- 40 % dla pozostałych prowincji,
- odsetek ten może wzrosnąć maksymalnie o 15 % brutto, jeżeli dane przedsiębiorstwo jest małym lub średnim przedsiębiorstwem (MŚP).
W przypadku MŚP wysokość dotacji wskazana powyżej może wzrosnąć zgodnie z poniższym odsetkiem:
- 15 % brutto kosztów kwalifikowanych – na pomoc inwestycyjną przyczyniającą się do przystosowania przedsiębiorstw do nowych norm obowiązujących w zakresie ochrony środowiska,
- 20 % brutto kosztów kwalifikowanych – na pomoc inwestycyjną umożliwiającą uzyskanie poziomu ochrony środowiska powyżej wymagań wynikających z obowiązujących norm,
- 20 % brutto kosztów kwalifikowanych – na pomoc inwestycyjną zwiększającą poziom ochrony środowiska w przedsiębiorstwach działających w sektorach, w których nie istnieją obowiązkowe normy.
(31) Pomoc na projekty w zakresie szkolenia górników będzie kumulowana z każdą inną pomocą publiczną, której przedmiot i cel są takie same, pod warunkiem że całkowita suma nie będzie przekraczała granic określonych w ust. 6.1. lit. c) Zasad kumulacji określonych w hiszpańskim Zarządzeniu ministerialnym, tzn. 100 % kosztów kwalifikowanych.
(32) W kwestii pomocy na bezpieczeństwo górnicze:
Pomoc na projekty w zakresie bezpieczeństwa górniczego może być kumulowana z każdą inną pomocą publiczną, której przedmiot i cel są takie same, pod warunkiem że całkowita suma pomocy nie będzie przekraczała granic określonych w ust. 6.1 lit. b) Zasad kumulacji określonych w hiszpańskim Zarządzeniu ministerialnym, tzn. 100 % kosztów kwalifikowanych.
3.
Uwagi Hiszpanii
(33) Hiszpania przedstawiła Komisji Europejskiej dodatkowe informacje i argumenty dotyczące programu pomocy, zawierające zwłaszcza poniższe elementy.
(34) Zgłoszenie programu pomocy na lata 2001 i 2002 odbyło się w sposób właściwy i kompletny.
Komisja otrzymała wszystkie konieczne informacje.
W takiej sytuacji wszczęcie procedury, zdaniem Hiszpanii, nie jest konieczne.
Przydzielona pomoc powinna zostać uznana za pomoc istniejącą.
Hiszpania zwraca się zatem z prośbą o zakończenie procedury i oczekuje decyzji pozytywnej.
Hiszpania uważa fakt zwlekania przez Komisję do dnia 17 lipca 2002 r. w celu sformułowania uwag dotyczących zgłoszenia za sprzeczny z zasadami dobrej administracji oraz pewności prawnej.
(35) Autonomiczna Wspólnota Kastylii i Leónu nigdy nie zamierzała wprowadzić programu niezgodnego ze wspólnym rynkiem.
Działanie Autonomicznej Wspólnoty było całkowicie przejrzyste i podjęte w dobrej wierze.
Z uwagi na brak reakcji na zgłoszenie ze strony Komisji Autonomiczna Wspólnota Kastylii i Leónu mogła logicznie wywnioskować, że program jest zgodny ze wspólnym rynkiem, a zatem można go wprowadzić.
(36) Zdaniem Hiszpanii środki te nie dostarczają żadnych korzyści samym przedsiębiorstwom górniczym, ponieważ przeznaczone są na pokrycie kosztów wyjątkowych, związanych z procesem restrukturyzacji.
Pomoc na badania i rozwój, ochronę środowiska, szkolenie i bezpieczeństwo górnicze jest zgodna z programami pomocy państwa w tych kwestiach.
W kwestii pomocy na badania i rozwój Hiszpania potwierdziła, że definicja badań przemysłowych zgodna jest z definicją zawartą w załączniku I ram wspólnotowych w zakresie pomocy państwa na badania i rozwój.
(37) W kwestii pomocy na środowisko Hiszpania przedstawiła Komisji dodatkowe informacje na temat różnych kategorii pomocy, norm krajowych i wspólnotowych, których należy przestrzegać, a także na temat kopalń węgla korzystających z pomocy oraz specyfikacji kosztów związanych z odnową i adaptacją obiektów przemysłowych, dotkniętych zanieczyszczeniem.
Hiszpania opisała w sposób szczegółowy środki stanowiące pomoc oraz potwierdziła, że pomoc stanowiąca 15 % kosztów kwalifikowanych, w celu spełniania wymagań nowych norm, ściśle ograniczała się do celów środowiskowych.
Przy obliczaniu kwoty pomocy netto uwzględnia się zyski notowane jako wynik inwestycji.
Natomiast przy obliczaniu kosztów kwalifikowanych uwzględnia się największą potencjalną wartość obszarów rekultywowanych.
(38) W kwestii pomocy na szkolenie, zdaniem Hiszpanii, kwoty dotacji były zbyt niskie, aby mogły zakłócić konkurencję.
Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo w kopalniach, Hiszpania podkreśla fakt, że poziom bezpieczeństwa w nich obecny jest w dalszym ciągu niewystarczający oraz że z tego powodu niezbędne jest przydzielenie pomocy w tej dziedzinie.
Koszty związane z tą kwestią są wyjątkowe i powinny zostać pokryte.
(39) Niektóre kwoty pomocy, wypłacone różnym przedsiębiorstwom węglowym, zostały skorygowane przez Hiszpanię, z racji błędów, które pojawiły się we wcześniej przedstawionych kwotach.
4.
Ocena programu pomocy
(41) Ocena Komisji ogranicza się do środków związanych z badaniami i rozwojem, ochroną środowiska, szkoleniem i bezpieczeństwem.
Środki pomocy przeznaczone do pokrycia kosztów wyjątkowych, stanowiące również przedmiot decyzji z dnia 19 lutego 2003 r. w sprawie wszczęcia niniejszej procedury sprawdzającej, będą stanowiły przedmiot odrębnej decyzji.
Chociaż niniejsza decyzja stanowi ocenę programu pomocy, Komisja uwzględni również przypadki wyjątkowe, z tej racji, że pomoc została już wypłacona przez Hiszpanię.
4.1.
Zastosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002
(41) Biorąc pod uwagę fakt, że zarówno Traktat o EWWiS, jak i decyzja 3632/93/EWWiS wygasły dnia 23 lipca 2003 r., zgodność zgłoszonych środków powinna zostać oceniona na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego [5]. Artykuł 14 ust. 2 tego rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszej kwestii.
(42) We wszystkich przypadkach przejście z ram legislacyjnych Traktatu EWWiS na Traktat WE nie stwarza sytuacji konfliktowych podczas analizy pomocy przydzielonej przez Autonomiczną Wspólnotę Kastylii i Leónu.
Stosowne przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 i decyzji 3632/1993/EWWiS są w zasadzie identyczne, a analiza dokonana w oparciu o ramy legislacyjne Traktatu EWWiS nie doprowadziłaby do innych wyników.
4.2.
Zastosowanie art. 87 ust. 1
(43) Celem określenia, czy środki programowe stanowią pomoc zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, należy ustalić, czy sprzyjają one konkretnym przedsiębiorstwom, czy pomoc została wydana przez Państwa Członkowskie z funduszy publicznych, czy środki, o których mowa, zakłócają konkurencję lub grożą jej zakłóceniem oraz czy mogą zakłócić wymianę handlową między Państwami Członkowskim.
(44) Pierwszy przepis art. 87 ust. 1 dotyczy możliwości sprzyjania konkretnym beneficjentom.
Należy koniecznie określić najpierw, czy przedsiębiorstwa korzystające z pomocy otrzymują dodatkową korzyść ekonomiczną, a następnie, czy korzyść ta jest przeznaczona na szczególny typ przedsiębiorstw.
Pomoc zapewnia beneficjentom oczywiste korzyści ekonomiczne, ponieważ stanowi bezpośrednią dotację, pokrywającą koszty bieżące, jakie przedsiębiorstwa musiały ponieść.
Ponadto środki, o których mowa, przeznaczone są wyłącznie dla przedsiębiorstw górniczych z Autonomicznej Wspólnoty Kastylii i Leónu, w wyniku czego bardziej sprzyjają pewnym przedsiębiorstwom niż ich konkurentom.
Inaczej mówiąc, środki te mają charakter selektywny.
(45) Drugi przepis art. 87 odnosi się do pomocy przydzielonej przez państwa lub pochodzącej z zasobów państwowych.
W tym szczególnym przypadku stwierdza się istnienie funduszy publicznych, ponieważ środki finansowane są w rzeczywistości z budżetu publicznego danych władz regionu.
(46) Zgodnie z trzecim i czwartym przepisem art. 87 ust. 1 Traktatu pomoc nie może zakłócać ani grozić zakłóceniem konkurencji, ani też zakłócać lub powodować ryzyka zakłócenia wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi.
W tym przypadku środki mogą zakłócać konkurencję, ponieważ wzmacniają pozycję finansową oraz zakres działania przedsiębiorstw korzystających z pomocy względem ich konkurentów, nieotrzymujących takich samych korzyści.
Chociaż wspólnotowy rynek węgla jest bardzo wąski, a wyżej wymienione przedsiębiorstwa nie zajmują się wywozem, krajowa produkcja korzysta z faktu, że przedsiębiorstwa posiadające siedzibę w innych Państwach Członkowskich mają mniej możliwości, aby wywozić swoje towary na rynek hiszpański.
Ponadto środki te zakłócają konkurencję i wpływają na handel między Państwami Członkowskimi, o ile zwiększone są o inne środki zatwierdzone przez rząd hiszpański.
(47) Uwzględniając powyższe, przepisy art. 87 ust. 1 Traktatu mają zastosowanie do środków, o których mowa, a które będą mogły zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem jedynie wtedy, gdy spełnią wymagania jednego z odstępstw przewidzianych w Traktacie.
(48) Wyjątki przewidziane w Traktacie dla tych trzech kategorii pomocy zostały zestawione w ramy wyszczególnione w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002:
- ramy wspólnotowe w zakresie pomocy państwa na badania i rozwój (komunikat 96/C 45/06 z dnia 17 lutego 1996 r. [6], zmieniony komunikatem 98/C 48/02 z dnia 15 lutego 1998 r. [7] i komunikatem 2002/C 111/03 z dnia 8 maja 2002 r. [8]),
- ramy wspólnotowe w zakresie pomocy państwa na ochronę środowiska (komunikat 2001/C 37/03 z dnia 3 lutego 2001 r. [9]),
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej [10].
4.3.
Zgłoszenie pomocy
(49) W kwestii zgłoszenia pomocy, którą Państwa Członkowskie zamierzają przyznać przemysłowi węglowemu zgodnie z art. 8 decyzji 3632/93/EWWiS, Hiszpania dnia 31 marca 1998 r. zgłosiła Komisji swój plan modernizacji, racjonalizacji, restrukturyzacji i redukcji produkcji na lata 1998–2002, wywodzący się z planu na lata 1998–2005, w zakresie przemysłu węglowego i alternatywnego rozwoju regionów górniczych.
W swej decyzji 98/637/EWWiS z dnia 3 czerwca 1998 r.
[11] Komisja wydała pozytywną opinię na temat tego planu, w którym rząd Hiszpanii zamierza udzielić różnego rodzaju wsparcia finansowego celem pokrycia, w ramach powyższych, planów pomocy przewidzianej w art. 3, 4 i 5 decyzji 3632/93/EWWiS.
(50) Zgodnie z art. 9 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002, odpowiadającym art. 9 ust. 1 decyzji 3632/93/EWWiS, Państwa Członkowskie zgłaszają każdą pomoc finansową, jaką zamierzają udzielić przemysłowi węglowemu w ciągu następnego roku. Pismem z dnia 19 czerwca 2000 r. Hiszpania zgłosiła do Komisji środki pomocowe. Komisja nie przedstawiła żadnych uwag odnośnie do tego zgłoszenia w terminie określonym w art. 9 ust. 4 decyzji 3632/93/EWWiS, dlatego pomoc na rok 2000 uznano za zatwierdzoną. Ponadto zostało to zawarte we wnioskach decyzji z dnia 19 lutego 2003 r., poprzez którą Komisja wszczęła formalną procedurę sprawdzającą. Jednakże, jak stwierdzono również w decyzji z dnia 19 lutego 2003 r., w przypadku pomocy na lata 2001 i 2002 Hiszpania nie dotrzymała swoich zobowiązań w zakresie uprzedniego zgłoszenia. W wyniku tego pomoc, którą region Kastylii i Leónu udzielił na lata 2001 i 2002, a która nie figuruje w hiszpańskim zgłoszeniu z dnia 5 września 2002 r., musi zostać uznana za niezgłoszoną.
4.4.
Ocena pomocy na badania i rozwój (R&D)
(51) Komisja zbadała środki pomocowe w świetle ram wspólnotowtch w zakresie pomocy państwa na badania i rozwój.
W okresie objętym pomocą ramy te zawarte są w następujących komunikatach Komisji: 96/C 45/06 z dnia 17 lutego 1996 r., 98/C 48/02 z dnia 13 lutego 1998 r. i 20002/C 111/03 z dnia 8 maja 2002 r.
(52) Przydzielono następującą pomoc:
(w EUR) _BAR_
Projekt _BAR_ Rok _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Wysokość pomocy _BAR_
186/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Carbones de Arlanza SA _BAR_ 14514,44 _BAR_
136/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Alto Bierzo SA _BAR_ 133829,29 _BAR_
Pomoc na R&D przydzielona przez Radę Kastylii i Leónu została poddana otwartej procedurze przetargowej.
Celem tej pomocy jest wspieranie rozwoju produkcji przemysłu węglowego w jak najlepszych warunkach bezpieczeństwa, przy czym nie powinna ona wpływać na warunki wymiany ani być sprzeczna ze wspólnym interesem.
(53) Finansowane projekty mają na celu zdobycie nowej wiedzy, przydatnej dla rozwoju nowych procesów wydobycia, a także znaczące ulepszenie procesów już istniejących.
Projekty te zostały wybrane ze względu na swój potencjał ulepszenia technicznego lub naukowego, postrzegania oraz organizacji procesu wydobycia lub jakiejkolwiek innej odnośnej technologii.
Ich celem jest również dostosowanie danego procesu lub technologii w celu zwiększenia ich skuteczności.
Poprzez środek ten nie dąży się do finansowania doświadczeń praktycznych.
Projekty te odegrają kluczową rolę w poszukiwaniu nowych rozwiązań.
Zamiarem władz Hiszpanii było pomyślne przeprowadzenie lub przyspieszenie zmian, stanowiących znaczący wkład w cele rządowe (czyli posiadania bardziej efektywnego i konkurencyjnego przemysłu górniczego), które nie mogły zostać osiągnięte ani wprowadzone na szeroką skalę bez rządowego wsparcia finansowego.
Uwzględniając te rozważania, Komisja jest zdania, że działania, o których mowa, odpowiadają definicji badań przemysłowych zawartej w załączniku I ram wspólnotowych w zakresie pomocy na badania i rozwój.
Wyniki końcowe tych działań badawczych zostaną wykorzystane w celu rozwoju projektów dotyczących nowych lub zmodyfikowanych procesów wydobycia.
(54) Koszty kwalifikowane zgodne są z kosztami określonymi z załączniku II ram wspólnotowych.
Intensywnosć pomocy jest niska i w obu przypadkach pomoc jest przydzielana MŚP.
Intensywność nie przekracza granic określonych w ust. 5 ram.
Zgodnie z ust. 6 ram wspólnotowych, pomoc powinna stanowić zachętę dla przedsiębiorstw górniczych do przeprowadzania działań dodatkowych w zakresie R&D oraz zachęcać do tego typu działań przedsiębiorstwa, które ich nigdy dotąd nie prowadziły.
Ponieważ beneficjentami są MŚP, Komisja uważa, zgodnie z pkt 6.4 ram wspólnotowych, że pomoc ta stanowi konieczny środek zachęcający.
(55) Uwzględniając powyższe, Komisja doszła do wniosku, że program pomocy na badania i rozwój zgodny jest ze wspomnianymi wcześniej ramami.
4.5.
Ocena pomocy na ochronę środowiska
(56) Komisja poddaje ocenie ten typ środków pomocowych zgodnie z wytycznymi Wspólnoty w zakresie pomocy państwa na rzecz środowiska.
(57) Po sprawdzeniu informacji dostarczonej przez Hiszpanię Komisja uważa, że celem programu pomocy jest, między innymi, wspieranie MŚP w dostosowywaniu się do nowych obowiązkowych zasad wspólnotowych przez okres trzech lat od ich przyjęcia, wspieranie inwestycji w przypadku braku obowiązkowych zasad wspólnotowych, a także wspieranie inwestycji przeznaczonych do dostosowania się do zasad krajowych, bardziej rygorystycznych niż obowiązujące normy wspólnotowe.
Program umożliwia udzielenie pomocy do wysokości 15 % brutto kosztów kwalifikowanych, co jest zgodne z ramami.
Komisja uważa, że inwestycje, o których mowa, są zgodne z sekcją E.1.6 ram.
W kwestii zanieczyszczenia wód inwestycje te są niezbędne w celu kontroli obiegu wód pochodzących z opuszczonych kopalń.
Celem tych inwestycji jest, między innymi, kontrola poziomu gruntowych wód podziemnych, zapobieganie powodziom oraz przyczynianie się do bezpiecznego obiegu wody kopalnianej.
Wody te muszą spełniać normy jakości wyznaczone w prawodawstwie Hiszpanii.
Komisja uważa, że w definicji kosztów dopuszczalnych przy finansowaniu inwestycji przewidziano, że korzyści uzyskane w wyniku inwestycji muszą zostać uwzględnione przy obliczaniu kwoty netto pomocy, co odpowiada pkt 37 ram wspólnotowych.
Zgodnie z pkt 38 ram, o których mowa, w kosztach kwalifikowanych brana jest pod uwagę potencjalna wartość dodatkowa obszarów rekultywowanych.
W kwestii rekonstrukcji kopalń, koszty kwalifikowane ograniczone są do kosztów związanych z eksploatacją górniczą, w tym z personelem, materiałami i amortyzacją urządzeń koniecznych, a także z unikaniem emisji gazów oraz substancji płynnych w skutek eksploatacji podziemnej oraz z unikaniem dostępu do niebezpiecznych kopalń, aby nie dopuścić do zanieczyszczenia ciągów wody oraz aby przyczynić się do rekultywacji hałd i zwałowisk.
W tym względzie program pomocy jest zgodny z pkt 36 ram wspólnotowych.
(58) Region Kastylii i Leónu przydzielił następującą pomoc:
(w EUR) _BAR_
Projekt _BAR_ Rok _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Wysokość pomocy _BAR_
17/01 _BAR_ 2001 _BAR_ M.S.P. _BAR_ 580027,42 _BAR_
477/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Mina la Sierra _BAR_ 5395,65 _BAR_
607.1/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Carbones San Isidro y María _BAR_ 8106,12 _BAR_
17/02 _BAR_ 2002 _BAR_ M.S.P. _BAR_ 136450,88 _BAR_
Pomoc ta dotyczy rekultywacji środowiska w górnictwie odkrywkowym oraz, w przypadku projektu 607.1/01, inwestycji w stację transformatorową i linię elektryczną.
(59) Po przeanalizowaniu informacji dostarczonych przez Hiszpanię Komisja uważa, że działania przeprowadzone przez przedsiębiorstwa, a przyczyniające się do naprawy szkód spowodowanych w środowisku poprzez rekultywację zanieczyszczonych obszarów przemysłowych, mogą zostać włączone w zakres stosowania ram wspólnotowych.
Koszty związane z odnową środowiska są kosztami historycznymi.
W rzeczywistości zaniechanie działań związanych z wydobyciem spowoduje przybór wód z kopalń.
Ze względu na strukturę gruntu i różnych prądów kopalnia, z której pochodzą te wody zagrażające środowisku, a które muszą być utrzymywane pod kontrolą, często nie jest łatwa do ustalenia.
Wskutek tego wskazanie jednostki odpowiedzialnej za zanieczyszczenie jest niemożliwe.
Ponadto kopalnie często zmieniają właścicieli lub już nie istnieją.
Komisja uważa, że odpowiedzialnością finansową powinno się obciążyć przedsiębiorstwa górnicze eksploatujące aktualnie kopalnie.
W takim przypadku program pomocy, którego celem jest pokrycie kosztów rekonstrukcji kopalń, jest zgodny z wytycznymi.
(60) Region Kastylii i Leónu przydzielił następującą pomoc:
(w EUR) _BAR_
Projekt _BAR_ Rok _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Wysokość pomocy _BAR_
137/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Alto Bierzo, SA _BAR_ 93825,20 _BAR_
237/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Antracitas de Arlanza _BAR_ 9916,70 _BAR_
607.2/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Carbones San Isidro y María _BAR_ 8119,04 _BAR_
1147/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Coto Minero del Sil _BAR_ 60101,21 _BAR_
2117.1/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 55934,56 _BAR_
2117.2/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 136506,80 _BAR_
27/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Hullera Vasco Leonesa _BAR_ 292504,00 _BAR_
137/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Alto Bierzo, SA _BAR_ 15879,22 _BAR_
1147.1/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Coto Minero del Sil _BAR_ 68582,02 _BAR_
1147.2/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Coto Minero del Sil _BAR_ 47856,86 _BAR_
Pomoc ta odnosi się do prac związanych z rekonstrukcją i bezpieczeństwem hałd, z ochroną koryt rzecznych, a także z rekonstrukcją terenów sąsiadujących z dawnymi kopalniami.
W kwestii tych konkretnych przypadków Komisja uważa ponadto, że degradacja środowiska miała miejsce wiele lat temu, że dawniej nie istniały żadne normy w zakresie rekultywacji, a więc nie jest łatwo ustalić jednostki odpowiedzialne.
W wyniku tego Komisja jest zdania, że wymienione uprzednio przedsiębiorstwa, eksploatujące aktualnie kopalnie, nie są zobowiązane do ponoszenia tych kosztów.
Zgodnie z pkt 38 ram intensywność pomocy nie przekracza 100 % kosztów kwalifikowanych oraz obejmuje mniej niż 15 % całkowitego kosztu prac.
Koszty kwalifikowane równają się kosztom prac pomniejszonym o dodatkową wartość gruntową terenu.
(61) Region Kastylii i Leónu przydzielił następującą pomoc:
(w EUR) _BAR_
Projekt _BAR_ Rok _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Wysokość pomocy _BAR_
2111.1/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 109569,31 _BAR_
2111.2/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 230183,55 _BAR_
2111.3/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 121656,87 _BAR_
2111.4/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 303840,71 _BAR_
2111.5/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 306940,49 _BAR_
891/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Campomanes Hermanos _BAR_ 89232,00 _BAR_
2111.1/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 35526,45 _BAR_
2111.2/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 75452,05 _BAR_
2111.4/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 118602,83 _BAR_
2111.5/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 205304,23 _BAR_
2111.6/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 248210,85 _BAR_
2111.7/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Unión Minera del Norte _BAR_ 626746,00 _BAR_
211.1/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Viloria Hermanos SA _BAR_ 87880,00 _BAR_
211.2/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Viloria Hermanos SA _BAR_ 87880,00 _BAR_
Chociaż pomoc ta została zgłoszona przez Hiszpanię jako środki przeznaczone do pokrycia kosztów wyjątkowych, wynikających z restrukturyzacji (art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002), jest ona przeznaczona w głównej mierze na ochronę środowiska, ponieważ jej celem jest rekultywacja gruntu na obszarach górniczych oraz rozbiórka instalacji stacjonarnych w celu zmniejszenia wpływu opuszczonych kopalń węgla na środowisko.
W okresie, gdy prace te były realizowane, nie istniały żadne normy dotyczące rekultywacji obszarów, o których mowa.
(62) Biorąc pod uwagę specyfikę działalności górniczej, Komisja uważa, że dzisiejsze zanieczyszczenie, spowodowane szkodliwym działaniem gazów i wód pochodzących z kopalń lub zwałowisk zewnętrznych (hałd), w znacznej części stanowi spadek po przeszłości.
W większości przypadków chodzi więc o naprawienie szkód po dawnej działalności górniczej.
Pomoc musi zostać uznana za koszt historyczny i niemożliwe jest precyzyjne ustalenie jednostki odpowiedzialnej za zanieczyszczenie.
W wyniku tego pomoc przeznaczona jest na rekultywację środowiska regionów górniczych.
Szkody środowiskowe, powstałe w gruncie i wodach powierzchniowych lub gruntowych, objęte są zakresem stosowania ram wspólnotowych.
Intensywność tego wsparcia nie przekracza 100 % kosztów kwalifikowanych oraz obejmuje mniej niż 15 % całkowitego kosztu prac.
Koszty kwalifikowane, tzn. koszt prac pomniejszony o dodatkową wartość gruntową terenu, są również zgodne z ramami wspólnotowymi.
(63) Z powyższych względów oraz po przeanalizowaniu informacji przedstawionych przez Hiszpanię, Komisja doszła do wniosku, że program pomocy na ochronę środowiska jest zgodny z wcześniej wymienionymi ramami wspólnotowymi.
4.6.
Ocena pomocy na szkolenie górników
(64) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1407/2002 w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego, w szczególności z jego art. 3 ust. 1 oraz motywem 21, pomoc na szkolenie może zostać przydzielona w zależności od warunków i kryteriów ustalonych przez Komisję dla tych kategorii pomocy. W wyniku tego Komisja dokonała oceny zgodności tych środków pomocowych z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 68/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej. Hiszpania musiała dokonać zgłoszenia tych środków, ponieważ warunki, przewidziane w tym rozporządzeniu, w kwestii wyłączenia z obowiązku uprzedniego zgłoszenia, nie mają zastosowania do pomocy państwa dla przemysłu węglowego.
(65) W przypadku następującej pomocy:
(w EUR) _BAR_
Projekt _BAR_ Rok _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Wysokość pomocy _BAR_
183/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Carbones de Arlanza SA _BAR_ 6436,84 _BAR_
453/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Mina Adelina SA _BAR_ 4376,33 _BAR_
473/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Mina la Sierra SA _BAR_ 6565,49 _BAR_
1353/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Minas de Valdeloso SL _BAR_ 7867,25 _BAR_
po dokonaniu oceny informacji dostarczonych przez Hiszpanię oraz biorąc pod uwagę zapewnienia Hiszpanii co do przestrzegania, podczas stosowania programu, maksymalnej intensywności pomocy, określonej w art. 4, Komisja uważa, że środki pomocowe przeznaczone na szkolenie górników przydzielone przez Wspólnotę Kastylii i Leónu, nie zakłócą konkurencji oraz mogą zostać dopuszczone zgodnie z wymienionym rozporządzeniem.
Z tego tytułu program pomocy zgodny jest z rozporządzeniem, o którym mowa.
4.7.
Ocena pomocy na bezpieczeństwo górnicze
(66) Po dokonaniu analizy pomocy oraz informacji dostarczonych przez Hiszpanię Komisja uważa, że pomoc powinna zostać poddana ocenie w odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 1407/2002 w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego.
(67) Region Kastylii i Leónu przydzielił następującą pomoc:
(w EUR) _BAR_
Projekt _BAR_ Rok _BAR_ Przedsibiorstwo _BAR_ Wysokość pomocy _BAR_
182/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Carbones de Arlanza SA _BAR_ 39630,74 _BAR_
452/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Mina Adelina SA _BAR_ 23991,44 _BAR_
472/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Mina La Sierra SA _BAR_ 12020,24 _BAR_
502/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Minex, SA _BAR_ 120202,42 _BAR_
602.1/01-LE _BAR_ 2001 _BAR_ Carb.
San Isidoro y María _BAR_ 30050,61 _BAR_
602.3/01 PA _BAR_ 2001 _BAR_ Carb.
San Isidoro y María _BAR_ 13044,13 _BAR_
1352/01 _BAR_ 2001 _BAR_ Minas de Valdeloso SL _BAR_ 35520,76 _BAR_
452/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Mina Adelina SA _BAR_ 16224,00 _BAR_
502/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Minex SA _BAR_ 64835,64 _BAR_
1142/02 _BAR_ 2002 _BAR_ Coto Minero del Sil _BAR_ 383920,19 _BAR_
Pomoc ta dotyczy kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa w celu poprawienia warunków bezpieczeństwa i higieny.
Wydatki te nie są związane z bieżącą produkcją, a przeznaczone są na inwestycje w sprzęt i wyrobiska górnicze.
W tym względzie Komisja uważa, że wysokość przydzielonej pomocy nie przekracza kosztu prac związanych z bezpieczeństwem i tym samym, że środki te zgodne są z art. 7 wymienionego rozporządzenia oraz z przepisami pkt. 1 lit. g) jego Załącznika w kwestii definicji kosztów, do których odnosi się art. 7.
Komisja doszła zatem do wniosku, że pomoc na bezpieczeństwo górnicze jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem.
5.
Podsumowanie
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Program pomocy na badania i rozwój, ochronę środowiska, szkolenie i bezpieczeństwo górnicze wdrożony przez Hiszpanię na rzecz przedsiębiorstw górniczych wydobywających węgiel w Autonomicznej Wspólnocie Kastylii i Leónu w latach 2001 i 2002 na podstawie rozporządzeń Regionalnej Rady ds. Przemysłu, Handlu i Turystyki z dnia 19 grudnia 2000 r. i z dnia 19 grudnia 2001 r. regulujących przyznawanie środków pomocowych dla górnictwa jest zgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 2003 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanych przez Francję przedsiębiorstwu EDF oraz sektorowi elektrycznemu i gazowemu
(notyfikowana jako dokument nr K(2003) 4637)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/145/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
wezwawszy zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] i uwzględniając przekazane uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Pismem z dnia 10 lipca 2001 r. Komisja wezwała władze Francji do przekazania informacji dotyczących niektórych środków na rzecz przedsiębiorstwa Electricité de France (Elektryczność Francji – EDF), które to mogły zawierać elementy pomocy państwa.
(2) W okresie od lipca 2001 r. do czerwca 2002 r. Komisja i władze francuskie wymieniły między sobą liczną korespondencję [2].
W dniu 3 września 2002 r. zorganizowano spotkanie techniczne.
(3) Pismem z dnia 16 października 2002 r. Komisja powiadomiła władze francuskie o trzech połączonych decyzjach w sprawie EDF [3].
Z jednej strony, zgodnie z art. 88 ust. 1 Traktatu, Komisja zaproponowała władzom francuskim zniesienie, jako zastosowanie środka koniecznego, gwarancji nieograniczonej państwa, z której korzystało przedsiębiorstwo EDF na wszystkie jego zobowiązania ze względu na swój status przedsiębiorstwa państwowego o charakterze przemysłowo-handlowym (EPIC). Status ten wyklucza zastosowanie jakiegokolwiek przepisu prawnego dotyczącego przekształceń lub likwidacji sądowych przedsiębiorstw w trudnej sytuacji.
Z drugiej strony, zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu, Komisja wszczęła formalne postępowanie egzaminacyjne w sprawie korzyści wynikających z niepłacenia przez EDF podatku od spółek, powstałego podczas restrukturyzacji bilansu w roku 1997, należnego od części rezerw księgowych utworzonych na zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia ogólnej sieci dostaw energii (RAG).
W końcu Komisja nakazała władzom francuskim przedstawienie informacji niezbędnych do przeanalizowania tych korzyści podatkowych w ramach formalnego postępowania egzaminacyjnego.
(4) W uwagach przekazanych Komisji pismem z dnia 11 grudnia 2002 r. władze francuskie zakwestionowały istnienie jakichkolwiek pomocy państwa wynikających ze statusu EPIC i odmówiły ustanowienia zaproponowanego środka koniecznego.
Władze francuskie zakwestionowały również stwierdzenie, że EDF było beneficjentem korzyści podatkowych w roku 1997.
W dniu 12 lutego 2003 r. odbyło się spotkanie techniczne Komisji z władzami francuskimi w celu przeanalizowania kwestii tych korzyści podatkowych.
(5) W dniu 2 kwietnia 2003 r. w związku z odmową władz francuskich ustanowienia zaproponowanego środka koniecznego oraz zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [4] Komisja postanowiła wszcząć formalne postępowanie egzaminacyjne przewidziane art. 88 ust. 2 Traktatu w sprawie nieograniczonej gwarancji państwa, z której korzystało EDF ze względu na niemożność zbankrutowania [5]. Pismem z dnia 12 czerwca 2003 r. władze francuskie przekazały Komisji uwagi w ramach formalnego postępowania egzaminacyjnego.
(6) Pismem z dnia 11 listopada 2003 r. uzupełnionym pismami z dnia 21 listopada i 11 grudnia 2003 r. władze francuskie powiadomiły Komisję o reformie systemu emerytalnego w przemyśle elektrycznym i gazowym (PEG) i przekazały jej projekt ustawy przewidujący przekształcenie EDF w spółkę handlową prawa powszechnego.
Władze wskazały, że te dwie reformy zostaną zawarte w jednym projekcie ustawy. Pismem z dnia 16 grudnia 2003 r.
Rząd Francuski potwierdził, że przedstawi Parlamentowi projekt przepisów dotyczących przekształcenia formy prawnej EDF, będącego obecnie przedsiębiorstwem państwowym, w formę prawną prawa powszechnego tak, aby umożliwić ich zastosowanie do dnia 1 stycznia 2005 r.
(7) W dniu 17 listopada 2003 r. zostało zorganizowane kolejne spotkanie techniczne Komisji, władz francuskich i przedstawicieli EDF w sprawie korzyści podatkowych, których EDF było beneficjentem.
Władze francuskie przekazały również informacje uzupełniające w tej sprawie pismem z dnia 20 listopada 2003 r.
II.
OPIS PRZEDMIOTOWYCH ŚRODKÓW
A) Nieograniczona gwarancja państwa
(8) EDF produkuje, przesyła i dystrybuuje energię elektryczną na terenie całej Francji.
EDF jest jedną z najważniejszych grup na europejskim rynku energetyki i na rynkach powiązanych.
Grupa jest również obecna w Chinach, Egipcie, Argentynie, Brazylii, Meksyku i Stanach Zjednoczonych.
(9) W roku 2002 obroty EDF wyniosły 48,4 miliardów euro; grupa posiada obecnie 32,5 miliona punktów klienckich we Francji i 8,9 miliona w pozostałej części Europy.
Najważniejszymi europejskimi filiami grupy w sektorze energetyki są EDF Energy (Wielka Brytania) i EnBW (Niemcy), ale EDF posiada również udziały w wielu innych przedsiębiorstwach europejskich.
(10) EDF powstało na mocy ustawy nr 46-628 z dnia 8 kwietnia 1946 r. w formie EPIC.
We Francji osoby prawne prawa publicznego, do których należą EPIC, nie podlegają prawu powszechnemu dotyczącemu przekształceń i likwidacji sądowych przedsiębiorstw w trudnej sytuacji.
(11) Niemożność zastosowania postępowania w sprawie niewypłacalności i postępowania upadłościowego względem osób prawnych prawa publicznego wynika z ogólnej zasady niemożności dokonania zajęcia egzekucyjnego dóbr jednostek publicznych uznawanej przez orzecznictwo francuskie od końca XIX wieku [6].
B) Reforma systemu emerytalnego sektora PEG
(12) Władze francuskie powiadomiły Komisję o reformie systemu emerytalnego w sektorze PEG.
(13) Obecny system emerytalny w sektorze PEG jest systemem szczególnym, odrębnym od ogólnego systemu ubezpieczeń społecznych.
Jest to repartycyjny system emerytalny finansowany ze składek pracowników i z wkładu przedsiębiorstw tego sektora ("składki równoważące"), ustalanych proporcjonalnie do ich funduszu płac, mających na celu coroczne zrównoważenie obciążeń emerytalnych systemu.
Choć ten system emerytalny obejmuje cały sektor, zarządza nim wspólna służba wcielona do EDF i do Gaz de France (Gaz Francji – GDF).
(14) Reforma, o której poinformowały władze francuskie, przewiduje utworzenie parytetowego organu ubezpieczeń społecznych o zasięgu ogólnokrajowym – Krajowej Kasy Przemysłu Energetycznego i Gazowego – niezależnego od EDF i GDF, mającego osobowość prawną prawa prywatnego i podlegającego Kodeksowi Ubezpieczeń Społecznych.
Wszyscy pracownicy i pracodawcy sektora PEG będą obowiązkowo należeć do tej Kasy.
(15) Na poziomie ekonomicznym reforma wyróżnia dwa rodzaje uprawnień:
- uprawnienia zwane "podstawowymi", odpowiadające świadczeniom, jakie byłyby wypłacane z systemu emerytalnego w prawie powszechnym (ogólny system ubezpieczeń społecznych i obowiązkowe systemy uzupełniające) w zamian za składkę zwalniającą z postanowień prawa powszechnego,
- uprawnienia szczególne dla systemu sektora PEG, wykraczające poza świadczenia normalnie wypłacane z systemu ogólnego i obowiązkowych systemów uzupełniających.
Te szczególne uprawnienia odpowiadają więc różnicy między świadczeniami wypłacanymi przez system specjalny PEG a uprawnieniami podstawowymi.
a) Uprawnienia podstawowe
(16) Odnośnie do uprawnień podstawowych [7] reforma przewiduje zamianę systemu specjalnego PEG na system ogólny (Krajowa Kasa Ubezpieczeń emerytalnych pracowników najemnych – CNAV) i na obowiązkowe systemy uzupełniające (Generalne Stowarzyszenie Instytucji Ubezpieczenia Emerytalnego – AGIRC oraz Stowarzyszenie Pracowniczego Systemu Emerytur Dodatkowych – ARRCO).
Systemy te będą wypłacały pracownikom sektora świadczenia z tytułu uprawnień podstawowych w zamian za opłacanie przez przedsiębiorstwa sektora składki zwalniającej z postanowień prawa powszechnego.
(17) Organy ubezpieczeń społecznych ustalają techniczne sposoby tej zamiany systemu w kontekście neutralności finansowej dla systemów przyjmujących [8].
Zamiana ta może dokonać się między innymi metodą wskaźników obciążeń lub metodą stosunku obciążeń, już stosowanych przez francuskie organy ubezpieczeń społecznych podczas poprzednich operacji zamiany [9].
(18) W piśmie z dnia 11 grudnia 2003 r. władze francuskie oświadczają:
"Władze francuskie zobowiązują się zapewnić, że porozumienia, jakie zostaną zawarte między sektorem elektrycznym i gazowym a systemami prawa powszechnego (systemy przyjmujące), jak również wszelkie kroki podjęte w tym względzie, będą finansowo neutralne dla wszystkich stron i dla państwa.".
b) Uprawnienia szczególne
(19) Odnośnie do uprawnień szczególnych [10] reforma rozróżnia przyszłe uprawnienia szczególne od dawnych uprawnień szczególnych.
(20) Przyszłe uprawnienia szczególne tworzone przez pracowników sektora po wejściu reformy w życie pozostaną całkowicie w gestii przedsiębiorstw na niezmienionych warunkach, niezależnie od podniesienia ich wysokości w związku ze zmianami wysokości masy płacowej.
(21) Dawne uprawnienia szczególne pracowników zajmujących się przesyłaniem i dystrybucją energii elektrycznej i gazu, nabyte w dniu wejścia w życie reformy, nie będą już finansowane przez przedsiębiorstwa sektora, ale ze składki taryfowej.
Ta ostatnia pobierana jest od każdego konsumenta końcowego jako część taryfy za korzystanie z sieci elektrycznych lub gazowych bezpośrednio przypisanych temu konsumentowi, a wysokość tej taryfy jest niezależna od rzeczywiście zużytej ilości energii elektrycznej.
Składka ta jest pobierana przez jednostkę fakturującą usługi przesyłu energii elektrycznej lub gazu do konsumenta końcowego i będzie bezpośrednio i w całości przeznaczana na nową kasę emerytalną sektora PEG.
(22) Dawne uprawnienia szczególne pracowników zajmujących się innymi dziedzinami niż przesyłanie i dystrybucja, nabyte w dniu wejścia w życie reformy, będą w dalszym ciągu finansowane przez przedsiębiorstwa sektora.
Po wejściu w życie reformy finansowanie tych szczególnych uprawnień emerytalnych jest ostatecznie podzielone między wszystkie przedsiębiorstwa sektora na podstawie dwóch kryteriów: fundusz płac i długość okresu zatrudnienia przez przedsiębiorstwa mające status PEG.
(23) Ponadto reforma, o której Komisja została powiadomiona, przewiduje, że państwo gwarantuje wypłacanie emerytur wynikających z całości dawnych świadczeń szczególnych.
Będzie je gwarantowała Krajowa Kasa Przemysłu Elektrycznego i Gazowego, a nie przedsiębiorstwa.
Wypłaty będą mogły być uruchomione dopiero po orzeczeniu upadłości przedsiębiorstwa i po uprzednim uruchomieniu mechanizmu solidarności między przedsiębiorstwami ograniczonego do pewnego pułapu.
C) Korzyści wynikające z niepłacenia przez EDF w roku 1997 podatku od spółek należnego od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG
(24) W 1987 roku, ze względu na fakt, że w roku 1956 sieć dystrybucji energii (RAG) została powierzona przedsiębiorstwu EDF za pomocą umowy koncesyjnej, EDF zmieniło swoją praktykę księgową i zaklasyfikowało aktywa przypisane RAG jako pozycję bilansu "Środki objęte koncesją".
EDF zastosowało więc do tych aktywów specjalne zasady księgowe ustanowione we Francji dla środków objętych koncesją, które należy zwrócić państwu po upływie okresu ważności koncesji, i utworzyło przez zwolnienie z podatku rezerwy na odnowienie RAG.
(25) Ustawa nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r. stanowi jednak, że EDF było uznane właścicielem RAG od 1956 roku.
Rezerwy księgowe utworzone w okresie od 1987 r. do 1996 r. w ramach systemu środków objętych koncesją stały się więc bezprzedmiotowe.
(26) W roku 1997 EDF posiadało w swoich księgach dwa rodzaje rezerw utworzonych ze zwolnień podatkowych na odnowienie RAG: rezerwy jeszcze niewykorzystane w kwocie 38,5 miliarda franków francuskich (FRF) i prawa udzielającego koncesji, odpowiadające już zrealizowanym operacjom odnowienia na kwotę 18,345 miliarda FRF.
(27) Ponieważ rezerwy te stały się bezprzedmiotowe, władze francuskie dokonały reorganizacji bilansu EDF za pomocą ustawy i decyzji ministerialnej.
(28) Po pierwsze, ustawa nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r. stanowi, że "na dzień 1 stycznia 1997 r. wartość netto środków materialnych objętych koncesją RAG figurujących w pasywach bilansu EDF jest wpisana, po uwzględnieniu odpowiednich różnic rewaloryzacyjnych, pod pozycją "Dotacje kapitałowe"".
Ustawa ta przewiduje więc, że część rezerw odpowiadających uprawnieniom udzielającego koncesji jest przeklasyfikowana na dotacje kapitałowe, nie podlegając podatkowi od spółek.
(29) Po drugie, pismo ministra gospodarki, finansów i przemysłu, sekretarza stanu ds. budżetowych i sekretarza stanu ds. przemysłu, skierowane do EDF w dniu 22 grudnia 1997 r. (zwane dalej "pismem ministra gospodarki"), wyjaśnia w załączniku nr 1 restrukturyzację pozycji bilansu EDF, zgodnie z art. 4 ustawy nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r.:
"— Przeklasyfikowanie "uprawnień udzielającego koncesji" (18345563605 F):
- konsolidacja jako dotacje kapitałowe równowartości środków materialnych RAG objętych koncesją pod pozycją 14119065335 F,
- połączenie różnic rewaloryzacyjnych RAG z 1959 r. (2425 MF) i z 1976 r. (przekształcenie w kapitał niepodlegający amortyzacji: 97 MF) z pozycją "Różnice rewaloryzacyjne RAG", której wartość podniesiona jest w ten sposób z 1720 MF na 4145 MF,
- połączenie rezerw reglamentowanych wynikających z rewaloryzacji kapitału przekształconego podlegającego amortyzacji z 1976 r. (1704 MF), wartość pozycji podniesiona z 877 MF na 2581 MF.
— Przeklasyfikowanie rezerw na odnowienie stało się nieuzasadnione (38520943408 F) przy przeniesieniu na nowy rachunek zgodnie z opinią Krajowej Rady Księgowości nr 97-06 z dnia 18 czerwca 1997 r. dotyczącą zmian księgowych.".
(30) Załącznik 3 pisma ministra gospodarki ustanawia również konsekwencje podatkowe reorganizacji bilansu EDF.
Stwierdza się zmianę aktywów netto poprzez przeklasyfikowanie niewykorzystanych rezerw na odnowienie w kwocie 38,5 miliarda FRF, przy przeniesieniu na nowy rachunek, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od spółek według stawki 41,66 % obowiązującej w 1997 r.
(31) W ten sposób rezerwy jeszcze niewykorzystane na kwotę 38,5 miliarda FRF zostały normalnie opodatkowane przez władze francuskie, podczas gdy część rezerw odpowiadających uprawnieniom udzielającego koncesji nie została opodatkowana.
(32) Zgodnie z ustawą nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r. i z pismem ministra gospodarki różnice rewaloryzacyjne zostały przeniesione do rubryki "Kapitał własny" bez skutków podatkowych, ponieważ stanowiły nadwyżkę rewaloryzacyjną osiągniętą przez zwolnienie z podatku lub w ramach systemu neutralności podatkowej wynikającej z ustaw rewaloryzacyjnych z roku 1959 i 1976.
(33) W ramach reorganizacji bilansu EDF władze francuskie postąpiły zgodnie z opinią nr 97.06 z dnia 18 czerwca 1997 r.
Krajowej Rady Księgowości, dotyczącą zmiany metod księgowych, zmian szacowania, zmian opcji podatkowych i korekty błędów (zwana dalej "opinią Krajowej Rady Księgowości"), stanowiącą, że korekty błędów księgowych, które ze względu na swą naturę dotyczą księgowania operacji już dokonanych, "są księgowane dla roku gospodarczego, w trakcie którego zostały stwierdzone".
(34) W nakazie z dnia 15 października 2002 r. Komisja zwróciła się do władz francuskich o przedstawienie wszystkich dokumentów, informacji i danych niezbędnych do ocenienia tego środka pomocy, a w szczególności kompletnych kopii poufnych sprawozdań francuskiego Trybunału Obrachunkowego dotyczących EDF.
Władze francuskie ograniczyły się do przedstawienia wyciągów z tych sprawozdań uzasadniając, że tylko wyciągi mają związek z dochodzeniem prowadzonym przez Komisję i że "szczegółowe sprawozdania Trybunału Obrachunkowego dotyczące EDF zawierają dane imienne lub fragmenty objęte tajemnicą handlową".
(35) Komisja stwierdza, że przekazane dokumenty są w dużym stopniu pozbawione istotnych informacji.
Komisja przypomina, że ocena celowości tych dokumentów dla prowadzonego dochodzenia leży nie w gestii Państwa Członkowskiego, lecz Komisji.
Ponadto istnienie tajemnicy handlowej nie stanowi uzasadnionego powodu odmowy przedstawienia Komisji dokumentu, ponieważ jest ona zobowiązana do poufnego traktowania wszelkich informacji stanowiących tajemnicę handlową.
Odmowa Państwa Członkowskiego przedstawienia żądanego przez Komisję dokumentu pozwala Komisji na podjęcie decyzji wyłącznie na podstawie dostępnych informacji, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANEJ STRONY TRZECIEJ
(36) Pismem z dnia 6 stycznia 2003 r., w ramach wszczętego formalnego postępowania egzaminacyjnego, Krajowy Związek Niezależnych Producentów Energii Cieplnej (SNPIET) przekazał Komisji swoje uwagi dotyczące niepłacenia przez EDF w 1997 r. podatku od spółek od części rezerw utworzonych przez zwolnienie podatkowe na odnowienie RAG.
Zgodnie z tymi uwagami EDF nie zastosowała się w ramach swojej działalności do zasad zwyczajowo stosowanych w spółkach przemysłowych i handlowych, w sprzeczności z przepisami ustawy nr 46-628 z dnia 8 kwietnia 1946 r.
IV.
UWAGI WŁADZ FRANCUSKICH W RAMACH FORMALNEGO POSTĘPOWANIA EGZAMINACYJNEGO
(37) Władze francuskie przekazały Komisji, w ramach dwóch formalnych postępowań egzaminacyjnych, swoje uwagi.
A) Nieograniczona gwarancja państwa
(38) Władze francuskie przekazały Komisji swoje uwagi pismem z dnia 12 czerwca 2003 r., w którym powtórzyły, a następnie uzupełniły argumenty przedstawione w piśmie z dnia 11 grudnia 2002 r.
(39) W piśmie z dnia 11 grudnia 2002 r. władze francuskie odmówiły zakwalifikowania pomocy, przedstawiając obszernie następujące argumenty:
a) W myśl ustawy nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r. dotyczącej środków przymusowych zasądzanych w sprawach administracyjnych i wykonania wyroków przez osoby prawne prawa publicznego, przedsiębiorstwo o statusie EPIC jest odpowiedzialne za zadłużenie swojego majątku.
W przypadku niewystarczających środków w gestii EPIC leży utworzenie niezbędnych zasobów bądź przez zmniejszenie środków przeznaczonych na inne wydatki, bądź przez powiększenie swoich zasobów.
W przypadku braku zdolności płatniczej organ nadzorczy wystosowuje do EPIC wezwanie do działania.
Jeśli nie odnosi ono skutku, organ nadzorczy wystosowuje polecenie wypłaty z urzędu, w danym przypadku, po uprzednim zwolnieniu niezbędnych środków.
Według władz francuskich państwo nie zwraca więc długów EPIC; wystosowuje jedynie nakaz zapłaty w przypadku braku zdolności płatniczej.
b) To nie status EPIC stanowi pomoc, lecz bardziej korzystne warunki kredytowania, jakie pozwala on uzyskać.
Otóż Komisja nie wykazała, w jaki sposób derogacyjny charakter statusu EPIC faktycznie umożliwił EDF uzyskanie rzeczywistych korzyści związanych z określoną pożyczką lub z innym zobowiązaniem finansowym zaciągniętym przez przedsiębiorstwo.
c) Komisja powinna była dokonać globalnej oceny prerogatyw i specjalnych warunków EPIC, a nie tylko ograniczać się do podkreślenia niektórych przywilejów.
Przedsiębiorstwa o statusie EPIC podlegają bowiem pewnym statutowym przymusom, takim jak zasada specyfikacji i zakaz klauzul arbitrażowych, które działają na ich niekorzyść w porównaniu ze spółkami handlowymi.
Ponadto Komisja nie uwzględnia zobowiązań służby publicznej, jakie ciążą na EDF.
d) Jeżeli jakakolwiek domniemana pomoc państwa miałaby być stwierdzona, byłaby ona w każdym razie niezbędna dla zapewnienia ciągłości służby publicznej.
e) Decyzja Komisji odbiera artykułowi 295 Traktatu jego skutek korzystny i jest zaprzeczeniem zasady równego traktowania o tyle, o ile porównuje przedsiębiorstwa państwowe z przedsiębiorstwami handlowymi, podczas gdy ich sytuacja nie jest porównywalna.
(40) W piśmie z dnia 12 czerwca 2003 r. władze francuskie dodają kolejne elementy, rozwinięte poniżej.
(41) Odnośnie do zasobów państwowych władze francuskie oceniają jako błędną przedstawioną przez Komisję interpretację ustawy nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r.
Przypominają, że żaden tekst prawny ani żadna decyzja sądowa nie przewiduje ani też nie sankcjonuje istnienia automatycznej gwarancji na rzecz EDF, a bardziej ogólnie przedsiębiorstw o statusie EPIC.
Ponownie stwierdzają, że w odniesieniu do ustawy nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r. ani jej celem, ani skutkiem nie jest przeniesienie na państwo obciążenia długiem, i przypominają, że nawet wówczas, gdy przedsiębiorstwa publiczne we Francji były w bardzo trudnej sytuacji finansowej, znaleziono rozwiązania finansowe bez interwencji państwa.
Ponadto władze francuskie uważają, że fakt, iż publiczny organ nadzorczy ma możliwość zwiększenia zasobów przedsiębiorstwa publicznego w trudnej sytuacji finansowej, nie jest wystarczającym dowodem ani na istnienie ostatecznej gwarancji państwa, ani na istnienie zasobów państwowych w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(42) Odnośnie do korzyści selektywnej, władze francuskie wskazują, że element selektywny przedmiotowego środka pomocy nie jest scharakteryzowany.
Władze francuskie podkreślają, że z jednej strony system utworzony na mocy ustawy nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r. wpisuje się w ogólną ekonomikę systemu, wynikającego z ogólnej zasady prawa francuskiego, zgodnie z którą dobra przedsiębiorstw publicznych nie podlegają zajęciu egzekucyjnemu.
Z drugiej strony władze francuskie uważają, że Komisja nie udowadnia, że władze francuskie dysponują jakąkolwiek władzą dyskrecjonalną umożliwiającą wystosowanie urzędowego nakazu zapłaty pewnej kwoty, która staje się wymagalna na skutek decyzji sądowej, na rzecz jakiejkolwiek jednostki publicznej.
(43) Władze francuskie ponownie kwestionują w ten sposób stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym EDF miałoby korzystać, ze względu na swój status przedsiębiorstwa EPIC, z nieograniczonej gwarancji państwa stanowiącej pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
B) Niepłacenie przez EDF podatku od spółek należnego od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG
(44) Władze francuskie przekazały swoje uwagi Komisji pismem z dnia 11 grudnia 2002 r.
Kwestionują one uznanie za pomoc państwa niezapłacenia w roku 1997 podatku od spółek od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG.
(45) Na wstępie władze francuskie kwestionują kwotę rezerw na odnowienie RAG podaną przez Komisję.
Władze francuskie stwierdzają następnie, że nawet przy braku dotacji na rezerwy na odnowienie RAG, EDF nie byłoby w stanie zapłacić podatku od spółek w okresie od 1987 r. do 1996 r. z powodu mocno deficytowych przeniesień na nowy rachunek.
Ponadto, jako że państwo jest zarówno właścicielem EDF, jak i władzą udzielającą koncesji RAG, władze francuskie uznały, że prawa udzielającego koncesji nie stanowiły dla niego długu faktycznie wymagalnego.
W konsekwencji podczas restrukturyzacji bilansu w roku 1997 przeznaczyły prawa udzielającego koncesji na kapitał własny EDF w celu dokonania korekty swojego niedokapitalizowania, ale nie opodatkowując ich podatkiem od spółek.
Władze francuskie uważają, że restrukturyzacja księgowa, dokonana w roku 1997, może być interpretowana jako uzupełniająca dotacja do kapitału w kwocie równowartej częściowemu zwolnieniu z podatku.
(46) Władze francuskie kwestionują również stwierdzenie, że dochód państwa został niesłusznie zmniejszony w okresie od 1987 r. do 1996 r. w związku z utworzeniem przedmiotowych rezerw.
Władze francuskie wskazują, że nawet jeśli zysk netto byłby wyższy, dochód państwa nie byłby wyższy, ponieważ w tym okresie poziom dochodu nie odpowiadał ustalonej wartości procentowej zysku netto przedsiębiorstwa.
Poziom ten był dowolnie ustalany przez państwo jako wartość bezwzględna i nie mógł być ustalany w zależności od sytuacji finansowej przedsiębiorstwa.
Ponadto dochód ten nie był obowiązkowo pobierany od zysku netto w każdym roku obrotowym.
W tym świetle i uwzględniwszy deficytowe przeniesienia na nowy rachunek EDF, władze francuskie podkreślają, że państwo ostatecznie pobrało w okresie od 1987 r. do 1996 r. dywidendę, której poziom znacznie przekroczył limity prawa powszechnego dla spółek handlowych.
(47) Władze francuskie uważają ponadto, że nawet jeśli utworzenie rezerw na odnowienie RAG okazało się korzyścią, ta ostatnia winna być uznana za unieważnioną ze względu na wzrost podatku od spółek w roku 1997.
Władze francuskie uważają również, że w okresie od 1987 r. do 1996 r. EDF przekazało łącznie państwu sumę wyższą od podatku od spółek, jaki zapłaciłaby spółka prawa handlowego, a który nie stanowiłby rezerw na odnowienie RAG, i spółka ta wypłaciłaby swojemu udziałowcowi dywidendę w wysokości 37,5 % zysku netto po opodatkowaniu.
(48) Poza tym władze francuskie uważają, że jeżeli jakaś nieuzasadniona korzyść miałaby być ustanowiona, byłaby to pomoc istniejąca, a nie nowa pomoc ze względu na dziesięcioletnie przedawnienie, przewidziane w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
Za początek okresu, od którego liczy się przedawnienie, uważa się przekazanie pierwszych elementów pomocy.
Zważywszy na fakt, że pierwszy wniosek Komisji o udzielenie informacji nosił datę 10 lipca 2001 r., ewentualne elementy pomocy przyznane przed rokiem 1991 byłyby przedawnione.
Władze francuskie uważają, że interwencja ustawodawcy w roku 1997 nie skutkowała przerwaniem tego przedawnienia, ponieważ tylko środki Komisji mogą mieć taki skutek.
Władze francuskie uważają wreszcie, że w każdym razie byłaby to pomoc istniejąca o tyle, o ile została ona przyznana przed liberalizacją rynku energii elektrycznej.
(49) W piśmie z dnia 20 listopada 2003 r. władze francuskie przypominają swoje argumenty dotyczące różnic rewaloryzacyjnych zawartych w kwocie praw udzielającego koncesji figurujących w księgach spółki oraz argumenty dotyczące zastosowania zasady przedawnienia.
Ponadto przyznają, że stawka podatku od spółek, jaka powinna była być zastosowana przy restrukturyzacji bilansu EDF, to stawka obowiązująca w roku 1996 (36,67 %), a nie w roku 1997 (41,66 %).
W rzeczywistości władze francuskie twierdzą, że restrukturyzacja ta została dokonana w deklaracji podatkowej złożonej w dniu 23 grudnia 1997 r., po zamknięciu roku gospodarczego 1996 r., ale przed zamknięciem roku gospodarczego 1997.
(50) Władze francuskie kwestionują w ten sposób stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym EDF miałoby skorzystać z pomocy w roku 1997 ze względu na niepłacenie podatku od spółek należnego od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG.
C) Komentarz władz francuskich do uwag zainteresowanej strony trzeciej
(51) Pismem z dnia 21 stycznia 2003 r. uwagi SNPIET zostały przekazane władzom francuskim.
