odniesienia na poziomie 0,5 % PKB rocznej poprawy salda strukturalnego powinna zostać osiągnięta łącznie w latach 2006 i 2007.
(13) Zgodnie z art. 104 ust. 9 akapit drugi traktatu Rada może zażądać od Niemiec przedstawiania sprawozdań, według precyzyjnego harmonogramu, tak by mogła ocenić działania dostosowawcze podjęte w celu zastosowania się do przepisów niniejszej decyzji. Najpóźniej do dnia 14 lipca 2006 r.
Niemcy powinny przedłożyć Komisji sprawozdanie przedstawiające przedsięwzięte oraz planowane środki służące zastosowaniu się do przepisów niniejszej decyzji.
Sprawozdanie to powinno zawierać przede wszystkim ocenę wpływu na budżet środków zastosowanych w celu obniżenia nadmiernego deficytu, wyrażającą ilościowo ich wpływ na wyniki budżetowe w 2006 r. i w 2007 r., oraz analizę potencjalnych zagrożeń związanych z prognozowanym scenariuszem makroekonomicznym.
Komisja oceni to sprawozdanie pod kątem postępów w zakresie korekty nadmiernego deficytu.
Niemcy powinny dostarczać kolejne sprawozdania, dotrzymując wyznaczonych ostatecznych terminów zgłaszania deficytu budżetowego oraz długu określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3605/93.
(14) Środki dostosowawcze powinny zapewnić trwałą poprawę salda w sektorze instytucji rządowych i samorządowych.
Aby zapewnić zrównoważoną konsolidację budżetu w kontekście średnioterminowego celu, jakim jest osiągnięcie w Niemczech długotrwałej strukturalnej równowagi budżetowej, po dokonaniu korekty nadmiernego deficytu konieczna jest redukcja deficytu strukturalnego co najmniej o 0,5 % PKB rocznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niemcy muszą zlikwidować nadmierny deficyt w możliwie szybkim terminie – najpóźniej do 2007 r.
2.
W latach 2006 i 2007 Niemcy zapewniają łączną poprawę salda dostosowywanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych przynajmniej o jeden punkt procentowy.
Artykuł 2
1.
Najpóźniej do dnia 14 lipca 2006 r. Niemcy przedkładają Komisji sprawozdanie przedstawiające środki przedsięwzięte w celu zastosowania się do przepisów niniejszej decyzji.
Komisja oceni to sprawozdanie pod kątem postępów w zakresie korekty nadmiernego deficytu.
2.
Do dnia 1 października 2006 r., 1 kwietnia 2007 r., 1 października 2007 r. i 1 kwietnia 2008 r. Niemcy przedkładają Komisji kolejne sprawozdania na temat postępów w stosowaniu się do przepisów niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niemcy stosują konieczne środki, aby zapewnić trwałą konsolidację budżetu w kontekście średnioterminowego celu, jakim jest osiągnięcie długotrwałej strukturalnej równowagi budżetowej poprzez redukcję deficytu strukturalnego co najmniej o 0,5 % PKB rocznie po dokonaniu korekty nadmiernego deficytu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Rady
z dnia 27 marca 2006 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/345/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Republiką Mołdowy dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej "Umową") zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 15 maja 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylająca decyzję 2006/274/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1945)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/346/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
(2) Ze względu na handel żywymi świniami oraz niektórymi produktami wieprzowymi przypadki te mogą stanowić zagrożenie dla stad w pozostałych państwach członkowskich.
(3) Niemcy podjęły środki w ramach dyrektywy Rady 2001/89/WE [2] w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń.
(4) Decyzja Komisji 2006/274/WE z dnia 6 kwietnia 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylająca decyzję 2006/254/WE [3] została przyjęta w celu utrzymania i przedłużenia okresu obowiązywania środków wprowadzonych przez Niemcy na mocy dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [4].
(5) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu żywymi świniami ustanowiono w dyrektywie Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [5].
(6) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu nasieniem trzody chlewnej ustanowiono w dyrektywie Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającej warunki sanitarne odnośnie do zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym nasieniem bydła i trzody chlewnej oraz w przywozie [6].
(7) Warunki zdrowotne dotyczące zwierząt oraz wymogi certyfikacyjne w zakresie handlu komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej ustanowiono w decyzji Komisji 95/483/WE z dnia 9 listopada 1995 r. określającej wzór świadectwa stosowanego w wewnątrzwspólnotowym handlu komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej [7].
(8) Decyzja Komisji 2002/106/WE z dnia 1 lutego 2002 r. zatwierdzająca Podręcznik diagnostyczny ustanawiający procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek oraz kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń [8] przewiduje protokoły nadzoru dostosowane do poziomu zagrożenia.
(9) Ponadto dnia 6 maja 2006 r. Niemcy zakazały przewozu świń z wyjątkiem świń przeznaczonych do natychmiastowego uboju z gospodarstw umiejscowionych w części terytorium Północnej Nadrenii-Westfalii i do nich, w następstwie podejrzenia wystąpienia klasycznego pomoru świń w gospodarstwie zlokalizowanym w Północnej Nadrenii-Westfalii.
(10) W oparciu o informacje dostarczone przez Niemcy właściwym jest dokonanie przeglądu środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech w szczególności w odniesieniu do terytorium Północnej Nadrenii-Westfalii.
(11) Należy również znieść środki obowiązujące na terytorium Niemiec poza Północną Nadrenią-Westfalią.
W przypadku wewnątrzwspólnotowego handlu świniami Niemcy powinny jednak zaświadczyć, że gospodarstwo pochodzenia nie otrzymało świń od 15 stycznia 2006 r. z gospodarstwa zlokalizowanego w Północnej Nadrenii-Westfalii.
(12) Decyzja Rady 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [9] ustanawia w art. 3 ust. 4, że Komisja może ustalić wszelkie środki, które państwo członkowskie musi podjąć dla zapewnienia powodzenia działania; wydaje się właściwe, aby wszystkie gospodarstwa, w których hoduje się świnie w strefie ochronnej potwierdzonego przypadku w miejscowości Borken w Północnej Nadrenii-Westfalii zostały prewencyjnie poddane depopulacji.
(13) Należy uchylić decyzję 2006/274/WE.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niemcy dbają o to, by:
1) żadne świnie nie były wysyłane z obszarów wymienionych w załączniku I do innych państw członkowskich lub do krajów trzecich;
2) żadne świnie nie były wysyłane do innych państw członkowskich lub do krajów trzecich z gospodarstw zlokalizowanych na ich terytorium poza obszarami wymienionymi w załączniku I, które otrzymały świnie od 15 stycznia 2006 r. od gospodarstw zlokalizowanych w Północnej Nadrenii-Westfalii.
Artykuł 2
1.
Niemcy dbają o to, by:
a) bez uszczerbku dla środków wprowadzonych dyrektywą 2001/89/WE, w szczególności jej art. 9, 10 oraz 11:
i) żadne świnie nie były transportowane z i do gospodarstw zlokalizowanych w obszarach wymienionych w załączniku I pkt A;
ii) transport świń przeznaczonych do uboju, pochodzących z gospodarstw usytuowanych poza obszarami wymienionymi w załączniku I pkt A do ubojni usytuowanych na tych obszarach oraz tranzyt świń przez te obszary dozwolony był wyłącznie:
- na głównych trasach drogowych lub kolejowych
- zgodnie ze szczegółowymi wskazówkami wydanymi przez właściwe organy w celu zapobieżenia bezpośrednim lub pośrednim kontaktom tych świń z innymi świniami podczas transportu;
b) żadne świnie nie były wysyłane z obszarów wymienionych w załączniku I pkt B do innych obszarów na terytorium Niemiec, z wyjątkiem bezpośredniego transportu:
i) świń przeznaczonych do natychmiastowego uboju do ubojni, pod warunkiem, że świnie te pochodzą z jednego gospodarstwa;
ii) świń przeznaczonych do hodowli i do produkcji do gospodarstwa, pod warunkiem, że świnie te przez przynajmniej 30 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 30 dni, od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie:
- które nie otrzymało żywych świń w okresie 30 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń, oraz
- w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ppkt 2 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na transport świń z gospodarstwa usytuowanego w obszarach wymienionych w załączniku I pkt A, lecz poza strefą ochronną lub nadzorowaną:
a) bezpośrednio do ubojni usytuowanej w tych obszarach lub, w wyjątkowych przypadkach, do wyznaczonych ubojni na terenie Niemiec, usytuowanych poza tymi obszarami, do natychmiastowego uboju, pod warunkiem, że świnie wysyłane są z gospodarstwa, w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ppkt 3 Załącznika do decyzji 2002/106/WE;
b) nie wcześniej niż 16 maja 2006 r. do gospodarstwa usytuowanego na tych obszarach, pod warunkiem, że świnie te przez przynajmniej 45 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 45 dni, od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie:
i) które nie otrzymało żywych świń w okresie 45 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń;
ii) w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ppkt 2 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na transport świń z gospodarstwa usytuowanego w strefie nadzorowanej bezpośrednio do wyznaczonego gospodarstwa, na terenie którego nie przebywają żadne świnie, usytuowanego w tej samej strefie nadzorowanej, pod warunkiem, że:
- przemieszczenie to odbywa się zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 11 ust. 1 lit. f) oraz ust. 2 dyrektywy 2001/89/WE;
- w gospodarstwie, z którego wysyłane są świnie, przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania, jakie przewiduje rozdział IV pkt D ppkt 2 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
Władze Niemiec prowadzą ewidencję powyższych przemieszczeń i niezwłocznie informują o nich Komisję za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Artykuł 3
Niemcy dbają o to, by nie dokonywano wysyłki następujących towarów do innych państw członkowskich ani krajów trzecich:
a) nasienia trzody chlewnej, chyba że nasienie to pochodzi od knurów trzymanych w punkcie pobierania nasienia, o którym mowa w art. 3 lit. a) dyrektywy 90/429/EWG oraz który jest usytuowany poza obszarami wymienionymi w załączniku I pkt A;
b) komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej, chyba że te komórki jajowe i zarodki pochodzą od świń trzymanych w gospodarstwach usytuowanych poza obszarami wymienionymi w załączniku I pkt A.
Artykuł 4
Niemcy dbają o to, aby świadectwo zdrowia przewidziane w:
a) dyrektywie 64/432/EWG, towarzyszące przesyłkom świń z Niemiec, zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Zwierzęta zgodnie z decyzją Komisji 2006/346/WE wersja ostateczna z dnia 15 maja 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech";
b) dyrektywie 90/429/EWG, towarzyszące przesyłkom nasienia knurów z Niemiec, zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Nasienie zgodnie z decyzją Komisji 2006/346/WE wersja ostateczna z dnia 15 maja 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech";
c) decyzji 95/483/WE, towarzyszące przesyłkom komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej z Niemiec zostało uzupełnione następującą adnotacją:
"Komórki jajowe/zarodki (niepotrzebne skreślić) zgodnie z decyzją Komisji 2006/346/WE wersja ostateczna z dnia 15 maja 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech".
Artykuł 5
1.
W obszarach wymienionych w załączniku I pkt A:
a) przynajmniej jedna strefa jest zdefiniowana przez właściwy organ, w oparciu o ocenę ryzyka;
b) przynajmniej usługi świadczone przez osoby mające bezpośredni kontakt ze świniami, lub których praca wymaga wchodzenia na teren pomieszczeń, w których trzymane są świnie oraz używania pojazdów używanych do przewozu paszy, obornika lub martwych zwierząt do i z gospodarstw usytuowanych w obszarach wymienionych w załączniku I pkt A, są ograniczone jedynie do jednych lub drugich określonych stref i nie są stosowane w innych częściach Wspólnoty, chyba że pojazdy, sprzęt i wszelkie inne nośniki zakażenia zostały dokładnie oczyszczone i zdezynfekowane oraz jeżeli przez co najmniej trzy dni nie było żadnych kontaktów ze świniami lub gospodarstwami, w których hoduje się świnie; kontakty związane z transportem realizowanym na podstawie art. 2 ust. 2 lit. a) uznaje się za zaistniałe w ramach tej określonej strefy lub tych określonych stref.
2.
Bez uszczerbku dla środków już podjętych w ramach dyrektywy 2001/89/WE, Niemcy w najkrótszym możliwym terminie prewencyjnie poddadzą depopulacji wszystkie gospodarstwa, w których hoduje się świnie, usytuowane w strefie ochronnej potwierdzonego przypadku w miejscowości Borken w Północnej Nadrenii-Westfalii.
Środki ostrożności, o których mowa w pierwszym akapicie należy podjąć bez uszczerbku dla decyzji Rady 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii.
3.
W obszarach wymienionych w załączniku I pkt A środki nadzoru są stosowane zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II.
4.
Środki zapobiegawcze dotyczące kontroli choroby są stosowane w razie potrzeby, zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady 2001/89/WE.
5.
Odpowiednia kampania informacyjna jest skierowana do hodowców świń.
Artykuł 6
Państwa członkowskie dbają o to, by:
1) pojazdy, których używano do transportu świń w obszarach wymienionych w załączniku I pkt A lub, które wjechały na teren gospodarstwa, w którym hoduje się świnie, w obszarach wymienionych w załączniku I pkt A zostały po każdym takim zastosowaniu dwukrotnie oczyszczone i zdezynfekowane;
2) przewoźnicy przedstawiali właściwemu organowi dowód potwierdzający, że wymagana dezynfekcja miała miejsce.
Artykuł 7
Państwa członkowskie zmieniają środki stosowane względem wymiany handlowej, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 czerwca 2006 r.
Artykuł 9
Uchyla się decyzję 2006/274/WE.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 stycznia 2006 r.
w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Szwecji na podstawie art. 95 ust. 4 Traktatu WE, dotyczących maksymalnej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5532)
(Jedynie tekst w języku szwedzkim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/347/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. FAKTY
1.
Prawodawstwo wspólnotowe
(1) Dyrektywa Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do nawozów [1] ustanowiła wymogi, jakie muszą spełniać nawozy aby mogły zostać wprowadzone do obrotu z oznaczeniem "nawozy WE".
(2) Załącznik I do dyrektywy 76/116/EWG określa oznaczenie typu i odpowiednie wymogi, np. dotyczące składu, które każdy nawóz posiadający oznaczenie WE musi spełniać.
Nawozy posiadające oznaczenie WE zawarte w tym wykazie są pogrupowane w kategorie w zależności od zawartości podstawowych środków odżywczych, tj. pierwiastków: azotu, fosforu i potasu.
(3) Zgodnie z art. 7 dyrektywy 76/116/EWG państwa członkowskie nie mogły z powodu składu, identyfikacji, etykietowania lub opakowania zabronić, ograniczyć ani utrudnić wprowadzania do obrotu nawozów mających oznakowanie "nawóz WE", spełniających przepisy tej dyrektywy.
(4) Decyzja Komisji 2002/399/WE z dnia 24 maja 2002 r. w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Szwecji na podstawie art. 95 ust. 4 Traktatu WE, dotyczących maksymalnej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach [2] przyznała odstępstwo od przepisów dyrektywy 76/116/EWG, zatwierdzając przepisy Szwecji zakazujące wprowadzania do obrotu w Szwecji nawozów zawierających kadm w stężeniu przekraczającym 100 gramów na tonę fosforu.
Odstępstwo to było stosowane do dnia 31 grudnia 2005 r.
(5) Dyrektywa 76/116/EWG wraz ze zmianami została zastąpiona rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów [3].
(6) Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 stanowi, że odstępstwa od art. 7 dyrektywy 76/116/EWG, które zostały przyznane przez Komisję na mocy art. 95 ust. 6 Traktatu, traktuje się jako odstępstwa od art. 5 obecnego rozporządzenia i jako dalej obowiązujące, nie naruszając wejścia w życie tego rozporządzenia.
(7) Zgodnie z motywem 15 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 Komisja zajmie się kwestią niezamierzonej zawartości kadmu w nawozach mineralnych oraz, jeśli będzie to zasadne, przygotuje projekt rozporządzenia i przedstawi go Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
(8) Trwają prace nad przygotowaniem wniosku Komisji w sprawie kadmu w nawozach.
2.
Przystąpienie Szwecji
(9) Szwecja przystąpiła do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 1995 r.
Akt przystąpienia [4] ustanawia przejściowe przepisy dotyczące stosowania i wprowadzania do obrotu kadmu w tym państwie.
Artykuł 112 ust. 1 stanowi, że zgodnie z Załącznikiem i na warunkach w nim określonych w okresie czterech lat od daty przystąpienia postanowienia, o których mowa w załączniku XII, nie mają zastosowania do Szwecji.
Artykuł 112 i pkt 4 załącznika XII do Aktu przystąpienia stanowią, że art. 7 dyrektywy 76/116/EWG w stopniu, w jakim dotyczy on zawartości kadmu w nawozach, nie ma zastosowania do Szwecji przed dniem 1 stycznia 1999 r. oraz że przepisy dyrektywy 76/116/EWG zostaną poddane przeglądowi zgodnie ze wspólnotowymi procedurami do dnia 31 grudnia 1998 r.
(10) Artykuł 2 Aktu przystąpienia stanowi, że "od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot, postanowienia te są stosowane w nowych państwach członkowskich zgodnie z zasadami określonymi w tych Traktatach i w niniejszym akcie".
Zgodnie z art. 168 Aktu przystąpienia "nowe państwa członkowskie przyjmą środki niezbędne do przestrzegania od daty przystąpienia postanowień dyrektyw i decyzji w rozumieniu artykułu 189 (obecnie art. 249) Traktatu WE (…), chyba że lista z załącznika XIX lub inne postanowienia niniejszego aktu przewidują inny okres na zastosowanie się do tych aktów".
(11) Dyrektywa 76/116/EWG została zmieniona dyrektywą 98/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5] w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu w Austrii, Finlandii i Szwecji nawozów zawierających kadm.
Artykuł 1 stanowi między innymi, że Szwecja może zakazać wprowadzania do obrotu na swoim terytorium nawozów zawierających kadm w stężeniach przekraczających ustalone na poziomie krajowym w dniu przystąpienia oraz że odstępstwo to stosuje się w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
(12) W dniu 7 grudnia 2001 r. Królestwo Szwecji zawiadomiło o istnieniu prawa krajowego odbiegającego od postanowień dyrektywy 76/116/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do nawozów.
Po dogłębnej analizie decyzją 2002/399/WE przedłużono odstępstwo od dyrektywy 76/116/EWG do dnia 31 grudnia 2005 r.
3.
Przepisy krajowe
(13) "Ustawa o produktach chemicznych (przeładunek, zakazy przywozu i wywozu)" (1998:944) [6] zawiera przepisy dotyczące między innymi najwyższej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach, łącznie z nawozami posiadającymi oznaczenie WE.
Sekcja 3 ust. 3 Ustawy stanowi, że nawozy objęte taryfami celnymi 25.10, 28.09, 28.35, 31.03 i 31.05, zawierające kadm w stężeniu przekraczającym 100 gramów na tonę fosforu, nie mogą być oferowane do sprzedaży ani przeładowywane.
(14) Przepisy dotyczące największej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach obowiązują od 1985 r., kiedy została przyjęta Ustawa o kadmie (1985:839).
Ustawa o produktach chemicznych (1998:944) kodyfikuje różne przepisy związane z ochroną środowiska, w tym przepisy zawarte w Ustawie o kadmie (1985:839).
II.
PROCEDURA
(15) W piśmie z dnia 29 czerwca 2005 r.
Królestwo Szwecji zawiadomiło Komisję, że zgodnie z art. 95 ust. 4 Traktatu WE zamierza od dnia 1 stycznia 2006 r. w dalszym ciągu stosować przepisy krajowe dotyczące zawartości kadmu w nawozach.
Władze Szwecji wnoszą o przedłużenie obecnego odstępstwa ustanowionego decyzją 2002/399/WE.
(16) W piśmie z dnia 29 lipca 2005 r. Komisja zawiadomiła władze Szwecji o otrzymaniu zawiadomienia na podstawie art. 95 ust. 4 oraz o rozpoczęciu sześciomiesięcznego okresu na zbadanie zawiadomienia zgodnie z art. 95 ust. 6 w dniu 30 czerwca 2005 r., czyli w dniu następującym po dniu otrzymania zawiadomienia.
(17) W piśmie z dnia 10 sierpnia 2005 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku otrzymanym od Szwecji.
Komisja opublikowała również zawiadomienie dotyczące wniosku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [7], aby poinformować inne zainteresowane strony o działaniach krajowych, które Szwecja zamierza utrzymać.
III.
OCENA
1.
Ocena dopuszczalności
(18) Artykuł 95 ust. 4 Traktatu stanowi, że jeśli po przyjęciu przez Radę lub Komisję środka harmonizującego państwo członkowskie uzna za niezbędne utrzymanie przepisów krajowych, uzasadnionych ważnymi względami określonymi w artykule 30 lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego, lub środowiska pracy, notyfikuje je Komisji, wskazując powody ich utrzymania.
(19) Celem zawiadomienia przekazanego przez władze Szwecji w dniu 29 czerwca 2005 r. jest otrzymanie zezwolenia na przedłużenie obecnego odstępstwa ustanowionego w decyzji 2002/399/WE na okres po dniu 31 grudnia 2005 r.
Decyzja ta zezwala Szwecji na dalsze stosowanie krajowych przepisów niezgodnych z przepisami dotyczącymi składu nawozów posiadających oznaczenie WE zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003.
(20) Jak wskazano wcześniej, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 zabrania państwom członkowskim ograniczać wprowadzanie do obrotu nawozów posiadających oznaczenie WE ze względu na ich skład, ale przepisy dotyczące składu nie określają dopuszczalnej wartości zawartości kadmu.
Oznacza to, że zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 nawozy posiadające oznaczenie WE, spełniające wymagania tego rozporządzenia, mogą być wprowadzane do obrotu bez względu na zawartość kadmu.
(21) W świetle powyższego wyraźnie widać, że przepisy krajowe zgłoszone przez Szwecję, zakazujące wprowadzania do obrotu nawozów posiadających oznaczenie WE, w których zawartość kadmu przekracza 100 gram na tonę fosforu, są bardziej restrykcyjne niż przepisy zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003.
(22) Przepisy krajowe zgłoszone przez władze Szwecji zostały przyjęte w 1985 r., przed przystąpieniem Szwecji do Unii Europejskiej.
Jak wskazano powyżej, Akt przystąpienia ustanawia przepisy przejściowe zezwalające Szwecji na dalsze stosowanie krajowych przepisów dotyczących zawartości kadmu w nawozach w odniesieniu do produktów objętych dyrektywą 76/116/EWG przez okres czterech lat.
Dyrektywą 98/97/WE Szwecji zezwolono na dalsze stosowanie powyższych przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2001 r.
Decyzja 2002/399/WE przedłużyła odstępstwo do grudnia 2005 r.
(23) Zgodnie z wymaganiami art. 95 ust. 4, interpretowanymi w świetle art. 2 i 168 Aktu przystąpienia, Szwecja przekazała Komisji dokładną treść przepisów krajowych przyjętych przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, które zamierza utrzymać, dołączając do wniosku wyjaśnienie powodów, które jej zdaniem uzasadniają utrzymanie tych przepisów.
(24) Powody przedstawione przez władze Szwecji to te same powody, które już zostały przedstawione w przeszłości i które leżały u podstaw przyznania przez Komisję odstępstwa do dnia 31 grudnia 2005 r. w decyzji 2002/399/WE.
Wyrażono zgodę na taki okres czasu, przy założeniu, że harmonizacja przepisów nastąpi do końca 2005 r.
Chociaż prace trwają, przepisy prawne nie zostaną przyjęte na poziomie Wspólnoty przed końcem roku.
(25) Zawiadomienie przekazane przez Szwecję w dniu 29 czerwca 2005 r. w celu otrzymania zezwolenia na utrzymanie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 należy zatem uznać za dopuszczalne na mocy art. 95 ust. 4 interpretowanego w świetle art. 2 i 168 Aktu przystąpienia.
2.
Rzeczowa ocena
(26) Zgodnie z art. 95 Traktatu Komisja musi zagwarantować, że spełnione są wszystkie warunki umożliwiające państwu członkowskiemu skorzystanie z możliwości odstępstwa przewidzianego w tym artykule.
(27) W szczególności Komisja musi ocenić, czy przepisy zgłoszone przez państwo członkowskie są uzasadnione ważnymi względami określonymi w art. 30 Traktatu lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy.
(28) Ponadto, zgodnie z art. 95 ust. 6 Traktatu, jeżeli Komisja uważa, że przepisy krajowe są uzasadnione, musi ona sprawdzić, czy przepisy te nie są środkiem arbitralnej dyskryminacji lub ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi i czy nie stanowią one przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(29) Szwecja oparła swój wniosek na potrzebie ochrony zdrowia ludzi i środowiska.
Uznaje się, że kadm w nawozach stanowi zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi.
Na poparcie swojego wniosku Szwecja odsyła do wniosków z szwedzkich badań opublikowanych w październiku 2000 r. [8], w których dokonano oceny zagrożeń związanych z nawozami zawierającymi kadm.
2.1.
Uzasadnienie ważnymi względami
(30) Jeśli chodzi o ogólne informacje dotyczące kadmu, na podstawie dostępnych obecnie danych naukowych można stwierdzić, że kadm metaliczny i tlenek kadmu ogólnie można uznać za stanowiące poważne zagrożenie dla zdrowia.
W szczególności tlenek kadmu został sklasyfikowany jako substancja rakotwórcza, mutagenna lub toksyczna ze względu na zaburzenia rozrodczości, kategorii 2.
Panuje również ogólna zgoda co do tego, że kadm w nawozach stanowi zdecydowanie najważniejsze źródło przedostawania się kadmu do gleby i do łańcucha żywnościowego.
(31) Jeśli chodzi o kadm w nawozach, najważniejsze informacje dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej przez Szwecję można streścić następująco:
- w odniesieniu do wód powierzchniowych, w przedstawionym przez Szwecję sprawozdaniu z oceny ryzyka stwierdza się, że "wybrana wartość PNEC [9] wskazuje na to, że w większości rzek w południowej Szwecji kadm już wpływa na niektóre bioty, tzn. stosunek charakterystyki ryzyka [10] jest większy niż jeden [11].
Jeżeli zezwoli się na większą zawartość kadmu w nawozach, należy spodziewać się dalszego wzrostu narażenia oraz obaw dotyczących wpływu na środowisko wodne.",
- w odniesieniu do gleby, w przedstawionym przez Szwecję sprawozdaniu z oceny ryzyka stwierdza się, że "przy stosowaniu szwedzkiego nawozu przez 100 lat na typowych szwedzkich glebach (PNEC 0,25 mg/kg), nie przewiduje się niekorzystnego wpływu ekologicznego przy uprawach ziemniaków lub zbóż.
Obawy mogą pojawić się przy uprawach marchwi, jednak ta obawa istnieje również w czasie zero.
Przy zastosowaniu nawozu WE we wszystkich przypadkach przewiduje się niekorzystny wpływ na środowisko.
W kwaśnych i piaskowych glebach z małą zawartością gliny i substancji organicznych (PNEC 0,06 mg/kg) przewiduje się ryzyko ekologiczne nawet przy zerowej zawartości kadmu w nawozach".
(32) Wnioski te odnoszą się oczywiście do specyficznej sytuacji gleby w Szwecji oraz do panujących w Szwecji warunków klimatycznych.
(33) Podsumowując, ocena ryzyka przeprowadzona przez Szwecję wykazuje, że dopuszczenie nawozów z większą zawartością kadmu niż jest to obecnie dozwolone doprowadziłoby do:
- znacznego zwiększenie stężenia kadmu w glebach, co z kolei prowadziłoby do efektu toksycznego u organizmów glebowych.
Niedopuszczalne stężenia mogłyby również pojawić się w ciekach wodnych w regionach rolniczych,
- znacznego zwiększenia dziennego spożycia kadmu w pokarmie.
Margines bezpieczeństwa między obecnym narażeniem a tymczasowo dopuszczalnym tygodniowym poziomem spożycia według WHO jest niezwykle mały.
Dla niektórych grup podwyższonego ryzyka, takich jak kobiety z niskim poziomem żelaza w organizmie, nie istnieją w ogóle marginesy bezpieczeństwa.
Wysokie spożycie kadmu w pokarmie mogłoby w związku z tym prowadzić do zwiększenia liczby przypadków dysfunkcji nerek i zwiększonej osteoporozy.
(34) Ocena ryzyka przedłożona przez władze Szwecji została przeprowadzona zgodnie z procedurami i metodologią ustanowioną na poziomie Wspólnoty, które są uważane za zapewniające wysoki poziom wiarygodności uzyskanych informacji.
(35) Komisja zbadała już informacje zawarte w ocenie ryzyka w kontekście decyzji 2002/399/WE, która zezwoliła Szwecji na utrzymanie przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2005 r.
(36) Szwecja nie przedstawiła żadnych innych danych naukowych i technicznych w 2005 r.
Proces akumulacji przebiega powoli i nie zmienia się w znaczący sposób na przestrzeni trzech lat.
Dlatego można uznać, że obecna sytuacja jest podobna do sytuacji w 2002 r.
(37) Ważność danych dostarczonych przez Szwecję potwierdzają następujące podstawy naukowe, które zostały wykorzystane przy przygotowywaniu wniosku Komisji w sprawie kadmu w nawozach:
- opinia wydana w dniu 24 września 2002 r. przez SCTEE [12] (obecnie noszące nazwę SCHER [13] dotycząca akumulacji kadmu w glebach rolniczych w wyniku stosowania nawozów.
Opinia ta została oparta na sprawozdaniach z oceny ryzyka przedstawionych przez dziewięć państw członkowskich, które dotyczyły jedynie akumulacji, a nie możliwego zagrożenia dla zdrowia i środowiska. SCTEE doszedł do wniosku, że zawartość kadmu w nawozach musi zostać ograniczona, aby zapobiec akumulacji kadmu w glebie,
- ostateczny projekt ogólnej oceny ryzyka stwarzanego przez kadm i tlenek kadmu z września 2004 r. opracowany zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 [14], który uwzględnia wszystkie źródła kadmu.
Projekt popiera opinię SCTEE dotyczącą akumulacji w glebie.
Pomimo iż w projekcie stwierdza się, że sam wpływ kadmu znajdującego się w nawozach nie wystarcza, aby spowodować poważne i bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzi lub dla środowiska, należy zachować ostrożność, ponieważ ze względu na dużą różnorodność stężeń kadmu w żywności, zwyczajów żywieniowych oraz statusu żywieniowego nie można wykluczyć zagrożenia dla zdrowia ludzi we wszystkich lokalnych i regionalnych sytuacjach.
Do czasu sfinalizowania ogólnej oceny ryzyka stwarzanego przez kadm i tlenek kadmu oraz ewentualnego podjęcia w następstwie tego działań dotyczących środków ograniczenia ryzyka miały miejsce pewne opóźnienia w pracach nad wnioskiem Komisji w sprawie kadmu w nawozach.
(38) Dlatego po ponownym zbadaniu dowodów naukowych w świetle wniosku złożonego przez Szwecję Komisja uważa, iż władze Szwecji wykazały, że nawozy zawierające kadm stwarzają zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska oraz że przepisy krajowe zgłoszone przez władze Szwecji, mające na celu ograniczenie do minimum narażenia środowiska w Szwecji na nawozy zawierające kadm, są uzasadnione.
2.2.
Brak arbitralnej dyskryminacji
(39) Artykuł 95 ust. 6 zobowiązuje Komisję do sprawdzenia, czy planowane działania nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji.
Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości brak dyskryminacji oznacza, że krajowe ograniczenia w handlu nie mogą być stosowane w sposób dyskryminujący towary pochodzące z innych państw członkowskich.
(40) Planowane przepisy krajowe są ogólne i mają zastosowanie zarówno do krajowych, jak i do importowanych nawozów fosforowych posiadających oznaczenie WE.
W związku z tym nie ma dowodów świadczących o tym, że mogą one być stosowane jako środek arbitralnej dyskryminacji pomiędzy podmiotami gospodarczymi we Wspólnocie.
2.3.
Brak ukrytych ograniczeń w handlu
(41) Bardziej restrykcyjne środki krajowe dotyczące składu nawozów posiadających oznaczenie WE, stanowiące odstępstwo od przepisów dyrektywy Wspólnoty, stwarzają normalnie barierę handlową.
Produkty, które mogą być legalnie wprowadzane do obrotu w pozostałej części Wspólnoty, nie mogą być wprowadzane do obrotu w danym państwie członkowskim.
Celem koncepcji zawartej w art. 95 ust. 6 jest zapobieżenie stosowaniu krajowych przepisów opartych na kryteriach określonych w ust. 4 i 5 z niewłaściwych powodów i stanowiących w rzeczywistości środki gospodarcze wprowadzane w celu utrudnienia przywozu produktów z innych państw członkowskich, tak aby pośrednio chronić produkcję krajową.
(42) Jak już stwierdzono, istnieją obawy dotyczące ochrony środowiska oraz zdrowia ludzi w związku ze stosowaniem na polach nawozów zawierających kadm.
Z tego powodu wydaje się, że celem utrzymania przepisów krajowych jest ochrona środowiska i zdrowia ludzi, a nie stworzenie ukrytych barier handlowych.
2.4.
Brak przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego
(43) Warunek ten nie może być interpretowany jako uniemożliwiający zatwierdzenie każdego środka krajowego, który może mieć wpływ na ustanowienie rynku wewnętrznego.
W rzeczywistości każdy środek krajowy będący odstępstwem od środka harmonizującego, mającego na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, stanowi zasadniczo środek mogący mieć wpływ na rynek wewnętrzny.
W związku z powyższym, aby zachować przydatny charakter procedury przyznawania odstępstwa przewidzianej w art. 95 Traktatu WE, Komisja uważa, że w kontekście art. 95 ust. 6 koncepcja przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego musi być rozumiana jako nieproporcjonalny wpływ w stosunku do zamierzonego celu.
(44) Z uwagi na zagrożenie zarówno dla środowiska, jak i dla zdrowia ludzi, wynikające ze stosowania nawozów zawierających kadm na polach w Szwecji, oraz biorąc pod uwagę, że:
- jak wskazano powyżej, Akt przystąpienia i dyrektywa 98/97/WE zezwoliły Szwecji na dalsze stosowanie krajowych przepisów dotyczących zawartości kadmu w nawozach w oczekiwaniu na ukończenie przeglądu dyrektywy 76/116/EWG w odniesieniu do kwestii zawartości kadmu w nawozach, oraz
- decyzja 2002/399/WE zezwoliła Szwecji na utrzymanie przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2005 r. na podstawie oceny ryzyka dostarczonej przez władze Szwecji, oraz
- trwające w Komisji prace nad zbliżeniem dopuszczalnych wartości zawartości kadmu w nawozach nie pozwalają przypuszczać, że mniej restrykcyjny środek stanowiłby wystarczającą ochronę zdrowia i środowiska w Szwecji.
Ocena ryzyka wskazuje, że z powodu specyficznych warunków glebowych i klimatycznych w Szwecji konieczny jest przepis krajowy mający na celu ochronę środowiska, ponieważ niektóre obszary są bardziej narażone na przedostawanie się kadmu, w szczególności ze względu na kwaśne pH gleby.
W kwaśnych warunkach zwiększa się rozpuszczalność kadmu i dlatego może on być łatwiej pobierany przez rośliny uprawne.
Komisja uważa, że na obecnym etapie przeglądu nie istnieją dowody wskazujące na to, że przepisy krajowe stanowią niepropocjonalnie dużą przeszkodę dla funkcjonowania rynku wewnętrznego w stosunku do zamierzonych celów.
2.5.
Ograniczenie czasowe
(45) Okres obowiązywania odstępstwa powinien zapewnić Komisji wystarczającą ilość czasu na zaproponowanie przepisów prawnych dotyczących kadmu w nawozach na poziomie Wspólnoty oraz Radzie i Parlamentowi Europejskiemu na ich przyjęcie.
Aby uniknąć skutków możliwych opóźnień podczas międzyinstytucjonalnej debaty, przepisy obecnej decyzji powinny obowiązywać do czasu stosowania zharmonizowanego środka na poziomie UE.
IV.
WNIOSEK
(46) W świetle powyższego można, podsumowując, stwierdzić, że wniosek złożony przez Królestwo Szwecji w sprawie utrzymania przepisów krajowych, które są bardziej restrykcyjne niż przepisy dyrektywy 76/116/EWG w odniesieniu do zawartości kadmu w nawozach, złożony w dniu 29 czerwca 2005 r., jest dopuszczalny.
(47) Ponadto Komisja uważa, że przepisy krajowe:
- spełniają potrzebę ochrony zdrowia ludzi i środowiska,
- są proporcjonalne do zamierzonych celów,
- nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji, oraz
- nie stanowią ukrytego ograniczenia w handlu między państwami członkowskimi.
W związku z tym Komisja uważa, że mogą one zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2003/2003, zatwierdza się przepisy Szwecji zakazujące wprowadzania do obrotu w Szwecji nawozów zawierających ponad 100 gram kadmu na tonę fosforu.
Odstępstwo ma zastosowanie do czasu rozpoczęcia stosowania na poziomie Wspólnoty zharmonizowanych środków dotyczących kadmu w nawozach.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 3 stycznia 2006 r.
w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Republikę Finlandii na podstawie art. 95 ust. 4 Traktatu WE, dotyczących maksymalnej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5542)
(Jedynie teksty w językach fińskim i szwedzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/348/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. FAKTY
1.
Prawodawstwo wspólnotowe
(1) Dyrektywa Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do nawozów [1] ustanowiła wymogi, jakie muszą spełniać nawozy, aby mogły zostać wprowadzone do obrotu z oznaczeniem "nawozy WE".
(2) Załącznik I do dyrektywy 76/116/EWG określa oznaczenie typu i odpowiednie wymogi, np. dotyczące składu, które każdy nawóz posiadający oznaczenie WE musi spełniać.
Nawozy posiadające oznaczenie WE zawarte w tym wykazie są pogrupowane w kategorie w zależności od zawartości podstawowych środków odżywczych, tj. pierwiastków: azotu, fosforu i potasu.
(3) Zgodnie z art. 7 dyrektywy 76/116/EWG państwa członkowskie nie mogły z powodu składu, identyfikacji, etykietowania lub opakowania zabronić, ograniczyć ani utrudnić wprowadzania do obrotu nawozów mających oznakowanie "nawóz WE", spełniających przepisy tej dyrektywy.
(4) Decyzja Komisji 2002/398/WE z dnia 24 maja 2002 r. w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Republikę Finlandii na podstawie art. 95 ust. 4 Traktatu WE, dotyczących maksymalnej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach [2] przyznała odstępstwo od przepisów dyrektywy 76/116/EWG, zatwierdzając przepisy Finlandii zakazujące wprowadzania do obrotu w Finlandii mineralnych nawozów fosforowych, w których zawartość kadmu przekracza 50 mg na kilogram fosforu.
Odstępstwo to było stosowane do dnia 31 grudnia 2005 r.
(5) Dyrektywa 76/116/EWG wraz ze zmianami została zastąpiona rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów [3].
(6) Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 stanowi, że odstępstwa od art. 7 dyrektywy 76/116/EWG, które zostały przyznane przez Komisję na mocy art. 95 ust. 6 Traktatu, traktuje się jako odstępstwa od art. 5 obecnego rozporządzenia i jako dalej obowiązujące, nie naruszając wejścia w życie tego rozporządzenia.
(7) Zgodnie z motywem 15 rozporządzenia (WE) 2003/2003 Komisja zajmie się kwestią niezamierzonej zawartości kadmu w nawozach mineralnych oraz, jeśli będzie to zasadne, przygotuje projekt rozporządzenia i przedstawi go Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
(8) Trwają prace nad przygotowaniem wniosku Komisji w sprawie kadmu w nawozach.
2.
Przystąpienie Finlandii
(9) Finlandia przystąpiła do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 1995 r.
Akt przystąpienia [4] ustanawia przejściowe przepisy dotyczące stosowania i wprowadzania do obrotu kadmu w tym państwie.
Artykuł 84 ust. 1 stanowi, że zgodnie z Załącznikiem i na warunkach w nim określonych w okresie czterech lat od daty przystąpienia postanowienia, o których mowa w załączniku X, nie mają zastosowania do Finlandii.
Artykuł 84 i pkt 2 załącznika X do Aktu przystąpienia stanowią, że art. 7 dyrektywy 76/116/EWG w stopniu, w jakim dotyczy on zawartości kadmu w nawozach, nie ma zastosowania do Finlandii przed dniem 1 stycznia 1999 r. oraz że przepisy dyrektywy 76/116/EWG zostaną poddane przeglądowi zgodnie ze wspólnotowymi procedurami do dnia 31 grudnia 1998 r.
(10) Artykuł 2 Aktu przystąpienia stanowi, że "od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot, postanowienia te są stosowane w nowych państwach członkowskich zgodnie z zasadami określonymi w tych Traktatach i w niniejszym akcie."
Zgodnie z art. 168 Aktu przystąpienia "nowe państwa członkowskie przyjmą środki niezbędne do przestrzegania od daty przystąpienia postanowień dyrektyw i decyzji w rozumieniu artykułu 189 (obecnie art. 249) Traktatu WE […], chyba że lista z załącznika XIX lub inne postanowienia niniejszego aktu przewidują inny okres na zastosowanie się do tych aktów".
(11) Dyrektywa 76/116/EWG została zmieniona dyrektywą 98/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5] w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu w Austrii, Finlandii i Szwecji nawozów zawierających kadm.
Artykuł 1 stanowi między innymi, że Finlandia może zakazać wprowadzania do obrotu na swoim terytorium nawozów zawierających kadm w stężeniach przekraczających ustalone na poziomie krajowym w dniu przystąpienia oraz że odstępstwo to stosuje się w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
(12) W dniu 7 grudnia 2001 r. Republika Finlandii zawiadomiła o istnieniu prawa krajowego odbiegającego od postanowień dyrektywy 76/116/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do nawozów.
Po dogłębnej analizie decyzją 2002/398/WE przedłużono odstępstwo od dyrektywy 76/116/EWG do dnia 31 grudnia 2005 r.
3.
Przepisy krajowe
(13) Decyzja Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa Finlandii w sprawie nawozów [6] nr 45/1994 z dnia 21 stycznia 1994 r. ustanawia między innymi dopuszczalną wartość zawartości kadmu w nawozach, łącznie z nawozami posiadającymi oznaczenie WE.
Zgodnie z sekcją 3 zakazuje się wprowadzania do obrotu w Finlandii mineralnych nawozów fosforowych, w których zawartość kadmu przekracza 50 mg na kilogram fosforu.
II.
PROCEDURA
(14) W piśmie z dnia 7 czerwca 2005 r.
Republika Finlandii zawiadomiła Komisję, że zgodnie z art. 95 ust. 4 Traktatu WE zamierza od dnia 1 stycznia 2006 r. w dalszym ciągu stosować przepisy krajowe dotyczące zawartości kadmu w nawozach.
Władze Finlandii wnoszą o przedłużenie obecnego odstępstwa ustanowionego decyzją 2002/398/WE.
(15) W piśmie z dnia 30 czerwca 2005 r. Komisja zawiadomiła władze Finlandii o otrzymaniu zawiadomienia na podstawie art. 95 ust. 4 oraz o rozpoczęciu sześciomiesięcznego okresu na zbadanie zawiadomienia zgodnie z art. 95 ust. 6 w dniu 8 czerwca 2005 r., czyli w dniu następującym po dniu otrzymania zawiadomienia.
(16) W piśmie z dnia 10 sierpnia 2005 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku otrzymanym od Finlandii.
Komisja opublikowała również zawiadomienie dotyczące wniosku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [7], aby poinformować inne zainteresowane strony o działaniach krajowych, które Finlandia zamierza utrzymać.
III.
OCENA
1.
Ocena dopuszczalności
(17) Artykuł 95 ust. 4 Traktatu stanowi, że jeśli po przyjęciu przez Radę lub Komisję środka harmonizującego państwo członkowskie uzna za niezbędne utrzymanie przepisów krajowych, uzasadnionych ważnymi względami określonymi w artykule 30 lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego, lub środowiska pracy, notyfikuje je Komisji, wskazując powody ich utrzymania.
(18) Celem zawiadomienia przekazanego przez władze Finlandii w dniu 7 czerwca 2005 r. jest otrzymanie zezwolenia na przedłużenie obecnego odstępstwa ustanowionego w decyzji 2002/398/WE na okres po dniu 31 grudnia 2005 r.
Decyzja ta zezwala Finlandii na dalsze stosowanie krajowych przepisów niezgodnych z przepisami dotyczącymi składu nawozów posiadających oznaczenie WE zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003.
(19) Jak wskazano wcześniej, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 zabrania państwom członkowskim ograniczać wprowadzanie do obrotu nawozów posiadających oznaczenie WE ze względu na ich skład, ale przepisy dotyczące składu nie określają dopuszczalnej wartości zawartości kadmu.
Oznacza to, że zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 nawozy posiadające oznaczenie WE spełniające wymagania tego rozporządzenia mogą być wprowadzane do obrotu bez względu na zawartość kadmu.
(20) W świetle powyższego wyraźnie widać, że przepisy krajowe zgłoszone przez Finlandię, zakazujące wprowadzania do obrotu mineralnych nawozów fosforowych posiadających oznaczenie WE, w których zawartość kadmu przekracza 50 mg na kilogram fosforu, są bardziej restrykcyjne niż przepisy zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003.
(21) Przepisy krajowe zgłoszone przez władze Finlandii zostały przyjęte przed przystąpieniem Finlandii do Unii Europejskiej.
Jak wskazano powyżej, Akt przystąpienia ustanawia przepisy przejściowe zezwalające Finlandii na dalsze stosowanie krajowych przepisów dotyczących zawartości kadmu w nawozach w odniesieniu do produktów objętych dyrektywą 76/116/EWG przez okres czterech lat.
Dyrektywą 98/97/WE Finlandii zezwolono na dalsze stosowanie powyższych przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2001 r.
Decyzja 2002/398/WE przedłużyła odstępstwo do grudnia 2005 r.
(22) Zgodnie z wymaganiami art. 95 ust. 4, interpretowanymi w świetle art. 2 i 168 Aktu przystąpienia, Finlandia przekazała Komisji dokładną treść przepisów krajowych przyjętych przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, które zamierza utrzymać, dołączając do wniosku wyjaśnienie powodów, które jej zdaniem uzasadniają utrzymanie tych przepisów.
(23) Powody przedstawione przez władze Finlandii to te same powody, które już zostały przedstawione w przeszłości i które leżały u podstaw przyznania przez Komisję odstępstwa do dnia 31 grudnia 2005 r. w decyzji 2002/398/WE.
Wyrażono zgodę na taki okres czasu, przy założeniu, że harmonizacja przepisów nastąpi do końca 2005 r.
Chociaż prace trwają, przepisy prawne nie zostaną przyjęte na poziomie Wspólnoty przed końcem roku.
(24) Zawiadomienie przekazane przez Finlandię w dniu 7 czerwca 2005 r. w celu otrzymania zezwolenia na utrzymanie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 należy zatem uznać za dopuszczalne na mocy art. 95 ust. 4 interpretowanego w świetle art. 2 i 168 Aktu przystąpienia.
2.
Rzeczowa ocena
(25) Zgodnie z art. 95 Traktatu Komisja musi zagwarantować, że spełnione są wszystkie warunki umożliwiające państwu członkowskiemu skorzystanie z możliwości odstępstwa przewidzianego w tym artykule.
(26) W szczególności Komisja musi ocenić, czy przepisy zgłoszone przez państwo członkowskie są uzasadnione ważnymi względami określonymi w art. 30 Traktatu, lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy.
(27) Ponadto, zgodnie z art. 95 ust. 6 Traktatu, jeżeli Komisja uważa, że przepisy krajowe są uzasadnione, musi ona sprawdzić, czy przepisy te nie są środkiem arbitralnej dyskryminacji lub ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi i czy nie stanowią one przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(28) Finlandia oparła swój wniosek na potrzebie ochrony zdrowia ludzi i środowiska.
Uznaje się, że kadm w nawozach stanowi zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi.
Na poparcie swojego wniosku Finlandia odsyła do wniosków z fińskich badań opublikowanych w kwietniu 2000 r. [8], w których dokonano oceny zagrożeń związanych z nawozami zawierającymi kadm.
2.1.
Uzasadnienie ważnymi względami
(29) Jeśli chodzi o ogólne informacje dotyczące kadmu, na podstawie dostępnych obecnie danych naukowych można stwierdzić, że kadm metaliczny i tlenek kadmu ogólnie można uznać za stanowiące poważne zagrożenie dla zdrowia.
W szczególności tlenek kadmu został sklasyfikowany jako substancja rakotwórcza, mutagenna lub toksyczna ze względu na zaburzenia rozrodczości, kategorii 2.
Panuje również ogólna zgoda co do tego, że kadm w nawozach stanowi zdecydowanie najważniejsze źródło przedostawania się kadmu do gleby i do łańcucha żywnościowego.
(30) Jeśli chodzi o kadm w nawozach, najważniejsze informacje dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej przez Finlandię można streścić następująco:
- w odniesieniu do wody, w przedstawionym przez Finlandię sprawozdaniu z oceny ryzyka stwierdza się, że "charakterystyka ryzyka wskazuje, iż we wszystkich scenariuszach, dla których przeprowadzono obliczenia, istnieje zagrożenie dla środowiska wodnego zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości.
W praktyce oznacza to, że nie można ustanowić żadnego marginesu bezpieczeństwa oraz że jakiekolwiek zwiększenie naturalnego stężenia tła może stanowić zagrożenie dla środowiska wodnego",
- w odniesieniu do gleby, w przedstawionym przez Finlandię sprawozdaniu z oceny ryzyka stwierdza się, że "w oparciu o dostępne dane, obecne stężenie kadmu w fińskich glebach rolniczych stanowi zagrożenie dla środowiska glebowego.
Do tego wniosku można dojść, zarówno biorąc pod uwagę średnie zawartości kadmu ekstraktywnego [9], jak i 90-percentylowe wartości na pięciu obszarach uprawnych w Finlandii w 1987 r.
Tylko na obszarze leżącym najbardziej na północ stosunek PEC/PNEC [10] przy wzięciu pod uwagę średnich stężeń jest mniejszy niż 1.
Współczynniki ryzyka dla poszczególnych obszarów wynoszą od 1,2 do 2,8",
- w odniesieniu do zdrowia ludzi, w przedstawionym przez Finlandię sprawozdaniu z oceny ryzyka stwierdza się, że "w Finlandii nie ma marginesu bezpieczeństwa dla grupy ryzyka (najgorsze przypadki) pomiędzy szacowanym poziomem w moczu a wartościami krytycznymi, przy których kadm wywiera niekorzystne skutki zdrowotne".
W przedstawionym przez Finlandię sprawozdaniu z oceny ryzyka stwierdza się również, że "w oparciu o obliczenia modelowe, jeżeli nawozy fosforowe o średniej wspólnotowej zawartości kadmu byłyby używane w Finlandii, na przestrzeni 100 lat spożycie kadmu w żywności wzrosłoby o ponad 40 %".
(31) Wnioski te odnoszą się oczywiście do specyficznej sytuacji gleby w Finlandii oraz do panujących w Finlandii warunków klimatycznych.
(32) Podsumowując, ocena ryzyka przeprowadzona przez Finlandię wykazuje, że obecne stężenia kadmu w glebach rolniczych w Finlandii stanowią zagrożenie dla organizmów glebowych oraz że wyługowanie kadmu z gleby rolniczej powoduje zagrożenie dla środowiska wodnego.
Finlandia utrzymuje, że w ocenie ryzyka stwierdza się również, że istnieje ryzyko niekorzystnych skutków zdrowotnych w wyniku obecnego łącznego narażenia na kadm ludności Finlandii.
Podczas gdy średnie spożycie kadmu jedynie w żywności nie stwarza zagrożenia w Finlandii, pewna część ludności jest zagrożona ze względu na wysokie spożycie w żywności, zwiększone wchłanianie i/lub palenie.
(33) Ocena ryzyka przedłożona przez władze Finlandii została przeprowadzona zgodnie z procedurami i metodologią ustanowioną na poziomie Wspólnoty, które są uważane za zapewniające wysoki poziom wiarygodności uzyskanych informacji.
(34) Komisja zbadała już informacje zawarte w ocenie ryzyka w kontekście decyzji 2002/398/WE, która zezwoliła Finlandii na utrzymanie przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2005 r.
(35) Finlandia nie przedstawiła żadnych innych danych naukowych i technicznych w 2005 r.
Proces akumulacji przebiega powoli i nie zmienia się w znaczący sposób na przestrzeni 3 lat.
Dlatego można uznać, że obecna sytuacja jest podobna do sytuacji w 2002 r.
(36) Ważność danych dostarczonych przez Finlandię potwierdzają następujące podstawy naukowe, które zostały wykorzystane przy przygotowywaniu wniosku Komisji w sprawie kadmu w nawozach:
- opinia wydana w dniu 24 września 2002 r. przez SCTEE [11] (obecnie noszące nazwę SCHER [12]) dotycząca akumulacji kadmu w glebach rolniczych w wyniku stosowania nawozów.
Opinia ta została oparta na sprawozdaniach z oceny ryzyka przedstawionych przez dziewięć państw członkowskich, które dotyczyły jedynie akumulacji, a nie możliwego zagrożenia dla zdrowia i środowiska. SCTEE doszedł do wniosku, że zawartość kadmu w nawozach musi zostać ograniczona, aby zapobiec akumulacji kadmu w glebie,
- ostateczny projekt ogólnej oceny ryzyka stwarzanego przez kadm i tlenek kadmu z września 2004 r. opracowany zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 [13], który uwzględnia wszystkie źródła kadmu.
Projekt popiera opinię SCTEE dotyczącą akumulacji w glebie.
Pomimo iż w projekcie stwierdza się, że sam wpływ kadmu znajdującego się w nawozach nie wystarcza, aby spowodować poważne i bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzi lub dla środowiska, należy zachować ostrożność, ponieważ ze względu na dużą różnorodność stężeń kadmu w żywności, zwyczajów żywieniowych oraz statusu żywieniowego nie można wykluczyć zagrożenia dla zdrowia ludzi we wszystkich lokalnych i regionalnych sytuacjach.
Do czasu sfinalizowania ogólnej oceny ryzyka stwarzanego przez kadm i tlenek kadmu oraz ewentualnego podjęcia w następstwie tego działań dotyczących środków ograniczenia ryzyka, miały miejsce pewne opóźnienia w pracach nad wnioskiem Komisji w sprawie kadmu w nawozach.
(37) Dlatego po ponownym zbadaniu dowodów naukowych w świetle wniosku złożonego przez Finlandię Komisja uważa, iż władze Finlandii wykazały, że nawozy zawierające kadm stwarzają zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska oraz że przepisy krajowe zgłoszone przez władze Finlandii, mające na celu ograniczenie do minimum narażenia środowiska w Finlandii na nawozy zawierające kadm, są uzasadnione.
2.2.
Brak arbitralnej dyskryminacji
(38) Artykuł 95 ust. 6 zobowiązuje Komisję do sprawdzenia, czy planowane działania nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji.
Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości brak dyskryminacji oznacza, że krajowe ograniczenia w handlu nie mogą być stosowane w sposób dyskryminujący towary pochodzące z innych państw członkowskich.
(39) Planowane przepisy krajowe są ogólne i mają zastosowanie zarówno do krajowych, jak i do importowanych nawozów fosforowych posiadających oznaczenie WE.
W związku z tym nie ma dowodów świadczących o tym, że mogą one być stosowane jako środek arbitralnej dyskryminacji pomiędzy podmiotami gospodarczymi we Wspólnocie.
2.3.
Brak ukrytych ograniczeń w handlu
(40) Bardziej restrykcyjne środki krajowe dotyczące składu nawozów posiadających oznaczenie WE, stanowiące odstępstwo od przepisów dyrektywy Wspólnoty, stwarzają normalnie barierę handlową.
Produkty, które mogą być legalnie wprowadzane do obrotu w pozostałej części Wspólnoty, nie mogą być wprowadzane do obrotu w danym państwie członkowskim.
Celem koncepcji zawartej w art. 95 ust. 6 jest zapobieżenie stosowaniu krajowych przepisów opartych na kryteriach określonych w ust. 4 i 5 z niewłaściwych powodów i stanowiących w rzeczywistości środki gospodarcze wprowadzane w celu utrudnienia przywozu produktów z innych państw członkowskich, tak aby pośrednio chronić produkcję krajową.
(41) Jak już stwierdzono, istnieją obawy dotyczące ochrony środowiska oraz zdrowia ludzi w związku ze stosowaniem na polach nawozów zawierających kadm.
Z tego powodu wydaje się, że celem utrzymania przepisów krajowych jest ochrona środowiska i zdrowia ludzi, a nie stworzenie ukrytych barier handlowych.
2.4.
Brak przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego
(42) Warunek ten nie może być interpretowany jako uniemożliwiający zatwierdzenie każdego środka krajowego, który może mieć wpływ na ustanowienie rynku wewnętrznego.
W rzeczywistości każdy środek krajowy będący odstępstwem od środka harmonizującego, mającego na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, stanowi zasadniczo środek mogący mieć wpływ na rynek wewnętrzny.
W związku z powyższym, aby zachować przydatny charakter procedury przyznawania odstępstwa przewidzianej w art. 95 Traktatu WE, Komisja uważa, że w kontekście art. 95 ust. 6 koncepcja przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego musi być rozumiana jako nieproporcjonalny wpływ w stosunku do zamierzonego celu.
(43) Z uwagi na zagrożenie zarówno dla środowiska, jak i dla zdrowia ludzi, wynikające ze stosowania nawozów zawierających kadm na polach w Finlandii, oraz biorąc pod uwagę, że:
- jak wskazano powyżej, Akt przystąpienia i dyrektywa 98/97/WE zezwoliły Finlandii na dalsze stosowanie krajowych przepisów dotyczących zawartości kadmu w nawozach w oczekiwaniu na ukończenie przeglądu dyrektywy 76/116/EWG w odniesieniu do kwestii zawartości kadmu w nawozach, oraz
- decyzja 2002/398/WE zezwoliła Finlandii na utrzymanie przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2005 r. na podstawie oceny ryzyka dostarczonej przez władze Finlandii, oraz
- trwające w Komisji prace nad zbliżeniem dopuszczalnych wartości zawartości kadmu w nawozach nie pozwalają przypuszczać, że mniej restrykcyjny środek stanowiłby wystarczającą ochronę zdrowia i środowiska w Finlandii.
Ocena ryzyka wskazuje, że z powodu specyficznych warunków glebowych i klimatycznych w Finlandii konieczny jest przepis krajowy mający na celu ochronę środowiska, ponieważ niektóre obszary są bardziej narażone na przedostawanie się kadmu, w szczególności ze względu na kwaśne pH gleby.
W kwaśnych warunkach zwiększa się rozpuszczalność kadmu i dlatego może on być łatwiej pobierany przez rośliny uprawne.
Komisja uważa, że na obecnym etapie przeglądu nie istnieją dowody wskazujące na to, że przepisy krajowe stanowią niepropocjonalnie dużą przeszkodę dla funkcjonowania rynku wewnętrznego w stosunku do zamierzonych celów.
2.5.
Ograniczenie czasowe
(44) Okres obowiązywania odstępstwa powinien zapewnić Komisji wystarczającą ilość czasu na zaproponowanie przepisów prawnych dotyczących kadmu w nawozach na poziomie Wspólnoty oraz Radzie i Parlamentowi Europejskiemu na ich przyjęcie.
Aby uniknąć skutków możliwych opóźnień podczas międzyinstytucjonalnej debaty, przepisy obecnej decyzji powinny obowiązywać do czasu stosowania zharmonizowanego środka na poziomie UE.
IV.
WNIOSEK
(45) W świetle powyższego można, podsumowując, stwierdzić, że wniosek złożony przez Republikę Finlandii w sprawie utrzymania przepisów krajowych, które są bardziej restrykcyjne niż przepisy dyrektywy 76/116/EWG w odniesieniu do zawartości kadmu w nawozach, złożony w dniu 7 czerwca 2005 r., jest dopuszczalny.
(46) Ponadto Komisja uważa, że przepisy krajowe:
- spełniają potrzebę ochrony zdrowia ludzi i środowiska,
- są proporcjonalne do zamierzonych celów,
- nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji, oraz
- nie stanowią ukrytego ograniczenia w handlu między państwami członkowskimi.
W związku z tym Komisja uważa, że mogą one zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 zatwierdza się przepisy Finlandii zakazujące wprowadzania do obrotu w Finlandii mineralnych nawozów fosforowych, których zawartość kadmu przekracza 50 mg na kilogram fosforu.
Odstępstwo ma zastosowanie do czasu rozpoczęcia stosowania na poziomie Wspólnoty zharmonizowanych środków dotyczących kadmu w nawozach.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii.
Decyzja Komisji
z dnia 3 stycznia 2006 r.
w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Republikę Austrii na podstawie art. 95 ust. 4 Traktatu WE, dotyczących maksymalnej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5549)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/349/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. FAKTY
1.
Prawodawstwo wspólnotowe
(1) Dyrektywa Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do nawozów [1] ustanowiła wymogi, jakie muszą spełniać nawozy, aby mogły zostać wprowadzone do obrotu z oznaczeniem "nawozy WE".
(2) Załącznik I do dyrektywy 76/116/EWG określa oznaczenie typu i odpowiednie wymogi, np. dotyczące składu, które każdy nawóz posiadający oznaczenie WE musi spełniać.
Nawozy posiadające oznaczenie WE zawarte w tym wykazie są pogrupowane w kategorie w zależności od zawartości podstawowych środków odżywczych, tj. pierwiastków: azotu, fosforu i potasu.
(3) Zgodnie z art. 7 dyrektywy 76/116/EWG państwa członkowskie nie mogły z powodu składu, identyfikacji, etykietowania lub opakowania zabronić, ograniczyć ani utrudnić wprowadzania do obrotu nawozów mających oznakowanie "nawóz WE", spełniających przepisy tej dyrektywy.
(4) Decyzja Komisji 2002/366/WE z dnia 15 maja 2002 r. w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Republikę Austrii na podstawie art. 95 ust. 4 Traktatu WE, dotyczących maksymalnej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach [2] przyznała odstępstwo od przepisów dyrektywy 76/116/EWG, zatwierdzając przepisy Austrii zakazujące wprowadzania do obrotu w Austrii mineralnych nawozów fosforowych (zawierających 5 % lub więcej P2O5), w których zawartość kadmu przekracza 75 mg/kg P2O5.
Odstępstwo to było stosowane do dnia 31 grudnia 2005 r.
(5) Dyrektywa 76/116/EWG wraz ze zmianami została zastąpiona rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów [3].
(6) Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 stanowi, że odstępstwa od art. 7 dyrektywy 76/116/EWG, które zostały przyznane przez Komisję na mocy art. 95 ust. 6 Traktatu, traktuje się jako odstępstwa od art. 5 obecnego rozporządzenia i jako dalej obowiązujące, nie naruszając wejścia w życie tego rozporządzenia.
(7) Zgodnie z motywem 15 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 Komisja zajmie się kwestią niezamierzonej zawartości kadmu w nawozach mineralnych oraz, jeśli będzie to zasadne, przygotuje projekt rozporządzenia i przedstawi go Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
(8) Trwają prace nad przygotowaniem wniosku Komisji w sprawie kadmu w nawozach.
2.
Przystąpienie Austrii
(9) Austria przystąpiła do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 1995 r.
Akt przystąpienia [4] ustanawia przejściowe przepisy dotyczące stosowania i wprowadzania do obrotu kadmu w tym państwie.
Artykuł 69 ust. 1 stanowi, że zgodnie z Załącznikiem i na warunkach w nim określonych w okresie czterech lat od daty przystąpienia postanowienia, o których mowa w załączniku VIII do aktu, nie mają zastosowania do Austrii.
Artykuł 69 i pkt 4 załącznika VIII do Aktu przystąpienia stanowią, że art. 7 dyrektywy 76/116/EWG w stopniu, w jakim dotyczy on zawartości kadmu w nawozach, nie ma zastosowania do Austrii przed dniem 1 stycznia 1999 r. oraz że przepisy dyrektywy 76/116/EWG zostaną poddane przeglądowi zgodnie ze wspólnotowymi procedurami do dnia 31 grudnia 1998 r.
(10) Artykuł 2 Aktu przystąpienia stanowi, że "od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot, postanowienia te są stosowane w nowych państwach członkowskich zgodnie z zasadami określonymi w tych Traktatach i w niniejszym akcie".
Zgodnie z art. 168 Aktu przystąpienia "nowe państwa członkowskie przyjmą środki niezbędne do przestrzegania od daty przystąpienia postanowień dyrektyw i decyzji w rozumieniu artykułu 189 (obecnie art. 249) Traktatu WE […], chyba że lista z załącznika XIX lub inne postanowienia niniejszego aktu przewidują inny okres na zastosowanie się do tych aktów".
(11) Dyrektywa 76/116/EWG została zmieniona dyrektywą 98/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5] w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu w Austrii, Finlandii i Szwecji nawozów zawierających kadm.
Artykuł 1 stanowi między innymi, że Austria może zakazać wprowadzania do obrotu na swoim terytorium nawozów zawierających kadm w stężeniach przekraczających ustalone na poziomie krajowym w dniu przystąpienia oraz że odstępstwo to stosuje się w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
(12) W dniu 16 listopada 2001 r. Republika Austrii zawiadomiła o istnieniu prawa krajowego odbiegającego od postanowień dyrektywy 76/116/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do nawozów.
Po dogłębnej analizie decyzją 2002/366/WE przedłużono odstępstwo od dyrektywy 76/116/EWG do dnia 31 grudnia 2005 r.
3.
Przepisy krajowe
(13) Austriacka Ustawa o nawozach z 2004 r. [6] ustanawia między innymi dopuszczalną wartość zawartości kadmu w nawozach, łącznie z nawozami posiadającymi oznaczenie WE.
Zgodnie z art. 2 ust. 4 w połączeniu z załącznikiem 2 sekcja 2 do obrotu w Austrii nie wolno wprowadzać mineralnych nawozów fosforowych (zawierających 5 % lub więcej P2O5), w których zawartość kadmu przekracza 75 mg/kg P2O5.
(14) Przepisy dotyczące najwyższej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach obowiązują od 1985 r., kiedy dopuszczalną wartość ustanowiono na poziomie 120 mg/kg P2O5.
Obecny poziom wynoszący 75 mg/kg P2O5 został wprowadzony austriacką Ustawą o nawozach z 1994 r. [7], która następnie, w celu dostosowania przepisów do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003, została uchylona Ustawą o nawozach z 2004 r.
Przepisy dotyczące kadmu w nawozach nie zostały zmienione.
II.
PROCEDURA
(15) W piśmie z dnia 14 czerwca 2005 r.
Republika Austrii zawiadomiła Komisję, że zgodnie z art. 95 ust. 4 Traktatu WE zamierza od dnia 1 stycznia 2006 r. w dalszym ciągu stosować przepisy krajowe dotyczące zawartości kadmu w nawozach.
Władze Austrii wnoszą o przedłużenie obecnego odstępstwa ustanowionego decyzją 2002/366/WE.
(16) W piśmie z dnia 30 czerwca 2005 r. Komisja zawiadomiła władze Austrii o otrzymaniu zawiadomienia na podstawie art. 95 ust. 4 oraz o rozpoczęciu sześciomiesięcznego okresu na zbadanie zawiadomienia zgodnie z art. 95 ust. 6 w dniu 15 czerwca 2005 r., czyli w dniu następującym po dniu otrzymania zawiadomienia.
(17) W piśmie z dnia 10 sierpnia 2005 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku otrzymanym od Austrii.
Komisja opublikowała również zawiadomienie dotyczące wniosku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [8], aby poinformować inne zainteresowane strony o działaniach krajowych, które Austria zamierza utrzymać.
III.
OCENA
1.
Ocena dopuszczalności
(18) Artykuł 95 ust. 4 Traktatu stanowi, że jeśli po przyjęciu przez Radę lub Komisję środka harmonizującego państwo członkowskie uzna za niezbędne utrzymanie przepisów krajowych, uzasadnionych ważnymi względami określonymi w artykule 30 lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego, lub środowiska pracy, notyfikuje je Komisji, wskazując powody ich utrzymania.
(19) Celem zawiadomienia przekazanego przez władze Austrii w dniu 7 czerwca 2005 r. jest otrzymanie zezwolenia na przedłużenie obecnego odstępstwa ustanowionego w decyzji 2002/366/WE na okres po dniu 31 grudnia 2005 r.
Decyzja ta zezwala Austrii na dalsze stosowanie krajowych przepisów niezgodnych z przepisami dotyczącymi składu nawozów posiadających oznaczenie WE zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003.
(20) Jak wskazano wcześniej, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 zabrania państwom członkowskim ograniczać wprowadzanie do obrotu nawozów posiadających oznaczenie WE ze względu na ich skład, ale przepisy dotyczące składu nie określają dopuszczalnej wartości zawartości kadmu.
Oznacza to, że zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 nawozy posiadające oznaczenie WE, spełniające wymagania tego rozporządzenia, mogą być wprowadzane do obrotu bez względu na zawartość kadmu.
(21) W świetle powyższego wyraźnie widać, że przepisy krajowe zgłoszone przez Austrię, zakazujące wprowadzania do obrotu mineralnych nawozów fosforowych posiadających oznaczenie WE, w których zawartość kadmu przekracza 75 mg/kg P2O5, są bardziej restrykcyjne niż przepisy zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003.
(22) Przepisy krajowe zgłoszone przez władze Austrii zostały przyjęte przed przystąpieniem Austrii do Unii Europejskiej.
Jak wskazano powyżej, Akt przystąpienia ustanawia przepisy przejściowe zezwalające Austrii na dalsze stosowanie krajowych przepisów dotyczących zawartości kadmu w nawozach w odniesieniu do produktów objętych dyrektywą 76/116/EWG przez okres czterech lat.
Dyrektywą 98/97/WE Austrii zezwolono na dalsze stosowanie powyższych przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2001 r.
Decyzja 2002/366/WE przedłużyła odstępstwo do grudnia 2005 r.
(23) Zgodnie z wymaganiami art. 95 ust. 4, interpretowanymi w świetle art. 2 i 168 Aktu przystąpienia, Austria przekazała Komisji dokładną treść przepisów krajowych przyjętych przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, które zamierza utrzymać, dołączając do wniosku wyjaśnienie powodów, które jej zdaniem uzasadniają utrzymanie tych przepisów.
(24) Powody przedstawione przez władze Austrii to te same powody, które już zostały przedstawione w przeszłości i które leżały u podstaw przyznania przez Komisję odstępstwa do dnia 31 grudnia 2005 r. w decyzji 2002/366/WE.
Wyrażono zgodę na taki okres czasu, przy założeniu, że harmonizacja przepisów nastąpi do końca 2005 r.
Chociaż prace trwają, przepisy prawne nie zostaną przyjęte na poziomie Wspólnoty przed końcem roku.
(25) Zawiadomienie przekazane przez Austrię w dniu 14 czerwca 2005 r. w celu otrzymania zezwolenia na utrzymanie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 należy zatem uznać za dopuszczalne na mocy art. 95 ust. 4 interpretowanego w świetle art. 2 i 168 Aktu przystąpienia.
2.
Rzeczowa ocena
(26) Zgodnie z art. 95 Traktatu Komisja musi zagwarantować, że spełnione są wszystkie warunki umożliwiające państwu członkowskiemu skorzystanie z możliwości odstępstwa przewidzianego w tym artykule.
(27) W szczególności Komisja musi ocenić, czy przepisy zgłoszone przez państwo członkowskie są uzasadnione ważnymi względami określonymi w art. 30 Traktatu lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy.
(28) Ponadto, zgodnie z art. 95 ust. 6 Traktatu, jeżeli Komisja uważa, że przepisy krajowe są uzasadnione, musi ona sprawdzić, czy przepisy te nie są środkiem arbitralnej dyskryminacji lub ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi i czy nie stanowią one przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(29) Austria oparła swój wniosek na potrzebie ochrony zdrowia ludzi i środowiska.
Uznaje się, że kadm w nawozach stanowi zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi.
Na poparcie swojego wniosku Austria odsyła do wniosków z austriackich badań opublikowanych w październiku 2000 r. [9], w których dokonano oceny zagrożeń związanych z nawozami zawierającymi kadm.
2.1.
Uzasadnienie ważnymi względami
(30) Jeśli chodzi o ogólne informacje dotyczące kadmu, na podstawie dostępnych obecnie danych naukowych można stwierdzić, że kadm metaliczny i tlenek kadmu ogólnie można uznać za stanowiące poważne zagrożenie dla zdrowia.
W szczególności tlenek kadmu został sklasyfikowany jako substancja rakotwórcza, mutagenna lub toksyczna ze względu na zaburzenia rozrodczości, kategorii 2.
Panuje również ogólna zgoda co do tego, że kadm w nawozach stanowi zdecydowanie najważniejsze źródło przedostawania się kadmu do gleby i do łańcucha żywnościowego.
(31) Jeśli chodzi o kadm w nawozach, najważniejsze informacje dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej przez Austrię można streścić następująco:
- w odniesieniu do wody, w sprawozdaniu stwierdza się, że "kiedy nawóz jest stosowany ze średnim stężeniem wynoszącym 25 mg Cd/kg P2O5, wartość PNEC [10] jest przekroczona obecnie i będzie również przekroczona za 100 lat",
- w odniesieniu do gleby, w sprawozdaniu stwierdza się, że "kiedy nawóz jest stosowany ze średnim stężeniem wynoszącym 25 mg Cd/kg P2O5 lub 90 mg Cd/kg P2O5, wartość PNEC jest przekroczona obecnie i będzie również przekroczona za 100 lat".
(32) Wnioski te odnoszą się oczywiście do specyficznej sytuacji gleby w Austrii oraz do panujących w Austrii warunków klimatycznych.
(33) Podsumowując, ocena ryzyka przeprowadzona przez Austrię wykazuje, że wartość przewidywanego stężenia w środowisku (PEC, predicted environmental concentration) kadmu pochodzącego z nawozów mineralnych w Austrii przekracza wartość PNEC [11] dla wody w większości badanych regionów.
To samo dotyczy również gleb w 5 % austriackich regionów uprawnych, jeżeli do obliczeń wykorzysta się wartości biodostępne.
Zdaniem władz Austrii oznacza to, iż zgodnie ze wspólnotową metodologią oceny ryzyka substancja budzi obawy i zachodzi konieczność podjęcia dalszych działań.
(34) Ocena ryzyka przedłożona przez władze Austrii została przeprowadzona zgodnie z procedurami i metodologią ustanowioną na poziomie Wspólnoty, które są uważane za zapewniające wysoki poziom wiarygodności uzyskanych informacji.
(35) Komisja zbadała już informacje zawarte w ocenie ryzyka w kontekście decyzji 2002/366/WE, która zezwoliła Austrii na utrzymanie przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2005 r.
(36) Austria nie przedstawiła żadnych innych danych naukowych i technicznych w 2005 r.
Proces akumulacji przebiega powoli i nie zmienia się w znaczący sposób na przestrzeni trzech lat.
Dlatego można uznać, że obecna sytuacja jest podobna do sytuacji w 2002 r.
(37) Ważność danych dostarczonych przez Austrię potwierdzają następujące podstawy naukowe, które zostały wykorzystane przy przygotowywaniu wniosku Komisji w sprawie kadmu w nawozach:
- opinia wydana w dniu 24 września 2002 r. przez SCTEE [12] (obecnie noszące nazwę SCHER [13]) dotycząca akumulacji kadmu w glebach rolniczych w wyniku stosowania nawozów.
Opinia ta została oparta na sprawozdaniach z oceny ryzyka przedstawionych przez dziewięć państw członkowskich, które dotyczyły jedynie akumulacji, a nie możliwego zagrożenia dla zdrowia i środowiska. SCTEE doszedł do wniosku, że zawartość kadmu w nawozach musi zostać ograniczona, aby zapobiec akumulacji kadmu w glebie,
- ostateczny projekt ogólnej oceny ryzyka stwarzanego przez kadm i tlenek kadmu z września 2004 r. opracowany zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 [14], który uwzględnia wszystkie źródła kadmu.
Projekt popiera opinię SCTEE dotyczącą akumulacji w glebie.
Pomimo iż w projekcie stwierdza się, że sam wpływ kadmu znajdującego się w nawozach nie wystarcza, aby spowodować poważne i bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzi lub dla środowiska, należy zachować ostrożność, ponieważ ze względu na dużą różnorodność stężeń kadmu w żywności, zwyczajów żywieniowych oraz statusu żywieniowego nie można wykluczyć zagrożenia dla zdrowia ludzi we wszystkich lokalnych i regionalnych sytuacjach.
Do czasu sfinalizowania ogólnej oceny ryzyka stwarzanego przez kadm i tlenek kadmu oraz ewentualnego podjęcia w następstwie tego działań dotyczących środków ograniczenia ryzyka, miały miejsce pewne opóźnienia w pracach nad wnioskiem Komisji w sprawie kadmu w nawozach.
(38) Dlatego po ponownym zbadaniu dowodów naukowych w świetle wniosku złożonego przez Austrię Komisja uważa, iż władze Austrii wykazały, że nawozy zawierające kadm stwarzają zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska oraz że przepisy krajowe zgłoszone przez władze Austrii, mające na celu ograniczenie do minimum narażenia środowiska w Austrii na nawozy zawierające kadm, są uzasadnione.
2.2.
Brak arbitralnej dyskryminacji
(39) Artykuł 95 ust. 6 zobowiązuje Komisję do sprawdzenia, czy planowane działania nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji.
Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości brak dyskryminacji oznacza, że krajowe ograniczenia w handlu nie mogą być stosowane w sposób dyskryminujący towary pochodzące z innych państw członkowskich.
(40) Planowane przepisy krajowe są ogólne i mają zastosowanie zarówno do krajowych, jak i do importowanych nawozów fosforowych posiadających oznaczenie WE.
W związku z tym nie ma dowodów świadczących o tym, że mogą one być stosowane jako środek arbitralnej dyskryminacji pomiędzy podmiotami gospodarczymi we Wspólnocie.
2.3.
Brak ukrytych ograniczeń w handlu
(41) Bardziej restrykcyjne środki krajowe dotyczące składu nawozów posiadających oznaczenie WE, stanowiące odstępstwo od przepisów dyrektywy wspólnotowej, stwarzają normalnie barierę handlową.
Produkty, które mogą być legalnie wprowadzane do obrotu w pozostałej części Wspólnoty, nie mogą być wprowadzane do obrotu w danym państwie członkowskim.
Celem koncepcji zawartej w art. 95 ust. 6 jest zapobieżenie stosowaniu krajowych przepisów opartych na kryteriach określonych w ust. 4 i 5 z niewłaściwych powodów i stanowiących w rzeczywistości środki gospodarcze wprowadzane w celu utrudnienia przywozu produktów z innych państw członkowskich, tak aby pośrednio chronić produkcję krajową.
(42) Jak już stwierdzono, istnieją obawy dotyczące ochrony środowiska oraz zdrowia ludzi w związku ze stosowaniem na polach nawozów zawierających kadm.
Z tego powodu wydaje się, że celem utrzymania przepisów krajowych jest ochrona środowiska i zdrowia ludzi, a nie stworzenie ukrytych barier handlowych
2.4.
Brak przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego
(43) Warunek ten nie może być interpretowany jako uniemożliwiający zatwierdzenie każdego środka krajowego, który może mieć wpływ na ustanowienie rynku wewnętrznego.
W rzeczywistości każdy środek krajowy będący odstępstwem od środka harmonizującego, mającego na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, stanowi zasadniczo środek mogący mieć wpływ na rynek wewnętrzny.
W związku z powyższym, aby zachować przydatny charakter procedury przyznawania odstępstwa przewidzianej w art. 95 Traktatu WE, Komisja uważa, że w kontekście art. 95 ust. 6 koncepcja przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego musi być rozumiana jako nieproporcjonalny wpływ w stosunku do zamierzonego celu.
(44) Z uwagi na zagrożenie zarówno dla środowiska, jak i dla zdrowia ludzi, wynikające ze stosowania nawozów zawierających kadm na polach w Austrii, oraz biorąc pod uwagę, że:
- jak wskazano powyżej, Akt przystąpienia i dyrektywa 98/97/WE zezwoliły Austrii na dalsze stosowanie krajowych przepisów dotyczących zawartości kadmu w nawozach w oczekiwaniu na ukończenie przeglądu dyrektywy 76/116/EWG w odniesieniu do kwestii zawartości kadmu w nawozach, oraz
- decyzja 2002/366/WE zezwoliła Austrii na utrzymanie przepisów krajowych do dnia 31 grudnia 2005 r. na podstawie oceny ryzyka dostarczonej przez władze Austrii, oraz
- trwające w Komisji prace nad zbliżeniem dopuszczalnych wartości zawartości kadmu w nawozach nie pozwalają przypuszczać, że mniej restrykcyjny środek stanowiłby wystarczającą ochronę zdrowia i środowiska w Austrii.
Ocena ryzyka wskazuje, że z powodu specyficznych warunków glebowych i klimatycznych w Austrii konieczny jest przepis krajowy mający na celu ochronę środowiska, ponieważ niektóre obszary są bardziej narażone na przedostawanie się kadmu, w szczególności ze względu na kwaśne pH gleby.
W kwaśnych warunkach zwiększa się rozpuszczalność kadmu i dlatego może on być łatwiej pobierany przez rośliny uprawne.
Komisja uważa, że na obecnym etapie przeglądu nie istnieją dowody wskazujące na to, że przepisy krajowe stanowią niepropocjonalnie dużą przeszkodę dla funkcjonowania rynku wewnętrznego w stosunku do zamierzonych celów.
2.5.
Ograniczenie czasowe
(45) Okres obowiązywania odstępstwa powinien zapewnić Komisji wystarczającą ilość czasu na zaproponowanie przepisów prawnych dotyczących kadmu w nawozach na poziomie Wspólnoty oraz Radzie i Parlamentowi Europejskiemu na ich przyjęcie.
Aby uniknąć skutków możliwych opóźnień podczas międzyinstytucjonalnej debaty, przepisy obecnej decyzji powinny obowiązywać do czasu stosowania zharmonizowanego środka na poziomie UE.
IV.
WNIOSEK
(46) W świetle powyższego można, podsumowując, stwierdzić, że wniosek złożony przez Republikę Austrii w sprawie utrzymania przepisów krajowych, które są bardziej restrykcyjne niż przepisy dyrektywy 76/116/EWG w odniesieniu do zawartości kadmu w nawozach, złożony w dniu 14 czerwca 2005 r., jest dopuszczalny.
(47) Ponadto Komisja uważa, że przepisy krajowe:
- spełniają potrzebę ochrony zdrowia ludzi i środowiska,
- są proporcjonalne do zamierzonych celów,
- nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji, oraz
- nie stanowią ukrytego ograniczenia w handlu między państwami członkowskimi.
W związku z tym Komisja uważa, że mogą one zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2003/2003, zatwierdza się przepisy Austrii zakazujące wprowadzania do obrotu w Austrii mineralnych nawozów fosforowych (zawierających 5 % lub więcej P2O5), w których zawartość kadmu przekracza 75 mg/kg P2O5.
Odstępstwo ma zastosowanie do czasu rozpoczęcia stosowania na poziomie Wspólnoty zharmonizowanych środków dotyczących kadmu w nawozach.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
określająca dozwolone ilości bromku metylu przeznaczone do zastosowań krytycznych we Wspólnocie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1244)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim, hiszpańskim, niderlandzkim, polskim, portugalskim i włoskim są autentyczne)
(2006/350/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2 pkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 pkt i) lit. d) i art. 4 ust. 2 pkt i) lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zakazuje produkcji, przywozu i wprowadzania do obrotu bromku metylu po dniu 31 grudnia 2004 r., przeznaczonego do wszystkich zastosowań, z wyjątkiem, między innymi [2], zastosowań krytycznych zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt ii) oraz z kryteriami ustalonymi w decyzji IX/6 przyjętej przez strony Protokołu montrealskiego wraz z innymi istotnymi kryteriami uzgodnionymi przez strony. Wyłączenia dotyczące zastosowań krytycznych mają stanowić nieliczne odstępstwa, w celu zapewnienia krótkiego okresu na przyjęcie rozwiązań alternatywnych.
(2) Decyzja IX/6 stanowi, że bromek metylu należy uznać za "krytyczny" jedynie w przypadku, gdy wnioskodawca określa, że brak dostępności bromku metylu do danego konkretnego zastosowania spowodowałby znaczne zakłócenia na rynku oraz że brak jest substancji alternatywnych możliwych do zastosowania pod względem technicznym i ekonomicznym, jak również brak jest substytutów dostępnych dla użytkownika, które są dopuszczalne z punktu widzenia ochrony środowiska i zdrowia i które są odpowiednie dla danych upraw i z punktu widzenia wszystkich okoliczności wniosku.
Ponadto do produkcji i zużycia bromku metylu do zastosowań krytycznych, jeżeli występują, należy dopuścić jedynie w przypadku, gdy zostały podjęte wszystkie działania możliwe z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia, mające na celu ograniczenie do minimum zastosowania krytycznego i związanej z tym ewentualnej emisji bromku metylu.
Wnioskodawca powinien także wykazać, że zostały podjęte stosowne starania w celu dokonania oceny, przygotowania do sprzedaży i zapewnienia krajowego oficjalnego zatwierdzenia substancji alternatywnych i substytutów oraz że istnieją programy badawcze mające na celu opracowanie i wykorzystanie tych substancji alternatywnych i substytutów.
(3) Do Komisji wpłynęło 79 wniosków w sprawie zastosowań krytycznych bromku metylu z dziewięciu państw członkowskich, w tym z Belgii (44070 kg), Francji (259097 kg), Hiszpanii (986000 kg), Irlandii (1250 kg), Niderlandów (120 kg), Niemiec (19450 kg), Polski (45900 kg), Portugalii (50000 kg), Włoch (1333225 kg) oraz Zjednoczonego Królestwa (139285 kg).
Ogółem wnioskowano o 2878397 kg, z czego 2690275 kg (94 %) do zastosowań bromku metylu w okresie poprzedzającym zbiory, natomiast 188140 kg (6 %) do zastosowań w okresie następującym po zbiorach.
Niemcy poinformowały następnie Komisję o wycofaniu wszystkich złożonych wniosków, ponieważ rozwiązania alternatywne stały się dostępne.
(4) W celu określenia ilości bromku metylu spełniającej warunki zezwolenia dotyczącego zastosowań krytycznych w 2006 r., Komisja zastosowała kryteria zawarte w decyzji IX/6 oraz w art. 3 ust. 2 pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Komisja ustaliła, że we Wspólnocie były dostępne odpowiednie substancje alternatywne, a w okresie następującym po sporządzeniu wniosków przez państwa członkowskie stały się one bardziej rozpowszechnione w wielu krajach będących stronami Protokołu montrealskiego.
W konsekwencji Komisja określiła, że w 2006 r. może zostać zużyte 1607587 kg bromku metylu w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań krytycznych we wszystkich państwach członkowskich, które złożyły wniosek o stosowanie bromku metylu.
Ilość ta stanowi 8,4 % zużycia bromku metylu w 1991 r. we Wspólnocie Europejskiej i wskazuje, że ponad 91,6 % bromku metylu zostało zastąpione przez substancje alternatywne.
Kategorie zastosowań krytycznych są zbliżone do kategorii określonych w sekcji IIB decyzji XVI/2 [3] oraz w tabeli A w decyzji XVII/9 przyjętej na siedemnastym posiedzeniu stron Protokołu montrealskiego [4].
(5) Artykuł 3 ust. 2 pkt ii) zobowiązuje również Komisję do określenia, którzy użytkownicy mogą korzystać z wyłączenia związanego z zastosowaniem krytycznym.
Zważywszy że art. 17 ust. 2 wymaga określenia przez państwo członkowskie minimalnych wymagań dotyczących kwalifikacji personelu zaangażowanego przy stosowaniu bromku metylu, a jedynym zastosowaniem jest fumigacja (gazowanie), Komisja określiła, że jedynymi użytkownikami bromku metylu są osoby przeprowadzające fumigację zaproponowane przez państwo członkowskie i upoważnione przez Komisję do stosowania bromku metylu do zastosowań krytycznych.
Osoby przeprowadzające fumigację mają odpowiednie kwalifikacje, aby móc w sposób bezpieczny stosować wymieniony środek, natomiast na przykład nie mogą to być rolnicy lub właściciele młynów będący właścicielami obiektów, w których środek ten będzie stosowany, lecz którzy na ogół nie posiadają kwalifikacji w zakresie stosowania bromku metylu.
Ponadto państwa członkowskie wprowadziły procedury umożliwiające identyfikację osób przeprowadzających fumigację na ich terytorium wykorzystujących bromek metylu do zastosowań krytycznych.
(6) Decyzja IX/6 stanowi, że produkcja i zużycie bromku metylu do zastosowań krytycznych powinny być dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy bromek metylu jest niedostępny z istniejących zapasów niewykorzystanego bromku metylu lub tego otrzymanego w wyniku recyklingu. Artykuł 3 ust. 2 pkt ii) stanowi, że na produkcję i przywóz bromku metylu zezwala się jedynie w przypadku, gdy żadna ze Stron nie dysponuje bromkiem metylu pochodzącym z recyklingu lub z odzysku. Zgodnie z decyzją IX/6 i art. 3 ust. 2 pkt ii) Komisja określiła, że [50047 kg] z zapasów jest dostępne do zastosowań krytycznych.
(7) Artykuł 4 ust. 2 pkt ii) stanowi, że – z zastrzeżeniem art. 4 ust. 4 – wprowadzanie do obrotu bromku metylu oraz stosowanie go przez przedsiębiorców innych niż producenci i importerzy jest zakazane od dnia 31 grudnia 2005 r. Artykuł 4 ust. 4 stanowi, że art. 4 ust. 2 nie ma zastosowania do wprowadzania do obrotu i wykorzystywania substancji regulowanych, jeśli są one wykorzystywane do celów zamówień objętych pozwoleniami w odniesieniu do zastosowań krytycznych przez użytkowników określonych w art. 3 ust. 2.
W związku z powyższym poza producentami i importerami również osoby przeprowadzające fumigację zarejestrowane przez Komisję w 2006 r. będą mogły wprowadzać do obrotu bromek metylu oraz wykorzystywać go do zastosowań krytycznych po dniu 31 grudnia 2005 r.
Z reguły osoby przeprowadzające fumigację zwracają się do importera zarówno o uzyskanie przywozu bromku metylu jak i jego dostarczenie.
Osoby przeprowadzające fumigację zarejestrowane przez Komisję w 2005 r. będą mogły przenieść na 2006 r. bromek metylu, który nie został wykorzystany w 2005 r. (zwany dalej "zapasami").
Komisja Europejska wprowadziła procedury udzielania zezwoleń pozwalające na odliczenie takich zapasów bromku metylu zanim dodatkowy bromek metylu zostanie przywieziony lub wyprodukowany do celów zamówień objętych pozwoleniami w odniesieniu do zastosowań krytycznych w 2006 r.
(8) Trzy zastosowania bromku metylu przewidziane w niniejszej decyzji są zdefiniowane jako zastosowania do celów biobójczych, które podlegają dodatkowym ograniczeniom.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 [5] klasyfikuje bromek metylu jako substancję biobójczą, która nie może być wprowadzana do obrotu od dnia 1 września 2006 r.
Komisja może zezwolić państwu członkowskiemu na wykorzystanie bromku metylu po tym terminie, pod warunkiem że dane państwo członkowskie spełnia kryteria "podstawowego zastosowania" zgodnie z art. 4a rozporządzenia (WE) nr 2032/2003.
Ilości bromku metylu przeznaczone do zastosowania do celów biobójczych, dla których wymagane jest zezwolenie na "podstawowe zastosowanie" zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2032/2003 w przypadku wykorzystania po dniu 1 września 2006 r., określono w załącznikach 1, 4 i 8 do niniejszej decyzji.
(9) Ponieważ krytyczne zastosowania bromku metylu zostały wprowadzone dnia 1 stycznia 2006 r. i w celu umożliwienia zainteresowanym przedsiębiorstwom i podmiotom gospodarczym skorzystania z systemu zezwoleń właściwe jest, aby niniejsza decyzja była stosowana od wyżej wymienionej daty.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Irlandia, Królestwo Belgii, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Republika Francuska, Republika Włoska, Rzeczpospolita Polska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej otrzymują zezwolenie na zużycie ogółem 1607587 kg bromku metylu do zastosowań krytycznych, w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r., w ilościach oraz w odniesieniu do kategorii zastosowań wymienionych w załącznikach 1do 8.
Artykuł 2
Królestwo Belgii, Republika Włoska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie otrzymują zezwolenia na zużycie bromku metylu do celów biobójczych w okresie od dnia 1 września do dnia 31 grudnia 2006 r., chyba że danemu państwu członkowskiemu udzielono zezwolenia na "podstawowe zastosowanie" do konkretnych zastosowań wymienionych w załącznikach 1, 4 i 8 zgodnie z procedurami określonymi w art. 4a rozporządzenia (WE) nr 2032/2003.
Artykuł 3
Zapasy, zgłoszone przez właściwy organ w każdym państwie członkowskim jako dostępne do zastosowań krytycznych, odejmuje się od ilości, które mogą być przedmiotem przywozu lub produkcji w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań krytycznych w danym państwie członkowskim.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.; niniejsza decyzja wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Irlandii, Królestwa Belgii, Królestwa Hiszpanii, Królestwa Niderlandów, Republiki Francuskiej, Republiki Portugalii, Republiki Włoskiej, Rzeczypospolitej Polskiej oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja nr 205
z dnia 17 października 2005 r.
w sprawie zakresu pojęcia "bezrobocie częściowe" w odniesieniu do pracowników przygranicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG oraz Umowy między UE a Szwajcarią)
(2006/351/WE)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], na mocy którego obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych, wynikających z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzeń późniejszych,
uwzględniając art. 71 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 71 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 zawiera przepis stanowiący odstępstwo, dla pracowników przygranicznych całkowicie bezrobotnych, od ogólnej zasady lex loci laboris wymienionej w art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia.
(2) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł, że w celu ustalenia, czy pracownik najemny przygraniczny może być uważany za częściowo lub całkowicie bezrobotnego, w rozumieniu art. 71 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, należy stosować jednolite kryteria wspólnotowe, a ocena ta nie może opierać się na kryteriach prawa krajowego [2].
(3) Zważywszy na to, iż z praktyki krajowych instytucji zabezpieczenia społecznego w różnych państwach członkowskich wynikają różnice interpretacyjne w odniesieniu do określania rodzaju bezrobocia, należy uściślić zakres tego artykułu w celu przyjęcia jednolitych i obiektywnych kryteriów jego stosowania przez wspomniane instytucje.
(4) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł, że jeżeli pracownik przygraniczny nie ma już żadnego związku z właściwym państwem członkowskim, i jeżeli jest on całkowicie bezrobotny, zasiłek dla bezrobotnych wypłacany jest przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt.
(5) Ocena istnienia lub utrzymywania stosunku pracy oparta jest wyłącznie na ustawodawstwie kraju zatrudnienia.
(6) Cel art. 71 tego rozporządzenia, jakim jest ochrona pracowników przygranicznych, nie zostałby osiągnięty, jeżeli pracownik będąc zatrudniony przez to samo przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym aniżeli państwo, na terytorium którego on zamieszkuje – również w przypadku czasowego zawieszenia zatrudnienia – byłby uznany za całkowicie bezrobotnego i musiałby zwrócić się do instytucji miejsca zamieszkania, aby skorzystać z zasiłku dla bezrobotnych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Dla celów stosowania art. 71 ust. 1 lit. a) rozporządzenia określenie rodzaju bezrobocia – częściowe lub całkowite – zależy od stwierdzenia utrzymywania lub braku wszelkiego umownego stosunku pracy między stronami, a nie od długości okresu ewentualnego czasowego zawieszenia działalności.
2) Pracownika przygranicznego, który pozostaje zatrudniony przez przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym, aniżeli państwo na terenie którego on zamieszkuje, i którego działalność zostaje zawieszona, przy czym w każdej chwili może on zostać przywrócony na swoje stanowisko pracy, uważa się za częściowo bezrobotnego, a odpowiednie świadczenia są wypłacane przez właściwą instytucję Państwa Członkowskiego miejsca zatrudnienia, zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
3) Jeżeli pracownik przygraniczny nie ma już żadnego związku z państwem członkowskim miejsca zatrudnienia, ponieważ przestał istnieć umowny stosunek pracy – jak w przypadku rozwiązania umowy o pracę lub jej wygaśnięcia – takiego pracownika uważa się za całkowicie bezrobotnego, zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. a) pkt ii) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, a świadczenia są udzielane przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt.
4) Niniejsza decyzja ma zastosowanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 206
z dnia 15 grudnia 2005 r.
w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Obrachunkowej przy Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących
(2006/352/WE)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DO SPRAW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 101 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. ustanawiający procedurę wykonania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, na mocy którego Komisja Administracyjna określa sposób funkcjonowania i skład Komisji Obrachunkowej,
uwzględniając decyzję nr 86 z dnia 24 września 1973 r. i decyzję nr 159 z dnia 3 października 1995 r., dotyczące sposobu funkcjonowania i składu Komisji Obrachunkowej,
a także mając na uwadze, co następuje: rozszerzenie Unii Europejskiej, które nastąpiło dnia 1 maja 2004 r., daje podstawy do dokonania rewizji poprzednich decyzji w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Obrachunkowej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Niniejszym uchyla się decyzje nr 86 i 159, a tekst dotyczący sposobu funkcjonowania i składu Komisji Obrachunkowej przy Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących znajdujący się w tych decyzjach zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji.
2) Niniejsza decyzja ma zastosowanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ZPUE/1/2006
z dnia 2 maja 2006 r.
w sprawie mianowania szefa zespołu UE ds. planowania (ZPUE dla Kosowa) w związku z ewentualną operacją UE zarządzania kryzysem w zakresie praworządności i w ewentualnych innych dziedzinach w Kosowie
(2006/353/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2006/304/WPZiB z dnia 10 kwietnia 2006 r. dotyczące utworzenia zespołu UE ds. planowania (ZPUE dla Kosowa) na potrzeby ewentualnej operacji zarządzania kryzysem w zakresie praworządności i w ewentualnych innych dziedzinach w Kosowie [1], w szczególności jego art. 6,
Decyzja Komisji
z dnia 11 maja 2006 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2005/648/WE w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1885)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/354/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rzekomy pomór drobiu jest wysoce zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków i z tego względu istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu żywym drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Decyzja Komisji 2005/648/WE z dnia 8 września 2005 r. w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii [3] została przyjęta w następstwie wybuchu rzekomego pomoru drobiu w regionie administracyjnym Vratsa.
Niniejsza decyzja wstrzymuje przywóz żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych, świeżego mięsa i przetworów mięsnych otrzymanych z tych gatunków.
Decyzją Rady 2006/263/WE środki te rozszerzono na okręg administracyjny Blagoevgrad.
(3) Dnia 17 kwietnia 2006 r. Bułgaria potwierdziła wystąpienie rzekomego pomoru drobiu w okręgu administracyjnym (powiat) Burgas w Bułgarii.
(4) Biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w Bułgarii w związku z rzekomym pomorem drobiu oraz fakt, że kraj ten zastosował niektóre środki zwalczania choroby i przesłał Komisji dalsze informacje dotyczące sytuacji choroby, można sądzić, że sytuacja w Bułgarii, z wyjątkiem regionów Vratsa, Blagoevgrad i Burgas pozostaje zadowalająca.
Należy zatem ograniczyć wstrzymanie przywozu do tych regionów.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić Załącznik do decyzji 2005/648/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/648/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 maja 2006 r.
powołująca grupę ekspertów ds. mobilności klientów w zakresie rachunków bankowych
(2006/355/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską postawił Wspólnocie Europejskiej zadanie stworzenia rynku wewnętrznego charakteryzującego się zniesieniem między państwami członkowskimi przeszkód w swobodnym przepływie towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Komisja pragnie ustalić wszelkie prawne, administracyjne i inne przeszkody utrudniające mobilność klientów w zakresie rachunków bankowych oraz uzyskać rady odnośnie do sposobów uporania się z tymi przeszkodami.
(3) Biała księga w sprawie polityki w zakresie usług finansowych na lata 2005–2010 [1] przewiduje powołanie grupy ekspertów ds. mobilności klientów w zakresie rachunków bankowych.
(4) Członkami grupy muszą być osoby legitymujące się specjalistyczną wiedzą w obszarze mobilności klientów w zakresie rachunków bankowych.
(5) Należy tym samym powołać grupę ekspertów ds. mobilności klientów w zakresie rachunków bankowych oraz określić strukturę i zakres obowiązków tej grupy,
POSTANAWIA, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Komisja powołuje grupę ekspertów ds. mobilności klientów [2] w zakresie rachunków bankowych, zwaną dalej "grupą".
Artykuł 2
Zadania
Do zadań grupy należy:
- ustalenie wszelkich przeszkód prawnych, administracyjnych i innych utrudniających mobilność klientów w zakresie rachunków bankowych.
W szczególności grupa ma ustalić wszelkie przeszkody w otwieraniu rachunków bankowych w wymiarze transgranicznym, a także w przenoszeniu się do innych banków zarówno na poziomie krajowym, jak i transgranicznym (takie jak koszt otwarcia, prowadzenia i zamknięcia rachunku bankowego, bezpośrednie koszty przejścia do innego banku itp.);
- doradzanie Komisji odnośnie do sposobów uporania się z tymi przeszkodami;
- rozpatrzenie korzyści z opracowania standardowego rachunku bankowego w UE jako opcji;
- przedłożenie sprawozdania zawierającego wyniki prac grupy i rady.
Artykuł 3
Skład i powoływanie
1.
Członkowie grupy są powoływani przez Komisję spośród ekspertów kompetentnych w zakresie, który pokrywa się z mandatem przedmiotowej grupy, na podstawie:
- propozycji przedstawianych przez europejskie bądź krajowe stowarzyszenia reprezentujące interesy klientów i branży usług finansowych, które odpowiedziały na zaproszenie do wyrażania zainteresowania;
- odpowiedzi na zaproszenie do wyrażania zainteresowania nadesłanych przez pojedyncze osoby wywodzące się ze środowisk naukowych.
2.
W skład grupy wchodzi nie więcej niż 20 członków.
3.
Obowiązują następujące przepisy:
- członkowie zaproponowani przez europejskie lub krajowe stowarzyszenia reprezentujące interesy klientów i branży usług finansowych są powoływani w charakterze przedstawicieli zainteresowanych stron;
- członkowie wywodzący się ze środowisk naukowych powoływani są osobiście;
- mandat członków grupy rozpoczyna się wraz z pierwszym jej posiedzeniem i wygasa w momencie przedłożenia sprawozdania, przy czym nie później niż z dniem 1 maja 2007 r. członkowie grupy pozostają na stanowisku do czasu ich zastąpienia lub wygaśnięcia ich mandatu;
- członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, którzy złożą rezygnację, lub którzy naruszą warunki określone w tiret pierwszym, drugim lub trzecim niniejszego ustępu lub w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich mandatu;
- nazwiska członków zostaną opublikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług.
Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych.
- członkowie powołani osobiście składają corocznie oświadczenie, w którym zobowiązują się działać w interesie publicznym oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów, który mógłby zagrażać ich bezstronności.
Artykuł 4
Zasady działania
1.
Grupie przewodniczy Komisja.
2.
W porozumieniu z Komisją grupa ustanowić może podgrupy do zbadania szczegółowych kwestii podlegających zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę; po wypełnieniu wspomnianych zadań podgrupy są rozwiązywane.
3.
Do wzięcia udziału w obradach grupy lub podgrupy przewodniczący może zaprosić obserwatorów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa, jeżeli ich udział byłby przydatny i/lub konieczny.
4.
Informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub podgrupy nie mogą zostać ujawnione, jeśli Komisja stwierdzi, że dotyczą one kwestii poufnych.
5.
Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji, zgodnie z określonymi przez nią procedurami i harmonogramem.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
6.
Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję [3]
7.
Komisja może publikować na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług, w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze grupy.
Artykuł 5
Koszty posiedzeń
1.
Komisja zwraca koszty podróży i pobytu ponoszone przez członków i obserwatorów w związku z działalnością grupy zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
Członkowie grupy nie otrzymują wynagrodzenia za swoją działalność.
2.
Koszty posiedzeń są refundowane w granicach środków przyznanych danemu departamentowi w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Komisję.
Decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 14 lutego 2006 r.
w sprawie zawarcia Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony
(2006/356/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz z art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej w Luksemburgu w dniu 17 czerwca 2002 r., z zastrzeżeniem jego ostatecznego zawarcia w późniejszym terminie.
(2) Układ ten powinien zostać zatwierdzony,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, załączniki i protokoły do Układu, a także wspólne deklaracje oraz deklaracje Wspólnoty Europejskiej zawarte w Akcie końcowym.
2.
Teksty, o których mowa w ust. 1, stanowią część niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, jakie ma zająć Wspólnota w ramach Rady Stowarzyszenia i Komitetu Stowarzyszenia, ma zostać określone przez Radę na wniosek Komisji lub, w zależności od przypadku, przez Komisję, zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatów.
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 2005 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Gruzji, dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/357/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Gruzją dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych, zgodnie z mechanizmami i wskazaniami zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi, w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Gruzji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie, Umowa będzie stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 15 maja 2006 r.
w sprawie mianowania członka z Litwy do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2006/358/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Litwy,
po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, że stanowisko pochodzącego z Litwy członka powyższego komitetu zwolniło się na skutek rezygnacji pana Rolandasa DOMEIKI,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pani Jovita MOTIEJŪNIENĖ zostaje niniejszym mianowana członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce pana Rolandasa DOMEIKI na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 15 maja 2006 r.
w sprawie mianowania członka z Niemiec do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2006/359/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Niemiec,
po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, że stanowisko pochodzącego z Niemiec członka powyższego komitetu zwolniło się na skutek rezygnacji pana Bernharda WELSCHKE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Dr. Ludolf von WARTENBERG zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce pana Bernharda WELSCHKE na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lutego 2006 r.
zmieniająca załącznik II do decyzji Rady 79/542/EWG w odniesieniu do pozycji dotyczących Brazylii, Czarnogóry i Serbii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 579)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/360/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności zdanie wprowadzające jej art. 8, jej art. 8 ust. 1 akapit pierwszy i jej art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część I załączników I i II do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub części państw trzecich oraz ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa [2] zawiera wykaz państw trzecich i części państw trzecich, z których państwom członkowskim zezwala się na przywóz niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa.
(2) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [3] zawiera wykaz państw trzecich i części państw trzecich, z których przywóz produktów mięsnych ma być dozwolony.
Decyzja ta określa też wzór świadectw zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz zasady obróbki wymaganej dla produktów.
(3) W wyniku pojawienia się ognisk pryszczycy w Brazylii, decyzją Komisji 2005/753/WE [4] zmieniono decyzję 79/542/EWG w celu zmienienia części I załącznika II do decyzji 79/542/EWG, i w związku z tym, przywozy wołowiny w formie odkostnionej ze stanów Mato Grosso do Sul, Parana i Sao Paulo zostały wstrzymane.
(4) W celu zapewnienia jasności, spójności i przejrzystości regionalizacji przewidzianej decyzją 79/542/EWG dotyczącą świeżego mięsa oraz decyzją 2005/432/WE dotyczącą produktów mięsnych, konieczna jest zmiana niektórych opisów dotyczących granic w podziale regionalnym oraz ograniczeń czasowych w odniesieniu do Brazylii.
(5) Ponadto Serbia i Czarnogóra są republikami mającymi własne obszary celne, które stanowią Federację.
Zatem powinny one zostać oddzielnie wprowadzone do wykazu państw trzecich i części państw trzecich, z których przywozy produktów mięsnych są dozwolone.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 79/542/EWG.
(7) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 maja 2006 r.
kończąca postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Malezji i Tajlandii
(2006/361/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 14,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) W dniu 30 czerwca 2005 r. Komisja ogłosiła, w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych worków i toreb plastikowych, zawierających przynajmniej 20 % polietylenu, o grubości nieprzekraczającej 100 mikrometrów, pochodzących z Malezji i Tajlandii, zgłaszanych zwykle w ramach kodów CN ex39232100, ex39232910 oraz ex39232990.
(2) W tym samym dniu Komisja ogłosiła wszczęcie dochodzenia antydumpingowego w odniesieniu do przywozu niektórych worków i toreb plastikowych, zawierających przynajmniej 20 % polietylenu, o grubości nieprzekraczającej 100 mikrometrów, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Malezji i Tajlandii.
(3) Postępowanie antysubsydyjne zostało wszczęte zgodnie z art. 10 rozporządzenia podstawowego w następstwie skargi złożonej w dniu 18 maja 2005 r. przez trzydziestu europejskich producentów niektórych worków i toreb plastikowych ("skarżący") reprezentujących ponad 25 % wspólnotowej produkcji tych worków i toreb.
Skarga zawierała dowody prima facie wykazujące, że wymieniony produkt jest subsydiowany i w wyniku tego poniesiona została znacząca szkoda, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie otwarcia postępowania.
(4) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania władze Malezji i Tajlandii, producentów eksportujących w Malezji i Tajlandii, importerów/przedsiębiorstwa handlowe i ich stowarzyszenia, zainteresowanych użytkowników, przedstawicieli krajów wywozu objętych postępowaniem, a także skarżących.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
B. WYCOFANIE SKARGI
(5) Pismem z dnia 10 lutego 2006 r. skierowanym do służb Komisji skarżący oficjalnie wycofali skargę.
(6) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego postępowanie może zostać zakończone w przypadku wycofania skargi, chyba że jego zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
(7) Komisja stwierdziła, iż obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag.
Nie zgłoszono żadnych zastrzeżeń.
(8) Mając na uwadze powyższe Komisja stwierdza, iż postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Malezji i Tajlandii powinno zostać zakończone bez nakładania środków wyrównawczych.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu niektórych worków i toreb plastikowych, zawierających przynajmniej 20 % polietylenu, o grubości nieprzekraczającej 100 mikrometrów, pochodzących z Malezji i Tajlandii, zostaje niniejszym zakończone.
Decyzja Rady
z dnia 15 maja 2006 r.
w sprawie stanowiska Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do projektu rozporządzenia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie kół do samochodów osobowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/363/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane porozumienie z 1958 r.") [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Projekt rozporządzenia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie kół do samochodów osobowych i ich przyczep (zwanego dalej "projektem rozporządzenia") zniesie przeszkody natury technicznej w obrocie handlowym pojazdami silnikowymi pomiędzy Umawiającymi się Stronami w odniesieniu do tych części, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska.
(2) Właściwe jest określenie stanowiska Wspólnoty w odniesieniu do projektu rozporządzenia.
(3) Projekt rozporządzenia powinien zostać włączony do wspólnotowego systemu homologacji typów pojazdów silnikowych, ponieważ dotyczy on kół zapasowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się projekt rozporządzenia zawarty w dokumencie TRANS/WP.29/2005/46.
Artykuł 2
Wspólnota, reprezentowana przez Komisję, głosuje za zatwierdzeniem projektu rozporządzenia podczas głosowania, które odbędzie się na spotkaniu komitetu administracyjnego w ramach zbliżającego się Światowego Forum Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów.
Artykuł 3
Projekt rozporządzenia nie podlega włączeniu do wspólnotowego systemu homologacji typów pojazdów silnikowych.
Decyzja Rady
z dnia 15 maja 2006 r.
w sprawie stanowiska Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do projektu rozporządzenia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego zatwierdzenia systemów adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS) w pojazdach silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/364/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane porozumienie z 1958 r.") [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Projekt rozporządzenia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego zatwierdzenia systemów adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS) w pojazdach silnikowych (zwanego dalej "projektem rozporządzenia") zniesie przeszkody natury technicznej w obrocie handlowym pojazdami silnikowymi pomiędzy Umawiającymi się Stronami w odniesieniu do tych części, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska naturalnego.
(2) Właściwe jest określenie stanowiska Wspólnoty w odniesieniu do projektu rozporządzenia.
(3) Projekt rozporządzenia powinien zostać włączony do wspólnotowego systemu homologacji typów pojazdów silnikowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się projekt rozporządzenia przedstawiony w dokumentach TRANS/WP.29/2005/31 i TRANS/WP.29/2005/31/add.1.
Artykuł 2
Wspólnota, reprezentowana przez Komisję, głosuje za zatwierdzeniem projektu rozporządzenia podczas głosowania, które odbędzie się na spotkaniu komitetu administracyjnego w ramach zbliżającego się Światowego Forum Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów.
Artykuł 3
Projekt rozporządzenia podlega włączeniu do wspólnotowego systemu homologacji typów pojazdów silnikowych.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 15 maja 2006 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony
(2006/365/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała, w imieniu Wspólnot, Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej z Konfederacją Szwajcarską, która również przewiduje stosowanie odnowionej Umowy.
(2) Umowa została podpisana przez przedstawicieli Stron w dniu 16 stycznia 2004 r. w Brukseli i jest tymczasowo stosowana od dnia 1 stycznia 2004 r. z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.
(3) Umowę powinna zostać zawarta w taki sposób, aby wersje językowe wszystkich państw członkowskich były autentyczne.
Należy tego dokonać drogą wymiany listów.
(4) Umowę tę należy zatwierdzić,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [2].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz przewodniczący Komisji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej dokonują notyfikacji przewidzianej w art. 14 Umowy i są upoważnieni do potwierdzenia drogą wymiany listów z Konfederacją Szwajcarską, że tekst Umowy jest autentyczny w wersjach językowych wszystkich państw członkowskich po rozszerzeniu w dniu 1 maja 2004 r.
Decyzja Rady 2005/366/WPZiB
z dnia 20 marca 2006 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a rządem Gruzji w sprawie statusu w Gruzji Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu oraz jego zespołu wspierającego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z decyzją o wzmocnieniu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu w sytuacji powstałej po zamknięciu misji OBWE monitorującej granice w Gruzji, w dniu 28 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/582/WPZiB w sprawie zmiany i przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu [1].
(2) Zgodnie z decyzją Rady z dnia 3 października 2005 r. upoważniającą Prezydencję, wspieraną w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do podjęcia negocjacji, Prezydencja wynegocjowała umowę między Unią Europejską a rządem Gruzji w sprawie statusu SPUE w regionie południowego Kaukazu oraz jego zespołu wspierającego. (3) Umowę tę należy zatwierdzić, STANOWI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
dotycząca pomocy państwa częściowo wdrożonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa "Sernam"
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3940)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/367/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62, ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa na rzecz ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [2],
po wezwaniu zainteresowanych stron do zgłaszania uwag zgodnie z wymienionymi artykułami [3] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Listem z dnia 23 maja 2001 r. (nr D/288742), Komisja poinformowała Francję o swej decyzji w sprawie zezwolenia na pomoc na restrukturyzację na rzecz Sernam (dalej zwanej "decyzją z dnia 23 maja 2001 r." lub "decyzją Sernam 1").
(2) W piśmie z dnia 17 czerwca 2002 r. (zarejestrowanym tego samego dnia pod numerem A/60693), władze francuskie przedłożyły pierwsze roczne sprawozdanie dotyczące restrukturyzacji Sernam, jak również nowy protokół w sprawie porozumienia między SNCF i Geodis, wskazując na fakt, że zatwierdzone w dniu 23 maja 2001 r. środki pomocowe zostały wdrożone w innych warunkach niż te, w oparciu o które Komisja podjęła decyzję z dnia 23 maja 2001 r.
W piśmie z dnia 30 października 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 31 października 2002 r. pod numerem A/69194), Francja przekazała dodatkowe informacje.
W korespondencji z dnia 27 listopada 2002 r.
Komisja skierowała do Francji pismo, na które Francja odpowiedziała pismem z dnia 30 stycznia 2003 r. (zarejestrowanym w dniu 31 stycznia 2003 r. pod numerem A/12246).
Spotkania władz francuskich ze służbami Komisji miały miejsce w dniach 29 sierpnia 2002 r., 25 lutego 2003 r. i 22 marca 2004 r.
Władze francuskie dostarczyły informacji dodatkowych, zwłaszcza podczas spotkania w dniu 22 marca 2004 r. oraz w piśmie z dnia 14 kwietnia 2004 r.
(3) Komisja zleciła przeprowadzenie badania rynku niezależnemu biegłemu, którego raport został przedłożony na początku czerwca 2004 r.
(4) Ponadto w piśmie z dnia 8 lipca 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 15 lipca 2002 r. pod numerem A/62493), do Komisji wniesiono skargę (wystosowaną wspólnie przez kilku powodów; dalej zwanych "stronami skarżącymi") dotyczącą sprawy Sernam.
Spotkania stron skarżących i służb Komisji miały miejsce w dniach 3 września 2002 r. i 29 stycznia 2003 r.
W piśmie z dnia 13 grudnia 2002 r. (zarejestrowanym w dniu 17 grudnia 2002 r. pod numerem A/72603), strony skarżące po raz pierwszy wezwały Komisję do działania, pod sankcją wniesienia skargi o zaniedbanie, ponowiwszy to wezwanie w piśmie z dnia 24 kwietnia 2003 r. [4], i przesłały Komisji dodatkowe pisma, między innymi — pismo opatrzone datą 4 lutego 2003 r.
[7] oraz pismo z dnia 15 września 2003 r. [8] Strony skarżące po raz drugi wezwały Komisję, pod sankcją wniesienia skargi o zaniedbanie, w pismach opatrzonych datą 13 i 18 lutego 2004 r.
[9], i przesłały inne pisma z dnia 19 maja [10], 10 czerwca i 9 września. Komisja odpowiedziała, między innymi, pismem z dnia 7 lutego 2003 r. (odpowiedź na pierwsze wezwanie), w pismach z dnia 25 lutego, 17, 20 i 21 marca, oraz z dnia 8 maja 2003 r. (odpowiedź na ponowienie pierwszego wezwania) i z dnia 19 marca 2004 r. (odpowiedź na powtórne wezwanie).
(5) Pismem z dnia 30 kwietnia 2003 r., Komisja poinformowała Francję o swej decyzji wszczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE odnośnie do tej pomocy (decyzja nr C 32/03).
(6) Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [11].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swych uwag w sprawie rzeczonej pomocy.
(7) Komisja przyjęła uwagi dotyczące tego tematu od zainteresowanych stron, przekazała je Francji pismem z dnia 26 września 2003 r., dając jej możliwość ustosunkowania się do nich, i otrzymała te wyjaśnienia w piśmie z dnia 26 listopada 2003 r.
2.
OPIS
Poniżej przedstawiony jest zwięzły opis pomocy.
Aby uzyskać bardziej wyczerpujące szczegóły, należy odnieść się do decyzji z dnia 23 maja 2001 r. oraz do decyzji o wszczęciu procedury z dnia 30 kwietnia 2003 r.
2.1. Struktura Sernam
(8) Jak wskazano w decyzji z dnia 23 maja 2001 r., Sernam zostało założone w 1970 r. jako wewnętrzny wydział SNCF grupujący wszelką działalność związaną z transportem przesyłek.
Reorganizacja doprowadziła w 1993 r. do utworzenia "Sernam Domaine" oraz filii "Sernam Transport S.A.".
"Sernam Domaine" pozostało wewnętrznym wydziałem SNCF, podczas gdy "Sernam Transport S.A." zostało założone jako filia w 100 % należąca do SNCF i z kolei samo posiadało dwadzieścia cztery filie [12], za pośrednictwem których prowadziło działalność w zakresie transportu drogowego.
(9) Grupa utworzona w 1993 r. ze Sernam Transport SA i jego filii (dalej zwana "grupą Sernam Transport") zawsze znajdowała się w stanie mniejszej lub większej równowagi finansowej.
Natomiast wyniki wewnętrznego wydziału, Sernam Domaine, począwszy od roku 1992 ulegały stopniowemu pogorszeniu, ale dopiero w 1996 r., po części z powodu silnych napięć socjalnych, jakich doświadczyło SNCF, można było zastosować plan naprawczy.
Niemniej, wobec nadal pogarszającego się wyniku, SNCF zaczęło rozważać nad sposobem wyprowadzenia Sernam Domaine z tej sytuacji.
(10) Na dzień 1 lutego 2000 r. Sernam Domaine zostało przekształcone w filię w 100 % należącą do SNCF i nowa spółka komandytowa zwykła (dalej zwana "SCS Sernam"), posiadająca oddzielną osobowość prawną, została wówczas założona przez SNCF.
Jednoczy ona środki trwałe dawnego Sernam Domaine oraz udziały Sernam Transport SA.
W konsekwencji, filia SNCF — Sernam Transport SA — stała się filią SCS Sernam w 100 %, pozostając jednocześnie oddzielną spółką i holdingiem swoich dwudziestu czterech filii.
(11) Restrukturyzacja będąca przedmiotem niniejszej decyzji dotyczy SCS Sernam (pomimo że zostało ono przekształcone w spółkę akcyjną w następstwie protokołu w sprawie porozumienia podpisanego przez SNCF i Geodis w dniu 21 grudnia 2001 r. oraz że 15 % udziałów SCS Sernam sprzedanych, odpowiednio, Geodis i Cogip, zostało przejętych przez SNCF).
2.2. Działalność Sernam
(12) Począwszy od jego utworzenia w roku 1970, Sernam prowadzi działalność głównie w zakresie transportu przesyłek (transport drobnicowy) na rynku ładunków zbiorowych, który obejmuje przede wszystkim tradycyjne usługi spedycyjne (dostawa realizowana zazwyczaj w czasie od dwudziestu czterech do czterdziestu ośmiu godzin) oraz usługi spedycyjne ekspresowe (dostawy realizowane zazwyczaj w mniej niż dwadzieścia cztery godziny), jak również, w mniejszym zakresie, na rynku frachtowania (transport towarów samochodami ciężarowymi z jednego punktu do drugiego) i logistyki (przechowywanie, składowanie, przygotowanie zamówień, grupowanie).
(13) Jak to zaznaczono w decyzji Sernam 1, "formowanie ładunku zbiorowego może być ogólnie zdefiniowane jako działalność polegającą na odbieraniu towaru od klienta wysyłającego, gromadzeniu towarów w agencji wysyłkowej, przesyłaniu ich do agencji odbiorczej i wreszcie na ich dostarczaniu do klientów odbierających.
Operacje formowania ładunków zbiorowych są konieczne do optymalizacji użytkowania środków transportu; przedsiębiorstwo spedycyjne zapewnia przewóz zgrupowanych przesyłek pochodzących od różnych załadowców i przeznaczonych dla wielu odbiorców.
Spokrewnione z rynkiem przewozu towarów, formowanie ładunków zbiorowych stanowi jednocześnie rynek sam w sobie, charakteryzujący się zarówno wielkością przewożonych jednostek (od paczki po kilkutonowe partie towaru), jak i poprzez fakt, iż zapewnia on transport przesyłek pochodzących od różnych załadowców i przeznaczonych dla wielu odbiorców".
(14) W ramach całej swojej działalności Sernam stosował zasadniczo dostarczanie transportem drogowym (samochodami ciężarowymi).
Wraz z wprowadzeniem nowego planu transportu, wzmiankowanego w planie restrukturyzacji, zaniechano dostarczania przesyłek tradycyjną drogą kolejową.
Od tego czasu Sernam opracował nową koncepcję przewozu kolejowego, zwaną "Train bloc express" (dalej zwaną "TBE"), która dotyczy głównego etapu dostarczania przepływu przesyłek tradycyjnych i ekspresowych na odległość ponad 400 km, włączywszy przewóz bagaży klienteli SNCF oraz przewóz prasy pomiędzy regionem paryskim a południem Francji.
(15) W roku 2000, około 58 % całości obrotu w wysokości 552 milionów EUR, dalej określanych "mln EUR", wiązało się z działalnością formowania ładunków zbiorowych na terenie Francji (głównie usługi spedycyjne, tradycyjne i ekspresowe oraz dostawy nocne).
Około 18 % obrotu wiązało się z frachtowaniem, 10,7 % — z działalnością logistyczną, 6,3 % — z przewozem prasy i bagaży dla SNCF, 4 % — z różnorodną działalnością, taką jak transport dostawczy oraz 3 % — z działalnością międzynarodową.
(16) Władze francuskie zaznaczają również, że "przewozy SERNAM, bezpośrednio obsługiwane przez TBE, już dzisiaj odpowiadają […]* mln EUR obrotu (z […] mln EUR obrotu na rynku ładunków zbiorowych)". W roku 2003, rzeczywisty obrót Sernam wyniósł 414 mln EUR i powinien wzrosnąć do 443 mln EUR w 2006 r.
(17) W roku 2003 działalność w zakresie transportu drogowego prowadzona przez Sernam odpowiadała obrotowi w wysokości […] mln EUR.
Działalność ta jest zagwarantowana w wysokości […] mln EUR bezpośrednio przez Sernam oraz w wysokości […] mln EUR przez filię Sernam, zwaną Sernam Transport Route, dalej określaną jako "STR".
Sernam Groupe eksploatuje ciągniki siodłowe (44 t), […] naczepy (24 t), […] samochody dostawcze (od 3,5 t do 12 t) i […] pojazdy lekkie (poniżej 3,5 t).
W zakresie samochodów ciężarowych i kierowców, Sernam (jako grupa) dysponuje […] ciężarówkami i […] zatrudnionymi kierowcami.
W tej ogólnej liczbie, […] samochodów ciężarowych i […] kierowców pochodzi z STR. […].
2.3. Chłonność rynku Sernam (ekspertyza biegłego)
(18) * [13].
(19) W opinii biegłego, przedsiębiorstwo Sernam jest opisane jako najbardziej znaczący usługodawca spedycji ekspresowej we Francji, chociaż — zdaniem biegłego — ta ocena zależy od zdefiniowania rynku.
Sernam działa przede wszystkim na krajowym rynku francuskim.
W 2000 r. Sernam opanował 7 % rynku ładunków zbiorowych i wysyłki paczek [o specyficznych parametrach (przesyłki)] Geodis — 12 %, podczas gdy La Poste — 25 %.
Odnośnie do udziałów w rynku wewnątrz francuskiego rynku ładunków zbiorowych, La Poste posiada 28,1 %, Geodis 15,3 %, Deutsche Post 8,7 %, TNT 7,9 %, Mory 6,4 %, Sernam 5,2 % — po nim następuje trzynaście znaczących przedsiębiorstw posiadających między 4 a 0,8 % udziałów w rynku.
(20) Co do liczby oddziałów we Francji (odnośnie do ładunków zbiorowych, paczek standardowych i ekspresowych), biegły wymienia Geodis/Calberson z 204 oddziałami, TNT ze 120 oddziałami, La Poste TAT i Geopost DPD z 85 oddziałami, Sernam z 57 oddziałami, Grupę Joyeau (będącą obecnie częścią Schenker) z 53 oddziałami i DPWN z 20 oddziałami.
(21) Według biegłego, Sernam działa głównie w:
- w segmencie ładunków zbiorowych/spedycji ekspresowej we Francji (czyli sortowania (formowania w jedną przesyłkę) oraz transportu drogowego i kolejowego paczek, a nawet kilkutonowych partii towaru, w czasie nieprzekraczającym zazwyczaj dwudziestu czterech godzin),
- w segmencie ładunków zbiorowych/spedycji ekspresowej we Francji (czyli sortowania (formowania w jedną przesyłkę) oraz transportu drogowego i kolejowego paczek, a nawet kilkutonowych partii towaru, w czasie mieszczącym się zazwyczaj pomiędzy dwudziestoma czterema a czterdziestoma ośmioma godzinami),
- w mniejszym zakresie — w segmentach frachtowania, logistyki i przygotowania zamówień oraz łączenia, jak również w segmencie spedycji międzynarodowej.
(22) Ładunki zbiorowe/spedycja "ekspresowa": Według biegłego, w ciągu ostatnich dwudziestu lat rynek ekspresowych dostaw przesyłek, zazwyczaj w mniej niż dwadzieścia cztery godziny, mocno się rozwinął w Europie, a szczególnie we Francji, ale szybkie wejście przedsiębiorstw transportowych do tego segmentu spowodowało spadek cen.
We Francji, chodzi jednak o rozróżnienie ekspresowych przewozów międzynarodowych, który to rynek wspaniale rozkwitł w okresie ostatnich piętnastu lat oraz ekspresowych przewozów krajowych, których rozwój był dużo bardziej umiarkowany.
Niemniej w przyszłości spodziewany jest pewien wzrost na rynku ekspresowych przewozów krajowych, co jest zwłaszcza związane z ogólnym ożywieniem gospodarczym spodziewanym we Francji.
Biegły zaznacza, iż wzrost krajowego rynku dostaw ekspresowych będzie w istocie zależał od wzrostu handlu elektronicznego.
Z drugiej strony biegły zaznacza, że 74 % najbardziej znaczących przedsiębiorstw francuskich korzysta już regularnie z usług przemysłu spedycji ekspresowej.
(23) Ładunki zbiorowe/spedycja "tradycyjna": Formowanie ładunków zbiorowych/spedycja tradycyjna polega na dostarczaniu przesyłek o wadze poniżej trzech ton, zazwyczaj transportem drogowym, ale również kolejowym i posługując się zazwyczaj przejściowym formowaniem/rozczłonkowaniem ładunku zbiorowego, na miejsce przeznaczenia w czasie zazwyczaj pomiędzy dwudziestoma czterema a czterdziestoma ośmioma godzinami.
(24) Odnośnie tych segmentów rynku we Francji, biegły zaznacza, że:
- segment rynku ładunków zbiorowych jest w stadium stagnacji, choć spodziewany jest pewien wzrost rynku,
- segment tradycyjnego przewozu przesyłek [o specyficznych parametrach (przesyłki)] nadal będzie wykazywał tendencję schyłkową, podobnie jak ogólnie zmniejsza się ilość korespondencji listowej z racji zastąpienia jej przez pocztę elektroniczną.
(25) W tej kwestii biegły konkluduje, że rynek ładunków zbiorowych/spedycji tradycyjnej istotnie znajduje się w stadium stagnacji, chociaż spodziewany jest pewien wzrost rynku oraz że transport przesyłek (o parametrach specyficznych) wykazuje tendencję schyłkową z powodu rozwoju przesyłania wiadomości drogą elektroniczną.
(26) Jak wyżej zaznaczono, formowanie ładunków zbiorowych samo w sobie stanowi rynek, będąc jednocześnie spokrewnione z rynkiem przewozu towarów.
Istotnie, operacje formowania ładunków zbiorowych charakteryzują się zarówno sortowaniem towarów i ich gabarytami (od paczki po kilkutonowe partie towaru), jak i faktem, że zapewnia się transport tych przesyłek pochodzących od różnych załadowców i przeznaczonych dla wielu odbiorców.
Dwoma charakterystycznymi aspektami formowania ładunków zbiorowych jest, z jednej strony — sortowanie, z drugiej — transport towarów o określonych gabarytach.
Jakkolwiek sortowanie pozwala na optymalizację użytkowania środków transportu, niemniej efektywny transport towarów pozostaje głównym celem każdej operacji.
(27) Zaniechawszy swoich tradycyjnych środków transportu kolejowego, Sernam zapewnia przewóz towarów zgrupowanych głównie w transporcie drogowym, przy użyciu samochodów ciężarowych, rozwijając jednocześnie innowacyjną koncepcję "Train bloc express" — TBE, która zostanie przedstawiona i wyjaśniona poniżej, w uwagach Francji.
Przydatne jest zatem zbadanie chłonności rynków transportu drogowego i kolejowego.
(28) Transport drogowy w Europie: Biegły zaznacza, że dla ogółu Europy transport drogowy — który jest kluczowym elementem usług ładunków zbiorowych/spedycji/przewozu paczek standardowych — jest przemysłem o słabych zaporach dostępu i wobec tego dotkniętym ustawicznym strukturalnym nadmiarem zdolności produkcyjnych [14], co zostało potwierdzone w ciągu ostatnich pięciu do siedmiu lat, podczas których ceny spadły.
(29) Biegły zaznacza, że w każdym bądź razie stosowny rynek francuski cechuje, ogólnie rzecz biorąc, ostra konkurencja oraz że występuje silna tendencja do grupowania przedsiębiorstw.
(30) Transport kolejowy: Rozróżnia się trzy podgrupy:
- biegły nie spodziewa się wzrostu w dziedzinie ładunków zbiorowych i spedycji tradycyjną drogą kolejową.
Konkurencja jest silna i na rynkach występuje pewna tendencja do grupowania przedsiębiorstw.
Ponadto, skoro SNCF jest w trakcie redukowania liczby obsługiwanych stacji, możliwości Sernam użytkowania tego środka transportu do dostarczania przesyłek są ograniczone,
- powyższe odnosi się zarówno do przewozów tradycyjnymi pociągami, jak i do przewozu w ładowniach pociągu TGV we Francji,
- według biegłego system TBE, taki jaki został rozwinięty przez Sernam, posiada pewien potencjał wzrostu, który jednak nie jest bardzo znamienny dla ogółu rynku spedycji kolejowej we Francji, wziąwszy pod uwagę jego aktualny niewysoki udział w rynku.
Ekspresowa spedycja kolejowa, taka, jaka jest prowadzona za pośrednictwem TBE, przedstawia niemniej niedogodność w postaci minimum dwóch postojów niezbędnych na rozładowanie [15].
(31) Biegły Komisji powołuje się zwłaszcza na opracowanie "Mercer Management Consulting": Mercer na temat podróżowania i transportu, Tom X, nr 1, jesień 2003/zima 2004, w którym zaznacza się, iż konkurencyjność frachtu kolejowego jest osłabiona, ale nie beznadziejna.
Kolej oferuje udogodnienia, z których trzeba racjonalnie korzystać, lecz wymaga to ponownego częściowego rozważenia koncepcji kolejowego transportu frachtu.
(32) W opinii biegłych najbardziej racjonalna eksploatacja sieci kolejowych z ich wysokimi kosztami byłaby możliwa dzięki wykorzystaniu zróżnicowanych produktów i cenników wspólnie z wyrafinowanym zarządzaniem zyskiem (zarządzanie dochodami).
Niemniej, należy przystosować kulturę sprzedaży, żeby zastąpić ustalanie cen według indywidualnej siły negocjacyjnej ustalaniem cen w zależności od wartości transportu (polityka cenowa oparta na wartości).
(33) Z tego powodu Mercer uważa, że przedsiębiorstwo transportu kolejowego powinno ustandaryzować swoje produkty, swoje usługi transportowe, jednocześnie ustalając ceny w zależności od wartości produktu/oferowanej usługi, tak by były one czytelne dla klienta.
Zdaniem Mercera, istotnye byłoby:
a) ustalenie modułów produktów (na przykład, w zależności od czasu, ceny lub niezawodności oferowanego produktu transportowego);
b) następnie, zdefiniowanie typów oferowanych produktów kluczowych (na przykład transportu w czasie standardowym lub ekspresowym, a nawet "taniego" transportu); oraz
c) wybranie standardowych rozwiązań transportowych dla tych różnych typów produktów.
(34) W świetle tych wydanych przez biegłych opinii należy wnioskować, że spedycja zwykłymi pociągami jest w stadium nadprodukcji i nie ma przyszłości, że spedycja tradycyjna za pośrednictwem TGV jest ograniczona oraz że spedycja za pośrednictwem TBE przedstawia pewien potencjał wzrostu w łonie krajowego rynku francuskiego, lecz ten segment nie jest obecnie bardzo rozwinięty.
2.4. SNCF — przypomnienie
(35) Po jej utworzeniu w roku 1938 jako spółki akcyjnej, SNCF stało się publicznym przedsiębiorstwem przemysłowo-handlowym (dalej zwanym "EPIC") [16] ze skutkiem prawnym z dnia 1 stycznia 1983 r.
Od zmiany, jaką przyniosła ustawa z dnia 13 lutego 1997 r. dotycząca utworzenia przedsiębiorstwa publicznego Réseau ferré de France (dalej zwanego "RFF"), celem SNCF (EPIC) jest [17]:
- eksploatowanie, zgodnie z zasadami przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, służby transportu kolejowego w ramach krajowej sieci kolejowej; oraz
- zapewnienie, zgodnie z tymi samymi zasadami, misji zarządzania infrastrukturą na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez RFF na drodze porozumienia.
(36) W skład rady nadzorczej SNCF wchodzi osiemnastu członków, w tym i) siedmiu przedstawicieli Państwa, ii) pięciu członków wybranych z powodu ich kwalifikacji, mianowanych na mocy dekretu, w tym co najmniej jeden przedstawiciel użytkowników oraz iii) sześciu członków wybranych przez pracowników przedsiębiorstwa i jego filii, w tym jeden przedstawiciel kadry kierowniczej.
Prezes rady nadzorczej jest mianowany na wniosek rady na mocy dekretu Rady Ministrów [17].
(37) Skądinąd, uwzględniając rozwój formowania ładunków zbiorowych i ekspresowej spedycji drogą kolejową (koncepcja rozwoju TBE), władze francuskie zaznaczają, że "SERNAM nie posiada monopolu na TBE, w tej mierze, iż każdy operator może wnieść wniosek do Fret SNCF o równoważną usługę.
Do dnia dzisiejszego jednak żaden konkurent SERNAM nie wniósł wyraźnie sformułowanego wniosku do Fret SNCF.
Fret SNCF potwierdza zresztą, że jest gotowe świadczyć, na tych samych warunkach, równoważne usługi na rzecz każdego podmiotu, który złoży o nie wniosek.
Ze swojej strony, SERNAM odpowiedziało pozytywnie na wnioski dotyczące współpracy technicznej w zakresie TBE, złożone przez podmiot pragnący ocenić stosowność i skuteczność systemu.".
2.5. Decyzja Komisji z dnia 23 maja 2001 r. "Sernam 1" — przypomnienie
(38) Pismem z dnia 23 maja 2001 r. (nr D/288742, nr akt NN 122/00 (zewn. N 140/00) — Francja)), Komisja poinformowała Francję o swej decyzji, zgodnie z którą współpraca logistyczna od dnia 1 lutego 2000 r. (najem obiektów i wagonów) pomiędzy SNCF a SCS Sernam nie stanowi pomocy państwa, podczas gdy działania wsparcia handlowego i naprawcze na rzecz SCS Sernam, ustanowione przez SNCF i mające zostać zrealizowane pomiędzy początkiem 2001 r. i końcem 2004 r., stanowią pomoc państwa zgodną z Traktatem WE.
(39) Komisja udzieliła zezwolenia na całkowitą kwotę pomocy w wysokości 503 mln EUR [19], z czego 448 mln EUR na pomoc na restrukturyzację i 55 mln EUR z tytułu umów dotyczących przewozu bagaży, prasy i transportu dostawczego między SNCF i Sernam. To zezwolenie opierało się na pewnej liczbie podstawowych warunków wchodzących w skład badanej dokumentacji.
(40) Pomoc ta była dozwolona, mianowicie pod podstawowym warunkiem dotyczącym prywatyzacji Sernam.
W istocie, Sernam miało zostać przejęte w wysokości 60 % swojego kapitału przez spółkę Geodis [20], spółkę prawa powszechnego zajmującą się transportem i logistyką, notowaną na rynku wtórnym Giełdy Paryskiej.
56,6 % jej kapitału należy do prywatnych inwestorów (dwoma najbardziej znaczącymi udziałowcami są Société Générale, za pośrednictwem grupy Salvépar, które posiada 26,6 % kapitału i 29,7 % praw do głosowania oraz AGF-VIE, będące w posiadaniu 8,4 % kapitału i 9,5 % praw do głosowania).
43,3 % kapitału i 48,6 % praw do głosowania należy do SNCF.
(41) Geodis zatem powinno być całkowicie odpowiedzialne za zadłużenie SCS Sernam, w sposób nieograniczony [21], i miało pokryć dodatkowe koszty restrukturyzacji Sernam w wysokości 67 mln EUR.
Ze swej strony Sernam zobowiązywało się do zredukowania, w okresie od 1999 do 2004 r., liczby eksploatowanych oddziałów ze 107 do 72, do zmniejszenia obrotu o 18 %, do zredukowania swojego personelu oraz do przeprowadzenia restrukturyzacji za pomocą wyżej wspomnianego budżetu i w wyznaczonym terminie, to znaczy przed początkiem 2004 r.
2.6. Wszczęcie procedury — przypomnienie
(42) W następstwie pierwszego sprawozdania rocznego i w następstwie wyżej wzmiankowanej skargi, Komisja stwierdziła, że dokonana została wpłata części pomocy, pomimo że pewna liczba podstawowych warunków decyzji Sernam 1 nie została spełniona.
W tym względzie Komisja stwierdziła nieprawidłowe zastosowanie pomocy i wyraziła wątpliwości, zwłaszcza co do następujących punktów:
- zmiana statusu SCS Sernam na status spółki akcyjnej, co skutkowało ograniczeniem odpowiedzialności Geodis za zadłużenie Sernam,
- zmniejszenie udziału Geodis (które samo przeżywało trudności) do 15 % akcji Sernam, a które pierwotnie miało przejąć 60 % tych akcji,
- przejęcie dodatkowych 15 % akcji Sernam przez inne przedsiębiorstwo, "Compagnie générale d’investissement et de participation" — COGIP.
34 % udziałów COGIP jest w posiadaniu Geodis, a 66 % — w rękach Sofivir [22],
- przedłużenie o rok czasu trwania restrukturyzacji,
- zwiększenie o 41 M EUR zastrzyków finansowych pochodzących ze środków publicznych, odpowiadające wyraźnemu zwiększeniu potrzeb finansowych Sernam na restrukturyzację, wynikłemu z powodu opóźnienia w stosunku do pierwotnego planu [23],
- dający się przewidzieć brak prywatnego zastrzyku finansowego w wysokości 67 mln EUR, zaplanowanego przez Geodis, prywatnego wkładu, który miał proporcjonalnie zmniejszyć intensywność pomocy,
- brak odpowiednich środków przeciwdziałających wniesionych przy modyfikacji pierwotnego planu restrukturyzacji,
- odzyskanie przez Sernam, w odpowiednim czasie, zdolności do wykonywania działalności,
- zapobieganie niewłaściwym zniekształceniom konkurencji,
- poszanowanie zasady jednorazowej pomocy, oraz
- ograniczenie pomocy do ściśle niezbędnego minimum,
- zastosowanie pomocy na restrukturyzację zgodnie z decyzją Sernam 1,
- zgodność z Traktatem wszystkich środków pomocowych uznanych lub ponownie uznanych za nowe i/lub za te wpłacone w sposób nieprawidłowy,
Wobec tych wątpliwości konieczna staje się ponowna analiza planu restrukturyzacji Sernam.
(43) Otwierając procedurę nr C 32/03, Komisja przypomniała, że konieczne byłoby zweryfikowanie, czy elementy, których zmiana została uznana w decyzji o wszczęciu procedury za zgodną z decyzją Sernam 1, zostaną prawidłowo wprowadzone (zwłaszcza te odnośnie do konkretnego zaproszenia zainteresowanych na dzień 31 stycznia 2003 r. [24] rynków do ubiegania się o zamówienia — dotyczy to kontraktów zawartych przez SNCF i SCS Sernam w zakresie przewozu bagaży klienteli, prasy i dostaw SNCF), a także przypomniała, że wobec tych wątpliwości konieczna staje się ponowna analiza dokumentacji w oparciu o kompletny, uaktualniony i uwzględniający nowe okoliczności plan restrukturyzacji.
2.7. Przyszłe działania
(44) W następstwie wszczęcia przez Komisję procedury i zgodnie z klauzulami o nieważności ujętymi w porozumieniu zawartym, z jednej strony, przez SNCF i Geodis, a z drugiej strony przez COGIP — w przypadku wszczęcia przez Komisję procedury lub w przypadku odwołania do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich [25], SNCF miała przejąć 15 % akcji Sernam nabytych odpowiednio przez Geodis i COGIP.
(45) Według ostatnich informacji dostarczonych przez Francję, kwota pomocy wniesionej przez Republikę Francuską na rzecz Sernam, począwszy od wydzielenia z tej ostatniej filii, wynosi 489,1 mln EUR. Ta kwota rozkłada się na 6,7 mln EUR kapitału początkowego, 419,6 mln EUR kapitału operacyjnego, 33,5 mln EUR kredytu udziałowego oraz 29,3 mln EUR odpowiadających dodatkowym kosztom związanym z kolejarzami [26]. Ta suma ogólna odpowiada kwocie 448 mln EUR pomocy na restrukturyzację, z planu zatwierdzonego przez Komisję w maju 2001 r., powiększonej o 41 mln EUR dla uwzględnienia nowych okoliczności zaistniałych po ogłoszeniu decyzji Komisji (dla zrównoważenia dodatkowych wysiłków, zwłaszcza w zakresie zamykania oddziałów).
(46) Inne działania, zapowiedziane przez Francję głównie podczas przedstawiania swoich uwag dotyczących wszczęcia procedury, takich jak uaktualnienie planu restrukturyzacji Sernam, zostały zrekapitulowane poniżej, w rozdziale dotyczącym uwag Francji.
(47) Ponadto […] władze francuskie […] powiadomiły o swojej decyzji sprzedaży Sernam.
Warunki tej sprzedaży są następujące:
- przejrzysty i niedyskryminacyjny proces sprzedaży,
- poszukiwanie europejskiego nabywcy, oraz
- sprzedaż po cenie rynkowej.
(48) W tym celu władze francuskie zwróciły się do banku, który jest zobowiązany do zidentyfikowania na poziomie europejskim potencjalnych nabywców.
Według wskazań władz francuskich terminem ostatecznym tej sprzedaży byłaby data […].
(49) Komisja odnotowuje zatem intencję władz francuskich dotyczącą sprzedaży spółki Sernam w całości (włącznie z aktywami i pasywami).
3.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(50) Wspólne uwagi wielu zainteresowanych stron trzecich, pragnących nie ujawniać tożsamości, zostały zrekapitulowane poniżej.
Uwzględniając okoliczności sprawy, a zwłaszcza wnioski przedstawione przez Komisję we wszczęciu procedury, te strony trzecie przedstawiają następujące uwagi:
(51) Udzielenie zezwolenia na plan restrukturyzacji było zależne od sprzedaży większości posiadanych przez SNCF udziałów w kapitale Sernam prywatnemu inwestorowi, zobowiązującemu się do wniesienia wkładu "własnego" rzędu 20 % na koszty restrukturyzacji Sernam;
(52) Sernam miał dostarczyć środka przeciwdziałającego wystarczającego dla tej pomocy na restrukturyzację, w formie zmniejszenia swojego obrotu (o co najmniej 18 %) i swych udziałów w rynku, w celu uniknięcia wszelkich nieuzasadnionych zniekształceń konkurencji.
W tym względzie strony skarżące odnotowują, że w pkt 75 akapit czwarty streszczenia Komisja zaznacza, że: "Pomimo że Francja zaproponowała zamknięcie dodatkowych […] [27] oddziałów Sernam, nie jest jasne, czy z jednej strony ten środek przeciwdziałający byłby wystarczający i czy, z drugiej strony, przy uwzględnieniu nowego kontekstu dokumentu, jaki został powyżej opisany, byłby on możliwy do przyjęcia".
Strony skarżące uważają, że przy uwzględnieniu znaczącego zwiększenia (o co najmniej 108 milionów EUR (67+41 mln EUR)) kwoty pomocy na restrukturyzację, o które zabiega się dla Sernam, oraz przedłużenia o co najmniej rok okresu restrukturyzacji, zamknięcie dodatkowych oddziałów nie jest w żadnym wypadku wystarczającym środkiem przeciwdziałającym;
(53) Kwota dozwolonej w 2001 r. pomocy nie powinna była przekroczyć minimum niezbędnego do przywrócenia Sernam zdolności do wykonywania działalności.
W szczególności Komisja powinna sprawić, żeby Sernam nie mogło od tego czasu dysponować środkami płynnymi, które pozwoliłyby mu na dalsze praktykowanie, tak jak ma to obecnie miejsce, cen niższych od rynkowych i na "zwalnianie" doświadczonego personelu u swych konkurentów (patrz: ust. 96 streszczenia Komisji);
(54) Strony skarżące uważają, że Sernam nie powinno zostać dopuszczone do ponownego rozpoczęcia restrukturyzacji i nie powinno mieć dalszego dostępu do pomocy oraz do zniekształcania konkurencji wyłącznie dlatego, że nie przestrzega (podobnie jak SNCF) warunków określonych w decyzji z dnia 23 maja 2001 r.;
(55) Komisja powinna odrzucić każdy nowy, przedstawiony przez Sernam/SNCF i Francję, plan inwestycji i rozwoju, zważywszy, że Sernam/SNCF i Geodis w sposób rozmyślny postępują sprzecznie z postanowieniami dozwolonego przez Komisję planu restrukturyzacji oraz zważywszy na fakt, że ustalono, iż te podmioty nie będą uczestniczyć w żadnym dochodzeniu Komisji dotyczącym tego pierwotnego planu restrukturyzacji, przez wzgląd na klauzule zawieszające protokołu w sprawie porozumienia podpisanego przez SNCF i Geodis.
(56) W oparciu o zasadę jednorazowej pomocy Komisja powinna czuwać nad tym, żeby Sernam nie było upoważnione do otrzymania dodatkowej pomocy.
Przyjąwszy, że działania podjęte przez SNCF odnośnie do prywatyzacji Sernam i wdrożenia zatwierdzonego planu restrukturyzacji nie były wystarczające, żeby w ustalonym terminie przywrócić Sernam zdolność do wykonywania działalności, Komisja powinna przedsięwziąć niezbędne działania, aby Sernam zostało postawione w stan likwidacji i nie miało już dostępu do nowych środków pomocy państwa.
(57) W piśmie z dnia 19 maja 2004 r., zarejestrowanym w dniu 24 maja 2004 r., strony trzecie przesyłają dodatkowe informacje, według których liczba zamykanych przedsiębiorstw w sektorze transportu we Francji zwiększyła się o 21,37 % (źródło INSEE) w ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających marzec 2004 r.
Zdaniem stron trzecich, poważne trudności finansowe sektora transportu drogowego we Francji są spowodowane "złą koniunkturą, ale również przyczynami strukturalnymi.
Przedsiębiorstwa transportowe nie dysponują żadnym zakresem swobody działania z racji braku środków własnych i środków płynnych.
Tak więc, gdy tylko tracą kontrakt lub gdy któryś z ich klientów bankrutuje, rzeczywiście nie mogą temu sprostać.
Jako że ich zabezpieczenia są często niewystarczające, przewoźnicy z większym trudem zdobywają zaufanie bankowców, załadowców, czy też swoich dostawców".
(58) Co więcej, strony trzecie wskazują przykładowo kilku klientów przedsiębiorstwa "X" [28], którym Sernam niedawno jeszcze miał proponować ceny o 10 % do 30 % niższe od cen oferowanych przez przedsiębiorstwo "X":
Klientela "X" _BAR_ Proponowana przez Sernam obniżka ceny w porównaniu z ceną _BAR_ Region _BAR_
Klient 1 _BAR_ -30 % _BAR_ Amiens _BAR_
Klient 2 _BAR_ -15 % _BAR_ Paryż _BAR_
klient 3 _BAR_ -10 % _BAR_ Paryż _BAR_
Klient 4 _BAR_ -20 % _BAR_ Paryż _BAR_
Klient 5 _BAR_ -20 % _BAR_ Paryż _BAR_
Klient 6 _BAR_ -20 % _BAR_ Paryż _BAR_
(59) Ponadto te strony trzecie zaznaczają, że Sernam systematycznie przyciągało personel pochodzący z przedsiębiorstwa "X" [29], oferując dopłaty w wysokości 30 % do stawek wynagrodzenia stosowanych przez przedsiębiorstwo "X".
(60) Strony trzecie wnioskują stąd, że Sernam usiłuje wykorzystać otrzymywane środki pomocowe w celu uzyskania konkurencyjnej przewagi na rynku, ze szkodą dla swoich konkurentów.
Wnoszą one o decyzję odmowną i bezzwłoczną windykację przyznanej już Sernam pomocy.
Ubiegają się ponadto o to, żeby ewentualna sprzedaż Sernam odbywała się na tych samych warunkach, jakie w roku 2001 r. zostały narzucone Geodis oraz żeby przebiegała ona na drodze stosownego zaproszenia do składania ofert.
4.
UWAGI FRANCJI
(61) W pismach z dnia 19 czerwca 2003 r., 26 listopada 2003 r. i 14 kwietnia 2004 r. Francja przedłożyła uwagi w odpowiedzi na wszczęcie procedury przez Komisję w odpowiedzi na uwagi stron trzecich i w następstwie odbytych spotkań roboczych.
STRESZCZENIE UWAG FRANCJI
(62) Władze francuskie uznają, że dostarczyły one wszystkich elementów w odpowiedzi na wątpliwości wyrażone przez Komisję:
- znaczące zmniejszenie obrotu Sernam miało faktycznie miejsce,
- SNCF nie zastąpi Geodis w pokryciu zapotrzebowania Sernam na środki obrotowe.
To zapotrzebowanie finansowania, które w roku 2001 zostało oszacowane na 67 mln EUR, dzisiaj wynosi jedynie 7,8 mln EUR i zostanie pokryte za pomocą bieżących bankowych linii kredytowych,
- ceny sprzedaży, tak w zakresie spedycji, jak i ładunków zbiorowych oraz usług ekspresowych, w istocie uległy podwyższeniu między 2000, 2001 i 2002 r.
- kontrakty na przewóz prasy, bagażu i dostaw, których wartość pozostała niezmieniona, zostały faktycznie otwarte dla konkurencji,
- Sernam rzeczywiście otrzymało certyfikat jakości; w tym przypadku chodzi o oznakowanie CLIQ,
- zwrot Sernam w kierunku spedycji ekspresowej istotnie został dokonany.
Jest to zresztą jeden z kluczowych elementów decydujących o sukcesie planu naprawczego Sernam,
- rozwój systemu TBE jest również jednym z głównych elementów rozwoju Sernam.
(63) Skądinąd, i jak to przyznaje Komisja w swej decyzji o wszczęciu procedury, pozostałe elementy planu były respektowane:
- przystąpiono do zamykania oddziałów i jest ono kontynuowane, wykraczając poza zakres decyzji Sernam 1,
- w następstwie powrotu kolejarzy do SNCF w ciągu dwóch lat odnowiono 4/5 personelu, co pozwoliło na zastosowanie nowego terenowego systemu komunikacji wewnętrznej sprzyjającego inicjatywom lokalnym, tak żeby rozwinąć nową kulturę zorientowaną na wyniki,
- reorganizacja oddziałów produkcyjnych jest w toku,
- zorganizowano szkolenia dla pracowników,
- zakończono wdrażanie nowego planu transportu,
- realizowana jest również zmiana systemów informatycznych na systemy Geodis.
(64) Jedynie wsparcie Geodis na rzecz Sernam nie mogło zostać zrealizowane na warunkach i w terminie przewidzianych w protokole w sprawie porozumienia podpisanym przez SNCF i Geodis w dniu 21 kwietnia 2000 r.
UWAGI FRANCJI W UJĘCIU BARDZIEJ SZCZEGÓŁOWYM
4.1. Nieważność porozumień SNCF z Geodis i COGIP
(65) Władze francuskie zaznaczają, że protokoły zawarte przez Geodis i COGIP zostały unieważnione, ze względu na fakt wszczęcia procedury przez Komisję, co było warunkiem rozwiązującym te porozumienia.
W związku z tym SNCF przejęło 15 % akcji Sernam nabytych odpowiednio przez Geodis i COGIP.
(66) Co się tyczy klauzul rozwiązujących protokoły podpisane przez SNCF i Geodis oraz przez SNCF i COGIP, władze francuskie uważają, że uwzględniając podjęte przez inwestora ryzyko, klauzule te nie były ani przesadne, ani sprzeczne z prawem wspólnotowym.
Jako że decyzja Komisja nie nastąpiła do dnia 31 grudnia 2000 r. (czyli w terminie związanym z klauzulami rozwiązującymi), Geodis zgodziło się na przedłużenie protokołu w sprawie porozumienia z dnia 21 kwietnia 2000 r. aż do dnia 30 czerwca 2001 r. (protokół ten zawierał klauzulę zawieszającą, związaną z przyjęciem przez Komisję, przed dniem 31 grudnia 2000 r., ostatecznej decyzji o zgodności).
W międzyczasie, w dniu 23 maja 2001 r., pojawiła się decyzja Sernam 1.
Jednakże zdaniem władz francuskich stała się ona ostateczna dopiero w dniu 14 września 2001 r., dwa miesiące po jej opublikowaniu.
Wtedy protokół uległ przedawnieniu i SNCF była zmuszona do renegocjowania z Geodis nowego protokołu.
Przypomina się, że chociaż SNCF jest głównym akcjonariuszem Geodis, będącym w posiadaniu 45 % kapitału spółki, nie sprawuje nad nią kontroli i ponadto nie może brać udziału w głosowaniu decyzji Geodis dotyczących Sernam.
SNCF nie miało zatem żadnej możliwości przymuszenia Geodis do stosowania protokołu, który uległ przedawnieniu, nawet gdyby decyzja była stosowalna od momentu jej notyfikacji państwu członkowskiemu.
W zamian SNCF zrobiło wszystko, co było w jego mocy, aby zastosować plan restrukturyzacji.
(67) Władze francuskie wnioskują stąd, że przedawnienie pierwszego protokołu (z racji braku ostatecznej decyzji odnośnie do Geodis przed dniem 30 czerwca 2001 r.), czas trwania negocjacji drugiego protokołu oraz narzucone przez Geodis modyfikacje w stosunku do pierwszego protokołu (z racji jego trudności finansowych), nie mogą być przypisane ani Sernam, ani SNCF, ani też władzom francuskim.
(68) Niemniej, według władz francuskich, przedawnienie tych porozumień nie przeszkodziło dalszemu rozwojowi synergicznych działań pomiędzy Geodis, COGIP i Sernam. […].
4.2. Terminy wdrożenia planu
(69) Władze francuskie zaznaczają, że chociaż środki konsolidacyjne zostały wdrożone, począwszy od 2000 roku, początek stosowania planu restrukturyzacji mógł faktycznie nastąpić dopiero w dniu 1 stycznia 2003 r., wraz z przybyciem do Sernam Pana Charlesa Henriego Brousseauda, jako Prezesa-Dyrektora Generalnego oraz Pana Jeana Michela Tremeleta, jako fyrektora ds. finansów, a więc z sześciomiesięcznym opóźnieniem.
4.3. Zwiększenie pomocy o 41 mln EUR
(70) Francja zaznacza, że ta potrzeba finansowania odpowiada w istocie finansowaniu strat odnotowanych w ciągu okresu koniecznego na negocjacje mające na względzie przystosowanie planu do nowych okoliczności.
Te nowe okoliczności wynikają z zaistniałych zmian, zarówno w łonie Geodis, jak i w ogólnym środowisku ekonomicznym w okresie wstępnego postępowania wyjaśniającego sprawy prowadzonego przez Komisję po decyzji Sernam 1.
(a) Wpływ pogorszenia jakości usług kolejowych ([…] mln EUR) W następstwie piętnastodniowego strajku wiosną 2001 roku SNCF było zmuszone zaakceptować zawieszenie stosowania planu transportu kolejowego wokół węzła kolejowego w Villeneuve St-Georges. Aby ograniczyć straty klienteli, Sernam było zmuszone w pilnym trybie zastąpić ten plan planem transportu drogowego, który to, w tym nagłym przypadku, nie mógł zostać zoptymalizowany, a ceny nie mogły być wynegocjowane na korzystnych warunkach. Z tego powodu Sernam poniosło szkodę, którą można oszacować na […] mln EUR w roku 2001, włączając w to straty obrotu o […] mln EUR oraz koszta w wysokości […] mln EUR spowodowane sporami wyjątkowymi, którym Sernam był zmuszony stawić czoła.
(b) Nieprzewidywalne przesunięcie terminu wdrożenia planu naprawczego ([…]mln EUR) Do pogorszenia jakości usług kolejowych dołączyły straty eksploatacyjne odpowiadające siedmiu miesiącom niepewności (od czerwca do grudnia 2001 r.) związanej z trudnymi negocjacjami z Geodis.
Z racji przedawnienia porozumień między SNCF i Geodis, które wygasły z końcem 2000 roku, SNCF pod koniec 2001 roku ponownie zostało zmuszone do renegocjowania z Geodis nowego protokołu w sprawie porozumienia (w dniu 21 grudnia 2001 r.), ponieważ pozostali przejmujący, którzy wyrazili zainteresowanie w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert, w międzyczasie zwrócili się ku innym inwestycjom.
Rozmowy te były tym bardziej trudne, iż sama sytuacja Geodis uległa pogorszeniu w roku 2001.
Ta zaistniała w podpisaniu nowych porozumień zwłoka tym samym przedłużyła w tej samej mierze okres ciężkich strat z powodu opóźnienia wdrożenia planu naprawczego, które mogło zostać rozpoczęte dopiero w dniu 1 stycznia 2002 r.
Dodatkowe straty skumulowane osiągają kwotę około […] mln EUR.
(c) Dodatkowe koszta zamykania agencji ([…] mln EUR) i globalna oszczędność z tytułu dodatkowych kosztów związanych z kolejarzami ([…] mln EUR): Przekroczenie finansowania planu restrukturyzacji ([…] mln EUR) daje się zasadniczo wyjaśnić wyższym, niż przewidywany, kosztem zamykania agencji (zwolnienia, zaostrzenie ustawodawstwa socjalnego itp.).
Zostało ono zrekompensowane w całości zmniejszeniem kosztów dodatkowych z tytułu personelu ze statusem kolejarza ([…] mln EUR).
Wnioski pracowników służby stałej o powrót na łono SNCF były liczniejsze i zostały złożone wcześniej, niż się spodziewano, lecz żądania geograficzne wysuwane przez tychże pracowników opóźniły ich ponowne zaszeregowanie oraz zakłóciły funkcjonowanie agencji i zwiększenie wydatków związanych z tymi powrotami, w stosunku do tych wynikających ze zwyczajnego planu socjalnego.
Pierwotny plan przewidywał utrzymanie […] pracowników służby stałej (kolejarzy).
W rzeczywistości jedynie […] kolejarzy pozostało w Sernam, co przedstawia oszczędność spodziewanych dodatkowych wydatkach oszacowaną na […] mln EUR.
Jednocześnie, jako że powroty na łono SNCF odbywały się szybciej (blisko […] w czasie jednego miesiąca listopada 2000 roku oraz blisko […] na przestrzeni czterech miesięcy 2001 roku) i były liczniejsze niż przewidywano, w roku 2001 Sernam było zmuszone pilnie zatrudnić, na umowach prywatnych, niewyszkolony personel w większej liczbie niż przewidywano.
Na koniec, nadwyżkowe środki obrotowe zostały stopniowo wchłonięte, generując dodatkowy koszt zwolnień w stosunku do planu pierwotnego.
(d) Kredyt partycypacyjny ([…] mln EUR) Zgodnie z protokołem w sprawie porozumienia podpisanego z Geodis w dniu 21 grudnia 2001, wysokość kredytu partycypacyjnego faktycznie wpłaconego przez SNCF zmniejszyła się do kwoty już zrealizowanych inwestycji i poniesionych w okresach obrachunkowych 2000 i 2001.
Z tego tytułu kwota wpłaconej pożyczki zmniejszyła się o […] mln EUR.
4.4.
Spodziewane 67 mln EUR ze strony Geodis (zgodnie z decyzją z dnia 23 maja 2001 r.)
(71) Według władz francuskich, całkowity koszt restrukturyzacji, wynoszący 515 mln EUR, przyjęty w decyzji Sernam 1, powinien zostać sfinansowany w wysokości 448 mln EUR przez SNCF i w wysokości 67 mln EUR — przez Geodis.
Wysoka kwota dotycząca zapotrzebowania na środki obrotowe (dalej zwanego "ZSO"), wynosząca 61 mln EUR, wynika z dezorganizacji pod koniec roku 2000 związanej z masowymi powrotami kolejarzy (ponad 1600 powrotów w roku obrachunkowym 2000).
Francja zaznacza, że ta suma przedstawiała kwotę kredytu eksploatacyjnego przyznanego przez Geodis na rzecz Sernam (finansowanie ZSO).
W istocie, skutkiem tych zakłóceń były opóźnienia i incydenty w zakresie transportu towarów, przyczyniające się tym samym do powstawania licznych spraw spornych oraz nader znaczącego przedłużenie kredytu dla klienta.
Pod koniec roku 2000 średni okres pokrycia zadłużenia klientów przekraczał cztery miesiące.
Władze francuskie zaznaczają, że podczas pierwszej połowy 2002 r. prognozowanie względem ZSO zmniejszyło się do […] mln EUR, oszacowanych na podstawie spodziewanego średniego, około trzydziestodniowego obrotu, i finansowanych przy pomocy bieżących środków bankowych.
Na dzień 31 grudnia 2002 r., ZSO wynosiło już tylko […] mln EUR i było finansowane przy pomocy bieżących bankowych linii kredytowych.
Zdaniem Francji, środki przedsięwzięte przez Sernam dla zmniejszenia zapotrzebowania na środki obrotowe, pozwalają zatem stwierdzić, iż początkowo przewidywana kwota 67 mln EUR, której sfinansowanie miał zapewnić Geodis, nie jest już odtąd niezbędna.
4.5. Ceny stosowane przez Sernam
(72) Władze francuskie zaznaczają, że Sernam wdrożyło, począwszy od 1995 roku, nową zwyżkową strategię taryfową mająca na celu przywrócenie rentowności jego działalności, rewaloryzując dochody ze spedycji ekspresowej i tradycyjnej.
Ta polityka znajduje swe odbicie w konkretnych rezultatach, przedstawionych poniżej:
(73) Spedycja ekspresowa aby dokonać porównania pozycji Sernam z rynkiem, Sernam przyjął jako wskaźnik cenę za kilogram.
W istocie, średnia waga wysyłki Sernam jest wyższa niż średnia waga wysyłki na rynku ([…] kg wobec 29 kg pod koniec czerwca 2003 r.).
Tymczasem cena kilograma wysyłki maleje ze wzrostem wagi (im większa jest waga wysyłanego towaru, tym cena wysyłki jednego kilograma jest niższa).
W trosce o porównywalność danych Sernam dokonał porównania dla cen jednego kilograma wysyłek, których waga mieściła się pomiędzy 25 kg a 35 kg, czyli dla średniej wagi wysyłek obserwowanego na rynku spedycji ekspresowej.
Drugi kwartał 2003 r. ekspres _BAR_ Sernam (ogółem) _BAR_ Sernam w przedziale wag od 25 do 35 kg _BAR_ Rynek (ta sama waga) _BAR_
Cena/kg w EUR _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ 1.07 _BAR_
Waga wysyłkowa w kg _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ 29.00 _BAR_
(74) W odniesieniu do wysyłek Sernam mieszczących się w średnim rynkowym przedziale wagowym, cena Sernam wynosi zatem […] EUR/kg, przy średniej cenie rynkowej 1,07 EUR/kg.
W tym średnim przedziale wagowym cena stosowana przez Sernam byłaby więc wyższa od rynkowej.
(75) Ponadto władze francuskie zaznaczają, że podwyżka cen Sernam wynosi […] punktów na pierwszy kwartał 2003 r. w stosunku do pierwszego kwartału 2001 r., przy 13-punktowym wzroście rynku.
W tym samym czasie waga wysyłki Sernam wzrosła w bardzo znaczący sposób (wzrost o […] punktów) w stosunku do rynku (obniżka o 7 punktów).
W tej mierze, że cena jednego kilograma maleje wraz ze wzrostem wagi, skoro średnia waga wysyłek Sernam wyraźnie wzrasta, podczas gdy maleje ona na rynku, można by spodziewać się, iż wartość wskaźnika ceny/kg Sernam wyraźnie się obniży.
Tymczasem wskaźnik ceny/kg Sernam wzrasta i ten wzrost jest nawet wyższy od rynkowego.
Podwyżka Sernam ceny za kilogram jest zatem znacząco większa niż podwyżka na rynku.
To stwierdzenie zostało potwierdzone przez dostępne dane na drugi kwartał 2003 r., z wyłączeniem nocnych dostaw Sernam.
(76) Spedycja tradycyjna: Władze francuskie zaznaczają, że taka sama analiza została przeprowadzona w odniesieniu do wysyłek, których waga mieści się w przedziale od 95 do 105 kg (średnia waga wysyłek obserwowana na rynku spedycji).
Drugi kwartał 2003 r. spedycja _BAR_ Sernam _BAR_ Sernam w przedziale wag od 95 do 105 kg _BAR_ Rynek _BAR_
Cena/kg w EUR _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ 0.33 _BAR_
Waga wysyłkowa w kg _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ 98.00 _BAR_
(77) (78) Cena wysyłek Sernam, mieszczących się w średnim rynkowym przedziale wagowym, wynosi […] EUR/kg, jest zatem wyższa od ceny rynkowej.
(79) Ponadto władze francuskie zaznaczają, że stopniowy wzrost cen Sernam przewyższa […] progresję na rynku w okresie od pierwszego kwartału 2001 r. do pierwszego kwartału 2003 r. (i jest identyczny w okresie od pierwszego kwartału 2001 r. do drugiego kwartału 2003 r.).
W tym samym czasie waga wysyłkowa Sernam nieznacznie wzrosła (wzrost o […] punkty) w stosunku do rynku (obniżka o 3 punkty).
Ponieważ cena jednego kilograma spada ze wzrostem wagi, zmiany cen Sernam za kilogram były również znaczniejsze niż te na rynku.
To stwierdzenie zostało potwierdzone przez udostępnione dane za drugi kwartał 2003 r.
4.6. Zmiana wyniku Sernam
(80) Władze francuskie zaznaczają przede wszystkim, że Sernam nie jest prawnie zobowiązane do prowadzenia skonsolidowanej księgowości i że, w konsekwencji, nie można wysunąć zarzutu, iż nie przystąpiło do opublikowania informacji dotyczącej takiego sprawozdania.
Jednakże władze francuskie przekazały Komisji skonsolidowane sprawozdania finansowe za rok 2002.
(81) Odnośnie do ewolucji wyników, począwszy od 2000 roku po przewidywaniach na rok 2006, władze francuskie dostarczają następujących informacji:
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 03 przew. _BAR_ 03 fakt. _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_
Obrót _BAR_ 552 _BAR_ 573 _BAR_ 449 _BAR_ 430 _BAR_ 414 _BAR_ 431 _BAR_ 452 _BAR_ 449 _BAR_
Nadwyżka ekspl.brutto _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Dotacje na amortyzację _BAR_ b.d. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ b.d. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Dotacje na prowizje _BAR_ b.d. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ b.d. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Koszty restrukturyzacji _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Odstąpienie od kred. partyc. _BAR_ b.d. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ b.d. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Wynik finansowy _BAR_ b.d. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ b.d. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Wynik przed opodatkow. _BAR_ -104.0 _BAR_ -102.0 _BAR_ -78.3 _BAR_ -87.1 _BAR_ -85.0 _BAR_ -40.9 _BAR_ 0.1 _BAR_ 3.4 _BAR_
(82) Zgodnie z tymi wskazaniami, i w oparciu o przewidywane i częściowo już zastosowane środki restrukturyzacyjne, Sernam powinno uzyskać w roku 2005 wynik neutralny i powinno zacząć osiągać zyski w 2006 r.
4.7. Udziały Sernam w rynku
(83) Zdaniem władz francuskich, z tabeli sporządzonej przez biegłych rewidentów na podstawie danych liczbowych opublikowanych w czasopiśmie Logistique Magazine, klasyfikującym podmioty gospodarcze według działalności, wynika przede wszystkim, że w latach 1998—2002 Sernam przeszło z trzeciego na dziesiąte miejsce na rynku spedycji tradycyjnej we Francji i w tym samym okresie — z piątego na szóste miejsce na rynku spedycji ekspresowej.
Władze francuskie odtworzyły tę tabelę:
_BAR_ 1998 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_
Sernam _BAR_ Logistique Magazine _BAR_ Sernam _BAR_ Logistique Magazine _BAR_ Logistique Magazine _BAR_
Udział w rynku w % _BAR_ Poz. _BAR_ Udział w rynku w % _BAR_ Poz. _BAR_ Udział w rynku w % _BAR_ Poz. _BAR_ Udział w rynku w % _BAR_ Poz. _BAR_ Udział w rynku w % _BAR_ Poz. _BAR_
Spedycja tradycyjna Francja _BAR_ 6,5 _BAR_ 4 _BAR_ 5,17 _BAR_ 3 _BAR_ 4,4 _BAR_ 8 _BAR_ 4,59 _BAR_ 8 _BAR_ 3,82 _BAR_ 10 _BAR_
Spedycja ekspresowa Francja _BAR_ 8,5 _BAR_ 5 _BAR_ 7 _BAR_ 5 _BAR_ 7,39 _BAR_ 6 _BAR_ 5,3 _BAR_ 5 _BAR_ 4,52 _BAR_ 6 _BAR_
Spedycja tradyc. międzynar. _BAR_ 0,9 _BAR_ 16 _BAR_ 1,36 _BAR_ 12 _BAR_ 1,23 _BAR_ 12 _BAR_ 1,79 _BAR_ 8 _BAR_ 0,64 _BAR_ 8 _BAR_
Spedycja ekspres. międzynar. _BAR_ 1 _BAR_ 9 _BAR_ 2,21 _BAR_ 7 _BAR_ 1,01 _BAR_ 7 _BAR_ 1,14 _BAR_ 6 _BAR_ 0,83 _BAR_ _BAR_
_BAR_ 5,4 _BAR_ _BAR_ 4,98 _BAR_ _BAR_ 4,23 _BAR_ _BAR_ 4,21 _BAR_ _BAR_ 3,38 _BAR_ _BAR_
4.8. Redukcja obrotu
(84) Zgodnie z pismem władz francuskich z dnia 14 kwietnia 2004 r., ewolucja wysokości obrotu Sernam przedstawia się nzstępująco:
Obrót-1 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Obrót Sernam _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (przew.) _BAR_ 2003 (fakt.) _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_
Obrót Sernam w mln EUR _BAR_ 552 _BAR_ 573 _BAR_ 449 _BAR_ 430 _BAR_ 414 _BAR_ 431 _BAR_ 452 _BAR_ 449 _BAR_
Obrót Sernam (podstawa 100 w 2000 r.) _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 81 _BAR_ 78 _BAR_ 75 _BAR_ b.d. _BAR_ b.d. _BAR_ b.d. _BAR_
Zmniejszenie obrotu rocznego w mln EUR _BAR_ _BAR_ 4 _BAR_ -22 _BAR_ -4 _BAR_ -6 _BAR_ b.d. _BAR_ b.d. _BAR_ b.d. _BAR_
Zmiana obrotu w % między rokiem a rokiem przedmiotowym [30] _BAR_ _BAR_ 4 _BAR_ -19 _BAR_ -22 _BAR_ -25 _BAR_ -22 _BAR_ -18 _BAR_ -19 _BAR_
Obrót-2 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Spedycja ekspresowa w liczbach — dane brutto (bez poprawek wobec zmian na rynku) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ Zmiana między 2000—2003 w % _BAR_
Obrót Sped. Ekspr.
Sernam w mln EUR _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Obrót Sped. Tradyc.
Sernam w mln EUR _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Stosunek spedycji ekspresowej do spedycji tradycyjnej Sernam _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ _BAR_
Obrót: Sped. ekspr. + tradycyjna [30] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ _BAR_
Udział sped. ekspr. w % [30] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ _BAR_
Udział sped. trad. w % [30] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ _BAR_
Obrót-3 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Dane sped. ekspr. — sped. tradyc. w pkt (podstawa 100 w 2000 r.) (dane korygowane wynikami rynku) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ zmiana między 2000-2003 w pkt _BAR_
Sped. ekspr. Sernam (korygowana wynikami na rynku) _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Sped. tradyc. Sernam (korygowana wynikami na rynku) _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Stosunek sped. ekspr. do sped. tradyc. (korygowany wynikami na rynku) _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ _BAR_
(85) Według Francji ewolucja wysokości obrotu realizowanego przez Sernam na rynku spedycji tradycyjnej i ekspresowej między 2000 a 2003 rokiem wskazuje, z jednej strony, na osłabienie pozycji Sernam na tych dwóch rynkach, a z drugiej strony, na określoną reorientację działalności Sernam na rynek usług ekspresowych.
(86) Obroty Sernam obniżyły się o 18 % między 2000 i 2005 rokiem.
Część obrotów związanych ze spedycją tradycyjną miała zmniejszyć się o […] %, a ta związana ze spedycją ekspresową — o […] % w latach 2000—2003.
Jeśli wziąć pod uwagę poprawki naniesione przez władze francuskie dla uwzględnienia ewolucji rynku, zmniejszenie obrotów Sernam na rynku spedycji tradycyjnej byłoby, w tym samym okresie, jeszcze wyraźnie bardziej znaczące (o […] %), podczas gdy obroty na rynku spedycji ekspresowej zmalały tylko nieznacznie, osiągając […] % zamiast […] %.
(87) Ponadto, jak to zaznaczają władze francuskie, nastąpiła określona reorientacja działalności, w tej mierze, w jakiej stosunek spedycji ekspresowej do spedycji tradycyjnej wyniósł […] w 2000 r. i […] w 2003 r.
Udział spedycji tradycyjnej Sernam zmniejszył się zatem na korzyść spedycji ekspresowej.
Niemniej, jeśli rozpatrywać to inaczej, uwzględniając skumulowane obroty spedycji tradycyjnej i ekspresowej, spedycja tradycyjna jest działalnością wyraźnie przeważającą — realizując […] % obrotu w 2000 r. i […] % obrotu w 2003 r., przy […] % i […] % wysokości obrotu zrealizowanego w tych samych okresach z tytułu spedycji ekspresowej.
4.9.
Redukcja liczby zatrudnionych
(88) Liczba zatrudnionych w Sernam została zmniejszona w następujący sposób:
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_
Decyzja z 23.5.2001 r. _BAR_ 5050 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 3900 _BAR_ _BAR_ 2600 _BAR_ _BAR_
Zatrudnienie Sernam — 31.12 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 4257 _BAR_ 3800 _BAR_ 3259 _BAR_ 2995 _BAR_ […] _BAR_
(89) Zgodnie z decyzją z dnia 23 maja 2001 r. miała nastąpić redukcja liczby zatrudnionych do 2600 pracowników w roku 2004.
Faktycznie jednak, liczba zatrudnionych w roku 2004 będzie jeszcze wynosić 2995 pracowników, ale w roku 2005 — […], czyli będzie niższa od liczby docelowej wyznaczonej na 2004 r.
(90) Taka zalecana redukcja stanu zatrudnionych powinna umożliwić znaczne oszczędności i powinna przyczynić się do elastyczności i przystosowania Sernam koniecznych do realizacji jego innowacyjnych celów.
4.10. Zamykanie i reorganizacja oddziałów
(91) Zamykanie oddziałów: Władze francuskie zaznaczają, że w zakresie zamykania oddziałów sortowania Sernam przekroczy zasięg zadań wyznaczonych w decyzji z dnia 23 maja 2001 r.:
_BAR_ 1999 _BAR_ 2001 (31.12) _BAR_ 2002 (30.6) _BAR_ Cel na koniec 2002 _BAR_ Cel na koniec 2003 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Cele decyzji z dnia 23.5.2001 r. _BAR_ 107 _BAR_ 87 _BAR_ 80 _BAR_ 74 _BAR_ 72 _BAR_ 32.71 % _BAR_ _BAR_
(na dzień 31.12 każdego roku) _BAR_ _BAR_ 2001 (31.12) _BAR_ 2002 (31.12) _BAR_ _BAR_ 2003 (31.12) _BAR_ 2004 (31.12) _BAR_ 2005 (31.12) _BAR_
Liczba oddziałów Sernam _BAR_ _BAR_ 87 _BAR_ 74 _BAR_ _BAR_ 62 _BAR_ 61 _BAR_ 61 _BAR_
Zmiany w % między 1999 et 2005 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ -43 _BAR_
Według władz francuskich dane pisane kursywą są prognostyczne.
(92) Reorganizacja oddziałów: Dawna sieć Sernam była bardzo źle przystosowana do realizacji zysku, w tej mierze, że była nadmiernie rozbudowana (co do ilości oddziałów), źle zlokalizowana (zwłaszcza z bardzo kosztownymi oddziałami usytuowanymi w centrum miasta (region paryski)) i dysponująca oddziałami sortowania niedostosowanymi z racji samego ich zagospodarowania [31].
Zmniejszenie liczby oddziałów blisko o połowę, jak również częściowe przeniesienie działalności sortowania z centrum na przedmieścia, do oddziałów przystosowanych do transportu drogowego, pozwoliło zmniejszyć o połowę wydatki Sernam na najem i jest jednym z kluczowych elementów racjonalizacji i zwiększania efektywności działalności związanej z formowaniem ładunków zbiorowych i spedycją, z zamiarem przywrócenia Sernam trwałej zdolności do wykonywania działalności.
4.11. Decentralizacja i modernizacja pozostałych oddziałów
(93) Wśród oddziałów Sernam trwałej eksploatacji, dwadzieścia pięć oferuje warunki fizyczne niezgodne z aktualnymi wskaźnikami wydajności zawodowej.
W przeważającej części usytuowane w wielkich metropoliach, są one jednak niezbędne do zapewnienia trwałości i integralności sieci Sernam.
Aby zapewnić przywrócenie zdolności do wykonywania działalności tych oddziałów, Sernam wprowadził politykę modernizacji samego oddziału — jeśli jego położenie geograficzne jest zadawalające (dotyczy to trzech oddziałów) oraz politykę decentralizacji — w przeciwnym wypadku (dotyczy to dwudziestu dwóch oddziałów).
Oddziały są przenoszone bądź do istniejących odnowionych przez Sernam obiektów, bądź do nowych obiektów.
(94) Ten plan modernizacji i delokalizacji pozwoli na polepszenie wyniku eksploatacyjnego sieci o […] mln EUR (w skali roku, wyłączywszy region Ile de France z delokalizacją dwóch oddziałów i modernizacją dwóch innych).
W istocie, w tych nowoczesnych, zoptymalizowanych i wyposażonych w systemy bezpieczeństwa obiektach, Sernam i) zmniejsza powierzchnię rampy o 50 %, ii) zmniejsza liczbę personelu administracyjnego rampy o […] %, iii) redukuje ilość sporów wynikłych ze zniszczenia paczek przesyłek, iv) ogranicza przypadki kradzieży przesyłek, v) optymalizuje manewry przy rampie ograniczając czas unieruchomienia nośników.
Przeniesienie oddziałów do nowych obiektów pociąga za sobą średnią oszczędność 15 % w stosunku do aktualnych czynszów dzierżawnych.
4.12. Nowe systemy informatyczne
(95) Przy wsparciu ze strony Geodis, Sernam przeorientował swój system informatyczny na dwa nowe kompleksowe programy zarządzania ("Aanael" i "Alizée 2000"), które powinny zoptymalizować przyszłe operacje Sernam.
4.13. Od spedycji tradycyjnej do ekspresowej
(96) Władze francuskie zaznaczają, że w styczniu 2003 r. Sernam połączył swoje plany transportu przesyłek tradycyjnych i ekspresowych w jeden plan drogowy [32] transportu ekspresowego [33], który organizuje się wokół systemu "Train Bloc Express" — TBE.
Dzięki temu planowi transportu Sernam jest obecnie wyposażony w odpowiednie narzędzie pozwalające na wykonywanie wyłącznie ekspresowych usług i na dostarczanie wszystkich produktów zgodnie z jakością usług ekspresowych (certyfikat "Cliq" [34], który gwarantuje bezpieczeństwo, niezawodność, terminowość i możliwość śledzenia przewożonych przesyłek), chociaż jedynie jedna trzecia świadczonych usług byłaby faktyczną spedycją ekspresową [35].
Ta gwarancja jakości wobec klienta przyczyniła się zwłaszcza do znaczącej redukcji kosztów związanych z toczącymi się sporami znacznie zmniejszając tym samym zapotrzebowanie na środki obrotowe [36].
(97) Analiza obrotu Sernam w rozłożeniu na różne rodzaje klienteli wykazuje, że […] % całkowitego obrotu Sernam (odpowiadających […] % klientów) jest realizowane na zamówieniach ekspresowych dotyczących produktów kombinowanych, w zakresie których Sernam nie konkuruje z ofertą typowych spedytorów nie dysponujących ekspresem. Tak więc w […] % obrotu wygenerowanego przez tych klientów zawiera się:
- […] % związanych z usługami ekspresowymi,
- […] % związanych z usługami spedycyjnymi, oraz
- […] % związanych z usługami frachtowania
(98) Pozostałe […] % obrotu Sernam jest generowane przez klientelę niezamawiającą usług ekspresowych.
4.14 Od "drogi" na "tory" (Train Bloc Express)
(99) Koncepcja Train Bloc Express — TBE: "Train bloc express" — TBE [37] jest pociągiem komunikacji wahadłowej poruszającym się z dużą prędkością, według stałego rozkładu, o stałym składzie wagonowym, przeznaczonym do tradycyjnego transportu spedycyjnego, a przede wszystkim ekspresowego, który wpisuje się w projekt usług oferujących jednocześnie: jakość, niezawodność, bezpieczeństwo, szybkość (160 km/godz. liniami tradycyjnymi, 200 km/godz. liniami TGV) i pozwala na późne odebranie towaru (a zatem na udoskonalone formowanie ładunku zbiorowego).
(100) Według władz francuskich, "specyficzny charakter tej oferty usługowej wiąże się ze sposobem transportu kolejowego (pociągi TBE podlegają temu samemu rygorystycznemu zarządzaniu co pociągi TGV, nawet jeśli nie zawsze kursują liniami TGV).
TBE wpisuje się w politykę trwałego rozwoju (uzupełnia drogowy ruch ciężarowy, w segmencie rynku usług ekspresowych, w którym samochody ciężarowe o załadunku 12 ton poruszają się dzisiaj z przybliżoną prędkością 110 km/godz., co w niedalekiej przyszłości zostanie poddane pod dyskusję, w ramach zmian w reglamentacji europejskiej [38]).
Ponadto wpisuje się on całkowicie w ukierunkowania Białej księgi dotyczącej polityki transportu w perspektywie roku 2010 oraz w schematy interoperacyjności krajowych sieci kolejowych.
Sernam wybrało właśnie ten system TBE, aby stopniowo przejść od spedycji tradycyjnej i skoncentrować się na ekspresie."
(101) Według wskazań władz francuskich, wagon składu TBE może przewozić około 100 m³ towarów.
1500 m³ towarów przewożonych dziennie systemem TBE w roku 2002 odpowiadało w przybliżeniu 30 samochodom ciężarowym dziennie.
W roku 2006 Sernam przewiduje przewóz równoważny 120 samochodom ciężarowym dziennie, czyli codzienny przewóz 6000 m³ towarów systemem transportem TBE, jednocześnie przyczyniając się w ten sposób do zwiększenia przejezdności dróg i do ochrony środowiska.
(102) Konkurencyjność TBE: Obydwa conocne kolejowe kursy wahadłowe TBE, relacji Paryż — Orange, z jednej strony, jak również łączące Paryż z Bordeaux i Tuluzą, z drugiej strony, kursują z prędkością 160 km/godz., a nawet 200 km/godz. — istniejącymi liniami dużej prędkości łączącymi te metropolie, co jest szczególnie konkurencyjne dla spedycyjnych usług ekspresowych.
(103) Według władz francuskich, "EKSPRES rozwija się dzisiaj na rynku połączeń dalekobieżnych przy zastosowaniu odpowiednich, szybkich pojazdów.
W tym względzie, system TBE jest jedną z alternatyw pozwalających SERNAM na odejście od transportu drogowego.
Przewozy SERNAM bezpośrednio obsługiwany przez system TBE już dzisiaj stanowi […] mln EUR obrotu (z […] mln EUR obrotu realizowanego na rynku ładunków zbiorowych).
Plan transportu SERNAM, od strony technicznej, jest zorganizowany wokół TBE, jest zatem nierozerwalnie związany z tym systemem [38]".
(104) Według władz francuskich, "do ekspresowego przewozu frachtu spółki spedycji ekspresowej używają lekkich pojazdów drogowych (12t).
Na dużych odległościach Północ–Południe Sernam ucieka się do rozwiązania kolejowego, bardziej kosztownego, jeśli chodzi o koszt trakcji (a więc nie zniekształcając konkurencji).
Jednakże ten dodatkowy koszt trakcji jest zrekompensowany innymi metodami optymalizacji planu transportu (późne odebranie towaru, a zatem udoskonalone formowanie ładunku zbiorowego), co uzupełniają udogodnienia w zakresie usług (szybkość, niezawodność, bezpieczeństwo, ochrona środowiska [38])."
(105) TBE jest już zapełniony: Według władz francuskich, zdolności produkcyjne możliwości poszczególnych składów TBE kursujących we Francji są odtąd nasycone i Sernam bada możliwość wprowadzenia innych TBE.
W istocie, aby sprostać rosnącemu zapotrzebowaniu na wyżej wymienione połączenia kolejowe, Sernam liczy na przeniesienie, od 2005 roku, czterech agencji transportu kombinowanego do obiektów z dobrym połączeniem kolejowym i mogących obsługiwać dwukrotnie większą ilość składów TBE niż obecnie [41].
Sernam rozpoczęło już zresztą negocjacje, tak by z dniem 1 stycznia 2005 r. SNCF było w stanie dostarczyć dodatkowe zalecane moce produkcyjne.
(106) Ponadto odnośnie układu multimodalnego Sernam (mianowicie połączenia rachunków eksploatacyjnych czterech ośrodków multimodalnych (Paryż-Chevaleret, Bordeaux, Tuluza, Orange)), władze francuskie zaznaczają, że wyniki tych ośrodków odnalazły się w strategii na lata 2004—2010 stopniowej zastąpienia transportu spedycyjnego tradycyjnego transportem ekspresowym, zwłaszcza na dużych odległościach (krajowych, Północ–Południe).
(107) Stopniowa zamiana przewozów spedycyjnych przez przewozy ekspresowe z wykorzystaniem połączeń kolejowych (wspomagana presją reglamentacyjną, która na dużych odległościach dyskryminuje samochody ciężarowe, zmniejszając maksymalną prędkość jazdy) pozwala na sukcesywne uzyskanie wzrostu wyników układu multimodalnego w latach 2005—2010.
Jako że konfiguracja ośrodków multimodalnych pozwala na wykonywanie usług ekspresowych, koszt tej dokonywanej zamiany pozostaje stały, chociaż wartość transportu rośnie.
(108) Należy odnotować, że w roku 2007 progresja wyników ośrodków będzie (nieznacznie) spowolniona w następstwie przyłączenia nowego ośrodka […] oraz wprowadzenia nowego układu wahadłowej komunikacji kolejowej opracowywanego wspólnie z SNCF, którego stałe koszty rozwoju będą zamortyzowane w ciągu 2007 r.
(109) Wynik eksploatacyjny układu multimodalnego na lata 2003—2010 rozkłada się w następujący sposób:
_BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_ 2007 _BAR_ 2008 _BAR_ 2009 _BAR_ 2010 _BAR_
OBRÓT CAŁKOWITY _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
W tym wkład partnerów _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
CAŁK. PODWYKONAWSTWO ZEWN. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
CAŁK. PODWYKONAWSTWO WEWN. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
MARŻA OPERACYJNA BRUTTO _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
KOSZT OPERACJI _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
MARŻA NETTO _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
KOSZTY OGÓLNE I ADMINISTRACYJNE _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
WYNIK EKSPLOATACYJNY _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
(110) Tabela ta ukazuje stałą ewolucję przy wysokości obrotu, która powinna wzrosnąć prawie dwukrotnie i przy wyniku eksploatacyjnym, który powinien wzrosnąć prawie trzykrotnie w ciągu siedmiu lat.
(111) Partnerzy krajowego i międzynarodowego systemu TBE: Średnioterminowo, system ten wydaje się być również atrakcyjny dla innych przedsiębiorstw działających w sektorze spedycji.
(112) Według władz francuskich, "Sernam stara się obecnie znaleźć innych partnerów, aby jak najszybciej zrealizować kooperację techniczną niezbędną dla poprawy jego sytuacji finansowej.
Te techniczne działania kooperacyjne w istocie pozwalają Sernam na użytkowanie obiektu partnera, na dzielenie zmiennych kosztów tego użytkowania oraz na wyłączne obsadzenie obiektu własnym personelem handlowym.
Średnioterminowym celem wsparcia jest zapewnienie trwałości rozwoju przedsiębiorstwa (a zwłaszcza jego narzędzia TBE, a krótkoterminowym celem — przyspieszenie osiągnięcia celów biznesplanu (na przykład techniczne działania kooperacyjne)".
(113) "Wkład ze strony partnerstwa jest w istocie niezbędny do terminowej optymalizacji narzędzia TBE, które przy uwzględnieniu wymogów odnośnie do usług ekspresowych w zakresie niezawodności, bezpieczeństwa, szybkości i zgodności z wymogami ochrony środowiska, jest dla Sernam narzędziem przyszłościowym.
Skądinąd jasne jest, że narzędzie kolejowe staje się w sektorze usług ekspresowych tym bardziej konkurencyjne, im bardziej zwiększają się odległości trakcji (korzyść wypływająca z prędkości staje się tym bardziej wyraźna)".
(114) "W tych warunkach TBE jest narzędziem, którego zadaniem jest rozwój w sektorze połączeń międzynarodowych i transgranicznych.
Wsparcie ze strony partnera o znaczeniu międzynarodowym jest zatem imperatywem rozwoju wszystkich możliwości systemu TBE.
Obecnie rynek usług ekspresowych jest rynkiem zdominowanym przez podmioty dysponujące ofertą międzynarodową.
Dalsze prowadzenie strategii Sernam w tym sektorze jest nieuchronnie związane z tym wsparciem."
(115) "Władze francuskie potwierdzają zatem, że w ich strategii rzeczywiście jest miejsce na poszukiwanie, w interesie Sernam, wsparcia dla tego ostatniego."
(116) Skądinąd, w perspektywie roku 2005, Geodis, którego plany przewozowe w zakresie usług ekspresowych i spedycji tradycyjnej są związane wyłącznie z transportem drogowym na dużych odległościach, rozważa stosowanie systemu TBE za pośrednictwem Sernam.
Inni usługodawcy ekspresowi, jak TAT Express, również wyrazili Sernam swoje zainteresowanie tym systemem.
(117) Uniknąć monopolu Sernam: Przypomina się, że we Francji Sernam jest pionierem rozwoju transportu spedycyjnego drogą kolejową, via koncepcja TBE, uwzględniwszy fakt, że jest ono, według wskazań władz francuskich, jedynym przedsiębiorstwem rozwijającym nową koncepcję kolejowego przewozu ładunków zbiorowych.
Jednakże, według władz francuskich [42], "SERNAM nie posiada monopolu na TBE, w tej mierze, iż każdy podmiot może wnieść wniosek do Fret SNCF o równoważną usługę.
Do dnia dzisiejszego jednak żaden konkurent SERNAM nie wniósł wyraźnie sformułowanego wniosku do Fret SNCF.
Fret SNCF potwierdza zresztą, że jest gotowe świadczyć, na tych samych warunkach, równoważne usługi na rzecz każdego podmiotu, który złoży o nie wniosek.
Ze swojej strony, SERNAM odpowiedziało pozytywnie na wnioski dotyczące współpracy technicznej w zakresie TBE, złożone przez podmiot pragnący ocenić stosowność i skuteczność systemu."
4.15. Zaproszenie o ubieganie się o kontrakty na przewóz prasy, bagaży i dostaw SNCF
(118) Jak to zaznaczyły w swym raporcie z dnia 17 czerwca 2002 r., władze francuskie i SNCF respektowały wszystkie podjęte przez siebie zobowiązania.
Sprecyzowały, że te kontrakty zostały otwarte dla konkurencji, tak jak się do tego zobowiązały w pismach z dnia 4 grudnia 2000 r. i z dnia 10 kwietnia 2001 r.
W odpowiedzi na pkt 77 decyzji o wszczęciu procedury władze francuskie przytaczają poniżej terminy zaproszenia o ubieganie się o te zamówienia, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i ich wartość.
(119) Usługi świadczone przez Sernam dotyczyły:
- przewozu korespondencji wewnętrznej pomiędzy ośrodkami sortowania,
- przewozu dokumentów handlowych Dyrekcji Linii Dalekobieżnych,
- przewozu na potrzeby obsługi biletowej Linii Dalekobieżnych,
- przewozu dostaw dla Dyrekcji Taboru Kolejowego, Infrastruktury i Zaopatrzenia,
- przewozu prasy codziennej i periodyków,
- przewozu bagaży.
(120) Odnośnie do pierwszych czterech usług: Komisja została poinformowana o odnowieniu odpowiednich kontraktów.
Zostało ono przeprowadzone w ścisłym poszanowaniu podjętych wobec Komisji zobowiązań dotyczących umożliwienia konkurencji ubiegania się o te zamówienia przyznania tych zamówień dla konkurencji (zaproszenie do składania ofert).
(121) Aby respektować to zobowiązanie, SNCF, pismem z dnia 20 czerwca 2001 r., wniosło do Sernam o rozwiązanie z dniem 31 stycznia 2002 r. następujących kontraktów:
- kontrakt na przewozy zawarty między Sernam i SNCF (Dyrekcja Taboru Kolejowego),
- kontrakt na przewozy zawarty między Sernam i SNCF (Dyrekcja Infrastruktury),
- kontrakt na przewozy zawarty między Sernam i SNCF (Dyrekcja Zaopatrzenia),
- kontrakt zawarty między i SNCF na przewóz dokumentów handlowych Dyrekcji Linii Dalekobieżnych,
- kontrakt zawarty między Sernam i SNCF na przewóz korespondencji wewnętrznej,
- kontrakt zawarty między Sernam i SNCF na przewozy różne.
(122) To pismo nie dotyczyło kontraktu zawartego między Sernam i SNCF, dotyczącego przewozu na potrzeby obsługi biletowej, w tej mierze, że został on późno podpisany i SNCF wprost wyznaczyła termin jego wygaśnięcia na dzień 31 stycznia 2002 r., zalecany przez Komisję.
(123) W dniu 20 lipca 2001 r. w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opublikowano ogłoszenia o zaproszeniu do ubiegania się o wyżej wymienione kontrakty, wyznaczając ostateczny termin zgłoszeń kandydatów na dzień 31 sierpnia 2001 r.
(124) Zmiany od lipca 2001 r.: Po opublikowaniu ogłoszenia zgłosiło się dwóch kandydatów: Sernam i TCS.
Kandydatura TCS nie została zaakceptowana przez Dyrekcję Zaopatrzenia SNCF, gdyż jedynie w niewielkiej mierze odpowiadała zapotrzebowaniu SNCF i nie mogła zwłaszcza obsługiwać wysyłek o znacznej wadze i objętości.
Uwzględniając brak nowych kandydatur nadających się do przyjęcia, SNCF, w piśmie z dnia 10 października 2001 r., wniosło do Sernam o uznanie poprzedniego pisma z dnia 20 czerwca 2001 r. za nieważne i o przedłużenie wszystkich kontraktów do dnia 31 października 2002 r.
(125) W piśmie z dnia 19 października 2001 r. Sernam potwierdziło swoją zgodę na przedłużenie kontraktów do dnia 31 października 2002 r.
Pismem z dnia 31 stycznia 2002 r. Dyrekcja Zaopatrzenia przedłużyła kontrakty do dnia 31 października 2002 r.
(126) Zmiany w 2002 r.: Z początkiem 2002 r., rozpoczęto procedurę zgłaszania kandydatur, z zamiarem ogłoszenia zaproszenia do składania ofert, pozwalającego na przyznanie następujących zamówień przed dniem 31 października 2002 r.:
- kontrakt na przewozy zawarty między Sernam i SNCF (Dyrekcja Taboru Kolejowego),
- kontrakt na przewozy zawarty między Sernam i SNCF (Dyrekcja Infrastruktury),
- kontrakt na przewozy zawarty między Sernam i SNCF (Dyrekcja Zaopatrzenia),
- kontrakt zawarty między i SNCF na przewóz dokumentów handlowych Dyrekcji Linii Dalekobieżnych,
- kontrakt zawarty między Sernam i SNCF na przewóz na potrzeby obsługi biletowej,
- kontrakt zawarty między Sernam i SNCF na przewóz korespondencji wewnętrznej,
- kontrakt zawarty między Sernam i SNCF na przewozy różne.
(127) To zaproszenie do składania kandydatur określało zwłaszcza charakterystykę przepływu przewożonych towarów, kryteria selekcji kandydatów, prognozowane kwoty zamówień uaktualnione na podstawie danych z dziewięciu pierwszych miesięcy 2001 roku i reguły przyznawania tych zamówień.
(128) Rynek w całości został podzielony na cztery segmenty, z których każdy miał być przedmiotem oddzielnego zaproszenia do składania ofert, aby uwzględnić specyfikę związaną z naturą przewozów, istniejące pomiędzy niektórymi rynkami działania synergiczne oraz interes, jaki dla rynków towarów o niewielkiej objętości i rozdrobnionych, przedstawia łączenie tych przewozów z transportami na skalę przemysłową o większej objętości — tak by te rynki mogły skorzystać z bardziej konkurencyjnej oferty usługowej.
(129) Tak więc każde zamówienie zawierało usługi z zakresu spedycji tradycyjnej i ekspresowej oraz frachtowania, a każdy kandydat powinien proponować, dla każdego z tych zamówień, całościową realizację tych usług.
(130) W ramach tej procedury w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 18 lutego 2002 r. opublikowano nowe okresowe ogłoszenie informacyjne (API), wspólne dla wszystkich rynków, jak również ogłoszenie o konsultacji dla każdego z następujących czterech zamówień (dla każdej transzy):
- przewóz korespondencji wewnętrznej pomiędzy ośrodkami sortowania,
- przewóz dokumentów handlowych Linii Dalekobieżnych,
- przewozy na potrzeby obsługi biletowej Linii Dalekobieżnych,
- przewozy dostaw (dla Dyrekcji: Zaopatrzenia, Taboru Kolejowego, Infrastruktury oraz przewozy różne).
(131) Ostateczny termin zgłoszeń został wyznaczony na dzień 27 marca 2002 r.
Na ten dzień zgłoszono trzy kandydatury:
- Sernam: na wszystkie transze,
- TCS: na wszystkie transze,
- Chronopost: jedynie na transzę nr 1.
(132) TCS zgłosiło swą kandydaturę na wszystkie zamówienia, ale wysokość jego obrotu niesięgająca 100 milionów EUR nie zezwalała mu na ubieganie się o zamówienie nr 4.
Ponadto, jako specjalista transportu "małych przesyłek", nie mogło ono odpowiedzieć na zapotrzebowanie na przewidziany w zamówieniach 2 i 3 transport spedycyjny przesyłek i frachtu.
TCS mogło zatem być konsultowane jedynie w sprawie zamówienia nr 1 dotyczącego "korespondencji służbowej".
(133) Chronopost wyraziło życzenie konsultacji jedynie w sprawie zamówienia nr 1 dotyczącego "korespondencji służbowej".
(134) Sernam, jako jedyne przedsiębiorstwo, ubiegało się o wszystkie zamówienia i spełniało żądane warunki uczestnictwa we wszystkich czterech konsultacjach.
(135) Zaproszenie do składania ofert zaowocowało przyznaniem w dniu 31 lipca 2002 r. zamówienia nr 1 spółce TCS, spoza grupy SNCF, przy czym termin rozpoczęcia świadczenia usług wyznaczono na dzień 4 listopada 2002 r.
Wartość tej transakcji została oszacowana na 4,5 mln EUR, na okres trzech lat.
(136) Kontrakt na przewóz dokumentów handlowych Dyrekcji Linii Dalekobieżnych, z terminem rozpoczęcia świadczenia usług wyznaczonym na dzień 1 stycznia 2003 r., został podpisany z Sernam w dniu 26 grudnia 2002 r., na kwotę 2,12 mln EUR i z nieodwołalnym dwuletnim okresem ważności, odnawialnym dodatkowo na rok — czyli maksymalnie trzyletnim.
(137) Kontrakt na przewóz biletów Dyrekcji Linii Dalekobieżnych, z terminem rozpoczęcia świadczenia usług wyznaczonym na dzień 1 stycznia 2003 r., został podpisany z Sernam w dniu 26 grudnia 2002 r., na kwotę 1,57 mln EUR i z nieodwołalnym dwuletnim okresem ważności, odnawialnym dodatkowo na rok — czyli maksymalnie trzyletnim.
(138) Kontrakty na przewozy dla Dyrekcji Taboru Kolejowego, Dyrekcji Infrastruktury, Dyrekcji Zaopatrzenia oraz na transport różny, z terminem rozpoczęcia świadczenia usług wyznaczonym na dzień 1 lutego 2003 r., zostały podpisane z Sernam w dniu 27 lutego 2003 r.
Początkowo okres ważności kontraktu został przewidziany maksymalnie na cztery lata, lecz uwzględniając niedobór kandydatów, SNCF postanowiło ograniczyć nieodwołalny okres ważności kontraktów do dwóch lat, z możliwością przedłużenia o rok, czyli do trzech lat maksymalnie — zanim nie ogłosi kolejnego zaproszenia do składania ofert.
Wartość transakcji została oszacowana na 36,1 mln EUR w warunkach ekonomicznych czerwca 2002 r.
(139) Co się tyczy przewozu prasy, w dniu 8 lipca 2002 r. w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opublikowane zostało ogłoszenie o konsultacji.
Zgłosiło się dwóch kandydatów: spółka BEUGNIET, filia BOURGEY MONTREUIL oraz Sernam.
Jako że spółka BEUGNIET nie dysponowała strukturą przystosowaną do wielkości tego zamówienia, jedynie kandydatura Sernam została uznana za dopuszczalną.
(140) W istocie, przewóz prasy przypadający w udziale SNCF wymaga znacznej koordynacji, obejmującej prawie całość terytorium Francji.
Ta koordynacja polega na kierowaniu odebranego towaru z drukarni prasowych na platformy, dostarczaniu go z platform dystrybucyjnych do 350 składów oraz na szybkim przewozie pomiędzy platformami odbiorczymi i dystrybucyjnymi.
(141) Ogłaszając zaproszenie o ubieganie się o zamówienia na rynku przewozu prasy, SNCF miało na celu znalezienie usługodawcy, który pozwoliłby na wykorzystanie użytkowanej już w innym ruchu towarowym sieci zbiorczo–dystrybucyjnej, a nie usługodawcy bez własnej uprzednio przystosowanej struktury i zmuszonego do stworzenia nowej sieci przewozowej niemalże specjalnie przeznaczonej do przewóz prasy, lub do jej podnajmowania.
(142) Tak więc, dla upewnienia się co do faktycznego posiadania przez kandydatów struktur przystosowanych do wielkości zamówienia, uznano, że wysokość ich obrotów powinna przewyższać wartość zamówienia. kontraktu.
Wartość kontraktu dotyczącego przewozu prasy została oszacowana na około 29 mln EUR rocznie, przed opublikowaniem ogłoszenia o zamówieniu.
W ogłoszeniu o zamówieniu, aby dać wyraz tym wymogom odnośnie do struktur posiadanych przez kandydatów, wyznaczono żądaną minimalną wysokość obrotu, która wynosiła trzykrotność rocznej wartości kontraktu, czyli ponad 100 mln EUR w zaokrągleniu.
(143) Spółka BEUGNIET, której obrót w 2001 roku wyniósł 24 EUR, najwyraźniej nie była wystarczających rozmiarów..
(144) Zatem kolejny kontrakt został podpisany z Sernam, obowiązujący od dnia 1 lutego 2003 r.
Z tych samych przyczyn, jak te dotyczące kontraktu na przewozy dostawcze, nieodwołalny okres jego obowiązywania został ograniczony do dwóch lat, z możliwością jego przedłużenia tylko o rok, czyli maksymalnie do trzech lat, zanim nie zostanie ogłoszone kolejne zaproszenie do składania ofert.
(145) Wartość kontraktu zamówienia obliczona na podstawie ruchu towarowego zaobserwowanego w 2002 r. osiąga, w maksymalnym okresie trzech lat, kwotę 95,65 mln EUR, w warunkach ekonomicznych listopada 2002 r.
(146) Co się tyczy przewozu bagaży: bagaży klienteli Linii Dalekobieżnych, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 22 maja 2002 r., opublikowano ogłoszenie o konsultacji.
Zgłosiły się cztery przedsiębiorstwa, ale tylko kandydatura Sernam została uznana za dopuszczalną.
Pozostałe trzy kandydatury zostały odrzucone:
(147) spółki B2S, ponieważ ubiegała się ona jedynie o zarządzanie centralą przyjmowania zgłoszeń klientów, podczas gdy w ogłoszeniu o konsultacji sprecyzowano, że zamówienie jest niepodzielne;
(148) spółki TCS, ponieważ nie dysponowała ona strukturami przystosowanymi do wymagań tego zamówienia;
(149) spółki FIXEMER, ponieważ nie przedłożyła wymaganych od kandydata dokumentów.
(150) Skoro jedyną dopuszczalną była kandydatura Sernam, zawarto nowy kontrakt, obowiązujący od dnia 1 kwietnia 2003 r., a nieodwołalny okres jego obowiązywania został również ograniczony do dwóch lat, z możliwością przedłużenia na okres jednego roku, zanim nie zostanie ogłoszone kolejne zaproszenie do składania ofert.
Wartość kontraktu, obliczona na podstawie ruchu towarowego zaobserwowanego w 2002 r., osiąga kwotę 40,3 mln EUR w warunkach ekonomicznych października 2002 r. w maksymalnym okresie trzech lat.
Władze francuskie poinformowały ponadto Komisję o fakcie, że w ogłoszeniu o konsultacji dotyczącym "transy 4" jako kryterium doboru podano minimalną wysokość obrotu, której TCS nie osiągał.
To kryterium narzucało się samo przez się z racji faktu, że "transza nr 4" dotyczy transportu wielkogabarytowych części przemysłowych (osie dla składu TGV, podkłady) i wymaga udziału przedsiębiorstw o odpowiednich obrotach handlowych i dysponujących odpowiednimi środkami.
Skądinąd, w oparciu o dostarczone informacje, należy dokonać rozróżnienia między zamówieniem 4, zamówieniami 2 i 3 i zamówieniem 1.
Jak to opisano powyżej, zamówienie 4 dotyczy wielkich transportów przemysłowych, zamówienia 2 i 3 — przewozu "ciężkich przesyłek" i "frachtowania", a zamówienie 1 — przewozu "korespondencji służbowej".
Jako specjalista przewozu "małych przesyłek", TCS mogło być konsultowane jedynie odnośnie do zamówienia 1 — "korespondencji służbowej".
Zamówienie 1 zostało przyznane spółce TCS.
Ponieważ Sernam pozostało wówczas jedyną, ubiegającą się i kwalifikującą się do transzy 2, 3 oraz 4, spółką — z nim zostały zawarte kontrakty.
(151) Władze francuskie poinformowały również Komisję o tym, iż fakt, że Sernam ubiegał się o wszystkie zamówienia, w żadnej mierze nie stanowił warunku ich uzyskania.
(152) Wniosek: Wartość pięciu zawartych z Sernam kontraktów została oszacowana, w oparciu o prognozowanie ruchu towarowego na 175,74 mln EUR.
W decyzji z dnia 23 maja 2001 r.
Komisja zaznaczyła, że na okres jedenastu miesięcy roku obrachunkowego 2000 kontrakty wyrażały kwotę około 55,3 mln EUR, czyli 181 mln EUR w skali trzech lat.
Zważywszy na fakt, że kontrakt dotyczący korespondencji służbowej nie został ponownie uzyskany przez Sernam (4,5 mln EUR na trzy lata), porównanie tych dwóch kwot wskazuje na bardzo niewielką obniżkę pieniądza w obiegu, pomimo ogólnej ewolucji cen.
(153) Zatem z informacji i załączonych dokumentów dowodowych wynika, że władze francuskie faktycznie dotrzymały zobowiązania odnośnie do otwarcia rynków dostaw, prasy i bagaży na konkurencję, poprzez ogłoszenie przejrzystych i prawidłowych procedur zaproszeń do składania ofert.
Chociaż tylko jedno z tych zaproszeń do składania ofert doprowadziło do zmiany usługodawcy, zaproszenie do ubiegania się o te kontrakty pozwala dzisiaj potwierdzić, iż kontrakty podpisane przez Sernam i SNCF w żadnym wypadku nie stanowią pomocy, w rozumieniu art. 87 Traktatu.
5.
REKAPITULACJA NOWYCH ELEMENTÓW W NASTĘSTWIE SERNAM 1
(154) Nowe elementy, które pojawiły się po decyzji Sernam 1, są zrekapitulowane poniżej:
a) Geodis nie przejęło 60 % Sernam, jak to było przewidziane, ale jedynie 15 %, podobnie jak COGIP, który również nabył 15 % Sernam;
b) Nabyte, tak przez Geodis, jak i przez COGIP, 15 % zostały odstąpione SNCF w następstwie wszczęcia procedury przez Komisję, co spowodowało zerwanie drugiego protokołu podpisanego przez SNCF, z jednej strony — z Geodis i z drugiej — z COGIP;
c) SCS Sernam zostało przekształcone w spółkę akcyjną (tak żeby umożliwić udział Geodis w wysokości 15 %, skutkiem czego Geodis nie ponosi już pełnej odpowiedzialności finansowej za Sernam);
d) czas trwania restrukturyzacji zostaje przedłużony o rok, a nawet o dwa lata (od 2004 r. do 2005-2006);
e) kwota pomocy powinna zwiększyć się o 41 mln EUR;
f) zdaniem stron skarżących, Sernam nadal prowadzi na rynku agresywną politykę cenową, tymczasem władze francuskie wskazują przeciwieństwo;
g) władze francuskie zaznaczają, iż respektują liczbę zamykanych oddziałów, redukcję personelu i zmniejszenie wysokości obrotu, takie jak przewidziane zostało w decyzji Sernam 1;
h) władze francuskie zaznaczają, iż respektują ogłoszenie zaproszenia do ubiegania się o kontrakty transportowe między SNCF i Sernam;
i) Sernam poszerza nową gamę spedycyjnych usług ekspresowych;
j) poszerzenie gamy usług ekspresowych łączy się z nowatorskim rozwojem systemu TBE, działającego w nowym segmencie rynku i który może jeszcze zostać rozwinięty, a zatem nie jest on nadprodukcyjny.
A to, w przeciwieństwie do usług Sernam w zakresie ładunków zbiorowych/spedycji, które mieszczą się w segmentach rynkowych będących w stadium stagnacji, a nawet schyłku.
Rzeczywiście, transport drogowy, który zazwyczaj jest zasadniczym narzędziem dowozu przesyłek (w ładunkach zbiorowych lub rozczłonkowanych), stanowi segment rynku będący w stadium nadprodukcji strukturalnej, chociaż obecnie, w następstwie rozszerzenia Unii, segment ten jest uważany za znajdujący się w stanie równowagi.
(155) Dla przypomnienia, pierwotny koszt restrukturyzacji wynosił 515 mln EUR [43]. Francja zamierza zwiększyć początkową pomoc na restrukturyzację w wysokości 448 mln EUR o kwotę 41 mln EUR, tak by pomoc na restrukturyzację osiągnęła wysokość 489 mln EUR
6.
OCENA
6.1. Obecność pomocy
(156) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, "wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi".
(157) Pomimo że elementy determinujące decyzję Sernam 1 nadal są obecne, Komisja powinna upewnić się, czy wszystkie wdrożone przed dniem 23 maja 2001 r. lub mające być wdrożone po tym terminie środki rzeczywiście spełniają cztery kryteria art. 87. ust. 1.
W tym kontekście powinna ona także uwzględnić zmiany w prawie wspólnotowym, a szczególnie wyrok Trybunału w sprawie "Stardust Marine" [44].
(158) W istocie, zgodnie z tym wyrokiem, należy poddać weryfikacji każdą dotację, odnośnie do wpłaty której państwu przypisywana jest decyzja, aby stwierdzić, czy jedno z czterech kryteriów art. 87 ust. 1 — kryterium dotyczące "zasobów państwa" — jest spełnione.
6.1.1. Zasoby publiczne
(159) Według sporządzonego wyżej opisu, należy stwierdzić, że SNCF, jako EPIC, jest przedsiębiorstwem publicznym w rozumieniu dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [45] — zważywszy że instytucje publiczne mogą bezpośrednio lub pośrednio wywierać dominujący wpływ na SNCF, bądź z tytułu posiadania, bądź z racji finansowego udziału lub zasad je określających.
(160) A zatem 503 mln EUR i 41 mln EUR, które SNCF/państwo francuskie wpłaciły na rzecz Sernam, stanowią zasoby publiczne.
6.1.2. Przypisanie odpowiedzialności państwu
(161) W tych warunkach istnieje silne przypuszczenie, iż SNCF działa pod kontrolą państwa.
To przypuszczenie opiera się na kilku "poszlakach", które Trybunał podkreślił w wyroku w sprawie "Stardust Marine" [46].
a) Na 18 członków rady nadzorczej SNCF, siedmiu reprezentuje bezpośrednio władze państwowe, unaoczniając w ten sposób niejaką intensywność opieki sprawowanej przez władze państwowe (pomimo, iż tych siedmiu członków rady nadzorczej nie stanowi większości).
b) Jego status prawny przemysłowo — handlowego przedsiębiorstwa publicznego (EPIC), niepodlegający prawu ogólnemu spółek, umożliwia SNCF wykonywanie działalności wykraczając poza prawidłowe warunki prawidłowe konkurencji z podmiotami prywatnymi.
c) Ponadto, z racji posiadanego statusu EPIC, który wyklucza możliwość procedury upadłościowej lub niewypłacalności, Komisja stwierdza, w oparciu o komunikat w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji [47], że SNCF dysponuje gwarancją nieograniczoną państwa i, może zatem uzyskać na rynku warunki kredytowe korzystniejsze od tych, które mogą uzyskać przedsiębiorstwa podlegające prawu prywatnemu spółek [48].
Skoro SNCF przyznaje środki, zabezpieczone nieograniczoną i nieodpłatną gwarancją, na rzecz przedsiębiorstwa przeżywającego trudności finansowe, takiego jak Sernam, które wykonuje działalność na rynkach otwartych dla konkurencji (ładunki zbiorcze/spedycja/transport drogowy), jest to, w świetle wspomnianego wyżej komunikatu, korzyść przyznana przedsiębiorstwu beneficjentowi [49].
Nawet jeśli państwo nie jest przywiedzione do dokonywania płatności z tytułu udzielonej gwarancji, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu — od momentu udzielenia gwarancji, pomoc istnieje.
d) Na koniec, zgodnie z pkt 15 wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspierania i restrukturyzację przedsiębiorstw przeżywających trudności, "środki pomocowe na restrukturyzację […] mogą pochodzić od holdingów państwowych lub spółek inwestycyjnych finansowanych z funduszy publicznych" i zgodnie z pkt (17) "w przypadku gdy państwo wnosi lub gwarantuje finansowanie przedsiębiorstwa przeżywającego trudności finansowe, należy uznać za prawdopodobne, że transfery finansowe noszą znamiona pomocy państwa".
(162) W tych warunkach Komisja uznaje, że rzeczona wpłata zasobów państwowych przez SNCF na rzecz Sernam daje się przypisać państwu francuskiemu i że gwarancje państwowe przyznane SNCF stanowią pomoc.
6.1.3.
Inne kryteria art. 87 ust. 1
(163) Stosowanie innych kryteriów art. 87 ust. 1: Na koniec, według informacji, którymi dysponuje Komisja, przyjęto, że pozostałe elementy konstytutywne lub nie dla pomocy państwa, takie jak wykazane w decyzji Sernam 1, są nadal obecne.
Należy zatem utrzymać ocenę decyzji Sernam 1 co do obecności pomocy państwa przy restrukturyzacji SERNAM, zgodnie z którą:
- współpraca logistyczna między SNCF i SCS Sernam, począwszy od 1 lutego 2000 r., nie stanowi pomocy państwa, oraz
- inne działania (wsparcie handlowe i naprawcze) stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1.
(164) Stwierdza się zatem, że środki, które zostały lub będą zastosowane w ramach restrukturyzacji Sernam przed dniem 23 maja 2001 r. lub po tym terminie, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
6.2. Podstawa prawna
(165) Tak jak ogłoszono we wszczęciu wyżej wspomnianej procedury, Komisja przeanalizuje poniżej nowe fakty, aby stwierdzić w jakim zakresie są one zgodne bądź nie z decyzją Sernam 1.
(166) Ponadto sprawdzi ona, w jakim zakresie całokształt nowej sytuacji zaistniałej na dzień dzisiejszy — w porównaniu z decyzją Sernam 1 — jest zgodny z wytycznymi, zwłaszcza w świetle zasady jednorazowej pomocy.
6.3. Zgodność
6.3.1. Struktura analizy
(167) Po pierwsze, dokona się analizy, w jakim zakresie pomoc w wysokości 503 mln EUR, dozwolona uprzednio w roku 2001, została zastosowana w sposób nieprawidłowy i czy taka analiza może umożliwić stwierdzenie zgodności bezprawnej pomocy dodatkowej wpłaconej w wysokości 41 mln EUR.
(168) Po drugie, wyjaśnione zostaną elementy decyzji z 2001 roku, które były respektowane.
W świetle tych elementów, ponownie podda się analizie kwalifikowalność Sernam do pomocy na restrukturyzację i jego możliwości odzyskania zdolności do wykonywania działalności.
(169) Po czym nastąpią środki, które Komisja zamierza podjąć, żeby zapobiec zniekształceniom konkurencji i zagwarantować, aby kwota zatwierdzonej niniejszą decyzją pomocy była ograniczona do minimum.
6.3.2. Nieprawidłowe zastosowanie pomocy dozwolonej decyzją Sernam 1
(170) Po pierwsze, Komisja nie może zaakceptować argumentu władz francuskich, według którego przedawnienie pierwszego protokołu w sprawie porozumienia zawartego w dniu 21 kwietnia 2000 r. między SNCF i Geodis nie może być przypisane ani Geodis, ani SNCF, ani władzom francuskim, na tej podstawie, że decyzja Sernam 1 nie byłaby ostateczna przed dniem 30 czerwca 2001 r., terminem wygaśnięcia przedłużenia porozumienia między SNCF i Geodis.
(171) W istocie, decyzja Sernam 1 została ogłoszona władzom francuskim w dniu 23 maja 2001 r., czyli na ponad miesiąc przed wygaśnięciem przedłużenia protokołu między SNCF i Geodis [50].
(172) Tymczasem, art. 254 ust. 3 Traktatu postanawia, że " … decyzje są notyfikowane [przez Komisję] ich adresatom i stają się skuteczne wraz z tą notyfikacją".
Ponadto art. 242 Traktatu przewiduje, że skargi wniesione do Trybunału Sprawiedliwości nie mają skutku zawieszającego.
Jednakże Trybunał Sprawiedliwości może, jeśli uzna, że okoliczności tego wymagają, zarządzić zawieszenie wykonania zaskarżonego wyroku.
(173) W tych warunkach decyzja ogłoszona Francji w dniu 23 maja 2001 r. była stosowalna, począwszy od dnia, w którym stała się skuteczna.
W tych okolicznościach Francja mogła jedynie dokonać wyboru między:
- integralnym (i bezzwłocznym) zastosowaniem decyzji z dnia 23 maja 2001 r., żeby móc dokonać wpłaty dozwolonej pomocy — w którym to wypadku musiałaby była nakazać zastosować protokół w sprawie porozumienia między SNCF i Geodis, skoro był jeszcze na to czas,
- niewpłaceniem pomocy zatwierdzonej w dniu 23 maja 2001 r. i, w tym wypadku, ogłosić nowe warunki jej przyznania.
(174) Jednak Francja nie uczyniła ani jednego, ani drugiego.
Rozpoczęła natomiast wpłatę pomocy, z pominięciem prawidłowego zastosowania decyzji Sernam 1 (a więc i protokołu) i również z pominięciem ogłoszenia zmian warunków przyznania pomocy z naruszeniem decyzji Sernam 1 i art. 88 ust. 3 Traktatu.
(175) Komisja uważa wobec tego, że niezastosowanie decyzji Sernam 1 i, w konsekwencji, nie zastosowanie protokołu w sprawie porozumienia między SNCF i Geodis, jak również bezprawne przyznanie części pomocy wpłaconej w okolicznościach niezaaprobowanych przez Komisję jest przypisywane Francji, do której skierowano tę decyzję.
(176) To właśnie z racji niezastosowania protokołu w sprawie porozumienia przez władze francuskie decyzja Sernam 1 nie została prawidłowo wdrożona w stosunku do:
- pierwszego, jak i przedłużonego protokołu w sprawie porozumienia, ponieważ przewidziane przejęcie Sernam przez Geodis w wysokości 60 % dokonało się jedynie w wysokości 15 % (temu przejęciu udziału dorównał następnie COGIP, również w wysokości 15 %),
- zawarcia drugiego porozumienia między SNCF i Geodis/COGIP [51], wobec którego niemożność wniesienia sprzeciwu do Komisji doprowadziła do wprowadzenia klauzul — zrywających kontrakty między odpowiednio SNCF i Geodis/COGIP.
W konsekwencji 15 % Sernam nabyte odpowiednio przez Geodis i COGIP zostało odstąpione SNCF, które ponownie stało się w 100 % właścicielem Sernam,
- przekształcenia Sernam w spółkę komandytową zwykłą (SCS) celem uczynienia Geodis odpowiedzialnym w sposób nieokreślony za zadłużenia Sernam.
Do powyższego dołącza się przeniesienie ryzyka, które Geodis miało przejąć na siebie — na SNCF, dotyczącego i) kwoty inwestycji niezbędnych do uzdrowienia Sernam, ii) odpowiedniej redukcji kosztów eksploatacyjnych Sernam oraz iii) znaczącej utraty klienteli w tym okresie finansowej niepewności,
- braku wpłaty 67 mln EUR przez Geodis,
- częściowej wpłaty globalnej kwoty zatwierdzonej decyzją Sernam 1 pomocy, chociaż warunki tej decyzji nie były już spełnione,
- wpłaty pomocy dodatkowej w wysokości 41 mln EUR spowodowanej głównie opóźnieniem wsparcia Sernam ze strony Geodis i o której władze francuskie poinformowały Komisję dopiero w ich rocznym sprawozdaniu w dniu 17 czerwca 2002 r., podczas gdy taka dodatkowa kwota powinna była stanowić przedmiot ponownej kompletnej notyfikacji sprawy,
- przedłużenia planu restrukturyzacji, który pierwotnie był przewidziany na okres od 1999 do 2004 r. i który aktualnie ma się zakończyć w latach 2005—2006 (przewidziany termin przywrócenia równowagi finansowej Sernam), czyli rok lub dwa lata później niż przewidziano.
(177) Tymczasem, zgodnie z wytycznymi [52], "Przedsiębiorstwo powinno w sposób integralny wdrożyć plan restrukturyzacji przyjęty przez Komisję i powinno wypełniać wszelkie inne zobowiązania przewidziane w decyzji Komisji.
Komisja uważa nieposzanowanie planu lub zobowiązań za nadużycie pomocy."
(178) W oparciu o powyższe, Komisja z jednej strony konkluduje o nieposzanowaniu decyzji Sernam 1 z dnia 23 maja 2001 r. pod względem wyżej wymienionych elementów i, z drugiej strony, potwierdza, że to nieposzanowanie stanowi nadużycie pomocy w rozumieniu art. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 i pkt 43 wytycznych.
(179) Wynika z powyższego, że wpłacona Sernam przez SNCF kwota 41 mln EUR pomocy dodatkowej, będąca bezpośrednią konsekwencją tego nieprawidłowego zastosowania (zważywszy fakt, że została wpłacona z powodu opóźnienia wsparcia), powinna zostać uznana za niezgodną z Traktatem i powinna zostać zwrócona w wymaganej formie (wraz z oprocentowaniem).
6.3.3. Elementy zgodne z decyzją Sernam 1
(180) Komisja stwierdza wszakże, iż władze francuskie wypełniły kilka ze swoich zadań zgodnie z decyzją Sernam 1.
I tak, zaprosiły one do ubiegania się o zamówienia na umowy rynkowe między SNCF i Sernam.
(181) Ponadto Francja respektowała decyzję Sernam 1 odnośnie do liczby zamykanych oddziałów sortowania Sernam i ich reorganizacji, kształcenia pracowników, redukcji liczby zatrudnionych, stopniowego stosowania nowego planu transportu, zmiany systemów informatycznych na systemy Geodis, obniżenia o 18 % obrotu między rokiem 2000 a 2005, niezastąpienia przez państwo 67 mln EUR, których Geodis nie wniesie do Sernam, ewolucji w kierunku zmiany działalności Sernam z tradycyjnej spedycji na spedycję ekspresową i, przede wszystkim, zmian zmierzających ku innowacyjnej usłudze, zorientowanej na nowy sektor kolejowy wokół połączenia nowej "gamy ekspresowej" i systemu Train Bloc Express (TBE), który sytuuje się w nowym segmencie rynku, którego pełny potencjał pozostaje rozwinąć.
(182) Ponadto, w pkt 3.2.4 wytycznych Komisja precyzuje warunki, pod jakimi plan restrukturyzacji może zostać zmodyfikowany.
(183) W ramach niniejszej sprawy Komisja stwierdza, że:
- za wyjątkiem sprzedaży Sernam, która nie została (jeszcze) dokonana, plan restrukturyzacji, taki jak przewidziany pierwotnie, jest kontynuowany w głównych zarysach i zgodnie z planem początkowym.
Chodzi w istocie o reorganizację planu transportu, reorganizację oddziałów i zmniejszenie ich liczby, redukcję obrotu i personelu, tak jak to przewidywał plan początkowy, a nawet wykraczającą poza redukcję przewidzianą w decyzji Sernam 1, jak również o skoncentrowanie działalności wokół koncepcji nowatorskiego rozwoju (TBE),
- trudności przedsiębiorstwa, stwierdzone przed dniem 23 maja 2001 r., nieuchronnie pozostają niezmienione,
- cel restrukturyzacji, jakim jest odzyskanie zdolności do prowadzenia działalności, pozostaje również ten sam,
- okres zalecanej pierwotnie restrukturyzacji zostaje przesunięty jedynie o rok do dwóch lat,
- zważywszy wszczęcie procedury w tej sprawie, Komisja ponownie bada ogólną sytuację roku 2001 w świetle jej aktualizacji na lata 2003–2004.
(184) Zważywszy te elementy, Komisja wnioskuje, że pomoc badana w ramach niniejszej decyzji spełnia kryteria ujęte w pkt 3.2.4 wyżej wymienionych wytycznych.
Zatem badana pomoc nie stanowi nowej pomocy na restrukturyzację i zasada "jednorazowej pomocy" do niej się nie stosuje.
6.3.4. Kwalifikowalność do pomocy na restrukturyzację
(185) Komisja potwierdza elementy przyjęte w decyzji Sernam 1 dotyczące kwalifikowalności Sernam do pomocy na restrukturyzację, których zresztą w swej decyzji o wszczęciu procedury nr C 32/03 nie podała w wątpliwość.
Punkty 82 do 87 decyzji Sernam 1 zawierają uwagi dotyczące pojęcia przedsiębiorstwa przeżywającego trudności, przedsiębiorstwa nowo utworzonego i pomocy jednorazowej.
(186) Chociaż Sernam zostało następnie ponownie przekształcone z SCS na SA i chociaż prywatyzacja Sernam nie jest już elementem konstytutywnym sprawy, analiza kwalifikowalności pozostaje niezmieniona.
Jest to zwłaszcza spowodowane faktem, że trudności przedsiębiorstwa stwierdzone przed dniem 23 maja 2001 r. nieuchronnie pozostają niezmienione i że cel restrukturyzacji pozostaje również ten sam.
6.3.5. Odzyskanie zdolności do prowadzenia działalności
(187) Chociaż prywatyzacja Sernam, którą przewidziano w decyzji Sernam 1, nie miała miejsca, Sernam nadal wykonywało wiele elementów początkowego planu restrukturyzacji, jednocześnie dodając doń szereg nowych elementów, które wskazują na przebiegające prawdziwe zmiany i przemawiają na korzyść terminowego odzyskania przez Sernam zdolności do wykonywania działalności.
(188) Reorganizacja oddziałów: Ta reorganizacja oddziałów eksploatacji rzeczywiście wydaje się być kluczowym elementem prowadzącym do odzyskania, przez przedsiębiorstwo typu Sernam, zdolności do prowadzenia działalności.
Powyżej przytoczone argumenty, na które powołują się władze francuskie, odnośnie do konfiguracji obiektów, ich zagospodarowania, geograficznej lokalizacji i ich nadmiernej liczby, wnoszą racjonalizację fundamentalną do uczynienia przyszłych operacji bardziej efektywnymi i do zmniejszenia ich kosztów.
(189) Redukcja personelu: Co więcej, redukcja liczby zatrudnionych jest istotnie bardzo znaczna, z 5050 osób w 1999 r. do […] w 2005 r. i powinna pozwolić na znaczne oszczędności i przysporzyć Sernam elastyczności i dostosowania koniecznych do realizacji jego innowacyjnych celów.
(190) System informatyczny: Przy wsparciu ze strony Geodis, Sernam przeorientował swój system informatyczny na dwa nowe kompleksowe programy zarządzania (Aanael i "Alizée 2000"), które powinny zoptymalizować przyszłe operacje Sernam.
(191) Gama "Xpress": Nowa gama ekspresowa pozwoliła na sporządzenie typologii dostarczanych produktów według kilku kategorii, z wyróżnieniem produktów ekspresowych.
Sernam przystosował się w ten sposób do nowej koncepcji nowoczesnej eksploatacji, takiej jaką zalecają biegli dla rentownej eksploatacji na rynku o potencjale wzrostowym.
(192) System TBE: Ponadto reorientacja działalności wokół certyfikowanej gamy ekspresowej pozwoliła również Sernam na ześrodkowanie jego nowego planu transportu drogowego wokół niezwykle innowacyjnego elementu, jakim jest system TBE.
Połączenie gamy ekspresowej i systemu TBE pozwala dzisiaj Sernam na uzyskiwanie obrotu w wysokości […] mln EUR z […] mln EUR obrotu realizowanego w usługach ładunków zbiorowych.
Co więcej, koncepcja systemu TBE w połączeniu z gamą ekspresową wydaje się całkowicie odpowiadać logice zalecanej przez wyżej wymienionych ekspertów, zmierzającej do uczynienia transportu kolejowego atrakcyjnym.
Jako że system TBE jest rentowny na odległościach minimum 400 km i ponieważ jego prędkość w każdym razie przewyższa ograniczone prędkości drogowe, system TBE powinien móc być całkowicie konkurencyjny w stosunku do transportu samochodami ciężarowymi na dużych odległościach, nawet jeśli minimum dwa postoje na rozładowanie wydają się być niezbędne [15].
Konkurencyjność systemu TBE powinna jeszcze wzrosnąć w przypadku ograniczenia prędkości na drodze do poziomu niższego niż ten obecnie dozwolony dla małych i średnich samochodów ciężarowych.
(193) Sukces systemu TBE, który, zdaniem władz francuskich, byłby zapewniony, wykazuje, że koncepcja ta staje wobec realnego zapotrzebowania na krajowym rynku francuskim.
(194) To zainteresowanie jest innym elementem oznaczającym, że rozpoczęte przez Sernam urozmaicanie oferty w celu stopniowego specjalizowania się w transporcie spedycyjnym poprzez TBE istotnie może mieć przed sobą przyszłość ekonomiczną.
Tendencja do regionalizacji rynku spedycji tradycyjnej i ekspresowej we Francji mogłaby wyjaśnić zainteresowanie, jakie wzbudza system TBE, który, z definicji, działa jedynie na dużych odległościach.
Należy ponadto przyjąć, że zainicjowane przez Komisję otwarcie rynku kolejowego powinno, w terminie, umożliwić Sernam zajęcie pozycji w nowym międzynarodowym segmencie rynku.
Według takiego scenariusza (czy ma on zasięg krajowy, czy międzynarodowy) i z uwzględnieniem narzuconych przez niniejszą decyzję warunków, dla realizacji swoich celów Sernam będzie zmuszony zaangażować się we współpracę partnerską z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami.
(195) Globalna zdolność Sernam do prowadzenia działalności: Sernam potrafiło prawie całkowicie, na drodze własnych restrukturyzacyjnych wysiłków, wyeliminować zapotrzebowanie na 67 mln EUR, które Geodis miało wnieść na restrukturyzację.
Dowodzi to, że Sernam zdolnyjest, w sposób autonomiczny, przeprowadzić skutecznie znaczną część przewidzianej reorganizacji, co stanie się dla niego wielką korzyścią zwłaszcza w zakresie przyszłego zarządzania ZSO.
(196) Co więcej, przewidywania biznesplanu co do wyników Sernam wydają się być prawdopodobne, zważywszy inne procesy racjonalizacyjne prowadzone przez Sernam, zwłaszcza odnośnie do oddziałów (liczba, zagospodarowanie i konfiguracja), personelu, działalności i odnośnie do ZSO oraz zważywszy na nowe innowacyjne koncepcje rozwinięte i zastosowane przez Sernam (gama ekspresowa i system TBE), jak również relacje partnerstwa przemysłowego, w które Sernam zamierza się zaangażować (a które są warunkiem niniejszej decyzji) w celu poszerzenia swojej działalności kolejowej (TBE) nie tylko na rynku usług ekspresowych krajowych, ale również międzynarodowych, który to w ostatnich latach wspaniale się rozwinął i który nadal ma obiecujące perspektywy.
(197) Komisja uważa, że nawet przy braku wyżej wspomnianej dodatkowej pomocy w wysokości 41 mln EUR, Sernam powinno być w stanie w wyznaczonym terminie odnieść sukces w zakresie restrukturyzacji.
W istocie, chociaż Sernam dysponuje jedynie częścią pomocy dozwolonej w decyzji Sernam 1, wynik za rok 2003 jest już nieznacznie lepszy od przewidywanego (-85 mln EUR zysku przed odliczeniem podatków zrealizowanego w 2003 roku, wobec przewidywanych -87 mln EUR) i powinien się zrównoważyć około 2005—2006, jak to przewidziano w biznesplanie Sernam.
(198) Uwzględniając wyżej wymienione czynniki, Komisja ocenia, że Sernam będzie mogło odzyskać trwałą zdolność finansową w odpowiednim terminie, tak jak zapowiedziały władze francuskie.
6.3.6. Zapobieganie zniekształceniom konkurencji — redukcja zdolności produkcyjnej
(199) Według wskazań władz francuskich, Sernam już w istotny sposób zredukowało zdolność produkcyjną i przewiduje dodatkowe redukcje do tych przewidzianych w decyzji Sernam 1, począwszy od teraz do zakończenia okresu restrukturyzacji w 2005—2006 r., w zakresie redukcji oddziałów, personelu i wysokości obrotu.
Co więcej, Sernam dokonuje reorientacji z usług ładunków zbiorowych/spedycji tradycyjnej na spedycję ekspresową oraz również reorientacji z przewozu drogowego na nową koncepcję kolejową, system TBE.
Koncepcja TBE rozwija się w nowym segmencie rynku, który nie jest nadprodukcyjny i może zaoferować dodatkowe możliwości rozwoju tak na poziomie krajowym, jak międzynarodowym.
Władze francuskie spełniły zatem pewną liczbę kryteriów przyjętych w decyzji Sernam 1.
6.3.7. Zapobieganie zniekształceniom konkurencji — specyficzne środki przeciwdziałające
(200) Komisja przyjmuje przede wszystkim, że:
- należy podjąć środki dla złagodzenia, w takiej mierze, jak to możliwe, niekorzystnych dla konkurentów konsekwencji pomocy,
- ograniczenie lub wymuszona redukcja obecności na rzeczonym rynku lub rynkach, na których działa przedsiębiorstwo, stanowi środek przeciwdziałający według konkurentów,
- środki przeciwdziałające mogą przybierać różne formy, w zależności od tego, czy przedsiębiorstwo działa, czy też nie, w nadprodukcyjnym sektorze rynkowym.
(201) Komisja przyjmuje następnie następujące elementy:
(202) Przedmiotowe rynki: Komisja stwierdza, że główne rynki, na których działa Sernam, są francuskimi krajowymi rynkami ładunków zbiorowych/spedycji tradycyjnej i ekspresowej.
Te rynki dotyczą niemniej zasadniczego elementu, jakim jest transport drogowy i kolejowy.
(203) Transport kolejowy (koncepcja TBE): Odnośnie do rozwoju ładunków zbiorowych oraz ekspresowej spedycji przesyłek drogą kolejową (koncepcja TBE), władze francuskie potwierdziły Komisji, że "SERNAM nie posiada monopolu na TBE, w tej mierze, iż każdy operator może wnieść wniosek do Fret SNCF o równoważną usługę.
Do dnia dzisiejszego jednak żaden konkurent SERNAM nie wniósł wyraźnie sformułowanego wniosku do Fret SNCF.
Fret SNCF potwierdza zresztą, że jest gotowe świadczyć, na tych samych warunkach, równoważne usługi na rzecz każdego podmiotu, który złoży o nie wniosek.
Ze swojej strony, SERNAM odpowiedziało pozytywnie na wnioski dotyczące współpracy technicznej w zakresie TBE, złożone przez podmiot pragnący ocenić stosowność i skuteczność systemu."
(204) Formowanie ładunków zbiorowych przewożonych koleją, takie jak praktykowane przez Sernam z użyciem systemu TBE i nowej gamy ekspresowej, jest nowym rynkiem, niemającym strukturalnych zdolności do nadprodukcji, który trzeba rozwinąć.
Biorąc również pod uwagę fakt, że władze francuskie dostarczyły niezbędnego zabezpieczenia, żeby Sernam na tym rynku nie mogło korzystać z monopolu, Komisja uznaje, iż Sernam nie musi wprowadzać w tym segmencie środków przeciwdziałających pomocy i może nadal się w nim rozwijać.
(205) Transport drogowy: Natomiast transport drogowy w całej Europie, a więc również i we Francji, znajduje się w stadium strukturalnej nadprodukcji.
Ponadto francuski rynek tradycyjnych ładunków zbiorowych jest uważany za będący w stadium stagnacji, a rynek spedycyjny przesyłek standardowych ("przesyłki") przedstawia tendencję schyłkową.
(206) Zainteresowane strony zaznaczają, że sytuację na rynku zaostrza zamykanie przedsiębiorstw na określonym rynku we Francji, intensywniejsze niż w ubiegłym roku, oraz że ten rynek wyróżnia się silną konkurencją cenową, praktykowaną zwłaszcza przez Sernam.
(207) Formowanie ładunków zbiorowych i usługi ekspresowe: Sernam jest znaczącym podmiotem na francuskim rynku ładunków zbiorowych/spedycji tradycyjnej i, przede wszystkim, ekspresowej i posiada znaczący udział w rynku, dystansując na nim bardzo liczne podmioty.
(208) Pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem: Ponadto, biorąc pod uwagę stwierdzone powyżej nieprawidłowe zastosowanie pomocy i wydłużenie czasu trwania planu restrukturyzacji, Komisja uznaje, że Sernam powinno wprowadzić specjalny środek przeciwdziałający na stałe wycofując się z rynków istotnie nadprodukcyjnych, żeby zatwierdzenie części rzeczonej pomocy mogło być uzasadnione.
(209) W istocie, natychmiastową konsekwencją przyznania pomocy państwa na rynkach będących w stadium strukturalnej nadprodukcji, a nawet schyłku, byłoby umożliwienie przedsiębiorstwu, które powinno by było zaprzestać działalności z powodu wyjawionych trudności, nienaturalnego zajmowania udziałów w rynkach przyciągających nadzwyczajne zainteresowanie — ze szkodą dla konkurencyjnych przedsiębiorstw w dobrym stanie finansowym.
Tak więc, należy uniknąć tego, żeby pomoc odniosła niepożądany skutek — wypierając z będącego przedmiotem zainteresowania rynku przedsiębiorstwa w dobrym stanie finansowym na korzyść tych, które okazują się być niezdolne do przetrwania dziçki pomocy własnych środków.
(210) Z tego punktu widzenia, Komisja uważa, że Sernam powinno na trwałe zaniechać swojej działalności w nadprodukcyjnych segmentach rynku, w konkretnym przypadku — w rynku ładunków zbiorowych/spedycji tradycyjnej transportem drogowym.
(211) Chociaż Sernam już zaczął się wycofywać, Komisja uważa, że ten proces nie jest wystarczający i należy go trwale kontynuować.
Dlatego właśnie uważa za niezbędne narzucenie warunków, które i) umożliwią Sernam dalszy rozwój w kierunku innowacyjnego urozmaicania usług w segmencie rozwojowego rynku (a więc niebędącego w stadium nadprodukcji) oraz ii) umożliwią zastąpienie, w segmentach znajdujących się w stadium nadprodukcji, stagnacji lub schyłku, usług Sernam usługami świadczonymi przez inne podmioty (czego skutkiem będzie uwolnienie udziałów Sernam w rynku w tych segmentach).
Warunki te są następujące:
- Sernam będzie mogło rozwijać swoją działalność jedynie w zakresie dostarczania przesyłek drogą kolejową (koncepcja TBE).
W tym względzie, SNCF gwarantuje zaoferować każdemu innemu podmiotowi, który przedłoży o nie wniosek, takie same warunki, jak te przyznane Sernam na rozwój kolejowego transportu frachtu — TBE.
- natomiast Sernam będzie musiało, w ciągu dwóch najbliższych lat, licząc od daty ogłoszenia niniejszej decyzji, całkowicie zastąpić swoje własne środki i usługi transportu drogowego środkami i usługi transportu drogowego przedsiębiorstwa lub kilku przedsiębiorstw niebędących w większościowym posiadaniu SNCF,
- poprzez własne środki i usługi transportu drogowego Sernam, dotyczy to ogółu środków transportu drogowego — mianowicie, transportowych pojazdów drogowych — w pełni będących własnością holdingu Sernam lub przezeń leasingowanych/dzierżawionych,
- przedsiębiorstwa, które przejmą działalność drogową Sernam, będą musiały zapewnić całość usług transportu drogowego za pomocą własnych zasobów.
(212) Obowiązek przystąpienia do takiego zastąpienia będzie z pewnością wezwaniem dla przedsiębiorstwa.
W istocie, około […] mln EUR obrotu Sernam pochodzi z działalności transportu drogowego, przy całkowitym obrocie w wysokości 414 mln EUR i przy […] mln EUR obrotu z usług w zakresie ładunków zbiorowych.
Niemniej, zastąpienie tej działalności, bez szkody dla zdolności przedsiębiorstwa do wykonywania działalności, powinno być wykonalne z następujących powodów:
- Sernam powinno szybko zaangażować się w partnerską współpracę z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami, żeby zastąpić działalność drogowego dostarczania przesyłek — mianowicie, transportowymi pojazdami drogowymi — przy odjeździe i po przyjeździe serwisu kolejowego Sernam (TBE).
Jako że współpraca partnerska przedsiębiorstw, jak również odejście Sernam od transportu drogowego, tak czy inaczej zostały przewidziane i zapowiedziane przez władze francuskie, ten warunek zapewni jedynie wdrożenie owych intencji,
- jako że restrukturyzacja Sernam koncentruje się wokół połączenia jego nowej gamy usług ekspresowych z nową koncepcją transportu kolejowego TBE, którego perspektywy ekonomiczne wydają się być całkowicie uzasadnione i wiarygodne, Serman powinno zdołać usytuować się w nowym segmencie rynku, który pozostaje rozwinąć.
(213) Z drugiej strony, na wniosek Komisji, która nalegała, żeby uniknąć zajęcia przez Sernam pozycji monopolisty w dziedzinie ekspresowego kolejowego transportu frachtu, władze francuskie pisemnie potwierdziły [54], że każdy inny operator potencjalnie zainteresowany wykonywaniem usług spedycji kolejowej będzie mógł korzystać z tych samych warunków, jak te przyznane Sernam.
Komisja uważa, że w ten sposób wszelkie ryzyko faktycznego lub prawnie usankcjonowanego monopolu może zostać odsunięte, pozostają jedynie bariery dostępu do tego rynku [55].
(214) Ponadto strategia rozwoju TBE bezpośrednio wpisuje się w kierunek polityki Komisji odnośnie do transportu, z tego powodu, że sprzyja ona modalnemu transferowi "od drogi na tory".
Komisja uważa w tym względzie, że przedsiębiorstwo, które dokonuje zmian, żeby umożliwić na dużych odległościach transfer od drogi na szyny znacznych objętości towarów, zasługuje, aby dano mu sposobność zrealizowania takich możliwości, pod warunkiem jednakże, iż rzeczywiście wycofa się ono z nadprodukcyjnych segmentów rynku.
(215) Skutkiem czego Komisja uważa, że cel polegający na:
- zrestrukturyzowaniu Sernam,
- tak żeby mogło ono trwale odzyskać zdolność do wykonywania działalności,
- poprzez reorientację jego działalności w dziedzinie transportu drogowego na ekspresowy transport kolejowy oraz poprzez zastąpienie jego działalności usług drogowych działalnością innych przedsiębiorstw niezależnych od SNCF,
- w taki sposób, aby nie wypaczyć wymiany handlowej między państwami członkowskimi w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, jest osiągnięty.
(216) Niemniej Komisja bierze pod uwagę intencję władz francuskich odnośnie do sprzedaży spółki Sernam w całości (aktywa i pasywa włącznie) do dnia […].
W tymże kontekście Komisja przypomina, że pod warunkiem iż taka transakcja zostanie dokonana po cenie rynkowej bądź wynikającej z przejrzystej i otwartej dla wszystkich konkurentów przedsiębiorstwa procedury, bądź po cenie zweryfikowanej przez niezależnego biegłego, na rzecz spółki niemającej powiązań prawnych z SNCF, nabywca nie będzie zobowiązany do zwrotu kwoty 41 milionów EUR, uznanej za niezgodną.
W istocie, według orzecznictwa Trybunału, nabywca nie mógłby zostać uznany za uzyskującego korzyść w stosunku do innych podmiotów rynkowych.
(217) Komisja przypomina również, że w przypadku rozważanej przez władze francuskie sprzedaży Sernam w całości (aktywa i pasywa) warunki decyzji (przejęcie działalności transportu drogowego Sernam przez inne przedsiębiorstwa i zmiana działalności Sernam skierowana na fracht kolejowy) powinny, w każdym przypadku, stosować się.
Natomiast w przypadku, gdyby Sernam miało sprzedać "hurtem" swoje aktywa, Komisja przypomina, że te dwa wyżej wymienione warunki dotyczące restrukturyzacja holdingu nie stosują się — zważywszy, iż Sernam nie będzie już działało w swojej aktualnej formie prawnej i uwolni swoje udziały w rynku na korzyść niezależnego nabywcy (który faktycznie będzie mógł nadal prowadzić swoją działalność przy pomocy aktywów Sernam).
6.3.8. Pomoc ograniczona do minimum
(218) Jak wspomniano wyżej, potrzeba dodatkowej pomocy w wysokości 41 mln EUR jest głównie konsekwencją nierespektowania przez władze francuskie decyzji Sernam 1.
Wpłata takiej kwoty pomocy dodatkowej jest nieuzasadniona, w tej mierze, że jest ona przeznaczona dla przedsiębiorstwa działającego jeszcze głównie w segmentach rynku strukturalnie nadprodukcyjnych, będących w stadium stagnacji, a nawet schyłku.
Ponadto Sernam nie powinno dysponować nadwyżką środków płynnych, którą mógłby przeznaczyć na działania mogące wywołać zniekształcenia na rynku i które nie byłyby związane z procesem restrukturyzacji, zwłaszcza w zakresie stosowanych cen.
Skutkiem tego Komisja uważa, iż przyznanie pomocy dodatkowej w wysokości 41 mln EUR w porównaniu do początkowo ogłoszonej i zatwierdzonej decyzją Sernam 1 całkowitej kwoty 503 mln EUR nie jest uzasadnione.
(219) Skądinąd, zastąpienie przewidzianego początkowo wkładu Geodis na restrukturyzację Sernam ewentualną pomocą w wysokości 67 mln EUR, może zostać wykluczone, poniewiz ten wkład nie będzie już konieczny.
W istocie, zapotrzebowanie finansowe w wysokości 67 mln EUR które Geodis miało wnieść za pośrednictwem linii kredytowej, zostało sfinansowane za pomocą zmniejszenia kredytów, które Sernam przyznawał swojej klienteli.
W celu zmobilizowania tych środków na kwotę 67 mln EUR Sernam mogło było odstąpić wierzytelności klienteli przy pomocy kredytów dyskontowych lub sekurytyzacji, żeby uzyskać zasoby odpowiadające instytucji finansowej.
W rzeczywistości, Sernam postąpiło lepiej, w tej mierze, że wykonało ono podstawowe zadanie polegające na skróceniu terminów kredytowych klienteli, co pozwoliło mu zmobilizować zaangażowane zasoby i odpowiednio zmniejszyć w ten sposób swoje ZSO.
Takie zachowanie jest w istocie korzystniejsze od opcji finansowania zewnętrznego, opisanego powyżej, zważywszy iż zmierza ono w kierunku konsolidacji bilansu Sernam i bezpieczniejszymi czyni przyszłe operacje (ze względu na skrócone terminy kredytowe klienteli).
(220) Skutkiem tego Komisja może uznać, że Sernam zastąpiło brak wkładu ze strony Geodis w wysokości 67 mln EUR środkiem równorzędnym, a nawet lepszym w porównaniu z finansowaniem zewnętrznym, mobilizując zasoby zbyt długo zablokowane w kredytach przyznanych klienteli.
(221) I tak udział pomocy w restrukturyzacji Sernam w obecnej sytuacji (w tabeli poniżej zwanej Sernam 2) wynosi 81 %, przy 87 % udziale odnośnie do Sernam 1.
Powyższe uwzględnia fakt, że Sernam własnymi zasobami pokryło zapotrzebowanie finansowe w wysokości 67 mln EUR, co miało zapewnić Geodis i będzie również musiało własnymi środkami wyrównać dodatkowe zapotrzebowanie finansowe w wysokości 41 mln EUR, co spółka powinna móc uczynić zwłaszcza dzięki sprzedaży usług transportu drogowego i innym środkom.
(222) Kwota 556 mln EUR [56] powiększa się o kompensatę w wysokości 34 mln EUR i 21 mln EUR, przez SNCF, z tytułu kontraktów, zawartych między SNCF i Sernam, na przewóz bagaży, prasy i dostaw w ciągu jedenastu miesięcy roku obrachunkowego 2000 SCS Sernam, które w decyzji Sernam 1 zostały uznane za pomoc państwa zgodną. Zważywszy że Francja respektowała swoje zobowiązanie otwarcia rynków dotyczących przewozu dostaw, przewozu i przewozu bagaży na rzecz SNCF, Komisja może utrzymać ocenę decyzji Sernam 1, zgodnie z którą kwota 55 mln EUR, wpłacona z tytułu wyżej wymienionych zamówień, w ciągu jedenastu miesięcy roku obrachunkowego 2000, może zostać dozwolona w kontekście restrukturyzacji Sernam.
(223) Koszt restrukturyzacji
mln EUR _BAR_ Sernam 1 _BAR_ Zmiany _BAR_ Sernam 2 _BAR_
Koszt restrukturyzacji _BAR_ 515 _BAR_ 41 _BAR_ 556 _BAR_
Suma (1) _BAR_ 515 _BAR_ _BAR_ 556 _BAR_
Źródła finansowania
mln EUR _BAR_ Sernam 1 _BAR_ Zmiany _BAR_ Sernam 2 _BAR_
Finansowanie restrukturyzacji przez SNCF _BAR_ 448 _BAR_ _BAR_ 448 _BAR_
Finansowanie przez Geodis _BAR_ 67 _BAR_ -67 _BAR_ 0 _BAR_
Finansowanie przez Sernam _BAR_ _BAR_ 67 _BAR_ 67 _BAR_
Inne środki mające pochodzić od Sernam _BAR_ _BAR_ 41 _BAR_ 41 _BAR_
Suma (2) _BAR_ 515 _BAR_ _BAR_ 556 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wysokość pomocy na restrukturyzację Sernam 1 w % _BAR_ 87 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wysokość pomocy na restrukturyzację Sernam 2 w % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 81 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pomoc przyznana na kontrakty w mln EUR _BAR_ 55 _BAR_ _BAR_ 55 _BAR_
Suma (3) _BAR_ 55 _BAR_ _BAR_ 55 _BAR_
mln EUR _BAR_ Sernam 1 _BAR_ _BAR_ Sernam 2 _BAR_
Finansowanie restrukturyzacji przez SNCF _BAR_ 448 _BAR_ _BAR_ 448 _BAR_
Pomoc przyznana na kontrakty mln EUR _BAR_ 55 _BAR_ _BAR_ 55 _BAR_
Suma (4) Całkowita kwota pomocy sprawy _BAR_ 503 _BAR_ _BAR_ 503 _BAR_
6.3.9. Wdrożenie i respektowanie warunków
(224) Francja jest zobowiązana do przedkładania sprawozdania rocznego dotyczącego ewolucji restrukturyzacji i respektowania niniejszej decyzji.
Pierwsze sprawozdanie powinno być jednak złożone najpóźniej sześć miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji.
7.
WNIOSKI
(225) Komisja stwierdza, że Francja wpłaciła kwotę pomocy w wysokości 503 mln EUR [57] na innych warunkach niż te przyjęte w decyzji Sernam 1 i że bezprawnie wpłaciła kwotę pomocy dodatkowej w wysokości 41 mln EUR.
(226) Jednak uwzględniając:
- pisemne zobowiązanie złożone przez władze francuskie na wyraźne żądanie Komisji, że Sernam nie będzie protegowany przez SNCF i nie będzie mógł rozwijać monopolu na rynku transportu (ekspresowego) frachtu kolejowego,
- głęboką restrukturyzację rozpoczętą przez Sernam (dotyczącą jego oddziałów eksploatacyjnych, jego planu transportu, już dokonanej redukcji zdolności produkcyjnej, jak również zasadniczych innowacji w zakresie nowej gamy ekspresowej i systemu TBE), oraz
- nałożone przez niniejszą decyzję warunki,
Komisja uważa, że kwota 503 mln EUR pomocy na rzecz Sernam jest zgodna z Traktatem, zważywszy, że:
- Sernam będzie mógł w odpowiednim terminie odzyskać zdolność do prowadzenia działalności,
- konkurencja nie zostanie zniekształcona w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem;
- pomoc zostanie ograniczona do niezbędnego minimum, w zakresie, w jakim całkowita kwota zapotrzebowania finansowego zatwierdzona decyzją Sernam 1 (570 mln EUR [58]) jest pomniejszona o kwotę 67 mln EUR z racji braku wkładu ze strony Geodis, która jednak została sfinansowana poprzez mobilizację zasobów, oraz w jakim dodatkowa pomoc w wysokości 41 mln EUR powinna zostać zwrócona z oprocentowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Pomoc państwa na rzecz spółki Sernam, zatwierdzona w maju 2001 r., na kwotę w wysokości 503 milionów eur, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w warunkach przewidzianych w art. 3 i 4.
2.
Pomoc państwa wdrożona przez Francję na rzecz spółki Sernam, na kwotę 41 milionów EUR, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
1.
Francja podejmie wszelkie środki niezbędne do odzyskania, ze strony beneficjenta, pomocy przewidzianej w art. 1 ust. 2, bezprawnie już oddanej do jego dyspozycji.
2.
Zwrot ma miejsce w trybie natychmiastowym, zgodnie z procedurami prawa krajowego, w tej mierze, w jakiej umożliwiają one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Pomoc do zwrotu zawiera odsetki naliczone począwszy od daty przekazania jej do dyspozycji beneficjenta po datę ich zwrotu.
Odsetki są obliczane w oparciu o stopę referencyjną stosowaną do obliczenia ekwiwalentu subwencyjnego w ramach pomocy na cele regionalne.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, będą respektowane następujące warunki:
a) Sernam będzie mogło rozwijać jedynie swoją działalność w zakresie dostarczania przesyłek drogą kolejową (zgodnie z koncepcją Train bloc express, TBE).
W tym względzie SNCF gwarantuje zaoferować każdemu innemu podmiotowi, który przedłoży o nie wniosek, takie same warunki, jak te przyznane Sernam na rozwój kolejowego transportu frachtu — TBE;
b) natomiast Sernam będzie musiało, w ciągu dwóch lat, licząc od daty ogłoszenia niniejszej decyzji, całkowicie zastąpić swoje własne środki i usługi transportu drogowego środkami i usługami transportu drogowego przedsiębiorstwa lub kilku przedsiębiorstw prawnie i ekonomicznie niezależnych od SNCF i wybranych według otwartej, przejrzystej i niedyskryminacyjnej procedury.
Poprzez własne środki i usługi transportu drogowego Sernam dotyczy to ogółu środków transportu drogowego — mianowicie, transportowych pojazdów drogowych — w pełni będących własnością Sernam lub przezeń leasingowanych/dzierżawionych.
Przedsiębiorstwa, które przejmą działalność drogową Sernam, będą musiały zapewnić całość usług transportu drogowego za pomocą własnych zasobów.
2.
W przypadku sprzedaży przez Sernam całości jego aktywów do dnia […], po cenie rynkowej, spółce niemającej powiązań prawnych z SNCF, za pośrednictwem przejrzystej i otwartej procedury, warunków ust. 1 nie stosuje się.
Artykuł 4
3.
Każda sprzedaż Sernam częściowa lub w całości powinna zostać zrealizowana po cenie rynkowej i za pośrednictwem przejrzystej i otwartej dla wszystkich jego konkurentów procedury.
W tych warunkach obowiązek zwrotu pomocy w wysokości 41 mln EUR będzie ciążył na spółce Sernam, jeśli ta ostatnia nadal będzie istnieć.
Artykuł 5
Francja poinformuje Komisję, w terminie dwóch miesięcy od dnia opublikowania niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie szczegółowych przepisów technicznych niezbędnych do przeprowadzania badań określonych w dyrektywie 2005/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stosowania przednich układów zabezpieczających w pojazdach silnikowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 776)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/368/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2005/66/WE [1] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie stosowania przednich układów zabezpieczających w pojazdach silnikowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 70/156/EWG, w szczególności jej art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2005/66/WE określa podstawowe warunki wspólnotowej homologacji typu pojazdów silnikowych w zakresie stosowania przednich układów zabezpieczających oraz homologacji typu przednich układów zabezpieczających jako oddzielnych jednostek technicznych.
(2) Należy określić szczegółowe przepisy techniczne niezbędne do przeprowadzania badań określonych w załączniku I sekcja 3 do wspomnianej dyrektywy.
(3) Badania te są wykonywane w oparciu o prace naukowe Europejskiego Komitetu ds. Zwiększenia Bezpieczeństwa Pojazdów (EEVC); w związku z tym również szczegółowe przepisy techniczne dotyczące przeprowadzania badań powinny uwzględniać zalecenia Komitetu.
(4) Celem zapewnienia bezpieczeństwa pieszych i innych użytkowników dróg należy zapewnić, aby przedni układ zabezpieczający, który został zaprojektowany dla więcej niż jednego typu pojazdu, był poddawany oddzielnej homologacji typu dla każdego z tych typów pojazdów.
Jednakże organ przeprowadzający badania powinien mieć możliwość rezygnacji z dodatkowych badań, w przypadku gdy typy pojazdów, dla których zaprojektowano dany przedni układ zabezpieczający, są wystarczająco do siebie podobne, lub gdy dany przedni układ zabezpieczający jest wystarczająco podobny do modeli już przebadanych.
(5) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Szczegółowe przepisy techniczne niezbędne do przeprowadzania określonych w załączniku I sekcja 3 do dyrektywy 2005/66/WE badań przednich układów zabezpieczających, montowanych jako oryginalne wyposażenie w pojazdach silnikowych oraz badań przednich układów zabezpieczających stanowiących oddzielne jednostki techniczne określa Załącznik do niniejszej decyzji.
2.
Jeśli przedni układ zabezpieczający, stosowany jako oryginalne wyposażenie montowane w pojeździe, został zaprojektowany do wykorzystania w więcej niż jednym typie pojazdów, element ten podlega oddzielnej homologacji typu dla każdego typu pojazdu, dla którego został zaprojektowany.
Jednakże organ przeprowadzający badania może zrezygnować z dodatkowych badań, w przypadku gdy typy pojazdów, dla których zaprojektowano dany przedni układ zabezpieczający, są wystarczająco do siebie podobne, lub dany przedni układ zabezpieczający jest wystarczająco podobny do modeli już przebadanych.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 26 listopada 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 2005 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/369/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Bułgarii dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i wskazaniami zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 2005 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/370/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Chorwacji dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i wskazaniami zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2006 r.
w sprawie projektu przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 5 Traktatu WE, określających wartości dopuszczalne emisji pyłu przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1791)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(2006/372/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. FAKTY
1.
Odpowiednie przepisy wspólnotowe
(1) Dyrektywa 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do środków mających zapobiegać zanieczyszczeniu powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [1] określa wartość dopuszczalną emisji pyłu wynoszącą 25 miligramów na kilometr (patrz Sekcja 5.3.1.4 załącznika I do wspomnianej dyrektywy) dla pojazdów z silnikami wysokoprężnymi, należących do kategorii M określonej w załączniku II, sekcji A Dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [2] – z wyjątkiem pojazdów, których ciężar maksymalny przekracza 2500 kg – oraz N1, klasa I. Ta wartość dopuszczalna ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2005 r. do nowych typów pojazdów oraz od dnia 1 stycznia 2006 r. do nowych pojazdów.
Wspomniana dyrektywa określa również wartość dopuszczalną emisji pyłu wynoszącą 40 mg/km dla pojazdów z silnikami wysokoprężnymi w kategorii N1, klasa II oraz wartość dopuszczalną emisji pyłu wynoszącą 60 mg/km dla pojazdów z silnikami wysokoprężnymi w kategorii N1, klasa III i M, których ciężar maksymalny przekracza 2500 kg.
Te dwie ostatnie wartości dopuszczalne mają zastosowanie od dnia 1 stycznia 2006 r. do nowych typów pojazdów i od dnia 1 stycznia 2007 r. do nowych pojazdów.
(2) Zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy 98/69/WE "żadne z państw członkowskich nie może, z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez emisje pochodzące z pojazdów silnikowych:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- odmówić udzielenia homologacji krajowej, lub
- zabronić rejestrowania, sprzedaży czy dopuszczenia do ruchu pojazdów, zgodnie z art. 7 dyrektywy 70/156/EWG,
jeśli pojazdy te spełniają wymogi dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą".
(3) W dniu 21 grudnia 2005 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy pojazdów, zmieniające dyrektywę 72/306/EWG i dyrektywę …/…/WE (wniosek Euro 5) [3].
Wspomniany wniosek ogranicza wartość dopuszczalną emisji pyłu dla pojazdów z silnikami wysokoprężnymi do 5 mg/km.
Wspomniana nowa wartość dopuszczalna będzie mieć zastosowanie do nowych typów pojazdów kategorii M i N1, klasa I od 18 miesięcy + 1 dzień od wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia i do nowych pojazdów z kategorii M i N1, klasa I od 36 miesięcy od wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia.
(4) Dyrektywa Rady 99/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnosząca się do wartości dopuszczalnych dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu [4], którą należy interpretować w świetle dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [5], określa wartości dopuszczalne dla koncentracji w otaczającym powietrzu pyłu PM10, określanego jako "pył przechodzący przez otwór sortujący według wielkości, przy 50 % granicy sprawności dla średnicy aerodynamicznej do 2,5 mikrometrów".
Zgodnie z art. 5 dyrektywy 99/30/WE tego rodzaju wartości dopuszczalne obowiązują prawnie od dnia 1 stycznia 2005 r.
Zgodnie z załącznikiem III do tej samej dyrektywy roczna wartość dopuszczalna ze względu na ochronę zdrowia ludzi wynosi 40 μg/m3, podczas gdy dobowa wartość dopuszczalna ze względu na ochronę zdrowia ludzi wynosi 50 μg/m3 i nie powinna być przekraczana ponad 35 razy w ciągu roku kalendarzowego.
(5) Artykuł 7 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE stanowi, iż "państwa członkowskie sporządzają plany działań wskazujące środki, jakie zostaną podjęte w perspektywie krótkoterminowej w przypadkach, gdy istnieje ryzyko przekroczenia wartości dopuszczalnych i/lub progów alarmowych, w celu zmniejszenia tego niebezpieczeństwa i ograniczenia czasu trwania takiego stanu.
Plany takie, w zależności od indywidualnych przypadków, mogą zawierać możliwości kontroli oraz, gdy to niezbędne, zawieszenia działalności przyczyniającej się do przekroczenia wartości dopuszczalnych, z ruchem pojazdów mechanicznych włącznie".
2.
Zgłoszone przepisy krajowe
(6) Królestwo Niderlandów zgłosiło Komisji projekt dekretu zmierzającego do wprowadzenia obowiązkowej wartości dopuszczalnej emisji pyłu zawieszonego wynoszącej 5 mg/km dla pojazdów użytkowych o maksymalnej dopuszczalnej masie wynoszącej 1305 kg (pojazdy N1, klasa I) oraz osobowych (pojazdy M1) jak określono w art. 1.1 lit. h) i art. 1.1 lit. at) dokumentu Voertuigreglement. Wspomniany dekret miałby zastosowanie do wszystkich tego rodzaju pojazdów użytkowanych po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 2006 r. z silnikami wysokoprężnymi. Zgodnie z powyższym zakładano by, że wspomniane pojazdy wyposażone są w filtry pyłu.
(7) Środek zgłoszony przez władze holenderskie stanowi poprawkę do prawodawstwa dotyczącego stałych wymogów, które muszą spełniać pojazdy i ich części przez okres ich żywotności (Voertuigreglement).
Kontrole zgodności z powyższymi stałymi wymogami przeprowadza się w ramach procedury regularnej kontroli pojazdów, kontrolę tego rodzaju może przeprowadzić policja.
(8) Zgodnie z uzasadnieniem przedmiotowego środka, zgłoszony środek nie dotyczy procedury homologacji typu.
Wydawałoby się, że w odniesieniu do pojazdów otrzymujących wspólnotową homologację typu w innym państwie członkowskim władze holenderskie nie odmówią rejestracji, zatem pojazdom spełniającym wymogi dyrektywy 70/220/EWG zmienionej dyrektywą 98/69/WE władze holenderskie w dalszym ciągu powinny przyznawać homologację typu.
Jednakże, podczas pierwszej kontroli technicznej tych pojazdów lub w przypadku kontroli policyjnej zostaną one uznane za niespełniające wymogów wspomnianego środka.
(9) A zatem zgłoszony środek zakazuje użytkowania nowych pojazdów kategorii N1, klasa I i M1 emitujących ponad 5 mg pyłu zawieszonego na kilometr od dnia 1 stycznia 2007 r.
II.
PROCEDURA
(10) Pismem z dnia 2 listopada 2005 r.
Królestwo Niderlandów powiadomiło Komisję, zgodnie z art. 95 ust. 5 Traktatu WE o swoim zamiarze przyjęcia projektu dekretu określającego przepisy ograniczające emisję pyłu zawieszonego przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi w drodze odstępstwa od przepisów dyrektywy 98/69/WE.
(11) Pismem z dnia 23 listopada 2005 r. Komisja poinformowała rząd holenderski o otrzymaniu zgłoszenia na podstawie art. 95 ust. 5 Traktatu WE oraz o rozpoczęciu sześciomiesięcznego okresu na zbadanie zgłoszenia zgodnie z art. 95 ust. 6 w dniu 5 listopada 2005 r., czyli w dniu następującym po dniu otrzymania zgłoszenia.
(12) Pismem z dnia 17 stycznia 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o zgłoszeniu otrzymanym od Królestwa Niderlandów.
Komisja opublikowała również zawiadomienie dotyczące zgłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [6], aby poinformować inne zainteresowane strony o działaniach krajowych, które zamierzało wprowadzić Królestwo Niderlandów oraz o powodach, którymi się ono kierowało.
(13) Pismem z dnia 10 marca 2006 r. władze niderlandzkie poinformowały Komisję o ostatnim raporcie sporządzonym przez Niderlandzką Agencję Oceny Stanu Środowiska Naturalnego, zatytułowanym "Nowe zrozumienie skali problemu emisji pyłów zawieszonych", zgodnie z którym poziom PM10 jest o 10–15 % niższy od pierwotnie zakładanego.
(14) Celem dokonania oceny argumentów przedkładanych przez władze holenderskie, Komisja poprosiła o pomoc naukową i techniczną konsorcjum konsultantów koordynowane przez TNO (Nederlandse Organisatie voor toegepast-natuurwetenschappelijk onderzoek).
Konsorcjum przedstawiło Komisji swój raport w dniu 27 marca 2006 r. [7].
III.
OCENA PRAWNA
1.
Ocena dopuszczalności
(15) Artykuł 95 ust. 5 Traktatu WE stanowi: "Jeżeli po przyjęciu przez Radę lub Komisję środka harmonizującego państwo członkowskie uzna za niezbędne wprowadzenie przepisów krajowych opartych na nowych dowodach naukowych dotyczących ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy ze względu na specyficzny problem tego państwa, który pojawił się po przyjęciu środka harmonizującego, zgłasza ono Komisji proponowane przepisy oraz przyczyny ich przyjęcia.".
(16) Zgłoszenie złożone przez władze holenderskie ma na celu uzyskanie zgody na wprowadzenie nowych przepisów krajowych, które uważa się za niezgodne z dyrektywą 70/220/WE zmienioną dyrektywą 98/69/WE.
Dyrektywa ta stanowi środek całkowitej harmonizacji wymogów technicznych homologacji typu pojazdów silnikowych w związku z emisją pyłu zawieszonego.
Określa ona wartości dopuszczalne emisji pyłu zawieszonego z pojazdów z silnikami wysokoprężnymi i lekkich samochodów dostawczych na 25 mg/km.
(17) Z porównania przepisów dyrektywy 70/220/WE zmienionej dyrektywą 98/69/WE ze środkami krajowymi zgłoszonymi przez władze holenderskie wynika, że we wniosku holenderskim ustanawia się wymogi kontroli technicznej pojazdów związanej z zanieczyszczeniem powietrza spowodowanym ich emisją, które są surowsze od wymogów określonych w przedmiotowej dyrektywie.
W szczególności zgłoszony środek wprowadza obowiązkową wartość dopuszczalnej emisji pyłu zawieszonego wynoszącą 5 mg/km dla pojazdów użytkowych o maksymalnej dopuszczalnej masie wynoszącej 1305 kg (pojazdy N1, klasa I) oraz osobowych (pojazdy M1) w ten sposób uniemożliwiając korzystanie z pojazdów tych kategorii spełniających wymogi dyrektywy 70/220/EWG zmienionej dyrektywą 98/69/WE.
Należy zauważyć, że przedmiotowa dyrektywa przestałaby obowiązywać, jeżeli państwo członkowskie mogłoby wprowadzić inne wymagania dotyczące pojazdów na podstawie zanieczyszczania powietrza spowodowanego emisją pyłu dla celów kontroli technicznej.
Faktycznie homologacja typu WE powinna pozostać ważna przez kilka lat i zdecydowanie powinna obowiązywać przez długi okres po pierwszej kontroli pojazdu.
Każda inna interpretacja umożliwiłaby państwom członkowskim obchodzenie systemu homologacji typu WE.
(18) Zgodnie z wymogami art. 95 ust. 5 Traktatu WE, Niderlandy powiadomiły Komisję o faktycznym sformułowaniu przepisów, które zamierzają wprowadzić wybiegając poza przepisy określone w dyrektywie 70/220/EWG zmienionej dyrektywą 98/69/WE.
Wnioskowi towarzyszyło wyjaśnienie powodów, które zdaniem przedmiotowych władz uzasadniają wprowadzenie wspomnianych przepisów.
(19) Zgłoszenie przedłożone przez Niderlandy w celu otrzymania zezwolenia na wprowadzenie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od postanowień dyrektywy 70/220/WE, zmienionej dyrektywą 98/69/WE należy zatem uznać za dopuszczalne na mocy art. 95 ust. 5 Traktatu WE.
2.
Rzeczowa ocena
(20) Zgodnie z art. 95 Traktatu WE, Komisja musi zagwarantować, że spełnione są wszystkie warunki umożliwiające państwu członkowskiemu skorzystanie z możliwości odstępstwa przewidzianego w tym artykule.
(21) Dlatego też Komisja musi sprawdzić, czy spełniono warunki przewidziane w art. 95 ust. 5 Traktatu WE.
Zgodnie z tym artykułem, w przypadku gdy państwo członkowskie uważa za niezbędne wprowadzenie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od środka zharmonizowanego, swój wniosek powinno oprzeć na:
a) nowych dowodach naukowych dotyczących ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy;
b) powodach problemu specyficznego dla tego państwa członkowskiego wynikłych po przyjęciu środka zharmonizowanego.
(22) Ponadto, zgodnie z art. 95 ust. 6 Traktatu WE, jeżeli Komisja uważa, że wprowadzenie tego rodzaju przepisów krajowych jest uzasadnione, musi ona sprawdzić, czy przepisy te nie są środkiem arbitralnej dyskryminacji lub ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi, i czy nie stanowią one przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(23) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, wszelkie wyjątki od reguły jednolitego stosowania prawa wspólnotowego oraz jedności wspólnego rynku powinny być interpretowane zawężająco.
Artykuł 95 ust. 5 Traktatu WE stanowi odstępstwo od zasad jednolitego stosowania prawa wspólnotowego oraz jedności wspólnego rynku.
Dlatego też należy go interpretować w taki sposób, że jego zakres nie wykraczał poza przypadki, do których zwykle się odnosi.
(24) W świetle ram czasowych ustanowionych w art. 95 ust. 6 Traktatu WE, Komisja sprawdzając czy środki krajowe zgłoszone na mocy art. 95 ust. 5 są uzasadnione, powinna przyjąć za postawę "powody" przedstawione przez notyfikujące państwo członkowskie. Oznacza to, zgodnie z postanowieniami Traktatu WE, że obowiązek dowiedzenia, że przedmiotowe środki krajowe są uzasadnione spoczywa na państwie członkowskim występującym z wnioskiem. Biorąc pod uwagę ramy proceduralne ustanowione w art. 95 Traktatu WE oraz szczególnie ścisły termin przyjęcia decyzji, Komisja zwykle musi ograniczyć się do przeanalizowania zasadności elementów przedstawianych przez wnioskujące państwo członkowskie, bez angażowania się w poszukiwanie możliwych powodów lub uzasadnień.
1.
Nowe dowody naukowe
(25) Władze Niderlandów twierdzą, że ich wniosek jest uzasadniony, ponieważ od chwili przyjęcia dyrektywy 98/69/WE pojawiły się nowe dowody naukowe dotyczące wpływu pyłu zawieszonego na środowisko i zdrowie.
Z nowych uzyskanych informacji wynika, że nadmierna emisja pyłu zawieszonego szkodzi ludzkiemu zdrowiu, prowadząc do przedwczesnego zgonu oraz zaburzeń czynności płuc.
(26) Przedłożone przez Niderlandy dokumenty związane z nowymi dowodami naukowymi dotyczącymi wpływu pyłu zawieszonego na środowisko naturalne i zdrowie zawierają wyniki badań krajowych i międzynarodowych, publikacje i wywiady w przedmiotowym zakresie.
Przedmiotowe dokumenty stanowią całościowy przegląd obecnego stanu nauki w zakresie skutków zdrowotnych związanych narażeniem na pył zawieszony, które zidentyfikowano od czasu przyjęcia dyrektywy 98/69/WE.
(27) Władze holenderskie wskazują, że dowiedziono związku między narażeniem na pył a szeregiem skutków zdrowotnych, związek ten podkreślany jest w wielu najnowszych publikacjach naukowych.
Skutki zdrowotne pyłu zawieszonego można podzielić na wynikające z relatywnie krótkich okresów kontaktu z pyłem ("kontakt krótkotrwały") oraz wynikające z długoterminowego kontaktu z pyłem ("kontakt przewlekły").
Wyniki badań przedstawione przez Niderlandy wykazują, że mimo iż skutków krótkotrwałego kontaktu nie należy lekceważyć, skutki długoterminowego kontaktu z pyłem zawieszonym są o wiele poważniejsze.
Skutki związane z kontaktem krótkoterminowym obejmują: reakcje zapalne płuc, objawy oddechowe, negatywny wpływ na układ krążenia i wzrost użycia lekarstw, wzrost liczby hospitalizacji oraz zwiększoną śmiertelność.
Skutki związane z kontaktem długoterminowym obejmują: wzrost objawów ze strony dolnych dróg oddechowych oraz przewlekłe choroby płuc, spadek czynności płuc u dzieci i dorosłych oraz wpływ na średnią długość życia, głównie ze względu na śmiertelność spowodowaną chorobami układu krążenia i oddechowego oraz prawdopodobnie rakiem płuc.
(28) Władze holenderskie przedstawiły dokumenty, zgodnie z którymi, mimo iż skutki zdrowotne dla różnych podgrup i źródeł pyłu nie są całkowicie znane, ostatnie badania epidemiologiczne i toksykologiczne wskazują, że pył zawieszony generowany w procesie spalania, taki jak sadza z silników wysokoprężnych, ma szczególne znaczenie w kontekście skutków zdrowotnych.
Pył generowany przez silniki wysokoprężne charakteryzuje się szczególnie szkodliwym wpływem na zdrowie, ze względu na jego skład (obecność metali przejściowych oraz aktywnych związków organicznych) oraz ze względu na bardzo mały rozmiar jego cząsteczek.
Ze względu na mały rozmiar, cząsteczki pyłu z silników wysokoprężnych mają zdolność pomijania mechanizmów obronnych organizmu człowieka i wnikania do krwioobiegu oraz różnego rodzaju tkanek.
Władze holenderskie wskazują na fakt, że badania epidemiologiczne obejmujące duże populacje nie były w stanie wykazać pułapu koncentracji, poniżej którego znajdujące się w powietrzu cząstki pyłu zawieszonego nie miały żadnego wpływu na chorobliwość i śmiertelność.
(29) Władze holenderskie uważają, że mimo iż obecnie nie można dokonać wystarczającej kwantyfikacji skutków zdrowotnych pyłu zawieszonego, ze względu na ochronę zdrowia populacji holenderskiej oraz ze względu na zasadę zapobiegania, niezbędne jest jak najszybsze działanie celem jak największego ograniczenia kontaktu z cząsteczkami sadzy generowanymi przez ruch samochodowy.
(30) W opinii władz holenderskich ostatnie badania naukowe wskazują, że grupy populacyjne narażone na kontakt z pyłem zawieszonym podlegają większemu ryzyku zdrowotnemu z nim związanemu.
Grupy te obejmują osoby, które od urodzenia są bardziej podatne na skutki kontaktu z pyłem zawieszonym (np. osoby posiadające predyspozycje genetyczne, bardzo małe dzieci, osoby starsze, osoby ze schorzeniami dróg oddechowych i schorzeniami płuc), osoby, które stają się bardziej podatne w wyniku działania czynników środowiskowych lub stylu życia oraz osoby, które narażone są na kontakt z wyjątkowo dużymi ilościami czynników zanieczyszczających powietrze w wyniku mieszkania w pobliżu głównych dróg lub spędzania dużej ilości czasu na powietrzu.
Ze względu na fakt, iż w Niderlandach duża część populacji mieszka w środowisku miejskim oraz w pobliżu uczęszczanych dróg, władze holenderskie uważają, że ryzyko zdrowotne dla tej populacji związane z pyłem jest znaczne.
(31) Komisja odnotowuje, że skutki środowiskowe i zdrowotne związane z koncentracją pyłu zawieszonego były znane w pewnym zakresie przed przyjęciem dyrektywy 98/69/WE.
Już wtedy wydawało się, że mniejsze cząsteczki pyłu mają większy wpływ na zdrowie człowieka niż cząsteczki duże.
Jednakże dostępnych było niewiele wyników badań na ten temat.
Od tego czasu przeprowadzono wiele nowych badań epidemiologicznych dotyczących licznych aspektów kontaktu z pyłem zawieszonym oraz skutków zdrowotnych, które on powoduje; wykazały one w szczególności, że małe cząsteczki są bardziej szkodliwe niż duże [8].
Dostępność tego rodzaju nowych badań doprowadziła do wydania przez Światową Organizację Zdrowia aktualizacji dokumentów zatytułowanych "Wskazówki w zakresie jakości powietrza dla Europy" dotyczące pyłu zawieszonego w latach 2000, 2003 i 2004 [9].
(32) W świetle powyższych faktów, wygląda na to, że Niderlandy przedstawiły nowe dowody naukowe dotyczące ochrony środowiska naturalnego, zgodnie z wymaganiami art. 95 ust. 5 Traktatu WE.
Dowody takie nie były dostępne w chwili przyjmowania dyrektywy 98/69/WE.
2.
Charakterystyczny dla Niderlandów problem, który pojawił się po przyjęciu dyrektywy 98/69/WE.
(33) Władze holenderskie są zdania, że Niderlandy stoją przed specyficznym problemem, który pojawił się po przyjęciu dyrektywy 98/69/WE.
Po pierwsze, twierdzą one, że od około półtora roku Niderlandy doświadczają trudności związanych ze zgodnością z dyrektywą 99/30/WE.
Po drugie, odnotowują one, że liczba pojazdów z silnikami wysokoprężnymi wzrosła w Niderlandach ze względu na podwyżki cen paliwa, większą dostępność modeli pojazdów z takimi silnikami oraz większe osiągi i obniżone zużycie paliwa silników wysokoprężnych.
Takiego rodzaju wzrostu liczby pojazdów z silnikami wysokoprężnymi nie spodziewano się w chwili przyjmowania dyrektywy 98/69/WE.
Liczba pojazdów z silnikami wysokoprężnymi wzrosła z poniżej 15 % w 1995 r. do około 25 % w chwili obecnej.
Wszystkie te czynniki oznaczają, że z pełnej skali problemu jakości powietrza zaczęto sobie zdawać sprawę dopiero po 1998 r.
(34) Według władz holenderskich, w Niderlandach pył zawieszony jest powodem największych obaw ze względu na wysoką gęstość zaludnienia oraz koncentrację infrastruktury większą niż w innych krajach europejskich.
Władze holenderskie są zdania, że Niderlandy zajmują szczególną pozycję w Europie, ze względu na to, że bardzo intensywnie wykorzystują przestrzeń swojego państwa, która charakteryzuje się wysoką gęstością zaludnienia, zwierząt hodowlanych, ruchu drogowego i przemysłu.
Uważają one, że obecna sytuacja prowadzi do wysokiej emisji na kilometr kwadratowy.
Ponadto, władze holenderskie twierdzą, że Niderlandy muszą sobie radzić ze znaczną ilością zanieczyszczeń z zagranicy.
W szczególności 45 % koncentracji pyłu zawieszonego w Niderlandach powstaje w wyniku działalności człowieka, z czego dwie trzecie tej koncentracji powstaje za granicą.
Jednakże, na terenach miejskich antropogeniczny wkład z różnych źródeł w samych Niderlandach wynosi 30–45 %, a ruch drogowy jest jego znacznym źródłem.
(35) Władze holenderskie utrzymują, że jakość powietrza w wielu regionach Niderlandów jest niezgodna z unijnymi ograniczeniami zawartości pyłu zawieszonego określonymi w dyrektywie 99/30/WE.
Mimo, że według władz holenderskich emisja pyłu zawieszonego w Niderlandach znacznie zmalała w latach 1990–2003, ze względu na wysoki poziom ruchu drogowego oraz wysoką gęstość zaludnienia i budynków w Niderlandach, spadek ten nie jest wystarczający aby walczyć z negatywnymi skutkami zdrowotnymi nadmiernej emisji pyłu oraz wdrożyć europejskie wartości dopuszczalne dotyczące jakości powietrza.
(36) Według władz holenderskich na ogólną krajową emisję pyłu zawieszonego składa się w jednej trzeciej emisja powodowana przez ruch drogowy, w jednej trzeciej przez przemysł i około jednej czwartej przez rolnictwo.
Cząsteczki spalin należą do najbardziej szkodliwych dla zdrowia cząsteczek pyłu zawieszonego.
Ruch drogowy naraża ludzi na największy kontakt z pyłem, ze względu na emisję zachodzącą w niewielkiej odległości od terenów mieszkalnych i innych wrażliwych na pył rodzajów wykorzystania terenu.
(37) W dokumencie zatytułowanym "Równowaga w środowisku naturalnym 2005" (Milieubalans 2005) oraz w dokumencie "Pył zawieszony: bliższe spojrzenie" (Fijn stof nader bekeken) załączonym do zgłoszenia, władze holenderskie podkreślają, że w wielu miejscach Niderlandów koncentracja pyłu zawieszonego znacznie przekracza europejskie standardy jakości powietrza.
Władze holenderskie odnotowują, że dzienne wartości dopuszczalne w zakresie jakości powietrza w dalszym ciągu będą dalece przekroczone w 2010 r.
Z drugiej strony bardzo rzadko dochodzi do przekroczenia rocznej średniej normy koncentracji pyłu zawieszonego.
Władze holenderskie odnotowują, że naruszenia wartości dopuszczalnych, określonych w dyrektywie 99/30/WE zaobserwowano w niemal wszystkich miastach europejskich.
Jednakże naruszenia w Niderlandach, Belgii i w niemieckim Zagłębiu Ruhry oraz w zindustrializowanym regionie północnych Włoch obejmują większą przestrzeń geograficzną niż w innych państwach członkowskich.
(38) Władze holenderskie odnotowują, że na podstawie dostępnych informacji nie jest możliwe przyjęcie długofalowych wniosków bez uwzględnienia całościowej sytuacji i rozmiaru stref zanieczyszczenia w różnych państwach.
Władze holenderskie odnotowują również, że określenie jakości powietrza w Niderlandach prowadzone jest bardzo szczegółowo poprzez stosowanie szczegółowego modelowania planowania zgodnie z zalecanymi środkami.
Jednakże bardzo niewiele państw UE również korzysta z modeli; przeciwnie, większość państw europejskich korzysta wyłącznie z pomiarów jakości powietrza.
Możliwe jest również, że pewne różnice można wytłumaczyć różnicami między wykorzystywanymi współczynnikami korekcji.
Na przykład Niderlandy powiększają zmierzony wynik o współczynnik 1,33.
Według władz holenderskich kilka państw stosuje się do wskazań Komisji Europejskiej i używa współczynnika 1,3.
Większość państw używa niższych współczynników korekcji lub nie używa ich w ogóle.
Ponadto nie wszystkie państwa modelują swoją jakość powietrza w zależności od poziomu zanieczyszczenia powietrza na ulicach.
Według władz holenderskich wyniki z niektórych punktów badawczych w państwach, które nie modelują swojej jakości powietrza w zależności od poziomu zanieczyszczenia powietrza na ulicach są prawdopodobnie zaniżone.
(39) Wreszcie władze holenderskie wskazują na swoją szczególną sytuacje prawną.
Dekret w sprawie jakości powietrza, który wszedł w życie w 2001 r. wprowadził procedurę, dzięki której można zablokować plany budowy i rozbudowy lub można domagać się wprowadzenia modyfikacji do tego rodzaju planów, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że będą one miały negatywne skutki na jakość powietrza.
Po wprowadzeniu w życie tej procedury złożono ponad 40 sprzeciwów dotyczących planów zagospodarowania przestrzennego do różnych organów sądowych, włącznie z Radą Państwa, ze względu na możliwy konflikt z Dekretem w sprawie jakości powietrza.
W jednej trzeciej przypadków Rada Państwa anulowała plany.
(40) Komisja odnotowuje, że wartość procentowa wkładu transportu międzygranicznego w zanieczyszczenie pyłem zawieszonym w Niderlandach jest wysoka, jednakże nie wyższa niż w innych państwach Beneluksu [10].
Komisja odnotowuje również, że Niderlandy charakteryzują się, w porównaniu do innych państw członkowskich, znacznie większą emisją pyłu zawieszonego powodowaną przez transport wodami śródlądowymi i transport morski [11].
Należy również zauważyć, że duży port rotterdamski nie jest głównym źródłem pyłu zawieszonego, jednakże ma znaczny wpływ na różne rodzaje działalności i transport w Niderlandach i w państwach sąsiednich [10].
(41) Raporty roczne na mocy dyrektywy Rady 96/62/WE wskazują, że w Niderlandach nie odnotowano problemów związanych ze szczególnym przekroczeniem norm w 2003 r. w porównaniu z innymi państwami członkowskimi (takimi jak Belgia, Austria, Grecja, Republika Czeska, Litwa, Słowenia i Słowacja).
Ponieważ Niderlandy nie przedstawiły jeszcze oficjalnych danych za 2004 r., nie jest możliwe porównanie sytuacji związanej z jakością powietrza w Niderlandach z sytuacją innych państw członkowskich w 2004 r.
Ponadto Komisja odnotowuje, że ostatnio (marzec 2006 r.) Niderlandzka Agencja Oceny Stanu Środowiska Naturalnego NMP opublikowała ponowną ocenę poziomów PM10, wskazującą na to, że poziomy PM10 są o 10–15 % niższe niż zakładano pierwotnie.
Wartość spadku zależy od części Niderlandów i jest ona większa na terenach wiejskich niż w miastach.
Zgodnie z raportem NMP liczba terenów, na których wartości dopuszczalne jakości powietrza zostaną przekroczone wzrośnie o połowę w 2010 r. w porównaniu z 2005 r. i w 2015 r. w porównaniu z 2010 r.
(42) W oparciu o raporty roczne za 2003 r. oraz uwzględniając przekazane przez rząd holenderski nowe informacje zawarte w raporcie NMP, wydawałoby się, że istnieją poważne wątpliwości co do zaistnienia specyficznego problemu w Niderlandach w porównaniu z innymi państwami członkowskimi w zakresie zgodności z wartościami dopuszczalnymi, określonymi w dyrektywie w sprawie jakości powietrza.
W szczególności, poziom całkowitej emisji pyłu (PM10 i PM2.5) na kilometr kwadratowy w Niderlandach wynosi jedynie połowę tego co w Belgii [11].
(43) Ponadto wątpliwe jest, aby istniał szczególny problem w odniesieniu do dyrektywy 98/69/WE.
Jak stwierdzono w sekcji 40 powyżej, Niderlandy charakteryzują się znacznie większą niż średnia emisją pyłu zawieszonego powodowaną przez wodny transport śródlądowy oraz transport morski.
Ponadto liczba pojazdów z silnikami wysokoprężnymi w Niderlandach jest znacznie niższa (25 % sprzedaży nowych pojazdów) niż średnia UE (około 50 % sprzedaży nowych pojazdów).
Dlatego też wątpliwe jest istnienie szczególnego problemu związanego z emisją pyłu zawieszonego powodowanego przez pojazdy silnikowe objętego dyrektywą 98/69/WE.
(44) Dlatego też Komisja uważa, że Niderlandom nie udało się udowodnić istnienia szczególnego problemu w odniesieniu do dyrektywy 98/69/WE.
3.
Ocena warunków na mocy art. 95 ust. 6 Traktatu WE
(45) Artykuł 95 ust. 6 Traktatu WE zobowiązuje Komisję do sprawdzenia czy zgłoszone środki krajowe nie są środkami arbitralnej dyskryminacji lub ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi, i czy nie stanowią one przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(46) Ostatni z tych warunków nie może być interpretowany jako uniemożliwiający zatwierdzenie każdego środka krajowego, który może mieć wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
W rzeczywistości każdy środek krajowy będący odstępstwem od środka harmonizującego mającego na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego stanowi zasadniczo środek mogący mieć wpływ na rynek wewnętrzny.
W związku z powyższym, aby zachować przydatny charakter procedury przyznawania odstępstwa przewidzianej w art. 95 Traktatu WE, Komisja uważa, że w kontekście art. 95 ust. 6 pojęcie przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego musi być rozumiane jako nieproporcjonalny wpływ w stosunku do zamierzonego celu.
(47) Władze Niderlandów uważają, że środek ten jest niezbędny dla poprawy jakości środowiska, a tym samym ochrony zdrowia ludzi.
Ich zdaniem omawiany projekt nie stanowi ani środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w wymianie handlowej pomiędzy państwami członkowskimi.
Ponadto, utrzymują one, że w obliczu ryzyka, które powoduje emisja pyłu zarówno dla środowiska naturalnego, jak i zdrowia ludzkiego oraz uwzględniając szczególny kontakt z pyłem w gęsto zaludnionych regionach, takich jak Niderlandy, przedmiotowy środek jest proporcjonalny do zamierzonego celu.
Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem władz holenderskich, wszystkie modele pojazdów mające jakikolwiek znaczny udział w sprzedaży pojazdów z silnikami wysokoprężnymi są już dostępne lub wkrótce będą dostępne z pochłaniaczami pyłu.
Dlatego też zgłoszony środek nie zmusiłby producentów pojazdów do wprowadzenia (radykalnych) zmian do ich procesów produkcyjnych.
(48) Rządy Francji i Włoch przedstawiły komentarze na temat holenderskiego zgłoszenia w terminie.
Obydwa wspomniane rządy podkreśliły negatywny wpływ, jaki zgłaszany środek wywarłby na wewnętrzny rynek pojazdów zakłócając go.
Wskazują one na możliwość, zgodnie z którą władze holenderskie mogłyby zachęcić do wczesnego wprowadzenia pojazdów spełniających normę emisji pyłu zawieszonego na poziomie 5 mg/km poprzez zachęty podatkowe, co umożliwiłoby wcześniejsze wdrożenie przyszłych europejskich standardów emisji bez równoczesnego zahamowywania rynku pojazdów.
(49) Jak wspomniano powyżej (patrz sekcja 46), w kontekście art. 95 ust. 6 pojęcie przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego należy rozumieć jako skutek nieproporcjonalny do zamierzonego celu.
Dlatego też Komisja oprze swoją ocenę warunków określonych w art. 95 ust. 6 Traktatu WE na proporcjonalności środków krajowych, które zgłoszono.
Przeprowadzenie tej oceny zakłada osąd dotyczący tego, czy zgłoszone środki przekraczają granice tego, co właściwe i niezbędne do osiągnięcia obranego celu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego.
Ocena zostanie przeprowadzona z założeniem, że w przypadku istnienia kilku właściwych środków, które można było przyjąć, należało wybrać najmniej restrykcyjny z nich.
(50) Komisja pragnie podkreślić, że w pełni uznaje potrzebę dalszej poprawy wydajności pojazdów w zakresie niższej emisji zanieczyszczeń do atmosfery.
Dlatego, jak wspomniano powyżej, ostatnio przedłożony został wniosek dotyczący "Euro 5".
Zgodnie z wnioskiem wartości dopuszczalne dla emisji pyłu zawieszonego pochodzącego z nowych samochodów osobowych z silnikami wysokoprężnymi oraz lekkich pojazdów użytkowych zostaną zmniejszone o 80 %.
We wniosku dotyczącym "Euro 5" Komisja starała się zachować równowagę pomiędzy potrzebą dalszego ulepszania pojazdów przyjaznych środowisku a potrzebą zapewnienia producentom samochodów odpowiednią ilość czasu na opracowanie modeli i zaplanowanie produkcji.
Względy te znalazły odzwierciedlenie w szczególności w przepisach dotyczących wejścia w życie rozporządzenia.
Środek zgłoszony przez władze holenderskie, mający na celu przyśpieszenie stosowania wartości dopuszczalnych emisji pyłu zawieszonego określonych we wniosku "Euro 5", drastycznie skróciłby czas przewidziany na wdrożenie.
Miałoby to poważne skutki dla producentów pojazdów, zobowiązując ich do dostosowania produkcji do wymogów holenderskiego ustawodawstwa lub do ograniczenia swojej oferty na rynku holenderskim.
Należy w związku z tym podkreślić, że obecnie nie wszystkie typy pojazdów kategorii M1 i N1 klasy I można nabyć z filtrem pyłowym.
Władze holenderskie powiadomiły Komisję, że kilka typów samochodów osobowych z filtrem pyłowym w silnikach wysokoprężnych jest już dostępnych bądź będzie wkrótce dostępnych na rynku holenderskim.
Komisja stwierdza jednak, na podstawie dostępnych jej informacji (stan z grudnia 2005 r.), że spośród około 710 dostępnych na rynku holenderskim różnych typów samochodów osobowych co najmniej 240 nie posiada filtra pyłowego, co oznacza, że pojazdy bez filtra byłyby wyłączone z tego rynku, jeżeli zgłoszony środek zostałby przyjęty.
Ponieważ w przypadku niektórych modeli tylko większe silniki są wyposażone w filtry pyłowe, wskutek planowanego działania Holandia wykluczyłaby ze swojego rynku właśnie mniejsze, bardziej paliwooszczędne silniki tych modeli, a to byłoby sprzeczne z przyjętą przez UE polityką ograniczania emisji CO2.
(51) Zgodnie z informacjami udzielonymi Komisji przez władze holenderskie planowane działanie stanowi część pakietu środków ("pakiet środków budżetowych"), mających na celu poprawę jakości powietrza w Holandii.
W szczególności dotyczy on ruchu drogowego, ponieważ pyły z gazów spalinowych należą do najbardziej szkodliwych ze wszystkich pyłów zawieszonych.
Pakiet przewiduje m.in. dotacje na instalację filtra pyłowego w nowych i starszych samochodach osobowych z silnikiem wysokoprężnym, zachęty do zmniejszania zanieczyszczenia środowiska spowodowanego ruchem miejskim, ruchem ciężarowym i żeglugą, promowanie paliw ekologicznych.
Rozpoczęto także badania nad opłacalnością dotacji na złomowanie starszych pojazdów (z silnikiem wysokoprężnym).
Ponadto pakiet środków budżetowych zawiera inne działania w zakresie ruchu drogowego, przemysłu i rolnictwa.
Podjęte zostaną również środki dotyczące infrastruktury krajowej, takie jak ograniczanie maksymalnej dozwolonej prędkości na niektórych drogach.
Wreszcie, przewidziane są także środki na poziomie lokalnym poprzez wdrażanie komunalnych planów poprawy jakości powietrza, dodatkowe środki na wsparcie transportu lokalnego mniej zanieczyszczającego środowisko na terenie gmin i prowincji oraz środki polegające na zwrocie znacznej części dodatkowych kosztów zastosowania technologii o niskiej emisji zanieczyszczeń, takich jak pochłaniacze cząstek stałych.
Oprócz tego oferowane jest wsparcie dla gmin, które zamierzają ograniczyć dojazd do centrum miasta tylko do pojazdów najmniej zanieczyszczających lub cichych.
(52) Władze holenderskie umożliwiły wgląd do wszystkich planowanych przez nie działań wraz z oceną kosztów i korzyści.
Zwraca się uwagę, że niektóre ze środków planowanych w ramach pakietu środków są określane jako "środki ostre", inne jako "środki łagodne".
Te pierwsze są konkretnymi działaniami, szczegółowo określonymi, których finansowanie zostało uzgodnione i które wchodzą w zakres kompetencji rządu centralnego.
Co do drugich środków decyzja zostanie podjęta w późniejszym terminie lub przez inne instytucje (jak np. Unię Europejską); ich charakter prawny i finansowanie często nie są ustalone lub nie wchodzą w zakres kompetencji rządu centralnego.
(53) Aby ocenić, czy zgłoszony środek jest proporcjonalny do podanych celów, Komisja uważa, że należy zbadać, czy holenderskie władze dysponują alternatywnymi środkami, które miałyby ten sam skutek w zakresie obniżenia emisji pyłu zawieszonego (w szczególności najdrobniejszych cząstek), a równocześnie w mniejszym stopniu zakłócałyby funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
W pierwszej kolejności należałoby dokonać analizy możliwych korzyści płynących z wdrożenia zgłoszonego środka.
(54) Władze Holandii uważają, że dzięki wprowadzeniu obowiązku zainstalowania pochłaniaczy cząstek stałych, od dnia 1 stycznia 2007 r., w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1 klasy I, w 2010 r. można by uzyskać obniżenie emisji pyłu zawieszonego rzędu ok. 0,4 do 0,5 kiloton (kt), co w przybliżeniu stanowi 50 % redukcji emisji, jaką zamierza się osiągnąć za pomocą całego zaplanowanego pakietu środków w zakresie ruchu drogowego.
Dane te opierają się na fakcie, że w chwili zgłaszania środka pojazdy z silnikiem wysokoprężnym wyposażone w pochłaniacz cząstek stałych stanowiły 10 % wszystkich pojazdów oraz na założeniu, że rozporządzenie "Euro 5" najwcześniej będzie obowiązywało od dnia 1 lipca 2008 r. w odniesieniu do nowych typów pojazdów, a od 1 stycznia 2010 r. w odniesieniu do nowych pojazdów.
(55) Komisja uznaje, że władze Holandii wprowadziły w życie z dniem 1 czerwca 2005 r. system zachęt podatkowych dotyczących wyposażenia nowych samochodów osobowych z silnikiem wysokoprężnym wyposażonym w filtry pyłowe.
W dokumencie "Ocena pakietu środków" "Prinsjesdag“ dotyczących poprawy jakości powietrza 2005" (Beoordeling van het prinsjesdagpakket – Aanpak Luchtkwaliteit 2005) władze Holandii dokonują oceny wpływu wspomnianego systemu zachęt.
Zakładają, że wskutek jego wprowadzenia – przy założeniu, że norma "Euro 5" wejdzie w życie najwcześniej w dniu 1 lipca 2008 r. w odniesieniu do nowych typów pojazdów, a w dniu 1 stycznia 2010 r. w odniesieniu do nowych pojazdów – w 2008 r. 70–90 % nowych samochodów z silnikiem wysokoprężnym sprzedawanych w Holandii będzie wyposażonych w filtr pyłowy.
W odniesieniu do lat poprzednich – 2006 i 2007 – udział ten wynosi odpowiednio 40–60 % w 2006 r. i 60–80 % w 2007 r.
Komisja dochodzi zatem do wniosku, że wobec obowiązującego już systemu zachęt i wobec powszechnej w Europie tendencji wyposażania pojazdów z silnikami wysokoprężnymi w filtry pyłowe, dodatkowe korzyści płynące z wprowadzenia zgłoszonych środków byłyby znacznie niższe od szacowanej redukcji emisji pyłu zawieszonego w 2010 r. wynoszącej od 0,4 do 0,5 kt.
Komisja szacuje, że korzyści te wynosiłyby tylko 50 t [12] Ponadto należy zauważyć, że wpływ istniejącego systemu zachęt podatkowych możnaby zwiększyć poprzez połączenie tego środka z innymi uzupełniającymi działaniami, takimi jak zgodny z prawem wspólnotowym wybiórczy zakaz wjazdu na określone obszary dla pojazdów z silnikami wysokoprężnymi przekraczających pewien dopuszczalny poziom emisji pyłu zawieszonego.
Doświadczenia innych państw członkowskich pokazują, że często sama zapowiedź zastosowania takich wybiórczych zakazów wjazdu wystarcza, aby decyzja zakupu zapadła na korzyść pojazdu z silnikiem wysokoprężnym wyposażonego w filtr pyłowy lub pojazdu z innym typem silnika.
(56) Władze holenderskie są zdania, że żaden inny środek krajowy o słabszym oddziaływaniu na wymianę handlową nie przyniósłby korzyści równorzędnych korzyściom wypływającym z zastosowania zgłoszonego środka.
Tym niemniej, w dokumencie "Ocena pakietu środków "Prinsjesdag" dotyczących poprawy jakości powietrza 2005" (Beoordeling van het prinsjesdagpakket – Aanpak Luchtkwaliteit 2005), władze holenderskie wyraźnie podają, że istnieją bardziej opłacalne alternatywy w stosunku do działań zawartych w pakiecie środków budżetowych.
W szczególności uważają, że najbardziej opłacalnym sposobem poprawy jakości powietrza w całym kraju, na poziomie regionalnym i lokalnym, byłoby przyjęcie nowej polityki cenowej w sektorze transportu.
Ogólne korzyści społeczne związane z wprowadzeniem tego środka przewyższałyby jego koszty.
Według szacunków władz Holandii zróżnicowane podatki od samochodów i wprowadzenie opłat za korzystanie z dróg wpłynęłyby na redukcję emisji zanieczyszczeń w 2010 r. do poziomu zbliżonego do tego, jaki możnaby osiągnąć za pomocą środków z pakietu środków budżetowych.
Oznacza to, że taka polityka zaowocowałaby cztero-, do dziesięciokrotnie wyższym ograniczeniem emisji pyłu zawieszonego niż w przypadku zastosowania wspomnianego pakietu środków [12].
(57) Władze holenderskie podają, że krótkoterminowe korzyści związane z wprowadzeniem opłat za korzystanie z dróg w kwocie zależnej od czasu i miejsca zasadniczo nie różnią się od korzyści związanych z pakietem środków budżetowych.
Osiągnięta dzięki nim poprawa jakości powietrza do 2020 r. byłaby słabsza.
Władze holenderskie dochodzą do wniosku, że wprowadzenie opłat za korzystanie z dróg w kwocie zależnej od czasu i miejsca byłoby dla rządu bardziej kosztowne niż pakiet środków budżetowych, jednak przyniosłoby pokaźne korzyści dla społeczeństwa (1–1,5 EUR mld rocznie).
Natomiast wprowadzenie opłat za korzystanie z dróg przyczyniłoby się do złagodzenia innych społecznych problemów, takich jak męczący hałas, niskie bezpieczeństwo ruchu drogowego i zator komunikacyjny.
W końcu stwierdzono, że działania w ramach pakietu środków budżetowych są "drugim najlepszym" rozwiązaniem po działaniu jakim jest przyjęcie nowej polityki cenowej w sektorze transportu.
(58) Na podstawie informacji udzielonych przez władze holenderskie Komisja stwierdza, że polityka pobierania opłat za korzystanie z dróg wydaje się być bardziej opłacalna niż zgłoszony środek, a jej efektem byłaby większa redukcja emisji najdrobniejszych cząstek, w zasadzie bez stawrzania przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
Skuteczność tego środka zostałby zwiększona poprzez powiązanie go z istniejącymi zachętami podatkowymi oraz, jak wspomniano powyżej, dzięki działaniom uzupełniającym na poziomie lokalnym, takim jak zakaz wjazdu dla starszych pojazdów o wyższej emisji zanieczyszczeń.
Komisja pragnie zauważyć, że w innych państwach członkowskich borykających się z podobnymi problemami dotyczącymi jakości powietrza jak w przypadku Holandii, władze lokalne podjęły już skuteczne i szeroko zakrojone działania.
(59) Zdaniem Komisji władze Holandii mogłyby również rozważyć wzmocnienie niektórych z konkretnych, szczegółowo określonych działań włączonych do pakietu środków budżetowych.
Przykładowo, wyższą od szacowanej przez władze Holandii redukcję emisji zanieczyszczeń możnaby osiągnąć, gdyby zwiększono środki wspierające montaż filtrów pyłowych w pojazdach z silnikami wysokoprężnymi i gdyby filtry te instalowano w szczególności w pojazdach użytkowanych w przeważającej mierze w ruchu miejskim (np. w taksówkach).
Władze Holandii szacują, że koszty wyposażenia statków z silnikami wysokoprężnymi w filtry pyłowe są niższe od kosztów innych niezbędnych modernizacji (od 10 do 60 EUR na kg redukcji pyłu zawieszonego [13]) i zgodnie z obliczeniami tych władz, koszty te byłyby niższe od kosztów zdrowotnych spowodowanych pyłem zawieszonym, (tj. 340 EUR na kg w miastach i 80 EUR na kg w regionach wiejskich).
W związku z powyższym należy podkreślić, że zgodnie z obliczeniami za pomocą modeli RAINS (Regional Air Pollution Information and Simulation), w następnych latach wprawdzie zmaleje znaczenie emisji pyłu zawieszonego z samochodów dostawczych, jednak wzrośnie znaczenie emisji pochodzących z żeglugi śródlądowej i morskiej.
(60) Władze holenderskie mogłyby też rozważyć wcześniejsze wprowadzenie niektórych "łagodnych środków" zawartych w pakiecie środków budżetowych, które wchodzą w zakres kompetencji rządu holenderskiego.
W tym kontekście należy zauważyć, że szacowany potencjał obniżenia emisji pyłu zawieszonego całego pakietu "łagodnych środków" zawartych w pakiecie środków budżetowych przewyższa potencjał "środków ostrych".
W szczególności, według szacunków władz holenderskich, dzięki wprowadzeniu połączonych "systemów płukania powietrza" w intensywnej hodowli bydła do 2010 r. możnaby uzyskać redukcję emisji pyłu zawieszonego o 4,4 kt.
Redukcja ta jest znacznie większa od redukcji emisji, którą osiągniętoby wskutek wprowadzenia w życie zgłoszonego środka (0,05 kt, zob. motyw (55) powyżej).
Działanie to dałoby prawdopodobnie lepsze efekty w mniej zaludnionych regionach niż w miastach.
Zważywszy na tak dużą spodziewaną redukcję stężenia tła pyłu zawieszonego i jej korzystny skutek dla ochrony zdrowia publicznego, warto rozważyć wcześniejsze wprowadzenie tego środka.
(61) Komisja uważa, że z dostarczonych jej informacji wyraźnie wynika, iż aby osiągnąć wskazane cele w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, władze holenderskie mogłyby podjąć środki mniej ograniczające od zgłoszonego środka.
Jeżeli zgłoszony środek byłby sprzeczny z systemem homologacji typu WE dla pojazdów, to w zasadzie alternatywne środki nie stanowiłyby odstępstwa od obowiązujących środków harmonizujących WE.
Dlaczego tego rodzaju środki nie zostały ostatecznie zaroponowane, pomimo ich uwzględnienia i pomimo tego, że mogłyby one doprowadzić do uzyskania co najmniej takiej samej redukcji emisji pyłu zawieszonego jak za pomocą zgłoszonego środka, nie wynika jasno z dokumentów przedłożonych przez Holandię.
Komisja pragnie podkreślić, że państwa członkowskie są zobowiązane do wybrania takich środków spośród różnych opcji służących osiągnięciu wyznaczonych celów w zakresie ochrony zdrowia i środowiska, które najmniej zakłócają funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(62) Podsumowując, Komisja ma podstawy, by twierdzić, że zgłoszony krajowy środek nie jest najmniej ograniczjącym środkiem służącym osiągnięciu wyznaczonego celu w zakresie ochrony środowiska i zdrowia i że, jeżeli zostanie on przyjęty, będzie stanowił nieproporcjonalną przeszkodę w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
4.
Kontekst międzynarodowy
(63) Poniżej Komisja pragnie przedstawić kilka uwag odnoszących się do międzynarodowego kontekstu zgłoszonego środka.
Na mocy Decyzji Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.") [14], Wspólnota Europejska przystąpiła do regulaminu EKG ONZ nr 83 [15] przyjętego w ramach Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.").
Regulamin ten określa takie same wartości dopuszczalne emisji zanieczyszczeń i ma taki sam zakres zastosowania jak dyrektywa 70/220/WE, ostatnio zmieniona dyrektywą 98/69/WE.
Zgodnie z art. 3 Porozumienia z 1958 r. "Pojazdy kołowe, wyposażenia lub części, dla których Umawiająca się Strona wydała homologacje typu zgodnie z art. 2 tego Porozumienia, i wyprodukowane albo na terytorium Umawiającej się Strony stosującej dany regulamin albo w innym kraju wyznaczonym przez Umawiającą się Stronę, która należycie homologowała dane typy pojazdów kołowych, wyposażenia lub części, uważa się za zgodne z ustawodawstwem każdej Umawiającej się Strony stosującej wspomniany regulamin w ramach homologacji typu".
(64) Środek zgłoszony przez władze holenderskie nie zawiera przepisu pozwalającego na stosowanie pojazdów, dla których wydano homologacje typu zgodnie z regulaminem ONZ EKG nr 83.
Zatem pojazdy wyprodukowane na terytorium innych Umawiających się Stron, które spełniają wymogi regulaminu nr 83, nie mogłyby być wprowadzone na rynek holenderski.
Tym samym przyjęcie tego środka stanowiłoby naruszenie Porozumienia z 1958 r.
Stosownie do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości interpretacja prawa wspólnotowego musi być zgodna, w stopniu najbardziej możliwym, z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
Komisja musi zatem zapewnić spełnianie przez Wspólnotę zobowiązań wynikających z Porozumienia z 1958 r.
W związku z tym Królestwo Niderlandów musi spełnić postanowienia regulaminu EKG ONZ nr 83.
Odstępstwo od tego mogłoby zagrozić uznaniu homologacji typu WE przez pozostałe Umawiające się Strony i miałoby wyraźnie nieproporcjonalne skutki dla wywozu pojazdów przez WE do tych krajów.
IV.
WNIOSEK
(65) Na podstawie informacji udostępnionych w celu rzeczowej oceny przedłożonego uzasadnienia dotyczącego zgłoszenia krajowych środków i w świetle powyższych rozważań, Komisja uważa że wniosek Królestwa Niderlandów o zezwolenie na przyjęcie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od przepisów dyrektywy 98/69/WE, wniesiony w dniu 2 listopada 2005 r.:
- jest dopuszczalny,
- nie spełnia wszystkich warunków określonych w artykule 95 traktatu WE.
Holandii nie udało się udowodnić istnienia szczególnego problemu w odniesieniu do dyrektywy 98/69/WE.
Nawet jeżeli gdyby przyznano, że Niderlandy udowodniły istnienie szczególnego problemu w odniesieniu do dyrektywy 98/69/WE, Komisja uważa że zgłoszony środek nie jest proporcjonalny do osiągnięcia wyznaczonych celów.
(66) Dlatego Komisja ma powody uznać, że zgłoszone krajowe przepisy, nie mogą zostać zatwierdzone zgodnie z artykułem 95 ust. 6 traktatu WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
Odrzuca się zgłoszone przez Królestwo Niderlandów zgodnie z artykułem 95 ust. 5 traktatu WE krajowe przepisy ustanawiające obowiązkowe pułapy emisji pyłu zawieszonego dopuszczające 5 miligramów na kilometr w odniesieniu do pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej wadze 1305 kg (pojazdy N1 klasy I) i samochodów pasażerskich (pojazdy M1).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 11 maja 2006 r.
w sprawie przyznania kontyngentów przywozowych na substancje kontrolowane na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2037/2000
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1819)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, słoweńskim, węgierskim i włoskim są autentyczne)
(2006/373/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2037/2000 w sprawie "substancji zubożających warstwę ozonową" [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Limity ilościowe związane z wprowadzeniem do obrotu we Wspólnocie substancji kontrolowanych określono w art. 4 i w załączniku III do rozporządzenia.
(2) Artykuł 4 ust. 2 ppkt (i) lit. d) zakazuje każdemu producentowi i importerowi wprowadzanie do obrotu bromku metylu oraz stosowanie go dla własnych celów po dniu 31 grudnia 2004 r. Artykuł 4 ust. 4 ppkt (i) lit. b) zezwala na odstępstwo od tego zakazu w przypadku, gdy bromek metylu jest używany do celów zamówień objętych zezwoleniami w odniesieniu do zastosowań krytycznych przez użytkowników określonych w art. 3 ust. 2 ppkt (ii). Ilość bromku metylu objęta zezwoleniem w odniesieniu do zastosowań krytycznych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. zostanie opublikowana w osobnej decyzji Komisji.
(3) Artykuł 4 ust. 2 ppkt (iii) zezwala na odstępstwo od art. 4 ust. 2 ppkt (i) lit. d) w przypadku, gdy bromek jest przywieziony lub wyprodukowany do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką (QPS). Ilość bromku metylu, która może być przywożona i produkowana do tych celów w 2006 r. nie może przekraczać średniego obliczonego poziomu dla bromku metylu, który producent lub importer wprowadził do obrotu lub zastosował do własnego użytku do celów QPS w latach 1996, 1997 i 1998.
(4) Artykuł 4 ust. 4 ppkt (i) zezwala na odstępstwo od art. 4 ust. 2 w przypadku, gdy bromek jest przywieziony w celu jego zniszczenia lub jako substrat.
(5) Artykuł 4 ust. 3 ppkt (i) lit. e) ustala całkowity obliczony poziom wodorochlorofluorowęglowodorów, które producenci i importerzy mogą wprowadzić do obrotu lub stosować do własnych celów w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r.
(6) Komisja opublikowała zawiadomienie skierowane do wspólnotowych importerów substancji kontrolowanych, zubożających warstwę ozonową [2], i otrzymała od nich deklaracje dotyczące planowanego przywozu w 2006 r.
(7) W przypadku wodorochlorofluorowęglowodorów przyznanie kontyngentów producentom i importerom jest zgodnie z postanowieniami decyzji Komisji 2005/103/WE z dnia 5 lutego 2005 r. określającej mechanizm przyznania producentom i importerom kontyngentów na wodorochlorofluorowęglowodory w okresie 2003–2009 na mocy rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 [3].
(8) Aby zapewnić, że podmioty gospodarcze i firmy wykorzystają przyznane kontyngenty przywozowe we właściwym czasie i tym samym zapewnić niezbędną ciągłość ich działalności, niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2006 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr. 2037/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy I (chlorofluorowęglowodory 11, 12, 113, 114 i 115) oraz z grupy II (inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory) podlegających rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2006 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty wynosi 6140000 kilogramów substancji potencjalnie niszczących ozon (ODP).
2.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy III (halony) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2006 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty wynosi 9211000 kilogramów ODP.
3.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy IV (tetrachlorek węgla) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2006 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty wynosi 12099230 kilogramów ODP.
4.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy V (1,1,1-trichloroetan) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2006 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty wynosi 400060 kilogramów ODP.
5.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy VI (bromek metylu) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2006 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty wykorzystywanych do celów kwarantanny i przed wysyłką wynosi 502606 kilogramów ODP.
6.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy VI (bromek metylu) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000 wykorzystywanych jako surowiec lub przeznaczonych do zniszczenia, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2006 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty wynosi 1503720 kilogramów ODP.
7.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy VIII (wodorochlorofluorowęglowodory) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2006 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty wynosi 3078519,812 kilogramów ODP.
8.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy IX (bromochloroetan) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2006 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty wynosi 162612 kilogramów ODP.
Artykuł 2
1.
Kontyngenty przywozowe na chlorofluorowęglowodory 11, 12, 113, 114 i 115 i inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
Kontyngenty przywozowe na halony w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji.
3.
Kontyngenty przywozowe na tetrachlorek węgla w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku III do niniejszej decyzji.
4.
Kontyngenty przywozowe na 1,1,1-trichloroetan w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku IV do niniejszej decyzji.
5.
Kontyngenty przywozowe na bromek metylu w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku V do niniejszej decyzji.
6.
Kontyngenty przywozowe na wodorochlorofluorowęglowodory w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku VI do niniejszej decyzji.
7.
Kontyngenty przywozowe na bromochlorometan w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku VII do niniejszej decyzji.
8.
Kontyngenty przywozowe na chlorofluorowęglowodory 11, 12, 113, 114 i 115, inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory, halony, tetrachlorek węgla, 1,1,1-trichlorometan, bromek metylu, wodorobromofluorowęglowodory, wodorochlorofluorowęglowodory i bromochlorometan w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. wynoszą tyle, ile określono w załączniku VIII do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r. Niniejsza decyzja wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do następujących przedsiębiorstw:
Agropest S.A.
91-765 Łódź,
PL-Górnicza 12/14
Albemarle Chemicals
Étang de la Gaffette
Boulevard Maritime, BP 28
F-13521 Port-de-Bouc
Albemarle Chemicals
Parc Scientifique Einstein
Rue du Bosquet 9
B-1348 Louvain-la-Neuve
Alcobre S.A.
C/Luis I, Nave 6-B
Polígono Industrial Vallecas
E-28031 Madrid
Άλφα Γεωργικά Εφόδια AE
Οδός Εθνικής Αντιστάσεως 73,
GR-152 31 Χαλάνδρι, Αθήνα
Arkema S.A.
Cours Michelet — La Défense 10
F-92091 Paris La Défense
Asahi Glass Europe B.V.
World Trade Center
Strawinskylaan 1525
NL-1077 XX Amsterdam
Nederland
Avantec S.A.
Bld Henri Cahn, BP 27
F-94363 Bry-sur-Marne Cedex
BaySystems Iberia
C/ Pau Clarís 196
E-08037 Barcelona
Bromotirrena
Via Torino, 4
I-04022 Fondi (LT)
Calorie S.A.
503 Rue Hélène Boucher
Z.I. Buc — BP 33
F-78534 Buc Cedex
Caraïbes Froid SARL
BP 6033
Ste Thérèse, Route du Lamentin
F-97219 Fort-de-France, Martinique
Cleanaway Ltd
Airborne Close, Leigh-on-Sea
Essex SS9 4EL
United Kingdom
Dow Deutschland
Buetzflethersand
D-21683 Stade
DuPont de Nemours (Nederland) B.V.
Baanhoekweg 22
3313 LA Dordrecht
Nederland
Dyneon GmbH
D-84504 Burgkirchen
Empor d.o.o.
Leskoškova 9a
SI-1000 Ljubljana, Slovenia
Etis d.o.o.
Trzaska 333
SI-1000 Ljubljana, Slovenia
Eurobrom B. V.
Postbus 158
2280 AD Rijswijk
Nederland
Fenner-Dunlop b.v.
Oliemolenstraat 2
Drachten
Nederland
Fujifilm Electronic Materials Europe
Keetberglaan 1A
Haven 1061
B-2070 Zwijndrecht
G.A.L Cycle-Air Ltd
Οδός Σινώπης 3, Στρόβολος
PO Box 28385, Λευκωσία
Κύπρος
Galco S.A.
Avenue Carton de Wiart 79
B-1090 Brussels
Galex S.A.
BP 128
F-13321 Marseille Cedex 16
Great Lakes Chemical (Europe) Ltd
Halebank, Widnes
Cheshire WA8 8NS
United Kingdom
Harp International Ltd
Gellihirion Industrial Estate
Rhondda Cynon Taff
Pontypridd CF37 5SX
United Kingdom
Honeywell Fluorine Products Europe B.V.
Kempenweg 90
Postbus 264
6000 AG Weert
Nederland
Ineos Fluor Ltd
PO Box 13, The Heath
Runcorn, Cheshire WA7 4QF
United Kingdom
Laboratorios Miret SA (LAMIRSA)
Geminis 4, Pol.
Ind.
Can Parellada
E-08228 Les Fonts de Terrassa, Barcelona
Matero
PO Box 51744
3508 Λεμεσός
Κύπρος
Mebrom NV
Assenedestraat 4
B-9940 Rieme Ertvelde
Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων Α.Ε.
Εργοστάσιο Θεσσαλονίκης, Ταχ.
Θυρίδα 10183
GR-54110 Θεσσαλονίκη
Poz Pliszka (PL)
45, Szczecińska St.,
PL-80-392 Gdańsk, Poland
P.U.P.H. SOLFUM Sp. z o.o
ul. Wojska Polskiego 83
PL-91-755 Łódź
Refrigerant Products Ltd
N9 Central Park Estate
Westinghouse Road
Trafford Park
Manchester M17 1PG
United Kingdom
Rhodia Organique Fine Ltd
PO Box 46
St Andrews Road, Avonmouth
Bristol BS11 9YF
United Kingdom
Sigma Aldrich Logistik GmbH
Kappelweg 1
D-91625 Schnelldorf
Sigma Aldrich Chimie SARL
80, rue de Luzais
L'isle d'Abeau Chesnes,
F-38297 St Quentin Fallavier
Sigma Aldrich Company Ltd
The Old Brickyard
New Road
Gillingham SP8 4XT
United Kingdom
SJB Chemical Products B.V.
Wellerondom 11
3230 AG Brielle
Nederland
Solquimia Iberia, S.L.
C/Duque de Alba No 3, 1o,
E-28012 Madrid
Solvay Organics GmbH
Hans-Böckler-Allee 20
D-30173 Hannover
Solvay Solexis SpA
Viale Lombardia 20
I-20021 Bollate (MI)
Syngenta Crop Protection
Surrey Research Park
30 Priestly Road, Guildford Surrey
GU2 7YH United Kingdom
Synthesia Española s.a
Conde Borrell, 62
E-08015 Barcelona
Tazzetti Fluids S.r.l.
Ms Micaela Brero
Corso Europa n. 600/a
Volpiano (TO)
Unitor ASA
Willembarendzstraat, 50
3165 AB Rotterdam/Albrandswaard
Nederland
Wigmors
ul. Irysowa 5
51-117 Wrocław
Poland
Zephyr Kereskedelmi és Szolgáltató Kft.
6000 Kecskemét
Tatár sor 18.
Hungary
Decyzja Komisji
z dnia 22 maja 2006 r.
zmieniająca decyzję 2004/370/WE zatwierdzającą metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Zjednoczonym Królestwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1988)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2006/374/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [2] określa metodę obliczania masy tuszy po schłodzeniu na podstawie masy przed schłodzeniem.
(2) Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85 oraz w drodze odstępstwa od jego art. 2 ust. 1 i 2, decyzją Komisji 2004/370/WE [3] zezwolono Zjednoczonemu Królestwu na obliczanie masy tuszy po schłodzeniu za pomocą odniesienia do wcześniej ustalonych skal redukcji wagi całkowitej.
(3) Z uwagi na dostosowania techniczne Zjednoczone Królestwo zwróciło się do Komisji o wycofanie tego odstępstwa i stosowanie metody obliczania masy tuszy po schłodzeniu określonej w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/370/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/370/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się art. 5;
2) Skreśla się załącznik III.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2006 r.
dotycząca odstępstw od stosowania niektórych przepisów dyrektywy 2003/54/WE w odniesieniu do archipelagu Madery
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2008)
(Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)
(2006/375/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 96/92/WE [1], w szczególności jej art. 26 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 26 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE stanowi, że państwa członkowskie, które są w stanie wykazać, że po wejściu w życie niniejszej dyrektywy istnieją poważne problemy w działaniu ich małych systemów wydzielonych, mogą wnieść o odstępstwo od stosownych postanowień rozdziałów IV, V, VI, VII oraz rozdziału III, w przypadku mikrosystemów wydzielonych, w związku z przebudową, modernizacją i rozszerzeniem istniejących zdolności; odstępstwo takie może być przyznane państwom członkowskim przez Komisję.
(2) W dniu 18 sierpnia 2005 r.
Portugalia złożyła wniosek do Komisji o odstępstwo na czas nieokreślony od postanowień rozdziałów III, IV, V, VI, VII zgodnie z art. 26 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE w odniesieniu do archipelagu Madery.
(3) Archipelag Madery zalicza się do "mikrosystemów wydzielonych" zgodnie z definicją określoną w art. 2 ust. 27 dyrektywy 2003/54/WE.
(4) Specyficzne cechy charakterystyczne archipelagu Madery – oddalenie, charakter wyspiarski, trudna topografia i klimat – zostały stwierdzone w art. 299 ust. 2 Traktatu WE.
(5) Dokumenty załączone do wniosku Portugalii dowodzą w wystarczający sposób, że niemożliwe i nierealne jest osiągnięcie celu konkurencyjnego rynku energii elektrycznej, zważywszy na niewielką produkcję energii elektrycznej oraz fakt, że dane wyspy archipelagu nie są ze sobą połączone.
Przy tak małym systemie często nie jest możliwe utworzenie więcej niż jednej elektrowni na jednej wyspie, co czyni obecność konkurencyjnych producentów bardzo nierealnym.
Wielkość rynku nie zachęca raczej do składania wniosków o zezwolenie lub ofert przetargowych złożonych przez konkurentów; w tych warunkach poczucie bezpieczeństwa i jakość dostaw są najważniejsze.
Ponadto nie istnieje system przesyłowy wysokiego napięcia, a bez obecności konkurencji wytwarzającej energię elektryczną, zalecenia dyrektywy dotyczące oddzielenia systemu nie są zasadne.
Te same wnioski dotyczą dostępu trzeciej strony do systemu.
(6) Po zbadaniu uzasadnienia wniosku Portugalii Komisja ocenia, że odstępstwo i warunki w jakich został złożony wniosek nie przeszkodzą w osiągnięciu celów dyrektywy.
(7) Jednakże należy wziąć pod uwagę możliwy rozwój technologiczny w średnim i długim okresie czasu, który może przynieść istotne zmiany.
(8) Komisja skonsultowała się z wszystkimi państwami członkowskimi zgodnie z zaleceniem art. 26 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyznaje się Republice Portugalii na terenie wysp archipelagu Madery odstępstwo od stosownych przepisów rozdziałów IV, V, VI, VII oraz rozdziału III w związku z przebudową, modernizacją i rozszerzeniem istniejących zdolności.
Artykuł 2
Organy Portugalii winny monitorować rozwój sektora energii elektrycznej na Maderze i informować Komisję o wszelkich zmianach w sektorze, które wymagałyby przeglądu przyznanego odstępstwa.
Należy składać sprawozdanie ogólne co cztery lata, zaczynając nie później niż dnia 31 grudnia 2010 r.
Artykuł 3
Niniejsze odstępstwo jest ważne na czas nieokreślony.
Komisja może poddać je przeglądowi, jeżeli nastąpią istotne zmiany w sektorze energii elektrycznej Madery.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalii.
Decyzja Rady
z dnia 31 stycznia 2005 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/376/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 i 3,
uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich negocjacji z Izraelem w celu dostosowania Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony [1], w celu uwzględnienia przystąpienia nowych Państw Członkowskich do UE.
(2) Negocjacje te przyniosły rezultat zgodny z oczekiwaniami Komisji.
(3) Tekst Protokołu wynegocjowanego z Izraelem pozwala, zgodnie z art. 13, na tymczasowe stosowanie Protokołu przed jego wejściem w życie.
(4) Z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie, Protokół powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich i stosowany tymczasowo,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej. Tekst Protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie niniejszym wyrażają zgodę na tymczasowe stosowanie postanowień Protokołu, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, oraz czterech porozumień powiązanych
(2006/377/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 14 października 2003 r. w imieniu Wspólnoty Europejskiej zostały podpisane następujące umowy i protokoły, z zastrzeżeniem ich ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie [2], zgodnie z decyzją Rady z dnia 13 października 2003 r. [3]:
a) Umowa w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym;
b) Umowa między Królestwem Norwegii a Wspólnotą Europejską w sprawie Norweskiego Mechanizmu Finansowego na lata 2004–2009;
c) Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej;
d) Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej;
e) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące niektórych produktów rolnych.
(2) Umowy i protokoły wchodzą w życie jednocześnie.
Były one tymczasowo stosowane od dnia 1 maja 2004 r. na podstawie porozumień w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą a każdym z państw EOG EFTA oraz zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2004/368/WE z dnia 30 marca 2004 r. dotyczącą tymczasowego stosowania Umowy w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym i tymczasowego stosowania czterech związanych umów [4].
(3) Umowy i protokoły powinny zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Następujące umowy i protokoły zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej:
a) Umowa w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym;
b) Umowa między Królestwem Norwegii a Wspólnotą Europejską w sprawie Norweskiego Mechanizmu Finansowego na lata 2004–2009;
c) Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej;
d) Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej;
e) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące niektórych produktów rolnych.
2.
Teksty umów i protokołów załączono do niniejszej decyzji [5].
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej aktu zatwierdzenia przewidzianego w każdej z umów w celu wyrażenia wiążącej zgody Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/378/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich w dniu 23 lutego 2006 r.
(2) Protokół należy zatwierdzić,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich Protokół do Układu eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu dołączony jest do niniejszej decyzji [2].
Decyzja Komisji
z dnia 22 maja 2006 r.
dotycząca rozszerzenia ograniczonego uznania dla Hellenic Register of Shipping na Republikę Malty
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1990)
(Jedynie tekst w języku maltańskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/382/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
uwzględniając pismo władz Malty z dnia 15 września 2004 r., wnioskujące o rozszerzenie na Maltę ograniczonego uznania dla Hellenic Register of Shipping (zwanego dalej "HRS") zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 94/57/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ograniczone uznanie w rozumieniu art. 4 ust. 3 dyrektywy 94/57/WE jest uznaniem przyznawanym organizacjom znanym jako "towarzystwa klasyfikacyjne", które spełniają wszystkie kryteria inne niż te określone w pkt 2 i 3 sekcji A "Ogólne" Załącznika do tej dyrektywy, ale ograniczonym w czasie i zakresie po to, by dana organizacja mogła zdobyć doświadczenie.
(2) Decyzja Komisji 2001/890/WE [2] przyznała HRS uznanie wnioskowane przez Grecję na mocy art. 4 ust. 3 dyrektywy.
Decyzja Komisji 2005/623/WE [3] przedłużyła ważności tego uznania o trzy lata, licząc od dnia 3 sierpnia 2005 r., ze skutkami ograniczonymi do Grecji i Cypru.
(3) Komisja, wspólnie z władzami morskimi Malty, sprawdziła, czy HRS spełniał wszystkie kryteria Załącznika do dyrektywy 94/57/WE inne niż te, które są wymienione w pkt 2 i 3 sekcji A "Ogólne" tego Załącznika.
Ponadto HRS zobowiązał się, że będzie dążyć do wyrównania swojej wydajności ze średnią uznanych organizacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) powołanego na podstawie art. 7 dyrektywy 94/57/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ograniczone uznanie dla Hellenic Register of Shipping, przyznane na mocy decyzji 2001/890/WE, zostaje rozszerzone na Republikę Malty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Malty.
Decyzja Komisji
z dnia 22 maja 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/1/WE zatwierdzającą metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Republice Czeskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1982)
(jedynie tekst w języku czeskim jest autentyczny)
(2006/383/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2005/1/WE [2] zatwierdzono cztery metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Republice Czeskiej.
(2) Republika Czeska skierowała do Komisji wniosek o zatwierdzenie dwóch nowych metod klasyfikacji tusz wieprzowych oraz przedstawiła wyniki próbnego rozbioru przedkładając drugą część protokołu przewidzianego w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [3].
(3) Analiza tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki zatwierdzenia nowych metod.
(4) Z uwagi na warunki techniczne w ubojniach Republika Czeska zwróciła się z wnioskiem o ustalenie limitu stosowania metody klasyfikacji "Zwei-Punkte-Messverfahren (ZP)" zgodnie z wcześniej określoną ilością tygodniową wyrażoną poprzez roczną średnią.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/1/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/1/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
a) W art. 1 akapit pierwszy dodaje się tiret piąte i szóste w następującym brzmieniu:
- "— przyrząd określany jako "Ultra-sound IS-D-05" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 5 Załącznika,
- — przyrząd określany jako "Needle IS-D-15" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 6 Załącznika."
b) Akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Metoda klasyfikacji "Zwei-Punkte-Messverfahren (ZP)" może być stosowana tylko w rzeźniach, w których tygodniowy ubój nie przekracza 200 świń zgodnie z roczną średnią."
2) W Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 maja 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/135/WE w odniesieniu do ustanowienia na terytorium niektórych państw członkowskich obszarów A i B w związku z wybuchami wysoce zjadliwej grypy ptaków
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2090)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/384/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [3], w szczególności jego art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [4], w szczególności jej art. 66 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dania powiadomiła Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie o wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków, wywołanej wirusem A podtypu H5N1, u drobiu na swoim terytorium i podjęła odpowiednie działania przewidziane w decyzji Komisji 2006/135/WE z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu we Wspólnocie [5].
(2) W następstwie wybuchu choroby Dania podjęła niezbędne działania zgodnie z przepisami decyzji 2006/135/WE.
Po otrzymaniu powiadomienia o wspomnianych środkach, Komisja zbadała je we współpracy z dotkniętym państwem członkowskim i wyraża zadowolenie z powodu faktu, że ustanowione przez to państwo członkowskie obszary A i B znajdują się w wystarczającej odległości od miejsc wybuchu choroby.
Należy zatem ustanowić obszary A i B na terytorium Danii oraz określić czas trwania przedmiotowego podziału na obszary.
(3) Biorąc pod uwagę art. 2 ust. 4 lit. b) i c) decyzji 2006/135/WE oraz ocenę końcową sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1, w niektórych częściach Szwecji i Niemiec, środki ustanowione dla tych obszarów zgodnie z art. 2 ust. 2 powyższej decyzji nie są już konieczne.
(4) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany w częściach A i B załącznika I do decyzji 2006/135/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2006/135/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/386/WPZiB
z dnia 1 czerwca 2006 r.
wdrażająca wspólne stanowisko 2005/411/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Sudanowi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2005/411/WPZiB [1], w szczególności jego art. 6, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) 30 maja 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/411/WPZiB w celu wprowadzenia w życie środków nałożonych przeciwko Sudanowi na mocy rezolucji nr 1591(2005) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych (RB ONZ).
(2) 25 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa przyjęła rezolucję 1672 (2006), w której, działając na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych, podjęła decyzję, że wszystkie państwa powinny wprowadzić w życie środki, o których mowa w ust. 3 rezolucji 1591 (2005), skierowane przeciwko pewnym, określonym osobom, w przypadku których Komitet ustanowiony na mocy rezolucji 1591 (2005) przygotował konieczne, szczegółowe uzasadnienie.
Komitet ten będzie również utrzymywał i uaktualniał wykaz osób, jeśli będzie to właściwe, oraz będzie rozpatrywał wnioski o wyłączenia zgodnie z zadaniami przypisanymi mu na mocy punktu 3 rezolucji 1591 (2005).
(3) Załącznik do wspólnego stanowiska 2005/411/WPZiB powinien zostać odpowiednio uzupełniony,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wykaz osób zamieszczony w załączniku do niniejszej decyzji zostaje włączony do załącznika do wspólnego stanowiska 2005/411/WPZiB.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 15 maja 2006 r.
upoważniająca Królestwo Hiszpanii do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 oraz art. 28e szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2006/387/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatków lub unikania zobowiązań podatkowych.
(2) W piśmie z dnia 21 czerwca 2005 r., otrzymanym przez Sekretariat Generalny Komisji dnia 22 lipca 2005 r., Królestwo Hiszpanii ubiega się o uzyskanie upoważnienia na wprowadzenie środka stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 77/388/EWG decydujących o podstawie opodatkowania w celu naliczania podatku od wartości dodanej (VAT).
(3) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG Komisja poinformowała inne państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Królestwo Hiszpanii pismem z dnia 7 października 2005 r.
W piśmie z dnia 10 października 2005 r. Komisja zawiadomiła Królestwo Hiszpanii, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(4) Artykuł 11 sekcja A pkt 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG określa podstawę opodatkowania podatkiem od wartości dodanej w odniesieniu do dostaw towarów lub usług jako wszystko, co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia. Artykuł 28e ust. 1 tej dyrektywy dotyczy podstawy opodatkowania odnośnie do wewnątrzwspólnotowego nabycia, poprzez odesłanie do art. 11 sekcja A.
(5) Wymagający odstępstwa środek ma na celu przeciwdziałanie stratom z wpływów podatkowych powstałym w wyniku manipulacji podstawą opodatkowania dostaw towarów, usług, i wewnątrzwspólnotowego nabycia, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, w przypadku gdy sprzedawca pobiera obniżoną cenę od powiązanego z nim nabywcy, który nie ma prawa do pełnego obniżenia podatku.
(6) Środek należy wprowadzić w taki sposób, aby stosowano go jedynie w przypadkach unikania zobowiązań podatkowych lub uchylania się od płacenia podatków w zakresie podatku od wartości dodanej oraz tylko w przypadku gdy zostaną spełnione określone warunki.
Środek jest zatem proporcjonalny do wyznaczonego celu.
(7) Podobne odstępstwa zostały przyznane innym państwom członkowskim w celu przeciwdziałania unikaniu zobowiązań podatkowych lub uchylaniu się od płacenia podatków.
(8) Odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG przeciwdziałające unikaniu opodatkowania VAT w związku z podstawą opodatkowania w przypadku dostaw pomiędzy powiązanymi stronami zostały włączone do wniosku Komisji z dnia 16 marca 2005 r. dotyczącego dyrektywy racjonalizującej niektóre z odstępstw na mocy tego artykułu [2].
Konieczne jest zatem zakończenie stosowania niniejszego odstępstwa w momencie, kiedy ta dyrektywa wejdzie w życie.
(9) Niniejsze odstępstwo zagwarantuje wysokość kwoty podatku od wartości dodanej należnej na ostatnim etapie konsumpcji i nie będzie miało negatywnego wpływu na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku od wartości dodanej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Królestwo Hiszpanii, w drodze odstępstwa od art. 11 sekcja A pkt 1 lit. a) oraz art. 28e dyrektywy 77/388/EWG, do stosowania wartości rynkowej, określonej w art. 11 sekcja A pkt 1 lit. d) tej dyrektywy, jako podstawy opodatkowania dostawy towarów lub usług lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w przypadku gdy wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia jest znacznie niższa od wartości rynkowej i odbiorca dostawy lub, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego, nabywca nie ma prawa do pełnego odliczenia podatku na mocy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG.
Ten środek można zastosować wyłącznie celem zapobiegania unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylaniu się od płacenia podatków, gdy na wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia, na podstawie której w innych okolicznościach oparta byłaby podstawa opodatkowania, miały wpływ powiązania rodzinne, zarządcze, własnościowe, finansowe lub prawne określone w prawodawstwie krajowym.
Dla powyższych celów powiązania prawne obejmują związki formalne pomiędzy pracodawcą a zatrudnionym.
Artykuł 2
Upoważnienie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy racjonalizującej odstępstwa przyznane na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, która przeciwdziała unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylaniu się od płacenia podatków w odniesieniu do podatku VAT poprzez wycenę dostaw między powiązanymi osobami, lub dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Rady
z dnia 15 maja 2006 r.
upoważniająca Republikę Litewską do zastosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2006/388/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić państwo członkowskie do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów tej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatku lub unikania zobowiązań podatkowych.
(2) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 28 czerwca 2005 r., Republika Litewska (zwana dalej "Litwą") wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo od art. 21 dyrektywy 77/388/EWG.
(3) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG dnia 22 sierpnia 2005 r.
Komisja poinformowała listownie inne państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Litwę.
W piśmie z dnia 23 sierpnia 2005 r. Komisja zawiadomiła Litwę, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(4) Artykuł 21 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG w wersji określonej w art. 28g tej dyrektywy przewiduje, że w systemie wewnętrznym do zapłacenia podatku od wartości dodanej (VAT) zobowiązany jest zazwyczaj podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczący usługi.
(5) Celem odstępstwa, o które wnioskuje Litwa, jest uczynienie, pod pewnymi warunkami, zobowiązanym do zapłaty podatku VAT z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług odbiorcy tych towarów lub usług, w przypadku postępowania dotyczącego niewypłacalności, postępowania restrukturyzacyjnego pod nadzorem sądowym, transakcji, których przedmiotem jest drewno, dostaw odpadów żelaznych i nieżelaznych oraz wykonywania robót budowlanych.
(6) Trudności finansowe często uniemożliwiają podatnikom, w stosunku do których toczy się postępowanie dotyczące niewypłacalności lub postępowanie restrukturyzacyjne pod nadzorem sądowym, zapłatę podatku VAT z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług.
Jednakże odbiorca może odliczyć podatek VAT nawet wtedy, gdy nie został on zapłacony przez dostawcę.
(7) Problemy tego rodzaju występują na litewskim rynku drzewnym, z przyczyn związanych z charakterem tego rynku oraz uczestniczącymi w nim przedsiębiorstwami.
Na rynku tym przeważają małe przedsiębiorstwa o zasięgu lokalnym, często odsprzedawcy i pośrednicy, trudne do skontrolowania przez organy podatkowe.
Najbardziej rozpowszechnioną formą unikania zobowiązań podatkowych jest fakturowanie dostaw przez przedsiębiorstwo, które następnie "znika", nie płacąc podatku, co jednak pozwala klientowi dokonać odliczenia podatku na podstawie ważnej faktury.
(8) Podobny problem niepłacenia zafakturowanego podatku występuje w litewskim sektorze recyklingu odpadów metali żelaznych i nieżelaznych.
(9) Porównywalne problemy mają również miejsce w litewskim sektorze budownictwa, w szczególności w przypadku fakturowania podatku VAT przez podwykonawców, którzy następnie "znikają".
(10) Czyniąc odbiorcę odpowiedzialnym za zapłatę podatku VAT we wspomnianych powyżej przypadkach, które negatywnie wpływają na finanse publiczne, odstępstwo usuwa napotykane trudności bez wpływu na kwotę należnego podatku.
Rezultatem tego jest ułatwienie pracy organów podatkowych przy poborze podatku i zapobieżenie niektórym formom uchylania się od płacenia podatków lub unikania zobowiązań podatkowych.
(11) Środek jest proporcjonalny do wyznaczonych celów z uwagi na fakt, iż nie będzie miał zastosowania ogólnego, a tylko do szczególnych działań i sektorów stwarzających problemy z poborem podatku, uchylaniem się od jego płacenia lub unikaniem zobowiązań podatkowych.
(12) Podobne odstępstwa zostały przyznane innym państwom członkowskim i okazały się skuteczne.
(13) Upoważnienie powinno być ograniczone w czasie do dnia 31 grudnia 2009 r., tak aby w świetle zdobytych w tym okresie doświadczeń można było ocenić czy utrzymanie odstępstwa jest uzasadnione.
Jednakże dnia 16 marca 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy racjonalizującej niektóre odstępstwa przyznawane na podstawie art. 27 dyrektywy 77/388/EWG [2].
Należy zatem zakończyć stosowanie tych części niniejszej decyzji, które są objęte wnioskiem, do chwili wejścia w życie tej dyrektywy.
(14) Odstępstwo nie ma żadnego negatywnego wpływu na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, w wersji określonej w art. 28g tej dyrektywy, niniejszym upoważnia się Litwę do wyznaczenia podatnika, któremu dostarcza się towary lub na rzecz którego świadczy się usługi, jako osoby odpowiedzialnej za zapłacenie podatku VAT.
Artykuł 2
Odbiorca towarów lub usług może zostać wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty podatku VAT w następujących przypadkach:
1) dostawy towarów i świadczenia usług przez podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie dotyczące niewypłacalności lub postępowanie restrukturyzacyjne pod nadzorem sądowym;
2) dostaw drewna;
3) dostawy przez podatnika odpadów żelaznych i złomu, pozostałości i innych surowców wtórnych składających się z metali żelaznych i nieżelaznych;
4) wykonywania robót budowlanych przez podwykonawcę na rzecz generalnego wykonawcy, innego podwykonawcy lub przedsiębiorstwa wykonującego własne prace budowlane.
Artykuł 3
Upoważnienie przyznane na mocy art. 1 wygasa w dniu 31 grudnia 2009 r.
Jednakże pkt 3 i 4 w art. 2 tracą moc prawną w dniu wejścia w życie dyrektywy racjonalizującej odstępstwa przyznawane zgodnie z art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, zawierającej specjalny system stosowania podatku VAT w tych sektorach, pod warunkiem że wejście w życie tej dyrektywy nastąpi przed dniem 31 grudnia 2009 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Litewskiej.
Decyzja Rady
z dnia 15 maja 2006 r.
upoważniająca Republikę Litewską do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 oraz art. 28e szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2006/389/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od zastosowania przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania.
(2) W pismach z dnia 3 sierpnia i 16 grudnia 2004 r. Republika Litewska (zwana dalej "Litwą") starała się o uzyskanie upoważnienia na wprowadzenie środka stanowiącego odstępstwo od przepisów dyrektywy 77/388/EWG decydującej o podstawie opodatkowania w celu naliczania podatku od wartości dodane; (VAT).
(3) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG z dnia 7 czerwca 2005 r.
Komisja poinformowała na piśmie inne państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Litwę.
W piśmie z dnia 14 czerwca 2005 r. Komisja zawiadomiła Litwę, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(4) Artykuł 11 sekcja A pkt 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG określa podstawę opodatkowania do celów VAT jako wszystko, co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia. Artykuł 28e pkt 1 tej dyrektywy dotyczy podstawy opodatkowania odnośnie do wewnątrzwspólnotowego nabycia, poprzez odniesienie do art. 11 sekcji A.
(5) Wymagający odstępstwa środek ma na celu przeciwdziałanie stratom podatkowym powstałym w wyniku manipulacji podstawą opodatkowania usług, towarów i wewnątrzwspólnotowego nabycia, które podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, w przypadku gdy jedna ze stron nie ma prawa do pełnego odliczenia podatku.
(6) Środek powinien zostać zaplanowany w ten sposób, że stosuje się jedynie w przypadkach oszustw podatkowych lub omijania podatku od wartości dodanej oraz jedynie gdy zostaną spełnione określone warunki.
Z tego względu środek jest proporcjonalny do wyznaczonego celu.
(7) Podobne odstępstwa zostały przyznane innym państwom członkowskim w celu przeciwdziałania oszustwom podatkowym lub omijaniu opodatkowania.
(8) Odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, przeciwdziałające unikaniu opodatkowania VAT w związku z podstawą opodatkowania w przypadku dostaw pomiędzy powiązanymi stronami, zostały włączone do wniosku Komisji z dnia 16 marca 2005 r. dotyczącego dyrektywy regulującej niektóre z odstępstw na mocy tego artykułu [2].
Konieczne jest zatem zakończenie okresu stosowania niniejszego odstępstwa do momentu wejścia w życie tej dyrektywy.
(9) Niniejsze odstępstwo ochroni kwotę podatku od wartości dodanej należną w ostatnim etapie konsumpcji i nie będzie miało negatywnego wpływu na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku od wartości dodanej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Litwę, w drodze odstępstwa od art. 11 sekcja A pkt 1 lit. a) oraz art. 28e dyrektywy 77/388/EWG, do stosowania wartości rynkowej, określonej w art. 11 sekcji A pkt 1 lit. d) tej dyrektywy, jako podstawy opodatkowania kwoty za dostawy towarów i świadczenie usług lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w okolicznościach opisanych poniżej:
a) gdy wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia jest znacznie niższa od wartości rynkowej i gdy odbiorca dostawy lub, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, nabywca nie ma prawa do pełnego odliczenia podatku na mocy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG;
b) gdy wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia jest znacznie wyższa od wartości rynkowej i gdy dostawca nie ma prawa do pełnego odliczenia podatku na mocy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG.
Ten środek można zastosować wyłącznie celem zapobiegania uchylania się od płacenia podatków i unikania zobowiązań podatkowych, gdy na wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia, na podstawie której w innych okolicznościach oparta byłaby podstawa opodatkowania, miały wpływ powiązania związane z rodziną, zarządem, własnością, związkami finansowymi lub prawnymi określonymi przez prawodawstwo krajowe.
Dla powyższych celów związki prawne obejmują związki formalne pomiędzy pracodawcą a zatrudnionym.
Artykuł 2
Zezwolenie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, który przeciwdziała uchylaniu się od opodatkowania lub unikania opodatkowania VAT, poprzez ocenę wartości świadczeń między powiązanymi osobami, albo dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Litewskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 24 maja 2006 r.
w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Republikę Czeską na podstawie art. 95 ust. 4 traktatu WE, dotyczących maksymalnej dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2036)
(Jedynie tekst w języku czeskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/390/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. FAKTY
(1) W piśmie nadesłanym przez biuro Stałego Przedstawicielstwa Republiki Czeskiej przy Unii Europejskiej z dnia 1 grudnia 2005 r. rząd Republiki Czeskiej, odnosząc się do art. 95 ust. 4 traktatu WE, notyfikował Komisji swoje przepisy krajowe dotyczące zawartości kadmu w nawozach, których utrzymanie uznał za konieczne po przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 Parlament Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów [1].
1.
ARTYKUŁ 95 UST.
4 I 6 TRAKTATU WE
(2) Artykuł 95 ust. 4 i 6 traktatu WE stanowi:
"4.
Jeśli po przyjęciu przez Radę lub Komisję środka harmonizującego państwo członkowskie uzna za niezbędne utrzymanie przepisów krajowych, uzasadnionych ważnymi względami określonymi w artykule 30 lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego, lub środowiska pracy, notyfikuje je Komisji, wskazując powody ich utrzymania.
(…)
6.
Komisja, w terminie sześciu miesięcy od daty zawiadomienia, zatwierdza lub odrzuca przedmiotowe przepisy krajowe, sprawdzając, czy stanowią one środek arbitralnej dyskryminacji lub ukryte ograniczenie w handlu pomiędzy państwami członkowskimi, albo przeszkodę w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
W przypadku braku decyzji Komisji w tym terminie przepisy krajowe, o których mowa w ustępach 4 (…), są uważane za zatwierdzone.
W przypadku gdy jest to uzasadnione złożonością sprawy i nie ma niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego, Komisja może notyfikować danemu państwu członkowskiemu, że okres, o którym mowa w niniejszym ustępie, może być przedłużony na kolejny okres trwający do 6 miesięcy.".
2.
PRAWODAWSTWO WSPÓLNOTOWE
(3) Dyrektywa Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do nawozów [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 98/97/WE [3], ustanowiła wymogi, jakie muszą spełniać nawozy aby mogły zostać wprowadzone do obrotu z oznaczeniem "nawozy WE".
Dyrektywa 76/116/EWG została zastąpiona rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003.
(4) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 określa oznaczenie typu i odpowiednie wymogi, np. dotyczące składu, które każdy nawóz posiadający oznaczenie WE musi spełniać.
Nawozy posiadające oznaczenie WE zawarte w tym wykazie są pogrupowane w kategorie w zależności od zawartości podstawowych środków odżywczych, tj. pierwiastków: azotu, fosforu i potasu.
(5) Zasady regulujące skład nawozów objętych rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003 nie określają dopuszczalnej wartości zawartości kadmu w nawozach posiadających oznaczenie WE.
(6) Artykuł 5 stanowi, że państwa członkowskie nie mogą z powodu składu, identyfikacji, etykietowania lub opakowania zabronić, ograniczyć ani utrudnić wprowadzania do obrotu nawozów mających oznakowanie "nawóz WE", spełniających przepisy tego rozporządzenia.
(7) Zgodnie z motywem 15 rozporządzenia Komisja zajmie się kwestią niezamierzonej zawartości kadmu w nawozach mineralnych oraz, jeśli będzie to zasadne, przygotuje projekt rozporządzenia i przedstawi go Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
(8) Trwają prace nad przygotowaniem wniosku Komisji w sprawie kadmu w nawozach.
3.
KRAJOWE ODSTĘPSTWA PRZYZNANE AUSTRII, FINLANDII I SZWECJI
(9) Aspekt ekologiczny związany z kadmem w nawozach został poruszony na poziomie Wspólnoty podczas negocjacji w sprawie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej.
W akcie przystąpienia tych państw zostały im przyznane czasowe odstępstwa od obowiązku stosowania prawodawstwa wspólnotowego w zakresie nawozów w celu umożliwienia dokładnej oceny zagrożeń związanych z kadmem w nawozach na poziomie Wspólnoty.
(10) W oparciu o wnioski z krajowych ocen ryzyka Komisja przedłużyła w 2002 r. odstępstwa dla Austrii [4], Finlandii [5] i Szwecji [6] do dnia 31 grudnia 2005 r.
Ze względu na opóźnienia w przyjęciu prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego zawartości kadmu w nawozach fosforowych odstępstwa ponownie przedłużono w styczniu 2006 r.
(11) Obecnie obowiązują następujące przepisy:
- Artykuł 1 decyzji Komisji 2006/349/WE [7] zezwala Austrii na zakazanie wprowadzania do obrotu na rynku krajowym mineralnych nawozów fosforowych, w których zawartość kadmu przekracza 75 mg/kg P2O5,
- Artykuł 1 decyzji Komisji 2006/348/WE [8] zezwala Finlandii na zakazanie wprowadzania do obrotu na rynku krajowym mineralnych nawozów fosforowych, w których zawartość kadmu przekracza 50 mg na kilogram fosforu,
- Wreszcie, art. 1 decyzji Komisji 2006/347/WE [9] zezwala Szwecji na zakazanie wprowadzania do obrotu na rynku krajowym mineralnych nawozów fosforowych, w których zawartość kadmu przekracza 100 gram na tonę fosforu.
(12) Odstępstwa te mają zastosowanie do czasu przyjęcia na poziomie UE zharmonizowanych środków dotyczących kadmu w nawozach.
4.
CZESKIE PRZEPISY KRAJOWE
(13) Notyfikowane przez Republikę Czeską przepisy krajowe zostały wprowadzone Ustawą w sprawie nawozów [10].
Artykuł 3 ust. 2 lit. c) stanowi, że zakazane jest wprowadzanie do obrotu na rynku krajowym nawozów o zawartości niebezpiecznych substancji większej niż określono w dekrecie.
(14) Dekret 474/2000 z dnia 13 grudnia 2000 r. ustanawiający wymagania dotyczące nawozów [11] określa między innymi dopuszczalną zawartość kadmu w nawozach mineralnych.
Zgodnie z załącznikiem I zawartość kadmu w mineralnych nawozach fosforowych (zawierających 5 % lub więcej P2O5) nie może przekraczać 50 mg/kg P2O5.
(15) Republika Czeska przystąpiła do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.
Akt przystąpienia nie zawiera przejściowych przepisów dotyczących stosowania i wprowadzania do obrotu kadmu na terytorium krajowym.
(16) Dekret 209/2005 z dnia 20 maja 2005 r. zmieniający dekret 474/2000 ustanawiający wymagania dotyczące nawozów [12] dostosowuje przepisy krajowe do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003. Artykuł 1 ust. 1 dekretu stanowi, że ograniczenie rynkowe dotyczące kadmu w nawozach ma zastosowanie jedynie do nawozów krajowych. Nie ma ono zastosowania do "nawozów WE".
II.
PROCEDURA
(17) W piśmie z dnia 1 grudnia 2005 r. władze Republiki Czeskiej notyfikowały Komisji swoje krajowe przepisy dotyczące zawartości kadmu w nawozach, które zamierzają utrzymać po przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 2003/2003.
(18) W piśmie z dnia 13 grudnia 2005 r. Komisja zawiadomiła władze Republiki Czeskiej o otrzymaniu zawiadomienia na podstawie art. 95 ust. 4 traktatu WE oraz o rozpoczęciu sześciomiesięcznego okresu na zbadanie zawiadomienia zgodnie z art. 95 ust. 6 w dniu 6 grudnia 2005 r., czyli w dniu następującym po dniu otrzymania zawiadomienia.
(19) W piśmie z dnia 2 lutego 2006 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku otrzymanym od Republiki Czeskiej.
Komisja opublikowała również zawiadomienie dotyczące zgłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [13], aby poinformować inne zainteresowane strony o przepisach krajowych, które Republika Czeska zamierza utrzymać oraz o powodach ich utrzymania.
III.
OCENA
1.
OCENA DOPUSZCZALNOŚCI
(20) Artykuł 95 ust. 4 Traktatu stanowi, że jeśli po przyjęciu przez Radę lub Komisję środka harmonizującego państwo członkowskie uzna za niezbędne utrzymanie przepisów krajowych, uzasadnionych ważnymi względami określonymi w artykule 30 lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego, lub środowiska pracy, notyfikuje je Komisji, wskazując powody ich utrzymania.
(21) Celem zgłoszenia przekazanego przez władze Republiki Czeskiej w dniu 1 grudnia 2005 r. jest uzyskanie zezwolenia na dalsze stosowanie krajowych przepisów niezgodnych z przepisami dotyczącymi składu nawozów posiadających oznaczenie WE zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003.
(22) Jak wskazano wcześniej, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 zabrania państwom członkowskim ograniczać wprowadzanie do obrotu nawozów posiadających oznaczenie WE ze względu na ich skład, ale przepisy dotyczące składu nie określają dopuszczalnej wartości zawartości kadmu.
Oznacza to, że zgodnie z art. 5 nawozy posiadające oznaczenie WE spełniające wymagania tego rozporządzenia mogą być wprowadzane do obrotu bez względu na zawartość kadmu.
(23) W świetle powyższego wyraźnie widać, że przepisy krajowe zgłoszone przez Republikę Czeską zakazujące wprowadzania do obrotu mineralnych nawozów fosforowych posiadających oznaczenie WE, w których zawartość kadmu przekracza 50 mg/kg P2O5, są bardziej restrykcyjne niż przepisy zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003.
(24) Jak wskazano powyżej, Komisja przyznała już odstępstwa zezwalające na utrzymanie krajowego prawodawstwa Austrii, Finlandii i Szwecji.
Pomimo iż przepisy tymczasowe były zawarte już w akcie przystąpienia tych państw, odstępstwa zostały przedłużone w oparciu o przedstawione przez władze krajowe wnioski z ocen ryzyka przeprowadzonych zgodnie z jednolitą metodologią zatwierdzoną przez Komisję Europejską.
(25) Artykuł 95 ust. 4 wymaga, aby notyfikacji przepisów krajowych towarzyszył opis powodów związanych z jednym lub kilkoma ważnymi względami określonymi w artykule 30 lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego, lub środowiska pracy.
Wniosek złożony przez Republikę Czeską zawiera cytat z przepisów krajowych oraz badanie [14] oceniające zagrożenia wynikające ze stosowania nawozów fosforowych zawierających kadm, które, według opinii władz Republik Czeskiej, uzasadniają utrzymanie czeskich przepisów krajowych.
Krajowa ocena ryzyka została przeprowadzona zgodnie z metodologią zatwierdzoną przez Komisje Europejską.
(26) W świetle powyższego, zdaniem Komisji, zgłoszenie złożone przez Republikę Czeską w celu uzyskania zgody na utrzymanie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 należy zatem uznać za dopuszczalne na mocy art. 95 ust. 4 traktatu WE.
2.
RZECZOWA OCENA
(27) Zgodnie z art. 95 traktatu Komisja musi zadbać o to, aby spełnione były wszystkie warunki umożliwiające państwu członkowskiemu skorzystanie z możliwości odstępstwa przewidzianego w tym artykule.
(28) W szczególności Komisja musi ocenić, czy przepisy zgłoszone przez państwo członkowskie są uzasadnione ważnymi względami określonymi w art. 30 traktatu, lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy.
(29) Ponadto, zgodnie z art. 95 ust. 6 traktatu, jeżeli Komisja uważa, że przepisy krajowe są uzasadnione, musi ona sprawdzić, czy przepisy te nie są środkiem arbitralnej dyskryminacji lub ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi, i czy nie stanowią one przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(30) Republika Czeska uzasadnia swój wniosek potrzebą ochrony zdrowia ludzi i środowiska.
Uznaje się, że kadm w nawozach stanowi zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi.
Na poparcie swojego wniosku Republika Czeska odsyła do wniosków z badania krajowego, w którym dokonano oceny zagrożeń związanych z nawozami zawierającymi kadm.
2.1.
UZASADNIENIE WAŻNYMI WZGLĘDAMI OKREŚLONYMI W ARTYKULE 30 LUB DOTYCZĄCYMI OCHRONY ŚRODOWISKA NATURALNEGO LUB ŚRODOWISKA PRACY
2.1.1.
Ogólne informacje dotyczące kadmu
(31) Kadm jest metalem ciężkim naturalnie występującym w środowisku, jednak większość emisji tego metalu wynikają z różnorodnej działalności człowieka (produkcja metali nieżelaznych, spalanie paliw kopalnych, stosowanie nawozów, itp.).
(32) Obecnie na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [15] przeprowadzana jest ogólna ocena ryzyka dotycząca kadmu metalicznego i tlenku kadmu, przy której to ocenie Belgia pełni rolę sprawozdawcy.
Przeprowadzana ocena ryzyka uwzględni wszystkie ważne zastosowania i emisje kadmu.
W chwili obecnej dyskusje dotyczące kwestii technicznych mogą odbywać się jedynie w oparciu o dostępny projekt sprawozdania.
(33) Z dostępnych obecnie danych naukowych można wywnioskować, że kadm metaliczny i tlenek kadmu należy generalnie uważać za stwarzające poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, w szczególności dla nerek i kości.
Co więcej, tlenek kadmu został sklasyfikowany jako substancja rakotwórcza kategorii 2.
Panuje również ogólna zgoda co do tego, że kadm w nawozach stanowi zdecydowanie najważniejsze źródło przedostawania się kadmu do gleby i do łańcucha żywnościowego.
Projekt ogólnej oceny ryzyka wzywa do ostrożności, ponieważ nie można wykluczyć zagrożenia dla zdrowia ludzi w sytuacjach lokalnych i regionalnych, a nawet przy współczynnikach ryzyka poniżej 1,0 ogół ludności może nie mieć zapewnionej wystarczającej ochrony z uwagi na dużą różnorodność stężeń kadmu w żywności, zwyczajów żywieniowych i statusu żywieniowego.
2.1.2.
Kadm w nawozach
(34) Kadm występuje w stanie naturalnym w skałach fosforowych, które wydobywa się i wykorzystuje jako surowiec do produkcji mineralnych nawozów fosforowych.
Jako gotowy produkt, nawozy te zawsze zawierają określoną ilość kadmu w zależności od początkowej zawartości skał fosforowych.
(35) Uważa się, że kadm jest szkodliwy zarówno dla środowiska, jak i dla zdrowia ludzi.
Stwierdzono, że nawozy fosforowe są głównym źródłem kadmu w gruntach ornych, w których wykazują one tendencję do akumulacji.
Ponieważ rośliny uprawne mają tendencję do wchłaniania kadmu z gleby, aspekt zdrowotny zawartości kadmu w żywności, która to zawartość jest głównym źródłem pobierania kadmu przez człowieka, zaczął budzić niepokój.
Przyjmowany wraz z żywnością kadm ma tendencję do akumulacji w nerkach i może, wśród grup podatnych na zagrożenia, ostatecznie prowadzić do zaburzenia funkcjonowania nerek.
(36) Aspekt ekologiczny związany z kadmem w nawozach został po raz pierwszy poruszony na poziomie Wspólnoty podczas negocjacji w sprawie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej.
Jak wskazano powyżej, tym trzem państwom członkowskim zostały przyznane czasowe odstępstwa od obowiązku stosowania prawodawstwa wspólnotowego w zakresie nawozów w celu umożliwienia dokładnej oceny zagrożeń związanych z kadmem w nawozach na poziomie Wspólnoty.
(37) W tym kontekście Wspólnota najpierw zgromadziła wszystkie dostępne dane i informacje na temat narażenia wynikającego z obecności kadmu w nawozach we Wspólnocie Europejskiej.
Ponieważ dostępne we wszystkich państwach członkowskich dane nie były wystarczające, Komisja zleciła przeprowadzenie dwóch badań w celu opracowania metodologii i procedur mających na celu ocenę zagrożeń dla zdrowia i środowiska związanych z kadmem w nawozach [16].
Następnie zaproszono państwa członkowskie do przeprowadzenia ogólnokrajowych ocen ryzyka przy wykorzystaniu powyższej metodologii i procedur.
(38) Dziewięć państw członkowskich dokonało oceny ryzyka związanego z kadmem w nawozach.
Oceny te są dostępne dla opinii publicznej od września 2001 r. na stronie internetowej Komisji [17].
Dodatkowo opublikowano odrębne badanie, w którym dokonano analizy tych ocen ryzyka, a także opracowano różne opcje w zakresie zarządzania ryzykiem związanym z kadmem w nawozach w skali całej Wspólnoty [18].
(39) Krajowe oceny ryzyka, o których mowa powyżej, zostały przekazane Komitetowi Naukowemu ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska (CSTEE) [19] do oceny.
W szczególności CSTEE miał wskazać, jakie jest najwyższe stężenie kadmu w nawozach, które pozwala uniknąć znaczącego wzrostu zawartości kadmu w glebie uprawnej.
CSTEE doszedł do wniosku, że zawartość kadmu w nawozach musi zostać ograniczona, aby zapobiec akumulacji kadmu w glebie.
Do akumulacji dochodzi w niektórych glebach nawet przy stosowaniu nawozów z bardzo niskim stężeniem kadmu, a w niektórych glebach nie będzie ona miała miejsca nawet przy stosowaniu nawozów charakteryzujących się wysokim poziomem kadmu.
Niemniej jednak nawozy zawierające mniej niż 20 mg Cd/kg P2O5 najprawdopodobniej nie doprowadziłyby do długoterminowej akumulacji w glebie, jeżeli nie brać pod uwagę innych źródeł Cd, podczas gdy nawozy zawierające ponad 60 mg Cd/kg P2O5 doprowadziłyby w przypadku większości gleb do długoterminowej akumulacji w glebie.
W związku z powyższym, dopuszczalna zawartość kadmu w nawozach fosforowych powinna zostać ustalona w oparciu o podejście w zakresie oceny ryzyka i brać pod uwagę wszystkie źródła kadmu [20].
(40) Dokonanie ogólnej oceny ryzyka związanego z kadmem i tlenkiem kadmu zajęło stosunkowo dużo czasu. Obecnie nie istnieje żadna ostateczna ocena zagrożeń związanych z kadmem na poziomie całej UE.
Ostateczny projekt ogólnej oceny ryzyka z marca 2005 r. popiera opinię SCTEE dotyczącą akumulacji kadmu w glebie.
Pomimo iż w projekcie stwierdza się, że sam wpływ kadmu znajdującego się w nawozach nie wystarcza, aby spowodować poważne i bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzi lub dla środowiska, należy zachować ostrożność, ponieważ ze względu na dużą różnorodność stężeń kadmu w żywności, zwyczajów żywieniowych oraz statusu żywieniowego, nie można wykluczyć zagrożenia dla zdrowia ludzi we wszystkich lokalnych i regionalnych sytuacjach.
(41) Do czasu sfinalizowania ogólnej oceny ryzyka stwarzanego przez kadm i tlenek kadmu oraz ewentualnego podjęcia w następstwie tego działań dotyczących środków ograniczenia ryzyka, miały miejsce pewne opóźnienia w pracach nad wnioskiem Komisji w sprawie kadmu w nawozach.
2.1.3.
Ocena ryzyka przeprowadzona przez Republikę Czeską
(42) Na poparcie wniosku w sprawie ograniczenia zawartości kadmu w nawozach fosforowych władze Republiki Czeskiej przedłożyły krajową ocenę ryzyka.
Ramy zastosowane do przeprowadzenia oceny ryzyka opierają się na trzech modułach:
2.1.3.1.
Moduł akumulacji
(43) Zgodnie z tym modułem akumulacja netto kadmu w glebie i roztworze glebowym (lub wodzie porowej) [21] wynikająca ze stosowania nawozów jest obliczana na przestrzeni czasu w stanie równowagi.
Moduł akumulacji dopuszcza szereg wartości wejściowych, na przykład średnie i ekstremalne dawki.
Czeska ocena ryzyka pokazuje, że przy pomocy tego modułu uwzględniono następujące parametry:
- stężenie kadmu w glebie na dzień dzisiejszy,
- wartość wejściowa kadmu (wynikająca ze stosowania nawozów mineralnych, lecz również z opadów atmosferycznych, preparatów do nawożenia gleby, osadów ściekowych oraz wietrzenia skały macierzystej),
- stopień pobierania kadmu przez rośliny,
- stopień wymywania kadmu zależny od nadmiarowych rocznych opadów oraz stężenia kadmu w odciekach po ługowaniu w wodzie porowej,
- stężenie kadmu w glebie oraz stopień wymywania w chwili obecnej i po stu latach dla trzech scenariuszy: obecne warunki, warunki zwiększonego stosowania nawozów oraz warunki zwiększonej zawartości kadmu w nawozach.
2.1.3.2.
Moduł narażenia
(44) Zgodnie z tym modułem, pobieranie kadmu z gleby przez rośliny uprawne oraz pobieranie kadmu przez człowieka jest obliczane przy wykorzystaniu parametrów narażenia charakterystycznych dla obecnego scenariusza oraz scenariusza ekstremalnego narażenia.
2.1.3.3.
Moduł charakterystyki ryzyka
(45) Moduł ten umożliwia Republice Czeskiej określenie występowania i powagi negatywnych skutków, które mogą wystąpić w wyniku faktycznego lub przewidywanego narażenia na kadm.
Obliczenia przeprowadzono dla trzech scenariuszy i czterech wartości PNEC [22].
2.1.4.
Wyniki przeprowadzonej oceny ryzyka
(46) Zastosowanie powyższych modułów doprowadziło do uzyskania wskaźników ryzyka (stosunek PEC/PNEC) [23] w zakresie 0,1 – 1,19, przy czym realistyczną wartością przy założeniu najgorszego scenariusza była wartość 0,93, którą podano jako uzasadnienie ograniczeń krajowych, pod warunkiem, że zawartość kadmu w mineralnych nawozach fosforowych nie przekracza 50 mg/kg P2O5.
2.1.5.
Ocena stanowiska Republiki Czeskiej
(47) Ocena ryzyka przedłożona przez władze Republiki Czeskiej została przeprowadzona zgodnie z procedurami i metodologią ustanowioną na poziomie Wspólnoty, które są uważane za zapewniające wysoki poziom wiarygodności uzyskanych informacji.
(48) Ponieważ przedstawiona przez Republikę Czeską wartość mająca uzasadniać utrzymanie krajowych środków odpowiada stosunkowi PEC/PNEC wynoszącemu prawie 1, za stosowne uznano przedłożyć ocenę ryzyka Komitetowi Naukowemu ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER) Komisji do dokładnej oceny.
(49) W szczególności SCHER został poproszony o:
- dokonanie ogólnej oceny jakości naukowej sprawozdania Republiki Czeskiej i wskazanie wszelkich znaczących niedociągnięć,
- skomentowanie stosowności zbadanych scenariuszy i wniosków dotyczących akumulacji kadmu w glebie,
- stwierdzenie, czy przedstawiona wartość PEC/PNEC wynosząca 0,93 jest najbardziej odpowiednią wartością opisującą zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska.
(50) Ocena stanowiska Republiki Czeskiej zostaje zatem odroczona do czasu otrzymania przez Komisje opinii komitetu naukowego.
2.2.
ODWOŁANIE SIĘ DO ART.
95 UST.
6 AKAPIT TRZECI TRAKTATU
(51) Po dokładnym zbadaniu tych danych Komisja uważa, że warunki ustanowione w art. 95 ust. 6 akapit trzeci są spełnione i może ona przedłużyć ustanowiony w tym artykule okres sześciu miesięcy, podczas którego musi zatwierdzić lub odrzucić przepisy krajowe.
2.2.1.
Uzasadnienie z tytułu złożoności sprawy
(52) Ze względu na badanie przedłożone przez władze Republiki Czeskiej, w którym stwierdzono, że wartość PEC/PNEC jest bardzo zbliżona do 1, konieczne jest przeprowadzenie badania przez SCHER w celu wyjaśnienia, czy faktycznie istnieje zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi.
Do komitetu naukowego Komisji zwracano się już w przeszłości, kiedy Austria, Finlandia i Szwecja przedłożyły podobne badania na wsparcie swoich wniosków dotyczących krajowego odstępstwa.
Dlatego należy wstrzymać się z decyzją Komisji na mocy art. 95 ust. 6 akapit pierwszy do czasu wyniku tego przeglądu.
W takich okolicznościach Komisja uważa, że uzasadnione jest przedłużenie okresu sześciu miesięcy, w którym ma ona zatwierdzić lub odrzucić przepisy krajowe, o dalszy okres tak, aby umożliwić przeprowadzenie dokładnej oceny i wydanie opinii przez komitet naukowy oraz wyciągnięcie odpowiednich wniosków w odniesieniu do przepisów krajowych.
W tym celu konieczne jest ustanowienie okresu upływającego w dniu 6 grudnia 2006 r.
2.2.2.
Brak niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi
(53) Na podstawie zastosowanych założeń i scenariuszy w sprawozdaniu Republiki Czeskiej stwierdza się, że obecnie nie ma zagrożenia dla zdrowia ludzi w związku ze stosowaniem kadmu w nawozach.
(54) Tymczasowe tolerowane tygodniowe pobranie (PTWI) kadmu ustalone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) wynosi 7 μg/kg/tydzień.
Ta dopuszczalna dawka odpowiada 60 μg/dzień w przypadku osoby o średniej wadze 60 kg.
W Republice Czeskiej średnie dzienne pobranie kadmu przez dorosłego zostało oszacowane na 12-27 μg/dzień w 2000 r., w zależności od uwzględnionego scenariusza, co stanowi około 19 %–45 % wartości dopuszczalnej według WHO.
(55) W module charakterystyki ryzyka dla ludzi przedstawionym przez władze Republiki Czeskiej, pobrania kadmu wskazane w różnych scenariuszach zostały porównane z wartościami granicznymi zalecanymi przez WHO.
Wynikiem jest tak zwany margines bezpieczeństwa (MOS).
W przypadkach, kiedy margines bezpieczeństwa jest większy niż 1, badaną sytuację można uznać za źródło potencjalnego zagrożenia dla zdrowia narażonej osoby.
Przy założeniach i metodologii zastosowanej w sprawozdaniu Republiki Czeskiej, które są sprawdzane przez komitet naukowy, dopuszczalna wartość MOS wynosząca 1 nie została przekroczona w żadnym ze scenariuszy narażenia, łącznie ze zbadanym górnym scenariuszem, tzn. przy założeniu, że 100 % dostarczanej żywności pochodzi z nawożonych obszarów, a zawartość kadmu jest na poziomie 90 mg/kg P2O5.
IV.
WNIOSEK
(56) W świetle powyższego Komisja stwierdza, że wniosek złożony Komisji przez Republikę Czeską w dniu 1 grudnia 2005 r. w celu otrzymania zezwolenia na przepisy krajowe dotyczące dopuszczalnej zawartości kadmu w nawozach jest dopuszczalny.
(57) Jednakże ze względu na złożoność sprawy i brak dowodów świadczących o niebezpieczeństwie dla zdrowia ludzi, Komisja uważa, że uzasadnione jest przedłużenie okresu, o którym mowa w art. 95 ust. 6 akapit pierwszy, o dalszy okres upływający w dniu 6 grudnia 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 95 ust. 6 akapit trzeci traktatu, okres, o którym mowa w pierwszym akapicie tego artykułu, na zatwierdzenie lub odrzucenie przepisów krajowych dotyczących kadmu w nawozach notyfikowanych przez Republikę Czeską w dniu 1 grudnia 2005 r. zgodnie z art. 95 ust. 4, zostaje przedłużony do dnia 6 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/346/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2058)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/391/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1 lit. f),
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], w szczególności jej art. 4 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z pojawieniem się ognisk klasycznego pomoru świń w Niemczech, wokół ognisk choroby w Niemczech ustanowiono w trybie natychmiastowym strefy ochrony i nadzoru zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2001/89/WE.
(2) Ponadto przyjęta została decyzja Komisji 2006/346/WE z dnia 15 maja 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylająca decyzję 2006/274/WE [4] w celu utrzymania i przedłużenia okresu obowiązywania środków wprowadzonych przez Niemcy na mocy dyrektywy 2001/89/WE.
(3) Przepisy dotyczące stosowania znakowania zdrowotnego świeżego mięsa zostały ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [5].
Jednakże zgodnie z dyrektywą Rady 2001/89/WE wymieniony znak jakości zdrowotnej nie może być stosowany w przypadku świeżego mięsa świń pochodzących z gospodarstwa, które znajduje się w strefie nadzoru.
(4) Zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2002/99/WE Niemcy złożyły wniosek o odstępstwo dotyczące znakowania zdrowotnego przewidzianego w dyrektywie 2001/89/WE oraz dotyczące użytkowania wieprzowiny ze świń trzymanych w gospodarstwach znajdujących się na terenie stref nadzoru ustanowionych w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia i poddanych ubojowi, pod warunkiem posiadania szczególnego upoważnienia wydanego przez właściwy organ.
(5) Biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, a także sposób, w jaki choroba rozprzestrzeniała się we wcześniejszym okresie, ryzyko rozprzestrzeniania się tej choroby nie powinno się zwiększyć z powodu zastosowania znakowania zdrowotnego, określonego w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004, do świeżego mięsa świń ze strefy nadzoru znajdującej się na niektórych obszarach kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia zgodnie z warunkami określonymi w tej decyzji i po przeprowadzeniu określonych w niej badań świń.
Można również uznać, że na ochronę przed ryzykiem rozprzestrzeniania się choroby nie powinno mieć wpływu wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa, niepoddawanego dalszemu przetwarzaniu lub obróbce w wymienionych warunkach.
(6) W oparciu o informacje dostarczone przez Niemcy należy dokonać przeglądu środków ochronnych związanych z klasycznym pomorem świń w Niemczech w odniesieniu do czasu trwania środków w strefach ochrony i nadzoru ustanowionych wokół ognisk choroby zgodnie z dyrektywą 2001/89/WE.
(7) Należy również ponownie wprowadzić skierowany do państw członkowskich zakaz wysyłania świń do ubojni na obszarach kraju związkowego Nadrenia-Północna Westfalia w Niemczech, na których odnotowano ogniska klasycznego pomoru świń; zakaz ten został odwołany decyzją 2006/346/WE.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/346/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/346/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Niemcy gwarantują, że świnie nie są wysyłane do innych państw członkowskich ani krajów trzecich z:
a) obszarów wymienionych w załączniku I;
b) gospodarstw na ich terytorium znajdujących się poza obszarami wymienionymi w załączniku I, do których od dnia 15 stycznia 2006 r. przywieziono świnie z gospodarstwa znajdującego się w Nadrenii-Północnej Westfalii.".
2) Dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 10 ust. 3 lit. f) akapit czwarty dyrektywy 2001/89/WE Niemcy są upoważnione, w przypadku wieprzowiny uzyskanej ze świń zgodnie z ust. 2 tego artykułu, do:
a) stosowania znakowania zdrowotnego określonego w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 854/2004;
b) niepoddawania mięsa dalszej obróbce zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/99/WE.
2. Nie naruszając środków przewidzianych w dyrektywie 2001/89/WE, a w szczególności w art. 11 ust. 1 lit. f) i w art. 11 ust. 2 wymienionej dyrektywy, w przypadku zastosowania przez Niemcy odstępstwa określonego w ust. 1 niniejszego artykułu, wieprzowina jest uzyskiwana ze świń, które zostały poddane ubojowi w ciągu 12 godzin od ich przywiezienia do ubojni i które pochodzą:
a) ze strefy nadzoru ustanowionej na obszarach wymienionych w załączniku I lit.
A. do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2001/89/WE i wokół strefy ochrony, w której:
i) nie wykryto ogniska klasycznego pomoru świń w okresie 21 dni przed przewiezieniem świń do ubojni i jeżeli upłynęło co najmniej 21 dni od zakończenia wstępnego czyszczenia i dezynfekcji zakażonego gospodarstwa;
ii) po wykryciu klasycznego pomoru świń we wszystkich gospodarstwach znajdujących się w tych strefach ochrony i nadzoru przeprowadzone zostały z wynikiem negatywnym badania kliniczne mające na celu wykrycie klasycznego pomoru świń;
b) z gospodarstwa:
i) które zostało upoważnione przez właściwy organ do przemieszczenia świń do wyznaczonej ubojni;
ii) które nie miało kontaktu z zakażonym gospodarstwem po przeprowadzeniu dochodzenia epidemiologicznego;
iii) w którym od momentu ustanowienia strefy nadzoru weterynarz wykonuje regularne inspekcje, obejmujące wszystkie świnie trzymane w danym gospodarstwie;
iv) w którym wszystkie świnie zostały poddane badaniom klinicznym i laboratoryjnym zgodnie z ust. 1, 3, 4 i 5 rozdziału IV lit.
D. Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
3.
Niemcy gwarantują, że ubojnia wyznaczona w celu wykonania ust. 1 i 2:
a) znajduje się na obszarach wymienionych w załączniku I lit.
A.;
b) w ten sam dzień, w którym przyjmuje do uboju świnie, o których mowa w ust. 1 i 2, nie przyjmuje do uboju innych świń.
4.
Niemcy gwarantują, że pojazdy używane do transportu świń, o których mowa w ust. 2, są czyszczone i dezynfekowane dwa razy po każdym transporcie.".
3) Dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Niemcy gwarantują, że dla wieprzowiny, o której mowa w art. 3a niniejszej decyzji:
a) zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia Komisji (WE) nr 599/2004 wystawiane jest świadectwo, które jest uzupełniane przez urzędowego lekarza weterynarii o poświadczenie zdrowia zwierząt określone w załączniku III do niniejszej decyzji;
b) wieprzowinie musi towarzyszyć świadectwo, o którym mowa w lit. a).
2.
Niemcy gwarantują, że Komisja i państwa członkowskie otrzymują następujące informacje dotyczące świń, o których mowa w art. 3a:
a) przed ubojem świń, nazwę i położenie ubojni wyznaczonej do przyjęcia świń przeznaczonych do uboju;
b) po uboju świń, co tydzień, sprawozdanie zawierające informacje na temat:
i) liczby świń poddanych ubojowi w wyznaczonej ubojni;
ii) systemu identyfikacji i kontroli przepływu stosowanych do świń poddanych ubojowi, zgodnie z wymogami art. 11 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2001/89/WE.".
4) Artykuł 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Niemcy gwarantują, że:
a) na obszarach wymienionych w załączniku I lit.
A. przynajmniej usługi świadczone przez osoby mające bezpośredni kontakt ze świniami, lub których praca wymaga wchodzenia na teren pomieszczeń, w których trzymane są świnie oraz używania pojazdów do przewozu świń i pojazdów do przewozu paszy, obornika lub martwych zwierząt do i z gospodarstw, w których hoduje się świnie, są ograniczone jedynie do tych obszarów i nie są świadczone w innych częściach Wspólnoty;
b) jeżeli obszary wymienione w załączniku I lit.
A. są podzielone na strefy w zależności od stopnia zagrożenia, przepisy lit. a) ograniczają się do tych stref;
c) osoby i pojazdy, o których mowa w lit. a), mogą świadczyć usługi poza obszarami wymienionymi w załączniku I lit.
A. lub w strefach określonych w zależności od stopnia zagrożenia po dokładnym oczyszczeniu i dezynfekcji pojazdów, wyposażenia i wszelkich innych nośników zakażenia i jeżeli kontakt ze świniami lub gospodarstwami, w których hoduje się świnie, został przerwany na co najmniej trzy dni; kontakty związane z transportem realizowanym na podstawie art. 2 ust. 2 lit. a) uznaje się za zaistniałe w określonej strefie lub w określonych strefach;
d) nie naruszając środków podjętych w ramach dyrektywy 2001/89/WE, z gospodarstw, w których hodowane są świnie, usytuowanych w strefie ochronnej, w której stwierdzono ognisko choroby w miejscowości Borken w Północnej Nadrenii-Westfalii w najkrótszym możliwym terminie prewencyjnie usuwa się wszystkie świnie;
e) na obszarach wymienionych w załączniku I lit.
A. środki nadzoru są stosowane zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II;
f) środki na wypadek podejrzenia wystąpienia klasycznego pomoru świń u świń w gospodarstwie są stosowane w razie potrzeby, zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2001/89/WE;
g) do hodowców świń kierowana jest odpowiednia kampania informacyjna.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1 lit. d), niniejszego artykułu nie naruszają decyzji 90/424/EWG.".
5) Dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Nie naruszając środków przewidzianych w dyrektywie 2001/89/WE, a w szczególności jej art. 10 ust. 4 i art. 11 ust. 3, Niemcy gwarantują, że na obszarach wymienionych w załączniku I lit. A.:
a) środki w strefach ochrony i nadzoru obowiązują nadal do momentu upłynięcia co najmniej 40 dni od ukończenia wstępnych środków związanych z czyszczeniem i dezynfekcją zakażonych gospodarstw;
b) poza badaniami, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2001/89/WE, i zanim środki przewidziane w dyrektywie 2001/89/WE zostaną wycofane w strefie nadzoru, świnie w gospodarstwach znajdujących się w strefach nadzoru są poddawane badaniom klinicznym i laboratoryjnym wykonywanym zgodnie z rozdziałem IV lit. F. Załącznika do decyzji 2002/106/WE; takie badania nie mogą być przeprowadzane przed upływem 30 dni od ukończenia wstępnego czyszczenia i dezynfekcji zakażonych gospodarstw.".
6) Artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
Państwa członkowskie poza Niemcami gwarantują, że:
a) nie dokonuje się wysyłki świń do gospodarstw i ubojni na obszarach wymienionych w załączniku I lit. A.;
b) na ich terytorium osoby i pojazdy, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit a), spełniają wymogi określone w tej literze i świadczą wyłącznie takie usługi, które są zgodne z lit. c) tego artykułu.".
7) Załącznik II do decyzji 2006/346/WE zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji.
8) Tekst załącznika II do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik III.
Artykuł 2
Państwa członkowskie zmieniają środki stosowane względem wymiany handlowej, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób upowszechniają informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2006 r.
w sprawie wkładu finansowego w programy państw członkowskich w dziedzinie kontroli, inspekcji oraz nadzoru rybołówstwa na 2006 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2062)
(2006/392/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
mając na uwadze decyzję Rady 2004/465/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w programy kontroli rybołówstwa państw członkowskich [1], zmienioną decyzją Rady 2006/2/WE z dnia 21 grudnia 2005 r.
[2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa członkowskie przesłały do Komisji swoje programy kontroli rybołówstwa na rok 2006 wraz z wnioskami o wkład finansowy Wspólnoty w wydatki, które będą ponoszone przy realizacji projektów zawartych w tych programach.
(2) Wnioski dotyczące działań wymienionych w art. 4 decyzji Rady 2004/465/WE mogą kwalifikować się do finansowania wspólnotowego.
(3) Właściwym będzie ustalenie maksymalnych wysokości i wskaźnika wkładu finansowego Wspólnoty oraz ustanowienie warunków, na jakich może być przyznawany.
(4) Aby kwalifikować się do współfinansowania, automatyczne urządzenia lokacyjne powinny spełniać warunki ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2244/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. ustanawiającym przepisy szczegółowe dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków [3].
(5) Państwa członkowskie muszą zgodnie z art. 8 decyzji Rady 2004/465/WE przyjąć zobowiązanie wydatków w terminie 12 miesięcy od końca roku, w którym zostali powiadomieni o niniejszej decyzji.
Muszą również spełniać przepisy decyzji 2004/465/WE w odniesieniu do rozpoczynania projektów i składania wniosków o refundację.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinia, Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja stanowi o wkładzie finansowym Wspólnoty na rzecz działań wymienionych w art. 4 decyzji 2004/465/WE na rok 2006.
Ustanawia ona wysokość wkładu finansowego Wspólnoty dla każdego państwa członkowskiego, wskaźnik wkładu finansowego Wspólnoty oraz warunki, na jakich może być przyznawany.
Artykuł 2
Nowe technologie i sieci informatyczne
Wydatki poniesione na zakup, instalację i pomoc techniczną w dziedzinie technologii komputerowej oraz budowy sieci informatycznych w celu umożliwienia skutecznej i bezpiecznej wymiany danych w związku z monitorowaniem, kontrolowaniem i nadzorem działalności połowowej kwalifikują się do współfinansowania w wysokości 50 % wydatków kwalifikowanych w granicach określonych w załączniku I.
Artykuł 3
Automatyczne urządzenia lokacyjne
1.
Wydatki poniesione na zakup i instalację na pokładzie statków rybackich automatycznych urządzeń lokacyjnych dających statkom możliwość zdalnego monitorowania przez ośrodek monitorowania rybołówstwa przy wykorzystaniu systemu monitorowania statków (VMS) kwalifikują się do współfinansowania do maksymalnej kwoty 4500 EUR na statek w granicach określonych w załączniku II.
2.
W ramach kwoty 4500 EUR określonej w ustępie 1 współfinansowanie pierwszych 1500 EUR wydatków kwalifikowanych realizuje się wg wskaźnika 100 %.
3.
Współfinansowanie wydatków kwalifikowanych w wysokości między 1500 EUR a 4500 EUR na statek wynosi maksymalnie 50 % takich wydatków.
4.
Aby kwalifikować się do współfinansowania, automatyczne urządzenia lokacyjne muszą spełniać wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 2244/2003.
Artykuł 4
Projekty pilotażowe w dziedzinie nowych technologii
Wydatki poniesione na projekty pilotażowe w dziedzinie wdrażania nowych technologii w celu usprawnienia monitorowania działalności połowowej kwalifikują się do współfinansowania w wysokości 50 % wydatków kwalifikowanych w granicach kwot określonych w załączniku III.
Artykuł 5
Szkolenia
Wydatki poniesione na szkolenia i programy wymiany urzędników odpowiedzialnych za zadania związane z monitorowaniem, kontrolą i nadzorem rybołówstwa kwalifikują się do współfinansowania w wysokości 50 % wydatków kwalifikowanych w granicach kwot określonych w załączniku IV.
Artykuł 6
Ocena wydatków
Wydatki poniesione przy wdrażaniu systemu oceny wydatków ponoszonych w związku z nadzorowaniem wspólnej polityki rybołówstwa kwalifikuje się do wkładu w wysokości 50 % wydatków kwalifikowanych w granicach kwot określonych w załączniku V.
Artykuł 7
Seminaria i narzędzia medialne
Wydatki poniesione na przedsięwzięcia obejmujące seminaria i narzędzia medialne mające na celu zwiększenie świadomości rybaków i innych uczestników takich jak inspektorzy, prokuratorzy i sędziowie, jak również społeczeństwa na temat potrzeby zwalczania nieodpowiedzialnych i nielegalnych połowów i na temat zasad wspólnej polityki rybołówstwa kwalifikują się do współfinansowania w wysokości 75 % wydatków kwalifikowanych w granicach kwot określonych w załączniku VI.
Artykuł 8
Statki i statki powietrzne patrolowania rybołówstwa
Wydatki związane z zakupem i modernizacją statków i statków powietrznych przeznaczonych do inspekcji i nadzoru działalności połowowej przez właściwe organy państw członkowskich kwalifikują się, w ramach kwot określonych w załączniku VII, do współfinansowania nieprzekraczającego:
- 50 % wydatków kwalifikowanych poniesionych przez państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r.;
- 25 % wydatków kwalifikowanych poniesionych przez inne państwa członkowskie.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 2006 r.
w sprawie wyznaczenia wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. pryszczycy
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2069)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/393/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG [1], w szczególności jej art. 69 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/85/WE stanowi o wyznaczeniu wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. pryszczycy.
Komisja w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi przeprowadziła przetarg na wybór takiego wspólnotowego laboratorium referencyjnego, uwzględniając kryteria kompetencji technicznych i naukowych oraz doświadczenie personelu.
(2) Wzięto również pod uwagę dodatkowe wymagania związane z wyznaczaniem urzędowych laboratoriów, ustanowione w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz przepisami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [2].
(3) Po zakończeniu procedury selekcji laboratorium, które wygrało przetarg – the Institute for Animal Health (instytut ds. zdrowia zwierząt), laboratorium Pirbright sponsorowane przez the Biotechnology and Biological Sciences Research Council (BBSRC) – radę ds. badań biologicznych i biotechnologicznych – powinno zostać wyznaczone jako wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. pryszczycy na okres pięciu lat.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wyznacza się Institute for Animal Health (instytut ds. zdrowia zwierząt), laboratorium Pirbright sponsorowane przez the Biotechnology and Biological Sciences Research Council (BBSRC) – radę ds. badań biologicznych i biotechnologicznych w Zjednoczonym Królestwie jako wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. pryszczycy na okres pięciu lat, począwszy od dnia opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 2006 r.
zmieniająca dodatek do załącznika XIV do Aktu przystąpienia z 2003 r. w zakresie niektórych zakładów w sektorze mięsnym i rybnym w Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2073)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/394/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego załącznik XIV, rozdział 5, sekcja B lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Słowacji przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku [1] do załącznika XIV do Aktu przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek do załącznika XIV do Aktu przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/463/WE [2], 2005/189/WE [3] i 2005/661/WE [4].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych organów Słowacji jeden zakład mięsny zakończył proces modernizacji i jest aktualnie w pełni zgodny z prawem wspólnotowym.
Jeden zakład mięsny z wykazu zakładów w okresie przejściowym częściowo zakończył swoją działalność.
Jeden zakład rybny został zamknięty.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów w okresie przejściowym.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić Dodatek do załącznika XIV do Aktu przystąpienia z 2003 r.
W celu zapewnienia jasności należy go zastąpić.
(5) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatek do załącznika XIV do Aktu przystąpienia z 2003 r. zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzję nr 92/452/EWG w odniesieniu do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2097)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/395/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [2] stanowi, że państwa członkowskie mogą sprowadzać zarodki z państw trzecich tylko w przypadku gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki zwróciły się z wnioskiem o wprowadzenie zmian w tych wykazach w pozycjach dotyczących tego państwa, odnośnie do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje w zakresie przestrzegania odpowiednich zasad określonych w dyrektywie 89/556/EWG, a służby weterynaryjne tego państwa oficjalnie zatwierdziły odnośne zespoły pobierania zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/710/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2137)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/396/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na pojawienie się ogniska ptasiej grypy, spowodowanej wysoce zjadliwym szczepem wirusa H5N1 w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r., Komisja przyjęła szereg środków ochronnych w odniesieniu do tej choroby, w szczególności decyzję Komisji 2005/710/WE z dnia 13 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w Rumunii [3].
(2) Decyzja 2005/710/WE przewiduje wstrzymanie przywozu do Wspólnoty z niektórych części Rumunii, dotkniętych tą chorobą, żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe), jaj wylęgowych tych gatunków i niektórych innych produktów otrzymanych z ptaków.
(3) W ostatnim czasie Rumunia poinformowała Komisję o kilku potwierdzonych przypadkach i kilku kolejnych podejrzeniach wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w stadach drobiu w powiecie Brasov, znajdującym się poza częściami Rumunii wydzielonymi w chwili obecnej na mocy decyzji 2005/710/WE.
Rumunia przekazała informację, że w powiecie dotkniętym chorobą są stosowane środki zwalczania i kontroli.
Dodatkowe środki bezpieczeństwa biologicznego obowiązują we wszystkich 42 powiatach Rumunii.
(4) W świetle obecnej sytuacji związanej z chorobą w Rumunii konieczne jest rozszerzenie tych części Rumunii, z których wstrzymany jest przedmiotowy przywóz do Wspólnoty.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/710/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/758/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE zgodnie z pkt 3 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 7 listopada 2002 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej uzupełniającego Porozumienie Międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej
(2006/397/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Porozumienie Międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej uzupełniające Porozumienie Międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], w szczególności jego pkt 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej [2],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska ustanowiła Fundusz Solidarności Unii Europejskiej ("Fundusz") w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.
(2) Porozumienie Międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r. dopuszcza możliwość uruchomienia Funduszu w granicach rocznego pułapu wynoszącego 1 mld EUR.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2012/2002 zawiera przepisy umożliwiające uruchomienie Funduszu.
(4) Bułgaria, Rumunia i Austria przedstawiły wnioski o uruchomienie środków Funduszu w związku z pięcioma klęskami powodzi,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2006 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej celem przyznania kwoty 106357627 EUR w formie środków na zobowiązania i płatności.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
(2006/398/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 w trakcie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja sfinalizowała negocjacje w sprawie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową.
Porozumienie to powinno zatem zostać zatwierdzone.
(4) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [1],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania Porozumienia w formie wymiany listów zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2] lub właściwy komitet ustanowiony na podstawie odpowiedniego artykułu rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w celu związania nim Wspólnoty [3].
Decyzja Komisji
z dnia 20 stycznia 2006 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania decyzji Rady 2004/904/WE w odniesieniu do warunków uprawniających do wydatków w kontekście działań współfinansowanych przez Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców wdrażany w państwach członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 51/1)
(Jedynie teksty w językach: angielskim, czeskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim są autentyczne)
(2006/399/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/904/WE z dnia 2 grudnia 2004 r. ustanawiająca Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005–2010 [1], a w szczególności jej art. 21 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 11 ust. 3 decyzji 2004/904/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla zapewnienia skutecznego wprowadzenia w życie Funduszu na Rzecz Uchodźców w państwach członkowskich, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, należy przyjąć szereg wspólnych zasad odnośnie do warunków uprawniających do wydatków z Funduszu.
(2) Na podstawie art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo uczestniczy w decyzji 2004/904/WE, a tym samym w niniejszej decyzji.
(3) Na podstawie art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia uczestniczy w decyzji 2004/904/WE, a tym samym w niniejszej decyzji.
(4) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w decyzji 2004/904/WE i w związku z tym nie jest związana nią ani niniejszą decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do współfinansowania programów przewidzianych w art. 5, 6 i 7 decyzji 2004/904/WE, zarządzanych przez państwa członkowskie.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
1. "projekt" oznacza określone, praktyczne środki stosowane dla wykonania całego, lub części programu działania przez beneficjentów dotacji.
Każdy projekt będzie zawierał swój prawidłowo przedstawiony opis, okres trwania, budżet, cele, wyznaczony dla projektu personel, zaś wykonanie projektu realizowane będzie przez wyznaczony podmiot prawny lub grupę podmiotów prawnych;
2. "beneficjenci" oznaczają podmioty prawne (takie jak organizacje pozarządowe, władze federalne, krajowe, regionalne lub lokalne i inne organizacje nienastawione na zysk, spółki prawa prywatnego lub publicznego, organizacje międzynarodowe) odpowiedzialne za wykonanie projektów.
Artykuł 3
1.
Zasady określone w Załączniku do niniejszej decyzji stosuje się do ustalania kwalifikowalności wydatków dotyczących działań, finansowanych w ramach programów rocznych określonych w art. 16 decyzji 2004/904/WE.
2.
Państwa członkowskie mogą stosować krajowe zasady kwalifikowalności, które są bardziej rygorystyczne niż zasady określone w niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 stycznia 2006 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania decyzji Rady 2004/904/WE w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli oraz procedur dokonywania korekt finansowych w kontekście działań współfinansowanych przez Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 51/2)
(Jedynie teksty w językach: angielskim, czeskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim są autentyczne)
(2006/400/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/904/WE z dnia 2 grudnia 2004 r. ustanawiająca Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005–2010 [1], a w szczególności jej art. 25 ust. 3 i art. 26 ust. 5,
po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 11 ust. 1 decyzji 2004/904/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby umożliwić odzyskanie niewłaściwie wypłaconych środków pieniężnych na podstawie art. 24 ust. 1 decyzji 2004/904/WE, państwa członkowskie powinny powiadomić Komisję o przypadkach wykrytych nieprawidłowości oraz postępach w przebiegu postępowań administracyjnych i prawnych.
(2) Artykuł 25 ust. 2 decyzji 2004/904/WE stanowi, że państwa członkowskie muszą dokonywać korekt finansowych wymaganych w związku z indywidualnymi lub systemowymi nieprawidłowościami przez likwidację całego lub części wkładu Wspólnoty.
Aby zapewnić, że przepis ten stosowany jest jednakowo w całej Wspólnocie, niezbędne jest ustanowienie zasad określania korekt, jakie mają być dokonane, oraz zapewnienie, że Komisja zostanie o tym powiadomiona.
(3) Jeśli państwo członkowskie nie wypełnia swoich zobowiązań na mocy art. 25 decyzji 2004/904/WE Komisja może sama dokonać korekt finansowych na mocy art. 26 decyzji 2004/904/WE.
Aby zapewnić, że przepis ten stosowany jest przez Komisję w sposób przejrzysty, niezbędne jest ustanowienie zasad określania korekt, jakich ma dokonać Komisja oraz zapewnienie prawa państw członkowskich do zgłaszania uwag.
(4) Zasady te powinny być zgodne z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2], (zwane dalej "przepisami wykonawczymi rozporządzenia finansowego").
(5) Na podstawie art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo uczestniczy w decyzję Rady 2004/904/WE, a tym samym w niniejszej decyzji.
(6) Na podstawie art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia uczestniczy w decyzję Rady 2004/904/WE, a tym samym w niniejszej decyzji.
(7) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w decyzję Rady 2004/904/WE i w związku z tym nie jest związana nią ani niniejszą decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Badaniom systemowych nieprawidłowości, na mocy art. 26 ust. 1 decyzji 2004/904/WE, poddawane są wszystkie projekty, których nieprawidłowości te mogą dotyczyć.
2.
Unieważniając całość lub część wkładu Wspólnoty, państwa członkowskie uwzględniają charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe funduszu.
3.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję w wykazie załączonym do sprawozdania określonego w art. 28 ust. 2 decyzji 2004/904/WE o wszelkich procedurach zmierzających do cofnięcia pomocy zapoczątkowanej w roku poprzednim.
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy kwoty muszą zostać zwrócone w wyniku cofnięcia wkładu Wspólnoty na mocy art. 25 ust. 1 decyzji 2004/904/WE, służby lub odpowiedzialna organizacja zapoczątkowują procedurę zwrotu środków i zawiadamiają odpowiedzialny organ.
Informacja o zwrocie środków zostaje przekazana Komisji, a księgi rachunkowe prowadzone są zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji.
2.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję w sprawozdaniu określonym w art. 28 ust. 2 decyzji 2004/904/WE o swojej decyzji lub propozycji ponownego użycia cofniętych środków.
Artykuł 3
1.
Organ funkcjonujący w ramach państwa członkowskiego, lub krajowy podmiot publiczny wyznaczony przez państwo członkowskie na mocy art. 13 ust. 1 decyzji 2004/904/WE (zwany dalej "organem odpowiedzialnym") ewidencjonuje kwoty do zwrotu z płatności pomocy wspólnotowej, które zostały już dokonane i zapewnia, że kwoty te są odzyskiwane bez opóźnień.
Po zwrocie odpowiedzialny organ obniża swój kolejny wykaz wydatków przedkładany Komisji o kwotę równą zwróconym sumom lub, jeśli ta wartość jest niewystarczająca, zwraca pieniądze Wspólnocie.
Kwoty do zwrotu obejmują odsetki narosłe od daty ich wymagalności, obliczane według stopy ustanowionej zgodnie z art. 86 Przepisów wykonawczych rozporządzenia finansowego.
2.
Wraz z przedłożeniem sprawozdania określonego w art. 28 ust. 2 decyzji 2004/904/WE państwa członkowskie przesyłają Komisji wykaz wykrytych nieprawidłowości, ze wskazaniem kwot zwróconych lub podlegających zwrotowi oraz, w stosownych przypadkach, wszelkich administracyjnych lub sądowych postępowań wszczętych w celu zwrotu nienależnie wypłaconych kwot.
Artykuł 4
1.
Kwota korekt finansowych dokonanych przez Komisję na mocy art. 26 ust. 3 lit. b) decyzji 2004/904/WE dla pojedynczych lub systemowych nieprawidłowości jest określana, gdy tylko jest możliwe i wykonalne, na podstawie poszczególnych zbiorów dokumentacji i równa się sumie wydatków nieprawidłowo poniesionych przez Fundusz, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
2.
W przypadku gdy nie jest możliwe lub wykonalne precyzyjne określenie kwoty nieprawidłowych wydatków lub w przypadku gdy niewspółmierne byłoby cofnięcie wszystkich wydatków, Komisja przyjmuje za podstawę swojej korekty:
a) ekstrapolację, stosując reprezentatywną partię transakcji o jednolitym charakterze;
lub
b) stawkę ryczałtową, w tym przypadku ocenia się powagę naruszenia zasad oraz zakres i następstwa finansowe ustalonych nieprawidłowości.
3.
W przypadku gdy Komisja opiera swoje stanowisko na stanie faktycznym ustalonym przez audytorów spoza własnych służb, po zbadaniu środków podjętych przez zainteresowane państwo członkowskie na mocy art. 25 ust. 2 decyzji 2004/904/WE wyciąga własne wnioski dotyczące następstw finansowych.
4.
Okres, w którym zainteresowane państwo członkowskie może udzielić odpowiedzi na żądanie zwrotu środków na mocy art. 26 ust. 3 decyzji 2004/904/WE, wynosi dwa miesiące.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może zgodzić się na dłuższy okres.
5.
W przypadku gdy Komisja proponuje korekty finansowe ustalone za pomocą ekstrapolacji lub według stawki ryczałtowej, państwo członkowskie otrzymuje możliwość wykazania, w oparciu o przeprowadzone badanie odpowiedniej dokumentacji, że rzeczywisty zakres nieprawidłowości był mniejszy, niż oceniła Komisja.
W porozumieniu z Komisją, państwo członkowskie może ograniczyć zakres tych badań do odpowiedniej proporcji lub próbki przedmiotowych dokumentów.
Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, czas przeznaczony na te badania nie może przekroczyć okresu kolejnych dwóch miesięcy po dwumiesięcznym okresie określonym w ust. 4.
Komisja uwzględnia wszelkie dowody dostarczone w terminie przez państwo członkowskie.
6. W przypadku gdy Komisja zawiesza płatności na mocy art. 26 ust. 1 decyzji 2004/904/WE lub w przypadku gdy po wygaśnięciu okresu określonego w ust. 4 przyczyny zawieszenia pozostają w mocy lub zainteresowane państwo członkowskie nie powiadomiło Komisji o środkach podjętych w celu naprawienia nieprawidłowości, stosuje się art. 26 ust. 3.
7.
Wytyczne w sprawie zasad, kryteriów oraz orientacyjnego klucza podziału stosowane przez służby Komisji przy ustalaniu stawki ryczałtowej dla korekty wymienione są w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
1.
Każda spłata na rzecz Komisji, na mocy art. 26 ust. 3 decyzji 2004/904/WE, dokonywana jest w nieprzekraczalnym terminie określonym w poleceniu zwrotu środków wystawionym zgodnie z art. 81 przepisów wykonawczych rozporządzenia finansowego.
2.
Wszelkie opóźnienia w realizacji spłaty podwyższają stopę odsetek z tytułu opóźnionych płatności, począwszy od daty wymagalności określonej w ust. 1 i kończąc na dacie rzeczywistej spłaty.
Stosowana stopa odsetek jest określona w art. 3 par 1 niniejszej decyzji.
3. Korekta finansowa na mocy art. 26 ust. 2 decyzji 2004/904/WE nie uchybia obowiązkowi państwa członkowskiego odzyskiwania środków na mocy art. 25 ust. 2 decyzji 2004/904/WE i art. 2 ust. 1 niniejszej decyzji oraz odzyskiwania pomocy państwa, na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
Artykuł 6
Państwa członkowskie mogą stosować krajowe zasady korekt finansowych, które są bardziej rygorystyczne niż zasady określone w niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 stycznia 2006 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania decyzji Rady 2004/904/WE w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli państw członkowskich oraz zasad administracyjnego i finansowego zarządzania projektami współfinansowanymi przez Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 51/3)
(Jedynie teksty w językach: angielskim, czeskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim są autentyczne)
(2006/401/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/904/WE z dnia 2 grudnia 2004 r. ustanawiająca Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005–2010 [1], a w szczególności jej art. 13 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia należytego finansowego zarządzania pomocą przyznaną z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców (Funduszu) należy przyjąć wspólne wytyczne dla organizacji zadań realizowanych przez organy odpowiedzialne za wykonywanie współfinansowanych działań.
(2) W celu zapewnienia, że fundusze Wspólnoty wykorzystywane są zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, należy wprowadzić systemy zarządzania i kontroli, które zapewnią wystarczający ślad rewizyjny oraz udzielić Komisji wszelkiej pomocy, jakiej potrzebuje do przeprowadzania kontroli, w szczególności kontroli wyrywkowych.
(3) W celu zapewnienia, że fundusze Wspólnoty są wykorzystywane efektywnie i odpowiednio, należy ustanowić jednolite kryteria kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie na mocy art. 25 decyzji 2004/904/WE.
(4) W celu zapewnienia jednolitego traktowania wykazu wydatków, na których pokrycie wnioskuje się o pomoc z Funduszu na mocy art. 24 decyzji 2004/904/WE, należy sporządzić wzór wykazu wydatków.
(5) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo uczestniczy w realizacji decyzji 2004/904/WE, a w konsekwencji także w przyjęciu niniejszej decyzji.
(6) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia uczestniczy w realizacji decyzji 2004/904/WE, a w konsekwencji także w przyjęciu niniejszej decyzji.
(7) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu decyzji 2004/904/UE i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 11 decyzji 2004/904/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia szczegółowe zasady wykonania decyzji 2004/904/WE w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli oraz zasad administracyjnego i finansowego zarządzania finansowaniem przyznanym z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców ("Funduszu") i zarządzanym przez państwa członkowskie.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
1) "Organ odpowiedzialny": organ funkcjonujący w ramach państwa członkowskiego lub krajowy podmiot publiczny wyznaczony przez państwo członkowskie zgodnie z art. 13 ust. 1 decyzji 2004/904/WE;
2) "Organ delegowany": organ administracji publicznej lub podmiot prawa prywatnego podlegający prawu tego państwa członkowskiego i wykonujący zadania administracji publicznej, na który organ odpowiedzialny deleguje część lub wszystkie zadania wykonawcze zgodnie z art. 13 ust. 1 decyzji 2004/904/WE;
3) "Organ potwierdzający": osoba lub departament działający niezależnie od wydziałów organu odpowiedzialnego zatwierdzających wypłaty oraz od organu delegowanego wyznaczonego przez państwo członkowskie w celu potwierdzenia wykazu wydatków zgodnie z art. 24 ust. 2 decyzji 2004/904/WE;
4) "Organ kontroli": osoba lub wydział działający niezależnie od departamentów organu odpowiedzialnego zatwierdzających wypłaty oraz od organu delegowanego wyznaczonego przez państwo członkowskie w celu kontroli i audytu działań zgodnie z art. 25 ust. 1 decyzji 2004/904/WE.
ROZDZIAŁ II
SYSTEMY ZARZĄDZANIA I KONTROLI
Artykuł 3
Zasady ogólne
Systemy zarządzania i kontroli, opracowane przez państwa członkowskie zapewniają:
1) jasne określenie funkcji poszczególnych organów i/lub osób zajmujących się zarządzaniem i kontrolą oraz jasny przydział funkcji w ramach każdego z organów;
2) wyraźne oddzielenie funkcji poszczególnych organów, departamentów i/lub osób w zakresie zarządzania, kontroli oraz potwierdzenia wydatków;
3) zapewnienie każdemu z organów lub departamentów środków odpowiednich do wypełniania zadań, które im wyznaczono, przez cały okres realizacji działań finansowanych z Funduszu;
4) skuteczne metody kontroli wewnętrznej, prowadzonej przez organ odpowiedzialny oraz wszelkie organy przez niego oddelegowane;
5) niezawodne, skomputeryzowane systemy rachunkowości, monitorowania i sprawozdawczości finansowej;
6) skuteczny system sprawozdawczości i monitorowania w przypadku zadań zleconych;
7) szczegółowe instrukcje postępowania przy wykonywaniu funkcji;
8) skuteczne procedury audytu funkcjonowania systemu;
9) systemy i procedury zapewniające odpowiedni ślad rewizyjny;
10) procedury sprawozdawcze i monitorowania w zakresie wszelkich nieprawidłowości oraz zwrotu nienależnie wypłaconych kwot.
Artykuł 4
Wyznaczanie organów
1. Każde państwo członkowskie wyznacza:
- organ odpowiedzialny;
- organ potwierdzający;
- organ kontroli.
2. Nie naruszając postanowień niniejszej decyzji państwo członkowskie ustanawia zasady współpracy z wyżej wymienionymi organami, które będą zgodne z zasadami funkcjonowania systemu instytucjonalnego, prawnego oraz finansowego danego państwa członkowskiego.
3. Nie naruszając postanowień art. 3 ust. 2, wszystkie lub niektóre z funkcji zarządzania, potwierdzania i kontroli mogą być realizowane przez ten sam organ.
Artykuł 5
Organ odpowiedzialny
1. Organ odpowiedzialny odpowiada za zarządzanie i realizację wspieranych przez Fundusz programów wieloletnich i rocznych w sposób właściwy, sprawny i skuteczny, a w szczególności za:
a) przedkładanie Komisji programów wieloletnich według wzoru przedstawionego w załączniku 1;
b) przedkładanie Komisji programu rocznego według wzoru przedstawionego w załączniku 2;
c) zapewnianie, że projekty wybierane są do finansowania zgodnie z warunkami i kryteriami ustanowionymi w art. 14 i art. 20 decyzji 2004/904/WE, a także w zgodności ze standardowymi procedurami przedstawionymi w art. 10 niniejszej decyzji, bez uszczerbku dla dodatkowych kryteriów określonych w obowiązujących przepisach wspólnotowych i krajowych;
d) zapewnianie wydajnego administracyjnego, umownego i finansowego zarządzania działaniami w zgodności ze standardowymi procedurami przedstawionymi w art. 11 niniejszej decyzji;
e) zapewnianie legalności i prawidłowości transakcji.
2. Organ odpowiedzialny ustala procedury zapewniające, by wszystkie dokumenty dotyczące wydatków i kontroli wymagane dla zapewnienia śladu rewizyjnego, były przechowywane zgodnie z wymogami art. 9.
3.
Organ odpowiedzialny zapewnia, by organ kontroli otrzymywał wszystkie niezbędne informacje na temat procedur zarządzania w ramach Funduszu oraz projektów współfinansowanych z Funduszu do celów kontroli określonych w art. 25 ust. 1 decyzji 2004/904/WE.
4. Organ odpowiedzialny zapewnia, by organ potwierdzający otrzymywał, do celów związanych z jego zadaniami, wszystkie niezbędne informacje na temat procedur zarządzania prowadzonych w ramach Funduszu, projektów współfinansowanych z Funduszu oraz wyników kontroli przeprowadzanych przez organ kontroli.
5. Organ odpowiedzialny przyjmuje płatności dokonywane przez Komisję i dokonuje płatności na rzecz beneficjentów.
Przedstawia on Komisji wnioski o płatności opracowany zgodnie z załącznikiem 5, do których w razie potrzeby załącza się sprawozdanie okresowe lub sprawozdanie końcowe, których wzory przedstawione są w załącznikach 3 i 4 oraz wykaz wydatków ustanowionych zgodnie z załącznikiem 6 należycie potwierdzony przez organ potwierdzający.
6. Organ potwierdzający zapewnia, że sporządzanie sprawozdań z realizacji i oceny działań współfinansowanych z Funduszu następuje zgodnie z harmonogramem ustanowionym w art. 28 decyzji 2004/904/WE.
Artykuł 6
Delegacja zadań przez organ odpowiedzialny
W przypadku gdy wykonanie wszystkich lub części zadań organu odpowiedzialnego powierza się organowi oddelegowanemu, organ odpowiedzialny określa dokładnie zakres powierzonych zadań oraz ustala szczegółowe procedury wykonania tych zadań, zgodnie z warunkami podanymi w art. 3 powyżej.
Do procedur tych należy regularne dostarczanie organowi odpowiedzialnemu informacji na temat efektywnego wykonywania powierzonych zadań i opis zastosowanych środków.
Organ delegowany uznaje oraz jest powiadamiany przez organ odpowiedzialny o zadaniach delegowanych przez organ odpowiedzialny.
Artykuł 7
Organ kontroli
1.
Organ kontroli zapewnia organizację kontroli ustanowionej w art. 25 ust. 1 lit. a) decyzji 2004/904/WE w zgodności ze standardami międzynarodowymi.
2. Kontrole przewidziane w ust. 1 obejmują wyrywkowe próby współfiansowanych projektów, wybrane na podstawie analizy ryzyka i stanowiące co najmniej 10 % ogólnych wydatków kwalifikowanych ma każdy program roczny.
Metoda przeprowadzania prób uwzględnia następujące wymogi:
a) zawiera odpowiedni dobór różnych typów i rozmiarów projektów;
b) uwzględnia wszelkie czynniki ryzyka, które zostały określone przez krajowe lub wspólnotowe kontrole oraz aspekty kosztów i zysków, przy uwzględnieniu przeprowadzonych uprzednio kontroli;
c) zapewnienie, że metoda przeprowadzania prób stosowana przy przeprowadzaniu kontroli przewidzianych w art. 25 zapewnia wybór projektów dla każdego programu rocznego, które są reprezentatywne w stosunku do objętej nimi ludności.
3. W trakcie prowadzenia kontroli organ kontroli sprawdza:
a) efektywne zastosowanie systemów zarządzania i kontroli oraz ewentualne braki i ich znaczenie;
b) obecność dostatecznego śladu rewizyjnego;
c) dla odpowiedniej liczby dokumentacji księgowej, zgodność tej dokumentacji z dokumentami towarzyszącymi przechowywanymi przez organ odpowiedzialny lub wszelki organ delegowany, odbiorców dotacji i, gdy sytuacja tego wymaga, pozostałe organizacje lub firmy zaangażowane w realizację projektu;
d) zgodność pozycji wydatków z kryteriami kwalifikacji przedstawionymi w decyzji Komisji K(2006)51 wersja ostateczna/1, z wymaganiami określonymi w trakcie krajowej procedury wyboru, zgodność z warunkami umowy w sprawie przyznania dotacji lub innym prawnym instrumentem przydzielania dotacji oraz realizowanymi faktycznie pracami;
e) zgodność wykorzystania lub zamierzonego wykorzystania projektu z celami określonymi w art. 4–7 decyzji 2004/904/WE oraz przynosi korzyści docelowej grupie ludności określonej w art. 3 decyzji 2004/904/WE;
f) czy wkłady finansowe Wspólnoty są zgodne z warunkami przewidzianymi w art. 20 decyzji 2004/904/WE lub w jakichkolwiek innych stosowanych przepisach prawa wspólnotowego i czy wypłacanie tych wkładów na rzecz beneficjentów odbywa się w całości i bez opóźnień;
g) rzeczywistą dostępność właściwego współfinansowania.
4.
Sprawozdanie końcowe z realizacji programu rocznego określone w art. 28 ust. 2 decyzji 2004/904/WE zawiera wyniki wszystkich kontroli przeprowadzonych przez organ kontroli oraz opis działań podjętych przez organ odpowiedzialny w związku ze stwierdzonymi anomaliami i nieprawidłowościami.
Artykuł 8
Organ potwierdzający
Organ potwierdzający potwierdza zestawienie wydatków ustanowione przez organ odpowiedzialny zgodnie z art. 24 decyzji 2004/904/WE według wzoru określonego w załączniku 6.
Potwierdzenie ma zapewnić, że:
1) zestawienie wydatków jest dokładne, wynika ze sprawdzonych systemów rachunkowości i jest poparte dającymi się zweryfikować dokumentami towarzyszącymi;
2) deklarowane wydatki są zgodne z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi i krajowymi i zostały poniesione na pokrycie kosztów poniesionych w związku z finansowaniem projektów, na podstawie kryteriów przyjętych dla programu rocznego, zgodnych z przepisami wspólnotowymi i krajowymi;
3) do celów potwierdzenia organ potwierdzający otrzymał odpowiednie informacje na temat procedur zarządzania, projektów współfinansowanych przez Fundusz oraz kontroli przeprowadzanych w związku z wydatkami przewidzianymi w zestawieniu wydatków od organu odpowiedzialnego;
4) wyniki audytu przeprowadzonego przez organ kontroli zostały odpowiednio wzięte pod uwagę;
5) zwrot wszelkich nienależnie wypłaconych kwot funduszy wspólnotowych w następstwie stwierdzonych nieprawidłowości, w razie potrzeby wraz z odsetkami, został odpowiednio odliczony w wykazie wydatków.
Artykuł 9
Ślad rewizyjny
1. Systemy zarządzania i kontroli państw członkowskich zapewniają odpowiedni ślad rewizyjny.
2. Ślad rewizyjny uznawany jest za wystarczający, w przypadku gdy umożliwia on:
a) uzgodnienie przedłożonych Komisji potwierdzonych wykazów wydatków z indywidualnymi rejestrami wydatków oraz dokumentami towarzyszącymi przechowywanymi na różnych szczeblach organu odpowiedzialnego lub jakiegokolwiek organu delegowanego oraz przez beneficjentów końcowych;
oraz
b) weryfikacje przydzielania i przekazywania wspólnotowych środków finansowych przyznawanych w ramach Funduszu oraz źródeł współfinansowania projektu.
3. Odpowiedzialny organ wprowadza procedury, które mają zapewnić prowadzenie rejestru umiejscowienia wszystkich dokumentów odnoszących się do specjalnych wypłat dokonywanych w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców oraz możliwość sporządzania dokumentów do celów inspekcji, jeśli zażądają tego:
a) organ kontroli;
b) organ potwierdzający;
c) urzędnicy i upoważnieni przedstawiciele Komisji, łącznie z Europejskim Biurem ds. Przeciwdziałania Oszustwom (European Anti Fraud Office - OLAF) oraz Europejski Trybunał Obrachunkowy.
4. Przez okres pięciu lat od wypłacenia przez Komisję końcowego salda w odniesieniu do każdego programu rocznego organ odpowiedzialny przechowuje do wglądu dla Komisji, Europejskiego Biura ds. Zwalczania Oszustw (OLAF) oraz Europejskiego Trybunału Obrachunkowego wszystkie dokumenty towarzyszące, tj. oryginały lub odpisy poświadczone za zgodność z oryginałem na ogólnie przyjętych nośnikach danych, dotyczące wydatków i kontroli danych projektów.
Okres ten zostaje przerwany w przypadku postępowania sądowego lub w wyniku należycie umotywowanego wniosku Komisji.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY DOTYCZĄCE ADMINISTRACYJNEGO I FINANSOWEGO ZARZĄDZANIA PROJEKTAMI PRZEZ ORGAN ODPOWIEDZIALNY
Artykuł 10
Procedury wyboru i przyznawania finansowania
Organ odpowiedzialny ustanawia szczegółowe procedury wyboru działań, które mają być współfinansowane z Funduszu, obejmujące między innymi:
a) organizację procedur wyboru i przyznawania finansowania zgodnie z zasadami przejrzystości i równego traktowania oraz, w razie potrzeby, ze stosowanymi zasadami w zakresie zamówień publicznych, podejmując wszelkie środki konieczne dla uniknięcia konfliktu interesów;
b) rozpowszechnianie zaproszeń do składania wniosków i zaproszeń do składania ofert za pomocą odpowiednich kanałów komunikacyjnych na poziomie krajowym i regionalnym;
c) odbiór podań, potwierdzanie odbioru, rejestracja i segregowanie wniosków o współfinansowanie;
d) formalna, jakościowa i budżetowa analiza oraz ocena wniosków z zastosowaniem kryteriów określonych w zaproszeniach do składania wniosków i zaproszeniach do składania ofert;
e) organizacja spotkań i połączeń z gremiami odpowiedzialnymi za wybór i ocenę;
f) konsultacje z odpowiednimi organami w zakresie komplementarności zaproponowanych działań z innymi regionalnymi, krajowymi i wspólnotowymi instrumentami finansowymi;
g) przyjmowanie decyzji na temat wyboru projektów na odpowiednim szczeblu organu odpowiedzialnego;
h) publikacja wyników procedury wyboru i przyznawania finansowania;
i) wystosowywanie do wszystkich kandydatów pisemnych zawiadomień o wynikach procedury wyboru zawierających wyjaśnienia dotyczące decyzji wyboru.
Artykuł 11
Procedury administracyjnego, dotyczącego umów i finansowego zarządzania działaniami
1. Organ odpowiedzialny ustanawia szczegółowe procedury zarządzania działaniami, obejmujące między innymi:
a) podpisywanie umów, umów w sprawie przyznania dotacji lub wszelkich równorzędnych instrumentów prawnych zawieranych z wybranymi beneficjentami;
b) następstwa zawarcia umów oraz wszelkie zmiany dokonywane w nich przez ustanowienie systemu administracyjnego monitorowania projektów (wymiana korespondencji, wydawanie i monitorowanie zmian oraz upomnień, odbiór i rozpatrywanie sprawozdań itd.);
c) analiza sprawozdań z działalności oraz sprawozdań finansowych dotyczących projektów, weryfikacja dostarczenia współfinansowanych produktów i usług łącznie z, w razie potrzeby, weryfikacją na miejscu;
d) weryfikacja prawdziwości wydatków zadeklarowanych dla projektów i kwalifikowalności takich wydatków według warunków określonych w decyzji K(2006)51 wersja ostateczna/1 oraz przepisach krajowych;
e) warunki otrzymywania, sprawdzania i zatwierdzania wniosków o płatności, autoryzację i płatność wydatków, jak również ich księgowanie;
f) zwrot niewykorzystanych funduszy lub funduszy wykorzystanych przez beneficjentów na wydatki niekwalifikowane.
2. Umowy lub umowy w sprawie przyznania dotacji, o których mowa w ust. 1 lit. a), określają między innymi:
a) kwotę dotacji oraz maksymalny procent w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych i kosztów całkowitych projektu;
b) szczegółowy opis i harmonogram wspieranego projektu;
c) uzgodniony budżet szacunkowy i plan finansowy projektu;
d) harmonogram i postanowienia dotyczące realizacji umowy (zobowiązanie do sporządzania sprawozdań, zmiany, zakończenie…);
e) definicja kosztów kwalifikowanych;
f) warunki płatności dotacji i wymogi rachunkowości.
3. Organ odpowiedzialny ustanawia elektroniczny system prowadzenia szczegółowej ewidencji rachunków dotyczących każdego projektu w ramach programów rocznych i zapewnia gromadzenie odpowiednich danych dotyczących realizacji projektów, niezbędnych do celów zarządzania finansami, monitoringu, kontroli i oceny.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLA
Artykuł 12
Obowiązki państw członkowskich
1. Państwa członkowskie odpowiadają za zapewnienie należytego zarządzania finansowego działaniami finansowanymi z Funduszu oraz legalność i prawidłowość operacji leżących u ich podstaw.
Zapewniają one, by organy odpowiedzialne i wszelkie organy przez nie delegowane, organy potwierdzające, organy kontrolne oraz jakiekolwiek inne zainteresowane instytucje otrzymały wytyczne dotyczące tworzenia systemów zarządzania i kontroli, które zapewnią, że fundusze Wspólnoty są wydatkowane w sposób skuteczny i prawidłowy.
2. Państwa członkowskie zapewniają, że systemy zarządzania i kontroli zostały ustanowione zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 3 do 11.
Zapewniają one prawidłowe funkcjonowanie wymienionych systemów w okresie realizacji działań finansowanych z Funduszu.
3. Przedstawiając projekt programu rocznego 2005 państwa członkowskie przedkładają Komisji opis systemów zajmujących się organizacją i procedurami organu odpowiedzialnego oraz wszelkiego organu delegowanego, a także organów potwierdzających i kontroli zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 3 do 11.
4. Państwa członkowskie dostarczają uaktualizowanego opisu systemów zarządzania i kontroli po każdorazowym przeprowadzeniu istotnych zmian systemów i procedur.
Artykuł 13
Obowiązki Komisji
1.
W ciągu 12 miesięcy od otrzymania opisu przewidzianego w art. 12 ust. 3 Komisja przeprowadza analizę dokumentów dotyczących ustanowionych przez państwa członkowskie systemów zarządzania i kontroli, a także kontrole na miejscu procedur wykonawczych systemów kontroli, procedur rachunkowości, procedur przetargowych oraz procedur przyznawania dotacji stosowanych przez organ odpowiedzialny i wszelkie organy przez nie delegowane.
Komisja zawiadamia państwa członkowskie o wszelkich brakach czy mankamentach stwierdzonych w działaniu systemów i wymaganych środków naprawczych.
2. Nie naruszając przepisów art. 26 decyzji Rady 2004/904/WE Komisja dokonuje rewizji procedur lub systemów ustanowionych przez państwa członkowskie przy każdorazowym przeprowadzeniu istotnych zmian.
Artykuł 14
Współpraca z organami kontroli państw członkowskich
1. Komisja podejmuje współpracę z wyznaczonymi przez państwa członkowskie organami kontroli, aby koordynować ich plany kontroli i metody audytu, oraz dokonuje bezzwłocznej wymiany wyników audytów przeprowadzonych w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli w celu jak najlepszego wykorzystania potencjału kontrolnego i uniknięcia nieuzasadnionego dublowania zadań.
2. Komisja i organy kontroli organizują przynajmniej raz do roku regularne spotkania dla wspólnego zbadania wyników kontroli przewidzianych w sprawozdaniach rocznych, o których mowa w art. 28 ust. 2 decyzji 2004/904/WE oraz dla wymiany opinii w innych kwestiach związanych z ulepszaniem systemów zarządzania i kontroli.
ROZDZIAŁ V
USTALENIA DOTYCZĄCE UŻYCIA EUR
Artykuł 15
Programy wieloletnie i roczne
1. Projekt programów wieloletnich i rocznych, o których mowa w art. 16 decyzji 2004/904/WE jest przedkładany Komisji w EUR.
2. Państwa Członkowskie, których walutą w dniu przedłożenia projektu programu wieloletniego i rocznego nie jest EUR przedstawiają informacje finansowe zawarte w załącznikach 1 i 2 do niniejszej decyzji zarówno w EUR jak i w walucie krajowej.
Kursem wymiany stosowanym przy przeliczaniu waluty krajowej na EUR jest kurs dzienny publikowany w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w ostatnim dniu roboczym miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym przedłożono Komisji projekt programu wieloletniego i rocznego.
Artykuł 16
Sprawozdania, wykazy wydatków oraz wnioski dotyczące płatności.
1. Sprawozdania okresowe, sprawozdanie końcowe z realizacji, wykazy wydatków oraz wnioski dotyczące płatności, o których mowa w art. 16 decyzji 2004/904/WE są przedkładane Komisji w EUR.
2. Państwa członkowskie, których walutą w dniu przedłożenia sprawozdań nie jest EUR mogą przedstawić informacje finansowe zawarte w załącznikach 3, 4 i 6 zarówno w EUR jak i w walucie krajowej.
W tym przypadku kursem wymiany stosowanym przy przeliczaniu waluty krajowej na EUR za wydatki poniesione w walucie krajowej jest kurs dzienny publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w ostatnim dniu roboczym miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym wydatki zarejestrowano w księgach organu odpowiedzialnego.
3. W przypadku gdy EUR stanie się walutą narodową danego państwa członkowskiego, które wdrożyło określoną w poprzednim ustępie procedurę przeliczania, omawiana procedura przeliczania będzie nadal obowiązywać w stosunku do wszelkich wydatków odnotowanych w zestawieniach rachunkowych organu odpowiedzialnego przed datą wejścia w życie stałego kursu przeliczania waluty krajowej na EUR.
ROZDZIAŁ VI
ROZLICZANIE KSIĄG
Artykuł 17
Rozliczanie ksiąg
1. W terminie dziewięciu miesięcy od daty uznania kwalifikowalności kosztów określonych w corocznej decyzji w sprawie współfinansowania z Funduszu organ odpowiedzialny przedkłada Komisji następujące dokumenty:
a) sprawozdanie końcowe z realizacji programu rocznego sporządzone według wzoru przedstawionego w załączniku 4;
b) ostateczny wykaz wydatków sporządzony według wzoru przedstawionego w załączniku 6; potwierdzony przez organ potwierdzający;
c) sprawozdanie w sprawie przeprowadzonych kontroli sporządzone przez organ kontroli;
d) wniosek dotyczący płatności lub deklaracja zwrotu kosztów sporządzone według wzoru przedstawionego w załączniku 5.
2. Dziewięciomiesięczny termin, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu z chwilą przyjęcia przez Komisję decyzji o zawieszeniu płatności środków przeznaczonych na współfinansowanie odpowiedniego programu rocznego, zgodnie z przepisami art. 26 ust. 2 decyzji 2004/904/WE.
Okres trwania nalicza się ponownie od dnia powiadomienia państwa członkowskiego o decyzji Komisji, o której mowa w art. 26 ust. 3 decyzji 2004/904/WE.
3. Nie naruszając przepisów art. 26 decyzji 2004/904/WE, Komisja w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 1, powiadamia państwo członkowskie o kwocie wydatków uznanej za należną ze środków Funduszu oraz o wszelkich korektach finansowych wynikających z różnicy między wydatkami deklarowanymi a uznanymi za należne z budżetu.
Państwo członkowskie ma trzy miesiące na zgłoszenie swoich uwag.
4. W ciągu trzech miesięcy od otrzymania uwag państwa członkowskiego Komisja podejmuje decyzję w sprawie kwoty wydatków uznanej jako należna ze środków Funduszu oraz wypłaca saldo wynikające z różnicy między ostateczną kwotą uznanych wydatków a sumami dotychczas wypłaconymi państwom członkowskim.
5. Jeżeli organ odpowiedzialny nie dostarczy dokumentów wymaganych w ust. 1 w wyznaczonym terminie i w wymaganym formacie, Komisja automatycznie anuluje współfinansowanie z Funduszu na okres przewidziany decyzją o współfinansowaniu, wyda nakaz zwrotu wszystkich kwot wypłaconych do tej pory w ramach prefinansowania na mocy decyzji o współfinansowaniu kwot oraz umorzy wszystkie zaległe kwoty.
6. Procedurę automatycznego anulowania zobowiązań, opisaną w ust. 5, zawiesza się w odniesieniu do kwot przypadających na dane projekty, w przypadku gdy postępowania prawne lub administracyjne postępowania odwoławcze ze skutkiem zawieszającym toczą się na szczeblu państwa członkowskiego w czasie składania dokumentów określonych w ust. 1.
W cząstkowych sprawozdaniach końcowych państwo członkowskie podaje szczegółowe informacje na temat takich projektów oraz wysyła co 6 miesięcy sprawozdania opisujące postęp, jaki dokonał się w odniesieniu do tych projektów.
W ciągu 3 miesięcy od zamknięcia postępowania prawnego lub administracyjnego postępowania odwoławczego państwo członkowskie przedstawia dokumenty wymagane w ust. 1 odnoszące się do danych projektów.
ROZDZIAŁ VII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 18
Przepisy końcowe
Państwa członkowskie mogą stosować krajowe przepisy dotyczące kontroli bardziej rygorystyczne niż zawarte w niniejszej decyzji.
Artykuł 19
Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 9 luty 2006 r.
ustanawiająca plan pracy dotyczący wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/402/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że Komisja ma ustanowić plan pracy dotyczący wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
(2) Plan pracy powinien zawierać strategię opracowania programu wyznaczającego cele dla poprawy stanu środowiska oraz penetracji rynku, otwartą listę grup produktów, które powinny być uznane za priorytetowe dla wspólnotowego działania oraz plany koordynacji i współpracy pomiędzy wspólnotowym programem a innymi programami przyznawania oznakowania ekologicznego w państwach członkowskich.
(3) Ponadto, plan pracy powinien określać środki dla realizacji strategii i zawierać planowane finansowanie programu.
(4) Zrewidowany plan pracy powinien zostać sporządzony na podstawie doświadczenia zdobytego podczas realizacji pierwszego planu pracy dotyczącego wspólnotowego oznakowania ekologicznego [2].
(5) Plan pracy powinien być okresowo poddawany przeglądowi.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjmuje się zrewidowany plan pracy dotyczący wspólnotowego oznakowania ekologicznego na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2007 r., przedstawiony w Załączniku.
Artykuł 2
Przegląd planu pracy zostanie zainicjowany przed 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
ustalająca stanowisko, które zostanie przyjęte w imieniu Wspólnoty w sprawie wniosku o zmianę dodatku A do Europejskiej konwencji w sprawie ochrony zwierząt kręgowych wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych
(2006/403/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest stroną Europejskiej konwencji w sprawie ochrony zwierząt kręgowych wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [1] (zwanej dalej "Konwencją").
(2) Dodatek A do konwencji zawiera wytyczne dotyczące warunków przetrzymywania zwierząt oraz opieki nad nimi.
(3) Dyrektywa Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [2] wprowadza w życie konwencję, wraz z dodatkiem A, zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, z wyjątkiem pewnych aspektów związanych ze zwierzętami wykorzystywanymi w kształceniu i szkoleniu.
(4) Wspólnota jest stroną Protokołu zmian do Konwencji [3], ustalającego uproszczoną procedurę zmian dodatków do konwencji.
(5) Zgodnie z art. 31 konwencji – w wersji zmienionej Protokołem zmian – wszelkie zmiany dodatku A wchodzą w życie dwanaście miesięcy po ich przyjęciu większością dwóch trzecich głosów stron podczas wielostronnych konsultacji, chyba że jedna trzecia stron zgłosiła zastrzeżenie.
(6) Z racji braku szczegółowego przepisu związanego z konkretną sytuacją Wspólnoty Europejskiej uznaje się, że w przeciwieństwie do innych umów dotyczących środowiska naturalnego, w tym przypadku od Wspólnoty i jej państw członkowskich oczekuje się głosowania.
W stopniu, w jakim dodatek A obejmuje także kwestie leżące w kompetencjach państw członkowskich, podczas czwartych konsultacji wielostronnych Komisja i Państwa Członkowskie będące stronami konwencji powinny ściśle współpracować w celu zapewnienia jedności w reprezentowaniu Wspólnoty na forum międzynarodowym.
(7) Zmieniony tekst dodatku A został uzgodniony na forum grupy roboczej podczas przygotowań do czwartych wielostronnych konsultacji stron.
(8) Należy zatwierdzić zmieniony dodatek A,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Podczas czwartych wielostronnych konsultacji stron Europejskiej konwencji w sprawie ochrony zwierząt kręgowych wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych Komisja, w imieniu Wspólnoty, popiera przyjęcie zmienionego dodatku A do konwencji, zawierającego wytyczne dotyczące warunków przetrzymywania zwierząt i opieki nad nimi.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 2006 r.
zmieniająca dodatek B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r. w zakresie niektórych zakładów w sektorach mięsnym i mleczarskim w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2068)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/404/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego załącznik XII, rozdział 6, sekcja B, podsekcja I, pkt 1 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polsce przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B [1] do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/458/WE [2], 2004/471/WE [3], 2004/474/WE [4], 2005/271/WE [5], 2005/591/WE [6], 2005/854/WE [7], 2006/14/WE [8] i 2006/196/WE [9].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwego organu w Polsce niektóre zakłady w sektorach mięsnym i mleczarskim zakończyły proces modernizacji i są obecnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym.
Ponadto niektóre zakłady zakończyły swoją działalność.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
(5) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakłady wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji skreśla się z dodatku B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzje 2005/710/WE, 2005/734/WE, 2005/758/WE, 2005/759/WE, 2005/760/WE, 2006/247/WE oraz 2006/265/WE dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2177)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/405/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [4], w szczególności jej art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na pojawienie się ogniska ptasiej grypy, spowodowanej wysoce zjadliwym szczepem wirusa H5N1, w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r., Komisja przyjęła szereg środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy.
(2) Decyzja Komisji 2005/710/WE z dnia 13 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Rumunii [5] stanowi, że państwa członkowskie mają zawiesić przywóz żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z całego terytorium Rumunii oraz określonych produktów uzyskanych z ptaków z części terytorium Rumunii.
(3) Decyzja Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiająca środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka [6] stanowi, że państwa członkowskie podejmują odpowiednie i praktyczne środki mające na celu zmniejszenie ryzyka związanego z przeniesieniem tej choroby z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli, z uwzględnieniem określonych kryteriów i czynników ryzyka.
(4) Decyzja Komisji 2005/758/WE z dnia 27 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Chorwacji oraz uchylająca decyzję 2005/749/WE [7] stanowi, że państwa członkowskie mają zawiesić przywóz żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych, niektórych żywych ptaków innych niż drób, włącznie z ptakami domowymi, jaj wylęgowych tych gatunków oraz określonych produktów uzyskanych z ptaków z części terytorium Chorwacji.
(5) Decyzja Komisji 2005/759/WE z dnia 27 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach trzecich oraz przemieszczania z państw trzecich ptaków towarzyszących swoim właścicielom [8] oraz decyzja Komisji 2005/760/WE z dnia 27 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli [9] określają środki ochronne w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty ptaków innych niż drób, w tym ptaków domowych.
(6) Decyzja Komisji 2006/247/WE z dnia 27 marca 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu z Bułgarii w związku z wysoce zjadliwą grypą ptaków w tym państwie trzecim [10] stanowi, że państwa członkowskie mają zawiesić przywóz żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z całego terytorium Bułgarii oraz określonych produktów uzyskanych z ptaków z części terytorium Bułgarii.
(7) Decyzja Komisji 2006/265/WE z dnia 31 marca 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Szwajcarii [11] stanowi, że państwa członkowskie mają zawiesić przywóz żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych, niektórych żywych ptaków innych niż drób, włącznie z niektórymi ptakami domowymi, jaj wylęgowych tych gatunków oraz określonych produktów uzyskanych z ptaków z części terytorium Szwajcarii, wobec których władze tego kraju trzeciego zastosowały restrykcje o skutku równoważnym do restrykcji określonych w decyzjach Komisji 2006/115/WE [12] i 2006/135/WE [13].
(8) Zagrożenie dla Wspólnoty spowodowane azjatyckim szczepem wirusa ptasiej grypy nie zmniejszyło się.
Wśród dzikich ptaków na terenie Wspólnoty oraz wśród dzikich ptaków i drobiu w kilku krajach trzecich, włącznie z państwami członkowskimi Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) wciąż wykrywa się ogniska tej choroby.
Ponadto wirus ten wydaje się stawać coraz bardziej endemiczny w niektórych częściach świata.
Należy zatem przedłużyć ważność środków ochrony określonych w decyzjach 2005/710/WE, 2005/734/WE, 2005/759/WE, 2005/760/WE, 2006/247/WE i 2006/265/WE.
(9) Informacje przesłane Komisji przez Rumunię i Bułgarię oraz nadzór prowadzony w tych krajach trzecich potwierdzają, że kraje te kontrolują ptasią grypę na swoich terytoriach oraz gwarantują, że wirus nie przedostaje się do regionów jak dotąd wolnych od tej choroby.
W związku z tym właściwe jest ograniczenie zawieszenia przywozu określonego w decyzjach 2005/710/WE i 2006/247/WE do części Rumunii i Bułgarii dotkniętych wirusem ptasiej grypy i narażonych na ryzyko z nim związane.
(10) Chorwacja powiadomiła o dalszych przypadkach wirusa u dzikich ptaków poza terenem obecnie znajdującym się na liście regionów w decyzji 2005/758/WE.
Dlatego też niezbędne jest rozszerzenie zawieszenia niektórych przywozów z Chorwacji, jak określono w przedmiotowej decyzji, celem objęcia części terytorium tego kraju trzeciego, które niedawno zostały dotknięte wirusem.
(11) Decyzje 2005/710/WE, 2005/734/WE, 2005/759/WE, 2005/760/WE, 2006/247/WE oraz 2006/265/WE wygasły w dniu 31 maja 2006 r.
Jednakże w interesie zdrowia zwierząt oraz w świetle obecnej sytuacji epidemiologicznej niezbędne jest zapewnienie trwałości środków ochronnych określonych w wyżej wspomnianych decyzjach.
Dlatego też środki te powinny być stosowane w dalszym ciągu.
W związku z powyższym przepisy w niniejszej decyzji, dotyczące dat zastosowania wspomnianych sześciu dyrektyw, powinny obowiązywać z mocą wsteczną.
(12) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2005/710/WE, 2005/734/WE, 2005/758/WE, 2005/759/WE, 2005/760/WE, 2006/247/WE i 2006/265/WE.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/710/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie wstrzymują przywóz:
a) żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z części terytorium Rumunii, o której mowa w części B Załącznika;";
2) w art. 4 datę " 31 lipca 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 2
W art. 4 decyzji 2005/734/WE datę " 31 maja 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 3
Załącznik do decyzji 2005/758/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
W art. 5 decyzji 2005/759/WE datę " 31 maja 2006 r." zastępuje się datą " 31 lipca 2006 r.".
Artykuł 5
W art. 6 decyzji 2005/760/WE datę " 31 maja 2006 r." zastępuje się datą " 31 lipca 2006 r.".
Artykuł 6
W decyzji 2006/247/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Państwa członkowskie wstrzymują przywóz:
a) żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z części terytorium Bułgarii, o której mowa w części B Załącznika;";
2) w art. 5 datę " 31 maja 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 7
W art. 3 decyzji 2006/265/WE datę " 31 maja 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 8
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji i podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 9
Artykuł 2, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 2 i art. 7 stosuje się od dnia 1 czerwca 2006 r.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 czerwca 2006 r.
w sprawie mianowania pochodzącego z Niemiec członka Komitetu Regionów
(2006/408/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od 26 stycznia 2006 r. do 25 stycznia 2010 r.
(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w wyniku rezygnacji pana Jochena RIEBELA,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pan Volker HOFF, Minister Kraju Związkowego Hesja ds. Związkowych i Europejskich oraz delegat do Rady Federalnej (Bundesrat) z ramienia kraju związkowego Hesja, jest mianowany członkiem Komitetu Regionów na miejsce pana Jochena RIEBELA, na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z 9 czerwca 2006 r.
zezwalająca państwom członkowskim na przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na nową substancję czynną profoksydim
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1632)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/409/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w marcu 1998 r.
Hiszpania otrzymała wniosek od BASF AG o włączenie substancji czynnej profoksydim (dawne nazwy: klefoksydim, BAS 625H) do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 1999/43/WE [2] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II i załączniku III do tej dyrektywy.
(2) Potwierdzenie kompletności dokumentacji było niezbędne w celu umożliwienia poddania jej szczegółowemu zbadaniu i umożliwienia państwom członkowskim przyznawania tymczasowych zezwoleń na okresy do trzech lat na środki ochrony roślin zawierające wspomnianą substancję czynną, przy spełnieniu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności warunku odnoszącego się do szczegółowej oceny substancji czynnej i środka ochrony roślin w świetle wymogów ustanowionych w dyrektywie.
(3) Ocena wpływu wyżej wymienionej substancji czynnej na zdrowie ludzi oraz na środowisko została przeprowadzona w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawcę zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyło Komisji projekt sprawozdania z oceny dnia 28 marca 2001 r.
(4) Po przedłożeniu projektu sprawozdania z oceny przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy pojawiła się konieczność zażądania od wnioskodawcy dalszych informacji; państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy miało zbadać te informacje i przedstawić swoją ocenę.
W związku z powyższym dokumentacja jest w dalszym ciągu badana i zakończenie oceny dokumentacji nie będzie możliwe w ramach czasowych przewidzianych w dyrektywie 91/414/EWG.
(5) Ponieważ dotychczasowa ocena obecnie nie daje żadnego powodu do zaniepokojenia, państwom członkowskim należy umożliwić przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na środki ochrony roślin zawierające wspomnianą substancję czynną na okres 24 miesięcy, zgodnie z przepisami art. 8 dyrektywy 91/414/EWG, aby umożliwić prowadzenie dalszego badania dokumentacji.
Przewiduje się, że ocena i proces podejmowania decyzji odnoszące się do decyzji w sprawie możliwego włączenia profoksydimu do załącznika I zostaną zakończone w terminie 24 miesięcy.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie mogą przedłużyć tymczasowe zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające profoksydim na okres nieprzekraczający 24 miesięcy, licząc od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalająca kwoty, które zgodnie z art. 10 ust. 2, 143d i 143e rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 udostępnia się EFRROW oraz kwoty dostępne na wydatki w ramach EFGR
(2006/410/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników [2], określa metodę obliczania kwot netto otrzymanych w wyniku zastosowania modulacji, które mają zostać udostępnione Europejskiemu Funduszowi Rolnemu na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
Artykuł 143d i 143e wymienionego rozporządzenia określają kwoty, które mają być udostępnione EFRROW na restrukturyzację w regionach upraw bawełny i tytoniu.
(2) Maksymalne roczne kwoty udostępnione na wydatki w ramach Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej (EFGR) przed przesunięciem ich do EFRROW do roku 2013 są określone w załączniku I do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie ram finansowych na lata 2007–2013 [3].
(3) Kwoty, które udostępnia się EFRROW oraz saldo netto, które ma być dostępne na wydatki w ramach EFGR, należy ustalić na podstawie wspomnianych maksymalnych rocznych kwot na lata budżetowe 2007–2013,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Kwoty udostępnione na lata budżetowe 2007–2013 Europejskiemu Funduszowi Rolnemu na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) zgodnie z art. 10 ust. 2 i 143d oraz 143e rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz saldo netto udostępnione na wydatki w ramach Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej (EFGR) określa Załącznik do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 14 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/346/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2323)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/411/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z pojawieniem się ognisk klasycznego pomoru świń w Niemczech, wokół ognisk choroby w Niemczech ustanowiono w trybie natychmiastowym strefy ochrony i nadzoru zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [2].
(2) Ponadto przyjęta została decyzja Komisji 2006/346/WE z dnia 15 maja 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylająca decyzję 2006/274/WE [3] w celu utrzymania i przedłużenia okresu obowiązywania środków wprowadzonych przez Niemcy na mocy dyrektywy 2001/89/WE.
(3) W oparciu o ostatnio dostarczone przez Niemcy informacje należy zmienić środki ochronne dotyczące klasycznego pomoru świń w tym państwie członkowskim, przewidziane we wspomnianej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do terytorium Północnej Nadrenii-Westfalii, w którym te środki mają zastosowanie.
(4) Należy również wprowadzić odstępstwa w przypadku przewozu świń z pewnych gospodarstw, do których przywieziono żywe świnie w częściach Północnej Nadrenii-Westfalii dotkniętych klasycznym pomorem świń.
(5) Konieczne jest rozszerzenie zastosowania decyzji 2006/346/WE oraz jednocześnie, bez uszczerbku dla ograniczeń stosowanych zgodnie z dyrektywą 2001/89/WE, opracować przepisy dostosowujące obszary zastrzeżone do rzeczywistej sytuacji epidemiologicznej.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/346/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/346/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Niemcy zapewniają, że świnie nie będą wysyłane do innych państw członkowskich ani krajów trzecich z:
a) obszarów wymienionych w załączniku I;
b) gospodarstw na ich terytorium położonych poza obszarami wymienionymi w załączniku I, do których od dnia 15 marca 2006 r. przywieziono świnie z gospodarstw znajdujących się na obszarach wymienionych w załączniku I.".
2) Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Niemcy zapewniają że:
a) bez uszczerbku dla środków przewidzianych w dyrektywie 2001/89/WE, w szczególności jej art. 9, 10 oraz 11:
i) żadne świnie nie będą transportowane z gospodarstw położonych na obszarach wymienionych w załączniku I pkt A;
ii) transport świń przeznaczonych do uboju, pochodzących z gospodarstw położonych poza obszarami wymienionymi w załączniku I pkt A do ubojni położonych na tych obszarach oraz przewóz świń przez te obszary będzie dozwolony wyłącznie:
- na głównych trasach drogowych lub kolejowych,
- zgodnie ze szczegółowymi wskazówkami wydanymi przez właściwy organ w celu zapobieżenia bezpośrednim lub pośrednim kontaktom tych świń z innymi świniami podczas transportu.
b) żadne świnie nie będą wysyłane z obszarów wymienionych w załączniku I pkt B do innych obszarów na terytorium Niemiec, z wyjątkiem bezpośredniego transportu:
i) świń przeznaczonych do natychmiastowego uboju do ubojni, pod warunkiem że świnie te pochodzą z jednego gospodarstwa;
ii) świń przeznaczonych do hodowli i do produkcji do gospodarstwa, pod warunkiem, że świnie te przez przynajmniej 30 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 30 dni od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie:
- które nie otrzymało żywych świń w okresie 30 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń, oraz
- w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ppkt 2 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na transport świń z gospodarstwa położonego na obszarach wymienionych w załączniku I pkt A, lecz poza strefą ochronną lub nadzorowaną:
a) bezpośrednio do ubojni położonej na obszarach lub, w wyjątkowych przypadkach, do wyznaczonych ubojni na terenie Niemiec, położonych poza tymi obszarami, do natychmiastowego uboju, pod warunkiem że świnie wysyłane są z gospodarstwa, w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ppkt 3 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
b) do gospodarstwa położonego na tych obszarach, pod warunkiem że świnie te przez przynajmniej 45 dni, lub, jeżeli nie mają one jeszcze 45 dni od chwili narodzin, przebywały w jednym gospodarstwie:
i) które nie otrzymało żywych świń w okresie 45 dni poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń;
ii) w którym przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania kliniczne zgodnie z rozdziałem IV pkt D ppkt 2 i rozdziałem IV pkt D ppkt 4 akapity od drugiego do czwartego Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
c) na zasadzie odstępstwa od lit. b) pkt i), Niemcy mogą:
i) skrócić okres 45 dni do 20 dni, pod warunkiem, że w trakcie sześciu miesięcy poprzedzających bezpośrednio datę wysyłki świń, do gospodarstwa pochodzenia, o którym mowa w lit. b), nie przywieziono żadnych innych świń, innych niż loszki, z tego samego pojedynczego gospodarstwa; lub
ii) zawiesić stosowanie warunku, o którym mowa w ust. 2 lit. b) pkt i), jeżeli do gospodarstwa pochodzenia, o którym mowa w tym samym ustępie, nie przywieziono żadnych innych świń, innych niż loszki, które poddano badaniom laboratoryjnym, przeprowadzonym na próbkach pobranych w ciągu 10 dni od daty wysyłki, z negatywnym wynikiem w następujących badaniach:
- badaniu na wykrycie przeciwciał, i
- dwóch kolejnych badaniach przeprowadzonych z tygodniową przerwą na wykrycie genomu wirusa klasycznego pomoru świń (RT-PCR) w krajowym laboratorium referencyjnym.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na transport świń z gospodarstwa położonego w strefie nadzorowanej bezpośrednio do wyznaczonego gospodarstwa, na terenie którego nie przebywają żadne świnie, położonego w tej samej strefie nadzorowanej, pod warunkiem że:
a) transport ten odbywa się zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 11 ust. 1 lit. f) i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2001/89/WE;
b) w gospodarstwie, z którego wysyłane są świnie, przeprowadzono z wynikiem negatywnym badania przewidziane w rozdziale IV pkt D ppkt 2 Załącznika do decyzji 2002/106/WE.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy organ może zezwolić na transport świń z gospodarstwa położonego w strefie nadzorowanej bezpośrednio do wyznaczonego gospodarstwa położonego w strefie nadzorowanej, pod warunkiem że:
a) wyznaczone gospodarstwo przeznaczenia jest położone co najmniej w odległości 10 km od granicy z innym państwem członkowskim oraz że w tym gospodarstwie nie przebywały żadne świnie w okresie co najmniej 21 dni po dacie zakończenia czyszczenia i dezynfekcji zgodnie z art. 12 dyrektywy 2001/89/WE;
b) wyznaczone gospodarstwo przeznaczenia przeszło już trzecie czyszczenie i dezynfekcję pod nadzorem weterynaryjnym przed wpuszczeniem świń;
c) wszystkie świnie zostaną przywiezione do wyznaczonego gospodarstwa przeznaczenia w okresie 20 dni;
d) świnie przebywające w wyznaczonym gospodarstwie przeznaczenia są poddane badaniu serologicznemu zgodnie z rozdziałem IV pkt E Załącznika do decyzji 2002/106/WE, przeprowadzonemu na próbkach pobranych nie wcześniej niż 40 dni po dacie przywiezienia ostatnich świń, o których mowa w lit. c);
e) żadne świnie nie opuszczą gospodarstwa przeznaczenia, z wyjątkiem świń przeznaczonych do uboju bezpośredniego w ubojni położonej na obszarach wymienionych w załączniku I pkt A, w następstwie badania o którym mowa w lit. d).
Właściwy organ w Niemczech rejestruje każdy taki transport świń i niezwłocznie informuje o nim Komisję w Stałym Komitecie ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.".
3) Artykuł 8 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 8
1.
W decyzji 2006/346/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się art. 2 ust. 1. lit. b);
b) w art. 2 ust. 2 lit. b), wyrażenie "na tych obszarach" otrzymuje brzmienie "w Niemczech";
c) w art. 2 ust. 4 lit. e) wyrażenie "ubojnie położone na obszarach wymienionych w załączniku I pkt A" otrzymuje brzmienie "wyznaczone ubojnie położone z Regierungsbezirk Münster";
d) część A załącznika I otrzymuje brzmienie:
"A. W Północnej Nadrenii-Westfalii strefa nadzoru ustanowiona zgodnie z dyrektywą 2001/89/WE wokół ognisk Borken-01, Borken-02 i Borken-03.";
e) skreśla się część B załącznik I.
Niniejszy ustęp stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.
Jednakże po wspominanych powyżej datach nie można stosować środków przewidzianych w niniejszej decyzji pod warunkiem, że:
a) wszystkie gospodarstwa, o których mowa w art. 2 ust. 4 lit. a) przeszły z negatywnym wynikiem badania serologiczne, o których mowa w art. 2 ust. 4 lit. d); oraz
b) Niemcy poinformowały Komisję i inne państwa członkowskie o tych negatywnych wynikach.
3.
Dla celów ust. 1 w dniu 30 czerwca 2006 r. Niemcy przekażą Komisji oraz innym państwom członkowskim potwierdzenie stanowiące, że:
a) spełnione zostały warunki niniejszej dyrektywy; oraz
b) od daty przyjęcia niniejszej decyzji nie było podejrzeń co do występowania ani nie odnotowano ognisk klasycznego pomoru świń na obszarach wymienionych w załączniku I.
4.
W następstwie potwierdzenia spełniania warunków wymienionych w ust. 3 państwa członkowskie zmieniają środki stosowane w handlu, dostosowując je do niniejszej decyzji.".
4) Załącznik I do decyzji 2006/346/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/412/WPZiB
z dnia 12 czerwca 2006 r.
w sprawie rozpoczęcia operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów
(operacja EUFOR RD Kongo)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2006/319/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów [1], a zwłaszcza jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, w odpowiedzi na list prezydencji z dnia 28 marca 2006 r., w liście z dnia 18 kwietnia 2006 r. potwierdził zasady wsparcia wojskowego udzielanego MONUC przez UE.
(2) Władze DRK z zadowoleniem przyjęły możliwość wsparcia wojskowego udzielanego MONUC przez UE w czasie wyborów.
(3) W dniu 25 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1671 (2006) zezwalającą na tymczasowe rozmieszczenie sił zbrojnych Unii Europejskiej (EUFOR DR Kongo) w celu wsparcia MONUC w okresie wyborów w Demokratycznej Republice Konga.
(4) Niezależna Komisja Wyborcza DRK zapowiedziała, że pierwsza tura wyborów w DRK odbędzie się w dniu 30 lipca 2006 r.
(5) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wykonywaniu decyzji ani działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne, zatem nie uczestniczy również w finansowaniu operacji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Operacja wojskowa UE w DRK wspierająca MONUC podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo), rozpoczyna się w dniu 12 czerwca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się dowódcę operacji UE ze skutkiem natychmiastowym do wydania rozkazu aktywującego (ACTORD) w celu dokonania rozmieszczenia sił przed przekazaniem władzy następującym po ich przybyciu na teren operacji, oraz do rozpoczęcia realizacji misji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 7 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzje 2001/881/WE i 2002/459/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2178)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/414/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/881/WE z dnia 7 grudnia 2001 r. ustalająca wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów zwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich oraz uaktualniająca szczegółowe przepisy dotyczące kontroli przeprowadzanych przez ekspertów Komisji [4], powinna zostać uaktualniona w celu uwzględnienia w szczególności zmian, jakie nastąpiły w niektórych państwach członkowskich w zakresie punktów kontroli oraz kontroli przeprowadzonych zgodnie z tą decyzją.
(2) Wykaz punktów kontroli granicznej ustanowiony w decyzji 2001/881/WE ("wykaz") zawiera jednostkowy numer TRACES w odniesieniu do każdego punktu kontroli granicznej.
TRACES to skomputeryzowany system wprowadzony decyzją Komisji 2004/292/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wprowadzenia systemu TRACES i zmieniającą decyzję 92/486/EWG [5].
Zastępuje on wcześniejszy system ANIMO oparty na sieci wprowadzonej decyzją Komisji 91/398/EWG z dnia 19 lipca 1991 r. w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [6] i dotyczącego identyfikacji przepływu zwierząt i niektórych produktów w przywozie i handlu wewnątrzwspólnotowym.
(3) Po zadawalających wynikach kontroli zgodnie z decyzją 2001/881/WE wykaz należy uzupełnić o dodatkowe punkty kontroli granicznej w Gdańsku, Dorohusku i Terespolu-Kobylany w Polsce.
(4) Na podstawie informacji przekazanych przez właściwe organy we Francji, Hiszpanii, Szwecji i Zjednoczonym Królestwie skreśla się z wykazu punkty kontroli granicznych w Nantes we Francji, w Pasajes w Hiszpanii, w Norrköping w Szwecji i w Shoreham w Zjednoczonym Królestwie.
(5) Ponadto należy uaktualnić wykaz w celu uwzględnienia ostatnich zmian dotyczących kategoryzacji zwierząt lub produktów, których kontrolowanie jest dozwolone w punktach kontroli granicznej, które już zostały zatwierdzone zgodnie z decyzją 2001/881/WE, oraz organizacji centrów kontroli działających w ramach tych punktów.
(6) Wykaz jednostek zawarty w decyzji Komisji 2002/459/WE z dnia 4 czerwca 2002 r. wymieniającej jednostki systemu komputerowego ANIMO i uchylającej decyzję 2000/287/WE [7], zawiera jednostkowy numer TRACES w odniesieniu do każdego punktu kontroli granicznej we Wspólnocie.
Dla zachowania spójności prawodawstwa wspólnotowego wykaz ten należy odpowiednio uaktualnić w celu uwzględnienia zmian oraz w celu zapewnienia, by wykaz był identyczny z wykazem ustanowionym w decyzji 2001/881/WE.
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/459/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2001/881/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik do decyzji 2002/459/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 czerwca 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 u drobiu we Wspólnocie i uchylająca decyzję 2006/135/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2400)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/415/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [3], w szczególności jego art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [4], w szczególności jej art. 66 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków o wysokiej śmiertelności, która może szybko osiągnąć rozmiary epidemii i stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
W określonych okolicznościach może ona również stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.
Istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się czynnika chorobotwórczego na inne gospodarstwa, wśród dzikiego ptactwa oraz rozprzestrzenienia się z jednego państwa członkowskiego na inne państwa członkowskie i państwa trzecie za pośrednictwem międzynarodowego handlu żywymi ptakami lub otrzymanymi z nich produktami.
(2) W przypadku wykrycia obecności wirusa A podtypu H5 wysoce zjadliwej grypy ptaków w próbce pobranej u drobiu na terytorium państwa członkowskiego oraz w przypadku, gdy w oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N), obraz kliniczny i okoliczności epidemiologiczne budzą podejrzenie wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków wywołanej wirusem A podtypu H5N1 wysoce zjadliwej grypy ptaków, lub gdy wystąpienie wysoce zjadliwej grypy ptaków tego podtypu zostało potwierdzone, dane państwo członkowskie powinno zastosować pewne środki ochronne w celu zminimalizowania ryzyka rozprzestrzenienia się choroby.
(3) Wymienione środki ochronne zostały przyjęte decyzją Komisji 2006/135/WE z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu we Wspólnocie [5], w celu wdrożenia obok środków przyjętych w ramach dyrektywy Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [6], w szczególności w odniesieniu do przemieszczania niektórych ptaków oraz produktów otrzymywanych z drobiu i innych ptaków, pochodzących ze strefy dotkniętej chorobą.
(4) Środki ustanowione w dyrektywie 92/40/EWG zostały gruntownie zrewidowane w świetle najnowszej wiedzy naukowej na temat zagrożeń grypy ptaków dla zdrowia zwierząt i ludzi, opracowania nowych testów laboratoryjnych i szczepionek oraz doświadczeń nabytych podczas wystąpienia ostatnich ognisk tej choroby we Wspólnocie i w krajach trzecich.
Biorąc pod uwagę tę rewizję, dyrektywa 92/40/EWG została uchylona i zastąpiona dyrektywą 2005/94/WE, która ma zostać przetransponowana do ustawodawstw państw członkowskich do dnia 1 lipca 2007 r.
(5) W oczekiwaniu na transpozycję dyrektywy 2005/94/WE oraz biorąc pod uwagę aktualną sytuację epidemiologiczną związaną z grypą ptaków we Wspólnocie, konieczne było przyjęcie środków przejściowych, stosowanych w odniesieniu do gospodarstw, w których potwierdzono lub podejrzewa się wybuch grypy ptaków wywołanej wirusami wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli.
(6) Wspomniane środki przejściowe, ustanowione decyzją Komisji 2006/416/WE wersja ostateczna [7] powinny umożliwić państwom członkowskim przyjęcie proporcjonalnych i elastycznych środków zwalczania choroby, z uwzględnieniem różnych poziomów ryzyka właściwych dla poszczególnych szczepów wirusa, prawdopodobnego wpływu społeczno-gospodarczego tych środków na sektor rolnictwa i inne sektory, równocześnie zapewniając, że środki przyjęte w odpowiedzi na każdy możliwy scenariusz będą najwłaściwsze.
(7) W związku z postępem dokonanym przez niektóre państwa członkowskie w zakresie transpozycji dyrektywy 2005/94/WE, odniesienia do środków przejściowych powinny być uznawane za odniesienia do stosownego akapitu dyrektywy 2005/94/WE.
(8) Jednakże w obliczu szczególnego zagrożenia chorobą i sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków, oraz uwzględniając ewentualne poważne skutki ekonomiczne choroby, zwłaszcza na obszarach, na których hodowana jest znaczna ilość drobiu, niektóre środki uzupełniające przewidziane w decyzji 2006/135/WE powinny zostać utrzymane.
Środki te powinny służyć wzmocnieniu lokalnych środków zwalczania, regionalizacji danego państwa członkowskiego poprzez odgraniczenie części terytorium dotkniętej chorobą od pozostałego terytorium oraz zagwarantowaniu sektorowi drobiu oraz partnerom handlowym bezpieczeństwa produktów wysyłanych z wolnej od choroby części terytorium danego państwa członkowskiego.
(9) Środki przewidziane w decyzji 2006/135/WE powinny zostać dostosowane do środków ustanowionych decyzją 2006/416/WE wersja ostateczna; w związku z tym, dla dobra spójności i przejrzystości prawa, należy uchylić decyzję 2006/135/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją, która przewiduje dodatkowe środki zwalczania choroby w odniesieniu do konkretnej sytuacji epidemiologicznej, tylko w przypadku wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1.
(10) Uwzględniając różnice w zagrożeniu chorobą w przypadku wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków, państwo członkowskie dotknięte chorobą, w ścisłej współpracy z Komisją, powinno określić obszary wysokiego ryzyka i obszary niskiego ryzyka, które powinny być odgraniczone od wolnej od choroby części terytorium.
(11) Jeśli wymaga tego sytuacja epidemiologiczna, należy wprowadzić odpowiednie środki w stosunku do obszarów dotkniętych wybuchem wysoce zjadliwej grypy ptaków, lub w stosunku do których istnieje podejrzenie wybuchu choroby, w szczególności w postaci określenia tych obszarów zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji oraz aktualizacji dokonanego określenia w zależności od rozwoju sytuacji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 ust. 3 lub 4 dyrektywy 90/425/EWG oraz w art. 9 ust. 3 lub 4 dyrektywy 89/662/EWG.
(12) Na obszarach dotkniętych chorobą należy wprowadzić środki określone w decyzji Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiającej środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtypu H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidującej system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka [8].
(13) Dla zachowania spójności, należy do celów niniejszej decyzji zastosować niektóre definicje przewidziane w dyrektywie 2005/94/WE, dyrektywie Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [9], rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [10], rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
(14) Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [11] przewiduje powołanie zatwierdzonych jednostek, instytutów i ośrodków oraz wzór świadectwa, które towarzyszy zwierzętom lub ich gametom w przypadku handlu między tego rodzaju zatwierdzonymi jednostkami, instytutami lub ośrodkami znajdującymi się w różnych państwach członkowskich.
Dla ptaków przewożonych z lub do jednostek, instytutów i ośrodków zatwierdzonych zgodnie ze wspomnianą dyrektywą przewiduje się odstępstwo od ograniczeń przewozowych.
(15) Przewożenie jaj wylęgowych ze stref ochrony powinno być dozwolone na określonych warunkach.
Wysyłka jaj wylęgowych do innych krajów powinna być dozwolona, z zastrzeżeniem, w szczególności, spełnienia warunków określonych w dyrektywie 2005/94/WE.
W takich przypadkach świadectwa zdrowia zwierząt dostarczone zgodnie z dyrektywą 90/539/EWG powinny zawierać odniesienie do niniejszej decyzji.
(16) Wysyłka ze stref ochrony mięsa, mięsa mielonego, mięsa odkostnionego mechanicznie, przetworów mięsnych i produktów mięsnych z dzikich ptaków łownych powinna być dozwolona na określonych warunkach, w szczególności po spełnieniu określonych wymogów rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [12].
(17) Dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [13] ustanawia wykaz zabiegów mających na celu wyeliminowanie zagrożeń dla zdrowia, które stanowi mięso pochodzące z obszarów objętych ograniczeniami i przewiduje możliwość stworzenia specjalnego znaku identyfikacyjnego oraz określa znak identyfikacyjny wymagany w przypadku mięsa niedopuszczonego do wprowadzenia do obrotu ze względu na zdrowie zwierząt.
Należy zezwolić na wysyłkę ze stref ochrony mięsa posiadającego znak jakości zdrowotnej przewidziany w tej dyrektywie oraz produktów mięsnych poddanych zabiegom w niej określonych.
(18) Rozporządzenie (WE) nr 2076/2005 ustanawia środki przejściowe zezwalające na użycie krajowego znaku identyfikacyjnego dla produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, dopuszczonych do obrotu wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym zostały wyprodukowane.
(19) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [14] zezwala na wprowadzanie na rynek szerokiej gamy produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, pochodzących z obszarów Wspólnoty objętych ograniczeniami dotyczącymi zdrowia zwierząt, ponieważ produkty te uznaje się za bezpieczne z uwagi na specjalne warunki produkcji, przetwarzania i wykorzystania, które skutecznie unieszkodliwiają możliwe czynniki chorobotwórcze lub wykluczają kontakt ze zwierzętami podatnymi na chorobę.
(20) Biorąc pod uwagę środki przyjęte w następstwie wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 w stadzie drobiu przydomowego w Danii oraz ustanowienie obszarów A i B zgodnie z art. 2 ust. 4 lit. b) i c) decyzji 2006/135/WE, obszary te powinny być w dalszym ciągu wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji; kolejne obszary A i B powinny także zostać wymienione ze względu na niedawny wybuch grypy ptaków podtypu H5 w stadzie gęsi na Węgrzech.
(21) Dlatego też decyzja 2006/135/WE powinna zostać uchylona i zastąpiona niniejszą decyzją.
(22) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza decyzja ustanawia niektóre środki ochronne, które należy zastosować w przypadku wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu na terytorium państwa członkowskiego (zwanego dalej "państwem członkowskim dotkniętym chorobą"), wywołanej wirusem A podtypu H5 wysoce zjadliwej grypy ptaków, w przypadku której podejrzewany jest ("podejrzenie wybuchu") lub został potwierdzony ("wybuch") typ neuraminidazy N1, w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się ptasiej grypy na wolne od choroby obszary Wspólnoty poprzez przemieszczanie drobiu, innych ptaków oraz otrzymanych z nich produktów.
2.
Środki określone w niniejszej decyzji stosuje się bez uszczerbku dla środków, które w przypadku wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu należy wprowadzić zgodnie z decyzją 2006/416/WE wersja ostateczna.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w dyrektywie 2005/94/WE.
Dodatkowo stosuje się następujące definicje:
a) "jaja wylęgowe" oznacza jaja do inkubacji składane przez drób w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy 2005/94/WE;
b) "dzikie ptactwo łowne" oznacza zwierzęta łowne w rozumieniu pkt 1.5 tiret drugie oraz – jeżeli chodzi o gatunki ptaków – w rozumieniu pkt 1.7 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004;
c) "inne ptaki żyjące w niewoli" oznacza ptaki w rozumieniu art. 2 pkt 6 dyrektywy 2005/94/WE, w tym:
i) zwierzęta domowe z gatunków ptaków, o których mowa w art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 998/2003, oraz
ii) ptaki przeznaczone dla zatwierdzonych jednostek, instytutów lub ośrodków, określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 92/65/EWG.
Artykuł 3
Obszary A i B
1.
Obszar wymieniony w części A Załącznika ("obszar A"), uznaje się za obszar wysokiego ryzyka, składający się ze stref ochrony i nadzoru, ustanowionych zgodnie z art. 11 decyzji 2006/416/WE wersja ostateczna.
2.
Obszar wymieniony w części B Załącznika ("obszar B") uznaje się za obszar niskiego ryzyka, który może obejmować całość lub części strefy zamkniętej ustanowionej zgodnie z art. 11 decyzji 2006/416/WE wersja ostateczna; obszar ten odgranicza obszar A od wolnej od choroby części terytorium państwa członkowskiego dotkniętego chorobą, jeśli część taka została określona, lub od państw sąsiadujących.
Artykuł 4
Określenie obszarów A i B
1.
Natychmiast po stwierdzeniu wybuchu lub w przypadku podejrzenia wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków wywołanej wirusem grypy A podtypu H5 wysoce zjadliwej grypy ptaków, przy podejrzeniu lub potwierdzeniu neuraminidazy typu N1, państwo członkowskie dotknięte chorobą określa obszar A, uwzględniając wymogi prawne określone w art. 11 decyzji 2006/416/WE wersja ostateczna oraz obszar B, uwzględniając czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epizootiologiczne odnoszące się do ptasiej grypy oraz powiadamia o nich Komisję, pozostałe państwa członkowskie oraz, we właściwych przypadkach, przekazuje je do publicznej wiadomości.
2. Komisja, we współpracy z państwem członkowskim dotkniętym chorobą, analizuje obszary określone przez to państwo i wprowadza właściwe środki w odniesieniu do tych obszarów zgodnie z art. 9 ust. 3 i 4 dyrektywy 89/662/EWG oraz art. 10 ust. 3 lub 4 dyrektywy 90/425/EWG.
3.
Jeśli potwierdzono występowanie typu neuraminidazy innego niż typ N1, państwo członkowskie dotknięte chorobą znosi środki wprowadzone przez nie w odniesieniu do przedmiotowych obszarów i powiadamia o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.
Komisja, we współpracy z państwem członkowskim dotkniętym chorobą, wprowadza właściwe środki zgodnie z art. 9 ust. 3 lub 4 dyrektywy 89/662/EWG oraz art. 10 ust. 3 lub 4 dyrektywy 90/425/EWG.
4.
Jeśli u drobiu potwierdzono występowanie wirusa A podtypu H5N1 wysoce zjadliwej grypy ptaków, państwo członkowskie dotknięte chorobą:
a) powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie;
b) stosuje środki przewidziane w art. 5:
i) przez co najmniej 21 dni w przypadku strefy ochronnej oraz 30 dni w przypadku strefy nadzorowanej, od dnia zakończenia wstępnego czyszczenia i dezynfekcji gospodarstwa dotkniętego wybuchem choroby, przeprowadzonych zgodnie z art. 7 ust. 7 decyzji 2006/416/WE wersja ostateczna; oraz
ii) tak długo, jak jest to konieczne przy uwzględnieniu czynników geograficznych, administracyjnych, ekologicznych i epizootiologicznych związanych z ptasią grypą; lub
iii) do daty określonej w Załączniku dla państwa członkowskiego dotkniętego chorobą;
c) na bieżąco informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie o rozwoju sytuacji w odniesieniu do obszarów A i B.
Komisja, we współpracy z państwem członkowskim dotkniętym chorobą, wprowadza właściwe środki zgodnie z art. 9 ust. 3 lub 4 dyrektywy 89/662/EWG oraz art. 10 ust. 3 lub 4 dyrektywy 90/425/EWG.
Artykuł 5
Ogólny zakaz
Oprócz ograniczeń nałożonych decyzją Komisji 2006/416/WE wersja ostateczna w zakresie przemieszczania drobiu, innych ptaków żyjących w niewoli, ich jaj wylęgowych i produktów otrzymanych z takich ptaków, państwa członkowskie zapewniają, aby w odniesieniu do gospodarstw znajdujących się w strefach ochrony, nadzoru i innych strefach objętych ograniczeniami:
a) żywy drób, inne ptaki żyjące w niewoli, z wyjątkiem ptaków, o których mowa w art. 2 lit. c) pkt i) i ii), jaja wylęgowe drobiu, innych ptaków żyjących w niewoli z wyjątkiem ptaków, o których mowa w art. 2 lit. c) pkt ii) oraz dzikie ptaki łowne nie były wysyłane z obszaru B do pozostałych części terytorium państwa członkowskiego dotkniętego chorobą, jeżeli ma to zastosowanie, ani do innych państw członkowskich lub państw trzecich;
b) żadne produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi wytworzone z dzikich ptaków łownych nie były wysyłane z obszarów A i B do pozostałych części terytorium państwa członkowskiego dotkniętego chorobą, jeżeli ma to zastosowanie, ani do innych państw członkowskich lub państw trzecich;
c) żadne produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego wytworzone w całości lub w części z gatunków ptaków z obszarów A i B i objęte przepisami rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 nie były przewożone między obszarami A i B lub wysyłane z tych obszarów do pozostałych części terytorium państwa członkowskiego dotkniętego chorobą, jeżeli ma to zastosowanie, ani do innych państw członkowskich lub państw trzecich;
d) żaden drób lub inne ptaki nie były gromadzone na imprezach odbywających się na obszarze B, takich jak targi, rynki lub pokazy.
Artykuł 6
Odstępstwa dla żywego drobiu i jednodniowych kurcząt
1.
W drodze odstępstwa od przepisu art. 5 lit. a) państwo członkowskie dotknięte chorobą może zezwolić na bezpośrednie przewiezienie drobiu z gospodarstw znajdujących się na obszarze B do ubojni znajdujących się w tym państwie członkowskim wyznaczonych przez właściwe organy, lub, w wyniku porozumienia między właściwymi organami, do wyznaczonej ubojni w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim.
2.
W drodze odstępstwa od przepisu art. 5 lit. a) państwo członkowskie dotknięte chorobą może zezwolić na bezpośrednie przewiezienie drobiu z gospodarstw znajdujących się na obszarze B do gospodarstw objętych urzędową kontrolą znajdujących się w tym państwie członkowskim, w których drób musi pozostać przez okres co najmniej 21 dni.
3.
W drodze odstępstwa od przepisu art. 5 lit. a) państwo członkowskie dotknięte chorobą może zezwolić na bezpośrednie przewiezienie drobiu z gospodarstw znajdujących się na obszarze B do wyznaczonych gospodarstw znajdujących się w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim pod warunkiem, że:
a) właściwe władze wyraziły zgodę;
b) w wyznaczonym gospodarstwie nie jest trzymany żaden inny drób;
c) wyznaczone gospodarstwo objęte jest urzędowym nadzorem;
d) drób pozostanie w wyznaczonym gospodarstwie przez okres co najmniej 21 dni.
4.
W drodze odstępstwa od art. 5 lit. a), państwo członkowskie dotknięte chorobą może zezwolić na przewiezienie jednodniowych kurcząt z wylęgarni położonej na obszarze B:
a) do gospodarstw objętych urzędową kontrolą na terytorium państwa członkowskiego dotkniętego chorobą, najlepiej położonych poza obszarem A;
b) do wszystkich gospodarstw, najlepiej położonych poza obszarem A, pod warunkiem, że jednodniowe kurczęta wykluły się z jaj spełniających wymogi określone w art. 7 ust. 1 lit. b);
c) do wszystkich gospodarstw, najlepiej położonych poza obszarem A, pod warunkiem, że jednodniowe kurczęta wykluły się z jaj zebranych w gospodarstwach położonych w dniu zbioru poza strefami A i B oraz były przewożone w dezynfekowanych opakowaniach.
5.
Świadectwa zdrowia zwierząt towarzyszące przesyłkom drobiu lub jednodniowych kurcząt, o których mowa w ust. 1, 2, 3 i 4 lit. b) i c) wysyłanym do innych państw członkowskich, zawierają następującą adnotację:
"Niniejsza przesyłka spełnia wymogi w zakresie zdrowia zwierząt określone decyzją Komisji 2006/415/WE wersja ostateczna".
6.
Przemieszczenia zgodnie z ust. 1, 2, 3 i 4 są wykonywane pod urzędową kontrolą.
Zezwolenie wydawane jest wyłącznie po stwierdzeniu przez urzędowego lekarza weterynarii, iż gospodarstwo pochodzenia jest wolne od wszelkiego podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków.
Używane środki transportu muszą zostać oczyszczone i zdezynfekowane zarówno przed, jak i po transporcie.
Artykuł 7
Odstępstwa dla jaj wylęgowych i jaj SPF
1.
W drodze odstępstwa od art. 5 lit. a), państwo członkowskie dotknięte chorobą może zezwolić na wysyłkę jaj wylęgowych:
a) zbieranych w gospodarstwach położonych w dniu zbioru na obszarze B, do wyznaczonej wylęgarni w państwie członkowskim dotkniętym chorobą, lub, w wyniku porozumienia między właściwymi organami, do wyznaczonej wylęgarni w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim;
b) zbieranych w gospodarstwach położonych w dniu zbioru na obszarze B, w przypadku których badanie serologiczne na obecność ptasiej grypy, umożliwiające wykrycie choroby u 5 % zwierząt przy prawdopodobieństwie wynoszącym co najmniej 95 %, dało wynik negatywny, oraz zapewnione są możliwości monitorowania, do wszystkich wylęgarni.
2.
W drodze odstępstwa od art. 5 lit. a) państwo członkowskie dotknięte chorobą zezwala na wysyłkę jaj wylęgowych lub jaj SPF z gospodarstw położonych w dniu zbioru na obszarze A lub B do wyznaczonych laboratoriów, instytutów, zakładów produkujących leki lub szczepionki, w państwie członkowskim dotkniętym chorobą, lub – w wyniku porozumienia między właściwymi organami – w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim.
3.
Świadectwa zdrowia zwierząt towarzyszące przesyłkom jaj wylęgowych, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) i ust. 2, wysyłanym do innych państw członkowskich, zawierają następującą adnotację:
"Niniejsza przesyłka spełnia wymogi w zakresie zdrowia zwierząt określone decyzją Komisji 2006/415/WE wersja ostateczna".
4.
Przemieszczenia, na które wydano zezwolenie zgodnie z ust. 1 lub 2 są wykonywane pod urzędową kontrolą.
Zezwolenie wydawane jest wyłącznie po stwierdzeniu przez urzędowego lekarza weterynarii, iż gospodarstwo pochodzenia jest wolne od wszelkiego podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków.
Używane środki transportu muszą zostać oczyszczone i zdezynfekowane zarówno przed, jak i po transporcie.
Artykuł 8
Odstępstwa dla mięsa, mięsa mielonego, odkostnionego mechanicznie mięsa dzikich ptaków łownych oraz przetworów i produktów mięsnych uzyskanych z takiego mięsa
1.
W drodze odstępstwa od przepisu art. 5 lit. b) państwo członkowskie dotknięte chorobą może zezwolić na wysyłkę na rynek krajowy świeżego mięsa, mięsa mielonego, mięsa odkostnionego mechanicznie, a także przetworów i produktów mięsnych z dzikich ptaków łownych, pochodzącą z obszaru A lub B, jeżeli mięso posiada znak jakości zdrowotnej określony w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE lub znak krajowy ustanowiony zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2076/2005.
2.
W drodze odstępstwa od art. 5 lit. b), państwo członkowskie dotknięte chorobą zezwala na wysyłkę:
a) produktów mięsnych wytworzonych z mięsa dzikich ptaków łownych pochodzących z obszarów A lub B, poddanych obróbce wymaganej w przypadku ptasiej grypy, określonej w wierszu 1 pozycje a), b) lub c) tabeli w załączniku III do dyrektywy 2002/99/WE;
b) świeżego mięsa dzikich ptaków łownych pochodzących spoza obszarów A i B i wyprodukowanego w zakładach położonych na obszarach A lub B zgodnie z sekcją IV załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz kontrolowanego zgodnie z wymogami rozdziału VIII sekcji IV załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004;
c) mięsa mielonego, przetworów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie i produktów mięsnych zawierających mięso, o którym mowa w lit. b), wyprodukowanych w zakładach położonych na obszarach A lub B zgodnie z wymogami sekcji V i VI załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 9
Odstępstwa w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
1.
W drodze odstępstwa od art. 5 lit. c) państwo członkowskie dotknięte chorobą zezwala na:
a) wysyłanie z obszaru A lub B produktów ubocznych wytworzonych z ptaków, które:
i) spełniają warunki określone w następujących załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub ich częściach.
- Załącznik V
- rozdział II sekcja A, rozdział III sekcja B, rozdział IV sekcja A, rozdział VI sekcje A i B, rozdział VII sekcja A, rozdział VIII sekcja A, rozdział IX sekcja A i rozdział X sekcja A załącznika VII oraz
- rozdział II sekcja B, rozdział III (II) sekcja A oraz rozdział VII sekcja A pkt 1) ppkt a) załącznika VIII; lub
ii) są przewożone w biologicznie bezpiecznych warunkach zapobiegających rozprzestrzenianiu się wirusa do wyznaczonych zakładów zatwierdzonych zgodnie z art. 12 do 15 lub art. 17 lub 18 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 w celu usunięcia, dalszego przetworzenia lub wykorzystania zapewniającego co najmniej unieszkodliwienie wirusa ptasiej grypy; lub
iii) są przewożone w biologicznie bezpiecznych warunkach zapobiegających rozprzestrzenianiu się wirusa do użytkowników lub zbiornic zatwierdzonych i zarejestrowanych zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 i są przeznaczone do żywienia zwierząt po obróbce zgodnie z pkt 5 ppkt a) ii) i iii) załącznika IX do tego rozporządzenia, zapewniającej co najmniej unieszkodliwienie wirusa ptasiej grypy;
b) wysyłanie z obszaru B nieprzetworzonych piór lub części piór zgodnie z rozdziałem VIII sekcja A pkt 1 ppkt a) załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, wyprodukowanych z drobiu lub hodowlanych ptaków łownych;
c) wysyłkę z obszaru A lub obszaru B piór i części piór, wyprodukowanych z drobiu lub hodowlanych ptaków łownych, poddanych obróbce strumieniem pary lub z zastosowaniem innej metody zapewniającej wyeliminowanie czynników chorobotwórczych.
2. Państwo członkowskie dotknięte chorobą zapewnia, że produktom, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c) niniejszego artykułu, towarzyszy dokument handlowy zgodny z rozdziałem X załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, stwierdzający w pkt 6.1 tego dokumentu, w przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, że produkty te zostały poddane obróbce strumieniem pary lub z zastosowaniem innej metody zapewniającej wyeliminowanie czynników chorobotwórczych.
Jednak wspomniany dokument handlowy nie jest wymagany w przypadku przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do użytku prywatnego ani przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
Artykuł 10
Warunki przemieszczania
1.
W przypadku gdy przemieszczanie zwierząt lub otrzymywanych z nich produktów objętych niniejszą decyzją jest dozwolone na mocy art. 6, 7, 8 lub 9, zezwolenie jest oparte na korzystnym wyniku oceny ryzyka wykonanej przez właściwy organ oraz podejmowane są wszystkie odpowiednie środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się grypy ptaków.
2.
W przypadku gdy wysyłanie, przemieszczanie lub przewożenie produktów, o których mowa w ust. 1, jest dozwolone na mocy art. 7, 8 lub 9, z zastrzeżeniem uzasadnionych warunków i ograniczeń, produkty te muszą być otrzymane, przeładowane, przetworzone, składowane i przewożone, nie naruszając statusu zdrowotnego innych produktów spełniających wszystkie wymogi dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie do handlu, wprowadzania do obrotu lub wywozu do państw trzecich.
Artykuł 11
Zgodność i informowanie
Państwa członkowskie niezwłocznie uchwalają i publikują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Państwo członkowskie dotknięte chorobą stosuje uchwalone środki, gdy tylko stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie wystąpienia u drobiu podtypu H5N1 wirusa wysoce zjadliwej grypy ptaków.
Państwo członkowskie dotknięte chorobą regularnie informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie o sytuacji epidemiologicznej choroby oraz, tam gdzie jest to właściwe, o wprowadzonych dodatkowych środkach zwalczania i nadzoru oraz przeprowadzonych kampaniach informacyjnych.
Artykuł 12
Okres obowiązywania
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 czerwca 2007 r.
Artykuł 13
Uchylenie
Uchyla się decyzję 2006/135/WE.
Artykuł 14
Adresat
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 czerwca 2006 r.
dotycząca niektórych środków przejściowych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli we Wspólnocie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2402)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/416/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [1], w szczególności jej art. 66 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa to poważna i wysoce zaraźliwa choroba drobiu i innego ptactwa spowodowana różnymi rodzajami wirusów będących częścią bardzo dużej rodziny wirusów o nazwie Influenzaviridae.
Wirusy ptasiej grypy mogą również rozprzestrzeniać się na ssaki, włącznie z ludźmi, zazwyczaj w wyniku bezpośredniego kontaktu z zarażonym ptactwem.
Aktualny stan wiedzy wskazuje, że zagrożenie dla zdrowia, jakie przedstawiają tak zwane wirusy grypy ptaków o niskiej zjadliwości (LPAI), jest niższe niż zagrożenie, jakie przedstawiają wirusy grypy ptaków o wysokiej zjadliwości (HPAI), które pochodzą od mutacji niektórych LPAI.
(2) Wspólnotowe środki zwalczania ptasiej grypy wywołanej wirusami HPAI zostały ustanowione dyrektywą Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [2] w celu zapewnienia ochrony zdrowia zwierząt oraz przyczynienia się do rozwoju sektora drobiowego.
(3) Środki ustanowione dyrektywą 92/40/EWG zostały poddane gruntownemu przeglądowi w świetle najnowszej wiedzy naukowej dotyczącej zagrożeń, jakie ptasia grypa niesie ze sobą dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, rozwoju nowych metod laboratoryjnych i szczepionek oraz doświadczeń zdobytych podczas ostatnich wybuchów ognisk tej choroby we Wspólnocie, a także w krajach trzecich.
Biorąc pod uwagę ten przegląd, dyrektywa 92/40/EWG została uchylona i zastąpiona dyrektywą 2005/94/WE.
Zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE państwa członkowskie są zobowiązane transponować jej przepisy do prawa krajowego do dnia 1 lipca 2007 r.
(4) Ze względu na ogólnoświatową sytuację związaną z ptasią grypą, należy ustanowić środki przejściowe stosowane w gospodarstwach, w których podejrzewa się lub potwierdzono wystąpienie ogniska ptasiej grypy wywołanej wirusami HPAI wśród drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, w oczekiwaniu na transpozycję przez państwa członkowskie dyrektywy 2005/94/WE.
(5) Przewidziane w niniejszej dyrektywie przepisy przejściowe powinny umożliwić państwom członkowskim przyjęcie środków zwalczania choroby w odpowiedni i elastyczny sposób, uwzględniając różne poziomy zagrożenia, jakie stwarzają różne szczepy wirusów, prawdopodobnego oddziaływania społeczno-ekonomicznego rozważanych środków na sektor rolnictwa i inne sektory powiązane, jednocześnie zapewniając, że środki podjęte w ramach każdego konkretnego scenariusza rozwoju choroby są najodpowiedniejsze.
(6) Dla zapewnienia spójności i przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego, ustalone w niniejszej decyzji środki przejściowe powinny uwzględniać środki zwalczania choroby przewidziane w dyrektywie 2005/94/WE, a definicje zawarte w wymienionej dyrektywie powinny mieć zastosowane do niniejszej decyzji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza decyzja ustanawia niektóre środki przejściowe, które mają być stosowane w państwach członkowskich, w których podejrzewa się lub potwierdzono wystąpienie ogniska ptasiej grypy spowodowanej wirusami grypy ptaków o wysokiej zjadliwości (HPAI) wśród drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli.
2.
Bez uszczerbku dla środków, które mają być stosowane w gospodarstwach oraz strefach ochronnych i strefach nadzorowanych zgodnie z dyrektywą 92/40/EWG, środki przewidziane w niniejszej decyzji są stosowane przez państwa członkowskie, które nie dokonały jeszcze pełnej transpozycji przepisów dyrektywy 2005/94/WE, o których mówi niniejsza decyzja.
Artykuł 2
Zgłoszenie
1.
Państwa członkowskie zapewniają obowiązkowe i niezwłoczne powiadomienie właściwego organu o podejrzeniu wystąpienia oraz wystąpieniu grypy ptaków.
2.
Państwa członkowskie powiadamiają o wynikach wszelkiej kontroli przeprowadzanej na ssakach w celu wykrycia wirusa grypy ptaków o wysokiej zjadliwości i niezwłocznie informują Komisję o każdym pozytywnym wyniku w następstwie takiej kontroli.
Artykuł 3
Środki, które należy stosować w gospodarstwach, w których podejrzewa się wystąpienie ogniska
1.
W przypadku podejrzenia wystąpienia ogniska właściwy organ niezwłocznie wszczyna dochodzenie w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności ptasiej grypy i umieszcza gospodarstwo pod urzędową kontrolą.
Właściwy organ zapewnia również przestrzeganie środków przewidzianych w ust. 2 i 3.
2.
Właściwy organ zapewnia stosowanie w gospodarstwie następujących środków:
a) drób, inne ptaki żyjące w niewoli i wszystkie ssaki gatunków domowych zostają policzone lub, w stosownych przypadkach, ich liczbę szacuje się w rozbiciu na typy drobiu lub gatunki innych ptaków żyjących w niewoli;
b) opracowany zostaje wykaz przybliżonej ilości drobiu, innych ptaków żyjących w niewoli i wszystkich ssaków gatunków domowych, które już są chore, padły lub prawdopodobnie mogły zostać zakażone w każdej kategorii występującej w gospodarstwie; wykaz ten jest codziennie aktualizowany w celu uwzględnienia ilości zwierząt, które się wylęgły, narodziły lub padły w ciągu całego okresu podejrzenia wystąpienia ogniska, i jest udostępniany na żądanie właściwego organu;
c) cały drób i inne ptaki żyjące w niewoli umieszcza się wewnątrz budynku na terenie gospodarstwa i tam trzyma.
Jeżeli takie postępowanie jest niewykonalne lub jeżeli dobrostan tych zwierząt jest narażony umieszcza się je w odosobnieniu w innym miejscu na terenie tego samego gospodarstwa, tak aby nie miały kontaktu z innym drobiem lub innymi ptakami żyjącymi w niewoli w innych gospodarstwach.
Podejmuje się wszelkie uzasadnione kroki w celu zminimalizowania ich kontaktów z dzikimi ptakami;
d) żaden drób ani inne ptaki żyjące w niewoli nie mogą przybywać na teren gospodarstwa ani go opuszczać;
e) żadne tusze drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, mięso drobiowe włącznie z podrobami ("mięso drobiowe"), pasza dla drobiu ("pasza"), narzędzia, materiały, odpady, odchody, obornik drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli ("obornik"), gnojowica, zużyta ściółka lub inne przedmioty mogące przenosić ptasią grypę nie mogą opuścić terenu gospodarstwa bez zgody właściwego organu, zgodnie z właściwymi środkami zapewnienia bezpieczeństwa biologicznego zmierzającymi do zminimalizowania ryzyka rozprzestrzeniania się ptasiej grypy;
f) terenu gospodarstwa nie mogą opuszczać żadne jaja;
g) przemieszczanie osób, ssaków gatunków domowych, pojazdów i urządzeń do gospodarstwa lub z niego podlega warunkom i pozwoleniu właściwego organu;
h) stosuje się właściwe środki odkażające przed wejściami do i wyjściami z kurników dla drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, jak również przed wejściami i wyjściami samego gospodarstwa zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
3.
Właściwy organ zapewnia przeprowadzanie dochodzenia epidemiologicznego.
4.
Nie naruszając ust. 1, właściwy organ może dopuścić dostarczanie próbek w innych przypadkach.
W takich okolicznościach właściwy organ może działać bez podejmowania niektórych lub żadnych środków, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 4
Odstępstwa od niektórych środków, które należy stosować w gospodarstwach, w których podejrzewa się wystąpienie ogniska
1.
Właściwy organ, na podstawie oceny ryzyka i z uwzględnieniem przedsięwziętych środków ostrożności i miejsca przeznaczenia przewożonego ptactwa i produktów, może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 3 ust. 2 lit. c) – e).
2.
Właściwy organ może także przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 3 ust. 2 lit. h) w przypadku innych ptaków żyjących w niewoli w gospodarstwach niekomercyjnych.
3.
W odniesieniu do art. 3 ust. 2 lit. f), właściwy organ może zezwolić na przesłanie jaj:
a) bezpośrednio do zakładu produkcji wyrobów jajczarskich, zgodnie z rozdziałem II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [3], w celu poddania ich czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], w przypadku gdy właściwy organ wydaje takie pozwolenie, podlega ono warunkom określonym w załączniku III do dyrektywy 2005/94/WE; lub
b) w celu ich usunięcia.
Artykuł 5
Okres obowiązywania środków, które należy stosować w gospodarstwach, w których podejrzewa się wystąpienie ogniska
Środki przewidziane w art. 3, które należy stosować w gospodarstwach w przypadku podejrzenia wystąpienia ogniska, stosuje się nadal aż do momentu uzyskania przez właściwy organ pewności, że wykluczono podejrzenie występowania ptasiej grypy na terenie gospodarstwa.
Artykuł 6
Dodatkowe środki w oparciu o dochodzenie epidemiologiczne
1.
Na podstawie wstępnych wyników dochodzenia epidemiologicznego, właściwy organ może zastosować środki przewidziane w ust. 2, 3 i 4, w szczególności jeżeli gospodarstwo jest położone w obszarze o dużej gęstości populacji drobiu.
2.
Mogą zostać wprowadzone czasowe ograniczenia w przemieszczaniu drobiu, innych ptaków żyjących w niewoli i jaj oraz w ruchu pojazdów używanych przez sektor drobiarski na określonym obszarze lub w całym państwie członkowskim.
Ograniczenia takie mogą zostać rozszerzone na przemieszczanie ssaków gatunków domowych, w takim przypadku nie mogą one jednak przekraczać 72 godzin, z wyjątkiem uzasadnionych przypadków.
3.
Środki przewidziane w art. 7 mogą być stosowane w gospodarstwie.
Jeśli jednak pozwalają na to warunki, stosowanie tych środków można ograniczyć do drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, w stosunku do których istnieje podejrzenie zakażenia i ich jednostek produkcyjnych.
W przypadku zabicia drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, pobiera się od nich próbki w celu potwierdzenia lub wykluczenia ryzyka podejrzenia wystąpienia ogniska.
4.
Wokół gospodarstwa utworzona może zostać tymczasowa strefa kontroli, a w stosunku do gospodarstw w tej strefie, o ile to konieczne, stosuje się niektóre lub wszystkie środki przewidziane w art. 3 ust. 2.
Artykuł 7
Środki, które należy stosować w gospodarstwach, w których potwierdzono wystąpienie ogniska
1.
W przypadku ogniska HPAI właściwy organ zapewnia stosowanie środków przewidzianych w art. 3 ust. 2 i 3 oraz ust. 2–9 niniejszego artykułu.
2.
Cały drób i inne ptaki żyjące w niewoli w gospodarstwie zostają niezwłocznie zabite pod urzędowym nadzorem.
Dokonuje się tego w taki sposób, aby wykluczyć ryzyko rozprzestrzenienia się ptasiej grypy, w szczególności podczas transportu.
Państwa członkowskie mogą jednak przyznać odstępstwa dla pewnych gatunków drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, które można pozostawić przy życiu na podstawie oceny ryzyka dalszego rozprzestrzeniania się ptasiej grypy.
Właściwy organ może zastosować odpowiednie środki w celu ograniczenia jakiegokolwiek ewentualnego rozprzestrzeniania się ptasiej grypy na dzikie ptaki na terenie gospodarstwa.
3.
Wszystkie tusze i jaja znajdujące się na terenie gospodarstwa są usuwane pod urzędowym nadzorem.
4.
Drób już wylężony z jaj zebranych z gospodarstwa w okresie pomiędzy prawdopodobnym dniem wystąpienia w gospodarstwie HPAI a zastosowaniem środków, przewidzianych w art. 3 ust. 2, zostaje umieszczony pod urzędowym nadzorem, i przeprowadza się dochodzenie.
5.
Mięso drobiu ubitego i jaja zebrane z gospodarstwa w okresie pomiędzy prawdopodobnym dniem wystąpienia w gospodarstwie HPAI a zastosowaniem środków przewidzianych w art. 3 ust. 2, zostają, w miarę możliwości, zidentyfikowane i usunięte pod urzędowym nadzorem.
6.
Wszelkie substancje, obornik i odpady, takie jak pasza, które mogą być skażone niszczy się lub poddaje odpowiedniej obróbce w sposób zapewniający zniszczenie wirusa grypy ptaków, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
7.
Po usunięciu tusz, budynki przeznaczone do ich przechowywania, pastwiska lub ziemia, urządzenia, które mogą być skażone oraz pojazdy używane do transportu drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, tusz, mięsa, paszy, obornika, gnojowicy, podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, jakie mogą być skażone, poddaje się oczyszczeniu i odkażeniu zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
8.
Inne ptaki żyjące w niewoli lub ssaki gatunków domowych nie dostają się na teren gospodarstwa ani go nie opuszczają bez pozwolenia właściwego organu.
Ograniczenia tego nie stosuje się do ssaków gatunków domowych mających dostęp tylko do pomieszczeń mieszkalnych ludzi.
9.
W przypadku ogniska pierwotnego izolat wirusa poddawany jest badaniom laboratoryjnym w celu ustalenia podtypu genetycznego.
Izolat wirusa zostaje możliwie najszybciej przekazany do laboratorium referencyjnego Wspólnoty w zakresie grypy ptaków, o którym mowa w art. 51 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE.
Artykuł 8
Odstępstwa dotyczące pewnych gospodarstw
1.
Właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy w przypadkach wystąpienia ogniska HPAI w gospodarstwie niekomercyjnym, cyrku, zoo, sklepie zoologicznym, rezerwacie przyrody, na ogrodzonym obszarze, gdzie drób lub inne ptaki żyjące w niewoli są trzymane dla celów naukowych lub dla celów związanych z ochroną zagrożonych gatunków lub oficjalnie zarejestrowanych rzadkich ras drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu choroby.
2.
Właściwy organ zapewnia, że w przypadku przyznania odstępstwa, przewidzianego w ust. 1, drób i inne ptaki żyjące w niewoli, których dotyczy odstępstwo:
a) są umieszczane wewnątrz budynku na terenie gospodarstwa i tam trzymane; jeżeli takie postępowanie jest niewykonalne lub jeżeli dobrostan tych zwierząt jest narażony umieszcza się je w odosobnieniu w innym miejscu na terenie tego samego gospodarstwa, tak aby nie miały kontaktu z innym drobiem lub innymi ptakami żyjącymi w niewoli w innych gospodarstwach; podejmuje się wszelkie uzasadnione kroki w celu zminimalizowania ich kontaktów z dzikimi ptakami;
b) są poddane dalszej kontroli i badaniom zgodnie instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii i nie są przemieszczane aż do momentu, gdy badania laboratoryjne wykażą, że nie stanowią już one znaczącego zagrożenia dla dalszego rozprzestrzeniania się HPAI; i
c) nie są przemieszczane z gospodarstwa pochodzenia, chyba że w celu uboju lub do innego gospodarstwa:
i) znajdującego się w tym samym państwie członkowskim, zgodnie z instrukcjami właściwego organu;
ii) w innym państwie członkowskim, pod warunkiem wyrażenia na to zgody przez państwo członkowskie miejsca przeznaczenia.
3.
Pomimo zakazu przemieszczania drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli zgodnie z ust. 2 lit. b) właściwy organ może na podstawie oceny ryzyka zezwolić na transport przy zastosowaniu środków bezpieczeństwa biologicznego drobiu lub ptaków, które nie mogą być we właściwy sposób przetrzymywane i traktowane pod nadzorem na terenie gospodarstwa, z którego pochodzą, do gospodarstwa wyznaczonego w tym samym państwie członkowskim, gdzie prowadzi się dalszy nadzór i badanie pod urzędowym nadzorem; pod warunkiem, że takie zezwolenie nie zagraża zwalczaniu choroby.
4. Właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 7 ust. 5 w odniesieniu do przesyłania jaj bezpośrednio do zakładu produkcji wyrobów jajczarskich, zgodnie z rozdziałem II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 w celu poddania ich czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004.
5.
Państwa członkowskie informują Komisję i inne państwa członkowskie o wszelkich odstępstwach przyznanych na podstawie niniejszego przepisu.
Artykuł 9
Środki, które należy stosować w przypadkach ogniska HPAI w oddzielnych jednostkach produkcyjnych
W przypadkach ogniska HPAI w gospodarstwie składającym się z dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych, właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dla jednostek produkcyjnych zawierających drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, u których nie podejrzewa się wystąpienia HPAI, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu choroby.
Odstępstwa takie zostają przyznane tylko w stosunku do dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych, gdy urzędowy lekarz weterynarii, uwzględniając strukturę, rozmiar, działalność, rodzaj zakwaterowania, paszę, źródło wody, urządzenia, pracowników i odwiedzających gospodarstwo, jest pewien, że są one całkowicie niezależne od innych jednostek produkcyjnych pod względem położenia i codziennej obsługi trzymanego tam drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli.
Państwa członkowskie informują Komisję i inne państwa członkowskie o wszelkich odstępstwach przyznanych na podstawie niniejszego przepisu.
Artykuł 10
Środki, które należy stosować w gospodarstwach kontaktowych
1.
Właściwy organ na podstawie dochodzenia epidemiologicznego decyduje, czy dane gospodarstwo uznaje się za gospodarstwo kontaktowe.
Właściwy organ zapewnia stosowanie środków przewidzianych w art. 3 ust. 2 do gospodarstw kontaktowych aż do momentu wykluczenia obecności HPAI.
2.
Na podstawie dochodzenia epidemiologicznego właściwy organ może zastosować środki przewidziane w art. 7 w stosunku do gospodarstw kontaktowych, a w szczególności jeżeli gospodarstwo kontaktowe znajduje się na obszarze o dużej gęstości populacji drobiu.
Główne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę, stosując w gospodarstwach kontaktowych środki przewidziane w art. 7, określa załącznik IV dyrektywy 2005/94/WE.
3.
Właściwy organ zapewnia pobranie próbek od drobiu i od innych ptaków żyjących w niewoli przy ich zabijaniu, aby potwierdzić lub wykluczyć ryzyko występowania wirusa HPAI w tych gospodarstwach kontaktowych.
4.
Właściwy organ zapewnia, że w każdym gospodarstwie, gdzie drób lub inne ptaki żyjące w niewoli są zabijane i usuwane i gdzie następnie potwierdzono wystąpienie ptasiej grypy, budynki i urządzenia, które mogły zostać zakażone, jak również pojazdy używane do transportu drobiu, innych ptaków żyjących w niewoli, tusz, mięsa, paszy, obornika, gnojowicy, podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, jakie mogły zostać skażone, poddaje się oczyszczeniu i odkażeniu zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 11
Ustanowienie stref ochronnych, nadzorowanych i dalszych stref zamkniętych w przypadkach ognisk HPAI
1.
Właściwy organ niezwłocznie po wystąpieniu ogniska HPAI ustanawia:
a) strefę ochronną o minimalnym promieniu trzech kilometrów wokół gospodarstwa;
b) strefę nadzorowaną o minimalnym promieniu 10 kilometrów wokół gospodarstwa łącznie ze strefą ochronną.
2.
Jeżeli ognisko HPAI zostanie potwierdzone wśród innych ptaków żyjących w niewoli w gospodarstwie niekomercyjnym, cyrku, zoo, sklepie zoologicznym, rezerwacie przyrody, na ogrodzonym obszarze, gdzie inne ptaki żyjące w niewoli są trzymane dla celów naukowych lub dla celów związanych z ochroną zagrożonych gatunków lub oficjalnie zarejestrowanych rzadkich ras ptaków żyjących w niewoli z wyłączeniem drobiu, właściwy organ, po przeprowadzeniu oceny ryzyka, może przyznać odstępstwa w koniecznym zakresie od przepisów art. 11–26 dotyczących ustanowienia stref ochronnych i stref nadzorowanych oraz środków, które należy w nich stosować, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu chorób.
3.
Ustanawiając strefy ochronne i strefy nadzorowane przewidziane w ust. 1, właściwy organ uwzględnia przynajmniej następujące kryteria:
a) dochodzenie epidemiologiczne;
b) położenie geograficzne, w szczególności granice naturalne;
c) położenie i bliskość gospodarstw oraz szacowaną ilość drobiu;
d) strukturę przemieszczania drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli oraz handel nimi;
e) dostępną infrastrukturę i pracowników do kontroli przemieszczania drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, ich tusz, obornika, ściółki lub zużytej ściółki w obrębie stref ochronnych i nadzorowanych, w szczególności jeżeli drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, które mają zostać zabite i usunięte, muszą zostać przemieszczone z gospodarstwa, z którego pochodzą.
4.
Właściwy organ może ustanowić dalsze strefy zamknięte wokół lub w sąsiedztwie stref ochronnych i nadzorowanych, z uwzględnieniem kryteriów przewidzianych w ust. 3.
5.
Jeśli dana strefa ochronna, strefa nadzorowana lub dalsza strefa zamknięta obejmują terytoria różnych państw członkowskich, właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich współpracują ze sobą nad ustanowieniem takiej strefy.
Artykuł 12
Środki, które należy stosować zarówno w strefach ochronnych, jak i strefach nadzorowanych
1.
Właściwy organ zapewnia stosowanie w strefach ochronnych i strefach nadzorowanych następujących środków:
a) wdrożone zostają rozwiązania pozwalające śledzić wszelkie czynniki mogące powodować rozprzestrzenianie się wirusa grypy ptaków łącznie z drobiem, innymi ptakami żyjącymi w niewoli, mięsem, jajami, tuszami, paszą, ściółką, ludźmi, którzy mieli kontakt z zakażonym drobiem lub innymi ptakami żyjącymi w niewoli lub pojazdami mającymi związek z przemysłem drobiarskim;
b) właściciele mają przedstawiać właściwemu organowi, na żądanie, wszelkie stosowne informacje dotyczące drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli i jaj wprowadzanych na teren gospodarstwa lub je opuszczających.
2.
Właściwy organ podejmuje wszelkie uzasadnione kroki w celu zagwarantowania, że wszystkie osoby znajdujące się w strefach ochronnych i strefach nadzorowanych podlegających odnośnym ograniczeniom są w pełni świadome obowiązujących ograniczeń.
Informację tę można przekazać za pomocą ogłoszeń ostrzegawczych, mediów takich jak prasa i telewizja lub innych odpowiednich środków.
3.
W przypadku gdy wskazują na to informacje epidemiologiczne lub inne dowody, właściwy organ może wprowadzić program zapobiegawczego eliminowania, w tym zapobiegawczy ubój i zabijanie drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, w gospodarstwach i w obszarach zagrożonych.
4.
Państwa członkowskie stosujące środki przewidziane w ust. 3 i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 13
Spis i wizyty urzędowego lekarza weterynarii oraz nadzór
Właściwy organ zapewnia stosowanie następujących środków w strefach ochronnych:
a) możliwie najszybciej sporządza się spis wszystkich gospodarstw;
b) urzędowy lekarz weterynarii odwiedza możliwie najszybciej wszystkie komercyjne gospodarstwa w celu wykonania badania klinicznego drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli oraz, w razie konieczności, w celu pobrania próbek do badań laboratoryjnych; prowadzi się rejestr takich wizyt i poczynionych w ich trakcie ustaleń; urzędowy lekarz weterynarii odwiedza gospodarstwa niekomercyjne przed zniesieniem strefy ochronnej;
c) natychmiast wprowadzony zostaje dodatkowy nadzór zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii w celu zidentyfikowania dalszego rozprzestrzeniania się ptasiej grypy w gospodarstwach znajdujących się w strefie ochronnej.
Artykuł 14
Środki, które należy stosować w gospodarstwach w strefach ochronnych
Właściwy organ zapewnia stosowanie następujących środków w gospodarstwach znajdujących się w strefach ochronnych:
a) cały drób i inne ptaki żyjące w niewoli umieszcza się wewnątrz budynku na terenie gospodarstwa i tam trzyma.
Jeżeli takie postępowanie jest niewykonalne lub jeżeli dobrostan tych zwierząt jest narażony, umieszcza się je w odosobnieniu w innym miejscu na terenie tego samego gospodarstwa tak, aby nie miały kontaktu z innym drobiem lub innymi ptakami żyjącymi w niewoli w innych gospodarstwach.
Podejmuje się wszelkie uzasadnione kroki w celu zminimalizowania ich kontaktów z dzikimi ptakami;
b) tusze są usuwane możliwie najszybciej;
c) pojazdy i urządzenia używane do transportu żywego drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, mięsa, paszy, obornika, gnojownicy i podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, które mogą być skażone, poddaje się oczyszczeniu i odkażeniu zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
d) wszystkie części pojazdów, z których korzystają pracownicy lub inne osoby wjeżdżające do gospodarstwa lub wyjeżdżające z niego, a które mogły zostać skażone, poddaje się oczyszczeniu i odkażeniu zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
e) żaden drób, inne ptaki żyjące w niewoli ani ssaki domowe nie mogą zostać wprowadzone na teren gospodarstwa lub go opuścić bez zezwolenia właściwego organu.
Ograniczenia tego nie stosuje się do ssaków mających dostęp tylko do pomieszczeń mieszkalnych ludzi, w których:
i) nie mają one żadnych kontaktów z przebywającym na stałe drobiem lub innymi ptakami żyjącymi w niewoli; oraz
ii) nie mają żadnego dostępu do żadnych klatek lub miejsc, w których trzymany jest przebywający na stałe drób lub inne ptaki żyjące w niewoli;
f) o wzroście zachorowalności lub śmiertelności lub znacznym spadku produkcyjności w gospodarstwie należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ, który prowadzi odpowiednie dochodzenie zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
g) wszelkie osoby wchodzące na teren gospodarstwa lub je opuszczające przestrzegają właściwych środków bezpieczeństwa biologicznego mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się ptasiej grypy;
h) dla ułatwienia nadzoru i zwalczania choroby, właściciel prowadzi rejestr wszystkich osób odwiedzających gospodarstwo, z wyjątkiem pomieszczeń mieszkalnych, i rejestr taki musi zostać udostępniony na żądanie właściwego organu.
Wspomniane rejestry nie muszą być prowadzone w przypadku gospodarstw takich jak zoo i rezerwaty przyrody, gdzie odwiedzający nie mają dostępu do miejsc, w których trzymane są ptaki.
Artykuł 15
Zakaz usuwania lub rozprzestrzeniania zużytej ściółki, obornika lub gnojowicy z gospodarstw
Właściwy organ zapewni zakaz wywozu lub rozprzestrzeniania zużytej ściółki, obornika lub gnojowicy z gospodarstw w strefach ochronnych, chyba że ten organ na to zezwoli.
W ramach środków bezpieczeństwa biologicznego można jednak zezwolić na przemieszczanie obornika lub gnojowicy z gospodarstwa do wyznaczonego zakładu w celu poddania obróbce lub do tymczasowego przechowywania w celu późniejszego poddania obróbce, aby zniszczyć ewentualne wirusy grypy ptaków zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiejo i Rady (WE) nr 1774/2002 [5].
Artykuł 16
Targi, jarmarki lub inne skupiska i odbudowa pogłowia dzikiej zwierzyny
Właściwy organ zapewnia zakaz organizowania w strefach ochronnych targów, jarmarków, pokazów lub innych imprez gromadzących drób lub inne ptaki żyjące w niewoli.
Właściwy organ zapewnia, że w strefach ochronnych nie wypuszcza się drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli w celu odbudowy pogłowia dzikiej zwierzyny.
Artykuł 17
Zakaz przemieszczania i transportu ptactwa, jaj, mięsa drobiowego oraz tusz
1.
Właściwy organ zapewnia w strefach ochronnych zakaz przemieszczania i transportu z gospodarstw na drogi, drobiu, innych ptaków żyjących w niewoli, drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, piskląt jednodniowych, jaj oraz tusz, z wyjątkiem prywatnych dróg dojazdowych do gospodarstw lub transportu kolejowego.
2.
Właściwy organ zapewnia zakaz transportu mięsa drobiowego z ubojni, zakładów rozbioru oraz chłodni, chyba że zostało ono wyprodukowane:
a) z drobiu pochodzącego spoza stref ochronnych oraz nie było przechowywane i transportowane z mięsem z drobiu ze stref ochronnych; albo
b) w terminie przypadającym co najmniej 21 dni przed szacowaną datą najwcześniejszego wystąpienia zakażenia w gospodarstwie w strefie ochronnej oraz które od momentu wyprodukowania nie było przechowywane ani transportowane z mięsem wyprodukowanym po tym terminie.
3.
Zakazów wymienionych w ust. 1 i 2 nie stosuje się jednak do przejazdu przez strefę ochronną drogą lub koleją bez rozładunku lub zatrzymywania się.
Artykuł 18
Odstępstwa dla bezpośredniego transportu drobiu w celu natychmiastowego uboju oraz przemieszczanie i obróbka mięsa drobiowego
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport drobiu pochodzącego z gospodarstwa znajdującego się w strefie ochronnej do wyznaczonej ubojni celem przeprowadzenia natychmiastowego uboju, z zachowaniem następujących warunków:
a) urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza badanie kliniczne drobiu w gospodarstwie pochodzenia w ciągu 24 godzin od wysłania na ubój;
b) w stosownych przypadkach przeprowadzono badania laboratoryjne na drobiu z gospodarstwa pochodzenia, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii, a ich wyniki są korzystne;
c) drób jest transportowany w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ lub pod jego nadzorem;
d) właściwy organ odpowiedzialny za wyznaczoną ubojnię zostaje poinformowany i wyraża zgodę na przyjęcie drobiu, a następnie potwierdza ubój właściwemu organowi odpowiedzialnemu za wysyłkę;
e) drób ze strefy ochronnej jest trzymany oddzielnie od innego drobiu i ubijany oddzielnie lub w innym terminie niż inny drób, najlepiej na końcu dnia roboczego; następnie przed ubojem innego drobiu przeprowadza się oczyszczanie i odkażanie;
f) urzędowy lekarz weterynarii zapewnia przeprowadzenie szczegółowego badania drobiu w wyznaczonej ubojni, kiedy drób ten przybywa do ubojni oraz po jego uboju;
g) mięso to nie jest wprowadzane do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego i nosi znak jakości zdrowotnej dla świeżego mięsa przewidziany w załączniku II do dyrektywy Rady 2002/99/WE [6];
h) mięso jest pozyskiwane, rozbierane, transportowane i przechowywane oddzielnie od mięsa przeznaczonego do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego i jest wykorzystywane w taki sposób, aby uniknąć przedostania się go do produktów mięsnych przeznaczonych do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego, chyba że było poddane obróbce opisanej w załączniku III do dyrektywy 2002/99/WE.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport drobiu spoza strefy ochronnej celem przeprowadzenia natychmiastowego uboju do wyznaczonej ubojni znajdującej się w strefie ochronnej oraz na późniejsze przemieszczanie mięsa pochodzącego z takiego drobiu, pod warunkiem, że:
a) właściwy organ odpowiedzialny za wyznaczoną ubojnię zostaje poinformowany i wyraża zgodę na przyjęcie drobiu, a następnie potwierdza ubój właściwemu organowi odpowiedzialnemu za wysyłkę;
b) drób ten jest trzymany oddzielnie od innego drobiu pochodzącego ze strefy ochronnej i ubijany oddzielnie lub w innym terminie niż inny drób;
c) wyprodukowane mięso drobiowe i mięso drobiowe otrzymane z innego drobiu pochodzącego ze strefy ochronnej są rozbierane, transportowane i przechowywane oddzielnie;
d) produkty uboczne są usuwane.
Artykuł 19
Odstępstwa dla bezpośredniego transportu piskląt jednodniowych
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport piskląt jednodniowych pochodzących z gospodarstw znajdujących się w strefie ochronnej do gospodarstwa lub obiektu tego gospodarstwa w tym samym państwie członkowskim, najlepiej znajdującym się poza strefami ochronnymi i strefami nadzorowanymi, z zachowaniem następujących warunków:
a) ich transport odbywa się w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ lub pod jego nadzorem;
b) w trakcie transportu i w gospodarstwie przeznaczenia stosuje się odpowiednie środki bezpieczeństwa biologicznego;
c) po przywiezieniu piskląt jednodniowych gospodarstwo przeznaczenia zostaje objęte urzędowym nadzorem;
d) jeżeli drób wywieziono poza strefę ochronną lub strefę nadzorowaną, pozostaje on w gospodarstwie przeznaczenia przez co najmniej 21 dni.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport piskląt jednodniowych wylężonych z jaj pochodzących z gospodarstw znajdujących się poza strefami ochronnymi i strefami nadzorowanymi do jakiegokolwiek innego gospodarstwa w tym samym państwie członkowskim, najlepiej zlokalizowanego poza strefami ochronnymi i strefami nadzorowanymi, pod warunkiem, że wylęgarnia miejsca wysyłki może zapewnić dzięki swojej logistyce i higienicznym warunkom pracy brak kontaktu pomiędzy tymi jajami i wszelkimi innymi jajami wylęgowymi lub pisklętami jednodniowymi pochodzącymi ze stad drobiu w takich strefach i które w związku z tym mają inny status zdrowotny.
Artykuł 20
Odstępstwa dla bezpośredniego transportu drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym
Na zasadzie odstępstwa od art. 17, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, do gospodarstwa lub obiektu tego gospodarstwa najlepiej w strefie ochronnej lub strefie nadzorowanej, w której nie ma innego drobiu, z zachowaniem następujących warunków:
a) urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza badanie kliniczne drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli w gospodarstwie, z którego one pochodzą, a w szczególności tych osobników, które mają zostać przetransportowane;
b) w stosownych przypadkach przeprowadzono badania laboratoryjne na drobiu z gospodarstwa pochodzenia, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii, i ich wyniki są korzystne;
c) drób odchowany, tuż przed okresem nieśnym, jest transportowany w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ lub pod jego nadzorem;
d) gospodarstwo lub obiekt przeznaczenia po dostarczeniu drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, zostają objęte urzędowym nadzorem;
e) jeżeli drób wywieziono poza strefę ochronną lub strefę nadzorowaną, pozostaje on w gospodarstwie przeznaczenia przez co najmniej 21 dni.
Artykuł 21
Odstępstwo dla bezpośredniego transportu jaj wylęgowych i konsumpcyjnych
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport jaj wylęgowych z jakiegokolwiek gospodarstwa do wylęgarni położonej w strefie ochronnej i wyznaczonej przez właściwy organ ("wyznaczona wylęgarnia") albo z gospodarstwa położonego w strefie ochronnej do jakiejkolwiek wyznaczonej wylęgarni przy zachowaniu następujących warunków:
a) stada rodzicielskie, z których pochodzą jaja wylęgowe, zostały przebadane przez urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z instrukcjami właściwego organu i nie podejrzewa się występowania ptasiej grypy w tych gospodarstwach;
b) jaja wylęgowe i ich opakowania są przed wysyłką odkażane i można zapewnić identyfikację pochodzenia tych jaj;
c) jaja wylęgowe są transportowane w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ lub pod jego nadzorem;
d) w wyznaczonej wylęgarni stosuje się środki bezpieczeństwa biologicznego zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport jaj:
a) do zakładu pakowania wyznaczonego przez właściwy organ ("wyznaczony zakład pakowania"), pod warunkiem, że są zapakowane w opakowanie jednorazowego użytku i że stosuje się wszystkie środki bezpieczeństwa biologicznego wymagane przez właściwy organ;
b) do zakładu produkującego przetwory jajeczne zgodnie z rozdziałem II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w celu ich przetworzenia zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004; lub
c) w celu ich usunięcia.
Artykuł 22
Odstępstwo dla bezpośredniego transportu tusz
Na zasadzie odstępstwa od art. 17, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport tusz, pod warunkiem, że są one transportowane w celu ich usunięcia.
Artykuł 23
Oczyszczanie i odkażanie środków transportu
Właściwy organ zapewnia, że pojazdy i urządzenia używane do transportu zgodnie z art. 18–22 są oczyszczane i odkażane niezwłocznie po transporcie, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 24
Czas obowiązywania środków
1.
Środki przewidziane w art. 13–23 utrzymuje się przez co najmniej 21 dni od daty ukończenia wstępnego oczyszczania i odkażania w zakażonym gospodarstwie zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii i do momentu przeprowadzenia w gospodarstwach znajdujących się w strefie ochronnej badań zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
2.
Gdy przewidziane w art. 13–23 utrzymywanie środków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie jest już wymagane, środki określone w art. 25 stosuje się w byłej strefie ochronnej do momentu, gdy na mocy art. 26 ich stosowanie przestaje być wymagane.
Artykuł 25
Środki, które należy stosować w strefach nadzorowanych
Właściwy organ zapewnia stosowanie następujących środków w strefach nadzorowanych:
a) możliwie najszybciej sporządzony zostaje spis wszystkich komercyjnych gospodarstw drobiarskich;
b) w obszarze zagrożonym zakazane jest wszelkie przemieszczanie drobiu, drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, piskląt jednodniowych i jaj, chyba że zezwoli na to właściwy organ, który zapewnia stosowanie odpowiednich środków bezpieczeństwa biologicznego, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się ptasiej grypy; zakaz ten nie dotyczy przejazdu przez obszar zagrożony drogą lub koleją bez rozładunku lub zatrzymywania się;
c) zakazane jest przemieszczanie drobiu, drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, piskląt jednodniowych i jaj do gospodarstw, ubojni, zakładów pakowania lub zakładu produkcji wyrobów jajczarskich znajdujących się poza strefą nadzorowaną; jednak właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport:
i) drobiu na ubój do wyznaczonej ubojni w celu natychmiastowego uboju z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 lit. a), b) i d);
Właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport drobiu spoza stref ochronnych i stref nadzorowanych do wyznaczonej ubojni znajdującej się w strefie ochronnej celem przeprowadzenia natychmiastowego uboju oraz na późniejsze przemieszczanie mięsa pochodzącego z takiego drobiu;
ii) drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, do gospodarstwa w tym samym państwie członkowskim, w którym nie przebywa inny drób; gospodarstwo to zostaje objęte urzędowym nadzorem po dostarczeniu drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, i drób ten pozostają w gospodarstwie przeznaczenia przez co najmniej 21 dni;
iii) piskląt jednodniowych:
- do gospodarstwa lub obiektu tego gospodarstwa w tym samym państwie członkowskim, pod warunkiem zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa biologicznego i objęcia gospodarstwa urzędowym nadzorem po transporcie, a pisklęta jednodniowe pozostają w gospodarstwie przeznaczenia przez co najmniej 21 dni; lub
- do jakiegokolwiek innego gospodarstwa, jeśli pisklęta jednodniowe były wylężone z jaj wylęgowych pochodzących z gospodarstwa drobiarskiego znajdującego się poza strefami ochronnymi i strefami nadzorowanymi, pod warunkiem, że wylęgarnia miejsca wysyłki może zapewnić dzięki swojej logistyce i warunkom pracy zgodnym z bezpieczeństwem biologicznym brak kontaktu pomiędzy tymi jajami i wszelkimi innymi jajami wylęgowymi lub pisklętami jednodniowymi pochodzącymi ze stad drobiu w takich strefach, w konsekwencji czego jaja te mają inny status zdrowotny;
iv) jaj wylęgowych do wyznaczonej wylęgarni znajdującej się wewnątrz strefy nadzorowanej lub poza nią; jaja wylęgowe i ich opakowania są przed wysyłką odkażane i można zapewnić identyfikację pochodzenia tych jaj;
v) jaj konsumpcyjnych do wyznaczonego zakładu pakowania pod warunkiem, że jaja te są zapakowane w opakowanie jednorazowego użytku i że stosuje się wszystkie środki bezpieczeństwa biologicznego wymagane przez właściwy organ;
vi) jaj do zakładu produkcji wyrobów jajczarskich, zgodnie z rozdziałem II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 w celu poddania ich czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004;
vii) jaj przeznaczonych do usunięcia;
d) wszelkie osoby wchodzące na teren gospodarstwa w strefie nadzorowanej lub je opuszczające przestrzegają właściwych środków bezpieczeństwa biologicznego mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się ptasiej grypy;
e) pojazdy i urządzenia używane do transportu żywego drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, tusz, paszy, obornika, gnojowicy i podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, które mogły zostać skażone, poddaje się oczyszczeniu i odkażeniu zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
f) żaden drób, inne ptaki żyjące w niewoli ani ssaki gatunków domowych nie mogą dostać się na teren gospodarstwa, gdzie trzymany jest drób, ani go opuścić bez zezwolenia właściwego organu.
Ograniczenia tego nie stosuje się do ssaków mających dostęp tylko do pomieszczeń mieszkalnych ludzi, w których:
i) nie mają one żadnych kontaktów z przebywającym na stałe drobiem lub innymi ptakami żyjącymi w niewoli; oraz
ii) nie mają żadnego dostępu do jakichkolwiek klatek lub miejsc, w których trzymany jest przebywający na stałe drób lub inne ptaki żyjące w niewoli;
g) o wzroście zachorowalności lub śmiertelności lub znacznym spadku produkcyjności w gospodarstwie należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ, który prowadzi odpowiednie dochodzenie zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
h) zakazane jest usuwanie lub rozprzestrzenianie zużytej ściółki, obornika lub gnojowicy, chyba że zezwoli na to właściwy organ. W ramach środków bezpieczeństwa biologicznego można jednak zezwolić na przemieszczanie obornika z gospodarstwa znajdującego się w strefie nadzorowanej, przy zastosowaniu środków bezpieczeństwa biologicznego, do wyznaczonego zakładu w celu poddania obróbce lub do tymczasowego przechowywania w celu późniejszego poddania obróbce, aby zniszczyć ewentualne wirusy grypy ptaków zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002;
i) zakazane jest organizowanie targów, jarmarków, pokazów lub innych imprez gromadzących drób lub inne ptaki żyjące w niewoli;
j) drób do ponownego zasiedlenia dzikiej zwierzyny nie jest wypuszczany.
Artykuł 26
Czas obowiązywania środków
Środki przewidziane w art. 25 utrzymuje się przez co najmniej 30 dni od daty ukończenia wstępnego oczyszczania i odkażania w zakażonym gospodarstwie zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 27
Środki, które należy stosować w dalszych strefach zamkniętych
1.
Właściwy organ może postanowić, że niektóre lub wszystkie środki przewidziane w art. 13–26 stosuje się w dalszych strefach zamkniętych przewidzianych w art. 11 ust. 4 ("dalsze strefy zamknięte").
2.
Właściwy organ, w przypadku gdy wskazują na to informacje epidemiologiczne lub inne dowody, może wprowadzić program zapobiegawczego eliminowania, w tym zapobiegawczy ubój i zabijanie drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli w gospodarstwach i w obszarach zagrożonych, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku IV do dyrektywy 2005/94/WE, zlokalizowanych w dalszych strefach zamkniętych.
Ponowne zasiedlenie tych gospodarstw odbywa się zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
3.
Państwa członkowskie stosujące środki przewidziane w ust. 1 i 2 informują o tym Komisję.
Artykuł 28
Badania laboratoryjne i inne środki dotyczące świń i innych gatunków
1.
Właściwy organ zapewnia, że po potwierdzeniu wystąpienia HPAI na terenie jakiegokolwiek gospodarstwa wykonane zostaną badania laboratoryjne na wszystkich świniach znajdujących się w gospodarstwie w celu potwierdzenia lub wykluczenia u tych świń przebytego lub aktualnego zakażenia wirusem grypy ptaków o wysokiej zjadliwości.
W trakcie oczekiwania na wyniki tych badań, z gospodarstwa nie są wywożone żadne świnie.
2.
Jeśli badania laboratoryjne przewidziane w ust. 1 potwierdzają wynik pozytywny na obecność wirusów HPAI u świń, właściwy organ może zezwolić na przemieszczanie tych świń do innych gospodarstw trzody chlewnej lub do wyznaczonych ubojni, pod warunkiem, że kolejne właściwe badania wykażą, że ryzyko rozprzestrzeniania się ptasiej grypy jest niewielkie.
3.
Właściwy organ zapewnia, że jeśli badania laboratoryjne przewidziane w ust. 1 potwierdzają poważne zagrożenie dla zdrowia, świnie zostają możliwie najszybciej zabite pod urzędowym nadzorem i w taki sposób, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się ptasiej grypy, w szczególności w trakcie transportu, i zgodnie z dyrektywą Rady 93/119/EWG [7].
4.
Po potwierdzeniu wystąpienia ptasiej grypy na terenie jakiegokolwiek gospodarstwa, i na podstawie oceny ryzyka, właściwy organ może zastosować środki przewidziane w ust. 1, 2 i 3 w stosunku do wszelkich innych ssaków znajdujących się w gospodarstwie i może objąć tymi środkami gospodarstwa kontaktowe.
5.
Państwa członkowskie informują Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt o wynikach badań i środkach zastosowanych zgodnie z ust. 1 do 4.
6.
Po potwierdzeniu obecności wirusa HPAI u świń lub jakichkolwiek innych ssaków znajdujących się w gospodarstwie, właściwy organ może rozpocząć nadzór w celu ustalenia i stosowania środków zapobiegających wszelkiemu dalszemu rozprzestrzenianiu się HPAI na inne gatunki.
Artykuł 29
Ponowne zasiedlenie gospodarstwa
1.
Państwa członkowskie zapewniają przestrzeganie przepisów ust. 2–6 niniejszego artykułu w następstwie zastosowania środków przewidzianych w art. 7.
2.
Ponowne zasiedlenie komercyjnego gospodarstwa drobiarskiego nie odbywa się przez okres 21 dni od daty zakończenia ostatecznego oczyszczania i odkażania zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
3.
Przez 21 dni od daty ponownego zasiedlenia komercyjnych gospodarstw drobiarskich, stosowane są następujące środki:
a) drób poddawany jest przynajmniej jednemu badaniu klinicznemu, które wykonuje urzędowy lekarz weterynarii.
Wymienione badanie kliniczne lub, jeśli przeprowadza się więcej badań, ostanie badanie kliniczne wykonuje się w terminie jak najbliższym końca dwudziestojednodniowego okresu, o którym mowa powyżej;
b) badania laboratoryjne przeprowadza się zgodnie z instrukcjami właściwego organu;
c) drób, który padnie w trakcie fazy ponownego zasiedlania, zostaje przebadany zgodnie z instrukcjami właściwego organu;
d) wszelkie osoby wchodzące na teren komercyjnego gospodarstwa drobiarskiego lub je opuszczające przestrzegają odpowiednich środków bezpieczeństwa biologicznego mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się ptasiej grypy;
e) podczas fazy ponownego zasiedlania ani jedna sztuka drobiu nie opuszcza komercyjnego gospodarstwa drobiarskiego bez zezwolenia właściwego organu;
f) właściciel prowadzi rejestr danych produkcyjnych, łącznie z danymi dotyczącymi zachorowalności i śmiertelności, które muszą być systematycznie aktualizowane;
g) właściwe organy są bezzwłocznie informowane o wszelkich istotnych zmianach w danych produkcyjnych, o których mowa w lit. f), i innych nieprawidłowościach.
4.
Na podstawie oceny ryzyka właściwy organ może zarządzić stosowanie procedur przewidzianych w ust. 3 w gospodarstwach innych niż w komercyjnych gospodarstwach drobiarskich lub w odniesieniu do innych gatunków w komercyjnym gospodarstwie drobiarskim.
5.
Ponowne zasiedlanie gospodarstw kontaktowych odbywa się zgodnie z instrukcjami właściwego organu na podstawie oceny ryzyka.
Artykuł 30
Czas obowiązywania
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 czerwca 2007 r.
Artykuł 31
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 kwietnia 2004 r.
o zamknięciu postępowania wszczętego przeciwko Włochom, region Friuli-Wenecja Julijska, w sprawie środków przewidzianych w projekcie ustawy nr 106/1/A – "Pomoc na realizację infrastruktury i usług w sektorze transportu towarów, na restrukturyzację drogowego transportu towarów i rozwój transportu kombinowanego"
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1376)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/417/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 5 lutego 2001 r., zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym dnia 9 lutego 2001 r., władze włoskie, działając zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE, powiadomiły Komisję o projekcie ustawy regionalnej mającej na celu rozwój transportu kombinowanego.
Powiadomienie zostało zarejestrowane w Sekretariacie Generalnym Komisji Europejskiej pod numerem N 134/01.
(2) Ponieważ powiadomienie było niekompletne, Komisja, w piśmie D(01) 5496 z dnia 5 kwietnia 2001 r., zwróciła się z prośbą o dodatkowe informacje. Odpowiedź przesłano pismem, które nadeszło w dniu 20 czerwca 2001 r. i zostało zarejestrowane jako DG TREN A/61295.
(3) W dniu 27 sierpnia 2001 r. Komisja przekazała władzom włoskim pismo z prośbą o dalsze informacje.
W piśmie z dnia 9 października 2001 r., zarejestrowanym jako DG TREN A/67862, władze włoskie zwróciły się z prośbą o przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na pismo Komisji.
Służby Komisji wyraziły zgodę na przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi w piśmie z dnia 9 listopada 2001 r.
W dniu 19 grudnia 2001 r. odbyło się spotkanie służb Komisji i władz włoskich.
Odpowiedź na drugą prośbę o udzielenie informacji otrzymano w piśmie z dnia 24 lipca 2002 r. zarejestrowanym jako DG TREN A/64121.
Komisja przekazała władzom włoskim kolejną prośbę o udzielenie informacji. Odpowiedź otrzymano w piśmie z dnia 21 listopada 2002 r. (zarejestrowanym jako SG(2002) A/11582).
W dniu 18 grudnia 2002 r. odbyło się kolejne spotkanie z przedstawicielami władz włoskich.
(5) Pismem z dnia 22 stycznia 2003 r. Komisja zwróciła się z prośbą o dalsze wyjaśnienia.
Odpowiedź przesłano pismem z dnia 25 marca 2003 r. (zarejestrowanym jako DG TREN A/16616).
(6) Ostatnie pismo Komisja przesłała dnia 27 maja 2003 r.
Odpowiedź na zawarte tam wnioski otrzymano w piśmie z dnia 4 lipca 2003 r. (zarejestrowanym jako SG A/6389).
Ostatnie wyjaśnienia otrzymano w piśmie z dnia 17 lipca 2003 r. (zarejestrowanym jako SG A/6942).
(7) Decyzja Komisji dotycząca wszczęcia postępowania została opublikowana w dniu 11 listopada 2003 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag.
(8) Włochy przedstawiły Komisji swoje uwagi w piśmie z dnia 27 stycznia 2004 r. zarejestrowanym w dniu 28 stycznia 2004 r.
(9) Do Komisji nie wpłynęły żadne uwagi innych zainteresowanych stron.
2.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
2.1.
Rodzaj pomocy
(10) Środek pomocy, w sprawie którego wszczęto postępowanie wyjaśniające, dotyczył pomocy na podjęcie działań mających na celu rozwój nowych kolejowych i morskich usług transportowych.
Beneficjentami dopłat przewidzianych w projekcie ustawy regionalnej byłyby podmioty (publiczne lub prywatne) działające w sektorze przeładunku w okrasie nie dłuższym niż trzy lata na tworzenie nowych kolejowych usług towarowych z możliwością zmiany trybu transportu w portach komercyjnych lub multimodalnych terminalach w regionie oraz na tworzenie nowych usług kabotażu morskiego z lub do portów komercyjnych w regionie Friuli-Wenecja Julijska (art. 8 projektu ustawy regionalnej nr 106/1/A).
2.2.
Podstawy wszczęcia postępowania
(11) Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu oraz zwrócenia się z wnioskiem o wyjaśnienia do władz włoskich była wynikiem wstępnej analizy notyfikowanego projektu.
Wyrażono zwłaszcza obawę o to, czy w świetle przepisów wykonawczych środki pomocy są niezbędne i ściśle współmierne.
Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące przede wszystkim zagadnień omówionych w motywach od 12 do 17.
(12) Opłacalność środka pomocy.
Oprócz usług krajowych, środek pomocy miał zachęcać do tworzenia usług transportowych łączących region Friuli-Wenecja Julijska z Europą Środkową i Wschodnią.
Zdaniem Komisji władze włoskie musiałyby uzyskać poparcie dla projektu ze strony władz zainteresowanych państw, aby stał się on opłacalny w perspektywie długoterminowej.
(13) Beneficjent miałby obowiązek pobierania opłat za korzystanie z nowych usług w sposób proporcjonalny do intensywności otrzymanej pomocy.
Nie wydaje się jednak, by obowiązek ten w wystarczającym stopniu gwarantował opłacalność usług w przyszłości.
(14) Proporcjonalność.
Planowana intensywność pomocy, w wysokości 30 % rzeczywistych kosztów (różnicy pomiędzy poniesionymi przez beneficjenta kosztami a przychodami uzyskanymi przez niego z tytułu świadczenia usług, w związku z którymi przyznaje się pomoc), nie gwarantowałaby przestrzegania stosowanego zazwyczaj [3] maksymalnego pułapu pomocy wynoszącego 30 % kosztów kwalifikowanych.
(15) Niepotrzebne naruszanie zasad konkurencji.
Skutkiem planowanego środka pomocy nie może być przenoszenie ruchu pomiędzy sąsiadującymi ze sobą portami lub istniejącymi usługami intermodalnymi w wyniku przyciągania ruchu, który już odbywa się w sposób intermodalny.
(16) Projekt ustawy regionalnej nie obejmował mechanizmów gwarantujących, że poziom naruszenia warunków konkurencji spowodowanego przez środek pomocy będzie możliwy do zaakceptowania.
(17) Komisja uznała, że publikacja w regionalnym Dzienniku Urzędowym oraz zamieszczenie obwieszczenia skróconego, w co najmniej dwóch dziennikach, z których jeden ma zasięg ogólnokrajowy, nie są środkami wystarczającymi do zagwarantowania przejrzystości i równego traktowania podmiotów gospodarczych.
3.
UWAGI PRZEKAZANE PRZEZ WŁOCHY
Par lettre du 27 stycznia 2004 r., W piśmie z dnia 27 stycznia 2004 r. władze włoskie oświadczyły za pośrednictwem swojego Stałego Predstawicielstwa, iż podjęły decyzję o wycofaniu notyfikowanego środka przewidzianego w art. 8 projektu ustawy 106/1/A.
4.
WNIOSKI
Mając na uwadze wycofanie środka pomocy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja zamyka postępowanie wszczęte dnia 11 listopada 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 19 czerwca 2006 r.
stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych stosuje się do wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej w Finlandii z wyłączeniem Wysp Alandzkich
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2337)
(Jedynie teksty w językach fińskim i szwedzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/422/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych [1], w szczególności jej art. 30 ust. 4 i 6,
uwzględniając wniosek złożony przez Republikę Finlandii pocztą elektroniczną dnia 20 lutego 2006 r. oraz dodatkowe informacje, o których udzielenie pracownicy Komisji wnieśli pocztą elektroniczną dnia 10 marca 2006 r. i których Republika Finlandii udzieliła pocztą elektroniczną w dniu 23 marca 2006 r.,
uwzględniając wnioski niezależnego organu krajowego, Kilpailuvirasto (fińskiego urzędu ochrony konkurencji), według których spełnione zostałyby warunki stosowania art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 dyrektywy 2004/17/WE stanowi, że zamówienia mające na celu umożliwienie prowadzenia jednego z rodzajów działalności, których dotyczy ta dyrektywa, nie podlegają tej dyrektywie, jeżeli w państwie członkowskim, w którym ta działalność jest wykonywana, podlega ona bezpośrednio konkurencji na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony.
Bezpośrednie podleganie konkurencji ocenia się na podstawie obiektywnych kryteriów, uwzględniających specyfikę danego sektora.
Dostęp do rynku uznaje się za nieograniczony wówczas, kiedy dane państwo członkowskie wykonało i zastosowało właściwe wspólnotowe akty prawne otwierające dany sektor lub jego część.
Te akty wymienione są w załączniku XI do dyrektywy 2004/17/WE; w odniesieniu do sektora energii elektrycznej w załączniku tym wymienia się dyrektywę 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [2].
Dyrektywa 96/92/WE została zastąpiona dyrektywą 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 96/92/WE [3], która wymaga jeszcze większego otwarcia rynku.
(2) Zgodnie z art. 62 ust. 2 dyrektywy 2004/17/WE tytułu III tej dyrektywy, określającego reguły dotyczące konkursów na usługi, nie stosuje się do konkursów organizowanych w danym państwie członkowskim w celu wykonywania działalności, w odniesieniu do której na mocy decyzji Komisji stosuje się art. 30 ust. 1 lub w odniesieniu do której uznano, że ustęp ten ma zastosowanie na mocy art. 30 ust. 4 akapit drugi lub trzeci lub art. 30 ust. 5 akapit czwarty.
(3) Wniosek złożony przez Republikę Finlandii dotyczy wytwarzania, w tym wytwarzanie w skojarzeniu z ciepłem, energii elektrycznej, jak i jej sprzedaży (hurtowej i detalicznej).
Rynek sprzedaży hurtowej w Finlandii jest w dużym stopniu zintegrowany ze skandynawskim rynkiem energii (Dania, Norwegia, Szwecja i Finlandia).
Składa się on z rynku handlu dwustronnego między producentami z jednej strony i dostawcami oraz przedsiębiorstwami przemysłowymi z drugiej strony oraz dobrowolnej skandynawskiej giełdy energii Nordpool, która obejmuje rynek transakcji natychmiastowych oraz terminowych.
Zatem sytuacja wyraźnie rozwija się w kierunku regionalnego rynku hurtowego, pomimo że ograniczone zdolności przesyłowe dzielą rynek na różne pod względem cenowym obszary, a Finlandia jest jednym z nich.
Zatem zgodnie z władzami fińskimi oraz Nordpool Finland Finlandia była przez 9,3 % roku 2005 osobnym obszarem cenowym [4].
W odniesieniu do wytwarzania można również zauważyć wyraźny rozwój w kierunku rynku regionalnego, pomimo że ograniczone zdolności przesyłowe i ograniczenia mocy [5] w połączeniach między sieciami fińskimi a sieciami w innych obszarach Wspólnoty i Rosji mogą wpłynąć na tymczasowe ograniczenie rynku do terytorium Finlandii, z wyłączeniem Wysp Alandzkich.
Obszar rynku sprzedaży detalicznej odpowiada terytorium Finlandii, z wyłączeniem Wysp Alandzkich, uwzględniając potwierdzony przez władze fińskie fakt, że sprzedawcy energii elektrycznej z innych krajów skandynawskich nieprowadzący działalności w Finlandii nie stanowią jeszcze realnej alternatywy dla konsumentów lub małych i średnich odbiorców.
(4) Powyższą ocenę oraz wszelkie inne oceny zawarte w niniejszej decyzji formułuje się wyłącznie na użytek dyrektywy 2004/17/WE i bez uszczerbku dla stosowania zasad konkurencji.
(5) Finlandia wdrożyła i zastosowała nie tylko dyrektywę 96/92/WE, lecz również dyrektywę 2003/54/WE, wybierając rozdział w zakresie stosunków własnościowych dla sieci przesyłowych oraz rozdział prawny i funkcjonalny sieci dystrybucyjnej, z wyłączeniem najmniejszych przedsiębiorstw.
W związku z powyższym zgodnie z art. 30 ust. 3 akapit pierwszy dostęp do wymienionego rynku należy uznać za nieograniczony.
(6) Bezpośrednie podleganie konkurencji należy oceniać na podstawie różnych wskaźników, z których żaden sam w sobie nie ma znaczenia decydującego.
(7) W komunikacie Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego: Sprawozdanie z postępów w tworzeniu wewnętrznego rynku gazu ziemnego i energii elektrycznej [6], zwanym dalej "sprawozdaniem z 2005 r.", Komisja zawarła stwierdzenie, że "wiele krajowych rynków charakteryzuje wysoki stopień koncentracji w sektorze energetycznym, utrudniający powstanie rzeczywistej konkurencji" [7].
W związku z tym uznaje się, iż w odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej "jednym ze wskaźników poziomu konkurencji na rynkach krajowych jest łączny udział w rynku trzech największych producentów (energii elektrycznej)" [8].
Zgodnie z załącznikiem technicznym [9] łączny udział w rynku trzech największych producentów całej produkcji na rynku skandynawskim wynosi 40 % [10], co stanowi zadowalająco niski poziom.
W odniesieniu do terytorium fińskiego łączny udział w rynku trzech największych producentów jest oczywiście wyższy [11].
Jednakże okresy, w których fiński rynek jest odizolowany, są ograniczone [12].
Zatem przez większość roku występuje presja konkurencyjna wynikająca z możliwości pozyskiwania energii elektrycznej spoza terytorium Finlandii, spotęgowana brakiem opłat za przesył między krajami skandynawskimi.
Tymczasowy charakter ograniczeń możliwości przesyłowych utrudnia dokonywanie inwestycji na terytorium Finlandii bez uwzględniania innych producentów na rynku skandynawskim.
Czynniki te powinny zatem zostać potraktowane jako wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji w przypadku rynku produkcji niezależnie od tego, czy dotyczy to rynku krajowego fińskiego, czy powstającego rynku regionalnego.
(8) Stopnie koncentracji i płynności są również dobrymi wskaźnikami konkurencji na hurtowym rynku energii elektrycznej.
Udział w rynku Nord Pool Sport AS – dobrowolnej skandynawskiej giełdy energii opisanej w motywie 3 – w 2004 r. wynosił 42 % rzeczywistych dostaw do krajów skandynawskich [13].
W odniesieniu do rynku regionalnego jest to zadowalająca wielkość dostaw.
Ponadto na warunki konkurencji na hurtowym rynku energii elektrycznej znacząco wpływa handel finansowy energią elektryczną na obszarze rynkowym, który pod względem wielkości poprzez NordPool, stanowił 1,5 wielkości konsumowanej w krajach skandynawskich [14] (oraz przy uwzględnieniu innych określonych transakcji, jak na przykład rynku pozagiełdowego (OTC – Over the Counter) czy sprzedaży bezpośredniej, stanowił on czterokrotność tej wielkości) [15].
Zgodnie z tym, co uwzględniono w załączniku technicznym [16], taki stopień płynności powinien zostać uznany za zadowalający, tj. jest on wystarczający do ustanowienia wskaźnika dobrze funkcjonującego i konkurencyjnego rynku regionalnego.
Jak wskazano powyżej, należy również sprawdzić konkurencję, uwzględniając wyłącznie terytorium Finlandii.
Po pierwsze, należy ponownie podkreślić, iż problemy związane z ograniczeniami przesyłowymi mają charakter tymczasowy, a nie stały.
Zatem występuje ciągła presja konkurencyjna wynikająca z możliwości pozyskiwania energii elektrycznej spoza terytorium Finlandii, spotęgowana brakiem opłat za przesył między krajami skandynawskimi.
Ponadto ceny hurtowe energii elektrycznej w Finlandii są ustalane przez Nordpool.
Czynniki te należy zatem potraktować jako wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji w przypadku rynku hurtowego niezależnie od tego, czy dotyczy to rynku krajowego fińskiego czy powstającego rynku regionalnego.
(9) Uwzględniając wielkość analizowanego kraju, liczba podmiotów gospodarczych na rynku hurtowym (ponad sześćdziesiąt podmiotów, z których znacząca liczba oferuje swoje usługi w całym kraju) jest dość znacząca, co dotyczy również liczby przedsiębiorstw mających ponad 5 % udział w rynku.
Zgodnie z najnowszymi dostępnymi informacjami łączny udział w rynku trzech największych przedsiębiorstw pod względem dostaw na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw, jak i bardzo małych odbiorców i odbiorców domowych, jest zadowalająco niski, na poziomie 35–40 % [17].
Wymienione czynniki należy zatem potraktować jako wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji.
(10) Funkcjonowanie rynkowych mechanizmów bilansowania należy również uznać za wskaźniki, nie tylko w odniesieniu do produkcji, lecz również w odniesieniu do rynków hurtowych i detalicznych.
W istocie "każdy uczestnik rynku, który nie jest w stanie łatwo dostosować swojego portfela działalności wytwórczej do cech swoich odbiorców, może być narażony na skutki różnicy między stosowaną przez OSP (operatora systemu przesyłowego) ceną rozliczeniową odchyleń a ceną, po której OSP ponownie skupi nadwyżkę wytworzonej energii.
Ceny te mogą być narzucone OSP bezpośrednio przez regulatora lub kształtować się w oparciu o mechanizm rynkowy, w którym cena ustalana jest na podstawie zgłaszanych przez różnych wytwórców ofert przyrostowych lub redukcyjnych (…); podstawową trudnością dla małego uczestnika rynku jest ryzyko dużej rozpiętości między ceną kupna od OSP a ceną odsprzedaży.
Sytuacja taka występuje w szeregu państw członkowskich i prawdopodobny jest jej negatywny wpływ na rozwój konkurencji.
Duża rozpiętość cenowa może być wskaźnikiem niewystarczającego poziomu konkurencji w obszarze rynkowych mechanizmów bilansowania, gdzie rynek może być zdominowany przez tylko jednego czy dwóch dużych wytwórców.
Trudności takie nasilają się tam, gdzie użytkownicy sieci nie są w stanie skorygować swojej sytuacji w czasie zbliżonym do rzeczywistego" [18].
W obszarze skandynawskim istnieje zintegrowany rynkowy mechanizm bilansujący dla dostarczania zbilansowanej energii, a jego główne cechy (ustalanie cen na zasadach rynkowych, półgodzinne zamknięcia okresu zgłoszeń ofert oraz stosunkowo niska rozpiętość cenowa) należy przyjąć za wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji.
(11) Ze względu na charakterystykę omawianego produktu (energii elektrycznej) oraz małej dostępności lub całkowitym braku odpowiednich produktów lub usług zastępczych, w ocenie konkurencyjności rynków energii elektrycznej większego znaczenia nabiera konkurencja cenowa i kształtowanie cen.
Wskaźnikiem istnienia rzeczywistej konkurencji cenowej jest liczba odbiorców zmieniających dostawcę; czynnik ten pośrednio jest także "naturalnym wskaźnikiem skuteczności funkcjonowania konkurencji.
Jeśli niewielu klientów decyduje się na zmianę, prawdopodobnie istnieje problem w funkcjonowaniu rynku, nawet jeśli weźmie się pod uwagę korzyści płynące z możliwości renegocjacji umów z dotychczasowym, dobrze znanym dostawcą" [19].
Ponadto "istnienie regulowanych cen dla odbiorcy końcowego jest bez wątpienia kluczowym wyznacznikiem zachowań odbiorców (…). Mimo że zachowanie regulacji może być uzasadnione w okresie przejściowym, w miarę narastania potrzeb inwestycyjnych w coraz większym stopniu powodować będzie ono wzrost zakłóceń" [20].
(12) W Finlandii stopień odbiorców zmieniających dostawcę dla trzech kategorii odbiorców – tj. dużych i bardzo dużych zakładów przemysłowych, małych i średnich zakładów przemysłowych i przedsiębiorstw oraz bardzo małych przedsiębiorstw i odbiorców domowych – przekracza 75 % dla pierwszych dwóch grup i 30 % dla ostatniej kategorii [21], przy czym nie ma regulacji cen dla odbiorców końcowych [22], tzn. same podmioty gospodarcze ustalają ceny, które nie muszą być zatwierdzane przez żadne organy przed ich wprowadzeniem.
Zatem sytuacja w Zjednoczonym Królestwie pod względem zmiany dostawców oraz regulacji cen dla odbiorcy końcowego jest zadowalająca i należy traktować ją jako wskaźnik świadczący o bezpośrednim podleganiu konkurencji.
(13) Z uwzględnieniem wyżej wymienionych wskaźników oraz ogólnej sytuacji w omawianym sektorze w Finlandii – zwłaszcza dotyczącej stopnia oddzielenia sieci od wytwarzania/podaży oraz skutecznej regulacji dostępu do sieci – której obraz uzyskać można na podstawie informacji przedłożonych przez Finlandię, sprawozdania z 2005 r. oraz załącznika technicznego do tego sprawozdania, należy uznać, że w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej w Finlandii z wyłączeniem Wysp Alandzkich spełniony został warunek bezpośredniego podlegania konkurencji określony w art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE.
Jak wskazano powyżej w motywie 5, za spełniony należy uznać także dalszy warunek swobodnego dostępu do działalności.
W związku z tym nie należy stosować dyrektywy 2004/17/WE w odniesieniu do udzielania przez podmioty zamawiające zamówień mających umożliwić wytwarzanie lub sprzedaż energii elektrycznej na wymienionych obszarach geograficznych; dyrektywy tej nie należy stosować także w odniesieniu do organizowania przez podmioty zamawiające konkursów na prowadzenie takiej działalności na tych obszarach.
(14) Niniejsza decyzja opiera się na sytuacji prawnej i faktycznej istniejącej w lutym 2006 r., ustalonej na podstawie informacji przedłożonych przez Republikę Finlandii oraz wynikających ze sprawozdania z 2005 r. oraz załącznika technicznego do tego sprawozdania.
Decyzja ta może ulec zmianie, jeżeli nastąpią istotne zmiany sytuacji prawnej i faktycznej, które spowodują, że przestaną być spełniane warunki stosowania art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE.
(15) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dyrektywy 2004/17/WE nie stosuje się w odniesieniu do zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające mających umożliwić im wytwarzanie lub sprzedaż energii elektrycznej w Finlandii z wyłączeniem Wysp Alandzkich.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja opiera się na sytuacji prawnej i faktycznej istniejącej w lutym 2006 r., ustalonej na podstawie informacji przedłożonych przez Republikę Finlandii oraz wynikających ze sprawozdania z 2005 r. oraz załącznika technicznego do tego sprawozdania.
Decyzja ta może ulec zmianie, jeżeli pojawią się istotne nowe fakty lub nastąpi istotna zmiana sytuacji prawnej, które spowodują, że przestaną być spełniane warunki stosowania art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2006 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu węglika krzemu pochodzącego z Rumunii
(2006/423/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) W dniu 17 maja 2005 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą dumpingu wyrządzającego szkodę w odniesieniu do przywozu węglika krzemu pochodzącego z Rumunii.
(2) Skargę na mocy art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego wniosła Europejska Rada ds. Przemysłu Chemicznego (CEFIC) w imieniu producentów wspólnotowych reprezentujących 100 % całkowitej produkcji węglika krzemu we Wspólnocie.
(3) Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu, jak również wynikające z niego istotne szkody, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie dla wszczęcia dochodzenia antydumpingowego.
(4) Odpowiednio, poprzez opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] zawiadomienie (zawiadomienie o wszczęciu postępowania) Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty węglika krzemu objętego obecnie kodem CN 28492000 i pochodzącego z Rumunii.
(5) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania zainteresowanych producentów eksportujących, importerów i stowarzyszenia importerów i eksporterów, przedstawicieli krajów wywozu, użytkowników, organizacje konsumenckie oraz producentów wspólnotowych, którzy wnieśli skargę.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania; do wszystkich zainteresowanych stron rozesłano również kwestionariusze.
B. WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(6) W dniu 1 marca 2006 r. CEFIC oficjalnie wycofała swoją skargę.
(7) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, chyba że jego zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
(8) Komisja stwierdziła, iż obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag.
Nie wpłynęły ponadto żadne uwagi wskazujące, że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
(9) Komisja stwierdza zatem, iż postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty węglika krzemu pochodzącego z Rumunii powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu węglika krzemu objętego obecnie kodem CN 28492000 i pochodzącego z Rumunii zostaje niniejszym zakończone.
Decyzja Rady
z dnia 27 marca 2006 r.
w sprawie podpisania Umowy między Wspólnotą Europejską a Rumunią dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/424/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Rumunią dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwana dalej "Umową") zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Rumunią dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Decyzja Rady
z dnia 27 marca 2006 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/425/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Serbią i Czarnogórą dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwana dalej "Umową") zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/426/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Bośnią i Hercegowiną dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej "Umową") zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2006 r.
ustanawiająca metody oceny wartości użytkowej i metody oceny wartości genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2376)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/427/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 86/130/EWG z dnia 11 marca 1986 r. ustanawiająca metody oceny wartości użytkowej i metody oceny wartości genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [2] została znacząco zmieniona [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać skodyfikowana.
(2) Określenie metod oceny wartości użytkowej i metod oceny genetycznej bydła należy do obowiązków Komisji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metody oceny wartości użytkowej oraz metody oceny wartości genetycznej czystorasowych zwierząt hodowlanych gatunków bydła są ustanowione w załączniku I.
Artykuł 2
Decyzja 86/130/EWG zostaje uchylona.
Odesłania do uchylonej decyzji należy odczytywać jako odesłania do niniejszej decyzji, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 2006 r.
ustanawiająca wspólny znacznik skarbowy olejów napędowych i nafty
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2383)
(2006/428/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty [1], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności w celu zapobiegania praktykom uchylania się od zobowiązań podatkowych, dyrektywa 95/60/WE przewiduje wspólny system znakowania umożliwiający identyfikację olejów napędowych, objętych kodem CN 27100069, oraz nafty, objętej kodem CN 27100055, dopuszczonych do obrotu ze zwolnieniem z podatku akcyzowego lub podlegających obniżonej stawce podatku akcyzowego.
Począwszy od 2002 r. pierwszy kod został podzielony na kody CN 27101941, 27101945 i 27101949, w celu uwzględnienia zawartości siarki w olejach napędowych do silników, a drugi kod transponowany jako kod CN 27101925.
(2) Decyzja Komisji 2001/574/WE [2] ustanawia produkt kreślony nazwą naukową N-etylo-N-[2-(1-izobutoxyetoxy)etyl[o]azobenzeno-4-amina (Solvent Yellow 124) wpólnym znacznikiem skarbowym, przewidzianym dyrektywą 95/60/WE, do znakowania olejów napędowych i nafty, od których nie jest pobierany podatek w pełnym wymiarze stawki stosowanej do takich olejów mineralnych wykorzystywanych jako materiał pędny.
(3) Artykuł 2 decyzji 2001/574/WE zawiera wymóg, aby decyzja ta została przejrzana do dnia 31 grudnia 2006 r., w świetle postępu technicznego w dziedzinie systemów znakowania i z uwzględnieniem konieczności przeciwdziałania oszukańczemu wykorzystywaniu olejów mineralnych zwolnionych z podatku akcyzowego lub podlegających obniżonej stawce podatku akcyzowego.
(4) W ramach procesu przeglądu przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi.
Państwa członkowskie są ogólnie zadowolone z tego, że Solvent Yellow 124 spełnia swój cel przeciwdziałania oszukańczemu wykorzystywaniu olejów mineralnych zwolnionych z podatku akcyzowego lub podlegających obniżonej stawce podatku akcyzowego.
(5) Nie zostały zgłoszone żadne problemy dla zdrowia lub środowiska naturalnego związane z Solvent Yellow 124.
(6) Dotychczas nie przedstawiono lub nie poparto odpowiednimi informacjami naukowymi żadnego produktu jako potencjalnego produktu zamiennego dla Solvent Yellow 124, który spełniałby wszystkie kryteria, na podstawie których Solvent Yellow 124 został wybrany wspólnym znacznikiem skarbowym.
(7) W związku z tym Solvent Yellow 124 nadal powinien być stosowany jako wspólny znacznik skarbowy w rozumieniu dyrektywy 95/60/WE i z zastrzeżeniem warunków wymienionych w tej dyrektywie.
(8) Niniejsza decyzja nie zwalnia żadnego przedsiębiorstwa ze zobowiązań wynikających z artykułu 82 traktatu.
(9) Należy uwzględnić możliwości, jakie stwarza rozwój nauki i w tym celu wyznaczyć termin przeglądu niniejszej decyzji.
(10) Jednakże przegląd niniejszej decyzji nastąpi we wcześniejszym terminie, w przypadku gdy okaże się, że Solvent Yellow 124 powoduje dodatkowe szkody dla zdrowia lub środowiska naturalnego.
(11) Do celów jasności i przejrzystości decyzja 2001/574/WE powinna zatem zostać zmieniona.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Podatku Akcyzowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnym znacznikiem skarbowym, przewidzianym dyrektywą Rady 95/60/WE, do znakowania olejów napędowych objętych kodami CN 27101941, 27101945 i 27101949 oraz nafty objętej kodem CN 27101925 jest Solvent Yellow 124, określony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Państwa członkowskie ustalają poziom oznaczania na co najmniej 6 mg i nie więcej niż 9 mg znacznika na litr oleju mineralnego.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostanie przejrzana najpóźniej do dnia 31 grudnia 2011 r., w świetle postępu technicznego w dziedzinie systemów znakowania i z uwzględnieniem konieczności przeciwdziałania oszukańczemu wykorzystywaniu olejów mineralnych zwolnionych z podatku akcyzowego lub podlegających obniżonej stawce podatku akcyzowego.
Przegląd nastąpi we wcześniejszym terminie, w przypadku gdy okaże się, że Solvent Yellow 124 powoduje dodatkowe szkody dla zdrowia lub środowiska naturalnego.
Artykuł 3
Uchyla się decyzję 2001/574/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2004/452/WE określającą wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2411)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/429/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystystyk Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 20 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2002 z dnia 17 maja 2002 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty, dotyczące dostępu do poufnych danych do celów naukowych [2] ma na celu ustalenie, do celów przygotowania wniosków statystycznych w celach naukowych, warunków, na których może zostać przyznany dostęp do poufnych danych przekazywanych instytucji Wspólnoty, a także zasad współpracy pomiędzy Wspólnotą a organami krajowymi w celu ułatwienia takiego dostępu.
(2) Decyzja Komisji 2004/452/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. określająca wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych [3], określiła wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych.
(3) Departament nauk politycznych College’u Baruch na Uniwersytecie Nowego Jorku (City University of New York, stan Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki), Niemiecki Bank Centralny, Jednostka ds. Analizy Sytuacji Zatrudnienia Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans Komisji Europejskiej, Bank Światowy oraz Uniwersytet w Tel Awiwie (Izrael) powinny zostać uznane za instytucje spełniające wymagane warunki i dlatego powinny zostać dodane do wykazu agencji, organizacji i instytucji, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 831/2002. (4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Poufności Danych Statystycznych, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Załącznik do decyzji 2004/452/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 sierpnia 2005 r.
uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z funkcjonowaniem Porozumienia EOG
(Sprawa COMP/M.3687 – Johnson & Johnson/Guidant)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3230)
(Jedynie wersja w języku angielskim jest autentyczna)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/430/WE)
W dniu 25 sierpnia 2005 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie połączenia na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. dotyczącego kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia.
Pełen tekst decyzji w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności, w oryginalnym języku postępowania oraz w językach roboczych Komisji znajduje się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod następującym adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
I. WSTĘP
(1) W dniu 15 marca 2005 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie połączeń"), Komisja otrzymała zgłoszenie w sprawie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Johnson & Johnson (zwane dalej "J & J", USA) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady całkowitą kontrolę nad przedsiębiorstwem Guidant Corporation (zwanym dalej "Guidant", USA ) w drodze zakupu akcji.
A. Strony
(2) J & J jest przedsiębiorstwem zarejestrowanym w Stanach Zjednoczonych.
W 2003 r. J & J zatrudniało 111 tys. pracowników na całym świecie, osiągając obroty rzędu 37 mld EUR.
Zakres jego działalności obejmuje trzy główne sektory: dobra konsumpcyjne (18 % obrotów), farmaceutyki (47 % obrotów) oraz sprzęt i materiały medyczne ("MD&D", 36 % obrotów).
(3) Guidant jest przedsiębiorstwem zarejestrowanym w Stanach Zjednoczonych zajmującym się projektowaniem i opracowywaniem produktów medycznych stosowanych w chorobach układu krążenia.
W 2003 r. zatrudniało ono 12 tys. pracowników na całym świecie, osiągając obroty rzędu 3,3 mld EUR.
Guidant działa głównie w czterech obszarach dynamicznie rozwijającego się rynku urządzeń medycznych stosowanych w chorobach układu krążenia, tj.: monitorowanie i leczenie zaburzeń rytmu pracy serca, kardiologia interwencyjna, wyroby wewnątrznaczyniowe i kardiochirurgia.
B. Transakcja
(4) Koncentracja polega na przejęciu przez J & J całkowitej kontroli nad Guidant w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie połączeń.
II.
WŁAŚCIWE RYNKI
(5) Wyniki badania rynku potwierdziły, że połączenie będzie miało największy wpływ na następujące sektory: 1) urządzenia stosowane w kardiologii interwencyjnej; 2) wyroby wewnątrznaczyniowe; 3) urządzenia stosowane w kardiochirurgii; 4) urządzenia do monitorowania i leczenia zaburzeń rytmu pracy serca.
W ostatnim przypadku obszary działalności nie pokrywają się, ponieważ J & J nie działa w tym sektorze.
A. Właściwe rynki produktów
1) Urządzenia stosowane w kardiologii interwencyjnej
(6) Urządzenia stosowane w kardiologii interwencyjnej przeznaczone są do leczenia chorób wieńcowych przy wykorzystaniu mało inwazyjnych metod.
W tej dziedzinie najważniejszym urządzeniem jest stent – mała rozprężalna rurka z metalowej siatki, umieszczana w zatkanej tętnicy wieńcowej w celu usunięcia blaszki miażdżycowej i wsparcia ścianek naczynia, umożliwiając tym samym prawidłowy przepływ krwi.
(7) Niepowlekane stenty metalowe (BMS) oraz stenty uwalniające leki antyproliferacyjne (DES) stanowią dwa oddzielne rynki produktów z następujących przyczyn: brak wyraźnej korelacji cen, brak zastępowalności po stronie popytu, znaczne różnice w wynikach badań klinicznych, odmienne systemy zwrotu kosztów.
Ponadto, mimo że stenty BMS i DES mają taką samą strukturę i system dostaw, pewne elementy są właściwe jedynie dla stentów wieńcowych typu DES (lek, dozowanie i tempo uwalniania leku, powłoki polimerowe).
(8) Jeżeli chodzi o akcesoria, tj. cewniki prowadzące naczyniowe, sterowalne prowadniki wieńcowe, cewniki balonikowe do PTCA (przeskórnej wewnątrznaczyniowej plastyki naczyń wieńcowych), badanie rynku przeprowadzone przez Komisję wykazało, że każdy z powyższych produktów stanowi oddzielny właściwy rynek produktowy.
Większość przypadków wymaga zastosowania specjalnego zestawu akcesoriów o różnych wymiarach i kształcie.
2) Wyroby wewnątrznaczyniowe
(9) Wyroby wewnątrznaczyniowe używane są do mało inwazyjnego leczenia obwodowych (lub wewnątrznaczyniowych) chorób naczyniowych, takich jak osadzanie się blaszki (tj. zwapnienie naczyń) w naczyniach obwodowych (choroby obwodowych naczyń tętniczych) i tętniak (poszerzenie osłabionego odcinka tętnicy).
(10) Analogicznie do stentów stosowanych w kardiologii interwencyjnej, stenty wewnątrznaczyniowe to małe rozprężalne rurki stosowanie w leczeniu zwężonych lub zablokowanych tętnic obwodowych.
(11) Strony przedstawiły opinię, która znalazła potwierdzenie w wynikach badania rynku dokonanego przez Komisję, że należy określić dwa oddzielne rynki dla stentów wewnątrznaczyniowych: rynek stentów rozprężalnych na balonie (BX) (wykonanych najczęściej ze stali nierdzewnej i wprowadzanych na cewnikach balonikowych do PTA [przeskórnej wewnątrznaczyniowej plastyki naczyń]) oraz rynek stentów samorozprężalnych SX, wprowadzanych przy zastosowaniu innej techniki.
Badanie przeprowadzone przez Komisję wykazało wyraźną tendencję do większej specjalizacji w dziedzinie wyrobów wewnątrznaczyniowych, zarówno w przypadku stentów BX (np. segmenty rynku stentów nerkowych BX oraz stentów biodrowych i udowych BX), jak i stentów SX (np. segmenty rynku stentów udowych SX, biodrowych SX oraz stentów szyjnych).
(12) Jeśli chodzi o akcesoria, to wewnątrznaczyniowe cewniki prowadzące, prowadniki sterowalne, cewniki balonikowe do PTA pełnią taką samą funkcję co odpowiadające im produkty w sektorze kardiologii interwencyjnej.
Analogicznie do sektora urządzeń stosowanych w kardiologii interwencyjnej, dla każdego z tych akcesoriów należy określić właściwy rynek ze względu na wysoki stopień zastępowalności po stronie podaży oraz fakt, że wszyscy najwięksi producenci oferują szeroki asortyment modeli o różnych wymiarach i kształtach w przypadku każdego z tych akcesoriów.
3) Urządzenia stosowane w kardiochirurgii
(13) Zabieg pomostowania tętnic wieńcowych (CABG) stosowany jest w leczeniu choroby wieńcowej; zablokowana tętnica jest "pomostowana" poprzez przyszycie ("wszczepienie") innego naczynia krwionośnego do aorty z jednej strony oraz do tętnicy wieńcowej z drugiej strony ponad uszkodzonym obszarem.
Po zabiegu krew płynie do mięśnia sercowego przez nowe wszczepione naczynie.
Naczynie używane do pomostowania jest pobierane z kończyny ("graft z żyły odpiszczelowej"), klatki piersiowej lub ramienia.
(14) Sektor chirurgii kardiologicznej obejmuje następujące rynki: i) rynek produktów CABG do operacji na bijącym sercu (systemy stabilizacyjne i akcesoria, tj. dmuchawki/rozpylacze); ii) rynek urządzeń endoskopowych do pobierania naczyń (EVH).
B. Właściwe rynki geograficzne
(15) Badanie rynku dowiodło, że wszystkie rynki krajowe są właściwymi rynkami geograficznymi ze względu na znaczne różnice między systemami zwrotu kosztów i procedurami udzielania zamówień publicznych; wahania cen pomiędzy krajami; potrzebę ustanowienia lokalnego punktu sprzedaży; różny udział w rynku posiadany przez strony i konkurentów w państwach członkowskich.
III.
OCENA KONKURENCJI
A. Kariologia interwencyjna
(16) Kardiologia interwencyjna jest stosunkowo nowym, innowacyjnym obszarem działalności gospodarczej, której rozpoczęciu towarzyszą znaczne przeszkody, tj. finansowanie badań i rozwoju, prawa własności intelektualnej w odniesieniu do rozwoju produktu, długi czas wprowadzania nowych produktów na rynek, testy kliniczne, asortyment produktów.
(17) W sektorze kardiologii interwencyjnej rozróżnia się dwie klasy przedsiębiorstw: duże firmy globalne działające na skalę światową (J & J, Guidant, Medtronic, Boston Scientific i Abbott) oraz "graczy lokalnych" (Sorin, Biotronik i inni).
1) Stenty uwalniające leki antyproliferacyjne
(18) Na rynku DES koncentracja spowodowałaby usunięcie potencjalnego konkurenta, zważywszy na fakt, że Guidant jest obecne jedynie na rynku BMS i nie jest jeszcze obecne na rynku DES, podczas gdy J & J i Boston Scientific to jedyne dwa przedsiębiorstwa, które rozpoczęły już działalność w tym segmencie.
(19) Mimo przesłanek, że Guidant stałoby się prawdopodobnie jednym z kluczowych uczestników rynku DES, wywierając silną presję konkurencyjną na dwóch obecnych rywali J & J i Boston Scientific, dane zebrane podczas badania dowodzą także, że nowe podmioty wchodzące na ten rynek prawdopodobnie będą wywierać wystarczającą presję konkurencyjną na rynek DES, kompensując utratę konkurencji w wyniku przejęcia Guidant przez J & J (Medtronic, Abbott, Conor/Biotronik i Sorin).
(20) Wobec powyższego Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja w odniesieniu do DES nie budzi poważnych wątpliwości w kwestii jej zgodności ze wspólnym rynkiem i w związku z tym nie zakłóci w znaczący sposób konkurencji na wspólnym rynku DES.
2) Prowadniki sterowalne
(21) Na rynku prowadników sterowalnych w sektorze kardiologii interwencyjnej koncentracja wpłynie znacząco praktycznie na wszystkie rynki krajowe (ponad 40 % z przyrostem na poziomie co najmniej 5 %), a na wielu rynkach, włączając największe państwa UE, łączny udział w rynku obu stron wynosi ponad [65–75 %], a nawet [75–85 %].
3) Wniosek
(22) Wobec powyższego Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja budzi poważne wątpliwości w kwestii jej zgodności ze wspólnym rynkiem, pozwalając stronom biorącym udział w połączeniu na wzmocnienie pozycji Guidant jako niekwestionowanego lidera poprzez usunięcie jednego z dwóch jedynych głównych konkurentów na tym rynku.
Co więcej, przewiduje się, że pozostałe firmy na tym rynku mogą nawet skorzystać na zmniejszeniu konkurencji w wyniku połączenia; zwiększenie koncentracji pozwoli im uzyskać wyższe ceny, co w przeciwnym wypadku nie miałoby miejsca.
B. Wyroby wewnątrznaczyniowe
(23) J & J i Guidant są wiodącymi dostawcami w sektorze wyrobów wewnątrznaczyniowych w obszarze EOG.
Pomimo że na rynku wyrobów wewnątrznaczyniowych istnieje znacząca liczba konkurentów (Abbott, Bard, Boston Scientific, B.Braun, Cook, Edwards Lifesciences, ev3, Invatec, Medtronic, Sorin i Terumo), nie wszyscy z nich mają równie silną pozycję, nie wszyscy posiadają w asortymencie każdy produkt i nie wszyscy działają na każdym rynku geograficznym.
Ponadto wyniki badania rynku dowiodły, że zniknięcie Guidant jako konkurenta spowoduje usunięcie najbliższego substytutu stentów J & J.
(24) Na rynku wyrobów wewnątrznaczyniowych w sektorze stentów rozprężalnych na balonie łączny udział w rynku stron biorących udział w połączeniu wynosi w obszarze EOG [60–70 %], (J & J [30–40 %], Guidant [25–35 %]).
Wyżej wymieniony udział w rynku pozostawał na stosunkowo stałym poziomie przez ostatnie 4 lata.
(25) Rozpatrując właściwe rynki geograficzne przy dokonywaniu oceny konkurencji, tj. na każde państwo członkowskie, można stwierdzić, że połączenie będzie miało największy wpływ na następujących 9 państw: Austrię, Belgię, Francję, Hiszpanię, Niderlandy, Luksemburg, Niemcy, Włochy i Portugalię.
(26) Zważywszy na fakt, że połączenie dotyczy dwóch podmiotów o najsilniejszej pozycji, na praktycznie wszystkich omawianych rynkach powstanie dominujący podmiot, co doprowadzi do znacznego zakłócenia skutecznej konkurencji.
(27) Na rynku wyrobów wewnątrznaczyniowych w sektorze stentów szyjnych w obszarze EOG połączenie będzie miało największy wpływ na następujące państwa członkowskie: Austrię, Belgię, Francję, Finlandię, Hiszpanię, Niderlandy, Niemcy, Portugalię i Włochy.
(28) Na rynku stentów szyjnych wyróżnić można następujące podmioty: J & J, Guidant i Boston Scientific.
Ich udział w rynku wynosi 83–96 %.
Koncentracja wzmocni wiodącą pozycję J & J lub Guidant (w Austrii, Finlandii, Hiszpanii, Niderlandach i Portugalii) lub połączy podmioty będące na drugiej i trzeciej pozycji, ustanawiając nowego lidera rynku (Belgia, Niemcy i Włochy).
(29) Biorąc pod uwagę stopień koncentracji, bariery utrudniające wejście na rynek, poziom lojalności klientów, możliwości zastąpienia produktu innym oraz efekt usunięcia presji konkurencyjnej, operacja będzie miała jednostronnie negatywne skutki na wyżej wymienionych rynkach krajowych i zakłóci tym samym skuteczną konkurencję na wspólnym rynku.
(30) Na rynku stentów innego rodzaju niż stenty szyjne w sektorze wyrobów wewnątrznaczyniowych połączenie będzie miało największy wpływ na następujące państwa członkowskie: Austrię, Belgię, Niderlandy i Niemcy.
J & J zajmuje pozycję lidera na większości tych rynków, a Guidant jest jednym z wiodących przedsiębiorstw, którego produkty są postrzegane przez większość klientów jako najbliższy substytut produktów J & J.
(31) W odniesieniu do stentów SX innego rodzaju niż stenty szyjne na wyżej wymienionych rynkach krajowych koncentracja będzie miała nieskoordynowane, negatywne skutki i w związku z tym zakłóci skuteczną konkurencję na wspólnym rynku oraz w obszarze EOG ze względu na powstanie lub wzmocnienie podmiotu dominującego.
(32) Wobec powyższego Komisja uznała, że w przypadku rynku stentów wewnątrznaczyniowych zgłoszona koncentracja budzi poważne wątpliwości w kwestii jej zgodności ze wspólnym rynkiem.
Koncentracja przyczyni się do stworzenia dominującego podmiotu na rynku stentów rozprężalnych na balonie i wywoła jednostronnie negatywne skutki na rynku stentów szyjnych i stentów innego rodzaju, w związku z czym zakłóci skuteczną konkurencję na wspólnym rynku.
C. Kardiochirurgia: systemy endoskopowe do pobierania naczyń (EVHS)
(33) Poziom sprzedaży systemów EVH w obszarze EOG jest znacznie niższy niż w USA, wykazuje jednak tendencję wzrostową.
W Europie w większości zabiegów (98 %) stosuje się tradycyjne metody pobierania naczyń.
J & J i Guidant są praktycznie jedynymi dwoma dostawcami systemów EVH, z udziałem w rynku na poziomie 90–95 % w ocenie stron i 100 % w ocenie uczestników rynku w Europie.
(34) Wobec powyższego Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja budzi poważne wątpliwości w kwestii jej zgodności ze wspólnym rynkiem w zakresie systemów EVH i spowoduje powstanie faktycznego monopolu w Europie.
IV.
ZOBOWIĄZANIA PODJĘTE PRZEZ STRONY
(35) W odpowiedzi na powyższe obawy o konkurencję na rynku prowadników sterowalnych, kardiochirurgii i wyrobów wewnątrznaczyniowych strony przedstawiły następujące zobowiązania:
a) W sektorze prowadników sterowalnych strony zaproponowały zbycie aktywów związanych głównie z dostawami, marketingiem i sprzedażą prowadników sterowalnych firmy J & J w obszarze EOG.
Zbycie faktycznie polega na przeniesieniu zapasów i listy klientów, cesji praw do używania znaków handlowych, licencji na prawa własności intelektualnej, przeniesieniu specyfikacji związanych z projektami prowadników J & J. Zbycie dokonywane jest na terenie Europy i nie obejmuje produkcji, montażu, sterylizacji (operacje te są obecnie zlecane na zewnątrz przez J & J do wykonania przez podmioty trzecie), dystrybucji i magazynowania.
b) W odniesieniu do wyrobów wewnątrznaczyniowych strony zaproponowały zbycie wszystkich operacji (produkty, logistyka, zapasy, lista klientów, sprzedawcy, nazwy marek i własność intelektualna) wykonywanych przez Guidant w sektorze wyrobów wewnątrznaczyniowych w obszarze EOG.
Zbycie nie obejmuje zespołów ds. produkcji, finansów, administracji, badań i rozwoju, nadzoru prawnego, zapewnienia jakości i badań klinicznych mających siedzibę w USA i prowadzących działania na skalę światową.
Strony proponują nabywcy podpisanie tymczasowej umowy na dostawy oryginalnego sprzętu (OEM), a po zakończeniu okresu obowiązywania umowy jej przedłużenie lub zapewnienie pełnego wsparcia w celu stworzenia w Europie zakładu produkcyjnego na wzór zakładu amerykańskiego.
Oprócz stentów wewnątrznaczyniowych, które stanowiły przedmiot badania Komisji, zbycie obejmuje także urządzenia przeciwzatorowe oraz akcesoria wewnątrznaczyniowe.
c) Jeśli chodzi o sektor kardiochirurgii, strony proponują zbyć alternatywnie:
a) narzędzia endoskopowe J & J do pobierania naczyń (EVH) i endoskopowego pobierania tętnicy promieniowej (zestaw ERA); lub
b) aktywa GDT na świecie oraz pracowników działu kardiochirurgii; lub
c) narzędzia endoskopowe do pobierania naczyń firmy Guidant, tzn. zestaw narzędzi do takiego zabiegu (zestaw EVH).
V. OCENA PRZEDSTAWIONYCH ZOBOWIĄZAŃ
(36) Wyniki przeprowadzonych przez Komisję badań rynku pozwalają stwierdzić, że powyższe przedsięwzięcia są wystarczające i kładą kres opisanym wyżej obawom o konkurencję na rynku prowadników sterowalnych, wyrobów wewnątrznaczyniowych i kardiochirurgii.
(37) Wobec powyższego Komisja uznała, że zważywszy na zobowiązania przedłożone przez strony, zgłoszona koncentracja nie zakłóci w znaczący sposób skutecznej konkurencji na wspólnym rynku ani na znacznej jego części. W związku z powyższym w tekście decyzji proponuje się uznanie koncentracji za zgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem EOG, zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie połączeń i art. 57 Porozumienia EOG.
VI.
WNIOSEK
(38) W świetle powyższego Komisja stwierdziła, że proponowana koncentracja nie zakłóca w sposób znaczący konkurencji na wspólnym rynku ani na znacznej jego części.
Decyzją z dnia 25 sierpnia 2005 r. koncentracja została zatem uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem EOG, zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie połączeń i art. 57 Porozumienia EOG.
[1] Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 5 października 2005 r.
w sprawie procedury stosowania art. 81 traktatu WE wobec Automobiles Peugeot SA oraz Peugeot Nederland NV
(sprawy COMP/E2/36623 36820 37275 – SEP i inni przeciwko Automobiles Peugeot SA)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3683)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/431/WE)
Dnia 5 października 2005 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie procedury stosowania art. 81 traktatu WE.
Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1] Komisja publikuje poniżej nazwy stron i główną treść decyzji wraz z określeniem kar, jakie nałożono, uwzględniając uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej.
Nieopatrzona klauzulą poufności wersja pełnego tekstu decyzji dostępna jest w autentycznych językach postępowania oraz w językach roboczych Komisji na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_fr.html
1.
STRESZCZENIE NARUSZENIA PRZEPISÓW
1.1.
Wprowadzenie
(1) W wyniku skarg, jakie wpłynęły do Komisji ze strony niektórych pośredników francuskich, Komisja przyjęła w dniu 5 października 2005 r. decyzję na mocy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (zwaną dalej "decyzją"), skierowaną do spółek Automobiles Peugeot SA, producenta samochodów, oraz Peugeot Nederland NV (zwanej dalej "PNE"), jej filii odpowiedzialnej w 100 % za przywóz samochodów marki Peugeot do Niderlandów, w związku z naruszeniem art. 81 traktatu.
Wymienione dwa przedsiębiorstwa w porozumieniu z dealerami będącymi członkami sieci Peugeot w Niderlandach naruszyły art. 81, wprowadzając dwa środki mające na celu utrudnienie sprzedaży transgranicznej samochodów pochodzących z tego kraju i przeznaczonych dla konsumentów zamieszkałych w innych państwach członkowskich, w szczególności we Francji.
Pierwszy środek, stosowany w latach 1997–2003, stanowił system premii wypłacanych dealerom, dyskryminujący sprzedaż na wywóz, który ze względu na swój obiektywny sposób funkcjonowania wybiegał poza działania konieczne do zachęcenia dealerów niderlandzkich do podjęcia maksymalnych starań w celu zwiększenia sprzedaży na obszarze objętym zawartą z nimi umową.
Drugi środek, stosowany w latach 1997–2001, polegał na wywieraniu nacisku przez Automobiles Peugeot SA na dealerów szczególnie aktywnych w zakresie sprzedaży na wywóz, który, stanowiąc środek bezpośredni, miał za zadanie wzmocnienie wpływu premii dyskryminacyjnej.
1.2.
Fakty
1.2.1.
Przedsiębiorstwa i produkt
1.2.1.1.
Przedsiębiorstwa
(2) Peugeot SA (zwana dalej "PSA") jest drugim producentem samochodów w Europie; spółka ta osiągnęła wynoszący 15,5 % udział w sprzedaży w roku 2002 (samochody osobowe i lekkie pojazdy użytkowe), produkującym marki Peugeot i Citroën.
Automobiles Peugeot SA to generalny producent samochodów, będący w 100 % filią PSA, projektujący i produkujący pojazdy marki Peugeot oraz prowadzący ich dystrybucję.
W każdym z dwudziestu pięciu państw członkowskich za sprzedaż produktów i usług Peugeot odpowiada krajowa sieć dystrybucji detalicznej.
W Niderlandach sieć tę utworzył i kieruje nią importer kontrolowany w 100 % przez Automobiles Peugeot SA, to jest PNE, z siedzibą w Ultrechcie w Niderlandach.
(3) Niderlandzka sieć Peugeot składa się z dealerów i agentów ds. sprzedaży, związanych z siecią umowami.
Liczba dealerów i agentów ds. sprzedaży będących członkami sieci Peugeot w Niderlandach zmniejszyła się znacznie w latach 1995–2003.
1.2.1.2.
Właściwy rynek
(4) Rynek samochodów osobowych dzieli się na określoną liczbę segmentów.
Stosowanie środków ocenianych w decyzji ma na celu ograniczenie konkurencji, które jest odczuwalne nie tylko w przypadku analizy poszczególnych segmentów rynku, ale również przy założeniu, że dany właściwy segment i dwa segmenty sąsiednie nakładają się na siebie, tworząc właściwy rynek, lub że ten rynek składa się z zespołu wymienionych w motywie segmentów.
Nie jest zatem konieczne podjęcie ostatecznej decyzji co do segmentu, który powinien być traktowany jako rynek właściwy, ani rozstrzygnięcie kwestii, czy rynek samochodów osobowych obejmuje całość Wspólnoty, lub też czy każde państwo członkowskie stanowi odrębny geograficznie rynek.
(5) W latach 1995–2002 całkowita liczba nowych samochodów osobowych rejestrowanych każdego roku w Unii Europejskiej i w Europejskim Obszarze Gospodarczym wzrosła z 12034316 do 14398718.
Liczby te dla samej marki Peugeot wynosiły 861696 rejestracji w roku 1995 i 1277738 rejestracji w roku 2002, co przesuwało ją z szóstego na trzecie miejsce wśród marek w Unii Europejskiej, z udziałem w rynku zwiększonym z 7,2 % w roku 1995 do 8,9 % w roku 2002 [2].
Marka Peugeot również w Niderlandach odnotowała silny i trwały wzrost udziału w rynku, który dla samochodów osobowych wzrósł z 6,5 % w roku 1997 do 10,7 % w roku 2003.
1.2.2.
Badane porozumienie
(6) Decyzja odnosi się do naruszenia dokonywanego w ramach porozumień dotyczących wyłącznej i selektywnej dystrybucji, określających stosunki między Peugeot a jej dealerami w Niderlandach.
Naruszenie to polegało na stosowaniu dwóch szczególnych środków mogących wpłynąć na ograniczenie handlu równoległego: systemu wynagradzania dealerów w zależności od geograficznego przeznaczenia pojazdu oraz wywierania nacisku na dealerów aktywnych w zakresie sprzedaży na wywóz.
1.2.2.1.
Premia dyskryminacyjna
(7) Wynagrodzenie niderlandzkich dealerów składało się z części stałej (marża na fakturze [3]) oraz z części zależnej od wyników dealera (lub premii [4]), niezbędnej dealerowi do osiągnięcia zysku z działalności.
Premia ta mogła być wypłacona dealerowi niderlandzkiemu jedynie pod warunkiem, że sprzedane przez niego samochody zarejestrowano na terytorium jego państwa członkowskiego.
System wprowadzony przez Peugeot rozróżniał dwa etapy przyznawania premii: uzyskanie prawa do premii było ustalane w oparciu o rosnącą skalę realizacji celu ustalonego na początku roku obrotowego, dotyczącego wielkości sprzedaży, jaką należało osiągnąć na obszarze działania dealera.
Następnie, po osiągnięciu przez dealera wyznaczonej wielkości sprzedaży, wypłaty z tytułu nabytego prawa dokonywano również w oparciu o liczbę pojazdów sprzedanych na obszarze działania.
Automobiles Peugeot SA wymagała wymienionej wyżej rejestracji na terytorium państwa członkowskiego jednocześnie (1) dla osiągnięcia celu sprzedaży umożliwiającego nabycie prawa do premii i określenie poziomu rabatu dla każdego samochodu, ale również (2) dla identyfikacji każdego pojazdu sprzedanego przez Automobiles Peugeot SA, za który mogło być wypłacone omawiane wynagrodzenie (uzyskanie premii).
(8) W okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. Automobiles Peugeot SA stosowała rzeczywiście system wynagradzania dealerów polegający na wypłacaniu dealerowi dodatkowego wynagrodzenia ryczałtowego ("premia" i "superpremia") z tytułu sprzedaży wszystkich modeli samochodów osobowych zarejestrowanych w Niderlandach od dnia 1 stycznia 1997 r.
Następnie w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 1 października 2003 r. Automobiles Peugeot SA zmieniła system wynagradzania dealerów, wprowadzając zmienną część marży przy jednoczesnym zachowaniu "premii ilościowej" wypłacanej dealerowi, który osiągnął określony dla niego cel, jeżeli chodzi o liczbę pojazdów marki Peugeot zarejestrowanych w Niderlandach.
Zasada premii ilościowej zmieniła się jedynie nieznacznie w tych dwóch okresach.
Dla praktycznego stosowania premii dealerzy byli podzieleni na kategorie w zależności od liczby pojazdów określonej w ustalonym dla nich celu.
Wysokość premii ustalano w zależności od modelu samochodu, kategorii dealera i osiągniętego odsetka celu.
(9) Od stycznia 1997 r. roczne okólniki kierowane do wszystkich dealerów, dotyczące wprowadzenia nowego systemu premii i potwierdzone innymi dokumentami towarzyszącymi, określały, że samochodami osobowymi branymi pod uwagę przy obliczeniu premii są zasadniczo jedynie samochody rejestrowane na rynku niderlandzkim.
1.2.2.2.
Wywieranie nacisku na dealerów
(10) Drugi wymieniony wyżej środek polegał na wywieraniu przez Automobiles Peugeot SA nacisku na dealerów, mającego na celu wzmocnienie wpływu systemu premii dyskryminacyjnych, poprzez bezpośrednie interwencje u dealerów lub próby ograniczenia – za pomocą gróźb zmniejszenia dostaw – aktywności w zakresie sprzedaży na wywóz, którą w widoczny sposób dealerzy rozwinęli.
(11) Należy tutaj podkreślić, że strategia Automobiles Peugeot SA dążąca do ograniczenia wywozu z Niderlandów była znana członkom sieci dystrybucji, którzy obawiali się długoterminowego oddziaływania wywozu na osiągane przez siebie zyski i którzy podczas trzech spotkań z importerem zapewnili, że zgadzali się z nim co do celu narzuconych przez niego środków.
Peugeot przywiązywał dużą wagę do zapewnienia spójności zachowania członków sieci niderlandzkiej, a importer interweniował w przypadku wywozu, używając bezpośrednich gróźb oraz ograniczając dostawy, co miało na celu utrzymanie stworzonej w ten sposób dyscypliny.
(12) Po pierwsze, PNE wywierała bezpośrednie naciski, interweniując okazyjnie u niektórych dealerów w celu ograniczenia sprzedaży na wywóz.
PNE stosowała te naciski w szczególności za pośrednictwem Account Managers Dealernet (AMD), pracowników działu odpowiedzialnego za sprzedaż samochodów importera.
Część sprawozdań z wizyt AMD zawierała wzmianki o sprzedaży pojazdów odbiorcom zamieszkałym za granicą.
Uwagi AMD wymienione w decyzji są zasadne jedynie w sytuacji, w której wywóz miałby, z punktu widzenia Automobiles Peugeot SA, zachować wyłącznie wyjątkowy charakter.
Inne przykłady potwierdzają wywieranie nacisków ukierunkowanych na osiągnięcie tego samego celu, które nie opierały się jednak na działaniach AMD.
Interwencje bezpośrednie objęły w latach 1997–2001 ośmiu dealerów.
(13) Po drugie, od roku 1997 naciski te przybrały również formę gróźb ograniczenia dostaw, w szczególności odnośnie do modeli najczęściej eksportowanych, takich jak model 806.
W roku obrotowym 1997 niektóre modele, takie jak 406 Airlines oraz 106 Accent, zarezerwowano ściśle dla rynku niderlandzkiego: ich sprzedaż na wywóz stanowiła czyn naganny, za który odpowiedzialność ponosił dealer. Groźby ograniczenia dostaw, po których następowały doraźne ograniczenia, dotyczyły w szczególności modelu 306 kombi.
Z wielu sprawozdań ze spotkań wynika, że zrzeszenie dealerów niderlandzkich VPDN (niderl.
Vereniging Peugeot Dealers Nederland) również wspierało od roku 1997 przyjęcie środków ograniczających dostawy niektórych modeli oraz wyeliminowanie z gamy oferowanych produktów modeli najczęściej sprzedawanych na wywóz.
Ponadto w roku 1998 dealerzy w zachodniej części kraju przyjęli do wiadomości, że w ich interesie leży zaprzestanie sprzedaży na wywóz modelu 206.
2.
OCENA PRAWNA
2.1.
Porozumienie dotyczące badanych środków
(14) Środki stosowane przez Automobiles Peugeot SA w celu ograniczenia sprzedaży na wywóz i konkurencji między markami nie stanowiły zachowań jednostronnych, lecz podlegają zakresowi stosowania art. 81 ust. 1 traktatu. Wpisały się w stosunki umowne między Automobiles Peugeot SA a dealerami należącymi do niderlandzkiej sieci dystrybucji selektywnej i wyłącznej, które określały warunki sprzedaży samochodów Peugeot i innych produktów umownych.
(15) W ramach niniejszej sprawy i odnośnie do premii dyskryminacyjnej porozumienie zostało zawarte między Automobiles Peugeot SA a członkami jej niderlandzkiej sieci.
Praktyczne zasady funkcjonowania sieci Peugeot w latach 1997–2003 wykazują, że istniała cicha zgoda wśród niderlandzkich dealerów Peugeot, a więc wspólnota woli, przy każdej transakcji sprzedaży [5].
(16) Jeżeli chodzi o wywieranie nacisku na dealerów, Automobiles Peugeot SA skierowała do swoich niderlandzkich dealerów za pośrednictwem VPDN jednoznaczne wezwanie do wprowadzenia dyscypliny w zakresie ograniczenia wywozu do innych państw członkowskich co najmniej od 1997 r.
Ponadto opisane w decyzji przypadki wywierania nacisku na dealerów dowodzą, że wezwanie kierowane przez Automobiles Peugeot SA i PNE do dealerów, mające na celu zagwarantowanie, aby ich działania w zakresie sprzedaży na wywóz zachowały charakter wyjątkowy, spotkały się z zasadniczą akceptacją ze strony wszystkich członków sieci, z zastrzeżeniem doraźnych interwencji, umożliwiających producentowi utrzymanie ustalonej w ten sposób dyscypliny.
2.2.
Charakter naruszenia w przypadku obu środków
(17) Automobiles Peugeot SA i PNE przyjęły strategię mającą na celu ograniczenie sprzedaży na wywóz z Niderlandów.
Strategia ta, wprowadzona w porozumieniu z dealerami i przy udziale VPDN, jak również każdy ze składających się na nią środków, miała na celu i skutkiem jej było ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1.
2.2.1.
Premia dyskryminacyjna jako czynnik hamujący eksport
(18) W odpowiedzi na zarzuty Automobiles Peugeot SA powoływała się na prokonkurencyjny charakter premii ilościowej wprowadzonej w Niderlandach, której "jedynym i oczywistym" celem miała być motywacja dealerów przez dostarczanie im niezbędnych bodźców ekonomicznych w postaci premii, aby dołożyli maksymalnych starań w celu zwiększenia sprzedaży na obszarze objętym zawartą z nimi umową, co umożliwiłoby Automobiles Peugeot SA poszerzenie jej udziału w rynku niderlandzkim.
(19) W tym kontekście należy zaznaczyć, że decyzja nie podważa możliwości dostosowania przez producenta jego polityki handlowej do wymagań różnych rynków krajowych w celu dokonania jak najszerszej penetracji tych rynków.
Decyzja nie podważa ani możliwości uzgodnienia przez producenta z jego dealerami celów sprzedaży, dotyczących wielkości sprzedaży, jaka powinna być zrealizowana na objętym umową obszarze, ani możliwości stosowania przez niego odpowiednich bodźców, w szczególności w postaci premii zależnej od wyników, mającej na celu zachęcenie dealerów do zwiększenia sprzedaży na przydzielonym im obszarze.
Możliwość ta, stymulująca konkurencję między markami, została zresztą wyraźnie określona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1475/95 [6] (rozporządzenie w sprawie wyłączeń).
(20) Jednakże od stycznia 1997 r. roczne, kierowane do wszystkich dealerów okólniki dotyczące wprowadzenia nowego systemu premii i potwierdzone innymi dokumentami towarzyszącymi, określały, że samochodami osobowymi branymi pod uwagę dla wypłaty premii są zasadniczo jedynie samochody rejestrowane na rynku niderlandzkim.
Wskutek tego każdemu dealerowi, który osiągnął swój cel sprzedaży na swoim obszarze i który uzyskał w związku z tym prawo do premii, odmawiano jednak wypłaty uzyskanej w ten sposób premii z powodu sprzedaży dokonanej na rzecz konsumentów niemieszkających w Niderlandach.
Taki system ze względu na swój obiektywny sposób funkcjonowania wykraczał poza działania konieczne do zachęcenia dealerów niderlandzkich do podjęcia maksymalnych starań w celu zwiększenia sprzedaży na obszarze objętym zawartą z nimi umową.
Tworzył jedno z charakterystycznych ograniczeń wymienionych w rozporządzeniu (WE) nr 1475/95 i naruszających art. 6 ust. 1 pkt 8, zgodnie z którym wyłączenie nie jest stosowane "jeśli dostawca bez obiektywnie uzasadnionego powodu przyznaje dystrybutorom wynagrodzenie obliczane w zależności od miejsca przeznaczenia sprzedawanych pojazdów samochodowych lub miejsca zamieszkania kupującego".
Poza tym PNE ograniczała możliwości obejścia tego systemu przez dealerów, sprawdzając zgodność między numerem referencyjnym zamówienia samochodu wprowadzonym przez dealera do programu, za pomocą którego producent zarządzał stosunkami z siecią (DIALOG), a danymi otrzymanymi z krajowego urzędu rejestracyjnego.
(21) Ponadto w swojej odpowiedzi na zarzuty Automobiles Peugeot SA zakwestionowała skuteczność tego środka, twierdząc, że kwota premii była zbyt niska, aby brak jej wypłaty zniechęcił dealerów do sprzedaży na wywóz.
(22) Należy jednak w pierwszej kolejności podkreślić wewnętrznie sprzeczny charakter obrony przestawionej przez Automobiles Peugeot SA.
Z jednej strony Automobiles Peugeot SA zaznacza, że premia w latach 1997–2003 była zbyt niska, aby móc wpływać na zachowanie dealerów.
Z drugiej strony podkreśla, że badany system, a w szczególności wysokość rabatu przyznawanego dealerom, którzy osiągnęli określone dla nich cele sprzedaży, są niezbędne dla dostarczenia dealerom odpowiednich bodźców ekonomicznych do podjęcia maksymalnych starań w celu zwiększenia sprzedaży na obszarach objętych zawartymi z nimi umowami.
Poza tym elementy dowodowe zebrane w trakcie dochodzenia potwierdzają znaczący wpływ środków wykazując, że premia miała dla dealerów duże znaczenie w całym tym okresie, oraz że jej utrata wynikająca ze sprzedaży na wywóz miała istotny wpływ na zainteresowanie dealerów sprzedażą na rzecz konsumentów niemieszkających w Niderlandach.
2.2.2.
Naciski dowodzące zamiaru Peugeot dotyczącego zahamowania wywozu
(23) Od roku 1997 aż do niedawna, do roku 2001, Automobiles Peugeot SA interweniowała w sposób doraźny, aby zniechęcić niektórych dealerów niderlandzkich do dostarczania pojazdów konsumentom zamieszkałym w innych państwach członkowskich.
Naciski na dealerów niderlandzkich, takie jak dyskryminujące elementy wynagrodzenia w przypadku sprzedaży na wywóz, miały na celu zahamowanie transgranicznego handlu samochodami między dealerami niderlandzkimi a dealerami w innych państwach członkowskich, tak by oddzielić rynek niderlandzki od innych rynków Unii Europejskiej.
Zgromadzone dokumenty, dotyczące nacisku wywieranego na dealerów, powinny być oceniane przez pryzmat tej strategii.
2.3.
Znaczący i wymierny wpływ środków
(24) Należy w pierwszym rzędzie podkreślić, że w tym przypadku odnotowuje się zmniejszenie równoległego wywozu z Niderlandów po roku 1997, w którym wprowadzono badany system wynagradzania, następnie spadek wywozu o około 50 % po roku 1999.
W swojej odpowiedzi na zarzuty Automobiles Peugeot SA przypisuje ten spadek innym czynnikom niż kwestionowany system wynagradzania, a mianowicie "zasadniczej roli", jaką odgrywało zmniejszenie zróżnicowania cen.
Jednakże wiele elementów zaprzecza takiej analizie.
(25) Po pierwsze, nie zauważa się w przedmiotowym okresie znacznej zmiany zróżnicowania cen na poziomie wspólnotowym.
(26) Po drugie, notatka wewnętrzna PNE sporządzona w 2002 r. oceniała wpływ systemu wynagradzania na handel równoległy, dokonując wyliczenia, w porównaniu z rokiem poprzednim, wielkości sprzedaży dodatkowej na rzecz konsumentów niezamieszkałych w Niderlandach, którą osiągnięto by, jeśli w 2003 r. faktycznie wypłacono by premię za eksportowane samochody.
(27) Po trzecie, jeżeli chodzi o wywieranie nacisku na dealerów, w sumie dwudziestu dwóch konsumentów francuskich złożyło skargę do Komisji w związku ze szkodą spowodowaną opóźnieniem w dostawie związanym z groźbami Peugeot.
3.
GRZYWNA
(28) Zważywszy na przedstawioną argumentację, Komisja uznała, że należy nałożyć grzywnę sankcjonującą we właściwy sposób naruszenie, której efekt zniechęcający wykluczy jego powtórzenie. W celu ustalenia kwoty grzywny Komisja wzięła pod uwagę wszystkie mające znaczenie okoliczności, a w szczególności ciężar i czas trwania naruszenia, które są kryteriami wyraźnie wymienionymi w art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.
(29) Biorąc pod uwagę powyższe, naruszenie art. 81 przez Automobiles Peugeot SA i jej filię PNE uznano za bardzo poważne, przy czym ocena ta dotyczy zarówno polityki w zakresie premii, jak i innych środków nacisku stosowanych przez Automobiles Peugeot SA.
Automobiles Peugeot SA działała w sposób zamierzony i nie mogła nie zdawać sobie sprawy, że kwestionowane środki miały na celu ograniczenie konkurencji.
Komisja i Trybunał miały już okazję wypowiadać się na temat dyskryminacyjnych systemów wynagradzania uzależnionych od miejsca przeznaczenia pojazdu [7].
Ocena ciężaru naruszenia opiera się na postanowieniach wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien [8].
(30) Badane naruszenie ma charakter długotrwały.
Od początku stycznia 1997 r. do końca września 2003 r. Automobiles Peugeot SA odnawiała co roku w rocznych okólnikach dyskryminacyjny system wynagradzania dotyczący wywozu.
W latach 1997–2001 Automobiles Peugeot SA uzupełniła również strategię ograniczenia wywozu ostrzeżeniami i bezpośrednimi nakazami kierowanymi do wielu dealerów. Odnośnie do zakończenia naruszenia, zebrane w tej sprawie elementy nie pozwalają stwierdzić, że naruszenie w postaci wywierania nacisku na dealerów kontynuowano po listopadzie 2001 r., oraz po październiku 2003 r., kiedy to zmieniono system wynagradzania, którego dotyczy niniejsza decyzja.
(31) W omawianej sprawie nie istnieją ani okoliczności obciążające, ani okoliczności łagodzące.
4.
DECYZJA
(32) Automobiles Peugeot SA i jej filia Peugeot Nederland NV naruszyły art. 81 ust. 1 traktatu, zawierając osobiście lub za pośrednictwem działających w ich imieniu pośredników porozumienia z dealerami sieci dystrybucji Peugeot w Niderlandach, których celem i skutkiem było utrudnienie sprzedaży na rzecz konsumentów z innych państw członkowskich.
Naruszenie rozpoczęło się na początku stycznia 1997 r. i trwało do końca września 2003 r.
(33) O ile jeszcze tego nie uczyniły, przedsiębiorstwa wymienione w art. 1 położą kres naruszeniu określonemu w tym artykule.
W przyszłości wstrzymają się one od wprowadzania lub dalszego wprowadzania wszelkich środków powodujących powstanie wymienionego naruszenia oraz od stosowania środków mających równoważny cel lub skutek.
(34) W związku z naruszeniem wymienionym w art. 1 nakłada się grzywnę w wysokości 49,5 mln EUR na Automobiles Peugeot SA i jej filię Peugeot Nederland NV, które są odpowiedzialne solidarnie.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
[2] Na podstawie liczby nowo rejestrowanych pojazdów można stwierdzić, że udział PSA w rynku poprzez marki Peugeot i Citroën rósł i wynosił 12 % (w roku 1995) i 15,3 % (w pierwszych sześciu miesiącach roku 2003), dzięki czemu spółka ta od roku 1999 zajmowała pozycję drugiego dostawcy samochodów osobowych w Europie po grupie Volkswagen.
[3] Marża dealera jest różnicą między zalecaną ceną katalogową danego modelu a ceną, za jaką dealer kupuje samochód od dostawcy.
Prowizja ta ma na celu sfinansowanie kosztów dystrybucji i kosztów ogólnych dystrybutora, jak również rabatów, jakich jest on zmuszony w większości przypadków udzielać konsumentom.
[4] Premia stanowi wynagrodzenie ryczałtowe wypłacane dealerowi przez jego dostawcę w regularnych odstępach za każdy pojazd sprzedany zgodnie z odpowiednimi warunkami.
Wypłata premii jest uzależniona od realizacji określonych celów jakościowych i ilościowych.
[5] Wola producenta była wyrażana w okólniku przekazywanym dealerom na początku roku.
Określał on warunki wynagradzania dealerów (marża i premia).
Akceptacja miała miejsce każdorazowo, gdy dealer chciał zaliczyć zamówiony przez siebie samochód do celów sprzedaży (od osiągnięcia których uzależnione było uzyskanie premii) oraz gdy żądał wypłaty premii za każdy zarejestrowany samochód (po osiągnięciu celów sprzedaży).
W tym przypadku dealer uzyskiwał akceptację, wprowadzając numer referencyjny zamówienia do programu, za pomocą którego producent zarządzał stosunkami z siecią (DIALOG).
Środek ten został w ten sposób zaakceptowany przez zainteresowanych dealerów, ponieważ i tak dokonywali oni sprzedaży w ramach tego systemu.
[6] Dz.U. L 145 z 29.6.1995, str. 25. Artykuł 4 ust. 1: "Nie stanowi przeszkody dla wyłączenia zobowiązanie, w którym dystrybutor zobowiązuje się: […] 3) do dołożenia starań w celu sprzedaży w określonym okresie wewnątrz ustalonego obszaru minimalnej liczby produktów umownych, określonej przez strony w drodze wspólnego porozumienia lub, w przypadku braku zgodności co do minimalnej liczby produktów, których sprzedaży należy dokonać rocznie, przez niezależnego eksperta, z uwzględnieniem w szczególności wielkości sprzedaży osiągniętej wcześniej na tym obszarze oraz szacunkowych prognoz sprzedaży dla tego obszaru i na poziomie krajowym".
[7] Decyzja Komisji 98/273/WE z dnia 28 stycznia 1998 r., Volkswagen AG (Dz.U. L 124 z 25.4.1998, str. 60), motyw 129; decyzja Komisji 2001/146/WE z dnia 20 września 2000 r., Opel Nederland BV przeciwko General Motors Nederland BV (Dz.U. L 59 z 28.2.2001, str. 1), motyw 117.
[8] Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS, opublikowane w Dz.U. C 9 z 14.1.1998. Punkt A zawiera definicję bardzo poważnych naruszeń: "Ogólnie będą to […] praktyki, które narażają na szwank prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, takie jak podział na poszczególne rynki krajowe", co ma miejsce w tym przypadku. --------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ustanawiająca wkład finansowy Wspólnoty w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń w Niemczech w 2001 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2407)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2006/432/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 2001 r. w Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
Pojawienie się tej choroby stanowi poważne zagrożenie dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(2) W celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby i jej możliwie najszybszego zwalczenia Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy w wydatki kwalifikowane poniesione przez państwo członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, na warunkach przewidzianych w decyzji 90/424/EWG.
(3) Decyzja Komisji 2003/492/WE z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz zwalczania klasycznego pomoru świń w Niemczech w 2001 r. [2] przyznała wkład finansowy Wspólnoty na rzecz Niemiec w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń wprowadzonych w 2001 r.
(4) Zgodnie z wymienioną decyzją przyznano pierwszą ratę w wysokości 440000 EUR.
(5) Na mocy wymienionej decyzji pozostałą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty ustala się na podstawie wniosku złożonego przez Niemcy, dokumentów potwierdzających dane liczbowe zawarte we wniosku oraz wyników kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję.
Kwota wymieniona we wniosku złożonym przez Niemcy wynosi 3256879,80 DEM lub 1665216,19 EUR kosztów podstawowych oraz 16978,40 DEM lub 8680,92 EUR zaległości w płatnościach, w odniesieniu do których wkład finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % kosztów kwalifikowanych.
(6) W świetle powyższego należy teraz ustalić całkowitą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w wydatki poniesione w związku ze zwalczaniem klasycznego pomoru świń w Niemczech w 2001 r.
(7) Wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję zgodnie ze wspólnotowymi przepisami weterynaryjnymi oraz warunkami przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej wskazują, że cała zgłoszona we wniosku kwota wydatków nie może być uznana jako koszty kwalifikowane.
(8) Uwagi Komisji oraz sposób obliczenia kosztów kwalifikowanych zostały przekazane Niemcom w formie pisemnej.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ponieważ zgodnie z decyzją 2003/492/WE przyznano już pierwszą ratę w wysokości 440000 EUR, pozostałą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty ustala się na 391377,52 EUR. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ustanawiająca wkład finansowy Wspólnoty w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń w Niemczech w 2002 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2408)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2006/433/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 2002 r. w Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
Pojawienie się tej choroby stanowi poważne zagrożenie dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(2) W celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby i jej możliwie najszybszego zwalczenia Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy w wydatki kwalifikowane poniesione przez państwo członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, na warunkach przewidzianych w decyzji 90/424/EWG.
(3) Decyzja Komisji 2003/745/WE z dnia 13 października 2003 r. dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz zwalczania klasycznego pomoru świń w Niemczech w 2002 r. [2] przyznała wkład finansowy Wspólnoty na rzecz Niemiec w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń wprowadzonych w 2002 r.
(4) Zgodnie z wymienioną decyzją przyznano pierwszą ratę w wysokości 460000 EUR.
(5) Na mocy wymienionej decyzji pozostała kwota wkładu finansowego Wspólnoty ustalana jest na podstawie wniosku złożonego przez Niemcy w dniu 19 listopada 2003 r., dokumentów potwierdzających dane liczbowe zawarte we wniosku oraz wyników kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję.
Kwota wymieniona we wniosku złożonym przez Niemcy w związku z wydatkami poniesionymi w 2002 r. wynosi 1933695,76 EUR, w odniesieniu do której wkład finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % kosztów kwalifikowanych.
(6) W świetle powyższego należy teraz ustalić całkowitą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w wydatki poniesione w związku ze zwalczaniem klasycznego pomoru świń w Niemczech w 2002 r.
(7) Wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję zgodnie ze wspólnotowymi przepisami weterynaryjnymi oraz warunkami przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej wskazują, że cała zgłoszona we wniosku kwota wydatków nie może być uznana jako koszty kwalifikowane.
(8) Uwagi Komisji oraz sposób obliczenia kosztów kwalifikowanych został przekazany Niemcom w formie pisemnej.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ponieważ zgodnie z decyzją 2003/745/WE przyznano już pierwszą ratę w wysokości 460000 EUR, pozostałą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty ustala się na 465808,47 EUR. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ustanawiająca wkład finansowy Wspólnoty w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń w Luksemburgu w 2002 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2410)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2006/434/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 2002 r. w Luksemburgu wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
Pojawienie się tej choroby stanowi poważne zagrożenie dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(2) W celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby i jej możliwie najszybszego zwalczenia Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy w wydatki kwalifikowane poniesione przez państwo członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, na warunkach przewidzianych w decyzji 90/424/EWG.
(3) Decyzja Komisji 2003/491/WE z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz zwalczania klasycznego pomoru świń w Luksemburgu w 2002 r. [2] przyznała wkład finansowy Wspólnoty na rzecz Luksemburga w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń wprowadzonych w 2002 r.
(4) Zgodnie z wymienioną decyzją przyznano pierwszą ratę w wysokości 500000 EUR.
(5) Na mocy wymienionej decyzji pozostała kwota wkładu finansowego Wspólnoty ustalana jest na podstawie wniosku złożonego przez Luksemburg w dniu 17 lipca 2003 r., dokumentów potwierdzających dane liczbowe zawarte we wniosku oraz wyników kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję.
Kwota wymieniona we wniosku złożonym przez Luksemburg wynosi 3253235 EUR, w odniesieniu do której wkład finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % kosztów kwalifikowanych.
(6) W świetle powyższego należy teraz ustalić całkowitą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w wydatki poniesione w związku ze zwalczaniem klasycznego pomoru świń w Luksemburgu w 2002 r.
(7) Wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję zgodnie ze wspólnotowymi przepisami weterynaryjnymi oraz warunkami przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej wskazują, że cała zgłoszona we wniosku kwota wydatków nie może być uznana jako koszty kwalifikowane do wkładu finansowego Wspólnoty.
(8) Uwagi Komisji oraz sposób obliczenia kosztów kwalifikowanych został przekazany Luksemburgowi pismem z dnia 4 listopada 2005 r.
(9) Wnioski końcowe Komisji zostały przekazane Luksemburgowi w dniu 18 stycznia 2006 r. z uwzględnieniem dodatkowych informacji przesłanych Komisji przez Luksemburg w dniu 15 grudnia 2005 r.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Całkowity wkład finansowy Wspólnoty w wydatki związane ze zwalczaniem klasycznego pomoru świń w Luksemburgu w 2002 r. na mocy decyzji 2003/491/WE ustala się na 1589734 EUR.
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/710/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu w Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2421)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/435/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na pojawienie się ogniska ptasiej grypy, spowodowanej wysoce zjadliwym szczepem wirusa H5N1 w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r., Komisja przyjęła szereg środków ochronnych w odniesieniu do tej choroby, w szczególności decyzję Komisji 2005/710/WE z dnia 13 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w Rumunii [3].
(2) Decyzja 2005/710/WE przewiduje wstrzymanie przywozu do Wspólnoty z niektórych części Rumunii dotkniętych tą chorobą, żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób, w tym ptaków domowych, jaj wylęgowych tych gatunków i niektórych innych produktów otrzymanych z ptaków ("omawiany przywóz").
(3) Rumunia przekazała Komisji dalsze informacje na temat sytuacji związanej z ptasią grypą w tym kraju, które pokazują, że ostatnio chorobę tę wykryto poza obszarem na terytorium Rumunii wydzielonym w chwili obecnej na mocy decyzji 2005/710/WE.
(4) Wobec szybkiego rozprzestrzeniania się ptasiej grypy w Rumunii w ostatnich kilku tygodniach należy rozszerzyć wstrzymanie omawianego przywozu z Rumunii do Wspólnoty na całe terytorium tego kraju.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/710/WE.
(6) Przepisy niniejszej decyzji zostaną poddane rewizji w lipcu 2006 r. podczas posiedzenia Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt na podstawie informacji przekazanych Komisji na temat sytuacji epidemiologicznej i środków zwalczania podjętych przez właściwe władze w Rumunii.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/758/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ustanawiająca wkład finansowy Wspólnoty w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania ptasiej grypy w Belgii w 2003 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2422)
(Jedynie teksty w językach niderlandzkim i francuskim są autentyczne)
(2006/436/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Belgii w 2003 r. wystąpiły przypadki ptasiej grypy.
Pojawienie się tej choroby stanowi poważne zagrożenie dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(2) W celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby i jej możliwie najszybszego zwalczenia Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy w wydatki kwalifikowane poniesione przez państwo członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, na warunkach przewidzianych w decyzji 90/424/EWG.
(3) Decyzja Komisji 2003/749/WE z dnia 10 października 2003 r. dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz zwalczania ptasiej grypy w Belgii w 2003 r. [2] przyznała wkład finansowy Wspólnoty na rzecz Belgii w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania ptasiej grypy wprowadzonych w 2003 r.
(4) Zgodnie z wymienioną decyzją przyznano pierwszą ratę w wysokości 3000000 EUR.
(5) Na mocy wymienionej decyzji pozostała kwota wkładu finansowego Wspólnoty ustalana jest na podstawie wniosku złożonego przez Belgię w dniu 13 stycznia i 24 marca 2004 r., dokumentów potwierdzających dane liczbowe zawarte we wniosku oraz wyników kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję.
Kwota wymieniona we wniosku złożonym przez Belgię wynosi 18035727,78 EUR, w odniesieniu do której wkład finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % kosztów kwalifikowanych.
(6) W świetle powyższego należy teraz ustalić całkowitą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w wydatki poniesione w związku ze zwalczaniem ptasiej grypy w Belgii w 2003 r.
(7) Wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję zgodnie ze wspólnotowymi przepisami weterynaryjnymi oraz warunkami przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej wskazują, że cała zgłoszona we wniosku kwota wydatków nie może być uznana jako koszty kwalifikowane do wkładu finansowego Wspólnoty.
(8) Ostatnie uwagi Komisji, wnioski końcowe oraz sposób obliczenia kosztów kwalifikowanych zostały przekazanie Belgii dnia 21 lutego 2006 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Całkowity wkład finansowy Wspólnoty w wydatki związane ze zwalczaniem ptasiej grypy w Belgii w 2003 r. na mocy decyzji 2003/749/WE ustala się na 8088508,16 EUR.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
zatwierdzająca podręcznik diagnostyczny dotyczący grypy ptaków, przewidziany w dyrektywie Rady 2005/94/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3477)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/437/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [1], w szczególności jej art. 50 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2005/94/WE przewiduje określone środki zapobiegawcze odnoszące się do nadzorowania i wczesnego wykrywania grypy ptaków, a także minimalne środki zwalczania do stosowania w przypadku wystąpienia ogniska grypy ptaków u drobiu lub innych ptaków utrzymywanych przez człowieka.
(2) Konieczne jest ustalenie na poziomie wspólnotowym procedur diagnostycznych, metod pobierania próbek oraz kryteriów oceny wyników badań laboratoryjnych służących do stwierdzenia ognisk grypy ptaków.
(3) Załącznik VII do dyrektywy 2005/94/WE ustala funkcje i obowiązki wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. grypy ptaków w celu koordynowania, w porozumieniu z Komisją, metod wykorzystywanych w państwach członkowskich do diagnozowania tej choroby.
Wspomniane funkcje i obowiązki obejmują organizację okresowych badań porównawczych oraz dostarczenie standardowych odczynników na poziomie wspólnotowym.
(4) W ostatnim czasie opracowano badania laboratoryjne w celu zapewnienia szybkiego diagnozowania grypy ptaków.
(5) Doświadczenie zdobyte w ostatnich latach w zwalczaniu grypy ptaków doprowadziło do zidentyfikowania najbardziej odpowiednich procedur pobierania próbek oraz kryteriów oceny wyników badań laboratoryjnych służących do właściwego diagnozowania tej choroby w różnych sytuacjach.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
Zatwierdza się podręcznik diagnostyczny przewidziany w dyrektywie 2005/94/WE i zawarty w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie stosują podręcznik diagnostyczny od dnia 1 lipca 2007 r. lub od dnia dokonania transpozycji dyrektywy 2005/94/WE, o ile transpozycja zostanie dokonana przed wymienioną datą.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/148/WE w sprawie wprowadzenia szczepienia ochronnego przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 i związane z nią przepisy dotyczące przemieszczania ptaków na terenie Francji
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2875)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2006/438/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [1], w szczególności jej art. 57 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2006/148/WE z dnia 24 lutego 2006 r. w sprawie wprowadzenia szczepienia ochronnego przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 i związanymi z nią przepisami dotyczącymi przemieszczania ptaków na terenie Francji [2] został zatwierdzony program szczepień ochronnych przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1, przedłożony Komisji przez Francję w dniu 21 lutego 2006 r. ("program szczepień ochronnych"), oraz określone zostały środki mające być zastosowane we Francji w przypadku przeprowadzania szczepień ochronnych.
(2) Zgodnie z programem szczepień ochronnych Francja rozpoczęła szczepienie kaczek i gęsi przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1; projekt ten jest traktowany jako pilotażowy, ponieważ doświadczenie w szczepieniu ochronnym tych gatunków jest ograniczone.
(3) Zgodnie z programem szczepień ochronnych zatwierdzonym decyzją 2006/148/WE szczepienie miało zakończyć się do dnia 1 kwietnia 2006 r.
(4) W dniu 20 kwietnia 2006 r. Francja przedstawiła pierwsze obszerne sprawozdanie ze stosowania szczepień.
Ponadto Francja zwróciła się o przedłużenie okresu stosowania szczepień ochronnych na niezmienionych warunkach do dnia 30 czerwca 2006 r. w celu nabycia dalszych doświadczeń oraz wiedzy epidemiologicznej; przedstawiła również odpowiednie zmiany programu szczepień ochronnych.
(5) Na podstawie informacji zawartych w sprawozdaniu przedstawionym przez Francję Komisja ocenia, że do stosowania szczepień przeciwko rozprzestrzenianiu się wysoce zjadliwej grypy ptaków H5N1 wśród kaczek i gęsi potrzebne jest większe doświadczenie praktyczne.
Właściwe jest zatem zaakceptowanie przedstawionego przez Francję wniosku o przedłużenie okresu szczepień ochronnych do dnia 30 czerwca 2006 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/148/WE art. 2 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Zatwierdza się program szczepień ochronnych przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 (zwany dalej "programem szczepień ochronnych"), przewidujący stosowanie szczepień do dnia 30 czerwca 2006 r., przedłożony Komisji przez Francję w dniu 21 lutego 2006 r., wraz ze zmianą z dnia 20 kwietnia 2006 r.".
Artykuł 2
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Rady
z dnia 1 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik 12 Wspólnych instrukcji konsularnych i załącznik 14a Wspólnego podręcznika w sprawie pobieranych opłat odpowiadających kosztom administracyjnym rozpatrywania wniosków wizowych
(2006/440/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru [2],
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2002/44/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. zmieniająca część VII i załącznik 12 do Wspólnych instrukcji konsularnych oraz załącznik 14a do Wspólnego podręcznika [3] stanowi, że opłaty pobierane w związku z wnioskiem wizowym mają odpowiadać poniesionym kosztom administracyjnym.
W związku z powyższym Wspólne instrukcje konsularne i Wspólny podręcznik powinny zostać odpowiednio zmienione.
(2) W decyzji Rady 2003/454/WE z dnia 13 czerwca 2003 r. zmieniającej załącznik 12 Wspólnych Instrukcji Konsularnych i załącznik 14a Wspólnego Podręcznika w sprawie opłat wizowych [4] ustalono wysokość pobieranych opłat odpowiadających kosztom administracyjnym rozpatrywania wniosków wizowych na 35 EUR.
(3) Motyw 2 decyzji 2003/454/WE stanowi, że wysokość pobieranych opłat powinna być poddawana przeglądowi w regularnych odstępach czasu.
(4) Kwota 35 EUR nie wystarcza obecnie na pokrycie kosztów rozpatrywania wniosków wizowych.
Ponadto należy uwzględnić skutki uruchomienia europejskiego Systemu Informacji Wizowej (VIS) oraz wprowadzenia biometrii, co jest konieczne dla zastosowania tego systemu w procesie rozpatrywania wniosków wizowych.
(5) W związku z tym należy odpowiednio zmienić aktualną wysokość opłaty wynoszącą 35 EUR w celu pokrycia dodatkowych kosztów rozpatrywania wniosków wizowych, wynikających z wprowadzenia biometrii oraz uruchomienia Systemu Informacji Wizowej.
(6) W rozporządzeniu (WE) nr …/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającym zasady dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich oraz zmieniającym postanowienia konwencji z Schengen [5] zezwala się na wydawanie zezwolenia na przekroczenie granicy w ramach małego ruchu granicznego bez pobierania opłat.
(7) W zaleceniu 2005/761/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w celu ułatwienia wydawania przez państwa członkowskie jednolitych wiz krótkoterminowych dla naukowców z państw trzecich podróżujących w ramach Wspólnoty w celu prowadzenia badań naukowych [6] zachęca się do wydawania naukowcom wiz bez pobierania opłat administracyjnych.
(8) Oprócz sytuacji wyjątkowych wspomnianych w art. 2 niniejszej decyzji zniesienie lub obniżenie opłat wizowych dla obywateli niektórych państw trzecich może być przedmiotem umów między Wspólnotą Europejską i zainteresowanymi państwami trzecimi zgodnych z ogólnym podejściem Wspólnoty w odniesieniu do umów o ułatwieniach wizowych.
(9) Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystać możliwości wynikające z dorobku Schengen w celu nawiązywania bliższych kontaktów pomiędzy obywatelami państw sąsiadujących zgodnie z ogólnymi celami polityki UE w tym zakresie.
(10) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana i nie stosuje jej.
Zważywszy że niniejsza decyzja opiera się na dorobku Schengen na mocy postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wyżej wspomnianego protokołu Dania zdecyduje w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji przez Radę, czy włączy jej przepisy do swojego prawa krajowego.
(11) W stosunku do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w myśl Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [7], który wchodzi w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy [8].
(12) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, który wchodzi w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady z dnia 25 października 2004 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy.
(13) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym nie uczestniczy Zjednoczone Królestwo, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [9]; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy wobec tego w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane i nie stosuje jej.
(14) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym nie uczestniczy Irlandia, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [10]; Irlandia nie uczestniczy wobec tego w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana i nie stosuje jej.
(15) Niniejsza decyzja stanowi akt prawny, którego podstawą jest dorobek Schengen lub kwestie z nim związane w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z roku 2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tabelę w załączniku 12 Wspólnych instrukcji konsularnych oraz tabelę w załączniku 14a Wspólnego podręcznika zastępuje się tabelą w następującym brzmieniu:
"Pobierane opłaty odpowiadające kosztom administracyjnym rozpatrywania wniosków wizowych:
Rodzaj wizy _BAR_ Pobierane opłaty (w EUR) _BAR_
Wiza lotniskowa (Kategoria A) _BAR_ 60 _BAR_
Wiza tranzytowa (Kategoria B) _BAR_ 60 _BAR_
Wiza pobytowa krótkoterminowa (1 do 90 dni) (Kategoria C) _BAR_ 60 _BAR_
Wiza o ograniczonej ważności terytorialnej (Kategorie B i C) _BAR_ 60 _BAR_
Wiza wydawana na granicy (Kategorie B i C) _BAR_ 60 Ta wiza może być wydawana bez opłat _BAR_
Wiza grupowa (Kategorie A, B i C) _BAR_ 60 + 1 na osobę _BAR_
Krajowa wiza długoterminowa (Kategoria D) _BAR_ Kwota jest ustalana przez państwa członkowskie, które mogą podjąć decyzję o wydawaniu tej wizy bez opłat _BAR_
Krajowa wiza długoterminowa ważna jednocześnie jako wiza pobytowa krótkoterminowa (Kategorie D i C) _BAR_ Kwota jest ustalana przez państwa członkowskie, które mogą podjąć decyzję o wydawaniu tej wizy bez opłat" _BAR_
Artykuł 2
W załączniku 12 Wspólnych instrukcji konsularnych oraz w załączniku 14a Wspólnego podręcznika pkt II "Zasad" otrzymuje następujące brzmienie:
"II.1.
W indywidualnych przypadkach można zwolnić z opłaty lub obniżyć jej wysokość zgodnie z prawem krajowym, jeżeli służy to propagowaniu interesów kulturalnych, jak również interesów w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki rozwoju lub innych dziedzinach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego lub z przyczyn humanitarnych.
II.2.
Zwalnia się z opłaty osoby składające wnioski wizowe, które należą do jednej z następujących kategorii:
- dzieci poniżej 6 roku życia,
- uczniowie, studenci, uczestnicy studiów doktoranckich i towarzyszący im nauczyciele, którzy podróżują w celu podjęcia studiów lub udziału w szkoleniach, oraz
- naukowcy z państw trzecich podróżujący w ramach Wspólnoty w celu prowadzenia badań naukowych, jak przewidziano w zaleceniu 2005/761/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w celu ułatwienia wydawania przez państwa członkowskie jednolitych wiz krótkoterminowych dla naukowców z państw trzecich podróżujących w ramach Wspólnoty w celu prowadzenia badań naukowych [11].
II.3.
Zwolnienie z opłaty lub obniżenie jej wysokości dla obywateli państwa trzeciego może również wynikać z umowy o ułatwieniach wizowych zawartej między Wspólnotą Europejską i danym państwem trzecim zgodnie z ogólnym podejściem Wspólnoty do umów o ułatwieniach wizowych.
II.4.
Do dnia 1 stycznia 2008 r. niniejsza decyzja nie wpływa na wysokość opłat wizowych pobieranych od obywateli państw trzecich, w stosunku do których Rada udzieliła Komisji upoważnienia do prowadzenia negocjacji w sprawie umów o ułatwieniach wizowych przed dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Państwa członkowskie mogą stosować niniejszą decyzję przed dniem 1 stycznia 2007 r., ale nie wcześniej niż od dnia 1 października 2006 r., pod warunkiem notyfikowania Sekretariatowi Generalnemu Rady daty, od której są w stanie ją stosować.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2006 r.
przyjmująca zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących między innymi z Rumunii
(2006/441/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
(1) W dniu 31 marca 2005 r. w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] Komisja ogłosiła wszczęcie między innymi postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu na terytorium Wspólnoty niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy.
(2) Ostateczne ustalenia oraz wnioski z postępowania zostały przedstawione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 954/2006 [3], nakładającym między innymi ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza i stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy.
B. ZOBOWIĄZANIE
(3) Przed zastosowaniem ostatecznych środków antydumpingowych następujący producenci eksportujący w Rumunii ("producenci eksportujący") złożyli zobowiązania cenowe zgodne z artykułem 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe"):
- SC Artrom SA,
- SC Silcotub SA,
- SC Mittal Steel Roman SA.
(4) Wymienieni producenci zobowiązali się do sprzedaży ograniczonej liczby typów produktu objętego postępowaniem zgodnie z jego definicją zawartą w rozporządzeniu (WE) nr 954/2006 w ramach pułapu ilościowego po cenie równej lub wyższej niż poziomy cenowe znoszące szkodliwe skutki dumpingu.
Przywóz powyżej pułapu ilościowego będzie podlegał odpowiedniemu cłu antydumpingowemu.
Biorąc pod uwagę ograniczenia monitorowania tych zobowiązań, liczba rodzajów produktów objętych zobowiązaniem w każdym przypadku nie przekracza sześciu, zważywszy że rodzaje te stanowią około 75 % całkowitej sprzedaży producentów eksportujących na rynek Wspólnoty.
Producenci eksportujący zobowiązują się również do przestrzegania poszczególnych minimalnych cen importowych dla każdego rodzaju produktu objętego zobowiązaniem.
Jeżeli chodzi o inne rodzaje produktu objętego postępowaniem, wywożone na teren Wspólnoty przez producentów eksportujących, będą one podlegały odpowiedniemu cłu antydumpingowemu.
(5) Należy zauważyć, że w ciągu ostatnich lat produkt objęty postępowaniem oraz główne surowce, z których jest on wytwarzany, charakteryzowały się znaczącymi wahaniami cen. Indeksacja minimalnej ceny importowej nie rozwiązuje takiej sytuacji.
Przyjęcie zobowiązań z określeniem limitu czasowego może zmniejszyć jednakże ryzyko znaczących zmian cen.
W każdym razie zbliżające się przystąpienie Rumunii do Wspólnoty Europejskiej oraz wynikające z tego natychmiastowe zniesienie w dniu przystąpienia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 954/2006 na producentów eksportujących ograniczy czas trwania tychże zobowiązań.
(6) Producenci eksportujący będą również dostarczać Komisji okresowo szczegółowe informacje dotyczące dokonywanego wywozu do Wspólnoty, co pozwoli Komisji skutecznie monitorować ich zobowiązania.
Ponadto struktura sprzedaży tych przedsiębiorstw pozwala Komisji uznać, że ryzyko obejścia ustalonych zobowiązań jest ograniczone.
(7) W związku z powyższym wymienione zobowiązania mogą zostać przyjęte.
Przyjęcie zobowiązań jest jednak ograniczone do okresu dziewięciu miesięcy, co nie narusza normalnego okresu obowiązywania środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 954/2006 w związku z powodami przedstawionymi w motywie (5) powyżej.
Ponadto Komisja zastrzega sobie możliwość ponownej oceny możliwości przyjęcia tych zobowiązań po konsultacjach z państwami członkowskimi w odpowiednim czasie.
(8) Przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniami, zwolnienie z cła będzie uzależnione od przedstawienia faktury zawierającej przynajmniej informacje wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 954/2006, tak, aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązań przez producentów eksportujących.
Taki poziom informacji jest również niezbędny, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z wystarczającą dokładnością, że przesyłka jest zgodna z dokumentami handlowymi.
W przypadku braku takiej faktury lub jeśli nie zostaną spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu Rady, nałożone zostanie cło antydumpingowe w odpowiedniej wysokości.
(9) W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania zobowiązań, w wyżej wymienionym rozporządzeniu Rady poinformowano importerów o tym, że niespełnienie warunków określonych w rozporządzeniu lub wycofanie przyjęcia zobowiązań przez Komisję może prowadzić do powstania długu celnego z tytułu odpowiednich transakcji.
(10) W przypadku naruszenia zobowiązań lub wycofania się z nich lub w przypadku wycofania przyjęcia tych zobowiązań przez Komisję, cło antydumpingowe nałożone zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego jest automatycznie stosowane na mocy art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
C. ZMIANA NAZWY
(11) Przedsiębiorstwo SC Artrom SA poinformowało Komisję, że w dniu 22 maja 2006 nazwa przedsiębiorstwa uległa zmianie i obecnie brzmi SC TMK – Artrom SA, co ma wskazywać, że przedsiębiorstwo należy do grupy spółek.
(12) Po zbadaniu tej informacji Komisja ustaliła, że zmiana nazwy w żaden sposób nie wpływa na strukturę oraz formę prawną przedsiębiorstwa, a także na ustalenia Komisji.
W związku z tym wszelkie odniesienia do przedsiębiorstwa SC Artrom SA powinny dotyczyć przedsiębiorstwa SC TMK – Artrom SA.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zobowiązania złożone przez producentów eksportujących wymienionych poniżej w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących między innymi z Rumunii zostają niniejszym przyjęte.
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Rumunia _BAR_ SC TMK – Artrom SA Draganesti Street No 30 230119 Slatina _BAR_ A738 _BAR_
SC Silcotub SA 93, Mihai Viteazu Bvd.
450131 Zalau Salaj County _BAR_ A739 _BAR_
SC Mittal Steel Roman SA Stefan cel Mare Street No 246 611040 Roman Neamt County _BAR_ A740 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i obowiązuje przez okres dziewięciu miesięcy.
Sprostowanie do decyzji Komisji 2006/441/WE z dnia 23 czerwca 2006 r. przyjmującej zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących między innymi z Rumunii
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 175 z dnia 29 czerwca 2006 r.)
1.
Na str. 81 i 82 w motywach 3, 11 i 12 nazwy przedsiębiorstw otrzymują brzmienie:
"S.C. Artrom S.A.
S.C. Silcotub S.A.
S.C. Mittal Steel Roman S.A.
S.C. T.M.K. – Artrom S.A.".
2.
Na str. 82 tabela w art. 1 otrzymuje brzmienie:
"Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Rumunia _BAR_ S.C. T.M.K. – Artrom S.A. Draganesti Street No 30 230119 Slatina _BAR_ A738 _BAR_
S.C. Mittal Steel Roman S.A. Stefan cel Mare Street No 246 611040 Roman Neamt County _BAR_ A739 _BAR_
S.C. Silcotub S.A. 93, Mihai Viteazu Bvd.
450131 Zalau Salaj County _BAR_ A740" _BAR_
--------------------------------------------------
Decyzja nr 207
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
dotycząca interpretacji art. 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 dotyczących kumulacji świadczeń i zasiłków rodzinnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG oraz Umowy między UE a Szwajcarią)
(2006/442/WE)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DO SPRAW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], na podstawie którego Komisja administracyjna odpowiedzialna jest za rozwiązywanie wszystkich kwestii administracyjnych oraz za kwestię wykładni, wynikające z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i późniejszych rozporządzeń,
uwzględniając art. 76 i art. 79 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia i art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest poznanie zakresu świadczeń i zasiłków rodzinnych należnych "z tytułu wykonywania zawodu" lub "z tytułu wykonywania działalności zawodowej lub handlowej", o których mowa w art. 76 i w art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(2) W przypadku, gdy świadczenia rodzinne wypłacane są dwóm różnym osobom w tym samym okresie na tego samego członka rodziny na mocy ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego oraz na mocy ustawodawstwa państwa, na którego terytorium zamieszkują członkowie rodziny, uprawnienie do świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych na mocy ustawodawstwa pierwszego państwa jest zawieszane, do wysokości świadczeń rodzinnych przewidzianej w ustawodawstwie drugiego państwa, zgodnie z art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, jeżeli świadczenia rodzinne należne "z tytułu wykonywania zawodu" na mocy ustawodawstwa drugiego z wymienionych państw. Artykuł 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 zawiera podobny przepis dotyczący świadczeń dla emerytów/rencistów i sierot.
(3) Artykuł 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 nie rozróżniają między świadczeniami bądź zasiłkami należnymi z tytułu wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej bez wynagrodzenia a tymi należnymi z tytułu wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej za wynagrodzeniem.
(4) Ponadto, ustawodawstwa niektórych państw członkowskich przewidują, że okresy zawieszenia lub przerwania faktycznego wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej z powodu urlopu wypoczynkowego, bezrobocia, czasowej niezdolności do pracy, strajków lub lokautu traktuje się albo jako okresy wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej w celu nabycia uprawnienia do świadczeń lub zasiłków rodzinnych, albo jako okresy bezczynności zawodowej uprawniające, w odpowiednich przypadkach, albo per se albo w wyniku wcześniejszego wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej, do wypłaty świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych.
(5) Celem uniknięcia niepewności bądź różnic w interpretacji, niezbędne jest zdefiniowanie zakresu wyrażeń "wykonywanie zawodu" oraz "wykonywanie działalności zawodowej lub handlowej".
(6) Niezbędne jest również poznanie zakresu terminu "działalność zawodowa lub handlowa", o którym mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(7) W przypadku, gdy świadczenia lub zasiłki rodzinne wypłacane są dwóm różnym osobom w tym samym okresie na tego samego członka rodziny na mocy ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego oraz na mocy ustawodawstwa drugiego państwa, zgodnie z którym nabycie prawa do świadczeń nie jest uzależnione od spełnienia warunków ubezpieczenia, zatrudnienia lub działalności na własny rachunek, uprawnienie do świadczeń rodzinnych na mocy ustawodawstwa pierwszego państwa zostaje zawieszone, do wysokości świadczeń rodzinnych przewidzianej w ustawodawstwie drugiego państwa, zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) i) rozporządzenia (EWG) nr 574/72, jeżeli działalność zawodowa lub handlowa wykonywana jest w drugim z wymienionych państw. Artykuł 10 ust. 1 lit. b) ii) rozporządzenia (EWG) nr 574/72 zawiera podobny przepis dotyczący świadczeń dla emerytów/rencistów i sierot.
(8) W kwestii kumulacji świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych, celem art. 10 ust. 1 jest nadanie wykonywaniu działalności zawodowej lub handlowej w państwie członkowskim, gdzie uprawnienie do świadczeń lub zasiłków rodzinnych nie wynika z wykonywania tego rodzaju działalności, takiego samego skutku jak w państwach członkowskich, w których takie uprawnienie wynika z prowadzenia tego typu działalności. Wykładnia art. 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 jest taka sama.
(9) W przypadku, gdy status aktywnego zatrudnienia pracownika zawieszono z powodu bezpłatnego urlopu z tytułu urodzenia dziecka, który jest przeznaczony na wychowywanie tego dziecka, Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odniósł się do art. 73 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w połączeniu z art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [3]. Dlatego też tego rodzaju urlop bezpłatny również należy kwalifikować jako wykonywanie zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej dla celów art. 76 oraz art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 jak również dla celów art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72. W tym kontekście Trybunał potwierdził, że wyżej przywołane przepisy mogą być stosowane tak długo, jak dana osoba posiada status osoby zatrudnionej lub prowadzącej działalność na własny rachunek w znaczeniu art. 1 ust. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, który wymaga, aby dana osoba była objęta przynajmniej jednym działem zabezpieczenia społecznego. Wyklucza to osoby przebywające na urlopie bezpłatnym, które nie są dłużej objęte żadnym systemem zabezpieczenia społecznego danego państwa członkowskiego.
(10) Może istnieć wyłącznie niewyczerpujący wykaz przypadków, w których podczas urlopu dana osoba uznawana jest za wykonującą zawód bądź działalność zawodową lub handlową ze względu na różnorodność systemów dotyczących urlopów bezpłatnych w państwach członkowskich oraz na zachodzące zmiany w ustawodawstwie krajowym.
Dlatego też nie jest właściwe definiowanie wszystkich przypadków, w których urlop bezpłatny jest równoważny z wykonywaniem zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej oraz przypadków, w których konieczny bliski związek z działalnością dochodową nie istnieje.
Po przeprowadzeniu analizy w świetle warunków ustanowionych w art. 80 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Dla celów art. 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 świadczenia rodzinne lub zasiłki rodzinne uważa się za należne "z tytułu wykonywania zawodu" lub "z tytułu wykonywania działalności zawodowej lub handlowej", w szczególności:
a) z racji faktycznego wykonywania zawodu bądź wykonywania działalności zawodowej lub handlowej, czy to za wynagrodzeniem, czy bez; oraz
b) w trakcie jakiegokolwiek okresu czasowego zawieszenia wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej
i) w wyniku choroby, macierzyństwa, wypadku przy pracy, choroby zawodowej lub bezrobocia, o ile w związku z tymi zdarzeniami wypłacane są wynagrodzenia lub świadczenia, z wyłączeniem emerytur/rent; lub
ii) w okresie urlopu płatnego, strajku lub lokautu; lub
iii) w trakcie urlopu bezpłatnego na wychowywanie dziecka, tak długo jak urlop ten uważany jest za równoważny wykonywaniu zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem.
2) Dla celów art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 za "wykonywanie działalności zawodowej lub handlowej" uważa się w szczególności:
a) faktyczne wykonywanie jakiejkolwiek działalności zawodowej lub handlowej, czy to za wynagrodzeniem, czy bez; oraz
b) czasowe zawieszenie tego rodzaju działalności zawodowej lub handlowej
i) w wyniku choroby, macierzyństwa, wypadku przy pracy, choroby zawodowej lub bezrobocia, o ile w związku z tymi zdarzeniami wypłacane są wynagrodzenia lub świadczenia, z wyłączeniem emerytur/rent; lub
ii) w okresie urlopu płatnego, strajku lub lokautu; lub
iii) w trakcie urlopu bezpłatnego na wychowywanie dziecka, tak długo jak urlop ten uważany jest za równoważny wykonywaniu działalności zawodowej lub handlowej zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem.
3) Niniejsza decyzja zastępuje decyzję nr 119 z dnia 24 lutego 1983 r.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2001/507/WE i 2001/509/WE w celu wprowadzenia obowiązku stosowania Regulaminów nr 109 i 108 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) w sprawie opon bieżnikowanych
(2006/443/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane porozumienie z 1958 r.") [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3, art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Regulaminy nr 109 i 108 EKG ONZ zmierzają do wprowadzenia zharmonizowanych wymagań dotyczących bieżnikowania opon i zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska naturalnego.
Umożliwiają one swobodny obrót oponami bieżnikowanymi.
(2) Decyzją 97/836/WE Wspólnota stała się Umawiającą się Stroną Zrewidowanego porozumienia z 1958 r.
EKG ONZ. Decyzjami 2001/507/WE [3] i 2001/509/WE [4] Wspólnota przystąpiła do Regulaminów nr 109 i 108 EKG ONZ.
Przystępując do tych Regulaminów, Wspólnota zobowiązała się uznać je jako alternatywy dla prawodawstwa wspólnotowego, zgodnie z przepisami art. 2 i 3 Zrewidowanego porozumienia z 1958 r.
Jednakże, w celu wprowadzenia obowiązku stosowania tych Regulaminów, powinien zostać ustanowiony odpowiedni przepis w prawodawstwie wspólnotowym zgodnie z art. 4 ust. 4 decyzji 97/836/WE.
(3) Ze względu na ograniczony zakres niezbędnego działania regulacyjnego nie jest właściwe ustanowienie obowiązku stosowania obu Regulaminów poprzez przyjęcie dyrektywy przewidzianej decyzjami 2001/507/WE i 2001/509/WE.
(4) Decyzje 2001/507/WE i 2001/509/WE powinny zostać odpowiednio zmienione,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji 2001/507/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł otrzymuje brzmienie:
"Artykuł
Wspólnota Europejska przystępuje do Regulaminu nr 109 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego homologacji produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Począwszy od dnia 13 września 2006 r. przepisy Regulaminu nr 109 określone w Załączniku stosowane są jako warunek obowiązkowy wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie opon bieżnikowanych objętych zakresem tego Regulaminu.";
2) tekst Regulaminu nr 109 Europejskiej Komisji Gospodarczej załączony do decyzji 2001/507/WE zastępuje się tekstem określonym w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2001/509/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł otrzymuje brzmienie:
"Artykuł
Wspólnota Europejska przystępuje do Regulaminu nr 108 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego homologacji produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Począwszy od dnia 13 września 2006 r. przepisy Regulaminu nr 108 określone w Załączniku stosowane są jako warunek obowiązkowy wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie opon bieżnikowanych objętych zakresem tego Regulaminu.";
2) tekst Regulaminu nr 108 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych załączony do decyzji 2001/509/WE zastępuje się tekstem określonym w załączniku II do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 22 maja 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a oddzielnym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu, zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r., dotyczącego modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej
(2006/445/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r., w związku z procesem przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja zakończyła negocjowanie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a oddzielnym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT z 1994 r.
To Porozumienie powinno w związku z tym zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a oddzielnym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu, zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r., dotyczącego modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej w odniesieniu do wycofania szczególnych koncesji w związku z wycofaniem list koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej, zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty [1].
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 traktatu WE
(Sprawa COMP/B-1/38.348 – Repsol CPP)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1548)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/446/WE)
W dniu 12 kwietnia 2006 r.
Komisja przyjęła decyzję zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1].
Jawną wersję pełnego tekstu decyzji w autentycznej wersji językowej oraz w językach roboczych Komisji można znaleźć na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji: http://ec.europa.eu/comm/competition/antitrust/cases/index/by_nr_76.html#i38_348
(1) DODO (ang. Distributor Owned, Distributor Operated) [2] dotyczących dzierżawy i praw użytkowania, budzą zastrzeżenia co do zgodności z art. 81 traktatu WE, ponieważ mogą doprowadzić do znacznego wykluczenia konkurencji z hiszpańskiego rynku sprzedaży detalicznej paliw.
(2) Komisja uznała, że zobowiązania zaproponowane przez Repsol CPP w wystarczający sposób rozwiewają obawy co do zakłócenia konkurencji.
Repsol CPP zobowiązuje się m.in. do zaoferowania stacjom paliw konkretnych bodźców finansowych zachęcających do rozwiązania istniejących długoterminowych umów na dostawy oraz do odstąpienia od zawierania dalszych długoterminowych umów dotyczących wyłączności dostaw.
Ponadto Repsol CPP podjęło również zobowiązanie w sprawie odstąpienia od wykupu niezależnych stacji typu DODO, które mają innego dostawcę.
W związku z tym hurtowa dostawa paliw do znacznej liczby stacji będzie otwarta dla konkurencji.
(3) W decyzji tej stwierdza się, że w świetle omówionych powyżej zobowiązań podjętych przez Repsol CPP podstawy do podjęcia przez Komisję działań przestają istnieć.
(4) Komitet Doradczy ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej wydał pozytywną opinię w dniu 27 marca 2006 r.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 8.3.2004, str. 1).
[2] dystrybutor jest własnością operatora.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/436/WE dotyczącą finansowego wkładu Wspólnoty do Funduszu Powierniczego 911100MTF/INT/003/EWG (TFEU 970089129)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2076)
(2006/447/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 12 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2005/436/WE z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie współpracy Wspólnoty z Organizacją ds. Wyżywienia i Rolnictwa ze szczególnym uwzględnieniem działań przeprowadzanych przez Europejską Komisję ds. Zwalczania Pryszczycy [2], obowiązek finansowy Wspólnoty wobec Funduszu Powierniczego 911100MTF/INT/003/EWG (TFEU 970089129), "Fundusz Powierniczy" ustalono na minimalną kwotę 4500000 EUR na okres czterech lat.
(2) Zgodnie z decyzją 2005/436/WE Komisja Wspólnot Europejskich i Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa zawarły w dniu 1 września 2005 r. Umowę Wykonawczą w zakresie stosowania i działania Funduszu Powierniczego.
(3) W świetle pojawienia się nowego szczepu wirusa i regionalnego pogorszenia się środków kontroli oraz jednoczesnego pojawienia się ptasiej grypy, Wspólnota, w ścisłej współpracy z Europejską Komisją ds. Zwalczania Pryszczycy (EUFMD) oraz wykorzystując Fundusz Powierniczy musi przygotować środki kontroli choroby, łącznie ze szczepieniami interwencyjnymi w sąsiadujących państwach.
(4) Wkład Wspólnoty do Funduszu Powierniczego powinien zatem zostać zwiększony o 3500000 EUR z kwoty 4500000 EUR do 8000000 EUR na okres czterech lat.
(5) Należy ustanowić przepis stanowiący o przyjęciu w Umowie Wykonawczej zmian niezbędnych do uwzględnienia korekty kwoty.
(6) Niezbędne jest, aby niniejsza decyzja była stosowana z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2005 r., aby umożliwić Wspólnocie wypełnienie zobowiązań przez okres czterech lat od tej daty.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/436/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
W decyzji 2005/436/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Od dnia 1 stycznia 2005 r. wkład finansowy Wspólnoty w stosunku do Funduszu określonego w ust. 1 zostaje ustalony na poziomie wynoszącym maksymalnie 8000000 EUR na okres czterech lat.";
2) W art. 2 ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Komisja Wspólnot Europejskich i Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa uzgadniają wszelkie zmiany w Umowie Wykonawczej niezbędne dla uwzględnienia dostosowania kwoty określonej w art. 1 ust. 2.".
Decyzja Rady 2006/448/WPZiB
z dnia 7 czerwca 2006 r.
dotycząca przedłużenia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) oraz jej personelu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/202/WPZiB zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) [1].
(2) W tym samym dniu Rada przyjęła również decyzję 2006/201/WPZiB [2] dotyczącą przedłużenia o 3 miesiące porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) oraz jej personelu.
(3) W dniu 5 maja 2006 r. rząd Indonezji zwrócił się do Unii Europejskiej o przedłużenie mandatu misji obserwacyjnej w Acehu o dalsze 3 miesiące.
(4) Jak stwierdzono w liście ministra spraw zagranicznych rządu Indonezji z dnia 14 września 2005 r., wraz z załącznikami, w sprawie zadań, statutu, przywilejów i immunitetów misji obserwacyjnej w Acehu (AMM) i jej personelu oraz w odpowiedzi sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela z dnia 3 października 2005 r., porozumienie w formie wymiany listów może zostać przedłużone o okres nie dłuższy niż sześć miesięcy za obopólną zgodą [3].
(5) Przedłużenie porozumienia w formie wymiany listów o 3 miesiące powinno zostać zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedłużenie porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) oraz jej personelu zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUJUST LEX/1/2006
z dnia 13 czerwca 2006 r.
przedłużająca mandat szefa zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX
(2006/449/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/190/WPZiB z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 1 wspólnego działania 2005/190/WPZiB stanowi, że Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 traktatu; upoważnienie to obejmuje prawo do mianowania szefa misji na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
(2) W dniu 8 marca 2005 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przyjął decyzję EUJUST LEX 1/2005 [2] dotyczącą mianowania pana Stephena WHITE’A szefem zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX.
Decyzja ta wygasa w dniu 30 czerwca 2006 r.
(3) W dniu 12 czerwca 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/413/WPZiB przedłużające zintegrowaną misję Unii Europejskiej w Iraku dotyczącą państwa prawnego, EUJUST LEX o kolejne 18 miesięcy.
(4) Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zaproponował przedłużenie mandatu pana Stephena WHITE’A jako szefa zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX, do chwili zakończenia misji.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/631/WE przyjmującą środki dotyczące Liberii na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP–WE w szczególnie nagłym, pilnym przypadku
(2006/450/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając umowę o partnerstwie AKP–WE podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. [1] (zwaną dalej "umową o partnerstwie AKP–WE"),
uwzględniając umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranych w ramach Rady, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania umowy o partnerstwie AKP–WE [2], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2002/274/WE z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie zakończenia konsultacji z Liberią na mocy art. 96 i 97 umowy o partnerstwie AKP–WE [3] przewiduje przyjęcie właściwych środków w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) oraz art. 97 ust. 3 umowy o partnerstwie AKP–WE.
(2) Decyzja Rady 2003/631/WE z dnia 25 sierpnia 2003 r. przyjmująca środki dotyczące Liberii na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP–WE w szczególnie nagłym, pilnym przypadku [4] przewiduje przyjęcie nowych właściwych środków w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. b) i c) umowy o partnerstwie AKP–WE.
(3) Decyzja Rady 2005/16/WE [5], która zmienia decyzję 2003/631/WE, przedłuża okres obowiązywania właściwych środków do dnia 30 czerwca 2006 r.
(4) Działania podjęte przez rząd Liberii w bardzo trudnych warunkach budżetowych świadczą o jego zaangażowaniu i chęci poprawy sytuacji zgodnie z zasadami dobrego sprawowania władzy, poszanowania praw człowieka i zasady praworządności.
(5) W związku z powyższym należy znieść odnośne środki podjęte na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP–WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Znosi się niniejszym właściwe środki przyjęte na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP–WE.
Artykuł 2
Kontynuowany jest intensywny dialog polityczny na podstawie art. 8 umowy o partnerstwie AKP–WE.
Tematy, które będą poruszane w ramach takiego dialogu politycznego, są określone w piśmie do Prezydenta Liberii, zamieszczonym w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2006 r.
w sprawie mianowania przewodniczącego Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej
(2006/451/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,
powołując się na decyzję Rady 2001/79/WPZiB z dnia 22 stycznia 2001 r. ustanawiającą Komitet Wojskowy Unii Europejskiej [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 decyzji 2001/79/WPZiB, przewodniczący Komitetu Wojskowego jest mianowany przez Radę zgodnie z zaleceniem komitetu obradującego na szczeblu szefów obrony.
(2) Podczas posiedzenia w dniu 11 maja 2006 r. komitet obradujący na szczeblu szefów obrony zalecił mianowanie generała Henri Bentégeata przewodniczącym Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej,
STANOWI NINIEJSZYM, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Generał Henri Bentégeat zostaje mianowany przewodniczącym Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej na okres trzech lat od dnia 6 listopada 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/452/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, ostatnie zdanie art. 47 ust. 2, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Republiką Azerbejdżańską w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, oraz zapewnienia pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.
(2) W związku z tym, że możliwe jest zawarcie Protokołu w terminie późniejszym, rokowania dotyczące jego treści zostały przeprowadzone między Stronami i należy złożyć podpisy pod tym Protokołem w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(3) Protokół należy stosować tymczasowo od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia jednej lub więcej osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z możliwością jego zawarcia w terminie późniejszym.
Tekst Protokołu załącza się do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Do momentu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/454/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, ostatnie zdanie art. 47 ust. 2, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Gruzją w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, oraz zapewnienia pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.
(2) W związku z tym, że możliwe jest zawarcie Protokołu w terminie późniejszym, rokowania dotyczące jego treści zostały przeprowadzone między Stronami i należy złożyć podpisy pod tym Protokołem w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(3) Protokół należy stosować tymczasowo od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia jednej lub więcej osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z możliwością jego zawarcia w terminie późniejszym.
Tekst Protokołu załącza się do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Do momentu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/456/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, ostatnie zdanie art. 47 ust. 2, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt załączony do Traktatu o Przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Federacją Rosyjską w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, oraz zapewnienia pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.
(2) W związku z tym, że możliwe jest zawarcie Protokołu w terminie późniejszym, rokowania dotyczące jego treści zostały przeprowadzone między Stronami i należy złożyć podpisy pod tym Protokołem w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(3) Protokół należy stosować tymczasowo od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia jednej lub więcej osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z możliwością jego zawarcia w terminie późniejszym.
Tekst Protokołu załącza się do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Do momentu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/458/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Republiką Uzbekistanu w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, oraz zapewnienia pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.
(2) Strony przeprowadziły negocjacje dotyczące Protokołu, który powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem jego późniejszego zawarcia.
(3) Protokół powinien być stosowany tymczasowo od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym.
Tekst protokołu załącza się do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Do momentu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 2002 r.
odnosząca się do postępowania na mocy art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG prowadzonego przeciwko SGL Carbon AG, Le Carbone-Lorraine SA, Ibiden Co., Ltd, Tokai Carbon Co., Ltd, Toyo Tanso Co., Ltd, GrafTech International, Ltd, NSCC Techno Carbon Co., Ltd, Nippon Steel Chemical Co., Ltd, Intech EDM BV i Intech EDM AG
(Sprawa nr C.37.667 – Grafit specjalny)
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5083)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim, niemieckim i niderlandzkim są autentyczne)
(2006/460/WE)
Dnia 17 grudnia 2002 r. Komisja przyjęła decyzję związaną z postępowaniem na mocy art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG.
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1] niniejszym Komisja publikuje nazwy stron oraz główną treść decyzji, mając na uwadze uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony ich interesów gospodarczych.
Niepoufna wersja pełnego tekstu decyzji w autentycznych językach postępowania oraz w językach roboczych Komisji znajduje się na stronie internetowej DG COMP (http://ec.europa.eu/comm/competition/index_en.html).
1.
KRÓTKI OPIS NARUSZENIA
1.1.
Adresaci
(1) Niniejsza decyzja skierowana jest do następujących przedsiębiorstw:
Z powodu kartelu mającego wpływ na rynek grafitu specjalnego izostatycznego:
- GrafTech International, Ltd,
- SGL Carbon AG,
- Le Carbone-Lorraine SA,
- Ibiden Co., Ltd,
- Tokai Carbon Co., Ltd,
- Toyo Tanso Co., Ltd,
- Nippon Steel Chemical Co., Ltd/NSCC Techno Carbon Co., Ltd,
- Intech EDM BV/Intech EDM AG.
Z powodu kartelu mającego wpływ na rynek grafitu specjalnego prasowanego:
- SGL Carbon AG,
- GrafTech International, Ltd.
1.2.
Charakter naruszenia
(2) Sprawa dotyczy dwóch ustanowionych karteli zawiązanych odpowiednio pomiędzy producentami specjalnego grafitu izostatycznego i prasowanego.
Komisja zebrała dowody na to, że od lipca 1993 r. do lutego 1998 r. w przypadku kartelu grafitu izostatycznego oraz od lutego 1993 r. do listopada 1996 r. w przypadku grafitu prasowanego uczestnicy kartelu uzgodnili ceny docelowe produktów oraz wymienili się informacjami handlowymi, między innymi na temat wielkości sprzedaży.
Te dwa kartele objęły działaniem cały świat.
Niniejsza decyzja dotyczy naruszeń dokonanych na terenie Wspólnoty, a także w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego od dnia 1 stycznia 1994 r.
(3) Obydwa naruszenia polegają na uczestnictwie wyżej wymienionych adresatów w trwających umowach i/lub wspólnych działaniach naruszających postanowienia art. 81 ust. 1 Traktatu WE (od lutego 1986 r.) i art. 53 Porozumienia EOG (od stycznia 1994 r.) na całym obszarze Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w ramach których uzgodnili oni docelowe ceny produktów, uzgodnili podwyżki cen, wymienili się informacjami na temat wielkości sprzedaży oraz innymi informacjami handlowymi oraz monitorowali i egzekwowali swoje ustalenia. Ustalenia odnośnie do rynku grafitu izostatycznego dotyczyły również uzgodnień warunków handlowych i – w szczególności na szczeblu lokalnym – okazjonalnie dokonywanych pomiędzy sobą podziałów stref wpływów.
1.3.
Produkt
(4) "Grafity specjalne" to ogólny termin szeroko stosowany w przemyśle i oznaczający grupę produktów grafitowych przeznaczonych do różnych zastosowań.
Produkty z grafitu specjalnego klasyfikuje się często według sposobu produkcji grafitu: grafit izostatyczny (produkowany drogą formowania izostatycznego) stosowany w elektrodach EDM, kokilach do ciągłego odlewania, form do prasowania na gorąco, zastosowań półprzewodnikowych oraz grafit prasowany (produkowany drogą prasowania) stosowany w anodach i katodach elektrolitycznych, łodziach, misach spiekalniczych, tyglach.
Niniejsze postępowanie dotyczy grafitu specjalnego, izostatycznego i prasowanego, w blokach całych i ciętych.
1.4.
Odkrycie kartelu i wszczęcie postępowania
(5) Począwszy od lipca 1997 r., Komisja prowadziła dochodzenie dotyczące rynku elektrod grafitowych.
W trakcie dochodzenia do Komisji zwróciła się firma UCAR w celu złożenia wniosku w ramach "Obwieszczenia o łagodzeniu sankcji".
Wniosek złożono dnia 13 kwietnia 1999 r. i dotyczył on domniemanych praktyk antykonkurencyjnych na rynku powiązanym z grafitem specjalnym – rynku elektrod grafitowych.
(6) Na podstawie dokumentów przedłożonych przez firmę UCAR Komisja skierowała wnioski o podanie informacji na mocy art. 11 rozporządzenia nr 17 [2].
Wnioski przesłano w marcu 2000 r. do SGL, Intech, POCO, LCL, Nippon Steel Corporation, Ibiden, Tokai i Toyo Tanso, prosząc w nich o podanie dokładnych wyjaśnień odnośnie do kontaktów z konkurencją, rozwoju cen oraz odpowiednich obrotów handlowych.
Drugą partię listów przesłano w lipcu 2000 r. do Nippon Carbon, NSCC i Schunk.
Firmy przesyłały odpowiedzi na te wnioski w okresie od maja do listopada 2000 r.
(7) Komisja skierowała kolejne wnioski do adresatów oficjalnych zarzutów we wrześniu i październiku 2001 r.
Odpowiedzi otrzymywano w okresie od końca października do początku grudnia 2001 r.
(8) Po otrzymaniu tych odpowiedzi Komisja wysłała ostatni wniosek o podanie informacji do tych samych przedsiębiorstw dnia 22 listopada 2001 r., na który odpowiedzi uzyskano w grudniu 2001 r.
(9) Dnia 17 maja 2002 r. Komisja przedstawiła oficjalny zarzut adresatom niniejszej decyzji.
W odpowiedzi na oficjalny zarzut ze strony Komisji wszystkie strony przedłożyły na piśmie swoje uwagi.
Nippon Steel Chemical Co., Ltd i NSCC Techno Carbon Co., Ltd przesłały wspólną odpowiedź.
Podobnie firmy Intech EDM B.V. i Intech EDM AG również wspólnie odpowiedziały na zarzuty Komisji.
(10) Odpowiedzi na oficjalny zarzut otrzymano pomiędzy 19 i 25 lipca 2002 r.
Wszystkie firmy za wyjątkiem Intech EDM AG oraz Intech EDM BV przyznały się do rzeczonego naruszenia.
Żadna z firm w sposób konkretny nie zanegowała faktów.
Dnia 10 września 2002 r. odbyło się przesłuchanie ustne, podczas którego wszystkim stronom dano możliwość wypowiedzenia się.
2.
Grzywny
2.1.
Kwota podstawowa
(11) Ustalając kwotę jakiejkolwiek grzywny, Komisja musi uwzględnić wszystkie istotne okoliczności, a w szczególności wagę i czas trwania naruszenia, stanowiące dwa kryteria wyraźnie wskazane w art. 15 ust. 2 rozporządzenia 17.
2.1.1.
Waga naruszenia
(12) Zgodnie z wytycznymi Komisja musi wziąć pod uwagę: i) charakter naruszenia; ii) jego rzeczywisty wpływ na rynek; oraz iii) wielkość danego rynku w kategoriach geograficznych.
(13) Niniejsze naruszenia polegały głównie na praktykach ustalania cen oraz wymianie informacji handlowych, które z samej swej natury stanowiły bardzo poważne pogwałcenie artykułów 81 ust. 1 TWE oraz 53 ust. 1 EOG.
(14) Umowy kartelowe zostały starannie wykonane przez producentów, którzy przez dany okres kontrolowali zdecydowaną większość światowego rynku izostatycznego i prasowanego grafitu specjalnego.
Tym samym musiało to mieć rzeczywisty wpływ na obydwa rynki w Europejskim Obszarze Gospodarczym.
(15) Kartele obejmowały cały wspólny rynek i, po jego utworzeniu, cały obszar EOG.
Każda część wspólnego rynku, a potem terytorium EOG, znalazła się pod ich wpływem.
(16) Biorąc ściśle pod uwagę charakter zachowań, ich faktyczny wpływ na rynki grafitu izostatycznego i prasowanego oraz fakt, że obejmowały one cały wspólny rynek, a po jego utworzeniu, cały obszar EOG, Komisja uznaje, iż adresaci projektu niniejszej decyzji w obydwu przypadkach dopuścili się bardzo poważnego naruszenia art. 81 ust. 1 TWE oraz 53 ust. 1 EOG.
2.1.2.
Zróżnicowane traktowanie
(17) W ramach kategorii bardzo poważnych naruszeń proponowana skala możliwych grzywien umożliwia zastosowanie zróżnicowanego traktowania wobec przedsiębiorstw, aby tym samym uwzględnić rzeczywiste możliwości gospodarcze winnych naruszeń powodujących szkody w zakresie konkurencji oraz aby ustalić grzywnę na poziomie zapewniającym odpowiedni efekt odstraszający.
(18) W okolicznościach tej sprawy, która obejmuje kilka przedsiębiorstw, przy ustalaniu podstawowej kwoty grzywien konieczne będzie uwzględnienie konkretnej wagi, a co za tym idzie rzeczywistego wpływu naruszenia prawa przez każde z przedsiębiorstw na konkurencję.
(19) Dla celów naliczenia grzywny z tytułu udziału w kartelu grafitu izostatycznego proponujemy podzielenie firm na pięć kategorii na podstawie ich światowych obrotów ze sprzedaży produktów.
Do pierwszej kategorii należy SGL; do drugiej Toyo Tanso; w trzeciej kategorii znalazły się LCL i Tokai; w czwartej Ibiden i NSC/NSCC; piąta kategoria obejmuje UCAR oraz Intech.
(20) Odnośnie do kartelu na rynku grafitu prasowanego, UCAR i SGL zajmują podobną pozycję na światowym rynku tego produktu.
Z tego względu umieszczone zostały w jednej kategorii.
2.1.3.
Czas trwania
2.1.3.1.
Specjalny grafit izostatyczny
(21) SGL, LCL, Ibiden, Tokai, Toyo Tanso oraz NSC/NSCC naruszały postanowienia art. 81 ust. 1 Traktatu, począwszy od lipca 1993 r. do lutego 1998 r. oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG, począwszy od dnia 1 stycznia 1994 r. do lutego 1998 r. Firma UCAR popełniała to samo naruszenie w okresie od lutego 1996 r. do maja 1997 r., a Intech od lutego 1994 r. do maja 1997 r.
(22) Tym samym SGL, LCL, Ibiden, Tokai, Toyo Tanso oraz NSC/NSCC popełniały wspomniane naruszenia przez okres czterech lat i sześciu miesięcy, tzn. o średnim czasie trwania.
Początkowe kwoty grzywien ustalonych przy uwzględnieniu wagi naruszeń powiększone zostają tym samym o 45 %.
(23) Firma Intech popełniała naruszenia przez średni okres trwania wynoszący trzy lata i dwa miesiące.
Początkowa kwota grzywny ustalona przy uwzględnieniu wagi naruszeń powiększa się tym samym o 30 %.
(24) Firma UCAR popełniała naruszenia o średnim okresie trwania wynoszącym jeden rok i dwa miesiące.
Początkową kwotę grzywny ustaloną przy uwzględnieniu wagi naruszeń powiększa się tym samym o 10 %.
2.1.3.2.
Specjalny grafit prasowany
(25) Firmy SGL i UCAR naruszały art. 81 ust. 1 Traktatu, począwszy od lutego 1993 r. do listopada 1996 r., oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG, począwszy od dnia 1 stycznia 1994 r. do listopada 1996 r., czyli przez trzy lata i osiem miesięcy, tzn. przez średni czas trwania. Początkowe kwoty grzywien ustalonych przy uwzględnieniu wagi naruszeń powiększa się tym samym o 35 % dla każdej z firm.
2.2.
Okoliczności obciążające (Rola przywódcza w procederze naruszenia)
(26) Firma SGL odegrała rolę przywódczą w tym procederze i namawiała do naruszeń prawa w związku z rynkiem specjalnego grafitu izostatycznego.
Firma SGL nie zakwestionowała ustaleń Komisji w tej sprawie.
Taka okoliczność obciążająca uzasadnia 50-procentowe zwiększenie podstawowej kwoty grzywien nałożonych na SGL z tytułu naruszeń mających wpływ na rynek specjalnego grafitu izostatycznego.
(27) Komisja uznała, że nie można jednoznacznie wskazać konkretnego prowodyra w przypadku naruszeń mających wpływ na rynek specjalnego grafitu prasowanego.
2.3.
Okoliczności łagodzące
(28) Komisja uznała, iż jedyną okoliczność łagodzącą można zastosować w stosunku do firmy Intech uczestniczącej w kartelu grafitu izostatycznego z uwagi na pewne specjalne okoliczności dotyczące jedynie tego przedsiębiorstwa.
Zaangażowanie firmy Intech w kartelu dotyczącym grafitu izostatycznego różniło się tym, że jej działanie w znacznym stopniu wynikało z dyspozycji wydawanych przez firmę Ibiden, zgodnie z którymi firma Intech będąca dystrybutorem firmy Ibiden poprzez swoje uczestnictwo w europejskich i lokalnych spotkaniach wprowadzała w życie decyzje co do zasady podejmowane na wyższym szczeblu (gdzie obecna była firma Ibiden, ale nie Intech).
Komisja uważa, że te szczególne okoliczności uzasadniają obniżenie o 40 % kwoty podstawowej grzywny nałożonej na firmę Intech w wyniku dopuszczenia się przez nią naruszenia mającego wpływ na rynek grafitu izostatycznego.
2.4.
Zastosowanie obwieszczenia o łagodzeniu sankcji
(29) Adresaci niniejszej decyzji współpracowali z Komisją na różnych etapach dochodzenia, mając na celu zyskanie łagodnego traktowania w myśl programu Komisji odnośnie do łagodzenia sankcji (Leniency Notice).
W projekcie decyzji proponuje się zastosowanie programu łagodzenia sankcji w następujący sposób:
2.4.1.
Nienakładanie grzywny lub bardzo duże obniżenie jej kwoty ("Sekcja B": obniżenie od 75 % do 100 %)
(30) Komisja przyznaje, że firma UCAR jako pierwsza przedłożyła decydujące dowody na istnienie międzynarodowego kartelu wpływającego na EOG w zakresie branży grafitów specjalnych prasowanych i izostatycznych.
Komisja przyznaje też, iż w czasie, gdy zwróciła się do niej firma UCAR, nie prowadziła ona dochodzenia ani nie dysponowała wystarczającymi informacjami pozwalającymi na ustalenie faktu istnienia takowych naruszeń.
Firma UCAR zakończyła również swój udział w kartelu w momencie ujawnienia jego istnienia i nie zmuszała innych przedsiębiorstw do uczestnictwa w tych kartelach.
W związku z powyższym firma UCAR, w obydwu przypadkach naruszenia, spełnia warunki określone w sekcji B obwieszczenia o łagodzeniu sankcji.
Komisja tym samym udziela firmie UCAR 100-procentowej redukcji kwoty grzywny, która w innym razie byłaby nałożona z tytułu każdego naruszenia.
2.4.2.
Duże obniżenie kwoty grzywny ("Sekcja C": obniżenie od 50 % do 75 %)
(31) SGL, LCL, Toyo Tanso, Tokai, Ibiden, NSC/NSCC ani też Intech nie postarały się jako pierwsze udzielić decydujących informacji Komisji na temat karteli na rynkach specjalnego grafitu izostatycznego i prasowanego, jak przewiduje punkt a) Sekcji C Obwieszczenia o łagodzeniu sankcji.
W rezultacie żadna z wyżej wymienionych firm nie spełnia warunków określonych w sekcji C.
2.4.3.
Znaczące obniżenie kwoty grzywny ("Sekcja D": obniżenie od 10 % do 50 %)
(32) Zanim Komisja przedstawiła swój oficjalny zarzut, firmy SGL, LCL, Ibiden, Tokai, Toyo Tanso i NSC/NSCC dostarczyły Komisji informacje i dokumenty, które zasadniczo przyczyniły się do ustalenia faktu zaistnienia naruszeń.
Żadna z nich w sposób znaczący nie zakwestionowała faktów, na podstawie których Komisja sformułowała swój oficjalny zarzut.
Dostarczone informacje i dokumenty pozwoliły Komisji na potwierdzenie i poznanie funkcjonowania karteli oraz pewnych ich elementów.
(33) Przy założeniu, iż współpraca w ramach Obwieszczenia o łagodzeniu sankcji musi być dobrowolna i w szczególności wykraczać poza ramy obowiązku nałożonego w związku z prowadzeniem dochodzenia, Komisja uważa, że część informacji dostarczonych przez te przedsiębiorstwa w rzeczywistości stanowiła integralną część odpowiedzi udzielonych na formalne wnioski Komisji o udzielenie informacji.
Tym samym informacje dostarczone przez te przedsiębiorstwa można uznać za dobrowolne w rozumieniu Obwieszczenia o łagodzeniu sankcji jedynie w przypadkach, w których wykraczały one poza wniosek złożony na mocy art. 11 rozporządzenia 17.
(34) Komisja stwierdza, że dokumenty, o których mowa powyżej, dostarczyły szczegółowych dowodów dotyczących struktury organizacyjnej układów kartelowych, które miały wpływ na te dwa rynki i wniosły decydujący wkład w ustalenie i/lub potwierdzenie zasadniczych aspektów naruszeń.
Wraz z oświadczeniem firmy UCAR dokumenty te stanowią główne źródło dowodów wykorzystanych przy tworzeniu niniejszej decyzji.
(35) Ponadto Komisja uważa, że nie ma możliwości rozróżnienia co do wartości dodanej informacji złożonych w związku z prowadzeniem dochodzenia odnośnie do rynku grafitu izostatycznego, ponieważ wszystkie one zostały dostarczone w krótkich odstępach czasu w odpowiedzi na formalny wniosek Komisji o udzielenie informacji, i wszystkie te firmy dostarczyły dowodów podobnej jakości.
Poza tym żadna z udzielonych odpowiedzi sama w sobie nie miała zasadniczego znaczenia dla Komisji w kontekście treści zarzutów co do dokonanego naruszenia, ponieważ informacje te znacznie pokrywały się ze sobą, jeśli chodzi o dostarczone dowody.
(36) Firma Intech nie dostarczyła żadnych dowodów w postaci dokumentacji dotyczącej spotkań w ramach odpowiedzi na wniosek Komisji o udzielenie informacji.
Jednakże firma ta nie zanegowała w sposób znaczący faktów, na których Komisja opiera swoje twierdzenia w ramach oficjalnego zarzutu.
(37) Tym samym firmy SGL, LCL, Ibiden, Tokai, Toyo Tanso i NSC/NSCC spełniają warunki określone w sekcji D ust. 2 tiret pierwsze i drugie Obwieszczenia o łagodzeniu sankcji i udziela się im obniżenia kwoty grzywny wielkości 35 %.
Firma Intech spełnia warunki określone w sekcji D ust. 2 drugie tiret Obwieszczenia o łagodzeniu kar i udziela się jej 10-procentowego obniżenia grzywny.
2.5.
Ustęp 5 lit. b) wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien
(38) Zgodnie z ust. 5 lit. b) wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, podczas ustalania wysokości grzywien Komisja powinna też wziąć pod rozwagę pewne obiektywne czynniki, w zależności od okoliczności danej sprawy.
2.5.1.
Wypłacalność
(39) Firmy SGL oraz NSC przedstawiły argumenty dotyczące ich wypłacalności.
W szczególności obydwa przedsiębiorstwa podkreśliły […] [3].
(40) W celu uwzględnienia tego argumentu Komisja zażądała szczegółowych informacji na temat sytuacji finansowej tych firm.
Po przeanalizowaniu odpowiedzi tych firm z dnia 20 listopada 2002 r., a także innych dokumentów złożonych przez SGL w dniu 8 listopada 2002 r. Komisja uznaje, że w tym przypadku nie ma uzasadnienia dla zmiany kwot grzywien.
Mimo że dane finansowe dostarczone przez te dwa przedsiębiorstwa wskazują na to, że zarówno SGL, jak i NSC są […], uwzględnienie samego faktu, iż przedsiębiorstwo […], przede wszystkim z uwagi na ogólne warunki panujące na rynku, byłoby równoznaczne z przyznaniem im nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej.
2.5.2.
Inne czynniki
(41) SGL jest […].
(42) Dnia 18 lipca 2001 r. Komisja nałożyła na firmę SGL grzywnę w wysokości 80,2 mln EUR z tytułu naruszenia art. 81 Traktatu w wyniku uczestnictwa przedsiębiorstwa w kartelu związanym z elektrodami grafitowymi.
(43) Oznacza to, że SGL jest zarówno […] i stosunkowo niedawno została na nią nałożona przez Komisję znacząca grzywna.
Komisja uważa, że w tych szczególnych okolicznościach nałożenie grzywny w pełnej kwocie nie wydaje się konieczne w celu osiągnięcia skutecznego efektu odstraszającego.
(44) W świetle tych dwóch czynników Komisja uznaje, iż w tym specyficznym przypadku grzywnę należy obniżyć o 33 %.
3.
DECYZJA
(45) Poniższe przedsiębiorstwa naruszały przepisy art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG poprzez uczestnictwo w podanych okresach w systemie umów i wspólnych działań wywierających wpływ na rynki Wspólnoty i Europejskiego Obszaru Gospodarczego oferujące specjalny grafit izostatyczny:
1) GrafTech International, Ltd, od lutego 1996 r. do maja 1997 r.;
2) SGL Carbon AG, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.;
3) Le Carbone-Lorraine S.A., od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.;
4) Ibiden Co., Ltd, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.;
5) Tokai Carbon Co., Ltd, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.;
6) Toyo Tanso Co., Ltd, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.;
7) Nippon Steel Chemical Co., Ltd i NSCC Techno Carbon Co., Ltd, odpowiadający solidarnie, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.;
8) Intech EDM BV i Intech EDM AG, odpowiadający solidarnie, od lutego 1994 r. do maja 1997 r.
(46) Następujące przedsiębiorstwa naruszały przepisy art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG poprzez uczestnictwo w podanych okresach w systemie umów i uzgodnionych działań wywierających wpływ na rynki Wspólnoty i Europejskiego Obszaru Gospodarczego oferujące specjalny grafit prasowany:
1) SGL Carbon AG, od lutego 1993 r. do listopada 1996 r.;
2) GrafTech International, Ltd, od lutego 1993 r. do listopada 1996 r.
(47) Wyżej wymienione przedsiębiorstwa zobowiązane są niezwłocznie zaprzestać naruszeń, o których mowa w wymienionym artykule, jeśli dotąd tego nie uczyniły.
Zobowiązane są też one do powstrzymania się od powtarzania czynów lub zachowań, o których mowa powyżej, oraz od wszelkich czynów i zachowań o tym samym lub równoważnym celu lub skutku.
(48) Z tytułu naruszeń, o których mowa powyżej, nakłada się następujące grzywny na następujące przedsiębiorstwa:
a) GrafTech International, Ltd:
- Rynek specjalnego grafitu izostatycznego: 0 EUR,
- Rynek specjalnego grafitu prasowanego: 0 EUR;
b) SGL Carbon AG:
- Rynek specjalnego grafitu izostatycznego: 18940000 EUR,
- Rynek specjalnego grafitu prasowanego: 8810000 EUR;
c) Le Carbone-Lorraine SA: 6970000 EUR;
d) Ibiden Co., Ltd: 3580000 EUR;
e) Tokai Carbon Co., Ltd: 6970000 EUR;
f) Toyo Tanso Co., Ltd: 10790000 EUR;
g) Nippon Steel Chemical Co., Ltd i NSCC Techno Carbon Co., Ltd, odpowiadający solidarnie: 3580000 EUR;
h) Intech EDM BV i Intech EDM AG, odpowiadający solidarnie: 980000 EUR.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
[2] Dz.U. 13 z 21.2.1962, str. 204/62.
[3] Części niniejszego tekstu zostały odpowiednio zredagowane w celu zapewnienia poufności informacji; części te są zawarte w nawiasach kwadratowych.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 26 czerwca 2006 r.
w sprawie przyznania Zjednoczonemu Królestwu dodatkowych dni połowowych w strefie ICES VIIe
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2438)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2006/461/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności pkt 9 załącznika IIC,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 7 załącznika IIC do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 określa maksymalną liczbę dni (216), podczas których wspólnotowe statki o długości całkowitej równej lub większej niż 10 metrów, posiadające na pokładzie włoki ramowe o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm lub stałe sieci o rozmiarze oczek sieci mniejszym niż 220 mm, mogą przebywać w strefie ICES VIIe od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 31 stycznia 2007 r.
(2) Punkt 9 tego Załącznika umożliwia Komisji przyznanie państwom członkowskim dodatkowej liczby dni połowowych, podczas których statek może przebywać na obszarze, i posiadać na pokładzie takie włoki ramowe lub stałe sieci, na podstawie trwałego zaprzestania działalności połowowej w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r.
(3) Zjednoczone Królestwo przedłożyło dane świadczące o zmniejszeniu w 2006 r. o 5 % możliwości floty przebywającej w tym obszarze i posiadających na pokładzie włoki ramowe o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm.
(4) W związku z przedłożonymi danymi, Zjednoczonemu Królestwu należy przyznać 12 dodatkowych dni na morzu w okresie między dniem 1 lutego 2006 r. a 31 stycznia 2007 r. dla statków posiadających na pokładzie takie włoki ramowe.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Maksymalna liczba dni, podczas których statek rybacki pływający pod banderą Zjednoczonego Królestwa i posiadający na pokładzie włoki ramowe o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm może przebywać w strefie ICES VIIe, określona w tabeli I załącznika IIC do rozporządzenia (WE) nr 51/2006, zostaje zmieniona na 228 dni w roku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady nr 1/2006 stowarzyszenia UE–Chile
z dnia 24 kwietnia 2006 r.
znosząca opłaty celne na wina, napoje spirytusowe i napoje aromatyzowane wymienione w załączniku II do Układu Stowarzyszeniowego UE–Chile
(2006/462/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 18 listopada 2002 r. (dalej zwany "Układem Stowarzyszeniowym"), w szczególności jego art. 60 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 60 ust. 5 Układu Stowarzyszeniowego upoważnia Radę Stowarzyszenia do podejmowania decyzji w celu szybszego niż jest to przewidziane w art. 72 zniesienia opłat celnych, lub w inny sposób poprawiających określone tam warunki dostępu.
(2) Takie decyzje zastępują warunki określone w art. 72 dla odpowiedniego produktu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Chile znosi opłaty celne stosowane w odniesieniu do win, napojów spirytusowych i napojów aromatyzowanych pochodzących ze Wspólnoty, wyszczególnionych w załączniku II do Układu Stowarzyszeniowego, zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzja ta zastępuje warunki określone w art. 72 Układu Stowarzyszeniowego w odniesieniu do przywozu do Chile danych produktów.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po upływie sześćdziesięciu dni od jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik II do decyzji Rady 79/542/EWG w zakresie przywozu świeżego mięsa z Botswany
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2880)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/463/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część 1 załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub części państw trzecich oraz ustanawiającej warunki dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa [2] zawiera wykaz państw trzecich i części państw trzecich, z których państwa członkowskie mogą przywozić świeże mięso zwierząt określonych w wymienionej decyzji.
(2) Na mocy wymienionej decyzji niektóre części terytorium Botswany są upoważnione do przywozu do Wspólnoty odkostnionego i dojrzałego mięsa bydła domowego, owiec, kóz lub dzikich albo hodowlanych zwierząt nieudomowionych innych niż świnie i jednokopytne.
(3) Organy weterynaryjne Botswany powiadomiły jednak Komisję o pojawieniu się w Botswanie na terytorium BW-1 ognisk pryszczycy.
Pierwsze kliniczne objawy tej choroby zostały zaobserwowane w dniu 20 kwietnia 2006 r. przez organy weterynaryjne, które podjęły natychmiastowe i odpowiednie środki kontrolne w strefie dotkniętej chorobą, włączając w to zawieszenie przewozu zwierząt podatnych na chorobę i produktów z nich uzyskiwanych w strefie i poza strefę oraz zamknięcie dwóch przedsiębiorstw eksportujących, zatwierdzonych do celów przywozu do Wspólnoty.
(4) W celu uwzględnienia wymienionych środków wprowadzonych przez Botswanę należy odpowiednio zmienić wykaz upoważnionych państw trzecich i ich części, zawarty w części I załącznika II do decyzji 79/542/EWG.
Odpowiednio, przywóz z Botswany do Wspólnoty przesyłek odkostnionego i dojrzałego mięsa zwierząt domowych i dzikich zwierząt hodowlanych ubitych lub mięsa dzikich zwierząt upolowanych przed dniem 20 kwietnia 2006 r. pochodzących z terytorium BW-1 powinien być oznaczony jako dopuszczony.
Jednakże wszystkie przesyłki takiego mięsa z wymienionych zwierząt ubitych lub upolowanych w dniu 20 kwietnia lub po tej dacie pochodzącego z tego terytorium powinny być oznaczone jako niedopuszczone.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić część 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG.
(6) Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w świetle informacji otrzymanych z Botswany.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część 1 załącznika II do decyzji 79/542/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 2006 r.
w sprawie tymczasowych środków nadzwyczajnych zapobiegających wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie organizmu Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2881)
(2006/464/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, w przypadku gdy państwo członkowskie uzna, że istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się na jego terytorium szkodliwego organizmu niewymienionego w załączniku I bądź załączniku II do tej dyrektywy, może tymczasowo podjąć dodatkowe środki niezbędne do ochrony przed tym niebezpieczeństwem.
(2) W wyniku występowania organizmu Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu w Chinach, Korei, Japonii, USA oraz na ograniczonym obszarze Wspólnoty, Francja poinformowała pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję w dniu 14 marca 2005 r., że dnia 16 lutego 2005 r. przyjęła urzędowe środki w celu ochrony swojego terytorium przed niebezpieczeństwem wprowadzenia tego organizmu.
(3) Słowenia poinformowała państwa członkowskie oraz Komisję w dniu 29 czerwca 2005 r., że z powodu wystąpienia tego organizmu na jej terytorium w dniu 24 czerwca 2005 r. podjęła dodatkowe środki zapobiegające wprowadzaniu na jej terytorium i rozprzestrzenianiu się na jej terytorium tego organizmu.
(4) Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu nie jest wymieniony w załącznikach I lub II do dyrektywy 2000/29/WE.
Jednakże sprawozdanie z oceny zagrożenia szkodnikiem oparte na dostępnych informacjach naukowych wykazało, że może to być jeden z najbardziej szkodliwych owadów dla kasztana (Castanea Mill.).
Może on znacznie zmniejszyć produkcję i jakość kasztanów, a w niektórych przypadkach nawet zniszczyć drzewa.
Kasztan często jest uprawiany na marginalnych terenach na wzgórzach lub w górach.
Szkody wynikające z rozprzestrzeniania się tego owada mogą ograniczyć produkcję kasztana przeznaczonego do spożycia przez ludzi na tych obszarach, powodując w ten sposób degradację ekonomiczną i środowiskową.
(5) Należy zatem podjąć tymczasowe środki przeciwko wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie wspomnianego szkodliwego organizmu.
(6) Środki określone w niniejszej decyzji należy stosować w przypadku wprowadzenia lub rozprzestrzeniania się tego organizmu, produkcji i przemieszczania roślin Castanea we Wspólnocie, zwalczania szkodliwego organizmu i monitorowania występowania lub trwałej nieobecności tego szkodliwego organizmu w państwach członkowskich.
(7) Wyniki stosowania powyższych środków powinny być regularnie poddawane ocenie w 2006 r., 2007 r. i 2008 r., w szczególności na podstawie informacji dostarczonych przez państwa członkowskie.
W świetle wyników tej oceny, rozważone zostaną dalsze środki możliwe do podjęcia.
(8) Jeśli to konieczne, państwa członkowskie powinny dostosować swoje prawodawstwo celem spełnienia wymogów określonych w niniejszej decyzji.
(9) Wyniki stosowania powyższych środków należy poddać przeglądowi do dnia 1 lutego 2008 r.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicja
Do celów niniejszej decyzji "rośliny" oznaczają rośliny lub części roślin z rodzaju Castanea Mill. przeznaczone do sadzenia, inne niż owoce i nasiona.
Artykuł 2
Środki zwalczania organizmu Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu
Zakazuje się wprowadzania do Wspólnoty i rozprzestrzeniania we Wspólnocie Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu zwanego dalej "organizmem".
Artykuł 3
Przywóz roślin
Rośliny mogą być wprowadzane do Wspólnoty jedynie, jeżeli:
a) spełniają środki określone w pkt 1 załącznika I, oraz
b) zostaną poddane kontroli, przy wprowadzeniu do Wspólnoty, pod kątem występowania organizmu, zgodnie z art. 13a ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, i zostaną na podstawie tej kontroli uznane za wolne od tego szkodliwego organizmu.
Artykuł 4
Przemieszczanie roślin we Wspólnocie
Nie naruszając przepisów art. 5 ust. 3 lit. a) oraz załącznika II część II, rośliny pochodzące ze Wspólnoty lub przywożone do Wspólnoty na mocy art. 3 niniejszej decyzji mogą być przemieszczane z miejsca produkcji we Wspólnocie, w tym, o ile ma zastosowanie, z centrów ogrodniczych, tylko jeśli spełniają warunki określone w pkt 2 załącznika I.
Artykuł 5
Lustracje i powiadamianie
1.
Państwa członkowskie prowadzą coroczne urzędowe lustracje dotyczące występowania organizmu lub objawów porażenia przez organizm na swoich terytoriach.
Nie naruszając art. 16 ust. 2 dyrektywy 2000/29/WE, o wynikach tych lustracji powiadamia się Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie do dnia 31 grudnia każdego roku.
2.
Właściwe organy urzędowe należy niezwłocznie powiadomić o podejrzeniu wystąpienia lub o potwierdzonym występowaniu organizmu.
3. a) Państwa członkowskie mogą wymagać, aby przemieszczanie roślin na ich terytorium lub w jego obrębie podlegało systemowi identyfikacji, który może obejmować obowiązek deklaracji o przemieszczaniu właściwym organom urzędowym przez osobę odpowiedzialną za przemieszczenie;
b) Państwa członkowskie mogą wymagać deklaracji o sadzeniu, która musi być przedstawiona właściwym organom urzędowym przez osobę odpowiedzialną za sadzenie.
Artykuł 6
Ustanowienie wyznaczonych stref
Jeśli wyniki lustracji, o których mowa w art. 5 ust. 1 lub powiadomienie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 potwierdzają występowanie organizmu na danym obszarze lub jeżeli jego występowanie zostało potwierdzone w inny sposób, państwa członkowskie określają wyznaczone strefy oraz podejmują środki urzędowe odpowiednio zgodnie z pkt I i II załącznika II.
Artykuł 7
Zgodność
Państwa członkowskie, jeśli to konieczne, zmieniają środki, które przyjęły w celu ochrony przed wprowadzeniem i rozprzestrzenianiem się organizmu tak, aby te środki były zgodne z niniejszą decyzją oraz niezwłocznie informują Komisję o tych środkach.
Artykuł 8
Przegląd
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 1 lutego 2008 r.
Artykuł 9
Adresaci decyzji
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 maja 2006 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/466/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Nową Zelandią dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej "Umową") zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 21 listopada 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
(2006/467/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (SG/WP), do podjęcia rokowań zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia rokowań, Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Republiką Islandii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowę tę należy zatwierdzić,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Republiką Islandii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych jest niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby/osób uprawnionych do podpisania Umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 18 stycznia 2006 r.
w sprawie utworzenia komisji śledczej do zbadania sprawy kryzysu w spółce Equitable Life Assurance Society
(2006/469/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI,
uwzględniając art. 193 Traktatu WE,
uwzględniając decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 19 kwietnia 1995 r. w sprawie szczegółowych przepisów regulujących egzekwowanie przez Parlament Europejski jego prawa do prowadzenia dochodzeń [1],
uwzględniając art. 176 Regulaminu,
uwzględniając wniosek złożony przez 213 posłów do Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 14 grudnia 2005 r. wyrażającą zgodę na powołanie komisji śledczej badającej zarzuty postawione w petycji 0611/2004 Arthura White'a (Brytyjczyka) i w petycji 0029/2005 Paula Braithwaite (Brytyjczyka) złożonej w imieniu Obywatelskiej Grupy Członków Equitable (Equitable Members' Action Group) oraz innych petycjach w tej samej sprawie nadesłanych z Niemiec i Irlandii, z których wszystkie dotyczyły Equitable Life Assurance Society (Equitable Life),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanawia się komisję śledczą celem zbadania domniemanych nieprawidłowości lub niegospodarności przy stosowaniu prawa wspólnotowego w związku z kryzysem w Equitable Life, bez uszczerbku dla właściwości sądów krajowych i wspólnotowych.
Artykuł 2
Komisja śledcza:
- zbada domniemane nieprawidłowości lub niegospodarność przy stosowaniu dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących bezpośrednich ubezpieczeń na życie i zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) [2], obecnie skodyfikowanej w dyrektywie 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie [3], przez właściwe władze Zjednoczonego Królestwa w związku z Equitable Life, szczególnie w odniesieniu do systemu nadzoru i zapewnienia odpowiedniej kontroli stanu finansowego przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, w tym ich wypłacalności, wprowadzenia odpowiednich rezerw technicznych i ich pokrycia przez odpowiadające im aktywa;
- oceni, czy Komisja spełniła swój obowiązek kontroli dokonania właściwej i terminowej transpozycji prawa wspólnotowego, oraz sprawdza, czy słabe punkty struktury instytucjonalnej przyczyniły się do powstania tej sytuacji;
- oceni zarzuty stawiane organom nadzorczym Zjednoczonego Królestwa, że przez wiele lat, a przynajmniej od 1989 r., zaniedbywały obowiązek ochrony właścicieli polis poprzez surowy nadzór sprawozdań finansowych i tworzenia rezerw oraz sytuacji finansowej Equitable Life;
- oceni stan skarg złożonych przez obywateli europejskich spoza Zjednoczonego Królestwa i stosowność środków prawnych dostępnych w ramach prawodawstwa brytyjskiego lub europejskiego dla właścicieli polis z innych Państw Członkowskich;
- wniesie propozycje, jakie uzna za niezbędne w tej sprawie.
Artykuł 3
Komisja śledcza przedstawi Parlamentowi wstępne sprawozdanie w terminie 4 miesięcy od rozpoczęcia prac oraz sprawozdanie końcowe w terminie 12 miesięcy od momentu przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
W skład komisji wchodzić będzie 22 posłów do Parlamentu Europejskiego.
Decyzja Rady
z dnia 29 maja 2006 r.
w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Islamską Republiką Mauretańską na podstawie art. 96 zmienionej umowy z Kotonu
(2006/470/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając umowę AKP–WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1] (zwana dalej "umową AKP–WE"), zmienioną umową podpisaną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. [2], w szczególności jej art. 96,
uwzględniając porozumienie wewnętrzne dotyczące środków, jakie należy podjąć i procedur, jakie należy stosować w celu wprowadzenia w życie umowy AKP–WE [3], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasadnicze elementy umowy AKP–WE, o których mowa w art. 9, zostały naruszone.
(2) Zgodnie z art. 96 umowy AKP–WE, w dniu 30 listopada 2005 r. rozpoczęto konsultacje z krajami AKP i Islamską Republiką Mauretańską, w czasie których władze mauretańskie podjęły specjalne zobowiązania dotyczące rozwiązania problemów przedstawionych przez Unię Europejską i wprowadzenia w życie tych zobowiązań podczas 120-dniowego okresu pogłębionego dialogu.
(3) Po upływie tego okresu wydaje się, że niektóre wyżej wspomniane zobowiązania dały początek konkretnym inicjatywom, a niektóre z nich zostały zrealizowane.
Tym niemniej kilka ważnych środków odnoszących się do zasadniczych elementów umowy AKP–WE powinno jeszcze zostać wdrożonych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Konsultacje podjęte z Islamską Republiką Mauretańską zgodnie z art. 96 umowy AKP–WE są zakończone.
Artykuł 2
Na podstawie właściwych środków, o których mowa w art. 96 ust. 2 lit. c) umowy AKP–WE, przyjmuje się środki wyszczególnione w liście znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja wygasa w dniu 29 listopada 2007 r.
Podlega ona regularnemu przeglądowi co najmniej co sześć miesięcy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2006 r.
w sprawie dostosowania diet służbowych określonych w decyzji 2003/479/WE dotyczącej zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady
(2006/471/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2003/479/WE [1], w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 15 ust. 7 decyzji 2003/479/WE przewiduje, że dzienne diety i dodatki miesięczne przyznawane ekspertom krajowym i krajowemu personelowi wojskowemu oddelegowanym do Sekretariatu Generalnego Rady są dostosowywane raz w roku, bez skutku retroaktywnego, w celu uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty w Brukseli i Luksemburgu.
(2) Ostatnie dostosowanie zostało przewidziane w decyzji 2005/442/WE i stało się skuteczne w dniu 1 czerwca 2005 r.
(3) W rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 2104/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. zmieniającym od dnia 1 lipca 2005 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur [2], Rada przewidziała korektę wynagrodzeń i emerytur urzędników Wspólnoty o 2,2 %,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
W art. 15 ust. 1 decyzji 2003/479/WE kwoty 28,16 EUR oraz 112,61 EUR zastępuje się odpowiednio kwotami 28,78 EUR i 115,09 EUR.
2.
Tabelę w art. 15 ust. 2 zastępuje się tabelą:
"Odległość między miejscem zamieszkania i miejscem oddelegowania (km) _BAR_ Kwota w EUR _BAR_
0–150 _BAR_ 0 _BAR_
> 150 _BAR_ 73,98 _BAR_
> 300 _BAR_ 131,52 _BAR_
> 500 _BAR_ 213,73 _BAR_
> 800 _BAR_ 345,26 _BAR_
> 1300 _BAR_ 542,55 _BAR_
> 2000 _BAR_ 649,43" _BAR_
3.
W art. 15 ust. 4 kwotę 28,16 EUR zastępuje się kwotą 28,78 EUR.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym została przyjęta.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 2006 r.
ustalająca na 2006 r. definitywny rozdział między państwa członkowskie zasobów ze Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego na finansowanie działań określonych w art. 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3030)
(Jedynie teksty w językach niemieckim, hiszpańskim, francuskim, greckim, włoskim, niderlandzkim i portugalskim są autentyczne)
(2006/472/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 14 a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 13 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2182/2002 z dnia 6 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego [2] przewidują działania wspierające przejście na inny rodzaj produkcji. Działania te są finansowane przez Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy utworzony na mocy art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
(2) Łączne środki dostępne dla Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego na rok 2006, lekko różniące się od środków wskazanych wcześniej, wynoszą 29,2 milionów EUR, z czego 50 % powinno być przeznaczone na poszczególne działania pomagające producentom tytoniu w przejściu na inne uprawy lub inne działalności gospodarcze tworzące nowe miejsca pracy, jak również na badania w tej dziedzinie.
(3) Dlatego, zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002, do dnia 30 czerwca 2006 r. należy rozdzielić między zainteresowanymi państwami członkowskimi kwotę dostępną na 2006 r. na podstawie przewidywanych planów finansowania działań, we wnioskach o pomoc, składanych przez państwa członkowskie.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ostateczny rozdział na 2006 r. między państwa członkowskie zasobów ze Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego na finansowanie działań określonych w art. 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002 jest przedstawiony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Austriackiej i Republiki Portugalskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 lipca 2006 r.
dotycząca środków zapobiegających rozprzestrzenianiu się wysoce zjadliwej grypy ptaków wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 u ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach w państwach członkowskich oraz uchylająca decyzję 2005/744/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3054)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/474/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [2], w szczególności jej art. 56 ust. 3, art. 57 ust. 2, art. 63 ust. 3 i art. 66 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w krótkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
(2) Na mocy decyzji Komisji 2005/744/WE z dnia 21 października 2005 r. ustanawiającej wymogi mające na celu zapobieganie wysoce zjadliwej grypie ptaków wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 u ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych w państwach członkowskich [3], w związku z ryzykiem powodowanym przez wysoce zjadliwą grypę ptaków wywołaną wirusem grypy A podtyp H5N1, przyjęto określone wymagania związane z bezpieczeństwem biologicznym i szczepieniami ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych.
Na mocy wspomnianej decyzji państwa członkowskie przedstawiają Komisji swoje plany szczepienia ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych.
(3) Dyrektywa 2005/94/WE określa zasady wprowadzania szczepień ochronnych przeciwko grypie ptaków, między innymi ptaków żyjących w niewoli, takich jak ptaki trzymane w ogrodach zoologicznych oraz ustanawia szczegółowe zasady szczepień, które ma przyjąć Komisja.
Na mocy wspomnianej decyzji państwa członkowskie przedstawiają Komisji do przyjęcia swoje plany szczepień ochronnych drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli.
(4) Dyrektywa Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotycząca trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych [4] definiuje ogrody zoologiczne objęte wspomnianą dyrektywą.
Należy uwzględnić przedmiotową definicję ogrodów zoologicznych do celów niniejszej decyzji.
(5) Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A(I) do dyrektywy 90/425/EWG [5] określa zasady dotyczące zwierząt podlegających wymianie handlowej pomiędzy zatwierdzonymi jednostkami, instytutami lub ośrodkami.
(6) Ze względu na fakt życia w niewoli ptaki trzymane w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach nie mają naturalnego kontaktu z drobiem lub innymi ptakami żyjącymi w niewoli i dlatego też nie stanowią żadnego zagrożenia zarażenia drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli oraz biorąc pod uwagę wartość ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych, szczepienia ochronne tego rodzaju ptaków mogą stanowić dodatkowy właściwy środek ochronny.
Dlatego też właściwe jest określenie na poziomie Wspólnoty szczegółowych zasad dotyczących szczepień ochronnych ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach, zgodnie z którymi postępowałyby państwa członkowskie, jeżeli uznają za właściwe przeprowadzenie szczepień tego rodzaju ptaków.
(7) Należy również ustanowić na poziomie Wspólnoty środki bezpieczeństwa biologicznego mające na celu zapobieganie wysoce zjadliwej grypie ptaków wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 u podejrzanych ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych w państwach członkowskich w celu ochrony dzikiej fauny i zachowania różnorodności biologicznej.
(8) Właściwym jest przyjęcie planów szczepień przedstawionych przez państwa członkowskie zgodnie z decyzją 2005/744/WE oraz z dyrektywą 2005/94/WE.
(9) Dla zachowania jasności przepisów prawodawstwa wspólnotowego, należy uchylić decyzję 2005/744/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja określa szczegółowe zasady:
a) mające zastosowanie w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się grypy ptaków wywołanej wysoce zjadliwym wirusem grypy A podtyp H5N1 (zwanym dalej "HPAI H5N1") z ptaków dziko żyjących na ptaki trzymane w ogrodach zoologicznych, zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach;
b) szczepienia ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach.
2. Na mocy niniejszej decyzji przyjmuje się określone plany szczepień ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach, przekazane Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 decyzji 2005/744/WE oraz plany szczepień ochronnych zgodnie z art. 56 ust. 2 dyrektywy 2005/94/WE.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje określone w dyrektywie 2005/94/WE.
Ponadto stosuje się definicje ogrodów zoologicznych zawarte w art. 2 dyrektywy 1999/22/WE oraz definicje zatwierdzonych jednostek, instytutów i ośrodków zawarte w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 92/65/EWG.
Artykuł 3
Państwa członkowskie podejmują właściwe i konkretne środki w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia HPAI H5N1 z ptaków dziko żyjących na ptaki trzymane w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach, z uwzględnieniem kryteriów i czynników ryzyka określonych w załączniku I.
W zależności od określonej sytuacji epidemiologicznej przepisy te powinny być w szczególności skierowane na zapobieganie bezpośredniemu i pośredniemu kontaktowi ptaków dziko żyjących, w szczególności ptactwa wodnego z ptakami trzymanymi w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach.
Artykuł 4
Plany szczepień ochronnych przeciwko HPAI H5N1 przekazane zgodnie z art. 56 ust. 2 dyrektywy 2005/94/WE obejmują, na podstawie oceny ryzyka, ptaki trzymane w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach.
Plany szczepień ochronnych przeciwko HPAI H5N1 przekazane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 56 ust. 2 dyrektywy 2005/94/WE obejmujące ptaki trzymane w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach lub ośrodkach spełniają następujące wymogi:
a) sporządzone są zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II do niniejszej decyzji; oraz
b) oprócz informacji, o których mowa w art. 56 ust. 2 dyrektywy 2005/94/WE zawierają dokładny adres oraz lokalizację określonych ogrodów zoologicznych oraz zatwierdzonych jednostek, instytutów i ośrodkach gdzie mają zostać przeprowadzone szczepienia ochronne.
Artykuł 5
1.
Niniejszym zostają przyjęte plany szczepień ochronnych przedstawione przez państwa członkowskie zgodnie z art. 56 ust. 2 dyrektywy 2005/94/WE oraz wymienione w załączniku III do niniejszej decyzji.
2.
Plany szczepień ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach i ośrodkach przekazane przez państwa członkowskie zgodnie z decyzją 2005/744/WE oraz wymienione w załączniku III do niniejszej decyzji uważa się za przyjęte w rozumieniu ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Komisja publikuje plany szczepień ochronnych ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych oraz w zatwierdzonych jednostkach, instytutach i ośrodkach wymienione w załączniku III.
Artykuł 6
Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 7
Uchyla się decyzję 2005/744/WE.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/475/WPZiB
z dnia 12 czerwca 2006 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Gabońską dotyczącej statusu sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej w Republice Gabońskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 25 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1671 (2006) zezwalającą na tymczasowe rozmieszczenie sił zbrojnych Unii Europejskiej (EUFOR DR Kongo) w celu wsparcia MONUC w okresie wyborów w Demokratycznej Republice Konga.
Następnie Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zwróciła się do wszystkich państw członkowskich ONZ, a zwłaszcza do tych, które sąsiadują z Demokratyczną Republiką Konga, o zapewnienie koniecznego wsparcia, aby ułatwić szybkie rozmieszczenie sił EUFOR DR Kongo, a w szczególności aby do Demokratycznej Republiki Konga zapewnić sprawny i odbywający się bez przeszkód transport personelu, wyposażenia, aprowizacji, rezerw i innych dóbr, w tym pojazdów i części zamiennych, przeznaczonych do wyłącznego i oficjalnego użytku sił zbrojnych.
(2) W dniu 27 kwietnia 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/319/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów [1] (operacja EUFOR DR Kongo).
(3) W odpowiedzi na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP), wystosowany w dniu 27 kwietnia 2006 r., rząd Republiki Gabońskiej w piśmie z dnia 18 maja 2006 r. wyraził zgodę na stacjonowanie sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej na terytorium Republiki Gabońskiej do celów przeprowadzenia operacji.
(4) Po otrzymaniu upoważnienia Rady w dniu 23 maja 2005 r., zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej, Prezydencja wraz z SG/WP wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Gabońską dotyczącą statusu sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej w Republice Gabońskiej. (5) Umowę tę należy zatwierdzić, STANOWI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 12 czerwca 2006 r.
zmieniająca decyzję 1999/70/WE w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banque de France
(2006/476/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r., dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych [1],
uwzględniając zalecenie EBC/2006/5 Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "EBC") z dnia 13 kwietnia 2006 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych audytorów Banque de France [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 ust. 1 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i EBC, sprawozdania finansowe EBC oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają kontroli prowadzonej przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.
(2) Zgodnie z art. L.142-6 francuskiego Kodeksu monetarnego i finansowego, Rada Ogólna Banque de France mianuje dwóch biegłych rewidentów, którym powierza kontrolę sprawozdań finansowych Banque de France.
Zgodnie z art. L.823-1 francuskiego Kodeksu handlowego na wypadek odmowy objęcia mandatu przez biegłych rewidentów, ich niedostępności, rezygnacji lub śmierci mianowany zostaje zastępczy biegły rewident.
(3) Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów obsługujących Banque de France wygaśnie po przeprowadzeniu kontroli za rok obrotowy 2005.
Niezbędne jest zatem ustanowienie zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrotowego 2006.
(4) Banque de France, zgodnie z obowiązującymi go zasadami udzielania zamówień publicznych, dokonał wyboru firm Deloitte & Associés i Mazars & Guerard jako ustawowych biegłych rewidentów oraz firmy KPMG S.A. jako zastępczego biegłego rewidenta na lata obrotowe 2006–2011; EBC uważa, że wybrani biegli rewidenci spełniają kryteria niezbędne do ich ustanowienia.
(5) EBC uważa, że zewnętrzni biegli rewidenci wybrani przez Banque de France spełniają kryteria niezbędne do ich ustanowienia, Rada Prezesów EBC zaleca więc ustanowienie wspólnie firm Deloitte & Associés i Mazars & Guerard jako ustawowych biegłych rewidentów oraz firmy KPMG S.A. jako zastępczego biegłego rewidenta na lata obrotwe 2006–2011.
(6) Należy zatem zastosować się do zalecenia Rady Prezesów EBC i zmienić decyzję 1999/70/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Art. 1 ust. 4 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:
"4.
Firmy Deloitte & Associés oraz Mazars & Guerard zostają niniejszym zatwierdzone wspólnie jako ustwowi biegli rewidenci Banque de France na lata obrotowe 2006–2011.
Firma KPMG S.A. zostaje niniejszym zatwierdzona jako zastępczy biegły rewident Banque de France na lata obrotowe 2006–2011.".
Artykuł 2
O niniejszej decyzji zostaje powiadomiony Europejski Bank Centralny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2006/477/WPZiB
z dnia 30 czerwca 2006 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczącej udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/570/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1].
(2) Artykuł 11 ust. 3 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe ustalenia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zgodnie z art. 24 Traktatu.
(3) Po otrzymaniu upoważnienia od Rady w dniu 13 września 2004 r., Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA). (4) Umowę należy zatwierdzić, STANOWI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 19 czerwca 2006 r.
w sprawie mianowania połowy członków zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności
(2006/478/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 25 ust. 1,
uwzględniając listę kandydatów przedłożoną Radzie przez Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając opinie wyrażone przez Parlament Europejski,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nieodzowne jest zapewnienie niezależności, wysokich standardów naukowych, przejrzystości i skuteczności działania Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanego dalej "urzędem").
Niezbędna jest również współpraca z państwami członkowskimi.
(2) Kadencja połowy członków zarządu urzędu zakończy się w dniu 30 czerwca 2006 r.
(3) Dokonano analizy przedłożonych kandydatur w celu mianowania siedmiu nowych członków zarządu na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Komisję oraz z uwzględnieniem opinii wyrażonych przez Parlament Europejski w celu zapewnienia najwyższych standardów kompetencji, szerokiego zakresu wymaganej wiedzy specjalistycznej, na przykład w zakresie zarządzania i administracji publicznej, i możliwie najszerszej pod względem geograficznym reprezentacji w obrębie Unii.
(4) Jeden z tych członków powinien posiadać doświadczenie zdobyte podczas pracy w organizacjach reprezentujących interesy konsumentów i innych stron w łańcuchu żywnościowym,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Następujące osoby zostają mianowane członkami zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na okres od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2010 r.:
- Diána BÁNÁTI,
- Marianne ELVANDER,
- Peter GÆMELKE [2],
- Marion GUILLOU,
- Bart SANGSTER,
- Roland VAXELAIRE,
- Konstantinos YAZITZOGLOU.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lipca 2006 r.
zmieniająca dodatek A do załącznika VIII do Aktu przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorze mięsnym na Łotwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3084)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/479/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego załącznik VIII rozdział IV sekcja B podsekcja I pkt 1 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Łotwie przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku A [1] do załącznika VIII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
Dodatek ten został zmieniony decyzjami Komisji 2004/460/WE [2], 2004/472/WE [3], i 2005/420/WE [4].
(2) Łotwa złożyła oświadczenie, że wszystkie dziewięć nowych zakładów wymienionych w wykazie zakładów w sektorze mięsnym, które znajdują się w okresie przejściowym, zakończyło proces modernizacji i obecnie całkowicie spełnia wymogi prawodawstwa wspólnotowego lub zakończyło swoją działalność.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek A do załącznika VIII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
(4) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakłady wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji skreśla się z dodatku A do załącznika VIII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lipca 2006 r.
zmieniająca dodatek B do załącznika IX do Aktu przystąpienia z 2003 r. w zakresie niektórych zakładów w sektorze mięsnym na Litwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3115)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/480/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego załącznik IX rozdział V sekcja B podsekcja I lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Litwie przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B [1] do załącznika IX do Aktu przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek B do załącznika IX do Aktu przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/472/WE [2], 2004/473/WE [3], 2005/421/WE [4] i 2005/657/WE [5].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwego organu Litwy niektóre zakłady w sektorze mięsnym zakończyły proces modernizacji i obecnie całkowicie spełniają wymogi prawodawstwa wspólnotowego.
Jeden zakład zakończył swoją działalność.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów w okresie przejściowym.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek B do załącznika IX do Aktu przystąpienia z 2003 r.
W celu zapewnienia jasności należy go zastąpić.
(5) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatek B do załącznika IX do Aktu przystąpienia z 2003 r. zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/482/WPZiB
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Turcji ustanawiającej zasady ogólne udziału Republiki Turcji w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki dotyczące udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysami, prowadzonych przez Unię Europejską, powinny zostać określone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji.
(2) Prezydencja, po otrzymaniu od Rady upoważnienia w dniu 23 lutego 2004 r., wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Turcji ustanawiającą zasady ogólne udziału Republiki Turcji w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską.
(3) Umowę należy zatwierdzić,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Republiką Turcji ustanawiającą zasady ogólne udziału Republiki Turcji w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej (umocowanych) do podpisania Umowy, tak by stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2006/483/WPZiB
z dnia 11 lipca 2006 r.
wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej [1], w szczególności jego art. 6 w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, mające na celu wprowadzenie w życie środków nałożonych na Republikę Wybrzeża Kości Słoniowej na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (rezolucja RB ONZ) nr 1572 (2004).
(2) W dniu 27 lutego 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/172/WPZiB zawierającą wykaz osób podlegających środkom nałożonym na podstawie ust. 9 oraz ust. 11 rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004) i odnowionym na podstawie ust. 1 rezolucji RB ONZ nr 1643 (2005).
(3) W dniu 1 maja 2006 r. UE przekazała Komitetowi Rady Bezpieczeństwa ustanowionemu na mocy rezolucji nr 1572 (2004) dodatkowe dane identyfikacyjne.
(4) W dniu 30 maja 2006 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa zatwierdził uaktualniony skonsolidowany wykaz osób podlegających środkom nałożonym na mocy ust. 9 oraz ust. 11 rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004) i odnowionym na podstawie ust. 1 rezolucji RB ONZ nr 1643 (2005).
(5) Wykaz znajdujący się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/852/WPZiB powinien zostać odpowiednio dostosowany,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wykaz osób znajdujący się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/852/WPZiB zostaje niniejszym zastąpiony wykazem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2006/484/WPZiB
z dnia 11 lipca 2006 r.
dotycząca wprowadzenia w życie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonywanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (ICTY)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2004/694/WPZiB z dnia 11 października 2004 r. w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonywanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (ICTY) [1], a w szczególności jego art. 2, w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
1) Zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki służące zamrożeniu wszelkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób fizycznych, które zostały postawione w stan oskarżenia przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii (ICTY).
(2) W dniu 10 marca 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/205/WPZiB, na mocy której zmieniony został wykaz osób znajdujący się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.
(3) W związku z przekazaniem w dniu 10 czerwca 2006 r. pana Dragana ZELENOVICIA do aresztu ICTY, jego nazwisko powinno zostać usunięte z wykazu.
(4) Wykaz znajdujący się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB powinien zostać odpowiednio zmieniony,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wykaz osób znajdujący się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się wykazem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 września 2004 r.
dotycząca postępowania na mocy art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG w sprawie przeciwko Boliden AB, Boliden Fabrication AB i Boliden Cuivre & Zinc S.A., Austria Buntmetall AG i Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H., Halcor S.A., HME Nederland BV, IMI plc, IMI Kynoch Ltd i IMI Yorkshire Copper Tube Ltd, KM Europa Metal AG, Tréfimétaux SA i Europa Metalli SpA, Mueller Industries, Inc., WTC Holding Company, Inc., Mueller Europe Ltd, DENO Holding Company, Inc. i DENO Acquisition EURL, Outokumpu Oyj i Outokumpu Copper Products OY i Wieland Werke AG
(Sprawa C.38.069 – Miedziane rury instalacyjne)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2826)
(Jedynie teksty w językach angielskim, fińskim, francuskim, greckim, niderlandzkim, niemieckim, szwedzkim i włoskim są autentyczne)
(2006/485/WE)
Dnia 3 września 2004 r. Komisja przyjęła decyzję dotyczącą postępowania na mocy art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG.
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1], uwzględniając uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej, Komisja niniejszym publikuje nazwy stron oraz główną treść decyzji.
Jawną wersję pełnego tekstu decyzji w autentycznych wersjach językowych sprawy oraz językach roboczych Komisji można znaleźć na stronie internetowej DG COMP http://ec.europa.eu/comm/competition/index_it.html
I. STRESZCZENIE OPISU NARUSZENIA
Charakter naruszenia i adresaci decyzji
(1) Decyzja jest skierowana do:
- Boliden AB, Boliden Fabrication AB i Boliden Cuivre & Zinc S.A.,
- Austria Buntmetall AG i Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H. ("Buntmetall" lub "BMA"),
- Halcor S.A. ("Halcor"),
- HME Nederland BV ("HME"),
- IMI plc, IMI Kynoch Ltd i IMI Yorkshire Copper Tube Ltd ("YCT"), zwane łącznie "grupą IMI" lub "IMI",
- KM Europa Metal AG ("KME" lub "KM Europa Metal"), Tréfimétaux SA ("TMX" lub "Tréfimétaux") i Europa Metalli SpA ("EM" lub "Europa Metalli"), zwane łącznie "grupą KME",
- Mueller Industries, Inc. ("Mueller"), WTC Holding Company, Inc., Mueller Europe Ltd, DENO Holding Company, Inc. i DENO Acquisition EURL,
- Outokumpu Oyj i Outokumpu Copper Products OY, zwane łącznie "Outokumpu",
- Wieland Werke AG ("Wieland" lub "Wieland Werke").
(2) Adresaci decyzji dopuścili się złożonego, pojedynczego i ciągłego naruszenia przepisów art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem WE" lub "Traktatem") oraz – od dnia 1 stycznia 1994 r. – naruszenia przepisów art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczego (zwanego dalej "Porozumieniem EOG"), obejmującego cały obszar EOG, polegającego na uzgodnieniu cen, podziale rynków i wymianie poufnych informacji dotyczących rynku miedzianych rur instalacyjnych, co najmniej od dnia 3 czerwca 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r.
Podział odpowiedzialności
SMI i KME
(3) Societa Metallurgica Italiana SpA ("SMI") to włoska spółka holdingowa grupy KME, do której należą Europa Metalli SpA ("EM" lub "EM/LMI" lub "Europa Metalli") oraz Tréfimétaux SA ("Tréfimétaux" lub "TMX").
Po zbadaniu opinii wyrażonych przez SMI i KME w sprawie stanowiska SMI w tym postępowaniu Komisja uznała, że niniejsza decyzja nie powinna być skierowana do SMI.
(4) Na podstawie dowodów przytoczonych przez KME uznano za stosowne wyodrębnienie dwóch osobnych okresów w odniesieniu do podziału odpowiedzialności w grupie SMI.
W pierwszym okresie, obejmującym lata 1988–1995, KME należy traktować jako przedsiębiorstwo odrębne od EM i TMX, mimo że w 1990 r. SMI nabyło 76,9 % tej firmy.
KME miało inny zarząd niż jej spółki siostrzane, a wydaje się, że kierownictwo KME koordynowało swoje działania z kierownictwem EM i TMX dopiero po restrukturyzacji grupy w 1995 r., kiedy KME objęło 100 % udziałów w EM i TMX.
Można zatem stwierdzić, że w okresie od 1988 do 1995 r. KME jest odpowiedzialna wyłącznie za własne działania, nie ponosi zaś odpowiedzialności za działania spółek siostrzanych.
(5) Z drugiej strony, EM i należącą do niej do 1995 r. na prawie wyłączności spółkę zależną, TMX, należy traktować jako jedną jednostkę gospodarczą i jedno przedsiębiorstwo wyodrębnione z KME do czasu restrukturyzacji grupy.
Oprócz 100 % kontroli EM w TMX istniało kilka innych elementów potwierdzających założenie, że spółka zależna nie prowadziła niezależnej polityki handlowej (np. członkowie kierownictwa EM zostali wprowadzeni do zarządu TMX, strategie handlowe obu spółek były ujednolicone, a w 1993 r. utworzono wspólną organizację sprzedaży, udział w tym samym kartelu na rynku tego samego produktu od 1989 r).
W związku z tym, w okresie 1989–1995, EM ponosi odpowiedzialność za swoje działania oraz jest wspólnie i solidarnie odpowiedzialna wraz z TMX za niezgodne z prawem działania tej ostatniej.
(6) W odniesieniu do lat 1995–2001, kiedy KME kontrolowała 100 % udziałów w kapitale EM i TMX, podmioty wchodzące w skład grupy KME należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo działające na rynku.
Przypuszczenie istnienia kontroli oparte na stuprocentowym udziale KME w EM i TMX, które dodatkowo potwierdzają znaczne zależności między organami zarządzającymi firm oraz rzeczywistość gospodarcza, nie zostało obalone wystarczającymi dowodami.
W związku z tym KME, EM i TMX ponoszą wspólną i solidarną odpowiedzialność za swoje niezgodne z prawem postępowanie w okresie od 1995 do 2001 r.
Outokumpu
(7) Jeżeli chodzi o firmę Outokumpu (Finlandia), to Komisja uznała spółkę dominującą Outokumpu Oyj za wspólnie i solidarnie odpowiedzialną za działania należącej do niej, na prawie wyłączności, spółki zależnej Outokumpu Copper Products Oy ("OCP").
Do Outokumpu Oyj należała całość kapitału OCP w okresie trwania procederu naruszenia przepisów.
Ponadto, według Outokumpu, spółka dominująca uczestniczyła w naruszeniu przepisów przed majem 1988 r. za pośrednictwem swojego oddziału Copper Products, zatem była świadoma istnienia naruszenia po stworzeniu spółki zależnej i przejęciu przez nią funkcji spółki dominującej w okresie między majem a grudniem 1988 r.
Spółka dominująca nie nakazała jednakże swojej spółce zależnej zaniechania działań skutkujących naruszeniem przepisów.
W związku z tym można przypuszczać, że Outokumpu Oyj miała pełną i skuteczną kontrolę nad polityką handlową swojej spółki zależnej i Outokumpu nie zdołała obalić tego przypuszczenia.
Jeśli chodzi o Outokumpu, to ze względu na ograniczone dowody dotyczące lat 1987 i 1988 Komisja ograniczyła swoją ocenę tej firmy do okresu po wrześniu 1989 r.
Pozostali uczestnicy
(8) Firmy Mueller, IMI, Wieland i Boliden nie kwestionowały odpowiedzialności ich spółek holdingowych i dominujących za działania spółek zależnych, działających w sektorze miedzianych rur instalacyjnych.
Czas trwania naruszenia
(9) Przedsiębiorstwa brały udział w naruszeniu przepisów co najmniej w następujących okresach:
a) Boliden AB wraz z Outokumpu Copper Fabrication AB (dawniej: Boliden Fabrication AB) oraz Outokumpu Copper BCZ S.A. (dawniej: Boliden Cuivre & Zinc S.A.) – od dnia 3 czerwca 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
b) Outokumpu Copper Fabrication AB (dawniej: Boliden Fabrication AB) wraz z Boliden AB oraz Outokumpu Copper BCZ S.A. (dawniej: Boliden Cuivre & Zinc S.A.) – od dnia 3 czerwca 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
c) Outokumpu Copper BCZ S.A. (dawniej: Boliden Cuivre & Zinc S.A.) wraz z Boliden AB oraz Outokumpu Copper Fabrication AB (dawniej: Boliden Fabrication AB) – od dnia 3 czerwca 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
d) Austria Buntmetall AG:
i) wraz z Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H. – najpóźniej od dnia 29 sierpnia 1998 r. do dnia 8 lipca 1999 r.; oraz
ii) wraz z Wieland Werke AG oraz Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H – od dnia 9 lipca 1999 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
e) Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H.:
i) wraz z Austria Buntmetall AG – najpóźniej od dnia 29 sierpnia 1998 r. do dnia 8 lipca 1999 r.; oraz
ii) wraz z Wieland Werke AG oraz Austria Buntmetall AG – od dnia 9 lipca 1999 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
f) Halcor S.A. – najpóźniej od dnia 29 sierpnia 1998 r. co najmniej do początku września 1999 r.;
g) HME Nederland BV – najpóźniej od dnia 29 sierpnia 1998 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
h) IMI plc wraz z IMI Kynoch Ltd oraz Yorkshire Copper Tube Ltd (dawniej: IMI Yorkshire Copper Tube Ltd) – od dnia 29 września 1989 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
i) IMI Kynoch Ltd wraz z IMI plc oraz Yorkshire Copper Tube Ltd (dawniej: IMI Yorkshire Copper Tube Ltd) – od dnia 29 września 1989 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
j) Yorkshire Copper Tube Ltd (dawniej: IMI Yorkshire Copper Tube Ltd) wraz z IMI plc oraz IMI Kynoch Ltd – od dnia 29 września 1989 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
k) KM Europa Metal AG:
i) indywidualnie – od dnia 3 czerwca 1988 r. do dnia 19 czerwca 1995 r.; oraz
ii) wraz z Tréfimétaux SA oraz Europa Metalli SpA – od dnia 20 czerwca 1995 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
l) Europa Metalli SpA:
i) wraz z TMX – od dnia 29 września 1989 r. do dnia 19 czerwca 1995 r.; oraz
ii) wraz z KM Europa Metal AG oraz Tréfimétaux SA – od dnia 20 czerwca 1995 r. do dnia 22 marca 2001 r.
m) Tréfimétaux SA:
i) wraz z Europa Metalli SpA – od dnia 29 września 1989 r. do dnia 19 czerwca 1995 r.; oraz
ii) wraz z KM Europa Metal AG i Europa Metalli SpA – od dnia 20 czerwca 1995 r. do dnia 22 marca 2001 r.
n) Mueller Industries, Inc., wraz z WTC Holding Company, Inc., Mueller Europe Ltd, DENO Holding Company, Inc., oraz DENO Acquisition EURL – od dnia 21 października 1997 r. do dnia 8 stycznia 2001 r.;
o) WTC Holding Company, Inc., wraz z Mueller Industries, Inc., Mueller Europe Ltd, DENO Holding Company, Inc., oraz DENO Acquisition EURL – od dnia 21 października 1997 r. do dnia 8 stycznia 2001 r.;
p) Mueller Europe Ltd wraz z WTC Holding Company, Inc., Mueller Industries, Inc., DENO Holding Company, Inc., oraz DENO Acquisition EURL – od dnia 21 października 1997 r. do dnia 8 stycznia 2001 r.;
q) DENO Holding Company, Inc., wraz z WTC Holding Company, Inc., Mueller Europe Ltd, Mueller Industries, Inc., oraz DENO Acquisition EURL – od dnia 21 października 1997 r. do dnia 8 stycznia 2001 r.;
r) DENO Acquisition EURL wraz z WTC Holding Company, Inc., Mueller Europe Ltd, DENO Holding Company, Inc., oraz Mueller Industries, Inc. – od dnia 21 października 1997 r. do dnia 8 stycznia 2001 r.;
s) Outokumpu Oyj wraz z Outokumpu Copper Products Oy – od dnia 29 września 1989 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
t) Outokumpu Copper Products Oy wraz z Outokumpu Oyj – od dnia 29 września 1989 r. do dnia 22 marca 2001 r.;
u) Wieland Werke AG:
i) indywidualnie – od dnia 29 września 1989 r. do dnia 8 lipca 1999 r.; oraz
ii) wraz z Austria Buntmetall AG oraz Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H. – od dnia 9 lipca 1999 r. do dnia 22 marca 2001 r.
Rynek miedzianych rur instalacyjnych
(10) Rury miedziane można ogólnie podzielić na dwie grupy produktów: i) rury przemysłowe podzielone na podgrupy zależnie od ich przeznaczenia (klimatyzacja i chłodnictwo, złączki, grzejniki gazowe, suszarki filtrujące oraz telekomunikacja); oraz ii) rury instalacyjne (zwane także rurami sanitarnymi lub wodociągowymi).
Rury instalacyjne stosowane są w instalacjach wodnych, paliwowych, gazowych i grzewczych oraz w przemyśle budowlanym [2].
(11) Tradycyjnie rury instalacyjne były wykonane z miedzi, tj. miedzi odzyskanej, miedzi nowo rafinowanej (miedzi katodowej) lub sztabek miedzianych oraz w pewnym zakresie – ze stali.
Od wczesnych lat dziewięćdziesiątych coraz więcej rur instalacyjnych produkuje się z tworzywa sztucznego lub mieszanek (tworzywo sztuczne z warstwami aluminium).
Wprowadzanie nowych materiałów przyspieszyła debata publiczna w sprawie norm jakości dla wody pitnej oraz późniejsze przyjęcie europejskiej dyrektywy w sprawie wody pitnej w 1988 r.
(12) Głównymi użytkownikami rur instalacyjnych są dystrybutorzy, hurtownicy i sprzedawcy detaliczni sprzedający rury instalatorom i innym użytkownikom końcowym, natomiast bezpośrednimi nabywcami i głównymi użytkownikami rur przemysłowych są odbiorcy przemysłowi, producenci sprzętu i producenci części.
(13) Szacowana wartość rynkowa EOG zwykłych miedzianych rur instalacyjnych wynosiła około 1 mld EUR w 2000 r., zaś miedzianych rur instalacyjnych izolowanych plastykiem – około 200 mln EUR [3].
Głównymi producentami miedzianych rur instalacyjnych w Europie są adresaci niniejszej decyzji.
Ich szacowany udział w rynku EOG (rury zwykłe) w 2000 r., ostatnim roku obowiązywania porozumienia kartelowego, osiągnął w przybliżeniu: KME […] [4] %, IMI […] %, Outokumpu […] %, Wieland Werke […] %, Mueller […] %, Boliden […] %, Buntmetall […] % (1998 r.), HME […] %, Halcor […] %.
Szacowany łączny udział w rynku EOG (rury instalacyjne zwykłe i izolowane plastykiem) w 2000 r., ostatnim roku obowiązywania porozumienia kartelowego, osiągnął w przybliżeniu: KME […] % i Wieland […] %.
Łączny udział w rynku zwykłych miedzianych rur instalacyjnych EOG tych przedsiębiorstw wyniósł około 80–90 %.
Jednakże należy zwrócić uwagę, że nie wszystkie strony uczestniczyły w naruszeniu przepisów przez cały okres jego trwania.
Działanie kartelu
(14) Odbiorcy obecnej decyzji dopuścili się pojedynczego, ciągłego, złożonego oraz – w przypadku Boliden, grupy KME oraz Wieland – wielopostaciowego naruszenia przepisów art. 81 Traktatu i art. 53 Porozumienia EOG, obejmującego większość obszaru EOG, polegającego na podziale wielkości sprzedaży i udziału w rynku, uzgodnieniu w niektórych przypadkach cen, podwyżek cen oraz innych warunków handlowych sprzedaży zwykłych miedzianych rur (w przypadku KME i Wieland – miedzianych rur instalacyjnych w osłonie z tworzywa sztucznego) oraz monitorowaniu działań antykonkurencyjnych pomiędzy tymi firmami poprzez wymianę informacji na temat sprzedaży, zamówień, udziału w rynku i cen oraz poprzez działania prowadzące do zdobycia wiodącej pozycji na rynku.
Naruszenie przepisów rozpoczęło się w czerwcu 1988 r., a zakończyło w marcu 2001 r.
W różnych okresach udział w nim brały różne firmy.
(15) Naruszenie przepisów miało charakter pojedynczy, ponieważ miało niezmienny cel i związane było z prowadzeniem ciągłych działań w celu podziału wielkości produkcji oraz koordynowania wysokości cen.
Miało także charakter złożony, ponieważ obejmowało zarówno porozumienia, jak i uzgodnione praktyki.
(16) Zachowania antykonkurencyjne stanowiły ponadto wielopostaciowe naruszenie przepisów, ponieważ były zorganizowane na trzech poziomach i miały na celu unikanie konkurencji w przemyśle miedzianych rur instalacyjnych.
(17) Współpraca na pierwszym poziomie zaczęła się co najmniej w czerwcu 1988 r. (trwała do marca 2001 r.) i obejmowała tak zwanych producentów "SANCO®" (klub SANCO): KME, Tréfimétaux, Europa Metalli, Boliden oraz Wieland.
Firma Boliden ograniczyła swoją współpracę w ramach SANCO w lipcu 1995 r. i uczestniczyła nadal w systemie wymiany informacji do marca 2001 r.
Producenci SANCO® dzielili udział w rynku rur SANCO®, wymieniali poufne informacje, ustalali i koordynowali ceny i zniżki.
Ta współpraca miała ścisły charakter i stanowiła przygotowanie do spotkań z producentami spoza klubu SANCO.
KME i Wieland współpracowały także w zakresie miedzianych rur instalacyjnych izolowanych plastykiem marki WICU® i Cuprotherm co najmniej od początku 1991 r. do marca 2001 r.
(18) Współpraca na drugim poziomie rozpoczęła się co najmniej we wrześniu 1989 r. i obejmowała największych producentów europejskich ("grupa pięciu") (włączając producentów SANCO i producentów spoza grupy). KME (łącznie z Tréfimétaux i Europa Metalli), Wieland, Outokumpu, IMI i – do października 1997 r. – Mueller.
Głównym celem współpracy była stabilizacja i podział udziałów w rynku oraz koordynacja cen i zniżek.
Spotkania odbywały się przy okazji spotkań organizacji przemysłowych (np. spotkań Międzynarodowej Rady Miedzi Kutej lub oddzielnie, w Zurychu).
Współpraca obejmowała spotkanie dyrekcji firm oraz spotkania na poziomie operacyjnym.
Kontakty te rozwijały się w trzech etapach: od września 1989 r. do czerwca/lipca 1994 r. (ustalanie sieci wymiany informacji i koordynacja), od lipca 1994 r. do czerwca 1997 r. (mniej intensywne kontakty), od czerwca 1997 r. do marca 2001 r. (skuteczne i efektywne odnowienie współpracy).
(19) Współpraca na trzecim poziomie rozpoczęła się w sierpniu 1998 r. i trwała w okresie od sierpnia 1999 r. do marca 2001 r.
Obejmowała wspomnianą powyżej grupę pięciu oraz czterech mniejszych producentów (razem: "grupa dziewięciu"): Halcor do sierpnia 1999 r. oraz HME Nederland BV, Boliden (która nie współpracowała stale) i Buntmetall – do marca 2001 r.
Grupa dziewięciu ustalała udziały w rynku oraz docelowe ceny lub marże.
II.
GRZYWNY
Kwota podstawowa
(20) Obecne naruszenie przepisów polegało głównie na praktykach związanych z ustalaniem cen i podziałem rynku, co ze względu na swój charakter stanowi bardzo poważne naruszenie przepisów art. 81 ust. 1 Traktatu WE i art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. Ustalono ponadto, że wprowadzono także w życie porozumienia kartelowe oraz że przynajmniej w niektórych okresach powodowały one wzrost cen na rynku. Kartel obejmował cały wspólny rynek, a po jego utworzeniu – większość EOG.
(21) Mając na uwadze sam charakter zachowań poddanych kontroli, rzeczywisty wpływ na rynek miedzianych rur instalacyjnych oraz to, że współpraca obejmowała rynek o znacznym zasięgu geograficznym (większość EOG), odbiorcy niniejszej decyzji popełnili bardzo poważne naruszenie przepisów art. 81 ust. 1 Traktatu WE i art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG.
Różne traktowanie
(22) W przypadku tej sprawy, która dotyczyła kilku przedsiębiorstw, przy ustalaniu podstawowych kwot grzywien uwzględniono szczególny udział każdego przedsiębiorstwa w rynku, aby wziąć pod uwagę rzeczywisty wpływ na konkurencję niezgodnego z prawem postępowania każdego przedsiębiorstwa.
(23) Do celów obliczenia wysokości grzywny firmy podzielono na cztery kategorie, w zależności od ich udziału w całym rynku EOG odnośnie do rozpatrywanego produktu w ostatnim pełnym roku trwania naruszenia przepisów (2000 r.).
Do pierwszej kategorii zaliczono KME, do drugiej: Outokumpu, IMI, Mueller oraz grupę Wieland Werke łącznie z BMA (około połowa udziału w rynku KME); w trzeciej kategorii znalazła się firma Boliden (około dwóch trzecich udziału w rynku drugiej grupy); czwarta kategoria obejmowała HME i Halcor (około połowy udziału w rynku drugiej grupy).
(24) W związku z tym, że spółki EM i TMX w latach 1988–1995 połączyły się w jedno przedsiębiorstwo, są one wspólnie i solidarnie odpowiedzialne za przypadającą im część naruszenia przepisów.
Podobnie spółki KME, EM i TMX w latach 1995–2001 połączyły się w jedno przedsiębiorstwo ("grupa KME") i są one wspólnie i solidarnie odpowiedzialne za przypadającą im część naruszenia przepisów.
Podstawową kwotę grzywny podzielono zatem na dwie części: jedną za lata 1988–1995 i drugą za lata 1995–2001.
W wyniku takiego podziału KME ukarano indywidualnie grzywną w wysokości 17,96 mln EUR, EM i TMX wspólnie i solidarnie podlegają karze grzywny w wysokości 16,37 mln EUR, a KME, EM i TMX (albo grupa KME) wspólnie i solidarnie podlegają karze grzywny w wysokości 32,75 mln EUR.
(25) Podobnie, w celu ustalenia odpowiedzialności grupy Wieland, wyróżniono dwa okresy.
W 1999 r. Wieland Werke AG przejęła wyłączną kontrolę nad grupą Buntmetall.
W związku z tym Wieland Werke AG i grupa Buntmetall były traktowane jako jedno przedsiębiorstwo, tak więc są wspólnie i solidarnie odpowiedzialne za naruszenie dopiero od 1999 r.
(26) W celu zapewnienia odpowiedniego skutku odstraszającego grzywien początkową kwotę grzywny nałożonej na firmę Outokumpu pomnożono przez 1,5.
W niniejszej ocenie uznano za stosowne uwzględnienie całego światowego obrotu grupy (ok. 5 mld EUR), ponieważ spółka dominująca (Outokumpu Oyj) uczestniczyła w procederze naruszenia przepisów w 1988 r. poprzez swój oddział Copper Products i nie nakazała swojej spółce zależnej OCP zaprzestania procederu.
Pod względem całkowitego obrotu światowego Outokumpu jest firmą dwukrotnie większą niż pozostałe strony.
Okres obowiązywania
(27) Różne spółki dopuszczały się naruszenia przepisów w różnych okresach.
Naruszenie przepisów zaczęło się co najmniej dnia 3 czerwca 1988 r. i trwało co najmniej do dnia 22 marca 2001 r.
W podanych okresach ciągłego naruszenia dopuściły się następujące spółki:
Grupa Boliden : 12 lat i 9 miesięcy,
Grupa Buntmetall : 2 lata i 6 miesięcy,
Halcor : 12 miesięcy,
HME : 2 lata i 6 miesięcy,
Grupa IMI : 11 lat i 5 miesięcy,
Grupa KME :
12 lat i 9 miesięcy (łącznie, po zliczeniu okresów naruszania przepisów przez spółki będące członkiem grupy),
(KME: 12 lat i 9 miesięcy; EM/TMX: 11 lat i 5 miesięcy)
Grupa Mueller : 3 lata i 2 miesiące,
Grupa Outokumpu : 11 lat i 5 miesięcy,
Wieland Werke : 11 lat i 5 miesięcy.
(28) Dyscyplina kartelu w różnych okresach charakteryzowała się różną intensywnością.
Firma Outokumpu określiła okres od połowy 1994 r. do połowy 1997 r. jako "spokojny".
Firmy KME i Wieland kontynuowały współpracę w zakresie WICU, Cuprotherm oraz SANCO.
IMI, Wieland, Outokumpu oraz KME odbywały kilkakrotne spotkania w 1996 r.
Mimo że najwyraźniej kartel działał w tym czasie mniej sprawnie, to przynajmniej okazjonalnie następowała wymiana poufnych informacji.
Firma Outokumpu potwierdziła istnienie okresu mniej intensywnych kontaktów.
Niektóre ustalenia krajowe (np. we Francji, najprawdopodobniej także w Niderlandach i w Zjednoczonym Królestwie), które nie są zasadniczo przedmiotem niniejszej decyzji, nadal obowiązywały w latach 1994–1997.
Z tego powodu uznano, że nie był to okres całkowitego zawieszenia procederu, a jedynie ograniczonej działalności kartelu. A zatem, okres ograniczonej działalności kartelu nie miał wpływu na czas trwania naruszenia przepisów (12 lat i 9 miesięcy).
Okoliczności obciążające
(29) W przypadku firmy Outokumpu wagę naruszenia pogłębia fakt, że firma ta była adresatem wcześniejszej decyzji dotyczącej tego samego rodzaju naruszenia przepisów, tj. decyzji Komisji 90/417/EWWiS dotyczącej karteli w sektorze produktów z blachy ze stali nierdzewnej walcowanej [5].
Jednakże ta decyzja nie nakładała na firmę Outokumpu żadnej grzywny.
(30) Firma Outokumpu podważyła te ustalenia, uzasadniając to tym, że ta sprawa dotyczyła zupełnie innej sytuacji, ponieważ: i) Outokumpu działała pod wpływem decyzji rządu i w przekonaniu, że działania były oficjalnie zatwierdzone; ii) sama Komisja uznała, że nie doszło do bezpośredniego naruszenia przepisów i nie nałożyła grzywny; iii) sprawa dotyczyła innych podmiotów gospodarczych, zakładów i pracowników zlokalizowanych w innych regionach; oraz iv) podstawą były przepisy innego traktatu (art. 65 Traktatu EWWiS).
(31) Roszczenia firmy Outokumpu nie zostały przyjęte, ponieważ jednym z celów decyzji Komisji skierowanych do przedsiębiorstw jest ostrzeganie i powstrzymanie firm od popełniania podobnych naruszeń przepisów w przyszłości, nawet jeżeli z jakiegoś powodu decyzja nie wiąże się z nałożeniem grzywny.
Fakt, że firma Outokumpu nadal dopuszczała się naruszenia przepisów w sektorze miedzianych rur instalacyjnych, po tym jak decyzją Komisji została zobowiązana do przerwania naruszania prawa w sektorze stali nierdzewnej, jednoznacznie dowodzi, iż poprzednia decyzja nie miała wystarczającego skutku odstraszającego na zachowania rynkowe tej firmy.
Taki skutek odstraszający należało więc zagwarantować w przyszłości poprzez podwyższenie kwoty grzywny w bieżącej sprawie.
Ponadto w tym kontekście popełnienie tego samego rodzaju wykroczenia oznacza naruszenie tego samego artykułu Traktatu.
W tym zakresie art. 65 Traktatu EWWiS jest równoważny z art. 81 ust. 1 Traktatu WE.
Takie stanowisko Komisja przyjęła już w decyzji w sprawie rur przemysłowych z dnia 16 grudnia 2003 r.
(32) Oskarżenia o stosowanie przymusu, wniesionego przez Halcor wobec firm KME, Outokumpu, Wieland i Mueller, nie można było udowodnić.
Także oskarżenie firmy Boliden o stosowanie przymusu przez KME nie znalazło potwierdzenia.
Okoliczności łagodzące
(33) Strony twierdziły, że szereg czynników można uznać za okoliczności łagodzące, między innymi: niezastosowanie w praktyce układów między firmami, ograniczone zyski wynikające z naruszenia przepisów i trudności gospodarcze w sektorze miedzianych rur instalacyjnych.
(34) Komisja odrzuciła wszystkie te argumenty w decyzji i znalazła dowody na to, że układ między firmami miał wpływ na ceny.
Zatem w przypadku żadnego z przedsiębiorstw nie można uwzględnić okoliczności łagodzących.
(35) Obwieszczenie dotyczące łagodzenia sankcji z 1996 r. nie przewiduje żadnego złagodzenia kary dla strony, która ujawni fakty uprzednio nieznane Komisji, a wpływające na wagę lub okres działania kartelu.
Taką współpracę uznano już za okoliczność łagodzącą w sprawie dotyczącej rur przemysłowych.
(36) Uznano zatem, że współpraca Outokumpu kwalifikuje się jako okoliczność łagodząca w tej sprawie.
Outokumpu była pierwszą firmą, która ujawniła informacje na temat całego okresu działania kartelu europejskiego w sektorze miedzianych rur instalacyjnych, a w szczególności dostarczyła kluczowych dowodów na ciągłość naruszenia przepisów w okresie od lipca 1994 r. do lipca 1997 r. (oraz od 1990 r. do końca 1992 r.).
Na podstawie dowodów otrzymanych od strony objętej immunitetem oraz podczas inspekcji przeprowadzonych przed złożeniem wniosku o łagodne traktowanie przez Outokumpu, Komisja nie mogła ustalić czasu trwania i ciągłości naruszenia przepisów od września 1989 r.
Outokumpu nie powinna zostać ukarana za współpracę poprzez nałożenie wyższej grzywny niż kwota, którą firma ta musiałaby zapłacić w przypadku braku współpracy.
W świetle powyższych ustaleń podstawowa kwota grzywny nałożonej na firmę Outokumpu została obniżona o kwotę ryczałtową w wysokości 40,17 mln EUR w nagrodę za skuteczną współpracę poza zakresem obowiązywania obwieszczenia dotyczącego łagodzenia sankcji z 1996 r.
(37) Komisja uznała także, że współpracę KME można uznać za okoliczność łagodzącą w tej sprawie.
Mimo że Komisja dysponowała pewnymi odrębnymi przesłankami wskazującymi na to, że zachowania niezgodne z prawem dotyczyły także rur powlekanych tworzywem sztucznym oraz solidniejszymi dowodami na temat wymiany informacji dotyczących rur powlekanych tworzywem sztucznym na etapie pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń, to dopiero wkład KME pozwolił ustalić istnienie pojedynczego, ciągłego i złożonego naruszenia przepisów dotyczącego rur WICU/Cuprotherm, które trwało co najmniej od początku 1991 r.
Komisja uznaje, że grupa KME nie powinna być karana za tę współpracę.
Odpowiednim punktem odniesienia dla redukcji podstawowej kwoty grzywny, jaka ma być nałożona na KME, jest znaczenie sektora rur powlekanych tworzywem sztucznym w porównaniu ze zwykłymi miedzianymi rurami instalacyjnymi.
Na podstawie tego kryterium dokonano zmniejszenia grzywny o kwotę ryczałtową w wysokości 7,93 mln EUR.
Zastosowanie obwieszczenia dotyczącego łagodzenia sankcji z 1996 r.
(38) Wszyscy odbiorcy niniejszej decyzji współpracowali z Komisją na różnych etapach postępowania wyjaśniającego, mając nadzieję na korzystne traktowanie określone w obwieszczeniu Komisji dotyczącym łagodzenia sankcji.
Obwieszczenie dotyczące łagodzenia sankcji z 1996 r. zostało zastosowane w następujący sposób:
Sekcja B Obwieszczenia dotyczącego łagodzenia sankcji: obniżka między 75 % a 100 %
(39) Mueller Industries Inc.
("Mueller") było pierwszym przedsiębiorstwem, które powiadomiło Komisję (w styczniu 2001 r.) o istnieniu kartelu w europejskim sektorze miedzianych rur instalacyjnych w latach dziewięćdziesiątych.
Dowody w postaci dokumentów i oświadczenia korporacji dostarczyła firma Mueller, przed rozpoczęciem postępowania wyjaśniającego, umożliwiając Komisji ustalenie, że w latach 1989, 1994 oraz od 1997 r. do 2001 r. odbywały się spotkania kartelu, a także określenie uczestników i tematyki takich spotkań. Ponadto Komisja mogła przeprowadzić inspekcje w dniu 22 marca 2001 r. i w późniejszych terminach.
Firma Mueller niezwłocznie zakończyła swój udział w tych działaniach i w pełni współpracowała w całym okresie postępowania, przedkładając Komisji kolejne raporty i dokumenty opisujące nielegalne układy.
W związku z tym firmie Mueller udzielono całkowitego zwolnienia z grzywny.
Sekcja C: obniżka między 50 % a 75 %
(40) Firma Mueller dostarczyła sporadyczne dowody dla okresu sprzed 1997 r. oraz ujawniła istnienie kartelu w latach 1997–2001.
Wraz z dokumentami zebranymi w trakcie inspekcji Komisja posiadała wystarczające dowody do wszczęcia postępowania prowadzącego do podjęcia decyzji przeciwko zainteresowanym stronom.
W związku z tym żadna z firm nie kwalifikowała się do przyznania obniżki na mocy sekcji C Obwieszczenia dotyczącego łagodzenia sankcji z 1996 r.
Sekcja D: obniżka między 10 % a 50 %
(41) Przed przyjęciem przez Komisję pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń ("ZZ") firmy Outokumpu (w kwietniu 2001 r.), KME (w październiku 2002 r.), Wieland (w styczniu 2003 r.) i Halcor (w kwietniu 2003 r.) przedłożyły Komisji informacje i dokumenty, które miały duże znaczenie dla ustalenia faktu istnienia naruszenia przepisów.
Żadna z tych firm nie zakwestionowała w sposób istotny faktów, na których Komisja oparła swoje ZZ, z wyjątkiem dowodów nieuwzględnionych w decyzji.
Firmy te kwalifikowały się zatem do przyznania obniżki w wysokości między 10 % a 50 % na mocy sekcji D Obwieszczenia dotyczącego łagodzenia sankcji.
(42) Firma Outokumpu była pierwszą, która dostarczyła decydujących dowodów dotyczących okresu od 1989 r. do połowy 1997 r.
Dowody dotyczące okresu od połowy 1997 r. do marca 2001 r. były już zawarte w informacjach przedstawionych przez firmę Mueller oraz zebranych podczas inspekcji.
W szczególności udział Outokumpu był kluczowy w kwestii ustalenia ciągłości naruszenia przepisów.
W związku z tym firma Outokumpu uzyskała najwyższą możliwą (50 %) obniżkę grzywny, która zostałaby nałożona, gdyby firma ta nie współpracowała z Komisją.
(43) W przypadku firm KME i Wieland (w tym Buntmetall) uznano za stosowne zastosowanie podobnego odsetku redukcji, ale mniejszego niż dla firmy Outokumpu.
Firma Wieland jako pierwsza ujawniła szczegółowy wykaz spotkań odbywających się w latach 1993–2001 i przedstawiła wyjaśnienia, które umożliwiły Komisji wykorzystanie w charakterze dowodów wielu dokumentów pochodzących z tamtego okresu. Firma KME jako pierwsza przestawiła pełne wyjaśnienia dotyczące wszystkich aspektów naruszenia przepisów (kartele krajowe, spotkania SANCO, spotkania ogólnoeuropejskie).
W związku z tym firmie KME obniżono o 35 % grzywnę, która zostałaby nałożona, gdyby firma ta nie współpracowała z Komisją.
Komisja przyznała firmie Wieland (w tym Buntmetall) 35 % obniżkę grzywny, która zostałaby nałożona w przypadku braku współpracy.
(44) Firma Halcor przedstawiła wiele dokumentów z okresu swojego uczestnictwa w kartelu (od sierpnia 1998 r. do sierpnia 1999 r.).
Jednak okres, za który firma ta dostarczyła dokumentację, był już dobrze udokumentowany.
Ponadto Halcor nie wyjaśniła charakteru swojego udziału w porozumieniach kartelowych przed sierpniem 1998 r.
W związku z tym firma ta może otrzymać jedynie znacznie niższą obniżkę grzywny niż Outokumpu, KME lub Wieland.
Jednocześnie Komisja musiała uwzględnić fakt, że firma Halcor wystąpiła z propozycją współpracy niezwłocznie po otrzymaniu prośby o informację oraz to, że w siedzibie i zakładach tej firmy nie prowadzono postępowania wyjaśniającego.
W związku z tym firmie Halcor przyznano 15 % obniżkę grzywny, która zostałaby nałożona w przypadku braku współpracy.
(45) Po otrzymaniu ZZ grupa Boliden wystąpiła z wnioskiem o łagodne traktowanie.
Firma przyznała się do popełnienia naruszenia przepisów i nie zakwestionowała ustalonych faktów.
Ponadto wyjaśniła pewne szczegóły faktograficzne.
Jednakże wcześniejsza współpraca firm Mueller, Outokumpu, grupy KME, Wieland i Halcor oraz inspekcje dowiodły już w całej rozciągłości istnienia naruszenia przepisów.
W związku z tym firmie Boliden przyznano 10 % obniżkę grzywny, która zostałaby nałożona, gdyby firma ta nie współpracowała z Komisją.
(46) Po otrzymaniu ZZ grupa IMI wystąpiła z wnioskiem o łagodne traktowanie.
Firma przyznała się do popełnienia naruszenia przepisów i nie zakwestionowała ustaleń.
Jednakże wcześniejsza współpraca firm Mueller, Outokumpu, grupy KME, Wieland i Halcor oraz inspekcje dowiodły już w całej rozciągłości istnienie naruszenia przepisów.
Komisja przyznała grupie IMI 10 % obniżkę grzywny, która zostałaby nałożona w przypadku braku współpracy.
Decyzja
1.
Nałożono następujące grzywny:
Boliden AB, Outokumpu Copper Fabrication AB (dawniej: Boliden Fabrication AB) oraz Outokumpu Copper BCZ S.A. (dawniej: Boliden Cuivre & Zinc S.A.) – wspólnie i solidarnie : 32,6 mln EUR
Austria Buntmetall AG i Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H. – wspólnie i solidarnie : 0,6695 mln EUR
Austria Buntmetall AG, Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H. i Wieland Werke AG – wspólnie i solidarnie : 2,43 mln EUR
Halcor S.A – indywidualnie : 9,16 mln EUR
HME Nederland BV – indywidualnie : 4,49 mln EUR
IMI plc, IMI Kynoch Ltd oraz Yorkshire Copper Tube Ltd (dawniej: IMI Yorkshire Copper Tube Ltd) – wspólnie i solidarnie : 44,98 mln EUR
KM Europa Metal AG – indywidualnie : 17,96 mln EUR
KM Europa Metal AG, Tréfimétaux SA oraz Europa Metalli SpA – wspólnie i solidarnie : 32,75 mln EUR
Europa Metalli SpA oraz Tréfimétaux SA – wspólnie i solidarnie : 16,37 mln EUR
Outokumpu Oyj oraz Outokumpu Copper Products Oy – wspólnie i solidarnie : 36,14 mln EUR
Wieland Werke AG – indywidualnie : 24,7416 mln EUR
2.
Wyżej wymienione przedsiębiorstwa zobowiązane są niezwłocznie zaprzestać naruszanie przepisów, o ile nie uczyniły tego do tej pory, a także powstrzymać się od ponownego podejmowania czynów lub zachowań, jakie stwierdzono w niniejszej sprawie, oraz od przyjęcia środków o równoważnych celach lub skutkach.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
[2] Patrz: 32123.
Według badań, na przykładzie firmy Boliden, 45 % stosuje się w instalacjach wodno-kanalizacyjnych, 52 % w systemach grzewczych, a 3 % w instalacjach gazowych.
[3] Obecnie te dane liczbowe są sprawdzane.
[4] Część tego tekstu została odpowiednio zredagowana, aby zapewnić, że poufne informacje nie zostaną ujawnione; części te są zamknięte w nawiasach kwadratowych.
[5] Dz.U. L 220 z 15.8.1990, str. 28.
--------------------------------------------------
Decyzja Rady 2006/486/WPZiB
z dnia 11 lipca 2006 r.
dotycząca wdrożenia wspólnego działania 2005/557/WPZiB w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1 akapit drugi, w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 21 listopada 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/806/WPZiB wprowadzającą w życie wspólne działanie 2005/557/WPZiB w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [2].
(2) Do czasu przekształcenia misji Unii Afrykańskiej w operację ONZ, UE powinna nadal udzielać swojego wsparcia, w związku z tym Rada, zgodnie z art. 2 decyzji 2005/806/WPZiB, postanowiła kontynuować cywilno-wojskowe działanie Unii Europejskiej wspierające misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2006 r.
określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę
(2006/491/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot, ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], w szczególności art. 2 powyższego regulaminu pracowniczego oraz art. 6 powyższych warunków,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 207 ust. 2 akapit pierwszy traktatu WE i art. 121 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu Euratom Sekretariat Generalny Rady działa pod kierunkiem Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela do spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (zwanego dalej "Sekretarzem Generalnym"), którego wspiera zastępca Sekretarza Generalnego odpowiedzialny za zarządzanie Sekretariatem Generalnym.
(2) Na mocy art. 28 i 41 Traktatu UE, postanowienia art. 207 Traktatu WE mają zastosowanie do postanowień dotyczących dziedzin, o których mowa odpowiednio w tytułach V i VI Traktatu UE.
(3) W następstwie wejścia w życie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich [2], które, m.in. zmieniło strukturę kariery urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, należy przyjąć nową decyzję określającą dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący (zwany dalej "AIPN") i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylić decyzję Rady 1999/692/WE, EWWiS, Euratom z dnia 20 października 1999 r. określającą organ powołujący dla Sekretariatu Generalnego Rady [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Uprawnienia przyznane na mocy regulaminu pracowniczego urzędników AIPN oraz na mocy warunków zatrudniania innych pracowników organowi właściwemu do zawierania umów o pracę, w odniesieniu do Sekretariatu Generalnego Rady, są wykonywane przez:
a) Radę w odniesieniu do Sekretarza Generalnego oraz zastępcy Sekretarza Generalnego;
b) Radę, na wniosek Sekretarza Generalnego, w celu zastosowania w odniesieniu do dyrektorów generalnych art. 1a, 30, 34, 41, 49, 50 oraz 51 statutu; Sekretarz Generalny jest upoważniony do przekazania zastępcy Sekretarza Generalnego swoich uprawnień w zakresie wniosku;
c) Sekretarza Generalnego w pozostałych przypadkach; Sekretarz Generalny jest upoważniony do przekazania swoich uprawnień zastępcy Sekretarza Generalnego.
Zastępca Sekretarza Generalnego jest upoważniony do przekazania dyrektorowi generalnemu ds. administracyjnych jakichkolwiek uprawnień, w całości lub w części, przekazanych mu przez Sekretarza Generalnego w celu zastosowania warunków zatrudniania innych pracowników oraz zastosowania regulaminu pracowniczego w odniesieniu do urzędników grupy funkcyjnej AST.
Uprawnienia takie nie mogą wykraczać poza uprawnienia przekazane mu w odniesieniu do mianowania i zakończenia służby urzędników oraz zatrudniania innych pracowników.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się decyzję 1999/692/WE, EWWiS, Euratom.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja MONUC SPT/2/2006 Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa
z dnia 30 maja 2006 r.
w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów
(2006/492/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
Uwzględniając Wspólne działanie Rady 2006/319/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (Operacja EUFOR RD Kongo) [1], a w szczególności art. 10 ust. 5 tego wspólnego działania,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 10 ust. 5 wspólnego działania 2006/319/WPZiB, Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) do podjęcia odpowiednich decyzji w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Demokratycznej Republice Konga (DRK) wspierającej MONUC podczas wyborów.
(2) W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniu 7, 8 i 9 grudnia 2000 r. i w Brukseli z dnia 24 i 25 października 2002 r. przewidziano uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysowego i ustanowienia Komitetu Uczestników.
(3) Komitet Uczestników będzie odgrywał główną rolę w bieżącym zarządzaniu operacją.
Komitet będzie stanowił główne forum, na którym państwa uczestniczące wspólnie zajmą się kwestiami zaangażowania swoich sił w operację; PSC który sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne operacji, weźmie pod uwagę opinie wydane przez Komitet Uczestników.
(4) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanowienie i zakres uprawnień
Niniejszym ustanawia się Komitet Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Demokratycznej Republice Konga wspierającej MONUC podczas wyborów (zwany dalej "Komitetem Uczestników").
Zakres uprawnień Komitetu Uczestników określony jest w konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei i w Brukseli.
Artykuł 2
Skład
1.
Skład Komitetu Uczestników jest następujący:
- przedstawiciele państw członkowskich;
- przedstawiciele państw trzecich biorących udział w operacji i wnoszących znaczący wkład wojskowy, o których mowa w załączniku.
2.
Dyrektor Generalny Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej i dowódca operacji UE są także uprawnieni do uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu Uczestników lub do bycia na nich reprezentowanymi.
Artykuł 3
Przewodniczący
Zgodnie z konkluzjami Rady z posiedzenia w Nicei i bez uszczerbku dla prerogatyw prezydencji, Komitetowi Uczestników tej operacji przewodniczy Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel, lub jego przedstawiciel konsultujący się ściśle z prezydencją, wspomagany przez przewodniczącego Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej (CEUMC) lub jego przedstawiciela.
Artykuł 4
Posiedzenia
1.
Posiedzenia Komitetu Uczestników są regularnie zwoływane przez przewodniczącego.
Jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek członka mogą być zwołane posiedzenia nadzwyczajne.
2.
Przed posiedzeniem przewodniczący udostępnia wstępny porządek obrad oraz dokumenty odnoszące się do posiedzenia.
Po każdym posiedzeniu podawane jest do wiadomości streszczenie obrad.
3.
W stosownych przypadkach przedstawiciele Komisji i inne osoby mogą być zaproszone do udziału w odpowiednich częściach dyskusji.
Artykuł 5
Procedura
1.
Z wyjątkiem przepisów ust. 3 i bez uszczerbku dla kompetencji KPiB oraz obowiązków dowódcy operacji UE,
- zasadę jednomyślności przedstawicieli państw wnoszących wkład do operacji stosuje się, gdy Komitet Uczestników podejmuje decyzje w sprawie bieżącego zarządzania operacją;
- zasadę jednomyślności członków Komitetu Uczestników stosuje się gdy Komitet Uczestników wystosowuje zalecenia dotyczące wprowadzenia ewentualnych dostosowań do planowania operacyjnego, łącznie z ewentualnym dostosowaniem do celów.
Wstrzymanie się od głosu przez członka nie wyklucza zastosowania zasady jednomyślności.
2.
Przewodniczący ustala, czy większość przedstawicieli państw uprawnionych do uczestnictwa w obradach jest obecna.
3.
Wszystkie kwestie proceduralne są rozstrzygane zwykłą większością głosów członków obecnych na posiedzeniu.
4.
Dania nie uczestniczy w podejmowaniu decyzji przez Komitet.
Artykuł 6
Poufność
1.
Do posiedzeń i obrad Komitetu Uczestników mają zastosowanie przepisy bezpieczeństwa Rady.
W szczególności przedstawiciele będący członkami Komitetu Uczestników przechodzą odpowiednie postępowanie sprawdzające.
2.
Treść obrad Komitetu Uczestników objęta jest tajemnicą zawodową, chyba że Komitet Uczestników jednomyślnie zdecyduje inaczej.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 19 czerwca 2006 r.
ustanawiająca kwotę wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., jej podział na poszczególne lata oraz minimalną kwotę, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji
(2006/493/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [1], w szczególności jego art. 69 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kwotę środków na pokrycie zobowiązań dotyczących wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1698/2005, na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., jej podział na poszczególne lata oraz minimalną kwotę, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji, należy ustalić zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją z 17 maja 2006 r., w sprawie dyscypliny budżetowej i prawidłowego zarządzania finansami [2].
(2) Całkowita kwota powinna obejmować kwotę przeznaczoną dla Bułgarii i Rumunii pod warunkiem, wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2007 r. Trakatatu dotyczącego przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.
Jeżeli Traktat o Przystąpieniu nie wejdzie w życie dnia 1 stycznia 2007 r. w przypadku jednego lub obydwu tych państw, całkowitą kwotę należy odpowiednio dostosować,
STANOWI, CO NASTĘPUJE
Artykuł
Całkowitą kwotę środków na pokrycie zobowiązań dotyczących wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1698/2005, jej podział na poszczególne lata oraz minimalną kwotę, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu "konwergencji" zdefiniowanego w art. 2 lit. j) tego rozporządzenia, określono w załączniku do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 4 lipca 2006 r.
w sprawie mianowania pochodzącego z Finlandii członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2006/494/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Finlandii,
po konsultacji z Komisją Europejską,
a także mając na uwadze, że stanowisko pochodzącego z Finlandii członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się na skutek rezygnacji pana Petera BOLDTA,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Janne METSÄMÄKI zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce pana Petera BOLDTA na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 11 lipca 2006 r.
zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Słowenię z dniem 1 stycznia 2007 r.
(2006/495/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 122 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając sprawozdanie Komisji [1],
uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Banku Centralnego [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając dyskusje w Radzie zebranej w składzie szefów państw lub rządów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Trzeci etap unii gospodarczej i walutowej (UGW) rozpoczął się dnia 1 stycznia 1999 r. Dnia 3 maja 1998 r.
Rada, zebrana w Brukseli w składzie szefów państw lub rządów, zdecydowała, że Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Irlandia, Luksemburg, Niderlandy, Niemcy, Portugalia i Włochy spełniły warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 1999 r. [4].
(2) Dnia 19 czerwca 2000 r. Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 2001 r. [6].
(3) Zgodnie z pkt 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej załączonego do Traktatu, Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę, że nie zamierza przejść do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej z dniem 1 stycznia 1999 r.
Powiadomienie to nie zostało zmienione.
Zgodnie z ust. 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Danii załączonego do Traktatu oraz zgodnie z decyzją podjętą przez szefów państw lub rządów w Edynburgu w grudniu 1992 r., Dania powiadomiła Radę, że nie zamierza uczestniczyć w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej.
Dania nie złożyła wniosku o wszczęcie procedury określonej w art. 122 ust. 2 Traktatu.
(4) Na mocy decyzji 98/317/WE Szwecja jest objęta derogacją w rozumieniu art. 122 Traktatu.
Zgodnie z art. 4 aktu przystąpienia z 2003 r. [7], Republika Czeska, Estonia, Cypr, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Słowacja są objęte derogacją w rozumieniu art. 122 Traktatu.
(5) Europejski Bank Centralny (EBC) został utworzony dnia 1 lipca 1998 r.
Europejski system walutowy został zastąpiony mechanizmem kursów walutowych, którego ustanowienie zostało uzgodnione rezolucją Rady Europejskiej z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia mechanizmu kursów walutowych w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej [8].
Funkcjonowanie mechanizmu kursów walutowych (ERM II) w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej zostało określone w porozumieniu z dnia 1 września 1998 r. między EBC a krajowymi bankami centralnymi państw członkowskich pozostających poza strefą euro określającym procedury działania mechanizmu kursów walutowych w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej [9].
(6) Art. 122 ust. 2 Traktatu określa procedurę uchylenia derogacji w stosunku do objętych nią państw członkowskich.
Zgodnie z tym artykułem, przynajmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją, Komisja i EBC składają sprawozdania Radzie zgodnie z procedurą określoną w art. 121 ust. 1 Traktatu.
Dnia 2 marca 2006 r.
Słowenia złożyła formalny wniosek o przeprowadzenie oceny poziomu konwergencji.
(7) Ustawodawstwo krajowe państw członkowskich, w tym statuty krajowych banków centralnych, są w razie potrzeby dostosowywane celem zapewnienia zgodności z art. 108 i 109 Traktatu oraz ze statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego, zwanym dalej "statutem ESBC".
Sprawozdania Komisji i EBC zawierają szczegółową ocenę zgodności słoweńskich przepisów prawnych z art. 108 i 109 Traktatu oraz ze statutem ESBC.
(8) Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, kryterium stabilności cen określone w art. 121 ust. 1 tiret pierwsze Traktatu oznacza, że państwo członkowskie ma trwały poziom stabilności cen, a średnia stopa inflacji, odnotowana w ciągu jednego roku poprzedzającego badanie, nie przekracza o więcej niż 1,5 punktu procentowego stopy inflacji trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach.
Na potrzeby kryterium stabilności cen inflacja jest mierzona za pomocą zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (HICP) zdefiniowanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2494/95 [10].
Celem oceny, czy kryterium stabilności cen zostało spełnione, inflacja w poszczególnych państwach członkowskich została zmierzona jako procentowa zmiana średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w stosunku do średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w poprzednim okresie.
W okresie rocznym kończącym się w marcu 2006 r., trzema państwami członkowskimi o najbardziej stabilnych cenach były Szwecja, Finlandia i Polska, ze stopami inflacji wynoszącymi odpowiednio 0,9 %, 1,0 % i 1,5 %.
W sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjna przyjęta została zwykła średnia arytmetyczna stóp inflacji trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększona o 1,5 punktu procentowego.
Obliczona w ten sposób wartość referencyjna dla rocznego okresu kończącego się w marcu 2006 r. wyniosła 2,6 %.
(9) Zgodnie z art. 2 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, kryterium sytuacji finansów publicznych określone w art. 121 ust. 1 tiret drugie Traktatu oznacza, że w momencie oceny państwo członkowskie nie jest objęte decyzją Rady na podstawie art. 104 ust. 6 Traktatu, stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu budżetowego.
(10) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, kryterium udziału w mechanizmie wymiany walut europejskiego systemu walutowego określone w art. 121 ust. 1 tiret trzecie Traktatu oznacza, że państwo członkowskie utrzymywało normalne granice wahań, przewidziane w mechanizmie wymiany walut (ERM) europejskiego systemu walutowego, bez poważnych napięć przynajmniej przez dwa lata przed dokonaniem oceny.
W szczególności przez ten sam okres państwo członkowskie nie może zdewaluować z własnej inicjatywy dwustronnego centralnego kursu swojej waluty wobec waluty innego państwa członkowskiego. Od dnia 1 stycznia 1999 r.
ERM II stanowi punkt odniesienia dla oceny spełnienia kryterium kursów wymiany.
W swoich sprawozdaniach Komisja i EBC oceniły spełnienie tego kryterium w dwuletnim okresie zakończonym w kwietniu 2006 r.
(11) Zgodnie z art. 4 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, kryterium konwergencji stóp procentowych określone w art. 121 ust. 1 tiret czwarte Traktatu oznacza, że w ciągu jednego roku przed dokonaniem oceny państwo członkowskie posiadało średnią nominalną długoterminową stopę procentową nieprzekraczającą więcej niż o dwa punkty procentowe stopy procentowej trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach.
Na potrzeby kryterium konwergencji stóp procentowych wykorzystano stopy procentowe porównywalnych, reprezentatywnych dziesięcioletnich obligacji państwowych.
Celem oceny, czy kryterium konwergencji stóp procentowych zostało spełnione, w sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjna przyjęta została zwykła średnia arytmetyczna nominalnych długoterminowych stóp procentowych trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększona o 2 punkty procentowe.
Obliczona w ten sposób wartość referencyjna w okresie rocznym kończącym się w marcu 2006 r. wyniosła 5,9 %.
(12) Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, Komisja dostarcza dane statystyczne wykorzystywane w ocenie spełnienia kryteriów konwergencji.
Komisja udostępniła niezbędne dane statystyczne służące do przygotowania niniejszej decyzji.
Dane budżetowe zostały dostarczone przez nią w oparciu o raporty złożone przez państwa członkowskie do dnia 1 kwietnia 2006 r. odpowiednie sprawozdania zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [11].
(13) Na podstawie przedłożonych przez Komisję i EBC sprawozdań w sprawie postępów dokonanych przez Słowenię w wypełnieniu zobowiązań w zakresie urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej Komisja stwierdza, że:
Przepisy prawa krajowego w Słowenii, w tym statut krajowego banku centralnego, są zgodne z art. 108 i 109 Traktatu i ze statutem ESBC.
W odniesieniu do spełnienia przez Słowenię kryteriów konwergencji określonych w czterech tiret art. 121 ust. 1 Traktatu stwierdza się, że:
- średnia stopa inflacji w Słowenii w okresie rocznym kończącym się w marcu 2006 r. wyniosła 2,3 %, a więc poniżej wartości referencyjnej, i prawdopodobnie utrzyma się na tym poziomie w najbliższych miesiącach;
- Słowenia nie jest objęta decyzją Rady stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu budżetowego;
- Słowenia jest od dnia 28 czerwca 2004 r. członkiem ERM II; w okresie dwóch lat kończącym się w kwietniu 2006 r. słoweński tolar (SIT) nie podlegał poważnym napięciom i Słowenia nie zdewaluowała z własnej inicjatywy dwustronnego centralnego kursu tolara wobec euro;
- w okresie rocznym kończącym się w marcu 2006 r. długoterminowa stopa procentowa w Słowenii wyniosła średnio 3,8 %, a więc poniżej wartości referencyjnej.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Słowenia osiągnęła wysoki poziom trwałej konwergencji.
W związku z tym Słowenia spełnia warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty.
(14) Zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, decyduje, które państwa członkowskie objęte derogacją spełniają warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty, oraz uchyla derogacje w stosunku do danych państw członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Słowenia spełnia warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty.
Derogacja w stosunku do Słowenii, o której mowa w art. 4 aktu przystąpienia z 2003 r., zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Artykuł 3
Niniejszą decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 6 lipca 2006 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego
(2006/496/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota posiada kompetencje w zakresie przyjmowania środków ochrony i zarządzania zasobami rybołówstwa oraz jest upoważniona do zawierania porozumień z państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi.
(2) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, która wymaga od wszystkich członków społeczności międzynarodowej współpracy w działaniu na rzecz ochrony i zarządzania biologicznymi zasobami mórz.
(3) Wspólnota i jej państwa członkowskie ratyfikowały Porozumienie w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi oraz zasobami rybnymi masowo migrującymi.
(4) Piąta konferencja międzyrządowa stron zainteresowanych przyszłym Porozumieniem w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego przedstawiła projekt porozumienia.
(5) Wspólnota poławia zasoby rybne na przedmiotowym obszarze i w interesie Wspólnoty leży odegranie skutecznej roli we wprowadzaniu porozumienia w życie.
Konieczne jest zatem podpisanie porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Podpisanie Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia wspomnianego porozumienia.
Tekst porozumienia zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(-ych) do podpisania porozumienia w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/9/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
(2006/497/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 6 wspólnego działania 2004/570/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) do podjęcia dalszych decyzji w sprawie wyznaczenia dowódcy sił UE.
(2) Zgodnie z decyzją KPB BiH/6/2005, generał dywizji Gian Marco CHIARINI został mianowany dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.
(3) Dowódca operacji UE zalecił mianowanie kontradmirała Hansa-Jochena WITTHAUERA nowym dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.
(4) Komitet Wojskowy UE poparł tę nominację.
(5) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wykonaniu decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 5 grudnia 2006 roku.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 2006 r.
zobowiązująca państwa członkowskie do podjęcia środków w celu zapewnienia, by na rynek wprowadzane były wyłącznie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci, oraz w celu zakazania wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1887 oraz dokument nr C(2006) 1887 COR)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/498/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [1], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE producenci są zobowiązani do wprowadzania na rynek wyłącznie bezpiecznych produktów.
(2) Zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/95/WE, jeżeli Komisja uzna, że niektóre produkty stwarzają poważne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, może ona, z zachowaniem pewnych warunków, przyjąć decyzję zobowiązującą państwa członkowskie do podjęcia tymczasowych środków mających na celu w szczególności ograniczenie wprowadzania na rynek produktów lub uzależnienie wprowadzenia produktów na rynek od spełnienia określonych warunków, zakazanie sprzedaży produktów i wprowadzenie środków towarzyszących wymaganych do zapewnienia przestrzegania tego zakazu lub zobowiązanie do wycofania produktów z rynku lub od konsumentów.
(3) Komisja może przyjąć taką decyzję w sytuacji, gdy opinie państw członkowskich na temat przyjętej metody lub takiej, która ma zostać przyjęta w odniesieniu do zagrożenia, różnią się znacznie, a ze względu na istotę kwestii bezpieczeństwa danego produktu nie można rozwiązać sprawy zagrożenia stosownie do stopnia pilności danego przypadku zgodnie z procedurami ustanowionymi na mocy szczegółowych przepisów wspólnotowych dotyczących przedmiotowych produktów oraz, gdy zagrożenie można skutecznie wyeliminować tylko poprzez podjęcie stosownych środków mających zastosowanie na poziomie Wspólnoty, w celu zapewnienia spójnego i wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(4) Zapalniczki są produktami niebezpiecznymi, ponieważ są źródłem płomienia i wysokiej temperatury oraz zawierają łatwopalne paliwo.
Stwarzają one poważne zagrożenie w przypadku używania przez dzieci, gdyż użycie to może doprowadzić do pożaru, obrażeń ciała, a nawet wypadków śmiertelnych.
Biorąc pod uwagę nieodłączny niebezpieczny charakter zapalniczek, znaczną ilość tych produktów wprowadzaną na rynek i możliwe do przewidzenia warunki użytkowania, stopień zagrożenia, jakie stwarzają zapalniczki dla bezpieczeństwa dzieci, należy rozpatrywać w odniesieniu do ich możliwego użycia przez dzieci podczas zabawy.
(5) Poważne zagrożenie, jakie stwarzają zapalniczki, znajduje potwierdzenie w dostępnych danych i informacjach dotyczących pożarów w UE związanych z dziećmi bawiącymi się zapalniczkami.
W raporcie opublikowanym przez Ministerstwo Handlu i Przemysłu Zjednoczonego Królestwa w lutym 1997 r., zatytułowanym "Badania europejskie – wypadki spowodowane przez dzieci poniżej piątego roku życia podczas zabawy zapałkami lub zapalniczkami" ("European research – accidents caused by children under 5 playing with cigarette lighters and matches"), szacuje się, że w 1997 r. na obszarze UE zabawy zapalniczkami były przyczyną 1200 pożarów, 260 przypadków obrażeń ciała i 20 wypadków śmiertelnych.
Nowsze informacje potwierdzają, że znaczna liczba poważnych, w tym śmiertelnych wypadków w UE jest w dalszym ciągu powodowana przez dzieci bawiące się niezabezpieczonymi zapalniczkami.
(6) Przepisy określające wymagania dotyczące zabezpieczania zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci, które są równoważne wymaganiom przyjętym w niniejszej decyzji, istnieją w Australii, Kanadzie, Nowej Zelandii i Stanach Zjednoczonych Ameryki (USA).
Ustanowienie przepisów w USA zostało poprzedzone badaniami.
W projekcie rozporządzenia w sprawie zapalniczek, opracowanym w 1993 r. przez amerykańską Komisję ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich (Consumer Product Safety Commission), szacowano, że zapalniczki użyte przez dzieci w USA były rocznie przyczyną ponad 5000 pożarów, 1150 przypadków obrażeń ciała oraz 170 wypadków śmiertelnych.
(7) Wymagania dotyczące zabezpieczania zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci wprowadzono w USA w 1994 r.
Według badań dotyczących skuteczności tego wymogu, przeprowadzonych w USA w 2002 r., nastąpił 60 % spadek występowania pożarów, przypadków obrażeń ciała i wypadków śmiertelnych.
(8) Konsultacje z państwami członkowskimi w ramach Komitetu powołanego na mocy art. 15 dyrektywy 2001/95/WE wykazały, że państwa członkowskie różnią się znacznie w kwestii podejścia, jakie należy zastosować w celu postępowania z zagrożeniem, jakie stwarzają zapalniczki niezabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci.
(9) Istnieją dwie normy techniczne dotyczące bezpieczeństwa zapalniczek: norma europejska i międzynarodowa EN ISO 9994:2002 "Zapalniczki – Wymagania Bezpieczeństwa", która ustanawia wymagania dotyczące jakości, niezawodności i bezpieczeństwa zapalniczek oraz odpowiednich procedur badań produkcyjnych, ale nie zawiera specyfikacji dotyczących zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci, oraz europejska norma EN 13869:2002 "Zapalniczki – Bezpieczeństwo dla dzieci – wymagania bezpieczeństwa i metody badań", która ustanawia wymagania dotyczące zabezpieczania przed uruchomieniem przez dzieci.
(10) Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 dyrektywy 2001/95/WE Komisja opublikowała odniesienia do normy EN ISO 9994:2002 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], domniemając tym samym zgodność z ogólnymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w dyrektywie 2001/95/WE w zakresie zagrożeń objętych tą normą.
W celu zabezpieczenia zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci niektóre państwa członkowskie uważają, że Komisja powinna również opublikować w odniesienia do normy EN 13869:2002.
Inne państwa członkowskie uważają jednak, że normę tę należy najpierw poddać zasadniczej zmianie.
(11) Ze względu na brak środków wspólnotowych dotyczących zabezpieczania zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci oraz zakazu wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów, niektóre państwa członkowskie mogą przyjąć w tym zakresie różniące się od siebie środki krajowe.
Wprowadzenie takich środków spowodowałoby bez wątpienia zróżnicowanie poziomu ochrony oraz doprowadziłoby do powstania wewnątrzwspólnotowych barier w handlu zapalniczkami.
(12) W prawie wspólnotowym nie istnieją szczegółowe przepisy dotyczące zapalniczek.
Ze względu na istotę kwestii bezpieczeństwa tego produktu nie można rozwiązać sprawy zagrożenia stwarzanego przez zapalniczki w sposób właściwy dla stopnia pilności tego przypadku zgodnie z innymi procedurami ustanowionymi w szczegółowych przepisach prawa wspólnotowego.
Konieczne jest zatem przyjęcie decyzji, zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/95/WE.
(13) Z uwagi na poważne zagrożenie, jakie stwarzają zapalniczki, oraz w celu utrzymania stałego wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów w UE, jak również unikania barier w handlu, należy przyjąć decyzję tymczasową, zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/95/WE.
Decyzja ta powinna zapewnić szybkie doprowadzenie do sytuacji, w której na rynek będzie można wprowadzać wyłącznie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci.
Decyzja ta powinna również zapobiec dalszym stratom i wypadkom śmiertelnym, do czasu opracowania trwałego rozwiązania, które powinno być oparte na porozumieniu międzynarodowym.
(14) Wymagania niniejszej decyzji dotyczące zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci powinny objąć zapalniczki jednorazowe, ponieważ niebezpieczeństwo ich niewłaściwego użycia przez dzieci jest szczególnie duże.
Badania "Harwood’s study", przeprowadzone w USA w 1987 r. pokazały, że przyczyną średnio 96 % wypadków spowodowanych przez dzieci bawiące się zapalniczkami były zapalniczki jednorazowe. Zapalniczki inne niż jednorazowe są przyczyną bardzo małej liczby wypadków.
Są to zapalniczki ekskluzywne lub inne wartościowe zapalniczki, które są konstruowane, produkowane i wprowadzane na rynek w sposób zapewniający bezpieczny i długotrwały użytek oraz którym towarzyszy pisemna gwarancja, i które są objęte serwisem posprzedażnym umożliwiającym wymianę lub naprawę ich części podczas całego cyklu życia. Zapalniczki te cechuje wyrafinowane wzornictwo, zastosowanie drogich materiałów, ekskluzywny wizerunek oraz niski stopień zastępowalności przez inne rodzaje zapalniczek, jak również dystrybucja w punktach sprzedaży stosownych do prestiżu i ekskluzywnego wizerunku marki.
Twierdzenia te potwierdza fakt, że konsumenci zwracają większą uwagę na bardziej wartościowe zapalniczki przeznaczone do długotrwałego użytku.
(15) Zakazem należy objąć wszystkie zapalniczki w jakikolwiek sposób przypominające inne przedmioty powszechnie uznane za atrakcyjne dla dzieci lub przeznaczone do używania przez nie.
Definicja ta obejmuje, lecz nie jest do nich ograniczona, zapalniczki, których kształt przypomina postaci z filmów rysunkowych, zabawki, broń palną, zegarki, telefony, instrumenty muzyczne, pojazdy, postaci ludzkie lub części ciała, zwierzęta, potrawy lub napoje, lub zapalniczki odtwarzające dźwięki, lub zapalniczki z efektami świetlnymi lub ruchomymi elementami, lub zapalniczki w inny sposób przyciągające uwagę, zazwyczaj określane jako zapalniczki-gadżety, z którymi wiąże się duże zagrożenie niewłaściwego użycia przez dzieci.
(16) W celu ułatwienia producentom zapalniczek spełnienia wymogu stosowania zabezpieczeń przed uruchomieniem ich produktów przez dzieci stosowne jest zamieszczenie odniesienia do odpowiednich danych technicznych podanych w europejskiej normie EN 13869:2002, tak aby zapalniczki spełniające odpowiednie wymagania techniczne norm krajowych stanowiących transpozycję normy europejskiej można było uznać za spełniające wymóg zabezpieczenia zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci określony w niniejszej decyzji.
W tym samym celu zapalniczki spełniające wymagania ustanowione w odpowiednich przepisach państw nienależących do UE, w których obowiązują wymagania dotyczące zabezpieczenia zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji, należy uznać za spełniające wymóg dotyczący zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci zawarty w niniejszej decyzji.
(17) Spójne i skuteczne egzekwowanie wymogu zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci ustanowionego w niniejszej decyzji wymaga, by producent przedstawił właściwym organom na ich żądanie sprawozdania z badań przygotowane przez jednostki badawcze, akredytowane przez organy akredytacyjne będące członkiem międzynarodowych organizacji akredytacyjnych lub uznane przez właściwe organy państw członkowskich, lub przygotowane przez jednostki badawcze uznane do przeprowadzania tego typu badań przez organy innych państw, w których obowiązują wymagania bezpieczeństwa równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji.
Producenci zapalniczek powinni na żądanie właściwych organów wyznaczonych na mocy art. 6 dyrektywy 2001/95/WE bezzwłocznie przedstawić im wszystkie niezbędne dokumenty.
W przypadku niemożności przedstawienia dokumentacji przez producenta w terminie wyznaczonym przez właściwy organ zapalniczki powinny zostać wycofane z rynku.
(18) Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE dystrybutorzy powinni współdziałać w celu zapewnienia zgodności zapalniczek przez nich dostarczanych z wymaganiami zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci ustanowionymi w niniejszej decyzji.
W szczególności powinni oni współpracować z właściwymi organami poprzez przedstawianie im na żądanie dokumentacji potrzebnej do określenia pochodzenia zapalniczek.
(19) Okresy przejściowe przyznane producentom na zastosowanie środków ustanowionych w niniejszej decyzji powinny być możliwie najkrótsze, zgodnie z potrzebą zapobiegania kolejnym wypadkom, przy jednoczesnym uwzględnieniu ograniczeń technicznych i zapewnieniu proporcjonalności.
Okresy przejściowe są również potrzebne państwom członkowskim w celu zapewnienia skutecznego stosowania środków, ze względu na znaczną liczbę zapalniczek wprowadzanych rocznie na rynek UE oraz mnogość kanałów dystrybucyjnych tego produktu.
Nałożony na producentów obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie zapalniczek zabezpieczonych przed uruchomieniem przez dzieci powinien być stosowany po upływie dziesięciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji, natomiast obowiązek dostarczania konsumentom wyłącznie zapalniczek zabezpieczonych przed uruchomieniem przez dzieci będzie miał zastosowanie po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie zakazu wprowadzania tego rodzaju zapalniczek na rynek.
Ten ostatni obowiązek zostanie ustanowiony 12 miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji, podczas dokonywania jej rewizji.
(20) Artykuł 13 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE zakazuje wywozu ze Wspólnoty produktów, które nie są bezpieczne, będących przedmiotem decyzji.
Jednakże biorąc pod uwagę strukturę rynku zapalniczek, w szczególności uwzględniając liczbę producentów na całym świecie, wielkości wywozu i przywozu oraz globalizację rynków, zakaz wywozu nie przyczyniłby się do poprawy bezpieczeństwa konsumentów w krajach trzecich, które nie stosują wymogów dotyczących zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci, ponieważ zapalniczki wywożone z UE zostałyby zastąpione zapalniczkami niezabezpieczonymi przed uruchomieniem przez dzieci, pochodzącymi z krajów nienależących do UE.
Stosowanie art. 13 ust. 3 powinno zatem zostać zawieszone do momentu przyjęcia międzynarodowej normy dotyczącej zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci.
Nie powinno to naruszać stosowania środków w krajach trzecich, w których obowiązują wymagania zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci.
(21) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 2001/95/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
1) "zapalniczka" oznacza obsługiwane ręcznie urządzenie do wytwarzania płomienia, zasilane paliwem, wyposażone w zbiorniczek paliwa, który może być wielokrotnie napełniany lub nie, używane zazwyczaj do zapalania w szczególności papierosów, cygar i fajek i które może być używane do zapalania materiałów, takich jak papier, knoty, świece i latarnie.
Nie naruszając zakazu wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów ustanowionego w art. 2 ust. 2 niniejszej decyzji, definicja ta nie ma zastosowania do zapalniczek przeznaczonych do wielokrotnego napełniania, których producenci przedstawią właściwym organom, na ich żądanie, niezbędne dokumenty potwierdzające, że zapalniczki te są skonstruowane, wyprodukowane i wprowadzone na rynek w celu zapewnienia oczekiwanego stałego i bezpiecznego długotrwałego użytku przez okres co najmniej pięciu lat i są przeznaczone do naprawy, oraz które w szczególności spełniają wszystkie następujące wymagania:
- każda zapalniczka opatrzona jest pisemną gwarancją producenta obejmującą okres co najmniej dwóch lat, zgodnie z dyrektywą 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3];
- istnieje praktyczna możliwość naprawy i bezpiecznego wielokrotnego napełniania zapalniczki podczas całego cyklu życia, w tym w szczególności naprawy jej mechanizmu zapłonowego;
- części nieulegające zużyciu, lecz mogące ulec zniszczeniu lub zepsuciu w wyniku ciągłego użytkowania po upływie okresu gwarancji, nadają się do wymiany lub naprawy przez upoważniony bądź wyspecjalizowany serwis posprzedażny mający siedzibę w Unii Europejskiej;
2) "zapalniczka-gadżet" oznacza wszystkie zapalniczki określone w pkt 3.2 europejskiej normy EN 13869:2002;
3) "zapalniczka zabezpieczona przed uruchomieniem przez dzieci" oznacza zapalniczkę skonstruowaną i wyprodukowaną w taki sposób, że w normalnych lub możliwych do przewidzenia warunkach użytkowania, w szczególności ze względu na siłę potrzebną do jej uruchomienia lub konstrukcję, lub zabezpieczenie mechanizmu zapłonowego, lub skomplikowaną lub sekwencyjną obsługę, nie mogą jej uruchomić dzieci poniżej 51 miesiąca życia.
Zakłada się, że zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci są:
a) zapalniczki zgodne z normami krajowymi będącymi transpozycją normy europejskiej EN 13869:2002 w zakresie danych technicznych innych niż opisane w pkt 3.1, 3.4 oraz 5.2.3 przedmiotowej normy;
b) zapalniczki zgodne ze stosownymi przepisami krajów, które nie są członkami UE, w których obowiązują wymagania dotyczące zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji;
4) "model zapalniczki" oznacza zapalniczki pochodzące od tego samego producenta, które nie różnią się konstrukcją i innymi cechami w sposób mogący zmieniać poziom zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci;
5) "badania zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci" oznaczają systematyczne badania zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci danego modelu zapalniczek na próbie rozpatrywanych zapalniczek, w szczególności badania przeprowadzane zgodnie z normami krajowymi będącymi transpozycją normy europejskiej EN 13869:2002, w zakresie danych technicznych innych niż opisane w pkt 3.1, 3.4 i 5.2.3 przedmiotowej normy lub zgodnie z wymaganiami dotyczącymi badań określonymi w stosownych przepisach krajów niebędących członkami UE, w których obowiązują wymagania dotyczące zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji;
6) "producent" oznacza producenta w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 2001/95/WE;
7) "dystrybutor" oznacza dystrybutora w rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy 2001/95/WE.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie zapewnią, by po upływie dziesięciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji na rynek wprowadzane były wyłącznie zapalniczki posiadające zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci.
2.
Państwa członkowskie zakażą wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów w terminie, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Po upływie dziesięciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji państwa członkowskie zobowiążą producentów, jako warunek wprowadzenia zapalniczek na rynek, do:
a) przechowywania i niezwłocznego przedstawienia właściwym organom wyznaczonym na mocy art. 6 dyrektywy 2001/95/WE, na ich żądanie, sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci w odniesieniu do każdego modelu zapalniczek, razem z próbkami zapalniczek modelu poddanego badaniu, poświadczającego zabezpieczenie modelu zapalniczek wprowadzonego na rynek przed uruchomieniem przez dzieci;
b) poświadczenia właściwym organom, na ich żądanie, że wszystkie zapalniczki z każdej partii wprowadzonej na rynek są identyczne z badanym modelem oraz udostępniania właściwym organom, na ich żądanie, dokumentów dotyczących programu badań i kontroli potwierdzających to poświadczenie;
c) stałego monitorowania zgodności produkowanych zapalniczek z technicznymi rozwiązaniami przyjętymi w celu zapewnienia zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci, przy zastosowaniu odpowiednich metod badawczych oraz przechowywania do dyspozycji właściwych organów dokumentacji produkcyjnej niezbędnej do wykazania, że wszystkie wyprodukowane zapalniczki są identyczne z badanym modelem;
d) przechowywania i niezwłocznego przedstawienia właściwym organom, na ich żądanie, nowego sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci, jeżeli w modelu zapalniczki wprowadzone zostaną zmiany, które mogą niekorzystnie wpłynąć na spełnienie przez ten model wymagań określonych w niniejszej decyzji.
2.
Po upływie dziesięciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji państwa członkowskie zobowiązują dystrybutorów do przechowywania i niezwłocznego przedstawienia właściwym organom, na ich żądanie, dokumentacji potrzebnej do określenia wszystkich dostawców zapalniczek wprowadzanych przez nich na rynek w celu zapewnienia ustalenia producenta zapalniczek w całym łańcuchu dystrybucji.
3.
Zapalniczki, których producenci i dystrybutorzy nie przedstawią dokumentacji określonej w ust. 1 i 2 w terminie wyznaczonym przez właściwe organy, będą wycofywane z rynku.
Artykuł 4
1.
Sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci, o których mowa w art. 3, zawierają w szczególności:
a) nazwę, adres i główną siedzibę producenta, bez względu na miejsce prowadzenia działalności, oraz importera, jeśli zapalniczki są importowane;
b) pełny opis zapalniczki, w szczególności jej rozmiar, kształt, wagę, rodzaj paliwa, pojemność zbiorniczka, opis mechanizmu zapłonowego, opis rodzaju zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci, opis konstrukcji, opis rozwiązań technicznych oraz innych cech, które sprawiają, że zapalniczka taka jest zabezpieczona przed uruchomieniem przez dzieci, zgodnie z definicjami i wymaganiami ustanowionymi w niniejszej decyzji.
Obejmuje to w szczególności szczegółowy opis wszystkich wymiarów, siły potrzebnej do uruchomienia lub innych cech, które mogłyby mieć wpływ na zabezpieczenie zapalniczki przed uruchomieniem przez dzieci, w tym progi tolerancji określone przez producenta w odniesieniu do każdej cechy;
c) szczegółowy opis badań oraz uzyskanych wyników, czas i miejsce przeprowadzenia badań, informacje na temat jednostki badawczej, która je przeprowadziła, oraz szczegóły dotyczące kwalifikacji i kompetencji tej jednostki w zakresie przeprowadzania przedmiotowych badań;
d) określenie miejsca, w którym zapalniczki są produkowane lub zostały wyprodukowane;
e) określenie miejsca przechowywania dokumentacji wymaganej na podstawie niniejszej decyzji;
f) numery akredytacji lub oznaczenie urzędowego uznania jednostki badawczej.
2.
Sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci, o których mowa w art. 3, są sporządzane przez:
a) jednostki badawcze akredytowane jako spełniające wymagania ustanowione w normie EN ISO/IEC 17025:2005 "Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących" przez członka Współpracy Międzynarodowej w zakresie Akredytacji Laboratoriów (ILAC) do przeprowadzania badań zabezpieczeń zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci, albo w inny sposób uznane do tego celu przez właściwy organ państwa członkowskiego;
b) jednostki badawcze, których sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci są akceptowane przez jedno z państw, w których obowiązują wymagania dotyczące zabezpieczenia zapalniczek równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji.
W celach informacyjnych Komisja opublikuje i w miarę potrzeb będzie aktualizować wykaz jednostek, o których mowa w lit. a) i b).
Artykuł 5
Nie stosuje się zakazu, o którym mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie przyjmują konieczne środki w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją w ciągu czterech miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji i podają je do publicznej wiadomości.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się przez dwanaście miesięcy od dnia jej notyfikacji.
3. Na podstawie zdobytych doświadczeń oraz postępów zmierzających do opracowania trwałego środka, Komisja przyjmuje decyzję o przedłużeniu obowiązywania niniejszej decyzji o dodatkowe okresy i o konieczności wprowadzenia w niej zmian, w szczególności w art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 4, oraz czy zawieszenie, o którym mowa w art. 5, powinno zostać zniesione. W szczególności Komisja decyduje, czy w przypadku art. 1 ust. 3 można uznać za równoważne z wymaganiami zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci ustanowionymi w niniejszej decyzji inne międzynarodowe normy lub krajowe normy lub przepisy, lub inne specyfikacje techniczne, zwłaszcza specyfikacje dotyczące alternatywnych metod lub kryteriów służących określeniu zabezpieczenia zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci. Decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, przyjmowane są zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE.
4.
W ramach działań, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2001/95/WE w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, przed terminem wdrożenia niniejszej decyzji przez państwa członkowskie Komisja ustanowi wytyczne w celu ułatwienia praktycznego stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa MONUC SPT/1/2006
z dnia 30 maja 2006 r.
w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej wspierającą Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów
(2006/499/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2006/319/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów [1] w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na wniosek Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa i zgodnie z zadaniami przydzielonymi przez Komitet Wojskowy Unii Europejskiej (EUMC) dowódca operacji UE i dowódca sił UE przeprowadzili w dniach 3 i 10 maja 2006 r. konferencje w sprawie formowania sił i ich obsady.
(2) W następstwie przygotowania zalecenia w sprawie wkładu Turcji przez dowódcę operacji UE i EUMC wkład Turcji powinien zostać zaakceptowany.
(3) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wkłady państw trzecich
W następstwie konferencji w sprawie formowania sił i ich obsady przyjmuje się do celów operacji wojskowej w Demokratycznej Republice Konga wspierającej MONUC podczas wyborów wkład pochodzący z Turcji. Artykuł 2 Wejście w życie
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/264/WE w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3167)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/501/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rzekomy pomór drobiu jest wysoce zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków i z tego względu istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu żywym drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Decyzja Komisji 2006/264/WE z dnia 27 marca 2006 r. w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Rumunii [3] została przyjęta w następstwie wybuchu rzekomego pomoru drobiu w Rumunii.
Na mocy tej decyzji państwa członkowskie mają obowiązek zawieszenia przywozu z niektórych części Rumunii żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych, świeżego mięsa i przetworów mięsnych otrzymanych z tych gatunków.
(3) Rumunia powiadomiła Komisję o innym przypadku nagłego wystąpienia rzekomego pomoru drobiu w okręgu Sălaj, należącego do części terytorium Rumunii, z której nie wstrzymano przywozu do Wspólnoty.
Wymieniony okręg należy zatem włączyć do wykazu okręgów w Załączniku do decyzji 2006/264/WE.
(4) Biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w Rumunii w związku z rzekomym pomorem drobiu, należy wydłużyć okres obowiązywania środków ustanowionych w decyzji 2006/264/WE.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/264/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/264/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 datę " 31 lipca 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.";
2) Załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 maja 2006 r.
zobowiązująca państwa członkowskie do podjęcia środków w celu zapewnienia, by na rynek wprowadzane były wyłącznie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci, oraz w celu zakazania wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1887 oraz dokument nr C(2006) 1887 COR)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(Niniejszy tekst unieważnia i zastępuje tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 197 z dnia 19 lipca 2006 r., str. 9)
(2006/502/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [1], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE producenci są zobowiązani do wprowadzania na rynek wyłącznie bezpiecznych produktów.
(2) Zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/95/WE, jeżeli Komisja uzna, że niektóre produkty stwarzają poważne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, może ona, z zachowaniem pewnych warunków, przyjąć decyzję zobowiązującą państwa członkowskie do podjęcia tymczasowych środków mających na celu w szczególności ograniczenie wprowadzania na rynek produktów lub uzależnienie wprowadzenia produktów na rynek od spełnienia określonych warunków, zakazanie sprzedaży produktów i wprowadzenie środków towarzyszących wymaganych do zapewnienia przestrzegania tego zakazu lub zobowiązanie do wycofania produktów z rynku lub od konsumentów.
(3) Komisja może przyjąć taką decyzję w sytuacji, gdy opinie państw członkowskich na temat przyjętej metody lub takiej, która ma zostać przyjęta w odniesieniu do zagrożenia, różnią się znacznie, a ze względu na istotę kwestii bezpieczeństwa danego produktu nie można rozwiązać sprawy zagrożenia stosownie do stopnia pilności danego przypadku zgodnie z procedurami ustanowionymi na mocy szczegółowych przepisów wspólnotowych dotyczących przedmiotowych produktów oraz, gdy zagrożenie można skutecznie wyeliminować tylko poprzez podjęcie stosownych środków mających zastosowanie na poziomie Wspólnoty, w celu zapewnienia spójnego i wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(4) Zapalniczki są produktami niebezpiecznymi, ponieważ są źródłem płomienia i wysokiej temperatury oraz zawierają łatwopalne paliwo.
Stwarzają one poważne zagrożenie w przypadku używania przez dzieci, gdyż użycie to może doprowadzić do pożaru, obrażeń ciała, a nawet wypadków śmiertelnych.
Biorąc pod uwagę nieodłączny niebezpieczny charakter zapalniczek, znaczną ilość tych produktów wprowadzaną na rynek i możliwe do przewidzenia warunki użytkowania, stopień zagrożenia, jakie stwarzają zapalniczki dla bezpieczeństwa dzieci, należy rozpatrywać w odniesieniu do ich możliwego użycia przez dzieci podczas zabawy.
(5) Poważne zagrożenie, jakie stwarzają zapalniczki, znajduje potwierdzenie w dostępnych danych i informacjach dotyczących pożarów w UE związanych z dziećmi bawiącymi się zapalniczkami.
W raporcie opublikowanym przez Ministerstwo Handlu i Przemysłu Zjednoczonego Królestwa w lutym 1997 r., zatytułowanym "Badania europejskie – wypadki spowodowane przez dzieci poniżej piątego roku życia podczas zabawy zapałkami lub zapalniczkami" ("European research – accidents caused by children under 5 playing with cigarette lighters and matches"), szacuje się, że w 1997 r. na obszarze UE zabawy zapalniczkami były przyczyną 1200 pożarów, 260 przypadków obrażeń ciała i 20 wypadków śmiertelnych.
Nowsze informacje potwierdzają, że znaczna liczba poważnych, w tym śmiertelnych wypadków w UE jest w dalszym ciągu powodowana przez dzieci bawiące się niezabezpieczonymi zapalniczkami.
(6) Przepisy określające wymagania dotyczące zabezpieczania zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci, które są równoważne wymaganiom przyjętym w niniejszej decyzji, istnieją w Australii, Kanadzie, Nowej Zelandii i Stanach Zjednoczonych Ameryki (USA).
Ustanowienie przepisów w USA zostało poprzedzone badaniami.
W projekcie rozporządzenia w sprawie zapalniczek, opracowanym w 1993 r. przez amerykańską Komisję ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich (Consumer Product Safety Commission), szacowano, że zapalniczki użyte przez dzieci w USA były rocznie przyczyną ponad 5000 pożarów, 1150 przypadków obrażeń ciała oraz 170 wypadków śmiertelnych.
(7) Wymagania dotyczące zabezpieczania zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci wprowadzono w USA w 1994 r.
Według badań dotyczących skuteczności tego wymogu, przeprowadzonych w USA w 2002 r., nastąpił 60 % spadek występowania pożarów, przypadków obrażeń ciała i wypadków śmiertelnych.
(8) Konsultacje z państwami członkowskimi w ramach Komitetu powołanego na mocy art. 15 dyrektywy 2001/95/WE wykazały, że państwa członkowskie różnią się znacznie w kwestii podejścia, jakie należy zastosować w celu postępowania z zagrożeniem, jakie stwarzają zapalniczki niezabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci.
(9) Istnieją dwie normy techniczne dotyczące bezpieczeństwa zapalniczek: norma europejska i międzynarodowa EN ISO 9994:2002 "Zapalniczki – Wymagania Bezpieczeństwa", która ustanawia wymagania dotyczące jakości, niezawodności i bezpieczeństwa zapalniczek oraz odpowiednich procedur badań produkcyjnych, ale nie zawiera specyfikacji dotyczących zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci, oraz europejska norma EN 13869:2002 "Zapalniczki – Bezpieczeństwo dla dzieci – wymagania bezpieczeństwa i metody badań", która ustanawia wymagania dotyczące zabezpieczania przed uruchomieniem przez dzieci.
(10) Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 dyrektywy 2001/95/WE Komisja opublikowała odniesienia do normy EN ISO 9994:2002 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], domniemając tym samym zgodność z ogólnymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w dyrektywie 2001/95/WE w zakresie zagrożeń objętych tą normą.
W celu zabezpieczenia zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci niektóre państwa członkowskie uważają, że Komisja powinna również opublikować w odniesienia do normy EN 13869:2002.
Inne państwa członkowskie uważają jednak, że normę tę należy najpierw poddać zasadniczej zmianie.
(11) Ze względu na brak środków wspólnotowych dotyczących zabezpieczania zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci oraz zakazu wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów, niektóre państwa członkowskie mogą przyjąć w tym zakresie różniące się od siebie środki krajowe.
Wprowadzenie takich środków spowodowałoby bez wątpienia zróżnicowanie poziomu ochrony oraz doprowadziłoby do powstania wewnątrzwspólnotowych barier w handlu zapalniczkami.
(12) W prawie wspólnotowym nie istnieją szczegółowe przepisy dotyczące zapalniczek.
Ze względu na istotę kwestii bezpieczeństwa tego produktu nie można rozwiązać sprawy zagrożenia stwarzanego przez zapalniczki w sposób właściwy dla stopnia pilności tego przypadku zgodnie z innymi procedurami ustanowionymi w szczegółowych przepisach prawa wspólnotowego.
Konieczne jest zatem przyjęcie decyzji, zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/95/WE.
(13) Z uwagi na poważne zagrożenie, jakie stwarzają zapalniczki, oraz w celu utrzymania stałego wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów w UE, jak również unikania barier w handlu, należy przyjąć decyzję tymczasową, zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/95/WE.
Decyzja ta powinna zapewnić szybkie doprowadzenie do sytuacji, w której na rynek będzie można wprowadzać wyłącznie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci.
Decyzja ta powinna również zapobiec dalszym stratom i wypadkom śmiertelnym, do czasu opracowania trwałego rozwiązania, które powinno być oparte na porozumieniu międzynarodowym.
(14) Wymagania niniejszej decyzji dotyczące zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci powinny objąć zapalniczki jednorazowe, ponieważ niebezpieczeństwo ich niewłaściwego użycia przez dzieci jest szczególnie duże.
Badania "Harwood’s study", przeprowadzone w USA w 1987 r. pokazały, że przyczyną średnio 96 % wypadków spowodowanych przez dzieci bawiące się zapalniczkami były zapalniczki jednorazowe. Zapalniczki inne niż jednorazowe są przyczyną bardzo małej liczby wypadków.
Są to zapalniczki ekskluzywne lub inne wartościowe zapalniczki, które są konstruowane, produkowane i wprowadzane na rynek w sposób zapewniający bezpieczny i długotrwały użytek oraz którym towarzyszy pisemna gwarancja, i które są objęte serwisem posprzedażnym umożliwiającym wymianę lub naprawę ich części podczas całego cyklu życia. Zapalniczki te cechuje wyrafinowane wzornictwo, zastosowanie drogich materiałów, ekskluzywny wizerunek oraz niski stopień zastępowalności przez inne rodzaje zapalniczek, jak również dystrybucja w punktach sprzedaży stosownych do prestiżu i ekskluzywnego wizerunku marki.
Twierdzenia te potwierdza fakt, że konsumenci zwracają większą uwagę na bardziej wartościowe zapalniczki przeznaczone do długotrwałego użytku.
(15) Zakazem należy objąć wszystkie zapalniczki w jakikolwiek sposób przypominające inne przedmioty powszechnie uznane za atrakcyjne dla dzieci lub przeznaczone do używania przez nie.
Definicja ta obejmuje, lecz nie jest do nich ograniczona, zapalniczki, których kształt przypomina postaci z filmów rysunkowych, zabawki, broń palną, zegarki, telefony, instrumenty muzyczne, pojazdy, postaci ludzkie lub części ciała, zwierzęta, potrawy lub napoje, lub zapalniczki odtwarzające dźwięki, lub zapalniczki z efektami świetlnymi lub ruchomymi elementami, lub zapalniczki w inny sposób przyciągające uwagę, zazwyczaj określane jako zapalniczki-gadżety, z którymi wiąże się duże zagrożenie niewłaściwego użycia przez dzieci.
(16) W celu ułatwienia producentom zapalniczek spełnienia wymogu stosowania zabezpieczeń przed uruchomieniem ich produktów przez dzieci stosowne jest zamieszczenie odniesienia do odpowiednich danych technicznych podanych w europejskiej normie EN 13869:2002, tak aby zapalniczki spełniające odpowiednie wymagania techniczne norm krajowych stanowiących transpozycję normy europejskiej można było uznać za spełniające wymóg zabezpieczenia zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci określony w niniejszej decyzji.
W tym samym celu zapalniczki spełniające wymagania ustanowione w odpowiednich przepisach państw nienależących do UE, w których obowiązują wymagania dotyczące zabezpieczenia zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji, należy uznać za spełniające wymóg dotyczący zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci zawarty w niniejszej decyzji.
(17) Spójne i skuteczne egzekwowanie wymogu zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci ustanowionego w niniejszej decyzji wymaga, by producent przedstawił właściwym organom na ich żądanie sprawozdania z badań przygotowane przez jednostki badawcze, akredytowane przez organy akredytacyjne będące członkiem międzynarodowych organizacji akredytacyjnych lub uznane przez właściwe organy państw członkowskich, lub przygotowane przez jednostki badawcze uznane do przeprowadzania tego typu badań przez organy innych państw, w których obowiązują wymagania bezpieczeństwa równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji.
Producenci zapalniczek powinni na żądanie właściwych organów wyznaczonych na mocy art. 6 dyrektywy 2001/95/WE bezzwłocznie przedstawić im wszystkie niezbędne dokumenty.
W przypadku niemożności przedstawienia dokumentacji przez producenta w terminie wyznaczonym przez właściwy organ zapalniczki powinny zostać wycofane z rynku.
(18) Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE dystrybutorzy powinni współdziałać w celu zapewnienia zgodności zapalniczek przez nich dostarczanych z wymaganiami zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci ustanowionymi w niniejszej decyzji.
W szczególności powinni oni współpracować z właściwymi organami poprzez przedstawianie im na żądanie dokumentacji potrzebnej do określenia pochodzenia zapalniczek.
(19) Okresy przejściowe przyznane producentom na zastosowanie środków ustanowionych w niniejszej decyzji powinny być możliwie najkrótsze, zgodnie z potrzebą zapobiegania kolejnym wypadkom, przy jednoczesnym uwzględnieniu ograniczeń technicznych i zapewnieniu proporcjonalności.
Okresy przejściowe są również potrzebne państwom członkowskim w celu zapewnienia skutecznego stosowania środków, ze względu na znaczną liczbę zapalniczek wprowadzanych rocznie na rynek UE oraz mnogość kanałów dystrybucyjnych tego produktu.
Nałożony na producentów obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie zapalniczek zabezpieczonych przed uruchomieniem przez dzieci powinien być stosowany po upływie dziesięciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji, natomiast obowiązek dostarczania konsumentom wyłącznie zapalniczek zabezpieczonych przed uruchomieniem przez dzieci będzie miał zastosowanie po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie zakazu wprowadzania tego rodzaju zapalniczek na rynek.
Ten ostatni obowiązek zostanie ustanowiony 12 miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji, podczas dokonywania jej rewizji.
(20) Artykuł 13 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE zakazuje wywozu ze Wspólnoty produktów, które nie są bezpieczne, będących przedmiotem decyzji.
Jednakże biorąc pod uwagę strukturę rynku zapalniczek, w szczególności uwzględniając liczbę producentów na całym świecie, wielkości wywozu i przywozu oraz globalizację rynków, zakaz wywozu nie przyczyniłby się do poprawy bezpieczeństwa konsumentów w krajach trzecich, które nie stosują wymogów dotyczących zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci, ponieważ zapalniczki wywożone z UE zostałyby zastąpione zapalniczkami niezabezpieczonymi przed uruchomieniem przez dzieci, pochodzącymi z krajów nienależących do UE.
Stosowanie art. 13 ust. 3 powinno zatem zostać zawieszone do momentu przyjęcia międzynarodowej normy dotyczącej zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci.
Nie powinno to naruszać stosowania środków w krajach trzecich, w których obowiązują wymagania zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci.
(21) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 2001/95/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
1) "zapalniczka" oznacza obsługiwane ręcznie urządzenie do wytwarzania płomienia, zasilane paliwem, wyposażone w zbiorniczek paliwa, który może być wielokrotnie napełniany lub nie, używane zazwyczaj do zapalania w szczególności papierosów, cygar i fajek i które może być używane do zapalania materiałów, takich jak papier, knoty, świece i latarnie.
Nie naruszając zakazu wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów ustanowionego w art. 2 ust. 2 niniejszej decyzji, definicja ta nie ma zastosowania do zapalniczek przeznaczonych do wielokrotnego napełniania, których producenci przedstawią właściwym organom, na ich żądanie, niezbędne dokumenty potwierdzające, że zapalniczki te są skonstruowane, wyprodukowane i wprowadzone na rynek w celu zapewnienia oczekiwanego stałego i bezpiecznego długotrwałego użytku przez okres co najmniej pięciu lat i są przeznaczone do naprawy, oraz które w szczególności spełniają wszystkie następujące wymagania:
- każda zapalniczka opatrzona jest pisemną gwarancją producenta obejmującą okres co najmniej dwóch lat, zgodnie z dyrektywą 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3];
- istnieje praktyczna możliwość naprawy i bezpiecznego wielokrotnego napełniania zapalniczki podczas całego cyklu życia, w tym w szczególności naprawy jej mechanizmu zapłonowego;
- części nieulegające zużyciu, lecz mogące ulec zniszczeniu lub zepsuciu w wyniku ciągłego użytkowania po upływie okresu gwarancji, nadają się do wymiany lub naprawy przez upoważniony bądź wyspecjalizowany serwis posprzedażny mający siedzibę w Unii Europejskiej;
2) "zapalniczka-gadżet" oznacza wszystkie zapalniczki określone w pkt 3.2 europejskiej normy EN 13869:2002;
3) "zapalniczka zabezpieczona przed uruchomieniem przez dzieci" oznacza zapalniczkę skonstruowaną i wyprodukowaną w taki sposób, że w normalnych lub możliwych do przewidzenia warunkach użytkowania, w szczególności ze względu na siłę potrzebną do jej uruchomienia lub konstrukcję, lub zabezpieczenie mechanizmu zapłonowego, lub skomplikowaną lub sekwencyjną obsługę, nie mogą jej uruchomić dzieci poniżej 51 miesiąca życia.
Zakłada się, że zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci są:
a) zapalniczki zgodne z normami krajowymi będącymi transpozycją normy europejskiej EN 13869:2002 w zakresie danych technicznych innych niż opisane w pkt 3.1, 3.4 oraz 5.2.3 przedmiotowej normy;
b) zapalniczki zgodne ze stosownymi przepisami krajów, które nie są członkami UE, w których obowiązują wymagania dotyczące zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji;
4) "model zapalniczki" oznacza zapalniczki pochodzące od tego samego producenta, które nie różnią się konstrukcją i innymi cechami w sposób mogący zmieniać poziom zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci;
5) "badania zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci" oznaczają systematyczne badania zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci danego modelu zapalniczek na próbie rozpatrywanych zapalniczek, w szczególności badania przeprowadzane zgodnie z normami krajowymi będącymi transpozycją normy europejskiej EN 13869:2002, w zakresie danych technicznych innych niż opisane w pkt 3.1, 3.4 i 5.2.3 przedmiotowej normy lub zgodnie z wymaganiami dotyczącymi badań określonymi w stosownych przepisach krajów niebędących członkami UE, w których obowiązują wymagania dotyczące zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji;
6) "producent" oznacza producenta w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 2001/95/WE;
7) "dystrybutor" oznacza dystrybutora w rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy 2001/95/WE.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie zapewnią, by po upływie dziesięciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji na rynek wprowadzane były wyłącznie zapalniczki posiadające zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci.
2.
Państwa członkowskie zakażą wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów w terminie, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Po upływie dziesięciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji państwa członkowskie zobowiążą producentów, jako warunek wprowadzenia zapalniczek na rynek, do:
a) przechowywania i niezwłocznego przedstawienia właściwym organom wyznaczonym na mocy art. 6 dyrektywy 2001/95/WE, na ich żądanie, sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci w odniesieniu do każdego modelu zapalniczek, razem z próbkami zapalniczek modelu poddanego badaniu, poświadczającego zabezpieczenie modelu zapalniczek wprowadzonego na rynek przed uruchomieniem przez dzieci;
b) poświadczenia właściwym organom, na ich żądanie, że wszystkie zapalniczki z każdej partii wprowadzonej na rynek są identyczne z badanym modelem oraz udostępniania właściwym organom, na ich żądanie, dokumentów dotyczących programu badań i kontroli potwierdzających to poświadczenie;
c) stałego monitorowania zgodności produkowanych zapalniczek z technicznymi rozwiązaniami przyjętymi w celu zapewnienia zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci, przy zastosowaniu odpowiednich metod badawczych oraz przechowywania do dyspozycji właściwych organów dokumentacji produkcyjnej niezbędnej do wykazania, że wszystkie wyprodukowane zapalniczki są identyczne z badanym modelem;
d) przechowywania i niezwłocznego przedstawienia właściwym organom, na ich żądanie, nowego sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci, jeżeli w modelu zapalniczki wprowadzone zostaną zmiany, które mogą niekorzystnie wpłynąć na spełnienie przez ten model wymagań określonych w niniejszej decyzji.
2.
Po upływie dziesięciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji państwa członkowskie zobowiązują dystrybutorów do przechowywania i niezwłocznego przedstawienia właściwym organom, na ich żądanie, dokumentacji potrzebnej do określenia wszystkich dostawców zapalniczek wprowadzanych przez nich na rynek w celu zapewnienia ustalenia producenta zapalniczek w całym łańcuchu dystrybucji.
3.
Zapalniczki, których producenci i dystrybutorzy nie przedstawią dokumentacji określonej w ust. 1 i 2 w terminie wyznaczonym przez właściwe organy, będą wycofywane z rynku.
Artykuł 4
1.
Sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci, o których mowa w art. 3, zawierają w szczególności:
a) nazwę, adres i główną siedzibę producenta, bez względu na miejsce prowadzenia działalności, oraz importera, jeśli zapalniczki są importowane;
b) pełny opis zapalniczki, w szczególności jej rozmiar, kształt, wagę, rodzaj paliwa, pojemność zbiorniczka, opis mechanizmu zapłonowego, opis rodzaju zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci, opis konstrukcji, opis rozwiązań technicznych oraz innych cech, które sprawiają, że zapalniczka taka jest zabezpieczona przed uruchomieniem przez dzieci, zgodnie z definicjami i wymaganiami ustanowionymi w niniejszej decyzji.
Obejmuje to w szczególności szczegółowy opis wszystkich wymiarów, siły potrzebnej do uruchomienia lub innych cech, które mogłyby mieć wpływ na zabezpieczenie zapalniczki przed uruchomieniem przez dzieci, w tym progi tolerancji określone przez producenta w odniesieniu do każdej cechy;
c) szczegółowy opis badań oraz uzyskanych wyników, czas i miejsce przeprowadzenia badań, informacje na temat jednostki badawczej, która je przeprowadziła, oraz szczegóły dotyczące kwalifikacji i kompetencji tej jednostki w zakresie przeprowadzania przedmiotowych badań;
d) określenie miejsca, w którym zapalniczki są produkowane lub zostały wyprodukowane;
e) określenie miejsca przechowywania dokumentacji wymaganej na podstawie niniejszej decyzji;
f) numery akredytacji lub oznaczenie urzędowego uznania jednostki badawczej.
2.
Sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci, o których mowa w art. 3, są sporządzane przez:
a) jednostki badawcze akredytowane jako spełniające wymagania ustanowione w normie EN ISO/IEC 17025:2005 "Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących" przez członka Współpracy Międzynarodowej w zakresie Akredytacji Laboratoriów (ILAC) do przeprowadzania badań zabezpieczeń zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci, albo w inny sposób uznane do tego celu przez właściwy organ państwa członkowskiego;
b) jednostki badawcze, których sprawozdania z badań zabezpieczeń przed uruchomieniem przez dzieci są akceptowane przez jedno z państw, w których obowiązują wymagania dotyczące zabezpieczenia zapalniczek równoważne wymaganiom ustanowionym w niniejszej decyzji.
W celach informacyjnych Komisja opublikuje i w miarę potrzeb będzie aktualizować wykaz jednostek, o których mowa w lit. a) i b).
Artykuł 5
Nie stosuje się zakazu, o którym mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy 2001/95/WE.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie przyjmują konieczne środki w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją w ciągu czterech miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji i podają je do publicznej wiadomości.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się przez dwanaście miesięcy od dnia jej notyfikacji.
3. Na podstawie zdobytych doświadczeń oraz postępów zmierzających do opracowania trwałego środka, Komisja przyjmuje decyzję o przedłużeniu obowiązywania niniejszej decyzji o dodatkowe okresy i o konieczności wprowadzenia w niej zmian, w szczególności w art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 4, oraz czy zawieszenie, o którym mowa w art. 5, powinno zostać zniesione. W szczególności Komisja decyduje, czy w przypadku art. 1 ust. 3 można uznać za równoważne z wymaganiami zabezpieczenia przed uruchomieniem przez dzieci ustanowionymi w niniejszej decyzji inne międzynarodowe normy lub krajowe normy lub przepisy, lub inne specyfikacje techniczne, zwłaszcza specyfikacje dotyczące alternatywnych metod lub kryteriów służących określeniu zabezpieczenia zapalniczek przed uruchomieniem przez dzieci. Decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, przyjmowane są zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE.
4.
W ramach działań, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2001/95/WE w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, przed terminem wdrożenia niniejszej decyzji przez państwa członkowskie Komisja ustanowi wytyczne w celu ułatwienia praktycznego stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 11 lipca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/231/WE upoważniającą Szwecję do stosowania obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
(2006/503/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Rady 2005/231/WE [2] Szwecja została upoważniona do stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa działające w sektorze usług, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE.
Upoważnienie to obowiązywało do dnia 31 grudnia 2005 r.
W piśmie z dnia 9 grudnia 2005 r. władze Szwecji zwróciły się do Komisji o przedłużenie okresu obowiązywania tego upoważnienia do końca 2011 r.
(2) W północnych rejonach tego kraju zużycie energii elektrycznej na ogrzewanie jest wyższe niż w pozostałych częściach kraju, a różnica ta obecnie wynosi 25 %.
Dlatego od lipca 1981 r. w północnej części Szwecji stosuje się obniżoną stawkę podatku od energii elektrycznej.
Jednak wartość procentowa tej obniżki w porównaniu ze stawką zwykłą od tego czasu spadła.
(3) Przez obniżenie kosztów energii elektrycznej ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa działające w sektorze usług w północnej Szwecji konsumentom tym stwarza się takie same warunki, jakie mają konsumenci mieszkający w południowych częściach kraju.
Środek ten służy zatem realizacji celów polityki regionalnej oraz polityki spójności.
(4) Obniżona stawka podatku od energii elektrycznej zużywanej na północy Szwecji, obecnie wynosząca 22 EUR za MWh, jest nadal znacznie wyższa niż minimalna stawka stosowana we Wspólnocie, określona w dyrektywie 2003/96/WE.
Ponadto obniżenie podatku powinno pozostać proporcjonalne do dodatkowych kosztów ogrzewania ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa działające w sektorze usług w północnej Szwecji.
Zastosowany poziom podatku powinien zapewnić zachowanie zachęty podatkowej do większej efektywności energetycznej.
(5) Komisja dokonała przeglądu systemu, o którym mowa, i uznała, iż nie narusza on zasad konkurencji ani nie ogranicza działania rynku wewnętrznego oraz nie uznała go za niezgodny z polityką wspólnotową w dziedzinach ochrony środowiska, energii i transportu.
(6) W związku z powyższym, bez uszczerbku dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej pomocy państwa N 593/2005 Szwecja "Przedłużenie obowiązywania zróżnicowanego regionalnie podatku energetycznego od energii elektrycznej w sektorze usług", właściwe jest przedłużenie do dnia 31 grudnia 2011 r. obowiązywania upoważnienia Szwecji do stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej zużywanej na północy Szwecji zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE.
(7) Należy zapewnić dalsze stosowanie upoważnienia, które zostało przyznane z podobnych względów, lecz na krótki okres decyzją 2005/231/WE, tak aby nie powstała luka między datą wygaśnięcia tej decyzji a datą, od której skuteczna staje się niniejsza decyzja.
(8) W związku z tym decyzja 2005/231/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 decyzji 2005/231/WE datę " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2011 r.".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 2006 r.
w sprawie specjalnych warunków dotyczących niektórych środków spożywczych z niektórych krajów trzecich w związku z ryzykiem zanieczyszczenia tych produktów aflatoksynami
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3113)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/504/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1 lit. b) ppkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitet Naukowy ds. Żywności zauważył, że aflatoksyna B1 jest silną genotoksyczną substancją rakotwórczą i nawet przy bardzo niskich poziomach aflatoksyn występuje ryzyko raka wątroby.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2] ustanawia najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń, w szczególności aflatoksyn dopuszczalnych w środkach spożywczych.
Wspomniane limity aflatoksyn były regularnie przekraczane w pewnych środkach spożywczych pochodzących z niektórych krajów trzecich.
(3) Zanieczyszczenie takie stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego we Wspólnocie i dlatego właściwe jest przyjęcie specjalnych warunków na poziomie wspólnotowym.
(4) Decyzja Komisji 2000/49/WE z dnia 6 grudnia 1999 r. uchylająca decyzję 1999/356/WE i nakładająca specjalne warunki w sprawie przywozu orzechów ziemnych i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysłanych z Egiptu [3] ustanawia specjalne warunki przywozu orzechów ziemnych i niektórych produktów pochodnych otrzymanych lub wysłanych z Egiptu.
(5) Decyzja Komisji 2002/79/WE z dnia 4 lutego 2002 r. nakładająca specjalne warunki przywozu orzechów ziemnych i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysłanych z Chin [4] ustanawia specjalne warunki przywozu orzechów ziemnych i niektórich produktów pochodnych otrzymanych lub wysłanych z Chin.
(6) Decyzja Komisji 2002/80/WE z dnia 4 lutego 2002 r. nakładająca specjalne warunki przywozu fig, orzechów laskowych i pistacji oraz niektórych produktów pochodnych lub wysłanych z Turcji [5] ustanawia specjalne warunki przywozu fig, orzechów laskowych i pistacji oraz niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Turcji.
(7) Decyzja Komisji 2003/493/WE z dnia 4 lipca 2003 r. nakładająca specjalne warunki przywozu orzechów brazylijskich w łupinach pochodzących lub przesyłanych z Brazylii [6] ustanawia specjalne warunki przywozu orzechów brazylijskich w łupinach pochodzących lub wysyłanych z Brazylii.
(8) Decyzja Komisji 2005/85/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. nakładająca szczególne warunki importu pistacji oraz niektórych produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub sprowadzanych z Iranu [7] ustanawia specjalne warunki przywozu pistacji i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Iranu.
(9) Wiele specjalnych warunków przywozu środków spożywczych objętych decyzjami 2000/49/WE, 2002/79/WE, 2002/80/WE, 2003/493/WE i 2005/85/WE z Brazylii, Chin, Egiptu, Iranu i Turcji jest takich samych.
Zatem w celu zapewnienia jasności prawodawstwa wspólnotowego stosowne jest określenie w jednej decyzji specjalnych warunków przywozu tych środków spożywczych ze wspomnianych krajów trzecich w związku z zanieczyszczeniem tych produktów aflatoksynami.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [8] ustanawia na poziomie wspólnotowym zharmonizowane ramy dla ogólnych zasad organizacji kontroli urzędowych.
(11) W przypadku niektórych środków spożywczych z niektórych krajów trzecich konieczne są szczególne środki dodatkowe.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji, w szczególności w odniesieniu do środków spożywczych z Iranu i Brazylii, mają znaczny wpływ na możliwości kontrolne państw członkowskich.
W związku z powyższym właściwe jest wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym na mocy niniejszej decyzji wszystkie koszty związane z pobieraniem próbek, analizą, przechowywaniem oraz wszystkie koszty związane z urzędowymi środkami przedsięwziętymi w odniesieniu do dostaw nieodpowiadających wymogom związanym z urzędowymi kontrolami środków spożywczych z Iranu i z Brazylii ponoszą zainteresowani importerzy lub zaintersowane podmioty działające na rynku spożywczym.
(13) Z ustaleń misji Biura ds. Żywności i Weterynarii Komisji ("FVO") można wywnioskować, że Brazylia nie jest w stanie zapewnić wiarygodnych wyników analitycznych ani zagwarantować integralności partii towaru w odniesieniu do świadectwa dostaw orzechów brazylijskich bez łupin.
Ponadto można też wywnioskować, że bieżące urzędowe kontrole zwracanych partii są niedostateczne.
W związku z tym stosowne jest ograniczenie analiz do laboratorium urzędowego, które może zagwarantować odpowiednie wyniki analityczne i ustanowić ścisłe warunki zwrotu nieodpowiednich partii.
Jeśli wspomniane ścisłe warunki nie są przestrzegane należy zniszczyć kolejne nieodpowiednie partie.
(14) Ze względu na ochronę zdrowia publicznego państwa członkowskie powinny na bieżąco informować Komisję i przedkładać kwartalne sprawozdania z wszystkich wyników urzędowych kontroli przeprowadzanych w odniesieniu do dostaw środków spożywczych objętych niniejszą decyzją.
Sprawozdania te stanowią uzupełnienie obowiązku zgłoszenia w ramach systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
(15) Ważne jest zapewnienie, że pobieranie próbek i analiza dostaw środków spożywczych objętych niniejszą decyzją są wykonywane we Wspólnocie w sposób zharmonizowany.
Zatem pobieranie próbek i analiza, które mają być wykonane na mocy niniejszej decyzji, powinny być przeprowadzone zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 401/2006 z dnia 23 lutego 2006 r. ustanawiającego metody pobierania próbek i analizy dla celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach spożywczych [9].
(16) Funkcjonowanie niniejszej decyzji powinno podlegać przeglądowi na podstawie gwarancji udzielonych przez właściwe organy zaintersowanych krajów trzecich i wyników urzędowych kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie w celu oceny, czy specjalne warunki zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie i czy nadal są potrzebne.
(17) Należy zatem uchylić decyzje 2000/49/WE, 2002/79/WE, 2002/80/WE, 2003/493/WE i 2005/85/WE.
(18) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do środków spożywczych, o których mowa w lit. a)–e), i do przetworzonych lub złożonych środków spożywczych zawierających środki spożywcze, o których mowa w lit. a)–e), lub od nich pochodnych.
Uznaje się, że środki spożywcze zawierają środki spożywcze, w przypadku gdy środki spożywcze są wymienione jako składniki na etykiecie lub na opakowaniu zgodnie z art. 6 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [10].
a) Następujące środki spożywcze przywożone z Brazylii:
i) orzechy brazylijskie w łupinach objęte kodem CN 08022100;
ii) mieszanki orzechów lub suszonych owoców objęte kodem CN 081350 i zawierające orzechy brazylijskie w łupinach;
b) następujące środki spożywcze przywożone z Chin:
i) orzechy ziemne objęte kodem CN 12021090 lub 12022000;
ii) orzechy ziemne objęte kodem CN 20081194 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej) lub 20081198 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej);
iii) prażone orzechy ziemne objęte kodem CN 20081192 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej) lub 20081196 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej);
c) następujące środki spożywcze przywożone z Egiptu:
i) orzechy ziemne objęte kodem CN 12021090 lub 12022000;
ii) orzechy ziemne objęte kodem CN 20081194 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej) lub 20081198 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej);
iii) prażone orzechy ziemne objęte kodem CN 20081192 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej) lub 20081196 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej);
d) następujące środki spożywcze przywożone z Iranu:
i) pistacje objęte kodem CN 08025000;
ii) prażone pistacje objęte kodami CN 20081913 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej) i 20081993 (w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 1 kg lub mniejszej);
e) następujące środki spożywcze przywożone z Turcji:
i) suszone figi objęte kodem CN 08042090;
ii) orzechy laskowe (Corylus sp) w łupinach lub bez łupin objęte kodem CN 08022100 lub 08022200;
iii) pistacje objęte kodem CN 08025000;
iv) mieszanki orzechów lub suszonych owoców objęte kodem CN 081350 i zawierające orzechy brazylijskie w łupinach;
v) pasta figowa i pasta z orzechów laskowych objęte kodem CN 20079998;
vi) orzechy laskowe, figi i pistacje, przetworzone lub zakonserwowane, w tym mieszanki objęte kodem CN 200819;
vii) mąka, mączka i proszek z orzechów laskowych, fig i pistacji objęte kodem CN 11063090;
viii) orzechy laskowe w kawałkach, cięte i łamane.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje znajdujące się w art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
"Wyznaczone punkty przywozu" oznaczają punkty, przez które środki spożywcze, o których mowa w art. 1, mogą być tylko przywożone do Wspólnoty.
Załącznik II zawiera wyczerpujący wykaz wyznaczonych punktów przywozu.
Artykuł 3
Wyniki próbek i analiza oraz świadectwo zdrowia
1.
Państwa członkowskie mogą zezwolić na przywóz środków spożywczych, o których mowa w art. 1 (zwanych dalej "środkami spożywczymi"), jedynie w przypadku gdy przesyłce towarzyszą wyniki próbek i analiza oraz świadectwo zdrowia [11] zgodne z wzorem określonym w załączniku I wypełnione, podpisane i sprawdzone przez upoważnionego przedstawiciela z:
a) Ministério da Agricultura, Pecuária e Abastecimento (MAPA) dla środków spożywczych z Brazylii;
b) Państwowej Administracji Inspekcji Wejścia-Wyjścia i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej dla środków spożywczych z Chin;
c) egipskiego Ministerstwa Rolnictwa dla środków spożywczych z Egiptu;
d) irańskiego Ministerstwa Zdrowia dla środków spożywczych z Iranu;
e) Generalnego Zarządu Ochrony i Kontroli w Ministerstwie Rolnictwa i Spraw Wsi Republiki Tureckiej dla środków spożywczych z Turcji.
2.
Świadectwo zdrowia, przewidziane w ust. 1, jest ważne tylko na przywóz środków spożywczych do Wspólnoty w okresie co najwyżej czterech miesięcy od daty jego wydania.
3.
Właściwe organy w każdym państwie członkowskim gwarantują przeprowadzanie kontroli dokumentacji środków spożywczych w celu zapewnienia przestrzegania wymogu dotyczącego wyników próbek i analizy oraz świadectwa zdrowia przewidzianego w ust. 1.
Kontrola dokumentacji odbywa się w miejscu pierwszego wprowadzenia na terytorium Wspólnoty.
4.
Jeśli przesyłce ze środkami spożywczymi nie towarzyszą wyniki próbek i analiza oraz świadectwo zdrowia przewidziane w ust. 1, dostawa nie może zostać wprowadzona do Wspólnoty w celu dalszego tranzytu do wyznaczonego punktu przywozu ani przywieziona do Wspólnoty i musi zostać odesłana do kraju pochodzenia lub zniszczona.
5.
Pobieranie próbek i analiza przewidziane w ust. 1 muszą być wykonane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 401/2006.
6.
Każda dostawa ze środkami spożywczymi powinna być oznaczona za pomocą kodu, który odpowiada kodowi wyników próbek i analizie oraz świadectwu zdrowia, o których mowa w ust. 1.
Każdy pojedynczy worek lub inny rodzaj opakowania dostawy powinien być oznaczony za pomocą tego kodu.
Artykuł 4
Wyznaczone punkty przywozu do Wspólnoty
1.
Środki spożywcze można przywozić do Wspólnoty tylko przez jeden z wyznaczonych punktów przywozu wymienionych w załączniku II.
2.
Właściwe organy w każdym państwie członkowskim zapewniają, że wyznaczone punkty przywozu [12], wymienione w załączniku II, spełniają następujące wymogi:
a) obecność wyszkolonego personelu w celu przeprowadzenia urzędowych kontroli dostaw środków spożywczych;
b) dostępność szczegółowych instrukcji dotyczących pobierania i wysyłania próbek do laboratorium zgodnie z przepisami załącznika I rozporządzenia (WE) nr 401/2006;
c) możliwość dokonania wyładunku i pobierania próbek w miejscu chronionym w wyznaczonym punkcie przywozu; jeśli dostawa musi być przewieziona w celu pobrania próbek, musi istnieć możliwość urzędowej kontroli dostawy środków spożywczych przez właściwy organ od wyznaczonego punktu przywozu;
d) dostępność pomieszczeń do składowania, magazynów do przechowywania zatrzymanych dostaw w należytych warunkach w okresie zatrzymania w oczekiwaniu na wyniki analizy;
e) dostępność wyposażenia do wyładunku i odpowiedniego wyposażenia do pobierania próbek;
f) dostępność akredytowanego laboratorium urzędowego [13] do analizy aflatoksyny, zlokalizowanego w miejscu, do którego próbki mogą być przewiezione w krótkim czasie; laboratorium musi dysponować odpowiednim wyposażeniem do rozdrabniania w celu homogenizacji 10–30 kg próbek [14].
Laboratorium musi być w stanie dokonać analizy próbki w uzasadnionym okresie czasu, aby zachować okres zatrzymania dostaw wynoszący co najwyżej 15 dni roboczych.
3.
Państwa członkowskie gwarantują, że podmioty działające na rynku spożywczym udostępnią wystarczające zasoby ludzkie i logistyczne w celu wyładunku dostawy środków spożywczych, umożliwiając reprezentatywne pobieranie próbek.
W przypadku specjalnego transportu i/lub szczególnych rodzajów opakowania podmiot/upoważniony podmiot działający na rynku spożywczym musi udostępnić inspektorowi urzędowemu odpowiednie wyposażenie do pobierania próbek, jeżeli za pomocą zwykłego wyposażenia do pobierania próbek nie można reprezentatywnie pobierać próbek.
Artykuł 5
Urzędowa kontrola
1.
Przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu z wyznaczonego punktu przywozu do Wspólnoty właściwe organy w każdym państwie członkowskim pobierają próbkę do analizy, zgodnie z przepisami załącznika I rozporządzenia (WE) nr 401/2006, z dostaw środków spożywczych w celu analizy aflatoksyn B1 i sumy aflatoksyn.
2.
Pobieranie próbek do analizy, o którym mowa w ust. 1, powinno być przeprowadzone w odniesieniu do:
a) każdej dostawy środków spożywczych z Brazylii;
b) około 10 % dostaw środków spożywczych z Chin;
c) około 20 % dostaw środków spożywczych z Egiptu;
d) każdej dostawy środków spożywczych z Iranu;
e) około 5 % dostaw dla każdej kategorii orzechów laskowych, o której mowa w art. 1 lit. e) ppkt ii), iv) oraz vi), i produktów pochodnych z tego rodzaju orzechów laskowych z Turcji i około 10 % dostaw środków spożywczych innych kategorii z Turcji.
3.
Każda dostawa środków spożywczych, podlegająca pobieraniu próbek i analizie, może być zatrzymana przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu z wyznaczonego punktu przywozu do Wspólnoty, na okres co najwyżej 15 dni roboczych od momentu, gdy dostawa jest przedstawiona do przywozu i fizycznie dostępna dla celów pobierania próbek.
Właściwe organy państwa członkowskiego przywozu wydają towarzyszący urzędowy dokument stanowiący, że dostawa środków spożywczych była poddana urzędowemu pobieraniu próbek i analizie oraz zawierający wyniki analizy.
4.
W ramach urzędowych kontroli dostaw środków spożywczych co trzy miesiące państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie z wszystkich wyników analitycznych.
Sprawozdanie to powinno być przedłożone w miesiącu następującym po każdym kwartale (kwiecień, lipiec, październik i styczeń).
Artykuł 6
Podział dostawy
Jeśli dostawa jest podzielona, każdej jej części do czasu sprzedaży hurtowej i na jej etapie muszą towarzyszyć kopie świadectwa zdrowia przewidzianego w art. 3 ust. 1 i dokument urzędowy przewidziany w art. 5 ust. 3, poświadczone przez właściwy organ państwa członkowskiego, na którego terytorium dokonano podziału.
Artykuł 7
Dodatkowe warunki w odniesieniu do środków spożywczych przywożonych z Brazylii
1.
W przypadku analizy aflatoksyn w środkach spożywczych z Brazylii analiza przewidziana w art. 3 ust. 1 musi być dokonana przez urzędowe laboratorium kontrolne Laboratório de controle de Qualidade de Segurança Alimentar (LACQSA) w Belo Horizonte w Brazylii.
2.
Dostawy orzechów brazylijskich, które nie odpowiadają najwyższym dopuszczalnym poziomom aflatoksyny B1 i sumy aflatoksyn, ustanowionym rozporządzeniem (WE) nr 466/2001, można zwrócić do kraju pochodzenia tylko wówczas, gdy do każdej z dostaw, które nie spełniają warunków Ministério da Agricultura, Pecuária e Abastecimento (MAPA), dołączy się na piśmie, co następuje:
a) wyraźnie wyrażoną zgodę na zwrot danej dostawy ze wskazaniem kodu dostawy;
b) zobowiązanie do poddania zwróconej dostawy urzędowej kontroli z chwilą jej dotarcia na miejsce;
c) wyraźną informację dotyczącą:
i) miejsca przeznaczenia zwróconej dostawy;
ii) planowanego sposobu postępowania ze zwróconą przesyłką; oraz
iii) pobierania próbek i analizy, których planuje się dokonać w odniesieniu do zwróconej dostawy.
Tym niemniej, jeśli warunki przewidziane w lit. a), b) i c) nie są spełnione przez Ministério da Agricultura, Pecuária e Abastecimento (MAPA), wszystkie kolejne dostawy przekraczające najwyższe dopuszczalne poziomy aflatoksyn B1 i sumy aflatoksyn, ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 466/2001, są niszczone przez właściwe organy państwa członkowskiego przywozu.
Artykuł 8
Dodatkowe warunki w odniesieniu do środków spożywczych przywożonych z Brazylii i Iranu
1. Wszystkie koszty związane z pobieraniem próbek, analizą, przechowywaniem i wydawaniem towarzyszących dokumentów urzędowych i kopii świadectw zdrowia oraz towarzyszących dokumentów na mocy art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 3 dla środków spożywczych z Brazylii i Iranu, o których mowa w art. 1 lit. a) i d), i przetworzonych lub złożonych środków spożywczych zawierających środki spożywcze, o których mowa w tych literach, lub od nich pochodnych, ponoszą podmioty działające na rynku spożywczym odpowiedzialne za przesyłkę lub ich przedstawiciel.
2.
Wszystkie koszty związane ze środkami urzędowymi przedsięwziętymi przez właściwe organy w wypadku niespełniania warunków przez dostawy środków spożywczych z Brazylii i Iranu, o których mowa w art. 1 lit. a) i d), i przetworzonych lub złożonych środków spożywczych zawierających środki spożywcze, o których mowa w tych literach, lub od nich pochodnych, ponoszą podmioty działające na rynku spożywczym odpowiedzialne za przesyłkę lub ich przedstawiciel.
Artykuł 9
Przegląd
Niniejsza decyzja podlega przeglądowi w oparciu o sprawozdania, przewidziane w art. 5 ust. 4, i gwarancje udzielone przez właściwe organy krajów wywozu środków spożywczych oraz w oparciu o wyniki pobierania próbek i analizę przeprowadzone przez państwa członkowskie w celu oceny, czy warunki określone w art. 3, 4, 5, 6, 7 i 8 zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie i czy nadal są potrzebne.
Artykuł 10
Uchylenia
Niniejszym uchyla się decyzje 2000/49/WE, 2002/79/WE, 2002/80/WE, 2003/493/WE i 2005/85/WE.
Artykuł 11
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 2006 r.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują konieczne środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 12
Adresaci decyzji
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 2006 r.
powołująca Grupę Kontrolującą Opinie Dotyczące Standardów Rachunkowości z zadaniem doradzania Komisji w kwestii obiektywizmu i neutralności opinii Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG)
(2006/505/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla stworzenia zintegrowanego rynku kapitałowego działającego w sposób wydajny, sprawny i skuteczny niezbędny jest wysoki poziom przejrzystości i porównywalności sprawozdań finansowych wszystkich przedsiębiorstw notowanych w obrocie publicznym we Wspólnocie.
(2) Z myślą o poprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego w rozporządzeniu (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [1] zawarto przepis stanowiący, że spółki notowane na rynku regulowanym muszą sporządzać swoje skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z jednolitym zbiorem międzynarodowych standardów rachunkowości, znanym powszechnie jako Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (IFRS).
W motywie 10 rozporządzenia przewidziano utworzenie komitetu technicznego rachunkowości z zadaniem zapewnienia Komisji wsparcia i wiedzy fachowej w ocenie międzynarodowych standardów rachunkowości.
(3) W marcu 2001 r. organizacje reprezentujące podmioty sporządzające sprawozdania finansowe, użytkowników tych sprawozdań oraz przedstawicieli zawodów księgowych zaangażowanych w proces sprawozdawczy założyły Europejską Grupę Doradczą ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG). EFRAG sporządza opinie na temat tego, czy standardy lub interpretacje, które mają zostać przyjęte, są zgodne z prawem wspólnotowym, w szczególności z wymogami dotyczącymi zrozumiałości, przydatności, wiarygodności i porównywalności zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 1606/2002 oraz z zasadą rzetelnej i jasnej prezentacji zawartą w dyrektywach Rady 78/660/EWG [2] i 83/349/EWG [3].
(4) Ponieważ EFRAG jest organizacją prywatną, dla zagwarantowania jakości, przejrzystości i wiarygodności procesu przyjmowania MSR bardzo ważne jest stworzenie odpowiednich struktur instytucjonalnych, które zapewnią obiektywizm i wyważony charakter świadczonego przez tę organizację doradztwa w sprawie przyjmowania standardów.
(5) W związku z tym Komisja uważa, że należy powołać Grupę Kontrolującą Opinie Dotyczące Standardów Rachunkowości złożoną z niezależnych ekspertów i wysokiej rangi przedstawicieli krajowych podmiotów stanowiących standardy, której zadaniem będzie analizowanie opinii w sprawie przyjmowania standardów sporządzanych przez EFRAG pod kątem ich wyważonego charakteru i obiektywizmu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym powołana zostaje grupa ekspertów pozarządowych z dziedziny rachunkowości, zwana dalej "grupą".
Artykuł 2
Zadania
Rola grupy polega na doradzaniu Komisji, przed podjęciem przez nią decyzji o przyjęciu, w zakresie tego, czy opinie EFRAG w sprawie przyjęcia Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (IFRS) oraz Interpretacji Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC) są wyważone i obiektywne.
Artykuł 3
Skład – powoływanie
1.
W skład grupy wchodzi nie więcej niż siedmiu członków.
2.
Komisja powołuje na członków grupy niezależnych ekspertów, którzy posiadają uznaną na szczeblu Wspólnoty wiedzę fachową i doświadczenie w dziedzinie rachunkowości, a zwłaszcza w obszarze sprawozdawczości finansowej.
Członkowie grupy są wybierani na podstawie wniosków spełniających stosowne kryteria, złożonych po opublikowaniu zaproszenia do składania wniosków na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług.
3.
Przy ocenie wniosków Komisja będzie brać pod uwagę następujące kryteria:
- potwierdzoną wiedzę fachową oraz wysoki poziom doświadczenia technicznego, w tym na szczeblu europejskim i/lub międzynarodowym, w dziedzinie rachunkowości, a zwłaszcza w obszarze sprawozdawczości finansowej,
- niezależność,
- konieczność stworzenia grupy o składzie zrównoważonym pod względem pochodzenia geograficznego, płci [4], funkcji oraz wielkości przedsiębiorstw lub instytucji.
4.
Członkowie są powoływani do działania we własnym imieniu i doradzają Komisji niezależnie od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych.
Członkowie grupy nie mogą brać udziału w pracach EFRAG ani przed powołaniem, ani w trakcie swojej kadencji.
5.
Członkowie składają corocznie oświadczenie, w którym zobowiązują się działać w interesie publicznym, oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów zagrażającego ich niezależności i bezstronności.
6.
Członkowie grupy są powoływani na trzyletnią kadencję, z możliwością ponownego powołania.
Regulamin wewnętrzny grupy może przewidywać, że corocznie dwóch lub trzech członków grupy zostanie zastąpionych nowymi członkami.
7.
W przypadku rezygnacji członka grupy w trakcie trwania jego kadencji, a także jeśli członek utraci zdolność wnoszenia rzeczywistego wkładu w prace grupy lub nie będzie spełniać warunków wyszczególnionych w ust. 3 i 4 lub w art. 278 traktatu WE, Komisja na pozostałą część jego kadencji powoła nowego członka zgodnie z ust. 3 i 4.
8.
Nazwiska członków wyznaczonych przez Komisję zostaną opublikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług.
Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [5].
Artykuł 4
Zasady działania
1.
Grupie przewodniczy jeden z jej członków.
Przewodniczący jest wybierany zwykłą większością głosów na okres jednego roku.
2.
W czasie posiedzeń grupy przedstawiciel Komisji pełni rolę pomocniczą i może brać udział w debacie.
W posiedzeniach mogą również uczestniczyć inni urzędnicy Komisji zainteresowani sprawami omawianymi przez grupę.
3.
Po otrzymaniu od EFRAG opinii w sprawie przyjęcia IFRS lub IFRIC grupa stwierdza, czy opinia EFRAG jest obiektywna i wyważona.
4.
Grupa przekazuje swoje stanowisko Komisji w krótkim terminie, który nie powinien przekraczać 3 tygodni od dnia otrzymania opinii EFRAG.
W wyjątkowych okolicznościach, w szczególności jeśli analizowane zagadnienie jest złożone, okres ten może zostać przedłużony do czterech tygodni.
5.
Stanowisko zajęte ostatecznie przez grupę jest publikowane na stronie internetowej Komisji.
6.
Jeśli jakaś kwestia będzie budzić zastrzeżenia grupy, jej przewodniczący rozpoczyna rozmowy z EFRAG w celu rozstrzygnięcia spornej kwestii przed zajęciem ostatecznego stanowiska przez grupę.
Komisja może uczestniczyć w rozmowach między grupą a EFRAG, pomagając znaleźć wyważone rozwiązanie.
7.
Przewodniczący Grupy Ekspertów Technicznych (TEG) w ramach EFRAG może być obecny na posiedzeniach grupy w charakterze obserwatora.
Przewodniczący lub przedstawiciel Komisji może – w przypadku, gdy jest to pomocne lub konieczne – zaprosić do udziału w pracach grupy innych ekspertów bądź obserwatorów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku obrad.
8.
Jeśli Komisja uzna, iż informacje uzyskane w drodze uczestnictwa w obradach grupy dotyczą spraw poufnych, wówczas nie mogą być one ujawniane.
9.
Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o wzór regulaminu wewnętrznego przyjęty przez Komisję [6].
10.
Oprócz dokumentów wymienionych w niniejszym artykule, Komisja może publikować w Internecie, w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze grupy.
Artykuł 5
Koszty posiedzeń
Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
Członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane przez nich usługi.
Koszty posiedzeń są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego danej grupie przez właściwe służby Komisji.
Artykuł 6
Stosowanie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/415/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 u drobiu we Wspólnocie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3257)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/506/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [3], w szczególności jej art. 66 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 w stadzie drobiu na terytorium kraju Węgry przyjęły odpowiednie środki przewidziane w decyzji Komisji 2006/415/WE z dnia 14 czerwca 2006 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 u drobiu we Wspólnocie oraz uchylającej decyzję 2006/135/WE [4].
(2) W związku z dalszym rozwojem sytuacji epidemiologicznej na Węgrzech konieczne jest przedłużenie okresu obowiązywania środków wprowadzonych na obszarach A i B zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. b) ppkt iii) decyzji 2006/415/WE.
(3) Dania powiadomiła Komisję, że wszystkie środki kontroli w związku z wybuchem wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 w przydomowej hodowli drobiu zostały wstrzymane w dniu 30 czerwca 2006 r., a zatem środki wprowadzone zgodnie z art. 4 ust. 2 wspomnianej decyzji dla obszarów A i B nie są już konieczne.
(4) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany w częściach A i B Załącznika do decyzji 2006/415/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2006/415/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 października 2004 r.
dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych
(2006/507/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno––Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Promowanie na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów środowiska naturalnego jest jednym z celów polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego, zgodnie z art. 174 Traktatu.
(2) W 1998 r. Rada upoważniła Komisję do uczestniczenia, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach dotyczących Konwencji w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych prowadzonych pod auspicjami Programu Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych.
Komisja uczestniczyła w tych negocjacjach razem z Państwami Członkowskimi.
(3) Konwencja w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych ("konwencja") została przyjęta w Sztokholmie dnia 22 maja 2001 r.
(4) Konwencja zapewnia ramy, w oparciu o zasadę ostrożności, likwidacji produkcji, stosowania, przywozu i wywozu pierwszych dwunastu priorytetowych trwałych zanieczyszczeń organicznych, bezpiecznego obchodzenia się z nimi oraz składowania, a także likwidacji lub redukcji uwalniania niektórych przypadkowych trwałych zanieczyszczeń organicznych.
Dodatkowo konwencja ustanawia zasady dodawania nowych chemikaliów do wykazu w konwencji.
(5) Wspólnota, ówczesne piętnaście Państw Członkowskich, oraz osiem nowych Państw Członkowskich podpisało konwencję podczas Konferencji Pełnomocników odbywającej się w Sztokholmie w dniach od 22 do 23 maja 2001 r.
(6) Konwencja jest otwarta do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa oraz regionalne organizacje integracji gospodarczej.
(7) Zgodnie z warunkami konwencji regionalna organizacja integracji gospodarczej musi zamieścić w swoim dokumencie ratyfikacyjnym, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia deklarację dotyczącą zakresu swoich kompetencji w odniesieniu do kwestii uregulowanych niniejszą konwencją.
(8) Wspólnota przyjęła już dokumenty obejmujące kwestie uregulowane konwencją, włączając rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz zmieniające dyrektywę 79/117/EWG [3], rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [4] oraz dyrektywę Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) [5].
(9) Konwencja przyczynia się do osiągania celów polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego.
Jest zatem właściwe, że Wspólnota zatwierdza niniejszą konwencję tak szybko jak to możliwe.
(10) W przypadku przyjmowania zmiany do załącznika A, B lub C lub do załączników dodatkowych do konwencji, Komisja powinna przewidzieć jej wprowadzenie w ramach rozporządzenia (WE) nr 850/2004 lub innego odpowiedniego przepisu wspólnotowego.
Jeżeli jakakolwiek zmiana nie zostanie wprowadzona w życie w terminie jednego roku od daty powiadomienia przez depozytariusza o przyjęciu zmiany, oraz w celu uniknięcia sytuacji niezgodności, Komisja powinna powiadomić o tym depozytariusza zgodnie z art. 22,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, zwana dalej "konwencją", zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst konwencji jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
W każdym przypadku, kiedy zmiana do załącznika A, B lub C lub załączników dodatkowych do konwencji nie została wprowadzona do załączników do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 lub innego odpowiedniego przepisu wspólnotowego w terminie jednego roku od daty powiadomienia przez depozytariusza o przyjęciu zmiany, Komisja powiadamia depozytariusza zgodnie z art. 22 konwencji.
2.
W przypadku gdy zmiana zostanie wprowadzona do załącznika A, B lub C lub załączników dodatkowych do konwencji po dokonaniu powiadomienia, o którym mowa ust. 1, Komisja wycofuje bezzwłocznie powiadomienie.
Artykuł 3
1.
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych dokumentu zatwierdzającego, zgodnie z art. 25 ust. 1 konwencji.
2.
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej lub osób umocowanych do złożenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, deklaracji kompetencji określonej w załączniku do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 25 ust. 3 konwencji.
Decyzja Rady
z dnia 11 lipca 2006 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie przedłużenia na okres od 16 czerwca 2006 r. do 15 czerwca 2007 r. okresu obowiązywania protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau
(2006/511/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau [1], przed upływem okresu obowiązywania protokołu załączonego do umowy, Umawiające się Strony podejmują negocjacje w celu ustalenia treści protokołu na kolejny okres oraz w razie potrzeby zmiany lub uzupełniania do załącznika.
(2) Strony zdecydowały o przedłużeniu okresu obowiązywania protokołu zatwierdzonego rozporządzeniem Rady (WE) nr 249/2002 [2], zmienionego na mocy umowy zatwierdzonej rozporządzeniem (WE) nr 829/2004, o rok na mocy porozumienia w formie wymiany listów, do czasu zakończenia negocjacji w sprawie zmian w protokole.
(3) Na mocy porozumienia w formie wymiany listów, w okresie od dnia 16 czerwca 2006 r. do dnia 15 czerwca 2007 r. rybacy Wspólnoty uzyskują możliwość połowów na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Gwinei Bissau.
(4) W celu uniknięcia przerw w działalności połowowej statków wspólnotowych istotne jest, aby przedłużenie zaczęło obowiązywać jak najszybciej.
Dlatego też pożądane jest podpisanie porozumienia w formie wymiany listów i jego tymczasowe stosowanie do czasu zakończenia procedur wymaganych do jego zawarcia.
(5) Należy potwierdzić klucz rozdziału wielkości dopuszczalnych połowów między państwa członkowskie określonych w protokole, który traci ważność,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie przedłużenia na okres od 16 czerwca 2006 r. do 15 czerwca 2007 r. okresu obowiązywania protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau, zostaje zatwierdzone w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia porozumienia.
Tekst porozumienia zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Porozumienie stosuje się tymczasowo od dnia 16 czerwca 2006 r.
Artykuł 3
1.
Wielkości dopuszczalne połowów ustalone w protokole są rozdzielane między państwa członkowskie według następującego klucza:
a) połów krewetek:
Włochy _BAR_ 1776 BRT _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1421 BRT _BAR_
Portugalia _BAR_ 1066 BRT _BAR_
Grecja _BAR_ 137 BRT _BAR_
b) połów ryb/głowonogów:
Hiszpania _BAR_ 3143 BRT _BAR_
Włochy _BAR_ 786 BRT _BAR_
Grecja _BAR_ 471 BRT _BAR_
c) sejnery do połowu tuńczyka:
Hiszpania _BAR_ 20 statków _BAR_
Francja _BAR_ 19 statków _BAR_
Włochy _BAR_ 1 statek _BAR_
d) taklowce powierzchniowe i tuńczykowce dokonujące połowów haczykowych na wędki i sznury:
Hiszpania _BAR_ 21 statków _BAR_
Francja _BAR_ 5 statków _BAR_
Portugalia _BAR_ 4 statki _BAR_
2.
Jeżeli wnioski o wydanie licencji połowowych z państw członkowskich określonych w ust. 1 nie wykorzystają wszystkich wielkości dopuszczalnych połowów określonych w protokole, Komisja może uwzględnić wnioski o wydanie licencji połowowych z pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 4
Państwa członkowskie, których statki dokonują połowów na mocy niniejszego porozumienia, notyfikują Komisji o ilości każdego zasobu złowione w strefie połowowej Gwinei Bissau zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [3].
Artykuł 5
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania porozumienia w formie wymiany listów w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
Decyzja Rady
z dnia 18 maja 2006 r.
w sprawie zawarcia Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego
(2006/515/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, 151, 181 i 181a w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W listopadzie 2004 r. Rada upoważniła Komisję do uczestniczenia w imieniu Wspólnoty w negocjacjach Organizacji Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) dotyczących Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego (zwanej dalej "Konwencją UNESCO").
Komisja uczestniczyła w tych negocjacjach wraz z państwami członkowskimi.
(2) Konwencja UNESCO została przyjęta na konferencji generalnej UNESCO w dniu 20 października 2005 r. w Paryżu.
(3) Konwencja UNESCO jest istotnym i skutecznym środkiem propagowania różnorodności kulturowej i wymiany kulturowej, do których niezmierną wagę przywiązuje zarówno Wspólnota – co znajduje odzwierciedlenie w art. 151 ust. 4 Traktatu – jak i państwa członkowskie.
Konwencja przyczynia się do zapewnienia wzajemnego szacunku oraz zrozumienia między kulturami na poziomie światowym.
(4) Konwencja UNESCO powinna zostać zatwierdzona jak najszybciej.
(5) Zarówno Wspólnota, jak i państwa członkowskie posiadają kompetencje w dziedzinach objętych Konwencją UNESCO.
Wspólnota i państwa członkowskie powinny zatem stać się jej Umawiającymi się Stronami, tak aby mogli oni wspólnie wypełniać zobowiązania nakładane przez Konwencję UNESCO i wykonywać w sposób spójny prawa przyznane im przez nią w przypadku kompetencji mieszanej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Konwencję UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.
2.
Tekst Konwencji UNESCO jest zawarty w załączniku 1 a) do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu przystąpienia na ręce Dyrektora Generalnego UNESCO, zgodnie z art. 27 ust. 4 Konwencji UNESCO.
2.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty deklaracji kompetencji, zawartej w załączniku 1 b) do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 27 ust. 3 lit. c) Konwencji UNESCO.
3.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia, w chwili złożenia dokumentu przystąpienia, deklaracji jednostronnej, zawartej w załączniku 2 do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
W sprawach objętych kompetencją Wspólnoty, Komisja reprezentuje Wspólnotę na posiedzeniach organów utworzonych na mocy Konwencji UNESCO, w szczególności Konferencji Stron, o której mowa w art. 22 Konwencji UNESCO, oraz uczestniczy w jej imieniu w negocjacjach kwestii podlegających kompetencjom tych organów.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2006 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu w sprawie ochrony gleby, Protokołu w sprawie energii i Protokołu w sprawie turystyki do Konwencji Alpejskiej
(2006/516/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja w sprawie ochrony Alp (zwana dalej "Konwencją Alpejską") została zawarta w imieniu Wspólnoty Europejskiej na podstawie decyzji Rady 96/191/WE [2].
(2) Komisja podjęła decyzję o podpisaniu, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu w sprawie ochrony gleby, Protokołu w sprawie energii i Protokołu w sprawie turystyki do Konwencji Alpejskiej (zwanych dalej "protokołami") na podstawie decyzji Rady 2005/923/WE [3].
(3) Protokoły stanowią ważny etap we wdrażaniu Konwencji Alpejskiej, a Wspólnota Europejska zobowiązała się do realizacji celów tej Konwencji.
(4) Transgraniczne problemy gospodarcze, społeczne i ekologiczne Alp pozostają zasadniczym wyzwaniem, którym należy się zająć w tym bardzo wrażliwym obszarze.
(5) Polityki Wspólnoty, szczególnie obszary priorytetowe zdefiniowane w decyzji nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającej szósty program działań w zakresie ochrony środowiska [4], powinny być promowane i nasilane w regionie Alp.
(6) Jednym z głównych celów Protokołu w sprawie ochrony gleby jest zapewnienie wielofunkcyjnej roli gleby w oparciu o koncepcję zrównoważonego rozwoju.
Zrównoważona produktywność gleby musi być zapewniona w jej naturalnej funkcji, jako archiwum jej historii naturalnej i historii kulturowej oraz w celu zagwarantowania jej wykorzystania w rolnictwie i leśnictwie, urbanistyce i turystyce, w innych zastosowaniach gospodarczych, transporcie i infrastrukturze oraz jako źródła zasobów naturalnych.
(7) Każde podejście do ochrony gleby powinno uwzględniać znaczną różnorodność warunków regionalnych i lokalnych, które istnieją w regionie Alp.
Protokół w sprawie ochrony gleby mógłby pomóc we wdrażaniu właściwych środków na poziomie krajowym i regionalnym.
(8) Wymogi protokołu takie jak monitorowanie gleby, określanie stref zagrożonych erozją gleby, powodziami i obsunięciami ziemi, spis miejsc skażonych oraz utworzenie zharmonizowanych baz danych, mogłyby stanowić ważne elementy polityki Wspólnoty w zakresie ochrony gleby, czego dowodem są, między innymi, dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne [5], dyrektywa Rady 86/278/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. sprawie ochrony środowiska, w szczególności gleby, w przypadku wykorzystywania osadów ściekowych w rolnictwie [6], dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [7], dyrektywa Rady 99/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [8], rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [9] oraz dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [10].
(9) Protokół w sprawie energii wymaga podjęcia właściwych działań w obszarze oszczędności energii, wytwarzania energii, w tym również promowania energii odnawialnej, transportu energii, dostarczania i wykorzystania energii w celu tworzenia warunków dla zrównoważonego rozwoju.
(10) Postanowienia Protokołu w sprawie energii są zgodnie z Szóstym programem działań w zakresie ochrony środowiska w obszarze zwalczania zmian klimatycznych, jak również promowania zrównoważonego zarządzania i wykorzystania zasobów naturalnych.
Postanowienia Protokołu są również zgodnie z polityką Wspólnoty w dziedzinie energii, określoną w "Białej księdze na rzecz strategii i planu działania Wspólnoty", Zielonej Księdze "W kierunku strategii europejskiej bezpieczeństwa dostaw energii", dyrektywie 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych [11], dyrektywie 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków [12] oraz decyzji nr 1230/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. przyjmującej wieloletni program działania w dziedzinie energii: "Inteligentna Energia – Europa" (2003–2006) [13].
(11) Ratyfikacja Protokołu w sprawie energii wzmocniłaby współpracę transgraniczną ze Szwajcarią, Lichtensteinem i Monako.
Pomogłoby to w zapewnieniu, że cele Wspólnoty Europejskiej są wspólne z celami partnerów regionalnych i że inicjatywy takie obejmują cały eko-region Alp.
(12) Transeuropejskie sieci energetyczne (TEN-E) powinny być traktowane priorytetowo a środki koordynacji i wdrażania przewidziane w wytycznych TEN-E w decyzji nr 1229/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. ustanawiającej szereg wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych [14] powinny być stosowane przy budowie nowych połączeń transgranicznych, w szczególności linii wysokiego napięcia.
(13) Wspólnota Europejska, jej państwa członkowskie, Szwajcaria, Lichtenstein i Monako są stronami Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz Protokołu z Kioto.
UNFCCC oraz Protokół z Kioto zobowiązują strony do sformułowania, wdrażania, publikowania i systematycznej aktualizacji krajowych i regionalnych programów zawierających środki mające na celu łagodzenie zmian klimatu poprzez badanie emisji antropogenicznych ze źródeł i usuwanie przez pochłaniacze wszystkich gazów cieplarnianych nie objętych Protokołem montrealskim.
(14) Protokół w sprawie energii przyczynia się do wypełniania wymogów UNFCCC w zakresie podejmowania środków ułatwiających właściwe dostosowanie do zmian klimatu.
(15) Turystyka jest bardzo ważnym pod względem gospodarczym sektorem w przeważającej części Alp i jest ona ściśle związana z oddziaływaniami środowiska naturalnego i społecznymi i od nich zależna.
(16) Ponieważ region górski jest wyjątkowy i ekologicznie bardzo wrażliwy, niezwykle istotna dla zrównoważonego rozwoju regionu jest równowaga interesów gospodarczych, potrzeb lokalnej ludności i względów ochrony środowiska.
(17) Turystyka jest w coraz większym stopniu zjawiskiem globalnym, lecz jednocześnie pozostaje sferą odpowiedzialności głównie na poziomie lokalnym i regionalnym.
W odniesieniu do Wspólnoty istotne w tym kontekście są, między innymi, dyrektywa 85/337/EWG, dyrektywa 92/43/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [15], rozporządzenie (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS) [16] oraz rezolucja Rady z dnia 21 maja 2002 r. w sprawie przyszłości turystyki europejskiej [17].
Konwencja Alpejska i jej Protokół w sprawie turystyki wraz z pozostałymi protokołami, które mogą mieć wpływ na sektor turystyki, powinny stanowić instrument ramowy stymulowania i koordynacji udziału zainteresowanych stron na poziomie regionalnym i lokalnym w celu uczynienia zrównoważonego rozwoju główną siłą napędową poprawy jakości oferty turystycznej regionu Alp.
(18) Ogólnym celem Protokołu w sprawie turystyki jest promowanie zrównoważonej turystyki, szczególnie poprzez zapewnienie rozwoju i zarządzania, które biorą pod uwagę jej oddziaływanie na środowisko.
W tym celu przewiduje on specjalne środki i zalecenia, które mogą być wykorzystane jako instrumenty wzmocnienia środowiskowych aspektów innowacji i badań, monitorowania i szkolenia, jako narzędzie zarządzania i strategii, procedur planowania i zezwoleń związanych z turystyką, a w szczególności z jej rozwojem jakościowym.
(19) Umawiające się Strony trzech protokołów powinny wspierać odpowiednią edukację i szkolenie, a ponadto powinny wspierać publiczne rozpowszechnianie informacji w zakresie celów, środków i wdrażania każdego z tych trzech protokołów.
(20) Właściwe jest zatwierdzenie przez Wspólnotę Europejską tych protokołów,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół w sprawie ochrony gleby [18], Protokół w sprawie energii [19] oraz Protokół w sprawie turystyki [20] do Konwencji Alpejskiej podpisane w dniu 7 listopada 1991 r. w Salzburgu.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Radę do wyznaczenia osoby (osób) upoważnionej do złożenia Republice Austrii, w imieniu Wspólnoty, dokumentów przyjęcia zgodnie z art. 27 Protokołu w sprawie ochrony gleby, art. 21 Protokołu w sprawie energii oraz art. 28 Protokołu w sprawie turystyki.
Jednocześnie wyznaczona osoba (osoby) składa deklaracje związane z protokołami.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 2006 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia metaflumizonu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3238)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/517/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej metaflumizonu została przedłożona władzom Zjednoczonego Królestwa przez BASF Agro S.A.S. w dniu 29 marca 2005 r. wraz z wnioskiem o uzyskanie włączenia substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa wskazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacja dotycząca tej substancji czynnej wydaje się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożona dokumentacja zdaje się również spełniać wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG odnośnie do środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacja została następnie przekazana przez wnioskodawcę Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Niniejsza decyzja powinna stanowić formalne potwierdzenie, na poziomie Wspólnoty, że powyższą dokumentację uznano za zasadniczo spełniającą wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku II i, dla przynajmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną, wymogi określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do żądania od wnioskodawców przedłożenia dalszych danych lub informacji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacja dotycząca substancji czynnej wymienionej w Załączniku do niniejszej decyzji przedłożona Komisji i państwom członkowskim celem włączenia tej substancji do załącznika I do tej dyrektywy zasadniczo spełnia wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku II do tej dyrektywy.
Dokumentacja ta spełnia także wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku III do tej dyrektywy dotyczące środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania.
Artykuł 2
Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy kontynuuje proces szczegółowego badania odnośnej dokumentacji i, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, przekazuje Komisji Europejskiej wnioski z tego badania wraz z zaleceniem włączenia bądź niewłączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz z wszelkimi warunkami tego dotyczącymi. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 2006 r.
zmieniająca art. 35 dodatku 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu
(2006/519/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając dodatek 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu, przewidziany w Akcie Rady z dnia 3 grudnia 1998 r. [1], w szczególności dotyczący programu emerytalnego,
a także mając na uwadze, że ponowna ocena, o której mowa w art. 35 ust. 2 wspomnianego dodatku 6, okazała się zbędna, natomiast procedura obliczania wartości ubezpieczeń przewidziana w art. 35 ust. 1 wspomnianego dodatku 6 powinna być kontynuowana,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 35 ust. 2 i 3 dodatku 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu uchyla się ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia i zostaje opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lutego 2006 r.
w sprawie postępowania zgodnie z art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG
(sprawa COMP/B-2/38.381 – De Beers)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 521)
(jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/520/WE)
Dnia 22 lutego 2006 r.
Komisja przyjęła decyzję zgodną z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1].
Jawną wersję pełnego tekstu decyzji w autentycznej wersji językowej oraz w językach roboczych Komisji można znaleźć na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/antitrust/cases/index/by_nr_76.html#i38_381
(1) Niniejsza decyzja skierowana jest do De Beers société anonyme ("De Beers SA").
Przedmiotem procedury był stosunek kupna między grupą spółek De Beers Group ("De Beers") i drugim co do wielkości producentem diamentów spółką ALROSA Company Ltd ("ALROSA") na ogólnoświatowym rynku surowca diamentowego, w znacznej części podlegającego dystrybucji lub obróbce na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).
We wstępnej ocenie Komisja wyraziła zastrzeżenia na mocy art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG dotyczące stosunku kupna między De Beers a jego najistotniejszym konkurentem spółką ALROSA z uwagi na wieloletni okres trwania stosunku kupna.
Wyrażone przez Komisję zastrzeżenia dotyczące konkurencji dotyczą porozumienia handlowego między De Beers i ALROSA w sprawie zakupu znacznych ilości surowca diamentowego oraz, do czasu zatwierdzenia przez Komisję porozumienia handlowego, zakupów od ALROSA na mocy porozumienia o dobrowolnej sprzedaży ("willing-seller-willing-buyer").
(2) Komisja uznała, że zobowiązania podjęte przez De Beers wystarczą aby zaradzić zgłoszonym zastrzeżeniom dotyczącym konkurencji.
Po upływie okresu przejściowego obejmującego lata 2006–2008, w którym zakupy dokonywane przez De Beers zostaną ograniczone oraz który jest konieczny, by stworzyć konkurencyjny system dystrybucji dla ilości diamentów uprzednio sprzedawanych przez De Beers, De Beers podejmie się odstąpienia od wszelkich zakupów surowca diamentowego od ALROSA począwszy od roku 2009.
Dzięki uwolnieniu części diamentów należących do ALROSA, które uprzednio były odsprzedawane przez De Beers, a po upłynięciu okresu przejściowego poprzez rozwiązanie całości umowy handlowej z ALROSA, zobowiązania podjęte przez De Beers zaradzą zastrzeżeniem dotyczącym ograniczenia dostępu do realnego źródła alternatywnej podaży surowca diamentowego oraz utrudniania drugiemu co do wielkości konkurentowi pełnego uczestnictwa w konkurencji z De Beers.
(3) W decyzji uznano, że w obliczu zobowiązań które nałożono na De Beers SA nie ma już dalszych podstaw do podejmowania działań przez Komisję.
(4) Na posiedzeniu w dniu 10 lutego 2006 r. Komitet Doradczy ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej wydał przychylną opinię.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 2006 r.
zmieniająca decyzje 2005/692/WE, 2005/733/WE i 2006/7/WE dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3302)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/521/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na pojawienie się ogniska ptasiej grypy spowodowanej wysoce chorobotwórczym szczepem wirusa H5N1 w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r. Komisja przyjęła szereg środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy.
Środki te obejmowały w szczególności decyzję Komisji 2005/692/WE z dnia 6 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w niektórych państwach trzecich [3], decyzję Komisji 2005/733/WE z dnia 19 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej ptasiej grypy w Turcji i uchylającą decyzję 2005/705/WE [4] oraz decyzję Komisji 2006/7/WE z dnia 9 stycznia 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu piór z niektórych państw trzecich [5].
(2) Decyzja Komisji 2005/759/WE z dnia 27 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach trzecich oraz przemieszczania z państw trzecich ptaków towarzyszących swoim właścicielom [6] oraz decyzja Komisji 2005/760/WE z dnia 27 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli [7] ustanawiają niektóre środki ochronne dotyczące przywozu z państw trzecich nieprzetworzonych piór, ptaków innych niż drób oraz ptaków towarzyszących swoim właścicielom.
(3) W celu zapewnienia jasności i przejrzystości należy skreślić przepisy zawarte w decyzji 2005/692/WE dotyczące tych przywozów.
Ponadto należy skreślić wszelkie odniesienia do przywozu produktów wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2004 r., jako że produkty te były składowane w chłodni przez ponad dwa lata, w związku z czym większość zapasów powinna do tej pory zostać wyczerpana.
Ustanowiony zostanie okres przejściowy pozwalający przedsiębiorstwom na usunięcie wszelkich pozostałych zapasów.
(4) Decyzję 2005/692/WE stosuje się do dnia 30 września 2006 r.
Jednakże w związku z tym, że w południowo-wschodniej Azji i w Chinach występują nadal ogniska azjatyckiego szczepu wirusa ptasiej grypy, stosowanie tej decyzji należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2007 r.
(5) Decyzję 2005/733/WE stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.
Jednakże w przedmiotowym regionie nadal występują ogniska azjatyckiego szczepu wirusa ptasiej grypy.
Dlatego stosowanie tej decyzji należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2006 r.
(6) W celu zachowania przejrzystości wspólnotowych przepisów prawnych należy nieznacznie zmienić tytuł decyzji 2006/7/WE, aby uściślić, że ma ona zastosowanie wobec wszystkich państw trzecich.
(7) Od czasu podjęcia decyzji 2006/7/WE Komisja poddała weryfikacji istniejące stałe środki wspólnotowe dotyczące przywozu piór, w szczególności stosowne przepisy dotyczące wymagań przywozowych dla piór nieprzetworzonych określone w rozdziale VIII załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [8].
Powyższa procedura ustawodawcza nie została jednak zakończona.
(8) Decyzję 2006/7/WE stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.
Jednakże ostatnio w szeregu państw trzecich kilkakrotnie odnotowano nowe przypadki ptasiej grypy, zarówno w stadach drobiu, jak i wśród dzikiego ptactwa.
Dlatego okres stosowania decyzji należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2006 r.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2005/692/WE, 2005/733/WE i 2006/7/WE.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/692/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 skreśla się ust. 2 i 3;
2) skreśla się art. 4;
3) w art. 7 datę " 30 września 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2007 r.".
Artykuł 2
W art. 6 decyzji 2005/733/WE datę " 31 lipca 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 3
W decyzji 2006/7/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Decyzja Komisji 2006/7/WE z dnia 9 stycznia 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu piór z państw trzecich"
;
2) w art. 4 datę " 31 lipca 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 4
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 27 lipca 2006 r.
Artykuł 1 ust. 1 stosuje się od dnia 1 października 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 2006 r.
zmieniająca decyzje 2005/759/WE i 2005/760/WE dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz przemieszczania niektórych żywych ptaków do Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3303)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/522/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [4], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na pojawienie się ogniska ptasiej grypy spowodowanej wysoce chorobotwórczym szczepem wirusa w południowo-wschodniej Azji w 2004 r. Komisja przyjęła szereg środków ochronnych w odniesieniu do tej choroby.
Środki te obejmowały zwłaszcza decyzję Komisji 2005/759/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach trzecich oraz przemieszczania z państw trzecich ptaków towarzyszących swoim właścicielom [5] oraz decyzję Komisji 2005/760/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli [6].
(2) Artykuł 3 decyzji 2005/759/WE stwierdza, że decyzja nie ma zastosowania do przemieszczania na terytorium Wspólnoty ptaków domowych towarzyszących swoim właścicielom z państw trzecich wymienionych w artykule.
W chwili obecnej Chorwacja nie jest wymieniona w art. 3 decyzji 2005/759/WE, w związku z czym przy przywozie ptaków domowych towarzyszących swoim właścicielom z tego państwa należy przestrzegać ograniczeń w przywozie identycznych z ograniczeniami określonymi w tej decyzji dla innych państw trzecich.
Chorwacja była jednym z pierwszych państw Europy, które zawiadomiły Komisję o przypadkach ptasiej grypy odnotowanych wśród dzikiego ptactwa i w sposób przejrzysty zajmowała się dalszymi przypadkami choroby.
W ostatnim czasie w Chorwacji nie odnotowano nowych przypadków ptasiej grypy.
(3) Dodatkowo Chorwacja zawiadomiła Komisję, że właściwe organy tego państwa stosują środki ochronne równoważne wobec środków stosowanych przez właściwe organy państw członkowskich zgodnie z decyzją Komisji 2006/115/WE z dnia 17 lutego 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie oraz uchylającą decyzje 2006/86/WE, 2006/90/WE, 2006/91/WE, 2006/94/WE, 2006/104/WE i 2006/105/WE [7].
(4) Jako że zagrożenie dla zdrowia zwierząt we Wspólnocie związane z przywozem ptaków domowych z Chorwacji jest w związku z tym minimalne, Chorwację należy dodać do wykazu państw trzecich określonych w art. 3 decyzji 2005/759/WE.
(5) Decyzję 2005/759/WE stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.
Jako że w niektórych państwach członkowskich Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) odnotowano nowe przypadki ptasiej grypy, należy utrzymać ograniczenia związane z przemieszczaniem ptaków domowych towarzyszących swoim właścicielom.
Dlatego też okres stosowania decyzji 2005/759/WE należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2006 r.
(6) W październiku 2006 r. panel ds. zdrowia i warunków hodowli zwierząt Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjmie opinię naukową w sprawie zagrożenia dla zdrowia i warunków hodowli zwierząt w związku z przywozem do Wspólnoty ptactwa innego niż drób.
Urząd został poproszony w szczególności o określenie dostępnych narzędzi i możliwości zmniejszenia rozpoznanego zagrożenia w związku z przywozem ptaków innych niż drób.
Opinia ta będzie stanowić podstawę przyszłej polityki UE w odniesieniu do aspektów przywozu związanych ze zdrowiem i warunkami hodowli zwierząt.
(7) Decyzję 2005/760/WE stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.
W chwili obecnej znacząca zmiana obowiązujących przepisów zawartych w decyzjach 2005/759/WE i 2005/760/WE mogłaby wprowadzić podmioty i inne zainteresowane strony w błąd w odniesieniu do możliwego rozwoju polityki UE w tej kwestii.
W świetle obecnej sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt związanej z ptasią grypą oraz w oczekiwaniu na przyjęcie przez EFSA opinii w październiku, należy utrzymać ograniczenia związane z przywozem ptaków innych niż drób.
Dlatego stosowanie tej decyzji należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2006 r.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2005/759/WE i 2005/760/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/759/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przemieszczania na terytorium Wspólnoty żywych ptaków domowych towarzyszących swoim właścicielom z Andory, Chorwacji, Wysp Owczych, Grenlandii, Islandii, Liechtensteinu, Monako, Norwegii, San Marino, Szwajcarii oraz Państwa Watykańskiego.";
2) w art. 5 datę " 31 lipca 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 2
W art. 6 decyzji 2005/760/WE datę " 31 lipca 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 3
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 11 lipca 2006 r.
w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Republiki Czeskiej, Niemiec, Estonii, Hiszpanii, Francji, Włoch, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Węgier, Malty, Austrii, Słowenii i Słowacji
(2006/524/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając opinię Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat obecnych członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego wygasa w dniu 20 września 2006 r.
Należy zatem mianować członków tego Komitetu na nowy czteroletni okres rozpoczynający się dnia 21 września 2006 r.
(2) Rządy Republiki Czeskiej, Niemiec, Estonii, Hiszpanii, Francji, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Węgier, Malty, Austrii, Słowenii i Słowacji przedstawiły wykazy członków w liczbie odpowiadającej liczbie miejsc przyznanych im na mocy traktatów.
(3) Rząd włoski przedstawił wykaz dwudziestu dwóch kandydatów.
Na późniejszym etapie zaproponuje on jeszcze dwóch kandydatów, aby uzupełnić ten wykaz i uzyskać liczbę członków odpowiadającą liczbie miejsc przyznanych mu na mocy traktatów,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Osoby, wymienione w wykazie załączonym do niniejszej decyzji, zostają mianowane członkami Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2006 r. do dnia 20 września 2010 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 17 lipca 2006 r.
w sprawie stosunków łączących Wspólnotę Europejską, z jednej strony, z Grenlandią i Królestwem Danii, z drugiej strony
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/526/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 187,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat zmieniający Traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie w odniesieniu do Grenlandii [1] ("traktat grenlandzki"), który wszedł w życie dnia 1 lutego 1985 r., stanowi, że Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (Traktat WE) nie ma już zastosowania do Grenlandii, jednak Grenlandia, będąc częścią państwa członkowskiego, jest odtąd stowarzyszona ze Wspólnotą Europejską jako jeden z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ).
(2) W swojej preambule traktat grenlandzki potwierdza, że należy wprowadzić ustalenia pozwalające na utrzymanie ścisłych i trwałych związków pomiędzy Wspólnotą a Grenlandią oraz na uwzględnianie wzajemnych interesów, w szczególności potrzeb rozwojowych Grenlandii, a także potwierdzono, że rozwiązania dotyczące KTZ, określone w części czwartej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, stanowią odpowiednie ramy dla tych stosunków.
(3) Zgodnie z art. 182 Traktatu WE celem stowarzyszenia jest promowanie rozwoju gospodarczego i społecznego KTZ oraz ustanowienie ścisłych stosunków gospodarczych między nimi a Wspólnotą jako całością.
Na mocy art. 188 Traktatu WE postanowienia art. 182–187 stosuje się do Grenlandii z uwzględnieniem szczególnych przepisów wymienionych w Protokole w sprawie przepisów szczególnych dla Grenlandii załączonych do traktatu.
(4) Przepisy dotyczące stosowania zasad określonych w art. 182–186 Traktatu WE zawarte są w decyzji Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("decyzja o stowarzyszeniu zamorskim") [2], która nadal ma zastosowanie do Grenlandii zgodnie z warunkami w niej określonymi.
(5) Rada Unii Europejskiej w konkluzjach z dnia 24 lutego 2003 r. dotyczących przeglądu śródokresowego czwartego protokołu w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską, rządem Danii i autonomicznym rządem Grenlandii uzgodniła, że istnieje potrzeba rozszerzenia i wzmocnienia przyszłych stosunków pomiędzy UE a Grenlandią, biorąc pod uwagę znaczenie rybołówstwa oraz problemy rozwoju strukturalnego Grenlandii.
Rada wyraziła również swoje zaangażowanie na rzecz oparcia przyszłych stosunków UE z Grenlandią po 2006 r. na kompleksowym partnerstwie na rzecz zrównoważonego rozwoju, w skład którego wejdzie szczegółowe porozumienie w sprawie połowów, wynegocjowane według ogólnych zasad i reguł mających zastosowanie dla tego rodzaju porozumień.
(6) W konkluzjach, o których mowa powyżej, Rada stanęła na stanowisku, że w kolejnych ramach finansowych UE, zważywszy na potrzeby wszystkich KTZ, przyszłe zobowiązania finansowe wobec Grenlandii powinny być nastawione na osiągnięcie obecnego poziomu, przy uwzględnieniu innych przeważających okoliczności oraz rzetelnego wyważenia wzajemnych interesów – w szczególności potrzeb Grenlandii w zakresie rozwoju oraz potrzeb Wspólnoty obejmujących stały, zrównoważony dostęp do zasobów łowisk Grenlandii – jak również finansowego wkładu pozostałych stron.
(7) Umowa w sprawie rybołówstwa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii oraz Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony, podpisana w Brukseli dnia 13 marca 1984 r. [3] i przywołująca ducha współpracy wynikającego z decyzji Wspólnoty o przyznaniu Grenlandii statusu terytorium zamorskiego zostanie w dniu 1 stycznia 2007 r. zastąpiona nowym partnerskim porozumieniem w sprawie połowów.
(8) Wspólna deklaracja złożona przez Wspólnotę Europejską, z jednej strony, oraz autonomiczny rząd Grenlandii i rząd Królestwa Danii, z drugiej strony, na temat partnerstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Grenlandią, podpisana w Luksemburgu dnia 27 czerwca 2006 r. [4], odwołuje się do bliskich związków historycznych, politycznych, gospodarczych i kulturalnych pomiędzy Wspólnotą a Grenlandią i podkreśla potrzebę dalszego wzmocnienia partnerstwa i współpracy w obszarach objętych zakresem niniejszej decyzji.
(9) Środki konieczne do wdrożenia niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
CZĘŚĆ PIERWSZA
OGÓLNE POSTANOWIENIA W SPRAWIE STOSUNKÓW POMIĘDZY WSPÓLNOTĄ A GRENLANDIĄ
Artykuł 1
Partnerstwo
1.
Bez uszczerbku dla przepisów decyzji 2001/822/WE, celem partnerstwa pomiędzy Wspólnotą a Grenlandią jest w szczególności poszerzenie i wzmocnienie stosunków pomiędzy tymi stronami oraz przyczynianie się do zrównoważonego rozwoju Grenlandii.
2.
Cele partnerstwa są następujące:
a) stworzenie ram dialogu;
b) osiągnięcie wspólnych celów w drodze konsultacji dotyczących kwestii stanowiących wspólny przedmiot zainteresowania, celem zagwarantowania jak najlepszych wyników współpracy zgodnie z priorytetami obu stron partnerstwa;
c) stworzenie podstaw współpracy gospodarczej, finansowej, naukowej, edukacyjnej i kulturalnej w oparciu o zasady wzajemnej odpowiedzialności oraz wzajemnego wsparcia;
d) przyczynienie się do rozwoju Grenlandii.
Artykuł 2
Konsultacje
Wspólnota, Grenlandia i Dania będą konsultować się w sprawie zasad, szczegółowych procedur oraz wyników partnerstwa ustanowionego niniejszą decyzją.
Artykuł 3
Zarządzanie
Niniejsza decyzja będzie wykonywana przez Komisję i autonomiczny rząd Grenlandii zgodnie z zadaniami i zakresem odpowiedzialności każdego z partnerów, określonymi w umowach o finansowaniu, o których mowa w art. 12 ust. 2.
CZĘŚĆ DRUGA
WSPÓŁPRACA NA RZECZ ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU GRENLANDII
Artykuł 4
Obszary współpracy
Współpraca obejmuje wsparcie polityk sektorowych i strategii ułatwiających dostęp do działalności produkcyjnej i zasobów, w szczególności w dziedzinach:
a) edukacji i szkoleń;
b) zasobów mineralnych;
c) energii;
d) turystyki i kultury;
e) badań naukowych;
f) bezpieczeństwa żywności.
Artykuł 5
Zasady
1.
Współpraca opiera się na partnerstwie i jest realizowana zgodnie ze strategiami współpracy przyjętymi na mocy art. 6.
Zapewnia ona przyznawanie środków w sposób przewidywalny, regularny, elastyczny i dostosowany do sytuacji Grenlandii.
2.
Na zasadzie podejścia partnerskiego, decyzje o działaniach w ramach współpracy są podejmowane w ścisłej konsultacji między Komisją, autonomicznym rządem Grenlandii i rządem Danii.
Konsultacje takie są prowadzone w całkowitej zgodności z odpowiednimi uprawnieniami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi każdego z partnerów.
Artykuł 6
Programowanie
1.
W ramach partnerstwa autonomiczny rząd Grenlandii przyjmuje odpowiedzialność za opracowywanie polityk sektorowych, w tym strategii, i ich realizację.
W celu zapewnienia zgodności polityk sektorowych i strategii z zasadą zrównoważonego rozwoju w uzasadnionych sytuacjach prowadzone będą strategiczne oceny oddziaływania na środowisko.
2.
W kontekście niniejszej decyzji autonomiczny rząd Grenlandii i Komisja opracują i przyjmą orientacyjny dokument programowania na rzecz zrównoważonego rozwoju Grenlandii (dalej zwany "PDSD"), zgodnie z politykami sektorowymi, o których mowa w ust. 1.
3.
Autonomiczny rząd Grenlandii odpowiada za:
a) przyjmowanie polityk sektorowych;
b) monitorowanie i ocenę skutków i wyników polityk sektorowych;
c) zapewnienie właściwej, szybkiej i skutecznej realizacji strategii w ramach polityk sektorowych;
d) coroczne przekazywanie Komisji sprawozdań z osiągnięć w ramach polityk sektorowych.
4.
Komisja odpowiada za podejmowanie corocznych decyzji w sprawie finansowania ogólnego przydziału środków związanych z PDSD, zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
Artykuł 7
Zakres finansowania
W ramach polityk sektorowych ustanowionych przez autonomiczny rząd Grenlandii wsparcie finansowe może być przyznawane na rzecz następujących rodzajów działalności:
a) reformy i przedsięwzięcia spójne z politykami sektorowymi;
b) rozwój instytucjonalny, zwiększanie zdolności oraz integracja aspektów środowiskowych;
c) pogramy współpracy technicznej.
Artykuł 8
Uprawnienie do finansowania
Autonomiczny rząd Grenlandii jest uprawniony do otrzymywania wsparcia finansowego przyznawanego na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Środki wykonawcze
Środki konieczne dla wykonania niniejszej części decyzji zostaną przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 10 ust. 2, w ciągu trzech miesięcy od chwili, gdy decyzja stanie się skuteczna.
Artykuł 10
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera komitet grenlandzki (zwany dalej "komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Pomoc finansowa
1.
Pomoc finansowa Wspólnoty na potrzeby niniejszej części decyzji obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
2.
Pomoc finansowa Wspólnoty jest przyznawana w formie wsparcia budżetowego.
3.
Pomoc finansowa Wspólnoty jest realizowana z wykorzystaniem scentralizowanego bezpośredniego zarządzania zgodnie zdefiniowanego w art. 53 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6].
Artykuł 12
Kontrole
1.
Niniejsza decyzja podlega wykonaniu zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002.
W szczególności oczekuje się od Grenlandii wprowadzenia odpowiedniego systemu kontroli.
Grenlandia będzie przeprowadzać regularne kontrole w celu zapewnienia właściwego wykonania działań, które mają być finansowane z budżetu Wspólnoty.
Oprócz rocznych sprawozdań z osiągnięć w ramach polityk sektorowych Grenlandia będzie przekazywać roczne sprawozdania zapewniające zgodność z prawem i zasadami.
Podejmie również właściwe środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym oraz, w razie konieczności, wniesie oskarżenia w celu odzyskania niewłaściwie wypłaconych środków.
2.
Szczegółowe obowiązki autonomicznego rządu Grenlandii w zakresie zarządzania środkami przekazanymi przez Wspólnotę zostaną określone w umowach o finansowaniu, zawartych przez Komisję w celu wykonania niniejszej decyzji.
W szczególności w ramach umów o finansowaniu zostaną ustanowione wskaźniki sektorowe w celu określenia wymaganych warunków płatności i metod weryfikacji na potrzeby składania sprawozdań z postępów w zakresie wskaźników sektorowych, a także w celu zapewnienia zgodności z tymi warunkami.
CZĘŚĆ TRZECIA
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Przegląd
Przed końcem 2010 r. Wspólnota, autonomiczny rząd Grenlandii i rząd Danii przeprowadzą śródokresowy przegląd partnerstwa.
W następstwie tego przeglądu, o ile zostanie to uznane za konieczne, Komisja przedstawi propozycje zmian niniejszej decyzji.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2013 r.
Artykuł 15
Publikacja
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 2006 r.
w sprawie finansowania badań, ocen wpływu i ocen w obszarach bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz zootechniki
(2006/527/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota podejmuje albo pomaga państwom członkowskim w podejmowaniu technicznych i naukowych środków potrzebnych do opracowania prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) Badania, oceny wpływu oraz dokonywanie systematycznych i przeprowadzanych na czas ocen swoich programów wydatkowania stanowią jasno określony priorytet Komisji Europejskiej jako środek kontroli zarządzania przyznanymi funduszami oraz jako sposób promowania w całej organizacji kultury korzystania z doświadczeń, szczególnie w kontekście coraz większej wagi przykładanej do zarządzania opartego na wynikach.
(3) W celu realizacji wymienionych zadań, w następstwie otwartej procedury przeprowadzonej w ostatnim kwartale 2004 r., ogłoszone zostało zaproszenie do składania ofert dotyczących sporządzenia ramowej umowy oceny obejmującej obszary polityki dotyczące bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz zootechniki.
(4) Umowa ramowa została zawarta w dniu 18 czerwca 2005 r. na okres 24 miesięcy.
Umowa ta stanowi już źródło istotnych informacji oraz podstawę do podejmowania decyzji przez Wspólnotę.
(5) Każde pojedyncze działanie podlega szczegółowym uzgodnieniom, podpisanym przez Komisję i wybranego wykonawcę, jak określono w umowie ramowej.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Działania przedstawione w Załączniku do niniejszej decyzji zatwierdza się w celu ich finansowania.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/147/WE w sprawie wprowadzenia szczepienia ochronnego przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 i związane z nią przepisy dotyczące przemieszczania ptaków na terenie Niderlandów
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3338)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(2006/528/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [1], w szczególności jej art. 57 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2006/147/WE z dnia 24 lutego 2006 r. w sprawie wprowadzenia szczepienia ochronnego przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1 i związanymi z nią przepisami dotyczącymi przemieszczania ptaków na terenie Niderlandów [2] zatwierdziła program szczepień ochronnych przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1, przedłożony Komisji przez Niderlandy w dniu 21 lutego 2006 r. ("program szczepień ochronnych").
Decyzja przewiduje również pewne środki, które należy zastosować w Niderlandach w przypadku przeprowadzania szczepień ochronnych w określonych fermach drobiu, szczególnie narażonych na ryzyko zakażenia, jak również przepisy dotyczące ograniczenia przemieszczania zaszczepionego drobiu.
(2) Zgodnie z programem szczepień ochronnych Niderlandy wykonały szczepienia ochronne drobiu "ekologicznego" i "kur niosek chowanych na wolnym wybiegu" przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1.
Program szczepień ochronnych jest projektem pilotażowym, ponieważ doświadczenia w zakresie szczepień ochronnych w tych warunkach i w przypadku niektórych z odnośnych gatunków są ograniczone.
(3) Program szczepień ochronnych przedłożony przez Niderlandy i zatwierdzony decyzją 2006/147/WE przewiduje, że szczepienia ochronne muszą zakończyć się do dnia 30 czerwca 2006 r.
Niderlandy przeprowadziły szczepienia zgodnie z programem szczepień ochronnych do tego dnia.
(4) Zgodnie z obowiązkiem sprawozdawczości na mocy art. 13 decyzji 2006/147/WE Niderlandy przedłożyły sprawozdanie zawierające informacje na temat wdrażania programu szczepień ochronnych, zdały sprawozdanie w sprawie stosowania szczepień ochronnych Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a także grupom roboczym ekspertów, i wniosły o kontynuację tego rodzaju szczepień.
(5) Ponadto z informacji zawartych w sprawozdaniu przedstawionym przez Niderlandy wynikałoby, że potrzebne jest większe doświadczenie praktyczne w zakresie stosowania szczepień ochronnych przeciw rozprzestrzenianiu się wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1.
W związku z tym stosowne jest zatwierdzenie tego rodzaju szczepień ochronnych do dnia 31 lipca 2007 r.
(6) Niderlandy wniosły również o zatwierdzenie niektórych zmian w programie szczepień ochronnych przedłożonym dnia 21 lutego 2006 r., w odniesieniu do jego praktycznego wdrożenia, takich jak gatunki do zaszczepienia, stosowanie szczepionek dwuwartościowych, identyfikacja pojedynczych ptaków w stadzie drobiu przydomowego, miejsce szczepień i ograniczenia przemieszczania się takiego drobiu.
Komisja uważa, że te zmiany są zgodne z odnośnym prawodawstwem wspólnotowym.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/147/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/147/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 lit. a) zastępuje się w następujący sposób:
"a) "drób przydomowy" oznacza kurczaki, indyki i inne gatunki należące do rzędu kuraków (Galliformes) oraz kaczki, gęsi i inne gatunki należące do rzędu blaszkodziobych (Anseriformes) hodowane przez ich właścicieli:
i) dla celów własnego spożycia lub użytku; lub
ii) jako zwierzęta domowe.";
2) w art. 2 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Zatwierdza się program szczepień ochronnych ("program szczepień ochronnych") przeciw wysoce zjadliwej grypie ptaków H5N1, przedłożony Komisji przez Niderlandy w dniu 21 lutego 2006 r., i zmiany do tego planu, wraz z kontynuacją planu do dnia 31 lipca 2007 r., przedłożone Komisji przez Niderlandy w dniu 29 czerwca 2006 r.
Zgodnie z programem szczepień ochronnych szczepienia ochronne przeciw grypie ptaków H5N1 przeprowadza się przy użyciu inaktywowanej szczepionki heterologicznego szczepu wirusa grypy ptaków podtypu H5 lub przy użyciu szczepionki dwuwartościowej zawierającej zarówno szczep wirusa grypy ptaków podtypu H5, jak i podtypu H7, dopuszczonych przez Niderlandy w odniesieniu do drobiu przydomowego, drobiu ekologicznego i kur niosek chowanych na wolnym wybiegu w Niderlandach."; 3) w art. 4 pkt 1 otrzymuje następujące brzmienie: "1) zaszczepiony drób przydomowy musi być indywidualnie oznakowany oraz może być: a) przemieszczany jedynie do innych gospodarstw przydomowych na terenie Niderlandów; lub b) jedynie czasowo zgromadzony na pokazy i wystawy w Niderlandach. Tego rodzaju przemieszczenia lub zgromadzenia muszą być zgodne z programem szczepień ochronnych, który m.in. zobowiązuje do rejestrowania takich przemieszczeń i zgromadzeń.". Artykuł 2 Adresat Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Rady
z dnia 29 listopada 2005 r.
w sprawie podpisania Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/529/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Ukrainą dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych, zgodnie z mechanizmami i wskazaniami zawartymi w załączniku do upoważnienia udzielonego przez Radę dnia 5 czerwca 2003 r.
(3) Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana z zastrzeżeniem możliwości zawarcia jej w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.
2.
Tekst umowy zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 9 czerwca 2006 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/530/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Ukrainą dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do wspomninej decyzji Rady.
(3) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 1 grudnia 2005 r. z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady z dnia 28 listopada 2005 r.
(4) Umowę należy zatwierdzić,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Umowa między Wspólnotą Europejską a Ukrainą dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
2.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji [2].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 umowy.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 2006 r.
w sprawie mianowania zastępcy dyrektora Europolu
(2006/531/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu) [1], a w szczególności jej art. 29 ust. 2,
działając jako organ posiadający uprawnienia do mianowania zastępców dyrektora Europolu,
uwzględniając opinię zarządu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z rezygnacją jednego z zastępców dyrektora Europolu konieczne jest mianowanie na to stanowisko innej osoby.
(2) Regulamin pracowniczy mający zastosowanie do pracowników Europolu [2], a w szczególności jego dodatek 8, zawiera przepisy szczególne dotyczące procedury wyboru dyrektora lub zastępcy dyrektora Europolu.
(3) Zarząd przedstawił Radzie ostateczną listę odpowiednich kandydatów na stanowisko zastępcy dyrektora wraz z pełnymi aktami każdego z nich, a także pełną listę kandydatów.
(4) Opierając się na wszelkich stosownych informacjach dostarczonych przez zarząd, Rada zamierza mianować kandydata, który według niej spełnia wszystkie wymagania wiążące się z objęciem wolnego stanowiska zastępcy dyrektora,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się pana Michela QUILLÉGO na stanowisko zastępcy dyrektora Europolu na okres od dnia 1 września 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w Republice Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3350)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/532/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i innych ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel drobiem i innym ptactwem, a także produktami otrzymywanymi z ptaków.
(2) W dniu 29 czerwca 2006 r. Republika Południowej Afryki potwierdziła wybuch ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków na fermie ptaków bezgrzebieniowych w prowincji Western Cape.
(3) Wykryty szczep wirusa grypy ptaków należy do podtypu H5N2, a zatem różni się od szczepu obecnie wywołującego epidemię w Azji, Afryce Północnej i w Europie.
Z obecnej wiedzy wynika, że ten podtyp wirusa stanowi mniejsze ryzyko dla zdrowia publicznego niż szczep będący w obiegu w Azji, tj. podtyp H5N1.
(4) W świetle obecnego prawodawstwa wspólnotowego Republika Południowej Afryki posiada obecnie zezwolenie wyłącznie na wywóz do Wspólnoty żywego drobiu bezgrzebieniowego oraz jego jaj wylęgowych, świeżego mięsa oraz produktów i przetworów mięsnych zawierających mięso takich gatunków.
(5) Zważywszy na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia wysoce zjadliwej grypy ptaków do Wspólnoty, właściwe jest zastosowanie natychmiastowego środka w postaci zawieszenia przywozów z Republiki Południowej Afryki żywego drobiu bezgrzebieniowego oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
(6) Ponadto właściwe jest zawieszenie przywozu z Republiki Południowej Afryki do Wspólnoty świeżego mięsa z drobiu oraz preparatów mięsnych i wyrobów mięsnych składających się z mięsa tych gatunków lub takie mięso zawierających.
Jednakże biorąc pod uwagę fakt, że choroba pojawiła się w gospodarstwach nią dotkniętych w połowie czerwca, właściwe jest wprowadzenie odstępstwa dla świeżego mięsa oraz przetworów i wyrobów mięsnych składających się z mięsa, lub takie mięso zawierających, pochodzącego od ptaków tych gatunków poddanych ubojowi przed dniem 1 maja 2006 r., z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(7) Republika Południowej Afryki zastosowała ścisłe środki zwalczania choroby i przekazała Komisji dodatkowe informacje dotyczące sytuacji związanej z chorobą, które uzasadniają ograniczenie zawieszenia przywozu do części terytorium Republiki Południowej Afryki dotkniętej chorobą.
(8) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz wyrobów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [3] ustanawia wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie państw członkowskich na przywóz produktów mięsnych i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu danych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych produktów, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
Właściwe jest zatem poddawanie odpowiedniej obróbce preparatów mięsnych i wyrobów mięsnych składających się z mięsa z drobiu bezgrzebieniowego pochodzącego z Republiki Południowej Afryki lub takie mięso zawierających, pod warunkiem że taka decyzja pozostanie nadal w mocy.
(9) Po przekazaniu przez Republikę Południowej Afryki dodatkowych informacji o sytuacji związanej z wysoce zjadliwą grypą ptaków oraz o przedsięwziętych w związku z nią środkach kontroli, środki przedsięwzięte na poziomie Wspólnoty w związku z niedawnym wybuchem choroby w Republice Południowej Afryki powinny zostać ponownie rozważone.
W związku z tym niniejsza decyzja powinna pozostawać w mocy do dnia 31 października 2006 r.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie zawieszają przywóz z części terytorium Republiki Południowej Afryki wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji:
a) żywego drobiu bezgrzebieniowego oraz jaj wylęgowych takich gatunków;
b) świeżego mięsa z drobiu bezgrzebieniowego;
c) wyrobów i przetworów mięsnych składających się z mięsa z drobiu bezgrzebieniowego lub takie mięso zawierających.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 1 lit. b) i c) państwa członkowskie zezwalają na przywóz świeżego mięsa, wyrobów i przetworów mięsnych określonych w wyżej wymienionych literach uzyskanych z drobiu poddanego ubojowi przed dniem 1 maja 2006 r.
2.
Świadectwa weterynaryjne towarzyszące przesyłkom mięsa, wyrobów i przetworów mięsnych określonych w ust. 1 zawierają następujący tekst:
"Świeże mięso/wyrób mięsny z drobiu bezgrzebieniowego składający się z mięsa z drobiu bezgrzebieniowego lub takie mięso zawierający/Preparat mięsny składający się z mięsa z drobiu bezgrzebieniowego lub takie mięso zawierający [4] uzyskany z ptactwa ubitego przed dniem 1 maja 2006 r. zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 2006/532/WE.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. c) państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych i preparatów mięsnych składających się z mięsa drobiowego z ptaków bezgrzebieniowych lub takie mięso zawierających, pod warunkiem że mięso tych gatunków zostało poddane przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt B, C lub D w części 4 załącznika II do decyzji Komisji 2005/432/WE.
Artykuł 3
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 października 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 2006 r.
dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Chorwacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3352)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/533/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1, 3 i 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1, 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i innych ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo przeniesienia czynnika chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu drobiem i innymi ptakami lub wyrobami z ptaków.
(2) Z uwagi na pojawienie się ogniska ptasiej grypy spowodowanej wysoce chorobotwórczym szczepem wirusa H5N1 w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r., Komisja przyjęła zakres środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy.
Do środków tych zalicza się przede wszystkim decyzję Komisji 2005/758/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Chorwacji i uchylającą decyzję 2005/749/WE [3].
Wspomniana decyzja przewiduje, że państwa członkowskie zobowiązane są zawiesić przywóz z niektórych części Chorwacji żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz niektórych innych żywych ptaków, w tym ptaków domowych oraz jaj wylęgowych tych gatunków, jak również niektórych wyrobów z ptaków.
Decyzję 2005/758/WE stosuje się do dnia 31 lipca 2006 r.
(3) Chorwacja zawiadomiła Komisję, że właściwe organy tego kraju stosują aktualnie środki ochronne równoważne środkom ochronnym stosowanym przez właściwe organy państw członkowskich, zgodnie z decyzją Komisji 2006/115/WE z dnia 17 lutego 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie oraz uchylającą decyzje 2006/86/WE, 2006/90/WE, 2006/91/WE, 2006/94/WE, 2006/104/WE i 2006/105/WE [4].
(4) Ponadto Chorwacja zawiadomiła Komisję, że niezwłocznie przekaże Komisji informacje o wszelkich zmianach w przyszłości dotyczących sytuacji zdrowotnej zwierząt w Chorwacji, w tym przede wszystkim informacje dotyczące nowych ognisk ptasiej grypy, która może wystąpić u dzikich ptaków.
Komisja niezwłocznie powiadomi państwa członkowskie i przekaże im wszystkie informacje otrzymane od władz Chorwacji.
(5) W świetle tych środków ochronnych zastosowanych przez właściwe organy Chorwacji oraz zobowiązania się Chorwacji do niezwłocznego powiadomienia Komisji o wszelkich zmianach w przyszłości dotyczących sytuacji zdrowotnej zwierząt w odniesieniu do ptasiej grypy, środki ochronne mające zastosowanie w prawodawstwie wspólnotowym dotyczące ognisk ptasiej grypy w tym kraju powinny zostać zmienione w celu umożliwienia przywozu z tych części Chorwacji, dla których właściwe organy Chorwacji nie ustanowiły równoważnych środków ochronnych zgodnie z decyzją 2006/115/WE po potwierdzeniu wystąpienia ptasiej grypy spowodowanej wysoce chorobotwórczym szczepem wirusa H5N1 u dzikich ptaków.
(6) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz wyrobów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [5] ustanawia wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie państw członkowskich na przywóz niektórych produktów mięsnych i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu danych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych produktów, w zależności od sytuacji zdrowotnej kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano wyrób, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne utrzymanie zezwolenia na przywóz wyrobów z mięsa dzikich ptaków łownych pochodzących z Chorwacji i poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70oC.
(7) Biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w Chorwacji i krajach sąsiadujących oraz ciągle istniejące ryzyko wystąpienia ptasiej grypy, środki ochronne przewidziane w niniejszej decyzji należy stosować do dnia 31 grudnia 2006 r.
(8) Dla zachowania jasności i spójności prawodawstwa wspólnotowego należy uchylić decyzję 2005/758/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie zawieszają przywóz z tej części Chorwacji, o której mowa w Załączniku do niniejszej decyzji:
a) żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób, zgodnie z art. 1 tiret trzecie decyzji Komisji 2000/666/WE [6], w tym ptaków towarzyszących swoim właścicielom (ptaki domowe) oraz jaj wylęgowych tych gatunków;
b) świeżego mięsa dzikich ptaków łownych;
c) przetworów i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych;
d) surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części dzikich ptaków łownych; oraz
e) niespreparowanych trofeów myśliwskich z jakichkolwiek ptaków.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 1 lit. c) państwa członkowskie zezwalają na przywóz przetworów i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych, pod warunkiem że mięso to zostało poddane przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt B, C lub D w części 4 załącznika II do decyzji 2005/432/WE.
Artykuł 3
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 4
Uchyla się decyzję 2005/758/WE.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lipca 2006 r.
dotycząca kwestionariusza dla sprawozdań państw członkowskich w sprawie wykonania dyrektywy 1999/13/WE w okresie 2005–2007
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3274)
(2006/534/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 1999/13/WE państwa członkowskie są zobowiązane do przygotowywania sprawozdań na temat wykonywania wspomnianej dyrektywy na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję.
(2) Państwa członkowskie przygotowały sprawozdania na temat wykonywania wymienionej dyrektywy w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. zgodnie z decyzją Komisji 2002/529/WE [2].
(3) Drugie sprawozdanie będzie obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie stosują kwestionariusz zawarty w Załączniku do niniejszej decyzji do sporządzania sprawozdań obejmujących okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2007 r., które należy przesyłać do Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 1999/13/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/535/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Republiką Mołdowy w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz dokonania pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.
(2) Z zastrzeżeniem jego późniejszego zawarcia, Protokół był przedmiotem negocjacji między stronami i powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(3) Protokół należy stosować tymczasowo od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia jednej lub więcej osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym.
Tekst protokołu jest załączony do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Do momentu jego wejścia w życie, Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 21 lutego 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/536/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie, oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zgodę Rady zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, został podpisany w imieniu Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich w dniu 30 kwietnia 2004 r.
(2) Do czasu jego wejścia w życie Protokół stosowany jest tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.
(3) Protokół powinien zostać zatwierdzony,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdowy, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji [2].
Artykuł 2
W imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji określonej w art. 4 Protokołu.
Przewodniczący Komisji dokonuje jednocześnie takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/537/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, ostatnie zdanie art. 47 ust. 2, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Ukrainą w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz zapewnienia pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.
(2) Z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym, Protokół parafowany dnia 30 marca 2004 r. powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(3) Protokół powinien być tymczasowo stosowany od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w terminie późniejszym.
Tekst Protokołu zostaje załączony do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Do momentu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 24 stycznia 2006 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (UPiW), w sprawie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do UPiW i dotyczący dostosowań do UPiW
(2006/538/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ ORAZ KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (UPiW), w sprawie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do UPiW i dotyczący dostosowań do UPiW, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich dnia 29 kwietnia 2004 r. zgodnie z decyzją Rady 2006/537/WE [2].
(2) Do czasu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
(3) Protokół powinien zostać zatwierdzony,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (UPiW), w sprawie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do UPiW i dotyczący dostosowań do UPiW.
Tekst Protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
W tym samym czasie Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 22 maja 2006 r.
w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji na rzecz wzmocnienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r.
(2006/539/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota posiada wyłączną kompetencję w zakresie przyjęcia środków dotyczących ochrony i zarządzania zasobami rybnymi oraz zawierania umów z innymi krajami lub organizacjami międzynarodowymi.
(2) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, która wymaga od wszystkich członków społeczności międzynarodowej współpracy w działaniu na rzecz ochrony i zarządzania biologicznymi zasobami mórz.
(3) Wspólnota podpisała i ratyfikowała w dniu 19 grudnia 2003 r. Porozumienie w sprawie wdrażania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. odnoszących się do ochrony i zarządzania rozproszonymi zasobami rybnymi oraz zasobami rybnymi o wysokiej migracji [2].
(4) Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) została ustanowiona Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki i Republiką Kostaryki zawartą w 1949 r.
Na 61. posiedzeniu w czerwcu 1998 r. IATTC przyjęła rezolucję, w ramach której Umawiające się Strony postanowiły sporządzić nową konwencję w celu wzmocnienia IATTC i uaktualnienia jej statutu, zgodnie z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza.
(5) Wspólnota od samego początku była zaproszona do pełnego uczestnictwa w tym procesie i odegrała w nim znaczącą rolę.
Proces ten zakończył się przyjęciem Konwencji na rzecz wzmocnienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. (Konwencja z Antigui) na 70. posiedzeniu IATTC, które odbyło się w dniach 24– 27 czerwca 2003 r. w Antigui (Gwatemala).
(6) Konwencja z Antigui została otwarta do podpisu w dniu 14 listopada 2003 r. w Waszyngtonie DC (Stany Zjednoczone Ameryki) i pozostała otwarta do podpisu do dnia 31 grudnia 2004 r. zgodnie z art. XXVII.
(7) Wspólnota podpisała Konwencję z Antigui w dniu 13 grudnia 2004 r. zgodnie z decyzją Rady 2005/26/WE [3] z dnia 25 października 2004 r.
(8) Rybacy wspólnotowi prowadzą połowy w obszarze objętym Konwencją z Antigui.
Dlatego w interesie Wspólnoty leży przystąpienie do IATTC.
Wspólnota powinna zatem zatwierdzić Konwencję z Antigui.
(9) Celem Konwencji z Antigui jest wzmocnienie i utrzymanie mocnej pozycji IATTC.
Od jej wejścia w życie ma ona zastąpić Konwencję z 1949 r. w odniesieniu do wszystkich stron tej Konwencji.
W związku z tym, zgodnie z duchem decyzji Rady 1999/405/WE z dnia 10 czerwca 1999 r. upoważniającej Królestwo Hiszpanii do przystąpienia na zasadach tymczasowych do Konwencji ustanawiającej Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) [4], po wejściu w życie Konwencji z Antigui Hiszpania musi wypowiedzieć Konwencję z 1949 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Konwencja z Antigui zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób uprawnionych do złożenia dokumentów zatwierdzających rządowi Stanów Zjednoczonych Ameryki jako depozytariuszowi Konwencji zgodnie z jej art. XXXVII.
Artykuł 3
W momencie wejścia w życie Konwencji z Antigui Hiszpania wypowie Konwencję ustanawiającą Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lipca 2006 r.
dotycząca zastąpienia załącznika do decyzji 2005/769/WE ustanawiającej zasady składania zamówień na pomoc żywnościową przez organizacje pozarządowe upoważnione przez Komisję do nabywania i pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96
(2006/541/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego [1], w szczególności jego art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2005/769/WE z dnia 27 października 2005 r. ustanawiająca zasady składania zamówień na pomoc żywnościową przez organizacje pozarządowe upoważnione przez Komisję do nabywania i pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96, oraz uchylająca decyzję Komisji z dnia 3 września 1998 r.
[2] ustala zasady składania zamówień na pomoc żywnościową przez organizacje pozarządowe upoważnione przez Komisję do nabywania i pozyskiwania produktów, które mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1292/96.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2110/2005 przewiduje odejście od wiązania pomocy udzielanej w ramach pomocy zagranicznej Wspólnoty i zmienia odpowiednio rozporządzenie Rady (WE) nr 1292/96 w odniesieniu do reguł pochodzenia towarów, które mają być zakupione, oraz zasad udziału w procedurach przetargowych w zależności od przynależności państwowej.
(3) W celu wspierania zakupu na rynkach lokalnych i regionalnych należy zaznaczyć, że jedynie towary zakupione na rynku wspólnotowym powinny być zgodne z wymogami określonymi w komunikacie Komisji dotyczącym charakterystyk produktów, które mają być dostarczane jako wspólnotowa pomoc żywnościowa [3], oraz komunikacie dotyczącym pakowania [4] takich produktów, natomiast towary nabywane na rynkach lokalnych lub regionalnych powinny odpowiadać normom lokalnym lub, w przypadku braku tych ostatnich, normom międzynarodowym.
(4) Ze względu na fakt, że odejście od takiego wiązania pomocy wymaga większej elastyczności określanych w umowach warunków dostaw, należy zapewnić, aby ogłaszane przez organizacje pozarządowe zaproszenia do składania ofert i udzielane przez te organizacje zamówienia na dostawy towarów, które mają być dostarczane jako pomoc żywnościowa, zawierały jasno określone warunki dostaw, zgodne z aktualną wersją Międzynarodowych Reguł Handlowych (Incoterms), opublikowaną przez Międzynarodową Izbę Handlową [5].
(5) W związku z powyższym należy zapewnić kontrolę towarów i dostaw przez uznaną na szczeblu międzynarodowym agencję nadzoru.
(6) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję Komisji 2005/769/WE.
(7) Zgodnie z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1292/96 o niniejszym środku zostanie poinformowany Komitet ds. Pomocy Żywnościowej i Bezpieczeństwa Żywności,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/769/WE zostaje zastąpiony Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej publikacji Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3400)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/542/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulującą przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 19 ppkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w załączniku II do decyzji Komisji 93/195/EWG [2] powrotny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym, jest ograniczony do koni przebywających przez okres krótszy niż 30 dni w jednym z państw trzecich wymienionych w tej samej grupie w załączniku I do tej decyzji.
(2) W roku 2006 Katar będzie gospodarzem zawodów jeździeckich olimpiady Asian Games.
(3) Biorąc pod uwagę stopień nadzoru weterynaryjnego oraz fakt, że omawiane konie są oddzielone od zwierząt o gorszym stanie zdrowia, okres wywozu czasowego należy przedłużyć do okresu krótszego niż 60 dni.
W związku z powyższym warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne określone w załączniku VII do decyzji 93/195/EWG powinny zostać rozszerzone na zawody jeździeckie olimpiady Asian Games odbywające się pod patronatem Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej (FEI).
(4) Załącznik VII do decyzji 93/195/EWG powinien być odpowiednio zmieniony.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tytuł załącznika VII do decyzji 93/195/EWG otrzymuje następujące brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni, które brały udział w Pucharze Świata lub olimpiadzie Asian Games po czasowym wywozie trwającym mniej niż 60 dni".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 2005 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/543/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze akapitu pierwszego,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Libańską dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie, Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 2006 r.
w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnienia państw członkowskich
(2006/544/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 128 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
uwzględniając opinię Komitetu ds. zatrudnienia [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Reforma strategii lizbońskiej z 2005 r. położyła nacisk na wzrost i zatrudnienie.
Wytyczne w sprawie zatrudnienia [4] w ramach Europejskiej strategii zatrudnienia oraz ogólnych wytycznych polityki gospodarczej [5] przyjęto w formie zintegrowanego pakietu, dzięki czemu europejska strategia zatrudnienia odgrywa wiodącą rolę w realizacji celów zatrudnienia i rynku pracy zawartych w strategii lizbońskiej.
(2) Unia Europejska musi mobilizować wszystkie odpowiednie zasoby krajowe i wspólnotowe – łącznie z polityką spójności – w trzech wymiarach strategii lizbońskiej (ekonomicznym, społecznym i środowiskowym), aby lepiej wykorzystać ich synergie w ogólnym kontekście trwałego rozwoju.
(3) Należy dokonywać pełnego przeglądu wytycznych w sprawie zatrudnienia oraz ogólnych wytycznych polityki gospodarczej jedynie co trzy lata, natomiast w okresie pośrednim do 2008 r. ich uaktualnianie powinno być ściśle ograniczone, aby zapewnić stopień stabilności niezbędny do ich skutecznej realizacji.
(4) Badanie krajowych programów reform państw członkowskich zawartych w Rocznym sprawozdaniu Komisji z postępu prac oraz we Wspólnym sprawozdaniu w sprawie zatrudnienia wykazuje, że państwa członkowskie powinny nadal dokładać wszelkich starań, aby zająć się priorytetowymi obszarami:
- przyciągnięcia i utrzymania w aktywności zawodowej większej liczby osób, zwiększenia podaży siły roboczej i modernizacja systemów zabezpieczenia społecznego,
- poprawienia zdolności adaptacyjnych pracowników i przedsiębiorstw, oraz
- zwiększenia inwestycji w kapitał ludzki poprzez lepszą edukację i poprawę umiejętności.