W piśmie z dnia 21 lutego 2003 r. władze francuskie skomentowały te uwagi wskazując, z jednej strony, że zasadnicze uwagi przedstawione przez SNPIET powinny być uznane za niedopuszczalne, ponieważ nie dotyczą wszczętego formalnego postępowania egzaminacyjnego, a z drugiej strony, że SNPIET na tyle nie wnosi żadnego nowego elementu dla Komisji w kwestii wszczętego postępowania, że władze francuskie nie wnoszą do nich żadnego komentarza.
V. OCENA ISTNIENIA POMOCY PAŃSTWA
(52) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu [11] stanowi, że "wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi". Aby ustalić, czy dany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, Komisja musi dokonać oceny następujących kryteriów: pochodzenie państwowe środka i wykorzystanie zasobów publicznych, przyznanie korzyści niektórym przedsiębiorstwom lub niektórym sektorom, powodujące zakłócenie konkurencji i niekorzystny wpływ na wymianę między Państwami Członkowskimi.
(53) Komisja przypomina w tym miejscu elementy już przedstawione w decyzjach proponujących zastosowanie środka koniecznego i wszczynających formalne postępowanie egzaminacyjne [12].
(54) Niniejsza decyzja nie przesądza zastosowania i przestrzegania postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
1.
Nieograniczona gwarancja państwa dla EDF
a) Zasoby państwowe
(55) EDF ma status EPIC, od kiedy zostało utworzone na mocy ustawy nr 46-628 z dnia 8 kwietnia 1946 r. dotyczącej nacjonalizacji energii elektrycznej i gazu.
Jak wszystkie jednostki publiczne, EDF nie podlega prawu powszechnemu postępowań zbiorowych.
(56) Komunikat Komisji w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy państwa w formie gwarancji [13] (zwany dalej "komunikatem w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji") stanowi w punkcie 2.1.3, że "stanowią […] pomoc w formie gwarancji korzystniejsze warunki kredytowania uzyskane przez przedsiębiorstwa, których status prawny wyklucza możliwość zastosowania postępowania upadłościowego lub ogłoszenia niewypłacalności lub wyraźnie przewiduje gwarancję państwa lub pokrycie strat przez państwo".
W ten sposób pomoc państwa jest uznana za istniejącą w momencie, gdy jest spełniony jeden z tych warunków.
(57) Komisja uważa, że niemożność zastosowania względem EDF sądowego postępowania przekształceniowego lub likwidacyjnego, a w konsekwencji ogłoszenia upadłości, oznacza generalną gwarancję dotyczącą całości zobowiązań przedsiębiorstwa.
Gwarancja ta nie może stanowić przedmiotu żadnego wynagrodzenia według zasad rynkowych.
Gwarancja ta, nieograniczona w czasie oraz w wysokości i rodzaju pokrycia, stanowi pomoc państwa.
(58) Zgodnie z komunikatem w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji ma miejsce pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, nawet jeśli państwo nie dokonuje wypłaty z tytułu przyznanej gwarancji.
Pomoc jest przyznawana w momencie, gdy gwarancja jest zaoferowana, to jest w akcie ustanowienia EDF w formie prawnej jako EPIC, co wyklucza zastosowanie postępowania upadłościowego lub ogłoszenia niewypłacalności.
Nieograniczona gwarancja państwa przyznana EDF wynika w ten sposób z ustawy.
(59) W decyzji proponującej zastosowanie środka koniecznego i wszczynającej formalne postępowanie egzaminacyjne Komisja zakwalifikowała już nieograniczoną gwarancję, z której korzysta EDF, jako pomoc istniejącą.
W rzeczywistości na mocy art. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 pomoc istniejącą stanowi każda pomoc istniejąca przed wejściem w życie traktatu w danym Państwie Członkowskim.
Otóż ogólna zasada niemożności dokonania zajęcia egzekucyjnego dóbr jednostek publicznych została ustalona przez orzecznictwo francuskie pod koniec XIX wieku a status EDF nadany w roku 1946.
(60) W przeciwieństwie do twierdzenia władz francuskich, specjalne postępowanie spłaty wierzytelności przewidziane ustawą nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r.
[14] nie jest porównywalne z ustawą nr 85-98 z dnia 25 stycznia 1985 r. dotyczącą sądowych przekształceń lub likwidacji przedsiębiorstw.
W myśl ustawy nr 85-98 z dnia 25 stycznia 1985 r., gdy spółka handlowa nie jest w stanie spłacić swoich długów lub nie może stanowić przedmiotu środka naprawczego, musi być podana w stan likwidacji sądowej.
Jej aktywa są wówczas zajmowane i sprzedawane, a zysk z ich sprzedaży służy z zasady spłacie wszystkich wierzycieli.
Jednak w praktyce, ponieważ wartość aktywów jest dużo niższa od wartości pasywów, okazuje się, że zysk z tej sprzedaży rzadko wystarcza na spłatę wszystkich wierzycieli.
Bycie wierzycielem spółki handlowej prawa powszechnego stanowi więc podwójne ryzyko: nie tylko spółka ta może być postawiona w stan likwidacji sądowej w przypadku zaprzestania płatności, ale też postępowanie to nie gwarantuje wierzycielom pokrycia wszystkich ich wierzytelności.
(61) Natomiast przedsiębiorstwa o statusie EPIC nie mogą być postawione w stan likwidacji sądowej, a ich aktywa nie podlegają zajęciu egzekucyjnemu; nie mogą więc one być sprzedane w celu spłaty wierzycieli.
Spłata długów osób prawnych publicznych podlega specjalnej procedurze ustanowionej ustawą nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r., zgodnie z którą, w przypadku niewystarczającej ilości środków osoby te muszą utworzyć niezbędne zasoby.
W przypadku braku zdolności płatniczej organ nadzorczy wystosowuje do EPIC monit formalny wzywający do działania.
Jeśli pozostaje on nieskuteczny, organ nadzorczy wystosowuje polecenie wypłaty z urzędu.
Ustawa nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r. i rozporządzenie wykonawcze do niej nie wykluczają gwarancji państwa w ostatniej instancji, ponieważ rozporządzenie to stanowi, że organ nadzorczy "zwalnia, w danym przypadku, niezbędne zasoby bądź przez zmniejszenie środków przeznaczonych na inne wydatki i jeszcze niewykorzystanych, bądź przez powiększenie zasobów" [15].
Tekst ten nie wyklucza, by to zwiększenie zasobów, na skutek interwencji państwa, pochodziło ze źródeł zewnętrznych dla przedsiębiorstwa, chyba że istnieje inne możliwe do zastosowania rozwiązanie w oparciu o środki własne przedsiębiorstwa.
(62) Bycie wierzycielem EPIC nie pociąga więc za sobą żadnego ryzyka, że wierzytelności nie będą spłacone: nie tylko EPIC nie może ogłosić upadłości, ale też ustawa gwarantuje spłatę wierzytelności dzięki specjalnym procedurom administracyjnym.
Procedura mająca zastosowanie do EPIC nie jest więc porównywalna z sądowym postępowaniem likwidacyjnym stosowanym do spółek handlowych prawa powszechnego.
Przeciwnie – ustawa nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r. wzmacnia skutek nieograniczonej gwarancji państwa, której EDF jest beneficjentem, ze względu na fakt, że nie może ogłosić upadłości.
(63) Francuska doktryna prawna głosi, że jednoski publiczne są beneficjentami ostatecznej gwarancji państwa.
W rzeczywistości, gdy te jednostki publiczne zarządzają jakąś dziedziną strategiczną, zasadniczą dla gospodarki lub dla zbiorowej odpowiedzialności narodowej, państwo nie może nie interesować się ich losem, jeśli znajdą się w trudnej sytuacji finansowej.
Zaangażowanie państwa byłoby o tyle pewniejsze, o ile sprawowałoby ono kontrolę determinującą działalność przedsiębiorstwa, ustalając na przykład taryfy za swoje produkty [16].
(64) Tak samo w jednej z niepublikowanych opinii Rada Stanu orzekła w odniesieniu do przedsiębiorstwa państwowego, że "gwarancja państwa […] będzie wynikała, bez przepisu prawa explicite, z samej natury tego organu jako przedsiębiorstwa państwowego" [17].
(65) Innymi słowy – jeśli niemożność zastosowania postępowania upadłościowego lub ogłoszenia niewypłacalności jest konsekwencją zasady niemożności dokonania zajęcia egzekucyjnego dóbr osób publicznych, zobowiązanie państwa do odpowiedzialności za ich długi w przypadku niewypłacalności wynika z tej samej zasady.
(66) Przeciwnie do twierdzenia władz francuskich, ustawa z dnia 16 lipca 1980 r. jest selektywna o tyle, o ile ma zastosowanie tylko do spółek handlowych, mających status jednostki publicznej.
Nie stanowi więc ona środka powszechnego.
b) Korzyść selektywna i zakłócenie konkurencji
(67) Dany środek stanowi pomoc państwa, jeśli przynosi korzyść pewnym specyficznym beneficjentom.
Wszystkie środki, jakie mogłyby faworyzować bezpośrednio lub pośrednio pewne sektory, przedsiębiorstwa lub wyroby mieszczą się w pojęciu korzyści ekonomicznej.
Interwencje państwa na rzecz przedsiębiorstw państwowych mogą w ten sposób zawierać element pomocy państwa, jeśli są przeprowadzane w warunkach anormalnych i przynoszą korzyść danemu przedsiębiorstwu.
(68) Ponieważ ze względu na swój status EDF nie może ogłosić upadłości, jego zobowiązania nie stanowią żadnego ryzyka niewypłacalności. EDF może więc zaciągać pożyczki na procent niższy od normalnie proponowanego spółkom handlowym prawa powszechnego, które mogą podlegać sądowemu postępowaniu przekształceniowemu lub likwidacyjnemu.
W rzeczywistości warunki kredytu uzyskane przez przedsiębiorstwo zależą od jego ryzyka niewypłacalności.
Im bardziej jest ono silne, tym bardziej oferowane mu warunki kredytu będą kosztowne.
Przedsiębiorstwa, które – tak jak EDF – odwołują się do finansowania obligacyjnego, zwracają się do niezależnych agencji o ocenę ich ryzyka niewypłacalności.
Oceny przyznane w ten sposób przedsiębiorstwu determinują wysokość kwoty wynagrodzenia wymaganej przez inwestora za subskrybowanie pożyczek obligacyjnych.
Jeśli ocena danego przedsiębiorstwa spada z powodu zwiększonego ryzyka niewypłacalności, inwestorzy będą wymagać większego wynagrodzenia a koszt emisji obligacji dla przedsiębiorstwa wzrośnie.
I przeciwnie – przedsiębiorstwo niepodlegające przepisom prawa powszechnego upadłości, a więc korzystające z nieograniczonej gwarancji państwa, nie stanowi żadnego ryzyka niewypłacalności, co pozwala na zaciągnięcie pożyczek na bardziej korzystnych warunkach.
(69) Wszystkie najważniejsze agencje oceniające uznają nieograniczoną gwarancję państwa za element mający zasadniczy wpływ na ocenę ryzyka niewypłacalności EDF.
Od czerwca 2001 r. agencja Fitch Ratings przyznaje EDF ocenę długoterminową AAA i ocenę krótkoterminową F1+.
W swoim komunikacie agencja ta podkreśliła, że oceny te odzwierciedlają gwarancję implicite państwa na długi EDF, a także jego obecny status prawny, oraz dodała, że gdyby nie było tej gwarancji, ocena długoterminowa EDF wynosiłaby AA+ [18].
W maju 2002 r. agencja Fitch potwierdziła oceny zarówno długo-, jak i krótkoterminowe; natomiast przyznała wewnętrznej jakości kredytowej grupy ocenę AA [19].
Nieograniczona gwarancja państwa pozwala w ten sposób EDF uzyskać lepszą ocenę ryzyka niewypłacalności niż ta, jaka wynikałaby z prostej analizy jego wewnętrznej jakości kredytowej.
W styczniu 2002 r. natomiast agencja Moody's obniżyła ocenę perspektywy EDF dodawaną do oceny długoterminowej AAA ze "stałej" na "negatywną".
W swoim komunikacie agencja uzasadniła tę korektę oceny coraz większym prawdopodobieństwem, że status i struktura kontrolna EDF będą musiały się zmienić w średnim terminie oraz wskazała, że jeśli EDF straciłoby swój obecny status, pozwalający mu na uniknięcie prawa powszechnego upadłości, jego ocena długoterminowa może obniżyć się o jeden lub dwa punkty [20].
Nieograniczona gwarancja państwa pozwala EDF na uzyskanie korzystniejszych warunków kredytowych niż te, do jakich miałaby dostęp spółka handlowa bez gwarancji państwa.
(70) Ponieważ EDF jest jedynym przedsiębiorstwem działającym na rynku energii elektrycznej, korzystającym z nieograniczonej gwarancji państwa ze względu na swój status, korzyść ta ma charakter selektywny.
(71) EDF jest konkurentem innych operatorów wspólnotowych na rynku produkcji i dystrybucji energii elektrycznej i usług elektrycznych, jak również konkurentem innych operatorów działających na rynkach energii konkurencyjnej dla elektryczności.
Zgodnie ze stałym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich [21] wszelka pomoc państwa wzmacniająca pozycję jednego przedsiębiorstwa względem innych przedsiębiorstw konkurencyjnych w wymianie wewnątrzwspólnotowej powoduje zakłócenie konkurencji.
(72) W ten sposób nieograniczona gwarancja państwa dla EDF stanowi korzyść, która w sposób nieunikniony wzmacnia jego pozycję w porównaniu z przedsiębiorstwami konkurencyjnymi.
Stanowi więc zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
2.
Reforma systemu emerytalnego sektora PEG
a) Korzyść selektywna i zakłócenie konkurencji
(73) Zamiana systemu emerytalnego sektora PEG na systemy emerytalne prawa powszechnego nie stanowi korzyści o tyle, o ile możliwość dokonania takiej zamiany jest dostępna dla każdego specjalnego systemu emerytalnego, który chce tego dokonać i w którym warunki finansowania, szacowania i planowania są neutralne finansowo dla systemów przyjmujących i dla państwa.
(74) W danym przypadku warunki techniczne zamiany pozostają do ustalenia w ramach toczących się negocjacji między sektorem a systemami przyjmującymi.
Władze francuskie są jednak zobowiązane formalnie pismem z dnia 11 grudnia 2003 r. do "zapewnienia, że porozumienia, jakie zostaną zawarte między sektorem elektrycznym i gazowym a systemami prawa powszechnego (systemy przyjmujące), jak również wszelkie kroki podjęte w tym względzie będą finansowo neutralne dla wszystkich stron i dla państwa".
(75) Komisja uważa, że zamiana systemu emerytalnego sektora PEG na systemy emerytalne prawa powszechnego nie stanowi korzyści, o ile zobowiązanie to jest rzeczywiście przestrzegane.
W przeciwnym razie operacja musiałaby być oczywiście przeanalizowana ponownie.
Komisja podkreśla w tym względzie, że władze francuskie będą musiały formalnie poinformować Komisję o operacji w momencie, gdy jej warunki ostateczne nie będą zgodne z zasadą neutralności finansowej.
(76) W świetle powyższego zobowiązania władz francuskich Komisja uznaje, że zamiana systemu emerytalnego sektora PEG na systemy emerytalne prawa powszechnego nie zawiera elementów pomocy państwa o tyle, o ile zamiana ta jest neutralna finansowo dla przedsiębiorstw, dla systemów przyjmujących i dla państwa.
(77) Reforma zgłoszona Komisji zwalnia natomiast przedsiębiorstwa sektora PEG z płatności części zobowiązań emerytalnych, odpowiadających uprawnieniom nabytym w dniu wejścia reformy w życie przez pracowników zajmujących się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej i gazu.
Świadczenia z tytułu tych uprawnień będą w rzeczywistości finansowane ze składek taryfowych wcześniej wspomnianych.
Przedsiębiorstwa z sektora PEG są w ten sposób zwolnione z płatności części dawnych świadczeń z tytułu uprawnień emerytalnych, co stanowi korzyść dla sektora PEG.
(78) Sektor elektryczny i gazowy jest w ten sposób beneficjentem korzyści, jaka nie została przyznana żadnemu innemu sektorowi gospodarki francuskiej, w szczególności zaś sektorom bezpośrednio konkurencyjnym (jak na przykład sektor naftowy i węglowy).
Mamy więc do czynienia z selektywną korzyścią sektorową.
(79) Francuski sektor energii elektrycznej i gazu jest konkurencyjny dla takich samych sektorów innych Państw Członkowskich.
Wszelka pomoc państwa wzmacniająca pozycję jednego sektora względem innych sektorów konkurencyjnych w wymianie wewnątrzwspólnotowej powoduje zakłócenie konkurencji.
Niepłacenie przez przedsiębiorstwa sektora części dawnych obciążeń emerytalnych stanowi korzyść dla francuskiego sektora PEG, wzmacniającą w sposób nieunikniony jego pozycję w stosunku do sektorów konkurencyjnych z innych Państw Członkowskich.
Korzyść ta stanowi więc zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(80) Gwarancja państwa udzielona Krajowej Kasie Przemysłu Elektrycznego i Gazowego, dotycząca wypłaty rent odpowiadających całości dawnych świadczeń szczególnych, stanowi gwarancję w ostatniej instancji udzielaną systemowi emerytalnemu sektora PEG, a nie przedsiębiorstwom.
Gwarancja państwa jest więc korzyścią dla organu ubezpieczeń społecznych, który działa według zasady repartycji i jest finansowany z obowiązkowych składek.
Zgodnie ze stałym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości [22] taki organ nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu Traktatu.
Gwarancja, której jest beneficjentem, nie stanowi więc korzyści, o której mowa w art. 87 ust. 1 Traktatu.
b) Zasoby państwowe
(81) Reforma systemu emerytalnego sektora PEG, zgłoszona Komisji przez władze francuskie, angażuje zasoby państwowe.
(82) Koszt zobowiązań odpowiadających szczególnym świadczeniom emerytalnym nabytym w dniu wejścia w życie reformy przez pracowników zajmujących się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej i gazu będzie przekazany Krajowej Kasie PEG i finansowany ze składek taryfowych ustanowionych przez władze francuskie.
Czynnikiem powodującym powstanie takiej składki taryfowej jest istnienie podłączenia do sieci przesyłu lub dystrybucji elektryczności lub gazu.
(83) Opłacanie tej składki jest obowiązkowe.
Jest ona ustanowiona ustawą, która określa czynnik powodujący jej powstanie, warunki jej pokrycia i przeznaczenie jej zysku.
Poszczególne wysokości tej składki są ustalane rozporządzeniami wydawanymi wspólnie przez ministrów ds. budżetu i energii po zaopiniowaniu przez Komisję Regulacji Energetyki.
W takim przypadku, nawet jeśli państwo nie interweniuje bezpośrednio w zarządzanie składką, ponieważ jest ona zbierana przez jednostkę fakturującą świadczenia przesyłu energii elektrycznej lub gazu i wpłacana bezpośrednio do nowej kasy emerytalnej sektora, to państwo ustala jednak warunki jej pokrycia i przeznaczenia jej zysku.
Z tych powodów zasoby zgromadzone za pośrednictwem składki taryfowej stanowią zasoby państwowe.
3.
Niepłacenie przez EDF w roku 1997 podatku od spółek należnego od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG
a) Korzyść selektywna i zakłócenie konkurencji
(84) Ponieważ ustawa nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r. stanowi, że EDF było uważane za właściciela RAG od 1956 roku, należy sprawdzić, czy ustawa ta nie implikuje przeniesienia praw własności do RAG.
(85) Według informacji przedłożonych przez władze francuskie EDF może rozsądnie być uważane za właściciela RAG od sporządzenia pierwszych dokumentacji przetargowych w roku 1956.
Wniosek ten opiera się na następujących elementach: cechy charakterystyczne różnych rodzajów umów koncesyjnych w prawie francuskim; szczególne cechy koncesji początkowej przyznanej EDF, która nie zawierała precyzyjnej klauzuli o cesji powrotnej; procedura nabycia przedmiotowych aktywów, od których EDF musiało uiścić opłatę podobną do odszkodowania za wywłaszczenie oraz warunki finansowania utrzymania i rozwoju RAG na koszt EDF.
W konsekwencji Komisja uważa, że "wyjaśnienie" w sprawie praw własności do RAG, dokonane ustawą nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r., nie stanowi samo w sobie elementu pomocy państwa.
(86) Następnie należy przeanalizować, czy ustawa nr 97-1026 wyciągnęła wszelkie konsekwencje skarbowe tego "wyjaśnienia" oraz – przy założeniu, że stan faktyczny nie byłby taki – czy nie było korzyści o charakterze podatkowym dla EDF.
(87) W latach 1987–1996 EDF utworzyła rezerwy przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG.
W związku z ustawą z 1997 r., uznającą EDF za właściciela RAG od 1956 r., rezerwy te stały się bezprzedmiotowe i w konsekwencji powinny były być przeklasyfikowane do innych pozycji bilansu.
(88) Pismo ministra gospodarki, ustalające konsekwencje podatkowe restrukturyzacji bilansu EDF, wykazuje, że niewykorzystane rezerwy na odnowienie RAG zostały opodatkowane przez władze francuskie podatkiem od spółek według stawki 41,66 %, obowiązującej w roku 1997.
(89) Natomiast zgodnie z art. 4 ustawy nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r. część tych rezerw – prawa udzielającego koncesji – odpowiadająca już zrealizowanym operacjom odnawiania, została przeklasyfikowana na dotacje kapitałowe w wysokości 14,119 miliarda FRF bez opodatkowania podatkiem od spółek.
Władze francuskie przyznają, że ta operacja nie była zgodna z prawem.
W notatce Dyrekcji Generalnej ds. Podatków z dnia 9 kwietnia 2002 r. przesłanej Komisji władze francuskie wskazują, że "prawa udzielającego koncesji związane z RAG stanowią niesłuszny dług, którego wcielenie w kapitał zwolniło z opodatkowania w sposób nieuzasadniony" oraz że "rezerwa ta winna była być, przed wcieleniem jej w kapitał, przeniesiona z pasywów przedsiębiorstwa, gdzie figurowała niesłusznie, do rachunku netto, powodując w ten sposób dodatnią zmianę aktywów netto, podlegającą opodatkowaniu w myśl art. 38-2" Kodeksu podatkowego.
Władze francuskie stwierdzają, że "korzyść podatkowa uzyskana w ten sposób [w roku 1997 przez EDF] może być oszacowana na 5,88 miliardów franków (14,119 × 41,66 %)", tj. 888,89 milionów euro [23].
(90) Komisja stwierdza, z jednej strony, że zgodnie z opinią Krajowej Rady Księgowości korekty błędów winny być księgowane w wyniku roku gospodarczego, w trakcie którego zostały stwierdzone.
Z drugiej strony Komisja uważa, że jeśli niewykorzystane rezerwy utworzone przez zwolnienie z podatku na kwotę 38,5 miliarda FRF zostały opodatkowane podatkiem od spółek według stawki 41,66 % w 1997 r., to nie istnieje żaden obiektywny powód, by nie opodatkować pozostałej części rezerw utworzonych przez zwolnienie z podatku według tej samej stawki.
(91) Komisja uważa, że prawa udzielającego koncesji powinny były być opodatkowane w tym samym czasie i według tej samej stawki, jak pozostałe rezerwy księgowe utworzone przez zwolnienie z podatku.
Oznacza to, że 14,119 miliardów FRF z praw udzielającego koncesji powinno było być dodane do 38,5 miliarda FRF rezerw niewykorzystanych w celu opodatkowania według stawki 41,66 % stosowanej przy restrukturyzacji bilansu EDF przez władze francuskie.
Nie płacąc całości podatku od spółek podczas restrukturyzacji bilansu, EDF zaoszczędziło 888,89 milionów euro.
(92) Komisja uważa, że pomoc została przekazana w roku 1997, ponieważ kwota 14,119 miliardów FRF stanowiła w tym czasie dług wobec państwa, zapisany w bilansie jako prawa udzielającego koncesji, których państwo zaniechało przez ustawę nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r.
(93) Władze francuskie przyznają, że nawet przy braku dotacji na rezerwy na odnowienie RAG EDF nie byłoby w stanie zapłacić podatku od spółek w latach 1987–1996 z powodu deficytowych przeniesień na nowy rachunek.
Komisja uważa, że argument ten nie jest trafny, ponieważ korzyść podatkowa powstała w roku 1997, a nie w latach poprzednich.
Poza tym Komisja zauważa, że przy braku dotacji na rezerwy deficytowe przeniesienia na nowy rachunek stopniowo zniknęłyby w latach 1987–1996, a więc w roku 1997 kwota podatku należnego od EDF byłaby znacznie wyższa.
(94) Władze francuskie uważają również, że jeżeli utworzenie rezerw na odnowienie RAG okazało się korzyścią, ta ostatnia winna być uznana za unieważnioną ze względu na wzrost podatku od spółek w roku 1997.
Komisja może tylko odrzucić ten argument.
Jak właśnie wykazała i jak same władze francuskie wskazują w ich nocie z dnia 9 kwietnia 2002 r., o ile niewykorzystane rezerwy na odnowienie zostały normalnie opodatkowane, to prawa udzielającego koncesji zostały przeklasyfikowane w dotacje kapitałowe bez opodatkowywania ich podatkiem od spółek.
Podatek zapłacony przez EDF w roku 1997 jest więc niższy od normalnie należnego podatku.
(95) Władze francuskie twierdzą ponadto, że restrukturyzacja księgowa w roku 1997 jest równoważna uzupełniającej dotacji do kapitału w kwocie równowartej częściowemu zwolnieniu z podatku.
Według nich jest to więc inwestycja, a nie pomoc.
Władze francuskie przyznają również, że w okresie 1987–1996 EDF przekazało łącznie państwu sumę wyższą od podatku od spółek, jaki zapłaciłaby spółka prawa handlowego, a który nie stanowiłby rezerw na odnowienie RAG, i spółka ta wypłaciłaby swojemu udziałowcowi dywidendę w wysokości 37,5 % zysku netto po opodatkowaniu.
(96) Komisja może jedynie odrzucić te argumenty, przypominając, że prywatny inwestor może działać tylko w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, a nie w ramach wykonywania świadczeń regulacyjnych.
Organ władzy publicznej nie może wykorzystywać argumentu ewentualnych zysków ekonomicznych, jakie mógłby osiągnąć jako właściciel przedsiębiorstwa, do uzasadnienia pomocy przyznanej w sposób dyskrecjonalny dzięki prerogatywom, jakimi dysponuje jako organ władzy skarbowej względem tego przedsiębiorstwa.
(97) W rzeczywistości, jeśli Państwo Członkowskie może oprócz sprawowania swojej funkcji władzy publicznej działać jako udziałowiec, to nie powinno łączyć swoich funkcji państwa sprawującego władzę publiczną i państwa udziałowca.
Zezwolenie Państwom Członkowskim na wykorzystywanie ich prerogatyw władzy publicznej do działania na korzyść ich inwestycji w przedsiębiorstwa działające na rynkach otwartych na konkurencję pozbawiłoby jakiegokolwiek skutku korzystnego zasady wspólnotowe w dziedzinie pomocy państwa.
Ponadto, jeśli ze względu na swój art. 295 Traktat jest neutralny względem właściciela kapitału, to tym bardziej przedsiębiorstwa państwowe winny podlegać tym samym zasadom, co przedsiębiorstwa prywatne.
Otóż nie byłoby równości traktowania między przedsiębiorstwami państwowymi a prywatnymi, jeśli państwo wykorzystywałoby swoje prerogatywy władzy publicznej na korzyść przedsiębiorstw, których jest udziałowcem.
(98) Władze francuskie przyznają, że stawka podatku od spółek, jaka winna była być zastosowana podczas restrukturyzacji bilansu EDF, to stawka obowiązująca w roku 1996, a nie w 1997.
Jak wskazano wcześniej, Komisja zauważa, z jednej strony, że Krajowa Rada Księgowości uważa, że błędy księgowe winny być skorygowane w roku gospodarczym, w trakcie którego zostały stwierdzone.
Ponieważ rezerwy na odnowienie RAG stały się bezprzedmiotowe w związku z ustawą nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r., to właśnie w roku gospodarczym 1997 powinny one były być przeklasyfikowane, a więc i opodatkowane podatkiem od spółek według stawki obowiązującej w tym roku gospodarczym.
Z drugiej strony, Komisja stwierdza, że same władze francuskie zastosowały stawkę podatku od spółek obowiązującą w roku 1997 do części rezerw, która została opodatkowana.
(99) Niezapłacenie przez EDF w roku 1997 kwoty 888,89 milionów euro podatku stanowi więc korzyść dla grupy.
EDF mogła wykorzystać równowartość niezapłacenia podatku na wzmocnienie swojego kapitału bez konieczności sięgania po zasoby zewnętrzne.
Korzyść jest więc selektywna, ponieważ niezapłacenie podatku od spółek od części tych rezerw księgowych stanowi wyjątek w traktowaniu podatkowym normalnie stosowanym przy tego rodzaju operacji.
Fakt, że korzyść została przyznana EDF specjalnym aktem ustawodawczym – ustawą nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r., świadczy o jej wyjątkowym i wykraczającym poza normy charakterze.
(100) Tak jak nieograniczona gwarancja państwa, której EDF jest beneficjentem, tak i ta korzyść dla przedsiębiorstwa wzmacnia w sposób oczywisty jego pozycję w porównaniu z konkurentami.
Powoduje więc powstanie zakłócenia konkurencji w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
b) Zasoby państwowe
(101) Pojęcie pomocy obejmuje nie tylko świadczenia dodatnie, takie jak dopłaty, ale również wszelkie interwencje władz państwowych, które zmniejszają obciążenia ciążące normalnie na budżecie przedsiębiorstwa i które mają takie same skutki jak dopłaty [24].
Zgodnie ze stałym orzecznictwem [25] niepobieranie przez państwo podatku, który powinien być pobrany, jest równoznaczne z wykorzystaniem zasobów państwowych.
(102) Takie niepobieranie całości podatku od spółek z tytułu roku gospodarczego 1997 wynika bezpośrednio z aktu państwowego – z ustawy nr 97-1026 z dnia 10 listopada 1997 r.
(103) W ten sposób w roku 1997 EDF było beneficjentem pomocy państwa w wysokości 888,89 milionów euro w formie korzyści podatkowej.
4.
Przeznaczenie wymian między Państwami Członkowskimi
(104) Od utworzenia EDF w roku 1946 aż do wejścia w życie dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie zasad wspólnotowych dla rynku wewnętrznego energii elektrycznej [26] EDF cieszyło się na rynku francuskim pozycją monopolisty, posiadającego wyłączne prawa do przesyłu, dystrybucji i importu energii elektrycznej.
Jednak EDF miało już konkurentów w postaci producentów energii elektrycznej z innych Państw Członkowskich, zanim dyrektywa 96/92/WE weszła w życie.
Ponadto wolna konkurencja istniała na rynkach powiązanych, na których EDF prowadziło już inne rodzaje działalności wykraczające poza prawa wyłączności (czy to z punktu widzenia geograficznego, czy sektorowego).
Wpływ na wymianę istniał więc już przed liberalizacją przewidzianą dyrektywą 96/92/WE.
(105) Energia elektryczna stanowiła przedmiot ważnej i ciągle zwiększającej się wymiany między Państwami Członkowskimi, w której EDF aktywnie uczestniczyło.
Wymiany tej, wzmocnionej przyjęciem dyrektywy Rady 90/547/EWG z dnia 29 października 1990 r. w sprawie tranzytu energii elektrycznej na wielkich sieciach [27], dokonywano na podstawie porozumień handlowych między różnymi operatorami sieci elektrycznych wysokiego napięcia w Państwach Członkowskich.
W europejskich krajach należących do OECD import energii elektrycznej zwiększył się w stosunku rocznym średnio o ponad 7 % między rokiem 1980 a 1990.
Od 1981 r. do 1989 r. EDF zwielokrotniło nadwyżkę bilansu handlowego energii elektrycznej dziewięciokrotnie, osiągając wielkość eksportu netto na poziomie 42 TWh, co stanowiło 10 % jego całkowitej produkcji.
W roku 1985 EDF eksportowało już 19 TWh do innych Państw Członkowskich.
(106) W sprawozdaniu rocznym za rok 1997 EDF wskazuje, że jest "jednym z największych operatorów międzynarodowych sektora energii elektrycznej, mającym ponad 13 miliardów FRF zainwestowanych poza Francją, park produkcyjny, którego moc zainstalowana stanowi niemal 11 % mocy parku we Francji, i ponad 8 milionów klientów".
Sprawozdanie podkreśla również, że w 1997 EDF "zwiększyło i wzmocniło swoje inwestycje w Europie, rozszerzając swoją obecność na Austrię i Polskę" i że "wyeksportowało ponad 70 TWh do Europy".
(107) Umowa na lata 1997–2000, podpisana w dniu 8 kwietnia 1997 r. między państwem a EDF, przewiduje, że EDF przeznaczy około 14 miliardów FRF na inwestycje międzynarodowe, wśród których priorytet stanowią inwestycje w regionach europejskich.
W latach 2000–2002 EDF nabyło jedną trzecią kapitału niemieckiego przedsiębiorstwa EnBW, zwiększyło moce produkcyjne i dystrybucyjne swojej brytyjskiej filii London Electricity, przejęło bezpośrednią kontrolę nad włoskim przedsiębiorstwem Fenice i zawarło umowę kooperacyjną z grupą Fiat w celu zakupu Montedison (przekształcone później w Edison).
EDF zajmuje w ten sposób ważne miejsce w wymianie energii elektrycznej między Państwami Członkowskimi.
W roku 2001 eksport energii elektrycznej EDF osiągnął rekordową wartość 83,9 TWh, przynosząc 2300 mln euro sprzedaży bieżącej.
(108) Obecnie 34,5 % rynku energii elektrycznej we Francji jest otwarte, a próg wybieralności konsumentów ustalony jest na poziomie 7 GWh.
Ten otwarty na konkurencję rynek składa się z około 3100 zakładów, tworzących popyt na ponad 150 TWh.
Według ostatnich szacunków udział konkurentów EDF w tym rynku wynosi 18,5 %.
Na rynku francuskim jest obecnych 31 dostawców europejskich, a import energii elektrycznej we Francji wyniósł około 26 TWh w roku 2001.
Ponadto w odniesieniu do produkcji energii elektrycznej we Francji EDF ma obecnie konkurencję w postaci Compagnie Nationale du Rhône, filii Electrabel, oraz Société Nationale d'Electricité et de Thermique, której część kapitału jest w posiadaniu hiszpańskiej spółki Endesa.
EDF ma więc obecnie na rynku francuskim konkurentów w postaci innych operatorów.
(109) Jeszcze przed wejściem w życie dyrektywy 96/92/WE w lutym 1999 r. niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły już jednostronnie środki mające na celu otwarcie ich rynków energii elektrycznej.
W szczególności Zjednoczone Królestwo otwarło swój rynek w 100 % dla dużych klientów przemysłowych w roku 1990.
Szwecja otworzyła swój rynek w 100 % w roku 1996, Finlandia zaczęła otwierać w roku 1995, by osiągnąć 100 % otwarcia w roku 1997, Niemcy osiągnęły 100 % otwarcia w roku 1998, a Niderlandy otworzyły rynek całkowicie dla klientów przemysłowych w roku 1998.
W tych okolicznościach, jeszcze przed ustaloną w dyrektywie datą otwarcia na konkurencję, pomoce państwa przyznane przedsiębiorstwom mającym monopol w Państwie Członkowskim aktywnie uczestniczącym w wymianie wewnątrzwspólnotowej, tak jak jest to w przypadku EDF, zakłócały konkurencję na rynku energii elektrycznej w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(110) EDF uczestniczyło i w dalszym ciągu uczestniczy w konkurencji, zarówno we Francji, jak i w innych Państwach Członkowskich w dziedzinach innych niż jego główna działalność produkcji i dystrybucji energii elektrycznej, ponieważ zróżnicowało swoją działalność na rynkach usług związanych z energetyką, które są całkowicie zliberalizowane.
W roku 1997 w SDS, filii w 100 % należącej do EDF, połączona została działalność związana z dostawą usług dla klientów indywidualnych, przedsiębiorstw i władz lokalnych.
SDS prowadziła swoją działalność w dziedzinie utylizacji odpadów, oświetlenia ulic i innych usług związanych z energią, a jej wkład w sprzedaż wyniósł 685 milionów euro w roku 1998 w porównaniu z 650 milionami euro w roku 1997.
W roku 2000 EDF zawarło umowę kooperacyjną z Veolia Environnement za pośrednictwem spółki Dalkia, która jest liderem europejskim usług energetycznych dla przedsiębiorstw i korporacji.
Oferuje ona usługi z dziedziny inżynierii i utrzymania sieci energetycznych, zarządza instalacjami cieplnymi i usługami technicznymi związanymi z funkcjonowaniem budynków oraz zapewnia eksploatację sieci cieplnych, układów kogeneracyjnych, urządzeń do produkcji energii i cieczy przemysłowych.
(111) EDF rozwinęło również swoją działalność na rynkach energii ze źródeł odnawialnych.
W roku 1997 w holdingu CHART, filii należącej w 100 % do EDF, połączona została działalność związana z energią ze źródeł odnawialnych, takich jak źródła geotermiczne i eoliczne.
Jej wkład w obroty skonsolidowane wyniósł 70 milionów euro.
(112) Wreszcie, jako producent i dystrybutor elektryczności, EDF było i jest nadal konkurentem dla dostawców energii z innych zastępczych źródeł, jak węgiel, ropa naftowa i gaz, zarówno na rynku krajowym, jak i międzynarodowym.
We Francji na przykład EDF przeprowadziło z powodzeniem kampanię mającą na celu zachęcenie do stosowania energii elektrycznej do ogrzewania.
Zwiększyło w ten sposób swój udział w rynku w porównaniu ze swoimi konkurentami, którzy dostarczają energię ze źródeł zastępczych, takich jak ropa naftowa czy gaz.
W sektorze stali piece elektryczne konkurują z piecami gazowymi lub naftowymi.
(113) Odnośnie do przeznaczenia wymian między Państwami Członkowskimi na gaz, należy zauważyć, że ponieważ Francja ma jedynie niewielkie rezerwy gazu, był on zawsze w dużym stopniu importowany.
Rynek gazu stanowił również przedmiot dyrektywy liberalizującej – dyrektywa 98/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie wspólnych zasad dla rynku wewnętrznego gazu ziemnego, przyjętej w czerwcu 1998 r., która miała zostać wprowadzona w każdym Państwie Członkowskich do sierpnia 2000 r.
Państwa Członkowskie miały ustalić klientów wybieralnych, mających możliwość wybrania dostawcy.
Ustalenie klientów wybieralnych miało doprowadzić do natychmiastowego otwarcia rynku gazu na poziomie co najmniej 20 % krajowego rocznego zużycia gazu, a następnie 28 % w roku 2003.
(114) Jeden z raportów parlamentu francuskiego [28] wskazuje, że zgodnie z informacjami rządowymi zużycie przez klientów wybieralnych, którzy zmienili dostawcę, stanowiło na początku roku 2002 około 25 % całkowitego zużycia przez klientów wybieralnych i 5 % całego rynku oraz że na rynku francuskim pojawiło się czterech nowych operatorów.
(115) Wynika stąd, że w roku 1997 EDF miało już ugruntowaną pozycję na niektórych rynkach innych Państw Członkowskich oraz że pomoc wynikająca z niezapłacenia przez EDF podatku od spółek należnego od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku na odnowienie RAG nie mogła nie zakłócić wymiany między Państwami Członkowskimi.
(116) Nieograniczona gwarancja państwa spowodowała również powstanie dla EDF korzyści, która w sposób nieunikniony wzmocniła jego pozycję w porównaniu z konkurentami.
W świetle poprzednich uwag pomoc ta w sposób nieunikniony zakłóca wymianę handlową między Państwami Członkowskimi w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(117) Reforma systemu emerytalnego sektora PEG zmniejsza obciążenia przedsiębiorstw sektora, a więc stanowi pomoc sektorową.
Zważywszy na istnienie rynków europejskich elektryczności i gazu, przyznanie we Francji korzyści przedsiębiorstwom sektora skutkuje w sposób nieunikniony zakłóceniem wymian między Państwami Członkowskimi.
(118) W związku z tym nieograniczona gwarancja państwa, której EDF jest beneficjentem, niezapłacenie przez przedsiębiorstwa sektora elektrycznego i gazowego części dawnych świadczeń emerytalnych oraz niezapłacenie przez EDF podatku od spółek należnego od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku na odnowienie RAG stanowią pomoc państwa w zakresie, w jakim spełniają cztery kryteria wymienione w art. 87 ust. 1 Traktatu.
Należy teraz przeanalizować ich zgodność z zasadami Traktatu.
5.
Ocena zgodności przedmiotowych pomocy państwa z Traktatem
a) Nieograniczona gwarancja państwa
(119) Nieograniczona gwarancja państwa, której EDF jest beneficjentem, stanowi pomoc państwa pozwalającą grupie na zaciąganie pożyczek na korzystniejszych warunkach na międzynarodowych rynkach finansowych.
(120) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu stanowi, że pomoce odpowiadające ustalonym przez Traktat kryteriom są z zasady niezgodne ze wspólnym rynkiem. Wyjątki od tej niezgodności, przewidziane w art. 87 ust. 2 Traktatu, nie mają zastosowania w rozpatrywanym przypadku ze względu na naturę pomocy, która nie jest przeznaczona na osiągnięcie celów wymienionych we wspomnianym ustępie.
(121) Przedmiotowy środek pomocowy nie spełnia również warunków przewidzianych w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) dla pomocy sprzyjających rozwojowi gospodarczemu niektórych regionów, tym bardziej że odpowiada ona pomocy operacyjnej.
W rzeczywistości nie jest ona związana z inwestycjami ani z tworzeniem nowych miejsc pracy, jak przewidują to wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej [29].
(122) Artykuł 87 ust. 3 lit. c) Traktatu przewiduje również wyjątek dla pomocy mających na celu ułatwienie rozwoju niektórych działań gospodarczych, o ile nie zmieniają one warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem.
W rozpatrywanym przypadku analizowany środek pomocowy nie wchodzi w zakres tego wyjątku.
(123) Odnośnie do wyjątków przewidzianych w art. 87 ust. 3 lit. b) i d) Traktatu, analizowany środek pomocowy nie jest przeznaczony na wspieranie realizacji projektu stanowiącego przedmiot wspólnego zainteresowania ani też na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Francji, ani na wspieranie kultury lub na zachowanie dziedzictwa kulturowego.
(124) W związku z tym kryteria zgodności wymienione w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu nie są spełnione.
(125) Władze francuskie uważają, że w swojej ocenie statusu EDF Komisja nie uwzględniła ograniczeń, jakie są z nim związane, takich jak zasada specyfikacji i zakaz klauzul arbitrażowych.
Mowa tu o przepisach francuskiego prawa administracyjnego, które są całkowicie niezależne od kwestii pomocy państwa.
To władze francuskie zdecydowały o przyznaniu EDF tego statusu.
Wynika on z ustawy przyjętej przez Parlament, może więc być zmieniony w każdym momencie w ten sam sposób.
Komisja stwierdza jednak, że zasada specyfikacji nie stanowi przeszkody dla pewnego zróżnicowania działalności EDF.
(126) W myśl art. 86 ust. 2 Traktatu przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym podlegają normom Traktatu, w szczególności regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych.
(127) Komisja nie kwestionuje więc faktu, że EDF ma zobowiązania służby publicznej.
Z tego tytułu i na mocy art. 86 Traktatu EDF mogłoby otrzymać rekompensatę finansową lub skorzystać z pewnych prerogatyw wykraczających poza zakres prawa powszechnego.
Jednak te środki finansowe lub te prerogatywy muszą być proporcjonalne do tego, co jest niezbędne dla zrekompensowania dodatkowych kosztów, jakie ciążą na EDF z racji jego zadań służby publicznej.
Otóż gwarancja państwa, której EDF jest beneficjentem, wydaje się nieproporcjonalna o tyle, o ile obejmuje wszystkie rodzaje działalności EDF i jest nieograniczona w czasie.
Komisja uważa więc, że stwarza ona nieuzasadnione zakłócenie konkurencji.
(128) Władze francuskie nie odwołały się do zastosowania art. 86 ust. 2 Traktatu, ale podkreśliły fakt, że EDF wypełnia zadania służby publicznej.
Władze francuskie nie wskazały jednak szczegółowych zobowiązań specjalnych służby publicznej EDF ani ich kosztu.
Niemożliwe jest więc sprawdzenie, czy wielkość zobowiązań państwa wobec EDF odpowiada czy nie kosztowi wypełniania jego zadań służby publicznej.
W tym względzie Komisja przypomina trudność w poprawnej ocenie wartości gwarancji ogólnej, której wysokość jest nieokreślona i która jest nieograniczona w czasie.
(129) Uwzględniwszy informacje, jakimi dysponuje Komisja, stwierdza ona, że analiza przestrzegania warunków sformułowanych w wyroku Altmark [30] oraz kryteriów zastosowania art. 86 ust. 2 Traktatu nie jest możliwa w analizowanym przypadku.
(130) Władze francuskie uważają, że działanie Komisji odbiera artykułowi 295 Traktatu jego skutek korzystny.
Jako uzasadnienie swojego dowodu cytują wniosek rzecznika generalnego w sprawach C-367/98, C-483/99 i C-503/99 dotyczących "akcji specjalnych" (golden shares).
Jednak Trybunał Sprawiedliwości nie kierował się w swych wyrokach tą interpretacją art. 295 Traktatu [31].
W myśl tego artykułu Wspólnota jest neutralna, w odniesieniu do systemu prawa własności w Państwach Członkowskich.
Żaden przepis Traktatu nie stanowi przeszkody dla państwa, by posiadało ono wszystkie udziały lub część udziałów w przedsiębiorstwach.
Równocześnie jednak zasady konkurencji muszą być zastosowane w ten sam sposób do przedsiębiorstw prywatnych i państwowych.
W rzeczywistości, zgodnie ze stałym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, art. 295 nie skutkuje tym, że systemy prawa własności istniejące w Państwach Członkowskich unikają zastosowania do nich fundamentalnych zasad Traktatu [32].
(131) Orzecznictwo to zostało potwierdzone wyrokami West LB Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 6 marca 2003 [33].
W myśl tego wyroku nie należy uważać, że art. 295 Traktatu ogranicza zakres pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Zastosowanie zasad konkurencji do przedsiębiorstw, niezależnie od systemu prawa własności, pod jaki podlegają, nie skutkuje zawężeniem zakresu ochronnego art. 295 Traktatu ani nie powoduje, że Państwa Członkowskie praktycznie nie dysponują żadną swobodą w zarządzaniu przedsiębiorstwami państwowymi, w zachowaniu posiadanych w nich udziałów, czy też w braniu pod uwagę względów innych niż kryteria czysto dochodowe.
W rzeczywistości, zakładając, że interesy, jakich broni ta argumentacja, mogłyby stać w sprzeczności z zastosowaniem zasad konkurencji, są uwzględnione w art. 86 ust. 2 Traktatu w zakresie, w jakim przepis ten przewiduje, że przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym mogą uniknąć zastosowania zasad konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych.
(132) W niniejszym przypadku posiadanie kapitału EDF przez państwo nie jest absolutnie zakwestionowane: w rzeczywistości nieograniczona gwarancja państwa nie jest związana z systemem własności EDF, ale z jego statusem prawnym.
Jeśli ze statusem tym nierozerwalnie wiążą się elementy powodujące zakłócenie konkurencji, status ten powinien zostać przeanalizowany pod kątem pomocy państwa.
Państwa Członkowskie mają dowolność w wyborze statusu prawnego przedsiębiorstw, ale w swoim wyborze muszą przestrzegać zasad Traktatu.
W tym sensie działanie Komisji jest zgodne z zasadą równego traktowania.
(133) Komisja w żaden sposób nie kwestionuje charakteru państwowego kapitału EDF ani statusu EPIC jako takiego.
Komisja analizuje jedynie skutek odstępstwa od sądowych postępowań przekształceniowych i likwidacyjnych, jak również rolę państwa jako gwaranta w ostatniej instancji wszystkich długów EDF, w tym długów związanych z działalnością niezwiązaną ze zobowiązaniami służby publicznej.
(134) Nieograniczona gwarancja państwa, której EDF jest beneficjentem, stanowi pomoc państwa niezgodną z zasadami Traktatu.
Komisja zwróciła się już o jej zniesienie w decyzji proponującej zastosowanie środka koniecznego przyjętej w październiku 2002 r.
(135) W piśmie z dnia 11 listopada 2003 r. władze francuskie poinformowały Komisję o projekcie następującego przepisu ustawowego: "Przedsiębiorstwa państwowe Electricité de France i Gaz de France są przekształcone (…) w spółki akcyjne, podlegające (…) przepisom mającym zastosowanie do spółek handlowych".
Władze francuskie uściślają, że przekształcenie EDF w spółkę akcyjną będzie skutkowało zastosowaniem do nich przepisów prawa powszechnego, takich jak do przedsiębiorstw w trakcie sądowego przekształcania lub likwidacji.
Komisja uważa, że zastosowanie do EDF przepisów prawa powszechnego upadłościowego będzie skutkowało zniesieniem nieograniczonej gwarancji państwa, której przedsiębiorstwo to jest beneficjentem.
(136) W piśmie z dnia 16 grudnia 2003 r. Rząd francuski potwierdził, że "przedstawi Parlamentowi projekt przepisów dotyczących przekształcenia formy prawnej EDF, będącego obecnie przedsiębiorstwem państwowym, w formę prawną prawa powszechnego, tak aby umożliwić ich zastosowanie do dnia 1 stycznia 2005 r.".
Na podstawie tej informacji Komisja uważa, że nieograniczona gwarancja państwa, której EDF jest beneficjentem, winna być skutecznie zniesiona do dnia 1 stycznia 2005 r.
Taki termin jest wystarczający i rozsądny, uwzględniwszy konieczność dokonania zmian w ustawach i rozporządzeniach.
b) Reforma systemu emerytalnego sektora PEG
(137) Komisja stwierdza, że obecny system emerytalny sektora PEG stanowi przeszkodę dla wejścia na francuski rynek energii elektrycznej i gazu.
W rzeczywistości według zasad systemu mających obecnie zastosowanie do każdego nowo wchodzącego, przedsiębiorstwa nie wpłacają składki umarzającej, ale co roku uczestniczą w opłacaniu świadczeń emerytalnych całego sektora proporcjonalnie do ich funduszu płac.
Tak więc wielkość składki płaconej przez przedsiębiorstwo nowo wchodzące nie zależy od stałego współczynnika uprzednio ustalonego, ale jest ustalany co roku w zależności od potrzeb równowagi systemu emerytalnego sektora.
Otóż ten poziom równowagi odpowiada parametrom, takim jak fundusz płac sektora i jego struktura demograficzna, ustalanych przed jego wejściem na rynek i bez związku z jego własnymi zobowiązaniami emerytalnymi.
(138) Następnie, ponieważ przemysł elektryczny i gazowy są w dużym stopniu kapitałowe, możliwe jest, że każde nowo wchodzące na rynek przedsiębiorstwo jest bądź notowane na giełdzie, bądź odwołuje się do oszczędności państwowych.
Otóż od wejścia w życie norm księgowych IAS przedsiębiorstwa te będą musiały utworzyć w swoich księgach rezerwy na zobowiązania emerytalne sektora, uprzednie do ich wejścia na rynek, ale które są im przypisywane proporcjonalnie do ich obecnego funduszu płac.
Te rezerwy na dawne obciążenia emerytalne stanowią dodatkowe obciążenie w stosunku do obciążeń przedsiębiorstw podlegających prawu powszechnemu ubezpieczeń społecznych, które finansują system emerytalny ze składek umarzających, a więc nie muszą tworzyć rezerw na te zobowiązania.
Wejście na silnie kapitałowy rynek o wysokich kosztach stałych stanowi taką inwestycję, że wszelkie dodatkowe obciążenie może wydawać się dodatkową przeszkodą.
(139) Wreszcie zniesienie nieograniczonej gwarancji państwa, której EDF i GDF są beneficjentami, a więc zastosowanie do tych przedsiębiorstw przepisów prawa powszechnego upadłościowego, bez przeprowadzenia równolegle reformy systemu emerytalnego sektora powodowałoby, że na wszystkich przedsiębiorstwach sektora, w tym i na przedsiębiorstwach nowo wchodzących, ciążyłby obowiązek przejęcia zobowiązań emerytalnych dwóch historycznych operatorów, jeśli te zbankrutują.
Wziąwszy pod uwagę kwoty, jakie wchodzą w grę, ryzyko to jest niemożliwe do poniesienia przez inne przedsiębiorstwa sektora.
Przeniesienie tego ryzyka na inne przedsiębiorstwa sektora stanowi w ten sposób utrudnienie dla wejścia konkurentów na rynek francuski.
(140) Obecny system emerytalny sektora PEG tworzy więc bariery dla wejścia na francuski rynek energii elektrycznej i gazu.
Reforma zgłoszona przez władze francuskie pozwala na zniesienie tych barier.
Z jednej strony zastępuje ona składkę równoważącą płaconą przez przedsiębiorstwa sektora składkami umarzającymi systemów prawa powszechnego (system podstawowy i obowiązkowe systemy uzupełniające).
Z drugiej strony powoduje zmniejszenie kwoty specjalnych świadczeń emerytalnych nabytych przed wejściem reformy w życie, wykraczające poza kwotę świadczeń prawa powszechnego i które musi być finansowane przez wszystkie przedsiębiorstwa sektora.
W dniu wejścia reformy w życie szczególne świadczenia emerytalne, pozostające obciążeniem przedsiębiorstw, są rozdzielane między nimi w sposób ostateczny według dwóch kryteriów: fundusz płac i długość okresu zatrudnienia przez przedsiębiorstwa mające status PEG.
Składka przedsiębiorstw jest w ten sposób proporcjonalna do ilości okresu ich obecności na rynku energii elektrycznej i gazu.
Wreszcie w razie bankructwa operatorów historycznych przedsiębiorstwa sektora przejmują tylko ich zobowiązania specjalne i tylko w granicach pułapu, uwzględniającego ich własne zobowiązania emerytalne, aby nie zagrozić ich zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej.
(141) Ponieważ obecny system będzie zniesiony w najbliższym czasie, Komisja nie uważa za konieczną oceny jego zgodności z postanowieniami Traktatu.
Niniejsza decyzja ogranicza się wyłącznie do przeanalizowania zgodności nowego systemu z zasadami wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa.
(142) Odnośnie do składki taryfowej ustalonej dla Krajowej Kasy Przemysłu Elektrycznego i Gazowego na finansowanie części świadczeń emerytalnych pracowników zajmujących się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej i gazu, nabytych w dniu wejścia w życie reformy, należy zauważyć, że czynnikiem powodującym powstanie takiej składki taryfowej jest istnienie podłączenia do sieci przesyłu lub dystrybucji elektryczności lub gazu.
Składka taryfowa jest pobierana, dla każdego konsumenta końcowego, od części zwanej "stałą" taryfy za korzystanie z sieci, która jest niezależna od rzeczywiście zużytej ilości energii elektrycznej.
W ten sposób jest ona płacona przez konsumenta końcowego, nawet jeśli nie zużywałby on w ogóle energii.
Płacenie składki nie jest więc związane z ilością zużytą energii elektrycznej lub gazu.
Wynika stąd, że Krajowa Kasa Przemysłu Elektrycznego i Gazowego nie jest finansowana, poprzez tę składkę, z energii elektrycznej lub gazu importowanych z innych Państw Członkowskich.
Mechanizm finansowania nie wzmacnia więc skutków pomocy dla konkurencji i wymian między Państwami Członkowskimi, ponieważ nie ciąży na importowanych wyrobach, w związku z tym nie stanowi bariery wejścia na francuski rynek energii elektrycznej i gazu.
(143) Należy również zauważyć, że szczególne uprawnienia emerytalne nabyte przed wejściem reformy w życie stanowią dawny koszt związany z dawną sytuacją monopolisty.
W rzeczywistości fakt wypłacania świadczeń z tytułu szczególnych uprawnień emerytalnych przez przedsiębiorstwa sektora elektrycznego i gazowego nie powodował trudności dopóty, dopóki przedsiębiorstwa te rozwijały się w ramach monopolu.
Oczywiście w porównaniu z przedsiębiorstwami z innych sektorów miały one wyższe obciążenia emerytalne, ale były chronione przed jakąkolwiek konkurencją wewnątrzsektorową.
Ponadto normy księgowe nie narzucały im tworzenia rezerw odpowiadających wysokości szczególnych uprawnień należnych ich pracownikom.
Odnośnie do pracowników, mieli oni pewność, że ich świadczenia emerytalne z tytułu szczególnych uprawnień będą im wypłacone, ponieważ tymi świadczeniami zarządzało biuro emerytalne EDF-GDF, które korzystało z nieograniczonej gwarancji państwa. Od momentu otwarcia na konkurencję rynków energii elektrycznej i gazu te szczególne uprawnienia stały się obciążeniem dla przedsiębiorstw elektrycznych i gazowych, negatywnie wpływającym na ich konkurencyjność.
Z jednej strony te szczególne uprawnienia stanowią dla tych przedsiębiorstw dodatkowe obciążenia społeczne, jakie nie ciążą na ich konkurentach.
Z drugiej strony, od wejścia w życie norm IAS, przedsiębiorstwa będą musiały tworzyć rezerwy odpowiadające wysokości specjalnych uprawnień nabytych przez ich pracowników.
Na dzień 1 stycznia 2003 r. te specjalne uprawnienia emerytalne stanowiły kwotę […].
Płacenie tych specjalnych uprawnień emerytalnych, które nie stanowiły niemożliwego do poniesienia obciążenia dopóty, dopóki przedsiębiorstwa były chronione przed konkurencją wewnątrzsektorową, stanowią dzisiaj dużą trudność dla tych przedsiębiorstw, mających obecnie konkurentów w postaci innych przedsiębiorstw elektrycznych lub gazowych.
(144) Specjalne uprawnienia emerytalne pracowników sektora elektrycznego i gazowego wynikają z art. 24 Krajowego Statutu Pracowników Przemysłu Elektrycznego i Gazowego oraz z jego załącznika nr 3, dotyczącego świadczeń rentowych, na starość i na wypadek śmierci, który pochodzi z 1946 roku.
Dokumenty te nie zostały zmienione od roku 1997.
(145) Zgłoszona reforma przewiduje, że przedsiębiorstwa sektora nie będą płaciły świadczeń z tytułu szczególnych uprawnień nabytych w dniu wejścia reformy w życie przez pracowników zajmujących się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej i gazu.
Jest ona współmierna do tego, co jest ściśle konieczne, ponieważ przedsiębiorstwa są zwolnione tylko z części płatności dawnych szczególnych świadczeń emerytalnych.
W rzeczywistości, jeśli kwota wszystkich dawnych szczególnych świadczeń wynosi […] dla sektora, przedsiębiorstwa są zwolnione tylko z płacenia szczególnych świadczeń nabytych przed wejściem reformy w życie przez pracowników zajmujących się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej i gazu, co stanowi kwotę […] na dzień 1 stycznia 2003 r. Kwota […] pozostaje więc obciążeniem dla przedsiębiorstw sektora.
Reforma systemu emerytalnego w kształcie, w jakim została zgłoszona przez władze francuskie, nie zwalnia więc przedsiębiorstw sektora z płacenia całości dawnych szczególnych świadczeń emerytalnych, ale tylko z ich części.
(146) Każdy rynek funkcjonujący w ramach monopolistycznych jest zorganizowany w specyficzny sposób, więc nie dostosowuje się natychmiast do reguł konkurencyjności w momencie otwarcia.
W konsekwencji liberalizacja takiego sektora wymaga reorganizacji, aby umożliwić mu osiągnięcie żądanego poziomu działania konkurencyjnego.
Pomoc przyznana przez państwo w celu reorganizacji sektorowej jest konieczna i współmierna.
W rzeczywistości tylko działalność związana z przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej i gazu, tradycyjnie prowadzona w ramach monopolu, będzie korzystała z pomocy, a inne aspekty reformy nie zawierają elementów pomocy państwa.
Pomoc może więc być uznana jako zgodna z zasadami wspólnego rynku w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, ponieważ umożliwia ona rozwój przedmiotowej działalności i nie zakłóca wymiany handlowej w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem.
(147) Komisja uważa, że sytuacja w tym konkretnym przypadku nie różni się wiele od sytuacji "utraconych kosztów" w dziedzinie energii.
W rzeczywistości mowa jest o pomocach mających na celu ułatwienie przekształcenia w konkurencyjny sektor energii.
Z pewnością metodologia zastosowana przez Komisję do przeanalizowania tego typu pomocy nie pozwala na zrozumienie tego systemu emerytalnego.
Jednak w rozpatrywanym przypadku Komisja uważa za właściwe przyjęcie tych pomocy jako rekompensaty kosztów utraconych i takie samo podejście zastosuje, analizując podobne przypadki.
(148) Reforma systemu emerytalnego sektora elektrycznego i gazowego, znosząc bariery dla wejścia na francuski rynek elektryczności i gazu, umożliwia zwiększenie konkurencyjności na tych rynkach.
Ta reforma specjalnego systemu wpisuje się ponadto w ramy ogólnej reformy systemów emerytalnych Państw Członkowskich, co jest życzeniem zarówno Rady, jak i Komisji [34].
c) Korzyści wynikające z niepłacenia przez EDF w roku 1997 podatku od spółek należnego od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG
(149) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu stanowi, że pomoce spełniające ustalone w nim kryteria, są z założenia niezgodne z zasadami wspólnego rynku. Wyjątki od tej niezgodności, przewidziane w art. 87 ust. 2 Traktatu, nie mają zastosowania w danym przypadku ze względu na charakter pomocy, która nie jest przeznaczona na osiągnięcie celów wymienionych w tymże ustępie.
(150) Przedmiotowy środek pomocowy nie spełnia również warunków przewidzianych w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) dla pomocy przeznaczonych na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu niektórych regionów, tym bardziej że stanowi pomoc operacyjną.
W rzeczywistości nie jest ona związana z inwestycjami ani z tworzeniem nowych miejsc pracy, jak przewidują to wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej.
(151) Artykuł 87 ust. 3 lit. c) Traktatu przewiduje również wyjątek dla pomocy, mających na celu ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych, o ile nie zmieniają warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem.
W rozpatrywanym przypadku analizowany środek pomocowy nie wchodzi w zakres tego wyjątku.
Ten wyjątek od mającego zastosowanie prawa skarbowego, którego beneficjentem jest tylko jedno przedsiębiorstwo, nie może być uznany za mający na celu ułatwienie rozwoju danej działalności.
Jego jedynym celem jest w rzeczywistości pomoc przedsiębiorstwu przez obniżenie kosztów operacyjnych.
(152) Odnośnie do wyjątków przewidzianych w art. 87 ust. 3 lit. b) i d) Traktatu, analizowany środek pomocowy nie jest przeznaczony na wspieranie realizacji projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mającego na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Francji ani też na wspieranie kultury lub na zachowanie dziedzictwa kulturowego.
(153) W związku z tym kryteria zgodności wymienione w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu nie są spełnione.
Zresztą, w odniesieniu do rekompensaty kosztów służby publicznej, taka sama uwaga ma zastosowanie do nieograniczonej gwarancji państwa, której EDF jest beneficjentem: w stosunku do korzyści podatkowej władze francuskie nie odwołały się do zastosowania art. 86 ust. 2 Traktatu, ale podkreśliły fakt, że EDF wypełnia zadania służby publicznej.
Władze francuskie nie podały jednak wielkości kosztów ponoszonych przez EDF z racji wypełniania tych zadań.
Komisja nie może więc ustalić, czy analizowana korzyść podatkowa rekompensuje czy nie ewentualny dodatkowy koszt związany z pełnieniem przypisanych zadań służby publicznej [35].
(154) Na podstawie powyższych stwierdzeń Komisja stwierdza, że analizowana pomoc stanowi pomoc operacyjną, której celem było wzmocnienie konkurencyjnej pozycji EDF względem konkurentów.
Jest więc ona niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
(155) Komisja stwierdza wreszcie, że przeciwnie do oświadczenia władz francuskich zasada przedawnienia nie ma zastosowania w analizowanym przypadku.
EDF oczywiście utworzyło rezerwy księgowe przez zwolnienie z podatku w latach 1987–1996.
Należy jednak zauważyć z jednej strony, że zdaniem Krajowej Rady Księgowości korekty błędów księgowych, które ze względu na swoją naturę dotyczą księgowania operacji już dokonanych winny być księgowane w wyniku roku gospodarczego, w którego trakcie zostały stwierdzone, a z drugiej strony, że ustawa stanowi, że prawa udzielającego koncesji są przeklasyfikowane na dotacje kapitałowe bez opodatkowania podatkiem od spółek nosi datę 10 listopada 1997 r.
Korzyść podatkowa powstała więc w roku 1997, a przedawnienie nie ma zastosowania do nowej pomocy przekazanej w tej dacie.
VI.
WNIOSKI
(156) Niniejsza decyzja została sporządzona na podstawie informacji przekazanych przez władze francuskie.
Należy zauważyć, że mimo nakazu przekazania informacji wystosowanego w październiku 2002 r. władze francuskie podtrzymały odmowę przekazania Komisji całości pewnych żądanych dokumentów.
Przekazały tylko wyciągi ze sprawozdań Trybunału Obrachunkowego wspomnianych w nakazie.
(157) Komisja stwierdza w pierwszym rzędzie, że nieograniczona gwarancja państwa, której EDF było beneficjentem, musi zostać zniesiona, a w konsekwencji do przedsiębiorstwa należy zastosować przepisy prawa powszechnego postępowań zbiorowych.
(158) Komisja przyjmuje do wiadomości zobowiązanie władz francuskich do zapewnienia zmiany systemu emerytalnego sektora elektrycznego i gazowego na systemy prawa powszechnego przy zachowaniu całkowitej neutralności finansowej dla systemów przyjmujących i dla państwa.
Komisja stwierdza, że przedmiotowa zamiana nie zawiera elementów pomocy państwa o tyle, o ile zobowiązanie to będzie przestrzegane.
(159) Komisja stwierdza następnie, że świadczenia z tytułu szczególnych uprawnień emerytalnych pracowników zajmujących się przesyłaniem i dystrybucją energii elektrycznej i gazu, nabyte w dniu wejścia w życie reformy, nie będą już finansowane przez przedsiębiorstwa sektora, ale ze składki taryfowej.
Niepłacenie przez przedsiębiorstwa sektora części dawnych świadczeń z tytułu szczególnych uprawnień stanowi pomoc zgodną z zasadami wspólnego rynku w myśl art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
(160) Komisja stwierdza wreszcie, że niezapłacenie przez EDF w roku 1997 podatku od spółek należnego od części rezerw utworzonych przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG stanowi pomoc państwa niezgodną z zasadami wspólnego rynku.
Ta pomoc podatkowa jest równa kwocie 888,89 milionów euro,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nieograniczona gwarancja przyznana przez Francję przedsiębiorstwu Electricité de France (EDF) stanowi pomoc państwa niezgodną z zasadami wspólnego rynku i musi zostać zniesiona do dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 2
Zamiana systemu emerytalnego w przemyśle elektrycznym i gazowym na systemy emerytalne prawa powszechnego nie stanowi pomocy objętej art. 87 ust. 1 Traktatu o tyle, o ile zamiana ta jest neutralna finansowo dla przedsiębiorstw, dla systemów przyjmujących i dla państwa.
Niepłacenie przez przedsiębiorstwa sektora elektrycznego i gazowego świadczeń z tytułu szczególnych uprawnień nabytych w dniu wejścia reformy w życie przez pracowników pracujących przy transporcie i dystrybucji energii elektrycznej i gazu oraz finansowanie wymienionych świadczeń ze składki taryfowej stanowi pomoc zgodną z zasadami wspólnego rynku w myśl art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Gwarancja udzielona przez Francję Krajowej Kasie Przemysłu Energetycznego i Gazowego na nabyte szczególne uprawnienia nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 3
Niezapłacenie przez EDF w roku 1997 podatku od spółek należnego od części rezerw księgowych utworzonych przez zwolnienie z podatku z tytułu odnowienia RAG, odpowiadające 14,119 miliardom franków, stanowiących wartość praw udzielającego koncesji przeklasyfikowanych na dotację w kapitał, stanowi pomoc państwa niezgodną z zasadami wspólnego rynku.
Wartość elementu pomocowego wynikającego z niepłacenia podatku od spółek wynosi 888,89 milionów euro.
Artykuł 4
Francja podejmie wszelkie niezbędne środki w celu windykacji od EDF pomocy, o której mowa w art. 3, a która została już bezprawnie oddana do dyspozycji EDF.
Odzyskiwanie przeprowadzone będzie bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, pod warunkiem że pozwalają one na bezzwłoczne i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Windykowane pomoce są powiększone o odsetki naliczane od dnia, w którym kwoty zostały oddane do dyspozycji EDF, do dnia ich faktycznego zwrotu.
Odsetki obliczane są według wskaźnika stosowanego dla obliczania ekwiwalentu-subwencji w ramach pomocy regionalnych i w oparciu o podstawę utworzoną zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie wysokości odsetek stosowanych do przypadków windykacji pomocy przyznanych bezprawnie [36].
Artykuł 5
W ciągu dwóch miesięcy od daty powiadomienia o niniejszej decyzji Francja poinformuje Komisję o środkach podjętych w celu zastosowania się do decyzji.
Informacja ta powinna być przekazana Komisji przez wypełnienie kwestionariusza załączonego do niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Rady 2005/148/WPZiB
z dnia 21 lutego 2005 r.
dotycząca wprowadzenia w życie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB [1], w szczególności jego art. 2 w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Poprzez wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki mające na celu zamrożenie wszystkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób fizycznych, które zostały oskarżone przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii (MTKJ).
(2) W dniu 22 grudnia 2004 r. Rada przyjęła decyzję 2004/900/WPZiB zmieniającą listę znajdującą się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.
(3) W związku z tym, że panowie Savo Todovic i Vladimir Lazarevic znajdują się w areszcie Trybunału, ich nazwiska powinny zostać usunięte z listy.
(4) Lista znajdująca się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Listę osób znajdującą się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 18 stycznia 2005 r.
w sprawie warunków i zasad dotyczących przedstawiania i rozpatrywania kandydatur w celu mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej
(2005/150/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości zmieniony decyzją Rady 2004/752/WE, Euratom z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającą Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej [1], a w szczególności jej załącznik I art. 3 ust. 2,
uwzględniając zalecenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2004 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2004/752/WE, Euratom ustanowiła Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej i wprowadziła zmiany do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
(2) Załącznik I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości przewiduje w art. 3 ust. 2, że Rada określa warunki i zasady dotyczące przedstawiania i rozpatrywania kandydatur w celu mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.
Należy zastosować ten przepis,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Warunki i zasady dotyczące przedstawiania i rozpatrywania kandydatur w celu mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej zostały określone w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Sekretarz Generalny Rady jest zobowiązany opublikować ogłoszenie o wakatach na stanowiska członków Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej oraz zapewnić, aby ogłoszenie było odpowiednio rozpowszechnione.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 18 stycznia 2005 r.
w sprawie mianowania członków komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości
(2005/151/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości zmieniony decyzją Rady 2004/752/WE, Euratom z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającą Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej [1], a w szczególności jej załącznik I art. 3 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2005/49/WE, Euratom z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie zasad działania komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości [2], a w szczególności pkt 3 jej załącznika,
uwzględniając zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2004 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości przewiduje utworzenie komitetu składającego się z siedmiu osobistości wybranych spośród byłych członków Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji oraz prawników o uznanej kompetencji.
Zgodnie z tym ustępem, o mianowaniu członków komitetu decyduje Rada stanowiąca większością kwalifikowaną na zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości.
(2) Ponadto, decyzja Rady 2005/49/WE, Euratom przewiduje w pkt. 3 jej załącznika, że Rada mianuje przewodniczącego komitetu określonego powyżej.
(3) Należy zastosować te przepisy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Następujące osoby zostają niniejszym mianowane członkami komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości na okres czterech lat począwszy od dnia 10 listopada 2004 r.:
Pan Leif SEVÓN, przewodniczący
Sir Christopher BELLAMY
Pan Yves GALMOT
Pan Peter GRILC
Pani Gabriele KUCSKO-STADLMAYER
Pan Giuseppe TESAURO
Pan Mirosław WYRZYKOWSKI.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 1999 r.
na mocy art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 nakładająca grzywny na przedsiębiorstwo za dostarczenie nieścisłych i wprowadzających w błąd informacji w zgłoszeniu do postępowania w sprawie kontroli połączeń
(Sprawa nr COMP/M.1608 – KLM/Martinair III)
(notyfikowana jako dokument nr K(1999) 4496)
(Jedynie tekst angielski jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/152/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności jego art. 14 ust. 1 lit. b),
udzieliwszy zainteresowanemu przedsiębiorstwu możliwości zaprezentowania jego poglądów w kwestii zastrzeżeń podniesionych przez Komisję,
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Koncentracji,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. WSTĘP
(1) Koninklijke Luchtvaart Maatschappij N.V.
(KLM) jest wiodącą niderlandzką międzynarodową linią lotniczą z bazą na amsterdamskim lotnisku Schiphol.
KLM samodzielnie obsługuje planowe loty przewożące pasażerów i ładunki, obsługując wiele europejskich i interkontynentalnych miejsc docelowych.
Udziały linii lotniczej KLM obejmują Transavia Airlines BV, przedsiębiorstwo zależne z udziałem większościowym (80 %) specjalizujące się w lotach pasażerskich (planowych i czarterowych) głównie z Niderlandów do śródziemnomorskich wakacyjnych miejsc docelowych.
(2) KLM posiada również 50 % akcji w Martinair Holland NV (Martinair), a pozostałe 50 % należy do Koninklijke Nedlloyd NV (Ndelloyd).
Komisja uważa, że w tej sytuacji KLM i Nedlloyd mogą wywierać "decydujący wpływ" w znaczeniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 (rozporządzenie w sprawie kontroli połączeń) na Martinair.
Dlatego wspólnie kontrolują Martinair do celów rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń.
Martinair jest drugą co do wielkości niderlandzką linią lotniczą, również mająca bazę na Schiphol, obsługującą głównie loty czarterowe z Amsterdamu do śródziemnomorskich wakacyjnych miejsc docelowych.
Prowadzi również regularne usługi pasażerskie do ograniczonej liczby miejsc docelowych rejsami dalekiego zasięgu, w szczególności do Ameryki Północnej.
(3) Dnia 1 września 1998 r. KLM zawiadomił, zgodnie z art. 4 rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń, o propozycji koncentracji, dzięki której uzyskałby kontrolę nad całością Martinair [2].
Zgłoszenie zostało wycofane dnia 22 września 1998 [3] r., po tym, jak Komisja poinformowała ustnie KLM o swoim zamiarze ogłoszenia, że zgłoszenie jest niekompletne. Dnia 21 grudnia 1998 r.
KLM jeszcze raz zawiadomił o operacji [4]. Dnia 1 lutego 1999 r.
Komisja zdecydowała o rozpoczęciu postępowania, stosując art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń [5], a dnia 19 marca 1999 r. Komisja postawiła pisemne zarzuty przeciwko planowanej operacji.
Dnia 31 maja 1999 r. KLM poinformował Komisję, że zaniechał operacji.
II.
JĘZYK POSTĘPOWANIA W TEJ SPRAWIE
(4) Dnia 25 czerwca 1999 r. Komisja wysłała pisemne zarzuty do KLM, formułujące wstępny pogląd, że zgłoszenie z dnia 1 września 1998 r. zawierało nieścisłe i wprowadzające w błąd informacje (o ile nie określono inaczej, odniesienia w niniejszej decyzji do "zgłoszenia" dotyczą zgłoszenia z dnia 1 września 1998 r.).
Projekt pisemnych zarzutów sporządzono w języku angielskim.
W swojej odpowiedzi KLM sprzeciwia się wykorzystaniu języka angielskiego i domaga się, żeby postępowanie było prowadzone w języku niderlandzkim.
KLM odwołuje się do art. 3 rozporządzenia Rady nr 1 określającego języki, które mogą być używane przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą [6], i ustalającego, że dokumenty, które instytucja UE wysyła do osoby podlegającej jurysdykcji Państwa Członkowskiego, muszą być opracowane w języku tego państwa.
KLM argumentuje, że jego wybór języka angielskiego odnosił się jedynie do zgłoszenia (które sporządzono w języku angielskim) i że to nie spowodowało utraty jego prawa do otrzymania pisemnych zarzutów z dnia 25 lipca 1999 r. w swoim własnym języku.
KLM wyjaśnia, że optował za zgłoszeniem w języku angielskim, aby dostosować się do Komisji, zważywszy na ścisłe i bezwarunkowe terminy mające zastosowanie w procedurze kontroli połączeń.
Oświadcza, że takie terminy nie mają zastosowania do obecnego postępowania.
(5) Artykuł 2 rozporządzenia nr 1 stanowi, że dokumenty wysyłane do instytucji wspólnotowych mogą być sporządzane w jednym z oficjalnych języków wybranym przez nadawcę. Z kolei odpowiedź instytucji musi być sporządzona w tymże języku wybranym przez nadawcę. Artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 447/98 z dnia 1 marca 1998 r. w sprawie zgłoszeń, terminów i przesłuchań przewidzianych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [7] jest wyrazem tej ogólnej zasady. Stanowi on, że język wybrany przez strony do zgłoszenia staje się "językiem postępowania". KLM argumentuje, że wybrał język angielski jedynie do procedury po zgłoszeniu, a nie do obecnego postępowania. Komisja interpretuje ten zapis jako odnoszący się do wszystkich postępowań w ramach rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń, które odnoszą się do zgłoszonych operacji, a nie tylko do tych postępowań, które prowadzą do merytorycznych decyzji w sprawie samej koncentracji, takich jak decyzje na mocy art. 6 lub art. 8. Odnośnie do zgłoszeń na mocy art. 4 rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń możliwa jest pewna liczba postępowań, takich jak postępowania prowadzące do decyzji na mocy art. 11 ust. 5 i art. 13 ust. 2, postępowania na mocy art. 14 ust. 1 lit. b), c) lub d) i art. 14 ust. 2, lit. a), b) lub c), postępowania prowadzące do decyzji o odwołaniu decyzji na mocy art. 6 ust. 3 lub art. 8 ust. 5 lub postępowania w sprawach dotyczących dostępu do akt. Wszystkie te postępowania dotyczą zgłoszenia, co do którego strony miały możliwość wyboru języka.
(6) W tym przypadku zgłoszenie sporządzono w języku angielskim i cała komunikacja stron była prowadzona w języku angielskim.
Rezultatem prośby KLM byłoby, że wszelkie szczegóły podawane przez KLM Komisji w języku angielskim musiałyby być omawiane w języku niderlandzkim.
Procedura na mocy art. 14 ust. 1 lit. b) jest niepodzielnie związana ze zgłoszeniem.
Z tych powodów Komisja uważa, że język angielski jest właściwym językiem do bieżącego postępowania.
III.
NARUSZENIE ROZPORZĄDZENIA W SPRAWIE KONTROLI POŁĄCZEŃ: ISTOTNE FAKTY
(7) Według zgłoszenia działania grupy KLM i Martinair nakładają się w trzech obszarach: loty czarterowe do krajów śródziemnomorskich, regularne loty do Ameryki Północnej i transport ładunków.
Nieścisłe i wprowadzające w błąd informacje dotyczą działań przedsiębiorstwa zależnego KLM, Transavia, w przewozie pasażerów do miejsc docelowych w krajach śródziemnomorskich: KLM przedłożył nieścisłe informacje o miejscach docelowych czarteru Transavii i nie udzielił istotnych informacji o regularnych lotach Transavii.
1) Informacja o miejscach docelowych czarteru Transavii
a) Informacja podana w zgłoszeniu
(8) Zgłoszenie zawiera na stronie 40 formularza CO tabelę z wykazami miejsc docelowych czarteru Transavii i Martinair w krajach śródziemnomorskich w sezonie letnim 1998.
Tabela ma formę abstraktu porównującego miejsca docelowe dla każdego kraju.
Termin "kraje śródziemnomorskie" jest zdefiniowany wcześniej w zgłoszeniu [8] jako kraje obejmujące Cypr, Egipt, Francję, Izrael, Maltę, Hiszpanię, Włochy, Portugalię, Grecję, Turcję, Tunezję i Maroko.
12 miejsc docelowych przypada Martinair i 46 miejsc docelowych przypada Transavii.
Według tabeli tylko 6 miejsc docelowych zachodzi na siebie (Ibiza, Korfu, Kos, Antalya, Dalaman i Monastir).
(9) Tabela jest poprzedzona na stronie 39 stwierdzeniem, że działania Transavii i Martinair są w dużym stopniu komplementarne:
"Usługi czarterowe Transavii i Martinair są w znacznym stopniu komplementarne.
Martinair wykorzystuje duże samoloty (B747, MD-11, B767) do jedynie kilku śródziemnomorskich miejsc docelowych.
Transavia wykorzystuje mniejsze samoloty (B757) do różnych (innych) miejsc docelowych, z których większość, ze względu na rozmiar, nie może być obsługiwana przez samoloty Martinair.".
Tabela na stronie 40 stwierdzeniem zgłoszenia wygląda następująco:
Kraj _BAR_ Martinair _BAR_ Transavia _BAR_
Hiszpania _BAR_ IbizaLas PalmasTeneryfaMalagaPalma de Mallorca _BAR_ IbizaJerez de la Front.AlmeriaMenorcaGeronaReusArrecifeFuerteventura _BAR_
Portugalia _BAR_ Faro _BAR_ Oporto _BAR_
Grecja _BAR_ CorfuKosHeraklion _BAR_ KorfuKosPrevenzaKefalinaZakynthosKalamataChaniaSantoriniMykonosAtenyVolosSkiathosSalonikiKavalaLimnosMytiliniSkyrosChiosSamosKarpathos _BAR_
Turcja _BAR_ AntalyaDalaman _BAR_ AntalyaDalamanBodrumIstambuł _BAR_
Tunezja _BAR_ Monastir _BAR_ Monastir _BAR_
Maroko _BAR_ _BAR_ Agadir _BAR_
Egipt _BAR_ _BAR_ LuxorHurghada _BAR_
Izrael _BAR_ _BAR_ Tel Awiw _BAR_
Cypr _BAR_ _BAR_ PaphosLarnaca _BAR_
Włochy _BAR_ _BAR_ RzymKataniaRiminiMilanWerona _BAR_
Francja _BAR_ _BAR_ Ajaccio" _BAR_
b) Nieścisłość informacji o miejscach docelowych czarteru Transavii
(10) W dochodzeniu wyszło na jaw, że co najmniej 10 dalszych tzw. śródziemnomorskich miejsc docelowych, a mianowicie Alicante, Las Palmas, Teneryfa, Malaga, Palma de Mallorca, Faro, Funchal, Rodos, Heraklion i Dżerba były obsługiwane przez loty czarterowe Transavii w 1998 r. i nie zostały wymienione w tabeli.
Ta informacja znajdowała się w rozkładzie lotów Transavii dostarczonej w odpowiedzi na prośbę o informacje [9].
Z wyjątkiem Alicante, Funchal, Rodos i Dżerby, wszystkie te miejsca docelowe są również obsługiwane przez loty czarterowe Martinair.
Tak więc wszystkie czarterowe miejsca docelowe Martinair są również obsługiwane przez Transavię, co oznacza, że w rzeczywistości miejsca docelowe Transavii i Martinair całkowicie się pokrywają.
(11) Ponadto brakujące miejsca docelowe zawierają kilka z najważniejszych miejsc dla wakacyjnych klientów i dla Transavii, i dla Martinair.
Na przykład Hiszpania jest dla wielu najpopularniejszym krajem docelowym, a brakujące miejsca docelowe w Hiszpanii i na jej wyspach obejmują niektóre z najważniejszych turystycznych portów lotniczych.
2) Informacja o miejscach docelowych regularnych lotów Transavii do krajów śródziemnomorskich
a) Informacja podana w zgłoszeniu
(12) Nigdzie w zgłoszeniu KLM nie stwierdził, że Transavia prowadzi znaczne regularne loty do śródziemnomorskich wakacyjnych miejsc docelowych i że sprzedaje miejsca na te loty organizatorom wakacji zorganizowanych.
(13) Sekcja 6 zgłoszenia jest zatytułowana "Definicje rynku".
Pod tytułem "I. Dotknięte rynki" pytanie 6.1 z formularza CO jest powtórzone.
Następnie KLM stwierdza pod tytułem "A. Europejski (globalny) rynek czarterowy" [10], że nie ma rynków dotkniętych z powodu niskiego udziału ([…%] [11] stron w rynku [12].
Mimo że KLM konsekwentnie twierdzi, że rynek lotów czarterowych nie jest dotkniętym rynkiem, to niemniej jednak stwierdza, że opisuje rynek, jak gdyby był dotknięty: "Jednakże, aby dostarczyć Komisji istotnych informacji, opisują oni ten rynek, jak gdyby był dotknięty [13]".
Następnie na stronach od 26 do 41 zgłoszenia podany jest opis bez żadnych dalszych tytułów.
(14) Rynek produktu jest zdefiniowany w następujący sposób:
"KLM (głównie poprzez Transavię) [14] i Martinair są obydwoje aktywni na rynku produktu, który może być zdefiniowany jako transport samolotem na prośbę organizatorów wycieczek, w celu włączenia do pakietu zorganizowanych wakacji zagranicznych z miejscem zakwaterowania w krajach wokół Morza Śródziemnego." [15].
(15) Zgłoszenie odnosi się do tego rynku jako do "rynku czarterowego", który można odróżnić od rynków dotyczących regularnego transportu lotniczego.
Różnice pomiędzy lotami czarterowymi a regularnymi są sformułowane następująco:
"Taki rynek czarterowy jest rynkiem, który można odróżnić od rynków dotyczących regularnego transportu lotniczego do tych miejsc docelowych.
Przede wszystkim klienci linii lotniczych na rynku czarterowym nie są pasażerami takimi jak w lotach regularnych.
Na tym rynku klientami linii lotniczych są organizatorzy wycieczek.
Organizatorzy wycieczek proszą linie lotnicze o loty do pewnych wakacyjnych miejsc docelowych z pewną częstotliwością i ładownością.
Kupują oni (minimalną) liczbę miejsc w samolotach czarterowych, co nazywa się przydziałem.
Te miejsca są sprzedawane jako część zorganizowanych wycieczek pasażerom przez organizatorów wycieczek i ich agentów na ich własny rachunek.
Czyni to ową usługę zasadniczo różną od lotów regularnych" [16].
(16) W rozdziale nie ma stwierdzenia, że Transavia obsługuje regularne loty do śródziemnomorskich miejsc docelowych i sprzedaje miejsca na te loty organizatorom wycieczek, które są zagwarantowane przez organizatora wycieczek i włączone do oferty wczasów zorganizowanych.
Ani mapa miejsc docelowych Transavii, ani rozkład lotów, o którym mowa w ust. 10, nie były zawarte w dokumentach zgłoszeniowych.
(17) Jedyne stwierdzenie tej treści, że Transavia w ogóle obsługuje regularne loty, jest umieszczone w następnym rozdziale przy opisie rynku lotów do Ameryki Północnej: "B. Rynki Europa Zachodnia (via Amsterdam) – Stany Zjednoczone/Kanada".
W przypisie dotyczącym stwierdzenia, że Martinair nie uczestniczy w planie częstych lotów KLM, stwierdza się: "Pasażerowie Transavii uczestniczą w programie częstych lotów KLM, podróżując jedynie lotami regularnymi Transavii i kiedy samo KLM nie obsługuje takich miejsc docelowych" [17].
Ta informacja nie była załączona jako informacja o regularnych lotach, lecz jako informacja o uczestnictwie w planie częstych lotów KLM [18].
(18) W rozdziale "II.
Rynki powiązane z rynkami dotkniętymi w znaczeniu sekcji III" wydrukowany jest tekst pytania 6.2 z formularza CO: Opisz merytoryczny produkt i geograficzne rynki, których dotyczy zgłoszenie, które są blisko związane z dotkniętym rynkiem (rynkami) (poprzednie, następne i horyzontalne ogniwo łańcucha rynków sąsiadujących), gdzie działają strony koncentracji, i które same nie są rynkami dotkniętymi w znaczeniu sekcji III.
(19) W odpowiedzi KLM krótko wyjaśnia, że zarówno KLM, jak i Martinair mają niekontrolny udział u organizatora wycieczek i że KLM ma udział w komputerowym systemie rezerwacji.
Dalszy ciąg zgłoszenia:
"Ponadto Martinair prowadzi loty czarterowe do innych miejsc docelowych (np. Karaiby).
KLM jest aktywny tylko na europejskim rynku czarterowym poprzez swoją firmę zależną Transavia.
KLM i Martinair prowadzą regularne loty do wielu innych miejsc docelowych." [19].
(20) W tym rozdziale nie ma stwierdzenia, że Transavia obsługuje regularne loty do śródziemnomorskich miejsc docelowych.
Jedynym stwierdzeniem dotyczącym Transavii w tym rozdziale jest: "KLM jest aktywny na europejskim rynku czarterowym tylko poprzez swoją firmę zależną Transavia." [20].
b) Wprowadzający w błąd i nieścisły charakter dostarczonych informacji o regularnych usługach Transavii
(21) W dalszym toku dochodzenia stało się jasne, że Transavia prowadziła regularne operacje do śródziemnomorskich miejsc docelowych i sprzedawała miejsca na te loty organizatorom wycieczek, które włączały te miejsca do wycieczek zorganizowanych.
(22) W odpowiedzi na prośbę o informacje [21], KLM oświadczył w liście z dnia 9 września 1998 r., że Transavia prowadziła regularne loty do Malagi, Alicante, Barcelony, Kasablanki, Dżerby, Faro, Funchal, Heraklionu, Lizbony, Las Palmas, Malty, Nicei, Palma de Mallorca, Teneryfy (razem […]* pasażerów w 1997 r.).
Ta sytuacja nie zmieniła się znacząco od tego czasu; Transavia kontynuowała znaczące regularne loty do śródziemnomorskich miejsc docelowych.
Większość z tych miejsc docelowych jest również obsługiwana przez loty czarterowe Transavii.
W liście KLM nie ma stwierdzenia, że miejsca na regularne loty są sprzedawane organizatorom wycieczek.
(23) Dopiero w dokumentach przedłożonych w grudniu 1998 [22] r. KLM przedstawił dalsze informacje o swojej sprzedaży miejsc na regularne loty organizatorom wycieczek, oświadczając: "Rzeczywiście, zagwarantowane miejsca są sprzedawane organizatorom wycieczek" [23] i "Opłaty dla organizatorów wycieczek na loty regularne za gwarantowane miejsca są równe opłatom za zagwarantowane miejsca na loty nieregularne" [24].
To ostatnie stwierdzenie zostało potwierdzone w liście od KLM z dnia 4 marca 1999 r., gdzie wykazano, że średnie ceny brutto za gwarantowane miejsca sprzedawane organizatorom wycieczek są prawie identyczne w przypadku lotów regularnych i nieregularnych.
W zgłoszeniu z grudnia 1998 r. KLM stwierdził: "Jednakże rzeczywistość jest rzadko czarno-biała, granica pomiędzy regularnymi i czarterowymi lotami leży w szarej strefie.
Zagwarantowane miejsca sprzedawane na loty regularne organizatorom wycieczek na trasy do popularnych wczasowych miejsc docelowych w krajach śródziemnomorskich są zbliżone do podobnych usług w lotach czarterowych" [25].
Z przedłożonych informacji można obliczyć, że z […]* [26] pasażerów przewiezionych przez Transavię [27] w regularnych lotach do śródziemnomorskich miejsc docelowych [28] w sezonie letnim 1997 i zimowym 1997/1998 łącznie […]* [29] miejsc zostało sprzedanych organizatorom wycieczek na zasadzie zagwarantowania i […]* miejsc zostało sprzedanych organizatorom wycieczek bez zasady zagwarantowania [30].
W przypadku pewnych miejsc docelowych większość miejsc dla przewożonych pasażerów [31] jest sprzedawana organizatorom wycieczek.
IV.
ODPOWIEDŹ NA OŚWIADCZENIE I JEGO OCENA PRZEZ KOMISJĘ
1) Informacja o miejscach docelowych czarteru Transavii
(24) W odpowiedzi na pisemne zarzuty Komisji, KLM opisuje pominięcie miejsc docelowych, o których mowa w ust. 10, jako "błąd administracyjny".
KLM wyjaśnia, że dostarczając tych informacji, opierał się na biuletynie pokładowym publikowanym przez Transavię.
Biuletyn pokładowy zawiera mapę z miejscami docelowymi Transavii.
Regularne miejsca docelowe są zaznaczone żółtą kropką, a czarterowe miejsca docelowe są zaznaczone czerwoną kropką.
Jednakże miejsca docelowe, do których dolatują zarówno loty czarterowe, jak i regularne, są również oznaczone żółtą kropką.
Są to Alicante, Las Palmas, Teneryfa, Malaga, Palma de Mallorca, Faro, Funchal, Rodos, Heraklion i Dżerba.
KLM stwierdza, że niewłaściwe oznaczenie tych miejsc docelowych w biuletynie pokładowym jest powodem, dla którego nie zostały one wspomniane jako czarterowe miejsca docelowe.
(25) KLM odwołuje się również do badań SH&E załączonych do zgłoszenia, które, jak twierdzi, jasno pokazuje, że Transavia obsługuje dalsze czarterowe miejsca docelowe.
KLM stwierdza, że powinno być oczywiste dla każdego, kto bada zgłoszenie i załączniki, że różnica pomiędzy tabelą w zgłoszeniu i tabelami w załącznikach za poprzedni rok była wynikiem pomyłki i że bliższe zapoznanie się ze zgłoszeniem słusznie spowodowało pytania ze strony Komisji.
(26) Zgłoszenie zawiera w załączniku X listę miejsc docelowych KLM i Martinair, lecz nie zawiera listy miejsc docelowych Transavii.
Mapa miejsc docelowych Transavii i rozkład lotów, o którym mowa w ust. 10, nie były zawarte w dokumentach zgłoszeniowych.
Załącznik VIII zgłoszenia zawiera badania SH&E z czerwca 1998 r.: "Europejski rynek czarterowy – analiza w związku z nabyciem przez KLM 50 % udziałów Nedlloyda w Martinair".
Analiza zawiera 60 stron tekstu.
Dodatek 2 do analizy ("Nieregularni pasażerowie z Belgii, Niemiec, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa a śródziemnomorskie miejsca docelowe i przewoźnik") przedstawia tabele za lata 1993, 1995 i 1997, która wymienia wszystkie śródziemnomorskie miejsca docelowe obsługiwane przez nieregularne loty z Schiphol i podaje przy każdym miejscu docelowym całkowitą liczbę pasażerów, liczbę pasażerów przewiezionych przez konkurencję i liczbę pasażerów przewiezionych przez KLM, Martinair i Transavię.
Z tabeli można wywnioskować, że Transavia obsługiwała w okresie 1993–1997 porty lotnicze inne niż porty lotnicze wspomniane za rok 1998 w tabeli na str. 40 formularza CO zgłoszenia, włączając 10 miejsc docelowych, o których mowa w ust. 10.
(27) Wstęp do formularza CO zawiera część zatytułowaną "Potrzeba ścisłej i pełnej informacji", która stwierdza:
"Wszystkie informacje w niniejszym formularzu muszą być ścisłe i pełne.
Wymagane informacje muszą być dostarczone w odpowiedniej części formularza.
Załączniki do niniejszego formularza będą używane jedynie w celu uzupełnienia informacji dostarczonych w samym formularzu.".
(28) Informacja o czarterowych miejscach docelowych w tabeli na str. 40 formularza CO jest jasna i nie zawiera żadnych dwuznaczności.
Nie ma oczywistej pomyłki, która mogłaby zostać łatwo wykryta.
Tabela nie zawiera odniesienia do analizy przytaczanej przez strony lub innych źródeł informacji.
Jedyny przypadek odniesienia w tym rozdziale do analizy znajduje się na str. 34 w kontekście definicji geograficznego zasięgu rynku właściwego i w celu poparcia argumentu, że geograficzny rynek obejmuje całą Europę [32].
W tym kontekście KLM stwierdza: "KLM i Martinair przyjmuje wniosek SH&E jako swój własny do celów niniejszego zgłoszenia" [33].
(29) Analiza SH&E odnosi się do lat 1993–1997 i nie zawiera żadnej informacji o sezonie letnim 1998.
Ponadto statystyczne informacje w dodatku do analizy nie są przedstawione w taki sposób, aby można łatwo przeprowadzić porównanie z tabelą w zgłoszeniu.
W każdym razie linie lotnicze od czasu do czasu zmieniają miejsca docelowe, które obsługują.
W rezultacie nie można jasno wywnioskować na podstawie obecności 10 miejsc docelowych, o których mowa w ust. 10 w analizie SH&E za lata do 1997 r., że ich brak w informacji dostarczonej odnośnie 1998 r. był wynikiem pomyłki KLM, a nie zmiany obsługiwanych miejsc docelowych.
A zatem informacja dostarczona w dodatku do analizy SH&E nie może służyć do skorygowania nieścisłej informacji podanej w odpowiedniej części formularza CO zgłoszenia.
2) Informacja o regularnych lotach Transavii
(30) KLM argumentuje, że sprzedaż miejsc przez Transavię na regularne loty nie jest częścią rynku właściwego produktu i dlatego nie musi być przytaczana.
W odpowiedzi na ustne zapytanie, czy regularne loty Transavii są zawarte w danych o udziale w rynku dostarczonych w zgłoszeniu, KLM przedstawił następującą pisemną odpowiedź:
"Takie udziały w rynku nie są zawarte w analizie SH&E i, w rezultacie, w zgłoszeniu KLM.
Martinair działa jedynie jako nieregularny przewoźnik do śródziemnomorskich miejsc docelowych, w rezultacie czego nie zachodzi zachodzenie na siebie działań Martinair i Transavii w ramach nieregularnego śródziemnomorskiego rynku.
Europejski nieregularny śródziemnomorski rynek jest zasadniczo różny od rynku regularnego z powodów opisanych poniżej:
nieregularny (czarterowy) ruch jest faktycznie sprzedawany tylko na jednym końcu trasy; pasażerowie nieregularnych (czarterowych) lotów kupują miejsca głównie od organizatora wycieczek, podczas gdy pasażerowie regularnych lotów kupują głównie w biurach podróży lub bezpośrednio w danych liniach lotniczych; miejsca na nieregularne (czarterowe) loty są sprzedawane organizatorom wycieczek, w przeciwieństwie do miejsc na loty regularne, które są jedynie sprzedawane organizatorom wycieczek w małych przydziałach; nieregularne (czarterowe) loty są prowadzone na własne ryzyko handlowe jednego lub więcej organizatorów wycieczek, ryzyko handlowe regularnych lotów ponosi przewoźnik; kary za odwołanie regularnych lotów nie istniej lub są przynajmniej znacznie bardziej liberalne; na rynku nieregularnych (czarterowych) lotów jest więcej różnych graczy.
Informacje dostarczone w odpowiedzi na prośbę Komisji o informacje nie mogą być dodane do udziału rynkowego grupy KLM podanego na str. 62 zgłoszenia.
Włączenie regularnych lotów Transavii do rynku podstawowego prowadziłoby koniecznie do znacznego wzrostu całkowitego rynku podstawowego, jako że w tym momencie należałoby również włączyć regularne loty innych przewoźników…" [34].
(31) Informacje wymagane przez formularz OC w odniesieniu do definicji rynku są opisane w części 6.
W części 6.I używa się następującej definicji właściwego rynku asortymentowego: "Właściwy rynek asortymentowy obejmuje te wszystkie produkty i/lub usługi, które są uważane przez konsumenta za zamienne lub wymienne z powodu cech produktu, ich cen i zamierzonego wykorzystania.
Właściwy rynek asortymentowy może w niektórych przypadkach składać się z pewnej liczby indywidualnych produktów i/lub usług, które w dużym stopniu prezentują identyczne fizyczne i techniczne cechy i są zamienne.".
(32) W świetle faktu, że pewne miejsca w regularnych lotach Transavii są sprzedawane organizatorom wycieczek zorganizowanych w tej samej cenie i pod takim samym ekonomicznym warunkiem (zagwarantowane), jak miejsca na loty czarterowe, Komisja uważa, że ich sprzedaż stanowi część tego samego rynku produktów.
Fakt, że taka definicja rynku oznaczałaby, że miejsca sprzedawane na loty regularne wykonywane przez inne linie lotnicze musiałyby zostać włączone we właściwy rynek asortymentowy, nie może służyć jako przyzwolenie na pominięcie tej informacji przez KLM.
(33) Komisja zwraca uwagę, że KLM wierzył, że miejsca sprzedawane organizatorom wycieczek na regularne loty Transavii nie tworzyły części tego samego rynku, co miejsca sprzedawane na loty czarterowe.
Jednakże, nawet przy tym założeniu, działania te powinny były zostać wspomniane w odpowiedzi na pytanie 6.2 formularza CO jako działania na "rynku blisko związanym z rynkiem dotkniętym" (tzw. rynki sąsiadujące).
Celem pytania o rynki sąsiadujące jest dokładne otrzymanie koniecznych informacji w przypadkach, w których strony używają definicji rynku, która może być węższa od tej, którą przyjmuje Komisja.
(34) KLM złożył dokładne wyjaśnienie, dlaczego w jego opinii regularne loty nie stanowią części właściwego rynku asortymentowego, i dlatego był świadomy, że jest to rynek, który jest blisko powiązany.
W swojej odpowiedzi na pytanie 6.2 o rynki sąsiadujące KLM nie pozostawił odpowiedniego rozdziału niewypełnionego.
KLM odniósł się do udziału swojego i Martinair w organizacji wycieczek i do swojego udziału w komputerowym systemie rezerwacji.
Dalej stwierdził, że Martinair prowadził loty czarterowe do innych miejsc docelowych (Karaiby) i że KLM i Martinair prowadził regularne loty do różnych innych miejsc docelowych [35].
To stwierdzenie o lotach czarterowych i regularnych pokazuje, że KLM rozumiał pytanie o rynki sąsiadujące.
Jednakże KLM nie wspomniał tam o regularnych lotach Transavii.
W tym kontekście szczegółowy opis podany przez KLM innych sąsiadujących działalności wzmacnia wrażenie, że informacja jest pełna, i sprawia, że opuszczenie wprowadza w błąd.
V. OCENA PRAWNA
1) Informacja o miejscach docelowych czarteru Transavii
(35) Informacja podana w tabeli na str. 40 formularza CO o czarterowych miejscach docelowych Transavii jest nieścisła w tym, że co najmniej 10 miejsc docelowych, większość z nich bardzo ważnych, nie jest wspomnianych.
Nieścisłość informacji jest wzmocniona stwierdzeniem poprzedzającym tabelę, że "Usługi czarterowe Transavii i Martinair są w dużym stopniu komplementarne" [36].
W szczególności, pomijając ważne miejsca docelowe w Hiszpanii, Portugalii i Grecji, tabela wywołuje niewłaściwe wrażenie, że zachodzenie na siebie działań pomiędzy Transavią i Martinair jest dość ograniczone.
Odniesienie na str. 39 do usług, że są komplementarne, nie może być rozumiane jako odnoszące się jedynie do rozmiaru samolotów, zważywszy na kontekst, w którym stwierdzenie się pojawia – bezpośrednio przed tabelą.
Ponadto stwierdzenie, że Transavia obsługuje miejsca docelowe "inne" niż Martinair, wspiera fałszywe wrażenie, które czytelnik odbiera z tabeli.
(36) Dostarczenie takich nieścisłych informacji było poważnym zaniedbaniem.
Nawet jeżeli wyjaśnienia stron dotyczące wykorzystania biuletynu pokładowego Transavii zostaną przyjęte, to i tak ma miejsce wysoki stopień zaniedbania.
Biuletyn pokładowy jest marketingową lub promocyjną broszurą, gdzie dokładność nie jest koniecznie zagwarantowana.
Strony powinny korzystać z bardziej wiarygodnego źródła informacji, takiego jak wewnętrzne statystyki Transavii lub rozkład lotów Transavii, który został później przysłany do Komisji.
Jako że Transavia jest w pełni kontrolowaną firmą zależną, taka informacja była łatwo dostępna dla KLM.
(37) Konsekwentnie, zaniedbanie przez KLM dostarczenia ścisłej informacji w tym punkcie stanowi naruszenie, za które może zostać nałożona grzywna na mocy art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń.
2) Informacja o regularnych lotach Transavii
(38) Pominięcie informacji wskazujących, że Transavia prowadzi regularne loty do śródziemnomorskich miejsc docelowych i że Transavia sprzedaje miejsca na te loty organizatorom wycieczek, sprawia, że informacja dostarczona na temat Transavii jest wprowadzająca w błąd i nieścisła w znaczeniu art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń.
(39) Brak odniesienia do regularnych lotów śródziemnomorskich Transavii nie jest, w kontekście pozostałych informacji dostarczonych w formularzu CO, kwestią prostego pominięcia ale, jak to wyjaśniono powyżej (część III i IV), poważnie wprowadza czytelnika w błąd, jako że daje wypaczony obraz prawdziwych faktów.
Tak więc informacja jest jednocześnie nieścisła i wprowadzająca w błąd w znaczeniu art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń.
(40) Komisja nie może wykluczyć możliwości, że KLM umyślnie zataił informacje o regularnych lotach Transavii.
W najlepszym razie można mówić o wysokim stopniu zaniedbania, jako że informacje, ich waga i wymóg ich dostarczenia w formularzu OC są lub powinny być znane KLM.
(41) Konsekwentnie, zaniedbanie przez KLM dostarczenia tych informacji jest również naruszeniem, w odniesieniu do którego może zostać nałożona grzywna.
VI.
NAŁOŻENIE GRZYWIEN
(42) Na mocy art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń Komisja może nałożyć na przedsiębiorstwa grzywnę od 1000 EUR do 50000 EUR, kiedy, umyślnie lub przez zaniedbanie, dostarczają one nieścisłych lub wprowadzających w błąd informacji w zgłoszeniu, zgodnie z art. 4 rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń. Na mocy art. 14 ust. 3 przy ustalaniu wysokości grzywny Komisja ma wziąć pod uwagę naturę i wagę naruszenia. Komisja w ten sposób bierze pod uwagę okoliczności obciążające i łagodzące.
1) Natura naruszenia
(43) Naruszenie popełnione przez KLM przyjęło formę dostarczenia nieścisłych i wprowadzających w błąd informacji w znaczeniu art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń.
Dostarczenie nieścisłych lub wprowadzających w błąd informacji było co najmniej poważnym zaniedbaniem.
2) Waga naruszenia
(44) Naruszenie rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń przez KLM powinno być traktowane jako poważne naruszenie z powodów przedstawionych poniżej.
a) Znaczenie nieścisłych lub wprowadzających w błąd informacji
(45) Informacje dotyczące zachodzenia na siebie poszczególnych miejsc docelowych pomiędzy stronami jest ewidentnie ważne do oceny konkurencyjności operacji.
Nie zależy to od pytania, czy rynek właściwy składa się z indywidualnych tras lub wszystkich, lub pewnych śródziemnomorskich miejsc docelowych.
Miejsca docelowe Transavii, które nie zostały wspomniane, to ważne miejsca docelowe w Hiszpanii, Portugalii i Grecji, które przyciągają dużą liczbę pasażerów.
Informacja, że Transavia obsługuje wszystkie istotne miejsca docelowe Martinair, jest również istotna do oceny poziomu rzeczywistej konkurencji pomiędzy Martinair i Transavią, zwłaszcza widzianej w kontekście powtarzających się stwierdzeń stron, że działania Martinair i Transavii są komplementarne [37].
(46) Informacja, że Transavia prowadzi równolegle regularne i czarterowe usługi do wielu głównych wakacyjnych miejsc docelowych, jest również ewidentnie ważna w celu ocenienia pozycji rynkowej Transavii.
Niezależnie od tego, czy miejsca sprzedawane na regularne loty tworzą część właściwego rynku asortymentowego, informacja, że Transavia prowadzi istotne regularne działania do swoich czarterowych miejsc docelowych, jest ważna przy ocenie siły rynkowej Transavii na tych trasach.
b) Okoliczności łagodzące przywołane przez KLM
(47) KLM podkreśla, że miał kilka spotkań z Komisją w celu przygotowania zgłoszenia, że na tych spotkaniach omawiał kilka projektów zgłoszenia i że dostosował się w dobrej wierze do sugestii i uwag poczynionych przez Komisję.
Wskazuje również, że zgłoszenie w tej sprawie było bardzo złożone z powodu braku łatwo dostępnych danych.
KLM dalej twierdzi, że nie dowiedziono, że dostarczył "nieścisłych lub wprowadzających w błąd" informacji lub że, w każdym razie, w świetle konkretnych okoliczności tej sprawy, żadne takie postanowienie nie może stanowić podstawy do nałożenia grzywny.
Komisja nie może podzielić tego poglądu z powodów przedstawionych poniżej.
i) Miejsca docelowe czarteru Transavii
(48) W swoich uwagach odnośnie do pisemnych zarzutów KLM wyjaśnia pominięcie czarterowych miejsc docelowych Transavii jako administracyjny błąd [38].
KLM dalej argumentuje, że pomyłka powinna była być oczywista dla każdego czytającego zgłoszenie.
(49) KLM argumentuje, że tabela będąca przedmiotem dyskusji została dołączona do formularza CO dopiero na prośbę Komisji i że dla bieżącego sezonu letniego 1998 szczegółowe dane na temat udziału w rynku nie były jeszcze dostępne.
Jednakże tabela na str. 40 zgłoszenia nie jest przedstawiona jako dodatek do lub aktualizacja informacji zawartych w analizie SH&E, o której mowa w ust. 26 niniejszej decyzji.
Jest to ilustracja idąca w ślad za stwierdzeniem KLM, że działania Transavii i Martinair są "w dużym stopniu komplementarne".
Roszczenie KLM, że ta tabela mogła być czytana jedynie w połączeniu z analizą, jest nieuzasadnione, jako że nie ma nawet odniesienia do analizy.
(50) Roszczenie KLM, że nieścisłość tabeli była oczywista, jest również nieuzasadnione.
Jeżeli pominięcie czarterowych miejsc docelowych będących przedmiotem dyskusji nie zostało wykryte przez KLM, który ma znacznie lepszą wiedzę o swoich działaniach niż ktokolwiek inny, to na pewno nie była to oczywista pomyłka, która mogła być wykryta przez jakiegokolwiek uważnego czytelnika.
(51) KLM podkreśla, że nie było jego intencją nieujawnianie tej informacji przed Komisją i że powaga administracyjnego błędu jest wyolbrzymiana przez Komisję.
Jednakże wyjaśnienie, jak KLM zebrał informacje o czarterowych miejscach docelowych Transavii, pokazuje duży stopień niedbalstwa.
Bazowanie informacji na podstawie biuletynu pokładowego, a nie na bardziej wiarygodnym źródle pokazuje poważne zaniedbanie obowiązku starannego wyboru koniecznych informacji, zwłaszcza w świetle faktu, że Transavia jest w pełni kontrolowaną firmą zależną.
ii) Regularne działania Transavii
(52) KLM argumentuje, że nigdy nie czynił sekretu w swoich kontaktach z Komisją z faktu, że Grupa KLM, włączając firmę zależną Transavia, obsługuje zwykle regularne połączenia w Europie, a śródziemnomorskie w szczególności.
Stwierdza również, że dostarczyłby więcej informacji o regularnych lotach Transavii, gdyby Komisja tego zażądała podczas rozmów przed zgłoszeniem.
KLM odnosi się do analizy SH&E, które, jak twierdzi, jasno wykazuje, że 47 % wszystkich niderlandzkich wczasowiczów jeździ na wakacje lotami regularnymi.
KLM stwierdza, że byłoby niemożliwe do pomyślenia, że duży odsetek tych pasażerów nie był przypisany do grupy KLM.
(53) Dyskusje podczas spotkań przed dokonaniem zgłoszenia dotyczyły głównie wyjaśnienia definicji rynku.
Komisja przyznaje, że skoro KLM nie wyjaśnił, że Transavia posiada znaczącą sprzedaż miejsc w lotach regularnych organizatorom zorganizowanych wycieczek, Komisja nie rozważała początkowo wzięcia tych działań pod uwagę w celu zdefiniowania rynku.
To jednak nie zwalnia KLM z obowiązku zawarcia pełnej informacji o tych działaniach, przynajmniej w odpowiedzi na pytanie 6.2 formularza CO [39].
Ponadto informacje podane w analizie SH&E odnoszą się do wszystkich niderlandzkich wczasowiczów, a nie tylko do klientów, którzy wykupują wczasy zorganizowane od organizatora wycieczek.
Dlatego też niemożliwe było wywnioskowanie z tej informacji, że Transavia sprzedawała miejsca w swoich regularnych lotach organizatorom wycieczek.
Nie było prawdopodobne, że sposób, w jaki informacja o Transavii została przedstawiona we wszystkich przedłożonych projektach, skłoni Komisję do zadania takich pytań.
Transavia była zawsze przedstawiana jako "operator czarterowy".
Informacja, że Transavia prowadzi również regularne loty, została dopiero podana w ostatecznej wersji zgłoszenia w przypisie 11 na str. 45 dotyczącym uczestnictwa Transavii w planie częstych lotów KLM.
Informacja ta nie była zawarta we wcześniejszych projektach.
Argument, że Komisja mogła lub powinna była poprosić o tą informację, jest zatem nieuzasadniony.
(54) KLM dalej twierdzi, że informacja o regularnych lotach nie zmieniła udziału rynkowego KLM i że dlatego pominięcie tej informacji było nieistotne.
Jednakże faktyczny udział rynkowy firmy jest tylko jednym elementem do zmierzenia jej siły rynkowej.
Obsługa przez Transavię regularnych usług do miejsc docelowych, które również obsługuje na zasadzie czarteru, jest ewidentnie czynnikiem, który może przyczynić się do jej siły na tych trasach i dlatego ma znaczenie dla oceny przez Komisję konkurencji w związku z połączeniem.
Skutkiem tego prawdopodobnie wiedza (lub jej brak) o istnieniu tych działań oraz ich naturze i zakresie może mieć wpływ na merytoryczną ocenę sprawy przez Komisję oraz naturę i zasięg środków naprawczych, które mogą być wymagane.
(55) Na przykład, gdyby rzeczywiście było prawdą, że Transavia nie ma regularnych działań do tych miejsc docelowych, można by się spierać, że stosunkowo łatwo byłoby innym liniom lotniczym rozpocząć takie działania, sprzedając miejsca osobom indywidualnym i organizatorom wycieczek i że w konsekwencji połączenie powinno być dozwolone.
Podobnie, gdyby odkryto istnienie możliwej dominującej pozycji na niektórych omawianych trasach, środek naprawczy, ograniczający się wyłącznie do działań Martinair lub działań czarterowych Transavii, mógłby być niewystarczający, gdyż nie dotyczyłby lub nie brałby pod uwagę znaczącej sprzedaży organizatorom wycieczek, którą prowadzi Transavia na swoich regularnych lotach na tych trasach.
3) Wysokość grzywny
(56) W postępowaniu zainicjowanym na mocy rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń bardzo ważne jest, aby strony połączenia dostarczyły pełnej informacji, przedkładając zgłoszenie.
Te ograniczenia oznaczają, że firmy muszą zachować szczególna uwagę przy składaniu szczegółów dotyczących swojego połączenia.
(57) W tym przypadku KLM dostarczył informacji, które były nieścisłe i wprowadzające w błąd, i KLM dopuścił się co najmniej poważnego zaniedbania.
Ponadto informacje były ewidentnie istotne do oceny konkurencyjności operacji.
(58) KLM dostarczył ścisłych informacji nie z własnej inicjatywy, lecz dopiero w rezultacie dochodzenia Komisji.
Pełna informacja o dodatkowych czarterowych miejscach docelowych Transavii mogła być jedynie zaczerpnięta z informacji dostarczonej w odpowiedzi na żądanie informacji i została na koniec potwierdzona ustnie.
Informacja, że Transavia prowadzi regularne loty do śródziemnomorskich miejsc docelowych, została podana jako rezultat żądania informacji.
Fakt, że KLM sprzedaje miejsca w swoich regularnych lotach organizatorom wycieczek na tych samych warunkach ekonomicznych, co dla swoich lotów czarterowych, oraz istotność tej działalności zostały dopiero w pełni potwierdzone w zgłoszeniu z dnia 21 grudnia 1998 r. i w dalszym dochodzeniu Komisji w sprawie informacji zawartych w tym zgłoszeniu.
(59) Oceniając postępowanie KLM, trzeba pamiętać, że KLM jest dużą europejską firmą prowadząca w Europie znaczną działalność gospodarczą.