(5) Rada Europejska obradująca w dniach 23 i 24 marca 2006 r. podkreśliła centralną rolę polityk zatrudnienia w agendzie lizbońskiej oraz potrzebę zwiększenia możliwości zatrudnienia w kategoriach priorytetowych w ramach zasad pracy zgodnej z cyklem życiowym.
W związku z tym zatwierdziła ona europejski pakt na rzecz równości płci, który powinien jeszcze bardziej zwiększyć rolę włączania kwestii płci do polityk wspólnotowych oraz stać się bodźcem do poprawy perspektyw i możliwości kobiet na szerszą skalę.
(6) Usunięcie przeszkód dla mobilności pracowników, ustanowione w Traktatach, w tym także Traktatach o Przystąpieniu, powinno umocnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego i zwiększyć jego potencjał i wzrost zatrudnienia.
(7) W świetle zarówno przeprowadzonej przez Komisję analizy krajowych programów reform, jak i konkluzji Rady Europejskiej, należy obecnie skupić się na skutecznej i terminowej realizacji z poświęceniem szczególnej uwagi uzgodnionym celom ilościowym określonym w wytycznych w sprawie zatrudnienia na lata 2005–2008 oraz zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej.
(8) Państwa członkowskie powinny uwzględniać wytyczne w sprawie zatrudnienia podczas programowania wykorzystania funduszy wspólnotowych, w szczególności Europejskiego Funduszu Społecznego.
(9) Mając na uwadze zintegrowany charakter pakietu wytycznych, państwa członkowskie powinny w pełni realizować ogólne wytyczne polityki gospodarczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wytyczne dla polityk zatrudnienia państw członkowskich określone w załączniku do decyzji nr 2005/600/WE pozostają w mocy na rok 2006 i są uwzględniane przez państwa członkowskie w ich politykach zatrudnienia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 2006 r.
w sprawie równoważności urzędowych badań odmian przeprowadzanych w Chorwacji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/545/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/53/WE przewiduje, że Rada określa, czy urzędowe badania przeprowadzane w państwie trzecim są tak samo pewne jak badania przeprowadzane przez państwa członkowskie.
(2) Zgodnie z zasadami dotyczącymi urzędowych badań odmian przeprowadzanych przez Chorwację w odniesieniu do żyta, jęczmienia i kukurydzy, zatwierdzanie odmian pod względem ich odrębności, stabilności i jednolitości odbywa się w oparciu o wyniki urzędowych badań, zwłaszcza prób wegetacyjnych, obejmujących dostateczną liczbę cech charakterystycznych umożliwiających opis danej odmiany.
(3) Na podstawie przeglądu tych zasad i sposobu ich stosowania w Chorwacji w odniesieniu do trzech wyżej wymienionych odmian ustalono, że badania są tak samo pewne jak badania przeprowadzane przez państwa członkowskie, z zastrzeżeniem spełnienia pewnych dodatkowych warunków.
(4) Niniejsza decyzja nie wyklucza uchylenia ustaleń wspólnotowych w zakresie równoważności w przypadku gdy warunki, na których są one oparte, nie są spełnione lub przestają być spełniane.
(5) Biorąc pod uwagę, że przepisy techniczne zawarte w załącznikach mogą wymagać częstych zmian, zmiany te należy wprowadzać zgodnie z procedurą określoną w art. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Urzędowe badania pod względem odrębności, stabilności i jednolitości odmian gatunków wymienionych w załączniku I, przeprowadzane w Chorwacji przez organ określony w załączniku I uważa się za tak samo pewne jak badania przeprowadzane przez państwa członkowskie, jeżeli spełniają warunki określone w załączniku II.
Artykuł 2
Zmiany do załączników są przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, zwany dalej "komitetem", ustanowiony na podstawie art. 1 decyzji Rady 66/399/EWG [3].
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE.
3.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 sierpnia 2006 r.
dotycząca wszczęcia postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3516)
(2006/547/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [1], w szczególności jego art. 4 ust. 3 i art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. Fakty
(1) W dniach 27 stycznia i 28 lutego 2006 r. Republika Włoska przekazała Komisji zarządzenia nr 35 i 36 Ministra Infrastruktury i Transportu z dnia 29 grudnia 2005 r. (opublikowane w Gazzetta Ufficiale Republiki Włoskiej z dnia 11 stycznia 2006 r.) nakładające obowiązek użyteczności publicznej (PSO) na 16 tras pomiędzy Sardynią i głównymi krajowymi portami lotniczymi, a także zwróciła się do Komisji o opublikowanie zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
(2) W dniu 24 marca 2006 r. Komisja opublikowała zawiadomienie dotyczące obowiązku użyteczności publicznej nałożonego na mocy zarządzenia nr 35 ("zawiadomienie z dnia 24 marca 2006 r.") [2] w odniesieniu do następujących 6 tras:
- Alghero–Rzym i Rzym–Alghero,
- Alghero–Mediolan i Mediolan–Alghero,
- Cagliari–Rzym i Rzym–Cagliari,
- Cagliari–Mediolan i Mediolan–Cagliari,
- Olbia–Rzym i Rzym–Olbia,
- Olbia–Mediolan i Mediolan–Olbia.
(3) W dniu 21 kwietnia 2006 r. Komisja opublikowała inne zawiadomienie dotyczące obowiązku użyteczności publicznej nałożonego na mocy zarządzenia nr 36 ("zawiadomienie z dnia 21 kwietnia 2006 r.") [3] w odniesieniu do następujących 10 tras:
- Alghero–Bolonia i Bolonia–Alghero,
- Alghero–Turyn i Turyn–Alghero,
- Cagliari–Bolonia i Bolonia–Cagliari,
- Cagliari–Turyn i Turyn–Cagliari,
- Cagliari–Florencja i Florencja–Cagliari,
- Cagliari–Werona i Werona–Cagliari,
- Cagliari–Neapol i Neapol–Cagliari,
- Cagliari–Palermo i Palermo–Cagliari,
- Olbia–Bolonia i Bolonia–Olbia,
- Olbia–Werona i Werona–Olbia.
(4) Główne cechy obowiązku użyteczności publicznej (PSO) opublikowanego w dwóch zawiadomieniach to:
- Każda z 10 tras opublikowanych w zawiadomieniu z dnia 21 kwietnia 2006 r. wraz z nałożonym na nie obowiązkiem użyteczności publicznej musi zostać przyjęta przez poszczególnych zainteresowanych przewoźników jako integralna całość.
- Dwie trasy Alghero–Rzym i Alghero–Mediolan (łącznie) i dwie trasy Olbia–Rzym i Olbia–Mediolan (łącznie) stanowią jeden pakiet, który musi zostać zaakceptowany przez poszczególnych zainteresowanych przewoźników jako integralna całość, bez żadnej rekompensaty w jakiejkolwiek formie.
Trasy Cagliari–Rzym i Cagliari–Mediolan muszą zostać zaakceptowane przez poszczególnych zainteresowanych przewoźników jako integralna całość, bez żadnej rekompensaty w jakiejkolwiek formie.
- Każdy przewoźnik indywidualny (lub przewoźnik główny), który przyjmuje obowiązek użyteczności publicznej musi przedstawić należyte zabezpieczenie eksploatacyjne w celu zagwarantowania właściwego wykonywania i ciągłości usług. Zabezpieczenie powinno stanowić przynajmniej 5 % całkowitego szacowanego obrotu, określonego przez włoski Krajowy Urząd Lotnictwa Cywilnego (ENAC), z tytułu świadczenia regularnych usług lotniczych w ramach pakietu przedmiotowych tras.
Zabezpieczenie wpłaca ENAC, który wykorzysta je celem zagwarantowania ciągłości usług w przypadku nieuzasadnionego odstąpienia od wykonywania usług. Zabezpieczenie będzie składać się w 50 % z pierwszego poręczenia bankowego płatnego na żądanie, a w pozostałych 50 % z poręczenia ubezpieczeniowego.
W celu uniknięcia nadmiernej podaży, która mogłaby wystąpić w przypadku przyjęcia obsługi trasy objętej obowiązkiem przez większą liczbę przewoźników, ze względu na ograniczenia i uwarunkowania infrastrukturalne istniejące w poszczególnych portach lotniczych, ENAC, po zapoznaniu się z opinią Autonomicznego Regionu Sardynii, ma obowiązek podjęcia interwencji w ochronie interesu publicznego, polegającej na kontrolowaniu programów operacyjnych przewoźników przyjmujących obowiązki, w celu ich odpowiedniego dostosowania do właściwych wymogów przewozowych leżących u podstaw nałożonych obowiązków.
Interwencja taka powinna doprowadzić do równomiernego rozłożenia tras i częstotliwości wśród przewoźników, którzy przyjęli obowiązki, na podstawie natężenia ruchu na poszczególnych trasach (lub parach tras), odnotowanego dla każdego przewoźnika w ciągu dwóch poprzednich lat.
- Minimalna częstotliwość lotów, rozkłady lotów i zdolność przewozowa w odniesieniu do każdej trasy opisane są w rozdziale "2. ORGANIZACJA OBOWIĄZKU UŻYTECZNOŚCI PUBLICZNEJ" według zawiadomień z dnia 24 marca 2006 r. i 21 kwietnia 2006 r.
- Minimalna zdolność przewozowa używanych statków powietrznych jest opisana w rozdziale "3. RODZAJ STATKU POWIETRZNEGO EKSPLOATOWANEGO NA KAŻDEJ TRASIE" według zawiadomień z dnia 24 marca 2006 r. i 21 kwietnia 2006 r.
- Struktura cen w odniesieniu do wszystkich odnośnych tras jest opisana w rozdziale "4. CENY" według zawiadomień z dnia 24 marca 2006 r. i 21 kwietnia 2006 r.
W szczególności, w odniesieniu do istnienia obniżonych stawek, pkt 4.8 obu zawiadomień stanowi, że przewoźnicy obsługujący przedmiotowe trasy mają prawny obowiązek stosowania taryf ulgowych (jak określono w rozdziale "4. CENY") w odniesieniu do osób urodzonych na Sardynii, nawet jeśli Sardynia nie jest obecnie ich miejscem zamieszkania.
- Zgodnie z zarządzeniem nr 35 przesłanym Komisji w dniu 29 grudnia 2005 r., opublikowanym w Gazzetta Ufficiale Repubbliki Włoskiej w dniu 11 stycznia 2006 r. i w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 24 marca 2006 r. nałożony na przedmiotowe trasy obowiązek użyteczności publicznej stosuje się od dnia 31 marca 2006 r. do dnia 30 marca 2009 r.
Jednakże w dniu 28 lutego 2006 r. władze Włoch poinformowały Komisję o przyjęciu w dniu 23 lutego 2006 r. zarządzenia zmieniającego wyżej wymienione daty na 2 maja 2006 r. i 1 maja 2009 r. (pismo Stałego Przedstawicielstwa z protokołem nr 2321).
Daty te zostały następnie opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
- Zgodnie z zarządzeniem nr 36 przesłanym Komisji w dniu 29 grudnia 2005 r., opublikowanym w Gazzetta Ufficiale Repubbliki Włoskiej w dniu 11 stycznia 2006 r. i w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 21 kwietnia 2006 r. daty ważności obowiązku użyteczności publicznej nałożonego na przedmiotowe trasy zostaną ustalone w przyszłości.
Z tego względu publikacja w Dzienniku Urzędowym nie zawierała żadnych ostatecznych dat rozpoczęcia i zakończenia nałożenia obowiązku użyteczności publicznej.
- Przewoźnicy, którzy mają zamiar przyjąć obowiązek użyteczności publicznej, powinni przedłożyć właściwemu organowi Włoch formalne potwierdzenie w ciągu trzydziestu dni po opublikowaniu zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(5) Należy zauważyć, że przed nałożeniem obowiązku użyteczności publicznej, przedmiotu niniejszej decyzji, Republika Włoska nałożyła obowiązek użyteczności publicznej na sześć tras między portami lotniczymi Sardynii oraz Rzymu i Mediolanu na mocy zarządzeń z dnia 1 sierpnia 2000 r. i 21 grudnia 2000 r.
Wyżej wymieniony obowiązek został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w dniu 7 października 2000 r.
[4] ("zawiadomienie z dnia 7 października 2000 r.")
Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 przedmiotowe trasy zostały objęte przetargiem mającym na celu wyłonienie przewoźników upoważnionych do wyłącznej obsługi tych tras wraz z rekompensatą finansową [5].
(6) Do obsługi tras w ramach obowiązku użyteczności publicznej upoważnieni są następujący przewoźnicy:
- Alitalia na trasie: Cagliari–Rzym,
- Air One na trasach: Cagliari–Mediolan, Alghero–Mediolan i Alghero–Rzym,
- Meridiana na trasach: Olbia–Rzym i Olbia–Mediolan.
(7) Uzgodnienia te zostały zastąpione przez obowiązek użyteczności publicznej nałożony na mocy włoskiego zarządzenia z dnia 8 listopada 2004 r. i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 10 grudnia 2004 r. ("zawiadomienie z dnia 10 grudnia 2004 r.") [6].
W następstwie decyzji Trybunału Administracyjnego regionu Lazio z dnia 17 marca 2005 r., która częściowo unieważniła zarządzenie z dnia 8 listopada 2004 r. władze Włoch poinformowały Komisję, że "zawiesiły" ten obowiązek.
Zawiadomienie informujące o tym zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2005 r.
[7]. W dniu 6 grudnia 2005 r. władze Włoch poinformowały Komisję, że zarządzenie z dnia 8 listopada 2004 r. zostało uchylone z mocą od dnia 15 listopada 2004 r.
(8) W dniu 28 lutego 2006 r. władze Włoch poinformowały Komisję o przyjęciu w dniu 23 lutego 2006 r. zarządzenia zmieniającego zarządzenie nr 35 z dnia 29 grudnia 2005 r., przy czym zarządzenia z dnia 1 sierpnia 2000 r. i 21 grudnia 2000 r. zostały uchylone od dnia 2 maja 2006 r.
(9) W komunikacie przekazanym Komisji z dnia 22 marca 2005 r. władze Włoch oświadczyły, że obowiązek użyteczności publicznej (PSO) opublikowany w zawiadomieniu z dnia 7 października 2000 r. jest stosowany "na zasadzie dobrowolności".
Wtedy to władze Włoch po raz pierwszy poinformowały Komisję, że wspomniany obowiązek użyteczności publicznej ma wciąż zastosowanie.
II.
Zasadnicze elementy zasad dotyczących obowiązku użyteczności publicznej
(10) Zasady dotyczące obowiązku użyteczności publicznej są ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2408/92 ("rozporządzenie"), które określa warunki stosowania zasady swobodnego świadczenia usług w sektorze transportu lotniczego.
(11) Obowiązek użyteczności publicznej określa się jako odstępstwo od zasady rozporządzenia, według której "z zastrzeżeniem niniejszego rozporządzenia zainteresowane państwo członkowskie (państwa członkowskie) udziela (udzielają) wspólnotowym przewoźnikom lotniczym upoważnienia na wykonywanie prawa przewozowego na trasach wewnątrz Wspólnoty" [8].
(12) Warunki jego nałożenia określone są w art. 4.
Podlegają one ścisłej interpretacji i są zgodne z zasadami niedyskryminacji i proporcjonalności.
Powinny być one odpowiednio uzasadnione na podstawie kryteriów przedstawionych w tym samym artykule.
(13) Ściśle rzecz biorąc, zasady dotyczące obowiązku użyteczności publicznej przewidują, że państwo członkowskie może nałożyć obowiązek wykonywania regularnych usług lotniczych na port lotniczy obsługujący region peryferyjny lub rozwijający się na jego terytorium lub na trasy drugorzędne do dowolnego regionalnego portu lotniczego, pod warunkiem że trasy te zostały uznane za żywotnie ważne dla gospodarczego rozwoju regionu, w którym położony jest port lotniczy, i w zakresie koniecznym dla zapewnienia odpowiedniego świadczenia na tej trasie regularnych usług lotniczych odpowiadających ustalonym normom dotyczącym ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i cen, których przewoźnik nie spełniłby gdyby brał pod uwagę wyłącznie swój interes handlowy.
(14) Odpowiedniość regularnych usług lotniczych jest ustalana przez państwa członkowskie z uwzględnieniem interesu publicznego, możliwości korzystania z innych form transportu i ich zdolności do pokrycia określonych potrzeb oraz połączonego wyniku obsługi przedmiotowej trasy przez wszystkich przewoźników lotniczych obsługujących lub mających zamiar obsługiwać dane połączenie.
(15) Artykuł 4 przewiduje mechanizm składający się z dwóch etapów: w pierwszym etapie (art. 4 ust. 1 lit. a)) zainteresowane państwo członkowskie nakłada obowiązek użyteczności publicznej w odniesieniu do jednej lub wielu tras, które pozostają otwarte dla wszystkich przewoźników wspólnotowych, pod warunkiem przestrzegania obowiązków.
Jeżeli żaden przewoźnik nie wyrazi zamiaru obsługi trasy objętej obowiązkiem użyteczności publicznej, wówczas państwo członkowskie może przystąpić do drugiego etapu (art. 4 ust. 1 lit. d)), który polega na ograniczeniu dostępu do tej trasy dla jednego przewoźnika na maksymalny okres trzech lat z możliwością przedłużenia.
Przewoźnik wybierany jest na podstawie przetargu wspólnotowego.
Wybrany przewoźnik może otrzymać rekompensatę finansową za obsługę danej trasy zgodnie z obowiązkiem użyteczności publicznej.
(16) Na mocy art. 4 ust. 3 Komisja jest uprawniona do podejmowania decyzji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego na wniosek danego państwa członkowskiego bądź z własnej inicjatywy, celem stwierdzenia czy opublikowany obowiązek użyteczności publicznej powinien wciąż mieć zastosowanie.
Komisja przekazuje swoją decyzję Radzie oraz państwom członkowskim.
Każde państwo członkowskie może przekazać sprawę do Rady, która, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję.
III.
Elementy budzące poważne wątpliwości co do zgodności obowiązku użyteczności publicznej nałożonego na trasy pomiędzy portami lotniczymi na Sardynii a głównymi krajowymi portami lotniczymi, z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92
(17) Artykuł 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wymienia pewną liczbę kryteriów zbiorczych, które muszą zostać spełnione w przypadku zamiaru nałożenia obowiązku użyteczności publicznej:
- Rodzaj kwalifikujących się tras: trasy do portu lotniczego obsługującego region peryferyjny lub rozwijający się na terytorium danego państwa członkowskiego lub drugorzędne trasy lotnicze do dowolnego regionalnego portu lotniczego na terytorium państwa,
- Połączenie musi zostać uznane za żywotnie ważne dla gospodarczego rozwoju regionu, w którym położony jest port lotniczy,
- Należy przestrzegać zasady odpowiedniości ocenianej z uwzględnieniem faktu istnienia innych rodzajów transportu lub połączeń zastępczych.
(18) Ponadto obowiązek użyteczności publicznej musi być realizowany zgodnie z podstawowymi zasadami proporcjonalności i niedyskryminacji (patrz np. orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 lutego 2001 r. w sprawie C-205/99, Asociación Profesional de Empresas Navieras de Lineas Regulares (Analir) i inni przeciwko Administración General del Estado, [2001] Zb.Orz. str.
I-01271).
(19) W danym przypadku zawiadomienia nakładające obowiązki użyteczności publicznej opublikowane w Dzienniku Urzędowym na wniosek Republiki Włoskiej, zawierają kilka zapisów, które budzą poważne wątpliwości co do ich zgodności z art. 4 rozporządzenia.
W szczególności:
- Nie dostarczono żadnych stosownych wyjaśnień w celu uzasadnienia właściwości i proporcjonalności obowiązku użyteczności publicznej w związku z realizowanym celem.
- Nie można zdecydowanie stwierdzić, że połączenia objęte obowiązkiem użyteczności publicznej mają żywotne znaczenie dla rozwoju gospodarczego tych regionów Sardynii, w których położone są przedmiotowe porty lotnicze; uwzględniając w szczególności:
- charakter i liczbę przedmiotowych tras,
- obecność zastępczych połączeń lotniczych pozwalających na zapewnienie adekwatności i ciągłości połączeń z przedmiotowymi portami lotniczymi przy zastosowaniu głównych włoskich platform tranzytowych, połączonych w zadowalającym stopniu z Sardynią,
- stosunek między PSO i ruchem lotniczym pomiędzy różnymi portami lotniczymi obsługującymi nowe trasy.
(20) Wymóg obsługi 6 tras objętych obowiązkiem użyteczności publicznej przez zainteresowanych przewoźników w pakiecie może stanowić szczególnie znaczące ograniczenie zasady swobodnego świadczenia usług.
Wydaje się, ze nie ma on żadnej podstawy w art. 4 ust. 1 rozporządzenia i mógłby naruszać zasady proporcjonalności i niedyskryminacji; w szczególności:
- brak dowodów na to, że zgrupowanie wszystkich wspomnianych tras ma żywotne znaczenie dla rozwoju gospodarczego tych regionów Sardynii, w których położone są przedmiotowe porty lotnicze,
- brak jakiejkolwiek oczywistej podstawy prawnej lub uzasadnienia operacyjnego dla takich zgrupowań (np. pod względem lokalizacji geograficznej przedmiotowych portów lotniczych), zważywszy że nałożenie odnosi się do obowiązku użyteczności publicznej bez rekompensaty,
- ryzyko nieuzasadnionej dyskryminacji przewoźników, ponieważ jedynie najwięksi będą w stanie obsługiwać trasy na podanych warunkach.
(21) Jeżeli kilku przewoźników lotniczych wyrazi zgodę na obsługę trasy objętej obowiązkiem użyteczności publicznej pkt 1.6 obu zawiadomień przewiduje możliwość "interwencji" ENAC w celu uniknięcia "nadwyżki zdolności przewozowej" poprzez "rozdzielenie tras i częstotliwości" wśród przedmiotowych przewoźników, co wydaje się nie mieć podstawy w art. 4 ust. 1 rozporządzenia i mogłoby pozostawać w sprzeczności z art. 3 ust. 1 tak długo jak środki te ograniczają swobodę wyboru obsługiwanych tras i częstotliwości przez każdego przewoźnika. Ponadto istnienie "nadwyżki zdolności przewozowej" mogłoby wskazywać na to, że interwencja regulacyjna nie jest konieczna dla zagwarantowania pokrycia podstawowego zapotrzebowania przez przewoźników.
(22) Wymóg stosowania taryf ulgowych względem pasażerów jedynie ze względu na ich miejsce urodzenia (w tym przypadku Sardynia), o którym mowa w pkt. 4.8 obu zawiadomień, wydaje się nie mieć uzasadnienia prawnego i może stanowić przypadek bezprawnej pośredniej dyskryminacji opartej na narodowości (patrz na przykład sprawa C-388/01, Komisja przeciwko Włochom [2003] Zb.Orz. str.
I-00721).
(23) Nie dostarczono żadnych stosownych wyjaśnień w celu uzasadnienia dlaczego:
- struktury cen są tak różne w porównaniu z obowiązkiem użyteczności publicznej opublikowanym w zawiadomieniu z dnia 10 grudnia 2004 r.
Stwierdza się, że odniesienia do Rzymu i Mediolanu należy rozumieć jako odniesienia do odnośnych systemów portów lotniczych tych miast, co oznacza że przewoźnicy, którzy nie przyjęli PSO nie mogą obsługiwać połączeń z portów lotniczych w ramach tych systemów,
- 50 % połączeń między portami lotniczymi Sardynii a Rzymem i Mediolanem muszą być obsługiwane z i do Fiumicino oraz z i do Mediolanu.
IV.
Postępowanie
(24) Pomimo apeli ze strony Komisji zwracających uwagę władz Włoch na powyższe problemy i wyrażających wątpliwości co do zgodności zawiadomień nakładających obowiązek użyteczności publicznej z rozporządzeniem, Republika Włoska podjęła decyzję o ich opublikowaniu.
(25) Zaraz po ich opublikowaniu kilka zainteresowanych stron skontaktowało się z Komisją w celu nieformalnego wyrażenia obaw i skarg dotyczących nieproporcjonalnego i dyskryminującego charakteru obowiązków użyteczności publicznej.
(26) W świetle powyższego i na mocy art. 4 ust. 3 rozporządzenia Komisja może prowadzić postępowanie wyjaśniające w celu stwierdzenia czy nałożenie obowiązku użyteczności publicznej bezzasadnie ogranicza rozwój jednej lub więcej tras; pozwoli to ustalić czy obowiązek ten powinien być dalej nakładany na przedmiotowe trasy.
(27) W dniu 9 marca 2006 r. Komisja zwróciła się z prośbą do władz Włoch, zgodnie z art. 12 rozporządzenia, o dostarczenie pewnych informacji dotyczących przedmiotowych obowiązków użyteczności publicznej.
Odpowiedź przekazana przez władze Włoch w dniu 22 marca 2006 r. była niepełna,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja będzie prowadzić postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92, w celu określenia czy obowiązek użyteczności publicznej nałożony na trasy między portami lotniczymi Sardynii a głównymi krajowymi portami lotniczymi, opublikowany na wniosek Republiki Włoskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 72 z dnia 24 marca 2006 r. i C 93 z dnia 21 kwietnia 2006 r. powinien dalej obowiązywać w odniesieniu do tych tras.
Artykuł 2
1.
Republika Włoska przekazuje Komisji w ciągu miesiąca po notyfikacji niniejszej decyzji wszystkie informacje konieczne do zbadania zgodności obowiązków użyteczności publicznej, o których mowa w art. 1 z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
2.
W szczególności należy przekazać następujące dokumenty:
- Szczegółowe wyjaśnienie celów społeczno-ekonomicznych realizowanych poprzez nałożenie obowiązków użyteczności publicznej, o których mowa w art. 1 oraz uzasadnienie adekwatności i proporcjonalności takich obowiązków dla osiągnięcia tych celów, w szczególności dotyczących dziesięciu nowych tras nieobjętych zawiadomieniem z dnia 7 października 2000 r.
- Szczegółowe wyjaśnienie sposobu praktycznego wdrożenia środków przewidzianych w pkt 1.6 dwóch zawiadomień, o których mowa w art. 1 podjętych w celu zapobiegania "nadwyżce zdolności przewozowej", którą mogłoby spowodować wyrażenie zgody na obsługę trasy objętej obowiązkiem użyteczności publicznej przez kilku przewoźników, oraz uzasadnienie tych środków na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
- Analizę prawną w świetle prawa Wspólnoty, uzasadniającą różne warunki wykonywania obowiązków użyteczności publicznej, o których mowa w art. 2, a zwłaszcza:
- uzasadnienie stosowania taryf ulgowych względem osób urodzonych na Sardynii, nawet jeżeli Sardynia nie jest ich miejscem zamieszkania, w szczególności mając na uwadze już istniejące dostępne zniżki na loty dla studentów, którzy należą do tej kategorii pasażerów,
- wyjaśnienie, w jaki sposób warunek urodzenia na Sardynii kwalifikujący do uzyskania taryfy ulgowej będzie stosowany w praktyce,
- uzasadnienie wymogu zapewnienia należytego zabezpieczenia eksploatacyjnego i sposób ustalania jego wysokości,
- uzasadnienie różnicy między nowymi strukturami cen a strukturami nałożonymi przez obowiązki użyteczności publicznej opublikowane w dniu 10 grudnia 2004 r.,
- wyjaśnienie powodów stosowania obowiązków użyteczności publicznej w odniesieniu do systemów portów lotniczych Rzymu i Mediolanu zamiast w odniesieniu do indywidualnych portów lotniczych w ramach tych systemów oraz wyjaśnienie powodów obsługi 50 % połączeń między portami lotniczymi Sardynii oraz Rzymem i Mediolanem z i do Fiumicino oraz z i do Mediolanu-Linate,
- podstawę prawną i uzasadnienie grupowania następujących dwóch zestawów tras w pakiety:
- Alghero–Rzym, Rzym–Alghero, Alghero–Mediolan i Mediolan–Alghero, oraz
- Olbia–Rzym, Rzym–Olbia, Olbia–Mediolan i Mediolan–Olbia.
- Szczegółową analizę powiązań gospodarczych pomiędzy regionami Sardynii i innymi regionami Włoch, w których zlokalizowane są porty lotnicze objęte obowiązkami użyteczności publicznej, o których mowa w art. 1.
- Szczegółową analizę obecnej podaży na transport lotniczy między portami lotniczymi Sardynii i innymi portami lotniczymi Włoch objętymi obowiązkami użyteczności publicznej, o których mowa w art. 1, w tym podaży na loty z międzylądowaniem oraz wskazanie daty wejścia w życie zarządzenia nr 36.
- Szczegółową analizę dostępności innych rodzajów transportu oraz zdolności pokrycia przez nie zapotrzebowania transportowego.
- Analizę obecnego popytu na każde połączenie lotnicze objęte tymi obowiązkami, w tym prognozy dotyczące kosztów obsługi połączeń (pasażerski ruch lotniczy, transport towarowy, prognozy finansowe, itp.) przekazane przez przewoźnika lub przewoźników.
- Dokładny opis czasu lotu i częstotliwości połączeń, aby odbyć drogę pomiędzy poszczególnymi portami lotniczymi na Sardynii, których dotyczą wspomniane obowiązki.
- Opis, na dzień notyfikacji niniejszej decyzji, sytuacji dotyczącej wykonywania usług zgodnie z obowiązkami oraz wskazanie tożsamości przewoźnika/przewoźników świadczącego/świadczących usługi w ramach systemu PSO.
- Ewentualne odwołania już skierowane do sądów krajowych na dzień notyfikacji niniejszej decyzji oraz stan prawny dotyczący zawiadomienia o nałożeniu obowiązku użyteczności publicznej.
- Wyjaśnienie czy obowiązki użyteczności publicznej opublikowane w zawiadomieniu z dnia 7 października 2000 r. mają wciąż zastosowanie po zawieszeniu i uchyleniu obowiązków opublikowanych w zawiadomieniu z dnia 10 grudnia 2004 r. (jeśli tak na jakiej podstawie prawnej) i jakie są powody niepoinformowania o tym Komisji przez władze Włoch w trybie natychmiastowym.
Artykuł 3
1.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
2.
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2001/844/WE, EWWiS, Euratom
(2006/548/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 ust. 1 przepisów Komisji w sprawie bezpieczeństwa określonych w Załączniku do decyzji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [1] członek Komisji odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich środków w celu zapewnienia, że zasady bezpieczeństwa Komisji są przestrzegane w toku pracy z informacjami niejawnymi UE w ramach Komisji, a także między innymi przez zewnętrznych kontrahentów.
(2) Artykuł 2 ust. 2 przepisów Komisji w sprawie bezpieczeństwa stanowi, że państwa członkowskie, inne instytucje, struktury, biura i agencje, ustanowione z mocy lub na podstawie Traktatów, są uprawnione do otrzymywania informacji niejawnych UE, pod warunkiem że zapewnią przestrzeganie zasad ściśle odpowiadających przepisom w ramach ich służb i obiektów, między innymi przez zewnętrznych kontrahentów państw członkowskich.
(3) Przepisy Komisji w sprawie bezpieczeństwa w chwili obecnej nie mówią nic o sposobie stosowania podstawowych zasad i minimalnych standardów, w przypadku gdy Komisja na podstawie umowy lub umowy o przyznanie dotacji powierza podmiotom zewnętrznym zadania obejmujące informacje niejawne UE, wiążące się z takimi informacjami i/lub je zawierające.
(4) Konieczne jest zatem włączenie szczególnych wspólnych minimalnych standardów w tym zakresie do przepisów Komisji w sprawie bezpieczeństwa oraz do zasad bezpieczeństwa załączonych do nich.
(5) Również państwa członkowskie powinny stosować wspomniane wspólne minimalne standardy w odniesieniu do stosowanych środków, zgodnie z rozwiązaniami krajowymi, w przypadku powierzania, na podstawie umowy lub umowy o przyznanie dotacji, zadań obejmujących informacje niejawne UE, wiążących się z takimi informacjami lub je zawierających, podmiotom zewnętrznym, o których mowa w art. 2 ust. 2 przepisów Komisji w sprawie bezpieczeństwa.
(6) Te wspólne minimalne standardy powinny mieć zastosowanie bez uszczerbku dla innych odpowiednich aktów prawnych, w szczególności dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [2], rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3] oraz rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 [4] ustanawiającego zasady wykonawcze, oraz w szczególności dla dwustronnych i wielostronnych porozumień określonych w art. 106 i 107 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W przepisach Komisji w sprawie bezpieczeństwa określonych w Załączniku do decyzji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy umowa lub umowa o przyznanie dotacji pomiędzy Komisją a zewnętrznym kontrahentem lub beneficjentem dotyczy przetwarzania materiałów niejawnych UE w obiektach należących do wykonawcy lub beneficjenta, odpowiednie środki, które powinny zostać podjęte przez tego wspomnianego wykonawcę lub beneficjenta w celu zapewnienia, że zasady, o których mowa w art. 1, są przestrzegane w toku pracy z informacjami niejawnymi UE, stanowią integralną część tej umowy lub umowy o przyznanie dotacji.";
2) w zasadach bezpieczeństwa określonych w Załączniku do przepisów Komisji w sprawie bezpieczeństwa wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji 5.1 części I dodaje się zdanie w następującym brzmieniu:
"Takie minimalne standardy zostaną także zastosowane w przypadku, gdy Komisja na podstawie umowy lub umowy o przyznanie dotacji powierza zadania obejmujące informacje niejawne UE, wiążące się z takimi informacjami i/lub je zawierające, podmiotom prowadzącym działalność przemysłową lub inną: takie wspólne minimalne standardy zawarte są w sekcji 27 części II.";
b) w części II tekst znajdujący się w Załączniku do niniejszej decyzji dodaje się jako sekcja 27;
c) w dodatku 6 dodaje się następujące skróty:
"DSA : wyznaczony organ bezpieczeństwa
FSC : świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego
FSO : poświadczenia bezpieczeństwa osobowego
PSC : poświadczenie bezpieczeństwa pracowników
SAL : dokument określający aspekty bezpieczeństwa
SCG : przewodnik nadawania klauzul" .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 2006 r.
w sprawie mianowania prezesa Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin
(2006/551/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1], w szczególności jego art. 43 ust. 1 i 2,
uwzględniając komunikat przedstawiony przez Komisję w dniu 3 lipca 2006 r. po otrzymaniu opinii rady administracyjnej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Pan Bart KIEWIET, urodzony dnia 7 stycznia 1947 r., zostaje niniejszym mianowany prezesem Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin na okres pięciu lat.
Jego kadencja rozpoczyna się od daty podjęcia przez niego obowiązków; data ta jest uzgadniana pomiędzy prezesem a radą administracyjną urzędu.
Decyzja Komisji
z dnia 3 sierpnia 2006 r.
zmieniająca załącznik XI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do wykazu laboratoriów uprawnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy na potrzeby produkcji szczepionki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3447)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/552/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG [1], w szczególności jej art. 67 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/85/WE określa minimalne środki kontroli w przypadku ogniska pryszczycy oraz określone środki zapobiegawcze mające na celu zwiększenie świadomości oraz przygotowanie właściwych organów oraz społeczności rolniczej na wypadek tej choroby.
(2) Środki zapobiegawcze określone w dyrektywie 2003/85/WE obejmują przepis mówiący, że państwa członkowskie mają zapewnić, by praca z żywym wirusem pryszczycy dla wytwarzania inaktywowanych antygenów do produkcji szczepionek albo szczepionek oraz odpowiednie badania odbywały się wyłącznie w zatwierdzonych zakładach i laboratoriach wymienionych w części B załącznika XI do tej dyrektywy.
(3) Właściwe organy Niemiec oficjalnie poinformowały Komisję o pewnych zmianach dotyczących producentów szczepionek przeciwko pryszczycy w tym państwie członkowskim.
Niemcy odnowiły niezbędne gwarancje bezpieczeństwa w odniesieniu do laboratorium zlokalizowanego na swoim terytorium.
(4) Ze względów bezpieczeństwa ważne jest, aby wykaz krajowych laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy na potrzeby produkcji szczepionki zawarty w dyrektywie 2003/85/WE był uaktualniany.
(5) Niezbędne jest zatem zastąpienie wykazu laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy na potrzeby produkcji szczepionki w części B załącznika XI do dyrektywy 2003/85/WE wykazem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik XI część B do dyrektywy 2003/85/WE zostaje zastąpiony tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 lipca 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
w sprawie zakupu przez Wspólnotę szczepionki markerowej przeciw klasycznemu pomorowi świń w celu zwiększenia wspólnotowych zapasów tych szczepionek
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3461)
(2006/553/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Klasyczny pomór świń stanowi zagrożenie dla świń domowych i dzików we Wspólnocie.
(2) Występowanie ognisk klasycznego pomoru świń w gospodarstwach hodujących świnie domowe może doprowadzić do bardzo poważnych konsekwencji i strat ekonomicznych we Wspólnocie, w szczególności jeśli zachorowania pojawiają się na obszarach o wysokim zagęszczeniu świń.
(3) Zasady przeprowadzania szczepień interwencyjnych świń domowych i dzików oraz definicja szczepionki markerowej (znakowanej) zostały ustanowione w dyrektywie Rady 2001/89/WE.
(4) Wspólnota posiada obecnie w zapasie 1000000 dawek żywych szczepionek atenuowanych przeciw klasycznemu pomorowi świń oraz jest w trakcie dokonywania zakupu 1550000 dawek szczepionki markerowej przeciw klasycznemu pomorowi świń.
(5) W związku z sytuacją we Wspólnocie, a przede wszystkim w państwach przystępujących, wzrosło prawdopodobieństwo przeprowadzenia szczepienia interwencyjnego przeciw klasycznemu pomorowi świń szczepionką markerową w skali przekraczającej ilość dawek znajdujących się w zapasach Wspólnoty.
(6) W celu zwiększenia zdolności Wspólnoty do szybkiego reagowania na klasyczny pomór świń należy zakupić odpowiednią liczbę dawek szczepionki markerowej oraz dokonać uzgodnień dotyczących utrzymywania zapasów tych szczepionek i ich szybkiego udostępniania w razie nagłej konieczności.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota zakupi w trybie natychmiastowym 7000000 dawek szczepionki markerowej przeciw klasycznemu pomorowi świń.
2.
Wspólnota dokona uzgodnień dotyczących przechowywania i dystrybucji szczepionki, o której mowa w ust. 1.
Artykuł 2
Maksymalny koszt środków, o których mowa w art. 1, nie przekroczy 7500000 EUR.
Artykuł 3
Środki przewidziane w art. 1 ust. 2 są wykonywane przez Komisję we współpracy z dostawcami wybranymi w drodze zaproszenia do składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 2006 r.
wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3331)
(Jedynie teksty w językach angielskim, hiszpańskim, francuskim, greckim, włoskim i portugalskim są autentyczne)
(2006/554/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3] stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje państwa członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich uwagami, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z danymi państwami członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, odwołując się do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. ustanawiającej procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [4].
(2) Państwa członkowskie miały możliwość złożenia wniosku o otwarcie procedury pojednawczej.
W niektórych przypadkach możliwość ta została wykorzystana i Komisja przeanalizowała sprawozdanie sporządzone po zakończeniu tej procedury.
(3) Artykuły 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, jak również art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stanowią, że finansowane mogą być jedynie refundacje wywozowe przy wywozie do państw trzecich oraz działania interwencyjne, mające na celu stabilizację rynków rolnych, odpowiednio przyznane lub przedsięwzięte zgodnie z zasadami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych.
(4) Po przeprowadzeniu weryfikacji wyniki rozmów dwustronnych i procedury pojednawcze wykazały, że część wydatków zadeklarowanych przez państwa członkowskie nie spełnia warunków i nie może być zatem finansowana przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
(5) Należy wskazać, których kwot Sekcja Gwarancji EFOGR nie uznała jako kwalifikujących się do zwrotu; kwoty te nie dotyczą wydatków poniesionych wcześniej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym powiadomieniem państw członkowskich przez Komisję o wynikach weryfikacji.
(6) Dla przypadków objętych niniejszą decyzją szacunek kwot do wyłączenia z uwagi na ich niezgodność z zasadami wspólnotowymi został zakomunikowany państwom członkowskim przez Komisję w sprawozdaniu zbiorczym.
(7) Niniejsza decyzja nie przesądza o skutkach finansowych, wynikających dla Komisji z wyroków Trybunału Sprawiedliwości, w sprawach będących w toku w dniu 5 kwietnia 2006 r. i dotyczących kwestii z nią związanych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wskazane w Załączniku wydatki dokonywane przez państwa akredytowane agencje płatnicze państw członkowskich, zadeklarowane z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR, wyłącza się z finansowania wspólnotowego z powodu ich niezgodności z zasadami wspólnotowymi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do: Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Portugalskiej oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 sierpnia 2006 r.
zmieniająca dodatek B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorach mięsnym, rybnym i mleczarskim w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3462)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/555/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego załącznik XII rozdział 6 sekcja B podsekcja I pkt 1 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polsce przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/458/WE [1], 2004/471/WE [2], 2004/474/WE [3], 2005/271/WE [4], 2005/591/WE [5], 2005/854/WE [6], 2006/14/WE [7], 2006/196/WE [8] i 2006/404/WE [9].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych organów Polski niektóre zakłady w sektorach mięsnym, rybnym i mleczarskim zakończyły proces modernizacji i są obecnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym.
Niektóre zakłady zakończyły swoją działalność, na którą otrzymały okres przejściowy.
Ponadto niektóre zakłady w sektorze mleczarskim, którym wolno przetwarzać mleko zarówno spełniające, jak i niespełniające norm UE, będą przetwarzać wyłącznie mleko spełniające normy UE.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
(5) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakłady wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji skreśla się z dodatku B do załącznika XII do Aktu przystąpienia z 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję nr 92/452/EWG w odniesieniu do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3456)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/556/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [2] stanowi, że państwa członkowskie mogą sprowadzać zarodki z państw trzecich tylko w przypadku gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki zwróciły się z wnioskiem o wprowadzenie zmian w tych wykazach w pozycjach dotyczących tego państwa, odnośnie do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje w zakresie przestrzegania odpowiednich zasad określonych w dyrektywie 89/556/EWG, a służby weterynaryjne tego państwa oficjalnie zatwierdziły odnośne zespoły pobierania zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 8 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2005/802/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej
(2006/557/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
PROCEDURA
(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (EWG) nr 3068/92 [2] ("rozporządzenie pierwotne"), ostateczne cła antydumpingowe na przywóz chlorku potasu ("potaż" lub "produkt objęty postępowaniem") pochodzącego m.in. z Białorusi i Rosji.
(2) W następstwie przeglądu wygaśnięcia środków zgodnie z art. 11 ust. 2 i przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego ("poprzednie dochodzenie") Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 969/2000 [3], zdecydowała, że wspomniane powyżej środki powinny zostać utrzymane, i zmieniła formę środków. Środki, o których mowa, zostały nałożone w formie ustalonej stawki, wyrażonej w euro na tonę, w stosunku do różnych kategorii i gatunków potażu.
(3) W drodze rozporządzenia (WE) nr 992/2004 [4] Rada przewidziała zwolnienie z ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz do państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. ("UE-10"), dokonywane na warunkach szczególnych zobowiązań ("zobowiązania związane z rozszerzeniem"), i upoważniła Komisję do przyjęcia tych zobowiązań. Na tej podstawie i zgodnie z art. 8, art. 11 ust. 3, art. 21 i art. 22 lit. c) rozporządzenia podstawowego Komisja w drodze rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 [5] przyjęła zobowiązania związane z rozszerzeniem od: i) eksportującego producenta na Białorusi wspólnie z przedsiębiorstwami mającymi siedziby w Austrii, na Litwie i w Rosji; ii) eksportującego producenta w Rosji wspólnie z przedsiębiorstwami mającymi siedziby w Rosji i Austrii; oraz iii) eksportującego producenta w Rosji wspólnie z przedsiębiorstwem, które w momencie przyjęcia zobowiązań miało siedzibę na Cyprze.
(4) W drodze rozporządzenia (WE) nr 858/2005 [6] Komisja przyjęła nowe zobowiązania od wyżej wymienionych producentów eksportujących do dnia 13 kwietnia 2006 r.
(5) W następstwie dwóch odrębnych dochodzeń w sprawie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o które wnioski złożyli rosyjscy producenci eksportujący – JSC Silvinit i JSC Uralkali, Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 1891/2005, zmieniła rozporządzenie (EWG) nr 3068/92 i zastąpiła stałe stawki ceł indywidualnymi cłami ad valorem w odniesieniu do wszystkich rodzajów potażu wytwarzanych przez wymienione przedsiębiorstwa rosyjskie.
Komisja przyjęła, w drodze decyzji 2005/802/WE [7], zobowiązania złożone przez JSC Silvinit i JSC Uralkali.
W tamtym okresie JSC Silvinit posiadało wyłącznego dystrybutora – JSC International Potash Company w Moskwie – z którym wspólnie złożyło zobowiązanie.
(6) W styczniu 2006 r. JSC Silvinit poinformowało Komisję, że zamierza zmienić swoje kanały sprzedaży do Wspólnoty i współpracować z Polyfer Handels GmbH, Wiedeń, Austria jako dystrybutorem.
Aby uwzględnić tę zmianę, JSC Silvinit złożyło wniosek o dokonanie stosownej zmiany odpowiednich przepisów decyzji 2005/802/WE.
W tym celu JSC Silvinit wraz z JSC International Potash Company i Polyfer Handels GmbH wspólnie złożyły zmienione zobowiązanie.
(7) Stwierdzono, że włączenie Polyfer Handels GmbH jako dystrybutora do kanałów sprzedaży wykorzystywanych przez JSC Silvinit nie wpłynie na wykonalność i skuteczne monitorowanie zobowiązania.
(8) W związku z powyższym uznano, iż należy odpowiednio zmienić część normatywną decyzji 2005/802/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 decyzji 2005/802/WE otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
W związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej przyjmuje się zobowiązania złożone przez wymienionych poniżej producentów eksportujących i przedsiębiorstwa:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Federacja Rosyjska _BAR_ Towary produkowane przez JSC Silvinit, Solikamsk, Rosja, i sprzedawane przez JSC International Potash Company, Moskwa, Rosja, lub Polyfer Handels GmbH, Wiedeń, Austria, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A695 _BAR_
Federacja Rosyjska _BAR_ Towary produkowane i sprzedawane przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja, lub produkowane przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja, i sprzedawane przez Uralkali Trading SA, Genewa, Szwajcaria, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A520" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 sierpnia 2006 r.
dotycząca aktualizacji załączników do układu monetarnego zawartego w imieniu Wspólnoty Europejskiej przez rząd Republiki Francuskiej z rządem Jego Najjaśniejszej Wysokości Księcia Monako
(2006/558/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 111 ust. 3,
uwzględniając układ monetarny z dnia 24 grudnia 2001 r. zawarty w imieniu Wspólnoty Europejskiej przez rząd Republiki Francuskiej z rządem Jego Najjaśniejszej Wysokości Księcia Monako [1], w szczególności jego art. 11 ust. 3 i art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 2 układu monetarnego zawartego w imieniu Wspólnoty Europejskiej przez rząd Republiki Francuskiej z rządem Jego Najjaśniejszej Wysokości Księcia Monako (zwanego dalej "układem monetarnym") nakłada na Księstwo Monako obowiązek stosowania przepisów prawa uchwalonych przez Francję celem wykonania wspólnotowych aktów prawnych dotyczących działalności instytucji kredytowych i sprawowania nadzoru ostrożnościowego nad nimi oraz zapobiegania ryzyku systemowemu właściwemu dla systemów płatności i systemów rozrachunku papierów wartościowych.
Akty te są wymienione w załączniku A do układu monetarnego.
Wiele z nich zostało zmienionych, w związku z czym zmieniające akty prawne powinny zostać uwzględnione w tym załączniku.
Ponadto przyjęto szereg nowych wspólnotowych aktów prawnych wchodzących w zakres art. 11 ust. 2 układu monetarnego, które również powinny zostać uwzględnione w załączniku A.
(2) Dyrektywa 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. zmieniająca dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, a także banków oraz innych instytucji finansowych [2] dotyczy działalności instytucji kredytowych i sprawowania nadzoru nad nimi oraz zmienia dyrektywę Rady 86/635/EWG [3], która jest już wymieniona w załączniku A. W związku z tym wchodzi ona w zakres art. 11 ust. 2 układu monetarnego i powinna zostać uwzględniona w załączniku A.
(3) Dyrektywa 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniająca dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń [4] dotyczy działalności instytucji kredytowych i sprawowania nadzoru nad nimi oraz również zmienia dyrektywę 86/635/EWG.
W związku z tym wchodzi ona w zakres art. 11 ust. 2 układu monetarnego i powinna zostać uwzględniona w załączniku A.
(4) Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych [5] dotyczy zapobiegania ryzyku systemowemu właściwemu dla systemów rozrachunku papierów wartościowych.
W związku z tym wchodzi ona w zakres art. 11 ust. 2 układu monetarnego i powinna zostać uwzględniona w załączniku A.
(5) Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6] dotyczy działalności instytucji kredytowych i sprawowania nadzoru nad nimi.
W związku z tym wchodzi ona w zakres art. 11 ust. 2 układu monetarnego i powinna zostać uwzględniona w załączniku A.
(6) Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG [7] dotyczy działalności instytucji kredytowych i sprawowania nadzoru nad nimi.
W związku z tym wchodzi ona w zakres art. 11 ust. 2 układu monetarnego i powinna zostać uwzględniona w załączniku A.
(7) Dyrektywa 2006/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. zmieniająca dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do niektórych terminów [8] zmienia dyrektywę 2004/39/WE.
W związku z tym powinna ona również zostać uwzględniona w załączniku A.
(8) Jeden z aktów prawnych wymienionych obecnie w załączniku A powinien zostać z niego usunięty.
Dyrektywa 97/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. w sprawie transgranicznych przelewów bankowych [9] dotyczy głównie kwestii ochrony konsumentów i w związku z tym nie wchodzi w zakres art. 11 ust. 2 układu monetarnego.
(9) Artykuł 11 ust. 4 układu monetarnego nakłada na Księstwo Monako obowiązek uchwalenia środków równoważnych środkom, które państwa członkowskie uchwaliły celem stosowania wspólnotowych aktów prawnych koniecznych do realizacji układu monetarnego.
Akty te są wymienione w załączniku B do układu monetarnego.
Decyzja ramowa Rady 2001/413/WSiSW z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie zwalczania fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi [10] ma na celu uzupełnienie przepisów służących ochronie wszystkich środków płatniczych denominowanych w euro oraz zapewnienie spójności tych przepisów.
Wchodzi ona w zakres art. 9 układu monetarnego, który dotyczy walki z fałszowaniem i oszustwami, zwłaszcza w nowoczesnych systemach bankowych.
Przepisy ochronne wspomnianej w art. 9 układu monetarnego decyzji ramowej Rady 2000/383/WSiSW z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie zwiększenia ochrony poprzez sankcje karne i inne sankcje za fałszowanie w związku z wprowadzeniem euro [11] muszą zostać uzupełnione przepisami decyzji ramowej 2001/413/WSiSW.
Ta druga decyzja jest więc konieczna do realizacji układu monetarnego i powinna zostać uwzględniona w załączniku B do układu.
(10) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2182/2004 z dnia 6 grudnia 2004 r. dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro [12] ma zapobiec wykorzystywaniu medali i żetonów jako środka płatniczego zamiast euro i wchodzi w zakres art. 9 układu monetarnego.
W związku z tym jest ono konieczne do realizacji układu monetarnego i powinno również zostać uwzględnione w załączniku B do układu.
(11) W związku z powyższym załączniki do układu monetarnego powinny zostać odpowiednio zmienione.
Dla przejrzystości załączniki należy zastąpić w całości.
(12) Władze Księstwa Monako nie złożyły zgodnie z art. 11 ust. 5 układu monetarnego wniosku o zwołanie w terminie dwóch tygodni od przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 2182/2004 posiedzenia wspólnego komitetu, ustanowionego na mocy art. 14 układu monetarnego, celem aktualizacji załącznika B do tego układu. W związku z powyższym załączniki A i B do układu monetarnego muszą zostać zmienione przez Komisję.
(13) Na posiedzeniach wspólnego komitetu w dniach 17 czerwca 2004 r. oraz 16 czerwca 2005 r. Komisja zgłaszała konieczność aktualizacji załączników A i B do układu monetarnego.
Wspólny komitet przyjął do wiadomości stanowisko Komisji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Załączniki do układu monetarnego zawartego w imieniu Wspólnoty Europejskiej przez rząd Republiki Francuskiej z rządem Jego Najjaśniejszej Wysokości Księcia Monako otrzymują brzmienie załączników do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 8 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2002/300/WE w odniesieniu do stref usuniętych z wykazu zatwierdzonych stref odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3518)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/559/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/300/WE z dnia 18 kwietnia 2002 r. ustanawiająca wykaz stref zatwierdzonych odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens [2] wyznacza obszary we Wspólnocie uznane za wolne od chorób małża Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens.
(2) Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję pismem z maja 2006 r., że rozpoznano przypadek Bonamia ostreae w rzece Cleddau w Walii.
Zjednoczone Królestwo wyznaczyło strefę kontroli wokół obszarów dotkniętych przedmiotową chorobą oraz obszar zagrożony rozprzestrzenianiem się danej choroby. Uprzednio strefa ta uznana została za wolną od Bonami ostreae, ale już nie może za taką uchodzić.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/300/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2002/300/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/560/WSiSW
z dnia 24 lipca 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/170/WSiSW w sprawie wspólnego wykorzystywania oficerów łącznikowych oddelegowanych za granicę przez organy ścigania państw członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a), b) i c), art. 30 ust. 2 lit. c) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po ocenie stanu wprowadzania w życie decyzji Rady 2003/170/WSiSW z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wspólnego wykorzystywania oficerów łącznikowych oddelegowanych za granicę przez organy ścigania państw członkowskich [3] pewne przepisy tej decyzji powinny być zmienione, aby uwzględnić obecną praktykę związaną z wykorzystywaniem przez państwa członkowskie oficerów łącznikowych Europolu oddelegowanych zagranicę w celu przekazywania informacji zgodnie z konwencją o Europolu [4].
(2) Niniejsza decyzja zmieniająca umożliwia zmianę przepisu dotyczącego spotkań oficerów łącznikowych, dostosowując go do obecnej praktyki, zgodnie z którą jedno państwo członkowskie, często określane jako "państwo przewodnie", ponosi odpowiedzialność za koordynowanie współpracy UE w danym państwie lub regionie, w tym za zwoływanie spotkań oficerów łącznikowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji Rady 2003/170/WSiSW wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W niniejszej decyzji "oficer łącznikowy Europolu" oznacza pracownika Europolu oddelegowanego za granicę do jednego lub więcej państw trzecich lub do organizacji międzynarodowych w celu pogłębiania współpracy między organami w tych państwach lub organizacjach a Europolem w celu wspierania państw członkowskich, w szczególności oficerów łącznikowych oddelegowanych za granicę przez organy ścigania państw członkowskich, w walce z groźnymi formami przestępczości międzynarodowej, w szczególności poprzez wymianę informacji." ;
2) art. 1 ust. 2 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Niniejsza decyzja nie narusza zadań Europolu oraz zadań oficerów łącznikowych Europolu w ramach konwencji o Europolu, uzgodnień dokonanych w celu jej realizacji oraz umów o współpracy zawartych między Europolem a państwem trzecim lub odnośną organizacją międzynarodową." ;
3) art. 3 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Sekretariat Generalny przygotowuje roczne sprawozdanie dotyczące delegowania oficerów łącznikowych, włącznie z opisem ich obowiązków oraz wszelkich umów dotyczących współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie delegowania oficerów łącznikowych; sprawozdanie to jest przesyłane państwom członkowskim, Komisji i Europolowi.
W sprawozdaniu tym wymienione są państwa członkowskie, które, za zgodą pozostałych państw członkowskich poprzez koordynację w ramach struktur Rady, zostały obarczone odpowiedzialnością za koordynowanie współpracy UE w danym państwie lub regionie, o czym mowa w art. 4 ust. 1.
Sprawozdanie zawiera również szczegółowe informacje dotyczące oficerów łącznikowych Europolu oddelegowanych za granicę do państw trzecich lub do organizacji międzynarodowych." ;
4) w art. 4 ust. 1 dodaje się zdanie w następującym brzmieniu:
"Spotkania takie mogą się również odbywać, po konsultacji z państwem członkowskim sprawującym prezydencję, z inicjatywy któregokolwiek z państw członkowskich, w szczególności tych państw członkowskich, które zostały obarczone odpowiedzialnością za koordynowanie współpracy UE w danym państwie lub regionie.";
5) w art. 8 ust. 2 dodaje się zdanie w następującym brzmieniu:
"Państwa członkowskie zapewniają również przewidzianą w konwencji o Europolu wymianę z Europolem informacji otrzymanych zgodnie z art. 2 ust. 2.";
6) w art. 8 dodaje się ustępy w następującym brzmieniu:
"3.
Zgodnie z prawem krajowym i konwencją o Europolu państwa członkowskie mogą zwrócić się z prośbą do Europolu o wykorzystanie oficerów łącznikowych Europolu oddelegowanych do państw trzecich lub organizacji międzynarodowych w celu wymiany odpowiednich informacji zgodnie z umowami o współpracy zawartymi pomiędzy Europolem a danym państwem trzecim lub organizacją.
Prośby kierowane są do Europolu przez jednostki narodowe w państwach członkowskich zgodnie z konwencją o Europolu.
4.
Europol zapewnia, by jego oficerowie łącznikowi oddelegowani do państw trzecich i organizacji międzynarodowych dostarczali informacje dotyczące poważnych zagrożeń przestępstwami dla państw członkowskich, o ile przestępstwa te leżą w kompetencjach Europolu na mocy konwencji o Europolu.
Informacje takie są przekazywane właściwym organom odnośnych państw członkowskich przez jednostki narodowe zgodnie z konwencją o Europolu.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Gibraltaru.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna piętnastego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 11 sierpnia 2006 r.
dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie i uchylająca decyzję 2006/115/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3585)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/563/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [3], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w krótkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się czynnika chorobotwórczego z dzikiego ptactwa na ptaki domowe, w szczególności drób, oraz rozprzestrzenienia się z jednego państwa członkowskiego do innych państw członkowskich i państw trzecich poprzez międzynarodowy handel żywymi ptakami lub otrzymanymi z nich produktami.
(2) W kilku państwach członkowskich podejrzewa się lub stwierdzono przypadki wysoce zjadliwej grypy ptaków ("HPAI") wywołanej przez wirusa podtypu H5N1, dalej zwanej "HPAI H5N1".
Biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną, Komisja przyjęła decyzję 2006/115/WE z dnia 17 lutego 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie oraz uchylającą decyzje 2006/86/WE, 2006/90/WE, 2006/91/WE, 2006/94/WE, 2006/104/WE i 2006/105/WE [4].
(3) Środki ustanowione dyrektywą Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania grypy ptaków [5] zostały poddane gruntownemu przeglądowi w świetle najnowszej wiedzy naukowej dotyczącej związanych z ptasią grypą zagrożeń dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, rozwoju nowych metod laboratoryjnych i szczepionek oraz doświadczeń zdobytych podczas pojawienia się ognisk tej choroby w ostatnim czasie we Wspólnocie, a także w krajach trzecich.
Biorąc pod uwagę ten przegląd, dyrektywa 92/40/EWG została uchylona i zastąpiona dyrektywą Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [6], która ma zostać przetransponowana przez państwa członkowskie do dnia 1 lipca 2007 r.
(4) W oczekiwaniu na transpozycję dyrektywy 2005/94/WE oraz biorąc pod uwagę aktualną sytuację epidemiologiczną związaną z grypą ptaków we Wspólnocie, konieczne było przyjęcie środków przejściowych mających zastosowanie do gospodarstw, w których potwierdzono lub podejrzewa się ogniska grypy ptaków wywołanej wirusami HPAI u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli.
(5) Wspomniane środki przejściowe, ustanowione decyzją Komisji 2006/416/WE z dnia 14 czerwca 2006 r. dotyczącą niektórych środków przejściowych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli we Wspólnocie [7], powinny umożliwić państwom członkowskim przyjęcie proporcjonalnych i elastycznych środków zwalczania choroby, z uwzględnieniem różnych poziomów ryzyka właściwych dla poszczególnych szczepów wirusa, prawdopodobnego wpływu społeczno-gospodarczego tych środków na sektor rolnictwa i inne sektory, równocześnie gwarantując, że środki przyjęte w odpowiedzi na każdy możliwy scenariusz będą najwłaściwsze.
(6) W związku z postępem dokonanym przez niektóre państwa członkowskie w zakresie transpozycji dyrektywy 2005/94/WE odesłania do środków przejściowych powinny być uznawane za odesłania do stosownego akapitu dyrektywy 2005/94/WE.
(7) W celu uzupełnienia środków na mocy dyrektywy 92/40/EWG przyjęto decyzję Komisji 2006/135/WE z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu we Wspólnocie [8].
(8) Decyzja 2006/135/WE została zatem zastąpiona decyzją Komisji 2006/415/WE z dnia 14 czerwca 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków wywołanej przez podtyp wirusa H5N1 u drobiu we Wspólnocie i uchylającą decyzję 2006/135/WE [9], w celu harmonizacji zależności pomiędzy środkami przejściowymi, które należy podjąć w przypadku wybuchu HPAI u drobiu oraz dodatkowymi ograniczeniami w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia wystąpienia ognisk HPAI H5N1 u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli.
(9) Doświadczenia zdobyte podczas wykonywania decyzji 2006/115/WE w państwach członkowskich dotkniętych chorobą wskazują, że należy zezwolić na pewne dostosowania obejmujące ustanawianie obszarów buforowych oraz pewne ograniczenia dotyczące przemieszczania żywego drobiu lub wyrobów z nich otrzymywanych na podstawie oceny zagrożenia przeprowadzonej przez właściwe władze przy uwzględnieniu poziomu zagrożenia uzależnionego od czynników geograficznych, limnologicznych, ekologicznych i epizootiologicznych.
(10) Dla zachowania spójności prawodawstwa wspólnotowego do celów niniejszej decyzji należy zastosować niektóre definicje przewidziane w dyrektywie 2005/94/WE, rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [10] i w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
(11) Należy ustanowić obszary kontroli i monitorowania wokół miejsca, w którym wykryto HPAI podtypu H5 u dzikiego ptactwa.
Obszary te należy ograniczyć do minimum niezbędnego do zapobieżenia przenoszeniu wirusa na stada drobiu przeznaczone do celów handlowych i niehandlowych.
(12) Dla zapewnienia spójności prawodawstwa wspólnotowego niezależnie od określonego statusu ryzyka na obszarze, na którym podejrzewa się lub potwierdzono występowanie wysoce zjadliwej grypy ptaków wśród dzikiego ptactwa, na obszarach kontroli i monitorowania należy wprowadzić środki bezpieczeństwa biologicznego przewidziane w decyzji Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiającej środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtypu H5N1 z ptactwa dziko żyjącego na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka [11].
(13) Należy ograniczać przemieszczanie, w szczególności żywych ptaków i innych ptaków żyjących w niewoli, kurcząt jednodniowych, jaj wylęgowych oraz produktów pochodzących od ptaków z ustanowionych stref kontroli i monitorowania.
Jednakże pod pewnymi warunkami, których celem jest uniknięcie ewentualnego rozprzestrzeniania się choroby, zezwala się wyłącznie na wysyłkę objętą urzędową kontrolą z tych obszarów.
(14) Należy zapewnić szczególne odstępstwa dla jaj wylęgowych lub jaj SPF wykorzystywanych w specjalistycznych laboratoriach lub instytutach dla celów naukowych, diagnostycznych lub farmaceutycznych, gdyż stanowią one znikome zagrożenie dla rozprzestrzeniania się choroby.
(15) Przewożenie jaj wylęgowych z obszarów kontroli powinno być dozwolone pod określonymi warunkami.
Zezwala się na wysyłkę jaj wylęgowych do innych państw członkowskich, w szczególności z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w dyrektywie 2005/94/WE.
W takich przypadkach świadectwa zdrowia zwierząt zgodne z dyrektywą Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [12] powinny zawierać odniesienie do niniejszej decyzji.
(16) Wysyłka mięsa, mięsa mielonego, przetworów mięsnych i produktów mięsnych otrzymanych z drobiu i z hodowlanego ptactwa łownego z obszaru kontroli powinna być dozwolona, jeżeli mięso to zostało wyprodukowane zgodnie z określonymi wymogami rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [13] oraz biorąc pod uwagę wyniki urzędowych kontroli weterynaryjnych, w tym kontroli przed- i poubojowych.
(17) Takie same kontrole urzędowe zdrowia zwierząt powinny obejmować produkty mięsne otrzymane z drobiu i z hodowlanych ptaków łownych z obszaru kontroli, wytworzone zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2076/2005, w którym przewidziano środki przejściowe zezwalające na użycie krajowego znaku identyfikacyjnego dla produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, dopuszczonych do obrotu wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym zostały wyprodukowane.
(18) Dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [14] ustanawia wykaz zabiegów mających na celu wyeliminowanie zagrożeń dla zdrowia związanych z mięsem pochodzącym z obszarów objętych ograniczeniami i przewiduje możliwość stworzenia specjalnego znaku jakości zdrowotnej i znaku jakości zdrowotnej wymaganego w przypadku mięsa niedopuszczonego do wprowadzenia do obrotu ze względu na zdrowie zwierząt.
Właściwe jest zezwolenie na wysyłkę z obszaru kontroli mięsa otrzymanego z drobiu i z hodowlanego ptactwa łownego, posiadającego znak jakości zdrowotnej przewidziany w tej dyrektywie, przeznaczonego do obróbki zapewniającej unieszkodliwienie wirusa ptasiej grypy na terenie państwa członkowskiego dotkniętego chorobą.
Produkty mięsne poddane takiej obróbce mogą być potem wysłane do innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
(19) Należy ograniczyć wysyłkę z obszarów kontroli produktów ubocznych pozyskanych z ptaków do tych produktów, które spełniają szczególne warunki produkcji, wykorzystania, przetwarzania lub usuwania, określone w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [15] zapobiegające możliwości rozprzestrzeniania się wirusa ptasiej grypy.
(20) Należy określić minimalny okres trwania środków przewidzianych w niniejszej decyzji, uwzględniający okres inkubacji choroby oraz wymogi dyrektywy 2005/94/WE.
Należy jednak również wprowadzić warunki przyznawania odstępstw w przypadkach pozytywnego wyniku oceny zagrożenia przeprowadzonej przez właściwe organy.
(21) W celu zachowania przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego należy uchylić decyzję 2006/115/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją.
(22) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza decyzja ustanawia niektóre środki ochronne, które należy zastosować w przypadku wykrycia wysoce zjadliwej grypy ptaków ("HPAI") wywołanej przez wirusa A wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 i podejrzenia lub stwierdzenia neuraminidazy typu N1 ("H5N1") u dzikiego ptactwa na terytorium państwa członkowskiego (zwanego dalej "państwem członkowskim dotkniętym chorobą"), w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się grypy ptaków z dzikiego ptactwa na drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, jak również w celu zapobieżenia zakażeniu pochodzących od nich produktów.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się, nie naruszając przepisów:
a) decyzji 2006/416/WE; lub
b) decyzji 2006/415/WE oraz innych środków ochronnych w odniesieniu do wystąpienia ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli wywołanej wirusem grypy ptaków podtypu H5, w przypadku której podejrzewa się lub stwierdzono typ neuraminidazy N1 "HPAI H5N1".
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w dyrektywie 2005/94/WE.
Ponadto zastosowanie mają poniższe definicje:
a) "jaja wylęgowe" oznacza jaja do inkubacji składane przez drób w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy 2005/94/WE;
b) "dzikie ptactwo łowne", jeżeli chodzi o gatunki ptaków, oznacza zwierzęta łowne w rozumieniu pkt 1.5 tiret drugie oraz w rozumieniu pkt 1.7 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004;
c) "inne ptaki żyjące w niewoli" oznacza ptaki w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy 2005/94/WE, wyłączywszy:
i) zwierzęta domowe z gatunków ptaków, o których mowa w art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 998/2003; oraz
ii) ptaki przeznaczone dla ogrodów zoologicznych, cyrków, parków rozrywki i laboratoriów doświadczalnych oraz ptaki objęte obserwacją przez właściwy organ w ramach nadzoru i badań naukowych.
Artykuł 3
Ustanawianie obszarów kontroli i monitorowania
1.
Na obszarach, gdzie potwierdzono występowanie u dzikiego ptactwa wysoce zjadliwej grypy ptaków wywołanej wirusem grypy A podtypu H5, oraz podejrzewa się lub stwierdzono typ neuraminidazy N1, państwo członkowskie dotknięte chorobą ustanawia:
a) obszar kontroli o promieniu przynajmniej trzech kilometrów ("obszar kontroli"); oraz
b) obszar monitorowania o promieniu początkowo przynajmniej dziesięciu kilometrów, obejmujący obszar kontroli ("obszar monitorowania").
2.
Ustanowienie obszarów kontroli i monitorowania musi uwzględniać czynniki geograficzne, limnologiczne, administracyjne, ekologiczne i epizootiologiczne odnoszące się do gatunków dzikiego ptactwa, charakterystyki wirusów ptasiej grypy oraz infrastruktury przeznaczonej do monitorowania.
3.
Państwo członkowskie dotknięte chorobą powiadamia Komisję i inne państwa członkowskie o szczegółach dotyczących obszarów kontroli i monitorowania i, we właściwych przypadkach, informuje społeczeństwo o podjętych środkach.
4.
W przypadkach gdy obszary kontroli i monitorowania obejmują terytoria więcej niż jednego państwa członkowskiego, właściwe władze tych państw członkowskich współpracują ze sobą przy ustanawianiu takich obszarów.
5.
W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zakażenia wirusem wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 u dzikiego ptactwa w strefach ochronny i nadzoru ustanowionych zgodnie z art. 11 ust. 1 decyzji 2006/416/WE ("strefy ochrony lub nadzoru") z powodu takiego zakażenia u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, właściwy organ zapewnia:
a) ustanowienie obszarów kontroli i monitorowania; oraz
b) przeprowadzenie oceny zagrożenia w celu ustalenia, czy promień obszarów kontroli i monitorowania nie wymaga zwiększenia, tak aby te obszary pokryły się ze strefami ochrony i nadzoru.
Właściwy organ może zastosować środki ochronne określone w art. 5 lit. b), c) i d) w każdej części stref ochrony i nadzoru, które nie pokrywają się z obszarami kontroli i monitorowania w przypadku gdy ocena zagrożenia wskazuje, że w tych częściach istnieje ryzyko rozprzestrzenienia się wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 na drób lub inne ptaki żyjące w niewoli.
Artykuł 4
Odstępstwa od środków przewidzianych w art. 3 ust. 1
1.
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1, państwo członkowskie dotknięte chorobą może zrezygnować z ustanawiania obszarów kontroli i monitorowania na podstawie korzystnych wyników oceny zagrożenia przeprowadzonej przez właściwy organ.
Taka ocena powinna brać pod uwagę czynniki geograficzne oraz ekologię zakażonych gatunków ptaków, w jej wyniku właściwy organ powinien dojść do wniosku, że HPAI H5N1 nie jest obecna na danym obszarze u drobiu, innych ptaków żyjących w niewoli lub dzikiego ptactwa, lub że zakażone dzikie ptactwo nie stwarza zagrożenia rozprzestrzenienia tego wirusa na drób lub inne ptaki żyjące w niewoli w tym miejscu.
W takiej sytuacji właściwy organ, w porozumieniu, jeśli zajdzie taka potrzeba, z właściwymi organami innych państw członkowskich lub państw trzecich, dąży do ustalenia z pomocą ekspertów w dziedzinie ornitologii, czy dzikie ptactwo jest ptactwem zamieszkującym dane tereny czy jest ptactwem migrującym, tak aby ustalić, czy HPAI H5N1 występuje u dzikiego ptactwa w innych obszarach podlegających ich kompetencji.
2. W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 lit. a) oraz na podstawie korzystnych wyników oceny zagrożenia, która uwzględniła przynajmniej kryteria określone w art. 3 ust. 2 i potwierdziła istnienie wystarczających zabezpieczeń miejscowego drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli ze względu na istnienie naturalnych barier lub brak występowania odpowiednich siedlisk dzikiego ptactwa, stanowiących zagrożenie ze względu na możliwość rozprzestrzeniania HPAI H5N1, obszar kontroli:
a) może zostać dostosowany pod względem powierzchni, tak by była one odpowiednia, jednak promień takiego obszaru nie może być mniejszy niż jeden kilometr; lub
b) może zostać wyznaczony jako pas o szerokości jednego kilometra od brzegów rzeki, brzegu jeziora lub morza i długości przynajmniej trzech kilometrów.
W takim przypadku i w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 lit. b), właściwy organ określa również kształt i wielkość obszaru monitorowania, tak aby odpowiednio wyodrębnić obszar kontroli z niedotkniętych chorobą części terytorium.
Artykuł 5
Środki w obszarze kontroli
Państwo członkowskie dotknięte chorobą zapewnia stosowanie w obszarze kontroli co najmniej następujących środków:
a) identyfikacji wszystkich handlowych i niehandlowych gospodarstw drobiarskich;
b) stosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa biologicznego określonych w decyzji 2005/734/WE względem drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli, włączając dezynfekcję przy wejściach do i wyjściach z gospodarstw, w których trzymany jest drób lub inne ptaki żyjące w niewoli;
c) wzmocnionego urzędowego nadzoru populacji dzikiego ptactwa, zwłaszcza ptactwa wodnego, wraz z monitorowaniem padłego lub chorego ptactwa, w razie konieczności przy współpracy z myśliwymi i obserwatorami ptaków, zgłaszania przypadków znalezienia padłego ptactwa właściwemu organowi oraz w miarę możliwości usuwania padłego ptactwa przez personel odpowiednio przeszkolony w zakresie środków ochrony osobistej przed zakażeniem wirusem oraz przed rozprzestrzenieniem wirusa na podatne zwierzęta;
d) kampanii informacyjnej dla opinii publicznej oraz uświadamiającej dla właścicieli drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, myśliwych, obserwatorów ptaków oraz dla osób świadczących usługi w zakresie rekreacji wodnej;
e) okresowych i udokumentowanych kontroli we wszystkich gospodarstwach handlowych oraz celowanych wizytacji gospodarstw niehandlowych, w pierwszej kolejności obejmujących gospodarstwa uważane za najbardziej narażone na ryzyko, które muszą obejmować:
i) badanie kliniczne drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli obejmujące, w razie konieczności, pobieranie próbek do badań laboratoryjnych, uwzględniające w szczególności drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, które nie były trzymane w zamknięciu przed wykryciem choroby u dzikiego ptactwa, a w szczególności na kaczki i gęsi;
ii) ocenę stosowania środków bezpieczeństwa biologicznego, o których mowa w lit. b).
Artykuł 6
Zakazy w obszarze kontroli
Państwo członkowskie dotknięte chorobą zapewnia wprowadzenie na obszarze kontroli zakazu następujących czynności:
a) usuwania drobiu lub innych ptaków z gospodarstw, w których są trzymane;
b) gromadzenia drobiu lub innych ptaków na targach, rynkach, pokazach lub w innych skupiskach;
c) przewożenia drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli przez obszar kontroli, z wyłączeniem tranzytu przez obszar kontroli środkami transportu drogowego lub kolejowego bez rozładunku i postojów;
d) wysyłania jaj wylęgowych zbieranych w gospodarstwach położonych w dniu zbioru w obszarze kontroli;
e) wysyłania mięsa, mięsa mielonego, przetworów mięsnych i produktów mięsnych otrzymanych z drobiu z obszaru kontroli oraz z dzikiego ptactwa łownego pozyskanego ze środowiska naturalnego na obszarze kontroli;
f) przewożenia lub rozprzestrzeniania nieprzetworzonych odchodów pochodzących z gospodarstw, w których hoduje się drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, w obrębie obszaru kontroli, z wyjątkiem przewożenia do obróbki zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002;
g) wysyłania do innych państw członkowskich oraz państw trzecich produktów ubocznych wytworzonych z drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli lub dzikich ptaków łownych pochodzących z obszaru kontroli;
h) polowania na dzikie ptactwo lub pozyskiwania go w inny sposób ze środowiska naturalnego, bez zezwolenia na polowanie lub pozyskiwanie go do celów szczególnych uzyskanego od właściwego organu;
i) uwalniania zwierząt łownych z zamknięcia do środowiska naturalnego.
Artykuł 7
Środki w obszarze monitorowania
Państwo członkowskie dotknięte chorobą zapewnia stosowanie na obszarze monitorowania co najmniej środków określonych w art. 5 lit. a)–d).
Artykuł 8
Zakazy w obszarze monitorowania
Państwo członkowskie dotknięte chorobą zapewnia wprowadzenie na obszarze kontroli zakazu następujących czynności:
a) usuwania drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli z obszaru monitorowania przez piętnaście dni od daty utworzenia takiego obszaru;
b) gromadzenia drobiu lub innych ptaków na targach, rynkach, pokazach lub w innych skupiskach;
c) polowania na dzikie ptactwo lub pozyskiwania go w inny sposób ze środowiska naturalnego, bez zezwolenia na polowanie lub pozyskiwanie go do celów szczególnych uzyskanego od właściwego organu;
d) uwalniania zwierząt łownych z zamknięcia do środowiska naturalnego.
Artykuł 9
Odstępstwa w odniesieniu do żywych ptaków i jednodniowych kurcząt
1.
W drodze odstępstwa od art. 6 lit. a), państwo członkowskie dotknięte chorobą zezwala na przewożenie:
a) drobiu do gospodarstw objętych urzędową kontrolą, znajdujących się w obszarach kontroli i monitorowania;
b) młodych niosek oraz indyków przeznaczonych do tuczu do gospodarstw objętych urzędową kontrolą w tym samym państwie członkowskim, w których drób pozostanie przez okres 21 dni od daty dostarczenia tego drobiu.
2.
W drodze odstępstwa od art. 6 lit. a) i art. 8 lit. a), państwo członkowskie dotknięte chorobą zezwala na przewożenie:
a) drobiu do natychmiastowego uboju do rzeźni znajdującej się na obszarze kontroli lub monitorowania, zaś w przypadku gdy nie jest to możliwe, do rzeźni wyznaczonej przez właściwy organ, znajdującej się poza wymienionymi obszarami;
b) drobiu z obszaru monitorowania do gospodarstw objętych urzędową kontrolą, znajdujących się terytorium tego państwa;
c) jednodniowych kurcząt, które wykluły się z jaj zebranych w gospodarstwach położonych w dniu zbioru w obszarze kontroli do gospodarstw lub kurnika takiego gospodarstwa położonego w tym samym państwie członkowskim, najlepiej znajdujących się poza takim obszarem, z zachowaniem następujących warunków:
i) w trakcie transportu i w gospodarstwie przeznaczenia stosuje się odpowiednie środki bezpieczeństwa biologicznego;
ii) po przywiezieniu piskląt jednodniowych gospodarstwo przeznaczenia zostaje objęte urzędowym nadzorem;
iii) drób pozostaje w gospodarstwie przeznaczenia przez okres 21 dni po jego dostarczeniu, jeśli takie gospodarstwo znajduje się poza obszarami kontroli i monitorowania;
d) jednodniowych kurcząt, które wykluły się z jaj zebranych w gospodarstwach położonych w dniu zbioru w obszarze monitorowania do gospodarstw objętych urzędową kontrolą, które znajdują się na terytorium tego państwa członkowskiego;
e) jednodniowych kurcząt, które wykluły się z jaj zebranych w gospodarstwach położonych w dniu zbioru poza obszarami kontroli lub monitorowania do innych gospodarstw, pod warunkiem że wylęgarnia miejsca wysyłki może zapewnić dzięki swojej logistyce i higienicznym warunkom pracy brak kontaktu pomiędzy tymi jajami i wszelkimi innymi jajami wylęgowymi lub pisklętami jednodniowymi pochodzącymi ze stad drobiu z obszaru monitorowania i które w związku z tym mają inny status zdrowotny.
Artykuł 10
Odstępstwa w odniesieniu do jaj wylęgowych
1.
W drodze odstępstwa od art. 6 lit. d), państwo członkowskie dotknięte chorobą może zezwolić na wysyłkę jaj wylęgowych z gospodarstw położonych w dniu zbioru na obszarze kontroli:
a) do wylęgarni wyznaczonej przez właściwy organ, znajdującej się na terytorium tego państwa;
b) do jakiejkolwiek wylęgarni, pod warunkiem że:
i) badanie serologiczne drobiu z takiego gospodarstwa w kierunku HPAI H5N1, umożliwiające wykrycie 5-procentowej chorobowości z co najmniej 95-procentowym poziomem ufności, dało wynik negatywny; oraz
ii) spełniono warunki określone w art. 21 ust. 1 lit. b), c) i d) decyzji 2006/416/WE;
c) do zakładu produkującego produkty z jaj zgodnie z rozdziałem II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w celu ich przetworzenia zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [16]; lub
d) w celu ich usunięcia.
2.
W drodze odstępstwa od art. 6 lit. d), państwo członkowskie dotknięte chorobą może zezwolić na wysyłkę jaj wylęgowych lub jaj SPF z gospodarstw położonych w dniu zbioru na obszarze kontroli do wyznaczonych laboratoriów, instytutów, zakładów produkujących szczepionki dla celów naukowych, diagnostycznych lub farmaceutycznych.
3.
Świadectwa zdrowia zwierząt towarzyszące przesyłkom jaj wylęgowych, o których mowa w ust. 1 lit. b) oraz ust. 2, wysyłanym do innych państw członkowskich, zawierają następującą adnotację:
"Przesyłka jest zgodna z warunkami dotyczącymi zdrowia zwierząt określonymi w decyzji Komisji 2006/563/WE".
Artykuł 11
Odstępstwa w odniesieniu do mięsa, mięsa mielonego, przetworów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie i produktów mięsnych
W drodze odstępstwa od art. 6 lit. e), państwo członkowskie dotknięte chorobą zezwala na wysyłkę z obszaru kontroli:
a) świeżego mięsa drobiowego, w tym mięsa hodowlanego ptactwa łownego, pochodzącego z tego obszaru lub spoza niego, oraz:
i) wyprodukowanego zgodnie z wymogami załącznika II oraz sekcji II i III załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004; oraz
ii) poddanego kontroli zgodnie z wymogami sekcji I, II, III oraz rozdziałów V i VII sekcji IV załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004;
b) mięsa mielonego, przetworów mięsnych, mięsa odkostnionego mechanicznie i produktów mięsnych zawierających mięso, o którym mowa w lit. a) i wyprodukowanych zgodnie z wymogami sekcji V i VI załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004;
c) świeżego mięsa, mięsa mielonego i mięsa drobiowego odkostnionego mechanicznie, włączając mięso hodowlanego ptactwa łownego, przetwory i produkty mięsne zawierające takie mięso uzyskane z uboju drobiu lub hodowlanego ptactwa łownego, pochodzącego z tego obszaru kontroli lub spoza niego, do pozostałej części terytorium takiego państwa, pod warunkiem że:
i) mięso zostało oznaczone zgodnie z art. 4 dyrektywy 2002/99/WE, znakiem określonym w załączniku II do tej dyrektywy lub znakiem krajowym ustanowionym zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2076/2005;
ii) było pozyskane, krojone, składowane i przewożone oddzielnie od innego świeżego mięsa drobiowego lub mięsa hodowlanego ptactwa łownego przeznaczonego do wysyłki do pozostałych państw członkowskich lub do wywozu do państw trzecich; oraz
iii) jest wykorzystywane w sposób pozwalający uniknąć wprowadzenia go do produktów mięsnych lub przetworów mięsnych przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu w pozostałych państwach członkowskich lub do wywozu do państw trzecich, chyba że zostało poddane obróbce wymaganej w przypadku ptasiej grypy, określonej w tabeli 1 pozycje a), b) lub c) w załączniku III do dyrektywy 2002/99/WE;
d) świeżego mięsa, mięsa mielonego i mięsa drobiowego odkostnionego mechanicznie, mięsa hodowlanego ptactwa łownego i dzikiego ptactwa łownego pozyskanego ze środowiska naturalnego na omawianym obszarze przed utworzeniem obszaru kontroli lub poza takim obszarem, a także przetworów i produktów mięsnych zawierających takie mięso wyprodukowane w zakładach mięsnych znajdujących się na obszarze kontroli.
Artykuł 12
Odstępstwa w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
1.
W drodze odstępstwa od art. 6 lit. g), państwo członkowskie dotknięte chorobą zezwala na:
a) wysyłanie z obszaru kontroli produktów ubocznych pozyskanych z ptaków, które:
i) spełniają warunki określone w następujących załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub ich częściach:
- załącznik V,
- załącznik VII, rozdział II sekcja A, rozdział III sekcja B, rozdział IV sekcja A, rozdział VI sekcje A i B, rozdział VII sekcja A, rozdział VIII sekcja A, rozdział IX sekcja A i rozdział X sekcja A, oraz
- załącznik VIII, rozdział II sekcja B, rozdział III (II) sekcja A oraz rozdział VII sekcja A ust. 1) lit. a); lub
ii) są przewożone z zastosowaniem środków bezpieczeństwa biologicznego aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa grypy ptaków, do wyznaczonych zakładów zatwierdzonych zgodnie z art. 12–15 lub art. 17 lub 18 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 w celu usunięcia, dalszego przetworzenia lub wykorzystania zapewnieniającego co najmniej unieszkodliwienie wirusa ptasiej grypy; lub
iii) są przewożone w biologicznie bezpiecznych warunkach zapobiegających rozprzestrzenianiu się wirusa grypy ptaków do użytkowników lub punktów odbioru zatwierdzonych i zarejestrowanych zgodnie z art. 23 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 i są przeznaczone do żywienia zwierząt po obróbce zgodnie z ust. 5 lit. a) ppkt ii) i iii) załącznika IX do tego rozporządzenia, zapewniającej co najmniej unieszkodliwienie wirusa ptasiej grypy;
b) wysyłanie z obszaru kontroli do innych państw członkowskich nieprzetworzonych piór lub części piór zgodnie z rozdziałem VIII sekcja A pkt 1 lit. a) załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, wyprodukowanych z drobiu lub hodowlanego ptactwa łownego;
c) wysyłkę z obszaru kontroli piór i części piór, wyprodukowanych z drobiu lub hodowlanego ptactwa łownego, poddanych obróbce strumieniem pary lub z zastosowaniem innej metody zapewniającej wyeliminowanie czynników chorobotwórczych.
2. Państwo członkowskie dotknięte chorobą gwarantuje, że produktom, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c) niniejszego artykułu, towarzyszy dokument handlowy zgodny z rozdziałem X załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, stwierdzający w pkt 6.1 tego dokumentu, w przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, że produkty te zostały poddane obróbce strumieniem pary lub z zastosowaniem innej metody zapewniającej wyeliminowanie czynników chorobotwórczych.
Wspomniany dokument handlowy nie jest jednak wymagany w przypadku przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do użytku prywatnego ani przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
3.
W drodze odstępstwa od art. 6 lit. f), można zezwolić na przewożenie lub rozprzestrzenianie nieprzetworzonych odchodów pochodzących z gospodarstw drobiarskich w obrębie obszaru kontroli, pod warunkiem że pochodzą z kurników lub stajni:
a) z których drób został przemieszczony zgodnie z ust. 1 lit. a) i b) lub art. 9 ust. 2 lit. a); lub
b) w których drób i hodowlane ptactwo łowne było trzymane w celach produkcji świeżego mięsa zgodnie z wymogami art. 11.
Artykuł 13
Warunki przemieszczania
1.
W przypadku gdy przemieszczanie zwierząt lub otrzymywanych z nich produktów objętych niniejszą decyzją jest dozwolone na mocy art. 9, 10, 11 lub 12, zezwolenie jest oparte na korzystnym wyniku oceny ryzyka wykonanej przez właściwy organ oraz podejmowane są wszystkie odpowiednie środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się grypy ptaków.
2.
W przypadku gdy wysyłanie, przemieszczanie lub przewożenie produktów, o których mowa w ust. 1, jest dozwolone na mocy art. 10, 11 lub 12, produkty te muszą być otrzymane, przeładowane, przetworzone, składowane i przewożone w taki sposób, aby nie został naruszony status zdrowotny innych produktów spełniających wszystkie wymogi dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie do handlu, wprowadzania do obrotu lub wywozu do państw trzecich.
Artykuł 14
Okres obowiązywania środków w obszarach kontroli i monitorowania
1.
W przypadku stwierdzenia, że typ neuraminidazy różni się od typu N1, środki określone w art. 5–8 przestają obowiązywać.
2.
W przypadku stwierdzenia wystąpienia wirusa wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 u dzikiego ptactwa środki określone w art. 5–8 stosuje się tak długo, jak jest to konieczne, mając na uwadze czynniki geograficzne, limnologiczne, administracyjne, ekologiczne i epizootiologiczne związane z grypą ptaków, przez co najmniej 21 dni w przypadku obszaru kontroli i 30 dni w przypadku obszaru monitorowania, od daty pobrania od dzikiego ptactwa próbek, w których stwierdzono obecność wirusa HPAI H5N1.
Artykuł 15
Odstępstwa dotyczące okresu obowiązywania środków w obszarach kontroli i monitorowania
1. W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 2, właściwy organ może zdecydować na podstawie korzystnego wyniku oceny ryzyka oraz uwzględniając kryteria określone w art. 3 ust. 2, o zawieszeniu środków przewidzianych w art. 6 lit. a)–g) w obszarze kontroli oraz środków przewidzianych w art. 8 odnoszących się do obszaru monitorowania, nawet jeśli znaleziono kolejne zakażone dzikie ptactwo, pod warunkiem jednak, że upłynęło co najmniej 21 dni od pierwotnego utworzenia obszarów kontroli i monitorowania i nie odnotowano ogniska HPAI H5N1 oraz nie ma podejrzenia występowania grypy ptaków u drobiu oraz u innych ptaków żyjących w niewoli na takich obszarach.
2. W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 2, w przypadkach, w których zgodnie z art. 3 ust. 5 obszary kontroli lub monitorowania pokrywają się ze strefą nadzoru, która została zniesiona, właściwy organ może zdecydować na podstawie korzystnego wyniku oceny ryzyka o zawieszeniu stosowania niektórych lub wszystkich środków przewidzianych w art. 5 lit. a) i e) i w art. 6 w obszarze kontroli.
3.
W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 2, właściwy organ może zdecydować o zastąpieniu obszaru kontroli obszarem monitorowania po spełnieniu następujących warunków:
a) korzystne wyniki oceny ryzyka przy uwzględnieniu kryteriów określonych w art. 3 ust. 2;
b) wprowadzenie środków przewidzianych w art. 5 lit. a);
c) odbyta przynajmniej jedna wizyta kontrolna w każdym gospodarstwie zgodnie z wymogami art. 5 lit. e);
d) uzyskano negatywne wyniki wszystkich badań laboratoryjnych wykonanych zgodnie z wymogami art. 5 lit. e) ppkt i).
W sytuacji gdy właściwy organ zdecyduje o zastąpieniu obszaru kontroli obszarem monitorowania, może on wówczas zmienić kształt oraz wielkość takiego obszaru monitorowania, pod warunkiem że jego promień będzie miał długość przynajmniej jednego kilometra lub gdy wyznaczony pas będzie miał szerokość 1 km od brzegów rzeki lub brzegów jeziora lub morza i długość przynajmniej trzech kilometrów. Środki przewidziane w art. 5 lit. b), c) i d) oraz w art. 6 lit. h) i i) zostaną utrzymane do końca 30-dniowego okresu od daty utworzenia obszarów kontroli i monitorowania zgodnie z art. 3 ust. 1.
Artykuł 16
Obowiązki państwa członkowskiego dotkniętego chorobą w zakresie udzielania informacji
Państwo członkowskie dotknięte chorobą ma obowiązek regularnego przekazywania Komisji oraz innym państwom członkowskim:
a) niezbędnych informacji na temat sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do HPAI H5N1, a we właściwych przypadkach informacji na temat dodatkowych środków kontroli i nadzoru oraz kampanii mających na celu zwiększanie świadomości choroby, o których mowa w art. 5; oraz
b) z odpowiednim wyprzedzeniem powiadomień na wypadek stwierdzenia przez właściwy organ, że art. 7 i 8 nie mają już zastosowania.
Artykuł 17
Uchylenie
Uchyla się decyzję 2006/115/WE.
Artykuł 18
Zgodność
Państwa członkowskie niezwłocznie przyjmują i publikują środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Państwo członkowskie dotknięte chorobą stosuje wymienione przepisy w trybie natychmiastowym po stwierdzeniu, że istnieje uzasadnione podejrzenie wystąpienia u dzikiego ptactwa wirusa wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1.
Artykuł 19
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/766/WE w sprawie środków nadzwyczajnych zapobiegających rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie Diabrotica virgifera Le Conte
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3582)
(2006/564/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3 zdanie czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/766/WE [2] zobowiązuje państwa czlonkowskie do podjęcia środków nadzwyczajnych zapobiegających rozprzestrzenianiu się Diabrotica virgifera Le Conte (dalej zwanego "organizmem") w odniesieniu do obszarów innych niż te, w których stwierdzono jego występowanie.
(2) Z ocen dokonanych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii w latach 2003, 2004 i 2005 w państwach członkowskich oraz z dodatkowych informacji pochodzących z urzędowych badań przeprowadzonych przez państwa członkowskie w latach 2004 i 2005 wynika, że organizm występuje na niektórych obszarach we Wspólnocie.
Większa część terytorium Wspólnoty jest jednak wolna od organizmu.
(3) Wdrożenie środków nadzwyczajnych określonych w decyzji 2003/766/WE było w 2005 r. kilkakrotnie przedmiotem oceny Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Stwierdzono, że środki nadzwyczajne służące zwalczaniu organizmu na obszarach, gdzie do tej pory nie stwierdzano jego występowania, powinny zostać uzupełnione o środki zapobiegające jego rozprzestrzenianiu się na wszystkich innych obszarach.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/766/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/766/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) wprowadza się art. 4a i art. 4b w następującym brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Jeśli wyniki badań, o których mowa w art. 2, w ciągu więcej niż dwóch kolejnych lat potwierdzą obecność organizmu na części terytorium państw członkowskich, wówczas państwa członkowskie określą strefy obejmujące te części ich terytoriów, w których stwierdzono występowanie organizmu ("strefy porażone").
2.
Państwa członkowskie stosują przepisy art. 4 lub, w razie istnienia dowodów potwierdzających, że organizm nie może już zostać zwalczony, organizują roczne programy w strefach porażonych i ich otoczeniu w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się organizmu ze stref porażonych na obszary wolne od organizmu ("programy zapobiegawcze").
Artykuł 4b
Na polach kukurydzy w strefie rozciągającej się na co najmniej 2500 m od pasów startowych lub wszelkich innych obszarów poruszania się samolotów w obrębie portów lotniczych, gdzie istnieją dowody wysokiego ryzyka przedostania się organizmów, podejmuje się następujące środki:
- rotacja upraw w sposób, według którego kukurydza jest uprawiana tylko raz podczas każdego okresu dwóch kolejnych lat, lub
- intensywne monitorowanie obecności organizmu przy użyciu odpowiednich pułapek opartych na feromonach płciowych oraz, w razie wykrycia organizmu, podjęcie środków zgodnych z art. 3 i 4.";
2) w art. 5 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— powierzchni stref, o których mowa w art. 4a ust. 1, oraz wszelkich zmian tych powierzchni,
- — programów zapobiegawczych, o których mowa w art. 4a ust. 2, oraz wszelkich zmian w tych programach.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2005 r.
w sprawie planowanego przez Niemcy programu pomocy "Zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości w przypadku fuzji przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych w nowych krajach związkowych" – w odniesieniu do sytuacji na obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4434)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/566/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu wszystkich zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z powyższymi postanowieniami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 16 stycznia 2004 r., które zostało zarejestrowane dnia 19 stycznia, Niemcy zgłosiły program pomocy "Zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości w przypadku fuzji przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych w nowych krajach związkowych".
(2) Pismem z dnia 17 lutego 2004 r. Komisja poprosiła o dodatkowe informacje.
Niemcy przekazały je w piśmie z dnia 17 marca 2004 r., które zostało zarejestrowane dnia 19 marca.
(3) Po spotkaniu w dniu 10 kwietnia 2004 r., na którym Niemcy zapowiedziały przedstawienie dodatkowych informacji na temat tego programu pomocy, pismem z dnia 26 kwietnia 2004 r.
Niemcy złożyły wniosek o przedłużenie terminu, na które otrzymały zgodę przekazaną pismem z dnia 10 maja 2004 r.
(4) Niemcy przekazały Komisji dodatkowe informacje w piśmie z dnia 14 maja 2004 r., które zostało zarejestrowane tego samego dnia.
Pismami z dnia 30 czerwca i 14 września 2004 r. Komisja poprosiła o dodatkowe informacje na temat tego programu pomocy.
Niemcy przekazały informacje w pismach z dnia 29 lipca oraz z dnia 15 października 2004 r., które zostały zarejestrowane dnia 29 lipca oraz dnia 6 października 2004 r.
(5) W piśmie z dnia 1 grudnia 2004 r. Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o niezgłaszaniu zastrzeżeń w stosunku do tych części programu pomocy, które ograniczają się do obszarów objętych pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE [2] w nowych krajach związkowych. Ponadto Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w stosunku do Berlina oraz tych części Brandenburgii, które zalicza się do obszaru obejmującego rynek pracy w Berlinie i które są obszarami objętymi pomocą w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE [3].
(6) Decyzja ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 3 marca 2005 r.
W decyzji Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowego programu pomocy [4].
Komisja nie otrzymała jednak żadnych uwag od innych zainteresowanych stron.
(7) Niemcy przedłożyły swoje uwagi w piśmie z dnia 14 lutego 2005 r.
2.
PROGRAM POMOCY
2.1. Kontekst
(8) Program pomocy zakłada zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości dla przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych w przypadku fuzji oraz przejęć nieruchomości w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie.
(9) W byłej NRD przez kilka dziesięcioleci budowano mieszkania zgodnie z zasadami scentralizowanej gospodarki planowej.
Jednocześnie stare budynki ulegały degradacji w takim stopniu, że znaczna liczba mieszkań w starym budownictwie w 1990 r. nie nadawała się do zamieszkania.
Po zjednoczeniu nastąpiło ożywienie popytu na nowo budowane mieszkania i domy jednorodzinne, co z kolei spowodowało zmniejszenie podaży na rynku mieszkaniowym w nowych krajach związkowych oraz w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie.
Eksperci oraz politycy założyli, że zmniejszenie podaży na rynku mieszkaniowym będzie tendencją trwałą i w latach od 1990 r. do 1998 r. odpowiedzieli ulgami podatkowymi i przyspieszonymi odpisami amortyzacyjnymi na nowe i odnawiane budynki w nowych krajach związkowych oraz w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie.
Te zachęty przyczyniły się do powstania nadwyżek mieszkań, zwłaszcza że tymczasem okazało się, że popyt na mieszkania nie wzrastał zgodnie z oczekiwaniami, lecz spadał.
Obecnie nadwyżka podaży wynosi około 1 miliona mieszkań.
(10) W związku z tym Niemcy oraz nowe kraje związkowe postanowiły wyburzyć pustostany w ramach programu "Przebudowa miast w nowych krajach związkowych" ("Stadtumbau Ost").
Zgodnie z informacjami Niemiec przedsiębiorstwa i spółdzielnie mieszkaniowe będą musiały ponieść znaczną część kosztów wyburzenia.
(11) Niemcy twierdzą, że niedobór kapitału występujący w wielu przedsiębiorstwach oraz spółdzielniach mieszkaniowych w nowych krajach związkowych i w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie, wynikający z utraconych przychodów w związku z dużą liczbą pustostanów oraz ze względnego rozdrobnienia rynku, zagraża programowi wyburzania, uważanemu przez rząd federalny oraz kraje związkowe za konieczny, ponieważ przedsiębiorstwa nie są w stanie ponosić przypadających im części kosztów wyburzenia.
(12) Niemcy podkreślają, że równowagi między popytem a podażą nie można osiągnąć jedynie dzięki likwidacji nadmiernej podaży, lecz także oferując mieszkania, których jakość odpowiada faktycznym wymaganiom.
Przedsiębiorstwa oraz spółdzielnie mieszkaniowe w nowych krajach związkowych oraz w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie musiałyby w związku z tym przeprowadzić szeroko zakrojone inwestycje, aby dostosować ich zasoby mieszkaniowe do tego popytu. Zdaniem Niemiec, aby umożliwić tym przedsiębiorstwom przeprowadzenie inwestycji, powinny mieć one możliwość łączenia się w celu wykorzystania powstających w ten sposób efektów synergii.
(13) Zdaniem Niemiec podatek od nabycia nieruchomości utrudnia fuzje i przejęcia między przedsiębiorstwami i spółdzielniami mieszkaniowymi.
Dzięki tymczasowemu zwolnieniu z tego podatku te przedsiębiorstwa mogłyby się łączyć.
Związany z tym wzrost kapitałów własnych umożliwiłby łączącym się przedsiębiorstwom ponoszenie kosztów niezbędnych wyburzeń i jednocześnie przeprowadzenie koniecznych inwestycji, aby móc oferować nowoczesne mieszkania.
(14) Podatek od nabycia nieruchomości pobiera się w momencie przeniesienia własności nieruchomości na nowego właściciela.
Podatek należy zapłacić w momencie przeniesienia własności nieruchomości w wyniku kupna lub innej czynności prawnej.
Podstawą opodatkowania podatkiem od nabycia nieruchomości, który wynosi 3,5 %, jest każdorazowo wartość nieruchomości.
2.2. Zakres decyzji
(15) W piśmie z dnia 1 grudnia 2004 r. Komisja nie wniosła zastrzeżeń w stosunku do tych części programu pomocy pod nazwą "Zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości przedsiębiorstw mieszkaniowych w nowych krajach związkowych", które dotyczą obszarów wsparcia zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE.
Niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie części programu pomocy odnoszących się do obszaru obejmującego rynek pracy w Berlinie, który jest obszarem wsparcia zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
2.3. Cel programu pomocy
(16) Program ma na celu stworzenie nowych struktur w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie dzięki przezwyciężeniu nadmiernej podaży oraz dzięki pomocy udzielonej przedsiębiorstwom i spółdzielniom mieszkaniowym, aby mogły one oferować mieszkania, których jakość odpowiada aktualnemu popytowi.
Dając przedsiębiorstwom mieszkaniowym możliwość wyburzenia niezamieszkałych mieszkań, Niemcy zamierzają poprawić wygląd i infrastrukturę określonych rejonów w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie, które charakteryzują się zaniedbanym otoczeniem. […] [5].
2.4. Beneficjenci
(17) Beneficjentami programu pomocy są przedsiębiorstwa oraz spółdzielnie mieszkaniowe nabywające nieruchomości w drodze fuzji oraz przejęć w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie.
Na potrzeby niniejszej decyzji przez pojęcie "przedsiębiorstwa i spółdzielnie mieszkaniowe" rozumie się przedsiębiorstwa i spółdzielnie, których działalność podstawowa obejmuje zarządzanie mieszkaniami oraz ich budowę, sprzedaż i wynajem.
Program pomocy nie obejmuje przedsiębiorstw zagrożonych.
(18) Dotychczas zaplanowano trzy fuzje przedsiębiorstw mieszkaniowych w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie. W związku z fuzjami, które miały miejsce w Berlinie w latach od 1995 r. do 1998 r., zanotowano następujące kwoty podatku od nabycia nieruchomości: 3,1 mln EUR w związku z fuzją obejmującą 19 nieruchomości gruntowych, 1,4 mln EUR w związku z 39 nieruchomościami gruntowymi i 6,7 mln EUR w związku z 491 nieruchomościami gruntowymi.
2.5. Czas obowiązywania programu pomocy
(19) Program pomocy ogranicza się do wszystkich fuzji i przejęć przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych, które mają miejsce między dniem 31 grudnia 2003 r. a dniem 31 grudnia 2006 r.
3.
DECYZJA O WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA
(20) Biorąc pod uwagę poniższe argumenty, w piśmie z dnia 1 grudnia 2004 r. Komisja doszła do wniosku, że zgłoszony program stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE:
- zostały udostępnione środki państwowe, ponieważ zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości pozbawia Niemcy przychodów podatkowych, które uzyskanoby w przeciwnym razie,
- pomoc ma charakter selektywny, ponieważ skierowana jest do określonego regionu w nowych krajach związkowych oraz na obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie w celu przysporzenia korzyści określonym przedsiębiorstwom, a mianowicie przedsiębiorstwom oraz spółdzielniom mieszkaniowym.
Program obejmuje tylko fuzje i przejęcia przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych, posiadających nieruchomości w nowych krajach związkowych oraz na obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie,
- program przysparza korzyści przedsiębiorstwom i spółdzielniom mieszkaniowym, biorącym udział w fuzjach i przejęciach, ponieważ są one zwolnione z podatku od nabycia nieruchomości, który musiałyby zapłacić w przeciwnym razie,
- ponieważ nabywanie nieruchomości jest przedmiotem wymiany handlowej między państwami członkowskimi, nie można wykluczyć, że program pomocy wpływa negatywnie na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(21) W decyzji 2002/581/WE [6] w sprawie zwolnień podatkowych przyznanych przez Republikę Włoską bankom i fundacjom bankowym Komisja doszła do wniosku, że zwolnienia podatkowe przyznawane w celu restrukturyzacji zagrożonych gałęzi gospodarki, a przysparzające korzyści w przypadku fuzji i przejęć, należy uznać za pomoc mającą na celu obniżenie bieżących wydatków przedsiębiorstwa, a więc za pomoc operacyjną.
W decyzji o wszczęciu niniejszego postępowania Komisja pozostawiła jednak tę kwestię otwartą, ponieważ uwzględniła argumenty przytoczone przez Niemcy, które przemawiały za tym, że ten program pomocy można również ocenić w inny sposób.
(22) Komisja miała poważne wątpliwości, czy planowany przez Niemcy program pomocy przeznaczony dla obszaru obejmującego rynek pracy w Berlinie, który spełnia przesłanki art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, jest odpowiedni do zamierzonego celu i czy program nie zakłóca konkurencji w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, a mianowicie z następujących powodów:
- współczynnik pustostanów w Berlinie wynosi 5,3 % dla mieszkań prywatnych i 8,77 % dla mieszkań spółek lub spółdzielni i jest zdecydowanie niższy niż w nowych krajach związkowych, gdzie wynosi on 14,2 %.
Prawie wszystkie puste mieszkania znajdują się we wschodnich dzielnicach Berlina,
- Niemcy nie przedłożyły żadnych danych potwierdzających, że obszar obejmujący rynek pracy w Berlinie charakteryzuje się odpływem ludności w stopniu porównywalnym z obszarami objętymi pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE, które zostały objęte programem pomocy,
- o ile w przypadku fuzji i przejęć przedsiębiorstw i spółdzielni mieszkaniowych w regionach wymienionych w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE podatek od nabycia nieruchomości wynosił od 150000 do 1,5 mln EUR, to w przypadku Berlina były to kwoty rzędu od 1,4 do 6,7 mln EUR,
- Niemcy nie przedłożyły żadnych danych potwierdzających, że tymczasowe zwolnienie z podatku przyczyniłoby się do ożywienia rynku nieruchomości w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie i spowodowałoby także dalej idące korzyści, oraz że sektor prywatny najprawdopodobniej nie zaangażowałby się w rewitalizację bez wsparcia ze strony państwa.
4.
UWAGI NIEMIEC
(23) Niemcy są zdania, że pomocy przyznanej w ramach tego programu nie można uznać za pomoc operacyjną zgodnie z Wytycznymi wspólnotowymi w sprawie krajowej pomocy regionalnej [7].
Cechą szczególną tego programu pomocy jest zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości transakcji przeprowadzonych w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie.
Beneficjentami są przedsiębiorstwa oraz spółdzielnie mieszkaniowe, jeżeli transakcja wiąże się z fuzją lub przejęciem.
Tylko w takim przypadku przedsiębiorstwa są tymczasowo zwalniane z podatku od nabycia nieruchomości.
Ponieważ fuzja lub przejęcie między dwoma przedsiębiorstwami lub dwiema spółdzielniami mieszkaniowymi zasadniczo ma miejsce tylko jeden raz, Niemcy nie uznają pomocy za dotację na bieżące wydatki.
(24) Generalnie przedsiębiorstwa i spółdzielnie mieszkaniowe nadal będą płacić podatek od nabycia nieruchomości, jeżeli kupują nieruchomości.
Ponieważ kupno i sprzedaż i/lub wynajem nieruchomości należą do zwykłych transakcji przedsiębiorstwa, zapłacony podatek od nabycia nieruchomości można zaliczyć do ich bieżących kosztów działalności.
Program pomocy nie obejmuje jednak tych bieżących wydatków na działalność, ponieważ nie można z niego skorzystać, jeżeli przedsiębiorstwa oraz spółdzielnie mieszkaniowe tylko kupują lub sprzedają nieruchomości.
(25) W odniesieniu do rzekomo niższych współczynników pustostanów w Berlinie Niemcy stwierdzają, że to ogólne stwierdzenie nie jest prawdziwe, ponieważ Komisja powołuje się na dane uśrednione, podczas gdy wysokość tego współczynnika w niektórych dzielnicach Berlina można porównać ze współczynnikiem w nowych krajach związkowych.
Według danych Niemiec obszary o porównywalnym współczynniku pustostanów (ok. 14 %) znajdują się przede wszystkim we wschodnich dzielnicach Berlina, tj. Hohenschönhausen, Marzahn-Hellersdorf i Lichtenberg.
(26) W odniesieniu do odpływu ludności Niemcy argumentują, że liczba ludności w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie spadła w ostatnich latach, co doprowadziło do spadku popytu na mieszkania.
Jednak dane statystyczne przedłożone przez Niemcy pokazują, że Berlin, po odzyskaniu funkcji stolicy, nie odnotowuje spadku liczby ludności, lecz następuje w nim stabilny rozwój demograficzny.
Dane potwierdzają jednak, że wschodnie dzielnice Berlina dotknięte są odpływem ludności w stopniu porównywalnym z nowymi krajami związkowymi.
(27) Niemcy potwierdzają, że pomoc przyznawana w związku z fuzjami przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie jest znacznie wyższa niż w obszarach objętych pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE, co przede wszystkim wynika z wielkości i wyższej wartości tych nieruchomości [8].
(28) Niemcy są zdania, że fuzje i przejęcia przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych, ogólnie rzecz biorąc, wpłyną pozytywnie na rynek mieszkaniowy, ponieważ nowo powstające przedsiębiorstwa są zdolne do przeprowadzenia zaległego procesu restrukturyzacji, tzn. do skutecznego zaoferowania pustych mieszkań na rynku i/lub wyburzenia zdewastowanych mieszkań.
Ponieważ podatek od nabycia nieruchomości w znacznym stopniu obniża płynność tych przedsiębiorstw, jego pobieranie opóźnia konieczne inwestycje.
5.
OCENA POMOCY
5.1. Stwierdzenie istnienia pomocy
(29) Z powodów przedstawionych w piśmie z dnia 1 grudnia 2004 r. (motywy 20, 21 i 22), których Niemcy nie zakwestionowały, Komisja uważa, że program pomocy "Zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości w przypadku fuzji przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych w nowych krajach związkowych" stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
5.2. Zgodność z prawem
(30) Zgłaszając planowany program pomocy, Niemcy spełniły swój obowiązek wynikający z art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
5.3. Zgodność pomocy
(31) Zgodnie z art. 87 ust. 2 Traktatu WE określone rodzaje pomocy można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem. Mając na uwadze cel pomocy, a mianowicie wyburzenie pustych mieszkań w celu poprawy sytuacji na rynku mieszkaniowym, Komisja uważa, że do tego programu nie można zastosować postanowień art. 87 ust. 2 lit. a) i b) Traktatu WE, na które zresztą Niemcy się nie powołały.
(32) Nie można również zastosować postanowień art. 87 ust. 2 lit. c) Traktatu WE, ponieważ przyczyną nadpodaży mieszkań nie jest podział Niemiec i Berlina, lecz ulgi podatkowe przyznane w celu wspierania budownictwa nowych mieszkań i renowacji mieszkań w nowych krajach związkowych oraz w Berlinie w latach 1990–1998.
(33) Artykuł 87 ust. 3 Traktatu WE wymienia inne formy pomocy, które można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem. Mając na uwadze rodzaj i cel programu pomocy, a także jego zasięg terytorialny, Komisja uważa, że nie można zastosować postanowień art. 87 ust. 3 lit. b) i d) Traktatu WE. Artykuł 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE dopuszcza pomoc na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski, lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia. Ponieważ obszar obejmujący rynek pracy w Berlinie jest jednak obszarem objętym pomocą w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, nie można zastosować postanowień lit. a).
(34) W kwestii, czy można zastosować odstępstwa zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uznał między innymi w wyroku z dnia 14 stycznia 1997 r. w sprawie C-169/95 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich [9], że art. 87 ust. 3 "daje Komisji duży zakres uznaniowości, z którego Komisja korzysta w zależności od oceny ekonomicznej i społecznej, która odnosi się do Wspólnoty jako całości". W stosunku do określonych rodzajów pomocy Komisja ustaliła, w jaki sposób będzie korzystać z przysługującej jej uznaniowości, czy to w formie rozporządzeń o wyłączeniu grupowym, ram wspólnotowych, wytycznych, czy też komunikatów. Jeżeli istnieją teksty dające wykładnię, Komisja musi się na nich oprzeć, oceniając pomoc.
(35) Należy stwierdzić, że program pomocy nie ogranicza się do środków przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [10], ani do środków przewidzianych w Wspólnotowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [11], ani do środków przewidzianych w następujących tekstach: Ramy wspólnotowe dotyczące pomocy państwa przeznaczonej na badania i rozwój [12], rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej [13] lub rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia [14].
W omawianym przypadku nie można zatem zastosować tych wytycznych, ram wspólnotowych lub rozporządzeń.
Nie można zastosować również Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego [15], ponieważ program pomocy nie ma na celu ochrony środowiska naturalnego.
(36) W odniesieniu do obszarów objętych pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, do których zalicza się obszar obejmujący rynek pracy w Berlinie, obowiązują Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej (zwane dalej "wytycznymi w sprawie krajowej pomocy regionalnej").
Zgodnie z tymi wytycznymi można wspierać inwestycje i tworzenie nowych miejsc pracy, jeżeli umożliwiają one ekspansję, modernizację i dywersyfikację działalności przedsiębiorstw znajdujących się w mniej uprzywilejowanych regionach.
W wytycznych stwierdza się również, że pomoc ograniczona do jednego obszaru działalności może wywierać poważny wpływ na konkurencję na danym rynku, a jej skutki dla rozwoju regionalnego będą raczej ograniczone.
(37) Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej odnoszą się tylko do określonych rodzajów pomocy, jak np. inwestycje początkowe, tworzenie miejsc pracy i – w wyjątkowych przypadkach – do pomocy operacyjnej.
Zgodnie z pkt 4.15 tych wytycznych pomoc operacyjną można przyznać tylko w regionach kwalifikujących się do otrzymania pomocy na mocy odstępstwa określonego w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE, o ile jest ona uzasadniona w kategoriach jej wkładu w rozwój regionalny i jej charakteru oraz poziomu proporcjonalnego do niedostatków, które powinna zniwelować.
(38) Zwolnienie podatkowe dla przedsiębiorstw mieszkaniowych w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie nie wiąże się ani z inwestycją początkową, ani z rozbudową istniejącego przedsiębiorstwa zgodnie z pkt 4.4 wytycznych.
Nie wiąże się ono również z tworzeniem nowych miejsc pracy związanych z realizacją inwestycji początkowych zgodnie z pkt 4.11.
(39) Do tego programu pomocy nie można zatem zastosować obowiązujących wytycznych, ram wspólnotowych lub rozporządzeń, które opierają się na art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. W związku z tym Komisja oceniła ten program pomocy bezpośrednio na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
5.3.1.
Zgodność z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE
(40) Artykuł 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE dopuszcza pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. Badając zgodność pomocy z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, Komisja uwzględnia wspólne cele i sprawdza, czy w porównaniu z innymi środkami pomoc jest odpowiednia, aby rozwiązać istniejące problemy, i czy jest odpowiednia do zamierzonego celu.
(41) Celem tego programu pomocy jest poprawa sytuacji na rynku mieszkaniowym w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie dzięki przezwyciężeniu nadmiernej podaży oraz pomoc przedsiębiorstwom i spółdzielniom mieszkaniowym, aby mogły one oferować mieszkania, których jakość odpowiada aktualnemu popytowi.
Przedsiębiorstwa powinny być w stanie wyburzyć niezamieszkałe domy, aby poprawić wygląd i infrastrukturę na określonych obszarach w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie […].
(42) Likwidacja niekorzystnych zjawisk i rewitalizacja […] dzielnic miast jest jednym z coraz pilniejszych priorytetów politycznych Wspólnoty.
Mając to na względzie, Komisja zatwierdzała programy pomocy przeznaczone na rewitalizację obszarów miejskich, opierając się bezpośrednio na art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, jak np. w decyzji Komisji 2003/433/WE z dnia 21 stycznia 2003 r. w sprawie programu pomocy "Zwolnienie z podatku pobieranego w postaci znaczków skarbowych od własności służącej do wykonywania działalności gospodarczej na obszarach zacofanych" [16] lub w przypadku programu pomocy N 211/2003 "Nowe miejskie strefy zwolnień podatkowych" ("Neue Städtische Freizonen") [17].
W tych decyzjach Komisja uznała, że nawet w najbogatszych miastach Wspólnoty istnieją "obszary zacofane", dotknięte społecznym wykluczeniem i charakteryzujące się niedostatecznie rozwiniętym otoczeniem w zakresie infrastruktury, mieszkań i budynków o przeznaczeniu socjalnym.
Komisja uznała konieczność przeznaczenia środków publicznych na wspieranie rewitalizacji obszarów miejskich i potwierdziła zgodność tych programów pomocy z celami spójności społeczno-gospodarczej, co obejmuje również zniwelowanie różnic w stopniach rozwoju poszczególnych obszarów miejskich.
(43) Niemcy przyznały, że w Berlinie, po odzyskaniu przez to miasto funkcji stolicy, nie odnotowuje się już spadku liczby ludności.
Zgodnie z ekspertyzą dotyczącą ludności przedłożoną przez Niemcy liczba mieszkańców nie będzie spadać.
Z danych liczbowych wynika jednak, że dzielnice Marzahn-Hellersdorf, Lichtenberg i Hohenschönhausen są dotknięte odpływem ludności w takim samym stopniu jak nowe kraje związkowe, a współczynnik pustostanów w Marzahn-Hellersdorf wynosi 14,1 %.
(44) Jednak program pomocy zakłada zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości nie tylko przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych w dzielnicach Marzahn-Hellersdorf, Lichtenberg, Hohenschönhausen lub Neukölln, ale takich przedsiębiorstw w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie.
Komisja uznaje wprawdzie, że w związku z wyjątkową przeszłością Berlina proces rewitalizacji napotyka na różnorodne trudności, a wymienione dzielnice miasta można zakwalifikować jako "obszary zacofane", Komisja jest jednak przekonana, że obszar obejmujący rynek pracy w Berlinie nie wymaga pomocy w celu wspierania rewitalizacji obszarów miejskich.
(45) Niemcy nie przedłożyły żadnych danych dotyczących obszaru obejmującego rynek pracy w Berlinie, które potwierdzałyby, że pomoc państwa w celu wspierania fuzji i przejęć przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych jest odpowiednim instrumentem skutecznego przezwyciężenia nadpodaży mieszkań w określonych dzielnicach miasta.
Nie wyjaśniono, czy program pomocy sprawi, że te przedsiębiorstwa rzeczywiście wyburzą puste mieszkania w takich dzielnicach, jak Marzahn-Hellersdorf, Lichtenberg, Hohenschönhausen i Neukölln.
5.3.2. Sprzeczny ze wspólnym interesem wpływ na wymianę handlową
(46) Po tym jak stwierdzono, że rewitalizacja obszarów miejskich zalicza się do celów Wspólnoty, należy sprawdzić, czy nie doszło do sprzecznej ze wspólnym interesem zmiany warunków wymiany handlowej.
(47) Niemcy przyznały, że planowana pomoc w związku z fuzjami przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie jest znacznie wyższa niż w obszarach objętych pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE, co wiąże się przede wszystkim z wielkością i wyższą wartością nieruchomości w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie [18].
Niemcy potwierdziły, że pomoc przyznawana przedsiębiorstwom mieszkaniowym w ramach programu pomocy może wynosić do 6,7 mln EUR.
Komisja jest zdania, że tak duża pomoc zakłóca konkurencję oraz wpływa negatywnie na wymianę handlową we Wspólnocie.
Ponadto program pomocy nie wyklucza wielokrotnych fuzji tych przedsiębiorstw i nie przewiduje mechanizmu kontrolującego kumulację pomocy.
(48) W związku z tym, że środek jest przeznaczony dla wszystkich przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych posiadających nieruchomości w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie, a tylko w niektórych dzielnicach miasta konieczna jest rewitalizacja zabudowy, Komisja doszła do wniosku, że planowany przez Niemcy program pomocy dla obszaru obejmującego rynek pracy w Berlinie, który jest obszarem objętym pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, jest nieodpowiedni do zamierzonego celu.
Zdaniem Komisji traktowanie transakcji nieruchomości w sposób uprzywilejowany w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie okazałoby się nieskuteczne, a pomoc zakłóciłaby wymianę handlową i konkurencję w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
6.
WNIOSKI
(49) Do tego przypadku nie można zastosować wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej.
Program pomocy nie wspiera ani inwestycji początkowych, ani tworzenia nowych miejsc pracy.
(50) Komisja jest zdania, że środek należy ocenić bezpośrednio na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, ponieważ nie można zastosować żadnych obowiązujących ram wspólnotowych, wytycznych lub rozporządzeń.
Rewitalizacja obszarów miejskich jest wprawdzie jednym z celów Wspólnoty obejmujących wspieranie spójności gospodarczej i trwałego rozwoju, jednak omawiany program pomocy jest niewłaściwie skonstruowany.
(51) Środek jest przeznaczony dla obszaru obejmującego rynek pracy w Berlinie, podczas gdy tylko określone dzielnice miasta charakteryzują się niedostatecznym rozwojem.
Z tego powodu Komisja uważa, że zasięg terytorialny programu pomocy jest niewłaściwy.
Niemcy nie wyjaśniły, w jaki sposób środek jest kierowany do dzielnic miasta wymagających rewitalizacji, a wreszcie – w jaki sposób spowoduje wyburzenie niezamieszkałych domów.
Niemcy przyznały, że wszystkie przedsiębiorstwa oraz spółdzielnie mieszkaniowe w obszarze obejmującym rynek pracy w Berlinie mogą skorzystać ze zwolnienia podatkowego w ramach tego środka, nawet jeśli nie posiadają żadnych nieruchomości w mniej uprzywilejowanych dzielnicach miasta.
(52) Kwoty pomocy przewidziane w ramach środka są znaczne, zwłaszcza w przypadku wielokrotnych fuzji przedsiębiorstw lub spółdzielni mieszkaniowych lub kumulacji pomocy.
Komisja wnioskuje z tego, że program pomocy zmienia warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Planowany przez Niemcy program pomocy "Zwolnienie z podatku od nabycia nieruchomości w przypadku fuzji przedsiębiorstw oraz spółdzielni mieszkaniowych w nowych krajach związkowych" jest niezgodny ze wspólnym rynkiem, jeżeli jest przeznaczony dla obszaru obejmującego rynek pracy w Berlinie.
Program pomocy nie może zatem zostać wprowadzony w życie.
Artykuł 2
W terminie dwóch miesięcy od doręczenia tej decyzji Niemcy poinformują Komisję o środkach podjętych celem wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 10 stycznia 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatkach I, II, III i IV Umowy w sprawie handlu winem w ramach Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
(2006/567/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2002/979/WE z dnia 18 listopada 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na rozszerzenie Wspólnoty Europejskiej, wnioski z pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu ds. Umowy między UE i Chile w sprawie handlu winem, które odbyło się w Santiago de Chile dnia 8 stycznia 2004 r., wnioski z posiedzenia Komitetu Stowarzyszeniowego, które odbyło się w Santiago de Chile w grudniu 2004 r. oraz wnioski z drugiego posiedzenia Wspólnego Komitetu ds. Umowy w sprawie handlu winem oraz pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu ds. Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi w ramach Układu o stowarzyszeniu między UE a Chile z 13– 14 czerwca 2005 r., które odbyły się w Madrycie, należy zmienić dodatki I, II, III i IV do Umowy w sprawie handlu winem w ramach Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu ochrony nowych oznaczeń geograficznych we Wspólnocie i w Chile, tradycyjnych oznaczeń Wspólnoty oraz uzupełniających opisów jakości Chile, ze skutkiem od dnia 24 kwietnia 2006 r.
(2) Wspólnota Europejska i Republika Chile wynegocjowały zatem, zgodnie z art. 29 ust. 2 Umowy w sprawie handlu winem, porozumienie w formie wymiany listów w celu wprowadzenia zmian w dodatkach I, II, III i IV do tej umowy.
(3) Należy zatem zatwierdzić wyżej wymienioną wymianę listów.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile zmieniające dodatki I, II, III i IV do Umowy w sprawie handlu winem w ramach Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony. Tekst Porozumienia stanowi załącznik do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatku II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
(2006/568/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2005/269/WE z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę wnioski z drugiego posiedzenia Wspólnego Komitetu Umowy w sprawie handlu winem oraz wnioski z pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi w ramach Układu o stowarzyszeniu między UE a Chile z 13– 14 czerwca 2005 r., które odbyły się w Madrycie, należy zmienić dodatek II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu zezwolenia na stosowanie niektórych chilijskich znaków towarowych, które są zbieżne z oznaczeniami geograficznymi Wspólnoty, na rynku wewnętrznym Chile w ograniczonych ilościach do dnia 31 stycznia 2014 r. ze skutkiem od dnia 24 kwietnia 2006 r.
(2) Wspólnota Europejska i Republika Chile wynegocjowały, zgodnie z art. 16 ust. 2 wspomnianej Umowy, porozumienie w formie wymiany listów w celu wprowadzenia zmian w dodatku II do tej umowy.
(3) Należy zatem zatwierdzić wyżej wymienioną wymianę listów.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Wykonawczego ds. Napojów Spirytusowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile zmieniające dodatek II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony.
Tekst Porozumienia stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Komisarza ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich do podpisania wymiany listów, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 11 kwietnia 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatku VI Umowy w sprawie handlu winem załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
(2006/569/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2005/269/WE z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę wnioski z drugiego posiedzenia Wspólnego Komitetu Umowy w sprawie handlu winem oraz wnioski z pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi w ramach Układu o stowarzyszeniu między UE a Chile z 13– 14 czerwca 2005 r., które odbyły sie w Madrycie, należy zmienić dodatek VI do Umowy w sprawie handlu winem załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu zezwolenia na stosowanie niektórych chilijskich znaków towarowych, które są zbieżne z oznaczeniami geograficznymi Wspólnoty, na rynku wewnętrznym Chile w ograniczonych ilościach do dnia 31 stycznia 2014 r. ze skutkiem od dnia 24 kwietnia 2006 r.
(2) Wspólnota Europejska i Republika Chile wynegocjowały zatem, zgodnie z art. 29 ust. 2 Umowy w sprawie handlu winem, porozumienie w formie wymiany listów w celu wprowadzenia zmian w dodatku VI do tej umowy.
(3) Należy zatem zatwierdzić wyżej wymienioną wymianę listów.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile zmieniające dodatek VI do Umowy w sprawie handlu winem załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony.
Tekst Porozumienia stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Komisarza ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich do podpisania wymiany listów, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2004 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz kółek rolniczych w Bawarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4771)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2006/570/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron zgodnie z powyższymi postanowieniami [1] do przedstawienia uwag i uwzględniwszy te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) W piśmie z dnia 31 stycznia 2001 r. Niemcy zgłosiły Komisji środek podjęty na rzecz kółek rolniczych w Bawarii.
Dalsze informacje zostały przekazane w piśmie z dnia 11 maja 2001 r., które Komisja otrzymała dnia 16 maja 2001 r., oraz w piśmie z dnia 9 października 2001 r., które Komisja otrzymała dnia 11 października 2001 r.
(2) W piśmie z dnia 9 października 2001 r. Niemcy poinformowały, że środek istnieje już od 1970 r. i dotychczas nie został zgłoszony.
W związku z tym pomoc została wpisana do wykazu pomocy niezgłoszonych.
(3) W piśmie z dnia 7 lutego 2003 r. Komisja przekazała Niemcom swoją decyzję o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w związku z tym środkiem.
W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja zwróciła uwagę na to, że nie wnosi zastrzeżeń do tej części środka, która polega na pomocy socjalnej dla gospodarstw, ponieważ jest ona zgodna z postanowieniami pkt 14 wytycznych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnictwa [2] (zwanych dalej "wytycznymi wspólnotowymi") i w związku z tym według art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE jest zgodna z zasadami wspólnego rynku.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag odnośnie do przedmiotowej pomocy.
(5) Komisja otrzymała uwagi zainteresowanych stron w następujących pismach: z dnia 29 kwietnia 2003 r., otrzymane dnia 2 maja 2003 r., z dnia 5 maja 2003 r., otrzymane 6 maja 2003 r., z dnia 26 maja 2003 r., otrzymane dnia 28 maja 2003 r., a także w wiadomości elektronicznej z dnia 12 lutego 2003 r., którą zarejestrowano dnia 14 lutego 2003 r.
(6) Niemcy przekazały Komisji swoje uwagi w piśmie z dnia 4 kwietnia 2003 r., które Komisja otrzymała dnia 8 kwietnia 2003 r.
W piśmie z dnia 29 sierpnia 2003 r., które Komisja otrzymała dnia 3 września 2003 r., Niemcy zajęły stanowisko odnośnie do uwag zainteresowanych stron.
(7) Dnia 19 maja 2004 r. postępowanie zostało podzielone, a Komisja wydała ostateczną decyzję [4] zatwierdzającą na przyszłość zgłoszoną pomoc, którą Niemcy zamierzały przyznać w latach 2001 do 2005.
(8) W piśmie z dnia 14 września 2004 r., które Komisja otrzymała dnia 16 września 2004 r., Niemcy przekazały dalsze informacje o niezgłoszonej części środka, o które Komisja poprosiła w piśmie z dnia 24 maja 2004 r.
(9) Niniejsza decyzja dotyczy tylko i wyłącznie pomocy, którą Niemcy bezprawnie przyznały kółkom rolniczym w Bawarii przed 2001 r. (nie dotyczy ona środków na pomoc socjalną dla gospodarstw).
II.
OPIS POMOCY
II.1.
Cel i podstawa prawna środka
(10) Celem środka jest ułatwienie współpracy gospodarstw rolnych i leśnych w Bawarii poprzez subwencjonowanie tzw. "Maschinen- und Betriebshilferinge" ("kółka rolnicze i samopomocy").
Podstawę prawną środka stanowi Ustawa z dnia 8 sierpnia 1974 r. o wspieraniu rolnictwa w Bawarii (Gesetz zur Förderung der bayerischen Landwirtschaft – zwana dalej LwFöG).
II.2.
Beneficjenci
(11) Beneficjentami środka są kółka rolnicze w Bawarii oraz Kuratorium Bayerischer Maschinen- und Betriebshilferinge e.V. (Rada Nadzorcza Kółek Rolniczych i Samopomocy – zwana dalej KBM).
Kółka rolnicze w Bawarii
(12) Kółka rolnicze są rolniczymi organizacjami samopomocy, działającymi lokalnie lub regionalnie.
Zgodnie z art. 9 LwFöG mogą one podejmować działalność wyłącznie w następujących dziedzinach:
a) pomoc socjalna dla gospodarstw (zatwierdzona przez Komisję, patrz: motyw 3): kółka rolnicze organizują zastępstwa pracowników rolnych w przypadku choroby, wypadków i innych problemów socjalnych;
b) pracownicy pomocniczy dla gospodarstw rolnych i leśnych: kółka rolnicze organizują wymianę pracowników rolnych i leśnych, przede wszystkim do prac sezonowych oraz do prac specjalistycznych, które muszą być wykonane przez personel fachowy, którego gospodarstwa często nie posiadają;
c) koordynacja oferty noclegów dla turystów w gospodarstwach rolnych i leśnych;
d) wymiana maszyn między gospodarstwami: kółka rolnicze organizują i koordynują wymianę maszyn między gospodarstwami.
W ten sposób rolnicy nie muszą kupować własnych specjalistycznych maszyn, często nieopłacalnych szczególnie dla małych gospodarstw.
(13) Kółka rolnicze są tylko pośrednikami.
Właściwą usługę, a więc pracę wykonywaną przez maszyny i ludzi, świadczą rolnicy, otrzymując za nią wynagrodzenie według cen rynkowych, które płacą przedsiębiorstwa korzystające z usługi (= rolnicy).
Kółka rolnicze otrzymują za swoje usługi składki członkowskie rolników oraz opłatę za konkretną usługę.
(14) Nie wszystkie działania podejmowane przez kółka rolnicze są subwencjonowane przez państwo.
Subwencje nie dotyczą przede wszystkim koordynacji oferty noclegów dla turystów, która jest oddzielnie wykazywana w bilansie.
(15) Ustawa LwFöG ogranicza działalność kółek rolniczych do działalności podstawowej wymienionej w motywie 12 [5], która jest subwencjonowana (poza nielicznymi wyjątkami).
Kółka rolnicze mogą tworzyć prawnie samodzielne spółki zależne, które mogą prowadzić również inną działalność (art. 10 lit. c) LwFöG), o ile nie ma to negatywnego wpływu na działalność podstawową.
Do działalności ubocznej, którą w bilansie należy ujmować oddzielnie (art. 12 LwFöG), należy:
a) utrzymanie terenów zielonych;
b) gromadzenie, przetwarzanie i ponowne zastosowanie odpadów organicznych;
c) usługi transportowe dla rolnictwa i leśnictwa;
d) prace leśne;
e) świadczenie usług dla gmin, np. odśnieżanie, sprzątanie i podobna działalność.
KBM
(16) KBM jest organizacją zrzeszającą kółka rolnicze w Bawarii.
W latach od 1994 do 2000 do KBM należało od 83 do 90 kółek rolniczych, skupiających około 100000 gospodarstw rolnych i leśnych.
KBM otrzymywało środki finansowe na wykonywanie następujących zadań:
a) funkcja głównego reprezentanta w rozmowach z Ministerstwem Rolnictwa i Leśnictwa Bawarii (Bayerisches Staatsministerium für Landwirtschaft und Forsten);
b) zarządzanie środkami publicznymi na rzecz kółek rolniczych;
c) zatrudnianie dyrektorów zarządzających oraz innego personelu dla kółek rolniczych;
d) doradztwo i pomoc dla kółek rolniczych we wszystkich kwestiach dotyczących wymiany maszyn i pracowników między gospodarstwami;
e) zapewnienie dostępności pełnej oferty usług kółek rolniczych w całej Bawarii;
f) nadzór służbowy i fachowy nad dyrektorami zarządzającymi kółek rolniczych;
g) organizacja szkoleń dla pracowników kółek rolniczych.
II.3.
Środki budżetowe
(17) Niemcy poinformowały, że KBM oraz kółka rolnicze otrzymują pomoc od 1974 r. Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE [6] przewiduje dziesięcioletni okres przedawnienia kompetencji Komisji w zakresie windykacji pomocy. Komisja wszczęła postępowanie wyjaśniające w 2001 r., co oznacza, że zgodnie z art. 15 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia okres dziesięcioletni sięga 1991 r. Dlatego postępowanie wyjaśniające nie dotyczy pomocy wypłaconej przed tym terminem.
(18) Przedłożone przez Niemcy i zaprezentowane w poniższej tabeli dane dotyczące wypłat z budżetu obejmują tylko środki finansowe wypłacone na rzecz KBM i kółek rolniczych w okresie od 1992 r. do 2000 r.
(w EUR) _BAR_
Rok _BAR_ Pomoc wypłacona KBM _BAR_ z tego: pomoc dla kółek rolniczych _BAR_
1992 _BAR_ 5268000,00 _BAR_ _BAR_
1993 _BAR_ 5882000,00 _BAR_ _BAR_
1994 _BAR_ 6120163,82 _BAR_ 5774370,02 _BAR_
1995 _BAR_ 6005123,14 _BAR_ 5661987,48 _BAR_
1996 _BAR_ 6005123,14 _BAR_ 5636740,37 _BAR_
1997 _BAR_ 5112918,81 _BAR_ 4777826,08 _BAR_
1998 _BAR_ 5252757,14 _BAR_ 4912490,12 _BAR_
1999 _BAR_ 5007205,07 _BAR_ 4734342,77 _BAR_
2000 _BAR_ 4387906,92 _BAR_ 4035399,63 _BAR_
II.4.
Rodzaj i wielkość pomocy
(19) Pomoc finansowano ze środków kraju związkowego Bawaria.
Miała ona formę bezpośrednich dotacji dla KBM, organizacji zrzeszającej kółka rolnicze.
Część otrzymanych środków KBM przekazywało w postaci środków finansowych i usług do należących do niego kółek rolniczych.
Pomoc dla kółek rolniczych obliczano jako udział procentowy wydatków koniecznych na wykonywanie zadań głównych w wydatkach łącznych.
II.5.
Przyczyny wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego
(20) Wstępne postępowanie wyjaśniające nie wykazało, czy środki publiczne otrzymywane przez KBM są zapłatą za usługi świadczone przez KBM na rzecz kółek rolniczych, a ich wysokość nie przekracza cen rynkowych za takie usługi, czy też zapłata ta przekracza ceny rynkowe i w związku z tym oznacza subwencjonowanie kosztów działalności KBM.
Nie wyjaśniono, czy do prawdopodobnej pomocy stosuje się rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [7].
Komisja nie dysponowała informacjami, od czego uzależniona jest taka pomoc inwestycyjna lub inne koszty kwalifikowane i czy stosuje się do niej rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [8].
Możliwe, że taką pomoc należy uznać za pomoc operacyjną, która jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku [9].
(21) Te same wątpliwości dotyczą środków finansowych przekazywanych na rzecz kółek rolniczych.
Przede wszystkim nie wyjaśniono, czy środki publiczne przyznawane kółkom rolniczym za pośrednictwem KBM przeznacza się tylko na zmniejszenie kosztów usług świadczonych na rzecz rolników, co pozwalałoby zakładać, że pomoc przeznaczana jest wyłącznie dla rolników, czy też beneficjentem ostatecznym części środków były kółka rolnicze jako przedsiębiorstwo, co oznacza, że otrzymały pomoc.
(22) Wstępne badanie środka wykazało ponadto, że gospodarstwa rolne i leśne przynajmniej częściowo skorzystały z pomocy.
Komisja wyraziła poważne wątpliwości, czy na podstawie pkt 14 wytycznych wspólnotowych można zatwierdzić środki przeznaczone na pracowników pomocniczych dla gospodarstw oraz wymianę maszyn między gospodarstwami, czy też w tym przypadku mamy raczej do czynienia z pomocą operacyjną na rzecz producentów rolnych.
(23) Ponadto należało wyjaśnić, czy można jednoznacznie rozdzielić różne rodzaje działalności kółek rolniczych i czy pomoc państwa na rzecz kółek rolniczych nie prowadzi do zakłócenia konkurencji w innych sektorach gospodarki (tzn. w gałęziach, których nie obejmuje oficjalna działalność podstawowa kółek rolniczych).
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
III.1.
Skargi na środek
(24) Komisja otrzymała szereg skarg.
Skarżący twierdzą, że działalność kółek rolniczych obejmuje nie tylko działalność podstawową wymienioną w motywie 12, ale również inne usługi, jak usługi komunalne (np. odśnieżanie, budowa/utrzymanie dróg, budowa oczyszczalni ścieków), utrzymanie ogrodów i terenów zielonych czy budowę boisk i pól golfowych, które stanowią działalność konkurencyjną dla innych przedsiębiorstw.
(25) Ponieważ kółka rolnicze i ich spółki zależne korzystają z tego samego personelu oraz pomieszczeń biurowych, a działalności podstawowej kółek rolniczych nie można wyraźnie rozgraniczyć od ich pozostałej działalności gospodarczej, zdaniem skarżących nie można faktycznie rozdzielić rodzajów działalności, które otrzymują wsparcie ze środków publicznych, od tych, które tego wsparcia nie otrzymują.
Skarżący są zdania, że pomoc mogła służyć pośrednio do subwencjonowania innych rodzajów działalności i w ten sposób przyczyniać się także do zakłócenia konkurencji poza sektorem rolnym.
III.2.
Uwagi zainteresowanych stron przedłożone w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego
(26) W trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja otrzymała uwagi od czterech zainteresowanych stron.
Zainteresowane strony nie zgłaszają żadnych zarzutów odnośnie do subwencjonowania działalności podstawowej kółek rolniczych, a więc pomocy socjalnej i pomocy przeznaczonej na pracowników pomocniczych dla gospodarstw oraz wymiany maszyn między gospodarstwami.
(27) Przedmiotem uwag jest działalność uboczna wykonywana przez kółka rolnicze za pośrednictwem ich spółek zależnych, na przykład odśnieżanie w zimie lub utrzymanie ogrodów i terenów zielonych na zlecenie innych przedsiębiorstw.
W niektórych przypadkach nie da się odróżnić spółek zależnych od kółek rolniczych, ponieważ występują one pod tymi samymi nazwami i zatrudniają ten sam personel.
Informacje przedłożone przez zainteresowane strony świadczą również o tym, że kółka rolnicze prawdopodobnie same oferują określone usługi na rynku (np. sprzedaż materiałów).
W uwagach przedłożonych przez jedną z zainteresowanych stron znalazły się szczegółowe informacje, które świadczą o tym, że jedno z kółek rolniczych prawdopodobnie oferowało środki ochrony roślin po cenach niższych niż ceny sprzedaży producenta, z pewnością natomiast poniżej cen rynkowych.
Z uwag zainteresowanych stron wynika, że w innych przypadkach, na przykład w przetargach publicznych, jako oferenci występowały wprawdzie spółki zależne prowadzące działalność gospodarczą, ale wykonanie świadczeń powierzano już podwykonawcom, między innymi kółkom rolniczym.
Zdaniem zainteresowanych stron nie można zatem jednoznacznie rozgraniczyć działalności podstawowej od pozostałej działalności gospodarczej kółek rolniczych.
(28) Ponieważ kółka rolnicze lub KBM i ich spółki zależne korzystają z tego samego personelu oraz pomieszczeń biurowych, nie można zapobiec pośredniemu subwencjonowaniu działalności gospodarczej, o czym była mowa w motywie 25.
Jedna z zainteresowanych stron wyraziła ponadto przekonanie, że kółka rolnicze nadużywają swojej dominującej pozycji na wspólnym rynku w rozumieniu art. 82 traktatu WE oraz że zawierają porozumienia i prowadzą praktyki ograniczające konkurencję w rozumieniu art. 81 traktatu WE.
(29) Należy zauważyć, że dokumenty przedłożone przez zainteresowane strony na potwierdzenie ich twierdzeń nie dotyczą w sposób szczególny okresu sprzed 2001 r., który jest przedmiotem niniejszej decyzji.
Komisja jest zdania, że pomimo to dokumenty te są istotne do oceny, czy przed 2001 r. mogło dojść do pośredniego subwencjonowania i do zakłócenia konkurencji poza sektorem rolnym.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(30) W piśmie z dnia 4 kwietnia 2003 r. Niemcy wyraziły przekonanie, że zarówno KBM, jak i kółka rolnicze nie są przedsiębiorstwami w rozumieniu przepisów dotyczących pomocy państwa.
KBM nie oferuje dóbr ani usług na określonym rynku, a działalności kółek rolniczych dotowanej przez państwo nie można uznać za działalność gospodarczą, ponieważ nie ma ona na celu osiągnięcia zysku.
(31) W piśmie z dnia 14 września 2004 r., zawierającym dodatkowe informacje, Niemcy zajęły stanowisko, zgodnie z którym fakt, że statuty kółek rolniczych zabraniają im wykonywania działalności gospodarczej, jest wystarczającym dowodem na to, że pomoc służy wyłącznie rolnikom, czego nie trzeba dalej udowadniać.
Niemcy przedłożyły dane liczbowe, z których wynika, że duża część środków finansowych, które za pośrednictwem kółek rolniczych trafiają do rolników, przypada na pomoc socjalną dla gospodarstw.
Niemcy doszły do wniosku, że można założyć, iż kwoty wypłacane przez Wolny Kraj Związkowy Bawaria na rzecz kółek rolniczych oraz KBM w całości przekazywane są rolnikom, którzy są jedynymi beneficjentami.
(32) W piśmie z dnia 4 kwietnia 2003 r. Niemcy stwierdziły, że pomoc przyznana rolnikom za pośrednictwem kółek rolniczych spełnia kryteria definicji pomocy bagatelnej (de minimis) w rozumieniu pkt 14 wytycznych wspólnotowych i że przestrzegano przepisów tego samego pkt 14.
Taką pomoc można zatem uznać za zgodną z zasadami wspólnego rynku.
(33) W piśmie z dnia 4 kwietnia 2003 r. Niemcy zacytowały wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 (Altmark Trans GmbH, Regierungspräsidium Magdeburg) [10], zgodnie z którym płatności wyrównawcze państwa, jeżeli są tylko świadczeniem wzajemnym za świadczenie usług publicznych, pod pewnymi warunkami są wyłączone z definicji pomocy.
Niemcy są zdania, że te przesłanki zostały spełnione w omawianym przypadku.
(34) Niemcy zajęły następujące stanowisko odnośnie do zastrzeżeń, które zainteresowane strony zgłosiły w stosunku do wpływu środka na określoną nierolniczą działalność kółek rolniczych, oraz odnośnie do zarzutu pośredniego subwencjonowania innych rodzajów działalności.
(35) W piśmie z dnia 14 września 2004 r. Niemcy wyjaśniły, że w latach 1994 do 2000 utworzono trzynaście samodzielnych spółek zależnych, które prowadzą działalność wymienioną w motywie 15.
(36) Artykuł 12 zdanie 5 LwFöG nakłada na KBM, kółka rolnicze oraz wszystkie spółki zależne obowiązek prowadzenia oddzielnych ksiąg handlowych.
Władze Bawarii sprawdziły, czy obowiązek ten jest wypełniany.
(37) Ponieważ KBM oraz kółka rolnicze mogą prowadzić tylko działalność podstawową zapisaną w ich statutach, a spółki zależne prowadzące działalność gospodarczą tylko pięć rodzajów działalności ubocznej wymienionych w ustawie, Niemcy uznały, że prowadzenie rejestru czasu pracy jest zbędne.
(38) Niemcy twierdzą, że podjęto wystarczające kroki oraz wprowadzono mechanizm kontroli, które gwarantują, że pomoc przeznaczona jest wyłącznie na trzy rodzaje działalności podstawowej kółek rolniczych, co wyklucza niebezpieczeństwo pośredniego subwencjonowania działalności nierolniczej, a mianowicie:
a) obowiązek oddzielnego prowadzenia ksiąg handlowych i bilansowania przez KBM, kółka rolnicze oraz ich spółki zależne;
b) wyraźne rozgraniczenie rodzajów działalności (działalność podstawowa dla kółek rolniczych i działalność uboczna dla spółek zależnych);
c) ograniczenie działalności ubocznej do pięciu rodzajów wymienionych w LwFöG;
d) wysokość wypłacanej pomocy obliczano na podstawie "koniecznych kosztów" (art. 12 zdanie pierwsze LwFöG).
Obliczając "konieczne koszty", władze Bawarii sprawdziły każdy wydatek, czy ma on związek z działalnością podstawową kółek rolniczych;
e) działalność uboczna jest wyraźnie wyłączona z dotacji (art. 12 zdanie trzecie LwFöG);
f) zmniejszenie o 10 % dotacji dla kółek rolniczych, które posiadają spółki zależne prowadzące działalność gospodarczą (art. 12 zdanie szóste LwFöG).
V. OCENA ZGODNOŚCI POMOCY
V.1.
Stwierdzenie istnienia pomocy
(39) Zgodnie z art. 87 ust. 1 traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest zabroniona, jeżeli wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(40) Jak wykazano poniżej, przesłanki te zostały spełnione.
(41) Przedmiotowy środek jest finansowany z zasobów państwowych.
V.1.1.
Pomoc na rzecz KBM
(42) Działalność KBM nie obejmuje produkcji, przetwarzania i sprzedaży produktów wymienionych w załączniku I do traktatu WE.
(43) Niemcy przedłożyły listę rodzajów działalności prowadzonych przez KBM (patrz: motyw 16).
W niektórych przypadkach mamy do czynienia z działalnością niegospodarczą.
Usługami świadczonymi na określonym rynku w szczególności nie można nazwać działalności KBM jako głównego reprezentanta w rozmowach z Ministerstwem Rolnictwa i Leśnictwa Bawarii (Bayerisches Staatsministerium für Landwirtschaft und Forsten), następnie działalności w zakresie nadzoru służbowego i fachowego nad kierownictwem kółek rolniczych oraz zarządzania środkami publicznymi na rzecz kółek rolniczych.
Tych rodzajów działalności nie można więc uznać za działalność gospodarczą.
W odniesieniu do tych rodzajów działalności KBM nie jest przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
(44) Środki finansowe na pokrycie kosztów administracji KBM nie spełniają wszystkich kryteriów art. 87 ust. 1 traktatu WE.
Zatem nie mamy do czynienia z pomocą państwa w rozumieniu wyżej wymienionego artykułu.
(45) Jednak KBM prowadzi również działalność gospodarczą:
a) oferuje określone usługi doradcze dla kółek rolniczych;
b) oferuje szkolenia dla personelu kółek rolniczych;
c) tworzy programy komputerowe, które następnie sprzedaje rolnikom.
(46) Ponieważ te dobra i usługi oferowane są na określonym rynku i ponieważ w tym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, KBM należy uznać za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 87 ust. 1 [11] traktatu WE.
(47) Prawdopodobnie korzyść z usług doradczych oraz szkoleniowych, które oferuje KBM, odnoszą głównie kółka rolnicze i ich spółki zależne, ponieważ te usługi oferowane są bezpłatnie lub po kosztach własnych, niższych od cen rynkowych.
Niemcy nie przedłożyły jednak informacji, czy roczne składki otrzymywane przez KBM odpowiadają rzeczywistym kosztom ponoszonym przez KBM na te rodzaje działalności i czy w związku z tym można je uznać za rynkowe wynagrodzenie za usługi świadczone na zlecenie Wolnego Kraju Związkowego Bawaria przez KBM na rzecz kółek rolniczych, albo czy składki nie przewyższają kosztów.
Ponadto przyznanie środków publicznych dla KBM nie jest wyraźnie uzależnione od spełnienia warunku przekazania wszystkich środków pomocowych w pełnej wysokości kółkom rolniczym lub ich spółkom zależnym.
Opierając się na przedłożonych informacjach, nie można zatem całkowicie wykluczyć, że przedmiotowy środek zawiera element pomocy na rzecz KBM.
(48) Nie można również stwierdzić, że pomoc ta jest tak nieznaczna, że w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 69/2001 nie stanowi ona pomocy państwa, ponieważ nie spełnia wszystkich kryteriów art. 87 ust. 1 traktatu WE.
(49) Należy założyć, że środek na rzecz działalności gospodarczej KBM może mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Zgodnie z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg [12] nie istnieje pułap lub stopa procentowa, dla których można założyć brak wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Ani relatywnie niska wartość pomocy, ani to, że beneficjent jest relatywnie małym przedsiębiorstwem, nie wyklucza z góry możliwości negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(50) Środki finansowe otrzymane przez KBM należy zatem uznać za pomoc państwa na korzyść KBM w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
V.1.2.
Pomoc na rzecz kółek rolniczych
(51) Oferując odpłatne usługi (koordynacja udostępniania maszyn, wymiana pracowników itp.) na rzeczywistym lub potencjalnym rynku, kółka rolnicze prowadzą działalność gospodarczą.
Należy je zatem uznać za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
(52) Kółka rolnicze nie są właścicielami maszyn.
Nie zatrudniają wynajmowanych pracowników.
Ich działalność podstawowa obejmuje wyłącznie pośrednictwo, które można porównać z działalnością pośrednika nieruchomości lub agencją pośrednictwa pracy, które kontaktują oferenta z nabywcą.
Działalność kółek rolniczych nie obejmuje produkcji, przetwarzania i sprzedaży produktów wymienionych w załączniku I do traktatu WE.
(53) Wykonując działalność podstawową, kółka rolnicze ponoszą typowe koszty operacyjne i koszty pracowników, jak np. wynagrodzenia, wynajem pomieszczeń biurowych oraz inne koszty działalności biura.
Gdyby nie pomoc państwa, koszty te byłyby finansowane ze składek członkowskich i doraźnych płatności rolników za udostępnienie pracowników i/lub maszyn.
Pomoc państwa przyznawana kółkom rolniczym powoduje głównie obniżenie składek członkowskich oraz płatności doraźnych.
Można założyć, że pomoc wypłacana kółkom rolniczym przynajmniej częściowo trafia do rolników, którzy są ich członkami, a z dostępnych dokumentów wynika, że duża część funduszy, które kółka rolnicze otrzymały za pośrednictwem KBM, rzeczywiście trafiła do rolników.
(54) Niemcy nie przedstawiły jednak przekonywujących dowodów na to, że kółka rolnicze nie zatrzymały żadnej części pomocy, ponieważ nie były one ustawowo zobowiązane do przekazywania rolnikom pełnych kwot otrzymanej pomocy w postaci usług świadczonych po obniżonych cenach.
(55) Kółka rolnicze i ich spółki zależne odnoszą także korzyść gospodarczą z usług doradczych oraz szkolenia personelu, które świadczy dla nich KBM, ponieważ usługi te oferowane są bezpłatnie lub po cenach niższych od cen rynkowych.
(56) Niemcy nie przedłożyły Komisji żadnych informacji, na podstawie których Komisja mogłaby obliczyć wartość tej formy pomocy otrzymanej przez kółka rolnicze.
(57) Dlatego też nie można stwierdzić, czy pomoc, którą kółka rolnicze prawdopodobnie otrzymały od KBM w postaci środków finansowych i usług, jest tak nieznaczna, że można ją uznać za pomoc bagatelną (de minimis) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 69/2001.
(58) Opierając się na przedłożonych informacjach, należy zatem założyć, że środek sprzyja niektórym przedsiębiorstwom (kółkom rolniczym) w Bawarii.
(59) Ponadto należy założyć, że środek na rzecz kółek rolniczych może zakłócać konkurencję i mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ niektóre usługi świadczone przez kółka rolnicze mogą być również oferowane transgranicznie.
Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunały Sprawiedliwości nie istnieje pułap lub stopa procentowa, dla których można założyć brak wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Ani relatywnie niska wartość pomocy, ani to, że beneficjent jest relatywnie małym przedsiębiorstwem, nie wyklucza z góry możliwości negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi [13].
(60) Środek należy zatem uznać za pomoc państwa na korzyść kółek rolniczych w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
V.1.3.
Pomoc dla spółek zależnych kółek rolniczych
(61) Badanie problemów dotyczących przepisów gospodarczych i podatkowych w państwach członkowskich, a także związanych z tym skarg innych podmiotów gospodarczych, należy zasadniczo do kompetencji państw członkowskich.
W omawianym przypadku jest jednak prawdopodobne, że przyznana pomoc zakłóca konkurencję.
Z tego względu Komisja zbadała pomoc odnośnie do obu wyżej wymienionych kwestii w trakcie prowadzonego postępowania.
(62) Uwagi przedłożone przez zainteresowane strony świadczą o tym, że pomoc przyznana kółkom rolniczym oraz KBM mogła przyczynić się do pośredniego subwencjonowania działalności ubocznej prowadzonej przez spółki zależne kółek rolniczych.
(63) Jeżeli nie można przekonująco udowodnić, że istnieje wyraźny, faktyczny i prawny rozdział między działalnością spółki nadrzędnej (kółka rolniczego) a działalnością spółki zależnej, to nie można wykluczyć, że spółka zależna otrzymała część środków publicznych przyznanych spółce nadrzędnej.
(64) Z tego względu należy zbadać faktyczną i prawną sytuację w latach 1994 do 2000 w odniesieniu do zobowiązań i środków zapobiegawczych nałożonych przez Niemcy po to, aby nie dopuścić do pośredniego subwencjonowania spółek zależnych kółek rolniczych.
(65) Niemcy twierdzą w swoich uwagach, że kółka rolnicze i ich spółki zależne sporządzają oddzielne bilanse, korzystają z oddzielnych pomieszczeń i personelu, i zajmują się innymi kwestiami merytorycznymi.
Dostępne dokumenty świadczą jednak o czymś innym.
(66) Artykuł 12 zdanie 1 LwFöG nakazuje prowadzenie oddzielnej księgowości i sporządzanie oddzielnych bilansów dla kółek rolniczych i ich spółek zależnych.
Wydaje się, że Bawaria dopełniła tego obowiązku i kontroluje jego wypełnianie.
(67) Kółka rolnicze i ich spółki zależne są jednak ściśle powiązane logistycznie.
W wielu przypadkach najwyraźniej korzystają one z tych samych pomieszczeń.
I tak na przykład KBM, spółka zależna MR Bayern GmbH i spółka zależna "meinhof.de AG" miały ten sam adres i numer telefonu, korzystały również z tych samych pomieszczeń biurowych.
(68) LwFöG nie przewiduje rozgraniczenia personelu.
W rzeczywistości KBM, kółka rolnicze oraz ich spółki zależne mają przeważnie ten sam personel.
Zwłaszcza personel kółek rolniczych jest przeważnie zatrudniony w ich spółkach zależnych.
I tak przewodniczący zarządu KBM pełnił i nadal pełni funkcję przewodniczącego rady nadzorczej spółki "meinhof.de AG", a dyrektor zarządzający spółki MR Bayern GmbH był jednocześnie dyrektorem zarządzającym spółki "meinhof.de AG".
(69) Wszystko wskazuje na to, że Niemcy były poinformowane o powiązaniach między kółkami rolniczymi i ich spółkami zależnymi.
Jedno z pism Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa Bawarii z 1997 r. wyjaśnia zasady, według których ma być przeprowadzona kontrola księgowa w kółkach rolniczych.
Pismo zawiera wskazówkę, że prace wykonane przez personel kółek rolniczych w imieniu spółek zależnych prowadzących działalność gospodarczą należy rozliczyć według cen rynkowych i że tę zapłatę za usługi wykonane przez kółka rolnicze należy odjąć od "koniecznych kosztów", które stanowią podstawę obliczania pomocy państwa dla kółek rolniczych.
(70) Nie można dokładnie sprawdzić, ile czasu pracownicy kółek rolniczych przeznaczali na zadania spółek zależnych, ponieważ nie prowadzi się szczegółowej ewidencji pracy, z której wynikałoby, ile godzin przepracowano na rzecz kółek rolniczych, a ile na rzecz ich spółek zależnych, zwłaszcza że korzystano z tych samych pomieszczeń.
(71) Fakt, że pomoc państwa jest automatycznie redukowana o 10 %, jeżeli kółko rolnicze prowadzi działalność uboczną poprzez spółkę zależną prowadzącą działalność gospodarczą, również świadczy o tym, że nie można w pełni rozdzielić rodzajów działalności, ponieważ faktyczne oddzielenie spółki zależnej prowadzącej działalność gospodarczą byłoby neutralne dla "koniecznych kosztów", które muszą pokryć kółka rolnicze, wykonując swoje zadania podstawowe.
(72) W 2001 r. Niemcy wprowadziły system szczegółowej ewidencji pracy, zgodnie z którym każde kółko rolnicze musiało przez sześć miesięcy ewidencjonować, ile godzin personel przeznaczył na zadania kółek rolniczych ("działalność podstawową"), a ile na zadania spółek zależnych prowadzących działalność gospodarczą ("działalność uboczną").
System wprowadzono, aby stwierdzić, ile czasu zajmuje pracownikom kółek rolniczych działalność uboczna.
Wprowadzenie takiego systemu świadczy pośrednio o tym, że słuszne było założenie Komisji, że przed 2001 r. nie istniał pełen rozdział personalny i merytoryczny.
(73) Wspólnie reklamowano się w prasie i na stronie internetowej, a z dostępnych dokumentów wynika, że spółki zależne prowadzące działalność gospodarczą nader często używały znaku firmowego kółek rolniczych.
I tak na przykład spółka zależna "meinhof.de AG" używała znaku firmowego "MR", należącego do kółek rolniczych, na formularzach zamówień, informacjach dla członków i swojej stronie internetowej.
Czytelnicy prasy lokalnej nie są w stanie odróżnić ogłoszenia kółek rolniczych od ogłoszeń ich spółek zależnych.
Nie wyjaśniono również, w jaki sposób kółka rolnicze i spółki zależne dzielą koszty reklamy.
(74) Dlatego Komisja jest zdania, że Niemcy nie dysponują systemem, który z góry skutecznie wykluczałby pośrednie subwencjonowanie spółek zależnych poprzez kółka rolnicze.
Poza tym nie można wykluczyć, że spółki zależne otrzymały część pomocy państwa przyznanej kółkom rolniczym lub KBM, na przykład w postaci personelu lub usług, które udostępniono spółkom zależnym bezpłatnie lub po cenach niższych od cen rynkowych.
(75) Przedłożone informacje nie są wystarczające do stwierdzenia, czy ten element pomocy na rzecz spółek zależnych był na tyle nieznaczny, że można nie uznać go za pomoc państwa na podstawie rozporządzenia (WE) nr 69/2001.
V.1.4.
Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym
(76) W związku z zastrzeżeniami, które Niemcy zgłosiły w swoich uwagach, jakoby zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg [14] przedmiotowy środek nie spełniał kryteriów definicji pomocy, Komisja bez zagłębiania się w sprawę zwraca uwagę na to, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w wyroku w sprawie Altmark.
Po pierwsze, pośredniczenie w wymianie maszyn i pracowników pomiędzy rolnikami, jak opisano powyżej, jest normalną działalnością gospodarczą, a nie usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, związaną z dokładnie zdefiniowanymi zobowiązaniami z tytułu wykonywania usług publicznych.
Po drugie, nie ustalono z góry parametrów, które służą do obliczenia wysokości płatności wyrównawczych.
Po trzecie, Niemcy nie udowodniły, że wysokość płatności wyrównawczych nie przekracza kwoty koniecznej do pokrycia całości lub części powstałych kosztów wykonywania usług w ogólnym interesie gospodarczym, z uwzględnieniem aktualnych przychodów i odpowiednich zysków.
V.1.5.
Pomoc dla rolników
(77) Środek przysporzył korzyści również gospodarstwom rolnym.
Mogły one korzystać z sieci kółek rolniczych w całym kraju związkowym pośredniczących w wymianie maszyn i pracowników w zamian za składki członkowskie lub opłaty za pośrednictwo, które nie pokrywały pełnych kosztów.
(78) Niemcy poinformowały, że intensywność pomocy przyznanej kółkom rolniczym w danym okresie wynosiła ok. 50 % "koniecznych kosztów".
Uwzględniając łączną wysokość pomocy (ok.
5 mln EUR rocznie) oraz liczbę rolników, którzy dzięki członkostwu w kółkach rolniczych mogli korzystać z ich usług (ok. 100000), należy stwierdzić, że nawet gdyby pomoc została przekazana rolnikom w pełnej wysokości, wartość pomocy na rzecz jednego rolnika nie przekroczyłaby średnio 50 EUR rocznie.
(79) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1860/2004 z dnia 6 października 2004 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rolnego i sektora rybołówstwa [15], które opiera się na doświadczeniach Komisji w tej dziedzinie, przewiduje, że bardzo niskie kwoty pomocy w sektorze rolnym można uznać pod pewnymi warunkami za środki niespełniające wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 traktatu WE. Komisja stwierdziła w szczególności, że pomoc nieprzekraczająca łącznie 3000 EUR w okresie trzech lat nie zakłóca lub nie grozi zakłóceniem konkurencji i w związku z tym nie stosuje się do niej art. 87 ust. 1 traktatu WE, przy założeniu, że łączna kwota pomocy przyznanej przedsiębiorstwom sektora rolnego w okresie trzech lat nie przekracza 0,3 % wartości rocznej produkcji rolnej (przy czym łączna kwota pomocy w sektorze rolnym w Niemczech wyniosła 133470000 EUR w 2001 r.).
(80) Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1860/2004 przewiduje, że rozporządzenie dotyczy także pomocy przyznanej przed wejściem w życie tego rozporządzenia, o ile pomoc spełnia kryteria wymienione w rozporządzeniu.
Komisja jest zdania, że w omawianym przypadku przesłanki te zostały spełnione; a mianowicie kwoty pomocy otrzymane przez poszczególne osoby były bardzo niskie, łączna kwota wypłacona przez Niemcy wynosiła tylko ok.
5 mln EUR rocznie, pomoc nie dotyczyła działalności przeznaczonej na eksport, nie była uzależniona od stosowania produktów krajowych ze stratą dla produktów importowanych i nie zależała od ceny lub ilości sprzedawanych produktów.
W związku z decyzją w sprawie przyznania pomocy N 145/04 [16] Komisja przeprowadziła już analizę ekonomiczną wymaganą przez rozporządzenie.
(81) Należy zauważyć, że Komisja zbadała zgodność tego samego środka z pkt 14 wytycznych wspólnotowych w decyzji zatwierdzającej pomoc dla rolników w przyszłości [17] i doszła do wniosku, że w związku ze szczególnymi warunkami tego środka jest on zgodny z traktatem WE.
Z zasad wymienionych w rozporządzeniu (WE) nr 1860/2004, które należy tutaj zastosować, wynika, że w niniejszym przypadku nie jest konieczne badanie według pkt 14 wytycznych wspólnotowych.
(82) Pomoc przyznana rolnikom w postaci usług świadczonych przez kółka rolnicze po niższych cenach nie stanowi zatem pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
V.1.6.
Wniosek
(83) Ze wszystkich powyższych powodów Komisja doszła do wniosku, że przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE na korzyść KBM, poszczególnych kółek rolniczych oraz ich spółek zależnych.
Nie stwierdzono pomocy na rzecz rolników.
V.2.
Zastosowanie art. 87 ust. 3 traktatu WE
(84) W związku z tym należy sprawdzić, czy można zastosować wyłączenia lub zwolnienia od zasady zakazu pomocy państwa wymienione w art. 87 ust. 2 i 3 traktatu WE. Przedmiotowego środka nie można uznać za pomoc o charakterze socjalnym zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. a) traktatu WE ani za pomoc mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) traktatu WE, ani za pomoc przyznawaną gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. c) traktatu WE. Nie można zastosować również szczególnych okoliczności art. 87 ust. 3 lit. a), b), d) lub e) traktatu WE. Niemcy nie powołały się również na te przepisy. Jedyną podstawę umożliwiającą zastosowanie wyłączenia stanowi art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE.
V.2.1.
Zgodność pomocy na rzecz KBM
(85) Jak stwierdzono w motywach 42 do 50, nie jest jasne, czy do pomocy przyznanej KBM można zastosować rozporządzenie (WE) nr 69/2001.
Zgodnie z przedłożonymi informacjami pomoc ta nie jest przeznaczona na inwestycje i nie można do niej zastosować rozporządzenia (WE) nr 70/2001.
Nie wymieniono innych okoliczności kwalifikujących.
(86) Zgodnie z konsekwentnym kierunkiem orzecznictwa środki finansowe przyznane KBM należy uznać za pomoc operacyjną niezgodną z zasadami wspólnego rynku [18], o ile nie zostały one przekazane kółkom rolniczym i jeżeli przekraczają kwoty maksymalne określone w rozporządzeniu (WE) nr 69/2001.
V.2.2.
Zgodność pomocy dla kółek rolniczych i ich spółek zależnych
(87) Jak stwierdzono w motywach 42 do 60, kółka rolnicze i ich spółki zależne odniosły korzyść z usług doradczych oraz szkoleń personelu, które świadczy dla nich KBM.
Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE do pomocy szkoleniowej [19] te środki należy zakwalifikować jako pomoc na szkolenia.
Odnośnie do usług doradczych można zastosować rozporządzenie (WE) nr 70/2001.
Jednak informacje przedłożone Komisji przez Niemcy nie są wystarczające do oceny, czy przestrzegano postanowień tych rozporządzeń.
(88) W odniesieniu do środków finansowych przekazanych przez KBM bezpośrednio do kółek rolniczych obowiązują, przy uwzględnieniu istotnych różnic, stwierdzenia zawarte w motywach 85 i 86.
Nie można wykluczyć, że w związku z niewystarczającym rozgraniczeniem kółek rolniczych od ich spółek zależnych kółka rolnicze zatrzymały część pomocy i przekazały ją swoim spółkom zależnym.
(89) Z drugiej jednak strony Niemcy przedłożyły dane liczbowe, z których wynika, że duża część pomocy rzeczywiście trafiła do rolników.
Komisja jest zdania, że można założyć, że środki finansowe wypłacone przez Bawarię kółkom rolniczym za pośrednictwem KBM faktycznie trafiły do rolników, o ile odpowiadają one przeciętnym kosztom usług zgodnie z danymi przedłożonymi przez Niemcy.
(90) Z tego wynika, że środki finansowe, które przekraczają kwoty obliczone według przeciętnych kosztów za przedmiotowe usługi oraz przekraczają kwoty w sposób udokumentowany przekazane rolnikom, a także te, które przekraczają górny pułap 100000 EUR na beneficjenta w ciągu trzech lat, ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 69/2001, należy uznać za pomoc operacyjną niezgodną z zasadami wspólnego rynku.
V.3.
Wybór KBM
(91) Ustawa o wspieraniu rolnictwa w Bawarii przewiduje wybór i dotacje dla tylko jednej tego rodzaju organizacji w Bawarii.
KBM wybrano już w 1972 r.
Niemcy poinformowały w swoich uwagach, że jest to organizacja samopomocy rolników w Bawarii posiadająca specjalny status, w związku z tym, że nie istnieją porównywalne, konkurencyjne organizacje.
(92) Nie zagłębiając się w materię, wydaje się, że wybór KBM nie narusza wspólnotowych przepisów dotyczących koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych.
Komisja zastrzega sobie jednak możliwość dalszej analizy środka z punktu widzenia prawa wspólnotowego w zakresie udzielania zamówień publicznych.
VI.
WNIOSKI
(93) Komisja doszła do wniosku, że Niemcy bezprawnie zastosowały środek, który jest przedmiotem niniejszej decyzji, i w związku z tym naruszyły postanowienia art. 88 ust. 3 traktatu WE.
Z wyżej wymienionych powodów Komisja zajęła następujące stanowisko:
(94) Pomoc przyznana rolnikom w postaci pośredniczenia w wymianie maszyn i pracowników nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
(95) O ile pomoc przyznana KBM nie została przekazana kółkom rolniczym, jest ona niezgodna z zasadami wspólnego rynku. W związku z tym wzywa się Niemcy do windykacji pomocy niezgodnej z zasadami wspólnego rynku zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, o ile do tej pomocy nie stosuje się rozporządzenia (WE) nr 69/2001.
(96) Jeżeli pomoc przyznana kółkom rolniczym oraz ich spółkom zależnym nie została przekazana rolnikom, jest ona niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
Udowodnienie wysokości pomocy przekazanej rolnikom jest zadaniem Niemiec.
Obliczenia należy przeprowadzić na podstawie przeciętnych kosztów usług wykonanych przez kółka rolnicze bez ich spółek zależnych prowadzących działalność gospodarczą, aby wyłączyć z obliczeń kwoty, które być może przysporzyły korzyści spółkom zależnym.
(97) Wzywa się Niemcy do windykacji pomocy niezgodnej z zasadami wspólnego rynku zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, o ile do tej pomocy nie stosuje się rozporządzenia (WE) nr 69/2001,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki finansowe, które Niemcy przyznały rolnikom w Bawarii za pośrednictwem kółek rolniczych w Bawarii w postaci subwencjonowanych usług pośrednictwa w wymianie maszyn i pracowników, nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
Artykuł 2
Pomoc państwa przyznana przez Niemcy na rzecz Kuratorium Bayerischer Maschinen- und Betriebshilferinge e.V. uznaje się za niezgodną z zasadami wspólnego rynku, jeżeli środki pieniężne nie zostały przekazane kółkom rolniczym i jeżeli przekraczają górny pułap 100000 EUR na beneficjenta w okresie trzech lat, który został ustalony w rozporządzeniu (WE) nr 69/2001.
Artykuł 3
Za niezgodną z zasadami wspólnego rynku uznaje się pomoc państwa przyznaną przez Niemcy na rzecz kółek rolniczych i ich spółek zależnych, jeżeli środki pieniężne nie zostały przekazane rolnikom, co muszą udowodnić Niemcy zgodnie z art. 4, i jeżeli pomoc przekracza górny pułap 100000 EUR na beneficjenta w okresie trzech lat, który został ustalony w rozporządzeniu (WE) nr 69/2001.
Artykuł 4
W celu obliczenia wielkości pomocy niezgodnej z zasadami wspólnego rynku, wymienionej w art. 2 i 3, Niemcy przedłożą kalkulację przeciętnych kosztów usług wykonanych na rzecz rolników przez kółka rolnicze, które nie posiadają spółek zależnych prowadzących działalność gospodarczą.
Artykuł 5
Niemcy podejmują wszystkie konieczne środki w celu windykacji od beneficjenta bezprawnie przyznanej pomocy wymienionej w art. 2 i 3.
Windykacja pomocy nastąpi bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, pod warunkiem że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie tej decyzji.
Pomoc podlegająca windykacji obejmuje odsetki należne od dnia udostępnienia pomocy beneficjentowi do momentu jej zwrotu.
Odsetki zostaną naliczone zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [20].
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 14 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/648/WE dotyczącą środków ochronnych w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3622)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/571/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rzekomy pomór drobiu jest wysoce zakaźną chorobą wirusową drobiu oraz ptaków i z tego względu istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Decyzja Komisji 2005/648/WE z dnia 8 września 2005 r. w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii [3] została przyjęta w następstwie wybuchu rzekomego pomoru drobiu w regionie administracyjnym Vratsa.
Wymieniona decyzja wstrzymuje przywóz żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych, świeżego mięsa, przetworów i produktów mięsnych otrzymanych z tych gatunków.
(3) Bułgaria potwierdziła wystąpienie rzekomego pomoru drobiu w okręgu administracyjnym (powiat) Kardzhali w Bułgarii.
(4) Biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w Bułgarii w związku z rzekomym pomorem drobiu oraz fakt, że kraj ten zastosował niektóre środki zwalczania choroby i przesłał Komisji dalsze informacje dotyczące sytuacji w związku z chorobą, można sądzić, że sytuacja w Bułgarii, z wyjątkiem regionów Vratsa, Blagoevgrad, Kardzhali i Burgas (z wyjątkiem gmin Burgas i Sungurlare), pozostaje zadowalająca.
Należy zatem ograniczyć wstrzymanie przywozu odnoszące się do tych regionów.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić Załącznik do decyzji 2005/648/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/648/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka w Hiszpanii i Portugalii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3700)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/572/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 3 lit. c) i art. 19 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których państwa członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w związku z chorobą niebieskiego języka.
(3) Hiszpania poinformowała Komisję o wykryciu występowania nosiciela na kilku nowych peryferyjnych obszarach strefy zamkniętej.
(4) W związku z powyższym zasięg strefy zamkniętej odnoszący się do Hiszpanii powinien być powiększony z uwzględnieniem dostępnych danych dotyczących ekologii nosiciela i rozwoju jego okresowej aktywności.
(5) Portugalia poinformowała Komisję, że w prowincjach Oleiros, Sertã i Vila de Rei od listopada 2005 r. nie wystąpił wirus choroby.
(6) Te prowincje należy zatem uznać za wolne od choroby niebieskiego języka oraz na podstawie uzasadnionego wniosku przedłożonego przez Portugalię skreślić je z wykazu obszarów ze strefami zamkniętymi.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2005/393/WE zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
w sprawie powołania członków Komitetu Naukowego ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy na nową kadencję
(2006/573/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając decyzję Komisji 95/320/WE z dnia 12 lipca 1995 r. ustanawiającą Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy [1], zwany dalej "Komitetem", w szczególności jej art. 3,
uwzględniając listę kandydatów przedstawioną przez państwa członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 decyzji 95/320/WE stanowi, że Komitet składa się z nie więcej niż dwudziestu jeden członków wybranych spośród odpowiednich kandydatów zaproponowanych przez państwa członkowskie, posiadających wiedzę naukową niezbędną do wypełnienia obowiązków Komitetu.
(2) Artykuł 3 ust. 2 decyzji 95/320/WE stanowi, że Komisja powołuje członków Komitetu na podstawie ich udowodnionej wiedzy fachowej i doświadczenia naukowego, biorąc pod uwagę potrzebę uwzględnienia poszczególnych dziedzin.
(3) Artykuł 3 ust. 4 decyzji 95/320/WE stanowi, że kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna.
Po upływie trzech lat członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do czasu zastąpienia ich albo odnowienia kadencji.
(4) Na mocy decyzji Komisji z dnia 2 października 2002 r. powołano członków Komitetu Naukowego ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy na trzecią kadencję trwającą od dnia 1 kwietnia 2002 do dnia 31 marca 2005 r. [2].
(5) Należy zatem powołać członków tego Komitetu na czwartą kadencję (od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.).
(6) Komisja skonsultowała się z państwami członkowskimi zgodnie z zaleceniem art. 3 ust. 2 decyzji 95/320/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Komisja powołuje następujących członków Komitetu Naukowego ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy na kadencję trwającą od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.:
Bertazzi, prof. Pier Alberto _BAR_ Włochy _BAR_
Bolt, prof. Hermann _BAR_ Niemcy _BAR_
Dominique, dr Lison _BAR_ Belgia _BAR_
Fabiánová, dr Eleonóra _BAR_ Słowacja _BAR_
Foà, prof. Vito _BAR_ Włochy _BAR_
González, dr Enrique _BAR_ Hiszpania _BAR_
Greim, prof. Helmut _BAR_ Niemcy _BAR_
Hartwig, prof. Andrea _BAR_ Niemcy _BAR_
Hay, prof. Alastair _BAR_ Zjednoczone Królestwo _BAR_
Hudak, dr Aranka _BAR_ Węgry _BAR_
Johansson, prof. Gunnar _BAR_ Szwecja _BAR_
Levy, prof. Leonard _BAR_ Zjednoczone Królestwo _BAR_
Masschelein, prof. Raphaël _BAR_ Belgia _BAR_
Meldrum, Maureen _BAR_ Zjednoczone Królestwo _BAR_
Nielsen, prof. Gunnar _BAR_ Dania _BAR_
Nordman, prof. Hendrik _BAR_ Finlandia _BAR_
Pospischil, dr Erich _BAR_ Austria _BAR_
Pratt, dr Iona _BAR_ Irlandia _BAR_
Skowron, dr Jolanta _BAR_ Polska _BAR_
Stuecker, dr Isabelle _BAR_ Francja _BAR_
Woutersen, dr Ruud A. _BAR_ Niderlandy _BAR_
Decyzja Komisji
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/734/WE w odniesieniu do niektórych dodatkowych środków organiczających zagrożenie rozprzestrzenienia się grypy ptaków
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3702)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/574/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu ograniczenia zagrożenia przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących do ferm drobiu lub innych pomieszczeń, w których trzymane są ptaki żyjące w niewoli, została przyjęta decyzja Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiająca środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka [2].
(2) Zgodnie z tą decyzją państwa członkowskie muszą wyznaczyć poszczególne fermy drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, które według danych epidemiologicznych i ornitologicznych należy uznać za szczególnie zagrożone grypą ptaków spowodowaną przez wirus A podtyp H5N1 przenoszoną z ptaków dziko żyjących.
(3) W kontekście najnowszych danych epidemiologicznych i ornitologicznych dotyczących tej choroby należy ustanowić przepisy umożliwiające dokonywanie regularnych kontroli związanych z tego rodzaju zagrożeniem, w celu uaktualnienia informacji o terenach uznanych za szczególnie narażone na ryzyko rozprzestrzenienia się na nich grypy ptaków oraz dostosowania śródków przyjętych na tych terenach.
(4) Na wspomnianych terenach wprowadzono zakaz używania ptaków wabików, z wyjątkiem ich wykorzystania w programach państw członkowskich związanych z badaniami ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa, o których mowa w decyzji Komisji 2005/732/WE z dnia 17 października 2005 r. w sprawie zatwierdzenia programów wprowadzenia przez państwa członkowskie badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w roku 2005 oraz ustanawiającej zasady dokonywania sprawozdań i kwalifikowania w odniesieniu do finansowego wkładu Wspólnoty w koszty wprowadzenia tych programów [3].
(5) Uwzględniając najnowsze doświadczenia oraz w oparciu o pozytywne wyniki oceny ryzyka poszczególnych przypadków, właściwy organ powinien mieć możliwość przyznania dalszych odstępstw od zakazu wykorzystywania ptaków wabików, pod warunkiem stosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa biologicznego.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/734/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/734/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2a otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2a
Dodatkowe środki ograniczające zagrożenie
1.
Państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie, na terytoriach, które uznały za szczególnie narażone na ryzyko wystąpienia grypy ptaków, zgodnie z art. 1 ust. 1, zakazu nastepujących czynności:
a) trzymania drobiu na wolnym powietrzu; zakaz powinien być wprowadzony bezzwłocznie;
b) korzystania ze zbiorników wodnych znajdujących się na wolnym powietrzu w celach związanych z hodowlą drobiu;
c) pojenia drobiu wodą pochodzącą ze zbiorników, do których ma dostęp dzikie ptactwo;
d) wykorzystywania ptaków rzędu Anseriformes oraz Charadriiformes jako wabików ("ptaki wabiki") podczas polowań na ptaki.
2.
Państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie zakazu gromadzenia drobiu i innych ptaków na targach, pokazach, wystawach i imprezach kulturalnych, łącznie z gonitwami ptaków.";
2) dodaje się art. 2b i 2c w następującym brzmieniu:
"Artykuł 2b
Odstępstwa
1.
W drodze odstępstwa od art. 2a ust. 1 właściwy organ może wydać zgodę na następujące czynności:
a) trzymanie drobiu na wolnym powietrzu, z zastrzeżeniem dostarczania ptakom pokarmu i wody w zamkniętym pomieszczeniu lub w miejscu osłoniętym, które w dostateczny sposób uniemożliwia przylatywanie dzikiego ptactwa oraz zapobiega ich kontaktom z pokarmem i wodą przeznaczonymi dla drobiu;
b) wykorzystywanie zewnętrznych zbiorników wody, jeżeli są one niezbędne ze względu na wymogi w zakresie zdrowia zwierząt w przypadku niektórych gatunków drobiu oraz są dostatecznie chronione przed dostępem dzikiego ptactwa wodnego;
c) pojenie wodą ze zbiorników, do których ma dostep dzikie ptactwo po takim jej uzdatnieniu, które zagwarantowałoby dezaktywację potencjalnie znajdujących się w niej wirusów grypy ptaków;
d) używanie ptaków wabików podczas polowań na ptaki:
i) przez zarejestrowanych we właściwym organie hodowców ptaków wabików, pod ścisłym nadzorem tego organu, w celu wabienia dzikiego ptactwa służącego jako próbki do wykorzystania w programach państw członkowskich związanych z badaniami ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa, o których mowa w decyzji Komisji 2005/732/WE; lub
ii) zgodnie z odpowiednimi środkami bezpieczeństwa biologicznego, obejmującymi:
- system rejestracji wszystkich ptaków wabików poprzez obrączkowanie,
- wdrożenie specjalnego systemu nadzoru ptaków wabików,
- prowadzenie rejestru zdrowia ptaków wabików oraz przekazywanie pochodzących z niego danych, jak również badania laboratoryjne dotyczące grypy ptaków w przypadku ich śmierci oraz pod koniec sezonu łowieckiego,
- ścisłe odseparowanie ptaków wabików od ptactwa domowego oraz innych ptaków żyjących w niewoli,
- czyszczenie i dezynfekcję środków transportu oraz sprzętu użytego do transportu patków wabików, a także do przemieszczania się na terenach, na których rozmieszczono ptaki wabiki,
- ograniczenia i kontrolę przemieszczania się ptaków wabików, w szczególności w celu zapobieżenia ich kontaktowi z innymi zbiornikami wodnymi,
- stworzenie i wdrożenie "wytycznych przedstawiających dobre praktyki w zakresie bezpieczeństwa biologicznego" wyszczególniających środki, o których mowa w tiret od pierwszego do szóstego,
- wdrożenie systemu sprawozdawczego obejmującego dane zgromadzone dzięki środkom, o których mowa w tiret pierwszym, drugim i trzecim.
2.
W drodze odstępstwa od art. 2a ust. 2 właściwy organ może wydać zezwolenie na gromadzenie drobiu i innych ptaków.
Artykuł 2c
Warunki uzyskania zgody oraz następujące po jej uzyskaniu czynności
1.
Państwa członkowskie zapewniają przyznawanie zezwoleń, zgodnie z art. 2b, po uzyskaniu pozytywnych wyników przeprowadzonej oceny zagrożenia oraz pod warunkiem stosowania środków bezpieczeństwa biologicznego celem uniknięcia możliwego rozprzestrzenienia się grypy ptaków.
2.
Przed wydaniem zezwolenia na stosowanie ptaków wabików zgodnie z art. 2b ust. 1 lit. d) pkt ii) odpowiednie państwo członkowskie przedkłada Komisji ocenę ryzyka, do której załącza się informacje dotyczące środków bezpieczeństwa biologicznego, które należy stosować celem zagwarantowania właściwego wykonania postanowień niniejszego artykułu.
3.
Państwa członkowskie przyznające odstępstwa zgodnie z art. 2b ust. 1 lit. d) pkt ii) przedstawiają Komisji miesięczne sprawozdania dotyczące przyjętych środków bezpieczeństwa biologicznego.".
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Informują również o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
w sprawie finansowania wydatków na nośniki informacji i działania komunikacyjne w dziedzinie zdrowia i dobrostanu zwierząt w 2006 r.
(2006/575/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 17, 37 i 37a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/292/WE z dnia 30 marca 2004 r. [2] w sprawie wprowadzenia zintegrowanego systemu Traces nakłada na państwa członkowskie obowiązek uczestnictwa w systemie Traces od dnia 31 grudnia 2004 r.
Należy określić wydatki niezbędne do uaktualnienia systemu z uwagi na zmiany w odnośnym prawodawstwie weterynaryjnym oraz rozwój Traces, w szczególności w zakresie zarządzania ryzykiem.
Ze względu na wymogi techniczne związane z dostępnością i stabilnością środowiska produkcyjnego systemu Traces oraz z uwagi na wymogi bezpieczeństwa należy zakupić sprzęt informatyczny, a także utworzyć zespół zajmujący się nadzorem i konserwacją wyłącznie na potrzeby tego systemu.
Dotychczasowe doświadczenia pokazują, iż codzienne korzystanie z systemu wymaga lepszej bazy logistycznej.
Podstawą udziału finansowego Wspólnoty są art. 37 i 37a decyzji 90/424/EWG.
(2) Należy zapewnić aktualizację pod względem technicznym systemu wprowadzonego na podstawie dyrektywy Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [3] decyzją 2005/176/WE w sprawie ustanowienia skodyfikowanej formy i kodów zgłaszania chorób zwierząt zgodnie z dyrektywą Rady 82/894/EWG [4].
Podstawą udziału finansowego Wspólnoty jest art. 37 decyzji 90/424/EWG.
(3) Rozpoczęto jedynie badania nad specyfikacjami systemu nawigacji przewidziane w decyzji 2005/607/WE z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie finansowania wydatków na nośniki informacji i działania komunikacyjne w dziedzinie zdrowia i dobrostanu zwierząt w 2005 r.
[5]. Należy zatem ponownie zaplanować badania nad wykorzystaniem technologii nawigacji satelitarnej dla ulepszenia ochrony zwierząt, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającym dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/EWG oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 [6].
Podstawą udziału finansowego Wspólnoty jest art. 17 decyzji 90/424/EWG.
(4) Polityka informacyjna z zakresu ochrony zwierząt wymaga również rozpowszechniania informacji dotyczących rozwoju techniki i nauki w tej dziedzinie, a także zwrócenia uwagi partnerom handlowym Unii Europejskiej na kwestię dobrostanu zwierząt hodowlanych.
Podstawą udziału finansowego Wspólnoty jest art. 17 decyzji 90/424/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Traces
W odniesieniu do konserwacji, aktualizacji i rozwoju systemu Traces, o którym mowa w decyzji 2004/292/WE, dozwolone są następujące kwoty i cele:
- 500000 EUR na nabycie sprzętu i wsparcia technicznego, niezbędnego ze względu na wymogi dostępności i bezpieczeństwa systemu,
- 450000 EUR na nabycie bazy logistycznej potrzebnej w ramach pomocy dla użytkowników systemu,
- 200000 EUR na nabycie wsparcia związanego z konserwacją, niezbędnego do dostosowania systemu do zmian w zakresie prawa i postępu technicznego,
- 300000 EUR na rozwój informatyczny niezbędny do realizacji modułu zarządzania ryzykiem.
Artykuł 2
System zgłaszania chorób zwierząt
W odniesieniu do systemu zgłaszania, o którym mowa w decyzji 2005/176/WE, dozwolona kwota wynosi 200000 EUR.
Artykuł 3
Rozpowszechnianie informacji w zakresie dobrostanu zwierząt
1.
W przypadku badań mających na celu rozwój technologii informacyjnych i komunikacyjnych związanych ze sprzętem nawigacji satelitarnej, umożliwiającym zwiększenie skuteczności urzędowych kontroli w dziedzinie dobrostanu zwierząt, dozwolone są wydatki w wysokości 200000 EUR.
2.
W odniesieniu do informowania konsumentów przez Komisję o prawodawstwie wspólnotowym w zakresie ochrony zwierząt dozwolone są wydatki w wysokości 240000 EUR.
3.
W odniesieniu do informowania partnerów handlowych przez Komisję o zmianach w prawodawstwie wspólnotowym w zakresie ochrony zwierząt dozwolone są wydatki w wysokości 230000 EUR.
Artykuł 4
Procedura przetargowa
Wybór wykonawców będzie dokonany na podstawie zaproszeń do składania ofert, które zostaną ogłoszone jesienią 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 22 sierpnia 2006 r.
w sprawie niektórych środków ochronnych odnoszących się do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3849)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/577/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniach 17, 19 i 21 sierpnia 2006 r., odpowiednio Niderlandy, Belgia i Niemcy poinformowały Komisję o pewnej liczbie przypadków klinicznych podejrzenia choroby niebieskiego języka w gospodarstwach hodujących owce i bydło w Niderlandach, Belgii i Niemczech położonych w promieniu 50 km od Kerkrade w Niderlandach, gdzie wystąpił pierwszy przypadek podejrzenia tej choroby.
(2) Belgia, Niemcy, Luksemburg i Niderlandy wprowadziły zakaz przemieszczania zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka z obszaru dotkniętego chorobą zgodnie z dyrektywą Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [2] oraz z decyzją Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [3].
(3) Odpowiednie kroki zostały podjęte przez objęte państwa członkowskie, stosownie do ich sytuacji entomologicznej, ekologicznej, geograficznej, meteorologicznej i epidemiologicznej.
(4) Rozprzestrzenienie się choroby niebieskiego języka z obszaru dotkniętego chorobą stanowiłoby poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt we Wspólnocie.
(5) Dla celów przejrzystości i jasności prawnej a także do czasu przeprowadzenia dalszych badań epidemiologicznych i laboratoryjnych, właściwym jest podjęcie na poziomie wspólnotowym środków zwalczania chorób w odniesieniu do przemieszczania zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka z obszarów dotkniętych chorobą.
(6) Podjęte środki zostaną przy najbliższej sposobności poddane przeglądowi podczas kolejnego posiedzenia Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w świetle rozwoju sytuacji i rezultatów dalszego dochodzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie wyszczególnione w wykazie zawartym w Załączniku wprowadzają zakaz przemieszczania żywych zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka pobranych lub wyprodukowanych po 1 maja 2006 r. z obszarów wymienionych w Załączniku na pozostałe obszary Wspólnoty lub krajów trzecich.
2.
Państwa członkowskie udzielają zwolnienia z zakazu na mocy przepisów ust. 1 niniejszego artykułu; do takich zwolnień odnoszą się art. 4 i 6 decyzji 2005/393/WE.
3.
Gdy to konieczne, w świetle sytuacji entomologicznej, ekologicznej, geograficznej, meteorologicznej i epidemiologicznej, zainteresowane państwa członkowskie prowadzą dodatkowe badania wykraczające poza obszary wymienione w Załączniku.
Wszystkie państwa członkowskie stosują w dalszym ciągi wszelkie właściwe, wcześniej przez siebie podjęte środki.
Na podstawie wyników przeprowadzonych badań, zainteresowane państwa członkowskie dokonują przeglądu tych środków i mogą również zastosować dodatkowe właściwe środki.
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie dostosowują podjęte przez siebie wobec handlu środki celem zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 sierpnia 2006 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu LL RICE 601 w produktach z ryżu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3863)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/578/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 2 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 [2] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy przewidują, że żadna genetycznie zmodyfikowana żywność ani pasza nie może zostać wprowadzona do obrotu na rynku Wspólnoty, chyba że jest ona objęta zezwoleniem wydanym zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem. Artykuł 4 ust. 3 i art. 16 ust. 3 tego samego rozporządzenia stanowią, że nie należy zatwierdzać żywności i paszy zmodyfikowanej genetycznie, chyba że zostało wykazane w sposób właściwy i wystarczający, iż nie wywiera ona szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, nie wprowadza konsumenta ani użytkownika w błąd oraz nie odbiega od żywności lub paszy przeznaczonej do zastąpienia w takim zakresie, że jej normalne spożycie powodowałoby niekorzystne skutki odżywcze dla ludzi lub zwierząt.
(2) W dniu 18 sierpnia 2006 r. władze Stanów Zjednoczonych (zwane dalej "władzami USA") poinformowały Komisję, że produkty z ryżu zanieczyszczone genetycznie zmodyfikowanym ryżem zwanym "LL RICE 601" (zwane dalej "produktami zanieczyszczonymi"), które nie zostały zatwierdzone do wprowadzenia do obrotu na rynku Wspólnoty, zostały znalezione w próbkach ryżu pobranych na rynku USA z ryżu długoziarnistego znajdującego się w obiegu handlowym i pochodzącego ze zbioru z 2005 r.
Zanieczyszczenie produktów zostało zgłoszone władzom USA w dniu 31 lipca 2006 r. przez Bayer Crop Science, firmę która opracowała genetycznie zmodyfikowany ryż LL RICE 601.
Władze USA poinformowały następnie Komisję, że w dalszym ciągu nie jest wiadomo w jakim zakresie łańcuch dostaw został zanieczyszczony i w chwili obecnej nie można przekazać informacji dotyczących możliwego znieczyszczenia produktów wywożonych do UE.
Ponadto władze te poinformowały Komisję, że wyżej wspomniane produkty nie zostały również zatwierdzone do wprowadzania do obrotu w Stanach Zjednoczonych.
(3) Bez uszczerbku dla obowiązków kontrolnych państw członkowskich, środki które zostaną podjęte w odniesieniu do prawdopodobnego przywozu zanieczyszczonych produktów powinny stanowić kompleksowe i wspólne podejście pozwalające na podjęcie szybkich i skutecznych działań oraz uniknięcie zasadniczych różnic między państwami członkowskimi w sposobie podejścia do sytuacji.
(4) Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewiduje możliwość przyjęcia odpowiednich wspólnotowych środków nadzwyczajnych dotyczących żywności i paszy przywożonej z kraju trzeciego w celu ochrony zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska, w przypadku gdy takie ryzyko nie może być wystarczająco ograniczone za pomocą środków podjętych przez zainteresowane państwa członkowskie.
(5) Biorąc pod uwagę fakt, że ryż LL RICE 601 nie jest zatwierdzony zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz ze względu na domniemane ryzyko związane z produktami niezatwierdzonymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003, które uwzględnia zasadę ostrożności ustanowioną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, należy przyjąć środki nadzwyczajne w celu zapobieżenia wprowadzeniu do obrotu na rynku Wspólnoty zanieczyszczonych produktów.
(6) Zgodnie z ogólnymi wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002, podmioty działające na rynku żywności i paszy mają zasadniczy prawny obowiązek, aby zapewnić, że żywność i pasza w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą spełnia wymogi prawa żywnościowego oraz aby kontrolować przestrzeganie tych wymogów.
W związku z powyższym obowiązek udowodnienia, że wprowadzona do obrotu żywność i pasza nie zawiera zanieczyszczonych produktów spoczywa na podmiotach odpowiedzialnych za wprowadzanie do obrotu po raz pierwszy tej żywności i paszy.
W tym celu środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny wymagać, aby przesyłki określonych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych mogły być wprowadzone do obrotu jedynie jeśli dostarczono analityczne sprawozdanie wykazujące, że produkty te nie są zanieczyszczone genetycznie zmodyfikowanym ryżem LL RICE 601.
Analityczne sprawozdanie powinno zostać sporządzone przez akredytowane laboratorium zgodnie z międzynarodowymi standardami.
(7) W celu ułatwienia kontroli wszystkie genetycznie zmodyfikowane produkty żywnościowe i pasza wprowadzone do obrotu powinny zostać poddane zatwierdzonej metodzie wykrywania.
Firma Bayer Crop Science została poproszona o dostarczenie metod wykrywania genetycznie zmodyfikowanego ryżu LL RICE 601, jak również próbek kontrolnych.
Dwie metody zostały udostępnione w tym celu i zostały one zatwierdzone przez Grain Inspection, Packers and Stockyards Administration (GIPSA) podlegającą Departamentowi Rolnictwa Stanów Zjednoczonych we współpracy ze wspólnotowym laboratorium referencyjnym (CRL), o którym mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą być proporcjonalne i nie ograniczające handlu bardziej, niż to konieczne; powinny one zatem objąć jedynie produkty, w przypadku których oceniono, że istnieje prawdopodobieństwo zanieczyszczenia genetycznie zmodyfikowanym ryżem LL RICE 601 i które, zgodnie z otrzymanymi informacjami, są przywożone ze Stanów Zjednoczonych do Wspólnoty.
(9) Pomimo wniosków ze strony Komisji, władze USA nie były w stanie zagwarantować, że produkty z ryżu przywożone ze Stanów Zjednoczonych nie zawierają ryżu LL RICE 601 ponieważ w Stanach Zjednoczonych nie rozdziela się tego typu produktów, ani nie istnieją środki mające na celu odtworzenie historii produktu.
(10) Jeżeli chodzi o produkty paszowe lub inne produkty żywnościowe nieobjęte środkami przewidzianymi w niniejszej decyzji, państwa członkowskie powinny kontrolować, czy zostały one zanieczyszczone LL RICE 601.
Na podstawie informacji dostarczanych przez państwa członkowskie, Komisja będzie rozważać konieczność podjęcia stosownych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do następujących produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki:
- ryż łuskany (brązowy) parzony długoziarnisty A objęty kodem CN 10062015,
- ryż łuskany (brązowy) parzony długoziarnisty B objęty kodem CN 10062017,
- ryż łuskany (brązowy) długoziarnisty A objęty kodem CN 10062096,
- ryż łuskany (brązowy) długoziarnisty B objęty kodem CN 10062098,
- ryż częściowo bielony parzony długoziarnisty A objęty kodem CN 10063025,
- ryż częściowo bielony parzony długoziarnisty B objęty kodem CN 10063027,
- ryż częściowo bielony długoziarnisty A objęty kodem CN 10063046,
- ryż częściowo bielony długoziarnisty B objęty kodem CN 10063048,
- ryż częściowo bielony parzony długoziarnisty A objęty kodem CN 10063065,
- ryż całkowicie bielony parzony długoziarnisty B objęty kodem CN 10063067,
- ryż całkowicie bielony długoziarnisty A objęty kodem CN 10063096,
- ryż całkowicie bielony długoziarnisty B objęty kodem CN 10063098,
- ryż łamany objęty kodem CN 10064000, chyba że jest objęty certyfikatem poświadczającym, że nie zawiera on ryżu długoziarnistego.
Artykuł 2
Warunki wprowadzenia do obrotu po raz pierwszy
1.
Państwa członkowskie zezwalają na wprowadzenie do obrotu po raz pierwszy produktów wymienionych w art. 1 jedynie jeśli oryginalne analityczne sprawozdanie towarzyszące przesyłce, oparte na odpowiedniej i zatwierdzonej metodzie wykrywania genetycznie zmodyfikowanego ryżu LL RICE 601, oraz sporządzone przez akredytowane laboratorium wykazuje, że dany produkt nie zawiera genetycznie zmodyfikowanego ryżu LL RICE 601.
Jeśli przesyłka produktów wymienionych w art. 1 zostaje podzielona, każdej części podzielonej przesyłki towarzyszy uwierzytelniony odpis sprawozdania analitycznego przewidzianego w ust. 1.
2.
W przypadku braku takiego analitycznego sprawozdania, podmiot mający siedzibę we Wspólnocie odpowiedzialny za wprowadzenie produktu do obrotu po raz pierwszy, zleca badanie produktów wymienionych w art. 1 w celu wykazania, że nie zawierają one genetycznie zmodyfikowanego ryżu LL RICE 601.
Do czasu otrzymania analitycznego sprawozdania, przesyłka nie jest wprowadzana do obrotu we Wspólnocie.
3.
Państwa członkowskie informują Komisję o pozytywnych (niekorzystnych) wynikach za pomocą systemu szybkiego alarmowania w zakresie żywności i paszy.
Artykuł 3
Inne środki kontroli
Państwa członkowskie podejmują stosowne środki, łącznie z wyrywkowym pobieraniem próbek i analizą produktów, o których mowa w art. 1 już wprowadzonych do obrotu w celu zweryfikowania nieobecności genetycznie zmodyfikowanego ryżu LL RICE 601.
Informują one Komisję o pozytywnych (niekorzystnych) wynikach za pomocą systemu szybkiego alarmowania w zakresie żywności i paszy.
Artykuł 4
Przesyłki zanieczyszczone
Państwa członkowskie podejmują stosowne środki w celu zapewnienia, by produkty wymienione w art. 1, co do których ustalono, że zawierają genetycznie zmodyfikowany ryż LL RICE 601, nie były wprowadzane do obrotu.
Artykuł 5
Zwrot kosztów
Państwa członkowskie zapewniają, że koszty wynikłe z wdrażania art. 2 i art. 4 są ponoszone przez zainteresowane podmioty odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu po raz pierwszy.
Artykuł 6
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz zwalczania rzekomego pomoru drobiu w Danii w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3805)
(Jedynie tekst w języku duńskim jest autentyczny)
(2006/579/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu przyczynienia się do jak najpilniejszego zwalczenia rzekomego pomoru drobiu Wspólnota jest w stanie wnieść wkład finansowy do wydatków kwalifikowanych poniesionych przez państwo członkowskie na warunkach określonych w art. 4 ust. 2 decyzji 90/424/EWG.
(2) Wkład finansowy Wspólnoty w ramach środków stosowanych w stanie zagrożenia przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu podlega przepisom określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG [2].
(3) Ogniska rzekomego pomoru drobiu wystąpiły w Danii w 2005 r.
Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(4) Najnowsze szacunkowe podsumowanie kosztów poniesionych w celu zwalczenia choroby zostały przedstawione przez Danię w dniu 24 kwietnia 2006 r.
(5) Władze duńskie w pełni wypełniły swoje zobowiązania techniczne i administracyjne określone w art. 3 decyzji 90/424/EWG oraz w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005.
(6) Warunkiem przekazania wkładu finansowego Wspólnoty musi być rzeczywiste przeprowadzenie zaplanowanych działań i dostarczenie przez władze wszelkich niezbędnych informacji w ustalonym terminie.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wniesienie przez Wspólnotę wkładu finansowego na rzecz Danii
1.
Dania może otrzymać wkład finansowy Wspólnoty w wydatki poniesione w ramach środków stosowanych w stanie zagrożenia w celu zwalczenia rzekomego pomoru drobiu w 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty wynosi 50 % wydatków kwalifikujących się do objęcia finansowaniem wspólnotowym.
Warunki jego przekazania określa rozporządzenie (WE) nr 349/2005.
Artykuł 2
Odbiorca
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii.
Decyzja Rady
z dnia 12 czerwca 2006 r.
w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony
(2006/580/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu wejścia w życie Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu w dniu 12 czerwca 2006 r. należy zatwierdzić Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony.
(2) Postanowienia handlowe zawarte w tej umowie mają charakter wyjątkowy, związany z polityką realizowaną w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia, i nie będą stanowiły dla Unii Europejskiej żadnego precedensu w polityce handlowej Wspólnoty względem państw trzecich, innych niż państwa Bałkanów Zachodnich.
(3) Umowę należy podpisać i zatwierdzić,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony (zwaną dalej "umową") załączone do niej załączniki i protokoły, jak również deklaracje załączone do aktu końcowego.
2.
Teksty, o których mowa w ust. 1, są dołączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych w imieniu Wspólnoty do podpisania i złożenia dokumentu zatwierdzającego, o którym mowa w art. 56 umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 7 sierpnia 2006 r.
ustanawiająca grupę ekspertów ds. potrzeb politycznych w zakresie danych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych
(2006/581/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 29 Traktatu o Unii Europejskiej powierzył Unii Europejskiej i państwom członkowskim zadanie zapewniania obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, poprzez zacieśnianie współpracy oraz zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej i innej.
(2) Celem Komisji jest wsparcie procesu tworzenia ujednoliconych i porównywalnych statystyk unijnych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, co ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju i kontroli prawodawstwa i działań Wspólnoty, jak określono w planie działania służącym realizacji programu haskiego [1], w związku z czym może zaistnieć potrzeba skorzystania z wiedzy specjalistycznej przedstawicieli państw członkowskich oraz ekspertów z organów doradczych.
(3) Wspólnotowe statystyki opracowuje się zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [2], a konkretne działania związane z tworzeniem statystyk Wspólnoty są prowadzone zgodnie z założeniami wspólnotowego programu statystycznego i programów rocznych [3], przy poszanowaniu zasad określonych w Europejskim kodeksie praktyk statystycznych, przyjętym przez Komitet ds. Programu Statystycznego w dniu 24 lutego 2005 r. i załączonym do Komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 2005 r. [4] w sprawie niezależności, wiarygodności i odpowiedzialności krajowych i wspólnotowych organów statystycznych.
(4) W skład grupy ekspertów wejdą osoby posiadające kompetencje do oceny potrzeb w danym obszarze polityki i udzielania porad na temat skutecznego korzystania ze wskaźników i danych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.
(5) Bez uszczerbku dla przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa, zapisanych w Załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [5], powinno się określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy ekspertów.
(6) Dane osobowe członków grupy ekspertów powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [6].
(7) Powinno się zatem powołać grupę ekspertów ds. potrzeb politycznych w zakresie danych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych oraz określić jej organizację i zakres obowiązków.
(8) Fakt powołania grupy ekspertów nie zastępuje żadnej innej decyzji.
(9) Członkostwo w grupie ekspertów, której dotyczy niniejsza decyzja, obejmuje wstępnie dwuletnią kadencję, po czym Komisja rozważy celowość jej przedłużenia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Komisja ustanawia grupę ekspertów ds. potrzeb politycznych w zakresie danych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, zwaną dalej "grupą ekspertów".
Artykuł 2
Zadania
Grupa ekspertów:
- wspiera Komisję w rozwijaniu współpracy między państwami członkowskimi i innymi organizacjami i organami realizującymi plan UE na rzecz stworzenia kompleksowej i spójnej strategii unijnej w zakresie statystyk dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych [7];
- wspiera Komisję w określaniu potrzeb politycznych w zakresie danych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych na poziomie UE;
- wspiera Komisję w określaniu potrzeb w zakresie opracowania wspólnych wskaźników i narzędzi służących sporządzaniu statystyk dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych;
- wspiera Komisję w opracowywaniu wspólnych wskaźników i realizowaniu innych potrzeb w zakresie danych;
- doradza Komisji w sprawie potrzeb badawczych i rozwojowych lub wyników, jakie należy uwzględnić podczas realizacji wyżej wymienionego planu UE;
- doradza Komisji w sprawie współpracy z przedstawicielami sektora prywatnego i środowiska akademickiego lub innych zainteresowanych sektorów w celu uwzględnienia ich wiedzy i doświadczenia podczas realizacji wyżej wymienionego planu UE.
Artykuł 3
Konsultacje
Komisja może zasięgnąć opinii grupy ekspertów w dowolnej kwestii związanej z oceną zjawiska przestępczości i wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych, a w szczególności w celu określenia potrzeb politycznych w zakresie rozwoju statystyk na temat przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.
Artykuł 4
Skład – powoływanie
1.
W skład grupy ekspertów wchodzi nie więcej niż 50 członków, a każda płeć jest reprezentowana co najmniej w 40 %. Członkowie wywodzą się z:
a) krajowych władz publicznych odpowiadających za wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne w państwach członkowskich UE, krajach przystępujących i kandydujących do UE;
b) organów i sieci współpracy Unii Europejskiej posiadających odpowiednie doświadczenie i wiedzę specjalistyczną w zakresie analizy lub opracowywania danych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych do celów politycznych, takich jak: europejska sieć zapobiegania przestępczości, Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Eurojust, Europejska Grupa Zawodowa Szefów Policji, Europejski Urząd Policji (Europol), Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX), Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE);
c) organizacji międzynarodowych i pozarządowych posiadających odpowiednie doświadczenie i wiedzę specjalistyczną w zakresie analizy lub opracowywania danych dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych do celów politycznych.
Obejmują one: Radę Europy; European Sourcebook Group (grupa ds. europejskiego kompendium danych statystycznych na temat przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych); Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom (UNICEF); Biuro do Spraw Narkotyków i Przestępczości Organizacji Narodów Zjednoczonych; Światową Organizację Zdrowia;
d) członkami grupy ekspertów mogą również zostać obywatele posiadający wiedzę specjalistyczną zdobytą podczas badań akademickich lub osoby pracujące w sektorze prywatnym i zajmujące się analizą lub oceną zjawiska przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych na terytorium państw członkowskich UE.
2. Członków grupy ekspertów powołują Komisja oraz Dyrekcja Generalna ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa spośród specjalistów posiadających kompetencje w dziedzinach określonych w art. 2 i art. 4 ust. 1. W przypadku art. 4 ust. 1 lit. a), b) i c) członków wyznaczają władze lub organizacje, natomiast w przypadku art. 4 ust. 1 lit. d) członków wyznacza się spośród kandydatów, którzy odpowiedzieli na zaproszenie do składania ofert.
Każde państwo członkowskie, kraj przystępujący i kandydujący wyznacza dwóch kandydatów (kobietę i mężczyznę) do grupy ekspertów, spośród których Komisja wybiera jednego członka.
Jednocześnie wyznacza się taką samą liczbę zastępców członków grupy ekspertów na tych samych warunkach co samych członków.
Zastępcy automatycznie przejmują obowiązki członków podczas ich nieobecności.
3. Członkowie powołani na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a), b) i c) są przedstawicielami władzy publicznej lub organizacji pozarządowej. Członkowie powołani na podstawie art. 4 ust. 1 lit. d) działają we własnym imieniu i doradzają Komisji niezależnie od wpływów zewnętrznych.
4.
Członkowie grupy ekspertów pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub wygaśnięcia ich mandatu.
5.
Członkowie, którzy nie są w stanie dłużej skutecznie uczestniczyć w pracach grupy ekspertów, którzy złożą rezygnację lub którzy naruszą warunki określone w pierwszym lub drugim ustępie niniejszego artykułu lub w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mogą zostać zastąpieni na okres pozostały do zakończenia ich kadencji.
6.
Członkowie powołani osobiście (ust. 3) podpisują corocznie oświadczenie, w którym zobowiązują się działać w interesie publicznym oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów, który mógłby zagrażać ich bezstronności.
7.
Imiona i nazwiska powołanych członków są publikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa oraz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C. Dane te są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Artykuł 5
Zasady działania
1.
Grupie ekspertów przewodniczy Komisja.
2.
Komisja koordynuje działania grupy ekspertów i Grupy Roboczej ds. Statystyk na temat Przestępczości i Wymiaru Sprawiedliwości w Sprawach Karnych, która zostanie utworzona przez Eurostat w kontekście wspólnotowego programu statystycznego w celu reprezentowania krajowych urzędów statystycznych.
Komisja odpowiada za spójność pracy obu grup i podejmuje się organizacji, w miarę możliwości, wspólnych posiedzeń lub posiedzeń odbywających się tego samego dnia.
3.
Komisja koordynuje odpowiednie aspekty działania grupy ekspertów ze swoimi powiązanymi działaniami.
4.
W porozumieniu z Komisją można tworzyć podgrupy o maksymalnym składzie 15 członków w celu zbadania szczegółowych kwestii podlegających zakresowi obowiązków określonemu przez grupę ekspertów; po wypełnieniu opisanych zadań podgrupy są rozwiązywane.
5.
W przypadku, gdy jest to pomocne i/lub konieczne, przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach grupy lub podgrupy ekspertów bądź obserwatorów, również z krajów trzecich, posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia.
6.
Informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy ekspertów lub podgrupy nie mogą zostać ujawnione, jeśli zdaniem Komisji dotyczą one kwestii poufnych.
7.
Posiedzenia grupy ekspertów i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach i na zaproszenie Komisji zgodnie z procedurami oraz harmonogramem określonymi przez Komisję.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
8.
Grupa ekspertów przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję [8].
9.
Komisja może opublikować w Internecie lub w innej formie wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze grupy ekspertów w oryginalnym języku danego dokumentu.
Artykuł 6
Koszty posiedzeń
Komisja zwraca koszty podróży i odpowiednio koszty diet ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy ekspertów zgodnie z wewnętrznymi przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
Członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane usługi.
Koszty posiedzeń są zwracane w granicach rocznego budżetu przyznanego danej grupie przez właściwe służby Komisji.
Artykuł 7
Stosowanie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 28 sierpnia 2006 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu obuwia z noskiem ochronnym pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii
(2006/582/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
(1) W dniu 13 maja 2005 r. Komisja otrzymała skargę złożoną zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego, zawierającą zarzut istnienia dumpingu w przywozie obuwia z noskiem ochronnym pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i Indii, który powoduje istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(2) Skarga została złożona przez Europejską Konfederację Przemysłu Obuwniczego ("skarżący") w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 30 %, całkowitej wspólnotowej produkcji obuwia z noskiem ochronnym zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(3) Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu, jak również wynikającą z niego istotną szkodę, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie dla wszczęcia postępowania.
(4) W drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty określonych rodzajów obuwia z cholewkami z gumy lub z tworzywa sztucznego (z wyjątkiem obuwia nieprzemakalnego z podeszwami zewnętrznymi i cholewkami z gumy lub tworzyw sztucznych, w przypadku którego cholewka nie jest przymocowana do podeszwy ani łączona za pomocą szycia, nitów, gwoździ, wkrętów, kołków lub podobnymi sposobami) lub z cholewkami ze skóry wyprawionej lub skóry wtórnej, z noskami ochronnymi, obecnie objętego kodami 64023000, 64034000, ex64021900, ex64029100, ex64029910, ex64029931, ex64029939, ex64029950, ex64029991, ex64029993, ex64029996, ex64029998, ex64031900, ex64033000, ex64035111, ex64035115, ex64035119, ex64035191, ex64035195, ex64035199, ex64035911, ex64035931, ex64035935, ex64035939, ex64035950, ex64035991, ex64035995, ex64035999, ex64039111, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039191, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039911, ex64039931, ex64039933, ex64039936, ex64039938, ex64039950, ex64039991, ex64039993, ex64039996, ex64039998, ex64051000, ex64059010 oraz ex64059090, pochodzącego z ChRL i Indii.
(5) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w ChRL i Indiach oraz zainteresowanych importerów/handlowców, przedstawicieli krajów wywozu objętych postępowaniem, skarżących producentów wspólnotowych i innych znanych producentów wspólnotowych, zainteresowanych dostawców i użytkowników oraz ich zrzeszenia.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
B. WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(6) W piśmie z dnia 17 lipca 2006 r. skierowanym do Komisji skarżący oficjalnie wycofał skargę dotyczącą przywozu obuwia z noskiem ochronnym.
(7) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego postępowanie może zostać zakończone w przypadku wycofania skargi, chyba że jego zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
(8) Komisja uznała, że niniejsze postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, że takie zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty.
Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag.
Nie wpłynęły żadne uwagi wskazujące, że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
(9) Dlatego też stwierdza się, iż postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu określonych rodzajów obuwia z cholewkami z gumy lub z tworzywa sztucznego (z wyjątkiem obuwia nieprzemakalnego z podeszwami zewnętrznymi i cholewkami z gumy lub tworzyw sztucznych, w przypadku którego cholewka nie jest przymocowana do podeszwy ani łączona za pomocą szycia, nitów, gwoździ, wkrętów, kołków lub podobnymi sposobami) lub z cholewkami ze skóry wyprawionej lub skóry wtórnej, z noskami ochronnymi, obecnie objętego kodami 64023000, 64034000, ex64021900, ex64029100, ex64029910, ex64029931, ex64029939, ex64029950, ex64029991, ex64029993, ex64029996, ex64029998, ex64031900, ex64033000, ex64035111, ex64035115, ex64035119, ex64035191, ex64035195, ex64035199, ex64035911, ex64035931, ex64035935, ex64035939, ex64035950, ex64035991, ex64035995, ex64035999, ex64039111, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039191, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039911, ex64039931, ex64039933, ex64039936, ex64039938, ex64039950, ex64039991, ex64039993, ex64039996, ex64039998, ex64051000, ex64059010 i ex64059090, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii, zostaje niniejszym zakończone.
Decyzja Komisji
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
zezwalająca państwom członkowskim na przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na nową substancję czynną beflubutamid
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3806)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/584/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w marcu 1998 r.
Niemcy otrzymały wniosek od UBE Europe GmbH o włączenie substancji czynnej beflubutamidu (dawne nazwy: UBH 820, UR 50601) do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 2000/784/WE [2] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II i załączniku III do tej dyrektywy.
(2) Potwierdzenie kompletności dokumentacji było niezbędne w celu umożliwienia jej szczegółowego zbadania i umożliwienia państwom członkowskim przyznawania tymczasowych zezwoleń na okresy do trzech lat na środki ochrony roślin zawierające wspomnianą substancję czynną, przy spełnieniu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności warunku odnoszącego się do szczegółowej oceny substancji czynnej i środków ochrony roślin w świetle wymogów ustanowionych w dyrektywie.
(3) Ocena wpływu oddziaływania wyżej wymienionej substancji czynnej na zdrowie ludzi oraz na środowisko została przeprowadzona w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawcę zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyło Komisji projekt sprawozdania z oceny dnia 3 sierpnia 2002 r.
(4) Po przedłożeniu projektu sprawozdania z oceny przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy pojawiła się konieczność zażądania od wnioskodawcy dalszych informacji; państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy miało zbadać te informacje i przedstawić swoją ocenę.
W związku z powyższym dokumentacja jest w dalszym ciągu badana i zakończenie oceny dokumentacji nie będzie możliwe w ramach czasowych przewidzianych w dyrektywie 91/414/EWG.
(5) Ponieważ dotychczasowa ocena obecnie nie daje żadnego powodu do zaniepokojenia, państwom członkowskim należy umożliwić przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na środki ochrony roślin zawierające wspomnianą substancję czynną na okres 24 miesięcy, zgodnie z przepisami art. 8 dyrektywy 91/414/EWG, aby umożliwić prowadzenie dalszego badania dokumentacji.
Przewiduje się, że ocena i proces podejmowania decyzji odnoszące się do decyzji w sprawie możliwego włączenia do załącznika I beflubutamidu zostaną zakończone w terminie 24 miesięcy.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie mogą przedłużyć tymczasowe zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające beflubutamid na okres nieprzekraczający 24 miesięcy, licząc od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia chromafenozydu, halosulfuronu, tembotrionu, walifenalu i wirusa żółtej mozaiki cukini (szczep niezłośliwy) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3820)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/586/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje ustalenie wspólnotowej listy substancji czynnych dopuszczonych do wykorzystania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej chromafenozyd została przedłożona władzom Węgier przez przedsiębiorstwo Calliope SAS w dniu 12 grudnia 2004 r., wraz z wnioskiem o włączenie jej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca halosulfuronu, została przedłożona władzom Włoch przez przedsiębiorstwo Nissan Chemical Europe SARL w dniu 19 maja 2005 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca tembotrionu została przedłożona władzom Austrii przez przedsiębiorstwo Bayer CropScience AG w dniu 25 listopada 2005 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca walifenalu została przedłożona władzom Węgier przez przedsiębiorstwo ISAGRO SpA w dniu 2 września 2005 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca wirusa żółtej mozaiki cukini (szczep niezłośliwy) została przedłożona władzom Zjednoczonego Królestwa przez Central Science Laboratory w dniu 16 marca 2005 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa, Austrii, Włoch i Węgier poinformowały Komisję, że po wstępnym rozpatrzeniu, dokumentacja dotycząca określonych substancji czynnych wydaje się spełniać wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożone dokumentacje wydają się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego przedmiotową substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacje zostały następnie przekazane przez poszczególnych wnioskodawców Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Niniejsza decyzja ma na celu formalne potwierdzenie na poziomie wspólnotowym, że dokumentacje uznano za zasadniczo spełniające wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego omawianą substancję czynną, wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do występowania do wnioskodawcy o przedłożenie uzupełniających danych lub informacji, wyjaśniających pewne pozycje zawarte w dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacje dotyczące substancji czynnych wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji przedłożone Komisji i państwom członkowskim celem włączenia tych substancji do załącznika I do tej dyrektywy spełniają w zasadzie wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku II do tej dyrektywy.
Wspomniane dokumentacje spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku III do tej dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych sposobów użycia.
Artykuł 2
Państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy będą kontynuowały proces szczegółowego rozpatrywania odnośnej dokumentacji i przekażą Komisji Europejskiej wnioski pokontrolne wraz z zaleceniami dotyczącymi ewentualnego włączenia bądź niewłączenia określonej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz z wszelkimi odnośnymi warunkami. Nastąpi to w najkrótszym możliwym terminie, najpóźniej w okresie jednego roku licząc od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 sierpnia 2006 r.
ustalająca przydzielenie państwom członkowskim na lata 2006–2012 kwot uzyskanych w wyniku modulacji, o której mowa w art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3839)
(2006/588/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 10 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2006/410/WE [2] ustanowiła w szczególności kwoty wynikające ze stosowania zmniejszeń płatności bezpośrednich przewidzianych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 na lata 2006–2012, które są udostępnione Europejskiemu Funduszowi Rolnemu na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) na lata budżetowe 2007–2013.
(2) Artykuł 10 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 ustanawia kryteria przydziału kwot pochodzących z modulacji, o której mowa w ust. 1 wymienionego artykułu.
(3) Artykuł 78 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników [3], ustanawia klucz przydziału wymienionych kwot państwom członkowskim na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 10 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(4) Artykuł 10 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 stanowi ponadto, że dane państwo członkowskie otrzymuje co najmniej 80 % całkowitych kwot, które zostały uzyskane w wyniku modulacji w tym państwie członkowskim, a art. 10 ust. 4 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że może to wzrosnąć do co najmniej 90 % w przypadku państw członkowskich, które w latach 2000–2002 wyprodukowały znaczące ilości żyta.
(5) Na podstawie wymienionych kryteriów należy przydzielić w 2005 r. państwom członkowskim kwoty uzyskane w wyniku modulacji, o której mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, uwzględniając zmniejszenie przewidziane w ust. 2 wymienionego artykułu.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 kwoty uzyskane z modulacji w latach 2006–2012 są przydzielone państwom członkowskim zgodnie z tabelą znajdującą się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia chlorowodorku awiglicyny, mandipropamidu i meptyldinokapu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3858)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/589/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1] w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje ustalenie wspólnotowej listy substancji czynnych dopuszczonych do wykorzystania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej chlorowodorku awiglicyny została przedłożona przez Valent BioSciences władzom Zjednoczonego Królestwa dnia 27 października 2004 r. wraz z wnioskiem o jej włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca mandipropamidu została przedłożona władzom Austrii przez przedsiębiorstwo Syngenta AG w dniu 13 grudnia 2005 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca meptyldinokapu została przedłożona władzom Zjednoczonego Królestwa przez Dow AgroSciences w dniu 12 sierpnia 2005 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa i Austrii poinformowały Komisję, że po wstępnym rozpatrzeniu, dokumentacja dotycząca określonych substancji czynnych wydaje się spełniać wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożone dokumentacje wydają się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego przedmiotową substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacje zostały następnie przekazane przez poszczególnych wnioskodawców Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Niniejsza decyzja ma na celu formalne potwierdzenie na poziomie wspólnotowym, że dokumentacje uznano za zasadniczo spełniające wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego omawianą substancję czynną, wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do występowania do wnioskodawcy o przedłożenie uzupełniających danych lub informacji, wyjaśniających pewne pozycje zawarte w dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacje dotyczące substancji czynnych wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji przedłożone Komisji i państwom członkowskim celem włączenia tych substancji do załącznika I do tej dyrektywy spełniają w zasadzie wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku II do tej dyrektywy.
Wspomniane dokumentacje spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku III do tej dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych sposobów użycia.
Artykuł 2
Państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przeprowadzają szczegółowe badania przedmiotowych dokumentacji i przedstawiają Komisji wnioski z tych badań wraz z zaleceniami dotyczącymi włączenia lub niewłączania danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz wszelkich warunków takiego włączenia, w jak najkrótszym czasie, ale nie później niż w okresie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 września 2006 r.
zmieniająca decyzje Komisji 94/360/WE oraz 2001/812/WE w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych produktów z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3868)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/590/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 94/360/WE z dnia 20 maja 1994 r. w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich na mocy dyrektywy Rady 90/675/EWG [2] punkty kontroli granicznej są odpowiedzialne za prowadzenie spisów dotyczących kontroli produktów przywożonych do Wspólnoty.
(2) Zintegrowany skomputeryzowany system weterynaryjny (Traces) ustanowiony decyzją Komisji 2004/292/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wprowadzenia systemu Traces i zmieniającą decyzję 92/486/EWG [3] dotyczącą zgłaszania danych na temat całego przywozu zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego z krajów trzecich oraz wystawiania wspólnych powszechnych weterynaryjnych dokumentów wejścia w granicznych punktach kontroli.
Urzędowi lekarze weterynarii oraz personel im podległy nie muszą prowadzić dalej innych rejestrów lub spisów dokumentujących taki przywóz.
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 94/360/WE w celu uniknięcia powielania wysiłków w odniesieniu do rejestrowania pewnych danych w punktach kontroli granicznej.
(3) Decyzja Rady i Komisji 2002/309/WE, Euratom z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską [4] zatwierdza, między innymi umowę dotyczącą handlu produktami rolnymi.
Częstotliwość kontroli niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego w punktach kontroli granicznej została określona w dodatku 10 załącznika 11 tej umowy.
Należy zaktualizować załącznik II decyzji 94/360/WE w celu odniesienia się do takich postanowień.
(4) Decyzja Rady 2002/979/WE z dnia 18 listopada 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony [5] zatwierdza Układ o Stowarzyszeniu.
Częstotliwość kontroli niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego w punktach kontroli granicznej została określona postanowieniami Układu o Stowarzyszeniu.
Należy zaktualizować załącznik II decyzji 94/360/WE w celu odniesienia się do takich postanowień.
(5) Decyzja Komisji 2001/812/WE z dnia 21 listopada 2001 r. ustanawiająca wymogi dla zatwierdzenia urzędów kontroli granicznej odpowiedzialnych za kontrolę weterynaryjną produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [6] przewiduje działanie granicznych punktów kontroli zgodnie z dyrektywą 97/78/WE.
(6) W świetle zdobytych doświadczeń należy dostosować tekst decyzji 2001/812/WE w celu uproszczenia handlu niektórymi produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i uelastycznienia obrotu produktami objętymi rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1774/2002 z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [7].
(7) Wysyłka w temperaturze otoczenia niektórych głęboko zmrożonych lub schłodzonych, łatwopsujących się produktów małej objętości takich jak krew oraz produkty krwiopochodne pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do użytku technicznego lub farmaceutycznego w małych, hermetycznie zamkniętych pojemnikach powinna być obsługiwana i kontrolowana przez graniczne punkty kontroli, których obiekty są zatwierdzone wyłącznie do obsługi wysyłek w temperaturach otoczenia.
(8) Obecnie istnieje wymóg utworzenia dodatkowych obiektów w punktach kontroli granicznej, jeśli liczba wysyłek przekroczy 500 rocznie, jednak wartość ta nie bierze pod uwagę ryzyka i powinna zostać zastąpiona bardziej odpowiednim systemem opartym na dokonanej przez właściwe organy zainteresowanego państwa członkowskiego ocenie ryzyka związanego z przeładunkiem różnych kategorii produktów w tym samym obiekcie, w którym jeden produkt lub produkt innej kategorii jest w rzeczywistości wyłącznie fizycznie przeładowywany i poddawany kontroli w rzadkich przypadkach.
(9) Jednak wielkość 500 wysyłek rocznie powinna być brana pod uwagę jako wartość orientacyjna, powyżej której wymagane będą dodatkowe obiekty w punktach kontroli granicznej, chyba że właściwe organy dokonają obiektywnej oceny przeładunku różnych produktów w danym miejscu, z której wynikać będzie, że ze względu na stopień ryzyka zanieczyszczenia krzyżowego lub zagrożenia dla zdrowia nie ma potrzeby ustanawiania dodatkowych obiektów.
(10) Ocena ryzyka oraz podstawy dla podjętych przez właściwe organy działań we wszystkich podlegających im punktach kontroli granicznej są zgłaszane Komisji.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/360/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) Skreśla się ust. 1 i 2;
b) Ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja sprawdza zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 dyrektywy 97/78/WE częstotliwości określone w załącznikach I i II do niniejszej decyzji, biorąc pod uwagę kryteria ustanowione w art. 10 dyrektywy 97/78/WE, a także zastosowanie zasady regionalizacji i innych wspólnotowych zasad weterynaryjnych." .
2) Załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
3) Skreśla się załącznik III.
Artykuł 2
W decyzji 2001/812/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W drodze odstępstwa od ust. 3, w przypadku zamrożonego nasienia oraz zamrożonych zarodków, produktów ubocznych oraz produktów krwiopochodnych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do celów technicznych, w tym farmaceutycznych przewożonych w temperaturze otoczenia w szczelnych opakowaniach lub pojemnikach o własnym systemie regulującym temperaturę, mogą być one kontrolowane przez punkty kontroli granicznej z obiektami wymienionymi i zatwierdzonymi do kontroli pakowanych produktów przewożonych w temperaturze otoczenia."
.
2) W art. 4 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W drodze odstępstwa od ust. 4, na podstawie oceny ryzyka dokonanej przez właściwy organ, punkty kontroli granicznej, przez które przysyła się ograniczoną liczbę wysyłek produktów należących do którejkolwiek kategorii, zarówno produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi jak i produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, punkty takie mogą wykorzystywać te same obiekty przeznaczone do rozładunku, kontroli i przechowywania wszystkich produktów, do których dany punkt jest zatwierdzony pod warunkiem, że przesyłki są oddzielone w czasie, i że pomieszczenia są czyszczone i dezynfekowane pomiędzy przybyciem kolejnych przesyłek.
O zastosowaniu takiego odstępstwa oraz ocenie ryzyka, która je uzasadnia, należy poinformować Komisję." .
3) W zdaniu wprowadzającym sekcji 4 załącznika słowa "Należy również gromadzić:" zastępuje się wyrazami:
"W przypadku, gdy dane nie zostały wprowadzone do systemu TRACES w punkcie kontroli granicznej, należy alternatywnie gromadzić takie dane w formie elektronicznej lub drukowanej:" .
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 września 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie obszarów objętych ograniczeniami w odniesieniu do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3947)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/591/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 2 lit. d) i ust. 3, art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 19 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także zasady określania obszarów zapowietrzonych, stref nadzoru oraz zakazu opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [3] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których państwa członkowskie ustanawiają obszary zapowietrzone i strefy nadzoru ("obszary objęte ograniczeniami") w związku z chorobą niebieskiego języka.
(3) W dniach 17, 19 i 21 sierpnia 2006 r., odpowiednio Niderlandy, Belgia i Niemcy poinformowały Komisję o pewnej liczbie przypadków klinicznych podejrzenia choroby niebieskiego języka w gospodarstwach hodujących owce i bydło w Niderlandach, Belgii i Niemczech położonych w promieniu 50 km od Kerkrade w Niderlandach, gdzie odnotowano pierwszy przypadek podejrzenia tej choroby.
(4) Dla zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby niebieskiego języka z obszaru dotkniętego chorobą, Komisja podjęła decyzję 2006/577/WE w sprawie niektórych środków ochronnych odnoszących się do choroby niebieskiego języka [4], ustalając zasady przemieszczania zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka z obszaru dotkniętego chorobą.
(5) Następnie wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. choroby niebieskiego języka w Pirbright (Zjednoczone Królestwo) potwierdziło wystąpienie choroby niebieskiego języka w postaci serotypu 8 wirusa.
Tego serotypu nie odnotowano dotychczas na terenie Europy.
(6) W świetle tego ustalenia, decyzję 2005/393/WE należy zmienić w celu uwzględnienia nowych obszarów objętych ograniczeniami obejmujących obszar dotknięty chorobą, zaś decyzję 2006/577/WE należy uchylić.
(7) Uwzględniając praktyk roln, możliwe jest dopuszczenie określonych przypadków przemieszczanie zwierząt podatnych na chorobę bez narażenia na szwank środków zwalczania choroby, pod nadzorem zainteresowanych właściwych organów.
(8) W celu zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenieniu się choroby, niniejsza decyzja powinna być jak najpilniej zastosowana.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/393/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Wyznaczanie obszarów objętych ograniczeniami
Obszary objęte ograniczeniami są wyznaczone na terenie ogólnych obszarów geograficznych wymienionych w załączniku I dla stref A, B, C, D, E i F.
W odniesieniu do tych obszarów objętych ograniczeniami, zwolnienia z zakazu opuszczania przyznawane są jedynie zgodnie z art. 3, 4, 5 i 6.
W przypadku obszaru objętego ograniczeniami E, przemieszczanie żywych zwierząt z gatunku przeżuwaczy między Hiszpanią a Portugalią podlegać będzie zezwoleniom wydawanym przez zainteresowane właściwe organy na podstawie umowy dwustronnej.
W przypadku obszaru objętego ograniczeniami F, dopuszcza się przemieszczanie żywych zwierząt z gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka, ich nasienia, zarodków i komórek jajowych na terenie obszaru.
Artykuł 2a
Odstępstwa od zakazu przemieszczania w strefie 20 km
W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/75/WE, następujące zwierzęta są zwolnione z zakazu przemieszczania w strefie 20 km:
- zwierzęta przeznaczone do bezpośredniego uboju, pod warunkiem zgody właściwego organu służb weterynaryjnych;
- zwierzęta spoza strefy 20 km przewożone do gospodarstwa wewnątrz strefy 20 km;
- pod warunkiem zgody i na warunkach zdrowotnych określonych przez właściwe organy służb weterynaryjnych, zwierzęta przewożone do gospodarstwa położonego w obszarze objętym ograniczeniami.".
2) W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Uchyla się decyzję 2006/577/WE.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Decyzja Rady
z dnia 5 maja 2006 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Singapuru dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/592/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Rządem Republiki Singapuru dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej "Umową"), zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Singapuru dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 7 ust. 2 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
ustalająca indykatywny podział środków na zobowiązania między państwa członkowskie dla celu "konkurencyjność regionalna oraz zatrudnienie" w latach 2007–2013
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3472)
(2006/593/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 [1], w szczególności jego art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 cel "konkurencyjność regionalna i zatrudnienie" jest ukierunkowany na wzmocnienie konkurencyjności i atrakcyjności regionów.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego i Europejski Fundusz Społeczny przyczyniają się do realizacji celów, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia. Zgodnie z art. 4 ust. 2 Fundusz Spójności również interweniuje w regionach, które nie kwalifikują się do uzyskania wsparcia w ramach celu "konwergencja", a które należą do państw członkowskich kwalifikujących się do uzyskania wsparcia ze środków tego funduszu.
(3) Zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 15,95 % środków dostępnych na zobowiązania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności (dalej zwane "funduszami") w latach 2007–2013 przypada na cel "konkurencyjność regionalna oraz zatrudnienie", z czego 21,14 % przypada na wsparcie przejściowe i specjalnego przeznaczenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.
(4) Niezbędne jest dokonanie indykatywnego podziału między państwa członkowskie środków, które mają być przyznane dla celu "konkurencyjność regionalna oraz zatrudnienie". Zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 podziału należy dokonać zgodnie z kryteriami i metodologią określoną w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
(5) W pkt 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 ustalono metodę przydziału dostępnych środków państwom członkowskim i regionom kwalifikującym się do finansowania zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia.
(6) W pkt 6 lit. b) załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 ustalono metodę określania przydziałów w ramach wsparcia przejściowego, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
(7) Punkt 7 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 określa górny pułap transferu z funduszy do każdego państwa członkowskiego.
(8) Punkty 12–31 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 określają kwoty odnoszące się do poszczególnych przypadków w latach 2007–2013.
(9) Zgodnie z art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 0,25 % środków dostępnych na zobowiązania z funduszy w latach 2007–2013 przeznacza się na finansowanie pomocy technicznej z inicjatywy Komisji; zatem kwota odpowiadająca pomocy technicznej powinna być wyłączona z indykatywnego podziału środków między państwa członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Indykatywne kwoty środków na zobowiązania z podziałem na państwa członkowskie, przeznaczone dla regionów kwalifikujących się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konkurencyjność regionalna oraz zatrudnienie", zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, łącznie z dodatkowymi kwotami określonymi w załączniku II do tego rozporządzenia, określono w tabeli 1 załącznika I.
Roczny podział między państwa członkowskie środków na zobowiązania, o których mowa w poprzednim akapicie, określono w tabeli 2 załącznika I.
Artykuł 2
Indykatywne kwoty środków na zobowiązania z podziałem na państwa członkowskie, przeznaczone na wsparcie przejściowe i specjalnego przeznaczenia z funduszy strukturalnych w ramach celu "konkurencyjność regionalna oraz zatrudnienie", zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, łącznie z dodatkowymi kwotami określonymi w załączniku II do tego rozporządzenia, określono w tabeli 1 załącznika II.
Roczny podział między państwa członkowskie środków na zobowiązania, o których mowa w poprzednim ustępie, określono w tabeli 2 załącznika II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
ustalająca indykatywny podział środków na zobowiązania między państwa członkowskie dla celu "konwergencja" w latach 2007–2013
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3474)
(2006/594/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 [1], w szczególności jego art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 cel "konwergencja" jest ukierunkowany na przyspieszenie osiągnięcia konwergencji najsłabiej rozwiniętych państw członkowskich i regionów.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Społeczny i Fundusz Spójności (dalej zwane "funduszami") przyczyniają się do realizacji celów, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) wspomnianego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z art. 18 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 podział środków dostępnych na zobowiązania z funduszy jest dokonywany w taki sposób, aby osiagnąć znaczną koncentrację na regionach objętych celem "konwergencja".
(4) Zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 81,54 % środków dostępnych na zobowiązania z funduszy w latach 2007–2013 należy przydzielić na cel "konwergencja", w tym 4,99 % na wsparcie przejściowe i specjalnego przeznaczenia, o którym mowa w art. 8 ust. 1, 23,22 % na finansowanie, o którym mowa w art. 5 ust. 2, i 1,29 % na wsparcie przejściowe i specjalnego przeznaczenia, o którym mowa w art. 8 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia.
(5) Niezbędne jest dokonanie indykatywnego podziału między państwa członkowskie środków, które mają być przyznane na cel "konwergencja". Zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 należy to uczynić zgodnie z kryteriami i metodologią określonymi w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
(6) W pkt 1 i 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 ustalono metodę przydziału dostępnych środków, odpowiednio, regionom kwalifikującym się do uzyskania wsparcia w ramach celu "konwergencja" oraz państwom członkowskim kwalifikującym się do wsparcia ze środków Funduszu Spójności.
(7) W pkt 6 lit. a) i 6 lit. c) załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 ustalono metodę określania przydziałów w ramach wsparcia przejściowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia.
(8) Punkt 7 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 określa górny pułap transferu z funduszy do każdego państwa członkowskiego.
(9) Punkty 12–31 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 określają kwoty odnoszące się do poszczególnych przypadków w latach 2007–2013.
(10) Zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 0,25 % środków dostępnych na zobowiązania z funduszy na okres 2007–2013 przeznacza się na finansowanie pomocy technicznej z inicjatywy Komisji; zatem kwota odpowiadająca pomocy technicznej powinna być wyłączona z indykatywnego podziału środków między państwa członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Indykatywne kwoty środków na zobowiązania z podziałem na państwa członkowskie, przeznaczone dla regionów kwalifikujących się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konwergencja", zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, łącznie z dodatkowymi kwotami określonymi w załączniku II do tego rozporządzenia, określono w tabeli 1 załącznika I.
Roczny podział między państwa członkowskie środków na zobowiązania, o których mowa w poprzednim ustępie, określono w tabeli 2 załącznika I.
Artykuł 2
Indykatywne kwoty środków na zobowiązania z podziałem na państwa członkowskie, przeznaczone na wsparcie przejściowe i specjalnego przeznaczenia ze środków funduszy strukturalnych w ramach celu "konwergencja", zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, łącznie z dodatkowymi kwotami określonymi w załączniku II do tego rozporządzenia, określono w tabeli 1 załącznika II.
Roczny podział między państwa członkowskie środków na zobowiązania, o których mowa w poprzednim ustępie, określono w tabeli 2 załącznika II.
Artykuł 3
Indykatywne kwoty środków na zobowiązania z podziałem na państwa członkowskie, przeznaczone dla państw członkowskich kwalifikujących się do wsparcia z Funduszu Spójności w ramach celu "konwergencja", zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, określono w tabeli 1 załącznika III.
Roczny podział między państwa członkowskie środków na zobowiązania, o których mowa w poprzednim ustępie, określono w tabeli 2 załącznika III.
Artykuł 4
Indykatywne kwoty środków na zobowiązania z podziałem na państwa członkowskie, przeznaczone dla państw członkowskich kwalifikujących się do wsparcia przejściowego i specjalnego przeznaczenia z Funduszu Spójności w ramach celu "konwergencja", zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, określono w tabeli 1 załącznika IV.
Roczny podział między państwa członkowskie środków na zobowiązania, o których mowa w poprzednim ustępie, określono w tabeli 2 załącznika IV.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
ustalająca wykaz regionów kwalifikujących się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konwergencja" w latach 2007–2013
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3475)
(2006/595/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 [1], zwłaszcza jego art. 5 ust. 3 i art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 cel "konwergencja" zmierza do przyspieszenia osiągnięcia zbieżności między najsłabiej rozwiniętymi państwami członkowskimi i regionami.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 regionami kwalifikującymi się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konwergencja" są regiony określone na poziomie II Nomenklatury Jednostek Terytorialnych do celów Statystycznych ("poziom II NUTS"), w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], których produkt krajowy brutto (PKB) na osobę, mierzony parytetem siły nabywczej i obliczony na podstawie danych Wspólnoty za lata 2000–2002, wynosi mniej niż 75 % średniego PKB w UE-25 w tym samym okresie odniesienia.
(3) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 stanowi, że regiony określone na poziomie II NUTS, które kwalifikowałyby się do statusu celu "konwergencja" zgodnie z art. 5 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, miały próg kwalifikowania wynoszący 75 % średniego PKB w UE-15, lecz przestają się kwalifikować, ponieważ ich nominalny poziom PKB na osobę przekroczy 75 % średniego PKB w UE-25, mierzony i obliczony według wspomnianego art. 5 ust. 1, kwalifikują się również na zasadzie przejściowej i szczególnej do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konwergencja".
(4) Należy zatem ustalić wykaz kwalifikujących się regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Regionami kwalifikującymi się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konwergencja" są regiony wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
Regionami kwalifikującymi się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konwergencja" na zasadzie przejściowej i szczególnej, zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, są regiony wymienione w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
ustalająca wykaz państw członkowskich kwalifikujących się do finansowania z Funduszu Spójności w latach 2007–2013
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3479)
(2006/596/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 [1], zwłaszcza jego art. 5 ust. 3 i art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego Fundusz Spójności, Fundusz Spójności przyczynia się do wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej Wspólnoty w celu promowania zrównoważonego rozwoju.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 państwami członkowskimi kwalifikującymi się do finansowania z Funduszu Spójności są państwa, których produkt narodowy brutto (PNB) na osobę mierzony parytetem siły nabywczej i obliczony na podstawie danych Wspólnoty za lata 2001–2003 wynosi mniej niż 90 % średniego PNB w UE-25.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 państwa członkowskie kwalifikujące się do finansowania z Funduszu Spójności w 2006 r., które kwalifikowałyby się nadal, miały próg kwalifikowania wynoszący 90 % średniego PNB w UE-15, lecz przestają się kwalifikować, ponieważ ich nominalny poziom PNB na osobę przekroczy 90 % średniego PNB w UE-25, mierzony i obliczony według art. 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, kwalifikują się również na zasadzie przejściowej i szczególnej do finansowania z Funduszu Spójności.
(4) Należy zatem ustalić wykaz kwalifikujących się państw członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwami członkowskimi kwalifikującymi się do finansowania z Funduszu Spójności w dniu 1 stycznia 2007 r. są państwa wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
Państwami członkowskimi kwalifikującymi się do finansowania z Funduszu Spójności na zasadzie przejściowej i szczególnej, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, są państwa wymienione w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
ustalająca wykaz regionów kwalifikujących się do finansowania z funduszy strukturalnych na zasadzie przejściowej i szczególnej w ramach celu "konkurencyjność regionalna i zatrudnienie" w latach 2007–2013
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3480)
(2006/597/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. określające ogólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności [1] i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, w szczególności jego art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 cel "konkurencyjność regionalna i zatrudnienie" zmierza do wzmocnienia konkurencyjności i atrakcyjności regionów.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 regiony określone na poziomie II NUTS całkowicie objęte Celem 1 w 2006 r. na mocy art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [2], których nominalny poziom produktu krajowego brutto (PKB) na osobę mierzony i obliczony zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 przekroczy 75 % średniego PKB w UE-15, kwalifikują się na zasadzie przejściowej i szczególnej do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konkurencyjność regionalna i zatrudnienie".
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 Cypr korzysta również w latach 2007–2013 z finansowania przejściowego mającego zastosowanie w odniesieniu do regionów, o których mowa w akapicie pierwszym tego samego artykułu.
(4) Należy zatem ustalić wykaz kwalifikujących się regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Regionami kwalifikującymi się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu "konkurencyjność regionalna i zatrudnienie" na zasadzie przejściowej i szczególnej, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, są regiony wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 2005 r.
w sprawie pomocy państwa, którą Włochy (Region Lazio) zamierzają udzielić celem ograniczenia emisji gazów cieplarnianych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 587)
(jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/598/WE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Decyzją z dnia 13 maja 2003 r., o której Włochy zostały poinformowane pismem z tego samego dnia, Komisja postanowiła wszcząć postępowanie wyjaśniające w zakresie przedmiotowej pomocy zgodnie z art. 88 ust. 2 i wezwała Włochy oraz zainteresowane strony do przedstawienia uwag [2].
(2) Włochy odpowiedziały dnia 23 lipca 2003 r.
(3) Spółka ACEA SpA (zwana dalej "ACEA"), będąca beneficjentem pomocy, odpowiedziała dnia 8 września 2003 r.
Dnia 15 września 2003 r. ww. odpowiedź wraz z licznymi pozostałymi wnioskami została przesłana do Włoch celem przedstawienia uwag.
Wnioski dotyczyły:
- kopii wstępnego porozumienia akcjonariuszy/udziałowców ACEA oraz Electrabel w zakresie utworzenia AEP;
- warunków do przeniesienia działalności spółki ACEA do AEP, w szczególności biorąc pod uwagę przedmiotowy środek;
- objętej odzyskaniem działalności spółki ACEA.
(4) Włochy odpowiedziały początkowo dnia 18 marca 2004 r., a następnie dnia 29 kwietnia 2004 r.
II.
OPIS POMOCY
(5) Początkowo pomoc dotyczyła dwóch projektów w zakresie oszczędności energii finansowanych przez region Lazio: sieci ciepłowniczej oraz elektrowni wiatrowej.
Obydwa projekty zostały uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem, lecz zdecydowano rozpocząć w przypadku pierwszego projektu postępowanie zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. na podstawie orzecznictwa "Deggendorf" [3].
Projekt dotyczy sieci ciepłowniczej na obszarze Torrino Mezzocamino w okolicach Rzymu.
Sieć będzie zasilana energią wytworzoną przez układ kogeneracyjny będący przedmiotem ponownego wzmocnienia oraz konwersji, która dostarczy ciepło do nowej dzielnicy.
Dwie pozostałe dzielnice w pobliżu Rzymu – Torrino Sud oraz Mostacciano – są już podłączone do centrali kogeneracji energii elektrycznej poprzez sieć ciepłowniczą.
Nowy projekt dotyczy poszerzenia sieci, której przewody będą miały zasięg 14 km.
(6) Koszty inwestycji tego projektu wynoszą 9500000 EUR.
Ograniczają się one do wysokości inwestycji dotyczącej systemu dystrybucji ciepła za wyjątkiem niedawno wzmocnionej turbiny.
Suma pomocy wynosi 3800000 EUR.
(7) Podstawę prawną środka pomocy stanowi decyzja Zgromadzenia Regionalnego regionu Lazio nr 4556 z dnia 6 sierpnia 1999 r.
(Deliberazione della Giunta Regionale del Lazio n. 4556 del 6 agosto 1999), na mocy której wybrano projekty finansowane ze środków z tytułu podatku za emisję dwutlenku węgla (carbon tax).
Środek jest finansowany ze środków uzyskanych z tytułu podatku za emisję dwutlenku węgla wprowadzonego na mocy ustawy budżetowej (legge finanziaria) zatwierdzonej 23 grudnia 1998 r. (legge n. 448/98).
Na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska nr 337 z dnia 20 lipca 2000 r. (decreto n. 337 del Ministero dell’ Ambiente) ustalono kryteria i wymagania, jakie Region musi spełniać wydatkując środki uzyskane z tytułu wyżej wymienionego podatku.
III.
BENEFICJENCI POMOCY
(8) Beneficjentem pomocy była spółka ACEA, byłe rzymskie przedsiębiorstwo komunalne (azienda municipalizzata).
Po szeregu reorganizacji, które obejmowały wiele spółek, między innymi Electrabel, obecnie beneficjentem jest inna spółka, l’AceaElectrabel Produzione (AEP).
Spółka AEP jest w 50 % kontrolowana przez Electrabel Italia oraz w 50 % przez AceaElectrabel.
Pierwsza z nich jest w 100 % kontrolowana przez Electrabel (Belgia).
Druga z nich w 40,59 % jest kontrolowana przez Electrabel Italia oraz w 59,41 % przez ACEA.
Uwaga: schemat koncernu ACEA; cyfry w nawiasie wskazują poziom kontroli spółki dominującej, pozostała część należy do Electrabel Italia, włoskiej spółki zależnej belgijskiej grupy kapitałowej Electrabel.
+++++ TIFF +++++
AceaAceaElectrabel (59,41)AE Energia (100) AE Elettricità (100) AEP (50) AE Trading (84,17)
IV.
POWODY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA OKREŚLONEGO W ART.
88 UST.
2
(9) Zdaniem Komisji [4] przedmiotowy projekt był zgodny z postanowieniami wytycznych w sprawie ochrony środowiska.
Komisja wyraziła jednak wątpliwości oraz postanowiła wszcząć postępowanie wyjaśniające, gdyż według niej należało zastosować zasady i kryteria określone przez Trybunał w orzecznictwie dotyczącym sprawy "Deggendorf".
(10) Okazało się więc, iż beneficjent, spółka ACEA, była jednym z tak zwanych przedsiębiorstw komunalnych (przedsiębiorstw użyteczności publicznej zarządzanych przez lokalne jednostki administracji publicznej) sektora energetycznego, które skorzystały z programów pomocy rozpatrywanych w decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. [5] w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych oraz pożyczek preferencyjnych udzielonych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z większościowym udziałem państwa.
Choć decyzja ta dotyczy jedynie programów pomocy samych w sobie i nie zajmuje się sytuacją poszczególnych beneficjentów, przynajmniej jeden z programów pomocy był przeznaczony dla wszystkich przedsiębiorstw, które odpowiadały wymaganym warunkom i wówczas spółka ACEA spełniała ww. warunki.
(11) Komisja w decyzji 2003/193/WE uznała, iż te niezgłoszone programy są niezgodne ze wspólnym rynkiem i niezgodne z prawem i poleciła w art. 3 Państwu włoskiemu odzyskanie kwot ewentualnie wypłaconych tytułem ww. programów.
ACEA zaskarżyła tą decyzję przed Sądem Pierwszej Instancji [6] twierdząc, że korzystała z przedmiotowej pomocy.
Sprawozdania finansowe spółki ACEA wyraźnie odnoszą się do ryzyka związanego z odzyskaniem, jak na przykład sprawozdanie półroczne z września 2004 r. [7].
(12) W wyniku dwóch monitów wysłanych przez Komisję do władz Włoch celem przypomnienia o obowiązku odzyskania ww. kwot, władze Włoch poinformowały Komisję, po ponad dwóch latach od przyjęcia decyzji 2003/193/WE, iż jeszcze usiłują wypełnić swoje zobowiązanie w zakresie odzyskania kwot poprzez przyjęcie i realizację odpowiednich środków administracyjnych.
Między innymi nie wyjaśniły, czy odzyskano już kwoty, z których skorzystała spółka ACEA.
Na podstawie powyższych informacji należy stwierdzić, iż ACEA otrzymała i jeszcze nie zwróciła kwot pomocy w ramach niezgodnych ze wspólnym rynkiem programów ocenionych w przypadku będącym przedmiotem decyzji 2003/193/WE.
(13) W związku z powyższym Komisja uznała, iż nie może określić kwoty pomocy, którą ACEA już otrzymała i którą musi zwrócić.
(14) Z drugiej strony Komisja uznała, iż nie może oszacować wyniku kumulacyjnego "starej" oraz "nowej" pomocy i jej prawdopodobnego zakłócającego wpływu na wspólny rynek.
V. UWAGI WŁOCH ORAZ ZAINTERESOWANYCH STRON TRZECICH
1.1.
Uwagi Włoch
(15) Argumentacja władz Włoch została wyszczególniona w punktach od 16 do 27.
(16) Włochy poruszyły kwestię tożsamości beneficjentów, która zmieniła się od daty decyzji Komisji o wszczęciu postępowania.
Włochy podkreślają wręcz, iż beneficjent pomocy zmienił się jeszcze przed tą datą.
Włochy przyznają, iż Komisja nie była poinformowana o tych okolicznościach przed decyzją o wszczęciu postępowania.
Zmiana beneficjenta skutkowałaby tym, iż orzecznictwo Deggendorf nie miałoby zastosowania i że niniejsze postępowanie byłoby bezprzedmiotowe.
(17) Włochy przeczą, iż taki środek stanowił pomoc, ze względu na to, iż chodzi o projekt lokalny niemający wpływu na wymianę handlową; poza tym, zważywszy, że ogrzewanie nie jest zbywalne i że nie może być uważane za substytut pozostałych źródeł energii, konkurencja nie została zakłócona.
(18) Włochy kwestionują zastosowanie orzecznictwa Deggendorf przedstawiając uwagi wyszczególnione od punktu 19 do 23.
(19) Zdaniem Włoch orzecznictwo Deggendorf nie ma zastosowania w zakresie przedmiotowej pomocy ze względu na odmienny charakter sprawy.
Przedmiotowa pomoc jest regionalna (udzielona przez władze regionowi Lazio), podczas gdy pomoc udzielona przedsiębiorstwom komunalnym miała charakter państwowy.
(20) Włochy przyznają, iż brak jest bezwzględnej tożsamości beneficjentów.
Orzecznictwo Deggendorf ma zastosowanie jedynie w indywidualnych przypadkach, a nie w odniesieniu do programów pomocy.
(21) Zdaniem Włoch orzecznictwo Deggendorf powinno mieć zastosowanie jedynie do ostatecznych decyzji, natomiast decyzja Komisji nie jest ostateczna ze względu na wniesione odwołanie od tej decyzji.
Włochy przyznają, iż nie można naciskać na politykę państw członkowskich przed wyczerpaniem wszystkich środków ochrony przewidzianych Traktatem.
(22) Włochy uważają, iż Komisja posługuje się orzecznictwem Deggendorf w zbyt szerokim zakresie i zauważa, iż możliwym skutkiem może być zaprzestanie zgłaszania przez państwa członkowskie.
(23) Na koniec podkreśla pozostałe dwa aspekty przedmiotowego projektu, które nie stanowiły poparcia dla zastosowania orzecznictwa Deggendorf: a) cele oszczędności energetycznej projektu są zgodne z polityką Komisji oraz polityką wspólnotową; b) ACEA była poszkodowana w stosunku do innych przedsiębiorstw komunalnych oraz Komisja wywierała nacisk na pojedynczy podmiot za pomocą środków niezgodnych z prawem.
(24) W odpowiedzi na pytania komisji Włochy przedstawiają uwagi wyszczególnione w punktach od 25 do 27.
(25) Wstępne porozumienie akcjonariuszy wykazuje, iż AEP poddana jest podwójnej kontroli: ACEA oraz Electrabel.
(26) W umowie o wspólnym przedsięwzięciu (joint venture) nie wzięto pod uwagę przedmiotowego projektu, ani decyzji w sprawie odzyskania pomocy.
(27) ACEA prowadzi różnego rodzaju działalność i nie można określić, której z nich będzie dotyczyło odzyskanie pomocy.
1.2.
Uwagi stron trzecich
(28) ACEA jako beneficjent pomocy przedstawiła wiele uwag, które w większej części pokrywają się z uwagami Włoch.
Dodaje ona jednak trzy uwagi dotyczące przede wszystkim zastosowania orzecznictwa Deggendorf.
(29) Pierwszy dodatkowy argument ACEA: w rzeczy samej przeciwnie do sprawy Deggendorf, nie ma poważnych i pilnych powodów, aby przystąpić do odzyskania pomocy oraz nie upłynął długi okres czasu od przyjęcia decyzji w sprawie niezgodnej z prawem pomocy.
(30) Drugi argument ACEA podkreśla fakt, iż raz jeszcze w przeciwieństwie do sprawy Deggendorf, nie można przypisać spółce ACEA żadnej odpowiedzialności lub działań przeciwnych odzyskaniu; przeciwnie, ACEA oświadcza, iż jest przygotowana na zwrot i wyjaśnia, iż opóźnienie nie jest od niej zależne.
(31) Trzeci dodatkowy argument ACEA: Komisja nie stosuje spójnie orzecznictwa Deggendorf.
ACEA przywołuje decyzję Komisji 1998/466/WE [8] dotyczącą Société française de production (zwaną dalej "SFP"), w której cytuje się poprzednią negatywną decyzję dotyczącą tego samego beneficjenta bez zastosowania orzecznictwa Deggendorf.
VI.
OCENA
(32) Oceniając niniejszy przypadek analizuje się przede wszystkim, czy przedmiotowy środek stanowi pomoc i czy można uznać go za zgodny w świetle Traktatu.
(33) Po drugie należy określić tożsamość beneficjenta i ocenić zastosowanie orzecznictwa Deggendorf.
1.1.
Istnienie pomocy
(34) Liczne uwagi ze strony Włoch oraz ACEA dotyczą zakwalifikowania projektu przez Komisję jako pomoc.
(35) Projekt finansowany jest z zasobów pochodzących z rządowego budżetu regionalnego i pochodzi z przychodów z tytułu podatku za emisję dwutlenku węgla "carbon tax", ustanowionego ustawą budżetową (legge finanziaria) na rok 1999.
Pierwszy warunek istnienia pomocy jest spełniony.
(36) Środek jest wybiórczy, gdyż jest przychylny jednemu przedsiębiorstwu, początkowo ACEA i obecnie AEP.
Drugi warunek istnienia pomocy jest spełniony.
(37) Jeśli chodzi o wpływ na wymianę handlową, zgodnie z pkt 3.1. decyzji o wszczęciu postępowania: "Ciepło nie jest przedmiotem wymiany, ale może zastępować pozostałe główne lub drugorzędne produkty energetyczne, które same w sobie są przedmiotem wymiany.".
(38) Potwierdzeniem powyższego są inne decyzje Komisji, na przykład decyzja dotycząca Włoch, Regionu Piemont, w sprawie pomocy na ograniczenie emisji zanieczyszczeń (N614/02) [9], w której oświadcza się, iż projekt ciepłowniczy "pozwoli rodzinom zastąpić ciepło innymi podstawowymi lub drugorzędnymi źródłami energii, takimi jak ropa naftowa lub elektryczność, które są przedmiotem wymiany pomiędzy państwami członkowskimi".
(39) Celem sieci ciepłowniczej jest zastąpienie indywidualnego ogrzewania mieszkań w całej dzielnicy.
Innymi słowy ogrzewanie dostarczone poprzez generator ciepła sieci ciepłowniczej zastępuje ciepło generowane przez małe kotły zasilane innymi źródłami energii takimi jak ropa, gaz lub elektryczność.
Ropa, gaz oraz elektryczność są przedmiotem wymiany pomiędzy państwami członkowskimi.
Istnieje skutek zamienny, z powodu którego przedmiotowy projekt wpływa na wymianę handlową.
W każdym razie, zarówno ACEA, jak i Electrabel są spółkami, które prowadzą działalność w wielu różnych sektorach, w szczególności w sektorze energetycznym oraz wytwarzania energii, w obrębie którego istnieje handel wewnątrzwspólnotowy.
Trzeci warunek istnienia pomocy jest spełniony.
(40) W końcu środek zakłóca konkurencję, gdyż sprzyja jednemu przedsiębiorstwu, którego pozycja na globalnym rynku energetycznym może zostać wzmocniona, powodując w ten sposób zmianę warunków rynkowych.
Wpływ na wymianę oraz zakłócenie konkurencji spowodowane tym środkiem wydają się w ten sposób być potwierdzone i spójne z konkluzjami Komisji w innych przypadkach [10].
(41) Wszystkie cztery warunki istnienia pomocy są spełnione.
Komisja stwierdza, iż przedmiotowy projekt należy uznać za pomoc.
1.2.
Zgodność pomocy
(42) Jeśli chodzi o zgodność przedmiotowej pomocy ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Komisja uznaje, iż projekt jest skierowany na realizację celów w zakresie ochrony środowiska.
Następnie Komisja ocenia, czy przedmiotowy środek może podlegać postanowieniom przewidzianym w wytycznych w sprawie ochrony środowiska.
Komisja skupiła się szczególnie na punktach 30–37.
(43) Punkt 30 wytycznych w sprawie ochrony środowiska stanowi, iż "inwestycje w sektorze oszczędności energii zgodnie z punktem 6, uznaje się za równorzędne z inwestycjami w zakresie ochrony środowiska.
Mają one kluczową rolę w celu oszczędnej realizacji celów wspólnotowych w zakresie ochrony środowiska.
Inwestycje te mogą więc korzystać z pomocy inwestycyjnej o intensywności podstawowej równej 40 % kwalifikujących się kosztów.".
(44) W zakresie przedmiotowego projektu tylko inwestycja w sieć ciepłowniczą obejmującą sieć dystrybucji ciepła oraz odpowiednie elementy dodatkowe podlega pomocy.
Władze regionalne regionu Lazio dostarczyły Komisji dokumentację techniczną oraz ekonomiczną potwierdzającą, iż planowana sieć ciepłownicza rzeczywiście umożliwiłaby poważny postęp w zakresie oszczędności energetycznej w stosunku do obecnej sytuacji – lub sytuacji poprzedzającej inwestycję – ceteris paribus.
W związku z powyższym punkt 30 wytycznych w sprawie ochrony środowiska ma zastosowanie.
(45) Punkt 37 wytycznych w sprawie ochrony środowiska stanowi, iż "kwalifikujące się koszty ograniczają się wyłącznie do dodatkowych kosztów inwestycyjnych niezbędnych do osiągnięcia celów w zakresie ochrony środowiska.".
(46) Inwestycja do której się odwołujemy jest zerowa ze względu na fakt, iż alternatywne rozwiązanie to indywidualne ogrzewanie mieszkań.
Poza tym rozbudowanie sieci nie powoduje oszczędności w zakresie kosztów.
W związku z powyższym, zdaniem Komisji, cały koszt inwestycyjny kwalifikuje się do pomocy. Przyznana pomoc odpowiada maksymalnej intensywności brutto 40 %.
(47) Jeżeli chodzi o kwalifikujące się do pomocy koszty inwestycji oraz intensywność pomocy, projekt ciepłowniczy sam w sobie jest zgodny z punktami 30 oraz 37 wytycznych w sprawie ochrony środowiska.
(48) Na podstawie takiej analizy Komisja mogłaby uznać projekt sam w sobie za zgodny z postanowieniami w zakresie pomocy państwa.
Przy przyjęciu takiej decyzji Komisja wypośrodkowała pomiędzy kwestiami środowiskowymi a polityką konkurencji.
Tak jak wskazano w punkcie 4 wytycznych w sprawie ochrony środowiska "[l] konieczność wzięcia pod uwagę w perspektywie długoterminowej wymogów środowiskowych nie oznacza, że każda pomoc musi zostać zatwierdzona".
(49) Przyjęcie punktu widzenia Włoch, zgodnie z którym Komisja powinna przyjąć projekt skierowany na realizację celów w zakresie ochrony środowiska, oznaczałoby pominięcie faktu, iż to co najbardziej jest istotne w zakresie postanowień dotyczących konkurencji to sposób w jaki osiąga się cel.
Według ustalonego orzecznictwa, Komisja przygotowując wytyczne dotyczące sposobu rozpatrywania zgłoszeń w zakresie pomocy państwa, wskazuje państwom członkowskim, jak osiągnąć cele w zakresie ochrony środowiska nie zakłócając konkurencji.
Cel środowiskowy nie usprawiedliwia jednak odstępstwa od ogólnych reguł oraz zasad dotyczących środków pomocy państwa bez względu na ich cel.
1.3.
Tożsamość beneficjenta
(50) Rozpatrując konkretny przypadek należy określić tożsamość beneficjenta pomocy.
(51) Większa część uwag ze strony włoskiej [11] dotyczy zmiany beneficjenta, warunków regulujących przeniesienie części przedsiębiorstwa, które będzie realizować projekt oraz wstępnego porozumienia akcjonariuszy ACEA oraz Electrabel.
(52) Komisja nie została poinformowana o fakcie, iż przed decyzją o wszczęciu postępowania beneficjentem stała się AEP.
Władze Włoch poinformowały o powyższym zdarzeniu dopiero w ramach niniejszego postępowania.
(53) Jak już wspomniano w rozdziale zawierającym opis beneficjenta, AEP różni się ACEA.
Jest to odrębne przedsiębiorstwo kontrolowane przez ACEA oraz Electrabel.
Komisja oceniając przedmiot pomocy Państwa musi jednak wyjść poza elementy czysto formalne różnic pomiędzy spółkami.
Jak zostało potwierdzone przez Sąd, opierając się na rozległym orzecznictwie Trybunału oraz samego Sądu [12].
(54) "Należy zauważyć, iż na podstawie ustalonego orzecznictwa, jeśli odrębne jednostki prawne lub osoby prawne tworzą jednostkę gospodarczą muszą one być traktowane jak jedno przedsiębiorstwo na mocy wspólnotowych przepisów w zakresie konkurencji (patrz: sprawa 170/83 Hydrotherm [1984] ECR 2999, ust. 11, oraz analogicznie, sprawa T-234/95 DSG przeciwko Komisji [2000] ECR II-2603, ust. 124). W kwestii pomocy państwa, pytanie czy jest to jednostka gospodarcza pojawia się początkowo w związku z pytaniem, czy istnieje beneficjent pomocy (patrz odpowiednio 323/82 Intermills przeciwko Komisji [1984] ECR 3809, ust. 11 i 12). W tej kwestii przyjęto, iż Komisja posiada szeroką swobodę w określaniu, czy spółki należące do grupy kapitałowej należy uznać za jednostkę gospodarczą, czy za prawnie i finansowo niezależne od siebie jednostki celem zastosowania przepisów w zakresie pomocy państwa (patrz: sprawy połączone T-371/94 oraz T-394/94 British Airways oraz pozostałe przeciwko Komisji [1998] ECR II-2405, ust. 313 oraz 314, oraz analogicznie DSG przeciwko Komisji ust. 124)".
(55) Komisja musi ustalić, czy ACEA oraz spółka należąca do koncernu ACEA, mogą zostać uznane za jednostkę gospodarczą.
Analiza sytuacji AEP potwierdza, że tak jest.
(56) ACEA przyznaje, iż sprawuje kontrolę w AEP łącznie z Electrabel.
Potwierdza to wyraźnie w jednej ze swoich odpowiedzi [13].
Fakt ten jest również potwierdzony w sprawozdaniu finansowym ACEA wykazującym, iż AEP jest jedną ze spółek objętych konsolidacją.
Fakt, iż ACEA sprawuje kontrolę nad AEP łącznie z Electrabel, a nie sama, nie jest znaczący.
(57) Spółka AEP wyszczególniona jest w sprawozdaniach ACEA: na stronie 35 sprawozdania za pierwsze półrocze 2004 stwierdzono, iż "[i] zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z art. 37 rozporządzenia z mocą ustawy (decreto legislativo) nr 127/91 konsolidacja obejmuje również następujące spółki kontrolowane przez spółkę dominująca łącznie z pozostałymi wspólnikami oraz na podstawie umów z nimi zawartych.".
Spis zawiera AEP.
(58) Porozumienie akcjonariuszy ACEA oraz Electrabel, dotyczące przeniesienia części przedsiębiorstwa z ACEA do AEP nie odnosi się do projektu.
Jednak zrozumiałe jest, iż AEP odziedziczyła projekt i stała się zamierzonym beneficjentem pomocy w następstwie restrukturyzacji w ramach grupy kapitałowej ACEA i prowadzi niektóre rodzaje działalności realizowane dotychczas przez ACEA.
Poza tym art. 4 umowy w sprawie przeniesienia części przedsiębiorstwa do spółki AEP (zwanej wówczas Gen.Co) stanowi, iż wyklucza się ewentualne postępowanie sporne mogące dotyczyć przedmiotowej części przedsiębiorstwa i że przedsiębiorstwo nie ponosi odpowiedzialności za żadne spory ewentualnie powstałe po 1 grudnia 2002 r. (data umowy), lecz których przyczyny pojawiły się wcześniej.
(59) Umowa pomiędzy stronami nie może zwalniać z obowiązku zwrócenia pomocy niezgodnej z prawem i niezgodnej ze wspólnym rynkiem.
Jeśli taka umowa zostałaby przyjęta, wówczas spowodowałoby to obejście przez przedsiębiorstwa obowiązku zwrotu pomocy przyznanej niezgodnie z prawem i niezgodnej ze wspólnym rynkiem.
Poza tym należy zwrócić uwagę, iż w momencie, gdy umowa powierzenia weszła w życie, decyzja została już przyjęta i ACEA już ją zaskarżyła.
Zobowiązania nałożone na ACEA były więc dobrze znane, tak aby nie można nie wykluczyć zamiaru obejścia obowiązku zwrotu pomocy.
(60) Spółkę ACEA oraz AEP należy zatem uznać za jeden podmiot gospodarczy i pomimo wewnętrznej reorganizacji, sama grupa kapitałowa, włączając ACEA, musi zostać uznana za beneficjenta pomocy.
Inne podejście pozwoliłoby na obejście przepisów w zakresie pomocy państwa.
1.4.
Orzecznictwo Deggendorf
(61) Po ponad dwóch latach od decyzji 2003/193/WE Włochy, dalekie od odzyskania pomocy uznanej za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem, nie określiły jeszcze kwot, które mają zostać zwrócone przez przedsiębiorstwa komunalne.
Od 2003 r., kiedy zostało wszczęte postępowanie, sytuacja nie uległa więc zmianie.
Należy dodać, iż Komisja postanowiła złożyć odwołanie do Trybunału, gdyż Włochy nie zastosowały się do decyzji 2003/193/WE [14].
Ostatnio wprowadzono do przepisów wspólnotowych na 2004 rok niezatwierdzonych jeszcze przez Parlament, podstawowe wytyczne dotyczące odzyskania pomocy, takie jak wniosek do administracji lokalnej o wskazanie możliwych beneficjentów lub wniosek do beneficjentów o zadeklarowanie przez nich kwoty otrzymanej pomocy.
(62) W związku z powyższym Komisja jest zdania, że sytuacja nie zmieniła się od chwili wszczęcia postępowania.
Komisja potwierdza, iż nie może jeszcze określić dokładnej kwoty pomocy, z której skorzystała ACEA przed przedmiotową pomocą.
Ani rząd Włoch, ani ACEA nie udowodniły, iż w przypadku ACEA, należy uznać, że korzyści płynące z programu uważanego za niezgodny ze wspólnym rynkiem nie stanowią pomocy lub stanowią pomoc istniejącą lub zgodną ze wspólnym rynkiem z powodu określonych cech beneficjenta.
Przeciwnie, z powodu ich wysokości oraz charakteru działalności prowadzonej przez ACEA na różnych rynkach w momencie udzielenia pomocy, między innymi produkcji oraz dystrybucji energii i elektryczności, należy uznać, że korzyści przekazane ACEA mają wpływ na wymianę wspólnotową i zakłócają konkurencję.
Ponadto korzyści są znaczne ze względu na fakt, iż odpowiadają kwocie należnej tytułem podatku dochodowego od osób prawnych (IRPEG) za trzy lata.
Zatem grupa kapitałowa ACEA, włączając AEP, jest w dalszym ciągu beneficjentem niezgodnej z prawem i ze wspólnym rynkiem pomocy, która musi zostać zwrócona i zakłócenie konkurencji ma nadal miejsce.
(63) W tej sytuacji, mimo iż dokładna kwota pierwszej pomocy nie została określona, skutek kumulacyjny dwóch pomocy dla ACEA oraz ich zakłócający wpływ na wspólny rynek powodują, iż zgłoszona pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
1.5.
Zastosowanie orzecznictwa Deggendorf do niniejszego przypadku
(64) Włochy oraz ACEA przedstawiły szereg uwag dotyczących zastosowania orzecznictwa Deggendorf do niniejszego przypadku.
(65) Należy pamiętać, iż orzecznictwo Deggendorf przygotowane przez Trybunał [15] przewiduje, iż Komisja w momencie analizy zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, musi brać pod uwagę wszystkie stosowne elementy, a w szczególności skutek kumulacyjny nowej pomocy oraz pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, która jeszcze nie została zwrócona.
Orzecznictwo to daje możliwość zawieszenia udzielenia pomocy zgodnej ze wspólnym rynkiem dopóki wcześniejsza niezgodna z prawem i ze wspólnym rynkiem udzielona pomoc nie zostanie zwrócona.
(66) Przede wszystkim należy przywołać zapisy punktu od 51 do 60 dotyczące tożsamości beneficjenta.
Zgodnie z przedstawioną argumentacją, Komisja uważa, iż AEP należy do grupy kapitałowej ACEA i w tym przypadku beneficjent praktycznie jest ten sam.
(67) Fakt, iż w niniejszym przypadku chodzi o pomoc regionalną i że pomoc dla przedsiębiorstw komunalnych była pomocą krajową [16] jest nieistotny.
Dla Komisji wszelka pomoc jest pomocą państwa, gdyż władze krajowe są jedynymi bezpośrednimi partnerami instytucji wspólnotowych.
Dowodem na to jest fakt, iż środek został zgłoszony przez Włochy i że Włochy są beneficjentem zgodnie z artykułami 87 i 88 Traktatu WE.
Ponadto zaangażowane zasoby to zasoby państwowe, niezależnie od tego czy są rozdzielane przez władze centralne czy władze regionalne.
Dlatego też ten argument musi zostać odrzucony.
(68) Orzecznictwo Deggendorf stosowane jest we wszystkich przypadkach, w których beneficjent pomocy nie zwrócił kwoty ustalonej przez Komisję niezależnie od tego, czy dotyczy to pomocy indywidualnej czy programu pomocy [17].
Komisja uważa, iż ACEA należała do beneficjentów pomocy przeznaczonej dla przedsiębiorstw komunalnych, gdyż przynajmniej część tej pomocy została przydzielona wszystkim przedsiębiorstwom należącym do tej kategorii, a zatem również ACEA.
(69) Ponadto w trakcie postępowania ACEA przedstawiła uwagi jako zainteresowana strona trzecia popierające zgodność programu ze wspólnym rynkiem.
Komisja w swojej decyzji oświadczyła, iż te niezgłoszone programy są niezgodne ze wspólnym rynkiem i niezgodne z prawem i nakazała Państwu włoskiemu odzyskać kwoty ewentualnie wypłacone tytułem ww. programów [18].
ACEA zaskarżyła tę decyzję do Sądu Pierwszej Instancji [19] przyznając, iż czerpała korzyści z programu.
Jak wyjaśniono powyżej, ani rząd Włoch, ani ACEA nie przedstawiły żadnego powodu mogącego utrudnić lub ograniczyć odzyskanie pomocy w danym przypadku.
(70) Sprawozdania finansowe ACEA odnoszą się do decyzji Komisji oraz do ryzyka finansowego dla grupy kapitałowej. Pozwalają one oszacować prawdopodobne kwoty pomocy, które Włochy powinny odzyskać od ACEA przynajmniej za lata 1998 i 1999, gdyż w 1997 r.
ACEA wykazała stratę (z którego to powodu nie było korzyści z niższego opodatkowania). ACEA wykazuje prawdopodobne kwoty odnoszące się do 1998 r.
(28 mln EUR) oraz do 1999 r. (290 mln EUR z powodu kilku transakcji nadzwyczajnych wynikających z podziału spółek).
(71) Przeciwnie do oświadczenia zgodnie z którym orzecznictwo Deggendorf powinno być zastosowane jedynie wtedy, gdy decyzja Komisji jest ostateczna (na przykład ostatecznie potwierdzona wyrokiem Trybunału) [20], Komisja przypomina, iż jej decyzje są ważne ze skutkiem natychmiastowym, co Włochy zresztą już przyznały [21].
Jest to zgodne z art. 242 Traktatu WE, w świetle którego skargi wniesione do Trybunału nie mają skutku zawieszającego.
Należy również przypomnieć, iż w niniejszym przypadku nie wnioskowano o środki tymczasowe.
(72) Włochy uważają, iż zastosowanie orzecznictwa Deggendorf stanowi wyjątkowy sposób postępowania, do którego należy odwołać się jedynie w przypadku extrema ratio.
Przeciwstawiając się takiemu punktowi widzenia Komisja zauważa, iż właśnie rzeczywista kontrola pomocy państwa doprowadziłaby do stałego i natychmiastowego zastosowania orzecznictwa Deggendorf celem zapewnienia wydajności systemu, którego celem jest wzięcie pod uwagę wszelkiej pomocy państwa będącej do dyspozycji beneficjenta obniżając zakłócenia konkurencji i zapewniając rzeczywiste zastosowanie jej decyzji.
(73) Jeżeli chodzi o stanowisko Włoch, według których zastosowanie orzecznictwa Deggendorf określiłoby obniżenie ilości zgłoszeń ze strony państw członkowskich [22], Komisja zauważa, iż zgłoszenie nie jest fakultatywne, lecz obowiązkowe zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
Niezgłoszona pomoc jest (staje się) niezgodna z prawem, mimo iż może być zgodna ze wspólnym rynkiem.
(74) W odniesieniu do stwierdzenia Włoch, że Komisja wywiera szczególny nacisk [23], Komisja zauważa, iż w omawianym przypadku zastosowano jedynie obowiązujące orzecznictwo.
ACEA jest ukarana jedynie w zakresie, w jakim jest beneficjentem innej pomocy.
(75) Należy podkreślić, iż, w każdym razie, ACEA nie jest szczególnie ukarana.
Komisja zatwierdziła (decyzja w sprawie pomocy N 614/02, o której mowa w punkcie 38) liczne projekty regionu Piemont.
Dwa z zatwierdzonych projektów miały zostać zrealizowane przez AEM, przedsiębiorstwo komunalne z Turynu oraz przez ASM, przedsiębiorstwo komunalne z Settimo Torinese.
W przypadku spółki AEM, oceniano czy należy zastosować orzecznictwo Deggendorf.
Ocena była negatywna z uwagi na zasadę de minimis, zważywszy iż przedmiotowa kwota wynosiła 17240 EUR.
Władze lokalne zobowiązały się sprawdzić, czy w okresie trzech lat nie było kumulacji innej pomocy tytułem zasady de minimis, która łącznie przekraczałaby 100000 EUR.
W tym przypadku byłaby to pomoc, która nie została wypłacona z zastosowaniem orzecznictwa Deggendorf.
(76) W przypadku ASM, decyzja dotycząca pomocy N 614/02 (ww. w punktach 38 i 75) stanowi, że:
"Na podstawie orzecznictwa dotyczącego sprawy Deggendorf [24], władze Włoch zobowiązały się sprawdzić, czy Azienda sviluppo multiservizi SpA oraz inni beneficjenci rzeczywiście skorzystali z pomocy i w takim przypadku zobowiązały się nie udzielać przedmiotowej pomocy państwa, zanim pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem i z prawem uprzednio udzielona nie zostanie zwrócona zgodnie z ww. decyzją".
(77) W końcu fakt, iż ACEA prowadzi różnego rodzaju działalność i że nie jest w stanie ustalić, która z nich zostanie obciążona odzyskaniem pomocy [25] nie jest znaczący w tym przypadku.
Byłoby zbyt proste dla przedsiębiorstwa obejście decyzji dotyczącej zwrotu nie wyjaśniając na której części swojej działalności lub na której części przedsiębiorstwa ciąży zwrot.
(78) Można natomiast powiedzieć, iż od momentu gdy część pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem i z prawem dotyczyła środków podatkowych, wszystkie części przedsiębiorstwa ACEA w przeszłości korzystały z niej.
Pomoc podatkowa jako pomoc operacyjna sama w sobie nie jest podporządkowana konkretnej działalności przedsiębiorstwa.
Pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem i z prawem dotyczyła całej działalności gospodarczej ACEA, włączając część przedsiębiorstwa przeniesioną później do AEP.
Z powyższego wynika, iż część tej nie odzyskanej pomocy może być przypisana również AEP.
1.6.
O uwagach stron trzecich
(79) Przeciwnie do tego, co uważa ACEA [26] czas, który upłynął od momentu kiedy została podjęta decyzja w sprawie odzyskania pomocy mimo, iż władze Włoch nie podjęły działań w zakresie odzyskania pomocy, jest rzeczywiście długi.
Pod koniec lutego 2005 Włochy nie zaakceptowały jeszcze procedury w zakresie odzyskania pomocy.
Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 [27] wyraźnie stanowi, iż odzyskanie następuje bezzwłocznie.
Dotychczas, jak już wspomniano powyżej, nie tylko nie wszczęto żadnej procedury odzyskania, lecz również nie zostały określone jasne procedury postępowania.
(80) Dobra wola spółki ACEA [28] nie zmienia de facto sytuacji, czyli faktu, że pomoc nie została odzyskana.
Przedmiotowa sytuacja, czyli odzyskanie pomocy uznanej za niezgodną z prawem, jest faktem, na który nie ma wpływu stanowisko przyjęte przez strony.
Należy dodać, iż poza ogólnym oświadczeniem dobrej woli, ACEA mogła podjąć działania mające na celu przyspieszenie odzyskania pomocy, wskazując na przykład odpowiednie kwoty i tworząc przede wszystkim rezerwę na zablokowanym rachunku bankowym.
(81) W końcu, jeśli chodzi o zarzucane Komisji niespójne stosowanie orzecznictwa Deggendorf, którego przykładem jest decyzja 1998/466/WE [29], należy zauważyć, iż decyzja ta [30] opierała się na zobowiązaniu Francji do zwrotu poprzedniej pomocy będącej przedmiotem negatywnej decyzji, w odniesieniu do której orzecznictwo Deggendorf nie miało zastosowania.
Decyzja 1998/466/WE stanowiła również, iż nie można było wypłacić żadnej kolejnej pomocy za wyjątkiem szczególnych przypadków.
W 2002 r. Komisja przyjęła decyzję dotyczącą nowej interwencji władz francuskich na rzecz SFP, wnioskując jednak, iż interwencja ta nie stanowiła pomocy.
W konsekwencji nie było podstaw do zastosowania orzecznictwa Deggendorf.
VII.
WNIOSKI
(82) Na podstawie wyżej wyszczególnionych uwag, Komisja uznaje, iż pomoc w wysokości 3,8 mln EUR dla spółki AEP tytułem projektu ciepłowniczego w okolicach Rzymu, jest sama w sobie zgodna z Traktatem.
(83) Wypłata pomocy dla AEP zostaje wstrzymana do momentu, gdy Włochy udowodnią, iż pomoc uważana za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem będącą przedmiotem decyzji 2003/193/WE została zwrócona przez ACEA z zastosowaniem orzecznictwa Deggendorf,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
1.
Pomoc, którą Włochy zamierzają udzielić spółce AEP w zakresie projektu ciepłowniczego na podstawie decyzji Zgromadzenia Regionalnego regionu Lazio nr 4556 z dnia 6 sierpnia 1999 r.
(Deliberazione della Giunta Regionale del Lazio n. 4556 del 6 agosto 1999), jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
2.
Pomoc określona w ust. 1 nie może zostać udzielona, dopóki Włochy nie udowodnią, iż ACEA zwróciła pomoc uważaną za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem będącą przedmiotem decyzji 2003/193/WE wraz z odsetkami.
Artykuł 2
W ciągu 2 miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji, Włochy poinformują Komisję o podjętych działaniach mających na celu dostosowanie się do niej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 kwietnia 2005 r.
w sprawie programu pomocy państwa, który Włochy zamierzają wprowadzić w życie w zakresie kredytu na rzecz przemysłu stoczniowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 844)
(jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/599/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności art. 62 paragraf 1, litera a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Dnia 26 listopada 1998 r. Komisja zatwierdziła specjalny fundusz gwarancyjny na kredytowanie przemysłu stoczniowego utworzony zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 31 lipca 1997 r. nr 261 i uznała, iż intensywność pomocy przewidziana przez program będzie wynosić 1 %.
(2) Artykuł 5 ustawy z dnia 31 lipca 1997 r. nr 261 został zmieniony ustawą z dnia 30 listopada 1998 r. nr 413.
Dnia 16 maja 2001 r. władze Włoch zgłosiły Komisji przyjęcie rozporządzenia Ministra Skarbu, Budżetu i Planowania gospodarczego z dnia 14 grudnia 2000 r. (decreto del ministro del Tesoro, del bilancio e della programmazione economica), do którego włączono przepisy dotyczące systemu gwarancji twierdząc, że w związku z takimi zmianami i uzupełnieniami sam program należy uznać za nieobjęty pomocą państwa.
Niniejsza decyzja dotyczy wyżej wymienionego zgłoszenia.
(3) Po zgłoszeniu dokonano wymiany listów z władzami Włoch celem uzyskania dodatkowych informacji.
Komisja wielokrotnie kontaktowała się nieoficjalnie z ww. władzami oraz z odpowiednim zewnętrznym konsultantem, z którym spotkała się dwa razy w różnym czasie.
(4) Pismem z dnia 30 kwietnia 2003 r.
Komisja poinformowała władze Włoch o swojej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do przedmiotowego programu pomocy.
(5) Decyzja o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [1].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(6) Komisja nie otrzymała uwag od zainteresowanych stron.
(7) Pismami z dnia 4 czerwca 2003 r., 22 lipca 2003 r. oraz 3 czerwca 2004 r. władze Włoch w odpowiedzi na decyzję Komisji z dnia 30 kwietnia 2003 r. przedstawiły uwagi.
Dnia 27 stycznia 2004 r. odbyło się spotkanie pomiędzy władzami Włoch a Komisją.
(8) Pismem z dnia 3 listopada 2004 r. władze Włoch poprosiły Komisję o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie.
Komisja odpowiedziała pismem z dnia 22 grudnia 2004 r. i nie otrzymała żadnej korespondencji od władz Włoch.
II.
OPIS POMOCY
(9) "Specjalny fundusz gwarancyjny na kredytowanie przemysłu stoczniowego" ("Fundusz") został utworzony zgodnie z art. 5 ustawy nr 261 z dnia 31 lipca 1997 r.
W wyniku przetargu zarządzanie finansowe, administracyjne i techniczne Funduszem zostało powierzone Mediocredito Centrale SpA ("Mediocredito").
Fundusz przeznaczony jest na pokrycie ryzyka związanego z brakiem zwrotu kredytów na budowę i przebudowę statków udzielonych przez banki armatorom włoskim i zagranicznym na prace wykonane we włoskich stoczniach.
W tym celu Fundusz udziela tym armatorom gwarancji end-financing drugiego stopnia.
Władze Włoch potwierdziły, iż Fundusz nie został jeszcze uruchomiony i dlatego jeszcze nie zostały udzielone gwarancje.
(10) Finansowanie nie może przekraczać okresu 12 lat; kwota finansowania nie może przewyższać 80 % umownej ceny statku, a stopa procentowa nie może być niższa od tej ustalonej w decyzji Rady OECD z dnia 3 sierpnia 1981 r. z późniejszymi zmianami lub stopie rynkowej w przypadkach, gdy finansowaniu nie towarzyszą inne publiczne ulgi mające na celu obniżenie zobowiązań odsetkowych.
Poza tym finansowanie zabezpieczone jest hipoteką pierwszego stopnia na statku będącym jego przedmiotem.
(11) Zgodnie z kryteriami ustalonymi w rozporządzeniu (decreto), program przewiduje udzielenie gwarancji armatorom, których sytuacja majątkowa i finansowa w opinii Mediocredito jest dobra.
(12) Gwarancja może zostać udzielona do pułapu 40 % całej kwoty finansowania i do takiego pułapu może pokryć do 90 % ostatecznej straty poniesionej przez banki w zakresie kwoty kapitału, odsetek umownych oraz odsetek za zwłokę, według stopy nie wyższej od stopy referencyjnej obowiązującej na dzień wszczęcia postępowania sądowego o odzyskanie wierzytelności oraz kosztów w tym poniesionych kosztów sądowych oraz pozasądowych.
(13) Jednorazowa składka (określona suma) zastosowana dla beneficjentów Funduszu jest stała i została początkowo ustalona na 1,6 % gwarantowanej wysokości niezależnie od czasu trwania gwarantowanej pożyczki.
Władze Włoch poinformowały następnie Komisję o zamiarze ponownego ustalenia ww. jednorazowej składki i określiły jej wartość maksymalną na 2,3 % kwoty gwarantowanej dla transakcji 12 letnich (obniżając ją proporcjonalnie dla pożyczek o krótszym terminie).
Jednorazowa składka w wysokości 2,3 % odpowiada rocznej składce w wysokości 0,5 % sumy gwarantowanej nierozliczonej pożyczki 12 letniej.
(14) Władze Włoch postanowiły wprowadzić mechanizm różnicowania ryzyka w oparciu o który w stosunku do różnych projektów stosuje się różne składki w zależności od ryzyka z nimi związanego.
System został opisany bardzo ogólnie i Komisja nie otrzymała żadnych szczegółów, ani informacji dotyczących jego funkcjonowania.
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(15) W decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja wyraziła wątpliwości, czy włoski Fundusz na kredytowanie przemysłu stoczniowego spełnia wszystkie umożliwiające wykluczenie istnienia pomocy, warunki wyszczególnione w punkcie 4.3 komunikatu z dnia 11 marca 2000 r. w sprawie zastosowania artykułów 87 i 88 Traktatu WE do pomocy państwa udzielonej w formie gwarancji ("komunikat w sprawie gwarancji") [2].
(16) Komisja zastanawiała się między innymi, czy program gwarancji udzielonych przez Państwo wymagający jednakowej składki od wszystkich odbiorców, nieuwzględniający indywidualnego ryzyka finansowanego projektu oraz odnoszący się do sektora, dla którego istnieje przygotowany rynek udzielenia takich gwarancji, jest w stanie samofinansować się.
(17) Poza tym Komisja wątpiła, czy składki płacone przez beneficjentów były zgodne z rynkiem i w każdym wypadku wystarczające na pokrycie wszystkich kosztów programu.
(18) Ostatecznie Komisja nie mogła wykluczyć, że jedynie 10 % najbardziej ryzykownej części kredytu może zapewnić niewystarczającą gwarancję, że kredytodawca prawidłowo oceni zdolność kredytową kredytobiorcy i zminimalizuje ryzyko związane z transakcją.
IV.
UWAGI WŁOCH
(19) Według władz Włoch Fundusz nie implikuje pomocy z następujących powodów:
i) kryteria przewidziane przez Fundusz na udzielenie gwarancji pozwalają wybrać jedynie armatorów spełniających wysokie kryteria ekonomiczne z ryzykiem poniżej średniej; przynależność beneficjentów do jednakowej klasy ryzyka nie wymaga zasadniczego różnicowania składek;
ii) badania wyrywkowe przeprowadzone w różnych instytucjach kredytowych działających we Włoszech wykazały, że szacunkowy średni koszt rynkowy analogicznych gwarancji zasadniczo pokrywa się z kosztem gwarancji przewidzianym przez władze Włoch.
(20) Następnie pismem z dnia 3 czerwca 2004 r. władze Włoch wyraziły pełną gotowość wprowadzenia zróżnicowanego systemu składek uzależnionych od ryzyka związanego z finansowanym projektem.
Punktem wyjścia systemu jest składka początkowa w wysokości 0,5 % rocznie.
W zasadzie składki zmieniałyby się w zależności od czasu finansowania oraz ryzyka związanego z projektem.
Byłyby przewidziane trzy poziomy ryzyka (rating).
W przypadku finansowania na okres 12 lat stała składka zaproponowana beneficjentom wynosiłaby 2,065 % dla najniższej kategorii ryzyka, 2,603 % dla średniej kategorii ryzyka oraz 3,142 % dla najwyższego poziomu ryzyka.
Odpowiadałoby to rocznemu oprocentowaniu równemu 0,4563 % gwarantowanej kwoty na projekty o mniejszym stopniu ryzyka oraz 0,6562 % na projekty o zwiększonym stopniu ryzyka.
(21) Władze wyodrębniły różne przedziały wartości na podstawie sześciu parametrów ekonomiczno-finansowych, które powinny być oceniane każdorazowo, gdy potencjalny beneficjent wnioskuje o przyjęcie do programu.
W oparciu o ogólne wyniki ustalone w oparciu o te parametry, wnioskodawca zostałby przyporządkowany do jednej z trzech kategorii ryzyka.
W każdym razie system nigdy nie został przygotowany, ani władze Włoch nie dostarczyły nowych konkretnych szczegółów na temat jego działania.
V. OCENA
1.
Istnienie pomocy państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu
(22) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(23) Środek podlegający ocenie obejmuje fundusz gwarancyjny zapewniający pokrycie finansowania kredytów udzielonych przez banki armatorom na budowę lub przebudowę statków w stoczniach włoskich.
Komisja przedstawiła swój pogląd na temat takich programów w komunikacie w sprawie zastosowania artykułów 87 i 88 Traktatu WE do pomocy państwa udzielonej w formie gwarancji ("komunikat w sprawie gwarancji") [3].
(24) Komunikat w sprawie gwarancji wyjaśnia z jakich powodów gwarancja państwa może stanowić pomoc państwa: "Gwarancja państwa pozwala kredytobiorcy na otrzymanie lepszych warunków kredytowych od tych ogólnie dostępnych na rynkach finansowych.
Dzięki gwarancji państwa kredytobiorca posiada możliwość otrzymania niższego oprocentowania lub zapewnienia mniejszego zabezpieczenia.
Bez gwarancji państwa nie byłby on w stanie znaleźć instytucji finansowej gotowej udzielić mu kredytu na żadnych warunkach (...). Korzyść płynąca z gwarancji państwa polega na tym, że odpowiednie ryzyko przejmowane jest przez państwo, co powinno zasadniczo zostać odpowiednio zrekompensowane.
Ewentualna rezygnacja z samej rekompensaty powoduje utratę zasobów państwa i jednocześnie korzyść dla przedsiębiorstwa.
W konsekwencji pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 może istnieć również w przypadkach, gdy nie dokonuje się żadnych wpłat tytułem wykonania udzielonej gwarancji" [4].
a) Korzyść ekonomiczna
(25) W omawianym przypadku chodzi przede wszystkim o określenie, czy zaproponowane składki z tytułu gwarancji odzwierciedlają cenę rynkową.
Z ogólnych reguł dotyczących kontroli pomocy państwa oraz z ww. przepisów wynika zasada, której dotyczy komunikat w sprawie gwarancji; oceniając czy gwarancja nie jest objęta pomocą państwa należy kierować się punktem odniesienia, którym jest rynek.
W rzeczywistości, jeśli państwo otrzyma składki tytułem gwarancji równą składkom, które dostałaby firma prywatna od analogicznych beneficjentów, wówczas beneficjent nie miałby żadnej korzyści i państwo działałoby w charakterze inwestora lub prywatnego wierzyciela działającego na rynku finansowym.
W przeciwnym przypadku, jeśli cena zapłacona przez beneficjentów oraz zastosowane warunki gwarancyjne są korzystniejsze od ceny i warunków rynkowych, wówczas istnieje widoczna korzyść ekonomiczna dla beneficjentów, a zatem (jeśli istnieją inne warunki) również pomoc państwa w rozumieniu Traktatu.
(26) Komunikat w sprawie gwarancji ustala w punkcie 4.3 sześć warunków, na podstawie których Komisja może określić czy program gwarancji państwa stanowi pomoc państwa.
Dlatego Komisja musi przede wszystkim ocenić, czy zgłoszony program spełnia te warunki, o ile pozwoliłoby to na niezwłoczne wykluczenie istnienia elementów pomocy.
(27) Zgodnie z pkt 4.3 programy gwarancji państwa nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, jeśli spełnione są następujące warunki:
a) program nie zezwala na udzielenie gwarancji kredytobiorcom mającym trudności finansowe;
b) zasadniczo kredytobiorca jest w stanie otrzymać na rynku finansowym kredyt na warunkach rynkowych bez żadnego udziału państwa;
c) gwarancje są związane ze ściśle określoną transakcją finansową i są one ograniczone do wcześniej ustalonej maksymalnej kwoty; nie obejmują więcej niż 80 % kredytu (lub innego zobowiązania finansowego) obowiązującego (za wyjątkiem obligacji lub podobnych instrumentów) i nie są możliwe do przedłużenia;
d) warunki programu opierają się na rzeczywistej ocenie ryzyka w taki sposób, że składki zapłacone przez przedsiębiorstwa będące beneficjentami zapewnią z dużym prawdopodobieństwem samofinansowanie się programu;
e) program określa warunki, na jakich zostaną udzielone przyszłe gwarancje oraz przynajmniej raz w roku przeprowadzany jest przegląd finansowania programu;
f) składki pokrywają zarówno zwyczajne ryzyko związane z udzieleniem gwarancji oraz kosztami administracyjnymi programu oraz jeśli państwo wprowadzi fundusze początkowe na rozpoczęcie programu, zapewniają normalne wpływy z tytułu zwrotu na kapitale.
(28) Komisja zauważa, że w omawianym przypadku spełnione zostały warunki wyszczególnione w lit. a), b), c) oraz e), a nie zostały jeszcze spełnione warunki określone w lit. d) oraz f), gdyż ryzyko przyjęte przez Państwo nie jest odpowiednio zrekompensowane odpowiednią składką.
(29) W rozumieniu pkt 4.3 lit. d) i f) komunikatu, formy programu muszą opierać się na rzeczywistej ocenie, tak aby program był w stanie wiarygodnie samofinansować się oraz aby zebrane sumy były wystarczające na pokrycie zwyczajnego ryzyka związanego z udzieleniem gwarancji oraz kosztów administracyjnych programu (w przypadku gdy państwo ustanowi fundusze początkowe na rozpoczęcie programu, zapewniając normalne wpływy z tytułu zwrotu na kapitale).
Włochy nie były w stanie udowodnić Komisji, że składki przewidziane w programie mogą zapewnić jego samofinansowanie i pokryć wszelkie koszty administracyjne.
i) Nieadekwatność proponowanych składek
(30) Instytucje kredytowe prowadzące działalność na rynku finansowym wymagałyby wyższych składek tytułem gwarancji tego rodzaju zważywszy, że jednorazowa składka w wysokości 2,3 % jest niewystarczająca na zagwarantowanie z wszelkim prawdopodobieństwem pokrycia wszelkich kosztów związanych z ewentualnym niewykonaniem oraz kosztów administracyjnych.
To samo dotyczy przedziału składek od 2,065 % do 2,603 % wyszczególnionych w piśmie z dnia 3 czerwca 2004 r.
(31) Władze Włoch nie prowadziły w przeszłości analogicznych programów gwarancji państwa i dlatego nie mają wiarygodnych danych historycznych i wiarygodnych danych empirycznych (dotyczących uchybień sektorowych, wpływów z programu, rzeczywistych kosztów administracyjnych tytułem jego zarządzania) na podstawie których można by wykazać samofinansowanie się programu.
(32) Według władz Włoch proponowana składka wynikała z referencyjnej wartości rynkowej, w związku z czym musi zostać uznana za adekwatną.
Fakt ten nie znajduje jednak odzwierciedlenia w informacjach, którymi dysponuje Komisja.
(33) Przede wszystkim władze Włoch przyznają w piśmie z dnia 7 października 1998 r., iż średnia opłata rynkowa za wystawienie gwarancji wynosi według nich 0,915 % rocznie.
Wartość ta jest dużo wyższa od rocznego kosztu odpowiadającemu jednorazowej składce przewidzianej pierwotnie przez władze Włoch oraz od składek przewidzianych w piśmie z dnia 3 czerwca 2004 r.
(34) Po drugie nieadekwatność przewidzianej składki potwierdzają aktualne dane dostarczone przez władze Włoch.
W 2003 r. przeprowadziły one badania rynku celem oszacowania średniej opłaty rynkowej, jaką instytucje finansowe zastosowałyby dla analogicznych gwarancji.
Z pism włoskich banków przesłanych Komisji wynika, iż wszystkie badane instytucje zastosowałyby składki wyższe niż 0,5 % rocznie lub wyższy przedział składek od tego proponowanego przez Włochy w piśmie z dnia 3 czerwca 2004 r.
Składki proponowane przez włoskie banki:
Banca CARIGE _BAR_ od 0,50 % do 0,75 % rocznie _BAR_
BNL _BAR_ około 0,60 % rocznie _BAR_
Unicredit _BAR_ 0,60 % rocznie _BAR_
Citigroup _BAR_ 0,60 % rocznie _BAR_
Deutsche Bank _BAR_ od 0,70 % do 0,80 % rocznie _BAR_
ABN Amro _BAR_ od 0,70 % do 0,75 % rocznie _BAR_
Banca Intesa _BAR_ około 0,75 % rocznie _BAR_
Banca di Roma _BAR_ od 0,75 % do 1,25 % rocznie _BAR_
(35) Po trzecie nieadekwatność proponowanej składki znajduje potwierdzenie w doświadczeniu Komisji w rozpatrywaniu niemieckich programów gwarancyjnych kredytujących przemysł stoczniowy, które w odróżnieniu od włoskiego Funduszu funkcjonują od kilku lat.
W grudniu 2003 r. Komisja zatwierdziła niemieckie programy gwarancyjne Länder (pomoc państwa nr N 512/03 [5]), gdyż zgłoszone środki nie stanowiły pomocy państwa w świetle Traktatu.
(36) W rzeczywistości przypadek niemiecki udowodnił, iż wyższe składki są niezbędne celem zapewnienia z wszelkim prawdopodobieństwem pokrycia ryzyka niewykonania (oraz kosztów administracyjnych); roczne składki związane z programami niemieckimi wynosiły od 0,8 % do 1,5 % w zależności od zdolności kredytowej beneficjenta.
(37) Zważywszy, iż programy niemiecki i włoski są do siebie podobne i obejmują podobne problemy, Komisja zasugerowała władzom Włoch dokładne zapoznanie się z treścią decyzji dotyczących programów niemieckich Länder przede wszystkim dlatego, iż jak już zostało wcześniej wspomniane, Länder korzystały już w przeszłości z różnych programów gwarancji państwa obejmujących kredyty na przemysł stoczniowy.
Podczas gdy władze Włoch nie były w stanie przedstawić żadnego dowodu, że program mógłby z wszelkim prawdopodobieństwem samofinansować się, władze Niemiec przedstawiły wiele wiarygodnych danych historycznych popierających ich oszacowania [6].
(38) Dlatego Komisja wysłała do Włoch nieobjętą klauzulą poufności wersję decyzji w sprawie programów niemieckich Länder.
Poza tym na wniosek Włoch, które chciały uzyskać kompletne i szczegółowe informacje pochodzące, jeśli to możliwe, bezpośrednio od władz Niemiec, Komisja przekazała władzom Włoch i ich konsultantowi zewnętrznemu dane niezbędne w celu skontaktowania się z właściwymi władzami Niemiec i ich odpowiednim konsultantem.
ii) Brak zróżnicowania ryzyka
(39) Komisja uważa również, iż Fundusz nie opiera się na rzeczowej ocenie ryzyka i że dlatego nie jest on w stanie z wszelkim prawdopodobieństwem samofinansować się.
(40) Informacje, którymi dysponuje Komisja wskazują, iż kredyt na rzecz przemysłu stoczniowego jest strefą w obrębie której można ocenić indywidualne ryzyko i wyliczyć jego koszt oraz, iż istnieje poprawnie działający rynek udzielania gwarancji end-financing kredytu dla przemysłu stoczniowego.
Dlatego program gwarancji dla kredytów przeznaczonych dla przemysłu stoczniowego przewidujący taką samą składkę dla wszystkich beneficjentów, zakładając, iż działa w oparciu o te same warunki i ograniczenia jak inne podmioty gospodarcze, w prawdopodobny sposób nie może samofinansować się.
Oczywiście beneficjenci z niższym ryzykiem mają zawsze możliwość znalezienia gwaranta skłonnego pokryć wystawienie na ryzyko za składkę niższą od średniej składki.
O ile program gwarancji oferowany przez władze publiczne nie jest obowiązkowy, przeznaczony jest na pokrycie jedynie ryzyka wyższego od średniej i nie może odpowiednio samofinansować się.
(41) Dostarczone informacje wskazują, że program gwarancji kredytu na rzecz przemysłu stoczniowego ustanowiony przez Włochy przewiduje wcześniej ustaloną składkę oraz, że korzystanie z programu nie jest obowiązkowe.
Jednocześnie dostarczone przez Włochy informacje potwierdzają, iż istnieje możliwość oceny indywidualnego ryzyka (i że istnieje rynek udzielania takich gwarancji).
W związku z powyższym, nie można uznać, iż przedmiotowy system gwarancji udzielanych według stałej składki może "z wszelkim prawdopodobieństwem" samofinansować się.
(42) Jak już wspomniano, w piśmie z dnia 3 czerwca 2004 r. władze Włoch wyraziły gotowość wprowadzenia systemu na podstawie którego stosują się różne składki do różnych projektów o zróżnicowanym stopniu ryzyka.
Gotowość ta nie była poparta żadną konkretną propozycją.
Nowy system został ogólnie opisany w piśmie, lecz od tego czasu nie zostały przesłane szczegóły, ani informacje dotyczące jego funkcjonowania, mimo iż władze Włoch wiedziały jak istotne znaczenie ta kwestia miała dla decyzji Komisji.
(43) W każdym razie nawet zakładając, że niniejszy program może zagwarantować rzeczywistą ocenę ryzyka, niski poziom proponowanych składek (patrz powyżej) stanowi wystarczającą podstawę aby wykazać, iż program może być opłacalny z ekonomicznego punktu widzenia dla armatorów będących beneficjentami programu.
iii) Pokrycie kosztów administracyjnych
(44) Władze Włoch nie dostarczyły Komisji wiarygodnej i szczegółowej oceny wszystkich kosztów administracyjnych związanych z planowaniem i utworzeniem Funduszu oraz jego zarządzaniem, mimo iż problem ten został poruszony w decyzji o wszczęciu postępowania.
(45) Zdaniem Komisji, o ile zebrane składki mogą obecnie być niewystarczające na pokrycie wszystkich strat w przypadku braku wykonania, tym bardziej będą niewystarczalne na pokrycie wszystkich kosztów administracyjnych.
(46) Na koniec władze Włoch poinformowały Komisję, iż ustawa przyznała, a Państwo uwzględniło w budżecie 258228449,54 EUR (500 miliardów ITL) na działanie Funduszu, nie przewidując jednak żadnych wpływów z tytułu zwrotu na kapitale.
iv) Wnioski
(47) Podsumowując, z informacji przedstawionych powyżej wynika, iż składka lub przedział składek przewidzianych przez władze Włoch nie mogą zagwarantować samofinansowania się systemu, ani pokrycia kosztów administracyjnych.
Poza tym formy programu nie wydają się być oparte na rzeczywistej ocenie ryzyka.
Tym bardziej nie jest zaspokojone kryterium prywatnego inwestora.
(48) W świetle powyższych rozważań, Komisja uważa, iż proponowany środek może zapewniać korzyści ekonomiczne beneficjentom Funduszu.
b) Użycie zasobów państwowych oraz wybór środka
(49) Program wyraźnie nakazuje użycie zasobów państwowych, gdyż przewiduje udzielenie gwarancji publicznych oraz dostarczenie odpowiednich środków finansowych z budżetu państwa.
Gwarancje państwa mogą rzeczywiście powodować utratę zasobów państwa ponoszącego ryzyko finansowe i rezygnującego z odpowiedniej składki, która powinna zostać uiszczona przez beneficjentów.
(50) Jest równie oczywiste, że środek jest wybiórczy ze względu na fakt, iż z gwarancji państwa mogą korzystać jedynie armatorzy, którzy zamierzają realizować prace w zakresie budowy i przebudowy statków w stoczniach włoskich (i które odpowiadają ustalonym kryteriom przez włoskie prawo).
c) Zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wymianę handlową
(51) Korzyści gospodarcze, które Fundusz zapewnia konkretnym przedsiębiorstwom mogą same w sobie zakłócać konkurencję, gdyż gwarancje Państwa mogą ułatwić dostęp takim przedsiębiorstwom do niektórych rodzajów działalności, które w inny sposób są dla nich niedostępne.
Udzielenie gwarancji państwa bez odpowiedniej składki ze strony beneficjentów może zapewnić tym ostatnim oraz włoskiemu sektorowi stoczniowemu przewagę konkurencyjną w stosunku do konkurencji europejskiej i pozaeuropejskiej niekorzystającej z analogicznego programu.
(52) Istnieje znacząca wewnątrzwspólnotowa wymiana handlowa na globalnym rynku stoczniowym.
Dlatego też przedmiotowy program może wpłynąć na wymianę pomiędzy państwami członkowskimi.
(53) Podsumowując powyższe, ze względu na spełnienie wszystkich warunków wyszczególnionych w art. 87 ust. 1, proponowany program stanowi pomoc państwa w rozumieniu Traktatu.
2) Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem
(54) Artykuł 87 ust. 2 i 3, przedstawia warunki na podstawie których dana pomoc jest zgodna lub może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 87 ust. 3 lit. e) przewiduje, że Rada może określić na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, kategorie pomocy które będą zgodne ze wspólnym rynkiem.
(55) W momencie zgłoszenia, pomoc dla przemysłu stoczniowego podlegała przepisom rozporządzenia Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie pomocy na rzecz przemysłu stoczniowego [7].
Zgodnie z tym rozporządzeniem zezwala się na pomoc jedynie na warunkach oraz do celów w nim określonych.
Ponadto pomoc na funkcjonowanie przemysłu stoczniowego nie jest już możliwa w przypadku umów zawartych po 31 grudnia 2000 r.
(56) Od 1 stycznia 2004 r. stosuje się nowe zasady dotyczące pomocy państwa na rzecz przemysłu stoczniowego [8] ("ramy prawne dotyczące pomocy na rzecz przemysłu stoczniowego") potwierdzające zakaz wszelkiej pomocy niezbędnej dla funkcjonowania sektora.
W konsekwencji mogą być uważane za zgodne pomoce odpowiadające wskazanym wymogom i do celów przewidzianych w ramach prawnych.
(57) Zgodnie z orzecznictwem Sądu [9] chyba, że zostało postanowione inaczej przez przejściowe przepisy, notyfikowane pomoce Państwa muszą być rozpatrywane w świetle obowiązujących przepisów w chwili przyjęcia decyzji o ich zgodności.
Dlatego w tym przypadku pomoc musi być rozpatrzona w świetle regulacji prawnych w zakresie pomocy na rzecz przemysłu stoczniowego.
(58) Decyzja o wszczęciu postępowania została przyjęta kiedy obowiązywało już rozporządzenie (WE) nr 1540/98 ustanawiające jej podstawy prawne.
Zatem nie istnieje konieczność wszczęcia nowego postępowania, kiedy odpowiednie przepisy dwóch aktów prawnych nie są zasadniczo odmienne.
Warunek ten jest spełniony w omawianym przypadku [10].
(59) Zgodnie z ramami prawnymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz przemysłu stoczniowego oraz rozporządzeniem (WE) nr 1540/98, przedmiotowa pomoc obejmuje wszelkie rodzaje pomocy bezpośredniej lub pośredniej udzielonej stoczniom, armatorom lub osobom trzecim, a w szczególności ulgi kredytowe, gwarancje oraz ulgi podatkowe [11].
(60) W zakresie zgodności ze wspólnym rynkiem, decyzja o wszczęciu postępowania opiera się na tym, iż przedmiotowa pomoc jest pomocą operacyjną i jako taka jest niezgodna ze wspólnym rynkiem zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1540/98 [12] z dnia 1 stycznia 2001 r.
Przepis ten obowiązuje do chwili obecnej na podstawie ram prawnych dotyczących pomocy państwa na rzecz przemysłu stoczniowego, które nie zezwalają na udzielenie pomocy operacyjnej.
(61) W decyzji o wszczęciu postępowania zbadano również możliwość oceny zgodności pomocy w świetle postanowień OECD dotyczących ulg kredytowych udzielonych na budowę lub przebudowę statków [13].
W tej sprawie potwierdzano, iż pomimo że Porozumienie OECD oraz porozumienie sektorowe określały zasady dotyczące gwarancji, to postanowienia Porozumienia dotyczące składek minimalnych, do których się one odnoszą nie będą stosowane dopóki nie zostaną ponownie rozpatrzone przez strony Porozumienia sektorowego [14].
Przypadek ten ma miejsce do chwili obecnej.
(62) Nie rozpatrzono natomiast pomocy odnośnie pozostałych przepisów w zakresie zgodności przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1540/98 z uwagi na oczywisty fakt, iż przedmiotowa pomoc nie stanowi pomocy na zakończenie, ratowanie i restrukturyzację, innowacyjne inwestycje, badania i rozwój, ani ochronę środowiska.
Jest również oczywiste, iż pomoc nie jest skierowana na ułatwienie osiągnięcia tych celów nawet w świetle przepisów, choć trochę różnych, ram prawnych dotyczących pomocy państwa na rzecz przemysłu stoczniowego.
Tym samym sposobem, jest oczywiste, iż pomoc nie realizuje pozostałych celów horyzontalnych (szkolenie, zatrudnienie, wspieranie MŚP) przyjętych w ramach przywołanych ram prawnych.
(63) Należy podkreślić, iż władze Włoch nigdy nie twierdziły, że przedmiotową pomoc należy uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
W konsekwencji nigdy nie dostarczyły Komisji informacji umożliwiających ocenę, czy pomoc może zostać objęta derogacją od ogólnego zakazu określonego w art. 87 ust. 1 Traktatu.
(64) W świetle powyższego, Komisja uważa, iż w niniejszym przypadku nie stosuje się derogacja od zakazu udzielania pomocy Państwa na rzecz przemysłu stoczniowego i że środek wykazujący istotne cechy pomocy państwa, jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
VI.
WNIOSKI
(65) W związku z powyższym Komisja wnioskuje, iż program dotyczący specjalnego funduszu gwarancyjnego przeznaczonego na rzecz przemysłu stoczniowego jest programem pomocy państwa niezgodnym ze wspólnym rynkiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Program pomocy państwa, który Włochy zamierzają wprowadzić w życie w zakresie kredytu przeznaczonego na rzecz przemysłu stoczniowego na podstawie art. 5 ustawy nr 261 z dnia 31 lipca 1997 r. zmienionego na mocy art. 1 ustawy nr 413 z dnia 30 listopada 1998 r. i włączonego do rozporządzenia Ministra Skarbu, Budżetu oraz Planowania gospodarczego (decreto del ministro del Tesoro, del bilancio e della programmazione economica) z dnia 14 grudnia 2000 r., jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
W związku z powyższym nie można zrealizować ww. pomocy.
Artykuł 2
W ciągu 2 miesięcy od zgłoszenia niniejszej decyzji, Włochy poinformują Komisję o działaniach podjętych w celu dostosowania się do niej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 2006 r.
ustanawiająca klasy odporności na oddziaływanie ognia zewnętrznego niektórych wyrobów budowlanych dotycząca dachowych płyt warstwowych z dwiema okładzinami metalowymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3883)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/600/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], a w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 89/106/EWG przewiduje, że aby uwzględnić różne poziomy ochrony obiektów budowlanych na szczeblach narodowym, regionalnym i lokalnym, konieczne może być ustanowienie, przez dokumenty interpretacyjne, klas odpowiadających właściwościom użytkowym wyrobów dotyczącym każdego z wymagań podstawowych.
Dokumenty takie opublikowano w formie "Komunikatu Komisji w sprawie dokumentów interpretacyjnych w odniesieniu do dyrektywy 89/106/EWG [2]".
(2) W zakresie wymagania podstawowego dot. bezpieczeństwa pożarowego, dokument interpretacyjny nr 2 wymienia szereg powiązanych ze sobą środków składających się na strategię bezpieczeństwa pożarowego, która ma być na różne sposoby rozwijana w państwach członkowskich.
(3) Jednym z takich środków określonych w dokumencie interpretacyjnym nr 2 jest ograniczenie powstawania i rozprzestrzeniania się ognia i dymu na danej powierzchni poprzez ograniczenie potencjału wyrobów budowlanych do przyczyniania się do pełnego rozniecenia ognia.
(4) Poziom tego ograniczenia może być wyrażony tylko przez zróżnicowane poziomy odporności oddziaływania ognia zewnętrznego dotyczącej wyrobów budowlanych w ich docelowym zastosowaniu.
(5) Dążąc do zharmonizowanego rozwiązania, przyjęto system klas w decyzji Komisji 2001/671/WE z dnia 21 sierpnia 2001 r. wykonującej dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego [3].
(6) W przypadku niektórych wyrobów budowlanych konieczne jest stosowanie klasyfikacji ustanowionej decyzją 2001/671/WE.
(7) Odporność na ogień zewnętrzny niektórych dachów i pokryć dachowych, w ramach klasyfikacji określonej w decyzji 2001/671/WE, jest dostatecznie ustalona i wystarczająco dobrze znana organom regulującym zagadnienia pożarowe w państwach członkowskich, co oznacza, że nie wymagają one dalszych badań w zakresie tej właściwości użytkowej.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wyroby budowlane, które bez konieczności przeprowadzania dalszych badań spełniają wszystkie wymania w zakresie odporności na oddziaływanie ognia zewnętrznego są określone w Załączniku.
Artykuł 2
W Załączniku do niniejszej decyzji określa się konkretne klasy mające zastosowanie do różnych wyrobów budowlanych w ramach klasyfikacji dotyczącej odporności na działanie ognia zewnętrznego, przyjętej w decyzji 2001/671/WE.
Artykuł 3
W stosownych przypadkach, wyroby powinny być rozpatrywane pod kątem ich docelowego końcowego zastosowania.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 września 2006 r
w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu pod nazwą LL RICE 601 w produktach z ryżu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3932)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/601/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy przewidują, że żadna genetycznie zmodyfikowana żywność ani pasza [2] nie może zostać wprowadzona do obrotu na rynku Wspólnoty, chyba że jest ona objęta zezwoleniem wydanym zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem. Artykuł 4 ust. 3 i art. 16 ust. 3 tego samego rozporządzenia stanowią, że nie należy zatwierdzać żywności i paszy zmodyfikowanej genetycznie, o ile nie zostało wykazane w sposób właściwy i wystarczający, iż nie wywiera ona szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, nie wprowadza konsumenta ani użytkownika w błąd ani nie odbiega od żywności czy też paszy przeznaczonej do zastąpienia w takim zakresie, że jej normalne spożycie byłoby ze względów żywieniowych niekorzystne dla ludzi lub zwierząt.
(2) W dniu 18 sierpnia 2006 r. władze Stanów Zjednoczonych Ameryki poinformowały Komisję, że produkty z ryżu zanieczyszczone genetycznie zmodyfikowanym ryżem pod nazwą "LL RICE 601" (zwane dalej "produktami zanieczyszczonymi"), które nie zostały zatwierdzone do wprowadzenia do obrotu na rynku Wspólnoty, zostały znalezione w próbkach ryżu pobranych na rynku USA z ryżu długoziarnistego znajdującego się w obiegu handlowym i pochodzącego ze zbioru z 2005 r.
Zanieczyszczenie produktów zostało zgłoszone władzom USA w dniu 31 lipca 2006 r. przez Bayer Crop Science, tj. firmę, która opracowała genetycznie zmodyfikowany ryż LL RICE 601.
Władze USA poinformowały następnie Komisję, że w dalszym ciągu nie jest wiadomo, w jakim zakresie łańcuch dostaw został zanieczyszczony i w chwili obecnej nie można przekazać informacji dotyczących możliwego zanieczyszczenia produktów wywożonych do UE.
Ponadto władze te poinformowały Komisję, że wyżej wspomniane produkty nie zostały również zatwierdzone do wprowadzania do obrotu w Stanach Zjednoczonych.
(3) Bez uszczerbku dla obowiązków kontrolnych państw członkowskich, przyszłe środki podejmowane w odniesieniu do prawdopodobnego przywozu zanieczyszczonych produktów powinny utworzyć kompleksowe i wspólne podejście, pozwalające na podjęcie szybkich i skutecznych działań oraz na uniknięcie zasadniczych różnic między państwami członkowskimi w sposobie podejścia do sytuacji.
(4) Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewiduje możliwość przyjęcia odpowiednich wspólnotowych środków nadzwyczajnych dotyczących żywności i paszy przywożonych z kraju trzeciego w celu ochrony zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska, w przypadku gdy takie ryzyko nie może być wystarczająco objęte za pomocą środków podjętych przez dane państwa członkowskie.
(5) Biorąc pod uwagę fakt, że ryż LL RICE 601 nie został zatwierdzony zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz ze względu na domniemane ryzyko związane z produktami niezatwierdzonymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003, które uwzględnia zasadę ostrożności ustanowioną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, właściwym jest podjąć środki nadzwyczajne zmierzające do zapobieżenia wprowadzeniu zanieczyszczonych produktów do obrotu na rynku Wspólnoty.
(6) Zgodnie z ogólnymi wymogami ustanowionymi rozporządzeniem (WE) nr 178/2002, podmioty działające na rynku żywności i pasz są w pierwszym rzędzie odpowiedzialne wobec prawa za spełnianie wymogów prawa żywnościowego przez żywność i pasze w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą oraz za kontrolę przestrzegania tych wymogów.
Obowiązek udowodnienia, że nie zostały wprowadzone do obrotu żadne zanieczyszczone produkty, spoczywa zatem na przedsiębiorstwach odpowiedzialnych za wprowadzanie żywności i pasz po raz pierwszy do obrotu.
W tym celu środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny wymagać, aby przesyłki określonych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych mogły być wprowadzone do obrotu pod warunkiem dostarczenia sprawozdania analitycznego, wykazującego, że produkty te nie są zanieczyszczone ryżem LL RICE 601.
Wspomniane sprawozdanie analityczne powinno zostać sporządzone przez akredytowane laboratorium zgodnie z normami międzynarodowymi.
(7) W celu ułatwienia kontroli wszystkie genetycznie zmodyfikowane produkty żywnościowe i pasze wprowadzone do obrotu powinny zostać poddane zatwierdzonej metodzie wykrywania.
Firma Bayer Crop Science została poproszona o dostarczenie metod wykrywania ryżu pn. LL RICE 601, jak również próbek kontrolnych.
Udostępniła ona w tym celu dwie metody, zatwierdzone przez federalną służbę kontroli zbóż, urząd ds. zakładów rzeźnych i punktów skupu bydła rzeźnego (GIPSA) podlegającą Departamentowi Rolnictwa Stanów Zjednoczonych we współpracy ze wspólnotowym laboratorium referencyjnym, o którym mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą być proporcjonalne i nie ograniczające handlu bardziej, niż to konieczne; powinny one zatem objąć jedynie produkty, w przypadku których uznano, że istnieje prawdopodobieństwo zanieczyszczenia ryżem LL RICE 601 i które, zgodnie z otrzymanymi informacjami, są przywożone ze Stanów Zjednoczonych do Wspólnoty.
(9) Pomimo wniosków ze strony Komisji, władze USA nie były w stanie zagwarantować, że produkty z ryżu przywożone ze Stanów Zjednoczonych nie zawierają ryżu LL RICE 601.
(10) Jeżeli chodzi o produkty paszowe lub inne produkty żywnościowe nieobjęte środkami przewidzianymi w niniejszej decyzji, państwa członkowskie powinny kontrolować, czy zostały one zanieczyszczone LL RICE 601.
Na podstawie informacji dostarczanych przez państwa członkowskie, Komisja rozważy konieczność podjęcia stosownych środków dodatkowych.
(11) Decyzję Komisji 2006/578/WE z dnia 23 sierpnia 2006 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego, genetycznie zmodyfikowanego organizmu LL RICE 601 w produktach z ryżu [3] podjęto celem wprowadzenia czasowego zakazu wprowadzania do obrotu produktów zanieczyszczonych.
(12) Powyższe środki tymczasowe należy zatwierdzić.
(13) Należy zatem uchylić i zastąpić decyzję 2006/578/WE.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji podlegają przeglądowi przed upływem sześciu miesięcy w celu sprawdzenia, czy są one w dalszym ciągu konieczne.
(15) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do następujących produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej:
Produkt _BAR_ Kod CN _BAR_
ryż łuskany (brązowy) parzony długoziarnisty A _BAR_ 10062015 _BAR_
ryż łuskany (brązowy) parzony długoziarnisty B _BAR_ 10062017 _BAR_
ryż łuskany (brązowy) parzony długoziarnisty A _BAR_ 10062096 _BAR_
ryż łuskany (brązowy) parzony długoziarnisty B _BAR_ 10062098 _BAR_
ryż półbielony parzony długoziarnisty A _BAR_ 10063025 _BAR_
ryż półbielony parzony długoziarnisty B _BAR_ 10063027 _BAR_
ryż półbielony długoziarnisty A _BAR_ 10063046 _BAR_
ryż półbielony długoziarnisty B _BAR_ 10063048 _BAR_
ryż całkowicie bielony parzony długoziarnisty A _BAR_ 10063065 _BAR_
ryż całkowicie bielony parzony długoziarnisty B _BAR_ 10063067 _BAR_
ryż całkowicie bielony długoziarnisty A _BAR_ 10063096 _BAR_
ryż całkowicie bielony długoziarnisty B _BAR_ 10063098 _BAR_
ryż łamany, o ile nie jest objęty certyfikatem poświadczającym, że nie zawiera on ryżu długoziarnistego _BAR_ 10064000 _BAR_
Artykuł 2
Warunki pierwszego wprowadzenia do obrotu
Państwa członkowskie zezwalają na wprowadzenie do obrotu po raz pierwszy produktów wymienionych w art. 1 jedynie w przypadku, gdy oryginalne sprawozdanie analityczne towarzyszące przesyłce, oparte na odpowiedniej i zatwierdzonej metodzie wykrywania genetycznie zmodyfikowanego ryżu LL RICE 601, sporządzone przez akredytowane laboratorium wykazuje, że dany produkt nie zawiera genetycznie zmodyfikowanego ryżu pod nazwą LL RICE 601.
Jeśli przesyłka produktów wymienionych w art. 1 jest podzielona, każdej części podzielonej przesyłki towarzyszy uwierzytelniony odpis rzeczonego sprawozdania analitycznego.
W przypadku braku takiego sprawozdania analitycznego, o którym mowa w ust. 1, podmiot mający siedzibę we Wspólnocie odpowiedzialny za pierwsze wprowadzenie produktu do obrotu zleca zbadanie produktów wymienionych w art. 1 w celu wykazania, że nie zawierają one genetycznie zmodyfikowanego ryżu pod nazwą LL RICE 601.
Do czasu otrzymania sprawozdania analitycznego, przesyłki nie wprowadza się do obrotu we Wspólnocie.
Państwa członkowskie informują Komisję o pozytywnych (niekorzystnych) wynikach za pomocą systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach.
Artykuł 3
Inne środki kontroli
Państwa członkowskie podejmują stosowne środki, łącznie z wyrywkowym pobieraniem próbek i analizą już wprowadzonych do obrotu produktów, o których mowa w art. 1, w celu potwierdzenia nieobecności genetycznie zmodyfikowanego ryżu LL RICE 601.
Informują one Komisję o dodatnich (niekorzystnych) wynikach za pomocą systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach.
Artykuł 4
Przesyłki zanieczyszczone
Państwa członkowskie podejmują stosowne środki w celu zagwarantowania, że produkty wymienione w art. 1, co do których ustalono, że zawierają genetycznie zmodyfikowany ryż LL RICE 601, nie zostaną wprowadzone do obrotu.
Artykuł 5
Zwrot kosztów
Państwa członkowskie zapewniają poniesienie kosztów wynikłych z wdrażania art. 2 i art. 4 przez zainteresowane podmioty odpowiedzialne za wprowadzenie produktów po raz pierwszy do obrotu.
Artykuł 6
Przegląd środków
Przeglądu środków przewidzianych niniejszą decyzją należy dokonać najpóźniej do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 7
Uchylenie
Uchyla się decyzję 2006/578/WE.
Artykuł 8
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2006 r.
dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie rzekomego pomoru drobiu w Zjednoczonym Królestwie w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3918)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2006/602/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu przyczynienia się do jak najszybszego zwalczenia rzekomego pomoru drobiu, Wspólnota ma możliwość wniesienia swojego wkładu finansowego na pokrycie wydatków kwalifikowanych poniesionych przez państwo członkowskie zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 4, ust. 2 decyzji 90/424/EWG.
(2) Wkład finansowy Wspólnoty w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania rzekomego pomoru drobiu podlega zasadom zawartym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r.
[2] ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG.
(3) Przypadki rzekomego pomoru drobiu wystąpiły w Zjednoczonym Królestwie w 2005 r.
Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(4) W dniu 15 grudnia 2005 r. Zjednoczone Królestwo przedstawiło ostatnie orientacyjne oszacowanie kosztów poniesionych w celu zwalczania choroby.
(5) Władze Zjednoczonego Królestwa całkowicie wypełniły zobowiązania techniczne i administracyjne przewidziane w art. 3 decyzji Rady 90/424/EWG i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005.
(6) Wypłatę wkładu finansowego Wspólnoty należy uzależnić od rzeczywistego przeprowadzenia zaplanowanych działań i dostarczenia przez władze w ustalonym terminie wszelkich niezbędnych informacji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyznanie Zjednoczonemu Królestwu wsparcia finansowego Wspólnoty
1.
Zjednoczone Królestwo może otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na pokrycie wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania rzekomego pomoru drobiu we Francji w 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % wydatków kwalifikujących się do finansowania wspólnotowego.
Wypłacany jest zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 349/2005.
Artykuł 2
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2006 r.
dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie rzekomego pomoru drobiu we Francji w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3929)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2006/603/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu przyczynienia sie do jak najszybszego zwalczenia rzekomego pomoru drobiu, Wspólnota ma możliwość wniesienia swojego wkładu finansowego na pokrycie wydatków kwalifikowanych poniesionych przez państwo członkowskie zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 4, ust. 2 decyzji 90/424/EWG.
(2) Wkład finansowy Wspólnoty w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania rzekomego pomoru drobiu podlega zasadom zawartym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r.
[2] ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG.
(3) Przypadki rzekomego pomoru drobiu wystąpiły we Francji w 2005 r.
Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(4) W dniu 5 września 2005 r. Francja przedstawiła ostatnie orientacyjne oszacowanie kosztów poniesionych w celu zwalczania choroby.
(5) Władze Francji całkowicie wypełniły zobowiązania techniczne i administracyjne przewidziane w art. 3 decyzji Rady 90/424/EWG i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005.
(6) Wypłatę wkładu finansowego Wspólnoty należy uzależnić od rzeczywistego przeprowadzenia zaplanowanych działań i dostarczenia przez władze w ustalonym terminie wszelkich niezbędnych informacji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przyznanie Francji wsparcia finansowego Wspólnoty
1.
Francja może otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na pokrycie wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania rzekomego pomoru drobiu we Francji w 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % wydatków kwalifikujących się do finansowania wspólnotowego.
Jest on wypłacany zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 349/2005.
Artykuł 2
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2006 r.
ustanawiająca wkład finansowy Wspólnoty w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby niebieskiego języka we Włoszech w latach 2001 i 2002
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3933)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2006/604/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ogniska choroby niebieskiego języka zostały wykryte we Włoszech w latach 2001 i 2002.
Pojawienie się tej choroby stanowi poważne zagrożenie dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(2) W celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby i jej możliwie najszybszego zwalczenia, Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy w wydatki kwalifikowane poniesione przez państwo członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, na warunkach przewidzianych w decyzji 90/424/EWG.
(3) Decyzja Komisji 2003/677/WE z dnia 24 września 2003 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz zwalczania choroby niebieskiego języka we Włoszech w latach 2001 i 2002 [2] przyznała wkład finansowy Wspólnoty na rzecz Włoch na poczet wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby niebieskiego języka we Włoszech wprowadzonych w latach 2001 i 2002 r.
(4) Zgodnie z wymienioną decyzją przyznano pierwszą ratę w wysokości 4000000 EUR.
(5) Na mocy wymienionej decyzji pozostała kwota wkładu finansowego Wspólnoty ustalana jest na podstawie wniosku złożonego przez Włochy w dniu 19 grudnia 2003 r., dokumentów potwierdzających oraz wyników kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję.
Kwota wymieniona we wniosku złożonym przez Włochy wynosi 24515016 EUR, w odniesieniu do których wkład finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % całkowitych kosztów kwalifikowanych.
(6) W świetle powyższego należy teraz ustalić całkowitą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w wydatki poniesione w związku ze zwalczaniem choroby niebieskiego języka we Włoszech w latach 2001 i 2002 r.
(7) Wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję zgodnie ze wspólnotowymi przepisami weterynaryjnymi oraz warunkami przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej wskazują, że cała zgłoszona we wniosku kwota wydatków nie może być uznana jako koszty kwalifikowane do wkładu finansowego Wspólnoty.
(8) Uwagi Komisji, wnioski końcowe oraz sposób obliczenia kosztów kwalifikowanych zostały przekazane Włochom w dniu 17 marca 2006 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Całkowity wkład finansowy Wspólnoty w wydatki związane ze zwalczaniem choroby niebieskiego języka we Włoszech w latach 2001 i 2002 r na mocy decyzji 2003/677/WE ustala się na 7358839 EUR.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2006 r.
w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego drobiem przeznaczonym do odnowy populacji zwierzyny łownej
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3940)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/605/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [3], ustanawia wymogi dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz drobiu z krajów trzecich, w tym przepisy dotyczące handlu wewnątrzwspólnotowego i przywozu drobiu przeznaczonego do odnowy populacji zwierzyny łownej.
(2) Decyzja Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiająca środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtypu H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka [4] stanowi, że państwa członkowskie w oparciu o pewne czynniki ryzyka określają na swoim terytorium obszary szczególnie narażone na wprowadzenie i wystąpienie wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej wirusem grypy podtypu H5N1.
(3) Drób przeznaczony do odowy populacji zwierzyny łownej obejmuje różne gatunki dzikiego ptactwa hodowlanego, w tym ptactwa wodnego.
Tego rodzaju drób jest wyhodowany w niewoli i wypuszczany na wolność, dla celów polowań i służył jako źródło mięsa z dzikiego ptactwa łownego.
(4) Hodowla drobiu przeznaczonego do odnowy populacji zwierzyny łownej często wiąże się z kontaktem z dzikim ptactwem i dlatego może stwarzać podwyższone ryzyko rozprzestrzeniania się grypy ptaków, w szczególności w przypadku wysyłki do innych państw członkowskich lub do krajów trzecich.
(5) Doświadczenia z występowania ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 i innych szczepów grypy ptaków podtypów H5 i H7 wskazują, że ta kategoria drobiu jest szczególnie narażona i że należałoby przedsięwziąć dodatkowe środki w celu zmniejszenia tego rodzaju ryzyka.
(6) W związku z tym stosowne jest, aby państwa członkowskie opracowały wytyczne w zakresie dobrych praktyk bezpieczeństwa biologicznego dla tego rodzaju produkcji drobiu, precyzujące i uzupełniające środki przewidziane w decyzji 2005/734/WE, w szczególności w odniesieniu do gospodarstw, z których drób jest wysyłany do innych państw członkowskich lub krajów trzecich.
(7) Dyrektywa 2005/94/WE określa niektóre środki zapobiegawcze związane z nadzorem grypy ptaków i jej wczesnym wykrywaniem.
Dyrektywa ta nakłada wymóg wdrożenia programów nadzoru grypy ptaków w gospodarstwach zajmujących się hodowlą drobiu.
Wytyczne w zakresie dobrych praktyk bezpieczeństwa biologicznego, dodatkowych środków bezpieczeństwa biologicznego i badania drobiu przed wysyłką przewidziane w niniejszej decyzji powinny stanowić lepszą gwarancję w handlu żywym drobiem i przy wywozie żywego drobiu i zmniejszyć ryzyko rozprzestrzenienia się choroby.
(8) Badania laboratoryjne powinny być przeprowadzane zgodnie z procedurami ustanowionymi w decyzji Komisji 2006/437/WE z dnia 31 sierpnia 2006 r. zatwierdzającej podręcznik diagnostyczny dotyczący grypy ptaków, przewidziany w dyrektywie Rady 2005/94/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:
a) środków bezpieczeństwa biologicznego, które należy stosować w gospodarstwach trzymających drób przeznaczony na odnowę populacji zwierzyny łownej; oraz
b) środków nadzoru, które należy stosować, jeśli drób produkcyjny przeznaczony na odnowę populacji zwierzyny łownej, jest wysyłany do innych państw członkowskich lub do krajów trzecich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji zastosowanie mają następujące definicje:
a) "drób" oznacza ptactwo domowe, indyki, perliczki, kaczki, gęsi, przepiórki, gołębie, bażanty i kuropatwy oraz ptaki bezgrzebieniowe (Ratitae) chowane lub trzymane w niewoli w celu hodowli, produkcji mięsa lub jaj do konsumpcji lub w celu odnowy populacji zwierzyny łownej;
b) "drób użytkowy" oznacza drób mający 72 godzin życia lub więcej hodowany dla produkcji mięsa i/lub jaj do konsumpcji (lub dla odnowy populacji zwierzyny łownej);
c) "zwierzyna łowna" oznacza dzikie ptactwo łowione w celu spożycia przez ludzi.
Artykuł 3
Wytyczne z zakresu dobrych praktyk bezpieczeństwa biologicznego
Państwa członkowskie, we współpracy z producentami trzymającymi drób przeznaczony do odnowy populacji zwierzyny łownej, opracowują wytyczne z zakresu dobrych praktyk bezpieczeństwa biologicznego dla tego rodzaju gospodarstw, uwzględniając środki bezpieczeństwa biologicznego zawarte w decyzji 2005/734/WE ("wytyczne w zakresie dobrych praktyk bezpieczeństwa biologicznego").
Artykuł 4
Warunki wysyłki drobiu przeznaczonego do odnowy populacji zwierzyny łownej
1.
Państwa członkowskie zapewniają, że wysyłka do innych państw członkowskich lub krajów trzecich drobiu produkcyjnego przeznaczonego do odnowy populacji zwierzyny łownej jest dozwolona jedynie w przypadku, gdy gospodarstwo wysyłające było:
a) poddane inspekcji urzędowego lekarza weterynarii, który potwierdził, że gospodarstwo spełnia wytyczne w zakresie dobrych praktyk bezpieczeństwa biologicznego; oraz
b) w okresie dwóch miesięcy przed terminem wysyłki drobiu,
i) było objęte urzędowym programem nadzoru grypy ptaków przewidzianym w art. 4 dyrektywy 2005/94/WE;
lub
ii) było objęte badaniem serologicznym, z wynikiem negatywnym na obecność wirusa grypy ptaków podtypów H5 i H7, przeprowadzonym każdorazowo na próbkach pobranych wyrywkowo ze stada pochodzenia, z którego ma być sporządzona przesyłka, według następujących zasad:
- 50 próbek w przypadku kaczek lub gęsi, lub
- 20 próbek w przypadku innego drobiu.
2.
Państwa członkowskie zapewniają, że przesyłka drobiu produkcyjnego przeznaczonego do odnowy populacji zwierzyny łownej, nie starszej niż jeden miesiąc, do innych państw członkowskich lub krajów trzecich jest dozwolona jedynie w przypadku, gdy:
a) gospodarstwo wysyłające spełnia warunki określone w ust. 1; oraz
b) badanie wirusologiczne na grypę ptaków jest przeprowadzane poprzez izolację wirusa lub PCR na 20 wymazach ze steków i 20 wymazach z tchawicy lub jamy ustno-gardłowej drobiu, który ma być wysłany, na tydzień przed terminem wysyłki.
3.
Przed wysyłką drobiu produkcyjnego, o którym mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, państwa członkowskie gwarantują, że badanie zdrowia stada wymagane na mocy art. 10a ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/539/EWG jest przeprowadzane w ciągu 24 godzin przed wysyłką przesyłki.
4.
Państwo członkowskie zapewnia, że badania laboratoryjne przewidziane w ust. 1 lit. b) i ust. 2 tego artykułu są przeprowadzane zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym ustanowionym zgodnie z art. 50 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE.
Artykuł 5
Wydawanie świadectw
Państwa członkowskie dbają o to, aby świadectwa zdrowia przewidziane w art. 17 dyrektywy 90/539/EWG towarzyszące przesyłkom drobiu przeznaczonego do odnowy populacji zwierzyny łownej, wysyłanym do innych państw członkowskich, zwierały następujący zapis:
"Przesyłka jest zgodna z warunkami dotyczącymi zdrowia zwierząt określonymi w decyzji Komisji 2006/605/WE".
Artykuł 6
Środki zgodności
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują konieczne środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 7
Adresat
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2006 r.
dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie klasycznego pomoru świń na Słowacji w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3944)
Jedynie tekst w języku słowackim jest autentyczny)
(2006/606/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu przyczynienia sie do jak najszybszego zwalczenia klasycznego pomoru świń, Wspólnota ma możliwość wniesienia swojego wkładu finansowego na pokrycie wydatków kwalifikowanych poniesionych przez państwo członkowskie zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 3, ust. 2 decyzji 90/424/EWG.
(2) Wkład finansowy Wspólnoty w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń podlega zasadom zawartym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 [2] z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG.
(3) Przypadek klasycznego pomoru świń wystąpił w Republice Słowackiej w 2005 r.
Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(4) W dniu 31 października 2005 r. Republika Słowacka złożyła wniosek o zwrot obejmujący całość kosztów poniesionych na swoim terytorium.
(5) Władze Słowacji całkowicie wypełniły zobowiązania techniczne i administracyjne przewidziane w art. 3 decyzji Rady 90/424/EWG i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005.
(6) Wypłatę wkładu finansowego Wspólnoty należy uzależnić od rzeczywistego przeprowadzenia zaplanowanych działań i dostarczenia przez władze w ustalonym terminie wszelkich niezbędnych informacji.
(7) Środki przewidziane w decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przyznanie Republice Słowackiej wsparcia finansowego Wspólnoty
1.
Słowacja może otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na pokrycie wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń w 2005 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % wydatków kwalifikujących się do finansowania wspólnotowego.
Wypłacany jest zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005.
Artykuł 2
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowackiej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
ustalająca orientacyjny podział środków przydzielonych państwom członkowskim na zobowiązania wynikające z celu europejskiej współpracy terytorialnej na lata 2007–2013
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3473)
(2006/609/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności [1], w szczególności jego art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 cel europejskiej współpracy terytorialnej zmierza do zacieśnienia współpracy transgranicznej za pomocą wspólnych lokalnych i regionalnych inicjatyw, a także współpracę ponadnarodową poprzez działanie sprzyjające zintegrowanemu rozwojowi terytorialnemu zgodnie z priorytetami Wspólnoty.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego przyczynia się do osiągnięcia celów wymienionych w art. 3 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, 2,52 % środków dostępnych na zobowiązania Funduszy na lata 2007–2013 zostanie przeznaczone na cel europejskiej współpracy terytorialnej, z czego 73,86 % na finansowanie współpracy transgranicznej a 20,95 % na finansowanie współpracy ponadnarodowej.
(4) Niezbędne jest dokonanie podziału środków przydzielonych państwom członkowskim na cel europejskiej współpracy terytorialnej. Zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, należy tego dokonać zgodnie z kryteriami i metodologią określoną w załączniku II rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
(5) Piąty ustęp załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 ustanawia metodę podziału dostępnych środków pomiędzy państwa członkowskie i regiony kwalifikujące się do finansowania zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia.
(6) Ustęp 7 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 ustanawia maksymalny poziom transferu z Funduszy do poszczególnych państw członkowskich.
(7) Ustępy 12 do 31 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 określają kwoty odnoszące się do poszczególnych przypadków przydzielone na lata 2007–2013, włącznie ze specjalnym przeznaczeniem na program PEACE, który jest realizowany w ramach programu transgranicznego.
(8) Zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, 0,25 % dostępnych środków na zobowiązania Funduszy w latach 2007–2013 jest przeznaczone na finansowanie pomocy technicznej z inicjatywy Komisji; dlatego orientacyjny podział środków pomiędzy państwa członkowskie nie będzie zawierał sumy odpowiadającej pomocy technicznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Orientacyjne sumy przydzielonych środków dla państw członkowskich na zobowiązania wobec regionów kwalifikujących się do finansowania z Funduszu Strukturalnego w ramach celu europejskiej współpracy regionalnej zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, zawierające dodatkowe kwoty określone w załączniku II do tego rozporządzenia są przedstawione w tabeli l w załączniku.
Podział na poszczególne lata, pomiędzy państwa członkowskie, środków na zobowiązania, o których mowa w poprzednim ustępie jest określony w tabeli 2 w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 2006 r.
przyjmująca na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3261)
(2006/613/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Śródziemnomorski region biogeograficzny, o którym mowa w art. 1 lit. c) pkt iii) dyrektywy 92/43/EWG, obejmuje terytorium Grecji, Malty i Cypru, zgodnie z art. 1 Protokołu nr 10 do Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz części terytoriów Francji, Włoch, Portugalii, Hiszpanii i, zgodnie z art. 299 ust. 4) Traktatu, Zjednoczone Królestwo, wymienione w mapie biogeograficznej zatwierdzonej dnia 23 października 2000 r. przez Komitet powołany na mocy art. 20 dyrektywy, zwany dalej "Komitetem Siedliskowym".
(2) Niniejsza decyzja nie obejmuje terytoriów państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r.
Wspomniane państwa członkowskie zaczęły przekazywać Komisji swoje propozycje terenów po przystąpieniu do UE.
W związku z powyższym Komisja nie miała jeszcze możliwości włączenia informacji z tych państw członkowskich do niniejszego, wstępnego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu dyrektywy 92/43/EWG.
Dane te będą przedmiotem decyzji Komisji w przyszłości, kiedy zostaną zebrane wszystkie stosowne informacje oraz kiedy zostanie dokonana dogłębna naukowa ocena propozycji państw członkowskich, dotyczących wspomnianych terenów.
(3) Ponadto, w kontekście procesu zapoczątkowanego w 1995 r., konieczne jest poczynienie postępów w tworzeniu sieci Natura 2000, która jest podstawowym elementem ochrony różnorodności biologicznej we Wspólnocie.
(4) Na potrzeby śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, wykaz terenów zaproponowanych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 1 dyrektywy 92/43/EWG został przekazany Komisji przez Francję, Grecję, Włochy, Portugalię, Hiszpanię i Zjednoczone Królestwo w okresie pomiędzy styczniem 2003 r. a marcem 2006 r., zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG.
(5) Do wykazów zaproponowanych terenów dołączone były informacje dotyczące każdego terenu, dostarczone na formularzach przyjętych decyzją Komisji 97/266/WE z dnia 18 grudnia 1996 r. dotyczącą formularza zawierającego informacje o terenach proponowanych jako tereny Natura 2000 [2].
(6) Powyższe informacje zawierają najnowszą i ostateczną mapę danego terenu, przekazaną przez dane państwo członkowskie, nazwę terenu, jego położenie i rozmiar oraz dane otrzymane w wyniku zastosowania kryteriów wymienionych w załączniku III do dyrektywy 92/43/EWG.
(7) Wykaz terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty powinien być przyjęty na podstawie projektu przygotowanego przez Komisję w porozumieniu z każdym z zainteresowanych państw członkowskich, który wskazuje również tereny, na których występują typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunki o znaczeniu priorytetowym.
(8) Wiedza o istnieniu i rozmieszczeniu typów siedlisk przyrodniczych i gatunków jest stale rozwijana w wyniku nadzoru prowadzonego zgodnie z art. 11 dyrektywy 92/43/EWG.
W związku z powyższym ocena i wybór terenów na szczeblu Wspólnoty jest dokonywana na podstawie najlepszych obecnie dostępnych informacji.
(9) Zgodnie z przyjętym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, "aby opracować projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty mogący prowadzić do utworzenia spójnej europejskiej sieci ekologicznej specjalnych obszarów objętych ochroną, Komisja musi dysponować wyczerpującym wykazem terenów, które na szczeblu krajowym mają istotne znaczenie ekologiczne z punktu widzenia celu dyrektywy dotyczącego ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. (…) Ponadto tylko w ten sposób może zostać zrealizowany cel określony w pierwszym akapicie art. 3 ust. 1 dyrektywy, dotyczący zachowania lub odbudowy do właściwego stanu ochrony typów siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków w ich naturalnym zasięgu, który może przekraczać granicę jednego lub kilku państw członkowskich." [3].
(10) Z dostępnych informacji oraz wspólnej oceny dokonanej w ramach seminariów biogeograficznych przygotowywanych przez Europejskie Centrum Tematyczne ds. Ochrony Przyrody i Różnorodności Biologicznej, a także z dwustronnych spotkań z państwami członkowskimi wynika, że niektóre spośród państw członkowskich nie zaproponowały wystarczającej liczby terenów w celu spełnienia wymagań określonych w dyrektywie 92/43/EWG dla typów siedlisk przyrodniczych i gatunków.
W związku z tym dla tych typów siedlisk i gatunków nie można uznać sieci za kompletną.
Biorąc pod uwagę opóźnienie w otrzymywaniu informacji i osiągnięciu porozumienia z państwami członkowskimi, należy przyjąć wstępny wykaz terenów, który będzie musiał zostać uaktualniony zgodnie z art. 4 dyrektywy 92/43/EWG dla tych typów siedlisk i gatunków wymienionych w załączniku 2 do niniejszej decyzji, dla których wskazane państwa członkowskie nie zaproponowały wystarczającej liczby terenów zgodnie z wymaganiami dyrektywy 92/43/EWG.
(11) Zważywszy, że wiedza o istnieniu i rozmieszczeniu typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I oraz gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy 92/43/EWG, występujących zarówno w morskich wodach terytorialnych, jak i w wodach będących poza wodami terytorialnymi, a znajdującymi się pod jurysdykcją krajową, pozostaje niepełna, nie można stwierdzić ani kompletności, ani niekompletności sieci dotyczącej tych gatunków i siedlisk.
Odpowiednie typy siedlisk i gatunki są wymienione w załączniku 3 do niniejszej decyzji.
W razie potrzeby należy zatem uaktualnić wstępny wykaz dla różnych typów siedlisk i gatunków wymienionych w załączniku 3 do niniejszej decyzji, zgodnie z przepisami art. 4 dyrektywy 92/43/EWG.
(12) Załącznik 3 do niniejszej decyzji wymienia także inne typy siedlisk wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy oraz inne gatunki wymienione w załączniku II do wspomnianej dyrektywy, które są przedmiotem analiz naukowych.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Siedliskowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
Wykaz zawarty w załączniku 1 do niniejszej decyzji stanowi wstępny wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 92/43/EWG.
Niniejszy wykaz zostanie uaktualniony w świetle dalszych propozycji państw członkowskich dotyczących pewnych typów siedlisk i gatunków wymienionych w załącznikach 2 i 3 do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 4 dyrektywy 92/43/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 września 2006 r.
zmieniająca decyzję nr 92/452/EWG w odniesieniu do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4085)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/614/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [2] stanowi, że państwa członkowskie mogą sprowadzać zarodki z państw trzecich tylko w przypadku, gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki zwróciły się z wnioskiem o wprowadzenie zmian w tych wykazach w pozycjach dotyczących tego państwa, odnośnie do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje w zakresie przestrzegania odpowiednich zasad określonych w dyrektywie 89/556/EWG, a służby weterynaryjne tego państwa oficjalnie zatwierdziły odnośne zespoły pobierania zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 13 września 2006 r.
tymczasowo zatwierdzająca system identyfikacji i rejestracji owiec i kóz w Zjednoczonym Królestwie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 21/2004
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4086)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2006/615/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 21/2004 określa zasady dotyczące ustanawiania systemów identyfikacji i rejestracji owiec i kóz.
Rozporządzenie to stanowi, że wymienione zwierzęta w gospodarstwach muszą zostać zidentyfikowane w określonym terminie.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 21/2004 przewiduje ponadto, że owce i kozy muszą zostać zidentyfikowane przy pomocy pierwszego i drugiego sposobu identyfikacji określonych w tym rozporządzeniu.
Rozporządzenie to stanowi, że drugi sposób identyfikacji może zostać zastąpiony do dnia 1 stycznia 2008 r. przez system zgodny z jego przepisami i zatwierdzony przez Komisję, z wyjątkiem przypadku zwierząt stanowiących przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego.
(3) W związku z powyższym, owce i kozy stanowiące przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego muszą spełniać wszystkie wymogi rozporządzenia (WE) nr 21/2004. Artykuł 4 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia stanowi, że zwierzęta są znakowane przy pomocy drugiego sposobu identyfikacji zatwierdzonego przez właściwe władze i posiadającego cechy wymienione w części A.4 Załącznika do tego rozporządzenia.
(4) Decyzją Komisji 2005/617/WE z dnia 17 sierpnia 2005 r. tymczasowo uznającą system identyfikacji i rejestracji owiec i kóz w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Zjednoczonym Królestwie) zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 21/2004 [2] zatwierdzono tymczasowo wymienione systemy do dnia 30 kwietnia 2006 r. W decyzji tej przewidziano, że zatwierdzenie wymienionych dwóch systemów będzie przedmiotem przeglądu dokonanego w świetle kontroli przeprowadzonych do dnia 31 stycznia 2006 r.
(5) We współpracy ze Zjednoczonym Królestwem Komisja przeprowadziła kontrole na miejscu mające na celu dokonanie oceny funkcjonowania tych systemów oraz sprawdzenie przestrzegania zobowiązań podjętych przez Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do tych systemów.
Sprawozdanie końcowe oraz możliwy do przyjęcia plan działań Zjednoczonego Królestwa są obecnie dostępne i były przedmiotem dyskusji w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(6) Władze Zjednoczonego Królestwa zobowiązały się zająć problemami określonymi w trakcie kontroli na miejscu mających na celu dokonanie oceny funkcjonowania tych systemów, a w szczególności terminowo wypełnić zaproponowany plan działań poprzez podjęcie wszelkich niezbędnych środków w celu wzmocnienia wymienionych systemów i zapewnienie ich zgodności z przepisami rozporządzenia (WE) nr 21/2004 do dnia 31 grudnia 2006 r.
(7) Należy zatem tymczasowo zatwierdzić na nowy okres przejściowy systemy identyfikacji i rejestracji owiec i kóz w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, zezwalając na zastąpienie drugiego sposobu identyfikacji owiec i kóz przez te systemy, z wyjątkiem przypadku zwierząt stanowiących przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego.
(8) W celu uniknięcia wszelkich zakłóceń w handlu, tymczasowe zatwierdzenie systemów identyfikacji i rejestracji owiec i kóz w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej powinno zostać zastosowane z mocą wsteczną od dnia 30 kwietnia 2006 r., co pozwoli na objęcie nim całego okresu wdrażania systemów.
(9) Właściwy organ powinien przeprowadzić odpowiednie kontrole na miejscu w celu zweryfikowania właściwego wdrożenia systemów identyfikacji i rejestracji owiec i kóz.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Systemy identyfikacji i rejestracji owiec i kóz, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004, wprowadzone przez Zjednoczone Królestwo na terenie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, zostają niniejszym zatwierdzone na okres od 1 maja 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów, które mają być ustanowione zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004, Zjednoczone Królestwo zapewni przeprowadzenie co roku stosownych kontroli na miejscu przez właściwy organ w celu sprawdzenia przestrzegania przez posiadaczy zwierząt wymogów systemów identyfikacji i rejestracji owiec i kóz, o których mowa w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 2006 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, dotyczącą tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
(2006/616/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179 i 181a w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy oraz jego art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Elementy protokołu, które podlegają kompetencji Wspólnoty, były przedmiotem negocjacji prowadzonych w imieniu Wspólnoty przez Komisję za zgodą Rady.
(2) Rada poleciła Komisji podjęcie negocjacji w sprawie przystąpienia Wspólnoty do przedmiotowej umowy międzynarodowej.
(3) Negocjacje zostały pomyślnie zakończone, a dokument będący ich wynikiem został podpisany przez Wspólnotę w dniu 12 grudnia 2000 r. zgodnie z decyzją Rady 2001/87/WE z dnia 8 grudnia 2000 r [2].
(4) Niektóre państwa członkowskie są już stronami protokołu, podczas gdy w innych proces ratyfikacji jeszcze się nie zakończył.
(5) Zawarcie konwencji zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2004/579/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. [3], co jest warunkiem uzyskania przez Wspólnotę statusu strony protokołu zgodnie z art. 37 ust. 2 konwencji.
(6) Spełnione zostały pozostałe warunki pozwalające Wspólnocie na złożenie dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 36 ust. 3 konwencji i art. 21 ust. 3 protokołu.
(7) Zawarcie protokołu należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty w takim zakresie, w jakim jego postanowienia są objęte z zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu.
(8) Zawarcie w imieniu Wspólnoty protokołu w takim zakresie, w jakim jego postanowienia są objęte zakresem zastosowania tytułu IV część III Traktatu, powinno zostać zatwierdzone odrębną decyzją Rady [4].
(9) Składając dokument zatwierdzenia, Wspólnota powinna złożyć także deklarację co do zakresu kompetencji Wspólnoty w kwestiach regulowanych protokołem przeciwko przemytowi zgodnie z jego art. 21 ust. 3,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, zawarty w załączniku I.
Wspólnotowy dokument stanowiący formalne potwierdzenie zatwierdzenia zawiera deklarację dotyczącą kompetencji Wspólnoty zgodnie z art. 21 ust. 3 protokołu, przedstawioną w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu stanowiącego formalne potwierdzenie, aby w ten sposób uczynić protokół wiążącym dla Wspólnoty.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 2006 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, dotycząca tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania tytułu IV część III Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
(2006/617/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 pkt 2, art. 63 pkt 3 i art. 66 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Elementy protokołu, które podlegają kompetencji Wspólnoty, były przedmiotem negocjacji prowadzonych w imieniu Wspólnoty przez Komisję za zgodą Rady.
(2) Rada poleciła Komisji podjęcie negocjacji w sprawie przystąpienia Wspólnoty do przedmiotowej umowy międzynarodowej.
(3) Negocjacje zostały pomyślnie zakończone, a dokument będący ich wynikiem został podpisany przez Wspólnotę w dniu 12 grudnia 2000 r. zgodnie z decyzją Rady 2001/87/WE z dnia 8 grudnia 2000 r [2].
(4) Niektóre państwa członkowskie są już stronami protokołu, podczas gdy w innych proces ratyfikacji jeszcze się nie zakończył.
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla pozycji Zjednoczonego Królestwa i Irlandii określonej w Protokole włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej oraz Protokole w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, które to protokoły załączone są do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; niniejsza decyzja nie wiąże zatem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w takim zakresie, w jakim dotyczy ona sprawowania przez Wspólnotę uprawnień zewnętrznych w dziedzinach, w których wewnętrzne przepisy Wspólnoty nie są wiążące dla Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii.
(6) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Danii określonego w Protokole w sprawie stanowiska Danii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; Dania nie uczestniczy zatem w jej przyjęciu i nie jest nią związana.
(7) Zawarcie konwencji zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2004/579/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. [3], co jest warunkiem uzyskania przez Wspólnotę statusu strony protokołu zgodnie z art. 37 ust. 2 konwencji.
(8) Spełnione zostały pozostałe warunki pozwalające Wspólnocie na złożenie dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 36 ust. 3 konwencji i art. 21 ust. 3 protokołu.
(9) Zawarcie protokołu należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty w takim zakresie, w jakim jego postanowienia są objęte zakresem zastosowania tytułu IV część III Traktatu.
(10) Zawarcie w imieniu Wspólnoty protokołu w takim zakresie, w jakim jego postanowienia są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu, należy zatwierdzić odrębną decyzją Rady [4].
(11) Składając dokument zatwierdzenia, Wspólnota powinna złożyć także deklarację co do zakresu kompetencji Wspólnoty w kwestiach regulowanych protokołem przeciwko przemytowi zgodnie z jego art. 21 ust. 3,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, zawarty w załączniku I.
Wspólnotowy dokument stanowiący formalne potwierdzenie zawiera deklarację dotyczącą kompetencji Wspólnoty zgodnie z art. 21 ust. 3 protokołu, przedstawioną w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 2006 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, dotycząca tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
(2006/618/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179 i 181a w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy oraz jego art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Elementy protokołu, które podlegają kompetencji Wspólnoty, były przedmiotem negocjacji prowadzonych w imieniu Wspólnoty przez Komisję za zgodą Rady.
(2) Rada poleciła Komisji podjęcie negocjacji w sprawie przystąpienia Wspólnoty do przedmiotowej umowy międzynarodowej.
(3) Negocjacje zostały pomyślnie zakończone, a dokument będący ich wynikiem został podpisany przez Wspólnotę w dniu 12 grudnia 2000 r. zgodnie z decyzją Rady 2001/87/WE z dnia 8 grudnia 2000 r. [2]
(4) Niektóre państwa członkowskie są już stronami protokołu, podczas gdy w innych proces ratyfikacji jeszcze się nie zakończył.
(5) Przyjęcie konwencji zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2004/579/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. [3], co jest warunkiem uzyskania przez Wspólnotę statusu strony protokołu zgodnie z art. 37 ust. 2 konwencji.
(6) Spełnione zostały pozostałe warunki pozwalające Wspólnocie na złożenie dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 36 ust. 3 konwencji i art. 16 ust. 3 protokołu.
(7) Zawarcie protokołu należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty w takim zakresie, w jakim jego postanowienia objęte są zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu.
(8) Zawarcie w imieniu Wspólnoty protokołu w takim zakresie, w jakim jego postanowienia objęte są zakresem zastosowania tytułu IV część III Traktatu, należy zatwierdzić odrębną decyzją Rady [4].
(9) Składając dokument zatwierdzenia, Wspólnota powinna złożyć także deklarację co do zakresu kompetencji Wspólnoty w kwestiach regulowanych protokołem o handlu ludźmi, zgodnie z jego art. 16 ust. 3,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, zawarty w załączniku I.
Wspólnotowy dokument stanowiący formalne potwierdzenie zawiera deklarację dotyczącą kompetencji Wspólnoty zgodnie z art. 16 ust. 3 protokołu, przedstawioną w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu stanowiącego formalne potwierdzenie, aby w ten sposób uczynić protokół wiążącym dla Wspólnoty.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 2006 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, dotycząca tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania tytułu IV część III Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
(2006/619/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 pkt 2, art. 63 pkt 3 i art. 66 w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i jego art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Elementy protokołu, które podlegają kompetencji Wspólnoty, były przedmiotem negocjacji prowadzonych za zgodą Rady przez Komisję w imieniu Wspólnoty.
(2) Rada poleciła Komisji podjęcie negocjacji w sprawie przystąpienia Wspólnoty do przedmiotowej umowy międzynarodowej.
(3) Negocjacje zostały pomyślnie zakończone, a dokument będący ich wynikiem został podpisany przez Wspólnotę w dniu 12 grudnia 2000 r. zgodnie z decyzją Rady 2001/87/WE z dnia 8 grudnia 2000 r. [2]
(4) Niektóre państwa członkowskie są już stronami protokołu, podczas gdy w innych proces ratyfikacji jeszcze się nie zakończył.
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla pozycji Zjednoczonego Królestwa i Irlandii określonej w Protokole włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej oraz Protokole w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, które to protokoły załączone są do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; niniejsza decyzja nie wiąże zatem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w takim zakresie, w jakim dotyczy ona sprawowania przez Wspólnotę uprawnień zewnętrznych w dziedzinach, w których wewnętrzne przepisy Wspólnoty nie są wiążące dla Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii.
(6) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Danii określonego w Protokole w sprawie stanowiska Danii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; Dania nie uczestniczy zatem w jej przyjęciu i nie jest nią związana.
(7) Zawarcie konwencji zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2004/579/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. [3], co jest warunkiem uzyskania przez Wspólnotę statusu strony protokołu zgodnie z art. 37 ust. 2 konwencji.
(8) Spełnione zostały pozostałe warunki pozwalające Wspólnocie na złożenie dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 36 ust. 3 konwencji i art. 16 ust. 3 protokołu.
(9) Zawarcie protokołu należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty w takim zakresie, w jakim jego postanowienia są objęte zakresem zastosowania tytułu IV część III Traktatu.
(10) Zawarcie w imieniu Wspólnoty Europejskiej protokołu w takim zakresie, w jakim jego postanowienia są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu, należy zatwierdzić odrębną decyzją Rady [4].
(11) Składając dokument zatwierdzenia, Wspólnota powinna złożyć także deklarację co do zakresu kompetencji Wspólnoty w kwestiach regulowanych protokołem o handlu ludźmi, zgodnie z jego art. 16 ust. 3,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, zawarty w załączniku I.
Wspólnotowy dokument stanowiący formalne tego potwierdzenie zawiera deklarację dotyczącą kompetencji Wspólnoty zgodnie z art. 16 ust. 3 protokołu, przedstawioną w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 7 maja 2004 r.
w sprawie pomocy państwa przewidzianej przez Włochy, region Sycylia, na rzecz sektora rolnego
(notyfikowana jako dokument nr C(2004)1633)
(jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2006/620/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag, zgodnie z wymienionym artykułem [1] oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W myśl art. 88 ust. 3 traktatu WE Włochy zgłosiły Komisji, w piśmie z dnia 2 marca 2001 r., zarejestrowanym dnia 5 marca 2001 r., pomoc przewidzianą w ustawie regionu Sycylia nr 27/2000, zarządzenie wydane w trybie pilnym na rzecz rolnictwa w następstwie strajku przewoźników (zwanej dalej ustawą regionalną nr 27/2000).
(2) W odpowiedzi na teleksy AGR 009603 z dnia 20 kwietnia 2001 r. oraz AGR 034235 z dnia 18 grudnia 2001 r., przesłane przez służby Komisji, Włochy przekazały informacje uzupełniające w piśmie z dnia 7 listopada 2001 r., zarejestrowanym dnia 13 listopada 2001 r. oraz w piśmie z dnia 31 lipca 2002 r., zarejestrowanym dnia 5 sierpnia 2002 r.
(3) W teleksie AGR 022152 z dnia 20 września 2002 r. służby Komisji poprosiły o udzielenie dalszych wyjaśnień i informacji.
(4) Nie uzyskawszy odpowiedzi, w teleksie AGR 30656 z dnia 20 grudnia 2002 r. służby Komisji przesłały do władz włoskich monit, prosząc o udzielenie odpowiedzi w ciągu jednego miesiąca.
(5) Nie uzyskawszy odpowiedzi, w teleksie AGR 07156 z dnia 7 marca 2003 r. służby Komisji poinformowały właściwe organy, że notyfikację należy uznać za wycofaną, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE [2].
(6) Tego samego dnia służby Komisji otrzymały od Włoch pismo z dnia 5 marca 2003 r., zarejestrowane dnia 6 marca 2003 r., w którym, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, poinformowano Komisję, że notyfikację należy uznać za kompletną, ponieważ żądane informacje nie były dostępne oraz zwrócono się o przyjęcie decyzji w myśl art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 na podstawie wcześniej dostarczonych informacji.
(7) W teleksie AGRI 09066 z dnia 27 marca 2003 r. służby Komisji poinformowały właściwe organy, że postąpią zgodnie z żądaniem oraz, w świetle dostępnych informacji, prawdopodobnie zaproponują Komisji wszczęcie procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 traktatu.
(8) W piśmie z dnia 25 kwietnia 2003 r.
(SG(2003)D/229510) Komisja poinformowała Włochy o swojej decyzji dotyczącej wszczęcia procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 traktatu w odniesieniu do działań pomocowych przewidzianych w ustawie regionalnej nr 27/2000.
(9) Decyzja Komisji dotycząca wszczęcia procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowanie strony do przedstawienia uwag.
(10) Komisja otrzymała uwagi Włoch w piśmie z dnia 13 sierpnia 2003 r., zarejestrowanym dnia 18 sierpnia 2003 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
(11) Pomoc będąca przedmiotem notyfikacji, przewidziana w art. 1 ustawy regionalnej nr 27/2000, ma na celu wypłatę odszkodowań na rzecz przedsiębiorstw, pojedynczych i/lub zrzeszonych, działających w sektorze produkcji, przetwarzania i obrotu produktami rolnymi, o których mowa w załączniku I do traktatu, w związku ze szkodami poniesionymi na skutek strajku przewoźników oraz blokad dróg, które miały miejsce od dnia 30 września do dnia 8 października 2000 r. (do godziny 3.00) na Sycylii.
(12) Według dostarczonych informacji, strajk i blokady dróg uniemożliwiły pozyskanie pojazdów do przewozu produktów rolnych oraz wyrządziły zainteresowanym operatorom szkody gospodarcze.
W szczególności niemożliwa była dostawa produktów wcześniej przygotowanych do transportu lub wcześniej zebranych i złożonych w magazynach oraz zbiór produktów dojrzałych, które w następstwie zbyt długiego okresu dojrzewania straciły jakość cech towaroznawczych kwalifikującą je do zbytu na zwykłych warunkach rynkowych.
(13) W ramach dostępnych środków przewidywane odszkodowanie powinno pokrywać całkowitą szkodę w postaci zmniejszenia dochodów poniesioną przez beneficjentów.
Pomoc zostałaby przyznana wszystkim rolnikom i wszystkim przedsiębiorstwom działającym na Sycylii, będącym w stanie wykazać spadek rocznych obrotów na skutek wyżej wymienionego zdarzenia.
(14) Według dostarczonych informacji, sposoby wyliczania wartości strat i dokumentacja, którą muszą przedłożyć beneficjenci, zostały ustalone przez członka zarządu regionu ds. rolnictwa.
Odszkodowanie miałoby zastosowanie w szczególności do towarów łatwo psujących się, takich jak produkty owocowo-warzywne, kwiaty, mleko i produkty nabiałowe, których okres zbioru i dostaw zbiegł się z okresem strajku i blokad dróg.
Pomoc dotyczy wyłącznie produktów, które miały być dostarczone lub zebrane w okresie od dnia 30 września do dnia 8 października 2000 r., w odniesieniu do których nie była możliwa (lub nie mogła być zastosowana przez zainteresowane przedsiębiorstwo) żadna alternatywna forma przechowywania.
Dokumenty przedłożone administracji muszą odnosić się do wyżej wymienionego okresu.
Odszkodowania udziela się na zasadzie pierwszeństwa przedsiębiorstwom, które nie mogły zrealizować dostaw wcześniej zebranych produktów.
(15) Aby udowodnić wystąpienie szkody i jej rozmiar, przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy muszą przedłożyć umowę dostawy (przewidującą dostawę określonej ilości produktów w określonym terminie), dokument przewozowy (ze wskazaniem producenta, przewoźnika, przewożonego produktu i daty dostawy) oraz, jeżeli produkty zostały wcześniej dostarczone, odnośną fakturę.
Odszkodowanie zostanie wypłacone przedsiębiorstwom, które wykażą, na podstawie prawidłowo sporządzonych umów dostawy, niespełnienie określonych w nich warunków (terminów, ilości, jakości i ceny).
Jeżeli umowa nie określa ceny, właściwe organy odniosą się do cen wskazanych w cennikach ogłaszanych przez izby handlowe.
(16) Jak się wydaje, odszkodowania przewidywane są także dla rolników, którzy z powodu strajku lub blokad dróg nie mogli przystąpić do zbiorów i z tej przyczyny ponieśli straty własnej produkcji.
W takim przypadku, jak wyjaśniły właściwe organy, szkoda poniesiona przez rolników jest obliczana na podstawie "ekspertyz dotyczących wartości produkcji roślin, opracowanych przez posiadających odpowiednie uprawnienia techników rolnictwa (inżynierów agronomii)", które beneficjenci muszą przedłożyć wraz z umowami zawartymi na tę produkcję.
(17) Jeżeli beneficjent dostarcza produkty do spółdzielni lub innych organizacji zrzeszonych, odszkodowanie może zostać wypłacone pojedynczemu producentowi, będącemu członkiem zrzeszenia, lub danej organizacji.
Na podstawie dostarczonych wyjaśnień, stratę i odpowiadające jej odszkodowanie w każdym przypadku ustala się na poziomie pojedynczego producenta.
(18) Wykluczono sytuację nadmiernej rekompensaty oraz kumulowania odszkodowań z innymi środkami pomocy.
W celu obliczenia wartości pomocy bierze się pod uwagę ewentualne odszkodowania wypłacone przez towarzystwa ubezpieczeniowe oraz ewentualne wpływy uzyskane z innych form wykorzystania lub sprzedaży przedmiotowych produktów rolnych.
Aby uniknąć podwójnego odszkodowania, spowodowanego wypłatą ewentualnych kar pieniężnych lub wypłatą z tytułu szkód umownych ze strony strajkujących przewoźników, beneficjenci będą musieli oświadczyć, że nie wszczęli żadnego postępowania spornego przeciwko zainteresowanym przewoźnikom.
(19) Na środek pomocy wyasygnowano 1300 milionów ITL (= około 671394 EUR) w latach obrachunkowych 2000 i 2001, przy czym przewiduje się jednorazową wypłatę odszkodowania.
(20) Artykuł 2 ustawy, która przewiduje środek pomocy, zawiera klauzulę zawieszającą, która uzależnia jego zastosowanie od zatwierdzenia Komisji.
(21) W decyzji o wszczęciu procedury dotyczącej przedmiotowego środka pomocy Komisja zauważyła, że na tym etapie procedury odstępstwa, o których mowa w art. 87 ust. 2 lit. a) i c) oraz w ust. 3 lit. a), b), c), d) i e), nie mają zastosowania ze względu na cechy pomocy oraz ze względu na fakt, że notyfikacja nie miała na celu spełnienia warunków zastosowania wyżej wymienionych odstępstw.
(22) Komisja zauważyła także, że władze włoskie wskazały w swojej notyfikacji, że przedmiotowy strajk i blokady dróg mają zostać uznane za zdarzenie nadzwyczajne w rodzaju zdarzeń określonych w art. 87 ust. 2 lit. b), i dlatego ocena środka pomocy miała zostać przeprowadzona na podstawie tego przepisu.
(23) Komisja przypomniała w decyzji o wszczęciu procedury, że jej stałą praktyką jest interpretacja ograniczająca, ponieważ pojęcia "klęska żywiołowa" oraz "zdarzenie nadzwyczajne", o których mowa w art. 87 ust. 2 lit. b), stanowią odstępstwa od ogólnej zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem określonej w art. 87 ust. 1 traktatu.
Dotychczas Komisja uznawała za zdarzenia nadzwyczajne wojny, zamieszki wewnętrzne lub strajki oraz, w sposób ograniczony i zależny od ich zasięgu, katastrofy nuklearne lub przemysłowe oraz pożary, które spowodowały wielkie straty [4].
Po uzyskaniu potwierdzenia, że nastąpiła klęska żywiołowa lub zdarzenie nadzwyczajne, Komisja zezwala na pomoc w wysokości do 100 % tytułem wynagrodzenia szkód materialnych.
Rekompensata jest zazwyczaj obliczana w odniesieniu do pojedynczego beneficjenta oraz, aby uniknąć nadmiernych rekompensat, od kwoty pomocy odejmuje się ewentualne płatności należne, na przykład z tytułu polis ubezpieczeniowych.
Komisja dopuszcza ponadto pomoc przeznaczoną na odszkodowania na rzecz rolników z tytułu strat dochodów spowodowanych zniszczeniem środków produkcji rolnej, o ile nie stanowi ona nadmiernej rekompensaty.
(24) W swojej decyzji o wszczęciu procedury Komisja zauważyła, że dostępne informacje nie pozwalają wnioskować, że przedmiotowe zdarzenie stanowi "zdarzenie nadzwyczajne" w myśl art. 87 ust. 2 lit. b).
(25) W swojej notyfikacji władze włoskie wskazały, że przedmiotowy strajk i blokady dróg mają zostać uznane za zdarzenie nadzwyczajne w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) traktatu, ponieważ zdarzenie o podobnym rozmiarze i podobnych wynikających w konsekwencji szkodach, wyrządzonych gospodarce lokalnej, nigdy wcześniej nie miało miejsca na Sycylii.
(26) Aby wykazać nadzwyczajny charakter przedmiotowego zdarzenia, właściwe organy przekazały pewne wycinki prasowe oraz kopię sprawozdania sporządzonego przez Prefekturę w Palermo.
Z wymienionego sprawozdania wynika, że dnia 29 września 2000 r. przewoźnicy złożyli w organach policji, z jednodniowym wyprzedzeniem, zawiadomienie o demonstracji przewidzianej następnego dnia w punktach wjazdu do Palermo.
Według informacji dostarczonych w sprawozdaniu, demonstracja miała wiązać się z rozdawaniem ulotek mającym na celu uwrażliwienie obywateli na problemy przewoźników, którzy wyraźnie zobowiązali się nie blokować ruchu drogowego na przejazdach do portu w Palermo oraz na połączeniu autostrad Palermo-Catania i Palermo-Trapani.
Jednakże następnego dnia ( 30 września 2000 r.), demonstracja miała zupełnie inny przebieg, z blokadami dróg w Palermo i innych prowincjach.
(27) Po przeanalizowaniu wyżej wymienionego sprawozdania służby Komisji zwróciły się do właściwych organów o odpowiedź na niektóre, bardziej konkretne pytania, w związku z oceną ewentualnego nadzwyczajnego charakteru przedmiotowego zdarzenia.
Ponieważ odpowiedź na wyżej wymienione pytania nie nadeszła, służby Komisji wyraziły wątpliwości, czy opisane zdarzenia mogą stanowić "zdarzenie nadzwyczajne" w myśl art. 87 ust. 2,lit. b), kierując się poniższymi motywami:
a) Uprzedzenie organów policji w Palermo.
W analizowanym przypadku przewoźnicy złożyli w organach policji, z jednodniowym wyprzedzeniem, zawiadomienie o demonstracji w Palermo.
Jeżeli, w myśl ustawy krajowej, wystarczające jest zawiadomienie z jednodniowym wyprzedzeniem, oznacza to, że właściwe organy zostały poinformowane o demonstracji z dostatecznym wyprzedzeniem i mogły przedsięwziąć konieczne działania, aby utrzymać ją pod kontrolą.
Nie uzyskawszy odpowiedzi ze strony właściwych organów, Komisja nie mogła ocenić nadzwyczajnego charakteru przedmiotowej demonstracji.
b) Ewentualne wcześniejsze zawiadomienie w innych prowincjach.
Na podstawie dostarczonych informacji może wydawać się, że demonstracja odbyła się nie tylko w Palermo, lecz także w innych prowincjach.
Nie uzyskawszy odpowiedzi od właściwych organów, Komisja nie może wykluczyć, że przewoźnicy uprzedzili o demonstracji także odpowiedzialne organy innych prowincji, a zatem wyżej wymienione organy zostały wcześniej poinformowanie o zdarzeniach i mogły przewidzieć ich prawdopodobne znaczenie.
c) Możliwość zastosowania przepisów ustawy o strajku do przedmiotowych zdarzeń.
Aby ocenić ewentualny "nadzwyczajny" charakter przedmiotowych zdarzeń, służby Komisji zwróciły się do władz włoskich o dostarczenie informacji dotyczących ewentualnego zastosowania do analizowanego przypadku przepisów włoskiej ustawy o prawie do strajku (ustawa nr 146 z dnia 12 czerwca 1990 r. – zmieniona ustawą nr 83 z dnia 11 kwietnia 2000 r.).
Nie uzyskawszy jasnej odpowiedzi od właściwych organów, Komisja nie mogła wykluczyć, że w przypadku zastosowania lub konieczności zastosowania przepisów ustawy, skutki strajku i blokad dróg zostałyby lub mogłyby zostać zneutralizowane lub zredukowane do minimum (na przykład niezbędne świadczenia mogłyby zostać ubezpieczone, wymóg wcześniejszego zawiadomienia dałby przedsiębiorstwom rolnym czas wystarczający na znalezienie alternatywnych środków transportu lub sposobów magazynowania, jeżeli sytuacja była na tyle poważna, że mogła działać na szkodę konstytucyjnie zagwarantowanych praw, właściwe organy mogły nakazać przewoźnikom przerwanie strajku, itp.).
Aby ocenić nadzwyczajny charakter strajku i blokad dróg, Komisja zwróciła się także o informacje dotyczące rodzajów przestępstw przypuszczalnie z nimi związanych, które to informacje nie zostały dostarczone.
d) Motywy demonstracji.
Według sprawozdania Prefektury w Palermo, strajk zakończył się dopiero dnia 8 października (o godzinie 03.00), po tym jak, poprzedniego dnia, osiągnięto porozumienie między przedstawicielami zrzeszenia przewoźników sycylijskich, administracją regionu i ówczesnym ministerstwem transportu.
Aby lepiej zrozumieć motywy strajku i blokad dróg zwrócono się do właściwych organów o podanie treści wyżej wymienionego porozumienia oraz wskazanie, czy w innych regionach kraju miały miejsce inne demonstracje przewoźników podjęte z tych samych powodów lub, czy demonstracja dotyczyła wyłącznie Sycylii.
Nie uzyskawszy odpowiedzi od właściwych organów Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące motywów przedmiotowych wydarzeń oraz ich "nadzwyczajnego" charakteru.
e) Znaczenie i zasięg demonstracji, strajku i blokad dróg.
Z dostarczonych informacji może się wydawać, że demonstracje odbyły się także w innych prowincjach.
Właściwe organy nie sprecyzowały, w których prowincjach miały miejsce demonstracje, strajki i blokady dróg, nie określiły ich znaczenia ani konsekwencji oraz, oprócz niektórych wycinków prasowych, nie przesłały żadnej oficjalnej dokumentacji dotyczącej zdarzeń na pozostałym obszarze Sycylii (jak na przykład sprawozdanie Prefektury w Palermo).
Dlatego też Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące geograficznego zasięgu i znaczenia demonstracji, strajków i blokad dróg na pozostałym obszarze Sycylii.
f) Liczba uczestników.
Z zawiadomienia o demonstracji przedłożonego przez zrzeszenie przewoźników, którego kopię załączono do sprawozdania Prefektury w Palermo, wydaje się, iż w demonstracji w Palermo wzięło udział około pięćdziesięciu przewoźników.
Nie uzyskawszy od właściwych organów odpowiedzi, która precyzowałaby, w koniecznej dokumentacji, całkowitą liczbę przewoźników działających na Sycylii oraz przybliżoną liczbę przewoźników, którzy rzeczywiście wzięli udział w demonstracji w Palermo i na pozostałym obszarze Sycylii, Komisja ma wątpliwości dotyczące liczby osób, które wzięły udział w przedmiotowych zdarzeniach.
(28) Oprócz wątpliwości, czy notyfikowane zdarzenie może być zakwalifikowane jako "zdarzenie nadzwyczajne", w decyzji o wszczęciu procedury Komisja wyraziła także wątpliwości dotyczące innych aspektów notyfikowanej pomocy, to jest: a) beneficjentów środka pomocy, b) niektórych sposobów obliczania wartości szkód, c) produktów objętych środkiem pomocy oraz d) możliwości, że środek stanowi pomoc niebezpośrednią na korzyść przewoźników, którzy uczestniczyli w strajku.
Motywy tych wątpliwości przytoczono poniżej.
(a) Beneficjenci środka pomocy.
Artykuł 1 notyfikowanej ustawy oraz część opisowa wskazują jako beneficjentów pomocy "pojedyncze i zrzeszone przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rolnymi".
Jednakże wyjaśnienia dostarczone przez właściwe organy w sprawie sposobu obliczania wartości szkód i odpowiadającego im odszkodowania wydają się odnosić jedynie do szkód poniesionych przez pojedynczych głównych producentów rolnych.
Nie uzyskawszy wyjaśnienia od właściwych organów, Komisja ma wątpliwości dotyczące tożsamości beneficjentów pomocy oraz, jeżeli pomoc została przyznana także operatorom działającym w sektorach przetwarzania i obrotu, wątpliwości dotyczące rodzaju szkód poniesionych przez każdą z tych kategorii oraz sposobu wyliczania i oszacowania tychże szkód.
(b) Niektóre sposoby wyliczania szkód.
Właściwe organy dostarczyły przykłady sposobów wyliczania szkód poniesionych przez rolników w przypadku, gdyby dostarczone produkty były gorsze pod względem jakości lub ilości, od produktów przewidzianych w umowie.
W takich przypadkach wartość szkody odpowiada różnicy między uzgodnioną ceną towarów, ustaloną w umowie, a rzeczywistą ceną zapłaconą rolnikowi w następstwie dostawy towaru o niższej jakości lub w mniejszej ilości (z powodu zbyt długiego okresu dojrzewania).
Jednakże właściwe organy przewidują wypłatę odszkodowania również rolnikom, którzy w następstwie strajku i blokad dróg nie mogli przystąpić do zbiorów i z tego powodu ponieśli straty w produkcji.
W takim przypadku wartość szkód poniesionych przez rolników będzie wyliczana na podstawie "ekspertyz dotyczących wartości produkcji roślin, opracowanych przez posiadających odpowiednie uprawnienia techników rolnictwa (inżynierów agronomii)", które zostaną przedłożone wraz z odpowiednimi umowami.
Nie uzyskawszy wyjaśnień od właściwych organów, Komisja wyraziła wątpliwości w sprawie sposobów wyliczania szkód i odpowiadającego im odszkodowania w tym konkretnym przypadku, jak również w sprawie motywu, dla którego miałyby mieć tu zastosowanie sposoby inne od zastosowanych w wyżej wymienionych przypadkach.
Ponadto Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące charakteru i celowości cytowanych ekspertyz, to jest kiedy i w jaki sposób byłyby sporządzane, jak również rodzajów produktów, w odniesieniu do których szkody wyliczane byłyby na podstawie wyżej wymienionych ekspertyz.
(c) Produkty stanowiące przedmiot środka pomocy.
Według właściwych organów, pomoc dotyczy produktów, które ze swojej natury (szybkie psucie się, okres zbiorów, itp.) musiały być dostarczone lub zebrane niezwłocznie w określonym terminie (od dnia 30 września do dnia 8 października 2000 r.) oraz w odniesieniu do których nie były możliwe alternatywne sposoby przechowywania (na przykład zamrożenie).
Aby ocenić ten aspekt, służby Komisji zwróciły się do właściwych organów o dostarczenie wykazu przedmiotowych produktów.
Właściwe organy nie dostarczyły wyżej wymienionego wykazu i zobowiązały się dostarczyć go w następnym etapie, przed przyznaniem pomocy.
Ponieważ wykaz ten uznano za konieczny w celu ewentualnego zezwolenia na stosowanie środka pomocy, Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące natury produktów, dla których właściwe organy zamierzają przyznać pomoc.
(d) Możliwość sytuacji, w której środek stanowi pomoc niebezpośrednią na korzyść przewoźników, którzy uczestniczyli w strajku.
Ponieważ przedmiotowy środek pomocy ma na celu rekompensatę szkód poniesionych przez przedsiębiorstwa rolne na skutek demonstracji, strajku i blokad dróg przez przewoźników, Komisja nie mogła wykluczyć, że, jeżeli przewoźnicy byliby odpowiedzialni – w myśl ustawy krajowej – za rekompensatę szkód (umownych i nieumownych) wyrządzonym przedsiębiorstwom rolnym na skutek ich demonstracji, przedmiotowy środek pomocy można by było uznać za niebezpośrednie finansowanie na korzyść strajkujących przewoźników.
Jako że, aby uniknąć otrzymywania podwójnego odszkodowania w następstwie zapłaty kar lub wypłat z tytułu szkód umownych ze strony przewoźników uczestniczących w strajku, beneficjenci będą musieli oświadczyć, że nie wszczęli postępowania spornego przeciwko zainteresowanym przewoźnikom oraz, że wyjaśnienie dostarczone przez właściwe organy, zgodnie z którym przewoźnicy ponoszą odpowiedzialność jako osoby prywatne, a nie jako przedsiębiorcy, nie wydaje się przekonujące i nie wydaje się wykluczać, że, w myśl ustawy krajowej, strajkujący przewoźnicy mogliby rzeczywiście być uznani odpowiedzialnymi za szkody wyrządzone rolnikom, Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące faktycznych beneficjentów pomocy, która mogłaby zatem przyjąć postać pomocy na działalność na rzecz przewoźników lub niektórych przewoźników.
(29) W świetle przepisów mających zastosowanie do pomocy państwa, w decyzji o wszczęciu procedury Komisja wyraziła wątpliwości, czy notyfikowane zdarzenie może zostać zakwalifikowane jako "zdarzenie nadzwyczajne", do którego stosuje się odstępstwo, o którym mowa w art. 87 ust. 2 lit. b) traktatu, a także wątpliwości dotyczące pewnych elementów środka pomocy, które nie pozwoliły na stwierdzenie, że proponowany środek będzie rzeczywiście mieć na celu rekompensatę szkód poniesionych na skutek zdarzenia i nie będzie stanowić zwykłej pomocy operacyjnej.
(30) Dlatego też nie wynika, że pomoc, o której mowa w art. 1 ustawy regionalnej nr 27/2000 może korzystać z któregokolwiek z odstępstw, o których mowa w art. 87 ust. 2 i 3 traktatu.
III.
UWAGI PRZEKAZANE PRZEZ ZAINTERESOWANE STRONY
(31) Zainteresowane strony nie przedstawiły uwag.
IV.
UWAGI PRZEKAZANE PRZEZ WŁOCHY
(32) Komisja otrzymała uwagi przekazane przez Włochy, w odniesieniu do regionu Sycylia, w piśmie z dnia 13 sierpnia 2003 r., zarejestrowanym dnia 18 sierpnia 2003 r.
(33) W wyżej wymienionym piśmie władze włoskie poinformowały, że nie dysponują innymi informacjami oprócz informacji wcześniej przekazanych w notyfikacji i potwierdziły, że nie wdrożono jeszcze programu pomocy.
Władze włoskie poinformowały także Komisję o swoim zamiarze opublikowania decyzji o wszczęciu procedury dotyczącej przedmiotowych działań przez umieszczenie w regionalnym Dzienniku Urzędowym ogłoszenia zawierającego odniesienie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej C 127 z dnia 29 maja 2003 r.
V. OCENA POMOCY
(34) Zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 1 traktatu, pomoc przyznawana przez państwa członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(35) Przedmiotowy środek przewiduje przyznanie pomocy z państwowych zasobów regionalnych określonym przedsiębiorstwom rolnym na Sycylii, które bezsprzecznie odniosłyby niesłuszne korzyści ekonomiczne i finansowe w związku ze szkodami poniesionymi przez inne przedsiębiorstwa, które nie otrzymałyby pomocy.
Na podstawie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, wzmocnienie konkurencyjnej pozycji przedsiębiorstwa dzięki pomocy finansowej przyznanej przez państwo może spowodować zniekształcenie konkurencji wobec innych przedsiębiorstw, które nie uzyskały takiej pomocy [5].
(36) Środek pomocy wpływa na wymianę między państwami członkowskimi, jako że rozmiar wewnątrzwspólnotowego handlu produktami rolnymi jest znaczący, jak wynika z poniższej tabeli [6], w której przedstawiono całkowitą wartość importu i eksportu rolnego między Włochami a Unią Europejską w latach 1997-2001 [7].
Należy mieć na uwadze, że we Włoszech Sycylia jest ważnym producentem produktów rolnych.
Rolnictwo ogółem
_BAR_ EKSPORT Mln ECU-EUR _BAR_ IMPORT Mln ECU-EUR _BAR_
1997 _BAR_ 9459 _BAR_ 15370 _BAR_
1998 _BAR_ 9997 _BAR_ 15645 _BAR_
1999 _BAR_ 10666 _BAR_ 15938 _BAR_
2000 _BAR_ 10939 _BAR_ 16804 _BAR_
2001 _BAR_ 11467 _BAR_ 16681 _BAR_
(37) Należy także przypomnieć, że według Trybunału Sprawiedliwości pomoc na rzecz przedsiębiorstwa może szkodzić wymianie między państwami członkowskimi i naruszać konkurencję, jeżeli przedsiębiorstwo to rywalizuje z towarami pochodzącymi z innych państw członkowskich, nawet jeżeli nie jest ono eksporterem.
Gdy dane państwo członkowskie przyznaje pomoc przedsiębiorstwu, produkcja krajowa może pozostać na tym samym poziomie lub wzrosnąć, przy czym możliwości przedsiębiorstw w innych państwach członkowskich w zakresie eksportu swoich produktów na rynek tego państwa członkowskiego ulegają zmniejszeniu.
Tego rodzaju pomoc może zatem wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi i naruszać konkurencję [8].
(38) Dlatego też Komisja stwierdza, że środek objęty jest zakazem, o którym mowa w art. 87 ust. 1 traktatu WE.
Władze włoskie nigdy nie zakwestionowały tego punktu.
(39) Zakazowi wymienionemu w art. 87 ust. 1 towarzyszą odstępstwa określone w ust. 2 i 3 tego samego artykułu.
(40) Odstępstwa, o których mowa w art. 87 ust. 2 lit. a) i c), wyraźnie nie mają zastosowania, zważywszy na charakter i cele przedmiotowego środka pomocy. W rzeczywistości Włochy nie zwróciły się o zastosowanie przepisów lit. a) ani przepisów art. 87 ust. 2 lit. c).
(41) Również art. 87 ust. 3 lit. a) nie ma zastosowania, ponieważ pomoc nie jest przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia. Ponadto Włochy nie podtrzymały możliwości zastosowania art. 87 ust. 3 lit. a).
(42) Podobnie nie ma zastosowania art. 87 ust. 3 lit. b), ponieważ przedmiotowa pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnego projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania ani nie ma na celu zaradzenie poważnemu zaburzeniu w gospodarce włoskiej. Ponadto Włochy nie podtrzymały zastosowania art. 87 ust. 3 lit. b).
(43) Pomoc nie ma na celu ani nie jest odpowiednia do osiągnięcia celu, jakim jest wspieranie kultury lub zachowanie dziedzictwa kulturowego, o którym mowa w art. 87 ust. 3 litera d).
Włochy nie wskazały na zastosowanie wyżej wymienionego zapisu.
(44) Jako że pomoc nie przyspiesza rozwoju takich rodzajów działalności ani regionów gospodarczych, nie ma ona nawet na celu ani nie jest odpowiednia do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. c).
Włochy nie wskazały na zastosowanie wyżej wymienionego zapisu.
(45) Zważywszy na szczególne odniesienie władz włoskich do art. 87 ust. 2 lit. b) oraz na charakter przedmiotowej pomocy, która nie podlega żadnemu z odstępstw wymienionych w art. 87 ust. 1 traktatu, jedynym odstępstwem, jakie można by zastosować jest odstępstwo, o którym mowa w art. 87 ust. 2 lit. b).
Przepisy mające zastosowanie
(46) Możliwość zastosowania wyżej wymienionego odstępstwa należy oceniać w świetle przepisów mających zastosowanie w przypadku przyznania pomocy państwa w sektorze rolnym, czyli Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym [9] (zwanych dalej "Wytycznymi"), które weszły w życie dnia 1 stycznia 2000 r. [10].
(47) Zgodnie z punktem 23.3 Wytycznych Komisja stosuje ich przepisy od dnia 1 stycznia 2000 r. do nowych notyfikacji o pomocy państwa oraz do notyfikacji będących wówczas w toku.
Pomoc nieprawna, w myśl art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 [11], oceniana jest zgodnie z przepisami Wytycznych obowiązujących w momencie, w którym została przyznana pomoc.
(48) Ustawa regionalna nr 27/2000 została notyfikowana Komisji pismem z dnia 2 marca 2001 r., zarejestrowanym dnia 5 marca 2001 r.
Artykuł 2 ustawy zawiera klauzulę zawieszającą, która uzależnia wdrożenie środka pomocy od jego zatwierdzenia przez Komisję [12].
W swoich uwagach władze włoskie potwierdziły, że środek pomocy nie został wdrożony.
(49) Z tego powodu analiza środka pomocy wchodzi w zakres Wytycznych [13], w szczególności ich punktu 11.2 (Pomoc na rekompensatę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi i zdarzeniami nadzwyczajnymi).
(50) Punkt 11.2 Wytycznych stanowi, że ponieważ pojęcia "klęska żywiołowa" i "zdarzenie nadzwyczajne", o których mowa w art. 87 ust. 2 lit. b), stanowią odstępstwa od ogólnej zasady niezgodności pomocy państwa z zasadami wspólnego rynku, określonej w art. 87 ust. 1, stałą praktyką Komisji jest nadanie im ograniczającej interpretacji.
Dlatego też Komisja uznała, że za klęski żywiołowe można uznać trzęsienia ziemi, lawiny, osunięcia ziemi i powodzie.
Dotychczas Komisja uznawała za zdarzenia nadzwyczajne wojny, zamieszki wewnętrzne lub strajki oraz, w sposób ograniczony i zależny od ich zasięgu, katastrofy nuklearne lub przemysłowe oraz pożary, które spowodowały wielkie straty.
Komisja nie uznała jednak, że pożar jednego transformatora, mającego pokrycie z ubezpieczenia i możliwego do znalezienia na rynku może stanowić zdarzenie nadzwyczajne.
Ogólnie, Komisja nie uznaje występowania chorób zwierzęcych lub roślinnych za klęskę żywiołową lub zdarzenie nadzwyczajne.
Jednakże w jednym przypadku Komisja uznała za takie zdarzenie zupełnie nową epidemię choroby zwierzęcej o bardzo dużym zasięgu.
Uwzględniając typowe trudności przewidzenia takich zdarzeń, Komisja będzie nadal oceniać osobno każdy przypadek propozycji przyznania pomocy, zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b), mając na uwadze praktykę stosowaną wcześniej w tym sektorze.
Po uzyskaniu potwierdzenia klęski żywiołowej lub zdarzenia nadzwyczajnego, Komisja zezwala na pomoc do 100 % tytułem odszkodowania za szkody materialne.
Odszkodowanie jest zazwyczaj wyliczane dla pojedynczego beneficjenta i, aby uniknąć nadmiernej rekompensaty, od kwoty pomocy odlicza się ewentualne należne wypłaty, na przykład z tytułu polis ubezpieczeniowych.
Komisja przyznaje ponadto pomoc przeznaczoną na wynagrodzenie rolnikom strat dochodów spowodowanych zniszczeniem rolniczych środków produkcji, o ile nie stanowi ona nadmiernej rekompensaty.
(51) W swojej decyzji o wszczęciu procedury dotyczącej przedmiotowej pomocy, Komisja wyraźnie sformułowała swoje wątpliwości dotyczące nadzwyczajnego charakteru zdarzenia, które dało powód odszkodowaniu (patrz punkt 27).
(52) W tej samej decyzji Komisja również wyraźnie sformułowała własne wątpliwości dotyczące innych aspektów środka pomocy, w szczególności niektórych aspektów niezbędnych do ustalenia związku między przedmiotowym zdarzeniem a stratami mu przypisywanymi, za które przewidywane jest odszkodowanie (patrz punkt 28).
(53) Ponieważ władze włoskie nie dostarczyły nowych lub dalszych informacji lub oceny, powody, które skłoniły Komisję do przyjęcia takiej decyzji pozostają aktualne.
(54) Jeżeli chodzi o nadzwyczajny charakter przedmiotowego zdarzenia, Komisja uznała, że, zgodnie z ugruntowaną praktyką, przyjętym założeniem zastosowania art. 87 ust. 2 lit. b) jest fakt, że zdarzenie nadzwyczajne jest, ze swojej natury, nieprzewidywalne [14].
(55) Komisja uznała również, że w przeszłości przyznała w jednym przypadku [15], że blokada dróg może stanowić zdarzenie nadzwyczajne, w zakresie, w jakim mogła być ona przyrównana do strajku, który przerwał w sposób znaczący działalność gospodarczą w danym kraju (w okresie od 29. czerwca do 18. lipca 1992 r.) oraz w zakresie, w jakim możliwe było, na podstawie dostępnych informacji, ustalić bezpośredni związek między pomocą a blokadą dróg.
(56) W badanym przypadku, mimo otrzymania takiego żądania, władze włoskie nie dostarczyły informacji, które mogłyby umożliwić Komisji uznanie przedmiotowego strajku i blokad za zdarzenie nadzwyczajne.
W szczególności przy braku informacji przeciwnych, Komisja jest uprawniona do stwierdzenia, że, ponieważ organy publiczne zostały uprzedzone o przedmiotowej demonstracji, nie można utrzymywać, że stanowiła ona dla tych organów lub dla zainteresowanych sektorów ekonomicznych zdarzenie nieprzewidywalne.
Strajki mogą stanowić zdarzenie częste i, jeżeli są zapowiedziane z wyprzedzeniem, możliwe jest wcześniejsze podjęcie odpowiednich środków ostrożności.
W badanym przypadku brakuje zatem elementu nieprzewidywalności.
Ponadto, ponieważ nie zostały jasno określone rzeczywiste przyczyny strajku ani powody jego zakończenia po ośmiu dniach, nie można wykluczyć, że możliwość strajku grożącego w sektorze transportu była znana ogółowi od długiego czasu, poprzez środki komunikacji.
(57) Fakt, że zapowiedziana demonstracja mogła przekształcić się w wydarzenie o wiele większym zasięgu niż to przewidywano, nie czyni jej samej zdarzeniem nadzwyczajnym, w myśl art. 87 ust. 2 lit. b).
Ponieważ właściwe organy nie sprecyzowały liczby uczestników (która, zgodnie z dostarczonymi informacjami, miała pierwotnie wynosić 50) w stosunku do całkowitej liczby przewoźników działających na Sycylii, ani zasięgu geograficznego strajku, Komisja nie może nawet stwierdzić, że przedmiotowe zdarzenie, pod względem jego rozmiaru i biegu wydarzeń, mogło w sposób nadzwyczajny przerwać działalność gospodarczą w zainteresowanym państwie w sposób znaczący i znamienny.
W końcu przedmiotowe zdarzenie trwało tylko osiem dni (zgodnie z dostarczonymi informacjami, od dnia 30 września do dnia 8 października, do godziny 03.00), w porównaniu z okresem trzech tygodni (od dnia 29 czerwca do dnia 18 lipca 1992 r.) w przypadku, który Komisja uznała za zdarzenie nadzwyczajne [16].
(58) Ponieważ nie wiadomo, czy i w jakim zakresie ustawa regulująca kwestię strajków została zastosowana do przedmiotowego zdarzenia, nie jest możliwe, z jednej strony, stwierdzenie, czy zdarzenie to było na tyle poważne, że spowodowało konieczność nakazania przewoźnikom przez organy publiczne przerwania strajku w celu ochrony konstytucyjnych praw pozostałych obywateli. Z drugiej strony, nie jest możliwe wykluczenie, że zgodnie z powyższą ustawą mogły zostać powzięte odpowiednie środki ostrożności mające na celu zredukowanie do minimum lub zneutralizowanie skutków strajku.
(59) Na podstawie dostarczonych informacji Komisja nie może zatem wnioskować, że przedmiotowe zdarzenie jest zdarzeniem nadzwyczajnym, które w sposób nieprzewidziany i nadzwyczajny przerwało działalność gospodarczą zainteresowanego państwa, w ważnym i znaczącym zakresie.
W rzeczywistości z dostępnych informacji wynika, że o zdarzeniu uprzedzono wcześniej, że zdarzenie to mogło mieć wpływ na niektóre rodzaje działalności gospodarczej na ograniczonym obszarze zainteresowanego państwa oraz że stosunkowo krótki okres jego trwania (względem blokad dróg uznanych wcześniej przez Komisję za zdarzenie nadzwyczajne [17] nie może prowadzić do wniosku, że takie zdarzenie spowodowało ważne i znaczące przerwanie działalności gospodarczej zainteresowanego państwa.
(60) Dlatego też, na podstawie praktyki Komisji, przedmiotowe zdarzenie stanowi raczej normalne ryzyko przedsiębiorstwa i wyrządziło zainteresowanym operatorom ekonomicznym rodzaj szkody, którą powinni oni pokryć z własnych zasobów, ponieważ kwalifikuje się ona jako ryzyko przedsiębiorstwa, i w związku z którą powinni wnioskować o odszkodowanie do podmiotów prawnie odpowiedzialnych, zgodnie z ustawami krajowymi.
(61) Ponadto, na podstawie dostępnych informacji, w odróżnieniu od przypadku, który Komisja uznała za zdarzenie nadzwyczajne, w badanym przypadku nie jest możliwe stwierdzenie, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy strajkiem i blokadą dróg a pomocą, która ma zostać przyznana.
W rzeczywistości, ponieważ właściwe organy potwierdziły, że nie dysponują informacjami, których zażądała Komisja, szczególnie w odniesieniu do produktów, na które byłyby przewidziane odszkodowania, w odniesieniu do beneficjentów pomocy (producenci podstawowych produktów lub operatorzy sektora przetwarzania i obrotu) oraz – w niektórych przypadkach – także w odniesieniu do sposobów wyliczania odszkodowań (patrz punkt 28), Komisja nie może stwierdzić, że przewidziana pomoc jest w sposób konieczny i wyłączny związana ze szkodami spowodowanymi strajkiem i blokadą dróg, które miały miejsce na Sycylii w okresie od dnia 30 września do dnia 8 października 2000 r.
(62) W szczególności artykuł 1 notyfikowanej ustawy oraz zestawienie notyfikacji przewidują jako beneficjentów pomocy: "pojedyncze lub zrzeszone przedsiębiorstwa prowadzące produkcję, przetwarzanie i obrót produktami rolnymi", lecz wyjaśnienia dostarczone przez właściwe organy w kwestii sposobu wyliczania wartości szkód i odpowiadających im odszkodowań wydają odnosić się tylko do szkód poniesionych przez pojedynczych producentów podstawowych produktów.
Nie uzyskawszy żądanych informacji od właściwych organów, Komisja nie wie dokładnie, jaki rodzaj operatorów mógłby otrzymać pomoc oraz czy pomoc zostałaby przyznana także operatorom sektorów przetwarzania i obrotu; Komisja nie wie, jaki rodzaj szkód poniosła każda z wyżej wymienionych dwóch kategorii operatorów, ani według jakich kryteriów takie szkody zostały oszacowane i wyliczone.
Komisja utrzymuje zatem, że straty, z tytułu których mogłoby zostać przyznane odszkodowanie (przynajmniej niektórym) beneficjentom mogły zostać spowodowane (także) z przyczyn innych niż przedmiotowy strajk i blokady dróg.
(63) Jeżeli chodzi o producentów podstawowych, właściwe organy przewidywały wypłatę odszkodowania także na rzecz rolników, którzy, w następstwie strajku i blokad dróg, nie mogli przystąpić do zbiorów i dlatego utracili swoją produkcję.
W takim przypadku szkody poniesione przez rolników byłyby wyliczane na podstawie "ekspertyz dotyczących wartości produkcji roślin, opracowanych przez posiadających odpowiednie uprawnienia techników rolnictwa (inżynierów agronomii)", które należy przedłożyć wraz z odpowiednimi umowami.
Nie uzyskawszy wyjaśnienia ze strony właściwych organów, Komisja nie może przyjąć sposobu wyliczania szkód i odpowiadającej im pomocy zaproponowanej w tym szczególnym przypadku, zważywszy, że nie jest jasne, dlaczego wyżej wymienione sposoby w tym przypadku miałyby różnić się od sposobów zastosowanych przez innych producentów (patrz punkt 28); nie jest jasny charakter i cele tychże ekspertyz oraz nie jest określone, kiedy i jak ekspertyzy te zostały zredagowane, ponadto nie wiadomo dla jakiego rodzaju produktów ekspertyzy te zostałyby wykorzystane w szacowaniu szkód.
Komisja utrzymuje zatem, że również z tego powodu straty, z tytułu których mogłyby zostać przyznane odszkodowania (przynajmniej niektórym) beneficjentom mogłyby być związane (także) z przyczynami innymi niż przedmiotowy strajk i blokady dróg.
(64) Ponadto, pomimo wielokrotnych żądań, władze włoskie nigdy nie dostarczyły Komisji wykazu produktów, które ze swojej natury (szybkie psucie się, okres zbiorów, itp.) musiały zostać dostarczone lub zebrane niezwłocznie we wspomnianym okresie (od dnia 30 września do dnia 8 października 2000 r.), dla których niemożliwe były alternatywne formy przechowywania (na przykład zamrożenie) oraz dla których władze włoskie przewidziały odszkodowanie.
Ponieważ wykaz uważany był za konieczny w celu wydania ewentualnego zezwolenia na stosowanie środka pomocy, a w szczególności dla stwierdzenia powiązania między strajkiem i blokadami dróg a stratami, z tytułu których mogłoby zostać wypłacone odszkodowanie, Komisja nie może ustalić takiego związku.
(65) W końcu, władze włoskie nie wykluczyły wątpliwości, że przewoźnicy mogą być odpowiedzialni, zgodnie z prawem krajowym, za rekompensatę szkód (umownych i nieumownych) wyrządzonych przedsiębiorstwom rolnym w następstwie demonstracji, strajku i blokad dróg, i dlatego przedmiotowa pomoc może zostać uznana za niebezpośrednią pomoc operacyjną na korzyść przewoźników, którzy wzięli udział w strajku.
(66) Mając na uwadze, że aby uniknąć podwójnego odszkodowania na skutek możliwej wypłaty kar pieniężnych lub szkód umownych ze strony przewoźników uczestniczących w strajku, beneficjenci powinni oświadczyć, że nie wszczęli postępowania spornego z zainteresowanymi przewoźnikami oraz że wyjaśnienie dostarczone przez właściwe organy, zgodnie z którym przewoźnicy ponosiliby odpowiedzialność jako pojedynczy obywatele a nie jako przedsiębiorcy, nie jest przekonujące i nie wydaje się wykluczać, że, w myśl ustawy krajowej, strajkujący przewoźnicy mogli być odpowiedzialni za szkody wyrządzone rolnikom, Komisja nie może stwierdzić, że faktycznymi beneficjentami pomocy są operatorzy sektora rolnego oraz, że środek nie stanowi (także) pomocy operacyjnej na korzyść przewoźników lub niektórych z nich.
(67) W świetle powyższego, jako że władze włoskie potwierdziły, że nie dysponują żądanymi informacjami w odniesieniu do żadnej z wątpliwości wyrażonej przez Komisję – czy to dotyczącej nadzwyczajnego charakteru przedmiotowego zdarzenia czy to innych aspektów środka pomocy – wszystkie wątpliwości, które Komisja miała w momencie decyzji o wszczęciu procedury utrzymują się i uniemożliwiają korzystną ocenę pomocy, jako pomocy mającej na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniami nadzwyczajnymi w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) traktatu.
(68) Z wyżej wymienionych powodów Komisja wnioskuje zatem, że w myśl traktatu przedmiotowe zdarzenie nie może zostać uznane za zdarzenie nadzwyczajne oraz że w żadnym razie nie można ustalić koniecznego i wyłącznego związku między tym zdarzeniem a poniesionymi przez beneficjentów stratami, które mają być zrekompensowane.
(69) Zważywszy, że przedmiotowa pomoc może spełniać inne przepisy dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym, punkt 3.5 Wytycznych stanowi, że aby pomoc mogła zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem musi ona zawierać komponent motywacyjny lub wymagać wyrównania od beneficjenta.
Wykluczając odstępstwa wyraźnie przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym lub w samych Wytycznych, jednostronne środki pomocy państwa mające na celu jedynie polepszenie sytuacji finansowej producentów i niebędące w stanie przyczyniać się do rozwoju sektora uznaje się za pomoc operacyjną, niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Ponadto ze swojej natury pomoc ta może również zaburzać mechanizmy wspólnych organizacji rynkowych.
(70) Przedmiotowa pomoc nie zawiera żadnego elementu motywacyjnego i nie wymaga żadnego wyrównania od beneficjentów.
Jak wykazano powyżej, pomoc nie spełnia nawet wymogów, o których mowa w punkcie 11 Wytycznych, na podstawie których mogłaby zostać uznana za pomoc wyrównawczą zgodną z zasadami wspólnego rynku.
Przedmiotowa pomoc polepsza jedynie sytuację finansową producentów, nie przyczyniając się w żaden sposób do rozwoju sektora i w szczególności stanowi pomoc operacyjną mającą na celu ulżenie beneficjentom w kosztach działalności związanych z normalnym ryzykiem przedsiębiorstwa.
(71) W konsekwencji przepisy dotyczące pomocy państwa, mające zastosowanie do rolnictwa nie uzasadniają pomocy, o której mowa w art. 1 ustawy regionalnej nr 27/2000, na rzecz przedsiębiorstw działających w sektorze produkcji, przetwarzania i obrotu produktami rolnymi, o których mowa w załączniku I do traktatu.
Komisja uznaje zatem ten rodzaj pomocy za pomoc na działalność niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Ten rodzaj pomocy, który zwalnia jej beneficjentów z części kosztów ponoszonych przez nich z tytułu zarządzania, nie daje trwałego i strukturalnego skutku w przedmiotowych sektorach i ogranicza się do faworyzowania produktów sycylijskich względem produktów, które nie korzystają z analogicznej pomocy we Włoszech lub w innych państwach członkowskich.
(72) Pomoc, o której mowa w art. 1 ustawy regionalnej nr 27/2000, nie może zatem korzystać z żadnego odstępstwa, w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) lub art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu, ani z żadnego innego odstępstwa przewidzianego w traktacie.
VI.
WNIOSKI
(73) Z powyższego wynika, że pomoc, o której mowa w art. 1 ustawy regionalnej nr 27/2000, jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku i nie może zostać wdrożona.
(74) W myśl art. 2 ustawy regionalnej nr 27/2000, wdrożenie pomocy przewidzianej w tej ustawie uzależnione jest od zatwierdzenia przez Komisję.
Właściwe organy w swoich uwagach potwierdziły, że pomoc nie została wdrożona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nie jest zgodna z wspólnym rynkiem pomoc państwa, którą Włochy zamierzają przyznać przedsiębiorstwom działających w sektorze produkcji, przetwarzania i obrotu produktami rolnymi, o których mowa w załączniku I do traktatu, przewidziana w art. 1 ustawy regionu Sycylia nr 27 z 23.12.2000, w celu zrekompensowania szkód wyrządzonych w następstwie strajku przewoźników i blokad dróg, które miały miejsce na Sycylii w okresie od dnia 30 września do dnia 8 października 2000 r.
Nie zezwala się zatem na wdrożenie wyżej wymienionej pomocy.
Artykuł 2
Włochy poinformują Komisję w ciągu dwóch miesięcy od powiadomienia o niniejszej decyzji o działaniach podjętych w celu spełnienia jej wymogów.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 sierpnia 2004 r.
dotycząca pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom
(notyfikowana jako dokument nr C(2004)3060)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/621/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a zwłaszcza jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a zwłaszcza jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do zgłaszania uwag zgodnie z wymienionymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) W piśmie z dnia 31 stycznia 2003 r., Komisja poinformowała Francję o decyzji wszczęcia formalnej procedury kontrolnej, przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu (zwanej dalej "decyzją o wszczęciu") odnośnie środków finansowych zastosowanych przez władze francuskie na rzecz France Télécom (dalej zwaną "FT" lub "Przedsiębiorstwem") oraz systemu podatków od przedsiębiorstw stosowanego wobec tego operatora.
Opis faktów, które doprowadziły do wszczęcia tej procedury nie jest ujęty w niniejszej decyzji [2].
(2) Francja została powiadomiona odnośnie decyzji o wszczęciu w dniu 31 stycznia 2003 r.
Po dokonaniu korekty błędów rzeczowych, w dniu 7 marca 2003 r. doręczono Francji sprostowanie.
(3) Francja przekazała Komisji informacje uzupełniające w pismach z dnia 4 kwietnia 2003 r., z dnia 15 maja 2003 r. i z dnia 29 stycznia 2004 r.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony trzecie do zgłaszania uwag odnośnie rzeczonych środków pomocowych.
(5) Komisja otrzymała od stron trzecich następujące uwagi dotyczące tego tematu:
- 21 marca 2003 r.: uwagi Cable and Wireless plc and Cable and Wireless SA
- 11 kwietnia 2003 r.: uwagi Cégétel
- 10 kwietnia 2003 r.: uwagi AFORS Télécom
- 11 kwietnia 2003 r.: uwagi LDCOM
- 11 kwietnia 2003 r.: uwagi A [4]
- 10 kwietnia 2003 r.: uwagi Tiscali
- 11 kwietnia 2003 r.: uwagi WorldCom France [5]
- 11 kwietnia 2003 r.: uwagi B [6]
- 11 kwietnia 2003 r.: uwagi Bouygues SA i Bouygues Télécom [7] (dalej zwaną "BT")
- 14 kwietnia 2003 r.: uwagi Telecom Italia
- 14 kwietnia 2003 r.: uwagi C [8]
- 29 kwietnia 2003 r.: uwagi B
- 30 kwietnia 2003 r.: uwagi LDCOM [9].
(6) W dniu 16 maja 2003 r., Komisja przekazała Francji te uwagi dając jej możliwość ich skomentowania.
Komisja otrzymała te komentarze w pismach z dnia 30 czerwca 2003 r. i z dnia 29 lipca 2003 r. [10]
(7) W dniu 30 maja 2003 r. Komisja opublikowała ogłoszenie o zamówieniu "na świadczenie usług przy dokonywaniu oceny zgodności pomocy finansowej przyznanej FT z zasadą prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej oraz przy ewentualnej analizie planu naprawczego FT" [11].
W piśmie z dnia 3 lipca 2003 r., władze francuskie zwróciły się do Komisji w sprawie wyżej wspomnianego ogłoszenia o zamówieniu.
Komisja udzieliła odpowiedzi w piśmie z dnia 24 września 2003 r.
Kontrakt na świadczenie usług został przyznany na rzecz kancelarii NERA (dalej zwanej "NERA" lub "konsultantem") w dniu 24 września 2003 r.
Informacje o tożsamości biegłego zostały przesłane władzom francuskim drogą faksową dnia 8 października 2003 r.
(8) Komisja otrzymała inne informacje i dokumenty przekazane przez strony trzecie:
- 23 czerwca 2003 r.: pismo od LDCOM
- 25 czerwca 2003 r.: pismo od D [12]
- 27 października 2003 r.: pismo od MCI
- 16 października 2003 r.: pismo od ECTA
- 25 czerwca 2003 r.: pismo od XXX
- 7 stycznia 2004 r.: pismo od BT
- 16 stycznia 2004 r.: pismo od BT [13]
- 19 marca 2004 r.: pismo od FT [14]
- 5 kwietnia 2004 r.: pismo od Tiscali
- 17 maja 2004 r.: pismo od LDCOM
- 26 maja 2004 r.: pismo od BT [15]
- 22 czerwca 2004 r.: pismo od FT [16]
- 30 czerwca 2004 r.: faks od FT
- 2 lipca 2004 r.: faks od FT.
(9) Komisja, w następujących pismach, wniosła do władz francuskich o dostarczenie dodatkowych wyjaśnień:
- z dnia 11 września 2003 r. (odpowiedź władz francuskich z dnia 20 października 2003 r.)
- z dnia 11 listopada 2003 r. (odpowiedź władz francuskich z dnia 4 grudnia 2003 r.)
- z dnia 12 stycznia 2004 r. (odpowiedź władz francuskich z dnia 21 stycznia 2004 r.)
- z dnia 2 lutego 2004 r. (odpowiedź władz francuskich z dnia 16 lutego 2004 r.)
- z dnia 1 czerwca 2004 r. (odpowiedź władz francuskich udzielona podczas spotkania w dniu 16 czerwca 2004 r.).
(10) W dniach 3 maja 2004 r. i 14 czerwca 2004 r., Komisja wysłała władzom francuskim pisma wymienione w motywie 8, jak również raport sporządzony przez NERA opatrzony datą 28 kwietnia 2004 r. (dalej zwany "raportem NERA").
Raport ten składa się z dwóch oddzielnych części: (i) raportu prawnego opracowanego przez profesora Berlina oraz (ii) raportu ekonomicznego.
(11) W czasie trwania procedury, Komisja podczas różnych spotkań wysłuchała wypowiedzi przedstawicieli stron trzecich.
(12) W dniach 22 stycznia, a także 16. i 23. czerwca 2004 r., Komisja i konsultant spotkali się z władzami francuskimi oraz z FT.
(13) W piśmie z dnia 14 maja 2004 r., potwierdzonym w dniu 3 czerwca 2004 r., władze francuskie podkreśliły, że decyzja o wszczęciu nie obejmowała wszystkich faktów będących przedmiotem oceny Komisji.
E-mailem z dnia 9 czerwca 2004 r., potwierdzonym pismem z dnia 10 czerwca 2004 r., władze francuskie przedstawiły uwagi odnośnie raportu NERA, uzupełnione pismem z dnia 21 czerwca 2004 r.
2.
OPIS FRANCE TELECOM
(14) Jak wynika z decyzji o wszczęciu, niniejsza procedura dotyczy grupy FT jako jednego podmiotu gospodarczego.
W istocie, począwszy od wszczęcia procedury, Komisja zawsze powoływała się na skonsolidowane sprawozdanie finansowe Przedsiębiorstwa.
Przyjmując ten punkt widzenia, Komisja postępuje w sposób spójny z rzeczywistością gospodarczą odzwierciedloną przez rynek, szacując wyniki i niezawodność finansową FT na podstawie jej skonsolidowanych wyników.
W decyzji o wszczęciu, grupa FT została opisana, jak następuje:
"Będąc początkowo częścią Ministerstwa Poczty i Telekomunikacji, FT została założona w 1991 r. jako przedsiębiorstwo publiczne posiadające osobowość prawną.
Od dnia 31 grudnia 1996 r. operator ma status spółki akcyjnej i jest notowany na Rynku podstawowym Euronext Paris SA oraz na New York Stock Exchange (NYSE) począwszy od października 1997 roku.
W roku 2002, kapitał FT w 56,4 % stanowił własność państwa, pozostała część była rozdzielona pomiędzy udziałowców (32,25 %), samą France Télécom (8,26 %) i pracowników Przedsiębiorstwa (3,04 %) [17].
FT jest operatorem oraz dostawcą sieci i usług telekomunikacyjnych działającym we Francji i na świecie na następujących rynkach: telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej, Internetu i innych usług informacyjnych, usług dla przedsiębiorstw, transmisji telewizyjnej oraz telewizji kablowej.
W następstwie nabycia Orange plc i założenia Orange SA jako filii głównej telefonii komórkowej FT, wprowadzenia jej na giełdę oraz wprowadzenia na giełdę Wanadoo SA, struktura działalności FT jest czterosegmentowa: (i) Orange; (ii) Wanadoo; (iii) Usługi stacjonarne, głosowe i transmisji danych we Francji oraz (iv) Usługi stacjonarne, głosowe i transmisji danych poza Francją, głównie za pośrednictwem filii Equant.
Na dzień 31 grudnia 2001 r., FT zatrudnia 211,554 pracowników na świecie, z czego 146,882 we Francji" [18].
(15) Opis ten zachowuje swą ważność w okresie stanowiącym przedmiot niniejszej decyzji.
Skądinąd, podczas tego samego okresu, struktura grupy cechowała się "polityką nadmiernego zakładania filii poprzez utworzenie wokół FT czterech notowanych na giełdzie spółek: Orange, Wanadoo, TPSA w Polsce i Equant.
Grupa zawiązała się w sposób zupełnie paradoksalny i naruszający równowagę – przedsiębiorstwo macierzyste FTSA pozostaje obciążone całością długu, podczas gdy filie skupiają wzrost na sobie ..." [19].
3.
CHRONOLOGICZNY OPIS FAKTÓW I SYTUACJI FINANSOWEJ PRZEDSIĘBIORSTWA
3.1.
Dane znane w pierwszej połowie 2002 r. i wydarzenia tego okresu
(16) Komisja stwierdza, że w świetle przepisów dotyczących pomocy państwa, analiza postępowania państwa powinna zostać dokonana w oparciu o dane i informacje, jakimi dysponowano w momencie każdej interwencji państwowej.
Wobec faktu, że niniejsza sprawa dotyczy wydarzeń, jakie miały miejsce w roku 2002 oraz na początku 2003 roku, należy bezwzględnie w sposób chronologiczny powrócić do elementów dostępnych począwszy od publikacji wyników finansowych roku obrachunkowego 2001 w celu zrozumienia faktów, na których dla przeanalizowania postępowania państwa oparła się Komisja.
Należy ponadto przypomnieć, że wyniki finansowe pierwszego półrocza 2002 r. zostały podane do publicznej wiadomości dopiero w dniu 13 września 2002 r.
Przed tym terminem, ostatnimi wynikami opublikowanymi przez FT były wyniki dotyczące roku obrachunkowego 2001.
Jednakże, niektóre uzupełniające dane pochodzące od analityków finansowych były dostępne w ich prognozach, opiniach i zaleceniach.
(17) Jak wynika z poniższej analizy, od czerwca 2002 r. FT była przedsiębiorstwem odznaczającym się poważnymi problemami strukturalnymi i niezrównoważonym bilansem.
Od pierwszego kwartału 2002 r., publikacja sprawozdania finansowego za rok 2001 unaoczniła naturę tych problemów.
Publikacja tego sprawozdania wykazała stopniowy wzrost zysków operacyjnych, jak również zasadniczą generację przepływu środków pieniężnych.
Niemniej, publikacja sprawozdania unaoczniła również wyraźny wpływ przeszłości, który całkowicie anulował dochód netto, obliczony z pominięciem prowizji specjalnych w kwocie 1,9 miliarda euro, przekształcając go w stratę wysokości 8,3 miliarda euro.
Podczas, gdy prowizje korygują wartość aktywów FT do bardziej realistycznego poziomu, kolosalne zadłużenie wynoszące 63 miliardy euro nadal się utrzymuje.
Ta sytuacja, jak również niewystarczające prognozowane przepływy pieniężne, wyjaśnia te poważne problemy strukturalne.
Zostało to wyraźnie wykazane w opracowaniu HSBC przedstawionym przez FT (patrz: dział 4), w którym zapotrzebowanie finansowe zostało obliczone na 35 miliardów euro na lata 2002-2005.
(18) Zadłużenie netto FT na dzień 31 grudnia 2001 r. wynosiło 63,5 miliarda euro, co pokazują tabele 1 i 2.
Tabela 1
Wskaźniki zadłużenia ("Wskaźniki "Leverage"")
Źródło: NERA
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Wskaźnik zadłużenia [20] _BAR_ 0,78 _BAR_ 0,89 _BAR_ 0,92 _BAR_
Dług/kapitał spółki [21] _BAR_ 3,61 _BAR_ 8,25 _BAR_ 12,16 _BAR_
Zdolność spłaty odsetek [22] _BAR_ 14,52 _BAR_ 5,39 _BAR_ 3,2 _BAR_
Tabela 2
Zobowiązania z terminem zapadalności od trzeciego kwartału (T3) 2002 r. do czwartego kwartału 2003 r.
Źródło: NERA
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
T3 _BAR_ T4 _BAR_ T1 _BAR_ T2 _BAR_ T3 _BAR_ T4 _BAR_ Suma 2003 _BAR_
Kwota w miliardach euro [23] _BAR_ 3,89 _BAR_ 3,61 _BAR_ 8,86 _BAR_ 4,08 _BAR_ 4,09 _BAR_ 2,23 _BAR_ 19,26 _BAR_
(19) W świetle tych danych, Komisja stwierdza, że biorąc pod uwagę wielkość swego zadłużenia, w dniu 21 marca 2002 r. FT była zmuszona zapowiedzieć nie tylko istotne czyszczenie swojego bilansu od strony prowizji księgowych i cesji w łącznej kwocie 27,2 miliarda euro (w tym, cesje w wysokości 17 miliardów euro i prowizje specjalne w wysokości 10,2 miliarda euro), ale również znaczne zwiększenie dostępnych zasobów gotówkowych wysokości 14 miliardów euro na lata 2002-2005.
3.1.1.
Obniżenie ratingu FT
(20) W pierwszej połowie 2002 r. sytuacja FT szybko uległa pogorszeniu, co znalazło odbicie w serii spadku oceny Przedsiębiorstwa.
W ten sposób, w dniu 27 marca 2002 r. agencja ratingowa Moody's ogłosiła obniżenie ratingu FT dla długu długoterminowego [24]/ [25].
(21) W dniu 28 marca 2002 r. Standard & Poor's ("S & P") utrzymała rating FT, ale na skutek informacji dotyczących Mobilcom`u, obniżyła perspektywę do negatywnej [26].
(22) W dniu 13 maja 2002 r. Moody's, mając wątpliwości odnośnie zdolności Przedsiębiorstwa do skutecznego przeprowadzenia swej strategii zmniejszania długu, ogłosiła ewentualne obniżenie ratingu długu krótkoterminowego FT [27].
(23) W dniu 14 maja 2002 r. Standard & Poor's utrzymała istniejący rating FT [28].
W dniu 24 czerwca 2002 r. Moody's obniżyła rating FT.
Perspektywa ratingu Przedsiębiorstwa została utrzymana na poziomie negatywnym [29].
Ówczesna decyzja Moody's była spowodowana tym, że agencja nie spodziewała się, aby FT i Orange były w stanie wygenerować wystarczające przepływy śrdokow pieniężnych do zmniejszenia długu skonsolidowanego grupy.
Jednakże, choć Moody's nie miała wątpliwości w kwestii w możliwość natychmiastowego wystąpienia kryzysu płynności Przedsiębiorstwa, agencja ratingowa podkreśliła, że FT miało wypełnić zobowiązanie dłużnicze opiewające na ok. 15 miliardów euro, którego termin zapadalności przypadał w 2003 roku.
(25) W dniu 25 czerwca 2002 r. Standard & Poor's obniżyła rating krótkoterminowego i długoterminowego długu FT [30], uzasadniając swoją decyzję trudnościami dotyczącymi Mobilcom i niezdolnością Przedsiębiorstwa do wystarczającego zmniejszenia długu w sposób wystarczająco szybki.
S & P nadmienia również o dużym zapotrzebowaniu finansowym FT, odwołując się także do 15 miliardów euro długu, którego termin zapadalności przypadał w 2003 roku.
(26) W następnych dniach, ta tendencja zniżkowa została wielokrotnie [31] potwierdzona.
W dniu 12 lipca 2002 r., Standard & Poor's zasygnalizowała nawet potencjalny problem z refinansowaniem długu, którego termin zapadalności przypadał w 2003 roku.
Spadek oceny FT wyraźnie ujawnił problemy zadłużeniowe Przedsiębiorstwa [32], które powiększyła niepewność w związku z sytuacją Mobilcom.
(27) Tabeli 3 przedstawia różne stanowiska zajęte przez S & P, Moody`s i Fitch odnośnie ratingu FT:
Tabela 3
Wydarzenia związane z ratingami kredytowymi
Źródło: NERA
_BAR_ S & P _BAR_ Moody's _BAR_ Fitch _BAR_
Krótki termin _BAR_ Długi termin _BAR_ Krótki termin _BAR_ Długi termin _BAR_ Krótki termin _BAR_ Długi termin _BAR_
Sytuacja w maju 2002 _BAR_ A2 _BAR_ BBB+ _BAR_ P2 _BAR_ Baa1 _BAR_ F2 _BAR_ BBB+ _BAR_
24 czerwca 2002 _BAR_ _BAR_ _BAR_ P3 _BAR_ Baa3 _BAR_ _BAR_ _BAR_
25 czerwca 2002 _BAR_ A3 _BAR_ BBB _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
05 lipca 2002 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ F3 _BAR_ BBB- _BAR_
12 lipca 2002 _BAR_ _BAR_ BBB- _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
3.1.2.
Analiza stopy ryzyka kredytowego
(28) Skądinąd, istotnym jest zbadanie zmian "stopy ryzyka kredytowego" na rynkach finansowych.
Stopa ryzyka kredytowego dotycząca długu spółki odzwierciedla dokonaną przez rynki ocenę ryzyka związanego ze zdolnością danego przedsiębiorstwa do przestrzegania zobowiązań odnośnie spłaty odsetek i spłaty długu w terminie zapadalności.
"Stopa ryzyka kredytowego" wywiera wpływ na dokonaną przez rynek waloryzację obligacji, jak również na wysokość odsetek wymagalnych do emisji nowych obligacji.
Rozszerzenie stopy ryzyka kredytowego świadczy o wzroście ryzyka przypisanego do emitenta i/lub obligacji.
Komisja przystąpiła do analizy stopy ryzyka kredytowego FT dla okresu obejmującego rok obrachunkowy 2002 i stwierdziła stosunkowo wysokie szacunki ryzyka na początku lipca.
(29) W zasadzie, stopy ryzyka kredytowego dotyczące "długu długoterminowego" mają większe znaczenie niż te dotyczące "długu krótkoterminowego", a to z powodu wielu czynników: braku przejrzystości, niepewności odnośnie przyszłego prognozowania, parametrów makroekonomicznych, tendencji w kształtowaniu się stóp procentowych.
Jednakże, analiza tabeli 3 wyraźnie wskazuje, że problemy, jakie napotkała FT, skupiały się zwłaszcza wokół "długu krótkoterminowego".
Tak więc, analiza "stopy ryzyka kredytowego" dotycząca FT wykazała, że ryzyko krótkoterminowe przewyższało ryzyko średnio i długoterminowe.
Zjawisko to nosi nazwę "inwersji stopy ryzyka kredytowego".
Częstość występowania tychże "inwersji", podczas których dług z rocznym terminem zapadalności został uznany przez rynek jako obarczony większym ryzykiem niż dług z trzyletnim terminem zapadalności, była szczególnie widoczna w okresie od lipca do września 2002 r.
(30) W tabeli 4 przedstawiono wykres zmian stopy ryzyka kredytowego FT.
Tabela 4
Stopa ryzyka kredytowego z terminem zapadalności 1 roku i 3 lat – France Télécom
Źródło: Bloomberg
+++++ TIFF +++++
6543210spread (%)3 year1 yearJan-02Feb-02Mar-02Apr-02May-02Jun-02Jul-02Aug-02Sep-02Oct-02Nov-02Dec-02 _BAR_
(31) Innym sposobem obserwacji zwiększenia ryzyka związanego z zadłużeniem FT jest analiza ceny jej obligacji.
Tabela 5 ukazuje podzbiór obligacji FT.
Spadek ceny obligacji w czerwcu/lipcu 2002 r. stanowiący przeciwieństwo zwyżki "stopy ryzyka kredytowego", odzwierciedla mniejszą wartość długu FT z racji zwiększonego ryzyka niewypłacalności postrzeganego przez rynek.
Tabela 5
FT Cena obligacji FT od maja 2002 r. do 24 lipca 2002 r.
Źródło: Bloomberg
+++++ TIFF +++++
1201008060402001/05/20028/05/200215/05/200222/05/200229/05/20025/06/200212/06/200219/06/200226/06/20023/07/200210/07/200217/07/200224/07/2002 _BAR_
(32) Ponadto, wydaje się jasne, że pomimo trudności kilku innych operatorów sektora telekomunikacji w Europie, trudna sytuacja, z jaką przyszło się zmierzyć FT, wynikała bezpośrednio z bilansu i struktury finansowej firmy.
(33) Powyższe zostało unaocznione poprzez analizę stopy ryzyka kredytowego Deutsche Telekom oraz KPN i przedstawione w tabelach 6 i 7.
Tabela 6
Stopy ryzyka kredytowego z terminem zapadalności 1 roku i 3 lat – KPN
(Źródło: Bloomberg)
+++++ TIFF +++++
6543210spread (%)3 year1 yearJan-02Feb-02Mar-02Apr-02May-02Jun-02Jul-02Aug-02Sep-02Oct-02Nov-02Dec-02 _BAR_
Tabela 7
Stopy ryzyka kredytowego z terminem zapadalności 1 roku i 4 lat – Deutsche Telekom
(Źródło: ibid)
+++++ TIFF +++++
6543210spread (%)1 year4 yearJan-02Feb-02Mar-02Apr-02May-02Jun-02Jul-02Aug-02Sep-02Oct-02Nov-02Dec-02 _BAR_
(34) To opracowanie ujawnia, że Deutsche Telekom również została doznała "inwersję stopy ryzyka kredytowego", lecz czas ich trwania był krótki, a zasięg wyraźnie mniejszy.
Poziomy osiągane przez FT w okresie czerwca/lipca 2002 r. były o wiele wyższe.
3.1.3.
Kurs akcji FT
(35) Równolegle, kurs akcji FT znacząco obniżył się w pierwszej połowie 2002 r. i po raz pierwszy osiągnął najniższy poziom w dniu 27 czerwca 2002 r. (7,79 euro) oraz ponownie – w dniu 30 września 2002 r. (6,01 euro), co pokazuje tabela 8.
Tabela 8
Kurs akcji FT
Źródło: Bloomberg
+++++ TIFF +++++
100908037060504030201002-Jan-012-Feb-012-Mar-012-Apr-012-May-012-Jun-012-Jul-012-Aug-012-Sep-012-Oct-012-Nov-012-Dec-012-Jan-022-Feb-022-Mar-022-Apr-022-May-022-Jun-022-Jul-022-Aug-022-Sep-022-Oct-022-Nov-022-Dec-022-Jan-032-Feb-032-Mar-032-Apr-032-May-032-Jun-032-Jul-032-Aug-032-Sep-032-Oct-03 _BAR_
3.1.4.
Wydarzenia z lipca 2002 roku
(36) W wywiadzie opublikowanym w dniu 12 lipca 2002 r. w Les Echos, francuski minister gospodarki, finansów i przemysłu (dalej zwany ministrem gospodarki i finansów) zadeklarował, że: "Państwo akcjonariusz będzie postępować jak ostrożny inwestor i jeśli France Télécom napotkałaby trudności, podejmiemy adekwatne postanowienia... Powtarzam, jeśli France Télécom miałaby problemy finansowe, co dzisiaj nie ma miejsca, państwo podjęłoby decyzje niezbędne do ich przezwyciężenia" [33] .
(37) W tym samym czasie, jak już wspomniano, S & P obniżyła rating FT do poziomu BBB-.
Ta obniżka ograniczała się jednak do jednego ratingu pozostającego nadal na poziomie inwestycyjnym: każda dodatkowa obniżka pociągnęłaby za sobą kwalifikację długu Przedsiębiorstwa do poziomu "obligacji wysokiego ryzyka", tzn. do poziomu znajdującego się poza rangą inwestycji.
Fakt, że zachowano rating FT na poziomie inwestycyjnym został podkreślony przez analityka Goldmana Sachsa w raporcie z dnia 22 lipca 2002 r., w którym sprecyzowano, iż FT została nieomal zdegradowana do poziomu "obligacji wysokiego ryzyka" przez S & P oraz Moody's [34].
(38) W komunikacie prasowym z dnia 12 lipca 2002 r., S & P podkreśla, że powodem decyzji o utrzymaniu FT na poziomie inwestycyjnym były informacje udzielone przez państwo odnośnie zamierzeń tego ostatniego wobec Przedsiębiorstwa: "FT mogłaby napotkać pewne trudności z refinansowaniem swego długu obligacyjnego z terminem zapadalności na rok 2003.
Niemniej jednak, wskazówka państwa utrzymuje ocenę FT na poziomie inwestycyjnym".
("FT could face certain difficulties refinancing its debt obligations coming due in 2003.
Nevertheless, the State's indication underpins France Télécom's investment-grade credit quality".)
Tego zapewnienia, z jednej strony, udzielił agencji S & P bezpośrednio rząd francuski: "Państwo francuskie – będące w posiadaniu 55 % udziałów France Télécom – wyraźnie zaznaczyło firmie Standard & Poor, że postępować będzie jak ostrożny inwestor i że podejmie adekwatne postanowienia w przypadku, gdyby FT miała napotkać trudności.
Rating długoterminowy France Télécom obniżony do BBB-" [35]. ("the French State –which owns 55 % of France Télécom – has clearly indicated to Standard & Poor's that it twill behave as an aware investor and would take appropriate steps if France Télécom were to face any difficulties.
France Télécom LT rating cut to BBB-".), a z drugiej, uczyniło to publicznie w wywiadzie wspomnianym w motywie 36.
(39) Z powyższego wynika, że nie podlega dyskusji fakt, iż w lipcu 2002 r. FT dotknął kryzys zaufania.
Agencje ratingowe i analitycy byli przekonani o ryzyku niemożności wdrożenia przez Przedsiębiorstwo przedstawionego przez zarząd planu refinansowania odnośnie wypełnienia swych terminowych zobowiązań płatniczych.
Przedsiębiorstwo musiało więc stawić czoła naglącemu problemowi finansowania związanego ze swoim zadłużeniem [36].
Niemniej jednak, biorąc pod uwagę sformułowane przez państwo wskazówki, agencje utrzymały rating Przedsiębiorstwa na poziomie inwestycyjnym.
Obniżka ratingu do niższego poziomu, pogłębiłaby ten kryzys i zmniejszyłaby możliwości Przedsiębiorstwa na jego przezwyciężenie.
"Tak więc, w perspektywie czerwca 2003 r. problemy finansowe FT mogłyby stać się decydujące, a nawet "nie do rozwikłania" (według słów byłego prezesa grupy Pana Michela Bona).
Jeśli, do tego czasu, France Télécom nie odzyska dostępu do rynku (z powodu krzywdzącego ratingu), państwo stanie przed koniecznością znalezienia instrumentów wspierających France Télécom w refinansowaniu" [37].
3.2.
Dane publikowane począwszy od dnia 13 września 2002 r. i wydarzenia z tego okresu
3.2.1.
Dane opublikowane na dzień 13 września 2002 r.
(40) Wniosek znajdujący w motywie 39 został zatwierdzony wstecznie, we wrześniu 2002 r., gdy przedstawiono półroczne sprawozdanie finansowe FT.
Podczas kontroli półrocznego sprawozdania finansowego opublikowanego w dniu 13 września 2002 r., Komisja stwierdza stopniowy wzrost wyników FT w pierwszej połowie 2002 r. w stosunku do poprzedniego roku: wzrost wysokości obrotu o 10 %, wzrost EBITDA o 13,2 % oraz wyniku operacyjnego o 17,3 %.
Komisja stwierdza także utrzymujący się rozwój telefonii komórkowej i lepsze wyniki działalności internetowej.
Jednakże, wynik operacyjny segmentu telefonii stacjonarnej we Francji, stanowiący 31 % wysokości obrotu w tym samym okresie, spada o 12,2 %.
(41) Równolegle do korzystnych wyników operacyjnych opisanych powyżej, FT potwierdziła zachwianie równowagi swojej sytuacji finansowej.
Negatywny wynik w wysokości 12,2 miliarda euro na dzień 30 czerwca 2002 r. jest głównie związana ze znaczącymi prowizjami poniesionymi z tytułu inwestycji.
Z takiej półrocznej straty wynika, że skonsolidowane środki własne FT osiągające saldo dodatnie, na dzień 30 czerwca 2002 r., stały się ujemne na kwotę 440 milionów euro.
(42) Uproszczona analiza przepływu środków płynnych na dzień 30 czerwca 2002 r. wykazuje, że dług netto wzrósł w ciągu pierwszego półrocza 2002 r. o 6,3 miliarda euro, gdyż EBITDA stanowiący kwotę 6,870 miliarda euro nie pokrył wydatków odpowiadających:
- oprocentowaniu długu (3099 milionów euro),
- inwestycjom (3820 milionów euro),
- wykupowi akcji FT od VODAFONE (4973 miliony euro),
- wykupowi akcji Orange od E.On (950 milionów euro), i
- uiszczeniu podatku (608 miliona euro).
(43) Zasadniczą częścią zadłużenia netto wynoszącego 69,69 miliarda euro na dzień 30 czerwca 2002 r., jest zadłużenie obligacyjne w kwocie 50,6 miliarda euro.
Tabela 9 podaje rozłożenie różnych składników długu na główne kategorie.
Tabela 9
Źródło: Skonsolidowane sprawozdanie finansowe France Télécom: półrocze zamknięte w dniu 30 czerwca 2002 r.
miliardy euro _BAR_
30 czerwca 2002 _BAR_
Pożyczki obligacyjne wymienne lub konwersyjne _BAR_ 10,75 _BAR_
Pożyczki obligacyjne _BAR_ 39,85 _BAR_
Operacja leasingowa _BAR_ 0,42 _BAR_
Pożyczki bankowe _BAR_ 6,62 _BAR_
Pozostałe pożyczki nie bankowe _BAR_ 0,72 _BAR_
Ciągnienie linii kredytu konsorcjalnego w kwocie 15 miliardów euro _BAR_ 8,15 _BAR_
Ciągnienie linii kredytu konsorcjalnego w kwocie 1,4 miliarda dolarów USA _BAR_ 1,48 _BAR_
Inne linie debetowe oraz pożyczki krótkoterminowe _BAR_ 4,14 _BAR_
Całkowity dług brutto _BAR_ 72,13 _BAR_
Lokacyjne papiery wartościowe _BAR_ (0,15) _BAR_
Dostępne środki pieniężne _BAR_ (2,29) _BAR_
Zadłużenie netto _BAR_ 69,69 _BAR_
(44) Terminarz płatności tego długu cechuje się krótkim okresem trwania.
I tak, termin zapadalności 12,9 miliarda euro długów przypada w roku 2003, z czego 10,5 miliarda euro pożyczek obligacyjnych [38], 1,0 miliard euro pożyczek od filii i 1,4 miliarda euro lokat prywatnych.
(45) W pierwszym półroczu 2004 r. nadszedł termin zapadalności 5,5 miliarda euro z tytułu pożyczek obligacyjnych i płatności 6,4 miliarda euro odnośnie linii kredytowych (1,4 miliarda euro oraz 5 miliardów euro odnośnie linii w wysokości 15 miliardów euro), czyli w sumie 11,9 miliarda euro.
FT musiała więc, pomiędzy 1 stycznia 2003 r. a 30 czerwca 2004 r., sprostać płatnościom w wysokości 24,8 miliarda euro.
(46) W drugim półroczu 2004 r. nastąpi termin zapadalności płatności 2,8 miliarda euro z tytułu pożyczek obligacyjnych oraz kwoty 2,6 miliarda euro odnośnie pożyczek zaciągniętych w filiach, czyli w sumie 5,4 miliarda euro oraz ogółem 17,4 miliarda euro w ciągu 2004 r.
(47) Na koniec, w 2005 r. nadejdzie termin płatności 8,5 miliarda euro z tytułu pożyczek obligacyjnych, 10 miliardów euro odpowiadających saldu linii kredytowej w kwocie 15 miliardów euro oraz 0,1 miliarda euro dotyczącego lokat prywatnych, czyli ogółem 18,6 miliarda euro w ciągu 2005 r.
(48) FT będzie musiała sprostać długowi wymagalnemu do spłaty w okresie 2003-2005 o łącznej kwocie 48,9 miliarda euro.
(49) Tak, jak wspomniano w decyzji o wszczęciu, Komisja podkreśla, że dług FT zasadniczo bierze swój początek w masowym nabywaniu, dokonywanym przez Przedsiębiorstwo począwszy od 1999 r. [39], finansowanym głównie gotówką [40].
Tak więc, FT w ramach swojej polityki rozwojowej wydała łącznie ponad 100 miliardów euro, z czego 80 % zapłacono gotówką [41].
(50) Komisja podkreśla zresztą, że rozwój zewnętrzny Przedsiębiorstwa koncentrował się w sektorze telefonii komórkowej [42] (zwłaszcza nabycie Orange plc [43], które było najbardziej kosztowne oraz operacja Mobilcom [44] nie zapominając tym samym o innych operacjach związanych z telefonią stacjonarną (na przykład TPSA [45], Internetu (Freeserver) lub operatora kablowego (NTL) [46].
3.2.2.
Wrzesień 2002 r.
(51) W dniu 12 września, rząd publicznie zakomunikował o swej decyzji przyjęcia dymisji Prezesa-Dyrektora Generalnego FT, Pana Michela Bona, nie ogłaszając jednak nominacji nowego prezesa [47].
W dniu 13 września, w komunikacie prasowym, rząd powtórnie wyraził swoje wsparcie dla Przedsiębiorstwa i wyraźnie wskazał na swą decyzję uczestniczenia w przyszłej operacji konsolidacji środków własnych FT: "… Po wyjątkowych stratach stwierdzonych w pierwszym półroczu, France Télécom stoi przed poważnym niedostatkiem środków własnych.
Taka sytuacja finansowa osłabia potencjał przedsiębiorstwa.
Rząd jest zatem zdecydowany w pełni sprawować swoje obowiązki ... Przyjmując do wiadomości nową sytuację spowodowaną silnym pogorszeniem bilansu, Pan Bon złożył na ręce rządu swoją dymisję, która została przyjęta.
Ta dymisja stanie się faktem, podczas posiedzenia rady nadzorczej, które odbędzie się w najbliższych tygodniach i podczas którego zostanie przedstawiony nowy prezes... Nowy prezes niezwłocznie przedstawi radzie nadzorczej plan uzdrowienia bilansu umożliwiający oddłużenie i przywrócenie struktury finansowej przy zachowaniu strategicznych atutów.
Państwo udzieli wsparcia France Télécom przy realizacji tego planu i, ze swej strony, przyczyni się do zasadniczego umocnienia środków własnych przedsiębiorstwa, według terminarza i stosownie do warunków, jakie należy określić w zależności od warunków rynkowych.
Do tego czasu państwo podejmie, w razie konieczności, środki pozwalające przedsiębiorstwu uniknąć wszelkich problemów finansowych." [48].
(52) Tego samego dnia, agencja Moody's zmieniła perspektywę długu FT z negatywnej na stabilną z racji potwierdzenia zobowiązania wsparcia dla FT [49].
3.2.3.
Październik 2002 r.
(53) W dniu 2 października 2002 r., rząd mianował Pana Thierry`ego Bretona na stanowisko Prezesa-Dyrektora Generalnego FT.
Ta nominacja została ogłoszona w komunikacie prasowym ministra gospodarki i finansów.
W tym samym komunikacie, rząd ponowił swe zobowiązania: "Rada Ministrów, na wniosek Rady Nadzorczej przedsiębiorstwa, podjęła decyzję o nominacji Thierry`ego Bretona na Prezesa France Télécom … W tym celu, nowy Prezes bezzwłocznie zarządzi spisanie remanentu przedsiębiorstwa, którego wyniki zostaną przekazane Radzie Nadzorczej w następnych tygodniach i który stanowić będzie podstawę naprawczego planu finansowego i rozwoju strategicznego, pozwalającego na zmniejszenie długu przedsiębiorstwa przy jednoczesnym wzmocnieniu jego atutów.
W tym zakresie, Thierry Breton dysponować będzie wsparciem państwa akcjonariusza, które jest zdecydowane sprawować wszystkie swoje obowiązki.
Państwo udzieli pomocy przy realizacji działań służących poprawie sytuacji i przyczyni się ze swej strony do konsolidacji środków własnych przedsiębiorstwa, zgodnie z warunkami, które zostaną określone w ścisłej współpracy z Prezesem przedsiębiorstwa i Radą Nadzorczą.
Jak już wspomniano, państwo, w razie konieczności, podejmie w międzyczasie środki pozwalające przedsiębiorstwu uniknąć wszelkich problemów finansowych" [50] .
3.2.4.
Grudzień 2002/Styczeń 2003 r.
(54) W dniu 4 grudnia 2002 r., podczas posiedzenia rady nadzorczej Przedsiębiorstwa, nowi zarządzający FT przedstawili plan działania "Ambition FT 2005 [51]" (zwany dalej "planem Ambition 2005") zmierzający do zapewnienia, zdaniem władz francuskich [52], odczuwalnej poprawy wyników operacyjnych Przedsiębiorstwa i perspektyw zadowalającej rentowności zainwestowanych środków własnych.
I tak, cele średnioterminowe były podwójne: (i) stawienie czoła potrzebom FT związanym z finansowaniem i (ii) realizacja oddłużenia netto oraz odbudowa środków własnych, warunek sine qua non terminowej rehabilitacji kredytowej Przedsiębiorstwa na rynku giełdowym.
W raporcie sporządzonym przez HSBC uściślono, że: "Przyjmując biznesplan włączający poprawę operacyjną programu TOP, uważamy, że FT potrzebuje refinansowania w wysokości około 22 miliardów euro na lata 2002 – 2007… [Jednakże], przyjmując biznesplan, który nie włącza poprawy operacyjnej programu TOP, uważamy, że FT potrzebuje refinansowania w wysokości około 35 miliardów euro na lata 2002 – 2007."
(55) Zasadnicze elementy planu, o którym mowa, jak również środki, jakie władze francuskie zamierzały przedsięwziąć na rzecz FT, zostały podane do wiadomości Komisji w piśmie z dnia 3 grudnia 2002 r., a dodatkowe informacje zostały przedstawione w pismach z datą 14. i 15. stycznia 2003 r.
Szczegółowy opis planu Ambition 2005 i jego różnych części (operacyjna, dotycząca renegocjacji długu i część dotycząca konsolidacji środków własnych), jak również pozostałych środków rozważanych przez władze francuskie, jest umieszczony w decyzji o wszczęciu i nie został przytoczony w niniejszej decyzji.
(56) Przedstawieniu planu Ambition 2005 towarzyszył komunikat prasowy ministra gospodarki i finansów, w którym rząd potwierdził swoje wsparcie dla wspomnianego planu, zobowiązanie uczestnictwa w operacji konsolidacji środków własnych i oddanie do dyspozycji kredytu akcjonariusza w formie linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro.
Stosowne względem niniejszej decyzji ustępy tego komunikatu są następujące: "Francis Mer, minister gospodarki, finansów i przemysłu, potwierdza wsparcie państwa dla planu działania zatwierdzonego przez radę nadzorczą France Télécom w dniu 4 grudnia.
1/Grupa France Télécom stanowi spójny kompleks przemysłowy osiągający godne uwagi wyniki.
Jednak, przedsiębiorstwo musi dziś zmierzyć się z niezrównoważoną strukturą finansową, zapotrzebowaniem na środki własne i średnioterminowe refinansowanie.
Ta sytuacja wynika z niepowodzeń byłych inwestycji, źle przeprowadzonych i realizowanych na granicy pęknięcia "balonu" finansowego oraz, bardziej ogólnie, ze zmiany sytuacji rynkowej.
Brak możliwości dla France Télécom finansowania swego rozwoju w inny sposób niż poprzez zadłużenie, pogorszyła tę sytuację.
2/Państwo, akcjonariusz większościowy, zwróciło się do nowych zarządzających z wnioskiem o przywrócenie równowagi finansowej przedsiębiorstwa przy zachowaniu integralności grupy... 3/Przez wzgląd na plan działania opracowany przez nowych zarządzających i na perspektywy zwrotu z inwestycji, państwo weźmie udział w konsolidacji środków własnych na kwotę 15 miliardów euro proporcjonalnie do swojego udziału w kapitale, czyli poprzez zainwestowanie 9 miliardów euro.
Państwo akcjonariusz nosi się w ten sposób z zamiarem działania w charakterze ostrożnego inwestora.
Do France Télécom należeć będzie określenie warunków i dokładnych terminów dotyczących konsolidacji jej środków własnych.
Rząd wyraził życzenie, aby ta operacja przebiegała ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji akcjonariuszy indywidualnych oraz akcjonariatu pracowniczego przedsiębiorstwa.
Aby stworzyć przedsiębiorstwu możliwość rozpoczęcia operacji rynkowej w najbardziej odpowiednim momencie, państwo jest gotowe uczestniczyć przed terminem w konsolidacji środków własnych, poprzez oddanie do dyspozycji France Télécom tymczasowego kredytu akcjonariusza, spłacanego na warunkach rynkowych.
4/Na rzecz ERAP, państwowego przedsiębiorstwa przemysłowo-handlowego, zostanie dokonany transfer całości udziału Państwa w France Télécom.
Aby sfinansować udział państwa w konsolidacji środków własnych przedsiębiorstwa [53] , zadłuży się ono na rynkach finansowych".
(57) Kilka dni po przedstawieniu planu Ambition 2005, w dniach 11. grudnia i 12. grudnia 2002 r., FT dokonała dwóch kolejnych emisji obligacji na łączną sumę 2,9 miliarda euro.
Pierwsza pożyczka obligacyjna odpowiadała łącznej kwocie 2,5 miliarda euro o stałym oprocentowaniu 7 % na 7 lat, bądź EURIBOR + 290pb.
Dla FT, koszt transzy o stałej stopie procentowej wynosi 7,165 % (łącznie).
Druga pożyczka obligacyjna została rozpisana na rynku funta sterlinga (GBP) na kwotę 250 milionów GBP, ze stałym oprocentowaniem 8 % na 15 lat, bądź LIBOR + 330pb [54].
Inne emisje zostały zrealizowane w dniu 15 stycznia 2003 r. na łączną kwotę 5,5 miliarda euro [55].
Dotyczą one pożyczki obligacyjnej w trzech transzach (1 miliard euro z oprocentowaniem stałym 6 %, z terminem zapadalności 4,7 roku; 3,5 miliarda euro z oprocentowaniem stałym 7,5 %, z terminem zapadalności 10 lat; i 1 miliard euro z oprocentowaniem stałym 8,125 %, z terminem płatności 30 lat).
W dniu 10 lutego 2003 r. została odnowiona część kredytu konsorcjalnego w wysokości 15 miliardów euro z nadchodzącym terminem wykonalności, tzn. około 5 miliardów euro na 3 lata z indeksem Euribor + 125pb.
(58) W dniu 17 grudnia 2002 r. S & P sprecyzowała, że od lipca 2002 r. wsparcie rządu było jednym z kluczowych czynników odpowiedzialnych za utrzymanie ratingu FT na poziomie inwestycyjnym [56] oraz że jego zapowiedź kredytu akcjonariusza i podjęcia zobowiązania subskrypcji, proporcjonalnie do swojego udziału, w operacji rekapitalizacji 15 miliardów euro potwierdziło to wsparcie [57].
3.2.5.
Luty/Marzec 2003 r.
(59) FT zamknęła rok obrachunkowy 2002 stratą wysokości około 21 miliardów euro i długiem pieniężnym netto sięgającym prawie 68 miliardów euro.
(60) W dniu 4 marca 2003 r., rozpoczęto operację konsolidacji środków własnych na 15 miliardów euro, przewidzianą w planie Ambition 2005.
Operacja odniosła szeroki sukces i zakończyła się 11 kwietnia.
W dniu 14 kwietnia 2003 r. państwo było w posiadaniu 58,9 % kapitału FT, z czego 28,6 % za pośrednictwem ERAP.
(61) Komisja stwierdza, że podwyższenie kapitału gruntownie zaspokoiło strukturalne potrzeby finansowe FT.
I tak, w następstwie tej operacji rating FT zaczął ulegać poprawie, w dniu 14 maja 2003 r. S & P podwyższyła rating do BBB z perspektywą stabilną (z A-3 do A-2 odnośnie oceny krótkoterminowej), a w dniu 8 sierpnia 2003 r., Fitch podwyższyła rating FT z BBB- do BBB.
W związku z tym Komisja podkreśla, że agencje przestały wtedy uznawać wsparcie państwa za kluczowy element decydujący o ratingu Przedsiębiorstwa [58].
4.
UWAGI STRON TRZECICH
(62) Komisja otrzymała uwagi pochodzące od wielu zainteresowanych stron.
Treść tych uwag jest w zasadniczej mierze przytoczona w niniejszej części.
4.1.
Uwagi Telecom Italia
(63) Telecom Italia podkreśla, że każdy środek pomocowy przyznany na rzecz FT może oddziaływać na konkurencję na rynkach telekomunikacji, zwłaszcza zaś na rynku francuskim.
Jest zatem istotne, by środkom przyznawanym przez władze francuskie towarzyszyły środki przeciwdziałające zmierzające do złagodzenia skutków, jakie te pierwsze wywierają na konkurencję.
W tym kontekście, szczególnie właściwym byłoby przyjęcie środków regulujących, które ułatwiałyby i przyspieszały dostęp nowych przystępujących oraz korzystanie przez nich z infrastruktur FT, zwłaszcza dotyczących dostępu do lokalnej sieci usługowej i długości terminów negocjacyjnych odnośnie porozumień międzysieciowych oraz provisioningu.
4.2.
Uwagi WorldCom
(64) WorldCom sprecyzowała, że zgadza się z analizą rozwiniętą przez Komisję w decyzji o wszczęciu.
To przedsiębiorstwo podkreśla zwłaszcza fakt, że pomoc przyznana FT przez państwo pozwoliła tej ostatniej na otrzymanie środków płynnych koniecznych do spłaty zadłużenia bez uciekania się do cesji aktywów strategicznych.
Precyzuje ono również, że wsparcie państwa pozwoliło FT upewnić się co do ciągłości własnej strategii przemysłowej, tzn. tworzenia zintegrowanych pionowo operatorów sieci i usług telekomunikacyjnych.
WorldCom wnioskuje, że ta strategia przemysłowa pociąga za sobą praktyki antykonkurencyjne, między innymi istnienie subsydiowania krzyżowego oraz zaniżania ceny pomiędzy ceną proponowaną przez FT klientowi końcowemu a ceną dostępu proponowaną konkurentom historycznego operatora, możliwość składania ofert specjalnych, poza wszelką konkurencją, podczas zawierania transakcji państwowych (czego przykładem mogą być transakcje "Sipperec" i "Assistance publique/Hôpitaux de Paris").
(65) W celu złagodzenia zniekształceń konkurencji spowodowanych środkami pomocowymi przyznanymi na rzecz FT, WorldCom zaproponowała środki przeciwdziałające o charakterze strukturalnym, mianowicie cesję aktywów, takich jak Global One/Equant, Orange, Wanadoo/Oléane i/lub lokalnej sieci usługowej we Francji, albo też rzeczywisty i przejrzysty rozdział strukturalny pomiędzy FT a jej działalnością handlową.
Tytułem przeciwdziałających środków czynnościowych, przedsiębiorstwo podaje pożądane rozdzielenie rachunkowości pomiędzy działalnością handlową i nie handlową FT, całkowitą publikację ksiąg handlowych oraz kontrolę taryfową.
4.3.
Uwagi C
(66) C przedstawiła następujące uwagi:
a) środki, o których mowa stanowią pomoc państwa.
C podkreśla, iż zgodnie z wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw przeżywających trudności [59] (dalej zwanymi "wytycznymi"), przyznanie środków pochodzenia publicznego przedsiębiorstwu w trudnej sytuacji finansowej każe domniemywać istnienie znamion pomocy.
C uściśla, że zapowiedź i warunki oddania do dyspozycji przez państwo francuskie na rzecz FT linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro, jak również udział państwa francuskiego w rekapitalizacji FT noszą znamiona pomocy.
Przedsiębiorstwo podkreśla, że warunki udostępnienia linii kredytowej nie są zgodne z zasadą ostrożnego inwestora, a to zwłaszcza z powodu proponowanej stopy procentowej oraz kwoty prowizji od zaangażowania .
C podkreśla również, że zasada współdziałania nie została zachowana w zakresie, w jakim władze francuskie przyznały linię kredytową i zapowiedziały swój udział w rekapitalizacji przed ogłoszeniem planu Ambition 2005 i przed stanowczym zobowiązaniem się inwestorów.
Wobec faktu, że konkurenci FT nie są w stanie zgromadzić tak znacznych kapitałów w tych terminach, FT otrzymała przywilej, którego nie uzyskałaby w warunkach rynkowych.
b) środki, o których mowa nie mogą zostać uznane za zgodne w rozumieniu wytycznych.
Dodatkowo, C podkreśla, że przyznana pomoc powinna być ściśle ograniczona do minimum koniecznego wymaganego do zapewnienia zdolności FT do działalności i że nie powinna przyczyniać się do finansowania agresywnej ekspansji FT.
C dodaje, że prywatyzacja FT zapewniłaby poszanowanie zasady jednorazowej pomocy stosowanej wobec pomocy na restrukturyzację.
C zwróciło uwagę Komisji na zniekształcenia konkurencji na niemieckim rynku telekomunikacji wywołane przez środki pomocowe i zaproponowało, tytułem środków przeciwdziałających przewidzianych w dyrektywach, cesję całości lub części udziałów Orange, filii FT.
4.4.
Uwagi A
(67) A podkreśla, że – tak, jak wskazano w decyzji o wszczęciu – zamiar państwa odnośnie uzdrowienia finansów FT poprzez przyznanie kredytu akcjonariusza w kwocie 9 miliardów euro i przyznanie przez państwo gwarancji "niematerialnej" na rzecz FT mającej na celu zabezpieczenie emisji obligacyjnych, są środkami niezgodnymi z zasadą prywatnego ostrożnego inwestora i noszą znamiona pomocy.
A dodała, że polityka FT odnośnie potrącania należności z tytułu jej licencji nosi znamiona pomocy.
4.5.
Uwagi Bouygues i Bouygues Télécom
(68) Bouygues i Bouygues Télécom przedstawiły następujące uwagi:
a) BT podkreśla, że wiecznotrwałe i nieodwołalne wsparcie państwa stanowiące kamień węgielny planu rekapitalizacji FT doprowadziło do uzdrowienia Przedsiębiorstwa.
I tak, zdaniem BT, biorąc pod uwagę krytyczną sytuację finansową Przedsiębiorstwa, jedynie państwo francuskie mogło przywrócić zaufanie rynków i wprowadzić "krąg skuteczności" pozwalające mu stawić czoła zobowiązaniom krótkoterminowym i rozpocząć szeroko zakrojoną operację rekapitalizacji w sprzyjających warunkach ekonomicznych.
Według BT, następujące środki spełniają postanowienia art. 87 ust. 1 Traktatu i stanowią zatem pomoc państwa:
i) deklaracje ministra gospodarki i finansów z okresu od 12. lipca do 4. grudnia 2002 r. są konstytutywnymi dla gwarancji państwowej angażującej zasoby państwa;
ii) kredyt akcjonariusza i operacja konsolidacji środków własnych angażują zasoby państwa;
iii) rzeczone środki przyznają France Télécom korzyści, jakich nie uzyskałaby w normalnych warunkach rynkowych;
iv) rzeczone środki nie spełniają zasady prywatnego ostrożnego inwestora działającego w warunkach rynkowych;
v) rzeczone środki wywierają wpływ na konkurencję;
vi) rzeczone środki wywierają wpływ na wymianę wewnątrzwspólnotową.
b) rzeczone środki nie mogą być uznane za zgodne w rozumieniu dyrektyw.
(69) Tytułem wstępu, BT podkreśliła, że polityka ekspansji prowadzona pod wpływem państwa w ciągu 2000 roku w sektorze telefonii komórkowej, pociągnęła za sobą pogorszenie sytuacji finansowej i ekonomicznej operatora, czego nie zdołał zahamować pierwszy plan oszczędnościowy.