KLM miał również wcześniejsze doświadczenie zgłaszania w ramach rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń.
(60) Jako usprawiedliwienie, KLM podaje, w skrócie i w pełniejszym opisie w ust. 47–55, że rzekome naruszenia nie były celowe, że Komisja powinna była być w stanie zidentyfikować brakujące informacje i zażądać ich w okresie poprzedzającym zgłoszenie (który w tym przypadku był dość długi) i że brakujące informacje nie były decydujące dla wyniku sprawy.
(61) W opinii Komisji do tych roszczeń można przywiązywać tylko ograniczoną wagę co do ich wpływu na powagę naruszenia i stąd na wysokość grzywny, która powinna być nałożona.
Nie ma dowodu, że naruszenia były umyślne, a udział KLM w kontaktach z Komisją przed dokonaniem zgłoszenia wskazuje przynajmniej na pragnienie zapewnienia, że jego zgłoszenie jest możliwe do przyjęcia.
Niemniej jednak odpowiedzialność za zapewnienie, że wszystkie istotne informacje zostały podane, spadała na KLM, a on nie wykazał należytej troski przy wykonywaniu tego zadania.
Stopień zaniedbania związany z naruszeniami jest w obu przypadkach bardzo znaczny.
KLM nie powinno było polegać na biuletynie pokładowym w przypadku tak ważkich informacji, jak te dotyczące czarterowych miejsc docelowych Transavii.
Mógł dostarczyć informacji o regularnych lotach Transavii i powinien był docenić wagę takiego postępowania, nawet przy braku specjalnego żądania lub przypomnienia ze strony Komisji.
Ponadto na pewno jest możliwe, że gdyby Komisji nie udało się zidentyfikować jakiegoś elementu brakującej informacji, jej trwały brak miałby wpływ na merytoryczną decyzję o połączeniu, i to w sposób, który mógłby być korzystny dla KLM.
(62) Na podstawie tego co powiedziano wyżej i biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, Komisja uważa za stosowne nałożyć na KLM grzywnę w wysokości 40000 EUR, zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli połączeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grzywna w wysokości 40000 EUR zostaje niniejszym nałożona na Koninklijke Luchtvaart Maatschappij N.V. (KLM) na mocy art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 za dostarczenie nieścisłych i wprowadzających w błąd informacji w zgłoszeniu przedłożonym Komisji na mocy owego rozporządzenia w dniu 1 września 1998 r.
Artykuł 2
Grzywna, o której mowa w art. 1, zostanie zapłacona w ciągu trzech miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji na rachunek bankowy Komisji Europejskiej nr 310-0933000-43, Banque Bruxelles Lambert, Agence Européenne, Rond Point Schuman 5, B-1040 Bruksela.
Po upłynięciu tego okresu przypadają automatycznie do zapłaty odsetki o stopie procentowej stosowanej w Europejskim Banku Centralnym w swoich operacjach typu repo w pierwszym roboczym dniu miesiąca, w którym niniejsza decyzja zostaje przyjęta, czyli 3 % plus 3,5 % punktów procentowych, co czyni razem 6,5 %.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do:
Koninklijke Luchtvaart Maatschappij N.V.
Amsterdamseweg 55
NL-1182 GP Amstelveen .
Decyzja Rady
z dnia 17 lutego 2005 r.
upoważniająca Zjednoczone Królestwo do zwolnienia z podatku niskowartościowych paliw stałych z tytułu zmian klimatycznych, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
(2005/153/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W piśmie z dnia 18 czerwca 2004 r. władze Zjednoczonego Królestwa złożyły Komisji wniosek o odstępstwo zezwalające Zjednoczonemu Królestwu na stosowanie w dalszym ciągu zwolnienia niskowartościowych paliw stałych z podatku z tytułu zmian klimatycznych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE.
(2) Celem tego podatku, według władz Zjednoczonego Królestwa, jest wspieranie wydajności energetycznej oraz technologii o niskiej zawartości węgla w sektorze przemysłowym.
Podatek odnosi się do gazu, węgla, energii elektrycznej oraz płynnego gazu ziemnego (do celów grzewczych) wykorzystywanych przez przedsiębiorstwa oraz w sektorze publicznym.
(3) Zwolnienia z podatku z tytułu zmian klimatycznych zostały wprowadzone w roku 2001 w celu wspieraniu działań przyjaznych dla środowiska.
Zwolnione z podatku zostały paliwa stałe o wartości niższej niż 15 funtów brytyjskich (GBP) za tonę, takie jak mieszane odpady i gruz pochodzące z górnictwa węgla kamiennego oraz koksowego.
(4) Z chwilą wejścia w życie dyrektywy 2003/96/WE Państwa Członkowskie, które nie opodatkowały powyższych paliw, mają obowiązek wprowadzić takie podatki.
(5) Zwolnienie podatkowe wspiera wykorzystywanie niskowartościowych paliw stałych do produkcji energii, co pozwala uniknąć składowania odpadów.
Mimo że z punktu widzenia polityki ochrony środowiska wykorzystanie w celu uzyskania energii jest korzystniejsze od składowania odpadów, prawidłowe podejście, zgodne z zasadą zanieczyszczający płaci, polegałoby na stosowaniu niższych stawek podatku wobec niskowartościowych paliw stałych proporcjonalnie do wartości energetycznej.
Jednak, biorąc pod uwagę zarówno zmienną jakość surowca, jak i zmienną wartość energetyczną surowca oraz wynikające z tego problemy w ustaleniu dokładnych stawek podatkowych oraz biorąc pod uwagę fakt, iż zwolnienie dotyczy niewielkich kwot, całkowite zwolnienie z podatku jest możliwe do przyjęcia jako środek tymczasowy.
Czas trwania zwolnienia musi zatem być ograniczony.
(6) Roczny koszt aktualnych zwolnień podatkowych dla skarbu państwa Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do całego sektora wynosi około 100000 GBP.
W zakresie, w jakim zwolnienie podatkowe stanowi pomoc państwa, zastosowanie mają normalne zasady.
Z powyższego wynika zatem, że zwolnienie podlega rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [2].
Niemniej jednak, jeśli korzyść uzyskana przez pojedyncze przedsiębiorstwo przekroczyłaby limity określone w powyższym rozporządzeniu, należy o tym poinformować Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [3].
(7) Komisja regularnie bada obniżki i zwolnienia, aby sprawdzić, czy nie zakłócają one konkurencji lub czy nie utrudniają funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz czy nie są one niezgodne z polityką Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego, energii i transportu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Zjednoczone Królestwo do stosowania zwolnienia z podatku akcyzowego niskowartościowych paliw stałych, o wartości niższej niż 15 GBP za tonę.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja traci moc dnia 31 grudnia 2009 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lutego 2005 r.
zmieniająca decyzję 97/102/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Rosji w odniesieniu do wyznaczania właściwego organu oraz wzoru świadectwa zdrowia
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 357)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/155/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/102/WE [2] wyznacza "Państwowy Komitet Federacji Rosyjskiej ds. Rybołówstwa" jako właściwy organ w Rosji w celu sprawdzania i zaświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji władz administracyjnych Rosji właściwy organ został zmieniony na "Ministerstwo Rolnictwa Federacji Rosyjskiej".
Ten nowy organ jest w stanie skutecznie sprawdzać przestrzeganie obowiązującego ustawodawstwa.
(3) Ministerstwo Rolnictwa udzieliło oficjalnego zapewnienia w kwestii zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa i akwakultury określonymi w dyrektywie 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez omawianą dyrektywę.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/102/WE.
(5) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/102/WE wprowadzone zostają następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Ministerstwo Rolnictwa Federacji Rosyjskiej" wspierane przez "Narodowe Centrum ds. Jakości i Bezpieczeństwa Produktów Rybołówstwa (Narodowe Centrum ds. Jakości Ryb)" jest właściwym organem w Rosji do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG."; 2) załącznik A zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 24 czerwca 2005 r. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lutego 2005 r.
zmieniająca decyzję 1999/720/WE w odniesieniu do włączenia zakładów w Bułgarii do tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa mielonego i wyrobów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 364)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/156/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa mielonego i wyrobów mięsnych, zostały sporządzone w decyzji Komisji 1999/710/WE z dnia 15 października 1999 r. [2].
(2) Bułgaria przesłała wykaz zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne, w odniesieniu do których właściwy organ zaświadcza, że przestrzegają one przepisy wspólnotowe.
(3) Zakłady te powinny być włączone do wykazu sporządzonego w decyzji 1999/710/WE.
(4) Zważywszy, że nie przeprowadzono jeszcze żadnej inspekcji na miejscu, przywóz z tych zakładów nie kwalifikuje się do zmniejszenia częstotliwości kontroli fizycznych zgodnie z art. 10 dyrektywy Rady 97/78/WE [3].
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 1999/710/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 1999/710/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 marca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 lutego 2005 r.
dotycząca mianowania przedstawiciela Hiszpanii zastępcą członka Komitetu Regionów
(2005/158/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów.
(2) Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w wyniku złożenia rezygnacji przez Perego ESTEVE i ABAD, o czym Rada została powiadomiona w dniu 19 stycznia 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym Anna TERRÓN i CUSÍ, Secretaria General del Patronat Catalá Pro Europa – Delegada del Gobierno de la Generalidad de Cataluña en Bruselas, zostaje mianowana zastępcą członka Komitetu Regionów na miejsce Perego ESTEVE i ABAD na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lutego 2005 r.
dotycząca wspólnotowej pomocy finansowej na 2005 rok w odniesieniu do niektórych laboratoriów referencyjnych w dziedzinie weterynaryjnej służby zdrowia publicznego zajmującej się pozostałościami substancji
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 392)
(Jedynie teksty w językach: niemieckim, francuskim, włoskim i niderlandzkim są autentyczne)
(2005/161/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 28 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG stanowi, że Wspólnota jest zobowiązana przyczyniać się do poprawy wydajności inspekcji weterynaryjnych poprzez przyznawanie pomocy finansowej laboratoriom referencyjnym.
Każde laboratorium wyznaczone jako laboratorium referencyjne, zgodnie ze wspólnotowym prawodawstwem weterynaryjnym może otrzymywać pomoc Wspólnoty, z zastrzeżeniem pewnych warunków.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 156/2004 z dnia 29 stycznia 2004 r. w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty dla wspólnotowych laboratoriów referencyjnych zgodnie z art. 28 decyzji 90/424/EWG [2] stanowi, że należy zapewnić wkład finansowy Wspólnoty, jeżeli zatwierdzone programy pracy są skutecznie realizowane i beneficjenci dostarczają wszelkich niezbędnych informacji w określonych terminach.
(3) Komisja oceniła programy pracy i odpowiednie prognozy budżetowe przedłożone przez odnośne wspólnotowe laboratoria referencyjne na 2005 rok.
(4) W związku z tym pomoc finansowa Wspólnoty powinna być przyznawana wyznaczonym wspólnotowym laboratoriom referencyjnym na funkcje i zadania przewidziane w dyrektywie Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylającej dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [3].
(5) Dalsza pomoc powinna być również przyznawana na organizację warsztatów w dziedzinach objętych odpowiedzialnością wspólnotowych laboratoriów referencyjnych.
(6) Należyte zarządzanie finansami wymaga, aby powtarzające się trudności, które wystąpiły podczas pracy we wspólnotowym laboratorium referencyjnym w Rzymie, zostały wzięte pod uwagę przy udzielaniu mu pomocy finansowej przez Wspólnotę.
W grudniu 2004 r. laboratorium to zostało poddane kontroli w celu dalszego audytu zgodności z funkcjami, zadaniami oraz zasadami kwalifikacji ustanowionymi zgodnie z regułami wspólnotowymi.
(7) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4], środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi są finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Do celów kontroli finansowej, art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stosuje się w odniesieniu do niniejszej decyzji.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota przyznaje Niemcom pomoc finansową na funkcje i zadania przewidziane w załączniku V rozdział 2 do dyrektywy 96/23/WE, które mają być realizowane przez Bundesamt für Verbraucherschutz und Lebensmittelsicherheit (wcześniej Bundesinstitut für gesundheitlichen Verbraucherschutz und Veterinärmedizin (BGVV)), Berlin, Niemcy, w celu wykrycia pozostałości niektórych substancji.
W okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. wymieniona pomoc finansowa nie przekracza 420000 EUR.
2.
Poza maksymalną kwotą przewidzianą w ust. 1, Wspólnota przyznaje Niemcom pomoc finansową na organizację warsztatów przez laboratorium, o którym mowa w ust. 1.
Pomoc ta nie przekracza 30000 EUR.
Artykuł 2
1.
Wspólnota przyznaje Francji pomoc finansową na funkcje i zadania przewidziane w załączniku V rozdział 2 do dyrektywy 96/23/WE, które mają być realizowane przez Laboratoire d’études et de recherches sur les médicaments vétérinaires et les désinfectants de L’Agence Française de Sécurité Sanitaire des aliments (wcześniej Laboratoire des médicaments veterinaries (CNEVA-LMV)), Fougères, Francja, w celu wykrycia pozostałości niektórych substancji.
W okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. wymieniona pomoc finansowa nie przekracza 420000 EUR.
2.
Poza maksymalną kwotą przewidzianą w ust. 1, Wspólnota przyznaje Francji pomoc finansową na organizację warsztatów przez laboratorium, o którym mowa w ust. 1.
Pomoc ta nie przekracza 30000 EUR.
Artykuł 3
1.
Wspólnota przyznaje Włochom pomoc finansową na funkcje i zadania przewidziane w załączniku V rozdział 2 do dyrektywy 96/23/WE, które mają być realizowane przez Istituto Superiore di Sanità, Rzym, Włochy, w celu wykrycia pozostałości niektórych substancji.
W okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. wymieniona pomoc finansowa nie przekracza 420000 EUR.
2.
Poza maksymalną kwotą przewidzianą w ust. 1, Wspólnota przyznaje Włochom pomoc finansową na organizację warsztatów przez laboratorium, o którym mowa w ust. 1.
Pomoc ta nie przekracza 30000 EUR.
Artykuł 4
1.
Wspólnota przyznaje Niderlandom pomoc finansową na funkcje i zadania przewidziane w załączniku V rozdział 2 do dyrektywy 96/23/WE, które mają być realizowane przez Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne (RIVM), Bilthoven, Niderlandy, w celu wykrycia pozostałości niektórych substancji.
W okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. wymieniona pomoc finansowa nie przekracza 420000 EUR.
2.
Poza maksymalną kwotą przewidzianą w ust. 1, Wspólnota przyznaje Niderlandom pomoc finansową na organizację warsztatów przez laboratorium, o którym mowa w ust. 1.
Pomoc ta nie przekracza 30000 EUR.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej oraz do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 2004 r.
w sprawie pomocy państwa wypłaconej przez Włochy przedsiębiorstwom żeglugowym Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar i Toremar (Grupa Tirrenia)
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 470)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/163/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88, ust. 2, akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62, ust. 1, lit. a),
po uprzednim zwróceniu się do zainteresowanych stron o przedstawienie swych uwag zgodnie z podanymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) W związku z licznymi skargami, które wpłynęły na ręce Komisji, Komisja postanowiła o wszczęciu procedury zgodnie z art. 88, ust. 2 Traktatu w sprawie pomocy wypłaconej na rzecz sześciu przedsiębiorstw należących do Grupy Tirrenia, a dokładnie Tirrenia di Navigazione, Adriatica, Caremar, Saremar, Siremar i Toremar.
Przedmiotowa pomoc ma postać dotacji wypłacanych bezpośrednio każdemu z przedsiębiorstw należących do grupy, w celu wspierania usług transportu morskiego świadczonych przez te podmioty na mocy umów zawartych z państwem w 1991 r.
Wspomniane wyżej umowy mają zapewnić świadczenie usług transportu morskiego, obejmujących, w przeważającej mierze, połączenia między częścią kontynentalną Włoch, Sycylią, Sardynią a pozostałymi mniejszymi wyspami należącymi do Włoch.
(2) W piśmie z dnia 6 sierpnia 1999 r. Komisja powiadomiła Włochy o swojej decyzji dotyczącej wszczęcia procedury.
W piśmie z dnia 28 września 1999 r. władze włoskie przedstawiły swoje uwagi dotyczące tej decyzji.
(3) W następstwie publikacji decyzji w Dzienniku Urzędowym [2], liczne podmioty prywatne oferujące usługi transportu morskiego, konkurencyjne w stosunku do usług oferowanych przez spółki należące do Grupy Tirrenia, zgłosiły Komisji swoje uwagi.
Uwagi te zostały z kolei przekazane władzom włoskim, aby mogły się do nich ustosunkować.
(4) W dniu 18 października 1999 r., Włochy złożyły odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o unieważnienie decyzji w części dotyczącej nakazu zawieszenia wypłat pomocy [3].
Jednocześnie, przedsiębiorstwa żeglugowe Tirrenia di Navigazione, Adriatica, Caremar, Saremar, Siremar i Toremar odwołały się od decyzji do Sądu Pierwszej Instancji, zgodnie z art. 230, ust. 4 Traktatu [4].
(5) Na etapie postępowania wyjaśniającego, władze włoskie zwróciły się o wyłączenie do oddzielnego postępowania, sprawy dotyczącej Tirrenia di Navigazione w celu umożliwienia, w pierwszej kolejności, wydania ostatecznej decyzji odnośnie tejże spółki.
Wniosek taki wiąże się z zamiarem przystąpienia przez władze włoskie do prywatyzacji grupy, poczynając właśnie od przedsiębiorstwa Tirrenia di Navigazione oraz chęcią przyspieszenia tego procesu w odniesieniu do tej spółki.
(6) W sprawie złożonego wniosku, Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwo Tirrenia di Navigazione pełniło, w ramach grupy, rolę wiodącą w wytyczaniu jej strategii finansowej i handlowej, przy czym sześć przedsiębiorstw należących do grupy, stanowiących samodzielne podmioty prawne, działało na zróżnicowanych, pod względem geograficznym, segmentach rynku, podlegając konkurencji o zmiennym natężeniu, w postaci zarówno prywatnych podmiotów krajowych, jak i podmiotów mających siedziby w innych Państwach Członkowskich.
Ponadto, Komisja stwierdziła, że wysokość pomocy wypłaconej przez władze włoskie w ramach realizacji umów, o których mowa w pkt. 1, została ustalona w taki sposób, aby pokryć deficyt operacyjny netto, wykazany przez połączenia obsługiwane przez każde z wymienionych przedsiębiorstw, a środki zostały wypłacone bezpośrednio tym przedsiębiorstwom, bez pośrednictwa Tirrenia di Navigazione.
Wreszcie, pozostałe elementy wsparcia stanowiącego przedmiot wszczętej procedury – pomoc na rzecz inwestycji oraz pomoc o charakterze fiskalnym – wymagają osobnej analizy dla każdego z przedsiębiorstw należących do grupy.
Mając powyższe na względzie, Komisja uznała możliwość przychylenia się do wniosku władz włoskich i decyzją 2001/851/WE z dnia 21 czerwca 2001 r. zamknęła postępowanie w sprawie pomocy wypłaconej przedsiębiorstwu Tirrenia di Navigazione [5].
(7) Niniejsza decyzja dotyczy pomocy wypłaconej przez państwo włoskie pozostałym pięciu przedsiębiorstwom należącym do Grupy Tirrenia (zwanym w dalszej części "przedsiębiorstwami regionalnymi").
W trakcie różnych spotkań dwustronnych zorganizowanych w okresie od 2001 do 2003 r., władze włoskie przekazały, dla każdej z ok. 50 połączeń obsługiwanych przez pięć przedsiębiorstw regionalnych, informacje dotyczące specyfiki przedmiotowych rynków, dynamiki przewozów realizowanych przez podmioty publiczne, ewentualnej konkurencji w postaci podmiotów prywatnych, jak również zmian poziomu pomocy publicznej przyznanej poszczególnym przedsiębiorstwom (dokumenty wpisane do dziennika pod nr A/13408/04, A/13409/04, A/12951/04, A/13326/04, A/13330/04, A/13350/04, A/13346/04 i A/13356/04).
(8) Ponadto, niektóre podmioty wnoszące skargi, w szczególności przedsiębiorstwa prywatne prowadzące działalność konkurencyjną w stosunku do przedsiębiorstwa regionalnego Caremar w rejonie Zatoki Neapolitańskiej, przekazały Komisji w styczniu, lutym i we wrześniu 2003 r., informacje uzupełniające, wnoszące nowe elementy do toczącego się postępowania.
Władze włoskie zostały wezwane do przedstawienia swoich uwag w tej kwestii.
W dniu 20 października 2003 r. odbyło się spotkanie dwustronne, w wyniku którego władze włoskie przyjęły na siebie zobowiązania w odniesieniu do niektórych połączeń szybkich w rejonie Zatoki Neapolitańskiej.
Zobowiązania te zostały sformalizowane w piśmie nr 501 z dnia 29 października 2003 r., które wpłynęło do Komisji w dniu 31 października 2003 r. (A/33506), a następnie potwierdzone w piśmie z dnia 17 lutego 2004 r.
(A/13405/04). W odniesieniu do spółki Adriatica, władze włoskie przekazały Komisji informacje uzupełniające za faksem z dnia 23 lutego 2004 r. (oznaczony liczbą dziennika nr A/13970/04).
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS SYSTEMU POMOCY
Przedmiotowe rynki
(9) Tradycyjnie, Adriatica zapewnia następujące połączenia międzynarodowe:
(i) w środkowej i południowej części Adriatyku:
- Ancona/Durazzo (Albania),
- Bari/Durazzo,
- Ancona/Spalato (Chorwacja),
- Ancona/Bar (Jugosławia);
(ii) w północnej części Adriatyku (Wybrzeże Istrii) między włoskimi portami Trieste, Grado, Lignano, z jednej strony, a portami chorwackimi Pirano, Parenzo, Rovigno, Brioni, z drugiej strony.
Do 2000 r., Adriatica utrzymywała również inne połączenia międzynarodowe, takie jak:
- Trieste/Durazzo (Albania),
- Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso (Grecja).
(10) Równolegle, Adriatica utrzymuje również połączenia kabotażowe, o zasięgu wyłącznie lokalnym, z wyspami Tremiti, z portów położonych na kontynencie: Ortona, Vasto, Termoli, Vieste i Manfredonia.
(11) Wreszcie, Adriatica świadczy usługi w zakresie przewozu towarów z i na Sycylię, wykonując kabotaż na następujących szlakach:
- Ravenna/Catania,
- Venezia/Catania,
- Livorno/Catania [6],
- Genova/Termini Imerese [7].
(12) Zasadnicza część ruchu pasażerskiego obsługiwanego przez przedsiębiorstwo Adriatica obejmuje połączenia międzynarodowe w środkowej i południowej części Adriatyku, a w szczególności połączenia z Albanią (49 % całości przewozów realizowanych przez spółkę) oraz połączenia kabotażowe z wyspami należącymi do archipelagu Tremiti [8].
Jeżeli chodzi o przewóz towarów, ponad 90 % całkowitej wielkości przewozów zrealizowanych przez Adriatica stanowią połączenia kabotażowe z Sycylią oraz połączenia międzynarodowe w rejonie południowego i środkowego Adriatyku (67 % całości przewozów towarowych realizowanych przez przedsiębiorstwo) [9].
(13) Adriatica podlega konkurencji o zróżnicowanym natężeniu, w zależności od obsługiwanych szlaków żeglugowych.
Przykładowo, w rejonie południowego i środkowego Adriatyku, tylko dwa połączenia międzynarodowe obsługiwane są również przez inne przedsiębiorstwa żeglugowe, tj.:
- Bari/Durazzo (Albania), szlak żeglugowy, który obsługiwany jest przez cały rok przez dwa podmioty wspólnotowe.
- Ancona/Spalato (Chorwacja), linia obsługiwana przez trzy podmioty, w tym jeden z państw Wspólnoty, którego działalność ogranicza się wyłącznie do szczytu sezonu.
Regularne połączenia rozkładowe z Grecją, z portów Brindisi i Bari, obsługiwane przez Adriatica do 2000 r., były natomiast utrzymywane również przez wiele innych przedsiębiorstw żeglugowych, a wśród nich również podmioty mające siedziby w Państwach Członkowskich.
(14) Na rynku połączeń kabotażowych z wyspami włoskimi, spółka Adriatica podlega konkurencji ze strony innych podmiotów krajowych, w ramach połączeń z niektórymi wyspami należącymi do archipelagu Tremiti.
Obecność innych podmiotów nie ma jednak charakteru ciągłego, z uwagi na fakt, że konkurencyjne usługi są w przeważającej części zawieszone poza sezonem.
Na rynku przewozów towarowych, w ramach połączeń kabotażowych z Sycylią, konkurencja ze strony podmiotów krajowych dotyczy dwóch szlaków żeglugowych, a mianowicie Genua/Termini Imerese [10] i Rawenna/Katania.
Saremar
(15) Saremar obsługuje wyłącznie połączenia z wyspami położonymi, odpowiednio, na pn-wsch. i pd-zach. od Sardynii, oraz obsługuje szlak żeglugowy Santa Teresa di Gallura/Bonifacio łączący Sardynię z Korsyką.
(16) Na tych szlakach żeglugowych, gdzie w niektórych przypadkach występuje konkurencja wspólnotowa, łączny udział spółki Saremar w rynku przewozów osób wynosi 64 %, a udział w rynku przewozów towarowych 70 %.
(17) Z wyjątkiem połączenia Korsyka/Sardynia, pozostałe szlaki żeglugowe obsługiwane przez przedsiębiorstwo charakteryzują się raczej małymi odległościami, wynoszącymi średnio 5 mil morskich, co w połączeniu z dzienną częstotliwością przepraw, nadaje tym połączeniom charakter zbliżony do sieci usług przewozowych okołomiejskich. Zasadniczą funkcją tych połączeń jest zapewnienie zaopatrzenia oraz swobody poruszania mieszkańcom pobliskich wysp [11].
Specyfika tego rynku wiąże się również z występowaniem cech geograficznych oraz lokalnych warunków hydrometeorologicznych, które wymuszają użycie określonego rodzaju statków, nieprzystosowanych do eksploatacji w innym miejscu, dla innego rodzaju żeglugi.
(18) Saremar działa w warunkach konkurencji, na którą składają się inne włoskie przedsiębiorstwa żeglugowe, przy czym konkurencja dotyczy 3 z 4 obsługiwanych linii, w tym połączenia pomiędzy Sardynią i Korsyką.
Toremar
(19) Działalność Toremar ogranicza się wyłącznie do wykonywania kabotażu między kontynentalną częścią kraju a wyspami Toskanii (Elba, Gorgona, Capraia, Pianosa i Giglio).
Zasadniczo, przedsiębiorstwo obsługuje sieć połączeń lokalnych, których częstotliwość oraz rozkład dostosowane są do wymogów w zakresie zaopatrzenia i zapewnienia swobody poruszania populacji zamieszkującej wyspy.
Charakterystyka sieci połączeń obsługiwanych przez Toremar pozwala na porównanie jej do sieci usług przewozowych okołomiejskich [12].
(20) Na dwóch z sześciu połączeń obsługiwanych przez Toremar działają również inne krajowe przedsiębiorstwa żeglugowe, obecne przez cały rok.
Siremar
(21) Siremar utrzymuje połączenia o charakterze lokalnym pomiędzy portami Sycylii a okalającymi ją wyspami mniejszymi (Wyspy Eolskie, Wyspy Pelagijskie, Egady, Ustica i Pantelleria).
Wyłącznie połączenia z archipelagiem Wysp Eolskich, znajdującym się na północ od Sycylii, kontynuowane są aż do stałego lądu (Neapol).
Obsługiwana sieć połączeń ma charakter typowo lokalny; przeprawy z reguły krótkie, częstotliwość oraz rozkład rejsów wychodzą naprzeciw potrzebom mieszkańców wysp w zakresie swobody poruszania się.
(22) Na połączeniach z archipelagiem Wysp Eolskich oraz z Egadami obsługiwanych przez Siremar działa konkurencja w postaci prywatnych podmiotów krajowych.
(23) Wyspy Eolskie, na których zamieszkuje 12000 stałych mieszkańców, z czego 9000 na największej wyspie archipelagu – Lipari, obsługiwane są przez pięć połączeń realizowanych przez Siremar z portu Milazzo na Sycylii.
Przewozy wykonywane są przez cały rok promami pasażersko-samochodowymi lub jednostkami szybkimi przeznaczonymi wyłącznie do przewozu osób.
Konkurencję dla przewozów realizowanych przez Siremar stanowi podmiot krajowy obsługujący cztery z pięciu linii i eksploatujący promy pasażersko-samochodowe o niewielkich zdolnościach przewozowych oraz podmiot świadczący usługi konkurencyjne w segmencie połączeń szybkich, na trzech połączeniach poza sezonem i czterech w szczycie sezonu.
(24) Jeżeli chodzi o Egady, położone na płn-zach. od Sycylii, Siremar utrzymuje przez cały rok połączenia pomiędzy Sycylią a trzema wyspami archipelagu z portu w Trapani na Sycylii, realizowane przez flotę składającą się z jednego promu pasażersko-samochodowego oraz dwóch jednostek szybkich.
Na przedmiotowym rynku działają dwa krajowe przedsiębiorstwa prywatne: pierwsze z nich oferuje usługi obejmujące wyłącznie przewóz towarów, natomiast drugie obsługuje połączenia szybkie.
(25) Na pozostałych połączeniach obsługiwanych przez Siremar obejmujących połączenia z portów sycylijskich Palermo i Agrigento nie występuje konkurencja ze strony jakiegokolwiek podmiotu prywatnego.
Spółka Siremar jest zatem jedynym przewoźnikiem, który zapewnia swobodę poruszania się mieszkańcom tych wysp.
Caremar
(26) Caremar obsługuje sieć lokalnych połączeń morskich między, z jednej strony, portami położonymi w części kontynentalnej Zatoki Neapolitańskiej – Neapol, Sorrento i Pozzuoli – oraz Wyspami Partenopejskimi (Kapri, Ischia, Procida), a z drugiej strony, położonymi na kontynencie portami Formia i Anzio (Lacjum) oraz mniejszymi wyspami Ponza i Ventotene.
Oferowane usługi zasadniczo wychodzą naprzeciw potrzebom lokalnej ludności w zakresie swobody przemieszczania się.
(27) W rejonie Zatoki Neapolitańskiej, Caremar działa w warunkach konkurencji ze strony innych podmiotów krajowych obsługujących połączenia "Kapri/Neapol", "Kapri/Sorrento", "Ischia/Neapol" i "Procida/Neapol".
(28) Nie występuje żadna konkurencja dla Caremar w przypadku połączeń z wyspami Ponza i Ventotene, utrzymywanych przez spółkę przez cały rok i obsługiwanych przez promy pasażersko-samochodowe.
Caremar podlega natomiast konkurencji ze strony jednego podmiotu prywatnego w segmencie przewozów szybkich na szlakach żeglugowych "Ponza/Formia" i "Ventotene/Formia".
(29) Również w przypadku sieci połączeń obsługiwanych przez Caremar można zastosować porównanie z siecią usług przewozowych okołomiejskich, ze względu na częstotliwość i rozkład, w szczególności w odniesieniu do połączeń w rejonie Zatoki Neapolitańskiej.
Pomoc wypłacona w związku z zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznych
Podstawy prawne
(30) Ustawa nr 684 z dnia 20 grudnia 1974 r. w sprawie restrukturyzacji usług transportu morskiego o zasięgu krajowym (ustawa nr 684/1974) przewiduje w art. 8, że połączenia morskie z mniejszymi i większymi wyspami powinny spełniać wymogi związane z rozwojem społeczno-gospodarczym zainteresowanych regionów, a zwłaszcza południa Włoch (Mezzogiorno).
Ustawa stanowi, że w tym celu podmioty, którym powierzono świadczenie takich usług, mogą uzyskać dofinansowanie, na mocy umów o świadczenie usług publicznych, zawieranych na okres dwudziestu lat.
(31) Ustawa nr 160 z dnia 5 maja 1989 r., z przekształcenia, ze zmianami, dekretu z mocą ustawy nr 77 z dnia 4 marca 1989 r., w sprawie przepisów dotyczących transportu morskiego i koncesji na jego wykonywanie (ustawa nr 160/1989) stanowi w art. 9, że decyzje w sprawie obsługiwanych połączeń oraz koniecznych do zapewnienia częstotliwości połączeń będą podejmowane przez władze publiczne w oparciu o propozycję techniczną przedłożoną przez przedsiębiorstwa koncesjonariuszy, które w tym celu, zobowiązane są, w okresach pięcioletnich, do przedkładania planu dotyczącego świadczonych usług.
(32) Ustawa nr 169 z dnia 19 maja 1975 r. w sprawie usług morskich pocztowych i handlowych o charakterze lokalnym (ustawa nr 169/1975) stanowi, że przedsiębiorstwa koncesjonariusze zapewnią, w ramach działalności dodatkowej, usługi w zakresie przewozu paczek i przesyłek listowych, jak również w zakresie handlu, o charakterze wyłącznie lokalnym.
(33) Rozporządzenie Prezydenta Republiki nr 501 z dnia 1 czerwca 1979 r., stanowiące akt wykonawczy do ustawy nr 684 z dnia 20 grudnia 1974 r., zinterpretowanej i zmienionej ustawą nr 373 z dnia 23 czerwca 1977 r., w sprawie restrukturyzacji usług transportu morskiego o zasięgu krajowym (rozporządzenie nr 501/1979) określa różne składniki (przychody i koszty) uwzględniane dla celów obliczania kwoty dotacji wypłacanej przedsiębiorstwom koncesjonariuszom i przewiduje jednocześnie konieczność zatwierdzenia przez dekret ministerialny godzin wyjścia z portu i wejścia do portu dla każdego z połączeń obsługiwanych przez wspomniane wyżej przedsiębiorstwa.
Odnośnie jednostek pływających, rozporządzenie Prezydenta Republiki nakłada na przedsiębiorstwa koncesjonariuszy obowiązek eksploatowania jednostek własnych, nie starszych niż 18 lat, z wyjątkiem odstępstw zatwierdzonych przez ministerstwo.
Takie zobowiązanie, wymuszające na przedsiębiorstwach koncesjonariuszach konieczność okresowego odnawiania floty, stanowi zobowiązanie szczególne tychże przedsiębiorstw żeglugowych.
Ponadto eksploatowane jednostki pływające powinny zostać indywidualnie przypisane do poszczególnych połączeń objętych usługami publicznymi.
Artykuł 40 nadaje ministrowi właściwemu do spraw marynarki handlowej prawo do nakazania świadczenia, poza usługami zwykłymi, usług dodatkowych, mających na celu zaspokojenie potrzeb nadzwyczajnych związanych z interesem publicznym lub potrzebami przewozowymi.
(34) Ustawa nr 856 z dnia 5 grudnia 1986 r. (ustawa nr 856/1986) w sprawie zasad restrukturyzacji floty publicznej (grupa Finmare) i ustaleń interwencyjnych dla floty prywatnej stanowi, że stawki opłat ustanawiane są w drodze dekretu ministra na wniosek przedsiębiorstw koncesjonariuszy.
Takie stawki wprowadzają rozróżnienie pomiędzy pasażerami zwykłymi, a stałymi mieszkańcami i pracownikami migrującymi, korzystającymi ze stawek ulgowych.
Umowy o świadczenie usług publicznych
(35) W lipcu 1991 r., państwo włoskie, jako jedna strona, oraz każde z przedsiębiorstw regionalnych należących do Grupy Tirrenia, w charakterze drugiej strony, zawarły pięć jednakowych umów.
Zgodnie z postanowieniami art. 2, umowy weszły w życie z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 1989 r. i zostały zawarte na okres dwudziestu lat do dnia 31 grudnia 2008 r.
Niemniej jednak, umowy przewidują zastosowanie postanowień doraźnych dla ustanowienia zasad współpracy gospodarczej na lata 1989, 1990 i 1991, niestanowiących przedmiotu niniejszej decyzji.
(36) Zgodnie z postanowieniami art. 3 ww. umów, wysokość rocznej dotacji ustalana jest na podstawie wniosku przedłożonego przez przedsiębiorstwo w lutym, w każdym okresie obrachunkowym.
Wniosek jest następnie przedmiotem konsultacji na szczeblu interministerialnym, po czym jest on zatwierdzany, w maju, w drodze dekretu ministerialnego.
Roczna dotacja ma na celu umożliwienie przedsiębiorstwu pokrycia strat wynikających z ujemnego salda kosztów i przychodów operacyjnych.
W art. 5 przedstawione zostały w sposób analityczny parametry gospodarcze służące kalkulacji poszczególnych składników kosztu branych pod uwagę, zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Republiki nr 501/79, przy określaniu wysokości dotacji.
Plany pięcioletnie
(37) Zgodnie z art. 1 ww. umów o świadczenie usług publicznych, plany pięcioletnie powinny określać połączenia i porty, które będą stanowiły przedmiot obsługi, rodzaj oraz zdolność przewozową jednostek pływających przeznaczonych do obsługi przedmiotowych połączeń morskich, częstotliwości przewozów oraz obowiązujące stawki opłat, z uwzględnieniem stawek ulgowych, w szczególności dla stałych mieszkańców regionów wyspiarskich.
(38) Pierwszy plan pięcioletni (okres 1990–1994 r.) został zatwierdzony w drodze dekretu ministerialnego z dnia 29 maja 1990 r., i wszedł w życie z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 1990 r.
Drugi plan, obejmujący okres 1995–1999, zatwierdzony w drodze dekretu ministerialnego z dnia 14 maja 1996 r., zasadniczo nie wprowadzał żadnych zmian w kwestiach obsługiwanych połączeń i ich częstotliwości.
(39) Trzeci plan (lata 2000–2004), przedstawiony przez władze włoskie we wrześniu 1999 r. nie został dotychczas zatwierdzony.
W oczekiwaniu na przyjęcie wspomnianego planu, na mocy dekretu z dnia 8 marca 2000 r. przedsiębiorstwa należące do Grupy Tirrenia zostały zobowiązane do utrzymania usług, o których mowa w art. 9 ustawy nr 160/89, wykorzystując do tego celu jednostki pływające, którymi dysponowały spółki według stanu na dzień 31 grudnia 1999 r.
Roczna dotacja wyrównawcza
(40) Zgodnie z umową, roczna dotacja wyrównawcza będzie wypłacana w sposób następujący: pierwsza wypłata, w formie zaliczki, w marcu każdego roku, w wysokości 70 % pomocy wypłaconej w roku poprzednim. Druga wypłata, realizowana w czerwcu, w wysokości 20 % kwoty dotacji.
Ewentualne wyrównanie, na koniec roku, odpowiadać będzie różnicy pomiędzy wypłaconymi kwotami a ujemnym bilansem kosztów i przychodów operacyjnych w bieżącym roku.
W przypadku otrzymania sumy, która przekraczałaby koszt netto świadczonych usług (przychody minus straty), spółka zobowiązana jest do zwrotu różnicy w terminie piętnastu dni od daty zatwierdzenia sprawozdania finansowego.
(41) Dotacja roczna odpowiada wysokości skumulowanego deficytu netto odnotowanego na świadczonych usługach objętych planem pięcioletnim, powiększonego o kwotę zmienną odpowiadającą wysokości zwrotu z zainwestowanego kapitału.
Wysokość deficytu netto stanowi różnicę pomiędzy stratami skumulowanymi, zasadniczo w okresie zimowym, a uzyskanymi przychodami, zasadniczo, w okresie letnim.
(42) Jeżeli chodzi o stopę zwrotu z zainwestowanego kapitału, z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że wartość tego wskaźnika wahała się w zależności od rozpatrywanego okresu – od 12,5 % w 1992 r. do 5,1 % w 2000 r. – zgodnie z poziomem stóp rynkowych obowiązujących w tym okresie.
(43) Wysokość dotacji wypłaconych przedsiębiorstwom regionalnym należącym do Grupy Tirrenia na mocy umowy o świadczenie usług publicznych z 1991 r. kształtowała się w sposób następujący [13]:
(w mln ITL) _BAR_
ROK _BAR_ (A) KOSZTY OPERACYJNE _BAR_ (B) PRZYCHODY OPERACYJNE _BAR_ (C) DEFICYT NETTO (skumulowane straty minus skumulowane przychody) (A – B) _BAR_ ZWROT Z ZAINWESTOWANEGO KAPITAŁU _BAR_ KWOTA ROCZNEJ DOTACJI _BAR_
1992 _BAR_ – 127018 _BAR_ 64772 _BAR_ – 62772 _BAR_ 8258 _BAR_ 70504 _BAR_
1993 _BAR_ – 124191 _BAR_ 79716 _BAR_ – 44475 _BAR_ 10615 _BAR_ 55090 _BAR_
1994 _BAR_ – 158533 _BAR_ 80324 _BAR_ – 78209 _BAR_ 7819 _BAR_ 86028 _BAR_
1995 _BAR_ – 166334 _BAR_ 95114 _BAR_ – 71220 _BAR_ 9304 _BAR_ 80524 _BAR_
1996 _BAR_ – 170095 _BAR_ 95422 _BAR_ – 74673 _BAR_ 7935 _BAR_ 82608 _BAR_
1997 _BAR_ – 174331 _BAR_ 94995 _BAR_ – 79336 _BAR_ 5788 _BAR_ 85124 _BAR_
1998 _BAR_ – 175809 _BAR_ 114210 _BAR_ – 61599 _BAR_ 5271 _BAR_ 66870 _BAR_
1999 _BAR_ – 151109 _BAR_ 126403 _BAR_ – 24706 _BAR_ 3646 _BAR_ 28352 _BAR_
2000 _BAR_ – 137255 _BAR_ 109786 _BAR_ – 27469 _BAR_ 4377 _BAR_ 31846 _BAR_
2001 _BAR_ – 183820 _BAR_ 155616 _BAR_ – 28204 _BAR_ 6147 _BAR_ 34351 _BAR_
Znaczne wahania kwoty rocznych dotacji (ostatnia kolumna) wynikają z fluktuacji kosztów operacyjnych netto (kolumna c) związanych z obsługą połączeń międzynarodowych z Albanią, Jugosławią i Chorwacją, na przemian obsługiwanych i zawieszanych, w zależności od sytuacji politycznej na Bałkanach.
Koszty operacyjne netto oraz zapotrzebowanie na dotację w przypadku połączeń kabotażowych w rejonie północnego Adriatyku i z archipelagiem Wysp Tremiti charakteryzują się natomiast stabilnością za okres od 1992 do 2001 r.
Ponadto, zawieszenie połączeń z Grecją, począwszy od końca 1999 r. wpłynęło na znaczne obniżenie kosztów operacyjnych, a w konsekwencji, obniżenie wysokości dotacji wyrównawczej.
(w mln ITL) _BAR_
ROK _BAR_ (A) KOSZTY OPERACYJNE _BAR_ (B) PRZYCHODY OPERACYJNE _BAR_ (C) DEFICYT NETTO (skumulowane straty minus skumulowane przychody) (A – B) _BAR_ ZWROT Z ZAINWESTOWANEGO KAPITAŁU _BAR_ KWOTA ROCZNEJ DOTACJI _BAR_
1992 _BAR_ – 33519,0 _BAR_ 7464,0 _BAR_ – 26055,0 _BAR_ 1342,0 _BAR_ 27397,0 _BAR_
1993 _BAR_ – 35938,0 _BAR_ 8365,0 _BAR_ – 27573,0 _BAR_ 2641,0 _BAR_ 30214,0 _BAR_
1994 _BAR_ – 35295,2 _BAR_ 9383,8 _BAR_ – 25911,4 _BAR_ 1606,2 _BAR_ 27517,6 _BAR_
1995 _BAR_ – 34605,7 _BAR_ 11396,6 _BAR_ – 23209,1 _BAR_ 1781,6 _BAR_ 24990,7 _BAR_
1996 _BAR_ – 34972,8 _BAR_ 11533,5 _BAR_ – 23439,3 _BAR_ 1560,4 _BAR_ 24999,7 _BAR_
1997 _BAR_ – 36653,4 _BAR_ 11746,7 _BAR_ – 24906,7 _BAR_ 1172,8 _BAR_ 26079,5 _BAR_
1998 _BAR_ – 39602,0 _BAR_ 11744,0 _BAR_ – 27858,0 _BAR_ 973,0 _BAR_ 28831,0 _BAR_
1999 _BAR_ – 40218,8 _BAR_ 12425,6 _BAR_ – 27793,2 _BAR_ 738,8 _BAR_ 28532,0 _BAR_
2000 _BAR_ – 36300,0 _BAR_ 12652,0 _BAR_ – 23648,0 _BAR_ 828,0 _BAR_ 24476,0 _BAR_
2001 _BAR_ – 31105,6 _BAR_ 12487,0 _BAR_ – 17649,5 _BAR_ 1094,9 _BAR_ 18725,1 _BAR_
Relatywnie stabilny poziom rocznej dotacji (ostatnia kolumna) stanowi odzwierciedlenie charakterystyki rynku, na którym działa Saremar, tzn. rynku lokalnego nastawionego na zapewnienie swobody poruszania się społecznościom zamieszkującym wyspy.
W rzeczywistości, usługi oferowane przez przedsiębiorstwo zasadniczo nie uległy żadnym zmianom – pod względem częstotliwości i rozkładu – od momentu wejścia w życie umowy o świadczenie usług publicznych [14] i pozostają praktycznie niezmienione, niezależnie od sezonu.
(w mln ITL) _BAR_
ROK _BAR_ (A) KOSZTY OPERACYJNE _BAR_ (B) PRZYCHODY OPERACYJNE _BAR_ (C) DEFICYT NETTO (skumulowane straty minus skumulowane przychody) (A – B) _BAR_ ZWROT Z ZAINWESTOWANEGO KAPITAŁU _BAR_ KWOTA ROCZNEJ DOTACJI _BAR_
1992 _BAR_ – 43511,0 _BAR_ 27406,0 _BAR_ – 16105,0 _BAR_ 1367,0 _BAR_ 17472,0 _BAR_
1993 _BAR_ – 44907,0 _BAR_ 30750,0 _BAR_ – 14157,0 _BAR_ 2145,0 _BAR_ 16302,0 _BAR_
1994 _BAR_ – 47696,6 _BAR_ 32759,0 _BAR_ – 14937,0 _BAR_ 1312,1 _BAR_ 16249,1 _BAR_
1995 _BAR_ – 47900,0 _BAR_ 32000,0 _BAR_ – 15900,0 _BAR_ 1400,0 _BAR_ 17300,0 _BAR_
1996 _BAR_ – 50516,1 _BAR_ 32483,3 _BAR_ – 18032,8 _BAR_ 1285,0 _BAR_ 19317,8 _BAR_
1997 _BAR_ – 48900,0 _BAR_ 31200,0 _BAR_ – 17700,0 _BAR_ 900,0 _BAR_ 18600,0 _BAR_
1998 _BAR_ – 50801,0 _BAR_ 29996,0 _BAR_ – 20805,0 _BAR_ 718,0 _BAR_ 21523,0 _BAR_
1999 _BAR_ – 47840,1 _BAR_ 32362,0 _BAR_ – 15478,1 _BAR_ 588,1 _BAR_ 16066,2 _BAR_
2000 _BAR_ – 45675,0 _BAR_ 34577,0 _BAR_ – 11098,0 _BAR_ 1993,0 _BAR_ 13091,0 _BAR_
2001 _BAR_ – 44903,1 _BAR_ 35573,5 _BAR_ – 9329,6 _BAR_ 3033,5 _BAR_ 12363,2 _BAR_
Zasadniczo lokalny charakter rynku, na którym działa Toremar stanowi wyjaśnienie relatywnie stabilnego trendu, jaki wykazuje w czasie, wysokość rocznej dotacji (ostatnia kolumna).
Usługi oferowane przez przedsiębiorstwo publiczne w 2000 r. nie różnią się – pod względem częstotliwości i rozkładu – od usług oferowanych w 1992 r. [15] i charakteryzują się stałością przez cały rok, niezależnie od sezonowych wahań popytu.
(w mln ITL) _BAR_
ROK _BAR_ (A) KOSZTY OPERACYJNE _BAR_ (B) PRZYCHODY OPERACYJNE _BAR_ (C) DEFICYT NETTO (skumulowane straty minus skumulowane przychody) (A – B) _BAR_ ZWROT Z ZAINWESTOWANEGO KAPITAŁU _BAR_ KWOTA ROCZNEJ DOTACJI _BAR_
1992 _BAR_ – 79543,0 _BAR_ 26903,0 _BAR_ – 52640,0 _BAR_ 2874,0 _BAR_ 55514,0 _BAR_
1993 _BAR_ – 75845,0 _BAR_ 30444,0 _BAR_ – 45401,0 _BAR_ 5334,0 _BAR_ 50735,0 _BAR_
1994 _BAR_ – 78549,7 _BAR_ 32845,7 _BAR_ – 45704,0 _BAR_ 3336,0 _BAR_ 49040,0 _BAR_
1995 _BAR_ – 80947,5 _BAR_ 33847,0 _BAR_ – 47100,5 _BAR_ 4363,7 _BAR_ 51464,2 _BAR_
1996 _BAR_ – 85934,6 _BAR_ 32724,0 _BAR_ – 53210,6 _BAR_ 3888,4 _BAR_ 57099,0 _BAR_
1997 _BAR_ – 97536,9 _BAR_ 35203,2 _BAR_ – 62333,4 _BAR_ 3155,1 _BAR_ 65488,5 _BAR_
1998 _BAR_ – 106563,1 _BAR_ 37244,8 _BAR_ – 69318,3 _BAR_ 2599,3 _BAR_ 71917,6 _BAR_
1999 _BAR_ – 110611,1 _BAR_ 40274,2 _BAR_ – 70336,9 _BAR_ 2211,2 _BAR_ 72548,1 _BAR_
2000 _BAR_ – 102881,0 _BAR_ 43335,0 _BAR_ – 59546,0 _BAR_ 3940,0 _BAR_ 63486,0 _BAR_
2001 _BAR_ – 106490,0 _BAR_ 47314,4 _BAR_ – 59175,6 _BAR_ 4249,9 _BAR_ 63425,5 _BAR_
Cechy charakterystyczne usług oferowanych przez Siremar zostały już wymienione przy okazji charakterystyki spółek Saremar i Toremar: oferta stabilna od momentu wejścia w życie umowy o świadczenie usług publicznych [16] i mało wrażliwa na wahania sezonowe.
Wysoki poziom kosztów operacyjnych wykazywany przez przedsiębiorstwo, który pociąga za sobą znaczne kwoty rocznej dotacji, wynika w szczególności z liczby obsługiwanych połączeń (18 połączeń rozkładowych) mających na celu zapewnienie możliwości swobodnego poruszania się mieszkańcom 14 wysp okalających Sycylię.
Tak duża liczba połączeń rozkładowych wiąże się z większymi kosztami operacyjnymi (personel, paliwo, konserwacja itp.) w celu utrzymania dużej liczby rejsów obsługiwanych w ciągu roku przez spółkę [17].
(w mln ITL) _BAR_
ROK _BAR_ (A) KOSZTY OPERACYJNE _BAR_ (B) PRZYCHODY OPERACYJNE _BAR_ (C) DEFICYT NETTO (skumulowane straty minus skumulowane przychody) (A – B) _BAR_ ZWROT Z ZAINWESTOWANEGO KAPITAŁU _BAR_ KWOTA ROCZNEJ DOTACJI _BAR_
1992 _BAR_ – 59987,0 _BAR_ 20543,0 _BAR_ – 39444,0 _BAR_ 26,0 _BAR_ 39470,0 _BAR_
1993 _BAR_ – 63737,0 _BAR_ 22810,0 _BAR_ – 40927,0 _BAR_ 1538,0 _BAR_ 42465,0 _BAR_
1994 _BAR_ – 69365,7 _BAR_ 25470,0 _BAR_ – 43894,8 _BAR_ 1690,0 _BAR_ 45584,8 _BAR_
1995 _BAR_ – 71389,6 _BAR_ 24519,9 _BAR_ – 46869,7 _BAR_ 2173,2 _BAR_ 49042,9 _BAR_
1996 _BAR_ – 71404,3 _BAR_ 26613,7 _BAR_ – 44790,6 _BAR_ 1867,4 _BAR_ 46658,0 _BAR_
1997 _BAR_ – 73752,0 _BAR_ 30420,0 _BAR_ – 43332,0 _BAR_ 1516,9 _BAR_ 44848,9 _BAR_
1998 _BAR_ – 77143,0 _BAR_ 31920,0 _BAR_ – 45223,0 _BAR_ 1287,0 _BAR_ 46510,0 _BAR_
1999 _BAR_ – 74172,0 _BAR_ 30896,5 _BAR_ – 43275,5 _BAR_ 986,6 _BAR_ 44262,3 _BAR_
2000 _BAR_ – 70114,0 _BAR_ 32594,0 _BAR_ – 37520,0 _BAR_ 2291,0 _BAR_ 39818,0 _BAR_
2001 _BAR_ – 68316,8 _BAR_ 33377,9 _BAR_ – 34938,9 _BAR_ 3366,5 _BAR_ 38305,4 _BAR_
Stabilność poziomu rocznej dotacji wynika z charakterystyki sieci usług oferowanych przez Caremar, które nie uległy zasadniczym zmianom od momentu wejścia w życie umowy z państwem [18].
Znaczne koszty operacyjne wykazywane przez przedsiębiorstwo, których odzwierciedleniem jest wysokość rocznej dotacji, wynikają z liczby obsługiwanych połączeń (11) oraz z częstotliwości połączeń.
Inwestycje przewidziane w planie pięcioletnim oraz w planie przemysłowym
(44) Poza połączeniami, na których wymagane jest utrzymanie połączenia i częstotliwość tych połączeń, plany pięcioletnie regulują również kwestię inwestycji, które przedsiębiorstwa koncesjonariusze zamierzają zrealizować w objętym planem okresie w celu zapewnienia utrzymania obsługi przedmiotowych połączeń.
Na etapie postępowania wyjaśniającego, Komisja starała się w szczególności uzyskać potwierdzone informacje dotyczące metod księgowania, dla celów określenia kwoty rocznej dotacji, kosztów zakupu i amortyzacji statków.
(45) Jednocześnie, Komisja zamierzała sprawdzić, czy dodatkowe inwestycje na rzecz przedsiębiorstw należących do grupy, przewidziane w planie przemysłowym przyjętym w marcu 1999 r. przez Tirrenia na lata 1999–2002 r., nie zakładały częściowego udziału dofinansowania.
Podstawowe założenia planu to:
- umożliwienie spółkom należącym do grupy dostosowania się do zmienionych warunków na włoskim rynku połączeń kabotażowych w następstwie jego liberalizacji ( 1 stycznia 1999 r.); przygotowanie się do upływu ważności, w 2008, umów zawartych z państwem;
- ograniczenie kosztów usług świadczonych w ramach ww. umów;
- wspieranie rozwoju grupy i lepsze wykorzystanie dostępnych zasobów;
- przygotowanie warunków dla prywatyzacji przedsiębiorstw należących do grupy.
(46) Plan przemysłowy przewiduje w szczególności realizację inwestycji niezbędnych z punktu widzenia świadczenia usług przewidzianych w umowach, obejmujących wycofywanie z użytkowania przestarzałych statków, przemieszczenie innych jednostek pływających w obrębie grupy oraz nowe inwestycje na łączną kwotę 700 miliardów ITL.
Preferencyjne zasady opodatkowania
(47) Dekret z mocą ustawy nr 504 z dnia 26 października 1995 r. ustanawia preferencyjny system opodatkowania dla olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo w żegludze. Zgodnie z art. 63, ust. 3, ww. dekretu, zmniejszenie podatku akcyzowego stosuje się do smarów wykorzystywanych na pokładzie.
(48) W decyzji o wszczęciu procedury dochodzeniowej Komisja wyraziła pewne obawy w związku z zasadami stosowania tego udogodnienia podatkowego, w przypadku statków przebywających w portach włoskich w celach remontowo-konserwacyjnych.
Komisja zamierzała ustalić, czy wspomniany wyżej przepis nie pociągał za sobą skutków dyskryminujących w stosunku do innych przedsiębiorstw żeglugowych, których statki znalazły się w podobnej sytuacji.
III.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ ZAINTERESOWANE PODMIOTY
Uwagi przedsiębiorstw należących do Grupy Tirrenia
(49) W piśmie z dnia 22 listopada 1999 r., przedsiębiorstwa należące do Grupy Tirrenia przedstawiły swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu procedury dochodzeniowej.
Przedsiębiorstwa przede wszystkim podważają zasadność zakwalifikowania dotacji wypłaconych na mocy umów zawartych z państwem jako "nowej pomocy" i, w konsekwencji, zasadność decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej w tej sprawie.
Zainteresowane podmioty utrzymują, w szczególności, że Komisja od dłuższego czasu znajdowała się w posiadaniu informacji o istnieniu systemu dofinansowywania usług publicznych i nigdy nie zgłosiła w tej kwestii jakichkolwiek zastrzeżeń.
Ponadto – jak utrzymują zainteresowane strony – kwota rocznych dotacji wypłaconych przedsiębiorstwom publicznym była sumą konieczną i współmierną w stosunku do potrzeb pokrycia dodatkowego kosztu netto wynikającego z tytułu obowiązku świadczenia usług publicznych.
Na zakończenie Tirrenia dodaje, że w stosunku do innych podmiotów działających na rynku, taka dotacja nie stanowi przeszkody dla rozwoju konkurencji.
(50) W tym samym czasie, Tirrenia di Navigazione i przedsiębiorstwa regionalne należące do Grupy Tirrenia zaskarżyły decyzję Komisji o wszczęciu procedury dochodzeniowej, składając odwołanie, zgodnie z art. 230, akapit 4 Traktatu [19], do Sądu Pierwszej Instancji.
Uwagi podmiotów prywatnych
(51) Na ręce Komisji wpłynęły uwagi od różnych podmiotów prywatnych, stanowiących konkurencję na niektórych połączeniach obsługiwanych przez spółki Caremar, Saremar i Toremar.
Uwagi te można podsumować w sposób następujący:
- przedsiębiorstwa należące do Grupy Tirrenia miałyby, na połączeniach, gdzie koncentruje się konkurencja podmiotów prywatnych, uprawiać agresywną politykę handlową charakteryzującą się stosowaniem stawek dumpingowych systemów rabatowych oraz odroczonych terminów płatności, których nie można tłumaczyć brakiem pomocy publicznej,
- zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych nie są przejrzyste, przyznane spółkom należącym do Grupy Tirrenia uprawnienia do wprowadzania zmian w zakresie nałożonych na nie zobowiązań, ze szczególnym uwzględnieniem szlaków żeglugowych, które mają być obsługiwane oraz częstotliwości i rozkładu połączeń, które mają być przestrzegane, jest sprzeczne z samą naturą zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych,
- biorąc pod uwagę usługi oferowane przez podmioty prywatne na niektórych połączeniach obsługiwanych przez przedsiębiorstwa należące do Grupy Tirrenia, potrzeba świadczenia usług publicznych wydaje się bardzo łatwa do zakwestionowania,
- systemy finansowania inwestycji przeprowadzonych od 1995 r. lub inwestycji przewidzianych w planie przemysłowym, zakładają częściowy udział dofinansowania, w szczególności, w odniesieniu do dwóch jednostek pływających nabytych w 1996 r. od Viamare oraz, w sensie bardziej ogólnym, do korzystniejszych warunków dostępu do kredytu bankowego oferowanych spółkom należącym do Grupy Tirrenia,
- przedsiębiorstwa należące do Grupy Tirrenia korzystają z preferencyjnych zasad opodatkowania w odniesieniu do olejów mineralnych zużywanych przez ich statki, unieruchomione na czas konserwacji w portach włoskich.
IV.
UWAGI WŁADZ WŁOSKICH
Dotacje wypłacone w związku z zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznych
(52) W piśmie z dnia 29 września 1999 r., władze włoskie przekazały swoje uwagi w związku z decyzją o wszczęciu procedury dochodzeniowej.
W ich ocenie, rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobodnego świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) [20], w art. 4 stwarza możliwość, aby umowy zawarte z każdą ze spółek należących do Grupy Tirrenia pozostawały w mocy, aż do daty ich wygaśnięcia, tj. do końca 2008 r.
W konsekwencji, nie można zakwestionować, poprzez decyzję o wszczęciu procedury dochodzeniowej, systemu zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych wynikającego z tych umów.
(53) Ponadto, władze włoskie podważają fakt, że pomoc, stanowiąca przedmiot decyzji Komisji stanowi "nową" pomoc w rozumieniu art. 88, ust. 3 Traktatu, oraz, że mogła mieć ona, w okresie przed liberalizacją włoskiego rynku kabotażowego ( 1 stycznia 1999 r.), wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(54) Poza tymi uwagami o charakterze ogólnym, władze włoskie podkreślają, że obecność podmiotów prywatnych na połączeniach obsługiwanych przez przedsiębiorstwa należące do Grupy Tirrenia jest często zjawiskiem stosunkowo niedawnym i mającym charakter częściowy, z uwagi na fakt jej ograniczenia do niewielkiej liczby szlaków żeglugowych i koncentracji usług w sezonie letnim.
Ponadto, metoda obliczania rocznej dotacji, polegająca na odjęciu od strat skumulowanych w okresie zimowym przychodów zrealizowanych w okresie letnim, pozwala na ograniczenie kwoty dotacji do koniecznego minimum.
W związku z powyższym, w opinii władz włoskich, dotacja jest konieczna i współmierna w stosunku do zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, których określenie leży w gestii Państwa Członkowskiego.
W odniesieniu do naruszenia przepisów dotyczących konkurencji przez Adriatica w związku z obsługą połączeń między Włochami a Grecją, władze włoskie podkreślają, że decyzja Komisji w tej sprawie nie ma charakteru ostatecznego, obydwa postępowania są prowadzone niezależnie, pomoc nie została wypłacona w celu finansowania działań naruszających zasady wolnej konkurencji, uznanie takiej pomocy za niezgodną ze wspólnym rynkiem byłoby równoznaczne z nałożeniem nowej kary, a ewentualna windykacja pomocy zachwiałaby równowagę spółki Adriatica i zagroziła procesowi prywatyzacji.
Inwestycje przewidziane w planie przemysłowym
(55) Władze włoskie zwracają uwagę, że inwestycje przewidziane w planie przemysłowym mają na celu obniżenie kosztów świadczenia usług, przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego poziomu ich jakości.
Ponadto, zdaniem tych samych władz, metody finansowania planowanych inwestycji nie zakładają żadnego udziału dofinansowania, z uwagi na fakt, że źródłem finansowania będą, częściowo, środki własne tych spółek, i po części, pożyczki bankowe udzielone na normalnych warunkach rynkowych.
Preferencyjne zasady opodatkowania
(56) Władze włoskie sprecyzowały ramy prawne regulujące system opodatkowania olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo dla celów prowadzenia żeglugi.
Z informacji przekazanych Komisji wynika, że na mocy decyzji ogólnego stosowania z dnia 2 marca 1996 r., zgodnie z dekretem z mocą ustawy nr 504/1995, preferencyjne zasady opodatkowania przewidziane w tym zarządzeniu zostały rozszerzone na paliwo i smary wykorzystywane przez całą flotę unieruchomioną w porcie dla celów remontowo-konserwacyjnych.
(57) Jednocześnie, Włochy złożyły do Trybunału Sprawiedliwości do dzisiaj nierozpatrzone odwołanie od decyzji o wszczęciu procedury dochodzeniowej, w części, w której nakazuje ona zawieszenie wypłat pomocy [21].
V. OCENA POMOCY
Dotacje wypłacone w związku ze zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznych
Istnienie środków pomocy
(58) Zgodnie z art. 87, ust. 1 Traktatu, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(59) Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa dotacja została przyznana przez Państwo i przy użyciu zasobów państwowych.
Jeżeli chodzi o pojęcie korzyści, stanowi ono przedmiot interpretacji Trybunału Sprawiedliwości przytoczonej w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r., w sprawie Altmark Trans [22].
Zgodnie z tą wykładnią, interwencja państwa, która niesie ze sobą bezpośrednie dofinansowanie stanowiące odszkodowanie z tytułu wypełniania przez podmioty z niej korzystające zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, nie wchodzi w zakres zastosowania art. 87, ust. 1 Traktatu, o ile takie podmioty nie czerpią z tego tytułu korzyści finansowych, a zatem takie wsparcie nie powoduje uprzywilejowania takich podmiotów względem przedsiębiorstw konkurencyjnych.
Zgodnie z wykładnią Trybunału, aby w danym przypadku takie odszkodowanie nie zostało zakwalifikowane jako pomoc Państwa, muszą zostać spełnione następujące cztery warunki:
- przedsiębiorstwo korzystające ze wsparcia finansowego powinno być rzeczywiście obciążone wykonaniem zobowiązań w zakresie służby publicznej i zobowiązania te powinny być wyraźnie określone.
W przypadku odszkodowań wypłaconych przedsiębiorstwom należącym do Grupy Tirrenia, Komisja stwierdza, że zobowiązania do świadczenia usług użyteczności publicznej nałożone na te podmioty wynikają jednocześnie z umów zawartych w lipcu 1991 r. z państwem włoskim, obowiązujących ram prawnych (por. pkt od 30 do 34) i planów pięcioletnich (por. pkt 37, 38 i 39).
Kwestia, rzeczywistego zapotrzebowania na świadczenie usług użyteczności publicznej [23] została omówiona w pkt. od 84 do 122,
- parametry, na podstawie których obliczona jest odszkodowanie, muszą być wcześniej ustalone w sposób obiektywny i przejrzysty, tak aby odszkodowanie nie powodowało dodatkowej korzyści ekonomicznej, która powodowałaby uprzywilejowanie podmiotów zeń korzystających kosztem przedsiębiorstw konkurencyjnych.
W rozpatrywanym przypadku, Komisja stwierdza, że art. 5 umów opisuje w sposób szczegółowy parametry ekonomiczne stanowiące podstawę obliczania poszczególnych składników kosztu, uwzględnianych przy obliczaniu wysokości odszkodowania, zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Republiki nr 501/79,
- odszkodowanie nie przekracza kwoty niezbędnej do pokrycia całych lub części kosztów poniesionych celem wykonania zobowiązań z tytułu świadczenia usług użyteczności publicznej, przy uwzględnieniu wpływów oraz racjonalnego zysku z tytułu wypełniania tych zobowiązań.
Ta kwestia została omówiona w pkt. od 123 do 148,
- jeżeli wybór przedsiębiorstwa, w danym przypadku, nie został wykonany w ramach procedury udzielania zamówień publicznych umożliwiającej wskazanie podmiotu, który byłby w stanie świadczyć takie usługi użyteczności publicznej po najniższych kosztach, poziom odszkodowania powinien zostać określony na podstawie analizy kosztów, jakie przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i wyposażone w odpowiednie środki transportu, umożliwiające świadczenie żądanych usług publicznych, poniosłoby na wykonanie takich zobowiązań, przy uwzględnieniu wpływów stąd wynikających oraz racjonalnego zysku osiąganego przy realizacji tych zobowiązań.
W związku z powyższym, należy stwierdzić, że przedsiębiorstwa należące do Grupy Tirrenia nie zostały wybrane zgodnie z procedurą udzielania zamówień publicznych.
Komisja stwierdza ponadto, że ani właściwe przepisy ani umowy nie zawierają warunków, które zapewniłyby, że odszkodowanie nie przekracza kosztów, jakie poniosłoby średnie przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i odpowiednio wyposażone.
Również informacje przekazane przez władze włoskie oraz zainteresowane przedsiębiorstwa nie pozwalają na ustalenie, czy taki warunek został spełniony.
(60) W świetle powyższych ustaleń oraz ustaleń przedstawionych w dalszej części niniejszej Decyzji, dotyczących rzeczywistego zapotrzebowania na świadczenie usług użyteczności publicznej, Komisja utrzymuje, że roczna dotacja wyrównawcza przyznana przedsiębiorstwom regionalnym na mocy umów z 1991 r., prowadzi do uprzywilejowania takich przedsiębiorstw w stosunku do przedsiębiorstw konkurencyjnych, które świadczą lub mogłyby świadczyć podobne usługi na przedmiotowym rynku.
(61) Jeżeli chodzi o skutki dla handlu wewnątrzwspólnotowego oraz o zakłócenia konkurencji, są one wyraźne w przypadku transportu między Państwami Członkowskimi, lub między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi, zliberalizowanego przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r., stosujące zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między Państwami Członkowskimi i między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [24].
(62) Z uwagi na fakt, że przedmiotowe usługi dotyczą kabotażu, Trybunał zwrócił uwagę [25], iż nie można wykluczyć, że dotacja publiczna przyznana przedsiębiorstwu działającemu wyłącznie na lokalnych i regionalnych rynkach transportowych, a nie międzynarodowych, może mieć jednak wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(63) W rzeczywistości, gdy Państwo Członkowskie przyznaje dotację publiczną przedsiębiorstwu, zakres usług transportowych świadczonych przez takie przedsiębiorstwo może zostać podtrzymany lub zwiększony, co zmniejsza odpowiednio możliwości oferowania usług transportowych na rynku takiego Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwa mające siedziby w innych Państwach Członkowskich [26].
(64) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, w przypadku pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja nie jest zobowiązana do wykazania rzeczywistych skutków takiej pomocy dla konkurencji i wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi.
Taki obowiązek bowiem powodowałby, że Państwa Członkowskie wypłacające pomoc, naruszając obowiązek notyfikacji, o którym mowa w art. 88, ust. 3 Traktatu WE znalazłyby się w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do tych państw, które dokonały zgłoszenia planów pomocy [27].
(65) Fakt, że do dnia 1 stycznia 1999 r., wykonywanie kabotażu w rejonie Morza Śródziemnego zostało czasowo wyłączone z zakresu obowiązywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 dotyczącego stosowania zasady swobodnego świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski), nie pozwala wykluczyć z góry, że dotacje wypłacone przedsiębiorstwom regionalnym obsługującym połączenia kabotażowe z wyspami rejonu Morza Śródziemnego na mocy umowy, nie miały wpływu na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi i nie wpłynęły na zakłócenia konkurencji.
(66) W każdym razie, zakładając nawet, że pomoc wypłacana przedsiębiorstwom, które wykonywały wyłącznie kabotaż mogła nie mieć wpływu na wymianę handlową i nie przyczyniała się do zakłócenia konkurencji przed datą 1 stycznia 1999 r., sytuacja ta uległa zmianie po tej dacie, gdyż rozporządzenie nr 3577/92 wprowadziło swobodę świadczenia usług kabotażowych dla wszystkich armatorów Wspólnoty.
(67) W świetle kryteriów przedstawionych w pkt od 58 do 66, należy przeprowadzić analizę przedsiębiorstw regionalnych, ze względu na rynki, na których prowadzą swoją działalność.
- W odniesieniu do spółki Adriatica, Komisja przypomina, że działalność prowadzona przez przedsiębiorstwo, na mocy umowy, obejmuje nie tylko usługi kabotażowe, ale również obsługę połączeń międzynarodowych, na których musi lub musiało ono liczyć się, od momentu wejścia umowy w życie, z istnieniem konkurencji ze strony innych podmiotów mających siedziby w Państwach Członkowskich.
Komisja stwierdza również w takim kontekście, istnienie ryzyka zbiegu dotacji na usługi kabotażowe i usługi transportu międzynarodowego świadczone przez Adriatica, w szczególności ze względu na fakt nieprowadzenia oddzielnych ksiąg rachunkowych dla każdej z wymienionych kategorii usług.
W takich okolicznościach dotacje wypłacone spółce Adriatica na mocy umowy mogły wpływać na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi i zakłócenia w konkurencji.
- W odniesieniu do czterech przedsiębiorstw regionalnych, Komisja stwierdza, że jedynie spółka Saremar obsługuje połączenie międzynarodowe między Sardynią a Korsyką, prowadząc działalność konkurencyjną wobec włoskiego przedsiębiorstwa prywatnego.
Fakt, że połączenie to było otwarte dla potencjalnej konkurencji ze strony podmiotów mających siedziby w innych Państwach Członkowskich w momencie wejścia w życie umowy o świadczenie usług publicznych, prowadzi do konkluzji, że roczna dotacja wypłacana spółce Saremar w celu pokrycia deficytu operacyjnego netto mogła wpływać, w szczególności w związku z nieprowadzeniem oddzielnych ksiąg dla różnych kategorii świadczonych usług, na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi i prowadzić do zakłócenia konkurencji.
- W odniesieniu, w szczególności do spółek Siremar, Toremar i Caremar, Komisja sformułowała następujące uwagi.
- przedsiębiorstwa te prowadzą działalność wyłącznie w ściśle ograniczonym segmencie usług kabotażowych, obejmujących połączenia z wyspami rejonu Morza Śródziemnego,
- do dnia 1 stycznia 1999 r. kabotaż wykonywany między wyspami rejonu Morza Śródziemnego został czasowo zwolniony ze stosowania zasady swobody świadczenia usług, zgodnie z art. 6, ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92 [28],
- w różnych segmentach rynku kabotażowego, na niektórych połączeniach, przedsiębiorstwa regionalne podlegają konkurencji krajowych podmiotów prywatnych, których obecność była często wcześniejsza w stosunku do daty wejścia w życie umowy.
Niemniej jednak, żadne z powyższych przedsiębiorstw nie prowadzi działalności poza rynkiem usług kabotażowych w rejonie Morza Śródziemnego,
- żaden podmiot mający swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim nie działał w tych różnych segmentach rynku kabotażowego przed dniem 1 stycznia 1999 r., jak również żaden taki podmiot nie rozpoczął tam swojej działalności po liberalizacji tego rynku.
(68) Fakt, że w danym sektorze nie istnieje swoboda świadczenia usług – jak to miało miejsce w przypadku wykonywania kabotażu w rejonie Morza Śródziemnego – nie zawsze stanowi warunek wystarczający do wykluczenia jakichkolwiek skutków negatywnych dla wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi [29].
(69) Z jednej strony, fakt, że trzy przedsiębiorstwa należące do Grupy Tirrenia (Tirrenia, Adriatica i Saremar) działają na rynku usług transportu morskiego między Państwami Członkowskimi lub między Państwami Członkowski a państwami trzecimi, jak również nieprowadzenie przez te spółki oddzielnych ksiąg dla różnych kategorii świadczonych usług, pozwala założyć, że cała pomoc, która została im przekazana mogła mieć wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi i zakłócenia w konkurencji.
Ponadto, nie można wykluczyć podobnych następstw w odniesieniu do całości dotacji przyznanych przedsiębiorstwom należącym do Grupy.
(70) Z drugiej zaś strony, już przed liberalizacją rynku kabotażowego, podmioty mające siedziby w innych Państwach Członkowskich posiadały swobodę wykonywania prawa przedsiębiorczości i świadczenia usług kabotażowych, eksploatując statki pływające pod banderą Włoch.
(71) W każdym razie, możliwość świadczenia, przez podmioty mające siedziby w innych Państwach Członkowskich, usług konkurencyjnych na rynku kabotażowym we Włoszech począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r. pozwala założyć przynajmniej wystąpienie potencjalnych skutków dla wymiany handlowej w okresie ostatnich pięciu lat, w szczególności, wobec nieprzyznania przedsiębiorstwom regionalnym, na mocy umów o świadczenie usług publicznych, prawa wyłączności.
(72) Biorąc pod uwagę powyższe, jak również mając na względzie fakt, że aby odszkodowanie stanowiło korzyść, którą można zakwalifikować jako "pomoc" wystarczy niespełnienie jednego z czterech wymienionych warunków [30], Komisja uważa, że wszystkie odszkodowania roczne wypłacone przedsiębiorstwom regionalnym stanowią pomoc Państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu. W przeciwieństwie do stanowiska przedsiębiorstw korzystających z pomocy, z treści art. 4, ust. 3 rozporządzenia nr 3577/92 nie wynika zakaz badania przedmiotowej pomocy. Artykuł 4, ust. 3 zezwala, w drodze wyjątku, na utrzymanie w mocy istniejących umów o świadczenie usług publicznych, zawartych przed wejściem w życie rozporządzenia, również w przypadku, gdy nie zostały spełnione wymogi dotyczące procedury udzielania zamówienia na świadczenie usług publicznych, opisane w poprzednich ustępach tego samego artykułu. Przedmiotowy przepis dotyczy wspólnej polityki transportowej.
Nowa pomoc
(73) Komisja nie podziela stanowiska przedsiębiorstw regionalnych, które utrzymują, że przedmiotowa pomoc stanowi kontynuację istniejącej pomocy.
Po pierwsze, Komisja stwierdza, że pomoc ta nie była wcześniejsza w stosunku do daty wejścia w życie Traktatu.
System pomocy opierający się na rocznej dotacji wyrównawczej regulują bowiem, w swoim brzmieniu aktualnym, ustawy nr 684/74 i nr 169/75.
Ponadto, szczegółowe zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych, jak również składniki kosztu uwzględniane przy obliczaniu rocznej dotacji, z której korzystają przedsiębiorstwa regionalne, zostały uregulowane przez rozporządzenie nr 501/79, ustawę nr 856/86 oraz umowy z 1991 r.
(74) Komisja stwierdza następnie, że przedmiotowa pomoc nie została zatwierdzona przez Komisję.
Decyzja Komisji z dnia 6 lipca 1990 r. o zamknięciu postępowania nr C 12/89 (byłe N 444/88) w sprawie pomocy, przyznanej przez Włochy w celu pokrycia strat poniesionych przez przedsiębiorstwo Fincantieri w 1987 i 1988 r. oraz ustawa nr 234/89 w sprawie uregulowania systemów pomocy dla włoskiego przemysłu stoczniowego [31], na którą powołują się zainteresowane przedsiębiorstwa korzystające z pomocy dotyczyła wyłącznie pomocy dla stoczni, a nie dotacji stanowiących przedmiot niniejszej decyzji.
Niemniej jednak, już po wydaniu wspomnianej wyżej decyzji, ramy prawne regulujące te dotacje zostały zasadniczo zmienione poprzez zawarcie umów, o których Komisja nie została nigdy powiadomiona.
(75) W szczególności, fakt, że Komisja mogła posiadać wiedzę na temat różnych aktów ustawodawczych regulujących system dotacji rocznej, w tym również umów z 1991 r., nie pozwala na wyciągnięcie wniosku, zgodnie z wyrokiem w sprawie Lorenz [32], że – wobec braku notyfikacji zgodnie z art. 88, ust. 3 Traktatu – system dotacji rocznej został zatwierdzony na zasadzie milczącej zgody. W ostatnim czasie Trybunał sprecyzował, że sam fakt przekazania tekstu Komisji nie jest równoznaczny z notyfikacją w myśl art. 88, ust. 3 Traktatu WE [33].
(76) W związku z powyższym Komisja utrzymuje, że pomoc wypłacana przedsiębiorcom regionalnym stanowi nową pomoc zgodnie z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [34].
(77) Zakładając nawet, że dotacje przyznane przedsiębiorstwom Siremar, Toremar i Caremar, których działalność obejmowała wyłącznie kabotaż, nie stanowiłyby pomocy państwa w chwili ich wypłacania, uzyskały one jednakże status nowej pomocy od dnia 1 stycznia 1999 r., w następstwie wprowadzenia swobody świadczenia usług transportowych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3577/92. Zgodnie z art. 1, lit. b), pkt v) rozporządzenia (WE) nr 659/99, w przypadku, gdy niektóre środki stają się pomocą po liberalizacji danego działania przez prawo wspólnotowe, środków takich nie uznaje się za pomoc istniejącą po terminie przyjętym dla liberalizacji.
Ocena zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem
(78) Zakaz pomocy wprowadzony przez art. 87, ust. 1 Traktatu nie ma charakteru zakazu absolutnego. W art. 87, ust. 2 i 3 oraz art. 86, ust. 2 przewidziano bowiem odstępstwa od tego postanowienia.
(79) Do pomocy wypłaconej przedsiębiorstwom regionalnym tytułem dotacji rocznej nie stosują się żadne odstępstwa, o których mowa w art. 87, ust. 2 z uwagi na fakt, iż pomoc ta nie stanowi pomocy o charakterze socjalnym przyznawanej indywidualnym konsumentom lub pomocy mającej na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, lub pomocy przyznawanej gospodarce niektórych regionów.
W szczególności, w odniesieniu do pomocy o charakterze socjalnym, art. 87, ust. 2 zakłada, że taka pomoc, z której korzystają indywidualni konsumenci nie może sprzyjać, w sposób bezpośredni lub pośredni, niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów.
Komisja podkreśla, że mniejsze wpływy przedsiębiorstw regionalnych wynikające z zastosowania stawek ulgowych dla stałych mieszkańców wysp oraz pracowników migrujących wpływają na kalkulację wysokości rocznego odszkodowania.
Władze włoskie biorą na siebie ciężar obniżonych stawek, z których korzystają indywidualni konsumenci, wyłącznie w przypadku, gdy tacy konsumenci korzystają z usług podmiotu publicznego, sprzyjając w ten sposób temu ostatniemu kosztem jego konkurencji w postaci podmiotów prywatnych.
(80) Taka pomoc nie jest też uprawniona do korzystania z odstępstw wymienionych w art. 87, ust. 3.
Nie obejmuje ona bowiem pomocy przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego, europejskiego zainteresowania lub mającej na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, o której mowa w lit. b), lub pomocy przeznaczonej na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, o której mowa w lit. d).
Pomoc taka nie może również zostać zakwalifikowana do pomocy przeznaczonej dla niektórych regionów, o której mowa w lit. a) lub c) z uwagi na fakt, iż nie stanowi ona elementu wielosektorowego systemu wsparcia dostępnego w danym regionie dla wszystkich przedsiębiorstw działających w danym sektorze [35].
Ponadto, biorąc pod uwagę przedmiot i zasady przyznawania przedmiotowej pomocy, mogłaby ona stanowić pomoc operacyjną, dopuszczalną wyłącznie w regionach korzystających z odstępstwa, o którym mowa w art. 87, ust. 3, lit. a), pod warunkiem udowodnienia przez Państwo Członkowskie istnienia i skali niekorzystnych uwarunkowań, które taka pomoc miałaby na celu zniwelować [36].
Z uwagi na fakt, że władze włoskie nie przekazały wystarczających informacji w tej kwestii, nie istnieje możliwość uznania pomocy z tego tytułu.
Biorąc pod uwagę, że przedmiotowa pomoc przeznaczona jest na pokrycie kosztów operacyjnych poniesionych przez konkretne przedsiębiorstwo żeglugowe i nie stanowi ona części kompleksowego planu mającego na celu wsparcie przedsiębiorstwa w procesie poprawy efektywności gospodarczej i finansowej, która pozwoliłaby mu na niekorzystanie z dalszej pomocy, nie może ona również zostać uznana za pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych w rozumieniu lit. c).
(81) Artykuł 86 ust. 2 Traktatu stanowi, że przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym podlegają postanowieniom Traktatu, zwłaszcza regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych.
Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
(82) Zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym, artykuł ten zakłada stosowanie odstępstwa, dlatego jego wykładnia musi być precyzyjna [37].
Aby derogacja miała zastosowanie, poza powierzeniem danemu przedsiębiorstwu zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, konieczne jest również, aby zastosowanie zasad konkurencji przewidzianych w Traktacie, w szczególności w art. 87, stanowiło przeszkodę w wypełnianiu konkretnych zadań powierzonych przedsiębiorstwu, a derogacja nie może wpływać na wymianę handlową w stopniu zagrażającym interesom Wspólnoty [38].
(83) Celem ustalenia, czy dotacje wypłacone przedsiębiorstwom regionalnym na mocy umów z 1991 r. mogą skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w art. 86, ust. 2, Komisja, w pierwszym rzędzie musi ustalić, czy działalność danego przedsiębiorstwa stanowi działalność w służbie publicznej i ocenić jej zakres, jak również zweryfikować konieczność przyznania dotacji, tytułem odszkodowania kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo w związku z działalnością w służbie publicznej.
Istnienie zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, które stanowią odpowiedź na rzeczywiste zapotrzebowanie
Połączenia kabotażowe z mniejszymi wyspami włoskimi
(84) Usługi kabotażowe wchodzą w zakres zastosowania art. 4 cytowanego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 oraz – dla celów zbadania pomocy Państwa – wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego [39].
W swojej aktualnej wersji wytyczne przewidują, w sekcji 9, możliwość "(…) nałożenia obowiązku świadczenia usług publicznych lub zawarcia umów o świadczenie usług publicznych dla usług, o których mowa w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92", tzn. regularnych usług na, z i między wyspami w ramach kabotażu.
Odszkodowania z tytułu świadczenia takich usług regulują przepisy zawarte w cytowanym dokumencie, jak również przepisy dotyczące pomocy Państwa ustanowione przez Traktat i stanowiące przedmiot interpretacji Trybunału Sprawiedliwości.
Poprzednia wersja cytowanych wytycznych wspólnotowych przewidywała w pkt. 9 "możliwość nałożenia obowiązku świadczenia usług publicznych w celu zapewnienia regularnych połączeń z portami regionów peryferyjnych Wspólnoty lub na szlakach żeglugowych o niskim poziomie obsługi i uznanych za kluczowe dla rozwoju gospodarczego zainteresowanych regionów, jeżeli wystarczający poziom usług nie mógłby zostać zapewniony w wyniku wolnej gry sił rynkowych".
Ponadto, z orzecznictwa wspólnotowego wynika, że warunkiem nałożenia obowiązku świadczenia usług publicznych, jest rzeczywiste zapotrzebowanie na takie usługi, którego pokrycie w wyniku wolnej gry sił rynkowych nie jest możliwe [40].
(85) Z przepisów prawnych oraz warunków wspomnianych wcześniej umów wynika, że przedsiębiorstwa regionalne obsługujące połączenia z mniejszymi wyspami, podlegają – na wszystkich obsługiwanych przez siebie połączeniach – wymogom dotyczącym obsługiwanych portów, częstotliwości połączeń, rozkładu rejsów, rodzaju floty, stawek opłat, jakich takie przedsiębiorstwa nie przyjęłyby (w takim samym zakresie lub na takich samych zasadach), jeżeli brałyby pod uwagę swój własny interes gospodarczy.
(86) Nałożenie tego rodzaju zobowiązań ma zapewnić przestrzeganie zasady ciągłości terytorialnej oraz wystarczający poziom regularnych usług transportu morskiego w zakresie przewozu osób i towarów z i na mniejsze wyspy należące do Włoch, celem zaspokojenia potrzeb związanych ze swobodą poruszania się lokalnej ludności oraz z rozwojem gospodarczym i społecznym tych regionów wyspiarskich.
Gwarancją przestrzegania tego rodzaju zobowiązań przez cały okres obowiązywania umów jest udzielenie poręczenia.
Możliwość czasowych zmian dostosowawczych stawek opłat i częstotliwości połączeń w ciągu roku, pod kontrolą organów publicznych, nie oznacza w żadnym wypadku zakwestionowania nałożonego obowiązku utrzymania przedmiotowych połączeń.
Przepisy w tej materii nakładają zatem na przedsiębiorstwa korzystające z pomocy obowiązek świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym w myśl art. 86, ust. 2 oraz obowiązek świadczenia usług publicznych zgodnie z rozporządzeniem nr 3577/92.
Połączenia międzynarodowe
(87) Międzynarodowe połączenia morskie wchodzą w zakres zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między Państwami Członkowskimi i między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [41].
W rozporządzeniu nie przewidziano w sposób wyraźny możliwości nałożenia minimalnego obowiązku świadczenia usług publicznych w celu zapewnienia połączeń morskich między Państwami Członkowskimi lub między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi.
(88) Niemniej jednak, wytyczne wspólnotowe w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego z 2004 r. [42] przewidują ze swojej strony możliwość nałożenia obowiązku świadczenia usług publicznych lub zawierania umów o świadczenie usług publicznych, w przypadku, gdy usługa w ramach transportu międzynarodowego jest konieczna z punktu widzenia dużego zapotrzebowania na transport publiczny (sekcja 9).
Jednocześnie, dozwolone są odszkodowania za świadczenie tego rodzaju usług, pod warunkiem ich zgodności z przepisami merytorycznymi i formalnymi określonymi w Traktacie.
Również cytowany pkt 9 wytycznych z 1997 r. dopuszczał pomoc stanowiącą odszkodowanie za wykonywanie zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych.
(89) W konsekwencji, Komisja stwierdza, że obowiązujące prawo wspólnotowe przewiduje możliwość rozszerzenia zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych na obsługę połączeń morskich innych niż połączenia wewnętrzne w obrębie jednego Państwa Członkowskiego.
Niemniej jednak, biorąc pod uwagę fakt, że rynek międzynarodowego transportu morskiego podlega istniejącej lub potencjalnej konkurencji ze strony innych podmiotów mających swoje siedziby w Państwach Członkowskich, odszkodowania wypłacane przedsiębiorstwom koncesjonariuszom mają charakter właściwy dla pomocy operacyjnej, która może zostać uznana wyłącznie na mocy art. 86, ust. 2.
Taka pomoc musi zatem spełniać warunek konieczności, w kontekście istnienia rzeczywistego zapotrzebowania, które nie mogłoby zostać pokryte w wyniku wolnej gry sił rynkowych, jak również warunek proporcjonalności do celu, któremu ma ona służyć.
(90) Z pięciu przedsiębiorstw regionalnych należących do Grupy Tirrenia, tylko Adriatica i Saremar utrzymują połączenia międzynarodowe w ramach umów o świadczenie usług publicznych.
Komisja musi zatem ustalić, dla każdego z tych dwóch przedsiębiorstw i dla każdego przedmiotowego połączenia, podstawy stanowiące uzasadnienie nałożenia obowiązku świadczenia usług publicznych na przedsiębiorstwa korzystające z pomocy, jak również czy wypłacone odszkodowania miały prawo do skorzystania z odstępstwa, o którym mowa w art. 86, ust. 2 Traktatu.
(91) Jeżeli chodzi o Saremar, Komisja stwierdza, że przedsiębiorstwo to obsługuje przez cały rok, na trasie żeglugowej Sardynia/Korsyka (Santa Teresa/Bonifacio), dwa rejsy dziennie w obie strony, przy użyciu promu samochodowo-pasażerskiego o całkowitej zdolności przewozowej wynoszącej 560 osób i 51 pojazdów.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że jest to połączenie w obszarze przygranicznym, o niewielkiej długości (10 mil morskich) i zakresie lokalnym, skierowane do społeczności lokalnej zamieszkującej Sardynię i pobliskie gminy na Korsyce.
Połączenie rozkładowe między Santa Teresa a Bonifacio zapewnia swobodę przemieszczania się pracownikom przygranicznym, jak również regularny przepływ towarów między południowym wybrzeżem Korsyki a północnym wybrzeżem Sardynii.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że zapotrzebowanie na tego rodzaju połączenie zgłosiły lokalne społeczności obydwu wysp.
(92) W sezonie (szczyt i środek sezonu) turystycznym, Saremar podlega konkurencji ze strony innego podmiotu mającego siedzibę we Włoszech, oferującego usługi dostosowane pod względem zdolności przewozowej oraz częstotliwości do sytuacji na rynku [43].
Ponadto, podmiot ten nie prowadzi działalności poza sezonem.
(93) Powyższe ustalenia potwierdzają, że cel – będący wyrazem uzasadnionego interesu publicznego – polegający na zapewnieniu, przez okres całego roku, połączenia rozkładowego między regionami wyspiarskimi Wspólnoty, i uwzględniający potrzeby wyrażone przez zainteresowane podmioty lokalne, nie mógłby zostać osiągnięty poprzez wolną grę sił rynkowych.
(94) Jeżeli chodzi o połączenia międzynarodowe utrzymywane przez przedsiębiorstwo Adriatica, Komisja sformułowała następujące uwagi:
a) szlak żeglugowy "Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso" łączący centralne regiony Wspólnoty z jednym z jej regionów peryferyjnych, jest szlakiem o kluczowym znaczeniu dla ruchu towarowo-pasażerskiego, zwłaszcza biorąc pod uwagę czynnik niestabilności, stanowiący przeszkodę w ustanowieniu alternatywnych połączeń drogą lądową.
Ponadto, od 1977 r. na wspólny wniosek władz włoskich i greckich, wymienione wyżej połączenie morskie zostało włączone na listę połączeń kolejowych, drogowych lub żeglugowych, dla których stosuje się konwencję międzynarodową o przewozie osób i bagażu kolejami (CIV) z dnia 7 lutego 1970 r.
W celu zapewnienia sobie możliwości obsługi tego połączenia, Adriatica przystąpiła do systemu EURAIL.
Ponadto, na podstawie informacji, które zostały przekazane Komisji w trakcie spotkania w dniu 26 października 2001 r. (wpisane do dziennika pod nr A/13408/04 i A/13409/04), wynika, że w okresie pomiędzy 1992 a 1999r. Adriatica na tym połączeniu realizowała średnio 265 rejsów rocznie, przewożąc średnio 161440 osób, 24376 pojazdów i 104437 m.b. towarów.
Należy również zauważyć, że tak, jak zapewniają władze włoskie w piśmie z dnia 17 lutego 2004 r. (wpisanym do dziennika pod nr A/13405/04) w okresie od 1996 do 1999 r., podmioty konkurencyjne w stosunku do spółki Adriatica nie były w stanie zapewnić równorzędnych usług pod względem jakości i eksploatowanych statków, w tym zapewnionej przez spółkę regularności i częstotliwości połączeń.
Należy przypomnieć, że w okresie między 30 października 1990 r. a lipcem 1994 r., który częściowo pokrywa się z okresem badanym dla celów niniejszej decyzji, Adriatica brała udział w zmowie cenowej, której przedmiotem były ceny przewozu samochodów dostawczych na połączeniach między Patrasso a Bari i Brindisi [44].
W omawianym okresie, konkurencja na przedmiotowym rynku okazała się na tyle silna, aby skłonić grupę Tirrenia do wzięcia udziału w zmowie cenowej, co wyklucza uznanie kryterium konieczności przedmiotowej pomocy z punktu widzenia zapewnienia świadczenia usług publicznych.
Mimo dokładniejszych wyjaśnień przesłanych w tej sprawie przez władze włoskie telefaksem z dnia 24 lutego 2004 r. (dokument wpisany do dziennika pod nr A/13970/04), nie można uznać konieczności dotacji stanowiącej odszkodowanie z tytułu zobowiązania do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, jeżeli przedsiębiorstwo korzystające z takiej pomocy odpowiedzialne jest za działania antykonkurencyjne, zabronione przez art. 81 Traktatu WE.
Chociaż decyzja Komisji nie jest jeszcze ostateczna, została ona już obszernie potwierdzona przez Sąd Pierwszej Instancji i można domniemywać jej ważność.
Prawdą jest, że obydwa postępowania, jedno dotyczące kwestii konkurencji i drugie w sprawie pomocy państwa, są niezależne, ale zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym, Komisja zobowiązana jest do uwzględnienia ewentualnego naruszenia zasad konkurencji podczas oceny zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem, w szczególności, w przypadku stwierdzenia naruszenia takich zasad przez podmiot korzystający z pomocy [45].
Związek pomiędzy naruszeniem przepisów dotyczących konkurencji a pomocą jest ewidentny, gdyż odszkodowania zostały wypłacone z tytułu świadczenia usług, które stanowiły przedmiot zmowy cenowej, niezależnie od faktu, czy pomoc ta została wykorzystana dla działań naruszających wolną konkurencję.
Wreszcie, stwierdzenie bezprawności pomocy i jej windykacja nie miałyby w żadnym przypadku charakteru nowej kary, ale stanowiłyby wyłącznie wynik potwierdzenia uczestnictwa beneficjenta pomocy w niezgodnej z prawem zmowie cenowej.
Mając na względzie rodzaj świadczonych usług, które dotyczą jednocześnie przewozu samochodów dostawczych, osób i towarów, należy stwierdzić, że uczestnictwo w zmowie mającej na celu ustalenie cen dla samochodów ciężarowych, pozwala na wyciągnięcie wniosków dotyczących całości obsługiwanego połączenia.
Wydaje się to jeszcze bardziej oczywiste, jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że zmowa cenowa dotyczyło przewozu samochodów dostawczych, który miał zostać zapewniony przez władze włoskie właśnie dzięki dotacji.
Na zakończenie, Komisja pragnie zauważyć, że przedmiotowe połączenie zostało zawieszone w 2000 r.;
b) podstawę połączenia morskiego między Włochami a Albanią "Trieste/Durazzo" stanowi protokół podpisany dnia 22 października 1983 r. między władzami tych państw w celu rozwoju stosunków gospodarczych między Albanią a państwami Europy zachodniej.
Na mocy art. 5 tego protokołu, przedsiębiorstwu Adriatica di Navigazione oraz podmiotowi albańskiemu Transship została powierzona misja zorganizowania usług w ramach tego połączenia.
Począwszy od 1991 r., pomimo zmieniających się warunków, wynikających z sytuacji politycznej w tym rejonie, zanotowano znaczny wzrost przewozów w ramach tego połączenia [46].
Ponadto, na omawianym połączeniu nie występuje żądna konkurencja;
c) pozostałe dwa połączenia morskie między Włochami a Albanią "Bari/Durazzo" oraz "Ancona/ Durazzo" nie są regulowane żadnymi porozumieniami o charakterze międzynarodowym;
d) połączenia morskie między Włochami a Jugosławią (port Bar w Czarnogórze) realizowane z portów włoskich Ancona i Bari istnieją od 1997 r.
Połączenie to zostało ustanowione na wniosek wystosowany przez władze Czarnogóry, które pragnęły posiadać stałe połączenie morskie pomiędzy jedynym w kraju portem handlowym a portami południowych i północnych Włoch.
Od 1998 r., na szlaku żeglugowym "Bari/Bar" obok spółki Adriatica działają dwa inne podmioty, jeden z Czarnogóry i drugi ze Słowenii;
e) obsługa połączeń morskich między Włochami a Chorwacją na szlakach "Ancona/Spalato" i "Bari/Dubrovnik", powierzona od 1960 r. podmiotom prywatnym, została przekazana spółce Adriatica na mocy ustawy nr 42 z dnia 27 lutego 1978 r.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że usługi, zawieszone w 1991 r., zostały wznowione w ciągu 1994 r., na wyraźny wniosek władz Republiki Chorwacji.
Pomimo perturbacji związanych z kryzysem w Kosowie, przewozy na tym połączeniu zanotowały znaczny wzrost od 1994 r. [47].
Konkurencję dla spółki Adriatica na tym połączeniu stanowią dwa przedsiębiorstwa żeglugowe, chorwackie i liberyjskie.
(95) Z powyższych ustaleń wynika, że przedsiębiorstwu Adriatica została powierzona, w odniesieniu do usług świadczonych w ramach porozumienia lub umowy międzynarodowej, misja w interesie ogólnym, która wiązała się z poniesieniem kosztów, których przedsiębiorstwo nie musiałoby ponosić, jeżeli kierowałoby się własnym interesem gospodarczym.
Takie rozumowanie nie znajduje zastosowania w przypadku połączenia "Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso" w okresie między styczniem 1992 r. a lipcem 1994 r., który odpowiada okresowi uczestnictwa spółki Adriatica w zakazanym porozumieniu w rozumieniu art. 81 Traktatu WE.
Nie można go również zastosować do połączeń międzynarodowych obsługiwanych przez przedsiębiorstwo, które nie opierały się na porozumieniu lub umowie.
Dotyczy to w szczególności połączeń na szlakach "Bari/Durazzo" i "Ancona/Durazzo".
Jednakże wyniki prowadzenia działalności okazały się na tyle dobre, że Adriatica nie uzyskała żadnego odszkodowania z tytułu usług świadczonych na tych połączeniach.
Wręcz przeciwnie, jak wynika z kont analitycznych przekazanych Komisji, uzyskane korzyści w kategoriach ekonomicznych pozwoliły na obniżenie kwoty rocznej dotacji wyrównawczej wypłaconej z tytułu usług świadczonych na innych, deficytowych połączeniach.
(96) Aby zobowiązania nałożone na przedsiębiorstwa regionalne mogły stanowić podstawę do wypłaty odszkodowania, i aby Komisja mogła ustalić, czy kwota takiego odszkodowania mieści się w granicach koniecznego minimum, wymagają one uprzedniego, szczegółowego określenia przez właściwe władze publiczne.
(97) Komisja stwierdza, że usługi świadczone przez każde z przedsiębiorstw regionalnych zostały określone w omówionych uprzednio planach pięcioletnich.
Plany te określają dokładnie obsługiwane porty, częstotliwości połączeń, które powinny zostać zachowane zarówno w sezonie, jak i poza sezonem, oraz rodzaje jednostek pływających przydzielonych indywidualnie do obsługi poszczególnych połączeń.
W ten sposób utworzona sieć usług może jednak zostać przystosowana do zmieniającego się popytu na usługi transportowe w obrębie każdego okresu pięcioletniego.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie, wynika, że tego typu działania dostosowawcze mają miejsce wyłącznie na wniosek zainteresowanych społeczności lokalnych, skierowany do Ministerstwa Transportu, organu sprawującego nadzór nad przedsiębiorstwami regionalnymi, dotyczący wprowadzenia zmian w częstotliwości połączeń lub ich rozkładzie.
Takie wnioski w następnej kolejności są rozpatrywane na szczeblu interministerialnym, między innymi, pod kątem skutków finansowych wprowadzanych zmian dla kosztów operacyjnych zainteresowanego przedsiębiorstwa.
Każda zmiana w obrębie sieci oferowanych usług w ramach każdego okresu pięcioletniego, wymaga zatem wydania przez właściwe organy administracji decyzji adresowanej do przedsiębiorstwa koncesjonariusza.
Porównywalna konkurencja
(98) Ustalając istnienie rzeczywistego zapotrzebowania na świadczenie usług użyteczności publicznej [48], zakres faktycznie nałożonych obowiązków na przedsiębiorstwa regionalne, jak również występowanie faktycznej potrzeby odszkodowania z tytułu kosztów poniesionych z powodu świadczenia takich usług, Komisja musi w pierwszej kolejności upewnić się, co do istnienia podmiotów konkurencyjnych, które oferowałyby usługi podobne lub porównywalne w stosunku do usług oferowanych przez przedsiębiorstwo publiczne, i spełniałyby wymogi ustalone przez władze włoskie.
Proces weryfikacji prowadzony jest osobno dla każdego połączenia, poprzez analizę porównawczą skumulowanej podaży i globalnego popytu na usługi.
W tym celu wskazane wydaje się przedstawienie szczegółowej sytuacji poszczególnych przedsiębiorstw regionalnych.
Adriatica
(99) Adriatica podlega konkurencji innych przedsiębiorstw żeglugowych, z jednej strony, na wymienionych poniżej połączeniach międzynarodowych, których obsługa została powierzona spółce w ramach obowiązku wykonania misji w interesie ogólnym ("Ancona/Spalato" i "Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso") oraz, z drugiej strony, na niektórych połączeniach kabotażowych z wyspami archipelagu Tremiti i dwóch innych połączeniach przewozu rzeczy łączących półwysep z Sycylią.
Połączenia międzynarodowe
(100) W ramach połączenia na trasie "Ancona/Spalato" Adriatica obsługuje przez cały rok dwa rejsy tygodniowo, eksploatując prom pasażersko-samochodowy. Konkurencję tego połączenia stanowią przedsiębiorstwo publiczne z Chorwacji oraz prywatne statki pływające pod banderą Barbadosu i Panamy, działające przede wszystkim w okresie letnim i niespełniające całości wymogów ustalonych w umowie o świadczenie usług publicznych przez władze włoskie.
(101) W ramach połączenia na trasie "Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso", Adriatica podlegała konkurencji armatorów greckich, pływających pod banderą cypryjską lub maltańską oraz jednego przewoźnika krajowego pływającego pod banderą włoską.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie (w szczególności pismo z dnia 17 lutego 2004 r. wpisane do dziennika pod nr A/13405/04) wynika, że począwszy od 1997 r. niektóre przedsiębiorstwa greckie oferują usługi porównywalne z ofertą Adriatica pod względem regularności przewozów, zdolności przewozowej, częstotliwości i rodzaju floty.
Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami (pkt 94, lit. a), połączenie to, łączące Wspólnotę z jednym z jej regionów peryferyjnych, w przeszłości pełniło kluczową rolę z punktu widzenia przewozów wewnątrzwspólnotowych i międzynarodowych.
Komisja stwierdza, że zgodnie z wytycznymi wspólnotowymi z 1997 r., przewidziana została możliwość uznania dotacji przeznaczonych na pokrycie deficytu operacyjnego odnotowanego na świadczeniu usług obejmujących połączenia rozkładowe z portami obsługującymi regiony peryferyjne Wspólnoty lub połączenia na szlakach o szczególnym znaczeniu dla rozwoju zainteresowanych regionów, pod warunkiem, że wystarczający poziom usługi nie może zostać zapewniony w wyniku wolnej gry sił rynkowych (sekcja 9).
Mając na względzie usługi oferowane przez Adriatica w kontekście regularności, zdolności przewozowej, częstotliwości połączeń oraz rodzaju eksploatowanej floty, Komisja stwierdza, że przyznanie dotacji publicznych może być uzasadnione w świetle prawa wspólnotowego.
Takie wnioski nie mogą jednak zostać rozciągnięte na okres między styczniem 1992 a lipcem 1994 r., w którym Adriatica w ramach przedmiotowego połączenia, była stroną porozumienia zakazanego na mocy art. 81 Traktatu WE, co potwierdza, że pomoc nie była związana z rzeczywistym zapotrzebowaniem na świadczenie usług publicznych.
Na zakończenie, należy zauważyć, że przedmiotowe połączenie zostało zawieszone w 2000 r.
Połączenia kabotażowe
(102) Na niektórych połączeniach z wyspami archipelagu Tremiti, Adriatica podlega konkurencji krajowych podmiotów prywatnych, ograniczających swoją działalność do okresu szczytu i środka sezonu.
W związku z powyższym żaden z nich nie spełnia wymogów regularności i ciągłości świadczenia usług w okresie całego roku, sformułowanych przez władze włoskie.
(103) Jeżeli chodzi o przewóz towarów między kontynentem a Sycylią, Adriatica podlega konkurencji ze strony prywatnych przedsiębiorstw włoskich na szlakach "Rawenna/Katania" i "Genua/Termini Imerese".
Niemniej jednak oferty tych przedsiębiorstw nie można uznać za porównywalną z usługami oferowanymi przez Adriatica pod względem regularności, częstotliwości przewozów oraz rodzaju eksploatowanych statków, w kontekście wymogów określonych przez władze włoskie w umowach o świadczenie usług publicznych.
Siremar
(104) Siremar podlega konkurencji ze strony prywatnych przedsiębiorstw krajowych na rynkach lokalnych obsługujących połączenia z archipelagami Wysp Eolskich i Wysp Egadyjskich, jak również w ramach połączenia między Sycylią a Wyspą Pantelleria.
(105) Sieć połączeń z i między Wyspami Eolskimi składa się z pięciu połączeń, na których Siremar utrzymuje przez cały rok codzienne połączenia, eksploatując promy pasażersko-samochodowe i jednostki szybkie, przeznaczone wyłącznie do przewozu osób.
Konkurencję stanowi jeden przewoźnik krajowy, specjalizujący się w przewozach mieszanych i eksploatujący jednostki o starej konstrukcji i niewielkiej zdolności przewozowej.
Oferta tego konkurenta nie spełnia jednakże wymogów przewidzianych w umowie o świadczenie usług publicznych, w szczególności, dotyczących konieczności zapewnienia ciągłości usług przez cały rok, na wszystkich połączeniach, jak również rodzaju wykorzystywanej floty.
Do podobnych wniosków prowadzi analiza rynku połączeń szybkich, na którym konkurencją dla przedsiębiorstwa Siremar jest inny podmiot mający siedzibę we Włoszech, który nie zapewnia jednak, dla całej sieci połączeń, usług spełniających wszystkie warunki zawarte w umowie o świadczenie usług publicznych, w szczególności, pod względem obsługiwanych połączeń i częstotliwości połączeń.
Jeżeli chodzi bowiem o sieć połączeń szybkich Wyspy Eolskie/ Milazzo należy zauważyć, że przedsiębiorstwo prywatne nie zapewnia usług porównywalnych z ofertą Siremar pod względem częstotliwości rejsów i liczby obsługiwanych wysp.
Wydaje się w szczególności, że nie utrzymuje on połączeń Lipari/Salina i Milazzo/Alicudi poza sezonem.
(106) Sieć połączeń z i między wyspami Egadyjskimi obejmuje dwa połączenia obsługiwane przez promy pasażersko-samochodowe oraz cztery połączenia obsługiwane przez jednostki szybkie przeznaczone wyłącznie do przewozu osób Konkurencję stanowią dwa włoskie przedsiębiorstwa prywatne, jedno działające w segmencie przewozu towarów i drugie w segmencie połączeń szybkich (przewóz osób). Usługi żadnego z konkurentów nie spełniają wszystkich wymogów zawartych w umowie o świadczenie usług publicznych, pod względem obsługiwanych połączeń i rodzaju eksploatowanych statków.
(107) Na linii Trapani (Sycylia)/Pantelleria, według informacji przekazanych Komisji, Siremar utrzymuje przez cały rok codzienne połączenia i podlega konkurencji ze strony jednego krajowego przedsiębiorstwa prywatnego, którego oferta jest jednakże ograniczona do przewozów samochodowych. Z tego względu, również i ta oferta nie spełnia wymogów zawartych w umowie o świadczenie usług publicznych.
(108) Ponadto, z informacji, która wpłynęła do Komisji w dniu 13 sierpnia 1999 r. (wpisanej do dziennika przez Dyrekcję Generalną ds. Transportu z datą 18 sierpnia 1999 r. pod nr D 02.308 64296), wynikałoby, że w okresie od 1990 do 1999 r. przedsiębiorstwa prywatne obsługujące połączenia między mniejszymi wyspami okalającymi Sycylię a Sycylią i kontynentem, otrzymały dotacje od Regionu na prowadzenie tej działalności.
Dane te zdają się potwierdzać konieczność dotacji publicznych w celu zapewnienia zadowalającego poziomu połączeń z przedmiotowymi wyspami.
(109) Należy również wziąć pod uwagę fakt, że Region Sycylii, na mocy ustawy regionalnej nr 12 z dnia 9 sierpnia 2002 r. (przekazanej Komisji pismem z dnia 12 września 2002 r. wpisanym do dziennika pod nr A/68547 z datą 22 października 2002 r.) zadecydował, iż celem wzmocnienia sieci połączeń morskich z wyspami mniejszymi okalającymi Sycylię i mając na względzie zapewnienie mieszkańcom swobody poruszania się, podmioty świadczące usługi obejmujące obsługę połączeń morskich z tymi wyspami będą wyłaniane w drodze zamówień publicznych, na okres pięciu lat.
Następnie, regionalny departament ds. transportu i komunikacji Regionu Sycylii ogłosił przetarg w trybie nieograniczonym z dnia 21 października 2002, na świadczenie usług transportu morskiego w interesie publicznym, obejmujących połączenie z i między wyspami mniejszymi okalającymi Sycylię obsługiwane przez szybkie jednostki pasażerskie.
(110) Komisja stwierdza zatem, że w chwili obecnej, usługi obejmujące niektóre połączenia rozkładowe między i z wyspami mniejszymi okalającymi Sycylię, świadczone są na podstawie zamówienia publicznego udzielonego według obiektywnych i przejrzystych kryteriów, zgodnie z przepisami dotyczącymi konkurencji, określonymi w dyrektywach wspólnotowych w sprawie udzielania zamówień publicznych.
Ponadto Komisja uważa, że wpływa to na większą konkurencyjność na rynku kabotażowym, a w konsekwencji, zapewnia swobodę świadczenia usług, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3577/92.
Saremar
(111) Saremar podlega konkurencji ze strony krajowych przedsiębiorstw prywatnych na trzech z czterech obsługiwanych przez siebie połączeń.
(112) W ramach połączenia między Korsyką a Sardynią na linii "Santa Teresa/Bonifacio", Saremar utrzymuje przez cały rok codzienne przewozy, eksploatując jednostkę szybką o średniej zdolności przewozowej.
Konkurencję stanowi przedsiębiorstwo prywatne świadczące porównywalne usługi, które jednak ograniczają się do okresu szczytu i środka sezonu, a zatem nie spełniają wymogów dotyczących regularności i częstotliwości połączeń, określonych w umowie o świadczenie usług publicznych.
(113) Na dwóch z trzech połączeń łączących Sardynię z otaczającymi ją wyspami mniejszymi, to znaczy na trasach "Palau/Maddalena" na północy oraz "Carloforte/Calasetta" na południu, przedsiębiorstwa prywatne oferują przez cały rok usługi uzupełniające w stosunku do oferty Saremar.
Komplementarność rozkładu rejsów potwierdza, że usługi oferowane przez podmioty prywatne stanowią dopełnienie usług świadczonych przez podmiot publiczny, w celu zapewnienia większej swobody ruchu mieszkańcom mniejszych wysp.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie (wpisane do dziennika pod nr A/13350/04, A/13346/04 i A/13356/04), wynika jednakże, że statki konkurencyjnych przedsiębiorstw prywatnych, które według władz włoskich, miałyby korzystać ze swojej strony z dofinansowania przez jednostki samorządu terytorialnego, liczą sobie ponad dwadzieścia lat, i w związku z powyższym nie spełniają wymogów przewidzianych w umowie o świadczenie usług publicznych.
W szczególności, jeżeli chodzi o linie "Carloforte/Calasetta", wydaje się, że od 1998 r. przedsiębiorstwo prywatne otrzymywało dotacje przyznawane na szczeblu regionalnym, przeznaczone na obsługę tego połączenia w godzinach nocnych i porannych.
Informacje te potwierdzają konieczność dotacji z punktu widzenia zapewnienia usług publicznych na zadowalającym poziomie.
Toremar
(114) Toremar podlega konkurencji ze strony różnych krajowych przedsiębiorstw prywatnych na dwóch połączeniach łączących wyspy archipelagu należącego do Toskanii z wybrzeżem, tj.
"Portoferraio/ Piombino" dla Wyspy Elba i "Giglio/Porto S. Stefano" dla Wyspy Giglio.
(115) Na linii "Portoferraio/Piombino", Toremar utrzymuje, w zależności od pory roku, od 8 do 15 rejsów dziennie, eksploatując promy pasażersko-samochodowe.
Liczba rejsów oraz ich rozkład zostały ustalone, biorąc pod uwagę niezbędne połączenia z siecią przewozów autobusowych na wyspie, z jednej strony, oraz siecią kolejową i autobusową na kontynencie, z drugiej strony.
Podmiot prywatny oferuje przez cały rok codzienne przewozy o częstotliwości porównywalnej do połączeń obsługiwanych przez Toremar.
Ponadto, z informacji przekazanych przez władze włoskie (wpisane do dziennika pod nr A/12951/04) wynika, że wiek statków eksploatowanych przez podmiot prywatny przekracza dwadzieścia lat, jak również, że jedynie przedsiębiorstwo publiczne jest w stanie obsłużyć pierwszy i ostatni rejs w ciągu dnia, oraz, że począwszy od 2000 r., obsługa tego właśnie połączenia pozwoliła na zrealizowanie zysków, o które została pomniejszona kwota rocznej dotacji wyrównawczej.
(116) W ramach połączenia z Wyspą Giglio, Toremar utrzymuje, w zależności od pory roku, od 3 do 5 rejsów dziennie, eksploatując jednostkę specjalną, która poza przewozem osób i pojazdów, umożliwia transport produktów energetycznych.
W związku z brakiem jakiejkolwiek lokalnej infrastruktury szpitalnej, statek należący do Toremar pozostaje przez całą noc na wyspie, na wypadek nagłego przypadku wymagającego pomocy medycznej.
Połączenie obsługiwane jest przez cały rok również przez przedsiębiorstwo prywatne.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika jednak, że podmiot ten ogranicza zakres świadczonych usług lub zawiesza połączenia poza sezonem.
Caremar
(117) Caremar podlega konkurencji ze strony krajowych przedsiębiorstw prywatnych obsługujących połączenia między półwyspem a wyspami Zatoki Neapolitańskiej (Kapri, Ischia i Procida), a mianowicie na trasach "Kapri/Sorrento", "Kapri/Neapol", "Ischia/Neapol", "Procida/Neapol" oraz dwóch połączeniach łączących niewielkie wyspy Ponza i Ventotene z kontynentem: "Ponza/Formia" i "Ventotene/Formia".
(118) Na linii "Kapri/Sorrento", Caremar utrzymuje przez cały rok codzienne połączenia, eksploatując prom pasażersko-samochodowy, przeznaczony również do obsługi pobliskiej trasy "Kapri/Neapol".
Z informacji przekazanych przez władze włoskie w trakcie spotkań, które odbyły się w dniach 26 października 2001 r. i 16 kwietnia 2002 r. (dokumenty wpisane do dziennika pod nr A/13326/04 i A/13330/04), wynika, że podmioty prywatne obsługujące to połączenie, ograniczają swoje usługi do przewozów mieszanych w szczycie sezonu turystycznego, a zatem nie spełniają całości wymogów przewidzianych przez władze włoskie, w odniesieniu do regularności świadczenia usług.