(70) Co się tyczy deklaracji ministra gospodarki i finansów, wiecznotrwałe i ponawiane wsparcie państwa wyrażone w wielu zapowiedziach pomiędzy 12 lipca 2002 r. a 4 grudnia 2002 r. i uzupełnione szeregiem środków, w tym otwarciem linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro, jak również nieodwołalne zaangażowanie się państwa w partycypowanie w podwyższaniu kapitału do wysokości jego udziału w Przedsiębiorstwie, odpowiadają zobowiązaniu ze strony państwa, od którego nie może ono odstąpić, w kwestii złagodzenia za pomocą wszystkich środków ewentualnego niewykonania zobowiązań Przedsiębiorstwa w wykonaniu swoich zobowiązań finansowych.
W tym względzie BT podkreśla, że to zaangażowanie jest konstytutywne dla rzeczywistej gwarancji państwowej ze skutkami prawnymi obarczającymi zasoby państwa.
BT dodaje, że gwarancja państwa ma charakter nieograniczony w odniesieniu do kwoty i czasu trwania.
(71) W tym względzie BT podkreśla, że decyzja Crédit Foncier de France (CFF) [60], w której Komisja uznała, że publiczne deklaracje rządu, których celem i skutkiem było zapewnienie wierzycieli banku co do jakości ich kredytów i nie mogły być uważane – jak to utrzymywały władze francuskie – za proste zobowiązanie polityczne, a nie prawne.
Tak więc, BT podkreśla, że w tej sprawie deklaracje wsparcia upewniły kredytodawców CFF, którzy nie zażądali wówczas natychmiastowej spłaty wierzytelności, pozwoliły uniknąć CFF wykorzystania linii kredytowej otwartej przez państwo na rzecz banku oraz pozwoliły temu ostatniemu na rozwój i realizację planu restrukturyzacji.
(72) Ponadto, BT zauważa, że rozstrzygnięcia prawa wspólnotowego porównywane są z analizą prawa wspólnotowego.
W szczególności, w rozumieniu francuskiego prawa handlowego, takie deklaracje wsparcia mogą zostać porównane do listów intencyjnych, traktowanych przez sądy na równi z rzeczywistymi deklaracjami, jak to ukazuje niedawne orzecznictwo [61].
BT dodaje, że choć francuski Trybunał Kasacyjny nie przyjął jeszcze zasadniczego stanowiska co do ogólnego znaczenia zobowiązania jednostronnego jako źródła obowiązku, to w poszczególnych przypadkach uznaje jego wagę.
(73) W ramach swych obserwacji, BT odwołała się do biegłego [62], który podkreśla, iż z jednolitego orzecznictwa sędziego francuskiego sądu administracyjnego wynika, że istnienie zobowiązania podjętego przez organ administracyjny nie powinno być oceniane ze względu na formę tego zobowiązania, lecz w świetle jego cech specyficznych.
Biegły BT zauważa, że to orzecznictwo jest wyraźnie stosowane w szczególnym przypadku deklaracji: sędzia sądu administracyjnego uważa więc, iż obietnice, nawet gdyby nie towarzyszył im żaden szczególny akt prawny, stanowią zobowiązania, gdyż stanowią manifestację woli organu administracyjnego.
Wystarczy w istocie, by administracja postępowała w sposób mogący przekonać o tym, że będzie ona działać tak, by zobowiązanie państwa stało się faktem.
Nie jest więc istotne, czy obietnica jest pisemna, czy ustna, czy też może być po prostu wnioskowana ze sposobu postępowania administracji – jedynym warunkiem stawianym przez sędziego sądu administracyjnego jest warunek, aby rozpatrywana obietnica była stanowcza i dokładna bądź wystarczająco zachęcająca.
(74) Biegły BT podkreśla, że w danym przypadku, deklaracje ministra gospodarki i finansów spełniają wszystkie wymagane kryteria znamionujące zobowiązanie państwa.
Istotnie, w każdej z tych deklaracji minister ujawnia swą wolę udzielenia FT bezwarunkowego wsparcia – zgodnie z trybem, który na domiar jest wyraźnie sprecyzowany: konsolidacja środków własnych, przedsięwzięcie środków pozwalających Przedsiębiorstwu uniknąć wszelkich problemów finansowych, zwrócenie się do ERAP, na rzecz którego nastąpiłby transfer całości udziału państwa.
Wobec faktu, że te deklaracje są stanowcze i dokładne oraz, że wyrażone są bez zastrzeżeń, podlegają one analizie jako zobowiązania państwa.
Ponadto, jako że minister zadbał o opublikowanie swych deklaracji, nie mogą one stanowić prostych deklaracji intencyjnych.
(75) Biegły BT kładzie nacisk na fakt, że skoro te obietnice podlegają analizie jako zobowiązanie państwa, z natury rzeczy posiadają one wartość prawną i, czy są one zgodne z prawem czy nie, obarczają państwo odpowiedzialnością, i to wobec FT, jej wierzycieli lub jej pracowników.
(76) BT zaznacza, że deklaracje rządu francuskiego począwszy od dnia 12 lipca 2002 r. są "czynnościami administracyjnymi" wiążącymi dla państwa i mogącymi obarczyć je odpowiedzialnością przed sądami administracyjnymi.
I tak, sędzia sądu administracyjnego rozważa ujmuje postępowanie administracji przez pryzmat czynności administracyjnych, jakie z niego wynikają, niezależnie od ich formy i faktu, czy stanowią podstawę powództwa czy nie, a których skutki wynikają ze zmiany porządku prawnego lub z oddziaływania na sytuację osobistą powoda.
W dniu 26 maja 2004 r., BT przedłożyła Komisji także inne opracowanie [63], z którego również wynika, że deklaracje państwa są wyrazem zobowiązania formalnego, konkretnego i nieodwołalnego z jego strony, w danym przypadku podlegającego sankcjom prawnym poprzez zaangażowanie jego odpowiedzialności, gdyby popełniło wykroczenie nieprzestrzegania swoich zobowiązań wobec FT.
(77) BT podkreśla, że nie ma żadnej wątpliwości co do faktu, iż rzeczone środki nie są konstytutywne dla pomocy psychologicznej – jak stwierdziły władze francuskie – lecz dla gwarancji prawnie wiążącej ich autora.
(78) BT w tym punkcie podkreśla wreszcie, że wiążący charakter deklaracji złożonych przez państwo z tytułu gwarancji potwierdza okólnik ministerstwa gospodarki i finansów z dnia 22 lipca 2003 r., który wyraźnie odwołuje się do istnienia gwarancji sformułowanych w sposób implicite [64].
(79) Co się tyczy kredytu akcjonariusza oraz operacji konsolidacji środków własnych, BT utrzymuje, że, z jednej strony, otwarcie linii kredytowej na rzecz FT w wysokości 9 miliardów euro, a z drugiej – nieodwołalne zobowiązanie państwa do partycypowania w przyszłym podwyższaniu kapitału do wysokości jego udziału w FT wraz z następującą po nim rekapitalizacją, jako taką, są wdrożeniem gwarancji państwa i są finansowane z zasobów państwowych.
BT dodaje w tym względzie, że zwrócenie się do ERAP w kwestii przyznania przez władze francuskie na rzecz FT linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro, w niczym nie zmienia państwowego charakteru źródła funduszy.
BT podkreśla, że zwrócenie się do ERAP pozwoliło FT skorzystać z jednej strony, dzięki jej statusowi państwowego przedsiębiorstwa przemysłowo-handlowego (EPIC), z dogodnej stopy pożyczkowej oraz z drugiej – z wyraźnej gwarancji udzielonej przez państwo na kwotę 10 miliardów euro [65].
Rzeczone środki są zatem finansowane z zasobów pochodzących od państwa i to nawet jeśli linia kredytowa nie została ostatecznie wykorzystana.
(80) W uwagach dodatkowych opatrzonych datą 11 kwietnia 2003 r., BT utrzymuje, iż uwzględniając sytuację finansową Przedsiębiorstwa, operacja rekapitalizacji uruchomiona w dniu 24 marca 2003 r. była możliwa jedynie dzięki uprzedniej interwencji innych środków pomocowych.
Rekapitalizacja stanowi zatem, per se, pomoc państwa, ponieważ bezpośrednio wynika z wcześniejszej pomocy państwa [66].
(81) Co się tyczy sytuacji związanej z korzyścią, BT podkreśliła, że czynnik sprawczy gwarancji zaistniał w celu odbudowania zaufania rynku po obniżeniu ratingu FT przez agencje ratingowe.
(82) Ponadto, BT podkreśla w tej kwestii, że skutkiem gwarancji było umożliwienie FT ponownego dostępu do rynków finansowych.
Tak więc, gwarancja poprawiła perspektywę ratingu FT i pozwoliła tej ostatniej uniknąć klasyfikacji "obligacji wysokiego ryzyka".
Następnie BT zauważa, że kurs giełdowy walorów FT uległ znacznej poprawie.
Na domiar, stopa ryzyka kredytowego na rynku obligacji zostały ograniczone po miesiącu czerwcu 2002 r. i FT była w stanie rozłożyć swój dług, a także zmierzyć się z barierą płynności.
BT podkreśla, że gwarancja umożliwiła nie tylko samo zwrócenie się FT do rynku finansowego, lecz pozwoliła na wypuszczenie obligacji z oprocentowaniem nie odzwierciedlającym rzeczywistej sytuacji finansowej FT.
(83) W swych uwagach z dnia 11 kwietnia 2003 r. BT wykazuje dokładnie, że ogłoszenie i wdrożenie wsparcia państwa zrodziły pomoc dającą początek korzyściom związanym z kredytem akcjonariusza i z rekapitalizacją.
Te korzyści spowodowały zwłaszcza oddalenie bariery płynności, tzn. wzrost środków finansowych na płatności dłużne, dały możliwość rzeczywistego i potencjalnego przesunięcia zobowiązania płatniczego oraz rzeczywistej i potencjalnej oszczędności kosztów.
(84) Zamykając tę kwestię BT utrzymuje, że uzyskana przez FT korzyść osiąga kwotę ponad 40 miliardów euro (3 miliardy euro pochodzące z ogółu środków wspierających ze strony państwa francuskiego na rzecz FT i 36,7 miliarda euro pochodzące z partycypacji państwa w rekapitalizacji FT) oraz że ta kwota pomija znaczącą swobodę działania nadaną FT z racji odsunięcia wszelkich kłopotów finansowych po oddaleniu bariery płynności o prawie 43 miliardy euro.
(85) W uzupełnieniu do swych uwag opatrzonym datą 7 stycznia 2004 r., BT podkreśliła również, że korzyść, jaką czerpie FT z racji nieodwołalnego zobowiązania państwa do wsparcia, mogłaby wyrażać się kwotą ponad 30 miliardów euro, podczas gdy korzyść płynąca z operacji rekapitalizacji mogłaby wyrażać się kwotą ponad 50 miliardów euro.
(86) Co się tyczy zasady prywatnego ostrożnego inwestora, BT podkreśla, iż środki wsparcia nie są z nią zgodne z następujących powodów:
a) Bezwarunkowe nieograniczone zobowiązanie: BT przypomina, że deklaracje państwa stanowią stanowcze i bezwarunkowe zobowiązanie prawne, którego nigdy nie podjąłby się inwestor bez wyrażenia najmniejszych zastrzeżeń.
Chodzi bowiem o nieograniczoną gwarancję przyznaną przedsiębiorstwu wyjątkowo zadłużonemu i słabemu w krótkim okresie.
Zdaniem BT, rzeczony środek nie spełnia kryteriów wzmiankowanych w komunikacie Komisji w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE odnośnie pomocy państwa w postaci gwarancji [67] (dalej zwanym "komunikatem w sprawie pomocy państwa w postaci gwarancji") –zważywszy zwłaszcza, w czasie przyznania gwarancji FT znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej oraz że ta gwarancja nie odnosiła się do żadnej konkretnej operacji i nie prowadziła do żadnej spłaty.
FT otrzymała więc korzyści, których nie uzyskałaby w normalnych warunkach rynkowych.
b) Warunki udzielenia kredytu akcjonariusza: BT utrzymuje, że przyjęty przez państwo mechanizm w całości odpowiada kwestii zależnej od finansów publicznych (zwłaszcza przestrzeganie kryteriów z Maastricht), a nie od postępowania ostrożnego inwestora w warunkach gospodarki rynkowej.
Istotnie, spłata pożyczki subskrybowanej przez ERAP na rzecz państwa dla celów partycypacji w rekapitalizacji nie jest zapewniona.
I tak, tryb spłaty przewidziany w głównym punkcie jest związany z cesją walorów, co jest zyskiem potencjalnym i stąd nie może się przyczynić do określenia rzeczonego inwestora mianem "ostrożny".
BT podkreśla, że gwarancja w wysokości 10 miliardów euro przyznana przez państwo francuskie na rzecz ERAP, zezwoliła ERAP na zgromadzenia środków niezbędnych do otwarcia linii kredytowej na korzystnych warunkach, tzn. z oprocentowaniem 3,375 %.
Koszt dokonania takiej operacji przez każdego prywatnego ostrożnego inwestora byłby wyższy, a w zamian zażądałby on specjalnych gwarancji związanych z aktywami przedsiębiorstwa.
c) Rekapitalizacja: Co do istoty zobowiązania ze strony władz francuskich odnośnie rekapitalizacji FT i samej operacji rekapitalizacji, BT zaznacza, że zasada ostrożnego inwestora prywatnego nie jest w danym wypadku przestrzegana, gdyż państwo zobowiązało się do partycypowania w rekapitalizacji FT w dniu 12 lipca 2002 r., czyli zanim powstał plan Ambition 2005, bez znajomości dokładnej sytuacji ekonomicznej FT, która była mocno nadwyrężona, a także bez współuczestnictwa prywatnych inwestorów.
W tym względzie BT podkreśla następujące punkty:
- sytuacja finansowa przedsiębiorstwa: BT podkreśla, że kondycja finansowa historycznego operatora w chwili podjęcia decyzji o inwestowaniu, nie pozwalała mu zwrócić się do inwestorów prywatnych bez wsparcia państwa (70 miliardów euro strat, środki własne ujemne na 8 miliardów euro, płatności dłużnicze na trzy najbliższe lata osiągające kwotę 50 miliardów euro).
Ponadto, plan przedstawiony wówczas przez Pana Bona nie wydawał się właściwy z punktu widzenia rynku, a w jego następstwie agencje ratingowe obniżyły ocenę FT.
BT zaznacza, że ta sytuacja znalazła swe odbicie w deklaracji Thierry`ego Bretona złożonej przed senacką komisją ds. finansów [68].
- rentowność operacji: BT uwydatnia, że okres obliczania zwrotu inwestycji rozpoczyna się najwcześniej z dniem 12 lipca 2002 r., datą pierwszej deklaracji państwa, która prawnie zobowiązała je wobec FT, jak i wobec jej wierzycieli, a kończy się najpóźniej w dniach 4 i 5 grudnia 2002 r., kiedy publicznie ogłoszono plan Ambition 2005 i otwarto linię kredytową w wysokości 9 miliardów euro.
BT zaznacza, że umiarkowana rentowność, jakiej w tej sytuacji ostrożny inwestor prywatny miałby prawo się spodziewać, nie może być wyliczona w sposób wiarygodny.
Tak więc, biorąc pod uwagę rozmiary kryzysu płynności przeżywanego przez Przedsiębiorstwo, rekapitalizacji FT nie można porównać do żadnej innej operacji finansowej.
Skutkiem tego, państwo, dokonując rachunku prawdopodobieństwa, nie było w stanie ocenić ryzyka i podejmując decyzję o udzieleniu gwarancji FT zostało postawione w sytuacji radykalnej niepewności (tzn. ryzyka, którego prawdopodobieństwa nie można określić): zatem, zarówno ryzyko, jak i rentowność nie były kwantyfikowalne.
BT precyzuje, że w żadnym wypadku, inwestycja nie mogła być określona jako rozsądna.
W szczególności, predykcja waloryzacji giełdowej FT i oczekiwanego przez prywatnego inwestora zwrotu z inwestycji wykazuje szczególnie, że inwestycja nie była racjonalna.
Zgodnie z metodą, jaką posługuje się Komisja dla określenia ostrożnego charakteru inwestycji, zwrot z inwestycji oczekiwany przez ostrożnego inwestora – zwłaszcza z uwzględnieniem ryzyka związanego z tą operacją – mógłby być oszacowany na 30 % do 40 %.
Ta stopa jest stopą minimalną, jakiej Komisja wymagała odnośnie spraw Alitalia [69] oraz Iberia [70].
Tymczasem, według metod użytych przez BT, to znaczy EPS (wartość przedsiębiorstwa lub Cena docelowa analityków dla 12 miesięcy) – zwrot inwestycji w rzeczonej operacji wyniósłby jedynie 16 %.
Jednakże, państwo nie może liczyć na wypłatę w dywidendach, gdyż FT ogłosiła, iż nie dokona ich rozdziału.
W ogólnych zarysach, BT podkreśla, że przy ocenianiu zgodności z zasadą ostrożnego inwestora nie należy dokonywać analizy ex post dodatnich wyników FT.
I tak, prywatny inwestor nigdy nie zaangażowałby się finansowo bez wyrażenia najmniejszych zastrzeżeń, podczas kiedy nie dokonałoby obrachunku łącznej kwoty zadłużenia grupy FT.
W tym względzie BT dodaje, że – zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich – z tej jedynej przyczyny, że FT stałaby się przedsiębiorstwem rentownym, nie można utrzymywać, iż zobowiązania podjęte przez państwo wobec FT są odbiciem postępowania ostrożnego inwestora.
- różnica w sytuacji inwestora prywatnego i państwa: BT zaznacza, że żaden prywatny inwestor, uwzględniając sytuację przedłużającego się kryzysu gospodarki światowej, a zwłaszcza będącego w stadium przejściowym sektora telekomunikacji, a także uwzględniając wysokość rzeczonej kwoty, nie mógłby rozważać bezwarunkowego zwiększenia kapitału w takiej wysokości, i że jedynie państwo, dysponując wiarygodnością podpisu Francji, mogłoby stawić czoła tej niepewnej sytuacji.
BT zaznaczyło zatem, że finansowanie konsolidacji środków własnych, zabezpieczone w 100 % przez dług bez żadnych funduszy własnych, zaciążyłoby na ratingu każdego inwestora prywatnego, który postąpiłby podobnie, podczas gdy państwo – wprost przeciwnie – może odczuć sankcje jedynie ze strony wyborców, którym nie przyświecają te same cele.
Pożyczkodawcy i akcjonariusze prywatnego inwestora zażądaliby, aby rzeczona inwestycja była zabezpieczona biznesplanem z ujętymi w nim ściśle określonymi zobowiązaniami, w tym cesją aktywów.
BT wnioskuje, że w każdym przypadku, ostrożny inwestor, który dysponowałby zdolnością finansową porównywalną ze zdolnością państwa francuskiego i który wystawiłby taką gwarancję, nie cieszyłby się nadmiernym zaufaniem rynków – i jest rzeczą, oczywistą, że zaufanie zostało odbudowane tylko przez wzgląd na określenie zobowiązań państwa "długiem suwerennym".
- kryterium współdziałania: BT utrzymuje, że zasada współdziałania nie była respektowana.
W istocie, termin podjęcia przez władze francuskie decyzji o inwestycji sięga 12 lipca 2002 r., a ówczesne trudności finansowe Przedsiębiorstwa wystarczają, aby uznać rekapitalizację za pomoc państwa – tym bardziej, że państwo podjęło decyzję o inwestowaniu bez dokładnego zapoznania się z dokładną sytuacją ekonomicznej i finansową Przedsiębiorstwa i zanim przygotowany został plan finansowy.
BT zaznacza, że w momencie zapowiedzi przez rząd jego udziału w podwyższeniu kapitału, uczestnictwo inwestorów prywatnych nie było ani pewne, ani znaczące – nawet jeśli przesunięto by analizę terminu decyzji o inwestycji na dzień 5 grudnia.
Według orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, jeśli inwestorzy są skłonni interweniować dopiero po tym, jak władze zadecydowały o przyznaniu pomocy, fakt, iż są skłonni interweniować w tym samym czasie co władze, przestaje być dowodowy.
Taka interwencja jest konsekwencją wsparcia udzielonego przez państwo, a nie wynikiem decyzji podjętej przez prywatnego inwestora.
I tak, w danym przypadku, fakt, iż konsorcjum bankowe zobowiązało się ręczyć za właściwe zakończenie operacji, nie może być elementem rozstrzygającym o przestrzeganiu zasady współdziałania.
Decyzja o inwestowaniu ze strony władz francuskich jest stanowcza i bezwarunkowa, podczas gdy decyzja inwestorów prywatnych taką nie jest, a inwestorzy prywatni wnieśli swój wkład dopiero po wielokrotnym uzyskaniu wyraźnego zapewnienia, że państwo również weźmie udział w operacji i że, przede wszystkim, podejmie wszystkie środki umożliwiające FT uniknięcie wszelkich problemów finansowych.
W każdym bądź razie, BT zaznacza, że zgodnie z orzecznictwem odnośnie decyzji Seleco ujętej w motywie 80, znaczące uczestnictwo ze strony inwestorów prywatnych, samo w sobie, nie wystarcza do wyłączenia wszelkich znamion pomocy.
BT utrzymuje również, że inwestycja państwa przewyższa wysokość jego udziału w kapitale FT.
BT podkreśla wreszcie, że bardzo wysoka kwota prowizji bankowych zezwala, poza zniżką podatkową, na obniżenie kosztu własnego subskrypcji akcji.
(87) Co się tyczy wpływu na konkurencję, BT zaznacza w szczególności, że skutkiem rzeczonych środków był wpływ, jaki one wywarły na konkurencję na rynku telekomunikacji komórkowej.
W głównej mierze, BT powołuje się na fakt, że przyczyną rozmiarów zadłużenia FT jest rozwój działalności telekomunikacji komórkowej.
I tak, Orange nie jest obciążona długiem związanym z własnymi nabytkami, który w w całości obciąża przedsiębiorstwo macierzyste.
FT, wyposażona dzięki rzeczonym środkom w zasoby materialne pozwalające sprostać zadłużeniu, pozwala Orange na umacnianie i rozwijanie swej pozycji na rynkach telekomunikacji komórkowej.
BT przypomina, że Orange zajmuje dominujące miejsce na francuskim rynku telefonii komórkowej z 49,8 % parku abonenckiego.
W swoich uwagach opatrzonych datą 11 kwietnia 2003 r., BT podkreśla, że struktura rynku telekomunikacji komórkowej we Francji jest wynikiem kapitałowej strategii inwestycyjnej (a mianowicie, agresywnej strategii handlowej) prowadzonej przez Orange, ze szkodą dla jej rentowności operacyjnej, dzięki wsparciu udzielonemu jej przez państwo za pośrednictwem FT, zwłaszcza poprzez środki zawiązane z niniejszą sprawą.
BT podkreśla także, iż rzeczone środki wywierają wpływ na konkurencję na całym rynku telekomunikacji i odstraszają zagranicznych operatorów od oferowania swoich usług we Francji.
I tak, Francja jest jedynym krajem europejskim, na terenie którego żaden "obcy" operator telefonii komórkowej nie zdołał się ulokować.
(88) W kwestii zgodności tychże środków w rozumieniu wytycznych, BT zaznacza, że środki wsparcia nie posiadają szczególnego charakteru wymaganego, aby mogły być zakwalifikowane jako pomoc na ratowanie przedsiębiorstwa w rozumieniu wytycznych.
BT powołuje się na fakt, iż plan Ambition 2005 nie odpowiada minimalnym wymaganiom wytycznych.
Ujęte w nim środki, takie jak zwrócenie się do rynku obligacji lub rozważana rekapitalizacja, nie wchodzą w zakres ratowania przedsiębiorstwa. BT podkreśla w szczególności, że kwota rekapitalizacji wydaje się wygórowane dla pokrycia jedynie krótkoterminowych potrzeb eksploatacyjnych FT, z wyłączeniem spłaty kredytów zaciągniętych na rozwój.
BT podkreśla również, że plan Ambition 2005 nie jest planem restrukturyzacji stosownym do zmodyfikowania struktury FT w celu polepszenia jej rentowności, lecz ogranicza się on do zwiększenia środków płynnych przedsiębiorstwa, aby łagodzić jego aktualne trudności.
BT kładzie również nacisk na fakt, że rzeczone środki wydają się niedostateczne w porównaniu ze środkami przedsięwziętymi przez konkurentów historycznego operatora, a mianowicie przez KPN, Deutsche Telekom lub British Telecom, tak na poziomie cesji aktywów, jak i środków socjalnych.
(89) Jednakże, plan restrukturyzacji nie ujmuje istotnych środków przeciwdziałających pozwalających zapobiec niewłaściwym zniekształceniom konkurencji, tak by zrównoważyć pomoc przyznaną przez państwo.
BT podnosi zwłaszcza kwestię braku cesji walorów lub aktywów strategicznych.
I tak, rozważane przez FT cesje ograniczają się do aktywów nie strategicznych i osiągają bardzo niską kwotę (3,5 miliarda euro, według oszacowań własnych FT).
(90) Tytułem uzupełnienia, BT utrzymuje, że środki kompensacyjne powinny zostać podjęte z korzyścią dla konkurentów historycznego operatora na rynku telekomunikacji komórkowej, a zwłaszcza z korzyścią dla ostatniego wchodzącego, którego obecność jest warunkiem istnienia rzeczywistej konkurencji na rynku francuskim.
Jako środki kompensujące w rozumieniu wytycznych, BT proponuje zwłaszcza zakazanie Orange proponowania taryf niższych od tych stosowanych przez konkurentów na równoważne usługi, i to przez okres 5 lat, oraz nakazanie samoograniczenia miesięcznych udziałów Orange w rynku do 33 % tak długo, aż udział w rynku netto Orange będzie wynosił 40 %.
BT proponuje także ograniczenie do 12 miesięcy okresu ważności zobowiązań podjętych przez konsumentów wobec Orange (nabycie i wznowienie), zablokowanie rozszerzania sieci GSM oraz GPRS Orange celem przywrócenia równowagi konkurencji, zobowiązanie cesji aktywów strategicznych i zobowiązanie ograniczenia działań marketingowych.
(91) W swych uwagach opatrzonych datą 26 maja 2004 r., BT w szczególności dostarczyła analizę ekonomiczną precyzującą, iż biorąc pod uwagę specyficzną postawę państw (zmienną w zależności od ich własnej wiarygodności), wsparcie państwa miało istotnie inny zasięg niż wsparcie ze strony większościowego akcjonariusza.
Analiza podkreśla również, iż interwencja państwa wpisuje się w długą tradycję i że ta interwencja jest oceniana w oparciu o ustaloną już reputację.
Jest oczywiste, zdaniem BT, że państwo wspierając FT ręczy swoją reputacją, a więc gotowością do ponownej interwencji na rzecz innych francuskich przedsiębiorstw.
Analiza podkreśla również, że należy powiązać kwestię wiarygodności państwa francuskiego ze specyfiką francuskiej prywatyzacji.
Niepowodzenie wsparcia, pozbawiłoby państwo zdolności do późniejszego działania, co szybko nastąpiło w przypadku Alstom.
(92) BT dostarczyła także analizę dotyczącą rozpoznania, czy deklaracje państwa miały skutek wiążący zgodnie z prawem Stanu Nowy Jork, gdzie Przedsiębiorstwo jest również notowane na giełdzie.
Jest prawdopodobne, według tej analizy, że takie deklaracje byłyby uznane za wiążące bądź jako umowa jednostronna, bądź na mocy zasady estoppel.
(93) BT dostarczyła także opracowanie dotyczące rozpoznania, czy takie deklaracje pochodzące od rządu angielskiego miałyby charakter wiążący w prawie angielskim.
Wnioskiem tego opracowania jest stwierdzenie, iż takie deklaracje byłyby wiążące lub narzuciłyby na państwo obowiązek uzasadnienia zmiany stanowiska.
4.6.
Uwagi Cable & Wireless
(94) Cable & Wireless zauważyła, że rzeczone środki stanowią pomoc państwa.
Zaufanie rynku wynikające z zapowiedzi przyznania kredytu akcjonariusza przez władze francuskie, wystarczyło do przydzielenia korzyści FT.
W zakresie, w jakim ostrożny inwestor prywatny nie podjąłby decyzji o rekapitalizacji takiego przedsiębiorstwa jak FT, które przed przyjęciem planu Ambition 2005 było wyraźnie niewydajne, to przedsiębiorstwo to osiągnęło korzyść, jakiej nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych.
Cable & Wireless podkreśla także niebezpieczny precedens, jaki stanowiłby fakt zezwolenia rządowi na zagwarantowanie wszystkich problemów finansowych przedsiębiorstw publicznych oraz negatywny wydźwięk powyższego na konkurencję.
Cable & Wireless dorzuciła zresztą, że te środki nie mogą zostać uznane za zgodne w rozumieniu wytycznych.
Zważywszy, że Przedsiębiorstwo nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, wytyczne nie mają zastosowania.
4.7.
Uwagi AFORS Télécom
(95) AFORS Télécom (Francuskie Stowarzyszenie Operatorów Sieci i Usług Telekomunikacyjnych) zauważyło, że rzeczone środki stanowią pomoc państwa oraz, dokładniej mówiąc, podkreśliło, co następuje:
(96) Poprzez szereg kolejnych decyzji podjętych w ciągu roku 2002 – w tym, opcja państwa dotycząca wypłaty dywidend 2002 r. w akcjach, a nie w gotówce – do momentu otwarcia linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro oddanej za pośrednictwem ERAP do dyspozycji FT, władze francuskie odbudowały zaufanie inwestorów konkretyzując swoje wsparcie.
AFORS Télécom podkreśliła również, że nawet stawiając hipotezę, iż otwarta przez ERAP linia kredytowa nigdy nie byłaby wykorzystana przez FT, symbolizuje ona gwarancję wsparcia państwa i z tego tytułu uruchamia zasoby państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(97) Warunki przyznania linii kredytowej i warunki spłaty nie spełniają kryteriów zasady ostrożnego inwestora prywatnego.
AFORS Télécom podkreśla, że finansowe meandry FT od roku 2000 nie mogłyby wystąpić w przypadku ostrożnego inwestora.
Tak więc, państwo nie odegrało swej roli "poręczy" i pozwoliło FT na zwiększenie długu w nieprzeciętnych proporcjach.
AFORS Télécom zauważa, iż miniona strategia zakupów FT została przeprowadzona bez liczenia się z nierozłącznie związanym ryzykiem, gdyż państwo jako akcjonariusz zapewniało FT swoje wsparcie w perspektywie ewentualnej upadłości.
(98) Skutkiem wsparcia państwa było niedopuszczenie do żadnego dalszego obniżenia oceny FT przez agencje ratingowe, co pozwoliło przyspieszyć powrót FT na rynek i refinansować jej dług na mniej obciążających warunkach.
FT odniosła korzyść, którą AFORS Télécom oblicza na 1,5 miliarda euro [71].
I tak, właśnie wiarygodność państwa francuskiego, dysponującego wybitną jakością podpisu, a nie wiarygodność planu restrukturyzacji, zadecydowała o warunkach powrotu FT na rynki finansowe.
Z drugiej strony, wsparcie państwa pozwoliło na zwolnienie FT od modyfikacji jej obszaru strategicznego.
(99) Plan Ambition 2005 tworzą orienatcje, a nie jasno określone zobowiązania, wiążące i nieodwracalne, i nie mógłby on zostać porównany z procesami restrukturyzacyjnymi uruchomionymi w Europie, a zwłaszcza przez British Telecom.
(100) Korzyści osiągnięte przez FT pogłębiają zniekształcenia konkurencji przynoszące szkodę członkom AFORS Télécom.
Według AFORS Télécom, pomoc przyznana przez państwo francuskie wzmacnia już istniejące praktyki antykonkurencyjne, które są bardzo szkodliwe dla operatorów alternatywnych.
AFORS Télécom wymienia zwłaszcza wyłączne używanie sieci dystrybucyjnej FT przez Orange i Wanadoo, oferty rozczłonkowania, które systematycznie przynoszą korzyści Wanadoo i FT, pozycję monopolisty utrzymywaną przez FT na rynku usług o dzielonym zysku (dostawa konsumencka towarów z wartością dodaną dostępnych drogą telefoniczną).
AFORS Télécom podkreśla następnie realne ryzyko pogłębienia tych postaw, na które zezwoliłoby wsparcie państwa.
(101) FT powinny zostać narzucone środki przeciwdziałające, z jednej strony mające na celu osiągnięcie sytuacji, w której postępowanie państwa będzie analogiczne do postępowania przedsiębiorstwa zobowiązanego przywrócić swą zdolność finansową bez korzystania z pomocy specjalnej, z drugiej zaś – przywrócenie uczciwej konkurencji.
Chodzi zwłaszcza o (i) ograniczenie inwestycji FT do inwestycji właściwych dla zadłużonego przedsiębiorstwa, tzn. ograniczenie, na przykład, globalnej polityki inwestycyjnej FT do inwestycji, których okres zwrotu z inwestycji jest krótszy niż 12 miesięcy dla działalności detalicznej; (ii) umiejscowienie przejrzystych struktur pomiędzy każdą działalnością grupy; i (iii) nie pozwolić na przeznaczeniu pomocy państwa na wojnę taryfową, np. poprzez systematyczną publikację jej specjalnych ofert detalicznych.
4.8.
Uwagi Cégétel
(102) Cégétel utrzymuje, że istnieją dwa oddzielne środki pomocowe: (i) z jednej strony, zapowiedź władz francuskich przyznania kredytu akcjonariusza na rzecz FT i (ii) z drugiej, partycypacja państwa w rekapitalizacji FT.
(103) Co się tyczy pierwszego środka, Cégétel na wstępie stwierdza, że sytuacja przedsiębiorstwa posiadającego referencyjnego akcjonariusza prywatnego i przedsiębiorstwa posiadającego większościowego akcjonariusza państwowego nie mogą być porównywane.
Cégétel podkreśliła, że podobna zapowiedź ze strony prywatnego akcjonariusza byłaby przyjęta przez agencje ratingowe z największą ostrożnością i przywiodłaby te ostatnie do bliższego zainteresowania się warunkami refinansowania przez rzeczonego akcjonariusza przyznanej w ten sposób linii kredytowej.
Cégétel wyciąga z tego wniosek, że sam fakt wspierania przez państwo, pociąga za sobą wielką korzyść vis-à-vis inwestorów i że ten fakt stanął na przeszkodzie dalszego obniżania ratingu FT przez agencje, podczas gdy operator a priori znajdował się w sytuacji nie do rozwiązania.
Cégétel utrzymuje, że jest uzasadnione, iż Komisja uznaje jakoby państwo francuskie udzieliło FT pomocy, zanim jeszcze podpisano umowę o przyznaniu linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro, gdyż zapowiedź wsparcia wystarczyła, aby to doraźne finansowanie stało się niepotrzebne. Tak więc, pożyczkodawcy mieli pewność, iż ze strony FT nigdy nie będzie zwłoki w zapłacie, ponieważ państwo zawsze będzie gotowe przyznać jej fundusze na wypełnienie swoich zobowiązań – co pozwoliło FT uzyskać środki finansowe bezpośrednio na rynku.
Cégétel konkluduje w tej kwestii, że rządowe deklaracje zostały wygłoszone po to, aby zapewnić rynki, iż pożyczanie pieniędzy FT jest dokładnie równoznaczne z pożyczaniem pieniędzy bezpośrednio państwu.
FT mogła więc osiągnąć korzyści, jakich nie uzyskałaby w normalnych warunkach rynkowych, zwłaszcza w porównaniu z sytuacją Vivendi Universal.
Zwrócenie się do rynku obligacji pozwoliło jej uniknąć wyłącznego zwracania się do instytucji bankowych celem stawienia czoła własnemu kryzysowi płynności i poddania się nakazom związanym z tego rodzaju finansowaniem.
Cégétel utrzymuje, że warunki przyznania przez władze francuskie linii kredytowej nie są zgodne z tymi określanymi przez ostrożnego inwestora odnośnie jednej z jego operacji udziałowych.
Przede wszystkim, ostrożny inwestor nigdy nie zaakceptowałby polityki finansowania kupna poprzez zadłużenie, która doprowadziła FT do tak krytycznej sytuacji finansowej, że państwo musiało przystąpić do rekapitalizacji.
Cégétel powołuje się na decyzję Crédit Lyonnais II, w której Komisja podkreśla, że wieloletnie zaniedbania ze strony państwa akcjonariusza nie mogłyby uzasadniać przyznania środków pomocowych [72].
Skądinąd, zdaniem Cégétel, opcja przekazania pomocy przez ERAP nie odzwierciedla postępowania cechującego ostrożnego inwestora.
W tym względzie, Cégétel odnotowuje zwłaszcza stopę procentową stosowaną dla ciągnień kredytu oraz brak zabezpieczeń i gwarancji.
Co do kalkulacji pomocy dotyczącej kredytu akcjonariusza, Cégétel utrzymuje, że punkt 3.2 czwarty akapit komunikatu w sprawie pomocy państwowych w postaci gwarancji stosuje się oraz że, uwzględniając fakt, iż dzięki wsparciu państwa, mimo katastrofalnej sytuacji finansowej FT mogła pożyczyć 16 miliardów euro, aby sprostać płatnościom, kwota pomocy jest równoważna kwocie podjętej dzięki tej zapowiedzi.
(104) Cégétel twierdzi, że taka sama metoda dowodzenie stosuje się odnośnie rekapitalizacji, która z ekonomicznego punktu widzenia jest analizowana jako ponowna zwyżka długu FT o 9,2 miliarda euro wobec ERAP korzystającego z gwarancji państwa.
Cégétel księguje całość tej kwoty jako pomoc.
Kładzie także nacisk na wysokość pomocy odpowiadającej kosztom zwolnień pracowniczych, jakie w ramach redukcji etatów musiałoby ponieść dowolne przedsiębiorstwo, czyli 1,5 miliarda euro, a których historyczny operator nie poniósłby z racji przewidzianego przez plan Ambition 2005 transferu urzędników FT do administracji publicznej.
(105) Skądinąd, Cégétel utrzymuje, że FT korzysta z formalnej gwarancji w zakresie, w jakim Trybunał Kasacyjny uznaje, iż spółki prawa prywatnego wyposażone w specjalny statut legislacyjny nie podlegają stosowalnym procedurom likwidacji sądowej (na przykład, SEITA lub Air France).
Tak więc, na mocy tego orzecznictwa, FT powinna być rozpatrywana jako niepodlegająca systemowi prawa powszechnego.
Cégétel przyznaje, że FT nie korzysta już ze statusu EPIC od roku 1996, ale zaznacza, iż w rzeczywistości gwarancja istnieć nie przestała, gdyż władze państwowe, poprzez ponawianie deklaracji, dołożyły starań, aby przekonać rynki o tym, że FT we wszelkich okolicznościach zachowa wsparcie swojego referencyjnego akcjonariusza i że, jeśli zajdzie taka konieczność, państwo pomoże operatorowi sprostać płatnościom [73].
(106) Cégétel na koniec utrzymuje, że środki nie mogą być uznane za zgodne w rozumieniu wytycznych.
Cégétel przypomina, że – według wytycznych – gdy państwo przystępuje do wykonania zastrzyku kapitału na rzecz przedsiębiorstwa przeżywającego trudności, "należy uznać za prawdopodobne, iż transfer kapitałów nosi znamiona pomocy państwa" [74].
Cégétel podkreśla, że środki przeciwdziałające przedsięwzięte przez FT, w świetle wytycznych nie mogłyby zostać uznane za wystarczające.
I tak, w planie Ambition 2005 nie ma żadnej specjalnej części dotyczącej cesji aktywów lub planu socjalnego.
Tytułem uzupełnienia, Cégétel proponuje na rynku telekomunikacji stacjonarnej głównie następujące środki przeciwdziałające: (i) odsprzedaż usług dostępu do sieci lokalnej oraz usług łączonych, jak również (ii) wzmocnienie rozdziału FT od przedsiębiorstw Orange i Wanadoo.
4.9.
Uwagi LDCOM [75]
(107) LDCOM stwierdza podwójny mechanizm pomocy przeznaczonej dla FT, wspieranej poprzez wspomaganie mobilności pracowników: (i) przyznanie nieograniczonej gwarancji oraz (ii) przyznanie linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro.
(108) Przyznanie nieograniczonej gwarancji: LDCOM opiera się na treści deklaracji władz francuskich, publikowanych w prasie od dnia 20 czerwca 2002 r. w komunikatach prasowych ministra finansów i gospodarki i przekazywanych, bezpośrednio lub pośrednio, agencjom ratingowym.
Te deklaracje zmierzające do zapewnienia rynków finansowych odnośnie do sytuacji FT [76], bezpośrednio przyczyniły się do podwyższenia ratingu FT na rynkach i pozwoliły jej stawić czoła barierze płynności, przed którą stanęło Przedsiębiorstwo.
Według LDCOM, interwencja państwa może otrzymać wiele kwalifikacji prawnych.
Odnośnie prawa francuskiego, LDCOM przypomina, że żadna forma nie jest wymagana dla zaistnienia obowiązku prawnego oraz że deklaracja ustna, pod pewnymi warunkami, może zatem stanowić czynność prawną prawotwórczą dla odbiorcy.
Istotnie, obligatoryjna moc prawna czynności jednostronnej, spoczywa na teorii zobowiązania przez jednostronne wyrażenie woli, z czego prawo zobowiązaniowe bierze swój początek.
To zobowiązanie powstaje przy spełnieniu podwójnego warunku odnośnie woli – stanowczego i ścisłego jej wyrażenia.
LDCOM stwierdza także, że odpowiedzialność państwa, w świetle praw o spółkach, wynika w szczególności z analizy teorii wyraźnego pełnomocnictwa i faktycznego kierownictwa, zwłaszcza odnośnie ostatniego punktu dotyczącego bezpośredniego kontaktu z agencjami ratingowymi.
Co do prawa międzynarodowego, państwo również ponosi odpowiedzialność kontraktową w zakresie, w jakim jednostronna czynność prawna posiada moc obligatoryjną, gdy można wykazać, iż deklaracja została wyrażona publicznie i w intencji wiążącej jej autora [77].
W ten sposób, prosta ustna deklaracja publiczna wygłoszona przez państwo może obarczyć je obowiązkiem prawnym.
W danym przypadku, według LDCOM, treść deklaracji jest wiążąca dla władz francuskich, gdyż litera tych deklaracji stanowi o wyraźnym i jednoznacznym zobowiązaniu jednostronnym państwa do kredytowania FT w ostatniej instancji i nie pozostawiania jej w stanie finansowego kryzysu, w którym znajdowała się w lecie 2002 r.
Jako, że zobowiązanie państwa ma charakter wiążący, wszelkie uchybienie odnośnie tego zobowiązania może pociągnąć państwo do odpowiedzialności kontraktowej (strony trzecie mogłyby zmusić państwo do wykonania jego zobowiązania).
(109) LDCOM stwierdziła, że państwo ponosi również odpowiedzialność deliktową, a to zwłaszcza w świetle prawa o spółkach.
Tak więc, spółka stwarzająca pozory przejmowania długów innego przedsiębiorstwa wytwarza wierzytelność wobec niej samej w masie majątkowej stron trzecich.
Tymczasem, według LDCOM, państwo poprzez swoje deklaracje udzieliło stronom trzecim gwarancji, iż przejmie dług FT z przypadającym terminem płatności.
A dokładniej, LDCOM utrzymuje, że deklaracje, według których państwo "przyczyni się (przyczyniłoby się) ze swojej strony do bardzo istotnej konsolidacji środków własnych przedsiębiorstwa [78]", obciążają je zobowiązaniem, które pociąga za sobą jego odpowiedzialność prawną i finansową [79].
Zgodnie z doktryną: "jeśli państwo nie przestrzegałoby tak podjętego zobowiązania, bezsprzecznie zostałoby pociągnięte do odpowiedzialności przed jurysdykcją administracyjną, rozstrzygającą w sporach dotyczących niedotrzymanych przez państwo obietnic" [80].
Skądinąd, LDCOM podkreśliła, że art. L465-1 akapit trzeci kodeksu pieniężnego i finansowego (Code monétaire et financier) zwalcza podmioty, które poprzez niedozwolone działania wywierające wpływ na zmiany kursów giełdowych wypaczają normalne reguły gry dotyczące funkcjonowania rynków.
W konsekwencji, według LDCOM, wpływ tej kwalifikacji wyraźnie wykazuje, że państwo, żadną miarą, nie zamierzało zapowiadać przyszłych hipotetycznych faktów, lecz rzeczywiście deklarowało swoje przyszłe postępowanie.
(110) Według LDCOM, także orzecznictwo wspólnotowe potwierdza, że każdy artykuł prasowy o charakterze bezwarunkowym pochodzący od zainteresowanego przedsiębiorstwa lub od rządu nieuchronnie wskazuje na oddanie do dyspozycji zasobów państwowych [81].
W danym jednak przypadku, deklaracje pochodzą bezpośrednio od rządu i mają charakter bezwarunkowy.
(111) Z powyższego wynika, że deklaracje władz francuskich, prawnie i finansowo przymuszające do wsparcia, wygłaszane począwszy od dnia 2 czerwca 2002 r. mają wspólne cechy z gwarancją, której przedmiotem jest zapobieganie upadłości FT i zapewnienie jej utrzymania w istniejącym obszarze jej działalności.
Rzecz idzie, według LDCOM, o gwarancję nieograniczoną.
LDCOM precyzuje, że nie tylko udostępnienie linii kredytowej i kwota w ten sposób przyznana, ale również sama deklaracja tego udostępnienia zasobów stanowi pomoc.
Zgodnie z komunikatem w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji, kryterium dotyczące zasobów państwowych jest spełnione, czy gwarancja jest wykorzystana, czy też nie.
Uwzględniając fakt, że rzeczone środki nie spełniają kryteriów wspomnianego komunikatu – w odpowiedzi na uzasadnienie, że FT nie mogła wówczas znaleźć niezbędnych środków na rynkach, LDCOM zauważa, że rzeczone środki stanowią pomoc.
LDCOM podkreśliła również, że "biorąc pod uwagę kwoty wchodzące w grę, jedynie państwo było w stanie udzielić takiej gwarancji, gdyż żaden ostrożny inwestor nie mógł zapewnić rynki o wiarygodności "przejęcia w swoje ręce" FT" [82].
Na koniec, LDCOM podkreśla, że każde analiza przeciwstawna niosłaby poważne konsekwencje, w tej mierze, że nie tylko byłaby niezgodna z zasadami wewnętrznego prawa pozytywnego, ale ponadto stworzyłaby Państwom Członkowskim możliwość bezkarnego podtrzymywania kursu giełdowego przedsiębiorstw, w których posiadają udziały [83].
(112) Skutkiem tej nieograniczonej gwarancji są wyraźne reperkusje na rynku, a jego reakcja odpowiada znaczeniu, jakie inwestorzy rzeczywiście tej gwarancji przyznają.
Tak więc, kurs giełdowy akcji FT zwyżkował począwszy od lipca 2002 r. pociągając za sobą zwiększenie wartości giełdowej operatora.
LDCOM twierdzi, że waloryzacja powstała w ten sposób, na skutek deklaracji państwa, odpowiada kwocie 5,9 miliarda euro.
Podobnie, stopa ryzyka kredytowego [84] FT zaczęła ulegać poprawie począwszy od miesiąca lipca 2002 r., zmniejszając tym samym obciążenie finansowe operatora i umożliwiając odbudowanie jego zdolności finansowej.
To odchylenie stopy ryzyka kredytowego pozwala konkretnie oszacować finansową wagę deklaracji państwa.
To odchylenie zresztą powinno zostać odniesione do całości długu FT finansowanego przez pożyczkę obligacyjną.
Odchylenie stopy ryzyka kredytowego, w tym konkretnym przypadku, waha się od 2 do 3 %, przedstawiając roczną oszczędność od 1,37 miliarda euro do 2,05 miliarda euro.
Przyjmując hipotezę, że FT utrzyma stały poziom zadłużenia, w efekcie czego dług będzie finansowany dożywotnio, LDCOM szacuje zasięg tak zrealizowanej oszczędności na kwotę od 19,57 miliarda euro do 29,36 miliarda euro.
Skądinąd, wsparcie państwa pozwoliło FT na własne refinansowanie na rynkach obligacji na warunkach korzystniejszych niż te, które uzyskałaby uprzednio.
(113) Ogłoszenie udostępnienia linii kredytowej w kwocie 9 miliardów euro: LDCOM nie podjęła analizy tego środka w świetle art. 87 ust. 1 Traktatu i odsyła do wyników analizy Komisji ujętych w decyzji o wszczęciu, podkreślając rolę ERAP.
(114) Zdaniem LDCOM, wsparcie państwa nie może pretendować do zgodności z kryterium ostrożnego inwestora, tak z racji wysokości kwoty, jak i warunków czy samego celu.
Tak więc, żaden ostrożny inwestor we wrześniu 2002 r. (w czasie, kiedy państwo zadeklarowało swoje wsparcie finansowe dla FT) nie udzieliłby w takich okolicznościach pożyczki 9 miliardów euro nie opierając się na planie restrukturyzacji.
LDCOM wyjaśniła skądinąd, że żaden inwestor prywatny nie posiadałby zdolności finansowej do uruchomienia takich kwot w tak ograniczonym czasie.
LDCOM podkreśliła również, że utrzymanie integralności struktury operacyjnej grupy jest dla inwestora prywatnego środkiem na drodze osiągnięcia rentowności jego inwestycji.
W danym przypadku, dla władz francuskich, stanowi on cel sam w sobie..
Zrozumiałym jest, że państwo kieruje się względami społecznymi i politycznymi, lecz taka ocena jego interwencji naruszyłaby zasadę równości sektorów publicznego i prywatnego.
(115) Skądinąd, według LDCOM, stanowisko państwa, według którego ostrożny inwestor będący większościowym udziałowcem nie zakwestionowałby integralności operacyjnej FT, nie opiera się analizie postępowania takiego inwestora w rzeczywistych warunkach rynkowych, jakie istniały w czerwcu/lipcu 2002 r.
I tak, inwestorzy, którzy ulokowali wyjątkowo znaczną część majątku w przedsiębiorstwo zagrożone niewypłacalnością, jako pierwsi będą domagać się radykalnej i natychmiastowej zmiany strategii włącznie z możliwością, w konkretnym przypadku, masywnych cesji aktywów strategicznych.
Stosowność tej analizy daje się zweryfikować w porównaniu sytuacji, w jakiej bez wsparcia państwa znalazłaby się FT, z sytuacją Vivendi Universal, która pod naciskiem rynków została zmuszona do dokonania zmian swojego obszaru działalności.
LDCOM utrzymuje zatem, że Komisja powinna nie tylko odmówić uznania wsparcia integracji operacyjnej grupy za punkt wyjścia, ale, prócz tego, dokonać analizy skutków wspierania tej integracji, jako stanowiących prawdziwy zamach na konkurencję.
LDCOM utrzymuje, że w lipcu 2002 r., FT bez interwencji państwowej nie miałaby innego wyboru, jak ograniczyć obszar działalności, zastosować zwolnienia pracownicze [85] i zmienić swoje cele strategiczne.
(116) LDCOM szacuje kwotę całkowitą pomocy na 15 miliardów euro – taka suma odpowiada bowiem kwocie, którą dzięki przyznanej pomocy państwa, FT zdołała zgromadzić na rynkach finansowych.
Tak więc, kwota pomocy rzeczywiście nie może ograniczać się do 9 miliardów euro bezpośrednio dostarczonych przez państwo, ponieważ właśnie za sprawą różnych interwencji państwowych (nieograniczona gwarancja, kredyt akcjonariusza, przejęcie zwolnionych pracowników) FT mogła przystąpić do podwyższenia kapitału o taką kwotę
(117) Według LDCOM, pomoc ustanowiona przez państwo jest pomocą na restrukturyzację.
LDCOM dokonała porównania sytuacji na rynkach telefonii głosowej, szybkich łącz internetowych i łącz wolnych, przed interwencją publiczną i po niej, z sytuacją, jaka zaistniałaby bez publicznej interwencji.
To porównanie potwierdza, że istotnie skutkiem pomocy było utrzymanie statu quo ante w perspektywie 2005 r. (nienaruszona zdolność operacyjna i marketingowa), co przez dedukcję pozwala na zaklasyfikowanie niektórych skutków państwowej interwencji jako udziałów w rynku.
Na mocy pkt 35 wytycznych LDCOM zaproponowała nakazać FT środki zaradcze mające na celu przywrócenie równowagi rynku w sytuacji, w jakiej by się znalazł gdyby FT została zmuszona przystąpić mimowolnie do modyfikacji swojego obszaru działania.
W zakresie, w jakim państwo – według LDCOM – wyznaczyło sobie za najważniejszy cel utrzymanie FT na pozycji integralnego operatora telekomunikacji, głównymi dotkniętymi rynkami są rynki telefonii komórkowej i telefonii stacjonarnej, zarówno "w górę" (połączenia międzysieciowe, dostęp do DSL), jaki i "w dół" (sprzedaż detaliczna połączeń, dostęp do Internetu – zwłaszcza poprzez DSL).
LDCOM proponuje zatem, aby Komisja przedsięwzięła środki czynnościowe o charakterze ograniczającym w ten sposób wprowadzone zniekształcenia konkurencji oraz pozwalające operatorom alternatywnym na korzystanie z warunków, z których powinni byli korzystać przy braku pomocy.
LDCOM proponuje więc redukcję udziałów w rynku FT oraz jej filii na rynku szybkiego dostępu do Internetu (maksymalnie 42 % wartości rynku sprzedaży szybkiego dostępu do Internetu poprzez DSL) i na rynku telekomunikacji głosowej (maksymalnie 55 % wartości rynku połączeń miejscowych, głosowych i krajowych), jak również serię środków mających na celu wprowadzenie ograniczenia udziałów w rynku FT [86].
Drugą kategorią środków proponowanych przez LDCOM jest nakazanie środków umożliwiających rozwój konkurencji [87].
(118) W swych uwagach z dnia 17 maja 2004 r., LDCOM podkreśliła, że deklaracje ministra gospodarki i finansów stanowiły jednostronną czynność państwową, której nieprzestrzeganie byłoby karalne w świetle prawa międzynarodowego.
LDCOM podkreśliła również, że zakaz zaprzeczania samemu sobie ze szkodą dla osoby trzeciej (estoppel) stanowi naczelną zasadę prawa handlu zagranicznego, która zastała narzucona państwu.
Z tego tytułu LDCOM podkreśla, że jej stosowalność jest w danym przypadku bezsporna, wziąwszy pod uwagę fakt, że w danym przypadku państwo francuskie postępuje w charakterze akcjonariusza, a zatem także jako podmiot handlu międzynarodowego.
(119) LDCOM podkreśliła również, iż państwo nie mogłoby odwołać swych deklaracji nie wymierzając tym samym ciosu we własną wiarygodność finansową.
Istotnie, w swojej interwencji na rynku państwo odgrywa rolę i pożyczkobiorcy, i większościowego udziałowca pewnej ilości przedsiębiorstw.
Ta podwójna rola przejawia się w podwójnej ocenie ze strony agencji ratingowych, w jego zdolności jako pożyczkobiorcy i w jego zdolności jako udziałowca, oszacowanych poprzez ratingi przyznawane przedsiębiorstwom państwowym.
Ten dualizm możliwości interweniowania zakłada szczególną ostrożność, gdyż każde stwierdzone uchybienie w jednej z ról, może wywrzeć wpływ na drugą rolę oraz na rating (LDCOM powołuje się na szacunki przedsiębiorstw państwowych dokonane przez Moody's).
LDCOM kładzie również nacisk na fakt, iż wiarygodność państwa różni się zasadniczo od tej, jaką mogą się cieszyć inne przedsiębiorstwa w analogicznej sytuacji, a nie mogące uspokoić obaw rynku (przypadek Vivendi Universal).
Bezpieczeństwo, jakie dla rynków finansowych przedstawiają francuskie pożyczki państwowe, jest więc uzasadnieniem bezwarunkowego zaufania udzielanego deklaracjom przez inwestorów, gdyż państwo zawsze wywiązywało się ze swoich zobowiązań.
Wzięcie pod uwagę wsparcia państwa w następstwie jego bezpośredniego kontaktu z agencjami ratingowymi, których rolą jest nadzwyczaj krytyczna postawa wobec ryzyka nierozerwalnie związanego z lokatą finansową, wysuwa na pierwszy plan wiarygodność wsparcia państwa dla FT.
LDCOM podkreśla także, iż rating państwa osiąga maksymalną ocenę Aaa, ponieważ respektuje ono swoje zobowiązania.
LDCOM podkreśla, że odwołanie zobowiązania ze strony państwa pociągnęłoby za sobą obniżenie jego ratingu, co spowodowałoby rewaloryzację oprocentowania długu państwowego.
Podobnie, odwołanie zobowiązania względem jednego przedsiębiorstwa państwowego mogłoby wpłynąć na rating pozostałych.
4.10.
Uwagi B
(120) Według B, udostępnienie funduszy wraz z publicznym zobowiązaniem państwa do wspierania FT jest porównywalne do przyznania gwarancji finansowej upewniającej nie tylko wierzycieli Przedsiębiorstwa, ale również cały rynek – co przyczyniło się do poprawy sytuacji FT na rynkach giełdowych.
B wnioskuje zatem, że rzeczony środek został przyznany z zasobów państwa.
Jako, że postępowanie państwa nie mogłoby zostać uznane jako postępowanie inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej, Przedsiębiorstwo uzyskało korzyść, jakiej nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych.
I tak, w momencie otwarcia linii kredytowej, sytuacja finansowa FT była taka, że żaden ostrożny inwestor nie przystąpiłby do tego typu operacji.
Podobnie, B utrzymuje, że zasada współdziałania nie była respektowana, podkreślając, że uczestnictwo inwestorów prywatnych stało się możliwe dopiero przez wzgląd na zapowiedź i udostępnienie kredytu akcjonariusza, którego kwota była tak kolosalna, że żaden inwestor prywatny nie byłby w stanie podjąć takiej mobilizacji funduszy.
B podkreśla, że środki wsparcia zapewniły prywatnych inwestorów o tym, że wszelkie ryzyko upadłości zostało odsunięte.
B podkreśla również, że kwota rekapitalizacji FT (o wartości od 80 do 100 % jej waloryzacji giełdowej) jest tak wysoka, iż nie sposób uznać, że inwestor prywatny – uwzględniając sytuację FT i przy braku wsparcia i wstępnych środków finansowych przedsięwziętych przez rząd – przystąpiłby do takiej operacji.
(121) B utrzymuje, że środki nie mogą być uznane za zgodne w rozumieniu wytycznych.
Tytułem uzupełnienia, B zaproponowała tymczasem środki kompensacyjne, zwłaszcza na rynku telefonii stacjonarnej, na rynku dostępu do Internetu oraz na rynku telefonii komórkowej.
B podkreśliła również różne naruszenia godzące w rozwój konkurencji na rynku francuskim [88].
Odnośnie rynku telefonii stacjonarnej, B zaleca zwłaszcza rozdział rachunkowy oraz wprowadzenie zasad prawdziwej ekonomii zarządczej dla działalności sieci FT, w celu uniknięcia dalszego stosowania praktyk antykonkurencyjnych.
B proponuje również nakazanie FT obowiązku informowania abonentów stacjonarnych usług telefonicznych o możliwości wyboru operatora realizującego doprowadzenie połączeń telefonicznych – tak, by osłabić "imponującą "dźwignię konkurencyjną", którą zapewnia mu prawie monopolistyczna pozycja na rynku dostępu do sieci telefonicznej i na rynku realizacji rozmów telefonicznych".
Odnośnie rynku telefonii komórkowej, B proponuje zwłaszcza zobowiązać Orange do dostarczenia oferty MVNO (Mobile Virtual Network Operator) operatorom pragnącym wejść na ten rynek.
4.11.
Uwagi Tiscalinet
(122) Tiscalinet podkreśla, że wygłaszane od 2 lipca 2002 r. deklaracje państwa sygnalizują na rynku, że wszczęcie postępowania naprawczego FT jest wykluczone.
Równolegle, opcja państwa dotycząca spłaty dywidend 2002 w akcjach, a nie w gotówce, jest innym sygnałem ze strony państwa dla rynku, że wspiera ono FT, podczas gdy ostrożny inwestor wybrałby spłatę wymienionych dywidend w gotówce.
Tiscalinet dodaje również, iż interwencja ministra gospodarki i finansów w Kasie Depozytowo – Konsygnacyjnej, która posiada 5 % majątku spółki historycznego operatora, odnośnie zamrożenia walorów tak, aby stały się mniej niepewne oraz żeby zwiększyć zaufanie inwestorów, nasuwa pytanie, jaki inwestor prywatny mógłby działać w ten sposób.
Tiscalinet podkreśla również, że ogół środków legislacyjnych zmierzających do rozszerzenia celu społecznego ERAP tak, by umożliwić ERAP posiadanie akcji FT [89], przyznanie gwarancji państwa na rzecz ERAP celem umożliwienia inwestowania w FT [90] oraz, na koniec, dokument w sprawie warunków dotyczących posiadania kapitału spółki FT przez państwo, umacniają wyniki analizy o nieodwołalnym charakterze gwarancji państwa, na których opierają się podmioty rynkowe, a zwłaszcza ci subskrybujący obligacje w odpowiedzi na kolejne ogłoszenia FT o ich emisji począwszy od tej daty.
Te elementy uwierzytelniają fakt, że państwo występuje jako "ostatnia instancja" FT, pod czym nie mógłby podpisać się ostrożny inwestor.
Według Tiscalinet, jedynie państwo francuskie było w stanie zmobilizować takie zasoby.
(123) Tiscalinet utrzymuje, że udzielona przez państwo gwarancja i zgoda na podwyższenie kapitału, jakiego nie mógłby dokonać żaden prywatny ostrożny inwestor, pozwoliły FT uniknąć masowych cesji aktywów w jedynym celu zachowania swego obszaru działalności i skorzystania ze stosunkowo niskich stóp obligacyjnych w odniesieniu do własnej wewnętrznej sytuacji finansowej.
(124) Pomoce są niezgodne z wytycznymi.
Tiscalinet utrzymuje, że warunki dotyczące przyznania pomocy na restrukturyzację nie są spełnione, zwłaszcza z powodu brakujących w planie Ambition 2005 wystarczających środków przeciwdziałających, aby chronić konkurencję.
Tiscalinet podkreśla zniekształcenia konkurencji na rynku szybkiego dostępu do internetu spowodowane wsparciem państwa francuskiego.
Tiscalinet utrzymuje, że FT jest w stanie inwestować masowo z budżetu reklamowego niektóre elementy sieci, co jest korzystne dla Wanadoo.
Ponadto, Wanadoo nie była zmuszona dokonać cesji głównych aktywów i nadal korzysta z dochodów pochodzących z żółtych stron, jak również z sieci agencji handlowych FT.
Tiscalinet podkreśliła także, iż zastosowana przez FT strategia, zwłaszcza odnośnie wprowadzenia w dniu 11 marca 2004 r. uproszczonej oferty publicznej mieszanej zakupu i wymiany dotyczącej akcji Wanadoo, pozwoliła FT skorzystać z ulgi podatkowej, jakiej nie uzyskałaby ona bez środków wspierających ze strony państwa.
W korespondencji z dnia 5 kwietnia 2004 r., Tiscalinet podkreśla skądinąd, antykonkurencyjną strategię wprowadzoną we Francji na rynku DSL, dzięki wstępnej pomocy państwa francuskiego.
(125) Tytułem uzupełnienia, w przypadku, gdyby środki pomocowe zostały uznane za zgodne w rozumieniu wytycznych, Tiscalinet proponuje środki przeciwdziałające głównie na rynku szybkiego dostępu do internetu, takie jak ustalenie ceny minimalnej na detaliczną ofertę ADSL Przedsiębiorstwa FT dla jej filii, zakaz przedstawiania wiązanych ofert usługowych FT i Wanadoo, zakaz dystrybucji usług Wanadoo przez agencje handlowe FT, cesję żółtych stron i zagranicznych filii Wanadoo.
4.12.
Uwagi D
(126) D przedłożyła dokument zatytułowany "Raport tymczasowy w sprawie realizacji zobowiązań wyborczych Prezydenta Jacquesa Chiraca w dziedzinie przemysłu, energetyki, telekomunikacji i poczty z czerwca 2003 r."
Odnośnie FT, dokument wzmiankuje, że: "Dzięki zdecydowanej pomocy państwa i dzięki nominacji Thierry`ego Bretona, France Télécom nie tylko wyszła ze śmiertelnej zapaści."
4.13.
Uwagi FT
(127) Uwagi FT zostały przedstawione w postaci trzech raportów: (i) – raport sporządzony przez Pana Ehlermanna opatrzony datą 12 stycznia 2004 r.
"Opinia do wiadomości France Télécom"; (ii) raport sporządzony przez Pana Galmota opatrzony datą 6 stycznia 2004 r.
"Czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot pozwala przyjąć, że "środki finansowe zastosowane przez państwo na wsparcie France Télécom", a które stanowią przedmiot wszczętej przez Komisję procedury przywidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu, stanowiły "transfer zasobów państwa" na rzecz tego Przedsiębiorstwa?"; oraz (iii) raport HSBC "Opinia HSBC z dnia 6 stycznia 2004 r.".
Te trzy raporty zostały krótko opisane poniżej.
(128) Pierwszy raport dokonuje analizy postępowania władz francuskich w świetle przepisów stosowanych odnośnie pomocy państwa ogólnie biorąc i w świetle zasady inwestora rynkowego w szczególności.
Argumentami szeroko przedstawionymi w tym raporcie, którego celem jest wykazanie, iż deklaracja z 5 grudnia 2002 r. dotycząca kredytu akcjonariusza nie narusza zasobów państwa, są, przede wszystkim, te następujące: (i) zapowiedź kredytu akcjonariusza z grudnia 2002 r. nie jest zobowiązaniem nieodwołalnym (lecz jedynie zwykłą deklaracją intencji) i jest warunkowa.
Zapowiedź nie jest więc konstytutywną częścią gwarancji, a tym bardziej gwarancji nieograniczonej; (ii) decyzja Crédit Foncier de France (wcześniej przytoczona) nie stanowi obowiązującego precedensu, a ponadto jest deklaracją nieporównywalną z oświadczeniem z grudnia 2002 r.
Ponadto celem raportu jest wykazanie, że w chwili, gdy państwo zdecydowało o swym udziale w rekapitalizacji i zapowiedziało gotowość udzielenia kredytu akcjonariusza, FT nie było przedsiębiorstwem przeżywającym trudności finansowe w rozumieniu wytycznych.
Raport podkreśla, że jest rzeczą normalną i ogólnie przyjętą, aby większościowy akcjonariusz przyznawał kredyt celem antycypowania swego udziału w rekapitalizacji.
(129) Drugi raport koncentruje się na kwestii, czy zwykła zapowiedź o udzieleniu kredytu akcjonariusza w formie linii kredytowej, może jako taka, stanowić zobowiązanie dotyczące zasobów państwa.
Raport zauważa, że według tezy Komisji, nieodwołalna zapowiedź zobowiązania do udzielenia kredytu, idąca w parze z oczywistym jego udostępnieniem, wystarcza dla zaangażowania zasobów państwowych, co odpowiada pojęciu środka o skuteczności równorzędnej do skuteczności pomocy państwa, które to pojęcie zostało już odrzucone przez Trybunał Sprawiedliwości.
Zgodnie z raportem, transfer zasobów państwowych nie ma tu miejsca, ponieważ ostatecznie nie nastąpiło otwarcie linii kredytowej ani przyznanie gwarancji, która wymagałaby umocowania ustawą budżetową.
Ponadto, transfer zasobów państwowych nie ma miejsca, gdyż w prawie francuskim, żadna ustna deklaracja władzy publicznej nie pociąga za sobą jakiegokolwiek skutku w odniesieniu do finansów publicznych ani nie powoduje najmniejszego choćby transferu zasobów państwowych i w danym wypadku chodzi więc jedynie o zwykłe deklaracje ministerialne nie odnoszące żadnego negatywnego wpływu na finanse publiczne.
(130) Trzeci raport skupia się na racjonalności ekonomicznej postępowania państwa w okresie od 4 września 2002 r. (ogłoszenie wyników pierwszego półrocza) do 15 kwietnia 2003 r. (podwyższenia kapitału).
Raport opiera się na analizie sytuacji FT we wrześniu 2002 r. i dokonuje rozróżnienia pomiędzy, z jednej strony, wynikami operacyjnymi FT (zdrowa działalność przy potencjalnej możliwości poprawy operacyjnego przepływu środków pieniężnych, a z drugiej, wysokością zadłużenia operatora (poziom zadłużenia, terminarz spłaty długu, skonsolidowane ujemne środki własne wynikające ze strat związanych z elementami nierekurencyjnymi).
Raport konkluduje w tej kwestii, że przesunięcie w czasie pomiędzy generowaniem przepływu środków pieniężnych grupy i trudnymi krótkoterminowymi płatnościami (2003-2005) stawia problem refinansowania, a nie zdolności płatniczej.
(131) HSBC zakreśla również kontekst kryzysu płynności krótkoterminowej, który zaostrzył się skutkiem kryzysu zaufania rynku wobec grupy.
HSBC precyzuje, że w takiej sytuacji, racjonalność narzucała szybkie działanie i zalecał wdrożenie planu poprawy wyników operacyjnych, podwyższenia kapitału, ponownego rozłożenia spłaty długu oraz polityki nakierowanej na cesję aktywów.
HSBC stwierdza, że w danym przypadku plan Ambition 2005 jest spójny, wyczerpujący i racjonalny, ponieważ poprzez poprawę operacyjności oraz cesję aktywów nie naruszającą rdzenia, umożliwia zwłaszcza wygenerowanie 15 miliardów euro przepływu środków pieniężnych.
HSBC podkreśla fakt, że podwyższenie kapitału wspierające firmę wdrażającą operacyjny plan naprawczy jest rozwiązaniem naturalnym dla zrównoważenia bilansu.
HSBC podkreśla, iż wsparcie ustne ze strony akcjonariusza większościowego jest również zazwyczaj używaną i racjonalną metodą oraz że jest rzeczą normalną i powszechnie stosowaną, aby akcjonariusze referencyjni zapowiadali swoją decyzję wcześniej niż inni akcjonariusze.
HSBC podkreśla ponadto, że kredyt akcjonariusza był, w tym przypadku, operacją mało ryzykowną, rentowną i powszechnie stosowaną – wobec spodziewanego podwyższenia kapitału – dla ochrony majątkowych interesów akcjonariusza większościowego, podczas gdy w grudniu – ze względu na koniec roku – rekapitalizacja nie była możliwa.
HSBC sprecyzowało także, że udzielenie kredytu zostało przewidziane na warunkach rynkowych.
(132) Raport HSBC odnotowuje również zmiany kursu giełdowego akcji FT, kładąc nacisk na fakt, że ze względu na pogłoski o nacjonalizacji kurs akcji wzrósł w lipcu 2002 r., a następnie we wrześniu, gdy na rynku pojawiły się wiadomości o ewentualnym podwyższeniu kapitału o 15 miliardów euro, lecz warunki tej operacji wciąż nie były jasno określone, nastąpił jego spadek.
Raport podkreśla również, iż prognozowanie finansowe FT, pozwala państwu spodziewać się nader zadowalającej rentowności: zgodnie z metodologią DCF – zdyskontowanego przepływu środków pieniężnych – rekapitalizacja oznacza roczną rentowność na poziomie 25 %, podczas gdy średnia rentowność na rynku telekomunikacyjnym wynosi 9,9 %.
(133) W odpowiedzi na przesłanie raportu prawnego i raportu ekonomicznego konsultanta, FT przedłożyło trzy noty prawne poddające krytyce zawartość tych raportów oraz sprawozdanie ekonomiczne [91].
(134) Pierwsza nota podnosi kwestię, iż różne kategorie prawne podlegające prawu cywilnemu, handlowemu lub administracyjnemu stosowane przez konsultanta w analizie deklaracji państwa, nie są właściwe do stwierdzenia, czy ministerialne deklaracje mogły mieć charakter prawotwórczy na korzyść osób trzecich.
W szczególności nota podnosi, że wymagane warunki dla pociągnięcia państwa do odpowiedzialności ze względu na niedotrzymanie przezeń obietnicy, w danym wypadku nie zostały spełnione łącznie.
Nota uściśla, że w żaden sposób fakt złożenia obietnicy, nawet dotyczącej wpłacenia pewnych kwot pieniężnych, sam w sobie, bez sporządzenia aktu prawnego, nie wystarcza, żeby zaangażować finanse publiczne ani też, żeby "unieruchomić zasoby państwowe".
W tej kwestii nota konkluduje, że orzecznictwo francuskie nie może wykazać, iż w danym przypadku, z uwagi na warunkową obietnicę kredytu akcjonariusza, miał miejsce "transfer zasobów państwowych".
Nota podkreśla również, że musi istnieć powiązanie między zasobami państwowymi a przyznaną korzyścią.
Jedynym celem spornej kwestii dotyczącej dotrzymania obietnic, jest kompensata szkody poniesionej ewentualnie przez beneficjenta obietnicy.
Zatem, należne odszkodowanie nie może przynosić temu ostatniemu korzyści.
(135) W konkluzji nota stwierdza, iż Trybunał Sprawiedliwości nie określił, w jakim stopniu obietnica bezwarunkowa i prawnie przymuszająca do przyznania pomocy, mogła zostać uznana za "podlegającą realizacji".
(136) W drugiej nocie podkreśla się, że Komisja powinna była formalnie rozszerzyć procedurę na środki analizowane przez rzeczoznawców powołanych przez Komisję, ponieważ nie zostały one objęte decyzją o wszczęciu procedury.
Nota precyzuje ponadto, że "aby jednostronne oświadczenia składane przez władze państwowe w roli akcjonariusza większościowego mogły zostać zakwalifikowane jako nieodwołalne, wyraźne i bezwarunkowe zobowiązanie, a także jako pomoc państwa, muszą one, w świetle prawa francuskiego oraz wspólnotowego, odpowiadać różnym kryteriom".
Nota stwierdza w tej kwestii, iż różne oświadczenia, którymi zajmowali się biegli wyraźnie nie spełniają tych warunków.
Zdaniem Pana Ehlermanna, analiza przygotowana przez biegłych prowadziłaby w konsekwencji do "efektu kagańca nałożonego każdemu organowi państwowemu, który, będąc akcjonariuszem większościowym spółki, jest zobowiązany z wyprzedzeniem informować Komisję o wszystkich swoich deklaracjach publicznych, jakie w charakterze akcjonariusza większościowego ogłosi w łonie kontrolowanej przezeń spółki lub na jej rzecz, a dotyczących jego działań, zamiarów i opinii."
Analiza biegłych prowadziłaby do "nieuzasadnionego wzbogacenia tej samej władzy, która, w wyniku nieprzestrzegania zobowiązania do milczenia, osiągnęłaby korzyść z odzyskania środków, których wcale nie uruchomiła Państwo otrzymałoby w ten sposób wynagrodzenie – od przedsiębiorstwa nie decydującego o deklaracjach swoich akcjonariuszy – za naruszenie domniemanego "zobowiązania do milczenia".
Takie obliczenie wysokości kwoty pomocowej, dokonane przez biegłych, jest wadliwe – oprócz błędów rzeczowych i braków na płaszczyźnie ekonomicznej wykazanych przez HSBC, występują w nim zasadnicze uchybienia prawne czyniące je nieważnym i bezużytecznym dla Komisji."
Autor noty podważa zwłaszcza ilościowe ujęcie pomocy przedstawione w raporcie biegłych i w szczególności podkreśla, że przy ilościowym określeniu pomocy należy wziąć pod uwagę jedynie koszty interwencji netto poniesione przez państwo na rzecz przedsiębiorstwa.
(137) Według trzeciej noty przedłożonej przez FT, państwo nie uruchomiło linii kredytowej dla FT za pośrednictwem ERAP.
Nota podkreśla ponadto, że zgodnie z prawem wewnętrznym deklaracje nie stanowią zobowiązania państwa w sensie prawnym, tak wobec FT, jak i wobec stron trzecich.
Nota podnosi, że deklaracje nie stanowią aktu prawnego w rozumieniu prawa powszechnego, nie są też aktem prawotwórczym w rozumieniu prawa publicznego.
Otóż, państwo nie może zaangażować się bez aktu prawotwórczego sporządzonego zgodnie z poszanowaniem zasad kompetencji (chodzi w tym przypadku o deklarację wyrażającą intencję bez realizacji materialnej) i procedury budżetowej.
Nota utrzymuje również, że odpowiedzialność państwa nie jest zaangażowana oraz że w każdym razie, obowiązek odszkodowania wynikający z czynu deliktowego nie stanowi pomocy państwa, gdyż "w przypadku zasądzenia względem państwa wypłaty odszkodowania transfer zasobów nie wynika z faktu prawnego jako takiego, lecz z pociągnięcia do odpowiedzialności z racji zaistnienia tego faktu.
A beneficjentem transferu zasobów państwowych, nie jest przedsiębiorstwo, którego sprawa dotyczy, lecz strona poszkodowana".
Autor noty stwierdza również, że notyfikacja faktu prawnego jest niemożliwa, podczas gdy, zgodnie z Traktatem, Komisja powinna zostać zawiadomiona o wszelkich środkach pomocowych.
(138) Załącznik noty podnosi w szczególności okoliczności, w jakich deklaracje zostały złożone oraz stwierdza, że jest to niezbędne dla ustalenia ich rzeczywistego zasięgu.
Tak więc, analiza deklaracji w świetle zdarzeń, jakie miały miejsce pomiędzy końcem czerwca a grudniem 2002 r., wykazuje, że deklaracje nie mogły stanowić obietnicy, i nie wykazuje, by stosowne środki rozpatrywane przez państwo były środkami finansowymi.
Istniały zwłaszcza rozbieżności pomiędzy ówczesnym rządem oraz ministrem gospodarki i finansów, który nie reprezentował punktu widzenia rządu.
Autor podkreśla, że biegły nie wnosi żadnego dowodu prawnego, ani faktycznego, świadczącego o woli podjęcia zobowiązania przez państwo.
Badanie faktów wykazuje, że nie istniała żadna intencja ze strony osób odpowiedzialnych, nie dostrzegających wyraźnej możliwości rozwiązania problemu oraz że operatorzy nigdy nie wyrazili przekonania co do tego, iż państwo zaangażowało się w takie lub inne rozwiązanie.
(139) Jeśli chodzi o raport ekonomiczny przedłożony przez FT, podkreśla on, że zakres analizy raportu konsultanta jest mocno zawężony, „ponieważ dokonuje głównie analizy skutków deklaracji z dnia 12 lipca 2002 r. i stosuje specyficzną metodologię, zwaną "studium przypadku".
Raport podkreśla również, iż metodologia stosowana przez NERA opiera się na "bardzo teoretycznym ujęciu polegającym na postawieniu hipotezy, iż rynki są czynnikiem sprawczym oraz na dokonaniu pomiaru skutków danego zdarzenia poprzez kwantyfikację wahań kursów giełdowych występujących podczas tego wydarzenia.
Takie nazbyt teoretyczne działanie nie odpowiadałoby rzeczywistej sytuacji akcjonariusza referencyjnego".
Raport ekonomiczny podkreśla również, że raport NERA jest "dla FT i jej akcjonariuszy niejasny, jeśli chodzi o zyski, źródła zysków i koszty".
(140) W konkluzji raport stwierdza, iż wnioski konsultanta są błędne, ponieważ:
- "Analiza sytuacji grupy FT w chwili ogłoszenia wyników pierwszego półrocza roku 2002 wskazuje, że (i) grupa wykazuje bilans niezrównoważony oraz ma problem z krótkoterminową płynnością finansową, jednakże (ii) wyniki operacyjne działalności są bardzo dobre.
- Analiza zakresu środków, jakie ostrożny akcjonariusz winien rozważyć w sytuacji wysokiego zadłużenia, wskazuje, że racjonalne było zastosowanie planu naprawczego obejmującego rekapitalizację dla grupy o dobrych/zdrowych aktywach i o wartości rzeczywistej przedsiębiorstwa przewyższającej sumę kwoty kapitalizacji rynkowej i zadłużenia netto.
- Analiza emisji papierów wartościowych i perspektywy rentowności sugerują, że wzięcie udziału w podwyższeniu kapitału jest bardzo dobrą inwestycją państwa oraz że uruchomienie w danym przypadku pożyczki akcjonariusza jest obarczone niewielkim ryzykiem".
4.14.
Uwagi ECTA
(141) ECTA wyraża opinię, że następujące środki stanowią pomoc państwa: (i) deklaracje ministerialne z lipca i października 2002 r. informujące rynek, że państwo nie pozostawi przedsiębiorstwa FT w trudnej sytuacji finansowej; (ii) akceptacja przez państwo dywidend za rok 2001 w formie akcji, a nie w gotówce; (iii) przyznanie linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro oraz antycypowane zaangażowanie państwa w udział w przyszłym podwyższeniu kapitału; (iv) udzielenie przez państwo na rzecz ERAP gwarancji państwowej umożliwiającej zaciągnięcie na rynku pożyczki oprocentowanej na poziomie 3,375 %, zamiast stosowanej wobec przedsiębiorstwa o ratingu "obligacja wysokiego ryzyka" stopy od 10,4 do 10,9 %; oraz (v) pozorny transfer pracowników z FT do ERAP, podczas gdy ci ostatni nadal pracowali dla FT.
(142) Pomoc udzielona FT, pozwoliła przedsiębiorstwu utrzymać politykę handlową i reklamową o charakterze agresywnym oraz zachować jakość operatora zintegrowanego, a także zwiększyć jego udział w Orange.
ECTA jest zdania, że firma znajdująca się w sytuacji FT, powinna była zareagować w zupełnie inny sposób, podobnie jak to uczynili operatorzy konkurencyjni wobec FT na rynku ogólnych usług telekomunikacyjnych, tacy jak British Telecom i KPN, zmuszone dokonać cesji aktywów strategicznych celem zmniejszenia swojego długu.
(143) ECTA jest zdania, że wymienione w motywie 141 środki są znamienne dla niezgodnych z prawem środków pomocowych i że nie mogłyby one zostać uzasadnione zwłaszcza na mocy wytycznych, w zakresie, w jakim żadne z kryteriów przewidzianych we wspomnianych wytycznych nie zostało spełnione.
ECTA podkreśla, tytułem uzupełnienia że gdyby Komisja była zmuszona uchwalić ewentualne środki kompensacyjne, takowe musiałyby być znaczne.
Tytułem środków strukturalnych ECTA uściśla, że bez pomocy państwa, przedsiębiorstwo FT musiałoby dokonać cesji Orange i Wanadoo.
Jeśli zaś chodzi o środki czynnościowe, ECTA proponuje redukcję udziałów w rynku FT, Equant, Orange i Wanadoo, podkreślając jednocześnie, że te ostatnie środki są trudniejsze do wdrożenia aniżeli środki strukturalne.
5.
UWAGI WŁADZ FRANCUSKICH
5.1.
Streszczenie faktów
(144) Władze francuskie przypomniały na wstępie, że od początku postępowały zgodnie z zasadą prywatnego ostrożnego inwestora.
W ten sposób, od momentu ogłoszenia wyników FT dotyczących pierwszego półrocza 2002 r., które unaoczniły niezrównoważoną strukturę finansową oraz znaczne, pomimo dobrych wyników operacyjnych, potrzeby w zakresie funduszy własnych, państwo wyciągnęło wnioski mianując nowe kierownictwo Przedsiębiorstwa oraz gromadząc konsorcjum bankowe, które od września 2002 r. zobowiązało się do złożenia poręczenia do momentu pozytywnego zakończenia podwyższenia kapitału.
Równolegle, państwo zwróciło się do nowego kierownictwa o przeprowadzenie pogłębionego audytu Przedsiębiorstwa.
Na podstawie planu Ambition 2005, o którym akcjonariusz większościowy był regularnie informowany oraz na podstawie zobowiązania konsorcjum bankowego, w dniu 4 grudnia 2002 r. państwo ogłosiło decyzję o swoim udziale w konsolidacji środków własnych Przedsiębiorstwa w wysokości 9 miliardów euro, zapowiadając jednocześnie gotowość udostępnienia FT, za pośrednictwem ERAP, ewentualnej zaliczki na poczet tej subskrypcji, o stopie zwrotu na warunkach rynkowych.
Jednakże, biorąc pod uwagę warunki finansowe udzielenia takiego kredytu przez władze francuskie oraz wskazania Komisji dotyczące wątpliwości związanych z występowaniem znamion pomocy w zakresie tych środków, FT wolała odwołać się bezpośrednio do rynku obligacji.
(145) Władze francuskie sprecyzowały następnie, że całkowite finansowanie wynikające z emisji obligacji osiągnęło wysokość około 9 miliardów euro, czyli równowartość maksymalnej kwoty kredytu przewidywanej przez kredyt akcjonariusza.
Władze francuskie sprecyzowały, że powodzenie emisji obligacji wykazało zdolność FT do wejścia na rynek finansowy na dobrych warunkach oraz zaufanie rynku odnośnie działań operacyjnych zawartych w planie TOP i odnośnie zdolności nowego kierownictwa do wdrożenia tego planu.
Władze francuskie podkreśliły również fakt, iż podwyższenie kapitału zostało rozpoczęte, jak tylko stało się to technicznie możliwe, tj. 24 marca 2003 r. i że stało się ono sukcesem.
(146) Podczas spotkania władz francuskich z Komisją w dniu 22 stycznia 2004 r., władze francuskie podkreśliły, iż, zgodnie z ich opinią, operacja rekapitalizacji przestrzegała zasady ostrożnego inwestora i że, w konsekwencji, środki finansowe przyznane FT przez państwo nie noszą żadnych znamion pomocy.
Według nich, zasada ostrożnego inwestora znalazła wyraz w konieczności powołania, przed podjęciem działań, nowego kierownictwa, przeprowadzenia audytu i przygotowaniu wiarygodnego planu.
Chronologia zdarzeń przedstawiona przez władze francuskie, sama wykazała ostrożny charakter postępowania państwa.
Dysponując takimi elementami, władze francuskie podkreślają, że kontrolowały potem sytuację (zwłaszcza cenę emisji).
5.2.
Sytuacja finansowa Przedsiębiorstwa
(147) Władze francuskie utrzymują, że przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej, FT nie było przedsiębiorstwem przeżywającym trudności w rozumieniu wytycznych.
W istocie, obroty Przedsiębiorstwa wzrastały regularnie (zwiększenie o 10 % w okresie pomiędzy pierwszym półroczem 2001 r. i pierwszym półroczem roku 2002), marża zysku brutto na samofinansowanie była wysoka i zwyżkowała szybciej niż jego obroty.
Wobec tego stanu rzeczy, władze francuskie uwzględniły brak równowagi struktury finansowej przedsiębiorstwa na dzień 30 czerwca 2002 r. i uściśliły, że straty związane były głównie z prowizjami i amortyzacjami specjalnymi związanymi z obniżeniem wartości majątku nabytego przed zupełnie nieprzewidywalną zmianą sytuacji na rynku.
Władze francuskie stwierdziły nadto, że koszty operacyjne FT wzrastały wolniej niż jej obroty, co oznacza, iż wzrastała zyskowność.
Z drugiej strony – operacyjne wynik i przypływ środków pieniężnych wykazywały wzrost (powyżej 15 % dla przypływu środków pieniężnych w stosunku do pierwszego półrocza 2001 r.).
Władze francuskie podkreślają, że plan TOP dodatkowo poprawił bardzo dobre perspektywy wyników FT.
Wyniki te zostały potwierdzone w chwili opublikowania sprawozdań za rok 2002, które to ukazały dobrą dynamikę nadaną Przedsiębiorstwu przez nowe kierownictwo.
(148) Odnośnie kryterium rozwoju kapitałów własnych przewidzianych w pkt 5 a) wytycznych, władze francuskie podkreślają, że właściwym wskaźnikiem, zgodnie z art. L225-248 Kodeksu handlowego, jest kapitał spółki FT S.A., który zawsze pozostał dodatni i nigdy nie został obniżony o połowę.
Władze francuskie podkreślają, iż FT nie znalazła się zatem w sytuacji określonej przez wytyczne, w której fundusze własne okazują się mniejsze od kapitału spółki.
(149) FT nie była w sytuacji wstrzymania płatności, wykryto jedynie ewentualne ograniczenia w płynności w perspektywie pierwszego półrocza 2003 r., przy założeniu, że oczekiwane przejęcie rynku nie nastąpi.
Władze francuskie dodały, iż FT dysponowała antycypowaną rezerwą 6,9 miliardów euro na dzień 31 grudnia 2003 r. oraz mogłaby wejść w rok 2003 bez zwracania się do rynku kredytowego.
Podczas posiedzenia w dniu 22 stycznia 2004 r., władze francuskie stwierdziły, że Przedsiębiorstwo uciekło się do mniej kosztownego niż obligacje kredytu konsorcjalnego i korzystało z udostępnienia kredytu konsorcjalnego na sumę 4 miliardów euro.
(150) Władze francuskie zaobserwowały zwłaszcza, że FT miała dostęp do rynków finansowych w ciągu 2002 roku oraz opisały całość instrumentów finansowych będących w dyspozycji FT i wykorzystanych między 11 lipca 2002 i 15 stycznia 2003 r. [92].
Wymieniły one przede wszystkim fakt, że w dniu 14 lutego 2002 r., FT wynegocjowała wdrożenie konsorcjalnej linii kredytowej na kwotę 15 miliardów euro oraz że FT wyemitowała obligacje w roku 2002 [93], z czego 442,2 miliony euro w obligacjach podlegających spłacie w akcjach.
(151) Władze francuskie potwierdziły również, że FT nie ponosiła żadnego ryzyka finansowego wynikającego z pogorszenia ratingu przez agencje ratingowe, ponieważ nie istniała klauzula odwoławcza przewidziana w umowach.
(152) Ponadto, według zgodnej opinii wielu banków doradczych, z którymi konsultowano się między czerwcem i listopadem 2002 r., zanim został ogłoszony plan Ambition 2005 oraz wsparcie akcjonariusza większościowego, FT była w stanie refinansować się na rynku obligacji.
W ten sposób, władze francuskie wskazały, że – odpowiednio – w lipcu 2002 r. i we wrześniu 2002 r., banki […] [94] i […], w ramach programów wymiany realizowanych od października lub listopada, oferowały refinansowanie długów obligacyjnych FT z terminem płatności przypadającym na lata 2003 i 2005.
(153) Jeśli zaś chodzi o deklarację poprzedniego kierownictwa FT wskazującą, iż przedsiębiorstwo to nie ma już dostępu do rynku [95], władze francuskie zaobserwowały, że stanowisko to było niewątpliwie subiektywne ze względu na okoliczności.
5.3.
Dbałość państwa jako akcjonariusza
(154) Jeśli chodzi o brak dbałości ze strony państwa akcjonariusza w zakresie wcześniejszego kierowania Przedsiębiorstwem, władze francuskie zaznaczyły, że argument, według którego ostrożny inwestor nie znalazłby się w sytuacji państwa francuskiego, nie wydaje się być trafny, ponieważ – zgodnie z jednolitym orzecznictwem – Komisja powinna umiejscowić swą analizę w czasie, gdy decyzja o inwestowaniu została podjęta, ryzykując wykazanie, że poprzednie postępowanie państwa kryje w sobie znamiona pomocy, co nie zostało podniesione w danym przypadku.
W każdym razie, nawet jeśli obowiązek prawny posiadania przez państwo większości kapitału działał na niekorzyść FT, Komisja nie może podważyć wyboru władz francuskich co do utrzymania Przedsiębiorstwa w sektorze publicznym bez naruszenia zasady neutralności znajdującej się w Traktacie.
Władze francuskie podkreślają również, że podjęły interwencję, jak tylko dowiedziały się o trudnościach finansowych napotykanych przez Przedsiębiorstwo.
W swych uwagach opatrzonych datą 29 lipca 2003 r., władze francuskie położyły nacisk na fakt, że zgodnie z orzecznictwem Stardust [96] , należało umiejscowić się w sytuacji z okresu, w którym środki wspierające zostały podjęte i że to"[…] wykluczało automatycznie poprzedni okres do lipca 2002 r.".
Podkreśliły one również, iż wypłata dywidend w akcjach za rok 2001 była zgodna z zasadą prywatnego ostrożnego inwestora, albowiem istniał wówczas silny potencjał wzrostu kursu akcji.
5.4.
Racjonalność planu TOP
(155) Władze francuskie podkreśliły, że uwzględniając powyższe motywy, wzrost przepływu środków pieniężnych oraz konsolidacja środków własnych przewidziane w planie Ambition 2005, są składowymi strategii, która byłaby realizowana przez każdego ostrożnego akcjonariusza większościowego.
Tak więc, ze względu na fakt, że fundamenty Przedsiębiorstwa były/pozostały zdrowe, sytuacja FT nie może być porównywana z sytuacją takich przedsiębiorstw jak Vivendi Universal czy Crédit Lyonnais.
(156) Odnośnie racjonalności planu TOP, władze francuskie uściślają, że rzeczony plan stanowi znaczny wysiłek ze strony Przedsiębiorstwa.
Władze francuskie podkreślają, że chodzi tu o plan globalny przekierunkowania zarządzania opartego na konkretnych działaniach, który dał już pierwsze pozytywne wyniki.
W tej kwestii określają, iż chodzi tu o plan szczególnie precyzyjny, pozwalający na wzrost rentowności Przedsiębiorstwa przy stopie zwrotu z inwestycji (TRI) rzędu 43 % w perspektywie roku 2005 dla inwestorów, którzy wzięli udział w podwyższeniu kapitału w kwietniu 2003 r., to jest na rentowność wyraźnie wyższą od referencyjnej TRI (11 %) oczekiwanej przez inwestora prywatnego w sektorze telekomunikacji.
Plan TOP zawiera także część dotyczącą optymalizacji zarządzania zatrudnieniem.
Jeśli zaś chodzi o plan cesji, władze francuskie podkreślają, że cesja aktywów na koniec roku 2002 pozwoliła odsunąć ewentualne trudności w zakresie płynności na koniec 2003 roku, nawet w wypadku nie sięgania do rynku finansowego.
Co więcej, cesja aktywów strategicznych byłaby niezgodna z interesami FT i jego akcjonariuszy średnio/długoterminowych.
(157) Władze francuskie podkreślają wreszcie, że strategie stosowane przez operatorów konkurencyjnych nie wydają się być bardziej ostrożne oraz że plan nie może być oceniany z punktu widzenia wielkości lub charakteru strategicznego aktywów, których cesja jest rozważana, lecz ze względu na racjonalność całego planu.
Co więcej, powodzenie emisji obligacji z grudnia 2002 r. i stycznia 2003 r. potwierdziło a posteriori zaufanie inwestorów prywatnych w potencjał operacyjny Przedsiębiorstwa.
5.5.
Stosowanie zasady ostrożnego inwestora w zakresie udziału w konsolidacji środków własnych
(158) Co do zastosowania zasady prywatnego ostrożnego inwestora przy ogłoszeniu przez państwo jego antycypowanego udziału w konsolidacji środków własnych, władze francuskie zauważyły, że uzależniły swą zgodę od przedstawienia przez nowe kierownictwo nowego planu równoważenia uznanego za wiarygodny oraz od udziału banków.
(159) W kwestii przestrzegania zasady współdziałania, władze francuskie podkreślają, że od samego początku, państwo jako akcjonariusz podjęło wszelkie środki, aby upewnić się co do współudziału akcjonariuszy państwowych i prywatnych oraz że nie podjęło ono żadnego ryzyka wcześniej niż inwestorzy prywatni.
I tak, zapowiedź intencji państwa co do uczestnictwa w konsolidacji kapitałów własnych przypada na 12 września 2002 r. [97] i w tymże terminie konsorcjum bankowe zobowiązało się, już od września 2002 r., udzielić skierowanego do inwestorów prywatnych u boku akcjonariusza państwowego poręczenia, do momentu pozytywnego zakończenia podwyższenia kapitału, -pod warunkiem, że zostanie ogłoszony na rynku, uznany za wiarygodny, plan przywrócenia równowagi.
Władze francuskie podkreśliły, że warunek ten był czymś normalnym, jeśli uwzględnić pozbawioną równowagi sytuację finansową FT oraz stwierdziły, że udział państwa również był uzależniony od ogłoszenia planu uznanego przez rynek za wiarygodny.
Władze francuskie stwierdziły, że gdyby prywatni inwestorzy nie byli poręczycielami, państwo nie wygłosiłoby takiego oświadczenia.
(160) Władze francuskie podkreślają również, że prywatne finansowanie miało miejsce przed finansowaniem publicznym, ponieważ pomoc finansowa inwestorów prywatnych – w postaci pożyczek obligacyjne oraz ponowne rozłożenie spłat kredytów bankowych w okresie od grudnia 2002 r. do lutego 2003 r. – nastąpiła w znaczących proporcjach.
Władze francuskie uściślają, iż analiza każdego ewentualnego udostępnienia funduszy państwowych powinna być realizowana w świetle takiego finansowania prywatnego.
(161) Władze francuskie utrzymują, że operacja rekapitalizacji zrealizowana w dniu 24 marca 2003 r. przestrzega zasady współdziałania.
Jeśli chodzi o państwo, nie dokonało ono żadnego wkładu kapitału zanim tego nie uczynił akcjonariat prywatny, jak to ilustrują warunki kredytu akcjonariusza, opisanego w pkt 5.6, nie zawierające żadnego zobowiązania odnośnie bezwarunkowej rekapitalizacji ze strony państwa przed marcem 2003 r.
Zobowiązanie banków z września 2002 r., o którym mowa w motywie 159, zostało w ten sposób potwierdzone w marcu 2003 r. formalną gwarancją konsorcjum bankowego i pozwoliło państwu uniknąć jakiegokolwiek ryzyka odnośnie udziału inwestorów prywatnych w podwyższenia kapitału.
Władze francuskie podkreślają, że zgodnie z orzecznictwem Alitalia [98], państwo nie było zaangażowane formalnie przed formalnym zaangażowaniem banków.
Udział akcjonariatu prywatnego jest znaczący, ponieważ wynosi 40 %, co zostało uznane przez Trybunał Sprawiedliwości za zgodne z zasadą współdziałania.
Konsorcjum bankowe do udzielenia gwarancji zostało wybrane w wyniku przetargu ofert, co zagwarantowało, że spłata banków będzie zgodna ze zoptymalizowanymi warunkami rynkowymi, przede wszystkim odnośnie prowizji bankowych.
Władze francuskie nadmieniają również, że wypłacone w tym przypadku prowizje ([…] % łącznej wartości objętej poręczeniem) są zgodne ze wskazaniami znajdującymi się w decyzji Alitalia z dnia 19 czerwca 2002 r. [99].
(162) Jeśli chodzi o oczekiwaną rentowność, władze francuskie stwierdzają, że tak jak to już zostało wskazane, przestrzeganie zasady ostrożnego inwestora jest również wykazane w perspektywach wysokiej rentowności planu TOP, potwierdzonej przez jego pozytywne przyjęcie na rynku.
Ponadto, władze francuskie utrzymują, iż w czasie podejmowania decyzji inwestycyjnych, FT nie było przedsiębiorstwem przeżywającym trudności w rozumieniu wytycznych oraz że Przedsiębiorstwo to miało dostęp do rynków finansowych w drugim półroczu 2002 r.
(163) Władze francuskie podkreśliły, że podwyższenie kapitału zostało zrealizowane, jak tylko technicznie możliwe było przedstawienie państwu i inwestorom zaktualizowanych zapewnień odnośnie perspektyw operacyjnych Przedsiębiorstwa, co wskazuje wybór przez państwo inwestorów wysokiej jakości motywowanych długoterminowymi perspektywami rentowności.
Władze francuskie stwierdzają, że ograniczenia wymuszone terminami były ograniczeniami technicznymi związanymi z FT, niezależnymi od ewentualnych korzystnych warunków na rynku giełdowym.
(164) Władze francuskie wykazują, że operacja była sukcesem oraz że wartość objętej emisji gwarantowanej wyniosła więcej niż pięciokrotność wartości ofertowej.
(165) Władze francuskie dodały również, że kwota rekapitalizacji nie była elementem istotnym i że liczyła się tylko kwestia, czy operacja była racjonalna.
W każdym razie, kwota w danym przypadku, nie była nadmierna w porównaniu – zwłaszcza – z podwyższeniem kapitału KPN.
(166) W konkluzji do omawianej kwestii, władze francuskie podkreślają, że podwyższenie kapitału już wydaje się być (uwagi władz francuskich pochodzą z lipca 2003 r.) ostrożną inwestycją, ponieważ kurs akcji FT wzrósł blisko o 50 % w stosunku do kursu emisji podwyższenia kapitału.
(167) Jeśli zaś chodzi o spłatę pożyczki ERAP przez państwo według zgłoszenia ministra delegowanego do budżetu w grudniu 2002 r., dotyczy ona tylko warunków inwestowania państwa bez wpływu na relacje pomiędzy państwem, akcjonariuszami i Przedsiębiorstwem.
5.6.
Kredyt akcjonariusza
(168) Władze francuskie utrzymują, że projekt kredytu nigdy nie był podpisany przez FT z uwagi na zbyt wysokie koszty warunków finansowych proponowanych FT– z jednej strony, jak też z uwagi na fakt, że Komisja wyrażała wątpliwości co do legalności tego środka w rozumieniu Traktatu – z drugiej.
W konsekwencji, żadne zasoby państwa nie zostały oddane do dyspozycji Przedsiębiorstwa w ramach projektu kredytu akcjonariusza.
Władze francuskie stwierdzają, że wejście w życie kredytu nie może wynikać z oświadczenia państwa dokonanego w dniu 4 grudnia 2002 r., które dotyczy wyłącznie zobowiązania państwa akcjonariusza do uczestniczenia w operacji konsolidacji środków własnych Przedsiębiorstwa, podczas gdy wspomniane jest tylko "ewentualne" [100] udostępnienie kredytu akcjonariusza.
(169) Władze zauważyły również, że w każdym razie, projekt oświadczenia nie przyczynił się do uzyskania jakiejkolwiek korzyści przez FT.
(170) Władze francuskie stwierdzają zatem, że w tej mierze, iż kredyt nie wszedł w życie, nie był on spożytkowany przez Przedsiębiorstwo, nie mógł więc opóźnić pojawienia się potrzeb Przedsiębiorstwa w zakresie płynności.
Władze francuskie utrzymują, że oświadczenie dotyczące kredytu nie stanowi gwarancji.
I tak, prawo francuskie nie uznaje gwarancji wyrażonej w sposób implicite: każda gwarancja udzielona przez państwo powinna być przyjęta ustawowo.
Utożsamianie zapowiedzi ewentualnego kredytu państwa z gwarancją, nie jest rzeczą prawidłową.
Skądinąd, władze francuskie kładą nacisk na fakt, że gwarancja przyznana przez państwo ERAP celem umożliwienia temu podmiotowi sfinansowania swego udziału w konsolidacji środków własnych FT, nie powinna być utożsamiana z gwarancją udzieloną na rzecz FT.
Co się tyczy ERAP, władze francuskie stwierdzają, że jego rola była całkowicie neutralna i że interweniował on jedynie ze względów budżetowych.
(171) Podobnie, ogłoszenie przez państwo projektu kredytu nie mogło ułatwić dostępu FT do rynku obligacji.
Po pierwsze, pożyczki obligacyjne nie korzystają w żaden sposób z gwarancji, ponieważ ich ważność jest dłuższa niż ważność kredytu.
Co więcej, posiadacze obligacji nie korzystają z żadnej możliwości odwołania w przypadku braku wykupu w terminie zapadalności.
Po drugie, władze francuskie stwierdziły, że nie było możliwe porównanie ogłoszenia przez państwo możliwości antycypowania jego udziału w konsolidacji środków własnych z gwarancją udzieloną w wymienionej wcześniej decyzji dotyczącej Crédit Foncier de France, gdyż – biorąc pod uwagę terminarz płatności długu – rozpatrywany, w danym przypadku, kredyt będący hipotetycznym i ściśle ograniczonym w czasie i wysokości, nie mógł sam rozwiązać finansowych problemów Przedsiębiorstwa.
Po trzecie, władze francuskie podkreślają, że jedynie postrzeganie przez rynek zdolności FT do samodzielnego honorowania swych zobowiązań bez gwarancji państwa determinowało zatem emisje obligacji.
Jest to potwierdzone przez stopy ryzyka kredytowego, które są ściśle powiązane z ratingiem FT, a więc wyraźnie wyższe od ocen ratingowych innych operatorów.
Tak więc, zaufanie któremu rynek dał dowód przy okazji emisji tych obligacji, bierze się głównie ze zmiany ekipy kierowniczej oraz z przychylnego przyjęcia nowej strategii przedstawionej w trakcie prezentacji planu Ambition 2005.
(172) Jeśli chodzi o przestrzeganie zasady ostrożnego inwestora w odniesieniu do ewentualnego kredytu, władze francuskie podkreśliły, że od momentu, gdy decyzja udziału w podwyższeniu kapitału została podjęta i łącznie zostały spełnione warunki tego podwyższenia (wiarygodny plan i kierownictwo, konsorcjum poręczające), logiczną stała się antycypacja przez państwo jego udziału.
Pierwsze dyskusje odnośnie tego projektu kredytowego sięgają do listopada 2002 r.
Władze francuskie podkreśliły równocześnie, że legalność tego środka nie budziła wątpliwości, ponieważ – jak zostało to wyżej wspomniane – opierał się on na wiarygodnym i szczegółowym planie, którego zawartość była w głównych zarysach znana w momencie ogłoszenia projektu kredytu w dniu 4 grudnia 2002 r.
Ponadto, państwo dysponowało już wówczas zobowiązaniem konsorcjum bankowego, uwarunkowanym przedstawieniem rynkowi wiarygodnego planu i począwszy od końca listopada, miało w ręku wszystkie elementy niezbędne do oceny możliwości uchylenia tego warunku z uwagi na pozytywną reakcję rynków, od chwili powołania nowego kierownictwa.
Z tego tytułu, władze francuskie podkreślają, iż, w danym przypadku, nie jest właściwe szacowanie wchodzącej w grę kwoty, lecz – zgodnie z orzecznictwem Alitalia – należy zbadać zgodność warunków finansowania operacji dla przedsiębiorstwa o porównywalnej wielkości.
(173) Jeśli chodzi o koszt ewentualnego kredytu, władze francuskie podkreśliły, że był on zgodny z cenami rynkowymi oraz że został powiększony o odsetki karne, aby uwzględnić jego podporządkowany charakter.
Władze francuskie podkreślają również, że projekt przewidywał prowizję za niewykorzystanie kredytu oraz że brak pewności był zgodny z praktyką ostrożnego inwestora w przypadku kredytu krótkoterminowego przyznawanego przez akcjonariusza na podwyższenie kapitału z wyprzedzeniem jego subskrypcji.
Władze francuskie wskazały również, iż zwrot kwoty w akcjach rzeczywiście był możliwy i dotyczył gotówki.
(174) Władze francuskie podkreślają, że zgodnie z orzecznictwem Alitalia, do Komisji nie należy porównywanie wybranej przez akcjonariusza państwowego strategii z rozwiązaniami alternatywnymi, które nosiłyby znamiona mniejszego ryzyka, lecz ocena, czy w podobnych warunkach, prywatny inwestor mógłby przystąpić do takiego działania.
5.7.
Oświadczenia państwa
(175) W swych uwagach opatrzonych datą 29 lipca 2003 r., władze francuskie podkreślają kontekst, w jakim należy dokonać analizy oświadczeń państwa jako ostrożnego akcjonariusza, a nie jako władzy publicznej.
W ten sposób, pomiędzy wrześniem i grudniem 2002 r., państwo dało impuls do zmian kierunku zarządzania, którego czynnikiem determinującym była zmiana kierownictwa Przedsiębiorstwa, i z bliska obserwowało opracowanie planu przywrócenia równowagi upewniając się jednocześnie co do wsparcia inwestorów prywatnych w przypadku, gdyby w późniejszym czasie miało nastąpić ewentualne podwyższenie kapitału (patrz wyżej odnośnie szczegółowego opisu interwencji państwa).
W opinii władz francuskich, te środki operacyjne miały decydujący wpływ finansowy i spowodowały bardzo przychylne przyjęcie ze strony rynków finansowych oraz wzrost kursu FT.
(176) Władze francuskie podkreślają, że państwo nigdy nie wskazało ani nie sugerowało, że udzieli FT pomocy bezwarunkowej i nieograniczonej.
Dodają one również, iż "państwo […], począwszy od lata podkreślało, [władze francuskie odwołują się do deklaracji ministra gospodarki z dnia 12 lipca], że postąpi ono jak prywatny akcjonariusz rynkowy, a nie jak władza publiczna i że zamierzało interweniować jako akcjonariusz na warunkach (pozostających wówczas do zdefiniowania), które nie różniłyby się od warunków, jakie wybrałby prywatny inwestor, co odtąd, z konieczności, wykluczało, by państwo zdecydowało się interweniować w sposób bezwarunkowy i nieodwołalny." [101].
Deklaracje te nie różniące się od warunków, które wybrałby prywatny inwestor, wyłączają de facto wszelkie wsparcie bezwarunkowe i nieodwołalne.
Władze francuskie zaznaczają również, że deklaracje władz francuskich w okresie od lipca do października 2002 r. były "nieokreślonymi deklaracjami wstępnymi" bez "środków je materializujących" [102].
Władze francuskie podkreśliły w tym względzie, że późniejsze deklaracje powinny być ocenione w świetle pierwszej deklaracji i że błędem jest utrzymywać, iż od 12 lipca 2002 r., państwo podjęło "nieodwołalne zobowiązanie wsparcia FT" i przy tej okazji, podjęło "nieodwołalne zobowiązanie udziału w konsolidacji środków własnych".
Władze francuskie podkreślają, że akcjonariusz zapowiedział po raz pierwszy we wrześniu 2002 r. swój zamiar udziału w konsolidacji środków własnych Przedsiębiorstwa i że "przybrałoby to formę operacji obserwowanej przez rynek (odwołanie do terminarza, który należy ustalić w zależności od warunków rynkowych) [103]".
(177) Co dotyczy deklaracji z dnia 2 października 2002 r., władze francuskie wysunęły twierdzenie, iż deklaracja ta potwierdzała, jakoby przedstawienie planu, uznanego za wiarygodny, było warunkiem wstępnym uczestnictwa państwa.
(178) Władze francuskie sprecyzowały, iż w każdym razie nie było możliwe "na podstawie braku precyzji w deklaracjach państwa dotyczących FT, w okresie od lipca do października 2002 r., nawet, gdy państwo wskazało, że będzie działało w charakterze ostrożnego inwestora, wnioskowanie jakiejkolwiek intencji ze strony państwa – ani też a fortiori – jakiegokolwiek zobowiązania co do podjęcia środków działających wbrew zasadom wspólnotowym dotyczących pomocy państwa.
Zatem naruszenie zasad Traktatu nie może być domniemane i nie mogłoby wynikać z nieokreślonych deklaracji poprzedzających podjęcie decyzji i bez jakiegokolwiek środka je materializującego" [104].
(179) Władze francuskie utrzymują również, że "Jedynymi specyficznymi środkami branymi pod uwagę przez państwo jako akcjonariusza większościowego FT są środki, które zostały przedstawione w dokumentacji informacyjno-notyfikującej przekazanej Komisji i podanej do publicznej wiadomości w dniu 5 grudnia 2002 r., tj. udział obok inwestorów prywatnych w podwyższeniu kapitału o 15 miliardów euro proporcjonalnie do wysokości udziałów posiadanych przez państwo w kapitale FT oraz ewentualna zapowiedź kredytu akcjonariusza, ze stopą zwrotu na warunkach rynkowych, w charakterze antycypacji tego podwyższenia kapitału.
Dla państwa, fakt przypomnienia przezeń, że odegra ono swą rolę ostrożnego akcjonariusza, w niczym nie stanowi gwarancji tego państwa.
Gdyby deklaracje państwa w okresie od lipca do października 2002 r. były rzeczywiście pod względem prawnym równoznaczne, albo nawet jedynie postrzegane na rynku oraz przez agencje ratingowe jako obietnica "nieograniczonej gwarancji" na rzecz FT, to w lipcu nie miałby miejsca spadek oceny ratingowej FT, a stopa ryzyka kredytowego oraz ocena FT za ten okres odzwierciedlałyby ryzyko państwa (rating AAA oraz stopa ryzyka kredytowego bardzo słabe). I wreszcie, ewentualne uwzględnienie przez agencje ratingowe obecności państwa jako akcjonariusza większościowego, niezależnie od wszelkich gwarancji wyrażonych w sposób implicite lub explicite, albo wszelkich specyficznych środków oraz niezależnie od specyficznej sytuacji finansowej firmy w danym momencie, nie może samo w sobie być uznane za pomoc państwa.
Tego rodzaju podejście byłoby bezpośrednio sprzeczne z zasadą neutralności prawa wspólnotowego przyjętą w art. 295 Traktatu WE" [105]
5.8.
Zmiany kursu akcji oraz stopa ryzyka kredytowego FT
(180) Władze francuskie zaznaczają, że tylko środki operacyjne miały wpływ na kurs giełdowy FT.
I tak, kurs akcji Przedsiębiorstwa podskoczył w dniu 2 października 2002 r. (progresja powyżej 10,4 % w tygodniu od 2 października) na skutek zapowiedzi powołania nowego kierownictwa zapowiadającego nowy sposób zarządzania operacyjnego i ta progresja kursu utrzymywała się i umocniła się wraz z zapowiedzią planu TOP i nowego komitetu wykonawczego w dniu 5 grudnia 2002 r., co spowodowało hossę powyżej 25 % w ciągu dwóch dni.
Władze francuskie utrzymują, że udział państwa w konsolidacji środków własnych oraz w ewentualnym kredycie akcjonariusza, były działaniami opisanymi w prasie przed dniem 5 grudnia 2002 r. i wobec tego nie mogą być uznane za źródło progresji kursu akcji.
Władze francuskie precyzują, że deklaracje zasad składane przez państwo w okresie od lipca do października 2002 r. nie były determinantami tej progresji i że dopóki nie istniały środki operacyjne, zmiana kursu poddana była fluktuacjom, co wyjaśnia niepewność rynku w odniesieniu do sytuacji Przedsiębiorstwa, a zwłaszcza ryzyko związane z Mobilcomem.
Władze francuskie podkreślają, że takie postrzeganie spowodowało spadek kursu giełdowego, który osiągnął najniższy punkt w dniu 30 września 2002 r. przy okresie względnej stabilności w lecie bez szczególnych zapowiedzi czy pogłosek.
Uściślają one, że w tym okresie, deklaracje państwa co do jego zamierzeń odegrania w pełni roli akcjonariusza nie powstrzymały tendencji do spadku kursu akcji FT.
(181) Jeśli chodzi o zmianę stopy ryzyka kredytowego FT, władze francuskie stwierdzają, że nie może być ona przywoływana celem uwypuklenia domniemanego wsparcia udzielonego Przedsiębiorstwu w powiązaniu z deklaracjami z lipca.
W istocie, analiza porównawcza stopy ryzyka kredytowego FT i Deutsche Telekom od stycznia 2002 r. wykazuje pewne podobieństwo na przestrzeni całego okresu: stopa ryzyka kredytowego FT spadła w lipcu 2002 r., co odzwierciedla ocenę ryzyka związanego z sektorem telekomunikacji, niezależnie od deklaracji państwa.
Ponadto, stopa ryzyka kredytowego wzrosła w grudniu 2002 r., już po zapowiedzi państwa odnośnie rozważanych przezeń środków operacyjnych.
Władze francuskie konkludują, że zmiana stopy ryzyka kredytowego FT wiąże się ze zmianą sektora telekomunikacji, niezależnie od tego, czy deklaracje państwa były decydujące.
(182) W odpowiedzi na przesłanie raportu prawnego oraz raportu ekonomicznego konsultanta, w dniach 9. i 10. czerwca 2003 r., władze francuskie stwierdziły, że wystąpienia ministra gospodarki i finansów w wywiadzie opublikowanym w Les Echos z dnia 12 lipca 2002 r., nie wchodzą w zakres procedury dochodzeniowej wszczętej przez Komisję w dniu 30 stycznia 2003 r.
Komisja nie mogłaby już rozszerzyć postępowanie na te wypowiedzi, ponieważ termin 18 miesięcy przewidziany w art. 7 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie trybu stosowania art. 93 Traktatu WE [106] prawie wygasł.
W każdym razie, władze francuskie zastrzegły sobie prawo przedstawienia Komisji ekspertyz dodatkowych na temat raportu konsultanta.
(183) W sprawie raportu prawnego, władze francuskie przedstawiły następujące uwagi:
- Wykazały, "przede wszystkim, że raport prawny opiera się na błędnej (nawet tendencyjnej) interpretacji faktów.
W szczególności … raport ten w wyraźny sposób wynaturza, skądinąd oczywiste, wypowiedzi ministra gospodarki podczas rozmowy z dziennikarzem opublikowanej w lipcu 2002 r.
Władze francuskie zdecydowanie zaprzeczają, aby możliwe było zaproponowanie tak bezpodstawnych interpretacji umożliwiających wyciągnięcie wniosków prawnych, a przede wszystkim potwierdzenie istnienia jakiejkolwiek gwarancji udzielonej przez państwo France Télécom".
- "Władze powtarzają … że państwo, akcjonariusz France Télécom, nie tylko zawsze zamierzało zachowywać się jak ostrożny inwestor w stosunku do France Télécom, lecz także dokonało wyboru, aby wyraźnie i publicznie wyrazić, że postawa ta będzie stanowić wprowadzenie do wszystkich ewentualnych interwencji w sprawie...".
Wywiad z ministrem z lipca 2002 r. nie wskazuje na podjęcie jakiejkolwiek decyzji. "… ufając całkowicie w zdolność do kontynuowania działalności przez Przedsiębiorstwo, państwo stwierdziło jedynie wątpliwości dotyczące sytuacji France Télécom, a jako akcjonariusz większościowy, starało się dokończyć swoją analizę nie mogąc jednak, na tym etapie, postawić dokładnej diagnozy ani podjąć jakiejkolwiek decyzji".
"Co więcej, nie ma żadnego powodu, aby zakładać a priori, że pojęcia "odpowiednie postanowienia" dotyczyły szczególnie środków finansowych".
- "Władze francuskie wykazały nadto liczne nieścisłości w rozumowaniu przedstawionym w raporcie prawnym.
Raport ten dowodzi ewidentnego braku obiektywizmu, raz bowiem przyjmując bardzo wątpliwej jakości analizy prawne (zwłaszcza co do kwalifikacji listów intencyjnych i zakresu jednostronnego zobowiązania w rozumieniu prawa cywilnego i handlowego), to znów, dokonując nieuzasadnionego zastosowania wobec badanych faktów niektórych kwalifikacji prawnych nie związanych z rozpatrywanym zagadnieniem (tak na przykład ma się rzecz z zastosowaniem teorii zarządzania businessem lub z przepisami prawa międzynarodowego publicznego w relacjach pomiędzy przedsiębiorstwem i jego akcjonariuszem większościowym)".
- "Wnioski raportu prawnego dążące do ustalenia istnienia "gwarancji nieograniczonej" udzielonej France Télécom przez państwo pozostają zresztą całkowicie bezzasadne w rozumieniu prawa wspólnotowego".
Zgodnie z orzecznictwem Spółka Skarbu Państwa Air France [107], omawiane wypowiedzi nie mogły zawierać trwałego i bezwarunkowego zobowiązania państwa.
Podobnie "rozwiązanie przyjęte w sprawie Crédit foncier de France – zakładając, że jest ono zgodne z orzecznictwem wspólnotowym, co nie jest pewne, ponieważ decyzja nie była przedmiotem żadnego odwołania – odnosi się do diametralnie różnych okoliczności".
"Nie chodzi nawet o oficjalny komunikat wydany przez rząd lub France Télécom, ale o zwykły artykuł prasowy odtwarzający tekst wywiadu udzielonego przez ministra gospodarki w szerszym kontekście dotyczącym priorytetów rządu, w tym ujęciu pozbawiony wszelkiej siły dowodowej".
"Próby zakwalifikowania wypowiedzi ministerialnych z dnia 12 lipca 2002 r. pod względem kategorii prawnych prawa wewnętrznego (w szczególności prawa spółek i prawa administracyjnego) nie stwarzają większych możliwości wykazania istnienia jakiejkolwiek gwarancji na rzecz France Télécom".
Odnośnie porównania deklaracji ministra z lipca i listu intencyjnego, władze francuskie podkreślają, że "(i) w pierwszym rzędzie – istotą listu intencyjnego jest to, że jest on kierowany do beneficjenta, (ii) po drugie – do poprzedniej uwagi należy dodać, że skuteczność procedury jest uwarunkowana akceptacją wyżej wymienionego beneficjenta, (iii) a wreszcie – zakres konkretnego zaangażowania (tak jeśli chodzi o przedmiot, jak i wagę, jaką autor życzy sobie do tego przywiązać) zależy wyłącznie od używanych pojęć". "I tak, … co najmniej ogólny charakter wypowiedzi ministerialnych … wyklucza bez wątpienia wszelkie zaangażowanie na rzecz France Télécom lub jego wierzycieli i, a fortiori, wszelkie zobowiązanie co do wyniku (a więc każdy zamysł dotyczący gwarancji), jak też co do każdego zobowiązania dotyczącego środków". "odpowiedź ministra … poświadcza jedynie, że żadna decyzja – inna niż fakt działania jako "ostrożny inwestor" – nie została więc podjęta przez państwo jako akcjonariusza, które, przy pełnym zaufaniu co do jakości operacyjnej przedsiębiorstwa, nie było w stanie wówczas dokonać wystarczająco precyzyjnej diagnozy ani podjąć jakiejkolwiek decyzji".
"Orzecznictwo … nigdy nie uwzględniało, aby zobowiązanie gwarancji bez określonego (-ych) beneficjenta (-ów) mogło być przywoływane przez jakąkolwiek osobę, która widziałaby w tym interes.
Nie ma w tym zresztą nic dziwnego, w samej naturze bowiem gwarancji lub listu intencyjnego leży ich kierowanie do jednego lub więcej beneficjentów.
Jako, że w tym wypadku konkretnego beneficjenta nie było, nie powinno więc dziwić, że ostatecznie domniemane zobowiązanie nie zostało przyjęte".
Odnośnie hipotezy zarządzania businessem. W tym przypadku, koncept ten okazuje się całkowicie nieprzydatny.
„Jeśli chodzi o art. L.465-1 Kodeksu monetarnego i finansowego, AF (władze francuskie) podkreśliły, że "przy założeniu możliwości jego zastosowania wobec państwa, artykuł ten nie wykluczałby prostego faktu ewoluowania intencji państwa, ale jedynie faktu deklarowania, od początku, fałszywych lub mylących intencji, co wyraźnie nie miało miejsca, ponieważ wypowiedzi odzwierciedlały jedynie brak decyzji – niezależnie od jej natury – przy stanie informacji, jakimi dysponował akcjonariusz".
Jeśli chodzi natomiast o prawo administracyjne, władze francuskie utrzymują, że "[z jednej strony, zwykła wypowiedź dla dziennikarza – taka, jakiej udzielił minister gospodarki w dniu 12 lipca 2002 r. – nie stanowią "podstawy powództwa", który mógłby tworzyć prawa i obowiązki, a tym bardziej gwarancji udzielonej France Télécom przez państwo.
Z drugiej strony, odpowiedzialność państwa nie mogłaby być w żadnym wypadku zaangażowana na podstawie bardzo ogólnych wypowiedzi wyrażanych przez ministra, niezależnie od tego, czy chodzi o domniemany brak realizacji z jego strony – hipoteza niedotrzymanej obietnicy, – lub przeciwnie, realizacji – hipoteza nielegalnej obietnicy".
- "Wnioski prawnego konsultanta zmierzają wyraźnie w kierunku praktyki decyzyjnej Komisji i orzecznictwa wspólnotowego stosowanych w dziedzinie pomocy państwa, które podporządkowują istnienie pomocy wykazaniu trwałego, precyzyjnego i bezwarunkowego zobowiązania rzeczonego państwa, czego w żaden sposób nie mogły oznaczać wypowiedzi ministerialne z dnia 12 lipca 2002".
"Działanie państwa, niezależnie od jego formy, powinno, w istocie, być wystarczająco precyzyjne i konkretne, ażeby Komisja mogła przede wszystkim ustalić samo istnienie korzyści".
"Tak więc, aby móc zastosować kryterium ostrożnego inwestora, Komisja powinna dysponować wszystkimi niezbędnymi elementami informacji dotyczącej konkretnych warunków zastosowania badanego działania".
- "Przyjęcie przez Komisję tez prawnego konsultanta miałoby skądinąd skutki dyskryminujące i sprzeczne z zasadą bezpieczeństwa prawnego.
W szczególności, rozumowanie przyjęte przez konsultanta, miałoby absurdalne konsekwencje proceduralne, pociągając za sobą dla każdego Państwa Członkowskiego konieczność zawiadamiania Komisji o każdym najmniejszym projekcie wywiadu lub oświadczenia publicznego dotyczącego przedsiębiorstwa, którego jest ono akcjonariuszem referencyjnym".
Ponadto, tego rodzaju teza stwarzałaby nieuzasadnioną dyskryminację pomiędzy instytucjami wspólnotowymi i Państwami Członkowskimi.
"Zaś w prawie wspólnotowym, zasadą jest, że nikt nie może odwoływać się nawet do obietnic danych przez instytucję wspólnotową, jeżeli obietnicom tym brakuje "dokładnych, bezwarunkowych i zgodnych zapewnień, pochodzących z upoważnionych i wiarygodnych źródeł, które byłyby dostarczone przez administrację"" [108].
- "W tym względzie i bardziej zasadniczo, podejście przedstawione przez prawnego konsultanta ma charakter, który mógłby naruszać zasadę neutralności przyjętą w art. 295 Traktatu WE i uniemożliwiałby zastosowanie kryterium ostrożnego inwestora.
Jeżeli rozumowanie konsultanta byłoby prowadzone do końca, każda interwencja publiczna państwa dotycząca przedsiębiorstwa publicznego byłaby w ten sposób konstytutywna dla pomocy, a działania państwa, od tego momentu, zawsze byłyby traktowane jako działania władzy publicznej, nie zaś akcjonariusza przedsiębiorstwa".
(184) Odnośnie raportu ekonomicznego, władze francuskie przedstawiły następujące uwagi:
- "Wnioski konsultanta ekonomicznego nie mają żadnej odrębnej wartości, ponieważ są oparte wyłącznie na błędnym postulacie (przyjętym przez raport prawny), zgodnie z którym France Télécom otrzymałaby była "nieograniczoną gwarancję" państwa".
- "Nadto … raport ekonomiczny w żaden sposób nie wykazuje, aby przedsiębiorstwo korzystałoby z jakiegokolwiek przywileju w porównaniu ze swoimi konkurentami".
- "Metodologia mikroekonomiczna studium przypadku, stosowana przez konsultanta ekonomicznego, wykazuje liczne trudności o charakterze zasadniczym, polegające w szczególności na wykorzystaniu zmian kursu giełdowego w bardzo krótkim okresie jako jedynego miernika zmian wartości przedsiębiorstwa, co pozostaje w sprzeczności do przyjętych zwyczajów (również przez sędziego wspólnotowego [109] w dziedzinie waloryzacji, podczas gdy wyraźne błędy popełnione ostatnio przez rynki przy ocenie wartości operatorów telekomunikacji wymagałyby przynajmniej zastosowania poważnych środków ostrożnościowych.
Ponadto, konsultant ekonomiczny zupełnie nie zna specyfiki sytuacji papierów wartościowych France Télécom w omawianym okresie, tj. ich historycznego, wysokiego poziomu niepewności, co wyraźnie dyskwalifikuje stosowanie takiej metodologii w odniesieniu do tego szczególnego przypadku
- "Metoda studium przypadku okazuje się, w tym przypadku, tym bardziej niewłaściwa, że w omawianym okresie nie występowało zjawisko jednoznacznej ewolucji kursu, lecz szybkie następowanie po sobie okresów silnej hossy i silnej bessy, co świadczy o występowaniu wielu sprzecznych czynników mogących wpływać na zmianę kursu w badanym czasie, do tego nawet stopnia, iż konsultant nie mógł zasadnie prowadzić swych analiz w oparciu o jeden czynnik (wywiad z ministrem z dnia 12 lipca 2002 r.), nie znając wszystkich innych czynników (i podczas, gdy nic nie pozwala utrzymywać, że operatorzy rynku stwierdzili, iż wywiad z ministrem stanowił ważny czynnik dla inwestorów w lipcu 2002 r.)".
"W ten sposób rynki otrzymały w tym okresie informacje dotyczące sytuacji samego przedsiębiorstwa (na przykład odnośnie ryzyka związanego z MobilComem)".
- "Co więcej, obliczenia konsultanta są w rzeczywistości zdeterminowane głównie wyborem założeń metodologicznych (zwłaszcza ramami obserwacji oraz okresem szacunku) ustalonych bez solidnego uzasadnienia i w sposób bardzo arbitralny, co pozbawia wyniki przedstawione przez konsultanta wszelkich wartości dowodowych".
"Wartość obliczona przez konsultanta ekonomicznego jest przede wszystkim związana z wykorzystaniem tendencji referencyjnej w odniesieniu do kursu France Télécom, która nie ma żadnego związku ze zdarzeniem badanym w analizie (wypowiedzi ministerialne z dnia 12 lipca 2002 r.)".
"Ponadto, wnioski konsultanta są podważone przez zwykłe i nieodzowne badania, jak np. obserwacje, z których wynika, iż w omawianym okresie akcje i obligacje France Télécom uległy zmianie w sposób zupełnie podobny jak papiery wartościowe o zbliżonym charakterze, takie jak Deutsche Telekom".
Raport konsultanta zresztą podlegałby również krytyce ze względu na "nieuzasadnioną heterogeniczność metody odtwarzania "normalnej ewolucji" akcji i obligacji, a także z powodu braku ostrożności konsultanta przy uwypuklaniu "normalnej"" tendencji ewolucji długu rynkowego, na bazie pewnych linii obligacyjnych o bardzo małej płynności, a także przy ekstrapolacji wartości rynkowej niektórych obligacji na całość długu.
Podobnie, należy podkreślić dużą niedoskonałość obliczeń teoretycznych dokonanych przez konsultanta dla oszacowania, na podstawie swapów na zwłokę w spłacie kredytu ("CDS"), kosztu domniemanej gwarancji przyznanej France Télécom przez państwo.
Obliczenie to nie uwzględnia w żaden sposób specyficznej wyjątkowości CDS w badanym okresie, co wyjaśnia nadmierną reaktywność tego instrumentu (zwłaszcza w stosunku do obligacyjnej stopy ryzyka kredytowego) i dyskwalifikuje go jako skuteczne narzędzie miary w tym okresie.
- "Konkluzje konsultanta ekonomicznego co do istnienia przypuszczalnej pomocy udzielonej France Télécom, opierają się zresztą na błędach w rozumowaniu i wynikają z konfuzji między domniemanym wzrostem teoretycznej wartości rynkowej przedsiębiorstwa, zyskiem wynikającym z tego wzrostu dla akcjonariuszy i wierzycieli oraz przyznaniem zakładanej korzyści dla tego przedsiębiorstwa".
"Konsultant wychodzi od postulatu, że pomoc państwa spowodowała wzrost wartości przedsiębiorstwa, które z tego skorzystało … [podczas gdy] nie można nie ignorować faktu, że podmioty rynku są dzisiaj całkowicie świadomi ryzyka, na jakie naraża przedsiębiorstwo przyznanie niezgodnej pomocy … W konsekwencji … udzielenie pomocy, jeżeli ta byłaby postrzegana przez rynek jako nielegalna, mogłoby pociągnąć za sobą … spadek kursu papierów wartościowych przedsiębiorstwa, a tym samym jego wartości rynkowej".
- "Tego rodzaju wnioski, oparte wyłącznie na analizie ex post domniemanej" gwarancji "przyznanej przez państwo przedsiębiorstwu France Télécom, są ponadto nie do pogodzenia z oceną kryterium inwestora, które nakłada obowiązek oceny ex ante".
- "Wreszcie i ponadto, raport ekonomiczny stwierdza – jeżeli istniałaby jeszcze taka potrzeba – że France Télécom nie była wówczas przedsiębiorstwem przeżywającym trudności, w świetle rozważanych faktów (ponieważ miało dostęp do rynku kapitałowego i nie miało problemu ze zdolnością do funkcjonowania w długim okresie) oraz że udział państwa akcjonariusza w planie dotyczącym przywrócenia równowagi bilansu przedsiębiorstwa był zgodny z kryterium inwestora prywatnego, potwierdzając tym samym brak jakichkolwiek znamion pomocy w działaniach finansowych będących przedmiotem dochodzenia Komisji".
6.
PRZEDMIOT NINIEJSZEJ DECYZJI
(185) W dniu 4 grudnia 2002 r., Komisja otrzymała zawiadomienie o projekcie udzielenia kredytu akcjonariusza, rozważanego przez Francję na rzecz FT jako antycypacja udziału w przyszłej operacji podwyższenia kapitału przedsiębiorstwa w ramach planu naprawczego zwanego "planem Ambition 2005".
Treść tego zawiadomienia została opisana w decyzji o wszczęciu.
Aby zdecydować o zgodności rzeczonych środków z Traktatem, Komisja zbadała wydarzenia związane z zawiadomieniem o tym projekcie, w tym deklaracje rządu z okresu od lipca do grudnia 2002 r. [110] (patrz sekcja 5).
Prowadząc te badania, Komisja stwierdziła, że środki przedstawione w zawiadomieniu nie mogą podlegać analizie bez uwzględnienia oświadczeń rządu w okresie od lipca do grudnia roku 2002.
W istocie, w tych deklaracjach państwo przejawiało swoją wolę podjęcia odpowiednich działań mających na celu rozwiązanie problemów finansowych FT.
W ten sposób, projekt kredytu urzeczywistnił intencje wyrażone wcześniej przez państwo.
I tak, z materialnego punktu widzenia, nie ma żadnego prawnego powodu, aby ograniczać badanie znaczących faktów tylko do tych, które Państwo Członkowskie zdecyduje się przywołać w zawiadomieniu.
Pojęcie pomocy ma charakter obiektywny i opiera się na rzeczywistości gospodarczej.
Wynika stąd, że jeśli Komisja posiada wiedzę co do wcześniej zaistniałych faktów obiektywnie istotnych, powinna ona włączyć je do swej analizy.
(186) W tym szczególnym wypadku, Komisja stwierdza, iż środki podjęte w grudniu 2002 r., które stanowiły przedmiot zawiadomienia, zostały poprzedzone licznymi deklaracjami i działaniami władz francuskich od lipca.
Z jednej strony – takie deklaracje i środki pozwalają lepiej zrozumieć racje i zakres środków z grudnia.
Z drugiej strony – wcześniejsze deklaracje i działania tego rodzaju miały niewątpliwy wpływ na odbiór sytuacji FT przez rynki oraz podmioty gospodarcze w grudniu.
Jako, że postępowanie podmiotów gospodarczych samo ulegało wpływom postępowania państwa, nie jest to parametr obiektywny dla oceny postępowania państwa.
Takie wcześniejsze interwencje powinny więc być brane pod uwagę podczas analizy występowania obecności pomocy w działaniach z grudnia.
(187) Można wobec tego analizować kolejne deklaracje i kolejne działania władz francuskich, począwszy od lipca 2002 r. jako całość, w której moment konkretyzacji stanowiłyby środki podjęte w grudniu (oddanie do dyspozycji kredytu akcjonariusza), czyli środki, o których była mowa w zawiadomieniu.
Oczywiście, traktuje się jako pomoc tylko takie sytuacje, w których poszczególne elementy pojęcia pomocy występują (selektywnie udzielana korzyść, zasoby państwa, naruszenie wymiany i zasad konkurencji).
(188) Analiza omawianego przypadku, na pierwszy rzut oka, sugeruje przesunięcie w czasie pomiędzy przywilejami dla przedsiębiorstwa, które szczególnie wyraźnie wystąpiły w lipcu oraz potencjalne zaangażowanie zasobów państwowych, które, wydaje się, bardziej wyraźnie wystąpiło w grudniu.
W istocie, można by zakwalifikować deklaracje ministra gospodarki i finansów jako pomoc w zakresie, w jakim deklaracje te wywarły wyraźny wpływ na rynki i dostarczyły korzyści przedsiębiorstwu.
Nie byłoby jednak łatwo określić w sposób nie budzący wątpliwości, czy deklaracje z lipca 2002 r. miały charakter pozwalający przynajmniej na potencjalne zaangażowanie zasobów państwowych.
W tym względzie, Komisja dokładnie przeanalizowała liczne argumenty prawne wykazujące, z jednej strony – że tego rodzaju oświadczenia publiczne były równoznaczne z gwarancją państwa z prawnego punktu widzenia, a z drugiej – że zaangażowały reputację państwa w powiązaniu z kosztami ekonomicznymi w razie niedotrzymania zobowiązania.
Ujęte w całości, elementy te mogły być ujmowane jako stwarzające rzeczywiste ryzyko narażenia zasobów państwa (bądź skutkiem zaangażowania odpowiedzialności ze strony państwa wobec inwestorów, bądź skutkiem zwiększenia kosztów przyszłych transakcji państwa).
Teza, zgodnie z którą deklaracje z lipca 2002 r. stanowiły pomoc jest wobec tego tezą nowatorską, ale prawdopodobnie nie pozbawioną podstaw.
(189) Jednakże, w danym przypadku, Komisja nie dysponuje wystarczającymi elementami, aby na podstawie tej nowatorskiej tezy, udowodnić, w sposób niepodważalny, występowanie pomocy.
Natomiast, ocenia ona, że może ustalić występowanie znamion pomocy stosując bardziej tradycyjne podejście opierając się na działaniach z grudnia, które były przedmiotem zawiadomienia.
(190) W istocie, z jednej strony – występowanie zaangażowania zasobów państwowych jest oczywiste w grudniu.
Z drugiej strony – istnienie przywileju dla przedsiębiorstwa w grudniu, jest równie ewidentne od momentu, gdy uwzględni się wpływ wcześniejszych deklaracji i działań.
(191) W tym względzie "zasada prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej" nie może wchodzić w grę dla uzasadnienia interwencji z grudnia, jak utrzymują władze francuskie, gdyż postępowanie podmiotów gospodarczych w grudniu znajdowało się wyraźnie pod wpływem wcześniejszych, trwających od lipca, manipulacji i deklaracji rządu.
O ile można wątpić, czy deklaracje z lipca były wystarczająco konkretne, aby stanowić pomoc samą w sobie, nie pozostawia wątpliwości fakt, że deklaracje te były bardziej niż wystarczające, aby "skazić" postrzeganie rynków i wpłynąć na późniejsze postępowanie podmiotów gospodarczych.
Jeśli tak jest w tym przypadku, to nie można przyjmować tego zachowania podmiotów gospodarczych jako neutralnego punktu odniesienia, aby następnie oceniać zachowanie państwa.
Domniemanie oparte na "zasadzie inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej" nie może bowiem opierać się na sytuacji rynkowej, jaka miała miejsce w grudniu, lecz powinna w logiczny sposób oprzeć się na sytuacji rynkowej nie skażonej wpływem wcześniejszych deklaracji.
7.
OCENA ROZWAŻANYCH ŚRODKÓW W ODNIESIENIU DO ART.
87 UST.
1 TRAKTATU
(192) Art. 87 ust. 1 Traktatu stanowi, że wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Traktat nie rozróżnia interwencji państwa w zależności od ich przyczyn lub celów, lecz definiuje je odpowiednio do uzyskanych skutków [111].
Pojęcie pomocy dotyczy działań państwa, ustanowionych w dowolnej formie, które mogą – pośrednio lub bezpośrednio – w sposób dostrzegalny sprzyjać przedsiębiorstwom lub towarom, które zagrażają, choćby jedynie potencjalnie, zniekształceniem konkurencji [112].
Zgodnie z jednolitym orzecznictwem, pojęcie pomocy zawiera w sobie nie tylko subwencje we właściwym tego słowa znaczeniu, ale również interwencje, które – występując w różnych formach – zmniejszają obciążenia budżetu przedsiębiorstwa i tym samym, nie stanowiąc subwencji sensu stricto, mają ten sam charakter i mają identyczne skutki [113].
Z powyższego wynika, iż pojęcie pomocy opiera się na koncepcji korzyści ekonomicznej, a kryterium formalne staje się zatem obojętne [114].
Konkludując, pojęcie pomocy jest pojęciem obiektywnym, które nie uwzględnia formy prawnej, jaką przybiera działanie państwa, przywiązując znaczenie wyłącznie do skutków tej pomocy [115].
W konsekwencji, interpretacja tych przepisów, zamiast oprzeć się na kryteriach formalnych, powinna być inspirowana celowością wyżej wspomnianych przepisów, które, zgodnie z art. 3 lit. g) Traktatu, dążą do zapewnienia zachowania zdrowej konkurencji [116].
(193) Występowanie licznych czynników, a mianowicie: selektywna korzyść przyznana z zasobów państwowych, która zakłóca lub zagraża zakłóceniem konkurencji oraz wymiana handlowa pomiędzy Państwami Członkowskimi – jest niezbędne dla dokonania kwalifikacji środka pomocowego.
(194) Odnośnie korzyści, Komisja zauważa, że kredyt akcjonariusza (stanowiący antycypację udziału państwa w rekapitalizacji Przedsiębiorstwa), przyznaje korzyść na rzecz FT, gdyż umożliwia jej zwiększenie środków finansowych i upewnienie rynku co do jej zdolności sprostania płatnościom.
Chociaż umowa kredytowa nigdy nie została podpisana, stworzenie wrażenia dla rynku pojawienia się prawdopodobieństwa otrzymania tego rodzaju kredytu na rynku może przynieść korzyść FT, ponieważ rynek odebrał sytuację finansową Przedsiębiorstwa jako bardziej stabilną [117].
Mogło to mieć wpływ na warunki udzielanych FT pożyczek dla.
(195) Co do warunku dotyczącego zasobów państwowych, Komisja podkreśla, że fakt, iż korzyść wynika ze zobowiązania państwa powodującego potencjalny, lecz nie natychmiastowy, transfer zasobów, nie wyklucza, iż taka korzyść zostanie przyznana właśnie przy pomocy tychże zasobów.
"W tym względzie, jest rzeczą ważną wykazać w pierwszym rzędzie, że – zgodnie z jednolitym orzecznictwem – nie ma konieczności ustalania, we wszystkich przypadkach, że miał miejsce transfer zasobów państwa, żeby korzyść przyznana jednemu lub więcej przedsiębiorstwom mogła zostać uznana za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE" [118].
I tak, nawet korzyść przyznana za pośrednictwem dodatkowego potencjalnego obciążenia dla państwa stanowi pomoc państwa od momentu, gdy zakłóca ona konkurencję i wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi [119].
(196) W przeciwieństwie do tego, co utrzymują władze francuskie oraz FT, Komisja zauważa, iż dodatkowe potencjalne obciążenie zasobów państwowych zostało stworzone w efekcie zapowiedzi udostępnienia kredytu akcjonariusza sprzężonego ze spełnieniem warunków wstępnych takiego udostępnienia [120], stworzenia na rynku wrażenia, iż kredyt ten został rzeczywiście udostępniony [] i wreszcie przesłania FT umowy kredytowej parafowanej i podpisanej przez ERAP [].
Prawdą jest, że taka umowa nigdy nie została podpisana przez FT; nie oznacza to jednak, że nie istniało potencjalne zobowiązanie dotyczące zasobów państwa.
I tak, w zakresie w jakim dokument ten stanowił propozycję kontraktową i tak długo, dopóki nie zostałby odwołany, FT mogła złożyć swój podpis w każdej chwili, przyznając sobie w ten sposób prawo natychmiastowego przelania kwoty 9 miliardów euro.
Państwo, nie mogąc o tym nie wiedzieć, musiało w konsekwencji trzymać do dyspozycji FT za pośrednictwem ERAP odpowiednią wysokość środków.
(197) W konsekwencji Komisja musi zbadać, czy korzyść w ten sposób przyznana na rzecz FT, nie narusza zasady ostrożnego inwestora prywatnego oraz czy wpływa na konkurencję i wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(198) Korzyść dla FT, jaka miałaby wynikać ze środków, o których mowa, pozwoliła temu przedsiębiorstwu osłabić albo częściowo uniknąć skutków, jakie pociągnęłaby za sobą jego niezrównoważona sytuacja finansowa.
W istocie, należy przypomnieć, że celem interwencji państwa było wyraźnie rozwiązanie kryzysu finansowego przy zachowaniu zasadniczej integralności struktury operacyjnej FT oraz jego poziomu wzrostu wewnętrznego (cel, który zasadniczo został osiągnięty, ponieważ FT naprawiła swą sytuację zachowując integralność grupy, za wyjątkiem kilku cesji o względnym znaczeniu).
W zakresie, w jakim korzyść przyznana FT miałaby charakter selektywny, wydaje się rzeczą oczywistą, że korzyść ta zniekształciłaby konkurencję pomiędzy FT i jej konkurentami.
W konkluzji należy stwierdzić, iż w sektorze konkurencyjnym, takim jak telekomunikacja, korzyści, z jakich korzysta FT, zniekształcają konkurencję lub zagrażają zniekształceniem konkurencji w sposób szczególnie dotkliwy.
(199) Kiedy przyznana przez państwo pomoc finansowa wzmacnia pozycję przedsiębiorstwa w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurencyjnych w wewnątrzwspólnotowej wymianie handlowej, to wymiana ta powinna być uznana za podlegającą oddziaływaniu pomocy [].
Podobnie, gdy Państwo Członkowskie udziela pomocy jakiemuś przedsiębiorstwu aktywnie działającemu na rynkach usług i dystrybucji, nie jest konieczne, aby beneficjent prowadził działalność poza swoim Państwem Członkowskim, żeby handel pomiędzy Państwami Członkowskimi był zakłócony [].
(200) W zakresie, w jakim FT operuje na rynkach, które, począwszy od końca lat 80, stopniowo otwierały się na konkurencję, deklaracje rządowe składane od lipca 2002 r. mogą zakłócić wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Sektor telekomunikacji jest obecnie jednym z najbardziej dynamicznych i zintegrowanych sektorów w skali europejskiej.
Liczne są podmioty tego sektora, które, tak jak FT, działają w wielu Państwach Członkowskich [].
(201) Z powyższych wywodów wynika, że omawiane środki mogą zakłócić wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(202) Zasada ostrożnego inwestora prywatnego została zbadana w sekcji 8, w ramach całości deklaracji złożonych przez rząd w miesiącach poprzedzających projekt kredytu.
8.
ZASADA OSTROŻNEGO INWESTORA PRYWATNEGO W GOSPODARCE RYNKOWEJ
(203) Jak już zostało poprzednio odnotowane, Komisja podkreśliła, że środki będące przedmiotem zawiadomienia nie mogą być rozpatrywane bez uwzględnienia deklaracji rządu w okresie od lipca do grudnia 2002 r.
I tak, treść tych deklaracji oraz odczuwany na rynku skutek tych ostatnich wykazują, iż państwo postanowiło od lipca wesprzeć Przedsiębiorstwo.
(204) Komisja podkreśla tytułem wstępu, że prawo wspólnotowe uznaje w sposób ogólny znaczenie obietnic i deklaracji państwa w stosowaniu zasad dotyczących pomocy państwa [].
W dniu 12 lipca 2002 r., dziennik Les Echos opublikował wywiad z ministrem gospodarki i finansów Francji, w którym minister wielokrotnie potwierdził, że jeśli FT będzie miało trudności finansowe, państwo podejmie środki niezbędne do ich przezwyciężenia.
Mówiąc dokładniej, opublikowany tekst brzmiał następująco:
"Przypomina Pan o nadużyciach na rynku.
Kurs giełdowy France Télécom jest bardzo zmienny.
Państwo jest akcjonariuszem większościowym tego przedsiębiorstwa, czy ma Pan jakąś wiadomość do przekazania?
Jesteśmy akcjonariuszem większościowym, dysponującym wielkością 55 % kapitału, oczywiście nie ma mowy o ponownym "znacjonalizowaniu" przedsiębiorstwa, jak to słyszałem tu i ówdzie.
Czuję się odpowiedzialny za majątkowe interesy państwa.
Państwo akcjonariusz postąpi jak ostrożny inwestor, a jeżeli France Télécom będzie miało trudności, podejmiemy stosowne postanowienia.
Czy państwo było ostrożne pozwalając France Télécom na angażowanie się, na przykład, w Niemczech?
Nie mnie krytykować moich poprzedników.
Ja zauważam, że cały sektor miał taką samą strategię w tym samym czasie.
Jeśli tak, to ideologiczna wola zachowania większości kapitału nie ułatwiła umiędzynarodowienia France Télécom, które nie mogło nabyć przedsiębiorstw za "papier".
Stąd zadłużenie.
Powtarzam – jeżeli France Télécom miałaby kłopoty finansowe, co dziś nie ma miejsca, państwo podejmie niezbędne decyzje, aby je przezwyciężyć.
Pan podtrzymuje pogłoskę o podwyższeniu kapitału …
Nie, na pewno nie!
Po prostu oznajmiam, że podejmiemy stosowne środki we właściwym czasie.
Jeżeli będzie taka konieczność.
…" []
(205) Trzeba zauważyć, że zawarte w tym wywiadzie wypowiedzi nigdy nie zostały zdementowane przez władze francuskie [].
Wprost przeciwnie, treść wypowiedzi została potwierdzona w kolejnych deklaracjach zawartych w komunikatach prasowych ministerstwa gospodarki i finansów z dnia 13 września 2002 r., 2 października 2002 r. i 4 grudnia 2002 r.
Z każdą późniejszą deklaracją następowało dalsze uściślenie [], aż doszło do wskazania warunków wykonania zobowiązania co do rozwiązania problemów finansowych France Télécom (kwota podwyższenia kapitału oraz udziału państwa, kredyt akcjonariusza, podtrzymanie zdolności refinansowania przedsiębiorstwa przed rekapitalizacją), które stanowiły przedmiot zawiadomienia dokonanego przez Francję.
Zwłaszcza, pierwszy komunikat prasowy ministerstwa gospodarki i finansów datowany na 13 września 2002 r., bardziej wyraźnie określa udział w przyszłym podwyższeniu kapitału France Télécom. "Państwo udzieli wsparcia we wdrożeniu tego planu oraz będzie uczestniczyć ze swej strony w bardzo istotnej konsolidacji środków własnych przedsiębiorstwa, według harmonogramu i trybu, które zostaną określone w zależności od warunków rynkowych".
W komunikacie dodaje, że "Odtąd państwo będzie, w razie potrzeby, podejmować środki pozwalające przedsiębiorstwu na uniknięcie wszelkich problemów finansowych".
Podobne wypowiedzi są wygłoszone w komunikacie prasowym ministerstwa gospodarki i finansów datowanym na 2 października 2002 r.: "Państwo będzie współdziałać we wdrożeniu działań naprawczych i przyczyni się ze swej strony do konsolidacji środków własnych przedsiębiorstwa, zgodnie z trybem, który zostanie określony w ścisłym porozumieniu z Prezesem i Radą nadzorczą przedsiębiorstwa.
Jak już wcześniej wskazano, państwo podejmie w międzyczasie, jeśli zajdzie taka konieczność, działania pozwalające przedsiębiorstwu uniknąć wszelkich problemów finansowych".
Komunikat z dnia 4 grudnia skupia się również na dwóch aspektach, to jest na udziale w podwyższeniu kapitału – z jednej strony oraz z drugiej strony, na refinansowaniu Przedsiębiorstwa dzięki, tym razem, kredytowi akcjonariusza w formie linii kredytowej [].
(206) Deklaracje te, jako całość, można uznać za publiczne ogłoszenie intencji państwa, zgodnie z którą, jeżeli France Télécom miałoby problemy lub trudności finansowe, państwo zrobi to co konieczne, aby zostały one przezwyciężone.
Jak zostało to wyjaśnione w sekcji 9, było oczywiste, że już w okresie, kiedy pojawiła się pierwsza z deklaracji, FT miało strukturalne trudności finansowe, znajdujące swe odzwierciedlenie w jej niezrównoważonym bilansie.
Generowanie przepływu środków pieniężnych okazało się nieodpowiednie dla rozwiązania problemów związanych z zadłużeniem.
Stwierdzenie niewystarczającego przypływu środków pieniężnych oraz niewłaściwy optymizm odnośnie cesji niestrategicznych aktywów, zaciążyły na notowaniach giełdowych FT, jak też na ratingu jej długu [].
Oznajmiając, że państwo podejmie niezbędne decyzje czy też stosowne środki, minister dał wyraz zobowiązaniu państwa do wykonania należytych działań dla rozwiązania strukturalnych problemów finansowania Przedsiębiorstwa.
W każdym razie, tak odebrały to podmioty gospodarcze.
(207) Jeśli chodzi o możność przypisania państwu odpowiedzialności wynikającej z tych deklaracji, ta kwestia dotyczy jedynie deklaracji z lipca.
W tej kwestii, Komisja zauważa, że w przywołanym właśnie ekonomicznym kontekście, wiodący francuski dziennik finansowy, Les Echos, dotarł do właściwego ministra i postawił mu pytanie, nie odnośnie jego odczuć co do ówczesnych wydarzeń, lecz czy ma on jakąś wiadomość do przekazania rynkowi.
Odpowiedź ministra na pytania dziennikarza nie jest więc ani dziełem przypadku, ani analizą przeszłości.
Chodzi tu raczej o wybór ministra, za którym stoi rząd, aby przekazać wyraźną wiadomość wszystkim elementom składowym rynku.
Tak więc minister sformułował precyzyjne deklaracje w imieniu państwa i rządu (zresztą w kontekście serii artykułów dotyczących priorytetów w dziedzinie polityki gospodarczej nowego rządu).
W tych okolicznościach, nie ma wątpliwości, że wywiad udzielony przez tego ministra dowodzi w pełni postanowienia podjętego przez rząd co do wsparcia FT, zatem stanowi akt dający się przypisać państwu.
Jak zresztą wskazano w motywie 205, wypowiedzi podane w prasie nie zostały później ani uchylone, ani zmienione przez ministra, ani też zdementowane przez rząd.
(208) Komisja podkreśla, że te publiczne deklaracje są wystarczająco jasne, precyzyjne i stanowcze, aby wyjawiały istnienie wiarygodnego zobowiązania państwa.
Jeśli zaś chodzi o reklamę, Komisja podkreśla, że pierwsza deklaracja została ogłoszona w dzienniku o zasięgu krajowym, zorientowanym ponadto na odbiorców takich jak podmioty gospodarcze i bankierzy.
Co więcej, odpowiedzi ministra nie były udzielane tylko dziennikarzom, lecz są wyraźnie kierowane do całej wspólnoty finansistów i przemysłowców.
W istocie, pierwsze pytanie postawione przez dziennikarza bardzo wiele odsłania: "Kurs giełdowy France Télécom jest bardzo zmienny.
Państwo jest akcjonariuszem większościowym tego przedsiębiorstwa z udziałem 55 % w kapitale, czy ma Pan jakąś wiadomość do przekazania?".
Minister nie może zatem nie wiedzieć, że właśnie przekazuje wiadomość Przedsiębiorstwu i jego pracownikom, jak również innym akcjonariuszom, bankom, wierzycielom i konkurencji Przedsiębiorstwa.
Jeśli zaś chodzi o inne deklaracje, to zostały one opublikowane w komunikatach prasowych ministra gospodarki i finansów, przeznaczonych, z racji samego ich charakteru, do jak najszerszego rozpowszechnienia.
(209) Jeśli chodzi o jasny charakter wiadomości, Komisja ocenia, że już w lipcu 2002 r., wiadomość była jasna, chociaż środki interwencyjne państwa, a więc tryb wykonawczy tego zobowiązania, nie były jeszcze określone: "Czuję się odpowiedzialny za majątkowe interesy państwa.
Państwo akcjonariusz postąpi jak ostrożny inwestor, a jeżeli France Télécom miałoby mieć trudności, podejmiemy adekwatne postanowienia." – i nieco dalej – "Oznajmiam po prostu, że podejmiemy we właściwym czasie stosowne środki.
Jeżeli zajdzie konieczność".
Zatem, wynika jasno z powyższego, że z jednej strony – państwo zająć pozycję ostrożnego akcjonariusza większościowego, a z drugiej – podejmie środki mające złagodzić trudności France Télécom.
Jasność zobowiązania akcjonariusza większościowego nie pozostawia żadnej wątpliwości, ponieważ, kilka wierszy dalej zostaje ono powtórzone: "Powtarzam – jeżeli France Télécom miałoby kłopoty finansowe, co dziś nie ma miejsca, państwo podejmie niezbędne decyzje, aby je przezwyciężyć."
Komisja podkreśla, że jasność zobowiązania państwa nie zmniejszyła się wraz z kolejnymi deklaracjami.
(210) Jeśli zaś idzie o stanowczość tego zobowiązania, Komisja nie jest przekonana, czy wyrażenia "Jeżeli France Télécom miałoby trudności" lub "jeśli France Télécom miałoby problemy finansowe" (deklaracje z lipca) oraz "Jeżeli zajdzie konieczność." (komunikaty prasowe z września i października) mogą być interpretowane jako warunki, których skutkiem będzie zawieszenie skuteczności zobowiązania państwa.
W istocie, w okresie, gdy została złożona pierwsza deklaracja, FT była już świadkiem znaczącego obniżenia swego ratingu, miała dług sięgający około 70 miliardów euro, a rynek wiedział, że przedsiębiorstwo to musi dotrzymać pewnych ważnych terminów płatności z końcem roku 2002 i z początkiem roku 2003, a także sfinansować poważne przedsięwzięcie na koniec roku 2003.
Przy uwzględnieniu ogólnego kontekstu finansowego pojawienie się problemów finansowych nie było więc przypadkowe.
Sytuacja ta nie zmieniała się podczas publikowania innych deklaracji.
W konsekwencji, rozpatrywane wyrażenia nie mogą zostać uznane za warunki zawieszające, podczas gdy warunkiem zawieszającym jest – z definicji – zdarzenie przyszłe i niepewne [].
Skądinąd, rozpatrywane deklaracje nie zawierają żadnego zastrzeżenia o wcześniejszym zawiadomieniu Komisji.
Należy podkreślić, że w przeciwieństwie do tego, co utrzymują władze francuskie, ich stwierdzenie, zgodnie z którym państwo zamierza postąpić jak ostrożny inwestor (taka po prostu "przezorność" została wzmiankowana w lipcu i grudniu) nie może być traktowane jako warunek zobowiązania państwa.
Żaden element nie pozwala wykazać, że rynek postrzegł jakikolwiek warunek.
Jedyna wzmianka o pojęciu ostrożnego inwestora została podana w komunikacie Standard & Poor's z dnia 12 lipca 2002 r., ale tylko tytułem przytoczenia wypowiedzi ministra; interpretacja wypowiedzi ministra dokonana przez agencję, pojawiająca się po cytacie, jest inna (niemniej jednak wskazanie państwa podtrzymuje rating FT na poziomie inwestycji) [].
Co więcej, nie zostało to podjęte w komunikatach innych agencji ratingowych, jak np. Moody's, które zresztą widziały w deklaracjach ministerialnych wskazanie stanowczego zobowiązania państwa do udzielenia FT pomocy ("wsparcia"), jakie by nie były warunki udzielenia tej pomocy.
Z tego tytułu, nie wystarczy oznajmić woli postępowania w charakterze ostrożnego inwestora, aby przestrzegać zasad dotyczących pomocy państwa, a w szczególności – zasady ostrożnego inwestora prywatnego.
Gdyby tak było, wystarczyłoby, żeby Państwa Członkowskie utrzymywały, że przestrzegają tych przepisów, by te ostatnie były rzeczywiście przestrzegane, a działalność kontrolna Komisji okazałaby się całkowicie zbyteczna.
Skądinąd, nie do Państw Członkowskich należy osądzanie, czy przestrzegane są zasady ostrożnego inwestora, lecz do Komisji pod kontrolą sędziego wspólnotowego.
I tak, nie wydaje się, aby władze francuskie, wbrew temu co utrzymują, postępowały jak ostrożny inwestor (patrz pkt 5.5).
FT podkreśliła zresztą, że wyrażenie "stosowne postanowienia" nie oznacza a priori, że państwo zaangażowałoby się w podjęcie postanowień finansowych.
Komisja podkreśla ewidentną sprzeczność w argumentach władz francuskich.
Z jednej strony bowiem, państwo utrzymuje, iż będzie postępowało jak ostrożny akcjonariusz.
Uwzględnienie sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa, opinii analityków finansowych i możliwości prywatnego akcjonariatu sugeruje, że państwo zamierza udzielić wsparcia finansowego przedsiębiorstwu FT (zmiana kierownictwa w żadnym wypadku nie mogła być uważana za wystarczającą, co zostało dalej potwierdzone w treści planu Ambition 2005).
Z drugiej zaś strony – kiedy władze francuskie utrzymują, że środki te nie są finansowe, sugeruje to, iż zamierzały działać jako władza publiczna.
(211) Co do argumentu władz francuskich opartego na orzecznictwie Spółka Skarbu Państwa Air France [], według którego rozpatrywane wystąpienia nie mogłyby zawierać stanowczego i bezwarunkowego zobowiązania państwa, ponieważ nie są one dostatecznie precyzyjne, to argument ten opiera się na konfuzji pomiędzy datą podjęcia zobowiązania i oceną tego zobowiązania w świetle zasady ostrożnego inwestora prywatnego.
Tak więc, odnośnie daty podjęcia zobowiązania, Komisja podnosi, że orzecznictwo to nie wyklucza, iż stanowcze zobowiązanie może istnieć zanim znane są wszystkie szczegółowe warunki jego wykonania.
Natomiast, jak podkreśla Trybunał Wspólnot Europejskich pierwszej instancji, na ogół prywatny inwestor nie podejmowałby nieodwołalnej decyzji o inwestowaniu tak długo, dopóki nie przyjęto by ostatecznych warunków inwestycji.
(212) Zresztą, inne istotne okoliczności towarzyszące wyżej wymienionym deklaracjom, potwierdzają jasność i stanowczy charakter wiadomości przekazanej przez ministra oraz wolę zaangażowania się państwa, mając pełną świadomość istniejącego stanu rzeczy.
I tak, już w lipcu 2002 r., państwo nie poprzestało na publicznych deklaracjach, lecz nawiązało również kontakt z głównymi podmiotami rynku, którzy mieli służyć jako pośrednicy w relacjach z inwestorami [].
Pośpiech wynikający z sytuacji finansowej przedsiębiorstwa potwierdza pojawienie się stanowczej decyzji państwa co do wsparcia FT.
W pierwszej połowie roku 2002, FT przeżywało mocno obniżony rating w wyniku opublikowania jego bilansu za rok 2001.
Kulminacyjny punkt obniżenia ratingu FT został osiągnięty w dniu 24 czerwca 2002 r., kiedy to Moddy's obniżyła rating Przedsiębiorstwa do poziomu nieco wyższego od "obligacji wysokiego ryzyka", czego następstwem było bardzo trudne refinansowanie jej długu [].
To obniżenie wywołało na rynkach finansowych bardzo wielki niepokój odnośnie sytuacji finansowej FT (a zwłaszcza – odnośnie zdolności refinansowania jej długu w wysokości 15 miliardów euro, którego termin zapadalności przypadał na koniec roku 2003), toteż rynki przyjęły postawę wyczekującą na odpowiednią, upewniającą je, reakcję ze strony państwa.
Według Komisji, okoliczności te wskazują, że państwo było zmuszone do pilnej interwencji, aby upewnić rynek i zapobiec wszelkiemu późniejszemu obniżeniu ratingu FT do poziomu "obligacji wysokiego ryzyka", co odniosłoby bardzo negatywne skutki [] na sytuację finansową Przedsiębiorstwa.
I tak, kolejnymi deklaracjami, Państwo zachowało owo zaufanie rynku.
Istotnie, interwencja państwa zapobiegła w konsekwencji jakiemukolwiek obniżeniu ratingu Przedsiębiorstwa do poziomu "obligacji wysokiego ryzyka", jak to wyraźnie zresztą wskazano w komunikacie prasowym S & P z dnia 12 lipca 2002 r., wskazującym, że zabezpieczenia dostarczone przez państwo były kluczowym czynnikiem, że rating FT nie został obniżony do poziomu "obligacji do poziomu ryzyka".
(213) Konkludując, jeśli każda z tych deklaracji rozpatrywana osobno mogłaby nie wystarczyć do wykazania istnienia decyzji państwa odnośnie wsparcia FT, to całość analizowanych deklaracji wydaje się sugerować istnienie takiej decyzji (która przyjęła materialną postać w ofercie kredytu akcjonariusza dla FT jako antycypacji udziału państwa w przyszłej rekapitalizacji).
Tak właśnie, w każdym razie, postrzegały to rynki.
Dodatkowo, stanowczy charakter tej decyzji zostałby potwierdzony w wypadku, gdyby ustalono, że deklaracje takie są wiążące w rozumieniu prawa wewnętrznego i mogą wpłynąć na wiarygodność państwa.
(214) Tytułem wstępu, Komisja zauważa, że przebadała kwestię, czy w świetle prawa wewnętrznego, inwestor prywatny składający takie same deklaracje jak państwo, byłby zobowiązany dotrzymać swych przyrzeczeń.
Jako, że w danym przypadku inwestorem jest państwo, badanie prawa wewnętrznego dotyczy również prawa administracyjnego.
(215) Komisja podnosi, że zwróciła się o ekspertyzę w tej kwestii i że otrzymała także wiele raportów od stron trzecich.
Na podstawie tych informacji, Komisja nie może wykluczyć, że omawiane deklaracje miały moc wiążącą w oparciu o francuskie prawo administracyjne, cywilne, handlowe i karne [], a także w oparciu o prawo Stanu Nowy Jork.
(216) Główna krytyka władz francuskich polega na zwróceniu uwagi, że jednostronne zobowiązania w świetle prawa wewnętrznego są wyjątkiem oraz że listy intencyjne, które nie stanowią jednolitej kategorii, jedynie wyjątkowo posiadają wartość jednostronnego zobowiązania.
Sprawa jednak nie polega na tym, aby wiedzieć, czy prawo francuskie jest jednoznaczne w tej kwestii, lecz aby wiedzieć, czy w prawie prywatnym istnieją elementy, które pozwoliłyby wykazać istnienie jednostronnego zobowiązania w takich okolicznościach, jak w tej konkretnej sprawie.
Tymczasem, fakt, że istnieje stosowane orzecznictwo Trybunału Kasacyjnego [], zasięg którego władze francuskie próbują po prostu minimalizować [], jest niepodważalny.
(217) Tego rodzaju, powtarzane i zgodne deklaracje pochodzące od właściwego – pod względem zarządzania udziałami państwa oraz reprezentującego akcjonariusza większościowego Przedsiębiorstwa – mogą w zupełności zostać uznane przez rynek za wiarygodne, w wyniku czego rynek spodziewa się, iż państwo zrobi wszystko, co konieczne, dla rozwiązania wszelkich trudności finansowe FT.
Jeżeli państwo nie spełniłoby tego oczekiwania, wpłynęłoby to bezpośrednio na jego reputację właściciela, akcjonariusza lub zarządcy przedsiębiorstw, notowanych na giełdzie bądź nie, jak też na jego pozycję jako emitenta obligacji celem sfinansowania długu publicznego [].
Tak więc, deklaracje rządu francuskiego, począwszy od lipca 2002 r., wyrażają strategię opartą na reputacji państwa.
Strategia ta polega na podejmowaniu, w sposób wiarygodny, zobowiązań krótko i długoterminowych.
Akcjonariusz większościowy lub właściciel przedsiębiorstwa (albo bardziej ogólnie – zarządca), który nie zachowuje się zgodnie z tym, co publicznie zapowiedział i emitent obligacji, który nie dotrzymuje słowa, naraża się – logicznie rzecz biorąc – niezależnie od jakichkolwiek zobowiązań prawnych, na utratę reputacji.
Stawką owej utraty reputacji, są konkretne, prawie pewne, koszty ekonomiczne obciążające tegoż operatora, w sytuacji, kiedy będzie chciał ponownie zaciągnąć pożyczkę kapitałową na rynku (przy założeniu, że zawsze znajdzie on kogoś gotowego przyznać mu kredyt) lub jeśli będzie działać w charakterze właściciela bądź zarządcy przedsiębiorstwa [].
W danym wypadku, akcjonariuszem większościowym jest państwo francuskie.
Państwo francuskie jest zasadniczym podmiotem gospodarczym, aktywnym w gospodarce jako właściciel, akcjonariusz lub – mówiąc bardziej ogólnie – jako zarządca dużej liczby przedsiębiorstw państwowych [].
Państwo francuskie jest również znaczącym pożyczkobiorcą na rynku kapitałowym zaciągającym pożyczki celem sfinansowania swego długu publicznego [].
Utrata wiarygodności w tym wypadku miałaby niebagatelne konsekwencje, tak pod względem jego reputacji jako zasadniczego podmiotu gospodarczego i emitenta na rynkach międzynarodowych, jak też pod względem jego reputacji jako znaczącego aktora sceny politycznej.
(218) Ujęte w sposób całościowy, elementy te mogą być uznane za realnie zagrażające zasobom państwowym (bądź jako angażujące odpowiedzialność państwa wobec inwestorów, bądź skutkiem wzrostu kosztów przyszłych transakcji państwa).
Teza, zgodnie z którą deklaracje władz francuskich składane od lipca 2002 r. stanowiły pomoc, jest więc tezą nowatorską, lecz prawdopodobnie nie pozbawioną podstaw.
(219) Jednakże, Komisja nie uważa, by mogła, w sposób niepodważalny, ustalić na tej podstawie, występowanie pomocy.
Stwierdza ona natomiast, że jest w stanie wykazać istnienie znamion pomocy w sposób bardziej tradycyjny w oparciu o działania z grudnia 2002 r., stanowiące przedmiot zawiadomienia.
Pod tym względem wystarczy ustalić, że poprzednie deklaracje miały, w grudniu, realny wpływ na postrzeganie rynków, bez konieczności zakwalifikowania tych wstępnych deklaracji jako będących same w sobie pomocą państwa.
(220) W danym przypadku, reakcja rynku oraz komentarze analityków finansowych potwierdzają, że rynek uznał te oświadczenia za wiarygodną strategię zobowiązaniową państwa celem wsparcia FT.
(221) Jeśli chodzi o reakcję rynku, NERA podkreśliła, że studium przypadku przeprowadzone w wyniku zapowiedzi z dnia 12 lipca 2002 r. wykazuje, iż zapowiedź ta spowodowała nienormalny i niebagatelny wzrost wartości akcji i obligacji FT.
I tak, kurs akcji FT wykazał progresję w stosunku do całości Index Télécom reprezentatywnych dla rynku, w widełkach 37,8 %-43,8 %.
Co do nienormalnego wzrostu kursu obligacji, mieści się on w widełkach 3,2 %-9,7 %.
Reakcja ta pociąga za sobą fakt, iż rynek uwierzył, że państwo, tą deklaracją, zobowiązywało się udzielić większą pomoc FT [] oraz że przyznał tej zapowiedzi bardzo duże znaczenie.
Jeśli chodzi o komentarze analityków finansowych, to na przykład Deutsche Bank, w raporcie opublikowanym w dniu 22 lipca 2002 r., wielokrotnie odnotował, że wsparcie państwa było rozstrzygające dla uniknięcia kryzysu [] oraz że rynek, w świetle deklaracji, był przekonany o wsparciu państwa na rzecz FT [] (nawet jeśli rynek stawiał sobie pytania odnośnie zakresu i trybu takiego wsparcia) [].
Podobnie, agencja S & P uznała deklaracje rządu za wiarygodne do tego stopnia, że wpłynęło to na rating przedsiębiorstwa.
I tak, w dniu 12 lipca S & P obniżyła rating FT do BBB-, ale utrzymała go jednak na poziomie inwestycyjnym z perspektywą stabilną [], podkreślając, że "państwo francuskie – które posiada 55 % akcji France Télécom – wyraźnie wskazało agencji Standard & Poor, że będzie postępować jak ostrożny inwestor oraz że podejmie stosowne postanowienia, jeżeli FT napotka trudności.
S & P sądzi zatem, że FT mogłaby napotkać pewne trudności w refinansowaniu swego długu obligacyjnego, którego termin zapadalności przypada na rok 2003.
Niemniej jednak, wskazanie państwa podtrzymuje rating FT na poziomie inwestycyjnym".
("The French state-which owns 55 % of France Télécom has clearly indicated to Standard & Poor's that it will behave as an aware investor and would take appropriate steps if France Télécom were to face any difficulties … Indeed S & P believes that the company could face certain difficulties refinancing its debt obligations coming due in 2003.
Nevertheless, the State's indication underpins France Télécom's investment-grade credit quality" [].
Fakt, że wsparcie państwa, ogłoszone od lipca 2002 r., było wiarygodne do tego stopnia, że umożliwiło pozostawienie ratingu FT na poziomie inwestycyjnym – jest również potwierdzany przez samą FT [].
Elementy te potwierdzają opinię Komisji, zgodnie z którą rząd francuski, aby zachować nienaruszoną reputację na rynkach finansowych, był zobligowany do przestrzegania złożonych obietnic (zresztą żaden element w dokumentach nie pozwala sądzić, iż nie zawsze było to intencją rządu).
(222) Komisja odnotowuje zresztą, że deklaracje te odniosły bardzo poważne skutki na rynku.
Badanie uwag i dokumentów dostarczonych przez władze francuskie oraz dostępnych prac parlamentarnych wskazuje, że deklaracje państwa przyczyniły się do odzyskania zaufania rynków finansowych [].
I tak, od momentu wydania komunikatu prasowego S & P z dnia 13 lipca 2002 r., agencje ratingowe zgodnie podkreślały, że wsparcie ogłoszone od lipca 2002 r. przez państwo rozstrzygnęło o utrzymaniu ratingu FT na poziomie inwestycyjnym.
Utrzymanie ratingu FT na poziomie inwestycyjnym pozwoliło w ten sposób przedsiębiorstwu FT uniknąć dodatkowych kosztów finansowych [] związanych z funduszami już pożyczonymi, ze względu na występowanie klauzul z opcją podwyższenia [] w niektórych emisjach obligacji oraz funduszy, które będą pożyczane w późniejszym czasie.
Skądinąd, utrzymanie ratingu na poziomie inwestycyjnym pozwoliło Przedsiębiorstwu na uzdrowienie stanu swych finansów przy pomocy operacji rekapitalizacji realizowanej w warunkach optymalnych w marcu/kwietniu 2003 r.
W istocie, już we wrześniu 2002 r., jeden z warunków narzuconych przez banki odnośnie ich udziału w operacji rekapitalizacji polegał na "Utrzymaniu przez agencje ratingowe Moody's i Standard & Poor's aktualnych ratingów (poziom inwestycyjny) długu długoterminowego Spółki na minimalnym poziomie; warunek ten zostanie potem powtórzony w umowie dotyczącej poręczenia i lokaty" [].
Z zakresu, w jakim kredyt stanowi antycypację udziału państwa w rekapitalizacji FT, wynika, że nie można rozstrzygać o kredycie bez uwzględnienia skutków tych deklaracji.
Obniżenie ratingu FT uczyniłoby każdy kredyt akcjonariusza nieprawdopodobnym lub co najmniej kosztownym.
(223) Komisja podkreśla, że uwagi władz francuskich, w zakresie, w jakim zmierzają do wykazania, iż kredyt akcjonariusza traktowany oddzielnie, abstrahując od zdarzeń go poprzedzających, przestrzega zasady ostrożnego inwestora – na pierwszy rzut mogłyby wydawać się nie pozbawione podstaw.
Jednakże wrażenie to mija po przeprowadzeniu bardziej szczegółowej analizy.
Komisja podkreśla bowiem, że ze względów przedstawionych poniżej, decyzja o antycypowaniu operacji podwyższenia kapitału poprzez przyznanie kredytu akcjonariusza nie była i nie mogłaby być analizowana niezależnie od cytowanych wcześniej deklaracji.
(224) Z tego tytułu, Komisja przypomina, że od lipca 2002 r. państwo deklarowało wolę podjęcia niezbędnych działań umożliwiających Przedsiębiorstwu pokonanie jej trudności finansowych.
Na pierwszym etapie, władze francuskie pozostały bardzo ogólnikowe co do warunków wykonania tych deklaracji.
Następnie sprecyzowały te warunki w kolejnych interwencjach, we wrześniu – zapowiedzią decyzji o uczestnictwie w operacji konsolidacji środków własnych, w grudniu – zapowiedzią oddania udostępnienia Przedsiębiorstwu linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro oraz poprzez ustalenie warunków koniecznych do tego udostępnienia.
(225) Fakt, że działania, o których mowa w zawiadomieniu z grudnia (w szczególności, decyzja antycypacji przyszłej rekapitalizacji w drodze przyznania kredytu akcjonariusza), rozpatrywane odrębnie, mogą sprawiać wrażenie operacji w pełni racjonalnych, wcale nie umniejsza faktu, że w grudniu postępowanie podmiotów gospodarczych wyraźnie znajdowało się pod wpływem działań i deklaracji sformułowanych wcześniej przez państwo, a zwłaszcza począwszy od lipca 2002 r., wskazujących na intencję państwa odnośnie złagodzenia problemów finansowych Przedsiębiorstwa.
Komisja przypomina w tym względzie, że deklaracje państwa determinowały utrzymanie ratingu Przedsiębiorstwa na poziomie inwestycyjnym oraz że rating "obligacje o wysokim ryzyku" uczyniłby kredyt akcjonariusza mniej prawdopodobnym i zapewne znacznie bardziej kosztownym.
(226) W tym znaczeniu, decyzja państwa co do antycypacji rekapitalizacji Przedsiębiorstwa w drodze przyznania linii kredytowej stanowiła in fine nadanie materialnych kształtów zapowiedziom państwa.
(227) Komisja podkreśla przede wszystkim, że jest świadoma, iż operacja rekapitalizacji FT realizowana w kwietniu 2003 r. była sukcesem oraz że kredyt akcjonariusza nie został nigdy wykorzystany.
Przypomina również, że zastosowanie kryterium ostrożnego inwestora prywatnego, na ogół, prowadzi Komisję do zbadania, czy ostrożny inwestor prywatny o wielkości porównywalnej z wielkością inwestora państwowego, postąpiłby w sposób porównywalny do postępowania inwestora państwowego.
Z jednolitego orzecznictwa wynika, że analiza zasady prywatnego inwestora rynkowego opiera się na elementach, którymi dysponuje inwestor w chwili podejmowania przezeń decyzji inwestycyjnej.
Sukces operacji w marcu-kwietniu 2003 r. nie może więc być brany pod uwagę przy ocenie postępowania państwa w grudniu roku 2002.
Skądinąd, Komisja podkreśla, że o ile deklaracje państwa wpłynęły na rynek i postępowanie podmiotów gospodarczych, to Komisja nie może opierać się na postępowaniu innych podmiotów gospodarczych celem oceny postępowania państwa stosując w ten sposób kryterium współdziałania.
W istocie, deklaracje państwa, zgodnie z którymi zrobiłoby ono, co konieczne, aby umożliwić Przedsiębiorstwu przezwyciężenie trudności finansowych, jakie pojawiły się w lipcu, a następnie powróciły, zniekształcają analizę dotyczącą współdziałania, w zakresie, w jakim inwestorzy prywatni nie mogą, tutaj również, być postrzegani jako podmioty działające wyłącznie na podstawie sytuacji Przedsiębiorstwa i to niezależnie od kwestii, czy deklaracje te kryją w sobie pomoc państwa, czy też nie. [] Co więcej, zastosowanie zasady ostrożnego inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej nie może opierać się na sytuacji rynku z grudni, lecz musi logicznie oprzeć się na sytuacji rynku nie skażonego poprzednimi deklaracjami i interwencjami.
(228) Rzeczą więc logiczną wydaje się być badanie omawianych decyzji w oparciu o sytuację sprzed lipca 2002 r.
I tak, jeżeli przedmiotowe decyzje są analizowane w kontekście sytuacji sprzed lipca 2002 r., to wydawać by się mogło, że nie jest tu przestrzegana zasada ostrożnego inwestora prywatnego.
Jak już zostało podkreślone, Przedsiębiorstwo FT znajdowało się, w ciągu roku 2002, w trudnej sytuacji ekonomicznej.
Plan oddłużenia, zapowiadany przez kierownictwo i skoncentrowany na znacznej cesji aktywów, został oceniony jako niewykonalny przez agencję ratingową Moody's, która obniżyła rating Przedsiębiorstwa o dwa punkty 24 czerwca 2002 r. [].
W konsekwencji, FT straciło wówczas zaufanie rynków.
W tym okresie, rząd nie podjął jeszcze żadnego działania w kierunku poprawy zarządzania przedsiębiorstwem i jego wyników ani też nie zlecił [] pogłębionego audytu.
W szczególności, rząd nie obsadził jeszcze stanowisk nową ekipą kierowniczą i żaden plan naprawczy nie był jeszcze wdrażany ani nawet rozpatrywany [].
Zapowiadane przez rząd francuski wsparcie, wynikające z deklaracji z lipca 2002 r., jawi się zatem, jako jednostronne działanie państwa, podczas gdy rynek był raczej sceptyczny co do zdolności Przedsiębiorstwa do naprawy swej sytuacji finansowej [], a analitycy finansowi zalecali ostrożność wobec udziału w możliwej operacji konsolidacji środków własnych Przedsiębiorstwa [].
(229) W świetle sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa, przypomnianej w niniejszej decyzji, ogólnego kontekstu ówczesnej utraty zaufania rynków, jak również wobec braku, do grudnia, wiarygodnego i realistycznego planu oddłużenia, Komisja uważa, że jest nieprawdopodobne, aby inwestor prywatny, począwszy od lipca, utrzymywał deklaracje podobne do tych, jakie zostały sformułowane przez rząd francuski, a które mogłyby – z czysto ekonomicznego punktu widzenia – poważnie narazić jego wiarygodność i reputację, a z prawnego punktu widzenia – byłyby w stanie zobowiązać go, począwszy od tej daty, do finansowego wspierania, w każdym wypadku, Przedsiębiorstwa.
Każdy tak postępujący inwestor podjąłby samodzielnie bardzo poważne ryzyko względem Przedsiębiorstwa, nie otrzymując kompensaty od tego Przedsiębiorstwa lub innych jego akcjonariuszy i bez jakiejkolwiek innej przewidywanej kompensaty pokrywającej to wsparcie.
Prawdopodobne jest, że nawet akcjonariusz referencyjny, posiadający te same informacje o sytuacji ekonomicznej Przedsiębiorstwa, jakimi w tamtym czasie [] dysponowały władze francuskie, nie podjąłby takiego działania bez uprzedniego przeprowadzenia pogłębionego audytu sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa [] oraz działań niezbędnych dla naprawy, celem uzyskania dokładnego obrazu podejmowanego przezeń ryzyka oraz perspektywy przypadającego w udziale wynagrodzenia.
Skądinąd, takiemu akcjonariuszowi referencyjnemu, w celu naprawy sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, byłby w każdym razie potrzebny udział rynków finansowych, a w tym czasie rynki nie wydawały się skłonne inwestować lub udzielać większych kredytów przedsiębiorstwu FT.
Jest mało prawdopodobne, aby ostrożny inwestor prywatny postawiony w tej samej sytuacji co państwo francuskie, składał w lipcu 2002 r. deklaracje wsparcia na rzecz FT, uwzględniając sytuację ekonomiczną FT i nie dysponując jasną i kompletną informacją na ten temat.
Jest zatem jeszcze mniej prawdopodobne, aby udzielił on kredytu akcjonariusza ponosząc wyłączne i bardzo duże finansowe ryzyko.
Odnośnie argumentu przedstawionego przez FT i władze francuskie, zgodnie z którym "można by wysunąć obiekcje, że każdy przejaw wsparcia ze strony państwa miałby skuteczność gwarancji implicite zważywszy na "nieograniczone" środki, jakimi dysponuje państwo", co "oznaczałoby uniemożliwienie zastosowania zasady ostrożnego inwestora prywatnego – którego zasoby są zawsze ograniczone – i potraktowanie postępowania państwa akcjonariusza w sposób inny od postępowania inwestora prywatnego" [] i że uniemożliwiłoby to wszelkie deklaracje publiczne państwa – to Komisja argumentów tych zaakceptować nie może.
W rzeczywistości bowiem, nie chodzi o uniemożliwienie państwu postępowania jak ostrożny inwestor prywatny i sformułowania, w danym wypadku, deklaracji wsparcia, jakie złożyłby ostrożny inwestor prywatny (na przykład zadeklarowanie swojej intencji udziału w ewentualnym projekcie rekapitalizacji, gdy taka operacja opiera się na poważnym i wiarygodnym planie naprawczym), ani też o zobowiązanie państwa do zawiadamiania o każdej deklaracji.
Komisja podkreśla, że zastrzeżenie explicite, zgodnie z którym każda późniejsza interwencja byłaby najpierw podawana do wiadomości Komisji oraz stosowana wyłącznie po zatwierdzeniu, rzeczywiście czyniłaby deklaracje warunkowymi i umożliwiłaby, w ten sposób, badanie późniejszej interwencji państwa na podstawie sytuacji rynkowej istniejącej w momencie jej przyjęcia.
(230) Z ogółu powyższych rozważań wynika, że zasada ostrożnego inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej nie jest zachowana.
W konsekwencji, korzyść przyznana przedsiębiorstwu FT za pośrednictwem projektu udzielenia kredytu akcjonariusza – badanego w świetle poprzednich deklaracji i interwencji władz francuskich – stanowi pomoc państwa, nawet jeśli zakres tej korzyści jest trudny do oszacowania.
9.
ZGODNOŚĆ POMOCY
(231) Jeśli chodzi o zgodność omawianej pomocy, Komisja uściśla na wstępie, że jej analiza rozwinięta w pkt 122 i 123 decyzji o wszczęciu, pozostaje stosowalna w tym konkretnym przypadku.
W konsekwencji, zgodność tej pomocy z zasadami wspólnego rynku mogłaby podlegać analizie według kryteriów stosowanych w wytycznych.
(232) Komisja zauważa, że France Télécom była przedsiębiorstwem przeżywającym trudności w rozumieniu wytycznych, jak to pokazuje tabela 10.
W szczególności, przedsiębiorstwo jest uznane za przeżywające trudności, jeżeli "ponad połowa jego subskrybowanego kapitału została utracona, a ponad jedna czwarta tego kapitału została utracona w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy []".
Tabela 10
France telecom
Bilans skonsolidowany
Żródło: Raporty roczne France Telecom 1999, 2002, 2003.
(Wartość w min euro) (Dane za rok 1998, 1 Euro = 6,55957 FRF) _BAR_
_BAR_ Rok obrachunkowy zamknięty 31 grudnia _BAR_
PASYWA _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_
Kapitał zakładowy _BAR_ 4615 _BAR_ 4615 _BAR_ 4761 _BAR_
Premia emisyjna _BAR_ 24228 _BAR_ 24228 _BAR_ 24750 _BAR_
Rezerwy _BAR_ 2748 _BAR_ 4682 _BAR_ –5434 _BAR_
Wynik netto udział grupy _BAR_ 3660 _BAR_ –8280 _BAR_ –20736 _BAR_
Rezerwa na konwersję _BAR_ 59 _BAR_ 844 _BAR_ –3315 _BAR_
Akcje własne _BAR_ –2153 _BAR_ –5002 _BAR_ –9977 _BAR_
Kapitały, własne _BAR_ 33157 _BAR_ 21087 _BAR_ -9951 _BAR_
Odsetki mniejszościowe _BAR_ 2036 _BAR_ 8101 _BAR_ 9780 _BAR_
Fundusze nie podlegające zwrotowi i fundusze podobne _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Zadłużenia finansowe długo- i średnioterminowe _BAR_ 30547 _BAR_ 54543 _BAR_ 46898 _BAR_
Inne długi długoterm inowe _BAR_ 5220 _BAR_ 8663 _BAR_ 14978 _BAR_
Długi długoterminowe łącznie _BAR_ 35767 _BAR_ 63206 _BAR_ 61876 _BAR_
Udział co najmniej jednego roku w długu finansowym krótko- i średniotermnowym _BAR_ 7542 _BAR_ 1596 _BAR_ 13495 _BAR_
Linie debetowe oraz inne pożyczki krótkoterminowe _BAR_ 25165 _BAR_ 11365 _BAR_ 10490 _BAR_
Długi udostawców _BAR_ 7618 _BAR_ 8631 _BAR_ 8503 _BAR_
Obciążenia do zapłaty i inne prowizje krótkoterminowe _BAR_ 7729 _BAR_ 7259 _BAR_ 7395 _BAR_
Inne długi _BAR_ 8113 _BAR_ 2481 _BAR_ 1712 _BAR_
Podatki odroczone _BAR_ 512 _BAR_ 374 _BAR_ 87 _BAR_
Przychód antycypowany _BAR_ 1946 _BAR_ 3258 _BAR_ 3200 _BAR_
Razem długi krótkoterminowe _BAR_ 58625 _BAR_ 34964 _BAR_ 44882 _BAR_
Razem pasywa _BAR_ 129585 _BAR_ 127358 _BAR_ 106587 _BAR_
(233) Zgodnie z literą wytycznych, które odnoszą się do kapitału subskrybowanego, właściwe wskaźniki ze względu na zakwalifikowanie przedsiębiorstwa FT do przeżywającego trudności, nie zawierają wszystkich elementów składowych kapitałów własnych, lecz ograniczają się do kapitału zakładowego i premii emisyjnej.
(234) Na dzień 31 grudnia 2001 r., zgodnie z podaną definicją, kapitał subskrybowany wynosił 28,8 miliardów euro (na co składa się 4,6 miliardów euro kapitału zakładowego oraz 24,2 miliarda euro premii emisyjnej).
(235) Na dzień 31 grudnia 2002 r., kapitał subskrybowany wynosił 29,5 miliarda euro (na co złożyło się 4,8 miliarda euro kapitału zakładowego oraz 24,7 miliarda euro premii emisyjnej).
Za rok obrachunkowy 2002, strata netto grupy wyniosła 20,7 miliarda euro, na co składa się strata w kapitale subskrybowanym o 70 % (20,7 miliarda euro/29,5 miliarda euro).
Ponadto, jeżeli uwzględnić rezerwy ujemne w kwocie 8,9 miliarda euro, strata sięgnie łącznie całej wartości kapitału własnego.
(236) I tak, należy stwierdzić, że FT było przedsiębiorstwem przeżywającym trudności w rozumieniu wytycznych.
(237) Skądinąd, wniosek ten potwierdza analiza pkt. 6 wytycznych.
Punkt ten odnotowuje pewną liczbę wskaźników ilustrujących trudności finansowe przedsiębiorstwa.
Chodzi tu o kryteria jakościowe, jak rosnący poziom strat, spadek obrotów, spadek marży brutto samofinansowania, narastające zadłużenie, progresja obciążeń finansowych oraz osłabienie lub zanik wartości aktywów netto [].
(238) Jeżeli chodzi o argumenty władz francuskich odnośnie wzrostu składników operacyjnych, Komisja stwierdza, że bilans przedsiębiorstwa, jego wyniki operacyjne oraz prognozy co do przyszłych przepływów środków pieniężnych są składnikami stanowiącymi integralną część oceny spółki.
W szczególności, dług wpisany do bilansu przedsiębiorstwa obciąża przyszłe przepływu środków pieniężnych, nawet jeśli przyczyną jego są zdarzenia przeszłe.
Komisja podkreśla, że jest świadoma progresji obrotów przedsiębiorstwa i faktu, że jego marża samofinansowania brutto była wysoka i narastała szybciej niż jego obroty, jednakże nie może ona ukrywać sytuacji rynkowej przedsiębiorstwa kolosalnie zadłużonego.
Nie może ona również rozdzielić decyzji strategicznych podjętych przez przedsiębiorstwo od jego decyzji operacyjnych.
W ten sposób, w przeciwieństwie do tego, co utrzymują władze francuskie, nacisk położony na wzrost przepływu środków pieniężnych Przedsiębiorstwa nie może być rozważany oddzielnie.
Przytaczany powyżej raport HSBC stwierdza skądinąd, że nawet z planem TOP, potrzeba finansowania przedsiębiorstwa wynosiłaby 21,9 miliarda euro w 2004 roku oraz w 2005 roku; bez planu TOP potrzeba ta odpowiadałaby 33 miliardom euro na ten sam okres.
Tabela 11
France telecom
Skonsolidowany rachunek wyników
Żródło: Roczny raport France Telecom 2001, 2002.
(Wartości w min euro) (Dane za rok 1998, 1 Euro = 6,55957 FRF) _BAR_
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_
Obroty _BAR_ 43026 _BAR_ 46630 _BAR_
Koszty usług i produktów sprzedawanych _BAR_ (17619) _BAR_ (18558) _BAR_
Koszty handlowe i administracyjne _BAR_ (12520) _BAR_ (12579) _BAR_
Koszty badań i rozwoju _BAR_ (567) _BAR_ (576) _BAR_
Wynik eksploatacyjny przed amortyzacją środków trwałych i różnice rachunkowe w planie odpraw (EBITDA) _BAR_ 12320 _BAR_ 14917 _BAR_
Wynik eksploatacyjny (EBIT) _BAR_ 5200 _BAR_ 6808 _BAR_
Obciążenia finansowe netto poza TDIRA _BAR_ (3847) _BAR_ (4041) _BAR_
Obciążenia odsetkami TDIRA _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Różnica i kursie netto _BAR_ (337) _BAR_ 136 _BAR_
Skutek aktualizacji planów odpraw _BAR_ (229) _BAR_ (216) _BAR_
Wynik bieżący spółek połączonych _BAR_ 787 _BAR_ 2687 _BAR_
Inne wyroby (koszty) nieoperacyjne netto _BAR_ (5904) _BAR_ (12849) _BAR_
Podatek od spółek _BAR_ 2932 _BAR_ (2499) _BAR_
Udział pracowniczy _BAR_ (131) _BAR_ (148) _BAR_
Wynik netto spółek połączonych _BAR_ (2316) _BAR_ (12809) _BAR_
Udział w wynikach spółek w przeliczeniu _BAR_ (890) _BAR_ (367) _BAR_
Amortyzacja różnic zakupu _BAR_ (2531) _BAR_ (2352) _BAR_
Amortyzacja wyjątkowa różnic zakupu _BAR_ (3257) _BAR_ (5378) _BAR_
Wynik netto całości skonsolidowanej _BAR_ (8994) _BAR_ (20906) _BAR_
Odsetki mniejszościowe _BAR_ 714 _BAR_ 170 _BAR_
Wyhnik netto (udział grupy) _BAR_ (8280) _BAR_ (20736) _BAR_
(239) Analiza różnych kryteriów podanych w motywie 237 wykazuje, że FT ponosiło rosnącą stratę w latach 2001 i 2002.
Co więcej, dług finansowy netto FT (patrz tabela 12) wynosił 63,5 miliarda euro na dzień 31 grudnia 2001, 69,7 miliarda euro na dzień 30 czerwca 2002 r. oraz et 68,0 miliardów euro na dzień 31 grudnia 2002 r.
Tabela 12
Źródło: Raport roczny France Télécom i rachunki skonsolidowane France Télécom na dzień 30 czerwca 2002
miliardy euro _BAR_
_BAR_ 31.12.2001 _BAR_ 30.6.2002 _BAR_ 31.12.2002 _BAR_
Całkowity dług długoterminowy _BAR_ 63,2 _BAR_ 64,3 _BAR_ 61,8 _BAR_
Udział za co najmniej jeden rok długów _BAR_ 1,6 _BAR_ 9,2 _BAR_ 13,5 _BAR_
Linie debetowe i inne pożyczki krótkoterminowe _BAR_ 11,4 _BAR_ 13,8 _BAR_ 10,5 _BAR_
Dług brutto _BAR_ 76,2 _BAR_ 87,3 _BAR_ 85,8 _BAR_
Lokacyjne papiery wartościowe _BAR_ (1,1) _BAR_ (0,1) _BAR_ (-) _BAR_
Dostępne środki pieniężne _BAR_ (2,9) _BAR_ (2,3) _BAR_ (2,8) _BAR_
Inne długi długoterminowe _BAR_ (8,7) _BAR_ (15,2) _BAR_ (15,0) _BAR_
Dług finansowy netto _BAR_ 63,5 _BAR_ 69,7 _BAR_ 68,0 _BAR_
(240) Komisja podkreśla również progresję obciążeń finansowych z 2 miliardy euro w roku 2000 na 3,8 miliardy euro w roku en 2001 i na 4 miliardy euro w roku 2002.
(241) Wartość aktywów netto odpowiadająca wartości kapitałów własnych, spadła z 33,2 miliarda euro na dzień 31 grudnia 2000 r. do 21 miliardów euro na dzień 31 grudnia 2001 r. i osiągnęła wartość ujemną 10 miliardów euro na dzień grudnia 2002 r.
(242) Wynika stąd wobec tego, że spośród sześciu kryteriów wymienionych w pkt 6 wytycznych jako wskaźniki państwa określające zły stan przedsiębiorstwa, cztery są spełnione.
(243) Wreszcie, trudności finansowe Przedsiębiorstwa zostały skądinąd potwierdzone trudnościami związanymi z refinansowaniem na warunkach dostosowanych do rynku kapitałowego, napotykanymi przez FT w roku 2002.
W przeciwieństwie do tego, co utrzymują władze francuskie, FT nie miało dostępu do rynków finansowych na odpowiednich warunkach w roku 2002, począwszy od lipca do grudnia 2002 r. [], nie nastąpiła seria deklaracji wsparcia przez państwo.
(244) Trudności, które napotkałaby FT w refinansowaniu na odpowiednich warunkach bez wsparcia ze strony państwa, zostały zilustrowane w raportach analityków finansowych.
(245) Na przykład, w lipcu 2002 r., jeden z analityków stwierdził, że przedsiębiorstwu z ratingiem Baa3 trudno byłoby rozwiązać problem jego długu przy pomocy nowych kapitałów: "Rating Baaa3 oznaczał, że trudno było ustalić, kto subskrybowałby ewentualną emisję obligacji.
Negatywna perspektywa zwiększa możliwość, że przedsiębiorstwo stanie się "upadłym aniołem", w sytuacji, gdy nie będzie potrafiło rozwiązać swoich problemów zadłużenia".
("[FT's Baa3 rating meant that it was] hard to say who would buy a potential bond issue.
The negative outlook increases the possibility of the company becoming a fallen angel, if it is unable to solve its debt problem".) []
(246) Raport JP Morgana opatrzony datą 2 grudnia 2002 r., również wydaje się potwierdzać, że bez wsparcia państwa, FT nie byłaby zdolna do pozyskania nowych kapitałów na rynku dla refinansowania swego długu.
Raport precyzuje, że: "Nadal odbieramy profil FT w ujęciu ryzyko/dochód, jako nieatrakcyjny, oczekując na wynik rewizji strategicznej. […] Chociaż widzimy dużą możliwość, aby FT obniżyła swoje koszty i osiągnęła wysoką rentowność i nawet jeśli Prezes Dyrektor Generalny cieszy się solidną reputacją – rola rządu jest wiodąca przy nadaniu przedsiębiorstwu FT elastyczności, której potrzebuje.
W tym okresie, ryzyko związane z płynnością utrzymuje się i naszym zdaniem, podwyższenie kapitału jest tylko kwestią czasu. […] Rola rządu w refinansowaniu i zmniejszaniu długu znów będzie wiodąca.
Jednakże, w obliczu zniechęcających terminów zapadalności refinansowania w roku 2003, FT oraz agencje ratingowe na krótko skoncentrowały się na ryzyku utraty płynności i refinansowaniu przedsiębiorstwa.
Bez interwencji rządu byłoby to niemożliwe – przyznała to nawet sama France Télécom podczas konferencji telefonicznej w trzecim kwartale".
("We continue to view FT's risk/reward profile as unattractive pending the outcome of a strategy review. […] Although we see significant scope for FT to cut costs and deliver a compelling yield and even though the CEO has strong track record execution, the government role in giving FT the flexibility it requires is pivotal .
In the meantime, liquidity risk remains and in our view, a right issue is a matter of when not if. […] The government's role will again be pivotal in refinancing and reducing this debt.
However it is liquidity or refinancing risk that is the near-term focus of FT and rating agencies alike, with a daunting refinancing schedule ahead in 2003. […] This would be impossible without government intervention – even FT acknowledged this in its Q3 conference call") (podkreślenie zostało dodane).
(247) Dwa raporty, Goldmana Sachsa oraz SG Equity Research, potwierdzają, że dopiero po serii deklaracji państwa rynek kapitałowy umożliwił FT refinansowanie na odpowiednich warunkach.
Global Equity Research podkreśla w dniu 20 lutego 2003 r., że "nie cierpiące zwłoki problemy płynności zostały rozwiązane: od momentu antycypacji udziału [państwa] w podwyższeniu kapitału o 15 miliardów euro w formie linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro, FT ponownie miało dostęp do rynku obligacji dla zmniejszenia swych natychmiastowych ograniczenia płynności". ("[the] immediate liquidity issues are solved: since the government's upfront prepayment of its €15bn equity offering in the form of a €9bn standby facility, FT has been able to re-access the debt capital markets to solve its immediate liquidity challenges".)
(248) Opinia analityków finansowych jest zresztą potwierdzona deklaracjami ówczesnego Prezesa-Dyrektora Generalnego Przedsiębiorstwa, Pana Bona, przytaczanymi w licznych artykułach prasowych [], jak również przez same władze francuskie podczas notyfikacji z grudnia 2002 r. [] Nawet jeśli władze francuskie utrzymują, że opinia poprzedniego Prezesa-Dyrektora Generalnego FT nie była trafna – biorąc pod uwagę okoliczności, w jakich została sformułowana – tym niemniej została ona dokładnie potwierdzona również przez nowe, powołane w październiku 2002 r., kierownictwo FT, które podczas przesłuchania w dniu 5 grudnia 2002 r. przed senacką komisją finansową, również stwierdziło, że grupa znajdowała się w sytuacji przymusowej: "W obliczu gigantycznego zadłużenia, wydaje się, że Przedsiębiorstwo nie oszacowało sytuacji grupy, której notowania spadały oraz która nie miała już dostępu do rynków kapitałowych …" [].
(249) Podobnie, dokumenty dostarczone przez władze francuskie dla zilustrowania dostępu FT na rynek nie wydają się przekonywujące.
W istocie, oferty wymiany […] i […], pretendujące do zastąpienia obligacji zwrotnych krótkoterminowych obligacjami o terminach dłuższych, nie umacniają tezy władz francuskich odnośnie dostępu FT na rynek kapitałowy.
I tak, oferta wymiany, która wyszła z banku […], która jest datowana na lipiec 2002 r. i została przekazana w dniu 17 lipca do FT, zawiera jedynie uwagi wstępne o możliwej operacji wymiany [] oraz podaje jedynie cenę orientacyjną dla EURIBOR +380 punktów bazowych z kuponem 8,50 % [].
Odnośnie oferty banku […] z września 2002 r., nie była ona podpisana przez strony i nie zawiera żadnej stopy refinansowania.
Komisja podkreśla, że jeżeli oferty nie były sformalizowane i tylko jedna z dwóch ofert wskazuje stopę orientacyjną wyższą niż bieżąca średnia stopa emisji obligacji FT na 2002 r. [], żadna z tych ofert nie jest właściwa.
W każdym bądź razie, oferty te wydają się być późniejsze od deklaracji explicite o wsparciu ze strony państwa z lipca 2002 r. i nie mogą wobec tego wykazać, że FT miało normalny dostęp do rynku kapitałowego.
(250) Jeśli chodzi o różnorodne operacje wymienione przez władze francuskie [], a w szczególności emisję przez FT obligacji i obligacji zamienne na akcji ("ORAs") na rok 2002 [], Komisja podnosi, że nie wykazują one również, żeby FT miało dostęp do rynku na odpowiednich warunkach.
Pod tym względem, Komisja precyzuje, że wartość całkowita emisji sytuuje się mocno poniżej [] średniej FT w okresie 1997-2003 [].
Jedynie emisja ORAs wykazuje istotne znaczenie [], ale chodzi właśnie o instrument wykorzystywany, kiedy ryzyko jest wysokie oraz kiedy koszt emisji obligacji zwykłych byłby zbyt wysoki.
(251) Jeśli chodzi o stwierdzenie władz francuskich, zgodnie z którym władze te celem refinansowania wolały uciec odwołać się do kredytu konsorcyjalnego, aniżeli do rynku obligacji – nie jest ono wskaźnikiem zdolności FT do refinansowania na stosownych warunkach.
Istotnie, kredyt konsorcjalny, do którego odwołują się władze francuskie w swych uwagach z dnia 22 stycznia 2004 r., nosi datę 14 lutego 2002 r., czyli wcześniejszą niż data obniżenia ratingu FT przez agencje ratingowe.
Natomiast wielomiesięczne korzystanie z tego krótkoterminowego instrumentu kredytowego zamiast emisji obligacji o dłuższym terminie spłaty, które umożliwiłyby refinansowanie części długu [] Przedsiębiorstwa, wydaje się raczej potwierdzać, że dostęp FT do rynku kapitałowego nie był łatwy.
Sytuacja ta została zresztą potwierdzona przez władze francuskie w ich uwagach z dnia 22 stycznia 2004 r., zgodnie z którymi odwołanie się do kredytu konsorcjalnego było mniej kosztowne dla FT aniżeli dostęp do rynku obligacji.
(252) W konsekwencji powyższego, Komisja jest zdania, że FT powinna być uznana, w pierwszym kwartale 2002 r., za przedsiębiorstwo przeżywające trudności w rozumieniu wytycznych [].
(253) Jednakże, rozpatrywane środki nie mogą być zakwalifikowane jako pomoc na ratowanie i na restrukturyzację przedsiębiorstwa przeżywającego trudności, ponieważ nie spełniają warunków dopuszczających przewidywanych w wytycznych.
W tej kwestii, Komisja podkreśla tytułem wstępu, że władze francuskie nie wysunęły żadnego argumentu w tym kierunku i nigdy nie potwierdziły, że celem omawianych środków było ratowanie i restrukturyzacja FT.
Przeciwnie, władze francuskie wciąż odrzucały, zakwalifikowanie FT jako przedsiębiorstwa przeżywającego trudności w rozumieniu wytycznych i podkreślały dobrą kondycję operacyjną Przedsiębiorstwa.
(254) Rozpatrywane środki nie mogą stanowić pomocy na ratowanie.
W istocie, wytyczne przewidują, że kredyt powinien być zwrócony, co nie ma miejsca w tym przypadku.
Podobnie, pomoc powinna być uzasadniona wysokimi racjami społecznymi, podczas gdy Komisja nie posiada żadnego elementu wskazującego na fakt, iż niezastosowanie pomocy doprowadziłoby do niebezpiecznej sytuacji na płaszczyźnie społecznej.
Istotnie, w zakresie, w jakim aktywa FT były zrównoważone z punktu widzenia operacyjnego, w sytuacji, kiedy FT zostałoby zmuszone przystąpić do cesji aktywów, aby stawić czoła potrzebom finansowym, jest bardzo prawdopodobne, że nie pojawiłby się żaden poważny problem społeczny.
Jest również przewidziane, w myśl wytycznych, że wysokość pomocy na ratowanie powinna się ograniczać do tego, co jest konieczne dla eksploatacji Przedsiębiorstwa w okresie, w jakim pomoc jest dopuszczona.
Tak więc, w tym przypadku, Komisja nie posiada żadnego elementu, który pozwalałby jej się upewnić, że zobowiązanie państwa dotyczące wsparcia dla Przedsiębiorstwa ograniczało się do wspierania eksploatacji FT.
Ponadto, władze francuskie nie notyfikowały formalnie rozpatrywanych środków jako pomocy na ratowanie, ani nie oznajmiły, że te środki miały na celu ratowanie FT.
Pomoc na ratowanie powinna być zwrócona w ciągu 12 miesięcy od daty ostatniego przelewu, a więc zwrot przez kompensację w akcjach FT nie może stanowić zwrotu w rozumieniu wytycznych, lecz jest zwykłym zastrzykiem kapitału, ponieważ nic nie gwarantuje, że wartość nominalna akcji odpowiadać będzie wysokości pomocy.
Jest również przewidziane, w myśl wytycznych, że pomoc na ratowanie jest przyznawana jedynie na maksymalny okres 6 miesięcy.
Jednak, linia kredytowa została otwarta na okres 18 miesięcy, ten okres jest więc dłuższy od przyznawanego terminu.
(255) Rozpatrywane środki nie mogą również stanowić pomocy na restrukturyzację.
Na wniosek Komisji przy przyjmowaniu decyzji o wszczęciu procedury, władze francuskie przedstawiły plan Ambition 2005.
Lektura planu potwierdziła, że FT wchodziło w fazę głębokiej restrukturyzacji, zarówno na płaszczyźnie przemysłowej, jak i finansowej.
W konsekwencji, Komisja uważa, iż środki finansowe przyznane przez władze francuskie na wsparcie FT mogły stanowić pomoc na restrukturyzację w rozumieniu wytycznych.
Stąd, Komisja nie może uznać tych środków jako zgodnych z zasadami wspólnego rynku na mocy art. 87 ust. 3 litera c) Traktatu oraz z wytycznymi.
W istocie, należy zaznaczyć, że według wytycznych, "pomoc udzielana na rzecz restrukturyzacji powoduje szczególne problemy w zakresie konkurencji".
W konsekwencji, pomoc może być przyznana "i na podstawie ścisłych kryteriów i przy zapewnieniu, że ewentualne zakłócenia konkurencji zostaną zrównoważone korzyściami wynikającymi z utrzymania przedsiębiorstwa przy życiu ... oraz, w razie potrzeby, wystarczającymi korzyściami po stronie konkurentów".
Jednak, w tym przypadku, informacje dostarczone przez władze francuskie nie zawierają żadnego elementu dotyczącego tej kwestii, a ponadto, władze francuskie nie poinformowały Komisji o pewnych elementach zawartych w załączniku I wytycznych, zwłaszcza o szczegółowym opisie pomocy (proponującej środki przeciwdziałające) oraz wynikach badań rynkowych, które są elementami niezbędnymi dla Komisji, aby ta mogła wypowiedzieć się odnośnie wchodzącego w grę zakresu zniekształceń konkurencji i przez co – odnośnie kompensaty koniecznej do zweryfikowania zgodności pomocy.
(256) Komisja konkluduje, że środki finansowe przyznane przez władze francuskie na wsparcie FT nie są zgodne z zasadami wspólnego rynku w rozumieniu art. 87 ust. 3 litera c) Traktatu i wytycznych.
10.
WINDYKACJA POMOCY
(257) W świetle powyższego, kredyt akcjonariusza z grudnia 2002 r. stanowi pomoc państwa niezgodną z zasadami wspólnego rynku.
Art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w zasadzie wymaga, by Komisja nakazała jej windykację.
(258) Rzecz jasna, warunkiem wstępnym przystąpienia do egzekucji tego zobowiązania, będzie bądź kwantyfikacja wysokości pomocy w decyzji, przeprowadzona w sposób stosunkowo dokładny, bądź też – jeżeli nie jest to możliwe – włączenie parametrów pozwalających Państwu Członkowskiemu, przy współpracy z Komisją, do podjęcia takich obliczeń w późniejszym czasie.
(259) W tym względzie, Komisja nie może na tym etapie przystąpić do dokładnej kwantyfikacji pomocy, o której mowa.
(260) Prawdą jest, że analiza sytuacji panującej na rynku przed deklaracjami z lipca 2002 r. sugeruje istnienie znaczącej korzyści przyznanej FT.
Tak więc, Komisja nie uważa za stosowne, aby celem dokonania kwantyfikacji pomocy, opierać się jedynie na tych elementach.
W istocie, sytuacja rynku przed deklaracjami z lipca 2000 r., jeżeli pozwala uwzględnić skutki rynkowe wcześniejszych deklaracji władz francuskich, nie pozwala odizolować tych skutków od innych ewentualnych skutków zdarzeniowych, jak zmiana kierownictwa FT lub plan Ambition 2005.
Ta ocena oferuje więc jedynie wizję "brutto", która najprawdopodobniej nie jest równoznaczna z korzyścią uzyskaną przez FT.
(261) Pomimo wszystkich tych wysiłków, Komisja nie mogła otrzymać racjonalnej oceny wpływu finansowego "netto" notyfikowanych środków, która powinna zostać opracowana na bazie teoretycznego rachunku oddzielającego skutki deklaracji i działania, przypisywanych państwu, od każdego innego wydarzenia mogącego wpływać na sytuację FT bądź na postrzeganie tej sytuacji przez rynki.
Nie wydaje się również możliwe włączenie do decyzji parametrów obliczeniowych wystarczająco dokładnych, aby móc dokonać rozstrzygającego rachunku w fazie wykonania decyzji.
W tych szczególnych okolicznościach, poszanowanie praw do obrony Państwa Członkowskiego mogłoby stanowić przeszkodę w odzyskaniu pomocy, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, według którego, "Komisja nie wymaga odzyskania pomocy jeżeli, czyniąc to, przeciwdziałałby zasadzie ogólnej prawa wspólnotowego".
(262) Ten wniosek zdaje się wypływać z zasady zaufania obywatela do państwa.
Z pewnością, Francja nie przedstawiła Komisji żadnego argumentu dotyczącego istnienia zaufania obywatela do państwa przede wszystkim wobec beneficjentów pomocy.
Tymczasem, z orzecznictwa Trybunału []wynika, że Komisja jest zobowiązana z urzędu do wzięcia pod uwagę okoliczności wyjątkowych, które uzasadniałyby, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, odmowę nakazu odzyskania pomocy przyznanej nielegalnie, kiedy odzyskanie to jest sprzeczne z zasadą ogólną prawa wspólnotowego, takie jak przestrzeganie zaufania obywatela do państwa beneficjentów.
(263) Komisja wzięła pod uwagę deklaracje rządu przy ocenie zgodności rozpatrywanych środków, w rozumieniu zasad dotyczących pomocy państwa.
Projekt kredytu akcjonariusza, rozważany osobno, zostałby prawdopodobnie uznany jako kredyt nie stanowiący pomocy w rozumieniu Traktatu.
Jednak, Komisja doszła do wniosku, że skutkiem deklaracji było przywrócenie zaufania na rynku w stosunku do Przedsiębiorstwa, wykluczając w ten sposób zastosowanie zasady ostrożnego inwestora prywatnego oraz czyniąc z projektu kredytu akcjonariusza materializację pomocy udzielonej FT.
Komisja przyznaje, że po raz pierwszy chodzi o zbadanie kwestii, czy taki rodzaj postępowania stanowi pomoc.
W zakresie, w jakim pomoc zależy zatem od postępowań poprzedzających notyfikację projektu kredytu, gorliwy podmiot mógłby pokładać zaufanie w zasadność postępowania Państwa Członkowskiego, którego sprawa dotyczy, a które ze swojej strony w należytej formie zawiadomiło o projekcie kredytu.
Jak powiedział oskarżyciel publiczny, Pan Darmon, w swoich konkluzjach do sprawy C 5/98 [] "nie można lekceważyć niezdecydowanej postawy niektórych przedsiębiorstw w obliczu "nietypowych" form pomocy, odnośnie istnienia, czy też nie, konieczności notyfikacji".
(264) Zamykając, Komisja wnioskuje, że FT miała podstawy, aby wierzyć, iż postępowanie Francji nie stanowiło pomocy państwa.
W świetle powyższego, Komisja uznaje, że w danym przypadku, nakazanie windykacji pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego.
11.
WNIOSKI
(265) Komisja stwierdza, że kredyt akcjonariusza udzielony przez Francję na rzecz FT w grudniu 2002 r. w formie linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro, osadzony w kontekście deklaracji formułowanych od lipca 2002 r. stanowi pomoc państwa.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kredyt akcjonariusza udzielony w grudniu 2002 r. przez Francję na rzecz France Télécom w formie linii kredytowej w wysokości 9 miliardów euro, osadzony w kontekście deklaracji formułowanych od lipca 2002 r., stanowi pomoc państwa niezgodną z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 2
Pomoc, o której mowa w art. 1 nie może stanowić przedmiotu windykacji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z funkcjonowaniem Porozumienia EOG
(Sprawa COMP/M.3696 – E.ON/MOL)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5593)
(jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/622/WE)
Dnia 21 grudnia 2005 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie połączenia przedsiębiorstw na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) [1], w szczególności art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
Nieopatrzoną klauzulą poufności wersję pełnego tekstu decyzji Komisji w autentycznych językach postępowania oraz w językach roboczych Komisji można znaleźć na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod adresem: http://ec.europa.eu/comm/competition/index_en.html
I. STRESZCZENIE
(1) Niniejsza sprawa dotyczy przejęcia przez E.ON (Niemcy) dwóch spółek zależnych przedsiębiorstwa MOL, zintegrowanej węgierskiej spółki naftowo-gazowej, prowadzących działalność w zakresie sprzedaży hurtowej, obrotu i handlu gazem oraz magazynowania gazu.
Przez dwa lata MOL ma również prawo korzystać z opcji sprzedaży swojej spółki zależnej zajmującej się przesyłem gazu na rzecz E.ON.
(2) Już przed transakcją MOL posiada prawie wyłączną kontrolę dostępu do zasobów gazu i infrastruktury gazowej na Węgrzech.
MOL jest właścicielem sieci przesyłowej gazu, wszystkich węgierskich instalacji magazynowania gazu oraz posiada pozycję quasi monopolistyczną na rynkach hurtowej sprzedaży gazu.
Już obecnie MOL jest "strażnikiem" zasobów gazu (zarówno przywozu, jak i produkcji krajowej) i infrastruktury gazowej.
Ta pozycja strażnika zostanie teraz przejęta przez E.ON.
(3) Zasadnicza zmiana spowodowana przez proponowaną transakcję polega na tym, że E.ON w przeciwieństwie do MOL cieszy się silną pozycją rynkową w zakresie detalicznej dostawy gazu i energii elektrycznej na Węgrzech.
Dlatego też, wyjąwszy działalność MOL w zakresie przesyłu i produkcji gazu, omawiana transakcja spowoduje utworzenie pionowo zintegrowanego podmiotu w łańcuchach dostaw gazu i energii elektrycznej na Węgrzech.
(4) Badanie rynkowe przeprowadzone przez Komisję wykazało, że w związku z prawie wyłączną kontrolą nowego podmiotu nad zasobami gazu (w większości pochodzenia rosyjskiego) dostępnymi na Węgrzech oraz jego pionową integracją na rynku gazu i energii elektrycznej, transakcja doprowadziłaby do powstania poważnego ryzyka wykluczenia konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynków gazu i energii elektrycznej.
Jak już wspomniano, w przeciwieństwie do MOL E.ON prowadzi aktywną działalność na segmentach stanowiących kolejne ogniwa rynku sprzedaży hurtowej, sprzedaży detalicznej i dystrybucji gazu oraz energii elektrycznej (poprzez kontrolę dwóch spośród sześciu regionalnych spółek dystrybucyjnych gazu oraz trzech spośród sześciu regionalnych spółek dystrybucyjnych energii elektrycznej), jak również w zakresie wytwarzania energii elektrycznej.
Transakcja spowodowałaby zmianę bodźców nowego podmiotu w stosunku do jego konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku.
Nowy podmiot posiadałby tym samym zarówno zdolność, jak i motywację do dyskryminacji konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynków, zarówno w sektorze gazowym, jak i energii elektrycznej.
(5) Aby rozwiązać określone w trakcie postępowania problemy związane z konkurencją, wynikające z transakcji, E.ON przedłożyła w dniu 20 października 2005 r. pakiet zobowiązań.
W dniu 16 listopada 2005 r. E.ON przedłożyła poprawione zobowiązania.
Ostateczne zobowiązania przedłożono w dniu 8 grudnia 2005 r.
Komisja uważa, że zobowiązania, znacznie poprawione po teście rynkowym w porównaniu do początkowej oferty E.ON, uwzględniają obawy wyrażone przez strony trzecie, jeżeli chodzi o potrzebę zapewnienia dostatecznej płynności gazu na węgierskim rynku sprzedaży hurtowej gazu po cenie i na zasadach umożliwiających stronom trzecim skuteczną konkurencję z nowym podmiotem na dalszych ogniwach rynków gazu i energii elektrycznej na Węgrzech.
(6) W związku z powyższym proponuje się przyjęcie decyzji zatwierdzającej, zawierającej warunki i zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie łączenia przedsiębiorstw.
II.
UZASADNIENIE
A. STRONY
(7) E.ON Ruhrgas International AG ("E.ON") należy do grupy spółek E.ON, prywatnej grupy energetycznej, której podstawowa działalność polega na dostawie energii elektrycznej i gazu.
(8) MOL Hungarian Oil and Gas ("MOL", Węgry) to zintegrowana grupa naftowo-gazowa, prowadząca działalność głównie na Węgrzech, na rynkach gazu ziemnego, ropy naftowej, paliw i substancji chemicznych.
Jest to spółka akcyjna, notowana na giełdzie papierów wartościowych w Budapeszcie.
Państwo węgierskie wciąż posiada 12 % kapitału akcyjnego plus złotą akcję.
B. OPERACJA
(9) Omawiana sprawa dotyczy koncentracji, w ramach której E.ON przejmuje kontrolę nad MOL Földgázellátó Rt. ("MOL WMT") oraz MOL Földgáztároló Rt.
E.ON przejmie również udziały MOL w Panrusgáz Magyar-Orosz Gázipari Rt. ("Panrusgáz"), wspólnym przedsiębiorstwie OAO Gazprom (Rosja) i MOL.
(10) Mol Földgázszállító Rt. ("MOL Przesył"), kolejna wyłącznie kontrolowana spółka zależna MOL nie zostaje przejęta przez E.ON w ramach niniejszej transakcji.
Zamiast tego MOL otrzymuje opcję sprzedaży, umożliwiającą mu zażądanie w ciągu dwóch następnych lat od E.ON zakupu udziału w MOL Przesył w wysokości 25 % plus 1 akcja bądź 75 % minus 1 akcja.
(11) Wreszcie MOL zachowuje kontrolę nad swoją działalnością związaną z wydobyciem i wytwarzaniem gazu (dział wydobycia i wytwarzania gazu MOL, stanowiący początkowe ogniwo rynku (ang. exploration and production – "MOL E & P")).
Jednakże w ramach niniejszej transakcji MOL i MOL WMT zawierają nową długoterminową umowę dostawy gazu dotyczącą gazu wytwarzanego przez MOL E & P ("Umowa dostawy").
C. WŁAŚCIWE RYNKI
WŁAŚCIWE RYNKI GAZU ZIEMNEGO
a) Właściwe rynki produktowe
(12) Biorąc pod uwagę specyfikę węgierskich rynków gazowych, Komisja określiła następujące właściwe rynki produktu w sektorze gazowym:
i) przesył gazu;
ii) dystrybucja gazu;
iii) magazynowanie gazu;
iv) dostawa gazu dla podmiotów gospodarczych;
v) dostawa gazu dla regionalnych spółek dystrybucyjnych ("RSD");
vi) dostawa gazu dla dużych elektrowni;
vii) dostawa gazu dla dużych odbiorców przemysłowych (o zużyciu przekraczającym 500 m3/godz.);
viii) dostawa gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych (o zużyciu poniżej 500 m3/godz.); oraz
ix) dostawa gazu dla gospodarstw domowych.
(13) Od dnia 1 lipca 2004 r. wszyscy odbiorcy inni niż gospodarstwa domowe stali się uprawnionymi odbiorcami, którzy na mocy prawa węgierskiego mają prawo swobodnego wyboru swojego dostawcy.
Gospodarstwa domowe uzyskają takie uprawnienia najpóźniej w dniu 1 lipca 2007 r.
(14) Węgierski sektor gazu ziemnego opiera się na modelu hybrydowym, w ramach którego współistnieje regulowany segment rynku (lub "rynek przedsiębiorstw użyteczności publicznej"), będący pozostałością starego systemu gazowego na Węgrzech, oraz uwolniony segment rynku (lub "otwarty segment rynku").
W regulowanym segmencie rynku przedsiębiorstwo użyteczności publicznej prowadzące sprzedaż hurtową (MOL WMT) ma obowiązek z mocy prawa pokryć całość zapotrzebowania RSD na gaz ziemny dla celów użyteczności publicznej, podczas gdy RSD są zobowiązane zwracać się wyłącznie do przedsiębiorstwa użyteczności publicznej prowadzącego sprzedaż hurtową (po regulowanych cenach) w celu zaspokojenia swoich potrzeb w zakresie dostaw gazu ziemnego dla odbiorców będących przedsiębiorstwami użyteczności publicznej.
RSD, dostawcy usług użyteczności publicznej, posiadają z kolei wyłączne prawo i obowiązek zapewniania dostaw odbiorcom na swoim terytorium, po regulowanych cenach.
Uprawnieni odbiorcy mają wybór pomiędzy dostawami dokonywanymi przez swoich dawnych dostawców gazu (RSD lub przedsiębiorstwo użyteczności publicznej prowadzące sprzedaż hurtową, MOL WMT, jeśli odbiorca otrzymywał dostawy bezpośrednio od MOL WMT) w ramach umowy o świadczeniu usług użyteczności publicznej, albo też mogą rozwiązać umowę z przedsiębiorstwem użyteczności publicznej i kupować gaz od podmiotu gospodarczego lub dokonywać przywozu gazu ziemnego samodzielnie.
Ten model hybrydowy ma według przewidywań zniknąć po lipcu 2007 r.
(15) Badanie rynkowe potwierdziło istnienie odrębnego rynku produktowego dla dostaw gazu do podmiotów gospodarczych na Węgrzech, na którym importerzy/producenci sprzedają gaz podmiotom gospodarczym, a podmioty gospodarcze sprzedają gaz sobie wzajemnie, celem dokonywania następnie dostaw w otwartym segmencie rynku.
W regulowanym segmencie rynku RSD mają obowiązek zakupu gazu dla swoich potrzeb w zakresie użyteczności publicznej od przedsiębiorstwa użyteczności publicznej prowadzącego sprzedaż hurtową (MOL WMT).
b) Rynki geograficzne
(16) Badanie w niniejszej sprawie wykazało, że wszystkie rynki, których dotyczy sprawa, to rynki krajowe, za wyjątkiem rynków dystrybucji gazu i dostawy gazu do gospodarstw domowych, których zasięg jest obecnie lokalny (tj. ograniczony do konkretnych obszarów dystrybucji na Węgrzech).
WŁAŚCIWE RYNKI ENERGII ELEKTRYCZNEJ
a) Właściwe rynki produktowe
(17) Biorąc pod uwagę specyfikę rynków węgierskich, Komisja określiła następujące właściwe rynki produktowe w sektorze energii elektrycznej:
i) przesył energii elektrycznej;
ii) dystrybucja energii elektrycznej;
iii) zapewnianie zrównoważonej mocy;
iv) dostawa hurtowa energii elektrycznej dla podmiotów gospodarczych;
v) dostawa hurtowa energii elektrycznej dla przedsiębiorstwa użyteczności publicznej prowadzącego sprzedaż hurtową;
vi) dostawa hurtowa energii elektrycznej dla RSD;
vii) dostawa detaliczna energii elektrycznej dla średnich i dużych odbiorców handlowych i przemysłowych;
viii) dostawa detaliczna energii elektrycznej dla małych odbiorców handlowych i przemysłowych; oraz
ix) dostawa detaliczna energii elektrycznej dla gospodarstw domowych.
(18) Węgierski sektor energii elektrycznej również oparty jest na modelu hybrydowym, złożonym z segmentu regulowanego i segmentu otwartego.
W dniu 1 lipca 2004 r. wszyscy odbiorcy inni niż gospodarstwa domowe stali się uprawnionymi odbiorcami.
Gospodarstwa domowe uzyskają takie uprawnienia w dniu 1 lipca 2007 r.
Podobnie jak w sektorze gazowym uprawnieni odbiorcy mają prawo, jednakże nie obowiązek zmienić dostawców i mogą w związku z tym nadal korzystać z usług swojego dostawcy regionalnego w ramach umowy o świadczeniu usług użyteczności publicznej.
Jednakże w sektorze energii elektrycznej więcej odbiorców zdecydowało się przejść do otwartego segmentu rynku niż w przypadku sektora gazowego.
W czerwcu 2005 r. segment otwarty stanowił 32 % łącznego zużycia energii elektrycznej na Węgrzech.
b) Rynki geograficzne w sektorze energii elektrycznej
(19) Większość rynków, których omawiana sprawa dotyczy, to rynki krajowe, za wyjątkiem rynku dystrybucji energii elektrycznej i dostaw detalicznych energii elektrycznej do gospodarstw domowych, które obecnie mają zasięg lokalny (tj. ograniczony do konkretnych obszarów dystrybucji na Węgrzech).
D. OCENA KONKURENCJI
RYNKI GAZOWE
a) MOL WMT posiada dominującą pozycję na rynku hurtowej dostawy gazu na Węgrzech
(20) Z uwagi na swoją uprzednią pozycję prawnego monopolisty MOL WMT posiada dominującą pozycję w zakresie hurtowej dostawy gazu dla RSD oraz dla podmiotów gospodarczych na Węgrzech.
Podczas gdy MOL WMT zachowuje swoje uprzednie prawa monopolistyczne na regulowanym segmencie rynku, badanie Komisji ujawniło istnienie istotnych barier utrudniających wejście na otwarty segment węgierskiego rynku gazowego.
Główną barierą dla nowych uczestników rynku na Węgrzech jest trudność związana z dostępem do konkurencyjnych źródeł gazu oraz brak płynności węgierskiego hurtowego rynku gazowego.
(21) MOL WMT w szczególności kontroluje dostęp do krajowych zasobów gazu oraz do konkurencyjnego przywozu i kontrolę tę utrzyma.
(22) Węgierska krajowa produkcja gazu nie jest bez znaczenia i w roku 2004 wynosiła około 3 mld m3, co odpowiadało 20 % łącznego krajowego zużycia gazu.
Badanie wykazało również, że gaz węgierski jest konkurencyjny w porównaniu z gazem importowanym.
(23) Mimo iż E.ON nie przejmuje MOL E & P w ramach proponowanej transakcji, MOL E & P i MOL WMT zawarły 10-letnią umowę dostawy gazu krajowego wytwarzanego przez MOL E & P jako część omawianej transakcji. Zgodnie z postanowieniami tej umowy dostawy ilości gazu dostarczanego przez MOL E & P do MOL WMT ustalane są w odniesieniu do prognoz produkcyjnych MOL E & P. Komisja ustaliła, że żadna ilość gazu nie będzie dostępna dla stron trzecich […], jako że ilości umowne odpowiadają prognozom produkcji MOL E & P, a ilości dostępne dla stron trzecich przez pozostały okres obowiązywania umowy wyniosą najwyżej [27-37 %] prognoz produkcyjnych MOL E & P.
(24) Przywóz stanowi 80 % łącznego zużycia gazu na Węgrzech i przewiduje się jego wzrost, gdyż zmniejsza się produkcja krajowa.
Przywóz gazu odbywa się przez dwa punkty, na granicy wschodniej (Beregovo, na granicy z Ukrainą) i zachodniej (HAG, na granicy z Austrią).
(25) Badanie wykazało, że cały gaz importowany na Węgry – i jedyne konkurencyjne źródło gazu – to gaz pochodzący z Rosji (tj. z Gazpromu), lub też gaz z krajów WNP (w szczególności Turkmenistanu), przewożony tranzytem przez Rosję i Ukrainę (tj. rurociągiem tranzytowym kontrolowanym przez Gazprom).
Nie przewiduje się, aby alternatywne źródła gazu były dostępne na Węgrzech przed 2012 r., kiedy to uruchomiony zostanie rurociąg NABUCCO (doprowadzający gaz z Bliskiego Wschodu i obszaru kaspijskiego).
(26) Przed uwolnieniem rynku MOL posiadała monopol na przywóz gazu na Węgry.
Aby zabezpieczyć swoje dostawy gazu, MOL WMT zawarła długoterminowe umowy dostawy obowiązujące przez okres […] (do […]) z Panrusgáz, Gaz de France ("GdF"), E.ON oraz Bothli-Trade (Bothli-Trade dokonała cesji tej umowy na EMFESZ, jedynego jak dotąd nowego uczestnika węgierskiego rynku gazowego).
Gaz kupowany przez MOL WMT od E.ON i GdF, importowany przez punkt zachodni, jest gazem rosyjskim, około [27–37 %] droższym niż gaz kupowany od Gazpromu za pośrednictwem Panrusgáz lub od EMFESZ.
(27) Badanie rynkowe wykazało, że obecnie nowym uczestnikom rynku trudno jest uzyskać dostęp do rosyjskiego gazu równolegle z istniejącymi umowami MOL WMT.
Wydaje się, że Gazprom nie miałby żadnej motywacji do sprzedaży "większej ilości" gazu celem jego wywozu na Węgry poza ilością niezbędną do pokrycia "luki w dostawie" powstałej w wyniku różnicy pomiędzy przyszłym wzrostem zapotrzebowania na Węgrzech a zapotrzebowaniem pokrywanym już w ramach istniejących długoterminowych umów importowych z MOL WMT.
(28) Za pośrednictwem Panrusgáz, swojego wspólnego przedsiębiorstwa z MOL, Gazprom dostarcza już ilości gazu pokrywających większość zapotrzebowania na Węgrzech.
Komisja uważa, że zakup gazu od Gazpromu w celu konkurowania z MOL WMT jest niemożliwy.
Po pierwsze, Gazprom nie ma motywacji do sprzedaży gazu innemu podmiotowi po niższej cenie, skoro ilości te zastąpiłyby po prostu ilości, które Gazprom sprzedaje już na rynek węgierski.
Po drugie, gaz, który Gazprom sprzedawałby po wyższej cenie, nie byłby konkurencyjny na Węgrzech.
(29) Ponadto z uwagi na swoją obecność na rynku MOL WMT posiada i będzie posiadać znaczną przewagę nad potencjalnymi nowymi uczestnikami rynku w zakresie bezpieczeństwa dostaw, kosztów przesyłu oraz magazynowania gazu, szczególnie dzięki dużej bazie odbiorców i znaczącym ilościom sprzedaży.
(30) Z tych powodów już przed transakcją MOL WMT jest podmiotem dominującym na różnych węgierskich rynkach hurtowej sprzedaży gazu (dostawa gazu do RSD, dostawa gazu do podmiotów gospodarczych, dostawa gazu do elektrowni).
b) Wpływ na węgierskie rynki gazowe
Dostawa gazu
— Nowy podmiot będzie posiadać zdolność i motywację do zablokowania konkurentom (RSD i podmiotom gospodarczym) dostępu do hurtowych dostaw gazu na rynku dostaw dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych
(31) Zasadnicza zmiana spowodowana przez proponowaną transakcję polega na tym, że E.ON w przeciwieństwie do MOL dokonuje detalicznych dostaw gazu do małych odbiorców przemysłowych i handlowych za pośrednictwem swoich RSD.
Połączenie spowoduje zatem powstanie pionowo zintegrowanej spółki, prowadzącej zarówno hurtową, jak i detaliczną sprzedaży gazu.
Natychmiast po dokonaniu transakcji nowy podmiot będzie miał prawdopodobnie zarówno zdolność, jak i motywację do wykluczenia z rynku swoich rzeczywistych i potencjalnych konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych, jako że konkurenci musieliby polegać na nowym podmiocie w zakresie zakupu hurtowych ilości gazu.
(32) Po połączeniu nowy podmiot będzie posiadać zdolność zablokowania swoim rywalom dostępu do gazu oraz podniesienia ich kosztów na różne sposoby.
W ramach regulowanego segmentu rynku, charakteryzującego się regulowanymi cenami, nowy podmiot mógłby prowadzić dyskryminację o charakterze innym niż cenowy (w postaci opóźnień w dostawach, obniżenia jakości usług, braku elastyczności, braku chęci renegocjowania itp.).
Na otwartym segmencie rynku nowy podmiot mógłby bezpośrednio podnieść cenę hurtową gazu dla podmiotów gospodarczych oraz/lub prowadzić dyskryminację o charakterze innym niż cenowy.
(33) E.ON poprzez swoje RSD posiada udział rynkowy w wysokości około [15–25 %] na rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych.
Analiza Komisji wskazuje, że motywacja nowego podmiotu w zakresie podnoszenia kosztów rywali oraz jego optymalna strategia wykluczenia mogą prawdopodobnie ulegać zmianom wraz z otoczeniem regulacyjnym.
i) Bezpośrednio po transakcji: dopóki zarówno ceny detaliczne dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych, jak i ceny hurtowe gazu będą regulowane, nowy podmiot będzie posiadał motywację do podnoszenia kosztów konkurencyjnych RSD poprzez dyskryminację o charakterze innym niż cenowy.
Jednocześnie prawdopodobnie podniesie on cenę gazu hurtowego dla niezależnych podmiotów gospodarczych, aby przejąć klientów, którzy przechodzą do otwartego segmentu rynku.
ii) W lipcu 2007 r.: przewiduje się wycofanie regulowanych cen.
W tym momencie wszyscy uprawnieni odbiorcy będą musieli przejść do otwartego segmentu rynku.
Wtedy właśnie prawdopodobnie nowy podmiot będzie mieć motywację do wykluczenia z rynku konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych poprzez podwyżkę kosztów gazu lub obniżenie jakości dostaw, w zależności od tego, które rozwiązanie będzie optymalne.
(34) W rezultacie może dojść do marginalizacji konkurentów nowego podmiotu, co pozwoli nowemu podmiotowi uzyskać większą siłę rynkową na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych.
Takie zablokowanie dostępu może zniechęcić wszelkich potencjalnych nowych uczestników do wejścia na rynek, jako że nie będą mogli spodziewać się zawarcia umów dostaw gazu z nowym podmiotem na warunkach podobnych do warunków stosowanych w przypadku spółek zależnych E.ON. Komisja uważa zatem, że połączenie znacznie zakłóci konkurencję na rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych.
— Nowy podmiot będzie posiadać zdolność i motywację do zablokowania konkurentom (RSD i podmiotom gospodarczym) dostępu do hurtowych dostaw gazu na rynku dostaw gazu dla gospodarstw domowych
(35) Obecnie udział rynkowy E.ON w węgierskim rynku dostaw gazu dla gospodarstw domowych wynosi około [15–25 %].
Tak jak w przypadku rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych, nowy podmiot będzie miał zdolność i motywację do zablokowania swoim konkurentom działającym na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostępu do gazu na rynku dostaw gazu dla gospodarstw domowych, co znacznie zakłóci konkurencję na tym rynku.
(36) Ponieważ gospodarstwa domowe uzyskają uprawnienia w lipcu 2007 r., tj. tylko 18 miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji, Komisja uważa, że w omawianej sprawie główne skutki antykonkurencyjne wynikające z połączenia pojawią się po tym terminie.
(37) Oprócz przyszłych skutków antykonkurencyjnych połączenie prawdopodobnie spowoduje również skutki natychmiastowe w postaci i) osłabienia konkurencyjnych detalistów na sąsiednich i pokrewnych rynkach dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych (będących potencjalnymi nowymi uczestnikami rynku dostaw gazu dla gospodarstw domowych); oraz ii) zniechęcenia potencjalnych nowych uczestników do przygotowania do wejścia na rynek (jako że do wejścia na rynek trzeba przygotować się z dużym wyprzedzeniem).
— Nowy podmiot uzyska dominującą pozycję w zakresie dostaw gazu dla dużych odbiorców przemysłowych
(38) MOL WMT i RSD są jedynie pośrednimi konkurentami na rynku dostaw gazu dla dużych odbiorców przemysłowych, jako że w regulowanym segmencie rynku MOL WMT może dokonywać dostaw jedynie do odbiorców bezpośrednio podłączonych do sieci przesyłowej.
Ponadto RSD są zobowiązane uzyskiwać swój gaz od MOL WMT.
Jak dotąd niewielu odbiorców było w stanie uzyskać korzystniejsze warunki w otwartym segmencie rynku od podmiotów handlowych takich jak EMFESZ, ponieważ ceny regulowane wciąż są dość niskie.
(39) W lipcu 2007 r. zniknie model hybrydowy i ceny regulowane dla dużych odbiorców przemysłowych.
Mimo iż jako podmiot prowadzący sprzedaż gazu MOL WMT byłaby w stanie pozyskać większą liczbę dużych odbiorców przemysłowych podłączonych do sieci dystrybucyjnych, połączenie spowoduje dodanie znaczących portfeli odbiorców MOL WMT i E.ON (w przypadku E.ON nastąpi to poprzez kontrolowane przez niego RSD, KÖGÁZ i DDGÁZ, oraz zapewne FŐGÁZ, na temat której posiada on poufne informacje), w wyniku czego nowy podmiot zyska natychmiastowy dostęp do znaczącej liczby odbiorców (łączny udział w rynku wynoszący około [40–50 %]) w przeciwieństwie do swojego obecnego konkurenta EMFESZ i potencjalnych nowych uczestników.
(40) Z tych powodów Komisja stoi na stanowisku, że połączenie znacznie zakłóci konkurencję na rynku dostaw gazu dla dużych odbiorców przemysłowych poprzez stworzenie pozycji dominującej.
Magazynowanie gazu
(41) MOL Magazynowanie jest jedyną spółką mogącą świadczyć usługi magazynowania gazu na Węgrzech.
Możliwość magazynowania jest niezbędna każdemu dostawcy gazu w celu prowadzenia działalności na rynku hurtowej i detalicznej sprzedaży gazu, zasadniczo w celu zarządzania sezonowymi wahaniami zapotrzebowania ze strony odbiorców.
Komisja uważa, że w wyniku połączenia nowy podmiot będzie posiadać zdolność i motywację do wzmocnienia strategii blokowania dostępu do gazu poprzez dyskryminację w zakresie zapewniania możliwości magazynowania, nawet przy założeniu w pełni regulowanych cen usług magazynowania (wymóg określony w uchwale Węgierskiego Urzędu Energetycznego zatwierdzającej transakcję).
(42) Nowy podmiot może również kontrolować tworzenie nowych powierzchni magazynowych na Węgrzech, biorąc pod uwagę i) opcję MOL Magazynowanie kupna wyczerpanych pól od MOL E & P; oraz ii) motywację MOL w zakresie uprzywilejowania MOL Magazynowanie w przypadku sprzedaży wyczerpanych pól zakupionych od MOL E & P w związku z wynoszącym 25 % udziałem MOL w MOL Magazynowanie.
Przesył gazu
(43) MOL Przesył jest właścicielem sieci wysokiego ciśnienia na Węgrzech i zarządza nią.
Mniejszościowy udział w MOL WMT wynoszący 25 % + 1, który MOL zachowałaby, daje MOL Przesył motywację do wzmocnienia strategii blokowania konkurentom E.ON działającym na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostępu do gazu poprzez dyskryminacyjne zachowanie w zakresie zapewniania dostępu do sieci przesyłowej.
RYNKI ENERGII ELEKTRYCZNEJ
(44) Badanie rynkowe Komisji wykazało również, że transakcja spowodowałaby powstanie problemów związanych z konkurencją na różnych rynkach energii elektrycznej na skutek pionowej integracji działalności MOL WMT na segmentach stanowiących początkowe ogniwa rynku dostaw gazu dla dużych elektrowni z działalnością E.ON na segmentach stanowiących kolejne ogniwa rynków wytwarzania/sprzedaży hurtowej energii elektrycznej oraz sprzedaży detalicznej energii elektrycznej.
(45) Jakkolwiek MOL nie prowadzi działalności na rynkach energii elektrycznej, E.ON od 1995 r. dokonuje znaczących inwestycji w sektorze energii elektrycznej na Węgrzech.
Grupa obecnie prowadzi działalność wytwórczą za pośrednictwem niewielkiej opalanej gazem elektrowni w Debrecen (95 MW), oraz w zakresie dostaw hurtowych i detalicznych jako właściciel trzech spośród sześciu RSD energii elektrycznej oraz spółki sprzedającej energią elektryczną E.ON EK.
Ponadto E.ON kontroluje różne spółki zajmujące się detaliczną dostawą energii elektrycznej w krajach sąsiadujących.
(46) Już przed transakcją MOL WMT posiada dominującą pozycję na rynku dostaw gazu dla dużych elektrowni.
Zasadniczą zmianą wywołaną przez transakcję jest fakt, że nowy podmiot posiada nie tylko zdolność, ale obecnie również prawdopodobnie motywację do wykorzystywania swojej pozycji strażnika zasobów gazu na Węgrzech celem wykluczenia swoich obecnych i potencjalnych konkurentów z segmentów stanowiących kolejne ogniwa rynków hurtowych dostaw energii elektrycznej dla podmiotów gospodarczych, detalicznych dostaw energii elektrycznej dla średnich i dużych odbiorców przemysłowych i handlowych, detalicznych dostaw energii elektrycznej dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych oraz detalicznych dostaw energii elektrycznej dla gospodarstw domowych.
Wytwarzanie/sprzedaż hurtowa energii elektrycznej
(47) Ogólna moc wytwórcza na Węgrzech wynosiła w 2005 r. około 8000 MW w porównaniu z maksymalnym obciążeniem wynoszącym 6350 MW (w 2004 r.).
Energia elektryczna na Węgrzech wytwarzana jest przez elektrownie jądrowe (moc zainstalowana 1800 MW) oraz elektrownie opalane lignitem, gazem i węglem kamiennym (moc zainstalowana 5700 MW).
Prawie 40 % energii elektrycznej zużywanej na Węgrzech wytwarza elektrownia jądrowa w Paksi, pozostałe 60 % pochodzi głównie z elektrowni opalanych węglowodorami (lignit, gaz i węgiel kamienny) i z przywozu.
Znaczna część mocy dużych elektrowni rezerwowana jest z tytułu długoterminowych umów zakupu energii (PPA) zawartych z MVM, obecnym przedsiębiorstwem użyteczności publicznej prowadzącym sprzedaż hurtową energii elektrycznej.
Badanie rynkowe wykazało, że łączna moc zarezerwowana z tytułu PPA wynosiła w 2005 r. 4000–5000 MW.
(48) Szacuje się, że do 2020 r. na Węgrzech potrzebna będzie znacząca nowa moc wytwórcza energii elektrycznej (5000 MW, czyli 60 % obecnej mocy zainstalowanej) celem zastąpienia starych elektrowni (3500 MW) i zaspokojenia wyższego zapotrzebowania.
W związku z tym węgierska moc wytwórcza energii elektrycznej powinna wzrosnąć z 8000 MW do około 10500 MW.
(49) W wyniku badania rynkowego dotyczącego istniejących nowych projektów elektrowni na Węgrzech Komisja ustaliła, że dominującym paliwem nowych elektrowni będzie gaz.
Węgierski organ regulacyjny energii uważa, że elektrownie opalane gazem mogłyby osiągnąć około 60 % nowej mocy wytwórczej.
(50) Przywóz energii elektrycznej na Węgry odbywa się zasadniczo za pośrednictwem podmiotów sprzedających energię elektryczną dla celów tranzytu lub dostaw dla średnich i dużych odbiorców.
MVM, przedsiębiorstwo użyteczności publicznej prowadzące sprzedaż hurtową, dokonało w 2003 r. [30–40 %] przywozu energii elektrycznej.
Drugim największym importerem była grupa E.ON, wyprzedzając inne podmioty sprzedające energię elektryczną, z [10–20 %] przywozu.
Według dokonanej w 2005 r. analizy MAVIR, podmiotu zajmującego się przesyłem energii elektrycznej, w ciągu kolejnych dziesięciu lat przewiduje się spadek przywozu energii elektrycznej na Węgry przy jednoczesnym wzroście łącznego zapotrzebowania na energię elektryczną.
W związku z tym udział przywozu energii elektrycznej w łącznym zapotrzebowaniu na energię elektryczną uległby obniżeniu, wzrósłby natomiast udział produkcji krajowej.
(51) Już przed transakcją MOL WMT posiada dominującą pozycję na rynku dostaw gazu dla dużych elektrowni.
Po dokonaniu transakcji nowy podmiot będzie zatem mógł określać warunki dostaw gazu dla elektrowni swoich konkurentów (ceny, zasady wyznaczania, kary typu "bierz lub płać", możliwość przerywania dostaw itp.) oraz prowadzić dyskryminację w stosunku do konkurencyjnych wytwórców energii na szereg różnych sposobów.
(52) Badanie Komisji wykazało, że bezpośrednio po transakcji E.ON. przyjmie prawdopodobnie dwie strategie mające na celu wzmocnienie swojej pozycji zarówno na rynku wytwarzania/dostaw hurtowych energii elektrycznej, jak i na rynku dostaw detalicznych energii elektrycznej na Węgrzech.
(53) Jeżeli chodzi o nowe elektrownie, E.ON podwyższy prawdopodobnie koszt gazu dla nowych, opalanych gazem elektrowni swoich konkurentów w celu powstrzymania konkurentów od budowania takich elektrowni i uprzywilejowania własnych projektów nowych elektrowni.
Strategia ta byłaby korzystna dla E.ON z punktu widzenia poważnego zainteresowania grupy znacznym zwiększeniem swoich mocy wytwórczych energii na Węgrzech.
E.ON może również dyskryminować nowe, opalane gazem elektrownie, które nie realizują dostaw dla jego spółek stowarzyszonych prowadzących sprzedaż detaliczną energii elektrycznej na segmentach stanowiących kolejne ogniwa rynku.
Strategia ta byłaby zasadna z gospodarczego punktu widzenia, jako że zapewniłaby E.ON określony stopień kontroli na rynku wytwarzania/sprzedaży hurtowej energii elektrycznej, jak również dodatkową przewagę konkurencyjną na rynku sprzedaży detalicznej energii elektrycznej.
(54) Jeżeli chodzi o istniejące elektrownie, nowy podmiot prawdopodobnie wdroży te same strategie wykluczenia w celu ograniczenia ich zdolności do konkurowania w otwartym segmencie rynku wytwarzania/sprzedaży hurtowej oraz ostatecznie w celu usunięcia ich z rynku.
Kilku uczestników rynku wyraziło obawę, że E.ON dążyłaby następnie do przejęcia ich aktywów.
(55) W przyszłym, uwolnionym systemie regulacyjnym, nacechowanym większą mocą wytwórczą energii dostępną w otwartym segmencie rynku (oraz większym udziałem E.ON w wytwarzaniu energii), opisane powyżej strategie wykluczenia będą jeszcze bardziej skuteczne i co za tym idzie – bardziej szkodliwe.
Ograniczyłyby one zdolność konkurencyjnych, opalanych gazem elektrowni do konkurowania oraz ograniczyłyby możliwości rozwoju konkurencyjnego rynku sprzedaży hurtowej energii elektrycznej.
(56) Natychmiast po zawarciu transakcji strategia E.ON spowodowałaby spowolnienie i obniżenie konkurencyjności procesu tworzenia nowej mocy wytwórczej na Węgrzech (w porównaniu do sytuacji, w której odrębni uczestnicy rynku budowaliby nowe elektrownie), a docelowo wywołałaby wzrost cen hurtowych energii elektrycznej.
Strategia ta zakłóciłaby zatem skuteczną konkurencję na rynku wytwarzania/dostaw hurtowych energii elektrycznej dla podmiotów gospodarczych.
Sprzedaż detaliczna energii elektrycznej
(57) E.ON jest wyraźnie wiodącym graczem na rynku detalicznych dostaw energii elektrycznej na Węgrzech.
Jest to jedyna grupa o mocnej pozycji zarówno w segmencie regulowanym (z trzema z sześciu RSD) oraz segmencie otwartym (E.ON EK jest jednym z trzech największych podmiotów sprzedających energię elektryczną na Węgrzech), z udziałem w rynku w wysokości około [40–50 %].
(58) Strategia E.ON na rynku wytwarzania/sprzedaży hurtowej energii elektrycznej znacznie zakłóciłaby konkurencję na wszystkich rynkach dostaw detalicznych energii elektrycznej.
Jej stosowanie spowodowałoby po pierwsze brak konkurencyjności w procesie tworzenia nowej mocy wytwórczej oraz wyższe ceny hurtowe.
Po drugie, prawdopodobna strategia nowego podmiotu polegająca na połączeniu dostaw gazu dla elektrowni opalanych gazem i zakupu energii elektrycznej od nich ograniczyłaby możliwości konkurencyjnych podmiotów prowadzących sprzedaż detaliczną energii elektrycznej w zakresie uzyskiwania konkurencyjnej energii elektrycznej i umocniłaby i tak już silną pozycję nowego podmiotu na rynku sprzedaży detalicznej energii elektrycznej.
I wreszcie, badanie rynkowe przeprowadzone przez Komisję wykazało, że prawdopodobnie na Węgrzech znaczącą rolę odgrywać będą podwójne oferty (gaz i energia elektryczna).
Według Komisji natychmiast po dokonaniu transakcji E.ON będzie posiadać zdolność i motywację do uniemożliwienia przygotowania podwójnych ofert każdej innej spółce prowadzącej sprzedaż detaliczną energii elektrycznej poprzez zablokowanie konkurentom pragnącym realizować tę strategię marketingową dostępu do zasobów gazu, co znacznie zakłóciłoby konkurencję na rynkach dostaw energii elektrycznej dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych oraz gospodarstw domowych.
E. ZOBOWIĄZANIA
(59) W celu rozwiązania opisanych powyżej problemów związanych z konkurencją na rynkach gazu i energii elektrycznej, w dniu 20 października 2005 r. E.ON przedłożyła pakiet zobowiązań.
W dniu 16 listopada 2005 r. E.ON przedłożyła poprawione zobowiązania, a w dniu 8 grudnia ostateczne zobowiązania.
Komisja uważa, że zobowiązania, znacznie poprawione po teście rynkowym w porównaniu z początkową ofertą stron, uwzględniają obawy wyrażone przez strony trzecie, jeżeli chodzi o potrzebę zapewnienia dostatecznej płynności gazu na węgierskim rynku sprzedaży hurtowej gazu po cenie i na zasadach umożliwiających stronom trzecim skuteczne konkurowanie z nowym podmiotem na segmentach stanowiących kolejne ogniwa rynków gazu i energii elektrycznej na Węgrzech.
ROZDZIAŁ ZAKRESÓW DZIAŁALNOŚCI ENERGETYCZNEJ
(60) Po pierwsze, zgodnie ze zobowiązaniami MOL dokona zbycia swoich pozostałych udziałów w spółkach MOL Magazynowanie i MOL WMT w wysokości 25 % + 1 akcja w terminie sześciu miesięcy od daty zawarcia transakcji.
Ponadto MOL nie nabędzie bezpośrednich ani pośrednich udziałów mniejszościowych w MOL WMT i MOL Magazynowanie przez okres 10 lat, jeżeli E.ON pozostanie większościowym udziałowcem w tych spółkach.
(61) Zbycie 25 % udziału MOL w spółkach MOL Magazynowanie i MOL WMT zgodnie z zobowiązaniami rozwiązuje problemy wynikające ze strukturalnych powiązań pomiędzy MOL a E.ON. Uczestnicy testu rynkowego przyjęli ze znacznym zadowoleniem zerwanie powiązań strukturalnych pomiędzy stronami.
(62) Po drugie, zgodnie ze zobowiązaniami MOL nie skorzysta ze swojej opcji sprzedaży udziału w MOL Przesył wynoszącego 25 % + 1 akcja.
Ponadto przez okres 10 lat, jeżeli E.ON pozostanie większościowym udziałowcem w spółkach MOL WMT i MOL Magazynowanie, MOL nie sprzeda E.ON ani żadnej z jej spółek stowarzyszonych udziału w MOL Przesył, co spowodowałoby przejęcie całkowitej lub wspólnej kontroli przez E.ON nad MOL Przesył.
(63) Ten środek zaradczy zapewni właściwym organom ochrony konkurencji możliwość wglądu w proces tworzenia każdego powiązania strukturalnego pomiędzy nowym podmiotem a MOL Przesył (szczególnie w przypadku wykorzystania opcji sprzedaży) w warunkach rynkowych panujących w danym momencie.
UWOLNIENIE GAZU I UWOLNIENIE UMOWY
(64) E.ON zobowiązuje się wdrożyć na Węgrzech program uwolnienia gazu poprzez przetargi internetowe między przedsiębiorstwami.
Program uwolnienia gazu przewiduje 8 rocznych przetargów na 1 mld m3 gazu (w roku 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013) i będzie trwał przez okres 9 lat do lipca 2015 r.
Węgierski Urząd Energetyczny i pełnomocnik ds. monitorowania będą nadzorować przetargi oraz wdrożenie programu uwolnienia gazu.
(65) Ponadto w terminie 6 miesięcy od daty zawarcia transakcji E.ON zobowiązuje się dokonać na rzecz strony trzeciej ("strona trzecia") cesji połowy umowy dostawy gazu krajowego zawartej pomiędzy MOL WMT a MOL E & P ("umowa dostawy").
W momencie wejścia w życie cesji kontraktu, strona trzecia przejmie wszystkie prawa i obowiązki MOL WMT wynikające z części umowy dostawy będącej przedmiotem cesji.
Cesja wejdzie w życie na początku roku gazowego 2007 (lipiec 2007 r.) i pozostanie w mocy przez cały okres obowiązywania umowy dostawy, do lipca 2015 r.
Wartość części umowy dostawy będącej przedmiotem cesji wynosi łącznie około 7,6–10 mld m3 gazu, a w pierwszym roku ma zostać uwolnionych 1,2 mld m3.
(66) Aby należycie ocenić, czy przedłożone przez strony zobowiązania w zakresie uwolnienia gazu i uwolnienia umowy pozwalają na rozwiązanie określonych w trakcie postępowania problemów związanych z konkurencją, Komisja dokonała przeglądu podobnych programów obowiązujących w różnych krajach europejskich i przeprowadziła test rynkowy na próbie węgierskich podmiotów gospodarczych prowadzących działalność w sektorze gazu i energii elektrycznej.
(67) Komisja doszła do wniosku, że środki proponowane przez strony, tj. program uwolnienia gazu i uwolnienie umowy, uwzględniające poprawki i udoskonalenia proponowane przez strony trzecie będące respondentami testu rynkowego, w wystarczającym stopniu rozwiążą wszystkie problemy związane z konkurencją, wynikające z transakcji.
W szczególności połączenie programu uwolnienia gazu z uwolnieniem umowy zapewni wszystkim uczestnikom rynku (odbiorcom gazu i podmiotom prowadzącym sprzedaż gazu) możliwość uzyskiwania gazu na swoje potrzeby na warunkach konkurencyjnych i niedyskryminacyjnych oraz, przynajmniej w znacznym stopniu, niezależnie od połączonego podmiotu.
(68) Komisja uważa, że łączna ilość gazu, która ma zostać uwolniona, pozwala na stworzenie dostatecznej płynności gazu na węgierskich rynkach sprzedaży hurtowej gazu, aby zapewnić możliwość rozwoju skutecznej i zrównoważonej konkurencji na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynków gazu i energii elektrycznej.
Łączna ilość gazu, jaka ma zostać uwolniona w wyniku zastosowania obu wspomnianych środków zaradczych, jest znaczna w porównaniu z innymi istniejącymi programami uwolnienia gazu (2 mld m3 rocznie lub do 14 % łącznego węgierskiego zużycia krajowego).
(69) Czas trwania programu uwolnienia gazu oraz uwolnienia umowy (do lipca 2015 r.) pozwoli zapewnić dostateczną płynność przez odpowiednio długi okres czasu, aż do chwili zmiany struktury rynku i warunków konkurencyjnych.
Ponadto mechanizm ustalania cen przewidziany zarówno dla programu uwolnienia gazu, jak i dla uwolnienia umowy zapewni, że zwycięscy oferenci uzyskają gaz na tych samych (lub, w przypadku programu uwolnienia gazu, w miarę możliwości lepszych) warunkach konkurencyjnych, co nowy podmiot.
Komisja uważa ten mechanizm ustalania cen za atrakcyjny dla stron trzecich i zapewniający właściwą motywację do aktywnego uczestnictwa w przetargach programu uwolnienia gazu.
(70) Jeżeli chodzi o program uwolnienia gazu, Komisja uważa, że program proponowany przez strony zarówno pod względem podstawowych cech (ilości, czas trwania, mechanizm ustalania cen), jak i cech bardziej technicznych (rozmiar partii, okres trwania umowy, zasady elastyczności) jest zasadniczo opracowany zgodnie z kryteriami, które uważa się za najbardziej odpowiednie dla wdrożenia programu uwolnienia gazu z powodzeniem.
Szczegółowe zasady skutecznego przeprowadzenia przetargu i wdrożenia umów dostawy gazu zostaną opracowane przez strony pod kontrolą Węgierskiego Urzędu Energetycznego i przedstawione Komisji do zatwierdzenia.
(71) Jeżeli chodzi o uwolnienie umowy, Komisja uważa, że strona trzecia będąca cesjonariuszem uwolnienia umowy reprezentować będzie znaczną i trwałą siłę konkurencyjną na węgierskich rynkach gazowych.
Będzie ona posiadać dostateczne, długotrwałe zasoby gazowe dla wypracowania swojej pozycji na węgierskich rynkach gazowych i wprowadzenia płynności na te rynki.
MOŻLIWOŚĆ MAGAZYNOWANIA
(72) E.ON zobowiązuje się zapewnić odbiorcom gazu oraz podmiotom prowadzącym sprzedaż gazu, które kupują gaz bezpośrednio w ramach programu uwolnienia gazu lub uwolnienia umowy, dostęp do powierzchni magazynowych po regulowanych cenach i na regulowanych zasadach.
W szczególności E.ON zobowiązuje się zapewnić wystarczające powierzchnie magazynowe tym użytkownikom końcowym i hurtownikom, nawet jeśli kupują oni gaz po raz pierwszy (nowym odbiorcom) lub wykazują większe zapotrzebowanie w zakresie magazynowania (jako że obecne ramy regulacyjne gwarantują jedynie przeniesienie na nowego dostawcę powierzchni magazynowej odpowiadającej wielkości obecnego zużycia dotychczasowych odbiorców).
(73) Komisja uważa, że zobowiązanie to wystarcza do zapewnienia skutecznego i niedyskryminacyjnego dostępu do powierzchni magazynowych dla odpowiednich ilości gazu i umożliwi podmiotom gospodarczym oraz odbiorcom gospodarowanie nabytym gazem stosownie do potrzeb własnych lub potrzeb odbiorców.
Zobowiązanie w zakresie magazynowania przyczyni się do tego, by uwolnienie gazu i umowy stało się atrakcyjne dla stron trzecich.
F. WNIOSEK
(74) Ze względu na wyżej wymienione przyczyny, rozważane indywidualnie lub zbiorczo, Komisja doszła do wniosku, że zobowiązania przedłożone przez E.ON są wystarczające dla rozwiązania problemów związanych z konkurencją, jakie mogły powstać na skutek omawianej koncentracji.
(75) W związku z powyższym w niniejszej decyzji Komisja uznaje zgłoszoną transakcję za zgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem EOG zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie łączenia przedsiębiorstw.
[1] Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 15 lutego 2006 r.
na mocy artykułu 83 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Poniżej przedstawiono streszczenie podstawowych przepisów tej decyzji, nie naruszając pełnego obowiązywania samej decyzji
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 412)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/626/Euratom)
Niniejsza decyzja skierowana jest do British Nuclear Group Sellafield (BNGSL) z Seascale, Cumbria, a BNGSL została o niej powiadomiona dnia 17 lutego 2006 r.
Decyzja ogranicza się do kwestii dokładności procedur rachunkowości i sprawozdawczości stosowanych obecnie w Sellafield, między innymi w odniesieniu do zakładu THORP.
Decyzja nie zawiera ustaleń na temat tego, czy faktycznie utracono materiał jądrowy bądź nie wykorzystano go w celu, do jakiego został przeznaczony.
Artykuł 1 (streszczenie)
BNG SL naruszyła art. 79 Traktatu Euratom, w powiązaniu z art. 7, 9 i 12 rozporządzenia (Euratom) nr 3227/76 [1] (od dnia 20 marca 2005 r., art. 6, 9 i 7 rozporządzenia (WE) nr 302/2005 [2]) oraz szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń (PSP), przyjęte przez Komisję na podstawie art. 6 rozporządzenia w sprawie zabezpieczeń 302/2005, art. 81 Traktatu Euratom oraz art. 3 rozporządzenia Komisji (Euratom) nr 3227/76 (od dnia 20 marca 2005 r., art. 4 rozporządzenia (WE) nr 302/2005).
Artykuł 2
1.
Komisja nakłada na BNG SL sankcję w formie ostrzeżenia.
2.
Sankcja zostaje nałożona przy założeniu, że BNG SL w określonym terminie, po opublikowaniu niniejszej decyzji Komisji, wykaże, że wprowadziła odpowiednie i stabilne środki zaradcze w odniesieniu do stwierdzonych zaniedbań i przyczyn naruszenia przepisów, a także że dysponuje właściwymi środkami w celu stałego ulepszania jakości i funkcjonowania swojego systemu rachunkowości materiałowej i kontroli materiałów jądrowych
3.
Sankcja zostaje nałożona przy założeniu, że BNG SL w określonym terminie wykaże, że wprowadzone środki zaradcze odniosły zamierzony skutek.
Artykuł 3
1.
Z upływem określonego terminu, którego początek przypada na dzień opublikowania niniejszej decyzji, BNG SL przedstawi Komisji sprawozdanie obejmujące szczegółowy opis środków zaradczych wprowadzonych na mocy art. 2 ust. 2.
2.
Z upływem określonego terminu BNG SL przedstawi Komisji sprawozdanie obejmujące szczegółowy opis określonych rezultatów uzyskanych dzięki środkom zaradczym wprowadzonym na mocy art. 2 ust. 2.
Artykuł 4
W przypadku niedostatecznego wykazania jednego z wymaganych środków określonych w art. 2 ust. 2 i 3 niniejszej decyzji oraz nieprzedstawienia szczegółowego opisu określonego w art. 3 ust. 1 i 2 niniejszej decyzji Komisja może wszcząć dalsze postępowanie prawne.
Artykuł 5
1.
Niniejsza decyzja jest skierowana do British Nuclear Group Sellafield, Seascale, Cumbria CA20 1PG, Zjednoczone Królestwo.
2.
O niniejszej decyzji zostanie poinformowane Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 11 lipca 2006 r.
uchylająca decyzję 2005/184/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na Cyprze
(2006/627/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 12,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2005/184/WE [1], przyjętą w następstwie zalecenia Komisji zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, stwierdzono istnienie nadmiernego deficytu na Cyprze.
(2) Zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [2], w dniu 5 lipca 2004 r. Rada skierowała do Cypru zalecenie mające na celu położenie kresu sytuacji istnienia nadmiernego deficytu najpóźniej do roku 2005.
Zalecenie to zostało podane do publicznej wiadomości.
Zalecono zwłaszcza szybkie wprowadzenie środków przewidzianych w programie konwergencji z maja 2004 r.; w szczególności zalecono podjęcie skutecznego działania do dnia 5 listopada 2004 r. na rzecz zmniejszenia deficytu poniżej 3 % PKB w 2005 r. w wiarygodny i trwały sposób.
Rada zaleciła także, aby w 2004 r. zatrzymano wzrost stosunku długu do PKB, a następnie odwrócono jego tendencję wzrostową.
Rada wezwała władze Cypru do zapewnienia utrzymania konsolidacji budżetowej zmierzającej do realizacji celów średnioterminowych po skorygowaniu nadmiernego deficytu.
(3) Zgodnie z art. 104 ust. 12 Traktatu należy uchylić decyzję Rady o istnieniu nadmiernego deficytu, kiedy w ocenie Rady nadmierny deficyt w danym państwie członkowskim zostanie skorygowany.
(4) Zgodnie z Protokołem w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonym do Traktatu Komisja przedstawia dane służące do wprowadzenia tej procedury.
W ramach stosowania protokołu państwa członkowskie mają przedstawiać dane na temat deficytu i długu publicznego oraz inne związane z tym zmienne dwa razy w roku, mianowicie przed dniem 1 kwietnia i przed dniem 1 października, zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [3].
(5) Na podstawie danych przekazanych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 8g rozporządzenia (WE) nr 3605/93 po notyfikowaniu przez Cypr przed dniem 1 kwietnia 2006 r. i w oparciu o prognozę służb Komisji z wiosny 2006 r., uzasadnione są następujące wnioski:
- deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych zmniejszył się z 4,1 % PKB w 2004 r. do 2,4 % PKB w 2005 r., poniżej wartości referencyjnej dla deficytu wynoszącej 3 % PKB.
Wynik ten jest porównywalny z celem wynoszącym 2,9 % PKB określonym w aktualizacji programu konwergencji z maja 2004 r. oraz z celem wynoszącym 2,5 % w ostatniej aktualizacji programu konwergencji z grudnia 2005 r.
Zmniejszenie poniżej wartości referencyjnej w 2005 r. jest zgodne z zaleceniem na mocy art. 104 ust. 7 Traktatu.
W 2005 r. przeprowadzono dostosowania fiskalne zarówno poprzez wzrost dochodów, jak i ograniczenie wydatków.
Aczkolwiek niektóre środki jednorazowe pomogły w zmniejszeniu deficytu, konsolidację budżetową na Cyprze osiągnięto głównie poprzez środki strukturalne.
Saldo strukturalne (saldo dostosowane cyklicznie minus środki jednorazowe i inne środki tymczasowe) obniżyło się do 3 % PKB w porównaniu z prawie 5 % w 2004 r. i 8 % PKB w 2003 r.,
- prognoza służb Komisji z wiosny 2006 r. przewiduje dalszy spadek deficytu do 2,25 % PKB w roku 2006, głównie dzięki środkom o charakterze strukturalnym.
Jest to poziom nieznacznie przewyższający oficjalną wartość docelową deficytu, wynoszącą 1,9 % PKB i ustanowioną w aktualizacji programu konwergencji z grudnia 2005 r.
Na rok 2007 prognoza wiosenna przewiduje, na podstawie niezmienionej polityki, dalsze zmniejszenie deficytu do 2 % PKB.
Sugeruje to, że deficyt zmniejszono do poziomu poniżej 3 % PKB w wiarygodny i trwały sposób, zgodnie z zaleceniem na mocy art. 104 ust. 7,
- dług publiczny obniżył się z 71,75 % PKB w 2004 r. do 70,25 % w 2005 r.
Według prognozy służb Komisji z wiosny 2006 r. oczekuje się, że stosunek długu do PKB zmniejszy się do około 69 % w PKB w 2006 r. i do 68 % PKB w 2007 r.
Tempo zmniejszania długu do wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB jest zgodne z zaleceniem na mocy art. 104 ust. 7.
(6) Zgodnie z opinią Rady z dnia 14 marca 2006 r. w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji Cypru na lata 2005–2009 środki planowane przez władze cypryjskie w okresie programu umożliwiłyby ograniczenie deficytu strukturalnego do około 0,5 % PKB do 2009 r., co uznano za cel średnioterminowy wybrany przez władze cypryjskie.
Opierając się na szacunkowym wyniku za 2005 r. i biorąc pod uwagę ogół zagrożeń związanych z realizacją celów budżetowych, wydaje się, że kierunek polityki budżetowej wyznaczony w programie w wystarczającym stopniu gwarantuje realizację celu średnioterminowego określonego w programie do 2009 r., jak przewidziano w programie.
W latach następujących po skorygowaniu nadmiernego deficytu tempo dostosowania do zawartego w programie celu średnioterminowego jest zasadniczo zgodne z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu.
(7) Decyzja 2005/184/WE powinna zatem zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z całościowej oceny wynika, że skorygowano istnienie nadmiernego deficytu na Cyprze.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się decyzję 2005/184/WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Cypryjskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 2006 r.
ustalająca datę stosowania art. 1 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 871/2004 dotyczącego wprowadzenia niektórych nowych funkcji Systemu Informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem
(2006/628/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 871/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące wprowadzenia niektórych nowych funkcji Systemu Informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 871/2004 określa, że rozporządzenie stosuje się od daty ustalonej przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną niezbędne warunki wstępne, oraz że Rada może podjąć decyzję o ustaleniu różnych dat stosowania dla różnych przepisów.
(2) Warunki wstępne wspomniane w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 871/2004 są spełnione w odniesieniu do jego art. 1 ust. 4 i 5.
(3) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które objęte są obszarem, o którym mowa w art. 1 punkt G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2] w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [3] i art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE [4], obie z dnia 25 października 2004 r., w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy z Konfederacją Szwajcarską,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 871/2004 stosuje się z dniem 1 listopada 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Prezydium
z dnia 29 marca 2004 r. [1]
postanowienia wykonawcze do Rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zasad funkcjonowania i finansowania partii politycznych na poziomie europejskim
(2006/C 150/02)
PREZYDIUM,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności art. 191,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zasad funkcjonowania i finansowania partii politycznych na poziomie europejskim [2]
uwzględniając rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3] (zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym"), rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 Komisji z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające zasady wykonywania rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4] (zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie zasad wykonywania"), jak również rozporządzenie Komisji (WE) nr 643/2005 z dnia 27 kwietnia 2005 r. uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2909/2000 w sprawie zarządzania rachunkowością niefinansowych środków trwałych Wspólnot Europejskich [5],
uwzględniając art. 22 ust. 10 Regulaminu Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, iż
1) należy określić zasady przyznawania i obsługi dotacji przeznaczonych na dofinansowanie partii politycznych na poziomie europejskim,
2) pomoc finansowa udzielana partiom politycznym na poziomie europejskim jest dotacją w rozumieniu art. 108 i kolejnych rozporządzenia finansowego,
PODEJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze przepisy ustalają zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zasad funkcjonowania i finansowania partii politycznych na poziomie europejskim (zwanego dalej "rozporządzeniem nr 2004/2003").
Artykuł 1a
Z początkiem każdej kadencji Prezydium przyjmuje w odniesieniu do finansowania partii politycznych na poziomie europejskim szacunkowe wieloletnie ramy finansowe oparte na wartościach referencyjnych związanych z kwotami podstawowymi przyznanymi partiom oraz kwotą dodatkową określoną na podstawie liczby posłów PE będących członkami danej partii.
Ramy te będą stanowić główny punkt odniesienia dla władz budżetowych Parlamentu Europejskiego w ramach corocznej procedury budżetowej, przy czym nie będą one miały wpływu na uprawnienia władz budżetowych określone w Traktacie.
Artykuł 2
Zaproszenie do składania wniosków
Parlament Europejski ogłasza co roku, przed końcem pierwszego semestru, zaproszenie do składania wniosków o przyznanie dotacji na finansowanie działalności partii politycznych na poziomie europejskim.
W ogłoszeniu określone są kryteria uprawniające do otrzymania dofinansowania, wspólnotowe zasady finansowania oraz daty przewidywane na przeprowadzenie procedury przyznania dotacji.
Artykuł 3
Wniosek o dofinansowanie
1.
Dla celów art. 4 rozporządzenia nr 2004/2003 uznaje się, że każda partia polityczna na poziomie europejskim, która chciałaby skorzystać z dotacji z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, przedstawia w tym celu pisemny wniosek adresowany do Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego przed dniem 15 listopada roku poprzedzającego rok budżetowy, na który dotacja miałaby zostać przyznana.
Warunki określone w art. 3 wspomnianego rozporządzenia muszą być w dniu złożenia wniosku spełnione.
2.
Formularz wniosku o przyznanie dotacji jest załączony do niniejszych przepisów (zob. załącznik 1).
Jest on także dostępny na stronach internetowych Parlamentu.
3. Wszelkie notyfikacje w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2004/2003 przesyłane są na ręce Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego.
Artykuł 4
Decyzje w sprawie wniosków o dofinansowanie
1.
Na wniosek Sekretarza Generalnego, Prezydium rozpatruje wnioski o dofinansowanie, zgodnie z kryteriami ustalonymi w art. 3 i 4 rozporządzenia nr 2004/2003, w celu wyłonienia tych, na podstawie których może być przyznane dofinansowanie.
Prezydium bądź, w ramach procedury przygotowywania decyzji, Sekretarz Generalny mogą zwrócić się do partii politycznej składającej wniosek o uzupełnienie lub objaśnienie w ustalonym terminie dokumentów załączonych do wniosku.
2.
Przed dniem 15 lutego roku budżetowego, na który ma być przyznana dotacja, Prezydium ustala listę partii politycznych, które ją otrzymują oraz jej wysokość.
W przypadku nieprzyznania wnioskowanej dotacji, Prezydium wymienia w tej samej decyzji powody odrzucenia wniosku, szczególnie w odniesieniu do kryteriów ustalonych w art. 3 i 4 rozporządzenia nr 2004/2003.
Prezydium przyjmuje decyzję na podstawie procedury oceny przewidzianej w ust. 1. W ocenie tej bierze się pod uwagę — na podstawie informacji otrzymanych w myśl art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2004/2003 oraz powszechnie znanych zmian — ewentualne zmiany, jakie mogły nastąpić od czasu złożenia wniosku.
W przypadku, gdyby w wyniku zwiększenia się liczby partii wnioskujących o finansowanie lub liczby posłów należących do wnioskującej o dotację partii, kwoty referencyjne dla wnioskodawców różniły się znacznie od kwot przewidzianych na mocy art. 1a, Sekretarz Generalny bezzwłocznie informuje o fakcie Prezydium. Prezydium może zwrócić się do Przewodniczącego o złożenie wniosku do właściwej komisji w celu dostosowania kwoty dostępnych środków.
3.
Przewodniczący powiadamia na piśmie partię polityczną składającą wniosek o decyzji podjętej w sprawie.
W razie przyznania dotacji, do zawiadomienia załączony jest projekt umowy dotacji do podpisania przez beneficjenta.
W razie nieprzyznania wnioskowanej dotacji Przewodniczący informuje o powodach odrzucenia wniosku przez Prezydium.
Zawiadomienie wnioskodawców, których wniosek został odrzucony przez Prezydium następuje w ciągu piętnastu dni kalendarzowych od chwili przekazania beneficjentom decyzji o przyznaniu dotacji.
Artykuł 5
Umowa dotacji
Przyznanie dotacji partii politycznej na poziomie europejskim jest przedmiotem pisemnej umowy pomiędzy Parlamentem Europejskim, reprezentowanym przez Przewodniczącego lub jego pełnomocnika, i beneficjentem.
Tekst umowy dotacji załączony jest do niniejszych przepisów (zob. załącznik 2); umowa ta musi zostać właściwie wypełniona i podpisana przez obie strony w ciągu trzydziestu dni od daty wydania przez Prezydium decyzji, o której mowa w art. 4.
Brzmienie tekstu umowy dotacji nie podlega zmianom.
Artykuł 6
Wypłata
1.
Z zastrzeżeniem innej decyzji Prezydium dotacje wypłaca się europejskim partiom politycznym w ciągu 15 dni od momentu podpisania umowy jako zaliczkę w jednej racie stanowiacej 80 % maksymalnej kwoty dotacji określonej w art. I.3 ust. 2 umowy o przyznaniu dotacji.
2.
Rozliczenie salda następuje po upływie okresu, w którym partia polityczna upoważniona jest do otrzymywania dofinansowania wspólnotowego na podstawie rzeczywiście poniesionych kosztów realizacji programu prac.
Jeżeli łączna kwota poprzednich wypłat jest wyższa niż ustalona końcowa kwota dotacji, Parlament Europejski występuje o zwrot nienależnej sumy.
3.
Do 15 maja, a najpóźniej w dniu 30 czerwca po zakończeniu roku budżetowego, beneficjent składa następujące dokumenty w celu umożliwienia Parlamentowi wypłaty pozostałej sumy dotacji:
- końcowe sprawozdanie z realizacji programu prac;
- końcowe rozliczenie finansowe rzeczywiście poniesionych kosztów kwalifikowalnych, zgodne ze strukturą planowanego budżetu;
- pełne zestawienie dochodów i wydatków odpowiadających zapisom księgowym beneficjenta w okresie, w którym miał on prawo do otrzymywania dotacji na mocy umowy dotacji;
- raport z zewnętrznego audytu księgowości beneficjenta przeprowadzonego przez instytucję lub niezależnego eksperta posiadającego na mocy ustawodawstwa krajowego stosowne uprawnienia upoważniające go do przeprowadzania kontroli księgowej.
4. Audyt zewnętrzny ma na celu potwierdzenie zgodności przedstawionych Parlamentowi przez beneficjenta dokumentów finansowych z zapisami finansowymi umowy dotacji, prawdziwości zadeklarowanych kosztów i kompletności zadeklarowanych przychodów oraz przestrzegania zobowiązań określonych w art. 6, 7, 8 oraz 10 ust. 2 rozporządzenia nr 2004/2003.
5.
Po otrzymaniu dokumentów wymienionych w ust. 3, w terminie dwóch miesięcy od tej daty, Prezydium zatwierdza — na wniosek Sekretarza Generalnego — końcowe sprawozdanie z realizacji programu prac oraz końcowe rozliczenie finansowe.
Prezydium może zwrócić się do beneficjenta o przedstawienie dokumentów lub wszelkich informacji uzupełniających uznanych za niezbędne w procedurze zatwierdzenia sprawozdania oraz końcowego rozliczenia finansowego.
Beneficjent przedstawia wspomniane dokumenty w ciągu dwóch tygodni.
Po wysłuchaniu przedstawicieli danej partii politycznej, Prezydium może odrzucić sprawozdanie końcowe oraz końcowe rozliczenie finansowe i zwrócić się o sporządzenie nowego sprawozdania oraz nowego rozliczenia.
Beneficjent przedstawia nowe sprawozdanie i nowe rozliczenie w ciągu dwóch tygodni.
Jeżeli we wspomnianym terminie Parlament nie zwróci się do beneficjenta na piśmie o uzupełnienie dokumentacji, sprawozdanie i końcowe rozliczenie finansowe uważane są za zatwierdzone.
6.
Beneficjent informuje Parlament o wysokości ewentualnych odsetek lub równoważnych im zysków uzyskanych dzięki kwotom finansowania wstępnego, otrzymanego ze strony Parlamentu.
Informacja ta musi wpłynąć wraz z wnioskiem o wypłatę salda zamykającego całą sumę przyznanego dofinansowania.
Odsetki te zwracane są na mocy polecenia inkasa wystawianego przez Sekretarza Generalnego lub jego pełnomocnika.
Artykuł 7
Wyliczenie końcowej kwoty dotacji
1.
Bez szkody dla informacji otrzymanych wcześniej w ramach kontroli i audytu, Prezydium zatwierdza wysokość końcowej kwoty dotacji przyznanej beneficjentowi na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 6, przyjętych przez Prezydium, po wysłuchaniu przedstawicieli danej partii politycznej składającej wniosek.
2.
W żadnym wypadku całkowita kwota dotacji przekazana przez Parlament beneficjentowi nie może przekroczyć:
- maksymalnej wysokości dotacji określonej w art. I.3 ust. 2 umowy dotacji;
- 75 % rzeczywistych kosztów kwalifikowalnych do objęcia dofinansowaniem.
3.
Dotacja ogranicza się do kwoty niezbędnej do zrównoważenia wpływów i wydatków kwalifikowalnych w budżecie na działalność beneficjenta; kwota ta pozwala na realizację programu prac i w żadnym wypadku nie może dostarczać korzyści w rozumieniu art. 165 rozporządzenia w sprawie zasad wykonania.
Wszelka nadwyżka jest podstawą do odpowiedniego odliczenia z kwoty dotacji.
4.
Na podstawie ustalonej w ten sposób końcowej kwoty dotacji oraz łącznej wysokości wypłat już wcześniej przekazanych na mocy umowy dotacji, Prezydium zatwierdza kwotę wypłaty na poziomie pozostających kwot należnych beneficjentowi.
Jeżeli łączna wysokość wypłat dokonanych uprzednio przekracza wysokość końcowej kwoty dotacji, Sekretarz Generalny lub jego pełnomocnik wydaje polecenie inkasa na kwotę nadwyżki.
Artykuł 8
Zawieszenie i zmniejszenie dotacji
Na wniosek Sekretarza Generalnego, Prezydium zawiesza wypłaty i zmniejsza dotację oraz — w odnośnym przypadku — rozwiązuje umowę dotacji zwracając się do beneficjenta o ewentualny zwrot odpowiedniej kwoty w przypadku:
a) wykorzystania dotacji na wydatki, na które nie zezwala rozporządzenie nr 2004/2003;
b) braku notyfikacji w myśl art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2004/2003;
c) niestosowania się do warunków i obowiązków określonych, odpowiednio, w art. 3 i 6 rozporządzenia nr 2004/2003;
d) zaistnienia jednej z okoliczności, o których mowa w art. 93 bądź 94 rozporządzenia finansowego.
Przed podjęciem decyzji Prezydium umożliwia beneficjentowi zajęcie stanowiska w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości.
Artykuł 9
Procedura ściągania należności
1.
W przypadku, gdy beneficjentowi przekazane zostały kwoty nienależne lub jeżeli procedura ściągania należności jest uzasadniona zgodnie z warunkami umowy dotacji, beneficjent przekazuje Parlamentowi kwoty, o których mowa, na warunkach i w terminie ustalonym przez Parlament.
2.
W przypadku niedokonania przez beneficjenta zwrotu w terminie ustalonym przez Parlament, ten ostatni powiększa należną sumę o odsetki za zwłokę w wysokości określonej w art. II.14 ust. 3 umowy dotacji.
Odsetki za zwłokę naliczane są za okres od następnego dnia po wyznaczonym terminie zwrotu do dnia otrzymania przez Parlament całej nienależnej beneficjentowi sumy włącznie.
Artykuł 10
Kontrole i audyt
1. Regularna kontrola w myśl art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2004/2003 przeprowadzana jest przez Sekretarza Generalnego.
2.
Beneficjent dostarcza wszelkich szczegółowych danych, o jakie zwraca się do niego Parlament, jak również każdy inny organ zewnętrzny upoważniony do tego przez Parlament, tak aby ten ostatni mógł upewnić się co do właściwego wykonywania programu prac i postanowień umowy dotacji.
3.
Beneficjent zachowuje do dyspozycji Parlamentu, przez okres pięciu lat od dnia wypłacenia należnego salda, o którym mowa w art. I.4 umowy dotacji, wszystkie dokumenty oryginalne, szczególnie księgowe, bankowe i podatkowe, lub — w przypadkach szczególnych właściwie uzasadnionych — kopie poświadczone za zgodność z dokumentami oryginalnymi dotyczącymi umowy dotacji.
4.
Beneficjent ułatwia Parlamentowi przeprowadzenie — bądź bezpośrednio przez pracowników Parlamentu, bądź przez inny, upoważniony do tego organ zewnętrzny — audytu wykorzystania dotacji.
Procedura audytowa może mieć miejsce w okresie obowiązywania umowy dotacji do momentu wypłaty salda, jak również w okresie pięciu lat począwszy od daty wypłaty salda.
W odnośnym przypadku wyniki audytu mogą pociągnąć za sobą wydanie przez Prezydium decyzji o ściągnięciu należności.
5.
W tym celu każda umowa dotacji przewiduje dla Parlamentu Europejskiego i Trybunału Obrachunkowego uprawnienia do przeprowadzenia — na podstawie dowodów i na miejscu — kontroli partii politycznej na poziomie europejskim, której przyznana została dotacja z budżetu Unii Europejskiej.
6.
Na mocy rozporządzenia nr 1073/1999 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń przeprowadzanych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [6], urząd ten może również przeprowadzać kontrole i weryfikacje na miejscu, zgodnie z procedurami przewidzianymi przez prawodawstwo wspólnotowe w zakresie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami i innymi nieprawidłowościami.
W odnośnym przypadku wyniki kontroli mogą pociągnąć za sobą wydanie przez Prezydium decyzji o ściągnięciu należności.
Artykuł 11
Pomoc techniczna
1.
Na wniosek Sekretarza Generalnego, Prezydium może przyznać partiom politycznym na poziomie europejskim pomoc techniczną zgodnie z decyzją Prezydium z dnia 14 marca 2000 r. regulującą użytkowanie pomieszczeń Parlamentu Europejskiego przez użytkowników z zewnątrz, oraz wszelką inna pomoc techniczną przewidzianą w późniejszych przepisach.
Prezydium może przekazać do kompetencji Sekretarza Generalnego podjęcie niektórych decyzji związanych z przyznaniem pomocy technicznej.
2.
Co roku, w okresie do trzech miesięcy po zakończeniu roku budżetowego, Sekretarz Generalny poddaje pod ocenę Prezydium sprawozdanie szczegółowo przedstawiające zakres pomocy technicznej udzielonej przez Parlament Europejski każdej partii politycznej na poziomie europejskim.
Sprawozdanie jest następnie udostępniane na stronach internetowych Parlamentu.
Artykuł 12
Publikacja
Informacje o wszelkich dotacjach przyznanych przez Parlament Europejski partiom politycznym na poziomie europejskim w danym roku budżetowym publikowane są w pierwszym semestrze roku następnego na stronach internetowych Parlamentu Europejskiego; wymienione są tam:
- nazwa i adres beneficjenta;
- cel dotacji;
- przyznana kwota oraz pokrywana przez nią część (procentowo) całkowitego budżetu przeznaczonego na działalność partii-beneficjenta.
Artykuł 13
Prawo do odwołania
Decyzje podjęte na mocy niniejszych przepisów mogą być przedmiotem odwołania do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na warunkach przewidzianych przez Traktat.
Artykuł 14
Normy przejściowe na rok budżetowy 2004
1. Data wymieniona w art. 3 ust. 1 niniejszych przepisów zastąpiona została datą 23 lipca 2004 r., a data wymieniona w art. 4 ust. 2 datą 16 września 2004 r.
2. W odstępstwie od art. 6 ust. 1 niniejszych przepisów, jedyna transza finansowania wstępnego w wysokości 80 % maksymalnej kwoty dotacji ustalonej w art. I.3 ust. 2 umowy dotacji przekazywana jest w terminie do dwóch tygodni od dnia podpisania umowy dotacji.
Artykuł 15
Aktualizacja przepisów
Przed dniem 30 września 2005 r. Sekretarz Generalny Parlamentu Europejskiego przedstawia Prezydium sprawozdanie z wprowadzenia w życie niniejszych przepisów.
Jeżeli zachodzi taka potrzeba, w sprawozdaniu zawarte są ewentualne poprawki do wniesienia do przewidzianych w rozporządzeniu WE nr 2004/2003 przepisów i systemu finansowania europejskich partii politycznych.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze przepisy wchodzą w życie dzień po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 2006 r.
w sprawie mianowania litewskiego członka Komitetu Regionów
(2006/629/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Litwy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE [1] w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r.
(2) W następstwie wygaśnięcia mandatu pani Virginii LUKOŠIENĖ zwolniło się stanowisko członka Komitetu Regionów,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się członkiem Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2010 r., panią Stasė SKUTULIENĖ, członka rady gminy Šilute, na miejsce pani Virginii LUKOŠIENĖ.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady 2006/631/WSiSW
z dnia 24 lipca 2006 r.
ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów decyzji 2005/211/WSiSW dotyczącej wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotyczącą wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [1], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 4 decyzji 2005/211/WSiSW określa, że niektóre przepisy art. 1 tej decyzji stają się skuteczne od daty ustalonej przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną niezbędne warunki wstępne, oraz że Rada może ustalić różne daty dotyczące daty rozpoczęcia stosowania tych przepisów.
(2) Warunki wstępne, o których mowa we wspomnianym art. 2 ust. 4, zostały spełnione w odniesieniu do art. 1 ust. 9 (nowe art. 101A i 101B) decyzji 2005/211/WSiSW.
(3) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które objęte są obszarem, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2] w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [3] i art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE [4], obie z dnia 25 października 2004 r., w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy z Konfederacją Szwajcarską,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 9 (nowe art. 101A i 101B) decyzji 2005/211/WSiSW stosuje się od dnia 1 października 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 19 września 2006 r.
w odniesieniu do pomocy finansowej Wspólnoty na rok 2006 z przeznaczeniem na wspólnotowe laboratoria referencyjne ds. brucelozy i pryszczycy
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4124)
(Jedynie teksty w językach angielskim i francuskim są autentyczne)
(2006/632/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 28 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [2], w szczególności jego art. 32 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/423/EWG ustanawia procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty w dziedzinę weterynarii.
Zgodnie z tą decyzją wspólnotowe laboratoria referencyjne mogą otrzymać pomoc finansową.
(2) Dyrektywa Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy uchylająca dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 92/46/EWG [3] przewiduje wyznaczenie wspólnotowych laboratoriów referencyjnych ds. pryszczycy.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 156/2004 z dnia 29 stycznia 2004 r. w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty dla wspólnotowych laboratoriów referencyjnych zgodnie z art. 28 decyzji 90/424/EWG [4] przewiduje, iż pomoc finansowa Wspólnoty zostaje przyznana, jeżeli zatwierdzone programy pracy są skutecznie realizowane oraz jeśli beneficjenci udzielają wszelkich niezbędnych informacji w określonym terminie.
(4) W lipcu 2005 r. Komisja wezwała do składania wniosków w celu wyboru i wyznaczenia nowych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych.
Ocenę wniosków zakończono w grudniu 2005 r., a o wynikach powiadomiono właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich.
Kandydatom, którzy pomyślnie przeszli wspomnianą ocenę, wyznaczono nowe funkcje wspólnotowych laboratoriów referencyjnych, włącznie ze wspólnotowymi laboratoriami referencyjnymi ds. brucelozy i pryszczycy.
(5) W załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 znajduje się wykaz wspólnotowych laboratoriów referencyjnych ds. zdrowia zwierząt i żywych zwierząt. Rozporządzenie to, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 776/2006, ustanawia AFSSA – Laboratoire d’études et de recherches en pathologie animale et zoonoses – we Francji za wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. brucelozy w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
(6) Decyzja Komisji 2006/393/WE z dnia 31 maja 2006 r. dotycząca wyznaczenia wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. pryszczycy [5] wyznaczyła Institute for Animal Health (Instytut ds. Zdrowia Zwierząt), Pirbright Laboratory (Laboratorium Pirbright), sponsorowane przez Biotechnology and Biological Sciences Research Council (BBSRC) – Radę ds. Badań Biologicznych i Biotechnologicznych w Zjednoczonym Królestwie – jako wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. pryszczycy w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku VII do dyrektywy 2003/85/WE.
(7) Komisja oceniła programy pracy i odpowiednie prognozy budżetowe przedłożone przez wspólnotowe laboratoria referencyjne na rok 2006.
Jeśli te programy pracy są rzeczywiście realizowane, to współfinansowanie wspólnotowe pewnych kosztów kwalifikowanych ponoszonych przez wspólnotowe laboratoria referencyjne jest niezbędne do realizacji działań w ramach tych programów pracy.
(8) W związku z powyższym pomoc finansowa Wspólnoty powinna być udzielona wspólnotowym laboratoriom referencyjnym ds. brucelozy i pryszczycy.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. W zakresie brucelozy Wspólnota przyznaje pomoc finansową Francji przeznaczoną na wypełnianie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które będą prowadzone przez AFSSA – Laboratoire d’études et de recherches en pathologie animale et zoonoses, Maisons-Alfort.
2.
Pomoc finansowa Wspólnoty obejmuje 100 % kosztów kwalifikowanych, które poniesie AFSSA – Laboratoire d’études et de recherches en pathologie animale et zoonoses – w związku z programem prac i wynosi maksymalnie 125000 EUR w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
1.
W zakresie pryszczycy Wspólnota przyznaje pomoc finansową Zjednoczonemu Królestwu w zakresie pełnienia funkcji i zadań przewidzianych w załączniku XVI do dyrektywy 2003/85/WE, które będą przeprowadzane przez Institute for Animal Health (Instytut ds. Zdrowia Zwierząt), Pirbright Laboratory (Laboratorium Pirbright), sponsorowane przez Biotechnology and Biological Sciences Research Council (BBSRC) – Radę ds. Badań Biologicznych i Biotechnologicznych w Zjednoczonym Królestwie.
2.
Pomoc finansowa Wspólnoty obejmuje 100 % kosztów kwalifikowanych, które Pirbright Laboratory (Laboratorim Pirbright) poniesie w związku z programem prac, i wynosi maksymalnie 125000 EUR w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 15 września 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie obszarów objętych ograniczeniami w odniesieniu do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4132)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/633/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 akapit drugi, art. 8 ust. 2 lit. d) i ust. 3, art. 9 ust. 1 lit. c) oraz art. 19 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których państwa członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w odniesieniu do choroby niebieskiego języka.
(3) Decyzją 2006/591/WE Komisja wprowadziła zmiany do decyzji 2005/393/WE w zakresie wyznaczenia stref zamkniętych ustanowionych po zgłoszeniu pojawienia się choroby niebieskiego języka przez właściwe organy Niderlandów, Niemiec i Belgii.
(4) W dniach 31 sierpnia i 5 września 2006 r., odpowiednio Francja i Niemcy poinformowały Komisję o nowych potwierdzonych przypadkach wystąpienia choroby niebieskiego języka.
Zważywszy na nowe ustalenia, należy zmienić decyzję 2005/393/WE w celu zmiany zasięgu strefy zamkniętej uwzględniającej obszar dotknięty tą chorobą.
(5) Biorąc pod uwagę środki podjęte przez państwa członkowskie dotknięte tą chorobą, w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się choroby przemieszczanie zwierząt podatnych na tę chorobę do strefy nadzoru powinno być dozwolone pod nadzorem właściwych organów.
(6) Na wniosek właściwego organu Niderlandów niezbędne są nieznaczne zmiany dotyczące wyznaczenia stref zamkniętych w odniesieniu do Niderlandów.
(7) W celu zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenieniu się choroby niniejsza decyzja powinna być zastosowana w trybie pilnym.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/393/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Wyznaczanie stref zamkniętych
Strefy zamknięte są wyznaczone na terenie ogólnych obszarów geograficznych wymienionych w załączniku I dla stref A, B, C, D, E i F.
W odniesieniu do tych stref zamkniętych zwolnienie z zakazu opuszczania przyznaje się jedynie zgodnie z art. 3, 4, 5 i 6.
W przypadku strefy zamkniętej E przemieszczanie żywych zwierząt z gatunku przeżuwaczy pomiędzy Hiszpanią i Portugalią odbywa się za zgodą zainteresowanych właściwych organów wydawaną na podstawie umowy dwustronnej.
W przypadku strefy zamkniętej F zezwala się na przemieszczanie żywych zwierząt z gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków w obrębie strefy.
Jednakże w przypadku państw członkowskich, które ustanowiły strefę nadzoru, przemieszczanie do tej strefy może odbywać się jedynie za zgodą właściwego organu miejsca przeznaczenia.
Ponadto niniejszej decyzji nie stosuje się do przemieszczania nasienia, komórek jajowych i zarodków pobranych lub wyprodukowanych przed dniem 1 maja 2006 r.".
2) Artykuł 2a otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2a
Odstępstwa od zakazu przemieszczania w strefie 20 km
W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/75/WE, następujące zwierzęta są wyłączone z zakazu przemieszczania w strefie 20 km:
- zwierzęta przeznaczone do bezpośredniego uboju, pod warunkiem uzyskania zgody właściwego organu służb weterynaryjnych,
- zwierzęta przeznaczone do gospodarstwa znajdującego się wewnątrz strefy 20 km,
- zwierzęta przewożone do gospodarstwa położonego w strefie zamkniętej, pod warunkiem uzyskania zgody i na warunkach zdrowotnych określonych przez właściwe organy służb weterynaryjnych w miejscach pochodzenia i przeznaczenia, które powinny obejmować co najmniej warunki ochrony zwierząt przed atakiem nosicieli.".
3) W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia następującego po opublikowaniu jej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Darfur/3/2006
z dnia 25 lipca 2006 r.
w sprawie mianowania doradcy ds. wojskowych Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
(2006/634/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 ust. 3,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 lipca 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/468/WPZiB [2] przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie.
(2) Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie zapewnia między innymi koordynację i spójność pomocy udzielanej przez Unię Europejską misji Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie (AMIS).
Zgodnie z art. 5 ust. 2 wspólnego działania 2005/557/WPZiB Komórka Koordynacyjna UE w Addis Abebie (KKA) – składająca się z doradcy ds. politycznych, doradcy ds. wojskowych i doradcy ds. policyjnych – pod zwierzchnictwem SPUE zarządza codzienną koordynacją z wszystkimi właściwymi podmiotami UE oraz z Centrum Kontroli Administracyjnej i Zarządzania (CKAiZ) w ramach struktury dowodzenia Unii Afrykańskiej w Addis Abebie w celu zagwarantowania spójnego i terminowego wsparcia UE na rzecz AMIS.
(3) Na podstawie art. 4 wspólnego działania 2005/557/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do mianowania doradcy SPUE ds. wojskowych na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) przedstawiony na podstawie rekomendacji SPUE.
(4) SG/WP, kierując się rekomendacją SPUE, zaproponował mianowanie pułkownika Marca BOILEAU nowym doradcą SPUE ds. wojskowych.
(5) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pułkownik Marc BOILEAU zostaje niniejszym mianowany doradcą SPUE ds. wojskowych w Sudanie.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 28 lipca 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 4 kwietnia 2006 r.
w sprawie zawarcia w drodze podpisania umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) oraz Radą Ministrów Ukrainy dotyczącej współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej
(2006/635/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 24 września 2004 r. zatwierdzającą zawarcie przez Komisję umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) oraz Radą Ministrów Ukrainy dotyczącej współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) oraz Radą Ministrów Ukrainy dotycząca współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej powinna zostać zawarta.
(2) Komisja powinna wyznaczyć osobę upoważnioną do podpisania w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej umowy dotyczącej współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej podjęta zostaje decyzja o zawarciu umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) oraz Radą Ministrów Ukrainy dotyczącej współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej.
Treść umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się członka Komisji odpowiedzialnego za politykę w dziedzinie energii lub osobę wyznaczoną przez niego w tym celu do podpisania w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) oraz Radą Ministrów Ukrainy dotyczącej współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej.
Decyzja Komisji
z dnia 12 września 2006 r.
ustalająca podział na poszczególne lata kwoty wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich według państw członkowskich na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4024)
(2006/636/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [1], w szczególności jego art. 69 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2006/493/WE [2] ustaliła kwotę wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., jej podział na poszczególne lata oraz minimalną kwotę, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji.
(2) Punkt 40 perspektyw finansowych na lata 2007–2013, uzgodnionych przez Radę Europejską z grudnia 2005 r., ustala maksymalny poziom środków przekazywanych z funduszy wspierających spójność.
(3) Zgodnie z art. 69 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 podział na poszczególne lata kwot wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich według państw członkowskich ma zostać dokonany po odliczeniu kwoty przyznanej na pomoc techniczną dla Komisji i z uwzględnieniem kwot zarezerwowanych dla regionów kwalifikujących się w ramach celu konwergencji, wyników w przeszłości oraz szczególnych sytuacji i potrzeb opartych na obiektywnych kryteriach. Zgodnie z art. 69 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 kwoty te podlegają indeksacji w wysokości 2 % w skali roku, podczas gdy ust. 5 tego artykułu przewiduje, że poza tymi kwotami państwa członkowskie uwzględniają do celów programowania kwoty wynikające z modulacji, określone w art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3].
(4) Łączna kwota środków przekazywanych z Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej do EFRROW zgodnie z art. 10 ust. 2, art. 143d i art. 143e rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników [4] określona jest, w odniesieniu do lat budżetowych 2007–2013, w decyzji Komisji 2006/410/WE [5]. Zgodnie z metodologią ustanowioną w art. 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy dodać te kwoty do podziału na poszczególne lata według państw członkowskich do celów programowania rozwoju obszarów wiejskich. Podział na poszczególne lata według państw członkowskich kwot wynikających z modulacji przewidzianej w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 został określony w decyzji Komisji 2006/588/WE [6].
(5) Nie należy włączać do podziału na poszczególne lata kwot odnoszących się do Bułgarii i Rumunii, mając na uwadze że Traktat o przystąpieniu tych państw nie wszedł jeszcze w życie.
Z chwilą wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu tych państw podział na poszczególne lata powinien zostać odpowiednio zmieniony, aby włączyć do niego środki przydzielone tym państwom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podział na poszczególne lata środków na zobowiązania przyznanych w ramach wsparcia wspólnotowego na rozwój obszarów wiejskich według państw członkowskich na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., określony w art. 69 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, zostaje ustanowiony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 września 2006 r.
dotycząca wniosku Republiki Litewskiej o możliwość zastosowania obniżonej stawki VAT na dostawy energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4049)
(Jedynie tekst w języku litewskim jest autentyczny)
(2006/637/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 12 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pismem zarejestrowanym przez Komisję w dniu 20 czerwca 2006 r. Republika Litewska poinformowała Komisję o zamiarze zastosowania obniżonej stawki VAT na dostawy energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych.
(2) Litwa zamierza zastosować obniżoną stawkę (5 %) na dostawy energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych, podczas gdy gaz ziemny i energia elektryczna będą nadal objęte standardową stawką VAT (18 %).
Takie zróżnicowanie stawek nie powoduje przejścia z wykorzystywania energii elektrycznej lub gazu ziemnego w celach grzewczych na wykorzystywanie energii cieplnej dostarczanej za pomocą sieci ciepłowniczych.
Wynika to głównie z przepisów krajowych dotyczących ustalania cen, które są różne dla gazu ziemnego, energii elektrycznej oraz energii cieplnej dostarczanej za pomocą sieci ciepłowniczych, oraz z faktu, że z techniczno-technologicznego punktu widzenia produkty te można stosować wymiennie tylko w celach grzewczych.
Ponadto energia elektryczna w Republice Litewskiej jest wykorzystywana w celach grzewczych wyłącznie przez gospodarstwa domowe, które nie mają technicznych możliwości stosowania gazu lub podłączenia do sieci ciepłowniczych.
W związku z tym gospodarstwa domowe, które obecnie wykorzystują energię elektryczną, nie przejdą na dostawy energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych, ponieważ nie są do nich podłączone.
Gospodarstwa, które stosują gaz w celach grzewczych, prawdopodobnie również nie przejdą na energię cieplną dostarczaną za pomocą sieci ciepłowniczych, ponieważ, zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Litwy, cena energii cieplnej dostarczanej za pomocą sieci ciepłowniczych – bez podatku od wartości dodanej – jest wyższa niż cena ogrzewania gazowego.
Przejście tych gospodarstw na energię cieplną dostarczaną za pomocą sieci ciepłowniczych mogłoby ponadto nastąpić jedynie po udostępnieniu im podłączeń do tej sieci.
(3) Ponadto z uwagi na zasadniczy brak transgranicznych transakcji w zakresie energii cieplnej dostarczanej za pomocą sieci ciepłowniczych nie istnieje ryzyko zakłócenia konkurencji w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w sprawie VAT zarówno w odniesieniu do dostaw energii cieplnej realizowanych przez dostawców w Litwie dla klientów indywidualnych zamieszkałych w innych państwach członkowskich, jak i w odniesieniu do dostaw energii cieplnej realizowanych przez dostawców spoza Litwy dla klientów indywidualnych zamieszkałych na terenie tego państwa.
(4) Planowany środek ma charakter ogólny i polega na zastosowaniu obniżonej stawki VAT na dostawę energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych na mocy art. 12 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w sprawie VAT.
(5) Ponieważ środek ma charakter ogólny, nieprzewidujący żadnych wyjątków, ryzyko zakłócenia konkurencji należy uznać za nieistniejące.
W ten sposób spełniony został warunek ustanowiony w art. 12 ust. 3 lit. b) wspomnianej szóstej dyrektywy i Litwa powinna zostać uprawniona do zastosowania przedmiotowego środka z chwilą notyfikacji niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Litwę uprawnia się do stosowania środka, o którym poinformowała w piśmie z dnia 20 czerwca 2006 r., polegającego na zastosowaniu obniżonej stawki VAT na dostawę energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych niezależnie od warunków produkcji i dostaw.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Litewskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2005 r.
dotycząca programu pomocy państwa wdrożonego przez Włochy na rzecz niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, wyspecjalizowanych w inwestycjach w przedsiębiorstwa o małej i średniej kapitalizacji notowanych na rynkach regulowanych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3302)
(jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/638/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przepisami wymienionymi powyżej [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) 2 października 2003 r. we Włoszech wszedł w życie, wraz z publikacją w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 229 z dnia 2 października 2003 r., dekret z mocą ustawy (DL) z 30 września 2003 r. nr 269, zawierający "Pilne postanowienia mające na celu wsparcie rozwoju i poprawę sytuacji finansów publicznych" (DL 269/2003), przekształcony następnie w ustawę z 24 listopada, nr 326, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 274 z 25 listopada 2003 r. Artykuł 12 DL 269/2003 stanowi, iż wynik operacyjny osiągany przez niektóre przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe wyspecjalizowane w inwestowaniu w przedsiębiorstwa o małej i średniej kapitalizacji notowanych na rynku regulowanym Unii Europejskiej, jest objęty 5 % podatkiem zastępczym zamiast zwykłą 12,5 % stawką, stosowaną wobec niewyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych.
(2) Pismem z dnia 22 października 2003 r. (D/56756) Komisja zaprosiła władze włoskie do dostarczenia informacji odnośnie omawianych bodźców finansowych i ich wejścia w życie, aby zweryfikować możliwość uznania ich za pomoc w świetle art. 87 Traktatu.
W tym samym liście Komisja przypomniała Włochom o obowiązku zgłoszenia Komisji wszelkich środków, które stanowią pomoc według art. 88 ust. 3 Traktatu, zanim zostaną one wprowadzone w życie.
(3) Pismami z dnia 11 listopada 2003 r. (A/37737) i z dnia 26 listopada 2003 r.
(A/38138) władze włoskie przekazały wymagane informacje.
19 grudnia 2003 r.
(D/58192) Komisja ponownie przypomniała Włochom o obowiązkach, które na nich ciążą zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu i poprosiła władze włoskie o poinformowanie ewentualnych beneficjentów bodźców o konsekwencjach przewidzianych przez Traktat i przez art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 [2], jeśli zostanie stwierdzone, że omawiane bodźce stanowią pomoc, która została udzielona bezprawnie, bez uprzedniego zatwierdzenia przez Komisję.
(4) Pismem z dnia 11 maja 2004 r.
(SG 2004 D/202046) Komisja poinformowała Włochy o podjęciu 7 maja 2004 r. decyzji o wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu odnośnie bodźców fiskalnych przyznanych przez Włochy omawianym środkiem.
(5) Pismem z dnia 14 lipca 2004 r. (A/35463) władze włoskie przedstawiły swoje uwagi.
(6) Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego została opublikowana 9 września 2004 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a zainteresowane strony wezwano do przedstawienia swoich uwag w ciągu miesiąca od tej publikacji [3].
(7) W dniach 16 i 27 września 2004 r. odbyły się dwa spotkania przedstawicieli Komisji z przedstawicielami włoskich organów podatkowych w celu przeanalizowania niektórych aspektów środka pomocy.
(8) Pismem z dnia 7 października 2004 r. (A/37679) włoskie Zrzeszenie Towarzystw Funduszy Inwestycyjnych (Assogestioni) przekazało swoje uwagi.
Pismem z dnia 28 października 2004 r. (D/57696) Komisja przekazała te uwagi władzom włoskim.
Pismem z dnia 6 grudnia 2004 r. (A/39479) władze włoskie przedstawiły swoje uwagi dotyczące przekazanych uwag.
(9) Pismem z dnia 18 lutego 2005 (A/31490) Assogestioni przedstawiło dodatkowe uwagi tytułem uzupełnienia tych przekazanych 7 października 2004 r.
Pismem z dnia 24 lutego 2005 r. (D/51366) Komisja przekazała te uwagi władzom włoskim.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2005 r. (A/32813) władze włoskie przedstawiły swoje uwagi dotyczące przekazanych uwag.
(10) Pismem z dnia 28 lutego 2005 r. (A/31724) Europejska Federacja Funduszy i Spółek Inwestycyjnych (European Federation of Investment and Companies – FEFSI) przekazała swoje uwagi.
Jako że uwagi te przedstawione zostały po upływie wyznaczonego terminu (patrz punkt 6) oraz były podobne do uwag przedstawionych przez Assogestioni, nie zostały one przekazane Włochom i nie były brane pod uwagę przy zatwierdzaniu niniejszej decyzji.
II.
OPIS ŚRODKA
Zarys ogólny
(11) Artykuł 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003 przewiduje bodźce fiskalne na korzyść niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (instytucji inwestycyjnych), które są regulowane przez prawo włoskie.
W szczególności stanowi, iż począwszy od roku podatkowego, w którym spełnione zostaną pewne określone warunki, wynik operacyjny osiągnięty przez niektóre przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe specjalizujące się ("wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne") w inwestycjach w przedsiębiorstwa o małej i średniej kapitalizacji notowanych na regulowanym rynku papierów wartościowych Unii Europejskiej jest objęty 5 % podatkiem zastępczym zamiast zwykłą stawką 12,5 %.
Ogólnie rzecz biorąc, we włoskim systemie opodatkowania inwestycji zbiorowych omawiany podatek pobierany jest corocznie od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w oparciu o podstawę opodatkowania wyznaczoną przez kwotę odpowiadającą rocznemu wzrostowi codziennie rejestrowanej wartości ich majątku ("wynik operacyjny"); w ten sposób opodatkowane zostają potencjalne wzrosty wartości osiągnięte przez inwestorów, inwestujących w te instytucje inwestycyjne.
Dzięki temu systemowi inwestorzy nie muszą płacić dodatkowych podatków w momencie podziału dochodów pochodzących z tych inwestycji.
(12) Środek modyfikuje system podatkowy obowiązujący we Włoszech w stosunku do dochodów kapitałowych różnych instytucji inwestycyjnych, wśród których są otwarte fundusze inwestycyjne objęte przepisami dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [4], "historycznych funduszy luksemburskich", spółek inwestycyjnych o kapitale zmiennym (SICAV) oraz zamkniętych funduszy inwestycyjnych, jak przewidziano w akcie normatywnym regulującym takie instytucje inwestycyjne.
Powiązane rozporządzenia prawa włoskiego to w szczególności:
a) art. 9 i 10b ustawy z dnia 23 marca 1983 r. nr 77 dotyczące klasyfikacji fiskalnej wyniku operacyjnego otwartych funduszy inwestycyjnych;
b) art. 11a dekretu z mocą ustawy z dnia 30 września 1983 r. nr 512 dotyczący klasyfikacji fiskalnej wyniku operacyjnego niektórych funduszy inwestycyjnych, a wśród nich tak zwanych "historycznych funduszy luksemburskich";
c) art. 11 ustawy z dnia 14 sierpnia 1993 r. nr 344 dotyczący klasyfikacji fiskalnej wyniku operacyjnego zamkniętych funduszy inwestycyjnych;
d) art. 14 dekretu z mocą ustawy z dnia 25 stycznia 1992 r. nr 84 dotyczący klasyfikacji fiskalnej wyniku operacyjnego funduszy typu SICAV;
e) art. 7 i 9 dekretu z mocą ustawy z dnia 21 listopada 1997 r. nr 461 dotyczące opodatkowania dochodów kapitałowych i różnych dochodów inwestorów mających siedzibę we Włoszech;
f) art. 14 dekretu z mocą ustawy z dnia 21 kwietnia 1993 r. nr 124 dotyczącego klasyfikacji fiskalnej dochodów kapitałowych funduszy emerytalnych.
(13) Omawiane instytucje inwestycyjne realizują zbiorowe inwestycje w zbywalne papiery wartościowe, takie jak obligacje, akcje i inne papiery wartościowe spółek notowanych i nienotowanych na giełdach papierów wartościowych, w interesie zbiorowym wielu podmiotów inwestujących (zwanych "uczestnikami" lub "subskrybentami").
Instytucje inwestycyjne mogą przyjmować formę zarówno umownego funduszu inwestycyjnego pozbawionego osobowości prawnej (np. unit trust lub zbiorowego funduszu inwestycyjnego), zarządzanego przez wyodrębnioną majątkowo spółkę zarządzającą, jak i funduszu inwestycyjnego w formie spółki (np. typu SICAV) [5] lub funduszu emerytalnego [6].
Instytucje inwestycyjne reprezentowane przez fundusze inwestowania zbiorowego dzielą się na fundusze "otwarte" i "zamknięte" [7].
(14) Art. 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003 stanowi, że począwszy od roku podatkowego, w którym wchodzi w życie środek, wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne przewidziane przez omawiany akt normatywny objęte są 5 % podatkiem zastępczym od dochodów operacyjnych przez nie osiągniętych, odpowiadających rocznemu wzrostowi codziennie rejestrowanej wartości ich majątku, zamiast podatkiem 12,5 %.
(15) W rozumieniu art. 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003 przez wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne rozumie się:
a) instytucje inwestycyjne, których statut przewiduje wyraźnie, że nie mniej niż 2/3 ich aktywów zainwestowane zostało w akcje spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na regulowanym rynku papierów wartościowych Unii Europejskiej, i
b) instytucje inwestycyjne, których wartość inwestycji w akcje spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na regulowanym rynku papierów wartościowych Unii Europejskiej – po upływie roku od daty powstania lub dostosowania ich statutu do omawianego rozporządzenia – nie jest mniejsza, w ciągu roku kalendarzowego, od 2/3 wartości aktywów posiadanych przez co najmniej 1/6 łącznej liczby dni waloryzacji funduszu po zakończeniu wyżej wspomnianego okresu [8], wskazanych w okresowych sprawozdaniach finansowych funduszu.
(16) W rozumieniu art. 12 dekretu z mocą ustawy nr 269/2003 przez spółki o małej i średniej kapitalizacji cap rozumie się spółki o kapitalizacji rynkowej nieprzekraczającej 800 milionów EUR, określonej na podstawie cen wskazanych ostatniego dnia notowania każdego kwartału roku kalendarzowego [9].
(17) System stosuje się począwszy od roku podatkowego, w którym dostosowano statuty instytucji inwestycyjnych lub, w którym je uchwalono (w przypadku utworzenia nowych instytucji); w ten sposób zostaje wyraźnie ustanowiony obowiązek tych instytucji inwestowania co najmniej 2/3 własnych aktywów w akcje spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na regulowanym rynku papierów wartościowych Unii Europejskiej.
(18) System modyfikuje przepisy podatkowe dotyczące różnych włoskich instytucji zbiorowego inwestowania, zarówno tych, które są zarządzane we Włoszech na podstawie prawa włoskiego i podlegają we Włoszech opodatkowaniu podatkiem zastępczym przewidzianym dla dochodów operacyjnych osiąganych przez te instytucje inwestycyjne (instytucje inwestycyjne podlegające opodatkowaniu podatkiem zastępczym we Włoszech), jak i zagranicznych, których dochody operacyjne przypadające subskrybentom włoskim podlegają opodatkowaniu.
Obowiązujący przepis w istocie zmienia z tym samym skutkiem systemy podatkowe obowiązujące instytucje inwestycyjne prawa zagranicznego regulowane przez wyżej wspomnianą dyrektywę Rady 85/611/EWG (zharmonizowane zagraniczne fundusze typu OICVM) [10], których wynik operacyjny przypada inwestorom włoskim, lub których części udziałowe są w posiadaniu włoskich instytucji inwestycyjnych [11].
(19) Aby wyjaśnić efekty środka i to, w jaki sposób obejmuje on pośrednio obniżeniem podatku także instytucje niewyspecjalizowane i innych uczestników, konieczne jest odrębne przeanalizowanie różnych przepisów podatkowych dotyczących dochodów kapitałowych instytucji inwestycyjnych i ich uczestników, zmienionych art. 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003.
W tym celu należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy "instytucjami inwestycyjnymi działającymi w charakterze pośredników finansowych, których dochód objęty jest podatkiem zastępczym we Włoszech" oraz "instytucjami inwestycyjnymi objętymi systemem opodatkowania zastępczego działającymi w charakterze uczestników innych instytucji inwestycyjnych", jako że ta sama instytucja inwestycyjna może funkcjonować zarówno jako pośrednik finansowy (np. inwestuje w zbywalne papiery wartościowe) jak i jako subskrybent-uczestnik (np. inwestuje w inne przedsiębiorstwa inwestycyjne).
Dochodom innych inwestorów zwolnionych z systemu opodatkowania podatkiem zastępczym, którym objęte są instytucje inwestycyjne, poświęcony jest odrębny rozdział.
Opodatkowanie dochodów instytucji inwestycyjnych działających w charakterze pośredników finansowych objętych podatkiem zastępczym we Włoszech
(20) W ramach systemu ogólnego instytucje inwestycyjne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Wszystkie dochody operacyjne instytucji inwestycyjnych są jednak zwykle objęte 12,5 % podatkiem zastępczym od ich wyniku operacyjnego netto.
Z reguły chodzi o ostateczny podatek, który zastępuje każdy dodatkowy podatek obejmujący dochody rozdzielane przez instytucje inwestycyjne.
(21) Wynik operacyjny określa się odejmując od wartości aktywów netto funduszu na koniec roku przy wartości brutto naliczonego podatku zastępczego, powiększonego o zwroty i wszelkie dochody ewentualnie uzyskane w ciągu roku, wartość aktywów netto funduszu na początek roku i dochody z uczestnictwa w oszczędnościowych instytucjach zbiorowego inwestowania podlegających podatkowi zastępczemu, a także dochody zwolnione z podatku i podlegające odliczeniom opodatkowaniu u źródła [12].
(22) Artykuł 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003 zmienia ogólny system podatkowy, przewidując objęcie 5 % podatkiem zastępczym dochodu operacyjnego wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych.
Opodatkowanie dochodów instytucji inwestycyjnych podlegających systemowi opodatkowania podatkiem zastępczym działających w charakterze uczestników innych instytucji inwestycyjnych
(23) Na podstawie systemu ogólnego wszystkie dochody dzielone pomiędzy własnych subskrybentów (włączając inne instytucje inwestycyjne) przez instytucje inwestycyjne objęte systemem opodatkowania zastępczego we Włoszech są wyłączone z jakiegokolwiek dodatkowego opodatkowania.
Analizowany przepis utrzymuje taki system wyłączenia w odniesieniu do dochodów pochodzących z wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych (podlegających podatkowi zastępczemu o 5 % zredukowanej stawce).
Przepis ten zmniejsza ponadto rzeczywiste opodatkowanie dochodów niewyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych, pochodzących z uczestnictwa w wyspecjalizowanych instytucjach inwestycyjnych prawa zagranicznego niepodlegających opodatkowaniu zastępczemu we Włoszech, zrównując je z poziomem 5 % stawki podatku zastępczego [13].
Opodatkowanie dochodów operacyjnych osiągniętych lub przydzielonych innym subskrybentom instytucji inwestycyjnych niepodlegających opodatkowaniu zastępczemu
(24) Dochody przydzielane przez instytucje inwestycyjne prawa włoskiego lub zagranicznego subskrybentom włoskim nie podlegają dodatkowemu opodatkowaniu we Włoszech, jako że zostały już opodatkowane u źródła w instytucji inwestycyjnej (potrącenie podatku).
Gdyby jednak subskrybentem było przedsiębiorstwo prowadzące działalność jako przedsiębiorstwo handlowe, uzyskane w ten sposób dochody wchodzą w skład dochodu przedsiębiorstwa podlegającego 33 % stawce podatkowej.
Takich przedsiębiorstw-beneficjentów dotyczy 15 % kredyt podatkowy, który całkowicie kompensuje podwójne opodatkowanie uzyskanych dochodów kapitałowych.
System zasadniczo zatwierdza wyżej wymieniony kredyt podatkowy także wtedy, gdy dochody rozdzielane są przez wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne [14].
(25) Na podstawie art. 18 włoskiej ustawy o podatkach dochodowych (TUIR), dochody przyznane przez instytucje inwestycyjne prawa zagranicznego inwestorom włoskim podlegają 12,5 % podatkowi potrącanemu u źródła.
Środek redukuje podatek potrącany u źródła do 5 %, jeśli dochody są rozdzielane przez wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne.
Rozporządzenie to zapewnia jednakowe traktowanie subskrybentów części udziałowych w instytucjach inwestycyjnych prawa zagranicznego i subskrybentów części udziałowych w instytucjach inwestycyjnych prawa włoskiego.
(26) Dochody osiągnięte przez instytucje inwestycyjne wchodzą w skład wyniku operacyjnego funduszy emerytalnych, które posiadają części udziałowe tych instytucji inwestycyjnych.
Dochody te podlegają ponadto 11 % stawce podatku zastępczego.
Aby uniknąć podwójnego opodatkowania wyniku osiągniętego przez fundusze emerytalne, przewidziano zastosowanie kredytu podatkowego równego 15 % dochodów do odliczenia od podatku zastępczego, któremu podlegają te fundusze emerytalne.
Środek dostosowuje nowy system obniżonego opodatkowania przewidzianego dla wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych do specyficznego systemu podatkowego dla funduszy emerytalnych.
(27) Równolegle do zmniejszenia podatku zastępczego, którym objęte są wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne, obowiązujący przepis redukuje do 6 % kredyt podatkowy przyznany w związku z dochodami pochodzącymi z wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych prawa włoskiego.
Artykuł 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003 stanowi ponadto, że część aktywów funduszy emerytalnych pochodząca z wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych prawa zagranicznego podlega 5 % realnemu podatkowi zastępczemu zamiast normalnej stawce 11 % [15].
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(28) Otwierając formalne postępowanie, Komisja uznała, że środek spełnia wszystkie kryteria, kwalifikujące go jako pomoc państwa na rzecz wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych oraz spółek o małej i średniej kapitalizacji, których akcje są w posiadaniu tych wyspecjalizowanych instytucji w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, a jednocześnie nie zgłosiła wątpliwości odnośnie obniżki podatku bezpośredniego przyznanej subskrybentom wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych, jako że stanowi ona środek ogólny dla wszystkich inwestorów.
(29) Zgłaszając wątpliwości co do możliwości istnienia pomocy na rzecz wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych, Komisja uznała te ostatnie za "przedsiębiorstwa" w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, jako że mają one albo formę spółki i są samodzielnymi przedsiębiorstwami, albo stanowią odrębny majątek zarządzany przez przedsiębiorstwa konkurujące na rynkach inwestycyjnych.
Po drugie, Komisja zauważyła, że wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne albo odnoszą bezpośrednią korzyść z obniżenia stawki podatkowej, albo w sposób pośredni korzystają z dodatkowych inwestycji kapitałowych z powodu obniżenia podatku, jakie środek przyznaje ich subskrybentom, kiedy inwestują oni przeważnie w spółki o małej i średniej kapitalizacji notowane na europejskim rynku regulowanym papierów wartościowych.
Komisja stwierdziła ponadto, że omawiane korzyści nie są proporcjonalne do liczby akcji spółek o małej i średniej kapitalizacji będących w posiadaniu tych instytucji, ale zależą wyłącznie od ich statusu instytucji wyspecjalizowanych.
(30) Jeśli chodzi o spółki o małej i średniej kapitalizacji, Komisja podkreśliła, że środek zapewnia w sposób pośredni korzyść spółkom, których akcje znajdują się w posiadaniu wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych, jako że zwiększa ich płynność, umożliwiając im dostęp do kapitału.
Korzyść zależy od ich statusu spółki o małej i średniej kapitalizacji notowanej na europejskim rynku regulowanym papierów wartościowych, a nie od ich wyników, innych warunków lub inwestycji przez nie realizowanych.
IV.
UWAGI WŁOCH ORAZ ZAINTERESOWANYCH STRON TRZECICH
(31) W swoich uwagach zarówno Włochy, jak i Assogestioni stwierdziły, że omawiane instytucje inwestycyjne nie mogą być uznawane za przedsiębiorstwa, jako że stanowiłyby zwykłą masę majątkową zarządzaną przez odrębne przedsiębiorstwa.
Te ostatnie podlegałyby zwykłemu opodatkowaniu zysków i nie odnosiłyby korzyści z obniżki podatku przewidzianej przez art. 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003.
(32) Zarówno Włochy, jak i Assogestioni stwierdziły ponadto, że omawiany środek powinien zostać uznany za środek ogólnej polityki podatkowej, która przynosi bezpośredni zysk inwestorom i tylko w sposób pośredni wpływa na spółki o małej i średniej kapitalizacji oraz instytucje inwestycyjne.
Według zainteresowanych stron środek ma na celu promowanie kapitalizacji rynku spółek o małej i średniej kapitalizacji, w stosunku do rynku innych spółek notowanych na giełdach papierów wartościowych w Europie, i jako taki nie wchodziłby w zakres zastosowania kontroli pomocy państwa.
Zarówno Włochy, jak i zainteresowane strony wysunęły argument, że środek nie stanowiłby pomocy dla wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych, ani dla niektórych spółek zarządzających.
Pod tym względem władze włoskie stwierdziły, że środek jest otwarty dla wszystkich przedsiębiorstw, które tworzą odrębne instytucje inwestycyjne skierowane na inwestowanie głównie w spółki o małej i średniej kapitalizacji notowane na europejskim rynku regulowanym papierów wartościowych i dlatego stanowiłby środek ogólny.
(33) Ponadto, na podstawie tych uwag środek nie miałby wpływu na konkurencję z tego powodu, że jakakolwiek europejska spółka o małej lub średniej kapitalizacji mogłaby korzystać z łatwiejszego dostępu do kapitału.
Ponadto środek nie stanowiłby pomocy dla spółek o małej i średniej kapitalizacji, gdyż instytucje inwestycyjne lub ich spółki zarządzające podejmowałyby swoje decyzje inwestycyjne mając na uwadze maksymalizację swoich zysków.
(34) Assogestioni przedstawiło szczegółowe informacje dotyczące funkcjonowania systemu w jego pierwszym okresie istnienia (2004).
W końcu 2004 roku działały trzy wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne: dwie z nich były funduszami, które istniały już wcześniej i przystosowały swój statut tak, by posiadać przeważnie akcje spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na europejskim regulowanym rynku papierów wartościowych, trzecia była nowym funduszem.
Assogestioni wskazało, że koszty poniesione przez skarb państwa z tytułu zastosowania środka w 2004 roku były minimalne.
Na podstawie danych przedstawionych przez Assogestioni Komisja obliczyła, że straty wpływów podatkowych w 2004 roku wzrosły do około 1,1 miliona EUR, biorąc pod uwagę dostosowania niezbędne dla neutralizacji przeniesienia potencjalnych kredytów podatkowych związanych z opodatkowaniem z lat poprzednich.
Zarówno Włochy, jak i zainteresowane strony utrzymują, że dane te świadczą o tym, iż omawiany środek nie ma znaczącego wpływu na konkurencję oraz na wymianę wewnątrzwspólnotową, uważając, że także spółki o małej i średniej kapitalizacji oraz instytucje inwestycyjne założone za granicą mogłyby odnieść korzyść z pośrednich skutków obniżenia omawianego podatku.
V. OCENA ŚRODKA
Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu
(35) Uwzględniwszy uwagi przedstawione przez władze włoskie oraz zainteresowane strony, Komisja potwierdza wyrażone stanowisko, to znaczy opinię, iż obniżenie podatku na rzecz inwestorów stanowi pomoc państwa zarówno na rzecz instytucji wyspecjalizowanych w inwestowaniu w akcje spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na europejskim regulowanym rynku papierów wartościowych, jak i dla spółek o małej i średniej kapitalizacji, których akcje są w posiadaniu tych instytucji, jako że spełnia ona kryteria przewidziane w art. 87 ust. 1 Traktatu.
Selektywna korzyść na rzecz wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych
(36) Komisja potwierdza przede wszystkim tezę wyrażoną w liście wszczynającym formalne postępowanie wyjaśniające, zgodnie z którą w niektórych przypadkach instytucje inwestycyjne są przedsiębiorstwami w rozumieniu art. 87 Traktatu i dlatego mogą korzystać z obniżenia podatku przewidzianego w art. 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003.
W szczególności Komisja uważa, że chociaż wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne nie odnoszą bezpośrednich korzyści z obniżenia podatku przyznanego ich subskrybentom, uzyskują one przynajmniej pośrednią korzyść ekonomiczną, jako że obniżka opodatkowania inwestycji w wyspecjalizowane instytucje skłania subskrybentów do nabywania części udziałowych wyspecjalizowanych instytucji, przyczyniając się w przypadku tych ostatnich do zwiększenia ich płynności i dochodów dodatkowych w formie opłat za zarządzanie i subskrypcję.
(37) Na podstawie komunikatu Komisji "Pomoc państwa a kapitał podwyższonego ryzyka" [16], w przypadkach, w których środek państwowy przewiduje utworzenie funduszu lub innej instytucji inwestycyjnej, konieczne jest ustalenie, czy sam fundusz lub instytucja inwestycyjna mogą uważać się za przedsiębiorstwo, które korzysta z pomocy państwa.
W tym przypadku Komisja uwzględnia uwagę władz włoskich, według której wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne, które podlegają obniżonemu podatkowi zgodnie z art. 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003, stanowią po prostu masę majątkową i dlatego ogólnie rzecz biorąc nie mogą być uznawane za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 Traktatu.
Komisja zauważa jednak, że w niektórych przypadkach instytucje inwestycyjne przyjmują formę spółek i mogą odnosić indywidualne korzyści, mimo że opodatkowanie, któremu podlegają, jest oddzielne od opodatkowania majątku przez nie zarządzanego.
Komisja zauważa również, że inne instytucje inwestycyjne nieposiadające osobowości prawnej zarządzane są przez przedsiębiorstwa, które konkurują z innymi jednostkami zajmującymi się zarządzaniem oszczędnościami, i dlatego wyżej wymienione przedsiębiorstwa mogą odnosić korzyści.
(38) Komisja uważa, że wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne prowadzą działalność gospodarczą i stanowią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 ust. 1. Zostało to potwierdzone przez orzeczenia Trybunału w zakresie podatku VAT. W szczególności Trybunał ustalił w ostatnim czasie [17], że operacje przeprowadzane przez fundusze typu SICAV, które polegają na zbiorowym inwestowaniu w zbywalne papiery wartościowe, stanowią działalność gospodarczą prowadzoną przez podmioty pasywne według art. 4 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady w sprawie podatku VAT [18]. Na podstawie orzeczenia [19], biorąc pod uwagę pierwszą dyrektywę Rady [20], wnioskuje się, iż harmonizacja ustawodawstwa dotyczącego podatku VAT skierowana jest na eliminację czynników, które mogą zmienić warunki konkurencji, a więc na osiągnięcie neutralności konkurencyjnej. Zważywszy, że przepisy dotyczące pomocy państwa oraz dyrektywy dotyczące harmonizacji podatku VAT mają ten sam cel, Komisja uważa za stosowne odnieść się do orzeczenia dotyczącego wyżej wymienionych dyrektyw, które potwierdza, iż omawiane instytucje inwestycyjne, mające formę spółki lub niemające takiej formy, prowadzą działalność gospodarczą i dlatego stanowią one przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 ust. 1.
(39) Komisja uważa zatem, że korzyść podatkowa przyznana inwestorom, którzy inwestują w wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne sprzyja samym instytucjom jako przedsiębiorstwom, kiedy mają one formę spółek, lub przedsiębiorstwom zarządzającym tymi instytucjami, kiedy mają one formę umowną.
W szczególności wzrost popytu na części udziałowe wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych powoduje wzrost opłat operacyjnych i subskrypcyjnych uzyskanych przez instytucje lub przedsiębiorstwa, które zarządzają tymi instytucjami.
(40) Argumentacja, według której środek nie jest selektywny, jako że nie sprzyja określonym instytucjom inwestycyjnym i spółkom zarządzającym w związku z ich wielkością, przynależnością narodową, miejscem rejestracji bądź założenia pozostaje bez znaczenia, jako że liczy się fakt, iż środek przewiduje nadzwyczajne obniżenie podatku ograniczone do instytucji inwestycyjnych wyspecjalizowanych w akcjach notowanych na giełdach papierów wartościowych spółek o małej i średniej kapitalizacji oraz ich spółek zarządzających.
Na podstawie orzecznictwa skonsolidowanego [21] fakt, że pomoc nie jest skierowana do jednego lub większej liczby wcześniej określonych specyficznych adresatów, ale podlega serii kryteriów obiektywnych, nie może poddawać pod dyskusję selektywnego charakteru środka państwowego.
Komisja jest również zdania, iż fakt, że korzyść przyznane przez środek na rzecz przedsiębiorstw inwestycyjnych, które zarządzają wyspecjalizowanymi instytucjami inwestycyjnymi, jest korzyścią pośrednią, nie może wykluczać istnienia pomocy państwa, jako że według skonsolidowanego orzeczenia Trybunału [22], bezpośrednie korzyści podatkowe przyznane inwestorom, którzy nie są przedsiębiorstwami, stanowią pośrednią pomoc dla przedsiębiorstw, w które ci inwestorzy inwestują.
(41) Komisja doszła więc do wniosku, że środek przynosi specyficzną, wyżej opisaną korzyść pośrednią instytucjom inwestycyjnym i ich spółkom zarządzającym, a stratę innym przedsiębiorstwom oferującym alternatywne formy inwestowania.
Selektywne korzyści na rzecz spółek o małej i średniej kapitalizacji, których akcje są w posiadaniu wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych
(42) Komisja potwierdza również stanowisko wyrażone w liście wszczynającym formalne postępowanie wyjaśniające, zgodnie z którym omawiany środek sprzyja spółkom o małej i średniej kapitalizacji, których akcje są w posiadaniu wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych, korzystających z obniżenia podatku przewidzianego w art. 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003.
W szczególności Komisja jest zdania, że środek zapewnia selektywną, pośrednią korzyść spółkom o małej i średniej kapitalizacji, których akcje są w posiadaniu wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych, w postaci wzrostu popytu na ich akcje i wzrostu ich płynności.
Argumentacja, według której nie istnieje żadna korzyść dla spółek o małej i średniej kapitalizacji, jako że fundusze i inwestorzy działają w celu maksymalizacji zysków, nie może zostać przyjęta, ponieważ korzystniejsze traktowanie podatkowe zachęca do inwestowania, powodując w ten sposób wzrost płynności spółek o małej i średniej kapitalizacji, także w warunkach braku aktywnego działania tych spółek zmierzającego do skorzystania z takiej możliwości.
(43) Nie może zostać przyjęta także argumentacja, na podstawie której omawiany środek stanowiłby środek ogólnej polityki podatkowej zmierzającej do sprzyjania kapitalizacji spółek o małej i średniej kapitalizacji w Europie i nie podlegałby przepisom dotyczącym pomocy państwa.
Komisja uważa, że przyznana korzyść podatkowa nie zrekompensuje zasadniczej różnicy w traktowaniu podatkowym między zbiorowymi inwestycjami w notowane spółki o małej i średniej kapitalizacji z jednej strony oraz zbiorowymi inwestycjami w inne spółki lub pojedynczymi inwestycjami w spółki nienotowane na giełdach papierów wartościowych z drugiej strony.
Środka nie można też uzasadnić na podstawie jego specyficznego celu, jako że ogranicza się on do zastosowania obniżenia podatku w przypadku zbiorowych wyspecjalizowanych inwestycji w akcje spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na rynkach regulowanych i jako taki nie jest skierowany ani dostosowany do celu, jakim jest sprzyjanie kapitalizacji tych przedsiębiorstw, ale jest w znacznym stopniu zależny od warunku, aby inwestycje były realizowane poprzez wyspecjalizowane instytucje inwestycyjne.
Zasoby państwowe
(44) Komisja uważa, że korzyści, o których mowa, przyznawane są przez państwo lub też poprzez wykorzystanie zasobów państwowych.
Przyjmując do wiadomości, że Włochy nie przedstawiły sprzeciwu w związku z powyższym, Komisja potwierdza ocenę wyrażoną podczas wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, według której korzyść pochodzi od państwa, jako że opiera się na zrzeczeniu się przez włoski skarb państwa wpływów z obowiązującego podatku.
Wpływ na konkurencję
(45) Po rozważeniu skutków środka, Komisja potwierdza ocenę wyrażoną podczas wszczęcia formalnego postępowania, według której środek może zakłócać konkurencję pomiędzy przedsiębiorstwami i wpływać na wymianę pomiędzy Państwami Członkowskimi, ponieważ spółki będące beneficjentami mogą działać na rynkach międzynarodowych i prowadzić działalność handlową lub inną działalność gospodarczą na rynkach charakteryzujących się silną konkurencją.
Według orzecznictwa skonsolidowanego [23], do tego, aby środek zakłócał konkurencję wystarczy, że beneficjent pomocy konkuruje z innymi przedsiębiorstwami na rynkach otwartych na konkurencję.
W szczególności, instytucje zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe wyspecjalizowane w akcjach spółek o małej i średniej kapitalizacji konkurują z innymi przedsiębiorstwami finansowymi i działają na rynku otwartym charakteryzującym się znacznym stopniem wymiany wewnątrzwspólnotowej.
Jeśli chodzi o spółki o małej i średniej kapitalizacji, których akcje są w posiadaniu wyspecjalizowanych instytucji inwestycyjnych, opisanych w art. 12 dekretu z mocą ustawy DL 269/2003, przynajmniej niektóre z nich aktywnie działają w sektorach, w których następuje wymiana między Państwami Członkowskimi.
(46) Komisja jest zdania, że ani ograniczony koszt podatkowy związany z tym środkiem w 2004 roku (1,1 miliona EUR), ani ograniczona liczba instytucji inwestycyjnych działających w tymże roku (trzy), w stosunku do dużej liczby notowanych spółek o małej i średniej kapitalizacji, których akcje znalazły posiadaczy, nie może zmienić wniosku, że środek stanowi pomoc, po pierwsze dlatego, że według skonsolidowanego orzeczenia Trybunału [24] nawet niewielka pomoc ma wpływ na konkurencję, a po drugie dlatego, że Włochy nie wykluczają, że omawiany środek może mieć w przyszłości znacznie większy wpływ ekonomiczny.
Należy ponadto zauważyć, że ograniczony wpływ środka może wynikać także z faktu, iż Komisja szybko wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie środka i że mogło to wpłynąć na zachowanie przedsiębiorstw.
W końcu, chociaż liczba kwalifikujących się do objęcia pomocą spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na europejskich rynkach regulowanych jest relatywnie większa w stosunku do wielkości obniżenia podatku w 2004 roku, dane przedstawione przez Włochy nie pozwalają twierdzić, iż korzyści przyznane pojedynczym beneficjentom mogą być traktowane jako pomoc de minimis.
(47) Komisja doszła więc do wniosku, że omawiany środek powoduje zakłócanie (poprzez traktowanie podatkowe inwestorów) konkurencyjności niektórych przedsiębiorstw, prowadzących działalność handlową i w zakresie, w jakim działają one na rynkach otwartych na konkurencję międzynarodową, zakłóca konkurencję.
Legalność środka
(48) Władze włoskie wprowadziły w życie środek bez uprzedniego powiadomienia Komisji, nie przestrzegając tym samym obowiązku przewidzianego w art. 88 ust. 3 Traktatu. W zakresie, w jakim stanowi on pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu i został wprowadzony w życie bez uprzedniej akceptacji Komisji, środek ma charakter pomocy bezprawnej.
Zgodność
(49) Omawiany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, jego zgodność ze wspólnym rynkiem musi więc być oceniana w świetle odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 2 i w art. 87 ust. 3 Traktatu.
(50) Władze włoskie nie zakwestionowały bezpośrednio oceny Komisji, o której mowa w piśmie wszczynającym formalne postępowanie wyjaśniające z 11 maja 2004 r., według której, w omawianym przypadku, nie ma zastosowania żadne z odstępstw, o których mowa w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu, wskutek których pomoc państwa może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, a Komisja nie weszła w posiadanie nowych informacji, które poddawałyby w wątpliwość ten wniosek.
(51) Korzyści w omawianym przypadku nie są powiązane z żadnym wydatkiem lub wiążą się z wydatkami niekwalifikującymi się do objęcia pomocą według przepisów dotyczących zwolnień w omawianej kategorii lub według istniejących wytycznych wspólnotowych.
(52) Odstępstwa przewidziane w art.87 ust. 2 Traktatu, dotyczące pomocy o charakterze socjalnym przyznawanej indywidualnym konsumentom, pomocy mającej na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi oraz pomocy przyznawanej gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec, nie mają w tym przypadku zastosowania.
(53) Nie ma zastosowania również odstępstwo, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu, które przewiduje autoryzację pomocy przeznaczonej na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, jako że środek stosowany jest na całym terytorium Włoch, a nie tylko w regionach włoskich korzystających z pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu. Wreszcie program pomocy nie wydaje się w żaden sposób przyczyniać do rozwoju wyżej wspomnianych regionów.
(54) W ten sam sposób, program nie może zostać uznany za ważny projekt stanowiący przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mający na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Włoch, jak przewidziano w art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu. Nie ma on także na celu wspierania kultury ani zachowania dziedzictwa kulturowego, jak stanowi art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu.
(55) Wreszcie, omawiany środek powinien być oceniany w świetle art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Artykuł ten stanowi, że pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych jest dopuszczalna pod warunkiem, że nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Ulgi podatkowe przyznane za pośrednictwem środka nie są powiązane ani proporcjonalne do specyficznych inwestycji, tworzenia miejsc pracy lub specyficznych projektów, które przyczyniłyby się do ułatwiania rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Nie mogą one zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem na podstawie kryteriów ustalonych w komunikacie Komisji – "Pomoc państwa a kapitał podwyższonego ryzyka" [25], jako że przedmiotem inwestycji preferencyjnych są spółki notowane na europejskim rynku regulowanym, a władze włoskie nie wykazały, że spółki te nie korzystają z odpowiedniego dostępu do finansowania kapitałowego i w procesie pozyskiwania kapitału są narażone na koszty wyższe niż inne spółki.
Komisja zauważa wreszcie, że jak to zostało stwierdzone przez Trybunał w kwestii innego środka pomocy na rzecz specyficznych inwestycji, "nie jest wykluczone, że sam system może znaleźć zastosowanie w przypadku przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji lub działających w sektorach wrażliwych regulowanych specyficznymi przepisami w zakresie pomocy" [26].
Komisja doszła do wniosku, że korzyści przyznane przez środek redukują koszty, które beneficjenci musieliby normalnie ponieść w toku prowadzonej działalności gospodarczej i dlatego muszą zostać uznane za pomoc państwa, jako że zgodnie z praktyką i z orzecznictwem, nie są zgodne ze wspólnym rynkiem.
VI.
WNIOSKI
(56) Komisja doszła do wniosku, że ulgi podatkowe przyznane za pośrednictwem omawianego środka stanowią program pomocy państwa, w przypadku którego nie ma zastosowania żadne z przewidzianych odstępstw od ogólnego zakazu takiej pomocy i który z tego powodu jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
Komisja uważa ponadto, że Włochy bezprawnie wprowadziły w życie omawiany środek.
(57) Stwierdzenie, że pomoc państwa została przyznana bezprawnie i jest niezgodna ze wspólnym rynkiem powoduje, jako normalną konsekwencję, że pomoc musi zostać odzyskana w celu przywrócenia w miarę możliwości konkurencyjności istniejącej przed udzieleniem tej pomocy.
(58) Niniejsza decyzja dotyczy programu jako takiego i musi zostać wprowadzona w życie w trybie natychmiastowym, łącznie z odzyskaniem pomocy przyznanej w ramach programu zgodnie z art. 14 rozporządzenia wykonawczego nr 659/1999 [27].
(59) W tym celu Komisja uznaje za konieczne, po pierwsze, zażądać od Włoch natychmiastowego uchylenia pomocy opierającej się na różnicy w traktowaniu podatkowym dochodów operacyjnych, z korzyścią dla dochodów operacyjnych osiąganych przez instytucje inwestycyjne wyspecjalizowane w akcjach spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na europejskim regulowanym rynku papierów wartościowych i do poinformowania wszystkich podmiotów powołanych do stosowania omawianych bodźców fiskalnych na podstawie stosownych przepisów krajowych, o których mowa w art. 12 dekretu DL 269/2003, o bezpośrednim zastosowaniu niniejszej decyzji Komisji.
(60) Po drugie, Włochy będą musiały odzyskać pomoc udzieloną instytucjom inwestycyjnym lub przedsiębiorstwom zarządzającym instytucjami inwestycyjnymi mającym formę umowną, które są równocześnie pierwszymi beneficjentami pomocy i podmiotami zobowiązanymi do płacenia podatku zastępczego od dochodów operacyjnych na rzecz państwa.
Kwota pomocy, którą należy odzyskać, odpowiada różnicy pomiędzy zwykłym podatkiem zastępczym a podatkiem obniżonym wskutek omawianych bodźców fiskalnych.
Niniejsza decyzja nie zamyka możliwości pobierania przez instytucje inwestycyjne lub przedsiębiorstwa, które nimi zarządzają, odpowiedniej kwoty od swoich subskrybentów, jeśli taką możliwość przewiduje prawo krajowe.
Obowiązek odzyskania pomocy nie wyklucza jednak możliwości, by całość lub część pomocy przyznanej indywidualnym beneficjentom była zgodna z przepisami art. 2 rozporządzenia Komisji nr 69/2001 z 12 stycznia 2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [28].
(61) Komisja wzywa Włochy do dostarczenia wymaganych informacji przy wykorzystaniu kwestionariusza, znajdującego się w Załączniku do niniejszej decyzji, sporządzając wykaz pośredników finansowych i innych podmiotów zainteresowanych odzyskaniem omawianego bodźca finansowego oraz podając jasną specyfikację środków przewidzianych i już zastosowanych w celu natychmiastowego odzyskania bezprawnej pomocy państwa.
Komisja prosi Włochy o przedstawienie, w ciągu dwóch miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji, wszystkich dokumentów potwierdzających rozpoczęcie procedury odzyskania bezprawnej pomocy (np. okólników, nakazów windykacji, itp.).
(62) Do kwot, które mają zostać odzyskane, należy doliczyć odsetki na podstawie rozporządzenia Komisji nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [29],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Program pomocy państwa przyznanej w formie bodźców fiskalnych na rzecz instytucji zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe wyspecjalizowanych w akcjach spółek o małej i średniej kapitalizacji notowanych na europejskim regulowanym rynku papierów wartościowych, o którym mowa w art. 12 dekretu z mocą ustawy nr 269/2003, który Włochy wprowadziły w życie naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu, nie jest zgodny ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Włochy uchylają program pomocy, o którym mowa w art. 1, ze skutkiem nabierającym mocy dwa miesiące od daty uzyskania pisemnego powiadomienia o niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
W ciągu dwóch miesięcy od daty pisemnego powiadomienia o niniejszej decyzji Włochy poinformują wszystkich pośredników finansowych, w tym instytucje zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe wyspecjalizowane w akcjach spółek o małej i średniej kapitalizacji i wszystkie inne podmioty zainteresowane zastosowaniem programu pomocy państwa, o którym mowa w art. 1, o decyzji Komisji, aby uznać wyżej wspomniany program za niezgodny ze wspólnym rynkiem.
2.
Republika Włoska podejmie wszelkie kroki niezbędne w celu odzyskania pomocy, o której mowa w art. 1 i nielegalnie oddanej do dyspozycji beneficjentom przez instytucje inwestycyjne mające formę spółek lub, zależnie od przypadku, przez przedsiębiorstwa, które zarządzają instytucjami inwestycyjnymi mającymi formę umowną, bez uszczerbku dla ewentualnych odwołań przewidzianych przez prawo krajowe.
W ciągu dwóch miesięcy od daty pisemnego powiadomienia o niniejszej decyzji, Republika Włoska poinformuje Komisję o tożsamości beneficjentów, kwocie pomocy przyznanej indywidualnie i metodach, jakimi kwoty te zostały określone.
3.
Odzyskanie zostanie zrealizowane niezwłocznie, według procedur prawa krajowego w celu zapewnienia natychmiastowego i skutecznego wykonania niniejszej decyzji.
4.
Pomoc, którą należy odzyskać, powiększona jest o odsetki naliczane począwszy od daty udostępnienia pomocy beneficjentom do dnia jej rzeczywistego odzyskania.
Odsetki naliczane są zgodnie z rozporządzeniami, o których mowa w rozdziale V rozporządzenia (WE) nr 794/2004.
Artykuł 4
Włochy poinformują Komisję w terminie dwóch miesięcy od daty pisemnego powiadomienia o niniejszej decyzji o środkach przyjętych i przewidzianych w celu zastosowania się do niej.
Informacje te zostaną przekazane za pośrednictwem kwestionariusza znajdującego się w Załączniku do niniejszej Decyzji.
Włochy przedstawią w tym samym terminie wszystkie dokumenty potwierdzające rozpoczęcie procedury odzyskiwania bezprawnej pomocy od beneficjentów.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2005 r.
w sprawie pomocy państwa, której Włochy zamierzają udzielić na rzecz Fincantieri
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4433)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/639/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego [1],
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [2] oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Pismem z dnia 31 lipca 2003 r. Włochy powiadomiły Komisję o udzielanych środkach pomocowych.
W pismach z 16 września, 6 listopada i 1 grudnia 2003 r. oraz z 4 lutego, 12 lutego, 26 lutego, 5 kwietnia, 25 maja, 23 czerwca i 8 lipca 2004 r. Włochy dostarczyły Komisji dodatkowych informacji.
(2) Pismem z dnia 22 października 2004 r. Komisja poinformowała Włochy o decyzji wszczęcia postępowania przewidzianego art. 88 ust. 2 Traktatu WE w sprawie omawianych środków pomocowych.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie omawianych środków pomocowych.
(4) Komisja otrzymała uwagi zainteresowanych stron, które zostały przekazane Włochom, by mogły na nie odpowiedzieć.
Włochy przesłały swoje uwagi w piśmie z dnia 12 kwietnia 2005 r.
(5) Komisja otrzymała kolejne pisma z Włoch z 18 maja, 12 października i 25 listopada 2005 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
(6) Włochy zwróciły się do Komisji o przedłużenie terminu dostawy, 31 grudnia 2003 r., przewidzianego art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1540/98 w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego ("rozporządzenie w sprawie przemysłu stoczniowego") i warunkującego korzystanie z wynikającej z umowy pomocy operacyjnej.
Przedłużenie, o które zwróciła się spółka Fincantieri, dotyczy dostawy pięciu statków wycieczkowych o łącznej wartości umownej 2,1 mld EUR oraz pomocy w wysokości 243 mln EUR.
(7) Fincantieri jest spółką skarbu państwa posiadającą osiem stoczni na terenie Włoch (Monfalcone, Marghera, Sestri Ponente, Ancona, Palermo, Castellammare, Muggiano, Riva Trigoso), specjalizującą się w budowie statków wycieczkowych, która produkuje także inne rodzaje statków przeznaczonych do żeglugi morskiej oraz okręty dla celów wojskowych.
(8) Włochy wyjaśniły, iż ostateczne umowy na budowę omawianych statków podpisano w grudniu 2000 r. oraz że dostawę, zgodnie z klauzulami zawartymi w umowie, przewidziano na czerwiec bądź grudzień 2003 r.
Statki zostały zamówione przez kilka oddziałów Carnival Corporation ("Carnival"), amerykańskiego organizatora rejsów wycieczkowych.
Na tej podstawie Włochy obiecały pomoc operacyjną związaną z umową na budowę statków.
(9) Włochy uściśliły, że jesienią 2001 r. właściciel statków poprosił o przedłużenie terminów dostawy na lata 2004 i 2005, motywując to wpływem, jaki zamachy terrorystyczne z 11 września 2001 r. miały na sektor rejsów wycieczkowych.
Spółka Fincantieri wyraziła zgodę i Włochy zwróciły się o przedłużenie terminu dostawy, aby statki mogły jeszcze zostać objęte pomocą operacyjną.
(10) W piśmie notyfikującym władze Włoch nawiązały do decyzji Komisji z dnia 5 czerwca 2002 r. [4], zezwalającej na podobne przedłużenie terminu dostawy statku wycieczkowego budowanego w niemieckiej stoczni Meyer Werft.
Włochy uwypukliły podobieństwa miedzy dwiema sytuacjami w zakresie: (i) umotywowania przedłużenia (wpływ zamachów terrorystycznych z 11 września 2001 r.), (ii) sektora rynku (rejsy statkami wycieczkowymi) oraz (iii) zależności handlowej, jaka zachodzi między stocznią a właścicielem statku (Carnival jest najważniejszym klientem Fincantieri).
(11) Decyzją z dnia 20 października 2004 r. Komisja zezwoliła na przedłużenie terminu dostawy czterech statków, wyrażając przy tym wątpliwość co do możliwości takiej prolongaty dla piątego statku.
Wątpliwości dotyczyły statku nr 6079, którego termin oddania do użytku przewidziano na październik 2005 r.
Statek ten początkowo miał być dostarczony w roku 2005, ale później, pod koniec roku 2000, termin dostawy zmieniono na grudzień 2003, gdyż w przeciwnym razie statek nie mógłby zostać objęty pomocą operacyjną.
(12) Kwota pomocy, jaką Włochy przyznałyby spółce Fincantieri, gdyby Komisja zezwoliła na przedłużenie terminu dostarczenia statku nr 6079, wyniosłaby ok.
33 mln EUR (9 % wartości umownej statku).
(13) Postępowanie formalne zostało wszczęte głownie z dwóch powodów. Po pierwsze, istniały wątpliwości co do wykonalności planu, zgodnie z którym jeden z pięciu statków (6077) miał powstać w stoczni w Ankonie, co wiązałoby się ze skomplikowanym procesem produkcji, zważywszy na fakt że długość doku w Ankonie jest mniejsza niż długość statku, w związku z czym oczekujące na montaż sekcje kadłuba miały być przeniesione do drugiej stoczni (ATSM Triest), a następnie znów przetransportowane do Ankony.
Ponadto w Ankonie nigdy nie budowano tak skomplikowanych statków, co pozostawiało wątpliwości w kwestii powodzenia operacji, także ze względu na wyposażenie statku.
W tym miejscu należy dodać, że budowa w Ankonie statku nr 6077 pociągnęłaby za sobą wyjątkowo liczne prace wyposażeniowe w stoczni w Palermo związane z przeniesieniem produkcji z Ankony do Palermo.
(14) Drugim powodem były wątpliwości dotyczące szacowanego zakresu prac wyposażeniowych, jakich musiałaby podjąć się spółka Fincantieri, gdyby wszystkie pięć statków miało być dostarczonych w 2003 r.
Wedle szacunków Komisji odpowiadałoby to dwukrotnemu zwiększeniu w roku 2003 produkcji wyposażenia dotychczas realizowanej w Fincantieri.
Ponadto w stoczni w Margherze produkcja wyposażenia przewidziana na rok 2003 byłaby o ok. 40 % wyższa od produkcji osiąganej dotychczas przez ten zakład.
Komisja miała zatem wątpliwości, czy plan produkcji grupy Fincantieri, a w szczególności stoczni w Margherze, był realistyczny.
(15) Z tych dwóch powodów Komisja miała wątpliwości, czy wszystkie pięć statków zdołanoby dostarczyć w roku 2005.
Jednak na podstawie tych samych informacji i analizy Komisja przyznała, że możliwe byłoby dostarczenie czterech z nich.
(16) Zdaniem Komisji najpoważniejsze wątpliwości dotyczyły statku nr 6079 (trzeciego statku bliźniaczego dla statku nr 6077), który miał być budowany w stoczni w Margherze i dostarczony w październiku 2005 r. Na skutek decyzji o budowie statku nr 6077 w Margherze dostawa statku nr 6079 została przesunięta na znacznie późniejszy termin w stosunku do założeń planu produkcji z grudnia 2000 r. Wątpliwości te oparte były również na przesłankach (list intencyjny został podpisany przed zawarciem ostatecznych umów w grudniu 2000 r.), z których od początku wynikała aktualna sekwencja produkcji zakładająca znaczne opóźnienie w terminie dostarczenia statku nr 6079.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(17) Spółka Fincantieri przesłała swoje uwagi w piśmie z dnia 3 marca 2005 r.
(18) Spółka Fincantieri oświadczyła, że każdy z należących do niej zakładów, zarówno będący częścią pionu statków wycieczkowych, jak i pionu statków transportowych, byłby w stanie, bez konieczności wprowadzania zmian w inżynierii produkcji lub planach wykonawczych w warsztacie, wytworzyć te same elementy statku, ponieważ mógłby liczyć na sieć podwykonawców, którzy w razie potrzeby mogliby sprostać wymogom ilościowym i jakościowym produkcji.
(19) Fincantieri oświadczyła ponadto, że stocznia w Ankonie mogłaby bez problemu zbudować statek wycieczkowy o wymiarach i parametrach statku nr 6077 (bliźniaczy statek numeru 6079), łącznie z całym wyposażeniem i wystrojem, korzystając wyłącznie z własnej infrastruktury produkcyjnej i zaplecza technicznego, gdyby porozumienie między spółką Fincantieri, władzami lokalnymi i regionalnymi, władzami portowymi i związkami zawodowymi pracowników sektora metalurgicznego, zawarte w umowie intencyjnej z dnia 6 grudnia 1999 r., zostało natychmiast wprowadzone w życie.
Tak się jednak nie stało.
(20) Analizując inżynierię produkcji statku nr 6077 (bliźniaczy statek numeru 6079), podjęto decyzję o budowie statku w dwóch częściach: większej w Ankonie i mniejszej w Riva Trigoso.
Ten sam schemat produkcji przewidziano przy realizacji lotniskowca Conte di Cavour, w stoczniach Riva Trigoso i Muggiano, który to schemat zastosowano już w 1997 r. przy budowie statku wycieczkowego "Disney Magic" w stoczniach w Ankonie i Margherze.
Tak zwana "jumboizacja" została zaplanowana w suchym doku ATSM w Trieście, dysponującym także instalacją do wyposażenia i wykańczania statków, a zatem możnaby wyeliminować wszelkie trudności produkcyjne stoczni z Ankony, przy czym istotną korzyścią, o której nie należy zapominać, jest bliskość obszaru przemysłowego wokół stoczni Monfalcone.
(21) Ostatecznie, decydując się na budowę w Ankonie statku 6077, a przynajmniej znacznej części kadłuba i wiele prac wyposażeniowych, Fincantieri przyjęła strategię zarazem skuteczną i dalekowzroczną, przewidując na wypadek ewentualnych problemów serię rozwiązań alternatywnych, wykorzystujących zintegrowanie i elastyczność własnych zakładów, aby zagwarantować dotrzymanie przewidzianego umową terminu oddania do użytku na koniec roku 2003.
IV.
UWAGI WŁADZ WŁOSKICH
(22) Uwagi przesłane przez władze Włoch w następstwie wszczęcia formalnego postępowania pokrywają się ze stanowiskiem Fincantieri, że plan z grudnia 2000 r., choć stanowił duże wyzwanie, był jednak realistyczny.
Władze Włoch uważają, że terminu dostawy można byłoby dotrzymać dzięki elastyczności procesu produkcyjnego Fincantieri, czyli możliwości budowania statku z wykorzystaniem kilku stoczni równocześnie (wliczając w to stocznie, w których zazwyczaj nie buduje się statków wycieczkowych), dzięki specjalnemu projektowi inwestycji w infrastrukturę i wyposażenie oraz dzięki zaawansowanym technologiom konstrukcyjnym.
(23) W odniesieniu do planowanego udziału ATSM w budowie jednego ze statków uwagi Włoch pokrywają się ze stanowiskiem Fincantieri, że ATSM bez problemu podołałoby połączeniu dwóch wyposażonych sekcji kadłuba jednostki nr 6077, chociaż taka metoda konstrukcyjna stanowi alternatywę pod pewnymi względami mniej satysfakcjonującą niż "normalna" kolejność faz budowy.
W każdym razie łączenie sekcji kadłuba jest już dla Fincantieri operacja rutynową.
Jeśli chodzi o wątpliwości Komisji, czy stocznia w Ankonie ma doświadczenie w budowie tak skomplikowanych statków, to Włochy uważają, że stocznia takie doświadczenie posiada, gdyż zbudowano i wyposażono w niej niemal połowę statku "Disney Magic" oraz statek pasażerski "Danielle Casanova".
(24) Władze Włoch twierdzą również, że w przeszłości (1996-97) stocznia w Palermo zrealizowała plany produkcji jeszcze bardziej obciążające niż plan przewidziany na rok 2000.
Władze Włoch nie zgadzają się z oceną Komisji, wedle której plan produkcji z roku 2000 zakładałby wykonanie w roku 2003 prac wyposażeniowych dwukrotnie przewyższających rozmiary prac dotychczas zrealizowanych przez Fincantieri, a ponadto utrzymują, że prawie we wszystkich stoczniach plan produkcji z roku 2000 mieściłby się w "standardowych mocach" stoczni i tylko w niektórych przypadkach zostałyby wykorzystane pełne moce przerobowe.
(25) W odpowiedzi na stwierdzenie Komisji, że w stoczni w Margherze produkcja wyposażenia przewidziana na rok 2003 byłaby o ok. 40 % wyższa niż produkcja dotychczas realizowana w tej stoczni, władze Włoch twierdzą, iż nakład pracy (wraz z pracami nad wyposażeniem) przewidziany dla stoczni w Margherze w planie z 2000 r. był absolutnie spójny z mocami produkcyjnymi i potencjałem stoczni, co zostało konkretnie wykazane, gdyż poprzednio udało się dostarczyć cztery statki w ciągu 15 miesięcy, czyli zgodnie z planem na rok 2003.
(26) Włochy otrzymały również możliwość ustosunkowania się do głównych elementów raportu opracowanego przez niezależnego eksperta i wykorzystanego przez Komisję do oceny informacji dostarczonych przez Włochy przed wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego.
(27) W odpowiedzi, w piśmie z dnia 18 maja 2005 r., władze Włoch ustosunkowały się do trzech głównych aspektów raportu eksperta.
(28) Po pierwsze, zdaniem włoskich władz, ekspert oparł swoją ocenę na całkowitym tonażu statków dostarczonych w roku 2003, nie biorąc pod uwagę cyklu produkcyjnego, czyli stopniowego zwiększenia kompensowanego tonażu brutto (CGT), występującego podczas całego procesu budowy.
Zapominając o rozłożeniu w czasie niezbędnym dla rzeczywistej produkcji tonażu składającego się na dziewięć statków, których dostawę przewidziano na rok 2003 (z których część znajdowała się w zaawansowanej fazie produkcji już pod koniec 2002 r.), ekspert zamyka swój raport stwierdzeniem, iż w roku 2003 Fincantieri musiałaby wytworzyć CGT dwukrotne wyższe niż w przeszłości.
Zdaniem władz Włoch taki wniosek jest błędny, gdyż dla celów oceny mocy produkcyjnych Fincantieri należy odróżnić tonaż dostarczony w roku 2003 od rzeczywistego tonażu wyprodukowanym w tymże roku.
Włochy utrzymują, że dane dotyczące produkcji są spójne z mocami produkcyjnymi udokumentowanymi w przeszłości i w żadnym wypadku nie przekraczają ich maksymalnego poziomu.
(29) Zdaniem władz Włoch dane dotyczące produkcji ukazują również, iż w latach największych obciążeń, czyli 2002 i 2003, wielkość produkcji dla zakładów Monfalcone, Marghera i Genua – Sestri Ponente nie odbiegała o więcej niż 20 % od osiąganych poprzednio wartości.
W odniesieniu do "payload" (wyposażenie kabin i klimatyzacja), stanowiącego znaczący i charakterystyczny element tego typu statków, różnica jest najbardziej widoczna w przypadku stoczni Genua – Sestri Ponente (1863 ton w roku 1998 i 14303 ton w roku 2003) – tak duże zwiększenie produkcji udało się uzyskać dzięki podwykonawcom oraz poszerzeniu zakresu zlecanych im prac poprzez umowy w systemie "pod klucz".
(30) Liczby dotyczące produkcji wyrażone w roboczogodzinach (wewnątrz i poza zakładem) wykazują, że w latach poprzedzających okres objęty planem udział podwykonawców był nawet większy niż przewidziano to w planie z roku 2000.
(31) Włochy utrzymują ponadto, że obawy o niewystarczającą liczbę bądź dyspozycyjność podwykonawców są całkowicie nieuzasadnione, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że prace nad wyposażeniem hotelowej części statków (co odpowiada ostatniej fazie produkcji w stoczni), to zadanie właśnie dla podwykonawców, z którymi Fincantieri stale współpracuje.
Nawet gdyby wyspecjalizowanych robotników było zbyt mało lub nie byliby dyspozycyjni, co zresztą jest mało prawdopodobne, problem możnaby łatwo rozwiązać poprzez zlecanie pracy firmom z sektora budowlanego, głównie przedsiębiorstwom wyspecjalizowanym w budowie wielkich hoteli, gdyż wyposażenie i wystrój hotelowej części statku są niemal identyczne.
(32) Na zakończenie władze Włoch oświadczają, że w pełni zgadzają się z uwagami przedstawionymi przez spółkę Fincantieri.
(33) W piśmie z dnia 12 października 2005 r. Włochy ustosunkowały się do wniosków w sprawie oceny argumentów strony włoskiej w odpowiedzi na wszczęcie postępowania, przedstawionych przez drugiego eksperta, do którego zwróciła się Komisja.
V. OCENA POMOCY
Podstawa prawna
(34) W rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu pomoc świadczona przez państwo członkowskie i z zasobów państwowych, która poprzez jakąkolwiek formę faworyzowania pewnych przedsiębiorstw bądź pewnego rodzaju produkcji zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w stopniu, w jakim ma wpływ na wymianę między państwami członkowskimi.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, kryterium zakłócenia wymiany handlowej ma zastosowanie, jeżeli przedsiębiorstwo będące beneficjentem pomocy prowadzi działalność gospodarczą obejmującą taki rodzaj wymiany między państwami członkowskimi.
(35) Komisja podkreśla, że kwestia przedłużenia terminu dostawy jest decydująca dla zakwalifikowania statku do korzystania z pomocy operacyjnej związanej z umową zgodnie z art. 3 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego.
Taka pomoc operacyjna polega na finansowaniu z zasobów państwowych części kosztów, jakie omawiana stocznia musiałaby normalnie ponieść w celu zbudowania statku.
Należy dodać, że budowa statków stanowi działalność gospodarczą obejmującą wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Rozpatrywana pomoc wchodzi zatem w zakres zastosowania art. 87 ust. 1 Traktatu.
(36) Artykuł 87 ust. 3 lit. e) Traktatu stanowi, że można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem kategorie pomocy zaproponowane przez Komisję i zatwierdzone decyzją Rady stanowiącej większością kwalifikowaną.
Komisja podkreśla, że taka jest podstawa prawna rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego przyjętego przez Radę w dniu 29 czerwca 1998 r.
(37) Komisja zauważa, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przemysłu stoczniowego przez "budowę statków" należy rozumieć budowę dalekomorskich statków handlowych z własnym napędem.
Komisja zaznacza ponadto, że Fincantieri buduje statki tego rodzaju, a zatem jest przedsiębiorstwem, do którego ma zastosowanie omawiane rozporządzenie.
(38) Prośba przedstawiona przez władze Włoch powinna zostać oceniona na podstawie rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego, chociaż od końca roku 2003 nie jest już ono obowiązujące.
System, w jakim Włochy udzieliły pomocy został zatwierdzony na mocy omawianego rozporządzenia, pomoc została udzielona w okresie jego obowiązywania, a postanowienia dotyczące trzyletniego okresu dostawy są w nim zawarte.
(39) Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego do 31 grudnia 2000 roku można było przyznawać tytułem pomocy operacyjnej związanej z umową wsparcie w maksymalnej wysokości 9 %.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia pułap pomocy mającej zastosowanie do umowy to pułap obowiązujący w dniu podpisania ostatecznej umowy.
Nie ma to jednak zastosowania do statków, które zostały dostarczone później niż trzy lata od podpisania umowy.
W takich przypadkach stosuje się pułap obowiązujący w ciągu trzech lat poprzedzających datę dostawy.
A zatem ostatecznym terminem dostarczenia statku kwalifikującego się do pomocy operacyjnej był zasadniczo 31 grudnia 2003 r.
(40) Artykuł 3 ust. 2 przewiduje jednak, że Komisja może zezwolić na przedłużenie ostatecznego trzyletniego terminu dostawy, o ile jest to uzasadnione złożonością techniczną pojedynczego zamówienia lub opóźnieniem spowodowanym nieoczekiwanymi poważnymi i udokumentowanymi perturbacjami, które odbiłyby się na pracy stoczni, a wywołanymi wyjątkowymi, nieprzewidywalnymi i niezależnymi od przedsiębiorstwa okolicznościami.
Należy odnotować, że Włochy motywują swoją prośbę o przedłużenie terminu dostawy wyjątkowymi i nieprzewidywalnymi okolicznościami.
(41) Komisja zauważa, że Sąd Pierwszej Instancji wydał podobną interpretację w orzeczeniu z dnia 16 maja 2000 r. [5] i uznał, że taki przepis należy interpretować restrykcyjnie.
Ocena zgodności pomocy w świetle wątpliwości wyrażonych przez Komisję oraz uwag nadesłanych przez władze Włoch i przez Fincantieri
(42) Komisja podkreśla przede wszystkim, że niniejsza decyzja dotyczy jednego statku, natomiast ocena opiera się na całości produkcji Fincantieri planowanej w grudniu 2000 roku.
Dostarczenie w 2003 r. wszystkich pięciu statków będących przedmiotem notyfikacji oraz innych statków, których oddanie przewidziano na rok 2003, wiązałoby się dla Fincantieri z ogromnym nakładem pracy.
Komisja zatem uznała za konieczne sprawdzenie, czy Fincantieri technicznie byłaby w stanie dostarczyć omawiane statki do końca 2003 r.
(43) Komisja oraz niezależny ekspert techniczny [6] pracujący na zlecenie Komisji przeanalizowali dodatkowe informacje, jakich Włochy i Fincantieri dostarczyły w odpowiedzi na wątpliwości wyrażone w decyzji Komisji.
W piśmie z dnia 26 sierpnia 2005 r. Komisja przekazała Włochom raport eksperta celem ustosunkowania się do nich.
Włochy przesłały swoje uwagi dotyczące raportu w piśmie z dnia 12 października 2005 r.
Produkcja statku w stoczniach Ankony i konsekwencje dla stoczni w Palermo
(44) Pierwsza wątpliwość Komisji dotyczyła kwestii, czy stocznia w Ankonie we współpracy ze stocznią ATSM w Trieście byłaby w stanie zbudować jeden (nr 6077) z pięciu statków wycieczkowych będących przedmiotem notyfikacji.
(45) Włochy utrzymują, że dałoby się zbudować jeden z pięciu statków w Ankonie i w stoczni ATSM, chociaż suchy dok w Ankonie jest krótszy niż omawiany statek; byłoby to możliwe dzięki specjalnej operacji raz już zastosowanej dla statku wycieczkowego polegającego na połączeniu dwóch sekcji statku ("jumboizacja").
Wszczynając postępowanie Komisja nie oświadczyła, że byłoby to niemożliwe, ale podkreśliła złożoność operacji, z czym zresztą Włochy się zgadzają, przyznając, iż jest to "mniej satysfakcjonująca metoda konstrukcyjna".
(46) W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja podkreśliła, że w Ankonie nigdy dotychczas nie zbudowano statku tak skomplikowanego technicznie, na co Włochy odpowiedziały, że w Ankonie powstały główne sekcje dla trzech podobnych statków oraz statek pasażerski mniej więcej o połowę mniejszy od omawianego statku (44000 GRT wobec 82500 GRT).
Sekcje i statek były zatem znacznie mniejsze od przewidzianego do budowy statku wycieczkowego nr 6077.
Ponieważ przy budowie statków wycieczkowych stopień trudności jest ściśle związany z rozmiarami statku, Komisja zamyka kwestię stwierdzeniem, że Włochy nie zdołały odeprzeć argumentów Komisji zawartych w decyzji o wszczęciu postępowania.
(47) Komisja stwierdziła ponadto we wspomnianej wyżej decyzji, że budowa jednego ze statków w Ankonie oraz w stoczni ATSM w Trieście pociągnęłaby za sobą przeniesienie produkcji innych planowanych jednostek do innej stoczni Fincantieri w Palermo, co do której Komisja miała wątpliwości, czy podołałaby ona zwiększonej liczbie prac wyposażeniowych.
Władze Włoch utrzymują, że teoretycznie wykonanie takiej pracy byłoby możliwe.
Niemniej jednak nie został dostarczony żaden dowód i odpowiedź dotyczyła głównie produkcji w CGT, a nie konkretnej kwestii wyposażenia.
Komisja zaznacza, że w Palermo w roku 2003 produkcja wyniosła 33000 CGT, czyli znacznie mniej od deklarowanej przez władze Włoch maksymalnej wartości 63000 CGT i mniej niż przewidywał plan z grudnia 2000 r., tj. 53000 CGT.
(48) Władze włoskie poinformowały ponadto, że już w czerwcu 2001 r. (mniej niż pół roku od daty podpisania umowy na budowę pięciu statków wycieczkowych) w Palermo nastąpił kryzys produkcji niezwiązany z przewidzianą dodatkową pracą, który spowodował konieczność opóźnienia dostaw.
Komisja zatem uważa, że w odniesieniu do prac wyposażeniowych stocznia w Palermo nie byłaby w stanie wypełnić planu z grudnia 2000 r. (Włochy nie ustosunkowały się do tego punktu).
(49) Komisja zauważa również, że informacje dostarczone przez władze Włoch i spółki Fincantieri wskazują na to, że w grudniu 2000 r. nie było sprawą jasną, czy prace wyposażeniowe na statku nr 6077 miały być wykonane w ATSM czy w Ankonie.
Zgodnie z planem produkcji z grudnia 2000 r oraz załącznikiem nr 5 do pisma z dnia 25 maja 2005 r. prace wyposażeniowe miały być wykonane w Ankonie, natomiast w piśmie z dnia 3 marca 2005 r. Fincantieri stwierdza, że realizacja tych prac miałaby miejsce w ATSM, aby uniknąć jakichkolwiek trudności produkcyjnych w stoczni w Ankonie.
(50) Ekspert, do którego zwróciła się Komisja, uważa, że Włochy nie dostarczyły przekonujących informacji dotyczących organizacji i zasobów, które należałoby zgromadzić w suchym doku ATSM i z tego powodu ekspert ma poważne wątpliwości, czy stocznię używaną głównie do celów remontowych, bez doświadczenia w budowie statków wycieczkowych, można przekształcić w świetnie zorganizowaną stocznię będącą w stanie w krótkim czasie oddać do użytku statek wycieczkowy.
(51) W piśmie z dnia 12 października 2005 r. władza włoskie ustosunkowały się do tego punktu.
Włochy uważają, że możliwości organizacyjne Fincantieri są wystarczające, aby umożliwić ATSM wykonanie w krótkim terminie przewidzianego zlecenia.
Włochy podkreślają również, że ATSM ściśle współpracuje z Fincantieri w zakresie operacji remontowych w suchym doku.
Komisja jednak wciąż nie jest przekonana o prawdziwości włoskiej tezy, zgodnie z którą ATSM możnaby szybko przekształcić z suchego doku remontowego w prawdziwą stocznię budowlaną.
(52) Z powyższego wypływa wniosek, że sama Fincantieri miała wątpliwości co do możliwości stoczni w Ankonie w zakresie wyposażenia statku i co więcej nie dostarczyła dowodów na to, czy prace takie można by wykonać w ATSM.
Na podstawie powyższych uwag Komisja uznaje, że plan na rok 2000 był nierealistyczny i zbyt ogólny zarówno w odniesieniu do budowy statku w stoczniach Ankony i ATSM, jak i w odniesieniu do sytuacji w Palermo, co stanowi potwierdzenie wyrażonych w tych kwestiach wątpliwości.
Wyposażenie przez grupę Fincantieri
(53) W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja uznała, że oddanie do użytku wszystkich pięciu statków – oprócz wszystkich innych planowanych jednostek – wymagałoby dwukrotnie zwiększonej ilości prac wyposażeniowych w stosunku do prac wykonywanych dotychczas w Fincantieri; w przypadku stoczni w Margherze zakres prac wyposażeniowych planowanych na rok 2003 byłby o ok. 40 % większy niż dotychczas.
(54) Włochy odpowiedziały, że możliwości zbudowania kadłuba były wystarczające.
Jednak taki argument jest nieistotny, Komisja bowiem nie negowała możliwości budowania kadłubów.
(55) Spółka Fincantieri i władze Włoch poddają w wątpliwość obliczenia Komisji dotyczące ilości prac wyposażeniowych w stosunku do poprzednich lat, oświadczając między innymi, że produkcja wyposażenia nie zwiększyłaby się o więcej niż 20 %.
Utrzymują ponadto, że dzięki sieci podwykonawców niezbędne prace wyposażeniowe mogłyby być wykonane w terminie.
(56) Komisja – odwołując się do opinii eksperta technicznego – nalega jednak, by kwestię wyposażenia uznać za niezwykle istotną, tak jak to zostało ustalone w momencie wszczęcia postępowania.
Chociaż Włochy wskazały, że poszczególne stocznie mogłyby doprowadzić do zwiększenia produkcji aż do osiągnięcia maksymalnych mocy produkcyjnych poprzez pracę na dwie zmiany i że możliwe jest jednoczesne wprowadzenie takich rozwiązań we wszystkich bądź w większości stoczni, to zdaniem Komisji byłoby to bardzo ryzykowne i bardzo kosztowne, a ponadto wymagałaby wielkiego wysiłku w sferze zarządzania, biorąc pod uwagę – co podkreślały Włochy – scentralizowaną strukturę zarządzania procesem produkcji w Fincantieri.
(57) W przypadku kadłubów statków nr 6078 i 6079, które miały zostać zbudowane w stoczni w Margherze w odstępie jedynie dwóch miesięcy i jeden po drugim dostarczone przed końcem roku 2003, kwestia wyposażenia budzi szczególne wątpliwości.
Zdaniem Komisji – popartym oceną eksperta – Włochy, pomimo dostarczenia pewnych danych liczbowych dotyczących planowanej realizacji całości prac wyposażeniowych, nie udzielają adekwatnej odpowiedzi w tej istotnej kwestii.
(58) W piśmie z dnia 12 października 2005 r. Włochy ustosunkowały się do zastrzeżeń eksperta oświadczając, że możliwe jest dostarczenie dwóch statków w ciągu dwóch miesięcy, gdyż na przykład na prace nad statkiem nr 6078 zostało przewidziane dziewięć miesięcy, natomiast statku nr 6079 – siedem, a zatem w razie konieczności można było pracować nad statkiem nr 6079. Komisja zwraca tu uwagę, że czas przewidziany na wyposażenie trzech bliźniaczych statków nr 6075, 6076 i 6077 wynosił odpowiednio 9, 8 i 10 miesięcy, a zatem dziewięciomiesięczny termin dla nr 6078 nie był szczególnie długi ani siedmiomiesięczny dla nr 6079 szczególnie krótki, gdyż przewidziano, że prace nad jego wyposażeniem będą odbywały się równolegle z pracami nad statkiem nr 6078.
(59) Komisja przyjmuje do wiadomości oświadczenie Włoch, iż w przeszłości udało się skrócić do siedmiu a nawet do sześciu miesięcy okres wyposażania niektórych statków.
Zdarzyło się to jednak w stoczniach, które pracowały zgodnie z normalną procedurą, czyli wyposażając jeden statek na raz.
(60) Fakt, że w przeszłości stocznia w Margherze zdołała oddać do użytku cztery statki w ciągu 15 miesięcy, nie rozwiewa wątpliwości Komisji dotyczących przede wszystkim dostaw przewidzianych w odstępie dwóch miesięcy.
Komisja zauważa również, że rzeczywista produkcja w Margherze w 2003 r., uznawanego za okres bardzo napiętych terminów, [7] wyniosła ok. 130000 CGT, czyli znacznie mniej niż przewidywał na rok 2003 plan z grudnia 2000 r., tj. 160000 CGT.
(61) Zdaniem eksperta, do którego zwróciła się Komisja, dostarczenie czterech statków w krótkim terminie nastręczyłoby trudności także właścicielowi statków, który prawdopodobnie musiałby poradzić sobie z poważnymi problemami organizacyjnymi związanymi z odbiorem czterech statków w ciągu dwóch miesięcy.
(62) W odniesieniu do statków nr 6078 i 6079, których dostarczyć miała stocznia w Margherze, zakładane 18 i 19 miesięcy to, zdaniem eksperta Komisji, bardzo niewiele.
Z tego względu nie zgadza się on ze stwierdzeniem władz włoskich zawartym w piśmie z 25 maja 2005 r., że dzięki zdobytemu doświadczeniu ("krzywa uczenia się") czas niezbędny do budowy ostatnich statków z serii uległby skróceniu.
Podobna teza, choć jest prawdziwa w sytuacji, gdy statki powstają w tej samej stoczni i według tych samych metod, przestaje być prawdziwa, kiedy ten sam rodzaj statków budowany jest w różnych miejscach i przez różne osoby, a tak miałoby być zgodnie z planem z grudnia 2000 r.
(63) W piśmie z dnia 12 października 2005 r. Włochy odniosły się do omawianej kwestii uznając, że czynnik doświadczenia występuje nawet jeśli statki powstają w różnych miejscach.
Komisja przyznaje, że pewna krzywa uczenia się występuje także w przypadku, gdy produkcja odbywa się w różnych stoczniach, na przykład w odniesieniu do scentralizowanej struktury zarządzania, dostawy głównych instalacji, itp.
Kiedy jednak statki powstają w różnych miejscach i w dodatku przy użyciu różnych metod, jest sprawą oczywistą, że takie doświadczenie jest znacznie mniejsze niż w przypadku produkcji realizowanej zawsze w tej samej stoczni.
(64) Komisja zauważa, że zgodnie z planem z grudnia 2000 r. trzy bliźniacze statki nr 6077, 6078 i 6079 nie zostałyby zbudowane w tych samych stoczniach i przy użyciu tych samych metod produkcji.
Komisja wskazuje również, że zdaniem Włoch statek nr 6079 tak naprawdę nie jest trzecim z serii, ale piątym i że poczyniono już oszczędności na sile roboczej, odpowiednio o 16 % w przypadku pierwszego statku bliźniaczego i o 8 % – drugiego.
Dla każdego następnego statku prawdopodobieństwo dodatkowego zwiększenia efektywności i skrócenia czasu pracy wydaje się mniejsze dla ostatnich dwóch z serii pięciu statków, niż dwóch z serii trzech.
Komisja uważa zatem, że szacowane skrócenie czasu produkcji statków nr 6078 i 6079 zawarte w planie z roku 2000 nie jest realistyczne.
Brakujące elementy dowodowe
(65) Ekspert techniczny, do którego zwróciła się Komisja po wszczęciu postępowania, podał Komisji kilka przykładów ilustrujących jakiego rodzaju informacji władze Włoch i spółka Fincantieri mogłyby dostarczyć celem wykazania, że Fincantieri istotnie miała zamiar i możliwości oddania wszystkich pięciu statków do końca roku 2003.
(66) Takim przykładem mogą być zamówienia dla dostawców dotyczące istotnych komponentów, takich jak systemy napędowe i główne generatory mocy, które zamawia się na początku, aby była pewność, że zostaną dostarczone na czas.
Inny przykład to umowy z podwykonawcami, które – zgodnie z opisem przedstawionym przez Włochy – powinny były zostać zawarte do końca lipca 2001 r., a w każdym razie do końca sierpnia 2001 r.
Tymczasem Włochy przedstawiły jedynie listę potencjalnych podwykonawców pracujących dla Fincantieri.
Wreszcie trzecim przykładem dowodu, jakiego można było dostarczyć, byłyby rzeczywiste daty zaliczek z tytułu umów, gwarancje wykonania umowy lub gwarancje bankowe, które zostały pozyskane dla zamówień i które zazwyczaj przedstawiane są przy płatności pierwszej raty za nowy statek.
(67) Ani Włochy, ani Fincantieri nie przedstawiły żadnego ze wspomnianych dowodów na to, że Fincantieri miała zamiar i możliwości oddania wszystkich pięciu statków – ze statkiem nr 6079 włącznie – do końca roku 2003, chociaż Komisja w piśmie dnia 26 sierpnia 2005 r. poinformowała Włochy o użyteczności właśnie tego rodzaju informacji.
Brak takich informacji dodatkowo potwierdza opinię Komisji, że plan produkcji z roku 2000 nie był realistyczny i że statek nr 6079 nie mógłby zostać dostarczony do końca 2003 r.
Przewidziany termin dostarczenia statku
(68) Komisja zwraca ponadto uwagę, że zgodnie z wydanym przez operatora statku (Holland America Line) w dniu 20 czerwca 2005 r. w prasie komunikatem, omawiany statek nr 6079, nazywany "MS Noordam", zostanie dostarczony w styczniu 2006 r.
Komisja zauważa, że jeżeli informacja dotycząca daty dostawy statku jest prawdziwa, Włochy nie mogłyby przyznać pomocy, nawet jeśli Komisja – zgodnie z życzeniem Włoch – zezwoliłaby na przedłużenie terminu dostawy do końca października 2005 roku.
VI.
WNIOSEK
(69) Komisja przeanalizowała informacje, jakich dostarczyły władze Włoch, w następstwie decyzji Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w kwestii technicznych możliwości dostarczenia wszystkich statków, a w szczególności kadłuba statku nr 6079, dla których – zgodnie z planem Fincantieri z grudnia 2000 r. – termin dostawy przewidziano na rok 2003.
Zdaniem Komisji dostarczone informacje nie rozwiewają wątpliwości w kwestii wykonalności przedstawionego przez Włochy planu z roku 2000.
Początkowe wątpliwości podzielił także niezależny ekspert.
Nowe informacje zostały poddane ocenie innego niezależnego eksperta, który jednak doszedł do tych samych wniosków co Komisja.
Włochy miały możliwość ustosunkowania się do wniosków zawartych w raportach obydwu ekspertów.
(70) Po ocenie wszystkich dostępnych dowodów Komisja doszła do wniosku, że pierwotny plan produkcji zakładający dostawę pięciu statków wycieczkowych będących przedmiotem notyfikacji do końca 2003 r. był nierealistyczny.
Potwierdziły się zatem wątpliwości co do możliwości dostawy do końca 2003 r. statku nr 6079.
(71) Komisja zwraca uwagę, że na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego zezwoliła już na przedłużenie terminu dostawy czterech statków wyprodukowanych przez Fincantieri.
Przepis ten jednak ma zastosowanie jedynie w przypadku nieoczekiwanych, poważnych i udokumentowanych perturbacji, spowodowanych wyjątkowymi, nieprzewidywalnymi i niezależnymi od przedsiębiorstwa okolicznościami, przy czym Trybunał Sprawiedliwości uznał, że taki przepis należy interpretować restrykcyjnie.
(72) Uwzględniając wniosek, o którym mowa w ust. 70, przedłużenie terminu dostawy nie jest uzasadnione i dlatego Komisja nie może zezwolić na przedłużenie terminu dostarczenia kadłuba statku nr 6079.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przewidziany w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1540/98 trzyletni termin dostawy dla statku nr 6079 budowanego przez Fincantieri nie może zostać przedłużony.
W związku z tym nie można udzielić pomocy operacyjnej wynikającej z umowy na budowę omawianego statku.
Artykuł 2
Włochy poinformują Komisję w ciągu dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji o środkach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2005 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Słowenię w ramach przepisów o podatku od emisji dwutlenku węgla
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4435)
(Jedynie tekst w języku słoweńskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/640/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH -
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
PROCEDURA
(1) W dniu 18 października 2002 r. słoweńskie władze zawiadomiły Komisję o istnieniu programu pomocy państwa, w ramach którego określone kategorie przedsiębiorstw obowiązuje obniżona stawka podatku od zanieczyszczenia powietrza poprzez emisję dwutlenku węgla.
Komisja zarejestrowała ten program jako sprawę dotyczącą pomocy państwa SI 1/2003.
Program został tymczasowo zatwierdzony przez krajowe słoweńskie biuro ds. pomocy państwa zgodnie z rozdziałem 3 ust. 2 załącznika IV do Aktu w sprawie warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [2](Aktu Przystąpienia) na podstawie wspólnotowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego [3].
(2) W związku z niekompletnymi informacjami o programie Komisja zwróciła się do Słowenii o bliższe dane; program nie mógł w związku z tym zostać włączony do wykazu istniejącej pomocy dołączonego do załącznika IV Aktu Przystąpienia.
(3) W dniach 7 listopada 2002 r., 1 kwietnia 2003 r., 16 maja 2003 r., 1 października 2003 r., 4 lutego 2004 r., 1 czerwca 2004 r., 17 września 2004 r. oraz 28 września 2004 r. władze słoweńskie przekazały Komisji dalsze informacje.
Władze słoweńskie dwukrotnie, dnia 24 listopada i dnia 8 marca 2004 r., spotkały się z przedstawicielami Komisji.
(4) W międzyczasie w prawodawstwie UE wprowadzono znaczące zmiany, które miały istotny wpływ na słoweński system opodatkowania emisji dwutlenku węgla:
Dyrektywy - Rady nr 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [4]("dyrektywa w sprawie opodatkowania energii").
- Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE [5]("dyrektywa w sprawie handlu przydziałami emisji") oraz
- Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2004/8/WE z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji [6]
weszły w życie z dniem ich opublikowania.
(5) W związku z tym władze słoweńskie zdecydowały o zmianie swoich przepisów podatkowych i zgłosiły Komisji ówczesny projekt nowych przepisów.
Komisja zarejestrowała nowy program w czerwcu 2004 r. pod numerem N 402/2004.
(6) Na podstawie przedstawionych informacji Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności niektórych elementów środków SI 1/2003 i N/402/2004 ze wspólnym rynkiem.
Dlatego dnia 14 grudnia 2004 r.
Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 4 ust. 4 i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE [7] i wezwała władze słoweńskie do przekazania uwag.
Streszczenie wspomnianej decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego zostało opublikowane dnia 22 lutego 2005 r. w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [8].
Wszystkie zainteresowane strony zostały wezwane do przedstawienia uwag w terminie jednego miesiąca od daty opublikowania decyzji.
(7) Po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja zarejestrowała pomoc państwa SI 1/2003 pod numerem C47/2004, natomiast pomoc państwa N 402/2004 pod numerem C44/2004.
(8) W piśmie z dnia 18 stycznia 2005 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 20 stycznia 2005 r., władze słoweńskie przedstawiły swoje stanowisko w odniesieniu do wątpliwości wyrażonych przez Komisję w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego.
Komisja poprosiła władze słoweńskie o dalsze informacje w pismach z dnia 4. kwietnia i 7. lipca 2005, których udzielono w pismach z dnia 17. maja i 8. sierpnia 2005 r.
(9) Komisja nie otrzymała żadnych uwag od innych zainteresowanych stron.
(10) Aby ułatwić zrozumienie zmian wprowadzonych nowymi przepisami, decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego obejmowała pierwotny program ulg podatkowych (sprawa SI 1/2003) oraz nowy program pomocy (sprawa N 402/2004).
Ze względu na jasność i zgodność niniejsza decyzja również obejmuje obie sprawy, mianowicie C 44/2004 i C 47/2004.
A) PROGRAM C 47/2004 (dawniej SI 1/2003)
1.
OPIS PROGRAMU POMOCY
(11) Program opiera się na rozporządzeniu o podatku środowiskowym od emisji dwutlenku węgla ("Uredba o okoljski dajatvi za onesnaževanje zraka z emisijo ogljikovega dioksida", zwane dalej rozporządzeniem) z dnia 17 października 2002 r., który weszło w życie w Słowenii w październiku 2002 r.
Nowe, zmienione przepisy (program C 44/2004) weszły w życie dnia 1 maja 2005 r. i zastąpiły rozporządzenie.
(12) Dlatego Komisja ocenia w niniejszej decyzji zgodność rozporządzenia ze wspólnym rynkiem w okresie od dnia 1 maja 2004 r. (data przystąpienia Słowenii do UE) do dnia 1 maja 2005 r. (koniec obowiązywania rozporządzenia).
(13) W rozporządzeniu przewidziano wprowadzenie podatku, którego wysokość była zależna od ilości dwutlenku węgla emitowanego przez zakład.
Przewidziane zostały trzy kategorie ulg podatkowych, które zostały przedstawione Komisji do zatwierdzenia jako pomoc państwa dla działających zakładów w ramach wspólnotowych wytycznych w sprawie ochrony środowiska:
(i) przedsiębiorstwom, które wytwarzają energię poprzez kogenerację, może zostać przyznana ulga podatkowa, jeśli oszczędność energii wynosi przynajmniej 5 % dla działających zakładów oraz 10 % dla nowych zakładów.
W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że ta pomoc jest zgodna z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE.
(ii) Druga kategoria ulg podatkowych dotyczy wszystkich zakładów, które działały w Słowenii przed 1998 r. i w okresie 1986-1998 emitowały średnio co najmniej 10 t dwutlenku węgla rocznie oraz przed 2002 r. złożyły wniosek w ministerstwie ochrony środowiska o przydział emisji.
Szczególne ulgi przewidziano dla następujących grup beneficjentów:
- zakłady produkujące materiały do izolacji cieplnej
- elektrownie dostarczające energię elektryczną do systemu przesyłowego wysokiego napięcia,
- zakłady zajmujące się przesyłem gazu ziemnego w ramach sieci przesyłowej,
- elektrociepłownie, za emisję dwutlenku węgla poprzez wykorzystywanie paliw kopalnych.
W swojej decyzji o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że ulgi podatkowe dla elektrowni dostarczających energię elektryczną do systemu przesyłowego wysokiego napięcia (podpunkt drugi) nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
W związku z pozostałymi ulgami podatkowymi z tej kategorii Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 4 ust. 4 i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 569/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.
(iii) Trzecia kategoria ulg podatkowych dotyczy dużych obiektów energetycznego spalania w elektrowniach, które dostarczają energię elektryczną do systemu przesyłowego wysokiego napięcia oraz wykorzystują jako paliwo rodzimy węgiel.
W swojej decyzji o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że środki te nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
(14) W postępowaniu wyjaśniającym Komisja skupiła się zatem na środkach pomocy państwa wymienionych w podpunkcie (ii).
2.
POMOC "DE MINIMIS"
(15) W dniu przyjęcia przez Komisję decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego ( 14 grudnia 2004 r.) rozporządzenie ciągle jeszcze obowiązywało.
Władze słoweńskie potwierdziły jednak w piśmie z dnia 17 maja 2005 r., że po otrzymaniu decyzji Komisji ( 22 grudnia 2004 r.) nie podjęły decyzji administracyjnych o obniżeniu podatku od emisji CO2 zgodnie z rozporządzeniem.
Nowe przepisy weszły w życie dnia 1 maja 2005 r. i zastąpiły rozporządzenie.
(16) Na prośbę Komisji (pismo z dnia 4 kwietnia 2005 r.) władze słoweńskie przedstawiły wykaz wszystkich beneficjentów programu, którzy od dnia przystąpienia Słowenii do UE korzystali z ulg podatkowych zgodnie z rozporządzeniem, oraz odpowiednie wartości ulg do momentu zakończenia obowiązywania rozporządzenia (pismo z dnia 17 maja 2005 r.).
(17) Zgodnie z tymi informacjami łączna wartość ulg podatkowych w okresie od 1 maja 2004 r. do 1 maja 2005 r. wyniosła 998771 EUR, a skorzystały z nich łącznie 153 przedsiębiorstwa.
Żadne z przedsiębiorstw nie otrzymało więcej niż 100000 EUR.
Faktycznie tylko dwa przedsiębiorstwa otrzymały ponad 27000 EUR, jednak żadne nie otrzymało ponad 100000 EUR.
(18) Władze słoweńskie twierdzą zatem, że z powodu bardzo krótkiego czasu obowiązywania rozporządzenia po przystąpieniu Słowenii do UE pomoc przyznana w ramach programu nie przekroczyła progu 100000 EUR, który w art. 2 rozporządzenia Komisji ustalono dla pomocy "de minimis" [9].
(19) W piśmie z dnia 8 sierpnia 2005 r. władze słoweńskie opisały szczegółowo system wykorzystywany w Słowenii do kontroli pomocy "de minimis".
Według tych informacji Słowenia utworzyła w departamencie kontroli pomocy państwa w ministerstwie finansów centralny rejestr pomocy "de minimis", służący do kontroli i nadzoru przyznawania pomocy w ramach zasady "de minimis".
Zanim jakikolwiek organ przyzna jakąkolwiek pomoc "de minimis", departament ten musi sprawdzić, czy spełnione są warunki określone w rozporządzeniu Komisji dotyczącym pomocy "de minimis".
Centralny rejestr stworzony został przez przystąpieniem Słowenii do UE.
(20) Władze słoweńskie potwierdziły w piśmie z dnia 8 sierpnia 2005 r., że dzięki temu scentralizowanemu systemowi beneficjenci środka pomocy nie mogli otrzymać pomocy, która przekraczałaby kwotę 100000 EUR na beneficjenta w okresie trzech kolejnych lat.
3.
PRZYZNAWANIE POMOCY
(21) Po otrzymaniu decyzji Komisji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego ( 22 grudnia 2004 r.), władze słoweńskie niezwłocznie wstrzymały stosowanie omawianego systemu ulg.
Kilka miesięcy później, dnia 1 maja 2005 r., zaczął obowiązywać gruntownie zmieniony nowy program.
Z tego względu rozporządzenie, które podlega ocenie w niniejszej decyzji, obowiązywało w Słowenii jeszcze rok po przystąpieniu, lecz w rzeczywistości było stosowane krócej niż 8 miesięcy (od 1 maja 2004 r. do 22 grudnia 2004 r.)
(22) Ze względu na krótki okres stosowania pomoc przyznana w ramach tego programu nie przekracza progu 100000 EUR na beneficjenta, określonego w art. 2 rozporządzenia Komisji dotyczącego pomocy "de minimis".
(23) Władze słoweńskie zobowiązały się w pismach z dnia 17 maja 2005 r. i 8 sierpnia 2005 r. do przestrzegania warunków rozporządzenia Komisji dotyczącego pomocy "de minimis", oraz opisały system nadzoru, który zapewnia właściwe stosowanie przedmiotowych przepisów.
4.
WNIOSEK
(24) Komisja stwierdza w związku z tym, że środek ten spełnia warunki określone w rozporządzeniu Komisji dotyczącym pomocy "de minimis" i zgodnie z art. 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
B) PROGRAM C 44/2004 (dawniej N 402/2004): Zmiana programu C47/2004
1.
OPIS PROGRAMU POMOCY
(25) Władze słoweńskie poinformowały Komisję w swoim piśmie, zarejestrowanym dnia 1 czerwca 2004 r., o gruntownych zmianach w słoweńskich ustawodawstwie, które doprowadziły m.in. do wprowadzenia zmian w obowiązującym od 2002 r. rozporządzeniu o opodatkowaniu emisji CO2.
Nowy słoweński pakiet ustaw obejmuje nową ustawę o ochronie środowiska [10], ustawę o zmianie i uzupełnieniu ustawy o podatku akcyzowym [11] oraz rozporządzenie o podatku środowiskowym od emisji dwutlenku węgla (zwane dalej "rozporządzeniem"), które weszło w życie dnia 1 maja 2005 r.
(26) W rozporządzeniu została zachowana bez zmian idea wcześniejszego systemu opodatkowania emisji CO2: wysokość podatku zależna jest od ilości dwutlenku węgla emitowanego przez dany zakład.
(27) Rozporządzenie obejmuje trzy środki w ramach ulg podatkowych, które zostały przedstawione Komisji do zatwierdzenia w ramach wytycznych w sprawie ochrony środowiska.
Wszystkie trzy środki obowiązują przez pięć lat: od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2009 r.
(i) Przedsiębiorstwom, które wytwarzają energię elektryczną poprzez kogenerację, może zostać przyznana ulga podatkowa, jeśli osiągną one określoną oszczędność energii.
W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że pomoc ta jest zgodna z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE.
Chociaż w momencie podjęcia wspomnianej decyzji środek był tylko projektem rozporządzenia, władze słoweńskie potwierdziły w piśmie z dnia 17 maja 2005 r., że środek ten nie został zmieniony.
(ii) Druga kategoria ulg dotyczyła elektrowni, które dostarczały energię elektryczną do sieci przesyłowej wysokiego napięcia, oraz niektórych dużych obiektów energetycznego spalania, które zostały wymienione w art. 23 rozporządzenia.
Komisja stwierdziła w swojej decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, że w odniesieniu do elektrowni środek ten nie stanowi pomocy państwa.
W odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania Komisja stwierdziła, że ulgi podatkowe są zgodne z traktatem WE.
(iii) Zgodnie z projektem rozporządzenia, który został przedłożony Komisji przed przyjęciem przez nią decyzji o wszczęciu postępowania, wszyscy operatorzy, którzy dostarczają energię elektryczną do sieci przesyłowej wysokiego napięcia, lecz nie są przedsiębiorstwami energochłonnymi i którzy nie zawarli dobrowolnych porozumień o osiągnięciu celów ochrony środowiska, ani nie podlegają żadnemu systemowi handlu przydziałami emisji, mają prawo do ulgi podatkowej w wysokości 43 % za rok 2005. W kolejnych latach wysokość tej ulgi corocznie zmniejsza się o osiem punktów procentowych.
Elektrociepłownie mają na identycznych warunkach prawo do ulgi podatkowej w wysokości 26 % za rok 2005. W kolejnych latach wysokość tej ulgi corocznie zmniejsza się o osiem punktów procentowych.
Komisja w swojej decyzji o wszczęciu postępowania wyraziła wątpliwości co do zgodności tych środków ze wspólnym rynkiem i wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 4 ust. 4 i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE. Ta kategoria ulg podatkowych była jedynym przedmiotem postępowania wyjaśniającego Komisji w sprawie pomocy państwa w nowym projekcie rozporządzenia.
(28) W następstwie decyzji Komisji o wszczęciu postępowania władze słoweńskie wprowadziły zmiany w projekcie rozporządzenia.
W ostatecznym brzmieniu rozporządzenia, które obowiązuje od maja 2005 r., ta kategoria ulg podatkowych została zastąpiona następującą kategorią ulg:
(29) Przedsiębiorstwa objęte art. 18 ust. 3 rozporządzenia, które podlegają unijnemu systemowi handlu przydziałami emisji zgodnie z dyrektywą o handlu przydziałami emisji oraz nie są energochłonne, mają prawo do ulg w krajowym podatku od emisji CO2.
(30) Przedsiębiorstwa objęte art. 18 ust. 4, które zawrą dobrowolne porozumienie dotyczące ochrony środowiska, również mają prawo do ulg podatkowych.
(31) Stawki ulg zmniejszają się corocznie o osiem punktów procentowych. Wynoszą one:
- 2005: 43 %
- 2006: 35 %
- 2007: 27 %
- 2008: 19 %
- 2009: 11 %
Ulgi podatkowe obowiązują do roku 2009, wygasają od roku 2010.
(32) Elektrociepłownie mają prawo do ulgi podatkowej w wysokości 26 % za rok 2005. W kolejnych latach wysokość tej ulgi corocznie zmniejsza się o osiem punktów procentowych.
2.
PRZYZNAWANIE POMOCY
(33) Władze słoweńskie zgłosiły Komisji środki pomocy przed ich wprowadzeniem.
(34) Środek, który stanowi przedmiot postępowania wyjaśniającego Komisji, oparty jest szczególnie na art. 18 ust. 3 i 4 oraz na art. 22 i 24 rozporządzenia.
Chociaż rozporządzenie weszło w życie podczas postępowania wyjaśniającego, władze słoweńskie w piśmie z dnia 17 maja 2005 r. potwierdziły, że art. 18 ust. 4 oraz art. 23 i 24 będą stosowane dopiero po ostatecznym zatwierdzeniu przez Komisję.
W ten sposób wypełniły one w odniesieniu do tych artykułów swoje zobowiązania zgodnie z art. 88 ust. 3 traktatu WE oraz art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.
(35) Jednak środek polegający na zwrocie podatku, badany przez Komisję w ramach postępowania wyjaśniającego, opierać się może również na art. 18 ust. 3 i na art. 22 rozporządzenia.
Władze słoweńskie są zdania [12], że artykuły te zgodnie z decyzją Komisji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego były zgodne z traktatem WE, dlatego nie wstrzymały ich wejścia w życie do momentu ostatecznego zatwierdzenia przez Komisję.
Z tego względu artykuły te obowiązują od dnia 1 maja 2005 r., co stanowi naruszenie art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.
2.1 Istnienie pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE
(36) Komisja jest zdania, że zmiany wprowadzone przez władze słoweńskie w odniesieniu do środka dotyczącego ulg podatkowych po decyzji Komisji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w żaden sposób nie wpływają na jego ocenę, która została zawarta w decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie istnienia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE. Dlatego w omawianym przypadku środek podlegający ocenie stanowi zdaniem Komisji pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
2.2 Zgodność pomocy z traktatem WE
(37) Komisja stwierdza, że władze słoweńskie oparły program na wytycznych w sprawie ochrony środowiska oraz na dyrektywie w sprawie opodatkowania energii.
Zgodność z wytycznymi w sprawie ochrony środowiska
(38) Komisja ocenia szczególnie zgodność środka z pkt 51.2 oraz pkt 51.1 lit. b) akapit pierwszy wytycznych w sprawie ochrony środowiska. Słoweński system opodatkowania emisji CO2 został wprowadzony w październiku 2002 r. Dlatego postanowienia pkt. 51.1 zgodnie z pkt. 51.2 mogą być stosowane tylko wówczas, gdy spełnione są równocześnie oba podane poniżej warunki:
(a) Przedmiotowy podatek musi wywierać zauważalny pozytywny wpływ w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.
Zgodnie z logiką słoweńskiego systemu podatkowego przedsiębiorstwa emitujące większe ilości dwutlenku węgla płacą wyższe podatki niż przedsiębiorstwa emitujące mniejszą ilość CO2.
Dzięki takiemu systemowi podatkowemu przedsiębiorstwa automatycznie są zachęcane do postępowania w sposób bardziej przyjazny dla środowiska, czyli emitowania mniejszej ilości CO2.
Komisja uważa zatem, że pierwszy warunek z pkt. 51.2 jest spełniony.
(b) Decyzje w sprawie odstępstw w stosunku do zainteresowanych przedsiębiorstw muszą być podjęte w chwili przyjęcia podatku.
Kategorie beneficjentów, które zostały przewidziane w pierwotnym akcie prawnym dotyczącym opodatkowania emisji CO2 z roku 2002, są znacznie obszerniejsze niż kategorie, które obejmuje podlegające ocenie rozporządzenie.
Zmiany zostały wprowadzone z powodu przystąpienia Słowenii do UE i związanych z tym zmian w obowiązującym ustawodawstwie.
Komisja uważa, że zmiany te nie miały wpływu na istotę i logikę odstępstw, lecz jedynie zmniejszyły liczbę beneficjentów zgodnie z obowiązującymi przepisami UE.
(39) Komisja uważa w związku z tym, że również drugi warunek z pkt. 51.2 wytycznych w sprawie ochrony środowiska został spełniony.
(40) Na podstawie tych stwierdzeń oraz zgodnie z pkt. 51.2 wytycznych w sprawie ochrony środowiska można zastosować wobec środków przepisy pkt. 51.1 przedmiotowych wytycznych.
(41) Zgodnie z pkt. 51.1 lit.b) akapit pierwszy, w przypadku gdy obniżenie dotyczy podatku wspólnotowego, Komisja może przyznać obniżenie na okres maksymalnie 10 lat, jeśli efektywna kwota zapłacona przez beneficjenta po odliczeniu ulgi jest wyższa niż minimum wspólnotowe.
(42) Od dnia 1 stycznia 2004 r. dyrektywa w sprawie opodatkowania energii przewiduje jednolity system opodatkowania energii w państwach członkowskich.
Zgodnie z art. 4 wymienionej dyrektywy Komisja jest zdania, że słoweński system podatkowy, opierający się na ilości emitowanego przez przedsiębiorstwa CO2, wprowadza opodatkowanie produktów energetycznych, jak stwierdzono w art. 2 dyrektywy w sprawie opodatkowania energii, a w związku z tym jest objęty zakresem obowiązywania tej dyrektywy.
Z tego względu słoweński system podatkowy dotyczy podatku wspólnotowego w rozumieniu pkt. 51.1 lit b) akapit pierwszy wytycznych w sprawie ochrony środowiska.
(43) Obniżenie stosowane jest wyłącznie w okresie, który nie przekracza pięciu lat i jest tym samym krótszy niż maksymalny czas przewidziany w pkt. 51.1.
(44) Uwzględniając różne progi podatkowe, które obowiązują w Słowenii dla poszczególnych rodzajów paliw, właściwy próg, który płacony jest przez zakład, zależy od rodzaju surowca wykorzystywanego przez przedsiębiorstwo.
Komisja nie może zatem z góry zbadać i zagwarantować przestrzegania w odniesieniu do każdego zakładu minimalnego progu podatkowego, który określony jest w dyrektywie w sprawie opodatkowania energii.
Władze słoweńskie ponownie zobowiązały się w piśmie z dnia 17 maja 2005 r. do zagwarantowania w odniesieniu do obu grup beneficjentów, że podatki, które są przez nie płacone po obniżeniu, nadal leżą powyżej wspólnotowego minimum określonego w dyrektywie w sprawie opodatkowania energii.
Ulgi podatkowe będą przyznawane w formie zwrotów, dzięki czemu właściwy organ krajowy przed dokonaniem wypłaty może zbadać w przypadku każdego zakładu, czy najniższa stawka jest zgodna z przepisami wytycznych.
(45) Komisja uwzględnia również zmniejszenie ulg podatkowych, które corocznie prowadzi do wyraźnie niższych stawek ulg.
(46) Na podstawie wyżej opisanego sposobu postępowania władz słoweńskich Komisja stwierdza, że spełniony jest warunek określony w pakt.
51.1 .lit. b) akapit pierwszy, zgodnie z którym efektywna kwota płacona przez beneficjentów po odliczeniu ulgi musi być wyższa niż minimum wspólnotowe.
(47) Tym samym warunki określone w pakt.
51.1 lit. b) akapit pierwszy wytycznych w sprawie ochrony środowiska są spełnione dla obu grup beneficjentów.
Zgodność z dyrektywą w sprawie opodatkowania energii
(48) Dyrektywa w sprawie opodatkowania energii stanowi w art. 17 ust. 1, że państwa członkowskie mogą przyznawać ulgi podatkowe – nawet jeśli minimalne poziomy opodatkowania są przestrzegane – wyłącznie wtedy, jeśli chodzi o działalność energochłonną lub jeśli beneficjent zawarł szczególne porozumienie służące celom dotyczącym ochrony środowiska lub podlega systemowi handlu przydziałami emisji.
(49) Beneficjenci objęci art. 18 ust. 3 rozporządzenia muszą uczestniczyć w unijnym systemie handlu przydziałami emisji zgodnie z dyrektywą w sprawie handlu przydziałami emisji [13], jeśli chcą mieć prawo do ulg.
(50) Beneficjenci objęci art. 18 ust. 4 muszą zawrzeć dobrowolne porozumienia służące osiągnięciu celów dotyczących ochrony środowiska, jeśli chcą mieć prawo do ulg.
Celem dotyczącym ochrony środowiska, który beneficjenci muszą osiągnąć w ramach porozumień, jest zmniejszenie emisji CO2 o 2,5 % do końca roku 2008, w stosunku do okresu odniesienia (1999-2002).
(51) Na podstawie tych stwierdzeń Komisja jest zdania, że obie kategorie ulg podatkowych są zgodne z postanowieniami dyrektywy w sprawie opodatkowania energii.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki dotyczące ulg podatkowych, przewidziane w obowiązującym od dnia 1 maja 2005 r. słoweńskim rozporządzeniu o podatku od emisji dwutlenku węgla, są zgodne z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy ulg podatkowych, które zostały przyznane na podstawie rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2009 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowenii.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie pomocy państwa nr C 26/05 (ex N 580/B/03) przewidzianej w programie działań interwencyjnych na rzecz uprawy drzew cytrusowych we Włoszech, przedstawionym przez Sycylię
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5354)
(jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2006/641/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag, zgodnie z wyżej wymienionym artykułem [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 15 grudnia 2003 r., zarejestrowanym w dniu 16 grudnia 2003 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej poinformowało Komisję o szeregu działań interwencyjnych na rzecz uprawy drzew cytrusowych we Włoszech, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
(2) W piśmie z dnia 20 stycznia 2004 r. służby Komisji zwróciły się do władz włoskich z wnioskiem o dodatkowe informacje na temat przedmiotowych działań.
(3) Nie uzyskawszy odpowiedzi na pismo zawierające wniosek o udzielenie dodatkowych informacji z dnia 20 stycznia 2004 r., służby Komisji przesłały do władz włoskich w dniu 30 kwietnia 2004 r. ponaglenie.
(4) Pismem z dnia 24 maja 2004 r., zarejestrowanym w dniu 25 maja 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało służbom Komisji pismo, w którym władze Włoch zwróciły się z prośbą o przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie z dnia 20 stycznia 2004 r.
(5) Pismem z dnia 3 czerwca 2004 r. udzielono władzom włoskim zgody na przedłużenie terminu.
(6) Pismem z dnia 30 czerwca 2004 r., zarejestrowanym w dniu 2 lipca 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje uzupełniające, o udzielenie których wystąpiono w piśmie z dnia 20 stycznia 2004 r.
(7) Wyżej wymienione działania polegały na przydziale dodatkowych środków na finansowanie środków zatwierdzonych jako pomoc nr N 313/01 [2], lecz zgodnie z informacjami zawartymi w zgłoszeniu, część tych środków miała zostać wykorzystana na finansowanie działań mających na celu zwalczenie wirusa Citrus tristeza, które nie zostały zbadane w ramach pomocy nr N 313/01. Stwierdziwszy, że wszystkie informacje konieczne do zbadania operacji refinansowania środków zatwierdzonych w ramach pomocy nr N 313/01 są już dostępne, brak natomiast w dalszym ciągu niektórych informacji na temat zwalczania wirusa Citrus tristeza, służby Komisji, by nie blokować operacji refinansowania środków już zatwierdzonych, postanowiły zatem podzielić pomoc na dwie części: część A na wyżej wspomniane operacje refinansowania oraz część B na środki mające na celu zwalczanie wirusa Citrus tristeza.
(8) Część A pomocy została zatwierdzona przez Komisję [3].
(9) W piśmie z dnia 12 sierpnia 2004 r. służby Komisji zwróciły się do władz włoskich z wnioskiem o dodatkowe informacje na temat części B pomocy.
(10) Pismem z dnia 27 września 2004 r., zarejestrowanym w dniu 29 września 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje uzupełniające, o udzielenie których wystąpiono do władz włoskich pismem z dnia 12 sierpnia 2004 r.
(11) Z uwagi na fakt, że informacje przekazane przez władze włoskie były niekompletne, służby Komisji w piśmie z dnia 11 października 2004 r. zwróciły się do władz włoskich o dalsze wyjaśnienia.
(12) Pismem z dnia 25 października 2004 r., zarejestrowanym w dniu 27 października 2004 r., oraz pismem z dnia 25 października 2004 r., zarejestrowanym w dniu 27 października 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji wyjaśnienia, o udzielenie których wystąpiono do władz włoskich pismem z dnia 11 października 2004 r.
(13) Z uwagi na fakt, że informacje przekazane przez władze włoskie w dalszym ciągu były niekompletne, służby Komisji w piśmie z dnia 23 listopada 2004 r. ponownie zwróciły się do władz włoskich o dalsze wyjaśnienia.
(14) Jednocześnie, pismem z dnia 19 listopada 2004 r., zarejestrowanym w dniu 24 listopada 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji pismo od władz włoskich, do którego dołączono program zwalczania wirusa Citrus tristeza przyjęty dla regionu Kampania.
(15) Jako że pomocą miało zostać objętych kilka regionów, w swoim piśmie z dnia 19 grudnia 2004 r. służby Komisji zwróciły uwagę władz włoskich na fakt, że przeprowadzenie kontroli zgodności przewidywanych środków będzie możliwe po otrzymaniu programów zwalczania wirusa Citrus tristeza przyjętych przez wszystkie te regiony.
(16) Pismem z dnia 16 grudnia 2004 r., zarejestrowanym w dniu 20 grudnia 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji pismo, w którym władze włoskie zwróciły się z prośbą, aby każdy program był rozpatrywany natychmiast po wpłynięciu.
(17) Pismem z dnia 10 stycznia 2005 r., zarejestrowanym w dniu 11 stycznia 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji pismo od władz włoskich, do którego dołączono program zwalczania wirusa Citrus tristeza przyjęty dla regionu Basilicata.
(18) W obliczu takiego postępowania, służby Komisji uznały za właściwe przypomnieć władzom włoskim w piśmie z dnia 19 stycznia 2005 r., że w celu uproszczenia procedur administracyjnych, zostanie podjęta w odniesieniu do wszystkich przedstawionych programów zwalczania tylko jedna decyzja, jednocześnie zachęcając je do określenia terminu, w którym zgodnie z ich przewidywaniami zostaną przekazane wszystkie programy zwalczania wirusa Citrus tristeza.
Stanowisko to zostało podtrzymane w trakcie spotkania w dniu 25 stycznia 2005 r., w trakcie którego władze włoskie potwierdziły ostatecznie, że Komisja zostanie powiadomiona w momencie, gdy wszystkie programy zwalczania zostaną przesłane.
(19) Pismem z dnia 26 stycznia 2005 r., zarejestrowanym w dniu 27 stycznia 2005 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji pismo od władz włoskich, do którego dołączono program zwalczania wirusa Citrus tristeza przyjęty dla regionu Kalabria.
(20) Pismem z dnia 14 lutego 2005 r., zarejestrowanym w dniu 15 lutego 2005 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji pismo od władz włoskich, w którym zwracały się one z prośbą o podjęcie decyzji w sprawie środków przewidzianych przez programy zwalczania wirusa Citrus tristeza dla regionów Kalabria, Kampania i Basilicata.
(21) Pismem z dnia 28 lutego 2005 r., zarejestrowanym w dniu 1 marca 2005 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji pismo od władz włoskich, do którego dołączono program zwalczania wirusa Citrus tristeza przyjęty dla regionu Sycylia.
(22) Pomimo ustaleń dokonanych w trakcie spotkania w dniu 25 stycznia 2005 r. władze włoskie w marcu 2005 r. kilkakrotnie zwracały się z wnioskiem o podjęcie oddzielnej decyzji w sprawie programu zwalczania wirusa Citrus tristeza, przedstawionego przez region Kalabria.
(23) Służby Komisji postanowiły po raz kolejny i w sposób ostateczny podzielić pomoc nr N 580/03 tak, aby powstała część C, poświęcona programowi zwalczania wirusa Citrus tristeza, przedstawionemu przez region Kalabria.
Jednocześnie te same służby w piśmie z dnia 5 kwietnia 2005 r. zwróciły się ponownie z prośbą o uzupełnienie informacji dotyczących pozostałych aspektów części pomocy B, tj. informacji na temat finansowania środków zwalczania wirusa Citrus tristeza przewidzianych w programach dla regionów Kampania, Basilicata i Sycylia.
(24) Pismem z dnia 13 maja 2005 r., zarejestrowanym w dniu 18 maja 2005 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje uzupełniające, o udzielenie których wystąpiono do władz włoskich pismem z dnia 5 kwietnia 2005 r. Informacje te jednak dotyczyły wyłącznie programów dla regionów Kampania i Basilicata.
(25) Pismem z dnia 10 czerwca 2005 r., zarejestrowanym w dniu 17 czerwca 2005 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji dodatkowe informacje uzupełniające dotyczące programu dla regionu Sycylia, o udzielenie których wystąpiono we wcześniej wspomnianym piśmie z dnia 5 kwietnia 2005 r.
(26) Pismem z dnia 22 lipca 2005 r. [4] Komisja powiadomiła Włochy o decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do programów zwalczania wirusa Citrus tristeza przedstawionych przez regiony Kampania i Basilicata oraz w odniesieniu do środków zapobiegawczych i pomocy technicznej przewidzianych w programie zwalczania wirusa Citrus tristeza przedstawionym przez region Sycylia, oraz o wszczęciu postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do finansowania działań badawczych przewidzianych w programie zwalczania wirusa Citrus tristeza przedstawionym przez region Sycylia.
(27) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5].
Komisja poprosiła zainteresowane strony o przesyłanie uwag dotyczących danej pomocy.
(28) Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron.
II.
OPIS
(29) Program zwalczania wirusa Citrus tristeza przedstawiony przez region Sycylia przewiduje przeprowadzenie badań naukowych nad czynnikami biologicznymi i agronomicznymi związanymi z pojawianiem się ognisk choroby.
(30) Ogółem przewidziano na sfinansowanie tego typu działań środki w wysokości 4200000 EUR, które mają zostać przesunięte z zasobów krajowych na mocy rozporządzenia rządu nr 25486 z dnia 29 grudnia 2003 r. oraz rozporządzenia rządu nr 1090 z dnia 14 lipca 2004 r. Okres trwania działań zależy od analizy i opublikowania rezultatów badań.
III.
ROZPOCZĘCIE POSTĘPOWANIA, O KTÓRYM MOWA W ART.
88 UST .2 TRAKTATU.
(31) Komisja wszczęła postępowanie w odniesieniu do finansowania działań badawczych przewidzianych w programie zwalczania wirusa Citrus tristeza przedstawionym przez region Sycylia, ponieważ istniały wątpliwości, czy przestrzegane są zasady stosowania pomocy państwa w sektorze badań i rozwoju.
(32) Zgodnie z tymi zasadami działania badawcze w sektorze rolnictwa mogą zostać objęte całkowitym finansowaniem jedynie w przypadku, gdy spełnione są cztery warunki określone w komunikacie Komisji z 1998 r., zmieniającym Wspólnotowe zasady ramowe dotyczące pomocy państwa na badania i rozwój ("zasady z 1998 r.") [6]
(33) Te cztery warunki brzmią następująco:
a) projekt musi leżeć w ogólnym interesie określonego sektora (lub podsektora) i nie powinien zakłócać konkurencji w innych sektorach (lub podsektorach).
b) informacje muszą być publikowane w odpowiednich dziennikach o przynajmniej krajowym zasięgu i nie ograniczać się do członków jakiejkolwiek określonej organizacji, aby zagwarantować, że każdy podmiot potencjalnie zainteresowany pracami będzie mógł bez problemu dowiedzieć się, że badania trwają lub zostały zrealizowane, oraz że ich wyniki zostały lub zostaną udostępnione na prośbę wszystkich zainteresowanych.
Informacje te publikuje się jednocześnie z innymi ewentualnymi informacjami, przekazanymi członkom określonych organizacji;
c) wyniki prac muszą zostać udostępnione do użytku przez wszystkie zainteresowane strony, w tym beneficjenta pomocy, na zasadach równości, zarówno pod względem kosztów, jak i pod względem czasu;
d) pomoc musi spełniać wymogi określone w załączniku II – "Wsparcie krajowe: zwolnienia ze zobowiązania do obniżki" – do Umowy w sprawie rolnictwa zawartej podczas rundy urugwajskiej w sprawie wielostronnych negocjacji handlowych [7](w odniesieniu do tych ostatnich wymogów, finansowanie działań badawczych nie może stanowić wsparcia cenowego dla producentów, ani nie powinno oznaczać bezpośrednich płatności dokonywanych na rzecz producentów lub przetwórców).
(34) W świetle posiadanych informacji Komisja nie była w stanie ocenić, czy te cztery warunki zostały spełnione, z uwagi na fakt, że władze Włoch nie podjęły w tym względzie żadnych zobowiązań, ani w odniesieniu do jednakowych warunków dostępu do wyników badań, ani w odniesieniu do wymogów, o których mowa w załączniku II do Umowy w sprawie rolnictwa zawartej podczas rundy urugwajskiej w sprawie wielostronnych negocjacji handlowych (spełnienie pozostałych warunków zostało udowodnione).
(35) Z tego powodu, Komisja musiała zbadać finansowanie działań badawczych przewidzianych w programie zwalczania wirusa Citrus tristeza w świetle Wspólnotowych zasad ramowych dotyczących pomocy państwa na badania i rozwój [8].
Na podstawie posiadanych informacji Komisja nie była nawet w stanie ocenić, czy planowane finansowanie było zgodne z tymi zasadami.
W związku z tym Komisja mogła jedynie przedstawić swoje wątpliwości co do kwalifikowalności środków pomocy przewidzianych na sfinansowanie planowanych działań badawczych.
IV.
UWAGI WŁADZ WŁOSKICH:
(36) Pismem z dnia 16 września 2005 r., zarejestrowanym w dniu 20 września 2005 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji uwagi władz włoskich w związku z wszczęciem postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu, w odniesieniu do finansowania działań badawczych przewidzianych w programie zwalczania wirusa Citrus tristeza przedstawionym przez region Sycylia.
(37) W uwagach tych władze włoskie sprecyzowały, że wyniki podjętych działań badawczych zostaną udostępnione wszystkim zainteresowanym stronom na zasadach równości, zarówno pod względem kosztów, jak i pod względem czasu.
Podkreśliły one również, że wymogi określone w załączniku II do Umowy w sprawie rolnictwa zawartej podczas rundy urugwajskiej w sprawie wielostronnych negocjacji handlowych będą przestrzegane, ponieważ żadna bezpośrednia płatność nie zostanie dokonana na rzecz producentów bądź przetwórców, ani też środki nie będą stanowić wsparcia cenowego. W rzeczywistości program, z uwagi na podstawowy charakter badań, nie wpływa bezpośrednio na produkcję rolną lub rolno-przemysłową.
V. OCENA
(38) Na podstawie art. 87 ust. 1 Traktatu wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu środków państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Przedmiotowe finansowanie odpowiada tej definicji, ponieważ stosuje się w odniesieniu do niektórych przedsiębiorstw (upraw cytrusów) oraz dlatego, że wpływa na wymianę handlową, z uwagi na pozycję, jaką zajmują Włochy w sektorze produkcji rolnej (na przykład w 2003 r. Włochy zajęły pierwsze miejsce w produkcji warzyw na terenie Unii).
(39) Niemniej jednak, w przypadkach przewidzianych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu, niektóre działania mogą, w ramach odstępstwa, zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(40) W tym przypadku, uwzględniając charakter zgłoszonego programu, jedynym odstępstwem, na które można się powołać, jest odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, zgodnie z którym można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(41) Aby możliwe było zastosowanie takiego odstępstwa, przedmiotowe środki (całkowite sfinansowanie działań badawczych) muszą spełniać cztery warunki określone w zasadach z 1998 r.
(42) W świetle wyjaśnień udzielonych przez władze włoskie, w uwagach przedstawionych przez nie w odpowiedzi na wszczęcie postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu, wydaje się, że obydwa warunki wymienione w uprzednio cytowanym komunikacie, co do których spełnienia istniały wątpliwości, zostały spełnione.
(43) Komisja może zatem stwierdzić, że finansowanie działań badawczych przewidzianych w programie zwalczania wirusa Citrus tristeza odbędzie się zgodnie z obowiązującymi przepisami zawartymi we wspomnianym komunikacie.
VI.
WNIOSEK
(44) Z uwagi na fakt, że władze Włoch wykazały, że działania badawcze przewidziane w programie zwalczania wirusa Citrus tristeza zostaną sfinansowane zgodnie z obowiązującymi przepisami opisanymi w zasadach z 1998 r., przedmiotowe finansowanie kwalifikuje się do odstępstwa zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c), ponieważ pomoc przeznaczona jest na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych i nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Finansowanie działań badawczych przewidzianych w programie zwalczania wirusa Citrus tristeza przedstawionym przez region Sycylia jest zgodne ze wspólnym rynkiem.
W związku z powyższym zezwala się na realizację pomocy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 8 marca 2006 r.
w sprawie programu pomocy, który Włochy, Region Veneto, zamierzają uruchomić odnośnie interwencji mających na celu poprawę warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 639)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/642/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag, zgodnie z wyżej wymienionym artykułem [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 23 lutego 2000 r., zarejestrowanym dnia 28 lutego 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej powiadomiło Komisję, na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu, o postanowieniach art. 35 ustawy regionalnej nr 5/2000 regionu Veneto [2] (zwanej dalej: "UR 5/2000") ustanawiających pomoc na rzecz przetwarzania i obrotu produktami rolnymi.
(2) W pismach, odpowiednio, z dnia 12 maja 2000 r., zarejestrowanym dnia 18 maja 2000 r., 1 sierpnia 2000 r., zarejestrowanym dnia 7 sierpnia 2000 r., 15 listopada 2000 r., zarejestrowanym dnia 16 listopada 2000 r. oraz 24 stycznia 2001 r., zarejestrowanym dnia 30 stycznia 2001 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje uzupełniające, o które zwrócono się do władz włoskich w pismach z dnia 18 kwietnia 2000 r., 5 lipca 2000 r. i 21 września 2000 r., a także podczas dwustronnego spotkania, które miało miejsce 13 grudnia 2000 r.
(3) Pismem z dnia 2 kwietnia 2001 r., Komisja poinformowała Włochy o decyzji o wszczęciu procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w kwestii przedmiotowej pomocy.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia uwag na przedmiotowy temat.
(5) Władze włoskie przedstawiły uwagi dotyczące przedmiotowych środków w pismach z dnia 12 czerwca 2001 r. i 22 czerwca 2001 r.
Komisja nie otrzymała żadnych innych uwag od zainteresowanych stron trzecich.
II.
OPIS
(6) Artykuł 35 UR nr 5/2000 ustanawia pomoc państwa, mającą na celu poprawę warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi, przeznaczoną dla projektów przedsiębiorstw rolno-przemysłowych, które złożyły wniosek o finansowanie na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 951/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi [4] w czasie trwania programu w latach 1994-1999 [5].
Niektóre z tych przedsiębiorstw podjęły zdecydowane działania, ale nie zostały dopuszczone do korzystania z pomocy publicznej ze względu na brak środków finansowych.
(7) Zgodnie z uchwałą Giunta regionale (Regionalnego organu wykonawczego) nr 4202 z dnia 14 września 1993 r., w wyżej wspomnianym okresie zainteresowane przedsiębiorstwa mogły składać wnioski o finansowanie takich projektów do właściwych organów regionalnych (Giunta – Wydział rolnictwa i stosunków z EWG) do dnia 30 kwietnia i 30 września każdego roku, o dopuszczenie ich projektów do programu.
Pod koniec procedury mającej na celu selekcję projektów, właściwe organy sporządzały listę kandydatów z każdego roku i powiadamiały potencjalnych beneficjentów o "dopuszczeniu do finansowania" za pośrednictwem uchwały dotyczącej zatwierdzenia listy kandydatów, przyjętej przez Giunta regionale i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Regionu.
Przedsiębiorstwa, których projekty inwestycyjne nie zostały przyjęte otrzymywały natomiast pismo zawierające uzasadnienie decyzji o niedopuszczeniu do udziału w programie.
(8) Publikacja w Dzienniku Urzędowym Regionu uchwały dotyczącej zatwierdzenia wyżej wymienionej listy kandydatów była równoznaczna, w opinii władz włoskich (zgodnie z ustawą o ogłaszaniu aktów [6], z powiadomieniem przez administrację publiczną zainteresowanych o dopuszczeniu wniosków o finansowanie przedstawionych projektów, co, według tych samych władz, powodowało, że przedsiębiorstwa znajdujące się na liście kandydatów dopuszczonych miały prawo spodziewać się przyznania pomocy.
(9) Według władz włoskich, inwestycje mogły być realizowane dopiero po uprzednim powiadomieniu o zatwierdzeniu dopuszczalności kosztów projektu i po złożeniu wniosku o finansowanie [7].
(10) Listy miały być sporządzane w odstępach półrocznych do momentu wyczerpania środków określonych w Regionalnym Programie Operacyjnym Veneto (w dalszej części zwanym: RPO Veneto).
Na mocy uchwały nr 4102 [8] przyjętej przez Giunta regionale dnia 23 listopada 1999 r., została opublikowana ostateczna lista wniosków złożonych do dnia 14 lipca 1999 r.
Dostępne środki finansowe wyczerpały się zanim sfinansowano wszystkie projekty figurujące na liście.
Pewna liczba projektów nie została sfinansowana, mimo że wraz z publikacją zostały one dopuszczone do finansowania.
(11) W obliczu takiej sytuacji, zostały uruchomione różne źródła finansowania (na przykład środki pochodzące z nadsubskrypcji, fundusze agromonetarne oraz fundusze z tytułu art. 29 ustawy regionalnej nr 88 z dnia 31 października 1980 r.
[9]) tak, że na 150 projektów uznanych za dopuszczone i figurujących na ostatniej liście do sfinansowania pozostało 36 projektów.
(12) Artykuł 35 UR 5/2000 przewiduje finansowanie dokładnie 36 projektów, które nie mogły skorzystać z pomocy publicznej w czasie trwania programu tj. w latach 1994-1999, a które znajdowały się na liście projektów dopuszczonych, a w przypadku kilku z nich działania zostały już rozpoczęte.
(13) Budżet przewidziany na pokrycie pomocy wynosi 5 miliardów ITL (2582284 EUR), ale władze włoskie potwierdziły, że jeśli w przyszłości zostaną udostępnione dalsze środki finansowe, to zostaną one przeznaczone na kolejną pomoc dla tych samych projektów.
Taki system miałby obowiązywać do czasu wyczerpania dostępnego budżetu (wskazanego początkowo lub zwiększonego w późniejszym czasie).
(14) Przewidzianej pomocy nie można by kumulować z inną pomocą o tym samym przeznaczeniu.
(15) Pomoc regionalna ma charakter nadzwyczajny i jest ograniczona w czasie; dotyczy ona inicjatyw, które w momencie ich zatwierdzenia poprzez publikację na liście spełniały wymogi obowiązujące w sektorze i zalecenia, o których mowa w RPO Veneto zatwierdzonym przez Komisję, a także w decyzji Komisji 94/173/WE z dnia 22 marca 1994 [10], która ustala kryteria wyboru odnośnie inwestycji mających na celu poprawę warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi i leśnymi, i która uchyla decyzję 90/342/EWG oraz w rozporządzeniu nr 951/97, na podstawie którego władze regionalne zatwierdziły przedłożone wnioski.
(16) Ponadto, władze włoskie uściśliły, że, mimo iż chodziło o program przewidziany na lata 1994-1999, w tym przypadku zgodność projektów ze wspólnym rynkiem miała być oceniana przy zastosowaniu Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa [11](zwanych dalej "Wytycznymi"), zważywszy że tryb postępowania w przypadku pomocy państwa, który stanowi przedmiot niniejszego dokumentu został notyfikowany po wejściu w życie Wytycznych.
W szczególności, władze zobowiązały się do przestrzegania warunków, wymogów i zaleceń, o których mowa w punkcie 4.2 Wytycznych, który brzmi:
a) wskaźnik pomocy nie może przekroczyć 40 % kwalifikujących się inwestycji,
b) wykluczona jest pomoc dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej,
c) dla uznania za dopuszczone, przedsiębiorstwa muszą spełnić podstawowe wymagania w zakresie ochrony środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt, przy czym może zostać przyznana pomoc, która pozwoli przedsiębiorstwu dostosować się do nowych podstawowych wymagań w zakresie ochrony środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt,
d) władze regionalne miałyby za zadanie sprawdzić czy istnieją naturalne rynki zbytu dla produktów wytwarzanych przez dane przedsiębiorstwo, pozyskując i weryfikując umowy o obrocie tymi produktami.
(17) Jeśli chodzi o kwestie, o których mowa w lit. b), c) i d) pkt 16, władze włoskie poinformowały, że dostosują się do zaleceń Planu rozwoju obszarów wiejskich dla Regionu Veneto 2000-2006 (zwanego dalej: "PROW Veneto") [12].
Pomoc zostałaby wypłacona jako wkład w formie dotacji kapitałowej, w wielkości nie większej niż 40 % kosztów kwalifikujących się poddanych dokładnej weryfikacji, przy jednoczesnym przestrzeganiu warunków, wymogów i zaleceń, o których mowa w pkt 4.2 Wytycznych.
Obciążenia wynikające z wprowadzenia w życie postanowień artykułu w całości spoczywają na Regionie i zabronione jest jakiekolwiek kumulowanie przedmiotowej pomocy z innym aktualnie obowiązującym programem pomocy.
(18) Do skorzystania z pomocy nie zostaną dopuszczone projekty, które nie stosują się do zakazów lub ograniczeń ustanowionych przez wspólne organizacje rynkowe, lub które dotyczą wytwarzania i obrotu produktami mającymi imitować lub zastępować mleko i przetwory mleczne.
III.
ARGUMENTY PODNIESIONE PRZEZ KOMISJĘ W MOMENCIE WSZCZĘCIA PROCEDURY
(19) Komisja wszczęła procedurę, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu, ponieważ miała wątpliwości co do zgodności z zasadami wspólnego rynku nowego programu pomocy w przypadku pomocy ustanowionej na mocy postanowień art. 35 UR 5/2000.
(20) Wątpliwości powstały, ponieważ pomoc mogła zostać udzielona również przedsiębiorstwom, które w przeszłości już zrealizowały inwestycje przewidziane w projekcie, w sprawie którego złożyły wniosek o finansowanie w ramach programu przewidzianego na lata 1994-1999, czyli w ramach programu pomocy współfinansowanej.
(21) Komisja nie mogła więc wykluczyć, w momencie wszczęcia procedury, że będzie chodziło o przyznanie pomocy działającej z mocą wsteczną dla działań już zrealizowanych przez beneficjenta, czyli pozbawionej niezbędnego elementu motywującego, i że będzie ona miała charakter pomocy operacyjnej, której jedynym celem będzie finansowe odciążenie beneficjenta.
(22) Na mocy pkt 3.5 i 3.6 Wytycznych, aby mogły zostać zakwalifikowane jako zgodne z zasadami wspólnego rynku, środki przedmiotowej pomocy muszą zawierać element motywujący lub wymagać rekompensaty ze strony beneficjenta [13].
(23) Notyfikowany program pomocy zdawał się więc wchodzić w zakres stosowania pkt 3.5 i 3.6 Wytycznych.
Istotnie, na podstawie dostępnych informacji, w momencie wszczęcia procedury, Komisja nie stwierdziła, że uzasadnienie przedstawione przez władze włoskie było wystarczające, by udowodnić istnienie, ani w ramach programu pomocy przyznawanej w latach 1994-1999, ani w ramach notyfikowanego programu pomocy, elementu prawnie obowiązującego w stosunku do (potencjalnych) beneficjentów, który mógłby doprowadzić do wystąpienia (i uzasadnić istnienie) uzasadnionych oczekiwań ze strony beneficjentów, a tym samym stanowić wystarczający element motywujący do rozpoczęcia działań.
(24) Komisja stwierdziła, że ani "ustawa o ogłaszaniu aktów" [14], ani pisma wysłane zainteresowanym przez władze regionalne w celu potwierdzenia otrzymania wniosku o finansowanie [15], ani też istnienie "praktyki", w oparciu o którą władze regionalne przyznawały oczekiwane finansowanie projektom, które po uprzedniej ocenie i na mocy uchwały przyjętej przez Giunta regionale, zostały wpisane na listę projektów kwalifikujących się do finansowania ze środków publicznych nie mogły doprowadzić do tego, że przedsiębiorstwa znajdujące się na liście miałyby podstawy do tego, by oczekiwać, że będą mogły skorzystać z finansowania przewidzianego na okres 1994-1999.
(25) Komisja uważa, że nie istnieje żaden prawny element wiążący władze regionalne w stosunku do wniosków o finansowanie uważanych za kwalifikujące się i wpisane na listę opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Regionu w latach 1994-1999, w związku z czym nie ma podstaw do uzasadnionych oczekiwań ze strony zainteresowanych przedsiębiorstw.
Brak takiego elementu motywującego potwierdzają poniższe obserwacje: przedsiębiorstwa dopuszczone do finansowania, z braku konkretnego finansowania ze strony właściwych władz, nie podjęły działań, by wyegzekwować swoje prawa, które Region uważa za nabyte, szczególnie poprzez odwołanie się do wewnętrznego prawa administracyjnego danego państwa.
Według Komisji nie zostały złożone pozwy, ponieważ – z braku prawnego obowiązku, wiążącego władze regionalne – starający się beneficjenci nie mieli prawa domagać się wypłaty pomocy.
(26) Komisja wyraziła wątpliwość co do faktu, czy pomoc przeznaczona na pokrycie kosztów poniesionych przed uzyskaniem potwierdzenia o zaakceptowaniu projektu mogłaby jeszcze zostać uznana za pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Zgodnie ze stałą praktyką Komisji, potwierdzoną przez Trybunał Sprawiedliwości [16], pomoc może zostać uznana za przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych tylko w przypadku, gdy Komisja jest w stanie udowodnić, że bez takiej pomocy w warunkach panujących na rynku osiągnięcie zamierzonego celu nie byłoby możliwe dla przedsiębiorstw korzystających z pomocy i samodzielnie podejmujących działania.
W tym przypadku, przedsiębiorstwa najwyraźniej zrealizowały inwestycje bez korzystania z pomocy.
(27) Kolejny punkt, który zdaniem Komisji budził wątpliwości co do obecności elementu motywującego, dotyczy sporządzania list.
Uchwała nr 4202 z 1993 r. przyjęta przez Giunta regionale stanowi, że wnioski mają zostać złożone na ręce Giunta regionale do 31 stycznia i do 30 września każdego roku; następnie zostaje sporządzona lista przedłożonych wniosków, a zainteresowani muszą zostać powiadomieni w przypadku, gdy ich wnioski nie zostały dopuszczone ze względu na niespełnienie przewidzianych wymogów.
Jeśli mechanizm zostałby w taki właśnie sposób interpretowany, można by wyciągnąć wniosek, że sporządzenie co pół roku listy pozwoliłoby władzom regionalnym na dokonanie dokładnych, okresowo aktualizowanych, obliczeń dostępnych środków, co pozwoliłoby uniknąć ogłaszania nowych konkursów i przyjmowania nowych wniosków, których nie można by dopuścić ze względu na brak wystarczających środków.
(28) Kolejnymi aspektami, które zdaniem Komisji wzbudzały wątpliwości co do obecności elementu motywującego są: dotacja finansowa przewidziana przez art. 35 przedmiotowej ustawy, intensywność i dokładna wysokość pomocy.
Środki budżetowe ogłoszone przez Region, w kwocie 5 miliardów ITL = 2,5 miliona EUR, wystarczyłyby na pokrycie zaledwie niewielkiej części kosztów już poniesionych przez beneficjentów (około 70 miliardów ITL = 35 milionów EUR); dlatego też niezrozumiałe jest dlaczego rząd włoski określił, że "wkład w formie dotacji kapitałowej nie przekroczy zatwierdzonych kwalifikujących się wydatków", ponieważ – na podstawie informacji dostępnych Komisji – intensywność pomocy zdaje się być niższa niż 10 % [17].
Fakt, że władze włoskie uważają, że tak niski wskaźnik pomocy wystarczy, by zagwarantować efekt motywujący, podczas gdy w ramach Regionalnego Planu Operacyjnego w latach 1994-1999 uznano, że dla takiego samego typu projektów konieczny jest znacznie wyższy wskaźnik pomocy [18], stanowi dodatkowy dowód świadczący o braku efektu motywującego w wypadku projektów, które mają być objęte pomocą.
(29) Ponadto, ostatnie uzupełnienie informacji (zarejestrowane dnia 30 stycznia 2001 r.) dostarczyło dane, które nie zgadzają się z danymi przekazanymi poprzednio:
a) przede wszystkim, na ostatecznej liście miałyby się znaleźć 134 projekty uznane za dopuszczone do finansowania, a nie 150; do sfinansowania pozostałoby 36 takich projektów;
b) ponadto, istnieją pewne sprzeczności w odniesieniu do dokładnej wysokości inwestycji zrealizowanych przez beneficjentów: według najnowszych danych chodzi o 120081 milionów LIT, a nie o 70000 milionów, jak poprzednio ogłoszono.
(30) Jeszcze jedną kwestią do wyjaśnienia był czas trwania programu pomocy: władze włoskie początkowo zadeklarowały, że środek pomocy ma mieć charakter nadzwyczajny i ograniczony w czasie (patrz pkt 15).
Jest to jednak sprzeczne z innymi deklaracjami tych samych władz [19] co do możliwości dopasowania przyszłego finansowania do tych samych projektów.
W początkowym komunikacie oświadcza się, że "jeśli po przeprowadzeniu dodatkowego badania wniosków, okażą się konieczne dodatkowe fundusze, to zostaną one przyznane w ściśle określonych granicach tak, aby objąć wnioski pozostające z okresu poprzedniego programu na lata 1994-1999".
W tym celu, same władze regionalne zobowiązały się do notyfikowania przypadków, które nie spełniają wymagań, by zostać włączone w zakres zastosowania zasady 20 %, o której mowa w komunikacie Komisji nr 54/94/D24823 (z dnia 22 lutego 1994 r.).
Taka możliwość uzyskania dodatkowych funduszy, wraz z ewentualnymi metodami dokonywania płatności, nigdy nie były przedmiotem informacji uzupełniających ze strony władz regionalnych i zdają się być sprzeczne z informacjami o jednorazowym charakterze omawianej pomocy.
(31) Wreszcie władze włoskie stwierdziły, że projekty, dla których wnioski zostały złożone i zaakceptowane w czasie trwania programu w latach 1994-1999, ale w przypadku których prace nie zostały jeszcze rozpoczęte, miałyby zostać sfinansowane w ramach nowego Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich dla regionu Veneto 2000-2006, po uprzednim zbadaniu zgodności w świetle nowych wspólnotowych ram dla sektora rolnictwa.
Takie stwierdzenie trudno jednak pogodzić z danymi odnoszącymi się do ostatecznej głównej listy (czyli tym samym odnoszącymi się do wniosków dopuszczonych do finansowania), przekazanymi wraz z najnowszymi uzupełnieniami informacji (zarejestrowanymi dnia 30 stycznia 2001 r.).
Spośród wszystkich 134 projektów dopuszczonych, 20 zostało sfinansowanych z funduszów agromonetarnych, 10 z tytułu nadsubskrypcji, 54 na mocy ustawy regionalnej nr 88/80, 4 na mocy rozporządzenia z mocą ustawy nr 173/98, a 10 zostało unieważnionych.
Na podstawie tych danych pozostaje do sfinansowania tylko 36 projektów: mimo że można by przewidzieć finansowanie w ramach nowego Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2000-2006, nie jest jednak jasne, do których "wniosków pozostałych z poprzedniego okresu trwania programu" odwołują się władze włoskie.
(32) Komisja zastrzegła sobie prawo do zbadania kwestii wykorzystania pomocy agromonetarnej i pomocy pochodzącej z nadsubskrypcji: wykorzystanie takich źródeł mogłoby zostać uznane za nadużycie decyzji upoważniającej do zatwierdzenia pomocy albo nawet mogłoby nie zostać notyfikowane Komisji.
IV.
UWAGI WŁOCH ORAZ ZAINTERESOWANYCH STRON
(33) Pismem z dnia 22 czerwca 2001 r. Włochy przekazały służbom Komisji swoje uwagi dotyczące pomocy będącej przedmiotem niniejszego dokumentu w następstwie decyzji o wszczęciu procedury na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu.
Komisja nie otrzymała żadnych uwag od innych zainteresowanych stron.
(34) W odpowiedzi władze włoskie przede wszystkim ponownie przeanalizowały procedurę administracyjną zastosowaną w odniesieniu do przyznawania pomocy w czasie trwania programu w latach 1994-1999, by pokazać, że sama procedura powodowała powstanie elementu prawnie wiążącego w stosunku do (potencjalnych) beneficjentów, który mógłby doprowadzić do wystąpienia (i uzasadnić istnienie) uzasadnionych oczekiwań ze strony beneficjentów, a tym samym stanowić wystarczający element motywujący do rozpoczęcia działań przed otrzymaniem pomocy.
Zgodnie z opisem przedstawionym w fazie poprzedzającej wszczęcie procedury, władze włoskie stwierdziły, że przedsiębiorstwa, raz wpisane na ostateczną listę podmiotów dopuszczonych do korzystania z pomocy w sektorze rolno-spożywczym, oczekiwały na środki z budżetu Regionu.
W miarę jak udostępniane były niezbędne środki (pochodzące albo z budżetu Regionu, na mocy art. 29 ustawy regionalnej nr 88/1980, albo z RPO Veneto – rozporządzenie Rady (EWG) nr 866/90 z dnia 29 marca 1990 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi [20] oraz rozporządzenie nr 951/97, albo z budżetu państwa – z nadsubskrypcji i funduszy agromonetarnych), organy regionalne wybierały z ostatecznej listy, w drodze aktu administracyjnego ad hoc, przedsiębiorstwa, którym przyznane zostawały środki, przy zastosowaniu kryterium priorytetu i preferencji, wybierając przede wszystkim przedsiębiorstwa, które w swoich wnioskach wykazywały całkowite wykorzystanie dostępnych środków.
(35) W taki sposób Region dysponował serią projektów gotowych do wprowadzenia w życie, jak tylko pojawią się dostępne środki.
Władze regionalne uważają, że wcześniejsze sporządzenie listy projektów dopuszczonych, nawet w przypadku braku natychmiastowo dostępnych środków i konieczności przesunięcia w czasie wypłaty konkretnych środków, nie jest sprzeczne z żadną normą wspólnotową.
(36) Artykuł 35 UR 5/2000 mógłby mieć zastosowanie, zdaniem właściwych organów, w przypadku 36 projektów/przedsiębiorstw pozostałych na liście.
Te pozostałe projekty/przedsiębiorstwa zostały poddane nowemu badaniu i w przypadku dwóch z nich rozpoczęto działania mające na celu wycofanie wniosków jako niezgodnych z Wytycznymi.
Właściwe organy potwierdzają ponadto, że 15 przedsiębiorstw złożyło wnioski zgodnie z PROW dla Regionu Veneto 2000-2006 – Środek 7 (Poprawa warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi) – rezygnując z poprzednich roszczeń w przypadku przyznania im finansowania w czasie trwania nowego programu w latach 2000-2006.
Region nie wyklucza, że inne przedsiębiorstwa wycofają swe projekty, ponieważ z różnych powodów nie będą już zainteresowane ich realizacją.
Dlatego też liczba potencjalnych beneficjentów przedmiotowej pomocy okazałaby się mniejsza niż na liście początkowej.
(37) Władze włoskie uważają, że opinia wyrażona przez Komisję w przytoczonym piśmie mówiącym o wszczęciu procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu, nie jest zasadna z prawnego punktu widzenia i jest sprzeczna z praktyką Komisji.
(38) Komisja wszczęła procedurę dotyczącą przedmiotowej pomocy, ponieważ pomoc ta mogłaby zostać również przyznana tym przedsiębiorstwom, nadal obecnym na liście, które rozpoczęły lub zrealizowały inwestycje po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy w ramach programu przewidzianego na okres 1994/1999.
Komisja uważa, że z braku prawnie uzasadnionego zobowiązania Regionu w stosunku do potencjalnych beneficjentów, pomoc przyznana z mocą wsteczną pozbawiona jest niezbędnego elementu motywującego i dlatego staje się pomocą operacyjną, niezgodną z zasadami wspólnego rynku.
(39) Władze włoskie twierdzą, że zarówno punkt 3.6 Wytycznych [21], jak i zastosowanie przypisane mu przez Komisję [22], sprawiły, że wraz ze złożeniem wniosku na ręce właściwych organów, przedsiębiorstwa starające się o pomoc zaczęły żywić uzasadnione oczekiwania dotyczące przyznania pomocy.
Jedną z okoliczności towarzyszących tej sprawie jest sama uchwała Giunta regionale nr 4202/93, która, ustalając sposób składania wniosków i sporządzania list oraz odwołując się do postanowień ustawy regionalnej nr 1/1991 [23], zapewniała potencjalnym beneficjentom dopuszczalność do finansowania ze środków publicznych inwestycji rozpoczętych po złożeniu wniosku, ale przed podjęciem decyzji o przyznaniu pomocy.
Ponadto, uzasadnione poczucie gwarancji, powstałe w momencie złożenia wniosku, wzmocnione zostało jeszcze przez fakt umieszczenia kandydata na liście podmiotów dopuszczonych do finansowania.
(40) Co więcej, potencjalni beneficjenci pomocy, świadomi, że złożyli swoje wnioski w sposób poprawny i że spełniają wymogi wymagane z urzędu, mieli uzasadnione powody, by oczekiwać akceptacji swoich wniosków, co potem zostało potwierdzone poprzez umieszczenie ich na liście, mimo że musieli jeszcze czekać na decyzję o przyznaniu pomocy.
(41) Władze włoskie przypominają również, że praktyką Komisji jest przedłużanie czasu trwania programu pomocy już raz zatwierdzonego, by umożliwić realizację obranych celów [24], czego zresztą domagają się władze krajowe przedstawiając program pomocy do ustanowienia na mocy art. 35 przedmiotowej UR 5/2000.
Innymi słowy, zdaniem władz włoskich, taka pomoc byłaby zgodna z Traktatem, gdyby została przyznana przed upływem 1999 r., czyli przed wygaśnięciem programu lub programów, w ramach których zostały złożone wnioski o taką pomoc.
(42) Władze krajowe wyjaśniają, że zgodnie z włoskim prawem administracyjnym, można zwrócić się do sądu administracyjnego w celu zakwestionowania aktów administracji publicznej nie tylko tych naruszających prawo podmiotowe, ale również tych, które naruszają uzasadnione interesy.
Poprzez uzasadnione interesy rozumie się interesy osób prywatnych związane z poprawnym korzystaniem z władzy ze strony organów administracji publicznej zarówno w kwestii oczekiwań dotyczących rozszerzenia sfery prawnej osób prywatnych (interesy roszczeniowe), jak i w kwestii poprawnego stosowania zobowiązań proceduralnych na nią nałożonych (interesy proceduralne) zwłaszcza na mocy ustawy o ogłaszaniu aktów.
Zgodnie z orzecznictwem włoskiego Sądu Kasacyjnego [25] osoba prywatna może zwrócić się do sądu administracyjnego nie tylko po to, aby uzyskać unieważnienie aktu administracji publicznej naruszającego jej uzasadnione interesy albo prawo podmiotowe, ale również po to, aby uzyskać zatwierdzenie oczekiwanego środka oraz odszkodowanie za szkody wywołane przez zastosowanie lub niezastosowanie danego aktu.
(43) W badanym przypadku uzasadnione interesy kandydatów (do finansowania ze środków publicznych) figurujących na liście ma charakter roszczeniowy, ponieważ odnosi się do uzasadnionych oczekiwań związanych z rozszerzeniem ich sfery prawnej na mocy procesu przyznawania pomocy.
(44) Na podstawie wyżej wspomnianego orzecznictwa włoskiego Sądu Kasacyjnego władze włoskie nie wykluczają, że sąd administracyjny, który będzie rozpatrywał sprawę, nakaże organom administracji regionalnej wypłacić odszkodowanie.
(45) Władze włoskie uważają, że żadne z przedsiębiorstw dopuszczonych do finansowania nadal pozostających na liście nie zwróciło się jeszcze do sądu administracyjnego o rozpatrzenie słuszności uzasadnionych oczekiwań do przyznania pomocy.
By wystąpić przeciwko Regionowi Veneto, wyżej wymienione przedsiębiorstwa musiałyby wykazać w pozwie, że jakiś akt narusza ich interesy.
Władze włoskie są zdania, że takim aktem jest nieprzyznanie finansowania wraz z unieważnieniem listy: jedynie odroczenie wypłaty albo unieważnienie uchwały nr 4102/99 mogłyby być uzasadnioną podstawą do wniesienia pozwu, jako akt szkodzący zasadnym oczekiwaniom dotyczącym otrzymania przyznanej pomocy.
(46) Jeśli chodzi o zastrzeżenia Komisji w odniesieniu do korzystania z pomocy agromonetarnej i nadsubskrypcji, o których mowa w punkcie 31 pisma dotyczącego wszczęcia procedury, władze włoskie precyzują, że:
a) program pomocy dla inicjatyw w sektorze rolno-spożywczym, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 951/97, który wykorzystywał fundusze pochodzące ze wzrostu wartości lira włoskiego na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 724/97 [26], wchodzi w zakres programu działań dla Włoch zatwierdzonego przez Komisję notą 5372 z dnia 2 lipca 1998 r.;
b) sumy nadsubskrypcji pochodziły z finansowania kwot dodatkowych w stosunku do kwot już przeznaczonych z Funduszu odnawialnego na rzecz wdrażania polityki wspólnotowej odnośnie RPO Veneto, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) 951/97, który to RPO Veneto został przyjęty za podstawę prawną będąc zatwierdzonym przez Komisję na mocy decyzji (WE) C/96 2598 z dnia 2 października 1996 r..
(47) Władze włoskie nie podzielają zdania Komisji co do sposobu obliczania pomocy oraz logiki przedstawionej przez Komisję w pkt 27 pisma dotyczącego wszczęcia procedury.
Ustanowiona suma (5 miliardów ITL, czyli około 2,5 miliona EUR) miałaby zostać wykorzystana przy zachowaniu znaczącego wskaźnika pomocy, czyli 30 % inwestycji kwalifikujących się do korzystania z pomocy, która wyniosłaby 15 miliardów ITL, czyli 7,5 miliona EUR.
Dotychczas wskazana wielkość inwestycji kwalifikujących się jest czysto teoretyczna, ponieważ jest ona uzależniona od kolejnej analizy technicznej projektów, od kolejnego ich prześledzenia, od nowej weryfikacji dopuszczalności podmiotów, nowego ustalenia wielkości inwestycji, itd.
Taka ponowna analiza miałaby zostać przeprowadzona w przypadku istnienia konkretnych perspektyw na możliwość finansowania tak, aby nie stwarzać kolejnych obciążeń w stosunku do przedsiębiorstw będących potencjalnymi beneficjentami.
(48) Jeśli chodzi o finansowanie inwestycji jeszcze znajdujących się na liście z funduszy udostępnionych przez PROW dla Regionu Veneto 2000-2006 (15 przedsiębiorstw figurujących na liście złożyło wniosek w ramach wymienionego PROW, patrz pkt 32), właściwe organy zapewniły, że będą one możliwe do sfinansowania o ile spełniają wszystkie wymagania wspomnianego PROW, wśród których znajduje się i to, że nie rozpoczęto działań, względem których złożono wniosek o finansowanie.
V. OCENA POMOCY
(49) Na mocy art. 87 ust. 1 Traktatu WE jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów.
Środki przewidziane przez przedmiotową decyzję odpowiadają tej definicji z poniższych powodów.
(50) Środki, o których mowa, pochodzące z funduszy Regionu Veneto, sprzyjają niektórym przedsiębiorstwom i operatorom (przedsiębiorstwa działające w sektorze przetwarzania i obrotu produktami rolnymi) i mogą mieć wpływ na wymianę handlową, ponieważ włoska produkcja rolna stanowi ok. 14,07 % europejskiej produkcji rolnej [27].
(51) Jednakże, w przypadkach przewidzianych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu, niektóre środki mogą, w drodze odstępstwa, być uważane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(52) W tym przypadku, zważywszy na naturę powyżej opisanych środków, jedynym odstępstwem, na które można by się powołać, jest to przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, według którego można uważać za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(53) Aby móc skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, pomoc przeznaczona dla inwestycji w sektorze przetwarzania i obrotu produktami rolnymi musi być zgodna ze stosownymi postanowieniami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2004 z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi [28]. Tam, gdzie rozporządzenie to nie znajdzie zastosowania albo jeśli nie zostaną spełnione wszystkie niezbędne wymagania, pomoc musi zostać oceniona w świetle stosownych postanowień Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa.
(54) Zważywszy, że przedmiotowy program pomocy nie ogranicza się tylko do małych i średnich przedsiębiorstw, nie można zastosować rozporządzenia WE nr 1/2004.
Dlatego też ocena zgodności pomocy musi opierać się na Wytycznych, a dokładnie na pkt 3.5, 3.6 i 4.2 Wytycznych.
(55) Zgodnie z pkt 3.5 i 3.6 Wytycznych, Komisja uważa, że – aby były zgodne ze wspólnym rynkiem – środki pomocy muszą zawierać element motywujący albo wymagać rekompensaty ze strony beneficjenta, a pomoc udzielona na działania już podjęte nie zawiera niezbędnego elementu motywującego i dlatego należy ją uważać za pomoc operacyjną.
W przypadku wszystkich programów pomocy, za wyjątkiem tych o charakterze kompensacyjnym, należy zakazać udzielania pomocy na rzecz działań już rozpoczętych lub podjętych zanim wniosek o finansowanie został przedłożony właściwym organom.
(56) W ramach programu pomocy ustanowionego na podstawie art. 35 UR 5/2000, przewiduje się wyłącznie finansowanie projektów przedsiębiorstw rolno-przemysłowych, które po złożeniu wniosku o skorzystanie ze środków współfinansowania w czasie trwania programu przewidzianego na lata 1994/1999, zostały uznane za dopuszczone do finansowania poprzez wpisanie na odpowiednią listę sporządzoną przez organy regionalne, ale które nie otrzymały tego finansowania z powodu braku funduszy publicznych (zwanych dalej "projektami pozostałymi na liście").
W przypadku niektórych projektów pozostałych na liście, inwestycje rozpoczęły się po złożeniu wniosków o finansowanie w ramach programu przewidzianego na lata 1994/1999.
(57) Komisja, na podstawie informacji zebranych w ramach oficjalnej procedury badawczej, uważa, że notyfikowany program pomocy jest zgodny z zasadami wspólnego rynku, ale żeby móc skorzystać z pomocy przewidzianej w ramach notyfikowanego programu, wszystkie projekty pozostałe na liście muszą spełniać warunki, o których mowa w punkcie 4.2 Wytycznych. Pomoc może być więc przyznana wyłącznie:
a) przedsiębiorstwom, których działalność gospodarcza przynosi dochód;
b) przedsiębiorstwom, które spełniają minimum wymogów w zakresie ochrony środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt;
c) jeśli intensywność pomocy nie przekracza 50 % inwestycji kwalifikujących się w regionach Celu 1, a 40 % w pozostałych regionach;
d) jeśli kwalifikujące się wydatki dotyczą budowy, zakupu lub ulepszania nieruchomości, nowych maszyn i sprzętu i kosztów ogólnych oraz nie przekraczają 12 % wyżej wymienionych wydatków;
e) jeśli w wystarczającym stopniu została udowodniona obecność normalnych rynków zbytu na przedmiotowe produkty.
Przy przyznawaniu pomocy, władze włoskie muszą zwrócić uwagę na ewentualne ograniczenia dotyczące produkcji oraz ograniczenia dotyczące wsparcia wspólnotowego w ramach wspólnych organizacji rynkowych.
W szczególności nie dopuszcza się pomocy, która w jakikolwiek sposób wykracza poza zakazy lub ograniczenia ustalone w ramach wspólnych organizacji rynkowych ani pomocy, która dotyczy produkcji i obrotu produktami mającymi imitować lub zastępować mleko i przetwory mleczne.
(58) W drodze wyjątku z pomocy będą mogły skorzystać projekty inwestycyjne, o które wnioskowano w czasie trwania programu, który zakończył się dnia 31 grudnia 1999 r., i które zostały wówczas uznane za kwalifikujące się do pomocy, ale nie zostały sfinansowane z braku środków finansowych, z zastrzeżeniem, że będą mogły otrzymać pomoc tylko te projekty inwestycyjne, których realizacja rozpoczęła się po złożeniu wniosku o finansowanie na ręce właściwych organów.
(59) Komisja uważa za kwalifikujące się również inwestycje wskazane w pkt 57, po przeanalizowaniu dokumentów związanych z postępowaniem administracyjnym zastosowanym przez właściwe organy w odniesieniu do przyznania pomocy w ramach programu trwającego w latach 1994/1999 i zgodnie z praktyką interpretacyjną ówcześnie stosowaną [29].
Zgodnie z tą praktyką, w ramach programu pomocy, który jawi się jako uzupełnienie poprzedniego programu, pomoc przyznana na działania podjęte przez beneficjenta już po złożeniu wniosku o finansowanie, złożonego przy okazji poprzedniego konkursu, nie jest pozbawiona niezbędnego elementu motywującego i dlatego też nie może być uznana za pomoc operacyjną, pod warunkiem, że działania rozpoczęły się po tym, jak wniosek o przyznanie pomocy został złożony na ręce właściwych organów i uznany przez nie za dopuszczony do finansowania.
(60) Komisja uważa za słuszne przypomnieć władzom włoskim, że do aktualnej praktyki należy uznanie za pozbawioną niezbędnego elementu motywującego pomoc przyznaną działaniom podjętym po złożeniu wniosku na ręce właściwych organów, ale przed zaakceptowaniem tego wniosku poprzez wiążący akt prawny wydany przez organ administracji publicznej w stosunku do (kandydujących) beneficjentów [30].