(119) Konkurencja dla Caremar na linii "Kapri/Neapol"ogranicza się do krajowych podmiotów prywatnych, działających w segmencie połączeń szybkich.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że usługi oferowane w tym segmencie rynku przez podmioty prywatne są w pełni porównywalne z ofertą Caremar.
Komisja stwierdza jednocześnie, że statek należący do Caremar zobowiązany jest do pozostania przez całą noc w porcie na Kapri na wypadek ewentualnego nagłego przypadku, wymagającego natychmiastowej pomocy medycznej, i w związku z powyższym obsługuje pierwsze dzienne połączenie z wyspy, umożliwiając tym samym jej stałym mieszkańcom na dotarcie na kontynent, w związku z wykonywaną pracą lub pobieraną nauką.
Te same informacje potwierdzają, że wyniki finansowe uzyskane na tej działalności zostały wzięte pod uwagę dla celów określenia wysokości rocznej dotacji wyrównawczej wypłaconej przedsiębiorstwu Caremar.
(120) Regularne połączenie między wyspami Ischia i Procida a portami Neapol i Pozzuolina na stałym lądzie, obsługiwane jest przez różne podmioty wykonujące przewozy szybkie i mieszane.
Połączenie "Ischia, Procida i ląd stały (Neapol lub Pozzuoli)" obsługiwane jest wyłącznie przez Caremar.
Natomiast połączenia bezpośrednie "Ischia/Neapol" i "Procida/Neapol" obsługiwane są przez jednostki szybkie należące do Caremar oraz różne podmioty prywatne z Włoch.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że usługi oferowane przez podmioty prywatne w ramach tych dwóch połączeń bezpośrednich – "Ischia/Neapol" i "Procida/Neapol" – są w pełni porównywalne z ofertą przedsiębiorstwa Caremar.
Komisja stwierdza jednakże, że w przypadku połączenia "Procida/Neapol", Caremar w ciągu całego roku zapewnia obsługę pierwszego rejsu w ciągu dnia z wyspy Procida oraz ostatniego, poza sezonem, ze stałego lądu, zapewniając w ten sposób swobodę poruszania się stałym mieszkańcom wyspy, w związku z wykonywaną pracą lub pobieraną nauką.
Komisja stwierdza również, że deficyt operacyjny odnotowany na świadczeniu przedmiotowych usług został wzięty pod uwagę dla celów określenia wysokości rocznej dotacji wyrównawczej wypłaconej przedsiębiorstwu Caremar.
(121) Ponadto, w związku z informacją, która wpłynęła do Komisji w dniu 13 sierpnia 1999 r. (wpisaną do dziennika przez Dyrekcję Generalną ds. Transportu z datą 18 sierpnia 1999 r. pod nr D 02.308 64296), Komisja skłonna jest przyjąć, że przynajmniej, jeżeli chodzi o 1990 r., przedsiębiorstwa prywatne, które obsługiwały połączenia szybkie na niektórych liniach w rejonie Zatoki Nepolitańskiej, w tym Neapol-Kapri, Neapol-Ischia, Neapol-Sorrento-Kapri i Neapol-Procida-Ischia, korzystały z dotacji przyznanych przez Region Kampanii.
Informacje te potwierdzają konieczność dotacji z punktu widzenia zapewnienia usług publicznych na zadowalającym poziomie.
(122) Na liniach bezpośrednich "Ponza/Formia" i "Ventotene/Formia", Caremar podlega konkurencji ze strony jednego podmiotu prywatnego działającego w sektorze połączeń szybkich.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że jedynie spółka Caremar utrzymuje codzienne połączenia na trasie "Ventotene/Formia" zgodnie z wymogami dotyczącymi regularności połączeń określonymi w umowie o świadczenie usług publicznych.
Ponadto, na linii "Ponza/Formia", obsługiwanej przez Caremar wyłącznie w poniedziałki, połączenie szybkie stanowi dopełnienie rejsów zapewnionych we wszystkie pozostałe dni tygodnia przez podmiot prywatny.
Konieczność odszkodowania
(123) W odniesieniu do usług świadczonych przez przedsiębiorstwa regionalne na połączeniach, na których nie występuje konkurencja, Komisja stwierdza, że usługi takie obejmują zarówno przewóz osób, jak i rzeczy i zwraca uwagę, że brak konkurencji dotyczy różnych okresów pięcioletnich objętych umowami o świadczenie usług publicznych.
Potwierdzona nieobecność konkurencji na tych połączeniach przez okres ostatnich dziesięciu lat potwierdza, że przedsiębiorstwa działające zgodnie z regułami rynku nie byłyby w stanie zapewnić usług przewozowych, które są świadczone przez przedsiębiorstwa regionalne w ramach systemu ustanowionego przez umowy o świadczenie usług publicznych.
W powyższym kontekście, odszkodowanie jest niezbędne w celu umożliwienia tym przedsiębiorstwom pokrycia dodatkowych kosztów generowanych przez takie usługi.
(124) W odniesieniu do usług świadczonych przez przedsiębiorstwa regionalne na omówionych wyżej połączeniach, na których występuje konkurencja, Komisja stwierdza, że w większości przypadków działalność prowadzona zgodnie z regułami rynku nie pozwoliłaby na zapewnienie usług przewozowych, które są świadczone przez przedsiębiorstwa regionalne w ramach systemu ustanowionego przez umowy o świadczenie usług publicznych.
Również w tym przypadku odszkodowanie jest niezbędne w celu umożliwienia tym przedsiębiorstwom pokrycia dodatkowych kosztów generowanych przez takie usługi.
(125) W niektórych, nielicznych przypadkach, występowanie porównywalnej konkurencji potwierdza zdolność rynku do spełnienia wymogów dotyczących świadczenia usług przewidzianych w umowach o świadczenie usług publicznych.
Ewentualna obecność podmiotów prywatnych będących w stanie spełnić nałożone na podmiot publiczny wymogi dotyczące regularności usług, częstotliwości połączeń i rodzaju eksploatowanych statków bez odszkodowania finansowego, prowadziłaby do podważenia konieczności i proporcjonalności odszkodowań wypłaconych podmiotowi publicznemu z tytułu obsługi przedmiotowych połączeń.
Taki problem pojawia się w szczególności w przypadku połączeń szybkich na trasach "Neapol-Kapri" i "Neapol-Ischia", obsługiwanych przez Caremar w rejonie Zatoki Neapolitańskiej.
(126) Odnośnie tej kwestii, z informacji przekazanych Komisji przez niektóre podmioty wnoszące skargę, wynika, że w marcu 2002 r., z inicjatywy regionu Kampanii, prywatne przedsiębiorstwa żeglugowe, obecne od dłuższego czasu w rejonie Zatoki Neapolitańskiej, zobowiązały się wobec władz regionalnych do zapewnienia przez cały rok usług porównywalnych z ofertą Caremar, w szczególności, na dwóch wcześniej wymienionych połączeniach, z góry zrzekając się wynagrodzenia.
Komisja zauważa, że takie usługi nie są równoważne usługom świadczonym przez podmiot publiczny pod względem regularności, częstotliwości połączeń oraz rodzaju eksploatowanych statków, oraz, że podmiotom prywatnym przysługuje prawo do uchylenia się od wypełniania nałożonych obowiązków, za czterdziestopięciodniowym wypowiedzeniem.
Należy również zauważyć, że niektóre obowiązki nakładane są wyłącznie na podmiot publiczny (np. utrzymywanie statku przy nabrzeżu wyspy przez całą noc, lub zapewnienie obsługi pierwszego i ostatniego połączenia w ciągu dnia) i stanowią źródło dodatkowych kosztów, które muszą zostać uwzględnione przy określaniu kwoty odszkodowania.
Ponadto, stwierdza się wzajemne uzupełniane się usług świadczonych przez Caremar i podmioty prywatne.
W świetle powyższych ustaleń, konieczność i proporcjonalność odszkodowań nie mogą być zakwestionowane.
(127) W celu ustalenia, czy roczne odszkodowanie wypłacone przedsiębiorstwom regionalnym stanowi minimum konieczne dla celów świadczenia usług spełniających wymogi dotyczące służby publicznej, określone uprzednio przez władze włoskie, Komisja musi wziąć pod uwagę wszystkie parametry, które pociągają za sobą dodatkowe koszty obciążające podmiot publiczny.
W powyższym kontekście, Komisja zwraca uwagę, że mechanizm obliczania odszkodowania przewiduje, że przychody zrealizowane w szczycie sezonu powodują zmniejszenie deficytu skumulowanego poza sezonem, w taki sposób, że kwota tak wyliczonego rocznego odszkodowania jest ostatecznie niższa od kwoty, która wynikałaby ze zwykłego zsumowania, połączenie po połączeniu, skumulowanego deficytu.
Ponadto, Komisja stwierdza, że przychody przedsiębiorstwa podlegają podwójnemu ograniczeniu związanemu ze stawkami opłat, na które, z jednej strony, składają się stawki ulgowe przewidziane dla niektórych kategorii społecznych, a z drugiej strony, fakt, konieczności uzyskania zgody władz publicznych na każdą zmianę stawki.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika bowiem, że przedsiębiorstwa regionalne nie mają jakiejkolwiek swobody w dostosowywaniu swoich stawek do dynamiki kosztów operacyjnych.
To podwójne ograniczenie, przyczyniające się do znacznego obniżenia przychodów przedsiębiorstw koncesjonariusz i przekładające się na wysokość rocznej dotacji, nie może zostać uznane, w takich okolicznościach, za agresywną praktykę handlową, charakteryzującą się drapieżnymi stawkami opłat.
(128) Po drugie, Komisja stwierdza, że składniki kosztu uwzględniane przy obliczaniu odszkodowania zostały określone przez władze publiczne, które nie pozostawiły przedsiębiorstwom najmniejszego marginesu swobody w tej kwestii.
Składniki te obejmują wszystkie koszty stałe i zmienne bezpośrednio powiązane ze świadczeniem usług uznanych przez władze publiczne za usługi świadczone w interesie ogólnym, i które jako takie, stanowią przedmiot umów o świadczenie usług publicznych.
Zamieszczone poniżej tabele – w których rok 2000 stanowi rok referencyjny – przedstawiają w podziale na poszczególne przedsiębiorstwa regionalne, składniki kosztów uwzględniane przy obliczaniu rocznego odszkodowania.
Składniki kosztu, określone przez władze publiczne i zamieszczone w załączniku do umów o świadczenie usług publicznych są takie same dla wszystkich przedsiębiorstw regionalnych i nie zostały zmienione od 1991 r.
(w mln ITL) _BAR_
SKŁADNIKI KOSZTU Rachunki wyników 2000 r. _BAR_ ADRIATICA _BAR_ SAREMAR _BAR_ TOREMAR _BAR_ SIREMAR _BAR_ CAREMAR _BAR_
i)Prowizje agencyjne/koszt zakupu _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
ii)Opłaty portowe/opłaty przestojowe i pozostałe koszty związane z ruchem _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iii)Koszty operacyjne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iv)Amortyzacja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
v)Koszty finansowe netto _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vi)Administracja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vii)Pozostałe koszty _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Ogółem koszty _BAR_ 139893 _BAR_ 36299,6 _BAR_ – 45675,0 _BAR_ – 102881,1 _BAR_ 70113,8 _BAR_
Przychody operacyjne _BAR_ 112424 _BAR_ 12651,4 _BAR_ 34576,9 _BAR_ 43335,1 _BAR_ 32594,3 _BAR_
Wynik finansowy (koszty – przychody) _BAR_ – 27469 _BAR_ – 23648,2 _BAR_ – 11098,1 _BAR_ – 59546,0 _BAR_ – 37519,5 _BAR_
Zwrot z zainwestowanego kapitału _BAR_ 3571 _BAR_ 828,2 _BAR_ 1993,0 _BAR_ 3940,4 _BAR_ 2290,5 _BAR_
Odszkodowanie zgodnie z art. 77 _BAR_ 806 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Roczna dotacja _BAR_ 31846 _BAR_ 24476,4 _BAR_ 13091,1 _BAR_ 63486,4 _BAR_ 39810,0 _BAR_
Koszty operacyjne obejmują koszty personelu pływającego, konserwacji, ubezpieczenia, paliwa i olejów mineralnych.
Pozycja "Administracja" obejmuje koszty personelu naziemnego i pomieszczeń administracyjnych.
Komisja zauważa, że wszystkie składniki kosztu, uwzględniane przy obliczaniu odszkodowania rocznego, są możliwe do powiązania i konieczne z punktu widzenia funkcjonowania połączeń obsługiwanych przez spółki regionalne w ramach umów o świadczenie usług publicznych.
Jeżeli chodzi o amortyzację floty, Komisja jest zdania, że dopóki przedmiotowe statki wykorzystywane są wyłącznie do celów świadczenia usług objętych umową, taki element kosztów można uznać za konieczny z punktu widzenia świadczenia tych usług, a zatem może on w sposób uzasadniony zostać uwzględniony przy obliczaniu kwoty rocznego odszkodowania.
Jeżeli chodzi o koszty paliwa i olejów mineralnych zużywanych przez same statki, Komisja nie stwierdza występowania jakichkolwiek przesłanek, które świadczyłyby o obniżaniu kosztów wspomnianych paliw i smarów z korzyścią dla przedsiębiorstw regionalnych i na niekorzyść innych przedsiębiorstw działających w sektorze transportu morskiego.
(129) W celu potwierdzenia, że odszkodowanie spełnia kryterium proporcjonalności, władze włoskie przekazały Komisji analizę rachunków wyników, w podziale na każde połączenie obsługiwane przez przedsiębiorstwa regionalne w okresie ostatnich dziesięciu lat.
(130) W tym względzie, Komisja zwraca uwagę, po pierwsze, że kwota rocznego odszkodowania obliczana jest w oparciu o przychody operacyjne zrealizowane przez każde przedsiębiorstwo na połączeniach objętych umową o świadczenie usług publicznych, które z kolei pomniejszają deficyt skumulowany odnotowany na wszystkich połączeniach.
Taki mechanizm obliczeniowy pozwala na obniżenie kwoty dotacji wypłacanych podmiotom publicznym.
(131) Zasadniczo, Komisja jest zdania, że dla celów obliczenia rocznego odszkodowania powinny być brane pod uwagę wyłącznie koszty powiązane w sposób bezpośredni z wykonywaniem zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, określonych uprzednio przez władze włoskie.
W tym względzie, Komisja stwierdza, że przedsiębiorstwa regionalne świadczą wyłącznie usługi rozkładowe określone w różnych planach pięcioletnich, zarówno ze względu na regularność i częstotliwość połączeń, jak i zdolności przewozowe.
(132) Jeżeli chodzi o usługi świadczone przez przedsiębiorstwa regionalne, w przypadku których zostało potwierdzone uprzednio istnienie porównywalnej konkurencji, konieczne jest ustalenie, czy wynik finansowy na takich usługach był ujemny i został wzięty pod uwagę przy obliczaniu rocznego odszkodowania wypłaconego danemu przedsiębiorstwu.
(133) W przypadku przedsiębiorstwa Adriatica, możemy zaobserwować występowanie porównywanej konkurencji ze strony innego podmiotu mającego siedzibę w Państwie Członkowskim, na linii Bari/Durazzo (Albania).
Niemniej jednak, analiza potwierdziła, że osiągane wyniki finansowe są dodatnie, co oznacza, że Adriatica nie korzystała z żadnej dotacji z tytułu świadczenia tych usług.
(134) Na linii Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso, Adriatica podlegała, do 2000 r., w którym połączenie zostało zawieszone, w pełni porównywalnej konkurencji ze strony innych podmiotów mających swoje siedziby w Państwach Członkowskich.
Z analizy wyników finansowych wynika, że deficyt netto odnotowany na tym szlaku żeglugowym, został uwzględniony przy obliczaniu rocznego odszkodowania.
Jeżeli chodzi o konieczność odszkodowania, Komisja jest zdania (pkt 101), że przedmiotowa linia stanowi szlak o szczególnym znaczeniu z punktu widzenia rozwoju regionów peryferyjnych Wspólnoty, zgodnie z wytycznymi wspólnotowymi z 1997 r.
Niemniej jednak, zgodnie z uprzednimi ustaleniami Komisji, odszkodowanie nie było konieczne za okres od stycznia 1992 r. do lipca 1994 r., w którym Adriatica brała udział w zmowie cenowej.
(135) Jeżeli chodzi o Siremar, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami Komisji (pkt 105), żaden z podmiotów prywatnych działających na rynkach lokalnych obsługiwanych przez podmiot publiczny, nie świadczy przez cały rok porównywalnych usług, które byłyby w stanie w całości spełnić wymogi dotyczące świadczenia usług publicznych przewidziane w planach pięcioletnich.
(136) W odniesieniu do Saremar, Komisja stwierdziła (pkt 112), że obecny na połączeniu "Santa Teresa/ Bonifacio" konkurent w postaci podmiotu prywatnego nie spełnia wymogów dotyczących regularności i ciągłości świadczonych usług przewidzianych przez władze włoskie.
Ponadto, w odniesieniu do dwóch połączeń kabotażowych, na których występuje konkurencja w postaci krajowych podmiotów prywatnych, Komisja zwróciła uwagę (pkt 113), że statki podmiotów prywatnych konkurujących z Saremar nie spełniają wymogów określonych przez władze włoskie, dotyczących maksymalnego wieku statków.
(137) Jeżeli chodzi o Toremar, Komisja stwierdziła (pkt 114–116), że podmiot prywatny prowadzący działalność konkurencyjną na połączeniu łączącym Toskanię z wyspą Elbą, nie spełnia wymogów określonych przez władze włoskie, dotyczących maksymalnego wieku statków.
(138) W przypadku Caremar, porównywalna konkurencja ze strony prywatnych podmiotów włoskich skupia się na połączeniach "Kapri/Neapol", "Procida/Neapol", "Ischia/Neapol", ograniczając się do segmentu szybkich przewozów osób.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że połączenia te, generujące łącznie ujemny wynik finansowy, zostały uwzględnione przy kalkulacji rocznego odszkodowania.
(139) Komisja stwierdziła również, że w przypadku przedsiębiorstw regionalnych, koszt związany z świadczeniem usług publicznych nie został określony w oparciu o procedurę zamówień publicznych, która pozwoliłaby na określenie kosztów dodatkowych związanych ze świadczeniem tych usług.
W związku z powyższym, Komisja musi ustalić koszty, które powinny zostać uwzględnione przy obliczaniu odszkodowania, a zatem koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa koncesjonariuszy, bezpośrednio powiązane ze świadczeniem usług publicznych i stanowiące w tym względzie konieczne minimum.
W tej kwestii, Komisja stwierdza, zgodnie z tym, co zostało przedstawione w powyższych tabelach, że składniki kosztu uwzględnianie przez przedsiębiorstwa regionalne, pokrywają się ze składnikami kosztu wziętymi pod uwagę przez Tirrenia di Navigazione [50].
Struktura kosztów określona w umowach o świadczenie usług publicznych jest zatem identyczna.
W decyzji dotyczącej spółki Tirrenia di Navigazione Komisja uznała, że składniki kosztu były bezpośrednio powiązane ze świadczeniem usług publicznych i stanowiły w tym względzie niezbędne minimum.
(140) W poniższych tabelach przedstawiono dane poszczególnych przedsiębiorstw regionalnych dotyczące dynamiki kosztów [51]:
Składniki kosztu _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
i)Prowizje agencyjne, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
ii)Opłaty portowe, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iii)Koszty operacyjne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iv)Amortyzacja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
v)Koszty finansowe netto _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vi)Administracja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vii)Pozostałe koszty _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Koszty ogółem _BAR_ 127018 _BAR_ 124191 _BAR_ 158533 _BAR_ 166334 _BAR_ 170095 _BAR_ 174331 _BAR_ 179809 _BAR_ 151109 _BAR_ 137255 _BAR_
Składniki kosztu _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
i)Prowizje agencyjne, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
ii)Opłaty portowe, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iii)Koszty operacyjne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iv)Amortyzacja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
v)Koszty finansowe netto _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vi)Administracja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vii)Pozostałe koszty _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Koszty ogółem _BAR_ 33519 _BAR_ 35938 _BAR_ 35295,2 _BAR_ 34605,7 _BAR_ 34972,8 _BAR_ 36653,4 _BAR_ 39602,0 _BAR_ 40218,8 _BAR_ 36300,0 _BAR_
Składniki kosztu _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
i)Prowizje agencyjne, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
ii)Opłaty portowe, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iii)Koszty operacyjne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iv)Amortyzacja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
v)Koszty finansowe netto _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vi)Administracja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vii)Pozostałe koszty _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Koszty ogółem _BAR_ 43511 _BAR_ 44907 _BAR_ 47696,6 _BAR_ 47900 _BAR_ 50516,1 _BAR_ 48900 _BAR_ 50801 _BAR_ 47840,1 _BAR_ 45675 _BAR_
Składniki kosztu _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
i)Prowizje agencyjne, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
ii)Opłaty portowe, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iii)Koszty operacyjne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iv)Amortyzacja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
v)Koszty finansowe netto _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vi)Administracja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vii)Pozostałe koszty _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Koszty ogółem _BAR_ 79543 _BAR_ 75845 _BAR_ 78549,7 _BAR_ 80947,5 _BAR_ 85934,6 _BAR_ 97536,9 _BAR_ 106563,1 _BAR_ 110611,1 _BAR_ 102881 _BAR_
Składniki kosztu _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
i)Prowizje agencyjne, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
ii)Opłaty portowe, itp. _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iii)Koszty operacyjne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
iv)Amortyzacja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
v)Koszty finansowe netto _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vi)Administracja _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
vii)Pozostałe koszty _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Koszty ogółem _BAR_ 59987 _BAR_ 63737 _BAR_ 69365,7 _BAR_ 71389,6 _BAR_ 71404,1 _BAR_ 73752,0 _BAR_ 77143,0 _BAR_ 74172,0 _BAR_ 70114 _BAR_
(141) Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że dynamika poszczególnych składników kosztu poniesionego przez przedsiębiorstwa regionalne, wynika przede wszystkich z czynników zewnętrznych w stosunku do tych przedsiębiorstw, takich jak inflacja oraz zmiany stóp procentowych. Poniższa tabela ilustruje taką tendencję:
Rok _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
Zmiany inflacji _BAR_ _BAR_ 4,2 _BAR_ 3,9 _BAR_ 5,4 _BAR_ 3,9 _BAR_ 1,7 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,6 _BAR_ _BAR_
Krótkoterminowe stopy procentowe _BAR_ 14,901 _BAR_ 14,240 _BAR_ 10,940 _BAR_ 11,162 _BAR_ 9,301 _BAR_ 7,836 _BAR_ 6,180 _BAR_ 3,398 _BAR_ _BAR_
Średnio i długoterminowe stopy procentowe _BAR_ 11,377 _BAR_ 10,926 _BAR_ 11,146 _BAR_ 11,992 _BAR_ 11,324 _BAR_ 8,860 _BAR_ 6,390 _BAR_ 4,259 _BAR_ _BAR_
Zmiany kwoty odszkodowania wypłaconego przedsiębiorstwom regionalnym są związane bezpośrednio z dynamiką kosztów wykazywaną przez poszczególne przedsiębiorstwa, ukazaną powyżej, oraz dynamiką przychodów (patrz: tabele w pkt. 43), które ze swojej strony podlegają czynnikom zewnętrznym (np. inflacji).
W świetle danych zamieszczonych w tabelach, można zauważyć, że wzrost kosztów zarejestrowany przez przedsiębiorstwa regionalne utrzymuje się, w ujęciu całościowym, na poziomie niższym niż skumulowana zmiana stopy inflacji za okres od 1992 do 2000 r.
(142) Dla każdego przedsiębiorstwa inne czynniki decydują o dynamice kosztów, a co za tym idzie, o zmianach wysokości odszkodowania.
(143) W przypadku spółki Adriatica, połączenia międzynarodowe z Jugosławią, Chorwacją i Albanią podlegały istotnym zmianom pod względem natężenia ruchu, w każdym roku, w zależności od sytuacji politycznej w regionie.
Ponadto, zawieszenie w 1999 r. połączeń z Grecją przyczyniło się do znacznego obniżenia kosztów operacyjnych [53].
(144) W przypadku Saremar, relatywna stabilność kosztów operacyjnych zarejestrowana w okresie między 1992 a 2000 r. wynika z natury usług świadczonych przez przedsiębiorstwo – obejmujących zasadniczo usługi kabotażowe między Sardynią a otaczającymi ją wyspami – które przede wszystkim spełniają potrzeby lokalnej społeczności, nie podlegając z tego względu silnym wahaniom podaży i popytu.
(145) Podobne wnioski należy wyciągnąć w przypadku przedsiębiorstwa Toremar, które utrzymuje połączenia lokalne z archipelagiem wysp należących do Toskanii, mało wrażliwe na wahania podaży i popytu.
(146) Jeżeli chodzi o Siremar i Caremar, wzrostowi kosztów operacyjnych towarzyszy równolegle wzrost przychodów z eksploatacji połączeń obsługiwanych przez obydwie spółki.
Wzrost przychodów, bardziej wyraźny w przypadku spółki Caremar, umożliwił utrzymanie kwoty rocznej dotacji na relatywnie stałym poziomie (patrz: tabele w pkt. 43).
(147) Jeżeli chodzi o stopę zwrotu z zainwestowanego kapitału, Komisja zauważa, że wytyczne wspólnotowe w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego [54] zakładają, że dotacja wypłacona tytułem odszkodowania za świadczenie usług publicznych, powinna uwzględniać "zwrot z zainwestowanego kapitału w racjonalnym wymiarze", co ma miejsce w rozpatrywanym przypadku.
Ponadto, zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym, usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym powinny być świadczone w warunkach ekonomicznie dopuszczalnych [55] a odszkodowanie z tytułu wykonywania obowiązku świadczenia usług publicznych może zawierać marżę zysku utrzymaną na racjonalnym poziomie [56].
W omawianym przypadku, Komisja przypomina, że stopa zwrotu z zainwestowanego kapitału waha się, w zależności od okresu, od 12,5 % w 1992 r. do 5,1 % w 2000 r.
Poszczególne elementy zainwestowanego kapitału zostały dokładnie zdefiniowane w umowach o świadczenie usług publicznych, a stopy zwrotu zostały określone na podstawie stóp rynkowych, zapewniając w ten sposób odpowiedni zwrot z każdego zainwestowanego składnika kapitału.
W powyższym świetle, można stwierdzić, że stopa zwrotu została ustalona na racjonalnym poziomie.
(148) Dynamika kosztów i przychodów wykazanych przez przedsiębiorstwa regionalne tłumaczy równoległe zmiany wysokości dotacji wypłaconych na mocy umów zawartych z państwem włoskim.
Mając na względzie powyższe i biorąc pod uwagę wcześniejsze ustalenia, Komisja uważa, że kwota deficytu netto odnotowanego przez przedsiębiorstwa regionalne odpowiada sumie podlegającej odszkodowaniu.
W związku z powyższym, odszkodowania wypłacone takim przedsiębiorstwom, odpowiadające kwocie deficytu netto powiększonej o zwrot z zainwestowanego kapitału w racjonalnym wymiarze, są proporcjonalne do kosztów dodatkowych związanych z wykonywaniem misji w służbie publicznej powierzonej przedsiębiorstwom.
Wpływ na rozwój wymiany handlowej
Połączenia kabotażowe
(149) Warunkiem uznania pomocy państwa za zgodną z Traktatem, w myśl art. 86, ust. 2, jest ustalenie, że nie narusza ona rozwoju wymiany handlowej w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty. Komisja zauważa, że art. 4, ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92 (rozporządzenie "kabotaż morski") dopuszcza utrzymanie w mocy istniejących umów o świadczenie usług publicznych aż do czasu ich wygaśnięcia, tj. do dnia 31 grudnia 2008 r.
(150) Komisja zauważa ponadto, że w większości przypadków, połączenia kabotażowe obsługiwane przez przedsiębiorstwa regionalne łączą niektóre wyspy z najbliżej położonym portem na kontynencie, i są jedynym środkiem zapewniającym ciągłość terytorialną przedmiotowych regionów wyspiarskich.
Omawiane rynki jawią się jako rynki lokalne, całkowicie uzależnione od położonego na kontynencie portu przeładunkowego.
Ponadto, relatywnie krótki czas przeprawy oraz częstotliwość rejsów w ciągu dnia pozwalają często na porównanie przewozów realizowanych w ramach tych połączeń do transportu naziemnego okołomiejskiego.
(151) Komisja zwraca również uwagę, że pomimo liberalizacji włoskiego rynku kabotażowego od dnia 1 stycznia 1999 r., w większości przypadków, przedsiębiorstwa regionalne, na przedmiotowych rynkach, podlegają konkurencji ze strony podmiotów krajowych, działających na tych rynkach przed wspomnianą wyżej datą.
(152) Mając powyższe na względzie, Komisja stwierdza, że na rynku kabotażowym, wypłata dotacji wyrównawczych na rzecz przedsiębiorstw regionalnych nie naruszyła dotychczas rozwoju wymiany handlowej w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
Niemniej jednak, w przyszłości taka dotacja może wpływać na wzmocnienie pozycji przedmiotowych przedsiębiorstw, pozwalając im na wyeliminowanie potencjalnej lub istniejącej konkurencji na rynku, na którym prowadzą swoją działalność.
Taki efekt mógłby zostać wywołany, jeżeli w przyszłości w ramach umów, na połączeniach, na których koncentruje się konkurencja ze strony podmiotów prywatnych, zwiększona zostałaby zdolność przewozowa oferowana przez przedsiębiorstwa regionalne w ramach umów o świadczenie usług publicznych.
(153) Odnośnie tej kwestii, jeżeli chodzi o połączenia kabotażowe, na których występuje konkurencja ze strony podmiotów prywatnych, z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że w momencie liberalizacji rynku kabotażowego:
- Adriatica posiadała, jeżeli chodzi o połączenia z i między wyspami archipelagu Tremiti, 44 % udziału w rynku przewozów osób.
Na połączeniach łączących kontynent z Sycylią, w segmencie przewozu towarowego, oferta spółki Adriatica stanowiła ok. 33 % kompleksowej oferty na szlaku "Genua/Termini Imerese" [57] oraz 60 % na szlaku "Ravenna/Catania".
Komisja zauważa, że dominująca pozycja przedsiębiorstwa Adriatica na tej ostatniej trasie, nie przeszkodziła w wejściu na ten rynek w 2001 nowego podmiotu prywatnego,
- spółka Siremar posiadała ok. 58 % udziału w rynku przewozów osób w rejonie archipelagu wysp Eolskich, oraz 52 % udziału w tym samym rynku (połączenia szybkie) w rejonie archipelagu wysp Egadyjskich,
- oferta przedsiębiorstwa Saremar stanowiła 59 % kompleksowej oferty w segmencie przewozów osób na połączeniu "La Maddalena/Palau" i 53 % na połączeniu "Carloforte/Calasetta",
- oferta spółki Toremar w segmencie przewozów osób stanowiła 60 % kompleksowej oferty na połączeniu "Piombino-Portoferraio" oraz 27 % na połączeniu "Isola del Giglio-Porto Santo Stefano",
- w segmencie usług transportu szybkiego, przedsiębiorstwo Caremar przewiozło 17 % osób w rejonie Zatoki Neapolitańskiej i 31 % w ramach połączeń z wyspami Pontine.
Z tych samych informacji wynika ponadto, że udział przedsiębiorstw regionalnych w rynku utrzymywał się na relatywnie stabilnym poziomie przez okres ostatnich dziesięciu lat.
Zobowiązania przyjęte przez władze włoskie
(154) W piśmie z dnia 29 października 2003 r. (wpisanym do dziennika z datą 31 października 2003 r. pod nr A/33506), władze włoskie obwiązały się, w okresie 2005–2008 r., do niewypłacania żadnego odszkodowania z tytułu świadczenia usług publicznych na rzecz spółki Caremar w celu pokrycia deficytu operacyjnego netto odnotowanego na obsłudze połączenia szybkiego "Neapol-Kapri".
W konsekwencji takie połączenie zostanie wyłączone z oferty spółki Caremar.
(155) W tym samym piśmie, władze włoskie zobowiązały się również, w odniesieniu do tego samego okresu 2005–2008 r., do ograniczenia łącznej oferty w segmencie przewozów osób realizowanych przez jednostki szybkie (wodoloty i katamarany) na połączeniu "Neapol-Procida-Ischia".
Zgodnie ze zobowiązaniami, które przyjęły na siebie władze włoskie, obniżenie zdolności przewozowej polegać będzie na ograniczeniu liczby miejsc oferowanych na różnych jednostkach pływających eksploatowanych przez Caremar w ramach obsługi tego połączenia. Przewiduje się, że liczba miejsc zostanie ograniczona z 1142260 do 633200 w okresie zimowym oraz z 683200 do 520400 w okresie letnim, przy jednoczesnym utrzymaniu aktualnej liczby rejsów, w celu zapewnienia swobody ruchu mieszkańcom wysp.
Według szacunków władz włoskich, łączne ograniczenie zdolności przewozowej będzie wynosiło ok. 45 % w okresie zimowym i ok.
24 % w okresie letnim. W piśmie z dnia 17 lutego 2004 r. (wpisanym do dziennika pod nr A/13405/04), władze krajowe sprecyzowały, że obniżenie zdolności przewozowej dotyczy tras turystycznych, na których konkurencja jest w stanie oferować porównywalne usługi.
W tym samym piśmie, władze włoskie zobowiązały się ponadto do prowadzenia oddzielnych ksiąg rachunkowych dla połączeń obsługiwanych w ramach świadczenia usług użyteczności publicznej.
(156) W związku ze zobowiązaniem do całkowitego zawieszenia usług oferowanych przez Caremar w ramach połączenia szybkiego "Neapol-Kapri", przewiduje się, że obniżenie całkowitej zdolności przewozowej w rejonie Wysp Partenopejskich wyniesie 65 % w okresie zimowym i 49 % w okresie letnim.
(157) Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami (pkt 117–122), usługi oferowane przez przedsiębiorstwo Caremar w ramach tych dwóch połączeń są porównywalne z ofertą krajowych podmiotów prywatnych działających od dłuższego czasu w rejonie Zatoki Neapolitańskiej, bez korzystania z dotacji równoważnych odszkodowaniu wypłacanemu spółce Caremar.
(158) Komisja stwierdza, że w związku z przyjętymi zobowiązaniami, władze włoskie, z jednej strony, wprowadzą przejrzysty system rachunkowości, a z drugiej strony, doprowadzą do znacznego obniżenia udziału spółki Caremar w rynku połączeń kabotażowych w rejonie Zatoki Neapolitańskiej.
W świetle powyższych ustaleń, i biorąc pod uwagę fakt, że zobowiązania pomiotów prywatnych wobec władz regionu Kampania nie mają charakteru umowy o świadczenie usług publicznych, pociągającej za sobą formalny obowiązek zapewnienia przedmiotowych połączeń, zdaniem Komisji, założenie przyjęte przez władze włoskie w sprawie utrzymania minimalnego poziomu obsługi połączeń na omawianych połączeniach, celem zapewnienia ciągłości terytorialnej tych regionów wyspiarskich jest współmierne do rzeczywistych potrzeb.
Połączenia międzynarodowe
(159) Rynek międzynarodowych połączeń morskich jest w pełni otwarty na konkurencję.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 4055/86 do międzynarodowych połączeń morskich stosuje się zasada swobody świadczenia usług.
W związku z powyższym charakter odszkodowań wypłaconych na rzecz Adriatica i Saremar w celu zapewnienia, w ramach umów o świadczenie usług publicznych, utrzymania opisanych wyżej połączeń (patrz: pkt 90–95), może sprawić, że będą miały one wpływ na istniejącą lub potencjalną konkurencję ze strony innych podmiotów mających siedziby w Państwach Członkowskich.
Mając powyższe na względzie, Komisja musi ustalić, czy takie odszkodowania miały bądź nie miały wpływu na wymianę handlową w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
(160) W związku z powyższym, w świetle informacji przekazanych przez władze włoskie, Komisja stwierdza, co następuje:
- liczba osób przewiezionych przez Saremar na połączeniu łączącym Korsykę z Sardynią stanowi 4,4 % łącznej liczby osób przewiezionych przez spółkę na wszystkich obsługiwanych połączeniach oraz 43 % ogólnej liczby osób przewiezionych na tej trasie (pozostałe 57 % w gestii konkurenta w postaci podmiotu prywatnego).
Udział w rynku utrzymuje się zatem praktycznie na niezmienionym poziomie od momentu wejścia w życie umowy o świadczenie usług publicznych.
Mając na względzie cechy charakterystyczne tego połączenia (patrz: pkt 91–93), w szczególności jego wyłącznie lokalny zasięg i małe perspektywy rozwoju, Komisja uważa, że odszkodowania wypłacone spółce Saremar z tytułu obsługi przedmiotowego połączenia nie wpływają na wymianę handlową w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty,
- na trasie Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso, w 1999 r., tj. w ostatnim roku, funkcjonowania tego połączenia, Adriatica wykonała 140 rejsów, przewożąc 10 % ogólnej liczby osób na tej linii.
W 1998 r. Adriatica posiadała na tej trasie żeglugowej 12 % udziału w rynku przewozów mieszanych.
Mając na względzie cechy charakterystyczne tego połączenia (patrz: pkt 94), Komisja uważa, że odszkodowania wypłacone spółce Adriatica z tytułu obsługi przedmiotowego połączenia nie wpływają na wymianę handlową w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
Nie można dojść do takich samych wniosków w odniesieniu do okresu między styczniem 1992 r. a lipcem 1994 r., kiedy spółka Adriatica razem ze swoimi konkurentami zawarła porozumienie, którego przedmiotem było ustalanie cen dla samochodów dostawczych.
W omawianym okresie na zakłócenia konkurencji wynikające z otrzymywanej pomocy nałożyły się dodatkowo zakłócenia konkurencji wynikające z takiej zmowy cenowej.
Mając na względzie cechy charakterystyczne omawianego połączenia, zmowa w sprawie danej kategorii cen doprowadziła do zniekształcenia całości oferowanych usług.
W świetle powyższych ustaleń, bez względu na argumentację strony włoskiej, która zresztą została zakwestionowana powyżej (patrz: pkt 94, lit. a), Komisja stwierdza, że pomoc naruszyła wymianę handlową w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty, i z tego względu musi zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Inwestycje przewidziane w planach pięcioletnich i w planie przemysłowym
(161) Jeżeli chodzi o inwestycje przewidziane w planach pięcioletnich, w decyzji o wszczęciu procedury dochodzeniowej, Komisja wyraziła swoje wątpliwości dotyczące zasad finansowania inwestycji niezbędnych z punktu widzenia świadczenia usług korzystających z dotacji na mocy umów o świadczenie usług publicznych z 1991 r.
Komisja, w szczególności, zamierzała ustalić w jakim stopniu koszty zakupu statków oraz ich amortyzacji były uwzględniane przy kalkulacji rocznego odszkodowania.
Ponadto, fakt zapewnienia przedsiębiorstwom regionalnym do 2008 r. wypłaty dotacji uwzględniającej koszty amortyzacji floty stanowi okoliczność, która zdaniem Komisji, może być przyrównana do niejawnej gwarancji ze strony państwa włoskiego, umożliwiającej podmiotowi publicznemu uniknięcie ryzyka gospodarczego związanego z jakąkolwiek inwestycją.
(162) Po pierwsze, należy przypomnieć, że zgodnie z postanowieniami umów o świadczenie usług publicznych, przedsiębiorstwa regionalne zobowiązane są do eksploatacji, na subwencjonowanych połączeniach, statków, których wiek nie przekracza 20 lat i które stanowią ich własność, o ile władze publiczne nie ustanowią inaczej w drodze odstępstwa.
Taki wymóg, który stanowi zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych, doprowadził w okresie ostatnich lat do wymiany znacznej części floty przez przedsiębiorstwa regionalne, kierujące się w tych działaniach wiekiem osiągniętym przez statki eksploatowane na połączeniach objętych planem pięcioletnim 1990–1994 r.
Ponadto, rodzaj statków, eksploatowanych na poszczególnych połączeniach przez przedsiębiorstwa regionalne określa dekret ministerialny, zatwierdzający lub wprowadzający zmiany do każdego planu pięcioletniego.
Zakup nowej jednostki pływającej – podobnie, jak zbycie lub wycofanie z użytkowania starych jednostek – musi zostać zatwierdzony w drodze dekretu ministerialnego, który dodatkowo określa dokładnie przeznaczenie takiej jednostki pływającej.
Inwestycje realizowane przez przedsiębiorstwa regionalne muszą ponadto wpisywać się w ogólną strategię rozwoju usług świadczonych przez te przedsiębiorstwa w pięcioletnim okresie referencyjnym, która została zawarta w planie pięcioletnim, zatwierdzonym przez władze publiczne
(163) Mając na względzie specyfikę uwarunkowań, Komisja ustaliła, czy w dwóch minionych okresach pięcioletnich (1990–1994 i 1995–1999), koszty poniesione w związku z nabyciem nowych jednostek pływających oraz koszty amortyzacji statków eksploatowanych przez przedsiębiorstwa regionalne na połączeniach objętych usługami publicznymi są zgodne, z jednej strony, z wymogami ustalonymi przez władze włoskie, i z drugiej strony, czy zostały ujęte w sposób proporcjonalny w kalkulacji rocznego odszkodowania.
Z informacji przekazanych przez władze włoskie wynika, że oddaniu do eksploatacji nowych jednostek zawsze towarzyszyło wycofanie z użytkowania jednostek przestarzałych, co w konsekwencji nie spowodowało zwiększenia zdolności przewozowej w wyniku odnowienia floty przedsiębiorstw regionalnych.
(164) Jeżeli chodzi o koszty zakupu nowych jednostek pływających, z tych samych informacji wynika, że źródło finansowania zakupów stanowiły częściowo środki własne każdego przedsiębiorstwa i, częściowo, pożyczki bankowe.
Ponadto stwierdzono, że oprocentowanie udzielone przez instytucje finansujące odpowiada oprocentowaniu, które zostało uzgodnione w tym samym czasie dla innych, podobnej wielkości podmiotów gospodarczych, realizujących porównywalne obroty i działających w innych sektorach gospodarki [58].
Ponadto stwierdzono, że przedsiębiorstwa regionalne nie korzystały z jakiejkolwiek bezpośredniej gwarancji udzielonej przez państwo, tytułem zabezpieczenia zaciągniętych pożyczek.
Komisja uznaje, że sam fakt istnienia umowy zawartej z państwem stanowił dla inwestorów gwarancję dotrzymania zobowiązań a dla przedsiębiorstw regionalnych stwarzał możliwość modernizacji floty bez ponoszenia ryzyka gospodarczego, które musiałby przyjąć na siebie podmiot gospodarczy.
Taka korzyść – która może zostać przyrównana do niejawnej gwarancji [59] i stanowić zatem pomoc Państwa w rozumieniu art. 87, ust. 1 Traktatu – stanowi jednakże specyfikę systemu ustanowionego przez umowy zawarte na okres 20 lat, przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 3577/92 i wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy dla transportu morskiego z 1997 r. [60], zastąpionych później przez wytyczne wspólnotowe z 2004 r.
[61] Ponadto, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, nowe statki zakupione przez przedsiębiorstwa regionalne w ramach umów o świadczenie usług publicznych są przeznaczone wyłącznie do obsługi połączeń rozkładowych, przewidzianych w planach pięcioletnich.
W konsekwencji, korzyść ta, stanowiąca integralny element umowy o świadczenie usług publicznych, może skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w art. 86, ust. 2 Traktatu.
(165) Odnośnie kosztów amortyzacji statków eksploatowanych przez przedsiębiorstwa regionalne na połączeniach objętych planami pięcioletnimi, Komisja stwierdza, że stanowią one jeden ze składników kosztu, które, zgodnie z art. 5 umowy, uwzględniane są przy obliczaniu kwoty rocznej dotacji.
Amortyzacja obliczana jest metodą liniową przez okres 20 lat, z wyjątkiem jednostek szybkich, dla których okres amortyzacji wynosi 15 lat.
Ponieważ amortyzacja statków eksploatowanych w celu utrzymania połączeń uznanych przez władze włoskie za połączenia w interesie ogólnym, obliczana jest zgodnie z kryteriami przewidzianymi w umowie o świadczenie usług publicznych, oraz mając na względzie fakt, że analiza kont analitycznych prowadzonych dla tych połączeń nie ujawniła, przez okres omawianych dwóch pięcioleci, żądnych przypadków zawyżenia odszkodowania z tego tytułu, Komisja uważa, że mechanizm stworzony przez umowę, przewidujący uwzględnienie amortyzacji statków przy kalkulacji rocznego odszkodowania może być dopuszczalny w rozumieniu art. 86, ust. 2 Traktatu.
Warunkiem świadczenia usług w interesie ogólnym jest użytkowanie statków, których rodzaj i zdolności przewozowe zostały uprzednio określone przez władze publiczne, i których amortyzacja może zatem stanowić element kalkulacji wysokości rocznego odszkodowania, pod warunkiem, że przedmiotowe statki zostały zakupione przez przedsiębiorstwo na normalnych warunkach rynkowych, w celu wywiązania się z powierzonej mu misji i są eksploatowane wyłącznie w ramach świadczenia regularnych usług transportowych na trasach określonych w umowie o świadczenie usług publicznych.
W przypadku przedsiębiorstw regionalnych, Komisja stwierdza, że wszystkie omawiane statki są wykorzystywane wyłącznie dla celów świadczenia usług rozkładowych uznanych za usługi wykonywane w interesie ogólnym, a zatem ich amortyzacja może zostać w całości uwzględniona przy kalkulacji wysokości rocznego odszkodowania.
Podobne ustalenia mają zastosowanie dla inwestycji niezbędnych z punktu widzenia świadczenia usług przewidzianych przez władze włoskie na pięciolecie 2000–2004 zgodnych pod względem rodzaju i zdolności przewozowej jednostek pływających, ze zobowiązaniami, jakie przyjęły na siebie władze włoskie w odniesieniu do poziomu tych usług.
(166) Jeżeli chodzi o dodatkowe inwestycje przewidziane w planie przemysłowym na okres 1999–2002, należy przypomnieć, że wdrażanie tego planu zostało zawieszone w następstwie wszczęcia postępowania.
Zgodność z innymi przepisami prawa wspólnotowego
(167) Zgodnie ze stałą wykładnią, z ogólnej wymowy Traktatu wynika, że postępowanie, o którym mowa w art. 88 nie może w żadnym wypadku przynieść rezultatów sprzecznych z konkretnymi postanowieniami Traktatu.
W związku z powyższym, Komisja nie może uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem pomocy państwa, która ze względu na określone zasady jej przyznawania, jest sprzeczna z konkretnymi postanowieniami Traktatu [62].
Obowiązek Komisji w zakresie przestrzegania spójności między art. 87 i 88 a pozostałymi postanowieniami zawartymi w Traktacie istnieje w szczególności, jeżeli inne postanowienia dotyczą, jak ma to miejsce w rozpatrywanym przypadku, niezakłócania konkurencji na wspólnym rynku.
Przyjmując decyzję o zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, Komisja nie może zignorować kwestii zagrożenia dla konkurencji na wspólnym rynku ze strony poszczególnych podmiotów gospodarczych [63].
(168) Jak już wspomniano, w okresie między styczniem 1992 r. a lipcem 1994 r. Adriatica brała udział w zmowie, której przedmiotem było ustalanie cen dla przewozów samochodów ciężarowych na połączeniu Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso, naruszając tym samym art. 81 [64], dokładnie w czasie, w którym korzystała z pomocy z tytułu obsługi tego połączenia.
Taka zmowa, jak już wspomniano, prowadziło do zakłócenia konkurencji w odniesieniu do całości oferowanych usług.
Mając na względzie związek pomiędzy stwierdzonym naruszeniem przepisów a otrzymaną pomocą, oraz skumulowane zakłócenia konkurencji wynikające z połączenia tych dwóch elementów, bez względu na argumentację strony włoskiej, która zresztą została zakwestionowana powyżej (patrz: pkt 94, lit. a), Komisja uważa, że również z tego względu, przedmiotowa pomoc powinna zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Funkcjonowanie systemu odszkodowań w przyszłości
(169) Komisja zauważa, że aktualnie obowiązujący system odszkodowań będzie obowiązywał do 2008 r.
Po tym terminie, wypłata odszkodowań z tytułu świadczonych usług będzie uzależniona od spełnienia wymogów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 3577/92 [65] oraz przepisów prawa wspólnotowego dotyczących zamówień publicznych i koncesjonowanych usług.
(170) W odniesieniu do pozostałego okresu obowiązywania aktualnego systemu odszkodowań, Komisja uznaje za konieczne nałożyć dwa warunki, mające na celu zapewnienie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem oraz ułatwienie procesu monitorowania.
Z jednej strony, Komisja uznaje za konieczne, aby w okresie 2004-2008 wszystkie przedsiębiorstwa regionalne prowadziły odrębne księgi rachunkowe dla działalności prowadzonej w służbie publicznej na każdym z omawianych połączeń.
Jeżeli chodzi o spółkę Caremar, Komisja stwierdza, że w piśmie z dnia 17 lutego 2004 r. (wpisanym do dziennika pod nr A/13405/04), władze włoskie przyjęły na siebie zobowiązanie w tej kwestii.
Ponadto, wszelkie zmiany długotrwałe, częściowe lub kompleksowe dotyczące poziomu usług świadczonych przez Adriatica, Siremar, Saremar, Toremar i Caremar, które pociągałyby za sobą zwiększenie pomocy, wymagają uprzedniego powiadomienia Komisji.
VI.
WNIOSKI
(171) Na podstawie ustaleń, o których mowa powyżej, Komisja stwierdza, że nie istnieją żadne wątpliwości dotyczące zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy wypłaconej przedsiębiorstwom regionalnym począwszy od stycznia 1992 na mocy umów zawartych w 1991 r., za wyjątkiem pomocy wypłaconej na rzecz Adriatica za okres od stycznia 1992 r. do lipca 1994 r. z tytułu obsługi połączenia Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso, która jest niezgodna ze wspólnym rynkiem z trzech powodów, przy czym każdy z nich stanowi powód wystarczający dla uzasadnienia takiego wniosku: po pierwsze, nie spełnia rzeczywistej potrzeby użyteczności publicznej; po drugie, narusza rozwój wymiany handlowej w sposób sprzeczny z interesem Wspólnoty; po trzecie, jest ściśle powiązana z porozumieniem zakazanym w myśl art. 81 Traktatu WE.
Zgodnie ze stałą wykładnią oraz art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/99, taka pomoc podlega windykacji, o ile nie jest to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.
W przedmiotowym przypadku, Komisja stwierdza, że żadna z zasad nie sprzeciwia się windykacji pomocy, a dodatkowo, w szczególności, że spółka Adriatica nie mogła w sposób racjonalny zakładać korzystania z pomocy, biorąc jednocześnie udział w zmowie z własną konkurencją.
Ewentualne trudności związane z windykacją pomocy nie mają w żądnym stopniu charakteru wyjątkowości.
Dlatego Włochy podejmą wszystkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta.
(172) Niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie kwestii związanych z pomocą państwa i pozostawia do rozstrzygnięcia zastosowanie pozostałych postanowień Traktatu, w szczególności dotyczących prawa o zamówieniach publicznych i koncesjonowanych usług,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2, pomoc wypłacona przez Włochy na rzecz Adriatica od dnia 1 stycznia 1992 r., stanowiąca odszkodowanie z tytułu świadczenia usług publicznych jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86, ust. 2 Traktatu.
2.
Nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem pomoc wypłacona spółce Adriatica za okres styczeń 1992 r. – lipiec 1994 r. w odniesieniu do połączenia Brindisi/Corfù/Igoumenitsa/Patrasso.
3.
Włochy podejmą wszystkie konieczne kroki w celu windykacji od spółki Adriatica pomocy, o której mowa w ust. 2, wypłaconej bezprawnie.
Windykacja zostanie przeprowadzona bezzwłocznie, zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, pod warunkiem, że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Pomoc podlegająca windykacji obejmuje odsetki naliczone od dnia, w którym pomoc została przyznana beneficjentowi do daty jej windykacji.
Odsetki naliczane są według stopy referencyjnej stosowanej do obliczenia ekwiwalentu dotacji w przypadku pomocy na szczeblu regionalnym, metodą złożoną, zgodnie z komunikatem Komisji dotyczącym stóp procentowych mających zastosowanie do windykacji bezprawnie przyznanej pomocy.
4.
Od dnia 1 stycznia 2004 r. dla całej działalności w służbie publicznej wynikającej z obowiązków nałożonych przez Włochy na spółkę Adriatica prowadzone będą oddzielne księgi rachunkowe dla każdego obsługiwanego połączenia.
Artykuł 2
1.
Pomoc wypłacona przez Włochy od dnia 1 czerwca 1992 r. na rzecz spółek Siremar, Saremar i Toremar, tytułem odszkodowania za świadczenie usług publicznych, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86, ust. 2 Traktatu.
2.
Od dnia 1 stycznia 2004 r. dla całej działalności w służbie publicznej wynikającej z obowiązków nałożonych przez Włochy na spółki Siremar, Saremar i Toremar prowadzone będą oddzielne księgi rachunkowe dla każdego obsługiwanego połączenia.
Artykuł 3
1.
Pomoc wypłacona przez Włochy od dnia 1 stycznia 1992 r. na rzecz spółki Caremar tytułem odszkodowania za świadczenie usług publicznych, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86, ust. 2 Traktatu.
2.
W nieprzekraczalnym terminie do dnia 1 września 2004 r., Włochy zobowiązują się do:
a) zawieszenia wypłat pomocy na rzecz spółki Caremar z tytułu świadczenia regularnych usług w segmencie szybkich przewozów osób na linii "Neapol-Kapri";
b) ograniczenia, pod względem liczby oferowanych miejsc, skali regularnych usług w segmencie szybkich przewozów osób na linii "Neapol-Procida-Ischia" z 1142260 do 633200 miejsc w okresie zimowym i z 683200 do 520400 miejsc w okresie letnim;
c) ograniczenia pomocy wypłacanej na rzecz spółki Caremar z tytułu świadczenia regularnych usług w segmencie szybkich przewozów osób na linii "Neapol-Procida-Ischia" do pokrycia deficytu netto odnotowanego na realizacji przedmiotowych usług;
d) prowadzenia oddzielnych ksiąg rachunkowych dla poszczególnych obsługiwanych linii, w ramach działalności spółki Caremar w służbie publicznej.
Artykuł 4
Zobowiązania dotyczące ograniczenia przepustowości, o których mowa w art. 3 zostały przyjęte w dekrecie interministerialnym w sprawie dostosowania planu pięcioletniego dla przedsiębiorstw regionalnych na lata 2005–2008.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany długotrwałe, częściowe lub kompleksowe dotyczące poziomu usług świadczonych przez Adriatica, Siremar, Saremar, Toremar i Caremar, które pociągałyby za sobą zwiększenie pomocy, wymagają uprzedniej notyfikacji Komisji.
Artykuł 6
W terminie dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji, Włochy powiadomią Komisję o zakresie podjętych kroków zmierzających do dostosowania się do postanowień niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 2004 r.
w sprawie pomocy państwa, której Belgia zamierza udzielić na rzecz Stora Enso Langerbrugge
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 3351)
(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/164/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Ekonomicznym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do zgłaszania uwag zgodnie z wymienionymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych obserwacji,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, a także pkt 76 wytycznych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa w dziedzinie ochrony środowiska [2] (zwanych dalej "wytycznymi dotyczącymi pomocy na rzecz środowiska") Belgia, w piśmie z dnia 4 kwietnia 2003 r., zgłosiła pomoc na rzecz firmy N.V. Stora Enso Langerbrugge (zwanej dalej "SEL").
Sprawa została zarejestrowana pod numerem N 167/03.
Komisja poprosiła Belgię o dodatkowe informacje w pismach z dnia 20 maja 2003 r., 17 lipca 2003 r. oraz z 20 października 2003 r.
Belgia dostarczyła dodatkowych informacji w pismach z dnia 19 czerwca 2003 r. i 15 września 2003 r.
Spotkania przedstawicieli Komisji, władz Belgii i SEL odbyły się w dniach 9 lipca i 8 października 2003 r.
(2) W piśmie z dnia 27 listopada 2003 r., Komisja poinformowała Belgię o swojej decyzji wszczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do zgłoszonej pomocy. Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3]. Komisja zaprosiła zainteresowane strony do zgłaszania uwag w sprawie pomocy, o której mowa.
(3) Komisja otrzymała uwagi obu stron, w tym z SEL. Przekazała je Belgii w piśmie z dnia 1 października 2003 r.
Belgia poprosiła, aby niektóre dane znajdujące się w decyzji zostały uznane za poufne, dostarczając równocześnie uwag na temat treści decyzji. Zwracając się z prośbą, w piśmie z dnia 19 grudnia 2003 r., o prolongatę terminu, który został jej przyznany w piśmie z dnia 12 stycznia 2004 r., Belgia skomentowała decyzję Komisji w piśmie z dnia 29 stycznia 2004 r.
Komisja zadała dodatkowe pytania w pismach z dnia 5 lutego i 5 kwietnia 2004 r.
W pismach z dnia 8 marca 2004 r., 2 kwietnia 2004 r., 10 czerwca 2004 r. oraz 4 sierpnia 2004 r. Belgia odpowiedziała na te pytania i skomentowała uwagi dostarczone przez strony trzecie.
Spotkania miały miejsce w dniach 28 kwietnia 2004 r. i 18 maja 2004 r., a przedstawiciel Komisji dokonał wizytacji zakładu w dniu 7 lipca 2004 r.
2.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
2.1.
Beneficjent
(4) Beneficjentem jest N.V. Stora Enso Langerbrugge, filia Stora Enso Oyj, znaczącego producent papieru czasopismowego, papieru gazetowego, papierów drukarskich, opakowań z tektury i produktów z drewna.
W 2001 r. firma ta zrealizowała obroty w wysokości 13,5 miliarda euro, a jej zdolność produkcyjna wynosiła około 15 milionów ton papieru i tektury.
Firma zatrudnia około 43000 osób.
Pomoc jest przeznaczona dla przedsiębiorstwa z Langerbrugge, w pobliżu Gandawy.
W 2000 r., firma zrealizowała w Belgii obroty w wysokości 55 milionów euro [4].
2.2.
Projekt
(5) Projekt zawiera pięć części:
a) nową maszynę do produkcji papieru ("PM4") i jednostkę służącą do odbarwiania makulatury ("DIP2") w produkcji papieru gazetowego na bazie 100 % włókien z recyklingu ("papier gazetowy ze 100 % włókien z recyklingu");
b) oprzyrządowanie do maszyny do produkcji papieru ("PM3"), która produkowała wcześniej papier gazetowy na bazie 80 % włókien z recyklingu ("papier czasopismowy z 80 % włókien z recyklingu");
c) system spalania osadu do skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej ("system spalania osadu PCCE");
d) instalacje do przetwarzania wody;
e) infrastruktura kolejowa przyłączająca obiekt do państwowej sieci kolejowej oraz dodatkowe inwestycje związane ze składowaniem papierowych odpadów.
(6) Obecnie inwestycje zostały w dużej części zrealizowane.
Projekt pozwolił zwiększyć zatrudnienie o 40 osób i gwarantuje utrzymanie 410 miejsc pracy.
Liczba pośrednich miejsc zatrudnienia będzie wynosiła 1350 osób.
W celu uniknięcia sytuacji, w której całkowite zwiększenie wydajności przewyższałoby wzrost rynku, zatrzymano starą maszynę do produkcji papieru w Langerbrugge ("PM2", o wydajności 120000 ton na rok) i dokonano reorganizacji produkcji w niektórych zakładach w Finlandii i w Szwecji.
2.3.
Maszyna do produkcji papieru 4 i jednostka do odbarwiania makulatury 2: produkcja papieru gazetowego ze 100 % włókien z recyklingu
(7) Jednostka PM4 posiada roczną wydajność 400000 ton.
Całkowity koszt inwestycji projektu PM4 wynosi 259622000 euro.
Jako że średnia zawartość włókien pochodzących z recyklingu w papierze gazetowym, w chwili złożenia wniosku o pomoc, wynosiła w Europie tylko 49,8 %, Belgia uznała, iż koszt inwestycji tego projektu mógł być uznany za "koszt dodatkowy" do wysokości 50,2 %.
Projekt DIP2 to inwestycja całkowita rzędu 90111000 euro, która kwalifikowałby się w 100 %.
Biorąc pod uwagę oszczędności zrealizowane w ciągu pięciu pierwszych lat, daje to całkowity koszt kwalifikowalny w wysokości 127388000 euro.
(8) Belgia wyjaśniła jednocześnie, iż wiele elementów inwestycji zrealizowanych w jednostkach PM4 i DIP2 wykraczałoby poza normy stosowane w SEL.
W szczególności chodzi o system powtórnej cyrkulacji wody z chłodzenia, maksymalne zamknięcie obiegu wody ołowiawej, systemy odzyskiwania ciepła, specjalne prasy przeznaczone do otrzymywania bardziej suchego pasma papieru po sekcji pras, zaawansowane technologie utrzymania papieru w suszarni, innowacyjne techniki zwijania i obchodzenia się z gotowym papierem oraz dodatkowe wyposażenie do czyszczenia.
Według Belgii, inwestycje te będą przedstawiały co najmniej jedną dodatkową kwalifikowalną opłatę środowiskową w wysokości 19106000 euro.
(9) Jednostka PM4 jest produktem nowatorskiej koncepcji, która zmniejsza zużycie energii, dodatków uszlachetniających, produktów chemicznych i wód przemysłowych.
Zasadniczą cechą charakterystyczną tej jednostki jest większa szerokość maszyny w stosunku do konwencjonalnych maszyn do produkcji papieru.
Wymaga to dostosowań w układzie maszyny, zwłaszcza zamkniętego oraz nie otwartego przejścia pomiędzy prasą a suszarnią oraz niższej prędkości produkcji.
Na podstawie dwóch szczegółowych opracowań dotyczących kosztów szacuje się, iż koszt inwestycji bardziej konwencjonalnej, o identycznej wydajności, byłby niższy o 14,1 milionów euro.
Nowa maszyna wygeneruje oszczędności, jednak wziąwszy pod uwagę, iż koszty uruchomienia i optymalizacji maszyny będą wyższe, nie można liczyć na żaden zysk operacyjny netto w ciągu pięciu pierwszych lat.
2.4.
Maszyna do produkcji papieru 3: przejście z papieru gazetowego na papier czasopismowy z 80 % włókien z recyklingu
(10) Jednostka PM3 została skonstruowana w 1957 r. do produkcji papieru gazetowego: poddana została renowacji w 1989 r. oraz zwiększono jej prędkość w 2000 r. i 2001 r.
Obecnie została ponownie przystosowana do produkcji papieru czasopismowego z 80 % włókien z recyklingu (jakość SC,[…] [5]g/m2, niepowlekanego).
Jej wydajność będzie wynosiła 165000 ton rocznie.
Inwestycje mają na celu dostosowanie zaopatrzenia w surowce oraz ich obróbkę (w szczególności istniejącą jednostkę DIP1), a także samej maszyny do produkcji papieru i systemów zasilania na gaz, ogrzewania i kontroli jakości, itd.
Koszt całkowitej inwestycji wynosi 39555000 euro.
(11) Inną możliwością dla SEL byłoby kontynuowanie produkcji na jednostce do papieru czasopismowego PM2, która została skonstruowana w 1937 r. i zmodernizowana w 1985 r., a której wydajność wynosi 115000 ton rocznie.
W stosunku do tej jednostki, przekształcona jednostka PM3 pociąga redukcję kosztów związanych ze zużyciem energii elektrycznej, ale zwiększa koszty produkcji pary, straty produktów kondensacji i koszty obróbki popiołu.
Czyste oszczędności wyniosłyby 4342000 euro w ciągu pierwszych pięciu lat, co dałoby koszt kwalifikowalny 35213000 euro.
2.5.
System spalania osadu PCCE
(12) SEL stworzyło system PCCE wykorzystujący jako paliwo biomasy pochodzące z dwóch jednostek do odbarwiania makulatury oraz z zakładu obróbki wód współzasilanych gazem naturalnym.
Urządzenie opiera się na systemie złoża zawiesinowego.
Zainstalowana maksymalna moc energetyczna jest następująca: 1) energia elektryczna: Pe = 10,4 MWe brutto i 8 MWe netto; 2) przegrzana para o wysokim ciśnieniu do 480° C, 80 barów, Pth = 53 MWth; 3) gorąca woda, uzyskana podczas omywania gazów spalania, o temperaturze około 60° C, Pth = 5,6 MWth.
Kocioł przeciwprężny przekształca parę o wysokim ciśnieniu w parę o niskim ciśnieniu do 4 barów; para ta jest używana w procesie produkcji papieru.
Sprawność przetwarzania kotła będzie wynosiła około 87,5 % w warunkach częściowego obciążenia i około 90 % w warunkach pełnego obciążenia.
Przewidziana wydajność urządzenia wynosi około 250000 ton osadu rocznie, wydajność maksymalna w praktyce jest niższa.
Przy użyciu maszyn do papieru o maksymalnej wydajności roczna ilość osadu powinna wynosić 200000 ton.
(13) Koszt całej inwestycji wynosi 55147000 euro.
System spalania osadów PCCE wymaga częstszych prac związanych z utrzymaniem, a jako że jest słabszy niż konwencjonalne urządzenia PCCE, inwestycja uwzględnia dwa dodatkowe generatory pary.
Koszty inżynieryjne i koszt technicznego zarządzania projektem są ujęte w bilansie, a następnie zamortyzowane, koszty te zostały więc uwzględnione.
2.6.
Urządzenia uzdatniania wody
(14) SEL będzie używał wody powierzchniowej, pochodzącej z lokalnego ujęcia "Kale".
Woda ta musi być poddawana uzdatnieniu i dezynfekcji przed zastosowaniem jej w procesie produkcji.
Inwestycja kwalifikowalna, według władz belgijskich, powinna wynosić do 7429000 euro.
(15) SEL przewiduje znaczące odprowadzanie wody do kanału morskiego Gand-Terneuzen.
Odprowadzenie odbywa się jako proces biologiczny w dwóch etapach.
Według Belgii, koszt kwalifikowalny powinien wynosić do 4431000 euro.
(16) Pozwolenie środowiskowe wymaga realizacji badania techniczno-ekonomicznego przeznaczonego do oszacowania obciążenia i koncentracji w odniesieniu do chemicznego zapotrzebowania tlenu (ChZT) w ściekach, które będą odprowadzane do kanału morskiego.
Analiza mogłaby doprowadzić do dodatkowej inwestycji rzędu 1 miliona euro na trzystopniową stację oczyszczania wody.
Taka ewentualna inwestycja jest włączona do zgłoszenia, lecz aby mogła być przedmiotem pomocy, firma musi przedstawić osobny wniosek o wsparcie ekologiczne.
Żadna decyzja dotycząca tej inwestycji nie została jeszcze podjęta, władze flamandzkie nie wypowiedziały się jeszcze na temat odstępstwa od normy ChZT, która jest generalnie stosowana i która została wprowadzona.
2.7.
Składowanie odpadów papierowych i infrastruktura kolejowa
(17) Projekt inwestycji zawiera istotne instalacje składowania odpadów papierowych, jak również połączenie z istniejącą siecią kolejową do transportu starego papieru i produktów gotowych.
Wszystkie przepływy produktów wychodzących i przychodzących mogłyby odbywać się za pośrednictwem transportu drogowego.
Belgia szacuje, iż same inwestycje dodatkowe związane z transportem kolejowym są kwalifikowalne, to znaczy infrastruktura kolejowa, dodatkowy koszt instalacji związanej ze składowaniem odpadów papieru i dodatkowy koszt rampy ładunkowej oraz składu papieru gotowego.
W odróżnieniu od transportu drogowego, zużyty papier transportowany drogą kolejową jest zapakowany w paczki.
Dlatego też uwzględnione zostały koszty inwestycji związane z transportem, z wyrównaniem oraz ze zdjęciem sznurków.
Inwestycje w kontenery i specjalne samochody do transportu kombinowanego nie zostały uwzględnione w zakresie, w jakim mogłyby być przeznaczone do wielokrotnego użytku.
Koszt biur, lokali do użytku socjalnego i automatycznej instalacji gaśniczej, jak również koszty pośrednie nie zostały uwzględnione.
Kwalifikowalny koszt wyniósłby 8864000 euro.
Jeżeli po fakcie okazałoby się, iż realny koszt inwestycji jest niższy, władze belgijskie oszacowałyby ponownie pomoc na podstawie realnego kosztu inwestycji.
W porównaniu z transportem drogowym inwestycje w infrastrukturę kolejową nie pociągają za sobą redukcji kosztów eksploatacyjnych.
2.8.
Pomoc
(18) Pomoc polega na:
- dotacji w wysokości 25892425 euro,
- zwolnieniu z podatku gruntowego na okres pięciu lat.
Belgia wyliczyła maksymalną teoretyczną korzyść na 2035162 euro rocznie, czyli zaktualizowaną wartość netto na około 9 milionów euro w okresie pięciu lat.
Jednakże władze flamandzkie zamroziły na poziomie z 1998 r. wartość dóbr, na których podstawie jest naliczany podatek; w konsekwencji inwestycje nie pociągnęłyby za sobą wzrostu podatku gruntowego, a zwolnienie nie przyniosłoby realnej korzyści.
Niemniej jednak sytuacja mogłaby się zmienić, gdyby metoda obliczania systemu uległa modyfikacji.
(19) Dwa środki składają się na dekret z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczący ekspansji ekonomicznej w regionie flamandzkim, który został zatwierdzony przez Komisję w 1993 r.
Modyfikacje systemu pomocy dla środowiska, o którym mowa w dekrecie, zostały zatwierdzone przez Komisję w 2000 r. [6].
System przewiduje różną intensywność pomocy od 8 do 12 %, w zależności od różnego rodzaju środków.
System jest zgodny z wytycznymi dotyczącymi pomocy na rzecz środowiska, zgodnie z pkt 77 tych wytycznych.
2.9.
Przyczyny, które doprowadziły do wszczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu
(20) W swojej decyzji wszczęcia procedury na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące możliwości przyznania pomocy na mocy wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, w celu pokrycia kosztów inwestycji projektu.
Komisja oszacowała, iż inwestycja w jednostkę produkującą papier gazetowy ze 100 % włókien z recyklingu powinna zostać uznana za inwestycję normalną dla tego sektora, uwzględniając obecny stan techniki.
Papier czasopismowy z 80 % włókien z recyklingu jest bez wątpienia mniej popularny, ale nie jest pewne, czy taka inwestycja nie byłaby konieczna dla każdego (większego) producenta papieru, który pragnie przestrzegać coraz bardziej rygorystycznych norm środowiskowych i który chce, w dłuższej perspektywie, pozostać konkurencyjny dzięki ciągłym innowacjom.
Co się tyczy innych inwestycji, nie jest pewne, czy kwalifikowalne koszty zostały ograniczone do wysokości ściśle niezbędnej do sprostania celom środowiskowym.
3.
UWAGI PRZEKAZANE PRZEZ STRONY TRZECIE
(21) Jeden z konkurentów firmy SEL przekazał swoje uwagi.
Uważa on, iż pomoc zniekształca konkurencję na rynku papieru gazetowego, papieru czasopismowego oraz papieru z odzysku.
Na tym ostatnim rynku, w regionie, gdzie SEL przewiduje zakup włókien, istnieje wyraźny niedobór.
W zakresie, w jakim inni producenci, którzy stanowią konkurencję dla SEL, kupowaliby włókna z recyklingu, inwestycje w jednostki PM3 i PM4 nie przedstawiają znaczącej korzyści środowiskowej.
(22) Modernizacja firmy z Langerbrugge jest niczym więcej, jak podniesieniem obecnego stanu techniki, co jest uzasadnione celami związanymi z rynkiem i konkurencją, a także inwestycją mającą na celu utrzymanie bądź też zwiększenie konkurencyjności w dłuższej perspektywie.
Inwestycje w jednostki PM4 i PM3 mają na celu podniesienie aktualnego stanu techniki w sektorze papierniczym, o czym świadczą niedawne modernizacje firm podjęte przez różnych producentów papieru w ciągu ostatnich lat.
Jeśli chodzi o papier czasopismowy, należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy papierem superkalandrowanym, papierem czasopismowym i papierem powlekanym.
W przypadku gdyby SEL był w stanie produkować papier czasopismowy powlekany z wysoką zawartością włókien z recyklingu, modernizacja byłaby uznana jako wychodząca poza aktualne normy przemysłowe.
(23) Chodzi o inwestycje, które potrzebne byłyby każdemu producentowi papieru publikacyjnego.
Zostały one zapowiedziane w 2001 r. i wydaje się, iż pomoc nie zaważyła na decyzji dotyczącej inwestycji.
Ta decyzja jest zgodna z celem SEL, którym jest osiągnięcie 13 % zwrotu z zainwestowanego kapitału oraz zaangażowanie wydatków inwestycyjnych na poziomie równym lub niższym od poziomu amortyzacji.
Poza tym całość projektu była finansowana z przepływu środków pieniężnych SEL.
Potwierdzają to liczne komunikaty prasowe SEL.
Inwestycje w jednostkę PM4, modernizacja jednostki PM3 i zamknięcie jednostki PM2 byłyby korzystne z uwagi na fakt, że kosztowałyby mniej niż skonstruowanie nowej maszyny do produkcji papieru w nowym miejscu, zarówno w przypadku papieru gazetowego, jak i papieru czasopismowego, i pozwoliłyby firmie SEL na uzyskanie nowej mocy produkcyjnej przy sukcesywnym wycofywaniu starej, co jest niezbędnym etapem, by nie ponosić dotkliwych konsekwencji wprowadzenia tych nowych mocy bez odpowiadającego nań popytu.
Rośnie zapotrzebowanie na papier wysokiej jakości i zarówno klienci, jak i władze wymagają, aby zawartość włókien pochodzących z recyklingu była coraz większa.
(24) Stworzenie nowych mocy produkcyjnych w spalaniu osadu i inwestycje w jednostkę do uzdatniania wody i ścieków mogłyby zostać potencjalnie zatwierdzone na mocy wytycznych pomocy na rzecz środowiska.
Jednak inwestycje te, jako że są bezpośrednio związane z wydajnością produkcji i nie są absolutnie niezbędne do realizacji celów środowiskowych, nie powinny korzystać z żadnej pomocy.
Stworzenie infrastruktury kolejowej wydaje się zbędne, w zakresie, w jakim transport samochodami ciężarowymi stanowiłby opcję zastępczą, która nie wymagałaby żadnej dodatkowej inwestycji.
Skutki dla środowiska byłyby minimalne.
4.
UWAGI BELGII I SEL
4.1.
Uwagi ogólne
(25) Belgia i SEL oceniają, iż pomoc nie wpłynie negatywnie na wymianę między Państwami Członkowskimi i że nie dostarczy ona firmie SEL korzyści, która mogłaby zniekształcić konkurencję.
Dla wszystkich elementów projektu istnieje wystarczająca proporcja kwalifikowalnych kosztów uzasadniająca pomoc.
Zostały dostarczone informacje i szczegółowe uzasadnienia dotyczące kwalifikowalnych kosztów.
W zakresie, w jakim zostały one już przedstawione w sekcji 2 i 5, nie zostaną uwzględnione w niniejszej sekcji.
4.2.
Jednostki PM4 i DIP2: produkcja papieru gazetowego ze 100 % włókien z recyklingu
(26) Udział procentowy materiału pochodzącego z recyklingu jest faktycznie zgodny z normami nałożonymi na Państwa Członkowskie, ale w sytuacji, jaka ma miejsce w Belgii, istnieje bezpośredni związek między normami a działaniami SEL.
(27) Papier gazetowy ze 100 % włókien z recyklingu nie odpowiada wcale aktualnemu stanowi techniki.
Obecnie w Europie Zachodniej istnieje tylko pięć lub sześć jednostek produkcyjnych papieru gazetowego tej samej wielkości.
Duża część instalacji produkcyjnych wytwarza papier z udziałem włókien z recyklingu pomiędzy 40 % a 80 %.
Te instalacje nie stanowią produkcji seryjnej, a każda z nich była nowatorska.
Aby uzyskać optymalną produktywność, zasadniczo potrzeba około dwóch lat, to znaczy dużo więcej czasu niż w przypadku instalacji odpowiadającej obecnemu stanowi techniki.
Jednostki PM4 i DIP2 należą do najlepszych na świecie.
4.3.
Jednostka PM3: papier czasopismowy z 80 % włókien z recyklingu
(28) Poza argumentami już przytoczonymi w decyzji wszczęcia, Belgia i SEL podkreślają elementy nowatorskie i jedyne w swoim rodzaju dla jednostki PM3, jak również znaczenie kosztów rozruchu i krzywej doświadczalnej.
Dowodzi to jednocześnie, iż inwestycje nie mogą być uznane za odpowiadające obecnemu stanowi techniki.
Przyjmuje się, iż rynek papieru czasopismowego ewoluuje w kierunku zwiększania zawartości włókien z recyklingu i mniejszego zużycia energii, ale inwestycje SEL nie mogą być uznawane za odpowiadające obecnemu stanowi techniki.
(29) Rekonstrukcja jednostki PM3 została podjęta, zanim okazała się ona konieczna z punktu widzenia technicznego i ekonomicznego.
Jednostka ta powinna być uznana za prototyp dla grupy Stora Enso.
Inwestycje całkowicie odpowiadają długoterminowej strategii grupy, której celem jest ciągłe ulepszanie procesu, wykorzystywanie zasobów i umiejętności personelu w celu uruchomienia produkcji papieru trwałego.
(30) Ani Belgia, ani SEL nie przekazały uwag dotyczących inwestycji rozpoczętych przez firmę LEIPA, w której papier czasopismowy produkowany jest przede wszystkim na bazie włókien z recyklingu [7].
4.4.
Instalacja skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej do spalania osadu
(31) Biorąc pod uwagę całkowity koszt instalacji do spalania osadu PCCE, w tym także amortyzację, w ciągu pierwszych pięciu lat działania instalacja nie przyniesie żadnego zysku netto.
Gdyby SEL nie zainwestował w tę instalację, mógłby zakupić parę i elektryczność, których potrzebuje, od sąsiedniego producenta.
W tym przypadku SEL musiałby zainwestować w kocioł na dodatkową parę, co stanowi koszt rzędu 1189000 euro.
Z tego względu kwalifikowalny koszt pomocy musiałby odpowiadać całkowitemu kosztowi inwestycji niższemu niż 1189000 euro.
(32) W każdym razie konwencjonalna instalacja PCCE będzie stanowić rozwiązanie zastępcze bardziej odpowiednie dla produkcji takiej samej ilości pary i elektryczności niż osobne jednostki produkujące parę i elektryczność.
4.5.
Uzdatnianie wody słodkiej
(33) W przypadku gdyby SEL dysponował pozwoleniem na wydobycie dopuszczalnych ilości wody podziemnej, byłoby realne, iż będzie nadal kontynuować wydobycie.
Całkowity koszt na m3 byłby praktycznie podobny w obydwu przypadkach i żadna inwestycja nie byłaby konieczna.
Jednak w praktyce wydobycie takich ilości wody podziemnej nie byłoby możliwe.
4.6.
Oczyszczanie ścieków
(34) Belgia wyjaśniła, iż nie było konieczności zwiększania wydajności istniejącej instalacji uzdatniania wody, wziąwszy pod uwagę optymalizację oczyszczania ścieków i procesu produkcji.
Inwestycja dotyczy głównie zbiornika buforowego przeznaczonego do zapewnienia stabilnego funkcjonowania uzdatniania i niezbędnego wyposażenia technicznego w celu zrealizowania połączenia z istniejącymi instalacjami uzdatniania.
Instalacja oczyszczania ścieków posiada kilka nowatorskich cech.
(35) Uzdatnianie wykracza poza wymagania stawiane przez normy VLAREM, jak również przez normy przewidziane przez pozwolenie (prawie dla wszystkich substancji).
Te ostatnie są ścisłe i, podczas negocjacji z władzami, zostały przyjęte w zależności od możliwie najlepszych wyników instalacji uzdatniających.
Wykraczałyby one poza poziomy oparte na "najlepszej dostępnej technice".
Raport ekspercki szacuje, iż nałożony limit 260 mg/l w stosunku do chemicznego zapotrzebowania tlenu (ChZT) musi zostać uznany za nadzwyczaj ambitny.
Pozwolenie środowiskowe narzuca dodatkową redukcję do 180 mg/l, co jest bezprecedensowym przypadkiem w sektorze papierniczym.
(36) Z wyjątkiem ChZT, wszystkie stężenia substancji są niższe w ściekach niż w wodach pochodzących z Kale.
4.7.
Trzystopniowe uzdatnianie wody
(37) Belgia szacuje, iż pomoc przeznaczona na ewentualne trzystopniowe uzdatnianie wody byłaby kompatybilna z tych samych powodów, jak te stosowane w przypadku oczyszczania ścieków.
Biorąc pod uwagę raport ekspercki, którym dysponuje, oraz oczekując na decyzję władz flamandzkich odnośnie do wniosku w sprawie odstępstwa w stosunku do normy 180 mg/l dla ChZT, SEL nie podjęło jeszcze decyzji dotyczącej tej inwestycji.
Nie wnioskowało również o przyznanie dotacji.
4.8.
Składowanie odpadów papierowych i infrastruktura kolejowa
(38) Belgia i SEL podkreślają, iż przejście z transportu drogowego na transport kolejowy jest całkowicie zgodne z Biała Księgą Komisji "Europejska polityka transportowa w perspektywie roku 2010: godzina wyborów" [8].
Inwestycje w infrastrukturę kolejową nie są konieczne dla funkcjonowania zakładu produkującego papier w zakresie, w jakim infrastruktura drogowa zostałaby dostosowana do nowej sytuacji dzięki objazdom drogi głównej.
To ostatnie rozwiązanie miałoby kilka wad, lecz powinny one zostać uznane za nieznaczące.
Ta analiza jest potwierdzona przez opracowanie zrealizowane w ramach oceny skutków środowiskowych.
Koszty transportu nie wzrosłyby, gdyby inwestycje w infrastrukturę kolejową nie zostały zrealizowane.
(39) Pomoc byłaby również zgodna z zasadami pomocy państwa w sektorze transportu.
Inwestycje mogłyby być kwalifikowalne w ramach europejskiego programu Marco Polo, lecz żaden wniosek o pomoc nie został przewidziany.
Pomoc jest konieczna w celu kompensacji części kosztów dodatkowych.
Poza tym transport drogowy jest również dotowany, ponieważ wszystkie koszty związane z korkami i zanieczyszczeniem środowiska nie są opodatkowane.
5.
OCENA POMOCY
5.1.
Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu
(40) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu stanowi, iż – z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie – pomoc, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Przewidziane dotacje i zwolnienia podatkowe, w przypadku zwolnień – w zakresie, w jakim zwolnienie to zmniejsza wysokość podatków faktycznie płaconych, stanowią pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, ponieważ, przy użyciu zasobów państwowych, odciążają SEL z części kosztów inwestycyjnych, które normalnie firma powinna ponieść sama.
Pomoc wzmacnia pozycję SEL w stosunku do jej konkurentów we Wspólnocie i w konsekwencji powinna być uznana za naruszającą konkurencję.
Biorąc pod uwagę istnienie intensywnych strumieni wymiany między Państwami Członkowskimi w sektorze papieru gazetowego i papieru czasopismowego, jak również odpadów papierowych i masy papierowej, Komisja uważa, iż pomoc dla SEL wpłynie na handel między Państwami Członkowskimi.
(41) Belgia dostosowała się do obowiązku zgłaszania pomocy zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu i pkt 76 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska.
5.2.
Uwagi ogólne dotyczące zgodności
(42) Komisja zbadała, czy zwolnienia przewidziane w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu są stosowane. Zwolnienia przewidziane w art. 87 ust. 2 Traktatu mogłyby być stosowane jako podstawa do uzasadnienia zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Jednakże pomoc: a) nie ma charakteru socjalnego i nie jest przyznawana indywidualnym konsumentom; b) nie zapobiega szkodom spowodowanym przez klęski żywiołowe lub przez inne zdarzenia nadzwyczajne; oraz c) nie jest niezbędna do kompensacji niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych podziałem Niemiec.
(43) Zwolnienia przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. a), b) i d) Traktatu, które dotyczą pomocy przeznaczonej na wspieranie rozwoju gospodarczego regionów, w których poziom życia jest niezwykle niski lub w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, jak również pomoc przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, nie są stosowane.
Belgia nie próbowała uzasadnić pomocy na podstawie tych postanowień.
(44) Jeśli chodzi o pierwszą część zwolnienia przewidzianą w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, dotyczącą pomocy przeznaczonej na ułatwienie rozwoju niektórych działań gospodarczych, Komisja zauważa, iż pomoc nie ma na celu badania i rozwoju inwestycji dokonywanych przez małe i średnie przedsiębiorstwa bądź ratowania czy też restrukturyzacji firmy SEL.
Pomoc może być istotna, aby zachęcić do inwestycji w wybranym miejscu.
Jednakże Langerbrugge nie jest usytuowane w regionie, w którym inwestycje początkowe mogłyby korzystać z pomocy regionalnej.
Dlatego też pomoc nie może być oceniana jako zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie uzasadnienia ułatwiania rozwoju niektórych regionów.
(45) Komisja zbadała, czy pomoc mogłaby być przedmiotem zwolnienia na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu z innych powodów, a w szczególności, czy w tym przypadku można stosować wytyczne pomocy na rzecz środowiska.
Pomoc została przyznana na mocy systemu pomocy zatwierdzonego przez Komisję w 2000 r. [9].
Tymczasem to zatwierdzenie zostało dokonane przed wprowadzeniem w życie nowych wytycznych.
Kiedy Komisja przyjęła nowe wytyczne, zaproponowała Państwom Członkowskim, tytułem właściwych środków, dostosowanie istniejących systemów pomocy, tak by uczynić je zgodnymi z nowymi wytycznymi przed dniem 1 stycznia 2002 r.
Belgia przyjęła bezwarunkowo tę propozycję właściwych środków, stąd była zobowiązana do dostosowania systemu zatwierdzonego w 2000 r.
Dlatego też Komisja oceniła zgodność pomocy w powiązaniu z nowymi wytycznymi.
Część projektu dotycząca infrastruktury kolejowej jest jednakże oceniana w świetle art. 73 Traktatu, który dotyczy pomocy państwa odpowiadającej potrzebom koordynacji transportu.
5.3.
Zgodność na mocy wytycznych pomocy na rzecz środowiska
(46) Zgodnie z pkt 29 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, pomoc na inwestycje pozwalające firmom na przekraczanie stosowanych norm wspólnotowych może być dozwolona w maksymalnej wysokości do 30 % brutto kwalifikowalnych kosztów inwestycji.
Warunki te są również stosowane do pomocy udzielonej firmom, które przedsięwzięły inwestycje przy braku wiążących norm wspólnotowych lub które muszą podejmować inwestycje w celu respektowania bardziej restrykcyjnych norm krajowych niż obowiązujące normy wspólnotowe.
Jak wskazuje pkt 6 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, normy nałożone przez instytucje krajowe w zastosowaniu dyrektywy Rady 96/61/EWG z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [10] są również uważane za normy wspólnotowe.
Zgodnie z tą dyrektywą Państwa Członkowskie muszą określić normy nałożone w pozwoleniach środowiskowych na podstawie rezultatów, które mogą być otrzymane przy zastosowaniu najlepszych dostępnych technik.
(47) Zgodnie z pkt 36 i 37 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska za koszty kwalifikowalne uważane są inwestycje związane z gruntami, zwłaszcza jeśli są one niezbędne do realizacji celów związanych ze środowiskiem, z budynkami, instalacjami oraz z wyposażeniem przeznaczonym do zredukowania lub wyeliminowania zanieczyszczeń lub szkodliwych substancji, lub też z dostosowaniem metod produkcji mających na względzie ochronę środowiska.
Koszty kwalifikowalne muszą być restrykcyjnie ograniczone do niezbędnych dodatkowych kosztów inwestycyjnych dla osiągnięcia celów związanych w ochroną środowiska.
5.3.1.
Jednostki DIP2, PM4 i PM3: wzrost poziomu recyklingu
(48) Komisja nie kwestionuje korzyści dla środowiska wynikających z recyklingu odpadów papierowych.
Uważa ona jednak, iż niemożliwe jest uzasadnienie pomocy przyznanej jednostkom DIP2, PM4 i PM3 na podstawie pkt 29 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, ponieważ przyczyniają się one do zwiększania poziomu recyklingu.
(49) Komisja przypomina przede wszystkim, iż zgodnie z ogólnymi przepisami prawa każdy wyjątek musi być interpretowany w sposób restrykcyjny. Wytyczne pomocy na rzecz środowiska określają warunki, w jakich Komisja może ocenić pomoc jako zgodną ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i stanowią wobec tego wyjątek od ogólnego zakazu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 Traktatu. Należy również przypomnieć, iż wytyczne dotyczące pomocy na rzecz środowiska opierają się na ogólnej zasadzie "zanieczyszczający płaci" i że każda interpretacja tych wytycznych musi bezwzględnie respektować tę zasadę.
(50) Inwestycje w jednostki PM3, PM4 i DIP2 będą wykorzystane do produkcji papieru gazetowego i papieru czasopismowego, które ostatecznie staną się papierowymi odpadami.
Wzrost wydajności produkcji pociągnie za sobą zwiększenie ilości odpadów papierowych, które tylko w części zostaną poddane recyklingowi.
W tym względzie zamknięcie jednostki PM2 i zmniejszenie produkcji w Finlandii i w Szwecji, które zrównoważą (w części) zwiększenie wydajności w jednostkach PM3 i PM4, nie mogą być brane pod uwagę.
Wycofywane moce produkcyjne są starsze od wprowadzanych, posiadają różne parametry techniczne i cechuje je inna sytuacja rynkowa.
W związku z tym bezpośrednie porównanie nie jest możliwe.
(51) Inwestycje mogą wpłynąć na zwiększenie popytu na odpady papierowe.
Jednak nie ma gwarancji, iż faktycznie zakończą się zwiększeniem zbiórki odpadów papierowych, ani w znaczeniu ogólnym, ani w przypadku odpadów papierowych pochodzących ze sprzedaży SEL.
W konsekwencji inwestycje nie zmniejszają zanieczyszczenia produkowanego przez samą firmę SEL.
Korzyści dla środowiska mogą być wynikiem pośredniego wpływu podaży i popytu na odpady papierowe, które z kolei wpływają na odbiorców i dostawców tych produktów, a nie tylko na firmę SEL.
(52) Poza tym Komisja uważa, iż normy dotyczące proporcji odpadów z recyklingu nie są normami określonymi przez prawo i bezpośrednio stosowanymi w różnych firmach, mimo iż w przypadku Belgii będą one miały istotny wpływ na działalność SEL.
Chodzi raczej o normy narzucone Państwom Członkowskim przez ustawodawstwo europejskie, a mianowicie dyrektywę w sprawie składowania odpadów [11], a także dyrektywę w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [12].
Przyznana pomoc nie zezwala firmie na przekraczanie norm, których firma powinna przestrzegać.
Pierwsza sytuacja wspomniana w pkt 29 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, która zezwala na przyznanie pomocy, aby firmy mogły przekroczyć stosowane normy wspólnotowe, w tym przypadku nie ma zastosowania.
(53) Natomiast Belgia ocenia, iż druga sytuacja wspomniana w pkt 29 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, to znaczy w przypadku pomocy przyznanej firmom realizującym inwestycje przy braku zachowania norm wspólnotowych, byłaby stosowana.
Jednakże Komisja doszła do wniosku, iż nie jest to ten przypadek.
Głównym celem pomocy na rzecz inwestycji w jednostki PM3, PM4 i DIP2 jest wspieranie recyklingu celem odciążenia firm faktycznie zanieczyszczających z kosztów, które normalnie firmy te powinny ponieść.
Pomoc nie ma na celu zmniejszenia ilości odpadów papierowych pochodzących ze sprzedaży firmy SEL.
Zachęca ona raczej firmę SEL do przejmowania odpadów papierowych, które mogą pochodzić z produktów sprzedawanych przez jakiegokolwiek innego producenta papieru.
Komisja ocenia, iż pkt 29 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska stosuje się w przypadkach, w których firma inwestuje w celu poprawienia własnych wyników na płaszczyźnie środowiskowej oraz dla zmniejszenia produkowanego zanieczyszczenia.
W tych przypadkach pomoc może być przyznana, aby nakłonić firmy do poprawy swojej własnej sytuacji na płaszczyźnie środowiskowej.
W przeciwnym razie przepisy łatwo można byłoby obejść, przyznając pomoc nie firmom zanieczyszczającym, ale tym, które wezmą odpowiedzialność za zanieczyszczanie.
(54) Taka interpretacja jest potwierdzona w pkt 18 b) wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, zgodnie z którym "pomoc może również mieć skutek pobudzający, a w szczególności zachęcający firmy do przekraczania norm lub do realizowania dodatkowych inwestycji, których celem jest ograniczenie zanieczyszczenia produkowanego przez własne instalacje".
(55) Ponadto interpretacja sugerowana przez Belgię, pozwalałaby Państwom Członkowskim na dotowanie inwestycji we wszystkich sektorach, w których możliwe jest wykorzystanie surowców wtórnych.
Ta pomoc zostałyby przyznana, nawet gdyby firmy nie respektowały przepisów dotyczących pomocy państwa, a w szczególności pomocy regionalnej lub pomocy na inwestycje dla sektora MŚP.
Taka pomoc mogłyby wywoływać poważne zakłócenia na rynkach, których ta kwestia dotyczy.
(56) Dlatego też Komisja uważa, iż pkt 29 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska nie może być stosowany w odniesieniu do inwestycji w jednostki PM3, PM4 i DIP2.
Jednakże Komisja zbadała, czy pkt 29 i 30 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska mogłyby zostać zastosowane do niektórych części inwestycji.
5.3.2.
Różne elementy inwestycji środowiskowych w jednostki PM3, PM4 i DIP2, redukcja zużycia energii w jednostce PM4
(57) Tak jak to zostało wskazane w pkt 9, Belgia ocenia, iż różne elementy inwestycji w jednostki PM4 i DIP2, które przedstawiają dodatkowy koszt w wysokości co najmniej 19,1 milionów euro, mogłyby skorzystać z pomocy na mocy pkt 29 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska.
Jednakże opis tych elementów wyjaśnia pewne oszczędności kosztów.
Dodatkowe inwestycje, na przykład w kolumny chłodzące, spowodowałyby zmniejszenie zużycia energii w zimowym okresie o 10 MW.
Zamknięcie obiegu wody ołowiawej ma na celu zmniejszenie zużycia wody.
Użycie pras pedałowych zamiast pras konwencjonalnych pozwala firmie SEL uzyskać papier bardziej suchy, optymalizuje proces suszenia oraz pozwala zaoszczędzić energię.
Pomimo ponawianych przez Komisję próśb, Belgia nie wykazała ani że koszty te mogłyby być w całości uznane za koszty dodatkowe, ani nie wskazała, jakie korzyści uzyskałby SEL dzięki tym specyficznym elementom inwestycji, jak wymagają tego pkt 36 i 37 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska.
Nie jest więc możliwe oszacowanie, jaka wysokość pomocy mogłaby zostać przyznana.
(58) Tak jak to zostało wskazane w pkt 10, Belgia oceniła, iż jednostka PM4 mogłaby być przedmiotem pomocy na mocy pkt 30 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska w zakresie, w jakim przyczyni się ona do zredukowania zużycia energii.
Zamiast inwestycji w maszynę do produkcji papieru o klasycznej szerokości, SEL wybrał nowatorską maszynę, która zużywa mniej energii.
Inwestycja odpowiada więc definicji oszczędności energii.
(59) Zgodnie z pkt 36 i 37 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska jedynie inwestycje niezbędne do realizacji celów w zakresie środowiska są kwalifikowalne.
Jedynie część jednostki PM4 pozwala zmniejszyć zużycie energii.
Zasadniczym czynnikiem w zespole elementów obrotowych jest znacząca szerokość, która wpływa na ogólną koncepcję i konstrukcję maszyny oraz wymaga nie tyle mniejszej prędkości, co dostosowania sekcji pras.
Niezależny ekspert sporządził szczegółowy szacunek kosztów konwencjonalnej maszyny do produkcji papieru gazetowego.
Następnie zrealizowano szczegółowy szacunek rzeczywistych kosztów inwestycji.
Różnice wynikają nie tylko ze specyfikacji technicznych, ale również z dokładniejszej wiedzy, szacunków dotyczących redukcji cen potencjalnych itd.
Szacowany koszt kwalifikowalny w wysokości 14,1 milionów euro dotyczy jednak tylko różnic w kosztach dotyczących inwestycji w wyposażenie [13].
To oszacowanie zostało dokonane w oparciu o ostrożne hipotezy, unikając nadmiernego szacunku.
(60) Zgodnie z pkt 37 akapit trzeci wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska koszty kwalifikowalne muszą zostać skalkulowane, pominąwszy korzyści z ewentualnego wzrostu wydajności i oszczędności kosztów powstałych w okresie pierwszych pięciu lat trwania inwestycji.
Jednakże koszty rozruchu, wyższe w czasie pierwszych lat trwania inwestycji, przewyższają korzyści wynikające z uzyskanych oszczędności w dziedzinie energii, surowców i produktywności.
(61) W rezultacie, dla jednostki PM4, Komisja szacuje, iż można uznać za dopuszczalną pomoc w wysokości 40 % × 14,1 milionów euro = 5,64 milionów euro.
(62) Nie istnieje zbieżność, która pozwoliłaby uznać pomoc dla jednostek PM3 i DIP2 za zgodną.
5.3.3.
Instalacje spalania osadu PCCE
(63) Zgodnie z pkt 31 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska inwestycje na rzecz skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej mogą być przedmiotem pomocy, kiedy sprawność przetwarzania jest szczególnie wysoka.
W tym względzie Komisja w szczególności uwzględni rodzaj stosowanej energii pierwotnej w procesie produkcji.
Te inwestycje mogą być przedmiotem pomocy na poziomie podstawowym w wysokości 40 % kosztów kwalifikowalnych, zgodnie z pkt 36 i 37 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska.
(64) Instalacja będzie wykorzystywać biomasę [14] pochodzącą bezpośrednio z zakładu, jak również gaz ziemny i osiągnie sprawność przetwarzania w wysokości 87,5–90 %.
Biorąc pod uwagę przepisy dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na wewnętrznym rynku energii, zmieniającą dyrektywę 92/42/EWG [15], Komisja ocenia, iż ta inwestycja wchodzi w zakres stosowania pkt 31 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska.
(65) Całość omawianych kosztów dotyczy budynków, instalacji i wyposażenia niezbędnego do produkcji oraz użytkowania energii elektrycznej i pary generowanych przez instalację skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej na bazie biomasy.
Koszty te są więc kwalifikowalne zgodnie z pkt 36 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska.
(66) Zgodnie z pkt 37 akapit pierwszy wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska jedynie koszty dodatkowe są kwalifikowalne.
W tym przypadku najbardziej ekonomiczna opcja polegałaby na inwestycji w konwencjonalną instalację skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej.
Chodziłoby w tym przypadku o generator pary o wysokim ciśnieniu o mocy 55000 kW i o dodatkową turbinę parową o mocy 9400 kW, co stanowiłoby inwestycję na łączną sumę 5180000 euro.
(67) Zgodnie z pkt 37 akapit trzeci wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska koszty dopuszczalne muszą zostać skalkulowane z pominięciem oszczędności kosztów powstałych podczas pierwszych pięciu lat trwania inwestycji i produkcji dodatkowych akcesoriów w tym samym okresie pięciu lat.
Chodzi o następujące oszczędności:
- zaoszczędzone koszty związane z eksploatacją konwencjonalnej instalacji skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej: chodzi o koszty zasilania paliwem konwencjonalnej instalacji PCCE do produkcji takich samych ilości pary i ciepła, koszty personalne, koszty utrzymania, koszty wody demineralizowanej niezbędnej do funkcjonowania instalacji konwencjonalnej,
- zaoszczędzone koszty obróbki osadu.
Jeśli osad nie został spopielony w instalacji PCCE, SEL będzie mógł dokonać wyboru spośród następujących rozwiązań: 1) rozsypanie, w szczególności chodzi o osad pochodzący z uzdatniania wody, ale nie o osad pochodzący z odbarwiania makulatury; 2) zastosowanie w sektorze cegielnianym; 3) zastosowanie jako paliwo do produkcji energii elektrycznej, w szczególności, jeśli osad jest uważany za biomasę; 4) zastosowanie w sektorze cementowym,
- pomoce na funkcjonowanie: SEL będzie mógł otrzymać zielone certyfikaty na energię elektryczną, którą produkuje.
Władze belgijskie gwarantują cenę minimalną na poziomie 80 euro za certyfikat.
Cena realna uzyskana w 2003 r. była znacznie wyższa.
(68) Jeśli chodzi o koszty dodatkowe, są to koszty eksploatacyjne w zależności od instalacji PCCE obróbki osadu: gaz do współzasilania, transport i odprowadzanie popiołów, zużycie wody demineralizowanej, dużo wyższe koszty personelu, koszty certyfikatów środowiskowych, kontrola i koszty oczyszczania gazów palnych.
Koszt odwadniania osadu przed spalaniem nie został potrącony w zakresie, w jakim odwodnienie jest niezbędne.
(69) W okresie pięciu lat, od maja 2003 do kwietnia 2008 r., suma oszczędności netto wyniosłaby 16343000 euro, wartość zaktualizowana netto na dzień 1 stycznia 2003 r.
(70) Uwzględniwszy powyższe uwagi, kwoty kwalifikowalne wynoszą 40 % x [55147000 euro - 5180000 euro - 16343000 euro] = 13449600 euro.
(71) W niektórych przypadkach spalanie osadu w instalacji PCCE może wchodzić w zakres pkt 29 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, na przykład gdy firma skłania się ku bardziej korzystnej dla środowiska technologii odprowadzania osadu niż technologia dozwolona na mocy zasad wspólnotowych.
SEL nie dysponuje jednak taką możliwością.
We wszystkich przypadkach osad zostałby spopielony z odzyskaniem bądź bez odzyskania wartości cieplnej.
Dlatego też korzyści wynikające dla środowiska z wybranej opcji spoczywają w odzyskaniu energii dzięki skojarzonemu wytwarzaniu ciepła i energii elektrycznej, a pomoc mogłaby ostatecznie być przyznana na mocy pkt 31 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska.
5.3.4.
Uzdatnianie wody słodkiej
(72) Inwestycje są niezbędne do wykorzystywania wody powierzchniowej pochodzącej ze strumienia Kale.
Jednak Belgia nie potwierdziła, iż SEL mógłby dysponować inną, tańszą opcją, która byłaby zgodna z ustawodawstwem wspólnotowym.
Belgia przyznaje, iż "w praktyce nie jest możliwe pobieranie takich ilości wód podziemnych.
Gdyby SEL posiadał zezwolenie uprawniające do pobierania (ograniczonego) wód podziemnych, kontynuowanie pobierania tej wody mogłoby być uważane za realistyczne".
Jednak SEL nie dysponuje aktualnie żadnym zezwoleniem uprawniającym do czerpania wód podziemnych i żadna taka informacja dotycząca tego tematu nie została przekazana.
Biorąc pod uwagę narastające problemy aktualnie istniejące we Flandrii w zakresie wód podziemnych, wydaje się, iż władze nałożą restrykcje na wydawanie nowych zezwoleń.
Ponadto, jak wyjaśnia Belgia, decyzje o niewykorzystywaniu wód podziemnych zapadły w świetle przepisów dotyczących zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi, zawartych w dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [16] (zwana dalej "dyrektywą ramową dotyczącą gospodarki wodnej").
Jeśli chodzi o wody podziemne, art. 4 ust. 1 lit. b) pkt ii) wspomnianej dyrektywy nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek ochrony, poprawy i przywracania wszystkich części wód podziemnych oraz zapewnienia równowagi między poborami a zasilaniem wód podziemnych w celu osiągnięcia dobrego stanu wód podziemnych.
Cel ten powinien zostać osiągnięty do 2015 r., a inne terminy pośrednie zostały ustalone.
Warstwa wodonośna, z której mogłaby korzystać Stora Enso, jest obecnie nadmiernie eksploatowana.
Dlatego też wskazana data 2015 r. posiada obecnie implikacje polityczne.
Komisja nie może więc uwzględnić tej drugiej opcji podczas kalkulacji kosztów kwalifikowalnych i, zgodnie z pkt 40 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska, żadna pomoc nie może być uznana za zgodną z uwagi na ten szczególny element.
5.3.5.
Oczyszczanie ścieków
(73) Belgia wyjaśnia, iż jakość ścieków odpowiada normom wyższym od większości norm przewidzianych przez odnośne zezwolenie oraz od norm VLAREM II, które, według Belgii, opierają się na najlepszych dostępnych technikach zgodnie z wymogami dyrektywy 96/61/EWG.
Jednak punktem krytycznym jest chemiczne zapotrzebowanie wody na tlen (ChZT).
W krótkim okresie SEL nie będzie w stanie doprowadzić wskaźnika ChZT poniżej 260 mg/l.
(74) Dokument referencyjny "Najlepsze dostępne technologie" dla sektora papierniczego szacuje wskaźnik ChZT na 1700–2700 mg/l, ale bazuje on na wyższym zużyciu wody na tonę papieru, które było uważane za najlepszą dostępną technologię w momencie redagowania dokumentu referencyjnego.
Belgia wskazuje na opracowanie eksperckie stwierdzające, iż norma 260 mg/l jest uznana za wyjątkowo ambitną oraz iż jest to precedens w sektorze papierniczym.
Jednak ocena wpływu na środowisko, zważywszy iż odprowadzenia wyniosą 260 mg/l, odnosi się do wyników zakładu Stora Enso z Saksonii, w Niemczech.
(75) Pozwolenie środowiskowe przyznane na rzecz inwestycji Stora Enso jest jeszcze bardziej restrykcyjne i narzuca maksymalną wartość ChZT 180 mg/l na podstawie stosowanego ustawodawstwa flamandzkiego.
SEL wystąpił z prośbą o odstępstwo celem odprowadzania ścieków mających wskaźnik ChZT 260 mg/l.
Pozwolenie zostało przyznane w odniesieniu do tej prośby oraz w perspektywie dokonania opracowania dotyczącego przyszłych ulepszeń, które pozwoliłyby osiągnąć normę 180 mg/l.
(76) Zgodnie z art. 10 dyrektywy 96/61/EWG, "jeśli środowiskowa norma jakości wymaga stosowania bardziej rygorystycznych warunków niż te, które mogą być osiągnięte dzięki stosowaniu najlepszych dostępnych technik, dodatkowe warunki są wymagane w szczególności przez zezwolenia, nie naruszając innych działań podjętych w celu respektowania środowiskowych norm jakości".
Maszyna do produkcji papieru firmy Stora Enso będzie odprowadzać ścieki do kanału Gand-Terneuzen, który jest bardzo zanieczyszczony.
Według oceny wpływu na środowisko, przy wskaźniku ChZT 260 mg/l, całkowita ilość odprowadzeń firmy SEL będzie wynosić od 10 do 15 % całości ChZT odprowadzanego do kanału, co będzie miało poważny skutek i przewyższy przewidziane poziomy jakości dla kanału.
Dyrektywa ramowa dotycząca gospodarki wodnej zobowiązuje Państwa Członkowskie do określenia odpowiednich kryteriów jakościowych na rzecz wód przyjmujących w Państwach Członkowskich.
Mimo iż zobowiązania wynikające z tej dyrektywy mogą jeszcze nie mieć charakteru w pełni wiążącego, wydaje się, iż cele ustalone odnośnie do kanału Gand-Terneuzen nie przewyższają wymagań nałożonych przez dyrektywę.
(77) W konsekwencji, jeśli odprowadzanie ścieków o ChZT w wysokości 260 mg/l było dozwolone, norma ta powinna być uznawana za normę wspólnotową ustanowioną zgodnie, w szczególności, z art. 10 dyrektywy 96/61/EWG i ogólnymi celami dyrektywy ramowej dotyczącej gospodarki wodnej.
Belgia nie dowiodła, iż norma 260 mg/l wykracza ponad to, co jest wymagane w ustawodawstwie wspólnotowym.
W rezultacie inwestycja jest niezbędna w celu przestrzegania norm wspólnotowych w rozumieniu pkt 6 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska i nie może być przedmiotem pomocy.
Pomimo iż inwestycja wykracza poza stosowane normy środowiskowe, inne niż ChZT, wydaje się, iż nie istnieje żaden dodatkowy kwalifikowalny koszt inwestycyjny oraz że Komisja nie może uznać żadnej pomocy za zgodną w odniesieniu do tych inwestycji.
5.3.6.
Trzystopniowe uzdatnianie wody
(78) Dodatkowe inwestycje w instalacje trzystopniowego uzdatniania wody będą dokonywane w celu dostosowania do norm dotyczących ChZT.
Belgia nie wyjaśniła, czy te normy wykraczają poza normy wspólnotowe.
W każdym razie Belgia nie zgłosiła pomocy na rzecz tych inwestycji w zakresie, w jakim sytuacja nie jest jeszcze jasna i zależy od wyniku badania, które SEL powinien zrealizować, aby dostosować się do pozwoleniu środowiskowego.
Komisja nie jest więc zobligowana do podjęcia decyzji w tej sprawie.
5.4.
Infrastruktura kolejowa i składowanie odpadów papierowych
(79) Ta część projektu dotyczy działalności związanej z transportem, a nie samej produkcji papieru.
Inwestycje będą mieć zatem wpływ przede wszystkim na konkurencję na rynku transportu.
Artykuł 73 Traktatu stanowi, iż zgodna jest pomoc, która odpowiada potrzebom związanym z koordynacją transportu.
Rozporządzenie (EWG) nr 1107/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [17] powołuje się na art. 73 Traktatu.
Artykuł 3 ust. 1 lit. b) wymienionego rozporządzenia precyzuje, iż do chwili wejścia w życie wspólnych przepisów w kwestii zaliczenia na rachunek kosztów infrastruktury Państwa Członkowskie mogą przyznać pomoc firmom, które ponoszą wydatki związane z infrastrukturą, z której korzystają, podczas gdy inne firmy nie ponoszą takich wydatków.
Komisja uważa, iż – zgodnie ze swoją wcześniejszą praktyką [18] – koszty związane z torami rozrządowymi wynikają z zakresu stosowania wymienionego artykułu, zważywszy że firmy, które oferują konkurencyjne sposoby transportu, a w szczególności transport drogowy, nie ponoszą takich samych kosztów związanych z infrastrukturą.
Zamiana jednego środku transportu na inny, jak ma to miejsce w tym przypadku, jest uznawana za działanie koordynacyjne w rozumieniu art. 73 Traktatu.
Zgodnie z praktyką Komisji intensywność pomocy w wysokości 50 % może być na tej podstawie uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Co więcej, SEL dowiodło, iż transport kolejowy nie był konieczny dla kontynuowania działań.
Można więc uznać, iż pomoc może zachęcić firmę do realizacji inwestycji.
W konsekwencji pomoc dla tej części projektu może być uzasadniona na podstawie art. 73 Traktatu do kwoty w wysokości 4432000 euro.
5.5.
Zgodność oparta bezpośrednio na art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu
(80) Wytyczne dotyczące pomocy na rzecz środowiska nie są stosowane w odniesieniu do inwestycji w jednostki PM4 i DIP2 oraz do inwestycji w jednostkę PM3; Komisja zbadała, czy pomoc przyznana na te inwestycje mogła być uznana za zgodną w oparciu o art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
5.5.1.
Jednostki PM4 i DIP2: produkcja papieru gazetowego ze 100 % włókien z recyklingu
(81) Inwestycja SEL w zdolność produkcyjną papieru gazetowego ze 100 % włókien z recyklingu musi zostać uznana za inwestycję odpowiadającą aktualnemu stanowi techniki, którą podjęli lub podejmą w dalszej lub bliższej przyszłości liczni producenci papieru gazetowego.
Dostępność wystarczającej ilości odpadów papierowych wydaje się w tym względzie stanowić decydujący czynnik, jak potwierdzają to wymienione przez Belgię przykłady jednostek do produkcji papieru gazetowego ze 100 % włókien z recyklingu, z których jedna znajduje się w innej fabryce należącej do Stora Enso.
Technika "odpowiadająca aktualnemu stanowi techniki" nie powinna być mylona z techniką powszechnie stosowaną.
Fakt, iż produkcja tego typu maszyn do produkcji papieru nie stanowi (jeszcze) produkcji seryjnej, a dwuletni okres optymalizacji jest niezbędny, w niczym nie zmienia oceny Komisji.
W konsekwencji, z tego powodu Komisja nie może ocenić pomocy jako zgodnej.
Niedawno Komisja w podobny sposób rozstrzygnęła pomoc przyznaną na inwestycję tego typu firmie Shotton ze Zjednoczonego Królestwa [19].
5.5.2.
Jednostka PM3: przejście na papier czasopismowy z 80 % włókien z recyklingu
(82) Produkcja papieru czasopismowego SC z 80 % zawartością włókien z recyklingu nie jest bez wątpienia powszechna i jest prawdopodobne, iż SEL Langerbrugge będzie pierwszą jednostką produkcyjną, w której używa się kalandru o szerokości sześciu metrów, będącego elementem linii produkcyjnej, do produkcji papieru jakościowego SC o zawartości włókien z recyklingu wyższej niż 60 %.
Bez wątpienia prawdą jest również, iż produkt wysokiej jakości, taki jak papier czasopismowy, zazwyczaj posiada niższą zawartość włókien z recyklingu.
Jednak z przyczyn przedstawionych poniżej Komisja doszła do wniosku, iż inwestycje w jednostkę PM3 nie mogą korzystać z pomocy bezpośrednio w oparciu o art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
(83) Po pierwsze, wzrost zawartości włókien z recyklingu stanowi dzisiaj tendencję w sektorze papierniczym, nie tylko w przypadku papieru gazetowego, ale również w przypadku papieru czasopismowego, a w szczególności w przypadku jakości SC.
Z punktu widzenia czysto technicznego możliwe jest, aby inwestycja wykraczała poza to, co może być uznane za aktualny stan techniki, pomimo iż nie ustalono, czy cel 80 % zawartości włókien z recyklingu mógłby zostać osiągnięty.
W każdym razie cele te nie wydają się być znacząco różne od celów, które skłonni są wyznaczyć sobie inni producenci papieru, czy to w chwili obecnej, czy też w niedalekiej przyszłości.
Potwierdzają to dane dostarczone przez zainteresowane strony trzecie, ale również uzyskane w poprzednio badanych przez Komisję [20] sprawach.
(84) Po drugie, inwestycje przystają doskonale do programu inwestycyjnego firmy SEL, który koncentruje się na poprawie aktywów bez tworzenia nowych zdolności produkcyjnych, które mogłyby zniekształcić funkcjonowanie rynków, a zamknięcie jednostki PM2 wpisuje się, według definicji SEL, "doskonale w program ciągłej poprawy Stora Enso skoncentrowany na zamknięciu jednostek produkcyjnych, które w długim okresie nie są rentowne" ("dit past volledig in Stora Enso’s continue verbeteringsprogramma date er op gericht is productie-eenheden die op lange termijn niet rendabel zijn te laten uitlopen").
Jednostka PM4 jest bardziej ulepszona niż stara jednostka PM3, a nowa jednostka PM3 jest bardziej ulepszona niż stara jednostka PM2; zamknięcie jednostki PM2 i niektórych aktywów w Szwecji i w Finlandii pozwolą uniknąć nadwyżki produkcji.
Ta seria inwestycji wnosi istotne korzyści dla SEL, w zakresie, w jakim firma ta nie będzie musiała ponosić kosztów inwestycji związanych z całkowicie nową i kosztowną maszyną do produkcji papieru czasopismowego oraz kiedy nie będzie miało miejsca znaczące rozszerzanie zdolności produkcyjnych i kiedy spółka będzie mogła rozwijać swoją technologię bez podejmowania zbyt dużego ryzyka finansowego lub ekonomicznego.
Poza tą inwestycją nie istnieje inne rozwiązanie, które pozwoliłoby mniejszym kosztem produkować papier o 80 % zawartości włókien z recyklingu.
Na przykład dostosowanie jednostki PM2 pozwoliłoby na osiągnięcie maksymalnie 55 % zawartości włókien z recyklingu.
Każdy producent papieru chcący pozostać konkurencyjny w dłuższej perspektywie na płaszczyźnie technologicznej i środowiskowej musi regularnie podejmować takie inwestycje w produkty nowatorskie.
Efekt stymulujący pomocy pozostaje więc wątpliwy, nawet jeśli można uznać, iż inwestycje dotyczą techniki wykraczającej poza obecny stan techniki.