(61) Jeśli chodzi o wykorzystanie pomocy agromonetarnej oraz nadsubskrypcji przez władze włoskie dla celów finansowania projektów pozostałych na liście przed dniem 31 grudnia 1999 r., władze włoskie potwierdziły, że wykorzystanie funduszy pochodzących z rewaloryzacji lira na mocy rozporządzenia WE nr 724/97 na środki przewidziane przez RPO Veneto, o których mowa w rozporządzeniu, zostało zatwierdzone przez Komisję poprzez notę nr 5372 z dnia 2 lipca 1998 r., podczas gdy kwoty nadsubskrypcji pochodziły z finansowania kwot dodatkowych w stosunku do tych już przeznaczonych z Funduszu odnawialnego na rzecz wdrażania polityki wspólnotowej odnośnie RPO Veneto. Dlatego też Komisja stwierdza, że nie doszło do nadużycia decyzji o zatwierdzeniu pomocy, ani do przypadku pomocy niezgłoszonej, ponieważ finansowanie odbywało się przy pomocy środków przewidzianych przez obowiązujący w tym czasie RPO Veneto.
(62) Jeśli chodzi o jednorazowy charakter programu pomocy, właściwe organy wyjaśniły, że termin ten został użyty, by dać do zrozumienia, że tego programu pomocy nie można łączyć z innymi programami, jest on skierowany wyłącznie do przedsiębiorstw pozostałych na liście i nie może zostać wykorzystany do innych działań: kiedy na liście nie będzie już żadnego przedsiębiorstwa, wygasną również skutki prawne i finansowe przedmiotowego programu.
Właściwe organy wskazały początkową dotację finansową w kwocie około 2,5 milionów EUR, zastrzegając sobie prawo do zintegrowania jej z innymi środkami w przypadku, gdy powyższa kwota okaże się niewystarczająca, by utrzymać znaczący wskaźnik pomocy publicznej dla projektów kwalifikujących się do finansowania.
Właściwe organy zobowiązały się zakomunikować Komisji każdy wzrost o ponad 20 % początkowej dotacji.
(63) Dopuszczanie do wzrostu pierwotnego budżetu istniejących programów jest stałą praktyką Komisji. Praktyka ta została ustanowiona w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [31]. Komisja uważa, że, w świetle wyżej wspomnianego przepisu, wzrostu nieprzekraczającego 20 % pierwotnego budżetu programu pomocy nie należy uważać za zmianę istniejącego programu i że jeśli władze krajowe przekroczą tę stopę procentową, to taka zmiana musi zostać notyfikowana w sposób, o którym mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 794/2004. Dlatego też nie ma przeciwwskazań, by władze włoskie podniosły wysokość pierwotnego budżetu przedmiotowego programu pomocy, jeśli przebiega to w zgodzie z zasadami procedury.
VI.
WNIOSKI
(64) W świetle powyższego Komisja jest zdania, że pomoc ustanowiona w art. 35 UR 5/2000 na rzecz przedsiębiorstw działających w sektorze przetwarzania i obrotu produktami rolnymi jest zgodna z postanowieniami punktu 4.2 Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa. Środki pomocy mogą zatem skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc, którą Republika Włoska zamierza uruchomić na mocy art. 35 Ustawy regionalnej Veneto nr 5/2000, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w art. 2.
Artykuł 2
Władze włoskie notyfikują Komisji każdy wzrost przekraczający 20 % pierwotnego budżetu programu pomocy ustanowionego na mocy art. 35 ustawy regionalnej nr 5/2000.
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji, Włochy powiadamiają Komisję o działaniach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 kwietnia 2006 r.
w sprawie pomocy państwa którą Zjednoczone Królestwo planuje wprowadzić na ustanowienie Nuclear Decommissioning Authority
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 650)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/643/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
wezwawszy zainteresowane strony do zgłaszania swoich uwag zgodnie z postanowieniem(-ami) przywołanym(-ymi) powyżej [1] oraz nawiązując do ich uwag,
a także mając na uwadze, co następuje
1.
PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 19 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 22 grudnia 2003 r., Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję o wpływie projektu ustawy ustanawiającej Nuclear Decommissioning Authority (Agencję ds. likwidacji obiektów jądrowych) na pomoc państwa, zwany dalej "środkiem".
(2) Pismem D/51248 z dnia 20 lutego 2004 r. Komisja zwróciła się z pytaniami w sprawie środka.
Zjednoczone Królestwo odpowiedziało pismem z dnia 29 marca 2004 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 15 kwietnia 2004 r.
(3) Pismem D/54319 z dnia 16 czerwca 2004 r. Komisja zwróciła się z dalszymi pytaniami w sprawie środka.
Zjednoczone Królestwo odpowiedziało pismem z dnia 14 lipca 2004 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 19 lipca 2004 r.
(4) Zjednoczone Królestwo przedstawiło dodatkowe informacje na temat środka pismem z dnia 10 września 2004 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 14 września 2004 r. oraz pismem z dnia 14 października, które wpłynęło do Komisji w dniu 19 października 2004 r.
(5) Pismem z dnia 1 grudnia 2004 r. Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo, iż postanowiła wszcząć w odniesieniu do pomocy postępowanie określone w art. 88 ust. 2 traktatu WE.
(6) Decyzję Komisji o wszczęciu postępowania (zwanym dalej "wszczęciem postępowania") opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag.
(7) Zjednoczone Królestwo dostarczyło Komisji swoje uwagi na temat wszczęcia postępowania pismem z dnia 31 stycznia 2005 r., które wpłynęło do Komisji tego samego dnia.
(8) Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron.
Przesłała je do Zjednoczonego Królestwa, któremu umożliwiono odpowiedź.
Uwagi Zjednoczonego Królestwa otrzymano pismem z dnia 4 marca 2005 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 7 marca 2005 r.
(9) Spotkania władz Zjednoczonego Królestwa z Komisją miały miejsce 20 kwietnia, 25. sierpnia i 11. października 2005 r.
(10) Zjednoczone Królestwo przedstawiło dodatkowe informacje na temat środka pismem z dnia 23 stycznia 2006 r., które wpłynęło do Komisji tego samego dnia.
Zmiana tego pisma została wysłana pismem z dnia 1 lutego 2006 r., które wpłynęło do Komisji tego samego dnia.
Dalsze dodatkowe informacje na temat środka zostały przedstawione przez Zjednoczone Królestwo pismem z dnia 7 lutego 2006 r., które wpłynęło do Komisji tego samego dnia.
Dalsze dodatkowe informacje zostały przedstawione przez Zjednoczone Królestwo pismem z dnia 7 lutego 2006 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 10 lutego 2006 r.
Dalsze dodatkowe informacje zostały przedstawione przez Zjednoczone Królestwo pismem z dnia 29 marca 2006 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 30 marca 2006 r.
2.
Szczegółowy opis pomocy
(11) Zjednoczone Królestwo było jednym z pierwszych krajów na świecie, które rozpoczęły wykorzystywanie technologii jądrowych do celów zarówno cywilnych, jak i wojskowych.
(12) W początkowej fazie wprowadzania tych technologii, przemysł kładł nacisk na udoskonalenia naukowe oraz na wzrost wydajności.
Nie uwzględniano wówczas zarządzania zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej, lub brano je pod uwagę jedynie w bardzo ograniczony sposób.
(13) Rosnąca świadomość potrzeby ostatecznej likwidacji obiektów jądrowych stopniowo doprowadziła do przeznaczania funduszy na zarządzanie zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej.
Jednakże fundusze te były na ogół niewystarczające aby pokryć zobowiązania, których szacowana kwota była jeszcze nadal bardzo niepewna, lecz rosnąca.
Nawet pod koniec XX wieku zarządzanie zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej było nadal prowadzone osobno przez każdego z ich właścicieli i bardzo często oddzielnie dla każdego przypadku.
(14) Rząd Zjednoczonego Królestwa uznał, że ten rodzaj zarządzania wyczerpał swój potencjał i że należy wprowadzić nową i skuteczniejszą metodę po to, aby zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej były sprawniej obsługiwane, przy jednoczesnym zachowaniu najwyższego poziomu bezpieczeństwa.
(15) W 2001 r. rząd Zjednoczonego Królestwa postanowił rozpocząć kontrolę sposobów, za pomocą których zarządzanie zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej sektora publicznego mogłoby być skupione w rękach jednego organu publicznego.
W lipcu 2002 r. opublikowana została Biała Księga zatytułowana Zarządzanie dziedzictwem jądrowym – strategia działania.
Po procesie konsultacyjnym idee zawarte w Białej Księdze zostały wprowadzone do prawodawstwa w formie Ustawy o energii z 2004 r.
(16) Na mocy przepisów tego prawodawstwa utworzono nowy pozaministerialny organ publiczny pod nazwą Nuclear Decommissioning Authority (Agencja ds. likwidacji obiektów jądrowych – NDA).
NDA będzie stopniowo obarczana odpowiedzialną za zarządzanie większością zobowiązań z tytułu energii jądrowej sektora publicznego w Zjednoczonym Królestwie [3].
W tym celu prawo własności do obiektów jądrowych i ich majątku zostanie przeniesione na NDA.
Wraz z prawem własności do majątku i obiektów NDA przejmie odpowiedzialność za związane z nimi zobowiązania z tytułu energii jądrowej, jak również za wszystkie aktywa finansowe, które są wyraźnie dołączone do tych obiektów.
(17) Celem NDA jest zarządzanie zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej w skuteczny i bezpieczny sposób.
NDA może kontynuować zarządzanie przekazanymi jej rzeczowymi składnikami aktywów, jeżeli kontynuowanie zarządzania tymi aktywami obejmuje więcej niż ich możliwe do uniknięcia koszty, a przez to przyczynia się do zmniejszenia wartości ich zobowiązań.
NDA jest organem publicznym i nie ma celu komercyjnego.
Nie będzie ona inwestować w nowy majątek ani nie rozpoczynać nowej działalności.
(18) NDA sama nie likwiduje obiektów, za które będzie odpowiedzialna.
Zadanie to będzie zlecać innym podmiotom.
Kontynuowane zarządzania aktywami jądrowymi może być w podobny sposób zlecane przez NDA.
Podmioty, którym NDA zleciła zarządzanie zakładem noszą nazwę firm licencjonowanych przez zakład (ang. Site Licensee Companies, SLC).
Początkowo, SLC będą byli właściciele obiektów.
W późniejszym czasie będą oni wybierani przy zastosowaniu konkurencyjnych procedur w celu uruchomienia rozwoju rzeczywistego rynku likwidacji i neutralizacji obiektów jądrowych.
(19) W celu finansowania swojej działalności NDA wykorzystuje wartość przekazanych aktywów finansowych oraz dochody netto wytwarzone przez przekazane rzeczowe składniki aktywów.
Ponieważ jest bardzo prawdopodobne, że środki te nie będą wystarczające do pokrycia całych kosztów zarządzania zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej, niedobór zostanie sfinansowany przez państwo.
(20) Aktywa należące do Brytyjskiej Agencji Energii Atomowej (United Kingdom Atomic Energy Agency, UKAEA) zostały przekazane NDA.
Ten aspekt środka został objęty decyzją Komisji przywołaną w motywie (5) powyżej.
Komisja uznała, że ten aspekt środka nie zawiera pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
(21) NDA otrzymała również aktywa należące do British Nuclear Fuels Limited (BNFL).
W tym względzie środek jest przedmiotem obecnej decyzji.
Należy zauważyć, że w Zjednoczonym Królestwie wprowadzono przejściowe ustalenia w celu zapewnienia, że mimo iż aktywa BNFL zostały formalnie przekazane NDA, nie zostanie udzielona pomoc państwa, dopóki Komisja nie podejmie ostatecznej decyzji w tej sprawie.
(22) BNFL jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością będącą własnością skarbu państwa, działającą w wielu dziedzinach sektora jądrowego.
Jest ona obecna na niemal wszystkich etapach cyklu paliwa jądrowego: wzbogaca uran (za pośrednictwem Urenco), dostarcza paliwo jądrowe, wytwarza energię elektryczną oraz zagospodarowuje zużyte paliwo jądrowe.
(23) Większość, choć nie wszystkie rodzaje działalności w zakresie energii jądrowej i obiekty jądrowe BNFL zostały przekazane NDA.
Otrzymała ona:
- wszystkie zakłady wytwarzania energii elektrycznej typu Magnox oraz elektrownię Mawntrog;
- zakład Sellafield, w tym zwłaszcza Instalację Przetwarzania Tlenków (Thermal Oxide Reprocessing Plant, THORP) oraz instalację Sellafield Mox (Sellafield Mox Plant, SMP).
Zakład Sellafield obejmuje również jedną z wymienionych powyżej instalacji typu Magnox (elektrownię Calder Hall) oraz niedużą instalację skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej (instalację Fellside);
- zakład Springfields, specjalizujący się w wytwarzaniu paliwa jądrowego;
- zakład utylizacji odpadów niskoaktywnych Drigg;
- zakład Capenhurst, którego likwidacja jest niemal zakończona i który ostatecznie skoncentruje się na przechowywaniu materiałów uranowych.
(24) Pozostałe rodzaje działalności BNFL, w szczególności powiązane z firmami Urenco i Westinghouse, nie będą przekazane NDA.
Przejdą one reorganizację, czego wynikiem będzie mniejsza szczątkowa grupa.
(25) Wraz z wymienionymi wyżej zakładami, BNFL przekazuje NDA szereg aktywów finansowych powiązanych z tymi zakładami, które zostały utworzone w przeszłości, aby przynajmniej częściowo sfinansować ich likwidację.
Tymi aktywami są:
- portfel inwestycyjny zobowiązań z tytułu energii jądrowej (ang. Nuclear Liabilities Investment Portfolio);
- zobowiązanie Magnox (ang. Magnox Undertaking);
- inne drobniejsze wkłady, w tym w szczególności tzw. "Springfields gilts", które są funduszami przeznaczonymi na pokrycie kosztów likwidacji w zakładzie Springfields.
(26) Technicznie, aktywa te nie są przekazywane bezpośrednio do NDA, lecz są skonsolidowane w funduszu rządowym, na rachunku finansowania likwidacji obiektów jądrowych (ang. Nuclear Decommissioning Funding Account).
Rząd będzie z kolei finansował DNA przez dotacje.
(27) W swoim zgłoszeniu władze Zjednoczonego Królestwa przedstawiły Komisji oszacowanie zobowiązań z tytułu energii jądrowej oraz aktywów, które zostaną przekazane NDA, wraz z podziałem tych kwot na pochodzące z działalności komercyjnej oraz na pochodzące z działalności niekomercyjnej.
(28) Wszystkie zobowiązania związane z zakładami UKAEA zostały uznane we wszczęciu postępowania za niekomercyjne.
(29) W celu oszacowania udziału związanych z zakładami BNFL zobowiązań, które pochodzą z działalności niekomercyjnej, Zjednoczone Królestwo przyjęło podejście, że tylko zobowiązania finansowe nadal uznawane przez Ministerstwo Obrony (MOD) lub UKAEA są niekomercyjne.
Zobowiązania związane z aktywami o podwójnym (komercyjno-niekomercyjnym) wykorzystaniu, które jeszcze nie zostały uznane przez MOD lub UKAEA, przypisano działalności komercyjnej BNFL, gdyż zarządzającym lub właścicielem tych aktywów był BNFL, nawet jeśli były one w przeszłości używane przez MOD lub UKAEA.
(30) Szacunkowa wartość zobowiązań związanych z zakładami będącymi wówczas własnością BNFL, podzielone pomiędzy działalność komercyjną i niekomercyjną, była następująca:
Tabela 1
Zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej, które mają być przekazane NDA, wartości szacunkowe według stanu z marca 2003 r., w cenach z 2003 r., po zdyskontowaniu o 5,4 % wartości nominalnej, kwoty wyrażone w miliardach funtów szterlingów [4]
_BAR_ Niekomercyjne _BAR_ Komercyjne _BAR_ Zobowiązania ogółem _BAR_
Zakłady elektrowni typu Magnox (z wyjątkiem Calder Hall/Chapelcross) _BAR_ 0 _BAR_ 3,9 _BAR_ 3,9 _BAR_
Zakład Sellafield (z wyjątkiem elektrowni Calder Hall) _BAR_ 3,8 _BAR_ 10,1 _BAR_ 13,9 _BAR_
Calder Hall/Chapelcross [5] _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,6 _BAR_ 0,9 _BAR_
Zakład Springfields _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,2 _BAR_
Zakład Capenhurst _BAR_ 0 _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,3 _BAR_
Ogółem _BAR_ 4,1 _BAR_ 15,0 _BAR_ 19,1 _BAR_
(31) W swoim zgłoszeniu władze Zjednoczonego Królestwa dostarczyły również następującą tabelę.
Porównano w niej szacunkową wartość komercyjnej części zobowiązań związanych z zakładami, które mają być przekazane NDA przez BNFL oraz znaczenie gospodarcze aktywów, które mają być przekazane NDA wraz z tymi zakładami.
W przypadku rzeczowych składników aktywów uznano, że znaczenie gospodarcze jest równe spodziewanym przepływom środków pieniężnych, jakie byłyby wytworzone w przypadku kontynuowania ich eksploatacji.
Tabela 2
Różnica pomiędzy komercyjnymi zobowiązaniami i wartością aktywów według stanu na dzień 31 marca 2004 r., w cenach z 2004 r., po zdyskontowaniu o 5,4 % wartości nominalnej, kwoty wyrażone w miliardach funtów szterlingów [6]
Komercyjne zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej ogółem _BAR_ -14,7 _BAR_
Przyszłe przepływy środków pieniężnych elektrowni typu Magnox _BAR_ -0,1 _BAR_
Przepływy środków pieniężnych zakładów Sellafield (THORP i SMP) _BAR_ 2,3 _BAR_
Przyszłe przepływy środków pieniężnych Springfields _BAR_ 0,2 _BAR_
Portfel inwestycyjny zobowiązań z tytułu energii jądrowej _BAR_ 4,3 _BAR_
Zobowiązanie Magnox _BAR_ 7,9 _BAR_
Inne wkłady klientów nieujęte powyżej _BAR_ 0,2 _BAR_
Aktywa gotówkowe i płynne _BAR_ 0,1 _BAR_
Ogółem _BAR_ 0,0 _BAR_
3.
PODSTAWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(32) Wszczynając postępowanie Komisja najpierw wyraziła wątpliwości co do tego, który podmiot otrzyma pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
Komisja wzięła pod uwagę nie tylko sytuację NDA, która mogłaby otrzymać bezpośrednie wypłaty od państwa, lecz również sytuację BNFL, które mogłoby być zwolnione z opłat, jakie w innym wypadku musiałoby uiścić zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".
(33) Komisja przeanalizowała następnie, czy taką pomoc państwa można uznać za zgodną z traktatem WE.
Wyraziła ona poważne wątpliwości, czy pomoc ta jest zgodna na mocy wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego [7].
Wyraziła również poważne wątpliwości, czy pomoc ta może być uznana za zgodną ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na ratowanie lub restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [8].
(34) Komisja oceniła następnie, czy taka pomoc państwa może być uznana za zgodną w bezpośrednim zastosowaniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE oraz w świetle celów traktatu Euratom.
Komisja uznała, że takie podejście może w istocie być przyjęte co do zasady, lecz również wyraziła wątpliwości, czy władze Zjednoczonego Królestwa przedstawiły wystarczające dowody na to, iż pozytywny wpływ pomocy na realizację celów traktatu Euratom przeważy nad jej negatywnym wpływem na konkurencję na rynku wewnętrznym.
(35) Na koniec Komisja wyraziła wątpliwości co do ewentualnego niewystępowania pomocy państwa z uwagi na to, że zanim miały miejsce faktyczne postępowania konkurencyjne, BNFL działało tymczasowo jako SLC.
4.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(36) Po opublikowaniu decyzji o wszczęciu postępowania oraz w terminie określonym przez tę publikację Komisja otrzymała uwagi od trzech stron trzecich.
Zostały one streszczone poniżej:
Electricité de France (EDF)
(37) Przedsiębiorstwo EDF popiera ogólną orientację środka.
Uważa ono, że przyczynia się on do realizacji celów traktatu Euratom.
Uważa, iż należy stworzyć odpowiednie warunki dla ostatecznego usunięcia odpadów jądrowych.
Jeżeli chodzi o finansowanie likwidacji elektrowni jądrowych EDF uważa, iż odpowiedzialność finansowa i przemysłowa muszą iść z sobą w parze i że należy odłożyć i zabezpieczyć odpowiednie fundusze w okresie eksploatacji.
EDF popiera działania Komisji mające na celu utworzenie ogólnowspólnotowych ram dla rozwiązywania takich problemów i z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż Komisja bierze pod uwagę traktat Euratom w tej sprawie.
British Energy plc (BE)
(38) Przedsiębiorstwo BE z zadowoleniem przyjmuje utworzenie NDA.
Nie uważa ono, aby środek mógł w tym kontekście negatywnie wpłynąć na konkurencję.
(39) BE zwraca uwagę, że jest ono również klientem obecnej działalności BNFL w zakresie dostawy paliwa i zarządzania odpadami.
Po przekazaniu tej działalności do NDA i ogłoszeniu przez organ przetargu na jej prowadzenie może być całkiem prawdopodobne, że jeden z wybranych nowych podmiotów będzie konkurentem BE.
BE jest zaniepokojone tą sytuacją, w rezultacie której mogłoby stać się klientem jednego ze swoich konkurentów.
(40) BE zwraca również uwagę Komisji na fakt, iż utworzenie NDA i jej analiza przez Komisję nie powinny zagrozić jego własnemu planowi restrukturyzacji zatwierdzonemu przez Komisję.
(41) BE wyjaśnia następnie, że jego zdaniem środek nie ma wpływu na wymianę handlową w odniesieniu do podaży paliwa i powtórnego przetwarzania zużytego paliwa AGR, gdyż nawet gdyby jedyny unijny konkurent BNFL – AREVA rozpoczął działalność w Zjednoczonym Królestwie, BE nie byłoby w stanie zmienić dostawcy, ponieważ posiada już BNFL porozumienia o dostawach obejmujące cały okres eksploatacji swoich elektrowni AGR.
(42) Odnośnie do elektrowni typu Magnox i rynku energii elektrycznej BE uważa, iż nawet jeśli środek zmniejsza krótkookresowe koszty węzłowe (SRMC) elektrowni należących do BNFL, nie może on mieć wpływu na cenę, po której BE może sprzedawać swoją własną produkcję paliwa jądrowego i kopalnego.
Na podstawie swojego własnego doświadczenia BE uważa również, iż środek nie przedłuży w sztuczny sposób okresu eksploatacji elektrowni BNFL, gdyż – wciąż według oszacowań BE – elektrownie te raczej powinny być w stanie pokryć swoje SRMC.
(43) BE przedstawia swoje uwagi na temat wzajemnych relacje między traktatem WE i traktatem Euratom.
Ten aspekt uwag przedsiębiorstwa, choć niełatwy do interpretacji, wydaje się sugerować, że jedynie środki, które nie są niezbędne lub wykraczają poza to, co jest niezbędne do realizacji celów traktatu Euratom mogą być analizowane na podstawie traktatu WE.
Greenpeace
(44) Greenpeace uważa, że środek zawiera pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
Stwierdza on, że sprawą podstawową jest zapewnienie bezpiecznej likwidacji obiektów jądrowych, jak również podstawowym jest to, iż zasada "zanieczyszczający płaci" powinna stosować się do przemysłu jądrowego.
(45) Greenpeace uważa, iż pomocy nie należy uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Uważa on, że pozytywny wpływ środka na osiągnięcie bezpiecznego i skutecznego zarządzania zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej nie przewyższa jego wpływu na konkurencję.
(46) Przedłożone przez Greenpeace uwagi są bardzo obszerne i zawierają wiele załączników.
Istotna część uwag wiąże się ze sceptycyzmem Greenpeace odnośnie do energii jąrdowej, a w szczególności do sposobu postępowania z nią w Wielkiej Brytanii.
Zdaniem Greenpeace, energia jądrowa wiąże się ze znacznym ryzykiem dla środowiska.
Ponadto, powtórne przetwarzanie odpadów jądrowych, w przeciwieństwie do bezpośredniego usuwania, byłoby niebezpiecznym i kosztownym rozwiązaniem.
(47) Zdaniem Greenpeace BNFL – jeden z najważniejszych podmiotów tego sektora w Zjednoczonym Królestwie, będący również własnością państwa – jest zarządzany w szczególnie niebezpieczny i nieprzejrzysty sposób.
Jego księgowość nie poddaje się łatwo analizie.
Nieodpowiednie zarządzanie środkami pieniężnymi oraz ryzykowne inwestycje, które ostatecznie okazały się nierentowne, zagroziły zdolności przedsiębiorstwa do sfinansowania swoich zobowiązań z tytułu energii jądrowej.
Część środków, których celem jest dostosowanie tych zobowiązań nie jest płynna lub, jak w przypadku zobowiązania Magnox, ma charakter pozorny.
Ponadto, BNFL zawsze zbyt nisko szacował swoje zobowiązania a zbyt wysoko swój przyszły dochód, co jeszcze bardziej pogorszyło jego położenie.
Greenpeace przedstawia sprawozdanie, w którym analizuje i krytykuje politykę inwestycyjną oraz księgowość BNFL.
(48) Co się tyczy samego środka, Greenpeace kwestionuje to, iż należy postrzegać go jako sposób, w jaki rząd Zjednoczonego Królestwa ma dokonać restrukturyzacji niedomagającego przedsiębiorstwa – BNFL przez pozbawienie go jego najgorszych aktywów oraz związanych z nimi potencjalnych niesfinansowanych zobowiązań po to, aby pozwolić mu pozostać na rynku i trwać dalej jako dobrze funkcjonująca firma.
(49) Greenpeace kwestionuje również charakter stosunków między BNFL a NDA.
Zdaniem Greenpeace, od momentu gdy w stosunku do NDA BNFL stał się SLC (firmą licencjonowaną przez zakład), trudno jest rozróżnić, który z tych dwóch podmiotów ma charakter komercyjny.
Gdyby była nim NDA, to czerpanie zysku z działalności komercyjnej byłoby sprzecznej z jej celem.
Ponadto, z powodu tej trudności w ustaleniu, który z tych dwóch podmiotów jest faktycznie podmiotem komercyjnym, byłoby również trudno rozstrzygnąć, kto otrzymuje pomoc państwa.
(50) Greenpeace dodaje, że NDA będzie prawdopodobnie wytwarzać odpady w wyniku swojej działalności i że nie jest jasne, czy odłoży środki na opłacenie zarządzania odpadami.
(51) Greenpeace poddaje również w wątpliwość przyszłość Westinghouse – spółki należącej do BNFL, lecz nie przekazaną NDA.
Greenpeace kwestionuje rentowność Westinghouse bez wsparcia ze strony swojej spółki dominującej.
Komisja rozumie, iż Greenpeace sugeruje, że gdyby Westinghouse kontynuowało swoją działalność w ramach BNFL, historyczne, jak również przyszłe więzi między BNFL a NDA mogłyby doprowadzić do wzajemnego subsydiowania Westinghouse przez NDA.
Greenpeace obawia się również, że takie wzajemne subsydiowanie mogłoby naruszyć interesy konkurentów Westinghouse w branży projektowania reaktorów jądrowych.
Te obawy o wzajemne subsydiowanie mogą wzrosnąć, jeżeli – jak podejrzewa Greenpeace – istnieją plany sprzedaży części BNFL prywatnemu sektorowi.
(52) Greenpeace rozważa następnie konkretny przypadek działalności BNFL związanej z powtórnym przetwarzaniem.
Greenpeace podważa argument władz Zjednoczonego Królestwa, że pomoc państwa dla tej działalności nie może wpłynąć na wymianę handlową, ponieważ odpady jądrowe są trudne do transportu i dlatego byłoby dla konkurentów nieekonomiczne inwestowanie w Wielkiej Brytanii w nowe aktywa związane z powtórnym przetwarzaniem.
Zdaniem Greenpeace nie uwzględnia to faktu, iż odpady jądrowe niekoniecznie muszą być powtórnie przetwarzane, lecz mogą być usuwane poprzez bezpośrednie przechowywanie.
Nowa inwestycja w obiekty bezpośredniego przechowywania byłaby realną ekonomiczną alternatywą, którą mogliby zaoferować konkurenci BNFL.
(53) Greenpeace zauważa również, że – według dostępnych mu danych – ceny oferowane przez BNFL w jego umowach na powtórne przetwarzanie paliwa wydają się zbyt niskie, aby pokryć koszty.
BNFL, a więc również NDA, generowałyby zatem w wyniku tej działalności jeszcze większe straty, stwarzając potrzebę pomocy operacyjnej.
Na poparcie tej uwagi Greenpeace przytacza wielkość opłat stałych uiszczanych na rzecz BNFL przez BE z tytułu zarządzania zużytym paliwem BE, wynoszącą 140000 GPB/tonę.
Greenpeace porównuje tę wielkość z szacowanymi sumami w granicach od 330000 GPB/tonę do 533000 GPB/tonę z tytułu kompleksowego zarządzania takimi odpadami, wynikającymi z niezależnych analiz przeprowadzonych przez Uniwersytet Harvarda i NIREX.
(54) Greenpeace kwestionuje prognozy dotyczące działania instalacji SMP.
SMP byłaby trudna do likwidacji, a wytwarzanie paliwa stanowiącego mieszankę tlenku uranu i plutonu (MOX) byłoby coraz mniej atrakcyjną opcją zarządzania plutonem.
(55) Co się tyczy elektrowni typu Magnox, Greenpeace uważa, iż dalsze ich działanie wpływa na konkurencję na rynku energii elektrycznej, w szczególności wytwarzanej ze źródeł odnawialnych.
Greenpeace twierdzi również, że paliwo zużyte w instalacjach typu Magnox powinno być bezpośrednio usuwane, a nie powtórnie przetwarzane.
5.
UWAGI ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA NA TEMAT WSZCZĘCIA PROCEDURY
(56) Zjednoczone Królestwo najpierw przypomina swoje zobowiązanie do likwidacji i neutralizacji obiektów jądrowych.
Zjednoczone Królestwo postrzega utworzenie NDA jako wyjątkową na skalę europejską próbę uporania się z historycznymi zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej w sposób systematyczny.
Można oczekiwać, że NDA nie tylko podwyższy bezpieczeństwo likwidacji obiektów jądrowych oraz je usprawni, lecz również utoruje drogę dla prawdziwego rynku likwidacji obiektów jądrowych.
(57) Zjednoczone Królestwo uważa, że środek nie stanowi pomocy państwa na rzecz BNFL, gdyż BNFL nie będzie już posiadał żadnego z aktywów, których koszt likwidacji może być częściowo sfinansowany przez państwo.
Zjednoczone Królestwo dodaje, że okres przejściowy, podczas którego BNFL będzie firmą licencjonowaną przez zakład (SLC), zanim SLC będą mogły być wybierane za pomocą konkurencyjnych procedur, również nie doprowadzi do występowania jakiejkolwiek pomocy państwa na rzecz BNFL, gdyż wszystkie wypłaty temu przedsiębiorstwu w tym okresie będą porównywane w stosunku do międzynarodowych wskaźników porównawczych.
(58) Zjednoczone Królestwo twierdzi jednak, że nawet gdyby Komisja uznała, że środek zawiera pomoc państwa na rzecz BNFL, należałoby uznać tę pomoc za zgodną z traktatem WE, gdyż wspiera ona szereg celów traktatu Euratom (promowanie działalności badawczo-rozwojowej, bezpieczeństwa i higieny, inwestycji, regularnych i sprawiedliwych dostaw, wspólnego rynku i korzyści konkurencyjnych w sektorze jądrowym).
Ponadto, środek przyniósłby również korzyści dla środowiska zgodne z celem art. 174 traktatu WE.
(59) Zjednoczone Królestwo stwierdza, iż zgadza się z tym, że środek stanowi pomoc dla NDA.
W tym przypadku ponownie twierdzi, że z analogicznych powodów pomoc należy uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Zjednoczone Królestwo przedstawia wykaz korzyści, jakie przynosi środek w świetle celów traktatu Euratom.
Dla wszystkich tych korzyści podana jest ocena jakościowa wraz z ilościowym oszacowaniem zysków, gdzie uznano to za możliwe.
(60) Zjednoczone Królestwo przedstawia szczegółowy wykaz i ocenę działań, które pozostaną w gestii BNFL.
Wyjaśnia również sposób płacenia BNFL, gdy będzie on pełnił rolę SLC w okresie przejściowym, dopóki SLC nie będą wybierane za pomocą konkurencyjnych procedur.
BNFL będzie otrzymywał zapłaty wyłącznie z tytułu dopuszczalnych kosztów.
Będzie to obejmować obowiązek osiągnięcia przez NDA wydajności redukcji kosztów 2 % rocznie.
Z dopuszczalnych kosztów będzie w zasadzie wyłączony wszelki zwrot z kapitału.
Będą one również ograniczone budżetem rocznego limitu finansowania zakładu ustalonego przez NDA.
(61) Zapłaty mogą również zawierać tzw. "zachęty oparte o wyniki", które będą przyznawane tylko wówczas, jeśli zostaną osiągnięte ambitne cele wydajności oparte o koszty.
Wartość tych zachęt oparta jest o dokładne porównanie średnich marż zysku międzynarodowych przedsiębiorstw technicznych i budowlanych.
(62) Zjednoczone Królestwo przedstawia następnie swoje poglądy na temat wpływu środka na konkurencję na poszczególnych rynkach, których dotyczą zakłady przekazane przez BNFL do NDA.
(63) Jeśli chodzi o elektrownie typu Magnox, Zjednoczone Królestwo sądzi, że środek nie będzie miał żadnego wpływu na rynek energii elektrycznej.
Pozycja elektrowni typu Magnox w rankingu SRMC (krótkookresowych kosztów węzłowych) byłaby zawsze poniżej skrajnej elektrowni, nawet w okresach minimalnego popytu.
Oznaczałoby to, że obniżenie SRMC wynikające ze środka nie może wpłynąć ani na czas, podczas którego konkurencji mogą eksploatować swoje elektrownie, ani na cenę, za którą mogliby sprzedawać swoje produkty.
(64) Odnośnie do instalacji THORP zakładu Sellafield Zjednoczone Królestwo wyjaśnia, że powtórnie przetwarza ona zużyte paliwo jądrowe typu AGR i LWR.
Rozpoczęcie działalności przez nowe podmioty w dziedzinie powtórnego przetwarzania byłoby bardzo nieatrakcyjne z gospodarczego punktu widzenia, zwłaszcza ze względu na koszty transportu do i z Wielkiej Brytanii, która jest jedynym krajem, gdzie takie paliwo jest wykorzystywane.
Choć przechowywanie mogłoby rzeczywiście być możliwą alternatywą powtórnego przetwarzania paliwa AGR, Zjednoczone Królestwo twierdzi również, że rychły termin i ograniczenia regulacyjne dotyczące budowy ewentualnego nowego obiektu służącego do przechowywania paliwa AGR nawet w Wielkiej Brytanii obniżyły by jej opłacalność dla nowych uczestników rynku, z uwagi zwłaszcza na ograniczoną wielkość rynku usuwania zużytego paliwa AGR.
Tego samego rodzaju argumentów użyto również w odniesieniu do zakładu Springfields, który wytwarza tylko paliwo AGR i Magnox.
(65) Co się tyczy zużytego paliwa LWR, Zjednoczone Królestwo twierdzi, iż większość tego typu paliwa, które ma być powtórnie przetworzone przez THORP znajduje się już w Wielkiej Brytanii i trudność wysłania go na kontynent może ograniczać zachętę ekonomiczną dla konkurentów.
(66) W odniesieniu do instalacji SMP zakładu Sellafield Zjednoczone Królestwo utrzymuje, że byłoby szkodliwe dla konkurencji, gdyby zakończyła ona działalność.
Spowodowałoby to usunięcie ważnego podmiotu działającego na bardzo skupionym rynku.
Ponadto, zamknięcie SMP oznaczałoby, że znaczne ilości plutonu musiałby być regularnie wywożone poza teren Zjednoczonego Królestwa, co byłoby bardzo kosztowne dla klientów, a także potencjalnie niebezpieczne.
(67) Jeżeli chodzi o skład odpadów niskoaktywnych – Drigg, Zjednoczone Królestwo dowodzi, że ponieważ większość krajów nie zezwala na przywóz zagranicznych odpadów radioaktywnych w celu przechowywania lub utylizacji, jedynym sposobem zapewnienia konkurencji byłaby budowa kolejnego obiektu w Wielkiej Brytanii.
Byłoby to nieatrakcyjną inwestycją, ponieważ uzyskanie wszystkich niezbędnych pozwoleń byłoby trudne.
Doprowadziłoby to również do nadmiernej wydajności, co obniżyłoby jeszcze bardziej atrakcyjność inwestycji.
Ogłoszenie przez NDA przetargu na eksploatowanie obiektu Drigg byłoby skuteczniejszym sposobem promowania konkurencji na tym rynku.
6.
ODPOWIEDZI ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA NA UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
Uwagi EDF
(68) Zjednoczone Królestwo z zadowoleniem przyjmuje poparcie EDF dla środka.
Uwagi BE
(69) Zjednoczone Królestwo z zadowoleniem przyjmuje uwagi BE popierające środek.
(70) Zjednoczone Królestwo uważa, iż odpowiednie środki prawne zapewnią, że z potencjalnej eksploatacji niektórych zakładów NDA przez konkurentów BE nie wynikną problemy.
(71) Zjednoczone Królestwo jest przekonane, że Komisja weźmie w pełni pod uwagę warunki swojej decyzji w sprawie planu restrukturyzacji BE [9] rozważając okoliczności obecnej sprawy.
Uwagi Greenpeace
(72) Zjednoczone Królestwo uważa, iż przedstawione przez nie uwagi w sprawie decyzji o wszczęciu postępowania są źródłem istotnych szczegółów na temat kwestii poruszonych przez Greenpeace.
Odpowiedzi na uwagi Greenpeace ograniczają się zatem do pewnych stwierdzeń o charakterze ogólnym.
(73) Zjednoczone Królestwo oświadcza, że środek jest w pełni zgodny z zasadą "zanieczyszczający płaci".
Grupa BNFL pokryje ponad 88 % zobowiązań za pomocą aktywów przekazanych NDA [10].
Pomoc ze strony rządu Zjednoczonego Królestwa byłaby ograniczona do tego, co jest wymagane w uznaniu ostatecznej odpowiedzialności rządu za bezpieczeństwo jądrowe i bezpieczeństwo kraju.
BNFL nie będzie korzystało bezpośrednio z aktywów i komercyjnych dochodów, które przekaże NDA. ·Będzie korzystać tylko z potencjalnych opartych o wyniki zachęt za okres, przez jaki eksploatuje obiekty, jeśli osiągnie wyniki lepsze od celów ustalonych przez rząd.
(74) Zjednoczone Królestwo podaje szczegółowe wyjaśnienie nowej struktury grupy BNFL i jej relacji z NDA.
(75) Zjednoczone Królestwo oświadcza również, że zasadniczą funkcją NDA jest likwidacja obiektów.
Jeżeli zarządzanie pewnymi aktywami na skalę komercyjną pozwala NDA zabezpieczyć ten cel w mniej kosztowny sposób, przy jednoczesnym utrzymaniu takich samych wysokich norm bezpieczeństwa, to jest ona upoważniona do tego.
Decyzje takie podejmować będzie NDA, nie BNFL.
(76) Zjednoczone Królestwo zauważa, iż Komisja w swojej decyzji dotyczącej pomocy na restrukturyzację dla British Energy zajmowała się już kwestią ceny, jakiej BNFL żąda od BE z tytułu zarządzania jego zużytym paliwem.
(77) Wreszcie, Zjednoczone Królestwo podważa pogląd Greenpeace, że działalność NDA będzie nieprzejrzysta i może prowadzić do wzajemnego subsydiowania NDA i BNFL.
Zjednoczone Królestwo twierdzi, iż – przeciwnie – NDA może być "mistrzem publicznej informacji".
Jej statut zawierałby szereg mechanizmów przejrzystości dotyczących jej księgowości, wydatków oraz ogólnego programowania.
7.
OCENA
(78) Przynajmniej część środka dotyczy kwestii objętych traktatem Euratom, a zatem musi on być stosownie oceniona [11].
Jednakże stopień, w jakim nie jest on konieczny dla celów traktatu Euratom lub wykracza poza te cele, bądź zakłóca czy też zagraża zakłóceniem konkurencji na rynku wewnętrznym, musi zostać oceniony zgodnie z traktatem WE.
7.1.
Traktat euratom
(79) Utworzenie NDA oraz sposób, w jaki będzie ona finansowana, z definicji będą mieć wpływ na zarządzanie zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej i ich finansowanie, w tym również na likwidację wielu instalacji jądrowych oraz przetwarzanie dużych ilości odpadów radioaktywnych.
Likwidacja obiektów i zarządzanie odpadami stanowią ważną część cyklu funkcjonowania przemysłu jądrowego, przyczyniając się do powstawania zagrożeń, którym należy w odpowiedzialny sposób zaradzić, oraz kosztów pokrywanych przez sektor.
Potrzeba uwzględnienia zagrożeń powiązanych z niebezpieczeństwami stwarzanymi przez promieniowanie jonizujące stanowią jeden z głównych priorytetów sektora jądrowego.
Komisja zauważa, iż po ponad 50 latach funkcjonowania przemysłu jądrowego w Zjednoczonym Królestwie problemy likwidacji obiektów i zarządzania odpadami stają się coraz ważniejsze w miarę, jak coraz więcej obiektów dobiega końca swojej użyteczności i konieczne jest podjęcie ważnych decyzji i wysiłków w celu zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz ogółu ludności.
(80) W tym sensie traktat Euratom zajmuje się tym ważnym zagadnieniem zdrowia i bezpieczeństwa i jednocześnie dąży do stworzenia "warunków niezbędnych do rozwoju silnego przemysłu jądrowego zapewniającego szeroki dostęp do zasobów energetycznych…".
Artykuł 2 lit. b) traktatu Euratom stanowi, iż Wspólnota, aby wykonać to zadanie, ma stworzyć jednolite normy bezpieczeństwa w celu ochrony zdrowia pracowników i ludności oraz zapewnić ich stosowanie.
Artykuł 2 lit. c) traktatu Euratom stanowi również, że Wspólnota ma w stosownych przypadkach ułatwiać inwestycje w sektor jądrowy.
Na tej podstawie traktat Euratom powołuje Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, tworząc niezbędne instrumenty i przydzielając obowiązki mające na celu realizację tych celów.
W tym sensie, i jak potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości, bezpieczeństwo jądrowe jest kompetencją Wspólnoty i musi być powiązane z ochroną przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego, określoną w art. 30, Rozdział 3 traktatu Euratom, dotyczącym zdrowia i bezpieczeństwa [12].
Komisja musi zapewnić, aby przepisy tego traktatu były stosowane i dlatego może przyjmować decyzje w sposób przewidziany w tymże traktacie lub wydawać opinie, jeśli uzna to za niezbędne.
(81) Komisja zwraca uwagę na przedstawione przez władze Zjednoczonego Królestwa elementy, iż do skutków zgłoszonego środka należeć będzie m.in. zapewnienie bezpieczeństwa obiektów jądrowych, zarówno czynnych, jak przestarzałych, zabezpieczenie prawidłowej, terminowej i bezpiecznej likwidacji przestarzałych obiektów jądrowych oraz przechowywanie zużytego paliwa jądrowego i radioaktywnych odpadów oraz zapewnienie dla nich długofalowych rozwiązań.
(82) Przy dokonywaniu oceny tych informacji, a zwłaszcza przy ustalaniu, czy środek jest niezbędny lub mieści się w zakresie celów traktatu Euratom, Komisja zauważa, iż wsparcie finansowe udzielone NDA przez rząd ma na celu ułatwienie realizacji uprzednio wspomnianych celów traktatu.
Władze Zjednoczonego Królestwa postanowiły utworzyć i sfinansować NDA, aby zapewnić prawidłowe ustanowienie procesu likwidacji obiektów i zarządzania odpadami, umożliwiającemu należytą ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników i ludności.
Komisja przyznaje zatem, że władze Zjednoczonego Królestwa uwzględniły wynikające z traktatu Euratom zobowiązania do zapewnienia bezpiecznej i należycie zabezpieczonej likwidacji prowadzonej w sposób prawidłowy i odpowiedzialny, zgodny z celami traktatu Euratom.
(83) Zgłoszony środek dalej sprzyja realizacji celów traktatu Euratom przez zapewnienie, że publiczna interwencja nie zostanie wykorzystana do innych celów poza likwidacją przestarzałych obiektów jądrowych oraz bezpiecznego zarządzania odpadami radioaktywnymi w kontekście wywiązywania się ze zobowiązań związanych z energią jądrową.
System ograniczeń i progów zapewni dostępność wystarczających środków pozwalających na realizację tych celów, zarazem ograniczając interwencję do minimum niezbędnego dla ich osiągnięcia.
(84) Komisja podsumowuje, że środki proponowane przez władze Zjednoczonego Królestwa są odpowiednie, by zrealizować to połączenie celów, do jakich należy dążyć, oraz są w pełni zgodne z celami traktatu Euratom.
7.2.
Pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE – zastosowanie zasady "zanieczyszczający płaci".
(85) Zgodnie z art. 87 ust. 1 traktatu WE pomoc państwa definiuje się jako pomoc przyznaną przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów i ma wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(86) W celu przeanalizowania, czy środek zawiera pomoc państwa na rzecz BNFL lub NDA Komisja oceniła najpierw, czy dostarczyła ona korzyści tym podmiotom.
(87) Dostarczenie korzyści należy rozumieć w tym względzie jako pokrywanie przez państwo kosztów, które normalnie powinny być ponoszone przez każde z tych dwóch przedsiębiorstw.
Dlatego należy najpierw ustalić miarę odniesienia dla normalnych kosztów, które mają być ponoszone przez przedsiębiorstwo, aby następnie zanalizować, czy państwo pokrywa część tych kosztów.
(88) Zgodnie z art. 174 traktatu WE polityka Wspólnoty w sprawie środowiska opiera się przede wszystkim na zasadzie, "zanieczyszczający płaci".
(89) Zgodnie z art. 6 traktatu WE wymogi ochrony środowiska muszą być brane pod uwagę przy ustalaniu i realizacji obszarów polityki Wspólnoty.
(90) W praktyce zazwyczaj Komisja rozpatruje, czy wprowadzenie do polityki pomocy państwa zasady "zanieczyszczający płaci" wymaga, aby koszty zanieczyszczenia zostały przejęte przez zanieczyszczających [13].
Oznacza to, że koszty takie należy uważać dokładnie za koszty, które normalnie mają być ponoszone przez zanieczyszczającego, co z kolei oznacza, iż opłacenie ich przez państwo powinno zostać uznane za korzyść udzieloną przez państwo.
(91) W niniejszym przypadku państwo podejmie się pokryć wszelki brak zdolności NDA do pokrycia kosztów związanych z zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej związanych z aktywami, które zostaną przekazane NDA.
Ponieważ zobowiązania te dotyczą neutralizacji obiektów zanieczyszczonych radioaktywnie, Komisja uważa, iż są one kosztami zanieczyszczenia, które – jak wyjaśniono powyżej – normalnie powinny być ponoszone przez zanieczyszczających, tj. eksploatatorów obiektów.
Ponieważ państwo pokryje część tych kosztów, zapłaty te należy uznać za udzielenie korzyści zanieczyszczającym.
(92) W tym względzie Komisja nie zgadza się z twierdzeniem Zjednoczonego Królestwa, iż środek spełnia zasadę "zanieczyszczający płaci", ponieważ – według danych Zjednoczonego Królestwa – ponad 88 % tych kosztów zostanie pokrytych przez podmioty eksploatujące obiekty.
Komisja uważa, iż oszacowania te wskazują, że około 12 % kosztów zanieczyszczenia nie będzie pokrytych przez zanieczyszczających, co dowodzi, że środek nie w pełni realizuje zasadę "zanieczyszczający płaci".
(93) Choć, jak wykazano powyżej, stosunkowo łatwo jest ustalić w tym przypadku, że środek powoduje globalnie, iż zanieczyszczający uzyskują korzyść, ponieważ nie pokrywają oni pełnych kosztów wynikających z powodowanego przez siebie zanieczyszczenia, trudniej jest określić dokładny stopień, w jakim każdy z podmiotów jest zanieczyszczającym, a tym samym dokładny stopień, w jakim każdy z nich jest zwolniony z ponoszenia kosztów powodowanego przez siebie zanieczyszczenia.
(94) Większość kosztów zanieczyszczenia rozważanych w tym przypadku, to koszty związane z likwidacją elektrowni jądrowych, które były eksploatowane przez kilka podmiotów w ciągu całego okresu eksploatacji.
Realizacja zasady "zanieczyszczający płaci" w tym przypadku wymaga zdolności do ustalenia, który z kolejnych operatorów jest odpowiedzialny za jaką część tych kosztów.
(95) Koszty likwidacji obiektów są generowane jednocześnie w pierwszych chwilach eksploatacji elektrowni.
Późniejsze przyrosty tych kosztów są marginalne w porównaniu z powstałymi na początku.
(96) Zupełnie bezpośrednie wprowadzenie w życie zasady przejęcia kosztów, która jest przełożeniem zasady "zanieczyszczający płaci", wymagałoby więc, aby koszty likwidacji elektrowni były wliczone w cenę pierwszych jednostek energii sprzedanych przez elektrownię.
(97) Oczywiste jest, że taka interpretacja zasady "zanieczyszczający płaci" pozostawałaby w całkowitej sprzeczności z logiką ekonomiczną wytwarzania energii elektrycznej i byłaby tak niewykonalna, że nie osiągnęłaby nawet swojego własnego celu.
Dlatego powszechnie uważa się, że aby zastosować zasadę "zanieczyszczający płaci" do tych kosztów w sposób, który byłby wykonalny, należy znaleźć sposób rozłożenia kosztów zanieczyszczenia (lub, ściślej biorąc, prawnego obowiązku pokrycia ich) na co najmniej spodziewany okres eksploatacji elektrowni.
(98) Sposób rozłożenia tych kosztów zanieczyszczenia ma szczególne znaczenie dla zastosowania zasad pomocy państwa tam, gdzie państwo interweniuje pokrywając koszty likwidacji elektrowni, które były posiadane przez kilku właścicieli.
W takim przypadku bowiem rozłożenie kosztów zanieczyszczenia pomiędzy kolejnych właścicieli wymusza również rozłożenie potencjalnych korzyści udzielonych każdemu z nich przez państwo.
(99) Nie ma zharmonizowanego ogólnowspólnotowego systemu rozdzielania kosztów likwidacji na kolejnych właścicieli elektrowni jądrowej.
Państwa członkowskie mają różne systemy realizacji prawnego obowiązku wypełniania zobowiązań z tytułu energii jądrowej, przy czym systemy te powodują różne możliwe rozdzielenia kosztów pomiędzy kolejnych właścicieli elektrowni [14].
(100) Pomimo braku zharmonizowanego systemu Komisja uważa, że możliwe jest jednak wyróżnienie dwu szerokich kategorii.
(101) Pierwszy typ systemu polega na traktowaniu zobowiązań związanych z likwidacją obiektu jako kosztów inwestycyjnych.
W takim przypadku zobowiązanie do pokrycia tych kosztów zostaje stworzone w chwili włączenia elektrowni i od tego momentu koszt staje się nieunikniony.
Ujmując w kategoriach księgowości, zobowiązania podobne są do długu wobec hipotetycznego podmiotu dokonującego likwidacji.
Podobnie jak dług, zobowiązanie może być spłacane w ratach, jak również nabywane lub sprzedawane przez różne strony.
Lecz jest ono w każdym wypadku w całości uruchamiane wraz z rozpoczęciem działalności.
(102) Drugi typ systemu polega na traktowaniu zobowiązań związanych z likwidacją obiektu jako kosztów operacyjnych.
W takich przypadkach prawne zobowiązanie do pokrycia tych kosztów jest stwarzane okresowo, zwykle corocznie, jako odpowiednik pracy elektrowni.
Przyszłe raty pozostają więc możliwe do uniknięcia.
Ujmując w kategoriach księgowości, zobowiązania podobne są do rocznego podatku płaconego na rzecz hipotetycznego podmiotu dokonującego likwidacji.
Obowiązek prawny z tytułu tego odpowiednika podatku nie jest w całości uruchamiany wraz z rozpoczęciem działalności, lecz w sposób ciągły w trakcie pracy elektrowni.
(103) Dwa powyższe systemy mogą w praktyce prowadzić do takiego samego zachowania w wielu wypadkach, zwłaszcza w przypadku ekonomicznie efektywnych elektrowni [15].
W takim przypadku podmioty objęte pierwszym systemem na ogół odkładałyby pieniądze, aby wypełnić swoje pierwotnie uruchomione zobowiązanie w taki sam regularny sposób, w jaki robiłyby to, gdyby musiały wywiązać się z corocznej płatności.
(104) Jednakże prowadziłyby one do dwu bardzo różnych interpretacji przy analizie pomocy państwa w przypadkach, gdy ekonomicznie nieefektywna elektrownia jest przechodzi z rąk jednego właściciela do drugiego na podstawie przyrzeczenia przez państwo pokrycia całego niedoboru w pokryciu kosztów likwidacji.
(105) Zgodnie z pierwszym systemem, zobowiązanie sfinansowania całości likwidacji nie może być uniknione przez pierwszego właściciela.
Jeżeli nie może on sprzedać części tego zobowiązania na warunkach rynkowych nowemu właścicielowi, pozostaje odpowiedzialny za tę część, a nowy właściciel nie może być obarczony odpowiedzialnością za nią bez względu na wielkość tej części w stosunku do rzeczywistego czasu, przez który pierwszy właściciel eksploatował elektrownię.
Prowadzi to do sytuacji, w której pierwszy właściciel musi zmierzyć się ze zobowiązaniem, które jest nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do czasu, w ciągu którego eksploatował elektrownię, i odwrotnie, nowy właściciel ma przed sobą zobowiązanie, które jest nieproporcjonalnie niskie.
Sytuacja ekonomiczna elektrowni jest czynnikiem, który decyduje o rozłożeniu zobowiązań.
W skrajnym przypadku, gdy instalacja jest tak nieefektywna, że nie pokrywa nic więcej ponad koszty eksploatacyjne, pierwszy właściciel byłby odpowiedzialny za wszystkie koszty likwidacji, a nowy za żadne.
Interwencja państwa musiałaby wówczas być interpretowana jako korzyść tylko dla pierwszego właściciela.
(106) Zgodnie z drugim systemem, nowy podmiot musiałby w każdym wypadku zapłacić kwoty, którymi byłby obciążony w przyszłości zgodnie z mechanizmem zobowiązań okresowych.
Zobowiązania te, z drugiej strony, są dla pierwszego podmiotu możliwe do uniknięcia, gdyż obowiązek prawny spłacenia ich zostaje uruchomiony dopiero po faktycznym rozpoczęciu eksploatacji elektrowni.
Zatem, pierwszy podmiot nie może zostać obciążony z tytułu przyszłych zobowiązań nowego właściciela na podstawie transakcji rynkowej, chyba że otrzyma odpowiednią rekompensatę.
Zgodnie z tym systemem podmioty mogą więc zawsze ponosić odpowiedzialność za swoją część kosztów likwidacji, bez względu na ekonomiczną sytuację elektrowni.
(107) Brytyjska metoda traktowania zobowiązań z tytułu energii jądrowej nie jest żadnym z tych dwóch systemów referencyjnych realizacji zasady "zanieczyszczający płaci" opisanych w motywach (101) i (102) powyżej, gdyż – jak już wspomniano – nie realizuje ona w pełni zasady "zanieczyszczający płaci".
Tym niemniej, aby ocenić środek konieczne jest odniesienie się do jednej odpowiedniej miary odniesienia, gdyż w przeciwnym wypadku nie można byłoby ocenić stopnia, w jakim zasada "zanieczyszczający płaci" nie została zrealizowana.
(108) Na obecnym etapie swojej analizy prawnej Komisja nie jest w stanie rozstrzygnąć, czy wspólnotowe prawo pozwala jej narzucić jedną z dwu powyższych metod w kontekście analizowania konsekwencji zasady "zanieczyszczający płaci" na podstawie zasad pomocy państwa.
Komisja stwierdza, że nie jest konieczne rozstrzygnięcie tej kwestii dla obecnego przypadku, gdyż – jak zostanie wykazane poniżej – te dwie metody prowadzą do takiego samego wniosku w odniesieniu do BNFL i NDA, tzn. że środek nie zawiera pomocy państwa dla BNFL i zawiera pomoc państwa dla NDA, którą można uważać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
7.3.
Pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE – brak pomocy dla BNFL.
(109) Komisja przeanalizowała, czy środek zawiera korzyść dla BNFL według każdego z dwóch systemów referencyjnych opisanych w motywach (101) i (102) powyżej.
Jak wyjaśniono powyżej, celem obydwu analiz jest upewnienie się, że – zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" – BNFL pokrył część przypisanych mu zobowiązań z tytułu energii jądrowej wyłącznie przy pomocy swoich własnych środków, a nie poprzez pomoc państwa.
(110) Prowadząc te dwie analizy Komisja wzięła pod uwagę historię własności analizowanych aktywów, jak również historię interwencji państwa na ich rzecz, co streszczono poniżej.
(111) Elektrownie typu Magnox były pierwotnie posiadane i eksploatowane przez dwie spółki publiczne, które posiadały również inne, elektrownie typu innego niż Magnox w Zjednoczonym Królestwie.
Brytyjski sektor jądrowy był następnie restrukturyzowany w kilku etapach.
(112) W pierwszym etapie elektrownie typu Magnox zostały oddzielone od elektrowni typu innego niż Magnox.
Te pierwsze zostały zgrupowane w jedną spółkę publiczną pod nazwą Magnox Electric.
Stworzony został dług odpowiadający księgowej wartości przekazanych elektrowni.
Dług ten miały wobec Magnox Electric spółki posiadające teraz tylko elektrownie typu innego niż Magnox (poniżej zwane "podmiotami eksploatującymi elektrownie inne niż Magnox").
Dług ten został później odłożony na pokrycie całkowitych zobowiązań z tytułu energii jądrowej elektrowni typu Magnox.
(113) W drugim etapie brytyjski rząd wykupił dług od Magnox Electric i zastąpił go zobowiązaniem spłacenia niedoboru pokrycia zobowiązań z tytułu energii jądrowej, ograniczonego tą samą wartością, co dług oraz indeksowanego takimi samymi stopami.
Należy zwrócić uwagę, że etap ten nie powodował zmiany położenia Magnox Electric, gdyż przedsiębiorstwo to było upoważnione do otrzymania tych pieniędzy w wyniku pierwszego etapu.
Z drugiej strony, poprzez ten etap państwo zmniejszało zadłużenie podmiotów eksploatujących elektrownie typu innego niż Magnox.
(114) W trzecim etapie BNFL nabyło od rządu Magnox Electric za symboliczną cenę jednego funta.
Wówczas zobowiązanie rządu wspomniane powyżej zostało zastąpione nowym, ustalonym na nowo oszacowaną ujemną wartość księgową netto elektrowni: 3,7 miliarda GBP.
Należy zauważyć, że – w przeciwieństwie do tego, co Komisja sądziła w czasie wszczęcia postępowania – zobowiązanie to nie ma żadnego związku z listem popierającym, który został zatwierdzony przez Komisję na podstawie sprawy pomocy państwa N 34/90 [16].
(115) Środek stanowi czwarty i ostatni etap restrukturyzacji.
BNFL przekazuje elektrownie NDA wraz ze wszystkimi związanymi z nimi aktywami finansowymi, w tym wyżej wymienionym zobowiązaniem (zwanym dalej Zobowiązaniem Magnox).
(116) Elektrownie typu Magnox: Calder Hall i Chapelcross stanowią wyjątek od opisanego wyżej procesu.
Odpowiedzialnym za nie było BNFL od 1971 r., gdy BNFL zostało utworzone i elektrownie te zostały mu przekazane.
W tym samym czasie BNFL przejęło posiadanie i odpowiedzialność za zakład Springfields.
(117) Inne aktywa, których dotyczyło przekazanie na rzecz NDA, w szczególności THORP i SMP, były własnością BNFL od początku ich działalności do czasu przekazania do NDA.
7.3.1.
Analiza według pierwszego systemu referencyjnego (koszty likwidacji jako koszty inwestycji).
(118) Zgodnie z tą analizą, jak wyjaśniono w motywie (105), jeżeli instalacja zmieni właściciela, kupujący nie może zostać obarczony zobowiązaniami z tytułu energii jądrowej ponad te, które byłby gotów nabyć od sprzedającego.
Oznacza to, że – w tym systemie referencyjnym – gdy składnik majątku ma ujemną wartość księgową, na którą składają się zobowiązania z tytułu energii jądrowej, obciążenie pozostaje przy sprzedającym, a gdyby kupujący zgodził się przyjąć odpowiedzialność za te zobowiązania, jest on uprawniony do otrzymania zapłaty za te zobowiązania, jako ujemnej ceny.
(119) W tym systemie referencyjnym, gdy przedsiębiorstwo BNFL nabyło elektrownie od Magnox Electric, było przez to uprawniony do otrzymania wartości Zobowiązania Magnox jako ujemnej ceny za ich ujemną wartość księgową.
Zobowiązanie Magnox nie może więc być interpretowane jako korzyść którą otrzymało BNFL i mogło słusznie zostać ujęte w bilansie przedsiębiorstwa jako składnik aktywów będący jego własnością.
Tak więc może ono być uznane za wkład BNFL na rzecz wywiązania się ze zobowiązań z tytułu energii jądrowej, za które przyjęło ono całkowitą odpowiedzialność.
(120) To samo rozumowanie należy zastosować do przeniesienia aktywów z BNFL do NDA: ponieważ DNA przejmuje wszystkie zobowiązania zgodnie z tym systemem referencyjnym, BNFL powinno równocześnie dostarczyć NDA dodatnie aktywa o całkowitej wartości równej przekazanym zobowiązaniom.
Gdyby nie uczyniło tak, to różnica stanowiłaby pomoc dla BNFL.
(121) Poniższa tabela, która została przedstawiona przez Zjednoczone Królestwo, podaje uaktualnienie wartości zobowiązań i aktywów przekazanych przez BNFL do NDA, dostarczonych przed wszczęciem postępowania.
Warto podkreślić, że – jak wyjaśniono powyżej – pełna wartość Zobowiązania Magnox może być uważana za wkład ze strony BNFL, gdyż BNFL było uprawnione do otrzymania tej samej wartości jako zapłaty w czasie, gdy kupowało elektrownie.
Tabela 3
Szacunkowe wartości za 2005 r. aktywów i zobowiązań, które mają być przeniesienione z BNFLdo NDA , przedstawiające wkład BNFL w uregulowanie swoich zobowiązań z tytułu energii jądrowej.
W cenach z marca 2005 r., po zdyskontowaniu o 5,4 % od wartości nominalnej, sumy wyrażone w miliardach GBP.
Ekonomiczne zobowiązania z tytułu energii jądrowej ogółem _BAR_ -15,1 _BAR_
Przepływy środków pieniężnych zakładów Sellafield (THORP i SMP) _BAR_ 2,6 _BAR_
Przyszłe przepływy środków pieniężnych Springfields _BAR_ 0,2 _BAR_
Przyszłe przepływy środków pieniężnych Magnox _BAR_ 0,2 _BAR_
Zobowiązanie Magnox _BAR_ 8,3 _BAR_
Portfel inwestycyjny zobowiązań z tytułu energii jądrowej _BAR_ 4,0 _BAR_
Wkłady innych klientów nieujęte powyżej _BAR_ 0,3 _BAR_
Aktywa gotówkowe i płynne _BAR_ 0,7 _BAR_
Ogółem _BAR_ 1,1 _BAR_
(122) Powyższa tabela oparta jest na zapisach księgowych BNFL.
Zapisy te zostały skontrolowane.
Poza wzrostem wartości Zobowiązania Magnox na skutek jego indeksacji, główna zmiana w stosunku do danych zawartych we decyzji o wszczęciu postępowania polega na tym, że BNFL będzie przekazywał więcej aktywów finansowych do NDA.
(123) Komisja jest świadoma, że szacunkowe wartości przyszłych dochodów z zakładu Sellafield mogą być kontrowersyjne.
Greenpeace dołączył do przedstawionych przez siebie uwag sprawozdanie kwestionujące stosowność inwestycji w te aktywa, zwłaszcza w odniesieniu do SMP.
(124) Komisja zauważa jednak, że przyszły przepływ środków pieniężnych THORP jest oparty głównie na umowach, które zostały już podpisane i które będą realizowane w pozostałym okresie eksploatacji elektrowni.
Jest więc mało prawdopodobne, aby oszacowania przyszłego przepływu środków pieniężnych THORP były obarczone znaczącym błędem.
Może rzeczywiście być możliwe, jak twierdzi Greenpeace, że powtórne przetwarzanie nie będzie najlepszym z punktu widzenia ochrony środowiska rozwiązaniem ostatecznego zagospodarowania odpadów jądrowych.
Jednakże Komisja uważa, iż prawo do podejmowania tej decyzji należy wyłącznie do zainteresowanych krajów i jest bez znaczenia dla wspólnotowej polityki w zakresie pomocy państwa.
(125) Sytuacja w przypadku SMP jest inna, gdyż SMP musi jeszcze zawrzeć umowy na większość swojej działalności.
Komisja porównała wartość przedstawioną przez władze Zjednoczonego Królestwa z wartością, która wynikła z procedury oceny ekonomicznego przypadku BNFL dla instalacji MOX Sellafield [17].
Komisja ustaliła, że wielkość użyta przez brytyjskie władze zawiera się w średnim przedziale rozsądnych scenariuszy wynikających z analizy wykonanej dla potrzeb tej oceny przez niezależnych konsultantów [18].
(126) Komisja odnotowuje uwagę Greenpeace, że wyżej wymieniona ocena ekonomicznego przypadku BNFL dla instalacji MOX Sellafield miała miejsce po tym, jak większość kosztów inwestycji w SMP została umorzona.
Termin ten oznacza, że koszty inwestycji nie zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu uzasadnienia decyzji za lub przeciw eksploatacji instalacji.
Komisja rozumie, że w tym kontekście dodatni wynik oceny mógłby dać mylne wrażenie, iż inwestycja w SMP była ogólnie korzystną decyzją, podczas gdy w rzeczywistości wynik ten oznacza tylko, że ponieważ inwestycja została już dokonana, bardziej logicznym było eksploatowanie jej w nadziei stracenia ogólnie mniejszej ilości pieniędzy.
Jednakże Komisja zauważa, że rozróżnienie to ma wpływ tylko na ważność wyboru terminu oceny, a nie na ważność oszacowań przyszłego przepływu środków pieniężnych w ocenie.
(127) Oszacowany przyszły przepływ środków pieniężnych dla elektrowni typu Magnox uwzględnia najnowsze ceny energii elektrycznej w Wielkiej Brytanii.
Ceny energii elektrycznej w Wielkiej Brytanii były szczególnie wysokie pod koniec 2005 r.
Niejasne jest, dlaczego pozostaną one na tym poziomie przez dłuższy okres.
Jednakże niektóre z czynników podawanych zwykle jako powody wysokich cen energii elektrycznej, w szczególności wzrost cen gazu i efekt handlu emisjami, prawdopodobnie utrzymają się, a w przypadku efektu handlu emisjami mogą nawet wzrosnąć.
Ponadto, wielkości użyte do oszacowywania tego przepływu środków pieniężnych, choć uwzględniają tę tendencję wzrostową, są jeszcze bardzo umiarkowane w porównaniu do cen, jakie dziś odnotowujemy [19].
Komisja uważa zatem, że oszacowanie to można przyjąć w stosunku do tych kilku lat, w ciągu których elektrownie typu Magnox będą nadal działać.
(128) NDA oblicza i publikuje swoje własne oszacowania całkowitych zobowiązań z tytułu energii jądrowej.
Te wartości szacunkowe są wyższe od użytych w księgowości BNFL.
Nie dokonują one rozróżnienia między zobowiązaniami ekonomicznymi i nieekonomicznymi, gdyż rozróżnienie to, które jest istotne dla kontroli pomocy państwa, nie ma znaczenia dla działalności NDA.
Jednakże, według Zjednoczonego Królestwa, rozbicie najnowszych dokonanych przez NDA oszacowań [20] całkowitych zobowiązań na zobowiązania ekonomiczne i nieekonomiczne w takim samym stosunku, jak zastosowano w powyższym obliczeniu powoduje, że oszacowane całkowite ekonomiczne zobowiązania z tytułu energii jądrowej osiągają wartość 18,2 miliarda GPB według cen z marca 2005 r. (w porównaniu do 15,1 miliarda GPB miliarda na podstawie księgowości BNFL).
Całkowity wkład BNFL wynikający z tego samego obliczenia, co w Tabeli 3 powyżej, stałby się ujemny o 1,9 miliarda GBP (zamiast dodatniego 1,1 miliarda GPB [21].
(129) Komisja przyznaje, że zobowiązania z tytułu energii jądrowej są trudne do oszacowania, gdyż odnoszą się do działalności, która będzie miała miejsce za długi czas w przyszłości i w której mamy jeszcze mało doświadczenia.
Może tak być zwłaszcza w przypadku działań związanych z likwidacją, które dotyczą bardzo specyficznych zakładów, jak te, które zostały przekazane NDA.
Wobec tej niepewności Komisja jest zdania, że margines niepewności 3,1 miliarda GBP z całej sumy wynoszącej około 15 do 18 miliardów GBP jest możliwy do przyjęcia.
(130) Zrozumiałe jest, że wartość zobowiązań oszacowana przez BNFL jest mniejsza od szacunków NDA.
W interesie BNFL leży bowiem wyraźnie posiadanie mniejszych zobowiązań w swoim bilansie.
Z drugiej strony, w interesie NDA jest bycie ostrożnym, po to aby otrzymać wystarczające sfinansowanie swojej działalności, zwłaszcza w okresie ograniczeń budżetowych.
Fakt, iż NDA jest zobowiązana osiągnąć przyrost wydajności 2 % rocznie zwiększa motywację do przedstawienia raczej ostrożnych pierwszych oszacowań.
(131) Rząd Zjednoczonego Królestwa wskazuje, że podobne, lecz bardziej już zaawansowane doświadczenie w USA pokazuje, iż oszacowania kosztów likwidacji zwykle odpowiadają krzywej, według której po początkowym wzroście koszty te ostatecznie maleją na skutek zebranego doświadczenia i udoskonaleń technologii.
(132) Na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat rząd Stanów Zjednoczonych wprowadził uzależnione od wyników umowy na neutralizację obiektów jądrowych.
Jest to podejście do neutralizacji obiektów jądrowych, które NDA jest obecnie zobowiązana realizować.
Doświadczenie w USA pokazało, że w ciągu okresu około pięciu lat możliwe jest odwrócenie tendencji wzrostowej szacunkowych wartości zobowiązań oraz obniżenie szacunkowych wartości zobowiązań poprzez przyspieszenie pracy i redukcje kosztów.
Na przykład, sprawozdanie finansowanie Departamentu Skarbu USA za 2003 r. odnotowuje, że Departament Energii zmniejszył swoje zobowiązania z tytułu ochrony środowiska o 26,3 miliarda USD czyli 12,5 % w roku podatkowym 2003; jest to drugi z rzędu rok, w którym zobowiązania środowiskowe Departamentu Energii uległy zmniejszeniu.
Zmniejszenie w 2003 r. było głównie spowodowane restrukturyzacją programu neutralizacji ze skoncentrowaniem się na jego podstawowej misji oraz przyspieszeniem neutralizacji [22].
Nowsze sprawozdanie Government Accountability Office (Rządowego Urzędu ds. Odpowiedzialności, GAO) Stanów Zjednoczonych dokonało przeglądu przedstawionej przez Departament Energii wartości docelowej redukcji kosztów neutralizacji obiektów jądrowych.
Sprawozdanie GAO ustaliło, że według stanu na marzec 2005 r. Departament Energii był na bieżąco lub wyprzedzał harmonogram w przypadku wielu spośród 16 działań związanych z neutralizacją obiektów, jakie ocenia, i przekroczył terminy w przypadku trzech ambitnych i kosztownych działań.
W sprawozdaniu GAO uznano, że Departament Energii nadal spodziewa się znacznych redukcji kosztów w stosunku do początkowej wartości docelowej wynoszącej 50 miliardów USD [23].
(133) Z uwagi na powyższe Komisja uważa, iż można rozsądnie uznać, że spośród tych dwóch oszacowań oszacowanie BNFL prawdopodobnie okaże się bliższe rzeczywistości.
(134) Dlatego Komisja stwierdza, że środek nie zawiera żadnej pomocy dla BNFL w ramach tego systemu referencyjnego.
7.3.2.
Analiza według drugiego systemu referencyjnego (koszty zanieczyszczenia jako koszty operacyjne)
(135) Aby obliczyć wkład BNFL według tego systemu referencyjnego, pierwszym krokiem jest odpowiednie rozdzielenie zobowiązań z tytułu energii jądrowej na kolejnych właścicieli aktywów w sposób, który jest zgodny z opłatami, jakimi hipotetyczny podmiot gospodarczy dokonujący likwidacji obiektów obciążyłby każdego z nich.
Profil takiej opłaty byłby prawdopodobnie ściśle związany z dochodami z aktywów.
(136) Odnośnie do elektrowni typu Magnox Komisja uważa, że najodpowiedniejszym sposobem dokonania tego jest rozdzielenie zobowiązań proporcjonalnie do czasu, gdyż produkcja tych elektrowni pozostaje bardzo stabilna w czasie.
(137) W przypadku Springfields w rozdzieleniu rozróżniono zobowiązania związane z powtórnym przetwarzaniem zużytego paliwa Magnox, zobowiązania związane z powtórnym przetwarzaniem zużytego paliwa AGR oraz inne zobowiązania.
Zobowiązania Magnox są rozdzielone przy zastosowaniu tego samego schematu, co użyty dla elektrowni typu Magnox powyżej, gdyż wytwarzanie odpadów jądrowych jest bezpośrednio powiązane z produkcją energii elektrycznej przez elektrownię.
Zobowiązania AGR są przydzielone BNFL zgodnie z jego układem z BE, na mocy którego BE zachowało odpowiedzialność za te zobowiązania do 1995 r.
Tę samą metodę zastosowano w przypadku zobowiązań zakładu Sellafield związanych z reaktorami typu Magnox [24].
(138) Inne (niezwiązane z Magnox i AGR) zobowiązania w Springfields rozdzielono proporcjonalnie do czasu.
Ta sama metoda proporcjonalności jest zastosowana w przypadku zakładów Drigg i Capenhurst.
(139) W przypadku instalacji THORP i SMP zakładu Sellafield sytuacja jest odmienna.
Aktywa te zostały zbudowane przez BNFL.
Instalacja THORP była eksploatowana najpierw przez BNFL, lecz będzie dalej eksploatowana przez NDA.
SMP będzie eksploatowana wyłącznie lub prawie wyłącznie przez NDA.
Rozdzielenie zobowiązań na zasadzie proporcjonalnej do czasu doprowadziłoby więc do przydzielenia NDA istotnej części tych zobowiązań.
(140) Jednakże, w odróżnieniu od elektrowni lub zakładów zaopatrzenia w paliwo, aktywa te nie mają w zamierzeniu posiadać stałego planu operacyjnego.
Są one na ogół komercyjnie zarządzane w taki sposób, aby wytworzyć jak najwięcej dochodów na samym początku swojej działalności.
Pierwsze umowy podpisywane w tym względzie znane są pod nazwą umów na "obciążenie podstawowe".
Podmioty dążą do odzyskania, jeśli to możliwie, wszystkich kosztów likwidacji z dochodów z tych umowy.
Jest to typowe w przypadku THORP i SMP.
W takich przypadkach Komisja uważa, że nawet w tym systemie referencyjnym zasadne jest przydzielenie wszystkich zobowiązań pierwszemu właścicielowi, ponieważ sumienny organ regulacyjny prawdopodobnie ustaliłby wkłady dla spłaty pełnych kosztów likwidacji w sposób pozwalający naliczyć ich większość, jeśli nie wszystkie, od umów na obciążenie podstawowe podpisanych przez tego właściciela.
(141) Komisja zauważa, że uwagi Greenpeace zwracają uwagę na fakt, iż jest całkiem prawdopodobne, że perspektywy gospodarcze dla zakładów THORP i SMP nie są tak dobre, jak się pierwotnie wydawało.
Komisja uważa jednak, że nie powinno to być powodem do odstępstwa w metodzie rozdzielania, gdyż nawet gdyby globalna działalność elektrowni uległa zmniejszeniu, ogólny profil wytwarzania przez nie dochodów (tj. gdy większość dochodów wytwarzana jest na początku) powinien pozostać taki sam.
(142) Zgodnie z tym, Komisja przydzieliła BNFL wszystkie zobowiązania z tytułu energii jądrowej zakładów THORP i SMP.
(143) Drugi krok obliczenia polega na obliczeniu wartości wkładu BNFL w te zobowiązania.
(144) Wkład ten musi po pierwsze uwzględniać zobowiązania, z których BNFL już się wywiązało.
Pewna liczba zakładów bowiem, w tym zwłaszcza niektóre elektrownie typu Magnox, zakończyła już działalność i rozpoczęła się ich likwidacja.
BNFL wydało 5,1 miliarda GBP na pokrycie tych zobowiązań.
Czyniąc to BNFL nie sprawdziło, czy zobowiązania, z których wywiązywało się, mogą zostać przypisane BNFL zgodnie z niniejszym systemem referencyjnym.
Jednakże cały ten wkład może być ujęty w obliczeniu, gdyż albo wypełnione zobowiązania można było przypisać BNFL i dlatego można je bezpośrednio ująć w obliczeniu, albo nie, a wówczas BNFL pokryło więcej zobowiązań niż powinno i zasługiwałoby na rekompensatę.
(145) Po drugie, wkład musi również uwzględniać aktywa finansowe, które BNFL przekaże DNA.
Od wartości tych aktywów, które zostaną przekazane DNA, trzeba odjąć wartość aktywów otrzymanych przez BNFL w czasie, gdy nabyło elektrownie typu Magnox, gdyż tylko przyrost wartość aktywów stanowi wkład ze strony BNFL.
(146) Wreszcie, przyszły przepływ środków pieniężnych dla SMP i THORP, który zamiast BNFL otrzyma NDA, należy również ująć jako wkład BNFL, aby zachować zgodność z wyżej wymienioną decyzją o przypisaniu BNFL wszystkich zobowiązań tych elektrowni.
(147) Poniższa tabela podsumowuje wyniki obliczeń według tego systemu referencyjnego:
Tabela 4
Szacunkowe wartości wkładu wniesionego przez BNFL w przydzieloną mu część zobowiązań.
W cenach z 2005 r., po zdyskontowaniu o 5,4 % od wartości nominalnej, sumy wyrażone w miliardach GBP.
Niezwiązane z THORP i SMP zobowiązania przydzielone BNFL _BAR_ a _BAR_ _BAR_ -8,0 _BAR_
Związane z THORP i SMP zobowiązania przydzielone BNFL _BAR_ b _BAR_ _BAR_ -1,4 _BAR_
Zobowiązania przypadające do sfinansowania przez BNFL ogółem _BAR_ c _BAR_ a+b _BAR_ -9,4 _BAR_
Środki, które mają zostać wniesione do NDA _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Zobowiązanie Magnom _BAR_ d _BAR_ _BAR_ 8,3 _BAR_
NLIP _BAR_ e _BAR_ _BAR_ 4,0 _BAR_
Przyszłe przepływy środków pieniężnych THORP i SMP _BAR_ f _BAR_ _BAR_ 2,6 _BAR_
Pozostałe aktywa _BAR_ g _BAR_ _BAR_ 0,7 _BAR_
Wartość środków ogółem _BAR_ h _BAR_ d+e+f+g _BAR_ 15,6 _BAR_
Środki wniesione do BNFL w ramach transakcji Magnox _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Zobowiązanie Magnom _BAR_ i _BAR_ _BAR_ -5,3 _BAR_
Pozostałe środki _BAR_ j _BAR_ _BAR_ -4,0 _BAR_
Odjąć łączne środki wniesione do BNFL _BAR_ k _BAR_ I+j _BAR_ -9,4 _BAR_
Wartość środków netto _BAR_ l _BAR_ h-k _BAR_ 6,2 _BAR_
Zobowiązania wypełnione przez BNFL _BAR_ m _BAR_ _BAR_ 5,1 _BAR_
Środki wniesione na poczet zobowiązań _BAR_ n _BAR_ l+m _BAR_ 11,4 _BAR_
Wynik administracji BNFL _BAR_ o _BAR_ n-c _BAR_ 2,0 _BAR_
(148) Powyższa tabela została przedstawiona przez władze Zjednoczonego Królestwa.
Jest ona oparta o dane z księgowości BNFL zamieszczone w Tabeli 3.
(149) Rozważania przedstawione w motywach (128) – (133) stosują się również w tym przypadku.
(150) Dlatego Komisja stwierdza, że środek nie zawiera żadnej pomocy dla BNFL w ramach tego systemu referencyjnego.
7.4.
Pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE – istnienie pomocy dla NDA
(151) Dwa obliczenia opisane powyżej można by również zastosować do ustalenia, czy i w jakim stopniu środek przynosi korzyść NDA.
(152) Jednak Komisja uważa, iż w tym przypadku obliczenie nie jest konieczne.
Środek dostarcza bowiem nieograniczonej gwarancji, że państwo pokryje wszystkie wydatki NDA, jeżeli wydatki te nie mogą być pokryte przez dochody agencji z działalności komercyjnej lub przez przekazane jej aktywa finansowe.
Gwarancja ta nie jest ograniczona ani pod względem zakresu ani czasu.
Nie wyklucza ona kosztów związanych z działaniami konkurencyjnymi, zwłaszcza gdy działania mogą wytwarzać dodatkowe przyrosty zobowiązań, jak również nie jest ograniczona pod względem kwoty.
(153) Zdaniem Komisji ta nieograniczona gwarancja jest sama w sobie korzyścią udzieloną NDA przez państwo.
(154) Ponieważ gwarancja ta jest finansowana ze środków państwa i jest specjalnie skierowana do NDA, a także ponieważ NDA będzie kontynuować pewne komercyjne działania na rynkach, na których istnieje wymiana handlowa pomiędzy państwami członkowskimi, Komisja stwierdza, że środek zawiera pomoc państwa dla NDA w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
(155) Komisja zauważa, że Zjednoczone Królestwo nie zakwestionowało tego, iż środek stanowi pomoc państwa dla NDA.
7.5.
Ocena zgodności pomocy dla NDA na podstawie traktatu WE
(156) Artykuł 87 ust. 1 traktatu WE podaje ogólną zasadę zakazu pomocy państwa w obrębie Wspólnoty.
(157) Artykuł 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 traktatu WE przewidują wyłączenia od zasady ogólnej niezgodności opisanej w art. 87 ust. 1.
(158) Wyłączenia opisane w art. 87 ust. 2 traktatu WE nie mają w tym przypadku zastosowania, gdyż środek nie ma charakteru socjalnego i nie jest udzielany indywidualnym konsumentom, nie rekompensuje szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami wyjątkowymi i nie jest przyznawana gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętym podziałem Niemiec.
(159) Dalsze wyłączenia podano w art. 87 ust. 3 traktatu WE. Wyjątki w art. 87 ust. 3 lit. a), art. 87 ust. 3 lit. b) i 87 ust. 3 lit. d) nie mają zastosowania w tym wypadku, gdyż pomoc nie sprzyja rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest niższy od przeciętnej lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, nie jest również przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania ani nie ma na celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego ani nie wspiera kultury i zachowania dziedzictwa kulturowego.
(160) Może mieć więc zastosowanie wyłącznie wyłączenie przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE. Artykuł 87 ust. 3 lit. c) przewidujące zatwierdzenie pomocy państwa przeznaczonej na ułatwienie rozwoju niektórych sektorów gospodarki, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(161) Zazwyczaj Komisja interpretuje tekst art. 87 ust. 3 lit. c) jako określający, że dany środek można uznać za zgodny z traktatem, gdy jego dodatni wkład w realizację niektórych celów Wspólnoty przeważa nad jego ujemnym wpływem na konkurencję na rynku wewnętrznym.
(162) Sekcja 7.1 wyjaśnia dość szczegółowo zgodność środka z celami traktatu Euratom.
Komisja z zadowoleniem przyjmuje utworzenie NDA i postrzega ją jako doskonały środek skutecznego zajęcia się brzemieniem zobowiązań z tytułu energii jądrowej wynikających z odległej przeszłości, kiedy polityka ochrony środowiska nie osiągnęła jeszcze dzisiejszych standardów.
Komisja uważa, że NDA przyczyni się w decydujący sposób do jak najlepszej realizacji końcowego etapu cyklu jądrowego.
W ten sposób przyczyni się ona wyraźnie do realizacji wspólnotowej polityki jądrowej określonej w traktacie Euratom.
Pozytywny wkład środka jest więc bardzo ważny i, w opinii Komisji, dobrze ugruntowany.
(163) Gdyby NDA była zobowiązana do możliwie jak najszybszego zakończenia komercyjnej eksploatacji aktywów, za które będzie odpowiedzialna, to prawdopodobnie środek nie wywarłby znaczącego negatywnego wpływu na konkurencję.
Jednak Zjednoczone Królestwo nie dokonało takiego wyboru i pozwoliło NDA na kontynuowanie komercyjnej eksploatacji aktywów na określonych warunkach.
Komisja może jedynie zauważyć, że czyniąc tak, Zjednoczone Królestwo umożliwiło wywieranie działalności NDA wpływu na rynek wewnętrzny.
Stwarza to konieczność przeanalizowania wielkości tego wpływu, aby ocenić środek.
(164) Komisja uważa, że kontynuacja przez NDA komercyjnej eksploatacji aktywów, wraz z leżącą u jej podstaw pomocą państwa, ma bardzo podobny wpływ na konkurencję do tego, który wynikłby z kontynuacji działalności przedsiębiorstwa otrzymującego pomoc na restrukturyzację.
To podobieństwo do przypadku restrukturyzacji BE [25] jest w tym względzie bardzo widoczny.
Z uwagi na te analogie Komisja uważa, iż najbardziej odpowiednim sposobem oceny wpływu środka na konkurencję i ustalenia granic, w jakich może on być uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem polega na zastosowaniu podstawowego rozumowania zawartego we wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie lub restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [26], w szczególności zaś, że istnieje potrzeba znalezienia proporcjonalnych środków kompensacyjnych w celu złagodzenia skutków pomocy, gdzie jest to konieczne.
(165) Przed przystąpieniem do szczegółowej analizy sytuacji konkurencyjnej każdego z aktywów Komisja ma dwie ogólne uwagi dotyczące wpływu środka na konkurencję.
(166) Pierwsza uwaga dotyczy tego, że sam statut NDA łagodzi wpływ środka na konkurencję nawet w przypadku aktywów, które będą nadal w eksploatacji.
Przedsiębiorstwo posiadające cel komercyjny prawdopodobnie wykorzystałoby pomoc operacyjną na obniżenie swoich kosztów i sprzedaż po niskiej cenie.
Natomiast NDA będzie eksploatować aktywa tylko wówczas, jeśli eksploatacja może przynieść dodatkową wartość dla jej głównego obowiązku – likwidacji elektrowni.
NDA nie ma więc motywacji do wykorzystywania pomocy po to, aby świadczyć usługi poniżej ceny rynkowej, a z pewnością nie jest zainteresowana wykorzystywaniem pomocy do obniżenia swoich kosztów.
Ponadto, choć NDA będzie kontynuować eksploatację istniejących aktywów, nie będzie inwestować w jakiekolwiek nowe.
Nie będzie więc leżeć w jej interesie posiadanie polityki komercyjnej skierowanej na zdobywanie wpływu i udziału rynkowego.
(167) NDA nie będzie ani inwestować w nowe aktywa, ani angażować się w nowe rodzaje działalności.
Przepływ środków pieniężnych, jakie będzie ona wytwarzać przez kontynuowanie eksploatacji niektórych aktywów będzie wykorzystywany wyłącznie w celu dostarczenia większej ilości funduszy na wywiązanie się z zobowiązań z tytułu energii jądrowej.
Ramy działania NDA ściśle wyodrębniają wszystkie dochody NDA zapobiegając wykorzystaniu ich do innych celów.
(168) Wszystkie podmioty eksploatujące elektrownie jądrowe pokrywają w zasadzie swoją część zobowiązań z tytułu energii jądrowej zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".
W tym celu Zjednoczone Królestwo podjęło się zażądania od NDA i firm licencjonowanych przez zakład dla elektrowni, aby zobowiązały się dołożyć wszelkich rozsądnych starań ustalając ceny w celu odzyskania części zobowiązań, które można przypisać NDA.
W sytuacjach, w których cel ten nie zostałby osiągnięty, Zjednoczone Królestwo zgłosi ten fakt Komisji i poinformuje ją o powodach, dla których nie mógł on zostać osiągnięty.
(169) Druga uwaga dotyczy tego, że konkurencyjny system, który Zjednoczone Królestwo wprowadzi w celu wyznaczania SLC (firm licencjonowanych przez zakład) będzie miał bardzo dobroczynny wpływ na konkurencję na rynku wewnętrznym.
Stworzy on podstawę dla rzeczywistego rynku eksploatacji niektórych zakładów jądrowych w Zjednoczonym Królestwie, a co ważniejsze – ich likwidacji.
Komisja uważa, iż rozwój tego rynku jest znakomitą okazją dla wspólnotowej gospodarki jako całości.
Pozwoli on na rozpowszechnienie know-how na cały wspólnotowy przemysł. Środek będzie więc miał znaczące pozytywne skutki zewnętrzne, które będą pożyteczne szczególnie z uwagi na liczne aktywa jądrowe, które będą musiały zostać zlikwidowane w Unii w nadchodzących dziesięcioleciach.
(170) Komisja przeanalizowała również sytuację konkurencyjną każdego z typów aktywów, które NDA będzie nadal eksploatować komercyjnie.
7.5.1.
Elektrownie typu Magnox
(171) Elektrownie typu Magnox działają na bardzo silnie konkurencyjnym brytyjskim rynku energii elektrycznej.
(172) Komisja odnotowuje mikroekonomiczne argumenty Zjednoczonego Królestwa, że środek – nawet gdyby zmniejszył SRMC (krótkookresowe koszty węzłowe) – nie wywarłby wpływu na czas, przez jaki konkurenci eksploatują swoje elektrownie oraz na cenę, za jaką sprzedają oni swoją energię elektryczną.
(173) Komisja ma zastrzeżenia pod tym względem.
Argumenty te mogą bowiem być ważne na jednym, przeważnie krótkookresowym, doskonałym rynku, o doskonałych informacjach, najlepiej wspólnie wykorzystywanych.
Jednakże, obecny rynek energii elektrycznej w Wielkiej Brytanii nie jest takim rynkiem.
Jest on głównie oparty na dwustronnych umowach, z kilkoma rynkami transakcji terminowych.
Ponadto, rynek jest zasadniczo podzielony na sprzedaż hurtową i bezpośrednią dostawę do przedsiębiorstw, przy czym ten drugi segment jest najwyraźniej cenniejszy pod względem komercyjnym.
Nie wpływając na faktyczną ilość energii elektrycznej sprzedanej przez jednego z konkurentów NDA, środek może zmusić go do częściowego przestawienia się na mniej atrakcyjną część rynku, co może odbić się na jego wynikach.
(174) Komisja uważa więc, że środek zakłóca konkurencję, lub grozi zakłóceniem konkurencji na tym rynku, co musi zostać złagodzone.
(175) Idealnym sposobem złagodzenia negatywnego wpływu pomocy na rynek byłoby zaprzestanie eksploatacji elektrowni.
(176) Komisja jednak zdaje sobie sprawę, że natychmiastowe zamknięcie tych elektrowni mogłoby mieć negatywny wpływ na sprawność i bezpieczeństwo działań likwidacyjnych.
Ponieważ zakład Sellafield nie byłby w stanie uruchomić powtórnego przetwarzania odpadów dla kilku elektrowni w tak krótkim terminie, należałoby opracować rozwiązanie tymczasowego przechowywania.
Komplikowałoby to prace związane z likwidacją, stwarzając dodatkowe koszty oraz potencjalnie obawy o bezpieczeństwo.
Mogłoby również stwarzać problemy dla bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej na napiętym już rynku w Wielkiej Brytanii.
Komisja jest zdania, że wymaganie natychmiastowego zamknięcia elektrowni nie jest zatem proporcjonalnym środkiem łagodzenia obaw o konkurencję.
(177) Komisja zauważa, iż – choć elektrownie nie zostaną natychmiast zamknięte – Zjednoczone Królestwo ma już program zamknięcia ich wszystkich w stosunkowo krótkim terminie, przy czym wyłączenie ostatniej elektrowni planowane jest w 2010 r.
Wynika z tego, że wszelki wpływ środka na konkurentów zmalałby i wkrótce skończył się.
W szczególności, okres pomiędzy tą decyzją a ostatnim zamknięciem jest tego samego rzędu wielkości, co czas niezbędny dla nowego uczestnika rynku na opracowanie projektu nowej elektrowni do czasu likwidacji.
NDA również nie będzie rozpoczynać nowej działalności związanej z wytwarzaniem energii elektrycznej, ani budować jakiegokolwiek innego nowego obiektu.
(178) W celu złagodzenia wpływu środka na rynek w tym czasie, Komisja zbadała możliwość zażądania od NDA środków, które byłyby równoważne pod względem skutku ze środkami wymaganymi od przedsiębiorstwa BE w ramach przypadku pomocy państwa na jego restrukturyzację [27].
Były trzy takie środki kompensacyjne.
(179) Pierwszy środek kompensacyjny polegał na wymogu rozdzielenia wytwarzania przez BE energii elektrycznej metodą jądrową, wytwarzania jej metodami innymi niż jądrowa oraz działalności handlowej BE.
W obecnym przypadku NDA nie prowadzi jakiejkolwiek znaczącej działalności związanej z wytwarzaniem energii elektrycznej metodami innymi niż jądrowa.
Komisja uważa więc, że taki środek kompensacyjny nie miałby znaczenia dla obecnego przypadku.
(180) Drugi środek kompensacyjny polegał na nałożeniu na BE sześcioletniego zakazu zwiększania wydajności.
W obecnym przypadku, w praktyce, NDA nie tylko nie zwiększy swojej wydajności wytwarzania energii elektrycznej, lecz nawet stopniowo całkowicie ją zredukuje w ciągu czterech lat.
Efekty tego środka są już zatem osiągnięte poprzez normalne funkcjonowanie NDA.
(181) Trzeci środek kompensacyjny polegał na zakazaniu BE sprzedawania energii elektrycznej na zasadzie bezpośredniej sprzedaży przedsiębiorstwom poniżej hurtowych cen rynkowych.
(182) Zdaniem Komisji, w przypadku NDA niezbędny jest podobny środek.
Zjednoczone Królestwo podjęło się wdrożenia go.
(183) W praktyce będzie stosował się ten sam typ odstępstw, co przyjęte w stosunku do BE w przypadkach wyjątkowych warunków rynkowych.
Komisja uważa, iż takie wyjątkowe odstępstwa są niezbędne po to, aby nie narazić samego celu środka.
Doświadczenie w monitorowaniu decyzji Komisji w przypadku BE pokazuje, że odstępstwa nie doprowadziły do nadużycia.
(184) W obecnym przypadku, podobnie jak w przypadku BE, istnienie wyjątkowych warunków rynkowych będzie określone przy użyciu konkretnych testów i prób eksploatacyjnych.
(185) Testy te będą jednak nieco mniej kłopotliwe niż w przypadku BE.
Komisja uważa, iż jest to uzasadnione i proporcjonalne, ponieważ udział NDA w rynku jest o wiele mniejszy niż BE, a tym samym wpływ środka na rynek energii elektrycznej jest mniejszy.
(186) Władze Zjednoczonego Królestwa zaproponowały wdrożenie środka za pomocą reguł określonych w motywach (185) – (188).
(187) W normalnych warunkach rynkowych, gdy NDA zechce zawrzeć nowe umowy na sprzedaż końcowym użytkownikom, Sekretarz Stanu wyznaczy niezależnego eksperta, który będzie corocznie relacjonował, czy umowy takie opiewały na ceny, w których składnik energii został ustalony na poziomie dominującej hurtowej ceny rynkowej lub powyżej tego poziomu.
(188) W wyjątkowych warunkach rynkowych NDA może prowadzić sprzedaż na podstawie nowych umów, w których składnik energii jest ustalony poniżej dominującej hurtowej ceny rynkowej, lecz tylko wówczas, gdy biegli rewidenci NDA lub firmy działające w ich imieniu uznają, że warunki jednego z dwóch przedstawionych poniżej testów na wyjątkowe warunki rynkowe zostały spełnione.
- Test A: NDA lub przedsiębiorstwo działające w jej imieniu oferuje do sprzedaży [...] [28] przez okres [...] minimum [...] do obrotu w sezonie zimowym oraz [...] do obrotu w sezonie letnim po hurtowej cenie rynkowej dominującej na rynku hurtowym, a na końcu tego okresu oferty takie nie zostały przyjęte.
- Test B: zgłoszone wielkości sprzedaży energii elektrycznej w obciążeniu podstawowym przed sezonem wyniosły ogółem poniżej [...] (brutto), uśrednione za poprzednie [...].
(189) Jeżeli warunki któregokolwiek z testów zostaną spełnione, wówczas może rozpocząć się okres wyjątkowych warunków rynkowych.
NDA może wtedy sprzedawać według nowych umów w ilości do [...] końcowym użytkownikom na podstawie umów, w których ustalono ceny poniżej dominującej hurtowej ceny rynkowej przy założeniu, że taki sposób ustalania cen jest koniecznością handlową w ciągu takiego okresu wyjątkowych warunków rynkowych.
(190) Okres wyjątkowych warunków rynkowych nie może przekroczyć [...].
Aby rozpoczął się następny okres wyjątkowych warunków rynkowych muszą ponownie zostać spełnione warunki testu A lub testu B.
(191) Komisja uważa, iż mechanizm ten jest odpowiednim sposobem realizacji środka kompensacyjnego.
Jest on oparty o wystarczająco przejrzyste i wykonalne kryteria, aby umożliwić podejmowanie decyzji w sposób przemyślany i sprawny.
Umożliwi on znaczne złagodzenie zakłócenia konkurencji na rynku w okresie do czasu zamknięcia elektrowni typu Magnox.
(192) Z uwagi na powyższe Komisja uważa, iż wynikające ze środka zakłócenie konkurencji, złagodzone faktem, iż elektrownie zostaną wkrótce zamknięte oraz środkiem kompensacyjnym, który zostanie wprowadzony, jest przeważone przez pozytywny wkład środka w realizację celów traktatu Euratom.
7.5.2.
THORP
(193) Komisja uważa, że wpływ środka w odniesieniu do kontynuacji eksploatacji instalacji THORP przez NDA jest bardzo ograniczony.
(194) Przede wszystkim, ważną częścią powtórnego przetwarzania w THORP jest powtórne przetwarzanie paliwa AGR.
Pod tym względem, nie ma ona obecnie żadnych konkurentów.
Ponieważ BE jest obecnie jedynym źródłem zużytego paliwa jądrowego AGR w Europie Komisja uważa, iż jest jasne, że żaden inwestor rynkowy nie wziąłby pod uwagę jakiejkolwiek inwestycji w nowy zakład powtórnego przetwarzania paliwa jądrowego AGR.
(195) Greenpeace twierdzi, że bezpośrednie przechowywanie mogłoby być alternatywą dla powtórnego przetwarzania paliwa AGR i byłoby atrakcyjniejszym rozwiązaniem dla inwestora.
(196) Komisja jest jednak zdania, że pomimo iż inwestycja w bezpośrednie przechowywanie może być mniej kosztowne, jednak pozostawałaby nadal bardzo nieatrakcyjną opcją.
Jak Zjednoczone Królestwo słusznie zauważa, BE, jako jedyne źródło zużytego paliwa AGR, ma już umowy na zarządzanie swoim zużytym paliwem AGR obejmujące cały okres jego eksploatacji.
Komisja zwraca uwagę, że w przeciwieństwie to tego, co zdaje się twierdzić Greenpeace, na BNFL nie spoczywał obowiązek faktycznego powtórnego przetwarzania tych odpadów.
Ma ono jedynie obowiązek zarządzać nimi.
Według informacji dostępnych Komisji BNFL w ogóle nie zamierza ich powtórnie przetwarzać.
(197) Umowy te są wynikiem renegocjacji początkowych umów podczas restrukturyzacji przedsiębiorstwa.
Szczególnie interesujące dla BE są więc ceny, gdyż w takich ramach BNFL, podobnie jak każdy prywatny inwestor w gospodarce rynkowej, był gotów zaoferować ceny zniżające się aż do jego kosztów krańcowych, zrzekając się części lub całości swoich kosztów stałych (należy zauważyć jednak, że ustalona cena 140000 GBP/tonę, wymieniona przez Greenpeace i przytoczona w motywie (53) jest niepoprawna, gdyż ceny w tych umowach zależą od cen energii elektrycznej, jak opisano w Tabeli 7 wyżej wymienionej decyzji Komisji w sprawie restrukturyzacji BE).
(198) Komisja uważa za niemożliwe, aby konkurent, który musiałby albo zbudować nowy obiekt do przechowywania przy znacznych kosztach stałych albo liczyć się z wysokimi kosztami transportu niebezpiecznego materiału, mógłby w takich warunkach złożyć BE jakąkolwiek konkurencyjną ofertę.
(199) Obawy o konkurencję ograniczają się zatem do działalności THORP w zakresie powtórnego przetwarzania zużytego paliwa LWR.
(200) Komisja uważa, że w przypadku tej działalności bezpośrednie przechowywanie nie jest realną konkurencyjną opcją dla powtórnego przetwarzania.
Istotnie, w panujących obecnie warunkach ekonomicznych oraz dla przewidywalnej przyszłości na rynku uranu powtórne przetwarzanie odpadowego paliwa jest rozwiązaniem znacznie bardziej kosztownym niż bezpośrednie przechowywanie [29].
Wybór przedkładający powtórne przetwarzanie nad bezpośrednie przechowywanie jest więc bardzo często wyborem politycznym dokonywanym przez rządy krajów, w których elektrownie jądrowe są eksploatowane.
Taki wybór polityczny, który często jest wprowadzany w życie mocą ustawy lub przepisu wykonawczego, pozostawia bardzo niewiele miejsca dla dokonania przez podmioty konkurencyjnego wyboru pomiędzy tymi dwiema opcjami.
(201) Dla powtórnego przetwarzania paliwa innego niż AGR THORP ma więc tylko jednego konkurenta w Unii: francuskie przedsiębiorstwo Areva.
(202) W tym kontekście Komisja uważa, iż wymóg wcześniejszego zamknięcia instalacji THORP, aby złagodzić obawy o konkurencję wywołane przez środek potencjalnie stworzyłby więcej problemów konkurencyjnych niż rozwiązał.
Mógłby bowiem wyrobić Arevie pozycję monopolisty, która z pewnością byłaby długotrwała, biorąc pod uwagę technologiczną i finansową trudność wejścia na ten rynek.
(203) Komisja sądzi, że z uwagi na powyższe lepszym sposobem złagodzenia wpływu środka na konkurencję jest zapewnienie, że podczas prowadzenia działalności przez NDA środki państwowe nie zostaną wykorzystane po to, aby umożliwić zakładowi THORP konkurowanie z Arevą na dyskryminujących zasadach.
(204) W sekcji 7.3 wykazano, że BNFL odłożył wystarczającą ilość pieniędzy, aby pokryć koszty stałe likwidacji THORP.
Komisja uważa więc, iż aby zapewnić, że NDA nie będzie w stanie oferować antykonkurencyjnych cen, wystarczy nałożyć na NDA wymóg, na mocy którego w przypadku każdej nowej umowy dla THORP NDA wliczała w ceny wszystkie koszty, w tym wszystkie przyrostowe zobowiązania z tytułu energii jądrowej.
(205) Zjednoczone Królestwo zobowiązało się wprowadzić w życie ten pełny mechanizm ustalania cen.
Będzie on stosował się do wszystkich nowych umów zawartych przez NDA po dacie niniejszej decyzji.
Ograniczenie to nie będzie stosowane do umów zawartych przed datą decyzji Komisji ani do umów, w których formalne oferty zatwierdzone przez Nuclear Decommissioning Authority oraz Departament Handlu i Przemysłu Zjednoczonego Królestwa zostały wydane klientom i są w trakcie negocjacji przed tą datą, bądź do umów zawartych po tej dacie stosownie do listu intencyjnego podpisanego przed tą datą.
(206) Z uwagi na powyższe Komisja uważa, iż wynikające ze środka zakłócenie konkurencji, złagodzone środkiem kompensacyjnym, który zostanie wprowadzony, jest przeważone przez pozytywny wkład środka w realizację celów traktatu Euratom.
7.5.3.
SMP
(207) Sytuacja konkurencyjna zakładu SMP jest bardzo specyficzna.
SMP wytwarza paliwo MOX.
MOX może być używane tylko w ograniczonej liczbie elektrowni jądrowych, które zostały zaprojektowane lub przystosowane do jego używania.
SMP ma obecnie tylko dwóch komercyjnych konkurentów: Arevę i Belgonucléaire.
Tych dwóch konkurentów łączą istotne więzi.
W szczególności Komisja rozumie, że choć Belgonucléaire ma technologiczną zdolność produkowania MOX, jest ono uzależnione od Arevy przy montowaniu produktu finalnego przeznaczonego do użycia w elektrowniach jądrowych.
Ponadto, Belgonucléaire sprzedaje swoje produkty za pośrednictwem Commox – spółki zależnej będącej wspólną własnością Arevy (60 %) i Belgonucléaire (40 %).
(208) Likwidacja zakładu SMP spowodowałaby ograniczenie konkurencji na rynku w najlepszym razie do dwu przedsiębiorstw mających ważne wspólne interesy, a być może nawet do jednego przedsiębiorstwa.
Nie można wykluczyć, że japońskie i rosyjskie podmioty, które dziś posiadają niekomercyjne instalacje wytwarzające MOX, rozpoczną w najbliższych latach działalność komercyjną.
Jednakże nie jest to pewne i częściowe pokrywanie się okresu eksploatacji SMP i działania tych ewentualnych pozaunijnych komercyjnych podmiotów może być ograniczone do kilku lat.
(209) W tym kontekście Komisja uważa, iż wymóg wczesnego zamknięcia SMP, aby złagodzić obawy o konkurencję wywołane przez środek potencjalnie stworzyłby więcej problemów konkurencyjnych niż rozwiązał.
(210) Komisja sądzi, że z uwagi na powyższe lepszym sposobem złagodzenia wpływu środka na konkurencję jest zapewnienie, że podczas prowadzenia działalności przez NDA środki państwowe nie zostaną wykorzystane po to, aby umożliwić zakładowi SMP konkurowanie z Arevą lub Belgonucléaire na dyskryminujących zasadach.
(211) W sekcji 7.3 wykazano, że przedsiębiorstwo BNFL odłożyło wystarczającą ilość pieniędzy, aby pokryć koszty stałe likwidacji SMP.
Komisja uważa więc, iż aby zapewnić, że NDA nie będzie w stanie oferować antykonkurencyjnych cen, wystarczy zażądać, aby w przypadku każdej nowej umowy dla SMP NDA wliczała w ceny wszystkie koszty, w tym wszystkie przyrostowe zobowiązania z tytułu energii jądrowej.
(212) Zjednoczone Królestwo zobowiązało się wprowadzić w życie ten pełny mechanizm ustalania cen.
Będzie on stosował się do wszystkich nowych umów zawartych przez NDA po dacie niniejszej decyzji.
Ograniczenie to nie będzie stosowane do umów zawartych przed datą decyzji Komisji Europejskiej ani do umów, w których formalne oferty zatwierdzone przez Nuclear Decommissioning Authority oraz Departament Handlu i Przemysłu Zjednoczonego Królestwa zostały wydane klientom i są w trakcie negocjacji przed tą datą, bądź do umów zawartych po tej dacie stosownie do listu intencyjnego podpisanego przed tą datą.
(213) Z uwagi na powyższe Komisja uważa, iż pozytywny wkład środka w realizację celów traktatu Euratom przewyższa wynikające ze środka zakłócenie konkurencji, złagodzone środkiem kompensacyjnym, który zostanie wprowadzony.
7.5.4.
Springfields
(214) Do końca 2006 r. działalność zakładu Springfields będzie ograniczona do produkcji paliwa jądrowego Magnox i AGR.
(215) Paliwa takie są używane wyłącznie w Zjednoczonym Królestwie.
Paliwo Magnox jest używane wyłącznie w elektrowniach typu Magnox, z których ostatnia zostanie zamknięta do 2010 r.
Paliwo AGR jest używane tylko przez BE, które renegocjowało swoje długoterminowe umowy z BNFL na dostawy paliwa AGR w ramach przeprowadzanej restrukturyzacji.
(216) Stosują się te same argumenty, które zostały rozwinięte w motywach (194) – (196).
Żaden konkurent nie uznałby za ekonomicznie atrakcyjne inwestowanie w obiekt, który miałby konkurować z działalnością Springfields.
Komisja uważa więc, że wpływ środka na konkurencję w odniesieniu do zakładu Springfields jest znikomy i nie wymaga środka kompensacyjnego.
(217) Z uwagi na powyższe Komisja uważa, iż pozytywny wkład środka w realizację celów traktatu Euratom przewyższa zakłócenie konkurencji wynikające ze środka
7.5.5.
Drigg
(218) Instalacja Drigg jest obiektem do przechowywania niskoaktywnych odpadów jądrowych.
Jest ona jedynym tego typu obiektem w Wielkiej Brytanii.
(219) Władze Zjednoczonego Królestwa poinformowały Komisję, że skład ten będzie miał pojemność wystarczającą do pomieszczenia wszystkich takich odpadów wytworzonych w Wielkiej Brytanii do 2050 r.
Około 90 % tych odpadów pochodzić będzie od NDA.
(220) Transport odpadów jądrowych na duże odległości nie jest zalecany, a niektóre kraje zakazują ich przywozu.
(221) Komisja uważa, że w tych warunkach zakres, w którym nowy uczestnik rynku mógłby konkurować z instalacją Drigg, jest bardzo ograniczony i może sprawić, że budowa nowego obiektu do przechowywania odpadów niskoaktywnych prawdopodobnie nie będzie mieć jakiejkolwiek wartości ekonomicznej.
(222) Komisja uważa więc, że wpływ środka na konkurencję w odniesieniu do zakładu Drigg jest znikomy i nie wymaga środka kompensacyjnego.
(223) Z uwagi na powyższe Komisja uważa, iż pozytywny wkład środka w realizację celów traktatu Euratom przewyższa zakłócenie konkurencji wynikające ze środka.
7.6.
BNFL jako tymczasowa SLC
(224) We decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła obawę, że BNFL może otrzymać pomoc od NDA w czasie, kiedy będzie tymczasową SLC (firmą licencjonowaną przez zakład) zakładu NDA, zanim wprowadzony zostanie konkurencyjny proces wyznaczania SLC.
(225) Komisja odnotowuje, że Zjednoczone Królestwo dostarczyło pełne i szczegółowe wyjaśnienie sposobu, w jaki SLC – w tym również BNFL – będą wynagradzane.
Pokrywane będą tylko niezbędne koszty, przy ustalonych rocznych limitach.
Zysk będzie wyłączony z normalnej zapłaty i może być otrzymany wyłącznie wówczas, gdy osiągnięte zostały cele wydajności ustalone przez rząd.
Nawet w tym przypadku zyski te zostaną porównane z międzynarodowymi miarami odniesienia stosowanymi w sektorze.
(226) Zdaniem Komisji proces ten pozwala stwierdzić, że finansowanie SLC nie wiąże się z pomocą państwa.
(227) W tym względzie Komisja podkreśla również, że nie może znaleźć a priori powodu, aby sądzić, że umowy z SLC, nawet z BNFL, będą pociągać za sobą wzajemne subsydiowanie.
Przeciwnie, uważa ona, że wprowadzone ramy dają o wiele lepsze perspektywy dla przejrzystości niż sytuacja, w której przedsiębiorstwo BNFL prowadziło całą swoją działalność w ramach jednej grupy.
8.
WNIOSEK
(228) Komisja stwierdza, że środek nie zawiera pomocy dla BNFL w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE oraz że nie zawiera pomocy dla NDA w tymże samym rozumieniu.
W zakresie, w jakim nie ma pomocy państwa, niniejsza decyzja nie ma wpływu na stosowanie traktatu Euratom.
W zakresie, w jakim pomoc ta jest zgodna z celami traktatu Euratom i nie ma wpływu na konkurencję w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem, przedmiotowy środek jest zgodny ze wspólnym rynkiem.
Niniejsza decyzja nie przesądza opinii Komisji o potencjalnej pomocy państwa dla innych podmiotów niż BNFL i NDA.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ustanowienie przez Zjednoczone Królestwo Nuclear Decommissioning Authority (Agencji ds. likwidacji obiektów jądrowych), zgłoszone Komisji w dniu 22 grudnia 2003 r., polegające na przekazaniu Agencji ds. likwidacji obiektów jądrowych należących do British Nuclear Fuels Limited elektrowni jądrowych typu Magnox, fizycznych aktywów w postaci zakładów Capenhurst, Driggs, Sellafield i Springfields oraz aktywów finansowych związanych z tymi zakładami, a także odpowiedzialności za pokrycie ich zobowiązań z tytułu energii jądrowej nie zawiera pomocy państwa dla British Nuclear Fuels Limited w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
2.
Ustanowienie Agencji ds. likwidacji obiektów jądrowych, opisane w ust. 1, zawiera pomoc dla Agencji ds. likwidacji obiektów jądrowych w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE, która jest zgodna ze wspólnym rynkiem oraz z celami traktatu Euratom, z zastrzeżeniem warunków przedstawionych w art. 2 – 9 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Gdy wydatki odpowiadające zobowiązaniom z tytułu energii jądrowej wymienionym w art. 1 przekroczą 15100000000 GBP według cen z marca 2005 r., Zjednoczone Królestwo przedłoży Komisji rozszerzone sprawozdania dodatkowe wykazujące, że wydatki są ograniczone do realizacji zobowiązań wymienionych w tym artykule oraz że podjęte zostały odpowiednie kroki w celu ograniczenia wydatków do niezbędnego minimum pozwalającego na zrealizowanie tych zobowiązań.
Sprawozdania takie będą składane corocznie.
W celu obliczenia kwot według cen z marca 2005 r. Zjednoczone Królestwo użyje stopy referencyjnej i dyskontowej opublikowanej przez Komisję dla Zjednoczonego Królestwa, aktualizując tę stopę co pięć lat.
Artykuł 3
1.
Zjednoczone Królestwo nałoży na Agencję ds. likwidacji obiektów jądrowych oraz na firmy licencjonowane przez zakład wyznaczone dla elektrowni wymóg na mocy którego zobowiążą się one nie oferować niekrajowym końcowym użytkownikom, którzy kupują energię elektryczną bezpośrednio od Agencji ds. likwidacji obiektów jądrowych oraz od firm licencjonowanych przez zakład wyznaczonych dla elektrowni na warunkach, w których cena składnika energii w umowie z użytkownikami jest poniżej dominującej hurtowej ceny rynkowej.
Jednakże w wyjątkowych warunkach rynkowych, gdy spełnione są warunki obiektywnych testów przedstawionych w art. 4 ust. 1, Agencja ds. likwidacji obiektów jądrowych oraz firmy licencjonowane przez zakład wyznaczone dla elektrowni mogą, gdy takie wyjątkowe warunki rynkowe nadal panują, w dobrej wierze ustalić cenę składnika energii w umowie poniżej dominującej hurtowej ceny rynkowej, gdy jest to konieczne, aby umożliwić Agencji ds. likwidacji obiektów jądrowych oraz firmom licencjonowanym przez zakład wyznaczonym dla elektrowni konkurowanie na rynku, na warunkach określonych w art. 4.
2.
Zjednoczone Królestwo każdego roku składa Komisji sprawozdanie o spełnieniu tego warunku przez Agencję ds. likwidacji obiektów jądrowych oraz firmy licencjonowane przez zakład wyznaczone dla elektrowni.
Artykuł 4
1.
Uznaje się, iż istnieją wyjątkowe warunki rynkowe, jeżeli:
a) Agencja ds. likwidacji obiektów jądrowych oferuje do sprzedaży [...] przez okres [...] minimum [...] do obrotu w sezonie zimowym oraz [...] do obrotu w sezonie letnim po hurtowej cenie rynkowej dominującej na rynku hurtowym, a na końcu tego okresu oferty takie nie zostały przyjęte (test A); lub
b) zgłoszone wielkości sprzedaży energii elektrycznej w obciążeniu podstawowym przed sezonem wyniosły ogółem poniżej [...] (brutto), uśrednione za poprzednie [...] tygodni (test B).
2.
Jeżeli spełnione są warunki któregokolwiek z testów, Agencja ds. likwidacji obiektów jądrowych i firmy licencjonowane przez zakład wyznaczone dla elektrowni mogą sprzedawać według nowych umów w ilości do [...] końcowym użytkownikom na podstawie umów, w których ceny ustalono poniżej obowiązującej hurtowej ceny rynkowej, pod warunkiem że taki sposób ustalania cen jest handlową koniecznością w ciągu takiego okresu wyjątkowych warunków rynkowych.
3.
Okres wyjątkowych warunków rynkowych nie może przekroczyć [...].
Aby rozpoczął się następny okres wyjątkowych warunków rynkowych muszą ponownie zostać spełnione warunki testu A lub testu B.
Artykuł 5
1.
Zjednoczone Królestwo zażąda, aby Agencja ds. likwidacji obiektów jądrowych zobowiązała się, ażeby Agencja ds. likwidacji obiektów jądrowych oraz firmy licencjonowane przez zakład wyznaczone dla Thermal Oxide Reprocessing Plant (Zakładu Przetwarzania Termicznego Tlenków, THORP) oraz Sellafield MOX Plant (zakładu Sellafield MOX, SMP) nie świadczyły usług powtórnego przetwarzania i przechowywania zużytego paliwa ani nie dostarczały wytworzonego paliwa MOX na podstawie umów, w których ustalono ceny poniżej odpowiednich przewidywanych przyrostowych kosztów dostawy.
Takie przyrostowe koszty zawierają związane przyrostowe koszty operacyjne oraz wszelkie związane przyrostowe koszty likwidacji obiektów i zarządzania odpadami i obejmują takie koszty, które przewidywano na krótko przed rozpoczęciem umowy.
2.
Ustęp 1 to nie będzie stosować się do umów zawartych przed datą niniejszej decyzji ani do umów, w których formalne oferty zatwierdzone przez Agencję ds. likwidacji obiektów jądrowych oraz Departament Handlu i Przemysłu Zjednoczonego Królestwa zostały wydane klientom i są w trakcie negocjacji przed tą datą, bądź do umów zawartych po tej dacie stosownie do listu intencyjnego podpisanego przed tą datą.
Artykuł 6
Zjednoczone Królestwo składa coroczne sprawozdanie o realizacji art. 3 – 5.
Sprawozdanie to w szczególności podaje, czy w danym roku istniały wyjątkowe warunki rynkowe oraz przedstawia warunki wynikłych umów.
Sprawozdanie podaje również, czy umowy były podpisane w rozpatrywanym roku z zastosowaniem przepisów art. 5 ust. 1 oraz określa warunki tych umów.
Sprawozdanie skomentuje również, w stosowych przypadkach, rozwój szacowanego przyszłego przepływu środków pieniężnych aktywów, które zostały przekazane przez British Nuclear Fuels Limited do Agencji ds. likwidacji obiektów jądrowych.
Wypowie się ono także na temat tego, czy Agencja ds. likwidacji obiektów jądrowych osiągnęła swój cel odzyskania części zobowiązań z tytułu energii jądrowej elektrowni, które są można przypisać Agencji ds. likwidacji obiektów jądrowych, a jeśli nie osiągnęła, to z jakich powodów nie mogła tego zrobić.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 września 2006 r.
w sprawie ustanowienia Grupy Wysokiego Szczebla ds. Wielojęzyczności
(2006/644/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 149 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską zadaniem Wspólnoty jest rozwijanie wymiaru europejskiego w edukacji, zwłaszcza poprzez nauczanie i upowszechnianie języków państw członkowskich.
(2) Mając na uwadze opracowanie nowej strategii na rzecz wielojęzyczności, zgodnie z komunikatem Komisji zatytułowanym "Nowa strategia ramowa w sprawie wielojęzyczności" [1], koniecznym dla Komisji krokiem może być skorzystanie z wiedzy fachowej specjalistów zebranych w organie doradczym.
(3) W związku z powyższym konieczne jest ustanowienie grupy ekspertów w dziedzinie wielojęzyczności i zdefiniowanie jej zadań i struktury.
(4) Zadaniem tej grupy powinno być udzielanie wsparcia i rad dotyczących opracowywanych inicjatyw, jak również dostarczanie nowych podniet i koncepcji związanych z tworzeniem wszechstronnego podejścia do wielojęzyczności w Unii Europejskiej.
(5) W skład grupy wchodzi od ośmiu do dwunastu członków.
(6) Nie naruszając przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa, określonych w Załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [2], należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.
(7) Wszelkie dane osobowe dotyczące członków grupy powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe oraz swobodnym przepływem takich danych [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Grupa Wysokiego Szczebla ds. Wielojęzyczności
Niniejszym ustanowiona zostaje Grupa Wysokiego Szczebla ds. Wielojęzyczności, zwana dalej "grupą".
Artykuł 2
Zadanie
Zadaniem grupy jest stworzenie warunków do wymiany idei, doświadczeń i dobrych praktyk w dziedzinie wielojęzyczności oraz przekazywanie Komisji zaleceń dotyczących działań w tej dziedzinie.
Artykuł 3
Konsultacje
1.
Komisja może konsultować się z grupą w każdej kwestii związanej z wielojęzycznością.
2.
Przewodniczący grupy może powiadomić Komisję o tym, że powinna ona skonsultować się z grupą w sprawie określonego zagadnienia.
Artykuł 4
Skład i powoływanie
1.
W skład grupy wchodzi od ośmiu do dwunastu członków.
2.
Członkowie grupy są powoływani przez Komisję spośród specjalistów posiadających kwalifikacje w dziedzinie wielojęzyczności.
3.
Członkowie są powoływani jako osoby prywatne i doradzają Komisji niezależnie od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych.
4.
Członkowie pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub do momentu, kiedy ich mandat jest przedłużany.
5.
Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub naruszą warunki określone w ust. 3 niniejszego artykułu lub w art. 287 Traktatu, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich mandatu.
6.
Członkowie powołani jako osoby prywatne składają corocznie oświadczenie, w którym zobowiązują się działać w interesie publicznym oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów, który mógłby zagrażać ich bezstronności.
7.
Nazwiska indywidualnie wyznaczonych członków są publikowane na stronie internetowej DG EAC.
Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 [4].
Artykuł 5
Zasady działania
1.
Grupie przewodniczy członek Komisji odpowiedzialny za wielojęzyczność.
2.
W porozumieniu z Komisją grupa może ustanowić podgrupy do zbadania szczegółowych kwestii podlegających zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę.
Zaraz po wypełnieniu swojego mandatu podgrupy są rozwiązywane.
3.
Przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach grupy lub podgrupy ekspertów lub obserwatorów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia, w przypadku gdy jest to pomocne i/lub konieczne.
4.
Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub podgrupy dotyczą spraw poufnych, wówczas nie mogą być one ujawniane.
5.
Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji; procedury tych posiedzeń oraz ich harmonogram określa Komisja.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć inni, zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
6.
Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o wzór regulaminu wewnętrznego przyjęty przez Komisję.
7.
Komisja może publikować [w Internecie], w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, wnioski, częściowe wnioski lub dokumenty robocze grupy.
Artykuł 6
Koszty posiedzeń
Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
Członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane przez nich usługi.
Koszty posiedzeń są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego grupie przez właściwe służby Komisji.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 września 2006 r.
zmieniająca decyzje 2005/723/WE i 2005/873/WE w sprawie rozdzielenia wkładu finansowego Wspólnoty dla programów zwalczania i monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) w państwach członkowskich w 2006 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4150)
(2006/645/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i 6 oraz art. 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii [2] zawiera przepisy dotyczące monitorowania przenośnych gąbczastych encefalopatii (TSE) u bydła, owiec i kóz.
To zmienione rozporządzenie przewiduje rozszerzenie monitorowania owiec.
(2) Decyzja Komisji 2005/723/WE z dnia 14 października 2005 r. w sprawie programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych TSE oraz programów zapobiegania chorobom odzwierzęcym kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r. [3] ustala wykaz takich programów oraz proponowaną stawkę i maksymalną kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w odniesieniu do każdego z programów.
(3) Decyzja Komisji 2005/873/WE z dnia 30 listopada 2005 r. zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) oraz zapobiegania chorobom odzwierzęcym przedstawione przez państwa członkowskie na rok 2006 [4] ustala wysokość wkładu finansowego Wspólnoty dla programów przedstawionych przez państwa członkowskie dotyczących monitorowania pasażowalnych gąbczastych encefalopatii.
(4) W dniu 8 marca 2006 r. grupa ekspertów w dziedzinie TSE u małych przeżuwaczy pod przewodnictwem wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla TSE potwierdziła, że nie można wykluczyć obecności encefalopatii gąbczastej bydła (BSE) u tych zwierząt w obliczu wyników drugiego etapu badań odróżniających próbek mózgu dwóch owiec z Francji i jednej z Cypru.
Dla wykluczenia obecności BSE u tego rodzaju zwierząt konieczne są dalsze badania.
(5) Ze względu na znaczenie skutecznego wdrożenia zwiększonego monitorowania w celu oceny występowania BSE u owiec, należy zwiększyć kwotę za test, która zostanie zwrócona państwom członkowskim przez Wspólnotę do maksymalnej kwoty wynoszącej 30 EUR za wykonanie szybkiego testu u owiec, zgodnie z kosztem za wykonanie szybkiego testu u kóz.
(6) W następstwie stwierdzenia pierwszego przypadku BSE w Szwecji rozporządzenie (WE) nr 999/2001 zwiększyło poziom wykonywania testów u bydła w tym państwie członkowskim.
Właściwe zatem jest zwiększenie poziomu wkładu finansowego Wspólnoty w programy zwalczania i monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych w Szwecji, zgodnie z tym, co przewidziano w decyzjach 2005/723/WE i 2005/873/WE.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2005/723/WE i 2005/873/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik III do decyzji 2005/723/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W rozdziale XI decyzji 2005/873/WE art. 11 ust. 2 i 3 otrzymują nastepujące brzmienie:
"2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 100 % kosztów kwalifikowanych, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na realizację tych programów i nie przekracza:
a) 3375000 EUR dla Belgii;
b) 1640000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 2380000 EUR dla Danii;
d) 15155000 EUR dla Niemiec;
e) 285000 EUR dla Estonii;
f) 1625000 EUR dla Grecji;
g) 9945000 EUR dla Hiszpanii;
h) 25760000 EUR dla Francji;
i) 6695000 EUR dla Irlandii;
j) 9045000 EUR dla Włoch;
k) 565000 EUR dla Cypru;
l) 355000 EUR dla Łotwy;
m) 770000 EUR dla Litwy;
n) 140000 EUR dla Luksemburga;
o) 1415000 EUR dla Węgier;
p) 35000 EUR dla Malty;
q) 5515000 EUR dla Niderlandów;
r) 2230000 EUR dla Austrii;
s) 3800000 EUR dla Polski;
t) 2205000 EUR dla Portugalii;
u) 410000 EUR dla Słowenii;
v) 845000 EUR dla Słowacji;
w) 1020000 EUR dla Finlandii;
x) 1440000 EUR dla Szwecji;
y) 7700000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
3.
Wkład finansowy Wspólnoty do programów, o których mowa w ust. 1 i 3, przeznacza się na przeprowadzenie testów i maksymalne kwoty nie przekraczają:
a) 7 EUR za test w odniesieniu do testów wykonanych u bydła, o którym mowa w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
b) 30 EUR za test w przypadku testów wykonanych u owiec i kóz, o których mowa w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
c) 145 EUR za test w odniesieniu do wstępnych molekularnych badań odróżniających u owiec i kóz wykonanych zgodnie z ustaleniami załącznika X, rozdziału C, pkt 3.2 lit. c) ppkt i) do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2006 r.
ustanawiająca specyfikacje techniczne dotyczące norm przyjętych dla cech biometrycznych na potrzeby rozwoju Wizowego Systemu Informacyjnego
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3699)
(Jedynie teksty w językach angielskim, czeskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim oraz włoskim są autentyczne)
(2006/648/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 2004/512/WE ustanowiono VIS – system wymiany danych dotyczących wiz między państwami członkowskimi – a także uprawniono Komisję do rozwijania tego systemu, który składa się z Centralnego Wizowego Systemu Informacyjnego, interfejsu krajowego w każdym państwie członkowskim oraz infrastruktury komunikacyjnej między Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym a interfejsami krajowymi.
(2) Rozwój VIS powinien obejmować działania przygotowawcze konieczne do uwzględnienia cech biometrycznych na późniejszym etapie.
(3) W konkluzjach Rady z dni 19 i 20 lutego 2004 r. dotyczących rozwoju Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) przedstawiono wymóg spójności identyfikatorów biometrycznych z Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym.
(4) W swoich konkluzjach z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie wprowadzenia danych biometrycznych do wiz i dokumentów pobytowych Rada zwróciła się do Komisji o poczynienie koniecznych wysiłków, aby wcześniej, bo już w 2006 r., włączyć identyfikatory biometryczne w rozwój głównej części VIS.
(5) Należy przedstawić specyfikacje techniczne dotyczące norm przyjętych dla cech biometrycznych wykorzystywanych do rozwoju VIS, tak aby państwa członkowskie mogły podjąć działania przygotowawcze w celu podłączenia swoich systemów krajowych do Centralnego Wizowego Systemu Informacyjnego.
(6) Jakość i wiarygodność identyfikatorów biometrycznych ma zasadnicze znaczenie.
W związku z tym należy określić normy techniczne, które umożliwią sprostanie wymogom jakości i wiarygodności.
Będzie to wiązać się z poważnymi skutkami finansowymi i technicznymi dla państw członkowskich.
(7) Niniejsza decyzja nie służy stworzeniu żadnych nowych norm – jest ona zgodna z normami Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.
(8) Zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [2], Zjednoczone Królestwo nie uczestniczyło w przyjęciu decyzji 2004/512/WE i nie jest nią związane, ani nie podlega jej stosowaniu, ponieważ decyzja ta stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen.
Niniejsza decyzja Komisji nie jest zatem skierowana do Zjednoczonego Królestwa.
(9) Zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [3], Irlandia nie uczestniczyła w przyjęciu decyzji 2004/512/WE i nie jest nią związana, ani nie podlega jej stosowaniu, ponieważ decyzja ta stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen.
Niniejsza decyzja Komisji nie jest zatem skierowana do Irlandii.
(10) Zgodnie z art. 5 protokołu w sprawie stanowiska Danii, stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dnia 13 sierpnia 2004 r. Dania postanowiła wdrożyć decyzję 2004/512/WE do swojego prawa.
Decyzja Rady 2004/512/WE jest zatem wiążąca dla Danii w świetle prawa międzynarodowego.
(11) W odniesieniu do Islandii i Norwegii decyzja 2004/512/WE stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], które mieszczą się w obszarze określonym w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5].
(12) W odniesieniu do Szwajcarii decyzja 2004/512/WE stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w rozumieniu Umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 4 ust. 1 decyzji Rady w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2424/2001 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do niniejszej decyzji określa się specyfikacje techniczne dotyczące norm przyjętych dla cech biometrycznych na potrzeby rozwoju Wizowego Systemu Informacyjnego.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 25 września 2006 r.
w sprawie odnowienia wspólnotowych zapasów żywych atenuowanych szczepionek przeciwko klasycznemu pomorowi świń
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4197)
(2006/649/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Klasyczny pomór świń stanowi zagrożenie dla świń domowych i dzików we Wspólnocie.
(2) Występowanie ognisk klasycznego pomoru świń w gospodarstwach hodujących świnie domowe może doprowadzić do bardzo poważnych konsekwencji i strat ekonomicznych we Wspólnocie, w szczególności jeśli zachorowania pojawiają się na obszarach o wysokim zagęszczeniu świń.
(3) Zasady przeprowadzania szczepień interwencyjnych świń domowych i dzików zostały ustanowione w dyrektywie 2001/89/WE.
(4) Wspólnota zakupiła 1000000 dawek żywej atenuowanej szczepionki przeciwko klasycznemu pomorowi świń oraz podjęła działania w celu ich przechowywania i umożliwienia ich szybkiego udostępnienia w przypadku przeprowadzenia szczepień interwencyjnych świń domowych.
(5) Okres ważności wymienionych dawek żywych atenuowanych szczepionek przeciwko klasycznemu pomorowi świń upływa w grudniu 2006 r.
W związku z powyższym muszą one zostać zastąpione, aby utrzymać zdolność Wspólnoty do szybkiego reagowania na konieczność przeprowadzenia szczepień interwencyjnych przeciwko klasycznemu pomorowi świń.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota zakupi, w najbliższym możliwym terminie, 1000000 dawek żywej atenuowanej szczepionki przeciwko klasycznemu pomorowi świń.
2.
Wspólnota dokona uzgodnień dotyczących przechowywania i dystrybucji szczepionki, o której mowa w ust. 1.
Artykuł 2
Maksymalny koszt środków, o których mowa w art. 1, nie przekroczy kwoty 350000 EUR.
Artykuł 3
Środki przewidziane w art. 1 ust. 2 są wykonywane przez Komisję we współpracy z dostawcami wybranymi w drodze zaproszenia do składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 września 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4227)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/650/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których państwa członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w odniesieniu do choroby niebieskiego języka.
(3) Po zgłoszeniu pojawienia się choroby niebieskiego języka w połowie sierpnia i na początku września przez właściwe organy Belgii, Niemiec, Francji i Niderlandów, Komisja kilkakrotnie wprowadzała zmiany do decyzji 2005/393/WE w zakresie wyznaczenia przedmiotowych stref zamkniętych.
(4) W dniu 8 września 2006 r. Niderlandy poinformowały Komisję o nowym potwierdzonym przypadku choroby niebieskiego języka u bydła w północnej części tego kraju.
Zważywszy na nowe ustalenia, strefa zamknięta powinna objąć swoim zasięgiem całe terytorium Niderlandów.
(5) W związku ze złożonym przez Niemcy uzasadnionym wnioskiem zasięg strefy zamkniętej w Niemczech powinien zostać zmieniony.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 2006 r.
w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Belgii, Grecji, Irlandii, Cypru, Niderlandów, Polski, Portugalii, Finlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa oraz dwóch członków z Włoch
(2006/651/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając opinię Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat obecnych członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego wygasa w dniu 20 września 2006 r. [1].
Należy zatem mianować członków tego Komitetu na nowy czteroletni okres od dnia 21 września 2006 r.
(2) Rządy Belgii, Grecji, Irlandii, Cypru, Niderlandów, Polski, Portugalii, Finlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa przedstawiły wykazy kandydatów w liczbie odpowiadającej liczbie miejsc przyznanych tym państwom na mocy traktatów.
(3) Rząd Włoch przedstawił wykaz obejmujący dwóch kandydatów w celu uzupełnienia przedstawionego wcześniej wykazu obejmującego dwudziestu dwu kandydatów i uzyskania liczby kandydatów odpowiadającej liczbie miejsc przyznanych temu państwu na mocy traktatów.
(4) Dnia 11 lipca 2006 r. Rada przyjęła już wykazy przedstawione przez rządy Republiki Czeskiej, Niemiec, Estonii, Hiszpanii, Francji, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Węgier, Malty, Austrii, Słowenii i Słowacji, jak również wykaz obejmujący dwudziestu dwu kandydatów przedstawiony przez rząd Włoch [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Osoby, których nazwiska figurują w wykazie załączonym do niniejszej decyzji, mianuje się członkami Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2006 r. do dnia 20 września 2010 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 25 września 2006 r.
przyznająca Republice Cypryjskiej odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4177)
(Jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)
(2006/653/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 96/92/WE [1], w szczególności jej art. 26 ust. 1,
uwzględniając wniosek złożony przez Republikę Cypryjską dnia 28 czerwca 2004 r.,
po uprzednim powiadomieniu państw członkowskich o złożonym wniosku,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 28 czerwca 2004 r. Republika Cypryjska przedłożyła Komisji wniosek o odstępstwo od przepisów art. 21 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/54/WE w odniesieniu do okresu, którego koniec przypada na dzień 31 grudnia 2008 r. oraz od art. 21 ust. 1 lit. c) w odniesieniu do okresu, którego koniec przypada na dzień 31 grudnia 2013 r. Wyraźne upoważnienie dotyczące złożenia takiego wniosku zawarte zostało w art. 26 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.
(2) Ponieważ początkowo przekazano niewłaściwe informacje, nie można było przystąpić do oceny wniosku.
Ponadto przedstawione dane dotyczące zużycia zawierały informacje dotyczące zużycia w północnej części Cypru.
W świetle art. 1 ust. 1 protokołu nr 10 do traktatu o przystąpieniu Cypru, dane dotyczące tej części Cypru zostały uznane za nieistotne dla badania.
Po otrzymaniu wniosku w tej sprawie Cypr przekazał dodatkowe informacje.
(3) Republika Cypryjska stanowi "mały system wydzielony" zgodnie z definicją określoną w art. 2 ust. 26 dyrektywy 2003/54/WE.
Zgodnie z tym przepisem "mały system wydzielony" oznacza każdy system, który w 1996 r. osiągnął zużycie mniejsze niż 3000 GWh, w którym mniej niż 5 % rocznego zużycia uzyskuje się poprzez połączenie z innymi systemami. W 1996 r.
Republika Cypryjska zużyła 2315,3 GWh. Republika Cypryjska stanowi wydzielony, niepołączony z innymi, system energetyczny.
(4) Dokumenty załączone do wniosku oraz dokumenty złożone w terminie późniejszym stanowią wystarczające dowody, że obecnie niemożliwe jest osiągnięcie celu konkurencyjnego rynku energii elektrycznej zważywszy na rozmiar i strukturę rynku energii elektrycznej na wyspie oraz fakt, że perspektywa połączenia tego systemu z główną siecią państwa członkowskiego jest odległa.
Natychmiastowe otwarcie rynku spowodowałoby powstanie istotnych problemów związanych zwłaszcza z bezpieczeństwem dostaw energii elektrycznej.
(5) Cypryjski Urząd Energetyki (ECA) jest aktualnie jedynym licencjonowanym dostawcą energii elektrycznej na Cyprze.
Decyzja rządu spowodowana względami środowiskowymi mająca na celu dywersyfikację paliw, które obecnie obejmują głównie paliwa ciężkie, wywarła znaczną presję na ECA.
W związku z tym powstał wymóg wprowadzenia do produkcji energii gazu ziemnego.
ECA zgodził się na budowę instalacji pracujących w cyklu kombinowanym, które będą wykorzystywać gaz ziemny w 2010 r.
Wymagane inwestycje dodatkowo obciążą ECA stawiając go w sytuacji mniej korzystnej w porównaniu z sytuacją konkurentów.
(6) Ponadto rząd zapewnia bardzo korzystne bodźce dla potencjalnych inwestorów w odnawialne źródła energii, szczególnie energii wiatrowej, fotowoltaicznej i wytwarzanej z biomasy.
Zainteresowanie sektora prywatnego jest znaczne.
Energia elektryczna z odnawialnych źródeł energii ma preferencyjny dostęp do systemu.
Jednak nieograniczone wprowadzanie i funkcjonowanie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii mogłyby spowodować trudności w odniesieniu do stabilności i bezpieczeństwa dostaw.
(7) Z otwarciem rynku z pewnością wiązałoby się kosztowne wzmocnienie systemu przesyłowego w celu uniknięcia niekorzystnego wpływu na niezawodność i bezpieczeństwo sieci.
Spowodowałoby to wzrost opłat, co z kolei wpłynęłoby na wzrost cen dla końcowych konsumentów.
Obecnie znacząca konkurencja nie byłaby możliwa.
(8) Po zbadaniu uzasadnienia Republiki Cypryjskiej zawartego w złożonym wniosku Komisja ocenia, że odstępstwo i warunki stosowania go nie przeszkodzą w ewentualnym osiągnięciu celów dyrektywy 2003/54/WE.
(9) Należy zatem przyznać Republice Cypryjskiej odstępstwo, o które wystąpiła.
(10) Jednak chociaż wniosek zawiera właściwy opis aktualnej sytuacji, nie bierze pod uwagę możliwego rozwoju średnio- i długoterminowego, który może prowadzić do znacznych zmian.
Zatem należy regularnie monitorować sytuację,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyznaje się Republice Cypryjskiej odstępstwo odpowiednio od lit. b) i c) art. 21 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE.
Odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/54/WE stosuje się do dnia 31 grudnia 2008 r.
Odstępstwo od art. 21 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/54/WE stosuje się do dnia 31 grudnia 2013 r.
Artykuł 2
Komisja może wycofać odstępstwo, jeżeli w sektorze energii elektrycznej Republiki Cypryjskiej nastąpią znaczące zmiany.
W tym celu Cypr monitoruje zmiany sektora energii elektrycznej i składa Komisji sprawozdania dotyczące znaczących zmian w tym sektorze, szczególnie w sprawie koncesji działalności gospodarczej z zakresu energetyki, nowych podmiotów gospodarczych na rynku, zmian cen oraz nowych planów dotyczących infrastruktury, które mogą wymagać przeglądu odstępstwa.
Ponadto Republika Cypryjska co dwa lata przedkłada Komisji ogólne sprawozdanie, zaczynając najpóźniej dnia 31 grudnia 2007 r.
Sprawozdania obejmują politykę taryfikacyjną i cenową łącznie ze środkami podejmowanymi w celu ochrony interesów konsumentów w świetle odstępstwa.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Cypryjskiej.
Decyzja Rady
z dnia 19 czerwca 2006 r.
w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu w sprawie stosowania Konwencji alpejskiej z 1991 roku w zakresie rolnictwa na terenach górskich
(2006/655/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Region alpejski odznacza się bogactwem zasobów naturalnych, w szczególności zasobów wodnych, potencjałem rolnym, znaczeniem historycznym i kulturowym, a także wartością ze względu na jakość życia oraz dla działalności gospodarczej i rekreacyjnej nie tylko dla ludności miejscowej, lecz także dla tej pochodzącej z innych terenów.
Jednak ze względu na warunki geomorfologiczne i klimatyczne region alpejski odznacza się również trudnymi warunkami życia i produkcji w odniesieniu do rolnictwa.
(2) Konwencja w sprawie ochrony Alp (zwana dalej "Konwencją alpejską"), podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 7 listopada 1991 r., została zatwierdzona decyzją Rady 96/191/WE z dnia 26 lutego 1996 r.
[2] i weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1998 r.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 Konwencji alpejskiej konkretne środki skierowane na osiągnięcie jej celów są określone w poszczególnych protokołach, w szczególności w Protokole w sprawie rolnictwa na terenach górskich.
(3) Komisja Wspólnot Europejskich uczestniczyła w negocjacjach w sprawie Protokołu w sprawie rolnictwa na terenach górskich, na który duży wpływ wywarły polityki i prawodawstwo wspólnotowe.
W dniu 20 grudnia 1994 r. w Chambéry Wspólnota Europejska podpisała Protokół w sprawie stosowania Konwencji alpejskiej z 1991 roku w zakresie rolnictwa na terenach górskich (protokół "Rolnictwo na terenach górskich").
(4) Zgodnie z celem ogólnym, jakim jest zrównoważony rozwój, celem protokołu "Rolnictwo na terenach górskich", wskazanym w jego art. 1, jest zachowanie i wspieranie rolnictwa na terenach górskich dostosowanego do warunków lokalnych i zgodnego ze środowiskiem w regionie alpejskim, tak aby zapewnić jego istotny wkład w utrzymanie zaludnienia i zachowanie zrównoważonej działalności gospodarczej, w szczególności poprzez produkcję typowych produktów charakteryzujących się jakością, zachowanie naturalnych siedlisk, zapobieganie zagrożeniom naturalnym oraz zachowanie piękna i walorów krajobrazu.
Umawiające się Strony powinny zoptymalizować wielofunkcyjną rolę rolnictwa na terenach górskich.
(5) Cele i środki określone protokołem "Rolnictwo na terenach górskich", takie jak wspieranie rolnictwa na terenach górskich, poprawa warunków życia, korzystanie z gruntów, stosowanie metod uprawy z poszanowaniem przyrody, stosowanie środków na rzecz leśnictwa lub promocja i wprowadzanie do obrotu, są zgodne z prawodawstwem rolnym i polityką rolną Wspólnoty, w szczególności z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [3].
(6) Protokół "Rolnictwo na terenach górskich" stanowi jednolite ramy umożliwiające opracowanie strategii transgranicznej, obejmującej wspólne działania i cele ukierunkowane na rozwiązanie szczególnych problemów regionu alpejskiego.
(7) Konwencja alpejska i protokół "Rolnictwo na terenach górskich" dotyczą 13 milionów mieszkańców oraz blisko 6000 wspólnot na obszarze o wielkości 19 milionów ha.
Alpy mają również duże znaczenie dla ludności zamieszkującej inne regiony.
(8) Konwencja alpejska, a także protokoły w sprawie jej stosowania, w tym protokół "Rolnictwo na terenach górskich", są pierwszymi porozumieniami międzynarodowymi na świecie dotyczącymi regionu górskiego i służą jako model dla innych regionów.
(9) Ratyfikacja protokołu "Rolnictwo na terenach górskich" potwierdzi zaangażowanie Wspólnoty Europejskiej, będzie stanowić silny sygnał polityczny i wzmocni proces ekologiczny w całym regionie, który ma duże znaczenie dla Europy.
(10) Należy zatem zatwierdzić protokół "Rolnictwo na terenach górskich" w imieniu Wspólnoty,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół w sprawie stosowania Konwencji alpejskiej z 1991 roku w zakresie rolnictwa na terenach górskich (protokół "Rolnictwo na terenach górskich").
Tekst protokołu i dotyczących go deklaracji jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej dokumentu zatwierdzającego, zgodnie z art. 24 protokołu, a także do złożenia załączonych deklaracji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 września 2006 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw wymaganych przy przywozie tropikalnych ryb dla celów ozdobnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4149)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/656/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 19 ust. 3, art. 20 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz państw trzecich lub ich części, z których dozwolony jest przywóz żywych ryb, ikry i gamet przez państwa członkowskie do celów hodowlanych we Wspólnocie, został ustanowiony decyzją Komisji 2003/858/WE z dnia 21 listopada 2003 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw przy przywozie żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2].
(2) Decyzja 2003/858/WE nie ma zastosowania do tropikalnych ryb ozdobnych trzymanych na stałe w akwariach, a w konsekwencji warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw wymaganych przy przywozie tropikalnych ryb ozdobnych nie zostały ujednolicone na szczeblu Wspólnoty.
(3) Ryby ozdobne są przedmiotem znaczącego obrotu z krajami trzecimi, a kwestia stosowania przepisów decyzji 2003/858/WE w odniesieniu do ryb ozdobnych budzi zastrzeżenia.
(4) Niektóre kraje trzecie zostały ujęte w zawartym w załączniku I do decyzji 2003/858/WE wykazie odnoszącym się wyłącznie do wywozu zimnowodnych ryb ozdobnych.
Wykaz tych krajów powinien zatem zawierać załącznik I do niniejszej decyzji.
(5) Dotychczas w 14 spośród państw członkowskich opracowano wzory krajowych świadectw zdrowia zwierząt, określające różne wymogi warunków zdrowotnych dotyczące ryb ozdobnych.
Wspomniane warunki zdrowotne zwierząt i wzory świadectw powinny zostać zharmonizowane dla uproszczenia funkcjonowania punktów kontroli granic Wspólnoty, europejskiego rynku ryb ozdobnych oraz partnerów handlowych z krajów trzecich.
(6) Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się czynników chorobotwórczych, które w razie wprowadzenia i dopuszczenia do rozprzestrzenienia się mogłyby wywrzeć poważny wpływ na hodowlane i naturalne zasoby rybne Wspólnoty, konieczne jest ustanowienie szczególnych warunków zdrowotnych zwierząt oraz wzorów świadectw stosowanych do ryb ozdobnych zgodnie z warunkami i świadectwami ustanowionymi w decyzji 2003/858/WE przy uwzględnieniu szczególnego zastosowania tych zwierząt we Wspólnocie oraz sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt w danym państwie trzecim.
(7) Dyrektywa Rady 96/93/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie certyfikacji zwierząt i produktów zwierzęcych [3] ustanawia normy certyfikacji.
Reguły oraz zasady stosowane przez urzędników dokonujących certyfikacji w państwach trzecich powinny dawać gwarancje równoważne tym ustanowionym przedmiotową dyrektywą.
(8) Niniejszą decyzję stosuje się, nie naruszając przepisów wspólnotowych ani krajowych w sprawie ochrony gatunków.
(9) Państwa członkowskie i kraje trzecie potrzebują czasu na wdrożenie nowych wymogów dotyczących świadectw przy przywozie.
Niniejsza decyzja nie powinna zatem być stosowana natychmiastowo.
(10) Zgodnie z Porozumieniem Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych decyzję tę zakomunikowano krajom trzecim z prośbą o opinię.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Niniejsza decyzja ustanawia zharmonizowane reguły w zakresie zdrowia zwierząt w przypadku przywozu ryb ozdobnych do Wspólnoty.
2.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:
a) złowionych ryb dzikich, sprowadzanych do użytku w charakterze ryb ozdobnych;
b) ryb ozdobnych sprowadzanych przez przewoźników i hurtowników;
c) ryb ozdobnych sprowadzanych do sklepów zoologicznych, ogrodów, stawów ogrodowych, akwariów wystawowych i podobnych przedsiębiorstw niemających bezpośredniego dostępu do wód wspólnotowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji, w uzupełnieniu definicji zawartych w art. 2 dyrektywy 91/67/EWG, stosuje się następujące definicje:
a) "ryby ozdobne" oznaczają ryby przechowywane, hodowane lub wprowadzane do obrotu wyłącznie dla celów ozdobnych;
b) "zimnowodne ryby ozdobne" oznaczają gatunki ryb ozdobnych podatne na co najmniej jedną z następujących chorób: zakaźna martwica układu krwiotwórczego (EHN); zakaźna anemia łososia (ISA); zakaźna martwica układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN); wiosenna wiremia karpia (SVC); bakteryjne zakażenie nerek (BKD); zakaźna martwica trzustki (IPN); wirus herpes u karpia koi (KHV) i zakażenie gyrodaktylozą (Gyrodactylus salaris);
c) "tropikalne ryby ozdobne" oznaczają ryby ozdobne, z wyjątkiem zimnowodnych ryb ozdobnych;
d) "przewoźnicy" oznaczają przedsiębiorstwa lub osoby dostarczające ryb wielu sprzedawcom detalicznym lub hurtownikom, przywożąc na ich rzecz ładunki i dostarczając bezpośrednio zamówienia złożone przez ich klientów na terenie Wspólnoty.
Artykuł 3
Warunki przywozu zimnowodnych ryb ozdobnych
Państwa członkowskie zezwalają na przywóz zimnowodnych ryb ozdobnych na ich terytorium, wyłącznie w przypadku gdy:
a) ryby te pochodzą z kraju ujętego w wykazie zawartym w:
i) załączniku I do decyzji Komisji 2003/858/WE; lub
ii) części I załącznika I do niniejszej decyzji;
b) przesyłka jest zgodna z gwarancjami, łącznie z tymi odnoszącymi się do pakowania i etykietowania, oraz z właściwymi szczególnymi wymogami dodatkowymi wyszczególnionymi w świadectwie zdrowia zwierząt sporządzonym zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II, z uwzględnieniem objaśnień przedstawionych w załączniku III; oraz
c) ryby transportowane są w warunkach, które nie wywierają wpływu na ich stan zdrowia.
Artykuł 4
Warunki przywozu tropikalnych ryb ozdobnych
Państwa członkowskie zezwalają na przywóz tropikalnych ryb ozdobnych na ich terytorium, wyłącznie w przypadku gdy:
a) ryby te pochodzą z kraju ujętego w wykazie zawartym w części II załącznika I do niniejszej decyzji;
b) przesyłka jest zgodna z gwarancjami, łącznie z tymi odnoszącymi się do pakowania i etykietowania, oraz z właściwymi szczególnymi wymogami dodatkowymi, wyszczególnionymi w świadectwie zdrowia zwierząt sporządzonym zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV, z uwzględnieniem objaśnień przedstawionych w załączniku III; oraz
c) ryby są transportowane w warunkach, które nie wywierają wpływu na ich stan zdrowia.
Artykuł 5
Procedury kontrolne
Zgodnie z art. 8 dyrektywy Rady 91/496/EWG [4] ryby ozdobne przywożone z krajów trzecich poddawane są kontroli weterynaryjnej w punkcie kontroli granicznej w państwie członkowskim odbioru przesyłki, przy czym sporządza się stosowny dokument określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 282/2004 [5].
Artykuł 6
Zapobieganie skażeniu wód naturalnych
1.
Ryb ozdobnych przywożonych na mocy niniejszego rozporządzenia nie wolno wypuszczać do hodowli ryb ani innych akwenów, z których mogłyby się przedostać do wód naturalnych Wspólnoty lub też w inny sposób doprowadzić do skażenia tych wód.
2.
Woda służąca do transportu zamówionych ryb zostanie odpowiednio zabezpieczona, tak by nie doprowadziła do skażenia naturalnych zbiorników wodnych na ich terytorium.
Artykuł 7
Data wejścia w życie
Niniejszą decyzję stosuje się po upływie 6 miesięcy od dnia publikacji.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2006 r.
powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym środki przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Bułgarii w okresie przedakcesyjnym
(2006/657/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/1989 [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [2], w szczególności jego art. 4 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Specjalny Program Akcesyjny na rzecz Rozwoju Rolnictwa i Obszarów Wiejskich dla Republiki Bułgarii (zwany dalej "programem Sapard") zatwierdzono decyzją Komisji z dnia 20 października 2000 r.
[3] i zmieniono decyzją Komisji z dnia 5 lipca 2006 r. zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999.
(2) Dnia 18 grudnia 2000 r. rząd Republiki Bułgarii i Komisja, działająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej, podpisali dnia 18 grudnia 2000 r. wieloletnią umowę finansową ustanawiającą techniczne, prawne i administracyjne ramy dla realizacji programu Sapard, ostatnio zmienioną rocznymi umowami finansowymi na lata 2000, 2001, 2002, 2003, 2004 i 2005, podpisanymi odpowiednio w dniu 12 lutego 2001 r., 19 lutego 2002 r., 4 kwietnia 2003 r., 23 lipca 2003 r., 14 kwietnia 2005 r. i 11 stycznia 2006 r.
(3) Właściwy organ Republiki Bułgarii powołał agencję Sapard w celu wdrożenia niektórych środków określonych w programie Sapard.
W Ministerstwie Finansów powołano Dyrekcję Funduszu Krajowego zajmującą się realizacją zadań finansowych w ramach wdrażania programu Sapard.
(4) Na podstawie indywidualnej analizy krajowej i sektorowej zdolności zarządzania programem/projektem oraz analizie procedur i struktur kontroli finansowej dotyczącej finansów publicznych, jak przewidziano w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999, Komisja przyjęła decyzję 2001/380/WE z dnia 14 maja 2001 r.
[4] i decyzję 2003/614/WE z dnia 14 sierpnia 2003 r. [5] powierzającą zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Republice Bułgarii w okresie przedakcesyjnym w odniesieniu do niektórych środków przewidzianych w programie Sapard.
(5) Komisja dokonała dalszej analizy zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 w odniesieniu do środka 1.3 "Rozwój ekologicznych praktyk i działań rolniczych", zgodnie z programem Sapard. Komisja jest zdania, że także w odniesieniu do tego środka, Republika Bułgarii spełnia przepisy art. 4–6 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 z dnia 7 czerwca 2000 r. ustanawiającego zasady finansowe dotyczące stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [6] oraz minimalne warunki wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
(6) Należy zatem uchylić wymóg uprzedniego zatwierdzenia określonego w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 i powierzyć zarządzanie pomocą w sposób zdecentralizowany Państwowemu Funduszowi Rolnictwa i Ministerstwu Finansów, Dyrekcji Funduszu Krajowego w Republice Bułgarii.
(7) Jednak z uwagi na fakt, że weryfikacje przeprowadzone przez Komisję w zakresie środka 1.3 opierają się na systemie, który jeszcze nie w pełni funkcjonuje w odniesieniu do wszystkich właściwych elementów, zarządzanie programem Sapard należy tymczasowo powierzyć Państwowemu Funduszowi Rolnictwa oraz Dyrekcji Funduszu Krajowego w ramach Ministerstwa Finansów, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000.
(8) Zasady kwalifikacji wydatków są określone w programie Sapard.
(9) Pełne powierzenie zarządzania programem Sapard jest przewidziane dopiero po przeprowadzeniu dalszych weryfikacji mających na celu zagwarantowanie, że system funkcjonuje prawidłowo oraz po wdrożeniu wszelkich wydanych przez Komisję zaleceń odnoszących się do powierzenia zarządzania środkami pomocowymi Państwowemu Funduszowi Rolnictwa oraz Dyrekcji Funduszu Krajowego w ramach Ministerstwa Finansów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się wymóg uprzedniego zatwierdzenia przez Komisję wyboru projektów i zawierania przez Republikę Bułgarii umów w odniesieniu do środka 1.3 "Rozwój ekologicznych praktyk i działań rolniczych", określony w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
Artykuł 2
Zarządzanie programem Sapard przyznaje się tymczasowo:
1) Państwowemu Funduszowi Rolnictwa (agencji Sapard) mieszczącemu się pod adresem 136 Tzar Boris III Boulevard, 1618 Sofia, Bułgaria, w odniesieniu do wdrażania środka 1.3 Sapard określonego w programie na rzecz rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich, który zatwierdzono decyzją Komisji z dnia 20 października 2000 r.; oraz
2) Dyrekcji Funduszu Krajowego w Ministerstwie Finansów, mieszczącej się pod adresem 102 Rakovski Street, 1040 Sofia, Bułgaria, w odniesieniu do zadań finansowych, które będzie realizował w ramach wdrażania środka 1.3 programu Sapard dla Republiki Bułgarii.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji przyznających pomoc poszczególnym beneficjentom w ramach programu Sapard, zastosowanie mają zasady kwalifikacji wydatków określone w programie Sapard.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2006 r.
powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym środki przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Chorwacji w okresie przedakcesyjnym
(2006/658/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/1989 [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [2], w szczególności jego art. 4 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Program rozwoju obszarów wiejskich dla Chorwacji zatwierdzono decyzją Komisji C(2006) 301 z dnia 8 lutego 2006 r., zgodnie z art. 4 ust. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r.
(2) Rząd Chorwacji i Komisja, działająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej, podpisali dnia 29 grudnia 2005 r. wieloletnią umowę finansową (zwaną dalej umową MAFA), ustanawiającą techniczne, prawne i administracyjne ramy dla realizacji programu Sapard.
(3) Republika Chorwacji powiadomiła Komisję o zakończeniu wszystkich wewnętrznych procedur niezbędnych do zawarcia tej umowy w dniu 6 kwietnia 2006 r., kiedy to umowa MAFA weszła w życie.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1266/1999 stanowi, że na podstawie indywidualnej analizy krajowej i sektorowej zdolności zarządzania programem/projektem oraz procedur i struktur kontroli finansowej dotyczącej finansów publicznych, wymóg uprzedniego zatwierdzenia określony w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 może zostać uchylony; rozporządzenie Komisji (WE) nr 2222/2000 [3] określa szczegółowe zasady prowadzenia wyżej wymienionej analizy.
(5) Właściwy organ Chorwacji powołał Dyrekcję ds. Wsparcia Rynkowego i Strukturalnego w Rolnictwie, jednostkę organizacyjną Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Wodnej, która pełni funkcję agencji Sapard.
Dyrekcja ta będzie odpowiadać za wdrażanie następujących środków: środek nr 1 "Inwestycje w gospodarstwa rolne" oraz środek nr 2 "Ulepszanie przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych i rybołówstwa" określonych w programie rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzonym decyzją C(2006) 301; natomiast w Ministerstwie Finansów powołano Fundusz Krajowy zajmujący się realizacją zadań finansowych w ramach wdrażania programu Sapard.
(6) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 i rozporządzenia (WE) nr 2222/2000, Komisja przeprowadziła analizę krajowej i sektorowej zdolności zarządzania programem/projektem oraz procedur i struktur kontroli finansowej dotyczącej finansów publicznych i jest zdania, że w zakresie wdrażania wyżej wspomnianych środków Chorwacja spełnia przepisy art. 4–6 oraz Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2222/2000, jak również minimalne warunki wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
(7) W szczególności agencja Sapard w zadowalającym stopniu wprowadziła następujące podstawowe kryteria akredytacji: procedury pisemne, podział obowiązków, zatwierdzanie wstępnych projektów, kontrole przed dokonaniem płatności, procedury płatności, procedury księgowe i audyt wewnętrzny.
(8) Dnia 14 marca 2006 r. władze Chorwacji przedstawiły wykaz kwalifikujących się wydatków zgodnie z art. 4 ust. 1 sekcja B umowy MAFA.
Wykaz ten został częściowo zmieniony pismem z dnia 11 lipca 2006 r.
Komisję wzywa się do podjęcia decyzji w tej sprawie.
(9) Fundusz Krajowy Ministerstwa Finansów w zadowalającym stopniu wdrożył podane niżej kryteria dla zadań finansowych, które będzie realizował w ramach wdrażania programu Sapard dla Chorwacji: ścieżka audytu, zarządzanie finansami, odbiór funduszy, płatności dla agencji Sapard i audyt wewnętrzny.
(10) Należy zatem uchylić wymóg uprzedniego zatwierdzenia określonego w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 i powierzyć agencji Sapard oraz Krajowemu Funduszowi w Chorwacji funkcję zarządzania pomocą w sposób zdecentralizowany.
(11) Jednak z uwagi na fakt, że weryfikacje przeprowadzone przez Komisję w zakresie środka nr 1 "Inwestycje w gospodarstwa rolne" oraz środka nr 2 "Ulepszanie przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych i rybołówstwa" opierają się na systemie, który jeszcze nie w pełni funkcjonuje w odniesieniu do wszystkich właściwych elementów, zarządzanie programem Sapard należy tymczasowo powierzyć agencji Sapard oraz Funduszowi Krajowemu w ramach Ministerstwa Finansów, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000.
(12) Pełne powierzenie zarządzania programem Sapard jest przewidziane dopiero po przeprowadzeniu dalszych weryfikacji mających na celu zagwarantowanie, że system funkcjonuje prawidłowo oraz po wydaniu przez Komisję wszelkich zaleceń odnoszących się do powierzenia zarządzania środkami pomocowymi agencji Sapard, podlegającej Ministerstwu Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Wodnej, oraz Ministerstwu Finansów i Funduszowi Krajowemu.
(13) W celu uwzględnienia wymogów art. 8 ust. 1 lit. b) sekcja A umowy MAFA, wydatki wynikające z niniejszej decyzji kwalifikują się do współfinansowania przez Wspólnotę tylko jeśli zostały poniesione przez beneficjentów po dacie wydania niniejszej decyzji lub, jeśli nastąpi to później, po dacie wydania dokumentu ustanawiającego ich beneficjentami danego projektu, co jednak nie dotyczy studiów wykonalności i innych analiz z nimi związanych, pod warunkiem że wydatki te nie zostały pokryte przez agencję Sapard przed datą wydania niniejszej decyzji.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się wymóg uprzedniego zatwierdzenia przez Komisję wyboru projektów i zawierania przez Chorwację umów w odniesieniu do środka nr 1 "Inwestycje w gospodarstwa rolne" oraz środka nr 2 "Ulepszanie przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych i rybołówstwa", określony w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
Artykuł 2
Zarządzanie programem Sapard przyznaje się tymczasowo:
1) Dyrekcji ds. Wsparcia Rynkowego i Strukturalnego w Rolnictwie, jednostce organizacyjnej Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Wodnej, która stanowi agencję Sapard w Chorwacji, Avenija grada Vukovara 269D, 10000 Zagreb, w odniesieniu do wdrażania środka nr 1 "Inwestycje w gospodarstwa rolne" oraz środka nr 2 "Ulepszanie przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych i rybołówstwa" określonych w programie rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzonym decyzją C(2006) 301;
2) Funduszowi Krajowemu w Ministerstwie Finansów, Katančičeva 5, 10000 Zagreb, w odniesieniu do zadań finansowych, które będzie realizował w ramach wdrażania programu Sapard dla Chorwacji.
Artykuł 3
Wydatki wynikające z niniejszej decyzji kwalifikują się do finansowania przez Wspólnotę tylko jeśli zostały poniesione przez beneficjentów po dacie wydania niniejszej decyzji lub, jeśli nastąpi to później, po dacie wydania dokumentu ustanawiającego ich beneficjentami danego projektu, co jednak nie dotyczy studiów wykonalności i innych analiz z nimi związanych, pod warunkiem że wydatki te nie zostały pokryte przez agencję Sapard przed datą wydania niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji przyznających pomoc poszczególnym beneficjentom w ramach programu Sapard, zastosowanie mają zasady kwalifikacji wydatków zaproponowane przez Chorwację w piśmie o numerze referencyjnym "Klasa: 910-01/05-01/8, Urbroj: 513-05-06/06-28" z dnia 14 marca 2006 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 21 marca 2006 r. pod numerem 08347, zmienionym pismem o numerze referencyjnym "Klasa: 910-01/06-01/221, Urbroj: 513-05-06/06-9" z dnia 23 czerwca 2006 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 11 lipca 2006 r. pod numerem 20627.
Decyzja Rady
z dnia 25 września 2006 r.
upoważniająca Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 5 ust. 6 i art. 11 pkt A ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2006/659/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 7 kwietnia 2005 r., Zjednoczone Królestwo zwróciło się z wnioskiem o upoważnienie do odstępstwa od art. 5 ust. 6 oraz art. 11 pkt A ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG.
(2) Zgodnie z art. 27 ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG w dniu 26 października 2005 r.
Komisja poinformowała listownie inne państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo.
W piśmie z dnia 27 października 2005 r. Komisja zawiadomiła Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(3) Zjednoczone Królestwo chce zmienić odstępstwo przyznane decyzją Rady 86/356/EWG z dnia 21 lipca 1986 r. upoważniającą Zjednoczone Królestwo do stosowania środków ryczałtowych w odniesieniu do niepodlegającego odliczeniu podatku od wartości dodanej pobieranego od wydatków na paliwo używane w samochodach służbowych [2], która upoważniała Zjednoczone Królestwo do stosowania szczególnych środków upraszczających w celu ryczałtowego obliczania wartości proporcjonalnej podatku od wartości dodanej (VAT) od paliwa przeznaczonego do samochodów używanych w prowadzeniu działalności gospodarczej, wykorzystywanych również w celach prywatnych.
Dzięki tej procedurze podatnicy nie są zobowiązani do prowadzenia szczegółowej ewidencji przejazdów w celu obliczenia dla każdego samochodu dokładnej kwoty podatku VAT dla zastosowań prywatnych i służbowych.
Korzystanie przez podatników z nowego proponowanego systemu, podobnie jak w przypadku wcześniejszego systemu, będzie odbywało się na zasadzie dobrowolności.
(4) Obecny system opiera się na rodzaju paliwa i wielkości silnika samochodu.
Zjednoczone Królestwo chce udoskonalić system i oprzeć go na poziomie emisji dwutlenku węgla (CO2) dla danego samochodu, ponieważ istnieje proporcjonalna zależność między poziomem emisji a zużyciem paliwa, czyli wydatkami na paliwo.
Oznacza to, że skala ryczałtowa oparta na emisji CO2 mogłaby służyć temu samemu celowi opodatkowania wydatków na paliwo przeznaczone przez przedsiębiorstwo na cele prywatne.
Zjednoczone Królestwo chce w ten sposób osiągnąć większą dokładność obliczania kosztów zużycia prywatnego przez zwiększenie liczby przedziałów w skali, a tym samym umożliwienie bardziej szczegółowego rozliczenia niż w istniejącym systemie.
(5) Istniejący system umożliwił Zjednoczonemu Królestwu uproszczenie procedury poboru podatku w odniesieniu do wydatków na paliwo do samochodów używa nych w prowadzeniu działalności gospodarczej, a proponowany system, oparty na emisji CO2, przyniesie podobne korzyści.
Nowy system będzie lepiej określał wielkość zużycia na cele prywatne.
(6) Upoważnienie powinno być ograniczone w czasie, tak aby w świetle zdobytych w określonym okresie doświadczeń można było ocenić, czy utrzymanie odstępstwa jest nadal uzasadnione.
(7) Należy uchylić decyzję 86/356/EWG po pewnym czasie, ale nie później niż w momencie wejścia w życie krajowych przepisów wprowadzających nowy środek szczególny w celu uniknięcia równoczesnego istnienia dwóch upoważnień.
(8) Zjednoczone Królestwo powinno poinformować Komisję o krajowych przepisach wprowadzających nowy szczególny środek niezwłocznie po ich przyjęciu i dopilnować, aby nowy środek nie wszedł w życie przed dniem 30 kwietnia 2007 r.
(9) Odstępstwo nie ma negatywnego wpływu na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 6 i art. 11 pkt A ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Zjednoczone Królestwo, w okresie od dnia 1 maja 2007 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., do obliczania na zasadach ryczałtowych wartości podatku od wartości dodanej dotyczącego wydatków na paliwo wykorzystywane w celach prywatnych w samochodach używanych w prowadzeniu działalności gospodarczej.
Artykuł 2
Wartość proporcjonalną podatku, o której mowa w art. 1, wyraża się w wartościach stałych, ustalonych na podstawie poziomu emisji CO2, odpowiadającego zużyciu paliwa, dla danego rodzaju pojazdu.
Zjednoczone Królestwo dostosowuje corocznie wartości stałe w celu uwzględnienia zmian w średnich kosztach paliwa.
Artykuł 3
Korzystanie przez podatników z systemu ustanowionego na podstawie niniejszej decyzji odbywa się na zasadzie dobrowolności.
Artykuł 4
Uchyla się decyzję 86/356/EWG z dniem 30 kwietnia 2007 r.
Zjednoczone Królestwo informuje Komisję o krajowych przepisach, o których mowa w art. 1, niezwłocznie po ich przyjęciu.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2006 r.
w sprawie przyznania przez Wspólnotę ograniczonego uznania dla Polskiego Rejestru Statków
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4107)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/660/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
uwzględniając pisma od władz Polski z dnia 10 marca 2004 r., od władz Republiki Czeskiej z dnia 4 lipca 2005 r., od władz Cypru z dnia 10 marca 2006 r., od władz Malty z dnia 13 marca 2006 r., od władz Litwy z dnia 30 marca 2006 r. oraz od władz Słowacji z dnia 11 kwietnia 2006 r. z wnioskami do Komisji o przyznanie przez Wspólnotę uznania dla Polskiego Rejestru Statków (dalej zwanego "PRS") na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy 94/57/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ograniczone uznanie w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 94/57/WE jest uznaniem przyznawanym organizacjom znanym jako towarzystwa klasyfikacyjne, które spełniają wszystkie kryteria inne niż te określone w ust. 2 i 3 sekcji A "Ogólne" Załącznika do tej dyrektywy, ale ograniczonym w czasie i zakresie po to, by dana organizacja mogła zdobyć doświadczenie.
(2) Komisja sprawdziła, że PRS spełnia wszystkie kryteria wymienione w Załączniku do dyrektywy 94/57/WE inne niż te określone w sekcji A "Ogólne" ust. 2 i 3 Załącznika.
(3) PRS zobowiązał się do spełniania przepisów art. 15 ust. 2, 4 i 5 dyrektywy 94/57/WE.
(4) Wskaźniki dotyczące działalności tej organizacji w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska, mimo iż kształtują się nieco poniżej średniej uzyskanej przez organizacje uznane, są zadowalające i wykazują pozytywne zmiany, szczególnie w obszarze podlegającym Paryskiemu Memorandum w sprawie kontroli państwa portu, w którym od 2000 r. osiągnięto znaczną poprawę.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) powołanego na podstawie art. 7 dyrektywy 94/57/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyznaje się uznanie dla "Polskiego Rejestru Statków" zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 94/57/WE na okres trzech lat od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Skutki uznania ograniczają się do Republiki Czeskiej, Cypru, Litwy, Malty, Polski oraz Słowacji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2006 r.
dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty na 2006 rok na rzecz nowych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w dziedzinie kontroli żywności i pasz
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4277)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, duńskim, niemieckim, angielskim, francuskim, włoskim, niderlandzkim i szwedzkim są autentyczne)
(2006/661/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [1], w szczególności jego art. 32 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowe laboratoria referencyjne w dziedzinie kontroli żywności i pasz mogą uzyskać wkład finansowy Wspólnoty zgodnie z art. 28 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [2].
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 156/2004 z dnia 29 stycznia 2004 r. w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty dla wspólnotowych laboratoriów referencyjnych zgodnie z art. 28 decyzji 90/424/EWG [3] stanowi, że należy udzielić wkładu finansowego Wspólnoty, jeżeli zatwierdzone programy pracy są skutecznie realizowane i beneficjenci dostarczają wszelkich niezbędnych informacji w określonych terminach.
(3) W lipcu 2005 r. Komisja wezwała do składania wniosków w celu wyboru i wyznaczenia nowych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w dziedzinie kontroli żywności i pasz.
Ocenę wniosków zakończono w grudniu 2005 r., a o wynikach powiadomiono właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich.
Po przeprowadzeniu oceny wybrano kandydatów, którzy przeszli ją pomyślnie, w celu wyznaczenia im funkcji nowych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 776/2006 z dnia 23 maja 2006 r. zmieniające załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnotowych laboratoriów referencyjnych [4] wyznaczyło nowe wspólnotowe laboratoria referencyjne w następujących obszarach: Listeria monocytogenes, gronkowce koagulazo-dodatnie, Escherichia coli, w tym werotoksyczne szczepy E. coli (VTEC), Campylobacter, pasożyty (zwłaszcza włosień, tasiemiec bąblowcowy i Anisakis), oporność przeciwbakteryjna, białka zwierzęce w paszach, pozostałości pestycydów (żywność pochodzenia zwierzęcego i produkty o wysokiej zawartości tłuszczu, zboża i pasze, owoce i warzywa, w tym produkty o wysokiej zawartości wody i wysokiej zawartości kwasów, oraz metody wykrywania pojedynczych pozostałości dla wszystkich uprzednio wymienionych materiałów macierzystych) oraz dioksyny i PCB w żywności i paszach.
(5) Komisja oceniła programy pracy i odpowiednie prognozy budżetowe przedłożone przez nowe wyznaczone wspólnotowe laboratoria referencyjne na 2006 r.
(6) Zgodnie z oceną, wspólnotowe laboratoria referencyjne wyznaczone przez Wspólnotę do sprawowania funkcji i wypełniania zobowiązań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 powinny otrzymać wkład finansowy Wspólnoty.
Wkład finansowy Wspólnoty powinien objąć 100 % kosztów kwalifikowanych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 156/2004.
(7) Oprócz wkładu finansowego Wspólnoty, dalszego wkładu powinno się udzielić na rzecz organizacji warsztatów w obszarach objętych odpowiedzialnością wspólnotowych laboratoriów referencyjnych.
(8) Wkład finansowy na rzecz warsztatów organizowanych przez wspólnotowe laboratoria referencyjne powinien być zgodny z zasadami kwalifikowania kosztów ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 156/2004 i być ograniczony do 30 uczestników.
(9) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5], środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin są finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Francji w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Laboratoire d'études et de recherches sur la qualité des aliments et sur les procédés agro-alimentaires (LERQAP) w Maisons-Alfort (Francja), w dziedzinie analizy i badania Listeria monocytogenes.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 98000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Francji wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 2
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Francji w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Laboratoire d'études et de recherches sur la qualité des aliments et sur les procédés agroalimentaires (LERQAP) w Maisons-Alfort (Francja), w dziedzinie analizy i badania gronkowców koagulazo-dodatnich, w tym gronkowca złocistego.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 66000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Francji wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 3
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Włochom w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Istituto Superiore di Sanità (ISS) w Rzymie (Włochy), w dziedzinie analizy i badania Escherichia coli, w tym werotoksycznych szczepów E. coli (VTEC).
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 68000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Włochom wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 4
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Szwecji w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Statens Veterinärmedicinska Anstalt (SVA) w Uppsali (Szwecja) w dziedzinie monitorowania Campylobacter.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 118000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Szwecji wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 5
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Włochom w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Istituto Superiore di Sanità (ISS) w Rzymie (Włochy), w dziedzinie analizy i badania pasożytów (zwłaszcza włosienia, tasiemca bąblowatego i Anisakis).
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 117000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Włochom wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 6
Wspólnota udziela wkładu finansowego Danii w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Danmarks Fødevareforskning (DFVF) w Kopenhadze (Dania) w dziedzinie monitorowania oporności przeciwbakteryjnej.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 128000 EUR.
Artykuł 7
Wspólnota udziela pomocy finansowej Belgii w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Centre Wallon de Recherches agronomiques (CRA-W) w Gembloux (Belgia), w dziedzinie analizy i badania białek zwierzęcych w paszach.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 263000 EUR.
Artykuł 8
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Niemcom w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Chemisches und Veterinäruntersuchungsamt (CVUA) we Freiburgu (Niemcy), w dziedzinie analizy i badania pozostałości pestycydów w żywności pochodzenia zwierzęcego i w produktach o wysokiej zawartości tłuszczu.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 150000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Niemcom wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 9
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Danii w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Danmarks Fødevareforskning (DFVF) w Kopenhadze (Dania) w dziedzinie analizy i badania pozostałości pestycydów w zbożach i paszach.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 150000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Danii wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 10
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Hiszpanii w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Laboratorio Agrario de la Generalitat Valenciana (LAGV)/Grupo de Residuos de Plaguicidas de la Universidad de Almería (PRRG) w Hiszpanii, w dziedzinie analizy i badania pozostałości pestycydów w owocach i warzywach, w tym w produktach o wysokiej zawartości wody i kwasów.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 400000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Hiszpanii wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 11
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Niemcom w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Chemisches und Veterinäruntersuchungsamt (CVUA) w Stuttgarcie (Niemcy) w dziedzinie analizy i badania pozostałości pestycydów metodą wykrywania pojedynczych pozostałości.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 300000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Niemcom wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 12
1.
Wspólnota udziela wkładu finansowego Niemcom w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które mają być realizowane przez Chemisches und Veterinäruntersuchungsamt (CVUA) we Freiburgu (Niemcy) w dziedzinie analizy i badania dioksyn i PCB w żywności i paszach.
W okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r. wymieniony wkład finansowy nie może przekroczyć 400000 EUR.
2.
Oprócz maksymalnej kwoty przewidzianej w ust. 1, Wspólnota udziela Niemcom wkładu finansowego na rzecz organizacji warsztatów przez laboratorium określone w ust. 1.
Wymieniony wkład nie może przekroczyć 30000 EUR.
Artykuł 13
Wkład finansowy Wspólnoty, o którym mowa w art. od 1 do 12, obejmuje 100 % kosztów kwalifikowanych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 156/2004.
Artykuł 14
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej oraz Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2006 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz badania podstawowego dotyczącego występowania bakterii salmonelli u indyków prowadzonego w państwach członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4308)
(2006/662/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota podejmuje albo pomaga państwom członkowskim w podejmowaniu technicznych i naukowych środków potrzebnych do opracowania prawodawstwa w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) Na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [2], należy ustanowić cel wspólnotowy polegający na ograniczeniu występowania salmonelli w populacjach indyków do końca 2007 r.
(3) Do wyznaczenia celu wspólnotowego potrzebne jest udostępnienie porównywalnych danych dotyczących występowania salmonelli w populacjach indyków w państwach członkowskich.
Takie dane nie są dostępne i dlatego należy przeprowadzić specjalne badanie w celu monitorowania występowania salmonelli u indyków przez odpowiedni okres czasu, uwzględniający ewentualną zmienność sezonową.
(4) Badanie to ma dostarczyć informacji technicznych potrzebnych do opracowywania prawodawstwa Wspólnoty w dziedzinie weterynarii.
Ze względu na duże znaczenie zbierania porównywalnych danych dotyczących występowania salmonelli u indyków w państwach członkowskich, należy przyznać wkład finansowy Wspólnoty na wdrażanie specjalnych wymagań badania.
Należy refundować 100 % kosztów poniesionych na testy laboratoryjne do określonej kwoty maksymalnej.
Wszystkie inne koszty takie jak koszty związane z pobieraniem próbek, koszty podróży, administracyjne itp. nie kwalifikują się do współfinansowania wspólnotowego.
(5) Przyznanie finansowego wkładu Wspólnoty należy uzależnić od zgodności przeprowadzonego badania z właściwymi przepisami prawa wspólnotowego i spełnienia niektórych innych warunków.
(6) Wkład Wspólnoty powinien zostać przyznany w zakresie rzeczywistej realizacji przewidzianych działań oraz pod warunkiem dostarczenia przez władze w wymaganym terminie wszelkich niezbędnych informacji.
(7) Istnieje potrzeba określenia kursu wymiany, według którego przeliczone zostaną kwoty podane we wnioskach w walutach krajowych, zgodnie z art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [3].
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel badania i przepisy ogólne
1.
Badanie prowadzi się w celu oceny występowania na terenie Wspólnoty bakterii gatunków salmonelli w:
- stadach tuczonych indyków w fermach wybranych do pobierania próbek w okresie trzech tygodni przed ubojem;
- stadach indyków rozpłodowych, w okresie 9 tygodni przed likwidacją ptaków.
2.
Wyniki badania zostaną wykorzystane do wyznaczenia celów Wspólnoty przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
3.
Badanie obejmuje okres jednego roku, począwszy od dnia 1 października 2006 r.
4.
Dla celów niniejszej decyzji "właściwe organy" to organ lub organy państwa członkowskiego określone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
Artykuł 2
Zakres pobierania próbek
1.
Pobieranie próbek w stadach indyków organizowane jest przez państwa członkowskie i prowadzone od dnia 1 października 2006 r. w fermach hodujących co najmniej 500 ptaków tuczonych lub 250 ptaków rozpłodowych.
Na każdej wybranej fermie indyków tuczonych, pobiera się próbki z jednego stada w odpowiednim wieku.
Jednak w krajach, w których obliczona liczba stad, z których mają być pobrane próbki, jest wyższa od liczby dostępnych ferm hodujących co najmniej wymienioną wyżej liczbę ptaków, w celu osiągnięcia obliczonej liczby stad można pobrać próbki maksymalnie z czterech stad na tej samej fermie.
Tam gdzie to możliwe, dodatkowe stada z jednej fermy powinny pochodzić z innych brojlerni, a próbki być pobierane w różnych sezonach.
Jeśli liczba stad, z których mają być pobrane próbki, wciąż nie jest wystarczająca, można pobierać próbki z więcej niż czterech stad z tej samej fermy, starając się dobierać większe fermy.
2.
Pobieranie próbek prowadzone jest przez właściwy organ lub pod jego nadzorem.
Artykuł 3
Wykrywanie salmonelli i określanie serotypu odpowiednich izolatów
1.
Badanie na obecność bakterii salmonelli i określanie serotypu odpowiednich izolatów odbywa się w krajowych laboratoriach referencyjnych w zakresie salmonelli.
W przypadku gdy krajowe laboratorium referencyjne nie ma możliwości wykonania wszystkich analiz lub jeśli nie jest to laboratorium, które rutynowo zajmuje się wykrywaniem, właściwe organy mogą wyznaczyć do przeprowadzenia analiz ograniczoną liczbę innych laboratoriów zajmujących się urzędowym zwalczaniem salmonelli.
Laboratoria te muszą wykazać się doświadczeniem w stosowaniu wymaganej metody wykrywania, wdrażają system zapewnienia jakości zgodny z normą ISO 17025 i podlegają nadzorowi krajowego laboratorium referencyjnego.
2.
Badanie na obecność salmonelli przeprowadza się zgodnie z metodą zaleconą przez wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie salmonelli.
3.
Określanie serotypu odpowiednich izolatów wykonuje się zgodnie ze schematem Kaufmanna-White’a.
Artykuł 4
Zbieranie danych, ocena i sprawozdawczość
1.
Organ krajowy odpowiedzialny za przygotowanie rocznego sprawozdania krajowego zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/99/WE [4] zbiera i ocenia wyniki uzyskane zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji na podstawie próbek pobranych według zasad określonych w jej art. 2 i przekazuje wszystkie potrzebne dane i swoją ocenę Komisji.
2.
Komisja dostarcza dane do zbadania Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności.
3.
Zgromadzone dane oraz wyniki krajowe podaje się do publicznej wiadomości w formie zapewniającej poufność.
Artykuł 5
Specyfikacje techniczne
Zadania i działania określone w art. 2, 3 i 4 niniejszej decyzji są wykonywane zgodnie ze specyfikacjami technicznymi, przedstawionymi na zebraniu Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu […], opublikowanymi na stronie internetowej Komisji http://europa.eu.int/comm/food/food/biosafety/salmonella/impl_reg_en.htm
Artykuł 6
Zakres wspólnotowego wkładu finansowego
1.
Wspólnota zapewnia wkład finansowy w zakresie niektórych kosztów poniesionych przez państwa członkowskie na badania laboratoryjne, tj. wykrywanie bakteriologiczne salmonelli oraz określanie serotypu odpowiednich izolatów.
2.
Maksymalny wkład finansowy Wspólnoty wynosi 20 EUR za badanie bakteriologiczne wykrywania salmonelli i 30 EUR za określenie serotypu odpowiednich izolatów.
3.
Wspólnotowy wkład finansowy nie przekracza kwot ustalonych w załączniku I na czas trwania badania.
Artykuł 7
Warunki przyznawania finansowego wkładu Wspólnoty
1.
Wkład finansowy, o którym mowa w art. 6, przyznawany jest każdemu państwu członkowskiemu, o ile realizacja badania jest zgodna z właściwymi przepisami prawa wspólnotowego, w tym z przepisami dotyczącymi konkurencji i zamówień publicznych oraz z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:
a) wprowadzenia w życie do dnia 1 października 2006 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wymaganych do realizacji badania;
b) przekazania sprawozdania okresowego za trzy pierwsze miesiące badania do dnia 28 lutego 2007 r.; Sprawozdanie okresowe powinno zawierać wszystkie informacje podane w rozdziale 6 "Sprawozdawczość" specyfikacji technicznych określonych w art. 5.
c) przekazania, najpóźniej do dnia 31 października 2007 r., sprawozdania końcowego dotyczącego technicznych aspektów wykonania badania wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty oraz wynikami osiągniętymi w okresie od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. Dokumenty dotyczące poniesionych kosztów powinny zawierać co najmniej informacje określone w załączniku II;
d) faktycznej realizacji badania.
2.
Na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego możliwe jest wypłacenie zaliczki w wysokości 50 % całkowitej kwoty, o której mowa w załączniku I.
3.
Niedotrzymanie terminów określonych w ust. 1 lit. c) pociąga za sobą progresywne obniżenie wypłacanego wkładu finansowego o 25 % całkowitej kwoty za opóźnienie do dnia 15 listopada 2007 r., o 50 % do dnia 1 grudnia 2007 r. i o 100 % do 15 grudnia 2007 r.
Artykuł 8
Kurs wymiany dla kwot wyrażonych we wnioskach w walutach krajowych
Jako kurs wymiany dotyczący kwot w walutach krajowych podanych we wnioskach złożonych w miesiącu "n" przyjmuje się kurs wymiany z dziesiątego dnia miesiąca "n + 1" lub z pierwszego dnia, w którym notowany jest kurs wymiany, poprzedzającego ten dzień.
Artykuł 9
Wniosek
Niniejszą decyzję stosuje się od 1 października 2006 r.
Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 czerwca 2006 r.
dostosowująca Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii w zakresie rozwoju obszarów wiejskich
(2006/663/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, podpisany w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r., w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 22,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [2] wprowadza zmiany do dorobku prawnego, na którym opierały się negocjacje akcesyjne z Bułgarią i Rumunią.
(2) Istnieje zatem potrzeba dostosowania Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii, tak aby był on zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 1698/2005.
(3) Przepisy przejściowe i wykonawcze dotyczące rozwoju obszarów wiejskich dla okresu programowania rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2007 r. powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 90 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005. Należy zatem odpowiednio dostosować odwołania w postanowieniach proceduralnych przewidzianych w Akcie przystąpienia Bułgarii i Rumunii.
(4) Osiągając porozumienie polityczne w sprawie rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, Rada i Komisja uzgodniły we wspólnej deklaracji dotyczącej Bułgarii i Rumunii o przedłużeniu do 2013 r. stosowania środków dotyczących usług z zakresu doradztwa rolniczego przewidzianych w załączniku VIII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii w odniesieniu do świadczenia usług z zakresu doradztwa rolniczego dla rolników korzystających ze wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych.
Należy dostosować Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, tak aby uwzględniał on wspomniane porozumienie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Akcie przystąpienia Bułgarii i Rumunii wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 29 zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeżeli w tym zakresie będą konieczne szczególne środki przejściowe, przyjmowane są one zgodnie z procedurą określoną w art. 90 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [3]. ;
2) w artykule 34 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Oprócz przepisów dotyczących rozwoju obszarów wiejskich obowiązujących w dniu przystąpienia, postanowienia określone w sekcjach I, II i III załącznika VIII mają zastosowanie do Bułgarii i Rumunii w latach 2007–2009, z wyjątkiem sekcji I pkt D tego załącznika, które mają również zastosowanie w latach 2010–2013 w odniesieniu do świadczenia usług z zakresu doradztwa rolniczego dla rolników korzystających ze wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych.
Szczególne postanowienia finansowe określone w sekcji IV załącznika VIII mają zastosowanie do Bułgarii i Rumunii w całym okresie programowania w latach 2007–2013."
;
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 90 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, w razie konieczności, przyjmuje się przepisy wykonawcze w celu stosowania postanowień załącznika VIII."
.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję sporządza się w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, bułgarskim i rumuńskim, przy czym teksty w każdym z tych dwudziestu trzech języków są na równi autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 2007 r. z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
Decyzja Rady
z dnia 19 czerwca 2006 r.
dostosowująca załącznik VIII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii
(2006/664/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, podpisany w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r., w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 34 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [2] wprowadza zmiany do dorobku wspólnotowego, na którym opierały się negocjacje akcesyjne z Bułgarią i Rumunią.
(2) Istnieje zatem potrzeba dostosowania Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii, tak aby był on zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 1698/2005.
(3) Dokonując niezbędnych dostosowań Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii, powinien zostać zachowany podstawowy charakter oraz podstawowe zasady wynikające z negocjacji akcesyjnych oraz powinny być one stosowane do nowych postanowień.
Ponadto dostosowania powinny ograniczać się do niezbędnego minimum.
(4) Środki w zakresie gospodarstw niskotowarowych oraz grup producentów, przewidziane w załączniku VIII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii, są objęte rozporządzeniem (WE) 1698/2005 jako środki przejściowe dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Rumunii, Słowenii i Słowacji.
Należy zatem skreślić dotyczące tych kwestii postanowienia Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii.
(5) Postanowienia dotyczące pomocy technicznej, przewidziane w załączniku VIII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii, są objęte rozporządzeniem (WE) nr 1698/2005 i w związku z tym powinny zostać skreślone.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 przewiduje, że każdy program rozwoju obszarów wiejskich musi zawierać oś Leader, która musi stanowić minimalny odsetek wkładu EFRROW do danego programu.
Ponadto art. 59 tego rozporządzenia ustanawia środek mający na celu wspieranie nabywania umiejętności, który różni się od ustaleń, które wynegocjowano w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii.
Istnieje zatem potrzeba harmonizacji postanowień dotyczących inicjatywy Leader, określonych w załączniku VIII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii, z nowymi przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 1698/2005.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 przewiduje wsparcie na rzecz korzystania z usług doradczych.
Jednakże istnieją różnice dotyczące zakresu stosowania tego środka pomiędzy Aktem przystąpienia Bułgarii i Rumunii a wspomnianym rozporządzeniem.
Celem uniknięcia w szczególności podwójnego finansowania w pierwszych trzech latach programu Bułgaria i Rumunia powinny mieć możliwość wyboru wprowadzenia w życie środków przewidzianych w załączniku VIII do Aktu przystąpienia albo środków przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1698/2005.
(8) Ponadto Rada i Komisja w ramach porozumienia politycznego w sprawie rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 zadecydowały we wspólnej deklaracji dotyczącej Bułgarii i Rumunii o przedłużeniu do 2013 r. stosowania środka dotyczącego usług doradczych przewidzianych w załączniku VII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii w odniesieniu do świadczenia usług doradczych dla rolników korzystających ze wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych.
Należy dostosować Akt przystąpienia, tak aby uwzględniał on wspomniane porozumienie.
(9) Biorąc pod uwagę, że rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3] ustanowiło jeden fundusz wspólnotowego wsparcia rozwoju obszarów wiejskich zastępujący dwa poprzednie źródła finansowania, należy określić podstawę obliczania 20 % pułapu określonego w pkt E dotyczącym uzupełnienia do płatności bezpośrednich w sekcji I załącznika VIII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii.
(10) Wsparcie wspólnotowe przewidziane w sekcji I pkt E załącznika VIII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii ma na celu współfinansowanie krajowych płatności bezpośrednich lub pomocy na podstawie art. 143c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [4]. Z tego powodu wspomniane wsparcie nie powinno być uwzględniane przy obliczaniu równowagi pomiędzy celami opisanymi w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
(11) Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 nie wymienia już trwałej konkurencyjności jako warunku kwalifikowania się środka dotyczącego wsparcia inwestycyjnego.
Należy zatem skreślić odnośne odstępstwo przyznane Bułgarii i Rumunii w załączniku VIII do Aktu przystąpienia.
(12) Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 ustanawia nowe zasady dotyczące finansowania wydatków na rozwój obszarów wiejskich.
Ponieważ przepisami tymi kierują te same zasady jak te, o których mowa w art. 31 i 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [5] i do których odwołuje się Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, szczególne postanowienia finansowe przewidziane w załączniku VIII do Aktu przystąpienia nie są już konieczne.
Ponadto istnieje potrzeba zmiany wspomnianego załącznika w odniesieniu do wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz środków rolno-środowiskowych i dotyczących dobrostanu zwierząt, ponieważ, zgodnie z art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, stopy współfinansowania nie są już ustalane na poziomie środka, ale w ramach osi,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku VIII do Aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii wprowadza się następujące zmiany:
1) w sekcji I wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się lit. A i B;
b) lit. C otrzymuje następujące brzmienie:
"C. Środki typu Leader+
Oprócz środków przewidzianych w artykule 63 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, wsparcie może być udzielone na następujące środki:
a) tworzenie reprezentatywnych partnerstw na rzecz lokalnego rozwoju;
b) sporządzanie zintegrowanych strategii rozwoju;
c) finansowanie badań i przygotowanie wniosków o otrzymanie wsparcia."
;
c) litera D otrzymuje następujące brzmienie:
"D. Doradztwo rolnicze i upowszechnianie wiedzy rolniczej
1.
Udziela się wsparcia na świadczenie usług z zakresu doradztwa rolniczego i upowszechniania wiedzy rolniczej.
W latach 2007–2009 wsparcie to nie może być włączone do danego programu rozwoju obszarów wiejskich, jeśli przewidziano wsparcie określone w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
2.
W latach 2010–2013 wsparcie przyznaje się jedynie na świadczenie usług dla rolników korzystających ze wsparcia na gospodarstwa niskotowarowe, o którym mowa w art. 20 lit. d) ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
Usługi doradcze dla rolników, o których mowa w pkt 1, obejmują przynajmniej:
a) obowiązkowe wymogi gospodarowania oraz zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska określone w art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz w załącznikach III i IV do niego;
b) normy dotyczące bezpieczeństwa pracy oparte na prawodawstwie wspólnotowym."
;
d) w lit. E wprowadza się następujące zmiany:
i) w pkt 3) zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Udział Wspólnoty we wsparciu udzielonym Bułgarii lub Rumunii na mocy niniejszej podsekcji na każdy rok w latach 2007, 2008 i 2009 nie przekracza 20 % odpowiedniej przydzielonej kwoty rocznej z tytułu Sekcja Gwarancji EFOGR, o której mowa w art. 34 ust. 2 niniejszego Aktu przystąpienia."
;
ii) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"5) Wsparcie finansowe Wspólnoty na rzecz tego środka nie jest uwzględniane przy obliczaniu równowagi pomiędzy celami zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005."
;
e) skreśla się lit. F i G;
2) w sekcji II skreśla się pkt 1);
3) sekcja IV otrzymuje następujące brzmienie:
"W drodze odstępstwa od art. 70 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, wkład finansowy Wspólnoty może wynieść 80 % dla osi 1 i 3 oraz dla pomocy technicznej.
W drodze odstępstwa od art. 70 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, wkład finansowy Wspólnoty może wynieść 82 % dla osi 2." .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja została sporządzona w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, bułgarskim oraz rumuńskim, przy czym teksty w każdym z tych dwudziestu trzech języków są na równi autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 2007 r. z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
Decyzja Komisji
z dnia 3 października 2006 r.
tymczasowo zezwalająca Hiszpanii na zatwierdzanie do obrotu nasion gatunku Pinus radiata i materiału nasadzeniowego wyprodukowanego z tych nasion przywiezionych z Nowej Zelandii, niespełniających wymagań dyrektywy Rady 1999/105/WE w odniesieniu do identyfikacji i etykietowania
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4320)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(2006/665/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając wniosek Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Hiszpanii produkcja nasion i materiału nasadzeniowego wytwarzanego z nasion gatunku Pinus radiata, spełniających wymagania dotyczące materiału rozmnożeniowego określone w dyrektywie 1999/105/WE, jest obecnie niewystarczająca, by sprostać zapotrzebowaniu odbiorców końcowych.
Inne państwa członkowskie nie mogą dostarczyć niezbędnego materiału nasadzeniowego.
(2) Nowa Zelandia jest w stanie dostarczyć wystarczającą ilość materiału nasadzeniowego danego gatunku przeznaczoną do produkcji sadzonek.
Nasiona te nie spełniają jednak wymagań dyrektywy 1999/105/WE związanych z identyfikacją i etykietowaniem.
(3) W celu pokrycia niedoboru należy zezwolić Hiszpanii, na czas określony, na zatwierdzanie do obrotu nasion i materiału nasadzeniowego gatunku Pinus radiata spełniającego mniej rygorystyczne wymagania dotyczące identyfikacji i etykietowania.
(4) Wspomniane nasiona i materiał nasadzeniowy powinny być wprowadzane do obrotu z dokumentem zawierającym szczegóły dotyczące identyfikacji.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. Hiszpanii zezwala się na zatwierdzanie do obrotu, zgodnie z wymaganiami określonymi w Załączniku, 400 kg nasion Pinus radiata pochodzących z Nowej Zelandii, przeznaczonych do produkcji materiału nasadzeniowego i niespełniających wymagań dotyczących identyfikacji i etykietowania przewidzianych w art. 13 i 14 dyrektywy 1999/105/WE.
2.
Do dnia 31 grudnia 2011 r. Hiszpanii zezwala się na zatwierdzanie do obrotu, zgodnie z wymaganiami określonymi w Załączniku, materiału nasadzeniowego wyprodukowanego z nasion, o którym mowa w ust. 1, i niespełniającego wymagań dotyczących identyfikacji i etykietowania przewidzianych w art. 13 i 14 dyrektywy 1999/105/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Rady 2006/666/WPZiB
z dnia 15 września 2006 r.
dotycząca przedłużenia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) oraz jej personelu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 7 czerwca 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/407/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) o kolejny okres trzech miesięcy, tj. do dnia 15 września 2006 r.
(2) W tym samym dniu Rada przyjęła również decyzję 2006/448/WPZiB [2] dotyczącą przedłużenia o trzy miesiące, tj. do dnia 15 września 2006 r., porozumienia między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) oraz jej personelu.
(3) W dniu 21 lipca 2006 r. rząd Indonezji zwrócił się do Unii Europejskiej o przedłużenie mandatu AMM na ostateczny okres trzech miesięcy, tj. do dnia 15 grudnia 2006 r.
(4) Przedłużenie okresu obowiązywania porozumienia w formie wymiany listów o okres trzech miesięcy, tj. do dnia 15 grudnia 2006 r., powinno zostać zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedłużenie okresu obowiązywania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) oraz jej personelu o okres trzech miesięcy, tj. do dnia 15 grudnia 2006 r., zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej. Tekst wymiany listów uzgadniających takie przedłużenie jest załączony do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2006 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz badania podstawowego dotyczącego występowania bakterii salmonelli u świń przeznaczonych do uboju prowadzonego w państwach członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4306)
(2006/668/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota podejmuje albo pomaga państwom członkowskim w podejmowaniu technicznych i naukowych środków potrzebnych do opracowania prawodawstwa w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) Na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [2] należy ustanowić cel wspólnotowy polegający na ograniczeniu występowania salmonelli w populacjach stad świń przeznaczonych do uboju do końca 2007 r.
(3) Podczas spotkania w dniu 16 marca 2006 r. Komisja Naukowa do spraw Zagrożeń Biologicznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjęła opinię sporządzoną na wniosek Komisji w związku z "Możliwościami oceny i ograniczania ryzyka występowania salmonelli w hodowli świń".
Opinia przedstawia specyfikacje techniczne do badania podstawowego nad występowaniem salmonelli u świń przeznaczonych do tuczu na terenie UE.
(4) Do wyznaczenia celu wspólnotowego potrzebne jest udostępnienie porównywalnych danych dotyczących występowania salmonelli u świń przeznaczonych do uboju w państwach członkowskich.
Takie dane nie są dostępne i dlatego należy przeprowadzić specjalne badanie w celu monitorowania występowania salmonelli u świń przeznaczonych do uboju przez odpowiedni okres uwzględniający możliwą zmienność sezonową.
(5) EFSA zaleca, aby próbki z węzłów chłonnych z okolicy krętniczo-kątniczej pobierano w ubojniach u świń przeznaczonych do uboju w zakresie występowania salmonelli.
Pobieranie próbek byłoby zatem narzędziem do monitorowania występowania salmonelli u świń przeznaczonych do uboju.
Należy również wykorzystać badanie podstawowe do oceny wpływu zakażenia świń podczas przewozu oraz ich tymczasowego przetrzymywania w zamknięciu podczas transportu, a także skażenia tusz podczas procesu uboju, pobierając wymazy z takich tusz.
Ponadto opracowano serologiczne metody oceny stanu zakażenia świń salmonellą, które można wykorzystać do monitorowania salmonelli u świń w ramach narodowego programu kontroli, który ma być realizowany zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
(6) Szereg państw członkowskich dobrowolnie przeprowadzi dodatkowe analizy wymazów z tusz lub badania serologiczne wycieku z mięsa.
(7) Badanie to ma dostarczyć informacji technicznych potrzebnych do opracowywania prawodawstwa Wspólnoty w dziedzinie weterynarii.
Ze względu na duże znaczenie zbierania porównywalnych danych dotyczących występowania salmonelli u świń przeznaczonych do uboju w państwach członkowskich należy przyznać wkład finansowy Wspólnoty na wdrażanie specjalnych wymagań badania.
Należy refundować 100 % kosztów poniesionych na testy laboratoryjne do określonej kwoty maksymalnej.
Wszystkie inne koszty, takie jak koszty związane z pobieraniem próbek, koszty podróży, administracyjne itp., nie kwalifikują się do współfinansowania wspólnotowego.
(8) Przyznanie finansowego wkładu Wspólnoty należy uzależnić od zgodności przeprowadzonego badania z właściwymi przepisami prawa wspólnotowego i spełnienia niektórych innych warunków.
(9) Wkład Wspólnoty powinien zostać przyznany w zakresie rzeczywistej realizacji przewidzianych działań oraz pod warunkiem dostarczenia przez władze w wymaganym terminie wszelkich niezbędnych informacji.
(10) Istnieje potrzeba określenia kursu wymiany, według którego przeliczone zostaną kwoty podane we wnioskach w walutach krajowych, zgodnie z art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [3].
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel badania i przepisy ogólne
1.
Badanie prowadzi się w celu oceny występowania na terenie Wspólnoty bakterii Salmonella spp. w stadach świń przeznaczonych do uboju w rzeźniach wybranych do pobierania próbek.
Celem badania będzie również zebranie informacji o skażeniu tuszy wieprzowych w rzeźniach oraz o zależnościach pomiędzy badaniami bakteriologicznymi i serologicznymi.
2.
Wyniki badania zostaną wykorzystane do wyznaczenia celów Wspólnoty przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 oraz do określenia najlepszego podejścia przy przyszłej ocenie osiągniętych celów.
3.
Badanie obejmuje okres jednego roku, począwszy od dnia 1 października 2006 r.
4.
Dla celów niniejszej decyzji "właściwe organy" to organ lub organy państwa członkowskiego określone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
Artykuł 2
Specyfikacje techniczne
Badanie stad świń przeznaczonych do uboju zorganizowane jest przez państwa członkowskie i prowadzone w rzeźniach począwszy od dnia 1 października 2006 r.
Pobieranie próbek oraz ich analiza prowadzone jest przez właściwy organ lub pod jego nadzorem.
Pobieranie próbek oraz ich analiza prowadzone jest zgodnie z przepisami załącznika I.
Artykuł 3
Zbieranie danych, ocena i sprawozdawczość
1.
Właściwy organ odpowiedzialny za przygotowanie rocznego sprawozdania krajowego zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] zbiera i ocenia wyniki uzyskane zgodnie z art. 2 niniejszej decyzji i przekazuje Komisji wszystkie potrzebne dane wraz ze swoją oceną.
2.
Komisja przekazuje wyniki do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności celem ich sprawdzenia.
3.
Zgromadzone dane oraz wyniki krajowe podaje się do publicznej wiadomości w formie zapewniającej poufność.
Artykuł 4
Zakres wspólnotowego wkładu finansowego
1.
Wspólnota zapewnia wkład finansowy w zakresie niektórych kosztów poniesionych przez państwa członkowskie na badania laboratoryjne, tj. wykrywanie bakteriologiczne salmonelli, określanie serotypu odpowiednich izolatów oraz badania serologiczne.
2.
Maksymalny wkład finansowy Wspólnoty wynosi 20 EUR za badanie bakteriologiczne salmonelli, 30 EUR za określenie serotypu odpowiednich izolatów oraz 10 EUR za badanie serologiczne wycieku z mięsa.
3.
Wspólnotowy wkład finansowy nie przekracza kwot ustalonych w załączniku II na czas trwania badania.
Artykuł 5
Warunki przyznawania finansowego wkładu Wspólnoty
1.
Wkład finansowy, o którym mowa w art. 4, przyznawany jest każdemu państwu członkowskiemu, o ile realizacja badania jest zgodna z właściwymi przepisami prawa wspólnotowego, w tym z przepisami dotyczącymi konkurencji i zamówień publicznych oraz z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:
a) wprowadzenia w życie do dnia 1 października 2006 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wymaganych do realizacji badania;
b) przekazania sprawozdania okresowego za trzy pierwsze miesiące badania do dnia 28 lutego 2007 r.
Sprawozdanie okresowe powinno zawierać wszystkie informacje wymagane w załączniku III do opinii Panelu Naukowego ds. Zagrożeń Biologicznych sporządzonej na wniosek Komisji w związku z "Możliwościami oceny i ograniczania ryzyka występowania salmonelli w hodowli świń";
c) przekazania, najpóźniej do dnia 31 października 2007 r., sprawozdania końcowego dotyczącego technicznych aspektów wykonania badania wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty oraz wynikami osiągniętymi w okresie od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. Dokumenty dotyczące poniesionych kosztów powinny zawierać co najmniej informacje określone w załączniku III;
d) faktycznej realizacji badania.
2.
Na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego możliwe jest wypłacenie zaliczki w wysokości 50 % całkowitej kwoty, o której mowa w załączniku II.
3.
Niedotrzymanie terminów określonych w ust. 1 lit. c) pociąga za sobą stopniowe obniżenie wypłacanego wkładu finansowego o 25 % całkowitej kwoty za opóźnienie do dnia 15 listopada 2007 r., o 50 % do dnia 1 grudnia 2007 r. i o 100 % do 15 grudnia 2007 r.
Artykuł 6
Kurs wymiany dla kwot wyrażonych we wnioskach w walutach krajowych
Jako kurs wymiany dotyczący kwot w walutach krajowych podanych we wnioskach złożonych w miesiącu "n" przyjmuje się kurs wymiany z dziesiątego dnia miesiąca "n + 1" lub z pierwszego dnia, w którym notowany jest kurs wymiany, poprzedzającego ten dzień.
Artykuł 7
Wniosek
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 2006 r.
Artykuł 8
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 października 2006 r.
ustalająca ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2006
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4348)
(Jedynie teksty w językach angielskim, hiszpańskim, czeskim, niemieckim, greckim, francuskim, włoskim, węgierskim, portugalskim, słowackim i słoweńskim są autentyczne)
(2006/669/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 14 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady dotyczące restrukturyzacji i konwersji winnic zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [2].
(2) Szczegółowe zasady dotyczące planowania finansowego i uczestniczenia w finansowaniu programu restrukturyzacji i konwersji, ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000, przewidują, że odesłania do danego roku budżetowego odnoszą się do płatności rzeczywiście dokonanych przez państwa członkowskie pomiędzy dniem 16 października a 15 października roku następnego.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Komisja co roku dokonuje wstępnych przydziałów dla państw członkowskich w oparciu o obiektywne kryteria, uwzględniając sytuacje i szczególne potrzeby, jak również starania, jakie należy podjąć, biorąc pod uwagę cel programu.
(4) W decyzji 2005/716/WE [3] Komisja określiła orientacyjne przydziały finansowe na rok gospodarczy 2005/2006.
(5) Na mocy art. 17 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 wydatki poniesione i zatwierdzone przez państwa członkowskie są ograniczone do kwoty ich przydziałów, określonych w decyzji 2005/716/WE. W odniesieniu do roku budżetowego 2006 limit ten nie ma zastosowania do żadnego państwa członkowskiego.
(6) Zgodnie z art. 17 ust. 4 w przypadku gdy faktycznie poniesione przez państwo członkowskie wydatki na hektar przekraczają wydatki przewidziane w dyrektywie 2005/716/WE, stosuje się karę.
W tym roku karę tę stosuje się w odniesieniu do Grecji w kwocie 1129015 EUR, Luksemburga w kwocie 1377 EUR i Malty w kwocie 550 EUR.
(7) Na mocy art. 16 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 państwa członkowskie mogą składać wnioski o późniejsze finansowanie w ramach bieżącego roku budżetowego. W tym roku jest tak w przypadku Niemiec, Hiszpanii, Francji, Włoch, Austrii oraz Słowenii.
(8) Na mocy art. 17 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia wnioski składane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 16 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 przyjmowane są na zasadzie pro rata wniosków państw członkowskich, z zastosowaniem kwoty dostępnej po odjęciu, w stosunku do wszystkich państw członkowskich, sumy kwot przekazanych zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i b) wymienionego rozporządzenia i skorygowanych, tam gdzie stosowne, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 3 wymienionego rozporządzenia, oraz kwoty całkowitej przyznanej państwom członkowskim. Przepis ten stosuje się w odniesieniu do roku budżetowego 2006 do Niemiec, Hiszpanii, Francji, Włoch, Austrii oraz Słowenii.
(9) Zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 państwa członkowskie przekazują Komisji, nie później niż do dnia 10 lipca każdego roku, oświadczenie o wydatkach związanych z restrukturyzacją i konwersją dokonanych do dnia 30 czerwca bieżącego roku budżetowego oraz podają całkowitą powierzchnię obszaru. Zasady określone w art. 17 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia przewidują, że państwa członkowskie składają oświadczenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 lit. b), jedynie jeżeli kwoty zadeklarowane zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a), tzn. faktycznie poniesione wydatki do dnia 30 czerwca bieżącego roku budżetowego, są co najmniej równe 75 % kwoty szacowanego przydziału danego państwa członkowskiego. Zgodnie z odstępstwem przewidzianym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1460/2006 [4] przepis ten nie ma zastosowania do państw członkowskich, dla których rok winny 2005/2006 jest drugim rokiem stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ostateczne przydziały finansowe na rok gospodarczy 2005/2006 dla zainteresowanych państw członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na rok budżetowy 2006, znajdują się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Republiki Austrii, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Decyzja Rady 2006/670/WPZiB
z dnia 5 października 2006 r.
w sprawie mianowania nowego specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 18 ust. 5 w związku z art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 28 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/588/WPZiB [1] w sprawie mianowania pana Jána KUBIŠA specjalnym przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Azji Środkowej, którego mandat przedłużono do dnia 28 lutego 2007 r.
(2) W piśmie z dnia 4 lipca 2006 r. pan Ján KUBIŠ złożył swoją rezygnację ze stanowiska SPUE, która stała się skuteczna z dniem 5 lipca 2006 r.
Należy zatem mianować nowego SPUE na pozostający okres trwania mandatu.
(3) Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel (SG/WP) zalecił, aby pan Pierre MOREL został mianowany nowym SPUE w Azji Środkowej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Pierre MOREL zostaje mianowany nowym specjalnym przedstawicielem Unii Europejskiej w Azji Środkowej.
Pełni on swoje funkcje zgodnie z mandatem określonym we wspólnym działaniu 2005/588/WPZiB oraz z zawartymi w nim szczegółowymi ustaleniami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Stosuje się ją do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 5 października 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/43/WE ustanawiającą klasy reakcji na ogień niektórych wyrobów budowlanych w odniesieniu do płyt gipsowo-kartonowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4360)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/673/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/43/WE [2] ustanawia klasy reakcji na ogień niektórych wyrobów budowlanych, a mianowicie płyt drewnopochodnych.
(2) Decyzja 2003/43/WE zostanie dostosowana w celu uwzględnienia postępu technicznego w zakresie płyt gipsowo-kartonowych.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/43/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2003/43/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2006 r.
zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w zakresie jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4362)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/674/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/308/WE [2] ustanawia wykaz zatwierdzonych stref oraz zatwierdzonych hodowli ryb, znajdujących się w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do niektórych chorób ryb.
(2) Dania, Niemcy i Włochy przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu hodowli zatwierdzonej w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do VHS i IHN dla niektórych hodowli znajdujących się na ich terytorium.
Przedstawiona dokumentacja wskazuje, że hodowle te spełniają wymogi art. 6 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z powyższym kwalifikują się one do uzyskania statusu hodowli zatwierdzonych w strefie niezatwierdzonej i powinny być dodane do wykazu hodowli zatwierdzonych.
(3) Włochy i Zjednoczone Królestwo powiadomiły o występowaniu VHS w strefach uprzednio uznanych za wolne od tej choroby.
Jednakże nie stwierdzono występowania IHN we wspomnianych strefach.
Zatem strefy te nie powinny już być wymienione w decyzji 2002/308/WE jako wolne od VHS.
(4) Niemcy i Włochy powiadomiły o występowaniu odpowiednio VHS i IHN w hodowlach uprzednio uznanych za wolne od tej choroby.
Zatem wyżej wymienione hodowle nie powinny już być wymienione w decyzji 2002/308/WE jako wolne od tych chorób.
(5) Niemcy powiadomiły o zaprzestaniu działalności przez jedną hodowlę umiejscowioną w Szlezwiku-Holsztynie.
Hodowla ta nie powinna więc już być wymieniona w załączniku II do decyzji 2002/308/WE.
(6) Decyzja Komisji 2003/634/WE [3] zatwierdza i wymienia programy przedstawione przez państwa członkowskie w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do VHS i IHN.
(7) Cypr i Włochy powiadomiły, że niektóre programy zatwierdzone przez decyzję 2003/634/WE zostały ukończone.
Przedstawiona przez Cypr dokumentacja wskazuje, że wszystkie obszary lądowe na jego terytorium kwalifikują się do uzyskania statusu stref zatwierdzonych i powinny zostać dodane do wykazu stref zatwierdzonych.
Przedstawiona przez Włochy dokumentacja wskazuje, że jedna hodowla na ich terytorium kwalifikuje się do uzyskania statusu hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej i powinna zostać dodana do wykazu hodowli zatwierdzonych w strefach niezatwierdzonych.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/308/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/308/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji;
2) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/675/WPZiB
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 25 akapit trzeci Traktatu i art. 10 ust. 2 wspólnego działania Rady 2006/319/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów [1] Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przyjął w dniu 30 maja 2006 r. decyzję MONUC SPT/1/2006 [2] i decyzję MONUC SPT/2/2006 [3].
(2) Zgodnie z zaleceniami dowódcy operacji UE i z zaleceniami Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej (EUMC) w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej udział Konfederacji Szwajcarskiej powinien zostać zaakceptowany.
(3) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Propozycja udziału Konfederacji Szwajcarskiej w operacji EUFOR RD Kongo zostaje niniejszym przyjęta.
2.
Konfederacja Szwajcarska jest reprezentowana w Komitecie Uczestników ustanowionym decyzją MONUC SPT/2/2006.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2006/676/WPZiB
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Konfederacji Szwajcarskiej w sprawie uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 kwietnia 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/319/WPZiB [1] w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo).
(2) Artykuł 10 ust. 3 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich mają być przedmiotem porozumień zawieranych zgodnie z procedurą określoną w art. 24 Traktatu.
(3) Po otrzymaniu w dniu 13 września 2004 r. upoważnienia od Rady Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Konfederacji Szwajcarskiej w sprawie uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w operacji EUFOR RD Kongo.
(4) Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 4 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2006 r.
określająca wytyczne ustanawiające kryteria przeprowadzania audytów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4026)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/677/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [1], w szczególności jego art. 43 ust. 1 lit. i),
po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 882/2004, w szczególności jego art. 4 ust. 6, właściwe organy państw członkowskich zobowiązane są do przeprowadzania lub zlecania przeprowadzania wewnętrznych audytów w celu zapewnienia realizacji celów wspomnianego rozporządzenia.
(2) Komisja ma obowiązek sporządzić wytyczne ustanawiające kryteria przeprowadzania audytów, o których mowa w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, oraz oddać w nich odpowiednie normy i zalecenia organów międzynarodowych dotyczące organizacji i funkcjonowania służb urzędniczych. Wytyczne nie są wiążące, lecz mają dostarczyć państwom członkowskim wskazówek przydatnych przy wykonywaniu rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
(3) Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO) opracowały normy, których aspekty są odpowiednie do celu ustanowienia wskazówek,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wytyczne ustanawiające kryteria przeprowadzania audytów kontroli urzędowych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, o których mowa w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, są przedstawione w Załączniku.
Wytyczne stosuje się, nie naruszając przepisów art. 41 ust. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 [2].
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 października 2006 r.
w sprawie działań finansowych, które w pewnych przypadkach popełnienia nieprawidłowości przez podmioty gospodarcze należy podjąć w ramach rozliczania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4324)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, niemieckim, angielskim, francuskim, włoskim, niderlandzkim i portugalskim są autentyczne)
(2006/678/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 przewiduje, że państwa członkowskie podejmą środki konieczne do odzyskania sum utraconych w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbań. Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 w przypadku braku całkowitego odzyskania konsekwencje finansowe nieprawidłowości lub zaniedbań ponosi Wspólnota z wyjątkiem konsekwencji nieprawidłowości lub zaniedbań, które mogą obciążać organy administracyjne lub inne organy państw członkowskich.
(2) Trybunał Sprawiedliwości w swoich orzeczeniach w sprawach C-34/89, Włochy przeciw Komisji [2], C-54/95 Niemcy przeciw Komisji [3] i C-277/98 Francja przeciw Komisji [4], stwierdził, że państwa członkowskie muszą podjąć kroki w celu szybkiego naprawienia nieprawidłowości.
W szczególności z orzeczenia w sprawie C-34/89 wynika, że państwo członkowskie nie może wstrzymać się od działania w ciągu okresu czterech lat od chwili pierwszego stwierdzenia nieprawidłowości [5].
W tym okresie należałoby w zasadzie prowadzić dochodzenie i podjąć decyzję w sprawie wszczęcia procedury windykacji.
W sprawie C-54/95 Trybunał wskazał, że w zasadzie państwa członkowskie powinny wszcząć procedurę odzyskiwania środków w ciągu roku po zapoznaniu się ze wszystkimi istotnymi faktami dotyczącymi nieprawidłowości.
(3) Do tej pory Komisja oceniła procedurę odzyskiwania środków, przeprowadzoną przez państwa członkowskie w odniesieniu do nieprawidłowości zgłoszonych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/51 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczącego nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 283/72 [6] przed dniem 1 stycznia 1999 r., i dotyczącą kwot wyższych niż 500000 EUR, aby zdecydować o konsekwencjach finansowych tych nieprawidłowości zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70. Czyniąc to, Komisja postępowała według procedury ustanowionej w art. 5 wspomnianego rozporządzenia oraz w art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [7].
(4) Z kontroli i rozmów dwustronnych z państwami członkowskimi wynika, że w niektórych przypadkach państwa członkowskie nie podjęły działań z niezbędną szybkością i starannością.
Konsekwencje finansowe nieodzyskania kwot nie powinny zatem w takich przypadkach być ponoszone przez budżet Wspólnoty.
(5) We wszystkich innych przypadkach konsekwencje finansowe zbadanych nieprawidłowości powinny być ponoszone przez budżet Wspólnoty.
(6) Przypadki notyfikowane na mocy rozporządzenia (WE) nr 595/91, w odniesieniu do których nienależne płatności zostały odzyskane w całości lub w odniesieniu do których okazało się, że nie dokonano żadnych nienależnych płatności, powinny zostać usunięte z listy notyfikacji przewidzianej w art. 3 i 5 wspomnianego rozporządzenia.
(7) W swoim sprawozdaniu podsumowującym Komisja poinformowała państwa członkowskie o kwotach, jakie mają być wyłączone z finansowania wspólnotowego, oraz o podstawach decyzji o takim wyłączeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym dokonuje się rozliczeń w przypadkach wymienionych w załączniku I oraz właściwych kwot, jakimi mają być obciążone dane państwa członkowskie.
Artykuł 2
Niniejszym dokonuje się rozliczeń w przypadkach wymienionych w załączniku II oraz właściwych kwot, jakimi ma być obciążony budżet Wspólnoty.
Artykuł 3
Przypadki wymienione w załączniku III zostają usunięte z listy notyfikacji przewidzianej w art. 3 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 595/91.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Królestwa Niderlandów, Republiki Portugalskiej i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 28 marca 2006 r.
dotycząca technicznej specyfikacji dla interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu sterowania ruchem kolejowym transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 964)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/679/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei konwencjonalnych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/16/WE transeuropejski system kolei konwencjonalnych podzielony jest na podsystemy strukturalne lub funkcjonalne.
Każdy z tych podsystemów musi być objęty techniczną specyfikacją dla interoperacyjności (TSI).
(2) Pierwszym krokiem w ustanowieniu TSI jest opracowanie projektu TSI przez Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Interoperacyjności Kolei (AEIF), wyznaczone jako wspólny organ przedstawicielski.
(3) AEIF otrzymała mandat na przygotowanie projektu TSI dla podsystemu sterowania ruchem kolejowym zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/16/WE.
Podstawowe parametry dla projektu TSI zostały przyjęte decyzją Komisji 2004/447/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., modyfikującą załącznik A do decyzji 2002/731/WE z dnia 30 maja 2002 r. i ustanawiającą główną charakterystykę systemu klasy A (ERTMS) podsystemu kontrolno-decyzyjnego oraz sygnalizacyjnego transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, o którym mowa w dyrektywie 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2].
(4) Projektowi TSI, opracowanemu na podstawie podstawowych parametrów, towarzyszyło sprawozdanie wprowadzające, zawierające analizę kosztów i zysków, zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy.
(5) Projekt TSI został przeanalizowany przez Komitet ustanowiony na mocy dyrektywy Rady 96/48//WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [3].
(6) Zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 1 dyrektywy 2001/16/WE warunki osiągnięcia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych obejmują działania związane z projektowaniem, konstrukcją, wprowadzaniem do użytku, modernizacją, odnawianiem i obsługą infrastruktury i taboru kolejowego, mające na celu zapewnienie funkcjonowania wprowadzonego do użytku systemu.
W odniesieniu do infrastruktury i taboru kolejowego wykorzystywanych w momencie wejścia w życie niniejszej TSI specyfikację należy stosować od momentu, w którym przewidziano prace dotyczące takiej infrastruktury i taboru prac.
Jednakże stopień, w jakim TSI jest stosowana, będzie różny, w zależności od zakresu i zasięgu planowanych prac oraz kosztów i korzyści związanych z planowanymi pracami.
Aby takie częściowe działania pomogły w osiągnięciu pełnej interoperacyjności, muszą być oparte na spójnej strategii wdrożeniowej.
W tym kontekście należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy modernizacją, odnawianiem i wymianą związaną z utrzymaniem.
(7) Dyrektywa 2001/16/WE oraz TSI mają zastosowanie do odnawiania, ale nie do wymiany związanej z utrzymaniem.
Jednakże należy zachęcać państwa członkowskie, w miarę występowania takich możliwości i kiedy znajduje to uzasadnienie w zakresie robót związanych z utrzymaniem, aby stosować TSI również do wymiany związanej z utrzymaniem.
(8) Istniejąca konwencjonalna infrastruktura i tabor kolejowy zostały już wyposażone w systemy sterowania ruchem kolejowym, spełniające wymagania zasadnicze dyrektywy 2001/16/WE. Te istniejące systemy zostały opracowane i wdrożone zgodnie z przepisami krajowymi; podstawowe informacje dotyczące "istniejących systemów" zamieszczono w załączniku B do TSI. Ponieważ weryfikację interoperacyjności istniejących systemów należy przeprowadzić, porównując ich parametry z wymaganiami zawartymi w TSI, zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 2001/16/WE, konieczne jest ustanowienie warunków w okresie przejściowym, między opublikowaniem decyzji a pełnym wdrożeniem załączonej TSI, które wymienione istniejące systemy muszą spełniać, oprócz warunków określonych wyraźnie w TSI. Państwa członkowskie powinny dostarczyć sobie wzajemnie, oraz Komisji, informacje dotyczące odpowiednich krajowych przepisów technicznych stosowanych dla osiągnięcia interoperacyjności i spełnienia wymagań zasadniczych dyrektywy 2001/16/WE, organów, które wyznaczają do przeprowadzenia procedury oceny zgodności lub przydatności do użytkowania, oraz procedur kontrolnych stosowanych do weryfikacji interoperacyjności podsystemów, zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 2001/16/WE.
(9) W tym celu państwa członkowskie powinny stosować, w możliwie szerokim zakresie, zasady i kryteria przewidziane w dyrektywie 2001/16/WE dotyczące wykonania art. 16 ust. 2, wykorzystując organy wymienione w art. 20 dyrektywy 2001/16/WE.
Komisja powinna przeprowadzić analizę informacji przekazanych przez państwa członkowskie dotyczących krajowych przepisów, procedur, organów nadzorujących procedury wdrożeniowe oraz czasu trwania procedur, a tam gdzie właściwe, powinna omówić z Komitetem potrzebę podjęcia ewentualnych dalszych środków.
(10) Podobną procedurę należy zastosować w odniesieniu do zagadnień określonych jako "Punkty otwarte" w załączniku G do TSI.
(11) TSI nie powinna wymagać wykorzystania szczególnych technologii lub rozwiązań technicznych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy jest to absolutnie niezbędne dla interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
(12) TSI oparta została na najlepszej wiedzy specjalistycznej dostępnej w czasie przygotowania projektu odpowiedniej specyfikacji.
Zmiany technologiczne, operacyjne, w zakresie bezpieczeństwa lub wymagań społecznych mogą powodować konieczność zmiany lub uzupełnienia niniejszej TSI.
W tym celu opracowano proces Zarządzania Zmianami, służący konsolidacji i aktualizacji wymagań zawartych w załączniku A do TSI.
Proces aktualizacji, obecnie pod auspicjami AEIF jako wspólnego organu przedstawicielskiego, zostanie przeniesiony do zakresu odpowiedzialności Europejskiej Agencji Kolejowej, ustanowionej na mocy rozporządzenia (WE) 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], po uzyskaniu przez tę agencję zdolności operacyjnej.
Tam gdzie to właściwe, wszczęta zostanie, zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2001/16/WE, procedura szerszego i bardziej kompleksowego przeglądu lub aktualizacji, obejmująca zmiany wynikłe z procesów opisanych w niniejszej TSI.
(13) Podczas stosowania TSI, która ma być przyjęta niniejszą decyzją, należy uwzględnić szczególne kryteria odnoszące się do zgodności technicznej i operacyjnej infrastruktury i taboru kolejowego, które mają być wprowadzane do użytku, oraz sieci, z którą mają być zintegrowane.
Wymienione wymagania dotyczące zgodności obejmują kompleksową analizę techniczną i ekonomiczną, którą należy przeprowadzić na podstawie poszczególnych przypadków, dla konkretnych zastosowań.
Analizy takie powinny uwzględniać interfejsy między różnymi podsystemami wymienionymi w dyrektywie 2001/16/WE, różne kategorie linii i taboru kolejowego wymienionego w tej dyrektywie oraz środowisko techniczne i operacyjne istniejącej sieci.
(14) Bardzo ważne jest, aby analiza taka została przygotowana w ramach spójnych zasad i wytycznych dotyczących wdrażania.
Te ostatnie wymagają ustanowienia przez państwa członkowskie krajowej strategii wdrażania TSI będącej przedmiotem niniejszej decyzji, która powinna wskazywać kolejne etapy budowy sieci interoperacyjnej.
Takie strategie krajowe należy zebrać razem i uzgodnić z ramami Planu Głównego UE, wyznaczając punkty odniesienia dla wdrażania TSI w perspektywie całej UE.
(15) System docelowy, opisany w załączonej TSI (system klasy A), oparty jest na technologii komputerowej o przewidywanym czasie eksploatacji znacznie krótszym od obecnie stosowanych tradycyjnych kolejowych instalacji sygnalizacyjnych i telekomunikacyjnych.
Jako taki wymagał będzie proaktywnej, a nie reaktywnej strategii wdrożeniowej, celem uniknięcia potencjalnej dezaktualizacji przed osiągnięciem pełnej operacyjności systemu.
Ponadto przyjęcie zbyt rozdrobnionej strategii wdrożeniowej w całym europejskim systemie kolejowym spowodowałoby znaczące koszty i narzuty operacyjne.
Opracowanie spójnego transeuropejskiego planu wdrożeniowego dla systemu docelowego przyczyni się do harmonijnego rozwoju całości transeuropejskiego systemu kolejowego, zgodnie ze strategią Wspólnoty dla sieci transportowej TEN.
Plan taki powinien opierać się na odpowiednich krajowych planach wdrożeniowych i zapewniać odpowiednie podstawy wiedzy dla wsparcia procesu decyzyjnego różnych podmiotów, w szczególności Komisji, w odniesieniu do przydziału wsparcia finansowego dla projektów kolejowych.
Komisja powinna koordynować opracowywanie takiego planu, zgodnie z art. 155 ust. 2 Traktatu.
(16) Aby ułatwić przejście do docelowego systemu klasy A, określonego w TSI, należy podjąć odpowiednie środki na poziomie krajowym.
Środki te powinny umożliwić stosowanie urządzeń klasy A zgodnych z istniejącymi systemami lub ułatwić wdrażanie podejścia proaktywnego, służącego skróceniu czasu uruchomienia instalacji i urządzeń klasy A. W odniesieniu do tego pierwszego, szczególną uwagę należy zwrócić na zewnętrzne specyficzne moduły transmisyjne dla krajowych systemów sterowania klasy B.
(17) W związku z tym, należy przyjąć TSI odnoszącą się do podsystemu "sterowanie ruchem kolejowym" transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
W konsekwencji należy odpowiednio zmienić decyzję 2004/447/WE.
(18) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Techniczna specyfikacja dla interoperacyjności (zwana dalej "TSI") odnosząca się do podsystemu "sterowanie ruchem kolejowym" transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, wskazana w art. 6 ust.1 dyrektywy 2001/16/WE, jest określona w Załączniku.
Z zastrzeżeniem art. 2 i 3 niniejszej decyzji, TSI jest w pełni stosowana do infrastruktury i taboru kolejowego transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, określonych w załączniku I do dyrektywy 2001/16/WE.
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do systemów określonych w załączniku B do TSI oraz zagadnień sklasyfikowanych jako "Punkty otwarte" w załączniku G do TSI, warunki, jakie muszą być spełnione podczas weryfikacji interoperacyjności, w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 2001/16/WE, to te przepisy techniczne stosowane w państwach członkowskich, które dają podstawy do wprowadzenia do użytku podsystemów będących przedmiotem niniejszej decyzji.
2.
Każde z państw członkowskich przekazuje poniższe informacje innym państwom członkowskim oraz Komisji w ciągu sześciu miesięcy od notyfikowania niniejszej decyzji:
a) wykaz obowiązujących przepisów technicznych wymienionych w ust. 1 dla "Punktów otwartych", określonych w załączniku G do TSI;
b) ocenę zgodności wraz z procedurami kontroli, które zostaną zastosowane w odniesieniu do stosowania przepisów technicznych, wymienionych w ust. 1;
c) nazwy organów wyznaczonych do przeprowadzenia wymienionej oceny zgodności i procedur kontroli.
Artykuł 3
Państwa członkowskie ustanowią krajowe plany wdrożeniowe dla TSI, zgodnie z kryteriami wskazanymi w rozdziale 7 Załącznika.
Państwa członkowskie przedstawią wymieniony plan pozostałym państwom członkowskim oraz Komisji, nie później niż jeden rok po dniu, od którego ma zastosowanie niniejsza decyzja.
Na podstawie powyższych planów krajowych Komisja przygotuje Plan główny UE, zgodnie z zasadami wskazanymi w rozdziale 7 Załącznika.
Artykuł 4
Państwa członkowskie zapewniają utrzymanie funkcjonalności istniejących systemów klasy B, wskazanych w załączniku B do TSI, jak również ich interfejsów, w obecnie określonym zakresie, z wyłączeniem tych modyfikacji, które mogą być uważane za konieczne, aby zmniejszyć wady wymienionych systemów odnoszące się do bezpieczeństwa.
Państwa członkowskie udostępniają takie informacje o swoich istniejących systemach, jakie będą wymagane dla potrzeb rozwijania i certyfikacji bezpieczeństwa urządzeń umożliwiających interoperacyjność urządzeń klasy A, określonych w załączniku A do TSI, z urządzeniami klasy B pracującymi w systemach istniejących.
Artykuł 5
Państwa członkowskie podejmują wszelkie wysiłki dotyczące dostępności zewnętrznych specyficznych modułów transmisyjnych (zwanych dalej "STM"), określonych w rozdziale 7 Załącznika, dla ich istniejących systemów sterowania ruchem kolejowym klasy B, wymienionych w załączniku B do TSI, do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 6
Artykuł 2 decyzji 2004/447/WE zostaje skreślony, ze skutkiem od dnia, od którego ma zastosowanie niniejsza decyzja.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja ma zastosowanie po sześciu miesiącach od daty jej notyfikacji.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/858/WE w odniesieniu do wykazu terytoriów, z których dozwolony jest przywóz pewnych gatunków żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych we Wspólnocie Europejskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4361)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/680/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/858/WE z dnia 21 listopada 2003 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw przy przywozie żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych, oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] ustanawia wykaz krajów trzecich lub części ich terytoriów, z których dozwolony jest przywóz żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych we Wspólnocie.
(2) W marcu 2006 r. eksperci weterynaryjni Komisji przeprowadzili w Albanii inspekcję na miejscu w celu weryfikacji zgodności z decyzją 2003/858/WE.
(3) Ustalenia dokonane podczas inspekcji wykazują, że Albania nie może zapewnić gwarancji w zakresie zdrowia zwierząt niezbędnych przy wywozie do Wspólnoty żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych.
(4) Z uwagi na fakt, że taki przywóz do Wspólnoty mógłby stanowić poważne zagrożenie dla stanu zdrowia zwierząt wodnych we Wspólnocie, należy wykreślić Albanię z wykazu krajów trzecich, z których dozwolony jest przywóz żywych ryb, ikry i gamet przez państwa członkowskie do celów hodowlanych we Wspólnocie, zawartego w załączniku I do decyzji 2003/858/WE.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/858/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2003/858/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 2006 r.
dotycząca zmiany współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 1 października 2005 r., 1 listopada 2005 r., 1 grudnia 2005 r. i 1 stycznia 2006 r. do wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich
(2006/681/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, określone rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2104/2005 [2], w szczególności art. 13 akapit drugi jego załącznika X,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 351/2006 [3] ustalono zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 lipca 2005 r. wynagrodzenia urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, wypłacane w walucie krajów zatrudnienia.
(2) Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu pracowniczego należy zmienić niektóre współczynniki korygujące stosowane od dnia 1 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 1 października 2005 r., 1 listopada 2005 r., 1 grudnia 2005 r. i 1 stycznia 2006 r., ponieważ dane statystyczne, jakimi dysponuje Komisja, wykazują, że różnice w kosztach utrzymania, mierzone według współczynnika korygującego i stosownego kursu wymiany walut, wynoszą w niektórych krajach trzecich ponad 5 % w stosunku do wartości uzyskanych w wyniku ostatniego ustalenia lub zmiany,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym zmienia się w sposób określony w Załączniku współczynniki korygujące, stosowane od dnia 1 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 1 października 2005 r., 1 listopada 2005 r., 1 grudnia 2005 r. i 1 stycznia 2006 r., którym podlegają wynagrodzenia urzędników, pracowników czasowych i kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, wypłacane w walucie krajów zatrudnienia.
Kursy walutowe wykorzystane do wyliczenia tych wynagrodzeń są ustalane zgodnie z zasadami wykonania rozporządzenia finansowego i odpowiadają dacie określonej w akapicie pierwszym.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 2006 r.
w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady
(2006/683/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 121 ust. 3,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska na posiedzeniu w dniach 15. i 16. czerwca 2006 r. podkreśliła, że umożliwienie obywatelom bezpośredniego wglądu w działalność Unii Europejskiej, zwłaszcza poprzez zapewnianie większej jawności i przejrzystości, pogłębi ich zaufanie do Unii Europejskiej.
Zgodnie z ustaleniami Rady Europejskiej oraz przy pełnym uwzględnieniu potrzeby zapewnienia skuteczności prac Rady instytucja ta powinna funkcjonować w sposób bardziej jawny, szczególnie wówczas, gdy na jej forum odbywają się obrady dotyczące aktów prawnych przyjmowanych w ramach procedury współdecyzji.
Należy również zastosować środki, które pozwolą na istotną poprawę technicznych sposobów transmitowania – we wszystkich językach urzędowych instytucji Unii Europejskiej, zwłaszcza przy wykorzystaniu Internetu – obrad i debat Rady otwartych dla publiczności.
W grudniu 2006 r. Rada dokona przeglądu wdrażania wspomnianych wyżej środków służących zwiększaniu jawności, co umożliwi ocenę ich wpływu na skuteczność prac Rady.
(2) Należy również usprawnić ustalanie harmonogramu działań Rady.
W związku z tym powinien zostać wprowadzony nowy system oparty na 18-miesięcznym programie działań, który będzie przedkładany Radzie do zatwierdzenia przez trzy państwa sprawujące Prezydencję w danym okresie; system ten powinien zastąpić system obowiązujący do tej pory.
(3) Ponadto należy zmienić i doprecyzować przepisy dotyczące procedury pisemnej, co przyczyni się do jej usprawnienia oraz przyspieszenia procesu przyjmowania przez Radę odpowiedzi na zapytania członków Parlamentu Europejskiego, decyzji w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów, a także decyzji w sprawie przeprowadzenia konsultacji z innymi instytucjami i organami,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Regulamin Rady z dnia 22 marca 2004 r. [1] zostaje zastąpiony regulaminem wewnętrznym przedstawionym poniżej:
"
„REGULAMIN WEWNĘTRZNY RADY
Artykuł 1
Zwoływanie posiedzeń i ich miejsce
1.
Posiedzenia Rady zwołuje jej przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z członków Rady albo Komisji [2].
2.
Siedem miesięcy przed rozpoczęciem swojej kadencji oraz, w odpowiednich przypadkach, po zasięgnięciu opinii państw sprawujących Prezydencję w poprzedniej i następnej kadencji Prezydencja podaje do wiadomości przewidywane daty posiedzeń Rady, które odbędą się w celu zakończenia prac legislacyjnych lub podjęcia decyzji operacyjnych.
3.
Siedzibą Rady jest Bruksela.
W kwietniu, czerwcu i październiku posiedzenia Rady odbywają się w Luksemburgu [3].
W wyjątkowych okolicznościach i z należycie uzasadnionych powodów Rada lub Komitet Stałych Przedstawicieli (zwany dalej "Coreperem"), stanowiąc jednomyślnie, mogą zadecydować o innym miejscu posiedzenia Rady.
Artykuł 2
Składy Rady, rola Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych i ustalanie harmonogramu działań
1.
Rada może zbierać się w różnych składach, w zależności od przedmiotu obrad.
Rada w składzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych (zwana dalej "Radą ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych") zebrana na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 2 lit. a), ustala listę tych składów, zamieszczoną w załączniku I.
2.
Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych odbywa odrębne posiedzenia z odrębnymi porządkami obrad i, o ile to możliwe, w różnych terminach, w związku z dwoma głównymi obszarami działalności, które dotyczą odpowiednio:
a) przygotowania posiedzeń Rady Europejskiej i działań następczych, w tym niezbędnej koordynacji wszelkich prac przygotowawczych, ogólnej koordynacji kierunków działania, zagadnień instytucjonalnych i administracyjnych, spraw horyzontalnych, które wywierają wpływ na różne kierunki działania Unii Europejskiej, oraz wszelkich spraw powierzonych Radzie przez Radę Europejską, z uwzględnieniem zasad działania unii gospodarczej i walutowej;
b) całości zewnętrznych działań Unii Europejskiej, mianowicie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, handlu zagranicznego, współpracy w zakresie rozwoju oraz pomocy humanitarnej.
3.
W celu przygotowania posiedzeń Rady Europejskiej Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 2 lit. a):
a) co najmniej na cztery tygodnie przed posiedzeniem Rady Europejskiej na podstawie propozycji Prezydencji opracowuje wstępny porządek obrad;
b) odbywa ostateczne posiedzenie przygotowawcze w przeddzień posiedzenia Rady Europejskiej i zatwierdza porządek obrad.
Najpóźniej dwa tygodnie przed posiedzeniem Rady Europejskiej, Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych zebranej na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 2 lit. a), zostaje przekazany wkład innych składów Rady w obrady Rady Europejskiej.
Z wyjątkiem pilnych i nieprzewidywalnych sytuacji, związanych na przykład z bieżącymi wydarzeniami międzynarodowymi, żaden inny skład Rady lub komitetu przygotowawczego Rady nie może odbywać posiedzeń w okresie między ostatecznym posiedzeniem przygotowawczym, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), a posiedzeniem Rady Europejskiej.
Działania niezbędne do praktycznego zorganizowania obrad Rady Europejskiej są podejmowane przez Prezydencję w porozumieniu z Sekretariatem Generalnym, zgodnie z zasadami uzgodnionymi przez Radę Europejską.
4.
Co 18 miesięcy trzy państwa sprawujące Prezydencję przygotowują — w ścisłej współpracy z Komisją i po odpowiednich konsultacjach — projekt programu działań Rady na ten okres.
Trzy państwa sprawujące Prezydencję wspólnie przedkładają projekt programu nie później niż na miesiąc przed tym okresem, co umożliwi zatwierdzenie tego programu przez Radę ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych zebraną na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 2 lit. a) [4].
5.
Państwo sprawujące następną Prezydencję ustala orientacyjne wstępne porządki obrad posiedzeń Rady wyznaczonych na kolejne sześć miesięcy; porządki obrad określają przewidywane prace legislacyjne i decyzje operacyjne.
Orientacyjne wstępne porządki obrad są ustalane — najpóźniej tydzień przed rozpoczęciem danej kadencji — na podstawie 18-miesięcznego programu działań Rady i po konsultacji z Komisją.
W razie potrzeby oprócz zaplanowanych uprzednio posiedzeń Rady mogą być przewidziane posiedzenia dodatkowe.
Podobne orientacyjne wstępne porządki obrad posiedzeń Rady wyznaczonych na następne sześć miesięcy po okresie, o którym mowa w akapicie pierwszym, zostają ustalone przez właściwą Prezydencję — najpóźniej na tydzień przed rozpoczęciem jej kadencji — po konsultacji z Komisją i z państwem sprawującym Prezydencję w następnej kadencji.
Jeśli w ciągu sześciomiesięcznego okresu którekolwiek z posiedzeń zaplanowanych na ten okres okaże się bezzasadne, Prezydencja nie zwołuje takiego posiedzenia.
Artykuł 3 [5]
Porządek obrad
1.
Uwzględniając 18-miesięczny program działań Rady, przewodniczący opracowuje wstępny porządek obrad poszczególnych posiedzeń.
Ten porządek obrad jest przesyłany pozostałym członkom Rady i Komisji co najmniej na 14 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
2.
Wstępny porządek obrad zawiera punkty, o których włączenie do porządku obrad wystąpili członek Rady lub Komisja; Sekretariat Generalny otrzymuje taki wniosek co najmniej 16 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
We wstępnym porządku obrad wskazuje się również, za pomocą gwiazdki, punkty podlegające głosowaniu na wniosek Prezydencji, członka Rady lub Komisji.
Takiego wskazania dokonuje się niezwłocznie po spełnieniu wszelkich wymogów proceduralnych przewidzianych w Traktatach.
3.
Punkty dotyczące przyjęcia aktu lub wspólnego stanowiska w sprawie wniosku prawodawczego lub propozycji przyjęcia środka na mocy postanowień tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej "Traktatem UE") nie są umieszczane we wstępnym porządku obrad przed upływem sześciotygodniowego okresu przewidzianego w pkt 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów państw członkowskich w Unii Europejskiej.
Rada może jednomyślnie odstąpić od okresu sześciotygodniowego, w przypadku gdy wprowadzenie danego punktu stanowi wyjątek uzasadniony pilną potrzebą, zgodnie z pkt 3 tego protokołu.
4.
We wstępnym porządku obrad mogą zostać umieszczone jedynie punkty, w odniesieniu do których do członków Rady i do Komisji zostały wysłane dokumenty najpóźniej w dniu, w którym wysyłany jest dany porządek obrad.
5.
Sekretariat Generalny przekazuje członkom Rady i Komisji wnioski o włączenie punktów do porządku obrad i dokumenty, w odniesieniu do których powyższe terminy nie zostały zachowane.
Jeśli do końca tygodnia poprzedzającego tydzień przed posiedzeniem Rady Coreper nie ukończył analizy punktów dotyczących aktów prawnych w rozumieniu art. 7, Prezydencja, bez uszczerbku dla ust. 2, usuwa je ze wstępnego porządku obrad, o ile względy nagłej konieczności nie wymagają ich zachowania.
6.
Wstępny porządek obrad podzielony jest na część A i część B. W części A zawarte są te punkty, których zatwierdzenie przez Radę jest możliwe bez dalszej dyskusji, ale nie uniemożliwia to członkom Rady ani Komisji wyrażania opinii w chwili zatwierdzania tych punktów ani włączania oświadczeń do protokołu.
7.
Porządek obrad jest przyjmowany przez Radę na początku każdego posiedzenia.
Włączenie do porządku obrad punktu innego niż punkty występujące we wstępnym porządku obrad wymaga jednomyślności Rady.
Punkty włączone w taki sposób mogą zostać poddane głosowaniu, jeśli spełnione zostały wszelkie wymogi proceduralne przewidziane w Traktatach.
8.
Jednak punkt A zostaje usunięty z porządku obrad, chyba że Rada zdecyduje inaczej, jeśli stanowisko w sprawie punktu A mogłoby prowadzić do dalszej debaty nad nim lub jeśli członek Rady albo Komisja tego zażądają.
9.
Do każdego wniosku o włączenie punktu "sprawy różne" dołączany jest dokument wyjaśniający.
Artykuł 4
Zastępstwo nieobecnego członka Rady
Z zastrzeżeniem przepisów art. 11 o delegacji praw do głosowania, członek Rady, który nie może uczestniczyć w posiedzeniu, może zapewnić sobie zastępstwo.
Artykuł 5
Posiedzenia
1.
Posiedzenia Rady nie są jawne, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 8.
2.
Komisja jest zapraszana do udziału w posiedzeniach Rady.
To samo stosuje się do Europejskiego Banku Centralnego, w przypadku gdy korzysta on ze swojego prawa inicjatywy.
Rada może jednak postanowić o prowadzeniu obrad bez uczestnictwa Komisji lub Europejskiego Banku Centralnego.
3.
Członkom Rady i Komisji mogą towarzyszyć wspomagający ich urzędnicy.
Nazwiska i funkcje tych urzędników podawane są wcześniej do wiadomości Sekretariatu Generalnego.
Rada może ustalić maksymalną liczebność delegacji, w tym członków Rady, obecnych jednocześnie w sali posiedzeń Rady.
4.
Wstęp na posiedzenia Rady możliwy jest po okazaniu przepustki wystawionej przez Sekretariat Generalny.
Artykuł 6
Tajemnica służbowa i przedkładanie dokumentów w postępowaniu sądowym
1.
Bez uszczerbku dla art. 8 i 9 oraz przepisów dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, treść obrad Rady jest chroniona zobowiązaniem do zachowania tajemnicy służbowej, o ile Rada nie postanowi inaczej.
2.
Rada lub Coreper mogą zezwolić, do celów postępowania sądowego, na przedłożenie kopii lub wyciągu z dokumentów Rady, które dotąd nie zostały upublicznione zgodnie z przepisami dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów.
Artykuł 7
Rada działająca w charakterze prawodawcy
Rada działa w charakterze prawodawcy w rozumieniu art. 207 ust. 3 akapit drugi Traktatu WE, gdy przyjmuje ona przepisy, które są prawnie wiążące w państwach członkowskich lub dla państw członkowskich w drodze rozporządzeń, dyrektyw, decyzji ramowych lub decyzji na podstawie stosownych postanowień Traktatów, z wyjątkiem dyskusji prowadzących do przyjęcia środków wewnętrznych, aktów administracyjnych lub budżetowych, aktów dotyczących stosunków międzyinstytucjonalnych lub międzynarodowych oraz aktów niemających charakteru wiążącego (takich jak konkluzje, zalecenia lub rezolucje).
W przypadku gdy wnioski lub inicjatywy prawodawcze zostają przedłożone Radzie, powstrzymuje się ona od przyjmowania aktów, które nie są przewidziane w Traktatach, takich jak rezolucje, konkluzje lub oświadczenia inne niż te, o których mowa w art. 9.
Artykuł 8
Obrady Rady otwarte dla publiczności i debaty jawne
1.
Obrady Rady w sprawie aktów prawodawczych, które mają być przyjęte zgodnie z procedurą współdecyzji na mocy art. 251 Traktatu WE, są otwarte dla publiczności w następujących przypadkach:
a) przedstawienie przez Komisję wniosków prawodawczych, jeśli prezentacja taka ma miejsce, i następujące po tym obrady Rady są otwarte dla publiczności;
b) głosowanie nad takimi aktami prawodawczymi jest otwarte dla publiczności, a także końcowe obrady Rady prowadzące do tego głosowania oraz towarzyszące mu objaśnienia głosowań;
c) wszystkie inne obrady Rady dotyczące aktów prawodawczych są otwarte dla publiczności, chyba że w indywidualnych przypadkach Rada lub Coreper postanowią inaczej w odniesieniu do danych obrad.
2.
Pierwsze obrady Rady w sprawie ważnych nowych wniosków prawodawczych innych niż wnioski przyjmowane w ramach procedury współdecyzji są otwarte dla publiczności.
Prezydencja określa, które spośród nowych wniosków prawodawczych są ważne, a Rada lub Coreper mogą w odpowiednich przypadkach postanowić inaczej.
W indywidualnych przypadkach Prezydencja może zadecydować, że kolejne obrady Rady na temat danego aktu prawodawczego także są otwarte dla publiczności, o ile Rada lub Coreper nie postanowią inaczej.
3.
Zgodnie z decyzją podjętą przez Radę lub Coreper, stanowiące większością kwalifikowaną, Rada odbywa debaty publiczne dotyczące ważnych zagadnień mających wpływ na interesy Unii Europejskiej i jej obywateli.
Zagadnienia lub specjalne tematy poruszane podczas takich debat są proponowane przez Prezydencję, członka Rady lub Komisję z uwzględnieniem wagi danej kwestii i zainteresowania, jakim cieszy się ona wśród obywateli.
4.
Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych zebrana na posiedzeniu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. a), przeprowadza publiczną debatę dotyczącą kierunków polityki określanych w 18-miesięcznym programie działań.
Debaty dotyczące kierunków polityki przeprowadzane w innych składach Rady i określające ich priorytety są również otwarte dla publiczności.
Dokonywana przez Komisję prezentacja jej pięcioletniego programu prac, rocznego programu pracy i rocznej strategii w zakresie kierunków polityki, jak również następujące po nich debaty, są jawne.
5.
Z chwilą wysłania wstępnego porządku obrad, zgodnie z art. 3:
a) punkty porządku obrad Rady, które są otwarte dla publiczności zgodnie z ust. 1 i 2, są oznaczone słowami "obrady otwarte dla publiczności";
b) punkty porządku obrad Rady, które są otwarte dla publiczności zgodnie z ust. 3 i 4, są oznaczone słowami "debata jawna".
Obrady Rady otwarte dla publiczności i debaty jawne zgodnie z niniejszym artykułem są publicznie transmitowane za pomocą środków audiowizualnych, w szczególności w sali odsłuchowej, oraz są przekazywane we wszystkich językach urzędowych instytucji Unii Europejskiej drogą strumieniowej transmisji wideo.
Nagrania z obrad są dostępne przez okres co najmniej miesiąca na stronie internetowej Rady.
Wynik głosowania przedstawiany jest za pomocą środków wizualnych.
Sekretariat Generalny informuje z możliwie największym wyprzedzeniem o terminach i przybliżonym czasie takich transmisji audiowizualnych oraz podejmuje wszelkie praktyczne działania w celu zapewnienia właściwego wykonania przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 9
Podawanie do wiadomości publicznej wyników głosowań, objaśnień głosowania i protokołów
1.
Poza przypadkami, kiedy obrady Rady są otwarte dla publiczności zgodnie z art. 8 ust. 1, w sytuacjach gdy Rada działa w charakterze prawodawcy w rozumieniu art. 7, do wiadomości publicznej podawane są wyniki głosowań i objaśnienia głosowania członków Rady, jak również oświadczenia złożone do protokołu Rady i punkty w tym protokole odnoszące się do przyjęcia aktów prawodawczych.
Tę samą zasadę stosuje się do:
a) wyników głosowań i objaśnień głosowań, jak również do oświadczeń zawartych w protokole Rady i punktów tego protokołu, które odnoszą się do przyjęcia wspólnego stanowiska na mocy art. 251 lub 252 Traktatu WE;
b) wyników głosowań i objaśnień głosowań przedstawianych przez członków Rady lub ich przedstawicieli w komitecie pojednawczym, ustanowionym na mocy art. 251 Traktatu WE, jak również do oświadczeń zawartych w protokole Rady i do punktów tego protokołu, które odnoszą się do posiedzenia komitetu pojednawczego;
c) wyników głosowań i objaśnień głosowań, jak również do oświadczeń zawartych w protokole Rady i punktów tego protokołu, które odnoszą się do opracowania przez Radę konwencji na podstawie postanowień tytułu VI Traktatu UE.
2.
Ponadto wyniki głosowań są podawane do wiadomości publicznej:
a) gdy Rada stanowi na mocy postanowień tytułu V Traktatu UE, na mocy jednomyślnej decyzji Rady lub Coreperu przyjętej na wniosek jednego z ich członków;
b) gdy Rada przyjmuje wspólne stanowisko w rozumieniu postanowień tytułu VI Traktatu UE, na podstawie jednomyślnej decyzji Rady lub Coreperu przyjętej na wniosek jednego z ich członków;
c) w pozostałych przypadkach — na podstawie decyzji Rady lub Coreperu przyjętej na wniosek jednego z ich członków.
Jeżeli wynik głosowania w Radzie zostaje podany do wiadomości publicznej zgodnie z akapitem pierwszym lit. a), b) i c), objaśnienie głosów oddanych podczas głosowania również zostaje podane do wiadomości publicznej na wniosek zainteresowanych członków Rady, z należytym uwzględnieniem przepisów niniejszego regulaminu wewnętrznego, pewności prawnej i interesów Rady.
Oświadczenia zawarte w protokole Rady i punkty tego protokołu odnoszące się do przyjęcia aktów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), b) i c), zostają podane do wiadomości publicznej na mocy decyzji Rady lub Coreperu podjętej na wniosek jednego z ich członków.
3.
Z wyjątkiem sytuacji, w których obrady Rady są otwarte dla publiczności zgodnie z art. 8, wyniki głosowania nie są podawane do wiadomości publicznej w przypadku dyskusji prowadzących do głosowań wstępnych lub do przyjęcia aktów przygotowawczych.
Artykuł 10
Publiczny dostęp do dokumentów Rady
Przepisy szczególne dotyczące publicznego dostępu do dokumentów Rady są zawarte w załączniku II.
Artykuł 11
Organizacja głosowania i kworum
1.
Rada głosuje z inicjatywy swojego przewodniczącego.
Ponadto przewodniczący jest zobowiązany rozpocząć procedurę głosowania z inicjatywy członka Rady lub z inicjatywy Komisji, pod warunkiem że postanowi tak większość członków Rady.
2.
Członkowie Rady głosują według kolejności państw członkowskich ustalonej w art. 203 Traktatu WE i w art. 116 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (zwanego dalej "Traktatem Euratom"), poczynając od przedstawiciela tego państwa członkowskiego, które, według tej kolejności, obejmie Prezydencję w następnej kadencji.
3.
W przypadku głosowania każdy członek Rady może otrzymać pełnomocnictwo tylko od jednego z pozostałych członków [6].
4.
Dla ważności głosowania w Radzie wymagana jest obecność większości członków Rady uprawnionych do głosowania na mocy Traktatów.
W momencie głosowania przewodniczący z pomocą Sekretariatu Generalnego sprawdza istnienie kworum.
5.
Jeśli decyzja ma zostać podjęta przez Radę większością kwalifikowaną, a także na wniosek członka Rady sprawdza się, czy państwa członkowskie stanowiące większość reprezentują co najmniej 62 % ogółu ludności Unii Europejskiej, co oblicza się na podstawie danych dotyczących liczby ludności podanych w art. 1 załącznika III.
Artykuł 12
Zwykła procedura pisemna i procedura milczącej zgody
1.
W pilnych sprawach akty Rady mogą być przyjmowane w głosowaniu pisemnym, jeżeli Rada lub Coreper jednomyślnie zadecydują o zastosowaniu tej procedury.
W wyjątkowych okolicznościach również przewodniczący może zaproponować zastosowanie tej procedury; w takim przypadku można przeprowadzić głosowanie pisemne, jeżeli wszyscy członkowie Rady wyrażą na to zgodę.
Na zastosowanie procedury pisemnej w sprawie podlegającej głosowaniu pisemnemu, którą wniosła przed Radę Komisja, wymagana jest zgoda Komisji.
Sekretariat Generalny przygotowuje comiesięczne zestawienie aktów przyjętych w drodze procedury pisemnej.
2.
Z inicjatywy Prezydencji Rada może stanowić w drodze uproszczonej procedury pisemnej zwanej "procedurą milczącej zgody":
a) w celu przyjęcia tekstu odpowiedzi na zapytanie pisemne lub, w odpowiednich przypadkach, na zapytanie ustne skierowane do Rady przez członka Parlamentu Europejskiego, po tym jak Coreper przeanalizuje projekt odpowiedzi [7];
b) w celu mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i członków oraz zastępców członków Komitetu Regionów, po tym jak Coreper przeanalizuje projekt decyzji;
c) w celu podjęcia decyzji o przeprowadzeniu konsultacji z innymi instytucjami lub organami, gdy konsultacja taka jest wymagana na mocy Traktatów;
d) w celu wprowadzania w życie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, przez sieć COREU ("procedura milczącej zgody COREU") [8].
W tym przypadku dany tekst uważa się za przyjęty po upływie okresu ustalonego — w zależności od pilności sprawy — przez Prezydencję, z wyjątkiem sytuacji, w której członek Rady wniósł sprzeciw.
3.
Sekretariat Generalny stwierdza zakończenie procedury pisemnej.
Artykuł 13
Protokół
1.
Na każdym posiedzeniu sporządzany jest protokół, który po przyjęciu zostaje podpisany przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (zwanego dalej "Sekretarzem Generalnym") lub zastępcę Sekretarza Generalnego. Mogą oni upoważnić dyrektorów generalnych Sekretariatu Generalnego do podpisania protokołu.
Przyjmuje się ogólną zasadę, że w protokole zostają ujęte, w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:
- dokumenty przedłożone Radzie,
- podjęte decyzje lub konkluzje wypracowane przez Radę,
- oświadczenia Rady oraz oświadczenia, o których włączenie wniósł członek Rady lub Komisja.
2.
Projekt protokołu przygotowany zostaje przez Sekretariat Generalny w terminie 15 dni i przedłożony Radzie lub Coreperowi do zatwierdzenia.
3.
Przed zatwierdzeniem protokołu każdy członek Rady lub Komisja mogą wnioskować o podanie w nim bardziej szczegółowych informacji dotyczących któregokolwiek z punktów porządku obrad.
Wnioski te mogą być kierowane do Coreperu.
Artykuł 14
Obrady oraz decyzje podejmowane na podstawie dokumentów i projektów sporządzonych w językach określonych w obowiązujących przepisach dotyczących systemu językowego
1.
Jeżeli Rada nie podejmie jednomyślnie odmiennej decyzji uzasadnionej pilną potrzebą, obraduje ona i podejmuje decyzje jedynie na podstawie dokumentów i projektów sporządzonych w językach określonych w obowiązujących przepisach dotyczących systemu językowego.
2.
Każdy członek Rady może sprzeciwić się przeprowadzeniu dyskusji, jeśli teksty wszelkich zaproponowanych zmian nie są sporządzone w jednym z języków, o których mowa w ust. 1, który ta osoba może określić.
Artykuł 15
Podpisywanie aktów
Tekst aktów przyjętych przez Radę oraz przyjętych wspólnie przez Parlament Europejski i Radę jest podpisywany przez urzędującego przewodniczącego w chwili przyjęcia tych aktów oraz przez Sekretarza Generalnego lub zastępcę Sekretarza Generalnego.
Sekretarz Generalny i zastępca Sekretarza Generalnego mogą upoważnić dyrektorów generalnych Sekretariatu Generalnego do podpisywania aktów.
Artykuł 16 [9]
Brak możliwości uczestnictwa w głosowaniu
Zgodnie z załącznikiem IV do celów stosowania niniejszego regulaminu wewnętrznego zostaną należycie uwzględnione przypadki, w których — na mocy Traktatów — co najmniej jeden członek Rady nie może uczestniczyć w głosowaniu.
Artykuł 17
Publikacja aktów w Dzienniku Urzędowym
1.
W Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zwanym dalej "Dziennikiem Urzędowym") publikowane są na wniosek Sekretarza Generalnego lub zastępcy Sekretarza Generalnego następujące dokumenty:
a) akty, o których mowa w art. 254 ust. 1 i 2 Traktatu WE;
b) akty, o których mowa w art. 163 akapit pierwszy Traktatu Euratom;
c) wspólne stanowiska przyjęte przez Radę zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 251 i 252 Traktatu WE, wraz z ich uzasadnieniami;
d) decyzje ramowe i decyzje, o których mowa w art. 34 ust. 2 Traktatu UE;
e) konwencje sporządzone przez Radę zgodnie z art. 34 ust. 2 Traktatu UE.
Decyzja Rady
z dnia 5 października 2006 r.
zmieniająca załącznik 2 wykaz A Wspólnych Instrukcji Konsularnych w zakresie obowiązku wizowego dla posiadaczy indonezyjskich paszportów dyplomatycznych i służbowych
(2006/684/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych dotyczących rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając inicjatywę Belgii, Luksemburga i Niderlandów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik 2 wykaz A Wspólnych Instrukcji Konsularnych zawiera wykaz państw, których obywatele będący posiadaczami paszportów dyplomatycznych, urzędowych lub służbowych nie podlegają obowiązkowi wizowemu w jednym państwie Schengen lub większej ich liczbie, a którzy podlegają temu obowiązkowi, będąc posiadaczami paszportów zwykłych.
(2) Belgia, Luksemburg i Niderlandy pragną zwolnić z obowiązku wizowego posiadaczy indonezyjskich paszportów dyplomatycznych i służbowych.
Należy zatem odpowiednio zmienić Wspólne Instrukcje Konsularne.
(3) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani nie podlega jego stosowaniu.
W związku z tym, że na mocy postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską niniejsza decyzja oparta jest na dorobku Schengen, Dania podejmuje, zgodnie z art. 5 wyżej wspomnianego protokołu, w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji przez Radę, decyzje o ewentualnym wdrożeniu niniejszej decyzji do swojego prawa krajowego.
(4) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2], objętych obszarem, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej Umowy [3].
(5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [4]; w związku z tym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jej przyjmowaniu, nie jest ona dla niego wiążąca i nie jest zobowiązane do jej stosowania.
(6) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [5]; w związku z tym Irlandia nie uczestniczy w jej przyjmowaniu, nie jest ona dla niej wiążąca i nie jest zobowiązana do jej stosowania.
(7) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską oraz Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, objętych obszarem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [6] i 2004/860/WE [7] w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej Umowy.
(8) Niniejsza decyzja stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 roku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik 2 wykaz A Wspólnych Instrukcji Konsularnych zmienia się w następujący sposób:
W rubryce z nagłówkiem BNL dodaje się Indonezję i litery "DS" odnoszące się do niej.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2006 r.
zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2003/634/WE zatwierdzającej programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4363)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/685/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/634/WE [2] zatwierdza i wymienia programy przedłożone przez różne państwa członkowskie.
Programy te mają na celu umożliwienie państwu członkowskiemu wszczęcia procedur odnoszących się do strefy lub hodowli znajdującej się w strefie niezatwierdzonej, w celu uzyskania statusu strefy lub hodowli zatwierdzonej znajdującej się w strefie niezatwierdzonej, w odniesieniu do co najmniej jednej choroby ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
(2) W piśmie z dnia 22 listopada 2005 r. Włochy przedłożyły wniosek o zatwierdzenie programu, który ma być zastosowany w strefie Bacino del torrente Taverone.
Stwierdzono, że przedłożony wniosek jest zgodny z art. 10 dyrektywy 91/67/EWG i w związku z tym program należy zatwierdzić.
(3) W piśmie z dnia 2 lutego 2006 r. Włochy złożyły wniosek o zatwierdzenie programu, który ma być zastosowany w strefie Valle Sessera.
Stwierdzono, że przedłożony wniosek jest zgodny z art. 10 dyrektywy 91/67/EWG i w związku z tym program należy zatwierdzić.
(4) W piśmie z dnia 21 lutego 2006 r. Włochy przedłożyły wniosek o zatwierdzenie programu, który ma być zastosowany w strefie Valle del torrente Bondo.
Stwierdzono, że przedłożony wniosek jest zgodny z art. 10 dyrektywy 91/67/EWG i w związku z tym program należy zatwierdzić.
(5) W piśmie z dnia 22 maja 2006 r. Włochy złożyły wniosek o zatwierdzenie programu, który ma być zastosowany w strefie Fosso Melga.
Stwierdzono, że przedłożony wniosek jest zgodny z art. 10 dyrektywy 91/67/EWG i w związku z tym program należy zatwierdzić.
(6) Program mający zastosowanie do całego terytorium Cypru został zakończony.
W związku z tym powinien on zostać usunięty z załącznika I do decyzji 2003/634/WE.
(7) Program mający zastosowanie do gospodarstwa rolnego Bassan Antonio w regionie Veneto został zakończony.
W związku z tym powinien on zostać usunięty z załącznika II do decyzji 2003/634/WE.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/634/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/634/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji;
2) załącznik II zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 2006 r.
w sprawie przyznania Niderlandom dodatkowej liczby dni połowowych w cieśninie Skagerrak, w strefie IV, w rejonie IIa (wody terytorialne WE) i w rejonach VIIa i VIa
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4777)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/686/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności pkt 10 załącznika IIA,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 8 załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 określa maksymalną liczbę dni, podczas których wspólnotowe statki o długości całkowitej równej lub większej niż 10 metrów, posiadające na pokładzie włoki ramowe o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm mogą przebywać poza portem w cieśninie Skagerrak, w strefie IV, w rejonach IIa (wody terytorialne WE) i VIId, w rejonie VIIa i w rejonie VIa, zgodnie z definicją zawartą w pkt 2 załącznika IIA, od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 31 stycznia 2007 r.
(2) Punkt 10 załącznika IIA umożliwia Komisji przyznanie państwom członkowskim dodatkowej liczby dni połowowych, podczas których statek może przebywać na obszarze geograficznym i posiadać na pokładzie takie włoki ramowe, na podstawie trwałego zaprzestania działalności połowowej w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r.
(3) Niderlandy przedłożyły dane wykazujące, że te statki, które zakończyły działalność od dnia 1 stycznia 2002 r., w 2001 r. były odpowiedzialne za 14,18 % nakładu połowowego wykorzystanego przez statki niderlandzkie obecne w tej strefie geograficznej i posiadające na pokładzie włoki ramowe o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm.
W duchu rozporządzenia (WE) nr 51/2006 władze Niderlandów zobowiązały się do ograniczenia nakładu połowowego w połowach płastugi.
(4) W związku z przedłożonymi danymi Niderlandom należy przyznać 20 lub 22 dodatkowych dni na morzu w okresie między dniem 1 lutego 2006 r. a dniem 31 stycznia 2007 r. dla statków posiadających na pokładzie włoki ramowe z grupy narzędzi połowowych wymienionych w pkt 4 lit. b) ppkt i), pkt 4 lit. b) ppkt ii), pkt 4 lit. b) ppkt iii) i pkt 4 lit. b) ppkt iv), w zależności od tego, czy są one objęte specjalnymi warunkami ustanowionymi w pkt 8.1. lit. c), 8.1. lit. e) i 8.1. lit. i) załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006, czy nie.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Maksymalna liczba dni, podczas których statek rybacki pływający pod banderą Niderlandów i posiadający na pokładzie włoki ramowe z grupy narzędzi połowowych wymienionych w pkt 4 lit. b) ppkt i), pkt 4 lit. b) ppkt ii), pkt 4 lit. b) ppkt iii) lub pkt 4 lit. b) ppkt iv) załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 i nieobjęty specjalnymi warunkami ustanowionymi w pkt 8.1 tego załącznika, może przebywać w cieśninie Skagerrak, w strefie IV i w rejonie IIa (wody terytorialne WE), w rejonie VIIa i w rejonie VIa, zgodnie z tabelą I tego załącznika, zostaje zmieniona na 163 dni w roku.
Artykuł 2
Maksymalna liczba dni, podczas których statek rybacki pływający pod banderą Niderlandów i posiadający na pokładzie włoki ramowe z grupy narzędzi połowowych wymienionych w pkt 4 lit. b) ppkt i), pkt 4 lit. b) ppkt ii), pkt 4 lit. b) ppkt iii) lub pkt 4 lit. b) ppkt iv) załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 i objęty specjalnymi warunkami ustanowionymi w pkt 8.1. lit. c), 8.1. lit. i) i 8.1. lit. e) tego załącznika, może przebywać w cieśninie Skagerrak, w strefie IV i w rejonie IIa (wody terytorialne WE), w rejonie VIIa i w rejonie VIa, zgodnie z tabelą I tego załącznika, zostaje zmieniona na 177 dni w roku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 2006 r.
w sprawie programów, które kwalifikują się do objęcia udziałem finansowym Wspólnoty w 2007 r. w zakresie zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt, zapobiegania chorobom odzwierzęcym, monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) oraz programów zwalczania BSE i trzęsawki owiec
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4784)
(2006/687/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i art. 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre państwa członkowskie przedstawiły Komisji programy, w odniesieniu do których chciałyby uzyskać udział finansowy Wspólnoty.
Wspomniane programy obejmują zwalczanie i kontrolowanie niektórych chorób zwierząt, programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym, programy kontroli niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE), a także programy zwalczania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i trzęsawki owiec.
(2) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2] programy zwalczania i kontroli chorób zwierząt (środki weterynaryjne) będą finansowane w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji. Do celów kontroli finansowej będą mieć zastosowanie art. 9, 36 i 37 wspomnianego rozporządzenia.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [3] ustanawia zasady monitorowania i zwalczania TSE u bydła, owiec i kóz.
(4) Sporządzając wykazy programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, wykaz programów kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym oraz wykaz programów zwalczania i monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE), kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2007 r., a także proponowaną stawkę i maksymalną kwotę udziału w odniesieniu do każdego programu, należy uwzględnić zarówno znaczenie każdego programu dla Wspólnoty, jego zgodność z przepisami technicznymi odpowiedniego wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego i wielkość dostępnych środków.
(5) Państwa członkowskie przekazały Komisji informacje umożliwiające jej ocenę zainteresowania Wspólnoty udziałem finansowym w programach na 2007 r.
(6) Komisja zbadała każdy przedstawiony program zarówno z weterynaryjnego, jak i finansowego punktu widzenia i stwierdziła, że programy te należy uwzględnić w wykazie programów kwalifikujących się do finansowego udziału Wspólnoty w 2007 r.
(7) Ze względu na znaczenie tych programów dla ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, jak również obowiązek stosowania programów zwalczania i monitorowania TSE we wszystkich państwach członkowskich, należy zapewnić najbardziej odpowiedni poziom pomocy finansowej ze strony Wspólnoty.
(8) W związku z powyższym właściwe jest przyjęcie wykazu programów kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2007 r. oraz ustalenie proponowanych stawek i maksymalnej kwoty tego udziału.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt wymienione w załączniku I kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2007 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1 proponowana stawka i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym wymienione w załączniku II kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2007 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1 proponowana stawka i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Programy monitorowania TSE (BSE i trzęsawki owiec) wymienione w załączniku III kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2007 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1 proponowana stawka i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku III.
Artykuł 4
1.
Programy zwalczania BSE wymienione w załączniku IV kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2007 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1 proponowana stawka i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku IV.
Artykuł 5
1.
Programy zwalczania trzęsawki owiec wymienione w załączniku V kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2007 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu określonego w ust. 1 proponowana stawka i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku I.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 października 2006 r.
w sprawie ustanowienia mechanizmu wymiany informacji dotyczących środków państw członkowskich w obszarach azylu i imigracji
(2006/688/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 4 listopada 2004 r. Rada Europejska zatwierdziła program wieloletni, zwany programem haskim, mający na celu wzmocnienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, który wzywa do rozwoju drugiego etapu polityki w obszarze azylu, migracji, wiz i granic, począwszy od dnia 1 maja 2004 r., w oparciu między innymi o ściślejszą praktyczną współpracę pomiędzy państwami członkowskimi i lepszą wymianę informacji.
(2) Rozwój wspólnej polityki azylowej i imigracyjnej od wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu spowodował ściślejsze wzajemne zależności pomiędzy politykami państw członkowskich w tych obszarach i uwidocznił niezbędność bardziej skoordynowanego podejścia w politykach krajowych do wzmocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(3) W konkluzjach przyjętych na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2005 r. Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych wezwała do ustanowienia systemu wymiany informacji między władzami państw członkowskich odpowiedzialnymi za politykę imigracyjną i azylową w oparciu o konieczność przekazywania informacji uważanych za mogące mieć istotny wpływ na kilka państw członkowskich lub na całą Unię Europejską, który umożliwiłby wymianę poglądów pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją na wniosek któregokolwiek państwa członkowskiego lub Komisji.
(4) Mechanizm informowania powinien opierać się na solidarności, przejrzystości i wzajemnym zaufaniu oraz powinien zapewniać elastyczny, szybki i niebiurokratyczny kanał wymiany informacji i poglądów na temat krajowych środków w obszarach azylu i imigracji na poziomie Unii Europejskiej.
(5) Do celów stosowania niniejszej decyzji krajowe środki w obszarach azylu i imigracji, które mogą mieć istotny wpływ na kilka państw członkowskich lub na całą Unię Europejską mogą obejmować zamierzenia w dziedzinie rozwoju polityki, długoterminowe programowanie, projekty ustawodawstwa i ustawodawstwo przyjęte, ostateczne decyzje najwyższych sądów lub trybunałów, które stosują środki prawa krajowego oraz decyzje administracyjne mające wpływ na znaczną liczbę osób lub dokonują ich wykładni.
(6) Przekazanie istotnych informacji powinno odbywać się najpóźniej do czasu, gdy dane środki staną się publicznie dostępne.
Zachęca się jednak państwa członkowskie do przekazywania informacji w możliwie najkrótszym terminie.
(7) Podstawowym elementem mechanizmu informowania dotyczącego środków krajowych w obszarach azylu i imigracji powinna stać się sieć oparta na Internecie ze względu na efektywność i dostępność.
(8) Wymiana informacji na temat środków krajowych poprzez sieć opartą na Internecie powinna być uzupełniana przez możliwość wymiany poglądów na temat tych środków.
(9) Mechanizm informowania ustanowiony na podstawie niniejszej decyzji powinien pozostawać bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do wystąpienia w dowolnym czasie o przeprowadzenie w Radzie dyskusji ad hoc na temat środków krajowych zgodnie z regulaminem Rady.
(10) W związku z tym, że cele niniejszej decyzji, a mianowicie bezpieczna wymiana informacji oraz konsultacje między państwami członkowskimi, nie mogą być osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, a ze względu na skutki niniejszej decyzji mogą być osiągnięte w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(11) Zjednoczone Królestwo i Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(12) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, w związku z czym nie jest nią związana, a decyzja ta nie ma do niej zastosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres zastosowania
1.
Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm wymiany informacji dotyczących środków krajowych w obszarach azylu i imigracji, które mogą mieć istotny wpływ na kilka państw członkowskich lub na całą Unię Europejską.
2.
Mechanizm, o którym mowa w ust. 1, umożliwia przygotowanie wymiany poglądów i debat na temat tych środków.
Artykuł 2
Informacje, które mają zostać złożone
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim informacje na temat środków, które zamierzają podjąć, lub które ostatnio podjęły, w obszarach azylu i imigracji, w przypadku gdy środki te są publicznie dostępne i mogą mieć istotny wpływ na kilka państw członkowskich lub na całą Unię Europejską.
Informacje te są przekazywane w możliwie najkrótszym terminie nie później niż do czasu, gdy staną się publicznie dostępne.
Niniejszy ustęp podlega wszelkim wymogom poufności i ochrony danych, które mogą mieć zastosowanie do danego środka.
Każde państwo członkowskie jest odpowiedzialne za ocenę, czy jego środki krajowe mogą mieć istotny wpływ na kilka państw członkowskich lub na całą Unię Europejską.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane poprzez sieć określoną w art. 3 za pomocą formularza sprawozdawczego załączonego do niniejszej decyzji.
3.
Komisja lub państwo członkowskie mogą wystąpić o dodatkowe informacje dotyczące informacji przekazanych przez inne państwo członkowskie poprzez sieć.
W takim przypadku dane państwo członkowskie dostarcza dodatkowych informacji w terminie jednego miesiąca.
Informacje na temat ostatecznych decyzji sądów najwyższych, które stosują środki prawa krajowego lub dokonują ich wykładni, nie stanowią przedmiotu wniosku o dodatkowe informacje na mocy niniejszego ustępu.
4.
Możliwość dostarczenia dodatkowych informacji, o której mowa w ust. 3, może również być wykorzystana przez państwa członkowskie w celu dostarczenia informacji na temat środków nie objętych obowiązkiem, o którym mowa w ust. 1, z ich własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji lub innego państwa członkowskiego.
Artykuł 3
Sieć
1.
Sieć wykorzystywana do wymiany informacji zgodnie z niniejszą decyzją jest oparta na Internecie.
2.
Komisja jest odpowiedzialna za stworzenie takiej sieci i zarządzanie nią, w tym także za jej strukturę i zawartość oraz dostęp do niej.
Sieć obejmuje odpowiednie środki gwarantujące poufność całości lub części informacji w sieci.
3.
Dla praktycznej struktury sieci Komisja wykorzystuje istniejącą platformę techniczną w ramach wspólnotowej, transeuropejskiej sieci telematycznej dla wymiany informacji pomiędzy organami państw członkowskich.
4. Zapewnia się szczególną funkcjonalność sieci w celu umożliwienia Komisji i państwom członkowskim wystąpienia do jednego lub więcej państw członkowskich o dodatkowe informacje dotyczące przekazywanych środków, zgodnie z art. 2 ust. 3, i inne informacje, jak wskazano w art. 2 ust. 4.
5.
Państwa członkowskie wyznaczają krajowe punkty kontaktowe posiadające dostęp do sieci i powiadamiają o nich Komisję.
6.
W przypadkach podyktowanych koniecznością rozwoju sieci Komisja może zawrzeć umowy z instytucjami Wspólnoty Europejskiej oraz z organami podlegającymi prawu publicznemu, utworzonymi na mocy Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie lub w ramach struktur Unii Europejskiej.
Komisja powiadamia Radę każdorazowo gdy złożony jest wniosek o taki dostęp oraz gdy udziela się dostępu do tych instytucji lub organów.
Artykuł 4
Wymiana poglądów, sprawozdanie ogólne i dyskusje na szczeblu ministerialnym
1.
Komisja raz do roku przygotowuje sprawozdanie ogólne podsumowujące najistotniejsze informacje przekazywane przez państwa członkowskie.
W celu przygotowania tego sprawozdania i określenia kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania państwa członkowskie współpracują z Komisją podczas tych prac przygotowawczych, które mogą obejmować spotkania techniczne podczas okresu sprawozdawczego, polegające na wymianie poglądów z ekspertami z państw członkowskich na temat informacji złożonych zgodnie z art. 2.
Sprawozdanie ogólne jest przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości prowadzenia konsultacji ad hoc w Radzie, sprawozdanie ogólne przygotowane przez Komisję stanowi podstawę do debaty na temat krajowych polityk dotyczących azylu i imigracji na szczeblu ministerialnym.
Artykuł 5
Ocena i przegląd
Komisja ocenia funkcjonowanie mechanizmu dwa lata po wejściu w życie niniejszej decyzji, a następnie w regularnych odstępach czasu.
W odpowiednich przypadkach Komisja występuje z propozycją zmiany mechanizmu.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 7 Adresaci
Decyzja Komisji
z dnia 3 października 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/710/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4321)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/689/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na pojawienie się ogniska ptasiej grypy, spowodowanej wysoce zjadliwym szczepem wirusa H5N1 w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r., Komisja przyjęła szereg środków ochronnych w odniesieniu do tej choroby, w szczególności decyzję Komisji 2005/710/WE z dnia 13 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w Rumunii [3].
(2) Decyzja 2005/710/WE przewiduje, że państwa członkowskie zobowiązane są wstrzymać przywóz z całego terytorium Rumunii żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków, jak również niektórych innych wyrobów z ptaków.
(3) Rumunia przekazała Komisji dalsze informacje na temat sytuacji związanej z ptasią grypą w tym kraju, które pokazują, że od dnia 7 czerwca 2006 r. nie wykryto kolejnych przypadków pojawienia się ogniska tej choroby.
(4) W świetle tych informacji należy ograniczyć wstrzymanie przywozu przewidziane w decyzji 2005/710/WE do niektórych obszarów w Rumunii, które w dalszym ciągu są narażone na bezpośrednie zagrożenie tą chorobą.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/710/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/710/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wyłączeń w przypadku zastosowania ołowiu w szkle kryształowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4789)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/690/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/95/WE zobowiązuje Komisję do oceny niektórych substancji niebezpiecznych zakazanych na mocy art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy.
(2) Szkło kryształowe zaczęto w coraz większym stopniu stosować w celach dekoracyjnych w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
W związku z tym, że dyrektywa Rady 69/493/EWG z dnia 15 grudnia 1969 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do szkła kryształowego [2] określa ilość ołowiu, który może występować w szkle kryształowym, i zastąpienie ołowiu w szkle kryształowym jest zatem technicznie niewykonalne, stosowanie niebezpiecznych substancji w określonych materiałach i składnikach będących przedmiotem wspomnianej dyrektywy jest w dalszym ciągu nieuniknione.
Należy zatem wyłączyć z zakazu wymienione materiały i składniki.
(3) Niektóre wyłączenia z zakazu stosowania niektórych określonych materiałów lub składników powinny mieć ograniczony zakres, aby można było stopniowo wycofać niebezpieczne substancje stosowane w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, biorąc pod uwagę, iż z czasem będzie można uniknąć wykorzystania tych substancji w takich zastosowaniach.
(4) Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2002/95/WE każde wyłączenie wymienione w Załączniku podlega weryfikacji przynajmniej raz na cztery lata lub po upływie czterech lat od umieszczenia pozycji w wykazie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/95/WE.
(6) Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/95/WE Komisja skonsultowała się z zainteresowanymi stronami.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 2002/95/WE dodaje się punkt 29 w następującym brzmieniu:
"29.
Ołów związany w szkle kryształowym jak określono w załączniku I (kategorie 1, 2, 3 i 4) do dyrektywy Rady 69/493/EWG [4].
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wyłączeń w przypadku zastosowania ołowiu i kadmu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4790)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/691/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/95/WE zobowiązuje Komisję do oceny niektórych substancji niebezpiecznych zakazanych na mocy art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy.
(2) Niektóre materiały i składniki zawierające ołów i kadm powinny być wyłączone z zakazu, ponieważ stosowanie tych niebezpiecznych substancji w określonych materiałach i substancjach jest w dalszym ciągu nieuniknione, lub dlatego, że negatywny wpływ, jaki ich zastąpienie wywrze na środowisko naturalne, zdrowie lub bezpieczeństwo konsumentów prawdopodobnie przeważy nad korzyściami dla środowiska naturalnego, zdrowia lub bezpieczeństwa konsumentów.
Wyłączenia wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji przyznawane są na podstawie wyników przeglądu przeprowadzonego przez ekspertów technicznych uwzględniającego dostępne dowody pochodzące z badań, od zainteresowanych stron lub z innych naukowych/technicznych źródeł.
Na podstawie wyników przeglądu stwierdzono, że wyeliminowanie lub zastąpienie substancji niebezpiecznych wciąż jest technicznie lub naukowo niewykonalne.
(3) Niektóre wyłączenia z zakazu stosowania niektórych określonych materiałów lub składników powinny mieć ograniczony zakres, aby można było stopniowo wycofać niebezpieczne substancje stosowane w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, biorąc pod uwagę, iż z czasem będzie można uniknąć wykorzystania tych substancji w takich zastosowaniach.
(4) Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2002/95/WE każde wyłączenie wymienione w Załączniku podlega weryfikacji przynajmniej raz na cztery lata lub po upływie czterech lat od umieszczenia pozycji w wykazie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/95/WE.
(6) Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/95/WE Komisja skonsultowała się z zainteresowanymi stronami.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 2002/95/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wyłączeń w przypadku zastosowania sześciowartościowego chromu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4791)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/692/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/95/WE zobowiązuje Komisję do oceny niektórych substancji niebezpiecznych zakazanych na mocy art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy.
(2) Niektóre materiały i składniki zawierające sześciowartościowy chrom powinny być wyłączone z zakazu ponieważ stosowanie tych niebezpiecznych substancji w określonych materiałach i składnikach jest w dalszym ciągu nieuniknione, lub dlatego, że negatywny wpływ jaki ich zastąpienie wywrze na środowisko naturalne, zdrowie lub bezpieczeństwo konsumentów prawdopodobnie przeważy nad korzyściami dla środowiska naturalnego, zdrowia lub bezpieczeństwa konsumentów.
Wyłączenie przyznawane jest na podstawie wyników przeglądu przeprowadzonego przez ekspertów technicznych uwzględniającego dostępne dowody pochodzące z badań, od zainteresowanych stron lub z innych naukowych/technicznych źródeł.
Na podstawie wyników przeglądu stwierdzono, że wyeliminowanie lub zastąpienie substancji niebezpiecznej wciąż jest technicznie lub naukowo niewykonalne do dnia 1 lipca 2007 r.
Podobne wyłączenie określone jest w dyrektywie 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji.
(3) Niektóre wyłączenia z zakazu stosowania niektórych określonych materiałów lub składników powinny mieć ograniczony zakres, aby można było stopniowo wycofać niebezpieczne substancje stosowane w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, biorąc pod uwagę, iż z czasem będzie można uniknąć wykorzystania tych substancji w takich zastosowaniach.
(4) Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2002/95/WE każde wyłączenie wymienione w Załączniku podlega weryfikacji przynajmniej raz na cztery lata lub po upływie czterech lat od umieszczenia pozycji w wykazie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/95/WE.
(6) Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/95/WE Komisja skonsultowała się z zainteresowanymi stronami.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 2002/95/WE dodaje się punkt 28:
"28.
Sześciowartościowy chrom w powłokach chroniących przed korozją niepomalowane metalowe ścianki i łączniki stosowany do ochrony przed korozją i ekranowania zakłóceń elektromagnetycznych w sprzęcie należącym do kategorii trzeciej w dyrektywie 2002/96/WE (sprzęt IT i telekomunikacyjny).
Wyłączenie przyznane do dnia 1 lipca 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie warunków dotyczących przemieszczeń ze stref zamkniętych lub przez te strefy w odniesieniu do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4813)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/693/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 akapit drugi, art. 8 ust. 3, art. 11 i 12 oraz art. 19 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, w ramach których państwa członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w związku z chorobą niebieskiego języka.
(3) W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania w gospodarstwie wirusa choroby niebieskiego języka dyrektywa 2000/75/WE przewiduje zastosowanie pewnych ograniczeń w promieniu 20 km wokół zakażonego gospodarstwa.
Ograniczenia te obejmują zakaz przemieszczania zwierząt podatnych na zakażenie z lub do gospodarstw usytuowanych na tym obszarze ("zakaz przemieszczania").
Dyrektywa ta przewiduje odstępstwa od zakazu przemieszczania zwierząt w strefie ochronnej.
(4) Należy zatem zezwolić na przemieszczanie zwierząt z gospodarstw objętych zakazem przemieszczania w obrębie strefy zamkniętej w celu bezpośredniego transportu do ubojni.
W związku z tym należy zmienić decyzję 2005/393/WE, aby umożliwić tego typu przemieszczanie zwierząt.
(5) Biorąc pod uwagę niektóre praktyki hodowlane, należy również określić specjalne warunki minimalizujące ryzyko przenoszenia wirusa w trakcie przekazywania zwierząt z gospodarstw objętych zakazem przemieszczania do specjalnych gospodarstw w strefie zamkniętej, którą mogą one opuścić jedynie w celu uboju.
Należy również zmienić decyzję 2005/393/WE w celu określenia takich warunków.
(6) Artykuł 4 decyzji 2005/393/WE przewiduje obecnie, że przemieszczenia zwierząt ze strefy zamkniętej w celu dokonania natychmiastowego uboju w granicach tego samego państwa członkowskiego mogą zostać zwolnione przez właściwe władze z zakazu opuszczania, jeżeli dokonano oceny zagrożenia dla jednostkowych przypadków i pod pewnymi warunkami.
Jednakże przepis ten nie przewiduje obecnie, że zwolnienia z zakazu opuszczania mają być uwarunkowane pozytywnym wynikiem oceny ryzyka.
Przyznawanie zwolnienia jedynie w przypadku uzyskania pozytywnego wyniku oceny ryzyka jest właściwe i zapewnia większą przejrzystość.
(7) Zwolnienie z zakazu opuszczania dotyczące zwierząt przemieszczanych poza strefy zamknięte w zakresie handlu wewnątrzwspólnotowego, o którym mowa obecnie w art. 5 ust. 1 decyzji 2005/393/WE, zakłada warunki zdrowotne zwierząt dla przemieszczeń wewnątrz kraju do gospodarstw, określone w art. 3 decyzji, oraz po uprzednim zatwierdzeniu przez państwo członkowskie miejsca przeznaczenia.
(8) W celu zapewnienia spójności warunki zdrowotne zwierząt określone w art. 4 decyzji 2005/393/WE dotyczące zwolnienia z zakazu opuszczania dla przemieszczeń wewnątrz kraju w celu uboju powinny mieć zastosowanie również do zwolnienia z zakazu opuszczania dla zwierząt przeznaczonych do natychmiastowego uboju w innym państwie członkowskim, wraz z uprzednim zatwierdzeniem przez państwo członkowskie miejsca przeznaczenia.
(9) Przepisy zawarte w załączniku II do decyzji 2005/393/WE odnoszące się do przemieszczeń żywych zwierząt z gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków ze stref zamkniętych powinny być zgodne z warunkami określonymi w rozdziale 2.2.13 Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).
(10) W wewnątrzwspólnotowym handlu zamrożonym nasieniem spełniającym warunki określone w załączniku II do decyzji 2005/393/WE nie należy wymagać uprzedniego zatwierdzenia przemieszczenia przez państwo członkowskie miejsca przeznaczenia, ponieważ badania prowadzone po pobraniu potwierdzają ponad wszelką wątpliwość, że zwierzę dawca nie jest chore.
(11) Francja i Niemcy poinformowały Komisję o konieczności dostosowania wykazu stref zamkniętych w odniesieniu do tych państw członkowskich.
W związku z tym należy zmienić załącznik I do decyzji 2005/393/WE.
(12) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/393/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2a otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2a
Odstępstwo od zakazu przemieszczania
W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/75/WE, następujące zwierzęta są zwolnione z zakazu przemieszczania:
a) zwierzęta przeznaczone do bezpośredniego przewozu do ubojni usytuowanej w strefie zamkniętej wokół gospodarstwa wysyłającego;
b) zwierzęta przeznaczone do przewozu do gospodarstwa usytuowanego w strefie zamkniętej wokół gospodarstwa wysyłającego; oraz
i) w promieniu 20 km wokół zakażonego gospodarstwa; lub
ii) w promieniu ponad 20 km wokół zakażonego gospodarstwa, z zastrzeżeniem:
- uprzednich zatwierdzeń wszelkich gwarancji zdrowia zwierząt i zgodności z tymi gwarancjami, których wymagają organy właściwe dla miejsca usytuowania gospodarstw wysyłających i gospodarstw miejsca przeznaczenia w odniesieniu do środków przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się wirusa choroby niebieskiego języka oraz ochrony przed atakami wektorów, lub
- przeprowadzenia testów na obecność czynników zgodnie z załącznikiem II sekcja A ust. 1) lit. c) z wynikiem negatywnym próbki pobranej w ciągu 48 godzin od wysyłki, od zwierzęcia, które należy chronić przed atakiem wektorów przynajmniej od czasu pobrania próbki i które nie może opuścić gospodarstwa docelowego, z wyjątkiem w celu bezpośredniego uboju.";
2) w art. 3 zdanie wprowadzające ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeśli na danym obszarze epidemiologicznym strefy zamkniętej upłynęło więcej niż 40 dni od daty ustania aktywności wektora, właściwe władze udzielają zwolnień od zakazu opuszczania w odniesieniu do przemieszczeń wewnątrz kraju następujących zwierząt:";
3) w art. 4 zdanie wprowadzające oraz zdanie wprowadzające pod lit. a) otrzymuje brzmienie:
"Przemieszczenia zwierząt ze strefy zamkniętej w celu natychmiastowego uboju dokonywanego w granicach tego samego państwa członkowskiego są zwolnione przez właściwe władze z zakazu opuszczania, jeżeli:
a) dokonano z wynikiem pozytywnym oceny ryzyka jednostkowych przypadków w zakresie potencjalnego kontaktu zwierząt z wektorami podczas przewozu do ubojni, uwzględniając:";
4) artykuł 5 otrzymuje następujące brzmienie:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Przemieszczenia zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków ze stref zamkniętych zwolnione są z zakazu opuszczania w zakresie handlu wewnątrzwspólnotowego przez właściwe władze, jeżeli:
a) zwierzęta, ich nasienie, komórki jajowe i zarodki spełniają warunki określone w art. 3 lub 4; oraz
b) z wyjątkiem przemieszczeń zamrożonego nasienia, państwo członkowskie miejsca przeznaczenia wyraża zgodę przed dokonaniem przemieszczenia.";
b) dodaje się ust. 3 w następującym brzmieniu:
"3.
Niniejszego artykułu nie stosuje się w odniesieniu do przemieszczania zwierząt odbywającego się zgodnie z odstępstwem, o którym mowa w art. 2a.";
5) w załącznikach I i II wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2006 r.
zakazująca wprowadzania do obrotu sera twarogowego produkowanego w zakładzie mleczarskim w Zjednoczonym Królestwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4877)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/694/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 53 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, jeżeli żywność prawdopodobnie stwarza poważne ryzyko dla zdrowia ludzkiego oraz takie ryzyko nie może być wystarczająco zmniejszone za pomocą środków podjętych przez dane państwa członkowskie, to Komisja może zawiesić wprowadzanie na rynek lub spożywanie danej żywności lub podjąć każdy inny stosowny środek tymczasowy.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [2] ustanawia ogólne zasady dla przedsiębiorstw sektora spożywczego w zakresie higieny środków spożywczych.
Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [3] ustanawia szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego.
Określa ono wymogi dotyczące surowca, który może być wprowadzany do obrotu, a zatem używany do wyrobu przetworów mlecznych.
Do celów tych zasad, przetwory mleczne oznaczają produkty przetworzone, uzyskane w wyniku przetworzenia surowego mleka lub dalszego przetworzenia takich przetworzonych produktów.
(3) Sekcja IX, rozdział I, część III, pkt 4 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 określa warunki, które muszą być spełnione przy produkcji i wprowadzaniu do obrotu surowego mleka.
Na mocy tych przepisów przedsiębiorstwa sektora spożywczego wytwarzające przetwory mleczne zobowiązane są zainicjować procedury w celu zapewnienia, aby surowe mleko nie było wprowadzane do obrotu, jeżeli zawiera pozostałości antybiotyku w ilości, która przekracza poziomy ustanowione w załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [4].
(4) Mleko, które nie spełnia tych wymogów musi zostać usunięte jako produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [5].
(5) W celu spełnienia tych wymogów, przedsiębiorstwa sektora spożywczego wytwarzające przetwory mleczne przeprowadzają szybkie badania przesiewowe mleka przed wprowadzeniem go do obrotu.
Badania te mają na celu stwierdzenie obecności pozostałości antybiotyku i zostały zaprojektowane tak, aby dawać dodatnie wyniki w przypadku, gdy ilość tych pozostałości jest bliska najwyższemu dopuszczalnemu poziomowi pozostałości, nie określają one jednak rzeczywistego poziomu pozostałości.
W tych okolicznościach tylko badanie stwierdzające pozostałości antybiotyku i określające ich ilość może wykazać, że najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości nie został przekroczony.
Jeśli nie przeprowadzi się badania potwierdzającego, mleko wykazujące dodatnie wyniki w badaniu przesiewowym uznaje się za stwarzające zagrożenie.
(6) Podczas inspekcji przeprowadzonej w Zjednoczonym Królestwie przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii (FVO) Komisji Europejskiej w dniach od 31 maja do 13 czerwca 2006 r. kilkakrotnie wykazano że surowe mleko nie spełniające wymogów higieny zostało wprowadzone do obrotu i wysłane do zatwierdzonego zakładu sektora spożywczego wytwarzającego przetwory mleczne przeznaczone do spożycia przez ludzi.
(7) Przeprowadzona przez FVO kontrola na miejscu odbyła się w dniu 9 czerwca 2006 r. na terenie zakładu Bowland Dairy Products Limited, mającego siedzibę przy Fulshaw Hoad Farm, Barrowford, Lancashire BB9 6RA ("Bowland") i zatwierdzonego z numerem UK PE 023.
Zgodnie z informacjami Komisji podmiot ten wywozi prawie całość wytworzonego przez siebie sera twarogowego do innych państw członkowskich.
(8) Kontrola ujawniła, że surowiec używany do wytwarzania sera twarogowego zawierał dostarczane przez główne podmioty odbierające mleko w Zjednoczonym Królestwie surowe mleko, któremu obniżono klasę jakości z następujących powodów: obecność pozostałości antybiotyku wykryta po przeprowadzeniu badania przesiewowego, mieszanie mleka z wodą spowodowane czyszczeniem rur w zakładach mleczarskich detergentami i środkami dezynfekującymi ("interface milk"), zanieczyszczenie barwnikami, nadwyżka mleka poddawanego obróbce termicznej w opakowaniach zebranych w przedsiębiorstwach handlu detalicznego.
Zgodnie z dokumentacją przedsiębiorstwa, mleko takie było rozmaicie klasyfikowane jako "mleko z odzysku", "odpady mleczne", mleko "nie przeznaczone do spożycia przez ludzi" lub mleko, któremu towarzyszy świadectwo analityczne stwierdzające, że jest mlekiem o niskiej jakości.
(9) Kontrola wykazała także, że kolejne działanie obejmowało próżniowe pakowanie niezgodnego z wymogami sera uzyskanego z sera spleśniałego lub z sera zawierającego ciała obce takie jak rękawice gumowe.
Zgodnie z dokumentacją przedsiębiorstwa taki materiał był różnie klasyfikowany jako "odpady", "zanieczyszczony ser" lub "odpady z podłogi".
(10) Kontrola w zakładzie Bowland została przeprowadzona przez Food Standards Agency (agencję ds. norm środków spożywczych) w Zjednoczonym Królestwie w dniu 20 czerwca 2006 r.
Wówczas zakład nie pracował.
Produkcja sera twarogowego została wznowiona w dniu 26 czerwca 2006 r.
(11) Od czasu kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 9 czerwca 2006 r. Komisja wielokrotnie powiadamiała władze Zjednoczonego Królestwa o swoich obawach co do zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, jakie niosą wspomniane praktyki i kilkakrotnie omawiała z nimi zagadnienia techniczne związane ze swoją oceną tej sytuacji.
W szczególności, Komisja i władze Zjednoczonego Królestwa spotkały się w dniu 4 lipca 2006 r. i przeprowadziły audiokonferencję w dniu 18 lipca 2006 r., by przedyskutować te kwestie.
Kolejna audiokonferencja miała miejsce w dniu 14 września 2006 r., w której wzięli udział także przedstawiciele wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla pozostałości antybiotyków.
W związku z powyższym władze Zjednoczonego Królestwa poinformowały Komisję pismem z dnia 15 września 2006 r., że dokonały rewizji swego stanowiska w sprawie testów, co wywołało u służb Komisji przekonanie, że niezwłocznie podejmą pożądane działania.
Jednak, działania te nie zostały przez nie podjęte.
(12) W dniach 26 i 27 września 2006 r. FVO przeprowadziło w zakładzie Bowland drugą inspekcję, aby sprawdzić nowe procedury operacyjne, które zostały wprowadzone po pierwszej inspekcji FVO i kontroli przeprowadzonej przez EFSA.
Inspektorzy FVO stwierdzili, że od dnia 26 czerwca 2006 r. odpowiednie organy Zjednoczonego Królestwa nie skontrolowały na miejscu, czy zostały spełnione wymogi operacyjne przekazane zakładowi Bowland.
Oprócz stwierdzenia nowych problemów, takich jak niehigieniczne mechaniczne przebijanie opakowań z mlekiem, kontrola potwierdziła, że nadal używa się mleka niezgodnego z wymogami higieny określonymi w prawodawstwie wspólnotowym.
Przede wszystkim przedsiębiorstwo nadal odbiera i używa mleka, które przed wprowadzeniem do obrotu poddano badaniu, na podstawie którego wykryto obecność pozostałości antybiotyków, lecz nie wykazano, że pozostałości te nie przekraczają najwyższych dopuszczalnych poziomów ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2377/90.
(13) Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, państwa członkowskie wprowadzają w życie prawo żywnościowe oraz monitorują i kontrolują przestrzeganie przez podmioty działające na rynku spożywczym i paszowym odpowiednich wymogów prawa żywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. W tym celu są one zobowiązane do utrzymania systemu kontroli urzędowych i innych działań odpowiednich do okoliczności, w tym informowania opinii publicznej o bezpieczeństwie żywności i pasz oraz związanym z nimi zagrożeniu, nadzoru nad bezpieczeństwem żywności i pasz oraz innych działań monitorujących, obejmujących wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji.
(14) Z faktów tych jasno wynika, że w tym przypadku władze Zjednoczonego Królestwa wielokrotnie nie wykonywały zobowiązania dotyczącego kontroli.
Dlatego też Komisja zamierza wkrótce wszcząć postępowanie w sprawie naruszenia na mocy art. 226 traktatu WE.
Poza tym Komisja planuje złożyć wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, które mogą być uznane za konieczne, by władze Zjednoczonego Królestwa przywróciły w możliwie najkrótszym czasie odpowiednie kontrole w sektorze mleczarskim.
(15) W międzyczasie jednak Komisja musi przyjąć środki nadzwyczajne w celu zareagowania na bezpośrednie i poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, jakie powoduje aktualnie obecność na rynku wspólnotowym produktów pochodzących z zakładu Bowland.
(16) Surowe mleko zawierające pozostałości antybiotyków w ilości przekraczającej najwyższe dopuszczalne poziomy ustanowione w prawodawstwie wspólnotowym nie nadaje się do spożycia przez ludzi i jest szkodliwe biorąc pod uwagę fakt, że takie najwyższe dopuszczalne poziomy ustalono na podstawie typu i ilości pozostałości uważanych za niepowodujące niebezpieczeństwa toksykologicznego dla zdrowia ludzkiego.
Ze względu na właściwości substancji czynnych stosowanych w lekach weterynaryjnych należy wziąć pod uwagę nie tylko właściwości toksykologiczne tych substancji w ścisłym znaczeniu (takie jak skutki teratogenne, mutagenne lub rakotwórcze), lecz również właściwości farmaceutyczne.
Ponadto znaczny procent ludności (1 % do 10 %) wykazuje nadwrażliwość na penicylinę, inne antybiotyki i ich metabolity oraz cierpi na reakcje alergiczne nawet przy ich bardzo niskim stężeniu (takie jak wysypki, pokrzywki, astma oraz wstrząs anafilaktyczny).
(17) Co więcej oporność przeciwbakteryjna bakterii zoonotycznych wyizolowanych ze środków spożywczych jest coraz poważniejszym problemem zdrowia publicznego.
Istnieją niezbite dowody na to, że stosowanie antybiotyków u zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności ma wpływ na występowanie odpornych bakterii u zwierząt i w żywności oraz że narażenie ludzi na działanie odpornych bakterii jest szkodliwe dla ich zdrowia.
Z dowodów tych wynika, że główną drogą przedostawania się odpornych bakterii ze zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności do organizmu człowieka jest łańcuch żywnościowy.
(18) Obowiązująca w zakładzie Bowland praktyka polegająca na stosowaniu mleka, które przed wprowadzeniem do obrotu poddano badaniu, na podstawie którego wykryto obecność pozostałości antybiotyków, lecz nie wykazano, że pozostałości te nie przekraczają najwyższych dopuszczalnych poziomów ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2377/90, może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.
Bez względu na zastosowany proces obróbki substancje chemiczne takie jak antybiotyki i ich metaboliki nie ulegają zniszczeniu.
W rezultacie, produkty przetwarzane w zakładzie Bowland z mleka zawierającego te substancje siłą rzeczy zawierają ilości pozostałości, które stanowią taki sam problem bezpieczeństwa.
(19) Na problem ten zwracano uwagę państw członkowskich przy wielu okazjach, w szczególności podczas posiedzeń Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniach 18 lipca 2006 r. i 18 września 2006 r. oraz specjalnego spotkania grupy roboczej w dniu 7 września 2006 r.
Wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa poparły ocenę Komisji.
(20) W piśmie z dnia 4 października 2006 r. Komisja poinformowała zakład Bowland o swoim zamiarze przedłożenia projektu decyzji Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, na podstawie art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
Zakład Bowland udzielił Komisji odpowiedzi w piśmie z dnia 6 października i w piśmie wysłanym drogą elektroniczną z dnia 6 października.
Zakład Bowland podtrzymał swoje stanowisko w sprawie obecności pozostałości antybiotyków w mleku i nie przedstawił żadnych nowych elementów, które mogłyby wskazywać na to, że znikło zagrożenie, jakie przedmiotowe produkty stanowią dla zdrowia publicznego.
(21) W związku z tym, w szczególności w świetle wyników ostatniej inspekcji przeprowadzonej przez FVO w dniach 26 i 27 września 2006 r. oraz biorąc pod uwagę obecność produktu w wielu państwach członkowskich, Komisja uważa, że zagrożenie nie będzie mogło być wystarczająco zmniejszone, jeśli nie zostaną podjęte działania na poziomie Wspólnoty, w tym zakaz wprowadzania tych produktów do obrotu.
Zważywszy na powagę zagrożenia dla zdrowia ludzkiego środki te należy wprowadzić w trybie natychmiastowym.
(22) Jak tylko pojawią się nowe informacje wskazujące, że zagrożenie dla zdrowia ludzkiego nie istnieje, środki przewidziane w niniejszej decyzji zostaną poddane ponownej analizie zwłaszcza w świetle środków podjętych przez władze Zjednoczonego Królestwa.
(23) Komisja rozważy możliwość podjęcia dodatkowych działań, jeśli przedstawione zostaną dowody na to, że podobne praktyki stosuje się w innych zakładach.
(24) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie zakazują wprowadzania do obrotu wszystkich serów twarogowych wyprodukowanych przez zakład Bowland Dairy Products Limited, posiadający numer zatwierdzenia UK PE 23 i mający siedzibę przy Fulshaw Hoad Farm, Lancashire BB9 6RA, oraz wyszukują, zatrzymują i usuwają wszystkie pozostałe ilości serów twarogowych pochodzących z tego zakładu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 lipca 2006 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Malediwów dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/695/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Malediwów dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej "umową"), zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Malediwów dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej umowy.
Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 2 umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 28 sierpnia 2006 r.
ustanawiająca wykaz państw trzecich, z których dopuszczalny jest przywóz do i tranzyt przez terytorium Wspólnoty drobiu, jaj wylęgowych, jednodniowych piskląt, mięsa drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych, jaj i przetworów jajecznych oraz jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych, oraz stosowne warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych oraz zmieniająca decyzje 93/342/EWG, 2000/585/WE i 2003/812/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3821)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/696/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], w szczególności jej art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 3, art. 23, art. 24 ust. 2 i art. 26 oraz 27a,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], w szczególności jej art. 10 i art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [3], w szczególności jej art. 10 ust. 2 i akapit pierwszy art. 10 ust. 3 lit. a) oraz tiret pierwsze rozdziału 2 jej załącznika II,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego oraz uchylającą dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [4], w szczególności jej art. 29 ust. 1 akapit czwarty,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [5], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [6], w szczególności jej art. 8 i art. 9 ust. 2 oraz 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [7], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [8], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzje Komisji 94/85/WE [9], 94/86/WE [10], 94/984/WE [11], 95/233/WE [12], 96/482/WE [13], 96/659/WE [14], 97/38/WE [15], 2000/609/WE [16], 2001/393/WE [17] oraz 2001/751/WE ustanawiają wspólnotowe zasady przywozu do oraz tranzytu przez terytorium Wspólnoty drobiu, jaj wylęgowych, jednodniowych piskląt oraz mięsa drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych oraz jaj i przetworów jajecznych, oraz jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych ("rozpatrywane towary").
Decyzje te ogólnie tylko zezwalają na przywóz i tranzyt rozpatrywanych towarów w sytuacji, gdy pochodzą one z państwa trzeciego lub jego części, znajdującego się na liście zatwierdzonych państw trzecich, oraz gdy spełniają one wspólnotowe warunki zdrowotne.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego [18], rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [19] i rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [20] określają wspólnotowe zasady zdrowotne o szerszym zakresie i mają zastosowanie do przywozu rozpatrywanych towarów do Wspólnoty oraz ich tranzytu przez jej terytorium.
(3) Istniejące zasady wspólnotowe regulujące przywóz rozpatrywanych towarów do Wspólnoty i ich przewóz przez jej terytorium należy zmienić, aby uwzględnić nowe wymogi związane ze zdrowiem publicznym ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [21], rozporządzeniach (WE) nr 853/2004 i (WE) nr 854/2004 oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych [22].
(4) Ponadto przywóz do Wspólnoty jaj wylęgowych, mięsa, mięsa mielonego oraz odkostnionego mechanicznie mięsa drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych, jaj i przetworów jajecznych jest dozwolony, jedynie jeśli towary te spełniają wymogi programów monitorowania pozostałości zgodnie z postanowieniami dyrektywy 96/23/WE.
(5) W celu zachowania jasności i spójności zasad wspólnotowych należy również, dla celów niniejszej decyzji, wziąć pod uwagę definicje ustanowione w dyrektywie 90/539/EWG i rozporządzeniu (WE) nr 853/2004.
(6) W celu zharmonizowania wspólnotowych warunków przywozu rozpatrywanych towarów do Wspólnoty oraz nadania tym warunkom większej przejrzystości i uproszczenia procedury ustawodawczej służącej zmianie takich warunków, o ile jest to wymagane, warunki te winny być określone w odpowiednim wzorze świadectwa weterynaryjnego.
(7) Celem ochrony Wspólnoty przed chorobami poprzez zagwarantowanie, że przesyłki przewożone tranzytem przez terytorium Wspólnoty lub składowane na jej terytorium spełniają warunki zdrowotne dotyczące przywozu zwierząt, mające zastosowanie do państw trzecich w przypadku rozpatrywanych zwierząt lub produktów, należy sporządzić szczególny wzór świadectwa weterynaryjnego do stosowania w przypadku tranzytu i składowania rozpatrywanych towarów.
(8) Międzynarodowe Biuro Epizootyczne (OIE) oraz Kodeks Żywnościowy sformułowały wytyczne odnośnie do zasad wystawiania świadectw, którymi muszą się kierować lekarze weterynarii.
Zasady te stanowią, że lekarz weterynarii wystawiający świadectwo powinien poświadczać jedynie kwestie pozostające w zakresie jego wiedzy w momencie podpisywania świadectwa lub które zostały osobno poświadczone przez urzędnika innego właściwego organu.
(9) Ponadto dyrektywa Rady 96/93/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie certyfikacji zwierząt i produktów zwierzęcych [23] ustanawia zasady certyfikacji niezbędne dla zagwarantowania ważności świadectw i zapobiegania oszustwom.
Należy zatem zadbać o to, by zasady i przepisy, do których stosują się wystawiający świadectwa weterynaryjne urzędnicy państw trzecich, dawały gwarancje równoważne gwarancjom określonym w tejże dyrektywie oraz by wzory świadectw weterynaryjnych ustanowione w niniejszej decyzji odzwierciedlały wyłącznie takie fakty, które mogą być poświadczone w momencie wystawiania świadectwa.
(10) Organizacja Narodów Zjednoczonych ustanowiła wytyczne dotyczące używania wspólnej formuły i układu dokumentów handlowych.
Pod egidą kilku międzynarodowych organizacji zajmujących się upraszczaniem procedur w handlu międzynarodowym powstały nowe zasady i przepisy, których należy przestrzegać przy wystawianiu świadectw do wykorzystania w transakcjach międzynarodowych.
OIE oraz Kodeks Żywnościowy określiły wytyczne dotyczące wykorzystania certyfikacji elektronicznej w odniesieniu do procedur certyfikacji.
(11) Dla informacji upoważnionego lekarza weterynarii przywożący oraz właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przedstawiane są świadectwa weterynaryjne, uwagi dla kraju wywozu, dotyczące sporządzania świadectw, powinny obejmować dalsze szczegóły dotyczące terminu ważności, daty wystawienia oraz zakresu świadectwa.
Z tych względów do każdego wzoru świadectwa weterynaryjnego powinny zostać dołączone wyjaśnienia pewnych definicji, dodatkowych gwarancji zatwierdzonych przez Komisję pod szczególnymi warunkami oraz, o ile ma to zastosowanie, wymogów sanitarnych odnoszących się do gospodarstw i zakładów.
(12) W celu zharmonizowania układu świadectw weterynaryjnych, które mają być wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii kraju wywozu, oraz w celu ułatwienia stosowania elektronicznych środków przesyłania świadectw wzór świadectwa weterynaryjnego ustanowiony niniejszą decyzją powinien być zharmonizowany, podobnie jak uwagi dotyczące sporządzania takich świadectw w kraju wywozu.
(13) Celem zharmonizowania i uproszczenia procedur przywozu na granicach Wspólnoty przesyłkom przedstawianym do przywozu i tranzytu powinny towarzyszyć odpowiednie świadectwa weterynaryjne.
(14) Ze względu na geograficzną sytuację Kaliningradu należy określić szczególne warunki tranzytu przez terytorium Wspólnoty w odniesieniu do przesyłek przesyłanych do i z Rosji.
(15) Ze względu na sytuację dotyczącą zdrowia zwierząt i ludzi odnośnie do kongijsko-krymskiej gorączki krwotocznej w Afryce i Azji należy ustanowić określone szczególne warunki dla przywozu ptaków bezgrzebieniowych do celów rozpłodowych i produkcyjnych oraz ich jednodniowych piskląt pochodzących z tych regionów.
(16) Dla zapewnienia przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego decyzje Komisji 94/85/WE, 94/86/WE, 94/984/WE, 95/233/WE, 96/482/WE, 96/659/WE, 97/38/WE, 2000/609/WE, 2001/393/WE oraz 2001/751/WE powinny zostać uchylone i zastąpione niniejszą decyzją.
(17) Decyzja Komisji 93/342/EWG z dnia 12 maja 1993 r. ustalająca kryteria klasyfikacji państw trzecich w odniesieniu do ptasiej grypy i rzekomego pomoru drobiu w zakresie przywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych [24], decyzja Komisji 2000/585/WE z dnia 7 września 2000 r. ustanawiająca wykaz państw trzecich, z których państwa członkowskie pozwalają na przywóz mięsa króliczego i pewnych gatunków mięsa dzikiej i utrzymywanej przez człowieka zwierzyny łownej i ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i ludzi oraz warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych dla jego przywozu [25], oraz decyzja Komisji 2003/812/WE z dnia 17 listopada 2003 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których państwa członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG [26] ustanawiają określone warunki dotyczące szeregu rozpatrywanych towarów.
Dla zapewnienia przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego należy odnośne warunki uwzględnić w niniejszej decyzji.
W związku z tym należy odpowiednio zmienić decyzje 93/342/EWG, 2000/585/WE oraz 2003/812/WE.
(18) Należy określić okres przejściowy, aby umożliwić państwom członkowskim oraz odnośnym sektorom przemysłu powzięcie koniecznych środków celem przestrzegania stosownych warunków wystawiania świadectw weterynaryjnych ustanowionych niniejszą decyzją.
(19) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsza decyzja ustanawia warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych w odniesieniu do przywozu do i tranzytu przez terytorium Wspólnoty:
a) drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych piskląt;
b) mięsa, mięsa mielonego i odkostnionego mechanicznie mięsa drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych;
c) jaj i przetworów jajecznych oraz jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych.
Niniejsza decyzja nie stosuje się jednak do drobiu przeznaczonego na wystawy, pokazy lub konkursy.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej decyzji przyjęto następujące definicje:
a) "drób" oznacza kury, indyki, perliczki, kaczki, gęsi, przepiórki, gołębie, bażanty, kuropatwy i ptaki bezgrzebieniowe (Ratitae), hodowane lub trzymane w zamknięciu w celach rozpłodowych, produkcji mięsa lub jaj konsumpcyjnych lub w celu odnowy pogłowia ptaków łownych;
b) "jaja wylęgowe" oznaczają jaja do inkubacji składane przez drób opisany w lit. a);
c) "jednodniowe pisklęta" oznaczają każdy drób w wieku poniżej 72 godzin, jeszcze niekarmiony; przy czym kaczki piżmowe (Cairina moschata) oraz ich krzyżówki mogą być karmione;
d) "drób rozpłodowy" oznacza drób w wieku 72 godzin i starszy, przeznaczony do produkcji jaj wylęgowych;
e) "drób produkcyjny" oznacza drób w wieku 72 godzin i starszy, hodowany w celu produkcji mięsa oraz/lub jaj konsumpcyjnych lub w celu odnowy pogłowia ptaków łownych;
f) "stado" oznacza wszystkie sztuki drobiu o tym samym stanie zdrowia, trzymane w tych samych pomieszczeniach lub w tej samej zagrodzie i stanowiące jedną jednostkę epidemiologiczną; w przypadku drobiu trzymanego w pomieszczeniu zamkniętym stado obejmuje wszystkie ptaki korzystające z tej samej przestrzeni powietrznej;
g) "zakład" oznacza obiekt lub część obiektu, usytuowany w jednym miejscu i przeznaczony do jednego lub kilku spośród następujących zadań:
i) zakład hodowli zarodowej: zakład, który produkuje jaja wylęgowe do produkcji drobiu rozpłodowego;
ii) zakład reprodukcyjny: zakład, który produkuje jaja wylęgowe do produkcji drobiu produkcyjnego;
iii) zakład odchowu:
- zakład zajmujący się chowem drobiu rozpłodowego, który prowadzi chów drobiu rozpłodowego do okresu reprodukcji, lub
- zakład zajmujący się chowem drobiu produkcyjnego, który prowadzi chów produkcyjnego drobiu nieśnego do okresu nieśności;
h) "wylęgarnia" oznacza zakład mający na celu inkubację i wylęg jaj oraz dostarczanie piskląt jednodniowych;
i) "upoważniony lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii delegowanego przez właściwe organy weterynaryjne i podległego im w zakresie kompetencji do przeprowadzania kontroli przewidzianych niniejszą decyzją w określonym zakładzie;
j) "mięso" oznacza jadalne części następujących zwierząt:
i) drób, który – w odniesieniu do mięsa – oznacza ptactwo hodowlane, w tym ptaki hodowane jako zwierzęta domowe, lecz nie traktowane jako takie, z wyjątkiem ptaków bezgrzebieniowych;
ii) dzikie ptaki łowne, na które poluje się z przeznaczeniem do konsumpcji przez ludzi;
iii) ptaki bezgrzebieniowe;
k) "mięso odkostnione mechanicznie" oznacza produkt uzyskany poprzez oddzielenie mięsa od kości grubych po usunięciu kości lub z tusz drobiowych przy zastosowaniu środków mechanicznych, prowadzących do utraty lub modyfikacji struktury włókien mięśniowych;
l) "mięso mielone" oznacza mięso bez kości, które zostało zmielone i zawiera poniżej 1 % soli;
m) "jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych" oznaczają jaja wylęgowe pochodzące od "stad kurcząt wolnych od określonych czynników chorobotwórczych" zgodnie z opisem zawartym w Farmakopei Europejskiej i które są przeznaczone wyłącznie do użytku diagnostycznego, badawczego lub farmaceutycznego.
Artykuł 3
Wystawianie świadectw weterynaryjnych
Świadectwa weterynaryjne, wymagane zgodnie z częścią 1 załączników I i II, są sporządzane zgodnie z uwagami określonymi w części 2 tychże załączników.
Jednakże zezwala się na stosowanie elektronicznych systemów certyfikacji oraz innych uzgodnionych systemów zharmonizowanych na poziomie Wspólnoty.
ROZDZIAŁ II
DRÓB, JAJA WYLĘGOWE I JEDNODNIOWE PISKLĘTA
SEKCJA 1
Postanowienia ogólne
Artykuł 4
Ogólne warunki przywozu i tranzytu
1.
Drób, jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta przywożone do i przewożone tranzytem przez terytorium Wspólnoty winny spełniać warunki określone w art. 5–14.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do pojedynczych przesyłek zawierających mniej niż 20 jednostek drobiu, jaj wylęgowych lub jednodniowych piskląt.
Jednakże takie pojedyncze przesyłki mogą być przywożone z państw trzecich lub ich części tylko wówczas, gdy są one dopuszczone do takiego przywozu jako spełniające następujące warunki:
a) państwo lub jego część jest wymieniona w kolumnach 1 i 3 tabeli w części 1 załącznika I oraz w kolumnie 4 tej tabeli określono wzór świadectwa weterynaryjnego dla rozpatrywanego towaru;
b) nie są one objęte zakazem przywozu;
c) warunki przywozu obejmują wymóg odizolowania po przywozie lub kwarantanny.
Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku przesyłek ptaków bezgrzebieniowych lub jaj wylęgowych do nich należących.
Artykuł 5
Miejsce pochodzenia
Drób, jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta mogą być przywożone do i przewożone tranzytem przez terytorium Wspólnoty z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnach 1 i 3 tabeli w części 1 załącznika I, gdzie w kolumnie 4 tej tabeli określono wzór świadectwa weterynaryjnego dla rozpatrywanego towaru.
Artykuł 6
Warunki zdrowotne i dodatkowe gwarancje
1.
Drób, jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta winny spełniać wymogi określone w odpowiednim świadectwie weterynaryjnym sporządzonym z zastosowaniem odpowiedniego wzoru z części 2 załącznika I, z zastrzeżeniem szczególnych warunków określonych w kolumnie 6 tabeli w części 1 załącznika I.
2.
W przypadku gdy jest to wymagane przez państwo członkowskie przeznaczenia na mocy prawodawstwa wspólnotowego, do świadectwa weterynaryjnego dołączone zostają dodatkowe gwarancje dla drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych piskląt zgodnie ze specyfikacją dla danego państwa członkowskiego w kolumnie 5 tabeli w części 1 załącznika I, z zastosowaniem odpowiedniego wzoru z części 2 załącznika I.
Artykuł 7
Dodatkowe wymogi dotyczące zdrowia w odniesieniu do drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych piskląt z państw trzecich, w których szczepienia stosowane przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu nie spełniają standardów wspólnotowych
1.
W przypadku gdy państwa trzecie nie zakazują stosowania szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu, niespełniających szczególnych kryteriów określonych w pkt 2 załącznika B do decyzji 93/342/EWG, w odniesieniu do drobiu i jednodniowych piskląt przywożonych z tych państw stosuje się dodatkowe wymogi dotyczące zdrowia:
a) przez co najmniej 12 miesięcy przed datą wywozu do Wspólnoty nie były szczepione takimi szczepionkami;
b) przez nie więcej niż dwa tygodnie przed datą wywozu do Wspólnoty lub – w przypadku jaj wylęgowych – nie wcześniej niż dwa tygodnie przed dniem zebrania jaj – stada zostały poddane testowi izolacji wirusa w kierunku rzekomego pomoru drobiu:
i) przeprowadzonemu w urzędowym laboratorium;
ii) na podstawie wyrywkowo pobranych wymazów z kloaki przynajmniej 60 ptaków w każdym stadzie;
iii) w którym nie stwierdzono obecności paramyksowirusów ptaków o Indeksie Domózgowej Patogenności (ICPI) przekraczającym 0,4;
c) w okresie dwóch tygodni wskazanym w lit. b) były przetrzymywane w izolacji pod nadzorem urzędowym w gospodarstwie pochodzenia;
d) w okresie 60 dni przed datą wywozu do Wspólnoty lub – w przypadku jaj wylęgowych – w okresie 60 dni przed dniem zebrania jaj nie miały kontaktu z drobiem niespełniającym wymogów określonych w lit. a) i b).
2.
Jeśli jednodniowe pisklęta są przywożone z państwa trzeciego, jak określono w ust. 1, jaja wylęgowe, z których się wylęgły, nie miały w wylęgarni ani w czasie transportu kontaktu z drobiem lub jajami wylęgowymi niespełniającymi wymogów określonych w lit. a)–d).
Artykuł 8
Transport drobiu
1.
Drobiu nie należy załadowywać na środek transportu, którym przewożony jest inny drób o gorszym stanie zdrowia.
2.
W trakcie transportu do Wspólnoty drób nie może być przewożony drogami ani koleją przez państwo trzecie lub jego część ani wyładowywany w państwie trzecim lub jego części, które nie jest dopuszczone do przywozu takiego drobiu do Wspólnoty.
3.
W trakcie transportu drogą powietrzną drób nie może być wyładowywany w państwie trzecim lub jego części, które nie jest dopuszczone do przywozu takiego drobiu do Wspólnoty.
SEKCJA 2
Drób rozpłodowy i produkcyjny z wyłączeniem ptaków bezgrzebieniowych oraz jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta niepochodzące od ptaków bezgrzebieniowych
Artykuł 9
Wymogi dotyczące przywozu
1.
Przywożony drób rozpłodowy i produkcyjny z wyłączeniem ptaków bezgrzebieniowych oraz jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta niepochodzące od ptaków bezgrzebieniowych mogą pochodzić wyłącznie z zakładów, które zostały zatwierdzone przez właściwe organy danego państwa trzeciego zgodnie z warunkami, które są co najmniej tak surowe, jak te ustanowione w załączniku II do dyrektywy 90/539/EWG oraz gdy takie zatwierdzenie nie zostało wstrzymane ani wycofane.
2.
W sytuacji gdy drób rozpłodowy i produkcyjny z wyłączeniem ptaków bezgrzebieniowych oraz jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta niepochodzące od ptaków bezgrzebieniowych oraz/lub stada, z których pochodzą, mają zostać poddane testom pod kątem spełniania wymogów odnośnych świadectw weterynaryjnych ustanowionych niniejszą decyzją, pobieranie próbek do badań oraz samo badanie winno być przeprowadzone zgodnie z metodami określonymi w części 4 pkt A załącznika I.
3.
Przywożone jaja wylęgowe opatrzone są nazwą państwa trzeciego pochodzenia oraz jednym z nadrukowanych oznaczeń określonych w załączniku III przy użyciu czcionki o wysokości co najmniej 3 mm.
4.
Każde opakowanie jaj wylęgowych, o których mowa w ust. 3, zawiera wyłącznie jaja jednego gatunku, kategorii i typu drobiu z tego samego państwa trzeciego pochodzenia oraz od tego samego wysyłającego i zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) informacja umieszczona na jajach, jak przewidziano w ust. 3;
b) gatunek drobiu, od którego pochodzą jaja;
c) nazwisko lub nazwa firmy wysyłającego wraz z adresem.
5.
Każda skrzynia przywożonych jednodniowych piskląt zawiera wyłącznie drób jednego gatunku, kategorii i typu z tego samego państwa trzeciego pochodzenia oraz od tego samego wysyłającego i zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) nazwa państwa trzeciego pochodzenia;
b) gatunek drobiu, do którego należą jednodniowe pisklęta;
c) numer identyfikacyjny wylęgarni;
d) nazwisko lub nazwa firmy wysyłającego wraz z adresem.
Artykuł 10
Wymogi po przywozie
1.
Przywożony drób rozpłodowy i produkcyjny, z wyłączeniem ptaków bezgrzebieniowych, oraz jednodniowe pisklęta niepochodzące od ptaków bezgrzebieniowych są trzymane w gospodarstwach przeznaczenia, począwszy od dnia przybycia:
a) przez okres przynajmniej sześciu tygodni; lub
b) jeśli ptaki poddawane są ubojowi przed upływem okresu, o którym mowa w lit. a) – do dnia uboju.
Jednakże okres, o którym mowa w lit. a), można skrócić do trzech tygodni, pod warunkiem że pobieranie próbek i badanie przeprowadzone zgodnie z procedurami określonymi w części 4 pkt B załącznika I przyniosły korzystne wyniki.
2.
Drób rozpłodowy i produkcyjny, z wyłączeniem ptaków bezgrzebieniowych, wykluty z przywożonych jaj wylęgowych, jest trzymany przez okres co najmniej trzech tygodni od daty wylęgu w wylęgarni lub w gospodarstwie, do którego został wysłany po wylęgu.
W przypadku gdy jednodniowe pisklęta nie są hodowane w państwie członkowskim, które dokonało przywozu jaj wylęgowych, zwierzęta są transportowane bezpośrednio do miejsca przeznaczenia określonego w pkt 9.2 świadectwa zdrowia – wzór 2 w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG – i trzymane tam przez okres co najmniej trzech tygodni od daty wylęgu.
3.
W trakcie odnośnego okresu przewidzianego w ust. 1 i 2 przywożony drób rozpłodowy i produkcyjny i jednodniowe pisklęta oraz drób rozpłodowy i produkcyjny z wyłączeniem ptaków bezgrzebieniowych, wykluty z przywożonych jaj wylęgowych, jest trzymany w izolacji w pomieszczeniach, w których nie znajdują się żadne inne stada.
Mogą być one jednak wprowadzone do pomieszczeń dla drobiu, w których znajduje się już drób rozpłodowy i produkcyjny oraz jednodniowe pisklęta.
W takim przypadku okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, zaczynają biec od dnia wprowadzenia ostatniego przywożonego ptaka, a przed końcem tych okresów z pomieszczeń tych nie można usuwać żadnego znajdującego się w nich drobiu.
4.
Przywożone jaja wylęgowe są wylęgane w osobnych inkubatorach i klujnikach.
Jednakże przywożone jaja wylęgowe mogą być wprowadzane do inkubatorów i klujników, w których znajdują się już inne jaja wylęgowe.
W takim przypadku okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, zaczynają biec od dnia wprowadzenia ostatniego przywożonego jaja wylęgowego.
5.
Najpóźniej w dniu upływu odnośnego okresu przewidzianego w ust. 1 lub 2 przywożony drób rozpłodowy i produkcyjny oraz jednodniowe pisklęta są poddawane badaniu klinicznemu przeprowadzanemu przez upoważnionego lekarza weterynarii oraz, w razie potrzeby, pobierane są próbki w celu kontrolowania stanu ich zdrowia.
SEKCJA 3
Ptaki bezgrzebieniowe przeznaczone do celów rozpłodowych i produkcyjnych oraz ich jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta
Artykuł 11
Wymogi dotyczące przywozu
1.
Ptaki bezgrzebieniowe przywożone w celach rozpłodowych i produkcyjnych są identyfikowane przy pomocy znaczków umieszczanych na szyi i/lub mikroczipów opatrzonych kodem ISO państwa trzeciego pochodzenia.
Mikroczipy spełniają normy ISO.
2.
Przywożone jaja wylęgowe ptaków bezgrzebieniowych przeznaczonych do celów rozpłodowych i produkcyjnych są oznakowane pieczęcią wskazującą kod ISO państwa trzeciego pochodzenia oraz numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia.
3.
Każda przesyłka jaj wylęgowych, o których mowa w ust. 2, zawiera wyłącznie jaja ptaków bezgrzebieniowych pochodzące z tego samego państwa trzeciego pochodzenia i od tego samego wysyłającego i zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) informacja umieszczona na jajach, jak przewidziano w ust. 2;
b) wyraźnie widoczne i czytelne oznaczenie wskazujące, że przesyłka zawiera jaja wylęgowe ptaków bezgrzebieniowych;
c) nazwisko lub nazwa firmy wysyłającego wraz z adresem.
4.
Każda skrzynia przywożonych jednodniowych piskląt ptaków bezgrzebieniowych przeznaczonych do celów rozpłodowych i produkcyjnych zawiera wyłącznie ptaki bezgrzebieniowe pochodzące z tego samego państwa trzeciego pochodzenia, zakładu i od tego samego wysyłającego oraz zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) kod ISO państwa trzeciego pochodzenia oraz numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia;
b) wyraźnie widoczne i czytelne oznaczenie wskazujące, że przesyłka zawiera jednodniowe pisklęta ptaków bezgrzebieniowych;
c) nazwisko lub nazwa firmy wysyłającego wraz z adresem.
5.
Po dokonaniu kontroli przywozowej, przesyłki zawierające ptaki bezgrzebieniowe oaz ich jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta są przewożone bezpośrednio do miejsca przeznaczenia.
Artykuł 12
Wymogi po przywozie
1.
Przywożone ptaki bezgrzebieniowe przeznaczone do celów rozpłodowych i produkcyjnych ("ptaki bezgrzebieniowe") oraz ich jednodniowe pisklęta są trzymane w gospodarstwach przeznaczenia, począwszy od dnia przybycia:
a) przez okres przynajmniej sześciu tygodni; lub
b) jeśli ptaki poddawane są ubojowi przed upływem okresu, o którym mowa w lit. a) – do dnia uboju.
2.
Ptaki bezgrzebieniowe wyklute z przywożonych jaj wylęgowych są trzymane przez okres przynajmniej trzech tygodni od daty wylęgu w wylęgarni lub w gospodarstwie, do którego zostały wysłane po wylęgu.
3.
W trakcie odnośnego okresu przewidzianego w ust. 1 i 2 przywożone ptaki bezgrzebieniowe oraz ptaki bezgrzebieniowe wyklute z przywożonych jaj wylęgowych są trzymane w izolacji w pomieszczeniach, w których nie znajdują się żadne inne ptaki bezgrzebieniowe ani drób.
Mogą być one jednak wprowadzane do pomieszczeń, w których znajdują się już inne ptaki bezgrzebieniowe lub drób.
W takim przypadku okresy przewidziane w ust. 1 i 2 zaczynają biec od dnia wprowadzenia ostatniego przywożonego ptaka bezgrzebieniowego, a przed końcem tych okresów z pomieszczeń tych nie można usuwać żadnych znajdujących się w nich ptaków bezgrzebieniowych ani drobiu.
4.
Przywożone jaja wylęgowe są wylęgane w osobnych inkubatorach i klujnikach.
Jednakże przywożone jaja wylęgowe mogą być wprowadzane do inkubatorów i klujników, w których znajdują się już inne jaja wylęgowe.
W takim przypadku okresy przewidziane w ust. 1 i 2 zaczynają biec od dnia wprowadzenia ostatniego przywożonego jaja wylęgowego, a zastosowanie mają środki przewidziane w ust. 1 i 2.
5.
Najpóźniej w dniu upływu odnośnego okresu przewidzianego w ust. 1 lub 2 przywożone ptaki bezgrzebieniowe oraz ich jednodniowe pisklęta są poddawane badaniu klinicznemu przeprowadzanemu przez upoważnionego lekarza weterynarii oraz, w razie potrzeby, pobierane są próbki w celu kontrolowania stanu ich zdrowia.
6.
Jeśli ptaki bezgrzebieniowe, ich jaja wylęgowe oraz jednodniowe pisklęta i/lub stada ich pochodzenia mają zostać poddane badaniom zgodnie z wymogami świadectw weterynaryjnych określonymi w załączniku I do niniejszej decyzji, pobierane są próbki oraz przeprowadzany jest test w kierunku rzekomego pomoru drobiu zgodnie z załącznikami I oraz II do decyzji Komisji 92/340/EWG [27].
Artykuł 13
Wymogi dotyczące ptaków bezgrzebieniowych przeznaczonych do celów rozpłodowych i produkcyjnych oraz ich jednodniowych piskląt pochodzących z Azji i Afryki
Środki ochronne dotyczące kongijsko-krymskiej gorączki krwotocznej, określone w części 1 załącznika V, stosują się do ptaków bezgrzebieniowych przeznaczonych do celów rozpłodowych i produkcyjnych oraz ich jednodniowych piskląt pochodzących z państw trzecich w Azji i Afryce w momencie przybycia tych ptaków do Wspólnoty.
Wszystkie ptaki bezgrzebieniowe, które uzyskały wynik dodatni w kompetycyjnym teście ELISA na obecność przeciwciał kongijsko-krymskiej gorączki krwotocznej, przewidzianym w niniejszej decyzji, zostają zlikwidowane.
Wszystkie ptaki z danej grupy, które miały z nimi kontakt, są ponownie poddawane kompetycyjnemu testowi ELISA w 21 dni po pierwotnym pobraniu próbek.
Jeśli jakikolwiek ptak uzyska wynik dodatni, cała grupa zostaje zlikwidowana.
Artykuł 14
Wymogi dotyczące ptaków bezgrzebieniowych przeznaczonych do celów rozpłodowych i produkcyjnych pochodzących z państwa uznanego za zakażone rzekomym pomorem drobiu
Następujące zasady mają zastosowanie do ptaków bezgrzebieniowych oraz ich jaj wylęgowych pochodzących z państwa trzeciego uznanego za zakażone rzekomym pomorem drobiu oraz do jednodniowych piskląt wyklutych z takich jaj:
a) przed dniem rozpoczęcia okresu izolacji właściwy urząd sprawdza miejsca izolacji, o których mowa w art. 12 ust. 3, celem sprawdzenia, czy ich stan jest zadowalający;
b) w trakcie odnośnego okresu przewidzianego w art. 12 ust. 1 i 2 przeprowadza się test izolacji wirusa w kierunku rzekomego pomoru drobiu na podstawie wymazów z kloaki lub próbek odchodów każdego ptaka bezgrzebieniowego;
c) jeśli ptaki bezgrzebieniowe mają zostać wysłane do państwa członkowskiego lub regionu, którego status został ustanowiony zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy 90/539/EWG, oprócz testu izolacji wirusa przewidzianego w lit. b) dla każdego ptaka bezgrzebieniowego przeprowadzane jest badanie serologiczne;
d) przed wyprowadzeniem jakiegokolwiek ptaka z miejsca izolacji udostępnione zostają ujemne wyniki testów i badań przewidzianych w lit. b) i c).
ROZDZIAŁ III
MIĘSO, MIĘSO MIELONE ORAZ MECHANICZNIE ODKOSTNIONE MIĘSO DROBIU, PTAKÓW BEZGRZEBIENIOWYCH ORAZ DZIKICH PTAKÓW łOWNYCH, JAJA I PRZETWORY JAJECZNE ORAZ JAJA WOLNE OD OKREśLONYCH CZYNNIKÓW CHOROBOTWÓRCZYCH
SEKCJA 1
Przywóz
Artykuł 15
Mięso, mięso mielone i mechanicznie odkostnione mięso drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych
Mięso, mięso mielone i mechanicznie odkostnione mięso drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych może być przywożone do Wspólnoty wyłącznie z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnach 1 i 3 tabeli w części 1 załącznika II, gdzie w kolumnie 4 tej tabeli określono wzór świadectwa weterynaryjnego dla rozpatrywanego mięsa, mięsa mielonego i mechanicznie odkostnionego mięsa drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych.
Artykuł 16
Dodatkowe gwarancje oraz dodatkowe wymogi dotyczące zdrowia w odniesieniu do mięsa ptaków bezgrzebieniowych i mięsa dzikich ptaków łownych oraz ich mięsa mielonego i mechanicznie odkostnionego
1.
Mięso ptaków bezgrzebieniowych i mięso dzikich ptaków łownych oraz ich mięso mielone i mechanicznie odkostnione może być przywożone do Wspólnoty wyłącznie z państw trzecich lub ich części, które nie podlegają żadnym ograniczeniom w związku z ptasią grypą i rzekomym pomorem drobiu.
2.
Dodatkowe wymogi dotyczące zdrowia ustanowione w części 2 załącznika V dotyczącej środków ochronnych w związku z kongijsko-krymską gorączką krwotoczną mają zastosowanie do mięsa ptaków bezgrzebieniowych z Afryki i Azji przywożonego do lub przewożonego tranzytem przez terytorium Wspólnoty.
3.
Państwa członkowskie niedokonujące szczepień przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu mogą żądać dodatkowych gwarancji dotyczących szczepienia przeciwko tej chorobie w przypadku mięsa ptaków bezgrzebieniowych przywożonego do lub przewożonego tranzytem przez terytorium Wspólnoty.
Artykuł 17
Jaja i przetwory jajeczne
Jaja i przetwory jajeczne mogą być przywożone do Wspólnoty wyłącznie z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnach 1 i 3 tabeli w części 1 załącznika II, gdzie w kolumnie 4 tej tabeli określono wzór świadectwa weterynaryjnego dla rozpatrywanych jaj i przetworów jajecznych.
Artykuł 18
Jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych
1.
Jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych mogą być przywożone do Wspólnoty wyłącznie z państwa trzeciego lub jego części wymienionych w kolumnach 1 i 3 tabeli w części 1 załącznika I, gdzie w kolumnie 4 tej tabeli określono wzór świadectwa weterynaryjnego dla rozpatrywanych jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych.
2.
Przywożone jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych, o których mowa w ust. 1, są oznakowane pieczęcią wskazującą kod ISO państwa trzeciego pochodzenia oraz numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia.
3.
Każda przesyłka jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych zawiera wyłącznie jaja z tego samego państwa trzeciego pochodzenia, zakładu i od tego samego wysyłającego i zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) informacje umieszczone na jajach, jak przewidziano w ust. 2;
b) wyraźnie widoczne i czytelne oznaczenie wskazujące, że przesyłka zawiera jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych;
c) nazwisko lub nazwa firmy wysyłającego wraz z adresem.
4.
Po dokonaniu kontroli przywozowej, przesyłki zawierające jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych są przewożone bezpośrednio do miejsca przeznaczenia.
SEKCJA 2
Tranzyt i składowanie
Artykuł 19
Warunki tranzytu/składowania
Mięso, mięso mielone i mechanicznie odkostnione mięso drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych, jaja i przetwory jajeczne oraz jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych mogą być przewożone tranzytem przez terytorium Wspólnoty lub składowane na terytorium Wspólnoty wyłącznie wtedy, jeśli:
a) spełniają odnośne warunki przywozu dla rozpatrywanego towaru określone w art. 15, 16, 17 lub 18;
b) pochodzą z państw trzecich lub ich części wymienionych w załączniku I lub II;
c) towarzyszy im świadectwo weterynaryjne sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku IV.
Artykuł 20
Odstępstwo w przypadku tranzytu
1.
W drodze odstępstwa od art. 19, państwa członkowskie pozwalają na tranzyt drogowy lub kolejowy przez terytorium Wspólnoty między punktami kontroli granicznej na Łotwie, Litwie i w Polsce, wyznaczonymi zgodnie z decyzją Komisji 2001/881/WE [28], przesyłek mięsa mielonego i mechanicznie odkostnionego mięsa drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych, jaj i przetworów jajecznych oraz jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych pochodzących z lub podążających do Rosji bezpośrednio lub przez inne państwo trzecie, pod warunkiem że:
a) przesyłka jest zaplombowana plombą opatrzoną numerem seryjnym przez urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej przy wjeździe;
b) dokumenty towarzyszące przesyłce i przewidziane w art. 7 dyrektywy 97/78/WE opatrzone są na każdej stronie pieczęcią "TYLKO TRANZYT DO ROSJI PRZEZ TERYTORIUM WE" przyłożoną przez urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej przy wjeździe;
c) spełnione są wymogi proceduralne przewidziane w art. 11 dyrektywy 97/78/WE;
d) przesyłka posiada akceptację dla celów tranzytu na wspólnotowym świadectwie weterynaryjnym dla wwozu wystawionym przez urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej przy wjeździe.
2.
Przesyłki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie mogą być rozładowywane ani przekazywane do składowania zgodnie z art. 12 ust. 4 lub art. 13 dyrektywy 97/78/WE w obrębie terytorium Wspólnoty.
3.
Właściwy urząd przeprowadza regularne kontrole celem sprawdzenia, czy liczba przesyłek i ilość produktów opuszczających terytorium Wspólnoty odpowiada liczbie i ilości wprowadzanej na jej terytorium.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJśCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 21
Zmiany w decyzji 93/342/EWG
W decyzji 93/342/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 4 ust. 4 skreśla się akapit drugi;
b) skreśla się załącznik E.
Artykuł 22
Zmiany w decyzji 2000/585/WE
W decyzji 2000/585/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się art. 1;
b) artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Państwa członkowskie zezwalają na przywóz wyłącznie następujących rodzajów mięsa:
a) mięso dzikich zwierząt z rodziny zającowatych (Leporidae), określanych jako dzikie króliki i zające, oprócz podrobów, z wyjątkiem zwierząt nieskórowanych i niepatroszonych z tej rodziny;
b) mięso królików hodowlanych;
c) mięso dzikich ssaków lądowych z wyjątkiem zwierząt kopytnych i zającowatych, oprócz podrobów.
Przywożone mięso może pochodzić wyłącznie z państw trzecich lub ich części wymienionych w załączniku I i z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w świadectwie weterynaryjnym sporządzonym według odnośnego wzoru określonego w załączniku III, zgodnie z załącznikiem II.
Państwo trzecie wywozu spełnia wymagania szczegółowe, o których mowa w załączniku II i określone w załączniku IV, i poświadcza ten fakt, wypełniając sekcję V każdego świadectwa zdrowia sporządzonego według wzoru przedstawionego w załączniku III."
;
c) załącznik II zastępuje się załącznikiem VI do niniejszej decyzji;
d) w załączniku III skreśla się wzory D oraz I.
Artykuł 23
Zmiany w decyzji 2003/812/WE
W decyzji 2003/812/WE skreśla się części IV i V Załącznika.
Artykuł 24
Uchylenia
Uchyla się decyzje 94/85/WE, 94/86/WE, 94/984/WE, 95/233/WE, 96/482/WE, 96/659/WE, 97/38/WE, 2000/609/WE, 2001/393/WE, 2001/751/WE.
Artykuł 25
Przepisy przejściowe
Drób, jaja wylęgowe, jednodniowe pisklęta, mięso, mięso mielone i mechanicznie odkostnione mięso drobiu, ptaków bezgrzebieniowych i dzikich ptaków łownych, jaja i przetwory jajeczne oraz jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych, dla których wystawiono odpowiednie świadectwa weterynaryjne zgodnie z decyzjami 94/85/WE, 94/86/WE, 94/984/WE, 95/233/WE, 96/482/WE, 97/38/WE, 2000/609/WE, 2001/393/WE, 2001/751/WE, mogą być przywożone do Wspólnoty lub przewożone tranzytem przez jej terytorium przez okres do 6 miesięcy od dnia opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 26
Zastosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od upływu 6 miesięcy od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 27
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2006 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią
(2006/697/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska zobowiązuje się poprawić współpracę sądową w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią, bez uszczerbku dla przepisów chroniących swobodę jednostki.
(2) Zgodnie z decyzją Rady z dnia 10 lipca 2001 r. upoważniającą prezydencję Rady do negocjowania umów z Norwegią i Islandią w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych na podstawie art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej, którą zmieniono decyzją Rady z dnia 19 grudnia 2002 r., prezydencja, wspomagana przez Komisję, wynegocjowała umowę w sprawie procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Tekst umowy oraz oświadczeń, które zostaną złożone po podpisaniu umowy, są dołączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej(-ych) do podpisania umowy z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja i załączona do niej umowa zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z 16 października 2006 r.
w sprawie nadzwyczajnych środków mających zastosowanie do produktów rybołówstwa przywożonych z Brazylii i przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4819)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/698/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 należy podjąć konieczne środki w sytuacji, kiedy bezsprzecznie żywność przywożona z kraju trzeciego może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska, a zagrożenie to nie może zostać w zadowalającym stopniu ograniczone poprzez zastosowanie środków przez państwo lub państwa członkowskie, których sprawa dotyczy.
(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2], przedsiębiorstwa sektora spożywczego zobowiązane są do zagwarantowania, że limity zawartości histaminy w produktach rybołówstwa nie zostały przekroczone.
Limity te, a także metody pobierania próbek i metody analityczne, zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych [3].
(3) W toku niedawnej kontroli dokonanej przez organy Wspólnoty w Brazylii stwierdzono istotne niedociągnięcia w zakresie higieny w postępowaniu z produktami rybołówstwa.
W wyniku tych niedociągnięć ryby nie są tak świeże, jak być powinny, i szybko się psują, w wyniku czego u niektórych gatunków (szczególnie należących do rodzin: Scombridae – makrelowate, Clupeidae – śledziowate, Engraulidae – sardelowate, Coryfenidae – koryfenowate, Pomatomidae – tasergalowate, Scombresosidae – makreloszowate) mogą występować wysokie poziomy histaminy.
Kontrole wykryły ponadto ograniczenia w zdolności władz Brazylii do przeprowadzania koniecznych kontroli ryb, w szczególności w zakresie wykrywania histaminy u tych gatunków.
(4) Zbyt wysokie poziomy histaminy w produktach rybołówstwa stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi.
(5) Należy przyjąć na szczeblu Wspólnoty środki w odniesieniu do przywozu produktów rybołówstwa, które mogą być skażone, w celu zapewnienia skutecznej i jednolitej ochrony we wszystkich państwach członkowskich.
(6) Przywóz do Wspólnoty produktów rybołówstwa z gatunków ryb, u których występuje wysoki poziom histydyny, powinien być dozwolony jedynie wówczas, kiedy można wykazać, że były one poddawane w punkcie pochodzenia systematycznym kontrolom służącym sprawdzeniu, czy obecne w nich poziomy histaminy nie przekraczają limitów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2073/2005.
(7) Tym niemniej właściwe jest tymczasowe zezwolenie na przywóz partii produktów nieopatrzonych wynikami kontroli w miejscu pochodzenia, o ile państwa członkowskie zapewnią poddanie tych partii produktów odpowiednim kontrolom po ich przybyciu do granic Wspólnoty, w celu sprawdzenia, czy obecne w nich poziomy histaminy nie przekraczają limitów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2073/2005.
Tymczasowe zezwolenie, o którym mowa, powinno być ograniczone do okresu umożliwiającego władzom Brazylii osiągnięcie odpowiednich zdolności do przeprowadzania własnych kontroli.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 ustanawia system wczesnego ostrzegania w odniesieniu do żywności i pasz, który powinien być wykorzystywany do realizacji wymogu wzajemnego informowania przewidzianego w art. 22 ust. 2 dyrektywy Rady 97/78/WE [4]. Ponadto państwa członkowskie w swoich okresowych sprawozdaniach powinny informować Komisję o wszystkich wynikach analitycznych w ramach urzędowych kontroli przeprowadzonych na partiach produktów rybołówstwa pochodzących z Brazylii.
(9) Niniejsza decyzja powinna zostać poddana przeglądowi w świetle gwarancji udzielonych przez Brazylię i na podstawie wyników testów przeprowadzonych przez państwa członkowskie.
(10) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejszą decyzję stosuje się do produktów rybołówstwa z ryb należących do rodzin: Scombridae (makrelowate), Clupeidae (śledziowate), Engraulidae (sardelowate), Coryfenidae (koryfenowate), Pomatomidae (tasergalowate), Scombresosidae (makreloszowate), przywożonych z Brazylii i przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Testy analityczne na obecność histaminy
1.
Państwa członkowskie zezwalają na przywóz do Wspólnoty produktów, o których mowa w art. 1, jedynie pod warunkiem że są do nich dołączone wyniki testu analitycznego na obecność histaminy, przeprowadzonego w Brazylii przed wysłaniem produktów, wskazującego na to, że poziomy histaminy w danych produktach są niższe od limitów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2073/2005.
Testy muszą być przeprowadzone zgodnie z metodami pobierania próbek i metodami analitycznymi, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2073/2005.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie zezwalają na przywóz produktów, o których mowa w art. 1, nieopatrzonych wynikami testów analitycznych, o których mowa w ust. 1, o ile państwo członkowskie dokonujące przywozu zapewni, że każda przywożona partia tych produktów zostanie poddana testom w celu sprawdzenia, że poziomy histaminy w tych produktach są niższe od limitów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2073/2005.
Testy muszą być przeprowadzone zgodnie z metodami pobierania próbek i metodami analitycznymi, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2073/2005.
Artykuł 3
Sprawozdania
Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję, jeśli w toku testów przeprowadzonych zgodnie z art. 2 ust. 2 wykryte zostaną poziomy histaminy przekraczające poziomy ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2073/2005 w odniesieniu do produktów rybołówstwa.
Państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie z wszystkich testów przeprowadzonych zgodnie z art. 2 ust. 2.
Do przedkładania informacji i sprawozdań, o których mowa powyżej, państwa członkowskie wykorzystują system wczesnego ostrzegania w odniesieniu do żywności i pasz, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002.
Artykuł 4
Obciążenie wydatkami
Wszystkimi kosztami ponoszonymi w związku ze stosowaniem niniejszej decyzji zostaje obciążony wysyłający, odbiorca lub odpowiednio ich przedstawiciele.
Artykuł 5
Zgodność
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o działaniach podjętych w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją.
Artykuł 6
Okres stosowania
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 7
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2006 r.
zmieniająca decyzję 2004/452/WE określającą wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4857)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/699/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 20 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2002 z dnia 17 maja 2002 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyki Wspólnoty, dotyczące dostępu do poufnych danych do celów naukowych [2] zmierza do ustalenia, w celu umożliwienia opracowywania wniosków statystycznych do celów naukowych, warunków, na których może zostać przyznany dostęp do poufnych danych przekazywanych organom Wspólnoty, a także zasad współpracy pomiędzy Wspólnotą a władzami krajowymi w celu ułatwienia takiego dostępu.
(2) W decyzji Komisji 2004/452/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. określającej wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych [3], ustanowiono wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych.
(3) Należy uznać Center of Health and Wellbeing (CHW) of the Woodrow Wilson School of Public and International Affairs, Uniwersytet Princeton, stan New Jersey, Stany Zjednoczone Ameryki, za instytucję spełniającą konieczne warunki i w związku z tym wpisać ją do wykazu urzędów, organizacji i instytucji, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 831/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Poufności Danych Statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2004/452/WE zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 1 września 2006 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy o współpracy w zakresie Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) do celów cywilnych pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony
(2006/700/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 170 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przeprowadziła z Republiką Korei negocjacje w sprawie podpisania Umowy o współpracy w zakresie Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) do celów cywilnych, zwanej dalej "umową".
(2) Umowa parafowana w dniu 12 stycznia 2006 r. powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy o współpracy w zakresie Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) do celów cywilnych pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia tej umowy.
Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 2006 r.
ustalająca orientacyjne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok gospodarczy 2006/2007
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4884)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, czeskim, niemieckim, angielskim, greckim, francuskim, włoskim, węgierskim, portugalskim, słowackim i słoweńskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/701/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 14 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady dotyczące restrukturyzacji i konwersji winnic zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [2].
(2) Szczegółowe zasady dotyczące planowania finansowego i uczestniczenia w finansowaniu programu restrukturyzacji i konwersji, ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000 przewidują, że odniesienia do danego roku budżetowego odnoszą się do płatności rzeczywiście dokonanych przez państwa członkowskie pomiędzy 16 października a 15 października roku następnego.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, przydziały finansowe dla państw członkowskich dokonywane są z odpowiednim uwzględnieniem proporcji winnic wspólnotowych istniejących w danym państwie członkowskim.
(4) Na potrzeby stosowania art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 istotne jest, aby przydziały finansowe dokonywane były w odniesieniu do określonej liczby hektarów.
(5) Na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wkład Wspólnoty w finansowanie kosztów restrukturyzacji i konwersji jest wyższy w regionach objętych celem nr 1, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych [3].
(6) Należy uwzględnić środki wyrównawcze za straty w dochodach, jakie ponoszą plantatorzy winorośli w okresie, kiedy winnica nie produkuje jeszcze win.
(7) Zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000, w przypadku gdy wydatki rzeczywiście poniesione przez państwo członkowskie w danym roku budżetowym są niższe niż 75 % kwot pierwotnego przydziału, wydatki które należy przyjąć na następny rok budżetowy, jak również odpowiednia powierzchnia całkowita, zmniejsza się o jedną trzecią różnicy między tym progiem a wydatkami rzeczywiście poniesionymi w rozpatrywanym roku budżetowym. Przepis ten stosuje się w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 do Węgier, których wydatki na rok budżetowy 2006 stanowią 34 % kwot ich pierwotnego przydziału, do Słowacji, której wydatki na rok budżetowy 2006 stanowią 15 % kwot jej pierwotnego przydziału oraz do Republiki Czeskiej, której wydatki wynoszą 0 EUR.
(8) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dotacja początkowa zostanie dostosowana w zależności od rzeczywistych wydatków oraz od prognoz skorygowanych wydatków, przekazanych przez państwa członkowskie, z uwzględnieniem celu programu oraz w granicach dostępnych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Orientacyjne przydziały finansowe dla zainteresowanych państw członkowskich w odniesieniu do określonej liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 na rok gospodarczy 2006/2007, znajdują się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Adresatami niniejszej decyzji są: Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Węgierska, Republika Malty, Republika Austrii, Republika Portugalska, Republika Słowenii i Republika Słowacka.
Decyzja Rady
z dnia 6 października 2006 r.
w sprawie strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności
(2006/702/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 [1], w szczególności jego art. 25 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 158 Traktatu, w celu wzmocnienia jej spójności gospodarczej i społecznej, Wspólnota zmierza do zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów lub wysp najmniej uprzywilejowanych, w tym obszarów wiejskich.
(2) Zgodnie z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 powinny zostać ustanowione strategiczne wytyczne dla spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, określające indykatywne ramy interwencji Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności (dalej zwanych "funduszami"), z uwzględnieniem innych stosownych polityk Wspólnoty, w celu promowania harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju Wspólnoty.
(3) W wyniku rozszerzenia dysproporcje regionalne we Wspólnocie znacznie się powiększyły, chociaż niektóre z najuboższych części nowych państw członkowskich charakteryzują się jednymi z najwyższych stóp wzrostu.
Rozszerzenie stanowi zatem bezprecedensową szansę poprawy wzrostu i konkurencyjności we Wspólnocie jako całości, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w niniejszych strategicznych wytycznych.
(4) Podczas wiosennego posiedzenia w 2005 r. Rada Europejska potwierdziła, że Wspólnota powinna zmobilizować wszystkie odpowiednie zasoby krajowe i wspólnotowe, w tym politykę spójności, na rzecz realizacji celów odnowionej agendy lizbońskiej, składającej się ze zintegrowanych wytycznych, w tym ogólnych wytycznych polityki gospodarczej oraz wytycznych dotyczących zatrudnienia, przyjętych przez Radę.
(5) W toku realizacji celów określonych w Traktacie, a w szczególności celu osiągania rzeczywistej konwergencji gospodarczej, działania finansowane z ograniczonych zasobów, jakimi dysponuje polityka spójności, powinny koncentrować się na wspieraniu trwałego wzrostu, konkurencyjności i zatrudnienia, z uwzględnieniem odnowionej agendy lizbońskiej.
(6) Celem niniejszych strategicznych wytycznych powinno być zatem stymulowanie rozwoju strategicznego wymiaru polityki spójności prowadzącego do wzmocnienia synergii z celami odnowionej agendy lizbońskiej oraz wspomagania realizacji tych celów.
(7) W konkluzjach z wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej w 2005 r. stwierdzono, że potrzebna jest większa identyfikacja z celami nowej agendy lizbońskiej na niższym poziomie, obejmująca podmioty szczebla regionalnego i lokalnego oraz partnerów społecznych, szczególnie w obszarach, w których niezbędna jest większa bliskość, takich jak innowacje, gospodarka oparta na wiedzy i nowe technologie informacyjne i komunikacyjne, zatrudnienie, kapitał ludzki, przedsiębiorczość, wsparcie dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz dostęp do kapitału podwyższonego ryzyka.
W niniejszych strategicznych wytycznych uznano znaczenie tego zaangażowania.
(8) W niniejszych strategicznych wytycznych należy również uznać, że skuteczna realizacja polityki spójności zależy od stabilności makroekonomicznej i reform strukturalnych na poziomie krajowym oraz od szeregu innych warunków sprzyjających inwestycjom, w tym skutecznej realizacji rynku wewnętrznego, reform administracyjnych, dobrego zarządzania, klimatu sprzyjającego działalności gospodarczej oraz dostępności siły roboczej o wysokich kwalifikacjach.
(9) Uwzględniając zintegrowane wytyczne, państwa członkowskie opracowały krajowe programy reform w celu poprawy warunków wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
W ramach niniejszych strategicznych wytycznych, w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich i regionów, pierwszeństwo należy przyznać tym obszarom inwestycji, które sprzyjają realizacji krajowych programów reform z uwzględnieniem potrzeb i okoliczności krajowych i regionalnych, a mianowicie inwestycjom w: innowacje, gospodarkę opartą na wiedzy, nowe technologie informacyjne i komunikacyjne, zatrudnienie, kapitał ludzki, przedsiębiorczość, wsparcie dla MŚP lub dostęp do kapitału podwyższonego ryzyka.
(10) Strategiczne wytyczne powinny uwzględniać rolę polityki spójności w realizacji innych polityk Wspólnoty zgodnych z odnowioną agendą lizbońską.
(11) W przypadku regionów i państw członkowskich kwalifikujących się do wsparcia w ramach celu Konwergencja celem powinno być stymulowanie potencjału wzrostu, tak aby osiągnąć i utrzymać wysokie stopy wzrostu, w tym rozwiązanie problemu niedostatków w sieciach podstawowej infrastruktury oraz wzmocnienie zdolności instytucjonalnych i administracyjnych.
(12) Wymiar terytorialny polityki spójności ma istotne znaczenie; wszystkie obszary Wspólnoty powinny mieć możliwość przyczyniania się do wzrostu i zatrudnienia.
W związku z tym w niniejszych strategicznych wytycznych powinno uwzględnić się potrzeby inwestycyjne zarówno w obszarach miejskich, jak i wiejskich, zwracając uwagę na ich rolę w rozwoju regionalnym i mając na celu promowanie zrównoważonego rozwoju, zrównoważonych wspólnot, a także integracji społecznej.
(13) Cel Europejska współpraca terytorialna ma do odegrania istotną rolę w zapewnianiu zrównoważonego i trwałego rozwoju terytorium Wspólnoty.
Strategiczne wytyczne powinny przyczynić się do powodzenia celu Europejska współpraca terytorialna, co jest uzależnione od wspólnych strategii rozwoju odpowiednich obszarów na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, a w szczególności od tworzenia sieci, w celu zapewnienia przekazywania koncepcji i włączanie krajowych i regionalnych programów spójności do głównego nurtu polityki.
(14) W celu promowania zrównoważonego rozwoju strategiczne wytyczne powinny odzwierciedlać potrzebę uwzględniania kwestii ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego przy opracowywaniu strategii krajowych.
(15) Równość mężczyzn i kobiet oraz zwalczanie dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną to podstawowe zasady polityki spójności i powinny być włączane na wszystkich poziomach do strategicznego podejścia do zagadnienia spójności.
(16) Dla skutecznej realizacji polityki spójności konieczne jest dobre zarządzanie na wszystkich poziomach.
W niniejszych strategicznych wytycznych powinno uwzględnić się rolę szeroko określonego partnerstwa w opracowywaniu i wdrażaniu strategii rozwoju, co jest konieczne dla zapewnienia złożonym strategiom spójności skutecznego zarządzania, oraz potrzebę jakości i skuteczności sektora publicznego.
(17) Niniejsze strategiczne wytyczne stanowią jednolite indykatywne ramy, do których wykorzystania wzywa się państwa członkowskie i regiony przy opracowywaniu krajowych i regionalnych programów, w szczególności w zakresie oceny ich wkładu w realizację celów Wspólnoty dotyczących spójności, wzrostu i zatrudnienia.
Każde państwo członkowskie powinno opracować własne narodowe strategiczne ramy odniesienia i wynikające z nich programy operacyjne z uwzględnieniem niniejszych strategicznych wytycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się określone w załączniku strategiczne wytyczne Wspólnoty dla spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej (zwane dalej "strategicznymi wytycznymi"), jako indykatywne ramy dla państw członkowskich w zakresie opracowania narodowych strategicznych ram odniesienia i programów operacyjnych na lata 2007–2013.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 października 2006 r.
w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Danii
(2006/703/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając opinię Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Danii wygasa w dniu 20 września 2006 r.
[1] Należy zatem mianować członków tego Komitetu z Danii na nowy czteroletni okres, począwszy od dnia 21 września 2006 r.
(2) Dnia 11 lipca 2006 r. Rada przyjęła wykazy przedstawione przez rządy Republiki Czeskiej, Niemiec, Estonii, Hiszpanii, Francji, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Węgier, Malty, Austrii, Słowenii i Słowacji, jak również wykaz obejmujący dwudziestu dwu kandydatów przedstawiony przez rząd Włoch [2].
(3) Dnia 15 września 2006 r. Rada przyjęła wykazy przedstawione przez rządy Belgii, Grecji, Irlandii, Cypru, Niderlandów, Polski, Portugalii, Finlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa, jak również wykaz obejmujący dwu kandydatów przedstawiony przez rząd Włoch [3].
(4) Dnia 2 października 2006 r. rząd Danii przedstawił wykaz kandydatów w liczbie odpowiadającej liczbie miejsc przyznanych temu państwu na mocy Traktatów,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Osoby, których nazwiska figurują w wykazie załączonym do niniejszej decyzji, mianuje się członkami Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2006 r. do dnia 20 września 2010 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 21 września 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2006 r.
o publikacji z zastrzeżeniem odniesienia do normy EN 848-3:1999 "Bezpieczeństwo obrabiarek do drewna – Frezarki jednostronne – Część 3: Wiertarki i frezarki górnowrzecionowe sterowane numerycznie (NC)" zgodnie z dyrektywą 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4901)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/704/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do maszyn [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię stałego komitetu ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jeśli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje jeden lub więcej podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa określonych w załączniku I do dyrektywy 98/37/WE, maszynę zbudowaną zgodnie z tą normą uważa się za spełniającą podstawowe wymogi.
(2) Odniesienie do normy EN 848-3:1999 dotyczącej bezpieczeństwa obrabiarek do drewna, przyjęte przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 1 lipca 1999 r. zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
(3) W następstwie formalnego sprzeciwu wniesionego przez Szwecję, Komisja postanowiła w decyzji 2002/1002/WE [4] nie usuwać odniesienia do normy EN 848-3:1999 z Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
W związku z tym normie EN 848-3:1999 nadal przyznawano domniemanie zgodności z podstawowymi wymogami bezpieczeństwa określonymi w dyrektywie 98/37/WE.
(4) W związku z formalnym sprzeciwem wniesionym przez Szwecję, Komisja zleciła Europejskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu (CEN) wprowadzenie zmian w normie EN 848-3:1999 do dnia 1 stycznia 2005 r., aby zwrócić szczególną uwagę na ryzyko odrzutu części narzędzi i montaż elementów zabezpieczających, zapewniających dodatkową ochronę.
(5) Na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 98/37/WE w dniu 28 lipca 2005 r.
Niemcy wniosły formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN 848-3:1999.
(6) Po zbadaniu normy EN 848-3:1999, Komisja ustaliła, że nie spełnia ona podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa zawartych w pkt 1.1.2. a) (zasada bezpieczeństwa kompleksowego), 1.3.2 (ryzyko wystąpienia uszkodzenia podczas pracy), 1.3.3 (ryzyko powodowane przez przedmioty spadające lub odrzucane) i 1.4.1 (wymogi ogólne dotyczące osłony i urządzeń ochronnych) załącznika I do dyrektywy 98/37/WE.
Specyfikacje normy EN 848-3:1999 w pkt 5.2.7.1.2 b), ust. 1 do 6, dotyczące właściwości i wyboru materiałów na kurtyny, zwłaszcza na pasy kurtyn, są niewystarczające, aby powstrzymać możliwe odrzuty części narzędzi.
(7) Europejski Komitet Normalizacyjny do tej pory nie wprowadził zmian do normy EN 848-3:1999, zgodnie z wymaganiami mandatu standaryzacyjnego nr 311 udzielonego mu w odniesieniu do dyrektywy 98/37/WE.
(8) W oczekiwaniu na zmianę normy EN 848-3:1999, w interesie bezpieczeństwa i pewności prawnej jest, aby publikacji odniesienia do normy EN 848-3:1999 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej towarzyszyło właściwe ostrzeżenie.
Państwa członkowskie powinny dodać identyczne ostrzeżenie do swoich krajowych norm stanowiących transpozycję normy EN 848-3:1999.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić odniesienie do normy EN 848-3:1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy EN 848-3:1999 "Bezpieczeństwo obrabiarek do drewna – Frezarki jednostronne – Część 3: Wiertarki i frezarki górnowrzecionowe sterowane numerycznie (NC)" zastępuje się tekstem określonym w Załączniku.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2006 r.
zatwierdzająca plan szczepień ochronnych przeciwko grypie ptaków podtypu H5 w niektórych gospodarstwach w Nadrenii Północnej-Westfalii przedłożony przez Niemcy na mocy dyrektywy Rady 2005/94/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4906)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2006/705/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG [1], w szczególności jej art. 57 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niemcy odnotowały w ostatnim czasie dużą liczbę pozytywnych wyników badań na obecność wirusa A podtypu H5N1 wysoce zjadliwej grypy ptaków u dzikich ptaków.
Ogniska tej choroby wystąpiły również w fermie drobiu i w ogrodzie zoologicznym.
(2) Szczepienie przeciwko grypie ptaków podtypu H5 i H7 może być cennym narzędziem zapobiegania i zwalczania tej choroby.
Nie było ono jednak dotychczas stosowane w fermach drobiu w Niemczech.
(3) Niemcy pragną zebrać dalsze dane dotyczące stosowania szczepień przy pomocy szeroko zakrojonych badań w terenie.
(4) W dniu 24 sierpnia 2006 r. Niemcy przedłożyły do zatwierdzenia plan szczepień ochronnych dotyczący trzech gospodarstw komercyjnych zlokalizowanych w Nadrenii Północnej-Westfalii w ramach badań, których celem miała być ocena skuteczności ochrony zapewnianej przez szczepionkę przeciwko grypie ptaków podtypu H5 w przypadku jej zastosowania u drobiu trzymanego w normalnych warunkach w terenie.
(5) Przedłożony plan szczepień ochronnych zawiera informacje wymagane zgodnie z art. 56 ust. 2 dyrektywy 2005/94/WE i jest zgodny ze strategią "Differentating Infected from Vaccinated Animals" (DIVA).
W świetle oceny planu i rozmów ze stroną niemiecką zatwierdzenie planu wydaje się stosowne.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Plan szczepień ochronnych
1.
Zatwierdza się plan szczepień ochronnych przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków podtypu H5, mający zastosowanie do dnia 30 września 2008 r., przedłożony przez Niemcy w dniu 24 sierpnia 2006 r.
Szczepienie ochronne przeprowadza się przy użyciu inaktywowanej szczepionki przeciwko grypie ptaków podtypu H5N2 w trzech wybranych fermach drobiu w Nadrenii Północnej-Westfalii w Niemczech zgodnie ze wspomnianym planem.
2.
W fermach drobiu, o których mowa w ust. 1, prowadzi się urzędowy nadzór, któremu towarzyszą środki bezpieczeństwa biologicznego, określone w planie szczepień ochronnych.
3.
Zapewnia się skuteczną realizację programu szczepień ochronnych.
4.
Komisja publikuje program szczepień ochronnych.
Artykuł 2
Środki ograniczające przemieszczanie
1.
Właściwy organ dba o to, by:
a) drób, jaja, tusze drobiowe i świeże mięso drobiowe z drobiu trzymanego w gospodarstwach, o których mowa w art. 1 ust. 1 ("drób i inne towary") nie były wynoszone z tych gospodarstw;
b) drób i inne ptaki żyjące w niewoli nie były wprowadzane na teren gospodarstw, o których mowa w art. 1 ust. 1 w trakcie realizacji planu szczepień ochronnych.
2.
Właściwy organ może, w drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) i zgodnie z planem szczepień ochronnych zezwolić na następujące przemieszczenia drobiu i innych towarów:
a) przemieszczanie do krajowego laboratorium referencyjnego ds. grypy ptaków w Niemczech;
b) transport w celu natychmiastowego usunięcia na terytorium Niemiec po pobraniu odpowiednich próbek przeznaczonych do przesłania do wymienionego laboratorium.
Artykuł 3
Czyszczenie i dezynfekcja gospodarstw i środków transportu
1.
Właściwy organ dba o to, by fermy drobiu, o których mowa w art. 1 ust. 1 były czyszczone i dezynfekowane zgodnie z instrukcjami właściwego organu po całkowitym usunięciu z nich drobiu.
2.
Właściwy organ dba o to, by wszystkie środki transportu używane do przemieszczania drobiu i innych towarów były czyszczone i dezynfekowane po każdym transporcie przy użyciu środków dezynfekujących i metod stosowania zatwierdzonych przez właściwy organ.
Artykuł 4
Sprawozdania
Niemcy przedkładają Komisji sprawozdanie z realizacji planu szczepień ochronnych w ciągu jednego miesiąca od daty zastosowania niniejszej decyzji.
Niemcy przedkładają sprawozdania kwartalne Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt od dnia 3 października 2006 r.
Artykuł 5
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z 20 października 2006 r.
zmieniająca decyzję nr 92/452/EWG w odniesieniu do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4907)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/706/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [2] stanowi, że państwa członkowskie mogą sprowadzać zarodki z państw trzecich tylko w przypadku, gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki zwróciły się z wnioskiem o wprowadzenie zmian w tych wykazach w pozycjach dotyczących tego państwa w odniesieniu do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje w zakresie przestrzegania odpowiednich zasad określonych w dyrektywie 89/556/EWG, a służby weterynaryjne tego państwa oficjalnie zatwierdziły odnośne zespoły pobierania zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/709/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, ostatnie zdanie art. 47 ust. 2, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Republiką Kazachstanu w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, oraz dokonania pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.
(2) Z zastrzeżeniem jego późniejszego zawarcia, Protokół był przedmiotem negocjacji między stronami i powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(3) Protokół należy stosować tymczasowo od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia jednej lub więcej osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Do momentu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 25 września 2006 r.
w sprawie podpisania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/710/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz uwzględniający niektóre dostosowania techniczne związane ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w ramach Unii Europejskiej, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich dnia 30 kwietnia 2004 r. zgodnie z decyzją Rady 2006/709/WE [2].
(2) Do czasu jego wejścia w życie protokół jest stosowany tymczasowo od dnia przystąpienia.
(3) Protokół powinien zostać zawarty,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich.
Tekst protokołu zostaje dołączony do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
W imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 protokołu.
Przewodniczący Komisji dokonuje jednocześnie notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 29 kwietnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/711/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Republiką Kirgiską w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz dokonania pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.
(2) Z zastrzeżeniem jego późniejszego zawarcia, Protokół był przedmiotem negocjacji między stronami i powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(3) Protokół należy stosować tymczasowo od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia jednej lub więcej osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Do momentu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 25 września 2006 r.
w sprawie podpisania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2006/712/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz uwzględniający niektóre dostosowania techniczne związane ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w ramach Unii Europejskiej, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich dnia 30 kwietnia 2004 r. zgodnie z decyzją Rady 2006/711/WE [2].
(2) Do czasu jego wejścia w życie, protokół jest stosowany tymczasowo od dnia przystąpienia.
(3) Protokół powinien zostać zawarty,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich.
Tekst protokołu zostaje dołączony do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
W imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 protokołu.
Przewodniczący Komisji dokonuje jednocześnie notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2006 r.
o zakończeniu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu zapisywalnych uniwersalnych dysków wideo (DVD+/-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hong Kongu i Tajwanu
(2006/713/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Wszczęcie postępowania
(1) W zawiadomieniu opublikowanym w dniu 6 sierpnia 2005 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] Komisja powiadomiła o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty zapisywalnych uniwersalnych dysków wideo (DVD+/-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL"), Hong Kongu i Tajwanu ("państwa objęte postępowaniem").
(2) Postępowanie wszczęto na skutek skargi złożonej w dniu 24 czerwca 2005 r. przez CECMA ("skarżący") w imieniu europejskich producentów reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku powyżej 60 %, całkowitej wspólnotowej produkcji dysków DVD+/-R.
Skarga zawierała dowody praktyk dumpingowych w odniesieniu do dysków DVD+/-R i poniesionej w wyniku tego istotnej szkody, które zostały uznane za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
2.
Strony objęte postępowaniem
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania: skarżącego, producentów wspólnotowych wymienionych w skardze, innych znanych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących z państw objętych postępowaniem, importerów, dystrybutorów, sprzedawców detalicznych i stowarzyszenia konsumenckie, o których wiadomo, że są zainteresowane, a także przedstawicieli władz państw objętych wszczętym postępowaniem.
(4) Aby umożliwić eksportującym producentom z ChRL złożenie wniosku o przyznanie statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych ("MET") lub o indywidualne traktowanie ("IT"), gdyby wyrazili oni takie życzenie, Komisja przesłała formularze wniosków producentom eksportującym znanym jako zainteresowani oraz wszystkim pozostałym przedsiębiorstwom, które wyraziły zainteresowanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Piętnaście przedsiębiorstw złożyło wnioski o status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych (MET) stosownie do art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego lub o indywidualne traktowanie (IT) w przypadku, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniają warunków przyznania im MET.
(5) Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich stron znanych jako zainteresowane, w tym do wszystkich skarżących producentów, wszystkich pozostałych znanych producentów we Wspólnocie, producentów eksportujących z państw objętych postępowaniem oraz do importerów, sprzedawców detalicznych i dystrybutorów.
Kwestionariusze rozesłano także do producentów eksportujących z Japonii, uznanej – zamiast Tajwanu – za potencjalne państwo analogiczne dla potrzeb ustalenia wartości normalnej dla producentów w ChRL, którym nie można przyznać MET.
Zmiana potencjalnego państwa analogicznego była wynikiem podniesionych przez zainteresowane strony zastrzeżeń, w głównej mierze odnoszących się do faktu, iż dotychczas odnotowane praktyki dumpingowe wiodących tajwańskich eksporterów dotyczyły produktów zbliżonych, a do pewnego stopnia – substytutów.
Otrzymano odpowiedzi od dwudziestu dwóch producentów eksportujących z państw objętych postępowaniem, od wszystkich skarżących producentów oraz jednego innego producenta wspólnotowego, ośmiu niepowiązanych importerów, jednego dystrybutora i siedmiu sprzedawców detalicznych (w tym jednego, będącego hurtownikiem i detalistą zarazem).
(6) Z uwagi na znaczną liczbę odpowiedzi udzielonych ze strony ChRL (dziewięć grup przedsiębiorstw) i Tajwanu (jedenaście przedsiębiorstw), w odniesieniu do tych dwóch krajów zastosowano kontrolę wyrywkową, zgodnie z tym, co przewidziano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, wyboru kontrolowanej próby dokonano na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu, która mogła zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie.
Do próby wybrano odpowiednio czterech producentów eksportujących z ChRL, reprezentujących razem 79 % ogółu wywozu prowadzonego przez chińskie strony współpracujące oraz pięciu producentów eksportujących z Tajwanu, reprezentujących 97 % całkowitego wywozu prowadzonego przez tajwańskie strony współpracujące.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, skonsultowano się w tej sprawie z władzami chińskimi oraz tajwańskimi, które nie wniosły sprzeciwu.
Nie zaistniała potrzeba wyrywkowej kontroli w odniesieniu do Hong Kongu.
(7) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów wstępnego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty, a następnie złożyła wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi:
- Computer Support Italcard s.r.l.
(Mediolan, Włochy)
- Manufacturing Advanced Media (Mulhouse, Francja)
- TDK Recording Media Europe (Luksemburg)
- Sony DADC (Salzburg, Austria)
b) Producenci eksportujący w Hong Kongu:
- UME Disc Ltd.
- China Shing Manufacturing
- MDA Technology Ltd.
- Giant Base Technology Ltd.
- Pop Hero Holdings Ltd.
- Wealth Fair Investment Ltd.
c) Producenci eksportujący w Tajwanie:
- Prodisc Technology, Inc (Tajpej, Tajwan)
- Daxon Technology (Tajpej, Tajwan)
d) Importerzy i dystrybutorzy niepowiązani:
- Verbatim Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo).
- Maxell Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
- Philips Recordable Media (Wiesbaden, Niemcy)
- Sony France S.A.
(Paryż, Francja)
- Ingram Micro Distribution GmbH (Monachium, Niemcy)
- SK Kassetten GmbH & Co KG (Neuenrade, Niemcy)
- Intenso GmbH (Vechta, Niemcy)
- Emtec International S.p.a.
(Paryż, Francja)
e) Hurtownik-detalista:
- Metro Group Buying GmbH
f) Detaliści:
- Carrefour Marchandises Internationales (Paryż, Francja)
- El Corte Inglés S.A.
(Madryt, Hiszpania)
- FNAC S.A.
(Paryż, Francja)
g) Producent w kraju analogicznym:
- Taiyo Yuden (Takasaki, Japonia)
(8) Należy pamiętać, iż w ramach obecnego dochodzenia nie nałożono żadnych tymczasowych środków.
Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których podjęto decyzję o zaniechaniu nakładania tymczasowych środków.
Wszystkie strony otrzymały czas na przedstawienie uwag związanych z ujawnionymi informacjami.
(9) Niektóre z zainteresowanych stron przedstawiły uwagi w formie pisemnej.
Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono także wypowiedzenie się w formie ustnej.
Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
3.
Okres dochodzenia
(10) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r. ("OD").
Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od 1 stycznia 2002 r. do końca okresu dochodzenia ("badany okres").
4.
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
4.1.
Produkt objęty postępowaniem
(11) Produktem objętym postępowaniem są zapisywalne uniwersalne dyski wideo (DVD+/-R) pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, Hong Kongu i Tajwanu, zgłaszane zwykle w ramach kodu CN ex85239030 (kod CN od 1 stycznia 2006 r.).
Kod ten obejmuje nośniki o pojemności zapisu przekraczającej 900 megabajtów, ale nieprzekraczającej 18 gigabajtów, inne niż kasowalne.
Powyższy kod CN podano jedynie w celach informacyjnych.
Objęty nim produkt należy do branży nośników do zapisu.
(12) DVD+/-R jest optycznym nośnikiem danych cyfrowych w postaci dysku poliwęglanowego powleczonego pojedynczą warstwą barwnika.
Dyski DVD+/-R zbudowane są zwykle z dwóch sklejonych ze sobą płyt poliwęglanowych o grubości 0,6 mm każda o średnicy do 120 mm.
Chociaż nagrywanie na takich dyskach może być dokonywane w wielu etapach, raz zapisane dane nie mogą być usunięte.
Dysk jest optycznym nośnikiem danych cyfrowych, ścieżki dźwiękowej i wideo.
Nagrywanie odbywa się poprzez naświetlenie warstwy barwnika (barwnika zapisywalnego) wiązką podczerwonych promieni lasera w urządzeniu nagrywającym DVD-R.
(13) Istnieją dwa różne standardy DVD, to jest: DVD minus R ("DVD-R") i DVD plus R ("DVD+R").
W zależności od przynależności do danej grupy przedsiębiorstw, które pierwotnie opracowały różne standardy, producenci wspierali tradycyjnie albo produkcję nośników DVD+R albo też DVD-R (przykładowo, standard DVD-R był propagowany przez grupę pod nazwą "DVD-Forum", do której należał między innymi japoński producent Panasonic).
W ostatnim czasie większość producentów produkuje i wprowadza do obrotu nośniki w obu standardach, a większość odtwarzaczy DVD odtwarza zarówno dyski DVD-R, jak i DVD+R.
(14) Typ DVD+/-R można rozpoznać po wyglądzie, typie zapisywanych danych, pojemności zapisu, odblaskowej warstwie metalu, jak również po tym, czy dany dysk DVD+/-R jest pokryty nadrukiem.
Ponadto istnieją też różne prędkości zapisu, od czterokrotnej (4×) do DVD+/-R o wysokiej prędkości zapisu (8×, 16× lub większej).
(15) Produkt jest w sprzedaży w opakowaniach różnej wielkości.
DVD+/-R są na rynku w różnego rodzaju opakowaniach, pakowane po 1 szt. w osobne, wąskie pudełka typu slim lub ozdobne (jewel-case), w twarde pudełka typu szpindel (cake-box, po 10-100 szt.) w formie szpuli, w tym również obciągnięte folią termokurczliwą (od 10 do 100 szt.) albo w koperty po 1 szt. opakowane w celofan, w pudełka tekturowe itp.
(16) (Dostępna pojemność zapisu jednowarstwowego dysku DVD+/-R wynosi 4,7 gigabajta ("GB"), podczas gdy dysk DVD+/-R o dwustronnej warstwie barwnika dysponuje podwojoną pojemnością zapisu 9,4 GB.
(17) Pomimo zróżnicowanej jakości poszczególnych typów dysków DVD +/-R dostępnych w sprzedaży, nie ma żadnych istotnych różnic w podstawowych fizycznych i technicznych cechach różnych typów czy też standardów nośnika.
Co więcej, dochodzenie wykazało, że wszystkie dyski DVD+/-R mają takie samo ostateczne przeznaczenie.
Zatem do celów prowadzonego dochodzenia są one uważane za jeden produkt.
4.2.
Produkt podobny
(18) Dochodzenie wykazało brak różnic podstawowych fizycznych i technicznych cech oraz przeznaczenia produktu objętego postępowaniem w stosunku do innych dysków DVD+/-R:
- produkowanych i sprzedawanych na rynku krajowym w państwach objętych postępowaniem,
- wytwarzanych przez skarżących i innych producentów wspólnotowych i będących w sprzedaży na rynku wspólnotowym,
- produkowanych i sprzedawanych na rynku krajowym w państwie (Japonia) uznanym za analogiczne do celów ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do przywozu z ChRL.
(19) W związku z powyższym stwierdza się, że wszystkie rodzaje dysków DVD+/-R stanowią jeden produkt i uznaje się je za podobny produkt w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
B. DUMPING, SZKODA I ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(20) Dochodzenie wykazało istnienie dumpingu i wynikającej z niego szkody.
Tym niemniej, zważywszy na poniższe wnioski, szczegółowy opis tych ustaleń nie jest konieczny.
C. INTERES WSPÓLNOTY
5.
Uwagi ogólne
(21) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, Komisja sprawdziła, czy pomimo sformułowania wniosku o szkodliwym dumpingu istniały jakiekolwiek istotne powody, aby stwierdzić, że przyjęcie odpowiednich środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
Rozważono możliwy wpływ ewentualnego podjęcia środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie oraz konsekwencje zaniechania takich środków.
(22) Definicje wspólnotowej produkcji oraz "przemysłu wspólnotowego" przyjęto w myśl kryteriów ustanowionych w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(23) W tym przypadku jako przemysł wspólnotowy występowały następujące przedsiębiorstwa powiązane:
- Computer Support Italcard s.r.l. ("CSI")
- Manufacturing Advanced Media ("MAME").
(24) W treści skargi jako jedno ze skarżących wystąpiło ponadto jeszcze jedno przedsiębiorstwo.
Stwierdzono jednak, iż przedsiębiorstwo to prowadziło w ciągu OD przywóz produktu objętego postępowaniem z państw objętych postępowaniem w ilości stanowiącej większą część jego produkcji w odniesieniu do tego produktu.
Przywóz ten prowadzono przez dłuższy czas.
Ustalono ponadto, że prowadzona przez to przedsiębiorstwo podstawowa działalność miała miejsce poza granicami Wspólnoty.
W związku z tym, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego przedsiębiorstwo to zostało wyłączone z zakresu przemysłu wspólnotowego.
(25) Co więcej, w pełni współpracował jeden kolejny producent.
Stwierdzono jednak, iż prowadził on w ciągu OD przywóz produktu objętego postępowaniem z państw objętych postępowaniem, w ilości stanowiącej większą część jego całkowitej produkcji.
Przywóz ten, jak ustalono, prowadzony był przez dłuższy czas.
Jak określono w motywie 24, również w przypadku tego przedsiębiorstwa (jako należącego do grupy), prowadzona przez nie podstawowa działalność miała miejsce poza granicami Wspólnoty.
W związku z tym zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, przedsiębiorstwo to zostało również wyłączone z zakresu przemysłu wspólnotowego.
(26) Wreszcie w związku z objęciem dwóch pozostałych przedsiębiorstw postępowaniem likwidacyjnym po upływie okresu dochodzenia, należało rozważyć wyłączenie ich z zakresu definicji przemysłu wspólnotowego.
Jednakże w świetle wniosków wyłożonych poniżej uznano, że podejmowanie decyzji w tej kwestii nie jest konieczne.
(27) Dlatego też jedynie przedsiębiorstwa CSI oraz MAME, których produkcja wynosi 88 % oszacowanej łącznej wspólnotowej produkcji, stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
6.
Interes przemysłu wspólnotowego, niepowiązanych importerów, użytkowników oraz konsumentów
(28) W oparciu o informacje zebrane od zainteresowanych stron, całkowita konsumpcja we Wspólnocie oraz udział przemysłu wspólnotowego w rynku w ciągu badanego okresu kształtowały się następująco:
Konsumpcja w UE
Tys. szt. _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Konsumpcja w UE ogółem _BAR_ 10570 _BAR_ 602390 _BAR_ 1575562 _BAR_ 1687509 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 5700 _BAR_ 14906 _BAR_ 15965 _BAR_
Całkowita konsumpcja produktu objętego postępowaniem w UE lawinowo wzrosła o niemal 16000 punktów procentowych.
Udział w rynku w skali Wspólnoty
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przemysł Wspólnoty _BAR_ 0 % _BAR_ 0,4 % _BAR_ 0,6 % _BAR_ 0,8 % _BAR_
Współpracujący producenci wyłączeni z zakresu produkcji wspólnotowej (zob. wyżej, motywy 24–25) _BAR_ 6,3 % _BAR_ 1,0 % _BAR_ 3,1 % _BAR_ 5,1 % _BAR_
Inni niewspółpracujący producenci, działający nadal na terenie Wspólnoty (dane szacunkowe) _BAR_ 0 % _BAR_ 0,5 % _BAR_ 0,2 % _BAR_ 0,2 % _BAR_
Przywóz z państw objętych postępowaniem _BAR_ 93,7 % _BAR_ 87,6 % _BAR_ 89,0 % _BAR_ 86,1 % _BAR_
Przywóz z innych państw trzecich _BAR_ 0 % _BAR_ 10,5 % _BAR_ 7,1 % _BAR_ 7,8 % _BAR_
(29) Na podstawie przedstawionych wyżej danych można stwierdzić, iż udział przemysłu wspólnotowego w rynku Wspólnoty z początku, tj. w 2000 r., wynosił 0 % – jednak w ciągu OD osiągnął poziom zaledwie 0,8 %.
Udział rynkowy przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie uległ zmniejszeniu w badanym okresie, utrzymując jednakże w ciągu OD poziom około 87 %.
Udział w rynku utracony przez te państwa odpowiadał w przybliżeniu zwiększeniu przywozu z innych państw trzecich.
(30) Skarżący argumentował, iż niektórzy z niewspółpracujących producentów, którzy wstrzymali produkcję w ciągu lub też po upływie OD mogliby wznowić produkcję w razie zastosowania środków antydumpingowych.
Jednakże z braku pochodzących bezpośrednio od tych niewspółpracujących producentów danych potwierdzających ich rzekome zamiary, jak też innych dowodów na potwierdzenie takiej hipotezy, argument ten należy odrzucić.
Należy przy tym zauważyć, iż nawet w przypadku wznowienia produkcji przez te przedsiębiorstwa, jej wielkość najprawdopodobniej nie byłaby znacząca wobec ogromnej skali produkcji krajów, których dotyczy postępowanie.
(31) Ponadto – jak już wykazano powyżej – wydaje się oczywiste, że produkcja DVD+/-R przez przemysł wspólnotowy rozpoczęła się dość późno w stosunku do producentów eksportujących z państw objętych postępowaniem.
Jest wysoce nieprawdopodobne, aby podjęcie środków antydumpingowych umożliwiło przemysłowi wspólnotowemu podniesienie cen do umożliwiającego im przetrwanie poziomu rentowności, albo też zwiększenie sprzedaży w stopniu pozwalającym na zmniejszenie kosztów produkcji, a tym samym na wykorzystanie efektu skali.
Rozwój wydarzeń w badanym okresie wskazuje, że przemysł wspólnotowy nigdy nie był w stanie osiągnąć znaczącego udziału w rynku, a udział państw objętych postępowaniem w rynku zmniejszał się niemal wyłącznie na korzyść przywozu z innych państw trzecich.
Ponadto dwa spośród czterech współpracujących przedsiębiorstw zrezygnowały z zainteresowania działalnością w charakterze producentów wspólnotowych, by podjąć działalność importerów DVD+/-R z krajów, których dotyczy postępowanie.
W powyższych okolicznościach jest wysoce nieprawdopodobne, by pozostały przemysł wspólnotowy miał okazać się przemysłem rentownym i aby skorzystał on na nałożeniu środków antydumpingowych.
(32) Wszyscy importerzy, dystrybutorzy, podobnie jak większość sprzedawców detalicznych, twierdzili, że wywołane nałożeniem środków antydumpingowych zwiększone koszty musiałyby być poniesione na jednym lub więcej ogniwie łańcucha dystrybucji (tym samym znacząco obniżając odpowiednie marże) lub też przeniesione na ostatecznych nabywców (tym samym być może nawet zmniejszając łączną konsumpcję DVD+/-R), lub ewentualnie podzielone między dystrybutorów i konsumentów.
(33) Prawdopodobna reakcja importerów, dystrybutorów czy detalistów na zwiększenie kosztów w związku z wprowadzonymi środkami byłaby zależna od sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich.
W niektórych z państw członkowskich popyt na DVD+/-R ulega już obecnie silnej presji "specjalnych opłat" nałożonych na nośniki danych (podatków znacznie podnoszących detaliczną cenę zakupu dla konsumenta).
W takim przypadku nabywcy DVD+/-R mogliby nie być w stanie zapłacić wyższych cen wynikających z wprowadzenia środków antydumpingowych, ponieważ już obecna cena detaliczna jest uznawana za wysoką.
Całkowity koszt środków prawdopodobnie zostałby poniesiony przez łańcuch dystrybucji w celu uniknięcia nasilonego zwrócenia się konsumentów ku innym zapisywalnym nośnikom danych w rodzaju dysków twardych czy kart pamięci typu flash..
Jako że narzut importerów i hurtowników z tych państw można szacować na około 4 %, nałożenie ceł antydumpingowych wpłynęłoby znacząco na obniżenie i tak niewysokiej marży.
(34) Co gorsza, w państwach członkowskich o najniższym poziomie (lub braku) specjalnych opłat, najprawdopodobniej istotny ciężar wzrostu kosztów spoczywa na konsumentach.
Dlatego też, wypadkowe skutki środków antydumpingowych byłyby w tych krajach najpoważniejsze z uwagi na stosunkowo najwyższy wzrost ceny.
W rezultacie mogłoby dojść do zmniejszenia konsumpcji wywołanej zachęceniem konsumentów do szukania substytutów.
(35) Z powyższych ustaleń wynika, że strategie cenowe importerów, dystrybutorów i detalistów byłyby zróżnicowane w zależności od sytuacji w danym państwie członkowskim.
Niemniej jednak, widoczne jest, że wszystkie te grupy ucierpiałyby na wprowadzeniu środków antydumpingowych – czy to poprzez uszczuplenie ich marży, czy z powodu spadku ilości sprzedaży.
Analogicznie, na ile koszty środków antydumpingowych zostałyby przeniesione na konsumentów, na tyle i oni odczuliby negatywny wpływ wprowadzonych środków.
(36) Wiele z zainteresowanych stron stwierdzało, że skutki dowolnych środków dla przemysłu wspólnotowego byłyby w każdym razie podważone przez spadek konsumpcji DVD+/-R na rzecz innych nośników danych w rodzaju dysków twardych w urządzeniach nagrywających DVD oraz kart pamięci typu flash.
Rzeczywiście, w dochodzeniu wykazano, że rozwój technologiczny na rynku nośników danych jest gwałtowny i że nowe nośniki cechuje zwiększona pojemność zapisu, w przypadku kart pamięci typu flash połączona z niewielkimi rozmiarami nośnika.
(37) Podnoszono ponadto fakt, że stan przemysłu wspólnotowego miałby być wynikiem antykonkurencyjnych praktyk pewnych dominujących producentów eksportujących, polegających na strategii cen poniżej kosztów, które miałyby nie dopuścić do zbudowania przez przemysł wspólnotowy znaczącego udziału w tym rynku.
Po pierwsze, należy nadmienić, iż brak odpowiedniej decyzji lub dochodzenia w toku dotyczącego zarzutu nadużywania pozycji dominującej w świetle unijnych zasad konkurencji; skarżący nie powołał się ponadto na żadną stosowną decyzję wydaną na gruncie krajowego prawa konkurencji.
Po drugie, dochodzenie wykazało, że na rynku produktu objętego postępowaniem – zarówno europejskim, jak i światowym – działa duża liczba podmiotów.
W ramach zagadnień objętych niniejszym dochodzeniem nie wykazano, aby którykolwiek z podmiotów, samodzielnie lub wspólnie z innymi, posiadał na tyle znaczący udział w rynku, aby można było stwierdzić, że zajmuje pozycję dominującą.
Co więcej, nie wykazano też, aby którekolwiek z przedsiębiorstw posiadało siłę gospodarczą, która pozwalałaby mu na zakłócenie efektywnej konkurencji.
Po trzecie, brak przesłanek, które wskazywałyby na znaczące straty ponoszone przez objętych postępowaniem eksporterów, świadczące o strategii sprzedaży po cenach poniżej kosztów.
W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(38) Co więcej, aczkolwiek art. 21 rozporządzenia podstawowego odnosi się istotnie do konieczności zwrócenia szczególnej uwagi na potrzebę eliminacji skutków szkodliwego dumpingu zakłócającego handel oraz na przywrócenie efektywnej konkurencji, przepis ten powinno się rozpatrywać w szerokim kontekście ustanowionego w wyżej cytowanym artykule ustalenia interesu Wspólnoty.
Tak więc należy zbadać i wyważyć skutki ewentualnego nałożenia środków antydumpingowych i ich zaniechania poniesione przez wszystkie zainteresowane strony.
W tym względzie należy zauważyć, że istnieje pewna liczba innych eksporterów i producentów konkurujących na rynku światowym, a do pewnego stopnia także na rynku wspólnotowym.
Nawet biorąc pod uwagę perspektywę średnioterminową, przemysł wspólnotowy prawdopodobnie nie odniósłby pełnej korzyści z nałożenia możliwych środków, zważywszy na fakt, iż należałoby się spodziewać zwiększenia udziału innych krajów trzecich w rynku wspólnotowym.
(39) Uwzględniając stosunkową dojrzałość rynku DVD+/-R, możliwość uczynienia z przemysłu wspólnotowego poważnego uczestnika w krótko- lub średniookresowej perspektywie wydaje się w razie wprowadzenia środków antydumpingowych dość odległa, szczególnie w ujęciu udziału w rynku, mocy produkcyjnych czy technologii.
Wręcz przeciwnie, nałożenie środków antydumpingowych dotknęłoby niemal 90 % ogółu konsumpcji produktu objętego postępowaniem do UE, i miałoby szkodliwe skutki dla importerów, dystrybutorów, sprzedawców detalicznych i konsumentów.
W tych okolicznościach, nałożenie środków antydumpingowych byłoby nieproporcjonalne.
(40) Na podstawie powyższego stwierdzono, że nałożenie środków antydumpingowych wywarłoby prawdopodobnie znaczące szkodliwe skutki dla importerów, dystrybutorów, sprzedawców detalicznych i konsumentów produktu objętego postępowaniem, i że przemysł wspólnotowy prawdopodobnie nie odniósłby z niego żadnych znaczących korzyści.
W związku z tym stwierdza się, że nałożenie środków byłoby nieproporcjonalne i że nie leży ono w interesie Wspólnoty.
7.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(41) Mając na uwadze powyższe wnioski, istnieją nieodparte powody wynikające z interesu Wspólnoty, aby zaniechać przyjmowania środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu DVD+/-R z państw objętych postępowaniem.
D. ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(42) Z uwagi na powyższe okoliczności, postępowanie w odniesieniu do przywozów DVD+/-R z państw objętych postępowaniem powinno się zakończyć w oparciu o interes Wspólnoty.
(43) Skarżący oraz wszystkie pozostałe zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których Komisja postanowiła zakończyć postępowanie.
Następnie skarżący wyrazili swoje uwagi, które jednak nie miały takiego charakteru, jaki pozwalałby na zmianę powyższych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu zapisywalnych uniwersalnych dysków wideo (DVD+/-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hong Kongu i Tajwanu objętych kodem CN ex85239030 (kod CN od 1 stycznia 2006 r.) zostaje niniejszym zakończone.
Decyzja Komisji
z dnia 23 października 2006 r.
zawieszająca ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 215/2002 na przywóz żelazomolibdenu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
(2006/714/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 14 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 215/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r.
[2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazomolibdenu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL), objętego kodem CN 72027000 ("produkt objęty postępowaniem").
Stawka cła antydumpingowego wynosi 22,5 %.
(2) Komisja otrzymała informację o zmianie warunków rynkowych, która nastąpiła po pierwotnym okresie dochodzenia (mianowicie po okresie trwającym od 1 października 1999 r. do 30 września 2000 r.) i która może stanowić uzasadnienie zawieszenia obowiązujących obecnie środków zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W związku z powyższym Komisja zbadała, czy zawieszenie takie jest uzasadnione.
B. UZASADNIENIE
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe mogą zostać zawieszone w interesie Wspólnoty, jeżeli warunki rynkowe tymczasowo uległy zmianie w takim zakresie, że wskutek zawieszenia szkoda nie powinna wystąpić ponownie, z zastrzeżeniem, że przemysł wspólnotowy miał możliwość wyrażenia opinii na ten temat i opinia ta została uwzględniona. Artykuł 14 ust. 4 stanowi ponadto, że wspomniane środki antydumpingowe mogą zostać wprowadzone ponownie w dowolnym terminie, jeżeli przyczyna zawieszenia ustała.
(4) Występując w imieniu pewnej liczby przedsiębiorstw wykorzystujących produkt objęty postępowaniem, konfederacja Eurofer oświadczyła, że od okresu dochodzenia sytuacja rynkowa uległa zmianie.
Skarżący w pierwotnym dochodzeniu i inni producenci wspólnotowi produktu objętego postępowaniem, reprezentowani przez Euroalliages, przedstawili uwagi na ten temat, po czym nastąpiła wymiana poglądów.
(5) Od czasu ostatecznego nałożenia środków w lutym 2002 r. wielkość przywozu z Chin uległa znaczącemu zmniejszeniu.
Statystyki Eurostatu wskazują na spadek z ok. 12 KT w 2001 r. do niemal zerowego przywozu w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r.
Według obliczeń Euroalliages na rynek przenika przywóz wielkości ponad 1 KT w związku z tym, że część przywozu zgłaszanego jako pochodzący z Niderlandów w rzeczywistości pochodzi z Chin.
Nawet po uwzględnieniu tego założenia, oczywistym pozostaje znaczący spadek wielkości przywozu.
(6) Przywóz z innych krajów trzecich wzrósł z ok. 2,7 KT do 10,7 KT, co rekompensuje częściowo spadek wielkości przywozu z Chin.
Konsumpcja wzrosła o 14 %.
(7) Ceny rynkowe we Wspólnocie wzrosły z ok. 8 EUR/kg w pierwotnym OD do ok.
80 EUR/kg w 2005 r., a w 2006 są one rzędu 60 EUR/kg. Podobny trend można zaobserwować na innych większych rynkach na świecie.
(8) Spośród czynników zgłoszonych przez strony głównym wyjaśnieniem wzrostu cen jest niedobór zdolności produkcyjnych w zakresie prażenia, czyli możliwości przetwarzania koncentratu molibdenu w tlenek molibdenu (który następnie jest przetwarzany w żelazomolibden).
Jest to czynnik, który w dużym stopniu wyjaśnia wzrost cen oraz nierównowagę popytu i podaży na rynku wspólnotowym.
Z przedstawionych informacji wynika, że niedobór zdolności produkcyjnych w zakresie prażenia najprawdopodobniej przestanie istnieć w ciągu 2007 r. w wyniku pojawiających się nowych możliwości produkcyjnych.
(9) W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego należy zauważyć, że od czasu nałożenia środków sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się.
Wielkość sprzedaży i produkcji wzrosły odpowiednio o 25 % i 5 %, co pozwoliło na osiągnięcie ok.
26 % udziału w rynku. Wzrosły również zyski.
Pomimo że przemysł wspólnotowy nie osiągnął równomiernie normalnego poziomu zysku w wysokości 5 % określonego w pierwotnym dochodzeniu, przemysł wspólnotowy zwiększył jednakże zyski o maksymalnie 5 punktów procentowych, stając się w ten sposób rentownym.
(10) Chińskie ceny eksportowe w handlu z krajami trzecimi uległy tej samej tendencji zwyżkowej, opisanej powyżej, co wskazuje, że w przypadku zawieszenia środków mało prawdopodobny będzie krótkoterminowy spadek cen w takim zakresie, że szkoda będzie mogła wystąpić ponownie.
(11) Nie znaleziono powodów, dla których zawieszenie miałoby nie leżeć w interesie Wspólnoty.
C. WNIOSKI
(12) W związku z powyższym, uwzględniając tymczasową zmianę warunków rynkowych, a w szczególności wysoki poziom cen produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym, który znacznie przewyższa poziom usuwający szkodę określony w pierwotnym dochodzeniu, w połączeniu z nierównowagą popytu i podaży w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, uznaje się, że szkoda związana z przywozem produktu objętego postępowaniem z ChRL najprawdopodobniej nie wystąpi ponownie w wyniku zawieszenia środków.
Proponuje się zatem zawieszenie obowiązujących środków na dziewięć miesięcy zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(13) Zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego Komisja poinformowała przemysł wspólnotowy o zamiarze zawieszenia obowiązujących środków antydumpingowych.
Przemysł wspólnotowy miał możliwość zgłoszenia uwag.
Przemysł wspólnotowy nie sprzeciwił się zawieszeniu obowiązujących środków antydumpingowych.
(14) Komisja uznaje zatem, że spełnione zostały wszelkie wymagania dotyczące zawieszenia cła antydumpingowego nałożonego na produkt objęty postępowaniem, zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W związku z powyższym należy zawiesić na okres dziewięciu miesięcy cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 215/2002.
(15) Komisja będzie śledzić rozwój sytuacji w zakresie przywozu oraz ceny produktu objętego postępowaniem.
Jeżeli w dowolnym momencie wystąpi sytuacja, w której ponowiony zostanie zwiększony przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL po cenach dumpingowych i w związku z tym powstanie szkoda dla przemysłu wspólnotowego, Komisja nałoży ponownie cło antydumpingowe, uchylając niniejsze zawieszenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 215/2002 na przywóz żelazomolibdenu objętego kodem CN 72027000 i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym zawieszone na okres dziewięciu miesięcy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 27 marca 2006 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Radą Ministrów Republiki Albanii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/716/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Republiką Albanii dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej "Umową") zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Radą Ministrów Republiki Albanii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 2006 r.
ustanawiająca kod i standardowe zasady zapisu danych, z podstawowych badań statystycznych obszarów uprawy winorośli, w formie do odczytu maszynowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3881)
(Wersja skodyfikowana)
(2006/717/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2 i 4 oraz art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 79/491/EWG z dnia 17 maja 1979 r. ustanawiająca kod i standardowe zasady zapisu danych, z podstawowych badań statystycznych obszarów uprawy winorośli, w formie do odczytu maszynowego [2] została kilkakrotnie znacząco zmieniona [3].
W celu zapewnienia jej jasności i zrozumiałości należy ją zatem skodyfikować.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 357/79 zobowiązuje państwa członkowskie do przekazywania Komisji informacji zebranych w ramach podstawowych badań statystycznych obszarów uprawy winorośli, w formie zestawu tabel uporządkowanych według jednostek geograficznych i określonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 tego rozporządzenia, to znaczy za pomocą decyzji Komisji po uzyskaniu opinii Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnej.
(3) Państwa członkowskie, które przetwarzają wyniki badań elektronicznie, powinny przekazywać te wyniki w formie do odczytu maszynowego.
Zasady tego zapisu danych są również określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 357/79.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki badań przy zapisie danych określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 357/79, stosują taśmę magnetyczną jako formę do odczytu maszynowego.
Artykuł 2
Kody i zasady standardowe zapisu na taśmie magnetycznej danych określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 odpowiadają opisowi w załącznikach I–III niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Decyzja 79/491/EWG traci moc.
Odesłania do uchylonej decyzji należy odczytywać jako odesłania do niniejszej decyzji, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/718/WPZiB
z dnia 23 października 2006 r.
wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2006/276/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2006/276/WPZiB z dnia 10 kwietnia 2006 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi [1], w szczególności jego art. 2 w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 kwietnia 2006 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2006/276/WPZiB, które potwierdziło istniejące środki ograniczające mające zastosowanie do osób odpowiedzialnych za naruszanie międzynarodowych standardów wyborczych podczas wyborów prezydenckich na Białorusi w dniu 19 marca 2006 r. oraz za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, a także do osób fizycznych lub prawnych, podmiotów i organów z nimi związanych.
(2) W dniu 18 maja 2006 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2006/362/WPZiB zmieniające wspólne stanowisko 2006/276/WPZiB w celu zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych tych osób oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów i organów z nimi związanych, o których mowa powyżej.
(3) Zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2006/276/WPZiB Rada dokonała przeglądu środków ograniczających oraz zdecydowała, w związku z najnowszymi wydarzeniami, że powinny zostać nimi objęte kolejne osoby odpowiedzialne za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej.
Wykazy zawarte w załączniku III i IV do wspólnego stanowiska 2006/276/WPZiB powinny zatem zostać zmienione,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Załączniki III i IV do wspólnego stanowiska 2006/276/WPZiB zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 5 października 2006 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego
(2006/719/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c), oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego (HKPPM) jest działanie na rzecz stopniowego ujednolicania zasad prawa prywatnego międzynarodowego.
Dotychczas HKPPM przyjęła znaczną liczbę ważnych konwencji dotyczących różnych dziedzin prawa prywatnego międzynarodowego.
(2) Od czasu wejścia w życie traktatu z Amsterdamu do kompetencji Wspólnoty należy przyjmowanie środków w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne w zakresie koniecznym do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Wspólnota wykorzystała te kompetencje, przyjmując liczne instrumenty, z których wiele pokrywa się częściowo lub całkowicie z obszarami działalności konferencji haskiej.
(3) Konieczne jest, aby Wspólnota otrzymała status odpowiedni do jej nowej roli ważnego podmiotu międzynarodowego w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych i aby mogła wykonywać swoje zewnętrzne kompetencje, uczestnicząc jako pełnoprawny członek w prowadzonych przez konferencję haską negocjacjach konwencji dotyczących dziedzin objętych kompetencjami Wspólnoty.
(4) Decyzją z dnia 28 listopada 2002 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty do konferencji haskiej.
(5) We wspólnym piśmie Komisji i prezydencji do konferencji haskiej z dnia 19 grudnia 2002 r. Wspólnota wystąpiła z wnioskiem o członkostwo w konferencji haskiej, wnioskując też o rozpoczęcie negocjacji.
(6) W kwietniu 2004 r. Specjalna Komisja ds. Ogólnych i Politycznych konferencji haskiej wyraziła jednomyślną opinię, że Wspólnota zasadniczo powinna stać się członkiem konferencji haskiej, i określiła pewne kryteria i procedury dotyczące zasad jej członkostwa.
(7) W czerwcu 2005 r. konferencja dyplomatyczna konferencji haskiej przyjęła w drodze konsensusu konieczne poprawki do statutu HKPPM (Statut) w celu umożliwienia regionalnej organizacji integracji gospodarczej przystąpienia do konferencji haskiej; następnie poproszono członków konferencji o oddanie głosów w sprawie poprawek, w miarę możliwości w terminie dziewięciu miesięcy.
(8) Poprawki do statutu wejdą w życie trzy miesiące po poinformowaniu członków przez Sekretarza Generalnego HKPPM o osiągnięciu większości dwóch trzecich głosów wymaganej do wniesienia poprawek do statutu.
Wkrótce po wejściu w życie poprawek Rada ds. Ogólnych i Politycznych na posiedzeniu nadzwyczajnym podejmie formalną decyzję w sprawie przystąpienia Wspólnoty do konferencji haskiej.
(9) Wynik negocjacji w sprawie zmiany statutu konferencji haskiej jest zadowalający z perspektywy interesów Wspólnoty.
(10) Artykuł 2A poprawionego statutu konferencji haskiej uprawnia Wspólnotę jako regionalną organizację integracji gospodarczej do członkostwa w konferencji haskiej.
(11) Wspólnota powinna przystąpić do konferencji haskiej.
(12) Zgodnie z art. 3 protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.
(13) Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie podlega,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1.
Wspólnota przystępuje do Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego (HKPPM) poprzez złożenie oświadczenia o przyjęciu statutu HKPPM (Statut) zamieszczonego w załączniku I do niniejszej decyzji, bezpośrednio po podjęciu przez tę HKPPM formalnej decyzji o przyjęciu Wspólnoty w poczet członków.
2.
Wspólnota składa również deklarację kompetencji określającą dziedziny, w których państwa członkowskie do niej należące przeniosły na nią kompetencje, według wzoru zamieszczonego w załączniku II do niniejszej decyzji, jak również oświadczenie na temat niektórych kwestii dotyczących HKPPM zamieszczone w załączniku III do niniejszej decyzji.
3.
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do rozpoczęcia procedury koniecznej w celu nadania mocy prawnej ust. 1 i 2.
4.
Tekst statutu załączony jest do niniejszej decyzji w postaci załącznika VI.
5.
Do celów niniejszej decyzji określenie "państwo członkowskie" oznacza państwa członkowskie z wyjątkiem Danii.
Decyzja Komisji
z dnia 23 października 2006 r.
zatwierdzająca wprowadzenie do obrotu diacyloglicerolowego oleju pochodzenia roślinnego jako nowej żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4971)
(Jedynie tekst w jezyku angielskim jest autentyczny)
(2006/720/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 17 kwietnia 2002 r. przedsiębiorstwo Archer Daniels Midland (zwane dalej "ADM") złożyło wniosek do właściwych organów Niderlandów o wprowadzenie do obrotu diacyloglicerolowego oleju pochodzenia roślinnego jako nowej żywności do stosowania w olejach spożywczych, tłuszczach do smarowania, sosach sałatkowych, majonezach, napojach przedstawianych jako produkty zastępujące jeden lub kilka posiłków w ciągu dnia, produktach piekarniczych i produktach typu jogurt.
(2) Dnia 20 grudnia 2002 r. właściwe organy Niderlandów wydały sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wniosku.
W tym sprawozdaniu właściwe organy Niderlandów stwierdziły, że spożycie diacyloglicerolowego oleju pochodzenia roślinnego nie stwarza zagrożenia dla ludzi.
(3) Dnia 21 stycznia 2003 r. Komisja przekazała sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wszystkim państwom członkowskim.
(4) Przed upływem okresu sześćdziesięciu dni, o którym mowa w art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97, zgłoszone zostały uzasadnione sprzeciwy wobec wprowadzania na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu.
(5) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) stwierdził w swojej opinii z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie wniosku ADM o zatwierdzenie oleju diacyloglicerolowego (oleju EnovaTM) [2], że spożycie tego oleju nie stwarza zagrożenia dla ludzi.
(6) W odniesieniu do zawartości kwasów tłuszczowych trans, EFSA zalecił ograniczenie ich zawartości do poziomu występującego w konwencjonalnych olejach pochodzenia roślinnego, które nowy olej ma zastąpić, tak aby nie powodował on niekorzystnych skutków odżywczych dla konsumenta.
(7) W odniesieniu do napojów przedstawianych jako produkty zastępujące jeden lub kilka posiłków w ciągu dnia zastosowanie ma dyrektywa Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [3].
(8) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Diacyloglicerolowy olej pochodzenia roślinnego określony w Załączniku może zostać wprowadzony do obrotu we Wspólnocie jako nowa żywność do stosowania w olejach spożywczych, tłuszczach do smarowania, sosach sałatkowych, majonezach, napojach przedstawianych jako produkty zastępujące jeden lub kilka posiłków w ciągu dnia, produktach piekarniczych i produktach typu jogurt.
Artykuł 2
Nazwę "diacyloglicerolowy olej pochodzenia roślinnego (przynajmniej 80 % diacylogliceroli)" umieszcza się na etykiecie produktu jako taką bądź w wykazie składników środków spożywczych, które go zawierają.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do przedsiębiorstwa ADM Kao LLC, 4666 East Farsie Parkway, Decatur, IL 62526, Stany Zjednoczone.
Decyzja Komisji
z 23 października 2006 r.
zatwierdzająca wprowadzenie do obrotu likopenu z Blakeslea trispora jako nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4973)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(2006/721/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 30 października 2003 r. przedsiębiorstwo Vitatene Antibiotics SAU skierowało wniosek do właściwych organów Zjednoczonego Królestwa o wprowadzenie na rynek likopenu z Blakeslea trispora jako nowej żywności lub nowego składnika żywności.
(2) W dniu 6 kwietnia 2004 r. właściwe organy Niemiec wydały sprawozdanie z wstępnej oceny.
W sprawozdaniu tym stwierdzono, że zaproponowane zastosowania likopenu z Blakeslea trispora są bezpieczne dla ludzi.
(3) W dniu 27 kwietnia 2004 r. Komisja przekazała sprawozdanie z wstępnej oceny wszystkim państwom członkowskim.
(4) Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97, zgłoszone zostały uzasadnione sprzeciwy wobec wprowadzania na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu.
(5) W związku z tym w dniu 22 listopada 2004 r. zasięgnięto konsultacji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
(6) W dniu 21 kwietnia 2005 r. EFSA przyjął "Opinię Panelu Naukowego ds. Produktów Dietetycznych, Żywienia i Alergii na wniosek Komisji w związku z wnioskiem o wprowadzenie zawierającej α-tokoferol zawiesiny likopenu z Blakeslea trispora na bazie oleju jako nowego składnika żywności.".
(7) Ostateczną konkluzją opinii było stwierdzenie, że wymagane użycie likopenu z Blakeslea trispora poskutkowałoby dodatkowym spożyciem na poziomie 2 mg dziennie.
Stwierdzono w niej również, że spożycie takie nie stanowi powodu do obaw z punktu widzenia bezpieczeństwa żywności.
(8) Dodatki do żywności mieszczące się w zakresie dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] są wyłączone z zakresu rozporządzenia (WE) nr 258/97.
Decyzja niniejsza nie stanowi zatem upoważnienia do wykorzystywania likopenu z Blakeslea trispora jako barwnika spożywczego.
(9) Na podstawie oceny naukowej ustalono, że likopen z Blakeslea trispora w postaci zawiesiny zawierającej α-tokoferol spełnia kryteria wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Likopen z Blakeslea trispora w formie opisanej w załączniku I może zostać wprowadzony na rynek Wspólnoty jako nowy składnik żywności stosowany do produkcji środków spożywczych zgodnie ze specyfikacją w załączniku II.
Artykuł 2
Nazwę "likopen" umieszcza się na w wykazie składników środków spożywczych, które go zawierają lub, jeżeli brak takiego wykazu na etykiecie produktu.
Artykuł 3
Vitatene Antibiotics SAU powiadomi Komisję po upływie trzech lat od przyjęcia niniejszej decyzji o wprowadzanych do obrotu w UE grupach produktów żywnościowych zawierających likopen z Blakeslea trispora oraz o odpowiadających im poziomach zawartości tej odmiany likopenu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do przedsiębiorstwa Vitatene Antibiotics SAU, Avd. de Antibioticos, 59-61, 24080 Leon, Hiszpania.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 2006 r.
zatwierdzająca wprowadzenie do obrotu "oleju rzepakowego o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się" jako nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4975)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2006/722/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 października 2001 r. przedsiębiorstwo Laboratoires Pharmascience (obecnie Laboratoires Expanscience) złożyło wniosek do właściwych władz Francji o wprowadzenie do obrotu "oleju rzepakowego o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się" jako nowego składnika żywności.
(2) W dniu 8 stycznia 2002 r. właściwe organy Francji przesłały Komisji sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny.
W sprawozdaniu zawarto wniosek, że "olej rzepakowy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się", proponowany jako składnik żywności i stosowany w ilości 1,5 g dziennie, umożliwiłby uzupełnienie dawki witaminy E. Stwierdzono również, że poziomy fitosterolu nie wystarczą do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi.
(3) W dniu 18 lutego 2002 r. Komisja przekazała sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wszystkim państwom członkowskim.
(4) Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97, zgłoszone zostały uzasadnione sprzeciwy wobec wprowadzania na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu.
(5) W związku z powyższym w dniu 30 stycznia 2004 r. przeprowadzono konsultacje z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
(6) W dniu 6 grudnia 2005 r. EFSA przyjął "Opinię panelu naukowego ds. produktów dietetycznych, żywienia i alergii wydaną na wniosek Komisji dotyczącą oleju rzepakowego o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się jako nowego składnika żywności".
(7) Zgodnie z przedstawionym w opinii wnioskiem zaproponowany poziom dawkowania "oleju rzepakowego o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się", wynoszący 1,5 g dziennie, jest bezpieczny.
(8) Uznaje się, że "olej rzepakowy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się", stosowany zgodnie z przeznaczeniem w dawkach wynoszących 1,5 g dziennie, jest bezpiecznym źródłem witaminy E. W odniesieniu do etykietowania i prezentacji zastosowanie ma dyrektywa 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych [2].
(9) Na podstawie opracowania naukowego ustalono, że "olej rzepakowy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się" spełnia kryteria wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie "oleju rzepakowego o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się", o którym mowa w Załączniku, jako nowego składnika żywności do stosowania w suplementach żywnościowych.
Artykuł 2
Maksymalna dawka "oleju rzepakowego o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się" zalecana przez producenta do spożycia dziennego wynosi 1, g.
Artykuł 3
Nowy składnik żywności jest oznaczany jako "wyciąg z oleju rzepakowego".
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do przedsiębiorstwa Laboratoires Expanscience, Siège Social, 10, Avenue de l’Arche, F-92419 Courbevoie Cedex.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 2006 r.
zatwierdzająca wprowadzenie do obrotu "oleju z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się" jako nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4980)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2006/723/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 października 2001 r. przedsiębiorstwo Laboratoires Pharmascience (obecnie Laboratoires Expanscience) złożyło wniosek do właściwych organów Francji o wprowadzenie do obrotu "oleju z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się" jako nowego składnika żywności.
(2) W dniu 8 stycznia 2002 r. właściwe organy Francji przekazały Komisji sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny.
W sprawozdaniu zawarto wniosek, że "olej z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się", proponowany jako składnik żywności i stosowany w ilości 2 g dziennie, umożliwiłby uzupełnienie dawki witaminy E. Stwierdzono również, że poziom fitosteroli nie wystarcza do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi.
(3) W dniu 18 lutego 2002 r. Komisja przekazała sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wszystkim państwom członkowskim.
(4) Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97, zgłoszone zostały uzasadnione sprzeciwy wobec wprowadzania na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu.
(5) W związku z powyższym w dniu 30 stycznia 2004 r. przeprowadzono konsultacje z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
(6) W dniu 6 grudnia 2005 r. EFSA przyjął "Opinię panelu naukowego ds. produktów dietetycznych, żywienia i alergii, wydaną na wniosek Komisji, dotyczącą oleju z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się jako nowego składnika żywności".
(7) Zgodnie z przedstawionym w opinii wnioskiem zaproponowany poziom dawkowania "oleju z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się", wynoszący 2 g dziennie, jest bezpieczny.
(8) Uznaje się, że "olej z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się", stosowany zgodnie z przeznaczeniem w dawkach wynoszących 2 g dziennie, jest bezpiecznym źródłem witaminy E. W odniesieniu do etykietowania i prezentacji zastosowanie ma dyrektywa 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych [2].
(9) Na podstawie opinii naukowej ustalono, że "olej z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się" spełnia kryteria wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się na wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie "oleju z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się", o którym mowa w Załączniku, jako nowego składnika żywności do stosowania w suplementach żywności.
Artykuł 2
Maksymalna dawka "oleju z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się" zalecana przez producenta do spożycia dziennego wynosi 2 g.
Artykuł 3
Nowy składnik żywności jest oznaczany jako "wyciąg z oleju z zarodków kukurydzy".
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do przedsiębiorstwa Laboratoires Expanscience, Siège Social, 10, Avenue de l’Arche, F-92419 Courbevoie Cedex.
Decyzja Komisji
z dnia 25 października 2006 r.
uchylająca decyzję 2004/262/WE w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do zarejestrowanych koni pochodzących z Republiki Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5020)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/724/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/211/WE z dnia 6 stycznia 2004 r. ustanawiająca wykaz państw trzecich oraz części ich terytoriów, z których państwa członkowskie dopuszczają przywóz żywych zwierząt z rodziny koniowatych, nasienia, komórek jajowych i zarodków koni oraz zmieniająca decyzje 93/195/EWG i 94/63/WE [2] zezwalała, po spełnieniu pewnych warunków, na odprawę czasową i przywóz zarejestrowanych koni pochodzących z Republiki Południowej Afryki.
(2) Decyzja Komisji 2004/262/WE z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do koni zarejestrowanych pochodzących z Afryki Południowej [3] została przyjęta w związku z ogniskiem afrykańskiego pomoru koni zgłoszonym u koni hodowanych w okręgu zagrożonym afrykańskim pomorem koni w Prowincji Przylądkowej Zachodniej.
(3) W marcu 2005 r. Komisja przeprowadziła misję weterynaryjną inspekcji sanitarnej zwierząt w Republice Południowej Afryki, w tym szczególnie w Prowincji Przylądkowej Zachodniej, aby ocenić środki podejmowane w celu ograniczenia ognisk afrykańskiego pomoru koni.
Od dnia 28 marca 2004 r. nie zanotowano dalszych przypadków występowania tej choroby.
(4) Republika Południowej Afryki poinformowała Komisję o zadawalającym wyniku badań podatnej fauny, które przeprowadzono w celu upewnienia się co do braku występowania wirusa w tym obszarze.
(5) Należy zatem zaprzestać stosowania środków ochronnych i uchylić decyzję 2004/262/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Uchyla się decyzję 2004/262/WE.
Artykuł 2
Państwa członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne do zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/725/WPZiB
z dnia 17 października 2006 r.
wprowadzająca w życie wspólne działanie 2005/557/WPZiB w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1 akapit drugi, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 11 lipca 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/486/WPZiB dotyczącą wdrożenia wspólnego działania 2005/557/WPZiB w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [2], która przedłużyła finansowanie jego elementu cywilnego do dnia 31 października 2006 r.
(2) W świetle decyzji Rady Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej podjętej w dniu 20 września 2006 r. Rada, w myśl art. 2 decyzji 2006/486/WPZiB, postanowiła kontynuować cywilno-wojskowe działanie wspierające misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie do dnia 31 grudnia 2006 r., w oczekiwaniu na przekształcenie misji Unii Afrykańskiej w operację Organizacji Narodów Zjednoczonych, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1706 (2006).
(3) W odniesieniu do elementu cywilnego Rada powinna w związku z tym podjąć decyzję w sprawie finansowania kontynuacji działania wspierającego.
Finansowanie powinno także, w miarę potrzeby, objąć wydatki związane z możliwym dodatkowym okresem przejściowym poprzedzającym przekazanie misji Organizacji Narodów Zjednoczonych.
(4) Działanie wspierające będzie przeprowadzone w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z wprowadzeniem w życie przepisów sekcji II wspólnego działania 2005/557/WPZiB w okresie od dnia 1 listopada 2006 r. wynosi 1785000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami Wspólnoty Europejskiej mającymi zastosowanie do budżetu, z zastrzeżeniem, że finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Obywatele państw trzecich są dopuszczani do uczestnictwa w przetargach.
3.
Wydatki kwalifikują się do finansowania od dnia 1 listopada 2006 r.
Artykuł 2
Ocena koniecznych środków przejściowych, które należy przyjąć po zakończeniu działania wspierającego UE, jest dokonywana nie później niż dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2006/729/WPZiB/WSiSW
z dnia 16 października 2006 r.
w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 czerwca 2006 r. Rada podjęła decyzję o upoważnieniu Prezydencji, przy wsparciu Komisji, do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (zwanego dalej "DHS").
(2) W świetle zobowiązań (Undertakings) wydanych w dniu 11 maja 2004 r. przez DHS, Biuro Ceł i Ochrony Granic [1], można uznać, że Stany Zjednoczone zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych PNR przekazywanych z Unii Europejskiej, dotyczących lotów pasażerskich do i ze Stanów Zjednoczonych.
(3) Właściwe organy państw członkowskich mogą wykonywać swoje obecne uprawnienia do zawieszania przepływu danych do DHS w celu ochrony osób w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych, jeśli uznają, że przetwarzanie danych PNR nie jest zgodne z normami ochrony ustanowionymi w zobowiązaniach podjętych przez DHS lub gdy właściwy organ Stanów Zjednoczonych ustali, że DHS narusza te normy, do czasu zapewnienia zgodności z tymi normami.
(4) Umowa powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.
(5) Postanowienia umowy powinny być stosowane tymczasowo do czasu jej wejścia w życie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.
Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Zgodnie z pkt 7 umowy postanowienia umowy są stosowane tymczasowo od dnia jej podpisania do czasu jej wejścia w życie.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla ich uprawnień do podejmowania działań w celu zapewnienia zgodności z przepisami krajowymi, właściwe organy w państwach członkowskich mogą wykonywać swoje obecne uprawnienia do zawieszania przepływu danych do DHS w celu ochrony osób w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych w następujących przypadkach:
a) gdy właściwy organ Stanów Zjednoczonych ustalił, że DHS narusza mające zastosowanie normy ochrony; lub
b) gdy istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że mające zastosowanie normy ochrony są naruszane, istnieją uzasadnione podstawy, aby sądzić, że DHS nie podejmuje lub nie podejmie w odpowiednim czasie stosownych działań w celu uregulowania przedmiotowego problemu, dalsze przekazywanie danych spowodowałoby bezpośrednie zagrożenie poważną szkodą dla osób, których dane dotyczą, a właściwe organy w danych państwach członkowskich dołożyły w tych okolicznościach uzasadnionych starań, aby powiadomić DHS i dać mu możliwość reakcji.
2.
Zawieszenie przestaje obowiązywać, gdy tylko zapewnione zostaną normy ochrony, a właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich zostaną o tym powiadomione.
Artykuł 5
1.
Państwa członkowskie bezzwłocznie informują Radę i Komisję o przypadkach podjęcia środków zgodnie z art. 4.
2.
Państwa członkowskie i Komisja informują się wzajemnie w ramach Rady o wszelkich zmianach norm ochrony i o przypadkach, w których działania organów odpowiedzialnych za zapewnienie przez DHS zgodności z mającymi zastosowanie normami ochrony nie gwarantują takiej zgodności.
3.
Jeśli Rada uznaje, że informacje zebrane zgodnie z art. 4 i zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu stanowią dowód, że przestały być spełniane podstawowe zasady niezbędne dla odpowiedniego poziomu ochrony osób fizycznych lub że jakikolwiek organ odpowiedzialny za zapewnienie przez DHS zgodności z mającymi zastosowanie normami ochrony nie wykonuje skutecznie swojego zadania, DHS jest powiadamiany o tym fakcie, a Rada podejmuje niezbędne działania w celu zawieszenia lub wypowiedzenia umowy.
Decyzja Rady
z dnia 25 września 2006 r.
dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami
(2006/730/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 oraz art. 175 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady nr 2003/106/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami [2] upoważniała przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia do depozytu dokumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 25 ust. 1 konwencji (dalej zwanej "Konwencją rotterdamską") [3].
Dokument zatwierdzenia wraz z deklaracją kompetencji wymienioną w załączniku B do decyzji został złożony u depozytariusza w dniu 20 grudnia 2002 r.
Konwencja rotterdamska weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r.
(2) W dniu 10 stycznia 2006 r. w swoim wyroku w sprawie C-94/03 (Komisja przeciwko Radzie) [4] Trybunał Sprawiedliwości anulował decyzję Rady 2003/106/WE, jako że została ona wydana w oparciu jedynie o art. 175 ust. 1 w połączeniu z art. 300 Traktatu, i orzekł, że stosowną podstawę prawną stanowią zarówno art. 133, jak i art. 175 ust. 1 w połączeniu z odpowiednimi postanowieniami art. 300.
(3) Wyrok Trybunału nie wywiera wpływu na status Wspólnoty jako strony konwencji.
Zgodnie z art. 46 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, złożenie nowego dokumentu ratyfikacyjnego nie jest wymagane w tej sytuacji.
Konieczna jest natomiast nowa decyzja Rady zatwierdzająca Konwencję rotterdamską, łącznie ze zmienioną deklaracją kompetencji, odzwierciedlającą zmianę podstawy prawnej, zgodnie z art. 25 ust. 3 Konwencji rotterdamskiej.
(4) W celu zagwarantowania pewności prawnej oraz uniknięcia luki prawnej wskazane jest, aby decyzja ta była stosowana z mocą wsteczną od dnia przyjęcia decyzji nr 2003/106/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi substancjami chemicznymi i pestycydami, podpisana w dniu 11 września 1998 r. (zwana dalej "Konwencją rotterdamską") zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2006 r.
o publikacji z zastrzeżeniem odniesienia do normy EN 13000:2004 "Żurawie – żurawie samojezdne" zgodnie z dyrektywą 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5059)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/731/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do maszyn [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię stałego komitetu ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jeśli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje jeden lub więcej podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa określonych w załączniku I dyrektywy 98/37/WE, maszynę zbudowaną zgodnie z tą normą uważa się za spełniającą podstawowe wymogi.
(2) Na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 98/37/WE Niemcy wniosły formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN 13000:2004, przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 22 kwietnia 2004 r., do której odniesienie jeszcze nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(3) Po zbadaniu normy EN 13000:2004 Komisja ustaliła, że nie spełnia ona kilku podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa określonych w załączniku I do dyrektywy 98/37/WE, a mianowicie: wymogu pkt 4.2.1.4 (kontrola obciążenia) w połączeniu z wymogami pkt 1.1.2c) (zasady bezpieczeństwa kompleksowego), 1.2.5 (wybór trybu sterowania), 1.3.1 (stabilność), 4.1.2.1 (ryzyko związane z brakiem stabilności) i 4.1.2.3 (wytrzymałość mechaniczna).
W szczególności środki określone w pkt 4.2.6.3.1, 4.2.6.3.2 i 4.2.6.3.3 wymienionej normy, odnoszące się do projektowania i budowania żurawi samojezdnych, nie gwarantują wystarczająco wysokiego poziomu bezpieczeństwa w zakresie przewidzianego użycia tego produktu.
Przede wszystkim norma ta nie określa odpowiednich środków ochronnych zapobiegających niewłaściwemu stosowaniu wyłącznika ogranicznika udźwigu.
(4) Dlatego w interesie bezpieczeństwa i pewności prawnej jest, aby publikacji odniesienia do wspomnianej normy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej towarzyszyło właściwe ostrzeżenie.
(5) Państwa członkowskie powinny dodać identyczne ostrzeżenie do swoich krajowych norm stanowiących transpozycję normy EN 13000:2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Publikacja odniesienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do normy EN 13000:2004 "Żurawie – żurawie samojezdne" jest określona w Załączniku.
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2006 r.
o niepublikowaniu odniesienia do normy EN 13683:2003 "Maszyny ogrodnicze – Silnikowe strzępiarki/wiórownice – Bezpieczeństwo" zgodnie z dyrektywą 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5060)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/732/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do maszyn [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię stałego komitetu ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jeśli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje jeden lub więcej podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa, określonych z załączniku I do dyrektywy 98/37/WE, maszynę zbudowaną zgodnie z tą normą uważa się za spełniającą podstawowe wymogi.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 98/37/WE Niemcy wniosły formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN 13683:2003, przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 8 września 2003 r., do której odniesienie jeszcze nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(3) Po zbadaniu normy EN 13683:2003 Komisja ustaliła, że nie spełnia ona podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa określonych w pkt 1.1.2 lit. c) (zasady bezpieczeństwa kompleksowego), 1.3.8 (dobór ochrony przed ryzykiem spowodowanym przez części ruchome) i 1.4.1 (wymogi ogólne dotyczące osłony i urządzeń ochronnych) załącznika I do dyrektywy 98/37/WE.
Po pierwsze, specyfikacje określone w pkt 5.2.1.1 i 5.2.1.2 wymienionej normy zapobiegające dostępowi do ostrzy tnących od otworu podawania, a także od góry, są niewystarczające do uniknięcia kontaktu z ostrzem.
Istnieje możliwość usunięcia zablokowanych ścinków podczas pracy urządzenia i kontaktu ręki z ostrzem tnącym podczas wykonywania tej czynności.
Po drugie, specyfikacje określone w pkt 5.2.2 wymienionej normy zapobiegające dostępowi do ostrzy tnących od strony otworu wylotowego z dołu są również niewystarczające.
Rozmiar otworu wylotowego pozwala na kontakt ręki dorosłego człowieka z ostrzem tnącym.
(4) Dlatego też odniesienie do normy EN 13683:2003 nie powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2006 r.
o niepublikowaniu odniesienia do normy EN ISO 14122-4:2004 "Maszyny – bezpieczeństwo – Stałe środki dostępu do maszyn – Część 4: Zamocowane na stałe drabiny" zgodnie z dyrektywą 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5062)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/733/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do maszyn [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię stałego komitetu ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/37/WE stanowi, że maszyny mogą być wprowadzane do obrotu i dopuszczone do użytku jedynie wówczas, gdy nie zagrażają bezpieczeństwu osób, zwierząt domowych lub mienia, gdy są prawidłowo zainstalowane, konserwowane i wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem.
(2) Jeśli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje jeden lub więcej podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa, określonych w załączniku I do dyrektywy 98/37/WE, maszynę zbudowaną zgodnie z tą normą uważa się za spełniającą podstawowe wymogi.
(3) Na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 98/37/WE Francja wniosła formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN ISO 14122-4:2004, przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 18 marca 2003 r., do której odniesienie jeszcze nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(4) Po zbadaniu normy EN ISO 14122-4:2004 Komisja ustaliła, że specyfikacje określone w pkt 4.3.2 (wybór typu urządzenia zapobiegającego upadkowi) w powiązaniu z pkt 6.2 (instrukcja obsługi) i 6.3 (oznakowanie) nie spełniają podstawowych wymogów pkt 1.1.2 lit. b) (zasady bezpieczeństwa kompleksowego), pkt 1.5.15 (ryzyko związane z poślizgnięciem się, potknięciem lub upadkiem) i 1.6.2 (dostęp do stanowisk obsługi i punktów konserwacji) załącznika I do dyrektywy 98/37/WE.
(5) W szczególności rozwiązanie techniczne przedstawione w normie EN ISO 14122-4:2004 – ogranicznik upadków – nie chroni przed upadkiem z zamocowanej na stałe drabiny.
Łagodzi ono tylko konsekwencje upadku i wymaga świadomego działania ze strony operatora, a także zastosowania środków ochrony indywidualnej (ŚOI).
(6) Ograniczniki upadku mają kilka poważnych wad.
Po pierwsze, ograniczają ruchy operatora.
Może to prowadzić do sytuacji, w której operatorzy, a zwłaszcza osoby wykonujące częste prace konserwacyjne, nie będą stosować ŚOI podczas korzystania z zamocowanej na stałe drabiny.
Po drugie, stwarzają one wtórne niebezpieczeństwo w przypadku gdy operator spadnie i uderzy o zamontowane na stałe części maszyny lub instalacji, jeżeli pod nim nie ma minimalnej wolnej przestrzeni.
Ponadto konieczne jest, aby wspomniana wolna przestrzeń była większa od obszaru zamkniętego potrzebnego na klatkę.
Po trzecie, ograniczniki upadku stwarzają instytucjonalne ograniczenia dla przedsiębiorstw (zarządzanie ŚOI, wymóg zgodności ŚOI z systemem mocowania), które mogą prowadzić do nieprawidłowego ich funkcjonowania, co może powodować wypadki.
(7) W przeciwieństwie do podstawowego wymogu pkt 1.1.2 lit. b) załącznika I do dyrektywy 98/37/WE, pkt 4.3.2, 6.2 i 6.3 normy EN ISO 14122-4:2004 zrównują wymogi związane ze środkami bezpieczeństwa kompleksowego (klatka) z wymogami dotyczącymi jedynie ryzyka resztkowego (ŚOI).
(8) Celem norm takich jak EN ISO 14122-4:2004 jest uregulowanie aspektów bezpieczeństwa odnoszących się do różnego rodzaju maszyn, a nie do poszczególnych przypadków.
Jeśli dla danego rodzaju maszyn podstawowe wymogi pkt 1.1.2, 1.5.15, 1.6.2 załącznika I do dyrektywy 98/37/WE nie mogą być w pełni spełnione, to alternatywne środki, które należy podjąć, mogą być określone w normie dotyczącej tego rodzaju maszyn.
(9) Odniesienie do normy EN ISO 14122-4:2004 nie powinno zatem zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2005 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/734/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada podjęła decyzję upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Chile dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w Załączniku do tej decyzji.
(3) Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/735/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada podjęła decyzję upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Chile dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w Załączniku do tej decyzji.
(3) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie przyznania przez Niemcy pomocy na rzecz Landesbank Berlin – Girozentrale
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3924)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/736/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu Państwa Członkowskiego i innych zainteresowanych stron zgodnie z wymienionymi powyżej przepisami do przedstawienia uwag [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. Procedura
(1) Przedmiotem postępowania jest przeniesienie Berlińskiej Instytucji Kredytującej Budownictwo Mieszkaniowe (Wohnungsbau-Kreditanstalt Berlin) wraz z jej majątkiem do Banku Kraju Związkowego Berlin – Centrali Żyrowej (Landesbank Berlin – Girozentrale) przez kraj związkowy Berlin.
Procedura jest powiązana z sześcioma innymi postępowaniami toczącymi się przeciw Niemcom z powodu przeniesienia aktywów do banków krajów związkowych, szczególnie do Zachodnioniemieckiego Banku Krajowego (Westdeutsche Landesbank Girozentrale, dalej zwany "WestLB").
(2) Komisja przekazała Niemcom w dniu 12 stycznia 1993 r. wniosek o udzielenie informacji o okolicznościach i przyczynach podwyższenia kapitału banku WestLB w wyniku włączenia Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego (Wohnungsbauförderanstalt, dalej zwanej "Wfa") oraz o podobnych podwyższeniach środków własnych banków krajów związkowych w innych krajach związkowych.
Niemcy przekazały odpowiedź w pismach z marca i września 1993 r., w których opisały przeniesienie Berlińskiej Instytucji Kredytującej Budownictwo Mieszkaniowe do –Banku Kraju Związkowego Berlin – Centrali Żyrowej.
Komisja wystosowała kolejne wnioski o udzielenie informacji w listopadzie i grudniu 1993 r. i otrzymała odpowiedzi od Niemiec w marcu 1994 r.
W pierwszym z wymienionych wniosków Komisji o udzielenie informacji wyraźnie wymieniono Berlin.
(3) W pismach z dnia 31 maja 1994 r. i 21 grudnia 1994 r.
Federalne Zrzeszenie Niemieckich Banków (Bundesverband deutscher Banken e.V. – zwane dalej "BdB"), które reprezentuje banki prywatne mające siedziby na terenie Niemiec, poinformowało Komisję m.in. o tym, że z upływem dnia 31 grudnia 1992 r. Berlińska Instytucja Kredytująca Budownictwo Mieszkaniowe (zwana dalej "WBK") oraz jej majątek została przeniesiona do Banku Kraju Związkowego Berlin – Centrali Żyrowej, przy czym jednocześnie zadania WBK przeszły na uprzednio utworzony Investitionsbank Berlin (zwany dalej "IBB"), który prowadzi działalność jako oddział Landesbank Berlin.
BdB uznał powstałe w ten sposób podwyższenie środków własnych Landesbank Berlin za zakłócenie konkurencji na korzyść tego banku, ponieważ nie uzgodniono wynagrodzenia zgodnego z zasadą inwestora rynkowego.
W drugim z wymienionych pism BdB złożyło formalną skargę i wezwało Komisję do wszczęcia procedury zgodnie z art. 93 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 2).
Skarga dotyczyła ponadto podobnych przeniesień na rzecz banków krajów związkowych: Westdeutsche Landesbank, Norddeutsche Landesbank, Landesbank Schleswig-Holstein, Hamburger Landesbank oraz Bayerische Landesbank.
W lutym i marcu 1995 r. oraz w grudniu 1996 r. do skargi Zrzeszenia przyłączyło się więcej banków.
(4) Komisja zbadała najpierw przeniesienie aktywów do banku WestLB [2].
Decyzją 2000/392/WE[2] Komisja uznała w 1999 r. różnicę między zapłaconym wynagrodzeniem a zyskiem z kapitału na poziomie rynkowym za niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz nakazała windykację pomocy.
Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich uchylił powyższą decyzję w orzeczeniu z dnia 6 marca 2003 r. [3] z powodu niewystarczającego uzasadnienia dwóch elementów zastosowanych do obliczenia wysokości wynagrodzenia, poza tym potwierdził ją jednak w całości.
W tym samym czasie, w którym wydano niniejszą decyzję, Komisja, znając porozumienie między głównym skarżącym a wszystkimi siedmioma bankami krajowymi objętymi odpowiednimi procedurami, wydała nową decyzję uwzględniającą zastrzeżenia Sądu.
(5) Dnia 1 września 1999 r. Komisja wystosowała do Niemiec wniosek o udzielenie informacji, który dotyczył przeniesień do innych banków krajów związkowych, w tym również do Banku Kraju Związkowego Berlin (zwany dalej "LBB").
(6) Niemcy przesłały w związku z tym w piśmie z dnia 8 grudnia 1999 r. informacje dotyczące przeniesienia WBK do LBB, które uzupełniono w piśmie z dnia 22 stycznia 2001 r.
Ponadto przedstawiciele Niemiec oraz Komisji omówili kwestie związane z przeniesieniem i możliwą windykacją pomocy w związku z procedurą względem pomocy restrukturyzacyjnej dla Bankgesellschaft Berlin AG (zwanego dalej "BGB"), do którego od 1994 r. należy LBB.
(7) W piśmie z dnia 2 lipca 2002 r. Komisja przekazała Niemcom swoją decyzję o wszczęciu formalnej procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w związku z udzieloną pomocą.
(8) Po przedłożeniu wniosku o przedłużenie terminu i uzyskaniu zgody Niemcy przedłożyły swoje uwagi w piśmie z dnia 9 września 2002 r. oraz udzieliły dodatkowych informacji.
Dalsze kwestie zostały omówione na spotkaniach z przedstawicielami Niemiec dnia 27 września 2002 r.
(9) Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego została opublikowana w dniu 4 października 2002 r. w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
Komisja otrzymała uwagi jednego z konkurentów oraz BdB; w listopadzie 2002 r. uwagi te zostały przekazane Niemcom celem zajęcia stanowiska.
Odpowiedź Niemiec nadeszła w piśmie z dnia 16 grudnia 2002 r.
(10) W odpowiedzi na wezwanie Niemcy przekazały dalsze informacje o potencjalnej pomocy w pismach z dnia 22. i 27. stycznia 2003 r., 28 lutego 2003 r. oraz 19 sierpnia 2003 r.
(11) Decyzją z dnia 18 lutego 2004 r. Komisja zatwierdziła pomoc restrukturyzacyjną dla Bankgesellschaft Berlin AG, do którego należy LBB.
Decyzja ta obejmowała również zawarte między krajem związkowym Berlin i BGB w dniu 23 grudnia 2002 r. uznane za pomoc restrukturyzacyjną porozumienie w sprawie postępowania w przypadku roszczeń kraju związkowego Berlin o zwrot pomocy, jakie mogą powstać w wyniku niniejszej procedury [5].
(12) W piśmie z dnia 7 kwietnia 2004 r. Komisja poprosiła Niemcy o dodatkowe informacje odnośnie do wszystkich procedur dotyczących banków krajów związkowych i otrzymała odpowiedzi w pismach z dnia 1. i 2. czerwca 2004 r. oraz z dnia 28 czerwca 2004 r.
(13) Wraz z upływem dnia 31 sierpnia 2004 r. z majątku LBB wydzielono Investitionsbank Berlin (wcześniej WBK).
W dniu 25 sierpnia 2004 r. Niemcy przekazały Komisji odnośną szczegółową dokumentację uregulowań prawnych i innych.
(14) W dniu 27 września 2004 r. Niemcy przekazały projekt porozumienia między głównym skarżącym BdB, krajem związkowym Berlin oraz LBB, które Komisja otrzymała w podpisanej wersji w dniu 8 października 2004 r.
Porozumienie dotyczy odpowiedniego wynagrodzenia za udziały przeniesione do LBB na dzień 1 stycznia 1993 r.
Oprócz tego zawarto również odpowiednie porozumienia w związku z przeniesieniami aktywów do banków krajowych w pięciu kolejnych przypadkach i następnie przekazano je Komisji.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
1.
BANK KRAJU ZWIĄZKOWEGO BERLIN – CENTRALA ŻYROWA (LANDESBANK BERLIN – GIROZENTRALE, "LBB")
(15) Bank LBB utworzono w 1990 r. i jednocześnie przeniesiono na niego w drodze sukcesji uniwersalnej ówczesną Kasę Oszczędnościową Berlina Zachodniego (Sparkasse der Stadt Berlin West).
Niedługo potem do LBB przeniesiono również kasę oszczędnościową ze wschodniej części Berlina.
Od tego czasu na obszarze miasta Berlin kasa oszczędnościowa działa jako wydzielony, prawnie niesamodzielny oddział LBB pod nazwą "Berliner Sparkasse".
(16) LBB jest instytucją prawa publicznego, a jego poręczycielem państwowym zobowiązanym do zapewnienia płynności i nieograniczonej odpowiedzialności za zobowiązania (Anstalts- und Gewährträger) jest kraj związkowy Berlin. Z chwilą przeniesienia WBK z końcem 1992 r. właścicielem 100 % udziałów LBB był kraj związkowy Berlin, suma bilansowa LBB wynosiła 85 mld DEM, i zatrudniał on prawie 7000 pracowników.
LBB jest bankiem uniwersalnym, obsługuje klientów indywidualnych i firmowych (bankowość detaliczna), finansuje nieruchomości oraz obsługuje klientów publicznych.
Działa również za granicą.
W 1992 r. działalność detaliczna prowadzona przez Berliner Sparkasse były najistotniejszą częścią działalności LBB.
(17) Od 1994 r. LBB należy do koncernu BGB, tak zwanej "grupy instytucji kredytowych", którą utworzono w tym samym roku w wyniku połączenia kilku instytucji kredytowych wcześniej kontrolowanych przez kraj związkowy Berlin.
Poprzez nietypowy cichy udział w wysokości 75 % BGB jako holding od 1994 r. ma udział w majątku i zysku banku LBB, z wyjątkiem centralnej instytucji kraju związkowego o zadaniach wspierających, jaką jest IBB.
W związku z przeprowadzoną w 1998 r. na rzecz BGB cesją roszczeń o wypłaty z zysku przysługujące krajowi związkowemu jako poręczycielowi państwowemu banku kraju związkowego, BGB stał się ekonomicznie właścicielem 100 %-towym.
Suma bilansowa koncernu BGB wynosiła w 2001 r. prawie 190 mld EUR, w 2002 r. około 175 mld EUR, a w 2003 r. około 153 mld EUR.
Suma bilansowa banku LBB wynosiła około 87 mld EUR w 2001 r., około 85 mld EUR w 2002 r. i około 93 mld EUR w 2003 r.
Kraj związkowy Berlin posiada aktualnie ok. 81 % udziałów w BGB.
Innymi udziałowcami są Norddeutsche Landesbank z około 11 % oraz Gothaer Finanzholding AG (Parion Versicherungsgruppe) z około 2 %.
W posiadaniu akcjonariatu rozproszonego znajduje się około 6 % udziałów.
(18) W roku 2001 BGB przeżywał poważny kryzys spowodowany głównie ryzykownymi transakcjami na rynku nieruchomości i w związku z niewystarczającymi współczynnikami środków własnych oraz kapitału podstawowego Federalny Urząd Nadzoru Bankowości (Bundesaufsichtsamt für Kreditwesen – BAKred, obecnie BAFin) [6] zagroził podjęciem kroków przewidzianych przez przepisy nadzorcze.
W reakcji na to BGB został zasilony w sierpniu 2001 r. kapitałem w wysokości 2 mld EUR, z czego około 1,8 mld EUR pochodziło od kraju związkowego Berlin, a Komisja zatwierdziła ten środek jako doraźną pomoc na ratowanie.
Po stwierdzeniu nowych zagrożeń BGB otrzymał od kraju związkowego dalsze środki pomocy, które razem z wkładem kapitałowym zostały zgłoszone Komisji jako pomoc restrukturyzacyjna i poddane przez nią badaniu [7].
(19) W dniu 18 lutego 2004 r. Komisja zakończyła postępowanie wyjaśniające i zatwierdziła pomoc o łącznej wartości gospodarczej ok.
9,7 mld EUR. Decyzja ta obejmowała obok wniesienia kapitału i daleko idących gwarancji we wspólnej formie tzw. zabezpieczenia ryzyka również zawarte między krajem związkowym Berlin i BGB w dniu 23 grudnia 2002 r. porozumienie w sprawie postępowania w przypadku roszczeń kraju związkowego Berlin o zwrot pomocy, jakie mogą powstać w wyniku niniejszego postępowania wyjaśniającego (zwane dalej "Porozumieniem w sprawie roszczeń o zwrot pomocy") [8].
(20) Na wypadek podjęcia przez Komisję decyzji o konieczności zwrotu przyznanej pomocy w wyniku niniejszego postępowania porozumienie to przewiduje, że kraj związkowy Berlin jest zobowiązany do płatności dotacji restrukturyzacyjnej, w formie wkładu w LBB, w wysokości koniecznej, aby w wyniku grożącego zobowiązania do zwrotu pomocy, współczynniki funduszy własnych LBB i/lub koncernu BGB nie spadły poniżej wartości wymienionych w Porozumieniu w sprawie roszczeń o zwrot pomocy.
[9] W 2002 r. uznano, że ten kolejny środek w związku ze znacznym ryzykiem windykacji jest konieczny dla przywrócenia rentowności BGB.
W ramach decyzji w sprawie BGB nie można było ustalić dokładnej wartości gospodarczej tego środka, ponieważ niniejsze postępowanie wyjaśniające jeszcze się nie zakończyło.
W celu oceny pomocy restrukturyzacyjnej pod względem wpływu na konkurencję, a w szczególności w celu oceny adekwatności zaproponowanych przez Niemcy środków kompensujących w celu redukcji udziałów w rynku, przyjęto teoretyczną górną granicę środka w wysokości 1,8 mld EUR.
(21) Podsumowując, należy zauważyć, że Porozumienie w sprawie roszczeń o zwrot pomocy uznano w wysokości środków kompensujących Niemiec za dalszą pomoc na rzecz koncernu BGB, chociaż zastosowanie tego porozumienia ogranicza się do decyzji Komisji nakazującej windykację i do nieosiągnięcia w związku z tym współczynników kapitałowych wymienionych we wspomnianym porozumieniu.
2.
PRZENIESIENIE WBK DO LBB
(22) W ramach restrukturyzacji udziałów bankowych kraju związkowego Berlin, które ostatecznie zakończyło się utworzeniem grupy BGB w 1994 r., w 1990 r. utworzono najpierw LBB, do którego następnie przeniesiono kasy oszczędnościowe, najpierw Berlina Zachodniego, a potem Berlina Wschodniego.
W dalszej kolejności w 1992 r. został utworzony, m.in. przez kraj związkowy Berlin, IBB jako organizacyjnie i ekonomicznie samodzielną instytucję prawa publicznego bez zdolności prawnej, należącą do LBB i spełniającą funkcje centralnej instytucji kraju związkowego o zadaniach wspierających. Do tamtego momentu WBK była samodzielną instytucją prawa publicznego, a jej poręczycielem państwowym zobowiązanym do zapewnienia płynności i nieograniczonej odpowiedzialności za zobowiązania (Anstalts- und Gewährträger) był kraj związkowy Berlin.
Wykonywała ona zadania publiczne mające na celu tworzenie i utrzymywanie substancji mieszkaniowej.
WBK oraz jej zadania przeszły na bank IBB, który otrzymał rozszerzone zadania wspierające np. w zakresie infrastruktury i ochrony środowiska.
Transakcję przeprowadzono wraz z upływem dnia 31 grudnia 1992 r., przy czym WBK oraz wszystkie jej aktywa przeniesiono do banku LBB w drodze sukcesji uniwersalnej.
(23) W związku z przeniesieniem kapitał akcyjny banku LBB został podwyższony o były kapitał akcyjny WBK w wysokości 187,5 mln DEM.
Od tamtego momentu kwota ta nie zalicza się do majątku IBB.
Kapitały zapasowe utworzone z zysku WBK na dzień 31 grudnia 1992 r. wynosiły 1,9058 mld DEM.
Ten kapitał zapasowy utworzony z zysku WBK był i jest nadal wykazywany jako należący do IBB kapitał rezerwowy specjalnego przeznaczenia.
(24) BAKred ustalił wysokość obowiązkowego kapitału własnego LBB na dzień 31 grudnia 1992 r. na 3,127714 mld DEM, co oznacza podwyższenie o 1,902714 mld DEM.
BAKred uwzględnił przy tym podwyższenie kapitału akcyjnego o 187,5 mln DEM i kapitały zapasowe utworzone z zysku WBK bez zysku netto z 1992 r.
W następnych latach obowiązkowy kapitał własny IBB, ujęty jako kapitał rezerwowy specjalnego przeznaczenia, wzrastał nieprzerwanie.
3.
WYMAGANIA KAPITAŁOWE ZGODNIE Z DYREKTYWĄ W SPRAWIE FUNDUSZY WŁASNYCH ORAZ DYREKTYWĄ W SPRAWIE WSKAŹNIKA WYPŁACALNOŚCI
(25) Zgodnie z dyrektywą Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych [10] (zwaną dalej "dyrektywą w sprawie wskaźnika wypłacalności") oraz dyrektywą Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych [11] (zwaną dalej "dyrektywą w sprawie funduszy własnych"), zgodnie z którymi czwartą nowelizacją w 1993 r. zmieniono Prawo bankowe ("KWG" – Kreditwesengesetz), banki powinny posiadać obowiązkowy kapitał w wysokości 8 % ich aktywów skorygowanych o ryzyko.
Z tego przynajmniej 4 punkty procentowe muszą przypadać na tak zwany kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii"), który obejmuje składniki kapitałowe, którymi instytucja kredytowa może dysponować bez ograniczeń i użyć ich bezpośrednio do pokrycia ryzyk i strat, jeżeli takie wystąpią.
Kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii") może być przeznaczony na pokrycie ryzykownych operacji banku tylko do wysokości kapitału podstawowego, dlatego kapitał podstawowy ma decydujące znaczenie.
W ramach czwartej nowelizacji Prawa Bankowego (KWG) banki niemieckie do dnia 30.06.1993 r. musiały dostosować wielkość obowiązkowego kapitału podstawowego do nowych wymogów.
4.
WPŁYW PRZENIESIENIA NA WIELKOŚĆ KAPITAŁU WŁASNEGO BANKU LBB
(26) Zdaniem Niemiec nowe regulacje nie wpłynęły na decyzję o transferze WBK do LBB, ponieważ LBB spełniał nowe wymagania dotyczące kapitału własnego również bez kapitału zapasowego utworzonego z zysku WBK.
Na początku lat 90-tych spodziewano się jednak – dzięki zjednoczeniu Niemiec – bodźców wzrostowych, przede wszystkim w Berlinie, które również w sektorze finansowym stwarzały perspektywy na rozszerzenie działalności.
Jednak do znacznego rozszerzenia działalności banki potrzebowały większej bazy kapitałowej, szczególnie w obliczu nowych reguł dotyczących wypłacalności.
Dzięki transferowi WBK znacznie wzmocniono bazę kapitałową LBB na potrzeby działalności komercyjnej, dzięki której bank znacznie rozszerzył swoją działalność.
(27) LBB płacił i płaci średnio 0,25 % [12] za korzystanie z należącego do IBB kapitału rezerwowy specjalnego przeznaczenia, ale tylko od każdorazowo wykorzystanej kwoty.
Płatność otrzymuje nie kraj związkowy Berlin, ale IBB.
Przy tym należy uwzględnić, że część należącego do IBB kapitału rezerwowego specjalnego przeznaczenia, którą można było wykorzystać jako obowiązkowy kapitał własny, była znacznie wyższa niż wykorzystane kwoty.
Kapitał wykorzystano po raz pierwszy dopiero w 1995 r.
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(28) Punktem wyjściowym postępowania Komisji była zasada inwestora rynkowego.
Zgodnie z nią sytuacja, w której przedsiębiorstwo należy do sektora publicznego i dzięki temu otrzymuje środki publiczne, nie stanowi pomocy państwa.
Wyłącznie jeśli inwestor publiczny udostępnia środki własne na warunkach, których w normalnej sytuacji rynkowej nie byłoby ono w stanie otrzymać, mamy do czynienia z korzyścią na rzecz danego przedsiębiorstwa wskutek przekazania środków państwowych.
(29) Komisja była zdania, że w związku z tym w niniejszym przypadku należy zbadać, czy kraj związkowy Berlin udostępnił kwestionowane środki na warunkach, na których inwestor prywatny, tak zwany inwestor rynkowy, byłby skłonny udostępnić te środki przedsiębiorstwu prywatnemu.
Inwestor rynkowy uznałby udostępnienie środków za nieakceptowalne szczególnie, jeśli z tej inwestycji nie mógłby oczekiwać w odpowiednim czasie rynkowego zysku z kapitału.
(30) Komisja twierdziła, że średniej stopy w wysokości 0,25 % za każdorazowo wykorzystane kwoty nie można uznać za odpowiednie wynagrodzenie dla kraju związkowego, zwłaszcza że stopa długoterminowych bezpiecznych papierów wartościowych (10-letnie obligacje federalne) w 1992 r. wynosiła ponad 7 %.
Ponadto Komisja zauważyła, że wynagrodzenie nie wpływa bezpośrednio do kraju związkowego Berlin, lecz do IBB, który był oddziałem LBB, nawet jeśli IBB jest instytucją prawa publicznego bez zdolności prawnej i centralną instytucją kraju związkowego o zadaniach wspierających, i organizacyjnie oraz ekonomicznie działa samodzielnie w ramach LBB.
Ponadto każdorazowo wykorzystane kwoty były znacznie niższe niż kwoty i części kapitału rezerwowego specjalnego przeznaczenia, które LBB mógł wykorzystać jako obowiązkowy kapitał własny.
A wyższe środki własne umożliwiały LBB zwiększenie możliwości udzielania kredytów i w związku z tym rozszerzenie działalności.
(31) W ramach oceny tymczasowej Komisja stwierdziła, że dane dotyczące wysokości poszczególnych kwot, które można było wykorzystać jako kapitał obowiązkowy IBB, oraz kwot wykorzystania oraz wynagrodzenia są niepełne lub nie zostały w ogóle przedłożone i w związku z tym przyjęła tymczasową wartość przeniesionych i możliwych do wykorzystania środków na poziomie "około 2 mld DEM".
(32) Jednak Komisja przyznała, że kapitał celowy nie przysporzył LBB płynności, ponieważ zgodnie z Ustawą o utworzeniu IBB z dnia 25 listopada 1992 r. kapitał zapasowy utworzony z zysku WBK wykazany jako kapitał rezerwowy specjalnego przeznaczenia IBB, nie naruszając jego funkcji obowiązkowego kapitału własnego w rozumieniu przepisów Prawa bankowego (KWG), w pierwszej kolejności musi być wykorzystany na finansowanie zadań wspierających banku IBB, a LBB nie może wykorzystać przeniesionych środków bezpośrednio do udzielania kredytów.
Aby rzeczywiście rozszerzyć działalność, LBB musiał refinansować całą dodatkową wartość kredytów na rynku finansowym, w związku z tym kraj związkowy nie może oczekiwać takiego samego zysku z kapitału jak inwestor kapitału płynnego.
(33) Odnośnie do obliczenia wynagrodzenia zgodnie z zasadą inwestora rynkowego Komisja oświadczyła, że na tym etapie i po uwzględnieniu szczególnych okoliczności niniejszego przypadku zamierza zastosować metodykę, którą przedstawiła w decyzji 2000/392/WE.
(34) Zgodnie z tą metodyką odpowiednie wynagrodzenie za kapitał, który można wykorzystać na pokrycie działalności komercyjnej, oblicza się na podstawie wynagrodzenia rynkowego za płynne, standardowe inwestycje w kapitał zakładowy.
Następnie należy doliczyć marżę lub dokonać potrącenia, które odzwierciedla szczególny charakter omawianego środka (przed podatkiem kapitałowym).
W związku z kosztami płynności omawianej inwestycji w kapitał zakładowy nieposiadającej płynności, zostaną ponadto odjęte koszty refinansowania netto (koszty refinansowania brutto minus należne podatki, przede wszystkim podatek od osób prawnych).
(35) Niemcy oświadczyły, że LBB zarówno przed przeniesieniem, jak po przeniesieniu był przedsiębiorstwem bardzo opłacalnym, a zysk z kapitału własnego wynosił rzekomo 5,37 % w 1991 r. i 13,5 % w 1992 r. oraz 30,83 % w 1993 r.
W tej kwestii Komisja zauważyła, że nie wyjaśniono zasady obliczenia.
Bez dalszych danych nie można było zbadać tego argumentu, przemawiającego zdaniem Niemiec za tym, że środek nie stanowi pomocy.
Władze niemieckie twierdziły, że poprzez sprzedaż na rzecz BGB cichego udziału w 1994 r. oraz roszczeń do udziału w zyskach w 1998 r. – każdorazowo bez IBB – kraj związkowy Berlin otrzymał należyte wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną kapitału IBB.
W tej kwestii również brakowało dokładnych danych i informacji.
(36) Podsumowując, Komisja stwierdziła, że nie ma istotnych danych koniecznych do właściwej i wystarczająco szczegółowej oceny wniesionych środków oraz wynagrodzenia za nie.
W związku z tym w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja poprosiła Niemcy o udzielenie tych informacji, jak np. pełne zestawienie wszystkich przeniesionych środków, wyszczególnienie, jaka ich część stanowi obowiązkowy kapitał własny LBB, wysokość wykorzystanych środków oraz wynagrodzeń, uzasadnienie wynagrodzenia, podstawy wyliczenia zysku z kapitału własnego LBB oraz aktualne dane liczbowe i wszystkie czynniki, które zdaniem Niemiec gwarantowały rynkową wysokość zysku z kapitału.
(37) Na podstawie udostępnionych informacji Komisja wyraziła jednak poważne wątpliwości, że kraj związkowy Berlin otrzymał rynkowe wynagrodzenie/oprocentowanie za przeniesienie około 2 mld DEM, które LBB prawie w całości mógł wykorzystać jako kapitał obowiązkowy i dzięki temu mieć lepszą pozycję niż konkurenci, Komisja doszła do wstępnego wniosku, że sytuacja ta stanowi prawdopodobnie istniejące lub grożące zakłócenie konkurencji oraz – w związku z postępującą integracją rynków usług finansowych – wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. W ten sposób środek stanowi prawdopodobnie pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Ponieważ w omawianej sytuacji nie można zastosować odstępstw wymienionych w art. 87 ustęp 2 i 3 Traktatu WE, Komisja doszła do wniosku, że jeżeli sytuacja ta stanowi pomoc, to budzi ona wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem.
(38) Ponieważ ani Niemcy, ani inna osoba prawna lub fizyczna nie podnosiły, że LBB świadczy usługi w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu WE, Komisja nie mogła dojść do wniosku, że pomoc można zatwierdzić na podstawie art. 86 ust 2 Traktatu WE. Komisja założyła, że ten punkt nie ma znaczenia dla oceny omawianego środka w decyzji ostatecznej, o ile nic się nie zmieni w tej kwestii.
(39) Dalej Komisja oświadczyła, że na potrzeby wstępnej oceny zgodnie z art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [13] przyjmuje, że jeżeli środek stanowi pomoc, to jest to pomoc nowa, a nie istniejąca. W tym kontekście Komisja wskazała na art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia i zwróciła uwagę, że okres przedawnienia został przerwany przez działania opisane w decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, jak pismo Komisji z dnia 12 stycznia 1993 r., 10 listopada 1993 r., 13 grudnia 1993 r. i 1 września 1999 r., a także przez wspomnianą decyzję o wszczęciu postępowania, następnie przez decyzję o wszczęciu postępowania i ostateczną decyzję 2000/392/WE w sprawie "WestLB". Ponieważ potencjalna pomoc nie została zgłoszona i została udostępniona od chwili jej przyznania, Komisja stwierdza również, że decyzja o wszczęciu postępowania nie mogła nic dodać do skutku zawieszającego art. 88 ust. 3 zdanie 3 Traktatu WE w odniesieniu do obowiązku Niemiec do niewprowadzania w życie środków, dopóki procedura nie doprowadzi do wydania decyzji końcowej.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(40) W swoich uwagach Niemcy wyjaśniły najpierw powody przeniesienia ówczesnej WBK (potem IBB) i oświadczyły, że kraj związkowy w tamtym momencie stawiał sobie za cel stworzenie "mocnego koncernu bankowego", co wydało się korzystne zarówno połączonym instytucjom kredytowym, jak również właścicielowi, krajowi związkowemu Berlin, również dla jego pozycji na rynku bankowym.
Przy tym Niemcy podkreśliły ponownie, że zapewnienie współczynników kapitałowych bankowi LBB zgodnych z nowymi wymaganiami odnośnie do wypłacalności – inaczej niż w przypadku WestLB – nie było przyczyną przeniesienia, o czym świadczy fakt, że LBB do końca 1995 r. nie korzystał z obowiązkowego kapitału własnego IBB (wcześniej WBK).
(41) Niemcy potwierdziły, że z obowiązkowego kapitału własnego LBB ustalonego przez nadzór bankowy na dzień 31 grudnia 1992 r. 1,902714 mld DEM stanowiło podwyższenie przez przeniesione środki.
187,5 mln DEM z tego przypada na podniesienie kapitału akcyjnego LBB [14], a 1,715214 mld DEM na kapitał zapasowy utworzony z zysku WBK, przy czym nie uwzględniono zysku netto w wysokości 190,586 mln DEM.
Po upływie terminu 31 grudnia 1992 r., a więc na dzień 1 stycznia 1993 r., zadania WBK przeniesiono do banku IBB, a IBB do banku LBB.
Po upływie terminu 31 grudnia 1992 r., tzn. od dnia 1 stycznia 1993 r. LBB mógł wykorzystać przeniesiony kapitału oraz kapitał celowy jako obowiązkowy kapitał podstawowy.
(42) Niemcy podały, że kapitał celowy IBB w kolejnych latach stale wzrastał.
Jednak LBB nie mógł korzystać z całego kapitału celowego IBB, ponieważ każdego roku jego część była wykorzystywana na pokrycie działalności wspierającej IBB.
Niemcy przekazały dokładne dane za poszczególne lata od 1993 r. do 2003 r., znajdują się one w tabeli w pkt 149.
(43) Z chwilą wyodrębnienia IBB z LBB z dniem 1 września 2004 r. kapitał celowy został ponownie przeniesiony na rzecz kraju związkowego Berlin, przy czym z ok. 1,1 mld EUR tego kapitału celowego wniesiono do banku LBB jako dwa ciche udziały kraju związkowego.
(44) Przyjęty swego czasu kapitał akcyjny IBB w wysokości 187,5 mln DEM pozostał w kapitale akcyjnym LBB. Bank LBB został następnie w 1994 r.
(75,01 % udziałów) i w 1998 r. (24,99 % udziałów) sprzedany na rzecz BGB.
(45) Niemcy uzupełniły również inne dane.
I tak wyjaśniły ponownie, że w rzeczywistości na pokrycie działalności wykorzystano każdorazowo tylko część kapitału celowego.
Wartość od grudnia 1995 r. częściowo wykorzystywanej funkcji gwarancyjnej wahała się od ok. 212 mln DEM w 1995 r. do [...] [15] mld DEM w ostatnich latach.
Wynagrodzenie płacone IBB tylko za kapitał wykorzystany od grudnia 1995 r. (między 1 mln DEM za 1995/1996 i [...] mln DEM za 2001 r.) obliczano miesięcznie na podstawie stopy procentowej, która w przedmiotowym okresie wahała się między 0,2 % (1998 r.) i 0,35 % (1996 r.).
Dokładne dane przekazane przez Niemcy znajdują się w tabeli w pkt 147.
(46) Jako uzasadnienie ustalonego wynagrodzenia za takie wykorzystanie kapitału celowego IBB Niemcy przekazały uchwałę zarządu z czerwca 1993 r.
Stanowiła ona, że "...na rzecz Investitionsbank Berlin za to obciążenie (wykorzystanie) kapitału własnego należy zapłacić wynagrodzenie w wysokości kosztów, które powstałyby przy pozyskaniu kapitału podstawowego drugiej kategorii".
W 1995 r. skonkretyzowano tę uchwałę w ten sposób, że wynagrodzenie miało się równać marży kapitału drugiej kategorii.
W uzasadnieniu twierdzono, że LBB mógł pozyskać kapitał drugiej kategorii również na rynku, a spełniałby on dla banku LBB w całości nie tylko funkcję gwarancyjną, ale też funkcję zwiększenia dochodowości.
(47) Ponieważ kapitał celowy IBB posiada tylko funkcję gwarancyjną, to różnica między stopą procentową za normalny kapitał obcy niespełniający funkcji gwarancyjnej a stopą procentową za kapitał spełniający funkcję gwarancyjną jest "ceną" za zakres zakupionej funkcji.
Marżę obliczono w punktach bazowych na LIBOR (London Interbank Offered Rate) na podstawie własnych warunków finansowych lub zewnętrznych danych rynkowych za pożyczki drugorzędne.
Dane służące do wyliczenia oraz statystyki zostały załączone.
(48) Decyzję o wynagrodzeniu tylko za wykorzystaną część kapitału celowego IBB Niemcy uzasadniały m.in. tym, że z kapitału celowego w pierwszej kolejności korzysta IBB i że jeżeli okaże się on niewystarczający, to najpierw LBB jest zobowiązany do redukcji swoich ryzykownych aktywów lub do pozyskania kapitału drugiej kategorii na rynku.
Kraj związkowy Berlin jako udziałowiec IBB ma w każdej chwili prawo do pobrania części kapitału celowego.
(49) W tym kontekście Niemcy argumentowały dalej, że płynność kapitału celowego IBB służy w całości aktualnej działalności IBB, a LBB nie może korzystać z jego funkcji finansującej.
IBB musi samodzielnie pokrywać udzielone kredyty środkami własnymi i wykorzystywać przy tym kapitał celowy.
Niemcy wyjaśniły, że przez wzgląd na szczególne cechy majątku WBK nie można porównać go z dowolnie dysponowalnymi inwestycjami finansowymi, zatem podnosić można jedynie kwestię funkcji gwarancyjnej i funkcji rozszerzenia działalności.
(50) To, czy wynagrodzenie otrzyma kraj związkowy czy IBB, nie ma tutaj znaczenia, ponieważ kraj związkowy jako poręczyciel publiczny (Anstaltsträger) zarówno dla IBB, jak i dla LBB w każdym przypadku odniesie korzyść, albo dzięki wzrostowi wartości i dywidendzie wypłaconej przez LBB, albo dzięki kwotom przekazanym do kapitału celowego IBB, który należy do kraju związkowego.
(51) Niezależnie od tej prezentacji wynagrodzenia bezpośredniego Niemcy były zasadniczo zdania, że nie ma to znaczenia dla decyzji inwestycyjnej lub znaczenie to jest ograniczone, oraz że "zgodnie z orzecznictwem ...należy rozróżnić między inwestorem, który w danym przedsiębiorstwie nie ma znacznych udziałów i również nie dąży do ich uzyskania, lecz jest zainteresowany szybkim zyskiem ze swojej inwestycji, a inwestorem długoterminowym, np. holdingiem".
Ci ostatni kierują się długoterminowymi oczekiwaniami zysku z kapitału i względami strategicznymi.
(52) Kraj związkowy jako jedyny właściciel LBB zakładał w momencie inwestycji, że odniesie pełną i bezpośrednią korzyść ze wzrostu wartości LBB w związku z wniesieniem WBK.
Jeżeli przyjąć skalę zastosowaną przez Komisję w decyzji 2000/392/WE [16], to "środek finansowy jest nie do zaakceptowania przez inwestora rynkowego, jeśli sytuacja finansowa przedsiębiorstwa nie pozwala spodziewać się normalnego zysku (w formie dywidend lub przyrostu wartości) w odpowiednim terminie".
Decydujący przy tym jest oczekiwany zysk z kapitału w momencie decyzji o inwestycji.
(53) Jak najpierw oświadczyły Niemcy, LBB osiągał zysk z kapitału własnego na poziomie 13,5 % w 1992 r. i 30,83 % w 1993 r.
Te przekazane w 1999 r. dane liczbowe dotyczą proporcji: "wynik przed opodatkowaniem (podatkiem dochodowym)/kapitał własny wykazany w bilansie na początku tego samego roku".
Jednak w przekazanych danych liczbowych Niemcy nie zawarły kapitału celowego IBB od 1993 r. w kapitale własnym LBB.
Na zapytanie Komisji zostało to skorygowane przy następnych danych liczbowych, które obejmowały dłuższy okres.
Zgodnie z tymi danymi średni zysk z kapitału własnego w okresie od 1985 r. do 1992 r. wynosił ok. 13 %.
(54) Niemcy wyjaśniły, że współczynniki te mieszczą się w przedziałach wartości uzyskiwanych przez prywatne duże niemieckie banki w omawianym okresie.
Początkowo nie przedstawiono jednak porównywalnych danych innych banków.
Później Niemcy dostarczyły własne obliczenia wykonane na podstawie ogólnie dostępnych rachunków zysków i strat 35 niemieckich banków [17].
Zgodnie z nimi średni zysk z kapitału własnego tych banków obliczony jako "wynik przed opodatkowaniem/kapitał własny wykazany w bilansie na początku tego samego roku" wynosił w 1992 r. około 11 %, a w okresie od 1988 r. do 1992 r. średnio prawie 13 %.
(55) Niemcy wyjaśniły ponadto, że z ekonomicznego punktu widzenia dochodowość jest decydująca przy podejmowaniu decyzji o inwestycji, a w przypadku banku najlepiej wyliczyć ją na podstawie wyniku brutto na działalności gospodarczej w stosunku do kapitału własnego wykazanego w bilansie, ponieważ w ten sposób wyłączy się zyski i straty nadzwyczajne.
I tak w latach 1990-1992 wpływ na LBB miały czynniki nadzwyczajne, przede wszystkim związane z włączeniem kasy oszczędnościowej Berlina Wschodniego ("Sparkasse Ost") i ze stworzeniem w związku z tym własnego systemu emerytalnego, co pociągało za sobą opłatę za wystąpienie z instytucji emerytalnej federacji i krajów związkowych, wpływ miało także zabezpieczenie ogólnych ryzyk bankowych byłej "Sparkasse Ost".
(56) Jeżeli chodzi o właściwości zysku z kapitału własnego innych banków w tym samym okresie, który zgodnie z metodyką został użyty do porównania, Niemcy wyjaśniły, że dopiero od 1993 r. w rachunku zysków i strat należało oddzielnie wykazać wynik nadzwyczajny oraz wynik brutto na działalności gospodarczej, a to sprawia, że porównanie z metodyką sprzed 1993 r. jest niemożliwe, ponieważ do tego czasu zyski i straty nadzwyczajne ujmowano razem z innymi pozycjami w pozycji "inne przychody/koszty" i nie można ich dokładnie zidentyfikować.
Niemcy dostarczyły własne obliczenia dla tego okresu.
W trakcie procedury Niemcy korygowały lub uzupełniały jeszcze obliczenia zysku z kapitału własnego LBB, tak aby liczby LBB można było porównać z oficjalnymi danymi niemieckich banków zbieranymi przez Bank Federalny (Bundesbank).
Zdaniem Niemiec nie zmienia to zasadniczej oceny, że zyski z kapitału własnego LBB mieściły się w średnich zyskach z kapitału własnego dla całej branży.
(57) Zdaniem Niemiec wszystkie dane liczbowe potwierdzają, że w momencie wniesienia środków LBB był przedsiębiorstwem dochodowym.
Kraj związkowy Berlin był jedynym właścicielem kapitału i tylko on korzystał z zysków banku, czy to w formie wypłaconej dywidendy, czy też wzrostu wartości.
Tak więc kraj związkowy nie musiał dzielić się oczekiwanym wzrostem zysku z kapitału z innymi udziałowcami, a to przeniesienie, które praktycznie miało miejsce "wewnątrz koncernu" było rozsądne z punktu widzenia inwestora rynkowego.
W związku z tym pytanie, czy LBB zapłacił wynagrodzenie za wniesione środki i w jakiej wysokości, nie ma znaczenia dla ekonomiczności przeniesienia.
(58) Ten sposób oceny Komisja wyraźnie zastosowała w decyzji 2000/392/WE. "Sposobem na zapewnienie odpowiedniego zysku z udostępnionego kapitału byłoby adekwatne podwyższenie udziału kraju związkowego w banku WestLB, jeśli całkowita rentowność banku odpowiada normalnemu zyskowi z inwestycji, którego oczekiwałby inwestor rynkowy.
W ten sposób wyjaśnienie pytania, czy wynagrodzenie w wysokości 0,6 % jest odpowiednie, stałoby się niepotrzebne, jednakże kraj związkowy nie zdecydował się na taką procedurę [18]."
(59) W tym kontekście Niemcy wyjaśniły ponadto, że wzrost wartości LBB dzięki majątkowi WBK po wniesieniu LBB do BGB przypadł krajowi związkowemu.
Przeniesienie 100 % ekonomicznej własności banku LBB do BGB, które miało miejsce w trzech etapach w latach 1994 i 1998, przeprowadzono na podstawie ekspertyz różnych biegłych rewidentów oraz jednego banku inwestycyjnego (Investment Bank), które dotyczyły możliwości utrzymania wartości wniesionego cichego udziału kraju związkowego w LBB oraz zgodności z rynkowym świadczenia zwrotnego – przeniesionych akcji BGB, również w stosunku do innych akcjonariuszy.
Niemcy przekazały odpowiednie fragmenty ekspertyz oraz odnośną korespondencję z biegłymi rewidentami.
Wartość LBB w 1993 r. wyceniono na około 3,5 mld DEM (bez IBB, ale z uwzględnieniem współczynnika kapitału podstawowego LBB zwiększonego dzięki kapitałowi celowemu), a jeden z ekspertów wycenił tę wartość na dzień 31 grudnia 1997 r. na prawie 6 mld DEM.
(60) Ponadto Niemcy – pomocniczo – prezentowały stanowisko, że metodyka zastosowana w decyzji 2000/392/WE jest niewłaściwa, ponieważ zakłada ona porównywalność z płynnymi, zwykłymi inwestycjami w kapitał zakładowy.
To podejście nie uwzględnia szczególnych cech omawianej transakcji.
Właściwe byłoby przyjęcie już dla wartości wyjściowej porównywalnych instrumentów kapitału własnego.
To może być wprawdzie trudne, co Komisja zauważyła już w przypadku WestLB; trudności tych nie można jednak przezwyciężyć, wybierając zupełnie nieodpowiedni instrument kapitału własnego w celu quasi "obejścia" problemu.
(61) Poza tym wybór średniego zysku z kapitału na wielkość porównywalną jest niewłaściwy.
Prywatny inwestor nie zaakceptowałby dopiero zysku z kapitału poniżej przedziału, w oparciu o który inwestorzy podejmują decyzję.
Wreszcie potrącenie tylko kosztów refinansowania netto zamiast pełnych kosztów refinansowania jest niewłaściwe.
Ewentualne oszczędności podatkowe przedsiębiorstwa nie mają znaczenia z punktu widzenia inwestora.
Kontrolne rozważenie innego aspektu również pokazuje, że nie można się zgodzić z tym podejściem, ponieważ w przypadku udostępnienia kapitału nieposiadającego płynności inwestor nadal może korzystać z jego funkcji generowania przychodów, które może ponownie zainwestować i otrzymać przynajmniej procenty z bezpiecznej inwestycji, a więc jego przychody podwajałyby się.
(62) Niemcy stały na stanowisku, że w związku z upłynięciem terminu (art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999) Komisja nie posiada uprawnień do windykacji ewentualnej pomocy.
Zasadniczą uchwałę o przeniesieniu WBK podjęto już 16 czerwca 1992 r., a więc więcej niż dziesięć lat przed podjęciem decyzji o wszczęciu procedury, którą dostarczono 4 lipca 2002 r.
Przy tym chodziło o zasadniczy zamiar połączenia udziałów bankowych kraju związkowego i WBK w jednym holdingu (późniejszy BGB), jeżeli zapewniałoby to kontynuację działalności wspierającej WBK, wykonywanie zadań publicznych oraz zwolnienie podatkowe.
Uchwała ta była od razu powszechnie znana, a Komisję poinformowano o dacie uchwały w 1999 r.
(63) Komisja w swoich decyzjach już wielokrotnie uznawała oświadczenie woli odpowiedniej korporacji – nawet jeśli warunkowo – za moment udostępnienia pomocy.
Taką ocenę Komisja zaprezentowała w decyzji dotyczącej pomocy na ratowanie udzielonej BGB [19], chociaż przedmiotowa uchwała z dnia 22 maja 2002 r. wymagała jeszcze zatwierdzenia przez parlament kraju związkowego Berlin (Abgeordnetenhaus) oraz przez Komisję.
(64) Ponadto Niemcy uważają, że okres nie został przerwany zgodnie z art. 15 ust. 2 zdanie 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
Zgodnie z tym przepisem okres może być przerwany tylko przez działanie podjęte przez Komisję.
Działaniem takim było dopiero pismo z dnia 4 lipca 2002 r. informujące o wszczęciu postępowania, a nie zwykłe wnioski o udzielenie informacji, które nie są działaniami Komisji lub upoważnionego członka Komisji.
Należy także uwzględnić, że okres przedawnienia służy pewności prawnej, i to nie tylko pewności prawnej w relacji Komisja – Państwa Członkowskie, ale także pewności prawnej beneficjenta pomocy.
Ponieważ Niemcy zostały poproszone o przekazanie kopii pisma beneficjentowi pomocy po raz pierwszy w decyzji o wszczęciu postępowania, co nastąpiło 9 lipca 2002 r., przerwanie okresu przedawnienia mogło mieć miejsce dopiero tego dnia.
Ponieważ przedmiotowym środkiem, w odniesieniu do którego należy zbadać, czy nie stanowi pomocy, jest uchwała z dnia 16 czerwca 1992 r., stanowi on, jeśli zostanie uznany za pomoc, istniejącą pomoc w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
V. UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(65) Po opublikowaniu informacji o wszczęciu procedury dochodzenia w Dzienniku Urzędowym [20] Komisja otrzymała w październiku i listopadzie uwagi Berliner Volksbank ("BV") oraz uwagi Federalnego Zrzeszenia Banków Niemieckich (Bundesverbandes deutscher Banken – zwanego dalej "BdB").
(66) BV był zdania, że przeniesienie WBK stanowi pomoc, ponieważ kapitał został udostępniony na warunkach, których nie zaakceptowałby inwestor rynkowy.
LBB płacił wynagrodzenie IBB, który z kolei jest działem LBB; przy tym ustalona stopa 0,25 % była znacznie niższa niż standardowe stopy rynkowe, o czym świadczą decyzje 2000/392/WE (WestLB) oraz 95/547/WE [21] oraz 98/490/WE [22] (Crédit Lyonnais), które zakładały oczekiwany zysk z kapitału własnego w wysokości co najmniej 12 %.
Pomoc ta prowadzi do znacznego zakłócenia konkurencji na terenie Wspólnoty, przede wszystkim wpływa niezwykle silnie na konkurencję w Berlinie, gdzie BGB wraz z LBB jest liderem na rynku klientów indywidualnych i firmowych (obok Berliner Bank i Berliner Sparkasse).
BV jest małym konkurentem z udziałem w rynku 5-7 % i dlatego też silnie odczuwa negatywne skutki pomocy.
Uwagi kończą się prośbą skierowaną do Komisji o nakazanie windykacji pomocy.
(67) BdB oświadczyło najpierw, że wspomniana procedura jest częścią kompleksowego badania Komisji, a mianowicie przeniesień instytucji wspierających budownictwo mieszkaniowe krajów związkowych do banków krajów związkowych, które prowadzą również działalność komercyjną.
Przy tym także w przypadku LBB, wbrew twierdzeniu Niemiec, decydujące były zaostrzone wymagania w stosunku do kapitału własnego w związku z dyrektywą dotyczącą współczynnika wypłacalności.
Za taką motywacją przemawia termin przeniesienia oraz wypowiedzi wtedy odpowiedzialnego senatora, który również zwrócił uwagę na oczekiwane wówczas wprowadzenie zaostrzonych europejskich przepisów dotyczących kapitału własnego.
Pod tym względem w świetle przepisów dotyczących pomocy nie ma żadnej istotnej różnicy między ocenianym tutaj przeniesieniem WBK do LBB a przeniesieniem WfA do WestLB, co oznacza, że można zastosować metodykę Komisji z decyzji 2000/392/WE.
(68) BdB zauważyło ponadto, że tutaj kwestią jest nie tylko kapitał celowy, ale przeniesienie kapitału WBK o wartości 187,5 mln DEM na poczet kapitału akcyjnego LBB, co jest wymierną korzyścią, ponieważ ma wpływ na rating i warunki pozyskania kapitału obcego.
Znacznie większe znaczenie ma uznanie przez nadzór bankowy podwyższenia kapitału podstawowego wynikającego z przeniesienia.
Ponieważ pomimo tego, że kapitał celowy w pierwszej kolejności był przeznaczony na zadania wspierające, można było wykorzystać go w całości jako kapitał obowiązkowy, przeznaczenie celowe nie ma znaczenia.
Miarodajna jest korzyść z funkcji rozszerzenia działalności, zwłaszcza że kapitał podstawowy daje potężny efekt dźwigni (możliwość udzielenia kredytów w wysokości 12,5-krotności kapitału przy aktywach ważonych 100 % ryzykiem, jak np. kredyty udzielane przedsiębiorstwom; możliwość udzielenia kredytów w wysokości 25-krotności kapitału przy aktywach ważonych 50 % ryzykiem, jak np. kredyty udzielane instytucjom państwowym).
Jeżeli pozyska się kapitał uzupełniający, to przy kapitale podstawowym w (hipotetycznej) wysokości 1 mld EUR i 50 % wadze ryzyka można udzielić kredytów w wysokości nawet 50 mld EUR.
(69) W kwestii obliczenia wynagrodzenia rynkowego BdB wskazało na sprawdzoną metodę zastosowaną przez Komisję w decyzji 2000/392/WE oraz na odniesienie do rynkowego zysku z kapitału w wysokości 12 % oraz na następnie doliczone marże i odjęte potrącenia wynikające ze szczególnego charakteru transakcji.
W każdym razie za rynkowe nie można uznać wynagrodzenia w wysokości 0,25 % zapłaconego IBB ani sprzedaży cichych udziałów i cesji roszczeń do zysku na rzecz BGB w 1994 r. i w 1998 r.
(70) Po pierwsze wynagrodzenie tylko za wykorzystany kapitał nie jest odpowiednie, po drugie IBB należy do LBB, co znaczy, że LBB płacił praktycznie sam sobie, a nie krajowi związkowemu.
Ponadto argument Niemiec, że za funkcję gwarancyjną kapitału celowego zapłacono odpowiednie wynagrodzenie w trakcie tworzenia nietypowego cichego udziału BGB w LBB w 1994 r., nie przekonuje, ponieważ brak jest istotnych danych wartościowych, a skupienie się wyłącznie na punkcie widzenia strony udzielającej pomocy jest zasadniczo niewłaściwe.
Dla kwestii pomocy istotne jest przeniesienie WBK do LBB po upływie terminu 31 grudnia 1992 r., związane z tym korzyści LBB i wynikające z tego zakłócenie konkurencji, a nie to, czy post factum za pomoc zapłacono.
Ponadto w przypadku wniesienia LBB do BGB mamy do czynienia tylko z procesem, który miał miejsce wewnątrz koncernu, ponieważ kraj związkowy jest również udziałowcem większościowym BGB.
Podobnie ma się kwestia cesji roszczeń do zysku na BGB w odniesieniu do pozostałych 24,99 % udziałów w 1998 r.
W żadnym razie nie można powiedzieć, że do 1998 r. nastąpiło pełne zniesienie pomocy.
(71) W późniejszym terminie, znacznie później niż termin przewidziany do przedstawienia uwag przez zainteresowane strony w rozporządzeniu (WE) nr 659/1999, BdB uzupełniło ten punkt i twierdziło przede wszystkim, że wartość sprzedaży LBB lub cichego udziału w LBB, ustalona przy utworzeniu BGB, nie obejmowała IBB, toteż zdaniem BdB jest raczej wykluczone, aby wartość sprzedaży cichego udziału w LBB obejmowała funkcję gwarancyjną kapitału celowego IBB.
(72) W odniesieniu do dziesięcioletniego okresu przedawnienia kompetencji w zakresie windykacji zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 BdB stwierdziło, że rozpoczął on bieg dopiero z chwilą uchwalenia Ustawy w sprawie utworzenia IBB po upływie terminu 31 grudnia 1992 r., a więc kończy się najwcześniej w dniu 31 grudnia 2002 r. Poza tym okres przedawnienia został przerwany działaniami Komisji zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Przepis ten ma szerokie znaczenie i obejmuje każde działanie Komisji podjęte w ramach postępowania, jak np. nakaz udzielenia informacji. Punkt oparcia dla dalszej interpretacji tego przepisu daje rozporządzenie Rady (EWG) nr 2988/74 z dnia 26 listopada 1974 r. dotyczące okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącymi transportu i konkurencji [23], zgodnie z którym przerwanie okresu przedawnienia powoduje "czynność podjęta w celu wstępnego badania lub postępowania odnośnie do naruszenia". Poza tym Niemcy same poprosiły Komisję, aby zaczekała do rozstrzygnięcia spornych kwestii w przypadku WestLB, a więc choćby z tego powodu nie mogą się powoływać na przedawnienie.
VI.
REAKCJA NIEMIEC NA UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(73) W stanowisku z dnia 16 grudnia 2002 r. Niemcy wskazały zasadniczo na własne uwagi odnośnie do decyzji o wszczęciu procedury, że niniejszy przypadek nie stanowi pomocy.
Poza tym ograniczyły się do łącznego skomentowania poszczególnych punków obu przekazanych uwag.
(74) W odniesieniu do tego, że BV i BdB uznały transfer WBK za pomoc, Niemcy oświadczyły, że uwzględnienie tylko i wyłącznie miesięcznego wynagrodzenia jest niewystarczające do analizy.
Bardziej istotne są powołane wielkości, jak na przykład – w zależności od wielkości dokapitalizowania – oprocentowanie (pożyczki) z zabezpieczeniem włącznie, dywidenda lub przyrost kapitału.
W momencie wniesienia w 1992/1993 r. LBB był instytucją dochodową, tak więc wniesienie majątku WBK do obowiązkowego kapitału własnego LBB było ekonomicznie sensownym posunięciem.
Dlatego WestLB i LBB – przeciwnie do twierdzenia BdB i BV – nie są w żadnym razie porównywalne.
Niezależnie od tego, w związku z (wtedy) toczącym się postępowaniem sądowym w sprawie WestLB, chybione jest odwoływanie się do zastosowanej tam metody jako do metody sprawdzonej, jak uczyniło to BdB.
(75) Inaczej niż twierdzi BdB, nie jest kwestią sporną i wspomniano o tym również w decyzji o wszczęciu procedury, że przeniesienie WBK skutkowało, obok wykorzystania funkcji gwarancyjnej kapitału celowego przez LBB, podwyższeniem kapitału własnego LBB wykazywanego w bilansie o 187,5 mln DEM i że został on również uznany przez nadzór bankowy za obowiązkowy kapitał własny.
Inaczej niż w przypadku WestLB tutaj nie powstaje problem, w jakim zakresie kapitał własny wykazywany w bilansie można uznać za wymierną korzyść, ponieważ nie trzeba rozróżniać między częściami kapitału uznanymi i nieuznanymi przez nadzór bankowy.
Podwyższenie bilansowego kapitału własnego oraz przeniesionych kapitałów zapasowych nie stanowi pomocy (patrz pkt 40 do 64).
(76) Poza tym błędne jest założenie, zgodnie z którym kapitał podstawowy w hipotetycznej wysokości 1 mld EUR pozwala na udzielenie kredytów w wysokości 50 mld EUR.
Jest wprawdzie kwestią bezsporną, że kapitał celowy IBB w związku z uznaniem go przez nadzór bankowy spełnia funkcję gwarancyjną i rozszerzenia działalności, jednak korzyść ta ogranicza się do rzeczywistego wykorzystania przez LBB.
Zasadniczo brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia podanego efektu dźwigni 1:50.
(77) Stosując zasadę inwestora rynkowego, należałoby odwołać się do inwestora znajdującego się w porównywalnej sytuacji.
W omawianym przypadku kraj związkowy jako inwestor zdecydował, że płynność kapitału celowego w całości będzie służyć aktualnej działalności IBB, a LBB nie może korzystać z funkcji finansującej tego kapitału.
Kraj związkowy wypracowywał tym kapitałem własne zyski (patrz pkt 40 do 64).
Ponadto fundusz celowy IBB nadal znajduje się w wyłącznej dyspozycji kraju związkowego, również po wniesieniu LBB do BGB.
Dlatego nieprawdziwe jest twierdzenie, że LBB, płacąc wynagrodzenie dla IBB, płacił je sam sobie.
Cesja roszczeń do zysku na osoby trzecie jest dla inwestora rynkowego zwykłą procedurą, zwłaszcza jeśli tą osobą trzecią jest inwestor będący jedynym właścicielem przedsiębiorstwa lub masy majątkowej.
(78) Wreszcie w odniesieniu do uwag banku BV oraz przeprowadzonego przez ten bank porównania udziałów w rynku banków BV i BGB stwierdzono, że BV ma silniejszą pozycję na rynku berlińskim niż sam to przedstawia.
Jest on drugą co do wielkości instytucją kredytową, a jego udziały w rynku wynoszą 60-70 % odpowiednich wartości BGB, i nawet depozyty klientów indywidualnych osiągają poziom 1/3 udziałów rynkowych BGB.
VII.
POROZUMIENIE POMIĘDZY BdB, KRAJEM ZWIĄZKOWYM BERLIN ORAZ LBB
(79) Dnia 7 października 2004 r. Niemcy poinformowały Komisję o wynikach porozumienia między głównym skarżącym BdB, krajem związkowym Berlin i LBB.
Niezależnie od nadal istniejących zasadniczych różnic w prezentowanych stanowiskach prawnych strony porozumienia uzgodniły, co uznają za właściwe parametry pozwalające na określenie odpowiedniego wynagrodzenia za majątek WBK.
Strony zwróciły się do Komisji z prośbą o uwzględnienie wyników porozumienia przy podejmowaniu przez nią decyzji.
(80) Korzystając z metody, która w szczegółach jest opisana w decyzji 2000/392/WE, strony określiły najpierw odpowiednie wynagrodzenie minimalne za kapitał celowy WBK w wysokości 10,19 %.
Ponieważ kraj związkowy Berlin był jedynym udziałowcem, nie uzgodniono dodatkowej marży, jak na przykład za brak praw do głosu.
Wreszcie ustalono potrącenie w wysokości 3,62 % za brak płynności kapitału (na podstawie stopy procentowej bezpiecznych papierów wartościowych jako kosztów refinansowania brutto, z których 50 % stanowią podatki od osób prawnych oraz podatek solidarnościowy, w celu obliczenia kosztów refinansowania netto).
Wynikiem jest odpowiednie wynagrodzenie w wysokości 6,57 %.
(81) Porozumienie nie wspomina nic o wynagrodzeniu za tę część majątku WBK, której LBB nie mógł wykorzystać na działalność komercyjną.
(82) W odniesieniu do kapitału akcyjnego IBB o wartości 187,5 mln DEM wniesionego do kapitału akcyjnego LBB nie dokonano potrącenia za koszty refinansowania, ponieważ w tym przypadku mamy do czynienia ze środkami płynnymi.
Ponieważ kapitał akcyjny przeniesiono do BGB w dwóch etapach, w 1994 r. i w 1998 r., strony zgodziły się, że wynagrodzenie za kapitał akcyjny należy zapłacić tylko do tych dwóch dat, każdorazowo proporcjonalnie do jego wartości.
(83) Strony nie doszły do porozumienia, czy należy policzyć ewentualny wzrost wartości w wyniku wniesienia LBB.
Zdaniem banku kraju związkowego wzrost wartości nastąpił dzięki sprzedaży LBB w 1994 r. i w 1998 r.
VIII.
OCENA DZIAŁANIA
1.
PRZEDAWNIENIE
(84) W odniesieniu do możliwego przedawnienia kompetencji w zakresie windykacji Niemcy uznały uchwałę berlińskiego Senatu w sprawie utworzenia holdingu banków berlińskich z dnia 16 czerwca 1992 r. za miarodajny termin.
W tej uchwale, którą przedłożono Komisji, postanowiono jednak tylko o "przeprowadzeniu restrukturyzacji udziałów bankowych kraju związkowego Berlin".
Przy tym "przewiduje się utworzenie Berliner Banken-Holding AG (Holding Banków Berlińskich), w którym znajdą się Landesbank Berlin – Girozentrale, Berliner Bank AG i ...
Berliner Pfandbrief-Bank".
Uchwała ta nie stanowi o przeniesieniu aktywów.
(85) Omawiany środek, tzn. przeniesienie majątku WBK do LBB wszedł w życie dopiero po upływie terminu 31 grudnia 1992 r.
Efekt ekonomiczny środka, tzn. podwyższenie kapitału własnego LBB oraz wynikające z tego większe możliwości udzielania kredytów, wystąpił dopiero dnia 1 stycznia 1993 r.
W niniejszym przypadku pomoc nie została udzielona przed tą datą.
(86) Nawet jeśli za termin przyznania środka pomocy należałoby uznać miesiące przed datą przeniesienia, tzn. na dzień 16 czerwca 1992 r., nie można mówić o przedawnieniu kompetencji Komisji w zakresie windykacji zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, jak twierdzą Niemcy. Niemcy są zdania, że dopiero decyzja o wszczęciu postępowania z dnia 4 lipca 2002 r. stanowi działanie Komisji przerywające okres przedawnienia, m.in., również dlatego, że Niemcy dopiero w tej decyzji zostały poproszone o przekazanie kopii tego pisma beneficjentowi pomocy.
(87) Należy zaprzeczyć temu twierdzeniu.
Art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 658/1999 odnosi się do "jakiegokolwiek działania" Komisji, a nie do formalnego wszczęcia procedury.
W niniejszym przypadku różne działania Komisji, szczególnie różne wnioski o udzielenie informacji dotyczące LBB, a już na pewno wniosek o udzielenie informacji z września 1999 r., były wystarczające do przerwania okresu przedawnienia.
Przy tym nie jest konieczne, aby LBB wiedział o działaniach Komisji.
W wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawie T-366/00 (Département du Loiret przeciwko Komisji) [24] Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że fakt, iż Państwo Członkowskie nie poinformowało beneficjenta pomocy o wnioskach Komisji o udzielenie informacji, nie odbiera im skuteczności prawnej w stosunku do beneficjenta pomocy.
Komisja nie ma obowiązku informowania potencjalnych zainteresowanych stron z beneficjentem pomocy włącznie o działaniach, które podejmuje w stosunku do bezprawnie przyznanej pomocy przed wszczęciem procedury.
Sąd doszedł w związku z tym do wniosku, że wspomniany wniosek o udzielenie informacji jest działaniem w rozumieniu art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 przerywającym bieg okresu przedawnienia, nawet jeśli beneficjent pomocy w tamtym czasie nie wiedział o wymianie korespondencji [25].
Oprócz tego wydaje się mało prawdopodobne, że LBB nie wiedział o wnioskach Komisji o udzielenie informacji, jako że Niemcy w 1999 r. odpowiadały na te wnioski.
(88) Podsumowując, należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku Komisja posiada kompetencje w zakresie windykacji pomocy.
2.
POMOC PAŃSTWA W ROZUMIENIU ART.
87 UST.
1 TRAKTATU WE
(89) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
2.a ZASOBY PAŃSTWOWE
(90) Kraj związkowy Berlin zdecydował się na przeniesienie, aby podwyższyć kapitał LBB w drodze wniesienia WBK/IBB wykonujących zadania publiczne, a kraj związkowy Berlin był ich poręczycielem państwowym i właścicielem.
W związku z tym wniesieniem obowiązkowy kapitał własny LBB, uznany przez nadzór bankowy pismem z dnia 24 lutego 1993 r., został podwyższony o 1,9 mld DEM.
Z tego 187,5 mln DEM przypadało na podwyższenie kapitału akcyjnego LBB przez kapitał akcyjny byłej WBK [26], a dokładnie 1,715 mln DEM na kapitał zapasowy z zysku WBK (bez zysku netto za 1992 r. w wysokości prawie 200 mln DEM), który był od tej chwili wykazywany jako kapitał celowy IBB i stale wzrastał.
(91) W związku z przeniesieniem około 1,9 mld DEM i uznaniem przez nadzór bankowy za kapitał podstawowy znacznie wzrosły możliwości LBB udzielania kredytów, a co za tym idzie możliwości rozszerzenia działalności.
W przypadku 100 %-towej wagi ryzyka dla wszystkich należności (np. kredyty dla sektora niefinansowego) i bez pozyskiwania dodatkowych środków uzupełniających potencjał rozszerzenia działalności wynosi teoretycznie 12,5-krotność dodatkowo otrzymanego obowiązkowego kapitału własnego (tutaj prawie 24 mld DEM).
Nie można dokładnie określić, jaka jest rzeczywista wysokość tego potencjału w poszczególnych przypadkach, ponieważ zależy to od struktury klientów, planów strategicznych i czynników zewnętrznych, których nie można przewidzieć.
To, czy w ogóle i w jaki sposób dokładnie instytucja kredytowa wykorzystuje nowe środki własne, nie jest jednak istotne dla badania tej transakcji.
(92) Niezależnie od tego, że IBB nadal wykorzystywał część środków do pokrycia działalności wspierającej, środki te zostały uznane przez nadzór bankowy i mogły być przeznaczone na cele gwarancyjne banku LBB konkurującego z innymi instytucjami kredytowymi.
Nie ulega zatem wątpliwości, że LBB otrzymał zasoby państwowe pozwalające mu na uzyskanie korzyści gospodarczej w stosunku do swoich konkurentów, zakładając że środki te nie zostały udostępnione na zasadach rynkowych.
2.b SPRZYJANIE OKREŚLONEMU PRZEDSIĘBIORSTWU
(93) Badając, czy udostępnienie zasobów państwowych przedsiębiorstwu publicznemu oznacza sprzyjanie mu oraz czy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE, Komisja stosuje zasadę "inwestora rynkowego".
Sąd Pierwszej Instancji zaakceptował i rozwinął tę zasadę w szeregu spraw, a ostatnio w wyroku z dnia 6 marca 2003 r., który dotyczył podobnego przeniesienia do WestLB [27].
(1) Zasada inwestora rynkowego
(94) Zgodnie z zasadą inwestora rynkowego nie stanowi sprzyjania określonemu przedsiębiorstwu udostępnienie jemu zasobów kapitałowych na warunkach, "na których inwestor prywatny, działający w normalnych warunkach rynkowych, byłby skłonny udostępnić te środki przedsiębiorstwu prywatnemu" [28].
Natomiast ze sprzyjaniem w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE mamy do czynienia, jeżeli uzgodnione wynagrodzenie i/lub stan finansów przedsiębiorstwa nie pozwalają oczekiwać normalnego zysku z kapitału w odpowiednim terminie.
(2) Artykuł 295 Traktatu WE
(95) Zgodnie z art. 295 Traktatu WE zasady prawa własności obowiązujące w poszczególnych Państwach Członkowskich pozostają bez zmian.
Nie usprawiedliwia to jednakże naruszania reguł konkurencji określonych w Traktacie.
(96) Niemcy uzasadniały, że w związku z przeznaczeniem celowym majątku WBK przeniesionych środków nie można było spożytkować w inny, bardziej rentowny sposób niż poprzez wniesienie do podobnej instytucji publicznej.
Dlatego też przeniesienie stanowiło najbardziej sensowne, komercyjne zaangażowanie majątku.
Stąd każde wynagrodzenie za wniesienie, tzn. każdy dodatkowy zysk z kapitału WBK, byłby wystarczający, aby uzasadnić przeniesienie z punktu widzenia zasady "inwestora rynkowego".
(97) Powyższej argumentacji nie można przyjąć.
Możliwe, że wniesienie WBK do LBB oraz wynikająca z tego dla LBB możliwość wykorzystania części kapitału WBK na pokrycie działalności komercyjnej, była ekonomicznie najbardziej sensownym wykorzystaniem kapitału.
Jeżeli jednak pieniądze publiczne oraz inne aktywa zostaną użyte na działalność komercyjną, mającą na celu sprostanie konkurencji, należy stosować do nich reguły rynkowe.
Oznacza to, że jeżeli państwo zdecyduje o wykorzystaniu majątku przeznaczonego na cele publiczne (także) na cele komercyjne, powinno ono wymagać wynagrodzenia, które odpowiada wynagrodzeniu rynkowemu.
(3) Struktura własnościowa
(98) Zasadniczą kwestią tego badania jest, czy inwestor prywatny działający w normalnych warunkach gospodarki rynkowej o podobnej wielkości jak organy administracyjne sektora publicznego w odpowiednich okolicznościach zdecydowałby się na omawiane dokapitalizowanie, jak stwierdził to Sąd Pierwszej Instancji w wyroku WestLB, odsyłając do dotychczasowego orzecznictwa [29].
Wreszcie, jak wyjaśnił Sąd, odsyłając ponownie do innych wyroków, "należy porównać zachowanie inwestora publicznego z prywatnym pod kątem zachowania inwestora prywatnego w stosunku do omawianej transakcji wobec informacji dostępnych w tamtym momencie i przewidywalnego rozwoju sytuacji" [30].
To pokazuje, że dla badania istotny jest moment inwestycji oraz rozsądne oczekiwania inwestora, tzn. wynikające z dostępnych w tamtym momencie informacji.
Dotyczą one przede wszystkim prawdopodobnego zysku z kapitału.
(99) Kraj związkowy Berlin był jedynym udziałowcem LBB (oraz WBK).
Nawet jeśli ten czynnik umożliwiałby zrezygnowanie z wyłącznego postrzegania stałego wynagrodzenia jako średnio 0,25 % od części kapitału celowego wykorzystanego przez LBB od grudnia 1995 r., nie można niskiego, bezpośredniego wynagrodzenia motywować tym, że kraj związkowy był jedynym właścicielem.
(100) Powoływanie się na to, że kraj związkowy był jedynym właścicielem, zakładałoby istnienie wystarczającego biznesplanu, ekspertyzy dotyczącej wartości lub wyceny oczekiwanego zysku z kwestionowanej inwestycji. Nie istniały one w tamtym czasie.
Komisja nie dysponuje więc żadnymi wskazówkami pozwalającymi na sprawdzenie twierdzeń kraju związkowego.
(101) Komisja uważa w związku z tym, że w omawianym przypadku odpowiednie wynagrodzenie należy ustalić na podstawie bezpośredniego, rynkowego wynagrodzenia.
(4) Wynagrodzenie i składniki wynagrodzenia
Baza kapitałowa do obliczenia wynagrodzenia
(102) Zgodnie z podejściem z decyzji 2000/392/WE, które potwierdził również Sąd Pierwszej Instancji, wynagrodzenie należy zapłacić za całą wartość przeniesionego majątku.
Ponieważ BAKred uznał środki w pełnej wysokości niezwłocznie za kapitał podstawowy, bank LBB mógł z nich korzystać od dnia 1 stycznia 1993 r. na zabezpieczenie działalności, z wyjątkiem kwot przeznaczanych rocznie na działalność wspierającą.
Od corocznie wzrastających kwot należy jednak odjąć jeszcze kapitał potrzebny na zabezpieczenie działalności wspierającej, z którego nie mógł korzystać LBB.
(103) Majątki celowe WKB/IBB oraz kapitał każdorazowo potrzebny na działalność wspierającą IBB od 1993 r. wykazywały zmienną, względnie stale wzrastającą wartość.
Wartości te znajdują się w tabeli w pkt 142.
(104) Kapitał akcyjny WBK/IBB w wysokości 187,5 mln DEM wniesiony do kapitału akcyjnego banku LBB był kapitałem płynnym.
W 1994 r. 75,01 % udziałów LBB sprzedano BGB, w 1998 r. pozostałe 24,99 % udziałów sprzedano również BGB za cenę 1,5 mld DEM.
W ten sposób kapitał akcyjny od 1998 r. należał do BGB.
(105) Istnieją trzy podstawy dla obliczenia wynagrodzenia: po pierwsze płynny kapitał w wysokości 187,5 mln DEM za rok 1993 oraz za lata 1994 do 1997 r. w wysokości 46,9 mln DEM (odpowiednio 24,99 % udziałów); po drugie kapitał celowy i po trzecie środki potrzebne na działalność wspierającą.
Ponieważ za dwa pierwsze instrumenty należy przyjąć taki sam minimalny zysk z kapitału, można je rozpatrywać wspólnie.
Odpowiednie wynagrodzenie za kapitał akcyjny i kapitał celowy
(106) Za inwestycje finansowe o różnej jakości ekonomicznej wymaga się różnych zysków z kapitału.
Badając, czy inwestycję zaakceptowałby inwestor rynkowy, należy wziąć pod uwagę szczególny charakter ekonomiczny kwestionowanego działania kapitałowego oraz wartość kapitału udostępnionego LBB.
Porównanie z innymi instrumentami kapitału własnego
(107) Przy obliczaniu odpowiedniego wynagrodzenia istotną kwestią jest to, z jakimi innymi instrumentami kapitału własnego można porównać wniesione środki WBK, ponieważ za różne instrumenty oferuje się na rynku różne wynagrodzenie.
Dla celów porozumienia BdB kraj związkowy i LBB założyły porównywalność z inwestycją w kapitał zakładowy.
(108) Komisja jest również zdania, że wniesione środki WBK najlepiej porównać z inwestycją w kapitał zakładowy.
To porównanie można bez wątpienia założyć dla kapitału akcyjnego i nie wymaga ono dalszych wyjaśnień.
Poza tym dotyczy ono też kapitału celowego, który również został uznany przez BAKred za kapitał podstawowy.
(109) W tym kontekście należy najpierw podkreślić, że relatywnie szeroka oferta innowacyjnych instrumentów kapitału własnego, z których mogą korzystać instytucje kredytowe w wielu krajach, nie była jeszcze dostępna w Niemczech w 1993 r., kiedy zadecydowano o przeniesieniu WBK do LBB.
Niektóre z tych instrumentów dopiero się rozwinęły, inne istniały już, ale nie były znane w Niemczech.
Tak więc porównanie kapitału celowego z takimi innowacyjnymi instrumentami, które przeważnie rozwinęły się w późniejszym czasie i częściowo są dostępne tylko w innych krajach, byłoby nieprzekonujące.
(110) Komisja jest również zdania, że porównanie z cichymi udziałami jest niewłaściwe do obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia za kapitał celowy uznany za kapitał podstawowy.
Ważnym aspektem jest dla Komisji fakt, że wniesienie majątku nie nastąpiło w formie cichego udziału, lecz w wyniku utworzenia kapitału celowego.
Również BAKred uznał wniesiony kapitał za kapitał celowy, a nie cichy udział zgodnie z § 10 (Prawo bankowe) KWG.
To, że niemiecki nadzór bankowy uznał wniesiony kapitał za kapitał celowy, przemawia za tym, że udostępniony kapitał należy raczej porównać z kapitałem zakładowym niż z cichym udziałem.
(111) Ryzyko, że wniesiony kapitał w przypadku niewypłacalności lub likwidacji zostanie przynajmniej częściowo utracony, nie jest mniejsze niż ryzyko w przypadku inwestycji w kapitał zakładowy, ponieważ majątek WBK stanowi znaczną część kapitału własnego LBB, a LBB przez te lata w znacznym stopniu pokrył udostępniony majątek ryzykownymi aktywami.
Koszty płynności kapitału celowego
(112) "Normalne" wniesienie kapitału przysparza bankowi zarówno płynności, jak środków własnych koniecznych do rozszerzenia działalności w świetle przepisów nadzoru bankowego.
Aby bank mógł w pełni wykorzystać kapitał, tzn. rozszerzyć aktywa ważone 100 %-towym ryzykiem o współczynnik 12,5 (100 podzielone przez współczynnik wypłacalności 8 %), musi się on refinansować na rynkach kapitałowych 11,5 razy.
Mówiąc prościej, różnica 12,5 razy otrzymanych i 11,5 razy zapłaconych odsetek od tego kapitału minus inne koszty banku (np. koszty administracyjne) daje zysk z kapitału własnego [31].
(113) Pomijając kapitał akcyjny w wysokości 187,5 mln DEM, przeniesienie aktywów WBK początkowo nie przysporzyło LBB płynności.
Ponieważ na początku kapitał nie przysparzał płynności bankowi LBB, poniósł on dodatkowe koszty finansowania w wysokości kwoty kapitału, kiedy pozyskiwał konieczne środki na rynkach finansowych, aby w pełni wykorzystać możliwości transakcyjne stworzone dzięki dodatkowemu kapitałowi własnemu, tzn. aby rozszerzyć aktywa ważone ryzykiem o 12,5-krotność kwoty kapitału (lub utrzymać aktywa w tej wysokości) [32].
(114) Z powodu dodatkowych kosztów, które nie powstałyby przy wniesieniu kapitału własnego w innej formie, przy obliczaniu odpowiedniego wynagrodzenia konieczne jest uwzględnienie właściwego potrącenia.
Inwestor rynkowy nie może oczekiwać, że otrzyma takie samo wynagrodzenie, jak za kapitał wniesiony w gotówce.
(115) Komisja jest przy tym zdania, że w rachunku nie trzeba uwzględniać całej stopy refinansowania.
Koszty refinansowania są kosztami działalności i zmniejszają przychód do opodatkowania.
Wynik netto banku w obu przypadkach nie zmniejsza się o kwotę dodatkowo zapłaconych odsetek.
Część kosztów jest rekompensowana niższym podatkiem od osób prawnych.
Tylko koszty netto mogą być uznane za dodatkowe obciążenie banku LBB w związku ze szczególnym charakterem przeniesionego kapitału.
Ogólnie Komisja przyznaje więc, że LBB ponosi dodatkowe "koszty płynności" w wysokości "kosztów refinansowania minus podatek płacony przez przedsiębiorstwa".
(116) Negocjując porozumienie, strony, podobnie jak w porozumieniu w sprawie Hamburskiego Banku Krajowego, w którym przeniesienie odbyło się w tym samym czasie, ustaliły stopę długoterminowych bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,23 %.
Ponadto strony porozumiały się co do zastosowania ryczałtowej stopy podatkowej w wysokości 50 % [33].
To daje stopę kosztów refinansowania netto w wysokości 3,62 %, a co za tym idzie odpowiednie potrącenie za brak płynności.
Potrącenie to dotyczy tylko kapitału celowego.
Obliczenie oczekiwanego minimalnego wynagrodzenia za kapitał celowy oraz kapitał akcyjny
(117) Inwestor rynkowy opiera swoje oczekiwania w stosunku do zysku z kapitału na historycznych danych dotyczących średniego zysku z kapitału, które także dają ogólne pojęcie o przyszłej wydajności przedsiębiorstwa, a w szczególności na analizie aktualnego modelu działania przedsiębiorstwa, strategii i jakości zarządzania oraz relatywnych prognozach danej branży.
Jeżeli przedsiębiorstwo potrzebuje kapitału, musi przekonać ewentualnego inwestora, że jest ono w stanie długoterminowo wypracować zysk z kapitału przynajmniej na poziomie rynkowego zysku przedsiębiorstw porównywalnych pod względem ryzyka i profilu działalności.
Jeżeli przedsiębiorstwo nie spełnia oczekiwań co do przynajmniej średniego zysku z kapitału, inwestor nie zdecyduje się na tę inwestycję i rozważy inne przedsiębiorstwo, które przy takim samym ryzyku ma lepsze perspektywy.
(118) Aby obliczyć odpowiednie najniższe wynagrodzenie, można użyć różnych metod.
Począwszy od najróżniejszych wariantów stopy finansowania do metody wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing models – zwanej dalej "CAPM").
Do przedstawienia różnych rozwiązań należy wyróżnić dwa składniki, zysk z bezpiecznych inwestycji oraz premię za ryzyko danego projektu: odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem = podstawowa stopa procentowa bezpiecznych papierów wartościowych + premia za ryzyko inwestycji.
Odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem można również określić jako sumę stopy zysku z bezpiecznej inwestycji i dodatkowej premii za ryzyko w związku z przejęciem ryzyka specyficznego dla danej inwestycji.
(119) Podstawą obliczenia zysku z kapitału jest zawsze istnienie formy bezpiecznej inwestycji, dla której można założyć bezpieczny zysk z kapitału.
Zwykle do obliczenia podstawowej stopy bezpiecznych papierów wartościowych przyjmuje się oczekiwany zysk z papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu emitowanych przez państwo (względnie indeks bazujący na tych papierach wartościowych), ponieważ są to formy inwestycji o porównywalnie niskim ryzyku.
Różnice między poszczególnymi metodami występują jednakże przy obliczeniu premii za ryzyko:
- Metoda finansowa: Zysk z kapitału własnego oczekiwany przez inwestora stanowi z punktu widzenia banku wykorzystującego kapitał przyszłe koszty finansowania.
Przy tym podejściu określane są najpierw historyczne koszty kapitału własnego, które ponoszą banki porównywalne z opisywanym bankiem.
Średnia arytmetyczna historycznych kosztów kapitału zostaje następnie zrównana z przyszłymi, oczekiwanymi kosztami kapitału własnego, i w ten sposób z zyskiem z kapitału oczekiwanym przez inwestora.
- Metoda finansowa ze skumulowanym rocznym wzrostem (compound annual growth rate): Centralnym punktem tej metody jest zastosowanie średniej wartości geometrycznej zamiast arytmetycznej (compound annual growth rate).
- Metoda wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing model – CAPM): W nowoczesnych finansach metodą najbardziej znaną i najczęściej testowaną jest CAPM, przy pomocy tej metody można określić zysk z kapitału oczekiwany przez inwestora przy pomocy następującego wzoru: oczekiwany zysk z kapitału = stopa bezpiecznych papierów wartościowych + premia za ryzyko rynkowe × beta.
Współczynnik beta pozwala na porównanie ryzyka danego przedsiębiorstwa z łącznym ryzykiem wszystkich przedsiębiorstw.
Premię za ryzyko tej szczególnej inwestycji oblicza się przez pomnożenie premii za ryzyko rynkowe oraz współczynnika beta.
(120) CAPM jest główną metodą obliczania zysków z inwestycji w duże przedsiębiorstwa notowane na giełdzie.
LBB nie jest przedsiębiorstwem notowanym na giełdzie, dlatego nie można bezpośrednio wyprowadzić wartości beta.
Zastosowanie metody CAPM jest możliwe wyłącznie na podstawie orientacyjnego współczynnika beta.
(121) Niemcy generalnie mają krytyczny stosunek do zastosowania metody CAPM.
Ostatecznie strony zgodziły się w porozumieniu na zastosowanie metody CAPM i wyliczyły odpowiednie wynagrodzenie za wniesienie kapitału akcyjnego oraz kapitału celowego do LBB na poziomie 10,19 %.
(122) Strony porozumienia zastosowały w swoich obliczeniach metodę CAPM oraz podstawową stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych dla LBB w wysokości 7,23 % na dzień 31 grudnia 1992 r.
Obliczając te stopy procentowe założono, że majątek WBK został udostępniony bankowi LBB trwale.
Strony nie zastosowały zatem zysku z bezpiecznych papierów wartościowych o określonym czasie trwania inwestycji (np. dziesięcioletni zysk z obligacji państwowych) obserwowanego na rynku w dniu wniesienia kapitału, gdyż takie podejście pomijałoby ryzyko reinwestycji, tzn. ryzyko braku możliwości ponownego zainwestowania po upływie okresu inwestycji w wysokości stopy procentowej bezpiecznych papierów wartościowych.
Zdaniem stron najlepiej odda się ryzyko inwestycji, przyjmując za podstawę "total return index".
Z tego powodu strony oparły się na indeksie niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) REX10 performance index, który odzwierciedla dokładnie zachowanie (performance) inwestycji w obligacje federalne o dziesięcioletnim czasie trwania.
Zastosowany indeks uwzględnia stan indeksu REX10 performance index na koniec każdego roku od 1970 roku.
Strony obliczyły w ten sposób zysk roczny, który odzwierciedla tendencję przyjętego indeksu REX10 performance index w okresie od 1970 do 1992 roku, i w ten sposób strony uzyskały wyżej wymienioną bezpieczną podstawową stopę procentową w wysokości 7,23 % ( 31 grudnia 1992 r.).
(123) Biorąc pod uwagę, że wkład miał zostać udostępniony LBB trwale, procedura obliczenia podstawowych stóp procentowych bezpiecznych papierów wartościowych wydaje się w tym przypadku właściwa.
Ponadto przyjęty indeks REX10 performance index stanowi ogólnie uznane źródło danych.
Obliczone stopy podstawowe bezpiecznych papierów wartościowych wydają się zatem odpowiednie.
(124) Współczynnik beta określony został na poziomie 0,74 na podstawie ekspertyzy KPMG, którą dysponuje Komisja, dotyczącej tzw. skorygowanych (adjusted) współczynników beta wszystkich instytucji kredytowych w Niemczech notowanych na giełdzie.
Na podstawie powyższej ekspertyzy oraz przy uwzględnieniu profilu działalności banku LBB należy uznać powyższy współczynnik beta za właściwy.
(125) Komisja uważa także premię za ryzyko rynkowe w wysokości 4,0 % za uzasadnioną.
Już w trakcie postępowania, którego wynikiem była decyzja 2000/392/WE Komisja kilkakrotnie odniosła się do tzw. ogólnej długoterminowej premii za ryzyko rynkowe, a więc do różnicy między długoterminowym średnim zyskiem ze zwykłego portfela akcji a zyskiem z obligacji państwowych.
W odpowiednich ekspertyzach sporządzonych na potrzeby postępowania zastosowano, w zależności od metodyki, założonego okresu oraz danych, przedział od ok.
3 % do 5 %. Do wyliczeń w ekspertyzie sporządzonej dla BdB alternatywnie przyjęto wartości 3,16 % oraz 5 %, a inna ekspertyza sporządzona dla banku WestLB w ramach tego samego postępowania zakładała alternatywne wartości 4,5 % oraz 5 %, natomiast Lehman Brothers, którzy również pracowali na zlecenie WestLB, założyli stopę 4 %.
Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja nie widzi potrzeby w niniejszym przypadku zrezygnowania z rynkowej premii za ryzyko zastosowanej w porozumieniu.
Zdaniem Komisji nie ma wątpliwości, aby minimalne wynagrodzenie obliczone przez strony na podstawie metody CAMP uznać za odpowiednie.
(126) Komisja ustala zatem odpowiednie minimalne wynagrodzenie w wysokości 10,19 % rocznie (każdorazowo po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym).
Brak marży na zysk z kapitału w związku ze 100 %-towym udziałem własnościowym
(127) Należy zbadać, czy istnieją powody dostosowania obliczonego wynagrodzenia minimalnego.
Zgodnie z podejściem zastosowanym w procedurach dotyczących innych banków krajów związkowych następujące trzy szczególne cechy transakcji mogą uzasadniać tę marżę: po pierwsze brak emisji nowych udziałów w spółce i związany z tym brak dodatkowych głosów, po drugie znaczna wartość przeniesionego majątku i po trzecie brak płynności inwestycji.
(128) Analogicznie do innych procedur Komisja uważa marże w dwóch ostatnich przypadkach za nieuzasadnione.
Brak praw głosu w związku z nieprzeprowadzeniem emisji nowych udziałów również nie uprawnia do naliczenia marży, ponieważ kraj związkowy Berlin już posiadał 100 % udziałów i głosów.
Brak zmniejszenia wynagrodzenia z powodu uzgodnienia wynagrodzenia ryczałtowego
(129) Wynagrodzenie za akcje zależy bezpośrednio od wyników uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo i wyraża się przede wszystkim w formie dywidend i udziału w przyroście wartości przedsiębiorstwa (np. wyrażonym we wzroście kursu akcji).
Kraj związkowy otrzymuje wynagrodzenie ryczałtowe, którego wysokość ma uwzględniać oba powyższe aspekty wynagrodzenia za "normalne" dokapitalizowanie.
Można by argumentować, że stałe wynagrodzenie zamiast bezpośredniego uzależniania wynagrodzenia od wyników LBB stanowi korzyść dla kraju związkowego, która usprawiedliwia redukcję stopy wynagrodzenia.
Czy jednak takie stałe wynagrodzenie rzeczywiście jest korzystniejsze niż zmienne, zależne od zysku, zależy w dużej mierze od wyników przedsiębiorstwa osiąganych w przyszłości.
Jeśli pogorszą się one, wówczas stopa ryczałtowa jest korzystniejsza dla inwestora, przy ich poprawie jednak, przeciwnie, stanowi niekorzyść.
Rzeczywistego rozwoju sytuacji nie można jednak uwzględniać przy późniejszej ocenie decyzji inwestycyjnej.
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Komisja uważa, że stopa wynagrodzenia nie może zostać zredukowana.
Łączne wynagrodzenie za kapitał akcyjny i kapitał celowy
(130) Na podstawie wszystkich powyższych rozważań Komisja doszła do wniosku, że rynkowy minimalny zysk z kapitału oraz kapitału celowego powinien wynosić 10,19 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw).
W odniesieniu do kapitału celowego nieposiadającego płynności należy od tego odjąć 3,62 % w związku z kosztami refinansowania netto.
Odpowiednie wynagrodzenie za kwoty wykorzystywane na działalność wspierającą
(131) Również kwoty wykorzystywane na działalność wspierającą mają wartość materialną dla LBB, a ich funkcję ekonomiczną można porównać z gwarancją lub poręczeniem.
Aby podjąć takie ryzyko, inwestor rynkowy zażądałby odpowiedniego wynagrodzenia.
Porozumienie pomiędzy BdB, krajem związkowym oraz LBB nie dotyczy tej kwestii.
(132) W przypadku WestLB [34] Niemcy uznały za odpowiednią stopę wyjściową wynagrodzenie w wysokości 0,3 % rocznie przed opodatkowaniem.
Biorąc pod uwagę zasadniczą porównywalność przypadków banków WestLB oraz LBB, a także z braku innych wyznaczników, Komisja uważa, że ta stopa odpowiada wynagrodzeniu, które LBB musiałby zapłacić na początku lat 90-tych na rynku za przejęcie awalu na jego rzecz.
(133) Powody zwiększenia stopy wyjściowej w decyzji 2000/392/WE nie dotyczą jednak niniejszego przypadku.
W decyzji 2000/392/WE na wymienioną stopę w wysokości 0,3 % rocznie (przed opodatkowaniem) ustalono marżę w wysokości kolejnych 0,3 % rocznie, ponieważ z jednej strony awale zwykle wiążą się z określonymi transakcjami i mają ograniczony czas trwania (tak nie było w przypadku WestLB), a z drugiej strony kwota w wysokości ponad 3,4 mld DEM udostępniona bankowi WestLB jest wyższa niż kwoty zwykle pokrywane przez takie poręczenia bankowe.
(134) Podwyższenie wynagrodzenia w wysokości 0,3 % w związku z szerokim zakresem "poręczenia" wynoszące ok. 170 do 350 mln DEM rocznie wydaje się nieadekwatne.
Podwyższenie tej stawki w związku z tym, że LBB zasadniczo może korzystać z majątku WBK bez ograniczeń, jest wątpliwe z tych samych powodów, z których nie naliczono marży na wynagrodzenie za kapitał wykorzystywany na działalność komercyjną, ponieważ kraj związkowy mógł zażądać od LBB zwrotu majątku, co też uczynił na koniec sierpnia 2004 r.
(135) Premia gwarancyjna jest kosztem działalności banku LBB i pomniejsza dochód do opodatkowania.
Wynagrodzenie za majątek WBK płaci się z zysku po opodatkowaniu.
W związku z tym stopę 0,3 % należy zasadniczo skorygować o stopę podatkową.
Podobnie jak w przypadku kosztów refinansowania Komisja zakłada – w tym przypadku na korzyść LBB – jednolitą łączną stopę podatkową w wysokości 50 %.
Komisja ustala zatem stopę w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu.
(5) Element pomocy
(136) Zgodnie z tymi obliczeniami Komisja uważa wynagrodzenie w wysokości 10,19 % rocznie po opodatkowaniu za kapitał akcyjny, w wysokości 6,57 % rocznie po opodatkowaniu za tę część kapitału celowego, którą bank LBB mógł wykorzystać do pokrycia działalności oraz w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu za kwoty wykorzystywane na działalność wspierającą, która jednak ujęto w bilansie jako kapitał własny, za zgodne z rynkowym.
(137) Z przedstawionych podstaw obliczeń oraz wynagrodzeń za różne rodzaje przeniesionego majątku wynikają kwoty zebrane w tabeli w pkt 142, które należy zapłacić za poszczególne składniki i lata jako odpowiednie wynagrodzenie.
(138) Należy je porównać z kwotami, które były stałymi składnikami wynagrodzenia ustalonymi w momencie inwestycji.
Zdaniem Komisji chodzi tylko o uzgodnione wynagrodzenie stałe w zmieniającej się wysokości (patrz tabela w pkt 142) za wykorzystaną część kapitału celowego.
W przeciwieństwie do tego nie można zaliczyć innych składników, jak wymieniony przez Niemcy zrealizowany wzrost wartości oraz wypłacone w 1993 r. dywidendy w wysokości 238 mln DEM.
(139) Niemcy twierdziły, że od wynagrodzenia należy odjąć wzrost wartości zrealizowany w momencie sprzedaży w latach 1994 i 1998 oraz wypłacone dywidendy w wysokości 238 mln DEM.
Zgodnie z zasadą inwestora rynkowego, który na podstawie informacji dostępnych w momencie inwestycji albo może oczekiwać odpowiedniego zysku z kapitału, albo ustala wynagrodzenie bezpośrednie, kwestią zasadniczą nie są kwoty zapłacone i wzrost wartości zrealizowany po dokonaniu inwestycji.
Zatem dywidendy i wzrosty wartości, których nie można skalkulować od początku, nie mogą mieć decydującego znaczenia.
Decydująca nie jest również kwestia, czy wzrost wartości w drodze sprzedaży generuje przychód, czy nie.
Wreszcie nie jest jasne, dlaczego dywidenda w wysokości 238 mln DEM miałaby być wypłacona na podstawie wniesionego kapitału celowego; przy tym płatności musiałyby być proporcjonalne, a mianowicie odpowiednio do stosunku kapitału celowego do pozostałego kapitału własnego LBB.
(140) Niemcy twierdziły też, że powodem przeniesienia były potencjalne efekty synergii, a nie podwyższenia kapitału własnego LBB.
Ponieważ efekty synergii nie zmniejszają możliwości wykorzystania przeniesionego kapitału dla LBB, ani nie zwiększają kosztów związanych z przeniesieniem, to nie mogą mieć one wpływu na wysokość wynagrodzenia, którego zażądałby od banku inwestor rynkowy za udostępniony kapitał własny.
Również w przypadku rzeczywistej korzyści dla kraju związkowego wynikającej z efektów synergii każdy inny bank w związku z istniejącą konkurencją byłby zmuszony "zapłacić" krajowi związkowemu za instrument finansowy dodatkowo do odpowiedniego wynagrodzenia za udostępniony kapitał "wynagrodzenie" w formie takiej korzyści.
Komisja jest zatem zdania, że ewentualnych efektów synergii nie można uznać za wynagrodzenie płacone przez LBB za przeniesienie majątku WBK.
(141) Różnica między uzgodnionym wynagrodzeniem w wysokości ok. 0,25 % rocznie a odpowiednim wynagrodzeniem w wysokości 6,57 % rocznie (za tę część kapitału celowego IBB, którą można wykorzystać na działalność komercyjną), 10,19 % rocznie za kapitał akcyjny WBK oraz 0,15 % rocznie (za część majątku porównywalną z gwarancją bankową) stanowi pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(142) Pomoc składa się z następujących elementów:
Wartości (mln DM na koniec roku) _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 [35] _BAR_ Suma _BAR_ Suma € _BAR_
1.Kapitał celowy IBB _BAR_ 1715,2 _BAR_ 2005,8 _BAR_ 2105,8 _BAR_ 2206,0 _BAR_ 2306,0 _BAR_ 2356,0 _BAR_ 2406,0 _BAR_ 2456,5 _BAR_ 2600,0 _BAR_ 2623,8 _BAR_ 2625,4 _BAR_ 2625,4 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wykorzystanie na dział. wspierającą _BAR_ 168,7 _BAR_ 180,1 _BAR_ 273,2 _BAR_ 323,8 _BAR_ 346,4 _BAR_ 233,6 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostająca część kapitału celowego _BAR_ 1546,5 _BAR_ 1825,7 _BAR_ 1832,6 _BAR_ 1882,2 _BAR_ 1959,6 _BAR_ 2122,4 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stopa _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ 6,57 % _BAR_ _BAR_ _BAR_
Należne wynagrodzenie _BAR_ 101,6 _BAR_ 119,9 _BAR_ 120,4 _BAR_ 123,7 _BAR_ 128,7 _BAR_ 139,4 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
2.Kapitał akcyjny WBK _BAR_ 187,5 _BAR_ 46,9 _BAR_ 46,9 _BAR_ 46,9 _BAR_ 46,9 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Stopa _BAR_ 10,19 % _BAR_ 10,19 % _BAR_ 10,19 % _BAR_ 10,19 % _BAR_ 10,19 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Należne wynagrodzenie _BAR_ 19,1 _BAR_ 4,8 _BAR_ 4,8 _BAR_ 4,8 _BAR_ 4,8 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 38,2 _BAR_ 19,5 _BAR_
Prowizja za awal _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ 0,15 % _BAR_ _BAR_ _BAR_
Należne wynagrodzenie _BAR_ 0,253 _BAR_ 0,270 _BAR_ 0,410 _BAR_ 0,486 _BAR_ 0,520 _BAR_ 0,350 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
3.Zapłacone wynagrodzenie _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 1,2 _BAR_ 3,4 _BAR_ 3,6 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
4.Wynagr. pozostałe jeszcze do zapłacenia _BAR_ 121,0 _BAR_ 125,0 _BAR_ 125,6 _BAR_ 127,7 _BAR_ 130,6 _BAR_ 136,2 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ 1584,5 _BAR_ 810,14 _BAR_
(143) Z chwilą wyodrębnienia IBB z LBB z dniem 1 września 2004 r. kapitał celowy powrócił do kraju związkowego Berlin, przy czym z ok. 1,1 mld EUR tego kapitału celowego wniesiono do banku LBB jako dwa ciche udziały kraju związkowego.
Powyższe wyodrębnienie zakończyło badane uprzywilejowanie w dniu 1 września 2004 r.
2.c ZAKŁÓCENIE KONKURENCJI ORAZ WPŁYW NA WYMIANĘ HANDLOWĄ MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
(144) Wskutek liberalizacji usług finansowych oraz integracji rynków finansowych sektor bankowy na obszarze Wspólnoty narażony jest coraz bardziej na zakłócenia konkurencji.
Sytuacja ta zaostrza się obecnie jeszcze w ramach unii gospodarczo-walutowej, która ma przyczynić się do zniesienia pozostałych przeszkód dla konkurencyjności na rynkach usług finansowych.
(145) Bank Kraju Związkowego Berlin, którego dotyczy omawiane uprzywilejowanie, prowadzi działalność bankową zarówno regionalnie, jak i w skali międzynarodowej.
LBB uważa się za uniwersalny bank komercyjny, bank centralny dla kas oszczędnościowych oraz bank publiczno-komunalny.
Pomimo nazwy, tradycji oraz zadań uregulowanych ustawowo LBB w żadnym razie nie jest jedynie bankiem lokalnym lub regionalnym.
(146) To pokazuje wyraźnie, że LBB świadczy usługi bankowe, konkurując z innymi bankami europejskimi poza Niemcami oraz na terenie Niemiec, ponieważ banki z innych państw europejskich prowadzą swoją działalność w Niemczech.
(147) Należy zwrócić uwagę również na to, że istnieje ścisły związek między kapitałem własnym instytucji kredytowej a jego działalnością bankową.
Bank może pracować i rozszerzać swoją działalność komercyjną tylko, jeżeli posiada wystarczający, uznany kapitał własny.
Ponieważ bank LBB otrzymał ten kapitał własny na cele wypłacalności z zasobów państwowych, wpłynęło to bezpośrednio na możliwości transakcyjne banku.
(148) W związku z tym stwierdza się, że pomoc udzielona bankowi LBB zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
3.
ZGODNOŚĆ ŚRODKA Z TRAKTATEM WE
(149) Opierając się na tych wszystkich argumentach, można stwierdzić, że zostały spełnione wszystkie kryteria art. 87 ust. 1 Traktatu WE i w związku z tym przeniesienie majątku WBK zawiera pomoc w rozumieniu tego artykułu.
Następnie należy zbadać, czy pomoc ta może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Należy również zauważyć, że w stosunku do ewentualnych elementów pomocy zawartych w przeniesieniu kapitałów Niemcy nie powoływały się na żadne odstępstwa.
(150) Żadne odstępstwo określone w art. 87 ustęp 2 Traktatu WE nie znajduje w powyższej sytuacji zastosowania.
Pomoc nie ma charakteru socjalnego, ani nie została przyznana indywidualnym konsumentom.
Nie miała ona także na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innym zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych podziałem Niemiec.
(151) Pomoc nie ma celu wspierania regionów – nie jest przeznaczona ani na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych – dlatego nie ma zastosowania ani art. 87 ust. 3 lit. a), ani aspekty regionalne wymienione w art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE. Pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania. Wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego także nie stanowią celu pomocy.
(152) Kontynuacja działalności banku LBB również nie była zagrożona w momencie przeprowadzania wymienionego działania, dlatego nie pojawiła się kwestia czy upadłość jednego dużego banku, jakim jest LBB, mogłoby doprowadzić do kryzysu sektora bankowego w Niemczech, co z kolei na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE mogłoby uzasadniać przyznanie pomocy w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec.
(153) Zgodnie z art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc państwa przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi niektórych sektorów gospodarczych.
Zasadniczo powyższe może także dotyczyć pomocy na restrukturyzację w sektorze bankowym.
W omawianym przypadku jednakże brak przesłanek koniecznych do zastosowania powyższego wyjątku.
Banku LBB nie można uznać za przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji, które musi otrzymać pomoc państwa dla odzyskania rentowności.
(154) Art. 86 ust. 2 Traktatu WE, który dopuszcza w określonych wyjątkowych sytuacjach odstępstwa od przepisów Traktatu dotyczących pomocy państwa, zasadniczo dotyczy także sektora usług finansowych.
Komisja potwierdziła powyższe stwierdzenie w sprawozdaniu pt. "Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez sektor bankowy" [36].
(155) Niemcy nie twierdziły, że ewentualne sprzyjanie LBB w wyniku przeniesienia majątku WBK ma na celu tylko kompensację kosztów powstających dla LBB w związku z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
Zdaniem Komisji nie ulega wątpliwości, że przeniesienie przeprowadzono po to, aby LBB spełniał nowe wymagania stawiane kapitałowi własnemu, a nie w celu kompensacji usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
(156) Ponieważ żadne z odstępstw od zasady zakazu pomocy państwa wymienione w art. 87 ust. 1 Traktatu WE nie znajduje zastosowania, niniejszej pomocy państwa nie można uznać za zgodną z Traktatem.
4.
BRAK POMOCY ISTNIEJĄCEJ
(157) Nie można uznać, że przeniesienie majątku WBK mieści się w istniejącym systemie pomocy w formie poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
(158) Po pierwsze przesłanki stanu nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców banku za zobowiązania wierzycieli (Gewährträgerhaftung), jeżeli majątek banku nie jest wystarczający do ich zaspokojenia, od początku nie były spełnione.
Wniesienie kapitału nie ma nic wspólnego ani z zaspokojeniem wierzycieli LBB, ani też majątek LBB nie był wyczerpany.
(159) Po drugie nie zachodzi stan konieczności zapewnienia bankowi płynności (Anstaltslast). Poręczenie państwowe Anstaltslast zobowiązuje udziałowca (Anstaltsträger) do zapewnienia bankowi LBB środków koniecznych do prowadzenia działalności banku kraju związkowego, jeżeli zdecyduje on, że bank ma kontynuować działalność. Jednak w momencie wniesienia kapitału bank LBB w żadnym wypadku nie był w sytuacji, w której prowadzenie prawidłowej działalności nie byłoby możliwe. Wniesiony kapitał nie był więc konieczny do zapewnienia prawidłowej działalności banku LBB. Dzięki działaniu kraju związkowego jako właściciela, wynikającym ze świadomej kalkulacji ekonomicznej, bank LBB będzie mógł również w przyszłości sprostać konkurencji na rynku. Do takiej normalnej, ekonomicznej decyzji kraju związkowego nie ma zastosowania "szczególna regulacja" poręczenia państwowego Anstaltslast. Z braku innych reguł pomocy państwa, które można by zastosować zgodnie z art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 1 Traktatu WE, wniesienie kapitału należy uznać za nową pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
5.
Wnioski
(160) Pomocy związanej z wniesieniem udziałów WBK/IBB w dniu 1 stycznia 1993 r. nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem ani na podstawie art. 87 ust. 2 i ust. 3 Traktatu WE, ani na podstawie innego postanowienia traktatowego.
Zgodnie z tym pomoc uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem i należy ją znieść.
Element pomocy musi zostać odzyskany przez Niemcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa w wysokości 810,14 mln EUR, przyznaną przez Niemcy w okresie od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 31 sierpnia 2004 r. na rzecz Landesbank Berlin – Girozentrale jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Niemcy podejmą wszystkie konieczne środki w celu windykacji od beneficjenta przyznanej bezprawnie pomocy wymienionej w art. 1.
Artykuł 3
Windykacja pomocy nastąpi bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie narodowym, pod warunkiem, że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie tej decyzji.
Kwota pomocy podlegająca windykacji obejmuje odsetki naliczone od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi do daty jej skutecznej windykacji.
Odsetki zostaną naliczone zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [37].
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję przy pomocy załączonego kwestionariusza o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
dotycząca pomocy państwa udzielonej przez Niemcy na rzecz Westdeutsche Landesbank – Girozentrale, obecnie WestLB AG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3925)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/737/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ustęp 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności art. 62 ustęp 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje
I. PROCEDURA
1.
PROCEDURA ADMINISTRACYJNA
(1) Zrzeszenie Niemieckich Banków (Bundesverband deutscher Banken e.V.), zwane dalej "BdB", które reprezentuje około 300 prywatnych banków w Niemczech, złożyło w Komisji skargę w dniu 23 marca 1993 r., wzywając ją do wszczęcia procedury przeciwko Niemcom na podstawie art. 226 Traktatu WE. Zrzeszenie utrzymywało, że Federalny Urząd Nadzoru Bankowości (Bundesaufsichtsamt für das Kreditwesen), zwany dalej "BAKred", naruszył art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/299/EWG w związku z uznaniem majątku Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego kraju związkowego Północnej Nadrenii-Westfalii (Wohnungsbauförderungsanstalt des Landes Nordrhein-Westfalen), zwanej dalej "Wfa", która połączyła się z Zachodnioniemieckim Bankiem Kraju Związkowego Centralą Żyrową (Westdeutsche Landesbank Girozentrale), zwanym dalej "WestLB", za środki własne WestLB.
(2) Za pośrednictwem pisma z dnia 31 maja 1994 r. BdB poinformowało Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji IV o przeniesieniu majątku oraz nadmieniło w tym kontekście fakt zakłócenia konkurencji na korzyść WestLB.
Dnia 21 grudnia 1994 r. BdB złożyło formalną skargę i wezwało Komisję do wszczęcia procedury przeciwko Niemcom na podstawie art. 88 ustęp 2 Traktatu WE.
W lutym i marcu 1995 r. oraz w grudniu 1996 r. do skargi dołączyło się kolejne dziesięć banków Zrzeszenia.
(3) Za pośrednictwem pism z 12 stycznia, 9 lutego, 10. listopada i 13. grudnia 1993 r. oraz 16 stycznia 1996 r. Komisja zwróciła się do władz niemieckich o dalsze informacje umożliwiające ocenę, czy przeniesienie majątku stanowiło pomoc państwa.
Komisja uzyskała dodatkowe informacje w pismach z 9. lutego i 16. marca 1993 r., 8 marca 1994 r., 12. kwietnia i 26. kwietnia 1996 r. oraz 14 stycznia 1997 r.
Do Komisji wpłynęły kolejne pisma i dokumenty od różnych zainteresowanych stron.
W latach 1994 do 1997 przedstawiciele Komisji kilkakrotnie spotykali się z przedstawicielami władz niemieckich, WestLB oraz innych banków krajów związkowych, a także z przedstawicielami głównego skarżącego.
(4) Po wymianie powyższych informacji Komisja uznała za konieczne wszczęcie procedury na podstawie art. 88 ustęp 2 Traktatu WE.
Komisja podjęła powyższą decyzję dnia 1 października 1997 roku.
W decyzji Komisja uznała, iż przedmiotowe działanie stanowiło prawdopodobnie pomoc w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE oraz, że w celu dokładnego przebadania przypadku konieczne są dodatkowe informacje.
Chodziło szczególnie o informacje dotyczące działań, dzięki którym kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia (dalej zwany: "krajem związkowym") zabezpieczał swój odpowiedni udział w dodatkowych zyskach, które WestLB może osiągnąć z powodu podwyższenia kapitału, o informacje dotyczące skutków brakującej płynności transferowanego kapitału, braku wzrostu wpływu kraju związkowego na WestLB, skutków preferencyjnego charakteru stałego wynagrodzenia, różnych innych czynników przy ustalaniu odpowiedniego wynagrodzenia, informacji dotyczących wysokości kapitału Wfa będących zabezpieczeniem działalności prowadzonej przez WestLB, kwoty przewyższającej kapitał wykazanej w bilansie WestLB, zwolnień podatkowych, zwolnień ze zobowiązań, a także rentowności WestLB oraz rzekomych efektów synergii.
(5) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2]. W powyższej publikacji Komisja wezwała strony biorące udział w postępowaniu do wyrażenia swojego stanowiska.
Komisja uzyskała stanowiska WestLB (z dnia 19 maja 1998 r.), Association Française des Banques (z dnia 26 maja 1998 r.) oraz British Bankers' Association (z dnia 2 czerwca 1998 r.) i BdB (z 4 czerwca 1998 r.).
Powyższe opinie przekazano Niemcom za pośrednictwem pisma z dnia 15 czerwca 1998 r. w celu zajęcia stanowiska. Odpowiedź Niemiec nadeszła – po przedłużeniu terminu – pismem z dnia 11 sierpnia 1998 r.
(6) W dniu 15. stycznia i 16. września 1998 r. doszło do spotkania z przedstawicielami BdB oraz dnia 9 września 1998 r. z przedstawicielami WestLB.
Pismem z dnia 22 września 1998 r. Komisja zaprosiła władze niemieckie, WestLB i BdB na wspólne spotkanie w celu przedyskutowania różnych aspektów powyższej kwestii.
BdB przekazało informacje za pośrednictwem pisma z dnia 30 października 1998 r.
Spotkanie przy udziale trzech stron odbyło się dnia 10 listopada 1998 roku.
Następnie Komisja zwróciła się do niemieckich władz oraz BdB o dalsze informacje i dokumenty pismem z 16 listopada 1998 r.
(7) BdB przedstawiło – po przedłużeniu terminu – wymienione informacje pismem z 14 stycznia 1999 r.
Urzędy niemieckie przekazały – po przedłużeniu terminu – niektóre informacje za pośrednictwem pism z 15 stycznia 1999 r. oraz 7 kwietnia 1999 r.
(8) Ponieważ władze niemieckie nie chciały przedłożyć Komisji pewnych danych, za pośrednictwem pisma z dnia 24 marca skierowanego do Niemiec Komisja przekazała decyzję z dnia 3 marca 1999 r. nakazującą przekazanie powyższych informacji.
Rząd niemiecki spełnił powyższy nakaz – po przedłużeniu terminu – w dniu 22 kwietnia 1999 r.
(9) Komisja zleciła przeprowadzenie niezależnego badania dotyczącego należytego wynagrodzenia, które kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia winien zażądać za transfer Wfa do WestLB.
Przedstawiciele przedsiębiorstwa konsultingowego, które otrzymało zlecenie, wzięli także udział w spotkaniu trzech zaangażowanych stron dnia 10 listopada 1998 r., a sporządzone badanie zostało przekazane Komisji w dniu 18 czerwca 1999 r.
Dnia 8 lipca 1999 r. Komisja podjęła decyzję 2000/392/WE dotyczącą kwestionowanego działania podjętego przez Niemcy na rzecz Westdeutsche Landesbank Girozentrale (dalej zwaną: kwestionowaną decyzją) [3].
Niemcy zostały poinformowane o powyższej decyzji dnia 4 sierpnia 1999 r., przekazały one tę decyzję krajowi związkowemu w piśmie z 6 sierpnia 1999 r.
Kraj związkowy poinformował o powyższym WestLB za pośrednictwem pisma z dnia 9 sierpnia 1999 r., które tego samego dnia wpłynęło do WestLB.
Artykuły 1, 2 oraz 3 powyższej decyzji stanowią:
Artykuł 1
Pomoc państwa przyznana przez Niemcy na rzecz Westdeutsche Landesbank Girozentrale w wysokości 1579700000 DEM (807700000 EUR) w latach od 1992 do 1998 jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
(1) Niemcy podejmą wszystkie konieczne działania, aby wycofać wymienioną w art. 1, bezprawnie przyznaną pomoc oraz odzyskać ją od beneficjenta.
(2) Windykacja pomocy nastąpi na podstawie przepisów krajowych.
Kwota pomocy podlegająca windykacji zostanie zwiększona o odsetki, które zostaną obliczone od dnia rzeczywistej wypłaty pomocy beneficjentowi do jej rzeczywistego zwrotu na podstawie stopy referencyjnej stosowanej przy obliczeniu ekwiwalentu subwencyjnego pomocy regionalnej.
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję o środkach podjętych celem wykonania decyzji.”
2.
POSTĘPOWANIE SĄDOWE
(10) Dnia 12 października 1999 r. bank WestLB oraz kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia zaskarżyły powyższą decyzję w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.
WestLB, kraj związkowy oraz Niemcy jako interwenient uboczny wnioskowały o anulowanie kwestionowanej decyzji oraz o obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Kraj związkowy wnioskował także o obciążenie jego kosztami BdB.
Komisja oraz BdB jako interwenient uboczny złożyły wniosek o uznanie obu skarg za bezpodstawne oraz o obciążenie skarżących kosztami postępowania (BdB uwzględniło własne koszty).
(11) Ponadto Niemcy zaskarżyły w dniu 8 października 1999 r. decyzję Komisji przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wnosząc o anulowanie decyzji i obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Postępowanie zostało jednakże zawieszone z racji, iż przez Sądem Pierwszej Instancji toczy się postępowanie o takiej samej treści.
(12) Decyzją z dnia 22 sierpnia 2000 r. sąd dopuścił Niemcy jako interwenienta ubocznego po stronie skarżącej oraz BdB jako interwenienta ubocznego po stronie Komisji jako pozwanej.
Decyzją Sądu z dnia 11 lipca 2001 r. obie sprawy połączono w ramach wspólnego postępowania ustnego oraz wspólnego orzeczenia.
Postępowanie ustne odbyło się dania 5. i 6. czerwca 2002 r.
(13) 6 marca 2003 r. Sąd Pierwszej Instancji wydał wyrok [4], na mocy którego kwestionowana decyzja Komisji została uznana za nieważną, a Komisję obciążono kosztami strony skarżącej oraz jej własnymi, Niemcy kosztami własnymi oraz BdB kosztami własnymi.
(14) Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z powodu niewystarczającego uzasadnienia dwóch następujących kwestii dotyczących obliczenia wysokości wynagrodzenia zgodnego z wymogami rynku.
Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji dotyczyło uzasadnienia wysokości wynagrodzenia za płynny kapitał zakładowy jako punktu wyjściowego do obliczenia, dla którego Komisja przyjęła stopę w wysokości 12 % p.a. (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem inwestycyjnym).
Po drugie stwierdzenie nieważności decyzji dotyczyło uzasadnienia wysokości marży na wynagrodzenie, dla której Komisja przyjęła stopę w wysokości 1,5 % p.a. (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem inwestycyjnym).
W pozostałej części Sąd potwierdził decyzję Komisji.
3.
PONOWNA PROCEDURA ADMINISTRACYJNA
(15) Komisja zwróciła się do władz niemieckich za pośrednictwem pism z dnia 20 i 29 stycznia, 6 lutego oraz 28 maja 2004 r. o aktualizację danych koniecznych do podjęcia decyzji, które zostały przekazane po przedłużeniu terminu dnia 10. marca i 14. czerwca 2004 r. oraz omówione dnia 28 lipca 2004 r.
Kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia przekazał kolejną opinię dotyczącą powyższej kwestii dnia 26 sierpnia 2004 r.
Pismem z dnia 6 października 2004 r. Niemcy przekazały dalsze informacje, o które prosiła Komisja.
(16) W lipcu 2004 r. główny skarżący BdB, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia oraz WestLB AG doszły do tymczasowego porozumienia co do odpowiedniego wynagrodzenia, którego wynik przekazano Komisji w dniu 19 lipca 2004 r., ponieważ zdaniem Komisji powinno ono stać się podstawą w obu sądownie kwestionowanych punktach.
Komisja otrzymała ostateczną wersję powyższego porozumienia dnia 13 października 2004 r.
(17) W przedłożonej, nowej decyzji Komisja skorygowała oba punkty skrytykowane przez sąd jako niewystarczające (uzasadnienie wynagrodzenia podstawowego oraz możliwej marży) zgodnie z życzeniem sądu.
Ponadto Komisja obstaje przy pierwotnej ocenie, którą przedstawiła w pierwszej decyzji.
Decyzja uwzględniała wyniki rozmów prowadzonych między głównym skarżącym BdB oraz krajem związkowym Nadrenią Północną-Westfalią lub WestLB AG dotyczące wysokości odpowiedniego wynagrodzenia.
Komisja przeprowadziła w niniejszej decyzji konieczną aktualizację spowodowaną upływem czasu od podjęcia pierwszej decyzji, głównie w kwestii procedury, przedstawienia przedsiębiorstwa oraz obliczenia wielkości pomocy, uwzględniając także termin zakończenia pomocy, opierając się na przedstawionych przez Niemcy nowych danych liczbowych za lata od wydania starej decyzji, ponadto Komisja pominęła kilka akapitów zbędnych w nowej decyzji.
II.
DOKŁADNY OPIS POMOCY
1.
WESTDEUTSCHE LANDESBANK GIROZENTRALE (WESTLB)/ZACHODNIONIEMIECKI BANK KRAJU ZWIĄZKOWEGO CENTRALA ŻYROWA
(18) W okresie, którego dotyczy niniejsza decyzja, tzn. od wniesienia Wfa w dniu 31 grudnia 1991 r. do momentu podziału WestLB w dniu 1 sierpnia 2002 r., który zakończył pomoc, WestLB był bankiem publicznoprawnym na mocy prawa obowiązującego w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia.
31 grudnia 1991 r. uznany kapitał własny banku wynosił 5,1 mld DEM.
Na mocy ustawy bank miał trzy zadania: działał jako bank centralny lokalnych kas oszczędnościowych kraju związkowego oraz od 17 lipca 1992 r. także kas oszczędnościowych kraju związkowego Brandenburgia.
Ponadto WestLB wypełniał zadania banku państwowego i komunalnego, realizując transakcje finansowe zlecone przez jego udziałowców.
W końcu bank prowadził również normalną działalność bankową.
Niezależnie od szczególnych przepisów kraju związkowego WestLB podlegał także niemieckiemu Prawu bankowemu (Kreditwesengesetz) i zgodnie z nim nadzorowi bankowemu.
(19) WestLB był w 100 %-tach własnością publiczną.
Kraj związkowy był największym udziałowcem w kapitale nominalnym (43,2 %).
Pozostali udziałowcy to: Związki Krajowe Nadrenii i Westfalii-Lippe (Landschaftsverbände Rheinland und Westfalen-Lippe) (każdy po 11,7 %) oraz Związek Kas Oszczędnościowym i Żyrowych Nadrenii i Westfalii-Lippe (der Rheinische und der Westfälisch-Lippische Sparkassen- und Giroverband) (każdy po 16,7 %).
Powyższe stosunki udziałowe nie zmieniły się przez cały okres referencyjny od dnia 31 grudnia 1991 roku do dnia 1 sierpnia 2002 r.
(20) Właściciele publiczni ponosili odpowiedzialność za WestLB jako bank publiczno-prawny w ramach poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
Poręczenie Anstaltslast oznacza, że właściciele WestLB zobowiązani są do zapewnienia podstawy ekonomicznej i zdolności do działania instytucji przez cały okres jej istnienia.
Powyższa gwarancja nie stanowiła podstawy odpowiedzialności właścicieli w stosunku do wierzycieli banku, lecz regulowała jedynie stosunki między bankiem i władzami.
W ramach poręczenia Gewährträgerhaftung właściciele odpowiadali za wszystkie wierzytelności banku, jeśli nie mogły one zostać zaspokojone z majątku banku.
Poręczyciel publiczny ponosił odpowiedzialność w stosunku do wierzycieli banku.
Obie gwarancje nie posiadały ograniczenia czasowego ani wartościowego.
(21) Pierwotnie bank WestLB był instytucją regionalną, koncentrującą się na uzupełnianiu działalności lokalnych kas oszczędnościowych, które z kolei pierwotnie miały wypełniać przede wszystkim funkcje społeczne, oferując usługi finansowe w dziedzinach, w których rynek nie funkcjonował wystarczająco dobrze.
Jednakże kasy oszczędnościowe już od dłuższego czasu przekształciły się w uniwersalnie działające instytucje kredytowe.
Ten sam rozwój stał się udziałem banku WestLB, który w ciągu ostatnich dziesięcioleci coraz silniej przekształcał się w niezależny bank handlowy i w okresie właściwym dla podejmowanej decyzji stał się silnym konkurentem na niemieckim i europejskich rynkach bankowych.
(22) Mierząc sumą bilansową, w okresie właściwym dla podejmowanej decyzji koncern WestLB zaliczał się do pięciu największych niemieckich instytucji kredytowych.
Koncern WestLB oferował usługi finansowe przedsiębiorstwom i instytucjom publicznym, działał także na międzynarodowych rynkach kapitałowych na własny rachunek oraz na rachunek innych emitentów tytułów dłużnych.
Podobnie jak wiele innych uniwersalnych banków niemieckich także WestLB posiadał udziały w instytucjach finansowych oraz innych przedsiębiorstwach.
Bank realizował ponadto znaczną część swojej działalności poza granicami Niemiec.
(23) Na podstawie przepisów szczególnych WestLB mógł do momentu podziału w sierpniu 2002 roku – w przeciwieństwie do banków prywatnych, ale podobnie jak inne publiczne instytucje kredytowe – prowadzić transakcje kredytów hipotecznych oraz kas oszczędnościowych w tej samej strukturze organizacyjnej, w której prowadził pozostałe transakcje.
Z tego powodu WestLB można zaliczyć w okresie właściwym dla podjęcia decyzji, aż do podziału banku, do najbardziej uniwersalnych banków działających w Niemczech.
(24) WestLB nie posiadał rozbudowanej sieci oddziałów prowadzących transakcje klientów detalicznych.
W tym segmencie rynku działały lokalne kasy oszczędnościowe, dla których WestLB stanowił bank centralny.
(25) Rentowność WestLB, licząc według zysku przed opodatkowaniem w stosunku procentowym do posiadanych środków własnych na poziomie koncernu, kształtowała się średnio przez osiem lat przed włączeniem Wfa (1984-1991) na poziomie maksymalnie 6,6 %, nie wykazując wyraźnej tendencji wzrostowej.
Powyższy wynik można określić jako bardzo słaby w porównaniu z średnią niemiecką oraz europejską.
(26) Koncern WestLB powiększył sumę bilansową z 1991 roku, a więc przed transferem, do końca 2001 roku, tzn. do chwili przedłożenia ostatniego sprawozdania finansowego przed podziałem banku, z ponad 270 mln DEM do ponad 840 mln DEM, co oznacza jej potrojenie.
(27) Na mocy ustawy z dnia 2 lipca 2002 r. kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia dokonał podziału WestLB z dniem 1 sierpnia 2002 roku (podział bilansowy na dzień 1 stycznia 2002 r.) na publicznoprawną spółkę nadrzędną, bank kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia (Landesbank Nordrhein-Westfalen), oraz prywatnoprawną spółkę zależną WestLB AG.
Bank WestLB AG zajął się działalnością komercyjną prowadzoną przez były bank WestLB, a Landesbank Nordrhein-Westfalen jego działalnością publiczną.
Według informacji przekazanych przez Niemcy bank WestLB AG należy z prawnego punktu widzenia identyfikować z WestLB i jest on dłużnikiem całego roszczenia zwrotu pomocy [5].
W momencie podziału Wfa został przyporządkowany Landesbank Nordrhein-Westfalen i w ten sposób wyłączony z działalności komercyjnej skoncentrowanej w WestLB AG.
W statucie banku Landesbank Nordrhein-Westfalen określono ponadto, że kapitał Wfa nie może służyć jako zabezpieczenie transakcji listów dłużnych w tym banku oraz, że w przyszłości za tę funkcję gwarancyjną należy krajowi związkowemu zapłacić wynagrodzenie w wysokości 0,6 % p.a.
2.
WOHNUNGSBAUFÖRDERUNGSANSTALT (WFA)/INSTYTUCJA WSPIERAJĄCA ROZWÓJ BUDOWNICTWA MIESZKANIOWEGO
(28) Wfa została założona w 1957 roku i działała do dnia 31 grudnia 1991 roku jako instytucja publicznoprawna.
Posiadała osobowość prawną oraz kapitał podstawowy w wysokości 100 mln DEM (50 mln EUR), a kraj związkowy był jedynym udziałowcem.
Zgodnie z § 6 ust. 1 wcześniej obowiązującej w Nadrenii Północnej-Westfalii Ustawy o wspieraniu rozwoju budownictwa mieszkaniowego (Wohnungsbauförderungsgesetzes) [6] Wfa miała za zadanie wyłącznie wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego poprzez udzielanie niskooprocentowanych lub nieoprocentowanych pożyczek.
Ze względu na prowadzoną działalność użyteczności publicznej instytucja nie podlegała podatkowi od osób prawnych, podatkowi majątkowemu oraz podatkowi od kapitału na działalność gospodarczą.
(29) Będąc instytucją publicznoprawną, Wfa korzystała z poręczeń państwowych zapewnienia płynności (Anstaltslast) i nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców za zobowiązania (Gewährträgerhaftung), udzielonych przez kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia w stosunku do wszystkich swoich wierzytelności.
Powyższe poręczenia zostały utrzymane z powodu transferu.
(30) Głównym źródłem finansowania działań wspierających budownictwo mieszkaniowe był i nadal jest "Krajowy Fundusz Budownictwa Mieszkaniowego" ("Landeswohnungsbauvermögen"), który powstał z otrzymanych odsetek od kredytów mieszkaniowych udzielanych przez Wfa oraz ze środków corocznie przekazywanych z budżetu kraju związkowego. Zgodnie z § 16 wcześniej obowiązującej Ustawy o wspieraniu rozwoju budownictwa mieszkaniowego fundusz przeznaczony był wyłącznie na finansowanie kredytów mieszkaniowych, przyczyniał się on do refinansowania Wfa w 75 %, tzn. 24,7 mld DEM (12,6 mld EUR) w dniu 31 grudnia 1991 r.
(31) Przed transferem Wfa gwarantowała wierzytelności kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia powstałe w celu wspierania budownictwa mieszkaniowego.
Każdego roku przekształcano gwarancję Wfa w wysokości zobowiązań zapłaconych przez kraj związkowy w należności zwrotne kraju związkowego w stosunku do Wfa, przez co wartość Krajowego Funduszu Budownictwa Mieszkaniowego odpowiednio się zmniejszała.
Powyższe zobowiązania Wfa stałyby się wymagalne dopiero w momencie, gdyby Wfa nie miała możliwości korzystania z otrzymanych odsetek i spłat pożyczek w celu wypełniania swoich zadań publicznych.
Wynosiły one na koniec 1991 roku 7,4 mld DEM (3,78 mld EUR) i nie zostały bezpośrednio wykazane w bilansie, lecz jedynie "pod kreską".
3.
WYMOGI DOTYCZĄCE KAPITAŁU WŁASNEGO ZGODNIE Z DYREKTYWĄ W SPRAWIE FUNDUSZY WŁASNYCH INSTYTUCJI KREDYTOWYCH ORAZ DYREKTYWĄ W SPRAWIE WSKAŹNIKA WYPŁACALNOŚCI INSTYTUCJI KREDYTOWYCH
(32) Zgodnie z dyrektywą Rady 89/647/EWG [7] oraz dyrektywą w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych banki zobowiązane są do dysponowania funduszami własnymi w wysokości co najmniej 8 % [8] aktywów ważonych ryzykiem oraz transakcji pozabilansowych obciążonych ryzykiem [9].
Powyższe dyrektywy warunkują zmiany w Prawie bankowym (Kreditwesengesetz), które przeprowadzono dnia 1 stycznia 1992 roku.
Nowe wymogi weszły w życie dnia 30 czerwca 1993 roku [10].
Do tej daty niemieckie instytucje kredytowe musiały posiadać fundusze własne w wysokości 5,6 % aktywów ważonych ryzykiem [11].
(33) "Kapitał podstawowy" musi stanowić co najmniej połowę nowego progu w wysokości 8 %. Obejmuje on części kapitału, którymi instytucja kredytowa może nieograniczenie i bezpośrednio dysponować w celu pokrycia strat w momencie ich powstania.
Z punktu widzenia przepisów nadzoru bankowego kapitał podstawowy ma priorytetowe znaczenie dla całościowego wyposażenia banku w środki własne, ponieważ "kapitał uzupełniający", czyli dalsze środki własne niższej kategorii, może być przeznaczony na zabezpieczenie transakcji banku obciążonych ryzykiem tylko i wyłącznie w wysokości posiadanego kapitału podstawowego.
(34) Ilość środków własnych warunkuje ponadto udzielanie przez bank dużych kredytów.
W momencie transferu Wfa zgodnie z § 13 Prawa bankowego (Kreditwesengesetz) jeden kredyt nie mógł przekraczać 50 % środków własnych instytucji kredytowej, a łączne kredyty, których wartość przekraczała 15 % środków własnych, nie mogły przekroczyć ośmiokrotności środków własnych instytucji kredytowej.
Po zmianie Prawa bankowego w roku 1994 mającej na celu dostosowanie prawa do dyrektywy Rady 92/121/EWG [12] ograniczono najwyższy możliwy kredyt do 25 % środków własnych banku, a wszystkie duże kredyty razem, które przekraczały 10 % środków własnych banku, nie mogły przekraczać ośmiokrotności łącznych środków własnych [13].
(35) Artykuł 12 drugiej dyrektywy Rady 89/646/EWG z dnia 15 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, zmieniającej dyrektywę 77/780/EWG [14] ograniczał zakres udziałów w innych instytucjach kredytowych i bankach.
Zgodnie ze szczególnym postanowieniem § 12 Prawa bankowego (Kreditwesengesetz) niewywodzącym się z prawa wspólnotowego, które obowiązuje także w innych Państwach Członkowskich, łączna suma lokat długoterminowych – w tym również udziałów w przedsiębiorstwach spoza sektora finansowego – ograniczona jest do łącznej wysokości środków własnych banku.
(36) Banki niemieckie musiały dostosować się do nowych wymogów stawianych środkom własnym do dnia 30 czerwca 1993 r.
Jeszcze przed transpozycją dyrektywy w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych do prawa niemieckiego wiele banków krajowych, między innymi także WestLB, posiadało stosunkowo niski wskaźnik środków własnych.
Według wstępnych obliczeń Niemieckiego Banku Federalnego wykonanych w grudniu 1991 roku zgodnie z postanowieniami dyrektywy, banki krajowe wykazały średni wskaźnik wypłacalności w wysokości 6,3 %, a od 30 czerwca 1993 roku wartość ta musiała wynosić 8 % [15].
Podwyższenie środków własnych wymienionych instytucji kredytowych okazało się absolutnie konieczne, aby nie dopuścić do ograniczenia ich ekspansji oraz utrzymać transakcje na dotychczasowym poziomie.
Jeśli bank nie jest w stanie udowodnić posiadania koniecznych środków własnych, nadzór bankowy nakaże mu podjęcie natychmiastowych działań w celu zastosowania się do przepisów w sprawie współczynnika wypłacalności, czy to przez pozyskanie kapitału uzupełniającego, czy też przez obniżenie aktywów ważonych ryzykiem.
(37) Podczas gdy banki prywatne zmuszone były zaspokoić zapotrzebowanie na środki własne na rynku kapitałowym, banki publicznoprawne nie mogły podjąć takich działań, ponieważ ich publicznoprawni właściciele podjęli decyzję o nie przeprowadzaniu ani częściowej, ani całościowej ich prywatyzacji.
Jednak ze względu na ogólnie napiętą sytuację budżetową udziałowcy publicznoprawni nie byli w stanie dokapitalizować banków [16].
Znaleziono inne rozwiązania na zdobycie dodatkowych środków własnych.
Kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia zdecydował w przypadku WestLB o transferze Wfa do WestLB, aby w ten sposób podnieść środki własne banku.
W niektórych innych krajach związkowych przeprowadzono podobne transakcje na rzecz ich banków krajowych.
4.
TRANSFER I JEGO SKUTKI
a) TRANSFER
(38) Dnia 18 grudnia 1991 r. Parlament Krajowy Nadrenii Północnej-Westfalii uchwalił Ustawę regulującą wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego (Gesetz zur Regelung der Wohnungsbauförderung) [17].
Artykuł pierwszy niniejszej ustawy nakazywał transfer Wfa do banku WestLB.
Transfer przeprowadzono ze skutkiem na dzień 1 stycznia 1992 r.
(39) W uzasadnieniu do uchwalonej ustawy transfer motywowano koniecznością zwiększenia środków własnych WestLB, aby bank spełniał ostrzejsze wymogi dotyczące środków własnych obowiązujące od dnia 30 czerwca 1993 r.
Dzięki przeprowadzeniu transferu wymóg spełniono bez dodatkowego obciążania finansowego budżetu kraju związkowego.
Podkreślono także większą efektywność jako dodatkowy efekt połączenia działalności wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego Wfa z działalnością WestLB.
(40) W ramach transferu kraj związkowy wycofał gwarancję dla Wfa w wysokości 7,4 mld DEM (3,78 mld EUR) za zobowiązania kraju związkowego w związku z korzystaniem z kapitału na wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego (patrz rozdział II pkt. 2).
(41) WestLB została sukcesorem uniwersalnym Wfa (za wyjątkiem zlikwidowanej przed transferem odpowiedzialności Wfa w stosunku do kraju związkowego za długi kraju związkowego zaciągnięte na wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego).
Wfa przekształcono organizacyjnie i gospodarczo w niezależny zakład prawa publicznego bez zdolności prawnej w ramach WestLB.
Kapitał podstawowy oraz rezerwy Wfa należy wykazywać w bilansie WestLB jako rezerwy specjalne.
Kraj związkowy ponosi nadal odpowiedzialność z tytułu poręczeń państwowych zapewnienia płynności (Anstaltslast) i nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców za zobowiązania (Gewährträgerhaftung) w stosunku do zobowiązań Wfa.
(42) Transferowane aktywa, a więc kapitał podstawowy, rezerwy, Krajowy Fundusz Budownictwa Mieszkaniowego oraz pozostałe należności Wfa, a także przyszłe wpływy z pożyczek budowlanych przeznaczono na wspieranie budownictwa także po transferze do WestLB zgodnie z art. 2 § 16 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy.
Ten sam przepis określał, że przeniesione aktywa służą jednocześnie jako kapitał własny w rozumieniu przepisów Prawa bankowego (Kreditwesengesetzes) oraz w rozumieniu dyrektywy w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych, na podstawie której oblicza się wskaźnik wypłacalności banku.
Zgodnie z tym zabezpieczają one także komercyjną działalność WestLB.
(43) W związku z transferem właściciele WestLB zmienili umowę główną i uzgodnili, że aktywa przeznaczone na wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego pozostaną nienaruszone, nawet gdyby WestLB poniósł straty, które naruszyłyby jego pierwotny kapitał.
Kapitał Wfa ponosiłby odpowiedzialność wewnętrznie wyłącznie po pozostałych środkach własnych WestLB.
W umowie głównej sprecyzowano, że poręczenie Anstaltslast właścicieli WestLB dotyczy także rezerwy specjalnej Wfa.
Gdyby rozwiązano bank WestLB, kraj związkowy posiadałby roszczenie priorytetowe do kapitału Wfa.
Ponadto oświadczono, że podwyższenie środków własnych WestLB wskutek transferu Wfa stanowiło pieniężne świadczenie kraju związkowego oraz że właściciele powinni uzgodnić wysokość rocznego wynagrodzenia, jak tylko będą dostępne pierwsze wyniki za lata obrotowe począwszy od 1992 roku [18].
Powyższe uzgodnienie stanowiło treść notatki protokolarnej do umowy głównej z dnia 11 listopada 1993 r.
Pomimo tego wewnętrznego uzgodnienia dotyczącego zabezpieczenia aktywów Wfa oraz wewnętrznej niższej kategorii kapitału Wfa, w stosunkach zewnętrznych WestLB nie rozróżniano między funkcją Wfa jako instytucji wspierającej rozwój budownictwa mieszkaniowego a funkcją jej środków własnych jako obowiązkowego kapitału własnego WestLB.
Przetransferowane aktywa udostępniono WestLB w całości oraz bezpośrednio na pokrycie strat lub w razie upadłości dla zabezpieczenia należności wierzycieli.
(44) W umowie zlecenia zawartej między krajem związkowym a WestLB dotyczącej Ustawy o wspieraniu budownictwa mieszkaniowego przewidziano, że WestLB użyje rezerwy specjalnej na rzecz zabezpieczenia własnej działalności transakcyjnej tylko w takim stopniu, w jakim będzie to konieczne dla pokrycia ustawowo przewidzianych zadań Wfa.
(45) Wfa utraciła wprawdzie niezależność prawną poprzez przekształcenie w dział wspierający rozwój budownictwa mieszkaniowego WestLB oraz integrację w system rachunkowy WestLB, jednakże z punktu widzenia operacyjnego nie została ona włączona do WestLB.
Wfa pozostała oddzielną jednostką w ramach WestLB, przyjmując nazwę Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego Nadrenii Północnej-Westfalii – Instytucji Zachodnioniemieckiego Banku Krajowego Centrali Żyrowej (Wohnungsbauförderungsanstalt des Landes Nordrhein-Westfalen – Anstalt der Westdeutschen Landesbank Girozentrale).
Nowy dział wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego WestLB uwzględniany jest wprawdzie w rachunkowości WestLB, prowadzi jednak także własną rachunkowość.
Wcześniej istniejący dział wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego WestLB został połączony z Wfa.
(46) Przetransferowany majątek Wfa składający się z kapitału podstawowego, rezerw, pozostałych aktywów oraz przyszłych zysków zastrzeżony jest dla wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego, musi więc być administrowany niezależnie od pozostałej działalności WestLB.
Jednocześnie powyższy podział stanowi warunek dla uznania działalności na rzecz wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego w świetle niemieckiego prawa podatkowego nadal za instytucję użyteczności publicznej.
Ponieważ władze niemieckie uznały, że Wfa po przetransferowaniu posiada nadal status instytucji użyteczności publicznej, dlatego zwolnienia podatkowe wymienione w rozdziale II pkt. 2 nie zostały zniesione.
(47) Konkurenci WestLB sprzeciwili się fuzji Wfa, posiadającej pozycję monopolistyczną, oraz WestLB, obawiając się, że bank WestLB wykorzysta informacje uzyskane z działalności na rzecz wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego, aby pozyskać nowych klientów dla własnej działalności komercyjnej.
Właściwe władze zobowiązały się podjąć odpowiednie kroki, aby nie doszło do zakłócenia konkurencji wywołanego powyższą "bliskością", w szczególności poprzez rozdzielenie personelu, informacji itp. dotyczących wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego od działalności komercyjnej banku WestLB [19].
(48) W momencie podziału WestLB w dniu 1 sierpnia 2002 r. (ujęcie w bilansie z dniem 1 stycznia 2002 r.) na podstawie ustawy kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii z dnia 2 lipca Wfa została przyporządkowana do Landesbank Nordrhein-Westfalen i w ten sposób ponownie wyłączona z działalności komercyjnej skoncentrowanej w WestLB AG.
b) WARTOŚĆ WFA
(49) Wartość nominalna majątku Wfa transferowanego do WestLB dnia 31 grudnia 1991 r. wynosiła 24,9 mld DEM (12,73 mld EUR), z czego 24,7 mld DEM (12,68 mld EUR) przypadało na Krajowy Fundusz Budownictwa Mieszkaniowego. Powyższe środki służyły do finansowania pożyczek mieszkaniowych, które były niskooprocentowane lub nieoprocentowane oraz bardzo często posiadały długie okresy karencji, dlatego też kapitał nominalny podlegał dość dużemu zdyskontowaniu, w celu ustalenia jego rzeczywistej wartości.
(50) Dnia 1 stycznia 1992 r. WestLB zamówił ekspertyzę biegłego dotyczącą wartości majątku Wfa.
Dnia 30 kwietnia 1992 r. przekazano powyższą ekspertyzę.
Należy zwrócić uwagę na fakt, iż wycena nastąpiła dopiero po tym, jak kraj związkowy podjął decyzję o transferze Wfa.
(51) Odnośnie do metody wyceny biegli rewidenci oświadczyli, iż Wfa, z powodu ciągłego zobowiązania do reinwestowania wszystkich przyszłych wpływów w pożyczki niskooprocentowane oraz nieoprocentowane, w rzeczywistości nie wykazuje skapitalizowanego dochodu.
To zobowiązanie traci swoją moc w momencie sprzedaży Wfa.
Korzyść uzyskana przez WestLB z tytułu transferu Wfa wynika po pierwsze z podwyższenia środków własnych oraz z wiążącej się z tym możliwości rozszerzenia działalności, a po drugie z poprawy płynności w wyniku znacznego podwyższenia kapitału własnego.
WestLB nie uzyskuje korzyści z normalnej działalności Wfa, dlatego wartość Wfa należy oszacować na podstawie możliwego przychodu z jej sprzedaży, nie uwzględniając przy tym istniejącego zaledwie wewnętrznie zobowiązania do reinwestowania.
Majątek należy wycenić biorąc pod uwagę zwykły zysk z kapitału i zdyskontować do wartości, na podstawie której można określić nominalne zwrotne przepływy finansowe jako normalny zysk rynkowy.
(52) Biegli rewidenci dokonali korekty wartości poszczególnych pozycji majątku oraz zobowiązań Wfa – pożyczki mieszkaniowe zredukowano z wartości nominalnej w wysokości 30,7 mld DEM (15,7 mld EUR) do 13,5 mld DEM (6,9 mld EUR), co odpowiada korekcie w wysokości 56 % – oraz obliczyli majątek netto Wfa w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR). Powyższe odpowiada łącznemu zdyskontowaniu w wysokości 76 % w porównaniu do wcześniejszej nominalnej wartości majątku netto Wfa w wysokości 24,9 mld DEM (12,7 mld EUR). Po dokonaniu powyższej korekty wartości w księgach handlowych WestLB ujęto kwotę w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) w pozycji "rezerwa specjalna instytucji wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego".
(53) Po złożeniu przez WestLB wniosku w Federalnym Urzędzie Nadzoru Bankowości (BAKred) o uznanie 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) za podstawowy kapitał własny WestLB, urząd zlecił innej spółce biegłych rewidentów wykonanie wyceny. Została ona sporządzona dnia 30 września 1992 r. W trakcie badania prowadzonego dla BAKred sprawdzono wycenę wykonaną dla WestLB co do jego wiarygodności oraz zaakceptowano podejście metodyczne. Ze względu na obranie innej stopy dyskontowej oraz inne potraktowanie wcześniejszych spłat majątek netto Wfa wyceniono na wartość od 4 mld DEM (2,05 mld EUR) do 5,4 mld DEM (2,76 mld EUR).
(54) Na podstawie powyższej wyceny dnia 30 grudnia 1992 r.
BAKred uznał 4 mld DEM (2,05 mld EUR) za kapitał podstawowy WestLB w rozumieniu przepisów Prawa bankowego (Kreditwesengesetze).
Wykazany w bilansie WestLB kapitał własny w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) oraz kwota uznana za kapitał podstawowy nie ulegały od tego momentu zmianom.
(55) Obie wyceny transferowanego majątku brały za podstawę sytuację po wycofaniu szacowanego na około 7,3 mld DEM (3,73 mld EUR) zobowiązania do poręczenia w stosunku do kraju związkowego.
c) SKUTKI TRANSFERU WFA DO WESTLB
(56) WestLB posiadał na dzień 31 grudnia 1991 r. uznane środki własne w wysokości 5,1 mld DEM (2,6 mld EUR), z czego 500 mln DEM (260 mln EUR) wynikało z praw do udziału w zyskach bez prawa głosu (Genussrechte). Wskaźnik wypłacalności zgodnie z Prawem bankowym przed jego nowelizacją mającą na celu wdrożenie wspólnotowej dyrektywy bankowej wynosił około 6,1 % i przewyższał o 0,5 % wówczas obowiązujący ustawowy wskaźnik minimalny.
(57) BAKred uznał kapitał Wfa za środki własne WestLB, dzięki czemu środki własne WestLB wzrosły do 9,1 mld DEM (4,65 mld EUR), a więc o 79 %. Uwzględniając utworzenie rezerwy z zysku w wysokości 100 mln DEM (50 mld EUR), środki własne WestLB wzrosły do 9,2 mld DEM (4,7 mld EUR) na dzień 31 grudnia 1992 r. Biorąc pod uwagę kapitał i aktywa Wfa ważone ryzykiem, wskaźnik wypłacalności wynosił 8,7 %.
(58) Tabela nr 1: Zapotrzebowanie kapitałowe i środki własne WestLB oraz Wfa (zgodnie z informacjami władz niemieckich)
(w mln DEM) _BAR_
(31 grudnia) _BAR_ 1991 _BAR_ 1992 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
aktywa ważone ryzykiem WestLB (bez Wfa) _BAR_ 83000 _BAR_ 91209 _BAR_
aktywa ważone ryzykiem Wfa _BAR_ 13497 _BAR_ 14398 _BAR_
aktywa ważone ryzykiem WestLB (z Wfa) [20] _BAR_ _BAR_ 105607 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
pożądane środki własne WestLB [21] (= a) _BAR_ 4611 _BAR_ 5867 _BAR_
pożądane środki własne WestLB bez Wfa [21] (= b) _BAR_ _BAR_ 5067 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
środki własne WestLB (= c) _BAR_ 5090 _BAR_ 9190 _BAR_
środki własne WestLB bez Wfa (= d) _BAR_ _BAR_ 5190 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
wykorzystanie środków własnych WestLB(= a/c) _BAR_ 91 % _BAR_ 64 % _BAR_
wykorzystanie środków własnych WestLB bez Wfa (b/d) _BAR_ _BAR_ 98 % _BAR_
(59) Wskaźnik wypłacalności w wysokości 8,7 % uwzględnia wzrost aktywów ważonych ryzykiem WestLB w wysokości 8,2 mld DEM (4,19 mld EUR) lub 9,9 % w roku 1992, który nie był związany ze wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego. Gdyby powyższy wzrost nastąpił bez transferu Wfa, wówczas wskaźnik wypłacalności WestLB na dzień 31 grudnia 1992 r. spadłby do 5,7 %, a więc prawie do minimalnego wymaganego poziomu 5,6 %.
(60) Podczas gdy całość kapitału Wfa przeznaczonego na działalność związaną ze wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego ma przeznaczenie celowe, tylko część środków własnych Wfa jest potrzebna do zabezpieczenia aktywów ważonych ryzykiem w rozumieniu przepisów dotyczących wypłacalności. Według informacji uzyskanych od władz niemieckich w momencie wejścia w życie nowych wymogów dotyczących kapitału własnego dla wymienionego celu konieczne było 1,5 mld DEM (770 mln EUR). Pozostała kwota 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR) mogła zostać spożytkowana przez WestLB w tamtym momencie na poczet środków własnych dla zabezpieczenia działalności komercyjnej.
(61) Na dzień 31 grudnia 1991 r. koncern WestLB posiadał wskaźnik wypłacalności w wysokości 5,8 %, a więc o 0,2 % więcej niż wówczas obowiązujący współczynnik minimalny.
Rok później, po uznaniu przez BAKred kapitału Wfa, współczynnik wynosił po uwzględnieniu aktywów Wfa ważonych ryzykiem około 8,1 %.
Gdyby nie doszło do transferu majątku, a koncern i tak podniósłby aktywa ryzykowne nie związane ze wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego, jak zostało to uczynione, wówczas współczynnik wypłacalności koncernu zmniejszyłby się do 5,3 % i osiągnął poziom o 0,3 % niższy niż obowiązująca wartość minimalna.
(62) 30 czerwca 1993 r., w dniu wejścia w życie nowych wymogów dotyczących środków własnych dla niemieckich instytucji kredytowych, opierających się na dyrektywie w sprawie funduszy własnych i w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych, współczynnik wypłacalności koncernu (łącznie z wymogami dotyczącymi funduszy własnych Wfa) obliczony zgodnie z nowymi przepisami wynosił 9 %, a więc o 1 % powyżej wartości minimalnej (na kapitał podstawowy przypadało 6,3 % a na kapitał uzupełniający 2,7 %). Gdyby nie został wniesiony kapitał własny wskutek transferu Wfa oraz aktywa ryzykowne, koncern osiągnąłby dnia 30 czerwca 1993 r. współczynnik wypłacalności w wysokości około 7,2 %. Współczynnik w wysokości 9 % osiągnięto by wskutek pozyskania dodatkowego kapitału uzupełniającego w formie kredytów drugiej kategorii w wysokości 2,9 mld DEM (1,48 mld EUR) na początku 1993 roku. WestLB pozyskał w roku 1993 łącznie 3,1 mld DEM (1,59 mld EUR) kapitału uzupełniającego, dzięki czemu zwiększył środki własne koncernu w rozumieniu przepisów Prawa bankowego do końca tego roku do wysokości 12,9 mld DEM (6,6 mld EUR). Współczynniki wypłacalności na koniec 1993 roku wykazywały nieco niższe wartości niż dnia 30 czerwca roku.
(63) Tabela nr 2: Zapotrzebowanie kapitałowe i środki własne koncernu WestLB (zgodnie z informacjami władz niemieckich)
(w mln DEM) _BAR_
(wartości średnie) _BAR_ 1992 [23] _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 [24] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Suma bilansowa _BAR_ 271707 _BAR_ 332616 _BAR_ 378573 _BAR_ 428622 _BAR_ 470789 _BAR_ 603798 _BAR_ 693026 _BAR_ 750558 _BAR_ 782410 _BAR_ 844743 _BAR_ 519470 _BAR_
aktywa ważone ryzykiem _BAR_ 126071 _BAR_ 120658 _BAR_ 151482 _BAR_ 156470 _BAR_ 173858 _BAR_ 204157 _BAR_ 259237 _BAR_ [...] [22] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
obowiązujący kapitał podstawowy (=a) _BAR_ 4758 _BAR_ 4827 _BAR_ 6060 _BAR_ 6259 _BAR_ 6954 _BAR_ 8167 _BAR_ 10370 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
obowiązujący środki własne łącznie (=b) _BAR_ 9351 _BAR_ 9653 _BAR_ 12119 _BAR_ 12517 _BAR_ 13908 _BAR_ 16333 _BAR_ 20739 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
kapitał podstawowy (=c) _BAR_ 5117 _BAR_ 8818 _BAR_ 9502 _BAR_ 9769 _BAR_ 9805 _BAR_ 10358 _BAR_ 11378 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
kapitał uzupełniający _BAR_ 500 _BAR_ 2495 _BAR_ 4513 _BAR_ 4946 _BAR_ 5270 _BAR_ 7094 _BAR_ 10170 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
środki własne łącznie (=d) _BAR_ 5617 _BAR_ 11313 _BAR_ 14015 _BAR_ 14715 _BAR_ 15075 _BAR_ 17452 _BAR_ 21548 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
wykorzystanie kapitału podstawowego (= a/c) _BAR_ 93 % _BAR_ 55 % _BAR_ 64 % _BAR_ 64 % _BAR_ 71 % _BAR_ 79 % _BAR_ 91 % _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
wykorzystanie środków własnych łącznie (= b/d) _BAR_ 166 % _BAR_ 85 % _BAR_ 86 % _BAR_ 85 % _BAR_ 92 % _BAR_ 94 % _BAR_ 96 % _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
(64) W liczbach absolutnych, dzięki kapitałowi podstawowemu w wysokości 4 mld DEM (2,05 mld EUR), zwiększyła się teoretycznie możliwość zwiększenia wartości transakcji ze aktywami ważonymi ryzykiem w 100 % zgodnie z Prawem bankowym w starej wersji (minimalny współczynnik wypłacalności 5,6 %) o 72 mld DEM (36,8 mld EUR). Według minimalnego współczynnika wypłacalności obowiązującego od dnia 30 czerwca 1993 r. w wysokości 8 % odpowiednia wartość wynosiłaby 50 mld DEM (25,6 mld EUR). Wychodząc z założenia, że działalność komercyjna koncernu WestLB uzyskała 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR) kapitału Wfa, jego potencjał udzielania kredytów w 100 % ważonych ryzykiem wzrósł o 31,3 mld DEM (16 mld EUR).
(65) W rzeczywistości jednakże dopuszczalna wartość kredytów została bardziej rozszerzona, ponieważ aktywa banku zwykle nie są obciążane 100 %-towym ryzykiem. Pod koniec 1993 roku aktywa ważone ryzykiem koncernu WestLB (z włączeniem działalności Wfa) wynosiły 148,6 mld DEM (76 mld EUR). Suma bilansowa wynosiła 332,6 mld DEM (170,1 mld EUR). W ten sposób uzyskujemy średnie ważenie ryzykiem w wysokości 45 % [25]. Przy stałej strukturze ryzyka, uwzględniając dostęp do 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR) kapitału podstawowego, możliwy był wzrost (lub zabezpieczenie istniejącej działalności) w wysokości 69,4 mld DEM (35,5 mld EUR) na podstawie założonego udziału środków własnych w wysokości 8 % zgodnie z dyrektywą bankową. Zwiększenie kapitału podstawowego WestLB umożliwiło dodatkowo pozyskanie kapitału uzupełniającego (do wysokości kapitału podstawowego), wskutek czego rzeczywisty potencjał udzielania kredytów wzrósł pośrednio jeszcze bardziej.
(66) Nasuwają się różne wnioski.
Po pierwsze bez podwyższenia kapitału WestLB miałby trudności z przekroczeniem minimalnego współczynnika wypłacalności zgodnie z przepisami Prawa bankowego w wersji sprzed wprowadzenia zmian dostosowujących do wspólnotowych dyrektyw bankowych.
Po drugie bez transferu Wfa koncern WestLB mógłby osiągnąć minimalny współczynnik wypłacalności zgodnie z dyrektywą w sprawie współczynnika wypłacalności wyłącznie wskutek redukcji aktywów ważonych ryzykiem lub poprzez zmobilizowanie innych źródeł środków własnych (np. likwidacja cichych rezerw).
Pozyskanie kapitału uzupełniającego byłoby skuteczne tylko chwilowo, ponieważ wysokość tego kapitału ograniczona jest wysokością posiadanego kapitału podstawowego.
Po trzecie podwyższenie kapitału związane z pozyskanym w 1993 roku kapitałem uzupełniającym przewyższało kwotę, której potrzebował koncern, aby spełnić ostrzejsze wymogi odnośnie do środków własnych znowelizowanego Prawa bankowego.
(67) Jeśli chodzi o ograniczenie dużych kredytów przez przepisy nadzoru bankowego, próg 50 %-owy Prawa bankowego w jego starej wersji odpowiadał około 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR), zanim uznano kapitał Wfa. Po uznaniu kapitału Wfa oraz przekazaniu 100 mln DEM (50 mln EUR) do rezerw z pozycji zysków, próg wzrósł do prawie 4,6 mld DEM (2,35 mld EUR). Próg 15 %-owy dla dużych kredytów, które łącznie nie mogą przekraczać ośmiokrotności środków własnych banku, odpowiadał 760 mln DEM (390 mln EUR) na dzień 31 marca 1992 r. Rok później, a więc po uznaniu kapitału Wfa, powyższy próg wzrósł do prawie 1,4 mld DEM (720 mln EUR). Potencjał WestLB do udzielania dużych kredytów wzrósł wskutek transferu Wfa o 32 mld DEM (16,4 mld EUR) (a więc o ośmiokrotność podwyższenia środków własnych) [26].
d) WYNAGRODZENIE ZA TRANSFER WFA
(68) Transfer Wfa nie doprowadził do zmiany udziałów w WestLB.
Z powyższego powodu kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia nie otrzymał wynagrodzenia za udostępniony kapitał ani poprzez zwiększenie udziału w wypłacanych dywidendach, ani poprzez zwiększenie udziału w zyskach z kapitału z udziałów WestLB.
(69) Z powodu transferu Wfa zmieniono umowę główną między właścicielami WestLB.
Zdaniem właścicieli zwiększenie kapitału podstawowego WestLB przez kraj związkowy stanowi zgodnie z § 5 ust. 2 umowy korzyść finansową dla banku.
Wysokość wynagrodzenia za udostępniony kapitał powinna zostać ustalona po ogłoszeniu pierwszych wyników WestLB za rok 1992, a więc krótko po przeprowadzeniu transferu.
Podobne sformułowanie dotyczące wartości transferu oraz wynagrodzenia znajduje się w uzasadnieniu do ustawy o transferze.
(70) Ostatecznie określono wynagrodzenie za udostępniony kapitał w wysokości 0,6 % rocznie.
WestLB jest zobowiązany wypłacić je z zysków po opodatkowaniu, co stanowi dla WestLB obciążenie przed opodatkowaniem w wysokości około 1,1 % [27].
Wynagrodzenie wypłacane jest wyłącznie wtedy, jeżeli zostanie osiągnięty zysk.
(71) Podstawę wypłaty wynagrodzenia stanowi kapitał Wfa uznany przez BAKred za kapitał podstawowy w wysokości 4 mld DEM (2,05 mld EUR).
Będzie ona wypłacana wyłącznie za część kapitału niepotrzebną Wfa do zabezpieczenia własnej działalności związanej ze wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego.
Część udostępniona WestLB do zabezpieczenia własnej działalności transakcyjnej wynosiła 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR) po wejściu w życie nowych wymogów dotyczących środków własnych i od tego czasu została podwyższona. [28].
(72) Tabela nr 3: Rezerwa specjalna na wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego oraz zapotrzebowanie na środki własne Wfa (zgodnie z informacjami władz niemieckich)
(w mln DEM) _BAR_
(31 grudnia) _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Rezerwa specjalna na wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_ 5900 _BAR_
w tym uznany kapitał podstawowy _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_ 4000 _BAR_
na pożyczki budowlane Wfa _BAR_ 1668 _BAR_ 1490 _BAR_ 1181 _BAR_ 952 _BAR_ 892 _BAR_ 888 _BAR_ 887 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
dla WestLB _BAR_ 13 [29] _BAR_ 2510 _BAR_ 2819 _BAR_ 3048 _BAR_ 3108 _BAR_ 3112 _BAR_ 3113 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] [30] _BAR_
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
1.
SKARGA I UWAGI BDB
(73) Zdaniem BdB zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie ogranicza się do przedsiębiorstw przynoszących straty i wymagających sanacji.
Inwestor nie zastanawia się w trakcie podejmowania decyzji o lokacie, czy dane przedsiębiorstwo działa opłacalnie, lecz bada dokładnie, czy zysk z kapitału odpowiada przyjętej stopie rynkowej.
Gdyby wniesienie kapitału przez sektor publiczny sprawdzane było pod kątem pomocy państwa wyłącznie wtedy, gdy dotyczy ono przedsiębiorstw przynoszących straty, wówczas taka sytuacja stwarzałaby niekorzystne warunki konkurencji dla przedsiębiorstw prywatnych, niezgodne z art. 86 ust. 1 Traktatu WE.
(74) Transferu majątku Wfa nie można także wykluczyć z zakresu obowiązywania prawa konkurencji na podstawie art. 295 Traktatu WE.
Powyższy artykuł umożliwia jedynie krajowi związkowemu swobodne utworzenie takiego funduszu specjalnego; jednakże w momencie przeniesienia go na przedsiębiorstwo komercyjne, należy stosować reguły prawa konkurencji.
a) ODPOWIEDNIE WYNAGRODZENIE ZA KAPITAŁ
(75) BdB zwróciło uwagę, że uznany kapitał podstawowy w wysokości 4 mld DEM (2,05 mld EUR) może zostać użyty, jak wszystkie inne kapitały podstawowe, do zabezpieczenia działalności transakcyjnej oraz umożliwia jednocześnie, tak jak inne kapitały podstawowe, uznanie kapitału uzupełniającego zgodnie z wymogami współczynnika wypłacalności.
Dzięki transferowi majątku kraj związkowy spowodował, że WestLB działający z bardzo niskim kapitałem podstawowym, nie tylko nie musiał zawężać własnej działalności transakcyjnej, ale mógł nawet rozszerzyć działalność obarczoną ryzykiem.
Kwota, o którą środki własne przewyższają rzeczywiste zapotrzebowanie na kapitał własny, ma ponadto wpływ na koszty finansowania na rynkach kapitałowych.
Zdaniem BdB inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie dokapitalizowałby swojego przedsiębiorstwa, gdyby jego wyniki finansowe od lat stale były niskie oraz nic nie wskazywałoby na znaczne polepszenie sytuacji, tzn. brak byłoby sygnałów na uzyskanie wyższego zysku z kapitału w przyszłości.
i.
Wysokość wynagrodzenia
(76) BdB zwróciło uwagę, że WestLB pilnie potrzebował kapitału podstawowego, a dzięki transferowi Wfa kapitał podstawowy WestLB zwiększył się z 4,7 mld DEM (2,4 mld EUR) do 8,7 mld DEM (4,45 mld EUR), a więc prawie dwukrotnie.
Biorąc pod uwagę słabe wyniki WestLB, żaden prywatny inwestor nie wniósłby do WestLB tak dużego kapitału własnego.
W powyższej sytuacji prywatny inwestor wniósłby kapitał wyłącznie pod warunkiem uzyskania marży przynajmniej w wysokości 0,5 punktu procentowego oprócz zwykłego zysku z kapitału własnego.
Zgodnie z informacjami podanymi przez BdB rentowność WestLB w ciągu dziesięciu lat przed transferem wynosiła średnio 5,6 % przed opodatkowaniem.
Odpowiednie dane liczbowe wynoszą w przypadku dużych niemieckich banków prywatnych od 12,4 % do 18,6 %, a wartość średnia 16,8 % (przed opodatkowaniem) w omawianym okresie. Inne banki krajów związkowych wypracowałyby zysk z kapitału własnego w wysokości od 9 % do 11 %.
BdB przedłożyło obliczenie zysku z kapitału własnego banków niemieckich, które sporządziła zewnętrzna firma doradcza dla BdB.
(77) W kwestii właściwej metody obliczeniowej porównywalnych wielkości zysku z kapitału zrzeszenie BdB było zdania, że historyczny zysk z kapitału należy obliczyć jako średnią arytmetyczną a nie geometryczną ("compound annual growth rate").
Ostatnia metoda zakłada, że inwestor ponownie inwestuje dywidendy, a dodatkowe zyski z niej uwzględni w obliczeniach.
Sposób ponownego przeznaczenia dywidendy nie może wpływać na pierwotną decyzję o inwestycji, lecz stanowi nową, odrębną decyzję inwestycyjną.
Z tego powodu należy przyjąć metodę średniej wartości arytmetycznej.
(78) Gdyby natomiast zastosowano metodę "compound annual growth rate", wówczas średni zysk z kapitału niektórych prywatnych dużych banków niemieckich po opodatkowaniu wyniósłby w okresie od 1982 do 1992 roku 12,54 %.
Obliczając tę wartość, BdB uwzględniło według własnych danych wszystkie możliwe okresy lokat oraz sprzedaże między rokiem 1982 oraz 1992, aby wykluczyć zakłócenia wynikające z tego, że tylko jeden rok stanowiłby rok podstawowy, a ten wykazywałby szczególnie niskie lub wysokie kursy akcji; jednoczesne uwzględnienie wielu okresów utrzymywania lokat ma na celu wyrównanie wahań na rynku akcyjnym.
Zdaniem BdB odpowiednie dane liczbowe WestLB były zaniżone, ponieważ nie uwzględniały przychodów ze sprzedaży praw do poboru nowych akcji.
(79) Oprócz metody wyceny aktywów kapitałowych ("capital asset pricing model"), którą uwzględniono w głównej ekspertyzie WestLB na potrzeby uzasadnienia wynagrodzenia za kapitał w wysokości 0,6 %, BdB przedłożyło własną zewnętrzną ekspertyzę.
Powyższe badanie wykazało zysk z kapitału własnego w wysokości 12,21 % (przy zastosowaniu marży za ryzyko obowiązującej zwyczajowo na rynku niemieckim w okresie od 1982 do 1991 roku) lub 14,51 % (przy zastosowaniu wyższej oczekiwanej premii za ryzyko). Obie wartości przewyższają wartość wykazaną przez WestLB.
Różnicę można sprowadzić do dwóch czynników.
Po pierwsze BdB zastosowało wyższy narzut za ryzyko za kapitał własny (3,16 % lub 5 %).
Po drugie BdB zastosowało wyższy współczynnik beta dla instytucji kredytowych (1,25 %).
Podstawowa stopa procentowa wolna od ryzyka jest taka sama jak w obliczeniach WestLB.
Uwzględniając różne metody obliczenia zysku z kapitału własnego, BdB podało najpierw wartość od 14 % do 16 % za normalny oczekiwany zysk z kapitału własnego.
(80) BdB zauważyło ponadto, że prywatny udziałowiec mniejszościowy nie wniósłby dodatkowego kapitału bez wymagania zwiększenia swojego udziału w przedsiębiorstwie.
Wyłącznie w ten sposób mógłby on mieć odpowiedni udział w zysku przedsiębiorstwa oraz większy wpływ na nie.
(81) BdB podkreśliło, że porozumienie zawarte między udziałowcami WestLB, na podstawie którego kapitał Wfa miałby odpowiadać w drugiej kolejności po pozostałych obowiązkowych kapitałach własnych WestLB, w rzeczywistości nie jest skuteczne, gdyż kraj związkowy już na podstawie poręczenia publicznego Anstaltslast jest zobowiązany dokapitalizować bank WestLB w razie trudności.
W ten sposób kraj związkowy zagwarantował właścicielom WestLB nie tylko wszystkie pasywa WestLB, ale także wniesiony przez siebie kapitał Wfa i nie otrzymał za to żadnego świadczenia zwrotnego.
Oznacza to, że zmniejszenie ryzyka przetransferowanego kapitału jest jedynie skutkiem zwiększonego ryzyka, jakie ponosi kraj związkowy jako udziałowiec WestLB.
Profil ryzyka majątku Wfa nie różni się od ryzyka zwykłego kapitału własnego.
(82) W porównaniu z instrumentami kapitału własnego rynku finansowego, na których opiera się argumentacja Niemiec i WestLB, BdB stwierdziło, że praw do udziału w zyskach bez prawa głosu oraz "cumulative perpetual stock" nie da się porównać z majątkiem Wfa.
Po pierwsze nie są one uznawane za kapitał podstawowy ("cumulative perpetual stock" nie uznaje się w Niemczech nawet za kapitał uzupełniający).
W związku z tym, że majątek Wfa można uznać za kapitał podstawowy, WestLB może dalej podwyższać środki własne poprzez zdobywanie kapitału uzupełniającego.
Po drugie powyżej wymienione instrumenty mają znaczenie tymczasowe, a prawa do udziału w zyskach bez prawa głosu tracą jakość kapitału uzupełniającego dwa lata przed ich terminem zapadalności.
Majątek Wfa natomiast jest do dyspozycji banku WestLB praktycznie bezterminowo.
Po trzecie tego typu instrumenty stanowią zwykle tylko ograniczoną część środków własnych banku i wymagają dużego udziału kapitału podstawowego.
Po czwarte instrumenty rynku kapitałowego mogą stać się przedmiotem wymiany na rynkach, co oznacza, iż inwestorzy mogą zakończyć swoją inwestycję, kiedy tylko zechcą.
Kraj związkowy nie posiada powyższej możliwości; w zamian za brak takiej szansy, prywatny inwestor zażądałby zapewne marży w wysokości co najmniej 0,5 punktu procentowego oprócz normalnego zysku z kapitału.
(83) BdB przekazało Komisji także dane za lata od 1990 roku dotyczące środków własnych niektórych prywatnych dużych banków niemieckich oraz ich współczynników wypłacalności.
Z niniejszych danych wynika, że banki niemieckie na początku lat dziewięćdziesiątych nie dysponowały hybrydowymi instrumentami kapitałowymi w ramach ich kapitałów podstawowych (lub też przynajmniej z nich nie korzystały).
Ponadto z powyższych informacji wynika, że instytucje kredytowe wykazywały ogólnie współczynnik wypłacalności wyraźnie przewyższający wymaganą wartość minimalną w wysokości 4 % dla kapitału podstawowego oraz 8 % dla wszystkich środków własnych.
(84) BdB nawiązało do umowy głównej zawartej między udziałowcami WestLB, zgodnie z którą majątek Wfa odpowiada w drugiej kolejności po pozostałych obowiązkowych środkach własnych.
Termin "pozostałe obowiązkowe środki własne" odnosi się także do uzupełniających instrumentów środków własnych, takich jak prawa do udziału w zysku bez prawa głosu czy też kredyty drugiej kategorii, i w ten sposób pogarsza ich sytuację, porozumienie stanowi "umowę na niekorzyść strony trzeciej" i jest w związku z tym nieważne.
Ryzyko rezerwy specjalnej Wfa jest w związku z tym wyższe niż ryzyko związane z prawami do udziału w zysku bez prawa głosu i kredytami drugiej kategorii.
(85) Uwzględniając wszystkie powyższe powody, BdB wyszedł z założenia, że płacone przez WestLB wynagrodzenie w wysokości 0,6 % nie stanowi zwykłego rynkowego oprocentowania.
Biorąc pod uwagę, że WestLB musiał udostępnić środki płynne, aby w pełni wykorzystać majątek Wfa, oraz że nie uzyskano udziałów w podniesionych rezerwach, gdyż udział kraju związkowego w WestLB nie został podwyższony, BdB uznało najpierw stopę w wysokości od 14 do 17 % za właściwe wynagrodzenie.
Powyższy zysk z kapitału miał być wypłacony w stosunku do całej uznanej kwoty w wysokości 4 mld DEM (2,05 mld EUR).
ii.
Wady płynności
(86) W przedłożonej skardze BdB zaakceptowało występowanie "wad płynności", w związku z tym obliczając właściwy zysk z kapitału, należy potrącić około 7 punktów procentowych.
Z racji jednak, że kapitał własny służy także do zabezpieczenia transakcji nie mających wpływu na bilans, które nie wymagają udziału środków płynnych, należałoby zmniejszyć potrącenie w wysokości 7 %.
(87) W komentarzach dotyczących decyzji Komisji o wszczęciu procedury zgodnie z art. 88 ustęp 2 Traktatu WE BdB zauważa, że "wad płynności" nie należy uwzględniać przy obliczaniu właściwego zysku z majątku Wfa.
Przytoczona wada płynności została już wyrównana poprzez zdyskontowanie majątku Wfa w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR).
Do różnych transakcji bankowych, jak np. poręczenia, nie jest ponadto konieczna płynność.
Gdyby więc trzeba było w rachunku uwzględnić jakiekolwiek wady, mogłoby to być jedynie niewielkie zmniejszenie w wysokości 2,7 punktu procentowego dla wyrównania zaangażowania majątku Wfa w transakcje nieprzynoszące zysków.
BdB dołączyło ekspertyzę niezależnego biegłego.
(88) BdB uważa ponadto, że WestLB zdecydowanie zawyżył koszty refinansowania, podając je na poziomie 7,5 %.
Na podstawie badania średnich rynkowych stóp procentowych w poszczególnych latach dla różnych instrumentów refinansujących oraz zgodnie ze strukturą bilansową WestLB, należy rzeczywistą stopę refinansowania WestLB na rynkach w latach od 1992 do 1996 roku wyznaczyć na średnim poziomie między 6,07 a 6,54 %.
BdB przekazało Komisji również dane dotyczące kosztów refinansowania ponoszonych przez niektóre duże niemieckie banki prywatne w okresie transferu Wfa; przekazane wartości znajdowały się na poziomie zdecydowanie niższym od 7,5 %, który został podany we wcześniejszym stadium postępowania przez WestLB jako właściwe koszty refinansowania.
Zdaniem BdB należy w tym wypadku rozróżnić wartości przed i po opodatkowaniu.
Koszty refinansowania zmniejszyły zysk podlegający opodatkowaniu.
Jeśli należy uwzględnić koszty refinansowania, wówczas należy także określić odpowiednie stopy refinansowe wyłącznie po opodatkowaniu.
iii.
Kapitał podstawowy do obliczenia wynagrodzenia
(89) Jak powyżej zaznaczono, BdB było zdania, że właściwe wynagrodzenie powinno być płacone od całości kwoty uznanej za kapitał podstawowy w wysokości 4 mld DEM (2,05 mld EUR).
W uwagach BdB zaznaczyło także, iż WestLB nie tylko korzystał z kwoty uznanej przez BAKred za kapitał podstawowy, lecz także z kwoty nadwyżki w wysokości 1,9 mld DEM (970 mln EUR).
Ostatnia wymieniona kwota nie umożliwia wprawdzie zabezpieczenia transakcji, jednakże wykazywana jest ona w bilansie jako kapitał własny.
Agencje ratingowe oraz inwestorzy nie zwracają uwagi na uznany kapitał podstawowy, lecz na całość kapitału własnego wykazanego w bilansie, który jest w tej branży podstawą oceny środków przeznaczonych na pokrycie strat.
Zatem kwota powyższa zwiększa wypłacalność WestLB, a więc należałoby od niej zapłacić wynagrodzenie porównywalne z premią gwarancyjną.
iv.
Efekty synergii
(90) Zdaniem BdB rzekome efekty synergii nie stanowią prawdziwego powodu transferu majątku.
Powyższy wniosek wypływa także z faktu, że w ustawie o transferze działanie to uzasadniono koniecznością poprawy sytuacji konkurencyjnej WestLB, oraz iż uzgodniono pieniężne wynagrodzenie za transakcję.
(91) BdB zapytało o sposób, w jaki można by osiągnąć efekty synergii, jeśli komercyjna działalność Wfa oraz WestLB pozostanie nadal, jak zapisano w odnośnych przepisach prawnych, oddzielona od siebie pod względem gospodarczym, organizacyjnym i personalnym.
Jeśli Wfa skorzysta w swojej działalności z efektów synergii, spowoduje to redukcję kosztów wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego, jednakże nie może być postrzegane jako wynagrodzenie, jakie kraj związkowy otrzyma od WestLB.
b) KWESTIE PODATKOWE
(92) BdB zwraca uwagę, że majątek Wfa także po dokonanym transferze jest zwolniony z podatku od osób prawnych, podatku majątkowego i podatku od prowadzenia działalności gospodarczej.
Zwolnienia podatkowe dla publicznoprawnych instytucji kredytowych są jednakże uzasadnione tylko wówczas, jeśli te instytucje prowadzą wyłącznie transakcje wspierające i nie stanowią konkurencji dla prywatnych banków, zobowiązanych do płacenia podatków.
(93) BdB zauważyło, że zwykły bank podwyższający swój kapitał jest zobowiązany płacić za dodatkowy kapitał rocznie 0,6 % podatku majątkowego oraz 0,8 % podatku od prowadzenia działalności gospodarczej.
WestLB posiada zatem korzystniejszą sytuację w porównaniu z innymi bankami.
Zwolnienie z podatku od osób prawnych w sposób pośredni stawia WestLB w lepszej sytuacji.
Rezygnacja z poboru podatku stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE.
c) UMORZENIE ZOBOWIĄZAŃ
(94) Przed przeprowadzeniem transferu Wfa została zwolniona ze zobowiązań w stosunku do kraju związkowego w wysokości 7,3 mld DEM (3,77 mld EUR).
Kraj związkowy zrezygnował ze zobowiązania gwarancyjnego Wfa, nie wymagając w zamian wynagrodzenia ani od Wfa, ani od WestLB.
Inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej zażądałby wynagrodzenia za taką rezygnację.
Rezygnacja ze zobowiązania gwarancyjnego była podstawowym warunkiem uznania 4 mld DEM (2,5 mld EUR) za kapitał podstawowy przez Federalny Urząd Kontroli Bankowości (BAKred).
Umorzenie zobowiązań przysporzyło bankowi WestLB bezpośrednich korzyści.
2.
UWAGI INNYCH ZAINTERESOWANYCH STRON
(95) Poza WestLB oraz BdB swoje uwagi do decyzji Komisji o wszczęciu procedury na podstawie art. 88 ustęp 2 Traktatu WE przedstawiły także dwie inne zainteresowane strony.
a) ASSOCIATION FRANÇAISE DES BANQUES (ZRZESZENIE BANKÓW FRANCUSKICH)
(96) Zrzeszenie Banków Francuskich (Association Française des Banques) zauważyło, że wniesienie środków własnych do WestLB, za które zażądano jedynie nieznacznego wynagrodzenia, oraz istniejące poręczenie kraju związkowego dla banku, spowodowały zakłócenie konkurencji na niekorzyść francuskich instytucji kredytowych.
Ponieważ udziałowcy WestLB zażądali zysku z kapitału własnego na poziomie zdecydowanie niższym od zwyczajowego, WestLB może oferować swoje usługi po cenie niższej niż ich koszty ("dumping").
Ze względu na posiadanie poręczenia państwowego zapewnienia płynności (Gewährträgerhaftung) bank WestLB uzyskał ocenę potrójnego "A", dzięki której może refinansować swoją działalność na rynkach na bardzo korzystnych warunkach.
(97) Powyższe korzyści banku WestLB wpływają negatywnie na sytuację banków francuskich działających w Niemczech.
Jednocześnie WestLB może rozwijać swoją działalność we Francji dzięki tej szczególnej sytuacji, przede wszystkim w zakresie finansowania inwestycji komunalnych.
Konkurencja w sektorze bankowym w Niemczech, Francji i innych Państwach Członkowskich została niniejszym zakłócona.
b) BRITISH BANKERS' ASSOCIATION (ZRZESZENIE BANKÓW BRYTYJSKICH)
(98) Zrzeszenie Banków Brytyjskich (British Bankers' Association) zauważyło, że WestLB jest aktywnym konkurentem niemieckich banków na terenie Niemiec oraz na całym rynku europejskim.
Pomoc na rzecz WestLB zakłóca więc wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.
Komisja została wezwana do wyegzekwowania zasad wspólnego rynku i niewyłączania banków publicznoprawnych spod obowiązywania przepisów Traktatu dotyczących konkurencji.
3.
UWAGI WESTLB
(99) Po opublikowaniu decyzji Komisji o wszczęciu procedury na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE bank WestLB przekazał odpis uwag Niemiec, wyrażonych z tej samej okazji, jako swoją opinię i oświadczył, iż w zupełności się z nimi zgadza.
Zatem argumenty przytoczone przez Niemcy stanowią również stanowisko banku WestLB i zostaną tylko pokrótce zreferowane.
a) UWAGI OGÓLNE DOTYCZĄCE TRANSFERU MAJĄTKU
(100) Zdaniem BdB zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie stosuje się do przedsiębiorstw zdrowych ekonomicznie i osiągających zyski.
Trybunał Sprawiedliwości potwierdził powyższą zasadę i stosował ją zawsze tylko wtedy, jeśli dane przedsiębiorstwo w momencie podejmowania decyzji o inwestycji już od dłuższego czasu ponosiło znaczne straty oraz działało w sektorze cechującym się przerostami strukturalnymi.
W orzecznictwie brak podstawy dla zastosowania powyższej zasady do zdrowych i opłacalnych przedsiębiorstw.
(101) Z powodu szczególnego zadania wypełnianego przez Wfa jej majątek nie może być porównywany z normalnymi środkami własnymi.
Wniesienie majątku Wfa, który nie może być użyty na inne cele, do banku WestLB było z ekonomicznego punktu widzenia najlepszym rozwiązaniem.
Kraj związkowy doprowadził do optymalizacji masy majątkowej związanej celowo ze wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego dzięki transferowi majątku.
Prywatny właściciel postąpiłby tak samo.
(102) Zwiększenie udziału kraju związkowego związane z transferem majątku zdaniem WestLB nie tylko nie było konieczne, lecz nie było również zgodne ze szczególnym profilem ryzyka majątku Wfa.
Nie przysparzał on płynności, więc wniesienia majątku Wfa nie można porównać z innego rodzaju dokapitalizowaniem.
Inne instrumenty kapitału własnego na rynku także nie zostały wyposażone w prawa do głosu.
(103) Wynagrodzenie, które otrzymuje kraj związkowy, jest odpowiednio wysokie, dlatego nie należy żądać wzrostu rentowności WestLB.
Nie jest także zrozumiałe, dlaczego inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej miałby żądać określonej wysokości zysku, jeśli inwestuje w opłacalne przedsiębiorstwo.
Ponieważ WestLB osiągał dotychczas zyski, nie jest potrzebny plan restrukturyzacji.
Trybunał Sprawiedliwości wymagał opracowania takiego planu wyłącznie w przypadku pomocy restrukturyzacyjnej przeznaczonej dla przedsiębiorstw osiągających straty.
b) ODPOWIEDNIE WYNAGRODZENIE ZA KAPITAŁ
(104) Zdaniem WestLB wysokość wynagrodzenia wypłaconego za kapitał Wfa jest odpowiednia.
Dla uzasadnienia swojego zdania WestLB przedłożył ekspertyzę banku inwestycyjnego, któremu zlecił ocenę kwestionowanego wynagrodzenia.
W ekspertyzie biegłego porównany został profil ryzyka majątku Wfa z profilem innych instrumentów kapitału własnego na rynkach kapitałowych; z powyższego wynikło, że marża w wysokości od 0,9 do 1,4 % jest odpowiednim wynagrodzeniem za rezerwę specjalną Wfa.
Co odpowiada kosztom poniesionym przez WestLB w związku z użyciem majątku Wfa w wysokości 1,1 % (przed opodatkowaniem).
WestLB podkreśla, że dla pełnego użycia majątku Wfa należy uwzględnić jeszcze dodatkowe koszty refinansowania; w różnych dokumentach oceniane są one w wysokości od 7,5 % do 9,3 %.
(105) WestLB uważa, że liczby przedłożone przez BdB, dotyczące zysku z kapitału własnego niemieckich banków, z wielu powodów nie są prawdziwe.
Okres inwestycyjny zastosowany przez BdB do obliczeń doprowadził do bardzo wysokiego zysku z powodu szczególnego rozwoju kursów giełdowych.
Użyta przez BdB średnia arytmetyczna wykazała niewłaściwe wyniki; powinno się raczej wziąć pod uwagę średnią geometryczną ("compound annual growth rate").
BdB uwzględnia w swoich obliczeniach okresy inwestycyjne, które nie miały znaczenia dla decyzji inwestycyjnej w roku 1992, a poprzez uwzględnienie wszystkich możliwych okresów lokat, niektóre lata policzono wielokrotnie.
Instytucji kredytowych, które BdB wzięło pod uwagę dla celów obliczenia średniego zysku z kapitału własnego dużych niemieckich banków, nie można porównać z WestLB z powodu różnic w działalności głównej.
Po oczyszczeniu podanego przez BdB średniego zysku w wysokości 16,6 % ze wszystkich powyżej wymienionych czynników otrzymamy wartość 5,8 %.
c) EFEKTY SYNERGII
(106) Zdaniem WestLB wniesienie Wfa do WestLB spowodowało znaczne oszczędności dla Wfa.
W pierwszych dwóch latach personel Wfa można było zredukować o 53 osoby (wcześniej 588 osób: pracownicy "starego Wfa" oraz pracownicy działu obsługi budownictwa mieszkaniowego WestLB, których koszty ponoszono przed transferem Wfa).
W pierwszych latach włączenie Wfa przyniosło roczne efekty synergii w wysokości 13 mln DEM (7 mln EUR).
Redukcja personelu będzie kontynuowana, dzięki czemu oszczędności od roku 1997 wzrosną do kwoty około 25 mln DEM (13 mln EUR) rocznie.
Powyższe kwoty oznaczają tylko i wyłącznie korzyść dla działań kraju związkowego na rzecz wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego kraju związkowego.
W innym dokumencie jest mowa o efekcie synergii w wysokości co najmniej 35 mln DEM (18 mln EUR) rocznie.
(107) W związku z włączeniem Wfa WestLB poniosło wydatki w wysokości 33 mln DEM (17 mln EUR) związane ze zmianą systemu emerytalnego dla pracowników Wfa oraz odpowiednią płatnością na rzecz Instytucji Emerytalnej Federacji oraz Krajów Związkowych (Versorgungsanstalt des Bundes und der Länder).
Powyższa płatność zmniejszy późniejsze koszty Wfa.
d) ZWOLNIENIA PODATKOWE
(108) Zdaniem WestLB zwolnienie Wfa z określonych podatków jest zgodne z niemiecką systematyką prawa podatkowego, zgodnie z którą kwestionowane podatki nie dotyczą instytucji służących celom publicznym oraz niekonkurujących z instytucjami płacącymi podatki.
WestLB płaci bez ograniczeń wszystkie powyższe podatki i nie odnosi korzyści ze zwolnień Wfa.
Podatku od majątku nie pobiera się od dnia 1 stycznia 1997 r., a podatku od kapitału na działalność gospodarczą od dnia 1 stycznia 1998 r.
e) UMORZENIE ZOBOWIĄZAŃ
(109) Umorzenie kwestionowanych zobowiązań nastąpiło przed transferem oraz po następnie przeprowadzonej wycenie majątku Wfa.
Kwota 4 mld DEM (2,05 mld EUR) odnosi się do sytuacji bez zobowiązań.
Wynagrodzenie dotyczy powyższej kwoty, dlatego WestLB nie uzyskał korzyści z umorzenia.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(110) Zdaniem Niemiec opisywana sytuacja nie stanowi pomocy państwa na rzecz banku WestLB w rozumieniu Traktatu WE.
Kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia otrzymał odpowiednie wynagrodzenie, zgodne z zasadami rynkowymi.
Powyższa sytuacja nie oznacza także pomocy państwa dla innych udziałowców WestLB, ponieważ utrzymanie struktury własnościowej po wcieleniu Wfa zostało wynagrodzone odpowiednią opłatą uiszczoną przez WestLB.
Również otrzymane zwolnienia podatkowe, obowiązujące Wfa, nie stanowiły pomocy państwa na rzecz WestLB, ponieważ nie odnosiły się do komercyjnej działalności banku.
(111) Zdaniem Niemiec Komisja może zbadać przypadek tylko na podstawie sytuacji istniejącej w momencie podjęcia decyzji o inwestycji, tzn. pod koniec roku 1991.
Wyłącznie tamta sytuacja była podstawą podjęcia decyzji o inwestycji kraju związkowego.
Późniejsze wątpliwości i rozwój sytuacji, jak uznanie kapitału obowiązkowego przez Federalny Urząd Nadzoru Bankowości, roczna ocena oraz włączenie aktywów i zobowiązań Wfa do bilansu WestLB nie powinny być przedmiotem badań Komisji.
(112) Zdaniem Niemiec kwestia wcielenia Wfa do WestLB była podnoszona od lat 70-tych i 80-tych.
Powodem takiego rozumowania była chęć wydajniejszego zorganizowania wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego.
Przed wcieleniem postępowanie o uzyskanie pożyczki mieszkaniowej było bardzo skomplikowane, ponieważ poza właściwymi urzędami brały w tym udział Wfa i WestLB.
W strukturach WestLB istniał dział "Wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego", którego koszty ponosiła Wfa.
Taka struktura powodowała dublowanie personelu, dokumentów, a cierpiała na tym wydajność.
Po transferze beneficjenci środków wspierających mogli się zwracać już tylko do jednej osoby kontaktowej a nie do dwóch jak poprzednio.
(113) Zdaniem Niemiec WestLB mógłby wypełnić nowe kryteria wypłacalności także poprzez pozyskanie kapitału uzupełniającego.
Jednakże dla zapewnienia długoterminowego funkcjonowania banku lepszym rozwiązaniem było podniesienie kapitału podstawowego.
Wszystko to wskazuje, że podstawowym celem transferu nie było podwyższenie kapitału własnego WestLB, lecz uzyskanie możliwych efektów synergii oraz usprawnienie procedury wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego.
Zmiana wymogów dotyczących wypłacalności zainicjowała jedynie te działania.
(114) W odpowiedniej inicjatywie ustawodawczej zapisano konieczność pozostawienia przeznaczenia celowego Krajowego Funduszu Budownictwa Mieszkaniowego, zabezpieczenia substancji oraz utrzymania instrumentarium polityki budownictwa mieszkaniowego.
Zgodnie z tym WestLB ma wydzielić Wfa jako niezależną instytucję pod względem organizacyjnym i ekonomicznym, która będzie sporządzać własne roczne sprawozdanie finansowe.
W przypadku rozwiązania banku WestLB krajowi związkowemu przysługiwałoby roszczenie priorytetowe do czystego kapitału Wfa.
Wszystkie wpływy Wfa należy ciągle przeznaczać na wspieranie budownictwa mieszkaniowego.
Wyłącznie ta część środków własnych Wfa, których Wfa nie potrzebuje dla zabezpieczenia własnych aktywów, może zostać użyta przez WestLB dla celów przewidzianych w przepisach nadzoru bankowego.
Kraj związkowy zachowuje szczególną możliwość wpływu na Wfa dzięki specjalnym prawom do nadzoru, informacji i kooperacji.
(115) Na zewnątrz rezerwa specjalna odpowiada w sposób nieograniczony.
W przypadku upadłości lub likwidacji WestLB wierzyciele uzyskaliby bezpośredni dostęp do rezerwy specjalnej Wfa.
Także w przypadku strat możliwe jest ich pełne rozliczenie z rezerwy specjalnej.
W stosunku wewnętrznym natomiast właściciele WestLB inaczej uregulowali kolejność korzystania z obowiązkowego kapitału Wfa.
Tutaj kapitał Wfa ponosi odpowiedzialność wyłącznie w drugiej kolejności po pozostałym kapitale własnym WestLB.
Jako że wewnętrzne ustalenia nie naruszają ustawowej odpowiedzialności w stosunkach zewnętrznych, BAKred uznał w dniu 30 grudnia 1992 r. rezerwę specjalną w wysokości 4,0 mld DEM (2,05 mld DEM) za kapitał podstawowy.
1.
ZASADA INWESTORA DZIAŁAJĄCEGO ZGODNIE Z REGUŁAMI GOSPODARKI RYNKOWEJ
(116) Niemcy zwracają uwagę, że kraj związkowy nie jest w żadnym razie zobowiązany do rozważenia prywatyzacji jako alternatywy do wniesienia Wfa, aby w ten sposób umożliwić WestLB korzystanie z rynków kapitałowych i pozyskanie na nich koniecznego kapitału własnego.
Kraj związkowy nie był zobowiązany do otwarcia WestLB na kapitał prywatny.
Powyższa argumentacja nie byłaby zgodna z art. 295 Traktatu WE.
(117) Podwyższenie całościowej rentowności WestLB nie było konieczne, ponieważ działania na rzecz zwiększenia zysku z kapitału są konieczne tylko wtedy, jeśli państwo wnosi kapitał do przedsiębiorstw przynoszących straty.
Trybunał Sprawiedliwości stosował zasadę inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej zawsze tylko w stosunku do interwencji państwowych w przedsiębiorstwach przynoszących straty oraz w branżach wykazujących nadwyżkę strukturalną.
Z orzecznictwa nie wynika, czy Komisja ma prawo badać inwestycje państwa w przedsiębiorstwa zdrowe i przynoszące zyski pod kątem osiągania przez te przedsiębiorstwa co najmniej średnich zysków z kapitału.
Państwo może uwzględniać także długoterminowe strategiczne rozważania, posiada pewnego rodzaju wolność przedsiębiorczą, i w tych ramach Komisja nie jest uprawniona do badania decyzji gospodarczych.
Komisja nie może żądać określonego minimalnego zysku z kapitału, jeśli przedmiotowe przedsiębiorstwo nie przynosi strat w perspektywie długoterminowej.
Średnie wartości zysku z kapitału zakładają siłą rzeczy, że rentowność wielu przedsiębiorstw jest poniżej średniej w branży.
Nie jest ponadto jasne, które przedsiębiorstwa oraz jakie okresy należałoby uwzględnić przy obliczeniu średniego zysku z kapitału.
Państwo nie jest zobowiązane przy podejmowaniu decyzji gospodarczych do kierowania się wyłącznie kwestiami rentowności.
Prywatny inwestor może także brać pod uwagę inne aspekty.
Zgodnie z zasadą wolności gospodarczej nic nie stoi na przeszkodzie, aby kontynuować działalność przedsiębiorstw przynoszących zyski poniżej przeciętnej oraz wyposażać je w dodatkowy kapitał.
Państwo osiąga pewną granicę dopiero w momencie, gdy jego działań nie da się w żaden sposób uzasadnić ekonomicznie w porównaniu z możliwym zachowaniem inwestora prywatnego.
(118) Przeprowadzoną transakcję można jednakże uzasadnić zasadą inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej jako działanie, które podjąłby także właściciel prywatny.
Ze względu na przeznaczenie celowe wniesionego majątku nie można go porównać z "normalnym" wniesieniem kapitału własnego; wniesienie Wfa stanowi z komercyjnego punktu widzenia najlepsze i najwydajniejsze przeznaczenie majątku Wfa.
Wnosząc majątek Wfa do WestLB, kraj związkowy ulokował go w najlepszy możliwy sposób, aby przynosił on zysk.
Porównując Wfa z prywatnym majątkiem użyteczności publicznej (np. fundacją), prywatny właściciel takiego majątku postąpiłby podobnie, i wniósłby masę majątkową posiadającą przeznaczenie celowe, i której nie można użyć w inny sposób, na rzecz przedsięwzięcia gospodarczego.
(119) Zdaniem Niemiec publiczny cel majątku Wfa stanowi zadanie w ogólnym interesie gospodarczym, którego Komisja nie może kontrolować zgodnie z art. 295 Traktatu WE.
Państwa Członkowskie korzystają ze swobody tworzenia tego typu mas majątkowych o przeznaczeniu celowym.
(120) Zdaniem Niemiec kwestia sposobu wypłaty odpowiedniego wynagrodzenia jest dla prawa pomocy państwa bez znaczenia.
Kraj związkowy otrzymał odpowiednie wynagrodzenie, więc zwiększenie udziału w WestLB nie było ani konieczne, ani uzasadnione, a przyniosłoby ono tylko dodatkową korzyść ekonomiczną dla kraju związkowego bez dodatkowego świadczenia zwrotnego.
Biorąc pod uwagę szczególny charakter majątku Wfa (brak płynności, odpowiedzialność w stosunku wewnętrznym w drugiej kolejności), tego typu podniesienie udziałów byłoby niestosowne.
Ponadto określone instrumenty rynku kapitałowego, które można porównać z majątkiem Wfa, nie są również związane z prawami do głosu.
Ponieważ uzgodnione wynagrodzenie jest odpowiednie, inni udziałowcy nie uzyskują żadnych dodatkowych przychodów, które nie przysługiwałyby im także w normalnych warunkach gospodarki rynkowej, a atrakcyjność WestLB dla innych inwestorów również nie powiększyła się w ten sposób.
Udziałowcy WestLB są znani i nie mogli dołączyć do nich nowi (prywatni) udziałowcy, dlatego też nawet hipotetycznie za niskie wynagrodzenie nie miałoby wpływu na możliwych prywatnych inwestorów.
Nawet jeśli inni udziałowcy odnieśliby rzeczywiście korzyść, skutek dla kas oszczędnościowych byłby zdecydowanie zbyt mały, aby był odczuwalny.
(121) Kraj związkowy uzyskuje stałe, odpowiednie wynagrodzenie, a WestLB zawsze był i nadal jest przedsiębiorstwem przynoszącym zyski, które jest w stanie bez wątpienia płacić uzgodnione wynagrodzenie, dlatego też rzeczywista wysokość zysku z kapitału własnego WestLB jest bez znaczenia, a kraj związkowy nie musiał żądać wyższej rentowności banku.
2.
ODPOWIEDNIE WYNAGRODZENIE ZA KAPITAŁ
(122) Zdaniem Niemiec WestLB płacił odpowiednie wynagrodzenie za wniesioną masę majątkową.
Kraj związkowy uznawał zawsze konieczność płacenia przez WestLB wynagrodzenia za udostępniony kapitał jako warunek dokonania transferu.
Wysokość i podstawa obliczenia wynagrodzenia zostały dokładnie przedyskutowane między stronami transakcji.
W roku 1991 nie wiadomo było, jaką kwotę BAKred uzna za kapitał podstawowy, dlatego ustalono, że wynagrodzenie zostanie zapłacone, ale nie konkretnie w momencie transferu majątku.
Rzeczywistą stopę w wysokości 0,6 % ustalono w roku 1993 po przeprowadzeniu negocjacji z innymi udziałowcami WestLB [31].
Niemcy nie przekazały Komisji żadnych dokumentów wyjaśniających sposób, w jaki ustalono powyższą wartość; Niemcy uznały natomiast, że rozważania o sposobie ustalenia wynagrodzenia nie są miarodajne dla określenia pomocy państwa, lecz jedynie ich wynik, a on jest odpowiedni.
Stałe wynagrodzenie należy zapłacić z zysku podlegającego podziałowi przed wypłatą dywidend.
Jeśli wynagrodzenie nie zostanie w danym roku wypłacone z powodu braku zysków, nie przysługuje prawo do wypłat kompensacyjnych w kolejnych latach [32].
Wartość 0,6 % odpowiada kosztom przed opodatkowaniem ponoszonym przez WestLB w wysokości 1,1 %.
(123) W poniższej tabeli wykazano płatności WestLB na rzecz kraju związkowego stanowiące wynagrodzenie za wniesiony majątek:
(124) Tabela nr 4: Wynagrodzenie zapłacone przez WestLB za wniesienie majątku Wfa (kwoty w mln DEM; informacje przekazały Niemcy)
(w mln DEM) _BAR_
_BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wynagrodzenie (przed opodatkowaniem) _BAR_ 0,0 _BAR_ 27,9 _BAR_ 30,8 _BAR_ 33,4 _BAR_ 33,9 _BAR_ 34,0 _BAR_ 34,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Spłata roszczeń emerytalnych pracowników Wfa _BAR_ 33,1 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Łączne wynagrodzenie zapłacone krajowi związkowemu _BAR_ 33,1 _BAR_ 27,9 _BAR_ 30,8 _BAR_ 33,4 _BAR_ 33,9 _BAR_ 34,0 _BAR_ 34,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
(125) Niemcy przedłożyły dokumenty zewnętrznej firmy konsultingowej, której WestLB zlecił obliczenie odpowiedniego wynagrodzenia w roku 1991 za lokaty kapitałowe o takim samym profilu ryzyka jak majątek Wfa.
Powyższa ekspertyza biegłego poddaje badaniu profil ryzyka w stosunku zewnętrznym i wewnętrznym oraz warunki wypłat wynagrodzenia.
Powyższe czynniki zostały porównane z różnymi instrumentami istniejącymi na międzynarodowych rynkach kapitałowych, aby w ten sposób określić odpowiednie wynagrodzenie.
Porównanie to zostanie omówione w następnym akapicie.
Biegli obliczyli stopę wynagrodzenia w wysokości od 0,9 do 1,4 % jako odpowiednie wynagrodzenie.
Wynagrodzenie w wysokości 0,6 % dotyczy kosztów WestLB przed opodatkowaniem w wysokości 1,1 %, dlatego wynagrodzenie uznawane jest za odpowiednie.
Dodatkowo do tego bezpośredniego wynagrodzenia należy uwzględnić w rachunku efekty synergii w związku z transferem majątku.
a) PORÓWNANIE Z INNYMI INSTRUMENTAMI KAPITAŁOWYMI
(126) W ekspertyzie stwierdzono, iż zysk z kapitału instrumentu kapitałowego zależy od profilu ryzyka, im wyższe ryzyko, tym wyższa marża z nim związana, tzn. różnica odsetek, które należy zapłacić od bezpiecznych obligacji państwowych.
Analizując profil ryzyka instrumentu kapitałowego ważne są przede wszystkim następujące trzy czynniki: zmieniające warunki dla bieżących odsetek do zapłacenia, pozycja inwestora w przypadku ciągłych strat oraz pozycja inwestora w przypadku upadłości lub likwidacji.
W ekspertyzie opisano najróżniejsze cechy [33] kilku istniejących na rynkach finansowych instrumentów kapitałowych (akcje zwykłe, ciche udziały, papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach – Genussscheine, "perpetual preferred share", "trust preferred securities" oraz obligacje drugiej kategorii) oraz porównano je z majątkiem Wfa.
Zdaniem biegłych majątek Wfa można najlepiej porównać z papierami wartościowymi uprawniającymi do udziału w zyskach, z "perpetual preferred shares" i cichymi udziałami [34].
Spośród wymienionych instrumentów kapitałowych "trust preferred shares" oraz "perpetual preferred shares" nie są w Niemczech uznawane.
Ekspertyza wymienia następujące istniejące pod koniec roku 1991 w Niemczech instrumenty kapitałowe o jakości kapitału podstawowego: akcje zwykłe, akcje preferencyjne oraz ciche udziały.
(127) W ekspertyzie podkreśla się, że majątek Wfa zostałby udostępniony wierzycielom w przypadku upadłości WestLB (funkcja gwarancyjna).
Jednocześnie WestLB może bez ograniczenia wyrównywać straty z rezerwy specjalnej Wfa (funkcja wyrównania strat).
Wewnętrzne uzgodnienia oraz przeznaczenie celowe majątku Wfa nie mają w tym kontekście znaczenia.
W stosunku wewnętrznym rezerwa specjalna odpowiada dopiero po innym kapitale własnym WestLB, co dla inwestora ma decydujące znaczenie.
(128) W odniesieniu do funkcji wyrównania strat, rezerwę specjalną Wfa można porównać do "perpetual preferred shares".
Ponieważ rezerwa specjalna Wfa zostanie użyta dopiero wówczas – i równocześnie z papierami wartościowymi uprawniającymi do udziału w zyskach przedsiębiorstw (stanowiącymi kapitał uzupełniający) – gdy pozostałe kapitały podstawowe WestLB zostaną zużyte, a i papiery wartościowe uprawniające do udziału w zysku również zostały już częściowo użyte wraz z innymi kapitałami podstawowymi, można stwierdzić, iż powyższa rezerwa ponosi mniejsze ryzyko niż papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach.
To samo dotyczy cichych udziałów.
(129) Zgodnie z funkcją gwarancyjną rezerwa specjalna brana jest pod uwagę po pozostałych kapitałach podstawowych, ale przed cichymi udziałami, papierami wartościowymi uprawniającymi do udziału w zyskach oraz pozostałymi kapitałami uzupełniającymi.
W ten sposób rezerwa specjalna Wfa ponosi większe ryzyko niż papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach oraz ciche udziały.
W odniesieniu do funkcji gwarancyjnej rezerwę specjalną można także porównać do "perpetual preferred shares" pod względem ponoszonego ryzyka.
Z racji zdecydowanie minimalnego prawdopodobieństwa upadłości WestLB powyższe ryzyko można praktycznie pominąć, a odpowiednie koszty ryzyka byłyby ocenione przez inwestora jako bardzo niskie.
(130) Odsetki za majątek Wfa mają być płacone z zysku do podziału i mają pierwszeństwo przed wypłatą dywidend.
Jeśli zysk będzie niewystarczający, wynagrodzenie nie zostanie wypłacone.
Powyższa reguła odpowiada zasadniczo "perpetual preferred shares".
Papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach obciążone są niższym ryzykiem, ponieważ utracone wypłaty odsetek zostałyby odroczone i w kolejnych latach wypłacone kumulatywnie.
Kumulatywne późniejsze wypłaty możliwe są także w przypadku cichych udziałów.
W przypadku rezerwy specjalnej Wfa ryzyko utraty płatności dotyczy jedynie marży za ryzyko (z powodu "wad płynności", patrz niżej), podczas gdy w przypadku dwóch pozostałych instrumentów dotyczy ono całego kuponu (zysk z bezpiecznych inwestycji plus marża za ryzyko).
W stosunku do płaconych odsetek ryzyko specjalnej rezerwy Wfa leży nieco poniżej ryzyka trzech pozostałych instrumentów.
(131) Biegli doszli do wniosku, iż marża za ryzyko dla rezerwy specjalnej Wfa musi być niższa zarówno od marży za ryzyko dla papierów wartościowych uprawniających do udziału w zysku, cichych rezerw, jak i "perpetual preferred shares".
Dla papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach określono "historyczną marżę" przed opodatkowaniem w wysokości od 1,0 do 1,2 %, dla cichych rezerw od 1,1 do 1,5 %, a dla "perpetual preferred shares" od 1,5 do 2,0 % [35].
Dla rezerwy specjalnej Wfa obliczono za lata 1993 do 1996 wynagrodzenie w wysokości 1,1 % [36].
Na rok 1992 wymieniono wartość 255 % [37].
Dodatkowo należy uwzględnić w rachunku efekty synergii.
Biegli doszli do wniosku, że wynagrodzenie płacone przez WestLB w roku 1992 było za wysokie a w latach 1993 do 1996 odpowiednie.
b) WADY PŁYNNOŚCI
(132) Zdaniem Niemiec wniesienie gotówki oznacza podwyższenie środków własnych oraz poprawę płynności.
Środki płynne można ponownie lokować i uzyskiwać odsetki, za które inwestor wymaga wynagrodzenia.
Wniesienie Wfa zwiększyło środki własne WestLB, nie przyczyniło się jednakże do zwiększenia płynności.
Kapitał Wfa posiada przeznaczenie celowe na wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego.
Przeciwnie do wniesienia kapitału w gotówce, WestLB nie może ponownie inwestować środków płynnych, ale musi pozyskiwać środki płynne na rynku kapitałowym, aby osiągnąć ten sam skutek.
W związku z tym powstają dodatkowe koszty odsetkowe.
Z powodu braku płynności, zgodnie z informacjami zawartymi w ekspertyzie biegłych, kraj związkowy może domagać się wynagrodzenia wyłącznie w wysokości marży za ryzyko, tzn. różnicy między całością zysku z kapitału oraz zyskiem z odpowiednich obligacji federalnych.
(133) Ponadto podano, iż praktycznie wszystkie transakcje na aktywach instytucji kredytowej obciążone ryzykiem wymagają płynności, jak na przykład transakcje swapowe, terminowe i instrumenty pochodne.
Wyłącznie udzielanie poręczeń i gwarancji nie wymaga płynności, jednakże powyższych transakcji nie wykazuje się w bilansie banku.
(134) Dla kosztów refinansowania, które należy uwzględnić, należy przyjąć zysk z bezpiecznej długoterminowej niemieckiej obligacji federalnej (dziesięcioletniej).
Pod koniec 1991 roku odpowiedni przeciętny zysk z kapitału wynosił 8,26 %.
Rzeczywiste średnie koszty refinansowania WestLB wynosiły w listopadzie 1991 roku 9,28 %.
c) KAPITAŁ PODSTAWOWY DO OBLICZENIA WYNAGRODZENIA
(135) Zdaniem Niemiec oraz zgodnie z notatką do protokołu do umowy głównej wynagrodzenie jest płatne w stosunku do rezerwy specjalnej Wfa wykorzystanej na poczet transakcji własnych WestLB w średniej rocznej, po raz pierwszy w roku 1993.
Faktycznie WestLB zapłacił wynagrodzenie nie w stosunku do użytej, lecz możliwej do użycia części, tzn. za część rezerwy specjalnej nie pokrytej przez transakcje własne Wfa.
(136) "Nadwyżka kapitałowa", tzn. część rezerwy specjalnej pokrytej przez transakcje własne Wfa oraz 1,9 mld DEM (970 mln EUR) wykazane w bilansie WestLB jako kapitał własny, nieuznane jednakże przez BAKred za kapitał podstawy, nie stanowią korzyści ekonomicznej dla WestLB, ponieważ nie można w ten sposób pokryć dodatkowych obciążonych ryzykiem transakcji na aktywach. Wykazana w bilansie kwota 1,9 mld DEM (970 mln EUR) wynika z różnicy z wyceny. Agencje ratingowe oraz inwestorzy posiadający doświadczenie rynkowe biorą pod uwagę wyłącznie uznany kapitał, dlatego kwota 1,9 mld DEM (970 mln EUR) nie ma znaczenia ekonomicznego dla WestLB. Żaden prywatny inwestor nie może żądać wynagrodzenia na rynku, ponieważ bank posiada ciągle inne możliwości pozyskiwania kapitału własnego na rynku (np. w postaci normalnego wniesienia kapitału w gotówce), który można uznać za kapitał podstawowy.
(137) Zdaniem Niemiec aktywa i pasywa Wfa były corocznie na nowo dyskontowane w celu wykazania ich wartości gotówkowej w bilansie WestLB.
Wartość nominalna majątku Wfa mogłaby się zwiększyć, a wartość zdyskontowana oraz ważona ryzykiem w tym samym czasie zmniejszyć, ponieważ spłaty oraz odsetki przeznaczano by ponownie na długoterminowe niskooprocentowane pożyczki mieszkaniowe.
d) EFEKTY SYNERGII
(138) Zgodnie z informacją przekazaną przez Niemcy kraj związkowy oczekiwał efektów synergii wywołanych wniesieniem Wfa, które długoterminowo oszacowano na ponad 30 mln DEM (15 mln EUR) na rok.
Powstałyby one dzięki uproszczeniu procedury udostępniania środków wspierających, między innymi poprzez wyeliminowanie poprzedniej dublowanej pracy, uproszczenie i przyśpieszenie komunikacji oraz dzięki mniejszej potrzebie koordynacji.
Wfa od czasu transferu ma mniejsze potrzeby personalne oraz nie musi uiszczać opłat wyrównawczych za prace, które wcześniej wykonywał dział wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego banku WestLB na rzecz Wfa.
Oczekiwania kraju związkowego rzeczywiście się sprawdziły, a wniesienie Wfa do WestLB było z mikroekonomicznego punktu widzenia jedyną drogą do osiągnięcia powyższych efektów synergii.
Ponadto sposób osiągania efektów synergii należy do wolności podejmowania działań gospodarczych przez kraj związkowy, chronionej przez art. 295 Traktatu WE.
(139) Niemcy zwróciły ponadto uwagę, iż WestLB zapłacił w 1992 roku 33 mln DEM (17 mln EUR) za istniejące i przyszłe roszczenia emerytalne pracowników Wfa, co zmniejszyło przyszłe koszty Wfa. Koszty te będą amortyzowane w księgach WestLB przez 15 lat kwotą 1,6 mln DEM (0,8 mln EUR) rocznie.
3.
ZWOLNIENIA PODATKOWE
(140) Zwolnienie Wfa z podatku majątkowego, podatku od kapitału na działalność gospodarczą oraz z podatku od osób prawnych wynika z niemieckiego systemu podatkowego.
Wfa oraz inne przedsiębiorstwa publicznoprawne są zwolnione z podatków, ponieważ nie konkurują z instytucjami finansowymi płacącymi podatki, lecz zostały założone przez państwo w celu wypełnienia określonych funkcji wspierających.
Dzięki kwotom zaoszczędzonym ze zwolnienia podatkowego, państwo może udostępniać mniej środków wspierających na działalność Wfa.
WestLB płaci podatki od swoich wszystkich dochodów (a więc także od dochodów z działalności komercyjnej, zabezpieczonej przez kapitał własny Wfa) w pełnej wysokości i nie odnosi żadnych korzyści finansowych ze zwolnienia podatkowego Wfa, ponieważ w ten sposób nie zwiększa się kwota uznana za kapitał podstawowy.
Nawet jeśli zwolnienie podatkowe skutkowałoby podwyższeniem uznanego kapitału, bank WestLB nie odniósłby z tego tytułu korzyści, ponieważ musiałby w takiej sytuacji zapłacić odpowiednie wynagrodzenie za kwotę różnicy.
(141) Jeśli chodzi o podatek majątkowy oraz od kapitału na działalność gospodarczą, to aktywa można opodatkować tylko jednokrotnie tam, gdzie są one bezpośrednio zaangażowane.
Ponieważ na tym poziomie bezpośredniego zaangażowania, a więc w funduszu wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego, masa majątkowa Wfa jest zwolniona z podatku, nie może być ona podstawą opodatkowania, jeśli użyje się jej w inny, wtórny sposób.
Byłoby to niezgodne z systematyką niemieckiego prawa podatkowego.
Podobnie rzecz się ma z włączeniem prywatnej instytucji zwolnionej z podatku do banku prywatnego.
Nie mamy tutaj do czynienia z pomocą państwa, gdyż powyższe zwolnienia podatkowe WestLB nie stanowiły dla tego banku bezpłatnej korzyści majątkowej.
Ponadto podatku od kapitału z działalności gospodarczej oraz podatku majątkowego nie pobiera się od roku 1997, względnie 1998, gdyż zostały one uznane przez Federalny Trybunał Konstytucyjny za sprzeczne z konstytucją.
4.
UMORZENIE ZOBOWIĄZAŃ
(142) Niemcy uważają, że dzięki zwolnieniu z obowiązku poręczenia, uniknie się sytuacji ciągłego zmniejszania się funduszu wspierającego rozwój budownictwa mieszkaniowego kraju związkowego z powodu corocznie powstających zobowiązań.
Rezygnacja nie zmniejsza majątku kraju związkowego, ponieważ w przypadku likwidacji Wfa otrzymałby on odpowiednio większy majątek ze wsparcia rozwoju budownictwa mieszkaniowego.
Ponieważ zniesione zobowiązania Wfa stałyby się wymagalne wyłącznie w sytuacji likwidacji, zwolnienie z obowiązku ponoszenia odpowiedzialności nie zmienia ogólnej pozycji ekonomicznej kraju związkowego.
W rzeczywistości kraj związkowy zrezygnował jedynie z roszczenia w stosunku do siebie samego.
(143) Umorzenie zobowiązań zostało uwzględnione przez BAKred przy wycenie kapitału obowiązkowego Wfa, a na tej podstawie WestLB płaci odpowiednie wynagrodzenie.
Zatem WestLB nie odniosło żadnych korzyści finansowych dzięki zniesieniu obowiązku poręczenia.
5.
UWAGI ODNOŚNIE DO STANOWISKA ZAINTERESOWANYCH STRON
(144) Odnośnie do uwag obu zrzeszeń banków Niemcy stwierdziły, że ogólne zarzuty nie zostały poparte konkretnymi faktami lub skargami instytucji kredytowych na działalność WestLB na rynkach.
W jednym z powyższych stanowisk podniesiono kwestię poręczeń państwowych Anstaltslast oraz Gewährträgerhaftung, które nie mają związku z tym przypadkiem i powinny być rozważone odrębnie.
(145) Jeśli chodzi o stanowisko BdB, Niemcy zwracają uwagę, że wniesienie Wfa nie było pochopną decyzją, lecz skutkiem długoterminowych, strategicznych przemyśleń, szczególnie w kwestii wzrostu wydajności Wfa.
Wśród orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości nie pojawił się przypadek uznania inwestycji państwa w przedsiębiorstwo przynoszące zyski za pomoc państwa.
Przypadek, który przywołało BdB dotyczył przedsiębiorstw przynoszących straty.
Ponieważ WestLB od swojego powstania zawsze przynosił zyski, nie można w tym przypadku zastosować zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej.
Podparte jest to orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, który tej zasady nigdy nie odnosił do zdrowych i przynoszących zyski przedsiębiorstw.
Prywatny inwestor nie bierze pod uwagę tylko oczekiwanego zysku z kapitału, lecz również inne strategiczne czynniki.
W przypadku pomocy państwa na ratowanie lub restrukturyzację przedsiębiorstwa należy wziąć pod uwagę inne kwestie, niż w przypadku podwyższenia kapitału przedsiębiorstwa przynoszącego zyski.
Inwestycji państwa nie można po prostu ocenić pod kontem osiągnięcia średniej rentowności dla danej branży.
W przeciwnym razie każda inwestycja państwa w bank o rentowności poniżej średniej uznawana byłaby za pomoc państwa, podczas gdy jednocześnie prywatni inwestorzy inwestują w to samo przedsiębiorstwo.
Inwestorzy podejmują decyzję nie według średniej branżowej, lecz mając na uwadze przyszłe zyski.
(146) Przepisy o pomocy państwa umożliwiają jedynie sprawdzenie warunków wniesienia majątku Wfa, a nie szczególne cechy majątku Wfa, które chroni art. 295 Traktatu WE.
Szczególny charakter majątku Wfa chroniony jest przez powyższy artykuł, dlatego wniesionego kapitału Wfa nie można porównać z normalnym wniesieniem płynnego kapitału własnego.
Także fundacja prywatnoprawna mogłaby zostać użyta w podobny sposób jak Wfa, przy czym celowe przeznaczenie dochodów nie zostałoby w ten sposób naruszone.
(147) W kwestii profilu ryzyka kapitału Wfa należy rozróżnić między krajem związkowym w roli właściciela WestLB oraz w roli inwestora rezerwy specjalnej Wfa.
Jako inwestor Wfa kraj związkowy ponosi mniejsze ryzyko, ponieważ udziałowcy WestLB uzgodnili, że szczególna rezerwa wewnętrznie odpowiada wyłącznie w drugiej kolejności.
Ryzyko ponoszone przez kraj związkowy w charakterze inwestora Wfa ogranicza się do przetransferowanej masy majątkowej, jak twierdzi BdB.
(148) Niemcy twierdzą, iż przedstawione przez BdB (oraz wynikające z ekspertyzy niezależnego biegłego) obliczenia zysku z kapitału zawierają błędy i opierają się w swoich twierdzeniach na ekspertyzie biegłych sporządzonej na zlecenie WestLB.
Według tej ostatniej ekspertyzy biegłych główne błędy polegają na niewłaściwej metodzie obliczeń (średnia arytmetyczna zamiast średniej geometrycznej, wskaźnik compound annual growth rate) oraz na odniesieniu do niewłaściwych okresów inwestycyjnych.
Po skorygowaniu powyższych błędów, rentowność prywatnych dużych banków niemieckich spada z 16,86 % przed opodatkowaniem do 7,0 %.
Także pięć niemieckich banków prywatnych, wybranych do obliczenia wartości do porównania, nie da się porównać z WestLB z powodu innych głównych punktów ciężkości ich działalności.
Przy przeprowadzeniu obliczeń z uwzględnieniem porównywalnych banków zysk z kapitału własnego spadł do 5,8 %.
Ponadto ekspertyza BdB uwzględnia niereprezentatywny okres od 1982 do 1992 roku, który obejmuje dwie hossy giełdowe.
Przy wzięciu pod uwagę krótszego okresu zysk z kapitału byłby jeszcze niższy.
(149) Niemcy odpierają argumentację BdB, że nie powstały koszty refinansowania z powodu braku płynności, ponieważ w trakcie zdyskontowania wartości nominalnej majątku Wfa uwzględniono już powyższą wadę płynności.
Zdaniem Niemiec zdyskontowanie nie ma nic wspólnego z powyższym aspektem płynności, lecz jedynie z faktem, że majątek Wfa składa się przede wszystkim z nieoprocentowanych oraz niskooprocentowanych długoterminowych aktywów i pasywów.
Niemcy odrzucają także argument, że nawet przy założeniu kosztów refinansowania uzasadnione byłoby jedynie niskie potrącenie z zysku z kapitału w wysokości 2,7 % przed opodatkowaniem.
Przedłożona przez BdB ekspertyza biegłego jest błędna, gdyż zyski banku z transakcji bankowych zostały powiększone o zyski inwestora zewnętrznego w niedozwolony sposób.
Ekspertyza przedłożona przez BdB zakłada zyski brutto, a poprawnie powinny zostać porównane zyski netto.
Rząd niemiecki przedłożył własną ekspertyzę sporządzoną przez niezależną firmę doradczą.
(150) Efekty synergii powstały jedynie po stronie Wfa, a nie wewnątrz WestLB, ponieważ skończono z wykonywaniem podwójnej pracy oraz zlikwidowano równoległe jednostki administracyjne (przeniesienie wcześniejszego działu budownictwa mieszkaniowego WestLB).
Efekty synergii powstały zatem zupełnie niezależnie od ekonomicznego, organizacyjnego i personalnego oddzielenia Wfa od WestLB.
Spowodowały one, że kraj związkowy mógł zmniejszyć środki dla Wfa, i były bezpośrednim skutkiem wniesienia Wfa do WestLB.
(151) Różnica między wykazaniem rezerwy specjalnej Wfa w bilansie oraz kwotą uznaną przez BAKred zgodnie z przepisami nadzoru bankowego została wyraźnie zakomunikowana osobom trzecim.
Z punktu widzenia wierzyciela kapitał nieuznany przez nadzór bankowy nie ma jakości gwarancyjnej.
Tylko ta część, którą WestLB może użyć do zabezpieczenia działalności bankowej, jest dla banku atrakcyjna ekonomicznie, dlatego kraj związkowy nie może żądać wynagrodzenia za pozostałą kwotę.
(152) Zwolnienie z wierzytelności Wfa zostało uwzględnione w trakcie wyceny majątku Wfa przez BAKred i na tej podstawie WestLB płaci wynagrodzenie.
Zwolnienie Wfa ze zobowiązania gwarancyjnego nie wpłynęło na ogólną pozycję ekonomiczną kraju związkowego.
Zwolnienie podatkowe także nie stanowi korzyści dla banku WestLB.
V. POROZUMIENIE MIĘDZY BDB, KRAJEM ZWIĄZKOWYM NADRENIĄ PÓŁNOCNĄ-WESTFALIĄ A WESTLB
(153) W dniu 13 października 2004 r. roku główny skarżący BdB, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia oraz WestLB AG przekazały Komisji porozumienie dotyczące postępowania odnośnie do pomocy państwa na rzecz banku WestLB.
Niezależnie od nadal istniejących zasadniczych poglądów prawnych stron porozumienia, ustaliły one, co uznają za właściwe parametry pozwalające na określenie odpowiedniego wynagrodzenia oraz za odpowiednie wynagrodzenie.
Strony zwróciły się do Komisji z prośbą o uwzględnienie wyników porozumienia przy podejmowaniu decyzji.
(154) Strony określiły najpierw na podstawie modelu wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing modell – CAPM) oczekiwane minimalne wynagrodzenie za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy WestLB w danym momencie wniesienia kapitału.
Odpowiednie najniższe wynagrodzenie za część kapitału Wfa, który BAKred uznał za kapitał podstawowy, a którego Wfa nie użyła do zabezpieczenia własnej działalności związanej ze wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego, powinno wynosić 10,19 % p.a.
(155) Przy obliczeniu minimalnego wynagrodzenia uwzględniono długoterminowe stopy procentowe bezpiecznych papierów wartościowych obliczone przez banki krajowe przy zastosowaniu REX10 performance index niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) oraz współczynniki beta wyliczone na podstawie zleconej przez banki krajowe ekspertyzy KPMG z dnia 26 maja 2004 r.
WestLB uzyskał wynik podstawowej stopy procentowej bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,15 % w momencie wniesienia.
Za współczynnik beta przyjęto na podstawie ekspertyzy KPMG w momencie wniesienia wartość w wysokości 0,76.
Rynkowa premia za ryzyko została ustalona jednolicie w wysokości 4 %.
(156) Wyjściowa stopa procentowa w wysokości 10,16 % (na dzień 1 stycznia 1991 r.) została obliczona w następujący sposób: stopa procentowa bezpiecznych papierów wartościowych 7,15 % + (ogólna rynkowa premia za ryzyko 4,0 % x współczynnik beta 0,76).
(157) W ten sposób określono potrącenie za brak płynności majątku celowego.
Wymieniona stopa procentowa bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,15 % jako koszty refinansowania brutto została ryczałtowo uznana za podstawę.
Do obliczenia miarodajnych kosztów refinansowania netto zryczałtowano rzeczywiste obciążenie podatkowe WestLB w odniesieniu do momentu wniesienia w wysokości 50 %, co daje potrącenie w wysokości 3,57 %.
(158) Ostatecznie dopłata wynosi 0,3 % z powodu braku emisji praw do głosu.
(159) Ustalone całe odpowiednie wynagrodzenie za majątek celowy wynosi 6,92 % (po opodatkowaniu) za tę część kapitału Wfa, którą BAKred uznał za kapitał podstawowy, a Wfa nie użyło do zabezpieczenia własnej działalności związanej ze wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego.
(160) Strony zgadzają się, że wraz z wdrożeniem modelu matka-córka w dniu 1 stycznia 2002 roku nie mamy do czynienia z pomocą państwa związaną z wniesieniem Wfa.
VI.
OCENA PODJĘTEGO DZIAŁANIA
(161) Dla dokonania oceny działania na podstawie postanowień Traktatu WE dotyczących pomocy państwa należy najpierw zbadać, czy zastosowany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE.
1.
ZASOBY PAŃSTWOWE ORAZ SPRZYJANIE OKREŚLONEMU PRZEDSIĘBIORSTWU
(162) Wfa była instytucją prawa publicznego, której jedynym udziałowcem był kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia, a jej główne zadanie polegało na wspieraniu rozwoju budownictwa mieszkaniowego poprzez udzielanie niskooprocentowanych i nieoprocentowanych pożyczek.
Kraj związkowy gwarantował całość jej zobowiązań do zapewnienia płynności (Anstaltslast) i w ramach nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców za zobowiązania (Gewährträgerhaftung).
Główne źródło finansowania Wfa, czyli majątek budownictwa mieszkaniowego kraju związkowego, pochodził z corocznie wnoszonych środków z budżetu kraju związkowego oraz z przychodów z odsetek od pożyczek mieszkaniowych.
(163) Jeśli taki majątek państwowy o wartości komercyjnej przekazywany jest jakiemuś przedsiębiorstwu bez wystarczającego wynagrodzenia, jest oczywiste, że mamy do czynienia z zasobami państwowymi w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE.
(164) Badając czy przeniesienie zasobów państwowych na dane przedsiębiorstwo publiczne sprzyja mu, oraz czy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE, Komisja stosuje zasadę "inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej".
Trybunał zaakceptował tę zasadę w szeregu orzeczeń (oraz ją rozwinął).
Ocena zgodnie z powyższą zasadą została przedstawiona w punkcie 3.
Jeśli mamy do czynienia z pomocą państwa, wówczas WestLB, tzn. przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE, uzyskało jednoznacznie wsparcie.
2.
ZAKŁÓCENIE KONKURENCJI ORAZ WPŁYW NA WYMIANĘ HANDLOWĄ MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
(165) Wskutek liberalizacji usług finansowych oraz integracji rynków finansowych sektor bankowy na obszarze Wspólnoty narażony jest coraz bardziej na zakłócenia konkurencji.
Sytuacja ta zaostrza się obecnie jeszcze w ramach unii gospodarczo-walutowej, która ma przyczynić się do zniesienia istniejących przeszkód konkurencyjnych na rynkach usług finansowych.
(166) Zgodnie ze sprawozdaniem z działalności za rok 1997 bank WestLB uważa się za bank uniwersalny, działający na arenie międzynarodowej oraz bank centralny dla kas oszczędnościowych i bank publiczno-komunalny.
Określa się on jako grupę banków europejskich obsługujących dużych klientów w najważniejszych finansowo-gospodarczych miejscach świata.
Punktem ciężkości działalności zagranicznej jest Europa, gdzie bank posiada spółki zależne, oddziały i przedstawicielstwa we wszystkich ważniejszych krajach.
Na całym świecie koncern WestLB reprezentowany jest w ponad 35 krajach.
(167) Pomimo nazwy, tradycji i zadań uregulowanych ustawowo WestLB nie jest bankiem lokalnym, czy też regionalnym.
Obecność tego banku w Europie oraz na rynkach międzynarodowych opisano już w części II pkt 1.
Transakcje realizowane za granicą stanowiły 48 % nieskonsolidowanych zysków w roku 1997.
Zgodnie z informacjami ze sprawozdania z działalności za rok 1997 bank osiągnął w tym roku wzrost głównie z rozszerzenia działalności zagranicznej.
(168) WestLB świadczy usługi bankowe, konkurując z innymi bankami europejskimi spoza Niemiec oraz na terenie Niemiec, ponieważ banki z innych państw europejskich prowadzą swoją działalność w Niemczech.
Powyższe zostało podparte uwagami zrzeszeń banków dwóch Państw Członkowskich.
Z uwagi na taką sytuację ustalono, że pomoc udzielana WestLB zakłóca konkurencję oraz wpływa negatywnie na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(169) Należy także zwrócić uwagę, że między kapitałem własnym instytucji kredytowej a jego działalnością bankową istnieje ścisły związek.
Wyłącznie dzięki wystarczającej ilości uznanego kapitału własnego bank może działać i rozszerzać działalność komercyjną.
Ponieważ WestLB został wyposażony dzięki przekazanym środkom państwowym w kapitał własny mający wpływ na wypłacalność, miało to pośredni wpływ na możliwości transakcyjne banku.
3.
ZASADA INWESTORA DZIAŁAJĄCEGO ZGODNIE Z REGUŁAMI GOSPODARKI RYNKOWEJ
(170) Komisja stosuje zasadę "inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej", aby ocenić czy działanie dotyczące kapitału powzięte przez publicznego udziałowca danego przedsiębiorstwa stanowi pomoc państwa.
Powyższą zasadę Komisja zastosowała w wielu przypadkach, a Trybunał Sprawiedliwości zaakceptował ją w wielu orzeczeniach i rozszerzył [38].
Pozwala ona Komisji wziąć pod uwagę szczególne warunki każdego przypadku, przykładowo określone strategie spółki holdingowej lub grupy przedsiębiorstw, a także rozróżnić krótko- i długofalowe interesy danego inwestora.
Zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej znalazła zastosowanie również w niniejszym przypadku.
(171) Zgodnie z powyższą zasadą nie uznaje się za pomoc państwa, jeśli środki kapitałowe zostały udostępnione na warunkach, "na których prywatny inwestor, działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej byłby gotowy, przekazać te środki prywatnemu przedsiębiorstwu" [39].
Szczególnie uznaje się, że środek finansowy jest nie do zaakceptowania przez inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej, jeśli sytuacja finansowa przedsiębiorstwa nie pozwala spodziewać się normalnego zysku (w formie dywidend lub przyrostu wartości) w odpowiednim terminie [40].
(172) Oczywiście Komisja jest zobowiązana oprzeć ocenę konkretnego przypadku na danych, które były dostępne dla inwestora w momencie podejmowania decyzji o kwestionowanym środku finansowym.
Właściwe instytucje publiczne podjęły decyzję o transferze Wfa w roku 1991.
Komisja jest zobowiązana ocenić transakcję na podstawie wówczas dostępnych danych oraz sytuacji gospodarczej i rynkowej.
Dane dotyczące powyższej decyzji, odnoszące się do lat późniejszych, znajdą zastosowanie wyłącznie w celu pokazania skutków transferu na sytuację WestLB a nie do uzasadnienia lub zakwestionowania transakcji po fakcie.
(173) Niemcy przypomniały Komisji, że jest zobowiązana ocenić przypadek na podstawie sytuacji w momencie podjęcia decyzji o transferze, tzn. pod koniec roku 1991 oraz pominąć późniejszy rozwój sytuacji. Mogłoby to oznaczać, że Komisja nie byłaby w stanie uwzględnić ani faktu, iż tylko 4 mld DEM (2,05 mld EUR) zostały uznane przez BAKred za kapitał podstawowy, zamiast wnioskowanych 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR), ani tego, że w roku 1993 uzgodniono wynagrodzenie w wysokości 0,6 %. W momencie transferu nie ustalono wysokości wynagrodzenia, pomimo iż kraj związkowy i WestLB były zgodne co do wartości Wfa w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR). Komisja uznaje zatem za właściwe, przy ocenie transakcji uwzględnić także sytuację istniejącą w momencie ostatecznego ustalenia wynagrodzenia.
(174) Komisja nie zgadza się ze zdaniem Niemiec oraz banku WestLB, że zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie znajduje zastosowania w przypadku zdrowego i przynoszącego zyski przedsiębiorstwa oraz, że powyższe wynika z orzecznictwa Trybunału.
Fakt, że ta zasada znajdowała dotychczas zastosowanie głównie w przypadku przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, nie ogranicza jej zastosowania do tej kategorii przedsiębiorstw.
(175) Pomoc na restrukturyzację dla przedsiębiorstw może zostać przyznana wyłącznie, jeśli plan restrukturyzacji prowadzi do odzyskania możliwości funkcjonowania przedsiębiorstwa, tzn. do "normalnego" zysku z kapitału, dzięki któremu dane przedsiębiorstwo może działać samodzielnie, ponieważ "rynkowy" zysk z kapitału jest do zaakceptowania przez inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej.
W podobnych rozpatrywanych przez Trybunał przypadkach, nigdy nie zakwestionował on, że Komisja zażądała nie tylko pokrycia kosztów lub symbolicznego zysku z kapitału, lecz pełnego, "rynkowego" zysku z kapitału.
(176) Nie ma takiej reguły, zgodnie z którą to, że przedsiębiorstwo osiąga zysk, od początku wykluczałoby możliwość, że wniesienie kapitału stanowi pomoc państwa.
Nawet jeśli przedsiębiorstwo osiąga zyski, inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej mógłby zrezygnować z (dalszego) wnoszenia kapitału, jeśli nie może spodziewać się odpowiedniego zysku (w formie dywidend lub przyrostu wartości) z zainwestowanego kapitału.
Jeśli przedsiębiorstwo w momencie inwestycji nie uzyskuje oczekiwanego właściwego zysku z kapitału, wówczas inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zażądałby działań mających na celu zwiększenie zysku z kapitału.
Zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej znajduje zastosowanie w taki sam sposób do wszystkich publicznych przedsiębiorstw, niezależnie od faktu, czy przynoszą one zysk czy straty.
(177) To, czy prawdopodobny zysk z kapitału jest odpowiedni, zależy od tego, czego może oczekiwać inwestor działający na zasadach rynkowych z porównywalnych inwestycji o porównywalnym ryzyku.
Przedsiębiorstwo wykazujące trwale złe wyniki oraz nie wykazujące poprawy w dłuższym czasie z oczywistych względów nie jest w stanie kontynuować prowadzonej działalności.
Nowi inwestorzy nie odpowiedzieliby na potrzeby kapitałowe przedsiębiorstwa, a obecni inwestorzy zdecydowaliby ostatecznie o wycofaniu i ulokowaniu własnego kapitału w bardziej rentowny sposób, w razie konieczności ponosząc w ten sposób straty.
W komunikacie do Państw Członkowskich o stosowaniu uregulowań dotyczących pomocy państwowej dla przedsiębiorstw publicznych Komisja zwróciła uwagę na to, że określi sytuację finansową przedsiębiorstwa w danym momencie, w którym przewidziane jest dokapitalizowanie, po porównaniu zachowania państwa z zachowaniem inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej, "szczególnie w przypadkach, w których przedsiębiorstwo nie ponosi strat" [41].
(178) Ponadto należałoby się zastanowić, czy "zdrowe i przynoszące zyski przedsiębiorstwo" nie powinno posiadać tej samej rangi co przedsiębiorstwo, które nie ponosi strat.
Przedsiębiorstwa wykazującego tylko nieznaczne zyski lub nie wykazującego ani strat, ani zysków, nie można właściwie uznać za zdrowe i przynoszące zyski.
Na pewno trudno określić "średnią rentowność", gdyż zależne jest to od całego szeregu czynników, np. od ryzyka w branży, w której działa przedsiębiorstwo.
Jednakże przedsiębiorstwa, które przez pewien okres wykazywały zysk poniżej zysku przedsiębiorstw o porównywalnej strukturze ryzyka, jak wcześniej wspomniano, w perspektywie długoterminowej zostałyby wyparte z rynku.
Stanowisko Niemiec i WestLB doprowadziłoby do sytuacji, w której państwo, nie uwzględniając reguł dotyczących pomocy państwa zawartych w Traktacie WE, mogłoby inwestować w przedsiębiorstwa osiągające zysk roczny w wysokości 1 EUR.
(179) Zadaniem Komisji nie jest natychmiastowe wszczynanie procedury, jeśli przedsiębiorstwo publiczne wykazuje rentowność poniżej przeciętnej.
Przejściowo nawet prywatne przedsiębiorstwa wykazują rentowność poniżej średniej (jest logiczne, że są odstępstwa od wartości średniej w obie strony).
Normalne przedsiębiorstwo rynkowe próbowałoby w takiej sytuacji zwiększyć swoją rentowność i podjąć działania restrukturyzacyjne oraz inne, aby taka sytuacja nie przerodziła się w sytuację trwałą.
Inwestorzy rynkowi oczekują, że odpowiednie działania zostaną podjęte.
(180) Należy także rozróżnić, jak wspomniano powyżej, między obecnymi oraz nowymi inwestycjami, ponieważ sytuacja wyjściowa – choć nie podstawowe zasady – jest różna dla poszczególnych decyzji inwestycyjnych.
W przypadku istniejącej inwestycji inwestor byłby bardziej skłonny do zaakceptowania krótkoterminowo niższego (czy nawet negatywnego) zysku z kapitału, jeśli liczy się on z poprawą sytuacji.
Inwestor mógłby także zwiększyć inwestycję w przedsiębiorstwo wykazujące niską rentowność, jednakże nie zdecydowałby się on na taki krok, jeśli nie spodziewałby się w dłuższej perspektywie poprawy sytuacji oraz odpowiedniego zysku z kapitału.
Z kolei jeśli oczekuje on, że stosunek ryzyka do zysku z kapitału wypadnie gorzej niż w porównywalnych przedsiębiorstwach, wówczas rozważy rezygnację z inwestycji.
W przypadku nowej inwestycji inwestor byłby raczej mniej skłonny od początku do zaakceptowania niższej rentowności.
[42] Jak już nadmieniono, w przypadku wszystkich decyzji zasady są takie same: długoterminowo oczekiwany zysk z inwestycji (biorąc pod uwagę ryzyko oraz inne wskaźniki) musi być przynajmniej tak samo wysoki jak zysk z porównywalnych inwestycji.
Jeśli tak nie jest, przedsiębiorstwo nie będzie w stanie pozyskać odpowiednich środków, a więc w dłuższej perspektywie czasu nie będzie w stanie kontynuować swojej działalności.
(181) Zdaniem WestLB można pominąć kwestię, czy w ostatnich latach przed transferem bank wykazywał średnie zyski, pod warunkiem że uzgodniono odpowiednie, stałe wynagrodzenie oraz że rentowność jest wystarczająca, aby wynagrodzenie było wypłacane długoterminowo.
Niniejszą opinię należy zasadniczo zaakceptować.
Jednakże należałoby także rozważyć, że długoterminowa zdolność przedsiębiorstwa do prowadzenia działalności zależy od osiągania przez przedsiębiorstwo średniego zysku z kapitału własnego.
(182) Biorąc pod uwagę prawdopodobne zachowanie inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie ma znaczenia, że także inne banki były zmuszone do pozyskiwania dodatkowego kapitału w odpowiedzi na bardziej restrykcyjne przepisy dyrektywy w sprawie wskaźnika wypłacalności.
Dyrektywa nie zobowiązuje banków do pozyskiwania dodatkowego kapitału.
Ustala ona tylko minimalny wskaźnik kapitału do aktywów ważonych ryzykiem, a więc przedstawia prawne przypuszczenie, jaka kwota jest potrzebna, aby bank mógł prowadzić działalność.
To znaczy, że inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej prawdopodobnie zaleciłby swojemu bankowi restrukturyzację profilu ryzyka, w celu wypełnienia nowych przepisów dotyczących wypłacalności, zamiast podnosić kapitał banku.
W ten sposób wartość transakcji banku zostałaby bezpośrednio zmniejszona, co nie pozostałoby bez wpływu na jego obecność na rynkach.
(183) Jeśli publiczny udziałowiec podejmie decyzję, że dokapitalizowanie banku jest właściwe dla sprostania wymogom dotyczącym kapitału własnego, pojawia się pytanie, czy szczególne warunki, na których udostępniany jest kapitał, byłyby do zaakceptowania przez inwestora działającego według zasad gospodarki rynkowej.
Jeżeli interwencja kapitałowa byłaby konieczna do wypełnienia wymogów dotyczących wypłacalności, inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej mógłby być skłonny do podjęcia tego działania, aby utrzymać wartość już poczynionych inwestycji.
Jednakże wymagałby on odpowiedniego zysku z wniesionego nowego kapitału.
Prawdopodobnie inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej spodziewałby się wyższego zysku z inwestycji kapitałowej w banku, którego rezerwy kapitałowe skończyły się i koniecznie potrzebuje on nowego kapitału, ponieważ taka sytuacja stanowi dla niego wyższe ryzyko.
(184) Z punktu widzenia "zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej" pojawia się główne pytanie, czy ten inwestor udostępniłby bankowi WestLB kapitał charakteryzujący się szczególnymi cechami majątku Wfa na takich samych zasadach, szczególnie w odniesieniu do prawdopodobnego zysku z inwestycji.
Powyższa kwestia zostanie niniejszym sprawdzona.
a) ART. 295 TRAKTATU WE
(185) Zdaniem Niemiec kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia nie musiał brać pod uwagę prywatyzacji WestLB, aby zwiększyć kapitał podstawowy, lecz mógł zasadniczo dowolnie zdecydować o przeniesieniu Wfa do WestLB w celu osiągnięcia efektów synergii, kraj związkowy nie był także zobowiązany zgodnie z prawem wspólnotowym rozważyć wniesienie Wfa do prywatnej instytucji kredytowej.
Z powyższą opinią można się zgodzić.
Niemcy uważają ponadto, że publicznoprawne zadania Wfa wypełniane są w interesie ogólnym i że Wfa nie podlega z tego powodu nadzorowi Komisji zgodnie z art. 295.
(186) Jak długo instytucje publiczne wypełniają wyłącznie zadania publiczne i nie podejmują konkurencji z przedsiębiorstwami komercyjnymi, nie mają do nich zastosowania reguły dotyczące konkurencji.
Sytuacja wygląda inaczej, jeśli wywierają one wpływ na konkurencję.
Artykuł 86 ustęp 2 Traktatu WE mówi, jak należy postąpić w sytuacji, w której trzeba odstąpić od reguł konkurencji dla zapewnienia usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Artykuł 86 ustęp 2 Traktatu WE zostanie omówiony w części V pkt 6.
Z drugiej strony Traktat nie przesądza zgodnie z art. 295 zasad prawa własności w poszczególnych Państwach Członkowskich, co jednakże nie usprawiedliwia naruszeń reguł konkurencji Traktatu.
(187) Niemieckie władze oraz WestLB zwracają uwagę na to, że z powodu przeznaczenia celowego majątku Wfa przewidzianego w ustawie o wspieraniu rozwoju budownictwa mieszkaniowego, nie można by tych środków spożytkować w inny, bardziej rentowny sposób niż poprzez wniesienie do podobnej instytucji publicznoprawnej.
Dlatego też transfer stanowił najbardziej sensowne, komercyjne zaangażowanie majątku.
Każde wynagrodzenia za transfer, tzn. każdy dodatkowy zysk z kapitału Wfa, byłoby wystarczające, aby uzasadnić transfer z punktu widzenia "inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej".
Powyższej argumentacji nie można przyjąć.
Możliwe, że wniesienie Wfa do WestLB oraz wynikająca z tego możliwość dla WestLB spożytkowania części kapitału Wfa, aby spełnić kryteria wypłacalności, były najbardziej sensownym, ekonomicznym wykorzystaniem kapitału.
Państwa Członkowskie mogą dobrowolnie używać pieniędzy publicznych na cele publiczne oraz wymagać w tym kontekście małego lub wręcz nie wymagać żadnego zysku.
Komisja nie kwestionuje prawa Państw Członkowskich do tworzenia funduszy specjalnych dla wypełnienia zadań leżących w ogólnym interesie gospodarczym.
Jednakże jeśli pieniądze publiczne oraz inne aktywa zostaną użyte na działalność komercyjną i zorientowaną na sprostanie konkurencji, należy stosować do nich reguły rynkowe.
Oznacza to, że jeżeli państwo zdecyduje o przeznaczeniu określonego majątku (także) na cele komercyjne, powinno wymagać wynagrodzenia, które odpowiada wynagrodzeniu rynkowemu.
b) SPECYFIKA DZIAŁANIA
(188) Władze krajowe zdecydowały się na specyficzną metodę zwiększenia kapitału, wykonując opisany transfer jako odpowiedź na zapotrzebowanie na dodatkowy kapitał podstawowy WestLB.
Główna koncepcja polegała na tym, że instytucja kredytowa służąca dobru publicznemu i wypełniająca specjalne zadania (Wfa) zostanie połączona z normalnym bankiem komercyjnym, aby (z punktu widzenia kryteriów wypłacalności) spożytkować nadwyżkowy kapitał instytucji służącej dobru publicznemu na cele instytucji komercyjnej.
Jednocześnie przeniesione aktywa służą swemu pierwotnemu celowi.
Wybrano rozwiązanie "instytucji wewnątrz instytucji", przy czym majątek Wfa tworzy niezależny i "zamknięty" obieg, w którym nadwyżki wypracowane przez Wfa wracają i pozostają w Wfa.
(189) Komisja nie zna precedensów podwyższenia kapitału w drodze takiego "niepełnego połączenia", jeżeli to byłoby istotne z punktu widzenia pomocy państwa.
Zdaniem Komisji w sytuacji, gdy jedno z Państw Członkowskich decyduje się na powyższą konstrukcję, należy dokładnie zbadać, jakie skutki wywiera ona w sensie finansowym i gospodarczym na część instytucji działającą na zasadach konkurencji.
Tylko w ten sposób można zapobiec użyciu konstrukcji nieprzejrzystych, mających na celu obejście reguł Traktatu WE dotyczących pomocy państwa.
Należy ocenić, w jakim stopniu wniesienie kapitału, pomimo stworzenia oddzielnych obiegów, jest korzystne z ekonomicznego punktu widzenia dla komercyjnej części przedsiębiorstwa.
(190) Złożoność przypadku oraz brak bezpośrednich porównywalnych transakcji na wolnym rynku sprawia, iż ocena jest dość trudna.
Dlatego też Komisja przeznaczyła dużo czasu na zebranie informacji i analizę przypadku.
Ponadto zleciła ona zewnętrznemu biegłemu sporządzenie ekspertyzy dotyczącej transakcji oraz wynagrodzenia, które można uznać za rynkowe.
Wyłącznie na podstawie wszystkich dostępnych informacji oraz po dokładnym sprawdzeniu całego przypadku Komisja przedstawiła wnioski, do których doszła, i podjęła następującą decyzję.
c) BRAK ZMIANY STRUKTURY WŁASNOŚCIOWEJ
(191) Jeśli inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej wniesie do banku kapitał własny, żąda on w zamian odpowiedniego udziału w zysku banku.
Drogą do zapewnienia powyższego jest adekwatna zmiana stosunków udziałowych.
W ten sposób ma on odpowiedni udział w dywidendach banku oraz w możliwym jawnym i ukrytym wzroście wartości, będącym rezultatem większych możliwości uzyskania dochodu.
Sposobem na zapewnienie odpowiedniego zysku z udostępnionego kapitału byłoby adekwatne podwyższenie udziału kraju związkowego w banku WestLB, jeśli całkowita rentowność banku odpowiada normalnemu zyskowi z inwestycji, którego oczekiwałby inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej.
W ten sposób wyjaśnienie pytania, czy wynagrodzenie w wysokości 0,6 % jest odpowiednie, stałoby się niepotrzebne, jednakże kraj związkowy nie zdecydował się na taką procedurę.
(192) Zgodnie ze zdaniem władz niemieckich ponowny podział udziałów w banku WestLB był niemożliwy ze względu na szczególny charakter transakcji, przede wszystkim ze względu na zasadę zamkniętego obiegu oraz (tylko wewnętrznie ważnego) nadrzędnego prawa kraju związkowego do majątku netto Wfa w razie likwidacji WestLB, którą uzgodnili właściciele WestLB.
(193) W tej sytuacji kraj związkowy musiałby zgodnie z zasadą inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej zażądać odpowiedniego wynagrodzenia za wniesienie kapitału w innej formie.
Jeśli natomiast kraj związkowy zrezygnuje z wynagrodzenia rynkowego, nie zachowuje się jak inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej oraz przysparza WestLB korzyści, która stanowi pomoc państwa.
d) KAPITAŁ PODSTAWOWY DO OBLICZENIA WYNAGRODZENIA
(194) Zdaniem Niemiec oraz banku WestLB ta tylko część uznanych kapitałów podstawowych, którą WestLB może użyć dla zabezpieczenia działalności komercyjnej, ma dla banku znaczenie gospodarcze i tylko za nią kraj związkowy może żądać wynagrodzenia. BdB twierdzi, że cała kwota w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) jest obciążona ryzykiem i z tego powodu należy zapłacić od niej wynagrodzenie. Wysokość wynagrodzenia za uznany kapitał podstawowy w wysokości 4 mld DEM (2,05 mld EUR) powinna różnić się od wynagrodzenia za pozostałą kwotę w wysokości 1,9 mld DEM (970 mln EUR).
(195) Doradcy Komisji oparli swoją opinię na założeniu, iż wartość Wfa w momencie transferu majątku z kraju związkowego oraz banku WestLB wynosiła 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) oraz na założeniu, że inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej z tego właśnie powodu zdecydowanie domagałby się wynagrodzenia, niezależnie od późniejszego rozwoju sytuacji, m. in. niezależnie od uznania kapitału (lub tylko jego części) za kapitał podstawowy przez BAKred.
Dla ustalenia wynagrodzenia za inwestycję kapitałową decydujące znaczenia mają tylko warunki występujące w momencie podjęcia decyzji o inwestycji, a nie później występujące zdarzenia.
Jednakże doradcy Komisji przyznają, że transakcja miałaby inny przebieg, gdyby została przeprowadzona na warunkach rynkowych.
(196) Zdaniem Komisji kolejność podejmowanych działań w ramach transferu może wskazywać w rzeczywistości na wynagrodzenie w takiej samej wysokości za cały kapitał wykazany w bilansie WestLB.
Najpierw została podjęta i wykonana decyzja o transferze, a później złożono wniosek w BAKred o uznanie rezerwy specjalnej Wfa za kapitał podstawowy, natomiast wynagrodzenie zostało ustalone dopiero po prawie dwóch latach od podjęcia decyzji o transferze.
Na warunkach rynkowych żaden bank nie zaakceptowałby jednak ujęcia majątku Wfa w księgach z wartością w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) oraz uiszczenia od kwoty jednolitego wynagrodzenia, nie wyjaśniwszy najpierw, czy zostaną one uznane przez nadzór bankowy za kapitał podstawy.
Zewnętrzni eksperci Komisji również zwrócili szczególną uwagę na fakt, że inwestor działający rozsądnie nie podjąłby takich decyzji, tzn. nie zgodziłby się na dokapitalizowanie bez wcześniejszego uzgodnienia odpowiedniej metody ustalenia wynagrodzenia.
Zdaniem Komisji można usprawiedliwić kolejność zdarzeń szczególną sytuacją niniejszego przypadku.
Kraj związkowy posiadał długoletnie finansowe stosunki z bankiem oraz był jego głównym właścicielem.
Liczba (tylko publicznych) udziałowców była mała, co oznaczało w praktyce, że potrzeba przejrzystości i upublicznienia była mniejsza, niż w przypadku przedsiębiorstwa posiadającego większą liczbę ("zewnętrznych") udziałowców lub notowanego na giełdzie.
Z powodu tej szczególnej sytuacji możliwe było podjęcie decyzji o transferze majątku oraz ustalenie ostatecznego wynagrodzenia w momencie, gdy rzeczywiste przeznaczenie kapitału Wfa na komercyjną działalność banku już było znane.
(197) W celu określenia odpowiedniego wynagrodzenia należy rozróżnić między poszczególnymi częściami rezerwy specjalnej Wfa w zależności od jej przeznaczenia w banku WestLB. 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) zostało ujęte w bilansie WestLB jako kapitał własny. BAKred uznał 4 mld DEM (2,05 mld EUR) za kapitał podstawowy. Tylko 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR) z tych środków umożliwiają WestLB rozszerzanie własnej działalności, i one powinny stanowić podstawę wynagrodzenia dla kraju związkowego. Pozostały uznany kapitał podstawowy w wysokości 1,5 mld DEM (770 mln EUR) został ujęty w bilansie, jest jednak przeznaczony na zabezpieczenie transakcji wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego Wfa. W bilansie ujęto 1,9 mld DEM (970 mln EUR), nie uznanych jednakże za środki własne, które mogą być użyte do spełnienia wymogów wypłacalności. Kwota wykazana w bilansie WestLB, której nie można przeznaczyć na rozszerzanie komercyjnej działalności WestLB wynosi 3,4 mld DEM (1,74 mld EUR).
(198) Jednakże kapitał własny ma znaczenie nie tylko dla nadzoru bankowego. Wysokość wykazanego w bilansie kapitału własnego informuje inwestorów o solidności banku i w ten sposób wpływa na warunki, na jakich bank może pozyskać kapitał obcy. Wbrew argumentom Niemiec i WestLB, wierzyciele i agencje ratingowe uwzględniają nie tylko uznane środki własne, lecz także ogólną sytuację gospodarczo-finansową banku. Uznane środki własne stanowią tylko część analizy, która jest podstawą oceny wypłacalności banku. Kwota w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) została ustalona przez kraj związkowy oraz WestLB za prawdopodobną wartość, którą można by uzyskać w razie sprzedaży Wfa stronie trzeciej. Jeśli powyższe podejście nie byłoby właściwe, biegli rewidenci banku WestLB nie zaakceptowaliby pozostawienia go w bilansie. Kwota 4 mld DEM (2,05 mld EUR) zaakceptowana przez BAKred wynika z bardzo ostrożnej wyceny nadzoru bankowego. Należy zwrócić uwagę, iż także wycena przeprowadzona na zlecenie BAKred wykazała rozpiętość od 4 mld DEM (2,05 mld EUR) do 5,4 mld DEM (2,76 mld EUR). Potencjalny wierzyciel uzna z tego powodu całą kwotę w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR) jako zabezpieczenie jego pieniędzy, ponadto wpłynie ona również na poprawę zdolności kredytowej WestLB. Ten pozytywny skutek transferu majątku na wypłacalność banku stwierdzono także w wycenie Wfa, którą sporządzono w 1992 roku dla WestLB. Ponieważ kwota w wysokości 3,4 mld DEM (1,74 mld EUR) nie może zostać użyta na rozszerzenie działalności komercyjnej, lecz wpływa na poprawę wizerunku banku w oczach wierzycieli, jej funkcję ekonomiczną – nawet jeśli została ona wykazana w bilansie jako kapitał własny – można w tym kontekście porównać przynajmniej z gwarancją.
(199) W ten sposób kwota w wysokości 3,4 mld DEM (1,74 mld EUR) stanowi korzyść ekonomiczną dla WestLB, a inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zażądałby za nią wynagrodzenia. Wynagrodzenie będzie zapewne niższe niż wynagrodzenie za część w wysokości 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR), która stanowi dla WestLB większą korzyść, gdyż zgodnie z regułami wypłacalności może służyć także jako kapitał podstawowy na rozszerzenie działalności komercyjnej.
e) ODPOWIEDNIE WYNAGRODZENIE ZA KAPITAŁ
(200) Inwestycje finansowe o zróżnicowanej ekonomicznej jakości przynoszą różny zysk z kapitału.
Badając, czy inwestycja może zostać zaakceptowana przez inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej, należy wziąć pod uwagę szczególny ekonomiczny charakter kwestionowanego działania kapitałowego oraz wartość kapitału udostępnionego WestLB.
(201) Skarżący pierwotnie podnosił, że kwestionowana transakcja stanowi rodzaj poręczenia państwowego kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii za wierzytelności WestLB. WestLB wykazuje w bilansie przekazany kapitał jako kapitał własny, a BAKred uznał kwotę 4,0 mld DEM (2.05 mld EUR) za kapitał podstawowy w rozumieniu dyrektywy o środkach własnych, przy czym 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR) powyższej sumy bank WestLB mógł użyć do zabezpieczenia działalności komercyjnej. Spójna ocena działania kapitałowego zgodnie z art. 87 ustęp 1 Traktatu WE zakłada, że zostanie ono sklasyfikowane zasadniczo jako wniesienie kapitału oraz że wiązać się będzie z odpowiednim wynagrodzeniem. Tej samej transakcji kapitałowej nie można z punktu widzenia prawa o nadzorze bankowym uznać za podwyższenie kapitału i jednocześnie za poręczenie na podstawie przepisów Traktatu WE o pomocy państwa. Ta zasadnicza klasyfikacja nie wyklucza jednakże, że tę część kapitału, której WestLB nie może użyć tak, jak "zwykłego" kapitału własnego, Komisja porówna z poręczeniem z powodu jej szczególnego charakteru oraz do obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia.
i) Porównanie z innymi instrumentami kapitału własnego
(202) Nie ma możliwości bezpośredniego porównania z innymi transakcjami, dlatego Niemcy twierdzą, że odpowiednie wynagrodzenie za udostępniony kapitał należy obliczyć poprzez porównanie transferu majątku z różnymi rynkowymi instrumentami kapitału własnego.
W tym celu Niemcy przedłożyły ekspertyzy niezależnych biegłych, których wyniki zostały już przedstawione powyżej, i zgodnie z którymi kapitał Wfa najprościej można porównać z papierami wartościowymi uprawniającymi do udziału zyskach, z "perpetual preferred stock" i z cichymi udziałami.
(203) Ze względu na szczególny charakter transakcji trudno, zdaniem Komisji, porównać wniesienie Wfa do WestLB, z którymkolwiek wówczas istniejącym na rynku instrumentem.
Jeśli nawet powyższa transakcja pod pewnymi aspektami jest podobna do niektórych instrumentów, to istnieje tak wiele różnic z każdym instrumentem, że jakiekolwiek porównanie może być ważne tylko w zawężonym zakresie.
Ponadto ekspertyzy przedłożone przez Niemcy nie są kompletne, ponieważ nie uwzględniono niektórych instrumentów, np. akcji bez prawa głosu.
(204) Należy zwrócić uwagę, że przy pomocy instrumentów, które Niemcy użyły w celach porównawczych, bank z reguły pozyskuje jedynie ograniczoną część środków własnych.
Są to instrumenty uzupełniające, które uzupełniają "kapitał podstawowy" składający się przede wszystkim z kapitału podstawowego i otwartych rezerw.
Dzięki przeniesieniu majątku Wfa bank WestLB zwiększył środki własne, które można użyć do wyliczenia współczynnika wypłacalności, z 5,09 mld DEM (2,6 mld EUR) do 9,09 mld DEM (4,65 mld EUR), tzn. o 80 %.
Nawet jeśli uwzględni się wyłącznie zwiększenie środków o 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR), które WestLB może użyć do zabezpieczenia działalności komercyjnej, oznacza to zwiększenie środków własnych o 50 %.
Instrumenty hybrydowe mogły stanowić wówczas maksymalnie do 20 %.
Przy pomocy jednego z instrumentów porównawczych nie można było zwiększyć kapitału WestLB w podobny i długotrwały sposób [43].
(205) Należy także zwrócić uwagę, że agencje ratingowe wywierały presję, aby doprowadzić do tzw. "dobrowolnego samoograniczenia" w stosunku do części środków własnych w powyższych instrumentach poprzez prowadzenie dokładnej obserwacji powyższej części.
(206) W tym kontekście należy podkreślić, że relatywnie szeroko zakrojone i zróżnicowane instrumentarium mieszanych instrumentów kapitału podstawowego oraz uzupełniającego, do których mają dostęp instytucje kredytowe w wielu krajach, nie istniało w Niemczech w 1991 roku, gdy zadecydowano o wniesieniu Wfa do WestLB oraz gdy w 1993 roku WestLB musiał sprostać ostrzejszym wymogom kapitałowym, które wtedy weszły w życie.
Niektóre z powyższych instrumentów dopiero się rozwinęły od tamtego momentu, inne istniały, ale nie były uznane w Niemczech.
Instrumenty, które w praktyce były zasadniczo dostępne i używane, to papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach oraz zobowiązania podrzędne (oba zaliczane do kapitału uzupełniającego, drugi instrument uznawany dopiero od 1993 roku).
Dlatego też porównanie kapitału Wfa z tymi instrumentami mieszanymi, które rozwinięto w późniejszym czasie, i które częściowo były dostępne tylko w innych krajach, nie jest przekonywujące.
Nawet Niemcy (pośrednio) odrzucają takie porównanie, uznając, że Komisja musi zbadać przypadek na podstawie okoliczności, które istniały w momencie podjęcia decyzji pod koniec 1991 roku.
(207) W ekspertyzach przedłożonych przez Niemcy podkreśla się, że bankructwo WestLB jest tak mało prawdopodobne, iż ryzyko to można praktycznie pominąć.
Jeśli trzymać się sztywno powyższej argumentacji, oznaczałoby to, że inwestor nie mógłby żądać za inwestycję w przedsiębiorstwo uważane za bezpieczne żadnej marży za ryzyko powyżej zysku z bezpiecznych obligacji państwowych.
Powyższe nie odpowiada oczywiście warunkom rynkowym.
Nawet jeśli ryzyko upadłości w przypadku inwestycji finansowej jest bardzo niskie, jest ono jednakże uwzględniane przez inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej.
Za taką inwestycję w bank, podobnie jak w przypadku innych "pewnych" udziałów, żąda się z reguły znacznej marży.
(208) Biorąc pod uwagę oba instrumenty kapitału własnego, które w porównaniu Niemiec odgrywały centralną rolę jako najbliższe wielkości referencyjne, czyli "perpetual preferred shares" i papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach, należy zwrócić uwagę na kilka specyficznych kwestii.
"Perpetual preferred shares" uznaje się w niektórych krajach za kapitał podstawowy, w Niemcy jednak nadal nie są one uznawane. Papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zaliczane są jedynie do kapitału uzupełniającego, natomiast kapitał Wfa pod względem jakości uznaje się za kapitał podstawowy.
Dlatego kapitał Wfa ma dla WestLB zdecydowanie większą wartość, ponieważ w ten sposób bank może pozyskać kapitał uzupełniający (jak np. papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach) w tej samej wysokości, aby w taki sposób zwiększyć środki własne.
Ponadto, jeśli po latach strat nastąpiłyby ponownie lata zysków, najpierw papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zostałyby ponownie uzupełnione do wartości nominalnej, a potem dopiero kapitał Wfa.
Kapitał Wfa udostępniono bankowi WestLB bez jakiegokolwiek ograniczenia czasowego, podczas gdy papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zwykle opiewają na dziesięć lat.
Należy ponownie zwrócić uwagę, że znaczna wartość wniesionego kapitału nie jest typowa, należy przy tym uwzględnić kolejność w przypadku strat.
Ponieważ udział majątku Wfa jest relatywnie duży, zostałby on dość szybko naruszony w przypadku wystąpienia większych strat.
(209) Uwzględniając wszystkie powyższe powody, Komisja uważa, że porównanie z mieszanymi instrumentami kapitału własnego przedstawione przez Niemcy nie jest właściwe z powodu szczególnego charakteru kapitału Wfa i nie może stanowić podstawy odpowiedniego wynagrodzenia za kapitał Wfa [44].
(210) W odniesieniu do związków między kapitałem Wfa oraz innymi instrumentami kapitału własnego BdB podnosi, że ustalenie kolejności wykorzystania kapitału w głównej umowie między udziałowcami WestLB jest nieważne, ponieważ obciąża ono strony trzecie w wyniku uzgodnienia, że rezerwa Wfa – w momencie osiągnięcia straty przez WestLB – może zostać użyta dopiero w drugiej kolejności po pozostałym kapitale własnym banku WestLB.
Można uwzględnić argumentację rządu niemieckiego oraz WestLB, że uzgodnienie dotyczy wyłącznie stosunku między rezerwą specjalną Wfa a pozostałymi, udostępnionymi przez udziałowców kapitałami podstawowymi, tzn. konkretnie kapitałem akcyjnym i rezerwami, jednakże nie zamierzano, aby kapitał Wfa był podrzędny w stosunku do kapitału uzupełniającego, jak papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach oraz zobowiązania podrzędne.
ii) Wady płynności
(211) W zasadzie zrozumiała jest argumentacja Niemiec i WestLB dotycząca wad płynności.
"Zwykłe" wniesienie kapitału do banku powoduje zarówno poprawę płynności, jak i zwiększenie kapitału podstawowego, który jest konieczny do rozszerzenia działalności komercyjnej w świetle przepisów o nadzorze bankowym.
Aby w pełni wykorzystać kapitał, tzn. rozszerzyć 100 % aktywów ważonych ryzykiem o wskaźnik 12,5 (tzn. 100 podzielone przez wskaźnik wypłacalności w wysokości 8 %), bank musi dokonać 11,5-krotnego refinansowania na rynkach finansowych.
Mówiąc prościej, różnica między 12,5 razy otrzymanymi i 11,5 razy zapłaconymi odsetkami z tego kapitału po potrąceniu pozostałych kosztów banku (tzn. kosztów administracyjnych) daje zysk z kapitału własnego [45].
Początkowo kapitał Wfa nie dostarcza WestLB płynności, ponieważ wniesiony majątek oraz wszystkie zyski Wfa zastrzeżono ustawowo dla wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego, w związku z tym WestLB ponosi dodatkowe koszty finansowania w wysokości kwoty kapitałowej, jeśli pobiera konieczne środki z rynków finansowych, aby w pełni wykorzystać możliwości transakcyjne, których przysporzył jej dodatkowy kapitał własny, tzn. aby rozszerzyć aktywa ważone ryzykiem o 12,5-krotność kwoty kapitałowej (lub otrzymać istniejące aktywa w takiej wysokości) [46].
Z powodu powyższych kosztów dodatkowych, które nie powstałyby w przypadku normalnego kapitału własnego, należy w celu określenia właściwego wynagrodzenia ustalić odpowiednie potrącenie.
Inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie może oczekiwać, że otrzyma takie samo wynagrodzenie jak w przypadku wniesienia kapitału w gotówce.
(212) Komisja, w przeciwieństwie do Niemiec i WestLB, prezentuje stanowisko, że w rachunku nie należy uwzględniać całej stopy refinansowania.
Koszty refinansowania stanowią koszty prowadzenia działalności i zmniejszają przychody podlegające opodatkowaniu.
Wynik netto banku nie zmniejsza się o kwotę dodatkowo zapłaconych odsetek.
Część powyższych kosztów zostanie wyrównana mniejszym podatkiem od osób prawnych.
Wyłącznie wydatki netto należy uwzględnić jako dodatkowe obciążenie WestLB z powodu szczególnego charakteru wniesionego kapitału.
Komisja uznaje ostatecznie, że WestLB ponosi dodatkowe "koszty płynności" w wysokości "kosztów refinansowania minus podatek".
iii) Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę w wysokości 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR)
(213) Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę w wysokości 2,5 mld DEM można ustalić w najróżniejszy sposób.
Wszystkie sposoby obliczenia wynagrodzenia za udostępniony kapitał zakładowy opierają się na tych samych zasadach, zostaną one poniżej przedstawione.
Opierając się na tych zasadach, Komisja przeprowadziła obliczenia w dwóch etapach: najpierw określono wynagrodzenie minimalne, którego inwestor może oczekiwać za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy w WestLB.
Następnie sprawdzono, czy z powodu szczególnych cech kwestionowanej transakcji na rynku ustalono by narzuty lub potrącenia, i czy Komisja może w danej sytuacji przeprowadzić odpowiednią kwantyfikację uwzględniając wystarczające obciążenie.
Obliczenie oczekiwanego minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy WestLB
(214) Oczekiwany zysk z inwestycji oraz ryzyko inwestycji stanowią podstawowe czynniki wpływające na decyzję inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej.
Aby określić wysokość obu czynników, inwestor uwzględnia wszystkie dostępne informacje o firmie i rynku.
Opiera się on na historycznych danych dotyczących średniego zysku z kapitału, które stanowią także ogólnie punkt wyjściowy dla przyszłej wydajności przedsiębiorstwa, a także między innymi na analizie aktualnego modelu działania przedsiębiorstwa, strategii i jakości zarządzania oraz relatywnych prognoz danej branży.
(215) Inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zainwestuje tylko wtedy, jeśli inwestycja ta będzie dawała wyższy zysk z kapitału lub niższe ryzyko w porównaniu z najbardziej możliwą alternatywą użycia kapitału.
Inwestor nie zdecyduje się na inwestycję w przedsiębiorstwo, jeśli oczekiwany zysk z kapitału jest niższy niż średni oczekiwany zysk z kapitału innych przedsiębiorstw o porównywalnym profilu ryzyka.
W tej sytuacji można założyć, że istnieją wystarczające alternatywy do zakładanego zamierzenia inwestycyjnego, które obiecują wyższe zyski przy takim samym stopniu ryzyka.
(216) Aby obliczyć odpowiednie najniższe wynagrodzenie, można użyć różnych metod.
Począwszy od najróżniejszych wariantów stopy finansowania do metody CAPM.
Do przedstawienia różnych rozwiązań należy rozróżnić dwa składniki, zysku z bezpiecznych inwestycji oraz premii za ryzyko w przypadku danego projektu:
odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem
=
podstawowa stopa bezpiecznych papierów wartościowych + premia za ryzyko z tytułu inwestycji obciążonej ryzykiem
Odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem można następnie opisać jako sumę stopy zysku z bezpiecznej inwestycji i dodatkowej premii za ryzyko związanej z przejęciem ryzyka specyficznego dla danej inwestycji.
(217) Podstawą obliczenia zysku z kapitału jest zawsze istnienie formy bezpiecznej inwestycji z bezpiecznym zyskiem z kapitału.
Zwykle do obliczenia podstawowej stopy bezpiecznych papierów wartościowych przyjmuje się oczekiwany zysk z papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu emitowanych przez państwo (względnie indeks opierający się na tych papierach wartościowych), ponieważ są to formy inwestycji z porównywalnie niskim ryzykiem.
Różnice między poszczególnymi metodami występują jednakże przy obliczeniu premii za ryzyko:
- Podejście finansowe: Oczekiwany przez inwestora zysk z kapitału własnego stanowi z punktu widzenia banku wykorzystującego kapitał przyszłe koszty finansowe.
Przy tym podejściu określane są najpierw historyczne koszty kapitału własnego, które ponoszą banki porównywalne z opisywanym bankiem.
Średnia arytmetyczna historycznych kosztów kapitału zostaje następnie zrównana z przyszłymi, oczekiwanymi kosztami kapitału własnego, i w ten sposób z zyskiem z kapitału oczekiwanym przez inwestora.
- Podejście finansowe ze skumulowanym rocznym wzrostem (compound annual growth rate): Centralnym punktem tego podejścia jest zastosowanie średniej wartości geometrycznej zamiast arytmetycznej (compound annual growth rate).
- Metoda wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing model – CAPM): W nowoczesnych finansach metodą najbardziej znaną i najczęściej testowaną jest CAPM, przy pomocy której można określić zysk z kapitału oczekiwany przez inwestora przy pomocy następującego wzoru:
zysk minimalny
=
podstawowa stopa bezpiecznych papierów wartościowych + (rynkowa premia za ryzyko × beta)
Premię za ryzyko inwestycji w kapitał własny oblicza się przez pomnożenie rynkowej premii za ryzyko oraz wskaźnika beta (rynkowa premia za ryzyko × beta).
Wskaźnik beta pozwala na porównanie ryzyka danego przedsiębiorstwa do łącznego ryzyka wszystkich przedsiębiorstw.
(218) CAPM jest główną metodą obliczania zysków z inwestycji w przypadku dużych przedsiębiorstw notowanych na giełdzie.
WestLB nie jest przedsiębiorstwem notowanym na giełdzie, dlatego nie można bezpośrednio wyprowadzić wartości beta dla WestLB.
Zastosowanie metody CAPM jest możliwe wyłącznie na podstawie orientacyjnego wskaźnika beta.
(219) Komisja dysponuje sześcioma ekspertyzami, w których premia za ryzyko lub łączny zysk z inwestycji został obliczony najróżniejszymi sposobami, przy czym wszystkie ekspertyzy oznaczyły premię za ryzyko wniesienia Wfa do banku WestLB pośrednio, opierając się na (hipotetycznej) inwestycji w kapitał zakładowy WestLB.
- Uwagi Ernst&Young z dnia 11 września 1995 r./ 28 sierpnia 1997 r.: Ernst&Young (1995), zgodnie z zasadą finansowania, obliczył rzeczywiste koszty kapitału za okres od 1982 do 1992 roku ze zmian cenowych kursów ultimo (zyski i straty kursowe) oraz wypłaconych dywidend (zysk z dywidend).
Średnia arytmetyczna historycznych kosztów kapitału zostaje następnie zrównana z przyszłym, oczekiwanym zyskiem ze strony inwestora.
- W uwagach Associés en Finance (październik 1999 r.) obliczono na zlecenie WestLB oraz na podstawie tzw. securities market line modells wynagrodzenie minimalne w wysokości od 10 do 11 % za inwestycję podobną do inwestycji w kapitał zakładowy WestLB w momencie wniesienia kapitału.
- Uwagi BdB z dnia 14 stycznia 1999 r.: BdB określiło zgodnie z podejściem finansowym z compound annual growth rate, przy pomocy danych Ernst&Young, średnią geometryczną kosztów kapitału własnego za wszystkie możliwe okresy inwestycji między 1982 a 1992 rokiem dla wszystkich czterech niemieckich, dużych banków komercyjnych: Deutsche Bank, Dresdner Bank, Commerzbank oraz Bayerische Vereinsbank.
Średnie koszty kapitału własnego powyższych porównywalnych banków w wysokości 12,54 % odpowiadają oczekiwanemu zyskowi inwestora.
- Ekspertyza Lehman Brothers z dnia 8 lipca 1997 r. na zlecenie WestLB, opinia prof. Schulte-Mattler z dnia 14 stycznia 1999 r. na zlecenie BdB, opinia First Consulting z dnia 18 lipca 1999 r. na zlecenie Komisji: Ww. biegli zastosowali metodę CAPM i najpierw obliczyli ogólną, rynkową premię za ryzyko dla niemieckiego rynku akcji pod koniec roku 1991.
Średnia wyliczona przez nich premia wynosi 4-5 % (Lehman Brothers 4 %, prof. Schulte-Mattler 5 %, First Consulting 4-5 %).
W porozumieniu przedstawionym Komisji w dniu 13 października 2004 r. także kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia, WestLB oraz skarżący BdB przyjęli rynkową premię za ryzyko w wysokości 4 %.
Następnie biegli oszacowali wartość beta dla banku WestLB, tzn. określili indywidualną premię za ryzyko WestLB.
Przy pomocy tej wartości dopasowano ogólną rynkową premię za ryzyko do banku WestLB.
Nie można było oszacować wartości beta dla WestLB statystycznie, gdyż bank WestLB pod koniec roku 1991 nie był notowany na giełdzie.
Z tego powodu biegli założyli, że wartość beta WestLB jest taka sama jak wartość beta porównywalnych banków notowanych na giełdach.
Profesor Schulte-Mattler na podstawie danych Niemieckiego Banku Federalnego (Deutsche Bundesbank) ustalił wskaźnik beta dla banków kredytowych w Niemczech na koniec roku 1991 w wysokości 1,25 (na podstawie danych rocznych) oraz 1,1 (na podstawie danych miesięcznych).
Z kolei biegli WestLB, Lehman Brothers, nie przyjęli za podstawę wartości beta wszystkich niemieckich banków, lecz IKB Deutsche Industriebank oraz BHF w wysokości 0,765.
Lehman Brothers wyliczyli w ten sposób niższą premię za ryzyko dla banku WestLB.
Także skarżący BdB zaakceptował w porozumieniu przedstawionym dnia 13 października 2004 r. wskaźnik beta w wysokości 0,76 jako jeszcze właściwy i uzyskał w ten sposób, inaczej niż w uwagach z dnia 14 stycznia 1999 r., minimalne wynagrodzenie w wysokości 10,19 %.
(220) Na poniższym wykresie zestawiono wyniki ekspertyz.
Przy zastosowaniu wymienionych metod obliczenia oczekiwanego zysku z inwestycji obciążonej ryzykiem obliczono następujące wartości minimalnego zysku z inwestycji w kapitał zakładowy WestLB:
+++++ TIFF +++++
(221) Na podstawie przedłożonych ekspertyz i uwag można wywnioskować, że minimalny zysk za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy WestLB w przedmiotowym okresie wniesienia kapitału wynosi między 10 % a 13 % [47].
Jedynie dwie ekspertyzy zakładają znacznie wyższy minimalny zysk z kapitału.
W rozmowach między skarżącym BdB, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia oraz WestLB AG w lipcu 2004 roku uznano stawkę w wysokości 10,19 % za odpowiednie wynagrodzenie.
Ta wartość mieści się w powyżej ustalonym przedziale rynkowym.
Inaczej niż w pierwszej decyzji dotyczącej WestLB z roku 1999, w której Komisja założyła minimalne wynagrodzenie na poziomie 12 % p.a., teraz Komisja przyjęła wartość ustaloną przez strony w wysokości 10,19 % p.a. za rynkowe wynagrodzenie za inwestycję w WestLB podobną do inwestycji w kapitał zakładowy na dzień 31 grudnia 1991 r.
Komisja ustala ostatecznie wartość 10,19 % p.a. (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw oraz przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym) za odpowiednie wynagrodzenie minimalne za wniesienie majątku Wfa.
Zmniejszenie zysku z kapitału z powodu braku płynności
(222) WestLB podał w trakcie procedury początkowo, że koszty refinansowania w momencie przeniesienia majątku wynosiły około 9,2 % ze względu na jego strukturę finansową.
W licznych pismach i rozmowach bank WestLB oraz Niemcy wielokrotnie wymieniały stopy refinansowe w wysokości 7,0 oraz 7,5 % [48].
W porozumieniu strony założyły stopę w wysokości 7,15 % zgodnie z ustaloną przez nie podstawową stopą procentową za długoterminowe, bezpieczne papiery wartościowe na dzień 31 grudnia 1991 roku.
Strony przyjęły ponadto ryczałtową stopę podatkową w wysokości 50 %.
W ten sposób strony otrzymały stopę refinansowania netto w wysokości 3,74 % za kapitał Wfa stanowiący zabezpieczenie działalności komercyjnej i wynikające z tego potrącenie za brak płynności.
(223) W związku z tym, wymienione kwoty mieszczą się w ramach już wcześniej przyjętych przez Niemcy, Komisja nie widzi przyczyny, aby uznać je za niewłaściwe, i przyjmuje je za podstawę obliczenia pomocy państwa.
Komisja zaakceptowała wprawdzie w pierwszej decyzji dotyczącej banku WestLB długoterminową, bezpieczną stopę dla dziesięcioletnich niemieckich obligacji federalnych, wynoszącą pod koniec 1991 roku 8,26 %, jako minimalne koszty refinansowania brutto.
W przypadku tej stopy procentowej mamy do czynienia z niepełnym obrazem, który nie uwzględnia, że majątek Wfa udostępniony został WestLB trwale.
W ramach dyskusji dotyczącej długoterminowej, bezpiecznej podstawowej stopy procentowej strony zrezygnowały z zastosowania zysku z bezpiecznej inwestycji o określonym czasie trwania obserwowanego na rynku w momencie transferu, ponieważ takie ujęcie nie uwzględnia ryzyka reinwestycji, tzn. ryzyka braku inwestycji w wysokości bezpiecznej stopy procentowej po upływie okresu inwestycji.
Zdaniem stron ryzyko inwestycyjne zostanie najlepiej obliczone przy zastosowaniu "total return index".
Z tego powodu strony oparły się na indeksie niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) REX10 performance index, który odzwierciedla dokładnie zachowanie (performance) inwestycji w obligacje federalnych o dokładnie dziesięcioletnim terminie.
Zastosowany indeks uwzględnia stan indeksu REX10 performance index na koniec każdego roku od 1970 roku.
Strony oszacowały w ten sposób zysk na rok, który odzwierciedla tendencję przyjętego indeksu REX10 performance index w okresie od 1970 do 1991 roku, i w ten sposób strony uzyskały wyżej wymienioną bezpieczną podstawową stopę procentową w wysokości 7,15 % ( 31 grudnia 1991 roku).
(224) Biorąc pod uwagę, że wkład miał zostać udostępniony WestLB trwale, procedura obliczenia podstawowych stóp procentowych bezpiecznych papierów wartościowych wydaje się w tym przypadku właściwa.
Ponadto przyjęty indeks REX10 performance index stanowi ogólnie uznane źródło danych.
Obliczone podstawowe stopy procentowe bezpiecznych papierów wartościowych wydają się niniejszym uzasadnione.
(225) Również z tego powodu Komisja zgodziła się zdecydowanie, przyjąć za podstawę ustaloną przez strony długoterminową, stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,15 % na dzień 31 grudnia 1991 roku za minimalne koszty refinansowania brutto.
Przyjmując ryczałtową stopę podatkową w wysokości 50 % [49] w momencie transferu, Komisja uzyskała stopę refinansowania netto oraz w ten sposób potrącenie za brak płynności w wysokości 3,75 % p.a. za kapitał Wfa, który może być użyty do zabezpieczenia działalności komercyjnej.
Marża na zysk z kapitału ze względu na szczególne cechy transferu Wfa
(226) W praktyce przy ustalaniu wynagrodzenia za inwestycję w dane przedsiębiorstwo, cechy nietypowe, odbiegające od standardowej inwestycji w kapitał zakładowy znajdują zwykle wyraz w postaci odpowiednich dopłat lub potrąceń.
Należy zatem sprawdzić, czy cechy szczególne, zwłaszcza dany profil ryzyka transferu Wfa, sprawiają, że konieczne jest dostosowanie ustalonego minimalnego wynagrodzenia w wysokości 10,19 %, którego oczekiwałby inwestor prywatny za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy banku WestLB, oraz czy Komisja może przedsięwziąć kwantyfikację uwzględniającą wystarczające obciążenie.
W powyższym kontekście właściwe wydaje się sprawdzenie trzech kwestii: po pierwsze brak emisji nowych udziałów w spółce oraz związanych z mini praw do głosu, po drugie nadzwyczajna wartość transferowanego majątku oraz po trzecie brak zamienności inwestycji.
(227) Kraj związkowy nie uzyskał wskutek wniesienia kapitału dodatkowych głosów.
W wyniku rezygnacji z głosów inwestor traci możliwość wpływania na decyzje zarządu banku.
Jeśli zwiększona zostałaby liczba głosów przysługujących krajowi związkowemu, posiadałby on ponad 70 % głosów.
Tym samym pozycja kraju związkowego uległaby zmianie z udziałowca mniejszościowego (42 % udziałów) na udziałowca większościowego.
Dla wyrównania przyjęcia wyższego ryzyka strat bez odpowiedniego zwiększenia wpływu na przedsiębiorstwo inwestor działający na zasadach gospodarki rynkowej (nawet przy zmniejszeniu ryzyka wskutek uzgodnień wewnętrznych z innymi udziałowcami) zażądałby wyższego wynagrodzenia. Szczególnie wyraźne jest to w przypadku akcji uprzywilejowanych bez praw do głosu.
Za rezygnację z prawa do głosu oferuje się wyższe oprocentowanie oraz pierwszeństwo w zaspokojeniu. Wychodząc z założenia wyższego wynagrodzenia za akcje uprzywilejowane w stosunku do akcji zwykłych oraz w porozumieniu z głównym skarżącym BdB, krajem związkowym Nadrenią Północną-Westfalią oraz bankiem WestLB AG, które w wyniku rozmów przeprowadzonych w lipcu 2004 roku ustaliły stopę w wysokości 0,3 % p.a. (po opodatkowaniu), Komisja uważa za właściwą marżę w wysokości co najmniej 0,3 % p.a. (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw).
(228) Wielkość wniesionego majątku oraz wpływ, który wywiera on na bank WestLB z punktu widzenia dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności, został opisany już powyżej.
Dzięki wniesieniu Wfa kapitał podstawowy WestLB podwoił się, i to bez ponoszenia kosztów zakupu i kosztów administracyjnych.
W tym jednak przypadku uznano wielkość majątku Wfa, za najważniejszy – chociaż nie wyłącznie miarodajny – wyznacznik podobieństwa transakcji z inwestycją w kapitał zakładowy.
W ten sposób ponowne uwzględnienie wielkości transferu Wfa w ramach marży nienależnie "podwoiłoby" ten punkt widzenia.
Komisja rezygnuje w niniejszym przypadku – w przeciwieństwie do swojej pierwszej decyzji w sprawie WestLB – z marży, biorąc pod uwagę wielkość transferu.
(229) Podsumowując, należy zwrócić uwagę na brak zamienności inwestycji, tzn. brak możliwości odzyskania zainwestowanego kapitału w dowolnym momencie.
Inwestor może zwykle zbyć instrument kapitału własnego na rynku na rzecz osoby trzeciej i w ten sposób zakończyć swoją inwestycję.
Standardowe wniesienie kapitału zakładowego odbywa się, przyglądając się dokładnie, w następujący sposób: Inwestor wnosi po stronie aktywów w bilansie majątek (czy to w gotówce, czy w formie aportu).
Po stronie pasywów odpowiada temu zwykle udział na rzecz inwestora, którym może on dysponować, np. w przypadku spółki akcyjnej są to akcje.
Akcje może on odsprzedać osobie trzeciej.
W ten sposób wprawdzie nie może odzyskać aktywów wniesionych pierwotnie.
Ponieważ zaliczają się one obecnie do obowiązkowego kapitału własnego spółki i nie ma on do nich dostępu.
Jednakże może uzyskać ich równowartość, zbywając posiadane akcje.
Jego inwestycja jest w ten sposób zamienna.
Kraj związkowy nie posiada takiej możliwości z powodu szczególnych okoliczności wniesienia majątku Wfa.
Jednakże Komisja w tej sytuacji, w przeciwieństwie do pierwszej decyzji podjętej w sprawie WestLB, nie widzi powodu dla ustalenia kolejnej marży.
Kraj związkowy nie miał wprawdzie możliwości uzyskania równowartości poprzez wolne dysponowanie inwestycją, jednakże przynajmniej zasadniczo istniała możliwość ponownego wydzielenia majątku Wfa z banku WestLB na mocy ustawy i w ten sposób uzyskania wyższego zysku z kapitału poprzez ponowną inwestycję w inną instytucję kredytową.
(230) Komisja uważa ostatecznie marżę na zysku z kapitału w wysokości co najmniej 0,3 % p.a. (po opodatkowaniu) za rezygnację z uzupełniających praw do głosu za uzasadnioną [50].
Brak zmniejszenia wynagrodzenia z powodu uzgodnienia wynagrodzenia ryczałtowego
(231) W przypadku akcji wynagrodzenie zależy bezpośrednio od wyników uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo i wyraża się przede wszystkim w formie dywidend i udziału w przyroście wartości przedsiębiorstwa (np. wyrażonym we wzroście kursu akcji).
Kraj związkowy otrzymuje wynagrodzenie ryczałtowe, którego wysokość ma uwzględniać oba powyższe aspekty wynagrodzenia za "normalne" dokapitalizowanie.
Można by argumentować, że stałe wynagrodzenie stanowi korzyść dla kraju związkowego, zamiast bezpośredniego uzależniania wynagrodzenia od wyników WestLB, która to korzyść usprawiedliwia redukcję stopy wynagrodzenia.
Czy jednakże takie stałe wynagrodzenie rzeczywiście jest korzystniejsze niż zmienne, zależne od zysku, zależy w dużej mierze od wyników przedsiębiorstwa osiąganych w przyszłości.
Jeśli pogorszą się one, wówczas stopa ryczałtowa jest korzystniejsza dla inwestora, przy ich polepszeniu jednakże, przeciwnie, stanowi wadę.
Rzeczywistego rozwoju sytuacji nie można uwzględniać przy późniejszej ocenie decyzji inwestycyjnej.
Należy w niniejszej sytuacji zwrócić uwagę, że przy stratach nie będzie wypłacane żadne wynagrodzenie, oraz że podjęcie decyzji o skumulowanych dopłatach należy do banku WestLB.
Ryczałtowy charakter wynagrodzenia nie jest korzystny dla inwestora, gdyż musi się on zgadzać z ewentualnym pomniejszeniem wynagrodzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty Komisja uważa, że stopa wynagrodzenia nie może zostać zredukowana.
(232) Należy także nadmienić, że wynagrodzenie, które należy wypłacić za wniesiony kapitał, zwykle uzgadniane jest między przedsiębiorstwem a inwestorem.
W niniejszym przypadku wysokość wynagrodzenia, które powinien płacić WestLB, została ewidentnie ustalona między udziałowcami WestLB, co nie wydaje się standardowym posunięciem.
Wysokość wynagrodzenia nie powinna zależeć od tego, co są w stanie zaakceptować pozostali udziałowcy, lecz od ryzyka, jakim obciążony zostaje kraj związkowy, oraz od korzyści dla banku WestLB.
Niemcy nie przedłożyły także dokumentów dotyczących negocjacji wynagrodzenia oraz obliczenia jego wysokości.
Niemcom jednak należy przyznać rację, iż ocena pomocy przez Komisję winna zostać oparta wyłącznie na wyniku, tzn. wysokości wynagrodzenia, a nie rodzaju i sposobie, w jaki doszło do jego uzgodnienia.
Z punktu widzenia Komisji sposób ustalenia wynagrodzenia oraz zamiary temu towarzyszące mogą wskazywać na to, jak dalece kraj związkowy podejmował decyzje, tak jak inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej.
(233) Udziałowcy WestLB ustalili ponadto, że wynagrodzenie winno zostać określone dopiero w momencie przedłożenia wyników finansowych WestLB za rok 1992.
Zdaniem Komisji wyniki finansowe banku nie powinny grać roli przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia ryczałtowego.
Wynagrodzenie tego typu nie powinno zależeć od uzyskiwanych przez WestLB zysków, lecz od ryzyka, które ponosi kraj związkowy oraz od potencjalnej korzyści z transferu majątku dla banku.
Inwestor działający na zasadach gospodarki wolnorynkowej nie byłby skłonny zaakceptować niższego wynagrodzenia ryczałtowego z powodu gorszych wyników danego przedsiębiorstwa.
Powyższe porozumienie nie skłania do uznania takiego zachowania za zgodne z podejmowanym przez inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej.
(234) W części wstępnej procedury prowadzonej przez Komisję doszło do negocjacji między głównym skarżącym a WestLB, które miały na celu rozwiązanie sytuacji bez przeprowadzania procedury na podstawie art. 88 ustęp 2 Traktatu WE, tzn. wspólne znalezienie wynagrodzenia rynkowego.
Powyższe rozmowy nie doprowadziły do żadnego wyniku.
WestLB zaproponował w trakcie rokowań udzielenie krajowi związkowemu dodatkowo do istniejącego wynagrodzenia ryczałtowego w wysokości 0,6 %, prawa do uzyskania odpowiedniego odszkodowania w przypadku likwidacji WestLB za przyrost wartości, który bank uzyskał poprzez rozszerzenie działalności komercyjnej wskutek transferu majątku Wfa; tzn. kraj związkowy otrzymałby dodatkowy udział w otwartych rezerwach oraz cichych rezerwach WestLB.
Powyższa sytuacja sugeruje, że wartość wniesionego kapitału do WestLB w rzeczywistości była wyższa, niż uzgodnione wynagrodzenie.
Powyższy udział w wartości likwidacyjnej nie został jednak uzgodniony.
Inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej nie zaakceptowałby takiego hipotetycznego "wynagrodzenia", ponieważ w przypadku przedsiębiorstwa działającego długoterminowo, jakim jest WestLB, nigdy nie byłby w stanie otrzymać wymienionego wynagrodzenia; nie miałoby więc ono dla niego żadnej wartości.
Łączne wynagrodzenie
(235) Na podstawie powyższych rozważań i w porozumieniu z głównym skarżącym BdB, krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia oraz WestLB AG, Komisja doszła do wniosku, iż odpowiednie wynagrodzenie za rzeczony kapitał wynosi 6,92 % (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw), mianowicie 10,19 % (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw) zwykłego zysku z tego instrumentu plus marża w wysokości 0,3 punktów procentowych (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw) za szczególny charakter transakcji minus 3,75 % (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw) z powodu nakładów finansowych, które poniósł WestLB z powodu braku płynności wniesionego majątku.
iv) Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę w wysokości 3,4 mld DEM (1,74 mld EUR)
(236) Jak przedstawiono powyżej także udział w kapitale własnym w wysokości 3,4 mld DEM (1,74 mld EUR) stanowi dla banku WestLB wartość materialną, a jego funkcję ekonomiczną można porównać z poręczeniem lub gwarancją.
Inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zażądałby odpowiedniego wynagrodzenia za takie ryzyko.
(237) W decyzji o wszczęciu procedury badania według art. 88 ustęp 2 Traktatu WE Komisja wymieniła stopę w wysokości 0,3 %, którą Niemcy uznały za odpowiednią prowizję za awal dla banku WestLB.
Należy przy tym uwzględnić szczególnie dwa czynniki.
Po pierwsze kwota w wysokości 3,4 mld DEM (1,74 mld EUR) jest znacznie wyższa niż kwoty zwykle pokrywane przez podobne gwarancje bankowe.
Po drugie gwarancje bankowe z reguły połączone są z określonymi transakcjami i mają określony czas obowiązywania.
Specjalna rezerwa Wfa udostępniona została WestLB bezterminowo.
Oba czynniki powinny skutkować podwyższeniem wynagrodzenia do około 0,5 – 0,6 %.
Powyższą stopę należy odpowiednio dopasować, skoro premie gwarancyjne zwykle stanowią koszty działalności i w ten sposób zmniejszają dochód do opodatkowania, a wynagrodzenie wypłacone krajowi związkowemu za kapitał Wfa płacone jest z zysków po opodatkowaniu.
Po uwzględnieniu wszystkich powyższych argumentów Komisja jest zdania, że stopa wynagrodzenia w wysokości 0,3 % po opodatkowaniu stanowi właściwe wynagrodzenie za tego typu kapitał.
v) Efekty synergii
(238) Władze niemieckie uważają, że rzeczywistym powodem przeniesienia były potencjalne efekty synergii, a nie powiększenie kapitału własnego WestLB.
Jest jak najbardziej możliwe, że dyskusje na temat wydajności funduszu wspierającego rozwój budownictwa mieszkaniowego rozpoczęły się już w latach 70-tych.
Jednakże pomimo tak długiej dyskusji nie doszło do przeniesienia przed rokiem 1991, a wówczas zapotrzebowanie na kapitał banku WestLB zmuszało właścicieli publicznych do podjęcia odpowiednich kroków.
Dokumenty – szczególnie odpowiednie dokumenty dotyczące ustawy o transferze kapitału (Übertragungsgesetz) oraz uzasadnienie ustawowe, a także protokoły debat w parlamencie krajowym – jednoznacznie potwierdzają, że rzeczywistym celem przeniesienia było zapewnienie WestLB kapitału podstawowego odpowiadającego nowym wymogom dotyczącym wypłacalności.
Synergię uznano za pozytywny efekt (poboczny), nie stanowiła ona wówczas na pewno głównego powodu transakcji.
(239) Władze niemieckie oraz WestLB twierdzą, że kraj związkowy otrzymał nie tylko wynagrodzenie w wysokości 0,6 % za kwotę 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR), lecz ponadto korzysta z efektów synergii w wysokości około 30 mln DEM (15 mln EUR) rocznie w wyniku przeniesienia i włączenia Wfa oraz przejęcia zobowiązań emerytalnych Wfa przez WestLB w wysokości 33 mln DEM (17 mln EUR). Oszczędności uzyskane wskutek efektu synergii związane były z połączeniem Wfa z dawnym działem wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego w banku WestLB, dzięki czemu poprawiono strukturę organizacyjną funduszu wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego kraju związkowego oraz osiągnięto oszczędności personalne.
(240) Efekty synergii należą do normalnych skutków połączenia.
Jednakże nie jest jasne, w jaki sposób można pogodzić efekty synergii z koncepcją zamkniętego systemu przedstawioną przez kraj związkowy z neutralnością konkurencyjną Wfa.
Przy założeniu, że efekty synergii były możliwe po dokonaniu przeniesienia, chociaż oba działy pozostały wyraźnie od siebie oddzielone, i wynikały z połączenia Wfa z działem wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego WestLB, który już wcześniej pracował wyłącznie na potrzeby Wfa, trudno nie zastanowić się, dlaczego nie można było już wcześniej osiągnąć tych efektów synergii bez transferu.
(241) Jeśli ponadto powstaną takie efekty synergii i oszczędności dla Wfa, wówczas korzyść odniesie fundusz wspieraniu rozwoju budownictwa mieszkaniowego dzięki redukcji kosztów (a w ten sposób skorzysta również kraj związkowy), nie można jednakże uznać tego za świadczenie zwrotne WestLB za udostępnienie kapitału podstawowego.
Ponieważ efekty synergii nie zmniejszają możliwości wykorzystania wniesionego kapitału dla WestLB, ani nie zwiększają związanych z przeniesieniem kosztów dla WestLB, efekty synergii nie mogą mieć również wpływu na wysokość wynagrodzenia, którego mógłby zażądać od banku inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej za udostępniony kapitał własny.
Także w przypadku rzeczywistej korzyści dla kraju związkowego związanej z wystąpieniem efektów synergii, każde przedsiębiorstwo konkurencyjne byłoby zmuszone z powodu istniejącej konkurencji "zapłacić" krajowi związkowemu za instrument finansowy (Wfa) dodatkowo do odpowiedniego wynagrodzenia za udostępniony kapitał własny "wynagrodzenie" w postaci takich korzyści.
(242) Ponadto efekty synergii wskutek połączenia powstają zwykle dla obu przedsiębiorstw biorących udział w połączeniu.
Trudno zrozumieć, dlaczego WestLB nie miałby w ogóle profitować z powyższych korzyści.
(243) Jeśli bank WestLB zapłacił zobowiązania emerytalne Wfa, dzięki którym roczne wydatki Wfa uległy redukcji, to tej płatności nie można uznać za efekty synergii w wyniku połączenia.
Można uznać je za wynagrodzenie pośrednie WestLB na rzecz kraju związkowego.
Powyższe korzyści powinny powstać się w ramach funduszu wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego oraz następnie zwiększyć środki na ten cel.
(244) Komisja jest zatem zdania, że w przypadku omawianych efektów synergii nie chodzi o wynagrodzenie za wniesienie Wfa zapłacone przez WestLB, jest jednakże gotowa uznać kwotę w wysokości 33 mln DEM (17 mln EUR) zapłaconą przez WestLB w roku 1992 na rzecz zobowiązań emerytalnych Wfa za część wynagrodzenia zapłaconego przez WestLB za wniesienie kapitału.
f) Uwzględnienie roku obrotowego 2002
(245) Komisja wbrew stanowisku stron porozumienia doszła ponadto do wniosku, że także rok 2002 należy uwzględnić przy obliczaniu wielkości pomocy, i to proporcjonalnie do 1 sierpnia 2002 roku.
Niemcy wprawdzie wielokrotnie podnosiły, że na mocy ustawy majątek Wfa został przeniesiony do banku krajowego Nadrenii Północnej-Westfalii ze skutkiem wstecznym na dzień 1 stycznia 2002 r., co zostało uwzględnione w bilansie i rachunku zysków i strat, należy zatem uznać że pomoc została wycofana z dniem 1 stycznia 2002 r.
Niezależnie od ujęcia bilansowego, bank WestLB mógł korzystać z kapitału Wfa rzeczywiście do dnia 1 sierpnia 2002 r. w celu zabezpieczenia działalności komercyjnej.
Dla ocenianego przypadku jest to kwestia decydująca.
(246) Szczególnie nie przekonuje twierdzenie, iż nie tylko przychody Wfa i obszarów wspieranych, lecz także wszystkie transakcje publicznymi hipotecznymi listami zastawnymi na mocy nowego ustalenia przeszły na bank krajowy już z dniem 1 stycznia 2002 r., i w ten sposób straty przychodów, które należy postrzegać w bezpośrednim związku z przyszłym wykorzystaniem majątku Wfa, były dla WestLB znacznie wyższe niż odpowiednie wynagrodzenie za kapitał Wfa, co należy uznać za odpowiednią kompensatę.
Komisja doszła do wniosku, że strata wynikająca z oddzielenia działalności wspierającej oraz transakcji publicznymi hipotecznymi listami zastawnymi nie stanowi wynagrodzenia za wykorzystanie kapitału Wfa trwające do 1 sierpnia 2002 r.
Nie tylko działalność wspierająca oraz transakcje publicznymi hipotecznymi listami zastawnymi były pokrywane kapitałem Wfa, ale całość działalności komercyjnej banku WestLB.
Bank WestLB powinien zapłacić wynagrodzenie w wysokości 6,92 %, proporcjonalnie do dnia 1 sierpnia 2002 r.
g) WIELKOŚĆ POMOCY
(247) Zgodnie z powyższymi obliczeniami Komisja uważa wynagrodzenie w wysokości 6,92 % p.a. po opodatkowaniu za część kapitału, która została użyta przez WestLB do zabezpieczenia działalności komercyjnej, mianowicie 2,5 mld DEM (1,28 mld EUR) na koniec 1993 roku, oraz wynagrodzenie w wysokości 0,3 % po opodatkowaniu za różnicę między tą częścią a częścią wykazaną w bilansie WestLB jako kapitał własny w wysokości 5,9 mld DEM (3,02 mld EUR), a więc 3,4 mld DEM (1,74 mld EUR) na koniec 1993 roku, za zgodne z zasadami rynku.
(248) WestLB zapłacił wynagrodzenie w wysokości 0,6 % wyłącznie za kwotę, którą mógł przeznaczyć na zabezpieczenie swojej działalności komercyjnej.
Powyższe wynagrodzenie zapłacono po raz pierwszy za rok 1993.
Jak przedstawiono powyżej, Komisja akceptuje płatności WestLB w roku 1992 przeznaczone na roszczenia emerytalne Wfa za dodatkowe wynagrodzenie dla kraju związkowego.
(249) Wielkość pomocy może zostać obliczona jako różnica między rzeczywistymi płatnościami oraz płatnościami, które odpowiadałyby warunkom rynkowym.
(250) Tabela nr 5: Obliczenie wielkości pomocy
(Razem: 1913,80 mln DEM = 978,51 mln EUR)
(w mln DEM) _BAR_
_BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
1.Udział rezerwy specjalnej udostępnionej WestLB _BAR_ 13 _BAR_ 2510 _BAR_ 2819 _BAR_ 3048 _BAR_ 3108 _BAR_ 3112 _BAR_ 3113 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
2.Kwota pozostała (różnica do 5.900 mln DEM, 2002 proporcjonalnie 7/12) _BAR_ 5887 _BAR_ 3390 _BAR_ 3081 _BAR_ 2852 _BAR_ 2792 _BAR_ 2788 _BAR_ 2787 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 6,92 % (po opodatkowaniu) za pkt 1 _BAR_ 0,9 _BAR_ 173,7 _BAR_ 195,1 _BAR_ 210,9 _BAR_ 215,1 _BAR_ 215,4 _BAR_ 215,4 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 0,3 % (po opodatkowaniu) za pkt 2 _BAR_ 17,7 _BAR_ 10,2 _BAR_ 9,2 _BAR_ 8,6 _BAR_ 8,4 _BAR_ 8,4 _BAR_ 8,4 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Wynagrodzenie rynkowe razem _BAR_ 18,6 _BAR_ 183,9 _BAR_ 204,3 _BAR_ 219,5 _BAR_ 223,5 _BAR_ 223,8 _BAR_ 223,8 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Rzeczywiste wynagrodzenie (po opodatkowaniu) _BAR_ 33,1 _BAR_ 15,1 _BAR_ 16,9 _BAR_ 18,3 _BAR_ 18,6 _BAR_ 18,7 _BAR_ 18,7 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] [51] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wielkość pomocy _BAR_ -14,5 _BAR_ 168,8 _BAR_ 187,4 _BAR_ 201,2 _BAR_ 204,9 _BAR_ 205,1 _BAR_ 205,1 _BAR_ 208,6 _BAR_ 209,3 _BAR_ 209,3 _BAR_ 128,6 _BAR_
4.
ZWOLNIENIA PODATKOWE
(251) Zgodnie z wyjaśnieniem Komisji z decyzji o wszczęciu procedury na podstawie art. 88 ustęp 2 Traktatu WE pomoc państwa może mieć miejsce, jeżeli przedsiębiorstwo zostało zwolnione z normalny podatków, które obowiązują jego konkurentów.
Jeżeli konstrukcja "instytucji w instytucji" zawiera w sobie podmiot zwolniony z podatków, trzeba podjąć odpowiednie działania, które zapewnią, że ekonomiczne skutki zwolnienia podatkowego ograniczą się tylko i wyłącznie do instytucji pożytku publicznego i nie będą oddziaływać na przedsiębiorstwo działające na zasadach rynkowych.
(252) WestLB nie był zobowiązany do płacenia podatku od kapitału na działalność gospodarczą, ani podatku majątkowego za wniesione aktywa.
Ponadto działalność Wfa była także po transferze zwolniona z podatku od osób prawnych.
Zdaniem Niemiec w wyniku powyższej regulacji podatkowej bank WestLB nie powinien znaleźć się w korzystniejszej sytuacji niż inne podmioty płacące podatki i rzeczywiście się w niej nie znajduje.
(253) Zyski przypadające WestLB z działalności komercyjnej prowadzonej dzięki użyciu kapitału Wfa do obliczenia wskaźnika wypłacalności, są normalnie opodatkowane.
Wyłącznie zyski ze wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego nie podlegają opodatkowaniu.
Zwolnienia z podatku majątkowego oraz podatku od kapitału na działalność gospodarczą ograniczają się również do działalności wspierającej rozwój budownictwa mieszkaniowego.
Komisja nie jest władna podjąć decyzję, czy doszło do naruszenia niemieckich przepisów o zwolnieniach podatkowych dla instytucji pożytku publicznego, lecz może jedynie ocenić działanie z punktu widzenia postanowień Traktatu WE o pomocy państwa.
(254) Dzięki zwolnieniu Wfa wewnątrz WestLB z podatku majątkowego, od kapitału na działalność gospodarczą i od osób prawnych zwiększono zyski (lub zmniejszono straty) Wfa, zredukowano potencjalną konieczność wniesienia przez kraj związkowy dodatkowego kapitału na wspieranie budownictwa mieszkaniowego oraz w ten sposób zwiększono majątek netto Wfa.
Wfa potrzebowała tylko określoną część (rozszerzonego) kapitału podstawowego dla prowadzenia własnej działalności, dlatego część udostępniona WestLB na zabezpieczenie działalności komercyjnej mogła również z czasem się zwiększyć.
Jeśli jednak ta część by wzrosła, powiększyłaby się także podstawa wypłacania wynagrodzenia dla kraju związkowego.
Jeśli wynagrodzenie ustalono by w odpowiedniej wysokości, wówczas zwolnienia podatkowe dla funduszu wspierającego rozwoju budownictwa mieszkaniowego nie doprowadziłyby do zakłócenia konkurencji na korzyść WestLB.
Zgodnie z powyższymi obliczeniami odpowiednie wynagrodzenie wynosi 6,92 % p.a lub 0,3 % p.a. po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw.
5.
UMORZENIE ZOBOWIĄZAŃ
(255) Niemcy podnoszą, iż zwolnienie ze zobowiązania gwarancyjnego nie wpływa negatywnie na sytuację finansową kraju związkowego oraz nie stanowi korzyści konkurencyjnej dla Wfa lub dla WestLB.
Ponieważ majątek Wfa (fundusz kraju związkowego wspierający budownictwo mieszkaniowe) po przeniesieniu nie zmniejsza się już corocznie przez to zobowiązanie, w razie rozwiązania Wfa uzyskano by wyższe przychody, które otrzymałby kraj związkowy.
Niemieckie władze wyjaśniają ponadto, że bez tego zwolnienia BAKred nie zaakceptowałby 4 mld DEM (2,05 mld EUR) jako kapitału podstawowego Wfa.
(256) Dzięki rezygnacji z gwarancji wartość Wfa niezaprzeczalnie wzrosła.
Ponieważ jednakże wynagrodzenie płacone przez WestLB opierało się na wycenie Wfa po tej rezygnacji, a więc uwzględniało przyrost wartości, rezygnacja nie stanowiła korzyści dla WestLB, w związku z tym wynagrodzenie jest zgodne z warunkami rynkowymi.
6.
ZGODNOŚĆ DZIAŁANIA Z TRAKTATEM WE
(257) Na podstawie powyższej argumentacji można stwierdzić, że wszystkie kryteria art. 87 ustęp 1 Traktatu WE zostały wypełnione oraz że transfer Wfa stanowi pomoc państwa w rozumieniu wymienionego artykułu.
Wychodząc z powyższego założenia, należy sprawdzić, czy pomoc można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Należy ponadto zauważyć, że rząd niemiecki w odniesieniu do ewentualnej pomocy w ramach transferu Wfa nie wniósł o uwzględnienie żadnego z odstępstw wymienionych w Traktacie.
(258) Żadne odstępstwo określone w art. 87 ustęp 2 Traktatu WE nie znajduje w powyższej sytuacji zastosowania.
Pomoc nie ma charakteru socjalnego, ani nie została przyznana indywidualnym konsumentom.
Nie miała ona także na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innym zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych podziałem Niemiec.
(259) Pomoc nie ma celu wspierania regionów – nie jest przeznaczona ani na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych – dlatego nie ma zastosowania ani art. 87 ustęp 3 lit. a), ani aspekt regionów gospodarczych wymieniony w art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE. Wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego także nie stanowią celu pomocy.
(260) Kontynuacja działalności WestLB również nie była zagrożona w momencie przeprowadzania wymienionego działania, dlatego nie pojawiła się kwestia czy bankructwo jednego dużego banku, jakim jest WestLB, mogłoby doprowadzić do kryzysu sektora bankowego w Niemczech, co z kolei na podstawie art. 87 ustęp 3 lit. b) Traktatu WE mogłoby uzasadniać przyznanie pomocy w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec.
(261) Zgodnie z art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc państwa przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi niektórych regionów gospodarczych.
Zasadniczo powyższe może także dotyczyć pomocy na restrukturyzację w sektorze bankowym.
W niniejszym przypadku jednakże brak przesłanek koniecznych do zastosowania powyższych odstępstw.
Banku WestLB nie można uznać za przedsiębiorstwo przeżywające trudności, które musi otrzymać pomoc państwa dla odzyskania rentowności.
(262) Art. 86 ustęp 2 Traktatu WE, który dopuszcza w określonych wyjątkowych sytuacjach odstępstwa od przepisów Traktatu o pomocy państwa, zasadniczo dotyczy także sektora usług finansowych.
Komisja potwierdziła powyższe stwierdzenie w sprawozdaniu pt. "Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez sektor bankowy" [52].
Jednak nie pozostawia wątpliwości, że transfer przeprowadzono, aby bank WestLB był w stanie sprostać nowym wymogom dotyczącym kapitału własnego, bez związku z jakimikolwiek usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
Niemcy nie podniosły ponadto, że poprzez transfer Wfa bank WestLB miałby otrzymać rekompensatę za świadczenie określonych usług w ogólnym interesie gospodarczym. Dlatego nie ma zastosowania także powyższe odstępstwo.
(263) Ponieważ żadne z odstępstw od zasady zakazu pomocy państwa wymienione w art. 87 ustęp 1 Traktatu WE nie znajduje zastosowania, niniejszej pomocy państwa nie można uznać za zgodną z Traktatem
VII.
WNIOSEK
(264) Komisja stwierdza, że Niemcy przyznały pomoc niezgodnie z prawem, naruszając art. 88 ustęp 3 Traktatu WE.
W związku z tym przyznana pomoc jest bezprawna.
(265) Pomocy nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem ani na podstawie art. 87 ustęp 2 lub ustęp 3, ani na podstawie innego postanowienia Traktatu WE. Pomoc uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem, należy ją znieść, a wielkość pomocy przyznanej niezgodnie z prawem musi zostać zwrócona przez rząd niemiecki -
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa przyznana przez Niemcy na rzecz Westdeutsche Landesbank Girozentrale, obecnie WestLB AG, w wysokości 978,51 mln EUR w okresie od 1 stycznia 1992 r. do 1 sierpnia 2002 r. jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Niemcy podejmą wszystkie konieczne działania, aby odzyskać od beneficjenta pomoc wymienioną w art. 1, przyznaną bezprawnie.
Artykuł 3
Windykacja pomocy nastąpi niezwłocznie według postępowania krajowego, jeśli możliwe będzie natychmiastowe i rzeczywiste wykonanie niniejszej decyzji.
Kwota pomocy podlegająca windykacji zostanie zwiększona o odsetki, które zostaną obliczone od dnia udostępnienia bezprawnej pomocy beneficjentowi do jej rzeczywistego zwrotu.
Odsetki zostaną obliczone zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004.
[53]
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję przy pomocy załączonego kwestionariusza o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Niemcy na rzecz Norddeutsche Landesbank – Girozentrale
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3926)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/738/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu [1] Państwa Członkowskiego oraz innych zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Przedmiotem postępowania jest transfer trzech krajowych urzędów powierniczych (Landestreuhandstellen, dalej zwanych "LTS") przez kraj związkowy Dolna Saksonia do Północnoniemieckiego Banku Krajowego – Centrali Żyrowej (Norddeutsche Landesbank – Girozentrale, dalej zwanego "NordLB").
Postępowanie związane jest z innymi sześcioma postępowaniami prowadzonymi przeciw Niemcom w związku z transferami aktywów do banków krajów związkowych, szczególnie do banku Westdeutsche Landesbank Girozentrale (Zachodnioniemiecki Bank Krakowy – Centrala Żyrowa, dalej zwany "WestLB").
(2) Komisja przekazała Niemcom w dniu 12 stycznia 1993 r. zapytanie dotyczące podwyższenia kapitału banku WestLB wskutek połączenia z Instytucją Wspierającą Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego (Wohnungsbauförderanstalt, dalej zwanej "Wfa") oraz dotyczące podobnych podwyższeń środków własnych banków krajów związkowych w innych krajach związkowych.
W tym piśmie Niemcy zostały poproszone o przekazanie informacji, w jakich bankach krajów związkowych doszło do wniesienia funduszy celowych oraz jakie powody mogłyby uzasadniać przeprowadzenie powyższych transakcji.
(3) Niemcy odpowiedziały pismami z dnia 16 marca 1993 r. oraz 17 września 1993 r.
Komisja zwróciła się z zapytaniem o dalsze informacje w pismach z dnia 10 listopada 1993 r. oraz 13 grudnia 1993 r., a Niemcy przekazały kolejną odpowiedź pismem z dnia 8 marca 1994 r.
(4) Pismami z dnia 31 maja 1994 r. oraz 21 grudnia 1994 r.
Federalne Zrzeszenie Niemieckich Banków (Bundesverband deutscher Banken e.V., dalej zwane "BdB"), reprezentujące banki prywatne z siedzibą w Niemczech, poinformowało Komisję między innymi, iż na mocy ustawy z dnia 17 grudnia 1991 r. dokonano transferu udziałów kraju związkowego Dolna Saksonia w funduszu wpierającym rozwój mieszkalnictwa, rolnictwa oraz gospodarki przemysłowej z dniem 31 grudnia 1991 r. na rzecz banku NordLB.
Zdaniem BdB wskutek podwyższenia środków własnych banku NordLB doszło do zakłócenia konkurencji na korzyść tego banku, ponieważ nie uzgodniono wynagrodzenia zgodnego z rynkowymi zasadami działania inwestora.
Za pośrednictwem drugiego z wymienionych pism BdB wniosło formalną skargę oraz zwróciło się do Komisji o wszczęcie przeciw Niemcom procedury na podstawie art. 93 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 2 Traktatu WE).
W lutym oraz marcu 1995 roku oraz w grudniu 1996 roku kilka banków przystąpiło do wymienionej skargi ich Zrzeszenia.
(5) Komisja przeprowadziła najpierw badanie transferu majątku do banku WestLB, oświadczyła jednakże, że przebada przeniesienia do innych banków krajów związkowych, szczególnie na rzecz banku NordLB, w świetle wyników w sprawie WestLB [2].
W roku 1999 Komisja podjęła ostateczną decyzję 2000/392/WE [3] w powyższej sprawie i uznała pomoc (różnicę między zapłaconym wynagrodzeniem a wynagrodzeniem rynkowym) za niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz nakazała windykację pomocy.
Powyższą decyzję uchylił Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w dniu 6 marca 2003 r. z powodu niedostatecznego uzasadnienia dwóch parametrów zastosowanych do obliczenia wysokości wynagrodzenia, ponadto jednakże w pełni ją potwierdził.
Znając porozumienie między głównym skarżącym, WestLB oraz krajem związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, dnia 20 października 2004 r. Komisja wydała nową decyzję, która uwzględniała zastrzeżenia sądu.
(6) Po podjęciu decyzji 2000/392/WE Komisja przekazała Niemcom w dniu 1 września 1999 r. zapytanie dotyczące transferów do innych banków krajów związkowych.
Niemcy w odpowiedzi przesłały pismo z dnia 8 grudnia 1999 r. zawierające informacje o transferze krajowych urzędów powierniczych do banku NordLB, które na następne zapytanie Komisji uzupełniono pismem z dnia 22 stycznia 2001 r.
(7) W dniu 1 maja 2001 r. Komisja zwróciła się zapytaniem o dalsze dane odnośnie do transferów kapitału przeprowadzonych przez Dolnosaksoński Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych (Niedersächsischer Sparkassen und Giroverband, dalej zwany "NSGV"), na które Niemcy odpowiedziały w dniu 15 maja 2001 r.
(8) Pismem z dnia 13 listopada 2002 r. Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu procedury na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE w sprawie przeniesienia funduszu celowego kraju związkowego Dolna Saksonia do banku NordLB.
Komisja wszczęła jednocześnie procedurę w sprawie podobnych transferów aktywów do banków krajów związkowych Bayerische Landesbank – Girozentrale, Landesbank Schleswig-Holstein – Girozentrale, Hamburgische Landesbank – Girozentrale oraz Landesbank Hessen-Thüringen.
Wcześniej Komisja wszczęła już w lipcu 2002 r. procedurę w sprawie transferu funduszu celowego do Landesbank Berlin.
(9) Decyzje dotyczące wszczęcia procedur opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4].
Komisja wezwała inne zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(10) Pismem z dnia 11 kwietnia 2003 r. Niemcy przekazały swoje uwagi odnośnie do wszczęcia procedury w sprawie banku NordLB.
(11) Pismem z dnia 29 lipca 2003 r. BdB zajęło wspólne stanowisko odnośnie do wszystkich decyzji o wszczęciu procedur z dnia 13 listopada 2002 roku.
Dnia 30 października 2003 r. Niemcy przesłały komunikat z odpowiedzią rządu kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia oraz banku WestLB AG na uwagi BdB, który dotyczył również procedury w sprawie o wniesienie LTS do banku NordLB.
(12) Na kolejne zapytanie Komisji z dnia 1 września 2003 r. Niemcy przekazały dalsze informacje w piśmie z dnia 28 października 2003 r. oraz ustosunkowały się do uwag BdB w sprawie banku NordLB.
(13) Dnia 7 kwietnia 2004 r. oraz dnia 3 maja 2004 r. Komisja wystosowała kolejne zapytania do Niemiec, na które odpowiedziano dnia 27 maja 2004 r. oraz dnia 28 czerwca 2004 r.
W dniach 16 sierpnia oraz 9 września 2004 r. Niemcy przesłały uwagi uzupełniające do dotychczasowego stanowiska.
(14) Dnia 19 lipca 2004 r. główny skarżący BdB, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia oraz bank WestLB AG przekazały tymczasowe porozumienie o odpowiednim wynagrodzeniu za przekazany majątek.
Powyższe wynagrodzenie powinno ich zdaniem stać się podstawą podjęcia decyzji przez Komisję.
Ponadto BdB, kraj związkowy Dolna Saksonia oraz bank NordLB przekazały propozycję porozumienia o odpowiednim wynagrodzeniu za przeniesiony majątek LTS.
Do Komisji wpłynęły następnie liczne pisma od tych zainteresowanych stron oraz od Niemiec.
Ostateczną wersję porozumienia dotyczącego przeniesienia majątku LTS do banku NordLB Komisja otrzymała w dniu 7 października 2004 r.
II.
DOKŁADNY OPIS POMOCY
1.
PÓŁNOCNONIEMIECKI BANK KRAJOWY – CENTRALA ŻYROWA (NORDDEUTSCHE LANDESBANK – GIROZENTRALE)
(15) Bank NordLB, do którego wniesiono LTS, jest publicznoprawną instytucją kredytową posiadającą formę prawną instytucji prawa publicznego z siedzibą w Hanowerze, Braunschweigu, Magdeburgu i Schwerinie.
Jest to jeden z największych banków niemieckich wykazujący sumę bilansową koncernu w wysokości ok.
193 mld EUR (dzień bilansowy 31 grudnia 2003 r.) oraz zatrudniający obecnie około 9500 pracowników.
(16) Bank NordLB powstał w roku 1970 wskutek porozumienia czterech publicznoprawnych instytucji kredytowych (Niedersächsische Landesbank, Braunschweigische Staatsbank wraz z Braunschweigische Landessparkasse, Hannoversche Landeskreditanstalt oraz Niedersächsische Wohnungskreditanstalt-Stadtschaft).
(17) Właścicielami banku NordLB w momencie przeniesienia kapitału, które jest obecnie badane, był kraj związkowy Dolna Saksonia w 60 % oraz Dolnosaksoński Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych (Niedersächsischer Sparkassen und Giroverband, dalej zwany "NSGV"), korporacja prawa publicznego, w 40 %.
(18) Na mocy dwóch umów państwowych podpisanych w latach 1991 i 1992 kraje związkowe Dolna Saksonia, Saksonia-Anhalt i Meklemburgia-Pomorze Przednie uzgodniły, że bank NordLB będzie kontynuował działalność jako ich wspólna instytucja prawa publicznego.
Z dniem 12 stycznia 1993 r. struktura udziałowo-poręczycielska zmieniła się w następujący sposób: kraj związkowy Dolna Saksonia 40 %, NSGV 26,66 %, kraj związkowy Saksonia-Anhalt 10 %, kraj związkowy Meklemburgia-Pomorze Przednie 10 %, Zrzeszenie Udziałowców Kas Oszczędnościowych Saksonia-Anhalt (Sparkassenbeteiligungsverband, dalej zwane "SBV") 6,66 %, Zrzeszenie Celowe Udziałowców Kas Oszczędnościowych Meklemburgia-Pomorze Przednie (Sparkassenbeteiligungszweckverband, dalej zwane "SZV") 6,66 %.
(19) Zgodnie ze statutem bank NordLB wypełnia zadania banku kraju związkowego, centralnego banku kas oszczędnościowych oraz banku komercyjnego.
Może on przeprowadzać inne transakcje różnego rodzaju, które służą celom działalności prowadzonej przez bank, jego udziałowcom oraz korporacjom komunalnym w krajach związkowych.
W regionie Braunschweigu bank NordLB działa jako kasa oszczędnościowa.
NordLB oferuje usługi dla klientów prywatnych, instytucjonalnych, dla przedsiębiorstw oraz dla sektora publicznego, zajmuje ważną pozycję na międzynarodowych rynkach kapitałowych, zarówno działając na własny rachunek, jak i na rachunek innych emitentów papierów dłużnych.
NordLB, podobnie jak wiele innych niemieckich banków uniwersalnych, posiada także udziały w instytucjach finansowych oraz innych przedsiębiorstwach.
(20) Bank NordLB jest obecny we wszystkich miejscach ważnych dla światowych finansów i handlu.
Bank utrzymuje biuro giełdowe we Frankfurcie, oddziały w Londynie, Nowym Jorku, Singapurze, Sztokholmie, Helsinkach oraz Szanghaju, przedstawicielstwa w Oslo, Tallinie i Pekinie, a także spółki zależne w Londynie, Zurychu, Luksemburgu, Rydze, Wilnie i Warszawie.
(21) W roku 2003 współczynnik środków własnych NordLB wynosił 11,5 % dla banku oraz 10,1 % dla koncernu; współczynnik kapitału podstawowego natomiast 7,1 % dla banku i 6,3 % dla koncernu.
Rentowność kapitału własnego wynosiła w roku 2003 [...] [5] %.
2.
KRAJOWE URZĘDY POWIERNICZE (LANDESTREUHANDSTELLEN, "LTS")
(22) Kraj związkowy Dolna Saksonia utworzył w roku 1948 "urząd powierniczy", którego zadaniem było wspieranie socjalnego budownictwa mieszkaniowego.
Na podstawie tzw. umowy powierniczej między krajem związkowym a bankiem NordLB, bank przejął administrację funduszu celowego oraz zadania urzędu powierniczego.
Na podstawie powyższej umowy powierniczej i dwóch kolejnych takiego samego rodzaju, bank NordLB został prawnym – lecz nie gospodarczym – posiadaczem i zarządcą powierniczym majątku funduszy wspierających budownictwo mieszkaniowe, rolnictwo i gospodarkę kraju związkowego.
Kredyty preferencyjne były udzielane we własnym imieniu, ale z ekonomicznego punktu widzenia na rachunek kraju związkowego.
(23) Te trzy urzędy powiernicze kraju związkowego są z prawnego punktu widzenia zależne, stanowią jednakże samodzielne zakresy działalności banku NordLB zarówno pod względem ekonomicznym, personalnym, jak i organizacyjnym.
Są one ponadto zwolnione z podatku od osób prawnych, podatku od działalności gospodarczej i podatku majątkowego.
(24) Urząd powierniczy – Budownictwo mieszkaniowe (LTS-Wohnungswesen) zarządza funduszem celowym oraz poręczeniami kraju związkowego, które mają na celu wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego.
Wspiera on szczególnie budowę nowych mieszkań oraz modernizację mieszkań własnościowych i mieszkań na wynajem, a także nabywanie prawa własności do mieszkań.
(25) Urząd powierniczy – Rolnictwo (LTS-Agrar) zarządza pożyczkami publicznymi i dotacjami na wspieranie rolnictwa, szczególnie na wspieranie inwestycji rolniczych i działań podejmowanych w gospodarce leśnej.
(26) Urząd powierniczy – Gospodarka (LTS-Wirtschaft) udziela i zarządza pożyczkami i dotacjami w zakresie wspierania działalności gospodarczej, szczególnie na inwestycje realizowane przez małe i średnie przedsiębiorstwa oraz na rzecz podejmowania samodzielnej działalności gospodarczej.
Ma on pieczę nad inicjatywą wspólnotową INTERREG oraz jest uznanym pośrednikiem finansowym w ramach "Joint European Venture" (JEV).
3.
WYMOGI KAPITAŁOWE ZGODNIE Z DYREKTYWĄ W SPRAWIE FUNDUSZY WŁASNYCH
(27) Zgodnie z dyrektywą Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych [6] (dalej zwaną "dyrektywą w sprawie współczynnika wypłacalności") oraz dyrektywą Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych [7] (dalej zwaną "dyrektywą w sprawie funduszy własnych"), na podstawie których znowelizowano Prawo bankowe (Kreditwesengesetz, dalej zwane "KWG"), banki są zobowiązane posiadać kapitał obowiązkowy w wysokości 8 % aktywów ważonych ryzykiem.
Z tego co najmniej 4 punkty procentowe winien stanowić tzw. kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii"), którego składnikami instytucja kredytowa dysponuje bez ograniczeń oraz bezpośrednio na pokrycie ryzyk i strat, jak tylko one wystąpią.
W świetle przepisów o nadzorze bankowym kapitał podstawowy ma decydujące znaczenie dla wysokości łącznych środków własnych banku, ponieważ na zabezpieczenie transakcji banku obciążonych ryzykiem można przeznaczyć tylko kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii") do wysokości kapitału podstawowego.
(28) Banki niemieckie były zobowiązane do dnia 30 czerwca 1993 r. dostosować wielkość kapitału obowiązkowego do wymogów dyrektywy w sprawie wskaźnika wypłacalności oraz dyrektywy w sprawie funduszy własnych [8].
(29) Przed wdrożeniem dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności do prawa niemieckiego wiele banków krajów związkowych było stosunkowo słabo wyposażonych w kapitał obowiązkowy.
Te instytucje kredytowe musiały w trybie pilnym zwiększyć bazę kapitałową, aby móc rozwijać działalność lub przynajmniej utrzymać wartość prowadzonych transakcji na dotychczasowym poziomie.
(30) Z powodu napiętej sytuacji budżetowej udziałowcy publiczni nie byli w stanie wnieść nowego kapitału, nie chcieli również przeprowadzać prywatyzacji i sfinansować dodatkowego kapitału na rynkach kapitałowych.
Dlatego zdecydowano się przeprowadzić transfer majątku lub kapitału, i tak np. do banku WestLB wniesiono majątek Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego ("Wfa"), a w przypadku NordLB wymieniony wyżej majątek funduszy celowych trzech urzędów powierniczych LTS.
4.
WNIESIENIE LTS I JEGO SKUTKI
a.
TRANSFER
(31) Na mocy Ustawy o wniesieniu majątku funduszu celowego kraju związkowego Dolna Saksonia do obowiązkowego kapitału własnego Północnoniemieckiego Banku Krajowego – Centrali Żyrowej [9], przyjętej przez Parlament Krajowy Dolnej Saksonii w dniu 17 grudnia 1991 r., upoważniono ministerstwo finansów kraju związkowego do przeniesienia udziałów kraju związkowego w majątku funduszy celowych trzech LTS do banku NordLB w postaci kapitału własnego według wartości rynkowej.
Kraj związkowy zobowiązał się również do utrzymania przekazanego majątku funduszu celowego w wartości rynkowej w wysokości co najmniej 1,5 mld DEM.
(32) Na mocy ustawy kraj związkowy Dolna Saksonia oraz bank NordLB zawarły w dniu 20 grudnia 1991 r. umowę o wniesieniu, zgodnie z którą kraj związkowy przeniósł wszystkie swoje udziały we właściwych majątkach funduszy celowych na bank NordLB w postaci obowiązkowego kapitału własnego.
Celem transferu było podwyższenie uznanego przez nadzór bankowy kapitału własnego banku NordLB o 1,5 mld DEM.
b.
WARTOŚĆ LTS
(33) Bank NordLB zlecił 21 lutego 1992 r. spółce biegłych rewidentów Treuarbeit AG wycenę majątku wniesionego na dzień 31 grudnia 1991 r.
Powyższa spółka wyceniła przekazany majątek łącznie na 1,7544 mld DEM oraz potwierdziła, że rezerwa celowa w wysokości 1,5 mld DEM, utworzona w związku z przeniesieniem i wykazana w bilansie banku NordLB na dzień 31 grudnia 1991 r. jako kapitał własny, posiada wymienioną wartość.
(34) Wartość majątku wniesionego przez kraj związkowy Dolna Saksonia do banku NordLB wyceniany jest na bieżąco.
Poniższa tabelka przedstawia wartości obliczone do końca roku 2003:
Dzień bilansowy _BAR_ Wartość w mln DEM _BAR_
31.12.1991 _BAR_ 1754,4 _BAR_
31.12.1992 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.1993 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.1994 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.1995 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.1996 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.1997 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.1998 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.1999 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2000 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2001 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2002 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2003 _BAR_ [...] _BAR_
(35) Uwzględniając ekspertyzę biegłych spółki Treuarbeit AG, w dniu 26 lutego 1992 r. bank NordLB złożył w Federalnym Urzędzie Nadzoru Bankowości (Bundesaufsichtsamt für das Kreditwesen, dalej zwany "BAKred") wniosek o uznanie w świetle przepisów o nadzorze bankowym rezerwy celowej w wysokości 1,5 mld DEM za obowiązkowe środki własne zgodnie z § 10 ust. 2 zdanie 2 KWG (Prawo bankowe).
(36) W dniu 26 lipca 1993 r. BAKred uznał tymczasowo 1,5 mld DEM za obowiązkowy kapitał podstawowy.
Po uzyskaniu wymaganego przez BAKred dodatkowego uściślenia przez kraj związkowy Dolna Saksonia odnośnie do jego zobowiązania do utrzymania wartości majątku funduszy celowych na poziomie co najmniej 1,5 mld DEM, Federalny Urząd Nadzoru Bankowości zadecydował ostatecznie w dniu 22 listopada 1993 r., iż odrzuca początkowe wątpliwości dotyczące utrzymania wartości rezerwy celowej.
Przed formalnym uznaniem majątku funduszy celowych LTS za kapitał podstawowy przez BAKred, tolerował on rzeczywiste wykorzystanie majątku funduszy celowych na cele gwarancyjne, na ile było to koniecznie, aby sprostać aktualnie obowiązującym przepisom dotyczącym wypłacalności.
(37) Kwotę w wysokości 1,5 mld DEM wykazano łącznie jako rezerwę celową w pozycji kapitału własnego NordLB od momentu wniesienia, podczas gdy każdorazową kwotę różnicy do wartości majątku księgowano jako rezerwę na zobowiązania z umowy o wniesieniu.
(38) Niemcy podały, że z wniesionego majątku ok.
100 mln DEM rocznie przeznaczano na zabezpieczenie działalności wspierającej.
Pozostałą część majątku bank NordLB mógł wykorzystać od momentu uznania przez BAKred na zabezpieczenie działalności komercyjnej.
Przed uznaniem przez BAKred na pokrycie działalności komercyjnej można było wykorzystać wyłącznie taką część majątku funduszy celowych, która rzeczywiście była konieczna, aby sprostać wymogom stawianym przez przepisy dotyczące wypłacalności.
(39) Poniżej wykazano szczegółowo kwoty udostępnione na działalność komercyjną:
1992 _BAR_ Wartość udostępniona na działalność komercyjną zgodnie z informacjami Niemiec, w mln DEM _BAR_
Styczeń _BAR_ 120 _BAR_
Luty _BAR_ 101 _BAR_
Marzec _BAR_ 145 _BAR_
Kwiecień _BAR_ 109 _BAR_
Maj _BAR_ 71 _BAR_
Czerwiec _BAR_ 0 _BAR_
Lipiec _BAR_ 0 _BAR_
Sierpień _BAR_ 0 _BAR_
Wrzesień _BAR_ 0 _BAR_
Październik _BAR_ 19 _BAR_
Listopad _BAR_ 63 _BAR_
Grudzień _BAR_ 162 _BAR_
1993 _BAR_ Wartość udostępniona na działalność komercyjną zgodnie z informacjami Niemiec, w mln DEM _BAR_
Styczeń _BAR_ 133 _BAR_
Luty _BAR_ 133 _BAR_
Marzec _BAR_ 207 _BAR_
Kwiecień _BAR_ 147 _BAR_
Maj _BAR_ 174 _BAR_
Czerwiec _BAR_ 1143 _BAR_
Lipiec _BAR_ 1222 _BAR_
Sierpień _BAR_ 1071 _BAR_
Wrzesień _BAR_ 1176 _BAR_
Październik _BAR_ 1204 _BAR_
Listopad _BAR_ 1149 _BAR_
Grudzień _BAR_ 1197 _BAR_
Niezależnie od wykorzystania aktywów zgodnie z przepisami nadzoru bankowego, bank NordLB jest zgodnie z umową zobowiązany wobec kraju związkowego do podania przed rozpoczęciem każdego roku obrotowego wysokości przewidywanego wykorzystania majątku funduszy celowych LTS (tzw. pokrycie kapitału).
W roku 1992 bank NordLB zgłosił 180 mln DEM.
W roku 1993 wykorzystano 1,4 mld DEM.
Od roku 1994 kapitał zgłoszony krajowi związkowemu pokrywa się z maksymalną wartością udostępnianą na rzecz działalności komercyjnej (kwoty różnicy do 1,5 mld DEM wykorzystano na potrzeby działalności wspierającej).
Dzień bilansowy _BAR_ Wykorzystany kapitał w mln DEM _BAR_
31.12.1991 _BAR_ – _BAR_
31.12.1992 _BAR_ 180 _BAR_
31.12.1993 _BAR_ 1400 _BAR_
31.12.1994 _BAR_ 1400 _BAR_
31.12.1995 _BAR_ 1390 _BAR_
31.12.1996 _BAR_ 1390 _BAR_
31.12.1997 _BAR_ 1390 _BAR_
31.12.1998 _BAR_ 1390 _BAR_
31.12.1999 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2000 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2001 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2002 _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2003 _BAR_ [...] _BAR_
c.
SKUTKI PRZENIESIENIA MAJĄTKU LTS DO BANKU NORDLB
(40) Według danych Niemiec bank NordLB posiadał na dzień 31 grudnia 1991 r. kapitał podstawowy w wysokości 2,043 mld DEM oraz kapitał uzupełniający w wysokości 543 mln DEM.
W stosunku do wówczas posiadanego kapitału własnego w łącznej wysokości 2,586 mld DEM majątek funduszu celowego w wysokości 1,5 mld DEM podwyższył kapitał własny o 58 %.
(41) Możliwość rozszerzenia działalności przy użyciu aktywów ważonych ryzykiem w 100 % zwiększyła się o współczynnik 12,5, tzn. o ok. 17,5 mld DEM.
W rzeczywistości dzięki podwyższeniu środków własnych o ok. 1,4 mld DEM można o wiele bardziej rozszerzyć dopuszczalną wartość kredytów, ponieważ ryzykowne aktywa banku zwykle nie są ważone ryzykiem 100 %.
W rzeczywistości zdolność do udzielania kredytów zwiększyła się pośrednio jeszcze bardziej, gdyż podwyższenie kapitału podstawowego banku NordLB umożliwiło dalsze pozyskanie kapitału uzupełniającego.
d.
WYNAGRODZENIE ZA WNIESIENIE LTS
(42) W § 7 ust. 1 umowy o wniesieniu kapitału z dnia 20 grudnia 1991 r. uzgodniono wynagrodzenie w wysokości 0,5 % rocznie po opodatkowaniu za wniesienie majątku wszystkich trzech LTS.
Wynagrodzenie uiszcza się corocznie z dołu.
Bank NordLB jest zobowiązany ustalić wysokość wynagrodzenia do 31 stycznia każdego roku obrotowego.
Stopa wynagrodzenia odnosi się zgodnie z postanowieniami umowy do zgłoszonego wykorzystania rezerwy utworzonej według umowy o wniesieniu kapitału, tzn. tylko do kapitału wykorzystanego.
Zgodnie z powyższym uiszczono następujące kwoty:
Dzień bilansowy _BAR_ Wykorzystany kapitał w mln DEM _BAR_ Stopa procentowa _BAR_ Wypłacone wynagrodzenie w mln DEM _BAR_
31.12.1992 _BAR_ 180 _BAR_ 0,5 % _BAR_ 0,9 _BAR_
31.12.1993 _BAR_ 1400 _BAR_ 0,5 % _BAR_ 7 _BAR_
31.12.1994 _BAR_ 1400 _BAR_ 0,5 % _BAR_ 7 _BAR_
31.12.1995 _BAR_ 1390 _BAR_ 0,5 % _BAR_ 6,95 _BAR_
31.12.1996 _BAR_ 1390 _BAR_ 0,5 % _BAR_ 6,95 _BAR_
31.12.1997 _BAR_ 1390 _BAR_ 0,5 % _BAR_ 6,95 _BAR_
31.12.1998 _BAR_ 1390 _BAR_ 0,5 % _BAR_ 6,95 _BAR_
31.12.1999 _BAR_ [...] [10] _BAR_ 0,5 % _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2000 _BAR_ [...] _BAR_ 0,5 % _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2001 _BAR_ [...] _BAR_ 0,5 % _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2002 _BAR_ [...] _BAR_ 0,5 % _BAR_ [...] _BAR_
31.12.2003 _BAR_ [...] _BAR_ 0,5 % _BAR_ [...] _BAR_
(43) Zgodnie z umową o wniesieniu kapitału kraj związkowy Dolna Saksonia ma prawo do procentów i rat kapitałowych, które wpływają do majątku funduszy tak długo, jak wartość rynkowa majątku funduszy będzie przekraczała 1,5 mld DEM.
Do marca 2003 roku pobrano, według informacji przekazanych przez Niemcy, łącznie kwotę 437,88 mln DEM (242,29 mln EUR), co odpowiada marży, oprócz uzgodnionego 0,5 % rocznie, w wysokości ok. 2,79-2,85 % na rok.
e.
WNIESIENIE KAPITAŁU PRZEZ INNEGO UDZIAŁOWCA, NSGV
(44) W trakcie wstępnych rozmów dotyczących wniesienia majątku funduszu celowego LTS do banku NordLB, przedstawiciele kraju związkowego Dolna Saksonia dali jasno do zrozumienia, iż wychodzą z założenia wspólnej odpowiedzialności finansowej obu poręczycieli państwowych (Gewährträger) oraz że NSGV winien wnieść odpowiedni własny udział odpowiadający udziałowi kapitałowemu w wysokości 40 %.
Jeśli powyższe miałoby spowodować problemy, należy ponownie przedyskutować zmianę stosunków udziałowych.
(45) Projekt porozumienia, które mieli zawrzeć obaj poręczyciele państwowi (Gewährträger), został dołączony do projektu ustawy z dnia 15 października 1991 r.
Według informacji przekazanych przez Niemcy powyższe "porozumienie poręczycieli" nie zostało zawarte natychmiast wyłącznie dlatego, że miało być podpisane przez kraj związkowy Saksonia-Anhalt oraz SBV, a SBV jeszcze wówczas nie powstał.
W momencie zawierania umowy o wniesieniu majątku w dniu 20 grudnia 1991 r. zgromadzenie poręczycieli państwowych, składające się wówczas z kraju związkowego Dolna Saksonia oraz z NSGV, uzgodniło, że zawrze wymienione porozumienie poręczycieli.
Porozumienie zostało podpisane po wejściu w życie umowy państwowej przy współudziale kraju związkowego Saksonia-Anhalt oraz SBV w dniu 5 marca 1992 r.
(46) NSGV wypełnił zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy poniższym swoje zobowiązanie z porozumienia poręczycieli z dnia 5 marca 1992 r. i podwyższył w lipcu i październiku 1994 r. środki własne NordLB uznawane przez nadzór bankowy, podejmując dwa poniżej opisane środki na łączną kwotę 1 mld DEM (odpowiednio do ówczesnego udziału w kapitale NordLB w wysokości 40 %).
(i) Rezerwa specjalna LBS w wysokości 450 mln DEM
(47) Krajowa Kasa Oszczędnościowa (LBS), wchodząca dotąd w skład banku NordLB, została, po pertraktacjach przeprowadzonych pod koniec 1993 roku, z dniem 1 lipca 1994 r. wyodrębniona z banku NordLB i usamodzielniona jako instytucja prawa publicznego.
(48) Dotychczas właścicielami LBS byli poręczyciele państwowi w stosunku wewnętrznym: kraj związkowy Dolna Saksonia w 60 % oraz NSGV w 40 %.
Wartość LBS wyceniono na 900 mln DEM.
Uzgodniono ponadto, że przed wyodrębnieniem bank NordLB uzyska z LBS 450 mln DEM, a NSGV przekaże taką samą kwotę do LBS.
Powyższe działanie w kwocie 450 mln DEM zaliczono NSGV na poczet zobowiązania z porozumienia poręczycieli do przekazania NordLB 1 mld DEM, pod warunkiem, że NSGV wniesie dodatkowy wkład majątkowy w wysokości 550 mln DEM.
(49) Pobrana kwota w wysokości 450 mln DEM została zaksięgowana przez bank NordLB w rezerwach z zysku w formie rezerwy specjalnej jako dodatkowy obowiązkowy kapitał własny w rozumieniu przepisów nadzoru bankowego.
Rezerwa specjalna podlega tezauryzacyjnie oprocentowaniu w wysokości 7,5 % przed opodatkowaniem oraz przysługuje poręczycielom państwowym zgodnie z ich wewnętrznym stosunkiem: krajowi związkowemu w wysokości 60 % oraz NSGV 40 %.
(ii) Ciche udziały w wysokości 550 mln DEM
(50) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez stronę niemiecką, NSGV oraz NordLB zawarły dnia 10 października 1994 r. umowę o wkładzie majątkowym zgodnie z § 10 ust. 4 KWG (Prawo bankowe).
Zgodnie z powyższą umową NSGV zobowiązał się z dniem 10 października 1994 r. do wniesienia wkładu majątkowego w formie cichego udziału w wysokości 550 mln DEM do banku NordLB w zamian za wynagrodzenie zależne od osiąganego zysku, którego wysokość wynika z bliżej określonej stopy procentowej 10-letnich obligacji na okaziciela w wysokości 7,91 % plus marża w wysokości 1,2 % rocznie.
Z powyższego wynika na podstawie informacji przekazanych przez władze niemieckie łączne oprocentowanie w wysokości 9,11 %, które odpowiada rynkowemu wynagrodzeniu za ciche udziały i jednocześnie wynagrodzeniu zapłaconemu krajowi związkowemu Dolna Saksonia za wniesienie majątku funduszu celowego do obowiązkowego kapitału własnego.
Zdaniem niemieckich władz wkład został wniesiony zgodnie z umową oraz uznany za obowiązkowy kapitał własny NordLB przez nadzór bankowy.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
1.
SKARGA I UWAGI GŁÓWNEGO SKARŻĄCEGO
(51) Zdaniem BdB transfer majątku funduszy celowych LTS oraz związane z nim podwyższenie środków własnych NordLB zakłóca konkurencję na korzyść banku NordLB, ponieważ NordLB nie zapłacił wynagrodzenia zgodnie z rynkowymi zasadami działania inwestora.
(52) Zdaniem BdB stosowania zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie można ograniczyć tylko do przedsiębiorstw przynoszących straty lub wymagających działań restrukturyzacyjnych.
Inwestor podejmując decyzję o inwestycji, nie uzależnia jej od faktu, czy dane przedsiębiorstwo jest rentowne, lecz bada, czy zwrot z kapitału odpowiada stopie rynkowej.
Jeśli badania transferów kapitału przez sektor publiczny ograniczono by wyłącznie do przedsiębiorstw przynoszących straty, stanowiłoby to dyskryminację prywatnych przedsiębiorstw, niezgodną z art. 86 ust. 1 Traktatu WE.
(53) Transferu LTS nie można również wykluczyć z zakresu obowiązywania prawa konkurencji na podstawie art. 295 Traktatu WE.
Z powyższego artykułu wynika wolność państwa do tworzenia tego rodzaju majątku specjalnego; jeśli jednakże przechodzi on na przedsiębiorstwo działające na zasadach komercyjnych, stosowane są zasady prawa konkurencji.
(54) BdB stwierdziło w skardze, że kwestię dotyczącą ustalenia odpowiedniej wysokości wynagrodzenia za wniesienie funduszy celowych, szczególnie w przypadku banku NordLB, należy rozwiązać w podobny sposób, jaki przyjęła Komisja w decyzji dotyczącej WestLB z dnia 8 lipca 1999 r.
Należy po pierwsze porównać udostępniony kapitał z innymi instrumentami kapitału własnego.
Następnie należy obliczyć wynagrodzenie minimalne, którego oczekiwałby inwestor za konkretną inwestycję w kapitał własny banku kraju związkowego.
Ostatecznie należy uwzględnić ewentualne dopłaty i potrącenia związane ze szczególnymi cechami transferu.
Porównanie z innymi instrumentami kapitału własnego
(55) BdB doszło do wniosku, że wniesienie majątku funduszy celowych LTS do banku NordLB – podobnie jak w przypadku wszystkich innych postępowań związanych z wniesieniem kapitałów do banków krajów związkowych – jest porównywalne z wniesieniem kapitału zakładowego.
(56) Wniesienia funduszy celowych nie można porównać z kapitałem z papierów wartościowych uprawniających do udziału w przyszłych zyskach przedsiębiorstwa (Genussscheine), ponieważ stanowią one wyłącznie kapitał uzupełniający.
W Niemczech za kapitał podstawowy w momentach każdorazowego wniesienia, a więc szczególnie pod koniec 1991 roku, uznawano wyłącznie kapitał zakładowy (oraz rezerwy w znaczeniu § 10 ust. 2 KWG) oraz ciche udziały.
Porównanie z cichymi udziałami nie znajduje zastosowania w żadnym z przypadków.
Po pierwsze inwestor udostępnia ciche udziały wyłącznie na określony czas.
Nie może on w związku z tym oczekiwać, że z cichego udziału otrzyma taki sam zwrot, jak z instrumentu kapitału własnego uznanego bezterminowo przez nadzór bankowy, w szczególności jak z wniesienia kapitału zakładowego.
(57) Po drugie, jeśli twierdzono, że wniesiony kapitał odpowiada za zobowiązania w drugiej kolejności po kapitale zakładowym na podstawie uzgodnień między właścicielami banku kraju związkowego, nie oznacza to jeszcze obniżenia ryzyka dla inwestora.
Wniesiony kapitał stanowi znaczną część łącznego kapitału podstawowego, w związku z czym istnieje wysokie prawdopodobieństwo wykorzystania przynajmniej części wniesionego kapitału w przypadku wystąpienia strat [11].
(58) Różnicę w jakości cichych udziałów w porównaniu z kapitałem, który wniesiono do banków krajów związkowych w formie majątku funduszy celowych, potwierdził także Komitet Bazylejski ds. Nadzoru Bankowego w odniesieniu do definicji kapitału podstawowego zgodnie z przepisami nadzoru bankowego.
Zgodnie z przepisami nadzoru bankowego ciche udziały można zaklasyfikować wyłącznie jako tzw. kapitał niższej kategorii pierwszej (lower tier I).
Powyższy kapitał może stanowić nie więcej niż 15 % wymaganego współczynnika kapitału podstawowego, tzn. w przypadku współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 4 %, kapitał w formie kapitału akcyjnego oraz otwartych rezerw (np. wniesione rezerwy celowe do banków krajów związkowych) powinien stanowić 3,4 %.
Ponadto podporządkowane instrumenty kapitału własnego, np. akcje uprzywilejowane lub papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach, są wykorzystywane przez banki tylko w ograniczonym zakresie.
W wyniku presji ze strony agencji ratingowych nie przekroczyły one – inaczej niż w ocenianych tutaj przypadkach – prawie nigdy 10 % łącznego kapitału podstawowego banku.
Ciche udziały nie mają zatem zastosowania do inwestycji o dużych wartościach podejmowanych tylko przez jednego inwestora.
Minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy banku kraju związkowego
(59) BdB twierdzi, że wszystkie metody obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia (zysku z kapitału) za udostępniony kapitał zakładowy wychodzą od zysku wolnego od ryzyka, a następnie dodają premię za ryzyko.
Metody te opierają się na następującej podstawowej zasadzie:
oczekiwany zysk inwestycji obarczonej ryzykiem
=
zysk nie obciążony ryzykiem + premia za ryzyko inwestycji
(60) Do obliczenia zysku nie obciążonego ryzykiem BdB uwzględnia zyski z długoterminowych obligacji państwowych, ponieważ inwestycje w papiery wartościowe o stałym oprocentowaniu emitowane przez państwo są obciążone najniższym ryzykiem lub nie są obciążone żadnym ryzykiem.
Aby wykluczyć efekty inflacyjne, dla każdego okresu wniesienia obliczono stopę zysku dla długoterminowych obligacji państwowych najpierw bez uwzględnienia prognoz inflacyjnych.
W celu obliczenia podstawowej stopy długoterminowej nieobciążonej ryzykiem, do "realnej stopy podstawowej" w przedmiotowym momencie dodano prognozowaną średnią, długoterminową stopę inflacji w wysokości 3,6 %.
(61) Rynkową premię za ryzyko określa się zdaniem BdB najpierw na podstawie różnicy między średnim zyskiem z długoterminowej inwestycji w akcje a zyskiem z długoterminowej inwestycji w obligacje państwowe.
(62) Następnie BdB określa współczynnik beta banków krajów związkowych, tzn. indywidualną premię za ryzyko banków, która ma na celu dopasowanie ogólnej premii za ryzyko rynkowe.
Dopłaty i potrącenia związane ze szczególnym charakterem transakcji
(63) BdB stwierdziło, że stopa odjęta przez Komisję w decyzji 2000/392/WE od minimalnego wynagrodzenia z powodu braku płynności majątku Wfa została potwierdzona przez Sąd Pierwszej Instancji.
W związku z tym nie ma powodu, aby w omawianym przypadku rezygnować z tej metody; także tutaj konieczne jest potrącenie w związku z brakiem płynności.
Wysokość potrącenia za brak płynności, zgodnie z metodyką w przypadku WestLB, wynika z kosztów refinansowania netto (koszty refinansowania brutto minus odpowiedni podatek płacony przez przedsiębiorstwa).
(64) Marża zastosowana przez Komisję w decyzji 2000/392/WE została również potwierdzona przez Sąd Pierwszej Instancji.
Jeśli także w przypadku innych banków krajów związkowych istnieją okoliczności zwiększające ryzyko w stosunku do "normalnej inwestycji w kapitał zakładowy", jak częściowo znaczna wartość transferowanego majątku, brak emisji nowych udziałów w spółce i związana z tym rezygnacja z dodatkowych praw do głosu, a także brak zamienności inwestycji, tzn. niemożność wycofania zainwestowanego kapitału z przedsiębiorstwa w wybranym przez inwestora momencie, wówczas zdaniem BdB marża jest również tutaj usprawiedliwiona.
2.
UWAGI KRAJU ZWIĄZKOWEGO PÓŁNOCNEJ NADRENII-WESTFALII ORAZ BANKU WESTLB
(65) W uwagach przekazanych przez Niemcy dnia 30 października 2003 r. odnośnie do decyzji Komisji o wszczęciu procedury, kraj związkowy Nadrenia Północna -Westfalia oraz bank WestLB zakwestionowały porównanie aktywów wniesionych do banków krajów związkowych z kapitałem zakładowym, szczególnie w przypadku NordLB.
Ciche udziały oraz obligacje bezterminowe (perpetuals) uznawano w Niemczech za kapitał podstawowy już w 1991 r.
Ponadto wynagrodzenie nie zależy od przepisów o nadzorze bankowym, ale od profilu ryzyka danej inwestycji.
Ponieważ wniesione majątki służyły do pokrycia strat w drugiej kolejności, strukturę ryzyka można porównać raczej z cichymi udziałami lub z obligacjami bezterminowymi niż z inwestycjami w kapitał zakładowy.
(66) Z punktu widzenia banku WestLB nie można nic zarzucić metodzie CAPM zastosowanej do obliczenia minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy.
Jednak wyliczone przez BdB znacznie wyższe niż 1 wartości beta są niewłaściwe.
Współczynnik beta większy niż 1 oznacza, że akcje przedsiębiorstwa wiążą się z wyższym ryzykiem niż średnia całego rynku.
Jednak w związku z poręczeniami państwowymi Anstaltslast i Gewährträgerhaftung, które w tym czasie nie zostały jeszcze zakwestionowane, ryzyko inwestycji w bank kraju związkowego było wyraźnie niższe niż ogólne ryzyko rynkowe.
(67) Ponadto w tym specjalnym przypadku banków krajów związkowych nie należy koncentrować się na zysku z kapitału w momencie wniesienia aktywów do banków krajów związkowych.
Wprawdzie prywatni inwestorzy stosują ten parametr do badania opłacalności inwestycji, ale w tym przypadku oznaczałoby to, że należy oprzeć się na zysku z kapitału oczekiwanym w roku 1991.
Byłoby to jednak sprzeczne z ekonomiczną rzeczywistością, gdyby w 2003 r. inwestor otrzymał zysk z kapitału w wysokości za rok 1991, który przekraczałby znacznie rzeczywiście otrzymany zysk z kapitału.
Schemat stałego zastosowania stopy zysku zawiera nieuzasadnioną dyskryminację banków krajów związkowych w stosunku do konkurentów prywatnych.
(68) Odnośnie do potrącenia za brak płynności wnoszonego majątku bank WestLB i kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia są zdania, że od podstawowej stopy zysku z kapitału należy odjąć pełną stopę bezpiecznych obligacji państwowych.
Wniesienie aktywów do banków krajów związkowych nie wiązało się dla nich z dodatkową płynnością.
Pomniejszenie tej stawki o zaoszczędzony podatek nie ma ekonomicznego uzasadnienia, ponieważ ceny instrumentów rynku kapitałowego nie zależą od aktualnie obowiązujących podatków.
W przeciwnym razie ceny instrumentów rynku kapitałowego zmieniałyby się w zależności od zmian podatków.
(69) Wreszcie ryzyko, i co za tym idzie wynagrodzenie, należy pomniejszyć, ponieważ majątek nie posiada płynności, a więc nie jest również obarczony ryzykiem jej utraty.
W związku z tym należy uwzględnić odpowiednie potrącenie.
Potrącenie konieczne jest również ze względu na tzw. efekt właściciela, ponieważ inwestor posiadający już udziały w przedsiębiorstwie zupełnie inaczej ocenia dodatkową inwestycję niż nowy inwestor.
3.
UWAGI BANKU NORDLB ORAZ KRAJU ZWIĄZKOWEGO DOLNA SAKSONIA
(70) Argumenty banku NordLB oraz kraju związkowego Dolna Saksonia zostały również przestawione przez rząd federalny.
W związku z tym zostały przedstawione razem z uwagami Niemiec.
4.
UWAGI NIEMIEC
(71) Zdaniem Niemiec również po uzyskaniu orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji istnieją podstawowe wątpliwości w kwestii, czy inwestycje publiczne dokonywane w przedsiębiorstwach przynoszących zyski można oceniać w ten sam sposób, co w przypadku inwestorów prywatnych.
Niemcy są także przekonane, że przeniesienie funduszy celowych przez kraj związkowy Dolna Saksonia do banku NordLB nie stanowi pomocy państwa według zasad zastosowanych przez Komisję w decyzji 2000/392/WE.
(72) W przypadku banku NordLB również NSGV, jedyny udziałowiec poza krajem związkowym, zobowiązał się w momencie przekazania funduszy celowych do wniesienia wkładu w odpowiedniej wysokości stosownie do swojego udziału oraz na porównywalnych warunkach jak kraj związkowy, do czego rzeczywiście doszło.
Przynajmniej w tej kwestii kraj związkowy zachował się w momencie przeniesienia funduszy celowych do banku NordLB jak inwestor prywatny.
(73) NordLB uiścił też odpowiednie wynagrodzenie.
Należy uwzględnić, że zapłacone wynagrodzenie w wysokości 0,5 % po opodatkowaniu (1,2 % przed opodatkowaniem) przy uwzględnieniu refinansowania zaoszczędzonego przez kraj związkowy jako inwestora w wysokości ok. 8,3 % odpowiada indykatywnemu oprocentowaniu w wysokości (1,2 %+8,3 %=) ok.
9,5 % przed opodatkowaniem.
Poza wynagrodzeniem w wysokości 0,5 % po opodatkowaniu kraj związkowy Dolna Saksonia pobierał z majątku wspierającego na bieżąco wpływy zwrotne, które wyniosły łącznie 242,29 mln EUR (473,88 mln DEM).
(74) Sposób obliczenia minimalnego wynagrodzenia BdB oraz Komisji zastosowany w decyzji 2000/392/WE zawiera błędy.
Metoda CAPM jest niewłaściwa dla określenia rynkowego zysku z kapitału z kilku powodów.
Po pierwsze majątkiem przekazanym bankowi NordLB nie można było dysponować bez ograniczeń.
W ten sposób praktycznie nie istniały alternatywy inwestycyjne w ramach CAPM.
Ponadto ryzyko zakładane w ramach CAPM dotyczące wahań rynkowych nie zaistniało, gdyż banki krajów związkowych nie są notowane na giełdzie, wynagrodzenie depozytu miało stałą stopę, a banki krajów związkowych korzystały wówczas jeszcze z poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
W ten sposób brak jest historycznych danych dla wpółczynników beta.
(75) Biorąc pod uwagę szczególną sytuację przeniesienia majątku funduszu celowego, należy uwzględnić, że odpowiedzialność majątku funduszu celowego w stosunku wewnętrznym odpowiednio do udziału kraju związkowego Dolna Saksonia w kapitale zakładowym NordLB jest ograniczona oraz że kraj związkowy posiada roszczenie wyrównawcze w stosunku do innych poręczycieli banku NordLB.
Inwestor uwzględnił w trakcie decyzji inwestycyjnej, że majątek funduszu celowego w stosunku zewnętrznym uczestniczy wprawdzie w stratach bez ograniczeń, lecz odpowiedzialność w stosunku wewnętrznym jest ograniczona do udziału posiadanego przez kraj związkowy Dolna Saksonia w kapitale zakładowym banku NordLB.
Kraj związkowy Dolna Saksonia posiada zatem roszczenie wyrównawcze w stosunku do innych poręczycieli NordLB – wszyscy są korporacjami prawa publicznego – w przypadku których nie istnieje ryzyko upadłości.
(76) W przypadku marży za szczególnie dużą wartość transakcji nie jest jasne, jak należy zdefiniować tę wartość oraz dlaczego usprawiedliwia ona marżę.
Stosunek wniesionego majątku do całości uznanego przez nadzór bankowy kapitału własnego koncernu NordLB wynosił w roku 1992 tylko 34,89 %.
Powyższy udział do roku 2001 spadł do zaledwie 9,62 %.
Obliczenia przeprowadzono na podstawie kapitału własnego NordLB w wysokości 4,298 mld DEM w roku 1992 oraz 15,596 mld DEM w roku 2001.
Dane dotyczące kapitału własnego uwzględniają już majątek LTS.
(77) Marży nie uzasadnia także brak emisji nowych udziałów na rzecz kraju związkowego Dolna Saksonia.
W momencie przekazania majątku funduszy celowych NSGV zobowiązał się do wniesienia kapitału odpowiadającego jego udziałowi w NordLB, do czego później doszło.
Nie było więc powodu do podwyższenia udziałów kraju związkowego.
(78) Wreszcie, marży nie uzasadnia brak zamienności majątku funduszu celowego.
W celu obliczenia minimalnego zysku BdB oraz Komisja porównują wniesienie majątku funduszy celowych do inwestycji w kapitał zakładowy.
Inwestycje w kapitał zakładowy wykazują tak samo nikłą zamienność jak majątek funduszy celowych LTS.
(79) Jeśli jednak bank NordLB znalazł się w uprzywilejowanej sytuacji dzięki wniesieniu majątku funduszy celowych, stało się to wyłącznie w celu rekompensaty kosztów powstających dla NordLB w wyniku wykonywania zadań w ogólnym interesie gospodarczym.
NordLB spełnia nie tylko funkcję banku kraju związkowego, lecz w regionie Braunschweigu także kasy oszczędnościowej.
W ten sposób wypełnia nie tylko klasyczne, publiczne zadania banku kraju związkowego i ponosi związane z tym koszty, lecz także zadania kasy oszczędnościowej.
(80) Jeśli jednakże zaistniała sytuacja pomocy państwa, to mamy do czynienia z istniejącą pomocą, gdyż przeniesienie majątku funduszy celowych nastąpiło na podstawie poręczenia państwowego Anstaltlast, ostatecznie uregulowanego na podstawie kompromisu brukselskiego z dnia 17 lipca 2001 r.
5.
POROZUMIENIE ZAWARTE MIĘDZY BDB, KRAJEM ZWIĄZKOWYM DOLNA SAKSONIA ORAZ BANKIEM NORDLB
(81) W dniu 7 października 2004 r. Komisja otrzymała wyniki porozumienia zawartego między głównym skarżącym BdB, krajem związkowym Dolna Saksonia oraz bankiem NordLB.
Niezależnie od ich zasadniczych opinii prawnych, które pozostały niezmienione, strony porozumienia uzgodniły, jakie parametry uważają za właściwe dla obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia, a co za właściwe wynagrodzenie.
Strony porozumienia zwróciły się do Komisji o uwzględnienie wyników wyżej wspomnianego porozumienia przy podejmowaniu decyzji.
(82) Strony określiły najpierw przy pomocy modelu wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing modell – "CAPM") wynagrodzenie minimalne za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy NordLB, które wyniosło dla majątku funduszu celowego LTS ok. 10,03 %.
Za podstawę przyjęto nieobciążone ryzykiem stopy procentowe indeksu REX10 Performance Index niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) oraz współczynniki beta wyliczone na podstawie zleconej przez banki krajów związkowych ekspertyzy KPMG z dnia 26 maja 2004 r.
Dla NordLB obliczono podstawową nieobciążoną ryzykiem stopę procentową w wysokości 7,15 % w momencie wniesienia na dzień 31 grudnia 1991 r.
Na podstawie ekspertyzy KPMG współczynnik beta wyniósł 0,72.
Rynkowa premia za ryzyko została ustalona (jednolicie dla wszystkich banków krajów związkowych) w wysokości 4 %.
(83) Następnie obliczono potrącenie za brak płynności kapitału.
Ponownie założono nieobciążoną ryzykiem stopę procentową w wysokości 7,15 % jako koszty refinansowania brutto.
W celu obliczenia kosztów refinansowania netto, zryczałtowano obciążenie podatkowe NordLB w momencie wniesienia do wysokości 50 %, co daje potrącenie za brak płynności w wysokości 3,57 %.
(84) Dochodzi jeszcze marża w wysokości 0,3 % z powodu braku emisji praw do głosu.
(85) Odpowiednie wynagrodzenie za majątek funduszy celowych LTS wynosi łącznie 6,76 % rocznie po opodatkowaniu za tę część majątku LTS, którą NordLB wykorzystuje na działalność komercyjną.
Powyższe wynagrodzenie jest płatne od końca miesiąca, w którym uznano kapitał podstawowy ( 30 listopada 1993 r.).
(86) Porozumienie nie obejmuje wynagrodzenia tę za część majątku funduszu celowego LTS, która nie jest wykorzystywana na działalność komercyjną NordLB (prowizja za awal).
IV.
OCENA ŚRODKA
(87) Dla dokonania oceny środka na podstawie postanowień Traktatu WE dotyczących pomocy państwa należy najpierw zbadać, czy zastosowany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
1.
ZASOBY PAŃSTWOWE ORAZ PREFERENCYJNE TRAKTOWANIE OKREŚLONYCH PRZEDSIĘBIORSTW
(88) Jak przedstawiono powyżej, udziały kraju związkowego Dolna Saksonia w majątku trzech LTS wniesiono do NordLB w postaci kapitału własnego.
Jeśli taki majątek państwowy o wartości komercyjnej przekazywany jest jakiemuś przedsiębiorstwu, stanowi to zasoby państwowe w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE..
(89) Badając, czy przeniesienie zasobów państwowych do danego przedsiębiorstwa publicznego stanowi preferencyjne traktowanie oraz czy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, Komisja stosuje zasadę "inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej".
Trybunał zaakceptował tę zasadę w szeregu orzeczeń i rozwinął ją.
Ocena zgodnie z powyższą zasadą została przedstawiona w punkcie 93 i nast.
2.
ZAKŁÓCENIE KONKURENCJI ORAZ WPŁYW NA WYMIANĘ HANDLOWĄ MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
(90) Dzięki liberalizacji usług finansowych oraz integracji rynków finansowych sektor bankowy na terenie Wspólnoty narażony jest coraz bardziej na zakłócenia konkurencji, zwłaszcza że istniejące jeszcze ograniczenia dla wolnej konkurencji na rynkach usług finansowych są sukcesywnie znoszone.
(91) NordLB jest bankiem uniwersalnym i zajmuje ważną pozycję na międzynarodowych rynkach kapitałowych.
NordLB świadczy usługi bankowe w konkurencji z innymi bankami europejskimi w Niemczech i za granicą.
Pomoc państwa na rzecz NordLB zakłóca zatem konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(92) Należy również zwrócić uwagę na ścisłe powiązanie między kapitałem własnym instytucji kredytowej oraz jej działalnością bankową.
Tylko przy pomocy wystarczających zasobów uznanego kapitału własnego bank może prowadzić oraz rozszerzać działalność komercyjną.
Działania podejmowane przez państwo, mające na celu wyposażenie NordLB w kapitał własny na cele wypłacalności, wpłynęły bezpośrednio na możliwość prowadzenia działalności przez bank.
3.
ZASADA INWESTORA DZIAŁAJĄCEGO ZGODNIE Z REGUŁAMI GOSPODARKI RYNKOWEJ
(93) Badając, czy udostępnienie zasobów państwowych przedsiębiorstwu publicznemu oznacza preferencyjne traktowanie oraz czy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, Komisja stosuje zasadę "inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej".
Komisja stosowała powyższą zasadę w wielu przypadkach, a Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zaakceptował i rozwinął ją w wielu orzeczeniach [12].
Dzięki powyższej zasadzie Komisja może uwzględniać szczególne okoliczności poszczególnych przypadków, na przykład uwzględnić określone strategie spółek holdingowych lub grupy przedsiębiorstw, czy też krótko- i długoterminowe korzyści dla inwestora.
Zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej zostanie zastosowana również w niniejszym przypadku.
(94) Zgodnie z powyższą zasadą pomocy państwa nie stanowi udostępnienie zasobów kapitałowych na warunkach, "na których inwestor prywatny, działający zgodnie z normalnymi zasadami gospodarki rynkowej, byłby skłonny udostępnić te środki przedsiębiorstwu prywatnemu" [13].
W szczególności, inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie udostępni środków, jeśli przewidziane wynagrodzenie jest niższe od wynagrodzenia rynkowego za porównywalne inwestycje.
(95) Z punktu widzenia "zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej" główne pytanie brzmi, czy inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej udostępniłby bankowi NordLB kapitał charakteryzujący się szczególnymi cechami funduszy celowych LTS na takich samych zasadach, szczególnie biorąc pod uwagę prawdopodobny zysk z inwestycji.
Ta kwestia zostanie zbadana poniżej.
a) ARTYKUŁ 295 TRAKTAT WE
(96) Zgodnie z art. 295 Traktatu WE zasady prawa własności obowiązujące w poszczególnych Państwach Członkowskich pozostają bez zmian.
Nie usprawiedliwia to jednak naruszania zasad konkurencji określonych w Traktacie.
(97) Niemcy podkreślają, że z powodu przeznaczenia celowego majątku LTS powyższe środki nie mogły znaleźć innego, bardziej zyskownego przeznaczenia, niż wniesienie do podobnej instytucji publicznej.
Z tego powodu przeniesienie stanowi najlepsze wykorzystanie wspomnianego majątku z komercyjnego punktu widzenia.
Każde wynagrodzenie za wniesienie, tzn. każdy dodatkowy zysk z kapitału LTS, jest wystarczający, aby usprawiedliwić przeniesienie z punktu widzenia "zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej".
(98) Powyższej argumentacji nie można zaakceptować.
Możliwe, iż wniesienie trzech LTS do banku NordLB i wynikająca z tego możliwość wykorzystania części kapitału LTS przez bank NordLB na zabezpieczenie działalności komercyjnej, stanowi najlepsze wyjście z ekonomicznego punktu widzenia.
Jednakże ograniczenie się do punktu widzenia inwestora publicznego nie uwzględnia kwestii fundamentalnej, mianowicie uprzywilejowania beneficjenta.
Istnienie uprzywilejowania można stwierdzić tylko poprzez sprawdzenie, czy cena, którą zapłacił beneficjent działania, jest zgodna z ceną rynkową. Jeżeli pieniądze publiczne oraz inne aktywa zostaną przeznaczone na działalność komercyjną i działania podejmowane na zasadach konkurencyjnych, należy stosować reguły rynkowe.
b) BRAK ZMIANY STRUKTURY WŁASNOŚCIOWEJ
(99) Sposobem zagwarantowania odpowiedniego zysku z udostępnionego kapitału byłoby odpowiednie zwiększenie udziału kraju związkowego w banku NordLB, pod warunkiem że całkowita rentowność banku odpowiada normalnemu zyskowi z inwestycji, którego oczekuje inwestor działający na zasadach gospodarki rynkowej.
Kraj związkowy Dolna Saksonia nie zdecydował się jednak na taką procedurę.
(100) Brak podwyższenia udziałów w banku NordLB Niemcy uzasadniają tym, że NSGV w momencie przeniesienia majątku funduszy celowych był zobowiązany do wniesienia kapitału odpowiednio do swojego udziału w NordLB, co nastąpiło poprzez utworzenie rezerwy specjalnej LBS w wysokości 450 mln DEM oraz wniesienie cichego udziału w wysokości 550 mln DEM.
Niemcy reprezentują stanowisko wyrażone przez Trybunał w sprawie Alitalia [14], iż dokapitalizowanie ze środków publicznych nie narusza zasady inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej, jeśli także pozostały udziałowiec dokonuje inwestycji oraz że w takiej sytuacji nie można mówić o pomocy państwa.
(101) W świetle orzeczenia Trybunału dotyczącego sprawy Alitalia należy zwrócić uwagę, że decyzja dotyczyła inwestycji przedsiębiorstw prywatnych.
NSGV nie jest przedsiębiorstwem prywatnym, lecz organizacją publicznoprawną.
Z powyższego powodu nie można porównać wniesienia kapitału przez NSGV ani pod względem czasu, ani zawartości z przeniesieniem majątku funduszu celowego LTS.
(102) Majątek LTS został przeniesiony do banku NordLB z dniem 31 grudnia 1991 r., jednak LBS wyodrębniono z banku NordLB dopiero z dniem 1 lipca 1994 r. oraz utworzono rezerwę specjalną LBS w wysokości 450 mln DEM.
Cichy udział w wysokości 550 mln DEM wniesiono dopiero z dniem 10 października 1994 r.
Komisja uważa, że już tak duży odstęp w czasie między transakcjami świadczy o tym, że warunki są nieporównywalne.
(103) Do tego dochodzi fakt, że ciche udziały są inną formą inwestycji.
Wówczas ciche udziały uznawano za kapitał niższej kategorii pierwszej (lower tier I), a więc kapitał uzupełniający, który nie może być udostępniony w taki sam sposób jak kapitał zakładowy do sprostania wymogom wypłacalności.
Ponadto cisi udziałowcy nie uczestniczą, w przeciwieństwie do inwestorów w kapitał zakładowy, we wzroście wartości przedsiębiorstwa, lecz otrzymują wynagrodzenie bezpośrednie, które zwykle jest niższe niż wynagrodzenie inwestujących w kapitał zakładowy.
(104) Nawet wychodząc z założenia, że – płynne – ciche udziały w wysokości 550 mln DEM powinny skutkować wyższym wynagrodzeniem niż – niepłynny – majątek funduszy celowych LTS, nie można porównać przeniesienia majątku przez kraj związkowy z transferem NSGV z powodu różnicy w wynagrodzeniu.
Wynagrodzenie za rezerwę specjalną LBS wynosi rocznie 7,5 % (przed opodatkowaniem), a ciche udziały zgodnie z informacją rządu federalnego są oprocentowane na poziomie ok. 9,11 % (przed opodatkowaniem).
Majątek funduszu celowego LTS jest oprocentowany na poziomie 0,5 % po opodatkowaniu (ok. 1,2 % przed opodatkowaniem).
W ten sposób wynagrodzenie za majątek funduszu celowego LTS jest zdecydowanie niższe niż za działania NSGV.
(105) W ten sposób transakcje kraju związkowego oraz NSGV różnią się zdecydowanie i otwartą pozostaje kwestia, czy w momencie wniesienia majątku funduszu celowego LTS do banku NordLB rzeczywiście istniało wiążące zobowiązanie NSGV do wniesienia kapitału do NordLB odpowiednio do jego udziału, czy też ustalono je wiążąco dopiero później.
(106) Nie jest to zatem proporcjonalne i porównywalne wniesienie kapitału przez prywatnego inwestora, a więc założenia przypadku Alitalia nie zostały w niniejszej sytuacji spełnione.
Inwestycji dokonał inny publiczny udziałowiec, NSGV, a warunki wniesienia kapitału są nieporównywalne, ponieważ do obu transakcji nie doszło w tym samym czasie, a warunki wniesienia kapitału były różne.
c) EFEKT WŁAŚCICIELA
(107) Zdaniem Niemiec inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej przy ustalaniu wynagrodzenia wziąłby pod uwagę przyrost wartości własnego udziału w NordLB.
W momencie wniesienia majątku LTS kraj związkowy Dolna Saksonia posiadał w banku NordLB udział w wysokości 60 %.
Wartość powyższych 60 % wzrosła wskutek wniesienia majątku.
Ponadto kraj związkowy zapewnił, że także NSGV wniesie kapitał odpowiednio do własnego udziału, tak że NSGV nie uczestniczy we wzroście wartości, który spowodowany został wyłącznie przez kraj związkowy.
(108) Z powodów przedstawionych w pkt. 102 i nast. nie ma znaczenia, że kraj związkowy posiadał udziały w NordLB, a wniesienie kapitału przez NSGV nie stanowi porównywalnej inwestycji.
W ten sposób NSGV uczestniczy we wzroście wartości, nie ponosząc związanych z tym kosztów.
Żaden inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie zaakceptowałby, że jako współwłaściciel ponosi cały ciężar inwestycji i otrzymuje tylko część związanych z nią korzyści.
Taką argumentację przedstawił też Sąd Pierwszej Instancji w wyroku dotyczącym sprawy WestLB [15].
d) BAZA KAPITAŁOWA DO OBLICZENIA WYNAGRODZENIA
(109) Zdaniem Niemiec wyłącznie część uznanego kapitału podstawowego, która może zostać użyta przez bank NordLB do zabezpieczenia działalności komercyjnej, stanowi dla banku wartość ekonomiczną i w związku z tym kraj związkowy może za nią żądać wynagrodzenia.
BdB jest zdania, że cała kwota w wysokości 1,7544 mld DEM jest obciążona ryzykiem i w stosunku do całej tej kwoty należy zapłacić wynagrodzenie.
(110) Zgodnie z podejściem zastosowanym w decyzji 2000/392/WE, potwierdzonym również przez Sąd Pierwszej Instancji, zasadniczo za cały przeniesiony majątek należy zapłacić wynagrodzenie, które może być różne dla różnych części wniesionego majątku.
(111) Aby ustalić odpowiednie wynagrodzenie, należy rozróżnić poszczególne części majątku LTS zgodnie z możliwością ich wykorzystania przez bank NordLB.
(112) Wartość majątku wynosiła pod koniec 1991 roku 1,7544 mld DEM.
Wartość majątku podlega corocznej wycenie.
Jednak tylko 1,5 mld DEM ujęto w bilansie NordLB jako kapitał własny.
Różnica w stosunku do wartości majątku funduszu celowego LTS została zaksięgowana jako rezerwa na zobowiązania wynikające z umowy o wniesieniu kapitału.
Rezerwy tworzy się na otwarte zobowiązania, nie stanowią one kapitału własnego.
Nie mają one zatem zasadniczo wpływu na poprawę zdolności kredytowej przedsiębiorstwa.
Kraj związkowy Dolna Saksonia jest upoważniony do pobrania odsetek i spłat rat kapitałowych, wpływających do majątku funduszu celowego, pod warunkiem że wartość rynkowa majątku funduszu celowego przekracza 1,5 mld DEM.
Ponieważ kapitał przewyższający 1,5 mld DEM nie może być wykorzystany przez NordLB na rozszerzenie działalności lub spełniać funkcji gwarancyjnej, Komisja wychodzi z założenia, że inwestor nie mógłby zażądać wynagrodzenia za tę część majątku funduszu celowego.
(113) Wartość 1,5 mld DEM wykazywana jest w bilansie NordLB jako kapitał własny od momentu wniesienia.
Majątek funduszu celowego LTS nie mógł być w pełni wykorzystywany jako kapitał własny przed uznaniem go przez BAKred.
Aż do momentu tymczasowego uznania za kapitał własny w dniu 26 lipca 1993 r. BAKred tolerował wykorzystanie majątku funduszu celowego wyłącznie w celu spełnienia obowiązujących przepisów dotyczących wypłacalności.
Dopiero od tymczasowego uznania w dniu 26 lipca 1993 r. kwota 1,5 mld DEM mogła być wykorzystywana w pełni.
Z kwoty 1,5 mld DEM jedynie ok. 1,4 mld DEM – wartość zmienia się rokrocznie – bank NordLB przeznacza na rozszerzenie działalności komercyjnej, ponieważ reszta potrzebna jest na działalność wspierającą.
W roku 1992 oraz do sierpnia 1993 r. za podstawę wynagrodzenia dla kraju związkowego należy przyjąć rzeczywiście wykorzystany kapitał, a od sierpnia 1993 roku każdorazowo wykorzystany kapitał, tzn. ok.
1,4 mld DEM rocznie.
(114) Pozostałego kapitału podstawowego (od sierpnia 1993 r. w wysokości ok.
100 mln DEM rocznie, wcześniej w wyższej kwocie) nie można wprawdzie przeznaczyć na rozszerzenie działalności konkurencyjnej, niemniej jednak jest on korzystny dla NordLB, ponieważ wysokość wykazanego w bilansie kapitału własnego przekazuje informację inwestorom banku o jego solidności i w ten sposób wpływa na warunki, na których bank pozyskuje kapitał obcy.
Wierzyciele oraz agencje ratingowe uwzględniają całościową sytuację gospodarczą i finansową banku.
Ponieważ kwota w wysokości ok.
100 mln DEM rocznie nie może zostać przeznaczona na rozszerzenie działalności komercyjnej, ale wpływa na polepszenie wizerunku banku w oczach wierzycieli, jej funkcję ekonomiczną można w związku z tym porównać przynajmniej z gwarancją.
(115) W ten sposób także kwota w wysokości 100 mln DEM rocznie przynosi NordLB korzyści ekonomiczne, dlatego inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zażądałby za nią wynagrodzenia.
Wysokość takiego wynagrodzenia byłaby zapewne niższa niż za część w wysokości 1,4 mld DEM, która przynosi NordLB większe korzyści, ponieważ zgodnie z zasadami adekwatności kapitałowej może ona także służyć jako kapitał podstawowy na rozszerzenie działalności komercyjnej.
(116) Podsumowując, należy zwrócić uwagę, że tekst porozumienia między krajem związkowym Dolna Saksonia, bankiem NordLB oraz BdB przewiduje, że wynagrodzenie za wniesiony majątek należy zapłacić dopiero od końca miesiąca, w którym został on ostatecznie uznany za kapitał podstawowy przez BAKred, tzn. dopiero od 30 listopada 1993 r.
Komisja nie zgadza się w tej kwestii z porozumieniem.
NordLB mógł dysponować przeniesionym majątkiem LTS od jego wniesienia w dniu 31 grudnia 1991 r. przynajmniej w takim zakresie, w jakim tolerował to BAKred, a bank NordLB rzeczywiście wykorzystał majątek w znacznym zakresie jeszcze przed ostatecznym uznaniem przez BAKred.
e) ODPOWIEDNIE WYNAGRODZENIE ZA KAPITAŁ
(117) Inwestycje finansowe o zróżnicowanej jakości ekonomicznej wymagają zróżnicowanego zysku z kapitału.
W trakcie badania, czy inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zaakceptowałby inwestycję, należy uwzględnić szczególny charakter ekonomiczny danego działania kapitałowego oraz wartość kapitału udostępnionego bankowi NordLB.
(i) Porównanie z innymi instrumentami kapitału własnego
(118) Niemcy są zdania, że wynagrodzenie za kapitał zakładowy nie jest właściwym wskaźnikiem porównawczym do obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia za majątek funduszu celowego LTS.
Wprawdzie z punktu widzenia przepisów nadzoru bankowego kapitał zakładowy zalicza się do kapitału podstawowego, jednak nie wszystkie aktywa definiowane jako kapitał podstawowy stanowią jednocześnie kapitał zakładowy banku.
Przede wszystkim kapitał zakładowy, którym bank może w pełni dysponować i go inwestować, ma zupełnie inną jakość niż wniesiony majątek funduszu celowego LTS, który zgodnie ze swoim przeznaczeniem celowym nadal służy celom wspierającym kraju związkowego, a bankowi NordLB nie przynosi zysków.
(119) W momencie wniesienia majątku funduszy celowych LTS, aktywa te można było porównać do kapitału z papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach (Genussscheine).
NordLB oraz kraj związkowy porównywały wynagrodzenie za majątek funduszu celowego z wynagrodzeniem za papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach.
Papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach stanowią kapitał uzupełniający, który nie może przekraczać wartości kapitału podstawowego.
Jednak NordLB wykazywał na dzień 31 grudnia 1991 r. kapitał podstawowy w wysokości 2,043 mld DEM oraz kapitał uzupełniający w wysokości 543 mln DEM.
Zamiast więc przyjmować majątek funduszu celowego uznany za kapitał podstawowy, można było wydać papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach o wartości 1,5 mld DEM, aby pokryć zapotrzebowanie na kapitał własny.
(120) Kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia oraz bank WestLB kwestionują także w swoich uwagach, że różne wniesienie aktywów do banków krajów związkowych, szczególnie w przypadku NordLB, można porównać z kapitałem zakładowym.
Wniesione aktywa można raczej porównać z cichymi udziałami lub obligacjami bezterminowymi (perpetuals).
Ciche udziały oraz obligacje bezterminowe już w roku 1991 uznane zostały w Niemczech za kapitał podstawowy.
Ponadto wynagrodzenie nie zależy od przepisów o nadzorze bankowym, ale od profilu ryzyka danej inwestycji.
Ponieważ majątek LTS służył do pokrycia strat w drugiej kolejności, strukturę ryzyka można porównać raczej z cichymi udziałami lub z obligacjami bezterminowymi niż z kapitałem zakładowym.
(121) Komisja, tak jak BdB, uważa, że przeniesienie majątku funduszu celowego LTS uznanego przez BAKred za kapitał podstawowy można najlepiej porównać z inwestycją w kapitał zakładowy.
(122) W powyższym kontekście należy najpierw zwrócić uwagę, że względnie szeroki wachlarz innowacyjnych instrumentów kapitału własnego, z którego korzystały instytucje kredytowe w wielu krajach, nie istniał jeszcze w Niemczech w momencie przeniesienia LTS do NordLB w 1991 r., a NordLB w roku 1993 musiał sprostać wchodzącym w życie wyższym wymogom kapitałowym.
Niektóre ze wspomnianych instrumentów były w międzyczasie dopiero wdrażane, inne już istniały, nie zostały jednak jeszcze uznane w Niemczech.
Instrumentami wówczas dostępnymi i stosowanymi w praktyce były papiery uprawniające do udziału w zyskach (Genussscheine) oraz zobowiązania podporządkowane (oba stanowią kapitał uzupełniający, drugi z wymienionych instrumentów został uznany dopiero w 1993 r.).
(123) Z powyższego powodu porównanie kapitału LTS z instrumentami innowacyjnymi tego typu nie jest przekonywujące, gdyż większość z nich została wprowadzona dopiero później, a część z nich jest dostępna tylko w innych krajach.
Nawet same Niemcy odrzucają (pośrednio) takie porównanie, ponieważ domagają się, aby Komisja oceniła przypadek na podstawie stanu faktycznego, który istniał w momencie podejmowania decyzji pod koniec roku 1991.
(124) W przypadku tzw. "perpetual preferred shares" oraz papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach należy zwrócić uwagę na kilka kwestii.
"Perpetual preferred shares" klasyfikowane są w innych krajach jako kapitał podstawowy, w Niemczech jednak nadal nie są uznawane.
Papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zaliczane są do kapitału uzupełniającego, natomiast kapitał LTS posiada jakość kapitału podstawowego.
Z tego powodu kapitał LTS stanowi dużo większą korzyść dla NordLB, ponieważ w ten sposób bank może pozyskać kapitał uzupełniający (np. papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach) do tego samego poziomu i rozszerzyć bazę kapitałową.
Jeśli po latach przynoszących straty nastąpiłyby znów lata przynoszące zyski, wówczas najpierw uzupełniono by do wartości nominalnej certyfikaty, a dopiero później kapitał LTS.
Ponadto kapitał LTS udostępniono NordLB bez ograniczeń czasowych, podczas gdy papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zwykle emitowane są na dziesięć lat.
Znaczna wartość wniesionego kapitału jest nietypowa dla papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach, i w tym kontekście należy rozpatrzyć klasyfikację w przypadku strat.
Udział majątku LTS jest stosunkowo duży, więc przy większych stratach może on być względnie szybko wykorzystany.
(125) Komisja uważa, że również porównanie z cichymi udziałami nie jest właściwe dla ustalenia odpowiedniego wynagrodzenia za rezerwę celową uznaną za kapitał podstawowy.
Ważnym aspektem jest dla Komisji wniesienie majątku LTS w formie rezerwy celowej, a nie cichych udziałów.
Także BAKred uznał wniesienie za rezerwę, a nie za ciche udziały zgodnie z § 10 KWG (Prawo bankowe).
Uznanie majątku za rezerwę przez niemiecki nadzór bankowy przemawia za tym, że udostępniony kapitał można porównać raczej z kapitałem zakładowym niż z cichymi udziałami.
(126) Ryzyko co najmniej częściowej utraty wniesionego kapitału w przypadku upadłości lub likwidacji nie jest mniejsze niż ryzyko inwestycji w kapitał zakładowy, ponieważ majątek LTS stanowi znaczną część kapitału własnego banku NordLB, a bank NordLB wykorzystał znaczną część udostępnionego kapitału LTS na pokrycie ryzykownych aktywów na wiele lat.
(127) Uwzględniając powyższe powody, Komisja uważa, że porównanie z obligacjami bezterminowymi, papierami wartościowymi uprawniającymi do udziału w zyskach i cichymi udziałami nie jest właściwe ze względu na szczególny charakter majątku LTS i nie może stanowić podstawy obliczenia właściwego wynagrodzenia za kapitał LTS.
Wniesiony majątek LTS wykazuje raczej dużo wspólnych cech z inwestycją w kapitał zakładowy.
(ii) Roszczenie wyrównawcze oraz małe ryzyko gwarancyjne
(128) Funkcja gwarancyjna majątku funduszu celowego ma ograniczony zakres w stosunku wewnętrznym, odpowiednio do udziału kraju związkowego Dolna Saksonia w kapitale zakładowym NordLB, a kraj związkowy ma prawo do roszczenia wyrównawczego w stosunku do wszystkich innych poręczycieli (Gewährträger) banku NordLB.
Niemcy są zdania, że inwestor uwzględniłby odpowiednio powyższą sytuację przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej oraz przy ustalaniu żądanego wynagrodzenia.
(129) Ograniczenie gwarancji w stosunku wewnętrznym nie może być przyczyną zmniejszenia wynagrodzenia, ponieważ z perspektywy NordLB korzyść odniesiona wskutek transferu kapitału musi zostać właściwie wynagrodzona, aby nie dopuścić do zakłócenia konkurencji.
Roszczenie wyrównawcze kraju związkowego w stosunku do pozostałych poręczycieli wynika z porozumienia zawartego między poręczycielami, a nie z ustępstwa NordLB, które mogłoby usprawiedliwić niższe wynagrodzenie.
Jeśli na przykład pozostali poręczyciele wyraziliby zgodę na przejęcie wewnętrznie pełnej gwarancji za majątek funduszu celowego, nie mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której bank NordLB nie musiałby w ogóle płacić wynagrodzenia.
(130) Z punktu widzenia Komisji nie ma znaczenia, czy majątek funduszu celowego LTS po uznaniu przez BAKred jest ciągle i w pełnej wysokości wykorzystywany w celu wypełnienia wymagań dotyczących wypłacalności.
Nawet gdyby tak nie było, inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej obstawałby przy pełnym wynagrodzeniu, ponieważ bank mógł użyć całego kapitału według własnego uznania w ramach działalności komercyjnej.
(iii) Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę w wysokości ok. 1,4 mld DEM
(131) Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę ok.1,4 mld DEM, którą NordLB może corocznie wykorzystać na działalność komercyjną, można obliczyć na różne sposoby.
Jednakże, zgodnie z poniższymi rozważaniami, wszystkie sposoby obliczania wynagrodzenia za udostępniony kapitał zakładowy opierają się na tych samych podstawowych zasadach.
Opierając się na tych zasadach, Komisja dokonuje obliczenia w następujący sposób, w dwóch etapach. Najpierw oblicza wynagrodzenie minimalne, którego inwestor oczekiwałby za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy NordLB.
Następnie sprawdza, czy na rynku ustalono by narzuty lub potrącenia z powodu szczególnych cech kwestionowanej transakcji, i czy Komisja może w danej sytuacji przeprowadzić odpowiednią kwantyfikację, w metodologicznie poprawny sposób.
Obliczenie oczekiwanego minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy NordLB
(132) Oczekiwany zysk z inwestycji oraz ryzyko inwestycji stanowią podstawowe czynniki wpływające na podjęcie decyzji inwestycyjnej przez inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej.
Aby określić wysokość obu czynników, inwestor uwzględnia wszystkie dostępne informacje o firmie i rynku.
Opiera się on na historycznych danych dotyczących średniego zysku z kapitału, które stanowią także ogólnie punkt wyjściowy dla przyszłej wydajności przedsiębiorstwa, a także między innymi na analizie aktualnego modelu działania przedsiębiorstwa, strategii i jakości zarządzania oraz odnośnych prognozach dotyczących danej branży.
(133) Inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zainwestuje tylko wtedy, jeśli inwestycja ta będzie dawała wyższy zysk z kapitału lub niższe ryzyko w porównaniu z najkorzystniejsza możliwą alternatywą wykorzystania kapitału.
Inwestor nie zdecyduje się na inwestycję w przedsiębiorstwo, jeśli oczekiwany zysk z kapitału jest niższy niż średni oczekiwany zysk z kapitału innych przedsiębiorstw o porównywalnym profilu ryzyka.
W tej sytuacji można założyć, że istnieją wystarczające alternatywy wobec danego zamierzenia inwestycyjnego, które obiecują wyższe zyski przy takim samym poziomie ryzyka.
(134) Aby obliczyć odpowiednie najniższe wynagrodzenie, można użyć różnych metod, począwszy od najróżniejszych wariantów metody finansowej do metody CAPM.
Przy przedstawieniu różnych rozwiązań należy rozróżnić dwa składniki, zysk z nieobciążonych ryzykiem inwestycji oraz premię za ryzyko w przypadku danego projektu:
odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem
=
podstawowa stopa procentowa nieobciążona ryzykiem + premia za ryzyko inwestycji obciążonej ryzykiem.
Odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem można zatem opisać jako sumę stopy zysku z inwestycji nieobciążonej ryzykiem i dodatkowej premii za ryzyko związanej z przejęciem ryzyka specyficznego dla danej inwestycji.
(135) Podstawą obliczenia zysku z kapitału jest zawsze istnienie formy bezpiecznej inwestycji, dla której można założyć nieobciążony ryzykiem zysk z kapitału.
Zwykle do obliczenia podstawowej stopy procentowej nieobciążonej ryzykiem przyjmuje się oczekiwany zysk z papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu emitowanych przez państwo (względnie indeks opierający się na tych papierach wartościowych), ponieważ są to formy inwestycji obciążone porównywalnie niskim ryzykiem.
Różnice między poszczególnymi metodami występują jednakże przy obliczeniu premii za ryzyko:
- Metoda finansowa: Oczekiwany przez inwestora zysk z kapitału własnego stanowi z punktu widzenia banku wykorzystującego kapitał przyszłe koszty finansowania.
Przy tym podejściu określane są najpierw historyczne koszty kapitału własnego, które ponoszą banki porównywalne z opisywanym bankiem.
Średnia arytmetyczna historycznych kosztów kapitału zostaje następnie porównana z przyszłymi, oczekiwanymi kosztami kapitału własnego, a w ten sposób z zyskiem z kapitału oczekiwanym przez inwestora.
- Metoda finansowa ze skumulowanym rocznym wzrostem (compound annual growth rate): Centralnym punktem tej metody jest zastosowanie średniej geometrycznej zamiast arytmetycznej (compound annual growth rate).
- Metoda wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing model – CAPM): W nowoczesnych finansach metodą najbardziej znaną i najczęściej testowaną jest CAPM. Przy pomocy tej metody można określić zysk z kapitału oczekiwany przez inwestora przy pomocy następującego wzoru:
zysk minimalny
=
podstawowa stopa procentowa nieobciążona ryzykiem + (rynkowa premia za ryzyko x beta)
Premię za ryzyko inwestycji w kapitał własny oblicza się przez pomnożenie rynkowej premii za ryzyko oraz współczynnika beta (rynkowa premia za ryzyko x beta).
Współczynnik beta pozwala na porównanie ryzyka danego przedsiębiorstwa z łącznym ryzykiem wszystkich przedsiębiorstw.
(136) CAPM jest główną metodą obliczania zysków z inwestycji w przypadku dużych przedsiębiorstw notowanych na giełdzie.
NordLB nie jest przedsiębiorstwem notowanym na giełdzie, dlatego nie można bezpośrednio wyprowadzić wartości beta.
Zastosowanie metody CAPM jest możliwe wyłącznie na podstawie orientacyjnego współczynnika beta.
(137) W uwagach z dnia 29 lipca 2003 r. BdB przedstawiło oczekiwane minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy NordLB w momencie wniesienia majątku LTS na dzień 31 grudnia 1991 r., obliczone przy zastosowaniu metody CAPM, w wysokości 13,34 % rocznie Niemcy wyraziły zasadnicze wątpliwości co do zastosowania metody CAPM.
Ponadto zdaniem Niemiec BdB założyło zbyt wysoki współczynnik beta i błędnie określiło podstawową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem.
Rynkowa premia za ryzyko w wysokości 4,6 % jest również zbyt wysoka.
Przy zastosowaniu poprawnych założeń BdB uzyskałoby zdecydowanie niższą wartość wynagrodzenia minimalnego za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy NordLB.
(138) Kraj związkowy Dolna Saksonia, bank NordLB oraz BdB w porozumieniu o odpowiednim wynagrodzeniu rynkowym stwierdziły, że odpowiednie minimalne wynagrodzenie wynosi 10,03 %.
(139) Strony porozumienia zastosowały w swoich obliczeniach metodę CAPM, a podstawową nieobciążoną ryzykiem stopę procentową dla NordLB przyjęły w wysokości 7,15 % na dzień 31 grudnia 1991 r.
Określając stopy procentowe założono, że majątek LTS zostanie udostępniony bankowi NordLB trwale.
Strony nie zastosowały zatem zysku z nieobciążonych ryzykiem papierów wartościowych o określonym czasie trwania inwestycji (np. dziesięcioletni zysk z obligacji państwowych) obserwowanego na rynku w dniu wniesienia kapitału na dzień bilansowy, gdyż takie spojrzenie pomijałoby ryzyko reinwestycji, tzn. ryzyko braku możliwości ponownego zainwestowania po upływie okresu inwestycji w wysokości nieobciążonej ryzykiem stopy procentowej.
Zdaniem stron najlepiej uwzględni się ryzyko inwestycji, jeśli jako podstawę przyjmie się "total return index".
Z tego powodu strony oparły się na indeksie niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) REX10 Performance Index, który odzwierciedla dokładnie zachowanie (performance) inwestycji w obligacje federalne o dokładnie dziesięcioletnim czasie trwania.
Zastosowany indeks uwzględnia stan indeksu REX10 Performance Index na koniec każdego roku od 1970 r.
Strony oszacowały w ten sposób zysk roczny, który odzwierciedla tendencję przyjętego indeksu REX10 Performance Index w okresie od 1970 do 1991 r., i w ten sposób strony uzyskały wyżej wymienioną podstawową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem w wysokości 7,15 % (na dzień 31 grudnia 1991 r.).
(140) Biorąc pod uwagę, że wkład miał zostać udostępniony NordLB trwale, procedura obliczenia podstawowych stóp procentowych nieobciążonych ryzykiem wydaje się w tym przypadku właściwa.
Ponadto przyjęty indeks REX10 Performance Index stanowi ogólnie uznane źródło danych.
Obliczone podstawowe stopy procentowe nieobciążone ryzykiem wydają się niniejszym uzasadnione.
(141) Współczynnik beta określono na poziomie 0,72 na podstawie ekspertyzy KPMG, którą dysponuje Komisja, dotyczącej tzw. współczynnika beta dostosowanego (adjusted) wszystkich instytucji kredytowych w Niemczech notowanych na giełdzie.
Na podstawie powyższej ekspertyzy oraz przy uwzględnieniu profilu działalności banku NordLB należy uznać powyższy współczynnik beta za właściwy.
(142) Komisja uważa także rynkową premię za ryzyko w wysokości 4,0 % za akceptowalną.
Już w decyzji 2000/392/WE kilkakrotnie odniosła się do tzw. ogólnej długoterminowej rynkowej premii za ryzyko, a więc do różnicy między długoterminowym średnim zyskiem ze zwykłego portfela akcji, a zyskiem z obligacji państwowych.
W odpowiednich ekspertyzach dotyczących postępowania, zastosowano – w zależności od metodyki, założonego okresu oraz danych – przedział od ok. 3 % do 5 %.
Do wyliczeń w ekspertyzie sporządzonej dla BdB alternatywnie przyjęto wartości 3,16 % oraz 5 %, inna ekspertyza sporządzona dla banku WestLB w ramach tego samego postępowania zakładała wartości 4,5 % oraz 5 %, natomiast analitycy Lehman Brothers, którzy pracowali również na zlecenie WestLB, założyli stopę 4 %.
Biorąc pod uwagę powyższe, Komisja nie widzi w tym przypadku potrzeby zrezygnowania z rynkowej premii za ryzyko, zastosowanej w porozumieniu.
Uwzględniając zastosowanie metody CAPM, zdaniem Komisji nie ma wątpliwości, że minimalne wynagrodzenie obliczone przez strony jest odpowiednie.
(143) Komisja nie dostrzega przesłanek świadczących o tym, że obliczone przez strony wynagrodzenie za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy nie wytrzymałoby testu rynkowego.
Komisja ustala zatem odpowiednie minimalne wynagrodzenie w wysokości 10,03 % rocznie (każdorazowo po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym).
(vi) Zmniejszenie zysku z kapitału z powodu braku płynności
(144) Niemcy stoją na stanowisku, że bank NordLB uiścił odpowiednie wynagrodzenie, ponieważ inwestor prywatny obniżyłby wynagrodzenie o zaoszczędzone przez niego koszty refinansowania.
Niemcy uzyskały wynik oprocentowania majątku funduszu celowego LTS w wysokości ok. 9,5 %, ze względu na to, że inwestor oszczędził na kosztach refinansowania kapitału.
(145) Komisja uważa jednakże, że bez znaczenia jest, ile zaoszczędził kraj związkowy jako inwestor.
Kraj związkowy wniósł majątek funduszu celowego LTS do banku NordLB jako kapitał niepłynny.
Nie można mówić o oszczędnościach kraju związkowego, gdyż nie był on zobowiązany do zapewnienia płynności majątku.
(146) "Zwykłe" wniesienie kapitału do banku powoduje zarówno poprawę płynności, jak i zwiększenie kapitału podstawowego, który jest konieczny do rozszerzenia działalności komercyjnej w świetle przepisów o nadzorze bankowym.
Aby w pełni wykorzystać kapitał, tzn. rozszerzyć 100 % aktywów ważonych ryzykiem o wskaźnik 12,5 (tzn. 100 podzielone przez współczynnik wypłacalności w wysokości 8 %), bank musi dokonać 11,5-krotnego refinansowania na rynkach finansowych.
Mówiąc prościej, różnica między 12,5 razy otrzymanymi i 11,5 razy zapłaconymi odsetkami z tego kapitału po potrąceniu pozostałych kosztów banku (np. kosztów administracyjnych) daje zysk z kapitału własnego [16].
(147) Ponieważ kapitał LTS początkowo nie zwiększa płynności NordLB, bank NordLB ponosi dodatkowe koszty finansowania w wysokości kwoty kapitałowej, jeśli pobiera z rynków finansowych środki konieczne do pełnego wykorzystania możliwości transakcyjnych, których przysporzył mu dodatkowy kapitał własny, tzn. do rozszerzenia aktywów ważonych ryzykiem o 12,5-krotność kwoty kapitałowej (lub do utrzymania istniejących aktywów w takiej wysokości) [17].
Z powodu powyższych kosztów dodatkowych, które nie powstałyby w przypadku wniesienia kapitału własnego w innej formie, należy w celu określenia właściwego wynagrodzenia ustalić odpowiednie potrącenie.
Inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej nie może oczekiwać, że otrzyma takie samo wynagrodzenie jak w przypadku wniesienia kapitału w gotówce.
(148) Komisja jest przy tym zdania, że przy obliczaniu nie należy uwzględniać całej stopy refinansowania.
Koszty refinansowania stanowią koszty działalności i zmniejszają przychody podlegające opodatkowaniu.
Wynik netto banku nie zmniejsza się o kwotę dodatkowo zapłaconych odsetek.
Część powyższych kosztów zostanie wyrównana mniejszym podatkiem od osób prawnych.
Należy uwzględnić wyłącznie wydatki netto jako dodatkowe obciążenie NordLB z powodu szczególnego charakteru wniesionego kapitału.
Komisja uznaje ostatecznie, że NordLB ponosi dodatkowe "koszty płynności" w wysokości "kosztów refinansowania minus podatek od przedsiębiorstw".
(149) Na podstawie indeksu REX 10 Performance Index niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) stopa procentowa nieobciążona ryzykiem wynosiła pod koniec 1991 r. 7,15 %.
Dwie emisje trzydziestoletnich obligacji federalnych z 1986 roku osiągnęły zysk z kapitału w wysokości 7,8 % oraz 7,6 %.
Niemcy twierdziły, że indywidualna stopa refinansowania NordLB na dzień 31 grudnia 1991 r. wynosiła [...] %.
W zawartym porozumieniu strony uwzględniły długoterminową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem w wysokości 7,15 %.
Ponadto strony uzgodniły przyjęcie zryczałtowanej stopy podatkowej w wysokości 50 % [18].
Strony ustaliły w ten sposób stopę refinansowania netto w wysokości 3,57 %, która uwzględnia odpowiednie potrącenie za brak płynności.
(150) Na podstawie powyższego porozumienia oraz faktu, że wymienione kwoty mieszczą się w przedziale wcześniej określonym przez Niemcy, Komisja nie widzi powodu, aby podważać wartość 3,57 % i przyjmuje ją do obliczenia elementu pomocy.
(v) Marża na zysk z kapitału ze względu na szczególne cechy transferu
(151) W praktyce przy ustalaniu wynagrodzenia za inwestycję, okoliczności nietypowe, odbiegające od standardowej inwestycji w kapitał zakładowy znajdują zwykle wyraz w postaci odpowiednich dopłat lub potrąceń.
Należy zatem sprawdzić, czy szczególne okoliczności, zwłaszcza dany profil ryzyka transferu LTS sprawiają, że konieczne jest dostosowanie ustalonego minimalnego wynagrodzenia w wysokości 10,03 %, którego oczekiwałby inwestor prywatny za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy banku NordLB, oraz czy Komisja może przeprowadzić kwantyfikację w sposób metodologicznie poprawny.
W powyższym kontekście właściwe wydaje się zbadanie trzech kwestii: po pierwsze braku emisji nowych udziałów w spółce oraz związanych z nimi praw do głosu, po drugie wyjątkowo wysokiej wartości przeniesionego majątku oraz po trzecie braku zamienności inwestycji.
(152) Kraj związkowy nie uzyskał wskutek wniesienia kapitału dodatkowych głosów i nie zostało to zrównoważone porównywalną inwestycją innego udziałowca.
W wyniku rezygnacji z prawa do głosu inwestor traci możliwość wpływania na decyzje zarządu banku.
Dla wyrównania przyjęcia wyższego ryzyka strat bez odpowiedniego zwiększenia wpływu na przedsiębiorstwo inwestor działający na zasadach gospodarki rynkowej (nawet przy zmniejszeniu ryzyka wskutek uzgodnień wewnętrznych z innymi udziałowcami) zażądałby wyższego wynagrodzenia.
Zakładając wyższe wynagrodzenie za akcje uprzywilejowane w stosunku do akcji zwykłych, Komisja uważa za uzasadnioną marżę na wynagrodzenie w wysokości co najmniej 0,3 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw).
Również strony porozumienia uważają marżę w wysokości 0,3 % rocznie za uzasadnioną ze względu na brak emisji nowych praw do głosu.
(153) Wielkość wniesionego majątku oraz wpływ, jaki wywiera on na bank NordLB z punktu widzenia dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności, został już omówiony powyżej (pkt. 40 i nast.).
Wskutek wniesienia LTS zwiększył się znacznie kapitał podstawowy NordLB, i to bez ponoszenia kosztów uzyskania i opłat administracyjnych.
Inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zażądałby za wniesienie kapitału o znacznej wielkości względnej i bezwzględnej, jakim jest majątek LTS, marży na wynagrodzenie.
Z drugiej strony wniesienia kapitału zakładowego w wysokości 1,5 mld DEM do jednego z największych niemieckich banków uniwersalnych nie należy uważać za transakcję zupełnie odbiegającą od normalnych wielkości, biorąc pod uwagę szczególne zapotrzebowanie na kapitał europejskich instytucji kredytowych wskutek wdrażania dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności.
Dodatkowo należy zauważyć, że znaczna wartość transakcji może sugerować podobieństwo wkładu majątkowego do kapitału zakładowego, gdyż w momencie transferu pod koniec 1991 r. ciche udziały o dużej wartości nie były typowe na rynku.
Gdyby w przypadku inwestycji podobnej do kapitału zakładowego żądano marży za wartość wniesionego majątku, oznaczałoby to podwójną marżę za wartość majątku.
Komisja rezygnuje na korzyść NordLB z nałożenia marży za wartość przeniesionego majątku.
Porozumienie zakłada również, że nie będzie naliczana marża za wartość przenoszonego majątku.
(154) Wreszcie należy zwrócić uwagę na brak zamienności inwestycji, tzn. brak możliwości odzyskania zainwestowanego kapitału w dowolnym momencie.
Inwestor może zwykle zbyć instrument kapitału własnego na rynku na rzecz osoby trzeciej i w ten sposób zakończyć swoją inwestycję.
Standardowe wniesienie kapitału zakładowego odbywa się w następujący sposób: Inwestor wnosi po stronie aktywów w bilansie majątek (w gotówce lub formie aportu).
Po stronie pasywów odpowiada temu zwykle udział na rzecz inwestora, którym może on dysponować, np. w przypadku spółki akcyjnej są to akcje.
Akcje może on odsprzedać osobie trzeciej.
W ten sposób nie może odzyskać aktywów wniesionych pierwotnie, ponieważ zaliczają się one obecnie do obowiązkowego kapitału własnego spółki i nie ma on do nich dostępu.
Jednak może – w zależności od kursu giełdowego – uzyskać ich równowartość, zbywając posiadane akcje.
Jego inwestycja jest w ten sposób zamienna.
Kraj związkowy nie posiada takiej możliwości z powodu szczególnych okoliczności przeniesienia majątku LTS.
Komisja nie widzi jednakże powodu dla ustalenia kolejnej marży.
Kraj związkowy nie miał wprawdzie możliwości uzyskania równowartości poprzez wolne dysponowanie inwestycją, jednak przynajmniej zasadniczo istniała i nadal istnieje możliwość ponownego wydzielenia majątku funduszu z banku NordLB na mocy ustawy i w ten sposób uzyskania wyższego zysku z kapitału poprzez ponowną inwestycję w inną instytucję kredytową.
Także w tym przypadku porozumienie między BdB, krajem związkowym i bankiem NordLB zakłada, że z powodu braku zamienności majątku nie jest konieczna marża.
(155) Komisja uważa ostatecznie za uzasadnioną marżę na zysk z kapitału w wysokości 0,3 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw) za rezygnację z uzupełniających praw do głosu.
(vi) Brak zmniejszenia wynagrodzenia z powodu uzgodnienia wynagrodzenia ryczałtowego
(156) W przypadku akcji wynagrodzenie zależy bezpośrednio od wyników uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo i wyraża się przede wszystkim w formie dywidend i w formie udziału w przyroście wartości przedsiębiorstwa (np. wyrażonym we wzroście kursu akcji).
Kraj związkowy otrzymuje wynagrodzenie ryczałtowe, którego wysokość ma uwzględniać oba powyższe aspekty wynagrodzenia za "normalne" dokapitalizowanie.
Można by argumentować, że stałe wynagrodzenie zamiast bezpośredniego uzależniania wynagrodzenia od wyników NordLB stanowi korzyść dla kraju związkowego, która to korzyść usprawiedliwia redukcję stopy wynagrodzenia.
Czy jednak takie stałe wynagrodzenie rzeczywiście jest korzystniejsze niż wynagrodzenie zmienne zależne od zysku, zależy w dużej mierze od wyników przedsiębiorstwa osiąganych w przyszłości.
Jeśli pogorszą się one, wówczas stopa ryczałtowa jest korzystniejsza dla inwestora, jednak przy ich polepszeniu stanowi wadę.
Rzeczywistego rozwoju sytuacji nie można uwzględnić przy późniejszej ocenie decyzji inwestycyjnej.
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Komisja uważa, że stopa wynagrodzenia nie może zostać zredukowana.
(vii) Łączne wynagrodzenie
(157) Na podstawie wszystkich powyższych rozważań Komisja doszła do wniosku, że odpowiednie wynagrodzenie za kapitał powinno wynosić 6,76 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw), a mianowicie 10,03 % zwykłego zysku z tego instrumentu plus marża w wysokości 0,3 % za szczególny charakter transakcji minus 3,75 % z powodu nakładów finansowych, które poniósł NordLB w związku z brakiem płynności wniesionego majątku.
(viii) Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę ok.
100 mln DEM
(158) Jak przedstawiono powyżej, także część kapitału własnego w wysokości ok.
100 mln DEM stanowi dla NordLB wartość materialną, a jego funkcję ekonomiczną można porównać z poręczeniem lub gwarancją.
Aby podjąć ryzyko tego typu, inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zażądałby odpowiedniego wynagrodzenia.
Porozumienie między BdB, krajem związkowym oraz bankiem NordLB nie porusza powyższej kwestii.
(159) W decyzji o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE Komisja przedstawiła stopę w wysokości 0,3 % rocznie (po opodatkowaniu), którą Niemcy określiły jako odpowiednią prowizję za awal dla banku takiego jak NordLB.
Podwyższenie wynagrodzenia ze względu na szczególnie wysoki zakres "poręczenia" wydaje się w przypadku kwoty ok.
100 mln DEM niewłaściwe.
Komisja uznała, że nawet marża za oba lata 1992 i 1993, w których kwota do dyspozycji wynosiła zdecydowanie więcej niż 100 mln DEM, nie jest uzasadniona.
Podwyższenie tej stopy z tego względu, że bank NordLB mógł korzystać z majątku funduszu LTS zasadniczo w sposób nieograniczony, jest wątpliwe z tych samych powodów, z których nie zdecydowano się na wprowadzenie marży za kapitał, który można było wykorzystać na działalność komercyjną.
(160) Premia gwarancyjna stanowi koszt działalności banku NordLB i zmniejsza zysk podlegający opodatkowaniu.
Wynagrodzenie należne krajowi związkowemu Dolna Saksonia w zamian za majątek LTS płacone jest z zysków po opodatkowaniu.
Z tego powodu stopę w wysokości 0,3 % należy zasadniczo skorygować o stopę podatkową.
Tak samo jak w przypadku kosztów refinansowania, Komisja zakłada – w tej sytuacji na korzyść banku NordLB – jednolitą stopę podatkową w wysokości 50 %.
Komisja ustala zatem stopę w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu.
f) ELEMENT POMOCY
(161) Zgodnie z powyższymi obliczeniami, Komisja uważa wynagrodzenie w wysokości 6,76 % rocznie po opodatkowaniu za tę część kapitału, którą bank NordLB może wykorzystać na zabezpieczenie działalności komercyjnej, tj. ok. 1,4 mld DEM, oraz wynagrodzenie w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu za różnicę między tą częścią kapitału a kwotą 1,5 mld DEM wykazaną w bilansie NordLB jako kapitał własny, tj. ok.
100 mln DEM, za zgodne z zasadami rynkowymi.
(162) NordLB płaci obecnie wynagrodzenie w wysokości 0,5 % rocznie po opodatkowaniu za kwotę, którą rzeczywiście wykorzystuje na zabezpieczenie działalności komercyjnej.
Powyższe wynagrodzenie zostało po raz pierwszy wypłacone za rok 1992.
(163) Poza wynagrodzeniem w wysokości 0,5 % rocznie po opodatkowaniu Niemcy uważają za kolejny składnik wynagrodzenia prawo kraju związkowego do pobierania spłat oprocentowania i rat kapitałowych wpływających do majątku funduszu celowego LTS, jeżeli wartość rynkowa majątku funduszu przekracza 1,5 mld DEM.
(164) Komisja jest zdania, że inwestor rynkowy nie zdecydowałby się otrzymywać wynagrodzenia z wpływów, które uzależnione są od zachowania banku zarządzającego majątkiem funduszu celowego.
Ponadto NordLB nie odniósł korzyści gospodarczych z części majątku przekraczającej kwotę 1,5 mld DEM (w związku z tym nie ma konieczności płacenia wynagrodzenia).
Kwot pobranych z tej części majątku funduszu LTS nie można traktować jako kolejnego wynagrodzenia, gdyż z ekonomicznego punktu widzenia nie są one kosztem banku NordLB, lecz od początku przysługują krajowi związkowemu.
(165) Niemcy twierdzą ponadto, że powodem przeniesienia majątku były potencjalne efekty synergii, a nie podwyższenie kapitału własnego banku NordLB.
Jednak przynajmniej częściowo przeniesienie majątku funduszu celowego miało na celu sprostanie wymogom dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności.
Nawet jeśli powstaną oszczędności i efekty synergii dla majątku LTS, redukcja kosztów będzie stanowiła korzyść dla LTS, jednak nie można tego postrzegać jako świadczenia zwrotnego banku NordLB w zamian za udostępnienie kapitału podstawowego.
Efekty synergii nie mogą mieć wpływu na wysokość wynagrodzenia, którego mógłby zażądać od banku inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej za udostępniony kapitał własny, ponieważ dzięki efektom synergii nie zmniejszą się możliwości wykorzystania przeniesionego kapitału przez NordLB, ani nie zwiększą się koszty ponoszone przez NordLB na skutek przeniesienia.
Także w przypadku rzeczywistej korzyści dla kraju związkowego spowodowanej efektami synergii każdy konkurent byłby zmuszony do "zapłacenia" krajowi związkowemu za instrument finansowy (LTS) oraz za udostępniony kapitał własny wynagrodzenia w formie takich korzyści.
Poza tym efekty synergii wynikające z połączenia powstają zwykle dla obu biorących w nim udział przedsiębiorstw.
Trudno zrozumieć, dlaczego NordLB nie miałby odnieść z tego żadnych korzyści.
Komisja jest zatem zdania, że ewentualnych efektów synergii nie można postrzegać jako wynagrodzenia zapłaconego przez NordLB za przeniesienie LTS.
(166) Ostatecznie także tak zwany efekt właściciela nie jest powodem do założenia wyższego wynagrodzenia niż 0,5 % rocznie.
Jak wspomniano powyżej, inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej, który posiada już udziały w przedsiębiorstwie, nie zrezygnowałby z pełnego, bezpośredniego wynagrodzenia, jeśli jeden lub kilku udziałowców odniosłoby korzyści z wniesionego kapitału nie ponosząc żadnych kosztów.
Ponieważ NSGV nie wniosło udziału kapitałowego odpowiadającego udziałowi kraju związkowego, kraj związkowy musiałby zażądać znacznego wynagrodzenia bezpośredniego.
(167) Element pomocy można obliczyć jako różnicę między rzeczywiście zapłaconym wynagrodzeniem a wynagrodzeniem zgodnym z zasadami rynkowymi.
(168) Obliczenia elementu pomocy (w mln DEM)
Rok 1992
rok 1992 _BAR_ stycz _BAR_ luty _BAR_ marz _BAR_ kwie _BAR_ maj _BAR_ czer _BAR_ lipiec _BAR_ sierp _BAR_ wrze _BAR_ paźdz _BAR_ listo _BAR_ grudz _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
1.za udział wykorzystywany na działalność komercyjną _BAR_ 120 _BAR_ 101 _BAR_ 145 _BAR_ 109 _BAR_ 71 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 19 _BAR_ 63 _BAR_ 162 _BAR_
2.pozostała kwota (różnica do 1,5 mln DEM) _BAR_ 1380 _BAR_ 1399 _BAR_ 1355 _BAR_ 1391 _BAR_ 1429 _BAR_ 1500 _BAR_ 1500 _BAR_ 1500 _BAR_ 1500 _BAR_ 1481 _BAR_ 1437 _BAR_ 1338 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 6,76 % rocznie (po opodatkowaniu) za 1 _BAR_ 0,67 _BAR_ 0,56 _BAR_ 0,81 _BAR_ 0,61 _BAR_ 0,39 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,35 _BAR_ 0,91 _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 0,15 % rocznie (po opodatkowaniu) za 2 _BAR_ 0,17 _BAR_ 0,17 _BAR_ 0,16 _BAR_ 0,17 _BAR_ 0,17 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,17 _BAR_ 0,16 _BAR_
Wynagrodzenie zgodne z rynkowym łącznie _BAR_ 0,84 _BAR_ 0,73 _BAR_ 0,97 _BAR_ 0,78 _BAR_ 0,56 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,18 _BAR_ 0,28 _BAR_ 0,52 _BAR_ 1,07 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ Σ 6,47 _BAR_
Rzeczywiste wynagrodzenie (po opodatkowaniu) (0,5 %) za cały rok 1992 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0,9 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Element pomocy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 5,57 _BAR_
Rok 1993
rok 1993 _BAR_ stycz _BAR_ luty _BAR_ marz _BAR_ kwie _BAR_ maj _BAR_ czer _BAR_ lipiec _BAR_ sierp _BAR_ wrze _BAR_ paźdz _BAR_ listo _BAR_ grudz _BAR_
1.za udział wykorzystywany na działalność komercyjną _BAR_ 133 _BAR_ 133 _BAR_ 207 _BAR_ 147 _BAR_ 174 _BAR_ 1,143 _BAR_ 1,222 _BAR_ 1400 _BAR_ 1400 _BAR_ 1400 _BAR_ 1400 _BAR_ 1400 _BAR_
2.pozostała kwota (różnica do 1,5 mln DEM _BAR_ 1,367 _BAR_ 1,367 _BAR_ 1,293 _BAR_ 1,353 _BAR_ 1,326 _BAR_ 357 _BAR_ 278 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 6,76 % rocznie (po opodatkowaniu) za 1 _BAR_ 0,74 _BAR_ 0,74 _BAR_ 1,16 _BAR_ 0,82 _BAR_ 0,98 _BAR_ 6,43 _BAR_ 6,88 _BAR_ 7,88 _BAR_ 7,88 _BAR_ 7,88 _BAR_ 7,88 _BAR_ 7,88 _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 0,15 % rocznie (po opodatkowaniu) za 2 _BAR_ 0,17 _BAR_ 0,17 _BAR_ 0,16 _BAR_ 0,16 _BAR_ 0,16 _BAR_ 0,04 _BAR_ 0,03 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
Wynagrodzenie zgodne z rynkowym łącznie _BAR_ 0,91 _BAR_ 0,91 _BAR_ 1,32 _BAR_ 0,98 _BAR_ 1,14 _BAR_ 6,47 _BAR_ 6,91 _BAR_ 7,89 _BAR_ 7,89 _BAR_ 7,89 _BAR_ 7,89 _BAR_ 7,89 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ Σ 58,09 _BAR_
Rzeczywiste wynagrodzenie (po opodatkowaniu) (0,5 %) za cały rok 1992 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 7 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Element pomocy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 51,09 _BAR_
Od 1 stycznia 1999 DEM są przeliczane na EUR wg kursu 1,95583.
Dane w DEM należy odpowiednio przeliczyć na EUR.
rok _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
1.za udział wykorzystywany na działalność komercyjną _BAR_ 1400 _BAR_ 1390 _BAR_ 1390 _BAR_ 1390 _BAR_ 1390 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
2.pozostała kwota (różnica do 1,5 mln DEM _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 110 _BAR_ 110 _BAR_ 110 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 6,76 % rocznie (po opodatkowaniu) za 1 _BAR_ 94,64 _BAR_ 93,96 _BAR_ 93,96 _BAR_ 93,96 _BAR_ 93,96 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 0,15 % rocznie (po opodatkowaniu) za 2 _BAR_ 0,15 _BAR_ 0,16 _BAR_ 0,16 _BAR_ 0,16 _BAR_ 0,16 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Wynagrodzenie zgodne z rynkowym łącznie _BAR_ 94,79 _BAR_ 94,12 _BAR_ 94,12 _BAR_ 94,12 _BAR_ 94,12 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Rzeczywiste wynagrodzenie (po opodatkowaniu) (0,5 %) za cały rok 1992 _BAR_ 7 _BAR_ 6,95 _BAR_ 6,95 _BAR_ 6,95 _BAR_ 6,95 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Element pomocy _BAR_ 87,79 _BAR_ 87,17 _BAR_ 87,17 _BAR_ 87,17 _BAR_ 87,17 _BAR_ 87,17 _BAR_ 85,88 _BAR_ 85,88 _BAR_ 85,88 _BAR_ 85,88 _BAR_
(169) Różnica między uzgodnionym wynagrodzeniem w wysokości 0,5 % rocznie a odpowiednim wynagrodzeniem w wysokości 6,76 % rocznie (za część majątku funduszu LTS przeznaczoną na działalność komercyjną NordLB) oraz 0,15 % rocznie (za część majątku porównywalną z gwarancją bankową) stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(170) Element pomocy za okres od przyznania pomocy do końca 2003 r. wynosi w markach niemieckich 923,82 mln DEM.
Powyższa kwota przeliczona na EUR wynosi 472,34 mln EUR.
NordLB nadal dysponuje majątkiem LTS.
Element pomocy ulega stale zwiększeniu.
4.
ZGODNOŚĆ DZIAŁANIA Z TRAKTATEM WE
(171) Można stwierdzić, że wszystkie kryteria art. 87 ust. 1 Traktatu WE zostały spełnione, a przeniesienie majątku LTS zawiera element pomocy państwa w rozumieniu ww. artykułu. Wychodząc z powyższego założenia, należy zbadać, czy pomoc państwa jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Należy jednak zauważyć, że w odniesieniu do elementów pomocy w ramach przeniesienia majątku funduszu celowego, Niemcy powołały się wyłącznie na odstępstwo przewidziane w art. 86 ust. 2 Traktatu WE.
(172) Żadne odstępstwo określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie znajduje w powyższej sytuacji zastosowania.
Pomoc nie ma charakteru socjalnego, ani nie została przyznana indywidualnym konsumentom.
Nie miała ona także na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innym zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych podziałem Niemiec.
(173) Pomoc nie ma celu wspierania regionów – nie jest przeznaczona ani na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych – dlatego nie ma zastosowania ani art. 87 ust. 3 lit. a), ani aspekt regionalny wymieniony w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. Pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania. Celem pomocy nie jest również wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego.
(174) Kontynuacja działalności banku NordLB również nie była zagrożona w momencie przeprowadzania wymienionego działania, dlatego nie pojawiła się kwestia czy bankructwo jednego dużego banku, jakim jest NordLB w Niemczech, mogłoby doprowadzić do kryzysu sektora bankowego, co z kolei na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE mogłoby uzasadniać przyznanie pomocy w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec.
(175) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc państwa przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych.
Zasadniczo powyższe postanowienie mogłoby również dotyczyć pomocy na restrukturyzację w sektorze bankowym.
Jednak w omawianym przypadku nie zostały spełnione warunki konieczne do zastosowania powyższego odstępstwa.
Banku NordLB nie można uznać za przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji, które musi otrzymać pomoc państwa dla odzyskania rentowności.
(176) Artykuł 86 ust. 2 Traktatu WE, który zezwala w określonych warunkach na odstępstwa od przepisów Traktatu dotyczących pomocy państwa, zasadniczo dotyczy także sektora usług finansowych.
Komisja potwierdziła powyższe stwierdzenie w sprawozdaniu pt. "Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez sektor bankowy" [19].
(177) Niemcy uważają, że ewentualne uprzywilejowanie NordLB wskutek wniesienia majątku funduszu celowego LTS miało stanowić wyłącznie rekompensatę dla NordLB z tytułu kosztów powstałych w związku z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
NordLB nie jest wyłącznie bankiem kraju związkowego, lecz w regionie Braunschweigu wypełnia zadania kasy oszczędnościowej.
Z tego względu świadczy on nie tylko typowe usługi banku kraju związkowego w ogólnym interesie gospodarczym i ponosi związane z tym koszty, lecz także pełni funkcję kasy oszczędnościowej.
(178) Niemcy nie obliczyły kosztów powstałych dla NordLB w związku z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
Chociażby z tego powodu Komisja nie może uznać odstępstwa od stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu WE na podstawie art. 86 ust. 2 Traktatu WE.
Ponadto przeniesienie kapitału przeprowadzono, aby NordLB spełniał nowe wymogi dotyczące kapitału własnego.
Celem nie była rekompensata z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym przez bank NordLB.
(179) Ponieważ żadne z odstępstw od zasady zakazu pomocy państwa wymienione w art. 87 ust. 1 Traktatu WE nie znajduje zastosowania, niniejszej pomocy państwa nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
5.
BRAK ISTNIEJĄCEJ POMOCY
(180) Przeciwnie do twierdzenia Niemiec nie można uznać, że przeniesienie majątku funduszu LTS mieści się w istniejącym systemie pomocy poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
(181) Po pierwsze przesłanki stanu nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców banku za roszczenia wierzycieli (Gewährträgerhaftung), jeżeli majątek banku nie jest wystarczający do ich zaspokojenia, nie były w tym przypadku spełnione.
Wniesienie kapitału nie służyło zaspokojeniu roszczeń wierzycieli NordLB, a majątek NordLB nie był wyczerpany.
(182) Po drugie nie zachodzi stan konieczności zapewnienia bankowi płynności (Anstaltslast).
Poręczenie państwowe Anstaltslast zobowiązuje poręczycieli (Anstaltsträger), czyli kraj związkowy Dolna Saksonia i NSGV, do zapewnienia bankowi NordLB środków koniecznych do prowadzenia działalności, jeżeli zdecydują oni, że bank ma kontynuować działalność.
Jednak w momencie wniesienia kapitału bank NordLB w żadnym wypadku nie był w sytuacji, w której prowadzenie prawidłowej działalności nie byłoby możliwe.
Wniesiony kapitał nie był więc konieczny do zapewnienia prawidłowej działalności banku NordLB.
Celem było raczej utrzymanie wartości transakcji na dotychczasowym poziomie lub umożliwienie rozszerzenia działalności banku kraju związkowego w związku z nowymi wymogami stawianymi kapitałowi własnemu przez dyrektywę w sprawie współczynnika wypłacalności.
Bank NordLB mógł dzięki temu również w przyszłości wykorzystać szanse rynkowe i sprostać konkurencji zgodnie z zamierzeniami ekonomicznymi kraju związkowego jako współwłaściciela.
"Przepisu awaryjnego" poręczenia państwowego Anstaltslast nie stosuje się do takich normalnych decyzji ekonomicznych kraju związkowego.
Z braku innego istniejącego systemu pomocy, który można by zastosować zgodnie z art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 1 Traktatu WE, wniesienie kapitału stanowi nową pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
VI.
WNIOSEK
(183) Komisja stwierdza, że Niemcy przyznały bezprawnie nową pomoc państwa, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
(184) Pomocy nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem ani na podstawie art. 87 ust. 2 lub ust. 3 Traktatu WE, ani na podstawie innego postanowienia Traktatu. Zgodnie z powyższym pomoc uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem, konieczne jest jej zniesienie i przeprowadzenie windykacji bezprawnej pomocy przez Niemcy.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Różnica między odpowiednim wynagrodzeniem w wysokości 6,76 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym) a wynagrodzeniem uzgodnionym przez Norddeutsche Landesbank – Girozentrale i kraj związkowy Dolna Saksonia w wysokości 0,5 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym) za tę część wniesionego kapitału, którą Norddeutsche Landesbank – Girozentrale mógł od dnia 1 stycznia 1992 r. wykorzystywać na zabezpieczenie działalności komercyjnej, stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
2.
Rezygnacja z odpowiedniego wynagrodzenia w wysokości 0,15 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym) za tę część kapitału wniesionego do Norddeutsche Landesbank – Girozentrale, którą bank od 1 stycznia 1992 r. mógł wykorzystywać jako gwarancję, stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
3.
Wartość pomocy państwa wymienionej w ustępach 1 i 2 wynosi za okres od 1 stycznia 1992 r. do 31 grudnia 2003 r. 472,34 mln EUR.
Artykuł 2
1.
Niemcy zniosą pomoc wymienioną w art. 1 ust. 1 i 2 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r.
2.
Niemcy podejmą wszystkie konieczne działania, aby odzyskać od beneficjenta bezprawnie przyznaną pomoc państwa wymienioną w art. 1 ust. 1 i 2.
pomoc państwa podlegająca windykacji wymieniona w art. 1 ust. 1 i 2 obejmuje:
a) kwotę wymienioną w art. 1 ust. 3 za okres od 1 stycznia 1992 r. do 31 grudnia 2003 r.;
b) kwotę obliczoną według metody wymienionej w art. 1 ust. 1 i 2 za okres od 1 stycznia 2004 r. do momentu zniesienia pomocy.
Artykuł 3
Windykacja pomocy nastąpi niezwłocznie na podstawie przepisów krajowych, jeśli możliwe będzie w ten sposób natychmiastowe i faktyczne wykonanie niniejszej decyzji.
Kwota podlegająca zwrotowi obejmuje odsetki obliczone od momentu przyznania bezprawnej pomocy beneficjentowi do jej rzeczywistego zwrotu.
Odsetki należy obliczyć według przepisów rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) 794/2004 [20].
Artykuł 4
Niemcy poinformują Komisję w terminie dwóch miesięcy od ogłoszenia niniejszej decyzji przy pomocy załączonego kwestionariusza o działaniach podjętych w celu wykonania decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie przyznania pomocy przez Niemcy na rzecz Bayerische Landesbank – Girozentrale
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3927)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/739/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit 1,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag [1] zgodnie z ww. artykułami, oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Przedmiotem postępowania jest przeniesienie funduszy kredytowych na wspieranie budownictwa mieszkaniowego (Wohnungsbauförderdarlehen) przez Wolny kraj związkowy Bawarię na rzecz Bawarskiego Banku Krajowego – Centrali Żyrowej (Bayerische Landesbank – Girozentrale, dalej zwanego "BayernLB").
Postępowanie jest powiązane z sześcioma podobnymi postępowaniami toczącymi się przeciw Niemcom z powodu przeniesienia aktywów do banków krajowych, szczególnie do Zachodnioniemieckiego Banku Krajowego (Westdeutsche Landesbank Girozentrale, dalej zwanego "WestLB").
(2) Komisja przekazała Niemcom w dniu 12 stycznia 1993 r. zapytanie dotyczące podwyższenia kapitału w wysokości 4 mld DEM w banku WestLB spowodowanego połączeniem z Instytucją Wspierającą Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego (Wohnungsbauförderanstalt, dalej zwaną "Wfa") oraz dotyczące podobnych podwyższeń środków własnych banków krajowych innych krajów związkowych.
Niemcy poproszone zostały o przekazanie informacji o tym, w których bankach krajowych doszło do przeniesienia funduszy celowych oraz jakie powody mogłyby uzasadniać przeprowadzenie powyższych transakcji.
(3) Władze niemieckie udzieliły odpowiedzi w dniu 16 marca 1993 r. oraz w dniu 17 września 1993 r.
Komisja zwróciła się z zapytaniem o dalsze informacje w pismach z dnia 10 listopada 1993 r. oraz z dnia 13 grudnia 1993 r., na które uzyskała odpowiedź Niemiec w dniu 8 marca 1994 r.
(4) Pismami z dnia 31 maja 1994 r. oraz z dnia 21 grudnia 1994 r.
Federalne Zrzeszenie Niemieckich Banków (Bundesverband deutscher Banken e.V., dalej zwane "BdB"), reprezentujące banki prywatne z siedzibą w Niemczech, poinformowało Komisję między innymi o wniesieniu na mocy ustawy z dnia 23 lipca 1994 r. funduszy kredytowych na wspieranie budownictwa mieszkaniowego do obowiązkowego kapitału własnego banku BayernLB.
Zdaniem BdB związane z tym podwyższenie środków własnych BayernLB stanowi zakłócenie konkurencji na korzyść wspomnianego banku, ponieważ nie uzgodniono wynagrodzenia zgodnego z rynkowymi zasadami działania inwestora. W drugim piśmie BdB złożyło formalną skargę i zwróciło się do Komisji o wszczęcie przeciw Niemcom procedury na podstawie art. 93 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 2).
(5) Skarga dotyczyła ponadto podobnych transferów aktywów na rzecz takich banków krajowych jak Westdeutsche Landesbank, Norddeutsche Landesbank, Landesbank Schleswig-Holstein, Hamburger Landesbank oraz Landesbank Berlin.
W lutym i marcu 1995 r. oraz w grudniu 1996 r. kilka innych banków przyłączyło się do skargi złożonej przez ich Zrzeszenie.
(6) Pismami z dnia 6 sierpnia 1997 r. oraz 30 lipca 1998 r. BdB poinformowało Komisję o dwóch pozostałych transferach aktywów w Szlezwiku-Holsztynie oraz Hesji na rzecz banków Landesbank Schleswig-Holstein oraz Landesbank Hessen-Thüringen.
(7) Komisja przeprowadziła najpierw badanie transferu aktywów do Zachodnioniemieckiego Banku Krajowego (Westdeutsche Landesbank – dalej zwany "WestLB"), oświadczyła jednakże, że przebada przeniesienia do innych banków w świetle wyników w sprawie WestLB [2].
W roku 1999 Komisja podjęła ostateczną decyzję w powyższej sprawie i uznała pomoc (różnicę między uiszczonym wynagrodzeniem a wynagrodzeniem rynkowym) za niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz nakazała windykację pomocy [3].
Powyższą decyzję uchylił Sąd Pierwszej Instancji w dniu 6 marca 2003 r. z powodu niedostatecznego uzasadnienia dwóch parametrów zastosowanych do obliczenia wysokości wynagrodzenia [4].
Znając porozumienie między głównym skarżącym a wszystkimi bankami krajowymi, których dotyczyły postępowania (z wyjątkiem Helaba), oraz danymi krajami związkowymi, dnia 20 października 2004 r. Komisja wydała nową decyzję, która uwzględniała zastrzeżenia sądu.
(8) Dnia 1 września 1999 r. Komisja przekazała Niemcom zapytanie dotyczące transferów do innych banków krajów związkowych.
W odpowiedzi rząd federalny dnia 8 grudnia 1999 r. przesłał pismo zawierające informacje o przeniesieniu funduszy kredytowych na wspieranie budownictwa mieszkaniowego wspomnianego kraju związkowego na rzecz BayernLB, które po ponownych zapytaniach Komisji uzupełniono pismami rządu federalnego z dnia 22 stycznia 2001 r. oraz z dnia 3 lipca 2001 r.
(9) Pismem z dnia 13 listopada 2002 r. Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu procedury na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE w sprawie przeniesienia funduszy kredytowych na wspieranie budownictwa mieszkaniowego Wolnego kraju związkowego Bawarii na rzecz banku BayernLB.
Komisja wszczęła jednocześnie procedurę w sprawie podobnych transferów aktywów do takich banków krajowych jak Norddeutsche Landesbank – Girozentrale, Landesbank Schleswig-Holstein – Girozentrale, Hamburgische Landesbank – Girozentrale oraz Landesbank Hessen-Thüringen.
Wcześniej Komisja wszczęła już w lipcu 2002 r. procedurę w sprawie innego podobnego transferu funduszu celowego przez kraj związkowy Berlin do Landesbank Berlin.
(10) Decyzje o wszczęciu procedur opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(11) Pismem z dnia 15 kwietnia 2003 r. Niemcy przekazały swoje uwagi odnośnie do wszczęcia procedury w sprawie banku BayernLB.
(12) Pismem z dnia 29 lipca 2003 r. zrzeszenie BdB przekazało swoje uwagi odnośnie do wszystkich decyzji z dnia 13 listopada 2002 r. o wszczęciu procedur.
(13) Na kolejne zapytanie Komisji z dnia 5 września 2003 r. Niemcy przekazały dalsze informacje pismem z dnia 24 października oraz zajęły stanowisko odnośnie do uwag BdB w sprawie BayernLB.
Pismem z dnia 30 października 2003 r. Niemcy przekazały zdanie rządu kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia oraz banku WestLB odnośnie do uwag Federalnego Zrzeszenia Niemieckich Banków dotyczących transferu funduszy kredytowych na wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego do banku BayernLB.
(14) Pismem Niemiec z dnia 15 marca 2004 r. Komisja została poinformowana o zmianie statutu banku BayernLB w dniu 5 marca 2004 r., zgodnie z którą przeniesiony fundusz celowy, bez uszczerbku dla jego funkcji obowiązkowego kapitału własnego, nie może być już wykorzystywany na pokrycie działalności komercyjnej banku BayernLB.
Na pozostałe zapytania Komisji z dnia 7 kwietnia, 27. kwietnia i 23. czerwca 2004 r. Niemcy odpowiedziały pismami z dnia 1 czerwca 2004 r. oraz 6 lipca 2004 r.
Na ostatnie zapytanie Komisji z dnia 27 lipca 2004 r. Niemcy udzieliły odpowiedzi pismem z dnia 18 sierpnia 2004 r.
(15) Dnia 19 lipca 2004 r. główny skarżący BdB, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia oraz bank WestLB AG przekazały zawarte pomiędzy nimi tymczasowe porozumienie w sprawie odpowiedniego wynagrodzenia za przeniesiony majątek.
Powyższe wynagrodzenie powinno stanowić, zdaniem stron porozumienia, podstawę decyzji Komisji.
Ostateczna wersja porozumienia wpłynęła do Komisji dnia 13 października 2004 r.
Także BdB, Wolny kraj związkowy Bawaria oraz bank BayernLB przekazały w dniu 10 września 2004 r. tymczasowe porozumienie o odpowiednim wynagrodzeniu za przeniesiony fundusz celowy.
Następnie Komisja otrzymała liczne pisma od stron porozumienia oraz od Niemiec.
Ostateczna wersja porozumienia dotyczącego przeniesienia funduszu celowego do banku BayernLB wpłynęła do Komisji dnia 24 września 2004 r.
Odpowiednie porozumienia zawarto i przekazano Komisji także w pozostałych przypadkach przeniesienia funduszy na banki krajów związkowych, z wyjątkiem banku Helaba.
II.
DOKŁADNY OPIS POMOCY
1.
BAWARSKI BANK KRAJOWY – CENTRALA ŻYROWA (BAYERISCHE LANDESBANK – GIROZENTRALE)
(16) Bawarski Bank Krajowy – Centrala Żyrowa (BayernLB) z siedzibą w Monachium jest jednym z największych banków w Niemczech, suma bilansowa koncernu wynosi 313 mld EUR (na dzień bilansowy 31 grudnia 2003 r).
Powstał on w roku 1972 w wyniku połączenia Landesbodenkreditanstalt ("LABO") oraz Bayerische Gemeindebank (Girozentrale).
[6] Bank ten jest publicznoprawną instytucją kredytową o formie prawnej instytucji prawa publicznego.
Właścicielem banku BayernLB jest pośrednio Wolny kraj związkowy Bawaria oraz Bawarski Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych (Bayerischer Sparkassen- und Giroverband, zwany dalej Bawarskim Związkiem Kas Oszczędnościowych), każdy w 50 procentach.
W 2002 r. udziałowcy uzgodnili przeniesienie swoich udziałów w banku BayernLB w zamian za akcje na BayernLB Holding AG, w którym Wolny kraj związkowy Bawaria oraz Związek Kas Oszczędnościowych również posiadają po 50 % udziałów.
BayernLB Holding AG jest jedynym poręczycielem Bawarskiego Banku Krajowego, a sam nie jest instytucją kredytową.
(17) Sprawozdanie z działalności z roku 2003 zawierało informacje o współczynniku kapitału podstawowego w wysokości 7,8 % oraz współczynniku środków własnych w wysokości 11,3 %.
Rentowność kapitału własnego wyniosła w 2002 roku 4,3 %, a w 2003 roku 4,9 %, co oznacza znaczny spadek w porównaniu do lat wcześniejszych, w których rentowność kapitału własnego wynosiła jeszcze 15,5 % (2000 r.) oraz 18,7 % (1999 r.).
(18) Bank BayernLB z racji posiadanej struktury własnościowej jest bankiem "domowym" Wolnego kraju związkowego Bawarii oraz centralną izbą rozrachunkową bawarskich kas oszczędnościowych.
Ściśle współdziałając z partnerami, przyczynia się on –wedle informacji własnych tego banku – do trwałego utrzymania i wzmocnienia pozycji gospodarczej Bawarii.
Ponadto BayernLB działa również jako międzynarodowy bank obsługujący firmy (wholesale-bank) w zakresie bankowości inwestycyjnej i komercyjnej.
Wedle informacji własnych banku jest on jeden z największych banków emitentów w Niemczech.
Jego klientami docelowymi są państwo, gminy, kasy oszczędnościowe, międzynarodowe koncerny, firmy krajowe, klienci prywatni i firmowi działający na rynku nieruchomości, wreszcie klienci instytucjonalni i instytucje finansowe.
Bank BayernLG prowadzi Bayerische Landesbodenkreditanstalt (dalej zwany "LABO"), który jest instrumentem państwowej polityki mieszkaniowej, oraz Bawarską Kasę Oszczędnościowo-Budowlaną (dalej zwaną "LBS"), które nie są prawnie niezależnymi jednostkami.
(19) Koncern BayernLB, posiadający ponad 9.000 pracowników, jest obecny we wszystkich ważniejszych centrach finansowych świata.
Bank BayernLB posiada własne oddziały, przedstawicielstwa oraz udziały w bankach na ważniejszych rynkach europejskich, włączając Europę Środkową i Wschodnią, Amerykę Północną oraz Azję, dzięki czemu oferuje swoim klientom szeroką paletę produktów bankowych.
Po przeprowadzeniu działań mających na celu optymalizację sieci głównych oddziałów przeprowadzonych w 2003 r. bank BayernLB posiada dziś poza dwiema głównymi lokalizacjami w Bawarii oraz 15 dyrekcjami sprzedaży LBS-Bayern także cztery oddziały w Europie i dziewięć na świecie.
(20) 84 bawarskie kasy oszczędnościowe (stan na dzień 31 grudnia 2003 r.), Towarzystwo Ubezpieczeniowe Bawaria (Versicherungskammer Bayern), Krajowa Kasa Oszczędnościowo-Budowlana (LBS) oraz Bawarski Bank Krajowy tworzą Bawarską Grupę Finansową Kas Oszczędnościowych (Sparkassen-Finanzgruppe Bayern).
Grupa posiada w ofercie wszystkie usługi sektora finansowego zgodnie z "koncepcją pełnego finansowania".
2.
PRZENIESIENIE FUNDUSZY KREDYTOWYCH NA WSPIERANIE BUDOWNICTWA MIESZKANIOWEGO DO BANKU BAYERNLB
(21) Aby wzmocnić konkurencyjność banku BayernLB na rynku wewnętrznym i międzynarodowym, Parlament Krajowy Wolnego kraju związkowego Bawarii uchwalił w dniu 23 lipca 1994 r. "Ustawę o utworzeniu funduszu celowego w wyniku przeniesienia należności powierniczych Wolnego kraju związkowego Bawarii do obowiązkowego kapitału własnego Bawarskiego Banku Krajowego Centrali Żyrowej (zwaną dalej "Ustawą o funduszu celowym") ("Gesetz über die Bildung eines Zweckvermögens durch Übertragung von Treuhandforderungen des Freistaates Bayern in das haftende Eigenkapital der Bayerischen Landesbank Girozentrale – Zweckvermögensgesetz)" [7].
Na podstawie art. 1 ust. 1 Ustawy o funduszu celowym rząd kraju związkowego został uprawniony do przeniesienia środków kraju związkowego zarządzanych przez LABO w latach 1957 – 1990 do banku BayernLB w celu utworzenia rezerwy specjalnej.
Przeniesiony fundusz celowy powinien nadal służyć celom socjalnego budownictwa mieszkaniowego.
(22) Zgodnie z uzasadnieniem do ustawy podwyższenie kapitału własnego było konieczne, aby zagwarantować kontynuację działalności banku BayernLB [8].
Zaniechanie wzmocnienia bazy kapitałowej nie wchodziło w rachubę, ponieważ w ten sposób trwale pogorszyłaby się trwale konkurencyjność banku BayernLB.
Zgodnie z uzasadnieniem do ustawy przeniesienie dotychczasowych należności państwowych z tytułu kredytów budowlanych do banku BayernLB miało wzmocnić jego bazę kapitałową [9].
(23) Pierwszą transzę otwartych należności z tytułu kredytów preferencyjnych w wysokości około 3811 mln DEM przeniesiono do banku BayernLB z dniem 31 grudnia 1994 r. na mocy umowy o przeniesieniu z dnia 15 grudnia 1994 r.
[10] Drugą transzę otwartych należności z tytułu kredytów preferencyjnych w wysokości 1216 mln DEM przeniesiono do BayernLB z dniem 31 grudnia 1995 r. na mocy umowy o przeniesieniu z dnia 28 grudnia 1995 r.
[11] Fundusz celowy przeniesiony do banku BayernLB wyniósł łącznie 5027 mln DEM.
3.
WYMOGI KAPITAŁOWE ZGODNIE Z DYREKTYWĄ W SPRAWIE FUNDUSZY WŁASNYCH ORAZ DYREKTYWĄ W SPRAWIE WSPÓŁCZYNNIKA WYPŁACALNOŚCI
(24) Zgodnie z dyrektywą Rady 89/647/EWG w sprawie współczynnika wypłacalności instytucji kredytowych [12] (dalej zwaną "dyrektywą w sprawie współczynnika wypłacalności") oraz dyrektywą Rady 89/299/EWG w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych [13] (dalej zwaną "dyrektywą w sprawie funduszy własnych"), na podstawie których znowelizowano prawo bankowe (Kreditwesengesetz, dalej zwane "KWG"), banki są zobowiązane posiadać kapitał obowiązkowy w wysokości 8 % aktywów skorygowanych o ryzyko.
Z tego co najmniej 4 punkty procentowe winien stanowić tzw. kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii"), którego składniki są do dyspozycji instytucji kredytowej bez ograniczeń oraz bezpośrednio na pokrycie ryzyk i strat w momencie ich wystąpienia.
W świetle przepisów o nadzorze bankowym kapitał podstawowy ma decydujące znaczenie dla wysokości łącznych środków własnych banku, ponieważ na zabezpieczenie transakcji banku obciążonych ryzykiem można przeznaczyć tylko kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii") do wysokości kapitału podstawowego.
(25) Banki niemieckie były zobowiązane do dnia 30 czerwca 1993 r. dostosować wielkość kapitału obowiązkowego do wymogów dyrektywy w sprawie wskaźnika wypłacalności oraz dyrektywy w sprawie funduszy własnych [14].
Przed wdrożeniem dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności do prawa niemieckiego wiele banków krajów związkowych było stosunkowo słabo wyposażonych w kapitał obowiązkowy.
Instytucje kredytowe, których to dotyczyło, musiały w trybie pilnym zwiększyć bazę kapitałową, aby móc rozwijać działalność lub przynajmniej utrzymać zakres prowadzonych transakcji na dotychczasowym poziomie.
(26) Z powodu napiętej sytuacji budżetowej udziałowcy publiczni nie byli w stanie wnieść nowego kapitału, nie chcieli również przeprowadzać prywatyzacji i sfinansować dodatkowego kapitału na rynkach kapitałowych.
Dlatego zdecydowano się przeprowadzić transfer aktywów lub kapitału, i tak np. do banku WestLB wniesiono aktywa Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii ("Wfa").
W przypadku banku BayernLB fundusze kredytowe na wspieranie budownictwa mieszkaniowego wniesiono dopiero po tej dacie, służyły one zatem, niezależnie od wzmocnienia bazy kapitałowej, także utrzymaniu lub rozszerzeniu ogólnych możliwości transakcyjnych.
4.
WPŁYW TRANSFERU NA WIELKOŚĆ KAPITAŁU WŁASNEGO BANKU BAYERNLB
(27) Zakres transakcji instytucji kredytowej zależy w znacznej mierze od wysokości kapitału własnego.
Kapitał własny został w znacznym stopniu podwyższony wskutek transferu funduszy kredytowych na wspieranie budownictwa mieszkaniowego z LABO do banku BayernLB.
(28) Jeszcze przed transferem do banku BayernLB dwie ekspertyzy spółki biegłych rewidentów [...] [15] z dnia 5 października 1994 r. oraz z dnia 30 kwietnia 1996 r. wyceniły fundusze kredytowe na wspieranie budownictwa mieszkaniowego, a otrzymaną w ten sposób wartość gotówkową należności z tytułu kredytu wniesiono w formie rezerwy jako kapitał własny BayernLB.
Wartość gotówkowa pierwszej transzy wynosiła na dzień 31 grudnia 1994 r. 655 mln DEM, wartość gotówkowa drugiej transzy wynosiła na dzień 31 grudnia 1995 r. 542 mln DEM.
Łącznie utworzono rezerwę celową w wysokości 1,197 mld DEM.
(29) Pismem z dnia 8 maja 1996 r. Federalny Urząd Nadzoru Bankowości [16] (Bundesaufsichtsamt für das Kreditwesen, dalej zwany "BAKred") poinformował, że rezerwę celową utworzoną przez BayernLB w wysokości 655 mln DEM uznaje za obowiązkowy kapitał własny w rozumieniu § 10 prawa bankowego (niem. KWG).
Uznając całą rezerwę celową w wysokości 1,197 mld DEM za obowiązkowy kapitał podstawowy, pismem z dnia 20 grudnia 1996 r. BAKred określił obowiązkowy kapitał własny BayernLB – włącznie z kapitałem uzupełniającym na dzień 23 grudnia 1996 r. – na kwotę 14,6 mld DEM [17].
Udział kapitału podstawowego w obowiązkowym kapitale własnym wyniósł zatem łącznie 8,8 mld DEM.
(30) Kapitał wniesiony w postaci rezerwy celowej wynosił 8 % już istniejących na dzień 31 grudnia 1995 r. obowiązkowych środków własnych w wysokości 14,6 mld DEM oraz około 13 % uznanego kapitału podstawowego w wysokości 8,8 mld DEM.
(31) Zgodnie z dostępnymi informacjami środki można było rzeczywiście przeznaczyć na zabezpieczenie prowadzonej działalności od momentu uznania przez BAKred, tzn. 655 mln DEM od dnia 20 maja 1996 r. oraz 1,197 mld DEM od dnia 23 grudnia 1996 r.
(32) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy bank BayernLB tylko jeden raz w 1998 r i tylko na okres jednego miesiąca zabezpieczył rezerwą celową kwotę w wysokości 14 mln DEM.
(33) Niemcy twierdziły ponadto, że wartość gotówkową rezerwy celowej w wysokości 1,197 mld DEM uznaną przez BAKred za środki własne należy rozumieć jedynie jako górną granicę, która może stanowić rezerwę na ryzykowne aktywa, a nie jako kwotę trwale i niezmiennie udostępnioną na zabezpieczenie działalności kredytowej.
Wartość gotówkowa faktycznie ulegała zmianom spowodowanym głównie bieżącym wykorzystywaniem środków płynnych na udzielone kredyty, o których decydowała wyłącznie Bawaria zgodnie z § 1 ust. 3 umowy o przeniesieniu [18], a także zmianom spowodowanym umorzeniami długu kredytowego dokonywanymi na podstawie określonych celów działań wspierających.
I tak wartość gotówkowa funduszu celowego w roku 1998 była poniżej kwoty 1,197 mld DEM uznanej przez nadzór bankowy o [...]
DEM oraz w roku 1999 o [...]
EUR i musiała zostać wyrównana poprzez pozyskanie innych składników kapitałowych.
Niemcy poinformowały, że tym samym kapitał ten w wysokości uznanej przez BAKred nie mógł być przez cały czas wykorzystany na zabezpieczenie ryzykownych aktywów.
(34) Rzeczywiste zmiany Niemcy przedstawiły w poniższej tabeli (tabela 1):
_BAR_ 1994 tys.
DEM _BAR_ 1995 tys.
DEM _BAR_ 1996 tys.
DEM _BAR_ 1997 tys.
DEM _BAR_ 1998 tys.
DEM -> _BAR_ 1998 tys.
EUR _BAR_ 1999 tys.
EUR _BAR_ 2000 tys.
EUR _BAR_ 2001 tys.
EUR _BAR_ 2002 tys.
EUR _BAR_ 2003 tys.
EUR _BAR_
Wartość gotówkowa funduszu celowego _BAR_ 655728 _BAR_ 1233164 _BAR_ 1229258 _BAR_ 1255390 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Zmiana wartości gotówkowej funduszu celowego _BAR_ _BAR_ 577436 _BAR_ -3,906 _BAR_ 26132 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Kapitał wykazany jako rezerwa celowa _BAR_ 655000 _BAR_ 1197000 _BAR_ 1197000 _BAR_ 1197000 _BAR_ 1197000 _BAR_ 612016 _BAR_ 612016 _BAR_ 612016 _BAR_ 612016 _BAR_ 612016 _BAR_ 612016 _BAR_
Różnica wartość gotówkowa/wykazany kapitał _BAR_ 728 _BAR_ 36164 _BAR_ 32258 _BAR_ 58390 _BAR_ [...] [19] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
5.
WYNAGRODZENIE ZA WNIESIONE ŚRODKI WŁASNE
(35) Zgodnie z § 4 ust. 1 umowy o przeniesieniu zawartej dnia 15 grudnia 1994 r. między Wolnym krajem związkowym Bawarią oraz bankiem BayernLB uzgodniono wynagrodzenie za środki udostępnione w wyniku przeniesienia, jednakże wyłącznie za część rzeczywiście wykorzystanej kwoty.
Zgodnie z umową o przeniesieniu wynagrodzenie wynosiło 0,6 % części wniesionych środków rzeczywiście wykorzystanych na wsparcie działalności komercyjnej, obciążając wynik operacyjny działalności bankowej, przy czym płatność była wymagalna w momencie zatwierdzenia bilansu za dany rok obrotowy [20].
Zgodnie z dostępnymi danymi i informacjami przekazanymi przez Niemcy, ustalając powyższą stopę wynagrodzenia, wzięto pod uwagę fakt, iż udostępniona rezerwa celowa nie miała płynności, w związku z czym rzeczywiste rozszerzenie działalności musiało być w pełni refinansowane poprzez pożyczkę środków płynnych.
(36) Zgodnie z danymi przekazanymi przez Niemcy wynagrodzenie za fundusz celowy zostało podatkowo zakwalifikowane do wypłaty z podzielonego zysku, nie mogło być zatem zaliczone w koszty działalności, w związku z czym wynagrodzenie było płacone z zysku po opodatkowaniu.
(37) Odnośnie do podstawy obliczenia wynagrodzenia Niemcy stwierdziły w trakcie postępowania, że w przypadku pełnego wykorzystania rezerwy celowej uzgodnione wynagrodzenie wynosiłoby 0,6 % rocznie [21], czyli około 7,2 mln DEM. Jak już wspomniano, według informacji przekazanych przez Niemcy bank BayernLB wykorzystał rezerwę celową tylko jeden raz w roku 1998 przez okres jednego miesiąc na kwotę w wysokości 14 mln DEM, za co zapłacono wynagrodzenie w wysokości 7000 DEM.
(38) Zgodnie z § 6 ust. 2 umowy o przeniesieniu z dnia 15 grudnia 1994 r. w połączeniu z § 2 umowy o przeniesieniu z dnia 28 grudnia 1995 r. bank BayernLB uiścił na rzecz Bawarii opłatę w wysokości 0,05 % za przejęcie gwarancji dotrzymania umowy (Ausfallbürgschaft) w odniesieniu do kredytów udzielonych w ramach funduszu celowego.
Niemcy podały dokładne kwoty uiszczonych opłat.
III.
POWODY WSZCZĘCIA PROCEDURY
(39) W decyzji o wszczęciu procedury z dnia 13 listopada 2002 r. Komisja stwierdziła, że przeniesienie funduszy kredytowych na wspieranie budownictwa mieszkaniowego Wolnego kraju związkowego Bawarii do banku BayernLB stanowiło prawdopodobnie pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(40) Podstawą badania była zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej.
Zgodnie z nią środki wniesione przez państwo do przedsiębiorstwa państwowego nie stanową pomocy państwa.
Jedynie wtedy, gdy przedsiębiorstwu państwowemu zostaną udostępnione środki na warunkach, których nie otrzymałoby ono w normalnych warunkach rynkowych, mamy do czynienia z korzyścią wskutek transferu środków państwowych.
(41) W niniejszym przypadku Komisja uznała, że bank BayernLB odniósł korzyść gospodarczą z przeniesienia środków własnych, głównie w związku z podniesieniem jego zdolności do udzielania kredytów w ramach komercyjnej działalności kredytowej BayernLB podlegającej zasadom konkurencji (funkcja rozszerzenia działalności kapitału własnego).
W normalnych warunkach rynkowych za wniesiony kapitał należy zapłacić wynagrodzenie w zależności od jego wartości przy uwzględnieniu jego funkcji oraz ponoszonego ryzyka.
Odniesieniem przy ustalaniu rynkowego wynagrodzenia za wniesiony kapitał jest zgodnie z tym stopa procentowa długoterminowych, bezpiecznych papierów wartościowych (dziesięcioletnie obligacje federalne), którą należy podwyższyć o marżę za ryzyko odzwierciedlającą zwiększone ryzyko środków własnych.
Ponieważ Niemcy podały, że w momencie przeniesienia aktywów, czyli pod koniec 1994 r., stopa wynagrodzenia za długoterminową, bezpieczną lokatę majątkową wynosiła 7,9 % rocznie, Komisja wyraziła poważne wątpliwości, czy wynagrodzenie w wysokości 0,6 % rocznie za faktycznie wykorzystane środki własne, nawet pomijając konieczną marżę za ryzyko, można uznać za rynkowe.
(42) Komisja wyraziła także wątpliwość, czy inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej zaakceptowałby ograniczenie jego wynagrodzenia do części rzeczywiście wykorzystanych środków.
Dalsze wątpliwości dotyczyły tego, czy w przypadku innych, podanych przez Niemcy składników wynagrodzenia mamy rzeczywiście do czynienia z wynagrodzeniem za funkcję rozszerzenia działalności przez obowiązkowy kapitał własny, składnikami tymi są między innymi opłata dla Bawarii za przejęcie gwarancji dotrzymania umowy (Ausfallbürgschaft) za należności z pożyczek w wysokości 0,05 % rocznie należności poręczonych i przeniesionych na rzecz Wolnego kraju związkowego Bawarii, ponadto odsetki zapłacone przez kredytobiorców, które nadal otrzymywała Bawaria oraz oprocentowanie krótkoterminowych depozytów. [22]
(43) Komisja przyznała jednak, że wynagrodzenie obliczane w normalnych warunkach rynkowych musiałoby uwzględniać brak płynności wniesionego kapitału.
Zgodnie z art. 1 Ustawy o funduszu celowym pożyczki mieszkaniowe wykazane jako rezerwa celowa muszą być przeznaczone na cele socjalnego budownictwa mieszkaniowego, tak samo jak przed wniesieniem.
Przeniesienie funduszu celowego nie przysporzyło płynności bankowi BayernLB.
Nawet jeśli środki nieposiadające płynności umożliwiają bankowi rozszerzenie zakresu transakcji, należy uwzględnić, że bank może w pełni wykorzystać możliwości zwiększenia zakresu transakcji tylko wtedy, gdy wartość dodatkowo udzielonych kredytów w pełni refinansuje on na rynku kapitałowym.
Tym samym kraj związkowy nie może oczekiwać dokładnie takiego samego zysku jak inwestor kapitału płynnego, w związku z czym odpowiednie obniżenie wynagrodzenia jest uzasadnione.
(44) Komisja nie mogła uznać, że wnosząc fundusze kredytowe na wspieranie budownictwa mieszkaniowego, Bawaria działała tak, aby zapewnić sobie należyty udział w zyskach wypłacanych przez bank lub we wzroście wartości banku.
Przede wszystkim Wolny kraj związkowy Bawaria nie nalegał na zmianę stosunku udziałów na swoją korzyść, co przecież byłoby konieczne dla zapewnienia, że wypłaty dywidend i podwyższenia wartości korespondowały z wysokością wniesionego kapitału.
(45) Ponieważ żadne z odstępstw wymienione w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE oraz w art. 86 ust. 2 Traktatu WE nie znalazło zastosowania w omawianym przypadku, omawiana tutaj pomoc państwa nie wydawała się być zgodna ze wspólnym rynkiem.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(46) W uwagach odnośnie do decyzji o wszczęciu procedury Niemcy argumentowały z pozycji, że przeniesienia funduszu celowego do banku BayernLB, w przeciwieństwie do sprawy WestLB, nie można porównać z wniesieniem kapitału zakładowego, lecz z cichymi udziałami w rozumieniu § 10 ust. 4 KWG (prawo bankowe), czego nie dostrzegła Komisja.
(47) Decydującym argumentem, zdaniem Niemiec, było to, że do końca 1996 r., czyli do momentu uznania funduszu celowego przez nadzór bankowy, bawarskie kasy oszczędnościowe, ale także inwestorzy prywatni udostępnili bankowi BayernLB kapitał podstawowy w postaci cichych udziałów o łącznej wartości prawie 1,3 mld DEM, z czego około 900 mln DEM wniosły bawarskie kasy oszczędnościowe.
BAKred uznał te depozyty za kapitał podstawowy w rozumieniu § 10 ust. 4 KWG (prawo bankowe).
Ciche udziały były zatem już w momencie transferu instrumentem zdobywania kapitału podstawowego stosowanym przez bank BayernLB.
(48) Ponadto fundusz celowy, także pod względem jego cech, można porównać z cichymi udziałami banku BayernLB.
Jeśli chodzi o funkcję gospodarczą, np. stworzenie możliwości rozszerzenia działalności, obie formy kapitału są identyczne, ponieważ zostały uznane za kapitał podstawowy.
Obie wzięły też pośrednio udział we wzroście wartości banku i nie dawały praw do dodatkowych głosów.
Nie różnią się też pod względem ryzyka strat, ponieważ obie formy kapitału mogą zostać wykorzystane do wyrównywania strat.
Jedyna różnica polega na tym, że fundusz celowy został udostępniony bezterminowo, a ciche udziały zasadniczo mają ograniczony czas trwania.
Rezerwę celową niekoniecznie należy postrzegać za bezterminową, gdyż w każdym momencie można ją rozwiązać za porozumieniem stron.
Ciche udziały nie zawsze mają ograniczony czas trwania, istnieją również bezterminowe.
Porównanie obu rodzajów pokazuje ponadto, że na rynku ceny terminowych i bezterminowych cichych udziałów nie różnią się zasadniczo.
(49) Niemcy twierdzą także, że fundusz celowy nie jest w ten sam sposób narażony na ryzyko straty jak kapitał zakładowy.
W przeciwieństwie do sytuacji banku WestLB, w którym przeniesione aktywa Wfa stanowiły prawie 50 % środków własnych banku, odpowiednia część wniesionych należności z tytułu funduszy kredytowych na wsparcie budownictwa mieszkaniowego wynosiła w momencie transferu jedynie 8 % środków własnych banku BayernLB.
Ponadto bank BayernLB, w przeciwieństwie do WestLB, nie był zdany na kapitał podstawowy z funduszy na wsparcie budownictwa mieszkaniowego.
Bank przez cały czas przynosił zyski i już przed transferem posiadał znaczne środki własne.
Obejmowały one przede wszystkim ciche udziały wnoszone od roku 1991 przez bawarskie kasy oszczędnościowe oraz przedsiębiorstwa prywatne.
Ponadto kraj związkowy Bawaria oraz bank BayernLB uzgodniły, ze fundusz celowy może zabezpieczać ryzykowne aktywa dopiero po wykorzystaniu wszystkich pozostałych składników kapitału.
(50) Ryzyko ponoszone przez Bawarię wskutek przeniesienia funduszu celowego było mniejsze niż w przypadku inwestycji w kapitał zakładowy również z tego względu, że Bawarski Związek Kas Oszczędnościowych jako drugi udziałowiec – zgodnie z § 2 umowy zawartej między Wolnym krajem związkowym Bawarią a Bawarskim Związkiem Kas Oszczędnościowych w dniu 15 grudnia 1994 r. – był zobowiązany do ponoszenia połowy strat BayernLB, jeśli rezerwa celowa zostałaby już wykorzystana na ten cel lub przez wierzycieli banku BayernLB na pokrycie strat.
1.
ODPOWIEDNIE WYNAGRODZENIE ZA FUNDUSZ CELOWY
(51) Wychodząc z założenia, że udostępniony kapitał jest porównywalny z instrumentem kapitału podstawowego, jakim są ciche udziały, a nie z kapitałem zakładowym, Niemcy uznały, że wynagrodzenie za fundusz celowy jest odpowiednie i nie stawia banku BayernLB w uprzywilejowanej sytuacji, nie doszło więc do udzielenia pomocy przez państwo.
(52) Zdaniem Niemiec uzgodnione wynagrodzenie składało się z prowizji gwarancyjnej zależnej od wykorzystania kapitału, która wynosiła 0,6 % rocznie wartości rezerwy celowej uznanej za kapitał podstawowy przez nadzór bankowy, a która obciążała wynik operacyjny działalności bankowej.
(53) Ponadto należy uwzględnić opłatę za poręczenie w wysokości 0,05 % rocznie za sumę należności pożyczek, za którą poręcza Wolny kraj związkowy Bawaria, jako świadczenie zwrotne za przeniesienie funduszu celowego.
Niemcy wywnioskowały powyższe z faktu, że przejęcie poręczenia było bezpośrednio związane z zamiarem zwiększenia kapitału własnego banku kraju związkowego.
Zgodnie z uzasadnieniem do ustawy poręczenie było konieczne, aby zabezpieczyć przewidziane w ustawie podwyższenie kapitału własnego banku kraju związkowego i zapobiec zmniejszeniu zasobów funduszu celowego wskutek nieściągalności należności [23].
Niemcy zwracają także uwagę, powołując się na ekspertyzy [...] z dnia 5 października 1994 r. oraz z dnia 30 kwietnia 1996 r., że tzw. stopę procentową kapitalizacji określoną na poziomie 7,5 %, konieczną do obliczenia wartości gotówkowej należności bez przejęcia gwarancji dotrzymania umowy (Ausfallbürgschaft) przez Wolny kraj związkowy Bawarię, należałoby podwyższyć o dodatkową marżę za ryzyko.
Z tego powodu wartość gotówkowa byłaby niższa, a BAKred mógłby uznać tym samym także niższą kwotę. [24]
(54) W trakcie postępowania Niemcy wycofały się jednoznacznie z wcześniejszego stanowiska, iż także płatności z tytułu oprocentowania krótkoterminowych depozytów oraz spłaty i odsetki z pożyczek, które nadal otrzymywał Wolny kraj związkowy Bawaria, należy uznać za składniki wynagrodzenia.
(55) W kwestii zgodności zapłaconego wynagrodzenia z zasadami rynkowymi Niemcy oświadczyły, że z powodu porównywalności z cichymi udziałami BayernLB należy uwzględnić stopę wynagrodzenia, które bank BayernLB płacił na rzecz cichych udziałowców w przedmiotowym okresie, zwykle ok. 7-8 % rocznie odnośnej wartości nominalnej.
(56) Już tylko brak płynności musi prowadzić do znacznego obniżenia tej stawki wyjściowej.
W niniejszym przypadku należy odliczyć nie tylko koszty refinansowania netto, jak w przypadku banku WestLB, lecz także koszty refinansowania brutto.
Choćby z tego powodu, że kapitał wniesiony do BayernLB stanowił tylko 8 % środków własnych, a nie 50 % jak w banku WestLB, prywatny inwestor nie mógłby przeforsować potrącenia wyłącznie kosztów refinansowania netto.
2.
BRAK ZMIANY STRUKTURY WŁASNOŚCIOWEJ I EFEKT WŁAŚCICIELA
(57) W uwagach przedłożonych w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu procedury przez Komisję Niemcy zwróciły ponadto uwagę na fakt, że przy założeniu, że w przypadku funduszu celowego mamy do czynienia jedynie z kapitałem porównywalnym z cichymi udziałami, zmiana stosunku udziałów w banku BayernLB na korzyść Wolnego kraju związkowego Bawarii nie była konieczna.
Niezależnie od tego Związek Kas Oszczędnościowych w żadnym wypadku nie zgodziłby się na zmianę stosunku udziałów na jego niekorzyść, ponieważ w momencie wniesienia nie istniało zapotrzebowanie na dodatkowy kapitał, a nawet wcześniej sam Związek wniósł do banku 900 mln DEM w formie cichych udziałów [25], przy czym Wolny kraj związkowy Bawaria nie dokonał porównywalnego wniesienia.
(58) Niemcy podnoszą ponadto, że Wolny kraj związkowy Bawaria, będąc właścicielem połowy udziałów, mogło zakładać dużo wyższe zyski z kapitału własnego w porównaniu z innymi instytucjami kredytowymi.
Wolny kraj związkowy nie zadowolił się zatem zyskiem ograniczonym lub wręcz brakiem zysku z kapitału.
Fakt ten należy uwzględnić w trakcie przeprowadzania oceny inwestycji przez Komisję.
V. UWAGI GŁÓWNEGO SKARŻĄCEGO – FEDERALNEGO ZRZESZENIA NIEMIECKICH BANKÓW (BDB)
(59) Zdaniem BdB bank BayernLB nie zapłacił odpowiedniego wynagrodzenia za wniesiony kapitał podstawowy i otrzymał w związku z tym pomoc państwa.
(60) W swoich uwagach z dnia 29 lipca 2003 r. odnoszących się do procedury wszczętej w dniu 13 listopada 2002 r. w stosunku do odnośnych banków krajowych w Niemczech BdB wyraziło przekonanie, że odpowiednie wynagrodzenie należy obliczyć wg metodyki, którą Komisja przyjęła w decyzji dotyczącej WestLB z dnia 8 czerwca 1999 r.
(61) W związku z tym po pierwsze należy porównać udostępniony kapitał z innymi instrumentami kapitału własnego.
Po drugie należy obliczyć minimalne wynagrodzenie, którego oczekiwałby inwestor za konkretną inwestycję w kapitał własny banku kraju związkowego.
Ostatecznie należy obliczyć zwyżki i potrącenia w związku ze szczególnym charakterem przeniesień.
1.
PORÓWNANIE Z INNYMI INSTRUMENTAMI KAPITAŁU WŁASNEGO
(62) W swoich uwagach BdB doszło ostatecznie do wniosku, iż wniesienie funduszy celowych na wsparcie budownictwa mieszkaniowego we wszystkich wymienionych procedurach dotyczących banków krajów związkowych oraz w przypadku BayernLB należy porównać z wniesieniem kapitału zakładowego.
(63) Prawie wszystkie banki krajów związkowych potrzebowały od roku 1992 nowego kapitału podstawowego po to, aby sprostać zaostrzonym wymaganiom w związku z nową dyrektywą w sprawie współczynnika wypłacalności.
Bez podniesienia kapitałów banki krajów związkowych musiałyby ograniczyć swoją działalność.
Zdaniem BdB należy z tego wyciągnąć wniosek, że wniesiony kapitał można porównać tylko z takimi instrumentami kapitału własnego, które w roku wniesienia były uznawane i dostępne jako kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii").
Z tego powodu z porównania należy wyłączyć od początku akcje uprzywilejowane, które nie dają prawa głosu, papiery wartościowe uprawniające do udziału w zysku i tzw. perpetual preferred shares.
Te trzy instrumenty kapitału własnego nie są w Niemczech uznawane za kapitał podstawowy, ale tylko za kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii").
Ponadto na początku lat 90-tych w Niemczech nie były jeszcze dostępne tzw. perpetual preferred shares.
(64) W czasie, kiedy nastąpiło wniesienie kapitału, za kapitał podstawowy uznawano w Niemczech tylko kapitał zakładowy oraz ciche udziały.
Porównania z cichymi udziałami nie można zastosować w żadnym z wymienionych przypadków.
Po pierwsze, w przeciwieństwie do udostępnionego kapitału zakładowego, ciche udziały mają wyłącznie ograniczony czas trwania lub można je wypowiedzieć, a po upływie ich czasu trwania muszą być zwrócone inwestorowi.
Inwestor nie może oczekiwać, iż za cichy wkład otrzyma takie samo wynagrodzenie, jak za instrumenty kapitału własnego uznawane bezterminowo przez nadzór bankowy.
(65) Jeśli natomiast w niektórych przypadkach twierdzono, że wniesiony kapitał odpowiada w drugiej kolejności po kapitale zakładowym na podstawie uzgodnień między właścicielami banku kraju związkowego, nie oznacza to jeszcze obniżenia ryzyka dla inwestora.
We wszystkich przypadkach wniesiony kapitał stanowi znaczną część łącznego kapitału podstawowego, częściowo nawet więcej niż 50 %.
W ten sposób jest bardzo prawdopodobne, że wniesiony kapitał mógłby zostać wykorzystany przynajmniej częściowo w przypadku strat [26].
(66) Zróżnicowaną jakość cichych udziałów w porównaniu z kapitałem zakładowym potwierdził po trzecie także Komitet Bazylejski ds. Nadzoru Bankowego w definicji kapitału podstawowego na potrzeby nadzoru bankowego.
Zgodnie z powyższym ciche udziały mogą być uznane przez nadzór bankowy tylko za kapitał uzupełniający.
Ten składnik kapitału może stanowić tylko 15 % wymaganego wskaźnika kapitału podstawowego, tzn. przy wskaźniku kapitału podstawowego w wysokości 4 % kapitał nominalny oraz otwarte rezerwy (np. wniesione rezerwy celowe w bankach krajów związkowych). powinny stanowić 3,4 %.Ponadto podrzędne instrumenty kapitału własnego, np. akcje uprzywilejowane lub prawo do udziału w zyskach, są wykorzystywane przez banki tylko w ograniczonym zakresie.
W wyniku presji ze strony agencji ratingowych nie przekroczyły one – inaczej niż w ocenianych tutaj przypadkach – prawie nigdy 10 % całości kapitału podstawowego banku.
Ciche udziały nie mają zatem zastosowania do inwestycji o dużych wartościach inwestowanych tylko przez jednego inwestora.
2.
MINIMALNE WYNAGRODZENIE ZA INWESTYCJĘ W KAPITAŁ ZAKŁADOWY BANKU BAYERNLB
(67) BdB twierdzi, że wszystkie metody obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia (zysku z kapitału) za udostępniony kapitał własny należy oprzeć na zysku z bezpiecznej inwestycji, a następnie dodać premię za ryzyko.
Metody te opierają się na następującej podstawowej zasadzie:
oczekiwany zysk z inwestycji obarczonej ryzykiem
= zysk z bezpiecznej inwestycji + premia za ryzyko inwestycji
(68) Do obliczenia zysku z bezpiecznej inwestycji BdB uwzględnia zyski z długoterminowych obligacji państwowych, ponieważ inwestycje w papiery wartościowe o stałym oprocentowaniu emitowane przez państwo są obciążone najniższym ryzykiem lub nie są obciążone żadnym ryzykiem [27].
(69) W celu obliczenia premii za ryzyko BdB oblicza najpierw tzw. premię za ryzyko rynkowe, tzn. różnicę między średnim zyskiem z długoterminowej inwestycji w akcje a zyskiem z długoterminowej inwestycji w obligacje państwowe.
W uwagach z dnia 29 lipca 2003 r. BdB przyjmuje dla niemieckiego rynku akcji jednolitą premię za długoterminowe ryzyko rynkowe w wysokości 4,6 %, opierając się na analizie Stehle/Hartmond z roku 1991.
(70) Następnie BdB określa wartość beta banków krajów związkowych, tzn. indywidualną premię za ryzyko banków, która służy do dopasowania ogólnej premii za ryzyko rynkowe.
BdB oblicza przy tym wartości beta na podstawie własnych danych statystycznych, co oznacza, że wartości beta wyliczane są na podstawie próbki losowej danych historycznych.
BdB otrzymało wynik, zgodnie z którym wszystkie wartości beta dla wszystkich banków krajów związkowych we wszystkich okresach są większe niż jeden [28].
(71) Zakładając podstawową stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 8,37 % (za pierwszą transzę) i 6,57 % (za drugą transzę) oraz współczynnik beta dla banku BayernLB w wysokości 1,0803 (w momencie wniesienia pierwszej transzy) i 1,0739 (w momencie wniesienia drugiej transzy), BdB obliczyło oczekiwane minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy BayernLB w momencie przeniesienia należności z tytułu kredytów budowlanych w wysokości 13,34 % rocznie na dzień 31 grudnia 1994 r. i w wysokości 12,87 % rocznie na dzień 31 grudnia 1995 r.
3.
DOPŁATY I POTRĄCENIA ZWIĄZANE ZE SZCZEGÓLNYM CHARAKTEREM TRANSAKCJI
(72) BdB stwierdza, że Sąd Pierwszej Instancji potwierdził stopę, którą Komisja w decyzji WestLB odjęła od minimalnego wynagrodzenia w związku z brakiem płynności aktywów Wfa.
Tym samym nie ma powodu, aby w omawianym przypadku rezygnować z tej metody; także tutaj konieczne jest potrącenie w związku z brakiem płynności.
Wysokość potrącenia za brak płynności, zgodnie z metodyką w przypadku WestLB, wynika z kosztów refinansowania netto (koszty refinansowania brutto minus odpowiedni podatek płacony przez przedsiębiorstwa).
(73) Zdaniem BdB w przypadku BayernLB należy zastosować taką samą marżę jak w przypadku banku WestLB (1,5 %), którą potwierdził Sąd Pierwszej Instancji.
Zdaniem BdB trzy aspekty mają wpływ na przeniesienie aktywów i zwiększają ryzyko w porównaniu z "normalną inwestycją w kapitał zakładowy": częściowo znaczna wartość transferowanych aktywów, brak emisji nowych udziałów w spółce i związana z tym rezygnacja z dodatkowych głosów, a także brak zamienności inwestycji, tzn. niemożność wycofania zainwestowanego kapitału z przedsiębiorstwa w wybranym przez inwestora momencie.
4.
BAZA KAPITAŁOWA I SKŁADNIKI WYNAGRODZENIA
(74) Wreszcie BdB podkreśliło, że obliczając odpowiednie wynagrodzenie w przypadku banku BayernLB, należy uwzględnić całą kwotę uznaną za kapitał podstawowy, a nie tylko jego rzeczywiście wykorzystaną część.
Uzasadniało to argumentem, że inwestor działający na zasadach rynkowych nie zaakceptowałby zmniejszenia wynagrodzenia do rzeczywiście wykorzystanej kwoty.
Dla inwestora, który ponosi ryzyko swojej inwestycji, jest bez znaczenia, czy instytucja kredytowa rzeczywiście wykorzystuje wniesiony kapitał do rozszerzenia działalności.
Dla niego liczy się wyłącznie to, że nie może sam inwestować wniesionej kwoty i uzyskiwać z niej odpowiedniego zysku.
(75) Zdaniem BdB wspomnianej przez Niemcy opłaty za poręczenie nie można uznać za składnik wynagrodzenia.
Wynika to przede wszystkim z faktu, że wniesienie majątku funduszu celowego nastąpiło od razu według wartości gotówkowej (1,197 mld DEM), a nie wartości nominalnej (5,027 mld DEM).
Obliczając wartość gotówkową, uwzględniono ryzyko związane z nieściągalnością należności z tytułu pożyczek, a dodatkowe wynagrodzenie za przejęcie gwarancji dotrzymania umowy nie jest uzasadnione.
(76) Ponadto, zgodnie z metodyką przyjętą w przypadku banku WestLB, należy zapłacić prowizję gwarancyjną w wysokości 0,3 % rocznie za okres między wniesieniem kapitału a uznaniem go za kapitał podstawowy.
Wynika to z faktu, że do tego momentu wniesiony kapitał posiadał co najmniej funkcję gwarancyjną.
Powyższe dotyczy okresu do 8 maja 1996 r. dla łącznej kwoty w wysokości 1,197 mld oraz okresu między 8. maja i 23. grudnia 1996 r. dla kwoty w wysokości 542 mln DEM.
VI.
REAKCJA NIEMIEC NA UWAGI BDB
(77) W uwagach odnośnie do argumentów BdB Niemcy zwróciły uwagę na fakt, że inwestycja w kapitał zakładowy spółki akcyjnej nie gwarantuje dywidendy, czy też podwyższenia kursu lub wartości, i że inwestor ponosi odpowiednie ryzyko związane z oczekiwanym zyskiem.
Jeżeli zostanie uzgodnione stałe wynagrodzenie, jak w przypadku banku BayernLB, nie ma ryzyka związanego z prognozami dotyczącymi przyszłości, ale tym samym zysk z kapitału jest niższy.
Pokazuje to, że jeżeli bank BayernLB gwarantuje w umowie Wolnemu krajowi związkowemu Bawarii w momencie wniesienia funduszu celowego jedynie oczekiwany zysku z kapitału, i w ten sposób stawia inwestora funduszu celowego w lepszej sytuacji niż inwestora akcyjnego, nie odpowiada to zasadom rynkowym.
Sposób postępowania obrany przez BdB stanowi pewien problem już z tego względu, że w przypadku inwestycji w akcje inwestor uzyska wzrost wartości tylko w wyniku sprzedaży swoich udziałów, nie obciążając w ten sposób spółki.
Inwestor prywatny nie zdołałby doprowadzić do sytuacji, w której przedsiębiorstwo, w które inwestuje, wypłaci mu ze swego majątku ekwiwalent wzrostu wartości, który inwestor w przypadku inwestycji w kapitał zakładowy osiągnąłby wyłącznie dzięki sprzedaży na rzecz osób trzecich.
(78) Metoda CAPM także nie nadaje się do obliczenia rynkowego zysku z kapitału.
Założone w metodzie CAPM ryzyko wahań rynkowych nie miało miejsca, gdyż banki krajów związkowych nie były notowane na giełdzie.
Z tego samego względu brak też historycznych danych dla współczynników beta.
(79) Niezależnie od tego Niemcy są zdania, że BdB popełniło kilka błędów przy obliczaniu poszczególnych składników CAPM.
Uwzględnienie długoterminowych oczekiwań inflacyjnych nie było prawidłowe przy obliczaniu podstawowej stopy oprocentowania bezpiecznych papierów wartościowych.
Miarodajne są wyłącznie odsetki, które można rzeczywiście uzyskać na rynku.
W Niemczech w momencie transferu funduszu celowego do BayernLB było to wyłącznie 7,5 % lub 6,10 % rocznie Zawierały one już aktualne oczekiwania inflacyjne.
(80) Założona przez BdB premia za ryzyko rynkowe w wysokości 4,6 % jest niewspółmiernie wysoka.
Niemcy zwróciły między innymi uwagę na to, iż ekspertyza Stehle/Hartmond z roku 1991 dotycząca zmian zysku z kapitału na niemieckim rynku akcyjnym, na którą powoływało się BdB, nie zawierała informacji o premii za ryzyko rynkowe na niemieckim rynku kapitałowym.
Ponadto istnieje wiele różnych metod obliczania premii rynkowej, które prowadzą do bardzo różnych wyników.
Niemcy twierdziły na podstawie własnych obliczeń, że w okresie ostatnich 30 lat nawet w przybliżeniu nie uzyskano premii za ryzyko rynkowe w wysokości 4,6 %.
(81) Przy obliczaniu wartości beta nie można traktować banków krajów związkowych jak tzw. banków kredytowych, których zresztą BdB jasno nie zdefiniowało.
Należy odnieść się do jasno zdefiniowanej grupy banków notowanych na giełdzie, tzw. banków CDAX.
Dla tej grupy na podstawie danych miesięcznych z pięciu lat otrzymuje się wartość beta w wysokości 0,85 na dzień 31 grudnia 1994 r. i w wysokości 0,80 na dzień 31 grudnia 1995 r., zgodnie z dołączonymi obliczeniami bazy danych "datastream", w której do obliczenia współczynnika beta przyjmuje się odpowiednio tylko okres pięcioletni.
Okres od roku 1974 brany pod uwagę przez BdB w celu obliczenia współczynnika beta jest zbyt długi, gdyż zarówno otoczenie rynku kapitałowego, jak i sektor bankowy uległy znacznym zmianom na początku lat dziewięćdziesiątych.
(82) W ten sposób można stwierdzić, iż wszystkie współczynniki wykorzystywane w metodzie CAPM zostały obliczone w błędny sposób, a minimalne rynkowe zyski z kapitału dla kwestionowanych transakcji oszacowano zbyt wysoko.
VII.
UWAGI KRAJU ZWIĄZKOWEGO NADRENIA PÓŁNOCNA-WESTFALIA I BANKU WESTLB
(83) W uwagach rządu federalnego przekazanych dnia 30 października 2003 r. odnośnie do decyzji Komisji z dnia 13 listopada 2002 r. o wszczęciu procedury kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia i bank WestLB zakwestionowały porównanie aktywów wniesionych do banków krajowych z kapitałem zakładowym.
Tym bardziej, że ciche udziały oraz obligacje bezterminowe (perpetuals) uznano w Niemczech za kapitał podstawowy już w 1991 r.
Ponadto wynagrodzenie nie zależy od przepisów o nadzorze bankowym, ale od profilu ryzyka danej inwestycji.
Ponieważ wniesione aktywa służyły do pokrycia strat w drugiej kolejności, strukturę ryzyka można porównać raczej z cichymi udziałami lub z obligacjami bezterminowymi niż z inwestycjami w kapitał zakładowy.
(84) Z punktu widzenia przypadku WestLB nie można nic zarzucić metodzie CAPM zastosowanej do obliczenia minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy.
Jednak wartości beta wyliczone przez BdB – znacznie wyższe niż 1 – są niewłaściwe.
Współczynnik beta większy niż 1 oznacza, że akcje przedsiębiorstwa wiążą się z wyższym ryzykiem niż średnia całego rynku.
Jednak w związku z istniejącymi wtedy odpowiedzialnością instytucji (Anstaltslast) i odpowiedzialnością gwaranta (Gewährträgerhaftung) ryzyko inwestycji w bank kraju związkowego było wyraźnie niższe niż ogólne ryzyko rynkowe.
(85) Ponadto w tym specjalnym przypadku banków krajów związkowych nie należy koncentrować się na zysku z kapitału w momencie wniesienia aktywów do banków krajów związkowych.
Wprawdzie prywatni inwestorzy stosują ten parametr do badania opłacalności inwestycji.
W tym przypadku oznaczałoby to, że należy oprzeć się na zysku z kapitału oczekiwanym w roku 1991.
Jest to jednak sprzeczne z zasadami ekonomii, aby w 2003 r. inwestor otrzymał zysk z kapitału w wysokości za rok 1991, który przekraczałby znacznie rzeczywiście otrzymany zysk z kapitału.
Schematycznie i stale stosowana stopa zysku w wysokości ok. 12 % jest przyczyną niesprawiedliwego, gorszego traktowania banków krajów związkowych w porównaniu z ich prywatnymi konkurentami.
(86) Odnośnie do potrącenia za brak płynności wnoszonych aktywów bank WestLB i kraj związkowy Północna Nadrenia-Westfalia są zdania, że od podstawowej stopy zysku z kapitału należy odjąć w całości stopę bezpiecznych obligacji państwowych.
Wniesienie aktywów do banków krajów związkowych nie wiązało się dla nich z uzyskaniem większej płynności. Pomniejszenie tej stawki o zaoszczędzony podatek nie ma ekonomicznego uzasadnienia, ponieważ ceny instrumentów rynku kapitałowego nie zależą od aktualnie obowiązujących podatków.
Gdyby tak było, ceny instrumentów rynku kapitałowego zmieniałyby się w zależności od zmian podatków.
(87) Wreszcie ryzyko, i co za tym idzie wynagrodzenie, należy pomniejszyć, ponieważ aktywa nie posiadają płynności, a więc nie są również obarczone ryzykiem jej utraty.
W związku z tym należy uwzględnić odpowiednie potrącenie.
Potrącenie konieczne jest jeszcze ze względu na tzw. efekt właściciela, ponieważ inwestor posiadający już udziały w przedsiębiorstwie inaczej ocenia dodatkową inwestycję niż nowy inwestor.
VIII.
POROZUMIENIE MIĘDZY BDB, WOLNYM KRAJEM ZWIĄZKOWYM BAWARIĄ ORAZ BANKIEM BAYERNLB
(88) W dniu 24 września 2004 r. przekazano Komisji porozumienie zawarte między głównym skarżącym BdB, Wolnym krajem związkowym Bawarią oraz bankiem BayernLB dotyczące postępowania w sprawie pomocy państwa na rzecz banku BayernLB.
Niezależnie od podtrzymywanych przez strony poglądów na sytuacją prawną, uzgodniły one, co uznają za właściwe parametry pozwalające na określenie odpowiedniego wynagrodzenia oraz za odpowiednie wynagrodzenie za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy banku BayernLB.
Strony zwróciły się do Komisji z prośbą o uwzględnienie wyników porozumienia przy podejmowaniu decyzji.
(89) Strony określiły najpierw na podstawie metody CAPM oczekiwane minimalne wynagrodzenie za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy BayernLB.
Według uzgodnienia powinno ono wynosić 9,87 % rocznie za pierwszą transzę funduszu celowego oraz 8,0 % rocznie za drugą transzę.
(90) Przy obliczeniu minimalnego wynagrodzenia uwzględniono stopy procentowe długoterminowych, bezpiecznych papierów wartościowych obliczone przez banki krajowe przy zastosowaniu REX10 performance index niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) oraz współczynniki beta wyliczone na podstawie zleconej przez banki krajowe ekspertyzy [...] z dnia 26 maja 2004 r.
BayernLB uzyskał podstawową stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,5 % w momencie wniesienia dnia 31 grudnia 1994 r. oraz 6,1 % na dzień 31 grudnia 1995 r.
Za współczynnik beta przyjęto na podstawie stanowiska [...] wartość 0,593 ( 31 grudnia 1994 r.) oraz 0,475 ( 31 grudnia 1995 r.).
Rynkowa premia za ryzyko została ustalona jednolicie dla wszystkich banków krajów związkowych w wysokości 4 %.
(91) Wyjściowa stopa procentowa w wysokości 9,87 % ( 31 grudnia 1994 r.) została obliczona w następujący sposób: stopa procentowa bezpiecznych papierów wartościowych 7,5 % + (ogólna premia za ryzyko rynkowe 4,0 % x współczynnik beta 0,593).
(92) Wyjściowa stopa procentowa w wysokości 8,00 % ( 31 grudnia 1995 r.) została obliczona w następujący sposób: stopa procentowa bezpiecznych papierów wartościowych 6,1 % + (ogólna premia za ryzyko rynkowe 4,0 % x współczynnik beta 0,475).
(93) W ten sposób obliczono potrącenie za brak płynności aktywów funduszu celowego.
Ryczałtowo założono wymienioną stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,5 % oraz koszty refinansowania brutto w wysokości 6,1 %.
Do obliczenia miarodajnych kosztów refinansowania netto zryczałtowano rzeczywiste obciążenie podatkowe BayernLB w odniesieniu do dat dokonania obydwu wniesień w wysokości 50 %, co daje potrącenie w wysokości 3,75 % ( 31 grudnia 1994 r.) oraz 3,05 % ( 31 grudnia 1995 r.).
(94) Ostatecznie wynagrodzenie zostaje jeszcze zwiększone o 0,3 % z powodu braku emisji praw głosu.
(95) Ustalone łączne odpowiednie wynagrodzenie za majątek funduszu wynosi 6,42 % (pierwsza transza) lub 5,25 % (druga transza) po opodatkowaniu za całość kwoty uznanej przez BAKred, płatne każdorazowo od końca miesiąca uznania za kapitał podstawowy przez BAKred (za kwotę w wysokości 655 mln DEM od dnia 31 maja 1996 r. i za całą kwotę w wysokości 1,197 mld DEM od dnia 31 grudnia 1996 r.).
Za lata 1998 i 1999, w których wartość gotówkowa kwoty uznanej przez BAKred nie została faktycznie osiągnięta z powodu wahań, należy za podstawę obliczenia wynagrodzenia przyjąć jedynie zmniejszoną wartość gotówkową.
(96) Zgodnie z porozumieniem wysokość pomocy stanowi różnicę między wynagrodzeniem rzeczywiście zapłaconym przez BayernLB w wysokości 0,6 % rocznie za część funduszu celowego wykorzystaną na zabezpieczenie ryzykownych aktywów a wynagrodzeniem ustalonym jako odpowiednie w wysokości 6,42 %, (pierwsza transza) oraz 5,25 % (druga transza), którą bank BayernLB powinien zwrócić.
(97) Strony nie doszły do porozumienia, czy należy odjąć prowizję za poręczenie przejęte przez Wolny kraj związkowy Bawarię zapłaconą przez BayernLB w wysokości 0,05 % wartości nominalnej funduszu celowego, i uznać ją za kolejny zapłacony składnik wynagrodzenia.
(98) Porozumienie nie zawiera wprawdzie stanowiska odnośnie do prowizji gwarancyjnej, którą należy zapłacić za okres między wniesieniem kapitału do banku a uznaniem kapitału przez BAKred.
Jednakże strony założyły w tabeli dołączonej do porozumienia, w której obliczono wysokość pomocy, prowizję gwarancyjną za obie transze w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu za ten okres.
IX.
OCENA ŚRODKÓW
1.
POMOC PAŃSTWA W ZNACZENIU ART.
87 UST.
1 TRAKTATU WE
(99) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
1.1.
ZASOBY PAŃSTWOWE
(100) Wnosząc cichy udział, Wolny kraj związkowy Bawaria wybrał taki sposób wniesienia środków, którego zasadnicza koncepcja polegała na tym, aby przenieść publiczne należności z tytułu kredytów budowlanych na bank BayernLB w celu zwiększenia jego bazy kapitałowej [29].
Niezależnie od tego, że otrzymane należności ponownie przekazywano na cele budownictwa mieszkaniowego i tym samym służyły dobru ogólnemu, środki te zostały uznane przez nadzór bankowy i mogły pełnić funkcję kapitału obowiązkowego banku BayernLB konkurującego z innymi instytucjami kredytowymi.
Wolny kraj związkowy Bawaria został uprawomocnione na mocy ustawy uchwalonej przez Parlament Krajowy do zawarcia umowy o przeniesieniu funduszu kredytowego na wspieranie budownictwa mieszkaniowego na bank BayernLB.
Bank BayernLB otrzymał w związku z tym zasoby państwowe.
1.2.
SPRZYJANIE OKREŚLONEMU PRZEDSIĘBIORSTWU
(101) Badając, czy udostępnienie zasobów państwowych przedsiębiorstwu publicznemu oznacza sprzyjanie mu i stanowi tym samym pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, Komisja stosuje zasadę "inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej".
Trybunał Sprawiedliwości oraz Sąd Pierwszej Instancji zaakceptował i rozwinął tę zasadę w szeregu spraw, a w szczególności w wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie WestLB, który ma znaczenie dla omawianego przypadku [30].
a) Zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej
(102) Zgodnie z tą zasadą nie stanowi sprzyjania określonemu przedsiębiorstwu udostępnienie zasobów kapitałowych na warunkach, "na których inwestor prywatny, działający zgodnie z normalnymi zasadami gospodarki rynkowej, byłby skłonny udostępnić te środki przedsiębiorstwu prywatnemu" [31].
W przeciwieństwie do tego, z tego rodzaju sprzyjaniem w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE mamy do czynienia, jeżeli uzgodnione wynagrodzenie i/lub stan finansów przedsiębiorstwa nie pozwalają oczekiwać normalnego zysku z kapitału w odpowiednim terminie [32].
(103) Zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej w takim samym stopniu dotyczy wszystkich przedsiębiorstw publicznych, i to niezależnie od tego, czy przynoszą one zyski, czy straty.
To stanowisko Komisji potwierdził Sąd Pierwszej Instancji w wyroku dotyczącym WestLB [33].
(104) Komisja ocenia dany przypadek na podstawie danych, do których inwestor miał dostęp w momencie podejmowania decyzji o kwestionowanym działaniu finansowym.
Właściwe władze publiczne zadecydowały o przeniesieniu środków funduszu celowego w latach 1994 i 1995.
Komisja winna zatem ocenić transakcję na podstawie wówczas dostępnych danych oraz istniejącej sytuacji gospodarczej i rynkowej.
Informacje przytoczone w decyzji, dotyczące późniejszych lat uwzględniono tylko w celu określenia skutków transferu dla sytuacji banku BayernLB, a nie w celu późniejszego uzasadnienia transakcji lub jej zakwestionowania.
(105) Z zastosowaniem zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej, na podstawie której należy sprawdzić, czy oczekiwany lub uzgodniony zysk z wniesionych środków jest niższy od wynagrodzenia za podobne inwestycje na rynku, nie kłóci się fakt, że Wolny kraj związkowy Bawaria był już właścicielem połowy udziałów tej instytucji kredytowej.
Niemcy zauważają w tym kontekście, że niniejszej inwestycji Wolnego kraju związkowego Bawarii nie da się porównać z dowolną inwestycją osób trzecich, którym zależy przede wszystkim na uzyskaniu możliwie najkorzystniejszego oprocentowania wniesionego przez nie kapitału.
Wolnemu krajowi związkowemu Bawarii jako właścicielowi połowy udziałów zależało przede wszystkim na tym, aby utrzymać długoterminową konkurencyjność banku państwowego i swojego banku domowego, i aby wskutek wniesienia nowych, dodatkowych środków zagwarantować zdolność "swojego" banku do obsługiwania klientów także w przyszłości.
Oprócz tego decyzja o inwestycji została także podjęta z uwagi na wizerunek banku.
Także prywatny udziałowiec, na przykład prywatny holding lub grupa przedsiębiorstw, zdecydowałby się w takiej sytuacji na wniesienie kapitału do banku i w pierwszej linii nie brałby pod uwagę wyłącznie optymalizacji zysku.
(106) Komisja nie może jednakże zgodzić się z argumentami Niemiec.
Inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej weźmie pod uwagę możliwości inwestycyjne poza przedsiębiorstwem, także jeżeli już posiada udziały w danym przedsiębiorstwie.
Podejmie on decyzję o inwestycji dalszych środków w przedsiębiorstwo publiczne z reguły tylko wówczas, jeśli może oczekiwać odpowiedniego zysku z zainwestowanych dodatkowych środków.
Długoterminowe prognozy zysku udziałowca lub jedynie wzgląd na wizerunek zasadniczo nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu kwestii, czy dane wniesienie kapitału stanowi pomoc państwa.
Natomiast wniesienie kapitału przez udziałowca – niezależnie od tego, z jakich powodów do niego dochodzi – należy ocenić ze względu na to, czy inwestor może liczyć na zwykły zysk z kapitału w odpowiednim okresie.
(107) Powyższa interpretacja zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej, którą Komisja zastosowała już w decyzji dotyczącej WestLB z roku 1999 (pkt. 161 i nast.), nie została zakwestionowana przez Trybunał Sprawiedliwości.
Trybunał wziął pod uwagę, że prywatnemu inwestorowi, który posiada już udziały w przedsiębiorstwie, nie wystarczyłby fakt, że dana inwestycja nie przynosi strat lub też przynosi tylko ograniczone zyski.
Raczej brałby on zawsze pod uwagę odpowiedni zysk z inwestycji w zależności od okoliczności oraz od swoich krótko-, średnio- i długoterminowych interesów [34].
(108) Z punktu widzenia "zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej" pojawia się główne pytanie, czy inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej udostępniłby kapitał charakteryzujący się takimi samymi cechami jak fundusz celowy Wolnego kraju związkowego Bawarii na takich samych zasadach, szczególnie w odniesieniu do prawdopodobnego zysku z inwestycji.
b) Artykuł 295 Traktatu WE
(109) Zgodnie z art. 295 Traktatu WE zasady prawa własności obowiązujące w poszczególnych Państwach Członkowskich pozostają bez zmian.
Nie usprawiedliwia to jednakże naruszania reguł konkurencji określonych w Traktacie.
(110) Niemcy podkreślają w związku z toczącymi się postępowaniami w sprawie banków krajów związkowych, że przeniesionych środków nie można było spożytkować w inny, bardziej rentowny sposób niż poprzez wniesienie do podobnej instytucji publicznej.
Dlatego też transfer stanowił najbardziej sensowne, komercyjne zaangażowanie tych środków.
Każde wynagrodzenie za transfer, tzn. każdy dodatkowy zysk z przeniesionego kapitału byłby wystarczający, aby uzasadnić transfer z punktu widzenia "inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej".
(111) Powyższej argumentacji nie można przyjąć.
Możliwe, że wniesienie środków funduszu celowego do BayernLB oraz wynikająca z tego możliwość dla banku spożytkowania części kapitału, aby spełnić kryteria wypłacalności, były ekonomicznie najbardziej sensownym wykorzystaniem kapitału.
Jednakże jeśli pieniądze publiczne oraz inne aktywa zostaną użyte na działalność komercyjną i zorientowaną na sprostanie konkurencji, należy stosować do nich reguły rynkowe.
Oznacza to, że jeżeli państwo zdecyduje o przeznaczeniu określonego majątku (także) na cele komercyjne, powinno wymagać wynagrodzenia, które odpowiada wynagrodzeniu rynkowemu.
c) Brak zmiany struktury własnościowej
(112) Sposobem na zapewnienie odpowiedniego zysku z udostępnionego kapitału byłoby adekwatne podwyższenie udziału kraju związkowego w banku BayernLB, jeśli całkowita rentowność banku odpowiada normalnemu zyskowi z inwestycji, którego oczekiwałby inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej.
Wolny kraj związkowy Bawaria nie zdecydował się na taką procedurę.
(113) W tym kontekście Niemcy twierdzą, że także prywatny inwestor nie mógłby w tej sytuacji doprowadzić do zmiany stosunku udziałów.
Związek Kas Oszczędnościowych jako drugi właściciel połowy udziałów nie zgodziłby się na zmianę stosunku udziałów na jego niekorzyść, ponieważ w momencie wniesienia bank BayernLB nie potrzebował dodatkowego kapitału podstawowego, aby utrzymać wolumen transakcji kredytowych na dotychczasowym poziomie, a zgodnie z § 2 umowy o przeniesieniu Związek Kas Oszczędnościowych był zobowiązany do ponoszenia połowy strat funduszu celowego.
Ponadto bawarskie kasy oszczędnościowe już w momencie wniesienia pierwszej transzy wniosły do banku 900 mln DEM w formie cichych udziałów – w momencie wniesienia drugiej transzy było to 1,1 mld DEM – i nie uzyskały porównywalnej pozycji do Wolnego kraju związkowego Bawarii.
(114) Jeśli zmiana stosunków udziałowych nie jest możliwa, wówczas, zdaniem Komisji, inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej zdecydowałby się na inwestycję tylko w przypadku, gdyby uzgodniono co najmniej odpowiednie wynagrodzenie bezpośrednie.
Prywatnemu inwestorowi nie wystarczy zwykle fakt uniknięcia strat lub uzyskania ograniczonego zysku z inwestycji, lecz stara się on uzyskać jak największy zysk z kapitału, uwzględniając okoliczności oraz swoje interesy [35].
Zwykle także prywatny inwestor, który już posiada udziały w danym przedsiębiorstwie, będzie nalegał albo na zmianę stosunków udziałowych, albo na otrzymanie odpowiedniego stałego wynagrodzenia.
W przeciwnym razie rezygnuje on z części dodatkowego zysku z wniesionego kapitału, ponieważ także pozostali udziałowcy korzystają z wyższych dywidend i ze wzrostu wartości przedsiębiorstwa, mimo że nie dokonali porównywalnego wniesienia.
(115) Inna ocena sytuacji nie jest dopuszczalna także z tego względu, iż w momencie wniesienia drugiej transzy w roku 1995 także bawarskie kasy oszczędnościowe wniosły już do banku BayernLB kapitał w łącznej kwocie 1,1 mld DEM w formie cichych udziałów.
Kwestią otwartą pozostanie, czy także prywatny inwestor zrezygnowałby ze zmiany stosunku udziałów na jego korzyść lub z bezpośredniego wynagrodzenia, gdy w tym samym czasie i w bezpośrednim związku z jego transferem kapitału także inny udziałowiec wniósłby kapitał tego samego rodzaju odpowiadający stosunkom udziałowym, który w ten sam sposób mógłby doprowadzić do wzrostu zysku z kapitału.
Zdaniem Komisji brak jest koniecznego bezpośredniego związku cichych udziałów z przeniesieniem funduszu celowego.
Ciche udziały, tylko częściowo o nieograniczonym czasie trwania, były wniesione już w momencie wniesienia funduszu celowego.
Od 1991 r. do końca 1995 r. były one sukcesywnie w małych transzach wnoszone do banku BayernLB.
Owe udziały nie były zatem ani czasowo, ani merytorycznie powiązane z przeniesieniem funduszu celowego.
Taki związek, na ile można było to ustalić, nie powstał też później po wniesieniu funduszu celowego.
Nie ustalono na przykład żadnego zobowiązania do trwałego i stałego utrzymania wartości łącznych wkładów kas oszczędnościowych [36].
Nie jest także jednoznaczne, czy Wolny kraj związkowy Bawaria uwzględnił wkład kas oszczędnościowych w momencie ustalania wynagrodzenia za swoje wniesienie kapitału.
(116) Ponadto nie da się merytorycznie porównać wkładów, ponieważ zgodnie z wyjaśnieniami Niemiec za ciche udziały płaci się wyłącznie stałe wynagrodzenie rynkowe, a za wniesienie kapitału Wolnego kraju związkowego Bawarii zapłacono wynagrodzenie częściowo w formie stałej opłaty, a częściowo, jak podają Niemcy, oczekiwanym wzrostem wartości.
Nie ma zatem symetrii między obydwoma porównywanymi kapitałami w odniesieniu do składników wynagrodzenia, które z jednej strony mają formę bezpośredniego wynagrodzenia, a z drugiej strony możliwego wzrostu wartości.
Kwestionowane wniesienie kapitału przez Wolny kraj związkowy Bawaria było zatem zdecydowanie innego rodzaju niż wkład kas oszczędnościowych.
(117) Biorąc pod uwagę już cytowaną przez Niemcy decyzji Sądu Pierwszej Instancji w sprawie Alitalia [37], należy zwrócić uwagę, iż decyzja to dotyczy inwestycji osób fizycznych.
Związek Kas Oszczędnościowych lub kasy oszczędnościowe nie są osobami fizycznymi, lecz organizacjami publicznoprawnymi.
Ponadto, jak wykazano powyżej, wniesienie kapitału przez Związek Kas Oszczędnościowych lub przez kasy oszczędnościowe nie jest porównywalne ani pod względem zawartości, ani terminu z przeniesieniem funduszu celowego.
(118) W rezultacie nie można stwierdzić, czy prywatny inwestor w sytuacji porównywalnej do przeniesienia środków funduszu kredytowego do banku BayernLB zrezygnowałby z odpowiedniego wynagrodzenia bezpośredniego.
Efekt właściciela
(119) Niemcy wyjaśniają ponadto, że Bawaria, będąc właścicielem połowy udziałów, mogła zakładać – przynajmniej w momencie przenoszenia środków funduszu celowego – dużo wyższe zyski z kapitału własnego w porównaniu z innymi instytucjami kredytowymi, o czym jednoznacznie świadczą wówczas uzyskiwane zyski z kapitału własnego.
Bawaria nie godziła się zatem na ograniczony zysk bądź brak zysku z kapitału, lecz wiedziała, że inwestuje w przedsiębiorstwo przynoszące ponadprzeciętne zyski.
Tzw. efekt właściciela, a więc fakt posiadania już przez inwestora udziałów w przedsiębiorstwie, w które inwestuje, należy uwzględnić przynajmniej w sytuacji, w której rentowność tego przedsiębiorstwa wykracza ponad przeciętną.
Podobnie wypowiedział się Sąd Pierwszej Instancji w orzeczeniu dotyczącym sprawy WestLB.
(120) Komisja nie może przychylić się do argumentacji Niemiec.
Bawaria posiadała w momencie inwestycji tylko połowę udziałów.
Z tego wynika, że Wolny kraj związkowy Bawaria skorzysta tylko z połowy oczekiwanego przyszłego wzrostu wartości przedsiębiorstwa oraz z połowy wypłat dywidend będących wynikiem inwestycji, pomimo tego, że wspomniany kraj związkowy samodzielnie przeprowadził kwestionowaną inwestycję.
Żaden inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie zgodziłby się na to, żeby jako współwłaściciel ponosić cały ciężar inwestycji i otrzymywać tylko część związanych z nią korzyści.
Taką, niezgodną ze stanowiskiem Niemiec, argumentację przedstawił też Sąd Pierwszej Instancji w orzeczeniu dotyczącym sprawy WestLB [38].
Zgodnie z tym orzeczeniem zasada rynkowego działania inwestora zostaje złamana, jeśli podwyższenie kapitału przysparza zysków także pozostałym udziałowcom, którzy nie uczestniczyli w inwestycji.
(121) Zatem nawet w przypadku przedsiębiorstwa przynoszącego ponadprzeciętne zyski – tak jak według Niemiec ma to miejsce w przypadku banku BayernLB nie chodzi o to, o ile jego rentowność przewyższa średnią, i czy w momencie przeprowadzania inwestycji inwestor jeszcze osiąga zadowalający zysk z kapitału.
Nawet w przypadku przedsiębiorstwa przynoszącego ponadprzeciętne zyski prywatny inwestor zwróciłby uwagę na to, czy zrealizuje całą dodatkową korzyść wynikającą z inwestycji.
W przypadku inwestycji dokonanej przez jednego współwłaściciela, za którą nie idzie proporcjonalne podwyższenie udziałów na niekorzyść drugiego (niedokonującego inwestycji) współwłaściciela lub odpowiednie równoległe działania inwestycyjne pozostałych współwłaścicieli, dodatkową korzyść można zapewnić wyłącznie dzięki wynagrodzeniu płaconemu przez wszystkich współwłaścicieli na rzecz inwestora przed wypłatą dywidendy, niezależnie od jego sytuacji jako właściciela, w ten sposób tylko on korzysta ze wspomnianego wynagrodzenia.
d) Baza kapitałowa, od której należy zapłacić wynagrodzenie oraz składniki wynagrodzenia
i) Baza kapitałowa
(122) Zgodnie z postępowaniem w przypadku banku WestLB Komisja określa odpowiednie wynagrodzenie za wniesiony majątek funduszu celowego, uwzględniając możliwość wykorzystania tego majątku przez bank BayernLB na cele komercyjne.
Komisja dokonuje rozróżnienia między tzw. funkcją rozszerzenia działalności a (zwykłą) funkcją gwarancyjną majątku funduszu udostępnionego jako kapitał własny na potrzeby komercyjnej działalności instytucji kredytowej.
(123) Pod pojęciem funkcji rozszerzenia działalności, którą spełnia kapitał, należy rozumieć rozszerzenie potencjału transakcyjnego przez ryzykowne aktywa w wyniku uznania przez nadzór bankowy dodatkowego kapitału własnego banku.
Punktem odniesienia do oceny tego, czy wynagrodzenie jest zgodne z zasadami rynkowymi, jest wynagrodzenie, którego zażądałby prywatny inwestor działający na zasadach rynkowych, udostępniający bankowi kapitał własny.
O ile udostępniony kapitał został ujęty w bilansie jako kapitał własny, ale przez nadzór bankowy nie został za taki uznany albo jest przeznaczony na działalność wspierającą, albo z innych powodów nie może być wykorzystany na pokrycie działalności komercyjnej, nie można go wykorzystać do rozszerzenia działalności.
Jednak kapitał ma znaczenie nie tylko z punktu widzenia nadzoru bankowego.
Ponieważ gwarantuje on przynajmniej należności wierzycieli instytucji kredytowej (tzw. funkcja gwarancyjna), jego funkcję ekonomiczną można porównać chociażby z poręczeniem lub gwarancją.
Wysokość kapitału własnego ujęta w bilansie informuje inwestorów o stabilności finansowej banku i tym samym wpływa na warunki, na których bank może pozyskiwać kapitał obcy.
Rynkowe wynagrodzenie za tzw. funkcję gwarancyjną kapitału opiera się na wynagrodzeniu, którego w tej konkretnej sytuacji zażądałby prywatny gwarant od instytucji kredytowej o porównywalnej wielkości i profilu ryzyka jak bank BayernLB.
(124) Wolny kraj związkowy Bawaria przeniósł do banku BayernLB na dzień 31 grudnia 1994 r. nieoprocentowane i niskooprocentowane kredyty o wartości końcowej 3798 0160mln DEM oraz na dzień 31 grudnia 1995 r. o wartości końcowej 1219 mln DEM. Wartość gotówkowa tych środków funduszu celowego została obliczona w ekspertyzie – pierwsza transza na 655,7 mln DEM oraz druga transza na 542,1 mln DEM. Łącznie utworzono rezerwę celową w wysokości 1,197 mld DEM, którą wykazano w bilansie banku BayernLB jako środki własne.
(125) BAKred uznał za kapitał podstawowy całą wartość gotówkową obu transz w łącznej wysokości 1,197 mld DEM, która została każdorazowo określona w momencie przeniesienia i ujęta w bilansie jako środki własne [39].
Zdaniem Niemiec bank BayernLB mógł w pełni wykorzystać środki funduszu celowego ujęte w rezerwie celowej na zabezpieczenie prowadzonej działalności komercyjnej [40].
W przeciwieństwie do przypadku banku WestLB rezerwa celowa nie miała być częściowo przeznaczona na zabezpieczenie działalności wspierającej instytucji kredytowej.
Nie powstaje zatem pytanie, czy ewentualnie część rezerwy celowej zbilansowanej jako środki własne spełniała wyłącznie funkcję gwarancyjną dla banku BayernLB.
Wartość rezerwy celowej uznana przez nadzór bankowy stanowi tym samym podstawę do obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia za funkcję rozszerzenia działalności pełnioną przez udostępniony kapitał.
(126) Komisja uwzględnia przy tym fakt, że wartość gotówkowa rezerwy celowej spadła w latach 1998 i 1999 poniżej kwoty 1,197 mld DEM uznanej przez BAKred, w związku z czym rezerwa celowa w powyższych latach nie mogła w pełnym uznanym przez BAKred zakresie służyć do zabezpieczenia działalności komercyjnej.
Wprawdzie dzięki gwarancji dotrzymania umowy (Ausfallgarantie) Wolnego kraju związkowego Bawarii w odniesieniu do kredytów z funduszu celowego zabezpieczono przynajmniej zwrot należności z tytułu kredytów funduszu celowego.
Tym niemniej spadki poniżej wartości gotówkowej mogły wystąpić, jeśli wpływające środki przeznaczono ponownie na działania wspierające budownictwo mieszkaniowe, o czym na mocy umowy o przeniesieniu mógł zadecydować wyłącznie Wolny kraj związkowy Bawaria.
Nie zawarto porozumienia o zapewnieniu przez Wolny kraj związkowy Bawaria, że wniesione aktywa nie zejdą poniżej określonej wartości gotówkowej.
W latach 1998 i 1999, w których wartość gotówkowa kwoty uznanej przez BAKred rzeczywiście spadła z powodu wahań, należy przyjąć jako podstawę obliczeń jedynie zmniejszoną wartość gotówkową.
Zgodziły się na to strony porozumienia przekazanego w dniu 24 września 2004 r. [41]
(127) Przy czym Komisja podkreśla ponownie, że to, ile udostępnionego kapitału zostało rzeczywiście wykorzystane, nie ma znaczenia przy obliczaniu odpowiedniego wynagrodzenia.
Jedynym wyznacznikiem jest sam fakt istnienia możliwości wykorzystania kapitału na rozszerzenie działalności.
Również prywatny inwestor nie zadowoliłby się wynagrodzeniem, które zależałoby od wykorzystania kapitału.
Tutaj Komisja przychyla się do twierdzenia BdB, które zwróciło uwagę na to, że dla inwestora działającego na zasadach rynkowych, ponoszącego ryzyko utraty swojego udziału, nie ma znaczenia, czy instytucja kredytowa rzeczywiście wykorzystuje kapitał do rozszerzenia działalności.
BdB słusznie zwraca uwagę na fakt, iż dla inwestora działającego na zasadach rynkowych liczy się wyłącznie to, że nie może sam pomnażać wniesionej kwoty i uzyskiwać z niej odpowiedniego zysku.
Dlatego dla rozpatrywanej tutaj kwestii miarodajnej bazy kapitałowej także tutaj nie ma znaczenia, że bank BayernLB wykorzystał udostępniony kapitał tylko raz w roku 1996, i to w nieznacznym stopniu, dla zabezpieczenia ryzykownych aktywów, co zostało zresztą uznane przez strony w porozumieniu, które przekazały Komisji w dniu 24 września 2004 r.
(128) Ponadto należy zwrócić również uwagę na fakt, że odpowiednim momentem do określenia wynagrodzenia za funkcję rozszerzenia działalności posiadaną przez kapitał jest moment uznania rezerwy celowej za kapitał podstawowy przez BAKred.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy, BayernLB oraz głównego skarżącego kapitał mógł dopiero od tego momentu być wykorzystany jako zabezpieczenie ryzykownych aktywów.
(129) Tym niemniej, jeśli kapitał już wcześniej wykazano w bilansie jako środki własne, posiadał on co najmniej funkcję gwarancyjną, jak już dokładniej wyjaśniono powyżej.
Obliczając odpowiednie wynagrodzenie, należy wziąć to pod uwagę [42].
ii) Rzeczywiście zapłacone wynagrodzenie (elementy wynagrodzenia)
(130) Poza uiszczonym wynagrodzeniem w wysokości 0,6 % rocznie za kapitał rzeczywiście wykorzystany na zabezpieczenie ryzykownych aktywów, Komisja uznała za składnik wynagrodzenia, wbrew tymczasowej opinii wyrażonej wcześniej w decyzji o wszczęciu procedury, także opłatę za poręczenie w wysokości 0,05 % rocznie, którą bank BayernLB musiał zapłacić za przejęcie przez Wolny kraj związkowy Bawarię gwarancji dotrzymania umowy.
(131) Niemcy były w stanie udowodnić, powołując się na przedłożone Komisji ekspertyzy biegłych rewidentów [...] z dnia 5 października 1994 r. i 30 kwietnia 1996 r., że bez gwarancji dotrzymania umowy wartość gotówkową przeniesionych należności z tytułu kredytów należałoby ustalić na niższym poziomie, gdyż przyjętą stopę kapitalizacji na poziomie 7,5 % należałoby uzupełnić o marżę za ryzyko.
Takie stanowisko znalazło potwierdzenie także w uwagach przedłożonych Komisji przez BAFin (Federalny Urząd Nadzoru Usług Finansowych) z dnia 2 września 2004 r. Komisja uznaje zatem za udowodnione, że tym samym opłata za poręczenie jest bezpośrednio związana z podlegającą wynagrodzeniu funkcją rozszerzenia działalności obowiązkowego kapitału własnego i że należy ją zatem uznać za składnik wynagrodzenia.
(132) Jeśli chodzi o pozostałe składniki wynagrodzenia wymienione w decyzji o wszczęciu procedury, takie jak (1) odsetki zapłacone przez kredytobiorców, które nadal wpływają do Wolnego kraju związkowego Bawaria oraz (2) oprocentowanie krótkoterminowych depozytów i (3) proporcjonalny podział opłat administracyjnych, Niemcy przyznały, że jednak nie należy postrzegać ich jako składników wynagrodzenia.
Komisja nie widzi zatem powodu, aby zmienić stanowisko wyrażone w decyzji o wszczęciu procedury:
(133) Odsetki zapłacone przez kredytobiorców: Postanowienie § 2 ust. 1 umowy o przeniesieniu, zgodnie z którą przyszłe i bieżące odsetki z tytułu należności przeniesionego funduszu celowego wpływają na rachunek państwa, wynika z faktu, że fundusz celowy powinien być oddzielony od pozostałych aktywów banku, por. § 2 ust. 3 umowy o przeniesieniu.
Przyszłych i bieżących odsetek z tytułu należności przeniesionego funduszu celowego nie można zatem traktować jako wynagrodzenia za funkcję rozszerzenia działalności majątku celowego jako kapitału własnego.
Postanowienie § 2 ust. 1 umowy o przeniesieniu wynika raczej z zapisu w art. 1 ust. 2 Ustawy o funduszu celowym, zgodnie z którym przeniesiony fundusz wspierający ma być przeznaczany na cele społeczne.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 Ustawy o funduszu celowym środki funduszu muszą być przeznaczone na cele socjalnego budownictwa mieszkaniowego, tak samo, jak przed wniesieniem.
W związku z przeznaczeniem celowym przyszłe i bieżące odsetki z tytułu należności funduszu celowego należy przeznaczyć wyłącznie na działania związane z socjalnym budownictwem mieszkaniowym.
Przekazywanie odsetek państwu jest spowodowane wyłącznie społecznym przeznaczeniem celowym funduszu wspierającego i nie możne być postrzegane jako wynagrodzenie zapłacone przez bank BayernLB.
(134) Oprocentowanie krótkoterminowych depozytów: Oprocentowania krótkoterminowych depozytów przewidzianego w § 2 ust. 1 zdania 4 i 5 umowy o przeniesieniu również nie można potraktować jako wynagrodzenie za funkcję rozszerzenia działalności obowiązkowego kapitału własnego.
Związane jest to z ponownym przeznaczaniem spłat, które i tak wpływają do funduszu celowego w związku z ich przeznaczeniem celowym, na kredyty preferencyjne przeznaczone na cele socjalnego budownictwa mieszkaniowego zgodnie z wytycznymi i wymogami Wolnego kraju związkowego Bawarii [43].
Według informacji przekazanych przez Niemcy bank BayernLB posiada wyłącznie główną część praw do pożyczek (funkcja zabezpieczenia kapitału własnego), zgodnie z umową funkcja korzystania i dochodów kapitału własnego powinna całkowicie pozostać w gestii Wolnego kraju związkowego Bawaria w celu wypełniania przypisanych celów społecznych [44].
Niniejsza procedura dotyczy właśnie odpowiedniego wynagrodzenia za funkcję zabezpieczenia kapitału własnego, dlatego wynagrodzenia ewentualnie płaconego za wykorzystanie nie można zaliczyć na poczet wynagrodzenia za funkcję zabezpieczenia.
(135) Proporcjonalny podział opłat administracyjnych: Kolejnym skutkiem zasady rozdzielenia wniesionych środków od pozostałych aktywów banku, określonej w § 2 ust. 3 umowy o przeniesieniu, jest także wyłączenie z funduszu celowego opłat administracyjnych przysługujących Wolnemu krajowi związkowemu Bawarii.
Fakt, że państwo otrzymuje część opłat administracyjnych ponoszonych przez kredytobiorców, świadczy o zachowaniu przeznaczenia celowego oraz o związanym z tym majątkowym rozdziale wniesionych środków.
Również to nie można być postrzegane jako wynagrodzenie płacone przez bank BayernLB.
e) Porównanie z innymi instrumentami kapitału własnego
(136) Jak już wspomniano, postawą obliczenia wynagrodzenia rynkowego jest wynagrodzenie, którego zażądałby inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej, który udostępnia kapitał własny bankowi.
(137) Nie pozostawia żadnych wątpliwości fakt, że nie jest możliwe bezpośrednie porównanie z innymi transakcjami przeniesienia aktywów funduszu celowego do banku BayernLB.
Jeśli nawet powyższa transakcja pod pewnymi aspektami jest podobna do niektórych instrumentów, to jednak istnieje tak wiele różnic w porównaniu z dowolnym instrumentem, że jakiekolwiek porównanie może mieć jedynie ograniczoną wartość.
Dlatego też odpowiednie wynagrodzenie również w tym przypadku można obliczyć tylko zgodnie z procedurą zastosowaną w przypadku WestLB, porównując transfer aktywów do innych rynkowych instrumentów kapitału własnego i wyznaczając najbardziej podobny instrument, który będzie wyznacznikiem dla obliczanego wynagrodzenia.
(138) Niemcy, bank BayernLB oraz główny skarżący zgadzają się co do tego, że majątek funduszu celowego tworzący rezerwę celową można porównać wyłącznie z kapitałem zakładowym lub z cichymi udziałami.
BAKred uznał rezerwę celową za kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii") i dlatego można porównać ją wyłącznie z takimi instrumentami kapitału własnego, które w roku dokonania transferu uznane były w Niemczech za kapitał podstawowy.
Na podstawie informacji przekazanych przez Niemcy w latach 1994 i 1995 wyłącznie kapitał akcyjny lub kapitał zakładowy banku oraz rezerwy i ciche udziały odpowiadały szczególnym warunkom określonym w § 10 ust. 4 KWG (prawo bankowe).
(139) Komisja zgadza się w tym punkcie z opinią stron postępowania.
Już w decyzji 2000/392/WE dotyczącej banku WestLB z roku 1999 (pkt. 199) Komisja jednoznacznie stwierdziła, że porównanie uznanego także za kapitał podstawowy majątku Wfa z hybrydowymi instrumentami kapitałowymi uznanymi jedynie za kapitał uzupełniający, jak na przykład papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach oraz akcje uprzywilejowane bez prawa głosu, nie może służyć jako podstawa do obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia za przeniesiony kapitał.
Kapitał podstawowy ma bardzo duże znaczenie dla przedsiębiorstwa, ponieważ może ono przy jego użyciu pozyskiwać uzupełniające środki własne (np. papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach) do takiej samej wysokości, i w ten sposób rozszerzać środki własne.
Warunkiem uznania za kapitał własny jest zwiększona ekspozycja na ryzyko udostępnionego kapitału, odzwierciedlająca się zasadniczo również w podwyższonym wynagrodzeniu rynkowym za tego typu instrument.
Porównanie z tzw. środkami uzupełniającymi, które tylko w ograniczonym zakresie mogą być wykorzystane na rozszerzenie działalności, można tym samym od razu wykluczyć.
(140) Komisja nie zmieniła swojego stanowiska, zgodnie z którym przedstawione przez Niemcy i bank BayernLB porównanie z cichymi udziałami w znaczeniu § 10 ust. 4 KWG (prawo bankowe) lub z cichymi udziałami bawarskich kas oszczędnościowych i innych inwestorów instytucjonalnych, wniesionymi do instytucji kredytowej od początku 1991 roku, nie jest odpowiednie, aby służyć jako podstawa do określenia właściwego wynagrodzenia za rezerwę celową.
Przeniesienie funduszu celowego należy raczej porównać z inwestycją w kapitał zakładowy banku BayernLB.
(141) Komisja uważa przy tym za znaczący fakt, że do wniesienia majątku funduszu nie zastosowano formy prawnej cichych udziałów, lecz utworzono rezerwę, chociaż bank BayernLB w momencie wniesienia obu transz już przyjął ciche udziały o dość znacznej wartości i znany mu był ten instrument podwyższania kapitału własnego. BAKred także uznał rezerwę celową, zgodnie z decyzjami dostępnymi Komisji, nie za ciche udziały w znaczeniu § 10 ust. 4 KWG (prawo bankowe), lecz za rezerwę zgodnie z § 10 ust. 2 pkt. 5 zdanie 1 i ust. 3 zdanie 2 KWG. Powyższe dwa fakty stanowią dowód na to, iż udostępniony kapitał wykazuje podobieństwo raczej do kapitału zakładowego niż do cichych udziałów.
(142) Zgadza się wprawdzie, że fundusz celowy banku BayernLB wykazuje kilka cech typowych raczej dla cichych udziałów [45].
Jednakże Komisja jest zdania, że ryzyko, że wniesiony kapitał w przypadku likwidacji bądź niewypłacalności przynajmniej częściowo zostanie przeznaczony na pokrycie strat, ogólnie nie jest mniejsze niż ryzyko inwestycji w kapitał zakładowy.
(143) Komisja nie zgadza się ze stanowiskiem Niemiec, iż w porównaniu z inwestycją w kapitał zakładowy ryzyko strat było mniejsze, gdyż BayernLB już przed wniesieniem funduszu celowego posiadał znaczne środki własne i nie był zdany na powyższy kapitał.
Wprawdzie rezerwa celowa została wykorzystana tylko jeden raz i tylko przez krótki czas na pokrycie ryzykownych aktywów.
Jednakże niewykorzystywanie kapitału przez bank nie było jednoznaczne z wcześniejszego punktu widzenia.
Przeciwnie, w uzasadnieniu do projektu Ustawy o majątku celowym w wersji ostatecznie przyjętej przez Bawarski Parlament Krajowy jednoznacznie podano jako powód wniesienia kapitału konieczność wzmocnienia konkurencyjności Bawarskiego Banku Krajowego na rynku wewnętrznym i międzynarodowym poprzez podwyższenie kapitału własnego, aby zapewnić kontynuację efektywnej działalności.
Także projekty wstępne oraz uwagi wewnętrzne Bawarskiego Sekretariatu Stanu określały jako cel transakcji umożliwienie rozszerzenia działalności.
Ponadto Niemcy same podały, że w momencie transferu pierwszej i drugiej transzy w latach 1994 oraz 1995 istniał zamiar wykorzystania przeniesionej rezerwy celowej na rzecz zabezpieczenia ryzykownych aktywów [46].
Inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej, który na takich zasadach udostępniłby kapitał, nalegałby zapewne na pełne wynagrodzenie, ponieważ po pierwsze ponosi on pełne ryzyko strat, a po drugie bank może korzystać z całości kapitału, w taki sam sposób jak z pozostałego kapitału według swojego uznania i kalkulacji ekonomicznych.
(144) Zdaniem Niemiec i banku BayernLB istniała zgodność co do faktu, iż BayernLB pokrywa zapotrzebowanie kapitałowe na rozszerzenie własnej działalności komercyjnej cichymi wkładami inwestorów instytucjonalnych. Jednak należy stwierdzić, że taki zamiar nie został zapisany ani w odpowiednich klauzulach umów o przeniesieniu kapitału ani w Ustawie o przeniesieniu.
Prywatny inwestor nie miałby zatem pewności, że jego kapitał nie zostanie wykorzystany.
To, że istniała zgodność co do faktu, że BayernLB wykorzysta rezerwę celową na pokrycie ryzykownych aktywów dopiero po wykorzystaniu pozostałego kapitału własnego, nie zaprzecza tej analizie ryzyka, jeśli założy się, iż w każdym przypadku zamierzano zabezpieczyć ryzykowne aktywa przy pomocy kapitału.
Zdaniem Komisji, biorąc pod uwagę również oba powyższe aspekty, nie można udowodnić, że ryzyko strat w momencie niewypłacalności/likwidacji byłoby mniejsze niż w przypadku kapitału zakładowego.
(145) Fakt, iż Bawarski Związek Kas Oszczędnościowych jako drugi udziałowiec zgodnie z § 2 umowy zawartej między Wolnym krajem związkowym Bawarią oraz Bawarskim Związkiem Kas Oszczędnościowych w dniu 15 grudnia 1994 r., był zobowiązany do ponoszenia połowy strat banku BayernLB, jeśli rezerwa celowa zostanie wykorzystana na ten cel, lub jeśli wierzyciele BayernLB zużyją ją na pokrycie strat, również nie niwelował ryzyka przynajmniej częściowej utraty rezerwy celowej w przypadku niewypłacalności lub likwidacji, ponieważ w takiej sytuacji rezerwę należy uzupełnić wyłącznie proporcjonalnie do udziałów.
Ponadto wspomniane porozumienie między udziałowcami nie zmniejsza korzyści banku BayernLB z kapitału, a więc taka sytuacja nie może wpłynąć na zmniejszenie wynagrodzenia płaconego przez BayernLB.
Nie mogłoby zatem dojść do sytuacji, w której BayernLB nie zapłaciłby nic, jeśli Bawarski Związek Kas Oszczędnościowych zobowiązałby się w stosunku do Wolnego kraju związkowego Bawarii do ponoszenia całości strat.
W stosunku wewnętrznym powyższe ustalenia mogłyby doprowadzić do spłaty Bawarskiego Związku Kas Oszczędnościowych przez Wolny kraj związkowy Bawarię za przejęcie dodatkowego ryzyka, co jednakże nie zostało uzgodnione i dla niniejszego postępowania pozostaje bez znaczenia.
(146) Komisji nie przekonuje także argument, iż w omawianym przypadku udział rezerwy celowej w całości kapitału w momencie wniesienia wynosił jedynie 8 %, dzięki czemu ryzyko strat było znacznie niższe niż w przypadku banku WestLB, w którym majątek Wfa wynosił prawie 50 % kapitału własnego banku.
W przypadku banku WestLB duża wartość wniesionego kapitału była przesłanką, ale nie czynnikiem decydującym o uznaniu podobieństwa do inwestycji w kapitał zakładowy.
Także w decyzji dotyczącej banku WestLB Komisja, po rozpatrzeniu sprawy całościowo, doszła do wniosku, że podobieństwo ocenianej transakcji do inwestycji w kapitał zakładowy jest istotniejsze od pozostałych czynników.
(147) Na podstawie wymienionych aspektów, w szczególności analizy ryzyka, które ponosiłby inwestor w związku z ocenianą transakcją, Komisja doszła do wniosku, że wyznacznikiem określenia odpowiedniego wynagrodzenia za fundusz celowy jest wynagrodzenie za kapitał zakładowy udostępniony bankowi BayernLB.
Również strony porozumienia, które przekazano Komisji w dniu 24 września 2004 r., w swojej propozycji wynagrodzenia za podstawę jego obliczenia przyjęły inwestycję w kapitał zakładowy.
f) Koszty związane z płynnością
(148) W zasadzie można przyjąć argumentację Niemiec i banku BayernLB dotyczącą kosztów związanych z płynnością.
"Zwykłe" wniesienie kapitału do banku powoduje zarówno poprawę płynności, jak i zwiększenie kapitału podstawowego, który jest konieczny do rozszerzenia działalności komercyjnej w świetle przepisów o nadzorze bankowym.
Aby w pełni wykorzystać kapitał, tzn. rozszerzyć 100 % aktywów ważonych ryzykiem o współczynnik 12,5 (tzn. 100 podzielone przez współczynnik wypłacalności w wysokości 8 %), bank musi dokonać 11,5-krotnego refinansowania na rynkach finansowych.
Mówiąc prościej, różnica między 12,5 razy otrzymanymi i 11,5 razy zapłaconymi odsetkami z tego kapitału po potrąceniu pozostałych kosztów banku (np. kosztów administracyjnych) daje zysk z kapitału własnego [47].
Początkowo majątek funduszu celowego nie przysparza płynności BayernLB, ponieważ przeniesiony majątek oraz wszystkie zyski z majątku funduszu zastrzeżono ustawowo na cele związane ze wspieraniem budownictwa mieszkaniowego, w związku z tym BayernLB ponosił dodatkowe koszty finansowania w wysokości kwoty kapitałowej, jeśli pobierał konieczne środki z rynków finansowych, aby w pełni wykorzystać możliwości transakcyjne, których przysporzył jej dodatkowy kapitał własny, tzn. aby rozszerzyć aktywa ważone ryzykiem o 12,5-krotność kwoty kapitałowej (lub utrzymać istniejące aktywa w takiej wysokości) [48].
Z powodu powyższych kosztów dodatkowych, które nie powstałyby w przypadku kapitału własnego wniesionego w formie płynnej, należy w celu określenia właściwego wynagrodzenia dokonać odpowiedniego potrącenia.
Inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej nie może oczekiwać, że otrzyma takie samo wynagrodzenie jak w przypadku wniesienia kapitału w gotówce.
(149) Komisja jest jednakże zdania, że w rachunku nie należy uwzględniać całej stopy refinansowania.
Koszty refinansowania stanowią koszty prowadzenia działalności i zmniejszają przychody podlegające opodatkowaniu.
Wynik netto banku nie zmniejsza się o kwotę dodatkowo zapłaconych odsetek.
Część powyższych kosztów zostanie wyrównana mniejszym podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Wyłącznie koszty netto należy uwzględnić jako dodatkowe obciążenie BayernLB z racji szczególnego charakteru wniesionego kapitału.
Komisja uznaje ostatecznie, że BayernLB ponosi dodatkowe "koszty płynności", na które składają się koszty refinansowania minus podatek od przedsiębiorstw" [49].
(150) Komisja nie zgadza się także z opinią Niemiec, iż inwestor prywatny nie wynegocjowałby potrącenia jedynie kosztów refinansowania netto tylko na tej podstawie, że kwota kapitału wniesiona do BayernLB wynosiła tylko 8 % środków własnych, a nie tak jak w przypadku WestLB prawie 50 %.
Powyższy argument jest nieprzekonujący.
Decydujące jest wyłącznie to, że BayernLB mógł zaliczyć koszty refinansowania w koszty działalności pomniejszające podstawę opodatkowania, i w ten sposób uzyskałby korzyść, którą należy uwzględnić niezależnie od wartości udostępnionego kapitału z punktu widzenia europejskiego prawa dotyczącego pomocy państwa.
g) Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę w wysokości 1,197 mld DEM
(151) Istnieje kilka różnych sposobów ustalenia odpowiedniego wynagrodzenia za kwotę w wysokości 1,197 mld DEM.
Jednakże, jak zostanie to przedstawione poniżej, wszystkie sposoby obliczenia wynagrodzenia za udostępniony kapitał zakładowy opierają się na tych samych zasadach.
Opierając się na tych zasadach, Komisja przeprowadza obliczenia w dwóch etapach: najpierw oblicza wynagrodzenie minimalne, którego inwestor może oczekiwać za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy w BayernLB.
Następnie Komisja sprawdza, czy z powodu szczególnych cech kwestionowanej transakcji na rynku ustalono by narzuty lub potrącenia, i czy w takim przypadku Komisja może dokonać odpowiedniej kwantyfikacji tej kwoty, uwzględniając wystarczające obciążenie.
i) Obliczenie oczekiwanego minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy BayernLB
(152) Oczekiwany zysk z inwestycji oraz ryzyko inwestycji stanowią podstawowe czynniki wpływające na decyzję inwestora działającego zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej.
Aby określić wysokość obu czynników, inwestor uwzględnia wszystkie dostępne informacje o firmie i rynku.
Opiera się on na historycznych danych dotyczących średniego zysku z kapitału, które stanowią także ogólnie punkt wyjściowy dla przyszłej wydajności przedsiębiorstwa, a także między innymi na analizie aktualnego modelu działania przedsiębiorstwa, strategii i jakości zarządzania oraz relatywnych prognozach danej branży.
(153) Inwestor działający zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej zainwestuje tylko wtedy, jeśli inwestycja ta będzie dawała wyższy zysk z kapitału lub niższe ryzyko w porównaniu z inną poważnie braną pod uwagę alternatywą użycia kapitału.
Inwestor nie zdecyduje się na inwestycję w przedsiębiorstwo, jeśli oczekiwany zysk z kapitału jest niższy niż średni oczekiwany zysk z kapitału zainwestowanego w inne przedsiębiorstwa o porównywalnym profilu ryzyka.
W omawianym przypadku można przyjąć, że istnieją wystarczające alternatywy do zakładanego zamierzenia inwestycyjnego, które obiecują wyższe zyski przy takim samym poziomie ryzyka.
(154) Aby obliczyć odpowiednie najniższe wynagrodzenie, można użyć różnych metod, począwszy od różnych wariantów podejścia finansowego aż do metody CAPM.
W celu przedstawienia różnych podejść należy dokonać rozróżnienia dwóch składników, mianowicie zysku z bezpiecznych inwestycji oraz premii za ryzyko istniejące w przypadku danego projektu:
odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem
=
podstawowa stopa procentowa bezpiecznych papierów wartościowych + premia za ryzyko inwestycji obciążonej ryzykiem.
Odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem można zatem przedstawić jako sumę stopy zysku z bezpiecznej inwestycji i dodatkowej premii za ryzyko związanej z przejęciem ryzyka specyficznego dla danej inwestycji.
(155) Podstawą obliczenia zysku z kapitału jest zatem zawsze istnienie formy bezpiecznej inwestycji z bezpiecznym zyskiem z kapitału.
Zwykle do obliczenia podstawowej stopy bezpiecznych papierów wartościowych przyjmuje się oczekiwany zysk z papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu emitowanych przez państwo (względnie indeks opierający się na tych papierach wartościowych), ponieważ są to formy inwestycji o stosunkowo niskim stopniu ryzyka.
Różnice między poszczególnymi metodami występują jednakże przy obliczeniu premii za ryzyko:
- Podejście finansowe: Oczekiwany przez inwestora zysk z kapitału własnego stanowi z punktu widzenia banku wykorzystującego kapitał przyszłe koszty finansowe.
Przy tym podejściu ustalane są najpierw historyczne koszty kapitału własnego, które ponoszą banki porównywalne z opisywanym bankiem.
Średnia arytmetyczna historycznych kosztów kapitału zostaje następnie zrównana z przyszłymi, oczekiwanymi kosztami kapitału własnego, i w ten sposób z zyskiem z kapitału oczekiwanym przez inwestora.
- Podejście finansowe ze skumulowanym rocznym wzrostem (compound annual growth rate): Centralnym punktem tego podejścia jest zastosowanie średniej wartości geometrycznej zamiast arytmetycznej (compound annual growth rate).
- Metoda wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing model – CAPM): W nowoczesnych finansach metodą najbardziej znaną i najczęściej testowaną jest CAPM; przy pomocy tej metody można określić zysk z kapitału oczekiwany przez inwestora przy pomocy następującego wzoru:
zysk minimalny
=
podstawowa stopa bezpiecznych papierów wartościowych + (rynkowa premia za ryzyko x beta)
Premię za ryzyko inwestycji w kapitał własny oblicza się przez pomnożenie rynkowej premii za ryzyko oraz współczynnika beta (rynkowa premia za ryzyko x beta).
Współczynnik beta pozwala na porównanie ryzyka danego przedsiębiorstwa z łącznym ryzykiem wszystkich przedsiębiorstw.
(156) CAPM jest główną metodą obliczania zysków z inwestycji w przypadku dużych przedsiębiorstw notowanych na giełdzie.
BayernLB nie jest przedsiębiorstwem notowanym na giełdzie, dlatego nie można bezpośrednio wyprowadzić wartości beta.
Zastosowanie metody CAPM jest możliwe wyłącznie na podstawie orientacyjnego współczynnika beta.
(157) W uwagach z dnia 29 lipca 2003 r. BdB przedstawiło oczekiwane minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy BayernLB w momencie wniesienia należności z tytułu kredytów budowlanych obliczone przy zastosowaniu metody CAPM na dzień 31 grudnia 1994 r. w wysokości 13,34 % rocznie oraz na dzień 31 grudnia 1995 r. w wysokości 12,87 % rocznie.
Niemcy wyraziły zasadnicze wątpliwości co do zastosowania metody CAPM.
Ich zdaniem BdB założyło zawyżony współczynnik beta i błędnie określiło podstawową stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych.
Rynkowa premia za ryzyko w wysokości 4,6 % jest również zdecydowanie zbyt wysoka.
Przy zastosowaniu poprawnych założeń BdB uzyskałby przy pomocy metody CAPM zdecydowanie niższy wynik minimalnego wynagrodzenia za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy BayernLB.
Wolny kraj związkowy Bawaria, BayernLB oraz BdB w porozumieniu o odpowiednim wynagrodzeniu rynkowym doszły do wniosku, że odpowiednie minimalne wynagrodzenie wynosi 9,87 % za pierwszą transzę oraz 8,00 % za drugą transzę.
(158) Strony porozumienia zastosowały w swoich obliczeniach metodę CAPM.
Przyjęły podstawową stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,50 % ( 31 grudnia 1994 r.) oraz 6,10 % ( 31 grudnia 1995 r.).
Określając powyższą stopę procentową, założono, że fundusz celowy zostanie udostępniony BayernLB trwale.
Strony nie zastosowały zatem zysku z bezpiecznych papierów wartościowych o określonym czasie trwania inwestycji (np. dziesięcioletni zysk z obligacji państwowych) obserwowanego na rynku w dniu wniesienia kapitału na dzień bilansowy, gdyż takie podejście pomijałoby ryzyko reinwestycji, tzn. ryzyko braku możliwości ponownego zainwestowania po upływie okresu inwestycji w wysokości stopy procentowej bezpiecznych papierów wartościowych.
Zdaniem stron najlepiej uwzględni się ryzyko inwestycji, jeśli jako podstawę przyjmie się "total return index".
Z tego powodu strony oparły się na indeksie niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) REX10 performance index, który odzwierciedla dokładnie rezultaty (performance) inwestycji w obligacje federalne o dokładnie dziesięcioletnim czasie trwania.
Zastosowany w niniejszym przypadku indeks uwzględnia stan indeksu REX10 performance index na koniec każdego roku, począwszy od 1970 r.
Strony oszacowały zatem zysk roczny, który odzwierciedla tendencję przyjętego indeksu REX10 performance index w okresie od 1970 do 1994 roku lub od 1970 do 1995 roku, i w ten sposób uzyskały wyżej wymienioną bezpieczną podstawową stopę procentową w wysokości 7,50 % ( 31 grudnia 1994 r.) i 6,10 % ( 31 grudnia 1995 r.).
(159) Biorąc pod uwagę, że wkład miał zostać udostępniony BayernLB trwale, procedura obliczenia podstawowych stóp procentowych bezpiecznych papierów wartościowych wydaje się w tym przypadku właściwa.
Ponadto przyjęty indeks REX10 performance index stanowi ogólnie uznane źródło danych.
Obliczone podstawowe stopy procentowe bezpiecznych papierów wartościowych wydają się niniejszym uzasadnione.
(160) Współczynniki beta oszacowano na poziomie 0,593 ( 31 grudnia 1994 r.) oraz 0,475 ( 31 grudnia 1995 r.) na podstawie ekspertyzy [...], którą dysponuje Komisja, dotyczącej tzw. skorygowanych (adjusted) współczynników beta wszystkich instytucji kredytowych notowanych na giełdzie w Niemczech.
Na podstawie powyższej ekspertyzy oraz przy uwzględnieniu profilu działalności banku BayernLB należy uznać powyższe współczynniki beta za właściwe.
(161) Komisja uważa także rynkową premię za ryzyko w wysokości 4,0 % za akceptowalną.
Również w postępowaniu dotyczącym WestLB kilkakrotnie odnoszono się do tzw. ogólnej długoterminowej rynkowej premii za ryzyko, a więc do różnicy między długoterminowym średnim zyskiem ze zwykłego portfela akcji a zyskiem z obligacji państwowych.
W odpowiednich ekspertyzach dotyczących postępowania zastosowano, w zależności od metodyki, założonego okresu oraz danych, przedział od ok. 3 % do 5 %.
Do wyliczeń w ekspertyzie sporządzonej dla BdB alternatywnie przyjęto wartości 3,16 % oraz 5 %, a inna ekspertyza sporządzona dla banku WestLB w ramach tego samego postępowania alternatywnie przyjęła wartości 4,5 % oraz 5 %, natomiast Lehman Brothers, którzy pracowali również na zlecenie WestLB, założyli stopę 4 %.
Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja nie widzi potrzeby w niniejszym przypadku odstąpienia od rynkowej premii za ryzyko zastosowanej w porozumieniu.
Uwzględniając zastosowanie metody CAPM, zdaniem Komisji nie ma wątpliwości, że w niniejszym przypadku minimalne wynagrodzenie obliczone przez strony można uznać za odpowiednie.
(162) Komisja nie dostrzega przesłanek świadczących o tym, że obliczone przez strony wynagrodzenie za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy nie wytrzymałoby testu rynkowego.
Komisja ustala zatem odpowiednie minimalne wynagrodzenie za pierwszą transzę funduszu celowego na poziomie 9,87 % rocznie oraz za drugą transzę na poziomie 8,00 % rocznie (każdorazowo po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym).
ii) Zmniejszenie zysku z kapitału z powodu braku płynności
(163) Niemcy podały, że rzeczywiste koszty refinansowania BayernLB wynosiły w drugiej połowie roku 1994, a więc w momencie wniesienia pierwszej transzy, średnio 7,71 %, a w drugiej połowie roku 1995, a więc w momencie wniesienia drugiej transzy, 6,78 %.
W porozumieniu strony przyjęły za podstawę stopę długoterminowych, bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,50 % na dzień 31 grudnia 1994 r. (pierwsza transza) oraz 6,10 % na dzień 31 grudnia 1995 r. (druga transza) jako minimalne koszty refinansowania brutto.
Ponadto strony uzgodniły przyjęcie zryczałtowanej stopy podatkowej w wysokości 50 % [50].
W ten sposób strony uzyskały stopę refinansowania netto w wysokości 3,75 % za pierwszą transzę oraz 3,05 % za drugą transzę, a w ten sposób odpowiednie zmniejszenie z powodu braku płynności.
(164) Na podstawie tego porozumienia oraz faktu, że wymienione kwoty mieszczą się w określonym uprzednio przez Niemcy przedziale, Komisja nie widzi potrzeby ich podważenia i uwzględnia powyższe kwoty jako podstawę przy obliczaniu elementu pomocy.
iii) Marża na zysk z kapitału ze względu na szczególne cechy transferu
(165) W praktyce przy ustalaniu wynagrodzenia za inwestycję, cechy nietypowe, odbiegające od standardowej inwestycji w kapitał zakładowy znajdują zwykle wyraz w postaci odpowiednich dopłat lub potrąceń.
Należy zatem sprawdzić, czy cechy szczególne, zwłaszcza dany profil ryzyka transferu funduszu celowego, sprawiają, że konieczne jest dostosowanie ustalonego minimalnego wynagrodzenia w wysokości 9,87 % (pierwsza transza) oraz 8 % (druga transza), którego oczekiwałby inwestor prywatny za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy banku BayernLB, oraz czy Komisja może przedsięwziąć kwantyfikację uwzględniającą wystarczające obciążenie.
W powyższym kontekście właściwe wydaje się sprawdzenie trzech kwestii: po pierwsze brak emisji nowych udziałów w spółce oraz związanych z nimi praw głosu, po drugie nadzwyczajna wartość przeniesionych aktywów oraz po trzecie brak płynności aktywów.
(166) Kraj związkowy nie uzyskał wskutek wniesienia kapitału dodatkowych głosów i nie zostało to zrównoważone porównywalną inwestycją innego udziałowca.
W wyniku rezygnacji z głosów inwestor traci możliwość wpływania na decyzje zarządu banku.
Dla wyrównania przyjęcia wyższego ryzyka strat bez odpowiedniego zwiększenia wpływu na przedsiębiorstwo inwestor działający na zasadach gospodarki rynkowej (nawet przy zmniejszeniu ryzyka wskutek uzgodnień wewnętrznych z innymi udziałowcami) zażądałby wyższego wynagrodzenia.
Wychodząc od wyższego wynagrodzenia za akcje uprzywilejowane w stosunku do akcji zwykłych, Komisja uważa marżę na wynagrodzenie w wysokości co najmniej 0,3 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw) za uzasadnioną.
Również strony porozumienia uważają marżę w wysokości 0,3 % rocznie ze względu na brak emisji nowych praw głosu za uzasadnioną.
(167) Komisja uważa, że nie jest konieczna marża w związku z wielkością przeniesionych aktywów oraz wpływem, jaki przeniesienie to miało na bank BayernLB z punktu widzenia dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności.
Wskutek wniesienia środków funduszu celowego kapitał podstawowy BayernLB zwiększył się jedynie o 8 %, inaczej niż w innych wymienionych przypadkach banków krajów związkowych, w których częściowo doszło do podwojenia kapitału podstawowego.
Także wniesienia kapitału zakładowego w wysokości 1,197 mld DEM do jednego z największych niemieckich banków uniwersalnych, biorąc pod uwagę szczególne zapotrzebowanie na kapitał europejskich instytucji kredytowych wskutek wdrażania dyrektywy w sprawie wskaźnika wypłacalności, nie należy postrzegać jako transakcji zasadniczo różniącej się pod względem wielkości od normalnych operacji.
Komisja uznaje zatem raczej za mało prawdopodobne, aby inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej zażądał za daną absolutną i względną wielkość wniesionego kapitału szczególnej marży.
Komisja odstępuje zatem na korzyść banku BayernLB od marży za wielkość przeniesionych aktywów.
Porozumienie wychodzi także z założenia, że nie należy żądać marży w związku z wartością przeniesionych aktywów.
(168) Wreszcie należy zwrócić uwagę na brak płynności aktywów, tzn. brak możliwości odzyskania z danego przedsiębiorstwa w dowolnym momencie zainwestowanego kapitału.
Inwestor może zwykle zbyć instrument kapitałowy na rynku na rzecz osoby trzeciej i w ten sposób zakończyć swoją inwestycję.
Standardowe wniesienie kapitału zakładowego odbywa się, przyglądając się dokładnie, w następujący sposób: Inwestor wnosi po stronie aktywów w bilansie majątek (w postaci wkładu gotówkowego albo w formie aportu).
Po stronie pasywów odpowiada temu zwykle udział na rzecz inwestora, którym może on dysponować, np. w przypadku spółki akcyjnej są to akcje.
Akcje może on odsprzedać osobie trzeciej.
W ten sposób inwestor nie może wprawdzie odzyskać początkowo wniesionych aktywów, ponieważ zaliczają się one obecnie do obowiązkowego kapitału własnego spółki i nie ma on do nich dostępu.
Jednakże może – w zależności od kursu giełdowego – uzyskać ich równowartość, zbywając posiadane akcje.
Jego inwestycja kapitałowa uzyskuje w ten sposób płynność.
Kraj związkowy nie posiada takiej możliwości z powodu szczególnych okoliczności przeniesienia aktywów funduszu celowego.
Komisja nie widzi jednakże powodu dla ustalenia kolejnej marży.
Kraj związkowy nie miał wprawdzie możliwości uzyskania równowartości poprzez wolne dysponowanie inwestycją, jednakże przynajmniej zasadniczo istniała możliwość ponownego wydzielenia aktywów funduszu z banku BayernLB na mocy ustawy i uzyskania wyższego zysku z kapitału poprzez ponowną inwestycję w inną instytucję kredytową.
Także w tym przypadku porozumienie między BdB, Wolnym krajem związkowym Bawarią i bankiem BayernLB zakłada, że z powodu braku płynności aktywów nie jest konieczna marża.
(169) Komisja uważa ostatecznie za uzasadnioną marżę na zysk z kapitału w wysokości 0,3 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym) za rezygnację z uzupełniających praw głosu.
iv) Brak zmniejszenia wynagrodzenia z powodu uzgodnienia wynagrodzenia ryczałtowego
(170) W przypadku akcji wynagrodzenie zależy bezpośrednio od wyników uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo i wyraża się przede wszystkim w formie dywidend i udziału w przyroście wartości przedsiębiorstwa (np. wyrażonym we wzroście kursu akcji).
Kraj związkowy otrzymuje wynagrodzenie ryczałtowe, którego wysokość ma uwzględniać oba powyższe aspekty wynagrodzenia za "normalne" dokapitalizowanie.
Można by argumentować, że stałe wynagrodzenie, które kraj związkowy otrzymuje w miejsce wynagrodzenia bezpośrednio powiązanego z wynikami WestLB, stanowi korzyść dla kraju związkowego, która usprawiedliwia redukcję stopy wynagrodzenia.
Czy takie stałe wynagrodzenie jest rzeczywiście korzystniejsze niż zmienne, zależne od zysku, będzie w dużej mierze zależało od wyników przedsiębiorstwa osiąganych w przyszłości.
Jeśli będą one gorsze, wówczas stopa ryczałtowa jest korzystniejsza dla inwestora, przy ich polepszeniu jednakże, przeciwnie, stanowi rozwiązanie niekorzystne.
Rzeczywistego rozwoju sytuacji nie można uwzględniać później do oceny decyzji inwestycyjnej.
Ryczałtowy charakter wynagrodzenia nie jest korzystny dla inwestora, gdyż musi się on zgadzać z ewentualnym pomniejszeniem wynagrodzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Komisja uważa, że stopa wynagrodzenia nie może zostać zredukowana.
v) Łączne wynagrodzenie
(171) Na podstawie powyższych rozważań i w porozumieniu z głównym skarżącym BdB, Wolnym krajem związkowym Bawarią oraz bankiem BayernLB Komisja doszła do wniosku, iż odpowiednie wynagrodzenie za pierwszą transzę kapitału powinno wynosić 6,42 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym), to jest 9,87 % zwykłego zysku z tego instrumentu plus marża w wysokości 0,3 % za szczególny charakter transakcji minus 3,75 % z powodu nakładów finansowych, które poniósł BayernLB w związku z brakiem płynności przeniesionych aktywów.
Komisja uznała, że odpowiednie wynagrodzenie za drugą transzę powinno wynosić 5,25 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym), to jest 8,00 % normalnego zysku plus marża w wysokości 0,3 % minus 3,05 % w związku z brakiem płynności udostępnionego kapitału.
iv) Obliczenie minimalnego wynagrodzenia za kapitał w wysokości 1,197 mld DEM do momentu uznania przez BAKred
(172) Jak przedstawiono powyżej, rezerwa celowa w wysokości 1,197 mld DEM stanowiła dla banku BayernLB wartość materialną już przed uznaniem jej przez BAKred za kapitał podstawowy w rozumieniu przepisów KWG (Prawo bankowe), ponieważ obie transze zostały zbilansowane jako kapitał własny już w momencie wniesienia.
Funkcję ekonomiczną powyższego kapitału można porównać z poręczeniem lub gwarancją.
Aby podjąć ryzyko tego typu, inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej zażądałby odpowiedniego wynagrodzenia.
(173) Niemcy, podobnie jak uznała to Komisja w przypadku banku WestLB [51], uważają, że właściwa stopa wyjściowa wynagrodzenia za funkcję gwarancyjną na rzecz banku BayernLB wynosi 0,3 % rocznie przed opodatkowaniem.
Natomiast zdaniem Niemiec powody podwyższenia wyjściowej stopy wynagrodzenia wymienione w decyzji nie są właściwe.
W przypadku WestLB na wymienioną stopę w wysokości 0,3 % rocznie ustalono marżę (przed opodatkowaniem) w wysokości kolejnych 0,3 % rocznie, ponieważ a) awale (poręczenia wekslowe) zwykle powiązane są z określonymi transakcjami i mają ograniczony czas trwania (tak nie było w przypadku WestLB) oraz b) kwota w wysokości ponad 3,4 mld DEM udostępniona bankowi WestLB jest wyższa niż kwoty, które zwykle pokrywają tego typu poręczenia bankowe.
(174) Biorąc pod uwagę zasadniczą porównywalność przypadków banków WestLB oraz BayernLB oraz z powodu braku innych wyznaczników, Komisja uważa, że taka stopa odpowiada wynagrodzeniu, które BayernLB musiałby zapłacić na rynku w połowie lat 90-tych za przejęcie awalu na jego rzecz.
Komisja zgadza się wstępnie z opinią Niemiec, iż kwota przeniesionych aktywów jest zdecydowanie niższa w przypadku BayernLB niż banku WestLB, a zatem drugi powód wymieniony w decyzji WestLB nie ma tutaj zastosowania.
Funkcja gwarancyjna również w banku BayernLB nie była ograniczona czasowo lub też powiązana z określoną transakcją.
Jednakże ograniczenie czasowe wynikało de facto z możliwości wykorzystania całej kwoty na rozszerzenie działalności po uznaniu jej przez BAKred za kapitał podstawowy.
W rezultacie oddzielna prowizja za awal stała się zbędna.
Wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną było zawarte w wynagrodzeniu za funkcję rozszerzenia działalności.
Sytuacja obowiązywania tylko funkcji gwarancyjnej była zatem od początku ograniczona, co odróżnia sytuację banku BayernLB od przypadku banku WestLB.
Komisja jest zdania, iż w przypadku banku BayernLB, w przeciwieństwie do WestLB, marża nie jest uzasadniona i uznaje stopę w wysokości 0,3 % rocznie (przed opodatkowaniem) za odpowiednie wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną kapitału od chwili bilansowego wniesienia kapitału na dzień 31 grudnia 1994 r. i 31 grudnia 1995 r. do momentu uznania przez BAKred [52].
Uwzględnienie podatku, przy założeniu podatku od przedsiębiorstw w wysokości 50 % w tamtym okresie czasu [53], daje stopę w wysokości 0,15 % rocznie Stopa w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu została wzięta pod uwagę przez strony w tabeli dołączonej do porozumienia, w której obliczono element pomocy.
h) Zmiana statutu w dniu 5 marca 2004 r.
(175) Niemcy przedstawiły informację, że z dniem 5 marca 2004 r. wprowadzono zmiany w statucie Bawarskiego Banku Krajowego, zgodnie z którymi na podstawie dodanego § 2 a fundusz celowy wniesiony na dzień 31 grudnia 1994 r. oraz 31 grudnia 1995 r. do Bawarskiego Banku Krajowego, bez uszczerbku dla jego funkcji obowiązkowego kapitału własnego, nie służy już bankowi do zabezpieczenia działalności komercyjnej.
(176) W ten sposób bank nie może od chwili wejścia w życie powyższego postanowienia zabezpieczać ryzykownych aktywów z prowadzonej działalności komercyjnej BayernLB majątkiem celowym.
Majątek celowy nie spełnia zatem funkcji rozszerzenia działalności.
Kapitał posiada wyłącznie funkcję gwarancyjną.
(177) Zgodnie z umową przedłożoną Komisji, zawartą między Bawarią oraz bankiem BayernLB, uzgodniono wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną w formie prowizji w wysokości 0,3 % rocznie po opodatkowaniu.
Zdaniem Niemiec, przytaczających uregulowania dotyczące wynagrodzenia za porównywalną transakcję, mamy do czynienia z wynagrodzeniem rynkowym, które bank BayernLB musiałby zapłacić obecnie na rynku za przejęcie awalu.
Niemcy zauważyły ponadto, że w przypadku banku BayernLB wynagrodzenie za fundusz celowy podatkowo należy przyporządkować do podziału zysku, tym samym nie może zostać zaliczone do kosztów działalności. W związku z tym wynagrodzenie należy zapłacić po opodatkowaniu (netto).
(178) Komisja zgadza się ze zdaniem Niemiec, iż prowizja w wysokości 0,3 % rocznie po opodatkowaniu stanowi odpowiednią kwotę.
Komisja przyjmuje niniejszym także stopę wyjściową w wysokości 0,3 % rocznie przed opodatkowaniem dla ocenianej transakcji.
Komisja nie widzi podstaw, które mogłyby w ostatnich latach doprowadzić do zmiany stopy wyjściowej w wysokości 0,3 % rocznie przed opodatkowaniem, jaką przyjęto w decyzji dotyczącej WestLB 2000/392/WE oraz również w niniejszym przypadku za odpowiednie wynagrodzenie za udostępniony kapitał do chwili uznaniu przez BAKred za kapitał podstawowy.
Niemcy również nie przytoczyły żadnych kontrargumentów.
Niemniej jednak, uwzględniając przynajmniej [54] okoliczność bezterminowego udostępnienia kapitału bankowi BayernLB na cele gwarancyjne, zgodnie z metodą przyjętą w decyzji dotyczącej WestLB, marża w wysokości co najmniej 0,15 % rocznie przed opodatkowaniem jest uzasadniona.
Przy czym należy uwzględnić, że stopy podatku od przedsiębiorstw były w roku 2004 zdecydowanie niższe niż w latach dziewięćdziesiątych [55].
Ocena powzięta po opodatkowaniu prowadzi zatem do wniosku, że Komisja może zaakceptować wybrany sposób obliczenia wynagrodzenia w wysokości 0,3 % po opodatkowaniu.
(179) Komisja uznaje, że wraz z nową regulacją dotyczącą pozostania funduszu celowego w banku badana pomoc państwa została zniesiona w dniu 5 marca 2004, czyli w dniu wejścia w życie statutu, a wynagrodzenie w wysokości 6,42 % rocznie po opodatkowaniu (pierwsza transza) oraz 5,25 % rocznie po opodatkowaniu (druga transza) uznane przez Komisję za odpowiednie należy zapłacić wyłącznie do tego dnia.
i) Element pomocy
(180) Zgodnie z powyższymi obliczeniami Komisja uważa, że wynagrodzenie płacone przez BayernLB za fundusz celowy, uznany przez BAKred w wysokości wartości gotówkowej za kapitał podstawowy, wynosi 6,42 % rocznie za pierwszą transzę ( 31 grudnia 1994 r.) oraz 5,25 % rocznie za drugą transzę ( 31 grudnia 1995 r.), w każdym z tych przypadków od końca miesiąca uznania za kapitał podstawowy przez BAKred (za kwotę w wysokości 655 mln DEM od 31 maja 1996 r. oraz za łączną kwotę w wysokości 1,197 mld DEM od 31 grudnia 1996 r.).
Podstawą obliczenia wynagrodzenia jest łączna wartość gotówkowa funduszu celowego (rezerwy celowej), uznana przez BAKred za kapitał podstawowy.
W latach 1998 i 1999, w których wartość gotówkowa kwoty uznanej przez BAKred rzeczywiście spadła z powodu wahań, należy przyjąć wyłącznie zmniejszoną wartość gotówkową jako podstawę obliczeń.
(181) Powyższe wynagrodzenie powinno zostać zapłacone od momentu uznania przez BAKred do zniesienia pomocy w dniu 5 marca 2004 r.
(182) Komisja uznaje ponadto, że wynagrodzenie w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu, które należy zapłacić za kwotę rezerwy celowej wykazanej w bilansie już jako kapitał własny, ale jeszcze nieuznanej przez BAKred za kapitał podstawowy, to jest 655 mln DEM do uznania pierwszej transzy w dniu 8 maja 1996 r. oraz 542 mln DEM do uznania drugiej transzy w dniu 20 grudnia 1996 r., jest zgodne z rynkowym.
(183) Bank BayernLB płaci obecnie wynagrodzenie w wysokości 0,6 % rocznie (po opodatkowaniu), i to wyłącznie za kwotę, którą rzeczywiście wykorzystuje jako zabezpieczenie ryzykownych aktywów.
To wynagrodzenie zapłacono w roku 1996 w jednej transzy w wysokości 7000 DEM.
Komisja akceptuje ponadto zapłaconą przez BayernLB opłatę za poręczenie jako dodatkowe wynagrodzenie na rzecz kraju związkowego (patrz pkt 131).
(184) Element pomocy stanowi różnicę między rzeczywistymi płatnościami a płatnościami zgodnymi z warunkami rynkowym.
Element pomocy udostępniony został beneficjentowi w dniu, w którym należało zapłacić wynagrodzenie.
Zgodnie z umowami o transferach jest to data zatwierdzenia bilansu za dany rok obrotowy.
(185) Tabela 2: Obliczenie elementu pomocy:
Od 1 stycznia 1999 DEM przeliczana jest na EUR na podstawie kursu 1,95583.
Dane należy odpowiednio przeliczyć na EUR.
Zmniejszenia wartości gotówkowej w latach 1998 i 1999 zostały zryczałtowane w obu transzach w stosunku do wartości gotówkowej. przyporządkowane transzom ryczałtowo w stosunku do wartości gotówkowej.
_BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_
Transza 1
1 _BAR_ udostępniona na cele gwarancyjne (od-do): _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.05. _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
2 _BAR_ udostępniona na cele gwarancyjne (DEM): _BAR_ 655000000 _BAR_ 655000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
3 _BAR_ udostępniona na cele rozszerzenia dzałalności (od-do): _BAR_ _BAR_ 01.06.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-05.03. _BAR_
4 _BAR_ udostępniona na cele rozszerzenia dzałalności (DEM): _BAR_ _BAR_ 655000000 _BAR_ 655000000 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ 655000000 _BAR_ 655000000 _BAR_ 655000000 _BAR_ 655000000 _BAR_ 655000000 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Transza 2 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5 _BAR_ udostępniona na cele gwarancyjne (od-do): _BAR_ _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
6 _BAR_ udostępniona na cele gwarancyjne (DEM): _BAR_ _BAR_ 542000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
7 _BAR_ udostępniona na cele rozszerzenia dzałalności (od-do): _BAR_ _BAR_ _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-31.12. _BAR_ 01.01.-05.03. _BAR_
8 _BAR_ udostępniona na cele rozszerzenia dzałalności (DEM): _BAR_ _BAR_ _BAR_ 542000000 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ 542000000 _BAR_ 542000000 _BAR_ 542000000 _BAR_ 542000000 _BAR_ 542000000 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Obliczenie elementu pomocy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
9 _BAR_ Wynagrodzenie w wysokości 0,15 % po opodatkowaniu za 2 (DEM) _BAR_ 982500 _BAR_ 408033 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
10 _BAR_ Wynagrodzenie w wysokości 6,42 % po opodatkowaniu za 4.
(DEM) _BAR_ _BAR_ 24587197 _BAR_ 42051000 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ 42051000 _BAR_ 42051000 _BAR_ 42051000 _BAR_ 42051000 _BAR_ 7468074 _BAR_
_BAR_ Suma pośrednia: Wynagrodzenie za pierwszą transzę (DEM) _BAR_ 982500 _BAR_ 24995230 _BAR_ 42051000 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ 42051000 _BAR_ 42051000 _BAR_ 42051000 _BAR_ 42051000 _BAR_ 7468074 _BAR_
11 _BAR_ Wynagrodzenie w wysokości 0,15 % po opodatkowaniu za 6 (DEM) _BAR_ _BAR_ 813000 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
12 _BAR_ Wynagrodzenie w wysokości 5,25 % po opodatkowaiu za 8 (DEM) _BAR_ _BAR_ _BAR_ 28455000 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ 28455000 _BAR_ 28455000 _BAR_ 28455000 _BAR_ 28455000 _BAR_ 5053484 _BAR_
_BAR_ Suma pośrednia: Wynagrodzenie za drugą transzę (DEM) _BAR_ 0 _BAR_ 813000 _BAR_ 28455000 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ 28455000 _BAR_ 28455000 _BAR_ 28455000 _BAR_ 28455000 _BAR_ 5053484 _BAR_
13 _BAR_ Suma wynagrodzeń (DEM) _BAR_ 982500 _BAR_ 25808230 _BAR_ 70506000 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ 70506000 _BAR_ 70506000 _BAR_ 70506000 _BAR_ 70506000 _BAR_ 12521557 _BAR_
14 _BAR_ już opłacone wynagrodzenie (DEM) _BAR_ 1722080 _BAR_ 2249846 _BAR_ 2217376 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ […] _BAR_ _BAR_
w tym: opłata za poręczenie *) (po opodatkowaniu) w DEM _BAR_ 1722080 _BAR_ 2242846 _BAR_ 2217376 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ _BAR_
w tym: prowizja gwarancyjna (po opodatkowaniu) w DEM _BAR_ _BAR_ 7000 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
15 _BAR_ Element pomocy (13 – 14) – DEM _BAR_ -739580 _BAR_ 23558383 _BAR_ 68288624 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
16 _BAR_ Suma elementów pomocy – DEM _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 509453993 _BAR_
_BAR_ Suma elementów pomocy – po przeliczeniu na EUR _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 260479690 _BAR_
1.3.
ZAKŁÓCENIE KONKURENCJI ORAZ WPŁYW NA WYMIANĘ HANDLOWĄ MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
(186) Wskutek liberalizacji usług finansowych oraz integracji rynków finansowych sektor bankowy na obszarze Wspólnoty narażony jest coraz bardziej na zakłócenia konkurencji.
Sytuacja ta zaostrza się obecnie w ramach unii gospodarczo-walutowej, która ma przyczynić się do zniesienia pozostałych przeszkód dla konkurencyjności na rynkach usług finansowych.
(187) Będący beneficjentem bank BayernLB prowadzi działalność bankową zarówno regionalnie, jak i w skali międzynarodowej.
Bank BayernLB uważa się za uniwersalny bank komercyjny, bank centralny dla kas oszczędnościowych oraz bank kraju związkowego i jego gmin.
Pomimo nazwy, tradycji oraz zadań uregulowanych ustawowo, bank BayernLB w żadnym razie nie jest jedynie bankiem lokalnym lub regionalnym.
(188) Fakty pokazują, że bank BayernLB świadczy usługi bankowe, konkurując z innymi bankami europejskimi poza Niemcami oraz,, jako że banki z innych państw europejskich prowadzą swoją działalność w Niemczech, na terenie Niemiec
(189) Należy także zwrócić uwagę na ścisłe powiązanie między kapitałem własnym instytucji kredytowej i jego działalnością bankową.
Tylko przy pomocy wystarczających zasobów uznanego kapitału własnego bank może prowadzić oraz rozszerzać działalność komercyjną.
BayernLB został wyposażony w taki kapitał własny na cele wypłacalności wskutek podjęcia przez państwo środka pomocy, co bezpośrednio wpłynęło na możliwości transakcyjne banku.
(190) Stwierdza się zatem, że pomoc przeznaczona dla banku BayernLB zakłóca konkurencję i wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
1.4.
WYNIK
(191) Na podstawie powyższych rozważań można stwierdzić, że zostały spełnione wszystkie kryteria art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Różnica między uzgodnionym wynagrodzeniem w wysokości 0,6 % rocznie oraz opłatą za poręczenie w wysokości 0,05 % rocznie a właściwym wynagrodzeniem w wysokości 6,42 % rocznie (pierwsza transza) i 5,25 % rocznie (druga transza) (obie po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym) za przeniesiony kapitał, z którego bank BayernLB mógł korzystać do dnia 5 marca 2004 r. na zabezpieczenie działalności komercyjnej, oraz 0,15 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym) za część majątku równoznaczną z poręczeniem, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
2.
ZGODNOŚĆ ZE WSPÓLNYM RYNKIEM
(192) W dalszej kolejności należy sprawdzić, czy pomoc można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Żadne odstępstwo określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie znajduje w powyższej sytuacji zastosowania.
Pomoc nie ma charakteru socjalnego, ani nie została przyznana indywidualnym konsumentom.
Nie miała ona także na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innym zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych podziałem Niemiec.
(193) Pomoc nie ma celu wspierania regionów – nie jest przeznaczona ani na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych – dlatego nie ma zastosowania ani art. 87 ust. 3 lit. a), ani aspekt regionów gospodarczych wymieniony w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. Pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania. Wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego także nie stanowią celu pomocy.
(194) Kontynuacja działalności banku BayernLB również nie była zagrożona w momencie przeprowadzania wymienionego działania, dlatego nie pojawiła się kwestia, czy bankructwo jednego z dużych banku, jakim jest BayernLB w Niemczech, mogłoby doprowadzić do kryzysu sektora bankowego, co z kolei na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE mogłoby uzasadniać przyznanie pomocy w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec.
(195) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc państwa przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi niektórych regionów gospodarczych.
Zasadniczo może to także odnosić się do pomocy na restrukturyzację w sektorze bankowym.
W omawianym przypadku jednakże brak przesłanek koniecznych do zastosowania powyższego odstępstwa.
Banku BayernLB nie można uznać za przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji, które musi otrzymać pomoc państwa dla odzyskania rentowności.
(196) Art. 86 ust. 2 Traktatu WE, który dopuszcza w określonych wyjątkowych sytuacjach odstępstwa od przepisów Traktatu o pomocy państwa, zasadniczo dotyczy także sektora usług finansowych.
Komisja potwierdziła powyższe stwierdzenie w sprawozdaniu pt. "Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez sektor bankowy" [56].
W niniejszym przypadku nie zostały jednak spełnione przesłanki formalne: Nie zostały ustalone ani zadania, które bank BayernLB miałby wykonywać w ramach świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, ani koszty tej działalności.
W związku z tym jest jasne, że przeniesienie majątku nie ma żadnego związku z jakimikolwiek usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym i miało na celu umożliwienie bankowi BayernLB spełnienie nowych wymogów kapitałowych.
Dlatego w omawianym przypadku nie ma zastosowania także to odstępstwo.
(197) Ponieważ żadne z odstępstw od zasady zakazu pomocy państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE nie znajduje zastosowania, niniejszej pomocy państwa nie można uznać za zgodną z Traktatem.
3.
BRAK POMOCY
(198) Wbrew temu, co twierdziły Niemcy, nie można powiedzieć, że wniesiony kapitał mieści się w istniejącym systemie pomocy poręczeń państwowych dla "odpowiedzialności instytucji" (Anstaltslast) i dla "odpowiedzialności gwaranta" (Gewährträgerhaftung), lecz należy go postrzegać jako nową pomoc.
(199) Po pierwsze przesłanki stanu nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców banku za zobowiązania wierzycieli (Gewährträgerhaftung), jeżeli majątek banku nie jest wystarczający do ich zaspokojenia, od początku nie były spełnione.
Wniesienie kapitału nie ma nic wspólnego ani z zaspokojeniem wierzycieli banku krajowego, ani też majątek banku krajowego nie był wyczerpany.
(200) Po drugie nie ma zastosowania także "odpowiedzialność instytucji" (Anstaltslast).
Poręczenie państwowe Anstaltslast zobowiązuje udziałowca (Anstaltsträger), czyli kraj związkowy Bawarię, do zapewnienia bankowi BayernLB środków koniecznych do prowadzenia działalności, jeżeli zdecyduje on, że bank ma kontynuować działalność.
Jednak w momencie wniesienia kapitału bank BayernLB w żadnym wypadku nie był w sytuacji, w której prowadzenie prawidłowej działalności nie byłoby możliwe na przykład z braku wystarczających środków.
Wniesiony kapitał nie był więc konieczny do zapewnienia prawidłowej działalności banku kraju związkowego.
Miał on raczej na celu umożliwienie "kontynuacji przynoszącej dochody działalności" w obliczu wejścia w życie w dniu 30 czerwca 1993 r. zaostrzonych przepisów dotyczących kapitału podstawowego/wskaźników zasobów własnych.
Dzięki niemu bank krajowy mógł raczej, uwzględniając świadomą kalkulację ekonomiczną przeprowadzoną przez kraj związkowy jako (współ-)właściciela, także w przyszłości korzystać z szans pojawiających się na rynku w ramach gry konkurencyjnej.
Do takiej normalnej, ekonomicznej decyzji kraju związkowego jako (współ-)właściciela nie ma zastosowania "szczególna regulacja" poręczenia państwowego Anstaltslast.
Z braku innych reguł pomocy państwa, które można by zastosować zgodnie z art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 1 Traktatu WE, wniesienie kapitału należy uznać za nową pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3 Traktatu WE i odpowiednio zbadać.
X. WNIOSEK
(201) Komisja stwierdza, że Niemcy przyznały niedozwoloną nową pomoc państwa, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
(202) Pomocy nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem ani na podstawie art. 87 ust. 2 lub ust. 3, ani na podstawie żadnego innego postanowienia Traktatu WE. Pomoc uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem, a wielkość niedozwolonej pomocy musi zostać zwrócona przez Niemcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa przyznana przez Niemcy na rzecz Bayerische Landesbank – Girozentrale, w okresie od 31 grudnia 1994 r. do 5 marca 2004 r. w wysokości 260479690 EUR jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Niemcy podejmą wszystkie konieczne działania, aby odzyskać od beneficjenta niedozwoloną pomoc, o której jest mowa w art. 1..
Artykuł 3
Windykacja pomocy nastąpi niezwłocznie i według procedur przewidzianych w prawie narodowym, o ile umożliwiają one natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Kwota pomocy podlegająca windykacji zostanie zwiększona o odsetki, które zostaną obliczone od dnia udostępnienia bezprawnej pomocy beneficjentowi do jej rzeczywistego zwrotu.
Odsetki zostaną obliczone zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [57].
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję przy pomocy załączonego kwestionariusza o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie przyznania przez Niemcy pomocy na rzecz Hamburgische Landesbank – Girozentrale, obecnie HSH Nordbank AG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3928)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/740/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu Państwa Członkowskiego i innych zainteresowanych stron zgodnie z powyższymi postanowieniami do przedstawienia uwag [1], i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Przedmiotem postępowania jest przeniesienie udziałów w Instytucji Kredytującej Budownictwo Mieszkaniowe (Wohnungsbaukreditanstalt zwanej dalej "WK") do Hamburskiego Banku Krajowego – Centrali Żyrowej (Hamburgische Landesbank – Girozentrale – zwany dalej "HLB") przez Wolne Hanzeatyckie Miasto Hamburg ("FHH").
Postępowanie jest powiązane z sześcioma podobnymi postępowaniami toczącymi się przeciw Niemcom z powodu przeniesienia aktywów do banków krajów związkowych, szczególnie do Zachodnioniemieckiego Banku Krajowego (Westdeutsche Landesbank Girozentrale, dalej zwanego "WestLB").
(2) Komisja przekazała Niemcom w dniu 12 stycznia 1993 r. zapytanie dotyczące okoliczności i przyczyn podwyższenia kapitału banku WestLB w wyniku włączenia Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego (Wohnungsbauförderanstalt, dalej zwanej "Wfa") oraz o podobnych podwyższeniach środków własnych banków krajów związkowych w innych krajach związkowych.
Niemcy przekazały odpowiedź w pismach z marca i września 1993 r., a na dalsze zapytania Komisji z dnia 10. listopada i 13. grudnia 1993 r. przekazały kolejne informacje w marcu 1994 r.
W odpowiedziach Niemiec, oprócz informacji odnośnie do przeniesienia WfA do WestLB, wspomniano podobne przeniesienia, które miały miejsce w Dolnej Saksonii, Berlinie i Szlezwiku-Holsztynie.
(3) W pismach z dnia 31 maja 1994 r. i 21 grudnia 1994 r.
Federalne Zrzeszenie Niemieckich Banków (Bundesverband deutscher Banken e.V. – zwane dalej "BdB"), które reprezentuje banki prywatne mające siedziby na terenie Niemiec, poinformowało Komisję m.in. o tym, że FHH ze skutkiem na dzień 1 stycznia 1986 r. oraz ze skutkiem na dzień 1 stycznia 1993 r. bezpośrednio lub pośrednio przeniosło udziały w WK do HLB. BdB uważa powstałe w ten sposób podwyższenie środków własnych HLB za zakłócenie konkurencji na korzyść HLB, ponieważ nie uzgodniono wynagrodzenia zgodnego z zasadą inwestora rynkowego.
(4) W drugim z wymienionych pism BdB złożyło formalną skargę i wezwało Komisję do wszczęcia procedury zgodnie z art. 93 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 2). Skarga dotyczyła ponadto podobnych przeniesień aktywów w Nadrenii Północnej-Westfalii, Dolnej Saksonii, Szlezwiku-Holsztynie, Berlinie i Bawarii na rzecz banków tych krajów związkowych, tj. Westdeutsche Landesbank, Norddeutsche Landesbank, Landesbank Schleswig-Holstein ("LSH"), Landesbank Berlin oraz Bayerische Landesbank. W lutym i marcu 1995 r. oraz w grudniu 1996 r. do skargi Zrzeszenia przyłączyło się więcej banków.
(5) Komisja zbadała najpierw przeniesienie aktywów do banku WestLB.
Decyzją 2000/392/WE [2] Komisja uznała w 1999 r. różnicę między zapłaconym wynagrodzeniem a zyskiem z kapitału na poziomie rynkowym za niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz nakazała windykację pomocy.
Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich uchylił powyższą decyzję w orzeczeniu z dnia 6 marca 2003 r. [3] z powodu niewystarczającego uzasadnienia dwóch elementów zastosowanych do obliczenia wysokości wynagrodzenia, poza tym potwierdził ją jednak w całości.
W tym samym czasie, w którym wydano niniejszą decyzję, Komisja wydała nową decyzję w sprawie WestLB uwzględniającą zastrzeżenia Sądu.
(6) W dniu 1 września 1999 r. Komisja wystąpiła do Niemiec z wnioskiem o udzielenie informacji o poszczególnych przeniesieniach do innych banków krajów związkowych, w tym również do banku HLB.
Niemcy przesłały w związku z tym w piśmie z dnia 8 grudnia 1999 r. informacje dotyczące przeniesienia WK do banku HLB, które uzupełniono pismem z dnia 22 stycznia 2001 r.
(7) W piśmie z dnia 13 listopada 2002 r. Komisja przekazała Niemcom swoją decyzję o wszczęciu formalnej procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w związku z udzieloną pomocą.
(8) Po przedłożeniu wniosku o przedłużenie terminu i uzyskaniu zgody, Niemcy przedłożyły swoje uwagi w pismach z dnia 14 kwietnia 2003 r. oraz 15 maja 2003 r. oraz udzieliły dodatkowych informacji.
Dalsze kwestie zostały omówione na spotkaniach z przedstawicielami władz niemieckich dnia 26 czerwca 2003 r.
Po wystąpieniu przez Komisję z ponownym wnioskiem o udzielenie informacji, Niemcy przekazały dodatkowe informacje w dniu 29 sierpnia 2003 r.
(9) Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego została opublikowana w dniu 4 kwietnia 2003 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4], aby zainteresowane strony mogły przedstawić swoje uwagi.
Komisja otrzymała uwagi BdB, które przekazała Niemcom, aby mogły na nie odpowiedzieć.
W dniu 30 października 2003 r. Niemcy przekazały uwagi odnośnie do twierdzeń BdB.
(10) W piśmie z dnia 7 kwietnia 2004 r. Komisja poprosiła Niemcy o dodatkowe informacje odnośnie do wszystkich postępowań dotyczących banków krajów związkowych i otrzymała odpowiedzi w pismach z dnia 1 oraz 2 czerwca 2004 r. oraz z dnia 28 czerwca 2004 r.
W dniu 1 października 2004 r.
Niemcy przekazały zaktualizowane dane oraz informacje uzupełniające.
(11) W związku z przeprowadzonym w dniu 2 czerwca 2003 r. połączeniem banku HLB z bankiem LSH, w wyniku którego powstał HSH Nordbank, udziały, które bank HLB posiadał w WK, zostały ponownie przeniesione do FHH.
(12) W dniu 19 lipca 2004 r. główny skarżący BdB, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia oraz bank WestLB przekazały tymczasowe porozumienie w sprawie odpowiedniego wynagrodzenia za przeniesione aktywa.
Ich zdaniem wynagrodzenie to powinno stanowić podstawę do decyzji Komisji,.
W dniu 13 października 2004 r Komisja otrzymała ostateczną wersję wspomnianego porozumienia.
W dniu 29 września 2004 r. również BdB, FHH oraz HSH Nordbank, który powstał w 2003 r. w wyniku połączenia banku HLB oraz Banku Kraju Związkowego Szlezwik-Holsztyn (LSH), przedłożyły tymczasowe porozumienie w sprawie odpowiedniego wynagrodzenia za przeniesione aktywa funduszu celowego.
Następnie Komisja otrzymała kolejne pisma od ww. zainteresowanych stron oraz od Niemiec.
W dniu 14 października 2004 r. Komisja otrzymała ostateczną wersję porozumienia w sprawie przeniesienia aktywów funduszu celowego do banku HLB.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
HAMBURSKI BANK KRAJOWY – CENTRALA ŻYROWA ("HLB")
(13) W czasie przeniesienia bank HLB był instytucją prawa publicznego utworzoną w 1938 r. na mocy dekretu.
Dekret zastąpiono w 1993 r. Ustawą w sprawie Hamburskiego Banku Krajowego – Centrali Żyrowej (Gesetz über die Hamburgische Landesbank – Girozentrale), którą w 1997 r. znowelizowano w związku z częściową sprzedażą tego banku Bankowi Kraju Związkowego Szlezwik-Holsztyn Centrali Żyrowej ("LSH") [5].
Do tego czasu FHH było jedynym udziałowcem oraz poręczycielem państwowym zobowiązanym do zapewnienia płynności oraz ponoszącym nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania (Anstalts- und Gewährträger) banku HLB.
Kolejnym udziałowcem banku HLB obok FHH został w 1997 r. bank LSH.
Obu udziałowców miało po 49,5 % udziałów w HLB.
Oprócz tego spółka HLB-Beteiligungsgesellschaft mbH ("HLB-BG"), kontrolowana przez FHH oraz jego spółkę holdingową Hamburger Gesellschaft für Beteiligungsverwaltung mbH ("HGV"), poprzez nietypową cichą spółkę posiadała faktyczny udział w wysokości 1 %.
(14) W dniu 2 czerwca 2003 r (podatkowo i bilansowo ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2003 r.) w wyniku połączenia banków HLB oraz LSH powstał HSH Nordbank AG.
Właścicielami są FHH z udziałem ponad 35 %, kraj związkowy Szlezwig-Holsztyn z udziałem prawie 20 %, bank WestLB z udziałem prawie 27 % oraz Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych Szlezwiku-Holsztynu z udziałem ponad 18 %.
Posiadając sumę bilansową w wysokości 180 mld EUR oraz łącznie 4500 pracowników, ten powstały w wyniku połączenia bank jest jedną z większych instytucji kredytowych w Niemczech.
(15) W czasie, kiedy dokonywano obydwu przeniesień, bank HLB wykazywał sumę bilansową w wysokości odpowiednio 36,5 mld DEM (1986 r.) oraz prawie 60 mld DEM (1992 r.).
W roku 2002, bezpośrednio poprzedzającym połączenie, w wyniku którego powstał HSH Nordbank, suma bilansowa koncernu HLB wynosiła prawie 93 mld EUR (koncern), a współczynnik środków własnych 11 %.
W tym samym roku koncern zatrudniał 2700 pracowników.
(16) Jako bank państwowy HLB obsługiwał transakcje bankowe FHH oraz należących do niego osób prawnych prawa publicznego i prywatnego.
Działalność komercyjna banku HLB obejmowała przede wszystkim finansowanie budowy statków oraz finansowanie nieruchomości, obsługę klientów korporacyjnych i indywidualnych oraz transakcje na międzynarodowych rynkach kapitałowych.
Zgodnie z własnymi danymi HSH Nordbank, obecnie jest on wiodącą światową instytucją finansującą budowę statków.
PRZENIESIENIE UDZIAŁÓW W WK DO HLB
(17) Na mocy art. 1 Ustawy o zmianie struktury poręczycieli państwowych Hamburskiej Instytucji Kredytującej Budownictwo Mieszkaniowe (Gesetz zur Änderung der Trägerschaft der Hamburgischen Wohnungsbaukreditanstalt) z dnia 1 lipca 1986 r. FHH przeniosło ze skutkiem na dzień 1 stycznia 1986 r. 24 % kapitału podstawowego i celowego w WK do banku HLB.
Zgodnie z umową o wniesieniu kapitału zawartą między FHH a HLB dnia 10 lipca 1986 r. wniesienie to było środkiem służącym podwyższeniu kapitału.
(18) Na mocy Ustawy o zwiększeniu kapitału Hamburskiego Banku Krajowego – Centrali Żyrowej ("Gesetz zur Verstärkung des Kapitals der Hamburgischen Landesbank – Girozentrale") z dnia 22 grudnia 1992 r.
FHH przeniosło ze skutkiem na dzień 1 stycznia 1993 r. kolejne 38 % udziałów w WK do HGV oraz pozostałe udziały w wysokości 38 % bezpośrednio do HLB.
HGV, która jest spółką holdingową FHH, posiadała w ten sposób udziały w HLB w formie typowego cichego udziału w wysokości 19,86 % przeniesionych do niej udziałów.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy FHH wniosło zatem łącznie 81,86 % swoich udziałów w WK, częściowo bezpośrednio, a częściowo pośrednio, do HLB.
(19) Ponadto umowa o wniesieniu kapitału z dnia 22 grudnia 1992 r. przewidywała opcję kupna (opcję call), zgodnie z którą FHH mogło w każdej chwili zażądać od banku kraju związkowego przeniesienia wniesionych bezpośrednio udziałów w WK na siebie lub na wyznaczoną przez niego stronę trzecią.
Opcja ta obejmowała również prawo do zwrotu udziałów wniesionych w 1986 r., co zostało uregulowane w załączniku do umowy (tzw. "sideletter") z dnia 22 grudnia 1992 r.
W przypadku zwrotu należy zapłacić równowartość udziałów WK na podstawie wyceny w formie ekspertyzy przeprowadzonej dla roku obrotowego przed zwrotem.
W aneksie do umowy z dnia 22 grudnia 1992 r., który zawarto dnia 21 kwietnia 1997 r., ustalono, że w przypadku zwrotu wzrost cichych rezerw osiągnięty w wyniku zmiany systemu wspierającego WK zostanie przypisany nie HLB, lecz FHH.
WYMAGANIA KAPITAŁOWE ZGODNIE Z DYREKTYWĄ W SPRAWIE FUNDUSZY WŁASNYCH ORAZ DYREKTYWĄ W SPRAWIE WSKAŹNIKA WYPŁACALNOŚCI
(20) Zgodnie z dyrektywą Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych [6] (zwaną dalej "dyrektywą w sprawie wskaźnika wypłacalności") oraz dyrektywą Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych [7] (zwaną dalej "dyrektywą w sprawie funduszy własnych"), na mocy których znowelizowano ustawę o prawie bankowym ("KWG" – Kreditwesengesetz), banki powinny posiadać obowiązkowy kapitał w wysokości 8 % ich aktywów ważonych ryzykiem.
Z tego przynajmniej 4 punkty procentowe muszą przypadać na tak zwany kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii") obejmujący składniki kapitałowe, którymi instytucja kredytowa może nieograniczenie dysponować i użyć ich bezpośrednio do pokrycia ryzyk i strat, jeżeli takie wystąpią.
Kapitał podstawowy ma decydujące znaczenie dla wysokości łącznych środków własnych banku w znaczeniu przepisów o nadzorze bankowym, ponieważ kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii"), przeznaczony na pokrycie ryzykownych operacji banku, nie może przekraczać wysokości kapitału podstawowego.
(21) Do dnia 30 czerwca 1993 r. banki niemieckie musiały dostosować się do nowych wymogów stawianych środkom własnym przez dyrektywę w sprawie wypłacalności oraz dyrektywę w sprawie funduszy własnych.
[8] Jeszcze przed transpozycją dyrektywy w sprawie wskaźnika wypłacalności do prawa niemieckiego wiele banków krajowych posiadało stosunkowo niski wskaźnik kapitału obowiązkowego.
W związku z tym niektóre instytucje kredytowe musiały zwiększyć kapitał własny, aby nie dopuścić do ograniczenia ich możliwości rozszerzania działalności lub przynajmniej utrzymać zakres transakcji na dotychczasowym poziomie.
Ze względu na ogólnie napiętą sytuację budżetową udziałowcy publiczni nie byli w stanie dokapitalizować banków, a z drugiej strony nie chcieli ich prywatyzować lub pozyskiwać dodatkowego kapitału na rynkach kapitałowych.
W związku z tym banki publiczne zdecydowały się na przeniesienia aktywów i kapitału, przy czym w przypadku banku WestLB był to majątek Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego kraju związkowego Północnej Nadrenii-Westfalii (Wohnungsbauförderungsanstalt des Landes Nordrhein-Westfalen – zwanej dalej "WfA"), w przypadku banku HLB były to wymienione udziały w WK, z których utworzono kapitał zapasowy oraz cichy udział banku HLB.
WPŁYW PRZENIESIENIA NA WIELKOŚĆ KAPITAŁU WŁASNEGO BANKU HLB
(22) Przeniesienia motywowano zapotrzebowaniem na kapitał lub zwiększeniem kapitału podstawowego w celu rozszerzenia działalności banku HLB.
Przeniesienie udziałów w WK było korzystne, ponieważ powyższy cel został osiągnięty bez konieczności dodatkowego zaangażowania kapitałowego z budżetu FHH.
(23) Już w latach 80-tych rozszerzenie działalności pociągało za sobą ciągle rosnące zapotrzebowanie na kapitał.
Zgodnie z dostępnymi informacjami bank transferował w związku z tym regularnie część zysku bilansowego na oprocentowany kapitał zakładowy.
Ponieważ to, jak się wydaje, nie wystarczało, FHH zdecydowało już w 1986 r. o wniesieniu 24 % udziałów w WK (212,160 mln DEM) do HLB.
Na początku lat 90-tych w wyniku czwartej nowelizacji ustawy o prawie bankowym (Kreditwesengesetz "KWG") konieczne było kolejne podwyższenie kapitału własnego HLB, ponieważ w innym przypadku HLB nie spełniałby nowych wymogów dotyczących wskaźników kapitałowych.
(24) W związku z tym, że w tamtym czasie również FHH nie dysponowało środkami płynnymi w budżecie w wystarczającej wysokości, zdecydowano się na wniesienie wkładu rzeczowego i na dzień 1 stycznia 1993 r. FHH wniosło do HLB 57,68 % udziałów WK (959,362 mln DEM) bezpośrednio oraz pośrednio przez HGV.
(25) Podano, że łączna wartość przeniesień wyniosła 1171,522 mln DEM.
Z tego 212,160 mln DEM przypadło na wkład w jawny kapitał zapasowy w roku 1986 (24 % udziałów w WK), 659,362 mln DEM na wkład w jawny kapitał zapasowy w roku 1993 (38 % udziałów w WK) i 300 mln DEM na cichy udział spółki HGV w tym samym roku (19,86 % udziałów w WK).
Obliczenia opierają się na ekspertyzach dwóch spółek biegłych rewidentów wyceniających WK w latach 1986 oraz 1993.
Łączna kwota w wysokości 1171,522 mln DEM została ujęta w bilansie za rok 1993 oraz w następnych latach obrotowych.
(26) Federalny Urząd Nadzoru Bankowości (Bundesaufsichtsamt für des Kreditwesen – zwany dalej "BAKred") uznał ustalony kapitał w wysokości 212,160 mln DEM za rok 1986.
W odniesieniu do łącznego kapitału ustalonego w roku 1993 po kolejnych przeniesieniach BAKred nie uznał początkowo wniosku banku HLB, ponieważ był zdania, że aby uznać WK za udział posiadający wartość, HLB musiałby być uprawniony do likwidacji WK.
Po zmianie Ustawy o WK w roku 1997, która przewidywała możliwość wydania przez wspólników uchwały o rozwiązaniu na żądanie jednego z udziałowców (również HLB), problem ten został rozwiązany i wniesiony kapitał uznany w pełnej wysokości za obowiązkowy kapitał własny HLB.
(27) Zgodnie z informacjami Niemiec HLB po obu przeniesieniach znacznie rozszerzył swoją działalność: w okresie od 1986 do 1999 roku suma bilansowa wzrosła z 36,5 mld DEM w roku 1986 do ponad 145 mld DEM w roku 1999.
WYNAGRODZENIE ZA PRZENIESIONE ŚRODKI WŁASNE
(28) Zgodnie z przekazanymi informacjami FHH nie otrzymało żadnego wynagrodzenia za udziały wniesione w dniu 1 stycznia 1986 r. (24 %, tzn. 212,160 mln DEM).
Za udziały przeniesione bezpośrednio na HLB w dniu 1 stycznia 1993 r. (38 %, tzn. 659,362 mln DEM) również nie ustalono żadnego wynagrodzenia; jednak spółka HGV otrzymała za wkład od HLB [...] [9] mln DEM.
(29) Ustalono, że HGV otrzyma za swój wkład udział w zyskach w wysokości [...], jednak nie więcej niż 10 % rocznie.
Według przekazanych informacji od momentu zawarcia tego porozumienia z dnia 23 grudnia 1992 r. do dnia 1 stycznia 1993 r. HLB zapłacił [...] mln DEM.
(30) Nie ustalono innego wynagrodzenia.
Jednak Niemcy wyjaśniły, że FHH jako jedyny udziałowiec banku HLB do 1997 roku otrzymywało przewidzianą w statucie najwyższą roczną dywidendę w wysokości 6 % [10].
Ponadto HLB regularnie przekształcał wypracowane przez niego rezerwy (kapitał zapasowy) w oprocentowany kapitał zakładowy (zdaniem Niemiec jest to porównywalne z emisją akcji gratisowych), co zgodnie z przekazanymi informacjami zaowocowało wskaźnikiem zyskowności na kapitale rzeczywiście wpłaconym przez udziałowców w wysokości [...] % po opodatkowaniu (i odpowiednimi przychodami), dzięki czemu HLB ma najwyższy wskaźnik zyskowności ze wszystkich banków krajów związkowych.
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA PROCEDURY
(31) W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego z dnia 13 listopada 2002 r. Komisja oświadczyła, że należy zbadać udostępnienie środków przez FHH na rzecz banku HLB pod kątem zasady inwestora rynkowego.
Zgodnie z tą zasadą nawet w przypadku udostępnienia środków przez inwestora publicznego nie mamy do czynienia z pomocą państwa, jeżeli środki te zostaną udostępnione na warunkach, na których także inwestor prywatny, działający zgodnie z normalnymi zasadami rynkowymi, byłby gotów udostępnić te środki przedsiębiorstwu prywatnemu [11] ("warunki rynkowe").
(32) Instytucja kredytowa uzyskuje korzyść ekonomiczną z posiadania większego kapitału własnego, który powstał w wyniku kwestionowanych przeniesień udziałów w WK, polegającą na wzroście potencjału kredytowego oraz możliwości rozszerzenia działalności.
Jeżeli zwiększone środki własne zostaną udostępnione przez inwestora publicznego na warunkach korzystniejszych niż rynkowe, mamy do czynienia ze sprzyjaniem danemu przedsiębiorstwu przy użyciu zasobów państwowych.
(33) W związku z tym Komisja zbadała wstępnie, czy FHH udostępniło omawiane środki na warunkach rynkowych.
W normalnych warunkach rynkowych za wniesienie kapitału o takiej wartości, funkcji oraz za podjęte ryzyko należy zapłacić odpowiednie wynagrodzenie.
(34) Komisja na podstawie posiadanych w danym momencie informacji, wyraziła wątpliwość co do tego, że wynagrodzenie otrzymane przez FHH oraz spółkę holdingową HGV odpowiada wynagrodzeniu rynkowemu.
Zapłacone wynagrodzenie w wysokości [...] mln DEM [...] odpowiadało, jeżeli odniesie się je do łącznych przeniesionych środków, ok. [mniej niż 3 %].
Ponieważ w momencie obu przeniesień nawet zysk z kapitału 10-letnich obligacji federalnych, a więc z bezpiecznych inwestycji, wynosił od ponad 6 % do 7 %, w przypadku tego przeniesienia kapitału praktycznie nie można mówić o normalnych warunkach rynkowych.
Nawet uwzględniając szczególne okoliczności transakcji, jak brak płynności przeniesionych środków, nie można uznać, że wynagrodzenie otrzymane przez FHH i HGV jest oprocentowaniem zgodnym z warunkami rynkowymi.
(35) Niemcy oświadczyły, że w momencie przeniesienia sytuacja ekonomiczna HLB była dobra, a wartość przedsiębiorstwa wzrastała z roku na rok.
Zyski wypłacono zatem częściowo FHH w postaci dywidendy, a częściowo przeznaczono na kapitał zapasowy z zysku zaliczany do kapitału podstawowego, co zwiększało wartość banku i było korzystne dla FHH, wtedy jedynego udziałowca.
Na podstawie ekspertyzy sporządzonej w związku ze sprzedażą udziałów (49 %) bankowi LSH skapitalizowany dochód HLB obliczono na [...] mln DEM na dzień [...], który według wyliczeń wewnętrznych na dzień 31 grudnia 1985 r. wynosił jeszcze [...] mln DEM, a na dzień 31 grudnia 1992 r. [...] mln DEM, co oznacza średni wzrost wartości o [...] % w latach od 1986 r. do 1992 r. oraz o [...] % w latach od 1993 do 1996 r., z którego to wzrostu FHH jako jedyny udziałowiec do 1997 r. odniosło pełną korzyść, a przy sprzedaży bankowi LSH mogło zrealizować ten dochód proporcjonalnie do posiadanych udziałów.
Ponieważ jednak brakowało dodatkowych danych i wyliczeń, jak na przykład odnośnie do dywidendy i wzrostu wartości wynikających z wniesienia udziałów WK, Komisja nie była w stanie przeprowadzić właściwej oceny.
(36) Na podstawie dostępnych informacji Komisja powzięła poważne wątpliwości, że warunki, na których FHH przeniosło środki, które bank HLB mógł w całości wykorzystać jako obowiązkową podstawę kapitałową, odpowiadają warunkom rynkowym.
Komisja doszła zatem do wniosku, że HLB prawdopodobnie odniósł korzyść w wyniku udostępnienia zasobów państwowych.
(37) Odnośnie do obliczenia wynagrodzenia Komisja oświadczyła, że w tym stadium i po uwzględnieniu szczególnych okoliczności tego przypadku zamierza zastosować metodykę, na której oparła się w decyzji WestLB z dnia 8 lipca 1999 r.
(38) Ponieważ HLB działa na rynku regionalnym, narodowym i międzynarodowym oraz w związku z tym, że wraz z postępującą integracją sektora usług finansowych na obszarze Wspólnoty zaostrza się konkurencja między instytucjami kredytowymi w różnych Państwach Członkowskich, należało założyć, że konkurencja została zakłócona i że pomoc państwa wpłynęła na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Komisja doszła więc wstępnie do wniosku, że kwestionowane środki są prawdopodobnie pomocą państwa w znaczeniu art.. 87 ust. 1 Traktatu WE, które budzą wątpliwości co do ich zgodności ze wspólnym rynkiem, ponieważ w omawianej sytuacji nie wydaje się być możliwym zastosowanie wyłączeń wymienionych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE oraz art. 86 ust. 2 Traktatu WE.
(39) We wstępnej ocenie i zgodnie z art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [12] Komisja założyła również, że w przypadku tego działania chodzi o nową, a nie o istniejącą pomoc, wskazując przy tym na art. 15 ust. 2 ww. rozporządzenia. W rozporządzeniu przewidziano wszczęcie procedury jako kolejne działanie Komisji przerywające okres przedawnienia w rozumieniu art. 15 ustęp 2 i tym samym potwierdzające wcześniejsze działania włącznie z wnioskami Komisji o udzielenie informacji z dnia 12 stycznia 1993 r., 10 listopada 1993 r., 13 grudnia 1993 r. oraz 1 września 1999 r., a także decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przypadku WestLB [13] i dostarczoną HLB decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przypadku Banku Kraju Związkowego Berlin [14].
IV.
UWAGI NIEMIEC
(40) W uwagach Niemcy powtórzyły swoją opinię, że zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie można nakazać windykacji przeniesienia 24 % kapitału WK (wartość przekazana na kapitał zapasowy: 212,160 mln DEM) do HLB przeprowadzonego dnia 1 stycznia 1986 r. jako bezprawnie przyznanej pomocy, ponieważ dnia 1 stycznia 1996 r. upłynął dziesięcioletni okres mający zastosowanie dla tego wniesienia.
(41) To wniesienie (zwane dalej "wniesieniem z 1986 r.") jest prawnie i ekonomicznie samodzielnym procesem, którego nie należy łączyć z przeniesieniami z 1993 r.
O ile Niemcy mówiły najpierw o "chęci inwestowania", jak zauważyła Komisja w decyzji o wszczęciu procedury, to dotyczyło tylko przeniesień z roku 1993.
Również załącznik do umowy ("sideletter") z dnia 22 grudnia 1992 r., o którym jest mowa w piśmie Niemiec z grudnia 1999 r., odnosi się do procesu z 1986 r., co jest tutaj istotne, tylko w takim zakresie, w jakim wspomniano o prawie FHH do żądania zwrotu przeniesionych udziałów obowiązującym w 1986 r. oraz w 1993 r.
Ponadto przedstawienie sytuacji przez Niemcy, że zapłacone wynagrodzenie w wysokości [...] mln DEM rocznie odpowiada wynagrodzeniu w wysokości ok. [poniżej 3 %], jeżeli tę kwotę odniesie się do sumy łącznych przeniesień, miało na celu tylko naświetlenie problemu.
To jednak nie zmienia faktu, że przeniesienie z roku 1986 prawnie i ekonomicznie jest zupełnie niezależnym procesem.
(42) Jeżeli jednak przeniesienie z 1986 r. potraktuje się niezależnie od przeniesień z 1993 r., to tylko działanie Komisji w rozumieniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 podjęte przed 1 stycznia 1996 r. może przerwać bieg okresu przedawnienia. Pisma z wnioskiem o udzielenie informacji poprzedzające pismo z dnia 1 września 1999 r. były jednak natury ogólnej, w ogóle nie wspominały o HLB i w związku z tym nie spełniają warunków stawianych działaniom Komisji przerywającym bieg okresu przedawnienia w rozumieniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. W tym kontekście Niemcy przywołały również orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawie T-369/00, Département du Loiret przeciwko Komisji [15] (zwanej dalej "Scott"). Sąd stwierdził w tym orzeczeniu, że pismo Komisji z prośbą o udzielenie informacji o środku stanowiącym prawdopodobnie pomoc państwa może być działaniem Komisji przerywającym okres przedawnienia w rozumieniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EG) nr 659/1999. Jednakże w przypadku spornego pisma chodziło o wniosek o udzielenie informacji konkretnie odnoszący się do działki, którą sprzedano przedsiębiorstwu Scott S.A. na warunkach preferencyjnych. W tym piśmie Komisja wyraźnie zwróciła uwagę na to, że zostanie zbadana zgodność z prawem kwestionowanej pomocy i że może nastąpić windykacja pomocy. Zdaniem Niemiec Sąd określił w ten sposób minimalne wymagania, które musi spełniać wniosek u udzielenie informacji, aby uznano go za działanie przerywające bieg okresu przedawnienia.
(43) W omawianym przypadku wnioski Komisji o udzielenie informacji skierowane do Niemiec dnia 12 stycznia 1993 r., 10 listopada 1993 r. i 13 grudnia 1993 r., wymienione w decyzji o wszczęciu procedury, zdecydowanie nie spełniają tych wymagań.
Pisma te dotyczyły tylko Zachodnioniemieckiego Banku Krajowego i zawierały ogólne zapytanie odnośnie do podobnych przeniesień do innych banków krajów związkowych.
W żadnym z tych pism nie wymieniono HLB lub FHH.
Zdaniem Niemiec zarzut przedawnienia uniemożliwia dalsze badanie transakcji z roku 1986.
(44) Jeżeli chodzi o ekonomiczną ocenę przeniesienia kapitału, Niemcy potwierdziły najpierw, że HLB mógł korzystać ze wszystkich wniesionych udziałów w WK w roku 1986 oraz w roku 1993 o łącznej wartości 1171,522 mln DEM jako kapitału własnego.
Wniesiony kapitał w żadnym momencie nie miał przeznaczenia celowego i nie podlegał innym ograniczeniom w korzystaniu z niego.
(45) W tym kontekście należy uwzględnić, że kapitał przeniesiony w 1986 r. został wtedy uznany przez BAKred za obowiązkowy kapitał własny.
Cała suma, a więc wraz z przeniesieniem z 1993 r. o wartości 959 mln DEM (38 % udziałów WK przeniesionych bezpośrednio, z których HLB utworzył jawny kapitał zapasowy o wartości 659,362 mln DEM, oraz 19,86 % udziałów WK przeniesionych pośrednio przez HGV, które zostały wniesione do HLB jako cichy udział o wartości 300 mln DEM) została uznana przez BAKred za obowiązkowy kapitał własny dopiero w 1997 r.
To wynikało z tego, że dopiero dnia 25 czerwca 1997 r. została zmieniona Ustawa o WK, która przyznała bankowi HLB – jako udziałowcowi – prawo do rozwiązania lub likwidacji WK.
(46) Niemcy wyjaśniły, że HLB dopiero wtedy ze skutkiem wstecznym od 1 stycznia 1997 r. mógł w pełni wykorzystać przeniesione środki na zabezpieczenie działalności.
Pomimo to HLB, jak później wyjaśniły Niemcy, już przed tą datą wykorzystał część kapitału zapasowego na pokrycie działalności, w zaokrągleniu była to kwota 183 mln DEM w 1993 r., ponad 436 mln DEM w 1994 r. i 255 mln DEM w 1995 r. i w końcu 208 mln DEM w roku 1996 (patrz również tabela w pkt. 183).
Pozostałe środki kapitału zapasowego nie były pokryte i nie zostały uznane za obowiązkowy kapitał podstawowy.
Dopiero od dnia 1 stycznia 1997 r. do wydzielenia WK w związku z połączeniem z LSH przeprowadzonym dnia 2 czerwca 2003 r., w wyniku której powstał HSH Nordbank, kwota 659,4 mln DEM mogła być wykorzystana w pełnej wysokości.
Również cichy udział o wartości 300 mln DEM mógł być w całości wykorzystany jako obowiązkowy kapitał podstawowy od 1997 r. do tej daty.
Przed 1997 r. środki te nie były pokryte i nie zostały uznane za kapitał podstawowy.
(47) Jeżeli chodzi o wynagrodzenie, to za cichy udział nieprzerwanie płacono wynagrodzenie w maksymalnej ustalonej wysokości, tj. [...] mln DEM [...], odpowiednio [maksymalnie 10 %].
Za kapitał zapasowy w wysokości 659 mln DEM nie zapłacono żadnego wynagrodzenia.
(48) Jednakże Niemcy wyjaśniły ponownie, że na wynagrodzenie składa się nie tylko uzgodnione, bezpośrednie oprocentowanie cichego udziału.
Po pierwsze należy uwzględnić dywidendy wypłacone jedynemu udziałowcowi, FHH, ponieważ zyski wypracowane przez HLB wynikają oczywiście także ze środków przeniesionych przez FHH.
FHH jako jedyny udziałowiec do 1997 roku otrzymało przewidzianą w statucie najwyższą roczną dywidendę w wysokości 6 %, a od 1997 roku zmienną, ale rosnącą dywidendę proporcjonalnie do udziału w kapitale zakładowym.
Z [...] mln EUR w roku 1985 do roku 1996, kiedy to jeszcze FHH było jedynym właścicielem, wypłaty te wzrosły do [...] mln EUR w roku 1996.
W roku 1997 na 50,5 % udziałów FHH przypadły dywidendy w wysokości [...] mln EUR, które do roku 2001 wzrosły do [...] mln EUR.
(49) Ponadto HLB regularnie przekształcał samodzielnie wypracowany kapitał zapasowy w kapitał akcyjny.
Kapitał akcyjny wzrósł z 228,3 mln EUR w roku 1985 do 250,9 mln EUR w roku 1997, i od tamtej pory pozostał na niezmienionym poziomie.
Po drugie kapitał zapasowy z zysku od 1985 r. stale wzrastał, a mianowicie z 93,1 mln EUR w roku 1985 do 321,8 mln EUR w roku 2001.
Wszystko to świadczy o znacznym wzroście skapitalizowanego dochodu.
(50) Poza tym należy uwzględnić wzrost wartości, który osiągnięto dzięki wniesionemu kapitałowi i który należy w całości przypisać FHH.
Przy tym chodzi o wzrost wartości o [...] % i [...] %, który w całości wynika z wniesienia udziałów WK.
Dokładniejsze obliczenia przy zastosowaniu metody skapitalizowanych dochodów Niemcy przedstawiły w swoich uwagach.
I tak wartość HLB w latach od 1985 do 1992 roku wrosła o [...] mln DEM, tzn. rocznie o prawie [...] mln DEM, co w odniesieniu do udziału WK wniesionego w 1986 r. oznacza zysk z kapitału w wysokości [...] %.
W latach od 1992 do 1995 r. wartość przedsiębiorstwa wzrastała rocznie o [...] mln DEM, co w odniesieniu do udziałów WK wniesionych na dzień 1 stycznia 1993 r. oznacza roczny zysk z kapitału w wysokości [...] %.
To świadczy ponownie o tym, że uwzględniwszy wszystkie czynniki, FHH otrzymało odpowiedni zysk z kapitału.
(51) FHH mogło oczekiwać odpowiedniego zysku z kapitału już w momencie obu przeniesień.
Sytuacja ekonomiczna HLB na koniec 1985 r. oraz na koniec 1992 r. była dobra, a tutaj podane przykładowo zyski z kapitału własnego (przed opodatkowaniem) wynosiły od ponad 19 % w roku 1985 poprzez ponad 8-9 % w latach 1989/90 do ponad 12 % w roku 1992.
Dla porównania Niemcy przedstawiły samodzielnie obliczone zyski z kapitału własnego pięciu niemieckich banków prywatnych, które ich zdaniem pokazują, że HLB w poszczególnych latach okresu od 1980 do 1992 roku osiągnął wartości nie niższe lub jeśli już, to w poszczególnych latach ok.
1-6 % (przed opodatkowaniem) lub 1-4 % (po opodatkowaniu) niższe od poszczególnych średnich wartości rocznych dla tych pięciu innych instytucji.
W ten sposób można powiedzieć, że HLB nie różni się od innych prywatnych banków.
(52) Poza tym Niemcy były zdania, że z powodu braku płynności przeniesionych środków należy je porównać z wkładem rzeczowym.
Przy obliczaniu zysku z kapitału zasadniczą kwestią jest różnica między wkładem rzeczowym a gotówkowym, która wynika z kosztów refinansowania udzielonych kredytów rozszerzających zakres działalności lub z niekorzystnej sytuacji, w której nie można bezpośrednio zainwestować gotówkowej równowartości wkładu.
Zgodnie z przekazanymi obliczeniami różnica oprocentowania w stosunku do wkładu gotówkowego dla wkładu rzeczowego wniesionego w 1986 r. wynosi 7,6 % w przypadku udzielenia kredytu i ok. 6,8 % w przypadku zyskownej, bezpiecznej inwestycji.
Dla wniesienia z dnia 1 stycznia 1993 r. różnica wynosi dokładnie 8,3 % w przypadku udzielenia kredytu i 7,36 % w przypadku bezpiecznej inwestycji.
W odniesieniu do zysku z kapitału brutto oznacza to dla hipotetycznie zainwestowanego kapitału w gotówce i rzeczywiście wniesionego kapitału nieposiadającego płynności różnicę ok.
6 % (w 1986 r.) lub 6,6 % (w 1993 r.).
Tę niekorzystną sytuację musi uwzględnić również inwestor rynkowy, ustalając odpowiednie wynagrodzenie.
V. UWAGI BDB
(53) BdB uważa rzeczywiście zapłacone wynagrodzenie za niewystarczające.
Za udziały WK wniesione dnia 1 stycznia 1986 r. nie ustalono żadnego wynagrodzenia, a za udziały przeniesione w 1993 r. tylko odsetki płatne z cichego udziału.
Odnosząc to do łącznego wniesionego kapitału daje to wynagrodzenie roczne poniżej 3 %, którego w żadnym wypadku nie można uznać za rynkowe.
FHH nie podniosło roszczenia o odpowiednie wynagrodzenie nie dlatego, że był jednym udziałowcem HLB.
Decydujące było oczekiwanie przynajmniej średniego zysku z kapitału, które jest charakterystyczne również dla banków prywatnych w przypadku udostępniania kapitału własnego spółkom zależnym.
(54) Zgadza się wprawdzie, że to oczekiwanie w stosunku do zysku z kapitału nie zawsze znajduje wyraz w uzgodnieniu stałego oprocentowania, ponieważ odzyskanie zainwestowanego kapitału przez spółkę matkę odbywa się zarówno w drodze wzrostu skapitalizowanego dochodu, jak i idącego z tym w parze wzrostu wartości przedsiębiorstwa zależnego.
Jednak oczekiwanie zysku z kapitału na poziomie rynkowym jest równe uzgodnieniu stałego oprocentowania.
(55) W związku z tym FHH jako inwestor rynkowy musiało oczekiwać od HLB zysku z kapitału na poziomie rynkowym.
Takiego założenia jednak nie mogło przyjąć FHH.
(56) Najwyraźniej już podczas wniesienia z dnia 1 stycznia 1986 r. zgodnie z informacją Senatu dla Parlamentu kraju związkowego (Bürgerschaft) z dnia 17 grudnia 1985 r. należało się liczyć z zyskiem z kapitału poniżej średniej, tj. od 0,3 do 0,5 mln DEM (wg BdB odpowiednio 0,1 do 0,2 %).
Ponieważ dywidendy miały być wypłacane dopiero po rzeczywistym rozszerzeniu działalności, najwyraźniej w pierwszych latach nie było wynagrodzenia dla FHH.
Nie należy również uwzględniać dywidend rzeczywiście wypłaconych na rzecz FHH, ponieważ w opisanych warunkach inwestor prywatny zażądałby stałego wynagrodzenia rocznego.
Nie należy też uwzględniać rezerw i zysków przekształconych w kapitał zakładowy.
(57) Nie można było tutaj również oczekiwać realizacji prawdopodobnych wzrostów wartości, ponieważ nie można było dysponować udziałami w HLB.
W związku z tym udziały nie podlegały stałej wycenie.
Pomoc nie została zakończona w związku ze sprzedażą 49,5 % udziałów bankowi LSH, która nastąpiła w 1997 r.
Sprzedaż nastąpiła po inwestycji i w związku z tym nie ma żadnego znaczenia dla oczekiwanego wynagrodzenia.
Ocena środka w świetle przepisów o pomocy państwa dotyczy przede wszystkim tego, czy proces został przeprowadzony w normalnych warunkach rynkowych.
(58) Z tego wszystkiego wynika, że inwestor prywatny zainwestowałby w tych warunkach, tylko jeżeli w niedługim czasie możliwe byłoby wygenerowanie przychodów lub przepływów pieniężnych w formie stałej dywidendy albo zmiennych przepływów pieniężnych.
W takiej sytuacji inwestor prywatny prawdopodobnie wybrałby stałe oprocentowanie.
Przemawia za tym również fakt, że FHH nie przyznano prawa zwrotu WK bez świadczenia zwrotnego – wyrównania do wartości księgowej.
(59) Obliczając wynagrodzenie rynkowe BdB założyło najpierw, że za przeniesione środki należy zapłacić wynagrodzenia jak za kapitał zakładowy, ponieważ zaliczają się one do kapitału podstawowego uznanego przez nadzór bankowy.
BdB twierdzi, że obliczając odpowiedni zysk z udostępnionego kapitału należy się oprzeć na zysku z bezpiecznych inwestycji oraz na premii za ryzyko, tzn. zastosować następującą zasadę: oczekiwany zysk z inwestycji obarczonej ryzykiem = zysk z bezpiecznej inwestycji + premia za ryzyko inwestycji.
(60) BdB obliczyło wynagrodzenia minimalne przy zastosowaniu metody wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing models – zwanej dalej "CAPM"), która pozwala na obliczenie oczekiwanej indywidualnej premii za ryzyko przy pomocy tzw. współczynnika beta (statystycznie mierzone odchylenie indywidualnej premii za ryzyko od ogólnej, długoterminowej rynkowej premii za ryzyko).
(61) Przy obliczeniu zysku z bezpiecznej inwestycji BdB uwzględniło zyski z długoterminowych obligacji państwowych, ponieważ inwestycje w papiery wartościowe o stałym oprocentowaniu emitowane przez państwo są obciążone najniższym ryzykiem lub nie są obciążone żadnym ryzykiem [16].
(62) W celu obliczenia premii za ryzyko BdB oblicza najpierw tzw. ogólną premię za ryzyko rynkowe, tzn. różnicę między średnim zyskiem z długoterminowej inwestycji w portfel akcji dostępnych na rynku a zyskiem z bezpiecznej inwestycji (obligacje państwowe).
W swoich uwagach z dnia 25 czerwca 2003 r. BdB przyjęło wstępnie jednolitą premię za długoterminowe ryzyko rynkowe w wysokości 4,6 %.
(63) Przy czym BdB poinformowało, że oblicza współczynnik beta na podstawie próbki losowej danych historycznych dla porównywalnych banków.
BdB otrzymało wynik, zgodnie z którym wszystkie współczynniki beta dla wszystkich banków krajów związkowych w uwzględnionych okresach są większe niż jeden, co oznacza, że BdB uważało, że premia za ryzyko inwestycji w banki krajów związkowych powinna być wyższa niż premia za ryzyko rynkowe.
(64) Zakładając stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 8,05 % (grudzień 1985 r. dla przeniesienia z roku 1986) oraz 5,90 % (grudzień 1992 r. dla przeniesienia z roku 1993) oraz współczynnik beta dla HLB w wysokości 1,1660 (pierwsze przeniesienie) oraz 1,0836 (drugie przeniesienie), BdB obliczyło minimalne wynagrodzenie za udziały wniesione na dzień 1 stycznia 1986 r. na poziomie 13,41 %, a za udziały wniesione na dzień 1 stycznia 1993 r. na poziomie 10,88 %.
(65) BdB stwierdziło ponadto, że Sąd Pierwszej Instancji potwierdził stopę, którą Komisja w decyzji 2000/392/WE odjęła od minimalnego wynagrodzenia w związku z brakiem płynności majątku Wfa.
Tym samym nie ma powodu, aby w omawianym przypadku rezygnować z tej metody, i także tutaj konieczne jest potrącenie w związku z brakiem płynności.
Wysokość potrącenia za brak płynności, zgodnie z metodyką w przypadku WestLB, wynika z kosztów refinansowania netto (koszty refinansowania brutto minus odpowiedni podatek od przedsiębiorstw).
(66) BdB stało ponadto na stanowisku, że marża na minimalne wynagrodzenie zastosowana przez Komisję w decyzji 2000/392/WE (1,5 %), potwierdzona przez Sąd Pierwszej Instancji, ma zastosowanie również w przypadku HLB.
Jeżeli również w innych przypadkach banków krajów związkowych zaistniały okoliczności zwiększające ryzyko w stosunku do "normalnej inwestycji w kapitał zakładowy", jak częściowo znaczna wartość transferowanych aktywów, brak emisji nowych udziałów w spółce i związana z tym rezygnacja z dodatkowych praw głosu, a także brak płynności aktywów, to zdaniem BdB również w tych przypadkach marża jest uzasadniona.
(67) Zamiast zysku z kapitału obliczonego w ten sposób FHH nie uzgodniło i nie otrzymało żadnego wynagrodzenia za przeniesienie z roku 1986, a za przeniesienie z roku 1993 r. otrzymało za niskie wynagrodzenie.
Za ostatnie wniesienie, które dopiero w 1997 r. zostało uznane przez nadzór bankowy za kapitał podstawowy, HLB wypłacał od 1993 r. roczny udział w zysku składający się z gwarantowanego wynagrodzenia w wysokości 7 % oraz części zmiennej (stała stopa procentowa w wysokości 0,5 % na dywidendę z zysku bilansowego).
Rzeczywista wysokość była BdB nieznana.
Tym niemniej w związku z porównywalnością z kapitałem zakładowym wynagrodzenie wydaje się za niskie.
Ponadto wynagrodzenie płacono HGV, która jest wprawdzie spółką holdingową FHH, ale ekonomicznie jest jednostką samodzielną, podczas gdy FHH nie otrzymało żadnego wynagrodzenia.
Za wniesienie pozostałych udziałów do kapitału zapasowego w ogóle nie ustalono wynagrodzenia.
(68) Bieg okresu przedawnienia w stosunku do przeniesienia udziałów z dnia 1 stycznia 1993 r. został przerwany przez wniosek Komisji o udzielenie informacji z dnia 1 września 1999 r. oraz przez decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego z dnia 13 listopada 2002 r.
W stosunku do wniesienia z dnia 1 stycznia 1986 r. BdB, negując przedawnienie, opiera się na koncepcji prawnej czynu ciągłego.
Znajduje ona swój odpowiednik również w orzecznictwie w klasycznym prawie konkurencji.
W omawianym przypadku spełnione są przesłanki związku ciągłości, ponieważ wszystkie przeniesienia miały związek z jednolitą koncepcją wzmocnienia kapitałowego i rozszerzenia działalności i odbyły się według tego samego wzorca.
Także nowe wymagania w stosunku do wypłacalności kapitałowej nie pozwalają na osobne rozpatrywanie przeniesienia z dnia 1 stycznia 1993 r.
Przeniesienia z roku 1986 i z roku 1993 należy potraktować jako jedno działanie kapitałowe, a pomoc za przyznaną w całości dopiero 1 stycznia 1993 r.
(69) W związku z tym nie ma znaczenia, czy pisma Komisji z wnioskami o udzielenie informacji z roku 1993 mogły przerwać bieg okresu przedawnienia.
Przy czym BdB stwierdza jednak, że bieg okresu przedawnienia dla pomocy przyznanej HLB zostałby przerwany tylko w takim przypadku, gdyby pisma te dotyczyły właśnie tej pomocy.
Ponieważ BdB nie zna dokładnie treści tych pism, nie może zająć w tej sprawie wiążącego stanowiska.
VI.
REAKCJA NIEMIEC NA UWAGI BDB
(70) Niemcy twierdziły najpierw, że BdB źle zinterpretowało orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji w sprawie WestLB z dnia 6 marca 2003 r. (zwany dalej "orzeczeniem w sprawie WestLB").
BdB uważało najwyraźniej, że orzeczenie stwierdzało jasno, że wzrost wartości w wyniku dokapitalizowania nie jest rynkowym zyskiem z kapitału.
Jednak w tej sprawie Sąd nie wypowiedział się wiążąco.
Stanowisko Sądu, zgodnie z którym prywatny inwestor w normalnych warunkach nie zadowoliłby się minimalizacją strat lub ograniczonym zyskiem z kapitału, również wtedy, gdy już posiada udziały w przedsiębiorstwie, w które ponownie inwestuje, nie mówi nic na temat oceny zysku z kapitału z punktu widzenia przepisów dotyczących pomocy państwa, który nie ma formy stałego oprocentowania, ale na przykład wynika ze wzrostu wartości przedsiębiorstwa.
(71) BdB wyraźnie to przyznało, przytaczając dokapitalizowania przeprowadzone przez banki prywatne na rzecz ich spółek zależnych, że oczekiwany zysk z kapitału nie znajduje wyrazu w uzgodnieniu stałego oprocentowania, lecz w dywidendzie oraz we wzroście skapitalizowanego dochodu oraz w idącym z tym w parze wzrostem wartości.
W tym kontekście należy również zauważyć, że kwestionując możliwość realizacji wzrostu wartości banku HLB, BdB niewłaściwie ocenia sytuację, ponieważ wbrew opinii BdB nie można było dysponować 49,5 % udziałów, ponieważ w 1997 r. zostały one sprzedane LSH.
(72) Minimalne zyski z kapitału obliczone przez BdB metodą CAPM w wysokości 13,41 % (przeniesienie z roku 1986) oraz 10,88 % (łączne przeniesienie z roku 1993) są niepoprawne.
Po pierwsze zastosowaniu metody CAPM towarzyszą zasadnicze, a sposobowi zastosowania jej przez BdB szczególne wątpliwości.
I tak BdB między innymi ograniczyło portfel rynkowy do akcji tworzących niemiecki indeks giełdowy CDAX, wyliczyło parametry tylko na podstawie częściowo historycznych danych, nie sprawdzając ich adekwatności dla terminu przeprowadzonej inwestycji, wyliczyło premię za ryzyko rynkowe na podstawie ekspertyzy dotyczącej tylko średniego zysku z kapitału z niemieckich akcji w latach od 1954 do 1988 r., a do obliczenia współczynników beta zastosowało dane banków tworzących indeks CDAX, uznając ich profil działalności i ryzyka za porównywalny.
W ten sposób prawie wszystkie czynniki istotne w metodzie CAPM zostały obliczone niewłaściwie, a minimalne rynkowe zyski z kapitału z kwestionowanych transakcji ustalone na zbyt wysokim poziomie.
(73) Ponadto dla uzasadnienia marży za szczególne cechy transakcji BdB powołało się tylko na kryteria wymienione w decyzji 2000/392/WE, nie przeprowadzając rozróżnienia ilościowego, jak to krytykowano w orzeczeniu w sprawie WestLB.
Następnie z powodu braku płynności należy odjąć pełną stopę refinansowania, ponieważ jest absolutnie niedopuszczalne, aby przytaczany przez BdB efekt zwolnienia podatkowego postrzegany jako potrącenie w związku z brakiem płynności kompensować z odpowiednim zyskiem z kapitału.
Tutaj popełniono zasadniczy błąd.
Oczekiwany przez inwestora zysk z kapitału nie ma żadnego związku z bilansowym efektem podatkowym dla przedsiębiorstwa.
(74) Nie odstępując od swojego poglądu prawnego, Niemcy obliczyły rynkowy zysk z kapitału alternatywnie do kalkulacji BdB.
Przy tym Niemcy uwzględniły tylko transakcję z 1993 r., ponieważ przeniesienie z 1986 r. ich zdaniem przedawniło się.
(75) Niemcy były zdania, że najpierw należy przeanalizować profil ryzyka obu wkładów rzeczowych.
Zgodnie z tym należy najpierw porównać cichy udział z innymi o równie długim czasie trwania (16 lat).
Uwzględniając profil ryzyka, jak praktycznie zwolnienie z odpowiedzialności w przypadku upadłości w związku z istnieniem poręczenia państwowego (Anstaltslast), irrelewantność podziału praw do głosu w związku z tym, że FHH jest właścicielem 100 % udziałów, udział w stratach, kolejność roszczenia o wypłatę dywidendy oraz czas trwania, kapitał zapasowy można najlepiej porównać z bezterminowym cichym udziałem.
Na tej podstawie Niemcy, aby ustosunkować się do uwag BdB, połączyły oba instrumenty w celu obliczenia wynagrodzenia,, jednak ważyły ich udział w łącznym wniesieniu wg wkładu terminowego i bezterminowego.
Po odjęciu pełnych kosztów refinansowania Niemcy obliczyły wynagrodzenie za łączne wniesienie w wysokości 1,48 %.
(76) Nie odstępując od swojego poglądu prawnego, Niemcy w swojej kontrargumentacji obliczyły zysk z kapitału zapasowego również wg metody CAPM.
Zakładając premię za ryzyko rynkowe w wysokości 3 % oraz współczynnik beta dla HLB w wysokości 0,7861, w przypadku zwiększenia kapitału zapasowego otrzymujemy hipotetyczny minimalny zysk z kapitału dla wkładów gotówkowych w wysokości 9,74 %, od którego jednak w związku z brakiem płynności należy odjąć pełne koszty refinansowania, co daje rzeczywisty, rynkowy minimalny zysk z kapitału w wysokości 2,36 %.
Ponieważ nie ma obrotu cichymi udziałami na rynku wtórnym, Niemcy nie zastosowały dla tych instrumentów metody CAPM, natomiast porównały je z podobnymi instrumentami finansowymi.
Po odjęciu pełnych kosztów refinansowania otrzymujemy marżę w wysokości 1,29 % dla bezterminowych cichych udziałów porównywalnych z wkładem HLB.
Po zliczeniu i ważeniu otrzymujemy łączne wynagrodzenie w wysokości 2,08 %.
(77) W stosunku do kwestionowanego przedawnienia, które BdB motywuje związkiem obu transakcji, Niemcy powtórzyły zarzuty przytoczone już w uwagach i stwierdziły ponownie, że transakcja z 1986 r. jest prawnie i rzeczywiście niezależna od przeniesienia z roku 1993, co potwierdzają pierwotnie oraz później przekazane dokumenty.
Ponadto koncepcja prawna czynu ciągłego, na którą powołuje się BdB, jest sporna także wśród sędziów karnistów Trybunału Federalnego.
Konstrukcji związku ciągłości w europejskim prawie kartelowym, która jest wyraźnie uregulowana w rozporządzeniu dotyczącym okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji, nie można przenieść na inne kwestie rozpatrywane w świetle przepisów dotyczących pomocy państwa, zwłaszcza że rozporządzenie (WE) nr 659/1999 nie zna konstrukcji związku ciągłości.
VII.
POROZUMIENIE MIĘDZY BDB, FHH ORAZ HSH NORDBANK
(78) Dnia 8 października 2004 r. Komisja otrzymała wyniki porozumienia pomiędzy głównym skarżącym BdB, FHH oraz HSH Nordbank, który powstał z połączenia LSH i HLB w 2003 r.
Niezależnie od nadal istniejących zasadniczych różnic w prezentowanych stanowiskach prawnych, strony porozumienia uzgodniły zasadniczą metodykę obliczenia zysku z kapitału jako porównywalnego, bezpośredniego i stałego wynagrodzenia.
Ponadto ustalono odpowiednie wynagrodzenie w stosunku do dokonanego w 1993 r. przeniesienia 38 % udziałów WK o wartości 959,4 mln DEM do kapitału zapasowego.
Odnośnie do pośredniego wniesienia 19,86 % udziałów WK o wartości 300 mln DEM do cichego udziału, które również miało miejsce dnia 1 stycznia 1993 r., ustalono wprawdzie zasadę stałego wynagrodzenia, ale nie sposób obliczenia, brak jednomyślności dotyczył przede wszystkim kwestii potrącenia za brak płynności (patrz pkt 81 do 203).
Strony proszą Komisję, aby uwzględniła wyniki porozumienia przy podejmowaniu decyzji.
Porozumienie nie dotyczy przeniesienia z 1986 r.; strony oświadczyły, że nie będą podważać ostatecznej decyzji Komisji w kwestii przedawnienia tego przeniesienia.
(79) Strony obliczyły najpierw przy pomocy metody CAPM minimalne rynkowe wynagrodzenie za wniesienie do kapitału zapasowego (959 mln DEM).
Zakładając stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,23 %, ogólną premię za ryzyko rynkowe w wysokości 4 % oraz współczynnik beta na poziomie 0,74, zgodnie z porozumieniem odpowiednie minimalne wynagrodzenie za udziały wniesione do kapitału zapasowego powinno wynosić 10,19 %.
Ponieważ FHH było jedynym udziałowcem nie uzgodniono dodatkowej marży, jak na przykład za brak praw głosu.
Wreszcie ustalono potrącenie 3,62 % za brak płynności kapitału (na podstawie stopy procentowej bezpiecznych papierów wartościowych jako kosztów refinansowania brutto, z których 50 % stanowią podatki dochodowy od osób prawnych oraz podatek solidarnościowy, w celu obliczenia kosztów refinansowania netto).
Wynikiem jest odpowiednie wynagrodzenie w wysokości 6,57 %.
(80) Za wniesienie 300 mln DEM do cichego udziału HSH Nordbank i FHH obliczyły marżę na wynagrodzenie w wysokości 129 punktów bazowych, ponieważ koszty refinansowania brutto należy potrącić.
BdB również preferowało obliczenie według metody CAPM, i stosując niższy współczynnik beta (0,32) dla tej szczególnej transakcji, która nastąpiła w tym samym momencie, oraz potrącenie za brak płynności po opodatkowaniu w wysokości 3,62 % (koszty refinansowania netto), uznało, że odpowiednie wynagrodzenie wynosi 4,89 %.
VIII.
OCENA ŚRODKÓW
1.
PRZEDAWNIENIE
(81) Niemcy stały na stanowisku, że dla przeniesienia 24 % udziałów, przeprowadzonego dnia 1 stycznia 1986 r. i podwyższającego kapitał HLB o 212,160 mln DEM, jeżeli stanowi ono w ogóle pomoc, upłynął dziesięcioletni okres przedawnienia przewidziany w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Wnioski o udzielenie informacji wystosowane przez Komisję dnia 12 stycznia 1993 r., 10 listopada 1993 r. i 13 grudnia 1993 r., a więc przed 1 stycznia 1996 r., dotyczyły kwestii ogólnych i w związku z tym nie mogą być traktowane jako działania przerywające bieg okresu przedawnienia zgodnie z art. 15 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.
(82) Po dokładnym zbadaniu tej kwestii Komisja przychyla się do tego poglądu i nie będzie dalej badać przeniesienia z dnia 1 stycznia 1986 r. w świetle przepisów dotyczących pomocy państwa.
(83) Należy stwierdzić, że art. 15 ust 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, które weszło w życie dnia 16 kwietnia 1999 r., określający okres windykacji pomocy przyznanej bezprawnie, dotyczy każdego środka przyjętego po wejściu w życie rozporządzenia w celu ostatecznej windykacji pomocy, również jeżeli pomoc została przyznana przez wejściem w życie rozporządzenia [17]. Za początek dziesięcioletniego okresu, w którym Komisja może nakazać windykację bezprawnie przyznanej pomocy, uznaje się dzień, w którym pomoc została przyznana, nawet jeśli rozporządzenie nie obowiązywało w tym momencie [18].
(84) Przeniesienie z dnia 1 stycznia 1986 r. było jednorazowym, a nie powtarzającym się działaniem państwa.
To odróżnia tę pomoc od innych uregulowań państwa, które przewidują działania powtarzające się, jak na przykład coroczne dotacje lub zwolnienia podatkowe.
W związku z tym wniesienie z roku 1986 nie ma żadnego prawnego lub rzeczywistego związku z przeniesieniem z roku 1993.
Również aneks do umowy ("sideletter") z dnia 22 grudnia 1992 r. wymienione w piśmie Niemiec z grudnia 1999 r. i dostarczone później nie mówi nic o zgodnej chęci inwestycji w przypadku obu przeniesień, jak to twierdzono wcześniej.
Wspomniany aneks do umowy odnosi się tylko do przeniesienia z 1993 r. i przejmuje w tym celu określoną regulację przeniesienia z 1986 r. do zastosowania przy przeniesieniu kolejnych udziałów dnia 1 stycznia 1993 r., a mianowicie prawo FHH do żądania przeniesienia udziałów WK.
(85) Przeniesienie przeprowadzone przez FHH w dniu 1 stycznia 1986 r. należy uznać za moment przyznania bezprawnej pomocy, jeżeli jest ona w ogóle pomocą bezprawną.
W wyniku prawomocnego wniesienia środków na ww. warunkach HLB prawdopodobnie odniósł korzyść, która jest tutaj omawiana.
HLB dysponował środkami od 1 stycznia 1986 r.; zostały one uznane przez BAKred na rok 1986.
Okres dziesięcioletni upływa zatem 1 stycznia 1996 r.
(86) Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 bieg tego okresu przerywa jakiekolwiek działanie podejmowane przez Komisję lub Państwo Członkowskie działające na wniosek Komisji w odniesieniu do pomocy przyznanej bezprawnie. W orzeczeniu "Scott" Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że wniosek Komisji o udzielenie informacji, wystosowany przed wejściem w życie ww. rozporządzenia, dotyczący dokładnie zdefiniowanego środka, który może być pomocą, nie może wprawdzie w tym momencie przerwać biegu dziesięcioletniego okresu przedawnienia, należy mu jednak przypisać takie działanie, jeżeli Komisja skorzysta ze swoich kompetencji w zakresie windykacji kwestionowanej pomocy po wejściu w życie rozporządzenia [19].
(87) W omawianym przypadku wnioski Komisji o udzielenie informacji wystosowane przed 1 stycznia 1996 r. nie spełniają wymagań stawianych działaniu przerywającemu bieg dziesięcioletniego okresu przedawnienia, ponieważ działania te nie dotyczyły pomocy przyznanej bezprawnie, czego wymaga art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
(88) Aż do wniosku o udzielenie informacji z dnia 1 września 1999 r. Komisja w żadnym piśmie skierowanym do Niemiec nie pytała o przeniesienia, które miały miejsce w Hamburgu, ani nie wymieniała FHH lub HLB.
Trzy pisma z 1993 r. odnoszą się wyłącznie do przeniesienia WfA do WestLB; pisma te zawierały tylko ogólne zapytania odnośnie do możliwych podobnych przeniesień do innych banków krajów związkowych w innych krajach związkowych.
Wniosek o udzielenie informacji z dnia 10 listopada 1993 r. oprócz WestLB dotyczył jeszcze tylko Berlina, Szlezwiku-Holsztyna oraz Dolnej Saksonii.
Wprawdzie BdB w obu swoich pismach z roku 1994 oraz w piśmie z dnia 3 stycznia 1995 r. zwróciło uwagę na przeniesienia FHH do HLB, Komisja zareagowała na to jednak dopiero pismem z dnia 1 września 1999 r. i poprosiła o informacje dotyczące przeniesień, które miały miejsce w Hamburgu.
(89) Tak więc przed końcem dziesięcioletniego okresu dotyczącego windykacji pomocy, który upływał dnia 1 stycznia 1996 r., Komisja nie podjęła żadnych widocznych działań w celu zbadania przeniesień do HLB.
Korespondencja dotycząca WestLB oraz ogólne pytania o możliwe przeniesienia w innych krajach związkowych nie mogą zastąpić wniosku o udzielenie informacji o konkretnym środku, który może być pomocą.
W przeciwnym razie nawet ogólne, wysyłane co dziesięć lat okólniki Komisji przerywałyby okres przedawnienia, podważając jego sens.
(90) Zdaniem Komisji Niemcy i HLB w związku ze szczególnymi okolicznościami przeniesienia z 1986 r. mogą się powoływać na pewność prawną i zasadę poufności, nawet jeżeli wniesienie nie zostało zgłoszone zgodnie z art. 88 Traktatu WE.
Należy przy tym uwzględnić, że prawo dotyczące pomocy państwa oraz praktyka kontroli w tamtym momencie nie były jeszcze tak zaawansowane jak to ma miejsce, począwszy od lat 90-tych.
Dotyczy to szczególnie kwestii dokapitalizowania przedsiębiorstw przez właścicieli państwowych oraz na przykład zasady inwestora rynkowego, którą rozwinięto i zastosowano w praktyce dopiero po pierwszym przeniesieniu do HLB.
W tym zakresie władze niemieckie i bank HLB, który w 1986 r. przeniósł udziały między dwoma przedsiębiorstwami należącymi do niego w 100 %, nie mogły wówczas zakładać, że tym samym zaistniała pomoc państwa i w konsekwencji konieczność jej zgłoszenia.
(91) Komisja uznaje zatem, że upłynął okres dziesięcioletni wymieniony w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Wniesienie 24 % udziałów WK do HLB w dniu 1 stycznia 1986 r., które może być pomocą, należy więc uznać za istniejącą pomoc w znaczeniu art. 15 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia. Tekst zamieszczony poniżej dotyczy wyłącznie przeniesień z dnia 1 stycznia 1993 r.
2.
POMOC PAŃSTWA W ROZUMIENIU ART.
87 USTĘP 1 TRAKTATU WE
(92) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
2.1.
Zasoby państwowe i sprzyjanie określonemu przedsiębiorstwu
(93) Jak już wspomniano wcześniej, dnia 1 stycznia 1993 r. przeniesiono łącznie prawie 58 % udziałów, które FHH posiadało w WE, bezpośrednio lub pośrednio (cichy udział poprzez spółkę HGV) do HLB.
Stanowią one zasoby państwowe w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(94) Korzyść ekonomiczna z rozszerzenia bazy kapitałowej polega na wynikającym z tego wzroście potencjału kredytowego oraz możliwości rozszerzenia działalności.
Jeżeli dodatkowy kapitał własny zostanie udostępniony przedsiębiorstwu na warunkach korzystniejszych niż rynkowe, mamy do czynienia ze sprzyjaniem w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Do zbadania tej kwestii Komisja stosuje "zasadę inwestora rynkowego".
Trybunał Sprawiedliwości oraz Sąd Pierwszej Instancji zaakceptował i rozwinął tę zasadę w szeregu spraw, a w szczególności w orzeczeniu Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie WestLB, który ma znaczenie dla tego przypadku [20].
a) Zasada inwestora rynkowego
(95) Zgodnie z zasadą inwestora rynkowego nie stanowi pomocy państwa udostępnienie zasobów kapitałowych na warunkach, "na których inwestor prywatny, działający zgodnie z normalnymi zasadami gospodarki rynkowej, byłby skłonny udostępnić te środki przedsiębiorstwu prywatnemu" [21].
Natomiast uważa się, że inwestor rynkowy nie zaakceptowałby działania finansowego, jeżeli, co należy zbadać, oczekiwane lub uzgodnione wynagrodzenie za wniesione środki byłoby niższe niż wynagrodzenia płacone na rynku za porównywalne inwestycje.
(96) Zasada inwestora rynkowego w takim samym stopniu dotyczy wszystkich przedsiębiorstw publicznych, i to niezależnie od tego, czy przynoszą one zyski, czy straty.
To stanowisko Komisji potwierdził Sąd Pierwszej Instancji w orzeczeniu w sprawie WestLB [22].
(97) Komisja w swojej ocenie musi oprzeć się na danych dostępnych inwestorowi w momencie podejmowania przez niego decyzji w sprawie kwestionowanego działania finansowego.
Odnośne władze zadecydowały o tutaj ocenianym przeniesieniu pod koniec 1992 r., a dnia 1 stycznia 1993 r. weszło ono w życie.
I tak Komisja musi ocenić transakcję na podstawie wtedy dostępnych danych, oraz uwzględniając sytuację gospodarczą i rynkową w tamtym czasie.
Dane przytoczone w tej decyzji, a odnoszące się do lat późniejszych, mają tylko za zadanie zilustrowanie sytuacji.
(98) Jeżeli udziałowiec publiczny postanawia, że należy dokapitalizować bank, aby sprostał on wymaganiom dotyczącym kapitału własnego, pojawia się pytanie, czy inwestor rynkowy zaakceptowałby te szczególne okoliczności udostępnienia kapitału.
Jeżeli dokapitalizowanie jest konieczne, aby spełnić wymagania dotyczące adekwatności kapitałowej, inwestor rynkowy zgodziłby się na takie działanie, aby utrzymać wartość dotychczasowych inwestycji.
Zażądałby on jednak odpowiedniego zysku z kapitału z nowego dokapitalizowania, uwzględniając przy tym profil ryzyka.
(99) Inwestor rynkowy weźmie pod uwagę możliwości inwestycyjne poza przedsiębiorstwem, także jeżeli już posiada udziały w danym przedsiębiorstwie.
Podejmie on decyzję o inwestycji dalszych środków w przedsiębiorstwo publiczne z reguły tylko wówczas, jeśli może oczekiwać odpowiedniego zysku z dodatkowo zainwestowanych środków.
Samo tylko uniknięcie strat lub lepsze niż wcześniej wykorzystanie kwestionowanych środków zasadniczo nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu kwestii, czy dane wniesienie kapitału stanowi pomoc państwa.
Zamiast tego wniesienie kapitału przez udziałowca – niezależnie od tego, z jakich powodów do niego dochodzi – należy ocenić według tego, czy inwestor może liczyć na zwykły zysk z kapitału w odpowiednim okresie.
(100) Powyższa interpretacja zasady inwestora rynkowego, którą Komisja zastosowała już w decyzji 2000/392/WE [23], nie została zakwestionowana przez Sąd.
Sąd wziął pod uwagę, że prywatnemu inwestorowi, który posiada już udziały w przedsiębiorstwie, nie wystarczyłby fakt, że dana inwestycja nie przynosi strat lub też przynosi tylko ograniczone zyski.
Raczej brałby on zawsze pod uwagę odpowiedni zysk z inwestycji w zależności od okoliczności oraz od swoich krótko-, średnio- i długoterminowych interesów [24].
(101) Z punktu widzenia zasady inwestora rynkowego główną kwestią niniejszego postępowania wyjaśniającego jest sprawa tego, czy inwestor rynkowy przeniósłby kapitał posiadający te same cechy co majątek funduszu celowego FHH na takich samych warunkach, w szczególności w odniesieniu do przewidzianego zysku z kapitału.
b) Artykuł 295 Traktatu WE
(102) Zgodnie z art. 295 Traktatu WE zasady prawa własności obowiązujące w poszczególnych Państwach Członkowskich pozostają bez zmian.
Nie usprawiedliwia to jednakże naruszania reguł konkurencji określonych w Traktacie.
(103) Niemcy uzasadniały, że przeniesionych środków nie można było spożytkować w inny, bardziej opłacalny sposób niż poprzez wniesienie do podobnej instytucji publicznej.
Dlatego też przeniesienie stanowiło najbardziej sensowne komercyjne zaangażowanie majątku.
Każde wynagrodzenie za wniesienie, tzn. każdy dodatkowy zysk z przeniesionego kapitału, byłby wystarczający, aby uzasadnić przeniesienie ze względu na zasadę "inwestora rynkowego".
(104) Powyższej argumentacji nie można przyjąć.
Możliwe, że wniesienie udziałów do HLB oraz wynikająca z tego dla banku możliwość spożytkowania części kapitału, aby spełnić kryteria wypłacalności, były ekonomicznie najbardziej sensownym wykorzystaniem kapitału.
Jeżeli jednak pieniądze publiczne oraz inne aktywa zostaną użyte na działalność komercyjną i zorientowaną na sprostanie konkurencji, należy stosować do nich reguły rynkowe.
Oznacza to, że jeżeli państwo zdecyduje o wykorzystaniu majątku przeznaczonego na cele publiczne (także) na cele komercyjne, powinno wymagać wynagrodzenia, które odpowiada wynagrodzeniu rynkowemu.
c) Struktura własnościowa
(105) Zasadniczą kwestią tego badania jest, czy działający w normalnych warunkach gospodarki rynkowej inwestor prywatny o podobnej wielkości jak organy administracyjne sektora publicznego w odpowiednich okolicznościach zdecydowałby się na omawiane dokapitalizowanie, jak stwierdził to Sąd Pierwszej Instancji w orzeczeniu w sprawie WestLB, odsyłając do dotychczasowego orzecznictwa [25].
Wreszcie, jak wyjaśnił Sąd, odsyłając ponownie do innych orzeczeń, "należy porównać zachowanie inwestora publicznego z prywatnym pod kątem zachowania inwestora prywatnego w stosunku do omawianej transakcji wobec informacji dostępnych w tamtym momencie i przewidywalnego rozwoju sytuacji" [26].
To pokazuje, że dla badania istotny jest moment inwestycji oraz rozsądne oczekiwania inwestora, tzn. wynikające z dostępnych w tamtym momencie informacji.
Dotyczą one przede wszystkim prawdopodobnego zysku z kapitału.
(106) FHH było jedynym udziałowcem HLB.
Nawet jeśli ta okoliczność umożliwiałaby rezygnację z uwzględnienia wyłącznie wynagrodzenia stałego – tutaj [...] mln DEM [...], odpowiednio [maksymalnie 10 %] za cichy udział – nie można w tym przypadku użyć argumentu właściciela, jakim było FHH, do uzasadnienia niskiego bezpośredniego wynagrodzenia.
(107) Powoływanie się na to, że FHH było jedynym właścicielem, zakładałoby istnienie odpowiedniego planu działania, ekspertyzy dotyczącej wartości lub wyceny oczekiwanego zysku z kwestionowanej inwestycji.
(108) Tak nie było w omawianym przypadku.
W momencie inwestycji nie istniał ani biznesplan, ani ekspertyza dotycząca wartości lub inna ekspertyza dotycząca oczekiwanego zysku z kwestionowanej inwestycji.
W związku z tym oprócz uzgodnionego, bezpośredniego wynagrodzenia Komisja nie posiada żadnych znaczących i kwantytatywnych dowodów potwierdzających, jakiego zysku z kapitału oczekiwało FHH w tamtym czasie.
(109) Niemcy wyjaśniły, że należy uwzględnić zarówno zyski samodzielnie wypracowane przez HLB i kapitał zapasowy regularnie przekształcany w kapitał akcyjny, jak również dywidendy wypłacone jedynemu udziałowcowi, FHH, ponieważ zyski wypracowane przez HLB wynikają w sposób oczywisty ze środków przeniesionych przez FHH.
Poza tym należy uwzględnić wzrost wartości, który osiągnięto dzięki wniesionemu kapitałowi i który zrealizowano poprzez sprzedaż udziałów bankowi LSH w 1997 r.
(110) Jednak zgodnie z zasadą inwestora rynkowego dywidendy wypłacone po dokonanej inwestycji oraz zrealizowany wzrost wartości nie są istotne, gdyż inwestor oczekuje odpowiedniego zysku z kapitału albo ustala stały zysk na podstawie informacji dostępnych w momencie inwestycji.
Zatem dywidendy lub wzrost wartości, których nie można było skalkulować z góry, nie są miarodajne.
Decydująca nie jest również kwestia, czy wzrost wartości w drodze sprzedaży generuje przychód, czy nie.
Ponadto dywidendy wypłaca się od udziałów w kapitale akcyjnym, a nie w kapitale zapasowym, nawet jeśli przyczynia się on do wzrostu zysku przypadającego na udział.
(111) Komisja uważa w związku z tym, że w omawianym przypadku odpowiedni zysk z kapitału należy ustalić na podstawie wynagrodzenia, którego zażądałby inwestor rynkowy.
d) Wynagrodzenie i elementy wynagrodzenia za wniesienie 659,4 mln DEM do kapitału zapasowego HLB
Baza kapitałowa do obliczenia wynagrodzenia
(112) Zgodnie z podejściem w przypadku WestLB, które potwierdził również Sąd Pierwszej Instancji, wynagrodzenie należy zapłacić za całą wartość przeniesionych aktywów.
Przy czym wynagrodzenie za różne części przeniesionych aktywów może być różne.
Aby ustalić odpowiednie wynagrodzenie, należy podzielić różne części kapitału zapasowego w zależności od tego, jaką korzyść odniósł z nich bank HLB.
(113) Wartość przeniesionych i ujętych w bilansie udziałów wynosiła od dnia 1 stycznia 1993 r. nieprzerwanie 659,4 mln DEM.
Jednak przed uznaniem tej kwoty przez BAKred nie mogła być ona w pełni wykorzystana jako kapitał własny.
Aż do chwili uznania za kapitał własny do dnia 1 stycznia 1997 r. BAKred tolerował korzystanie z niej w zakresie, w jakim było to konieczne do spełnienia obowiązujących w danym momencie przepisów dotyczących wypłacalności.
I tak w okresie od 1993 r. do 1996 r. HLB wykorzystał częściowo kapitał zapasowy, tzn. od 182,5 mln DEM (1993 r.), poprzez 435,6 mln DEM (1994 r.) i 255,1 mln DEM (1995 r.) do 451,1 (1996 r.).
Od 1997 r. z powodu wymaganego przez nadzór bankowy pokrycia kapitału zapasowego przez kapitał własny w stałej wysokości [...] mln DEM w pełnym zakresie można było wykorzystać tylko [...] mln DEM do maja 2003 r. włącznie.
W zamieszczonej w pkt 183 tabeli przedstawiono podstawę obliczenia odpowiedniego zysku z obowiązkowego kapitału własnego.
(114) Części kapitału zapasowego niepokryte do 1997 r., lub które od tego momentu nie mogły być pokryte, (patrz tabela w pkt. 183) wprawdzie nie były lub nie mogły być wykorzystane do rozszerzenia działalności komercyjnej, stanowiły jednak korzyść dla HLB, ponieważ wysokość kapitału własnego ujęta w bilansie informuje inwestorów o solidności banku i w związku z tym wpływa na warunki, na których bank może pozyskać kapitał obcy.
Wierzyciele i agencje ratingowe biorą pod uwagę całościową sytuację ekonomiczną i finansową banku.
Kwoty te wprawdzie nie mogły być wykorzystane do corocznego rozszerzenia działalności, ale poprawiały wizerunek banku w oczach wierzycieli, dlatego funkcję ekonomiczną kapitału można pod tym względem porównać przynajmniej z gwarancją.
(115) Inwestor rynkowy zażądałby odpowiedniego wynagrodzenia w związku z korzyścią ekonomiczną płynącą z tych środków.
Odpowiednie wynagrodzenie za kapitał obowiązkowy
(116) Za inwestycje finansowe o różnej jakości ekonomicznej wymaga się różnych zysków z kapitału.
Badając, czy inwestycję zaakceptowałby inwestor rynkowy, należy wziąć pod uwagę szczególny charakter ekonomiczny kwestionowanego działania kapitałowego oraz wartość kapitału udostępnionego HLB.
Podobieństwo inwestycji do kapitału zakładowego
(117) Komisja jest zdania, że środki wniesione do kapitału zapasowego, które BAKred przynajmniej od 1997 r. uznał za kapitał podstawowy, niezależnie od braku płynności, najbardziej przypominają inwestycję w kapitał zakładowy.
(118) To zdanie podziela również główny skarżący.
Niemcy porównały kapitał zapasowy –ze względu na profil ryzyka – z cichym udziałem.
W swoim porozumieniu strony przyjęły podobieństwo do kapitału zakładowego jako podstawę do obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia.
(119) Ponieważ rezerwa celowa została uznana przez BAKred za kapitał podstawowy ("kapitał pierwszej kategorii"), można ją porównać tylko z takimi instrumentami kapitału własnego, które w roku wniesienia były uznawane w Niemczech za kapitał podstawowy.
Według informacji posiadanych przez Komisję w roku 1992 tylko kapitał akcyjny lub zakładowy banku i kapitał zapasowy oraz ciche udziały spełniały szczególne wymagania § 10 ust. 4 KWG (Prawo bankowe).
(120) Już w decyzji 2000/392/WE Komisja jasno stwierdziła, że porównanie majątku Wfa, również uznanego za kapitał podstawowy, z hybrydowymi instrumentami kapitałowymi, które zostały uznane tylko za kapitał uzupełniający, jak np. certyfikaty uprawniające do udziału w zyskach oraz akcje uprzywilejowane bez prawa głosu, nie mogą stanowić podstawy do określenia odpowiedniego wynagrodzenia za przeniesiony kapitał [27].
Kapitał podstawowy ma istotne znaczenie dla przedsiębiorstwa, ponieważ pozwala na pozyskanie uzupełniających środków własnych (np. certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach) do takiej samej wysokości, i w ten sposób pozwala na powiększenie środków własnych.
Warunkiem uznania za kapitał podstawowy jest podwyższona ekspozycja na ryzyko udostępnionego kapitału, co przeważnie znajduje także odbicie w wyższym wynagrodzeniu rynkowym tych instrumentów.
Porównanie z kapitałem uzupełniającym, który tylko w ograniczonym stopniu może być przeznaczony na rozszerzenie działalności, należy zatem od początku wykluczyć.
(121) Komisja jest zdania, że porównanie z cichymi udziałami, którego dokonały Niemcy i HLB, jest niewłaściwe i na jego podstawie nie można obliczyć odpowiedniego wynagrodzenia za kapitał zapasowy.
Przeniesienie udziałów należy raczej porównać z inwestycją w kapitał zakładowy HLB.
(122) Ważnym aspektem jest przy tym dla Komisji fakt, że wniesienie majątku funduszu celowego nie nastąpiło w formie prawnej cichego udziału, lecz w wyniku utworzenia kapitału zapasowego.
Ponadto zgadza się wprawdzie, że kapitał rezerwowy ma niektóre cechy, które są bardziej charakterystyczne dla typowych cichych udziałów.
Jednak Komisja jest zdania, że również ryzyko, że wniesiony kapitał w przypadku niewypłacalności lub likwidacji zostanie przynajmniej częściowo użyty na pokrycie strat, nie jest mniejsze niż w przypadku inwestycji w kapitał zakładowy.
(123) Na podstawie wymienionych aspektów, szczególnie analizy ryzyka, które podjął inwestor w przypadku omawianej transakcji, Komisja doszła do wniosku, że podstawą obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia za wniesiony kapitał zapasowy jest kapitał zakładowy udostępniony HLB.
Koszty związane z płynnością
(124) Niemcy są zdania, że z powodu braku płynności przeniesionych udziałów WK i związanych z tym kosztów refinansowania należy je porównać z wkładem rzeczowym.
Jak twierdziły Niemcy w swoich pierwszych uwagach, w odniesieniu do zysku z kapitału brutto oznacza to różnicę ok. 6,6 % w porównaniu z kapitałem w gotówce.
Koszty te musi uwzględnić również inwestor rynkowy, ustalając odpowiednie wynagrodzenie.
(125) Komisja jest również zdania, że należy uwzględnić brak płynności.
"Normalne" wniesienie kapitału oznacza dla banku zarówno poprawę płynności, jak i zwiększenie środków własnych koniecznych do rozszerzenia działalności w świetle przepisów nadzoru bankowego.
Aby bank mógł w pełni wykorzystać kapitał, tzn. rozszerzyć aktywa ważone 100 %-towym ryzykiem o współczynnik 12,5 (100 podzielone przez współczynnik wypłacalności 8 %), musi się on refinansować na rynkach kapitałowych 11,5 razy.
Mówiąc prościej, różnica 12,5 razy otrzymanych i 11,5 razy zapłaconych odsetek od tego kapitału minus inne koszty banku (np. koszty administracyjne) daje zysk z kapitału własnego [28].
(126) Ponieważ na początku kapitał nie oznaczał dla banku HLB większej płynności, poniósł on dodatkowe koszty finansowania w wysokości kwoty kapitału, kiedy pozyskiwał konieczne środki na rynkach finansowych, aby w pełni wykorzystać możliwości transakcyjne stworzone dzięki dodatkowemu kapitałowi własnemu, tzn. aby rozszerzyć aktywa ważone ryzykiem o 12,5-krotność kwoty kapitału (lub utrzymać aktywa w tej wysokości) [29].
Z powodu tych dodatkowych kosztów, które nie powstałyby w przypadku wniesieniu płynnego kapitału własnego, przy obliczaniu odpowiedniego wynagrodzenia konieczne jest właściwe potrącenie.
Inwestor rynkowy nie może oczekiwać, że otrzyma takie samo wynagrodzenie, jak za kapitał wniesiony w gotówce.
(127) Komisja jest przy tym zdania, że w rachunku nie trzeba uwzględniać całej stopy refinansowania.
Koszty refinansowania są kosztami działalności i zmniejszają przychód do opodatkowania.
Wynik netto banku w obu przypadkach nie zmniejsza się o kwotę dodatkowo zapłaconych odsetek.
Część kosztów jest rekompensowana niższym podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Tylko koszty netto mogą być uznane za dodatkowe obciążenie banku HLB w związku ze szczególnym charakterem przeniesionego kapitału.
Ogólnie Komisja uznaje więc, że HLB ponosi dodatkowe "koszty płynności" w wysokości "kosztów refinansowania minus podatek płacony przez przedsiębiorstwa".
(128) W swoim porozumieniu strony również założyły koszty refinansowania netto i na tej podstawie wykonały obliczenia.
Dla pełnych kosztów refinansowania ustaliły one ponadto stopę długoterminowych bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,23 % [30].
Ponadto strony porozumiały się co do zastosowania ryczałtowej stopy podatkowej w wysokości 50 % [31].
Obliczenie oczekiwanego minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy HLB
(129) Oczekiwany zysk z inwestycji oraz ryzyko inwestycji stanowią podstawowe czynniki wpływające na decyzję inwestora rynkowego.
Aby określić wysokość obu czynników, inwestor wykorzystuje wszystkie dostępne informacje o firmie i rynku.
Opiera się on przy tym na historycznych danych dotyczących średniego zysku z kapitału, które dają ogólne pojęcie o przyszłej wydajności przedsiębiorstwa, a także między innymi na analizie aktualnego modelu działania przedsiębiorstwa, strategii i jakości zarządzania oraz relatywnych prognoz dla danej branży.
(130) Inwestor rynkowy zainwestuje tylko wtedy, jeśli inwestycja ta będzie dawała wyższy zysk z kapitału lub niższe ryzyko w porównaniu z najbardziej możliwą alternatywą zaangażowania kapitału.
Inwestor nie zdecyduje się na inwestycję w przedsiębiorstwo, jeśli oczekiwany zysk z kapitału jest niższy niż średni oczekiwany zysk z kapitału innych przedsiębiorstw o porównywalnym profilu ryzyka.
W omawianym przypadku można założyć, że istnieją wystarczające alternatywy do zakładanego zamierzenia inwestycyjnego, które obiecują wyższe zyski przy takim samym poziomie ryzyka.
(131) Aby obliczyć odpowiednie najniższe wynagrodzenie, można użyć różnych metod.
Począwszy od najróżniejszych wariantów podejścia finansowego do metody CAPM.
Do przedstawienia różnych rozwiązań należy dokonać rozróżnienia dwóch składników – zysku z bezpiecznych inwestycji oraz premii za ryzyko danego projektu: odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem = podstawowa stopa procentowa bezpiecznych papierów wartościowych + premia za ryzyko inwestycji obciążonej ryzykiem.
Odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem można również określić jako sumę stopy zysku z bezpiecznej inwestycji i dodatkowej premii za ryzyko w związku z przejęciem ryzyka specyficznego dla danej inwestycji.
(132) Podstawą obliczenia zysku z kapitału jest zawsze istnienie formy bezpiecznej inwestycji, dla której można założyć bezpieczny zysk z kapitału.
Zwykle do obliczenia podstawowej stopy bezpiecznych papierów wartościowych przyjmuje się oczekiwany zysk z papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu emitowanych przez państwo (względnie indeks bazujący na tych papierach wartościowych), ponieważ są to formy inwestycji o porównywalnie niskim ryzyku.
Różnice między poszczególnymi metodami występują jednakże przy obliczeniu premii za ryzyko:
- Podejście finansowe: Zysk z kapitału własnego oczekiwany przez inwestora stanowi z punktu widzenia banku wykorzystującego kapitał przyszłe koszty finansowania.
Przy tym podejściu określane są najpierw historyczne koszty kapitału własnego, które ponoszą banki porównywalne z opisywanym bankiem.
Średnia arytmetyczna historycznych kosztów kapitału zostaje następnie porównana z przyszłymi, oczekiwanymi kosztami kapitału własnego, i w ten sposób z zyskiem z kapitału oczekiwanym przez inwestora.
- Podejście finansowe ze skumulowanym rocznym wzrostem (compound annual growth rate): Centralnym punktem tej metody jest zastosowanie średniej wartości geometrycznej zamiast arytmetycznej (compound annual growth rate).
- Metoda wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing model – CAPM): W nowoczesnych finansach metodą najbardziej znaną i najczęściej testowaną jest CAPM, przy pomocy tej metody można określić zysk z kapitału oczekiwany przez inwestora przy pomocy następującego wzoru: oczekiwany zysk z kapitału = stopa bezpiecznych papierów wartościowych + premia za ryzyko rynkowe x beta.
Współczynnik beta pozwala na porównanie ryzyka danego przedsiębiorstwa z łącznym ryzykiem wszystkich przedsiębiorstw.
Premię za ryzyko tej szczególnej inwestycji oblicza się przez pomnożenie premii za ryzyko rynkowe oraz współczynnik beta.
(133) CAPM jest główną metodą obliczania zysków z inwestycji w duże przedsiębiorstwa notowane na giełdzie.
HLB nie jest przedsiębiorstwem notowanym na giełdzie, dlatego nie można bezpośrednio wyprowadzić współczynnika beta.
Zastosowanie metody CAPM jest możliwe wyłącznie na podstawie orientacyjnego współczynnika beta. Jak już wspomniano, między innymi z tego powodu Niemcy wyraziły wątpliwości co do zastosowania metody CAPM do wniesienia kapitału do banku kraju związkowego.
(134) Strony porozumienia zastosowały w swoich obliczeniach metodę CAPM.
Przy tym przyjęły podstawową stopę procentową bezpiecznych papierów wartościowych w wysokości 7,23 %.
Obliczając stopę procentową założono, że majątek celowy zostanie udostępniony bankowi HLB trwale.
Strony nie zastosowały zatem zysku z bezpiecznych papierów wartościowych o określonym czasie trwania inwestycji (np. dziesięcioletni zysk z obligacji państwowych) obserwowanego na rynku w dniu wniesienia kapitału, gdyż takie podejście pomijałoby ryzyko reinwestycji, tzn. ryzyko braku możliwości ponownego zainwestowania po upływie okresu inwestycji w wysokości stopy procentowej bezpiecznych papierów wartościowych.
Zdaniem stron najlepiej odda się ryzyko inwestycji, przyjmując za podstawę "total return index".
Z tego powodu strony oparły się na indeksie niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) REX10 performance index, który odzwierciedla dokładnie zachowanie (performance) inwestycji w obligacje federalne o dokładnie dziesięcioletnim czasie trwania.
Zastosowany indeks uwzględnia stan indeksu REX10 performance index na koniec każdego roku od 1970 roku.
Strony obliczyły w ten sposób zysk roczny, który odzwierciedla tendencję przyjętego indeksu REX10 performance index w okresie od 1970 do 1992 roku, i w ten sposób strony uzyskały wyżej wymienioną bezpieczną podstawową stopę procentową w wysokości 7,23 %.
(135) Biorąc pod uwagę, że wkład miał zostać udostępniony HLB trwale, procedura obliczenia podstawowych stóp procentowych bezpiecznych papierów wartościowych wydaje się w tym przypadku właściwa.
Ponadto przyjęty indeks REX10 performance index stanowi ogólnie uznane źródło danych.
Obliczona podstawowa stopa procentowa bezpiecznych papierów wartościowych wydaje się niniejszym uzasadniona.
(136) Współczynnik beta określony na poziomie 0,74 na podstawie ekspertyzy KPMG, którą dysponuje Komisja, dotyczącej tzw. skorygowanych (adjusted) współczynników beta wszystkich instytucji kredytowych notowanych na giełdzie w Niemczech.
Na podstawie powyższej ekspertyzy oraz przy uwzględnieniu profilu działalności banku HLB należy uznać powyższy współczynnik beta za właściwy.
(137) Komisja uważa także premię za ryzyko rynkowe w wysokości 4,0 % za uzasadnioną.
Już w trakcie postępowania, którego wynikiem była decyzja 2000/392/WE, kilkakrotnie podnoszono kwestię tzw. ogólnej długoterminowej premii za ryzyko rynkowe, a więc różnicy między długoterminowym średnim zyskiem ze zwykłego portfela akcji a zyskiem z obligacji państwowych.
W odpowiednich ekspertyzach sporządzonych na potrzeby postępowania zastosowano, w zależności od metodyki, założonego okresu oraz danych, przedział od ok.
3 % do 5 %. Do wyliczeń w ekspertyzie sporządzonej dla BdB alternatywnie przyjęto wartości 3,16 % oraz 5 %, a inna ekspertyza sporządzona dla banku WestLB w ramach tego samego postępowania zakładała alternatywne wartości 4,5 % oraz 5 %, natomiast Lehman Brothers, którzy również pracowali na zlecenie WestLB, założyli stopę 4 %.
Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja nie widzi potrzeby w niniejszym przypadku zrezygnowania z rynkowej premii za ryzyko zastosowanej w porozumieniu.
Na podstawie metody CAPM – zdaniem Komisji – nie ma wątpliwości, że minimalne wynagrodzenie obliczone przez strony jest odpowiednie.
(138) Komisja nie dostrzega przesłanek świadczących o tym, że obliczone przez strony minimalne wynagrodzenie za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy nie wytrzymałoby testu rynkowego.
Komisja ustala zatem odpowiednie minimalne wynagrodzenie w wysokości 10,19 % rocznie (każdorazowo po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym).
Brak marży na zysk z kapitału w związku ze 100 %-towym udziałem własnościowym
(139) Należy zbadać, czy istnieją powody dostosowania wynagrodzenia minimalnego.
Zgodnie z podejściem zastosowanym w procedurach dotyczących innych banków krajów związkowych następujące trzy szczególne cechy transakcji mogą uzasadniać tę marżę: po pierwsze brak emisji nowych udziałów w spółce i związany z tym brak dodatkowych praw głosu, po drugie znaczna wartość przeniesionych aktywów i po trzecie brak płynności tego kapitału.
(140) Analogicznie do innych procedur Komisja uważa marże w dwóch ostatnich przypadkach za nieuzasadnione.
Brak praw głosu w związku z nieprzeprowadzeniem emisji nowych udziałów również nie uprawnia do naliczenia marży, ponieważ FHH już posiadało 100 % udziałów i głosów.
Brak zmniejszenia wynagrodzenia z powodu uzgodnienia wynagrodzenia ryczałtowego
(141) Wynagrodzenie za akcje zależy bezpośrednio od wyników uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo i wyraża się przede wszystkim w formie dywidend i udziału w przyroście wartości przedsiębiorstwa (np. wyrażonym we wzroście kursu akcji).
FHH otrzymuje wynagrodzenie ryczałtowe, którego wysokość ma uwzględniać oba powyższe aspekty wynagrodzenia za "normalne" dokapitalizowanie.
Można by argumentować, że stałe wynagrodzenie zamiast bezpośredniego uzależniania wynagrodzenia od wyników HLB stanowi korzyść dla FHH, która usprawiedliwia redukcję stopy wynagrodzenia.
Czy jednak takie stałe wynagrodzenie rzeczywiście jest korzystniejsze niż zmienne, zależne od zysku, zależy w dużej mierze od wyników przedsiębiorstwa osiąganych w przyszłości.
Jeśli pogorszą się one, wówczas stopa ryczałtowa jest korzystniejsza dla inwestora, przy ich poprawie jednak, przeciwnie, stanowi niekorzyść.
Rzeczywistego rozwoju sytuacji nie można jednak uwzględniać przy późniejszej ocenie decyzji inwestycyjnej.
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Komisja uważa, że stopa wynagrodzenia nie może zostać zredukowana.
Łączne wynagrodzenie
(142) Na podstawie wszystkich powyższych rozważań i przychylając się do prośby głównego skarżącego BdB, FHH i HLB, Komisja doszła do wniosku, że odpowiednie wynagrodzenie za kwoty wykorzystane do 1997 r. lub po tym terminie jako kapitał zapasowy lub na zabezpieczenie działalności powinno wynosić 6,57 % (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw), tj. 10,19 % zwykłego zysku z tej inwestycji minus 3,62 % z powodu nakładów finansowych, które poniósł HLB w związku z brakiem płynności wniesionych aktywów.
Odpowiednie wynagrodzenie za niepokrytą lub niemożliwą do pokrycia część kapitału zapasowego
(143) Jak już udowodniono, również ta część kapitału własnego, która była niewykorzystana do 1997 r. lub nie mogła być pokryta później, miała wartość materialną dla HLB, a jej funkcję ekonomiczną można porównać z gwarancją lub poręczeniem.
Aby podjąć takie ryzyko, inwestor rynkowy zażądałby odpowiedniego wynagrodzenia.
Porozumienie między BdB, FHH oraz HSH Nordbank nie dotyczy tej kwestii.
(144) Niemcy, opierając się na decyzji 2000/392/WE [32], uważają, że stopa wyjściowa 0,3 % rocznie przed opodatkowaniem jest odpowiednia.
Powody zwiększenia stopy wyjściowej we wspomnianej decyzji nie dotyczą jednak niniejszego przypadku.
W decyzji na wymienioną stopę w wysokości 0,3 % rocznie (przed opodatkowaniem) ustalono marżę w wysokości kolejnych 0,3 % rocznie, ponieważ z jednej strony awale zwykle wiążą się z określonymi transakcjami i mają ograniczony czas trwania (tak nie było w przypadku WestLB), a z drugiej strony kwota w wysokości ponad 3,4 mld DEM udostępniona bankowi WestLB jest wyższa niż kwoty zwykle pokrywane przez takie poręczenia bankowe.
(145) Biorąc pod uwagę zasadniczą porównywalność przypadków banków WestLB oraz HLB, a także z braku innych wyznaczników, Komisja uważa, że stopa w wysokości 0,3 % odpowiada wynagrodzeniu, które HLB musiałby zapłacić na początku lat 90-tych na rynku za przejęcie awalu na jego rzecz.
Komisja stwierdza ponadto, że kwota kwestionowanego kapitału jest zdecydowanie niższa w przypadku banku HLB niż banku WestLB, a zatem drugi powód wymieniony w decyzji WestLB nie dotyczy tego przypadku.
Funkcja gwarancyjna również w banku HLB nie była ograniczona czasowo lub też powiązana z określoną transakcją.
Z drugiej jednak strony ograniczenie czasowe wynikało de facto z możliwości wykorzystania całej kwoty na rozszerzenie działalności po uznaniu jej przez BAKred za kapitał podstawowy.
W ten sposób oddzielna prowizja za awal była zbędna.
Wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną było zawarte w wynagrodzeniu za funkcję rozszerzenia działalności.
Korzystanie z samej tylko funkcji gwarancyjnej było od początku ograniczone, co różni przypadek HLB od przypadku WestLB.
(146) Komisja jest zdania, iż w przypadku banku HLB, w przeciwieństwie do WestLB, marża nie jest uzasadniona i uznaje stopę w wysokości 0,3 % rocznie (przed opodatkowaniem) za odpowiednie wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną kapitału od chwili bilansowego wniesienia kapitału na dzień 1 stycznia 1993 r. do momentu uznania przez BAKred.
Uwzględnienie podatku, przy założeniu podatku od przedsiębiorstw w wysokości 50 % w tamtym terminie, daje stopę w wysokości 0,15 % rocznie Stopa w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu została wzięta pod uwagę przez strony w tabeli dołączonej do porozumienia, w której obliczono element pomocy.
(147) Premia gwarancyjna jest kosztem działalności banku HLB i pomniejsza dochód do opodatkowania.
Wynagrodzenie dla FHH płaci się z zysku po opodatkowaniu.
W związku z tym stopę 0,3 % należy zasadniczo skorygować o stopę podatkową.
Podobnie jak w przypadku kosztów refinansowania Komisja zakłada jednolitą łączną stopę podatkową w wysokości 50 %.
Komisja ustala zatem stopę w wysokości 0,15 % rocznie po opodatkowaniu.
e) Wynagrodzenie za cichy udział
(148) Za cichy udział płacono nieprzerwanie wynagrodzenie w wysokości [...] mln DEM, odpowiednio [maksymalnie 10 %] rocznie od kwoty 300 mln DEM.
Zdaniem Komisji dla oceny nie ma znaczenia, że zostało ono zapłacone HGV, 100 % spółce holdingowej FHH, i że tę pośrednią drogę wybrano wyłącznie ze względów podatkowych.
To, czy inwestor otrzyma wynagrodzenie przez spółkę holdingową, czy bezpośrednio, nie ma znaczenia podczas badania niniejszego przypadku w świetle przepisów dotyczących pomocy.
(149) Cichy udział miał czas trwania 16 lat, tzn. wcześniejsze wypowiedzenie było wykluczone.
W związku z tym należy go uznać za cichy udział terminowy, pomimo tak długiego okresu trwania.
(150) Niemcy twierdziły, że wynagrodzenie za cichy udział w wysokości 1,29 % jest odpowiednie w związku z porównywalnością z innymi instrumentami oraz brakiem płynności.
BdB uważało, że w przeciwieństwie do kapitału zapasowego należy dokonać potrącenia, ale generalnie należy założyć podobieństwo z inwestycją w kapitał zakładowy, stąd wyższe wynagrodzenie, jak już przedstawiono powyżej.
Baza kapitałowa
(151) Wartość cichego udziału wynosiła od dnia 1 stycznia 1993 r. nieprzerwanie 300 mln DEM.
Jednak przed uznaniem tej kwoty przez BAKred nie mogła być ona w pełni wykorzystana jako obowiązkowy kapitał własny, jak już przedstawiono powyżej.
Od dnia 1 stycznia 1997 r. do maja 2003 r. włącznie można było wykorzystać całe 300 mln DEM.
W zamieszczonej w pkt 183 tabeli przedstawiono podstawę obliczenia odpowiedniego zysku z obowiązkowego kapitału własnego.
(152) Cichy udział niepokryty do 1997 r. wprawdzie nie był lub nie mógł być wykorzystany do rozszerzenia działalności komercyjnej, stanowił jednak korzyść dla HLB, ponieważ wysokość kapitału własnego ujęta w bilansie informuje inwestorów także o solidności banku i w związku z tym wpływa na warunki, na których bank może pozyskiwać kapitał obcy.
Wierzyciele i agencje ratingowe biorą pod uwagę całościową sytuację ekonomiczną i finansową banku.
Kwota ta wprawdzie nie mogła być wykorzystana do corocznego rozszerzenia działalności, ale poprawiła wizerunek banku w oczach wierzycieli, dlatego funkcję ekonomiczną kapitału można porównać przynajmniej z gwarancją.
(153) Inwestor rynkowy zażądałby odpowiedniego wynagrodzenia w związku z korzyścią ekonomiczną płynącą z tych środków.
Wynagrodzenie to, dokładnie tak jak w przypadku kapitału zapasowego, było jednakże niższe od wynagrodzenia za tę część kapitału, którą HLB mógł wykorzystać na działalność komercyjną.
Kwalifikacja prawna i ekonomiczna wniesionego kapitału
(154) Analogicznie do decyzji 200/392/WE Komisja oblicza odpowiednie wynagrodzenie za przeniesiony majątek celowy, biorąc pod uwagę możliwość jego wykorzystania do celów komercyjnych przez bank HLB.
Jak już wyjaśniono, punktem odniesienia dla oceny, czy wynagrodzenie jest zgodne z zasadami rynkowymi, jest wynagrodzenie, którego zażądałby inwestor rynkowy, udostępniający bankowi kapitał własny w takiej formie.
(155) BdB twierdzi przy tym, że mamy do czynienia z inwestycją podobną do inwestycji w kapitał zakładowy.
Wprawdzie przeciwko tej porównywalności przemawia możliwość wypowiedzenia, nawet jeśli po tak długim czasie.
Jednak cichy udział pokrywa straty w takim samym stopniu jak kapitał zakładowy.
Ostatecznie możliwość wypowiedzenia zmniejsza ryzyko, co pozwala na obniżenie marży za cichy udział w porównaniu z marżą za kapitał zakładowy.
Niemcy natomiast zaprzeczają, że inwestycja ta jest podobna do inwestycji w kapitał zakładowy, utrzymując że kapitał jest raczej cichym udziałem, co ma wpływ na wysokość wynagrodzenia.
(156) Niemcy, BdB oraz Komisja zgadzają się, że cichy udział stanowi kapitał podstawowy.
Cichy udział został uznany przez BAKred, chociaż dopiero od 1997 r., za kapitał podstawowy ("kapitał pierwszej kategorii") i dlatego można go porównać tylko z takimi instrumentami kapitału własnego, które w roku wniesienia były uznawane w Niemczech za kapitał podstawowy.
(157) W tej części Komisja zgadza się ze stanowiskiem stron biorących udział w postępowaniu.
Już w decyzji 2000/392/WE Komisja sprecyzowała, że porównanie majątku Wfa, również uznanego za kapitał podstawowy, z instrumentami kapitałowymi, które mogą być wykorzystane tylko jako kapitał uzupełniający, jak np. certyfikaty uprawniające do udziału w zyskach oraz akcje uprzywilejowane bez prawa głosu, nie może stanowić podstawy odpowiedniego wynagrodzenia za przeniesiony kapitał [33].
Kapitał podstawowy ma istotne znaczenie dla przedsiębiorstwa, ponieważ pozwala na pozyskanie środków uzupełniających (np. certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach) w takiej samej wysokości, i w ten sposób pozwala na powiększenie środków własnych.
Warunkiem uznania za kapitał podstawowy jest podwyższona ekspozycja na ryzyko udostępnionego kapitału, co przeważnie znajduje odbicie w wyższym wynagrodzeniu rynkowym tych instrumentów.
Porównanie z kapitałem uzupełniającym, który tylko w ograniczonym stopniu może być przeznaczony na rozszerzenie działalności, należy od razu wykluczyć.
(158) Zdaniem Komisji analiza ryzyka przemawia za tym, że cichy udział typologicznie jest "normalnym" cichym udziałem, a nie kapitałem zakładowym.
W tym punkcie Komisja przychyla się do zdania Niemiec.
Zarówno kwestionowany cichy udział, jak również inne, terminowe ciche udziały pozyskane na rynku kapitałowym zostałyby zwrócone w przypadku upadłości przed kapitałem zakładowym, co znaczy, że inwestor otrzyma je z masy upadłościowej, a w przypadku inwestycji w kapitał zakładowy nie otrzymałby nic.
Tak długo, jak przedsiębiorstwo nie będzie przynosić strat, FHH otrzyma całe uzgodnione wynagrodzenie, podczas gdy inwestorowi w kapitał zakładowy przysługuje tylko roszczenie do wypłaty dywidendy odpowiednio do jego udziału w zyskach, tzn. znacznie zredukowanej.
Obliczenie odpowiedniego wynagrodzenia za terminowy cichy udział w HLB
(159) Jak już wyjaśniono, Komisja uznaje przedmiotowe działanie kapitałowe za cichy udział.
Zatem do oceny zgodności z rynkiem tego konkretnie ustalonego wynagrodzenia miarodajne jest, czy można je uznać za standardowe wynagrodzenie rynkowe za ekonomicznie i prawnie porównywalne transakcje, których przedmiotem są ciche udziały.
Wynagrodzenie za przedmiotowy cichy udział, należy, zakładając metodykę zastosowaną przez FHH oraz HLB, obliczyć na podstawie cichych udziałów o określonym czasie trwania, których inne parametry są jednak porównywalne.
(160) Niemcy twierdziły, że w latach 90-tych banki krajów związkowych coraz częściej wykorzystywały ciche udziały do rozszerzenia swojej bazy kapitałowej.
Cichy udział powstały w wyniku wniesienia udziałów WK do HLB jest prawdopodobnie jedną z pierwszych takich transakcji o znacznej wartości w niemieckim sektorze bankowym.
(161) Jak pokazuje analiza ryzyka różnych instrumentów kapitału własnego, ciche udziały – przy porównywalnej funkcji gwarancyjnej – ze względu na możliwość nadania im cech terminowej inwestycji ze stałym wynagrodzeniem wykazują duże podobieństwo do certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach (Genussscheine).
Bank przyjmujący uzyskuje przy tym korzyść podatkową, ponieważ odsetek nie wypłaca się z podzielonego zysku, ale zwyczajowo, i także w tym przypadku, są one kosztem działalności (pomniejszającym podatek).
(162) Cichy udział banku HLB z dnia 1 stycznia 1993 r. był pierwszą i przez prawie pięć lat również jedyną taką transakcją dla banku, a HLB nie miał informacji o porównywalnych transakcjach innych banków krajów związkowych w tym czasie.
Bezpośrednie określenie odpowiedniej premii za ryzyko dla cichego udziału na podstawie innych umów o wniesienie cichych udziałów jest w związku z tym niemożliwe.
Dostępne dane dotyczące terminowych i bezterminowych cichych udziałów wniesionych przez osoby trzecie w latach 1997 do 1998 r. umożliwiają jednak pośrednie wnioski, jeżeli możliwa jest kwantyfikacja zmian odpowiedniej premii za ryzyko za instrumenty kapitału własnego banku HLB między końcem 1992 r. a końcem 1997 r.
Wymiernikiem mogą tutaj być zmiany premii za ryzyko dla długoterminowych papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach HLB (HLB-Genussscheine).
Jak pokazuje przekazane zestawienie, marża za ryzyko certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach banku HLB, której żądali inwestorzy, w tym okresie wzrosła zauważalnie [34].
Jeżeli więc przeniesiemy sytuację rynkową z końca 1997 r. na dzień 31 grudnia 1992 r., odpowiednia premia za ryzyko na koniec 1992 r. przynajmniej nie będzie za niska [35].
Zgodnie z tym premię odpowiednią na koniec 1992 r. za ryzyko cichego udziału o czasie trwania i można obliczyć przy pomocy następującego równania: Premia za ryzyko ciche udziały, i,1992 = swap spread obligacje federalne, i,1992 + swap spread ciche udziały, i,1997.
(163) Z danych uzyskanych z rynku w grudniu 1997 r. oraz w lutym 1998 r. oraz stóp procentowych wniesionych cichych udziałów dla cichych udziałów z 16-letnim terminem wyliczono marżę w wysokości ok. 1,25 % ponad swap.
W odniesieniu do danych rynkowych z dnia 31 grudnia 1992 r. (swap spread obligacji federalnych w wysokości 0,04 %) odpowiednią premię za ryzyko 16-letnich cichych udziałów należy obliczyć w następujący sposób: 0,04 % +1,25 % = 1,29 %.
(164) Alternatywnie można również obliczyć odpowiednią premię za ryzyko na podstawie warunków innych instrumentów finansowych o podobnym profilu ryzyka, co jest powszechnie stosowane w praktyce.
Terminowe ciche udziały ze względu na profil ryzyka należy umieścić między certyfikatami uprawniającymi do udziału w zyskach a bezterminowymi cichymi udziałami.
Ich premia za ryzyko powinna więc być wyższa niż certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach, ale niższa niż bezterminowych cichych udziałów.
Podczas gdy wartości referencyjne dla bezterminowych cichych udziałów istniały dopiero od października 1999 r., dane rynkowe dla certyfikatów uprawniających do udziału w zysku były dostępne już na początku lat 90-tych, ponieważ instrumenty te od dawna są już emitowane i znajdują się w obrocie giełdowym.
Oprócz tego premie za ryzyko dla certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach banków niemieckich na połowę grudnia 1991 r. znalazły się również w ekspertyzie Lehman Brothers sporządzonej na potrzeby WestLB [36].
(165) Aby na podstawie warunków dla certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach HLB na koniec 1992 r. wyciągnąć wnioski na potrzeby premii za ryzyko terminowych cichych udziałów w HLB, konieczne było oszacowanie odpowiedniej marży na zysk z kapitału między tymi dwoma instrumentami.
Także tutaj w związku z niepełnymi danymi można było oprzeć się tylko na sytuacji rynkowej na koniec 1997 r./początek 1998 r. i obliczone w ten sposób ryzyko inwestora banku HLB przyjąć jako adekwatne na koniec 1992 r.
Odpowiednią premię za ryzyko cichego udziału na koniec 1992 r. można obliczyć przy pomocy następującego równania: premia za ryzyko ciche udziały, i,1992 = premia za ryzyko papiery wart. uprawniające do udziału w zysku i,1992 + spread ciche udziały/certyfikaty. uprawniające do udziału w zysku, i,1997.
(166) Z danych uzyskanych z rynku w grudniu 1997 r. oraz w lutym 1998 r. dla cichych udziałów z 16-letnim terminem wyliczono na koniec 1997 r. marżę w wysokości ok. 0,35 % do 0,40 % ponad stopą 10-letnich certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach HLB.
W odniesieniu do danych rynkowych z dnia 31 grudnia 1992 r. (premia za ryzyko 8-letnich certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach HLB w wysokości 0,91 %) odpowiednia premia za ryzyko 16-letnich cichych udziałów wynosi od 1,26 % do 1,31 %.
Stosując premię za ryzyko 10-letnich certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach w wysokości 0,90 %, przyjętą w ekspertyzie Lehman Brothers na koniec 1991 r. [37], otrzymamy prawie identyczne wartości.
(167) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy marża – obliczona obydwiema metodami – wynosi od 1,26 % do 1,31 %.
Komisja otrzymała dane dotyczące emisji certyfikatów uprawniających do udziału w zyskach oraz wniesionych wkładów, na podstawie których dokonano obliczeń.
Komisja dysponuje również zestawieniami za odpowiednie lata obowiązujących stóp procentowych bezpiecznych obligacji federalnych oraz federalnych swaps spreds i miarodajnych spreads obowiązujących dla cichych udziałów.
W związku z tym Komisja doszła do wniosku, że marża w wysokości 1,29 % jest w pełni uzasadniona.
(168) Zdaniem Komisji, przeprowadzając ocenę przedmiotowego cichego udziału z punktu widzenia przepisów o pomocy państwa, można zrezygnować z bardziej zaawansowanego badania rynku.
Wystarczy, że Komisja przekona się na podstawie przedstawionych tendencji, że uzgodnione wynagrodzenie mieści się w przedziale rynkowym.
Koszty płynności
(169) Można uznać zgodne w tym zakresie argumenty Niemiec oraz BdB odnośnie do kosztów płynności, że "normalne" wniesienie kapitału do banku przysparza mu zarówno płynności, jak i środków własnych, które są konieczne do rozszerzenia działalności w świetle przepisów nadzoru bankowego.
Jak już wcześniej wyjaśniono, aby bank mógł w pełni wykorzystać kapitał, tzn. rozszerzyć aktywa ważone 100 %-towym ryzykiem o współczynnik 12,5 (tzn. 100 podzielone przez współczynnik wypłacalności 8 %), musi się on refinansować na rynkach kapitałowych 11,5 razy.
Mówiąc prościej, różnica 12,5 razy otrzymanych i 11,5 razy zapłaconych odsetek od tego kapitału minus inne koszty banku (np. koszty administracyjne) daje zysk z kapitału własnego [38].
Ponieważ na początku przedmiotowy cichy udział nie przysparzał płynności bankowi HLB, poniósł on dodatkowe koszty finansowania w wysokości kwoty kapitału, kiedy pozyskiwał konieczne środki na rynkach finansowych, aby w pełni wykorzystać możliwości transakcyjne.
Z powodu dodatkowych kosztów przy obliczaniu odpowiedniego wynagrodzenia konieczne jest właściwe potrącenie.
Inwestor rynkowy nie może oczekiwać, że otrzyma takie samo wynagrodzenie, jak za kapitał wniesiony w gotówce.
(170) Jednakże, w odróżnieniu od BdB, Komisja uważa, że należy odjąć stopę refinansowania brutto.
Koszty refinansowania są kosztami działalności i zmniejszają przychód do opodatkowania.
To samo dotyczy także wynagrodzenia za cichy udział wniesiony od początku w płynnej formie.
W porównaniu z tym, który, jak przedstawiono powyżej, umożliwia odpowiedni test rynkowy, nie powstaje żadna dodatkowa korzyść podatkowa.
Wynik netto banku zmniejsza się zatem w obu przypadkach o kwotę odsetek zapłaconych za płynność.
W ten sposób całość kosztów refinansowania można zaliczyć w koszty.
(171) Ten stan rzeczy jest podobny do przypadku Banku Krajów Związkowych Hesji i Turyngii, a różni się od innych banków krajów związkowych, które również były przedmiotem postępowania wyjaśniającego, ponieważ w tych ostatnich fundusze celowe zostały zaksięgowane w bilansie jako kapitał zapasowy, a całe wynagrodzenie potraktowane jako zysk do podziału, a nie jako koszty działalności, i w związku z tym płatne z zysku po opodatkowaniu.
Te banki odniosły więc korzyść podatkową, skoro koszty pozyskiwanej płynności można zaliczyć w koszty działalności i pomniejszyć o nie podatek, podczas gdy nie miałoby to miejsca w przypadku inwestycji gotówkowej z identycznymi pozostałymi parametrami, która stanowi tutaj skalę porównawczą.
(172) Z braku (innej) korzyści podatkowej HLB musi zapłacić jedynie wynagrodzenie za ryzyko, na które FHH naraża swój fundusz celowy wniesiony w postaci cichego udziału, tzn. wynagrodzenie gwarancyjne wyrażone w punktach bazowych powyżej miarodajnej stopy referencyjnej.
Odpowiednie wynagrodzenie za niepokrytą część cichego udziału
(173) Jak już wspomniano wcześniej, w latach 1993 r. do 1996 r. włącznie cichego udziału nie był uznany za obowiązkowy kapitał podstawowy.
(174) W decyzji 2000/392/WE Komisja przyjęła stopę wyjściową od kwoty ujętej w bilansie, która jednak nie mogła być wykorzystana na pokrycie działalności komercyjnej, w wysokości 0,3 % przed opodatkowaniem.
Do tego doliczono marżę w wysokości kolejnych 0,3 % w związku z wysokością przedmiotowej kwoty oraz bezterminowością (patrz pkt 144).
(175) Inaczej niż w przypadku WestLB, Komisja uważa, że w związku z dużo niższą kwotą cichego udziału marża w przypadku HLB jest nieuzasadniona.
Jednak z powodu porównywalności innych parametrów Komisja uznała stopę w wysokości 0,3 % rocznie (przed opodatkowaniem) za odpowiednie wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną kapitału od chwili bilansowego wniesienia kapitału na dzień 1 stycznia 1993 r. do momentu uznania przez BAKred (patrz również pkt 145).
Ponieważ wynagrodzenie za cały cichy udział można zaksięgować w koszty działalności i pomniejszyć o nie podatek, co także w tym punkcie odróżnia je od podatkowej kwalifikacji wynagrodzenia w decyzji 2000/392/WE, marżę tę należy potraktować jako stopę przed opodatkowaniem, jako że można ją zaliczyć w koszty działalności w pełnej wysokości.
(176) Z powyższego wynika, że wynagrodzenie za cichy udział w wysokości [...] mln DEM [...] odpowiednio [maksymalnie 10 %] było zdecydowanie za wysokie.
f) Zakończenie uprzywilejowania banku
(177) Niemcy wyjaśniły, że w związku z przeprowadzonym w dniu 2 czerwca 2003 r. połączeniem banku HLB z bankiem LSH, w wyniku którego powstał HSH Nordbank, udziały, które bank HLB posiadał w WK, zostały ponownie przeniesione na FHH.
(178) W ten sposób bank HLB od dnia 2 czerwca 2003 r. nie może już pokrywać ewentualnych ryzykownych aktywów z działalności komercyjnej majątkiem funduszu celowego lub wykorzystywać go jako gwarancję.
(179) Tak więc Komisja uważa za udowodnione, że wyłączenie majątku funduszu celowego w dniu 2 czerwca 2003 r. zakończyło badane tutaj uprzywilejowanie.
g) Element pomocy
(180) Z przedstawionych podstaw obliczeń, składników wynagrodzenia oraz wynagrodzeń za różne rodzaje przeniesionych aktywów wynikają kwoty zebrane w tabeli w pkt 183, które powinny były zostać zapłacone za poszczególne składniki i lata jako odpowiednie wynagrodzenie.
(181) Od tego należy odjąć kwoty, które były składnikami wynagrodzenia ustalonymi w momencie inwestycji.
Zdaniem Komisji mowa jest o wynagrodzeniu za cichy udział w wysokości [...] mln DEM [...].
W przeciwieństwie do tego nie można zaliczyć innych składników, jak zapłacone dywidendy, które wymieniły Niemcy.
Jak wyjaśniono powyżej (patrz pkt 110), zgodnie z zasadą inwestora rynkowego nie mają znaczenia dywidendy wypłacone po inwestycji i/lub zrealizowany wzrost wartości.
(182) Komisja stoi jednakże na stanowisku, że pomimo różnic między obydwoma instrumentami kapitałowymi, dopuszczalne jest zaliczenie uzgodnionego, zawyżonego wynagrodzenia za cichy udział na poczet wynagrodzenia za całe zamierzenie inwestycyjne, ponieważ przeniesienie przeprowadzone przez FHH w 1993 r. miało charakter całościowy.
Dzięki temu można zaliczyć nadpłatę na wynagrodzenie za kapitał zapasowy.
W tym celu musi on zostać przekształcony w wartość po opodatkowaniu, którą to kwestię strony pozostawiły w ich porozumieniu otwartą.
(183) Pomoc składa się zatem z następujących elementów [39]:
Tabela 1
Obliczenie elementu pomocy – HLB (w mln DM)
(5 miesięcy) _BAR_
_BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
część cichegu udziału udostępnioego HLB _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_ 300,0 _BAR_
należne wynagrodzenie (1,29 %) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 3,9 _BAR_ 3,9 _BAR_ 3,9 _BAR_ 3,9 _BAR_ 3,9 _BAR_ 3,9 _BAR_ 1,6 _BAR_
należna prowizja za awal (0,3 %) _BAR_ 0,9 _BAR_ 0,9 _BAR_ 0,9 _BAR_ 0,9 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
opłacono _BAR_ 30,0 _BAR_ 30,0 _BAR_ 30,0 _BAR_ 30,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
nadpłata (=zaliczona za kapitał zapasowy) _BAR_ 29,1 _BAR_ 29,1 _BAR_ 29,1 _BAR_ 29,1 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
stopa opodatkowania przedsiębiorstw _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_ 50,00 % _BAR_
bez podatków _BAR_ -14,6 _BAR_ -14,6 _BAR_ -14,6 _BAR_ -14,6 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
podlegająca zaliczeniu nadpłata po opodatkowaniu _BAR_ 14,6 _BAR_ 14,6 _BAR_ 14,6 _BAR_ 14,6 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
część kapitału zapasowego udostępnionego HLB z WK1993 _BAR_ r _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_
uznane ostatecznie przez BAKred _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_ 659,4 _BAR_
z tego niepokryte – naliczenie GS I _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
z tego pokryte/możliwe do pokrycia (od 1997) _BAR_ 182,9 _BAR_ 435,6 _BAR_ 255,1 _BAR_ 208,3 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
z tego niepokryte/niemożliwe do pokrycia (od 1997) _BAR_ 476,5 _BAR_ 223,7 _BAR_ 404,2 _BAR_ 451,1 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
należne wynagrodzenie (6,57 %) _BAR_ 12,0 _BAR_ 28,6 _BAR_ 16,8 _BAR_ 13,7 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
należna prowizja za awal (0.15 %) _BAR_ 0,7 _BAR_ 0,3 _BAR_ 0,6 _BAR_ 0,7 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
należne wynagrodzenie łącznie _BAR_ 12,7 _BAR_ 29,0 _BAR_ 17,4 _BAR_ 14,4 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
podlegająca zaliczeniu nadpłata z cichego udziału _BAR_ 14,6 _BAR_ 14,6 _BAR_ 14,6 _BAR_ 14,6 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Element pomocy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ -1,9 _BAR_ 14,4 _BAR_ 2,8 _BAR_ -0,2 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
(184) Różnica między rzeczywistymi płatnościami a płatnościami zgodnymi z warunkami rynkowymi stanowi element pomocy w wysokości 177,5 mln DEM (90,75 mln EUR).
2.2.
Zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi
(185) Wskutek liberalizacji usług finansowych oraz integracji rynków finansowych sektor bankowy na obszarze Wspólnoty narażony jest coraz bardziej na zakłócenia konkurencji.
Sytuacja ta zaostrza się obecnie jeszcze w ramach unii gospodarczo-walutowej, która ma przyczynić się do zniesienia pozostałych przeszkód dla konkurencyjności na rynkach usług finansowych.
(186) Będący beneficjentem Bank HLB prowadzi działalność bankową zarówno regionalnie, jak i w skali międzynarodowej.
HLB uważał się za uniwersalny bank komercyjny, który finansował i nadal finansuje jako HSH Nordbank budowy statków na całym świecie.
Pomimo nazwy, tradycji oraz zadań uregulowanych ustawowo, bank HLB do 2003 r. w żadnym razie nie był jedynie bankiem lokalnym lub regionalnym.
(187) Fakty pokazują, że bank HLB świadczył usługi, konkurując z innymi bankami europejskimi poza Niemcami oraz, ponieważ banki z innych państw europejskich prowadzą swoją działalność w Niemczech, na terenie Niemiec.
(188) Należy zwrócić uwagę również na to, że istnieje ścisły związek między kapitałem własnym instytucji kredytowej a jego działalnością bankową.
Bank może pracować i rozszerzać swoją działalność komercyjną tylko wtedy, gdy posiada wystarczający, uznany kapitał własny.
Ponieważ bank HLB otrzymał ten kapitał własny na cele wypłacalności wskutek podjęcia przez państwo środka pomocy, wpłynęło to pośrednio na możliwości transakcyjne banku.
(189) W związku z tym stwierdza się, że pomoc udzielona bankowi HLB zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
2.3.
Wynik
(190) Na podstawie powyższych rozważań można stwierdzić, że zostały spełnione wszystkie kryteria art. 87 ust. 1 Traktatu WE i w związku z tym przeniesienie majątku funduszu celowego stanowi pomoc w rozumieniu tego artykułu.
3.
Zgodność ze wspólnym rynkiem
(191) W dalszej kolejności należy zbadać, czy pomoc ta może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Żadne odstępstwo określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie znajduje zastosowania.
Pomoc nie ma charakteru socjalnego, ani nie została przyznana indywidualnym konsumentom.
Nie miała ona także na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych podziałem Niemiec.
(192) Pomoc nie ma celu wspierania regionów – nie jest przeznaczona ani na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych – dlatego nie ma zastosowania ani art. 87 ust. 3 lit. a), ani aspekt regionów gospodarczych wymieniony w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. Pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania. Wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego także nie stanowią celu pomocy.
(193) Kontynuacja działalności banku HLB również nie była zagrożona w momencie przeprowadzania wymienionego działania, dlatego nie pojawiła się kwestia czy upadłość jednego z dużych banków, jakim jest HLB, mogłaby doprowadzić do kryzysu sektora bankowego w Niemczech, co z kolei na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE mogłoby uzasadniać przyznanie pomocy w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec.
(194) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc państwa przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi niektórych sektorów gospodarczych.
Zasadniczo może to także odnosić się do pomocy na restrukturyzację w sektorze bankowym.
W omawianym przypadku jednakże brak przesłanek koniecznych do zastosowania powyższego wyjątku.
Banku HLB nie można uznać za przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji, które musi otrzymać pomoc państwa dla odzyskania rentowności.
(195) Art. 86 ust. 2 Traktatu WE, który dopuszcza w określonych wyjątkowych sytuacjach odstępstwa od przepisów Traktatu o pomocy państwa, zasadniczo dotyczy także sektora usług finansowych.
Komisja potwierdziła powyższe stwierdzenie w sprawozdaniu pt. "Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez sektor bankowy" [40].
W niniejszym przypadku nie zostały spełnione przesłanki formalne, Niemcy również nie powołały się na nie.
(196) Ponieważ żadne z odstępstw od zasady zakazu pomocy państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE nie znajduje zastosowania, niniejszej pomocy państwa nie można uznać za zgodną z Traktatem.
Wniesienie udziałów WK do HLB w dniu 1 stycznia 1993 r. nie jest pomocą istniejącą.
(197) Nie można uznać, że przeniesienie z dnia 1 stycznia 1993 r. mieści się w systemie poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
(198) Po pierwsze przesłanki stanu nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców banku za zobowiązania wierzycieli (Gewährträgerhaftung), jeżeli majątek banku nie jest wystarczający do ich zaspokojenia, od początku nie były spełnione.
Wniesienie kapitału nie ma nic wspólnego ani z zaspokojeniem wierzycieli HLB, ani też majątek HLB nie był wyczerpany.
(199) Po drugie nie zachodzi stan konieczności zapewnienia bankowi płynności (Anstaltslast). Poręczenie państwowe Anstaltslast zobowiązuje udziałowca (Anstaltsträger) do zapewnienia bankowi HLB środków koniecznych do prowadzenia działalności banku kraju związkowego, jeżeli zdecyduje on, że bank ma kontynuować działalność. Jednak w momencie wniesienia kapitału bank HLB w żadnym wypadku nie był w sytuacji, w której prowadzenie prawidłowej działalności nie byłoby możliwe. Wniesiony kapitał nie był więc konieczny do zapewnienia prawidłowej działalności banku HLB. Dzięki działaniu kraju związkowego jako właściciela, wynikającym ze świadomej kalkulacji ekonomicznej, bank będzie mógł również w przyszłości sprostać konkurencji na rynku. Do takiej normalnej, ekonomicznej decyzji kraju związkowego nie ma zastosowania "szczególna regulacja" poręczenia państwowego Anstaltslast. Z braku innych reguł pomocy państwa, które można by zastosować zgodnie z art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 1 Traktatu WE, wniesienie kapitału należy uznać za nową pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
IX.
Wnioski
(200) Nie można nakazać windykacji prawdopodobnej pomocy związanej z wniesieniem udziałów WK w dniu 1 stycznia 1986 r., ponieważ upłynął termin określony w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, należy więc uznać ją za pomoc istniejącą w rozumieniu art. 15 ust. 3 ww. rozporządzenia.
(201) Pomocy związanej z wniesieniem udziałów WK w dniu 1 stycznia 1993 r. nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem ani na podstawie art. 87 ust. 2 lub ust. 3 Traktatu WE, ani na podstawie innego postanowienia Traktatu.
Zgodnie z tym pomoc uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem, należy ją znieść, a Niemcy muszą przeprowadzić windykację pomocy przyznanej bezprawnie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa w wysokości 90,75 mln EUR, przyznaną przez Niemcy w okresie od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 1 czerwca 2003 r. na rzecz Hamburskiego Banku Krajowego – Centrali Żyrowej, obecnie HSH Nordbank AG, uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Niemcy podejmą wszystkie konieczne środki w celu windykacji od beneficjenta przyznanej bezprawnie pomocy, o której jest mowa w art. 1.
Artykuł 3
Windykacja pomocy nastąpi bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie narodowym, pod warunkiem, że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie tej decyzji.
Kwota pomocy podlegająca windykacji obejmuje odsetki naliczone od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi do daty jej skutecznej windykacji.
Odsetki zostaną naliczone zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [41].
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję przy pomocy załączonego kwestionariusza o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
Artykuł 5
Decyzja jest skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Niemcy na rzecz Landesbank Schleswig-Holstein Girozentrale, obecnie HSH Nordbank AG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3930)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/741/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu Państwa Członkowskiego oraz zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje
I. PROCEDURA
(1) Przedmiotem postępowania jest przeniesienie Instytucji Kredytowej Wspierającej Budownictwo Mieszkaniowe kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn (Wohnungsbaukreditanstalt des Landes Schleswig-Holstein, dalej zwanej "WKA"), Kasy Wspierającej Rozwój Gospodarczy kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn (Wirtschaftsaufbaukasse Schleswig-Holstein AG, dalej zwanej "WAK") oraz rezerwy celowej – nieruchomości, dokonane przez kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn na rzecz Banku Kraju Związkowego Szlezwik-Holsztyn – Centrali Żyrowej (Landesbank Schleswig-Holstein Girozentrale, dalej zwanego "LSH").
Postępowanie powiązane jest z sześcioma innymi postępowaniami wszczętymi przeciw Niemcom z powodu wniesienia aktywów do banków krajów związkowych, w szczególności do Zachodnioniemieckiego Banku Kraju Związkowego – Centrali Żyrowej (Westdeutsche Landesbank Girozentrale, dalej zwanego "WestLB").
(2) W dniu 12 stycznia 1993 r. Komisja wystosowała do Niemiec wniosek o udzielenie informacji dotyczących podwyższenia kapitału w wysokości 4 mld DEM w WestLB wskutek włączenia Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego (Wohnungsbauförderanstalt, dalej zwanej "WfA") oraz podobnego podwyższenia środków własnych w bankach innych krajów związkowych.
We wniosku o udzielenie informacji Komisja pytała o to, w jakich bankach krajowych doszło do przeniesienia przedsiębiorstw publiczno-prawnych oraz o powody przeprowadzenia powyższych transakcji.
(3) Niemcy odpowiedziały w pismach z dnia 16 marca 1993 r. oraz 17 września 1993 r.
Komisja zwróciła się do Niemiec o dalsze informacje w pismach z 10 listopada 1993 r. oraz 13 grudnia 1993 r., a Niemcy przekazały odpowiedź pismem z dnia 8 marca 1994 r.
(4) W pismach z dnia 31 maja 1994 r. oraz 21 grudnia 1994 r. Federalne Zrzeszenie Banków Niemieckich (Bundesverband deutscher Banken e.V., dalej zwane "BdB"), reprezentujące banki prywatne z siedzibą w Niemczech, poinformowało Komisję między innymi o włączeniu WKA oraz WAK łącznie z ich całym majątkiem z dniem 1 stycznia 1991 r. do banku LSH.
Jednocześnie powstały wcześniej Bank Inwestycyjny Szlezwik-Holsztyn (Investitionsbank Schleswig-Holstein, dalej zwany "IB") przejął zadania WKA oraz WAK.
IB jest osobnym działem banku LSH.
Zdaniem BdB związane z tym podwyższenie środków własnych LSH stanowi zakłócenie konkurencji na korzyść LSH, ponieważ za wniesienie majątku nie uzgodniono wynagrodzenia zgodnego z zasadą inwestora rynkowego.
W drugim wymienionym piśmie BdB wniosło formalną skargę i wezwało Komisję do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przeciwko Niemcom na podstawie art. 93 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 2).
(5) Skarga dotyczyła także podobnych transferów majątku na rzecz Landesbank Berlin, Westdeutsche Landesbank, Norddeutsche Landesbank, Hamburger Landesbank oraz Bayerische Landesbank.
W lutym i marcu 1995 r. oraz w grudniu 1996 r. do skargi Federalnego Zrzeszenia Banków Niemieckich przyłączyło się kilka pojedynczych banków.
(6) W pismach z dnia 6 sierpnia 1997 r. oraz dnia 30 lipca 1998 r. BdB poinformowało Komisję o dwóch dalszych transferach majątku w krajach związkowych Szlezwik-Holsztyn oraz Hesja na rzecz LSH oraz Banku Kraju Związkowego Hesja-Turyngia (Landesbank Hessen-Thüringen).
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez BdB kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn zamierzał wnieść zabudowane nieruchomości gruntowe kraju związkowego do banku IB oraz wykazać ten majątek jako rezerwę celową w kapitale własnym LSH.
BdB powołał się na § 20 projektu ustawy zmieniającej Ustawę o Banku Inwestycyjnym kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn (stan na 26 czerwca 1997 r.), zgodnie z którym majątek w nieruchomościach po odjęciu zobowiązań należy wykazać w kapitale własnym LSH jako rezerwę celową.
BdB zwrócił uwagę na uzasadnienie ustawy dotyczące § 20 projektu, według którego rezerwa celowa nieruchomości stanowi obowiązkowy kapitał własny banku kraju związkowego zgodnie z niemieckim Prawem bankowym (Kreditwesengesetz).
Wskazany w uzasadnieniu ustawy cel "mobilizacji majątku kraju związkowego w celu uzyskania płynności bez utraty kompetencji dyspozycyjnej i decyzyjnej kraju związkowego" nie zostałby spełniony, jeśli bank LSH zapłaciłby rynkową cenę zakupu za przeniesione nieruchomości.
(7) Komisja zbadała w pierwszej kolejności wniesienie majątku do WestLB, wyjaśniła jednakże, że zbada wniesienia majątku do innych banków w świetle wyników sprawy WestLB [2].
W decyzji 2000/392/WE [3] Komisja wyjaśniła ostatecznie w 1999 r., że pomoc państwa (różnica między uiszczonym wynagrodzeniem a wynagrodzeniem rynkowym) nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem i nakazała zwrot pomocy.
Sąd Pierwszej Instancji uchylił powyższą decyzję wyrokiem z dnia 6 marca 2003 r. [4]z powodu niewystarczającego uzasadnienia dwóch elementów użytych do obliczenia wysokości wynagrodzenia, lecz potwierdził ją w pod każdym innym względem.
(8) W dniu 1 września 1999 r. Komisja wystosowała do Niemiec wniosek o udzielenie informacji dotyczących wniesienia majątku do pozostałych banków krajów związkowych.
Niemcy w odpowiedzi przesłały w piśmie z dnia 8 grudnia 1999 r. informacje odnośnie do wniesienia WKA oraz WAK do LSH, uzupełnione w piśmie z dnia 22 stycznia 2001 r.
Na kolejne pismo z dnia 22 lutego 2001 r. Niemcy odpowiedziały dnia 3 maja 2001 r.
(9) Komisja poinformowała Niemcy pismem z dnia 13 listopada 2002 r. o przyjęciu decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE odnośnie do przeniesienia WKA, WAK oraz rezerwy celowej – nieruchomości kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn do LSH.
Jednocześnie Komisja wszczęła także postępowania z powodu podobnych transferów aktywów na rzecz Norddeutsche Landesbank Girozentrale, Bayerische Landesbank, Hamburgische Landesbank Girozentrale oraz Landesbank Hessen-Thüringen.
Wcześniej, już w lipcu 2002 r., Komisja wszczęła postępowanie w związku z wniesieniem Instytucji Kredytowej Wspierającej Budownictwo Mieszkaniowe (Wohnungsbaukreditanstalt) do Landesbank Berlin.
(10) Decyzje o wszczęciu postępowań wyjaśniających opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(11) W piśmie z dnia 11 kwietnia 2003 r. bank LSH przekazał uwagi dotyczące wszczęcia postępowania w sprawie LSH.
(12) W piśmie z dnia 14 kwietnia 2003 r. Niemcy przedstawiły swoje uwagi odnośnie do wszczęcia postępowania.
(13) W piśmie z dnia 29 lipca 2003 r. BdB przekazało uwagi dotyczące wszystkich decyzji o wszczęciu postępowania z dnia 13 listopada 2002 r.
(14) Na kolejny wniosek Komisji o udzielenie informacji z dnia 11 września 2003 r. Niemcy przekazały kolejne informacje w pismach z dnia 29. października i 6. listopada 2003 r. oraz ustosunkowały się do uwag BdB w kwestii LSH.
W piśmie z dnia 30 października 2003 r. Niemcy przekazały stanowisko kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia oraz WestLB odnośnie do uwag BdB w kwestii pięciu postępowań dotyczących banków krajowych wszczętych w listopadzie 2002 r..
(15) Na kolejne wnioski Komisji o udzielenie informacji z dnia 7 kwietnia 2004 r., 30 kwietnia 2004 r., 19 maja 2004 r. oraz 12 sierpnia 2004 r. Niemcy odpowiedziały w pismach z dnia 1. i 28. czerwca 2004 r., 27 maja 2004 r., 23 czerwca 2004 r., 27 sierpnia 2004 r. oraz 30 września 2004 r.
(16) Dnia 19 lipca 2004 r. główny skarżący (BdB), kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia oraz WestLB AG przedłożyli tymczasowe porozumienie o odpowiednim wynagrodzeniu za przeniesiony majątek.
Powyższe wynagrodzenie powinno być ich zdaniem podstawą przyjęcia decyzji przez Komisję.
Komisja otrzymała ostateczną wersję porozumienia dnia 13 października 2004 r.
Ponadto BdB, kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn oraz HSH Nordbank, bank który powstał z LSH oraz Hamburskiego Banku Krajowego w 2003 r., przekazały dnia 29 września 2004 r. tymczasowe porozumienie o odpowiednim wynagrodzeniu za wniesiony majątek funduszu celowego.
Następnie Komisja otrzymała kilka pism od powyższych stron oraz od Niemiec.
Ostateczna wersja porozumienia w sprawie przeniesienia majątku funduszu celowego na rzecz banku LSH wpłynęła do Komisji dnia 14 października 2004 r.
Za wyjątkiem Banku Krajów Związkowych Hesji i Turyngii, także w innych przypadkach doszło do zawarcia odpowiednich porozumień związanych z przeniesieniem aktywów do banków krajów związkowych, które zostały przekazane Komisji.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKÓW
1.
BANK KRAJU ZWIĄZKOWEGO SZLEZWIK-HOLSZTYN CENTRALA ŻYROWA
(17) Bank Kraju Związkowego Szlezwik-Holsztyn Centrala Żyrowa (w skrócie LB Kilonia) z siedzibą w Kilonii wykazując sumę bilansową koncernu w wysokości 145,5 mld EUR (dzień bilansowy 31 grudnia 2002 r.), był jednym z 15 największych banków Niemiec.
Został on założony w 1917 r. jako Bank Krajowy Prowincji Szlezwik-Holsztyn.
Bank był publiczno-prawną instytucją kredytową, która przyjęła formę prawną instytucji prawa publicznego.
(18) Właścicielami LSH od 1994 r. są koncern WestLB (39,9%), kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn (25,05 %), Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych Szlezwika-Holsztynu (25,05 %), oraz Bank Kraju Związkowego Badenia-Wirtembergia (10 %).
Powyższa struktura własnościowa ukształtowała się na skutek przeniesienia w dniu 1 stycznia 1994 r. udziałów przez kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn oraz Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych Szlezwika-Holsztynu do banku WestLB oraz Banku Kraju Związkowego Badenia-Wirtembergia.
Przed powyższym transferem kraj związkowy oraz Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych posiadały po 50 % udziałów.
(19) Dnia 2 czerwca 2003 r. w wyniku fuzji LSH oraz Hamburskiego Banku Krajowego powstał bank HSH Nordbank AG, który przyjął formę prawną spółki akcyjnej.
Podatkowo i bilansowo fuzja nastąpiła z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2003 r.
(20) W 2002 r. LSH wykazał w sprawozdaniu z działalności współczynnik kapitału podstawowego dla koncernu w wysokości 6,5 % oraz współczynnik wypłacalności w wysokości 10,3 %.
Rentowność kapitału własnego wynosiła w 2002 r. 10,4 %.
(21) Zgodnie z § 42 Ustawy o kasach oszczędnościowych dla kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn LSB działał jako bank państwowy, bank centralny kas oszczędnościowych oraz bank komercyjny.
Bank wykonywał transakcje bankowe kraju związkowego, wspierał kasy oszczędnościowe przy wykonywaniu ich zadań oraz udzielał kredytów komunalnych.
Będąc bankiem państwowym, udzielał on kredytów sektorowi publicznemu, uczestniczył – częściowo jako członek konsorcjum wraz z bankami prywatnymi – w plasowaniu pożyczek kraju związkowego oraz pożyczek pod skrypt dłużny.
Niezależnie od powyższego LSH działał jako uniwersalny bank komercyjny.
(22) Zatrudniając ponad 2500 pracowników, LSH miał oparcie w regionie i był zorientowany na działalność międzynarodową, a jako bank północy postrzegał Niemcy Północne oraz region bałtycki za główny obszar swojej działalności.
Posiadał on własne oddziały, przedstawicielstwa oraz udziały, a także był międzynarodowym specjalistą produktu i sektora w zakresie finansowania transportu, budowy statków i nieruchomości, finansowania banków i w zwiększającym się stopniu w transakcjach syndykowanych, działając również aktywnie na międzynarodowych rynkach kapitałowych.
2.
TRANSFER MAJĄTKU WKA ORAZ WAK I REZERWY CELOWEJ – NIERUCHOMOŚCI DO LSH
2.1.
ZAŁOŻENIE I ROZWÓJ BANKU INWESTYCYJNEGO SZLEZWIKA-HOLSZTYNU
(23) Na mocy Ustawy o Banku Inwestycyjnym Szlezwika-Holsztynu (Investitionsbankgesetz, zwanej dalej "IBG") z dnia 11 grudnia 1990 r. z dniem 1 stycznia 1991 r. utworzono bank IB jako organizacyjnie i gospodarczo samodzielną instytucję prawa publicznego bez zdolności prawnej, należącą do banku LSH.
IB jest refinansowany w imieniu i za pośrednictwem LSH.
(24) IB jest centralną instytucją wspierającą politykę gospodarczą i strukturalną kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn.
Oferta IB obejmuje wspieranie gospodarki i budownictwa mieszkaniowego, projektów na rzecz ochrony środowiska oraz energii, wspieranie zadań komunalnych i rolnictwa oraz zarządzanie projektami kraju związkowego i gmin.
[6] Ponadto IB wspiera rozwój infrastruktury w regionie Morza Bałtyckiego.
(25) Na mocy ustawy z dnia 7 maja 2003 r., która weszła w życie 1 czerwca 2003 r., z majątku LSH wyodrębniono IB z mocą prawną od dnia 1 czerwca 2003 r., a skutkiem bilansowym wstecznie od dnia 1 stycznia 2003 r. i nadano mu formę prawną zdolnej do czynności prawnych instytucji prawa publicznego pod nazwą "Bank Inwestycyjny Szlezwika-Holsztynu" z siedzibą w Kilonii.
Majątek przypisany wyodrębnionemu Bankowi Inwestycyjnemu Szlezwika-Holsztynu ze wszystkimi składnikami aktywów i pasywów został przeniesiony do Banku Inwestycyjnego Szlezwik-Holsztyn w drodze sukcesji uniwersalnej.
Pomimo wstecznej mocy bilansowej na dzień 1 stycznia 2003 r. LSH mógł do dnia 1 czerwca 2003 r. pokrywać transakcje komercyjne kapitałem IB w ten sam sposób jak dotąd.
(26) Z mocą prawną od dnia 1 czerwca 2003 r. oraz wsteczną mocą bilansową od dnia 1 stycznia 2003 r. powstała także Instytucja Zarządzająca Nieruchomościami Szlezwika-Holsztynu (LVSH) jako instytucja prawa publicznego posiadająca zdolność do czynności prawnych pod nazwą "Instytucja Zarządzająca Nieruchomościami Szlezwika-Holsztynu" ("Liegenschaftsverwaltung Schleswig-Holstein") z siedzibą w Kilonii.
Tym samym w dniu 1 czerwca 2003 r. wyodrębniono majątek celowy – nieruchomości na rzecz Instytucji Zarządzającej Nieruchomościami Szlezwika-Holsztynu.
W ten sposób majątek ze wszystkimi składnikami aktywów i pasywów przeszedł w drodze sukcesji uniwersalnej na Instytucję Zarządzającą Nieruchomościami Szlezwika-Holsztynu.
Pomimo wstecznej mocy bilansowej od dnia 1 stycznia 2003 r. LSH mógł do dnia 1 czerwca 2003 r. pokrywać transakcje komercyjne kapitałem IB w ten sam sposób jak dotąd.
2.2.
PRZENIESIENIE WKA DO LSH
(27) WKA powstała na mocy ustawy z dnia 31 marca 1950 r. pod nazwą Urząd powierniczy budownictwa mieszkaniowego i osiedlowego w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn (Landestreuhandstelle für Wohnungs- und Kleinsiedlungswesen in Schleswig-Holstein) jako korporacja prawa publicznego.
Miała ona za zadanie wspierać kraj związkowy w zapewnianiu ludności odpowiednich mieszkań poprzez wspieranie publicznego, preferencyjnego pod względem podatkowym budownictwa mieszkaniowego.
Majątek WKA składał się z tzw. majątku własnego oraz odrębnego.
Majątek odrębny zgodnie z prawem miał przeznaczenie celowe, zgodnie z którym był on wykorzystywany na bieżąco na wspieranie działań związanych z socjalnym budownictwem mieszkaniowym.
Majątek własny WAK nie miał przeznaczenia celowego.
WKA udzielała z majątku własnego przede wszystkim preferencyjnych pożyczek budowlanych [7].
(28) Zgodnie z § 2 ust. 1 IBG instytucja WKA została przeniesiona z całym majątkiem, z wyłączeniem kosztów likwidacji, z dniem 1 stycznia 1991 r. do LSH.
W ten sposób § 2 ust. 1 IBG nakazał połączenie WKA z LSH.
Zgodnie z § 14 ust. 1 IBG wszystkie zadania oraz kompetencje WKA wymienione w załączniku 1 IBG przeszły w dniu 1 stycznia na bank IB.
2.3.
PRZENIESIENIE WAK DO LSH
(29) Kraj związkowy utworzył WAK jako bank o zadaniach specjalnych w formie spółki akcyjnej, którego zadaniem było wspieranie działalności gospodarczej oraz podejmowanie pozostałych działań mających na celu finansowe wzmocnienie struktury gospodarczo-transportowej.
(30) Na mocy § 3 IBG minister finansów został upoważniony do przejęcia majątku w całości wraz z wszystkimi prawami i obowiązkami WAK.
Niniejsze pełnomocnictwo było konieczne, ponieważ WAK jako spółka akcyjna nie mogła – analogicznie do WKA – zostać połączona z LSH.
Majątek WAK został najpierw w drodze sukcesji uniwersalnej zgodnie z § 359 Ustawy o akcjach (Aktiengesetz) przeniesiony na kraj związkowy, aby następnie można było przenieść składniki majątkowe na LSH.
Odpowiada to ekonomicznie wniesieniu WAK do LSH.
(31) Ministerstwo finansów zrobiło użytek z powyższego upoważnienia i przyjęło ofertę zarządu WAK z dnia 19 listopada 1990 r. dotyczącą przeniesienia majątku w dniu 2 stycznia 1991 r.
"Umowa o wniesieniu majątku", zawarta między krajem związkowym i LSH w dniu 2 stycznia 1991 r., uregulowała przeniesienie majątku WAK łącznie z wszystkimi prawami i obowiązkami z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 1991 r. [8]
(32) Zgodnie z § 14 ust. 1 IBG bank IB kontynuował wszystkie zadania WAK, które wymieniono w załączniku 2 do IBG.
2.4.
Przeniesienie rezerwy celowej – nieruchomości do LSH
(33) Zgodnie z § 17 ust. 2 IBG Ministerstwo Finansów i Energii kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn zostało upoważnione do przeniesienia nieruchomości do banku IB.
Z chwilą sprzedaży IB stał się prawnym i ekonomicznym właścicielem przeniesionych nieruchomości.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy IB nie mógł jednak dowolnie dysponować przeniesionymi nieruchomościami.
Cały majątek w postaci nieruchomości wraz z ewentualnymi nadwyżkami miał przeznaczenie celowe.
(34) Zgodnie z § 20 ust. 1 IBG przeniesiony majątek w nieruchomościach został odpowiednio wykazany jako rezerwa celowa – nieruchomości.
Zgodnie z § 20 ust. 2 zyski z majątku w nieruchomościach należało przeznaczyć na rzecz utrzymania, nabycia i budowy nieruchomości.
Mogły one zostać także przeznaczone – decyzją rządu krajowego – na spełnienie zadań banku inwestycyjnego lub wypłacone krajowi związkowemu.
(35) Kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn sprzedał IB nieruchomości należące do niego w kilku transzach, łącznie [...] [9].
Cenę sprzedaży poszczególnych obiektów oparto na wartościach rynkowych, wcześniej obliczonych w ramach indywidualnych ekspertyz.
(36) Kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn wniósł do LSH każdorazowo części kwot uzyskanych ze sprzedaży w formie tzw. "rezerwy celowej – nieruchomości".
Powyższe wniesienie nieruchomości kraju związkowego miało następujący wpływ na bilansowe środki własne LSH: nabycie pierwszej transzy przez IB na dzień bilansowy 31 grudnia 1999 r. doprowadziło do podwyższenia bilansowego kapitału własnego LSH o [...] mln DEM.
Wraz z nabyciem drugiej transzy rezerwa celowa – nieruchomości wzrosła na dzień bilansowy 31 grudnia 2000 r. do łącznej kwoty [...] mln DEM.
Po nabyciu trzeciej transzy osiągnęła ona na dzień bilansowy 31 grudnia 2001 r. łącznie kwotę [...] mln DEM i pozostała niezmienna do dnia 31 grudnia 2002 r. [10]
(37) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy rezerwa celowa – nieruchomości nie przyczyniła się do finansowania ani rozszerzenia działalności przez LSH.
Federalny Urząd Nadzoru Bankowości [11] ("BAKred") nie uznał jej za kapitał podstawowy w świetle przepisów o nadzorze bankowym, dlatego nie można jej było wykorzystać do prowadzenia działalności.
3.
WYMAGANIA KAPITAŁOWE ZGODNIE Z DYREKTYWĄ W SPRAWIE FUNDUSZY WŁASNYCH ORAZ DYREKTYWĄ W SPRAWIE WSKAŹNIKA WYPŁACALNOŚCI
(38) Zgodnie z dyrektywą Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych [12] (dalej zwaną "dyrektywą w sprawie współczynnika wypłacalności") oraz dyrektywą Rady 89/299/EWG z 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych [13] (dalej zwaną "dyrektywą w sprawie funduszy własnych"), na podstawie których zmieniono niemieckie Prawo bankowe (Kreditwesengesetz, dalej zwane "KWG"), banki są zobowiązane posiadać kapitał obowiązkowy w wysokości 8 % aktywów ważonych ryzykiem.
Z tego co najmniej 4 % winien stanowić tzw. kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii"), który obejmuje składniki kapitału, którymi instytucja kredytowa może nieograniczenie dysponować i użyć ich bezpośrednio do pokrycia ryzyk i strat, jeżeli takie wystąpią.
Kapitał podstawowy ma w rozumieniu przepisów o nadzorze bankowym decydujące znaczenie dla łącznych środków własnych banku, ponieważ na zabezpieczenie obciążonych ryzykiem transakcji banku można przeznaczyć kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii") tylko do wysokości kapitału podstawowego.
(39) Banki niemieckie były zobowiązane do dnia 30 czerwca 1993 r. [14] dostosować wysokość swojego kapitału obowiązkowego do wymogów dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności oraz dyrektywy w sprawie funduszy własnych [15].
Przed wdrożeniem dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności do prawa niemieckiego wiele banków krajów związkowych miało stosunkowo niskie kapitały obowiązkowe.
Te instytucje kredytowe musiały pilnie zwiększyć bazę kapitałową, aby zapobiec ograniczeniu rozwoju ich działalności oraz móc przynajmniej utrzymać dotychczasowy zakres prowadzonych transakcji.
Z powodu napiętej sytuacji budżetowej udziałowcy publiczni nie byli w stanie wnieść kapitału do wymienionych instytucji, ich zamiarem nie była także prywatyzacja czy też sfinansowanie dodatkowego kapitału poprzez rynki kapitałowe.
Dlatego zdecydowano się przeprowadzić transfer majątku lub kapitału, i tak np. do banku WestLB wniesiono majątek Instytucji Wspierającej Rozwój Budownictwa Mieszkaniowego kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia ("Wfa"), a w przypadku LSH wymieniony wyżej majątek WKA oraz WAK, a następnie także nieruchomości.
4.
SKUTKI PRZENIESIENIA DO LSH
4.1.
PRZENIESIENIE MAJĄTKU WKA I WAK DO LSH
(40) Według danych Niemiec majątek własny WKA i majątek WAK został wniesiony do rezerwy celowej IB.
Razem kapitał IB wynosił 1306,05 mln DEM ([...] mln DEM rezerwa celowa IB – składająca się z kapitału WKA: [...] mln DEM i kapitału WAK: [...] mln DEM – oraz [...] mln DEM rezerwa celowa przeznaczona na budownictwo mieszkaniowe) [16].
Tymczasowy bilans otwarcia na dzień 1 stycznia 1991 r. wykazywał sumę składników kapitału własnego w wysokości 1558 mln DEM.
Ostateczna kontrola na dzień 1 stycznia 1991 r. skorygowała sumę do wysokości 1306,05 mln DEM [17].
(41) BAKred przyjął do wiadomości informacje zawarte w piśmie z dnia 15 sierpnia 1991 r., że obowiązkowy kapitał własny LSH zwiększył się dzięki rezerwie kapitałowej IB o 1559,44 mln DEM.
Niemcy zwróciły przy tym uwagę, że ostateczna kontrola wykazała, iż uznany kapitał własny w rzeczywistości wynosił tylko 1306,05 mln DEM, a od 15 sierpnia 1991 r. LSH miało do dyspozycji dodatkowy kapitał obowiązkowy tylko w tej wysokości [18].
(42) LSH dysponował przeniesionymi środkami z pewnymi ograniczeniami, spowodowanymi szczególnym przeznaczeniem celowym rezerwy na zadania wspierające, co nie miało wpływu na ich funkcję gwarancyjną kapitału własnego.
Z rezerwy celowej IB w wysokości 1306 mln DEM w 1991 r. wykorzystano 288 mln DEM na zadania wspierające IB. W okresie od 1991 r. do 2003 r.
LSH posiadał, zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy, następujące kwoty na zabezpieczenie działalności konkurencyjnej, wzgl.
LSH wykorzystał następujące kwoty w rzeczywistości jako zabezpieczenie:
Tabela 1
Wniesiony kapitał IB, oraz kwoty kapitału udostępnione i wykorzystane na zabezpieczenie działalności komercyjnej (średnie wartości roczne)
w mln DEM _BAR_
_BAR_ 1991 (4 miesiące) _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (5 miesięcy) _BAR_
Kapitał IB razem _BAR_ 1306,0 _BAR_ 1312,2 _BAR_ 1337,9 _BAR_ 1387,0 _BAR_ 1472,0 _BAR_ 1563,0 _BAR_ 1665,9 _BAR_ 1763,0 _BAR_ 1814,0 _BAR_ 1817,0 _BAR_ 1849,2 _BAR_ 1923,9 _BAR_ 1967,6 _BAR_
Uznany przez nadzór bankowy _BAR_ 1306,0 _BAR_ 1312,2 _BAR_ 1337,9 _BAR_ 1387,0 _BAR_ 1472,0 _BAR_ 1563,0 _BAR_ 1665,9 _BAR_ 1763,0 _BAR_ 1814,0 _BAR_ 1817,0 _BAR_ 1849,2 _BAR_ 1923,9 _BAR_ 1967,6 _BAR_
Wykorzystany przez IB _BAR_ 288,0 _BAR_ 299,0 _BAR_ 383,9 _BAR_ 363,0 _BAR_ 380,0 _BAR_ 391,0 _BAR_ 401,9 _BAR_ 417,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Możliwy do wykorzystania przez LSH _BAR_ 1018,0 _BAR_ 1013,1 _BAR_ 954,0 _BAR_ 1024,0 _BAR_ 1092,0 _BAR_ 1172,0 _BAR_ 1264,0 _BAR_ 1346,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Kwoty rzeczywiście wykorzystane przez LSH _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 347,0 _BAR_ 326,0 _BAR_ 161,0 _BAR_ 508,0 _BAR_ 815,0 _BAR_ 1104,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
(43) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy, LSH do dnia 31 grudnia 1990 r. posiadał kapitał podstawowy w wysokości 581 mln DEM oraz kapitał uzupełniający w wysokości 100 mln DEM.
W stosunku do wówczas istniejącej bazy kapitałowej w wysokości 681 mln DEM, majątek funduszu celowego w wysokości 1306 mln DEM spowodował jej wzrost o mniej więcej 190 %.
(44) Uwzględniając, że LSH w 1992 r. dysponował 1013 mln DEM na działalność komercyjną, to, zakładając współczynnik wypłacalności 5,6 % zgodnie z wówczas obowiązującym prawem bankowym, jego zdolność do udzielania kredytów 100 % ważonych ryzykiem, wzrosła o przynajmniej 18000 mln DEM.
(45) Uwzględniając, że od momentu obowiązywania wspólnotowego współczynnika wypłacalności w wysokości 8 % LSH dysponował kwotą między 1024 mln DEM (1994 r.) oraz [...] mln DEM (2002 r.) na działalność komercyjną, zdolność do udzielania kredytów ważonych 100 % ryzykiem zwiększyła się o 12800 mln DEM (1994 r.) lub o ponad [...] mln DEM (2002 r.).
W 1999 r. bank dysponował nawet kwotą w wysokości [...] mln DEM, dzięki czemu zdolność do udzielania powyższych kredytów wzrosła o prawie [...] mln DEM.
(46) W rzeczywistości jednak dopuszczalny wolumen kredytowy można było rozszerzyć zdecydowanie bardziej, ponieważ aktywa banku obciążone ryzykiem zwykle nie są ważone 100 %-owym ryzykiem [19].
Powyższe dotyczy także banku LSH, który prowadzi transakcje refinansowania z kasami oszczędnościowymi oraz transakcje kredytowe z gminami.
Przy założeniu realistycznego ważenia ryzyka, wynoszącego w przypadku LSH prawdopodobnie poniżej 50 %, pojawia się możliwość podwojenia wyżej wymienionego rozszerzenia działalności do ponad 30 mld DEM.
4.2.
PRZENIESIENIE NIERUCHOMOŚCI KRAJU ZWIĄZKOWEGO DO LSH
(47) Zgodnie z informacjami podanymi przez Niemcy pismem z dnia 25 maja 1999 r. BAKred odmówił uznania rezerwy celowej – nieruchomości za kapitał podstawowy w rozumieniu przepisów nadzoru bankowego.
W piśmie z dnia 25 maja 1999 r. BAKred ocenił wprawdzie rezerwę celową – nieruchomości jako rezerwę kapitałową, lecz nie jako kapitał własny w rozumieniu przepisów nadzoru bankowego.
Zdaniem BAKred wniesione nieruchomości oraz pośrednio rezerwa celowa utworzona w momencie ich nabycia na rzecz LSH podlegają "zwrotowi" w dowolnym czasie [20].
(48) Po powyższej odmowie uznania rezerwy celowej za kapitał podstawowy bank LSH – również w związku z niniejszym postępowaniem spowodowanym wysokością wynagrodzenia – nie zwrócił się ponownie do BAKred o uznanie rezerwy celowej za kapitał podstawowy.
Zdaniem Niemiec powoduje to, że rezerwa celowa – nieruchomości nie może być wykorzystana ani przez LSH na zabezpieczenie działalności konkurencyjnej, ani przez IB do prowadzenia własnej działalności [21].
5.
WYNAGRODZENIE ZA PRZENIESIONE ŚRODKI WŁASNE
5.1.
WYNAGRODZENIE ZA MAJĄTEK WKA I WAK
(49) LSH uiścił wynagrodzenie za przeniesiony kapitał IB, jednakże każdorazowo wyłącznie za kwotę wykorzystaną.
Zgodnie z przedłożonymi informacjami za rok 1993 uzgodniono wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 900000 DEM.
Za lata 1994 do 1996 pobrano tzw. "zaliczkę na zysk" w wysokości 0,5 % od części rezerwy celowej każdorazowo wykorzystanych na działalność komercyjną plus wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 750000 DEM (1994 r.) oraz 200000 DEM (1995 r.).
Za lata 1997 do 2002 zaliczka na zysk wyniosła [...] % w odniesieniu do części kapitału IB wykorzystanych na działalność komercyjną [22].
Za lata 1991 oraz 1992 nie uiszczono żadnego wynagrodzenia.
(50) LSH uiścił następujące wynagrodzenie [23]:
Tabela 2
Wynagrodzenie wypłacone za wniesiony kapitał IB po opodatkowaniu
w mln DEM _BAR_
_BAR_ 1991 _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Wypłacone wynagrodzenie po opodatkowaniu _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0,9 _BAR_ 2,4 _BAR_ 1,0 _BAR_ 2,5 _BAR_ 5,0 _BAR_ 6,6 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
(51) Nowa dyrektywa w sprawie współczynnika wypłacalności nie była, zgodnie z argumentacją Niemiec, wyłączną przyczyną przeniesienia majątku WKA oraz WAK.
Wniesienie majątku funduszu celowego przeznaczonego na rozwój budownictwa mieszkaniowego, który nie mógł być wykorzystany jako kapitał płynny, miało na celu jak najlepsze wykorzystanie masy majątkowej, z jednej strony poprzez rozszerzenie bazy kapitałowej na dalszą działalność wspierającą, a z drugiej poprzez przeznaczenie tego majątku na działalność gospodarczą.
Połączenie WKA z WAK i wniesienie do LSH okazało się dla kraju związkowego rozwiązaniem najkorzystniejszym z ekonomicznego punktu widzenia, nawet w porównaniu z prawnie niezależną instytucją wspierającą [24].
Wniesienie majątku WKA i WAK mogło przyczynić się do zwiększenia siły kapitału LSH w przypadku ewentualnego zbycia udziałów w LSH.
Jednocześnie, mając na uwadze zaostrzone przepisy wspólnotowe, dzięki przeprowadzonemu połączeniu zabezpieczono długoterminowo bazę kapitałową LSH [25].
Tym samym także na podstawie informacji przekazanych przez Niemcy podwyższenie obowiązkowego kapitału własnego odgrywało decydującą rolę w momencie wniesienia majątku WKA oraz WAK do LSH.
5.2.
WYNAGRODZENIE ZA NIERUCHOMOŚCI
(52) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy, bank LSH nie zapłacił krajowi związkowemu Szlezwik-Holsztyn wynagrodzenia za aktywa wniesione w formie rezerwy celowej – nieruchomości [26].
III.
POWODY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(53) W decyzji o wszczęciu postępowania z dnia 13 listopada 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że wniesienie WKA i WAK oraz wniesienie kwoty w wysokości [...] mln EUR do rezerwy celowej – nieruchomości kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn stanowi prawdopodobnie pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE na rzecz LSH.
(54) Punktem wyjściowym badania była zasada inwestora rynkowego.
Zgodnie z nią sytuacja, w której przedsiębiorstwo jest własnością sektora publicznego i dzięki temu otrzymuje środki publiczne, nie stanowi pomocy państwa.
Wyłącznie jeśli powyższe środki publiczne udostępniane są przedsiębiorstwu na warunkach, których w normalnej sytuacji rynkowej nie byłoby ono w stanie otrzymać, stanowi to sprzyjanie danemu przedsiębiorstwu wskutek przekazania środków państwowych.
(55) W niniejszym przypadku Komisja doszła do wniosku, że LSH odniósł korzyść w wyniku wniesienia środków własnych, szczególnie wskutek zwiększenia zdolności do udzielania kredytów w ramach prowadzonej działalności komercyjnej i konkurencyjnej LSH (funkcja rozszerzenia działalności kapitału własnego).
W normalnych warunkach rynkowych wniesienie kapitału podlegałoby wynagrodzeniu odpowiednio do jego wartości przy uwzględnieniu jego funkcji oraz podjętego ryzyka.
Do wyznaczenia wynagrodzenia rynkowego za wniesiony kapitał można się zatem posłużyć długoterminową stopą procentową nieobciążoną ryzykiem (dla dziesięcioletnich obligacji federalnych), do której należy doliczyć premię za ryzyko, odzwierciedlającą zwiększone ryzyko, którym obciążone są środki własne.
Stopa wynagrodzenia za długoterminową lokatę kapitałową nieobciążoną ryzykiem już w momencie wniesienia kapitału, pod koniec 1990 r., znajdowała się na poziomie 9 % [27], wobec czego Komisja miała poważne wątpliwości, czy zapłacone wynagrodzenie ryczałtowe i/lub wynagrodzenie w wysokości 0,5 % lub [...] % rocznie za rzeczywiście wykorzystane środki własne można uznać za rynkowe, nawet nie uwzględniając koniecznej premii za ryzyko.
(56) Komisja wyraziła ponadto wątpliwości, czy inwestor rynkowy zaakceptowałby ograniczenie własnego wynagrodzenia do tej części kapitału, który rzeczywiście został wykorzystany.
(57) Komisja przyznała jednak już w decyzji o wszczęciu postępowania, że brak płynności wniesionego kapitału nie powinien pozostać bez wpływu na wynagrodzenie rynkowe.
Chociaż pozbawione płynności środki własne banku pozwalają na rozszerzenie wolumenu kredytowego, należy uwzględnić, że w przypadku wniesienia kapitału pozbawionego płynności bank LSH może osiągnąć najwyższe możliwe zwiększenie wartości transakcji tylko jeśli dodatkowy wolumen kredytowy zostanie w całości zrefinansowany na rynku kapitałowym.
Kraj związkowy nie może zatem spodziewać się takiego samego zysku z kapitału, jak inwestor kapitału płynnego, a więc odpowiednie potrącenie z wynagrodzenia jest w tej sytuacji uzasadnione.
(58) Komisja nie była w stanie ocenić, czy kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn przy wniesieniu majątku WKA i WAK zwrócił uwagę na odpowiedni udział w wypłacanych zyskach banku i we wzroście wartości banku.
Przede wszystkim kraj związkowy nie nalegał na zmianę stosunków udziałowych na swoją korzyść, co byłoby jednak konieczne do zapewnienia, że wypłaty dywidendy oraz wzrost wartości będą odpowiadać wysokości wniesionego kapitału.
Ponadto kraj związkowy nie podwyższył swojego udziału we wzroście wartości od 1 stycznia 1994 r., a wręcz doprowadził do jego zmniejszenia.
(59) Uwzględniając powyższe, Komisja uznała w decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, że w przypadku omawianych działań na rzecz LSH, który działa na poziomie regionalnym, krajowym i międzynarodowym, mamy prawdopodobnie do czynienia z pomocą państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Pomoc państwa wydawała się niezgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ żadne odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE oraz z art. 86 ust. 2 Traktatu WE nie miało zastosowania w powyższej sytuacji.
IV.
UWAGI NIEMIEC I LSH
(60) Zaprezentowano stanowisko, że kapitał IB tylko w ograniczonym stopniu mógł być wykorzystany przez LSH, ponieważ nie wypełniał w przeciwieństwie do normalnego kapitału podstawowego trzech podstawowych funkcji lub czynił to tylko w ograniczonym stopniu: (a) funkcja finansowania, z której LSH mógłby skorzystać wyłącznie w sytuacji pełnego wniesienia WAK i WKA, (b) funkcja gwarancyjna była bardzo zredukowana, ponieważ kapitał IB ponosi odpowiedzialność tylko w drugiej kolejności po pozostałym kapitale własnym LSH.
Ponadto zobowiązanie do uzupełnienia gwarantowało, że nawet w sytuacji niewypłacalności LSH kapitał IB nie zostanie wykorzystany, a (c) kapitał IB można tylko w ograniczonym stopniu wykorzystać na rozszerzenie działalności, jako że po pierwsze trzeba odjąć od niego tę część kapitału, którą należy wykorzystać na zabezpieczenie nieruchomości kraju związkowego przekazanych do IB, a po drugie część kapitału IB udostępniona LSH zmniejszyła się w ostatnich latach z powodu rozszerzenia działalności przez IB.
(61) Z powyższego wywnioskowano, że wniesionego kapitału IB nie można traktować jak normalnej inwestycji w kapitał zakładowy, a jego szczególne cechy powinny wpłynąć na zmniejszenie wynagrodzenia, którego kraj związkowy mógłby oczekiwać jako odpowiedniego za kapitał IB.
(62) Ponadto argumentowano, że została przyznana pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Po pierwsze w momencie wniesienia kapitału IB stosunek między bankiem kraju związkowego a jego poręczycielami zobowiązanymi do zapewnienia płynności (Anstaltsträger) był w dużym stopniu uwarunkowany istnieniem szczególnych form poręczeń na rzecz banków publicznych w Niemczech (poręczenia państwowe Anstaltslast i Gewährträgerhaftung).
"Anstaltslast" oznacza zobowiązanie poręczycieli do wyposażenia instytucji w środki finansowe konieczne do wypełniania zadań jej powierzonych i w ten sposób do utrzymywania jej zdolności działania podczas jej istnienia.
Taki właśnie był cel wniesienia kapitału IB.
Zredukowanie poręczenia Anstaltslast wyłącznie do zobowiązania poręczyciela do ochrony instytucji przed upadłością nie byłoby zgodne z historycznym rozumieniem powyższej instytucji poręczycielskiej.
Po drugie LSH argumentuje, że świadczy usługi w ogólnym interesie gospodarczym.
Po trzecie wymóg średniego zysku z kapitału jest sprzeczny z art. 87 ust. 1 Traktatu WE w połączeniu z art. 295 Traktatu WE, ponieważ wskutek takiego szczególnego wymogu stawianego publicznemu inwestorowi naruszona zostaje wynikająca z art. 295 zasada równego traktowania przedsiębiorstw prywatnych i publicznych.
Odpowiedniość wynagrodzenia według zasady inwestora rynkowego
(63) Zwrócono uwagę na trzy różne ekonomiczne podejścia, przy pomocy których można obliczyć rynkowe wynagrodzenie za wniesienie kapitału: metodę premii ubezpieczeniowej, metodę profilu ryzyka oraz metodę kapitału zakładowego.
(64) W przypadku metody premii ubezpieczeniowej punktem wyjścia jest fakt, że WAK i WKA wniesiono do LSH wyłącznie w ograniczonym zakresie oraz że płynność kapitału z powodu jego przeznaczenia celowego leży w pełni w dyspozycji kraju związkowego.
Wynagrodzenie należy zapłacić wyłącznie za ryzyko ponoszone przez kraj związkowy za poręczenie kapitałem IB w przypadku niewypłacalności banku kraju związkowego.
(65) Metoda profilu ryzyka określa odpowiednie wynagrodzenie rynkowe za pomocą ponoszonego ryzyka inwestycyjnego, któremu podlega zainwestowany kapitał w przypadku inwestycji w obowiązkowy kapitał własny banku.
Wniesienie kapitału o właściwościach kapitału IB porównuje się przy tym z instrumentami rynku kapitałowego o cechach ekonomicznych porównywalnych z inwestycją kraju związkowego.
W ten sposób oznaczone zostaje wynagrodzenie rynkowe.
(66) Chociaż metoda kapitału zakładowego jest zdecydowanie bardziej skomplikowana i bardziej podatna na błędy, niemniej jednak przy odpowiednim zastosowaniu prowadzi ona także do takiego samego wyniku jak dwie pozostałe metody.
W kwestii wyjściowej stopy procentowej oraz poszczególnych rodzajów premii i potrąceń zajęto następujące stanowisko:
(67) Zysk minimalny po opodatkowaniu: Stawka w wysokości 12 % jest zawyżona, uwzględniając zysk osiągany w sektorze bankowym, a szczególnie w sektorze banków publicznych.
Można by ewentualnie ustalić początkową stawkę w wysokości 11 %.
Odniesienie w tej kwestii stanowią różne ekspertyzy przedłożone w trakcie postępowania dotyczącego WestLB.
(68) Premia za ryzyko: Premia za ryzyko w wysokości 1,5 % wymieniona w decyzji 2000/392/WE jest nieuzasadniona i powinna zostać w całości odrzucona.
W przypadku LSH nie chodzi o wniesienie kapitału w łącznej wysokości 5,9 mld DEM (znaczna lokata finansowa) jak w przypadku banku WestLB, lecz o wniesienie kapitału w łącznej wysokości 1,6 mld DEM.
Ponadto z punktu widzenia inwestora znaczenie ma nie wielkość inwestycji, lecz struktura ryzyka.
Brak zwiększenia praw do głosu także nie dotyczy przypadku LSH, ponieważ zwiększenie praw do głosu nie zwiększyłoby wpływu kraju związkowego na bank.
Również trzeci podany powód, tj. brak zamienności kapitału IB, nie jest uzasadniony, gdyż kapitał IB został wprawdzie wniesiony do LSH na czas nieograniczony, lecz nie nieodwołalnie.
(69) Potrącenie za brak płynności: Koszty płynności spowodowane są faktem, że z powodu ograniczeń dotyczących wniesienia LSH uzyskał kapitał IB tylko jako kapitał podporządkowany i musi starać się o odpowiednią płynność na rynku kapitałowym, gdyż płynność kapitału IB pozostaje nadal w gestii kraju związkowego.
Z tego powodu dodatkowe odsetki za kapitał obcy w wysokości nieobciążonych ryzykiem stóp procentowych należy w całości odjąć od żądanego przez inwestora, czyli kraj związkowy, zysku z kapitału.
Zmniejszenie potrącenia o prawie połowę, uzasadnione przez Komisję w sprawie banku WestLB mniejszym przychodem banku podlegającym opodatkowania oraz związanym z tym mniejszym obciążeniem podatkiem od osób prawnych, jest błędne.
Podatek od osób prawnych standardowej inwestycji jest zaliczką na poczet podatku od osób fizycznych lub od osób prawnych, który płaci inwestor.
Zgodnie z systematyką niemieckich przepisów dotyczących podatku od osób prawnych nie stanowi on obciążenia przedsiębiorstwa.
(70) Zaliczenie podatku od osób prawnych od dywidendy na podatek od dochodów osobistych (Anrechnungsverfahren): LSH uważa, że jeśli Komisja chce pozostać przy metodzie kapitału zakładowego, musi ona albo odjąć kwotę podatku od osób prawnych od dywidendy zaliczoną na podatek od dochodów osobistych od zysku z kapitału prywatnego porównywalnego inwestora lub dodać odpowiednią, fikcyjną kwotę podatku od osób prawnych od dywidendy zaliczoną na podatek od dochodów osobistych do zysku kraju związkowego z kapitału.
(71) Efekt właściciela, efekt kuponu, potrącenie za stałe wynagrodzenie: LSH zwraca uwagę na pozostałe skutki ekonomiczne, które prowadzą do zmniejszenia uznanego za "odpowiednie" wynagrodzenia za kapitał IB.
(72) Z punktu widzenia przepisów dotyczących pomocy państwa bez znaczenia jest fakt, w jakiej formie kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn otrzyma od LSH wynagrodzenie za wniesienie kapitału IB.
Oceniając wynagrodzenie przysługujące krajowi związkowemu, należy także uwzględnić korzyści związane z efektem synergii uzyskane dzięki wniesieniu kapitału.
Wniesienie kapitału IB do LSH spowodowało, że kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn mógł uzyskać wyższą cenę za udziały banku WestLB i Banku Kraju Związkowego Badenia-Wirtembergia w LSH, niż gdyby do transferu nie doszło.
(73) W kwestii rezerwy celowej – nieruchomości argumentowano, że w odniesieniu do LSH nie wypełnia ona ani funkcji finansowej, ani funkcji rozszerzenia działalności, ponieważ nie została uznana przez BAKred za kapitał podstawowy w rozumieniu przepisów nadzoru bankowego.
Wynagrodzenie za składniki majątku wniesione do LSH w formie rezerwy celowej – nieruchomości nie było należne, gdyż wniesienie to nie stanowiło dla LSH korzyści gospodarczej, za którą inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi zażądałby wynagrodzenia.
(74) Podsumowując, wniesienie majątku wspierającego rozwój budownictwa mieszkaniowego kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn do LSH nie stanowi pomocy państwa.
Porównywalnego wniesienia mógłby dokonać także hipotetyczny inwestor prywatny.
Kraj związkowy otrzymał od banku LSH za powyższe wniesienie odpowiednie, rynkowe wynagrodzenie.
V. UWAGI BDB
(75) Zdaniem BdB bank LSH nie uiścił odpowiedniego wynagrodzenia za wniesiony kapitał podstawowy i otrzymał w ten sposób pomoc ze strony państwa.
(76) BdB stwierdza w uwagach z dnia 29 lipca 2003 r. odnośnie do postępowań wszczętych w dniu 13 listopada 2002 r. przeciw bankom krajów związkowych, że odpowiednie wynagrodzenie należy określić zgodnie z metodą przyjętą przez Komisję w decyzji 2000/392/WE.
(77) Należy zatem przeprowadzić najpierw porównanie udostępnionego kapitału z innymi instrumentami kapitału własnego.
Następnie należy obliczyć wynagrodzenie minimalne, którego inwestor oczekiwałby za tę konkretną inwestycję w kapitał własny banku krajowego.
Ostatecznie oblicza się ewentualne potrącenia lub premie z tytułu szczególnego charakteru transferu majątku.
Porównanie z innymi instrumentami kapitału własnego
(78) Zrzeszenie BdB uznało w swoich uwagach, iż wniesienie majątków wspierających rozwój budownictwa mieszkaniowego we wszystkich pięciu postępowaniach dotyczących banków krajowych oraz w przypadku LSH należy porównać z wniesieniem kapitału zakładowego.
(79) Prawie wszystkie banki krajów związkowych potrzebowały od 1992 r. nowego kapitału podstawowego po to, aby sprostać zaostrzonym wymaganiom w związku z nową dyrektywą w sprawie współczynnika wypłacalności.
Bez podwyższenia bazy kapitałowej banki krajów związkowych musiałyby ograniczyć swoją działalność.
Zdaniem BdB należy z tego wyciągnąć wniosek, że wniesiony kapitał można porównać tylko z takimi instrumentami kapitału własnego, które w roku wniesienia były uznawane i dostępne jako kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii").
Stąd z porównania należy wyłączyć akcje uprzywilejowane, które nie dają prawa głosu, papiery wartościowe uprawniające do udziału w zysku i tzw. perpetual preferred shares.
Te trzy instrumenty kapitału własnego nie są w Niemczech uznawane za kapitał podstawowy, lecz tylko za kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii").
Ponadto na początku lat 90-tych perpetual preffered shares w Niemczech nie były jeszcze w ogóle dostępne.
(80) W czasie, kiedy nastąpiło wniesienie kapitału, za kapitał podstawowy uznawano w Niemczech tylko kapitał zakładowy oraz ciche udziały.
Porównania z cichymi udziałami nie można zastosować w żadnym z wymienionych przypadków.
Po pierwsze, w przeciwieństwie do udostępnionego kapitału zakładowego, ciche udziały mają wyłącznie ograniczony czas trwania lub można je wypowiedzieć, a po upływie ich czasu trwania muszą być zwrócone inwestorowi.
Inwestor nie może oczekiwać, iż za cichy udział otrzyma takie samo wynagrodzenie, jak za instrumenty kapitału własnego uznawane bezterminowo przez nadzór bankowy.
(81) Po drugie, chociaż w niektórych przypadkach twierdzono, że wniesiony kapitał odpowiada w drugiej kolejności po kapitale zakładowym na podstawie uzgodnień między właścicielami banku kraju związkowego, nie oznacza to jeszcze obniżenia ryzyka dla inwestora.
We wszystkich przypadkach wniesiony kapitał stanowi znaczną część łącznego kapitału podstawowego, czasem nawet więcej niż 50 %.
Dlatego jest bardzo prawdopodobne, że wniesiony kapitał mógłby zostać wykorzystany przynajmniej częściowo w przypadku strat [28].
(82) Po trzecie, różnice w jakości cichych udziałów w porównaniu z kapitałem zakładowym potwierdził także Komitet Bazylejski ds. Nadzoru Bankowego w definicji kapitału podstawowego na potrzeby nadzoru bankowego.
Zgodnie z tą definicją ciche udziały mogą być uznane przez nadzór bankowy tylko za kapitał tzw. kapitał niższej kategorii pierwszej (lower tier 1).
Ten składnik kapitału może stanowić tylko 15 % wymaganego wskaźnika kapitału podstawowego, tzn. przy wskaźniku kapitału podstawowego w wysokości 4 % 3,4 % powinien stanowić kapitał akcyjny oraz otwarte rezerwy (np. wniesione rezerwy celowe w bankach krajów związkowych).
Ponadto podrzędne instrumenty kapitału własnego, np. akcje uprzywilejowane lub papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach, są wykorzystywane przez banki tylko w ograniczonym zakresie.
W wyniku presji ze strony agencji ratingowych nie przekroczyły one – inaczej niż w ocenianych tutaj przypadkach – prawie nigdy 10 % całości kapitału podstawowego banku.
Ciche udziały nie mają zatem zastosowania do inwestycji o dużych wartościach inwestowanych tylko przez jednego inwestora.
Minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy banku kraju związkowego
(83) BdB twierdzi, że wszystkie metody obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia (zysku z kapitału) za udostępniony kapitał zakładowy określają zysku nieobciążony ryzykiem, a następnie dodają premię za ryzyko.
Metody te opierają się na następującej podstawowej zasadzie:
oczekiwany zysk z inwestycji obarczonej ryzykiem
= zysk kapitałowy nieobciążony ryzykiem + premia za ryzyko inwestycji
(84) Do obliczenia zysku kapitałowego nieobciążonego ryzykiem BdB posłużyło się zyskiem kapitałowym z długoterminowych obligacji państwowych, ponieważ inwestycje w papiery wartościowe o stałym oprocentowaniu emitowane przez państwo są obciążone najmniejszym ryzykiem lub nie są obciążone żadnym ryzykiem [29].
(85) W celu obliczenia premii za ryzyko BdB oblicza najpierw tzw. rynkową premię za ryzyko, tzn. różnicę między średnim zyskiem z długoterminowej inwestycji w akcje oraz zyskiem z długoterminowych inwestycji w obligacje państwowe.
W uwagach z dnia 29 lipca 2003 r. BdB przyjmuje dla niemieckiego rynku akcji jednolitą rynkową premię za długoterminowe ryzyko w wysokości 4,6 %.
(86) Następnie BdB określa wartość współczynnika beta banków krajów związkowych, tzn. indywidualną premię za ryzyko banków, która służy do dopasowania ogólnej rynkowej premii za ryzyko.
BdB oblicza przy tym wartości beta na statystycznie, co oznacza, że wartości beta wyliczane są na podstawie próbki losowej danych historycznych.
BdB otrzymało wynik, zgodnie z którym wszystkie współczynniki beta dla wszystkich banków krajów związkowych w uwzględnionych okresach są większe niż jeden [30].
(87) BdB określiło minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy LSH w momencie wniesienia kapitału IB z dniem 31 grudnia 1990 r. w wysokości 14,85 % rocznie, zakładając podstawową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem w wysokości 9,74 % oraz współczynnik beta dla LSH w wysokości 1,1105.
Premie i potrącenia związane ze szczególnym charakterem transakcji
(88) BdB stwierdza, że Sąd Pierwszej Instancji potwierdził stopę, którą Komisja w decyzji 2000/392/WE odjęła od minimalnego wynagrodzenia w związku z brakiem płynności majątku Wfa.
W związku z tym nie ma powodu, aby w omawianym przypadku rezygnować z tej metody; także tutaj konieczne jest potrącenie w związku z brakiem płynności.
Wysokość potrącenia za brak płynności, zgodnie z metodyką w przypadku WestLB, wynika z kosztów refinansowania netto (koszty refinansowania brutto minus odpowiedni podatek płacony przez przedsiębiorstwa).
(89) Zdaniem BdB trzy aspekty mają wpływ na przeniesienie majątku i zwiększają ryzyko w porównaniu z "normalną inwestycją w kapitał zakładowy": częściowo wyjątkowo wysoką wartość transferowanego majątku, brak emisji nowych udziałów w spółce i związana z tym rezygnacja z dodatkowych głosów, a także brak zamienności inwestycji, tzn. niemożność wycofania zainwestowanego kapitału z przedsiębiorstwa w wybranym przez inwestora momencie.
Baza kapitałowa oraz składniki wynagrodzenia
(90) Wreszcie BdB podkreśliło, że obliczając odpowiednie wynagrodzenie w przypadku banku LSH, należy uwzględnić całą kwotę uznaną za kapitał podstawowy, a nie tylko jego rzeczywiście wykorzystaną część.
Uzasadniało to argumentem, że inwestor rynkowy nie zaakceptowałby zmniejszenia wynagrodzenia do rzeczywiście wykorzystanej kwoty.
Dla inwestora prywatnego, który ponosi ryzyko swojej inwestycji, jest bez znaczenia, czy instytucja kredytowa rzeczywiście wykorzystuje wniesiony kapitał do rozszerzenia działalności.
Dla niego liczy się wyłącznie to, że nie może sam pomnażać wniesionej kwoty i uzyskiwać z niej odpowiedniego zysku.
(91) Zdaniem BdB za rezerwę celową – nieruchomości, która dotychczas nie została uznana przez BAKred za kapitał podstawowy w rozumieniu przepisów nadzoru bankowego, należne jest także wynagrodzenie w wysokości 0,3 %.
Nawet jeśli powyższego majątku nie uznano za kapitał podstawowy, można zaspokoić z niej roszczenia wierzycieli banku kraju związkowego w przypadku strat, a inwestorzy oraz agencje ratingowe przyjmują za wyznacznik nie tylko kapitał podstawowy banku, lecz także ekonomiczny kapitał własny wykazany w bilansie.
Prowizję za funkcję gwarancyjną, uwzględnioną przez Komisję w decyzji dotyczącej WestLB w wysokości 0,3 % rocznie, obliczoną przez nią przy pomocy porównania kwoty kapitału z poręczeniem, niniejszym także uznaje się za uzasadnioną.
VI.
Reakcja Niemiec na uwagi BdB oraz ponowne przedstawienie uwag przez Niemcy
(92) W uwagach z dnia 29 października 2003 r. Niemcy zaprzeczyły zarzutowi postawionemu w uwagach BdB, iż należy zapłacić wynagrodzenie również za niewykorzystany kapitał IB, który został uznany przez nadzór bankowy.
Ta część kapitału IB nie przysporzyła bankowi LSH korzyści ekonomicznych, nie jest on zatem zobowiązany do uiszczenia wynagrodzenia.
Dla banku nie każdy dodatkowy kapitał uznany przez nadzór bankowy stanowi automatycznie korzyść ekonomiczną.
Ponadto do banku LSH nie wniesiono płynnego kapitału zakładowego, lecz masę majątkową nieposiadającą płynności, która spełniała ograniczone funkcje gwarancyjne oraz która nie umożliwiła LSH wykorzystania kapitału na cele inwestycyjno-pożyczkowe.
(93) Następnie Niemcy zaprzeczyły zarzutowi, iż wynagrodzenie należy zapłacić także za część wniesionego kapitału nieuznaną przez nadzór bankowy (w przypadku LSH: rezerwa celowa – nieruchomości).
Powyższy kapitał znajdował się w obrocie finansowym z powodu trwałego przeznaczenia celowego i nie stanowił dla LSH korzyści w postaci zwiększenia współczynnika wypłacalności.
Także agencje ratingowe polegały wyłącznie na kapitale uznanym przez nadzór bankowy za kapitał podstawowy.
Niemcy nie podzielały stanowiska, iż rezerwa celowa – nieruchomości z punktu widzenia nadzoru bankowego oraz wierzycieli stanowi trwałą rezerwę wartości.
(94) Niemcy zwróciły uwagę na fakt, że kapitał IB jest najbardziej zbliżony do tzw. perpetual preferred shares, papierów wartościowych uprawniających do udziału w zysku oraz cichych udziałów.
(95) Niemcy uważają, że poręczyciele państwowi (Gewährträger) banku LSH ustalili w 1994 r. zobowiązanie do uzupełnienia kapitału stosownie do posiadanych udziałów, które zapewniało, że także w – mało prawdopodobnym – przypadku niewypłacalności banku LSH kapitał IB nie zostanie naruszony.
W ten sposób inwestor banku kraju związkowego ponosi również ryzyko, za które należy się wynagrodzenie, iż wniesiony kapitał zostanie utracony wskutek ciągłych strat banku.
Istniejące uzgodnienie ustalające podporządkowanie kapitału stanowi skuteczną ochronę.
(96) Obliczenia przedstawione przez BdB dotyczące minimalnego wynagrodzenia są błędne z kilku powodów.
Jest to związane z zastosowaniem niewłaściwych współczynników obliczeniowych w metodzie CAPM, nierealistycznym założeniem gwarantowanego stałego wynagrodzenia oraz niezrozumiałymi premiami i potrąceniami od wynagrodzenia.
(97) Niemcy krytycznie oceniły metodę CAPM zastosowaną przez BdB do określenia minimalnego zysku z inwestycji w kapitał zakładowy w banku krajowym.
Krytyka dotyczyła, poza stosownością metody CAPM do obliczenia oczekiwanego zysku z inwestycji, która powinna przynieść stałe wynagrodzenie, także zastosowanych wskaźników (stopa procentowa nieobciążona ryzykiem, rynkowa premia za ryzyko, wartość współczynnika beta).
(98) Zastosowanie przez BdB rzeczywistej stopy z dnia bilansowego do ustalenia stopy procentowej nieobciążonej ryzykiem jest wątpliwą metodą.
Średnia wartość uwzględniająca możliwie najdłuższy okres byłaby lepszym rozwiązaniem.
Niemcy użyły średniej arytmetycznej rocznych "total returns" indeksu REX10 performance index niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) między lutym 1970 r. a grudniem 1990 r. i uzyskały wynik w wysokości 6,91 %.
(99) Niemcy nie zgodziły się z rynkową premią za ryzyko przyjętą przez BdB w wysokości 4,6 % i uznały, że należy przyjąć wartość w wysokości 3,0 %.
(100) Do ustalenia współczynnika beta dla LSH BdB wykorzystało banki tworzące indeks giełdowy CDAX, co zniekształca obraz w związku z wysoką reprezentacją pięciu największych banków kredytowych w CDAX (76 %) oraz różnicami pod względem profilu prowadzonej działalności.
Przy ustalaniu współczynnika beta dla LSH powinno się raczej uwzględnić porównywalną grupę, mianowicie IKB, bank BHF oraz Vereins- und Westbank, dzięki którym uzyskano wartość współczynnika beta w wysokości 0,7894.
(101) Niemcy uzyskały wynik minimalnego wynagrodzenia za inwestycję porównywalną do inwestycji w kapitał zakładowy w LSH (uwzględniając współczynnik beta w wysokości 0,7894, rynkową premię za ryzyko w wysokości 3 % oraz wspomnianą podstawową stopę procentową w wysokości 6,91 %) w wysokości 9,28 % na dzień 31 grudnia 1990 r.
VII.
UWAGI KRAJU ZWIĄZKOWEGO NADRENIA PÓŁNOCNA-WESTFALIA ORAZ BANKU WESTLB
(102) Kraj związkowy Północna Nadrenia-Westfalia oraz bank WestLB zaprzeczają w uwagach przekazanych przez Niemcy w dniu 30 października 2003 r., że wniesienie majątku do banków krajowych, w szczególności w przypadku LSH, można porównać z wniesieniem kapitału zakładowego.
W 1991 r. w Niemczech uznawano już obligacje bezterminowe (tzw. perpetuals) oraz ciche udziały za kapitał podstawowy.
Ponadto wynagrodzenie nie zależy od przepisów o nadzorze bankowym, ale od profilu ryzyka danej inwestycji.
Ponieważ wniesione majątki służyły do pokrycia strat w drugiej kolejności, strukturę ryzyka można porównać raczej z cichymi udziałami lub z obligacjami bezterminowymi niż z inwestycjami w kapitał zakładowy.
(103) Z punktu widzenia banku WestLB nie można nic zarzucić metodzie CAPM zastosowanej do obliczenia minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy.
Jednak wartości współczynnika beta wyliczone przez BdB znacznie wyższe niż 1 są niewłaściwe.
Współczynnik beta większy niż 1 oznacza, że akcje przedsiębiorstwa wiążą się z wyższym ryzykiem niż rynek jako całość.
Jednak w związku z istniejącymi wtedy poręczeniami państwowymi Anstaltslast i Gewährträgerhaftung ryzyko inwestycji w bank kraju związkowego było wyraźnie niższe niż ogólne ryzyko rynkowe.
(104) Ponadto w tym szczególnym przypadku banków krajów związkowych nie należy koncentrować się na zwrocie kapitałowym w momencie wniesienia aktywów do banków krajów związkowych.
Wprawdzie prywatni inwestorzy stosują ten parametr do badania opłacalności inwestycji, ale w tym przypadku oznaczałoby to, że należy oprzeć się na zwrocie kapitałowym oczekiwanym w 1991 r.
Byłoby to jednak sprzeczne z ekonomiczną rzeczywistością, gdyby w 2003 r. inwestor otrzymał zysk z kapitału w wysokości za 1991 r., który przekraczałby znacznie rzeczywisty zysk z kapitału.
Schemat stałego stosowania stopy zysku w wysokości ok. 12 % stanowi nieuzasadnioną dyskryminację banków krajów związkowych w stosunku do konkurentów prywatnych.
(105) Odnośnie do potrącenia za brak płynności wnoszonego majątku bank WestLB i kraj związkowy Północna Nadrenia-Westfalia są zdania, że od podstawowej stopy zysku z kapitału należy odjąć pełną stopę bezpiecznych obligacji państwowych.
Wniesienie aktywów do banków krajów związkowych nie wiązało się dla nich z dodatkową płynnością.
Pomniejszenie tej stawki o zaoszczędzony podatek nie ma ekonomicznego uzasadnienia, ponieważ ceny instrumentów rynku kapitałowego nie zależą od aktualnie obowiązujących podatków.
W przeciwnym razie ceny instrumentów rynku kapitałowego zmieniałyby się w zależności od zmian podatków.
(106) Wreszcie ryzyko, i co za tym idzie wynagrodzenie, należy pomniejszyć, ponieważ aktywa nie posiadają płynności, a więc nie są również obarczone ryzykiem jej utraty.
W związku z tym należy uwzględnić odpowiednie potrącenie.
Potrącenie konieczne jest również ze względu na tzw. efekt właściciela, ponieważ inwestor posiadający już udziały w przedsiębiorstwie zupełnie inaczej ocenia dodatkową inwestycję niż nowy inwestor.
VIII.
POROZUMIENIE ZAWARTE MIĘDZY BDB, KRAJEM ZWIĄZKOWYM SZLEZWIK-HOLSZTYN ORAZ HSH NORDBANK
(107) Dnia 8 października 2004 r. do Komisji wpłynęły wyniki porozumienia zawartego między głównym skarżącym BdB, krajem związkowym Szlezwik-Holsztyn oraz HSH Nordbank, który powstał z LSH i Hamburskiego Banku Krajowego (Hamburgische Landesbank) w 2003 r.
Niezależnie od nadal istniejących zasadniczych różnic w prezentowanych stanowiskach prawnych strony uzgodniły, co uznają za właściwe parametry pozwalające na określenie odpowiedniego wynagrodzenia.
Strony zwróciły się do Komisji z prośbą o uwzględnienie wyników porozumienia przy podejmowaniu przez nią decyzji.
(108) Strony określiły najpierw na podstawie metody CAPM oczekiwane minimalne wynagrodzenie za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy LSH.
Według porozumienia powinno ono wynosić za majątek celowy 9,29 % rocznie.
Przy obliczeniu wynagrodzenia minimalnego uwzględniono długoterminowe stopy procentowe nieobciążone ryzykiem obliczone przez banki krajowe przy zastosowaniu indeksu REX10 performance index niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) oraz współczynniki beta wyliczone na podstawie ekspertyzy KPMG z dnia 26 maja 2004 r., której przeprowadzenie zlecił bank krajowy.
LSH uzyskał podstawową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem w wysokości 6,61 % w momencie wniesienia kapitału dnia 31 grudnia 1990 r.
Współczynnik beta oznaczono na podstawie ekspertyzy KPMG w wysokości 0,670.
Rynkową premię za ryzyko określono w wysokości 4 % (jednolita dla wszystkich banków krajowych).
(109) Następnie ustalono zmniejszenie wynagrodzenia z powodu braku płynności kapitału.
Ponownie założono przy tym stopę procentową nieobciążoną ryzykiem w wysokości 6,61 % jako koszt refinansowania brutto.
Dla określenia kosztów refinansowania netto zryczałtowano obciążenie podatkowe LSH w momencie wniesienia majątku do wysokości 50 %, co daje potrącenie wynagrodzenia związane z brakiem płynności w wysokości 3,31 %.
(110) Ostatecznie wynagrodzenie zostaje zwiększone o 0,3 % z powodu braku emisji praw do głosu.
(111) Odpowiednie wynagrodzenie za majątek celowy wynosi łącznie 6,28 % rocznie po opodatkowaniu za tę część majątku celowego, którą bank LSH może wykorzystać na działalność komercyjną.
Powyższe wynagrodzenie jest płatne od końca miesiąca, w którym uznano kapitał podstawowy ( 31 sierpnia 1991 r.).
(112) Zgodnie z porozumieniem element pomocy stanowi różnica między wynagrodzeniem rzeczywiście zapłaconym przez LSH oraz wynagrodzeniem ustalonym jako odpowiednie w wysokości 6,28 %, którą HSH Nordbank musi zwrócić.
(113) Strony ustaliły ponadto prowizję za awal w wysokości 0,3 %, płatną zarówno od kapitału obowiązkowego wykorzystanego przez IB, jak i od rezerwy celowej – nieruchomości.
Ponadto HSH Nordbank nie zaprzeczył, że prowizja za awal jest należna również za okres od wniesienia kapitału do końca miesiąca uznania za kapitał podstawowy przez BAKred ( 1 stycznia 1991 r. – 30 sierpnia 1991 r.) w wysokości 0,3 % od kwoty wykazanej w bilansie w wysokości 1306,05 mln DEM.
(114) Pierwszy raz w trakcie negocjacji porozumienia zwrócono uwagę, że poza już uwzględnionym wynagrodzeniem za kapitał IB, krajowi związkowemu Szlezwik-Holsztyn wypłacono także dodatkowy element wynagrodzenia, mianowicie nadwyżkę roczną IB.
Podstawę prawną powyższego wypłacenia stanowi § 17 ust. 2 IBG (wersja z 1990 r.) lub § 19 ust. 2 IBG (wersja z 1998 r.).
Na mocy powyższej ustawy wypłacono krajowi związkowemu nadwyżkę roczną rezerwy celowej IB (każdorazowo na podstawie odpowiedniej uchwały o wypłacie dywidendy podjętej przez organy LB).
Zgodnie z regulacjami zawartymi w odpowiednich ustawach budżetowych kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn powyższe płatności zostały przeznaczone na cele IB, a więc na rzecz zadań wspierających kraju związkowego i zostały ponowne wniesione do majątku IB.
Dzięki takiej procedurze uwzględniono uprawnienia Landtagu do decydowania o budżecie, ponieważ to parlament, a nie władza wykonawcza mógł podjąć decyzję dotyczące powyższych środków.
Powyższa procedura wykorzystywała strategię ekonomiczną polegającą na wypłacie dywidendy i jej ponownym wniesieniu, a podatek od dywidendy mógł być zaliczony na podatek od dochodów osobistych (Anrechnungsverfahren).
(115) Powyższy obieg przerwano przy pomocy zniesienia na mocy kilku (pojedynczych) ustaw towarzyszących ustawom budżetowym przeznaczenia celowego każdorazowej nadwyżki rocznej.
W powyższych przypadkach nie doszło do ponownego wniesienia wypłaconych środków do banku IB.
Z powodu zniesienia przeznaczenia celowego kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn dysponował w pełni w powyższych latach wypłaconą nadwyżką na finansowanie wydatków z budżetu kraju związkowego.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że kwoty wypłaconej dywidendy, których na mocy powyższych uregulowań nie wniesiono ponownie do IB, lecz w całości pozostawiono krajowi związkowemu Szlezwik-Holsztyn, stanowiły zdecydowanie największą część omawianych tu kwot wypłaconej dywidendy.
(116) Poniższa tabela przedstawia wypłaty dywidend IB na rzecz kraju związkowego:
Tabela 3
Wypłaty dywidendy IB na rzecz kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn (w mln DEM)
w mln. DEM _BAR_
_BAR_ 1991 _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Wypłaty dywidend IB na rzecz kraju związkowego _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 1,1 _BAR_ 2,6 _BAR_ 1,5 _BAR_ 2,5 _BAR_ 3,5 _BAR_ 47,5 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
(117) Należy odpowiednio uwzględnić te wypłaty nadwyżki rocznej przy obliczaniu elementu pomocy, co strony porozumienia uczyniły w przeprowadzonych obliczeniach.
IX.
OCENA ŚRODKÓW
1.
POMOC PAŃSTWA W ROZUMIENIU ART.
87 UST.
1 TRAKTATU WE
(118) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, o ile postanowienia Traktat WE nie stanowią inaczej, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
1.1.
ZASOBY PAŃSTWOWE
(119) Kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn zdecydował się na przeprowadzenie powyżej opisanego przeniesienia majątku, aby podwyższyć kapitał w drodze wniesienia majątku WKA i WAK oraz nieruchomości do banku LSH w celu wzmocnienia jego bazy kapitałowej.
Niezależnie od faktu, że LSH nie mógł korzystać z przeniesionych środków bez ograniczeń z powodu przeznaczenia celowego rezerwy na rzecz zadań wspierających, majątek został uznany przez nadzór bankowy i mógł być wykorzystany na cele gwarancyjne przez bank LSH konkurujący z innymi instytucjami kredytowymi.
LSH otrzymało w ten sposób bez wątpienia zasoby państwowe.
1.2.
SPRZYJANIE OKREŚLONEMU PRZEDSIĘBIORSTWU
(120) Badając, czy przeniesienie zasobów państwowych do przedsiębiorstwa publicznego oznacza sprzyjanie mu, oraz czy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, Komisja stosuje zasadę "inwestora rynkowego".
Trybunał Sprawiedliwości oraz Sąd Pierwszej Instancji zaakceptował i rozwinął tę zasadę w szeregu spraw, a w szczególności w wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie WestLB, który ma znaczenie dla tego przypadku [31].
a) Zasada inwestora rynkowego
(121) Zgodnie z tą zasadą, nie stanowi sprzyjania określonemu przedsiębiorstwu udostępnienie zasobów kapitałowych na warunkach, "na których prywatny inwestor, działający w normalnych warunkach rynkowych, byłby skłonny do wniesienia środków do przedsiębiorstwa prywatnego" [32].
W przeciwieństwie do tego, ze sprzyjaniem w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE mamy do czynienia, jeżeli uzgodnione wynagrodzenie i/lub stan finansów przedsiębiorstwa nie pozwalają oczekiwać normalnego zysku z kapitału w odpowiednim terminie.
(122) Zasada inwestora rynkowego ma zastosowanie niezależnie od faktu, że bank LSH w momencie wniesienia majątku celowego był przedsiębiorstwem rentownym.
Fakt dotychczasowego stosowania powyższej zasady wyłącznie w przypadku przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, nie ogranicza jej stosowania do tej kategorii przedsiębiorstw.
(123) Nie istnieje reguła, zgodnie z którą w przypadku przedsiębiorstwa rentownego nie może dojść do zaistnienia elementów pomocy państwa w momencie wniesienia kapitału.
Nawet jeśli przedsiębiorstwo przynosi zyski, inwestor rynkowy mógłby zrezygnować z (dalszego) wniesienia kapitału, jeśli nie może spodziewać się odpowiedniego zysku z zainwestowanego kapitału (w formie dywidend lub wzrostu wartości).
Jeśli przedsiębiorstwo nie wypłacałoby oczekiwanego zysku w momencie inwestycji, inwestor rynkowy zażądałby podjęcia działań prowadzących do podwyższenia zysku.
Zasadę inwestora rynkowego należy zatem stosować w ten sam sposób w przypadku wszystkich przedsiębiorstw państwowych, niezależnie od faktu przynoszenia zysku lub strat.
Stanowisko Komisji potwierdził Sąd Pierwszej Instancji w wyroku dotyczącym banku WestLB [33].
(124) Zatem podstawową kwestią podlegającą badaniu jest pytanie, czy inwestor rynkowy dokonałby transferu kapitału o takich samych cechach jak majątek celowy oraz nieruchomości kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn na takich samych warunkach, szczególnie uwzględniając przewidziany zysk z inwestycji.
(125) Szczególnie ważne było zdaniem Niemiec połączenie całości działań wspierających kraju związkowego i ich kontynuacja w sposób bardziej ekonomiczny i wydajny, ponadto optymalizacja doradztwa i realizacji działań wspierających oraz stworzenie uwarunkowań do elastycznego wykorzystania środków.
Z powyższą reorganizacją związane było podwyższenie kapitału własnego LSH, które w związku ze spodziewaną zmianą wymagań dotyczących wypłacalności przyczyniło się do długoterminowego zapewnienia zdolności do rozszerzania działalności przez LSH.
Kraj związkowy zamierzał ponadto zasadniczo przeorientować zarządzanie własnymi nieruchomościami oraz nieruchomościami użytkowanymi przez różne oddziały i instytucje kraju związkowego, mając na celu zredukowanie mało wydajnych działań.
(126) Inwestor rynkowy sprawdzi również w sytuacji, gdy posiada już udziały w danym przedsiębiorstwie, inne możliwości inwestycyjne poza danym przedsiębiorstwem.
Z reguły podejmie on decyzję o zainwestowaniu dodatkowych środków w przedsiębiorstwo publiczne tylko w tym wypadku, jeśli będzie mógł oczekiwać w zamian za dodatkowe środki odpowiedniego zysku.
Oceniając, czy wniesienie kapitału stanowi pomoc państwa, nie należy zasadniczo uwzględniać długoterminowej prognozy zysku udziałowca lub kwestii wydajności i synergii..
Zamiast tego należy zbadać wniesienie kapitału przez udziałowca – niezależnie od motywów, którymi się on kieruje – w kontekście, czy inwestor może liczyć na normalny zysk za dodatkowe wniesione środki w odpowiednim okresie.
(127) Sąd Pierwszej Instancji nie zakwestionował powyższej wykładni zasady inwestora rynkowego, którą Komisja przedstawiła już w decyzji 2000/392/WE [34].
Sąd zastosował to samo podejście, że prywatnemu inwestorowi, który posiada już udziały w przedsiębiorstwie, nie wystarczyłby fakt, iż dana inwestycja nie przynosi strat lub też przynosi tylko ograniczone zyski.
Raczej brałby on zawsze pod uwagę odpowiedni zysk z inwestycji w zależności od okoliczności oraz od swoich krótko-, średnio- i długoterminowych interesów [35].
(128) Z punktu widzenia "zasady inwestora rynkowego" pojawia się główne pytanie, czy inwestor rynkowy udostępniłby na takich samych warunkach kapitał charakteryzujący się takimi samymi szczególnymi cechami co majątek celowy kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn, szczególnie w odniesieniu do prawdopodobnego zysku z inwestycji.
b) Artykuł 295 Traktatu WE
(129) Zgodnie z art. 295 Traktatu WE zasady prawa własności obowiązujące w poszczególnych Państwach Członkowskich pozostają bez zmian.
Nie usprawiedliwia to jednakże naruszania reguł konkurencji określonych w Traktacie.
(130) Niemcy podkreślają w związku z toczącymi się postępowaniami w sprawie banków krajów związkowych, że przeniesionych środków nie można było spożytkować w inny, bardziej rentowny sposób niż poprzez wniesienie do podobnej instytucji publicznej.
Dlatego też przeniesienie stanowiło komercyjnie najrozsądniejsze zaangażowanie majątku.
Każde wynagrodzenie za przeniesienie, tzn. każdy dodatkowy zysk z kapitału, byłby wystarczający, aby uzasadnić transfer z punktu widzenia "zasady inwestora rynkowego".
(131) Powyższej argumentacji nie można przyjąć.
Możliwe, że wniesienie majątku celowego do LSH i wynikająca z tego możliwość dla banku wykorzystania części kapitału, aby spełnić kryteria wypłacalności, były ekonomicznie najbardziej sensownym wykorzystaniem kapitału.
Jeżeli jednak środki publiczne oraz inne aktywa zostają użyte na działalność komercyjną, mającą na celu sprostanie konkurencji, należy stosować do nich reguły rynkowe.
Oznacza to, że jeżeli państwo zdecyduje o przeznaczeniu określonego majątku (także) na cele komercyjne, powinno wymagać wynagrodzenia, które odpowiada wynagrodzeniu rynkowemu.
c) Brak zmiany struktury własnościowej
(132) Sposobem na zagwarantowanie inwestorowi rynkowemu banku wynagrodzenia rynkowego jest przyznanie mu odpowiedniego udziału w zyskach oraz we wzroście wartości banku.
Może do tego dojść dzięki zmianie udziałów odpowiednio do wniesionego kapitału.
W ten sposób inwestor może partycypować odpowiednio w dywidendach oraz możliwym wzroście wartości w wyniku większych możliwości zysku.
Sposobem na zagwarantowanie odpowiedniego zysku z udostępnionego kapitału byłoby odpowiednie podwyższenie udziału kraju związkowego w banku LSH, pod warunkiem że rentowność banku odpowiada zwykłemu zyskowi, którego oczekiwałby inwestor rynkowy ze swojej inwestycji.
W ten sposób odpowiedź na pytanie, czy ustalone wynagrodzenie jest odpowiednie za część kapitału w rzeczywistości wykorzystaną na zabezpieczenie działalności konkurencyjnej jest zbędna.
Kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn nie zdecydował się jednak na taki krok.
(133) Niemcy uważają, że z punktu widzenia przepisów dotyczących pomocy państwa nie ma znaczenia, w jaki sposób kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn uzyskał od LSH wynagrodzenie za wniesiony kapitał IB, ponieważ wniesienie kapitału nie musi być koniecznie związane z nabyciem udziałów w zysku i praw do głosu.
Ponadto należy uwzględnić, że dzięki wniesieniu kapitału IB do LSH kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn mógł uzyskać wyższą cenę za udziały, które WestLB i Bank Kraju Związkowego Badenia-Wirtembergia posiadały w LSH, niż cena, którą uzyskano by bez powyższego transferu.
(134) Jeśli zmiana stosunków udziałowych nie jest możliwa, to, zdaniem Komisji, inwestor rynkowy zdecydowałby się na inwestycję tylko wtedy, jeśli uzgodniono by przynajmniej odpowiednie wynagrodzenie bezpośrednie.
Inwestora rynkowego nie usatysfakcjonuje zwykle fakt uniknięcia strat lub uzyskanie ograniczonego zysku z inwestycji, lecz stara się on raczej maksymalizować zysk ze swojego majątku, uwzględniając okoliczności oraz swoje interesy [36].
Prywatny inwestor, posiadający już udziały w uprzywilejowanym przedsiębiorstwie, będzie nalegał na zmianę stosunków udziałowych lub na odpowiednie stałe wynagrodzenie.
W przeciwnym razie zrezygnowałby on z części dodatkowo wypracowanego zysku dzięki wniesieniu kapitału, ponieważ także inni udziałowcy uzyskaliby korzyści z wyższych dywidend oraz wzrostu wartości przedsiębiorstwa, nie ponosząc przy tym kosztów.
(135) Nie można zatem stwierdzić, że inwestor rynkowy zrezygnowałby z odpowiedniego wynagrodzenia bezpośredniego w sytuacji porównywalnej z przeniesieniem majątku celowego do LSH, w której nie można było zmienić stosunków udziałowych, a drugi udziałowiec posiadający połowę udziałów nie wniósł odpowiedniego kapitału w bezpośrednim związku z przeniesieniem.
d) Baza kapitałowa do obliczenia wynagrodzenia
(136) Zgodnie z postępowaniem w sprawie banku WestLB Komisja określa odpowiednie wynagrodzenie za wniesiony majątek funduszu celowego oraz za rezerwę celową –nieruchomości uwzględniając możliwość wykorzystania tego majątku przez bank LSH na cele komercyjne.
Komisja rozróżnia między tzw. funkcją rozszerzenia działalności a (zwykłą) funkcją gwarancyjną majątku funduszu udostępnionego jako kapitał własny na potrzeby komercyjnej działalności instytucji kredytowej.
(137) Pod pojęciem funkcji rozszerzenia działalności, którą spełnia kapitał, należy rozumieć rozszerzenie potencjału transakcyjnego przez aktywa obciążone ryzykiem w wyniku uznania przez nadzór bankowy dodatkowego kapitału własnego banku.
Punktem odniesienia dla określenia wynagrodzenia zgodnego z zasadami rynkowymi, jest wynagrodzenie, którego zażądałby prywatny inwestor udostępniający bankowi kapitał własny.
O ile udostępniony kapitał został ujęty w bilansie jako kapitał własny, ale przez nadzór bankowy nie został uznany za kapitał podstawowy albo jest przeznaczony na działalność wspierającą, albo z innych powodów nie może być wykorzystany na pokrycie działalności komercyjnej, nie można go wykorzystać do rozszerzenia działalności.
Jednak kapitał ma znaczenie nie tylko z punktu widzenia nadzoru bankowego.
Ponieważ gwarantuje on przynajmniej należności wierzycieli instytucji kredytowej (tzw. funkcja gwarancyjna), jego funkcję ekonomiczną można porównać z poręczeniem lub gwarancją.
Wysokość kapitału własnego ujętego w bilansie informuje inwestorów o wypłacalności banku i w związku z tym może wpływać na warunki, na których bank pozyskuje kapitał obcy.
Rynkowe wynagrodzenie za tzw. funkcję gwarancyjną kapitału opiera się na wynagrodzeniu, którego w tej konkretnej sytuacji zażądałby prywatny gwarant od instytucji kredytowej o porównywalnej wielkości i profilu ryzyka jak bank LSH.
(138) Kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn przeniósł z dniem 1 stycznia 1991 r. kapitał IB do LSH, wynoszący po ostatecznym badaniu 1306 mln DEM.
Wniesiony kapitał IB zwiększał się corocznie i osiągnął w 2003 r. wartość 1967,6 mln DEM.
(139) Kraj związkowy przeniósł z dniem bilansowym 31 grudnia 1999 r. rezerwę celową – nieruchomości do LSH, co doprowadziło do podwyższenia ujętego w bilansie kapitału własnego o [...] mln DEM.
Po dwóch kolejnych transferach rezerwa celowa wynosiła na dzień 31 grudnia 2002 r. łącznie [...] mln DEM.
(140) BAKred uznawał corocznie przeniesiony kapitał IB w całości jako dodatkowy kapitał podstawowy [37].
LSH nie mógł jednakże dysponować nim w całości na zabezpieczenie własnej działalności komercyjnej.
Podobnie jak w sprawie WestLB, rezerwa celowa została częściowo przeznaczona na zadania wspierające banku IB.
Ta część rezerwy celowej nie mogła zostać przeznaczona na rozszerzenie działalności komercyjnej banku, jednakże spełniała funkcję gwarancyjną dla banku LSH.
Taka sama sytuacja wystąpiła w przypadku rezerwy celowej – nieruchomości, nieuznanej przez BAKred za kapitał podstawowy, lecz spełniającej funkcję gwarancyjną dla banku.
(141) Komisja jest zdania, iż do obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia nie ma znaczenia, do jakiej wielkości udostępniony kapitał został w rzeczywistości wykorzystany.
Miarodajna jest wyłącznie możliwość wykorzystania kapitału do rozszerzenia działalności.
Prywatny inwestor nie byłby usatysfakcjonowany uzależnieniem wynagrodzenia od wykorzystania kapitału.
Komisja jest podobnego zdania co BdB, które zwraca uwagę, iż dla inwestora, który ponosi ryzyko utraty zainwestowanego kapitału oraz działa na zasadach rynkowych nie ma szczególnego znaczenia fakt, czy instytucja kredytowa rzeczywiście wykorzystała wniesiony kapitał do rozszerzenia działalności.
BdB stwierdza ponadto słusznie, że dla inwestora rynkowego decydujące znaczenie ma fakt, że sam nie może już gospodarować wniesionym kapitałem, w związku z czym nie może generować odpowiednich zysków.
W kwestii określenia odpowiedniej bazy kapitałowej nie ma też znaczenia, że LSH w pełni wykorzystał udostępniony kapitał wyłącznie w latach od 1999 do 2003.
(142) Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że miarodajnym momentem, dla którego należy obliczyć wynagrodzenie za funkcję rozszerzenia działalności, jest moment uznania rezerwy celowej za kapitał podstawowy przez BAKred w rozumieniu przepisów nadzoru bankowego.
Dopiero od tego momentu, zgodnie z informacją przekazaną przez Niemcy, kapitał można było wykorzystać w celu zabezpieczenia aktywów obciążonych ryzykiem.
(143) Jeśli jednakże kapitał został już wcześniej wykazany w bilansie jako środki własne, posiadał on przynajmniej funkcję gwarancyjną, jak wyjaśniono powyżej.
To samo dotyczy kwoty wykorzystanej przez samo IB oraz na potrzeby rezerwy celowej – nieruchomości.
Powyższe należy uwzględnić przy obliczaniu odpowiedniego wynagrodzenia.
e) Porównanie z innymi instrumentami kapitału własnego
(144) Jak już wspomniano, postawą obliczenia wynagrodzenia rynkowego jest wynagrodzenie, którego zażądałby inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej, udostępniający bankowi kapitał własny.
(145) Nie pozostawia żadnych wątpliwości fakt, że nie jest możliwe bezpośrednie porównanie majątku celowego przeniesionego do LSH z innymi transakcjami.
Jeśli nawet powyższa transakcja pod pewnymi aspektami jest podobna do niektórych instrumentów, to istnieje tak wiele różnic w stosunku do każdego instrumentu, że jakiekolwiek porównanie może obowiązywać tylko w zawężonym zakresie.
Dlatego też odpowiednie wynagrodzenie można również w tym przypadku obliczyć zgodnie z metodą wykorzystaną w sprawie WestLB [38], porównując transfer majątku do innych rynkowych instrumentów kapitału własnego i znajdując najbardziej podobny instrument, który będzie wyznacznikiem dla obliczanego wynagrodzenia.
(146) Zdaniem głównego skarżącego majątek rezerwy celowej można porównać wyłącznie z kapitałem zakładowym.
Federalny Urząd Nadzoru Bankowości uznał rezerwę celową za kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii") i dlatego można porównać ją wyłącznie z takimi instrumentami kapitału własnego, które uznane były w Niemczech w roku transferu za kapitał podstawowy.
Niemcy uważają natomiast, że porównanie poszczególnych instrumentów kapitału własnego służy jedynie określeniu najbardziej podobnego profilu ryzyka (i na tej podstawie zakresu wynagrodzenia) z punktu widzenia inwestora.
Zgodnie z tym kapitał wykazuje największe podobieństwo do tzw. perpetual preferred shares, papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach i do cichych udziałów.
(147) Należy zwrócić uwagę, że instrumenty przywoływane przez Niemcy dla celów porównawczych stanowią dla banku z reguły tylko bardzo ograniczoną część środków własnych.
Są to instrumenty, które uzupełniają "podstawowy kapitał własny", składający się przede wszystkich z kapitału akcyjnego i otwartych rezerw.
Dzięki wniesieniu majątku celowego środki własne LSH dla celów określenia współczynnika wypłacalności zostały prawie potrojone.
Nawet jeśli uwzględni się jedynie podwyższenie kwoty, którą LSH mógł wykorzystać na zabezpieczenie prowadzonej działalności, nadal oznacza to podwyższenie środków własnych o ponad 50 %.
BdB stwierdza, że pozostałe wspomniane instrumenty uwzględniano zwykle tylko w nieznacznym stopniu.
Żaden z instrumentów porównawczych nie wystarczyłby do podwyższenia kapitału LSH w podobny sposób i trwale.
(148) W powyższym kontekście należy także zwrócić uwagę, że względnie szeroki wachlarz innowacyjnych instrumentów kapitału własnego służących jako podstawowe i uzupełniające środki własne, który był dostępny dla instytucji kredytowych wielu krajów, nie istniał w Niemczech w momencie przeniesienia IB do LSH w 1991 r. ani w 1993 r., kiedy LSH musiał sprostać wchodzącym w życie wyższym wymogom kapitałowym.
Niektóre ze wspomnianych instrumentów zostały wprowadzone w międzyczasie, inne już istniały, nie były jednak uznawane w Niemczech.
W praktyce instrumentami dostępnymi i stosowanymi były wówczas papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach oraz zobowiązania podporządkowane (oba to uzupełniające środki własne, drugi z wymienionych instrumentów uznano dopiero od 1993 r.).
Dlatego porównanie kapitału IB z podobnymi instrumentami innowacyjnymi, z których większość została stworzona dopiero później, a część była dostępna tylko w innych krajach, nie jest przekonujące.
(149) Jeśli chodzi o oba instrumenty kapitału własnego, które ogrywają centralną rolę w porównaniu podjętym przez Niemcy jako najbliższe wskaźniki, mianowicie tzw. perpetual preferred shares i papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach, należy zwrócić uwagę na kilka podstawowych kwestii.
Perpetual preferred shares klasyfikowane są w innych krajach jako kapitał podstawowy, lecz w Niemczech nadal nie są one uznawane za tego rodzaju kapitał.
Papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zalicza się jedynie do uzupełniających środków własnych, natomiast kapitał IB wykazuje jakość kapitału podstawowego.
Z wymienionego powodu kapitał IB jest dużo bardziej użyteczny dla LSH, ponieważ dzięki niemu bank może pozyskać uzupełniające środki własne (np. papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach) w tej samej wysokości i rozszerzyć kapitał podstawowy.
Jeśli po upływie lat przynoszących straty nastąpią znów lata przynoszące zyski, wówczas najpierw uzupełniono by do wartości nominalnej papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach, a dopiero później kapitał IB.
Kapitał IB udostępniono ponadto LSH bez ograniczeń czasowych, podczas gdy papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zwykle emitowane są na dziesięć lat.
Znaczna wielkość wniesionego kapitału jest w przypadku papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach nietypowa, przy czym należy również uwzględnić kolejność w razie strat.
Udział majątku IB jest relatywnie duży, więc przy większych stratach zostanie dość szybko wykorzystany.
(150) Uwzględniając powyższe powody, Komisja uważa, że przedstawione przez Niemcy porównanie z innowacyjnymi instrumentami kapitału własnego nie jest właściwe z powodu szczególnego charakteru majątku IB i nie może stanowić podstawy określenia właściwego wynagrodzenia za kapitał IB.
W porozumieniu z dnia 8 października 2004 r. strony również doszły do wniosku, iż omawiana transakcja wykazuje raczej podobieństwo do wniesienia kapitału zakładowego.
(151) Komisja przychyla się ponadto do opinii BdB, że uzgodnienie o podporządkowaniu kapitału znajdujące się w umowie głównej zawartej między udziałowcami LSH, na podstawie którego kapitał IB zostanie wykorzystany dopiero w drugiej kolejności po pozostałym kapitale własnym LSH, nie zmniejsza ryzyka inwestora.
Wniesiony kapitał stanowił znaczną część całego kapitału podstawowego i istnieje duże prawdopodobieństwo, iż kapitał zostanie przynajmniej częściowo wykorzystany w przypadku strat.
f) Koszty płynności
(152) W zasadzie zrozumiała jest argumentacja LSH dotycząca kosztów płynności.
"Zwykłe" wniesienie kapitału do banku powoduje zarówno poprawę płynności, jak i zwiększenie kapitału podstawowego, który jest konieczny do rozszerzenia działalności komercyjnej w rozumieniu przepisów o nadzorze bankowym.
Aby w pełni wykorzystać kapitał, tzn. rozszerzyć aktywa ważone 100 % ryzykiem o wskaźnik 12,5 (tzn. 100 podzielone przez współczynnik wypłacalności w wysokości 8 %), bank musi dokonać 11,5-krotnego refinansowania na rynkach finansowych.
Mówiąc prościej, różnica między 12,5 razy otrzymanymi i 11,5 razy zapłaconymi odsetkami z tego kapitału po potrąceniu pozostałych kosztów banku (np. kosztów administracyjnych) daje zysk z kapitału własnego.
[39] Majątek celowy nie zwiększa początkowo płynności LSH, ponieważ wniesiony majątek oraz cały uzyskany z niego zysk przeznaczono ustawowo na zadania wspierające rozwój gospodarki oraz budownictwa mieszkaniowego, dlatego LSH ponosi dodatkowe koszty finansowania w wysokości kwoty kapitałowej, jeśli pobiera z rynków finansowych środki konieczne do pełnego wykorzystania możliwości transakcyjnych, których przysporzył mu dodatkowy kapitał własny, tzn. do rozszerzenia aktywów ważonych ryzykiem o 12,5-krotność kwoty kapitału (lub do utrzymania istniejących aktywów w takiej wysokości.) [40] Z powodu powyższych kosztów dodatkowych, które nie powstałyby w przypadku wniesienia płynnego kapitału własnego, należy w celu określenia właściwego wynagrodzenia ustalić odpowiednie potrącenie.
Inwestor rynkowy nie może oczekiwać, że otrzyma takie samo wynagrodzenie jak za kapitał wniesiony w gotówce.
(153) Komisja jest przy tym zdania, że przy obliczeniach nie należy uwzględniać całej stopy refinansowania.
Koszty refinansowania stanowią koszty prowadzenia działalności i zmniejszają przychód podlegający opodatkowaniu.
Wynik netto banku nie zmniejsza się zatem o kwotę dodatkowo zapłaconych odsetek.
Część powyższych kosztów zostanie wyrównana mniejszym podatkiem od osób prawnych.
Należy uwzględnić wyłącznie wydatki netto jako dodatkowe obciążenie dla LSH z powodu szczególnego charakteru wniesionego kapitału.
Komisja uznaje ostatecznie, że LSH ponosi dodatkowe "koszty płynności" w wysokości "kosztów refinansowania minus podatek od przedsiębiorstw" [41].
g) Odpowiednie wynagrodzenie
Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę stanowiącą zabezpieczenie działalności komercyjnej
(154) Odpowiednie wynagrodzenie za kwotę wykorzystaną na działalność komercyjną można bez wątpienia określić w różny sposób.
Wszystkie sposoby obliczenia wynagrodzenia za udostępniony kapitał zakładowy opierają się na takich samych zasadach.
Posługując się tymi zasadami Komisja przeprowadziła obliczenia w dwóch etapach: najpierw obliczono wynagrodzenie minimalne, którego inwestor może oczekiwać za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy w LSH.
Następnie sprawdzono, czy z powodu szczególnych cech kwestionowanej transakcji na rynku ustalono by narzuty lub potrącenia i czy Komisja może w danej sytuacji przeprowadzić odpowiednią rzetelną kwantyfikację.
Obliczenie oczekiwanego minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy LSH
(155) Oczekiwany zysk z inwestycji oraz ryzyko inwestycji stanowią podstawowe czynniki wpływające na decyzję inwestora rynkowego.
Aby określić wysokość obu czynników, inwestor uwzględnia wszystkie dostępne informacje o firmie i rynku.
Opiera się on na historycznych danych dotyczących średniego zysku z kapitału, które także dają ogólne wyobrażenie o przyszłej wydajności przedsiębiorstwa, a także między innymi na analizie aktualnego modelu działania przedsiębiorstwa, strategii i jakości zarządzania oraz odnośnych prognozach dotyczących danej branży.
(156) Inwestor rynkowy zainwestuje tylko wtedy, jeśli inwestycja ta będzie dawała wyższy zysk z kapitału lub niższe ryzyko w porównaniu z najkorzystniejszą alternatywą wykorzystania kapitału.
Inwestor nie zdecyduje się na inwestycję w przedsiębiorstwo, jeśli oczekiwany zysk z kapitału jest niższy niż średni oczekiwany zysk z kapitału innych przedsiębiorstw o porównywalnym profilu ryzyka.
W tej sytuacji można założyć, że istnieją wystarczające alternatywy wobec danego zamierzenia inwestycyjnego, które obiecują wyższe zyski przy takim samym poziomie ryzyka.
(157) Aby obliczyć odpowiednie najniższe wynagrodzenie, można użyć różnych metod, począwszy od najróżniejszych wariantów metody finansowej do metody CAPM.
Przy przedstawieniu różnych rozwiązań należy rozróżnić dwa składniki, zysk nieobciążony ryzykiem oraz premię za ryzyko w przypadku danego projektu:
odpowiedni zysk minimalny inwestycji obciążonej ryzykiem
=
podstawowa stopa procentowa nieobciążona ryzykiem + premia za ryzyko inwestycyjne
Odpowiedni minimalny zysk z inwestycji obciążonej ryzykiem można zatem opisać jako sumę stopy zysku nieobciążonej ryzykiem i dodatkowej premii za ryzyko związanej z przejęciem ryzyka specyficznego dla danej inwestycji.
(158) Podstawą obliczenia zysku z kapitału jest zawsze istnienie formy inwestycji nieobciążonej ryzykiem z nieobciążonym ryzykiem zyskiem z kapitału .
Zwykle dla oceny podstawowej stopy procentowej nieobciążonej ryzykiem przyjmuje się oczekiwany zysk z papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu emitowanych przez państwo (względnie indeks opierający się na tego typu papierach wartościowych), ponieważ są to formy inwestycji obciążone porównywalnie niskim ryzykiem.
Różnice między poszczególnymi metodami występują jednakże przy obliczeniu premii za ryzyko:
- Podejście finansowe: Oczekiwany przez inwestora zysk z kapitału własnego stanowi z punktu widzenia banku wykorzystującego kapitał przyszłe koszty finansowania.
Przy tym podejściu określane są najpierw historyczne koszty kapitału własnego, które ponoszą banki porównywalne z opisywanym bankiem.
Średnia arytmetyczna historycznych kosztów kapitału zostaje następnie porównana z przyszłymi, oczekiwanymi kosztami kapitału własnego, a w ten sposób z zyskiem z kapitału oczekiwanym przez inwestora.
- Podejście finansowe ze skumulowanym rocznym wzrostem (compound annual growth rate): Centralnym punktem tego podejścia jest zastosowanie średniej geometrycznej zamiast arytmetycznej.
- Metoda wyceny aktywów kapitałowych (capital asset pricing model – CAPM): W nowoczesnych finansach metodą najbardziej znaną i najczęściej testowaną jest CAPM. Przy pomocy tej metody można określić zysk z kapitału oczekiwany przez inwestora przy pomocy następującego wzoru:
minimalny zysk =
podstawowa stopa procentowa nieobciążona ryzykiem` + (premia rynkowa za ryzyko × beta)
Premię za ryzyko inwestycji w kapitał własny oblicza się przez pomnożenie rynkowej premii za ryzyko oraz współczynnika beta (premia rynkowa za ryzyko × beta).
Współczynnik beta pozwala na porównanie ryzyka danego przedsiębiorstwa z łącznym ryzykiem wszystkich przedsiębiorstw.
CAPM jest główną metodą obliczenia zysków inwestycyjnych w przypadku dużych przedsiębiorstw notowanych na giełdzie.
LSH nie jest przedsiębiorstwem notowanym na giełdzie, dlatego nie można bezpośrednio wyliczyć wartości beta.
Zastosowanie metody CAPM jest możliwe wyłącznie na podstawie orientacyjnego współczynnika beta.
(159) W uwagach z dnia 29 lipca 2003 r. BdB przedstawiło oczekiwane minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy LSH w momencie wniesienia majątku na dzień 31 grudnia 1990 r., obliczone przy zastosowaniu metody CAPM, w wysokości 14,85 % rocznie.
Niemcy wyraziły zasadnicze wątpliwości co do zastosowania metody CAPM.
Ich zdaniem BdB założyło zawyżony współczynnik beta i błędnie określiło podstawową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem.
Rynkowa premia za ryzyko w wysokości 4,6 % jest również zbyt wysoka.
Gdyby BdB przyjęło poprawne założenia, otrzymałoby przy pomocy metody CAPM zdecydowanie niższą wartość minimalnego wynagrodzenia za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy LSH.
Kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn, HSH Nordbank oraz BdB w porozumieniu o odpowiednim rynkowym wynagrodzeniu stwierdziły, że odpowiednie minimalne wynagrodzenie wynosi 9,29 %.
(160) Strony porozumienia zastosowały w swoich obliczeniach metodę CAPM.
Przyjęły podstawową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem w wysokości 6,61 %.
Określając powyższą stopę procentową, założono, że majątek celowy LSH został udostępniony trwale.
Strony nie zastosowały zatem zysku nieobciążonego ryzykiem z inwestycji o określonym czasie trwania (np. zysk z dziesięcioletnich obligacji państwowych) obserwowanego na rynku w dniu wniesienia kapitału na dzień bilansowy, gdyż takie spojrzenie pomijałoby ryzyko reinwestycji, tzn. ryzyko braku możliwości ponownego zainwestowania po upływie okresu inwestycji w wysokości stopy procentowej nieobciążonej ryzykiem.
Zdaniem stron najlepiej uwzględni się ryzyko inwestycji, jeśli jako podstawę przyjmie się "total return index".
Z tego powodu strony oparły się na indeksie niemieckiej giełdy (Deutsche Börse AG) REX10 performance index, który odzwierciedla zachowanie inwestycji w obligacje federalne o dokładnie dziesięcioletnim czasie trwania.
Zastosowany indeks uwzględnia stan indeksu REX10 performance index na koniec każdego roku od 1970 r.
Strony oszacowały w ten sposób zysk roczny, odzwierciedlający tendencję przyjętego indeksu: REX10 performance index w okresie od 1970 do 1990 r. i uzgodniły podstawową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem w wysokości 6,61 %.
(161) Procedura obliczenia podstawowej stopy procentowej nieobciążonej ryzykiem w tym szczególnym przypadku wydaje się właściwa, uwzględniając, że kapitał udostępniono bankowi LSH trwale.
Ponadto przyjęty indeks REX10 performance index stanowi ogólnie uznane źródło danych.
Obliczona podstawowa stopa procentowa nieobciążona ryzykiem wydaje się niniejszym uzasadniona.
(162) Współczynnik beta określono na poziomie 0,670 na podstawie ekspertyzy KPMG, którą dysponuje Komisja, dotyczącej tzw. dostosowanych (adjusted) współczynników beta wszystkich instytucji kredytowych w Niemczech notowanych na giełdzie.
Na podstawie powyższej ekspertyzy oraz przy uwzględnieniu profilu działalności banku LSH powyższy współczynnik beta należy uznać za właściwy.
(163) Komisja uważa także rynkową premię za ryzyko w wysokości 4,0 % za akceptowalną.
Już w postępowaniu w sprawie WestLB, zakończonym decyzją 2000/392/WE, Komisja kilkakrotnie omawiała tzw. ogólną długoterminową rynkową premię za ryzyko, a więc różnicę między długoterminowym zyskiem średnim ze zwykłego portfela akcji oraz z obligacji państwowych.
W odpowiednich ekspertyzach dotyczących postępowania zastosowano przedział od ok. 3 % do 5 %, w zależności od metodyki, oceny czasu oraz danych.
Do wyliczeń w ekspertyzie sporządzonej dla BdB alternatywnie przyjęto wartości 3,16 % oraz 5 %, a inna ekspertyza sporządzona dla banku WestLB w ramach tego samego postępowania przyjęła wartości 4,5 % oraz 5 %, natomiast analitycy Lehman Brothers, którzy pracowali na zlecenie WestLB, założyli stopę 4 %.
Biorąc pod uwagę powyższe, Komisja nie widzi potrzeby rezygnowania z rynkowej premii za ryzyko zastosowanej w porozumieniu.
Uwzględniając zastosowanie metody CAPM, zdaniem Komisja nie ma wątpliwości, że minimalne wynagrodzenie obliczone przez strony jest odpowiednie.
(164) Komisja nie dostrzega przesłanek świadczących o tym, że obliczone przez strony wynagrodzenie za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy nie wytrzymałoby testu rynkowego.
Komisja ustala zatem odpowiednie minimalne wynagrodzenie za majątek celowy na poziomie 9,29 % rocznie. (każdorazowo po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym).
Potrącenie z zysku z kapitału z powodu braku płynności
(165) Długoterminowa stopa procentowa nieobciążona ryzykiem (dziesięcioletnie niemieckie obligacje federalne) wynosiła na koniec 1990 r. 8,98 %.
LSH podał, że koszty refinansowania wynosiły ok. 9,2 % w momencie przeniesienia majątku w związku z jego strukturą finansową.
W porozumieniu strony przyjęły podstawową stopę procentową nieobciążoną ryzykiem w wysokości 6,61 % [42].
Ponadto strony uzgodniły przyjęcie zryczałtowanej stawki podatkowej w wysokości 50 %.
W ten sposób uzyskały stopę refinansowania netto w wysokości 3,31 %, co stanowi odpowiednie potrącenie z wynagrodzenia z powodu braku płynności.
(166) Na podstawie powyższego porozumienia i faktu, że kwota mieści się w przedziale wcześniej określonym przez Niemcy, Komisja nie widzi powodu, aby uznać ją za niewłaściwą i przyjmuje powyższą kwotę jako podstawę przy obliczaniu elementu pomocy.
Marża na zysk z kapitału ze względu na szczególne cechy transferu
(167) W praktyce przy ustalaniu wynagrodzenia za inwestycję cechy nietypowe, odbiegające od standardowej inwestycji w kapitał zakładowy znajdują zwykle wyraz w postaci odpowiednich dopłat lub potrąceń.
Należy zatem sprawdzić, czy szczególne cechy, zwłaszcza dany profil ryzyka transferu kapitału IB sprawiają, że istnieją powody do dostosowania określonego minimalnego wynagrodzenia w wysokości 9,29 %, którego oczekiwałby inwestor prywatny za (hipotetyczną) inwestycję w kapitał zakładowy LSH, oraz czy Komisja może przeprowadzić kwantyfikację w sposób metodologicznie poprawny.
W tym kontekście należy zbadać trzy aspekty: po pierwsze brak emisji nowych udziałów w spółce oraz związanych z nimi praw do głosu, po drugie szczególny zakres transferu majątku oraz po trzecie brak zamienności inwestycji.
(168) Kraj związkowy nie uzyskał dodatkowych głosów wskutek wniesienia kapitału.
Rezygnując z prawa do głosu, inwestor traci możliwość wpływu na zarząd banku przy podejmowaniu decyzji.
Gdyby doszło do zwiększenia praw do głosu kraju związkowego, posiadałby on ponad 50 % praw głosu, tzn. kraj związkowy stałby się udziałowcem większościowym.
Dla wyrównania podwyższonego ryzyka strat, za którym nie idzie odpowiednio większy wpływ na przedsiębiorstwo, inwestor rynkowy (nawet w przypadku zmniejszenia ryzyka wskutek wewnętrznych ustaleń z innymi udziałowcami) zażądałby wyższego wynagrodzenia.
Zakładając wyższe wynagrodzenie za akcje uprzywilejowane w stosunku do akcji zwykłych oraz w porozumieniu z głównym skarżącym BdB, krajem związkowym Szlezwik-Holsztyn oraz LSH, które w wyniku rozmów prowadzonych w sierpniu/wrześniu 2004 r. uznały za właściwą stopę w wysokości 0,3 % rocznie (po opodatkowaniu), Komisja uważa podwyższenie wynagrodzenia o co najmniej 0,3 % (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw) za uzasadnione.
Również strony porozumienia uważają podwyższenie wynagrodzenia o 0,3 % z powodu braku emisji nowych praw do głosu za właściwe.
(169) Wielkość wniesionego majątku oraz wpływ, jaki miał on na LSH z punktu widzenia wymogów dyrektywy w sprawie współczynnika wypłacalności, został już omówiony.
Wskutek wniesienia kapitału IB zwiększył się znacznie kapitał podstawowy LSH i to bez ponoszenia kosztów uzyskania i opłat administracyjnych.
Inwestor rynkowy zażądałby prawdopodobnie podwyższenia wynagrodzenia za wniesienie kapitału o znacznej wielkości względnej i bezwzględnej, jakim jest masa majątkowa IB.
Z drugiej strony wniesienia kapitału zakładowego w wysokości 1,3 mld DEM do jednego z największych niemieckich banków uniwersalnych, szczególnie w kontekście dużego zapotrzebowania kapitałowego europejskich instytucji kredytowych spowodowanego dyrektywą w sprawie współczynnika wypłacalności, nie można uznać za transakcję zupełnie odbiegającą od normalnych wielkości.
Dodatkowo należy zauważyć, że znaczny wartość transakcji może sugerować podobieństwo wkładu majątkowego do wniesienia kapitału zakładowego, gdyż w momencie transferu pod koniec 1990 r. ciche udziały o dużej wartości były na rynku dość nietypowe.
Oznaczałoby to niedopuszczalne podwójne uwzględnienie wartości majątku, gdyby w przypadku inwestycji podobnej do wniesienia kapitału zakładowego uzasadniano dodatkową marżę wartością wniesionego majątku.
Komisja uznaje zatem, że nie udowodniono dostatecznie, że inwestor rynkowy zażądałby za daną bezwzględną i względną wielkość wniesionego kapitału szczególnej dodatkowej marży.
Komisja rezygnuje na korzyść LSH z nałożenia marży za pobrania zwiększonego wynagrodzenia, uwzględniając wolumen przeniesienia majątku.
Porozumienie również zawiera postanowienie, że z powodu wartości wniesionego majątku nie należy zwiększać wynagrodzenia.
(170) Wreszcie należy zwrócić uwagę na brak zamienności inwestycji, tzn. brak możliwości odzyskania zainwestowanego kapitału w dowolnym momencie.
Inwestor może zwykle zbyć instrument kapitału własnego na rynku na rzecz osoby trzeciej i w ten sposób zakończyć swoją inwestycję.
Standardowe wniesienie kapitału zakładowego odbywa się w następujący sposób: inwestor wnosi po stronie aktywów w bilansie majątek (w gotówce lub w formie aportu).
Po stronie pasywów odpowiada temu zwykle udział na rzecz inwestora, którym może on dysponować, np. w przypadku spółki akcyjnej są to akcje.
Akcje może on odsprzedać osobie trzeciej.
W ten sposób nie może odzyskać aktywów wniesionych pierwotnie, ponieważ zaliczają się one obecnie do obowiązkowego kapitału własnego spółki i nie ma on do nich dostępu.
Jednak może – w zależności od kursu giełdowego – uzyskać ich równowartość, zbywając posiadane akcje.
Jego inwestycja jest w ten sposób zamienna.
Kraj związkowy nie posiada takiej możliwości z powodu szczególnych okoliczności wniesienia majątku IB.
Komisja nie widzi jednakże powodu dla ustalenia kolejnej marży.
Kraj związkowy nie miał wprawdzie możliwości uzyskania równowartości poprzez wolne dysponowanie inwestycją, jednak przynajmniej zasadniczo przez cały czas istniała możliwość ponownego wydzielenia majątku celowego z LSH na mocy ustawy i w ten sposób uzyskania wyższego zysku z kapitału poprzez ponowną inwestycję w inną instytucję kredytową.
Także w tym przypadku porozumienie między BdB, krajem związkowym Szlezwik-Holsztyn i HSH Nordbank zakłada, że z powodu braku zamienności majątku nie jest konieczna marża.
(171) Komisja uważa ostatecznie za uzasadnioną marżę na zysk z kapitału w wysokości 0,3 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw i przed opodatkowaniem podatkiem kapitałowym) za rezygnację z uzupełniających praw do głosu.
Łączne wynagrodzenie
(172) Na podstawie wszystkich powyższych rozważań i w porozumieniu z głównym skarżącym BdB, krajem związkowym Szlezwik-Holsztyn oraz LSH Komisja doszła do wniosku, że odpowiednie wynagrodzenie za kapitał powinno wynosić 6,28 % rocznie (po opodatkowaniu podatkiem od przedsiębiorstw), a mianowicie 9,29 % zwykłego zwrotu z danej inwestycji plus marża 0,3 % za szczególny charakter transakcji minus 3,31 % z powodu nakładów finansowych, które ponosi bank LSH w związku z brakiem płynności wniesionego majątku.
Odpowiednie wynagrodzenie za kapitał IB do momentu uznania przez BAKred, za kwotę wykorzystaną przez IB oraz za rezerwę celową – nieruchomości
(173) Jak przedstawiono powyżej, kapitał IB stanowił dla LSH wartość materialną już przez uznaniem go przez BAKred za kapitał podstawowy w rozumieniu przepisów Prawa bankowego (KWG), ponieważ został on wykazany w bilansie jako kapitał własny już w momencie wniesienia.
To samo dotyczy kwoty wykorzystanej przez IB oraz rezerwy celowej – nieruchomości.
Funkcję ekonomiczną powyższego kapitału można porównać z poręczeniem lub gwarancją.
Aby podjąć ryzyko tego typu, inwestor rynkowy zażądałby odpowiedniego wynagrodzenia.
Niemcy uznały początkowo marżę zaakceptowaną [43] przez Komisję w decyzji 2000/392/WE w wysokości 0,3 % za funkcję gwarancyjną na rzecz LSH za niewłaściwą.
W decyzji 2000/392/WE ustalono marżę w wysokości 0,3 % rocznie na wymienioną stopę w wysokości 0,3 % rocznie, ponieważ z jednej strony poręczenia awalowe wiążą się zwykle z określonymi transakcjami i mają ograniczony czas trwania (co nie miało miejsca w przypadku WestLB), a z drugiej strony kwota w wysokości ponad 3,4 mld DEM udostępniona WestLB jest wyższa niż kwota, którą zwykle pokrywają tego typu poręczenia bankowe.
(174) Biorąc pod uwagę zasadniczą porównywalność przypadków banków WestLB i LSH oraz z powodu braku innych wyznaczników, Komisja uważa, że stopa ta odpowiada wynagrodzeniu, które LSH musiałby zapłacić na rynku za poręczenie awalowe na jego rzecz.
(175) Porozumienie między BdB, krajem związkowym Szlezwik-Holsztyn oraz LSH zakłada również, że marża w wysokości 0,3 % rocznie jest uzasadniona.
Komisja uważa dodatkową marżę LSH za uzasadnioną i ustala stopę w wysokości 0,3 % rocznie jako odpowiednie wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną kapitału w momencie wykazania transferu w bilansie na dzień 1 stycznia 1991 r. do momentu uznania przez BAKred.
Stopa w wysokości 0,3 % rocznie po opodatkowaniu została przyjęta przez strony w tabeli dołączonej do porozumienia dotyczącej kalkulacji elementu pomocy.
Brak uwzględnienia wypłat dywidendy przez IB
(176) Niemcy stwierdziły, że należne wynagrodzenie należy obniżyć o dywidendy IB wypłacone w latach 1993 do 2002 na rzecz kraju związkowego w wysokości 99,9 mln DEM.
Płatności dokonane po przeprowadzeniu inwestycji oraz zrealizowane podwyższenia wartości nie są relewantne w świetle zasady inwestora rynkowego, który na podstawie informacji udostępnionych w momencie inwestycji może oczekiwać odpowiedniego zysku lub bezpośredniego wynagrodzenia.
Stąd z góry obliczone wypłaty dywidend lub wzrost wartości nie mogą być miarodajne.
(177) Komisja uznaje, że w niniejszym przypadku nie należy obniżać należnego wynagrodzenia o wypłatę dywidend IB.
h) Efekty synergii
(178) LSH uważa, że obliczając wynagrodzenie kraju związkowego, należy uwzględnić także uzyskane efekty synergii.
Jednoznaczne jest, że rzeczywistym celem przeniesienia było uzyskanie przez LSH bazy kapitałowej zgodnej z nowymi przepisami dotyczącymi wypłacalności.
Efekty synergii uznano za pozytywny efekt (uboczny), który jednak nie był głównym powodem przeprowadzania transakcji.
(179) Jeśli IB uzyska ponadto efekty synergii i oszczędności, wówczas przysporzy to korzyści WKA i WAK (i w ten sposób krajowi związkowemu) poprzez redukcję kosztów, ale nie można ich uznać za świadczenie zwrotne LSH z tytułu udostępnienia podstawowych środków własnych.
Powyższe efekty synergii nie zmniejszą użyteczności wniesionego kapitału dla LSH, ani nie zwiększą kosztów związanych z przeniesieniem; efekty synergii nie powinny zatem mieć także wpływu na wynagrodzenie, którego mógłby zażądać za udostępniony kapitał inwestor rynkowy.
Również w przypadku rzeczywistej korzyści kraju związkowego spowodowanej efektami synergii, każdy konkurent byłby zmuszony do "zapłaty" "wynagrodzenia" za instrument finansowy (kapitał IB) na rzecz kraju związkowego w formie takich korzyści wraz z odpowiednim wynagrodzeniem za udostępniony kapitał własny.
(180) Efekty synergii odczuwalne są zwykle po stronach obu przedsiębiorstw biorących udział w połączeniu.
Nie jest zatem zrozumiałe, dlaczego LSH nie miałoby uzyskać żadnego zysku z takich korzyści.
i) Zmiana ustawy w dniu 1 czerwca 2003 r.
(181) Niemcy potwierdziły, że z mocą prawną na dzień 1 czerwca 2003 r. IB został wyłączony z majątku LSH.
Majątek celowy – nieruchomości natomiast wyłączono z LSH z dniem 1 czerwca 2003 r.
(182) LSH nie może zatem od dnia 1 czerwca 2003 r. zabezpieczać aktywów obciążonych ryzykiem z prowadzonej działalności komercyjnej LSH majątkiem celowym lub też wykorzystywać jego funkcji gwarancyjnej.
(183) Komisja uznaje, że udowodniono, iż niniejszym badane sprzyjanie danemu przedsiębiorstwu zostało zakończone wraz z wyodrębnieniem majątku celowego z dniem 1 czerwca 2003 r.
j) Element pomocy
(184) Po przeprowadzeniu powyższych obliczeń Komisja doszła do wniosku, że wynagrodzenie, które LSH powinien zapłacić za majątek celowy, uznany przez BAKred za kapitał podstawowy, wynosi 6,28 % rocznie po opodatkowaniu oraz 0,3 % po opodatkowaniu za różnicę między tą częścią kapitału a kwotą wykazaną w bilansie LSH jako kapitał własny oraz za rezerwę celową – nieruchomości.
(185) Powyższe wynagrodzenie należy zapłacić za okres od dnia 1 stycznia 1991 r. do zakończenia preferencyjnego traktowania w dniu 31 maja 2003 r.
(186) LSH zapłacił wynagrodzenie wyłącznie za kwotę, którą mógł wykorzystać na zabezpieczenie działalności komercyjnej.
(187) Element pomocy stanowi różnica między rzeczywistymi płatnościami a płatnościami, które odpowiadałyby warunkom rynkowym.
(188) Poniższa tabela przedstawia obliczenie elementu pomocy:
Tabela 4
Obliczenie elementu pomocy (w mln DEM)
W mln DEM _BAR_
_BAR_ 1991 [44] _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (5 miesięcy) _BAR_
Kapitał IB łącznie _BAR_ 1306,0 _BAR_ 1312,2 _BAR_ 1337,9 _BAR_ 1387,0 _BAR_ 1472,0 _BAR_ 1563,0 _BAR_ 1665,9 _BAR_ 1763,0 _BAR_ 1814,0 _BAR_ 1817,0 _BAR_ 1849,2 _BAR_ 1923,9 _BAR_ 1967,6 _BAR_
1.Kwota, którą mógł wykorzystać LSH _BAR_ 1018,0 _BAR_ 1013,1 _BAR_ 954,0 _BAR_ 1024,0 _BAR_ 1092,0 _BAR_ 1172,0 _BAR_ 1264,0 _BAR_ 1346,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
2.Kwota wykorzystana przez IB _BAR_ 288,0 _BAR_ 299,0 _BAR_ 383,9 _BAR_ 363,0 _BAR_ 380,0 _BAR_ 391,0 _BAR_ 401,9 _BAR_ 417,0 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
3.Kwota między 1.1.1991 a 30.8.1991 _BAR_ 870,7 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
4.Rezerwa celowa nieruchomości _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Wynagrodzenie w wysokości 6,28 % (po opodatkowaniu) za 1. _BAR_ 21,3 _BAR_ 63,6 _BAR_ 59,9 _BAR_ 64,3 _BAR_ 68,6 _BAR_ 73,6 _BAR_ 79,4 _BAR_ 84,5 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Wynagrodzenie 0,3 % (po opodatkowaniu) za 2. _BAR_ 0,3 _BAR_ 0,9 _BAR_ 1,2 _BAR_ 1,1 _BAR_ 1,1 _BAR_ 1,2 _BAR_ 1,2 _BAR_ 1,3 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Wynagrodzenie 0,3 % (po opodatkowaniu) za 3. _BAR_ 2,6 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Wynagrodzenie 0,3 % (po opodatkowaniu) za 4. _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Wynagrodzenie rynkowe łącznie _BAR_ 24,2 _BAR_ 64,5 _BAR_ 61,1 _BAR_ 65,4 _BAR_ 69,7 _BAR_ 74,8 _BAR_ 80,6 _BAR_ 85,8 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Rzeczywiste wynagrodzenie (po opodatkowaniu) _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0,9 _BAR_ 2,4 _BAR_ 1,0 _BAR_ 2,5 _BAR_ 5,0 _BAR_ 6,6 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Element pomocy _BAR_ 24,2 _BAR_ 64,5 _BAR_ 60,2 _BAR_ 63,0 _BAR_ 68,7 _BAR_ 72,3 _BAR_ 75,6 _BAR_ 79,2 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
(189) Element pomocy wynosi za okres od przyznania pomocy do dnia 31 maja 2003 r. łącznie w markach niemieckich 845,6 mln DEM.
Powyższą kwotę należy przeliczyć na EUR, wynosi ona 432,3 mln EUR.
1.3.
ZAKŁÓCENIE KONKURENCJI ORAZ WPŁYW NA WYMIANĘ HANDLOWĄ MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
(190) Wskutek liberalizacji usług finansowych oraz integracji rynków finansowych sektor bankowy na obszarze Wspólnoty narażony jest coraz bardziej na zakłócenia konkurencji.
Obecnie sytuacja ta jeszcze się zaostrza w ramach unii gospodarczo-walutowej, która ma przyczynić się do zniesienia istniejących barier konkurencyjnych na rynkach usług finansowych.
(191) Bank LSH prowadził działalność zarówno na poziomie regionalnym, jak i w skali międzynarodowej.
LSH jest uniwersalnym bankiem komercyjnym, bankiem centralnym kas oszczędnościowych oraz bankiem publiczno-komunalnym.
Pomimo nazwy, tradycji oraz zadań uregulowanych ustawowo LSH w żadnym razie nie jest bankiem lokalnym lub regionalnym.
(192) To pokazuje wyraźnie, że bank LSH świadczy usługi bankowe, konkurując z innymi bankami europejskimi poza Niemcami, a także na terenie Niemiec, ponieważ banki z innych państw europejskich prowadzą swoją działalność w Niemczech.
(193) Należy zwrócić uwagę na ścisłe powiązanie między kapitałem własnym instytucji kredytowej i jej działalnością bankową.
Tylko przy pomocy wystarczających zasobów uznanego kapitału własnego bank może prowadzić oraz rozszerzać działalność komercyjną.
LSH został wyposażony w taki kapitał własny na cele wypłacalności dzięki zasobom państwowym, co wpłynęło bezpośrednio na możliwości transakcyjne banku.
(194) Stwierdza się zatem, że pomoc przeznaczona dla LSH zakłóca konkurencję i wypływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
1.4.
WYNIK
(195) Na podstawie powyższych rozważań można stwierdzić, że są spełnione wszystkie kryteria art. 87 ust. 1 Traktatu WE, a przeniesienie majątku funduszu celowego wiąże się z pomocą państwa w rozumieniu tego artykułu.
2.
ZGODNOŚĆ ZE WSPÓLNYM RYNKIEM
(196) Wychodząc z powyższego założenia, należy sprawdzić, czy pomoc można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Należy przy tym zauważyć, że LSH powoływał się tylko na odstępstwo określone w art. 86 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do różnych elementów pomocy związanych z transferem kapitału IB oraz nieruchomości.
(197) Żadne odstępstwo określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie znajduje w powyższej sytuacji zastosowania.
Pomoc nie ma charakteru socjalnego, ani nie została przyznana indywidualnym konsumentom.
Nie miała ona także na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innym zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych podziałem Niemiec.
(198) Pomoc nie ma celu wspierania regionów – nie jest przeznaczona ani na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych – dlatego nie ma zastosowania ani art. 87 ust. 3 lit. a), ani aspekt regionalny określony w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. Pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania. Wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego także nie stanowią celu pomocy.
(199) Kontynuacja działalności LSH nie była zagrożona w momencie przeprowadzania wymienionego działania, dlatego nie pojawiła się kwestia czy bankructwo jednego dużego banku, jakim jest LSH w Niemczech, mogłoby doprowadzić do kryzysu sektora bankowego, co z kolei na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE mogłoby uzasadniać przyznanie pomocy w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec.
(200) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc państwa przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi niektórych sektorów gospodarczych.
Zasadniczo powyższe może także dotyczyć pomocy na restrukturyzację w sektorze bankowym.
W omawianym przypadku jednakże brak przesłanek koniecznych do zastosowania powyższego wyjątku.
Banku LSH nie można uznać za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji, które musi otrzymać pomoc państwa dla odzyskania rentowności.
(201) Art. 86 ust. 2 Traktatu WE, który dopuszcza w określonych okolicznościach odstępstwa od przepisów Traktatu o pomocy państwa, zasadniczo dotyczy także sektora usług finansowych.
Komisja potwierdziła powyższe stwierdzenie w sprawozdaniu pt. "Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez sektor bankowy" [45].
LSH stwierdził, iż świadczy on usługi w ogólnym interesie gospodarczym i że w zakresie, w jakim ewentualne dotacje kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn przeznaczane są na realizację zadań publicznych lub usług użyteczności publicznej, nie stanowią one niezgodnej z prawem pomocy państwa.
LSH nie spełnia jednakże formalnych wymogów: nie podano konkretnych zadań, które LSH wypełnia w ramach usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, ani nie podano związanych z tym kosztów.
Zatem jest jasne, że transfer przeprowadzono, aby LSH mógł sprostać nowym wymogom dotyczącym kapitału własnego, i bez związku z jakimikolwiek usługami na rzecz ogólnego interesu gospodarczego.
Zatem w niniejszym przypadku nie ma również zastosowanie powyższe wyłączenie.
(202) Ponieważ żadne wyłączenie od zasady zakazu pomocy państwa określone w art. 87 ust. 1 Traktatu WE nie znajduje zastosowania, niniejszej pomocy państwa nie można uznać za zgodną z Traktatem.
3.
BRAK ISTNIEJĄCEJ POMOCY
(203) W przeciwieństwie do stanowiska Niemiec dotyczącego LSH nie można uznać, że wniesienie kapitału mieści się w istniejącym systemie poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
(204) Po pierwsze przesłanki stanu nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców banku za zobowiązania wierzycieli (Gewährträgerhaftung), jeżeli majątek banku nie jest wystarczający do zaspokojenia ich roszczeń, nie były w tym przypadku spełnione.
Wniesienie kapitału nie służyło zaspokojeniu roszczeń wierzycieli banku krajowego, a majątek banku krajowego nie był wyczerpany.
(205) Po drugie nie zachodzi stan konieczności zapewnienia bankowi płynności (Anstaltslast).
Poręczenie państwowe Anstaltslast zobowiązuje poręczyciela (Anstaltsträger), czyli kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn, do zapewnienia bankowi LSH środków koniecznych do prowadzenia działalności, jeżeli zdecyduje on, że bank ma kontynuować tę działalność.
Jednak w momencie wniesienia kapitału bank LSH w żadnym wypadku nie był w sytuacji, w której prowadzenie prawidłowej działalności nie byłoby możliwe, na przykład z braku wystarczających środków.
Wniesiony kapitał nie był więc konieczny do zapewnienia prawidłowej działalności banku kraju związkowego.
Miał on raczej na celu zwiększenie kapitału banku w związku z wejściem w życie dnia 30 czerwca 1993 r. zaostrzonych przepisów dotyczących wskaźników kapitału podstawowego/środków własnych i umożliwienie przyszłego efektywnego rozszerzenia działalności lub niedopuszczenie do w przeciwnym razie koniecznego zmniejszenia wartości transakcji/aktywów obciążonych ryzykiem banku kraju związkowego.
Dzięki działaniu kraju związkowego jako współwłaściciela, wynikającym ze świadomej kalkulacji ekonomicznej, bank będzie mógł również w przyszłości sprostać konkurencji na rynku.
Do takiej normalnej, ekonomicznej decyzji kraju związkowego jako współwłaściciela nie ma zastosowania "szczególna regulacja" poręczenia państwowego Anstaltslast.
Z braku innego istniejącego programu pomocy, który można by zastosować zgodnie z art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 1 Traktatu WE, wniesienie kapitału należy uznać za nową pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 Traktatu WE i odpowiednio zbadać.
X. WNIOSEK
(206) Komisja stwierdza, że Niemcy przyznały bezprawnie nową pomoc państwa, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
Przyznana pomoc jest niezgodna z prawem.
(207) Pomocy nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem ani na podstawie art. 87 ust. 2 lub ust. 3 Traktatu WE, ani na podstawie innego postanowienia Traktatu. Zgodnie z powyższym pomoc uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem i konieczne jest jej zniesienie i przeprowadzenie windykacji bezprawnie przyznanej pomocy przez rząd niemiecki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa przyznana przez Niemcy na rzecz Landesbank Schleswig-Holstein Girozentrale, obecnie HSH Nordbank AG, w wysokości 432,3 mln EUR w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 maja 2003 r. jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Niemcy podejmą wszystkie konieczne działania w celu windykacji od beneficjenta bezprawnie przyznanej pomocy wymienionej w art. 1.
Artykuł 3
Windykacja pomocy nastąpi bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, pod warunkiem, że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie tej decyzji.
Kwota pomocy podlegająca windykacji zostanie zwiększona o odsetki, które zostaną naliczone od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi do daty jej skutecznej windykacji.
Odsetki zostaną naliczone zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004.
[46]
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję przy pomocy załączonego kwestionariusza o środkach podjętych w celu wykonania decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie przyznania przez Niemcy pomocy na rzecz Landesbank Hessen-Thüringen – Girozentrale
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3931)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/742/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionymi powyżej postanowieniami [1] Dz.U. C 72 z 26.3.2003, str. 3. oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismami z dnia 31 maja 1994 r. i 21 grudnia 1994 r.
Federalne Zrzeszenie Niemieckich Banków (Bundesverband deutscher Banken e.V.) (zwane dalej "BdB"), które reprezentuje banki prywatne mające siedziby na terenie Niemiec, poinformowało Komisję m.in. o tym, że została lub zostanie wniesiona pożyczka na wspieranie budownictwa mieszkaniowego do obowiązkowego kapitału własnego, do którego wysokości odpowiada bank, banków krajów związkowych w Nadrenii Północnej-Westfalii, Dolnej Saksonii, Szlezwiku-Holsztynie, Bawarii, Hamburgu i Berlinie, tzn. na rzecz banków: Westdeutsche Landesbank, Norddeutsche Landesbank, Landesbank Schleswig-Holstein, Hamburger Landesbank i Landesbank Berlin.
BdB postrzega w związanym z tym podniesieniem środków własnych wymienionych banków krajów związkowych zakłócenie konkurencji poprzez sprzyjanie tym bankom, ponieważ nie uzgodniono wynagrodzenia według zasady inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej. Za pośrednictwem drugiego z wymienionych pism BdB złożyło formalną skargę i wezwało Komisję do wszczęcia procedury przeciwko Niemcom zgodnie z art. 93 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 2).
W lutym i marcu 1995 r. oraz w grudniu 1996 r. liczne banki przyłączyły się do skargi Zrzeszenia.
(2) BdB poinformowało Komisję o dwóch kolejnych przeniesieniach majątku: pismem z dnia 6 sierpnia 1997 r. w Szlezwiku-Holsztynie na rzecz banku Landesbank Schleswig-Holstein oraz pismem z dnia 30 lipca 1998 r. w Hesji na rzecz Landesbank Hessen-Thüringen.
Odnośnie do tego ostatniego transferu Komisja zwróciła się do Niemiec w piśmie z dnia 31 lipca 1998 r. o przesłanie informacji.
Niemcy odpowiedziały pismem z dnia 2 października 1998 r., że obecnie istnieje tylko wstępne opracowanie referenta, i ani teraz, ani w przyszłości nie ma powodu, aby Komisja posiadała uzasadnione wątpliwości w powyższych kwestiach.
(3) Komisja zbadała najpierw przeniesienie majątku do Westdeutsche Landesbank (zwanego dalej "WestLB"), oświadczyła jednak, że w świetle wyników sprawy WestLB zbada przeniesienia do innych banków [2] Dz.U. C 140 z 5.5.1998, str. 9 (decyzja o wszczęciu procedury)..
W tej sprawie w roku 1999 Komisja wydała decyzję nr 2000/392 z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Niemcy na rzecz banku Westdeutsche Landesbank Girozentrale [3] Dz.U. L 150 z 23.6.2000, str. 1.
Przeciwko tej decyzji wniosły skargę Niemcy (TS; C-376/99), kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia (SPI; T-233/99) oraz bank WestLB (SPI; T-228/99); Komisja wszczęła postępowanie w sprawie naruszenia przepisów Wspólnoty (TS; C-209/00)., w której pomoc (różnica między wynagrodzeniem zapłaconym a rynkowym) została uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem, i która nakazała zwrot pomocy.
Sąd Pierwszej Instancji uchylił powyższą decyzję dnia 6 marca 2003 r. z powodu niewystarczającego uzasadnienia dwóch elementów zastosowanych do obliczenia wysokości wynagrodzenia [4] Wyrok z dnia 6 marca 2003 r. w sprawach połączonych T-228/99 i T-233/99, Westdeutsche Landesbank Girozentrale i kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia, Zb. Orz.
2003, II-435..
Dnia 20 października 2004 r. Komisja wydała nową decyzję, która uwzględniała opinię Sądu.
(4) Dnia 1 września 1999 r. Komisja zwróciła się do Niemiec o przekazanie informacji, które dotyczyły przeniesień do innych banków krajów związkowych, w tym również do banku Helaba.
Niemcy przesłały w związku z tym pismo z dnia 8 grudnia 1999 r. zawierające informacje dotyczące przeniesienia funduszu celowego kraju związkowego do banku Helaba, które, na kolejną prośbę Komisji z dnia 31 października 2000 r., zostały uzupełnione pismem rządu federalnego z dnia 21 stycznia 2001 r.
(5) Pismem z dnia 13 listopada 2002 r. Komisja przekazała Niemcom swoją decyzję o wszczęciu formalnej procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE odnośnie do wniesienia funduszu celowego kraju związkowego Hesja jako cichego udziału na rzecz banku Helaba.
Jednocześnie Komisja poinformowała o wszczęciu procedur w sprawie podobnych przeniesień majątku na rzecz Norddeutsche Landesbank – Girozentrale ("NordLB"), Landesbank Schleswig-Holstein – Girozentrale ("LSH"), Hamburgische Landesbank – Girozentrale ("HLB") i Bayerische Landesbank – Girozentrale ("BayernLB"). W lipcu 2002 r.
Komisja wszczęła procedurę w związku z podobnym przeniesieniem funduszu celowego przez kraj związkowy Berlin na rzecz banku Landesbank Berlin.
(6) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5] NordLB: Dz.U. C 81 z 4.4.2003, str. 2; BayernLB: Dz.U. C 81 z 4.4.2003, str. 13; HLB: Dz.U. C 81 z 4.4.2003, str. 24; Helaba: Dz.U. C 73 z 26.3.2003, str. 3 i LBKiel: Dz.U. C 76 z 28.3.2003, str. 2.. Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(7) W piśmie z dnia 9 kwietnia 2003 r. Niemcy zajęły stanowisko odnośnie do wszczęcia procedury w sprawie Helaba.
(8) W piśmie z dnia 29 lipca 2003 r. BdB zajęło wspólne stanowisko odnośnie do wszystkich decyzji o wszczęciu procedur z dnia 13 listopada 2002 r., które zostały przesłane Niemcom w piśmie z dnia 28 lipca 2003 r. z prośbą o zajęcie stanowiska.
(9) W pismach z dnia 10. października i 4. grudnia 2003 r. Niemcy zajęły stanowisko odnośnie do wyjaśnień BdB w sprawie Helaba.
W piśmie z dnia 30 października 2003 r. Niemcy przekazały ponadto wyjaśnienia rządu kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia i banku WestLB odnośnie do stanowiska Federalnego Zrzeszenia Niemieckich Banków.
(10) W piśmie z dnia 7 kwietnia 2004 r. Komisja zwróciła się do Niemiec o dalsze informacje odnośnie do wszystkich procedur dotyczących banków krajów związkowych, a w pismach z dnia 19 maja 2004 r. i 3 sierpnia 2004 r.
Komisja oddzielnie poprosiła o informacje dotyczące banku Helaba. Niemcy przekazały swoje odpowiedzi w pismach z dnia 1 czerwca 2004 r., 23 czerwca 2004 r. i 23 sierpnia 2004 r.
(11) We wrześniu i październiku 2004 r. odbyły się rozmowy między przedstawicielami BdB, kraju związkowego Hesja oraz banku Helaba dotyczące odpowiedniego wynagrodzenia za udostępniony kapitał.
Nie osiągnięto porozumienia.
W piśmie z dnia 28 września 2004 r. BdB ponownie zajęło stanowisko odnośnie do procedury.
W jego następstwie Komisja zwróciła się do Niemiec o ponowne zajęcie stanowiska, które przekazano w pismach z dnia 1 października 2004 r. oraz 6 października 2004 r.
II.
DOKŁADNY OPIS POMOCY
1.
BANK HELABA
(12) Bank Krajów Związkowych Hesji i Turyngii/Centrala Żyrowa – Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale – (zwany dalej "bankiem Helaba") mający siedzibę we Frankfurcie nad Menem i w Erfurcie z sumą bilansową koncernu w wysokości ok.
140 mld EUR (na dzień 31 grudnia 2003 r.) należy do dużych banków w Niemczech.
Suma bilansowa banku wynosi ok.
130 mld EUR, co daje ponad 90 % sumy bilansowej koncernu.
Bank jest publicznoprawną instytucją kredytową i ma formę prawną instytucji prawa publicznego.
Właścicielami i gwarantami banku od dnia 1 stycznia 2001 r. są: w 85 % Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych Hesji i Turyngii (Sparkassen- und Giroverband Hessen-Thüringen), który do chwili wniesienia kapitału pod koniec 1998 r. był jedynym właścicielem i gwarantem banku, oraz kraj związkowy Hesja w 10 % i kraj związkowy Turyngia w 5 %.
Sprawozdanie finansowe koncernu za rok 2003 wykazuje środki własne w wysokości 4,1 mld EUR.
W dniu 31 grudnia 2003 r. wskaźnik kapitału podstawowego dla koncernu wynosił 7,8 %, a wskaźnik funduszy własnych 11,3 %.
(13) W związku ze strukturą własnościową banku Helaba spełnia on zadania banku kraju związkowego Hesja oraz Wolnego Państwa Turyngia, a także banku centralnego kas oszczędnościowych tych krajów związkowych.
Ponadto Helaba działa jako bank komercyjny, kierując się wymaganiami klientów i rynku, obsługując przede wszystkim duże przedsiębiorstwa, a także będąc partnerem klientów z sektora publicznego i wspierając finansowanie i realizację przedsięwzięć inwestycyjnych krajów związkowych oraz gmin.
Poprzez udziały w instytucjach krajów związkowych powołanych do zadań wspierających, bank Helaba przyczynia się do realizacji celów gospodarczych i strukturalno-politycznych w Hesji i Turyngii.
(14) W dniu 31 grudnia 2003 r. koncern Helaba zatrudniał 3500 pracowników.
Helaba ma swoje przedstawicielstwa w ważnych centrach finansowych na całym świecie.
Oprócz dwóch głównych siedzib we Frankfurcie nad Menem i Erfurcie, bank posiada przedstawicielstwa międzynarodowe między innymi w Londynie, Nowym Jorku, Zurychu, Dublinie, Madrycie, Paryżu i Luksemburgu.
2.
WNIESIENIE FUNDUSZU CELOWEGO "BUDOWNICTWO MIESZKANIOWE I INWESTYCJA W PRZYSZŁOŚĆ" JAKO CICHEGO UDZIAŁU DO BANKU HELABA
(15) Ustawą z dnia 17 grudnia 1998 r. kraj związkowy Hesja utworzył fundusz celowy pod nazwą "Budownictwo mieszkaniowe i inwestycja w przyszłość" ("Wohnungswesen und Zukunftsinvestition").
Upoważniała ona Ministerstwo Finansów Hesji do wniesienia całości lub części tego funduszu w postaci cichego udziału lub w innej formie dopuszczalnej w świetle przepisów o nadzorze bankowym jako udziału kapitałowego w zamian za wynagrodzenie na warunkach rynkowych, które powiększałoby fundusz celowy.
(16) Fundusz celowy obejmuje wierzytelności kraju związkowego z tytułu kredytów przyznanych w latach 1948-1998 na wspieranie budowy mieszkań socjalnych.
W dniu 31 grudnia 1998 r. wartość kredytu wynosiła 7,829 mld DEM (udział kraju związkowego wynosił 6,026 mld DEM).
Jego wartość gotówkowa została obliczona przez dwóch niezależnych biegłych na 2,473 mld DEM (1,264 mld EUR).
Na mocy umowy zawartej w grudniu 1998 r. między krajem związkowym Hesja i bankiem Helaba fundusz celowy został wniesiony do banku Helaba z dniem 31 grudnia 1998 r. jako cichy udział.
(17) W wyniku przeszacowania przeprowadzonego przez biegłego zgodnie z postanowieniem umowy ustalono wartość funduszu wspierającego w dniu 31 grudnia 2003 r. na [...] [6] mln EUR.
Wzrost wartości wynika z nadwyżki przychodów nad rozchodami z funduszu wspierającego od 1999 r.
Jednak do czasu ostatecznego porozumienia z Federalnym Urzędem Nadzoru Usług Finansowych (zwanym dalej "BaFin"), uprzednio funkcjonującego jako Federalny Urząd Nadzoru Bankowości (zwany dalej "BAKred"), odnośnie do wyniku wyceny biegłego bank Helaba dysponował w dniu 31 grudnia 2003 r. tylko dotychczasową wartością referencyjną.
(18) Zwiększenie płynności lub dochodów banku nie jest związane z wniesieniem funduszu celowego w postaci cichego udziału.
Spłaty (odsetki i spłaty kapitału) pożyczek mieszkaniowych nie zasilają funduszy banku, ale wpływają do funduszu celowego i ponownie należy je wykorzystać na cele wspierające.
(19) Wniesienie funduszu celowego do banku Helaba należy postrzegać jako dążenie kraju związkowego do uporządkowania oraz wydajniejszego zarządzania swoimi instrumentami w zakresie wspierania i polityki strukturalnej.
(20) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy kraj związkowy rozważał najpierw ogłoszenie przetargu odnośnie do funduszu wspierającego budownictwo mieszkaniowe i jego sprzedaż bankom prywatnym w kilku transzach za wartość gotówkową.
Podział funduszu celowego na transze byłby wprawdzie korzystny ze względu na to, że powiększyłaby się liczba możliwych partnerów bankowych kraju związkowego, ponieważ grono potencjalnych zainteresowanych majątkiem o wartości 2,5 mld DEM jest raczej wąskie.
Przeciwko temu rozwiązaniu przemawiało to, że fundusz celowy jest funduszem odnawialnym, refinansowanym ze spłat udzielonych pożyczek, i że w związku z tym stanowi jedną całość.
Okresowe ustalanie wartości transz podzielonych na poszczególne instytucje kredytowe łączyłoby się, zdaniem Niemiec, ze znacznymi kosztami.
Ponadto zmniejszyłaby się elastyczność kraju związkowego w wyniku ewentualnych przesunięć punktów ciężkości w obrębie różnych celów wsparcia.
(21) W związku z tym kraj związkowy zdecydował się nie dzielić funduszu wspierającego budownictwo mieszkaniowe, a spłaty przeznaczyć ponownie na cele wspierające budownictwo mieszkaniowe oraz rozwój gospodarczy, zorganizować zarządzanie funduszem możliwie wydajnie i po jak najmniejszych kosztach, a przez inne wykorzystanie zasobów funduszu generować dodatkowe przychody.
(22) W ramach tych założeń politycznych bank Helaba zadeklarował, że przyjmie cały zasób wierzytelności o łącznej wartości 2,473 mld DEM (1,264 mld EUR) jako depozyt i będzie nim zarządzał.
Za przeniesieniem do banku Helaba przemawiał również fakt, że już od 1953 r. zarządzał on prawnie niesamodzielnym obszarem działania, jakim są Krajowe Urzędy Powiernicze – Landestreuhandstellen (zwane dalej LTH) oraz zarządzał powierniczo programami wspierającymi.
Zgodnie z umową państwową oraz statutem bank Helaba jest zobowiązany do uwzględniania w swojej polityce handlowej ogólnych zasad gospodarczych.
Te trzy czynniki przekonały kraj związkowy, że bank Helaba będzie jego najlepszym partnerem, który umożliwi realizację celów ustawy powołującej fundusz celowy.
(23) Zgodnie z [...] w myśl § 10 ust. 4 niemieckiego prawa bankowego (Kreditwesengesetz – KWG) z dnia 30 grudnia 1998 r. kraj związkowy przeniósł fundusz celowy do banku w formie spółki wewnętrznej jako "cichy udział majątkowy".
To znaczy, że kraj związkowy zawiązał z bankiem Helaba cichą spółkę zgodnie z § § 230 i nast. niemieckiego kodeksu handlowego (Handelsgesetzbuch), tzn. spółkę osobową, w której cichy udziałowiec uczestniczy kapitałowo w działalności handlowej innego przedsiębiorstwa w taki sposób, że wkład wchodzi w skład majątku przedsiębiorstwa prowadzącego działalność.
(24) Zgodnie z [...] wkład został wniesiony, "aby służyć w banku stale jako obowiązkowy kapitał własny w formie kapitału podstawowego w rozumieniu przepisów § 10 ust. 2 i 2a zdanie 1 oraz ust. 4 KWG oraz z uwzględnieniem wymagań sformułowanych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego (Bank Rozrachunków Międzynarodowych) dnia 27 października 1998 r.".
(25) Aby można było zaliczyć cichy udział do obowiązkowego kapitału własnego instytucji kredytowych zgodnie z § 10 ust. 4 KWG, musi on przede wszystkim uczestniczyć w pełnej wysokości w stracie, a w przypadku upadłości lub likwidacji instytucji jest zwracany dopiero po zaspokojeniu wszystkich wierzycieli.
Ponieważ ustalono, że kraj związkowy Hesja nie może wypowiedzieć cichego udziału, zdaniem Niemiec nie stosuje się do niego granicy 15 % dotyczącej innowacyjnych instrumentów finansowych ustalonej przez Komitet Bazylejski, ale został on w pełnej wysokości uznany przez BAKred za obowiązkowy kapitał własny pierwszej kategorii (kapitał podstawowy).
(26) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy kraj związkowy nie skorzystał z możliwości wniesienia funduszu celowego na wspieranie budownictwa mieszkaniowego w formie kapitału zakładowego, zamiast w formie cichego udziału, ponieważ w tamtym okresie nie chciał angażować się jako bezpośredni udziałowiec i gwarant, nie było to również pożądane przez ówczesnego jedynego udziałowca, Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych Hesji i Turyngii.
(27) Przeniesienie majątku przez kraj związkowy Hesja do banku Helaba dokonane w roku 1998 nie ma związku czasowego z wcześniejszymi przeniesieniami funduszy wspierających do banków krajów związkowych w Niemczech, które również są przedmiotem skargi BdB oraz procedury dochodzenia wszczętej przez Komisję.
Zdaniem Niemiec kraj związkowy Hesja w pewnej mierze niewątpliwie się na nich wzorował, nawet jeśli przy przeniesieniu majątku do banku Helaba skorzystano z instrumentów rynku kapitałowego i zasad nadzoru bankowego, które w międzyczasie znacznie się rozwinęły w kierunku większego zastosowania i akceptacji hybrydowych lub innowacyjnych instrumentów kapitału podstawowego, a które w pierwszej połowie lat 90-tych nie były jeszcze dostępne w Niemczech w tej formie lub w takim zakresie, lub nie były uznawane przez nadzór bankowy.
3.
WYMAGANIA KAPITAŁOWE ZGODNIE Z DYREKTYWĄ W SPRAWIE FUNDUSZY WŁASNYCH ORAZ DYREKTYWĄ W SPRAWIE WSKAŹNIKA WYPŁACALNOŚCI
(28) Zgodnie z dyrektywą Rady 89/647/EWG [6] Dz.U. L 386 z 30.12.1989, zniesiona i zastąpiona przez dyrektywę 2000/12/WE, Dz.U. L 126 z 26.5.2000. (zwaną dalej "dyrektywą w sprawie wskaźnika wypłacalności") oraz dyrektywą Rady 89/299/EWG [7] Dz.U. L 124 z 5.5.1989, zniesiona i zastąpiona przez dyrektywę 2000/12/WE. (zwaną dalej "dyrektywą w sprawie funduszy własnych"), na mocy których znowelizowano Prawo bankowe ("KWG" – Kreditwesengesetz), banki powinny posiadać obowiązkowy kapitał w wysokości 8 % ich aktywów ważonych ryzykiem.
Z tego przynajmniej 4 punkty procentowe muszą przypadać na tak zwany kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii"), obejmujący składniki kapitałowe, którymi instytucja kredytowa może nieograniczenie dysponować i użyć ich bezpośrednio do pokrycia ryzyk i strat, jeżeli takie wystąpią.
Kapitał podstawowy ma decydujące znaczenie dla wysokości łącznych środków własnych banku w rozumieniu przepisów o nadzorze bankowym, ponieważ kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii"), przeznaczony na pokrycie ryzykownych operacji banku, nie może przekraczać wysokości kapitału podstawowego.
4.
WPŁYW WNIESIENIA KAPITAŁU NA WIELKOŚĆ KAPITAŁU PODSTAWOWEGO BANKU HELABA
(29) Zakres operacji przeprowadzanych przez instytucje kredytowe zależy w dużej mierze od posiadanego kapitału własnego.
Został on znacznie podwyższony w wyniku przeniesienia funduszu celowego na bank Helaba.
(30) Z wartości cichego udziału ustalonej przez biegłego, ujętej w bilansie banku Helaba i uznanej za kapitał podstawowy przez nadzór bankowy w wysokości 2,473 mld DEM (1,264 mld EUR) bank Helaba może potencjalnie wykorzystać do pokrycia działalności komercyjnej rocznie zmieniającą się kwotę 2,3 mld DEM (ok.
1,2 mld EUR).
Pozostała część wkładu, zgodnie z informacjami Niemiec, przeznaczona jest na pokrycie należności funduszu celowego.
Jednak kraj związkowy Hesja oraz bank Helaba w ww. umowie ustaliły rozwiązanie stopniowe, zgodnie z którym w latach od 1999 r. do 2002 r. bank Helaba może wykorzystać corocznie wzrastającą kwotę częściową kapitału podstawowego na pokrycie działalności komercyjnej, od której to części kapitału powinien zapłacić wynagrodzenie.
Dopiero od roku 2003 kwota uznana przez BaFin może być w pełni wykorzystana na pokrycie działalności komercyjnej, jeżeli nie jest ona związana celowo na potrzeby działalności wspierającej.
Dokładne kwoty, którymi dysponuje bank Helaba jako kapitałem podstawowym, i które może przeznaczyć na pokrycie lub które rzeczywiście pokrywają działalność komercyjną, zostały przedstawione w poniższej tabeli:
Diagram: Wartość uznana przez nadzór bankowy oraz pokrycie lub możliwość pokrycia cichego udziału (w mln EUR; wartość na koniec roku = średnia wartość roczna) [8] Uwagi Niemiec z dnia 23 czerwca 2004, str. 2-7.
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Wartość nominalna w bilansie _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_
Kapitał podstawowy uznany przez nadzór bankowy na pokrycie aktywów ryzykownych _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_
Kapitał podstawowy pokrywający działalność wspierającą _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Kapitał podstawowy, który może być wykorzystany na pokrycie działalności komercyjnej, ale nie jest wykorzystany ze względu na tzw. model stopniowy _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Kapitał podstawowy, który zgodnie z tzw. modelem stopniowym może być wykorzystany na pokrycie lub który pokrywa działalność komercyjną _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
(31) Do chwili ostatecznego porozumienia z BAFin w sprawie wyniku wyceny funduszu wspierającego przez biegłego w dniu 31 grudnia 2003 r. bank Helaba miał do dyspozycji wcześniejszą wartość referencyjną (do wykorzystania na działalność komercyjną) w wysokości [...] mln EUR.
(32) Zgodnie z informacjami Niemiec w wyniku przeniesienia kapitału wzrósł zgłoszony do BAKred, obecnie BAFin, współczynnik kapitału podstawowego zgodnie z Umową Kapitałową Komitetu Bazylejskiego z 5,4 % ( 31 grudnia 1997 r.) do 9,3 % ( 31 grudnia 1998) oraz współczynnik funduszy własnych z 9,6 % ( 31 grudnia 1997 r.) do 13,1 % ( 31 grudnia 1998 r.).
To znaczy, że zgłoszony współczynnik kapitału podstawowego oraz funduszy własnych wzrósł odpowiednio o około 72 % i 36 %.
(33) Dzięki udostępnionym środkom wzrosła możliwość rozszerzenia działalności o aktywa ważone 100 %-towym ryzykiem przy założeniu mnożnika 12,5, który odpowiada współczynnikowi kapitału własnego w wysokości 8 %, o ok.
28 mld DEM (14 mld EUR).
W rzeczywistości dzięki podniesieniu środków własnych o 2,3 mld DEM dopuszczalna wartość kredytów jest jednak dużo większa, ponieważ normalnie aktywa banku nie są obciążone 100 %-towym ryzykiem.
(34) Ponieważ podwyższenie kapitału podstawowego banku Helaba umożliwiło również zwiększenie kapitału uzupełniającego, rzeczywisty potencjał kredytowy zwiększył się pośrednio jeszcze bardziej.
(35) Poniższa tabela prezentuje zestawienie zmian kapitału podstawowego banku Helaba w wielkościach absolutnych i względnych, z uwzględnieniem cichego udziału majątkowego kraju związkowego Hesja oraz innych cichych udziałów majątkowych od 1997 r., przy czym dane zostały podzielone na wielkości uznane przez nadzór bankowy i ustalone umownie modelem stopniowym.
Wykres: Wartości na koniec roku _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
mln € _BAR_ mln € _BAR_ mln € _BAR_ mln € _BAR_ mln € _BAR_ mln € _BAR_ mln € _BAR_
Zgodnie z przepisami o nadzorze bankowym _BAR_ Cichy udział kraju związkowego Hesja _BAR_ – _BAR_ 1023 _BAR_ 1264 _BAR_ 1264 _BAR_ 1264 _BAR_ 1264 _BAR_ 1264 _BAR_
Inne ciche udziały _BAR_ 153 _BAR_ 153 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Kapitał podstawowy _BAR_ 1449 _BAR_ 2579 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Stosunek cichego udziału kraju związkowego Hesja w % _BAR_ – _BAR_ 40 % _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Stosunek innych cichych udziałów w % _BAR_ 11 % _BAR_ 6 % _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Zgodnie z umownym planem stopniowym _BAR_ Cichy udział kraju związkowego Hesja _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Inne ciche udziały _BAR_ 153 _BAR_ 153 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Kapitał podstawowy _BAR_ 1449 _BAR_ 1556 _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Stosunek cichego udziału kraju związkowego Hesja w % _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
Stosunek innych cichych udziałów w % _BAR_ 11 % _BAR_ 10 % _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
5.
WYNAGRODZENIE ZA PRZENIESIONE FUNDUSZE WŁASNE
(36) Zgodnie z informacjami Niemiec bank Helaba płaci krajowi związkowemu wynagrodzenie za cichy udział (tzw. prowizję gwarancyjną) w wysokości 1,4 % p.a. składające się z wynagrodzenia za funkcję gwarancyjną w wysokości 1,2 % p.a. oraz marżę w wysokości 0,2 % za bezterminowość wkładu oraz za jednostronne prawo banku do wypowiedzenia, do tego należy naliczyć podatek od działalności gospodarczej od tej części funduszu wspierającego, z której korzysta bank, co daje łącznie 1,66 %.
Zgodnie z ustaleniami tzw. modelu stopniowego, wynagrodzenie w pierwszych czterech latach (1998-2002) płacone jest nie od wartości całego majątku, ale od uzgodnionych, corocznie zwiększających się transz (wartości referencyjne), które zgodnie z ustaleniami umowy o wniesieniu udziału mają być wykorzystane do pokrycia działalności komercyjnej.
Zgodnie z informacjami Niemiec wynagrodzenie opierające się na modelu stopniowym jest płatne niezależnie od tego, czy cichy udział będzie użyty do pokrycia działalności komercyjnej lub operacji w ramach zadań publicznych, a także od tego, czy wniesiony kapitał zostanie w ogóle użyty do osiągnięcia adekwatności kapitałowej.
6.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA PROCEDURY
(37) W decyzji o wszczęciu procedury z dnia 13 listopada 2002 r. Komisja wyraziła tymczasowe przekonanie, że wniesienie pożyczki wspierającej budownictwo mieszkaniowe przez kraj związkowy Hesja do banku Helaba jest prawdopodobnie nową pomocą państwa w rozumieniu artykułu 87 ust. 1 Traktatu WE, która została oceniona za niezgodną ze wspólnym rynkiem, ponieważ nie można do niej zastosować odstępstw wymienionych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE oraz art. 86 ust. 2 Traktatu WE.
(38) Punktem wyjściowym badania Komisji jest zasada rynkowego działania inwestora.
Zgodnie z nią mamy do czynienia ze sprzyjaniem przedsiębiorstwu przy użyciu zasobów państwowych, jeżeli udostępni mu się zasoby państwowe, których przedsiębiorstwo nie otrzymałoby na normalnych warunkach rynkowych.
(39) W związku ze stopą długoterminowych bezpiecznych papierów wartościowych (dziesięcioletnie obligacje federalne) w wysokości 4 % na koniec 1998 r. Komisja wyraziła wątpliwość, czy uzgodnione wynagrodzenie można uznać za odpowiednie, w szczególności uwzględniając właściwą marżę za ryzyko.
Z drugiej jednak strony Komisja przyznała, że przy ustalaniu wynagrodzenia na poziomie rynkowym trzeba uwzględnić brak płynności wniesionego kapitału.
Pożyczki przeznaczone na cele wspierające wniesione w postaci cichego udziału należy przeznaczyć na publiczne cele wspierające, tak jak przed wniesieniem.
W ten sposób bank Helaba nie może użyć przeniesionych środków bezpośrednio w swojej działalności.
Jednakże dzięki zwiększeniu kapitału własnego wzrósł potencjał kredytowy banku Helaba (funkcja rozszerzenia działalności kapitału własnego).
Bank może zwiększyć wartość transakcji w pełnym zakresie tylko, jeśli w pełnym zakresie może refinansować wartość dodatkowych kredytów na rynku kapitałowym.
Zdaniem Komisji kraj związkowy nie może w związku z tym oczekiwać takiego samego zwrotu z kapitału jak inwestor wnoszący płynny kapitał, dlatego odpowiednie potrącenie jest uzasadnione.
Jest jednak wątpliwe czy to uzasadnia odpis całości kosztów refinansowania brutto od wynagrodzenia na zasadach rynkowych za płynny cichy udział, uwzględniając możliwość odpisania kosztów refinansowania od podatku.
(40) Komisja miała wątpliwości, czy wynagrodzenie podstawowe za cichy udział w wysokości 1,2 % p.a. mieści się w przedziale rynkowym za porównywalne transakcje, w szczególności dlatego, że wartość absolutna przewyższała zwyczajowe kwoty rynkowe.
Ponadto Komisja wyraziła wątpliwość, czy dopłata w wysokości 0,2 % p.a. za długoterminowość wkładu odpowiada warunkom rynkowym, a także czy dodatkowy podatek od działalności gospodarczej w wysokości 0,26 % p.a., który w tym przypadku musi zapłacić bank Helaba, a którego nie musiałby płacić za przyjęcie cichego udziału od inwestora prowadzącego działalność komercyjną, może być uznany za kolejny składnik wynagrodzenia lub za właściwy do porównania rynkowego.
(41) Oprócz tego Komisja wyraziła wątpliwość, czy inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi w porównywalnej sytuacji zgodziłby się ograniczyć wynagrodzenie w pierwszych latach do kwot częściowych.
W tym kontekście należy ponadto sprawdzić, czy Bank Helaba odniósł korzyści z części cichego udziału, za który nie zapłacono wynagrodzenia, a w szczególności, czy poprawiła się jego wypłacalność, ponieważ cichy udział od początku ujęto w pełnej wysokości w bilansie i w związku z tym mógł być on przeznaczony na cele gwarancyjne.
III.
UWAGI NIEMIEC
(42) Niemcy wyjaśniły, że kraj związkowy Hesja w latach 1997/98 poszukiwał możliwości uzyskania dodatkowych przychodów ze swojego funduszu wspierającego budownictwo mieszkaniowe z zachowaniem jego przeznaczenia celowego poprzez ulokowanie go w jednej z instytucji kredytowych.
Przy tym nie chciano dzielić funduszu.
Na to zgodził się tylko bank Helaba.
Udziałowcy banku Helaba nie zgodziliby się na nabycie przez kraj związkowy udziałów w kapitale zakładowym.
W związku z tym jedynym instrumentem kapitału podstawowego był cichy udział.
(43) Zdaniem Niemiec do banku Helaba nie można odnieść wniosków Komisji, które zostały postawione w stosunku do innych banków krajów związkowych, przede wszystkim bank Helaba przynosi zyski, a jego kapitału obowiązkowego nie można nazwać słabym, tak że ani utrzymanie dotychczasowego poziomu operacji, ani wygospodarowanie środków na rozwój nie są zależne od przeniesienia majątku funduszu.
Bank Helaba mógł otrzymać potrzebny kapitał od swoich udziałowców, od Związku Kas Oszczędnościowych i Żyrowych Turyngii i Hesji, a także zdobyć go na rynku kapitałowym.
(44) Po sformułowaniu przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego dnia 21 października 1998 r. w tak zwanej "Deklaracji z Sydney" nowych wytycznych dla międzynarodowych instytucji kredytowych odnośnie do zasad uznawania przez nadzór bankowy instrumentów kapitału podstawowego, kraj związkowy i bank opowiedziały się za przyjęciem środków na czas nieokreślony po to, aby sprostać nowym zasadom odnoszącym się do uznania za kapitał podstawowy po przekroczeniu granicy 15 %.
Ponadto kraj związkowy zażądał zwiększenia wynagrodzenia w wysokości 0,20 % p.a. za bezterminowość wkładu oraz za jednostronne prawo banku do wypowiedzenia.
(45) Zdaniem Niemiec w związku z ww. Deklaracją z Sydney Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego rozwinął się rynek zamienny dla cichych wkładów, który charakteryzuje się dużą dywersyfikacją inwestorów, a paleta inwestorów sięga od osób prywatnych do dużych inwestorów instytucjonalnych.
(46) Cichy udział różni się zasadniczo od udziału w kapitale zakładowym lub akcyjnym.
Cichy wspólnik nie posiada udziałów w przedsiębiorstwie, a jego uprawnienia kontrolne mają bardzo ograniczony zakres.
Podczas gdy kapitał podstawowy uprawnia do otrzymania dywidendy po odprowadzeniu podatku, wypłata z zysku przypadająca na cichy udział jest kosztem operacyjnym, o który można pomniejszyć podatek.
Zgodnie z niemieckimi przepisami o nadzorze bankowym ciche udziały już przed 1998 r. uznawano za kapitał podstawowy bez ograniczenia wartościowego, a zgodnie z międzynarodowymi przepisami o nadzorze bankowym bezterminowe ciche udziały uznawane są za kapitał podstawowy od "Deklaracji z Sydney" w październiku 1998 r.
W latach 1998/99 instytucje kredytowe korzystały z cichych udziałów w coraz większym stopniu.
Kwoty te kształtowały się na poziomie do 1 mld USD lub 1,2 mld DEM (ok.
0,6 mld EUR).
Na początku lat 90-tych ciche udziały nie były jeszcze tak powszechne, w latach 1998/99 jednak znaczenie tego instrumentu finansowania nie było już marginalne.
(47) Uzgadniając konstrukcję prawną oraz wynagrodzenie, kraj związkowy wzorował się na porównywalnych transakcjach prywatnych instytucji kredytowych. Niemcy podały, że na przykład w 1998 r. bank SGB uzgodnił wynagrodzenie za gwarancję na poziomie wyższym o 1,2 % p.a., HypoVereinsbank Luxemburg wyższym o 1,6 % p.a., a w 1999 r.
Dresdner Capital LLC wyższym o 1,65 %, HypoVereinsbank Luxemburg wyższym o 1,25 % p.a., a Deutsche Bank za tzw. obligacje bez określonego terminu zapadalności (perpetuals) wyższym o 1,15 % p.a. niż każdorazowo obowiązująca stopa referencyjna.
Marże na wynagrodzenia za środki przyjęte od instytucji prywatnych zasadniczo mieściły się w przedziale między 0,80 % powyżej stawki LIBOR 12M [9] Patrz uwagi Niemiec z dnia 9 kwietnia 2003 r., str. 25: zmiennie oprocentowane transze cichego udziału przyjętego przez Deutsche Bank w styczniu 1998 r. o wartości ponad 700 mln USD na okres 10 lat. i 2,15 % powyżej oprocentowania obligacji Stanów Zjednoczonych [10] Patrz uwagi Niemiec z dnia 9 kwietnia 2003 r., str. 25: transze cichego udziału przyjętego przez Dresdner Bank w maju 1999 r. o wartości ponad 1000 mln USD na okres 32 lat..
Ponadto kasy oszczędnościowe w Hesji i Turyngii z dniem 5 grudnia 1997 r. wniosły do banku Helaba cichy udział, przy czym ich wynagrodzenie wynosiło 1,2 % p.a. powyżej stopy referencyjnej.
(48) Niemcy wyjaśniły również, że oprocentowanie zmienne odnosi się do stóp referencyjnych instrumentów rynku pieniężnego (Libor i Euribor), a oprocentowanie stałe do instrumentów rynku obligacji (obligacje państwowe o stałym oprocentowaniu, jak np. amerykańskie obligacje skarbowe i niemieckie obligacje federalne), natomiast stopy procentowe odnoszą się do rynku swapowego.
Na międzybankowym rynku pieniężnym euro handluje się obligacjami zwyczajowo bez dodatkowych marż na bazie stawek Libor lub Euribor.
Jeżeli dla cichych udziałów wybrano te stopy referencyjne, marże są identyczne z wynagrodzeniem za gwarancję dla cichych udziałów.
Na rynku obligacji stosuje się zwyczajowo zysk z obligacji państwowych jako stopy referencyjne, a od końca lat dziewięćdziesiątych coraz częściej stosuje się stopę referencyjną mid swaps (=średnia stopa z przedziału pieniądza oraz papierów dłużnych na rynku swapowym).
Nawet za pierwszorzędne obligacje bankowe banki musiałyby ze względu na wypłacalność i/lub płynność zapłacić różną, zmieniającą się w zależności od sytuacji na rynku, marżę naliczaną na stopę obligacji państwowych o takim samym czasie obowiązywania.
Marża ta nazywana jest marżą za refinansowanie.
Dlatego do obliczenia cichych udziałów instytucji kredytowych o stałym oprocentowaniu od marży na wynagrodzenie należy odjąć tę marżę za refinansowanie.
(49) Jak podały Niemcy, marże za refinansowanie dla banków ze strefy euro (senior bonds – obligacje z prawem pierwszeństwa, indeks JP Morgan) w stosunku do stopy obligacji federalnych wzrosły w trakcie dwóch lat 1998 i 1999 z 20 do ponad 40 punktów bazowych.
Na koniec 1998 r. wynosiły one prawie 40 punktów bazowych [11] Patrz wykres w załączniku 15 do uwag Niemiec z dnia 9 kwietnia 2003 r..
W przeciwieństwie do tego, jeżeli wybrano stopę swapową ("mid swaps") jako stopę refinansowania, marża procentowa cichego udziału odpowiada raczej szczególnemu wynagrodzeniu za gwarancję cichego udziału, ponieważ marża procentowa stopy swapowej naliczana w stosunku do stopy obligacji federalnych rynkowo bardziej odpowiada marży procentowej "pokrytych" obligacji bankowych naliczanej w stosunku do obligacji federalnych i można ją zamienić na marżę procentową naliczaną w stosunku do stawki Euribor.
(50) Kraj związkowy oraz bank prowadzili rozmowy na temat wkładu oraz wynagrodzenia z pozycji dwóch niezależnych od siebie parterów.
Ostatecznie uzgodnione wynagrodzenie w wysokości 1,4 % p.a.
(1,2 % p.a. oraz marża w wysokości 0,2 % za bezterminowość wkładu oraz za jednostronne prawo banku do wypowiedzenia) oparto na wymienionych przedziałach zawierających liczne, wtedy aktualne dane z rynku.
(51) Odnośnie do marży za bezterminowość wkładu Niemcy wyjaśniły szczegółowo, że przy porównywalnych transakcjach stosuje się czas trwania od 10 do 12 lat, ale także 32 lata i nieograniczony.
Marża w wysokości 0,2 % za bezterminowość wkładu odpowiada warunkom rynkowym, jeżeli weźmie się pod uwagę rating wypłacalności banku Helaba AAA/Aaa w przedmiotowym momencie, jakiego nie otrzymała żadna z porównywalnych instytucji kredytowych.
Transakcje rynku kapitałowego przyjęte do porównania nie wykazywały ponadto zależności wysokości wynagrodzenia od kwoty otrzymanych środków, i to ani z punktu widzenia instytucji kredytowych (łączna wartość każdorazowej emisji), ani z punktu widzenia inwestorów (wartość każdorazowo subskrybowanej transzy).
(52) Od wynagrodzenia w wysokości 1,4 % bank Helaba musi dodatkowo płacić podatek od działalności gospodarczej, którego nie płaci kraj związkowy Hesja, w związku z tym łączne obciążenie wynosi 1,66 % (przed opodatkowaniem).
Zdaniem Niemiec, porównując wynagrodzenia, należy uwzględnić efekt podatku od działalności gospodarczej – w przypadku cichego wkładu banku Helaba -0,26 % p.a.
Firmy inwestujące w Niemczech płacą podatek od działalności gospodarczej od udziałów w zyskach z tytułu cichych udziałów.
Kraj związkowy Hesja nie płaci jednak podatku od działalności gospodarczej.
W przeciwieństwie do tego bank Helaba musi płacić podatek od działalności gospodarczej od cichych wkładów.
Inwestor instytucjonalny działający zgodnie z zasadami rynkowymi zażądałby wyższego wynagrodzenia niż kraj związkowy, aby zrównoważyć obciążenie podatkiem od działalności gospodarczej.
I odwrotnie, bank Helaba zapłaciłby takiemu inwestorowi marżę od wynagrodzenia, ponieważ nie stanowi to dla niego różnicy, czy zapłaci marżę w ramach wynagrodzenia inwestorowi czy podatek od działalności gospodarczej do urzędu skarbowego.
Uwzględniając efekt podatku od działalności gospodarczej w wysokości 0,26 % p.a., obciążenie banku Helaba za cichy udział w związku z obowiązkowym wynagrodzeniem w wysokości 1,40 % p.a. wynosi łącznie 1,66 % i mieści się jednoznacznie w przedziale rynkowym, a wynika z ustaleń między bankiem Helaba a krajem związkowym Hesja.
(53) Zdaniem Niemiec płacone wynagrodzenie stanowi dla banku Helaba koszt działalności, o który można pomniejszyć podatek.
Przy obliczaniu wskaźnika wypłacalności zgodnie z przepisami nadzoru bankowego ciche udziały stanowią kapitał własny, podczas gdy prawo spółek oraz przepisy podatkowe traktują je jako kapitał obcy.
(54) Ponadto na zaplanowany roczny wzrost bank potrzebował tylko [...] mln DEM kapitału własnego, a wartość funduszu wspierającego stanowiącego kapitał obowiązkowy z punktu widzenia przepisów nadzoru bankowego wynosiła ponad [...] mld DEM.
Zdaniem Niemiec bank Helaba nie przyjąłby jednorazowo cichego udziału o wartości ok.
2,5 mld DEM, ponieważ kwota ta pokrywa jego zapotrzebowanie na środki własne na wiele lat; raczej skorzystałby on ponownie z rynku kapitałowego.
Pomimo tych efektów obciążających bank Helaba nie uzgodniono zmniejszenia stawki wynagrodzenia w wysokości 1,4 %.
Zamiast tego kraj związkowy oraz bank Helaba uzgodniły rozwiązanie przejściowe polegające na stopniowym wykorzystaniu i wynagrodzeniu za cichy udział (tzw. model stopniowy).
Bank dążył przy tym do rozwiązania, w którym płaciłby za depozyt tylko odpowiednio do rozwoju założonego przez właścicieli w wysokości rzeczywistego pokrycia przez aktywa ryzykowne.
To jednak było zbyt niekorzystne dla kraju związkowego Hesja i w związku z tym nie mogło być zaakceptowane.
Po negocjacjach w celu znalezienia kompromisu dla przeciwstawnych interesów uzgodniono corocznie wzrastające transze, za które należy zapłacić wynagrodzenie (1999: [...] mln DEM, 2000: [...] mld DEM, 2001: [...] mld DEM, 2002: [...] mld DEM, 2003: [...] mld DEM lub górna granica wykorzystanego kapitału podstawowego).
Ten tzw. model stopniowy przewidywał na pierwsze lata wyraźnie szybszy wzrost niż było to konieczne dla planowanego wzrostu banku.
Zarząd wnioskował u rady nadzorczej o zgodę na dodatkowy kontyngent specjalny w wysokości [...] mln DEM na pokrycie obowiązkowego kapitału własnego, z którego przychodów będzie finansowane wynagrodzenie różnicy w interesie obsługi depozytu neutralnej dla wyniku.
To pokazuje zdaniem Niemiec, że "przedotowanie" nie tylko nie przysparza dodatkowej korzyści dla banku, ale bez kontyngentu specjalnego wpływałoby negatywnie na dochody banku, ponieważ wynagrodzeniu za części stopniowo wzrastającej podstawy, która nie znajdowałaby pokrycia w dodatkowych transakcjach, nie odpowiadałyby żadne przychody.
(55) W ten sposób powstałby corocznie wzrastający obowiązek zapłaty w wysokości do ok.
33 mln DEM od 2003 r.
Oprócz wynagrodzenia za cichy udział bank ponosi też koszty refinansowania udzielonych kredytów.
(56) Ponadto Niemcy przedstawiły swoje zdanie odnośnie do inwestora działającego zgodnie z zasadami rynkowymi.
Prawo mówi, że inwestor sam określa, czy świadczenie oraz świadczenie zwrotne odpowiadają zasadom rynkowym.
W związku z tym powstają wątpliwości, jeżeli Komisja w decyzji o wszczęciu procedury zaznacza, że chce zbadać z punktu widzenia otrzymującego, czy bank Helaba odniósł korzyść, której nie odniósłby przy zastosowaniu normalnych warunków rynkowych.
(57) W związku z tym nie wydaje się właściwe, że niezależnie od tego, czy inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi zaakceptowałby stopniowo rosnącą podstawę wynagrodzenia, Komisja chce zbadać, czy bank Helaba odniósł inną korzyść (poprawa ogólnej wypłacalności) z części cichego udziału, za którą nie zapłacono wynagrodzenia.
Nie można się wyłącznie powoływać na uprzywilejowane przedsiębiorstwo, zgodnie z nr 327 wyroku dotyczącego WestLB.
Dodatkowa korzyść otrzymującego nie ma znaczenia, jeżeli inwestor działający na zasadach rynkowych nie zażądał za tę korzyść dodatkowego wynagrodzenia, i to bez względu na jego motywację.
Żadna instytucja kredytowa nie zgodziłaby się zapłacić wynagrodzenia od razu za całą kwotę, jeżeli na rozwój swojej działalności mogłaby spożytkować tylko powoli wzrastające kwoty częściowe, a dla pozostałej nadwyżki nie miałaby przeznaczenia.
Pomimo znacznej wartości funduszu wspierającego budownictwo mieszkaniowe kraj związkowy Hesja chciał ulokować go w całości w jednej instytucji kredytowej.
W takim przypadku prywatny inwestor nie wymagałby wynagrodzenia od całego depozytu od razu, chyba że znalazłby instytucję kredytową, która koniecznie potrzebowałaby dokapitalizowania w takiej wysokości w związku z ekspansywnym rozwojem swojej działalności lub w celu wyrównania znacznych strat.
W tym przypadku tak nie było.
Bank Helaba nie odniósł żadnej korzyści z tej części cichego udziału, z którego w pierwszych latach nie mógł wcale skorzystać zgodnie z przepisami nadzoru bankowego oraz z wolą jego właścicieli.
(58) W związku z modelem stopniowym uzgodnionym z krajem związkowym Hesja bank Helaba wykorzystał na rozwój swojej działalności tylko transzę o wartości ok. [...] mln DEM rocznie plus wymieniony kontyngent specjalny w wysokości [...] mln DEM.
Model stopniowy odpowiada ekonomicznie wielu rozłożonym w czasie, następującym po sobie, przyjętym cichym udziałom.
Kwoty otrzymane od prywatnych instytucji kredytowych można by porównać z kwotami poszczególnych transz.
I już dlatego można mówić o wielkościach zgodnych z rynkowymi.
Kraj związkowy nie mógł żądać marży na wynagrodzenie za przyjęcie całego funduszu celowego, do czego był skłonny tylko bank Helaba, ale po negocjacjach musiał raczej zaakceptować wynagrodzenie za stopniowo wzrastające części tego depozytu.
(59) Wynagrodzenia za depozyt w postaci prowizji za awal słusznie nie płaci się za jego dodatkową funkcję gwarancyjną, skoro zgodnie z przepisami nadzoru bankowego bank nie mógł z niego skorzystać w celu rozszerzenia swojej działalności.
Z ekonomicznego punktu widzenia nie byłoby rozsądne, aby instytucja kredytowa otrzymująca najwyższe oceny wypłacalności od wszystkich agencji ratingowych musiała płacić wynagrodzenie za funkcję gwarancyjną dodatkowo przyjętych środków.
Nie poprawiły się warunki, na których bank może pozyskiwać kapitał obcy, w związku z tym nie odniósł on korzyści, którą można wyrazić w pieniądzu.
Ponieważ wniesienie do banku niepodzielonego kapitału leżało w interesie inwestora, nie zdołałby on wynegocjować wynagrodzenia za funkcję gwarancyjną.
(60) Wątpliwości wyrażone przez Komisję w decyzji o wszczęciu procedury, a dotyczące braku płynności kapitału wynikały częściowo z metodyki decyzji w sprawie WestLB, której jednak nie można zastosować w tym przypadku ze względu na duże różnice obydwu spraw.
Zdaniem Niemiec w omawianym przypadku od wynagrodzenia za porównywalne, ale posiadające płynność, ciche udziały należy odjąć koszty refinansowania brutto, a nie tylko netto.
Ponieważ także prywatne instytucje kredytowe mogą zaliczyć do kosztów działalności wynagrodzenie zapłacone za możliwość zaliczenia przyjętych cichych udziałów do środków płynnych.
Gdyby w przypadku banku Helaba od fikcyjnego wynagrodzenia za cichy udział odjęto tylko koszty refinansowania netto, należałoby tak samo postąpić z wynagrodzeniem za ciche udziały rzeczywiście zapłaconym przez prywatne instytucje kredytowe.
W innym przypadku porównanie nie byłoby prawdziwe.
IV.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
1.
UWAGI GŁÓWNEGO SKARŻĄCEGO – FEDERALNEGO ZRZESZENIA NIEMIECKICH BANKÓW (BdB)
(61) Zdaniem BdB bank Helaba nie zapłacił odpowiedniego wynagrodzenia za wniesiony kapitał i otrzymał w związku z tym pomoc państwa.
(62) W swoich uwagach z dnia 29 lipca 2003 r. odnoszących się do procedury wszczętej dnia 13 listopada 2002 r. w stosunku do banków krajów związkowych BdB wyraził przekonanie, że odpowiednie wynagrodzenie należy obliczyć według. metodyki, którą Komisja przyjęła w decyzji dotyczącej WestLB.
(63) W związku z tym po pierwsze należy porównać udostępniony kapitał z innymi instrumentami kapitału własnego.
Po drugie należy obliczyć minimalne wynagrodzenie, którego oczekiwałby inwestor za konkretną inwestycję w kapitał własny banku kraju związkowego.
Ostatecznie należy obliczyć zwyżki i potrącenia w związku ze szczególnym charakterem przeniesionych środków.
1.1.
Porównanie z innymi instrumentami kapitału własnego
(64) BdB twierdzi, że prawie wszystkie banki krajów związkowych potrzebowały od roku 1992 nowego kapitału podstawowego po to, aby sprostać zaostrzonym wymaganiom w związku z nową dyrektywą w sprawie współczynnika wypłacalności.
Bez podniesienia kapitałów banki krajów związkowych musiałyby ograniczyć swoją działalność.
Zdaniem BdB należy z tego wyciągnąć wniosek, że wniesiony kapitał można porównać tylko z takimi instrumentami kapitału własnego, które w roku wniesienia były uznawane i dostępne jako kapitał podstawowy (kapitał "pierwszej kategorii").
Z tego powodu z porównania należy wyłączyć od początku akcje uprzywilejowane, które nie dają prawa głosu, papiery wartościowe uprawniające do udziału w zysku i akcje uprzywilejowane bez określonego terminu zapadalności.
Te trzy instrumenty kapitału własnego nie są w Niemczech uznawane za kapitał podstawowy, ale tylko za kapitał uzupełniający (kapitał "drugiej kategorii").
(65) W czasie, kiedy nastąpiło wniesienie kapitału za kapitał podstawowy uznawano w Niemczech tylko kapitał zakładowy oraz ciche udziały.
Zdaniem BdB w przypadku tej konkretnej inwestycji bank Helaba mógł skorzystać tylko z formy prawnej kapitału akcyjnego lub zakładowego.
BdB nie kwestionuje przy tym rzeczywistego uznania przez wymienione urzędy.
Argumentuje raczej, że takie uznanie nie powinno mieć w ogóle miejsca, ponieważ tego konkretnego cichego udziału kraju związkowego Hesja z ekonomicznego i prawnego punktu widzenia nie można porównać z "normalnymi" cichymi udziałami, ale raczej z kapitałem akcyjnym/zakładowym.
Skoro już jednak takie uznanie rzeczywiście miało miejsce, przynajmniej wynagrodzenie za cichy udział dla kraju związkowego Hesja musi bazować na kapitale akcyjnym/zakładowym, ponieważ takiego wynagrodzenia zażądałby inwestor działający na zasadach rynkowych w związku z analogią do kapitału zakładowego oraz z daną konkretną strukturą ryzyka.
(66) BdB analizuje na podstawie całego katalogu kryteriów, dlaczego jego zdaniem cichy udział kraju związkowego Hesja z ekonomicznego i prawnego punktu widzenia jest porównywalny z kapitałem zakładowym, a nie z funkcjonującymi na rynku cichymi udziałami.
(67) BdB przytacza argument, że "normalne" ciche udziały są ograniczone terminowo lub, że można je wypowiedzieć, a zgodnie z zasadami Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego nie mogą one przekraczać 15 % kapitału podstawowego, podczas gdy cichy udział kraju związkowego Hesja, podobnie jak kapitał zakładowy, jest terminowo nieograniczony i dopuszcza przekroczenie granicy 15 %.
Z ustalonej podrzędności wniesionego kapitału nie można wywnioskować zmniejszonego ryzyka dla inwestora, ponieważ wniesiony kapitał stanowi znaczną część łącznego kapitału podstawowego, chwilami nawet ponad 50 %.
W związku z tym prawdopodobieństwo, że wniesiony kapitał zostanie wykorzystany w przypadku straty, jest zdecydowanie wyższe, a za to należy zapłacić wyższą premię za ryzyko.
BdB przekonywało również, że z punktu widzenia przepisów o nadzorze bankowym ciche udziały uznawane są tylko za kapitał uzupełniający, a od wejścia w życie "Deklaracji z Sydney" Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego w roku 1998 mogą wynosić tylko 15 % wymaganego współczynnika kapitału podstawowego.
W ten sposób nie można przyjmować cichych udziałów o dużej wartości, która przekracza tę granicę.
Wreszcie tzw. perpetuals – bezterminowe obligacje Deutsche Bank, które wymieniły Niemcy, nie mogą stanowić skali porównawczej dla odpowiedniego wynagrodzenia, ponieważ do wszystkich odnosiła się granica 15 %, i w związku z tym nie przedstawiały one żadnej alternatywy dla banku Helaba pod koniec 1998 r.
(68) Do tego dochodzi jeszcze fakt, że kraj związkowy udostępnił swój wkład bankowi Helaba bez prawa do wypowiedzenia, tzn. bezterminowo.
Wprawdzie akcjonariusz również nie ma możliwości "wypowiedzenia" swojego kapitału akcyjnego, jednak może on swobodnie zadecydować o sprzedaży akcji i wyborze innej inwestycji.
Niezależnie od formy prawnej, takie przeniesienie nie jest możliwe choćby dlatego, że rynek dla inwestycji kapitałowej o takiej wartości i o nieograniczonym czasie trwania praktycznie nie istnieje.
W przeciwieństwie do tego prywatni inwestorzy zachowują sobie możliwość wycofania kapitału, jeżeli wyniki są słabe, aby z korzyścią zainwestować go gdzie indziej.
Jeżeli prywatny inwestor zdecydowałby się w ogóle na bezterminowe ulokowanie kapitału ryzykownego, oczekiwałby na pewno odpowiednio wysokiego zysku z tego kapitału.
(69) Dlatego wybrana forma wniesienia kapitału jest normalną inwestycją w kapitał zakładowy, od której inwestor działający na zasadach rynkowych oczekiwałby odpowiedniego zysku z kapitału.
Przede wszystkim wynagrodzenie za brak ograniczenia terminowego samą tylko marżą na podstawowy zysk z kapitału dla cichego udziału (ograniczonego terminowo) obliczony w wyniku takiego porównania jest niewystarczające.
(70) Dwie poniższe tabele pokazują najważniejsze różnice między "cichym udziałem" banku Helaba a innymi formami kapitału własnego, które były dostępne w chwili przeprowadzania inwestycji:
_BAR_ "Cichy udział" banku Helaba _BAR_ Kapitał zakładowy _BAR_ Cichy udział _BAR_ Akcje uprzywilejowane _BAR_ Papiery wartościowe uprawniające do udziału w zysku _BAR_ Akcje uprzywilejowane _BAR_
Dostępność na rynku niemieckim w 1998 r. _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_
Jakość kapitału według nadzoru bankowego _BAR_ kapitał podstawowy _BAR_ kapitał podstawowy _BAR_ kapitał podstawowy pod pewnymi warunkami, granica 15 % _BAR_ kapitał uzupełniający _BAR_ kapitał uzupełniający pod pewnymi warunkami _BAR_ kapitał uzupełniający lub kapitał podstawowy, granica 15 % _BAR_
_BAR_ Kapitał zakładowy _BAR_ "Cichy udział" banku Helaba _BAR_ Cichy udział _BAR_
Duża wartość _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ nie _BAR_
Brak ograniczenia terminowego _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ nie _BAR_
Inwestor nie ma prawa do wypowiedzenia _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_
Udział w stratach bieżących _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_
W przypadku upadłości zwrot po wierzycielach _BAR_ tak _BAR_ tak nie ma wewnętrznej odpowiedzialności w drugiej kolejności po kapitale zakładowym _BAR_ tak zwrot przed kapitałem zakładowym _BAR_
Udział w zysku _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_
Bez dopłaty, jeżeli wynagrodzenie nie zostało wypłacone w określonym terminie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ nie, możliwość kumulowania płatności _BAR_
1.2.
Zwolnienia podatkowe
(71) BdB wyraziło wątpliwość, czy można zaliczyć w koszty działalności udział w zysku kraju związkowego Hesja.
Należy przypuszczać, że kraj związkowy Hesja przejmuje znaczne ryzyko ekonomiczne w związku z cichym udziałem.
Przemawia za tym, oprócz wysokiego zaangażowania kapitałowego, także brak możliwości wypowiedzenia udziału.
To ryzyko ekonomiczne było uzasadnione prawami wspólnika w spółce osobowej (tzw. nietypowa cicha spółka), kwalifikacja podatkowa cichego udziału jako kapitału własnego wspólnika w spółce osobowej oraz brak możliwości zaliczenia udziału cichego wspólnika w koszty działalności banku Helaba.
1.3.
Minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy banku kraju związkowego
(72) BdB twierdzi, że wszystkie metody obliczenia odpowiedniego wynagrodzenia (zysku z kapitału) za udostępniony kapitał własny należy oprzeć na zysku z bezpiecznej inwestycji, a następnie dodać premię za ryzyko.
Metody te opierają się na następującej podstawowej zasadzie:
oczekiwany zysk z kapitału inwestycji obarczonej ryzykiem
= zysk z bezpiecznej inwestycji + premia za ryzyko inwestycji
(73) Do obliczenia zysku z bezpiecznej inwestycji BdB uwzględnia zyski z długoterminowych obligacji państwowych, ponieważ inwestycje w papiery wartościowe o stałym oprocentowaniu emitowane przez państwo są obciążone najniższym ryzykiem lub nie są obciążone żadnym ryzykiem [12] Aby wykluczyć efekty inflacyjne, dla każdego okresu wniesienia obliczono stopę zysku dla długoterminowych obligacji państwowych najpierw bez uwzględnienia prognoz inflacyjnych.
W celu obliczenia stopy podstawowej długoterminowych bezpiecznych papierów wartościowych, do "realnej stopy podstawowej" w przedmiotowym momencie dodano prognozowaną średnią, długoterminową stopę inflacyjną w wysokości 3,60 %..
(74) W celu obliczenia premii za ryzyko BdB oblicza najpierw tzw. premię za ryzyko rynkowe, tzn. różnicę między średnim zyskiem z długoterminowej inwestycji w akcje a zyskiem z długoterminowej inwestycji w obligacje państwowe.
Opierając się na analizie Stehle-Hartmond (1991 r.), BdB przyjmuje dla niemieckiego rynku akcji jednolitą premię za długoterminowe ryzyko rynkowe w wysokości 4,6 %.
(75) Następnie BdB określa wartość beta banków krajów związkowych, tzn. indywidualną premię za ryzyko banków, która służy do dopasowania ogólnej premii za ryzyko rynkowe.
BdB oblicza przy tym wartości beta na podstawie własnych danych statystycznych, co oznacza, że wartości beta wyliczane są na podstawie próbki losowej danych historycznych.
BdB otrzymało wynik, zgodnie z którym wszystkie wartości beta dla wszystkich banków krajów związkowych w uwzględnionych okresach są większe niż jeden [13] BdB załącza do porównania również teoretyczne wartości beta zgodnie z modelem wyceny aktywów kapitałowych (CAPM), które, jak stwierdza, nie różnią się praktycznie od ustalonych empirycznie..
(76) Zgodnie z obliczeniami BdB minimalne wynagrodzenie za inwestycję w kapitał zakładowy banku Helaba w chwili wniesienia majątku funduszu w dniu 31 grudnia 1998 r. powinno wynosić 11,66 % p.a.
1.4.
Dopłaty i potrącenia związane ze szczególnym charakterem transakcji
(77) BdB stwierdza, że Sąd Pierwszej Instancji potwierdził stopę w wysokości 4,2 %, którą Komisja w decyzji WestLB odjęła od minimalnego wynagrodzenia w wysokości 12 % w związku z brakiem płynności majątku Wfa.
W związku z tym nie ma powodu, aby w omawianym przypadku rezygnować z tej metody; także tutaj konieczne jest potrącenie w związku z brakiem płynności.
Wysokość potrącenia za brak płynności, zgodnie z metodyką w przypadku WestLB, wynika z kosztów refinansowania netto (koszty refinansowania brutto minus odpowiedni podatek płacony przez przedsiębiorstwa).
(78) Potrącenie za brak płynności należy obliczyć dla banku Helaba, opierając się na stopie refinansowania brutto w wysokości 6,57 % p.a. (odpowiednio do stopy bazowej długoterminowych, bezpiecznych papierów wartościowych w chwili wniesienia kapitału w 1998 r.), do której odnosi się każdorazowo obowiązująca łączna stopa podatkowa, aby otrzymać stopę refinansowania netto.
(79) Zdaniem BdB trzy aspekty mają wpływ na przeniesienie majątku i zwiększają ryzyko w porównaniu z "normalną inwestycją w kapitał zakładowy": częściowo znaczna wartość transferowanego majątku, brak emisji nowych udziałów w spółce i związana z tym rezygnacja z dodatkowych głosów, a także brak zamienności inwestycji, tzn. niemożność wycofania zainwestowanego kapitału z przedsiębiorstwa w wybranym przez inwestora momencie.
Zgodnie z metodyką zastosowaną w przypadku WestLB BdB uważa, że dopłata w wysokości co najmniej 1,5 % p.a. jest uzasadniona.
1.5.
Baza kapitałowa i składniki wynagrodzenia
(80) BdB wysuwa na początku twierdzenie, że obliczając odpowiednie wynagrodzenie w przypadku banku Helaba, za podstawę należy przyjąć łączną kwotę uznaną za kapitał podstawowy dla pokrycia działalności komercyjnej, a nie tylko tę część, która jest lub zostanie wykorzystana.
Uzasadnia to tym, że inwestor działający na zasadach rynkowych nie zaakceptowałby zmniejszenia wynagrodzenia do rzeczywiście wykorzystanej części.
Dla prywatnego inwestora, który ponosi ryzyko utraty depozytu, nie ma znaczenia, czy instytucja kredytowa rzeczywiście wykorzysta wniesiony kapitał na rozszerzenie swojej działalności.
Większe znaczenie ma dla niego fakt, że sam nie mógł pomnażać wniesionej kwoty i uzyskiwać z niej odpowiedniego zysku.
(81) Obliczenie wynagrodzenia w latach 1998 r. do 2002 r., którego podstawą były corocznie zwiększające się transze, nie zmniejsza wynagrodzenia z racji braku "podzielenia" wniesionego kapitału; takiego obliczenia nie usprawiedliwia też fakt, że wniesienie kapitału do banku Helaba w całości spowodowałoby duże obciążenie.
Nawet jeżeli wniesienie kapitału nie było konieczne do wypełnienia kryteriów wypłacalności, to jednak przyczyniło się do zdecydowanego wzrostu kapitałów podstawowych banku Helaba i umożliwiło zdecydowane rozszerzenie działalności komercyjnej.
W związku z uznaniem wniesionego kapitału za obowiązkowy kapitał własny inwestor działający na zasadach rynkowych zażądałby wynagrodzenia od całej kwoty, bez żadnych ograniczeń.
(82) Od tej części wniesionego kapitału podstawowego, która nie może być wykorzystana na pokrycie działalności komercyjnej, należy zapłacić prowizję gwarancyjną w wysokości 0,3 % p.a., którą Komisja przyjęła w decyzji WestLB, a którą obliczyła w drodze porównania kwoty kapitału z gwarancją.
(83) Składnikami wynagrodzenia mogą być tylko tzw. "prowizja gwarancyjna" oraz "dopłata za bezterminowość".
Podatek od działalności gospodarczej odprowadzany w dużej mierze nie do kraju związkowego, ale do gminy, nie jest składnikiem wynagrodzenia. Jest to obciążenie ustawowe, niezależne od intencji stron.
(84) Wreszcie zysk z kapitału nie jest wypłacany krajowi związkowemu Hesja, ale – po odprowadzeniu podatku od dochodów z kapitału – "jako wartość netto przekazywany do funduszu celowego".
Ponieważ bank Helaba jest (jedynym) właścicielem funduszu celowego, w ostatecznym rozrachunku płaci sam sobie.
Prywatny inwestor nie zaakceptowałby takiego rozwiązania za swoją inwestycję.
2.
UWAGI KRAJU ZWIĄZKOWEGO NADRENIA PÓŁNOCNA-WESTFALIA I BANKU WESTLB
(85) W uwagach Niemiec przekazanych dnia 30 października 2003 r. odnośnie do decyzji Komisji z dnia 13 listopada 2002 r. o wszczęciu procedury kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia i bank WestLB zakwestionowały porównanie majątków wniesionych do banków krajowych z kapitałem zakładowym.
Tym bardziej, że ciche udziały oraz obligacje bezterminowe (perpetuals) uznano w Niemczech za kapitał podstawowy już w 1991 r.
Ponadto wynagrodzenie nie zależy od przepisów o nadzorze bankowym, ale od profilu ryzyka danej inwestycji.
Ponieważ wniesione majątki służyły do pokrycia strat w drugiej kolejności, strukturę ryzyka można porównać raczej z cichymi udziałami lub z obligacjami bezterminowymi niż z inwestycjami w kapitał zakładowy.
(86) Z punktu widzenia przypadku WestLB nie można nic zarzucić metodzie CAPM zastosowanej do obliczenia minimalnego wynagrodzenia za inwestycję w kapitał zakładowy.
Jednak wartości beta wyliczone przez BdB znacznie wyższe niż 1 są niewłaściwe.
Współczynnik beta większy niż 1 oznacza, że akcje przedsiębiorstwa wiążą się z wyższym ryzykiem niż średnia całego rynku.
Jednak w związku z istniejącymi wtedy poręczeniami państwowymi Anstaltslast i Gewährträgerhaftung ryzyko inwestycji w bank kraju związkowego było wyraźnie niższe niż ogólne ryzyko rynkowe.
(87) Ponadto w tym specjalnym przypadku banków krajów związkowych nie należy koncentrować się na zysku z kapitału w momencie wniesienia majątku funduszu do banków krajów związkowych.
Wprawdzie prywatni inwestorzy stosują ten parametr do badania opłacalności inwestycji.
W tym przypadku oznaczałoby to, że należy oprzeć się na zysku z kapitału oczekiwanym w roku 1991.
Nie ma to jednak żadnego związku z ekonomiczną rzeczywistością, aby w 2003 r. inwestor otrzymał zysk z kapitału w wysokości za rok 1991, który przekraczałby znacznie rzeczywiście otrzymany zysk z kapitału.
Schematycznie, permanentnie stosowana stopa zysku w wysokości ok. 12 % jest przyczyną niesprawiedliwego, gorszego traktowania banków krajów związkowych w porównaniu z ich prywatnymi konkurentami.
(88) W odniesieniu do potrącenia za brak płynności wnoszonego majątku bank WestLB i kraj związkowy Północna Nadrenia-Westfalia są zdania, że od podstawowej stopy zysku z kapitału należy odjąć pełną stopę bezpiecznych obligacji państwowych.
Wniesienie majątków do banków krajów związkowych nie wiązało się dla nich z dodatkową płynnością.
Pomniejszenie tej stawki o zaoszczędzony podatek nie ma ekonomicznego uzasadnienia, ponieważ ceny instrumentów rynku kapitałowego nie zależą od aktualnie obowiązujących podatków.
W przeciwnym razie ceny instrumentów rynku kapitałowego zmieniałyby się w zależności od zmian podatków.
(89) Wreszcie ryzyko, i co za tym idzie wynagrodzenie, należy pomniejszyć, ponieważ majątki nie posiadają płynności, a więc nie są również obarczone ryzykiem jej utraty.
W związku z tym należy uwzględnić odpowiednie potrącenie.
Potrącenie konieczne jest jeszcze ze względu na tzw. efekt właściciela, ponieważ inwestor posiadający już udziały w przedsiębiorstwie zupełnie inaczej ocenia dodatkową inwestycję niż nowy inwestor.
V. REAKCJA NIEMIEC NA UWAGI BdB
(90) Zdaniem Niemiec, BdB nie uda się ani udowodnić, że cichy udział jest inwestycją w kapitał zakładowy, ani wzbudzić wątpliwości, czy uzgodnione wynagrodzenie płacone krajowi związkowemu Hesja jest odpowiednie.
W związku z tym nie można mówić o istnieniu pomocy.
(91) Próba obliczenia podstawy wynagrodzenia okrężną drogą poprzez wynagrodzenie za fikcyjną inwestycję w kapitał zakładowy jest nieuzasadniona.
Kraj związkowy Hesja od początku wniósł swój fundusz wspierający budownictwo mieszkaniowe do banku w formie cichego udziału.
Przy tym chodzi tutaj o instrument finansowania przewidziany w prawie spółek, podatkowym oraz nadzoru bankowego, różniący się zasadniczo od inwestycji w kapitał zakładowy, którą to formą kraj związkowy nie był zainteresowany, a właściciele banku w ogóle nie chcieli z niej korzystać.
(92) BdB nie uwzględniło z jednej strony istotnych czynników różniących kapitał zakładowy od cichego udziału, a z drugiej powoływało się na różnice między "normalnymi" cichymi udziałami a cichym udziałem kraju związkowego Hesja, które w rzeczywistości nie istnieją.
(93) BdB argumentuje, że ciche udziały mają ograniczony czas trwania lub można je wypowiedzieć, to znaczy, że zgodnie z zasadami Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego uznawane są one za kapitał podstawowy tylko do wysokości 15 % łącznego kapitału podstawowego instytucji kredytowej.
Ponieważ cichy udział kraju związkowego Hesja został udostępniony bankowi Helaba bezterminowo i nie podlega granicy 15 %, nie jest "normalnym" cichym udziałem, lecz funkcjonalnie należy go postrzegać jako kapitał zakładowy, w związku z tym przy obliczaniu wynagrodzenia nie należy opierać się na innych cichych udziałach lub na pozostałych innowacyjnych instrumentach kapitałowych, ale na inwestycjach w kapitał podstawowy.
(94) Ten podstawowy argument BdB jest niewłaściwy z kilku powodów.
Określony czas trwania lub możliwość wypowiedzenia nie są koniecznymi i nieodzownymi cechami cichych udziałów ani z punktu widzenia prawa spółek, ani przepisów o nadzorze bankowym.
I odwrotnie, jeżeli zachodzi taka potrzeba, kapitał zakładowy nie musi mieć nieograniczonego terminu bez możliwości wypowiedzenia.
Zgodnie z niemieckim prawem spółek wszystkie spółki, niezależnie od ich formy prawnej, mogą mieć ograniczony czas trwania, a wniesione wkłady mogą być wypowiedziane, co nie przeszkadza w uznaniu ich za kapitał podstawowy zgodnie z niemieckimi przepisami o nadzorze bankowym.
(95) BdB przemilczało ponadto, że 15 % granica uznania za kapitał podstawowy zgodnie z międzynarodowymi przepisami o nadzorze oraz "Deklaracją z Sydney" Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego oraz zgodnie z obowiązującą na jej podstawie praktyką niemieckiego urzędu ds. nadzoru bankowego nie obowiązuje w stosunku do bezterminowych instrumentów kapitałowych, które mogą być wypowiedziane tylko z inicjatywy emitenta (a nie przez inwestora).
Ponadto praktyka niemieckiego urzędu ds. nadzoru bankowego zakłada, że również wkład na okres przynajmniej 30 lat, wyraźnie wykluczający możliwość wypowiedzenia przez inwestora jest "bezterminowy" i w związku z tym nie dotyczy go granica 15 %.
Również to pokazuje, że różnica między terminowymi i bezterminowymi wkładami nie jest w takim stopniu decydująca, jak przedstawia to BdB.
To nie powoduje czy też nie uzasadnia – w odniesieniu do odpowiedniego wynagrodzenia – zmiany kwalifikacji cichych udziałów na kapitał zakładowy.
(96) Kilka miesięcy po transakcji banku Helaba Deutsche Bank pozyskał na rynku kapitałowym "wieczny" wkład, w postaci obligacji bez określonego terminu zapadalności (tzw. "wiecznych obligacji").
W przeciwieństwie do twierdzenia BdB, a zgodnie z przedłożoną, miarodajną informacją prasową do tego wkładu nie stosuje się granicy 15 %, ponieważ nie ustalono podwyżki stopy procentowej w przypadku nieskorzystania przez bank z prawa do wypowiedzenia (brak klauzuli "step up").
Obligacje Deutsche Bank bez określonego terminu zapadalności nie mają w żadnym razie charakteru wyjątkowego, ponieważ po tym czasie liczne inne instytucje kredytowe pozyskały na rynku "wieczne" wkłady; Niemcy przytoczyły odpowiednie przykłady.
Ani jedna emisja, której wartość przy dużym popycie wynosiła od 150 mln EUR do ponad 2 mld EUR była chociaż w przybliżeniu tak zyskowna, jak kapitał zakładowy; wynagrodzenie zawiera się w przedziale od 110 do 290 punktów bazowych ponad mid-swaps.
Już w roku 1999 w odniesieniu do wynagrodzenia rynek nie przywiązywał decydującej wagi ani do rozróżniania między terminowymi lub bezterminowymi instrumentami kapitałowymi, ani do tego, czy granica 15 % odnosi się do przychodów z emisji.
(97) Również kryteria potraktowane wybiórczo przez BdB, które z jednej strony miały wykazać cechy wspólne kapitału zakładowego i cichego udziału kraju związkowego Hesja, a z drugiej różnice między cichym udziałem a "normalnym" cichym udziałem, są nieprzekonywujące.
BdB nie uwzględniło po pierwsze zakresu, w jakim konstrukcja cichych udziałów mogła zostać uzgodniona w ramach porozumienia stron, a po drugie istotnych czynników różniących kapitał zakładowy od cichego udziału.
(98) Kapitału zakładowego nie "oprocentowuje" się, lecz stanowi on podstawę roszczenia o wypłatę dywidendy, która nie tylko zależy od wysokości osiągniętego zysku, ale przede wszystkim od ilości posiadanych udziałów.
W przeciwieństwie do tego wynagrodzenie za cichy udział zależy tylko od zysku.
Kwestia ewentualnej dopłaty do wynagrodzenia za cichy udział jest sprawą ustalaną przez strony, i w żadnym wypadku nie jest podstawową cechą "normalnego" cichego udziału.
Niezależnie od tego, zgodnie z [...] § 10 ust. 4 KWG (Prawo bankowe) dla cichych wkładów przewiduje wyraźnie typowy obowiązek dopłaty w drugiej kolejności w przypadku wystąpienia straty.
W pierwszej kolejności z przyszłych zysków należy uzupełnić wkład do jego pierwotnej wysokości [14] [...] brzmi: "[...]".
(99) Twierdzeniu, że inwestycje znacznej wartości powinny mieć formę tylko kapitału zakładowego, a nie "normalnych" cichych udziałów, zaprzeczają wartości cichych udziałów pobrane przez prywatne instytucje kredytowe z rynku kapitałowego w latach 1998/99, a także w ostatnich latach.
Ich wartość dochodziła do prawie 1 mld EUR.
Każdy cichy udział, relatywnie rzecz ujmując, nawet przekraczający granicę 15 %, może być uznany za kapitał podstawowy, jeżeli spełnia on wymagania Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego oraz wynikającej z tego praktyki niemieckich urzędów ds. nadzoru bankowego.
(100) Dowodu na możliwość przekroczenia granicy 15 % dostarczył członek BdB, mianowicie Deutsche Bank, transakcją kapitałową z dnia 2 grudnia 2003 r.
Chodzi przy tym o przyjęcie od inwestorów prywatnych majątku w formie cichego udziału o wartości 300 mln EUR z nieograniczonym czasem trwania (tzw. "wieczne obligacje") [15] Patrz Börsenzeitung z dnia 7 listopada 2003 r. i International Financial Review z dnia 22 listopada 2003 r..
Po raz kolejny świadczy to o tym, jak płynny i przejrzysty jest rynek cichych udziałów niemieckich banków, również tych o dużej wartości.
W związku z uzgodnioną marżą za funkcję kapitału obowiązkowego w wysokości 0,99 % transakcja ta jest poza tym kolejnym dowodem na to, że wynagrodzenie za funkcję kapitału obowiązkowego, uzgodnione za cichy udział kraju związkowego Hesja w banku Helaba, jest właściwe.
(101) Na prośbę Komisji Niemcy przedłożyły tabelaryczne zestawienie zmian inwestycji w formie cichych udziałów oraz innych hybrydowych kapitałów podstawowych w wybranych prywatnych dużych bankach niemieckich w latach 1998 do 2003 r.
Zdaniem Niemiec wynika z tego jasno, w jakim zakresie te instytucje przyjęły hybrydowy kapitał podstawowy powyżej granicy 15 % wynikającej z przepisów o nadzorze bankowym, ponieważ jego udział w łącznym kapitale podstawowym przekracza 15 % [17]:
_BAR_ [Bank A] _BAR_ [Bank B] _BAR_ [Bank C] _BAR_
_BAR_ Hybrydowe instrumenty kapitału podstawowego (z tego ciche udziały) (mln €) _BAR_ Kapitał podstawowy (mln €) _BAR_ Udział hybrydowych instrumentów podstawowych (%) _BAR_ Hybrydowe instrumenty kapitału podstawowego (mln €) _BAR_ Kapitał podstawowy (mln €) _BAR_ Udział hybrydowych instrumentów podstawowych (%) _BAR_ Hybrydowe instrumenty kapitału podstawowego (mln €) _BAR_ Kapitał podstawowy (mln €) _BAR_ Udział hybrydowych instrumentów podstawowych (%) [18] _BAR_
1998 _BAR_ 612 (612) _BAR_ 15978 _BAR_ 4 % _BAR_ – _BAR_ 10623 _BAR_ – _BAR_ 614 _BAR_ 13,0 _BAR_ 5 % _BAR_
1999 _BAR_ 3096 (713) _BAR_ 17338 _BAR_ 18 % _BAR_ 1495 _BAR_ 12908 _BAR_ 12 % _BAR_ 1937 _BAR_ 14,6 _BAR_ 13 % _BAR_
2000 _BAR_ 3275 (768) _BAR_ 21575 _BAR_ 15 % _BAR_ 1574 _BAR_ 12046 _BAR_ 13 % _BAR_ 2014 _BAR_ 21,3 _BAR_ 9 % _BAR_
2001 _BAR_ 3404 (811) _BAR_ 24803 _BAR_ 14 % _BAR_ 1923 _BAR_ 11542 _BAR_ 17 % _BAR_ 3650 _BAR_ 21,7 _BAR_ 17 % _BAR_
2002 _BAR_ 2973 (686) _BAR_ 22742 _BAR_ 13 % _BAR_ 1732 _BAR_ 8572 _BAR_ 20 % _BAR_ 4164 _BAR_ 19,1 _BAR_ 22 % _BAR_
2003 _BAR_ 3859 [19] (572) _BAR_ 21618 _BAR_ 18 % _BAR_ 1561 _BAR_ 7339 _BAR_ 21 % _BAR_ 4076 _BAR_ 14,4 _BAR_ 28 % _BAR_
(102) W przeciwieństwie do twierdzenia BdB, zarówno cichy udział kraju związkowego Hesja, jak i ciche udziały pozyskane na rynku zostaną zwrócone w przypadku upadłości przed kapitałem zakładowym, co znaczy, że ich odpowiedzialność ma wyższą rangę.
W przeciwieństwie do twierdzenia BdB, zarówno kraj związkowy Hesja, jak i inwestor innego cichego udziału w przypadku upadłości odzyskałby go z masy upadłościowej, podczas gdy właściciel nie otrzymałby niczego, co znaczy, że ryzyko w porównaniu z kapitałem zakładowym jest mniejsze.
(103) Cicha spółka tym różni się od kapitału zakładowego, że cichy wspólnik nie posiada udziałów w majątku przedsiębiorstwa, ani prawa do głosu.
BdB nie uwzględniło tego w swoim podziale i zażądało dodatkowej marży.
Rynek nie kieruje się taką logiką.
(104) Wątpliwości BdB odnośnie do możliwości zaliczenia wynagrodzenia w koszty działalności są nieuzasadnione.
Kraj związkowy Hesja nie przejął ani koniecznego ryzyka ekonomicznego, ani inicjatywy związanej z takim zaangażowaniem.
Kraj związkowy Hesja – tak jak każdy inny typowy cichy udziałowiec – zgodnie z postanowieniami umowy o utworzeniu cichej spółki ma udział w bieżącym zysku i stratach banku Helaba, ale nie w cichych rezerwach i również nie w wartości przedsiębiorstwa oraz w rosnącej wartości majątku przedsiębiorstwa.
Z chwilą rozwiązania cichej spółki tylko otrzyma swój wkład z powrotem.
Kraj związkowy Hesja nie otrzymał żadnej możliwości wykonywania praw w spółce, które odpowiadałyby prawom do głosu, prawom kontrolnym oraz sprzeciwu przysługującym komandytariuszom, czy też prawom kontrolnym wspólnika w spółce cywilnej zgodnie z § 716 ust. 1 BGB (niemieckiego kodeksu cywilnego).
Ponadto umowa zawarta między krajami związkowymi Hesja oraz Turyngia o utworzeniu wspólnej instytucji dla kas oszczędnościowych nie zezwala bankowi na przyjęcie nietypowego cichego wspólnika.
Wobec braku uprawnień do decydowania o spółce władze finansowe uznały możliwość zaliczenia w koszty wynagrodzenia płaconego dla kraju związkowego Hesja.
(105) Sposób ujęcia w bilansie jest też różny.
Kapitał zakładowy może być podniesiony z zysku bilansowego (nadwyżka aktywów nad pasywami) na mocy uchwały walnego zgromadzenia.
W przypadku cichego udziału banku kraju związkowego Hesja wynagrodzenie pomniejsza wynik na działalności operacyjnej, zmniejszając nadwyżkę odsetkową (wynagrodzenie jest elementem kosztów odsetkowych), nie stanowi natomiast podziału zysku, w związku z tym nie wymaga też uchwały wspólników.
Obowiązkowy sposób ujęcia cichych udziałów w bilansie obciąża wskaźnik kosztów do dochodów oraz bilansową rentowność kapitału własnego.
(106) Przeciwnie do twierdzenia BdB, inwestor działający na zasadach rynkowych zaakceptowałby ograniczenia podstawy przyjętej do obliczenia wynagrodzenia do części kapitału rzeczywiście wykorzystanego na rozszerzenie działalności, a od nadwyżki nie żądałby wynagrodzenia w wysokości 0,3 %, odwołując się do decyzji Komisji w sprawie WestLB.
W związku z tym, że bank Helaba od początku informował o swoich ograniczonych potrzebach, inny inwestor nie wynegocjowałby lepszych warunków niż kraj związkowy Hesja.
(107) Argumentacja BdB odnośnie do odpowiedniego wynagrodzenia jest już z gruntu niewłaściwa.
Można porównywać tylko wynagrodzenia wynegocjowane na rynku w danym okresie za porównywalne ciche udziały w instytucjach kredytowych.
Różne warunki wniesionych cichych udziałów, ale także różna jakość przyjmujących instytucji kredytowych powinny znaleźć wyraz w porównaniu wynagrodzeń w postaci dopłat i potrąceń od tych wynagrodzeń, a nie od wynagrodzenia za hipotetyczną inwestycję w kapitał zakładowy.
(108) Niezależnie od tego wyliczenie zysku z inwestycji w kapitał zakładowy, wykonane przez BdB, jest błędne.
Wyliczając wartość beta, nie należy porównywać banków krajów związkowych z tzw. bankami kredytowymi, których ryzyko systematyczne jest wyższe od średniej.
O wiele bardziej właściwe jest porównanie z jasno zdefiniowaną grupą banków notowanych na giełdzie, tzw. bankami CDAX.
Znaczna część sumy bilansowej banku Helaba składa się z bezpiecznych należności od gmin, wewnątrzbankowych oraz hipotecznych.
Na dzień 1 stycznia 1999 r. biegły wykonał obiektywną wycenę przedsiębiorstwa dla siedmiu instytucji kredytowych z porównywalną strukturą ryzyka, uwzględnił przy tym ryzyko działalności handlowej, prowadzoną działalność handlową, strukturę klientów oraz wielkość przedsiębiorstwa i wyliczył średni współczynnik beta na poziomie [...], co oznacza znacznie mniej niż jeden.
Biegły założył zysk z inwestycji długoterminowych w wysokości 5,0 % oraz stopę dla długoterminowych, bezpiecznych inwestycji w wysokości 6 %.
Koszt kapitału własnego został skalkulowany na dzień 1 stycznia 1999 r. na poziomie [...] %.
Podany przez BdB zysk z kapitału własnego dla banku Helaba w wysokości 11,66 % na dzień 31 grudnia 1998 r. uwzględnia znacznie zawyżony współczynnik beta oraz nieaktualne, historyczne dane.
Poziom odsetek zmienił się znacznie w ostatnich dziesięcioleciach, a rozważania BdB na temat inflacji i prognoz inflacyjnych są w tym kontekście niezrozumiałe.
(109) Ponadto wynagrodzenie uzgodnione na czas trwania cichego udziału można porównać tylko ze zmiennym, w danej chwili osiąganym zyskiem z kapitału zakładowego, a nie na przykład z zyskiem z kapitału zakładowego przedsiębiorstwa w momencie inwestycji.
Nikt nie zagwarantowałby właścicielowi banku zysku z kapitału własnego na poziomie z końca roku 1998, co zniwelowałoby ryzyko wahań zysku z kapitału.
(110) Rozważania BdB na temat wysokości kosztów refinansowania zaliczonych do kosztów działalności są niezrozumiałe.
Koszty refinansowania netto można wziąć pod uwagę, tylko jeżeli od wynagrodzeń uwzględnionych w porównaniu, płaconych przez prywatne instytucje bankowe za porównywalne ciche udziały pozyskane na rynku kapitałowym, odejmie się teoretyczną lub efektywną stawkę podatkową tych instytucji.
Dla depozytów pozyskanych na rynku kapitałowym podaje się zwyczajowo nie łączne wynagrodzenie, ale tylko marżę na wynagrodzenie, która jest taka sama dla instrumentów z oprocentowaniem zmiennym i aportów oraz dla wynagrodzenia za funkcję kapitału obowiązkowego.
Można więc bezpośrednio porównać wynagrodzenie za cichy udział kraju związkowego Hesja z wynagrodzeniem rynkowym.
Droga okrężna przez fikcyjne wynagrodzenie łączne za fikcyjny wkład gotówkowy, od którego odejmuje się koszty refinansowania, jest zbędna i tylko zwiększa kilkukrotnie niepewność wyceny, ponieważ trzeba wielostopniowo wprowadzać wielkości szacunkowe.
(111) Odmiennie od twierdzenia BdB narzuty na wynagrodzenie nie są uzasadnione.
Praktyka nie pokazuje, że za depozyty o znacznej wartości płaci się dodatkowe wynagrodzenie.
W przypadku porównywalnego pobrania kapitału przez prywatne instytucje kredytowe brak zależności między kwotą a wynagrodzeniem.
Kraj związkowy musiał się raczej zgodzić na uzgodniony model stopniowy, ponieważ bank Helaba nie mógłby od razu wykorzystać całego funduszu celowego.
Na rynku żaden inwestor nie tylko nie otrzymałby wynagrodzenia od razu za całą kwotę, ale również dodatkowej marży.
(112) Ponadto twierdzenia, że rezygnacja z prawa do głosu w przypadku inwestycji w kapitał zakładowy musi być skompensowana przez dodatkowe wynagrodzenie, nie można zastosować do cichej spółki.
Cichy wspólnik z mocy prawa nie posiada prawa do głosu, a rynek nie wynagradza tej "rezygnacji" cichego wspólnika z wpływu na podejmowane decyzje.
(113) Zgadza się wprawdzie, że inwestor na rynku kapitałowym zażądałby wyższego zysku z kapitału w zamian za brak zamienności zainwestowanego kapitału.
Jednak brak zamienności cichego udziału kraju związkowego w porównaniu do kapitału uprawniającego do udziału w zyskach wzięto pod rozwagę przy podejmowaniu decyzji o transakcji.
Strony uwzględniły również bezterminowość wkładu, uzgadniając narzut na wynagrodzenie w wysokości 0,20 % p.a.
Prywatny inwestor uwzględniłby jednak, że szukano depozytu nie dla gotówki, lecz dla znacznego, niepodzielnego funduszu z przeznaczeniem celowym, który można było wnieść tylko w postaci aportu.
Jeżeli BdB twierdzi, że praktycznie nie istnieje rynek na takie inwestycje, nie dotyczy to tylko możliwości ponownej inwestycji (brak zamienności), ale także już pierwotnej inwestycji.
Wyjaśnienie, że prywatny inwestor zażądał lub otrzymałby w związku z tym jeszcze wyższy narzut na wynagrodzenie, niż wynagrodzenie za długoterminowość wkładu uzgodnione w wysokości 0,20 % p.a., nie jest zrozumiałe.
BdB nie wyjaśniło, ani nie uzasadniło go dokładniej.
(114) Przeprowadzając porównanie z rynkiem, odmiennie do twierdzenia BdB, należy uwzględnić efekt podatku od działalności gospodarczej.
Ciche udziały do banków wnoszą z reguły inwestorzy instytucjonalni, którzy sami muszą odprowadzić podatek od działalności gospodarczej od wynagrodzenia otrzymanego od cichych wkładów.
W przeciwieństwie do tego, kraj związkowy jest zwolniony z podatku od działalności gospodarczej i może zadowolić się niższym wynagrodzeniem.
Dla wyrównania, zwolnienie kraju związkowego wywołuje obowiązek podatkowy po stronie banku, który musi zapłacić podatek od działalności gospodarczej.
To, czy jest on płacony krajowi związkowemu, czy gminie, nie ma znaczenia, podobnie jak fakt, że podatek od działalności gospodarczej naliczany jest od dochodu – z reguły jest to odbiorca wynagrodzenia, tutaj jednak bank – tak długo, jak bank w ogóle osiąga zyski.
Jeżeli jednak wykaże stratę, nie tylko nie zapłaci podatku od prowadzonej działalności gospodarczej, ale również wynagrodzenia za depozyt.
(115) Wbrew twierdzeniu BdB, bank Helaba nie płaci wynagrodzenia sam sobie.
Zgodnie z decyzją kraju związkowego Hesja dochód po opodatkowaniu uzyskany z lokaty funduszu celowego nie wpływa do ogólnego budżetu, ale również ma przeznaczenie celowe i służy rozszerzeniu działalności wspierającej.
Jest to kwestia przeznaczenia środków, które bank Helaba płaci krajowi związkowemu.
VI.
OCENA PODJĘTEGO DZIAŁANIA
1.
Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(116) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
1.1.
Zasoby państwowe
(117) Wnosząc cichy udział, kraj związkowy Hesja wybrał taki sposób wniesienia środków, którego zasadnicza koncepcja polegała na tym, aby przenieść majątek funduszu celowego na bank Helaba w celu zwiększenia jego bazy kapitałowej, ale również w celu uzyskania dodatkowych przychodów kraju związkowego Hesja.
Niezależnie od tego, że otrzymane należności ponownie przekazywano do majątku funduszu celowego, gdzie służyły dobru ogólnemu, majątek ten został uznany przez nadzór bankowy i mógł pełnić funkcję kapitału obowiązkowego banku Helaba konkurującego z innymi instytucjami kredytowymi.
Bank Helaba otrzymał w związku z tym zasoby państwowe.
1.2.
Sprzyjanie określonemu przedsiębiorstwu
(118) Badając, czy udostępnienie zasobów państwowych przedsiębiorstwu publicznemu oznacza sprzyjanie mu, oraz czy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, Komisja stosuje zasadę "inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej".
Trybunał Sprawiedliwości oraz Sąd Pierwszej Instancji zaakceptował i rozwinął tę zasadę w szeregu spraw, a w szczególności w orzeczeniu w sprawie WestLB, który ma znaczenie dla tego przypadku [16] Orzeczenie w sprawach połączonych T-228/99 i T-233/99..
a) Zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej
(119) Zgodnie z tą zasadą, nie stanowi sprzyjania określonemu przedsiębiorstwu udostępnienie zasobów kapitałowych na warunkach, "na których inwestor prywatny, działający zgodnie z normalnymi zasadami gospodarki rynkowej, byłby skłonny udostępnić te środki przedsiębiorstwu prywatnemu [17] Komunikat Komisji do Państw Członkowskich: Stosowanie art. 92 i 93 Traktatu WE oraz art. 5 dyrektywy Komisji 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, Dz.U. 307 z 13.11.1993 str. 3, patrz nr 11. W niniejszym komunikacie chodzi wprawdzie wyraźnie o przemysł przetwórczy, jednakże zasada ma zastosowanie niewątpliwie także do wszystkich pozostałych branż gospodarczych. Jeśli chodzi o usługi finansowe, Komisja podkreśliła powyższe kilkoma decyzjami, m. in. w sprawie Crédit Lyonnais (Dz.U. L 221 z 8.8.1998, str. 28) i GAN (Dz.U. L 78 z 16.3.1998, str. 1).." W przeciwieństwie do tego, ze sprzyjaniem w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE mamy do czynienia, jeżeli uzgodnione wynagrodzenie i/lub stan finansów przedsiębiorstwa nie pozwalają oczekiwać normalnego zysku z kapitału w odpowiednim terminie.
(120) Zasada inwestora działającego zgodnie z regułami gospodarki rynkowej w takim samym stopniu dotyczy wszystkich przedsiębiorstw publicznych, i to niezależnie od tego, czy przynoszą one zyski, czy straty.
To stanowisko Komisji potwierdził Sąd Pierwszej Instancji w orzeczeniu WestLB [18] Orzeczenie WestLB punkt 206 i nast..
(121) W związku z tym główne pytanie, które trzeba postawić w tej procedurze badania brzmi, czy inwestor działający zgodnie z regułami gospodarki rynkowej wniósłby kapitał posiadający te same cechy co majątek funduszu celowego kraju związkowego Hesja do banku Helaba na takich samych warunkach, w szczególności w odniesieniu do zysku z kapitału, który może osiągnąć inwestor.
b) Kwalifikacja prawna i ekonomiczna wniesionego kapitału
(122) Kraj związkowy Hesja dnia 31 grudnia 1998 r. wniósł do banku Helaba majątek funduszu w postaci pożyczki o wartości nominalnej udziału kraju związkowego w wysokości 6,026 mld DEM (3,081 mld EUR) oraz gotówki wycenionej przez biegłego na 2,473 mld DEM (1,264 mld EUR) jako cichy udział.
BAKred (Federalny Urząd Nadzoru Bankowości), jak wspomniano wyżej, uznał te środki w ich pełnej wysokości za kapitał podstawowy.
Tylko w niewielkim stopniu są one wykorzystywane do pokrycia działań wspierających, corocznie potrzebna kwota jest zmienna.
Ta część cichego udziału, który wykazywany jest w bilansie, ma tylko funkcję gwarancyjną dla banku Helaba.
Pozostałą, większą część bank Helaba mógł wykorzystać do pokrycia lub rozszerzenia działalności komercyjnej.
(123) Analogicznie do przypadku WestLB Komisja oblicza odpowiednie wynagrodzenie za przeniesiony majątek funduszu, biorąc pod uwagę możliwość jego wykorzystania do celów komercyjnych przez bank Helaba.
Jak już wyjaśniono, punktem odniesienia oceny, czy wynagrodzenie jest zgodne z zasadami rynkowymi, jest wynagrodzenie, którego zażądałby inwestor działający na zasadach rynkowych, udostępniający bankowi kapitał własny w takiej formie.
(124) Skarżący twierdzi przy tym, że w przypadku majątku udostępnionego bankowi Helaba mamy do czynienia z inwestycją podobną do inwestycji w kapitał zakładowy, analogicznie do przeniesienia majątku WfA na bank WestLB.
Niemcy natomiast zaprzeczają, że inwestycja ta jest podobna do inwestycji w kapitał zakładowy.
Kapitał jest raczej cichym udziałem, co ma wpływ na wysokość wynagrodzenia.
(125) Niemcy, bank Helaba oraz skarżący zgadzają się, że majątek funduszu wniesiony w postaci cichego udziału kraju związkowego Hesja stanowi kapitał podstawowy.
Rezerwa celowa została uznana przez BAKred za kapitał podstawowy ("kapitał pierwszej kategorii") i dlatego można ją porównać tylko z takimi instrumentami kapitału własnego, które w roku wniesienia były uznawane w Niemczech za kapitał podstawowy, i które bank Helaba w momencie wniesienia mógłby pozyskać na inwestycję tę wielkości, przekraczającą wyraźnie 15 % kapitału podstawowego.
(126) W tej części Komisja zgadza się ze stanowiskiem zainteresowanych stron.
Już w decyzji dotyczącej banku WestLB z roku 1999 Komisja sprecyzowała, że porównanie majątku Wfa, również uznanego za kapitał podstawowy, z instrumentami kapitałowymi, które mogą być uznane tylko za kapitał uzupełniający, jak np. papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach oraz akcje uprzywilejowane bez prawa do głosu, nie mogą stanowić podstawy odpowiedniego wynagrodzenia za przeniesiony kapitał (decyzja 2000/392/WE, nr 199).
Kapitał podstawowy ma istotne znaczenie dla przedsiębiorstwa, ponieważ pozwala na pozyskanie środków uzupełniających (np. papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach) w takiej samej wysokości, i w ten sposób pozwala na powiększenie środków własnych.
Warunkiem uznania za kapitał podstawowy jest podwyższona ekspozycja na ryzyko udostępnionego kapitału, co przeważnie wyraża się w wyższym wynagrodzeniu rynkowym tych instrumentów.
Porównanie z kapitałem uzupełniającym, który tylko w ograniczonym stopniu może być przeznaczony na rozszerzenie działalności, należy tutaj wykluczyć.
(127) Zdaniem BdB w przypadku tej konkretnej inwestycji bank Helaba mógł jednak skorzystać z formy prawnej kapitału akcyjnego lub zakładowego Zdaniem Niemiec oprócz tego można było skorzystać z formy prawnej bezterminowego cichego udziału (perpetual), który spełnia wymagania § 10 ust. 4 KWG (Prawo bankowe) oraz również kryteria tzw.
"Deklaracji z Sydney" Komitetu.
Nadzoru Bankowego Banku Rozrachunków Międzynarodowych w Bazylei, które z kolei kształtują praktykę decyzyjną Federalnego Urzędu Nadzoru Bankowości (BAKred).
Przedmiotem porozumienia między krajem związkowym Hesja a bankiem Helaba była dlatego forma prawna bezterminowego cichego udziału, który został uznany przez Federalny Urząd Nadzoru Bankowości (BAKred) oraz przez właściwe władze podatkowe.
(128) Zdaniem Komisji Niemcy udowodniły w wystarczający sposób, że argumenty BdB nie są przekonywujące.
BdB argumentuje, że cichy udział kraju związkowego Hesja stanowi nadużycie formy "normalnego" cichego udziału.
Z ekonomicznego punktu widzenia cichy udział ma tak wiele cech wspólnych z kapitałem zakładowym, że inwestor zażądałby oprocentowania odpowiadającego wynagrodzeniu za kapitał zakładowy.
(129) Po pierwsze Komisja przyjmuje do wiadomości, że kraj związkowy Hesja oraz bank Helaba wyraźnie uzgodniły formę cichego udziału, którą uznały również właściwe niemieckie władze.
Aby można było uznać nadużycie formy, należałoby stwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości, że właściwe niemieckie władze niesłusznie uznały formę cichego udziału kraju związkowego Hesja.
Do tego nie ma jednak podstaw.
W związku z tym Komisja przychyla się do zdania Niemiec, że określony czas trwania lub możliwość wypowiedzenia cichego udziału nie są koniecznymi cechami, ani z punktu widzenia prawa spółek, ani przepisów o nadzorze bankowym, aby cichy udział uznać za kapitał podstawowy w rozumieniu § 10 ust. 4 KWG (Prawo bankowe).
Ponadto Komisja interpretuje "Deklarację z Sydney" Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego z października 1998 r. w ten sposób, że 15 % granicę ustanowiono wyłącznie na potrzeby uznania za kapitał podstawowy określonych, szczególnie krótkotrwałych, innowacyjnych instrumentów kapitałowych.
Z tego nie wynika jednak twierdzenie przeciwne, że bezterminowe, innowacyjne instrumenty kapitałowe nie mogą być uznane za kapitał podstawowy, albo że dotyczy ich ta granica.
Za wykorzystaniem bezterminowych, innowacyjnych instrumentów kapitałowych jako kapitału podstawowego ponad granicą 15 % przemawia również praktyka prywatnych banków ostatnich lat, co zostało szeroko udokumentowane przez Niemcy.
(130) Komisja uznaje, że również selektywne kryteria przyjęte przez BdB nie są przekonywujące.
Z punktu widzenia analizy ryzyka, cichy udział kraju związkowego Hesja "typologicznie" należy raczej porównać z "normalnym" cichym udziałem niż z kapitałem zakładowym.
Także w tym punkcie Komisja przychyla się do zdania Niemiec.
(131) Dla Komisji decydujące jest w tym kontekście, że zarówno cichy udział kraju związkowego Hesja, jak również inne, "normalne", tzn. terminowe ciche udziały pozyskane na rynku kapitałowym zostałyby zwrócone w przypadku upadłości przed kapitałem zakładowym, co znaczy, że inwestor otrzyma je z masy upadłościowej, a w przypadku inwestycji w kapitał zakładowy nie otrzymałby nic.
W oparciu o ekspertyzę prawną Niemcy wyjaśniły, że zgodnie z postanowieniami umowy cichy udział kraju związkowego Hesja w czasie jego trwania, jeżeli nie zostanie zmniejszony przez straty lub zupełnie zużyty, w przypadku upadłości lub likwidacji zostanie zaspokojony z ewentualnie pozostałej kwoty przed kapitałem zakładowym.
(132) Tak długo, jak przedsiębiorstwo nie będzie przynosić strat, zarówno kraj związkowy Hesja, jak i inwestor terminowego cichego udziału otrzyma ponadto całe uzgodnione wynagrodzenie, podczas gdy inwestorowi w kapitał zakładowy przysługuje tylko roszczenie do wypłaty dywidendy odpowiednio do jego udziału w zyskach.
Również w tym aspekcie cichy udział kraju związkowego Hesja jest typowym cichym udziałem w rozumieniu § 10 ust. 4 KWG (Prawo bankowe).
(133) Nieprzekonywujący jest również zarzut BdB, że cichy udział należy raczej porównać z kapitałem zakładowym, ponieważ długoterminowo był on przyczyną podniesienia kapitału podstawowego banku Helaba o prawie 50 %.
Tutaj należy najpierw wskazać na rozwiązanie stopniowe uzgodnione przez kraj związkowy Hesja oraz bank Helaba, zgodnie z którym w latach od 1999 do 2002 r. bank Helaba, może wykorzystać corocznie wzrastającą kwotę częściową kapitału podstawowego na pokrycie głównej działalności odpowiednio do rzeczywistego zapotrzebowania na kapitał.
W tym kontekście Komisja zwraca wyraźnie uwagę na to, że również w przypadku banku WestLB znaczna wartość wniesionego kapitału była przesłanką, ale nie kwestią decydującą do założenia podobieństwa do kapitału zakładowego.
W decyzji WestLB 2000/392/WE oraz w ponownej decyzji z dnia 20 października 2004 r. Komisja, biorąc pod uwagę całokształt, doszła do wniosku, że przeważa podobieństwo ocenianej transakcji do inwestycji w kapitał zakładowy.
Istotnym czynnikiem była na przykład okoliczność, że majątek WfA, tak jak kapitał zakładowy, jest narażony na ryzyko pełnej utraty w przypadku upadłości lub likwidacji.
Ponadto w przypadku banku WestLB Komisja uwzględniła również, że w momencie wniesienia majątku Wfa w roku 1991 – inaczej niż w momencie plasowania cichego udziału kraju związkowego Hesja w banku Helaba w roku 1998 – rynek na hybrydowe instrumenty kapitałowe w Niemczech nie był jeszcze rozwinięty, i taka instytucja kredytowa jak WestLB mogła pozyskać kapitał podstawowy o porównywalnej wartości na rynku tylko w formie kapitału zakładowego.
Bank Helaba mógł bez problemu zaspokoić swoje zapotrzebowanie na kapitał w latach od 1998 do 2002 r. również na rynku, przyjmując od różnych inwestorów kilka rozłożonych w czasie cichych udziałów o mniejszej wartości.
(134) BdB zwraca ponadto uwagę na to, że dzięki cichemu udziałowi kraju związkowego Hesja bufor kapitału zakładowego banku Helaba wynosił już tylko 50 %, podczas gdy w prywatnych instytucjach kredytowych udział instrumentów hybrydowych w kapitale podstawowym znajdował się na poziomie poniżej 20 %, w związku z tym bufor kapitału zakładowego wynosił ponad 80 %.
Zdaniem BdB, inwestor instytucjonalny nie wniósłby porównywalnego wkładu, wziąwszy pod uwagę wysoki udział w całym kapitale podstawowym banku Helaba.
Niemcy potwierdziły, że udział cichych rezerw w kapitale podstawowym w roku 2003, a więc po realizacji ostatniego stopnia w ramach modelu stopniowego, wynosił [...] %, a udział wszystkich cichych udziałów (tzn. nie tylko cichego udziału kraju związkowego Hesja) w roku 2003 wynosił [...] %.
Zdaniem Komisji nie da się z tego bezsprzecznie wywnioskować, że inwestor instytucjonalny nie plasowałby porównywalnego cichego udziału, wziąwszy pod uwagę wysoki udział w całym kapitale podstawowym.
Niemcy wyjaśniły, że banki krajów związkowych (Landesbanken) generalnie w dużej mierze wykorzystują ciche udziały powyżej granicy 15 % jako instrument pozyskiwania kapitału podstawowego, i to od udziałowców zobowiązanych do nieograniczonej odpowiedzialności za zobowiązania (Gewährträger) oraz od inwestorów trzecich.
Zgodnie z danymi Niemiec stosunek cichych udziałów w [...] [23] w roku 2003 wynosił 72 %, w [...] [24] i 39 %, w [...] [25] ii 33 %, w [...] [26] v 39 %, a w [...] [27] 42 %. [19] Informacja rządu federalnego z dnia 1 października 2004, str. 16.
Powodem wysokiego udziału instrumentów hybrydowych jest fakt, że banki krajów związkowych w związku z ich strukturą publicznoprawną nie mogą pozyskiwać kapitału na rynkach akcji.
Wygląda na to, że inwestorzy banków krajów związkowych są bardziej skłonni zaakceptować mniejszy bufor kapitału zakładowego, ponieważ kapitał jest narażony na mniejsze ryzyko w związku z innym profilem działania i mniejszym ryzykiem instytucji, a co za tym idzie ogólnie na mniejsze ryzyko.
Komisja nie może wykluczyć, że w przypadku banku Helaba, który wśród wymienionych banków krajów związkowych postrzegany jest jako instytucja kredytowa o relatywnie niskim ryzyku, znalazłby się inwestor instytucjonalny, który pomimo bufora kapitału własnego w wysokości (tylko) 50 % zdecydowałby się na porównywalną inwestycję w formie cichego udziału w bank Helaba.
(135) Komisja zbadała też dokładnie, w jakim stopniu bezterminowość depozytu, a więc fakt, że nie ma on określonego terminu, i że kraj związkowy nie może go wypowiedzieć, wpływa na analizowane ryzyko.
(136) BdB twierdzi również, że na rynku kapitałowym nie ma bezterminowych instrumentów hybrydowych.
Inwestorzy instytucjonalni zasadniczo kupują tylko hybrydowe instrumenty kapitału własnego z określonym terminem lub takie instrumenty, w przypadku których zakładają, że zostaną one zwrócone, ponieważ wzrasta stopa dywidendy (tzw. step up) lub mogą zamienić dany instrument na inną formę inwestycji w określonym czasie.
Klauzule step up są przy tym silną ekonomiczną zachętą dla dłużnika (emitenta) do zwrotu cichego udziału.
Klauzula step up czyni z instrumentów bezterminowych (perpetual) instrumenty o określonym czasie trwania.
Ponadto innowacyjne instrumenty kapitałowe plasowane są głównie przez inwestorów prywatnych.
(137) Niemcy i bank Helaba wysuwają twierdzenie przeciwne, że inwestujący w bezterminowe instrumenty (perpetuals) z opcją "step up" muszą się liczyć z tym, że wbrew ich ewentualnym oczekiwaniom może nie dojść do "terminowego" zwrotu w momencie wymagalności klauzul step up, co znaczy, że ryzyko jest bezterminowe.
Wynika to po pierwsze z faktu, że "prawo do wypowiedzenia" ma tylko i wyłącznie dłużnik (emitent), po drugie dla terminowego zwrotu decydująca jest sytuacja ekonomiczna emitenta w momencie wymagalności klauzuli step up, a po trzecie nadzór bankowy musiałby wyrazić zgodę na wypowiedzenie, przy czym wyraża ją tylko, jeżeli dłużnik w momencie wypowiedzenia posiada bezpieczną ilość kapitału własnego zgodnie z przepisami o nadzorze bankowym lub plasuje na rynku transakcję zastępczą.
Przykłady pokazują ponadto, że również inwestorzy instytucjonalni plasują bezterminowe instrumenty hybrydowe bez opcji step up, Niemcy wymieniły tutaj podrzędne i bezterminowe obligacje Air Canada z roku 1987, dla których, jak przekonała się Komisja, rzeczywiście nie uzgodniono zasady step up.
Niemcy wyjaśniły również, że wprawdzie istnienie prawa do wypowiedzenia znajduje swój wyraz w wynagrodzeniu, ale możliwości z tym związane nie są wielkie.
(138) W sytuacji ocenianej przez Komisję decydujące jest przede wszystkim, że bezterminowość depozytu dotyczy w pierwszej kolejności ryzyka inwestora, który nie może skorzystać z podwyżek odsetek na rynku, ponieważ z jednej strony nie przysługuje mu prawo do wypowiedzenia, a z drugiej nie może być pewny wykorzystania opcji "step up".
W przeciwieństwie do tego bezterminowość nie ma wpływu na ryzyko strat w przypadku upadłości lub likwidacji.
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz analizę rynku przedstawioną przez Niemcy Komisja doszła do wniosku, że również bezterminowość nie uzasadnia zmiany instrumentu referencyjnego z "cichego udziału" na "kapitał zakładowy".
Jednakże Komisja zbada później dokładniej, czy w związku z bezterminowością należy zapłacić marżę na rynkowe wynagrodzenie za ciche udziały.
(139) Ostatecznie należy stwierdzić, że w przypadku banku Helaba wniesienie bez wątpienia miało formę prawną cichego udziału, który ma więcej cech wspólnych z innymi cichymi udziałami niż z kapitałem zakładowym.
Zdaniem Komisji nie ma wystarczających podstaw, aby uznać, że doszło do nadużycia formy prawnej cichego udziału wskutek wniesienia kapitału, który z ekonomicznego punktu widzenia miałby stanowić kapitał zakładowy.
Punktem wyjścia dla wynagrodzenia za kwestionowany instrument kapitałowy są w związku z tym "normalne", tzn. terminowe ciche udziały o wartości typowej dla rynku, i do wynagrodzenia za nie należy doliczyć marżę. W związku z tym rozważania BdB na temat odpowiedniego wynagrodzenia za kapitał zakładowy nie mają dalej żadnego znaczenia.
c) Obliczenie bazy kapitałowej, od której należy zapłacić wynagrodzenie
Baza kapitałowa, od której należy zapłacić wynagrodzenie
(140) Na potrzeby obliczenia bazy kapitałowej, za którą należy zapłacić wynagrodzenie, Komisja rozróżnia między tzw. funkcją rozszerzenia działalności a (zwykłą) funkcją gwarancyjną majątku funduszu udostępnionego jako kapitał własny na potrzeby działalności komercyjnej instytucji kredytowej.
(141) Pod pojęciem funkcji rozszerzenia działalności, którą spełnia kapitał, należy rozumieć rozszerzenie potencjału transakcyjnego przez aktywa ryzykowne w wyniku uznania przez nadzór bankowy dodatkowego kapitału własnego banku.
Punktem odniesienia oceny, czy wynagrodzenie jest zgodne z zasadami rynkowymi, jest wynagrodzenie, którego zażądałby prywatny inwestor działający na zasadach rynkowych, udostępniający bankowi kapitał własny w tej konkretnej sytuacji.
O ile udostępniony kapitał został ujęty w bilansie jako kapitał własny, ale przez nadzór bankowy nie został za taki uznany albo jest przeznaczony na działalność wspierającą, albo z innych powodów nie może być wykorzystany na pokrycie działalności komercyjnej, nie można go wykorzystać do rozszerzenia działalności.
Jednak kapitał ma znaczenie nie tylko z punktu widzenia nadzoru bankowego.
Ponieważ gwarantuje on przynajmniej należności wierzycieli instytucji kredytowej (tzw. funkcja gwarancyjna), jego funkcję ekonomiczną można porównać chociażby z poręczeniem lub gwarancją.
Wysokość kapitału własnego ujęta w bilansie informuje inwestorów o wypłacalności banku i w związku z tym może wpływać na warunki, na których bank pozyskuje kapitał obcy.
Rynkowe wynagrodzenie za tzw. funkcję gwarancyjną kapitału opiera się na wynagrodzeniu, którego w tej konkretnej sytuacji zażądałby prywatny gwarant od instytucji kredytowej o porównywalnej wielkości i profilu ryzyka jak bank Helaba.
(142) Do obliczenia wynagrodzenia należy więc podzielić cichy udział uznany w pełnej wysokości jako kapitał podstawowy na dwie różne bazy kapitałowe.
Za bazę kapitałową, którą bank Helaba mógł wykorzystać na działalność komercyjną, należy zapłacić wynagrodzenie, którego zażądałby inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi za cichy udział o tych samych parametrach w tej konkretnej sytuacji.
Za bazę kapitałową, której bank Helaba nie mógł wykorzystać na działalność komercyjną, należy zapłacić wynagrodzenie, którego zażądałby inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi w tej konkretnej sytuacji.
Baza kapitałowa, którą bank Helaba mógł wykorzystać do pokrycia działalności komercyjnej
(143) Zasadniczo Komisja jest zdania, że to, ile udostępnionego kapitału zostało rzeczywiście wykorzystane, nie ma znaczenia przy obliczaniu odpowiedniego wynagrodzenia.
Jedynym wyznacznikiem jest możliwość wykorzystania kapitału na rozszerzenie działalności.
Również prywatny inwestor nie zadowoliłby się wynagrodzeniem, które zależałoby od wykorzystania kapitału.
Tutaj Komisja przychyla się do twierdzenia BdB, które zwróciło uwagę na to, że dla inwestora działającego na zasadach rynkowych, ponoszącego ryzyko utraty swojego depozytu, nie ma znaczenia, czy instytucja kredytowa rzeczywiście wykorzystuje kapitał do rozszerzenia działalności.
Generalnie BdB słusznie zwraca uwagę na to, że dla inwestora działającego na zasadach rynkowych liczy się wyłącznie to, że nie może sam pomnażać wniesionej kwoty i uzyskiwać z niej odpowiedniego zysku.
Można to pokazać na przykładzie wynajmu mieszkania: wynajmujący żądałby zapłaty czynszu także wtedy, jeśli najemca z jakiegokolwiek powodu nie mieszkałby w mieszkaniu, ponieważ wynajmując je jednemu najemcy, nie ma możliwości wynajęcia go komuś innemu, a miejsce przebywania najemcy jest bez znaczenia.
Przedmiotem umowy najmu jest więc możliwość korzystania z mieszkania.
(144) Komisja przyjmuje wstępnie do wiadomości, że uzgodniona baza kapitałowa, którą bank Helaba mógł wykorzystać do pokrycia działalności komercyjnej, i za którą należy zapłacić wynagrodzenie, nie zależy od rzeczywistego pokrycia, ale tylko i wyłącznie od możliwości pokrycia działalności komercyjnej.
To znaczy, że ta regulacja odpowiada powyżej omówionym kryteriom Komisji.
(145) Kraj związkowy Hesja oraz bank Helaba uzgodniły powyżej opisany tzw. model stopniowy.
Zgodnie z nim wartość gotówkowa całego majątku funduszu została ujęta w bilansie na dzień 31 grudnia 1998 r., po to, aby nie trzeba było dzielić majątku funduszu.
Od początku było to w przeważającej części, tzn. z wyjątkiem części przeznaczonej na pokrycie działalności wspierającej, korzystne dla pokrycia działalności komercyjnej banku.
Bank Helaba od początku przedstawił krajowi związkowemu, że zgodnie ze swoim planem działalności do pokrycia działalności komercyjnej potrzebuje kapitału tylko sukcesywnie, tzn. zgodnie z ostatecznie uzgodnionym planem stopniowym.
W przeciwieństwie do tego wynagrodzenie w ramach regulacji stopniowej dotyczyło możliwości wykorzystania kapitału, tzn. było niezależne od rzeczywistego pokrycia.
W związku z jednoznacznym planem wykorzystania kraj związkowy Hesja od początku znał bazę kapitałową, za którą należy zapłacić wynagrodzenie.
Odnośnie do pokrycia kraj związkowy Hesja nie zdawał się na uznanie banku, lecz zgodził się na taką regulację wynikającą ze zrozumiałego życzenia banku Helaba.
(146) Komisja uznaje, że to zachowanie odpowiada rynkowym zasadom działania inwestora, któremu w sytuacji kraju związkowego Hesja również nie udałoby się wynegocjować szybszego wzrostu bazy kapitałowej, za którą należy zapłacić wynagrodzenie, ponieważ bank Helaba nie zgodziłby się na to ze względu na swój plan działania.
Zdaniem Komisji za okres od 1999 r. do 2002 r. należy zapłacić wynagrodzenie za przewidziane wartości stopniowe, a od roku 2003 za całą kwotę cichego udziału, która może być wykorzystana na pokrycie działalności komercyjnej, którego zażądałby inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi za cichy udział o tych samych parametrach w tej konkretnej sytuacji.
Baza kapitałowa ujęta w bilansie, której bank Helaba nie mógł jednak wykorzystać do pokrycia działalności komercyjnej
(147) Jak przedstawiono powyżej, również ta kwota cichego udziału, której bank Helaba nie mógł wykorzystać do pokrycia działalności komercyjnej, została ujęta w bilansie banku na dzień 31 grudnia 1998 r.
Został on zaliczony do kapitału podstawowego w pełnej wysokości i od początku stanowił zabezpieczenie wierzycieli banku.
Jest to przynajmniej potencjalna korzyść dla banku, ponieważ wysokość kapitału własnego ujęta w bilansie informuje inwestorów o wypłacalności banku i w związku z tym może wpływać na warunki, na których bank pozyskuje kapitał obcy.
(148) Niemcy oponują, że z faktu, iż bank Helaba zaksięgował w bilansie cichy udział w całej wysokości 1264,4 mln EUR bezpośrednio po jego otrzymaniu, nie da się wywnioskować poprawy wypłacalności.
W długoterminowych ratingach wypłacalności, miarodajnych dla wierzycieli, bank Helaba otrzymuje od połowy lat 80-tych najwyższą kategorię AAA/Aaa, która przede wszystkim opiera się na istniejących poręczeniach państwowych zobowiązujących udziałowców do zapewnienia płynności (Anstaltslast) oraz do nieograniczonej odpowiedzialności za zobowiązania (Gewährträgerhaftung), i w ten sposób na nieograniczonej wypłacalności udziałowców (Gewährträger).
Wykazanie cichego udziału nie wpłynęło na poprawę tej nadzwyczajnej wypłacalności najwyższego stopnia [20] Odpowiedź Niemiec z dnia 23 czerwca 2004 r., str. 12..
(149) Na kolejne pytanie Komisji Niemcy oświadczyły, że nawet biorąc pod uwagę tzw. rating siły finansowej agencji Moody’s Investors’ Service i tzw. rating indywidualny agencji Fitch dla banku Helaba w interesującym okresie, nie zaobserwowano żadnego wpływu cichego udziału na ocenę siły finansowej banku Helaba.
Oba wyżej wymienione ratingi uwzględniały, niezależnie od istniejących poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung oraz struktury własnościowej, wyłącznie i bezpośrednio dochodowość danej instytucji, jakość zarządzania, pozycję na rynku oraz wyposażenie w kapitał własny [21] Odpowiedź Niemiec z dnia 23 czerwca 2004, str. 12, załącznik 29/2004, rating agencji Fitch: Bank Rating Methodology: maj 2004, str. 12: "Pod rozwagę brane są przede wszystkim: dochodowość, integralność bilansowa (włączając kapitalizację), ustabilizowana pozycja rynkowa, zarządzanie, środowisko działania, ciągłość oraz wielkość (w rozumieniu kapitału własnego banku)"..
Oba wymienione ratingi nie zmieniły się (rating siły finansowej agencji Moody’s na poziomie C+ oraz indywidualny rating agencji Fitch na poziomie B/C) w okresie od 1997 r. do 2000 r., pomimo wniesienia cichego udziału na koniec 1998 r., a od 2001 r. obniżały się (rating siły finansowej agencji Moody’s na poziomie C+ (neg.) lub C (neg.) oraz rating agencji Fitch na poziomie C).
Zdaniem Niemiec dowodzi to faktu, że cichy udział nie miał wpływu na wypłacalność banku Helaba, niezależnie od istniejących poręczeń państwowych [22] Powodem było, jak już wspomniano, osiągnięcie wskaźników wyraźnie przewyższających minimalne wymogi dla współczynników kapitału podstawowego (współczynnik kapitału podstawowego 4,0 %, współczynnik łączny lub współczynnik środków własnych 8,0 %) w przedmiotowym okresie, co jest decydującą różnicą w porównaniu z sytuacją WesLB.
W 1997 r., tzn. przed wniesieniem kapitału, współczynnik kapitału podstawowego zgodnie z zasadą I do § 10a KWG (Prawo bankowe) wynosił dla koncernu Helaba 4,8 %, a dla banku Helaba 5,0 %.
Zgodnie z zasadami Banku Rozrachunków Międzynarodowych współczynnik kapitału podstawowego (kategoria I) wynosił 5,4 % w roku 1997.
Współczynnik łączny lub współczynnik kapitału własnego w 1997 r. wynosił 8,9 % lub 9,6 % dla koncernu oraz 9,2 % dla samego banku.
Również zakładany plan rozwoju działalności banku Helaba w kolejnych latach obrachunkowych nie wykazywał bezpośredniej konieczności przyjęcia kapitału podstawowego w wysokości 1264,4 mln EUR..
(150) Komisja nie może zgodzić się z argumentami Niemiec.
Rozważania Niemiec na temat siły finansowej lub ratingu indywidualnego pokazują o wiele bardziej, że wielkość kapitału własnego instytucji finansowej jest istotnym czynnikiem wpływającym na jakość ratingu, a przez to na wypłacalność.
Z wcześniejszej perspektywy, tzn. w momencie uzgodnienia cichego wkładu między krajem związkowym Hesja oraz bankiem Helaba obie strony musiały założyć, że zaksięgowanie kapitału podstawowego w wysokości ok.
1,2 mld EUR wpłynie na dalszą poprawę wypłacalności banku.
Przytoczony przez Niemcy ratingi siły finansowej agencji Moody’s i Fitch pokazują właśnie, że dalsza poprawa była jak najbardziej możliwa, ponieważ najwyższy stopień jeszcze nie został osiągnięty.
Fakt, że później nie zaobserwowano żadnych zmian ratingu finansowego, nie oznacza jeszcze, że nie doszło do pozytywnego wpływu na rating siły finansowej.
Pozytywny wpływ znacznego zwiększenia kapitału podstawowego zapobiegł być może obniżeniu się ratingu siły finansowej z innych powodów lub szybszemu obniżeniu ratingu niż to miało miejsce w rzeczywistości, tzn. dopiero od 2001 r.
(151) Oceniając potencjalny, wcześniej oceniany wpływ działania na wypłacalność banku i/lub na przyszłe warunki finansowania banku, Komisja przykłada osobne znaczenie do ratingu siły finansowej banku kraju związkowego obok długoterminowego ratingu przyznanego w związku z istniejącymi poręczeniami państwowymi Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
(152) Odnośnie do przyszłego pozyskania kapitału obcego z punktu widzenia 1998 r., bank Helaba w 1998 r. i w latach następnych otrzymał najlepszą ocenę ratingową AAA/Aaa z powodu poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
Według informacji Komisji oraz zgodnie z wypowiedziami Niemiec konkretne koszty refinansowania banku, porównując także z innymi podobnymi bankami, zmieniają lub wahają się w określonym przedziale przy danej kategorii ratingu.
Innymi słowy, z określonego, długoterminowego ratingu, tutaj AAA/Aaa, nie można wywnioskować dokładnych i niezmiennych, w danym czasie określonych, kosztów refinansowania dla wszystkich banków o takim samym ratingu.
Z doświadczenia wynika, że znaczenie miały również inne czynniki, jak siła finansowa banku Helaba w porównaniu do innych banków krajowych o takim samym długoterminowym ratingu przyznanym w związku z istniejącymi poręczeniami państwowymi Anstaltslast i Gewährträgerhaftung.
Im większa siła finansowa banku Helaba, tym większe możliwości, aby przy konkretnych rokowaniach na temat warunków finansowania w obrębie kategorii ratingu AAA/Aaa uzyskać możliwie najkorzystniejsze warunki refinansowania na rynku dla kategorii AAA/Aaa.
Ponadto zależność od ratingu gwaranta (Gewährträger) zmniejsza się, tzn. przy ewentualnym pogorszeniu się jego ratingu, którego nie można było wcześniej wykluczyć, bank Helaba mógłby argumentować swoją indywidualną siłą finansową, aby utrzymać korzystne warunki refinansowania.
(153) Odnośnie do przyszłego pozyskania kolejnych środków własnych z punktu widzenia roku 1998, które rzeczywiście miało miejsce w 2001 r. w formie cichego udziału, to wysoki, ujęty w bilansie bufor kapitałowy zmniejsza prawdopodobieństwo utraty tego nowego kapitału w przypadku upadłości, przy założeniu, że gwarancja starego i nowego kapitału jest równorzędna.
Niemcy twierdziły, że równorzędność gwarancji jest regułą dla cichych udziałów.
Z punktu widzenia roku 1998 nie można było wykluczyć, że nowi inwestorzy mogliby tego żądać.
(154) Na pytanie Komisji Niemcy wyjaśniły ponadto, że w rozumieniu § 10 ust. 4 KWG (Prawo bankowe) ochrona, jaką dają poręczenia publiczne Anstaltslast i Gewährträgerhaftung, nie obejmuje cichych udziałów.
Wynika to bezpośrednio z umownie ustalonego udziału w stratach jako warunku dla uznania za obowiązkowe środki własne.
W ten sposób inwestor nie jest traktowany jak wierzyciel banku i w związku z tym nie obejmuje go nieograniczona odpowiedzialność udziałowców za zobowiązania (Gewährträgerhaftung).
Nie korzysta on również z konieczności zapewnienia płynności (Anstaltslast), ponieważ z tego wynika tylko obowiązek zapewnienia instytucji podstawy ekonomicznej oraz depozytów koniecznych do prowadzenia zwyczajowej działalności.
W każdym razie nie wyklucza to udziału osób trzecich w stratach.
Zasadniczo wysokość strat nie może przekraczać obowiązkowych środków własnych.
W ten sposób interesy majątkowe cichego udziałowca nie są chronione przez interwencję gwaranta w związku z jego obowiązkiem do zapewnienia płynności (Anstaltslast).
Ponieważ inwestorzy wnoszący środki własne nie są chronieni przez poręczenia publiczne Anstaltslast i Gewährträgerhaftung, wzmocniona lub pozostająca na tym samym poziomie indywidualna siła finansowa banku Helaba z punktu widzenia roku 1998 miała, zdaniem Komisji, pozytywny wpływ na przyszłe warunki, na których bank Helaba mógł pozyskiwać dalsze środki własne, jak ciche udziały.
(155) Podsumowując, Komisja stwierdza, że znaczne zwiększenie współczynnika kapitału podstawowego, możliwe dzięki natychmiastowemu zaksięgowaniu cichego udziału w 1998 r., jest przynajmniej z wcześniejszego punktu widzenia decydującym czynnikiem oceny indywidualnej siły finansowej oraz przyszłych warunków finansowania i w związku z tym stanowi korzyść dla banku Helaba, niezależnie od kwestii, czy kwota ta została użyta na pokrycie działalności komercyjnej.
Inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi, który poprzez natychmiastowe zaksięgowanie w bilansie całego wniesionego kapitału wystawiłby go w całości na ryzyko utraty w przypadku upadłości, zażądałby w zamian odpowiedniego wynagrodzenia.
Z drugiej jednak strony bank Helaba zgodził się na wynagrodzenie ze względu na przynajmniej potencjalnie istniejącą korzyść, której urzeczywistnienie zależało od przyszłego rozwoju sytuacji, którego z kolei nie można było dokładnie przewidzieć w 1998 r.
W tym punkcie Komisja przychyla się ostatecznie do zdania skarżącego BdB.
d) Odpowiednie wynagrodzenie za wniesiony kapitał oraz porównanie z rzeczywiście zapłaconym wynagrodzeniem
(1) Ocena, czy wynagrodzenie za kapitał wykorzystany do pokrycia działalności komercyjnej było wynagrodzeniem rynkowym
(aa) Uwaga wstępna
(156) Jak już wyjaśniono Komisja traktuje przyjęcie kapitału uzgodnione między krajem związkowym Hesja a bankiem Helaba jako cichy udział.
W ten sposób do oceny zgodności z rynkiem tego konkretnie ustalonego wynagrodzenia miarodajne jest, czy mieści się ono w przedziale wynagrodzeń rynkowych za ekonomicznie i prawnie porównywalne transakcje, których przedmiotem są ciche udziały.
(157) Zdaniem Niemiec, porównując cichy udział kraju związkowego Hesja z cichymi udziałami na rynku, należy uwzględnić efekt podatku od działalności gospodarczej – w przypadku cichego wkładu banku Helaba -0,26 % p.a.
Od wynagrodzenia w wysokości 1,4 % bank Helaba musi dodatkowo zapłacić podatek od działalności gospodarczej, którego nie płaci kraj związkowy Hesja, w związku z tym łączne obciążenie wynosi 1,66 % (przed opodatkowaniem).
Firmy inwestujące w Niemczech płacą podatek od działalności gospodarczej od udziałów w zyskach z tytułu cichych udziałów.
Kraj związkowy Hesja nie płaci jednak podatku od działalności gospodarczej.
W przeciwieństwie do tego bank Helaba musi płacić podatek od działalności gospodarczej od cichych wkładów.
Inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi zażądałaby wyższego wynagrodzenia niż kraj związkowy, aby zrównoważyć obciążenie podatkiem od działalności gospodarczej.
I odwrotnie, bank Helaba zapłaciłby takiemu inwestorowi marżę od wynagrodzenia, ponieważ nie stanowi to dla niego różnicy, czy zapłaci marżę od wynagrodzenia dla inwestora, czy podatek od działalności gospodarczej do urzędu skarbowego.
(158) Komisja uznaje słuszność uwagi BdB, że podatek od działalności gospodarczej odprowadzany w dużej mierze nie do kraju związkowego, ale do gminy, nie jest składnikiem wynagrodzenia oraz że to obciążenie wynika z przepisów prawa, niezależne od intencji stron.
Jednakże BdB nie dostrzega, że przy porównaniu rynkowym ostatecznie nie chodzi o to, czy podatek od działalności gospodarczej jest składnikiem wynagrodzenia, czy nie.
Ważniejsze jest uwzględnienie w porównaniu rynkowym specjalnej sytuacji banku Helaba w momencie przyjmowania cichego udziału kraju związkowego Hesja, a przy tym również istniejące szczególne obciążenie, które nie miałoby miejsca w przypadku przyjęcia cichych udziałów od inwestujących przedsiębiorstw.
(159) Ostatecznie Komisja przychyla się do zdania Niemiec, że w porównaniu rynkowym należy doliczyć podatek od działalności gospodarczej w wysokości 0,26 % p.a., który musi zapłacić bank Helaba, do wynagrodzenia w wysokości 1,40 % p.a., co daje łączne obciążenie w wysokości 1,66 % p.a.
Według informacji Niemiec podatek od działalności gospodarczej można podzielić stosunkowo na oba składniki wynagrodzenia, mianowicie 0,23 % p.a. na uzgodnione wynagrodzenie początkowe w wysokości 1,2 % p.a. oraz 0,03 % na marżę za bezterminowość, która wynosi 0,2 %.
Do celów porównania rynkowego należy zatem przyjąć: dla wynagrodzenia wyjściowego stopę w wysokości 1,43 % p.a., a dla marży za bezterminowość stawkę w wysokości 0,23 % p.a.
(bb) Zgodność ustalonego wynagrodzenia wyjściowego w wysokości 1,2 % p.a. z wynagrodzeniem rynkowym (stopa 1,43 % p.a. istotna dla porównania rynkowego, z uwzględnieniem podatku od działalności gospodarczej)
(160) Wynagrodzenie wyjściowe za przedmiotowy cichy udział, należy, zakładając metodykę zastosowaną przez kraj związkowy Hesja oraz bank Helaba, obliczyć na podstawie cichych udziałów o określonym czasie trwania, których inne parametry są jednak porównywalne.
Kwestia odpowiedniego wynagrodzenia za bezterminowość cichego udziału kraju związkowego Hesja w odniesieniu do marży na to wynagrodzenie wyjściowe zostanie zbadana oddzielnie w lit. bb).
(161) Niemcy przedłożyły obszerne dane dotyczące wynagrodzenia za ciche udziały w momencie wniesienia na koniec 1998 r. oraz przed i po tym terminie.
(162) Zdaniem Niemiec, porównując marże na ciche udziały, należy rozróżniać według stopy referencyjnej.
Jeżeli w przypadku zmiennego łącznego wynagrodzenia marżę na wynagrodzenie odniesie się do (zmiennej) stopy depozytów pieniężnych na rynku międzybankowym (Libor lub Euribor), tzn. do stopy refinansowania dla pierwszorzędnych banków, odpowiada ona wynagrodzeniu gwarancyjnemu za ciche udziały i nie ma potrzeby jej dalszego dostosowywania.
Jeżeli w przeciwieństwie do tego, w przypadku stałego łącznego wynagrodzenia marżę na wynagrodzenie odniesie się do (stałej) stopy papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu (z reguły zysk z dziesięcioletnich obligacji państwowych), marża na wynagrodzenie składa się z (ogólnej) marży za refinansowanie banku w stosunku do państwa za przysporzenie płynności oraz ze szczególnego wynagrodzenia gwarancyjnego za cichy udział.
Zatem dla porównania wynagrodzenia gwarancyjnego z wynagrodzeniami gwarancyjnymi na rynku depozytów pieniężnych należy w tym przypadku od marży na wynagrodzenie odjąć marżę za refinansowanie.
I przeciwnie, w przypadku aportów, jakim jest cichy udział kraju związkowego Hesja, marża na wynagrodzenie zwyczajowo jest taka sama jak wynagrodzenie gwarancyjne, tak jak to jest w przypadku zmiennie oprocentowanych instrumentów na rynku depozytów pieniężnych.
(163) Z tego wynika, że wynagrodzenie za cichy udział kraju związkowego Hesja jako aportu można bezpośrednio porównać z narzutami na wynagrodzenia na rynku depozytów pieniężnych (tzn. ze zmiennymi wynagrodzeniami łącznie), ponieważ odpowiadają one wynagrodzeniom gwarancyjnym.
I przeciwnie, przy porównaniu z łącznymi wynagrodzeniami na rynku papierów wartościowych o stałym oprocentowaniu należy od nich odjąć narzut za refinansowanie (zasadniczo ok. 20 do 40 punktów bazowych, niezależnie od krótkotrwałych odchyleń w górę lub w dół, w interesującym okresie zgodnie z danymi Niemiec [23] Patrz uwagi Niemiec z dnia 9 kwietnia 2003 r., załącznik 15-16.
Dane dotyczą marży za refinansowanie dla banków ze strefy euro w stosunku do obligacji federalnych oraz marży za refinansowanie obligacji bankowych (10-letnie hipoteczne listy zastawne) w stosunku do obligacji federalnych.
Z braku danych odnośnie do odpowiedniej marży za refinansowanie w porównaniu z amerykańskimi obligacjami skarbowymi oraz w związku z ekonomiczną porównywalnością Komisja stosuje wymieniony przedział marż za refinansowanie również dla amerykańskich obligacji skarbowych, ponieważ nie chodzi o dokładne liczby, ale o wielkości orientacyjne do obliczenia przedziału dla miarodajnego wynagrodzenia gwarancyjnego., aby obliczyć szczególne wynagrodzenie gwarancyjne za cichy udział.
(164) Opierając się na informacjach przekazanych przez Niemcy, Komisja przeprowadziła porównanie rynkowe na podstawie porównywalnych transakcji przytoczonych w poniższym zestawieniu, które były znane krajowi związkowemu Hesja i bankowi Helaba albo w momencie przeprowadzania transakcji na koniec 1998 r., albo, jeżeli miały miejsce dopiero kilka miesięcy później, ze względu na to, że nie są odległe w czasie, pozwalają na wyciągnięcie wniosków na temat warunków na rynku panujących w momencie przeprowadzania transakcji na koniec 1998 r.:
Miarodajne porównywalne transakcje [24] _BAR_
Opis transakcji _BAR_ Wartość _BAR_ Czas trwania _BAR_ Rating wypłacalności/produktów _BAR_ Marża na wynagrodzenie p.a. (pkt. bazowe) _BAR_ Stopa refinansowania i ew. korekta [25] marży na wynagrodzenie przez odjęcie marży za refinansowanie _BAR_ Wynagrodzenie gwarancyjne miarodajne dla celów porównawczych _BAR_
Cichy udział kas oszczędnościowych w Hesji i Turyngii wniesiony do banku Helaba w grudniu 1997 r. _BAR_ 300 mln DEM _BAR_ 10 lat _BAR_ Rating wypłacalności: Aaa/AAA (z powodu poręczeń państwowych) Rating produktów: ? _BAR_ 1,2 % _BAR_ 10-letnie obligacje federalne (korekcyjne potrącenie 20-40 pkt. bazowych) _BAR_ 80-100 pkt. bazowych _BAR_
Transza cichego udziału w USD wniesionego do Deutsche Bank w styczniu 1998 r., stałe oprocentowanie _BAR_ 1 transza o wartości 700 mln USD _BAR_ 10 lat _BAR_ Rating wypłacalności: AAA/Aa1 Rating produktów: AA- _BAR_ 80 pkt. bazowych _BAR_ Libor 12M (bez korekty) _BAR_ 80 pkt. bazowych _BAR_
Transza cichego udziału w USD wniesionego do Deutsche Bank w styczniu 1998 r., oprocentowanie zmienne _BAR_ 2 transza o wartości 700 mln USD _BAR_ 10 lat _BAR_ Rating wypłacalności: AAA/Aa1 Rating produktów: AA- _BAR_ 140 pkt. bazowych _BAR_ 10-letnie amerykańskie obligacje skarbowe (korekcyjne potrącenie 65 pkt. bazowych [26] _BAR_ 75 pkt. bazowych _BAR_
Transza cichego udziału wniesionego do banku SGZ w październiku 1998 r., oprocentowanie zmienne _BAR_ 50 mln DEM _BAR_ 10 lat _BAR_ Rating wypłacalności: A1/A+ Rating produktów: ? _BAR_ 120 pkt. bazowych _BAR_ Libor 12M (bez korekty) _BAR_ 120 pkt. bazowych _BAR_
Cichy udział wniesiony do HypoVereinsbank w grudniu 1998 r. _BAR_ 1 transza w wysokości 1,2 mld DEM [27] _BAR_ 10 lat _BAR_ Rating wypłacalności: Aa2, Aa3/AA- Rating produktów: A2 _BAR_ 160 pkt. bazowych _BAR_ DEM Libor (bez korekty) _BAR_ 160 pkt. bazowych _BAR_
Transza w euro, cichy udział wniesiony do Dresdner Bank w maju 1999 r. _BAR_ 500 mln EUR _BAR_ 12 lat _BAR_ Rating wypłacalności: Aa1/AA Rating produktów: Aa2; A+ _BAR_ 165 pkt. bazowych _BAR_ 10-letnie niemieckie obligacje federalne (korekcyjne potrącenie 20-40 pkt. bazowych) _BAR_ 125-145 pkt. bazowych _BAR_
Transza w USD, cichy udział wniesiony do Dresdner Bank w maju 1999 r. _BAR_ 1 mld USD _BAR_ 32 lata _BAR_ Rating wypłacalności: Aa1/AA Rating produktów: Aa2; A+ _BAR_ 215 pkt. bazowych _BAR_ 30-letnie amerykańskie obligacje skarbowe (korekcyjne potrącenie 65 pkt. bazowych [28] _BAR_ 150 pkt. bazowych _BAR_
Cichy udział wniesiony do HypoVereinsbank w maju 1999 r. _BAR_ 500 mln EUR _BAR_ 12 lat _BAR_ Rating wypłacalności: Aa2, Aa3/AA- Rating produktów: ? _BAR_ 125 pkt. bazowych _BAR_ Euribor 12M (bez korekty) _BAR_ 125 pkt. bazowych _BAR_
Transza w euro, obligacje bezterminowe wniesione do Deutsche Bank w lipcu 1999 r. _BAR_ 500 mln EUR _BAR_ nieograni-czony _BAR_ Rating wypłacalności: Aa3/AA Rating produktów: A1 _BAR_ Łącznie 6,6 % (odpowiada 115 pkt. bazowym) _BAR_ Odpowiada 30-letnim obligacjom federalnym (korekcyjne potrącenie 20-40 pkt. bazowych) _BAR_ 75-95 pkt. bazowych _BAR_
Transza w USD, obligacje bezterminowe wniesione do Deutsche Bank w lipcu 1999 r. _BAR_ 200 mln USD _BAR_ nieograni-czony _BAR_ Rating wypłacalności: Aa3/AA Rating produktów: A1 _BAR_ Łącznie 7,75 % (odpowiada 160 pkt. bazowym) _BAR_ Odpowiada 30-letnim amerykańskim obligacjom skarbowym (korekcyjne potrącenie 65 pkt. bazowych) _BAR_ 95 pkt. bazowych _BAR_
(165) Z tabeli zawierającej miarodajne porównywalne transakcje wynika przedział rynkowych, miarodajnych wynagrodzeń gwarancyjnych od 0,75 % do 1,6 % p.a.
Na poparcie tego twierdzenia Niemcy przedłożyły zestawienie banku inwestycyjnego [...] przedstawiające zmiany wynagrodzeń gwarancyjnych za hybrydowe instrumenty kapitału podstawowego notowane w euro za okres od grudnia 2001 r. do lipca 2004 r. [29] Odpowiedź Niemiec z dnia 23 sierpnia 2004 r., załącznik 6.
Wynagrodzenie gwarancyjne (marża na stawkę Libor) we wszystkich klasach ratingowych mieści się w tym okresie w przedziale między górną granicą 2,25 % p.a. (na przełomie lat 2002/2003) a dolną granicą ok. 0,8 % p.a. (w roku 2004), przy czym średnią wartością dla tego okresu jest 1,5 % p.a.
Zgodnie z zestawieniem wartość ta dla instytucji kredytowych ocenionych na A lub lepiej jest o ok. 10 do 20 punktów bazowych niższa, a dla instytucji kredytowych ocenionych na BAA wyższa o ok.
(166) Komisja jest świadoma, że wynagrodzenia rynkowe wymienione w tabeli ujmują problem tylko ogólnie.
Transakcje różnią się od siebie pod wieloma względami, w szczególności odnośnie do ratingu banków-emitentów, wartości oraz przyjętej stopy referencyjnej.
Czynniki te mają decydujący wpływ na ceny i należałoby je metodycznie podzielić ze względu na ich różny wpływ na cenę, wykonując dodatkowe badania rynku.
(167) Zdaniem Komisji można jednak zrezygnować z takiego dodatkowego badania rynku, przeprowadzając ocenę cichego udziału kraju związkowego Hesja pod względem zgodności z rynkiem z punktu widzenia przepisów o pomocy państwa.
Wystarczy, że Komisja przekona się na podstawie przedstawionych tendencji, że uzgodnione wynagrodzenie mieści się w przedziale rynkowym.
(168) Można więc stwierdzić, że wartość przytoczonych porównywalnych transakcji wynosi od mniej niż 50 mln DEM (ok.
25 mln EUR) do ok.
1 mld USD (w zależności od kursu wymiany ok.
1 mld EUR).
Wartość cichego udziału kraju związkowego Hesja wynosi ok.
1,2 mld EUR, czyli przekracza nieznacznie powyższe wartości.
Komisja przychyla się jednak do zdania Niemiec, że cichy udział kraju związkowego Hesja w związku z powyżej przedstawionym modelem stopniowym można porównać do następujących po sobie, czterech mniejszych cichych udziałów, każdy o wartości ok.
150 mln EUR i 300 mln EUR.
Bank Helaba nie potrzebował natychmiastowego zastrzyku tak dużej kwoty, lecz mógł sukcesywnie pozyskać ciche udziały na rynku zgodnie ze swoim planem działania.
Komisja przyjmuje do wiadomości, że przyjęcie niepodzielonego cichego udziału przez bank Helaba leżało przede wszystkim w interesie Niemiec po to, by zapobiec podziałowi majątku funduszu.
(169) Z drugiej jednak strony cichy udział kraju związkowego Hesja, nawet jeśli składał się z kilku części, zwiększył się udział cichych udziałów w kapitale podstawowym banku Helaba do ok. [...] %.
Zdaniem Niemiec jest to znacznie więcej niż zwyczajowy udział hybrydowych instrumentów kapitału podstawowego w bankach prywatnych [30] Odpowiedź Niemiec z dnia 23 sierpnia 2004 r., str. 11-12.
W tam wymienionych [...] prywatnych bankach niemieckich [...], [...] i [...] udział ten wzrósł z ok. 5 % w roku 1998 na ok.
20-30 % w roku 2003. Zgodnie z informacjami Niemiec udział banku Helaba mieści się w przedziale obserwowanym dla banków krajów związkowych od 33 % do 72 %..
Komisja zakłada, że prywatny inwestor zażądałby tym wyższego wynagrodzenia, im wyższy jest udział hybrydowych kapitałów podstawowych w stosunku do kapitału zakładowego, ponieważ wtedy wzrasta prawdopodobieństwo wykorzystania cichych udziałów w stosunku do kapitału zakładowego, jeżeli bank będzie miał trudności.
Niemcy zaprzeczają temu, twierdząc, że ciche udziały gwarantują równorzędnie, a później przyjęte ciche udziały w żadnym razie nie gwarantują pierwszorzędnie.
Niezależnie od stosunku gwarancyjnego cichych udziałów między sobą, Komisja widzi zwiększone ryzyko również w tym, że przy wysokim stosunku cichych udziałów w kapitale podstawowym w razie potrzeby ciche udziały pokrywają więcej ryzykownych aktywów banku, i w ten sposób zmniejsza się działanie bufora kapitału zakładowego, tak że prawdopodobieństwo ich wykorzystania w przypadku straty jest większe lub też spadnie prędkość ich ponownego uzupełnienia przy poprawionej dochodowości.
Niemcy twierdzą ponadto, że z danych rynkowych nie wynika, iż inwestorzy wnoszący ciche udziały w przedsiębiorstwo, które już ma zwiększony stosunek cichych udziałów, zażądaliby również wyższego wynagrodzenia gwarancyjnego.
Komisja przyjmuje to do wiadomości i uważa, że metodyczna kwantyfikacja takiego narzutu na potrzeby tej decyzji nie jest możliwa.
Komisja uważa jednak, że to może przemawiać za tym, że inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi nie zaakceptowałby wynagrodzenia w dolnej części przedziału rynkowego.
(170) W przeciwieństwie do Niemiec Komisja uważa, że najwyższa ocena ratingowa AAA/Aaa dla banku Helaba na koniec 1998 r. przyznana na podstawie istniejących poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung, jest niemiarodajna do zbadania wynagrodzenia za cichy udział.
Jak wyjaśniono powyżej, interesy majątkowe cichego udziałowca nie są chronione przez interwencję gwaranta w związku z jego obowiązkiem do zapewnienia płynności (Anstaltslast).
(171) Komisja wyciąga z tego wniosek, że ocena ratingowa przyznana na podstawie poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung nie może być wskazówką co do ryzyka, jakie przyjmuje na siebie inwestor.
Zdaniem Komisji bardziej miarodajny jest długoterminowy rating bez poręczeń państwowych.
W tym kontekście Niemcy wyjaśniają, że nie da się ustalić takiej oceny ratingowej na koniec 1998 r., ponieważ odpowiednia metoda przyznawania ocen ratingowych dla banków krajów związkowych została opracowana dopiero po zniesieniu poręczeń państwowych, tzn. po 2001 r. lub 2002 r.
Na potrzeby niniejszej decyzji Komisja zakłada więc, że inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi założyłby dla banku Helaba podobne ryzyko strat jak dla inwestycji w jeden z dużych banków prywatnych ujętych w porównaniu rynkowym, który również miałby ocenę ratingową A, a nie obniżone ryzyko zgodnie z najlepszą możliwą oceną ratingową AAA.
Nie wydaje się zatem, że wykazano zmniejszenie odpowiedniej marży na wynagrodzenie w stosunku do porównywalnych danych rynkowych; te ostatnie można znacznie prościej pozyskać bezpośrednio.
(172) Z powyższych powodów Komisja uważa, że wynagrodzenie za cichy udział kraju związkowego Hesja w dolnej części przedziału rynkowego byłoby już niezgodne z rynkowym.
W oparciu o ustalony przedział rynkowy dla wynagrodzenia gwarancyjnego za ciche udziały od 0,75 % do 1,6 % miarodajna porównywalna wielkość dla cichego udziału kraju związkowego Hesja wynosi 1,43 % (uwzględniając efekt podatku od działalności gospodarczej), czyli znajduje się po środku lub w górnych wartościach przedziału.
W związku z powyższym Komisja jest zdania, że odnośnie do wynagrodzenia wyjściowego nie ma podstaw do stwierdzenia uprzywilejowania banku Helaba i w związku z tym pomocy państwa.
(cc) Rynkowa zgodność uzgodnionej marży za bezterminowość w wysokości 0,2 % p.a. (stopa 0,23 % p.a. istotna dla porównania rynkowego, z uwzględnieniem podatku od działalności gospodarczej)
(173) Cichy udział kraju związkowego Hesja jest bezterminowy i stanowi zgodnie z terminologią międzynarodową perpetual.
Tym odróżnia się od większości innych transakcji przytoczonych przez Niemcy w porównaniu, które w latach 90-tych były już postrzegane jako typowe, a których okres trwania wynosił z reguły od 10 do 12 lat.
(174) Bezterminowość powoduje, że przewidywanie rynku jest abstrakcyjne i w związku z tym dla inwestora wzrasta ryzyko strat i ryzyko zmian oprocentowania, które ma wyrównać marża, przy czym ryzyko zmian oprocentowania nie gra niniejszym roli z racji braku płynności kapitału.
Poza tym kraj związkowy ograniczył swoje możliwości dysponowania cichym udziałem silniej, niż zwyczajowo miałoby to miejsce w przypadku inwestycji o ograniczonym czasie trwania. [31] Nie oznacza to automatycznie, że kraj związkowy związał się z bankiem Helaba "na wieczność" lub że już nigdy nie może dysponować środkami przeznaczonymi na cichy udział.
Kraj związkowy może scedować prawa z cichego udziału – przynajmniej za zgodą banku Helaba – na osoby trzecie, otrzymując odpowiednie wynagrodzenie.
Co oznacza, że wymienność cichego udziału nie koniecznie została zredukowana do zera.
Z drugiej strony bezterminowość cichego udziału przynosi większą korzyść ekonomiczną dla banku Helaba, ponieważ może on być uznany za kapitał podstawowy powyżej granicy 15 %, i w tym konkretnym przypadku tak się stało.
Odpowiednią regulację zawiera ww.
"Deklaracja z Sydney" Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego z października 1998 r.
(175) Z tych powodów kraj związkowy Hesja oraz bank Helaba uzgodniły kolejną marżę na wynagrodzenie podstawowe, tzw. marżę za bezterminowość w wysokości 0,2 % p.a.
Uwzględniając powyżej wyjaśniony efekt podatku od przedsiębiorstw, stopa miarodajna do porównania rynkowego wzrasta do 0,23 % p.a.
(176) Oceniając, czy stawka 0,23 % p.a. jest zgodna z zasadą rynkowego działania inwestora, Komisja nie mogła lub mogła tylko w ograniczonym zakresie oprzeć się na danych rynkowych z okresu transakcji.
Jak przedstawiają to Niemcy, bank Helaba i kraj związkowy Hesja przeprowadziły w pewnym sensie pionierską transakcję na rynku po to, aby odpowiednie władze nadzorcze i finansowe uznały za kapitał podstawowy pełną kwotę powyżej granicy 15 %.
Według informacji Niemiec była to pierwsza transakcja tego typu.
Strony umowy nie dysponowały na koniec 1998 r. porównywalnymi danymi odnośnie do zgodności marży za bezterminowość z sytuacją rynkową, ponieważ w czasie między "Deklaracją z Sydney" z dnia 28 października 1998 r. a dniem 1 grudnia 1998 r. nie mógł powstać przejrzysty rynek cichych udziałów.
(177) Komisja zauważa wstępnie, że nie można zabronić publicznemu inwestorowi lub bankowi podejmowania pionierskich działań na rynku.
Pionierowi należy wręcz przyznać większą uznaniowość przy ustalaniu warunków, niż ma to miejsce w przypadku odnośników już stosowanych na rynku, które wyznaczają miarodajne przedziały rynkowe, i przy pomocy których należy przeprowadzić test rynkowy.
W każdym razie Komisja może zbadać, czy ustalenie marży za bezterminowość wynikało jednoznacznie z błędnego osądu, który na przykład opierał się na niewłaściwych założeniach.
(178) Zastępczo należy więc użyć w badaniu dane rynkowe z późniejszego okresu.
Zdaniem Komisji nie ma powodu zakładać, że dopłata za bezterminowość cichego udziału zmienia się znacznie w miarę upływu czasu.
Istotnie, nie ma danych rynkowych odnośnie do wysokości marży za bezterminowość.
Instrument bezterminowych obligacji (perpetuals), do których zalicza się także bezterminowy cichy udział, stosowany jest na rynku dopiero od czasu Deklaracji z Sydney w październiku 1998 r., a przede wszystkim od 1999 r.
(179) Z tego powodu Niemcy nie przedłożyły do (pomocniczo przeprowadzonego później) porównania rynkowego wyodrębnionych danych dotyczące wysokości odpowiedniej marży za bezterminowość, ale raczej ogólne, dostrzegalne na rynku ceny bezterminowych obligacji (perpetuals) lub cichych udziałów od 1999 r. (za bezterminowe uważa się na rynku również depozyty o czasie trwania 30 lat i dłużej).
Dane te zostały zestawione w poniższych tabelach, przy czym bezterminowe obligacje (perpetuals) z roku 1999 ujęte w górnej tabeli zostały wymienione ponownie w celu zapewnienia ich kompletności:
Miarodajne porównywalne transakcje [32] _BAR_
Opis transakcji _BAR_ Wartość _BAR_ Czas trwania _BAR_ Rating wypłacal-ności/produktów _BAR_ Marża na wynagro-dzenie p.a. (pkt. bazowe) _BAR_ Stopa refinansowania i ew. korekta [33] marży na wynagrodzenie przez odjęcie marży za refinansowanie _BAR_ Wynagrodzenie gwarancyjne miarodajne dla celów porównawczych _BAR_
Transza w USD, cichy udział wniesiony do Dresdner Bank w maju 1999 r. _BAR_ 1 mld USD _BAR_ 32 lata _BAR_ Rating wypłacalności: Aa1/AA Rating produktów: Aa2; A+ _BAR_ 215 pkt. bazowych _BAR_ 30-letnie amerykańskie obligacje skarbowe (korekcyjne potrącenie 65 pkt. bazowych [34] _BAR_ 150 pkt. bazowych _BAR_
Transza w euro, obligacje bezterminowe wniesione do Deutsche Bank w lipcu 1999 r. _BAR_ 500 mln EUR _BAR_ nieograni-czony _BAR_ Rating wypłacalności: Aa3/AA Rating produktów: A1 _BAR_ Stała 6,6 % (odpowiada 115 pkt. bazowym) _BAR_ Odpowiada 30-letnim obligacjom federalnym (korekcyjne potrącenie 20-40 pkt. bazowych) _BAR_ 75-95 pkt. bazowych _BAR_
Transza w USD, obligacje bezterminowe wniesione do Deutsche Bank w lipcu 1999 r. _BAR_ 200 mln USD _BAR_ nieograni-czony _BAR_ Rating wypłacalności: Aa3/AA Rating produktów: A1 _BAR_ Stała 7,75 % (odpowiada 160 pkt. bazowym) _BAR_ Odpowiada 30-letnim amerykańskim obligacjom skarbowym (korekcyjne potrącenie 65 pkt. bazowych) _BAR_ 95 pkt. bazowych _BAR_
Deutsche Bank z grudnia 2003 r. _BAR_ 300 mln EUR _BAR_ nieograni-czony _BAR_ Rating produktów: A2/A _BAR_ Stała 6,15 % (odpowiada 99 pkt. bazowym ponad mid swaps) _BAR_ Odpowiada mid swaps (bez korekty) _BAR_ 99 pkt. bazowych _BAR_
(180) Nieliczne przytoczone dane porównawcze dla bezterminowych obligacji (perpetuals) nie powodują zmiany porównywalnego przedziału rynkowego w stosunku do cichych udziałów z określonym czasem trwania.
Teoria ekonomii mówi, że inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi z pewnością żąda marży za bezterminowość w porównaniu z takim samym cichym udziałem o określonym czasie trwania, aby wyrównać dodatkowe ryzyko straty w związku z dłuższym zaangażowaniem.
Z przedłożonych danych wynika w każdym razie, że na rynku bezterminowych obligacji (perpetuals) nie żąda się bynajmniej dużo wyższego wynagrodzenia gwarancyjnego niż za ciche udziały o określonym czasie trwania.
Wniosek ten, którego w obliczu niewystarczającej liczby porównywalnych transakcji z pewnością nie można określić jako nie do podważenia, sprawia, że argumentacja Niemiec staje się bardziej spójna, że bezterminowość nie przekształca cichego udziału w instrument kapitałowy innego rodzaju, jak twierdzi BdB.
(181) Niemcy przedłożyły rachunek porównawczy marży za bezterminowość dla bezterminowych transakcji w euro (perpetual) w Deutsche Bank w lipcu 1999 r. z terminowymi transakcjami Dresdner Bank w maju 1999 r. [35] Patrz uwagi Niemiec z dnia 9 kwietnia 2004 r., str. 28..
Obligacje bezterminowe Deutsche Bank z lipca 1999 r. wykazują łączne wynagrodzenie w wysokości 6,6 % p.a. (patrz tabela powyżej).
Dnia 1 lipca 1999 r. ogólny zysk z 10-letnich obligacji federalnych wynosił 4,66 % p.a., tak że marża na wynagrodzenie bazująca na tej stopie wynosiła 1,94 % p.a.
[36] Marża na wynagrodzenie za bezterminowe obligacje Deutsche Bank (uzgodnione wynagrodzenie stałe w wysokości 6,60 %) w wysokości 1,94 % p.a. jest naliczana na 10-letnie obligacje federalne po to, aby ją lepiej porównać z 12-letnim cichym udziałem Dresdner Bank (1,65 % powyżej 10-letnich obligacji federalnych) i otrzymać informację o wysokości marży za bezterminowość.
W powyższej tabeli marża za wynagrodzenie tych samych obligacji bezterminowych wynosi 1,15 % p.a. od 30-letnich obligacji federalnych, ponieważ mają one taki sam czas trwania (rynek traktuje 30 lat jako "quasi-bezterminowo").
Marża na wynagrodzenie liczona od 30-letnich obligacji jest niższa, ponieważ przy normalnej krzywej oprocentowania, tak jak przedstawiono, obligacje o dłuższym (30 lat) czasie trwania mają wyższą rentowność niż te o krótszym czasie trwania (10 lat) i w związku z tym potrącenie od ustalonego wynagrodzenia stałego w wysokości 6,60 % p.a. jest większe..
Wynagrodzenie transzy w euro 12-letniego cichego udziału Dresdner Bank z maja 1999 r. wynosiło 1,65 powyżej 10-letnich obligacji federalnych.
Z tego wynika różnica 0,29 % p.a.
Przewyższa to tylko nieznacznie uzgodnioną marżę w wysokości 0,20 % p.a.
(0,23 % p.a. po uwzględnieniu efektu podatku od działalności gospodarczej).
Różnica jest trochę większa również z tego powodu, że obligacje bezterminowe Deutsche Bank, ocenione przez Moody’s na poziomie A1, otrzymały gorszy rating, niż cichy udział przyjęty przez Dresdner Bank, oceniony na Aa2, w związku z tym wymagały następnie wyższego wynagrodzenia.
(182) Komisja uważa, że ten rachunek porównawczy jest spójny, zwłaszcza uwzględniając ograniczoną ilość danych za okres 1998/1999, co nie może świadczyć na niekorzyść kraju związkowego Hesja i banku Helaba.
Wartość 0,29 %, wynikająca z rachunku porównawczego, jest tylko nieznacznie wyższa niż uzgodniona między krajem związkowym Hesja a bankiem Helaba marża za bezterminowość w miarodajnej wysokości 0,23 %.
Ponadto przynajmniej część zwiększonej różnicy da się wyjaśnić różnicami w ocenie ratingowej produktów, które przy alternatywnym porównaniu terminowego cichego udziału banku Helaba z bezterminowym powinny być mniejsze w związku z tym, że chodzi o tego samego emitenta.
(183) W związku z powyższym Komisja nie ma podstaw do stwierdzenia, że stopa porównawcza w wysokości 0,23 % p.a., miarodajna dla marży za bezterminowość, znajduje się poniżej przedziału rynkowego, i że mamy w związku z tym do czynienia ze sprzyjaniem bankowi Helaba, tzn. z pomocą państwa.
(dd) Odpowiednie uwzględnienie wad płynności
(184) Można uznać jak dotychczas zgodne argumenty Niemiec, banku Helaba oraz BdB odnośnie do wad płynności, że "normalne" wniesienie kapitału do banku przysparza mu zarówno płynności, jak i środków własnych, które są konieczne do rozszerzenia działalności w świetle przepisów nadzoru bankowego.
Aby bank mógł w pełni wykorzystać kapitał, tzn. rozszerzyć aktywa ważone 100 %-towym ryzykiem o współczynnik 12,5 (tzn. 100 podzielone przez współczynnik wypłacalności 8 %), musi się on refinansować na rynkach kapitałowych 11,5 razy.
Mówiąc prościej, różnica 12,5 razy otrzymanych i 11,5 razy zapłaconych odsetek od tego kapitału minus inne koszty banku (np. koszty administracyjne) daje zysk z kapitału własnego [37] W rzeczywistości sytuacja jest naturalnie bardziej skomplikowana, np. z powodu pozycji pozabilansowych, różnych wag ryzyka dla aktywów oraz pozycji z ryzykiem zerowym.
Zasadnicze przemyślenia pozostają jednak niezmienne..
Cichy udział kraju związkowego Hesja nie przysparza bankowi Helaba początkowo płynności – ponieważ przeniesiony majątek oraz wszystkie dochody funduszu są zgodnie z prawem zastrzeżone dla funduszu wspierającego budownictwo – zatem bank Helaba poniósł dodatkowe koszty finansowania w wysokości kwoty kapitału, kiedy pozyskiwał konieczne środki na rynkach finansowych, aby w pełni wykorzystać możliwości transakcyjne stworzone dzięki dodatkowemu kapitałowi własnemu, tzn. aby rozszerzyć aktywa ważone ryzykiem o 12,5-krotność kwoty kapitału (lub utrzymać aktywa w tej wysokości) [38] Sytuacja się nie zmienia, jeżeli uwzględni się możliwość pozyskania kapitału uzupełniającego do wysokości kapitału podstawowego (współczynnik 25 zamiast 12,5 dla kapitału podstawowego)..
Z powodu dodatkowych kosztów, które nie powstałyby w przypadku wniesienia płynnego kapitału własnego, przy obliczaniu odpowiedniego wynagrodzenia konieczne jest właściwe potrącenie.
Inwestor działający zgodnie z zasadami rynkowymi nie może oczekiwać, że otrzyma takie samo wynagrodzenie, jak za kapitał wniesiony w gotówce.
(185) Inaczej niż BdB, a zgodnie ze zdaniem Niemiec i banku Helaba, Komisja uważa, że należy odjąć stopę refinansowania brutto.
Koszty refinansowania są kosztami działalności i zmniejszają przychód do opodatkowania.
To samo dotyczy jednak wynagrodzenia za cichy udział wniesiony od początku w płynnej formie.
W porównaniu z tym, który, jak przedstawiono powyżej, pozwala na odpowiedni test rynkowy, nie powstaje żadna dodatkowa korzyść podatkowa.
Wynik netto banku zmniejsza się w obu przypadkach o kwotę odsetek zapłaconych za płynność.
W ten sposób całość kosztów refinansowania można zaliczyć w koszty.
(186) Ten stan rzeczy miarodajnie różni przypadek Helaba od przypadku WestLB oraz innych banków krajów związkowych, które również były przedmiotem procedury badania, ponieważ w tych ostatnich fundusze celowe zostały zaksięgowane w bilansie jako rezerwy, a całe wynagrodzenie jest traktowane jako zysk do podziału, a nie jako koszty działalności, i w związku z tym należy je zapłacić z zysku po opodatkowaniu.
Inne banki odniosły więc korzyść podatkową, skoro koszty pozyskiwanej płynności można zaliczyć w koszty działalności i pomniejszyć o nie podatek, podczas gdy nie byłoby to możliwe w przypadku inwestycji gotówkowej z identycznymi pozostałymi parametrami, która stanowi tutaj skalę porównawczą.
(187) Z braku (dalszych) korzyści podatkowych bank Helaba musi zapłacić tylko wynagrodzenie za ryzyko, na które bank kraju związkowego Hesja naraża swój fundusz celowy wniesiony w postaci cichego udziału, tzn. wynagrodzenie gwarancyjne wyrażone w punktach bazowych powyżej miarodajnej stopy referencyjnej.
(2) Obliczenie minimalnego wynagrodzenia za kapitał potrzebny do pokrycia działalności wspierającej oraz za kapitał, który w związku z tzw. modelem stopniowym nie mógł być od razu wykorzystany do pokrycia działalności komercyjnej
(188) W decyzji WestLB z 1999 r. Komisja postanowiła, że od kwoty zaksięgowanej w bilans, która jednak nie mogła być wykorzystana na pokrycie działalności komercyjnej, należy zapłacić prowizję za awal w wysokości 0,5-0,6 % przed opodatkowaniem lub 0,3 % po opodatkowaniu.
Prowizja za awal opiera się na stopie 0,3 % przed opodatkowaniem, którą Niemcy podały jako odpowiednią prowizję za awal dla takiego banku, jak WestLB na koniec 1999 r.
Komisja podniosła tę stopę na 0,5 do 0,6 % przed opodatkowaniem (odpowiada 0,3 % po opodatkowaniu) z dwóch powodów.
Po pierwsze kwestionowana kwota w przypadku WestLB w wysokości 3,4 mld DEM (1,74 mld EUR) przewyższała kwoty, które normalnie mogą być pokryte takimi gwarancjami bankowymi.
Po drugie gwarancje bankowe są zwyczajowo połączone z określonymi transakcjami i mają określony czas trwania.
(189) Również w niniejszej procedurze badania w sprawie Helaba Komisja poprosiła Niemcy o podanie prowizji za awal, którą można przyjąć za rynkową dla takiego banku, jak Helaba.
Niemcy nie spełniły tej prośby, lecz wyjaśniły, że awal wystawia się tylko na określone transakcje, i że nie ma takiego rynku, na podstawie którego można by podać wynagrodzenie za taki awal.
Jeżeli Komisja będzie jednak chciała poznać wynagrodzenie pomimo tych zastrzeżeń, to zdaniem Niemiec można je obliczyć tylko indywidualnie, uwzględniając szczególne ryzyko, które podjął kraj związkowy, uwzględniając to podejście i kwoty różnic.
Ponieważ zaplanowany wzrost aktywów ryzykownych o tylko [...] mln DEM rocznie przedstawia ostrożną politykę wzrostu w porównaniu z bankiem WestLB, to bardzo niskie prawdopodobieństwo skorzystania z corocznie zmniejszającej się kwoty różnicy przez wierzycieli banku jest zdecydowanym argumentem za bardzo niskim wynagrodzeniem gwarancyjnym.
Ponadto bank Helaba tylko częściowo pokrył stopniowe kwoty, za które należy zapłacić wynagrodzenie, i w przeciwieństwie do WestLB z nawiązką osiągnął minimalne wskaźniki kapitału podstawowego wymagane w świetle przepisów nadzoru bankowego, tak że ryzyka działalności banku Helaba były pokryte w sposób bardziej niż wystarczający.
Marża bezpieczeństwa wyklucza przeniesienie stawki wynagrodzenia podstawowego w wysokości 0,3 % p.a. przed opodatkowaniem, jak i marży na tę stawkę w wysokości 0,2 do 0,3 % p.a. przed opodatkowaniem z decyzji w sprawie WestLB (tam łącznie 0,3 % p.a. po opodatkowaniu) na przypadek banku Helaba.
(190) Z tego powodu Komisja czuje się zmuszona do samodzielnego ustalenia odpowiedniej prowizji za awal dla banku.
Z powodu zasadniczej porównywalności banków WestLB i Helaba oraz z braku innych podstaw Komisja zakłada, że odpowiednią stopą bazową będzie 0,3 % p.a. przed opodatkowaniem, tak jak w przypadku WestLB.
Zdaniem Komisji nie są konieczne marże na tę stopę.
Po pierwsze kwota cichego udziału w przedziale od 50 do 100 mln EUR, która jest przewidziana na stałe pokrycie działalności wspierającej, jest znacznie mniejsza niż korespondująca kwota ok.
1,7 mld EUR w przypadku WestLB.
Po drugie kwota, która zgodnie z modelem stopniowym nie mogła być wykorzystana do pokrycia działalności komercyjnej, wskutek modelu stopniowego jest ograniczona czasowo i zmniejszyła się do zera w 2003 r.
Ten fakt pokazuje wyraźnie, że ryzyko kraju związkowego Hesja nie było wyższe niż w przypadku typowego dla rynku poręczenia na korzyść takiego banku, jak Helaba, i nie uzasadnia ono podwyższenia stopy bazowej w wysokości 0,3 % p.a. przed opodatkowaniem.
Ponieważ wynagrodzenie za cały cichy udział można zaksięgować w koszty działalności i pomniejszyć podatek, co także w tym punkcie odróżnia je od podatkowej kwalifikacji wynagrodzenia w przypadku WestLB, Komisja ustala dla tej decyzji prowizję za awal jako stopę przed opodatkowaniem, którą można zaliczyć w koszty działalności w pełnej wysokości.
e) Element pomocy
(191) Jak przedstawiono powyżej, Komisja uważa za odpowiednie wynagrodzenie w wysokości 0,3 % p.a. przed opodatkowaniem za tę część kapitału, której bank Helaba nie mógł wykorzystać do pokrycia działalności komercyjnej, a która została ujęta w bilansie banku Helaba na dzień 31 grudnia 1998 r.
(192) Bank Helaba płaci wynagrodzenie w wysokości 1,4 % p.a. tylko od kwoty, która zgodnie z modelem stopniowym może stanowić rezerwę na ryzykowne aktywa, jednak nie od części cichego udziału ujętej w bilansie, ale nie wykorzystanej do pokrycia działalności komercyjnej.
(193) Element pomocy można więc obliczyć jako wynik prowizji za awal w wysokości 0,3 % p.a. przed opodatkowaniem, którą Komisja uznała za zgodną z rynkową, oraz części cichego udziału ujętej w bilansie, ale nie wykorzystanej do pokrycia działalności komercyjnej, zgodnie z poniższym zestawieniem:
Wartość na koniec roku w mln EUR _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
1)Wartość nominalna w bilansie _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_ 1264,4 _BAR_
2)Kapitał podstawowy, który zgodnie z tzw. modelem stopniowym może być wykorzystany na pokrycie działalności komercyjnej _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
3)Kapitał podstawowy wykorzystywany na działalność wspierającą _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
4)Kapitał podstawowy, który może być wykorzystany na pokrycie działalności komercyjnej, ale nie jest wykorzystany ze względu na tzw. model stopniowy _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
5)Różnica 1) i 2), odpowiada sumie 3) i 4) _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
6)Potrącenie zabezpieczające w związku z przejściowo niższą wartością ujętą w bilansie na dzień 31.12.1998 r. [48] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
7)Baza kapitałowa, za którą należy zapłacić prowizję za awal w wysokości 0,3 % p.a. (przed opodatkowaniem) _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_ [...] _BAR_
8)Wynagrodzenie do zapłaty, które można zaliczyć w koszty działalności, odpowiada wysokości pomocy (element pomocy) _BAR_ 1,92 _BAR_ 1,95 _BAR_ 1,34 _BAR_ 0,73 _BAR_ 0,15 _BAR_
f) Wynik tymczasowy
(194) Komisja doszła więc do wniosku, że zaistniała sytuacja sprzyjania bankowi Helaba w ten sposób, że nie zapłacił on odpowiedniego wynagrodzenia gwarancyjnego za tę część kapitału udostępnionego przez kraj związkowy Hesja w formie cichego udziału, która była potrzebna do pokrycia działalności wspierającej oraz za tę część, która w związku z modelem stopniowym nie mogła być od razu wykorzystana do pokrycia działalności komercyjnej.
Komisja uważa wynagrodzenie gwarancyjne w wysokości 0,3 % p.a. (przed opodatkowaniem) za odpowiednie.
Od chwili, w której kapitał mógł być wykorzystany do pokrycia działalności komercyjnej, zapłacono uzgodnione, odpowiednie wynagrodzenie za cichy udział w wysokości 1,43 % p.a. (z uwzględnieniem podatku od działalności gospodarczej).
Nie mamy więc do czynienia z uprzywilejowaniem banku.
1.3.
Zakłócenie konkurencji oraz naruszenie handlu między Państwami Członkowskimi
(195) Wskutek liberalizacji usług finansowych oraz integracji rynków finansowych sektor bankowy na obszarze Wspólnoty narażony jest coraz bardziej na zakłócenia konkurencji.
Sytuacja ta zaostrza się obecnie jeszcze w ramach unii gospodarczo-walutowej, która ma przyczynić się do zniesienia istniejących przeszkód konkurencyjnych na rynkach usług finansowych.
(196) Bank Helaba, który uzyskał pomoc, prowadzi działalność bankową zarówno regionalnie, jak i w skali międzynarodowej.
Bank Helaba jest uniwersalnym bankiem komercyjnym, bankiem centralnym dla kas oszczędnościowych oraz bankiem publiczno-komunalnym.
Pomimo nazwy, tradycji oraz zadań uregulowanych ustawowo, bank Helaba w żadnym razie nie jest bankiem lokalnym lub regionalnym.
(197) To pokazuje wyraźnie, że bank Helaba świadczy usługi bankowe, konkurując z innymi bankami europejskimi poza Niemcami oraz na terenie Niemiec, ponieważ banki z innych państw europejskich prowadzą swoją działalność w Niemczech.
Z uwagi na taką sytuację stwierdzono, że pomoc udzielana bankowi Helaba zakłóca konkurencję oraz wpływa negatywnie na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
1.4.
Wynik
(198) Ponieważ bank Helaba nie zapłacił odpowiedniego wynagrodzenia gwarancyjnego za tę część udostępnionego kapitału, która była potrzebna do pokrycia działalności wspierającej oraz za tę część, która w związku z modelem stopniowym nie mogła być od razu wykorzystana do pokrycia działalności komercyjnej, zostały spełnione wszystkie przesłanki pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. W odniesieniu do tej części kapitału, która mogła być wykorzystana do pokrycia działalności komercyjnej, można uznać wynagrodzenie w wysokości 1,43 % p.a. (z uwzględnieniem podatku od działalności gospodarczej) zapłacone od tej kwoty za jeszcze zgodne z wynagrodzeniem rynkowym. W związku z tym nie mamy do czynienia z sytuacją sprzyjania i z pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE na rzecz banku Helaba.
2.
ZGODNOŚĆ ZE WSPÓLNYM RYNKIEM
(199) Jeżeli wniesienie cichego udziału stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, należy zbadać, czy pomoc ta może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(200) Żadne odstępstwo określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie znajduje w powyższej sytuacji zastosowania.
Pomoc nie ma charakteru socjalnego, ani nie została przyznana indywidualnym konsumentom.
Nie miała ona także na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innym zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych podziałem Niemiec.
(201) Pomoc nie ma celu wspierania regionów – nie jest przeznaczona ani na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych – dlatego nie ma zastosowania ani art. 87 ust. 3 lit. a), ani aspekt regionów gospodarczych wymieniony w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. Pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania. Wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego także nie stanowią celu pomocy.
(202) Kontynuacja działalności banku Helaba również nie była zagrożona w momencie przeprowadzania wymienionego działania, dlatego nie pojawiła się kwestia czy upadłość jednego dużego banku, jakim jest Helaba, mogłaby doprowadzić do kryzysu sektora bankowego w Niemczech, co z kolei na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE mogłoby uzasadniać przyznanie pomocy w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec.
(203) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc państwa przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi niektórych regionów gospodarczych.
Zasadniczo powyższe może także dotyczyć pomocy na restrukturyzację w sektorze bankowym.
W omawianym przypadku jednakże brak przesłanek koniecznych do zastosowania powyższych odstępstw.
Banku Helaba nie można uznać za przedsiębiorstwo przeżywające trudności, które musi otrzymać pomoc państwa dla odzyskania rentowności.
(204) Art. 86 ust. 2 Traktatu WE, który dopuszcza w określonych wyjątkowych sytuacjach odstępstwa od przepisów Traktatu o pomocy państwa, zasadniczo dotyczy także sektora usług finansowych. Komisja potwierdziła powyższe stwierdzenie w sprawozdaniu pt.
"Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez sektor bankowy" [40] Powyższe sprawozdanie przedłożono Radzie ds. Gospodarki i Finansów w dniu 23 listopada 1998 roku, ale nie zostało ono opublikowane.
Powyższe sprawozdanie można otrzymać w Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji, oraz przeczytać na stronie internetowej Komisji..
Tutaj nie zostały jednak spełnione przesłanki formalne: nie zostały ustalone ani zadania, które bank Helaba miałby wykonywać w ramach świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, ani koszty tej działalności.
W związku z tym jest jasne, że przeniesienie majątku nie ma żadnego związku z jakimikolwiek usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
Dlatego w omawianym przypadku nie ma zastosowania także to odstępstwo.
(205) Ponieważ żadne z odstępstw od zasady zakazu pomocy państwa wymienione w art. 87 ust. 1 Traktatu WE nie znajduje zastosowania, niniejszej pomocy państwa nie można uznać za zgodną z Traktatem.
3.
BRAK POMOCY
(206) Przeciwnie do twierdzenia Niemiec w innych procedurach w sprawie banków krajów związkowych, nie można powiedzieć, że wniesiony kapitał mieści się w istniejącym systemie pomocy poręczeń państwowych Anstaltslast i Gewährträgerhaftung, lecz należy go postrzegać jako nową pomoc.
(207) Po pierwsze przesłanki stanu nieograniczonej odpowiedzialności udziałowców banku za zobowiązania wierzycieli (Gewährträgerhaftung), jeżeli majątek banku nie jest wystarczający do ich zaspokojenia, od początku nie były spełnione.
Wniesienie kapitału nie ma nic wspólnego ani z zaspokojeniem wierzycieli banku krajowego, ani też majątek banku krajowego nie był wyczerpany.
(208) Po drugie nie zachodzi stan konieczności zapewnienia bankowi płynności (Anstaltslast).
Poręczenie państwowe Anstaltslast zobowiązuje udziałowca (Anstaltsträger), czyli Związek Kas Oszczędnościowych i Żyrowych Hesji i Turyngii, do zapewnienia bankowi Helaba środków koniecznych do prowadzenia działalności, jeżeli zdecyduje on, że bank ma kontynuować działalność.
Jednak w momencie wniesienia kapitału bank Helaba w żadnym wypadku nie był w sytuacji, w której prowadzenie prawidłowej działalności nie byłoby możliwe na przykład z braku wystarczających środków.
Wniesiony kapitał nie był więc konieczny do zapewnienia prawidłowej działalności banku kraju związkowego.
Dzięki niemu bank krajowy mógł raczej, uwzględniając świadomą kalkulację ekonomiczną przeprowadzoną przez kraj związkowy jako (współ-)właściciela, także w przyszłości korzystać z szans pojawiających się na rynku w ramach gry konkurencyjnej.
Do takiej normalnej, ekonomicznej decyzji kraju związkowego jako (współ-)właściciela nie ma zastosowania "szczególna regulacja" poręczenia państwowego Anstaltslast.
Z braku innych reguł pomocy państwa, które można by zastosować zgodnie z art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 1 Traktatu WE, wniesienie kapitału należy uznać za nową pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3 Traktatu WE i odpowiednio zbadać.
VII.
WNIOSEK
(209) Pomocy nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem ani na podstawie art. 87 ust. 2 lub ust. 3, ani na podstawie innego postanowienia Traktatu WE. Pomoc uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem, a wielkość pomocy przyznanej niezgodnie z prawem musi zostać zwrócona przez Niemcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Rezygnacja z odpowiedniego wynagrodzenia w wysokości 0,3 % p.a. (przed opodatkowaniem) za tę część kapitału przekazanego przez kraj związkowy Hesja na rzecz Banku Krajowego Hesji i Turyngii/Centrali Żyrowej, którą bank mógł wykorzystać jako gwarancję od 31 grudnia 1998 r., stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
2.
Pomoc państwa wymieniona w ust. 1 wynosi w okresie od dnia 31 grudnia 1998 r. do dnia 31. grudnia 2003 r. 6,09 mln EUR.
Artykuł 2
1.
Niemcy zniosą pomoc państwa wymienioną w art. 1 ust. 1 najpóźniej do dnia 31. grudnia 2004 r.
2.
Niemcy podejmą wszystkie konieczne działania, aby odzyskać od beneficjenta pomoc wymienioną w art. 1 ust. 1, a przyznaną bezprawnie.
Windykowana kwota obejmuje:
a) kwotę wymienioną w art. 1 ust. 2 za okres od dnia 31 grudnia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.;
b) kwotę obliczoną przy zastosowaniu metody wymienionej w art. 1 ust. 1 za okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do chwili zniesienia pomocy.
Artykuł 3
Windykacja pomocy nastąpi niezwłocznie według postępowania krajowego, jeśli możliwe będzie natychmiastowe i rzeczywiste wykonanie niniejszej decyzji.
Kwota pomocy podlegająca windykacji zostanie zwiększona o odsetki, które zostaną obliczone od dnia udostępnienia bezprawnej pomocy beneficjentowi do jej rzeczywistego zwrotu.
Odsetki zostaną obliczone zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [41] Dz.U. L 140 z 30.4.2004, str. 1..
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję przy pomocy załączonego kwestionariusza o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
Artykuł 5
Decyzja jest skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 2006 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Królestwo Niderlandów na rzecz AZ i AZ Vastgoed BV
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 80)
(jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/743/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) W pismach zarejestrowanych w dniu 26 czerwca 2002 r. i 6 lutego 2003 r. do Komisji wpłynęły skargi dotyczące pomocy państwa przyznanej przez Królestwo Niderlandów na rzecz klubu piłkarskiego AZ Alkmaar.
Podczas wstępnej analizy skarg Komisja otrzymała dodatkowe informacje od stron wnoszących skargę oraz od holenderskich władz.
(2) W piśmie z dnia 23 lipca 2003 r. Komisja powiadomiła Królestwo Niderlandów o swojej decyzji o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 traktatu w odniesieniu do wspomnianych środków pomocy.
Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(3) Królestwo Niderlandów wystąpiło z wnioskiem o przedłużenie terminu przedstawiania uwag; wniosek ten został uwzględniony.
W pismach zarejestrowanych w dniu 29. października i 5. listopada 2003 r. Królestwo Niderlandów przedstawiło odpowiedź na decyzję w sprawie wszczęcia postępowania.
(4) W grudniu 2003 r. Komisja otrzymała szereg pism z uwagami zainteresowanych stron.
Zainteresowane strony przesłały dalsze uwagi w pismach zarejestrowanych w dniach 9 lutego, 6. kwietnia i 6. października 2004 r.
(5) Wiosną 2004 r. Komisja uzyskała informację, że gmina ma zamiar renegocjować umowę z AZ i AZ Vastgoed.
W związku z powyższym w piśmie z dnia 3 czerwca 2004 r. zwróciła się do holenderskich władz o dodatkowe informacje.
Władze holenderskie odpowiedziały w piśmie z dnia 5 lipca 2004 r., że gmina oraz AZ i AZ Vastgoed rzeczywiście rozważają podpisanie nowej umowy.
Jednak ponownie zaznaczyły, że w związku z nakazem zawieszenia wydanym przez sądu (Gerechtshof) w Amsterdamie [3], umowa nie mogła wejść w życie.
Holenderskie władze przekazały dodatkowe informacje w piśmie zarejestrowanym w dniu 5 listopada 2004 r., w którym potwierdzono, że strony zawarły nową umowę oraz że poprzednia umowa została rozwiązana.
II.
OPIS
(6) W dniu 7 grudnia 2001 r. gmina Alkmaar zawarła umowę ze Stichting AZ i AZ Vastgoed BV (zwanymi dalej "AZ" i "AZ Vastgoed") w sprawie nowej lokalizacji stadionu piłkarskiego.
Wyżej wymieniona umowa między gminą Alkmaar z jednej strony a AZ i AZ Vastgoed z drugiej strony dotyczyła czterech transakcji związanych ze sprzedażą kilku działek gruntu.
(7) Według holenderskich władz dwie działki zostały sprzedane AZ i AZ Vastgoed na budowę nowego stadionu, pomieszczeń gospodarczych i miejsc parkingowych.
Gmina Alkmaar sprzedała AZ grunt, na którym zbudowany jest istniejący stadion.
AZ i AZ Vastgoed miały przeprowadzić rozbiórkę starego stadionu, zagospodarować teren i zbudować 150 mieszkań.
AZ została również sprzedana działka na budowę infrastruktury szkoleniowej.
Umowa nakłada na kupujących grunt pewne zobowiązania.
AZ i AZ Vastgoed zobowiązane są do zapewnienia i utrzymania określonej infrastruktury.
(8) W lipcu 2003 r.
Komisja podjęła decyzję o wszczęciu postępowania; jeżeli umowa stanowiłaby pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE, wątpliwym byłoby, czy pomoc dla AZ i AZ Vastgoed była zgodna z traktatem WE.
(9) Ponieważ w kwietniu 2004 r. sąd w Amsterdamie wydał nakaz zawieszenia wykonania umowy, nie doszło nigdy do przekazania gruntu zgodnie z umową z dnia 7 grudnia 2001 r.
(10) W listopadzie 2004 r. holenderskie władze poinformowały Komisję, że umowa zawarta dnia 7 grudnia 2001 r. pomiędzy gminą Alkmaar a AZ i AZ Vastgoed została rozwiązana.
(11) Królestwo Niderlandów utrzymuje, że przeprowadzono nowe negocjacje, a niezależny ekspert przeprowadził wycenę działek zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne [4].
Po wyżej wymienionej wycenie została zawarta nowa umowa miedzy gminą a Egedi BV (następca prawny AZ Vastgoed).
(12) W związku z powyższym umowa będąca przedmiotem formalnego postępowania wyjaśniającego została rozwiązana, w wyniku czego stało się ono bezprzedmiotowe i powinno zostać zakończone.
III.
WNIOSKI
(13) Umowa będąca przedmiotem formalnego postępowania wyjaśniającego została rozwiązana, w związku z czym postępowanie to stało się bezprzedmiotowe
(14) W związku z powyższym należy zakończyć formalne postępowanie wyjaśniające z art. 88 ust. 2 traktatu WE dotyczące wyżej wymienionej umowy między gminą Alkmaar a AZ i AZ Vastgoed.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zamyka się formalne postępowanie wyjaśniające zgodne z art. 88 ust. 2 traktatu WE dotyczące AZ i AZ Vastgoed.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 8 marca 2006 r
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Magog Schiefergruben GmbH & Co.KG
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 641)
(jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/744/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. Procedura
(1) Dnia 12 listopada 2003 r. Komisja otrzymała skargę od niemieckiego konkurenta przedsiębiorstwa Magog z powodu domniemanej pomocy państwa przyznanej na rzecz Schiefergruben Magog GmbH & Co KG ("Magog").
Komisja zwróciła się w dniu 25 listopada 2003 r. do Niemiec o informacje, które Niemcy przekazały w piśmie z dnia 4 marca 2004 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
(2) Dnia 6 października 2004 r. Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające dotyczące powyższej pomocy.
Decyzję Komisji o wszczęciu postępowania opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja zwróciła się do wszystkich stron postępowania o przekazanie uwag na temat domniemanej pomocy.
W związku z powyższym do Komisji wpłynęło pismo z dnia 14 grudnia 2004 r., które zarejestrowano w dniu 16 grudnia 2004 r., zawierające uwagi Rathscheck Schiefer und Dach-Systeme KG, I.B. Rathscheck Söhne KG Moselschiefer-Bergwerke i Theis-Böger GmbH ("Rathscheck i Theis-Böger") oraz pismo z dnia 7 grudnia 2004 r., zarejestrowane dnia 13 grudnia 2004 r., zawierające uwagi strony trzeciej, która pragnie zachować anonimowość.
(3) Uwagi przekazano Niemcom w pismach z dnia 3 stycznia 2005 r. oraz z dnia 7 lipca 2005 r.
Niemcy udzieliły odpowiedzi w piśmie z dnia 11 marca 2005 r., zarejestrowanym tego samego dnia, oraz w piśmie z dnia 31 sierpnia 2005 r., zarejestrowanym w dniu 1 września 2005 r.
(4) Niemcy odpowiedziały na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego w piśmie z dnia 6 grudnia 2004 r., zarejestrowanym w dniu 13 grudnia 2004 r.
Komisja zwróciła się w dniu 5 października 2005 r. o dalsze informacje, które Niemcy przekazały w piśmie z dnia 15 listopada 2005 r., zarejestrowanym w dniu 16 listopada 2005 r.
Załączniki przekazano w piśmie z dnia 18 listopada 2005 r., zarejestrowanym w dniu 24 listopada 2005 r.
Niemcy przekazały dalsze informacje w piśmie z dnia 21 grudnia 2005 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
II.
OPIS POMOCY
2.1.
Przedsiębiorstwo będące odbiorcą pomoc
(5) Będące odbiorcą pomocy przedsiębiorstwo Magog, z siedzibą w Bad Fredeburg, Północna Nadrenia-Westfalia, produkuje łupkowe płytki dachowe.
W 2002 roku przedsiębiorstwo zatrudniało 43 pracowników i osiągnęło sumę bilansową poniżej 5 mln EUR.
Ponieważ spełniono także kryterium niezależności, przedsiębiorstwo należy uznać za małe w rozumieniu zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw [3].
2.2.
Projekt
(6) Na wniosek związku producentów łupków dachowych Westfälischer Schieferverband e.V. kraj związkowy Północna Nadrenia-Westfalia (PNW) wspierał w latach 2002 oraz 2003 rozwój nowej technologii przycinania łupkowych płytek dachowych (projekt "Rozwój i testowanie produkcji łupkowych płytek dachowych przy użyciu technologii numerycznej i robotycznej").
Projekt przeprowadziło przedsiębiorstwo Magog, członek Westfälischer Schieferverband we współpracy z Hochschule für Wirtschaft und Technik (Wyższa Szkoła Ekonomiczna i Techniczna).
(7) Zgodnie z informacjami Niemiec celem projektu było stworzenie innowacyjnej technologii obróbki łupkowych płytek dachowych, aby ograniczyć negatywny wpływ na zdrowie pracowników.
Dotąd stosowana, w dużej mierze ręczna, metoda obróbki łupkowych płytek dachowych miała negatywny wpływ na zdrowie pracowników.
Zdaniem Niemiec projekt przyczynił się znacznie do podwyższenia bezpieczeństwa pracy i ma charakter modelowy dla całej branży produkcji łupkowych płytek dachowych.
(8) Zgodnie z wnioskiem projekt "Rozwój i testowanie produkcji łupkowych płytek dachowych przy użyciu technologii numerycznej i robotycznej" składał się z trzech etapów: Najpierw należało opracować prototyp. Drugi etap przewidywał budowę hali, a trzeci zastosowanie nowej technologii.
(9) Kraj związkowy PNW wspierał finansowo wyłącznie pierwszy etap projektu.
Koszty pierwszego etapu oszacowano pierwotnie na kwotę 1293110 EUR, z czego 60 %, tzn. 775866 EUR, miał przejąć kraj związkowy PNW.
Ostatecznie koszty pierwszego etapu wyniosły 1223945 EUR, z czego 702093 EUR (57 %) sfinansował kraj związkowy PNW.
(10) Ostateczne koszty pierwszego etapu wyniosły odpowiednio
tabela 1:
_BAR_ EUR _BAR_
analiza wykonalności _BAR_ 25565 _BAR_
opracowanie prototypu (załącznik 1) _BAR_ 464410 _BAR_
zaprojektowanie i wybudowanie dwóch urządzeń produkcyjnych (załączniki 2 i 3) _BAR_ 733970 _BAR_
ŁĄCZNIE _BAR_ 1223945 _BAR_
(11) Przedsiębiorstwo Magog zleciło sporządzenie analizy wykonalności dotyczącej urządzenia do produkcji łupkowych płytek dachowych przy użyciu technologii numerycznej i robotycznej, którą zakończono w marcu 2002 r.
Koszty sporządzenia analizy wyniosły 25565 EUR.
(12) Zgodnie z analizą wykonalności na terenie przedsiębiorstwa Magog zaprojektowano i wybudowano prototyp przeznaczony wyłącznie do testów, a nie do produkcji handlowej (załącznik 1).
Próby przeprowadzono w listopadzie i grudniu 2002 r., a w styczniu 2003 r. prototyp rozmontowano.
Koszty prototypu wyniosły 464410 EUR.
(13) Na podstawie doświadczeń zdobytych dzięki testom przy zastosowaniu prototypu w przedsiębiorstwie zbudowano urządzenie do produkcji handlowej.
Testy prototypu wykazały, że w związku ze zróżnicowaną wielkością łupkowych płytek dachowych do produkcji handlowej konieczne są co najmniej dwa urządzenia.
Pierwsze urządzenie wykorzystywane w produkcji handlowej zbudowano w styczniu 2003 r. (załącznik 2), drugie w kwietniu 2003 r. (załącznik 3).
W 2003 roku nadal testowano urządzenia 2 i 3, aby poprawić ich funkcjonowanie.
Od początku 2004 r. produkcja przy pomocy urządzeń 2 i 3 przebiega bez zarzutu.
Koszty urządzenia 2 i 3 wyniosły 733970 EUR.
(14) Etap 1 opisany w pkt 8 do 13 stanowił część całościowej koncepcji modernizacji procesu produkcyjnego w przedsiębiorstwie Magog, który obejmował także kolejne etapy.
Realizację etapu 2 i 3 rozpoczęto w 2003 r. i zakończono w 2005 r.
Ponadto od 2002 r. uruchamiano inwestycje w zakresie wydobycia łupku (drążenie chodnika).
Zgodnie z informacjami Niemiec etapy 2 i 3 oraz drążenie chodnika obejmowały następujące inwestycje, które stanowiły część ogólnej koncepcji modernizacji
(tabela 2):
_BAR_ _BAR_ EUR _BAR_
1 _BAR_ hala 2002 r. _BAR_ 16576 _BAR_
2 _BAR_ hala 2005 r. _BAR_ 213175 _BAR_
3 _BAR_ piła _BAR_ 267774 _BAR_
4 _BAR_ uzdatnianie wody _BAR_ 35740 _BAR_
5 _BAR_ przyłączenie biura _BAR_ 2570 _BAR_
6 _BAR_ urządzenie do przycinania _BAR_ 105840 _BAR_
7 _BAR_ koszty patentu _BAR_ 65128 _BAR_
8 _BAR_ drążenie chodnika 2002 – 2005 _BAR_ 557378 _BAR_
9 _BAR_ drążenie chodnika 2006 – 2007 _BAR_ 176800 _BAR_
10 _BAR_ koszty osobowe kierownik projektu/inżynier 2004/2005 _BAR_ 84247 _BAR_
11 _BAR_ wyburzenie budynku zakładowego _BAR_ 8245 _BAR_
12 _BAR_ honorarium architekta _BAR_ 5733 _BAR_
_BAR_ ŁĄCZNIE _BAR_ 1539205 [4] _BAR_
(15) Koszty w pozycji "hala 2002" w wysokości 16576 EUR dotyczą naprawy i renowacji istniejącej hali do cięcia, w 2002 roku (pkt 1 tabeli 2).
(16) Inwestycje w pozycji "hala 2005" dotyczą byłej hali magazynowej, która w latach 2004 i 2005 została w znacznym stopniu przebudowana i obecnie przeznaczona jest na cele produkcyjne (pkt 2).
Przebudowa hali była konieczna na potrzeby nowego procesu produkcyjnego wspomaganego nową technologią robotyczną.
Przebudowa hali obejmuje także skonstruowanie nowej piły (pkt 3), potrzebnej do instalowania nowych robotów.
(17) Na potrzeby nowego procesu produkcyjnego konieczne było także zbudowanie nowego urządzenia do uzdatniania wody w celu chłodzenia nowej piły (pkt 4).
Nowa piła jest większa niż stara i wymaga większej ilości wody.
Koszty przyłączenia biura (pkt 5) związane są także z inwestycjami poczynionymi na rzecz hali 2005 oraz piły.
(18) Urządzenie do przycinania (pkt 6) jest maszyną do obróbki, stosowaną w trakcie wydobycia łupku w kopalni, przedsiębiorstwo Magog nabyło ją w 2004 r.
(19) Koszty patentów w pkt 7 dotyczą kosztów rzecznika patentowego w związku ze zgłoszeniem patentów w ramach projektu.
(20) Koszty w zakresie wydobycia łupku w latach 2002 do 2005 dotyczą inwestycji w drążenie chodnika (pkt 8).
Dla lat 2006 i 2007 podano szacunkowe koszty przedsiębiorstwa związane z drążeniem chodnika w obu tych latach (pkt 9).
Koszty kierownika projektu i inżyniera 2004/2005 (pkt 10) związane są z czynnościami wydobywczymi, wymienionymi w pkt 8 i 9.
(21) Koszty wyburzenia budynku (pkt 11) powstały w lipcu 2005 r. i dotyczyły wyburzenia bliżej nieokreślonego budynku zakładowego.
(22) Honorarium architekta (pkt 12) można podzielić na 3600 EUR za zbudowanie "hali 2005" oraz 2133 EUR za inne pozycje.
2.3.
Środek finansowy
(23) Kraj związkowy PNW przyznał dotację w wysokości 702093 EUR na podstawie "Programu rozwoju technologii górniczych" ("Technologieprogramm Bergbau").
Celem powyższego programu było wsparcie projektów, które prowadzą do poprawy bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia osób zatrudnionych w górnictwie, oraz do poprawy ochrony środowiska w górnictwie.
Potencjalnymi beneficjentami powyższego programu były instytucje wspólnotowe o profilu techniczno-naukowym.
Program zakończono z końcem 2003 r.
(24) Decyzję o przyznaniu dotacji podjęto w dniu 19 grudnia 2001 r.
Subwencję wypłacono między sierpniem 2002 r. oraz grudniem 2003 r. w kilku ratach odpowiednio do zaawansowania prac wykonywanych w ramach projektu.
(25) Przedsiębiorstwo Magog posiada wszystkie prawa własności dotyczące wyników projektu oraz prawa użytkowania.
Jest ono zobowiązane przekazywać część dochodów, które uzyskuje odpowiednio z tytułu wykorzystania wyników, na rzecz kraju związkowego PNW.
Przyznanie dotacji uzależniono od dalszego rozpowszechniania wyników projektu.
Przedsiębiorstwo Magog jest zobowiązane opublikować wyniki w przynajmniej jednym uznanym fachowym czasopiśmie niemieckim.
Zgodnie z informacjami strony niemieckiej Magog udzielił licencji jednemu z konkurentów.
W czasopiśmie Związku Górnictwa (Bergbauverband) pt. "Górnictwo" ("Bergbau") opublikowano artykuł na temat wyników prowadzonych prac.
III.
Przyczyny wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego
(26) Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające, ponieważ miała wątpliwości odnośnie do stanowiska Niemiec, że wspomniane środki finansowe nie stanowią pomocy państwa.
Zdaniem Komisji dzięki tym środkom finansowym przedsiębiorstwo Magog uzyskało selektywną korzyść, ponieważ zastosowanie nowej technologii spowodowało wzrost produktywności przedsiębiorstwa oraz poprawiło jego konkurencyjność, przy czym przedsiębiorstwo to nie musiało samo ponosić wszystkich związanych z tym kosztów.
Komisja stała ponadto na stanowisku, że została zakłócona wymiana handlowa między państwami członkowskimi.
(27) Odnośnie do możliwych wyjątków zgodnie z art. 87 ust. 3 Traktatu WE Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwo Magog nie posiada siedziby w regionie wsparcia w myśl art. 87 ust. 3 lit. a) lub c) Traktatu WE.
(28) Zdaniem Komisji projekt można w miarę możliwości uznać za inwestycję w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [5], jednakże wyraziła ona wątpliwości odnośnie do przestrzegania dopuszczalnej górnej granicy intensywności pomocy brutto uznanych kosztów w wysokości 7,5 % dla średnich przedsiębiorstw oraz 15 % dla małych przedsiębiorstw.
(29) Komisja wzięła także pod uwagę, że część projektu przyporządkowano do rozwoju przedkonkurencyjnego w rozumieniu wspólnotowych zasad ramowych dotyczących pomocy państwa na rzecz badań i rozwoju [6] (zasady ramowe dotyczące BiR), zgodnie z którymi dopuszczalna jest pomoc państwa na rzecz badań podstawowych, badań przemysłowych i rozwoju przedkonkurencyjnego.
Jednocześnie wyraziła ona wątpliwości, czy przestrzegano dopuszczalnej najwyższej intensywności pomocy brutto w wysokości 35 % dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).
(30) Komisja stwierdziła następnie, iż zbada zgodność pomocy ze wspólnym interesem w pojęciu ogólnym oraz szczególnie zgodność z celem dotyczącym ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w rozumieniu art. 137 Traktatu WE.
IV.
UWAGI STRON
(31) Komisja otrzymała uwagi od Rathscheck i Theis-Böger oraz od jednego konkurenta, który pragnie zachować anonimowość.
4.1.
Rathscheck i Theis-Böger
(32) W uwagach dotyczących wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przedsiębiorstwa Rathscheck i Theis-Böger stwierdziły, że rynek łupkowych płytek dachowych jest jednorodny oraz, że nie ma odrębnego rynku dla "krycia staroniemieckiego" ("altdeutsche Deckung").
Nawet gdyby "krycie staroniemieckie" stanowiło odrębny rynek, wsparcie nadal powodowałoby zakłócenie konkurencji, ponieważ nowy robot może służyć także do produkcji popularnych łupkowych płytek dachowych, a hiszpańscy producenci łupkowych płytek dachowych działają nie tylko na rynku produktu końcowego, lecz także na rynku produktu pośredniego.
Przedsiębiorstwa Rathscheck i Theis-Böger zwróciły także uwagę na fakt, że w coraz większym stopniu produkują "krycie staroniemieckie" z hiszpańskich łupków surowych.
(33) Odnośnie do możliwej zgodności ze wspólnym rynkiem przedsiębiorstwa Rathscheck i Theis-Boger stwierdziły, że pomoc nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ umożliwia ona przedsiębiorstwu Magog oferowanie własnych produktów na rynku po niższych cenach niż jego konkurenci, a nawet niż przedsiębiorstwa hiszpańskie.
(34) Przedsiębiorstwa Rathscheck i Theis-Boger odrzuciły twierdzenie Niemiec, że subwencje nie przyniosły korzyści przedsiębiorstwu Magog.
Samo przedsiębiorstwo Magog nie zaprzecza, że wsparcie spowodowało znaczne podwyższenie jego rentowności.
(35) Przedsiębiorstwa Rathscheck i Theis-Böger przedstawiły także ogólne informacje na temat rynku łupkowych płytek dachowych.
Zwróciły one uwagę na fakt, że całkowita produkcja łupkowych płytek dachowych we Wspólnocie spada od 2001 r.
Na Hiszpanię, jedyny kraj posiadający znaczną nadwyżkę eksportową, przypada 95 % produkcji wspólnotowej.
Wszyscy producenci łupkowych płytek dachowych we Wspólnocie to małe i średnie przedsiębiorstwa.
(36) Przedsiębiorstwa Rathscheck i Theis-Böger nie zgadzają się z twierdzeniem, że rozwój produkcji łupkowych płytek dachowych przy użyciu technologii numerycznej i robotycznej stanowi prawdziwą innowację.
Popularne łupkowe płytki dachowe już od wielu lat produkuje się w Hiszpanii przy wykorzystaniu najnowocześniejszych wykańczających.
Odnośnie do uznania części projektu za rozwój przedkonkurencyjny przedsiębiorstwa Rathscheck i Theis-Böger zwracają uwagę, że dopuszczalna intensywność pomocy w żadnym przypadku nie została zachowana.
(37) Przedsiębiorstwa Rathscheck i Theis-Boger odrzuciły twierdzenie Niemiec, że pomoc doprowadziła do poprawy warunków pracy pracowników.
Pomocy nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem w związku z tym, że przyczyniałaby się ona do poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w rozumieniu art. 137 Traktatu WE.
4.2 Konkurent, który pragnie zachować anonimowość
(38) Konkurent, który pragnie zachować anonimowość, podkreśla w swoich uwagach do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, że niemiecka branża budowlana oraz rynek pokryć dachowych w ostatnich latach wykazują tendencje spadkowe.
Subwencje na rzecz jednego niemieckiego producenta byłyby zatem szczególnie szkodliwe.
Wypowiadający się konkurent jest producentem łupków surowych, które stosowane są w Niemczech w produkcji "krycia staroniemieckiego".
V. UWAGI NIEMIEC
(39) W uwagach do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy argumentują, że w przypadku niniejszej subwencji nie mamy do czynienia z pomocą państwa, ponieważ nie zakłócono wymiany handlowej między państwami członkowskimi.
Płytki łupkowe, które przedsiębiorstwo Magog produkuje w nowo powstałym urządzeniu, to łupkowe płytki dachowe szczególnie wysokiej jakości, tzw. krycie staroniemieckie.
Rynek tego łupku jest regionalny i ogranicza się do określonych obszarów Niemiec.
Wymiana handlowa między państwami członkowskimi nie została zatem zakłócona.
(40) Jeśli Komisja będzie stała na stanowisku, że wymiana handlowa między państwami członkowskimi została zakłócona, subwencję, zdaniem Niemiec, możnaby uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem w myśl art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Środki spełniają założenia analizy wykonalności dotyczącej rozwoju przedkonkurencyjnego w rozumieniu pkt 5.4 zasad ramowych dotyczących BiR oraz rozwoju przedkonkurencyjnego małego przedsiębiorstwa.
Ponadto wsparcie można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem bezpośrednio na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Środek przyczynia się do spełnienia ważnego celu wspólnotowego w myśl art. 137 Traktatu WE i dotyczy działalności gospodarczej, odnośnie do której brak wzmożonej konkurencji na poziomie wspólnotowym, o ile w ogóle zakłóca ona konkurencję.
Niemcy przedstawiły ponadto dokładny opis projektu oraz zestawienie kosztów i informacje dotyczące statusu MŚP wspomnianego przedsiębiorstwa.
(41) W odpowiedzi na uwagi przedsiębiorstw Rathscheck i Theis-Böger Niemcy podkreślają, że wymiana handlowa między państwami członkowskimi nie została zakłócona.
Niemcy zwracają uwagę, że na rynku regionalnym panuje nasilona konkurencja.
Zdaniem Niemiec realizacja tego projektu nie powoduje spadku kosztów produkcji przedsiębiorstwa Magog.
Ponadto projekt ten kwalifikuje się do otrzymania pomocy zgodnie z zasadami ramowymi dotyczącymi BiR, stąd pomoc można byłoby uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Niemcy wątpią w prawdziwość wypowiedzi przedsiębiorstw Rathscheck i Theis-Böger, zgodnie z którą produkują one "krycie staroniemieckie" z hiszpańskich łupków surowych.
(42) Odnośnie do uwag konkurenta, który pragnie zachować anonimowość Niemcy podkreślają, że robot, na którego przeznaczono dotacje,, nie jest stosowany do produkcji łupków popularnych w Hiszpanii.
Stąd nie występuje zakłócenie konkurencji w odniesieniu do łupków hiszpańskich.
Oświadczenie konkurenta, który pragnie zachować anonimowość, że produkuje on łupki, które stosowane są w Niemczech do produkcji "krycia staroniemieckiego", jest nieprawdziwe.
VI.
OCENA
6.1.
Pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(43) W myśl art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Zgodnie ze stałym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości warunek zakłócenia wymiany handlowej zostaje spełniony, jeśli przedsiębiorstwo-beneficjent prowadzi działalność handlową, która stanowi przedmiot wymiany handlowej między państwami członkowskimi.
(44) Zdaniem Komisji projekt oraz subwencja kraju związkowego PNW stawiają przedsiębiorstwo Magog w uprzywilejowanej sytuacji.
Subwencja pomogła przedsiębiorstwu w przeprowadzeniu modernizacji procesu produkcyjnego dzięki wybudowaniu nowych urządzeń.
To stanowisko potwierdza także strona internetowa przedsiębiorstwa, zgodnie z którą projekt przeprowadzono w celu zautomatyzowania procesu przycinania, dzięki czemu przedsiębiorstwo może produkować łupki o wysokiej jakości po niższych cenach oraz poprawiać swoją konkurencyjność.
Ponieważ przedsiębiorstwo Magog nie uzyskałoby subwencji na rynku, subwencja przysparza mu korzyści i może powodować zakłócenie konkurencji.
(45) W odniesieniu do zakłócenia wymiany handlowej między państwami członkowskimi Komisja stwierdza, że wysokiej jakości łupkowe płytki dachowe produkowane przez przedsiębiorstwo Magog, nie tworzą odrębnego rynku, lecz stanowią część całego rynku łupkowych płytek dachowych.
Niemcy uważają, że produkcja i sprzedaż "krycia staroniemieckiego" jest ograniczona do określonych regionów, a popytu na "krycie staroniemieckie", ze względu na cenę i zastosowanie, nie można zamiennie zaspokoić standardowymi łupkowymi płytkami dachowymi.
Komisja uważa jednak, że fakt, że "krycie staroniemieckie" jest droższe niż standardowe łupkowe płytki dachowe, a zapotrzebowanie na ten towar zgłaszają wyłącznie konsumenci zainteresowani jego szczególnym "historycznym" wyglądem, nie usprawiedliwia uznania "krycia staroniemieckiego" za odrębny rynek.
(46) Zgodnie z informacjami głównego skarżącego całkowita produkcja łupkowych płytek dachowych we Wspólnocie wynosi 743000 ton.
Hiszpania jest zdecydowanie największym producentem łupkowych płytek dachowych i eksportuje znaczną część swojej produkcji.
Niemcy produkują ok. 9000 do 10000 ton łupkowych płytek dachowych.
Według danych Niemiec w 2002 roku wwieziono ponad 100000 ton hiszpańskich łupkowych płytek dachowych.
Komisja stoi zatem na stanowisku, że na rynku łupkowych płytek dachowych ma miejsce wymiana handlowa między państwami członkowskimi, a przedsiębiorstwo Magog konkuruje z producentami z pozostałych państw członkowskich.
(47) Środek przeprowadził kraj związkowy Północna Nadrenia-Westfalia.
Jest on zatem finansowany z zasobów państwowych i należy przypisać go państwu.
(48) W związku z tym Komisja doszła do wniosku, że dotację należy uznać za pomoc państwa w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu WE i zbadać jej zgodność ze wspólnym rynkiem.
6.2 Wyjątki zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE
(49) Art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE przewiduje wyjątki od ogólnego zakazu pomocy określonego w ust. 1.
(50) Wyjątki wymienione w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie mają zastosowania w niniejszym przypadku, ponieważ pomoc nie ma charakteru socjalnego, nie została przyznana indywidualnym konsumentom, nie ma na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi; ponadto pomocy nie przyznano gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec.
(51) Odnośnie do możliwych wyjątków w myśl art. 87 ust. 3 Traktatu WE należy po pierwsze stwierdzić, że projektu nie przeprowadzono w regionie wsparcia w myśl art. 87 ust. 3 lit. a) lub c) Traktatu WE, zatem nie można uznać go za wsparcie regionalne.
Badania i Rozwój
(52) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 w wersji rozporządzenia (WE) nr 364/2004 [7], które rozszerza zakres stosowania pomocy na rzecz badań i rozwoju, dopuszcza pomoc państwa na rzecz MŚP ukierunkowaną na badania podstawowe, badania przemysłowe oraz rozwój przedkonkurencyjny. Chociaż niniejszy środek przyznano przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 364/2004, rozporządzenie (WE) nr 70/2001 stosuje się w zmienionej formie, ponieważ w myśl art. 9a tego rozporządzenia, pomoc indywidualna, którą przyznano przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 364/2004 bez pozwolenia Komisji i niezgodnie z art. 88 ust. 3, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeśli spełnia warunki rozporządzenia (WE) nr 70/2001 w zmienionej wersji.
(53) W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 70/2001 badania podstawowe oznaczają działanie mające na celu rozszerzenie wiedzy technicznej i naukowej, niezwiązane z celem przemysłowym czy też handlowym.
Badania przemysłowe oznaczają planowane prace badawcze lub też badania rozstrzygające mające na celu zdobycie nowych wiadomości z założeniem, że wiedza taka może być przydatna w rozwoju nowych produktów, procesów lub usług czy też może doprowadzić do znacznego ulepszenia już istniejących produktów, procesów lub usług.
Ponieważ niniejszy projekt dotyczy rozwoju prototypu oraz dwóch urządzeń, które zostaną zastosowane w produkcji, jednoznacznie nie chodzi o badania podstawowe lub przemysłowe.
(54) Ten sam artykuł definiuje rozwój przedkonkurencyjny jako przekształcenie rezultatów badań przemysłowych w plan, organizację lub projekt nowych, zmienionych lub udoskonalonych produktów, procesów lub usług, zarówno tych planowanych na sprzedaż, jak i do użytku, łącznie z tworzeniem wstępnych prototypów, które nie mogą być wykorzystywane w celach handlowych.
Termin ten może również obejmować sformułowania i projekty koncepcyjne innych produktów, procesów lub usług oraz wstępne projekty demonstracyjne lub projekty pilotażowe, przy założeniu, że projektów takich nie można przetworzyć lub wykorzystać w przemyśle lub do celów handlowych.
(55) Komisja stwierdziła, że pierwszy etap projektu obejmował powstanie prototypu oraz dwóch urządzeń, które ostatecznie włączono do procesu produkcyjnego.
Rozwój przedkonkurencyjny nie dotyczy dwóch wyżej wymienionych urządzeń, ponieważ są one stosowane w produkcji.
Jednakże powstanie prototypu można, zdaniem Komisji, uznać za rozwój przedkonkurencyjny.
Prototyp jest częścią projektu ulepszonego procesu produkcyjnego.
Nie jest on stosowany w produkcji, ponieważ został zdemontowany w 2003 r.
Jeżeli chodzi o innowacyjny charakter, Komisja przyjmuje do wiadomości twierdzenie Niemiec, że powstały prototyp różni się znacznie od maszyn do wykańczania stosowanych w produkcji popularnego łupku w Hiszpanii, które nie nadają się do produkcji "krycia staroniemieckiego".
Ponadto projekt zaowocował przyznaniem patentów przedsiębiorstwu Magog.
(56) W myśl art. 5a ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 70/2001 dopuszczalna intensywność pomocy na rozwój przedkonkurencyjny małych i średnich przedsiębiorstw wynosi 35 % brutto uznanych kosztów projektu. Art. 5a ust. 4 dopuszcza wyższy pułap pomocy, do 10 punktów procentowych, jeśli wyniki projektu zostaną szeroko udostępnione na konferencjach technicznych i naukowych lub opublikowane w fachowych czasopismach technicznych i naukowych.
(57) Część wyników udostępniono innemu przedsiębiorstwu w formie licencji.
Ponadto wyniki projektu należy opublikować w czasopiśmie fachowym.
Komisja doszła zatem do wniosku, że można podwyższyć pułap pomocy brutto w wysokości 35 % o dalsze 10 punktów procentowych, co daje dopuszczalny pułap pomocy w wysokości 45 %.
Ponieważ koszty prototypu wyniosły 464410 EUR, dopuszczalna pomoc wynosi 208985 EUR.
(58) Ponadto analizę wykonalności w ramach etapu 1 można uznać za techniczną analizę możliwości wykonania poprzedzającą rozwój przedkonkurencyjny w rozumieniu art. 5b rozporządzenia (WE) nr 70/2001, dla której dopuszczalna jest intensywność pomocy do 75 %.
Koszty analizy wykonalności wyniosły 25565 EUR, zatem dopuszczalna kwota pomocy to 19174 EUR.
Łącznie dopuszczalna pomoc w myśl rozporządzeniem (WE) nr 70/2001 wynosi 228158 EUR.
Inwestycje w aktywa materialne i wartości niematerialne i prawne
(59) Zgodnie z pkt 55 powstanie urządzeń 2 i 3 używanych do produkcji handlowej nie stanowi rozwoju przedkonkurencyjnego, stąd nie można ich uwzględnić w pomocy na rzecz badań i rozwoju.
Jednocześnie powstanie wspomnianych urządzeń można postrzegać jako inwestycję w aktywa materialne i wartości niematerialne i prawne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 70/2001, ponieważ w ten sposób osiągnięto zdecydowaną zmianę procesu produkcyjnego w przedsiębiorstwie Magog dzięki racjonalizacji i modernizacji istniejącego procesu produkcyjnego.
(60) Art. 4 rozporządzenia (WE) nr 70/2001 dopuszcza pomoc na rzecz inwestycji w aktywa materialne i wartości niematerialne i prawne do 15 % intensywności pomocy brutto w przypadku małych przedsiębiorstw.
W myśl art. 2 inwestycje w aktywa materialne oznaczają inwestycję w fizykalne aktywa trwałe związane z tworzeniem nowego przedsiębiorstwa, rozszerzeniem istniejącego przedsiębiorstwa lub zaangażowanie w działalność wymagającą fundamentalnej zmiany w wytwarzanym produkcie lub procesie produkcyjnym istniejącego przedsiębiorstwa (w szczególności poprzez racjonalizację, dywersyfikację lub modernizację).
Inwestycje w aktywa materialne oznaczają inwestycje w transfer technologii poprzez nabycie praw patentowych, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej.
(61) Koszty urządzenia 2 i 3 wynoszą 733970 EUR.
Niemcy stoją na stanowisku, że także koszty etapu 2 i 3 oraz drążenie chodnika zostaną uznane za inwestycje w aktywa materialne i wartości niematerialne i prawne w myśl rozporządzenia (WE) nr 70/2001 oraz na tej podstawie stanowią koszt uznany.
(62) Zdaniem Komisji koszty wybudowania hali na potrzeby nowego procesu produkcyjnego (pkt 2 tabeli 2), zakup piły na potrzeby nowego procesu produkcyjnego (pkt 3) oraz inwestycje w uzdatnianie wody (pkt 4) i przyłączenie biura (pkt 5) stanowią inwestycje w aktywa materialne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 70/2001.
Inwestycje te stanowią część projektu na rzecz racjonalizacji i modernizacji procesu produkcyjnego przedsiębiorstwa Magog, zatem są w myśl rozporządzenia (WE) nr 70/2001 kosztami uznanymi.
Zdaniem Komisji także honorarium architekta za zbudowanie "hali 2005" (3600 EUR) kwalifikuje się do objęcia pomocą, ponieważ wchodzi w skład kosztów "hali 2005".
Koszty tych środków wynoszą łącznie 522859 EUR.
(63) Inaczej niż Niemcy Komisja doszła do wniosku, że pozostałe koszty etapu 2 i 3 oraz drążenia chodnika nie kwalifikują się do objęcia pomocą.
Koszty inwestycji w "hali 2002" (pkt 1 tabela 2) dotyczą remontu i renowacji istniejącej hali do cięcia w 2002 roku oraz jako takie stanowią wyłącznie inwestycję zastępczą, która w myśl rozporządzenia (WE) nr 70/2001 nie kwalifikuje się do objęcia pomocą.
(64) Urządzenie do przycinania jest maszyną stosowaną w wydobyciu łupku w kopalni (pkt 6).
Zdaniem Komisji nabycie tej maszyny nie stanowi inwestycji w aktywa materialne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 70/2001, w przypadku nabycia tej maszyny mamy raczej do czynienia wyłącznie z kosztami działalności.
Nabycie urządzenia do przycinania nie stanowi części projektu inwestycyjnego na rzecz racjonalizacji oraz modernizacji procesu produkcyjnego przedsiębiorstwa Magog.
(65) Koszty patentów w formie honorarium adwokackiego za zgłoszenie patentów (pkt 7) powiązane są wprawdzie z projektem racjonalizacji i modernizacji, lecz nie kwalifikują się do objęcia ich pomocą w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 70/2001, ponieważ nie są inwestycją w wartości niematerialne i prawne.
(66) Koszty drążenia chodnika w latach 2002 do 2005 (pkt 8) oraz planowane koszty drążenia chodnika w latach 2006 do 2007 (pkt 9) stanowią zdaniem Komisji zwykłe koszty działalności i nie należy ich postrzegać jako inwestycji w aktywa materialne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 70/2001.
To samo dotyczy kosztów kierownika projektu i inżyniera 2004/2005 związanych z drążeniem chodnika (pkt 10).
(67) Ponadto zdaniem Komisji koszty powstałe w 2005 r. z tytułu wyburzenia budynku (pkt 11) nie kwalifikują się do objęcia ich pomocą, gdyż wyburzenie nie jest częścią projektu inwestycyjnego na rzecz racjonalizacji oraz modernizacji procesu produkcyjnego.
Jest to raczej zwykła działalność handlowa prowadzona przez przedsiębiorstwo Magog i definicja inwestycji w aktywa materialne i wartości niematerialne i prawne rozporządzenia (WE) nr 70/2001 jej nie obejmuje.
Pozostała część honorarium architekta (pkt 12), niezwiązana z "halą 2005", zdaniem Komisji, również nie stanowi części projektu inwestycyjnego, ponieważ to honoriarium nie jest powiązane z inwestycjami, które są częścią projektu modernizacji i racjonalizacji.
(68) Komisja doszła zatem do wniosku, że w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 70/2001 kwalifikujące się do objęcia pomocą koszty z tytułu inwestycji w aktywa materialne i wartości niematerialne i prawne wynoszą 733970 EUR za etap 1 oraz 522859 EUR za etapy 2 i 3, tzn. łącznie 1256829 EUR.
Dopuszczalna intensywność pomocy dla małych przedsiębiorstw to 15 %, stąd dopuszczalna kwota pomocy z tytułu inwestycji w aktywa materialne i wartości niematerialne i prawne wynosi 188524 EUR.
(69) Komisja stoi na stanowisku, że w niniejszym przypadku nie można zastosować żadnych innych wytycznych wspólnotowych lub rozporządzeń dotyczących m. in. pomocy na rzecz ratowania przedsiębiorstw i restrukturyzacji, ochrony środowiska, wykształcenia, zatrudnienia lub kapitału ryzyka.
(70) Komisja zbadała także, czy pomocy jest zgodna ze wspólnym interesem oraz szczególnie z celem dotyczącym ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w rozumieniu art. 137 Traktatu WE.
W myśl art. 137 Traktatu WE Wspólnota wspiera i uzupełnia działania państw członkowskich między innymi w dziedzinach polepszania w szczególności środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, i warunków pracy.
Komisja doszła do wniosku, że na tej podstawie pomocy nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem, ponieważ nie jest ona przede wszystkim ukierunkowana na polepszenie środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, lecz racjonalizację i modernizację procesu produkcyjnego przedsiębiorstwa Magog.
Fakt, że projekt (efekt uboczny) przyczynia się także do polepszenia warunków pracy pracowników oraz ogranicza pracę ręczną i obciążenie hałasem w miejscu pracy, nie przeczy powyższemu wnioskowi.
VII.
WNIOSEK
(71) Komisja stwierdza, że pomoc w wysokości 702093 EUR, którą Niemcy przyznały przedsiębiorstwu Magog, jest nielegalna i narusza art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
Zdaniem Komisji kwotę 416683 EUR (228158 EUR na BiR oraz 188524 EUR na inwestycje w majątek trwały i wartości niematerialne i prawne [8] w myśl rozporządzenia (WE) nr 70/2001 można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Pozostała kwota 285410 EUR nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem i należy ją zwrócić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa w wysokości 416683 EUR przyznana przez Niemcy na rzecz przedsiębiorstwa Schiefergruben Magog GmbH & Co.
KG jest zgodna ze wspólnym rynkiem w myśl art. 87 ust. 3 lit. c).
Artykuł 2
Pomoc państwa w wysokości 285410 EUR przyznana przez Niemcy na rzecz przedsiębiorstwa Schiefergruben Magog GmbH & Co.
KG nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 3
1.
Niemcy podejmą wszystkie konieczne środki w celu windykacji od beneficjenta przyznanej nielegalnie pomocy, o której mowa w art. 2.
2.
Windykacja pomocy nastąpi natychmiast zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, pod warunkiem, że przewidują one bezzwłoczne wykonanie tej decyzji.
Pomoc podlegająca windykacji obejmuje odsetki naliczone od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi, do daty jej faktycznej windykacji.
3.
Odsetki podlegające windykacji w myśl ust. 2 zostaną naliczone zgodnie z art. 9 i 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [9].
4.
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy rozpoczną formalną procedurę windykacji w stosunku do beneficjenta określonego w art. 2 o zwrot nielegalnej i niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy oraz naliczonych odsetek.
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy poinformują Komisję o środkach podjętych celem wykonania decyzji, stosując w tym celu załączony do niniejszej decyzji formularz.
Artykuł 5
Decyzja jest skierowana do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 8 marca 2006 r.
dotycząca pomocy państwa – Francja – Pomoc na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstwa Air Lib
(notyfikowana jako dokument nr C(2006)649)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/745/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62, ustęp 1, lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 22 stycznia 2002 r. Francja zgłosiła Komisji Europejskiej program pomocy w celu ratowania przewoźnika lotniczego spółki dominującej AOM Air Liberté (zwanego dalej "Air Lib" lub "przewoźnikiem").
(2) Ponieważ środek ten został wprowadzony w życie niezgodnie z prawem, przed zatwierdzeniem go przez Komisję, zarejestrowano go jako pomoc niezgłoszoną pod numerem NN 42/2002
(3) W piśmie z dnia 24 stycznia 2003 r. Komisja poinformowała Francję o swojej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do tego środka.
(4) Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swych uwag w sprawie przedmiotowej pomocy w terminie jednego miesiąca od daty opublikowania, tzn. do dnia 11 maja 2003 r.
(5) W pismach z dnia 9. i 12. maja 2003 r. Komisja otrzymała uwagi w tej sprawie od zainteresowanej strony trzeciej.
Na żądanie Komisji sformułowane w dniu 21 maja, wspomniana wyżej strona trzecia wyraziła zgodę na ujawnienie swoich uwag.
Zostały one przekazane Francji w piśmie z dnia 23 czerwca 2003 r. z terminem miesięcznym na ich skomentowanie.
Jednocześnie w piśmie z dnia 19 maja 2003 r. Francja przekazała swoją odpowiedź w sprawie wszczęcie postępowania.
(6) II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
Kontekst
(7) W wyniku decyzji podjętej przez akcjonariuszy, w szczególności linii lotniczych Swissair, o zaprzestaniu strategii inwestowania oraz wobec braku nowych inwestorów, w odniesieniu do spółek Air Liberté AOM (dawniej AOM Minerve), Air Liberté i pięciu spółek zależnych, w dniu 19 czerwca 2001 r. Sąd Handlowy w Créteil wszczął procedurę upadłościową.
Następnie, w dniu 27 lipca 2001 r., za symboliczną sumę jednego franka, sąd powierzył aktywa upadłych spółek spółce Holco, a następnie każdej zależnej od niej spółce.
W dniu 24 sierpnia 2001 r. została utworzona w tym celu Air Lib (nazwa handlowa spółki dominującej AOM Air Liberté S.A.), spółka zależna od Holco SAS będącej w posiadaniu prawie w 100 % przez pana Corbet.
(8) W dniu 1 sierpnia 2001 r. sąd zatwierdził również zasadę transakcji proponowanej przez byłych akcjonariuszy, zgodnie z którą Swissair zobowiązywał się do przekazania sumy 1,5 mld FRF (tzn. 228,7 mln EUR).
W rzeczywistości, na początku września 2001 r., przed ogłoszeniem swojej upadłości, Swissair przekazał jedynie 1,050 MF (tzn. 160 mln EUR).
W wyniku braku funduszy oraz wobec dodatkowych trudności spowodowanych wydarzeniami z 11 września 2001 r., przewoźnik prognozował straty na lata 2001 i 2002.
Francja wprowadziła zatem pomoc na rzecz ratowania przewoźnika; pomoc, trwająca maksymalnie sześć miesięcy z możliwością przedłużenia, wynosząca maksymalnie 30,5 mln EUR (200 mln FRF), została przekazana w dniu 9 stycznia 2002 r. w wysokości 16,5 mln EUR; pozostała kwota wynosząca 14 mln EUR została przekazana w dniu 28 lutego 2002 r.
Pomoc ta pokryła prawdopodobnie jedynie część krótkoterminowych potrzeb przewoźnika.
Wobec braku jakiegokolwiek powiadomienia o planie restrukturyzacji przedsiębiorstwa oraz braku dowodu na spłacanie pożyczki, w dniu 9 lipca 2002 r. Komisja zawiadomiła Francję, że sprawa jest rozpatrywana pod kątem nielegalnie przyznanej pomocy na restrukturyzację.
(9) Według informacji dostępnych w prasie lub na stronie internetowej przewoźnika, w rzeczywistości wydaje się, że przewoźnik uruchomił liczne nowe linie; początkowo od zimy 2001 r. była to linia do Afryki Północnej, następnie od kwietnia 2002 r., przedsiębiorstwo Air Lib Express we Francji proponowało tanie przeloty (low cost); w końcu, począwszy od końca października 2002 r. Air Lib wprowadziło loty low cost z Paryża do Włoch.
W międzyczasie okazało się także, że nie zostały prawdopodobnie spłacone zobowiązania handlowe lub zostały przyznane szczególne korzyści: przełożenie płatności składek na ubezpieczenia społeczne, zaliczki wpłacone przez Air France, zwolnienie z VAT...
W rezultacie, według wiadomości podawanych w prasie, na dzień 1 listopada 2002 r. dług Air Lib w stosunku do organizacji i przedsiębiorstw państwowych miał wynosić ogółem około 90 mln EUR.
Rozważana była również możliwość przejęcia Air Lib przez grupę holenderską IMCA, akcjonariusza wspólnotowego.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(10) W swoich uwagach skierowanych do Komisji, zainteresowana strona trzecia, francuski przewoźnik lotniczy S.A. Corse Air International ("Corsair"), przekazała przede wszystkim dokumenty prawne przedstawiające postępowanie sądowe wszczęte przed sądem francuskim.
Na początku 2003 r. Corsair pozwał Air Lib przed Sąd Handlowy w Créteil w celu stwierdzenia istnienia niezgodnej z prawem pomocy, z której skorzystał według niego Air Lib oraz w celu spowodowania jej zwrotu, jak również zaprzestania wymienionych powyżej działań handlowych, które Corsair uważał za nieuczciwe praktyki wynikające ze wspomnianej wyżej niezgodnej z prawem pomocy.
(11) Zgodnie z orzeczeniem z dnia 12 lutego 2003 r. oraz w wyniku między innymi postępowania wszczętego z inicjatywy Komisji, sąd uznał się za niekompetentny.
Przedstawiając informacje Corsair pragnął spowodować zajęcie stanowiska przez Komisję, powołując się na fakt, że decyzja sądu wydawała mu się sprzeczna z jego praktyką decyzyjną i z orzecznictwem wspólnotowym.
(12) Corsair przedstawił również argumenty wspierające opinie krytyczne Komisji dotyczące początkowej pomocy państwa, rozwoju handlowego przedsiębiorstwa i innych wspierających środków podatkowych i socjalnych, z których miałoby ono korzystać.
IV.
UWAGI FRANCJI
(13) W dniu 19 maja 2003 r. władze francuskie powiadomiły Komisję, że ponieważ projekt przejęcia Air Lib przez IMCA nie doszedł do skutku, w dniu 5 lutego 2003 r. nie przedłużyły Air Lib jego czasowej licencji na prowadzenie działalności, której ważność dobiegała końca.
Z tej przyczyny oraz wobec poważnych trudności finansowych, w dniu 13 lutego 2003 r. Air Lib ogłosiło swoje bankructwo przed Sadem Handlowym w Créteil, który w dniu 17 lutego postawił przedsiębiorstwo w stan likwidacji; likwidacja ta została potwierdzona w apelacji z dnia 4 kwietnia.
(14) Ponieważ żadna procedura podjęcia na nowo działalności nie wydawała się możliwa, w dniu 30 marca 2003 r. koordynator lotnisk Paryża przystąpił do ponownego rozdzielenia puli około 35000 uwolnionych przydziałów czasowych.
(15) Francja wskazała zatem, że według niej formalne postępowanie wyjaśniające wszczęte w dniu 21 stycznia 2003 r. staje się od tego momentu bezprzedmiotowe, gdyż sądowe postępowanie likwidacyjne jest jednym z rozwiązań przewidzianych w wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa dla ratowania przedsiębiorstw.
V. WNIOSKI
(16) Komisja stwierdza, że zakończenie działalności beneficjenta nastąpiło bez jakiegokolwiek przejęcia go przez stronę trzecią w ramach postępowania sądowego lub postępowania innego rodzaju.
Skończyły się zatem wszelkie możliwe zakłócenia konkurencji wynikające ze środka podjętego przez władze francuskie na rzecz Air Lib.
(17) Ponadto Komisja przypomina, że ust. 23 wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa dla celów ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, opublikowanych w 1999 r. [3] określa istotnie, że likwidacja przedsiębiorstwa jest jednym z powodów wygaśnięcia pomocy mającej na celu ratowanie przedsiębiorstwa.
(18) W związku z powyższym formalne postępowanie wyjaśniające wszczęte w dniu 21 stycznia 2003 r. na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE stało się bezprzedmiotowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zamyka się postępowanie wszczęte w dniu 21 stycznia 2003 r. na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE wobec holdingowej spółki dominującej AOM Air Liberté, zwanej "Air Lib".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 4. aprīlis 2006.
w sprawie planowanej pomocy Królestwa Niderlandów dla projektu "Marktpassageplan" w Haaksbergen.
Pomoc nr C 33/2005 (ex N 277/2004)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1184)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/746/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jej artykuł 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), w szczególności art. 62 ust.1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do zgłaszania uwag, zgodnie z powyższymi artykułami,
oraz mając na uwadze, co następuje:
1.
Postępowanie
(1) Pismem z dnia 23 stycznia 2004 r., zarejestrowanym 23 lutego 2004 r., do Komisji wpłynęła skarga w sprawie ewentualnej pomocy dla projektu budowlanego w gminie Haaksbergen, Królestwo Niderlandów.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2004 r. Komisja poprosiła władze niderlandzkie o komentarz na temat tego środka pomocy.
Pismem z dnia 18 maja 2004 r., zarejestrowanym dnia 25 maja 2004 r., Królestwo Niderlandów powiadomiło Komisję o tym, że wkrótce środek ten zostanie zgłoszony.
(2) Pismem z dnia 25 czerwca 2004 r., zarejestrowanym dnia 30 czerwca 2004 r., Królestwo Niderlandów powiadomiło, że gmina Haaksbergen nosi się z zamiarem udzielenia pomocy przedsiębiorstwom budowlanym, które uczestniczyły przy projekcie "Marktpassageplan".
Pismem z dnia 12 lipca 2004 r. Komisja wystąpiła o bardziej szczegółowe informacje, których udzielono podczas spotkania z Komisją dnia 8 października 2004 r. oraz w piśmie z dnia 30 grudnia 2004 r., zarejestrowanym dnia 10 stycznia 2005 r.
Królestwo Niderlandów udzieliło ponadto dodatkowych informacji pismem z dnia 11 maja 2005 r., zarejestrowanym dnia 18 maja 2005 r.
(3) Pismem z dnia 21 września 2005 r. Komisja powiadomiła Królestwo Niderlandów o podjęciu decyzji w sprawie wszczęcia procedury określonej w art. 88 ust. 2 traktatu WE w związku z powyższą pomocą.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [1] .
Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o zgłaszanie uwag w sprawie przedmiotowej pomocy.
Do Komisji nie wpłynęły żadne uwagi.
(5) Odpowiedź Królestwa Niderlandów na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego została nadesłana pismem z dnia 29 grudnia 2005 r., zarejestrowanym dnia 5 stycznia 2006 r.
2.
OPIS
2.1.
Projekt
(6) Rada gminy Haaksbergen, liczącej 24000 mieszkańców, położonej w prowincji Overijssel w pobliżu granicy z Niemcami, już od początku lat 90. nosiła się z planem rewitalizacji zaniedbanego centrum miasta.
Z udziałem doradców przeanalizowano szereg projektów opracowanych dla potrzeb budowy tam mieszkań i lokali handlowych wysokiej jakości.
Ani pierwsze przedsiębiorstwo budowlane, z udziałem którego gmina zamierzała zrealizować projekt, ani sama gmina nie była w stanie nabyć działek gruntu, niezbędnych dla realizacji tego projektu.
(7) Pod koniec lat 90. działki zostały nabyte przez sześć przedsiębiorstw budowlanych, które następnie się połączyły.
Opracowały one projekt, którego przedmiotem była budowa 58 mieszkań i 11 lokali handlowych.
Projekt ten nie obejmował robót publicznych, które miały zostać wykonane przez przedsiębiorstwa budowlane, na przykład związanych z infrastrukturą, w celu ich późniejszego udostępnienia gminie.
Projekt obejmował budowę lokali mieszkalnych i handlowych, które miały zostać sprzedane lub wynajęte prywatnym inwestorom.
Z wyliczeń wynikało jednak, że projekt nie będzie rentowny.
2.2.
Pomoc państwa
(8) Biorąc pod uwagę duże znaczenie, jakie gmina przywiązywała do realizacji tego projektu sześciu przedsiębiorstw budowlanych, służącego rewitalizacji centrum miasta, władze gminy, mając świadomość, iż mogą liczyć na wsparcie prowincji, podjęły decyzję o udzieleniu pomocy dla projektu, szczególnie poprzez pokrycie spodziewanych strat z nim związanych.
Gmina podpisała już z przedsiębiorstwami budowlanymi porozumienie o współpracy, jednak pomoc będąca przedmiotem tego porozumienia nie została jeszcze przyznana.
(9) Pomoc państwa zostanie udzielona głównie w formie dotacji gminy w wysokości 2,98 miliona EUR na rzecz przedsiębiorstw budowlanych (środek 1).
Kwota ta obejmuje równocześnie pomoc finansową w wysokości 453780 EUR (1000000 NLG), która dla potrzeb tego projektu zostaje przyznana gminie przez prowincję i która pokrywa się ze spodziewanymi stratami związanymi z projektem, wyliczonymi na podstawie szacunkowych kosztów i dochodów.
(10) Zgodnie z jednym z postanowień porozumienia o współpracy, niezależny biegły rewident dokona wyliczenia faktycznych kosztów i dochodów po odbiorze robót budowlanych.
Jeżeli wyliczone przez biegłego w późniejszym terminie faktyczne straty okażą się mniejsze niż straty szacowane, na podstawie których ma zostać przyznana dotacja, gminie będzie musiało zostać zwróconych tylko 50 % części dotacji, przekraczającej faktycznie poniesione straty.
Inaczej mówiąc, przedsiębiorcy budowlani mogą zatrzymać pozostałych 50 % tej części pomocy, która nie pokrywa faktycznie poniesionych strat.
Postanowienie to będzie dalej zwane "postanowieniem o częściowym zwrocie".
Jeżeli poniesione straty są większe niż spodziewane, dotacja gminy nie zostaje podwyższona.
(11) Oprócz postępowania dotyczącego pomocy w formie dotacji (środek 1) Komisja wszczęła równocześnie procedurę w sprawie trzech innych środków, które mogą zawierać pomoc.
Drugi środek dotyczy nieodpłatnego przekazania przedsiębiorcom budowlanym [2] niektórych działek gruntu gminnego (środek 2).
Zgodnie ze zgłoszeniem władz niderlandzkich, wartość tych działek wynosiła 233295 EUR, jednak Komisja nie otrzymała jeszcze sprawozdania z ich wyceny.
Gmina jest ponadto w 35 % odpowiedzialna za koszty, które mogłyby powstać po realizacji tego projektu (środek 3) w związku z roszczeniami odszkodowawczymi w rozumieniu art. 49 Ustawy o Zagospodarowaniu Przestrzennym.
Za pozostałe 65 % odpowiedzialni są przedsiębiorcy budowlani.
Nie było wreszcie jasne, czy gmina sprzeda przedsiębiorcom budowlanym działkę gruntu i budynek po wartości księgowej czy raczej po wartości rynkowej (środek 4).
(12) Po realizacji projektu gmina otrzyma nieodpłatnie niektóre działki gruntu, które zgodnie z pozwoleniem na budowę będą miały być wykorzystane jako powierzchnia publiczna.
Zgłoszenie nie zawierało dokładnej wyceny przedmiotowych działek (środek 2bis).
2.3.
Beneficjenci
(13) Beneficjentami powyższego środka są uczestniczące w projekcie przedsiębiorstwa budowlane.
(14) Pierwszym bezpośrednim beneficjentem jest przedsiębiorstwo Rabo Vastgoed B.V. Przedsiębiorstwo to wchodzi w skład dużej grupy działającej na rynkach międzynarodowych, zwłaszcza w sektorze finansowym.
Rabo Vastgoed B.V. odpowiada za 25 % projektu.
(15) Zgodnie z porozumieniem o współpracy drugim bezpośrednim beneficjentem jest Centrum Haaksbergen B.V. Przedsiębiorstwo to zostało utworzone przez pięć przedsiębiorstw budowlanych dla potrzeb realizacji omawianego projektu.
Tych pięć przedsiębiorstw wykona wszystkie roboty budowlane, które zostały powierzone Centrum Haaksbergen B.V. Dlatego dotyczy to przede wszystkim konstrukcji prawnej ad hoc bez "prawdziwej" własnej działalności gospodarczej.
W związku z powyższym można wyciągnąć wniosek, że przyznana Centrum Haaksbergen pomoc zostanie przekazana tym pięciu przedsiębiorstwom.
Zdaniem władz niderlandzkich każde z nich jest odpowiedzialne za 15 % projektu.
Królestwo Niderlandów powiadomiło równocześnie, że RoTij Bouwontwikkeling Oost B.V. działa na rynku krajowym, podczas gdy cztery pozostałe przedsiębiorstwa budowlane – Besathij B.V., Bouwbedrijf Assink Eibergen B.V., Bouwbedrijf Deeterink B.V. oraz Bouwburo Jan Scharenborg B.V. – są firmami regionalnymi lub lokalnymi.
(16) Nawet jeżeli w niniejszej decyzji beneficjenci są określani jako przedsiębiorstwa "budowlane", nie oznacza to, że ich działalność ogranicza się jedynie do branży budowlanej.
Zajmują się one kompleksowym opracowaniem i realizacją projektów dotyczących nieruchomości.
2.4.
Właściwe rynki
(17) Właściwymi rynkami są rynek budowy i sprzedaży mieszkań oraz rynek budowy i wynajmu powierzchni handlowych.
Z uwagi na to, że Haaksbergen leży w pobliżu granicy z Niemcami, prawdopodobne jest to, że niektórzy działający na tych rynkach niderlandzcy i niemieccy dostawcy oraz klienci prowadzą także działalność w sąsiednim kraju.
3.
Uzasadnienie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego
(18) Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające, ponieważ miała wątpliwości co do tego, czy niektóre środki, które rada gminy zamierzała zrealizować, stanowiły pomoc państwa oraz wątpiła, czy pomoc ta mogła być traktowana jako zgodna ze wspólnym rynkiem.
(19) W odniesieniu do ewentualnej kwalifikacji środków państwowych jako pomocy, Komisja wskazała przede wszystkim na to, że postanowienie o częściowym zwrocie zawierało korzyść dla przedsiębiorstw budowlanych.
(20) Jeśli chodzi o ewentualne wyjątki od ogólnego zakazu pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, po pierwsze Komisja wskazała na to, że automatyczne zwolnienie, o którym mowa w art. 87 ust. 2 lit. b) i c), nie znajdowało zastosowania w odniesieniu do przedmiotowych środków pomocy. Pomoc nie mogła być także w rozumieniu art. 87 ust. 2 lit. a) traktowana jako pomoc dla projektu o charakterze socjalnym, między innymi w związku z tym, że nabywanie nowych mieszkań nie jest zastrzeżone dla osób mniej uprzywilejowanych.
(21) W odniesieniu do wyjątków, o których mowa w art. 87 ust. 3, Komisja wskazała na to, że gmina Haaksbergen nie jest położona w regionie objętym pomocą i dlatego nie może być uwzględniana do udzielenia pomocy regionalnej w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) i c). Odstępstwo od art. 87 ust. 3 lit. b) nie znajduje oczywiście zastosowania. Komisja określiła szereg wytycznych i przepisów ramowych, w których określone zostało, na jakich warunkach pomoc może być objęta zwolnieniem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c). Wytyczne te wydają się nie znajdować zastosowania w przedmiotowym przypadku. Rozważono także kwestię wyjątku w odniesieniu do obszarów miejskich w trudnej sytuacji [3]. Projekt nie jest uwzględniany do objęcia tym wyjątkiem, między innymi z uwagi na to, że Haaksbergen nie jest takim obszarem w rozumieniu obwieszczenia Komisji. Obszar ten nie jest także, co jest logiczne, objęty europejskim programem URBAN II. Wyjątek, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. d), nie znajduje wreszcie zastosowania w odniesieniu do kultury, ponieważ projekt ten dotyczy nowego budynku, a nie remontu istniejących budynków czy innego celu kulturalnego.
4.
Uwagi zainteresowanych stron
(22) Do Komisji nie wpłynęły żadne uwagi od zainteresowanych stron.
5.
Uwagi Królestwa Niderlandów
(23) W swojej odpowiedzi na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego władze niderlandzkie udzieliły dodatkowych informacji na temat nieodpłatnego przekazania działek przez gminę oraz gminie (odpowiednio środek 2 i środek 2bis).
Nieodpłatne przekazanie działek przedsiębiorstwom budowlanym (środek 2) dotyczy powierzchni 674 m2.
Gmina otrzyma z kolei 1077 m2 (środek 2bis).
Władze niderlandzkie przedłożyły sprawozdanie z wyceny, zgodnie z którym wartość przedmiotowego gruntu wynosi 135 EUR za m2.
(24) W odniesieniu do sprzedaży innej działki i budynku przez gminę przedsiębiorstwom budowlanym (środek 4) władze niderlandzkie udzieliły informacji, z których wynika że cena transakcji była znacznie wyższa niż cena, którą gmina kilka lat wcześniej zapłaciła za te nieruchomości.
6.
OCENA POMOCY
6.1.
Istnienie pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, traktatu WE
Środki z budżetu państwa
(25) W przypadku pięciu badanych środków chodzi wyraźnie o pomoc państwa.
Dotacja (środek 1) stanowi bezpośrednie przekazanie środków gminnych.
Przeniesienie prawa własności działek i budynków powoduje zmianę łącznej wartości majątku gminy (środek 2, 2bis i 4).
Poza tym ostatni środek (środek 3) także zawiera środki z budżetu gminy, ponieważ udzielona zostaje gwarancja, z którą w przyszłości może się wiązać wypłata środków, i nie jest wymagana zapłata odpowiedniej premii gwarancyjnej.
Korzyść
(26) Dotacje ze środków gminnych (środek 1) stanowią korzyść dla przedsiębiorstw będących beneficjentami; przedsiębiorstwa te otrzymują środki, których w innym przypadku w warunkach rynkowych by nie otrzymały.
(27) Nieodpłatne przekazanie gruntu przez gminę (środek 2) zostaje na mocy omawianego porozumienia zrekompensowane przez przekazanie większej powierzchni (środek 2bis) gminie.
Zgodnie z przedłożonym przez Niderlandy sprawozdaniem z wyceny gmina otrzyma powierzchnię netto o wartości 54405 EUR [4].
Z uwagi na to, te dwa środki łącznie nie stanowią korzyści dla przedsiębiorstw budowlanych.
(28) Gmina będzie równocześnie odpowiedzialna za 35 % kosztów, które mogłyby powstać z tytułu roszczeń o odszkodowanie w związku z realizacją tego projektu (środek 3). W rozdziale 2 cz.
1 pkt 2.1.2, Obwieszczenia Komisji w sprawie zastosowania artykułów 87 i 88 traktatu WE do pomocy państwa w formie gwarancji [5] zostaje określone: "Korzyścią płynącą z gwarancji państwowej jest fakt, iż ryzyko związane z gwarancją ponosi strona państwowa.
Za ponoszenie ryzyka, państwo powinno w zwykłych warunkach otrzymać wynagrodzenie w postaci odpowiedniej premii.
Jeżeli państwo takiej premii nie otrzymuje, stanowi to zarazem korzyść dla przedsiębiorstwa oraz drenowanie państwowych zasobów.
W ten sposób, nawet jeżeli nie wystąpiły żadne płatności ze środków państwowych w ramach gwarancji, może zachodzić sytuacja udzielenia pomocy państwowej w rozumieniu art. 87 ust.1.
Pomoc udzielana jest w momencie udzielenia gwarancji, a nie w momencie, w którym gwarancja zostanie powołana lub w momencie dokonywania płatności na podstawie gwarancji.
To, czy gwarancja stanowi pomoc państwową oraz jeżeli tak, to w jakiej wysokości, należy ocenić w momencie udzielenia gwarancji."
W tym przypadku Komisja wskazuje na to, że ryzyko, iż w następstwie roszczeń z tytułu strat będą musiały zostać wypłacone odszkodowania, jest częściowo ponoszone przez państwo, oraz na to, że gmina nie otrzyma dopłaty z tytułu częściowej gwarancji.
Dlatego środek ten umożliwia przedsiębiorstwom uniknięcie kosztów, które normalnie musiałyby ponieść w ramach projektu budowlanego, bądź w formie gwarancji/składki ubezpieczeniowej, bądź, w przypadku gdy nie zawierają one ubezpieczenia, w formie środków na ewentualną wypłatę odszkodowania.
Dlatego można mówić o korzyści.
(29) Jeśli chodzi o sprzedaż działek i nieruchomości przez gminę przedsiębiorstwom budowlanym (środek 4), dodatkowe informacje, których udzieliły władze niderlandzkie na temat ceny uiszczonej przez gminę za nabycie tych gruntów, rozwiewają wątpliwości wyrażone w decyzji o wszczęciu procedury w związku z ewentualnym ich nabyciem po wartości księgowej.
Z dodatkowych dokumentów wynika, że gmina w krótkim czasie osiągnęła pokaźny zysk kapitałowy.
Dlatego nie utraciła potencjalnych dochodów.
Transakcja nie zawiera zatem korzyści dla przedsiębiorstw budowlanych.
(30) Konkludując, można stwierdzić, że dwa środki przynoszą korzyść przedsiębiorstwom budowlanym (środek 1 i 3), jednak nie dotyczy to pozostałych środków (środek 2, 2bis i 4).
Te ostatnie środki nie stanowią zatem pomocy państwa i nie będą przedmiotem dalszych analiz.
(31) Powyżej zbadano potencjalne korzyści dla przedsiębiorstw budowlanych.
Komisja musi także skontrolować, czy korzyść nie została częściowo przeniesiona na nabywców mieszkań i powierzchni handlowych lub osoby je wynajmujące.
Osoby te mogą zresztą nabyć lub wynająć powierzchnię mieszkalną lub handlową, która w innej sytuacji prawdopodobnie nie istniałaby lub przynajmniej byłaby droższa.
Byłaby to jednak korzyść pośrednia i rozproszona.
W każdym razie nie jest prawdopodobne, aby korzyść dla 58 gospodarstw domowych wchodziła w zakres przepisów dotyczących pomocy państwa, jeśli chodzi o pośrednich odbiorców pomocy, nie prowadzących działalności gospodarczej.
Dla podmiotów gospodarczych, takich jak 11 sklepów, ewentualna korzyść byłaby bardzo nieznaczna i w każdym razie kształtowałaby się poniżej poziomu, określonego w rozporządzeniu w sprawie pomocy de minimis.
W związku z tym Komisja ograniczy postępowanie wyjaśniające do ewentualnej pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw budowlanych.
Selektywność
(32) Środek posiada wyraźnie selektywny charakter, ponieważ jest ograniczony do przedsiębiorstw uczestniczących w tym projekcie.
Zakłócenie konkurencji
(33) Dzięki pomocy państwa przedsiębiorstwa zrealizują projekt, który w innych warunkach byłby niedochodowy.
Dotyczy on budowy i sprzedaży lub wynajmu mieszkań i powierzchni handlowej. Pomoc powoduje zatem bezpośrednie zakłócenie konkurencji, poprzez dodanie nowych mieszkań i sklepów do już istniejących.
(34) Zakłócenie konkurencji może mieć ponadto miejsce w przypadku, gdy pomoc państwa przewyższa straty poniesione przez przedsiębiorstwa w ramach projektu.
Dzięki tym dodatkowym dotacjom mogłyby się one na przykład, w przypadku przyszłych projektów budowlanych, ubiegać o niższe ceny lub mogłyby wykorzystywać te środki na inną działalność.
Komisja wskazuje na to, że to dodatkowe zakłócenie nie miałoby miejsca w sytuacji, gdyby przedsiębiorstwa, na podstawie faktycznie poniesionych strat, zgodnie z wyliczeniem niezależnego biegłego rewidenta, musiały po ukończeniu projektu, zwrócić w całości część dotacji, przewyższającą te straty.
Komisja stwierdza, że przepis o częściowym zwrocie umożliwia przedsiębiorstwom zatrzymanie 50 % części dotacji, przekraczającej straty.
Tego dodatkowego zakłócenia nie może w związku z tym wykluczyć.
Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi
(35) Komisja zauważa, że Haaksbergen jest położone w pobliżu granicy z Niemcami.
Dlatego szereg niemieckich przedsiębiorstw budowlanych jest obecnych na rynku budowy i sprzedaży lub wynajmu mieszkań i powierzchni handlowej.
Z drugiej strony Komisja wskazuje na to, że szereg odnośnych przedsiębiorstw działa na rynkach międzynarodowych.
Dlatego należy mówić przynajmniej o potencjalnym niekorzystnym wpływie na wymianę handlową.
(36) Dotacje (środek 1) i gwarancja częściowa (środek 3) można na podstawie art. 87 ust. 1 traktatu WE traktować jako pomoc państwa.
Nieodpłatne przekazanie netto działek (środek 2 i 2bis, realizowane wspólnie), jak również sprzedaż działki i budynku (środek 4) nie stanowią pomocy państwa.
6.2.
Zgodność ze wspólnym rynkiem
(37) W swoim zgłoszeniu Królestwo Niderlandów nie wysunęło żadnych roszczeń do szczególnego zwolnienia z ogólnego zakazu pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, na podstawie którego pomoc mogłaby zostać zatwierdzona.
(38) Jak już zauważono powyżej, w swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja wątpiła co do tego, czy pomoc ta może być traktowana jako zgodna ze wspólnym rynkiem w świetle wyjątków, o których mowa w art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 lit. a), b) i d), bądź w wytycznych i przepisach ramowych, określonych na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c). W swojej odpowiedzi na wspomnianą decyzję Królestwo Niderlandów nie zgłosiło żadnych uwag co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Dalsza analiza Komisji nie ujawniła żadnych nowych elementów. Dlatego Komisja wyciąga wniosek, że zgodnie ze wspomnianą podstawą prawną pomocy tej nie można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(39) Jeśli chodzi o potencjalną zgodność ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86 ust. 2, Komisja wyraża opinię, iż działalność gospodarcza, którą ułatwia odnośna pomoc, a mianowicie budowa i sprzedaż oraz wynajem wysokiej jakości mieszkań i powierzchni handlowej w przypadku gdy ich dostępność nie ogranicza się do określonej grupy społecznej, z całą pewnością nie może być traktowana jako usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym. Na tę kwestię Królestwo Niderlandów również się nie powołało. Artykuł 86 ust. 2 nie może być zatem stosowany w odniesieniu do przedmiotowej pomocy.
(40) W związku z tym Komisja zbada, czy pomoc, której dotyczą środki 1 i 3, nie może być traktowana jako bezpośrednio zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust.3 lit. c), w którym określone zostało, że "pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem" może być traktowana jako zgodna ze wspólnym rynkiem.
(41) Po zbadaniu, czy pomoc jest bezpośrednio zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c), Komisja uwzględni najpierw cele Wspólnoty, a w drugiej kolejności sprawdzi, czy planowana pomoc jest odpowiednia i proporcjonalna do zakładanych celów oraz czy nie wywiera nieproporcjonalnie niekorzystnego wpływu na konkurencję i handel.
(42) W odniesieniu do celów, do których realizacji przyczynia się wspierany projekt, Komisja zauważa, co następuje: Władze niderlandzkie oświadczyły, że przeprowadzone w 2001 roku badania wykazały, iż 65 % mieszkańców Haaksbergen czuje się w centrum niepewnie i dlatego je omija.
Poczucie braku bezpieczeństwa dodatkowo potwierdzają policyjne rejestry czynów karalnych.
Projekt, ze sklepami na parterze i znajdującymi się nad nimi mieszkaniami, oraz z nowymi budynkami mieszkalnymi, mającymi zastąpić strefę, która dotychczas była niewykorzystana, został opracowany przede wszystkim z myślą o przeciwdziałaniu poczuciu braku bezpieczeństwa na tym terenie.
Władze niderlandzkie oświadczyły również, iż choć trzy ulice sklepowe wokół centrum rozwinęły się z powodzeniem, to samo centrum pozostaje nadal obszarem ekonomicznie niedorozwiniętym, który stanowi pewnego rodzaju barierę pośród tych trzech obszarów sklepowych, które osiągnęły sukces gospodarczy.
Celem projektu jest uatrakcyjnienie centrum, a co za tym idzie zapobieganie dalszemu ubożeniu i wzrostowi liczby pustostanów pośród istniejących sklepów.
Biorąc powyższe pod uwagę, można wysnuć wniosek, iż projekt będzie miał korzystne następstwa dla interesu ogólnego, co zresztą gmina przytoczyła już w uzasadnieniu pomocy.
(43) Jeśli chodzi o proporcjonalność pomocy, Komisja stwierdza, że celem jej jest pokrycie strat, które przedsiębiorstwa poniosłyby w związku z realizacją projektu, który bez tej pomocy nie mógłby zostać zrealizowany.
Pomoc jest proporcjonalna, o ile pokrywa faktyczne straty sześciu przedsiębiorstw, sprzedających lub wynajmujących mieszkania i powierzchnie handlowe po cenach, które pokrywają się z istniejącymi cenami porównywalnych obiektów na tym terenie.
Projekt obejmuje jednak także potencjalną dodatkową pomoc jako następstwo przepisu o częściowym zwrocie.
Ten określony w porozumieniu o współpracy zawartym pomiędzy gminą i przedsiębiorstwami budowlanymi przepis przewiduje bowiem, że faktyczne straty związane z realizacją projektu zostaną wyliczone przez niezależnego biegłego rewidenta przy odbiorze robót budowlanych na podstawie faktycznie poniesionych kosztów i uzyskanych dochodów.
W przypadku gdy faktycznie poniesione straty są mniejsze niż straty szacowane, na podstawie których przyznana zostaje dotacja (środek 1) w czasie trwania projektu, gminie należy zwrócić jedynie 50 % części dotacji, która przekroczyła faktycznie poniesione straty.
Przedsiębiorstwa budowlane mogą zatem zatrzymać 50 % części dotacji, która nie pokrywa rzeczywistych strat.
W przypadku, gdy na przykład rzeczywiście poniesione straty wynoszą około zera, zamiast spodziewanych 2,98 miliona EUR, przedsiębiorstwa zwracają 1,49 miliona EUR i taką samą sumę mogą zatrzymać.
Kwota środków państwowych, która przekracza faktycznie poniesione straty, nie jest konieczna do realizacji projektu.
Można zatem wyciągnąć wniosek, że jedynie przepis, na podstawie którego wymagany jest całkowity zwrot części dotacji, przekraczającej faktyczne straty, mógłby ograniczyć pomoc do niezbędnego minimum, dzięki czemu stałaby się ona proporcjonalna.
Równocześnie Komisja wskazuje na to, że taki "przepis o całkowitym zwrocie" musi się także odnosić do pomocy, która zawarta jest w gwarancji częściowej (środek 3), a nie jedynie do dotacji (środek 1), jak to obecnie ma miejsce w przypadku przepisu o częściowym zwrocie.
(44) Jeśli chodzi o zakres zakłócenia konkurencji i wpływ na wymianę handlową, Komisja zauważa, że pomoc prowadzi do dodania do istniejących obecnie zasobów 58 mieszkań i 11 sklepów, które będą oferowane po cenach, pokrywających się z cenami istniejącymi w przypadku porównywalnych obiektów na odnośnym obszarze.
Komisja wskazuje na to, że zakłócenie konkurencji i jego następstwa dla warunków handlowych, które powstaną w związku z takim mało obszernym projektem o charakterze lokalnym, są nieznaczne i nie mają większej wagi niż korzystne następstwa, o których była mowa wcześniej.
(45) Jak już wcześniej stwierdzono w odniesieniu do dodatkowych zakłóceń konkurencji, Komisja stoi na stanowisku, że pomoc, o ile pokrywa poniesione straty, nie dostarcza sześciu przedsiębiorstwom środków, które mogłyby one wykorzystać w ramach przyszłych projektów w celu zakłócenia konkurencji i wywierania niekorzystnego wpływu na wymianę handlową.
Wniosek ten nie dotyczy również pomocy, przyznanej ponad faktycznymi stratami.
Jak już zauważono, przepis o częściowym zwrocie umożliwia dodatkową pomoc.
(46) Komisja dochodzi do wniosku, że część pomocy, pokrywająca faktyczne straty związane z projektem, zgodnie z późniejszym wyliczeniem przez niezależnego biegłego rewidenta, ułatwia rozwój określonych form działalności gospodarczej lub określonych sektorów gospodarki regionalnej, nie zmieniając warunków, na jakich odbywa się wymiana handlowa, w sposób przynoszący szkodę interesowi ogólnemu.
Komisja wnioskuje również, iż część pomocy, przekraczająca rzeczywiste straty poniesione w związku z projektem, zgodnie z późniejszym wyliczeniem przez niezależnego biegłego rewidenta, nie jest konieczna do realizacji projektu oraz jednocześnie wpływa niekorzystnie na warunki handlowe.
7.
WNIOSEK
(47) W świetle powyższego Komisja uważa, że część pomocy, pokrywająca rzeczywiste straty poniesione w związku z projektem, zgodnie z wyliczeniem dokonanym przez niezależnego biegłego rewidenta po odbiorze robót budowlanych, do maksymalnej kwoty 2,98 miliona EUR (środek 1), podwyższona o stosowną premię gwarancyjną (środek 3), jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust.3 lit. c). Część pomocy, przekraczająca rzeczywiste straty poniesione w związku z projektem, zgodnie z wyliczeniem niezależnego biegłego rewidenta, dokonanym po odbiorze robót budowlanych, nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c), ani na podstawie innych przepisów o wyłączeniach. Ta część jest zatem niezgodna ze wspólnym rynkiem
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nieodpłatne przekazanie działek gruntu (środek 2), którego Królestwo Niderlandów zamierza dokonać na rzecz przedsiębiorstw budowlanych, uczestniczących w projekcie "Marktpassageplan" w Haaksbergen, nie stanowi pomocy państwa, ponieważ towarzyszy mu większe nieodpłatne przekazanie na rzecz gminy(środek 2bis).
Sprzedaż działki gruntu i budynku tym przedsiębiorstwom (środek 4) również nie stanowi pomocy państwa.
Artykuł 2
Dotacja w wysokości 2984000 EUR (środek 1) i pokrycie 35 % ewentualnych kosztów w związku z roszczeniami odszkodowawczymi w rozumieniu artykułu 49 Ustawy o Zagospodarowaniu Przestrzennym (środek 3), którą Królestwo Niderlandów zamierza przyznać przedsiębiorstwom biorącym udział w projekcie "Marktpassageplan" w Haaksbergen, stanowi pomoc państwa.
Artykuł 3
Część pomocy, o której mowa w artykule 2, pokrywająca rzeczywiste straty w związku z realizacją projektu, zgodnie z wyliczeniem dokonanym przez niezależnego biegłego rewidenta po odbiorze robót budowlanych, jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
Część pomocy, o której mowa w artykule 2, przekraczająca rzeczywiste straty związane z projektem, zgodnie z wyliczeniem dokonanym przez niezależnego biegłego rewidenta po odbiorze robót budowlanych, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 4
Królestwo Niderlandów powiadomi Komisję w terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji, jakie środki podjęła w celu jej wykonania.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 26 kwietnia 2006 r.
dotycząca pomocy państwa jaką Francja zamierza wdrożyć na rzecz spółki Euromoteurs [C 1/2005 (ex N 426/2004)]
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1540)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/747/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag, zgodnie z wymienionymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Pismem zarejestrowanym w dniu 5 października 2004 r., Francja powiadomiła Komisję o swoim zamiarze finansowego udziału w restrukturyzacji przedsiębiorstwa Euromoteurs w kwocie 2 mln EUR.
Sprawę zarejestrowano pod numerem N426/2004.
Pismem z dnia 18 października 2004 r. Komisja zwróciła się do Francji o dodatkowe informacje dotyczące zgłoszenia.
Francja odpowiedziała pismem z dnia 1 grudnia 2004 r.
(2) Pismem z dnia 19 stycznia 2005 r. Komisja poinformowała Francję o swojej decyzji o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do przedmiotowego środka.
Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących środka pomocy.
(3) Komisja otrzymała uwagi władz francuskich w dniu 19 maja 2005 r.
W dniu 12 października 2005 r. doszło do spotkania między władzami francuskimi i przedstawicielami Komisji.
Władze francuskie przekazały Komisji informacje pismem z dnia 10 listopada 2005 r. oraz pocztą elektroniczną z dnia 31 stycznia 2006 r.
2.
OPIS ŚRODKÓW
2.1. Beneficjent pomocy
(4) Spółka Euromoteurs S.A.S.
("Euromoteurs") powstała na bazie dawnej jednostki zależnej firmy Moulinex zajmującej się produkcją silników elektrycznych z głównym przeznaczeniem na potrzeby rynku artykułów gospodarstwa domowego.
(5) Dokładniej, w grudniu 1999 r. Moulinex tworzy Compagnie Générale des Moteurs Electriques ("CGME") w celu przekazania działalności w zakresie produkcji silników jednostce zależnej.
We wrześniu 2001 r. firma Moulinex, a tym samym CGME, została objęta zarządem przymusowym.
Kiedy grupa SEB ("SEB") nabywa w części spółkę Moulinex w październiku 2001 r., nie przejmuje CGME, ale zawiera z nią umowę na dostawę na okres czterech lat umożliwiającą grupie przejęcie działalności tej firmy.
(6) W styczniu 2002 r. dwunastu przedstawicieli kadry kierowniczej CGME tworzy spółkę pod nazwą S.A.R.L. Compagnie Financière des Moteurs Electriques ("COFIME") prowadzącą działalność biura projektowego i posiadającą pakiet większościowy w utworzonej we wrześniu tego samego roku spółce Euromoteurs.
(7) We wrześniu 2002 r. COFIME i Euromoteurs przejmują aktywa CGME.
Orzeczenie sądu handlowego zezwala na dokonanie przejęcia, zakazując jednocześnie, do września 2004 roku, dokonywania zwolnień z przyczyn ekonomicznych, jak również cesji aktywów spółki.
(8) Wspomniany zakaz jest sprzeczny z początkowym projektem przejmujących, którzy zamierzali dokonać centralizacji środków produkcji spółki CGME, lokalizując je w jednym zakładzie zamiast w dwóch, oraz dokonując zwolnienia ponad połowy pracowników.
Ponadto przedsiębiorstwo musi stawić czoła znaczącemu spadkowi sprzedaży spowodowanemu, zdaniem Francji, bardzo złą koniunkturą międzynarodową, zmniejszeniem zamówień ze strony SEB oraz spadkiem kursu dolara wobec euro.
(9) Zmiany w zakresie danych księgowych Euromoteurs:
(W mln EUR) _BAR_ 2002 (4-miesięczny rok obrotowy) _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_
Obroty _BAR_ 13 _BAR_ 25 _BAR_ 18 _BAR_
Wynik netto _BAR_ -0 _BAR_ -1 _BAR_ -5 _BAR_
Kapitał własny _BAR_ 4 _BAR_ 3 _BAR_ -3 _BAR_
(10) W 2004 roku, sprzedaż na rzecz SEB stanowiła 93 % obrotów Euromoteurs.
2.2. Rynek
(11) Zgodnie z informacjami przekazanymi w grudniu 2004 r., produkcja Euromoteurs w zakresie silników uniwersalnych przeznaczonych do elektrycznych urządzeń gospodarstwa domowego odpowiada 25 % europejskiego zapotrzebowania.
W ramach strategii dywersyfikacji, przedsiębiorstwo zakłada wyprodukowanie w 2006 roku prawie 10 % europejskiego zapotrzebowania na silniki do regulacji siedzeń.
(12) Zdaniem władz francuskich, główni konkurenci Euromoteurs znajdują się w Europie i w Azji, zarówno w przypadku produkcji silników uniwersalnych (Ametek, Domel, LG, Johnson Electric, Sun Motors), jak i silników z magnesami trwałymi (Valeo, Bosch, Meritor, Johnson Electric).
2.3. Plan restrukturyzacji
(13) Przedstawiony przez władze francuskie plan restrukturyzacji obejmuje okres dwóch lat od dnia wypłaty zgłoszonych środków pomocy.
Składa się z trzech części: przemysłowej, finansowej i socjalnej, na realizację których przeznaczono całkowitą kwotę 5,95 mln EUR:
- koszt restrukturyzacji przemysłowej jest oceniany na kwotę 1,10 mln EUR i przewiduje:
1) zamknięcie jednego z dwóch zakładów produkcyjnych,
2) poszukiwanie mniej kosztownych źródeł zaopatrzenia,
3) poszukiwanie nowych partnerów handlowych,
4) zróżnicowanie w sektorze samochodowym (silniki do regulacji siedzeń),
- restrukturyzacja finansowa ma na celu spłatę długów przedsiębiorstwa w wysokości 2,50 mln EUR,
- restrukturyzacja socjalna ma na celu pomoc dla 246 zwolnionych pracowników w ich przekwalifikowaniu się w kwocie 2,35 mln EUR.
(14) Sposób finansowania projektu:
- sprzedaż jednego z dwóch zakładów produkcyjnych: 1,45 mln EUR,
- zwiększenie zamówień SEB: 1,5 mln EUR,
- uwolnienie kapitału zakładowego: 1 mln EUR,
- pomoc na restrukturyzację.
2.4. Opis pomocy
(15) Zgodnie ze zgłoszeniem z dnia 5 października 2004 r., pomoc na restrukturyzację stanowiła kwotę 2 mln EUR.
(16) W piśmie wystosowanym przez władze francuskie w dniu 1 grudnia 2004 r. zgłoszona pomoc przybierała formę dotacji państwowej w kwocie 1 mln EUR oraz umorzenia zadłużenia wobec władz lokalnych (1 mln EUR przez radę regionu (Conseil régional) i 0,25 mln EUR przez rady generalne Departamentów la Manche i Calvados (Conseils généraux de la Manche et du Calvados) w wysokości 2,25 mln EUR ogółem.
(17) Na koniec, w piśmie z dnia 10 listopada 2005 r. władze francuskie oznajmiły, że "potrzeby w zakresie publicznej pomocy finansowej (…) wynoszą minimum 2,65 mln EUR."
(18) W konsekwencji, kwota zgłoszonej pomocy nie jest dokładnie określona i stanowi 2 mln EUR, 2,25 mln EUR lub też 2,65 mln EUR.
3.
UZASADNIENIE WSZCZĘCIA PROCEDURY OKREŚLONEJ W ART.
88 UST.
2 TRAKTATU
(19) Decyzja o wszczęciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu zawiera wstępną ocenę środka pomocy, zwłaszcza w świetle Wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [3] z 1999 r. ("wytyczne").
(20) W decyzji tej Komisja przedstawiła wątpliwości dotyczące powodzenia planu restrukturyzacji i przywrócenia rentowności Euromoteurs, braku nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji oraz ograniczenia pomocy do minimum.
(21) Jednocześnie Komisja podkreśliła, że Euromoteurs mogła korzystać z pewnych ulg podatkowych na mocy art. 44f Ogólnego Kodeksu Podatkowego ("art. 44f").
Pomoc ta została uznana za bezprawną i niezgodną na mocy decyzji Komisji nr 2004/343/WE z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [4], i Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności zgłoszonej pomocy na mocy wyroku "Deggendorf".
4.
UWAGI STRON TRZECICH I KOMENTARZ FRANCJI
(22) Po wszczęciu procedury Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron trzecich.
Komentarz ze strony Francji można streścić w następujący sposób.
Bezprawność i niezgodność pomocy otrzymanej przez Euromoteurs na mocy art. 44f
(23) W piśmie z dnia 19 maja 2005 r. władze francuskie potwierdziły, że Euromoteurs korzystała, na mocy art. 44f, z pewnych ulg podatkowych.
(24) We wcześniejszym piśmie do Komisji z dnia 15 marca 2005 r., władze francuskie oceniły, że otrzymana w ten sposób korzyść finansowa stanowiła maksymalnie [5] 1,7 mln EUR w przypadku Euromoteurs i 1,5 mln EUR w przypadku COFIME.
(25) W chwili korzystania przez Euromoteurs ze środków pomocy określonych w art. 44f, przedsiębiorstwo nie należało do kategorii małych i średnich przedsiębiorstw zdefiniowanej w zaleceniu Komisji nr 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw [6], oraz nie było zlokalizowane w strefie kwalifikującej się do pomocy regionalnej.
W konsekwencji, nawet, jeśli kwota niezgodnej pomocy, która powinna być odzyskana, nie będzie dokładnie znany w chwili wydawania niniejszej decyzji, Komisja ocenia, że Euromoteurs będzie musiała zwrócić kwotę około 1,7 mln EUR.
Kwota ta będzie musiała być powiększona o odsetki zgodnie z art. 14 ust.2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [7].
(26) W komentarzu z dnia 19 maja 2005 r. władze francuskie oświadczyły, że kwota pomocy niezbędna do restrukturyzacji Euromoteurs nie uwzględniała perspektywy zwrotu bezprawnej i niezgodnej pomocy otrzymanej przez spółkę i że "tego typu ewentualny zwrot, mógłby w konsekwencji znacząco pogorszyć sytuację finansową Euromoteurs".
Przywrócenie rentowności wskutek restrukturyzacji
(27) Władze francuskie poinformowały Komisję, że w połowie 2005 roku Euromoteurs podpisała z Johnson Electric Industrial Manufacturing Ltd ("Johnson") trzyletnią degresywną umowę na dostawy (zastępującą istniejące umowy między SEB a Euromoteurs) opiewającą na kwotę 12 mln EUR w 2005 r. i 9 mln EUR w 2006 r.
Umowa ta umożliwia również Euromoteurs zaopatrywanie się w firmie Johnson na korzystnych warunkach w surowce i podzespoły.
(28) Francja zwraca uwagę, że zdaniem międzybranżowej grupy producentów artykułów gospodarstwa domowego [Groupement interprofessionnel des fabricants d’appareils d’équipement ménager] umowy na dostawy w sektorze artykułów gospodarstwa domowego są podpisywane bardzo rzadko i ich czas trwania rzadko przekracza jeden rok.
Wysuwa z tego wniosek, że trzyletnia umowa oznacza wolę ustanowienia przez zleceniodawcę długotrwałych relacji ze swym dostawcą.
(29) Władze francuskie przekazały również prognozowany rachunek zysków i strat i sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych Euromoteurs na rok 2006.
Poza 9 mln EUR sprzedaży na rzecz firmy Johnson, Euromoteurs przewiduje osiągnięcie 6 mln EUR obrotu poprzez dywersyfikację klientów.
W listopadzie 2005 roku 25 % realizacji tego celu gwarantowały zamówienia, a jednocześnie prowadzone były negocjacje dotyczące umów sprzedaży na łączną kwotę 0,6 mln EUR.
Zapobieganie nieuzasadnionym zakłóceniom konkurencji
(30) Władze francuskie podkreśliły, że w ramach restrukturyzacji przemysłowej Euromoteurs zwolniła 60 % pracowników i zamknęła jeden z dwóch zakładów produkcyjnych, stając się w rozumieniu przepisów wspólnotowych średniej wielkości przedsiębiorstwem.
Zwróciły też uwagę na fakt, że przedsiębiorstwo jest zmuszone rywalizować z dużymi grupami, jak Ametek we Włoszech, Domel w Słowenii czy Goldstar w Korei, które dysponują bardziej rozwiniętymi sieciami handlowymi.
(31) Wreszcie, w związku z tym że, Euromoteurs stała się średniej wielkości przedsiębiorstwem, władze francuskie zasugerowały, aby analiza Komisji była prowadzona w ramach nowych wytycznych w zakresie pomocy na restrukturyzację [8].
5.
OCENA
5.1. Istnienie pomocy państwa
(32) Środek zgłoszony przez Francję stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Przyznany przez państwo, będzie finansowany z zasobów państwowych na rzecz określonego przedsiębiorstwa – Euromoteurs.
Poza tym, Euromoteurs posiada na wspólnym rynku konkurentów, takich jak Ametek we Włoszech i Domel w Słowenii, a jej produkty stanowią przedmiot międzynarodowej wymiany handlowej (Euromoteurs ma klientów w Niemczech i w Egipcie).
W konsekwencji, zgłoszony środek wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji.
(33) Tak więc Francja przestrzegała zobowiązań spoczywających na niej na mocy art. 88 ust. 3 Traktatu.
5.2. Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem
Uwagi wstępne
(34) Jak określa wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 3 października 1991 r., Włochy przeciwko Komisji [9], "Komisja, badając zgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem, musi wziąć pod uwagę wszelkie istotne okoliczności, w tym – stosownie do przypadku – oceniony już kontekst w uprzedniej decyzji, jak również obowiązki ewentualnie nałożone tą decyzją na państwo członkowskie".
(35) W wyroku "Deggendorf" z dnia 15 maja 1997 r. [10] Trybunał określa nawet, że w przypadku, gdy wcześniejsza, bezprawna i niezgodna pomoc nie została jeszcze odzyskana wbrew temu, co nakazuje decyzja Komisji, badanie nowej pomocy tego samego beneficjenta musi uwzględniać, po pierwsze, skumulowany skutek wcześniejszej bezprawnej i niezgodnej pomocy oraz nowej pomocy, po drugie, fakt, że wcześniejsza pomoc nie została zwrócona.
(36) Badając zgodność zgłoszonego przez Francję środka, Komisja weźmie więc pod uwagę wszystkie właściwe elementy, w tym fakt, że, według informacji przekazanych przez władze francuskie, Euromoteurs korzystała z wcześniejszej pomocy w ramach programu, który został uznany przez Komisję za bezprawny i częściowo niezgodny, oraz że pomoc ta, która nie wchodzi w zakres środków uznanych za niestanowiące pomocy ani za pomoc uznaną przez Komisję za zgodną, nie została jeszcze odzyskana wbrew temu, co nakazywała decyzja 2004/343/WE.
Odstępstwa od zasady zakazu przyznawania pomocy państwa
(37) W ramach niniejszego badania, pomoc powinna być oceniana jako pomoc państwa ad hoc. Artykuł 87 ust. 2 i 3 Traktatu przewiduje odstępstwa od ogólnej niezgodności, o której mowa w ust. 1.
(38) Odstępstwa określone w art. 87 ust. 2 Traktatu nie mają zastosowania w tym przypadku, ponieważ środki pomocy nie mają charakteru pomocy socjalnej przyznawanej indywidualnym konsumentom, nie mają na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, i nie są pomocą przyznawaną gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec. Podobnie, nie mają zastosowania odstępstwa określone w art. 87 ust.3 lit. b) i d).
(39) Inne odstępstwa określa art. 87 ust.3 lit. a) i c) Traktatu WE.
Ponieważ główny cel pomocy nie ma charakteru regionalnego, ale dotyczy restrukturyzacji zagrożonego przedsiębiorstwa, mają tu zastosowanie wyłącznie odstępstwa, o których mowa w lit. c).
Przepis ten przewiduje przyzwolenie na pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Komisja opublikowała szczegółowe wytyczne w zakresie oceny pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji.
Wbrew temu, co proponują władze francuskie, omawiana, zgłoszona przed 10 października 2004 r., pomoc powinna być oceniana w świetle kryteriów ustanowionych w wytycznych z 1999 r. [11].
Jasnym jest, że środek nie dotyczy żadnego innego celu horyzontalnego.
Ponadto Francja nie powołuje się na żaden inny środek, opierając się na wspomnianych wytycznych w celu uzasadnienia zgodności zgłoszonego środka.
Ocena pomocy jako pomocy na restrukturyzację
Kwalifikowalność: przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji
(40) Aby kwalifikować się do pomocy na restrukturyzację przedsiębiorstwo powinno być uznawane za znajdujące się w trudnej sytuacji.
Pojęcie to dokładnie definiuje punkt 2.1 wytycznych.
Przy kapitale zakładowym w wysokości 4 mln EUR, Euromoteurs odnotowała w 2004 r. stratę w wysokości 5,4 mln EUR, która pomniejszyła jej kapitał własny do -2,6 mln EUR.
Przedsiębiorstwo może więc zostać uznane za znajdujące się w trudnej sytuacji w rozumieniu lit. 5a) wytycznych.
(41) Punkt 7 wytycznych stanowi, że nowo utworzone przedsiębiorstwo nie kwalifikuje się do pomocy na restrukturyzację nawet wtedy, gdy jego pierwotna sytuacja finansowa jest niepewna.
Zgodnie z praktyką Komisji w zastosowaniu wytycznych, ponieważ przedsiębiorstwo zostało utworzone dwa lata i miesiąc przed zgłoszeniem, nie może zostać uznane za nowo utworzone.
Zapobieganie zakłóceniom konkurencji (punkty 35 – 39 wytycznych)
(42) W ramach restrukturyzacji przemysłowej, Euromoteurs zwolniła 60 % pracowników i zamknęła jeden z dwóch zakładów produkcyjnych, stając się przedsiębiorstwem średniej wielkości.
W związku z tym, Komisja uważa, że pomoc na restrukturyzację uzyskana niezależnie od bezprawnej i niezgodnej pomocy nie powoduje powstania nieprawidłowych zakłóceń konkurencji.
(43) Jednakże, jak podkreśla to wyrok Trybunału [12], w momencie gdy Komisja bada zgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem, powinna wziąć pod uwagę wszystkie właściwe elementy, w tym również, w danym przypadku, kontekst oceniony już w decyzji wcześniejszej, a także zobowiązania, jakie poprzednio wydana decyzja mogła nałożyć na państwo członkowskie.
(44) W omawianym przypadku, Komisja stwierdza, że do chwili zwrotu przez Euromoteurs bezprawnie przyznanej pomocy, skumulowanym skutkiem tej pomocy i nowej zgłoszonej pomocy są nadmierne i nienależne korzyści dla Euromoteurs, które zmieniają warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
W praktyce, tak długo jak bezprawna i niezgodna pomoc pozostaje niezwrócona, nie można zaradzić spowodowanym przez nią nieprawidłowym zakłóceniom konkurencji.
Zakłócenia te byłyby jeszcze poważniejsze, gdyby Euromoteurs, obok przyznanej bezprawnej i niezgodnej pomocy, korzystała z pomocy na restrukturyzację.
(45) Podsumowując, aby zapobiec powstaniu nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji, niezbędne jest zwrócenie przez Euromoteurs bezprawnie przyznanej pomocy, zanim będzie mogła skorzystać ze zgłoszonej pomocy na restrukturyzację.
Odzyskanie rentowności (punkty 32 – 34 wytycznych)
(46) Zgodnie z pkt 3.2.2 wytycznych, przyznanie pomocy jest uzależnione od uruchomienia planu restrukturyzacji, umożliwiającego przywrócenie w możliwie najkrótszym czasie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa, w oparciu o realistyczne założenia co do przyszłych warunków działania.
(47) Odzyskanie przez Euromoteurs rentowności wymaga od przedsiębiorstwa postawienia sobie dwóch wyzwań: racjonalizacji środków produkcji i dywersyfikacji klientów tak, aby móc funkcjonować niezależnie od zamówień SEB (coraz mniejsze zamówienia od 2002 r., składane, niestety, za pośrednictwem firmy Johnson).
(48) Odnośnie do pierwszego punktu, Komisja zauważa, że zamknięcie zakładu w Carpiquet i zwolnienie 246 osób umożliwiło Euromoteurs znaczne ograniczenie kosztów działalności operacyjnej (Francja oceniła oszczędności wynikające z koncentracji produkcji w jednym zakładzie na kwotę 1,491 mln EUR) i dostosować środki produkcji do wielkości sprzedaży.
(49) Odnośnie do drugiego punktu, umowa z firmą Johnson podpisana na lata 2005 – 2007 daje przedsiębiorstwu czas na określenie strategii działania, gwarantując mu wysoki poziom sprzedaży do 2007 roku.
Na podstawie informacji, jakimi dysponuje Komisja uważa ona, że w sektorze silników elektrycznych, przyjęta przez Euromoteurs strategia dywersyfikacji wydaje się przynosić pewne wyniki.
Natomiast, jeżeli chodzi o rynek silników do regulacji siedzeń, czyli drugi filar projektu dywersyfikacji Euromoteurs, firma nie prowadzi żadnych zaawansowanych negocjacji.
(50) Jedyne prognozy liczbowe przekazane Komisji przez władze francuskie dotyczą 2006 roku. Zgodnie z nimi, Euromoteurs uzyska obrót w wysokości 15 mln EUR zysk z działalności operacyjnej w wysokości 0,2 mln EUR oraz zysk netto w wysokości 1,7 mln EUR.
Komisja uważa, że prognozy ograniczone do jednego roku działalności wskazujące na marże równą 1,3 %, nie pozwalają jej stwierdzić, czy dzięki zastosowaniu planu restrukturyzacji uda się trwale przywrócić rentowność przedsiębiorstwa.
W 2006 r. Euromoteurs korzysta jeszcze z podpisanej z firmą Johnson umowy.
Jednakże umowa ta wygasa w 2007 roku.
W konsekwencji, wyniki ograniczone do roku obrotowego 2006 nie są wystarczające, aby Komisja mogła stwierdzić trwałe przywrócenie rentowności przedsiębiorstwa.
(51) Ponadto, zgodnie z tym, co Francja oświadczyła w komentarzu z dnia 19 maja 2005 r., zgłoszona pomoc i towarzyszący jej plan restrukturyzacji nie uwzględniają możliwości zwrotu bezprawnej i niezgodnej pomocy otrzymanej przez Euromoteurs na mocy art. 44f.
Komisja, w decyzji nr 2004/343/WE, nakazywała zwrot tej pomocy, a kwota do odzyskania od Euromoteurs oceniana jest na 1,7 mln EUR.
Powyższy zwrot zwiększy problemy finansowe przedsiębiorstwa, w związku z tym Komisja uważa, że, w takiej sytuacji, plan nie może zostać uznany za wykonalny.
Ocenę tę potwierdza fakt, że w listopadzie 2005 r. władze francuskie poinformowały Komisję o tym, iż trudności nierozłącznie związane z restrukturyzacją Euromoteurs (w szczególności zapotrzebowanie na środki finansowe) były niedoszacowane w chwili zgłoszenia i potrzeby przedsiębiorstwa w zakresie publicznej pomocy finansowej powinny być określone jako większe (+132,5 %).
(52) Na podstawie powyższego, Komisja stwierdza, iż władze francuskie nie wykazały, że zgłoszony plan restrukturyzacji oparty jest na wykonalnych założeniach i pozwoli na przywrócenie rentowności przedsiębiorstwa.
Ograniczenie pomocy do minimum (punkty 40 – 41 wytycznych)
(53) Władze francuskie oceniają koszt planu restrukturyzacji przedstawionego Komisji na kwotę 5,95 mln EUR.
Plan uzasadnia finansowanie ze środków publicznych w wysokości 2 mln EUR.
W piśmie z dnia 10 listopada 2005 r. władze francuskie poinformowały Komisję, iż trudności nierozłącznie związane z restrukturyzacją Euromoteurs (w szczególności zapotrzebowanie na środki finansowe) były niedoszacowane w chwili zgłoszenia i potrzeby przedsiębiorstwa w zakresie finansowania ze środków publicznych powinny być ocenione na minimum 2,65 mln EUR.
Komisja nie otrzymała żadnego szczegółowego wyliczenia nowych potrzeb przedsiębiorstwa (ani w zakresie dodatkowych kosztów restrukturyzacji, ani nowych potrzeb w zakresie przepływów środków pieniężnych).
(54) W konsekwencji, w każdym razie, Komisja uważa, iż władze francuskie nie wykazały, że do przywrócenia rentowności przedsiębiorstwa niezbędna jest pomoc wyższa niż kwota 2 mln EUR i nie może, tym samym, twierdzić, że zgłoszona pomoc jest ograniczona do minimum.
Zasada pomocy jednorazowej
(55) Zdaniem władz francuskich, firmie Euromoteurs nie wypłacono wcześniej żadnej pomocy na restrukturyzację,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, jaką Francja zamierza wdrożyć na rzecz spółki Euromoteurs w kwocie 2 mln EUR, 2,25 mln EUR lub 2,65 mln EUR, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Z tego względu, pomoc ta nie może zostać wdrożona.
Artykuł 2
Adresatem niniejszej decyzji jest Republika Francuska.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 2006 r.
w sprawie pomocy państwa nr C 30/2004 (ex NN 34/2004) przyznanej przez Portugalię zwalniającej z podatku dochodowego od osób prawnych zyski kapitałowe z pewnych operacji/transakcji realizowanych przez przedsiębiorstwa publiczne
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2950)
(Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/748/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88, ust. 2, pierwszy akapit,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62, ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z postanowieniami wspomnianego artykułu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Po rozpatrzeniu informacji dotyczących wyżej wymienionych zwolnień podatkowych od zysków kapitałowych udzielonych przez władze portugalskie niektórym przedsiębiorstwom publicznym na podstawie art. 25 portugalskiego Statutu Korzyści Podatkowych (dalej zwanego EBF) [2], Komisja zwróciła się do tych władz o udzielenie szczegółowych informacji pismem z dnia 14 marca 2001 r.
(2) Władze portugalskie udzieliły odpowiedzi w piśmie z dnia 25 kwietnia 2001 r.
Dnia 28 października 2003 r. wysłano nowy wniosek o udzielenie informacji, na który odpowiedziano dnia 30 stycznia 2004 r.
Władze portugalskie przedstawiły informacje uzupełniające w piśmie z dnia 8 września 2004 r.
(3) W piśmie z dnia 6 października 2004 r. [3] Komisja poinformowała Portugalię o swojej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do wyżej wymienionego środka pomocy.
W decyzji tej, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4], Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag na temat przedmiotowego środka.
(4) W piśmie otrzymanym przez Komisję Europejską dnia 21 grudnia 2005 r. władze portugalskie przedstawiły swoje uwagi.
(5) Żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła uwag.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS SYSTEMU POMOCY
(6) Zwolnienia podatkowe zostały przewidziane w artykule 25 EBF, zatytułowanym "Zyski kapitałowe w procesie prywatyzacji", który odpowiada art. 32-C w wersji oryginalnej z 2000 r., zanim EBF został zmieniony dekretem z mocą ustawy 198/2001 z dnia 3 lipca.
(7) Artykuł 25 EBF przewiduje, dla celów ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu podatku dochodowego w przypadku przedsiębiorstw z kapitałem wyłącznie publicznym, jak również spółek, wobec których te pierwsze posiadają pozycję dominującą, wyłączenie z podstawy opodatkowania zysków kapitałowych pochodzących z operacji prywatyzacyjnych lub z procesów restrukturyzacyjnych przeprowadzonych zgodnie z wytycznymi strategicznymi w ramach wykonywania przez Państwo funkcji udziałowca i uznanych za takowe decyzją Ministra Finansów.
(8) Artykuł 25 portugalskiego EBF wszedł w życie dnia 1 stycznia 2000 r. zgodnie z art. 103 ustawy 3-B/2000 z dnia 4 kwietnia.
III.
PODSTAWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(9) Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego wskazywała na to, że art. 25 EBF mógł stworzyć podstawy do systemu pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
System ten mógł stanowić pomoc przeznaczoną na prowadzenie bieżącej działalności, natomiast na podstawie dostępnych informacji był niezgodny ze wspólnym rynkiem, zważywszy na to, że jego celem nie było wspieranie jakichkolwiek inwestycji ani zgodnych wydatków kwalifikowanych.
Należy dodać, że żadne ze zwolnień przewidzianych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską raczej nie miało tu zastosowania.
Wręcz przeciwnie, przedmiotowy środek stanowił nieuzasadnione wsparcie, które stawiało w uprzywilejowanej pozycji przedsiębiorstwa publiczne ze szkodą dla ich konkurentów w sektorze prywatnym.
IV.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ PORTUGALIĘ
(10) W piśmie otrzymanym przez Komisję dnia 21 grudnia 2005 r. Portugalia potwierdziła to, co zostało przedstawione wcześniej podczas wstępnej oceny dokonanej przez Komisję.
(11) Władze portugalskie opisują ewolucję opodatkowania zysków kapitałowych z tytułu podatku dochodowego w Portugalii w następujący sposób:
- Od 1993 r. ponownie inwestowane zyski kapitałowe cieszą się uprzywilejowanym traktowaniem w ramach systemu podatkowego pod warunkiem, że pochodzą z majątku trwałego lub z akcji posiadanych przez spółki zarządzające udziałami (SGPS) [5].
W takich wypadkach ponowne inwestowanie zysków prowadzi do ich wyłączenia z dochodu podlegającego opodatkowaniu.
- Opisywana sytuacja zmieniała się począwszy od 2001 r.
[6] Dodatni wynik różnicy między zyskami a stratami kapitałowymi był opodatkowany w następujący sposób: jeśli zyski były ponownie inwestowane w tym samym roku, w którym zostały osiągnięte, jedna piąta tych zysków podlegała opodatkowaniu w tym samym roku, natomiast kolejna jedna piąta w każdym z czterech kolejnych lat.
- Począwszy od 2002 r. połowa osiągniętych zysków kapitałowych zaczęła podlegać opodatkowaniu, nawet jeśli były one ponownie inwestowane [7].
- W 2003 r. sytuacja zmieniła się ponownie: spółki zarządzające udziałami (jak również spółki kapitału podwyższonego ryzyka – SCR) korzystały z całkowitego zwolnienia z podatku od zysków kapitałowych realizowanych z posiadanych przez nie akcji, pod warunkiem, że były w ich posiadaniu przez okres nie krótszy niż jeden rok [8].
(12) Władze portugalskie twierdzą, że przepisy prawne dotyczące zwolnień podatkowych ograniczały się do zastosowania wobec przedsiębiorstw z sektora publicznego takich samych zasad opodatkowania zysków kapitałowych oraz neutralności podatkowej, jakie mają zastosowanie do przedsiębiorstw prywatnych przechodzących restrukturyzację od momentu wprowadzenia reformy skarbowej w 1988 r. oraz utworzenia podatku dochodowego od osób prawnych (IRC).
(13) W tym kontekście władze portugalskie argumentowały, że na mocy ustawodawstwa portugalskiego dotyczącego zwolnień podatkowych ponownie inwestowane zyski kapitałowe są traktowane w uprzywilejowany sposób pod warunkiem, że pochodzą z majątku trwałego lub z akcji posiadanych przez SGPS.
W takich wypadkach ponowne inwestowanie zysków prowadzi do ich wyłączenia z dochodu podlegającego opodatkowaniu, co stanowi strukturalny element portugalskiego systemu podatkowego.
(14) Artykuł 25 EBF wyklucza również z podstawy opodatkowania z tytułu podatku od osób prawnych zyski kapitałowe realizowane przez przedsiębiorstwa w całości należące do państwa i przedsiębiorstwa przez nie kontrolowane.
Ogranicza się do rozciągnięcia na te jednostki przepisów podatkowych mających zastosowanie do zysków kapitałowych ponownie inwestowanych przez SGPS oraz do restrukturyzacji prowadzonych przez inne przedsiębiorstwa prywatne.
Tym samym, przedsiębiorstwa podlegające tym przepisom nie czerpią korzyści finansowych wówczas, gdy są zaangażowane w procesy prywatyzacyjne, reorganizacyjne i restrukturyzacyjne.
(15) Według władz portugalskich art. 25 EBF dążył do uniknięcia uzależnienia prywatyzacji i procesów restrukturyzacyjnych w sektorze przedsiębiorstw publicznych od interwencji publicznych SGPS, ułatwiając w ten sposób państwu pełnienie funkcji udziałowca.
(16) Władze portugalskie podkreślają, że art. 25 EBF nie zawiera przepisów, które tworzyłyby system wyjątkowego opodatkowania zysków kapitałowych w porównaniu z ogólnie obowiązującym systemem.
Ich stosowanie nie oznacza przyznania jakichkolwiek dodatkowych korzyści przedsiębiorstwom będącym beneficjentami, które są zaangażowane w procesy reorganizacyjne lub restrukturyzacyjne.
(17) Władze portugalskie informują jednocześnie o swoim zamiarze uchylenia art. 25 EBF.
W konsekwencji, począwszy od momentu jego uchylenia, każdy proces restrukturyzacji lub prywatyzacji, w jaki byłoby zaangażowane przedsiębiorstwo publiczne, byłby traktowany zgodnie z powszechnym portugalskim systemem korzyści podatkowych mającym zastosowanie do przedsiębiorstw prywatnych.
(18) Jeśli chodzi o zwrot pomocy, władze portugalskie użyły następujących argumentów; a) tylko cztery transakcje zostały objęte omawianym systemem pomocy, zaś w każdym przypadku przedsiębiorstwo prywatne otrzymałoby identyczne korzyści podatkowe, tworząc SGPS i ponownie inwestując fundusze w aktywa finansowe; b) trzy spośród czterech wymienionych transakcji zostały uznane przez Zarząd Powszechnej Kasy Depozytowej (CGD) jako należące do sfery prywatnej (utworzenie SGPS), zważywszy na to, że w tamtym okresie art. 25 EBF nie był jeszcze zatwierdzony.
Wobec powyższego i z uwagi na to, że przedsiębiorstwa nie uzyskały od państwa jakiejkolwiek korzyści finansowej, władze portugalskie podtrzymują opinię, że nie może być mowy o jakimkolwiek zwrocie pomocy.
(19) Cztery transakcje, które zostały objęte tym systemem, opisane są w następujący sposób:
- Pierwsza dotyczy sprzedaży przez Mundial Confiança (MC), firmę ubezpieczeniową będącą spółką zależną portugalskiej instytucji finansowej CGD, swoich udziałów w wysokości 5,46 % w Crédito Predial Português (CPP) bankowi Banco Santander Central Hispano (BSCH) dnia 5 kwietnia 2000 r.
Zyski kapitałowe uzyskane przez MC wyniosły 9,3 milionów EUR.
- Druga transakcja dotyczy sprzedaży przez bank Banco Pinto & Sotto Mayor (BPSM), kontrolowany przez CGD w momencie transakcji, swoich udziałów wynoszących 94,38 % w banku Banco Totta & Açores (BTA), jak również swoich udziałów w CPP wynoszących 7,09 % bankowi BSCH dnia 7 kwietnia 2000 r.
Zyski kapitałowe osiągnięte przez BPSM zostały oszacowane na kwotę 310 milionów EUR.
- Trzecia transakcja dotyczy zamiany akcji pomiędzy MC i BCP.
MC sprzedała swój udział w BPSM wynoszący 53,05 % bankowi BCP, otrzymując w zamian około 10 % kapitału BCP dnia 19 czerwca 2000 r.
Zyski kapitałowe osiągnięte przez MC wyniosły 1566,4 milionów EUR.
- Czwarta i ostatnia z wymienionych transakcji dotyczy zysków kapitałowych ze sprzedaży udziałów CGD w brazylijskim banku ITAÚ, S.A., która miała miejsce w latach 2000-2003.
Suma zysków kapitałowych osiągniętych przez CGD wyniosła 357,4 milionów EUR.
(20) Decyzja o przeprowadzeniu trzech pierwszych transakcji została podjęta w konsekwencji porozumień zawartych między "Grupo Champalimaud" i BSCH.
W tym celu CGD i BSCH podpisały dnia 11 listopada 1999 r. umowę, na mocy której:
- BSCH kupował udziały António Champalimaud w "Grupo Champalimaud", aby następnie sprzedać je CGD.
- Udziały w BTA i w CPP zostały sprzedane BSCH.
(21) Celem restrukturyzacji "Grupo Champalimaud" było oddzielenie działalności bankowej od ubezpieczeniowej, aby zwiększyć skuteczność działania portugalskich organów nadzorczych (Banco de Portugal i portugalskiego zakładu Ubezpieczeń – Instituto de Seguros de Portugal).
(22) W czwartym przypadku zbycie nastąpiło na skutek nowego porozumienia zawartego pomiędzy CGD i Unibanco – União de Bancos Brasileiros, S.A. (Unia Banków Brazylijskich, S.A.).
(23) Celem przedmiotowego środka jest zapewnienie neutralności podatkowej operacji prywatyzacyjnych i procesów restrukturyzacyjnych, w które są zaangażowane przedsiębiorstwa z kapitałem wyłącznie publicznym i przedsiębiorstwa przez nie kontrolowane.
(24) Władze portugalskie, występując w charakterze akcjonariusza CGD, przesłały w dniach 18. października i 31. marca 2000 r. pisma Ministra Finansów, w których wyraził on zgodę na wyżej wymienione operacje, zgodnie z wytycznymi strategicznymi.
V. OCENA UDZIELONEJ POMOCY
V.1.
Uznanie za pomoc państwa
(25) Komisja potwierdza stanowisko przyjęte w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania dotyczącego uznania przedmiotowego środka za pomoc państwa.
Artykuł 25 EBF, który zwalnia z podatku dochodowego od osób prawnych zyski kapitałowe przedsiębiorstw państwowych pochodzące z operacji prywatyzacyjnych i procesów restrukturyzacyjnych, ustanawia system pomocy państwa.
(26) Trybunał Sprawiedliwości podtrzymuje swoją opinię, że środek, za pośrednictwem którego władze publiczne przyznają określonym przedsiębiorstwom zwolnienia podatkowe, nawet jeśli nie oznacza to przepływu środków finansowych z zasobów państwowych, stawia beneficjentów w uprzywilejowanej sytuacji finansowej w stosunku do innych podatników, co stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu [9].
Zasoby państwowe
(27) Środek przewidziany w artykule 25 EBF wykorzystuje zasoby państwowe, ponieważ polega na nieściąganiu podatków od spółek, od których podatki w normalnych okolicznościach byłyby ściągane przez państwo.
Decyzja o rezygnacji z tego dochodu spełnia kryteria odnoszące się do zasobów państwowych.
Korzyść selektywna
(28) W porównaniu z systemem podatkowym mającym w normalnych okolicznościach zastosowanie do zysków kapitałowych w Portugalii, postanowienia art. 25 EBF przyznają beneficjentom korzyść.
(29) Normalnym systemem podatkowym, który należy wziąć pod uwagę, jest system mający zastosowanie do przedsiębiorstw bez względu na ich właściciela (publiczne lub nie) oraz na ich charakter (SGPS lub nie).
(30) Normalny system podatkowy nie jest systemem mającym zastosowanie wyłącznie do SGPS, ponieważ transakcje objęte art. 25 EBF (procesy restrukturyzacyjne) mogą dotyczyć zarówno SGPS, jak i innych spółek.
(31) Jeśli chodzi o system podatkowy mający zastosowanie do zysków kapitałowych uzyskiwanych przez SGPS w Portugalii, uprzywilejowany system podatkowy zaczął być stosowany w 1993 r.
Jednakże w momencie przeprowadzania wymienionych wyżej transakcji uprzywilejowane traktowanie było możliwe tylko wówczas, gdy uzyskane dochody były ponownie inwestowane.
Oznacza to, że nawet w porównaniu z systemem mającym zastosowanie do SGPS, który nie był normalnym systemem podatkowym w Portugalii, stwierdza się, że korzyść selektywna została przyznana przedsiębiorstwom z wyłącznie publicznym kapitałem i przedsiębiorstwom przez nie kontrolowanym.
(32) Zwolnienie z podatku dotyczącego zysków kapitałowych stawia korzystające z niego przedsiębiorstwa publiczne w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych przedsiębiorstw działających w tych samych branżach, w miarę jak wymienione przedsiębiorstwa publiczne korzystałyby ze zwiększonego przepływu środków pieniężnych podczas prowadzenia swojej działalności.
Niezależnie od celów przedmiotowego środka, charakter pomocy państwa jest oceniany w kontekście jej skutków, a nie jej celów.
(33) Korzyść przyznawana jest tylko określonym przedsiębiorstwom, tym z kapitałem wyłącznie publicznym, oraz przedsiębiorstwom przez nie kontrolowanym, zaangażowanym w procesy prywatyzacyjne lub reorganizacyjne, które są zgodne z celami politycznymi państwa.
Wyklucza wszelkie inne przedsiębiorstwa, w tym przedsiębiorstwa prywatne, które konkurują z przedsiębiorstwami z kapitałem publicznym będącymi beneficjentami.
Komunikat Komisji dotyczący zastosowania zasad pomocy państwa do środków, które dotyczą bezpośredniego opodatkowania przedsiębiorstw [10] przypomina, że, na przykład, jeśli niektóre przedsiębiorstwa publiczne zwolnione są z podatku dochodowego od osób prawnych, przyznanie preferencyjnego traktowania przedsiębiorstwom, które mają status prawny przedsiębiorstwa publicznego i prowadzą działalność gospodarczą, może kwalifikować się jako pomoc państwa w rozumieniu art. 92 traktatu.
(34) Przepisy podatkowe art. 25 EBF są selektywne de iure, zważywszy na to, że odnoszą się jedynie do niektórych przedsiębiorstw (to znaczy przedsiębiorstw publicznych lub przedsiębiorstw przez nie kontrolowanych).
Oprócz tego, de facto, przedmiotowy środek miał zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw publicznych z sektora bankowego lub ubezpieczeniowego lub do przedsiębiorstw przez nie kontrolowanych, jak wynika z danych dostarczonych przez władze portugalskie.
(35) Władze portugalskie negują selektywny charakter przedmiotowego środka, twierdząc, że jest on przeznaczony dla jednostek z sektora publicznego, jeśli chodzi o kategorię przedsiębiorstw, w związku z czym jest to środek o charakterze powszechnym.
Jednak argument ten nie może być przyjęty przez Komisję z następujących powodów:
(36) Po pierwsze, nie istnieje pojęcie przedsiębiorstw z sektora publicznego mające znaczenie dla celów podatkowych, zważywszy na to, że przedsiębiorstwa, które potencjalnie mogłyby czerpać uzyskać korzyść określoną w art. 25 EBF, mogą z założenia interweniować na wielu różnych rynkach.
(37) Po drugie, przedmiotowy środek nie pozwala na określenie specyficznych cech przedsiębiorstw publicznych w zestawieniu z przedsiębiorstwami prywatnymi.
Przedsiębiorstwa prywatne i zagraniczne przedsiębiorstwa publiczne posiadające oddziały w Portugalii mogą również wdrażać programy reorganizacyjne.
Poza tym, ich akcjonariusze mogą podejmować decyzje o sprzedaży przedsiębiorstw, ale nie mogliby korzystać z omawianego systemu pomocy.
(38) Po trzecie, zaledwie jeden podsektor przedsiębiorstw publicznych jest objęty oddziaływaniem przedmiotowego środka, a mianowicie przedsiębiorstwa, które przechodzą procesy prywatyzacyjne lub reorganizacyjne, pod warunkiem uznania ich za takowe przez Ministra Finansów.
Przedmiotowy środek pociąga za sobą selektywność, nawet w odniesieniu do przedsiębiorstw sektora publicznego, również dlatego, że właściwy organ władzy ma możliwość podejmowania decyzji o charakterze uznaniowym.
(39) W świetle powyższego Komisja stwierdza, że art. 25 EBF przyznaje korzyść selektywną.
Selektywność przedmiotowego środka nie jest uzasadniona ani charakterem, ani ekonomią portugalskiego systemu podatkowego.
Wpływ na wymianę handlową i zakłócanie konkurencji
(40) Zezwalając na to, by przedsiębiorstwa publiczne przechodzące procesy prywatyzacyjne lub restrukturyzacyjne korzystały z obniżek podatków od swoich zysków kapitałowych, art. 25 EBF przyznaje im korzyść w zakresie działalności i wzmacnia ich pozycję w stosunku do innych przedsiębiorstw.
Dokonując przedmiotowej oceny, Komisja nie musi badać, czy pomoc wywiera rzeczywisty wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi lub czy konkurencja jest rzeczywiście zakłócana, lecz wystarczy, że zbada możliwość wywierania przez tę pomoc wpływu na wymianę handlową i zakłócania konkurencji [11].
Jeśli pomoc udzielana przez państwo członkowskie wzmacnia pozycję danego przedsiębiorstwa w stosunku do innych konkurujących z nim przedsiębiorstw w handlu wewnątrzwspólnotowym, należy uznać, że te ostatnie doznają uszczerbku na skutek przyznania tej pomocy [12].
(41) Ponadto, wszyscy zidentyfikowani beneficjenci opisywanego systemu działają w sektorach bankowym i ubezpieczeniowym, czyli sektorach otwartych na konkurencję wiele lat temu.
Postępująca liberalizacja przyczyniła się do wzrostu konkurencyjności, której efektem mógł być swobodny przepływ kapitału przewidziany w traktacie WE.
(42) Reperkusje związane z wymianą handlową pomiędzy państwami członkowskimi oraz wpływ przyznawanej pomocy w zakresie zakłócania konkurencji dają się szczególnie odczuć w tych sektorach działalności gospodarczej [13].
(43) Wobec powyższego omawiany system pomocy może wywierać wpływ na wymianę handlową i zakłócać konkurencję.
Wniosek
(44) Z powyższego wynika, że wyjątkowy system przewidziany w art. 25 EBF, który zwalnia z podatku dochodowego od osób prawnych zyski kapitałowe przedsiębiorstw publicznych pochodzące z operacji prywatyzacyjnych i restrukturyzacyjnych, stanowi system pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
V.2.
Uznanie systemu za pomoc niedozwoloną
(45) Portugalia zastosowała ten system pomocy bez uprzedniego zgłoszenia.
W związku z tym stosując art. 25 EBF, Portugalia naruszyła przepisy art. 88 ust. 3 traktatu.
V.3.
Zgodność systemu niedozwolonej pomocy ze wspólnym rynkiem
(46) Pomoc ta nie jest zgodna z art. 87 ust. 2.
Nie chodzi tu bowiem o pomoc o charakterze socjalnym udzielaną indywidualnym konsumentom, ani o naprawienie szkód spowodowanych przez klęskę żywiołową lub zdarzenia nadzwyczajne; nie jest to również pomoc przyznana gospodarce niektórych rejonów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec.
(47) Pomoc stosowana jest w taki sam sposób na całym terytorium kraju i nie może być z tego powodu uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) lub c), które dotyczą rozwoju określonych regionów.
(48) Komisja stoi na stanowisku, że przedmiotowa pomoc nie może być postrzegana jako wspierająca rozwój określonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c), ponieważ przepis ten wymaga, by pomoc "nie zmieniała warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem", który to warunek w niniejszym przypadku, zdaniem Komisji, nie został spełniony.
Pomoc ta nie spełnia także niektórych warunków określonych w wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację, obowiązującym w momencie udzielenia tej pomocy [14].
Nie dotyczy ona także jakiegokolwiek innego celu horyzontalnego wyznaczonego w zakresie wspólnego interesu.
Wreszcie, jej zastosowanie ograniczone do sektora finansowego nie zmienia wniosków płynących z oceny, konkretnie dlatego, że wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi oraz wpływ tej pomocy na bieżącą działalność w kontekście zakłócania konkurencji jest szczególnie odczuwalny w tym sektorze.
(49) Pomoc nie jest również zgodna z art. 87 ust. 3 lit. d) (pomoc przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego) ani e) (inne kategorie pomocy, jakie Rada może określić decyzją).
Portugalia nigdy nie powołała się na żadne z tych odstępstw.
(50) Ponadto pomoc nie jest również zgodna z art. 87 ust. 3 lit. b).
Omawiana pomoc nie może być uznana za "projekt stanowiący przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania", zważywszy na to, że będzie przynosić korzyści przedsiębiorstwom publicznym jednego państwa członkowskiego, a nie całej Wspólnocie, oraz że nie wspiera konkretnego, ściśle określonego projektu; nie ma również na celu "zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego", ponieważ nie wydaje się, by bez tej pomocy w gospodarce portugalskiej wystąpiły poważne zaburzenia.
(51) Biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności, z wyjątkiem oświadczeń o charakterze ogólnym, Portugalia nie powołała się na żadne z odstępstw wspomnianych w traktacie.
VI.
ZWROT POMOCY
(52) Na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, przy podejmowaniu negatywnych decyzji dotyczących niedozwolonej pomocy Komisja postanawia, że dane państwo członkowskie winno podjąć wszelkie możliwe działania w celu odzyskania środków przyznanych beneficjentowi w ramach udzielonej pomocy. Mimo tego Komisja nie powinna wymagać odzyskania środków przyznanych jako pomoc, jeśli byłoby to sprzeczne z ogólnymi przepisami prawa wspólnotowego.
(53) Komisja stoi na stanowisku, że w omawianym przypadku ogólne przepisy prawa wspólnotowego nie stoją na przeszkodzie zwrotowi pomocy.
(54) Władze portugalskie argumentują, że w każdym przypadku cztery transakcje, które zostały objęte systemem pomocy, byłyby zwolnione z podatku na podstawie systemu mającego zastosowanie do SGPS.
Poza tym trzy spośród czterech transakcji zostały już zatwierdzone na podstawie poprzednio obowiązującego systemu, zważywszy na fakt, że w tamtym okresie art. 25 EBF nie był jeszcze zatwierdzony.
Wobec powyższego władze portugalskie podtrzymują swoje stanowisko, że nie należy żądać zwrotu pomocy.
(55) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości [15] oraz komunikatem Komisji na temat bezpośredniego opodatkowania przedsiębiorstw [16], ocena przywrócenia poprzedniego stanu rzeczy winna nastąpić na etapie dokonywania zwrotu po to, by ustalić, czy istnieje alternatywne rozwiązanie podatkowe, które wobec braku możliwości zastosowania pomocy niedozwolonej i na mocy krajowych przepisów zgodnych z prawem wspólnotowym umożliwiłoby zainteresowanym przedsiębiorstwom uzyskanie podobnej korzyści.
(56) Kwota do odzyskania w celu przywrócenia poprzedniej sytuacji jest różnicą między: (i) sumą korzyści netto przyznanych przedsiębiorstwom publicznym lub przedsiębiorstwom przez nie kontrolowanym w konsekwencji zastosowania art. 25 EBF i (ii) "normalny" tryb podatkowy, który zostałby zastosowany, gdyby przedmiotowe operacje były przeprowadzone bez użycia środka pomocy.
W sprawie "Unicredito" [17], Trybunał Sprawiedliwości wskazuje, że nie byłoby właściwe ustalanie kwot przeznaczonych do zwrotu w świetle różnych operacji, które mogłyby być przeprowadzone przez przedsiębiorstwa, gdyby nie wybrały one takiego rodzaju operacji, który został objęty pomocą.
W tym kontekście Komisja nie musi brać pod uwagę rozwiązań, które teoretycznie mogłyby być zastosowane przez zainteresowane strony, takich jak na przykład możliwość przeprowadzenia tych operacji w inny sposób.
(57) Dlatego też, w celu dokonania oceny sytuacji, która zaistniałaby, gdyby przedmiotowe operacje zostały wykonane bez obniżki podatku, należy przeprowadzić analizę każdej transakcji, która została objęta zakresem art. 25 EBF.
W omawianym przypadku analiza ta może być przeprowadzona na podstawie informacji przedstawionych przez władze portugalskie, bez uszczerbku dla możliwości dokonania ponownej oceny każdej transakcji w oparciu o nowe informacje, które mogą się pojawić.
Dwie pierwsze transakcje
(58) Pierwsza transakcja wiąże się ze sprzedażą przez MC bankowi BSCH udziałów w CPP dnia 5 kwietnia 2000 r.
Druga transakcja dotyczy sprzedaży przez BPSM, kontrolowany przez CDG, udziałów w BTA, jak również udziałów w CPP bankowi BSCH dnia 7 kwietnia 2000 r.
(59) Zważywszy na to, że art. 25 EBF nie był jeszcze opublikowany w momencie, gdy planowano te transakcje, obie transakcje zostały zaplanowane i zatwierdzone przez zarząd CGD zgodnie z ustawodawstwem podatkowym mającym zastosowanie do SGPS.
W związku z tym utworzenie SGPS, jak również kolejne sprzedaże lub zamiany akcji, byłyby zwolnione z podatku na podstawie normalnego portugalskiego systemu podatkowego.
Władze portugalskie przekazały Komisji wszystkie dokumenty mające znaczenie dla sprawy.
(60) W przedmiotowych transakcjach wybór operatorów nie był zupełnie przypadkowy, jednak decyzje zostały już wcześniej zaplanowane i zatwierdzone przez zarządy właściwych grup.
Ponadto zostały spełnione warunki przeprowadzenia transakcji na podstawie ogólnego ustawodawstwa podatkowego mającego zastosowanie do SGPS.
Władze portugalskie potwierdziły, że nie było konieczności uzyskania zgody organów skarbowych na przeprowadzenie takich transakcji.
(61) Podsumowując, Komisja uważa, że w tych dwóch przypadkach nie ma konieczności przystępować do odzyskiwania pomocy.
W przypadku tych transakcji tych nie miała miejsca żadna korzyść w wyniku zastosowania art. 25 EBF, ponieważ w braku tego artykułu i ze względu na cechy przeprowadzonej operacji MC i BPSM zostałyby zwolnione z podatku w ramach systemu zwolnień mających zastosowanie do SGPS, który jest trybem normalnym zgodnym z przepisami prawa krajowego.
Trzecia transakcja
(62) Trzecia transakcja dotyczy zamiany akcji pomiędzy MC i BCP, jak to zostało wyjaśnione wcześniej.
(63) Tym samym zyski kapitałowe zrealizowane przez MC z tytułu zamiany większości kapitału BPSM na akcje reprezentujące około 10 % kapitału zakładowego BCP podlegałyby "szczególnemu systemowi mającemu zastosowanie do połączeń, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów" przewidzianemu w art. 67-72 Kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych.
Artykuły te stosują dyrektywę 90/434/EWG [18], która nie pozostawia państwom członkowskim innej możliwości, niż zwolnienie operacji z podatku.
(64) Pewne jest, że decyzją z dnia 14 listopada 2000 r.
Minister Finansów postanowił zastosować do tej transakcji art. 25 EBF.
Jednakże w tym przypadku zastosowanie art. 25 EBF nie przyniosło żadnej korzyści, ponieważ zwolnienie, udzielone na mocy dyrektywy wspólnotowej transponowanej przepisami art. 71 ust. 1 Kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych, wchodzi w zakres normalnego systemu podatkowego, który w przypadku braku pomocy niedozwolonej i w oparciu o przepisy krajowe zgodne z prawem wspólnotowym miałby zastosowanie do faktycznie przeprowadzonej operacji.
Wobec tego również w tym wypadku nie ma podstaw do żądania zwrotu pomocy.
Czwarta transakcja
(65) Czwarta i ostatnia transakcja dotyczy zysków kapitałowych ze sprzedaży udziałów CGD w brazylijskim banku ITAÚ, S.A., która miała miejsce w latach 2000-2003.
W przeciwieństwie do pozostałych trzech operacji, ta ostatnia nie ma związku z porozumieniami zawartymi między "Grupo Champalimaud" a BSCH.
(66) Faktyczna sprzedaż nastąpiła w drodze różnych następujących po sobie transakcji w latach 2000-2003.
Chociaż władze portugalskie argumentują, że ta transakcja mogła zostać przeprowadzona za pośrednictwem jednego z SGPS, w rzeczywistości ta forma jej realizacji w celu uzyskania rozwiązania podatkowego korzystniejszego niż ogólny system, nie była faktycznie planowana.
Wobec powyższego, biorąc pod uwagę sprawę Unicredito, Komisja uznaje, że w omawianym przypadku zastosowanie zwolnienia podatkowego na rzecz SGPS oznaczałoby rekonstrukcję zdarzeń z przeszłości na podstawie elementów hipotetycznych.
Władze portugalskie nie dostarczyły wystarczającej informacji szczegółowych odnoszących się do poszczególnych etapów operacji, które oznaczałyby możliwość uzyskania neutralności podatkową nawet wówczas, gdy art. 25 EBF nie zostałby zastosowany.
(67) W świetle powyższego władze portugalskie nie wykazały na obecnym etapie, że kwota do naliczenia przy zastosowaniu do otrzymanych zysków kapitałowych (357,4 milionów EUR) rzeczywistej stawki podatkowej, powiększona o odsetki, nie powinna zostać odzyskana.
VII.
WNIOSKI
(68) Komisja stoi na stanowisku, że stosując art. 25 EBF, Portugalia naruszyła art. 88 ust. 3 traktatu WE.
Ten system pomocy jest niezgodny ze wspólnym rynkiem i winien zostać uchylony, zgodnie z zobowiązaniami przyjętymi przez władze portugalskie.
(69) Niniejsza decyzja odnosi się do systemu jako takiego i powinna zostać bezzwłocznie wykonana, łącznie ze zwrotem pomocy przyznanej w ramach systemu.
Jednakże decyzja pozostaje bez uszczerbku dla możliwości uznania w szczególnych przypadkach całości lub części przyznanej pomocy za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(70) Władze portugalskie wykazały, że w przypadku trzech pierwszych transakcji nie ma konieczności żądania zwrotu pomocy.
Wobec powyższego, na podstawie informacji przedstawionych przez władze portugalskie, bez uszczerbku dla możliwości dokonania ponownej oceny każdej z tych transakcji na podstawie nowych informacji, które mogą się pojawić, jedynie pomoc odnosząca się do zysków kapitałowych pochodzących z transakcji sprzedaży udziałów CGD w brazylijskim banku ITAÚ, S.A. winna podlegać zwrotowi,
PRZYJĘŁA NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
System pomocy państwa ustanowiony przez Portugalię w oparciu o art. 25 EBF jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Portugalia winna uchylić system pomocy wspomniany w art. 1.
Artykuł 3
1.
Portugalia powinna podjąć niezbędne środki w celu odzyskania od beneficjentów pomocy wymienionej w art. 1, która została im przyznana w sposób niedozwolony.
2.
Zwrot powinien nastąpić bezzwłocznie i zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym, pod warunkiem że dopuszcza ono bezzwłocznie i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
3.
Pomoc, która podlega zwrotowi, obejmuje należne odsetki naliczane od dnia, w którym pomoc została przekazana do dyspozycji beneficjenta, do dnia zwrotu.
4.
Odsetki nalicza się na podstawie stawki referencyjnej używanej do wyliczania ekwiwalentu dotacji w ramach pomocy regionalnej.
Artykuł 4
Portugalia informuje Komisję w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty zgłoszenia niniejszej decyzji, o działaniach podjętych w celu jej wykonania, wykorzystując do tego celu kwestionariusz zamieszczony w Załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 31 października 2006 r.
zmieniająca decyzję 2004/4/WE upoważniającą państwa członkowskie do tymczasowego podejmowania środków nadzwyczajnych przeciwko rozprzestrzenianiu się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith w odniesieniu do Egiptu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5109)
(2006/749/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 2004/4/WE [2] wprowadzanie do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L. pochodzących z Egiptu jest z zasady zakazane.
Jednakże w sezonie przywozowym 2005/2006 zezwala się na wprowadzanie do Wspólnoty tych bulw z "obszarów wolnych od szkodników" pod określonymi warunkami.
(2) W sezonie przywozowym 2005/2006 odnotowano niewielką liczbę przypadków wykrycia Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith.
(3) Egipt przedstawił sprawozdanie na temat przyczyn stwierdzonych przypadków.
W sprawozdaniu tym są szczegółowo opisane surowsze środki, które zostały podjęte przez Egipt w odniesieniu do obszarów wolnych od szkodników i eksporterów zaangażowanych we wspomniane przypadki.
Niektóre obszary zostały usunięte z wykazu obszarów wolnych od szkodników w sezonie przywozowym 2006/2007.
Dwóch zaangażowanych we wspomniane przypadki eksporterów dostało oficjalne ostrzeżenie, a jednemu eksporterowi zakazano wywozu w sezonie 2006/2007.
(4) W świetle informacji dostarczonej przez Egipt Komisja ustaliła, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith wraz z wprowadzeniem do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L. z obszarów wolnych od szkodników w Egipcie, pod warunkiem że zostaną spełnione szczególne warunki.
(5) W związku z tym należy zezwolić na wprowadzenie do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L., pochodzących z obszarów wolnych od szkodników w Egipcie, dla sezonu przywozowego 2006/2007.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/4/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/4/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 "2005/2006" zastępuje się "2006/2007";
b) w ust. 2 "sezonie przywozowym 2005/2006" zastępuje się "sezonie przywozowym, o którym mowa w ust. 1";
2) w art. 3 "sezonu przywozowego 2005/2006" zastępuje się "sezonu przywozowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2";
3) w art. 4 datę " 30 sierpnia 2006 r." zastępuje się datą " 31 sierpnia 2007 r.";
4) w art. 7 datę " 30 września 2006 r." zastępuje się datą " 30 września 2007 r.";
5) w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 lit. b) ppkt iii) "2005/2006" zastępuje się "2006/2007";
b) w pkt 1 lit. b) ppkt iii) tiret drugie datę " 1 stycznia 2006 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2007 r.";
c) w pkt 1 lit. b) ppkt xii) datę " 1 stycznia 2006 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2007 r.",
d) w ust. 5 akapit drugi "sezonu przywozowego 2005/2006" zastępuje się "sezonu przywozowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 października 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/359/WE w odniesieniu do portów rozładunku kłód dębowych (Quercus L.) z korą, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5142)
(2006/750/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/29/WE kłody dębowe (Quercus L.) z korą, pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, zasadniczo nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty z powodu ryzyka wprowadzenia Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt, powodującego usychanie dębu.
(2) Decyzja Komisji 2005/359/WE z dnia 29 kwietnia 2005 r. ustanawiająca odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do kłód dębowych (Quercus L.) z korą pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki [2] zezwala na przywóz takich kłód pochodzących ze Stanów Zjednoczonych pod pewnymi warunkami.
(3) Artykuł 3 ust. 1 decyzji 2005/359/WE zezwala na rozładunek tylko w portach wymienionych w załączniku II do tej decyzji. Stosowne jest dodanie do listy portów w załączniku II portów Ryga i Koper, zgodnie z wnioskiem odpowiednio Łotwy i Słowenii, oraz skreślenie portu Lauterborg, zgodnie z wnioskiem Francji, po konsultacji z innymi państwami członkowskimi, jak określono w art. 3 ust. 2 wyżej wymienionej decyzji.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 2005/359/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2006 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2000/147/WE wykonującą dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5063)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/751/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/147/WE [2] ustanowiła system klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia.
(2) Przegląd niektórych rodzin wyrobów wykazał, iż należy ustanowić oddzielne klasy odporności na działanie ognia dla kabli elektrycznych.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2000/147/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2000/147/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 listopada 2006 r.
ustanawiająca lokalizację Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) w fazie jego rozwoju
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5161)
(Jedynie teksty w językach angielskim, czeskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim oraz włoskim są autentyczne)
(2006/752/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ustalenie lokalizacji systemu centralnego i rezerwowego systemu centralnego jest nieodzowne dla rozwoju VIS i jego sieci łączności.
(2) Zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 20 lutego 2004 r. dotyczącymi rozwoju Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) system ten powinien mieć scentralizowaną architekturę i wspólną platformę techniczną z SIS II oraz powinien on znajdować się w tym samym miejscu co system centralny SIS II.
(3) Według konkluzji Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen centralna jednostka SIS II powinna być zlokalizowana w Strasburgu, a system zabezpieczenia ciągłości działań w Salzburgu.
(4) Komisja powinna poczynić odpowiednie ustalenia z państwami członkowskimi, na terenie których znajduje się system centralny i rezerwowy system centralny VIS w fazie ich rozwoju.
Ustalenia te powinny w szczególności określać stosunki pomiędzy różnymi stronami, dostęp właściwych organów i personelu do lokalizacji oraz lokalne wsparcie zapewnione przez państwa członkowskie.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza ustanawianych w przyszłości instrumentów prawnych regulujących tworzenie, funkcjonowanie, eksploatację i lokalizację VIS.
(6) Zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [2], Zjednoczone Królestwo nie uczestniczyło w przyjęciu decyzji 2004/512/WE i nie jest nią związane, ani nie podlega jej stosowaniu, ponieważ stanowi ona rozwinięcie dorobku Schengen.
Niniejsza decyzja Komisji nie jest zatem skierowana do Zjednoczonego Królestwa.
(7) Zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [3], Irlandia nie uczestniczyła w przyjęciu decyzji 2004/512/WE i nie jest nią związana, ani nie podlega jej stosowaniu, ponieważ stanowi ona rozwinięcie dorobku Schengen.
Niniejsza decyzja Komisji nie jest zatem skierowana do Irlandii.
(8) Zgodnie z art. 5 protokołu w sprawie stanowiska Danii stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dnia 13 sierpnia 2004 r. Dania postanowiła wdrożyć decyzję 2004/512/WE do prawa duńskiego.
Decyzja 2004/512/WE jest zatem wiążąca dla Danii w świetle prawa międzynarodowego.
(9) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej oraz Republikę Islandii i Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], które mieszczą się w obszarze określonym w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5].
(10) W odniesieniu do Szwajcarii decyzja 2004/512/WE stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską, dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w obszar, o którym mowa w art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE [6] w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy.
(11) Niniejsza decyzja stanowi dokument oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu utworzonego na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2424/2001 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W fazie rozwoju systemu centralna jednostka VIS zlokalizowana będzie w Strasburgu (Francja).
2.
W fazie rozwoju systemu centralna jednostka rezerwowa zlokalizowana będzie w Sankt Johann w Pongau (Austria). Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 3 listopada 2006 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu zapisywalnych dysków kompaktowych (CD+/-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hongkongu i z Malezji
(2006/753/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), a w szczególności jego art. 9,
Po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Wszczęcie postępowania
(1) Wszczęcie postępowania antydumpingowego w sprawie przywozu zapisywalnych dysków kompaktowych (CD-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL"), Hongkongu i z Malezji zostało ogłoszone dnia 6 sierpnia 2005 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania").
(2) Wszczęcie postępowania nastąpiło po złożeniu dnia 24 czerwca 2005 r. skargi przez CECMA – Europejski Komitet Producentów Płyt CD-R i DVD+/-R ("skarżący") w imieniu producentów reprezentujących znaczną większość, w tym przypadku ponad 60 % ogólnej produkcji wspólnotowej zapisywalnych dysków kompaktowych.
1.2.
Strony objęte postępowaniem
(3) Komisja oficjalnie powiadomiła stronę skarżącą, pozostałych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, dostawców i użytkowników, a także zainteresowane zrzeszenia użytkowników oraz przedstawicieli ChRL o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony miały możliwość pisemnego przedstawienia swoich opinii i wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Skarżący producenci, inni współpracujący producenci wspólnotowi, producenci eksportujący, importerzy, dostawcy, użytkownicy i stowarzyszenia użytkowników przedstawili swoje opinie.
Przesłuchano wszystkie zainteresowane strony, które o to wnioskowały i wykazały, że istnieją szczególne powody, dla których powinny być wysłuchane.
(5) Celem umożliwienia producentom eksportującym z ChRL złożenia wniosku o traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej ("MET") lub indywidualnego traktowania ("IT"), gdyby zdecydowały się o to wnioskować, Komisja przesłała formularze MET i IT do tych przedsiębiorstw chińskich, o których wiadomo było, iż są tym zainteresowane.
(6) 13 grup producentów eksportujących ("producenci eksportujący") zwróciło się z wnioskiem o przyznanie statusu MET, stosownie do art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, bądź o przyznanie statusu IT stosownie do art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego na wypadek, gdyby dochodzenie wykazało, iż nie spełniają warunków dla przyznania statusu MET.
(7) Biorąc pod uwagę dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL i w Hongkongu, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w celu ustalenia istnienia dumpingu przewidziano zastosowanie metody kontroli wyrywkowej, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności dokonania kontroli wyrywkowej oraz – o ile konieczność taka zostanie stwierdzona – umożliwić dobór próby, wszyscy producenci eksportujący zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie – zgodnie ze specyfikacją zawartą w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania – podstawowych informacji na temat ich działań mających związek z przedmiotowym produktem w trakcie okresu objętego postępowania (od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.).
(8) Po zbadaniu przedłożonych informacji, które wskazywały na chęć współpracy oraz wziąwszy pod uwagę dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL i w Hongkongu, została podjęta decyzja o konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej.
(9) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron i do wszystkich przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminach ustalonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedzi od wszystkich skarżących producentów, jednego innego producenta wspólnotowego, ośmiu importerów niepowiązanych, jednego dystrybutora i siedmiu przedsiębiorstw handlu detalicznego (z których jedno jest równocześnie przedsiębiorstwem obrotu hurtowego i detalicznego), sześciu producentów eksportujących w ChRL, sześciu producentów eksportujących w Hongkongu, czterech producentów eksportujących w Malezji, dwóch przedsiębiorstw handlowych powiązanych z chińskimi producentami eksportującymi oraz od jednego przedsiębiorstwa handlowego powiązanego z malezyjskim producentem eksportującym zlokalizowanym na Tajwanie, jednego handlowca powiązanego z producentami eksportującymi w Hongkongu, dwunastu importerów powiązanych z chińskimi lub malezyjskim producentami eksportującymi a zlokalizowanymi w obrębie Wspólnoty.
(10) Komisja dążyła do uzyskania i zweryfikowania wszystkich informacji uznanych za niezbędne do ostatecznego ustalenia istnienia dumpingu, szkody i interesu wspólnotowego oraz dokonała weryfikacji w siedzibie następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi:
- Computer Support Italcard s.r.l.
(Mediolan, Włochy)
- Global Digital Disk GmbH & Co KG (Drezno, Niemcy)
- Manufacturing Advanced Media S.A.
(Mulhouse, Francja)
- Sony DADC AG (Salzburg, Austria)
- TDK Recording Media Europe SA (Luksemburg)
b) producenci eksportujący w ChRL:
- Fortune (Jiangsu) Multimedia Co., Ltd, Nantong
- Prodisc Technology. Inc. ("Prodisc China"), Ningbo
c) producenci eksportujący w Hongkongu:
- Audio Distributor’s/Artsome Ltd.
- Lead Data Inc.
- Mediastar Technology Ltd.
- MDA Technology Ltd.
d) producenci eksportujący w Malezji:
- Daxon Technologies Sdn Bhd, Kuala Lumpur,
- Digital Data Technologies Sdn Bhd., Kuala Lumpur
- Dragon Optical Media Technologies Sdn Bhd.
Kuala Lumpur
- Memory Tech Sdn Bhd., Kuala Lumpur
e) przedsiębiorstwa handlowe powiązane:
- Daxon BenQ Inc.
(Tajwan)
- Prodisc Technology Inc.
(Tajpej, Tajwan)
- Artsome Investment Ltd.
(Hongkong)
f) importerzy i dystrybutorzy niepowiązani:
- Emtec International S.p.a.
(Paryż, Francja)
- Ingram Micro Distribution GmbH (Monachium, Niemcy)
- Intenso GmbH (Vechta, Niemcy)
- Maxell Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
- Philips Recordable Media (Wiesbaden, Niemcy)
- Sony France S.A.
(Paryż, Francja)
- Verbatim Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
g) dystrybutor powiązany
- SK Kassetten GmbH & Co KG (Neuenrade, Niemcy)
h) przedsiębiorstwo hurtowo-detaliczne:
- Metro Group Buying GmbH (Düsseldorf, Niemcy)
i) przedsiębiorstwa handlu detalicznego:
- Carrefour Marchandises Internationales (Paryż, Francja)
- El Corte Inglés S.A.
(Madryt, Hiszpania)
- FNAC S.A.
(Paryż, Francja)
j) inne zainteresowane strony:
- Philips Intellectual Property & Standards, Eindhoven, Holandia
(11) W świetle potrzeby ustalenia normalnej wartości dla producentów eksportujących w ChRL, którym nie można przyznać statusu MET, weryfikację w celu ustalenia normalnej wartości w oparciu o dane pochodzące z kraju analogicznego, przeprowadzono na terenie producenta w Japonii wymienionego poniżej:
- Taiyo Yuden, Inc. (Takasaki, Japonia)
1.3.
Kontrola wyrywkowa
(12) W odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL i w Hongkongu, Komisja dokonała, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, wyboru próby w oparciu o największą reprezentatywną wielkość wywozu do Wspólnoty, którą można odpowiednio zbadać w dostępnym terminie.
(13) Próba wybrana dla chińskich producentów eksportujących składała się z czterech chińskich producentów eksportujących, reprezentujących około 85 % wielkości wywozu stron współpracujących z ChRL do Wspólnoty.
Dodatkowo, dwóch eksporterów wpisano na listę rezerwową.
(14) Próba wybrana dla producentów eksportujących z Hongkongu również składała się z czterech przedsiębiorstw, reprezentujących ponad 90 % wielkości wywozu do Wspólnoty ze strony współpracujących eksporterów/producentów z Hongkongu.
Dodatkowo, dwa przedsiębiorstwa zostały wpisane na listę rezerwową.
(15) Komisja otrzymała odpowiedzi od wybranych do próby eksporterów w Chinach i w Hongkongu oraz od przedsiębiorstw wpisanych na listę rezerwową.
(16) Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja skonsultowała się w sprawie przedsiębiorstw wybranych do przeprowadzenia próby z władzami Chin i Hongkongu, a władze te nie wniosły żadnego sprzeciwu.
1.4.
Okres objęty dochodzeniem
(17) Dochodzenie w sprawie istnienia dumpingu i szkody obejmowało okres od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Badanie trendów niezbędnych dla oceny szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2002 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("okres badany").
1.5.
Środki tymczasowe
(18) Przypomina się, że uwzględniając potrzebę dalszego zbadania niektórych aspektów szkody, związku przyczynowo-skutkowego oraz interesu wspólnotowego, w bieżącym dochodzeniu nie nałożono żadnych tymczasowych środków zapobiegawczych.
Wszystkie strony zostały poinformowane o wstępnych wnioskach, faktach i względach, w oparciu o które podjęto decyzję o nienakładaniu środków tymczasowych.
Wszystkim stronom udzielono czasu, w którym mogły przedstawić komentarze.
(19) Niektóre z zainteresowanych stron przedstawiły pisemnie swoje stanowiska.
Stronom, które wnioskowały o przesłuchanie, umożliwiono ich przesłuchanie i złożenie ustnych wyjaśnień.
Komisja nadal poszukiwała i weryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do sformułowania ostatecznych wniosków.
1.6.
Środki zaradcze obwiązujące w odniesieniu do przywozu zapisywalnych dysków kompaktowych z pozostałych państw
(20) Ostateczne cła antydumpingowe na przywóz z Tajwanu zapisywalnych dysków kompaktowych zostały nałożone dnia 19 czerwca 2002 r.
[3] Zakres takich ceł wahał się od 17,7 % do 38,5 %.
(21) Ponadto, na przywóz z Indii zapisywalnych dysków kompaktowych nałożono dnia 6 czerwca 2003 r. ostateczne cło wyrównawcze [4].
Wyniosło ono 7,3 %.
1.7.
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
1.7.1.
Produkt objęty postępowaniem
(22) Produkt objęty postępowaniem to zapisywalne dyski kompaktowe (CD-R) pochodzące z ChRL, Hongkongu i z Malezji, które zostały zgłoszone w ramach kodów CN ex85239000.
W związku ze zmianami w nomenklaturze scalonej oraz w związku z tym, że nie istnieją jakiekolwiek CD/R o pojemności zapisu przewyższającej 900 megabajtów, począwszy od 2006 r. produkt objęty postępowaniem jest objęty kodem CN ex85239010.
(23) Produktem, którego dotyczy postępowanie jest płyta poliwęglanowa pokryta warstwą barwnika, warstwą z materiału odblaskowego oraz warstwą ochronną.
Pomimo, że zapisywanie na takich płytach może się odbywać w kilku krokach, to zapisana informacja nie może zostać skasowana.
Płyta stanowi optyczny środek gromadzenia danych cyfrowych lub dźwięku.
(24) Zapisywalne dyski kompaktowe (CD-R) rozróżniamy według typu gromadzonych danych (zapisywalne dyski kompaktowe danych lub do jednorazowego nagrywania muzyki), pojemności pamięci, warstwy odbijającej wykonanej z metalu oraz tego, czy płyty te są, bądź nie są zadrukowane.
Dochodzenie wykazało, że wszystkie rodzaje zapisywalnych dysków kompaktowych posiadają te same podstawowe cechy fizyczne i właściwości techniczne oraz są stosowane w tych samych celach.
Z powyższych przyczyn uznaje się, że stanowią one jeden produkt.
1.7.2.
Produkt podobny
(25) Nie znaleziono różnic pomiędzy produktem objętym postępowaniem a zapisywalnymi dyskami kompaktowymi produkowanymi i sprzedawanymi na rynku krajowym w ChRL, Hongkongu, Malezji i w Japonii, która posłużyła w postępowaniu jako kraj analogiczny, jak również pomiędzy zapisywalnymi dyskami kompaktowymi produkowanymi i sprzedawanymi we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy.
Stwierdzono, że wszystkie one posiadają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne oraz zastosowanie.
(26) Dlatego też uznano, że wszystkie rodzaje zapisywalnych dysków kompaktowych stanowią jeden produkt i zostały uznane za produkt podobny w znaczeniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
2.
DUMPING
(27) Dochodzenie ustaliło istnienie poziomu dumpingu wyższego niż de minimis dla każdego z eksporterów/producentów z państw, których dotyczy postępowanie.
Jednakże, w świetle wniosków przedstawionych poniżej, nie zachodzi konieczność szczegółowego przedstawienia wyników dochodzenia.
3.
SZKODA
3.1.
Produkcja wspólnotowa
(28) W świetle definicji przemysłu wspólnotowego, w myśl art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, w celu objęcia definicją przy wszczęciu dochodzenia, została włączona produkcja wymienionych poniżej producentów wspólnotowych:
- Pięciu wspólnotowych producentów skarżących:
- CDA Datenträger Albrechts GmbH ("CDA")
- Computer Support Italcard s.r.l. ("CSI")
- Global Digital Disc GmbH & Co KG ("GDD")
- Manufacturing Advanced Media S.A. ("MAM-E")
- TDK Recording Media Europe S.A. ("TDK")
- Dwóch innych producentów wspólnotowych w pełni współpracujących podczas dochodzenia i wspierających postępowanie:
- BOC SA
- Sony DADC Austria AG ("Sony DADC")
- Trzynastu innych producentów, zgodnie z listą podaną w treści skargi, do których wysłano kwestionariusze, lecz z których żaden nie udzielił odpowiedzi.
3.1.1.
Wyłączenie producentów wspólnotowych z definicji produkcji wspólnotowej ze względu na znaczne wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem w trakcie lub po zakończeniu OD
3.1.1.1.
Przedsiębiorstwo A
(29) Z odpowiedzi przedsiębiorstwa A na pytania zawarte w kwestionariuszu wynika, że, oprócz własnej produkcji wspólnotowej, przedsiębiorstwo A dokonywało przywozu produktu objętego postępowaniem z państw, których dotyczy postępowanie.
Część przywozu omawianego produktu, sprzedana na rynku wspólnotowym znacząco przewyższyła wielkości produktu podobnego wyprodukowanego i sprzedanego wewnątrz Wspólnoty.
(30) Następnie rozważono czy, pomimo znaczącej wielkości przywozu, ośrodek interesów przedsiębiorstwa A wciąż pozostawał w obrębie Wspólnoty i/lub czy ilości przywożonych do Wspólnoty produktów mogły mieć charakter przejściowy.
(31) Okazało się, że przywóz dokonywany przez przedsiębiorstwo A nie miał charakteru przejściowego, lecz opierał się raczej na decyzji strategicznej o zaopatrywaniu się w produkt u producentów typu ODM (Original Design Manufacturers), którymi są przedsiębiorstwa projektujące i wytwarzające produkty sprzedawane następnie pod innymi markami handlowymi.
W związku z powyższym nie można było uznać, że ośrodek interesów przedsiębiorstwa A w odniesieniu do produkcji zapisywalnych dysków kompaktowych wciąż pozostawał na terenie Wspólnoty, gdyż wydawało się prawdopodobne, że przedsiębiorstwo A będzie nadal dokonywać przywozu znacznych ilości produktu z państw, których dotyczy postępowanie w celu sprzedaży na rynku wspólnotowym.
Odkryto także, że w trakcie OD sprzedaż przedsiębiorstwa A na rynku wspólnotowym w przeważającym stopniu składała się zapisywalnych dysków kompaktowych pochodzących z przywozu.
Taka sytuacja stawia przedsiębiorstwo A bardziej w roli importera niż producenta.
Zwrócono również uwagę na fakt, że główna siedziba przedsiębiorstwa A oraz jego główny ośrodek badań i rozwoju dla zapisywalnych dysków kompaktowych są usytuowane poza obrębem Wspólnoty.
(32) Ustalono więc, że przedsiębiorstwo A nie powinno być włączone w zakres definicji przemysłu wspólnotowego, a jego produkcja powinna zostać wyłączona z definicji produkcji wspólnotowej.
(33) Ponadto, w międzyczasie przedsiębiorstwo A wycofało swoje poparcie dla skargi i podjęło decyzję o sprzeciwie wobec środków antydumpingowych nałożonych na przywóz z państw, których dotyczy postępowanie, co potwierdza powyższą ocenę o przesunięciu położenia ośrodka interesów przedsiębiorstwa A.
3.1.1.2.
Przedsiębiorstwo B
(34) Z odpowiedzi udzielonych przez przedsiębiorstwo B na pytania zawarte w kwestionariuszu wynika, że oprócz produkcji na terenie Wspólnoty przedsiębiorstwo B w okresie objętym dochodzeniem dokonywało przywozu produktu objętego postępowaniem.
Jednakże w trakcie OD przywóz ten spadł poniżej poziomu 1 % całkowitej sprzedaży przedsiębiorstwa, wobec czego został uznany za nieistotny.
(35) Komisja otrzymała także odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu od innego przedsiębiorstwa ("B-Rel"), które, jak się okazało ma tę samą spółkę matkę ("spółka B-corporation") co przedsiębiorstwo B. Przedsiębiorstwo B-Rel i przedsiębiorstwo B zostały zatem uznane za podmioty powiązane w znaczeniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(36) Będąc dystrybutorem spółki B-corporation dla zapisywalnych dysków kompaktowych na rynku detalicznym w obrębie Wspólnoty, spółka B-Rel zakupiła od przedsiębiorstwa B wszystkie zapisywalne dyski kompaktowe przeznaczone na detaliczny rynek wspólnotowy. Dodatkowo, spółka B-Rel dokonywała również przywozu znacznych ilości produktu z państw trzecich, w tym z państw, których dotyczy postępowanie.
(37) Porównując wielkość sprzedaży zrealizowanej przez spółkę B-Rel w zakresie zapisywalnych dysków kompaktowych pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie, z płytami wyprodukowanymi przez przedsiębiorstwo B (które następnie były sprzedawane przez przedsiębiorstwo B klientom korporacyjnym albo za pośrednictwem przedsiębiorstwa B do sieci detalicznych), okazało się, że ilość importowanego produktu sprzedanego na rynku wspólnotowym znacznie przewyższyła ilości produktu podobnego wyprodukowanego i sprzedanego w obrębie Wspólnoty.
(38) Następnie rozważano czy pomimo znaczącej wielkości przywozu ośrodek interesów spółki B-corporation pozostawał wciąż w obrębie Wspólnoty i/lub czy ilości przywożonych do Wspólnoty produktów mogły mieć charakter przejściowy.
(39) Wyniki dochodzenia wskazują, że przywozu tego nie można uznać za dokonywany jedynie przejściowo (jako, że wielkość własnej produkcji zapisywalnych dysków kompaktowych nie wzrosłaby znacznie w przewidywalnej przyszłości, nawet przy uwzględnieniu ewentualnego zwiększenia zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa B).
A zatem, wynika z tego prawdopodobieństwo, że przedsiębiorstwo B nadal kontynuowałoby zaopatrywanie znacznej części swojej wielkości sprzedaży na rynek wspólnotowy przywozem z państw, których dotyczy postępowanie.
Zwrócono również uwagę na fakt, że siedziba główna spółki B-corporation oraz jej główny ośrodek badań i rozwoju dla zapisywalnych dysków kompaktowych są usytuowane poza obrębem Wspólnoty.
A zatem, nie można było wyciągnąć wniosku, że ośrodek interesów spółki B-corporation w odniesieniu do produkcji zapisywalnych dysków kompaktowych znajduje się wewnątrz Wspólnoty.
(40) Ustalono więc, że przedsiębiorstwo B nie powinno być włączone w zakres definicji przemysłu wspólnotowego, a jego produkcja powinna zostać wyłączona z definicji produkcji wspólnotowej.
3.1.1.3.
Przedsiębiorstwo C
(41) Komisja otrzymała kwestionariusze z odpowiedziami na pytania od producenta wspólnotowego, przedsiębiorstwa C oraz od spółki C-Rel, dystrybutora zapisywalnych dysków kompaktowych usytuowanego w Niemczech.
Okazało się, że przedsiębiorstwo C i spółka C-Rel są podmiotami powiązanymi w znaczeniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, gdyż posiadają tego samego właściciela.
(42) Podczas okresu dochodzeniowego, przedsiębiorstwo C-Rel zajmowało się dystrybucją zapisywalnych dysków kompaktowych produkowanych przez przedsiębiorstwo C. Jednakże, po zakończeniu okresu dochodzeniowego, tj. okresu od lipca 2005 r., na podstawie dodatkowych informacji, o które zwrócono się do wszystkich producentów wspólnotowych, dotyczących okresu od lipca 2005 r. do lutego 2006 r., okazało się, że spółka C-Rel rozpoczęła przywóz znacznych (na poziomie odpowiadającym wielkości produkcji przedsiębiorstwa C w trakcie OD) ilości zapisywalnych dysków kompaktowych z krajów trzecich, w tym znacznych ilości z państw, których dotyczy postępowanie.
(43) Aby zweryfikować, czy wielkość takiego przywozu miała charakter przejściowy, Komisja przesłała dodatkową prośbę o informacje uzupełniające, tym razem dotyczące okresu od marca 2006 r. do maja 2006 r.
Na tej podstawie, jako, że przywóz znacznych ilości produktu był kontynuowany, należało przyjąć, że wielkość przywozu nie miała charakteru przejściowego, a raczej charakter decyzji strategicznej o zaopatrywaniu przyszłej sprzedaży w znacznej mierze z przywozu omawianego produktu.
(44) Zgodnie za przedstawionymi powyżej zasadami oraz ich zastosowaniem odpowiednio do przedsiębiorstw A i B oraz biorąc pod uwagę fakt, że spółka C-Rel/przedsiębiorstwo C będą w przyszłości zabezpieczone przed wszelkimi skutkami dumpingowego przywozu, uznano, że Przedsiębiorstwo C nie powinno być włączone w zakres definicji przemysłu wspólnotowego.
3.1.2.
Wyłączenie producentów wspólnotowych z zakresu definicji produkcji wspólnotowej z przyczyny zaprzestania produkowania w okresie lub po zakończeniu OD
3.1.2.1.
Przedsiębiorstwo D
(45) Po zakończeniu OD, skarżący producent wspólnotowy, przedsiębiorstwo D, złożyło wniosek o likwidację.
Kilka stron argumentowało, że stosownie do praktyki wspólnotowej, przedsiębiorstwo D powinno być wyłączone z zakresu definicji produkcji wspólnotowej.
(46) W styczniu 2006 r. likwidator ogłosił zamiar sprzedaży wszystkich aktywów przedsiębiorstwa D, wraz z jego liniami produkcyjnymi.
Strona skarżąca poinformowała wówczas Komisję, że filia przedsiębiorstwa D, skarżący producent wspólnotowy, spółka E, nabędzie linie produkcyjne swojej spółki matki, zainstaluje na nowo na swoim terenie i będzie je wykorzystywać do ciągłej produkcji zapisywalnych dysków kompaktowych. W tym celu, spółka E miałaby zostać dokapitalizowana i sprzedana stronie z zewnątrz.
(47) A zatem w terminie sporządzania sprawozdania okresowego nie można było wywnioskować, że przedsiębiorstwo D powinno być wyłączone z zakresu definicji produkcji wspólnotowej, gdyż linie produkcyjne rzekomo miały być ponownie zainstalowane i wykorzystywane na terenie jego wspólnotowej filii, a mianowicie spółki E.
(48) Jednakże na podstawie informacji uzupełniających, o jakie poproszono producentów wspólnotowych, dotyczących okresu od lipca 2005 r. do maja 2006 r. (czyli po upływie OD), takie informacje uzupełniające wykazały, że linie produkcyjne faktycznie nie zostały ponownie zainstalowane, gdyż zarówno produkcja, jak i wydajność pozostawały wciąż na poziomie z okresu przed nabyciem linii produkcyjnych.
Ponadto, służbom Komisji nie przedstawiono jakiegokolwiek aktualnego biznesplanu, który demonstrowałby, że linie produkcyjne przedsiębiorstwa D były instalowane na terenie spółki E.
(49) Praktyką wspólnotową jest, że producenci, którzy definitywnie zaprzestali swej produkcji w trakcie lub po upływie OD nie powinni być włączeni w zakres definicji przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego.
W konsekwencji, produkcja przedsiębiorstwa D powinna zostać wyłączona z zakresu definicji produkcji wspólnotowej, gdyż linie produkcyjne przedsiębiorstwa D zostały definitywnie zamknięte po upływie OD i nie wykazano, aby przedmiotowe linie produkcyjne były ponownie użytkowane.
3.1.2.2.
CDA oraz BOC SA
(50) Po publikacji zawiadomienia o wszczęciu postępowania, dwa kolejne przedsiębiorstwa, CDA oraz BOC SA, poinformowały Komisję, że na najbliższy czas zaprzestały produkcji w obrębie Wspólnoty.
(51) W konsekwencji, CDA oraz BOC SA zostały wyłączone z definicji przemysłu wspólnotowego, a ich produkcja została wyłączona z definicji produkcji wspólnotowej.
3.1.3.
Inni producenci wspólnotowi
(52) Skarżący dostarczył listę 13 producentów prowadzących działalność w obrębie Wspólnoty.
Z wyjątkiem BOC SA, żaden z wymienionych producentów nie współpracował podczas dochodzenia.
Niemniej jednak powinni oni być uwzględniani przy definiowaniu produkcji wspólnotowej.
(53) Na podstawie informacji zawartej w skardze, produkcja tych przedsiębiorstw została oszacowana na ok. 264 mln sztuk (dla roku kalendarzowego 2004).
(54) Informacje dostarczone w ostatnim czasie przez skarżącego sugerują, że co najmniej czterech spośród tych innych producentów wspólnotowych zaprzestało swojej produkcji podczas lub po zakończeniu OD.
(55) Jak stwierdzono powyżej, producenci, którzy definitywnie zaprzestali produkcji w trakcie lub po zakończeniu OD nie powinni być objęci definicją przemysłu wspólnotowego.
W konsekwencji, również produkcja tych czterech przedsiębiorstw powinna być wyłączona z definicji produkcji wspólnotowej.
(56) Konkludując, wspólnotowa produkcja zapisywalnych dysków kompaktowych w znaczeniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego została określona jako:
- zapisywalne dyski kompaktowe produkowane przez 20 przedsiębiorstw pierwotnie wymienionych w motywie (28) z wyłączeniem:
- zapisywalnych dysków kompaktowych wyprodukowanych przez trzy przedsiębiorstwa, które, jak opisano w motywach (29) do (44), zostały wyłączone ze względu na przywóz; oraz
- produkcji trzech współpracujących przedsiębiorstw, które, jak opisano w motywach (45) do (51) zostały wyłączone, gdyż ich produkcja w obrębie Wspólnoty ustała;
- produkcji czterech przedsiębiorstw niewspółpracujących, które, jak opisano w motywach (52) do (55), zostały wyłączone, gdyż ich produkcja w obrębie Wspólnoty ustała.
(57) Całkowita wielkość produkcji pozostałych 10 producentów w trakcie OD, stanowiąca produkcję wspólnotową w znaczeniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, została oszacowana na 168 mln sztuk.
3.2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(58) Z motywu (57) powyżej wynika, że produkcję wspólnotową w znaczeniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego tworzyło 10 producentów wspólnotowych, których łączna wielkość produkcji została oszacowana na 168 mln sztuk.
(59) Ponadto z motywu (28) oraz następnych wynika, że jedynym wspólnotowym producentem, który współpracował z Komisją podczas dochodzenia było przedsiębiorstwo Manufacturing Advanced Media ("MAM-E").
(60) Łączna produkcja tego przedsiębiorstwa stanowiła ponad 50 % produkcji wspólnotowej. Stąd też można uznać, że przedsiębiorstwo to stanowi przemysł wspólnotowy w znaczeniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.3.
Konsumpcja wspólnotowa
3.3.1.
Uwagi wstępne
3.3.1.1.
Dane dotyczące przywozu
(61) Statystyki dotyczące przywozu zapisywalnych dysków kompaktowych zostały włączone do zasobów Eurostatu w ramach kodu CN 85239000.
Jednakże tym samym kodem CN objęte zostały również inne zapisywalne nośniki, takie jak zapisywalne dyski DVD-R, CD-R itp.
Co więcej, w ramach kodu CN 85239000 zostały one ujęte w kilogramach, podczas gdy zapisywalne dyski kompaktowe były przez wszystkie zainteresowane strony odnotowywane jako produkowane i sprzedawane w sztukach.
A zatem informacje statystyczne zgłoszone do Eurostatu bez dalszej analizy uzyskanych liczb nie stanowią rzetelnego źródła danych.
(62) W konsekwencji dokonano rozbicia danych statystycznych z zastosowaniem metody zaproponowanej przez skarżącego, a następnie potwierdzono je danymi liczbowymi uzyskanymi w trakcie dochodzenia, tj. danymi od eksporterów i z innych źródeł, aby zapewnić jak największą kompletność i poprawność danych.
3.3.1.2.
Dane dotyczące produkcji wspólnotowej
(63) Dane dotyczące produkcji wspólnotowej uzyskano ze zweryfikowanych kwestionariuszy jedynego współpracującego wspólnotowego producenta, który stanowi przemysł wspólnotowy.
Dalsze informacje dotyczące produkcji wspólnotowej znaleziono w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszach otrzymanych od przedsiębiorstw wyłączonych z zakresu definicji produkcji wspólnotowej, a także z danych zawartych w przedłożonej skardze.
3.3.2.
Konsumpcja
(64) Tak więc konsumpcja wspólnotowa została ustalona na podstawie:
- Całkowitej wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty na podstawie danych Eurostatu i po przeliczeniu na sztuki;
- Całkowitej zweryfikowanej wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym produktu wytworzonego przez przemysł wspólnotowy;
- Całkowitej wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym produktu wytworzonego we Wspólnocie przez innych producentów współpracujących;
- Całkowitej szacunkowej wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym produktu wytworzonego przez innych producentów we Wspólnocie.
(65) Na tej podstawie ustalono, że wielkość konsumpcji we Wspólnocie rozwijała się następująco:
Konsumpcja _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
mln sztuk _BAR_ 3580 _BAR_ 3738 _BAR_ 3527 _BAR_ 3488 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 99 _BAR_ 97 _BAR_
(66) W okresie objętym postępowaniem konsumpcja we Wspólnocie obniżyła się o 3 %.
Najwyższy poziom konsumpcji wystąpił w 2003 r.
Od tamtej pory konsumpcja wspólnotowa spadła o 7 punktów procentowych.
3.4.
Przywóz z państw, których dotyczy postępowanie
3.4.1.
Skumulowana ocena skutków dumpingowego przywozu z państw, których dotyczy postępowanie
(67) Komisja rozważyła, czy skutki dumpingowego przywozu z państw, których dotyczy postępowanie powinny być szacowane w sposób skumulowany, na podstawie kryteriów ustalonych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł ten przewiduje, że skutki przywozu z dwóch lub więcej państw równocześnie, których dotyczy postępowanie antydumpingowe będą szacowane w sposób skumulowany, jeżeli zostanie ustalone, że:
- margines dumpingu określony w stosunku do przywozu z każdego kraju jest większy niż de minimis, zgodnie z treścią art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego;
- wielkość przywozu z każdego państwa, którego dotyczy postępowanie nie jest nieistotna;
- kumulacyjna ocena skutków przywozu jest odpowiednia w świetle warunków konkurencji pomiędzy produktem importowanym a wspólnotowym produktem podobnym. Po pierwsze, stwierdzono, że marginesy dumpingu ustalone dla każdego z państw, których dotyczy postępowanie były wyższe niż de minimis.
(68) Ustalono, iż marginesy dumpingu określone dla poszczególnych krajów, których dotyczy postępowanie przekraczają poziom de minimis.
Po drugie, dochodzenie wykazało, że warunki konkurencji pomiędzy produktem objętym postępowaniem a sprzedawanym wspólnotowym produktem podobnym były podobne, czego dowodził fakt, że zapisywalne dyski kompaktowe przywożone z państw, których dotyczy postępowanie były do siebie podobne pod każdym względem, są wzajemnie wymienne i są sprzedawane we Wspólnocie poprzez porównywalne kanały sprzedaży oraz w podobnych warunkach handlowych, a zatem konkurują zarówno ze sobą, jak i z zapisywalnymi dyskami kompaktowymi produkowanymi we Wspólnocie.
Wielkość przywozu z każdego państwa, którego dotyczy postępowanie również przekraczała próg 1 % udziału w rynku określonego w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
Ceny importowe produktu objętego postępowaniem zebrane ze wszystkich państw, których dotyczy postępowanie kształtowały się w OD według podobnego trendu spadkowego.
Co więcej, użytkownicy (dystrybutorzy i przedsiębiorstwa handlu detalicznego) okazali się ci sami.
W efekcie przyjęto wniosek, że ocena skumulowana skutków przywozu była odpowiednia i zgodna z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.4.2.
Wielkość przywozu i udział w rynku dla państw, których dotyczy postępowanie
(69) Na podstawie danych statystycznych Eurostatu wielkość przywozu w okresie objętym postępowaniem kształtowała się następująco:
mln sztuk _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Hongkong _BAR_ 146 _BAR_ 250 _BAR_ 262 _BAR_ 274 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 171 _BAR_ 179 _BAR_ 188 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 4 % _BAR_ 7 % _BAR_ 7 % _BAR_ 8 % _BAR_
ChRL _BAR_ 480 _BAR_ 930 _BAR_ 1077 _BAR_ 1128 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 194 _BAR_ 224 _BAR_ 235 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 13 % _BAR_ 25 % _BAR_ 30 % _BAR_ 32 % _BAR_
Malezja _BAR_ 148 _BAR_ 324 _BAR_ 312 _BAR_ 277 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 219 _BAR_ 210 _BAR_ 188 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 4 % _BAR_ 8 % _BAR_ 9 % _BAR_ 8 % _BAR_
Państwa, których dotyczy postępowanie _BAR_ 774 _BAR_ 1504 _BAR_ 1651 _BAR_ 1679 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 194 _BAR_ 213 _BAR_ 217 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 21 % _BAR_ 40 % _BAR_ 46 % _BAR_ 48 % _BAR_
(70) Przywóz z państw, których dotyczy postępowanie oraz ich udział w rynku wzrastał w sposób stały w rozpatrywanym okresie.
Poczynając od 21 % udziału w rynku w pierwszym roku rozpatrywanego okresu, udział ten wzrósł ponad dwukrotnie w trakcie OD i sięgnął 48 %.
3.4.3.
Ceny przeciętne oraz poziom podcięcia cen przywozu z państw, których dotyczy postępowanie
(71) Przeciętny poziom cen oraz poziom podcięcia cenowego wobec cen sprzedaży produktów przemysłu wspólnotowego dla OD obliczono w oparciu o informacje zgromadzone od współpracujących eksporterów.
_BAR_ Przeciętny poziom podcięcia cenowego _BAR_
Hongkong _BAR_ 69,7 % _BAR_
ChRL _BAR_ 43,9 % _BAR_
Malezja _BAR_ 0 % _BAR_
(72) Z powyższego wynika, że przywóz z Hongkongu i z ChRL przyczyniał się do podcięcia cen przemysłu wspólnotowego o odpowiednio 69,7 % i 43,9 %, natomiast w przypadku przywozu z Malezji nie stwierdzono podcięcia cenowego.
3.5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(73) Dochodzenie ustaliło istnienie istotnej szkody poniesionej przez jedynego producenta wspólnotowego, którego produkcja podlega definicji przemysłu wspólnotowego.
Jednakże, w świetle wniosków przedstawionych poniżej, nie zachodzi konieczność szczegółowego przedstawienia wyników dochodzenia.
4.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWO-SKUTKOWY
4.1.
Uwagi wstępne
(74) Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istotna szkoda dla przemysłu Wspólnoty została spowodowana dumpingowym przywozem z państw, których dotyczy postępowanie. Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała także inne czynniki mogące szkodzić przemysłowi Wspólnoty, aby szkoda spowodowana takimi czynnikami nie została przypisana dumpingowemu przywozowi.
4.2.
Skutki dumpingowego przywozu z państw, których dotyczy postępowanie
(75) Z motywu (69) wynika, że wielkość przywozu z ChRL, Malezji i z Hongkongu wzrosła w rozpatrywanym okresie o 117 %, co stanowi wzrost udziału rynkowego z 21 % w 2002 r. do 48 % w trakcie OD.
(76) W motywie (72) ustalono, że przywóz pochodzący z ChRL i z Hongkongu przyczynił się do podcięcia cen przemysłu wspólnotowego, wynoszącego odpowiednio 43,9 % i 69,7 %, natomiast w przypadku Malezji nie stwierdzono podcięcia cen.
(77) W dalszej kolejności w motywie (73) ustalono, że przemysł wspólnotowy doznał poważnej szkody, przy czym okazało się, że niekorzystna sytuacja zbiega się w czasie ze wzrostem dumpingowego przywozu z państw, których dotyczy postępowanie.
(78) Biorąc pod uwagę zbieżność w czasie pomiędzy wzrostem przywozu po cenach dumpingowych a pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego, można wyciągnąć wniosek, że przywóz po cenach dumpingowych miał bezpośredni wpływ na tę sytuację.
4.3.
Wpływ innych czynników
4.3.1.
Przywóz z krajów trzecich
(79) Przypuszcza się, że pewna część szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy została spowodowana przywozem z krajów trzecich.
W oparciu o to przypuszczenie uzyskano z Eurostatu dane o całkowitej wielkości przywozu z krajów trzecich, z zastosowaniem metody "rozbicia" przywołanej w motywie (62) wyżej:
mln sztuk _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Kraj trzeci: Indie _BAR_ 712 _BAR_ 1143 _BAR_ 1207 _BAR_ 1124 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 160 _BAR_ 169 _BAR_ 158 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 20 % _BAR_ 31 % _BAR_ 34 % _BAR_ 32 % _BAR_
Kraj trzeci: Tajwan _BAR_ 1206 _BAR_ 163 _BAR_ 89 _BAR_ 53 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 13 _BAR_ 7 _BAR_ 4 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 33 % _BAR_ 4 % _BAR_ 2 % _BAR_ 1 % _BAR_
Inne kraje trzecie _BAR_ 514 _BAR_ 423 _BAR_ 39 _BAR_ 129 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 7 _BAR_ 25 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 14 % _BAR_ 11 % _BAR_ 1 % _BAR_ 4 % _BAR_
Łącznie przywóz z krajów trzecich _BAR_ 2432 _BAR_ 1729 _BAR_ 1335 _BAR_ 1306 _BAR_
Indeks: (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 71 _BAR_ 55 _BAR_ 54 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 67 % _BAR_ 46 % _BAR_ 37 % _BAR_ 37 % _BAR_
(80) Z powyższego wynika, że ogólne wielkości przywozu z innych krajów trzecich spadły z poziomu 67 % do 37 % konsumpcji wspólnotowej, czyli o 30 punktów procentowych.
Jednakże stwierdzono, że w różnych innych krajach wywozu sytuacja rozwijała się niejednolicie.
Na tej podstawie dokonano dokładniejszej analizy indywidualnej dla największych spośród tych krajów, a mianowicie Tajwanu oraz Indii.
(81) Dane statystyczne dla przywozu z Tajwanu oraz Indii zostały również zweryfikowane pod tym względem w oparciu o informacje uzyskane od współpracujących importerów.
4.3.1.1.
Tajwan
(82) Po wprowadzeniu środków antydumpingowych przywóz z Tajwanu niemal zniknął z rynku wspólnotowego.
Informacje zawarte w skardze sugerują, że po wdrożeniu tych środków w grudniu 2001 r. tajwańscy eksporterzy/producenci przenieśli część swoich linii produkcyjnych do innych krajów, w tym do ChRL.
(83) Może to wyjaśniać spadek wielkości przywozu z Tajwanu oraz odpowiedniego wzrostu wielkości przywozu z ChRL.
4.3.1.2.
Indie
(84) Przypomina się, że dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu zapisywalnych dysków kompaktowych z Indii zostało zakończone w maju 2003 r. w związku ze stwierdzeniem nieistnienia dumpingu.
Przypomina się również, że po dochodzeniu w sprawie istnienia subsydiów państwowych na przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych z Indii nałożono cło wyrównawcze w wysokości 7,3 %.
(85) Niemniej jednak przywóz z Indii znacząco wzrósł w okresie od 2002 r. do 2004 r., podnosząc tym samym udział Indii w rynku z 20 % do 34 %.
W trakcie OD udział w rynku nieznacznie zmalał.
Pomimo to, przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych z Indii odgrywa ważną rolę na rynku wspólnotowym.
(86) Ponadto, według informacji od współpracujących importerów przeciętna cena przywozu z Indii wynosi około 12,7 eurocentów/szt. (DDP).
Na podstawie porównania ceny produktu przywożonego z Indii z ceną, za jaką ci sami współpracujący importerzy nabywali produkt objęty postępowaniem z ChRL stwierdza się, iż przywóz z Indii pozostawał na tym samym poziomie cenowym co przywóz z ChRL.
W efekcie przywóz z Indii przyczynił się do podcięcia cenowego wobec cen przemysłu wspólnotowego na poziomie procentowym równorzędnym wobec przywozu z ChRL (43,9 %).
Nie można więc wykluczyć, że przywóz z Indii przyczynił się do trudnej sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego.
4.3.2.
Ogólny spadek konsumpcji
(87) Z motywu (66) wynika, że konsumpcja zapisywalnych dysków kompaktowych od 2003 r. spadła o 7 %.
Zbadano, czy spadek ten mógł być przyczyną szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
W tym celu przeprowadzono porównanie tendencji sprzedażowych produkcji wspólnotowej na rynku WE oraz ogólnych tendencji dotyczących konsumpcji wspólnotowej.
(88) Stwierdzono, że negatywne tendencje w zakresie sprzedaży pochodzącej z przemysłu WE wiążą się z ogólnym spadkiem konsumpcji.
Można zatem wnioskować, że do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy przyczynił się ogólny spadek konsumpcji.
4.3.3.
Opłaty specjalne
(89) W wielu państwach członkowskich, sprzedaż zapisywalnych dysków kompaktowych (jak również innych nośników zapisywalnych) jest opodatkowana specjalną opłatą, włączoną do ceny zakupu na poziomie sprzedaży detalicznej.
Twierdzi się, że ta opłata specjalna przyczyniła się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Jednakże przedmiotowa opłata specjalna pobierana jest zarówno od sprzedaży zapisywalnych dysków kompaktowych pochodzących z przywozu, jak i od zapisywalnych dysków kompaktowych wyprodukowanych w obrębie Wspólnoty.
(90) Niemniej jednak poziom tej opłaty specjalnej różni się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich – od całkowitego braku opłaty w Wielkiej Brytanii i w Luksemburgu do 0,52 EUR/szt. we Francji czy 0,29 EUR/szt. we Włoszech.
Należałoby porównać to ze średnią ceną przywozową (DDP) w okresie objętym postępowaniem wynoszącą 0,12 EUR/szt. przy przywozie z Indii oraz z ChRL.
Biorąc pod uwagę swobodny przepływ towarów między państwami członkowskimi, fakt ten przypuszczalnie doprowadził do istotnego odwrócenia tendencji handlowych na szkodę przedsiębiorstw handlu detalicznego zlokalizowanych w tych państwach członkowskich, gdzie obowiązuje wysoka opłata specjalna.
Istotnie, sprzedaż zapisywalnych dysków kompaktowych, według danych statystycznych uzyskanych od producentów wspólnotowych, potwierdza, iż wielkość sprzedaży do sklepów detalicznych oraz sklepów internetowych zlokalizowanych w państwach członkowskich z niską opłatą specjalną jest znacząca, przy czym wydaje się, że uwzględnia się tu także wysoki poziom sprzedaży przygranicznej.
(91) Uwzględniając fakt, że przemysł wspólnotowy jest zlokalizowany w państwach członkowskich z wysoką opłatą specjalną, niektóre zainteresowane strony przypuszczają, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy została spowodowana przez negatywny wpływ, jaki opłata sprowadziła na poziom konsumpcji, przy założeniu, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie skompensować takiej szkody zyskami osiąganymi ze sprzedaży w innych państwach członkowskich.
(92) Stwierdzono, że jeden ze skarżących producentów wspólnotowych, który następnie został wyłączony z zakresu definicji tychże, w marcu 2005 r. sam zakwestionował legalność takich opłat twierdząc, że w istocie opłata ta spowodowała "załamanie" cenowe.
To potwierdza, że opłaty takie miały wpływ na sprzedaż producentów wspólnotowych.
(93) Z motywu (65) wynika, że konsumpcja dysków CD-R we Wspólnocie spadła w okresie objętym postępowaniem o 3 %.
Jednocześnie przypomina się, że w motywie (88) stwierdzono, iż negatywne tendencje sprzedażowe w przemyśle wspólnotowym zbiegają się z ogólnym trendem spadkowym dotyczącym konsumpcji wspólnotowej.
Nie można stwierdzić, że opłata specjalna miała konkretny i możliwy do zmierzenia wpływ na ogólny poziom sprzedaży wspólnotowej (tj. oprócz wpływu na tendencję konsumpcji wspólnotowej), natomiast nie można wykluczyć, że opłata specjalna wywarła ujemny wpływ na poziom konsumpcji, w szczególności w tych państwach członkowskich, w których opłata ta stanowi znaczącą część ceny detalicznej.
4.3.4.
Opłaty licencyjne
(94) Przypuszcza się, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy została spowodowana opłatami licencyjnymi od wyprodukowanej sztuki, należnymi posiadaczowi licencji czyli przedsiębiorstwu Royal Philips Electronics, ponieważ prowadzi to do zwiększenia kosztów, którymi produkty importowane nie są rzekomo obciążone i które to koszty nie mogłyby zostać przeniesione na klientów.
(95) Technologia produkcji zapisywalnych dysków kompaktowych (CD-R) jest opatentowana. Posiadaczami patentów są Sony, Taiyo Yuden oraz Royal Philips Electronics.
To ostatnie przedsiębiorstwo jest upoważnione przez pozostałe dwa do udzielania licencji ("Umowa licencyjna dotycząca zapisywalnych dysków kompaktowych (łączna)") oraz do pobierania opłat licencyjnych należnych z tytułu każdej umowy licencyjnej.
Koszt opłat licencyjnych zwykle wynosi około 5 eurocentów za wyprodukowaną sztukę (0,06 USD).
(96) Należy zauważyć, że koszt należnej opłaty licencyjnej istotnie wydaje się znaczący w porównaniu do przeciętnej ceny sprzedaży w trakcie okresu objętego postępowaniem – tzn. 30 %.
(97) Dochodzenie wykazało jednak, że Wspólnota podpisała umowę licencyjną z przedsiębiorstwem Philips, lecz wyraźnie odmówiła uiszczania opłat licencyjnych na rzecz przedsiębiorstwa Philips na poziomie określonym w umowie licencyjnej.
W związku z tym przedstawiciel przemysłu wspólnotowego został członkiem federacji stron zainteresowanych uczciwą konkurencją w sektorze nośników optycznych ("FIPCOM"), która w lutym 2006 r. zawarła porozumienie z Royal Philips Electronics w sprawie płacenia nowej, niższej stawki opłat licencyjnych.
Zauważa się jednak, ze przemysł wspólnotowy nie uiścił jeszcze należnych opłat licencyjnych (wg stanu na maj 2006 r.).
(98) Konkludując, okazało się, że gdyby przemysł wspólnotowy uiścił należne opłaty licencyjne zgodnie z podpisaną przez siebie umową licencyjną, mogłoby to spowodować ujemne skutki finansowe przy założeniu, że nie byłby on w stanie przenieść kosztów na swoich klientów.
Ponieważ jednak okazało się, że przemysł wspólnotowy nie regulował opłat, tym samym opłaty licencyjne nie mogły przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
4.4.
Wniosek dotyczący związku przyczynowego
(99) Wyżej ustalono, że istnieje powiązanie między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Wywnioskowano także, iż szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy można w znaczącym stopniu przypisać przywozowi z innych krajów trzecich (szczególnie przywozowi z Indii) oraz ogólnemu spadkowi konsumpcji we Wspólnocie Europejskiej.
(100) Nie wydaje się, aby te przyczyny były w stanie naruszyć związek przyczynowo-skutkowy między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy, natomiast znacząco przyczyniły się one do powstania szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, tym samym znacząco osłabiając ustalony wyżej związek przyczynowo-skutkowy między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą dla przemysłu wspólnotowego.
5.
INTERES WSPÓLNOTY
(101) Zbadano ponadto, czy istnieją istotne przyczyny, które mogłyby prowadzić do wniosku, że nałożenie środków antydumpingowych na przywóz z państw, których dotyczy postępowanie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
W tym celu oraz zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego interes Wspólnoty określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów cząstkowych, tzn. interesów przemysłu wspólnotowego, importerów/przedsiębiorstw handlowych, dystrybutorów, przedsiębiorstw handlu detalicznego oraz użytkowników końcowych (stowarzyszeń oraz konsumentów końcowych).
(102) Komisja skontaktowała się ze znaczną liczbą stron zainteresowanych w celu zasięgnięcia ich opinii.
Oprócz przemysłu wspólnotowego przeprowadzono przesłuchania z udziałem przedstawicieli wszystkich głównych marek sprzedażowych na rynku, takich jak Verbatim, Maxell, Philips, TDK oraz Sony, a także z niektórymi reprezentatywnymi przedsiębiorstwami handlu detalicznego, takimi jak Carrefour, Tesco, Metro-Group, w tym Media-Saturn, Fnac oraz El Corte Inglés.
Wszyscy importerzy, dystrybutorzy, przedsiębiorstwa handlu hurtowego i detalicznego wyrazili sprzeciw wobec nakładania środków.
(103) Po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych (CD-R) pochodzących z Tajwanu (oraz nałożeniu środków wyrównawczych na przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych pochodzących z Indii) przemysł wspólnotowy określony w niniejszym postępowaniu posiadał udział rynkowy wynoszący 2 %.
Ze względu na niewielkie rozmiary udziału rynkowego uznaje się, że przemysł wspólnotowy nie byłby najprawdopodobniej w stanie podnieść swoich ceny do wystarczającego poziomu nawet gdyby środki zostały nałożone.
(104) Skarżący twierdził, że niekorzystne perspektywy dla przemysłu wspólnotowego wskazane w poprzednim motywie byłyby niespójne z rozumowaniem zawartym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1050/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz płyt kompaktowych jednokrotnego zapisu, pochodzących z Tajwanu.
(105) W porównaniu do sytuacji z roku 2000 (który stanowił okres objęty dochodzeniem dla dochodzenia antydumpingowego poprzedzającego przyjęcie rozporządzenia Rady (WE) nr 1050/2002) pojawiły się dwie ważne różnice:
- O ile udział rynkowy przemysłu wspólnotowego (składającego się z 9 przedsiębiorstw) w trakcie poprzedniego dochodzenia wynosił 12,6 %, o tyle udział rynkowy przemysłu wspólnotowego (składającego się z jednego przedsiębiorstwa) w obecnym dochodzeniu był ograniczony do 2 %.
Ze względu na to, iż udział rynkowy przemysłu wspólnotowego stanowi zaledwie jedną szóstą udziału posiadanego przezeń w roku 2000 i że na przemysł ten składa się jedno przedsiębiorstwo (po wyłączeniu szeregu producentów wspólnotowych, co do których ustalono, że sami dokonywali przywozu), bardziej negatywna ocena perspektyw przemysłu wspólnotowego w tym dochodzeniu jest w pełni uzasadniona;
- uznaje się, że do rozpoczęcia OD produkt objęty postępowaniem osiągnął etap dojrzałości swojego cyklu życiowego i na poziomie handlu detalicznego jest traktowany jako towar.
Zostało to potwierdzone przez dystrybutorów i przedsiębiorstwa handlu detalicznego współpracujące w dochodzeniu.
Jak wynika z motywu (65) wyżej, konsumpcja zapisywalnych dysków kompaktowych od roku 2003 zmniejszyła się o 7 punktów procentowych, gdyż bardziej dostępne i atrakcyjniejsze dla użytkowników końcowych stały się alternatywne nośniki danych (dyski twarde, nośniki typu USB-stick, odtwarzacze mp3 itp.).
Rozwój technologiczny na rynku nośników danych okazał się szybki, a nowe produkty służące do przechowywania danych mają zaletę polegającą na większej pojemności (w porównaniu do zapisywalnych dysków kompaktowych), która – w przypadku pamięci typu flash – występuje w powiązaniu z niewielkimi rozmiarami.
(106) Ze względu na zmianę okoliczności opisaną w poprzednim motywie uznaje się że odmienna ocena perspektyw dla przemysłu wspólnotowego w niniejszym dochodzeniu w porównaniu do rozumowania przedstawionego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1050/2002 jest w pełni spójna z rozporządzeniem podstawowym.
(107) Skarżący argumentował ponadto, że niektórzy spośród niewspółpracujących producentów, którzy zaprzestali własnej produkcji w trakcie OD lub po jego zakończeniu, mogliby wznowić produkcję, gdyby środki zostały nałożone.
Jednakże ze względu na brak informacji pochodzących bezpośrednio od tych niewspółpracujących producentów potwierdzających przypisywane im intencje czy też innych dowodów uzasadniających takie twierdzenie, argument ten należy odrzucić.
Zauważa się ponadto, że nawet gdyby przedsiębiorstwa te miały wznowić produkcję, produkcja ta nie byłaby najprawdopodobniej zbyt znacząca w porównaniu do ilości przywożonych z państw, których dotyczy postępowanie.
(108) Szereg stron argumentowało ponadto, że gdyby środki zostały nałożone, wynikający z nich wzrost kosztów musiałby być ponoszony na jednym lub kilku poziomach łańcucha dystrybucji (tym samym znacząco obniżając ich marże) lub przeniesiony na konsumentów (tym samym wywierając potencjalnie ujemny wpływ na ogólną konsumpcję zapisywalnych dysków kompaktowych) bądź też musiałby być rozdzielony pomiędzy nich.
(109) Prawdopodobna reakcja importerów, dystrybutorów lub przedsiębiorstw handlu detalicznego na zwiększenie kosztów wynikające z nałożenia środków zależałaby od sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich.
W niektórych państwach członkowskich popyt na zapisywalne dyski kompaktowe już obecnie znajduje się pod presją wspomnianych "opłat specjalnych" na nośniki zapisywalne (podatek, który znacząco zwiększa cenę detaliczną płaconą przez konsumenta).
W tym przypadku użytkownicy zapisywalnych dysków kompaktowych być może nie byliby gotowi płacić więcej po nałożeniu ceł antydumpingowych, gdyż cena detaliczna jest już obecnie postrzegana jako wysoka.
Tak więc cały koszt wynikający z nałożenia takich środków najprawdopodobniej musiałby zostać poniesiony przez łańcuch dystrybucji celem uniknięcia sytuacji jeszcze silniejszego zwracania się konsumentów ku innym nośnikom danych, takim jak dyski twarde czy pamięć typu flash.
Ponieważ marżę importerów / hurtowników w tych państwach można oszacować na około 4 %, nałożenie ceł antydumpingowych znacząco obniżyłoby i tak już niską marżę.
(110) I odwrotnie, istnieje większe prawdopodobieństwo, że w państwach członkowskich mających najniższy poziom opłat specjalnych (lub niestosujących ich wcale) znacząca część wzrostu kosztów zostałaby przeniesiona na konsumentów.
Tym samym względne skutki środków antydumpingowych byłyby największe właśnie w tych państwach, gdyż wzrost cen byłby w nich stosunkowo większy.
W efekcie wskaźniki konsumpcji mogłyby jeszcze bardziej obniżyć się, gdyż konsumenci otrzymaliby bodziec do poszukiwania produktów zastępczych.
(111) Z powyższego wynika, że strategia cenowa importerów, dystrybutorów i przedsiębiorstw handlu detalicznego będzie kształtować się odmiennie, w zależności od sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich.
Niemniej jednak oczywistym jest, że wszyscy oni ucierpią na wprowadzeniu środków antydumpingowych, czy to na skutek obniżonych marż, czy też zmniejszonej sprzedaży.
Podobnie też na niekorzyść zmieni się sytuacja klientów w tym zakresie, w jakim wzrost kosztów związany ze środkami antydumpingowymi zostanie na nich przeniesiony.
(112) Utrzymywano ponadto, że sytuacja przemysłu wspólnotowego jest wynikiem nadużyć cenowych ze strony niektórych dominujących producentów eksportujących, realizujących strategię sprzedaży poniżej poziomu kosztów, co uniemożliwiało przemysłowi wspólnotowemu zbudowanie znaczącej obecności na rynku.
(113) Po pierwsze, należy zauważyć, że w ramach zasad WE dotyczących konkurencji nie istnieje odpowiednia decyzja ani dochodzenie dotyczące nadużywania dominującej pozycji, a ponadto skarżący nie wskazał żadnej odpowiedniej decyzji w krajowych przepisach dotyczących konkurencji.
Po drugie, dochodzenie ujawniło, że na rynku przedmiotowego produktu w Europie oraz na świecie działa duża liczba podmiotów.
W kontekście niniejszego dochodzenia nie wykazano, aby którykolwiek z tych podmiotów – samodzielnie lub łącznie – posiadał udział rynkowy na tyle znaczący, aby można było uznać jego pozycję za dominującą.
Ponadto nie wykazano, aby którekolwiek z przedsiębiorstw posiadało taką siłę gospodarczą, aby mogło zakłócać efektywną konkurencję.
(114) Po trzecie, nic nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek znaczących strat u eksporterów objętych postępowaniem, które wskazywałyby, że eksporterzy ci istotnie realizowali strategię sprzedaży po cenach niższych od kosztów.
Argument ten został więc odrzucony.
(115) Ponadto, choć art. 21 rozporządzenia podstawowego istotnie dotyczy potrzeby szczególnego uwzględnienia potrzeby eliminacji skutków dumpingu zakłócającego handel oraz przywrócenia efektywnej konkurencji, jednak to konkretne postanowienie należy widzieć w kontekście całościowych ram dotyczących określania interesu Wspólnoty, zgodnie z postanowieniami powołanego artykułu.
Należy więc zbadać i zważyć skutki nałożenia lub nienałożenia środków na wszystkie zainteresowane strony.
W związku z tym przypomina się, że istnieje szereg innych eksporterów i producentów konkurujących na rynku światowym oraz, w pewnym zakresie, również na rynku wspólnotowym.
Nawet w perspektywie średniookresowej istnieje znikome prawdopodobieństwo, że przemysł wspólnotowy w pełni skorzystałby na wprowadzeniu możliwych środków, gdyż można oczekiwać, że inne kraje trzecie znacząco zwiększyłyby swój udział w rynku Wspólnoty.
5.1.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(116) Na podstawie powyższego można wyciągnąć wniosek, iż nałożenie środków miałoby z jednej strony znaczący ujemny wpływ na importerów, dystrybutorów, przedsiębiorstwa handlu detalicznego i konsumentów produktu objętego dochodzeniem, natomiast z drugiej strony istnieje znikome prawdopodobieństwo, że przemysł wspólnotowy uzyskałby jakiekolwiek znaczące korzyści.
Uważa się więc, że nałożenie środków byłoby nieproporcjonalne i skierowane przeciwko interesowi Wspólnoty.
6.
ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(117) Ze względu na wnioski dotyczące interesu Wspólnoty, postępowanie w sprawie przywozu dysków CD-R z państw, których dotyczy postępowanie powinno zostać zakończone.
(118) Skarżący oraz wszystkie pozostałe strony zainteresowane zostały poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja zamierza zakończyć niniejsze postępowanie.
Następnie skarżący przedstawił swoje stanowisko, jednak ze względu na jego charakter nie miało ono wpływu na powyższy wniosek.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu zapisywalnych dysków kompaktowych (CD-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hongkongu i Malezji, objętych kodami CN ex85239010 (kod CN od 1 stycznia 2006 r.), zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/601/WE w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu pn. "LL RICE 601" w produktach z ryżu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5266)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/754/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [2] przewidują, że żadna genetycznie zmodyfikowana żywność ani pasza nie może zostać wprowadzona do obrotu na rynku Wspólnoty, chyba że jest ona objęta zezwoleniem wydanym zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem. Artykuł 4 ust. 3 i art. 16 ust. 3 tego samego rozporządzenia stanowią, że nie należy zatwierdzać żywności i paszy zmodyfikowanej genetycznie, o ile nie zostało wykazane w sposób właściwy i wystarczający, iż nie wywiera ona szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, nie wprowadza konsumenta ani użytkownika w błąd ani nie odbiega od żywności czy też paszy przeznaczonej do zastąpienia w takim zakresie, że jej normalne spożycie byłoby ze względów żywieniowych niekorzystne dla ludzi lub zwierząt.
(2) Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewiduje możliwość przyjęcia odpowiednich wspólnotowych środków nadzwyczajnych dotyczących żywności i paszy przywożonych z kraju trzeciego w celu ochrony zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska, w przypadku gdy takie ryzyko nie może być wystarczająco zmniejszone za pomocą środków podjętych przez dane państwa członkowskie.
(3) W dniu 18 sierpnia 2006 r. władze Stanów Zjednoczonych Ameryki poinformowały Komisję, że produkty z ryżu zanieczyszczone genetycznie zmodyfikowanym ryżem "LL RICE 601" (zwane dalej "produktami zanieczyszczonymi"), które nie zostały zatwierdzone do wprowadzenia do obrotu na rynku Wspólnoty, zostały znalezione w próbkach ryżu pobranych na rynku USA z ryżu długoziarnistego znajdującego się w obiegu handlowym i pochodzącego ze zbioru z 2005 r.
(4) Ze względu na domniemane ryzyko związane z produktami niezatwierdzonymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003, decyzja Komisji 2006/578/WE z dnia 23 sierpnia 2006 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego, genetycznie zmodyfikowanego organizmu LL RICE 601 w produktach z ryżu [3] wprowadziła czasowy zakaz wprowadzania do obrotu produktów zanieczyszczonych.
Te środki nadzwyczajne potwierdziła decyzja Komisji 2006/601/WE [4] uchylająca i zastępująca decyzję 2006/578/WE i nałożyła wymaganie na państwa członkowskie, by zezwalały na wprowadzenie do obrotu niektórych produktów z ryżu pochodzących ze Stanów Zjednoczonych jedynie w przypadku, gdy przesyłce towarzyszy oryginalne sprawozdanie analityczne sporządzone przez akredytowane laboratorium zaświadczające, że dany produkt nie zawiera genetycznie zmodyfikowanego ryżu pod nazwą "LL RICE 601".
(5) Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), do którego zwrócono się o dowody naukowe w tej sprawie, wydał 14 września 2006 r. oświadczenie, w którym stwierdził, że mimo iż spożycie przywiezionego długoziarnistego ryżu zawierającego śladowe ilości "LL RICE 601" nie stwarza prawdopodobnie zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub zwierząt, dostępne dane nie są wystarczające, by umożliwić pełną ocenę bezpieczeństwa genetycznie zmodyfikowanego ryżu "LL RICE 601" zgodnie z wytycznymi EFSA dotyczącymi oceny ryzyka.
(6) Kontrole przeprowadzone w państwach członkowskich wykazały, że oprócz produktów z ryżu aktualnie wymienionych w decyzji 2006/601/WE także inne produkty z ryżu mogą być zanieczyszczone genetycznie zmodyfikowanym ryżem "LL RICE 601".
Te produkty powinny zatem zostać objęte zakresem decyzji 2006/601/WE.
(7) Kontrole przeprowadzone przez państwa członkowskie ujawniły także obecność genetycznie zmodyfikowanego ryżu "LL RICE 601" w niektórych przesyłkach, pomimo tego, że zgodnie z wymogami decyzji 2006/601/WE przesyłkom tym towarzyszyło oryginalne sprawozdanie analityczne.
Kontakty nawiązane następnie z władzami USA w celu eliminacji ryzyka obecności niedozwolonego ryżu zmodyfikowanego genetycznie nie przyniosły pomyślnych efektów.
W tej sytuacji, w celu zagwarantowania, że żaden zanieczyszczony produkt nie zostanie wprowadzony do obrotu i w celu zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia niezbędnego we Wspólnocie, bez nakładania ograniczeń handlowych wykraczających poza to, co jest konieczne, niezbędne wydaje się – przy zachowaniu obowiązku wydawania raportu analitycznego zgodnie z przepisami decyzji 2006/601/WE – tymczasowe wprowadzenie systematycznego urzędowego pobierania próbek i analizy każdej przesyłki określonych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych przed ich wprowadzeniem do obrotu.
(8) Metody pobierania próbek mają zasadnicze znaczenie dla uzyskania reprezentatywnych i porównywalnych wyników, dlatego też należy zdefiniować wspólny protokół pobierania próbek i analizy w celu kontroli nieobecności genetycznie zmodyfikowanego ryżu "LL RICE 601".
(9) Jako że środki, które ustanawia niniejsza decyzja, mają wpływ na zasoby kontrolne państw członkowskich, właściwe jest, by wszelkie koszty wynikające z pobierania próbek, analizy i przechowywania oraz wszelkie koszty wynikające z urzędowych środków podjętych w odniesieniu do niezgodnych przesyłek ponosił dany importer lub przedsiębiorstwo sektora spożywczego.
(10) Przeglądu środków przewidzianych niniejszą decyzją należy dokonać w ciągu dwóch miesięcy w celu oceny dalszej ich przydatności w świetle ich wpływu oraz doświadczenia praktycznego uzyskanego w zakresie obowiązujących wymogów badawczych.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/601/WE.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2006/601/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Zakres
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do następujących produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki:
Produkt _BAR_ Kod CN _BAR_
ryż niełuskany parzony długoziarnisty A _BAR_ 10061025 _BAR_
ryż niełuskany parzony długoziarnisty B _BAR_ 10061027 _BAR_
ryż niełuskany, inny niż parzony, długoziarnisty A _BAR_ 10061096 _BAR_
ryż niełuskany, inny niż parzony, długoziarnisty B _BAR_ 10061098 _BAR_
ryż łuskany (brązowy) parzony długoziarnisty A _BAR_ 10062015 _BAR_
ryż łuskany (brązowy) parzony długoziarnisty B _BAR_ 10062017 _BAR_
ryż łuskany (brązowy) długoziarnisty A _BAR_ 10062096 _BAR_
ryż łuskany (brązowy) długoziarnisty B _BAR_ 10062098 _BAR_
ryż półbielony parzony długoziarnisty A _BAR_ 10063025 _BAR_
ryż półbielony parzony długoziarnisty B _BAR_ 10063027 _BAR_
ryż półbielony długoziarnisty A _BAR_ 10063046 _BAR_
ryż półbielony długoziarnisty B _BAR_ 10063048 _BAR_
ryż całkowicie bielony parzony długoziarnisty A _BAR_ 10063065 _BAR_
ryż całkowicie bielony parzony długoziarnisty B _BAR_ 10063067 _BAR_
ryż całkowicie bielony długoziarnisty A _BAR_ 10063096 _BAR_
ryż całkowicie bielony długoziarnisty B _BAR_ 10063098 _BAR_
ryż łamany (chyba że poświadczono, że nie został uzyskany z ryżu długoziarnistego) _BAR_ 10064000" _BAR_
2) Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Warunki pierwszego wprowadzenia do obrotu
1.
Państwa członkowskie zezwalają na pierwsze wprowadzenie do obrotu produktów wymienionych w art. 1 jedynie w przypadku, gdy przesyłce towarzyszy oryginalne sprawozdanie analityczne, które potwierdza, że produkty te nie zawierają genetycznie zmodyfikowanego ryżu pod nazwą "LL RICE 601".
Sprawozdanie sporządza akredytowane laboratorium w oparciu o odpowiednią i zatwierdzoną metodę wykrywania genetycznie zmodyfikowanego ryżu "LL RICE 601".
2.
Państwa członkowskie zapewniają dokonanie w punkcie wprowadzenia na obszar Wspólnoty urzędowego pobierania próbek i analizy każdej przesyłki produktów, o których mowa w art. 1, zanim zostanie ona wprowadzona do obrotu we Wspólnocie, by wykazać, że nie zawiera genetycznie zmodyfikowanego ryżu "LL RICE 601".
W tym celu przeprowadza się urzędowe pobieranie próbek i analizę zgodnie z metodami opisanymi w Załączniku w ciągu co najwyżej 15 dni roboczych.
3.
Właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w ust. 2, wydają towarzyszący urzędowy dokument stanowiący, że przesyłka była poddana urzędowemu pobieraniu próbek i analizie oraz wskazujący wynik analizy.
4.
Jeśli następuje podział przesyłki, kopie oryginalnego sprawozdania analitycznego, o którym mowa w ust. 1, oraz towarzyszącego urzędowego dokumentu, o którym mowa w ust. 3, towarzyszą każdej części podzielonej przesyłki, także na etapie sprzedaży hurtowej.
Kopie tych dokumentów muszą zostać poświadczone przez właściwy organ państwa członkowskiego, na którego terytorium nastąpił podział przesyłki.
5.
Jakakolwiek obecność genetycznie zmodyfikowanego ryżu "LL RICE 601" wykryta podczas kontroli, o których stanowi ust. 2, podlega zgłoszeniu do Komisji i państw członkowskich przez system wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i paszy ustanowiony art. 50 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
6.
Państwa członkowskie przedłożą najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. sprawozdanie z wyników analitycznych w ramach urzędowych kontroli przesyłek produktów, o których mowa w art. 1.";
3) Artykuł 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Inne środki kontroli
Państwa członkowskie podejmują stosowne środki, łącznie z wyrywkowym pobieraniem próbek i analizą w sposób zgodny z treścią Załącznika, w odniesieniu do już wprowadzonych do obrotu produktów, o których mowa w art. 1, w celu potwierdzenia nieobecności genetycznie zmodyfikowanego ryżu "LL RICE 601".
Informują one Komisję o dodatnich (niekorzystnych) wynikach za pomocą systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i paszy.";
4) Artykuł 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
Zwrot kosztów
1.
Wszelkie koszty wynikające z pobierania próbek, analizy, przechowywania i wydawania urzędowych dokumentów towarzyszących oraz kopii sprawozdań analitycznych i dokumentów towarzyszących zgodnie z art. 2 ust. 1-4 ponosi przedsiębiorstwo sektora spożywczego odpowiedzialne za daną przesyłkę lub jego przedstawiciel.
2.
Wszelkie koszty związane z urzędowymi środkami podejmowanymi przez właściwe organy w odniesieniu do niezgodnych przesyłek ponosi przedsiębiorstwo sektora spożywczego odpowiedzialne za daną przesyłkę lub jego przedstawiciel.";
5) Artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
Przegląd środków
Przeglądu środków przewidzianych niniejszą decyzją należy dokonać najpóźniej do dnia 15 stycznia 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Darfur/4/2006
z dnia 24 października 2006 r.
w sprawie mianowania szefa Zespołu Policyjnego UE/doradcy ds. policyjnych Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
(2006/756/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 lipca 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/468/WPZiB [2] przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie (SPUE).
(2) SPUE zapewnia między innymi koordynację i spójność pomocy udzielanej przez Unię misji Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie (AMIS).
Zgodnie z art. 5 ust. 2 wspólnego działania 2005/557/WPZiB Komórka Koordynacyjna UE w Addis Abebie (KKA), działająca pod zwierzchnictwem SPUE i składająca się z doradcy ds. politycznych, doradcy ds. wojskowych i doradcy ds. policyjnych, zarządza bieżącą koordynacją ze wszystkimi właściwymi podmiotami UE oraz z Centrum Kontroli Administracyjnej i Zarządzania (CKAiZ) w ramach struktury dowodzenia Unii Afrykańskiej w Addis Abebie w celu zagwarantowania spójnego i terminowego wsparcia UE na rzecz AMIS.
(3) Doradca ds. policyjnych SPUE, pełniący również funkcję szefa Zespołu Policyjnego UE, odpowiada za zarządzanie bieżącą koordynacją policyjnych działań wspierających UE.
Szef Zespołu Policyjnego UE/doradca ds. policyjnych obejmuje bieżące zarządzanie elementem policyjnym działania wspierającego i jest odpowiedzialny za kwestie personalne i dyscyplinarne.
(4) Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel, kierując się zaleceniem SPUE, zaproponował mianowanie pana Åke ROGHE szefem Zespołu Policyjnego UE/doradcą ds. policyjnych SPUE.
(5) Zgodnie z art. 4 wspólnego działania 2005/557/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do mianowania szefa Zespołu Policyjnego UE/doradcy ds. policyjnych SPUE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Åke ROGHE zostaje niniejszym mianowany szefem Zespołu Policyjnego UE/doradcą ds. policyjnych Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 listopada 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2006 r.
w sprawie zmiany podręcznika Sirene
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4094)
(Jedynie teksty w językach: czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim są autentyczne)
(2006/757/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady (WE) nr 378/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie procedur zmiany podręcznika Sirene [1], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podręcznik Sirene [2] jest zbiorem wytycznych dla podmiotów w biurach Sirene w każdym państwie członkowskim, opisującym szczegółowo zasady i procedury dwu- lub wielostronnej wymiany informacji dodatkowych wymaganych do wykonania niektórych przepisów Konwencji wykonawczej z 1990 r. do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [3] (zwanej dalej konwencją z Schengen).
(2) Rozporządzeniem Rady (WE) nr 871/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącym wprowadzenia kilku nowych funkcji do systemu informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem [4], wprowadzono nowe funkcje do obecnej wersji systemu informacyjnego Schengen ("SIS"), w szczególności w zakresie udostępniania niektórych rodzajów danych wprowadzanych do SIS oraz przechowywania i przekazywania danych osobowych.
Procedury postępowania obowiązujące w biurach Sirene i w kontaktach między nimi powinny zostać odpowiednio zmienione.
(3) Postęp techniczny w zakresie Sirpit (przekazu obrazów Sirene) wymaga stosowania szczególnych procedur postępowania w zainteresowanych biurach Sirene i w kontaktach między nimi, umożliwiających wymianę fotografii i odcisków palców drogą elektroniczną w celu szybkiego i prawidłowego ustalenia tożsamości osób.
Procedury te powinny być włączone do zmienionej wersji podręcznika Sirene.
(4) Na przestrzeni lat normy obowiązujące w biurach Sirene w zakresie procedur postępowania, infrastruktury technicznej, wymogów dotyczących bezpieczeństwa i pracowników uległy zmianie.
Podręcznik Sirene nie był zmieniany od 1999 r.
Skutkiem tego obecnie konieczne są znaczne zmiany w celu zapewnienia jednolitości procedur postępowania, infrastruktury technicznej i wymogów dotyczących pracowników.
Z uwagi na zakres koniecznych zmian wskazane jest zastąpienie obecnej treści podręcznika Sirene wersją zmienioną i uaktualnioną.
(5) Decyzja Rady 2003/19/WE z dnia 14 października 2002 r. w sprawie odtajnienia niektórych części podręcznika Sirene przyjętego przez Komitet Wykonawczy ustanowiony przez Konwencję wykonawczą do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. [5] stanowi, że odtajnione części podręcznika Sirene mają zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(6) Niniejsza decyzja stanowi konieczną podstawę do przyjęcia zmian do podręcznika Sirene w zakresie kwestii objętych Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską ("traktat WE").
Decyzja Komisji 2006/758/WE z dnia 22 września 2006 r. w sprawie zmiany podręcznika Sirene [6] stanowi konieczną podstawę do przyjęcia zmian do podręcznika Sirene w zakresie kwestii objętych Traktatem o Unii Europejskiej ("traktat UE").
Fakt, że podstawa prawna konieczna do przyjęcia zmienionego podręcznika Sirene obejmuje dwa oddzielne akty prawne, pozostaje bez uszczerbku dla zasady, że podręcznik jest jeden.
Jednakże dla zachowania jasności powinno się go zamieścić w załącznikach do obydwu decyzji.
(7) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu.
Biorąc pod uwagę, że niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego protokołu Dania podejmuje decyzję w sprawie wdrożenia niniejszej decyzji do swojego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po jej przyjęciu.
(8) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [7].
Z tego względu Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani nie podlega jej stosowaniu.
(9) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [8].
Z tego względu Irlandia nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu.
(10) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozszerzenie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu układu podpisanego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres określony w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE [9] w sprawie niektórych warunków stosowania tego układu.
(11) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozszerzenie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres określony w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE rozumianym w powiązaniu z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE [10] w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy.
(12) Niniejsza decyzja stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim powiązany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 378/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W zakresie kwestii objętych traktatem WE podręcznik Sirene zastępuje się wersją zawartą w załączniku 1 do niniejszej decyzji.
2.
Odesłania do podręcznika Sirene zastępowanego nową wersją traktowane są jako odesłania do podręcznika Sirene w wersji zawartej w załączniku 1 do niniejszej decyzji i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku 2 do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2006 r.
w sprawie zmiany podręcznika Sirene
(2006/758/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
uwzględniając decyzję Rady 2004/201/WSiSW z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie procedur zmiany podręcznika Sirene [1], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podręcznik Sirene [2] jest zbiorem wytycznych dla podmiotów w biurach Sirene w każdym państwie członkowskim, opisującym szczegółowo zasady i procedury dwu- lub wielostronnej wymiany informacji dodatkowych wymaganych do wykonania niektórych przepisów Konwencji wykonawczej z 1990 r. do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [3] (zwanej dalej konwencją z Schengen).
(2) Europejski nakaz aresztowania [4] stanowi pierwsze konkretne osiągnięcie w dziedzinie prawa karnego, wykorzystujące zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń; na jego mocy zniesione zostają formalne procedury ekstradycji pomiędzy państwami członkowskimi w odniesieniu do osób, które po orzeczeniu wobec nich kary uciekają przez wymiarem sprawiedliwości, natomiast procedury ekstradycji w odniesieniu do osób, które są podejrzane o popełnienie czynu zabronionego, ulegają przyspieszeniu.
Europejski nakaz aresztowania zastępuje wszystkie wcześniejsze akty prawne dotyczące ekstradycji pomiędzy państwami członkowskimi, w tym przepisy tytułu III konwencji z Schengen dotyczące ekstradycji.
Większości nowo dokonywanych wpisów zgodnie z art. 95 konwencji z Schengen (osoby poszukiwane do aresztowania ekstradycyjnego) będzie towarzyszyć europejski nakaz aresztowania.
Szczególne procedury kontroli i postępowania, jakie należy stosować przed każdym z takich przypadków w biurach Sirene i w kontaktach między nimi, winny być wprowadzane i dostosowywane zgodnie z wymogami europejskiego nakazu aresztowania.
(3) Decyzją Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotyczącą wprowadzenia kilku nowych funkcji do systemu informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [5], wprowadzono nowe funkcje do obecnej wersji systemu informacyjnego Schengen ("SIS"), w szczególności w zakresie udostępniania niektórych rodzajów danych wprowadzanych do SIS oraz przechowywania i przekazywania danych osobowych.
Procedury postępowania obowiązujące w biurach Sirene i w kontaktach między nimi powinny zostać odpowiednio zmienione.
(4) Postęp techniczny w zakresie Sirpit (przekazu obrazów Sirene) wymaga stosowania szczególnych procedur postępowania w zainteresowanych biurach Sirene i w kontaktach między nimi, umożliwiających wymianę fotografii i odcisków palców drogą elektroniczną w celu szybkiego i prawidłowego ustalenia tożsamości osób.
Procedury te powinny być włączone do zmienionej wersji podręcznika Sirene.
(5) Na przestrzeni lat normy obowiązujące w biurach Sirene w zakresie procedur postępowania, infrastruktury technicznej, wymogów dotyczących bezpieczeństwa i pracowników uległy zmianie.
Podręcznik Sirene nie był zmieniany od 1999 r.
Skutkiem tego obecnie konieczne są znaczne zmiany w celu zapewnienia jednolitości procedur postępowania, infrastruktury technicznej, środków bezpieczeństwa i wymogów dotyczących pracowników.
Z uwagi na zakres koniecznych zmian wskazane jest zastąpienie obecnej treści podręcznika Sirene wersją zmienioną i uaktualnioną.
(6) Decyzja Rady 2003/19/WE z dnia 14 października 2002 r. w sprawie odtajnienia niektórych części podręcznika Sirene przyjętego przez Komitet Wykonawczy ustanowiony przez Konwencję wykonawczą do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. [6] stanowi, że odtajnione części podręcznika Sirene mają zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(7) Niniejsza decyzja stanowi konieczną podstawę do przyjęcia zmian do podręcznika Sirene w zakresie kwestii objętych Traktatem o Unii Europejskiej ("traktat UE").
Decyzja Komisji 2006/757/WE z dnia 22 września 2006 r. w sprawie zmiany podręcznika Sirene [7] stanowi konieczną podstawę do przyjęcia zmian do podręcznika Sirene w zakresie kwestii objętych Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską ("traktat WE").
Fakt, że podstawa prawna konieczna do przyjęcia zmienionego podręcznika Sirene obejmuje dwa oddzielne akty prawne, pozostaje bez uszczerbku dla zasady, że podręcznik jest jeden.
Jednakże dla zachowania jasności powinno się go zamieścić w załącznikach do obydwu decyzji.
(8) Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do traktatu UE i traktatu WE, oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [8].
(9) Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Irlandii zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do traktatu UE i traktatu WE, oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [9].
(10) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozszerzenie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu układu podpisanego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres określony w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE [10] w sprawie niektórych warunków stosowania tego układu.
(11) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozszerzenie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres określony w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE rozumianym w powiązaniu z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [11] w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy.
(12) Niniejsza decyzja stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim powiązany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 3 decyzji Rady 2004/201/WSiSW,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1.
W zakresie kwestii objętych traktatem UE podręcznik Sirene zastępuje się wersją zawartą w załączniku 1 do niniejszej decyzji.
2.
Odesłania do podręcznika Sirene zastępowanego nową wersją traktowane są jako odesłania do podręcznika Sirene w wersji zawartej w załączniku 1 do niniejszej decyzji i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku 2 do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 8 listopada 2006 r.
zatwierdzająca niektóre krajowe programy zwalczania salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5281)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/759/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 jest zapewnienie podjęcia właściwych i skutecznych środków w zakresie wykrywania i zwalczania salmonelli oraz innych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych na wszystkich stosownych etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w szczególności na etapie produkcji pierwotnej, w celu ograniczenia występowania tych czynników i zmniejszenia zagrożenia, jakie stanowią one dla zdrowia publicznego.
(2) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1003/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 w odniesieniu do celu wspólnotowego ograniczenia powszechnego występowania niektórych serotypów salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 [2] ustanowiono cel wspólnotowy polegający na ograniczeniu występowania wszystkich serotypów salmonelli o znaczeniu dla zdrowia publicznego w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus na poziomie produkcji pierwotnej.
(3) Do osiągnięcia celu wspólnotowego państwa członkowskie ustanowią krajowe programy zwalczania salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus i przedstawią je Komisji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003.
(4) Niektóre państwa członkowskie przedstawiły swoje krajowe programy zwalczania salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus.
(5) Programy te uznano za zgodne z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym w zakresie weterynarii, a w szczególności z rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003.
(6) W związku z tym należy zatwierdzić wspomniane krajowe programy zwalczania salmonelli.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Zatwierdza się krajowe programy zwalczania salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus przedstawione przez państwa członkowskie wymienione w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2006 r.
ustalająca na rok gospodarczy 2006/2007 kwoty pomocy na rzecz dywersyfikacji, dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji oraz pomocy przejściowej przyznawanej w ramach tymczasowego systemu restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5306)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, niemieckim, angielskim, włoskim, portugalskim i szwedzkim są autentyczne)
(2006/760/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie [2], w szczególności jego art. 13 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do dnia 31 października 2006 r. Komisja ustali kwoty pomocy udostępnianej każdemu państwu członkowskiemu na rzecz dywersyfikacji zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji zgodnie z art. 7 wspomnianego rozporządzenia oraz pomocy przejściowej dla niektórych państw członkowskich zgodnie z art. 9 wymienionego rozporządzenia.
(2) Kwoty pomocy na rzecz dywersyfikacji i dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji obliczane są na podstawie kwot cukru wyrażonych w tonach, z których zrezygnowało dane państwo członkowskie w roku gospodarczym 2006/2007, jak przewidziano w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 968/2006.
(3) Pełne kwoty pomocy przejściowej dla Austrii i Szwecji należy udostępnić tym państwom członkowskim od roku gospodarczego 2006/2007,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kwoty pomocy na rzecz dywersyfikacji i dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji, o których mowa odpowiednio w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 na dane państwo członkowskie, ustalone na podstawie kwot cukru wyrażonych w tonach, z których zrezygnowało dane państwo członkowskie w roku gospodarczym 2006/2007 są określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Kwoty pomocy przejściowej dla Austrii i Szwecji przewidzianej w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 są określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Austrii, Republiki Portugalskiej i Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5311)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/761/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 ppkt drugi, art. 8 ust. 3, art. 11 i 12 oraz art. 19 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, w ramach których państwa członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w związku z chorobą niebieskiego języka.
(3) Po zgłoszeniu wystąpienia ognisk choroby niebieskiego języka w połowie sierpnia i na początku września 2006 r. przez właściwe organy Belgii, Niemiec, Francji i Niderlandów, Komisja kilkakrotnie wprowadzała zmiany do decyzji 2005/393/WE w zakresie wyznaczenia odpowiednich stref zamkniętych.
(4) W dniach odpowiednio 13 i 16 października 2006 r. Francja i Niemcy poinformowały Komisję o nowych potwierdzonych przypadkach choroby niebieskiego języka.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, należy zmienić zasięg stref zamkniętych w tych krajach.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2005/393/WE zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2006 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych przeciw chorobie niebieskiego języka w Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5315)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/762/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 października 2006 r. Bułgaria poinformowała Komisję o wykryciu przeciwciał choroby niebieskiego języka u kóz objętych nadzorem w gminie Sliwarowo, w okręgu administracyjnym Burgas, w południowo-wschodniej części Bułgarii położonej przy granicy z Turcją ("obszar dotknięty chorobą").
(2) W związku z faktem, iż Bułgaria ma przystąpić do Wspólnoty Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r., władze tego kraju poinformowały Komisję, że wprowadziły zakaz przemieszczania zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka z obszaru dotkniętego chorobą zgodnie z dyrektywą Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [2] oraz z decyzją Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [3].
(3) Rozprzestrzenienie się choroby niebieskiego języka z obszaru dotkniętego chorobą stanowiłoby poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt we Wspólnocie.
(4) W oczekiwaniu na dalsze wyniki badań epidemiologicznych i laboratoryjnych konieczne jest zawieszenie przywozu żywych zwierząt z gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka, ich nasienia, zarodków i komórek jajowych pochodzących z lub przewożonych przez obszar dotknięty chorobą.
(5) Biorąc pod uwagę fakt, że nasienie, komórki jajowe i zarodki uzyskane przed dniem 1 lipca 2006 r. nie mogą stanowić zagrożenia, zawieszenie przywozu dotyczy jedynie nasienia, komórek jajowych i zarodków uzyskanych po tej dacie.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zostaną przy najbliższej sposobności poddane przeglądowi podczas kolejnego posiedzenia Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w świetle rozwoju sytuacji i rezultatów dalszych badań przeprowadzonych przez Bułgarię.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie zawieszają przywóz żywych zwierząt z gatunków podatnych na chorobę niebieskiego języka pochodzących z lub przewożonych przez terytorium lub części terytorium określone w Załączniku.
2.
Państwa członkowskie zawieszają przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków pobranych lub uzyskanych od dnia 1 lipca 2006 r. i pochodzących z terytorium lub części terytorium określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa członkowskie zmieniają środki stosowane względem wymiany handlowej w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób upowszechniają informację o przyjętych środkach.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2006 r.
uchylająca niektóre akty wykonawcze dotyczące higieny środków spożywczych i zasad sanitarnych regulujących produkcję i wprowadzanie do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5175)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/765/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady sanitarne i polityka sanitarna regulująca produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego zostały ustanowione w rozporządzeniach (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3], (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004.
(2) Dyrektywa 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] uchyliła niektóre dyrektywy dotyczące higieny środków spożywczych i zasad sanitarnych regulujących produkcję i wprowadzanie do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, a ponadto określiła, że środki wykonawcze przyjęte na podstawie wymienionych tekstów zostają utrzymane do czasu ich zastąpienia.
Ze względu na bezpieczeństwo prawne należy formalnie uchylić środki, które zostały zastąpione w szczególności przez następujące akty:
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych [5],
- rozporządzenie Komisji WE nr 2074/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające środki wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 i do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004, ustanawiające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 [6],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 2075/2005 dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włosieni (Trichinella) w mięsie [7].
(3) Wymienione powyżej rozporządzenia weszły w życie w dniu 11 stycznia 2006 r.
(4) Decyzja Rady 94/371/EWG z dnia 20 czerwca 1994 r. ustanawiająca szczególne warunki zdrowia publicznego przy wprowadzaniu do obrotu niektórych rodzajów jaj [8] została przyjęta przez Radę w wyniku negatywnej opinii Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Komisja zachowuje jednak uprawnienia wykonawcze.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dyrektywy i decyzje zostają uchylone z dniem 11 stycznia 2006 r.:
1.
Dyrektywa Komisji 83/201/EWG z dnia 12 kwietnia 1983 r. ustanawiająca wyjątki od dyrektywy Rady 77/99/EWG dotyczące niektórych produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego [9].
2.
Decyzja Komisji 84/371/EWG z dnia 3 lipca 1984 r. ustanawiająca cechy charakterystyczne specjalnego znaku świeżego mięsa określonego w art. 5 lit. a) dyrektywy 64/433/EWG [10].
3.
Decyzja Komisji 87/260/EWG z dnia 28 kwietnia 1987 r. przyznająca derogację Niderlandom i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa [11].
4.
Decyzja Komisji 87/266/EWG z dnia 8 maja 1987 r. uznająca, że program kontrolnych badań lekarskich pracowników przedłożony przez Niderlandy zapewnia równoważne gwarancje [12].
5.
Decyzja Komisji 87/562/EWG z dnia 24 listopada 1987 r. przyznająca odstępstwo Republice Federalnej Niemiec i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa [13].
6.
Decyzja Komisji 88/235/EWG z dnia 7 marca 1988 r. przyznająca odstępstwo Danii i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa [14].
7.
Decyzja Komisji 88/363/EWG z dnia 13 czerwca 1988 r. przyznająca odstępstwo Zjednoczonemu Królestwu i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa [15].
8.
Decyzja Komisji 90/30/EWG z dnia 10 stycznia 1990 r. przyznająca derogację Hiszpanii i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa [16].
9.
Decyzja Komisji 90/31/EWG z dnia 10 stycznia 1990 r. przyznająca odstępstwo Francji i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa [17].
10.
Decyzja Komisji 90/469/EWG z dnia 5 września 1990 r. przyznająca odstępstwo Włochom i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa [18].
11.
Decyzja Komisji 90/514/EWG z dnia 25 września 1990 r. uznająca, że system kontroli medycznej personelu przedłożony przez Danię oferuje równoważne gwarancje [19].
12.
Decyzja Komisji 92/92/EWG z dnia 9 stycznia 1992 ustanawiająca wymogi, które mogą być przedmiotem odstępstwa, dotyczące sprzętu i struktury centrów wysyłki i oczyszczania żywych małży [20].
13.
Decyzja Komisji 93/140/EWG z dnia 19 stycznia 1993 r. ustanawiająca szczegółowe zasady odnoszące się do kontroli wzrokowej w celu wykrywania pasożytów w produktach rybołówstwa [21].
14.
Decyzja Komisji 94/14/WE z dnia 21 grudnia 1993 r. ustanawiająca wykaz wspólnotowych zakładów, którym przyznaje się czasowe i ograniczone odstępstwo od wspólnotowych szczególnych zasad sanitarnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [22].
15.
Decyzja Komisji 94/92/WE z dnia 17 lutego 1994 r. w sprawie wsparcia finansowego Wspólnoty dla działań wspólnotowego laboratorium referencyjnego badającego biotoksyny morskie (Laboratorio del Ministerio Sanidad y Consumo, Vigo, Hiszpania) [23].
16.
Decyzja Komisji 94/356/WE z dnia 20 maja 1994 r. ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/493/EWG dotyczące kontroli zdrowotnych przeprowadzanych we własnym zakresie w odniesieniu do produktów rybołówstwa [24].
17.
Decyzja Rady z dnia 20 czerwca 1994 r. ustanawiająca szczególne warunki zdrowia publicznego przy wprowadzaniu do obrotu niektórych rodzajów jaj [25].
18.
Decyzja Komisji 94/383/WE z dnia 3 czerwca 1994 r. w sprawie kryteriów stosowanych w odniesieniu do zakładów wytwarzających produkty mięsne, nieposiadających struktury przemysłowej ani przemysłowych zdolności produkcyjnych [26].
19.
Decyzja Komisji 94/837/WE z dnia 16 grudnia 1994 r. ustanawiająca specjalne warunki dla zatwierdzania centrów przepakowywania, określonych w dyrektywie Rady 77/99/EWG oraz zasady w odniesieniu do obrotu produktami z tych centrów [27].
20.
Decyzja Komisji 95/149/WE z dnia 8 marca 1995 r. ustalająca dopuszczalne wartości całkowitego azotu lotnych zasad amonowych (N-LZA) dla niektórych kategorii produktów rybołówstwa oraz określająca metody analizy, które powinny być stosowane [28].
21.
Decyzja Komisji 95/165/WE z dnia 4 maja 1995 r. ustanawiająca jednolite kryteria przyznawania odstępstw niektórym zakładom wytwarzającym produkty na bazie mleka [29].
22.
Decyzja Komisji 96/536/WE z dnia 29 lipca 1996 r. ustanawiająca wykaz produktów na bazie mleka, odnośnie do których państwa członkowskie są upoważnione do udzielania indywidualnych lub ogólnych odstępstw zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG oraz charakter tych odstępstw stosowanych przy wytwarzaniu takich produktów [30].
23.
Decyzja Komisji 96/658/WE z dnia 13 listopada 1996 r. ustanawiająca specjalne warunki zatwierdzania zakładów zlokalizowanych na rynkach hurtowych [31].
24.
Decyzja Komisji 98/470/WE z dnia 9 lipca 1998 r. wykonująca dyrektywę Rady 89/662/EWG w odniesieniu do informacji w sprawie kontroli weterynaryjnych [32].
25.
Decyzja Komisji 2001/471/WE z dnia 8 czerwca 2001 r. ustanawiająca przepisy dotyczące regularnych kontroli higieny ogólnej przeprowadzanych przez kierowników w zakładach, zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa oraz z dyrektywą 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [33].
26.
Decyzja Komisji 2002/225/WE z dnia 15 marca 2002 r. ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania dyrektywy Rady 91/492/EWG w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu zawartości i metod analizy niektórych morskich biotoksyn w małżach, szkarłupniach, osłonicach i ślimakach morskich [34].
27.
Decyzja Komisji 2002/477/WE z dnia 20 czerwca 2002 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia publicznego dla świeżego mięsa i świeżego drobiu przywożonego z państw trzecich oraz zmieniająca decyzję 94/984/WE [35].
28.
Decyzja Komisji 2003/380/WE z dnia 22 maja 2003 r. przyznająca Szwecji odstępstwo od dyrektywy Rady 64/433/EWG i przyznająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać przy rozbiorze świeżego mięsa [36].
29.
Decyzja Komisji 2003/774/WE z dnia 30 października 2003 r. zatwierdzająca niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich [37].
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2006 r.
ustanawiająca wykazy państw i terytoriów trzecich, z których dopuszczony jest przywóz małży, szkarłupni, osłonic, ślimaków morskich i produktów rybołówstwa
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5171)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/766/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Specjalne warunki przywozu małży, osłonic, szkarłupni i ślimaków morskich oraz produktów rybołówstwa z krajów trzecich zostały określone w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004.
(2) Decyzją Komisji 97/20/WE ustanowiono wykaz państw trzecich spełniających warunki równoważności dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich [2], natomiast decyzją Komisji 97/296/WE ustalono wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3].
(3) Należy ustalić wykazy obejmujące państwa i terytoria trzecie spełniające kryteria określone w art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 854/2004, które w ten sposób są w stanie zagwarantować, że małże, osłonice, szkarłupnie i ślimaki morskie oraz produkty rybołówstwa wywożone do Wspólnoty spełniają warunki sanitarne ustanowione dla ochrony zdrowia konsumentów. Jednocześnie należy zezwolić na przywóz mięśni przywodziciela zwierząt z rodziny Pectinidae innych niż zwierzęta akwakultury, całkowicie oddzielonych od wnętrzności i gonad, również z krajów niewymienionych w wykazie.
(4) Właściwe organy Australii, Nowej Zelandii i Urugwaju przedstawiły odpowiednie gwarancje, że warunki stosowane w odniesieniu do żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków są równoważne warunkom ustanowionym w odpowiednim prawodawstwie Wspólnoty.
(5) Właściwe organy Armenii, Białorusi i Ukrainy przedstawiły odpowiednie gwarancje, że warunki stosowane w odniesieniu do produktów rybołówstwa są równoważne warunkom ustanowionym w odpowiednim prawodawstwie Wspólnoty.
(6) Należy zatem uchylić decyzje 97/20/WE i 97/296/WE i zastąpić je nową decyzją.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przywóz żywych małży, osłonic, szkarłupni i ślimaków morskich
1. Wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 854/2004, ustanawia się w załączniku I do niniejszej decyzji.
2. Niezależnie od art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 854/2004, powyższy ustęp 1 nie ma zastosowania do mięśni przywodziciela zwierząt z rodziny Pectinidae innych niż zwierzęta akwakultury, całkowicie oddzielonych od wnętrzności i gonad, które mogą być przywożone również z krajów niewymienionych w wykazie, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 2
Przywóz produktów rybołówstwa
Wykaz państw i terytoriów trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 854/2004, ustanawia się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Uchylenie
Decyzje 97/20/WE i 97/296/WE tracą moc.
Odesłania do uchylonych decyzji należy traktować jako odesłania do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzje 2003/804/WE i 2003/858/WE w sprawie wymogów dotyczących świadectw dla żywych mięczaków i żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5167)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/767/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) NR 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [2] ustanawia ogólne zasady dla przedsiębiorstw sektora spożywczego dotyczące higieny środków spożywczych.
(2) Rozporządzenie (WE) NR 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [3] ustanawia szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego.
(3) Rozporządzenie (WE) 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4] ustanawia szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2074/2005 [5] ustanawia środki wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE) NR 853/2004 i do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzenia (WE) NR 854/2004 oraz rozporządzenia (WE) NR 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [6], ustanawiając odstępstwa od rozporządzenia (WE) NR 852/2004 i zmieniając rozporządzenia (WE) NR 853/2004 oraz (WE) NR 854/2004.
(5) Dyrektywa Rady 95/70/EWG [7] wprowadza minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży.
(6) Dyrektywa 91/67/EWG ustanawia warunki zdrowotne zwierząt obowiązujące przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury.
(7) Decyzja Komisji NR 2003/804/WE z dnia 14 listopada 2003 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dla zwierząt oraz wymagania certyfikacyjne dla przywozu mięczaków, ich jaj i gamet w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia lub konsumpcji [8] oraz decyzja Komisji 2003/858/WE z dnia 21 listopada 2003 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw przy przywozie żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych, oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi [9] określają wymogi dotyczące świadectw dla żywych mięczaków i żywych ryb pochodzących z akwakultury oraz uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(8) W celu uproszczenia procedury wydawania świadectw dla tych produktów warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw określone w tych decyzjach zostały włączone do świadectw zdrowia sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) NR 853/2004 dla przesyłek przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(9) Decyzje 2003/804/WE i 2003/858/WE powinny zatem zostać odpowiednio zmienione, z uwzględnieniem także dyrektywy Rady COM(2005) 362 w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i ich produktów oraz zapobiegania i zwalczania niektórych chorób zwierząt wodnych [10].
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zmiany do decyzji 2003/804/WE
W decyzji 2003/804/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
Warunki związane z przywozem żywych mięczaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi
1.
Państwa członkowskie zatwierdzają przywóz na ich terytorium żywych mięczaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, tylko w przypadku gdy:
a) państwo trzecie wysyłki widnieje w wykazie ustanowionym decyzją Komisji 2006/766/WE [11];
b) przesyłce towarzyszy ogólne urzędowe świadectwo zdrowia zwierząt sporządzone zgodnie z wzorem określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) NR 2074/2005;
c) przesyłka jest zgodna z przepisami w zakresie pakowania i etykietowania, o których mowa w rozporządzeniu (WE) NR 853/2004.
2.
Jeśli mięczaki mają być umieszczone w czystej wodzie lub ponownie zanurzone w wodach wspólnotowych, przesyłka musi być także zgodna z przepisami ustanowionymi w art. 3 ust. 1.
2) artykuł 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
Dodatkowe warunki związane z przywozem żywych mięczaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi
1.
Przesyłki gatunków mięczaków podatnych na jedną lub więcej chorób, o których mowa w załączniku D do dyrektywy 95/70/WE, muszą, oprócz spełnienia wymogów określonych w art. 4:
a) pochodzić ze źródła, w którym nie występuje żadna nierozwiązana kwestia anormalnej śmiertelności i jest uznane za wolne od wyżej wspomnianych chorób zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub własciwą normą OIE (Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt) przez właściwy organ państwa trzeciego pochodzenia; lub
b) być przywożone jako produkty przetworzone lub nieprzetworzone, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) NR 852/2004; lub
c) być przesłane bezpośrednio do zatwierdzonego ośrodka przywozu, gdzie mięczaki podlegają dalszemu przetwarzaniu bez uszczerbku dla załącznika III, sekcji VII rozporządzenia (WE) NR 853/2004 i art. 6 rozporządzenia (WE) NR 854/2004.
2.
Przesyłki gatunków mięczaków podatnych na zakażenie Bonamia ostrea i/lub Marteilia refringens, przywożone do państw członkowskich lub stref uznanych za wolne od tych chorób lub objętych programem mającym na celu uzyskanie takiego statusu zgodnie z art. 5 lub 10 dyrektywy 91/67/EWG, muszą spełniać następujące wymogi, oprócz wymogów określonych w art. 4:
a) ich źródło pochodzenia musi być uznane za wolne od danej choroby zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub właściwą normą OIE przez właściwy organ państwa trzeciego pochodzenia; lub
b) przesyłka musi być przywieziona jako zawierająca produkty przetworzone lub nieprzetworzone, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) NR 852/2004;
c) przesyłka musi być przesłana bezpośrednio do zatwierdzonego ośrodka przywozu, gdzie mięczaki podlegają dalszemu przetwarzaniu bez uszczerbku dla załącznika III, sekcji VII rozporządzenia (WE) NR 853/2004 i art. 6 rozporządzenia (WE) NR 854/2004.
3.
Artykuł ten nie ma zastosowania, jeśli mięczaki są pakowane i etykietowane w celu sprzedaży konsumentowi końcowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) NR 853/2004.";
3) w części A załącznika V, pkt 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Mięczaki zdolne do przeżycia mogą opuścić zatwierdzone ośrodki przywozu tylko w przypadku, gdy są pakowane i etykietowane w celu sprzedaży konsumentowi końcowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) NR 853/2004.".
Artykuł 2
Zmiany w decyzji 2003/858/WE
W decyzji 2003/858/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
Warunki odnoszące się do przywozu produktów rybnych pochodzących z akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi
1.
Państwa członkowskie zezwalają na przywóz na ich terytorium produktów rybnych pochodzących z akwakultury, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, tylko w przypadku gdy:
a) państwo trzecie wysyłki widnieje w wykazie ustanowionym decyzją Komisji 2006/766/WE [12];
b) przesyłce towarzyszy ogólne urzędowe świadectwo zdrowia zwierząt sporządzone zgodnie z wzorem określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) NR 2074/2005;
c) przesyłka jest zgodna z przepisami w zakresie pakowania i etykietowania, o których mowa w rozporządzeniu (WE) NR 853/2004.
2) artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie
"Artykuł 6
Dodatkowe warunki odnoszące się do przywozu niektórych produktów rybnych pochodzących z akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi
1.
Przesyłki gatunków ryb podatnych na zakażenie ISA i/lub EHN muszą, oprócz wymogów określonych w art. 5, spełniać także następujące wymogi:
a) ich źródło pochodzenia musi być uznane za wolne od danej choroby zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub właściwą normą OIE (Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt) przez właściwy organ państwa trzeciego pochodzenia; lub
b) ryby muszą zostać wypatroszone przed wysyłką; lub
c) przesyłka musi być wysłana bezpośrednio do zatwierdzonego ośrodka przywozu, celem poddania dalszemu przetwarzaniu.
2.
Przesyłki gatunków ryb podatnych na zakażenie VHS i/lub IHN, przywożone do państw członkowskich lub stref uznanych za wolne od tych chorób lub objętych programem mającym na celu uzyskanie takiego statusu zgodnie z art. 5 lub 10 dyrektywy 91/67/EWG, muszą spełniać następujące wymogi, oprócz wymogów określonych w art. 5:
a) ich źródło pochodzenia musi być uznane za wolne od danej choroby zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub właściwą normą OIE przez właściwy organ państwa trzeciego pochodzenia; lub
b) ryby muszą zostać wypatroszone przed wysyłką; lub
c) przesyłka musi być wysłana bezpośrednio do zatwierdzonego ośrodka przywozu w celu poddania dalszemu przetwarzaniu.";
3) skreśla się załączniki IV i IV.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/583/WE w sprawie ponownego przydziału funduszy otrzymanych przez Europejski Bank Inwestycyjny na działania prowadzone w Demokratycznej Republice Konga w ramach drugiego, trzeciego, czwartego, piątego i szóstego Europejskiego Funduszu Rozwoju
(2006/768/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1],
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 12 września 2000 r. między Przedstawicielami Rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się Część Czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji opracowany w porozumieniu z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym (EBI),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2003/583/WE [3] stanowi, że całkowita kwota dodatkowego przydziału środków przekazywana jest do dyspozycji na okres czterech lat od daty otwarcia rachunku.
(2) W decyzji 2005/446/WE przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie [4] ustalono datę, po upływie której środki z dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju nie będą przyznawane na dzień 31 grudnia 2007 r.
(3) Ze względu na późniejsze zakończenie okresu przejściowego w Demokratycznej Republice Konga, spowodowane opóźnieniami w przygotowaniach wyborów, konieczne jest przesunięcie daty zakończenia okresu przyznawania środków pochodzących z dodatkowego przydziału, o którym mowa w decyzji 2003/583/WE.
(4) Jako data zakończenia okresu przyznawania środków pochodzących z dodatkowego przydziału, o których mowa w decyzji 2003/583/WE, powinna zostać przyjęta ta sama data, jak określona w decyzji 2005/446/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 4 decyzji 2003/583/WE zdanie trzecie otrzymuje brzmienie:
"Środki z tego rachunku przyznawane są do dnia 31 grudnia 2007 r. zgodnie z decyzją 2005/446/WE.
Po zakończeniu wszelkich operacji finansowanych z przydzielonych środków rachunek bankowy zostanie zamknięty, a pozostałe środki zostaną zwrócone państwom członkowskim.
Rachunek zostanie zamknięty w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 31 października 2006 r.
określająca wykaz regionów i obszarów kwalifikujących się w latach 2007–2013 do finansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach współpracy transgranicznej i transnarodowej będących częściami składowymi celu "Europejska współpraca terytorialna"
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5144)
(2006/769/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności [1], w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z komitetem koordynującym fundusze, o którym mowa w art. 103 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 cel "Europejska współpraca terytorialna" jest ukierunkowany na umacnianie współpracy transgranicznej poprzez wspólne inicjatywy lokalne i regionalne oraz umacnianie współpracy transnarodowej za pomocą działań sprzyjających zintegrowanemu rozwojowi terytorialnemu powiązanemu z priorytetami Wspólnoty.
(2) Na mocy art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w ramach celu "Europejska współpraca terytorialna" do finansowania kwalifikują się regiony Wspólnoty poziomu NUTS 3 położone wzdłuż jej wszystkich wewnętrznych i niektórych zewnętrznych granic lądowych oraz wszystkie regiony Wspólnoty poziomu NUTS 3 położone wzdłuż granic morskich, które dzieli, z zasady, odległość do 150 kilometrów, z uwzględnieniem możliwych dostosowań niezbędnych dla zapewnienia spójności i ciągłości współpracy.
(3) Na mocy art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 obszary transnarodowe również kwalifikują się do finansowania.
(4) W związku z powyższym konieczne jest ustalenie wykazów kwalifikujących się regionów i obszarów.
(5) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu koordynującego fundusze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów współpracy transgranicznej, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, regiony kwalifikujące się do finansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach celu "Europejska współpraca terytorialna" określa się w załączniku I.
Artykuł 2
Do celów współpracy transgranicznej, o której mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, obszary kwalifikujące się do finansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach celu "Europejska współpraca terytorialna" określa się w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2006 r.
zmieniająca Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1228/2003 w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/770/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 ustanawia wytyczne w sprawie zarządzania i alokacji dostępnej zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych pomiędzy systemami krajowymi.
(2) W wytycznych na temat zdolności przesyłowej transgranicznych połączeń wzajemnych należy uwzględnić wydajne metody zarządzania ograniczeniami przesyłowymi w celu zapewnienia skutecznego dostępu do systemów przesyłowych, umożliwiającego dokonywanie transakcji transgranicznych.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1228/2003,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1228/2003 zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 771/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 maja 2006 r.
ustanawiająca Europejski Rok na rzecz Równych Szans dla Wszystkich (2007) – w Kierunku Sprawiedliwego Społeczeństwa
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakaz dyskryminacji jest podstawową zasadą Unii Europejskiej.
Zasada ta powinna być uwzględniana we wszystkich politykach Unii Europejskiej.
(2) Na podstawie art. 13 Traktatu Rada przyjęła dyrektywę 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne [4], między innymi w dziedzinie zatrudnienia, szkolenia zawodowego, kształcenia, dóbr i usług i ochrony społecznej, dyrektywę 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy [5], która zakazuje dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, a także dyrektywę 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług [6].
(3) Artykuł 2 Traktatu stanowi, że propagowanie równości mężczyzn i kobiet jest jednym z podstawowych zadań Wspólnoty.
Podobnie, art. 3 ust. 2 Traktatu wymaga, aby Wspólnota dążyła do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet we wszystkich jej działaniach.
(4) Artykuł 21 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej ustanawia zakaz dyskryminacji z rozmaitych względów, a jej art. 23 zawiera wymóg, aby równość mężczyzn i kobiet była zapewniona we wszystkich dziedzinach.
(5) Prawodawstwo europejskie w zakresie równego traktowania i niedyskryminacji obejmuje wszystkie osoby w Unii Europejskiej.
(6) Agenda Społeczna 2005–2010, która stanowi uzupełnienie i wsparcie strategii lizbońskiej, odgrywa kluczową rolę w popieraniu społecznego wymiaru wzrostu gospodarczego.
Jednym z priorytetów Agendy Społecznej 2005–2010 jest wspieranie równych szans dla wszystkich jako sposobu doprowadzenia do większej integracji społeczeństwa.
(7) W roku 2007 upływa dziesiąta rocznica Europejskiego Roku przeciwko Rasizmowi, który umożliwił osiągnięcie znacznego postępu w eliminowaniu dyskryminacji rasowej.
(8) Prawodawstwo europejskie w znacznym stopniu przyczyniło się do zwiększenia poziomu gwarantowanej równości i ochrony przed nierównościami i dyskryminacją w całej Unii Europejskiej oraz spełniało ono rolę katalizatora rozwoju bardziej spójnego podejścia do równości i niedyskryminacji opartego na poszanowaniu praw.
Mimo to mieszkańcy Unii Europejskiej wciąż doświadczają dyskryminacji i nierównego traktowania w życiu codziennym.
(9) Europejski Rok na rzecz Równych Szans dla Wszystkich (zwany dalej "Rokiem europejskim") powinien nadać nową dynamikę w zakresie wspierania wysiłków Państw Członkowskich na rzecz wdrażania prawodawstwa wspólnotowego w zakresie równego traktowania i niedyskryminacji.
(10) Istotne jest, aby działania w związku z pochodzeniem rasowym lub etnicznym, religią lub przekonaniami, niepełnosprawnością, wiekiem lub orientacją seksualną, w pełni uwzględniały różnice związane z płcią.
(11) Proces konsultacji zorganizowany przez Komisję w ramach zielonej księgi zatytułowanej "Równość i zakaz dyskryminacji w rozszerzonej UE", przedstawionej w dniu 28 maja 2004 r., wskazuje, że według większości respondentów Unia Europejska powinna zintensyfikować swoje wysiłki mające na celu zwalczanie dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
(12) Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 28 kwietnia 2005 r. na temat sytuacji Romów w Unii Europejskiej [7] zwraca uwagę na postawy niechęci wobec Romów oraz ich dyskryminujący wpływ na szanse tej mniejszości etnicznej, która znajduje się w najmniej korzystnej sytuacji w Unii Europejskiej pod względem zatrudnienia, edukacji i usług socjalnych.
(13) Szeroki zakres poparcia, jakim wspólnotowe ramy legislacyjne dotyczące zakazu dyskryminacji cieszą się wśród społeczeństwa, oraz prawdziwa wola polityczna dokonania zmian decydują o ich skutecznym oddziaływaniu.
W tym kontekście partnerzy społeczni, władze lokalne i regionalne oraz organizacje pozarządowe mają do odegrania kluczową rolę.
Rok europejski powinien spełniać rolę katalizatora w podnoszeniu świadomości i nadawaniu rozmachu.
Powinien on przyczynić się do ukierunkowania uwagi politycznej we wszystkich Państwach Członkowskich i zmobilizowania wszystkich zainteresowanych do dążenia do wprowadzenia nowej ramowej strategii Unii Europejskiej dotyczącej niedyskryminacji i równych szans również po 2007 r.
(14) Rok europejski będzie również zmierzał do zajęcia się kwestią wielokrotnej dyskryminacji, czyli dyskryminacji z dwóch lub więcej powodów wymienionych w art. 13 Traktatu.
Zadaniem Roku europejskiego będzie również wspieranie zrównoważonego traktowania wszystkich form dyskryminacji, o których mowa w tym artykule.
(15) Różny postęp dokonany na poziomie krajowym wymaga podjęcia pilnych działań w zakresie równości i niedyskryminacji na szczeblu europejskim i krajowym; zgodnie z zasadą pomocniczości przeważająca część działań w ramach Roku europejskiego powinna być podejmowana w sposób zdecentralizowany na poziomie krajowym.
(16) Uczestnictwo w Roku europejskim powinno być otwarte dla Państw Członkowskich, państw przystępujących, i kandydujących korzystających ze strategii przedakcesyjnej, państw EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustanowionymi na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, państw regionu Bałkanów Zachodnich, na warunkach określonych w odpowiednich porozumieniach z tymi państwami, a także dla państw objętych europejską polityką sąsiedzką, zgodnie z postanowieniami strategii z maja 2004 r. oraz krajowych planów działania.
(17) Potrzebna jest spójność i komplementarność z innymi działaniami Wspólnoty, szczególnie z działaniami mającymi na celu zwalczanie dyskryminacji i wykluczenia społecznego oraz popieranie praw podstawowych, edukacji i kształcenia, kultury i dialogu międzykulturowego, młodzieży, obywatelstwa, imigracji i azylu oraz równości płci.
(18) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe na cały czas trwania programu, które mają być zasadniczym punktem odniesienia, w rozumieniu pkt. 33 Międzyinstytucjonalnego porozumienia z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [8] dla władzy budżetowej, w trakcie całorocznej procedury budżetowej.
(19) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(20) Ponieważ cele niniejszej decyzji nie mogą zostać osiągnięte w wystarczającym stopniu na poziomie Państw Członkowskich między innymi z uwagi na potrzebę wielostronnego partnerstwa, ponadnarodowej wymiany informacji i upowszechniania dobrych praktyk w całej Wspólnocie, i dlatego mogą, ze względu na skalę działań, być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustanowioną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Europejski Rok na rzecz Równych Szans dla Wszystkich
Rok 2007 zostaje ustanowiony "Europejskim Rokiem na rzecz Równych Szans dla Wszystkich".
Artykuł 2
Cele
Cele Roku europejskiego są następujące:
a) Prawa – Podnoszenie świadomości w zakresie prawa do równości i niedyskryminacji, a także problematyki wielokrotnej dyskryminacji – Rok europejski będzie uwydatniał przesłanie, że wszyscy ludzie mają prawo do równego traktowania, bez względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Rok europejski powinien umożliwić społecznościom narażonym na dyskryminację lepsze poznanie swoich praw oraz istniejącego prawodawstwa europejskiego w zakresie niedyskryminacji.
b) Reprezentacja – Stymulowanie debaty na temat sposobów zwiększania udziału w życiu społeczeństwa grup będących ofiarami dyskryminacji oraz na temat zrównoważonego uczestnictwa mężczyzn i kobiet – Rok europejski będzie zachętą do refleksji i dyskusji nad potrzebą popierania większego uczestnictwa tych grup w życiu społeczeństwa oraz ich zaangażowania w działania zmierzające do zwalczania tej dyskryminacji, we wszystkich sektorach i na wszystkich poziomach.
c) Uznanie – Ułatwienie i honorowanie różnorodności i równości – Rok europejski będzie uwydatniał pozytywny wkład, który ludzie, bez względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną mogą wnieść w życie społeczeństwa jako całości, szczególnie poprzez podkreślanie korzyści płynących z różnorodności.
d) Poszanowanie – Propagowanie większej spójności społeczeństwa – Rok europejski będzie przyczyniał się do podnoszenia świadomości na temat znaczenia zwalczania stereotypów, uprzedzeń i przemocy, propagowania dobrych stosunków pomiędzy wszystkimi w ramach społeczeństwa, w szczególności między młodymi ludźmi, oraz do propagowania i upowszechniania wartości leżących u podstaw walki z dyskryminacją.
Artykuł 3
Treść działań
1.
Działania zmierzające do osiągnięcia celów wymienionych w art. 2 mogą obejmować organizowanie lub udzielanie wsparcia w szczególności na rzecz:
a) spotkań i imprez;
b) kampanii informacyjnych, promocyjnych i edukacyjnych;
c) sondaży i badań w skali wspólnotowej lub ogólnokrajowej.
2.
Szczegółowy opis działań określonych w ust. 1 jest określony w załączniku.
Artykuł 4
Włączenie problematyki płci do głównego nurtu życia społeczno-politycznego
Rok europejski uwzględnia różne formy dyskryminacji, jakiej kobiety i mężczyźni doświadczają ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Artykuł 5
Współpraca i wdrażanie na poziomie Wspólnoty
Komisja zapewnia, aby działania Wspólnoty objęte niniejszą decyzją były wprowadzane w życie zgodnie z załącznikiem, w szczególności zapewniając, aby wszystkimi formami dyskryminacji, o których mowa w art. 13 Traktatu i w art. 2 niniejszej decyzji, zajmowano się i traktowano je w sposób sprawiedliwy.
W szczególności Komisja dokona niezbędnych uzgodnień w celu zapewnienia spójności i komplementarności działań i inicjatyw Wspólnoty, o których mowa w art. 10, by pomóc w osiągnięciu celów określonych w art. 2.
Komisja prowadzi regularną wymianę poglądów z osobami bezpośrednio zainteresowanymi, organizacjami pozarządowymi reprezentującymi społeczności będące ofiarami dyskryminacji oraz odpowiednimi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności na poziomie europejskim w sprawie zaplanowania, wdrożenia i oceny Roku europejskiego, a także dalszych działań po jego zakończeniu.
W tym celu Komisja udostępnia odpowiednie informacje osobom bezpośrednio zainteresowanym.
Komisja informuje komitet ustanowiony na mocy art. 7 ust. 1 o ich opinii.
Artykuł 6
Współpraca i wdrożenie na poziomie krajowym
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia lub wyznacza krajowy organ wykonawczy, który organizuje jego uczestnictwo w Roku europejskim.
O swoim wyborze każde Państwo Członkowskie informuje Komisję do dnia 17 czerwca 2006 r.
Krajowy organ wykonawczy jest odpowiedzialny za określenie krajowej strategii oraz priorytetów Roku europejskiego, a także za wybór poszczególnych działań, które zostaną zgłoszone do finansowania ze środków wspólnotowych.
Krajową strategię i priorytety Roku europejskiego określa się zgodnie z celami wymienionymi w art. 2; zmierzają one do zapewnienia zrównoważonego traktowania wszystkich form dyskryminacji, o których mowa w art. 2.
Procedura przyznawania finansowania ze środków wspólnotowych dla działań na poziomie krajowym została określona w części II załącznika.
2.
Krajowy organ wykonawczy, w celu realizacji swoich zadań, regularnie zasięga opinii i ściśle współpracuje ze społeczeństwem obywatelskim, włącznie z organizacjami broniącymi lub reprezentującymi interesy tych, którzy są potencjalnie narażeni na dyskryminację lub nierówne traktowanie i innymi osobami bezpośrednio zainteresowanymi.
Artykuł 7
Komitet
1.
Komisję wspomaga komitet, zwany dalej "komitetem".
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu postanowień jej art. 8.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
4.
Przedstawiciela Państwa Członkowskiego w komitecie wyznacza się raczej spośród krajowego organu wykonawczego, o którym mowa w art. 6 ust. 1.
Artykuł 8
Ustalenia finansowe
1.
Działania o zasięgu wspólnotowym, określone w części I załącznika, mogą być dotowane maksymalnie w 80 % lub stanowić przedmiot zamówień publicznych finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
2.
Działania o zasięgu lokalnym, regionalnym lub krajowym, określone w części II pkt 6 załącznika, mogą być współfinansowane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej maksymalnie do poziomu 50 % całkowitych skonsolidowanych kosztów działań realizowanych na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, zgodnie z procedurą określoną w części II załącznika.
Artykuł 9
Wnioski oraz procedura wyboru
1. Komisja podejmuje decyzje w sprawie finansowania działań określonych w art. 8 ust. 1 zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 2.
2.
Wnioski o pomoc finansową na działania określone w art. 8 ust. 2 należy składać Komisji za pośrednictwem krajowych organów wykonawczych zgodnie z procedurą określoną w części II załącznika.
Artykuł 10
Spójność i komplementarność
Komisja wraz z Państwami Członkowskimi zapewnia zgodność działań przewidzianych w niniejszej decyzji z innymi działaniami i inicjatywami wspólnotowymi, krajowymi oraz regionalnymi.
Zapewniają one pełną komplementarność między Rokiem europejskim a innymi istniejącymi inicjatywami i zasobami wspólnotowymi, krajowymi i regionalnymi w przypadku, gdy mogą się one przyczynić do osiągnięcia celów Roku europejskiego.
Artykuł 11
Udział państw niebędących Państwami Członkowskimi
Uczestnictwo w Roku europejskim jest otwarte dla:
a) krajów, z którymi Unia Europejska podpisała Traktat o przystąpieniu;
b) krajów kandydujących korzystających ze strategii przedakcesyjnej, zgodnie z ogólnymi zasadami i ogólnymi warunkami uczestnictwa tych państw w programach Wspólnoty, określonymi odpowiednio w umowach ramowych oraz decyzjach Rad Stowarzyszenia;
c) państw EFTA, będących stronami Porozumienia EOG, zgodnie z postanowieniami tego porozumienia;
d) krajów regionu Bałkanów Zachodnich zgodnie z umowami, które zostaną zawarte z tymi państwami na podstawie umów ramowych w sprawie ogólnych zasad ich uczestnictwa w programach Wspólnoty;
e) krajów partnerskich europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), zgodnie z ogólnymi zasadami i warunkami uczestnictwa tych krajów w programach wspólnotowych, określonymi odpowiednio w strategii z maja 2004 r. i w krajowych planach działania.
Jakiekolwiek wsparcie wspólnotowe przeznaczone na działania krajów partnerskich EPS w tym kontekście będzie pokryte z instrumentu europejskiej polityki sąsiedztwa zgodnie z priorytetami i procedurami ustanowionymi w ramach ogólnej współpracy z tymi krajami.
Artykuł 12
Budżet
Ramy finansowe dla wdrożenia działań, o których mowa w niniejszej decyzji, na okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. wynoszą 15000000 EUR, z czego 6000000 EUR na okres do 31 grudnia 2006 r.
Kwota przewidziana na okres po 31 grudnia 2006 r. jest kwotą orientacyjną i uznaje się ją za potwierdzoną, jeżeli w tym etapie jest ona zgodna z wieloletnimi ramami finansowymi na okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 13
Współpraca międzynarodowa
W ramach Roku europejskiego Komisja może współpracować z odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności z Radą Europy i Organizacją Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 14
Monitorowanie i ocena
Do dnia 31 grudnia 2008 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie w sprawie wykonania, wyników i ogólnej oceny działań przewidzianych w niniejszej decyzji.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2006 r.
w sprawie harmonizacji widma radiowego na potrzeby urządzeń bliskiego zasięgu
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5304)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/771/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 676/2002/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki widma radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Powszechne stosowanie urządzeń bliskiego zasięgu we Wspólnocie Europejskiej i na świecie powoduje, że odgrywają one coraz większą rolę w gospodarce i w życiu codziennym obywateli w związku z różnymi zastosowaniami tych urządzeń, np. w systemach alarmowych, urządzeniach łączności lokalnej, mechanizmach do otwierania drzwi lub implantach medycznych.
Rozwój zastosowań wykorzystujących urządzenia bliskiego zasięgu we Wspólnocie Europejskiej mógłby również przyczynić się do osiągnięcia konkretnych celów Wspólnoty w obszarach jej polityk, takich jak wprowadzenie rynku wewnętrznego, wspieranie innowacji i badań naukowych oraz rozwój społeczeństwa informacyjnego.
(2) Urządzenia bliskiego zasięgu to zwykle produkty wytwarzane na skalę masową i/lub przenośne, które bez trudu mogą być przewożone za granicę i tam wykorzystywane; różnice w warunkach dostępu do częstotliwości utrudniają ich swobodny przepływ, zwiększają ich koszty produkcji oraz stwarzają ryzyko szkodliwych zakłóceń innych zastosowań i usług radiokomunikacyjnych.
Aby możliwe było czerpanie korzyści z istnienia rynku wewnętrznego tego typu urządzeń, wspieranie konkurencyjności przemysłu wytwórczego UE poprzez maksymalizację efektu skali oraz obniżenie kosztów ponoszonych przez konsumentów, widmo radiowe musi zostać udostępnione we Wspólnocie na podstawie zharmonizowanych warunków technicznych.
(3) Ponieważ wykorzystanie widma radiowego przez urządzenia tego rodzaju charakteryzuje się małą mocą i bliskim zasięgiem nadawania, możliwość powodowania przez nie zakłóceń innych użytkowników widma jest zasadniczo ograniczona.
Dlatego urządzenia takie mogą współużytkować zakresy częstotliwości z innymi usługami, które wymagają lub nie wymagają posiadania pozwolenia, nie powodując przy tym szkodliwych zakłóceń, i mogą funkcjonować wspólnie z innymi urządzeniami bliskiego zasięgu.
W związku z tym ich stosowanie nie powinno podlegać obowiązkowi posiadania indywidualnego pozwolenia w rozumieniu dyrektywy o zezwoleniach 2002/20/WE [2].
Ponadto usługi radiokomunikacyjne określone w Regulaminie radiokomunikacyjnym Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego mają pierwszeństwo przed urządzeniami bliskiego zasięgu i nie istnieje w odniesieniu do nich wymóg zagwarantowania ochrony poszczególnych typów urządzeń bliskiego zasięgu przed zakłóceniami.
Ponieważ użytkownikom urządzeń bliskiego zasięgu nie można w związku z tym zapewnić żadnej ochrony przed zakłóceniami, obowiązek ochrony takich urządzeń przed szkodliwymi zakłóceniami ze strony usług radiokomunikacyjnych oraz ze strony innych urządzeń bliskiego zasięgu działających zgodnie z obowiązującymi regulacjami wspólnotowymi lub krajowymi spoczywa na producentach urządzeń bliskiego zasięgu.
Na mocy dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (dyrektywa o urządzeniach radiowych i końcowych urządzeniach telekomunikacyjnych) [3] producenci powinni zagwarantować, aby urządzenia bliskiego zasięgu efektywnie wykorzystywały widmo częstotliwości radiowych w sposób niepowodujący szkodliwych zakłóceń w funkcjonowaniu innych urządzeń bliskiego zasięgu.
(4) Znacząca ilość tych urządzeń jest już zaklasyfikowana lub będzie prawdopodobnie zaklasyfikowana w przyszłości jako urządzenia "klasy 1" na mocy decyzji Komisji 2000/299/WE z dnia 6 kwietnia 2000 r. ustanawiającej wstępną klasyfikację urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz związanych z nimi znaków identyfikacyjnych [4], przyjętej na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych.
Decyzja 2000/299/WE uznaje równoważność interfejsów radiowych spełniających warunki "klasy 1", umożliwiając wprowadzanie urządzeń radiowych na rynek i ich oddawanie do użytku bez ograniczeń w całej Wspólnocie.
(5) Ponieważ dostępność zharmonizowanego widma i związane z nią warunki korzystania decydują o zaliczeniu do "klasy 1", niniejsza decyzja będzie mieć na celu utrzymanie ciągłości takiej klasyfikacji po jej wprowadzeniu.
(6) W dniu 11 marca 2004 r., na mocy art. 4 ust. 2 decyzji o spektrum radiowym, Komisja udzieliła mandatu [5] Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT), upoważniając ją do harmonizacji wykorzystania częstotliwości przez urządzenia bliskiego zasięgu.
W ramach mandatu CEPT w swoim sprawozdaniu [6] z dnia 15 listopada 2004 r. sporządziła wykaz istniejących we Wspólnocie Europejskiej dobrowolnych środków harmonizacji dotyczących urządzeń bliskiego zasięgu oraz stwierdziła, że od państw członkowskich wymaga się bardziej wiążącego zobowiązania w celu zapewnienia stabilności prawnej w zakresie harmonizacji częstotliwości uzyskanej przez CEPT.
Dlatego konieczne jest stworzenie mechanizmu, za sprawą którego takie środki harmonizacji stałyby się prawnie wiążące we Wspólnocie Europejskiej.
(7) Na poziomie krajowym państwa członkowskie mogą zezwolić na funkcjonowanie urządzeń na bardziej liberalnych warunkach niż warunki określone w niniejszej decyzji.
W tym przypadku urządzenia takie nie mogłyby działać w całej Wspólnocie bez ograniczeń i musiałyby zostać uznane za urządzenia "klasy 2" zgodnie z klasyfikacją zawartą w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych.
(8) Harmonizacja na mocy niniejszej decyzji nie wyklucza możliwości stosowania przez poszczególne państwa członkowskie w uzasadnionych przypadkach okresów przejściowych lub uzgodnień w sprawie współużytkowania częstotliwości radiowych na mocy art. 4 ust. 5 decyzji o spektrum radiowym.
Środki te powinny być ograniczone do koniecznego minimum, ponieważ mogłyby powodować ograniczenie korzyści wynikających z zaliczenia do "klasy 1".
(9) Decyzja w sprawie ogólnej harmonizacji technicznej ma zastosowanie bez uszczerbku dla środków harmonizacji technicznej Wspólnoty Europejskiej, które stosują się do konkretnych częstotliwości i typów urządzeń, takich jak: decyzja 2004/545/WE z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 79 GHz dla celów użycia samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu we Wspólnocie [7], decyzja Komisji 2005/50/WE z dnia 17 stycznia 2005 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 24 GHz dla celów tymczasowego użycia przez samochodowe urządzenia radarowe bliskiego zasięgu we Wspólnocie [8], decyzja Komisji 2005/513/WE z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie zharmonizowanego wykorzystania widma radiowego w paśmie częstotliwości 5 GHz celem wdrożenia Bezprzewodowych Systemów Dostępowych, włączając Lokalne Sieci Radiowe (WAS/RLANs) [9] lub decyzja Komisji 2005/928/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie harmonizacji zakresu częstotliwości 169,4–169,8125 MHz we Wspólnocie [10].
(10) Korzystanie z widma podlega przepisom Wspólnoty w dziedzinie ochrony zdrowia publicznego, w szczególności przepisom dyrektywy 2004/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [11] i zalecenia Rady 1999/519/WE [12].
Dla zapewnienia ochrony zdrowia urządzenia radiowe muszą spełniać zasadnicze wymagania w zakresie zgodności takiego sprzętu z dyrektywą o urządzeniach radiowych i końcowych urządzeniach telekomunikacyjnych.
(11) W związku z szybkim postępem technicznym i potrzebami społeczeństwa będą pojawiać się nowe zastosowania urządzeń bliskiego zasięgu, które będą wymagać stałej kontroli warunków harmonizacji widma, z uwzględnieniem gospodarczych korzyści nowych zastosowań oraz wymagań przemysłu i użytkowników.
Państwa członkowskie będą miały obowiązek monitorowania tych zmian.
Dlatego w celu uwzględnienia zmian na rynku i postępu technicznego konieczna będzie regularna aktualizacja niniejszej decyzji.
Załącznik będzie poddawany przeglądowi przynajmniej raz w roku na podstawie informacji zebranych przez państwa członkowskie i przekazanych Komisji.
Przegląd może również zostać rozpoczęty w przypadku podjęcia przez dane państwo członkowskie właściwych środków zgodnie z art. 9 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych.
Jeżeli przegląd ujawni konieczność dostosowania decyzji, zmiany zostaną zatwierdzone po przeprowadzeniu procedur dotyczących przyjęcia środków wykonawczych, określonych w decyzji o spektrum radiowym.
Aktualizacje mogą przewidywać okresy przejściowe w celu uwzględnienia wcześniejszych rozwiązań.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Widma Radiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej decyzji jest harmonizacja zakresów częstotliwości i związanych z tym parametrów technicznych dla zapewnienia dostępności i efektywnego wykorzystania widma radiowego przez urządzenia bliskiego zasięgu w taki sposób, aby umożliwić zaliczenie takich urządzeń do "klasy 1" na podstawie decyzji Komisji 2000/299/WE.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
1) "urządzenie bliskiego zasięgu" oznacza nadajnik radiowy, który zapewnia łączność jednokierunkową lub dwukierunkową, nadając na bliską odległość i z małą mocą;
2) "niepowodowanie zakłóceń i brak ochrony przed zakłóceniami" oznacza niepowodowanie szkodliwych zakłóceń żadnych usług radiokomunikacyjnych oraz brak możliwości ubiegania się o ochronę tych urządzeń przed szkodliwymi zakłóceniami wytwarzanymi przez usługi radiokomunikacyjne.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie wyznaczają i udostępniają na zasadach braku wyłączności oraz niepowodowania zakłóceń i braku ochrony przed zakłóceniami zakresy częstotliwości dla urządzeń bliskiego zasięgu, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków oraz w wyznaczonym terminie, jak przedstawiono w załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, państwa członkowskie mogą na mocy art. 4 ust. 5 decyzji o widmie radiowym wystąpić z wnioskiem o okresy przejściowe i/lub uzgodnienia dotyczące współużytkowania widma radiowego.
3.
Niniejsza decyzja dopuszcza prawo państw członkowskich do umożliwienia korzystania z zakresów częstotliwości na warunkach mniej restrykcyjnych niż warunki określone w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Państwa członkowskie kontrolują wykorzystanie stosownych zakresów częstotliwości i przedstawiają Komisji sprawozdania zawierające ich wnioski dla umożliwienia regularnego i terminowego przeglądu decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2006 r.
upoważniająca niektóre państwa członkowskie do stosowania stawki obniżonej VAT w odniesieniu do niektórych usług pracochłonnych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28 ust. 6 dyrektywy 77/388/EWG
(2006/774/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1] (zwaną dalej "dyrektywą"), w szczególności jej art. 28 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada może upoważnić państwo członkowskie, które złożyło stosowny wniosek, zgodnie z procedurą i warunkami przewidzianymi w dyrektywie 77/388/EWG, do stosowania stawki obniżonej VAT w odniesieniu do niektórych usług pracochłonnych.
(2) Usługi takie powinny z jednej strony spełniać warunki przewidziane we wspomnianej dyrektywie, a z drugiej strony powinny być wymienione w załączniku K do tej samej dyrektywy.
(3) Na podstawie decyzji Rady 2000/185/WE z dnia 28 lutego 2000 r. upoważniającej państwa członkowskie do stosowania stawki obniżonej VAT w odniesieniu do niektórych usług pracochłonnych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28 ust. 6 dyrektywy 77/388/EWG [2] Belgia, Hiszpania, Francja, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Zjednoczone Królestwo (wyłącznie w odniesieniu do wyspy Man) mogły stosować do dnia 31 grudnia 2005 r. stawkę obniżoną VAT w odniesieniu do usług pracochłonnych, których dotyczył złożony przez nie stosowny wniosek.
(4) Dyrektywa Rady 2006/18/WE [3] zmienia wyżej wymienioną dyrektywę w zakresie stawek obniżonych VAT, w celu, z jednej strony, przedłużenia okresu ich stosowania do dnia 31 grudnia 2010 r., a z drugiej strony, w celu umożliwienia złożenia wniosku o obniżenie stawek do Komisji przez państwa członkowskie, które chcą po raz pierwszy skorzystać z możliwości przewidzianej we wspomnianych przepisach oraz przez państwa członkowskie, które chcą zmienić wykaz usług, do których stosowały środki przewidziane dyrektywą w przeszłości.
(5) W celu umożliwienia państwom członkowskim, które korzystały z upoważnienia na podstawie decyzji 2000/185/WE, utrzymania tej stawki obniżonej do dnia 31 grudnia 2010 r. oraz w trosce o zachowanie jasności prawnej, należy włączyć wspomnianą decyzję do niniejszej decyzji, mając na uwadze te państwa członkowskie, które nie zmieniły wniosku początkowego.
(6) Zgodnie z przepisami wyżej wymienionej dyrektywy Grecja, która na mocy decyzji 2000/185/WE była już upoważniona do stosowania stawki obniżonej do dwóch kategorii wymienionych w załączniku K, złożyła nowy wniosek mający na celu zwiększenie zakresu stosowania swego poprzedniego upoważnienia.
W przypadku Grecji należy zatem udzielić jej nowego upoważnienia do stosowania stawki obniżonej, zgodnie z jej nowym wnioskiem.
(7) Republika Czeska, Cypr, Łotwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Finlandia złożyły wnioski o upoważnienie do stosowania stawki obniżonej VAT w odniesieniu do niektórych usług pracochłonnych, zgodnie z procedurą i warunkami przewidzianymi w wyżej wymienionej dyrektywie.
(8) Ponadto Republika Czeska, Węgry i Polska, podobnie jak Grecja, złożyły wnioski o upoważnienie do stosowania, w drodze wyjątku, stawki obniżonej w odniesieniu do usług należących do trzech kategorii wymienionych w załączniku K. W każdym z tych czterech państw członkowskich obniżenie stawki podatku w trzeciej z wybranych kategorii może mieć jedynie nieznaczny wpływ ekonomiczny.
(9) Aby umożliwić zainteresowanym państwom członkowskim dalsze stosowanie stawek obniżonych w odniesieniu do niektórych usług pracochłonnych, przewidzianych w decyzji 2000/185/WE, niniejsza decyzja powinna obowiązywać od dnia 1 stycznia 2006 r.
(10) Niniejsza decyzja nie wpłynie negatywnie na zasoby własne Wspólnoty z tytułu VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Belgię, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do dwóch następujących rodzajów usług określonych w pkt 1 i 2 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) drobne naprawy:
- rowerów,
- butów i wyrobów skórzanych,
- odzieży i wyrobów włókienniczych użytku domowego (w tym poprawki i przeróbki);
b) remonty i naprawy prywatnych, ponadpięcioletnich budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Republikę Czeską, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do trzech następujących rodzajów usług określonych w pkt 2, 3 i 4 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
b) mycie okien i sprzątanie w prywatnych budynkach mieszkalnych;
c) usługi pomocy w gospodarstwach domowych (na przykład pomoc domowa, opieka nad dziećmi, osobami starszymi, chorymi lub niepełnosprawnymi).
Artykuł 3
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapity pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Grecję, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do trzech następujących rodzajów usług określonych w pkt 1, 2 i 4 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) drobne naprawy:
- rowerów,
- butów i wyrobów skórzanych,
- odzieży i wyrobów włókienniczych użytku domowego (w tym poprawki i przeróbki);
b) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych w starym budownictwie (budynki dawno oddane do użytku), z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
c) usługi pomocy w gospodarstwach domowych (na przykład pomoc domowa, opieka nad dziećmi, osobami starszymi, chorymi lub niepełnosprawnymi).
Artykuł 4
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Hiszpanię, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do dwóch następujących rodzajów usług określonych w pkt 2 i 5 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) prace murarskie związane z naprawą prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
b) fryzjerstwo.
Artykuł 5
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Francję, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do trzech następujących rodzajów usług określonych w pkt 2 i 3 i 4 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych oddanych do użytku przed co najmniej dwoma laty, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
b) usługi pomocy w gospodarstwach domowych;
c) mycie okien i sprzątanie w prywatnych budynkach mieszkalnych.
Artykuł 6
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Włochy, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do dwóch następujących rodzajów usług określonych w pkt 2 i 4 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
b) usługi pomocy w gospodarstwach domowych.
Artykuł 7
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Cypr, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do dwóch następujących rodzajów usług określonych w pkt 2 i 5 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
b) fryzjerstwo.
Artykuł 8
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Łotwę, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do dwóch następujących rodzajów usług określonych w pkt 2 i 5 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
b) fryzjerstwo.
Artykuł 9
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Luksemburg, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do trzech następujących rodzajów usług określonych w pkt 1, 3 i 5 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) drobne naprawy:
- rowerów,
- butów i wyrobów skórzanych,
- odzieży i wyrobów włókienniczych użytku domowego (w tym poprawki i przeróbki);
b) fryzjerstwo;
c) mycie okien i sprzątanie w prywatnych budynkach mieszkalnych.
Artykuł 10
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Węgry, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do trzech następujących rodzajów usług określonych w pkt 1, 2 i 4 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) drobne naprawy:
- rowerów,
- butów i wyrobów skórzanych,
- odzieży i wyrobów włókienniczych użytku domowego (w tym poprawki i przeróbki);
b) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
c) usługi pomocy w gospodarstwach domowych (na przykład pomoc domowa, opieka nad dziećmi, osobami starszymi, chorymi lub niepełnosprawnymi).
Artykuł 11
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Maltę, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do dwóch następujących rodzajów usług określonych w pkt 1 i 4 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) drobne naprawy:
- rowerów,
- butów i wyrobów skórzanych,
- odzieży i wyrobów włókienniczych użytku domowego (w tym poprawki i przeróbki);
b) usługi pomocy w gospodarstwach domowych (na przykład pomoc domowa, opieka nad dziećmi, osobami starszymi, chorymi lub niepełnosprawnymi).
Artykuł 12
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Niderlandy, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do trzech następujących rodzajów usług określonych w pkt 1, 2 i 5 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) drobne naprawy:
- rowerów,
- butów i wyrobów skórzanych,
- odzieży i wyrobów włókienniczych użytku domowego (w tym poprawki i przeróbki);
b) fryzjerstwo;
c) prace malarskie i tynkarskie związane z remontami i naprawami prywatnych, ponadpiętnastoletnich budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi.
Artykuł 13
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Polskę, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do trzech następujących rodzajów usług określonych w pkt 1, 2 i 5 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) drobne naprawy:
- rowerów,
- butów i wyrobów skórzanych,
- odzieży i wyrobów włókienniczych użytku domowego (w tym poprawki i przeróbki);
b) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
c) fryzjerstwo.
Artykuł 14
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Portugalię, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do dwóch następujących rodzajów usług określonych w pkt 2 i 4 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi;
b) usługi pomocy w gospodarstwach domowych (na przykład pomoc domowa, opieka nad dziećmi, osobami starszymi, chorymi lub niepełnosprawnymi).
Artykuł 15
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Słowenię, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do usług remontowych i naprawczych prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi, o których mowa w pkt 2 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy.
Artykuł 16
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy i czwarty dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Finlandię, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do dwóch następujących rodzajów usług określonych w pkt 1 i 5 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy:
a) drobne naprawy:
- rowerów,
- butów i wyrobów skórzanych,
- odzieży i wyrobów włókienniczych użytku domowego (w tym poprawki i przeróbki);
b) fryzjerstwo.
Artykuł 17
Zgodnie z art. 28 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Zjednoczone Królestwo, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., do stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do usług remontowych i naprawczych prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi, o których mowa w pkt 2 załącznika K do wyżej wymienionej dyrektywy; upoważnienie dotyczy wyłącznie wyspy Man.
Artykuł 18
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.
Artykuł 19
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Finlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 13 listopada 2006 r.
zmieniająca załącznik D do dyrektywy Rady 95/70/WE w odniesieniu do wykazu egzotycznych chorób mięczaków podlegających wspólnotowym zharmonizowanym środkom kontrolnym
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5309)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/775/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzającą minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 95/70/WE wprowadza minimalne wspólnotowe środki kontroli niektórych chorób małż.
Choroby objęte tymi zharmonizowanymi środkami są wyszczególnione w załączniku A do dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [2] oraz w załączniku D do dyrektywy 95/70/WE.
(2) Choroby wymienione w załączniku D do dyrektywy 95/70/WE są uważane za choroby egzotyczne dla Wspólnoty.
(3) Nowe dochodzenia epidemiologiczne wykazały, że kilka chorób wymienionych w załączniku D do dyrektywy 95/70/WE jest szeroko rozprzestrzenionych we wspólnotowych zakładach hodowli mięczaków, bądź też nie wywołuje znaczących skutków.
(4) Gatunki określane jako podatne gatunki-nosiciele omawianych chorób i patogenów powinny być zgodne z najnowszym wydaniem Międzynarodowego Kodeksu Zwierząt Wodnych OIE.
(5) Należy uwzględnić choroby wymienione w części II załącznika IV do dyrektywy Rady COM(2005)362 [3], w celu zapewnienia skutecznego przejścia do nowego wspólnotowego prawodawstwa w dziedzinie zdrowia zwierząt morskich.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik D do dyrektywy 95/70/WE zostaje zastąpiony tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 listopada 2006 r.
w sprawie pobieranych opłat za niewyeliminowane nadwyżki cukru
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5370)
(Jedynie teksty w językach estońskim, greckim, łotewskim, maltańskim i słowackim są autentyczne)
(2006/776/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/2005 z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [2] określa ilości cukru przekraczające ilości traktowane jako normalne zapasy w dniu 1 maja 2004 r., które muszą zostać wyeliminowane z rynku Wspólnoty.
(2) Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 60/2004 ustanawia termin wyeliminowania z rynku nadwyżkowych ilości cukru najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r. Artykuł 7 ust. 1 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że najpóźniej do dnia 31 marca 2006 r. zainteresowane państwo członkowskie przedstawi dowód, że nadwyżkowa ilość została wyeliminowana z rynku.
(3) Do dnia 31 marca 2006 r., Cypr przedstawił dowód wyeliminowania z rynku 190 ton cukru, Łotwa przedstawiła dowód wyeliminowania z rynku 1743 ton cukru i Słowacja przedstawiła dowód wyeliminowania z rynku 1797 ton cukru.
W związku z tym należy zmniejszyć odpowiednie nadwyżkowe ilości wymienionych państw członkowskich.
(4) W odniesieniu do ilości, co do których nie przedstawiono dowodu wyeliminowania z rynku zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 60/2004, nakłada się na zainteresowane państwo członkowskie opłatę w wysokości równej ilości niewyeliminowanej z rynku pomnożonej przez najwyższe refundacje wywozowe mające zastosowanie dla cukru białego objętego kodem CN 17019910 w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2005 r. W tym okresie najwyższe refundacje wywozowe wynosiły 499,5 EUR/tonę zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1038/2004 z dnia 27 maja 2004 r. ustalającym maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 28 przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1290/2003 [3].
(5) Artykuł 2 ust. 1 lit. a) decyzji Rady nr 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [4] stanowi, że wpłaty i inne opłaty przewidziane w ramach wspólnej organizacji rynku cukru składają się na środki własne określone w budżecie Unii Europejskiej. Należy zatem wyznaczyć termin ustalenia wspomnianych kwot w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2000/597/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [5]. W związku z tym, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 60/2004 przewiduje, że zainteresowane państwo członkowskie dokonuje płatności w czterech etapach należy wyznaczyć cztery różne terminy ustalenia kwot.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 60/2004, na państwa członkowskie zostaną nałożone następujące opłaty za nadwyżkowe ilości cukru określone w rozporządzeniu (WE) nr 832/2005, w odniesieniu do których nie przedstawiono odpowiedniego dowodu wyeliminowania do dnia 31 marca 2006 r.:
- Estonia: 45686268 EUR,
- Cypr: 19991489 EUR,
- Łotwa: 4418577 EUR,
- Malta: 1224774 EUR,
- Słowacja: 4209786 EUR.
Artykuł 2
Do celów art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 data ustanowienia terminu nabycia praw przez Wspólnotę to:
a) w odniesieniu do kwot mających zasilić budżet Wspólnoty do dnia 31 grudnia 2006 r., dzień w którym zainteresowane państwa członkowskie zostaną powiadomione o niniejszej decyzji;
b) w odniesieniu do kwot mających zasilić budżet Wspólnoty do dnia 31 grudnia roku 2007, 2008 i 2009, 15 października odpowiedniego roku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Estonii, Republiki Cypru, Republiki Łotwy, Republiki Malty i Republiki Słowacji.
Decyzja Komisji
z dnia 14 listopada 2006 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie klasycznego pomoru świń w Niemczech w 2006 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5375)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2006/777/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG ustala procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na specyficzne środki weterynaryjne, w tym środki stosowane w stanach zagrożenia.
W celu wsparcia jak najszybszego zwalczenia klasycznego pomoru świń, Wspólnota może wnieść wkład finansowy w wydatki kwalifikowane poniesione przez państwa członkowskie.
(2) Wypłata wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz środków stosowanych w stanach zagrożenia w celu zwalczania klasycznego pomoru świń podlega zasadom określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG [2]. Rozporządzenie stosuje się do wkładu finansowego Wspólnoty przyznawanego państwom członkowskim w odniesieniu do wydatków kwalifikowanych, określonych w tym rozporządzeniu, dotyczących niektórych środków zwalczania chorób w sytuacjach, o których mowa w art. 3 ust. 1 decyzji 90/424/EWG.
(3) W 2006 r. w Niemczech wystąpiły przypadki klasycznego pomoru świń.
Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(4) Na mocy decyzji Komisji 2006/346/WE z dnia 15 maja 2006 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w związku z klasycznym pomorem świń w Niemczech i uchylającej decyzję 2006/274/WE [3], Niemcy miały obowiązek podjąć pewne środki ochronne w związku z tą chorobą.
Środki te obejmują zapobiegawczy ubój we wszystkich gospodarstwach, w których hoduje się świnie zlokalizowanych w obszarze zapowietrzonym potwierdzonego ogniska choroby w gminie Borken w Północnej Nadrenii-Westfalii.
(5) Niemcy podjęły odpowiednio niezbędne środki stosowane w stanach zagrożenia, aby zapobiec rozprzestrzenianiu klasycznego pomoru świń.
(6) W dniu 12 września 2006 r. Niemcy dostarczyły informacji wstępnych wymaganych do przyznania wsparcia finansowego Wspólnoty zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005.
(7) Niemcy w pełni wypełniły swoje zobowiązania techniczne i administracyjne określone w art. 3 decyzji 90/424/EWG oraz w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005.
(8) Warunkiem wypłaty wkładu finansowego Wspólnoty musi być rzeczywiste przeprowadzenie zaplanowanych działań i dostarczenie przez władze wszelkich niezbędnych informacji w ustalonym terminie.
(9) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Finansowy wkład Wspólnoty
1.
Niemcy otrzymują finansowy wkład Wspólnoty w wydatki poniesione w związku ze środkami stosowanymi w stanach zagrożenia dla zwalczenia klasycznego pomoru świń podjętymi w 2006 r., w tym środkami, o których mowa w art. 5 ust. 2 decyzji 2006/346/WE.
2.
Finansowy wkład wynosi 50 % wydatków kwalifikujących się do finansowania przez Wspólnotę.
Wypłacany jest zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 349/2005.
Artykuł 2
Zasady wypłaty
Wypłaca się pierwszą transzę w wysokości 5000000 EUR jako część finansowego wkładu Wspólnoty, o którym mowa w art. 1.
Artykuł 3
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 14 listopada 2006 r.
dotycząca minimalnych wymagań w odniesieniu do gromadzenia informacji w trakcie kontroli zakładów produkcyjnych, w których trzymane są pewne zwierzęta gospodarskie
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5384)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/778/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/629/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony cieląt [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/630/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony świń [2], w szczególności jej art. 7 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczącą ochrony zwierząt hodowlanych [3], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony kur niosek [4], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/629/EWG ustanawia minimalne normy ochrony cieląt, trzymanych w celach hodowli i tuczu.
Stanowi ona, że państwa członkowskie zagwarantują prowadzenie przez właściwy organ kontroli w celu sprawdzenia, czy przepisy dyrektywy są przestrzegane.
(2) Dyrektywa 91/630/EWG ustanawia minimalne normy ochrony świń trzymanych w celach hodowli i tuczu.
Stanowi ona, że państwa członkowskie zagwarantują prowadzenie przez właściwy organ kontroli w celu sprawdzenia, czy przepisy dyrektywy są przestrzegane.
(3) Dyrektywa 98/58/WE wyznacza minimalne standardy ochrony zwierząt hodowlanych lub gospodarskich.
Stanowi ona, że państwa członkowskie zagwarantują prowadzenie przez właściwy organ kontroli w celu sprawdzenia, czy przepisy dyrektywy są przestrzegane, oraz zobowiązuje państwa członkowskie do przesyłania Komisji sprawozdań z tych kontroli.
(4) Decyzja Komisji 2000/50/WE z dnia 17 grudnia 1999 r. dotycząca minimalnych wymagań dotyczących kontroli gospodarstw rolnych, w których zwierzęta są trzymane w celach hodowlanych [5] stanowi, że sprawozdania składane Komisji przez państwa członkowskie na mocy dyrektywy 98/58/WE dotyczą cieląt, świń i kur niosek.
Precyzuje również, jakiego rodzaju informacje państwa członkowskie są zobowiązane składać w odniesieniu do poszczególnych gatunków i kategorii zwierząt.
(5) Kontrole zwierząt gospodarskich prowadzone w państwach członkowskich nie powinny dotyczyć wyłącznie wymogów nałożonych takimi szczegółowymi aktami prawnymi, jak te dotyczące cieląt, świń i kur niosek, ale powinny obejmować również wymogi ogólne w zakresie dobrostanu zwierząt ustanowione dyrektywą 98/58/WE.
Zobowiązania sprawozdawcze państw członkowskich wobec Komisji powinny zatem uwzględniać zarówno ogólne, jak i szczegółowe wymagania, które nakłada na nie prawodawstwo Wspólnoty.
(6) Kontrole zwierząt gospodarskich prowadzone w państwach członkowskich powinny obejmować wszystkie pozostałe gatunki zwierząt hodowlanych objete zakresem zastosowania dyrektywy 98/58/WE.
Zobowiązania sprawozdawcze państw członkowskich wobec Komisji powinny zatem zostać odpowiednio rozszerzone.
(7) Dyrektywa 1999/74/WE ustanawia minimalne normy ochrony kur niosek.
Stanowi ona, że państwa członkowskie zagwarantują prowadzenie przez właściwy organ kontroli w celu sprawdzenia, czy przepisy dyrektywy są przestrzegane.
(8) Doświadczenia zgromadzone w czasie stosowania dyrektyw 91/629/EWG, 91/630/EWG, 98/58/WE oraz 1999/74/WE wskazują na rozbieżności dzielące państwa członkowskie w dziedzinie planowania, realizacji, dokumentowania i sprawozdawczości w odniesieniu do kontroli prowadzonych przez właściwe organy na mocy wymienionych dyrektyw.
(9) Gromadzenie danych dotyczących kontroli dobrostanu zwierząt jest niezbędne dla dokonywanej przez Wspólnotę oceny wpływu jej polityki w tym obszarze.
Ważnym jest ponadto jednolite stosowanie reguł dobrostanu zwierząt, zwłaszcza z uwagi na ich możliwy wpływ na konkurencyjność pewnych form działalności hodowlanej.
Stąd wypływa konieczność aktualizowania minimalnych wymagań w odniesieniu do kontroli zakładów produkcyjnych, w których trzyma się pewne zwierzęta gospodarskie.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [6] w tytule V przewiduje plany kontroli, uwzględniając przy tym roczne sprawozdania.
Zobowiązania sprawozdawcze spoczywające obecnie na państwach członkowskich na mocy decyzji 2000/50/WE powinny zostać dostosowane do wymogów tego rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do częstotliwości i terminów sprawozdań składanych przed Komisją.
(11) Metody chowu wywierają wpływ na dobrostan zwierząt.
Z tego względu stanowią użyteczny materiał dla potrzeb gromadzenia danych.
W przypadku kur niosek należy uwzględnić w szczególności rozporządzenie Komisji (WE) nr 2295/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [7], określające dodatkowe wymagania w odniesieniu do systemów alternatywnych.
(12) Działanie obecnego systemu służącego zbieraniu i analizie danych z państw członkowskich nakłada obciążenia administracyjne zarówno na Komisję jak i na państwa członkowskie.
Wiąże się ono ponadto z ryzykiem zniekształcenia danych.
Z tego względu konieczne jest wykonanie studium wykonalności unowocześnionego systemu obiegu informacji na poziomie Wspólnoty celem usprawnienia i ułatwienia gromadzenia i analizy koniecznych danych w tej dziedzinie.
(13) Dlatego też decyzja 2000/50/WE powinna zostać uchylona i zastąpiona niniejszą decyzją.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja ustanawia zasady harmonizacji ustawodawstw w dziedzinie:
a) gromadzenia informacji w trakcie kontroli prowadzonych przez właściwy organ zgodnie z dyrektywami 91/629/EWG, 91/630/EWG, 98/58/WE oraz 1999/74/WE, oraz
b) przedkładania takich informacji Komisji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w dyrektywach, o których mowa w art. 1 lit. a).
Ponadto zastosowanie mają niżej wymienione definicje:
a) "kontrola" oznacza kontrolę prowadzoną przez właściwy organ w zakładzie produkcyjnym, w którym w tym czasie trzymane są zwierzęta, zgodnie z przepisami jednej z dyrektyw, o których mowa w art. 1 lit. a);
b) "nieprawidłowość" oznacza brak zgodności z wymaganiami zawartymi w jednej z dyrektyw, o których mowa w art. 1 lit. a), który został:
i) wykryty przez właściwy organ w trakcie kontroli;
ii) zgłoszony oficjalnym pismem przez ten organ właścicielowi lub posiadaczowi zwierząt trzymanych w danym zakładzie produkcyjnym.
Artykuł 3
Informacje gromadzone i dokumentowane w trakcie każdej kontroli
W trakcie każdej kontroli właściwy organ gromadzi i dokumentuje na piśmie lub w postaci elektronicznej następujące dane:
a) data kontroli i dane identyfikacyjne kontrolowanego zakładu produkcyjnego;
b) kategorie metod chowu z odniesieniem do odpowiednich przepisów prawodawstwa wspólnotowego zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku I;
c) kategorie nieprawidłowości z odniesieniem do odpowiednich przepisów prawodawstwa wspólnotowego zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku II;
d) kategorie administracyjne nieprawidłowości oraz podjęte przez właściwy organ działania zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 4
Minimalne wymogi zakresu kontroli i dokumentacji w odniesieniu do kontroli prowadzonych zgodnie z dyrektywą 91/629/EWG
W trakcie każdej kontroli prowadzonej na mocy dyrektywy 91/629/EWG właściwy organ skontroluje przynajmniej pięć kategorii spośród wymienionych w rozdziale I załącznika II do niniejszej decyzji, sprawdzając zgodność ze stosownymi przepisami dyrektywy 91/629/EWG wymienionymi w tymże rozdziale.
Właściwy organ dokumentuje wszelkie wykryte nieprawidłowości.
Artykuł 5
Minimalne wymogi zakresu kontroli i dokumentacji w odniesieniu do kontroli prowadzonych zgodnie z dyrektywą 91/630/EWG
W trakcie każdej kontroli prowadzonej na mocy dyrektywy 91/630/EWG właściwy organ skontroluje przynajmniej cztery kategorie spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w rozdziale I załącznika II do niniejszej decyzji, sprawdzając zgodność ze stosownymi przepisami dyrektywy 91/630/EWG wymienionymi w tymże rozdziale.
Właściwy organ dokumentuje wszelkie wykryte nieprawidłowości.
Artykuł 6
Minimalne wymogi zakresu kontroli i dokumentacji w odniesieniu do kontroli prowadzonych zgodnie z dyrektywą 98/58/WE
W trakcie każdej kontroli prowadzonej na mocy dyrektywy 98/58/WE właściwy organ skontroluje przynajmniej pięć kategorii spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w rozdziale III załącznika II do niniejszej decyzji, sprawdzając zgodność ze stosownymi przepisami dyrektywy 98/58/WE wymienionymi w tymże rozdziale.
Właściwy organ dokumentuje wszelkie wykryte nieprawidłowości.
Artykuł 7
Minimalne wymogi zakresu kontroli i dokumentacji w odniesieniu do kontroli prowadzonych zgodnie z dyrektywą 1999/74/WE
W trakcie każdej kontroli prowadzonej na mocy dyrektywy 1999/74/WE właściwy organ skontroluje przynajmniej trzy kategorie spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w rozdziale IV załącznika II do niniejszej decyzji, sprawdzając zgodność ze stosownymi przepisami dyrektywy 1999/74/WE wymienionymi w tymże rozdziale.
Właściwy organ dokumentuje wszelkie wykryte nieprawidłowości.
Artykuł 8
Sprawozdawczość
1.
W ostatecznym terminie do 30 czerwca 2009 r., a następnie nie później niż 30 czerwca każdego roku, państwa członkowskie przedkładają Komisji drogą elektroniczną sprawozdania dotyczące informacji zgromadzonych i udokumentowanych zgodnie z niniejszą decyzją w trakcie kontroli przeprowadzonych w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego.
2.
Sprawozdania, o których mowa ust. 1 muszą:
a) zawierać informacje określone w załączniku IV;
b) być uzupełnione załączoną analizą najpoważniejszych wykrytych nieprawidłowości oraz krajowy plan działania na rzecz zapobieżenia lub zmniejszenia częstotliwości ich występowania w nadchodzących latach.
Artykuł 9
Uchylenie
Uchyla się decyzję 2000/50/WE.
Artykuł 10
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.
Artykuł 11
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 listopada 2006 r.
w sprawie tymczasowych weterynaryjnych środków zwalczania klasycznego pomoru świń w Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5387)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/779/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 42,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [3] wprowadza minimalne wspólnotowe środki zwalczania przedmiotowej choroby.
Ustanawia ona środki, które należy podjąć na wypadek pojawienia się ogniska klasycznego pomoru świń.
Środki te obejmują zapis, że państwa członkowskie po potwierdzeniu pierwotnego przypadku klasycznego pomoru świń wśród dzikich świń, przedkładają Komisji pisemny plan środków podejmowanych w celu zwalczenia choroby.
Dyrektywa przewiduje również szczepienia interwencyjne w gospodarstwach trzodowych i u świń dzikich.
(2) W 2006 r. Rumunia zgłaszała Komisji częste przypadki pojawienia się na jej terytorium ognisk klasycznego pomoru świń w gospodarstwach trzodowych.
Przypadki klasycznego pomoru świń odnotowano również u świń dzikich, u których choroba ta nadal występuje.
(3) Rumunia zareagowała na te przypadki występowania choroby i podjęła środki zwalczania klasycznego pomoru świń zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/89/WE.
(4) Rumunia przedłożyła również Komisji do zatwierdzenia plany zwalczania klasycznego pomoru świń i plany szczepień interwencyjnych przeciwko klasycznemu pomorowi świń w gospodarstwach trzodowych i u świń dzikich.
(5) W kontekście handlu żywą trzodą chlewną, nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej oraz świeżym mięsem wieprzowym, wyrobami mięsnymi oraz innymi produktami mięsnymi składającymi się z mięsa wieprzowego lub je zawierającymi, sytuacja epidemiologiczna w Rumunii wciąż może stanowić zagrożenie dla zdrowia zwierząt w gospodarstwach trzodowych na terenie Wspólnoty.
(6) Mając na względzie przystąpienie Rumunii do Wspólnoty oraz w świetle bieżącej sytuacji epidemiologicznej, wspólnotowe środki należy stosować na całym terytorium Rumunii począwszy od dnia przystąpienia, w stosunku do wysyłki żywej trzody chlewnej, nasienia, komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej oraz świeżego mięsa wieprzowego, wyrobów mięsnych oraz innych produktów mięsnych składających się z mięsa wieprzowego lub je zawierających, do innych państw członkowskich przez przejściowy okres dziewięciu miesięcy.
(7) Zatem aby zapobiec rozprzestrzenianiu klasycznego pomoru świń na inne obszary Wspólnoty należy na mocy niniejszej decyzji ustanowić zakaz wysyłki z Rumunii świeżego mięsa wieprzowego, wyrobów mięsnych oraz innych produktów mięsnych składających się z mięsa wieprzowego lub je zawierających.
Takie mięso wieprzowe oraz produkty i wyroby z mięsa wieprzowego powinny być znakowane specjalnymi znakami, których nie można pomylić ze znakami jakości zdrowotnej dla mięsa wieprzowego określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4] oraz znakiem indentyfikacyjnym określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 853/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [5].
Dopuszczalne jest jednak wysyłanie takich produktów i wyrobów z mięsa wieprzowego lub zawierających mięso wieprzowe do innych państw członkowskich, jeżeli produkty te zostały poddane obróbce w sposób zapewniający zniszczenie obecnych wirusów klasycznego pomoru świń.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakaz wysyłki żywej trzody chlewnej z Rumunii
Rumunia dba o to, by żywa trzoda chlewna nie była wysyłana z jej terytorium do innych państw członkowskich.
Artykuł 2
Zakaz wysyłki nasienia, komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej
Rumunia dba o to, aby nie dokonywać wysyłki nasienia, komórek jajowych ani zarodków trzody chlewnej z jej terytorium do innych państw członkowskich.
Artykuł 3
Zakaz wysyłki świeżego mięsa wieprzowego, wyrobów mięsnych oraz innych produktów mięsnych składających się z mięsa wieprzowego lub je zawierających
Rumunia dba o to, aby nie dokonywać wysyłki świeżego mięsa wieprzowego, wyrobów mięsnych ani innych produktów mięsnych składających się z mięsa wieprzowego lub je zawierających z jej terytorium do innych państw członkowskich.
Artykuł 4
Specjalne znaki na świeżym mięsie wieprzowym, wyrobach mięsnych oraz innych produktach mięsnych składających się z mięsa wieprzowego lub je zawierających
Rumunia dba o to, aby świeże mięso wieprzowe, wyroby mięsne i inne produkty mięsne składające się z mięsa wieprzowego lub je zawierające były znakowane specjalnym znakiem jakości zdrowotnej, który nie może być w kształcie owalnym i którego nie można pomylić ze:
a) znakiem identyfikacyjnym dla wyrobów mięsnych i produktów mięsnych składających się z mięsa wieprzowego lub je zawierających, określonym w załączniku II, sekcja I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004; ani
b) znakiem jakości zdrowotnej dla świeżego mięsa wieprzowego, określonym w załączniku I, sekcja I, rozdział III do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 5
Odstępstwa dotyczące niektórych wysyłek wyrobów mięsnych i produktów mięsnych składających się z mięsa wieprzowego lub je zawierających
W drodze odstępstwa od art. 3 Rumunia może zezwolić na wysyłkę wyrobów mięsnych lub produktów mięsnych składających się z mięsa wieprzowego lub je zawierających z jej terytorium do innych państw członkowskich, jeżeli te produkty:
a) zostały wyprodukowane i przetworzone zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2002/99/WE [6];
b) podlegają certyfikacji weterynaryjnej zgodnie z art. 5 dyrektywy 2002/99/WE; oraz
c) posiadają stosowne świadectwo zdrowia wymagane w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego określone w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 599/2004 [7] którego część 2 zawiera poniższe zdanie:
"Produkt zgodny z decyzją Komisji 2006/779/WE z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie tymczasowych weterynaryjnych środków zwalczania klasycznego pomoru świń w Rumunii".
Artykuł 6
Zgodność
Rumunia podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie poda je do wiadomości publicznej.
Rumunia niezwłocznie informuje o tym Komisję.
Artykuł 7
Obowiązywanie
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Rumunii i Bułgarii jedynie pod warunkiem jego wejścia w życie.
Decyzja obowiązuje przez dziewięć miesięcy.
Artykuł 8
Adresat
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 listopada 2006 r.
w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w przypadku projektów realizowanych w ramach protokołu z Kioto
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5362)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/780/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE [1], w szczególności jej art. 11b ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia integralności środowiskowej wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji dyrektywa 2003/87/WE nakłada na państwa członkowskie, w których realizowane są projekty w ramach elastycznych mechanizmów ustanowionych w protokole z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC), wymóg zagwarantowania, że w odniesieniu do redukcji lub ograniczeń emisji gazów cieplarnianych w instalacjach uczestniczących we wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji, nie są wydawane jednostki redukcji emisji (ERU) ani jednostki poświadczonej redukcji emisji (CER), gdyż skutkiem tego byłoby podwójne liczenie redukcji bądź ograniczeń emisji.
(2) Tego rodzaju redukcje i ograniczenia mogłyby w szczególności wystąpić w przypadku, gdy: w instalacji objętej wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji realizowany jest projekt służący przestawieniu na paliwo innego rodzaju; w przypadku gdy projekt realizowany w sektorze ciepłownictwa miejskiego skutkuje zmniejszeniem produkcji w innej instalacji objętej wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji lub gdy projekt w zakresie elektrowni wiatrowych lub wodnych zasila sieć energetyczną zastępując w ten sposób wytwarzanie energii elektrycznej przy pomocy paliw kopalnych.
(3) Uznając fakt, że państwa członkowskie mogły zobowiązać się przed przyjęciem art. 11b ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE do wydawania ERU lub CER, czego skutkiem jest podwójne liczenie, w art. 11b ust. 3 i 4 zezwala się na wydawanie ERU i CER do dnia 31 grudnia 2012 r., nawet jeśli redukcje bądź ograniczenia występujące w ramach projektu pośrednio lub bezpośrednio redukują lub ograniczają emisje z instalacji objętych wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji pod warunkiem, że taka sama liczba uprawnień zostanie anulowana.
(4) Artykuł 11b ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87/WE wprowadza rozróżnienie pomiędzy przypadkami, w których możliwe jest określenie stopnia redukcji bądź ograniczeń w każdej instalacji objętej wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji, której dotyczy projekt (bezpośrednie redukcje lub ograniczenia) oraz przypadkami, w których stopień redukcji bądź ograniczeń może być określony wyłącznie w odniesieniu do grupy instalacji objętych wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji (pośrednie redukcje lub ograniczenia).
(5) W przypadku bezpośrednich redukcji lub ograniczeń odpowiedzialność za anulowanie uprawnień odpowiadających ilości ERU i CER wydanych dla tych redukcji lub ograniczeń ponosi operator instalacji, w której wystąpiła ta redukcja lub ograniczenie.
W przypadku pośrednich redukcji lub ograniczeń odpowiedzialność za anulowanie uprawnień w krajowym rejestrze państwa członkowskiego, które wydaje ERU lub CER, ponoszą organy krajowe.
(6) Najwłaściwszym sposobem obliczania redukcji bądź ograniczeń w danym projekcie realizowanym w instalacji objętej wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji, jest obliczenie udziału tego rodzaju redukcji bądź ograniczeń w całkowitej ilości redukcji bądź ograniczeń emisji planowanych w ramach tego projektu, na podstawie zatwierdzonej linii odniesienia.
Jeśli w przypadku pośrednich redukcji lub ograniczeń ilość redukcji w poszczególnych instalacjach objętych wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji nie może być dokładnie określona, należy oszacować ilość redukcji lub ograniczeń względem całkowitej ilości redukcji lub ograniczeń w danym projekcie, które doprowadziłyby do podwójnego policzenia.
(7) Zgodnie ze wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji państwa członkowskie zobowiązane są do powiadamiania Komisji o całkowitej ilości uprawnień, które mają zostać przydzielone na okres obejmujący lata 2008–2012 w ramach poszczególnych krajowych planów rozdziału w terminie 18 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu.
Dokładna ilość redukcji lub ograniczeń emisji w danym projekcie jest jednak ustalana corocznie dopiero po ich wystąpieniu.
(8) We wszystkich państwach członkowskich, w których prowadzone są działania w ramach mechanizmów projektowych protokołu z Kioto mogące doprowadzić do podwójnego liczenia, w krajowych planach rozdziału na okres obejmujący lata 2008–2012 należy ustanowić rezerwę poprzez wyszczególnienie wszystkich zatwierdzonych projektów oraz przewidywanych redukcji bądź ograniczeń emisji w instalacjach uczestniczących we wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji oraz w odniesieniu do których dane państwo członkowskie powinno wydać ERU lub CER ("redukcje w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami").
Ponadto tabela dotycząca rezerwy powinna zawierać wszelkie informacje potrzebne do określenia stopnia "redukcji w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami" przewidywanych w odniesieniu do każdego projektu realizowanego w danym państwie członkowskim.
(9) We wszystkich państwach członkowskich, które zamierzają prowadzić działania w ramach mechanizmów projektowych protokołu z Kioto mogące prowadzić do podwójnego liczenia, w krajowych planach rozdziału na okres obejmujący lata 2008–2012 należy ustanowić dodatkową rezerwę poprzez wyszczególnienie planowanych projektów oraz przewidywanych redukcji bądź ograniczeń emisji w instalacjach uczestniczących we wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji oraz w odniesieniu do których dane państwo członkowskie powinno wydać ERU lub CER ("redukcje w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami").
Ponadto tabela dotycząca rezerwy powinna zawierać wszelkie informacje potrzebne do określenia stopnia "redukcji w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami" przewidywanych w odniesieniu do projektów planowanych w danym państwie członkowskim.
(10) ERU lub CER odpowiadające "redukcjom w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami" mogą być wydawane do dnia 31 grudnia 2012 r.
O każdym takim wydaniu należy powiadomić Komisję.
(11) Państwa członkowskie, które prowadzą lub zamierzają prowadzić działania w ramach mechanizmów projektowych protokołu z Kioto mogące prowadzić do podwójnego liczenia, powinny określić w swoich krajowych planach rozdziału przewidywane emisje w odniesieniu do działań objętych zakresem dyrektywy 2003/87/WE zarówno przy uwzględnieniu wpływu przewidywanych redukcji w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami, jak i bez jego uwzględnienia.
(12) Przy wyborze metody stosowanej w ramach krajowego planu rozdziału służącej określaniu ilości uprawnień dla poszczególnych instalacji, państwa członkowskie powinny uwzględnić wszelkie przewidywane redukcje lub ograniczenia będące wynikiem realizowanych projektów, które mają wpływ na instalację lub jej działalność oraz które prowadziłyby do podwójnego liczenia.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia przepisy dotyczące stosowania art. 11b ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87/WE.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji, poza definicjami ustanowionymi w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 [2], stosuje się następujące definicje:
1) "bezpośrednia redukcja lub bezpośrednie ograniczenie emisji" oznacza redukcję lub ograniczenie emisji występujące w związku z realizacją projektu prowadzącego do redukcji lub ograniczenia emisji w instalacjach wyszczególnionych w linii odniesienia ustanowionej dla danego projektu zgodnie z art. 1 dodatku B do decyzji 16/CP.7 Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC) lub zgodnie z art. 44 Załącznika do decyzji 17/CP.7 UNFCCC;
2) "pośrednia redukcja lub pośrednie ograniczenie emisji" oznacza wszelkie redukcje lub ograniczenia emisji w instalacjach objętych zakresem dyrektywy 2003/87/WE, które nie są bezpośrednią redukcją lub bezpośrednim ograniczeniem emisji;
3) "redukcja w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami" oznacza redukcję lub ograniczenie emisji w instalacjach objętych zakresem dyrektywy 2003/87/WE w związku z realizacją projektów, w odniesieniu do których państwo członkowskie, w którym dany projekt jest realizowany, wydaje jednostki redukcji emisji (ERU) lub jednostki poświadczonej redukcji emisji (CER);
4) "pismo zatwierdzające" oznacza, w przypadku projektów wiążących się z wydawaniem ERU, pisemne wiążące zobowiązanie państwa członkowskiego, w którym realizowany jest projekt, do wydawania ERU zgodnie ze swoimi krajowymi wytycznymi i procedurami w zakresie zatwierdzania projektu, w myśl art. 20 lit. a) Załącznika do decyzji 16/CP.7 UNFCCC; oraz, w przypadku projektów wiążących się z wydawaniem CER, pisemną zgodę na dobrowolne uczestnictwo, wydaną przez wyznaczony organ krajowy państwa członkowskiego, w którym realizowany jest projekt, w myśl art. 40 lit. a) Załącznika do decyzji 17/CP.7 UNFCCC;
5) "pismo popierające" oznacza oficjalne pisemne oświadczenie państwa członkowskiego wyrażającego zainteresowanie realizacją projektu, który jego zdaniem mógłby zostać zaakceptowany w późniejszym terminie.
Artykuł 3
1.
Każde państwo członkowskie, które przed upływem terminu zgłoszenia krajowego planu rozdziału ustanowionego w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE wydało pisma zatwierdzające realizację projektu na swoim terytorium, zobowiązując się do wydania ERU lub CER dla projektów prowadzących do redukcji lub ograniczeń emisji w instalacjach objętych zakresem dyrektywy 2003/87/WE, podaje w krajowym planie rozdziału na okres obejmujący lata 2008–2012 w ramach całkowitej ilości uprawnień informacje na temat rezerwy uprawnień przedstawione dla każdego projektu przy pomocy tabeli zamieszczonej w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
W Każde państwo członkowskie, które po podjęciu decyzji na mocy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE zamierza wydać pismo zatwierdzające realizację projektu na swoim terytorium, zobowiązując się do wydania ERU lub CER przed dniem 31 grudnia 2012 r. dla projektów prowadzących do redukcji lub ograniczeń emisji w instalacjach objętych zakresem dyrektywy 2003/87/WE może również podać w krajowym planie rozdziału na okres obejmujący lata 2008–2012 w ramach całkowitej ilości uprawnień informacje na temat dodatkowej rezerwy uprawnień przedstawione przy pomocy tabeli zamieszczonej w załączniku II do niniejszej decyzji.
Planowane projekty stosujące w celu redukcji emisji tę samą metodę, w odniesieniu do których nie wydano jeszcze pisma popierającego, mogą zostać wpisane w tej samej kolumnie tabeli dotyczącej rezerwy, sporządzonej zgodnie z załącznikiem II.
3. Do czasu podjęcia przez państwo członkowskie decyzji na mocy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, jednakże najpóźniej przed upływem terminu podjęcia tej decyzji określonego w art. 11 ust. 2 tej dyrektywy, możliwe jest przenoszenie dodatkowych uprawnień z rezerwy ustanowionej na mocy art. 3 ust. 2 do rezerwy ustanowionej na mocy art. 3 ust. 1, które obejmują redukcje w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami, w odniesieniu do których to projektów pismo zatwierdzające wystawiono po upływie terminu zgłoszenia krajowego planu rozdziału ustanowionego w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE.
Artykuł 4
Tabela dotycząca rezerwy zostaje udostępniona na publicznie dostępnej stronie internetowej rejestru danego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
1.
ERU i CER odpowiadające redukcjom w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami mogą być wydawane do dnia 31 grudnia 2012 r. pod warunkiem, że każde takie wydanie poprzedzone jest przeliczeniem odpowiedniej ilości uprawnień z jednej z rezerw na jednostki przyznanej ilości emisji oraz że Komisja zostaje o tym poinformowana.
2. Ilość uprawnień w rezerwie ustanowionej na mocy art. 3 ust. 1, której nie przeliczono na jednostki przyznanej ilości emisji zgodnie z art. 5 ust. 1 do dnia 31 grudnia 2012 r., może być sprzedana jako uprawnienia na okres obejmujący lata 2008–2012. Jeśli w ramach projektu występują bezpośrednie redukcje i ograniczenia emisji, ilość ta może być wydana jako uprawnienia na okres obejmujący lata 2008–2012 instalacjom wymienionym w rzędach VII/a–VII/b tabeli w załączniku I.
3. Wszelkie uprawnienia w rezerwie ustanowionej na mocy art. 3 ust. 2, które nie zostały przeliczone na jednostki przyznanej ilości emisji zgodnie z art. 5 ust. 1 do dnia 31 grudnia 2012 r. są anulowane.
Artykuł 6
1.
Państwo członkowskie zainteresowane zatwierdzeniem realizacji projektu na swoim terytorium po upływie terminu przedstawienia krajowego planu rozdziału powiadamia o tym Komisję i czyni to przed wydaniem pisma zatwierdzającego.
Powiadomieniu temu towarzyszy sprawozdanie sporządzone przez niezależnego sprawozdawcę, który potwierdza, że żadne mające być wydane ERU ani CER nie prowadzą do podwójnego liczenia oraz który przedstawia wszelkie potrzebne informacje gwarantując, że projekt zgłoszony do zatwierdzenia jest zgodny z art. 11b dyrektywy 2003/87/WE.
2. Pisma zatwierdzające wydane zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz pisma popierające wydane po upływie terminu zgłoszenia krajowego planu rozdziału ustanowionego w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do projektów prowadzących do redukcji w ramach projektów sektora uczestniczącego w handlu uprawnieniami, przydzielają uprawnienia, które w przypadku wydania ERU lub CER należy przeliczać na jednostki przyznanej ilości emisji z rezerwy ustanowionej na mocy art. 3 ust. 2. Jeśli uprawnienie zostało już przydzielone konkretnemu projektowi w piśmie zatwierdzającym w celu przeliczenia w przyszłości, nie może ono zostać ponownie przydzielone innemu projektowi w późniejszym terminie.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 listopada 2006 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Malezji i Tajlandii
(2006/781/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie
(1) W dniu 11 stycznia 2006 r. Komisja, na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego, ogłosiła w drodze zawiadomienia ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL"), Republiki Korei ("Korea"), Malezji i Tajlandii ("kraje, których dotyczy postępowanie").
(2) Postępowanie zostało wszczęte po złożeniu skargi w dniu 29 listopada 2005 r. przez Taskforce against unfair business in Europe (TUBE – Grupa robocza przeciwko nieuczciwej działalności gospodarczej w Europie) ("skarżący") w imieniu dwóch producentów ("producenci skarżący"), czyli AB Ekranas ("Ekranas") i Ecimex Group A.S. ("Ecimex"), reprezentujących większą część ogólnej produkcji wspólnotowej kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej.
Skarga zawierała dowody prima facie wykazujące istnienie dumpingu kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej, pochodzących z krajów, których dotyczy postępowanie, i poniesionej w wyniku tego znaczącej szkody, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
2.
Strony objęte postępowaniem
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu dochodzenia skarżącego, producentów wspólnotowych wspomnianych w skardze, innych znanych producentów wspólnotowych, władze krajów wywozu, których dotyczy postępowanie, producentów eksportujących, importerów, użytkowników, a także wszelkie znane zainteresowane zrzeszenia.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Producenci skarżący, inni producenci wspólnotowi, producenci eksportujący, importerzy i użytkownicy przedstawili swoje stanowiska.
Przesłuchano wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z takim wnioskiem i które wykazały, że istnieją szczególne powody, dla których powinny być wysłuchane.
(5) Z uwagi na przypuszczalnie dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrole wyrywkowe w celu stwierdzenia dumpingu, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(6) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej producentów eksportujących w ChRL, a jeżeli konieczność taka zostałaby stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, wszyscy producenci eksportujący w ChRL zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie podstawowych informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, dotyczących ich działalności w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r., związanej z produktem objętym postępowaniem.
(7) W ustalonym terminie zgłosiło się i przekazało wymagane informacje tylko dwóch producentów eksportujących z ChRL.
W tej sytuacji Komisja uznała, że kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z ChRL nie jest konieczna.
(8) Ponadto aby umożliwić producentom eksportującym w ChRL złożenie wniosku o przyznanie statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych ("MET") lub o traktowanie indywidualne ("IT"), zgodnie z ich życzeniem, Komisja przesłała formularze wniosków o MET i o traktowanie indywidualne chińskim przedsiębiorstwom znanym jako zainteresowane strony, jak również władzom Chin.
O przyznanie MET wystąpiło dwóch producentów eksportujących w ChRL, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(9) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich znanych zainteresowanych stron oraz do wszystkich przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedzi od dwóch producentów eksportujących w ChRL, od jednego producenta eksportującego z Korei, jednego z Malezji i jednego z Tajlandii, od jednego importera we Wspólnocie, powiązanego z jednym z wymienionych chińskich eksporterów i z koreańskim eksporterem, od jednego przedsiębiorstwa handlowego spoza Wspólnoty, mającego siedzibę w kraju innym niż kraj, którego dotyczy postępowanie i powiązanego z jednym z chińskich producentów, od trzech producentów wspólnotowych i od jednego niepowiązanego użytkownika we Wspólnocie.
(10) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów wstępnego ustalenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty.
Przeprowadzono wizyty weryfikacyjne na terenie zakładów następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi
- AB Ekranas, Panevezys, Litwa i powiązane z nim przedsiębiorstwo Farimex S.A., Genewa, Szwajcaria,
- Thomson Displays Polska Sp. z o.o., Piaseczno, Polska ("Thomson");
b) Producenci eksportujący w ChRL
- Beijing Matsushita Color CRT Co., Ltd, Pekin,
- Hua Fei Colour Display Systems Co., Ltd., NanJing i powiązane z nim przedsiębiorstwo LG Philips Shuguang Electronic Co., Ltd., Changsha;
c) Producent eksportujący w Korei
- LG Philips Displays Korea Co., Ltd., Seoul;
d) Producent eksportujący w Malezji
- Chunghwa Picture Tubes (Malaysia) Sdn.
Bhd., Shah Alam;
e) Producent eksportujący w Tajlandii
- CRT Display Technology Co., Ltd., Rayong i powiązane z nim przedsiębiorstwo Thai CRT Co., Ltd., Chonburi;
f) Powiązany importer we Wspólnocie
- LG Philips Displays Netherlands B.V.
(Niderlandy).
3.
Okres objęty dochodzeniem
(11) Badaniem dumpingu i szkody objęto okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. ("OD").
Badanie trendów niezbędnych dla oceny szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("okres badany").
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(12) Produktem objętym postępowaniem są kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej łącznie z kineskopami do monitorów, wszystkich rozmiarów, pochodzące z ChRL, Korei, Malezji i Tajlandii ("produkt objęty postępowaniem"), zgłaszane zwykle w ramach kodów CN 85401111, 85401113, 85401115, 85401119, 85401191 i 85401199.
(13) Produkt objęty postępowaniem może mieć dowolną przekątną ekranu (tzn. aktywną część kineskopu, mierzoną w linii prostej), z ekranem o dowolnym stosunku szerokości do wysokości i o podziałce (tj. o przerwie pomiędzy dwiema liniami tego samego koloru w centrum ekranu) nie mniejszej niż 0,4 mm.
Ponadto produkty mogą różnić się pod względem płaskości kineskopów: kineskop sferyczny (w tym półpłaski i typu "full square"), kineskop płaski i kineskop całkowicie płaski (typu "real flat") lub typu "flat slim".
Mogą one działać na częstotliwościach 50, 60 lub 100 Hz.
Produkty te stosuje się głównie, lecz nie wyłącznie, w kolorowych odbiornikach telewizyjnych.
(14) Produkt objęty postępowaniem jest zwyczajowo oznaczony jako kineskop 14, 15, 20 cali itd., w zależności od wymiarów przekątnej ekranu, i jest wprowadzany do obrotu z podaniem liczby cali.
Zazwyczaj produkt sprzedawany jest jako kineskop kompletny, jak ma to miejsce w przypadku skarżących producentów wspólnotowych.
Jednakże niektórzy producenci eksportujący sprzedawali kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej, zanim były kompletne, tzn. bez jednej lub więcej części, głównie bez zespołu cewek odchylających.
W takich przypadkach kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej opisywano jako "kineskopy bez dodatków".
Dochodzenie wykazało, że kineskopy te posiadają już właściwości kompletnych kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej pod względem swoich podstawowych cech fizycznych i technicznych.
Dlatego też stanowią one jeden produkt wraz z kompletnymi kineskopami do odbiorników telewizji kolorowej.
2.
Produkt podobny
(15) Produkt objęty postępowaniem oraz kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej, produkowane i sprzedawane na odpowiednich rynkach krajowych w ChRL, Korei, Tajlandii i Malezji, która traktowana była również jako kraj analogiczny, a także produkowane i sprzedawane na terenie Wspólnoty przez przemysł wspólnotowy, posiadają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz takie samo zastosowanie.
(16) Dlatego uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Traktowanie na zasadach rynkowych ("MET")
(17) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu dla producentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Kryteria te, w skrócie i tylko dla celów informacyjnych, przedstawiono w formie streszczonej poniżej:
- decyzje związane z działalnością rynkową podejmuje się w odpowiedzi na sygnały dochodzące z rynku, bez znacznej ingerencji państwa, zaś koszty odzwierciedlają wartości rynkowe,
- przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana do wszystkich celów,
- nie występują poważne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej,
- prawo upadłościowe i prawo własności gwarantują stabilność i pewność prawną,
- przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym.
(18) Dwóch producentów eksportujących w ChRL zwróciło się z wnioskiem o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i w określonym terminie wypełniło formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących.
Wniosek o przyznanie MET został złożony również przez przedsiębiorstwo z siedzibą w ChRL, które jest powiązane z jednym z producentów eksportujących i uczestniczyło w produkcji produktu objętego postępowaniem.
Zgodnie ze swą konsekwentną praktyką Komisja bada, czy grupa powiązanych ze sobą przedsiębiorstw spełnia jako całość warunki przyznania MET.
W przypadku tych trzech przedsiębiorstw Komisja zebrała i sprawdziła w siedzibie przedsiębiorstwa wszystkie informacje podane we wniosku o MET, które uważała za niezbędne.
(19) Dochodzenie wykazało, że wszystkie przedsiębiorstwa, które ubiegały się o MET, spełniły wszystkie warunki jego przyznania.
(20) Dwaj producenci eksportujący w ChRL, którzy uzyskali MET, to:
- Beijing Matsushita Color CRT Co., Ltd, Pekin,
- Hua Fei Colour Display Systems Co., Ltd., NanJing i powiązane z nim przedsiębiorstwo LG Philips Shuguang Electronic Co., Ltd., Changsha.
2.
Wartość normalna
2.1.
Ogólna metodologia
(21) Opisaną poniżej ogólną metodologię zastosowano w odniesieniu do wszystkich producentów eksportujących w Korei, Tajlandii i Malezji oraz do tych producentów eksportujących w ChRL, którym przyznano MET.
Zatem przedstawione poniżej ustalenia dotyczące dumpingu dla krajów, których dotyczy postępowanie, opisują jedynie te elementy, które są specyficzne dla każdego kraju wywozu.
2.1.1.
Reprezentatywność globalna
(22) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja najpierw sprawdziła, czy w przypadku każdego producenta eksportującego, którego dotyczy postępowanie, sprzedaż krajowa produktu objętego postępowaniem na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość sprzedaży wynosiła co najmniej 5 % ogólnej wielkości jego sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
2.1.2.
Porównanie rodzajów produktów
(23) Następnie Komisja ustaliła, które rodzaje produktu objętego postępowaniem sprzedawane na rynku krajowym przez producentów eksportujących, odnotowujących reprezentatywną wielkość sprzedaży krajowej, były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
Zastosowano następujące kryteria: wymiar przekątnej ekranu w calach, stosunek szerokości do wysokości, rodzaj kineskopu (sferyczny, typu "flat screen" lub typu "flat slim"), wielkość podziałki w milimetrach oraz częstotliwość.
2.1.3.
Reprezentatywność rodzaju produktu
(24) W odniesieniu do każdego rodzaju produktu sprzedawanego przez producentów eksportujących na rynkach krajowych i uznanego za bezpośrednio porównywalny z rodzajem produktu sprzedawanym na wywóz do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową danego rodzaju produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu na rzecz klientów niezależnych w OD stanowiła co najmniej 5 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty porównywalnego rodzaju produktu.
2.1.4.
Test zwykłego obrotu handlowego
(25) Komisja zbadała następnie, czy w przypadku każdego producenta eksportującego w każdym z krajów wywozu sprzedaż krajową każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem sprzedawanego na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych można było uznać za przeprowadzoną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(26) Dokonano tego poprzez ustalenie proporcji sprzedaży każdego wywożonego rodzaju produktu, dokonanej z zyskiem na rynku krajowym na rzecz niezależnych klientów w okresie objętym dochodzeniem.
(27) W przypadkach, w których wielkość sprzedaży z zyskiem danego rodzaju produktu stanowiła najwyżej 80 % ogólnej wielkości jego sprzedaży, lub średnia ważona ceny dla tego rodzaju była niższa niż koszty produkcji, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla tego rodzaju, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % wielkości sprzedaży ogółem dla tego rodzaju.
(28) W przypadkach, w których wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek rodzaju produktu stanowiła mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu, uznano, że ten konkretny rodzaj produktu był sprzedawany w niewystarczających ilościach, aby cena krajowa dawała odpowiednią podstawę do ustalenia wartości normalnej.
(29) W każdym przypadku, gdy ceny krajowe określonego rodzaju produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być zastosowane w celu ustalenia wartości normalnej, konieczne było zastosowanie innej metody.
W tych przypadkach Komisja stosowała skonstruowaną wartość normalną, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(30) W celu skonstruowania wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz średni ważony zysk współpracujących producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, z krajowej sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w trakcie OD, dodano do ich średniego kosztu produkcji w OD.
W razie konieczności przedstawione koszty produkcji oraz koszty ogólne i administracyjne odpowiednio dostosowano przed ich wykorzystaniem do badania zwykłego obrotu handlowego i konstruowania wartości normalnych.
2.2.
ChRL
2.2.1.
Przedsiębiorstwa, którym przyznano MET
(31) Ponieważ obu współpracującym producentom eksportującym w ChRL przyznano MET, wartość normalna dla nich została ustalona zgodnie z metodologią opisaną w motywach 21–30 w oparciu o przedstawione przez tych producentów informacje na temat ich cen krajowych i kosztów produkcji produktu objętego postępowaniem.
Wartość normalna może opierać się na faktycznych cenach krajowych, ponieważ sprzedaż wszystkich rodzajów produktu na rynkach krajowych prowadzona przez te przedsiębiorstwa w zwykłym obrocie handlowym była wystarczająca.
W celu ustalenia wartości normalnej dla jednego z producentów eksportujących wraz z producentem powiązanym wykorzystano skonsolidowane dane dotyczące cen krajowych i kosztów produkcji obu przedsiębiorstw.
2.2.2.
Kraj analogiczny
(32) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego w gospodarkach w okresie przejściowym wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, ustala się na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w kraju analogicznym.
(33) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że zamierza wykorzystać Malezję jako właściwy kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, a zainteresowane strony zostały zaproszone do zgłaszania uwag w tej sprawie.
(34) Żadna z zainteresowanych stron nie zgłosiła sprzeciwu wobec wyboru Malezji jako kraju analogicznego.
(35) W związku z powyższym i biorąc również pod uwagę, że Malezja jest konkurencyjnym rynkiem i że jego wielkość jest reprezentatywna, podsumowano, że Malezja jest właściwym krajem analogicznym zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
2.3.
Korea, Malezja, Tajlandia
(36) Dla jedynych współpracujących producentów eksportujących z każdego z powyższych krajów wartość normalną ustalono zgodnie z metodologią opisaną w motywach 21–30.
Dla producenta z Malezji możliwe było ustalenie wartości normalnej na podstawie rzeczywistych cen na rynku krajowym, ponieważ przedsiębiorstwo to dokonywało sprzedaży wystarczających ilości wszystkich typów produktów na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym.
Dla producenta z Korei wartość normalną skonstruowano dla jednego z łącznie dwóch typów produktów wywożonych do Wspólnoty, natomiast dla producenta z Tajlandii wartość normalną skonstruowano dla jedynego rodzaju produktu.
Jeśli chodzi o współpracującego producenta eksportującego w Tajlandii, w celu ustalenia wartości normalnej wykorzystano skonsolidowane dane dotyczące cen krajowych i kosztów produkcji ponoszonych przez to przedsiębiorstwo i jego producenta powiązanego, ponieważ te dwa przedsiębiorstwa działały jako jeden w pełni zintegrowany podmiot gospodarczy w zakresie produktu objętego postępowaniem.
W celu ustalenia wartości normalnej dla jednego z producentów eksportujących wraz z producentem powiązanym wykorzystano skonsolidowane dane dotyczące cen krajowych i kosztów produkcji ponoszonych przez oba przedsiębiorstwa.
3.
Cena eksportowa
(37) W przypadku sprzedaży eksportowej na rzecz powiązanych użytkowników końcowych (producentów telewizorów kolorowych) we Wspólnocie, sprzedaż ta nie była uwzględniana w obliczaniu marginesu dumpingu, ponieważ produkt wytwarzany przez użytkowników końcowych nie podlegał zakresowi dochodzenia.
Sprzedaż ta była stosunkowo niewielka (nieco ponad 10 % całkowitej wielkości wywozu do UE dokonywanego przez przedsiębiorstwa, których dotyczy postępowanie), natomiast sprzedaż na rzecz klientów niepowiązanych uznano za reprezentatywną.
(38) W przypadkach, w których produkt objęty postępowaniem był wywożony do niezależnych klientów we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych lub należnych.
(39) W przypadku sprzedaży dokonywanej poprzez powiązanych importerów cena eksportowa była ustalana zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny, po której przywożone produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu nabywcy.
W takich przypadkach dostosowano wszystkie koszty, jakie wystąpiły w czasie między przywozem a odsprzedażą, w tym koszty ogólne i administracyjne oraz osiągnięty zysk.
(40) W przypadku sprzedaży za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego mającego siedzibę poza Wspólnotą, cena eksportowa została ustalona na podstawie ceny, po której przywożone produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu nabywcy we Wspólnocie.
3.1.
ChRL
(41) Jeden producent eksportujący w ChRL dokonywał sprzedaży eksportowej do Wspólnoty bezpośrednio na rzecz niezależnych klientów lub poprzez dwa powiązane przedsiębiorstwa handlowe mające siedzibę we Wspólnocie.
W przypadku innego producenta eksportującego całość sprzedaży eksportowej dokonywana była na rzecz niezależnych klientów we Wspólnocie za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego z siedzibą poza Wspólnotą.
(42) Jedno z przedsiębiorstw powiązanych z pierwszym producentem eksportującym nie współpracowało w dochodzeniu, ponieważ nie udzieliło odpowiedzi na kwestionariusz przeznaczony dla przedsiębiorstw powiązanych uczestniczących w sprzedaży lub marketingu produktu objętego postępowaniem przeznaczonego na rynek Wspólnoty Europejskiej.
Producent eksportujący twierdził, że sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem tego przedsiębiorstwa nie należy uznawać za powiązaną, ponieważ rzekomo nie istniał już faktyczny związek pomiędzy tymi przedsiębiorstwami.
Niemniej jednak przynajmniej w OD istniał między nimi związek prawny zgodnie z art. 143 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], z uwagi na wspólne przedsiębiorstwo macierzyste.
Dlatego też z uwagi na częściową współpracę Komisja, powiadomiwszy zainteresowanych producentów eksportujących o skutkach braku współpracy, wykorzystała dostępne fakty do ustalenia ceny eksportowej sprzedaży dokonywanej przez niewspółpracujące przedsiębiorstwo powiązane zgodnie z przepisami art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(43) Producent eksportujący twierdził również, że w przypadku uznania zainteresowanych przedsiębiorstw za powiązane, sprzedaż na rzecz klienta końcowego dokonywaną przez niewspółpracujące przedsiębiorstwo powiązane należy również traktować jako sprzedaż powiązaną z uwagi na wyłączne uzgodnienia umowne między klientem końcowym a przedsiębiorstwem macierzystym producenta eksportującego i dlatego nie należy jej uwzględniać w obliczaniu marginesu dumpingu.
Jednakże ponieważ warunki określone w art. 143 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 nie zostały spełnione, sprzedaż na rzecz zainteresowanego klienta końcowego uznano za niepowiązaną.
W tym względzie ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi zostały ustalone poprzez dodanie do ceny transferowej marży stwierdzonej w przypadku współpracującego powiązanego importera.
Następnie w celu ustalenia ceny eksportowej na poziomie granicy Wspólnoty, dostosowania dokonane w przypadku powiązanego importera (koszty poniesione pomiędzy przywozem a sprzedażą, koszty ogólne i administracyjne oraz uzasadniona marża zysku) zastosowano w odniesieniu do cen odsprzedaży zgodnie z powyższymi obliczeniami.
(44) Z uwagi na brak współpracy ze strony niezależnych importerów oraz zważywszy, że kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej należą do tego samego sektora produktów audiowizualnych i telekomunikacyjnych, co odbiorniki telewizji kolorowej, uznano za uzasadnione wykorzystanie w tym celu pięcioprocentowej marży zysku zastosowanej w postępowaniu antydumpingowym dotyczącym odbiorników telewizji kolorowej [4].
3.2.
Korea
(45) Jedyny współpracujący producent eksportujący dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty za pośrednictwem powiązanego importera.
Dlatego też cenę eksportową ustalono na podstawie ceny odsprzedaży na rzecz niezależnych klientów.
(46) W celu dostosowania wykorzystano marżę zysku określoną w motywie 44.
3.3.
Malezja, Tajlandia
(47) Produkt objęty postępowaniem był wywożony przez obu współpracujących producentów eksportujących w celu sprzedaży na rzecz niezależnych klientów we Wspólnocie.
Z tego względu cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, czyli na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych cen eksportowych.
4.
Porównanie
(48) Wartość normalna i ceny eksportowe zostały porównane na podstawie formuły ex-works i na tym samym poziomie handlu.
W celu zapewnienia obiektywnego porównania między wartością normalną a cenami eksportowymi uwzględniono, w postaci dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
(49) Na tej podstawie w przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych dochodzeniem, tam gdzie miało to zastosowanie i było uzasadnione, uwzględniono różnice w kosztach transportu, ubezpieczenia, kosztach przeładunku, załadunku, kosztach dodatkowych, kosztach pakowania, kredytu, prowizji i kosztach związanych ze sprzedażą (gwarancji/rękojmi).
(50) Jeden producent eksportujący w ChRL i jedyny współpracujący producent eksportujący w Korei domagali się dostosowania z tytułu przeliczania walut zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. j) rozporządzenia podstawowego.
Twierdzili oni, że ponieważ wartość walut lokalnych (odpowiednio CNY i KRW) spadła wobec euro w OD, należy dokonać równoważnego dostosowania kwoty wynikającej z faktury z tytułu sprzedaży eksportowej do Wspólnoty denominowanej w euro.
W tym względzie ustalono, w przeciwieństwie do powyższych twierdzeń, że obie waluty zyskały na wartości względem euro w OD.
W związku z tym żądania te uznano za nieuzasadnione i odrzucono.
(51) Ci sami producenci eksportujący domagali się dostosowania z tytułu poziomu handlu zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że we Wspólnocie prowadzili oni sprzedaż eksportową na rzecz dystrybutorów, natomiast na rynku krajowym sprzedaż prowadzona była na rzecz użytkowników końcowych.
W tym względzie stwierdzono, że pierwszymi niezależnymi klientami na obu rynkach byli użytkownicy końcowi.
Dlatego też twierdzenie to uznano za bezpodstawne i odrzucono.
(52) Ci sami współpracujący producenci eksportujący domagali się dostosowania z tytułu innych czynników zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego.
Przedsiębiorstwa twierdziły, że gwałtowny spadek cen kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej w OD spowodowany konkurencją ze strony ekranów płaskich w różny sposób wpłynął na ceny krajowe i eksportowe.
Przedsiębiorstwa te twierdziły, że sytuacja taka ma miejsce, ponieważ jakkolwiek wielkość sprzedaży na rynku krajowym rozkładała się równomiernie w OD, wywóz koncentrował się tylko w części OD.
Jednakże twierdzenie to nie zostało przyjęte, gdyż nie udowodniono, że wpłynęło to na porównywalność cen, ani nie wykazano, że klienci cały czas płacili różne ceny na rynku krajowym z powodu tego czynnika.
(53) Dostosowań zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) dokonano również w odniesieniu do różnic w zwrotach chińskiego podatku VAT, ponieważ stwierdzono, że w przypadku sprzedaży eksportowej poziom zwrotu VAT był niższy niż w przypadku sprzedaży krajowej.
(54) W przypadku jednego producenta eksportującego w ChRL, który dokonywał wywozu za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego spoza Wspólnoty, dostosowania dokonano również dla ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ to przedsiębiorstwo handlowe wykonywało funkcje podobne do agentów działających na podstawie prowizji.
Dostosowanie zgodnie z tym artykułem wprowadzono na poziomie 2 %, jako że poziom ten uznano za właściwy dla odzwierciedlenia prowizji płaconych niezależnym agentom zaangażowanym w handel produktem objętym postępowaniem.
5.
Margines dumpingu
5.1.
Indywidualny margines dumpingu
(55) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego w przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych dochodzeniem marginesy dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej poszczególnych rodzajów produktu ze średnią ważoną ceną eksportową poszczególnych rodzajów ustaloną jak wyżej.
(56) Dla wszystkich powiązanych producentów eksportujących lub producentów należących do tej samej grupy Komisja ustala tylko jeden średni ważony margines dumpingu w oparciu o indywidualne marginesy dumpingu.
Powyższe podejście zastosowano głównie z tego powodu, że obliczenie indywidualnych stawek cła mogłoby stwarzać okazję do obchodzenia środków antydumpingowych, przez co stałyby się one nieskuteczne, gdyż w przypadku różnych marginesów dumpingowych producenci eksportujący mogliby wywozić swoje produkty do Wspólnoty za pośrednictwem tej spółki, dla której ustalono najniższy margines dumpingu.
(57) Zgodnie z tą praktyką przypisano jednolity margines dumpingu współpracującym producentom eksportującym w ChRL należącym do tej samej grupy, czyli Hua Fei Colour Display Systems Co., Ltd. i producentowi powiązanemu z nim, LG. Philips Shuguang Electronic Co., Ltd.
Podobnie jednolity margines dumpingu został przypisany współpracującym producentom eksportującym w Tajlandii należącym do tej samej grupy, czyli CRT Display Technology Co., Ltd. i powiązanemu z nim producentowi Thai CRT Co., Ltd.
5.2.
Margines dumpingu dla całego kraju
(58) W przypadku producentów eksportujących, którzy nie odesłali Komisji wypełnionego kwestionariusza ani nie zgłosili się w inny sposób, margines dumpingu ustalono na podstawie dostępnych informacji zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(59) W celu ustalenia marginesu dumpingu dla całego kraju dla niewspółpracujących producentów eksportujących najpierw określono poziom braku współpracy.
W tym celu dane dotyczące wielkości wywozu do Wspólnoty, przekazane przez współpracujących producentów eksportujących, porównano z odpowiednimi danymi Eurostatu dotyczącymi przywozu.
(60) W przypadku Malezji i Tajlandii, jeśli poziom współpracy był niski, tzn. poniżej 80 %, uznano za wskazane ustalenie marginesu dumpingu w odniesieniu do przedsiębiorstw niewspółpracujących na poziomie wyższym od najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracujących producentów eksportujących.
Istnieje bowiem powód by sądzić, że niski poziom współpracy ze strony niewspółpracujących producentów eksportujących z kontrolowanego kraju wynika z faktu, iż ogólnie stosowali oni dumping na wyższym poziomie niż współpracujący producenci eksportujący.
Ponadto nie istniały dowody na to, że jakiekolwiek niewspółpracujące przedsiębiorstwo stosowało dumping na niższym poziomie; nie należy też nie należy nagradzać braku współpracy.
Marginesy dumpingu ustalono zatem w oparciu o najwyższy margines dumpingu ustalony w odniesieniu do reprezentatywnych rodzajów produktu jednego ze współpracujących producentów w krajach, których dotyczy postępowanie, lub najwyższy margines ustalony dla reprezentatywnych transakcji dokonywanych przez jednego producenta współpracującego w krajach, których dotyczy postępowanie.
(61) W przypadku Republiki Korei bardzo niski poziom współpracy, tzn. jedynie 2 % całkowitej wielkości wywozu w oparciu o dane Eurostatu, wskazuje na celowy brak współpracy ze strony głównych producentów eksportujących.
Wobec tej szczególnej sytuacji i wobec braku jakichkolwiek innych właściwych informacji uznano za właściwe ustalić margines dumpingu dla niewspółpracujących przedsiębiorstw na poziomie marginesu dumpingu dla reprezentatywnego rodzaju produktu określonego w skardze, czyli 15,0 %.
Poziom marginesu dumpingu wskazany w skardze sprawdzono poprzez odniesienie do opublikowanego cennika i danych Eurostatu.
(62) W przypadku ChRL poziom współpracy był bardzo wysoki, ponieważ wielkość wywozu do Wspólnoty zgłoszona przez współpracujących producentów eksportujących w OD przewyższała wielkość przywozu według danych Eurostatu oraz ponieważ nie było powodu sądzić, że jakikolwiek producent eksportujący celowo unikał współpracy.
Aby rozróżnić pomiędzy współpracującymi producentami eksportującymi w Chinach, z których wszystkim przyznano MET, a potencjalnymi innymi producentami eksportującymi w Chinach, którzy nie współpracowali w dochodzeniu, uznano, że należy ustalić marginesu dumpingu dla całej ChRL na podstawie porównania pomiędzy cenami eksportowymi większości sprzedanych reprezentatywnych rodzajów produktu według danych Eurostatu i wartości normalnej tych samych rodzajów produktu w kraju analogicznym.
(63) Marginesy dumpingu, wyrażone jako określona wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
a) Chińska Republika Ludowa
—Beijing Matsushita Color CRT Co., Ltd. _BAR_ 0 % _BAR_
—Hua Fei Colour Display Systems Co., Ltd. i L.G. Philips Shuguang Electronic Co., Ltd. _BAR_ 25,5 % _BAR_
—wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 28,3 % _BAR_
b) Republika Korei
—LG Philips Display Korea Co., Ltd _BAR_ 0 % _BAR_
—wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 15,0 % _BAR_
c) Malezja
—Chunghwa Picture Tubes Sdn Bhd _BAR_ 5,1 % _BAR_
—wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 14,5 % _BAR_
d) Tajlandia
—Thai CRT Co., Ltd i CRT Display Technology Co., Ltd. _BAR_ 41,4 % _BAR_
—wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 47,2 % _BAR_
D. SZKODA
1.
Produkcja wspólnotowa i przemysł wspólnotowy
(64) W trakcie OD produkt podobny był produkowany przez siedmiu producentów wspólnotowych.
Jednakże czterech z nich jest powiązanych z eksporterami w krajach, których dotyczy postępowanie.
Te cztery przedsiębiorstwa muszą zatem być chronione przed negatywnymi skutkami dumpingu wyrządzającego szkodę z powodu ich powiązania z eksporterem.
Wskazuje na to również fakt, że ci producenci nie współpracowali w postępowaniu.
Uznano, że należy wyłączyć ich wkład do produkcji wspólnotowej oraz wykluczyć ich z definicji przemysłu wspólnotowego.
Ponadto dwóch z tych czterech producentów definitywnie zaprzestało produkcji po OD.
(65) Dlatego też produkcja prowadzona przez trzech producentów, czyli Ekranas, Ecimex i Thomson, stanowi całość produkcji wspólnotowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(66) Zgodnie z motywem 2 powyżej skarga została złożona w imieniu dwóch producentów wspólnotowych, tzn. Ekranas i Ecimex.
Stwierdzono, że ci skarżący stanowią znaczną część, w tym przypadku ponad 40 %, wspólnotowej produkcji produktu objętego postępowaniem.
(67) Należy zauważyć, że obaj skarżący, którzy produkowali produkt podobny w OD, zaprzestali produkcji i złożyli wniosek o upadłość w pierwszej połowie 2006 r.
Ponieważ postępowanie upadłościowe obecnie się toczy, nadal nie ma pewności, czy Ekranas i Ecimex wznowią produkcję kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej.
Po rozpoczęciu postępowania przedsiębiorstwo Thompson poinformowało Komisję o tym, że popiera skargę wniesioną przez TUBE, i należycie współpracowało podczas dochodzenia.
Dlatego też wobec braku informacji, że Ekranas i Ecimex definitywnie zaprzestały działania, producenci ci nadal uznawani są za część przemysłu wspólnotowego.
Uważa się zatem, że Ekranas, Ecimex i Thomson stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i dlatego zwane będą dalej "przemysłem wspólnotowym".
2.
Konsumpcja we Wspólnocie
(68) Konsumpcję we Wspólnocie określono na podstawie wielkości sprzedaży własnej produkcji przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty, informacji o wielkości sprzedaży, uzyskanych od innych producentów, i danych na temat wielkości przywozu pochodzących z Eurostatu.
(69) Od 2002 r. do OD wielkość rynku produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie spadła o ok. 14 %.
W 2002 r. konsumpcja we Wspólnocie wyniosła ok. 9,5 mln sztuk, natomiast w OD ok.
8,2 mln sztuk. Dokładniej ujmując, w 2003 r. spadła ona o 2 %, w 2004 r. wzrosła o 7 punktów procentowych, a w OD gwałtownie spadła o prawie 20 punktów procentowych.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Total EC consumption (pieces) _BAR_ 9540185 _BAR_ 9387212 _BAR_ 10023216 _BAR_ 8170802 _BAR_
Index (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 105 _BAR_ 86 _BAR_
(70) W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń skarżący zakwestionował metody zastosowane przez Komisję do ustalenia wielkości konsumpcji.
Ściślej rzecz biorąc, skarżący stwierdził, że: i) z informacji przedstawionych w motywie 64 powyżej wynikałoby, że całość sprzedaży dokonanej przez producentów we Wspólnocie powiązanych z eksporterami w krajach, których dotyczy postępowanie, została wyłączona z obliczenia konsumpcji oraz z analizy szkody; oraz ii) określone ilości sprzedaży zmonopolizowanej, przedstawione przez jednego z trzech producentów wspólnotowych, wykazane w motywie 67 powyżej, zostały w niewłaściwy sposób wyłączone z obliczenia konsumpcji, podczas gdy powinny były zostać włączone.
(71) W odniesieniu do twierdzenia i) należy zauważyć, że motyw 64 powyżej odnosi się jedynie do definicji przemysłu wspólnotowego oraz do ustalenia łącznej produkcji Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, nie zaś do obliczenia łącznej konsumpcji we Wspólnocie.
W celu ustalenia konsumpcji we Wspólnocie włączono sprzedaż prowadzoną przez tych producentów, którzy zostali wyłączeni z definicji przemysłu wspólnotowego oraz z wielkości jego produkcji.
Wynika to też jednoznacznie z motywu 68 powyżej, a także z konkretnych informacji przedstawionych skarżącemu, wskazujących na to, że wielkość sprzedaży, o której mowa, wyniosła w OD ok. 3 mln sztuk.
Zatem sprzedaż wszystkich producentów we Wspólnocie, o których skarżący i Komisja wiedzieli, że działali oni w okresie od 2002 r. do OD, została uwzględniona w toku ustalania konsumpcji.
Jednak producentów wyłączonych z definicji przemysłu wspólnotowego należało wyłączyć z analizy sytuacji w przemyśle Wspólnoty właśnie dlatego, że nie zostali oni zaliczeni do tego przemysłu, zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Twierdzenie i) zostaje zatem odrzucone.
(72) Jeśli chodzi o twierdzenie ii), prawdą jest, że Komisja wyłączyła pewne ilości sprzedaży z obliczenia konsumpcji oraz z analizy niektórych kluczowych wskaźników szkody, w szczególności wielkości sprzedaży i cen oraz udziału w rynku i rentowności, ponieważ sprzedaż tę uznano za zmonopolizowaną.
Komisja od dawna stosuje zasadę oddzielania sprzedaży zmonopolizowanej od sprzedaży na wolnym rynku, ponieważ tylko sprzedaż na wolnym rynku podlega wzajemnej konkurencji [5].
Produkty sprzedawane w ramach sprzedaży zmonopolizowanej nie konkurują natomiast z produktami sprzedawanymi na wolnym rynku, a zatem przywóz po cenach dumpingowych nie ma wpływu na sprzedaż tych produktów.
W tej szczególnej branży przemysłu większość producentów produktu podobnego (w przeciwieństwie do dwóch skarżących) prowadzi działalność również w dziedzinie dalszego przetwarzania, a mianowicie wykorzystywania kineskopów do produkcji odbiorników telewizyjnych.
Dla przykładu Komisja wyłączyła z analizy sprzedaż zmonopolizowaną dokonaną przez przedsiębiorstwo Sony i takie postępowanie zostało poparte przez skarżącego.
Te same metody stosowano konsekwentnie do wszystkich producentów Wspólnoty, czy to stanowiących część przemysłu wspólnotowego, czy zaliczonych do kategorii "innych producentów wspólnotowych" i wspomnianych w motywie 64 powyżej.
(73) Co się tyczy konkretnych ilości sprzedaży zmonopolizowanej, o których mowa w twierdzeniu ii), Komisja stwierdziła, że do czerwca 2004 r. fabryka kineskopów, obecnie działająca jako Thomson Displays Polska Sp. z o.o., Piaseczno, Polska, stanowiła wraz z fabryką odbiorników telewizyjnych w Żyrardowie (Polska) jeden podmiot, a mianowicie przedsiębiorstwo pod nazwą TMM Polska, które z kolei było podmiotem w 100 % zależnym od spółki dominującej Thomson SA.
Zgodnie z przyjętym sposobem postępowania Komisja stwierdziła, że można w tym przypadku mówić o zintegrowanym producencie, a dostawy produktu podobnego z fabryki kineskopów w Piasecznie do fabryki telewizorów w Żyrardowie stanowiły transfer wewnętrzny, a zatem była to sprzedaż zmonopolizowana dokonywana po cenach transferu.
Skarżący w istocie potwierdził, że ceny ustalane były na poziomie cen transferu, ponieważ stwierdził, że "stosunek pomiędzy Thomson Displays i Thomson’s CTV display mógł wpłynąć na ceny, ale z pewnością nie wpłynął na ilości".
Komisja potwierdza zatem, że tych transferów nie można traktować podobnie, jak sprzedaży na wolnym rynku.
(74) Wreszcie należy stwierdzić (jedynie dla wyjaśnienia), że nawet w przypadku włączenia sprzedaży zmonopolizowanej do konsumpcji (patrz: tabela poniżej) zmieniłyby się jedynie poziomy ogólne, ale tendencja polegająca na znacznym zmniejszeniu się popytu w OD pozostałaby bardzo podobna do opisanej w motywie 69 powyżej.
Twierdzenie ii) zostaje zatem odrzucone.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Łączna konsumpcja we Wspólnocie na podstawie sprzedaży zmonopolizowanej i niezmonopolizowanej (w szt.) _BAR_ 15655283 _BAR_ 14243625 _BAR_ 12850690 _BAR_ 9425280 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 82 _BAR_ 60 _BAR_
3.
Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie
a) Łączna ocena skutków przywozu, którego dotyczy postępowanie
(75) Komisja rozważyła, czy skutki przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, powinny zostać ocenione w sposób skumulowany, na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja sprawdziła, że: i) margines dumpingu ustalony dla każdego kraju, którego dotyczy postępowanie, przekracza próg de minimis określony w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego; oraz ii) warunki konkurencji między produktami przywożonymi a wspólnotowym produktem podobnym są porównywalne.
(76) W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że dane dotyczące Beijing Matsushita Color CRT Co., Ltd i LG Philips Display Korea Co., Ltd, tzn. dwóch producentów eksportujących w krajach, których dotyczy postępowanie, które nie stosowały dumpingu wobec produktu objętego postępowaniem, zostały prawidłowo wyłączone z poniższej analizy dotyczącej wyłącznie przywozu po cenach dumpingowych.
Dla informacji, wielkość przywozu od dwóch wspomnianych wcześniej producentów w OD była znikoma, ponieważ wynosiła znacznie mniej niż 1 % konsumpcji we Wspólnocie.
(77) Na tej podstawie margines dumpingu ustalony w odniesieniu każdego z krajów, których dotyczy postępowanie, był powyżej progu de minimis, określonego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, a wielkość przywozu po cenach dumpingowych z każdego z tych krajów nie była znikoma w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, ponieważ ich udział w rynku wynosił w OD od 3,6 % do 6,5 % w zależności od kraju, którego dotyczy postępowanie.
Jeśli chodzi o warunki konkurencji między produktami przywożonymi po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, a podobnym produktem wspólnotowym, stwierdzono, że faktycznie istniały podobne warunki konkurencji.
Dowodem na to był fakt, że produkt objęty postępowaniem przywożony z krajów, których dotyczy postępowanie, oraz produkt podobny produkowany i sprzedawany przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym były zbliżone, konkurowały ze sobą i były rozprowadzane przez te same kanały handlowe.
Co więcej, wielkość przywozu była znacząca i miała duży udział w rynku.
(78) W związku z powyższym Komisja uznała, że wszystkie kryteria podane w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego są spełnione.
Dlatego też przywóz z czterech krajów, których dotyczy postępowanie, oceniono w sposób skumulowany.
b) Wielkość
(79) Wielkość przywozu do Wspólnoty po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, wynosiła nieco poniżej 1,6 mln sztuk w OD, czyli plasowała się na poziomie zbliżonym do poziomu z roku 2002.
Ta pozorna stabilność kryje w sobie duże wahania w latach 2003, 2004 i OD.
Przywóz wzrósł o 44 % w 2003 r., spadł o 3 punkty procentowe w 2004 r., a następnie spadł o kolejne 44 punkty procentowe w OD.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie (liczba sztuk) _BAR_ 1626027 _BAR_ 2337736 _BAR_ 2296547 _BAR_ 1585294 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 144 _BAR_ 141 _BAR_ 97 _BAR_
Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie _BAR_ 17,0 % _BAR_ 24,9 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie (euro/sztuka) _BAR_ 50 _BAR_ 43 _BAR_ 32 _BAR_ 39 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 64 _BAR_ 76 _BAR_
c) Udział w rynku
(80) Udział w rynku eksporterów z krajów, których dotyczy postępowanie, wzrósł z 17 % w 2002 r. do 19,4 % w OD.
Przedstawiając szczegółowo, udział w rynku wzrósł o prawie 8 punktów procentowych w 2003 r., obniżył się o ok. 2 punkty procentowe w 2004 r. i spadł o kolejne ok.
3,5 punktów procentowych w OD. Fakt, że udział w rynku przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie był wyższy w OD niż w 2002 r. mimo że pod względem wielkości przywóz w OD był mniejszy niż w 2002 r., można wytłumaczyć gwałtownym spadkiem konsumpcji, opisanym w motywie 69 powyżej.
d) Ceny
i) Zmiany cen
(81) W okresie od 2002 r. do OD średnia cena przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, spadła o 24 %.
W dokładniejszym ujęciu w 2003 r. cena spadła o 15 %, w 2004 r. o kolejne 21 punktów procentowych, natomiast w OD wzrosła ponownie o 12 punktów procentowych.
ii) Podcięcie cenowe
(82) Dokonano porównania cen poszczególnych modeli pomiędzy średnią ważoną ceną sprzedaży we Wspólnocie stosowaną przez producentów eksportujących i przemysł wspólnotowy.
W tym celu ceny ex-works stosowane przez przemysł wspólnotowy względem niepowiązanych klientów porównano z cenami importowymi cif na granicy Wspólnoty stosowanymi przez współpracujących producentów eksportujących z krajów, których dotyczy postępowanie, właściwie dostosowanymi w celu odzwierciedlenia ceny z kosztami wyładunku.
Porównanie wykazało, że w OD produkt objęty postępowaniem, pochodzący z krajów objętych postępowaniem, sprzedawany we Wspólnocie, powodował podcięcie cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy, wynoszące od – 37 % (brak podcięcia) do maksymalnie 13 %, w zależności od eksportera.
Ogólnie ujmując, poziom podcięcia był bardzo niski.
Jednakże według danych Eurostatu w latach poprzedzających OD ceny produktów przywożonych po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, były znacznie niższe niż ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy.
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(83) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na przemysł wspólnotowy objęło ocenę wszystkich istotnych czynników i wskaźników gospodarczych mających wpływ na stan przemysłu wspólnotowego w okresie badanym.
a) Produkcja
(84) Od 2002 r. do OD produkcja przemysłu wspólnotowego spadła o 5 %.
Ściślej, wzrosła ona w 2003 r. o 8 %, w 2004 r. zwiększyła się o kolejnych 12 punkt procentowych, a w OD gwałtownie spadła o 25 punktów procentowych.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (liczba sztuk) _BAR_ 9727029 _BAR_ 10461957 _BAR_ 11685396 _BAR_ 9276778 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 120 _BAR_ 95 _BAR_
b) Zdolności produkcyjne i wskaźniki wykorzystania zdolności produkcyjnych
(85) Zdolności produkcyjne stale wzrastały w okresie badanym.
Wzrosły one w 2003 r. o 4 %, w 2004 r. o kolejne 19 % i w OD o 5 punktów procentowych.
Wynika to ze wzrostu liczby maszyn.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zdolność produkcyjna liczba sztuk _BAR_ 11865163 _BAR_ 12297545 _BAR_ 14626819 _BAR_ 15133449 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 123 _BAR_ 128 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 82 % _BAR_ 85 % _BAR_ 80 % _BAR_ 61 % _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 97 _BAR_ 75 _BAR_
(86) Wykorzystanie zdolności wahało się od 80 do 85 % w latach 2002–2003, natomiast w OD gwałtownie spadło do 61 %.
c) Zapasy
(87) Od 2002 r. do OD odnotowano znaczne wahania wielkości zapasów produktów gotowych.
W 2003 r. wielkość ta najpierw gwałtownie spadła, co odzwierciedlało klimat gospodarczy dla tego produktu, który w 2002 i 2003 r. był dobry, natomiast w 2004 r. znacznie wzrosła pod wpływem nagłego spadku popytu.
W OD poziom rzeczywistej produkcji dostosowano przez obniżenie, zgodnie z powyższym, natomiast poziom zapasów na koniec okresu ustabilizował się.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Stan zapasów na koniec okresu (liczba sztuk) _BAR_ 627641 _BAR_ 56996 _BAR_ 943655 _BAR_ 278406 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 9 _BAR_ 150 _BAR_ 44 _BAR_
d) Wielkość sprzedaży
(88) Sprzedaż własnej produkcji przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty na rzecz niepowiązanych klientów najpierw wzrosła w 2003 r. o 6 %, następnie w 2004 r. zwiększyła się o 16 punktów procentowych, natomiast w OD spadła o 6 punktów procentowych.
Ogólnie w okresie badanym wielkość sprzedaży wzrosła o 16 %.
Znaczną różnicę między wielkością produkcji i sprzedaży na rynku krajowym tłumaczy fakt, że przemysł wspólnotowy wywozi dwie trzecie swojej produkcji poza Wspólnotę.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży prowadzonej przez przedsiębiorstwa wspólnotowe na rzecz niepowiązanych klientów (liczba sztuk) _BAR_ 2645562 _BAR_ 2814515 _BAR_ 3229069 _BAR_ 3078543 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 122 _BAR_ 116 _BAR_
e) Udział w rynku
(89) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku stabilnie wzrastał o 10 punktów procentowych pomiędzy 2002 r. a OD.
Dokładniej rzecz ujmując, wynosił on prawie 28 % w 2002 r., wzrósł do 30 % w 2003 r. i do ok. 32 % w 2004 r., zanim ostatecznie wzrósł do 38 % w OD.
Wzrost udziału w rynku należy rozpatrywać w kontekście słabnącej konsumpcji we Wspólnocie, zgodnie z tym, co opisano w motywie 69 powyżej.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Udział przemysłu wspólnotowego w rynku _BAR_ 27,7 % _BAR_ 30,0 % _BAR_ 32,2 % _BAR_ 37,7 % _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 116 _BAR_ 136 _BAR_
f) Wzrost
(90) Między 2002 r. a OD, kiedy konsumpcja we Wspólnocie spadła o 14 %, wielkość sprzedaży prowadzonej przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym wzrosła o 16 %. W tym samym okresie przemysł wspólnotowy zyskał ok.
10 punktów procentowych udziału w rynku, natomiast udział rynkowy przywozu po cenach dumpingowych wzrósł o ok. 2,4 punktów procentowych.
g) Zatrudnienie
(91) Poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym między 2002 r. a OD zmniejszył się o ok. 10 %.
W latach 2002–2003 spadł o 4 %, w 2004 r. wzrósł o 6 punktów procentowych, lecz w OD spadł o 12 punktów procentowych, częściowo odzwierciedlając spadek produkcji.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zatrudnienie (liczba osób) _BAR_ 9604 _BAR_ 9254 _BAR_ 9805 _BAR_ 8632 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 102 _BAR_ 90 _BAR_
h) Wydajność
(92) Wydajność siły roboczej przemysłu wspólnotowego mierzona jako produkcja (w sztukach) na jednego pracownika w ujęciu rocznym wzrosła o 12 % w 2003 r., następnie w 2004 r. wzrosła o 6 punktów procentowych, zaś w OD zmniejszyła się o 12 punktów procentowych.
Wraz z nagłym zmniejszeniem rynku w OD wielkość produkcji została natychmiast dostosowana, jednak, jak ogólnie zaobserwowano, dostosowanie rynku pracy było wolniejsze, co spowodowało zmniejszenie wydajności.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wydajność (liczba sztuk na jednego pracownika) _BAR_ 1013 _BAR_ 1131 _BAR_ 1192 _BAR_ 1075 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 118 _BAR_ 106 _BAR_
i) Wynagrodzenia
(93) Średnie wynagrodzenie jednego pracownika w OD utrzymało się na mniej więcej tym samym poziomie, co w 2002 r.
Dokładniej ujmując, w 2003 r. spadło ono o 11 %, w 2004 r., o kolejne 2 punkty procentowe, a w OD wzrosło o 14 punktów procentowych.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Roczne koszty pracy na jednego pracownika (w tys. euro) _BAR_ 11 _BAR_ 10 _BAR_ 10 _BAR_ 11 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 87 _BAR_ 101 _BAR_
j) Ceny sprzedaży i czynniki wpływające na ceny wspólnotowe
(94) Ceny jednostkowe sprzedaży produkcji własnej przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty na rzecz klientów niepowiązanych ciągle spadały, ogólnie o 42 %, w okresie od 2002 r. do OD.
Dokładniej, ceny spadły w 2003 r. o 25 %, w 2004 r. o kolejne 9 punktów procentowych, a w OD jeszcze o 8 punktów procentowych.
Dochodzenie wykazało, że przywóz po cenach dumpingowych spowodował znikome podcięcie (jeśli w ogóle) ceny sprzedaży stosowanej przez przemysł wspólnotowy.
W przypadku niektórych modeli podcięcie było większe, niż średnie marginesy podcięcia wspomniane w motywie 82 powyżej.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Cena jednostkowa na rynku WE (euro/sztuka) _BAR_ 66 _BAR_ 49 _BAR_ 44 _BAR_ 38 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 75 _BAR_ 66 _BAR_ 58 _BAR_
k) Rentowność i zwrot z inwestycji
(95) W okresie badanym rentowność sprzedaży własnej produkcji przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty, wyrażona jako odsetek sprzedaży netto, stale spadała.
Rentowność spadła z 24 % w 2002 r. do ok. 18 % w 2003 r. i ok.
10 % w 2004 r. W OD przemysł wspólnotowy odnotował stratę w wysokości – 3,6 %.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność sprzedaży prowadzonej przez przedsiębiorstwa wspólnotowe na rzecz klientów niepowiązanych (% sprzedaży netto) _BAR_ 24,0 % _BAR_ 18,2 % _BAR_ 10,1 % _BAR_ –3,6 % _BAR_
ROI (zysk w % wartości księgowej netto inwestycji) _BAR_ 17,5 % _BAR_ 9,1 % _BAR_ 5,7 % _BAR_ –2,1 % _BAR_
(96) Zwrot z inwestycji ("ROI " ), wyrażony jako procent wartości księgowej netto inwestycji, był zasadniczo zgodny z opisaną powyżej tendencją dotyczącą rentowności.
Zmniejszył się on z ok. 17 % w 2002 r. do – 2,1 % w OD.
l) Przepływy środków pieniężnych i zdolność do pozyskiwania kapitału
(97) Przepływy pieniężne netto z działalności operacyjnej również spadały w ciągu okresu badanego. Spadły one z poziomu wynoszącego ok.
175 mln euro w 2002 r. do ok. 125 mln euro w 2003 r., a w 2004 r. znów wzrosły do ok.
141 mln euro, a następnie gwałtownie spadły do ok. – 25 mln euro w OD. Sytuacja pogorszyła się tak znacznie, że w pierwszej połowie 2006 r. ogłoszono upadłość dwóch przedsiębiorstw wchodzących w skład przemysłu wspólnotowego, zgodnie z tym, co opisano w motywie 67 powyżej.
Tylko przedsiębiorstwo Thompson było w stanie uzyskać fundusze z przedsiębiorstwa macierzystego i w ten sposób uniknęło poważniejszej sytuacji finansowej.
Ekranas i Ecimex nie zdołały pozyskać kapitału.
W przyszłości zdolność przemysłu wspólnotowego do dalszego pozyskania kapitału będzie w oczywisty sposób bardzo ograniczona słabymi perspektywami na popyt.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przepływ środków pieniężnych (w tys. euro) _BAR_ 175468 _BAR_ 124804 _BAR_ 140548 _BAR_ –24626 _BAR_
m) Inwestycje
(98) Od 2002 r. do OD roczne inwestycje przemysłu wspólnotowego w produkcję produktu objętego postępowaniem ciągle spadały.
W 2003 r. spadły one o 14 %, w 2004 r. o kolejne 25 punktów procentowych i w OD o dalsze 40 punktów procentowych.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje netto (w tys. euro) _BAR_ 81445 _BAR_ 69807 _BAR_ 49426 _BAR_ 16996 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 86 _BAR_ 61 _BAR_ 21 _BAR_
n) Wielkość marginesu dumpingu
(99) Jeżeli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistych marginesów dumpingu na przemysł wspólnotowy, to, biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu z krajów objętych postępowaniem, wpływ ten nie może być uważany za nieistotny.
o) Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(100) Rozporządzeniem Rady (WE) nr 2313/2000 [6], nałożono środki na przywóz niektórych kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Indii i Republiki Korei.
Środki te wygasły w dniu 21 października 2005 r.
Jednakże środki te dotyczyły tylko jednego państwa spośród czterech, których dotyczy niniejsze postępowanie, i tylko części kodu CN 85401111 spośród pięciu kodów CN wspomnianych w motywie 12 powyżej.
Dla informacji kod CN 85401111 obejmuje ok. 20 % zakresu produktów objętych bieżącym postępowaniem.
Z uwagi na brak podobieństw trudno jest wyciągać jakiekolwiek wnioski dotyczące kwestii poprawy sytuacji po wcześniejszym dumpingu.
5.
Wnioski w sprawie poniesionej szkody
(101) W okresie od 2002 r. do OD wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, spadła o 3 %, ale udział tego przywozu w rynku wspólnotowym wzrósł o ok. 2,4 punktów procentowych.
W trakcie okresu badanego średnie ceny przywozu po cenach dumpingowych z krajów objętych postępowaniem, na podstawie danych Eurostatu, były ogólnie niższe niż ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy.
Jednakże w ciągu OD ceny przywozu z państw objętych postępowaniem nie powodowały znacznego podcięcia cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy.
Jak wspomniano w motywie 82 powyżej, w oparciu o średnią ważoną, podcięcie cenowe w OD wynosiło od – 37 % do 13 %, w zależności od państwa i eksportera.
Jednakże według danych Eurostatu, w latach poprzedzających OD ceny produktów przywożonych po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, były znacznie niższe niż ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy.
(102) Stwierdzono jednoznaczne pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego w okresie badanym.
Po pierwsze, w pierwszej połowie 2006 r. ogłoszono upadłość dwóch z trzech przedsiębiorstw wchodzących w skład przemysłu wspólnotowego.
Po drugie, większość wskaźników szkody dotyczących okresu między 2002 r. a OD wykazuje negatywne zmiany: wielkość produkcji spadła o 5 %, wykorzystanie zdolności produkcyjnej spadło o 25 %, zatrudnienie spadło o 10 %, ceny sprzedaży jednostkowej spadły o 42 %, rentowność, zwrot z inwestycji i przepływ środków pieniężnych znacząco się pogorszyły, a inwestycje spadły o 79 %.
Pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego było bardzo gwałtowne, ponieważ wystąpiło głównie w OD.
Przed OD rentowność przemysłu wspólnotowego utrzymywała się na bezpiecznym poziomie ponad 10 %.
(103) Niektóre wskaźniki wykazywały pozornie pozytywne zmiany między 2002 r. a OD.
Zdolność produkcyjna wzrosła o 28 %, wielkość sprzedaży prowadzonej przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym wzrosła o 16 %, a udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł o 10 punktów procentowych.
Jednakże zmiany te nie mogły zapobiec gwałtownemu pogorszeniu się sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego, co doprowadziło do upadłości dwóch producentów wspólnotowych.
(104) W świetle powyższych faktów stwierdza się, iż przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWO-SKUTKOWY
1.
Wprowadzenie
(105) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz po cenach dumpingowych wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu w takim stopniu, iż można ją sklasyfikować jako istotną.
Oprócz przywozu po cenach dumpingowych zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu wspólnotowego, aby sprawdzić, czy niesłusznie nie przypisano przywozowi po cenach dumpingowych ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.
2.
Skutki przywozu po cenach dumpingowych
(106) W trakcie OD udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z czterech krajów, których dotyczy postępowanie, był znaczny i wynosił 19,4 %.
W okresie od 2002 r. do OD wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, spadła o ok. 3 %, ale udział tego przywozu w rynku Wspólnoty wzrósł o ok.
2,3 punktów procentowych, ponieważ konsumpcja spadała jeszcze szybciej niż wielkości wspomnianego przywozu. Jednakże należy zaobserwować, że zarówno wielkość, jak i udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych były największe w 2003 r., a następnie znacznie spadły do OD.
W trakcie OD udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych był o 5,5 punktów procentowych niższy niż w 2003 r.
(107) W trakcie okresu badanego średnie ceny przywozu po cenach dumpingowych z krajów objętych postępowaniem, na podstawie danych Eurostatu, były ogólnie niższe, niż ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy, i prawdopodobnie wywarły nacisk na ich obniżenie.
Ceny importowe również znacząco spadły w latach 2002–2004, lecz zyskały na wartości w OD o 12 punktów procentowych, zgodnie z tym co opisano w motywie 81 powyżej.
Ponieważ w okresie badanym przemysł wspólnotowy również stopniowo obniżał swoje ceny sprzedaży, ceny wywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, nie powodowały znacznego podcięcia cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy w OD w porównaniu poszczególnych modeli.
Na podstawie średniej ważonej, podcięcie cenowe w OD wynosiło od – 37 % do 13 %, w zależności od państwa i eksportera.
Jednakże chociaż podcięcie cenowe prawie nie istniało, wystąpiło bez wątpienia zaniżenie cen towarów przywożonych po cenach dumpingowych.
(108) Jak wspomniano w motywie 102 powyżej, można zaobserwować radykalną zmianę sytuacji przemysłu wspólnotowego w okresie od 2002/2003 r. do OD.
Należy zauważyć, że pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego było szczególnie gwałtowne, ponieważ wystąpiło głównie w OD.
Przed OD rentowność przemysłu wspólnotowego utrzymywała się na bezpiecznym poziomie powyżej 10 %, a większość wskaźników szkody wykazywała nadal korzystne zmiany.
W szczególności w latach 2002–2004 zdolność produkcyjna wzrosła o 23 %, wielkość produkcji wzrosła o 20 %, wielkość sprzedaży prowadzonej przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym wzrosła o 22 %, a udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł z ok. 28 % do ok.
32 % w okresie, gdy wielkość rynku nadal rosła. W OD, gdy wielkość rynku gwałtownie spadła o 20 % w ciągu jednego roku, udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł nawet do 38 %.
(109) Ponadto należy zauważyć, że przemysł wspólnotowy osiągnął najwyższą rentowność w 2002 r. i 2003 r., kiedy jego ceny sprzedaży już znacznie spadły, kiedy udział w rynku był najniższy i kiedy wielkość przywozu po cenach dumpingowych osiągnęła najwyższy poziom.
Rentowność spadła dopiero w OD, po tym jak udział przemysłu wspólnotowego w rynku osiągnął wartość najwyższą i w momencie gdy wielkość przywozu po cenach dumpingowych spadła oraz gdy ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych wzrosły.
(110) Podsumowując, przywóz po cenach dumpingowych mógł wywrzeć wpływ na obniżenie cen sprzedaży stosowanych przez przemysł wspólnotowy w okresie od 2002 r. do OD i mógł mieć negatywny wpływ na ogólną sytuację przemysłu wspólnotowego.
Jednakże, jak zauważono w motywach 108 i 109 powyżej, sytuacja przemysłu wspólnotowego, która wykazywała różne tendencje w latach poprzedzających OD, uległa gwałtownemu pogorszeniu w OD.
Przed OD rentowność przemysłu wspólnotowego utrzymywała się na poziomie ponad 10 %.
Podobnie większość wskaźników szkody wykazywała korzystne zmiany do OD.
W latach 2002–2004 zdolności produkcyjne wzrosły o 23 %, wielkość produkcji wzrosła o 20 %, wielkość sprzedaży prowadzonej przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym wzrosła o 22 %, a udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł od ok. 28 % do ok.
32 % w momencie, gdy wielkość rynku nadal rosła. Należy również przypomnieć, że przemysł wspólnotowy osiągnął najwyższą rentowność w 2002 r. i 2003 r., gdy jego udział w rynku był najniższy i gdy wielkość przywozu po cenach dumpingowych osiągnęła najwyższy poziom.
Rentowność przemysłu wspólnotowego spadła w OD wówczas, gdy jego udział w rynku osiągnął wartość najwyższą i, co istotne, w momencie, gdy obecność towarów przywożonych po cenach dumpingowych w istocie zmalała pod względem wartości i udziału w rynku (patrz: motyw 106 powyżej) i gdy ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych wzrosły.
Z drugiej strony, jedynym nowym elementem w sytuacji przemysłu wspólnotowego w OD był gwałtowny spadek popytu o 20 %.
Dlatego też brak wyraźnej zbieżności w czasie między pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego i skutkami przywozu po cenach dumpingowych budzi poważne wątpliwości co do związku pomiędzy zmianami w przywozie a sytuacją przemysłu wspólnotowego.
Zatem nie można uznać, że przywóz po cenach dumpingowych odegrał decydującą rolę w spowodowaniu szkodliwej sytuacji, w jakiej znalazł się przemysł wspólnotowy.
3.
Wpływ innych czynników – zmiany w konsumpcji
(111) Kilka zainteresowanych stron stwierdziło, że spadek popytu na kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej był główną przyczyną szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(112) Zgodnie z motywem 69 powyżej konsumpcja kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej w OD spadła nagle o 20 %.
Spadek ten był jedynym czynnikiem, który uległ gwałtownej zmianie w sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Zbiega się to również ze znacznym pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Dochodzenie wykazało, że nagły spadek popytu rzeczywiście miał negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, ponieważ gwałtowny spadek rentowności przemysłu wspólnotowego oraz przepływu środków pieniężnych wynika bezpośrednio ze wspomnianego zmniejszenia rynku poprzez wpływ na koszty (zmniejszenie wydajności w OD zgodnie z motywem 92 powyżej oraz wzrost jednostkowych kosztów produkcji) i wpływ na ceny (nagła nadwyżka zdolności produkcyjnych).
W OD popyt na kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej stał się zupełnie niezależny od cen, na co wskazuje fakt, że znaczny spadek cen odnotowany w okresie od 2004 r. do OD zupełnie nie prowadził do zwiększenia wielkości sprzedaży.
Wręcz przeciwnie, popyt spadł o ok. 20 %.
(113) Dochodzenie wykazało, że spadek popytu na kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej zbiega się w czasie ze zwiększającą się obecnością na rynku odbiorników telewizyjnych z płaskimi ekranami (ciekłokrystalicznymi i plazmowymi), która gwałtownie wzrosła z niecałego 1 % rynku w 2002 r. do 28 % w OD.
Odbiorniki takie konkurują bezpośrednio z kineskopami do odbiorników telewizji kolorowej, a oba produkty są w pełni zamienne.
Mimo że technologie ciekłokrystaliczne i plazmowe nie są zupełnie nowe, dopiero w OD ceny telewizorów płaskoekranowych znacząco spadły o 44 % w okresie od 2001 r. do OD.
Spadek cen telewizorów płaskoekranowych z jednej strony zwiększył ich atrakcyjność dla konsumentów, a przez to obniżył popyt na telewizory z kineskopami do odbiorników telewizji kolorowej, a z drugiej strony wywarł bezpośredni wpływ na ceny sprzedaży telewizorów z kineskopami do odbiorników telewizji kolorowej, które musiały spaść, aby nadal móc konkurować z nowymi, atrakcyjnymi modelami płaskoekranowymi.
Na przykład płaskoekranowe odbiorniki telewizyjne stanowiły 63 % całkowitej wartości wszystkich telewizorów zakupionych w sprzedaży detalicznej w Zjednoczonym Królestwie w 2005 r., w porównaniu z zaledwie 37 % w 2004 r.
Zarówno wyniki dochodzenia, jak i informacje uzyskane z badania rynku sugerują, że wielkość sprzedaży telewizorów z kineskopami do odbiorników telewizji kolorowej osiągnęła wartość najwyższą w UE w 2004 r. i od tego czasu popyt nieustannie spada.
4.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(114) Dane wskazują na fakt, że przywóz po cenach dumpingowych wywarł pewną presję cenową na ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy i prawdopodobnie przyczynił się również do powstania jego szkodliwej sytuacji.
Jednakże bardziej szczegółowa analiza, przeprowadzona zwłaszcza w oparciu o rozwój tendencji w okresie badanym, nie pozwoliła na ustalenie związku przyczynowego, jako że nie było wyraźnej zbieżności w czasie między pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego a zmianami przywozu po cenach dumpingowych.
(115) Z drugiej strony, co ważne, dochodzenie wykazało, że rzeczywiście istnieje wyraźna zbieżność w czasie pomiędzy szkodliwą sytuacją dla przemysłu wspólnotowego a nagłym i gwałtownym spadkiem popytu na kineskopy do odbiorników telewizji kolorowej we Wspólnocie.
Przełożyło się to na wzrost jednostkowych kosztów produkcji i dalszy spadek cen.
Spadek ten zbiega się dokładnie ze zwiększającą się obecnością na rynku technologii płaskoekranowej.
(116) Podsumowując, nie można zatem ustalić, że przywóz po cenach dumpingowych rozpatrywany osobno spowodował istotną szkodę.
Zbadano inne czynniki zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego i szkoda może zostać w znaczący sposób bezpośrednio przypisana skutkom gwałtownego i znaczącego spadku popytu i zwiększonej dostępności technologii płaskoekranowej po konkurencyjnych cenach.
F. WNIOSEK O ZAKOŃCZENIE BEZ WPROWADZENIA ŚRODKÓW
(117) W świetle wniosków zawartych w motywach 105–114 powyżej, uwzględniając fakt, że nie można w wystarczający sposób ustalić związku przyczynowego pomiędzy szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy a przywozem po cenach dumpingowych, Komisja uważa, że bieżące postępowanie antydumpingowe należy zakończyć zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zakończone zostaje postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu kineskopów do odbiorników telewizji kolorowej, łącznie z kineskopami do monitorów, wszystkich rozmiarów, zgłaszanych w ramach kodów CN 85401111, 85401113, 85401115, 85401119, 85401191 i 85401199, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Malezji i Tajlandii.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 października 2006 r.
zmieniająca decyzję 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii
(2006/782/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,