(85) Po trzecie, istnieje zobowiązanie na poziomie europejskim, mające na celu wykorzystanie włókien z recyklingu średnio w 56 %, od chwili obecnej do 2005 r.
Aktualna średnia w Belgii wynosi 49,8 %.
Mimo iż papier czasopismowy zawiera zazwyczaj mniejszą ilość papieru z recyklingu, trudne wydaje się osiągnięcie celów jedynie poprzez zwiększenie zawartości włókien z recyklingu w innym gatunkach papieru niż czasopismowy.
Samo SEL podkreśla, iż biorąc pod uwagę jej pozycję na belgijskim rynku papieru, normy wpływają bezpośrednio na działalność firmy.
Papier gazetowy stanowi tylko niewielką część całości produkowanego papieru.
Poza tym wszystkie jednostki produkujące papier gazetowy nie są usytuowane wystarczająco blisko źródeł papieru pochodzącego z recyklingu i może okazać się, że dostosowywanie niektórych z nich do większego wykorzystywania włókien z recyklingu od 2005 r., z punktu widzenia ekonomicznego, nie będzie korzystne.
Dlatego nie jest zaskakujące, iż wzrost współczynnika papieru z recyklingu stanowi jednocześnie tendencję w przypadku papieru czasopismowego.
(86) Po czwarte, Belgia i SEL nie wyjaśniły, jaki byłby koszt podobnej inwestycji w jednostkę produkującą papier o (bardziej) "normalnej" zawartości włókien z recyklingu oraz jakie oszczędności zostałyby wygenerowane dzięki dokonanym inwestycjom w porównaniu do tej opcji.
Natomiast Belgia i SEL kładły nacisk na fakt, iż dodatkowe koszty są konieczne, nie tylko w celu osiągnięcia 80 % zawartości włókien z recyklingu, ale również w celu uzyskania papieru czasopismowego wysokiej jakości dzięki zastosowaniu maszyny skonstruowanej pierwotnie do produkcji papieru czasopismowego.
Tym samym koszty inwestycji zawierają koszty stanowisk, takich jak instalacja do suszenia (papier SC jest trudniejszy do wysuszenia), trzecia suszarnia (ponieważ papier SC jest cięższy), kalandry będące elementem linii produkcyjnej z 2x4 miękkimi uchwytami do uzyskiwania dobrej jaskrawości papieru oraz walce dostosowane do jakości SC, nowe urządzenia do miażdżenia w celu otrzymania ścieru drzewnego o jakości SC.
Co więcej, tylko jedna część inwestycji mogłaby być uznana za inwestycję przeznaczoną wyłącznie na podwyższenie stopnia recyklingu [21].
(87) Po piąte, tak jak to zostało wskazane w podsekcji 5.3.1, nie ma gwarancji, że inwestycja pozwoli na zwiększenie wykorzystania włókien z recyklingu lub na zwiększenie wykorzystania włókien z recyklingu pochodzących ze sprzedaży SEL.
Pomoc nie jest, na przykład, uzależniona od pozyskania dodatkowej ilości odpadów papierowych pochodzących ze zbiórki komunalnej, jak to było w przypadku pomocy udzielonej w Shotton.
W zakresie, w jakim nie istnieją bezpośrednie korzyści dla środowiska, cel pomocy wydaje się przede wszystkim innowacją.
Jednakże Komisja może oprzeć się na wspólnotowych ramach dotyczących pomocy państwa na badania i rozwój [22], aby zatwierdzić pomoc przeznaczoną wyłącznie na etapy badań podstawowych i przemysłowych oraz na rozwój przedkonkurencyjny.
Im bardziej badania i rozwój zbliżają się do rynku, tym bardziej pomoc może zniekształcać konkurencję.
To dlatego pkt 2.3 wymienionych ram wyklucza pomoc na rzecz działalności, która mogłaby być uznana za nowatorską, ale która nie wchodzi w ramy wspomnianych powyżej etapów.
Uwagi przekazane przez zainteresowane strony trzecie potwierdzają ryzyko zakłócenia konkurencji w niniejszej sprawie.
6.
WNIOSEK
(88) Belgia przestrzegała obowiązku zgłoszenia pomocy zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu i z pkt 76 wytycznych dotyczących pomocy na rzecz środowiska.
(89) Inwestycje SEL w jednostkę PM4 pozwalają zmniejszyć zużycie energii elektrycznej, dodatków i wody w porównaniu z konwencjonalną maszyną produkującą papier gazetowy.
Kwalifikowalne koszty inwestycji wynoszą 14100000 euro, a pomoc w wysokości 5640000 euro może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Jeśli chodzi o inwestycje w instalacje spalania osadu PCCE, Komisja ocenia, iż pomoc w wysokości 13449600 euro jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
W odniesieniu do inwestycji w infrastrukturę kolejową i składowania odpadów papierowych Komisja ocenia, iż maksymalna wysokość pomocy zgodnej ze wspólnym rynkiem wynosi 4432000 euro.
W sumie kwota w wysokości 23521600 euro jest uznana za zgodną.
(90) Inwestycje SEL w jednostki PM3 i DIP2, jak również w instalacje przetwarzania wody słodkiej i oczyszczania ścieków nie są kwalifikowalne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, której zamierza udzielić Belgia na rzecz firmy N.V. Stora Enso Langerbrugge, która polega na dotacji w wysokości 25900000 euro i zwolnieniu od podatku gruntowego o wartości szacowanej na 9 milionów euro, jest zgodna ze wspólnym rynkiem do wysokości 23521600 euro.
Zezwala się zatem na wdrożenie pomocy w wysokości 23521600 euro.
Pozostała wysokość pomocy jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i z tego powodu nie może zostać wdrożona.
Artykuł 2
Belgia poinformuje Komisję w terminie dwóch miesięcy od dnia opublikowania niniejszej decyzji o środkach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustanawiająca zasady wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 247)
(2005/166/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącą mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 6 oraz art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Informacje przedstawiane Komisji corocznie są niezbędne do przeprowadzenia oceny rzeczywistych postępów w wypełnianiu zobowiązań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich dotyczących ograniczenia lub zmniejszenia wszystkich emisji gazów cieplarnianych zgodnie z Konwencją Ramową Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC) oraz Protokołem z Kioto, oraz do przygotowywania przez Wspólnotę rocznych sprawozdań zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z UNFCCC i z Protokołu z Kioto.
(2) Komisja powinna dokonać przeglądu elementów wymienionych w art. 4 ust. 1 niniejszej decyzji, jeżeli wymagane są dodatkowe elementy zgodnie z dokonanym na podstawie UNFCCC przeglądem wykazu wspólnotowego, oraz przyjąć niezbędne zmiany zgodnie z procedurą wymienioną w art. 9 ust. 2 decyzji 280/2004/WE wymagając od Państw Członkowskich podawania informacji na temat tych elementów w następnych sprawozdaniach zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 280/2004/WE.
(3) Informacje przedstawiane Komisji co dwa lata są niezbędne do przeprowadzenia oceny planowanych postępów Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z UNFCCC i Protokołu z Kioto.
(4) Komisja powinna dokonać przeglądu załącznika II i załącznika III oraz przyjąć do dnia 1 stycznia 2007 r. wszelkie niezbędne zmiany zgodnie z procedurą wymienioną w art. 9 ust. 2 decyzji 280/2004/WE.
(5) Komisja przygotowuje dane szacunkowe dla brakujących danych w wykazie Państwa Członkowskiego po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim oraz zgodnie z zasadami przedstawionymi w niniejszej decyzji w celu zapewnienia kompletności wykazu tegoż Państwa Członkowskiego i Wspólnoty zgodnie z wytycznymi UNFCCC w sprawie składania sprawozdań odnośnie do rocznych wykazów oraz zrewidowanymi wytycznymi IPCC z 1996 r. dla krajowych wykazów gazów cieplarnianych.
(6) Państwa Członkowskie i Komisja powinny przygotować swoje sprawozdania wykazujące postęp dokonany do 2005 r. zgodnie z wytycznymi UNFCCC w sprawie składania sprawozdań odnośnie do komunikatów krajowych oraz wytycznymi wynikającymi z art. 7 Protokołu z Kioto.
(7) Państwa Członkowskie i Komisja powinny przygotować swoje sprawozdania z dodatkowego okresu ustalonego w Porozumieniach z Marakeszu na wypełnienie zobowiązań po upływie tego okresu zgodnie z wytycznymi zawartymi w art. 7 Protokołu z Kioto.
(8) Procedury i okresy ustalone dla współpracy i koordynacji pomiędzy Państwami Członkowskimi i Wspólnotą w odniesieniu do zobowiązań wynikających z decyzji 280/2004/WE wymienionych w niniejszej decyzji zapewnią terminowe i skuteczne wykonanie tych zobowiązań.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu wymienionego w art. 9 decyzji 280/2004/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
Przedmiot
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja ustanawia zasady wykonania decyzji 280/2004/WE odnośnie do:
a) przedstawiania informacji wymienionych w art. 3 ust. 1 i 2 decyzji 280/2004/WE zgodnie z art. 3 ust. 3 tej decyzji;
b) ustanowienia wspólnotowego systemu wykazów zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji 280/2004/WE;
c) wymagań dotyczących składania sprawozdań wykazujących postępy zgodnie z wymaganiami art. 3 ust. 2 Protokołu z Kioto oraz dotyczących składania sprawozdań z dodatkowego okresu ustalonego w Porozumieniach z Marakeszu na wypełnienie zobowiązań zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji 280/2004/WE;
d) procedur i okresów dla współpracy i koordynacji zobowiązań wymienionych w art. 8 ust. 1 decyzji 280/2004/WE zgodnie z art. 8 ust. 3 tej decyzji.
ROZDZIAŁ II
Składanie sprawozdań przez Państwa Członkowskie
Sekcja 1
Sprawozdania roczne
Artykuł 2
Określenie i wskazówki dotyczące składania sprawozdań
1. Państwa Członkowskie określają informacje przedstawiane w sprawozdaniach na podstawie art. 3 ust. 1 decyzji 280/2004/WE zgodnie z:
a) zrewidowanymi wytycznymi Międzyrządowej Rady ds. Zmian Klimatu (IPCC) z 1996 r. dotyczącymi krajowych wykazów gazów cieplarnianych, zwanymi dalej "zrewidowanymi wytycznymi IPCC z 1996 r. dla krajowych wykazów gazów cieplarnianych";
b) określonymi przez IPCC wskazówkami dobrej praktyki i zarządzaniem niepewnością w krajowych wykazach gazów cieplarnianych "wskazówkami dobrej praktyki IPCC";
c) wskazówkami dobrej praktyki IPCC dla użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF), zwanymi dalej "wskazówkami dobrej praktyki IPCC dla LULUCF".
2. Państwa Członkowskie przedstawiają informacje składane na podstawie art. 3 ust. 1 decyzji 280/2004/WE Komisji, a ich kopię Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska zgodnie z:
a) wytycznymi dla przygotowywania krajowych komunikatów przez Strony ujęte w załączniku I Konwencji, część I: Wytyczne UNFCCC dla składania sprawozdań odnośnie do wykazów rocznych, zwanymi dalej "wytycznymi UNFCCC dla składania sprawozdań odnośnie do wykazów rocznych";
b) wytycznymi dla przygotowywania informacji wymaganych zgodnie z art. 7 Protokołu z Kioto, zwanymi dalej "wytycznymi wynikającymi z art. 7 Protokołu z Kioto".
3. Pełne sprawozdanie o wykazie krajowym wymienione w art. 3 ust. 1 akapit drugi decyzji 280/2004/WE sporządzane jest przy wykorzystaniu struktury sprawozdania o wykazie krajowym przedstawionej w wytycznych UNFCCC dotyczących składania sprawozdań odnośnie do wykazów rocznych.
Artykuł 3
Składanie sprawozdań zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. d) decyzji 280/2004/WE
1. Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 3 ust. 3 Protokołu z Kioto oraz stosownymi decyzjami przyjętymi zgodnie z nim, do celów art. 3 ust. 1 lit. d) decyzji 280/2004/WE przedstawiają swoje emisje antropogenicznych gazów cieplarnianych przez źródła oraz usunięcia przez pochłaniacze wynikające z działalności w ramach zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa zgodnie z art. 3 ust. 3 Protokołu z Kioto za lata od 1990 r. do przedostatniego roku.
Państwa Członkowskie, które wybierają gospodarkę leśną, gospodarkę ziemią uprawną, gospodarkę pastwiskami oraz odnowę roślinności zgodnie z art. 3 ust. 4 Protokołu z Kioto, przedstawiają ponadto emisję antropogenicznych gazów cieplarnianych przez źródła i usunięcia przez pochłaniacze dla każdej wybranej działalności za lata od 1990 r. do przedostatniego roku.
Państwa Członkowskie wyraźnie rozróżniają te informacje od oszacowań antropogenicznych emisji ze źródeł wymienionych w załączniku A do Protokołu z Kioto.
2.
Państwa Członkowskie podają te informacje w ust. 1 w swoich sprawozdaniach przedstawianych począwszy od 15 stycznia 2010 r.
Artykuł 4
Składanie sprawozdań zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. f) decyzji 280/2004/WE
1. Państwa Członkowskie do celów art. 3 ust. 1 lit. f) decyzji 280/2004/WE przedstawiają:
a) opis przygotowań instytucjonalnych w Państwie Członkowskim niezbędnych dla przygotowania wykazu oraz procesu przygotowania wykazu;
b) opis stosowanych metodologii i wykorzystywanych źródeł danych, wraz z informacjami o stosowanych metodach, oraz dane dotyczące rodzajów działalności i współczynniki emisji zastosowane do głównych wspólnotowych źródeł określanych corocznie przez Komisję do dnia 31 października zgodnie z rozdziałem 7 wskazówek dobrej praktyki IPPC oraz rozdziałem 5 wskazówek dobrej praktyki IPPC dla LULUCF.
Państwa Członkowskie podają te informacje odwołując się do sekcji sprawozdania o krajowym wykazie, bądź w formacie tabelarycznym podanym w załączniku I do niniejszej decyzji;
c) informacje o programie zapewnienia jakości i kontroli jakości Państwa Członkowskiego wraz z jego celami jakości oraz planem zapewnienia jakości i kontroli jakości wykazu;
d) ogólną ocenę niepewności;
e) ogólną ocenę kompletności, zwracając uwagę na zakres geograficzny tegoż Państwa Członkowskiego oraz wszelkie luki w przedstawieniu wykazu;
f) porównanie podejścia sektorowego z podejściem referencyjnym;
g) wszelkie reakcje na ocenę przez UNFCCC poprzednich krajowych wykazów otrzymane od czasu przedłożenia poprzedniego krajowego wykazu oraz informacje dotyczące wszelkich dokonanych przeliczeń;
h) opis i interpretację wcześniejszych tendencji w emisjach.
2.
Odnośnie do informacji, które mają być dostarczone zgodnie z lit. a) do e) w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zaznaczyć, że w tych sekcjach sprawozdania o krajowym wykazie nie nastąpiły żadne zmiany.
Artykuł 5
Składanie sprawozdań zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. g) decyzji 280/2004/WE
Dane z krajowego rejestru wymienionego w art. 3 ust. 1 lit. g) decyzji 280/2004/WE zawierają informacje wymagane na podstawie wytycznych wynikających z art. 7 Protokołu z Kioto.
Artykuł 6
Składanie sprawozdań zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. h) decyzji 280/2004/WE
Informacje o osobach prawnych wymienione art. 3 ust. 1 lit. h) decyzji 280/2004/WE zawierają wykaz osób prawnych upoważnionych przez Państwo Członkowskie do utrzymywania jednostek przyznanej emisji (AAU), jednostek pochłoniętej emisji (RMU), jednostek redukcji emisji (ERU) i jednostek poświadczonej redukcji emisji (CER), w tym jednostek przejściowych CER (tCER) oraz jednostek długoterminowych CER (lCER).
Artykuł 7
Składanie sprawozdań zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. j) decyzji 280/2004/WE
Informacje o wskaźnikach wymienione w art. 3 ust. 1 lit. j) decyzji 280/2004/WE:
a) najpóźniej od dnia 15 stycznia 2005 r. i każdego następnego roku będą zawierać wartości priorytetowych wskaźników wymienionych w tabeli II-1 w załączniku II;
b) najpóźniej od dnia 15 stycznia 2005 r. powinny, a od dnia 15 stycznia 2006 r. i każdego następnego roku będą zawierać wartości dodatkowych priorytetowych wskaźników wymienionych w tabeli II-2 w załączniku II;
c) najpóźniej od dnia 15 stycznia 2005 r. i każdego następnego roku powinny zawierać wartości uzupełniających wskaźników wymienionych w tabeli II-3 w załączniku II.
Sekcja 2
Sprawozdania dwuletnie
Artykuł 8
Wskazówki dotyczące składania sprawozdań
Państwa Członkowskie przedstawiają informacje wymienione w art. 3 ust. 2 decyzji 280/2004/WE zgodnie z wytycznymi dla przygotowywania krajowych komunikatów przez Strony ujęte w załączniku I to Konwencji, część II: Wytyczne UNFCCC dla składania sprawozdań odnośnie do krajowych komunikatów, zwanymi dalej "wytycznymi UNFCCC dla składania sprawozdań odnośnie do krajowych komunikatów", a także wytycznymi wynikającymi z art. 7 Protokołu z Kioto.
Artykuł 9
Składanie sprawozdań zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) decyzji 280/2004/WE
Informacje o krajowych politykach i środkach wymienione w art. 3 ust. 2 lit. a) decyzji 280/2004/WE zawierają:
a) wykaz tych polityk i środków, które wygasły lub zostały uchylone w ciągu okresu składania sprawozdań;
b) opis rzeczywistego i spodziewanego wzajemnego oddziaływania z innymi stosownymi politykami i środkami oraz ze stosownymi politykami i ustawodawstwem Wspólnoty;
c) wskaźniki przewidywań na lata 2005, 2010, 2015 i 2020 wymienione w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 10
Składanie sprawozdań zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 280/2004/WE
1. Do celów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 280/2004/WE Państwa Członkowskie wyraźnie określają swoje prognozy "ze środkami" i "z dodatkowymi środkami" oraz zawarte w nich polityki i środki.
Prognoza "ze środkami" obejmuje wdrożone i przyjęte polityki i środki.
Prognoza "z dodatkowymi środkami" obejmuje planowane polityki i środki.
Państwa Członkowskie mogą ująć informacje o prognozach "bez środków" w ramach swoich prognoz "ze środkami" i "z dodatkowymi środkami".
Prognoza "bez środków" wyłącza wszystkie polityki i środki wdrożone, przyjęte lub planowane po roku wybranym jako początkowy rok dla tej prognozy.
2. Opisy metodologii, modeli, podstawowych założeń oraz głównych parametrów wejściowych i wyjściowych, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. b) iv) decyzji 280/2004/WE, jeśli są użyte, zawierają obowiązkowe parametry wymienione w punkcie 1 załącznika IV do niniejszej decyzji.
Zachęca się Państwa Członkowskie do podawania parametrów prognoz ujętych w wykazie zalecanych parametrów przedstawionym w punkcie 2 załącznika IV do niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie przeprowadzają analizę czułości swoich prognoz skoncentrowaną na głównych zmiennych wejściowych w modelach prognozowania.
Zachęca się Państwa Członkowskie do określenia górnego, środkowego i dolnego scenariusza dla głównych zmiennych wejściowych oraz ilościowego wyrażenia prognozowanych emisji dla tych scenariuszy.
Zachęca się ponadto Państwa Członkowskie do ujęcia miary odporności ich modelu prognozującego oraz jego metod używanych do jego oceny.
Państwa Członkowskie mogą rozważyć zastosowanie scenariuszy wielowariantowych używając kombinacji zmiennych wejściowych.
Artykuł 11
Składanie sprawozdań zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) (vi) oraz art. 3 ust. 2 lit. d) decyzji 280/2004/WE
Państwa Członkowskie dostarczają informacji o zastosowaniu wspólnego wdrażania, mechanizmu czystego rozwoju oraz międzynarodowego handlu emisjami zgodnie z art. 6, 12 i 17 Protokołu z Kioto, aby wypełnić swoje zobowiązania dotyczące określonego ilościowo ograniczenia lub redukcji emisji zgodnie z art. 2 decyzji Rady 2002/358/WE [2] oraz Protokołu z Kioto w oparciu o kwestionariusz przedstawiony w załączniku V do niniejszej decyzji. Zachęca się Państwa Członkowskie do podawania tych informacji corocznie w ramach swojego sprawozdania przedstawianego zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 280/2004/WE.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć te informacje do zmian lub uzupełnień informacji przedstawionych w oparciu o kwestionariusz za poprzedni rok.
ROZDZIAŁ III
Wspólnotowy system wykazów
Sekcja 1
Wspólnotowy system wykazów
Artykuł 12
Jakość i wymiana informacji i danych we wspólnotowym systemie wykazów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby jakość danych dotyczących działalności, współczynników emisji i innych parametrów wykorzystanych w krajowym wykazie gazów cieplarnianych była zgodna z wytycznymi dobrej praktyki IPCC oraz wytycznymi dobrej praktyki IPCC dla LULUCF.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji swój roczny wykaz w formacie elektronicznym, a kopię przesyłają Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
Sekcja 2
Oszacowania brakujących danych w krajowym wykazie zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji 280/2004/WE
Artykuł 13
Oszacowania brakujących danych w krajowym wykazie zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji 280/2004/WE
Jeżeli Państwo Członkowskie nie przedstawi wszystkich danych wymaganych zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 280/2004/WE do dnia 15 marca roku sprawozdawczego, Komisja przygotowuje oszacowania brakujących danych dla tego Państwa Członkowskiego, które zostaną ujęte we wspólnotowym wykazie gazów cieplarnianych dla danego roku sprawozdawczego i kategorii źródła zgodnie z wytycznymi UNFCCC dla składania raportów odnośnie do wykazów oraz zrewidowanymi wytycznymi IPCC z 1996 r. dla krajowych wykazów gazów cieplarnianych.
Artykuł 14
1.
Oszacowania Komisji dla brakujących danych oparte są na zasadach przedstawionych w ust. 2, 3 i 4.
2.
Jeżeli dostępny jest od Państwa Członkowskiego zgodny szereg czasowy zgłoszonych oszacowań właściwej kategorii źródła za poprzednie lata, które nie podlegały poprawkom według art. 5 ust. 2 Protokołu z Kioto, to w celu uzyskania oszacowania emisji można zastosować ekstrapolację tego szeregu czasowego.
Dla emisji dwutlenku węgla z sektora energetycznego ekstrapolacja emisji powinna być oparta o procentową zmianę oszacowań emisji dwutlenku węgla według Eurostatu.
3. Jeżeli oszacowanie dla właściwej kategorii źródła było w poprzednich latach przedmiotem poprawek zgodnie z art. 5 ust. 2 Protokołu z Kioto i Państwo Członkowskie nie przedstawiło zrewidowanego oszacowania, to stosuje się podstawową metodę korygowania używaną przez zespół ds. przeglądów eksperckich, przedstawioną we wskazówkach technicznych dotyczących metodologii dokonywania korekt zgodnie z art. 5 ust. 2 Protokołu z Kioto, zwanych dalej "wskazówkami technicznymi dotyczącymi korekt", bez stosowania współczynnika zachowawczości określonego w tychże wskazówkach.
4.
Jeżeli zgodny szereg czasowy zgłoszonych oszacowań dla właściwej kategorii źródła nie jest dostępny i jeżeli oszacowanie kategorii źródła nie było przedmiotem korekt zgodnie z art. 5 ust. 2 Protokołu z Kioto, to oszacowanie dokonuje się w oparciu o wskazówki techniczne dotyczące korekt, bez stosowania współczynnika zachowawczości określonego w tychże wskazówkach.
Artykuł 15
Komisja przygotowuje oszacowania wymienione w art. 14 do dnia 31 marca roku sprawozdawczego po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim i przekazuje te oszacowania pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 16
Zainteresowane Państwo Członkowskie wykorzystuje oszacowania wymienione w art. 14 do przedłożenia swojego krajowego sprawozdania do UNFCCC, aby zapewnić zgodność pomiędzy wykazem Wspólnoty a wykazami Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ IV
Składanie sprawozdań w sprawie wykazania postępu do 2005 r. oraz dodatkowego okresu na wypełnienie zobowiązań
Sekcja 1
Sprawozdania w sprawie wykazania postępu do 2005 r.
Artykuł 17
Składanie przez Państwa Członkowskie sprawozdań w sprawie wykazania postępu dokonanego do 2005r. zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji 280/2004/WE
1.
Państwa Członkowskie przygotowują sprawozdanie wykazujące postęp dokonany do 2005 r. zgodnie z wytycznymi UNFCCC dla składania raportów odnośnie do krajowych komunikatów oraz wytycznymi wynikającymi z art. 7 Protokołu z Kioto.
Sprawozdanie zawiera:
a) opis krajowych środków, w tym wszelkich kroków prawnych i instytucjonalnych przyjętych w celu wypełnienia zobowiązań tego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 2 decyzji 2002/358/WE oraz Protokołu z Kioto, a także wszelkich programów dotyczących przestrzegania i egzekwowania krajowych zobowiązań;
b) informacje o tendencjach oraz prognozach emisji gazów cieplarnianych na poziomie krajowym, przy czym tendencje te winny być oparte o dane z wykazów przedstawione przez Państwa Członkowskie do UNFCCC do dnia 15 kwietnia 2005 r.;
c) ocenę sposobu, w jaki krajowe środki wymienione w lit. a), w świetle tendencji i prognoz wymienionych w lit. b), przyczynią się do wypełnienia przez Państwo Członkowskie jego zobowiązań zgodnie z art. 2 decyzji 2002/358/WE oraz Protokołu z Kioto;
d) opis działalności, działań i programów podjętych przez Państwo Członkowskie w celu wypełnienia przez nie jego zobowiązań wynikających z art. 10 i 11 Protokołu z Kioto.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają sprawozdanie jako pojedynczy dokument obejmujący cztery rozdziały zawierające informacje wymienione w ust. 1, lit. a) do d).
Informacje o prognozach wymienione w ust. 1 lit. b) winny być zgodne z informacjami przedstawionymi Komisji do dnia 15 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 5 ust. 3 decyzji 280/2004/WE.
Sekcja 2
Sprawozdania po upływie dodatkowego okresu przeznaczonego na wypełnienie zobowiązań
Artykuł 18
Składanie przez Państwa Członkowskie sprawozdań po upływie dodatkowego okresu przeznaczonego na wypełnienie zobowiązań zgodnie z art. 5 ust. 5 decyzji 280/2004/WE
Sprawozdanie każdego Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurami rozliczania przydzielonych ilości na podstawie art. 7 ust. 4 Protokołu z Kioto, zawiera następujące informacje:
a) na bieżący rok kalendarzowy do końca dodatkowego okresu przeznaczonego na wypełnienie zobowiązań (określonego według czasu uniwersalnego), całkowitą ilość:
i) jednostek ERU, CER (w tym również lCER i tCER), AAU i RMU będących na rachunku posiadania, anulowania, wymiany i wycofania każdego Państwa Członkowskiego oraz na wszystkich rachunkach operatorskich i osobistych w dniu 1 stycznia każdego roku;
ii) jednostek AAU wydanych na podstawie przydzielonej ilości zgodnie z art. 3 ust. 7 i art. 3 ust. 8 Protokołu z Kioto;
iii) jednostek ERU wydanych na podstawie projektów podjętych zgodnie z art. 6 Protokołu z Kioto;
iv) jednostek ERU, CER (w tym również lCER i tCER), AAU i RMU nabytych z innych rejestrów oraz oddzielną listę podającą tożsamość przenoszących rachunków i rejestrów;
v) jednostek RMU wydanych na podstawie każdej działalności według art. 3 ust. 3 i 4 Protokołu z Kioto;
vi) jednostek ERU, CER (w tym również lCER i tCER), AAU i RMU przeniesionych do innych rejestrów oraz oddzielną listę podającą tożsamość nabywających rachunków i rejestrów;
vii) jednostek ERU, CER AAU i RMU anulowanych na podstawie działań według art. 3 ust. 3 i 4 Protokołu z Kioto;
viii) jednostek ERU, CER AAU i RMU anulowanych po stwierdzeniu przez Komitet Zgodności, że Państwo Członkowskie nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań wynikających z art. 3 ust. 1 Protokołu z Kioto;
ix) innych anulowanych jednostek ERU, CER (w tym również lCER i tCER), AAU i RMU;
x) wycofanych jednostek ERU, CER (w tym również lCER i tCER), AAU i RMU;
xi) jednostek AAU, CER, ERU, RMU i tCER przeniesionych do rachunku wymiany tCER na okres zobowiązania;
xii) jednostek AAU, CER, ERU, RMU i lCER przeniesionych do rachunku wymiany lCER na pierwszy okres zobowiązania Protokołu z Kioto.
b) całkowitą ilość i numery seryjne jednostek ERU, AAU, RMU, CER (w tym również lCER i tCER) na rachunku wycofania każdego Państwa Członkowskiego na koniec okresu sprawozdawczego;
c) całkowitą ilość i numery seryjne jednostek ERU, CER i AAU, które Państwo Członkowskie żąda, aby zostały przeniesione na następny okres zobowiązania.
Informacje te winny zawierać tylko jednostki ERU, AAU, RMU, CER (w tym również lCER i tCER) ważne na dany okres zobowiązania.
Należy je określić na podstawie danych udostępnionych zgodnie z art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 [3] i przedstawić w formacie elektronicznym.
Artykuł 19
Składanie przez Wspólnotę sprawozdania po upływie dodatkowego okresu przeznaczonego na wypełnienie zobowiązań zgodnie z art. 5 ust. 5 decyzji 280/2004/WE
Sprawozdanie Wspólnoty zawiera następujące informacje:
a) całkowitą ilość jednostek wymienionych w art. 18 lit. a) przedstawioną przez Państwa Członkowskie oraz całkowitą ilość tychże jednostek utrzymywaną w rejestrze Wspólnoty;
b) całkowitą ilość i numery seryjne jednostek ERU, AAU, RMU, CER (w tym również lCER i tCER) na rachunkach wycofania Państw Członkowskich i Wspólnoty na koniec okresu sprawozdawczego;
c) całkowitą ilość i numery seryjne jednostek ERU, CER i AAU, które każde Państwo Członkowskie i Wspólnota żądają, aby zostały przeniesione na następny okres zobowiązania zgodnie z zasadami rozliczania przydzielonych ilości według art. 7 ust. 4 Protokołu z Kioto.
ROZDZIAŁ V
Procedury i okresy czasu dla współpracy i koordynacji
Artykuł 20
Sporządzanie wspólnotowego wykazu gazów cieplarnianych i sprawozdania o wykazie zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) decyzji 280/2004/WE
1. Do przedstawiania corocznych informacji zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 280/2004/WE Państwa Członkowskie używają narzędzi ReportNet Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska dostarczonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1641/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
2. Dostarczanie przez Państwa Członkowskie wszelkich uaktualnionych danych zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji 280/2004/WE jest ograniczone do uzupełniania brakujących danych i usuwania niezgodności.
3.
Procedury i termin sporządzenia przez Wspólnotę wykazu i sprawozdania o wykazie są przedstawione w załączniku VI.
Artykuł 21
Procedury przeglądu, korekty i zgodności według UNFCCC i Protokołu z Kioto zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) i c) decyzji 280/2004/WE
1.
Jeżeli na dzień 1 czerwca Państwo Członkowskie nie przedstawiło swojego rocznego sprawozdania o wykazie do UNFCCC, to organizacja natychmiast powiadamia o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie w ciągu jednego tygodnia powiadamiają Komisję o otrzymaniu z UNFCCC jakiejkolwiek spośród poniższych informacji:
a) wskazania przez zespół ds. przeglądów eksperckich problemów związanych z wykazem Państwa Członkowskiego, które wymagałyby skorygowania;
b) korekty oszacowań z wykazu zastosowane w porozumieniu pomiędzy Państwem Członkowskim a zespołem ds. przeglądów eksperckich do danego przedłożonego wykazu;
c) skorygowane oszacowania zawarte w projekcie sprawozdania indywidualnego z przeglądu wykazu, stosowane gdy Państwo Członkowskie nie skorygowało problemu w sposób zadowalający z punktu widzenia zespołu ds. przeglądów eksperckich;
d) kwestie dotyczące wykonania, które zostały przedstawione Komitetowi Zgodności zgodnie z Protokołem z Kioto, powiadomienie przez Komitet Zgodności o tym, aby przystąpić do rozstrzygania kwestii wykonania, oraz wszelkie wstępne stwierdzenia i decyzje Komitetu Zgodności i jego oddziałów dotyczące Państwa Członkowskiego.
Odnośnie do lit. a) Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o tym, w jaki sposób planuje ono rozwiązać problemy stwierdzone przez zespół ds. przeglądów eksperckich.
Odnośnie do lit. c) Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, czy przyjmuje lub odrzuca zaproponowane korekty.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie w ciągu jednego tygodnia od otrzymania od zainteresowanego Państwa Członkowskiego informacji wymienionych w lit. a) do d).
3.
Komisja informuje wszystkie Państwa Członkowskie w ciągu jednego tygodnia od otrzymania od UNFCCC następujących informacji:
a) wskazania przez zespół ds. przeglądów eksperckich problemów związanych ze wspólnotowym wykazem, które wymagałyby skorygowania;
b) korekty oszacowań wykazu zastosowane w porozumieniu pomiędzy Wspólnotą a zespołem ds. przeglądów eksperckich do danego przedłożonego wykazu;
c) skorygowane oszacowania zawarte w projekcie sprawozdania indywidualnego z przeglądu wykazu, stosowane gdy Wspólnota nie skorygowała problemu w sposób zadowalający z punktu widzenia zespołu ds. przeglądów eksperckich;
d) kwestie wykonania, które zostały przedstawione Komitetowi Zgodności zgodnie z Protokołem z Kioto, powiadomienie przez Komitet Zgodności o tym, aby przystąpić do rozstrzygnięcia kwestii wykonania, oraz wszelkie wstępne stwierdzenia i decyzje Komitetu Zgodności i jego oddziałów dotyczące Wspólnoty.
4.
Państwa Członkowskie koordynują z Komisją swoją reakcję na proces przeglądu w stosunku do zobowiązań wynikających z decyzji 280/2004/WE:
a) jeżeli w granicach ram czasowych podanych zgodnie z Protokołem z Kioto skorygowane oszacowania w jednym roku lub skumulowane korekty w kolejnych latach okresu zobowiązania dla jednego lub więcej Państw Członkowskich pociągałyby za sobą korekty wspólnotowego wykazu w stopniu prowadzącym do niespełnienia wymagań metodologicznych i dotyczących składania sprawozdań zgodnie z art. 7 ust. 1 Protokołu z Kioto do celów wymogów kwalifikowalności przedstawionych w wytycznych zgodnych z art. 7 Protokołu z Kioto;
b) w ciągu dwóch tygodni przed przedstawieniem odpowiednim organom zgodnie z Protokołem z Kioto:
i) wniosku o zrewidowanie korekty;
ii) wniosku o przywrócenie kwalifikowalności;
iii) odpowiedzi na decyzję o przystąpieniu do rozstrzygania kwestii wykonania lub na wstępne stwierdzenia Komitetu Zgodności.
5.
Państwa Członkowskie informują Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o obliczeniu korekt dla ich oszacowań wykazu podczas dobrowolnej procedury korygowania zastosowanej według wskazówek technicznych dotyczących korekt.
Artykuł 22
Przygotowanie sprawozdań w sprawie wykazania postępu zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. d) decyzji 280/2004/WE
1.
Projekt sprawozdania Komisji w sprawie wykazania postępu osiągniętego do 2005 r. zostanie rozesłany Państwom Członkowskim do dnia 30 lipca 2005 r.
Państwa Członkowskie dostarczą ewentualne uwagi najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2005 r.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają do sekretariatu UNFCCC swoje sprawozdania w sprawie wykazania postępu osiągniętego do 2005 r. w terminie do 1 stycznia 2006 r. i w tym samym terminie dostarczają Komisji elektroniczną kopię tego przedłożonego sprawozdania.
Artykuł 23
Składanie sprawozdań o określeniu przydzielonej ilości zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. e) decyzji 280/2004/WE
1.
Każde Państwo Członkowskie w terminie do 15 stycznia 2006 r. przedstawia Komisji następujące informacje:
a) pełny szereg czasowy wykazów antropogenicznych emisji przez źródła i usunięć przez pochłaniacze gazów cieplarnianych niekontrolowanych przez Protokół z Montrealu, zgłoszonych do UNFCCC;
b) określenie wybranego przez siebie roku bazowego dla fluorowanych węglowodorów, nadfluorowych pochodnych węglowodorów i sześciofluorku siarki, zgłoszonego do UNFCCC;
c) wniosek o poziom emisji wyrażony w tonach równoważnika dwutlenku węgla zgodnie z art. 3 decyzji 2002/358/WE i art. 3 ust. 7 i 8 Protokołu z Kioto po ustaleniu definitywnych wielkości emisji dla roku bazowego oraz na podstawie określonych ilościowo zobowiązań w zakresie ograniczenia lub redukcji emisji przedstawionych w załączniku II do decyzji 2002/358/WE i Protokole z Kioto, przy uwzględnieniu metodologii oszacowania antropogenicznych emisji przez źródła i usunięć przez pochłaniacze wymienione w art. 5 ust. 2 Protokołu z Kioto oraz metod obliczania przydzielonej wielkości zgodnie z art. 3 ust. 7 i 8 Protokołu z Kioto;
d) obliczenie rezerwy za okres zobowiązania jako 90 procent wnioskowanej przydzielonej ilości lub 100 procent pięciokrotnej wielkości swojego ostatnio ocenionego wykazu, zależnie od tego, która z tych wielkości jest najmniejsza;
e) określenie wyboru pojedynczych minimalnych wartości pokrycia koron drzew, obszaru gruntów oraz wysokości drzew do zastosowania w rozliczaniu działalności zgodnie z art. 3 ust. 3 i ust. 4 Protokołu z Kioto, wraz z uzasadnieniem zgodności tych wartości z danymi, które zostały historycznie przedstawione Organizacji ds. Żywności i Rolnictwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub innym organom międzynarodowym, a w razie rozbieżności wyjaśnienie, dlaczego i w jaki sposób takie wartości zostały wybrane, zgodnie z definicjami, procedurami, regułami i wytycznymi dotyczącymi działalności związanej z wykorzystywaniem gruntów, zmianą wykorzystywania gruntów i leśnictwem według Protokołu z Kioto;
f) określenie wyboru działań zgodnie z art. 3 ust. 4 do ujęcia w rozliczeniu za pierwszy okres zobowiązania, wraz z informacją o tym, w jaki sposób system krajowy zgodny z art. 5 ust. 1 Protokołu z Kioto zidentyfikuje obszary gruntów związane z tymi działaniami, zgodnie z definicjami, metodami, regułami i wytycznymi dotyczącymi działalności związanej z wykorzystywaniem gruntów, zmianą wykorzystywania gruntów i leśnictwem według Protokołu z Kioto;
g) ustalenie, czy dla każdego działania zgodnie z art. 3 ust. 3 i 4 Protokołu z Kioto dane Państwo Członkowskie zamierza rozliczać się corocznie, czy za cały okres zobowiązania;
h) opis systemu krajowego według art. 5 ust. 1 Protokołu z Kioto zgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 7 Protokołu z Kioto;
i) opis rejestru krajowego zgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 7 Protokołu z Kioto.
Państwa Członkowskie niewymienione w załączniku II do decyzji 2002/358/WE przedstawiają te informacje w terminie do 15 czerwca 2006 r.
2. Harmonogram przygotowywania i składania sprawozdań wymienionych w art. 7 ust. 1 decyzji 280/2004/WE i przedstawionych zgodnie z procedurami rozliczania przydzielonych wielkości według art. 7 ust. 4 Protokołu z Kioto jest określony w załączniku VII.
Artykuł 24
Składanie sprawozdań dotyczących dodatkowego okresu przeznaczonego na wypełnienie zobowiązań zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. f) decyzji 280/2004/WE
1.
Sprawozdania Państw Członkowskich po upływie dodatkowego okresu przeznaczonego na wypełnienie zobowiązań są składane do sekretariatu UNFCCC oraz do Komisji w ciągu jednego miesiąca po upływie dodatkowego okresu przeznaczonego na wypełnienie zobowiązań.
2.
Sprawozdanie Wspólnoty po upływie dodatkowego okresu przeznaczonego na wypełnienie zobowiązań składane jest do sekretariatu UNFCCC w ciągu jednego miesiąca po otrzymaniu sprawozdań Państw Członkowskich wymienionych w ust. 1.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 26 Adresaci
Decyzja Komisji
z dnia 28 lutego 2005 r.
dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz publikacji w formie CD-ROM-u przebiegu obrad Światowej Konferencji OIE na temat dobrostanu zwierząt, która odbyła się w lutym 2004 r.
(2005/167/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota ma podejmować lub wpierać Państwa Członkowkie w podejmowaniu środków technicznych i naukowych koniecznych do rozwoju wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego oraz rozwoju kształcenia i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) Opracowanie oraz rozpowszechnianie przez Wspólnotę materiałów technicznych i naukowych na temat Światowej Konferencji OIE ma być elementem dalszego rozwoju wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego oraz kształcenia i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(3) Decyzja Komisji 2004/72/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz Światowej Konferencji OIE na temat dobrostanu zwierząt w 2004 r. [2] zatwierdziła akcję mającą na celu publikację oraz rozpowszechniane materiałów technicznych i naukowych na temat Światowej Konferencji OIE dotyczącej dobrostanu zwierząt w 2004 r., która ma być finansowana w ramach linii budżtowej B1-331 budżetu Unii Europejskiej na rok 2003 do maksymalnej kwoty 40000 EUR.
(4) Mimo iż wersja drukowana przebiegu konferencji została wydana i rozpowszechniona w maju 2004 r., wersja w formie CD-ROM-u nie będzie dostępna ani zafakturowana aż do lutego 2005 r.
(5) Przydzielone na powyższą akcję, nierozdzielone środki na płatności wygasły z dniem 31 grudnia 2004 r.
(6) Dlatego też należy sfinansować akcję wydania w formie CD-ROM-u, przebiegu obrad konferencji, z linii budżetowej 17.04.02 budżetu Unii Europejskiej na rok 2005 do maksymalnej kwoty 25000 EUR.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Środki przyznane w ramach linii budżtowej 17.04.02 budżetu Unii Europejskiej na rok 2005 r. mogą zostać wykorzystane do maksymalnej kwoty 25000 EUR, dla dokonania płatności końcowych w ramach akcji "Publikacja i rozpowszechnianie w formie CD-ROM-u materiałów technicznych i naukowych odnoszących się do Światowej Konferencji OIE na temat dobrostanu zwierząt, która odbyła się w lutym 2004 r.", zatwierdzonej przez Komisję dnia 5 grudnia 2003 r.
Decyzja Rady
z dnia 24 lutego 2005 r.
zmieniająca decyzję z dnia 27 marca 2000 r. upoważniającą dyrektora Europolu do rozpoczęcia rokowań w sprawie umów z państwami trzecimi oraz instytucjami niepowiązanymi z UE
(2005/169/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 42 ust. 2, art. 10 ust. 4 i art. 18 Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [1],
uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiający zasady regulujące stosunki zewnętrzne Europolu z państwami trzecimi i instytucjami niepowiązanymi z Unią Europejską [2], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiający zasady regulujące przyjmowanie przez Europol informacji od stron trzecich [3], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając akt Rady z dnia 12 marca 1999 r. przyjmujący zasady regulujące przekazywanie przez Europol danych osobowych państwom trzecim i instytucjom trzecim [4], w szczególności jego art. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając wymogi operacyjne i potrzebę skutecznej walki ze zorganizowanymi formami przestępczości za pośrednictwem Europolu, należy dodać Izrael do wykazu państw trzecich, z którymi to państwami dyrektor Europolu jest upoważniony do rozpoczęcia rokowań.
(2) Należy zatem zmienić decyzję Rady z dnia 27 marca 2000 r. [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Rady z dnia 27 marca 2000 r. wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2 ust. 1 pod nagłówkiem "Państwa trzecie" do wykazu alfabetycznego dodaje się następujące państwo:
- "— Izrael".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 16 czerwca 2004 r.
w sprawie pomocy udzielonej przy budowie rurociągu przesyłania propylenu pomiędzy Rotterdamem, Antwerpią i regionem Ruhry, notyfikowanej przez Belgię, Niemcy i Niderlandy
C 67/03 (ex N 355/03) – C 68/03 (ex N 400/03) – C 69/03 (ex N 473/03)
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 2031)
(Jedynie teksty w językach francuskim, niderlandzkim i niemieckim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/170/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do zgłaszania swych uwag zgodnie z powołanymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Począwszy od jesieni 2002 r., Komisja zawarła nieformalne kontakty z władzami niemieckimi i niderlandzkimi w sprawie pomocy państwa przy projekcie budowy odcinka niemieckiej i niderlandzkiej części rurociągu propylenu.
Komisja wystosowała do władz niemieckich pismo w dniu 13 lutego 2002 r. i uzyskała na nie odpowiedź w piśmie z dnia 27 marca 2003 r.
Następnie Komisja nawiązała również nieformalny kontakt z władzami belgijskimi.
W piśmie z dnia 15 maja 2003 r. Europejskie Stowarzyszenie Wytwórców Produktów Naftowych (APPE) przekazało swój raport dotyczący omawianego projektu.
Pismami z 24 lipca 2003 r., 4 września 2003 r. oraz 16 października 2003 r. władze niemieckie, niderlandzkie i belgijskie notyfikowały pomoc udzieloną w przypadających na nie częściach projektu.
Wymienione dokumenty zostały zarejestrowane, odpowiednio, pod numerami N 355/03, N 400/03 i N 473/03.
(2) W piśmie z dnia 27 sierpnia 2003 r. Komisja zwróciła się do władz niemieckich o udzielenie uzupełniających informacji; władze niemieckie udzieliły odpowiedzi w pismach z 6, 15 i 28 października 2003 r.
(3) Na mocy decyzji K(2003) 4080 z dnia 11 listopada 2003 r.
Komisja wszczęła procedurę przewidzianą w art. 88 ust. 2 Traktatu dotyczącą notyfikowanych działań.
Jeszcze w dniu jej podjęcia decyzja została przekazana władzom niemieckim, niderlandzkim i belgijskim: procedury zostały zarejestrowane, odpowiednio, pod numerami C 67/03, C 68/03 i C 69/03.
W pismach z 12, 18 i 22 grudnia 2003 r. władze niemieckie, niderlandzkie i belgijskie przedstawiły swe uwagi dotyczące wymienionej decyzji.
Komisja zwróciła się o uzupełnienie informacji w piśmie z dnia 23 stycznia 2004 r., na które odpowiednie Państwa Członkowskie udzieliły odpowiedzi w pismach z 20 lutego, 27 lutego i 2 marca 2004 r.
(4) Decyzja Komisji została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 24 grudnia 2003 r. [2].
Wszystkie zainteresowane strony przedstawiły Komisji swoje uwagi, które z kolei zostały przez nią przekazane władzom niemieckim, niderlandzkim i belgijskim.
W pismach z 5, 29 i 11 marca 2004 r. kraje skomentowały te uwagi.
Następnie strony przesłały informacje uzupełniające w pismach z 25 maja i 4 czerwca 2004 r.
2.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKÓW
2.1.
Informacje ogólne oraz beneficjent udzielonych pomocy
2.1.1.
Propylen i przesyłanie propylenu
(5) Propylen jako produkt pochodny ropy naftowej jest używany do wyrobu polimerów, które z kolei służą do produkcji tworzyw sztucznych.
W Europie Zachodniej około 70 % całej produkcji propylenu to produkty uboczne wytwarzania etylenu.
W tej sytuacji lokalizacja jednostek produkcyjnych często uwarunkowana jest rynkiem zbytu na etylen.
Wielkość globalną zachodnioeuropejskiego rynku szacuje się na około 14,7 milionów ton w 2001 r., z czego połowa jest wykorzystywana w regionie, który byłby obsługiwany przez rurociąg.
Szacunki co do wzrostu rynku propylenu w nadchodzących latach mieszczą się w granicach od 3,7 do 4,0 %.
Natomiast etylen charakteryzuje się wyraźnie niższym wzrostem, bo około 2 %.
(6) Obecnie każdego roku około 550 barek (o pojemności 1500 ton każda) oraz 4800 wagonów cystern (o pojemności 50 ton każdy) z propylenem przybywa do trójkąta Rotterdam-Antwerpia-Kolonia.
Wobec tego spodziewany jest w tym regionie w 2010 r. niedobór w wysokości około 1,7 milionów ton propylenu.
Pod wpływem zmian strukturalnych w sektorze chemicznym rurociąg powinien dostarczać w rzeczywistości 2,5 miliona ton propylenu.
(7) Odnośnie do samego transportu z Rotterdamu na południe Limburgii i do zagłębia Ruhry dane są nieco zróżnicowane.
W 1997 r. ilość propylenu przesyłanego wynosiła 93,4 miliona ton/kilometr, z czego około 4 miliony koleją oraz około 89,4 miliona barkami.
Natomiast do 2010 r. całkowita wielkość około 1,5 miliona ton w ciągu roku musiałaby być przewieziona do zagłębia Ruhry, co stanowiłoby 750 barek rocznie.
Całkowita ilość przewożona z Rotterdamu na południe Limburgii wynosiłaby około 180000 ton rocznie, co stanowi 900 wagonów cystern oraz 70 barek w ciągu roku.
2.1.2.
Beneficjent
(8) Beneficjentem przedsięwzięcia będzie European Pipeline Company BV (EPC), konsorcjum przedsiębiorstw chemicznych.
Jego poprzednikiem jest European Pipeline Development Company (EPDC).
Akcjonariuszami są BASF AG, Celanese Chemical Europe GmbH, Shell Nederland Chemie BV, DSM NV, Rütgers Chemicals AG, Sasol Germany GmbH, Veba Oil Refining & Petrochemicals GmbH, Westgas GmbH it SABIC Europe.
Konsorcjum to rozporządza majątkiem niderlandzkim, 100 % majątku belgijskiej spółki zarządzającej EPDC Flanders NV oraz 49,9 % majątku niemieckiej spółki zarządzającej Propylenpipeline Ruhr GmbH (PRG) [3].
Spółka Landesentwicklungsgesellschaft Nordrhein-Westfalen (LEG) [4] posiada pozostałe 50,1 %, nie ma jednak żadnych zobowiązań finansowych wykraczających poza jej udział w kapitale spółki.
EPC oraz spółki belgijska i niemiecka, zarządzające majątkiem, utworzyły wspólne przedsiębiorstwo "European Pipeline Administration Company" (EPAC), któremu zostanie powierzone zarządzanie całością rurociągu.
2.1.3.
Projekt rurociągu
(9) Notyfikacje dotyczą rurociągu, który ma zapewnić przesyłanie propylenu z Rotterdamu do Oberhausen, do zagłębia Ruhry, przechodzącego przez Antwerpię, Tessenderloo, Geleen i Kolonię.
Sieć taka będzie miała długość około 520 km.
Trasa jego przebiegu, składająca się z dziewięciu odcinków, przebiega, na ile to możliwe, istniejącymi przewodami etylenu.
Notyfikacja niemiecka dotyczy wyłącznie gałęzi łączącej Oberhausen, via Kolonia oraz granicę niderlandzką ("Pilot 2"), gdzie łączy się z drugą gałęzią w północnej części zagłębia Ruhry ("Pilot 1").
Oprócz inwestycji w budowę rurociągu jako takiego powstaną nowe powierzchnie magazynowe w portach niderlandzkim i belgijskim, a także w Duisburgu w Niemczech.
Zgodnie z dyrektywą Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [5] beneficjent będzie przeprowadzał ocenę skutków oddziaływania całego rurociągu na środowisko.
(10) Całkowity koszt inwestycji wyniesie 148,5 miliona EUR (patrz: tabela 1) [6].
Tabela 1
Całkowity koszt inwestycji
(w milionach EUR) _BAR_
Odcinek _BAR_ Koszt inwestycji _BAR_
Niemcy, "Pilot 2" _BAR_ 67,134 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 26,0 _BAR_
Belgia _BAR_ 55,4 _BAR_
Razem _BAR_ 148,5 _BAR_
(11) Rurociąg jest zarządzany zgodnie z zasadami "dostępu osób trzecich do sieci" ("open access/common carrier") i "niskiego zysku".
Każdy zainteresowany producent lub użytkownik może korzystać z rurociągu bez jakiejkolwiek dyskryminacji.
Wydajność tego rurociągu powinna być wystarczająca, aby zaspokoić spodziewany wzrost przez najbliższe 20 lat.
Opłaty transportowe będą jednakowe dla wszystkich użytkowników, niezależnie od tego, czy są udziałowcami czy też nie.
Będą one ustalane w zależności od liczby eksploatowanych odcinków.
(12) Opłaty będą ustalane w sposób przejrzysty na poziomie porównywalnym z opłatami praktykowanymi w transporcie kolejowym i na drogach śródlądowych.
W latach 2006–2008 […] [7].
Nie będzie rabatów od ilości.
Aby utrzymać aktualne opłaty, co dwa lata przeprowadzane będzie badanie tych sposobów dostarczania propylenu.
(13) Co do nabywania prac i usług, firmy EPAC i PRG muszą przestrzegać procedur nabywania ustalonych przez ustawodawstwo dotyczące zamówień publicznych na poziomie wspólnotowym i państwowym.
2.1.4.
Pomoc
(14) Władze niemieckie zamierzają udzielić subwencji bezpośredniej pokrywającej 80 % deficytu obliczonego w stosunku do normalnej rentowności ("unrentierlichen investiven Kosten") dla niemieckiej części rurociągu ("Pilot 2") przy górnym pułapie 50 % całkowitych kosztów inwestycyjnych.
Dopuszczalny koszt to koszt inwestycyjny obejmujący planowanie, budowę oraz pierwsze napełnienie, po odliczeniu nadwyżek w okresie pierwszych piętnastu lat na podstawie analizy uaktualnionych przepływów środków pieniężnych.
Pomoc ta wyniosłaby 18682000 EUR.
Zgodnie z wyliczeniami przekazanymi przez władze niemieckie pomoc ta pozwoli osiągnąć wewnętrzną stopę zwrotu (IRR) w wysokości 5,6 % w ciągu 25 lat.
(15) Niderlandy zamierzają przyznać subwencję w wysokości 4000000 EUR.
Kwota ta byłaby niezbędna, aby doprowadzić rentowność niderlandzkiej części projektu do poziomu możliwego do zaakceptowania przez partnerów przemysłowych.
Pomoc udzielana przez władze niemieckie i niderlandzkie ma charakter ad hoc i nie podlega określonemu programowi.
(16) Zamierzeniem Belgii jest udzielić subwencji bezpośredniej w wysokości 2919480 EUR oraz zwolnienia od opłat za nieruchomości na okres pięciu lat, którą to korzyść szacuje się na 766000 EUR.
Całkowity koszt inwestycyjny w Belgii wyniósłby 55,4 miliona EUR, z czego władze belgijskie uznały 40885000 EUR za koszt dopuszczalny.
Kwota 16556000 EUR została odliczona jako zysk z eksploatacji [8], co ostatecznie daje dopuszczalną kwotę 24329000 EUR.
Władze belgijskie uznają, że pomoc wchodzi w zakres systemu pomocy udzielanej przez państwo, zatwierdzonego przez Komisję [9].
System ten przewiduje pomoc rzędu 12 % na tego typu inwestycje, co odpowiada pomocy w wysokości 2919480 EUR.
Koszty, które nie mogą podlegać pomocy w rozumieniu tego systemu, to koszty badań ogólnych, nabycia terenów oraz prowizje.
(17) Pomoc belgijska była notyfikowana w celu uzyskania zabezpieczenia prawnego oraz dostarczenia Komisji zestawieniowego obrazu projektu inwestycyjnego, wraz z ogólną kwotą pomocową, jaka została udzielona.
(18) Trzy Państwa Członkowskie uzależniły udzielaną pomoc od przestrzegania zasad "swobodnego dostępu" oraz "niedyskryminacji" przez okres 25 lat, czyli na okres gospodarczego funkcjonowania rurociągu.
Przestrzeganie tych zasad zostało ustanowione w statucie EPMC; po upływie okresu 25 lat statut będzie mógł być w tym punkcie zmieniony wyłącznie przy jednomyślnej zgodzie wszystkich udziałowców.
(19) Rozpatrywana jest możliwość udzielenia pożyczki przez EBI do kwoty 30 % całkowitych kosztów projektu.
Udziałowcy wnieśliby 8 milionów EUR kapitałów własnych, pozostałe środki byłyby zapewnione przez banki.
Jednocześnie udziałowcy muszą ponieść straty w pierwszych latach, tj. około 38 milionów EUR do 2008 r., co faktycznie oznaczałoby około 18 milionów EUR po uwzględnieniu odsetek i podatków.
2.1.5.
Większa europejska sieć rurociągów węglowodorów olefinowych
(20) Raport w sprawie szerszej sieci rurociągów węglowodorów olefinowych, której częścią jest projekt omawianego rurociągu [10], został dostarczony Komisji przez APPE.
Aktualnie w Europie istnieje pięć odrębnych systemów etylenu, które nie są ze sobą połączone i nie mogą wobec tego tworzyć kompletnej sieci, a które łączą zaledwie około 50 % całkowitej zdolności.
Jeśli chodzi o propylen, to istnieje szereg systemów indywidualnych wokół krajów Beneluksu.
Globalna sieć węglowodorów olefinowych musiałaby połączyć te różne systemy i rozwinąć je.
Raport przedstawia liczne mapy, na których pokazane są różne projekty budowy rurociągów, będących już w budowie lub projektowanych, które powinny umożliwić zbudowanie sieci globalnej.
2.2.
Uzasadnienie udzielanej pomocy przedstawione przez władze niemieckie, niderlandzkie i belgijskie
(21) Projekt może być uzasadniony względami ochrony środowiska, bezpieczeństwem transportu i polityką przemysłową.
2.2.1.
Korzyści dla środowiska
(22) Transport propylenu powinien rozwijać się bardzo mocno i zjawisko to akcentowałoby presję, jaką sytuacja ta wywiera na zwiększanie wydajności transportu drogą wodną i samochodową.
Rurociąg ma właśnie na celu zmniejszenie tej presji oraz zapobieżenie powstawaniu wąskich gardeł.
Zmniejszyłby on wydatnie korki na drogach.
(23) Różnica w emisjach pochodzących z tradycyjnych środków transportu i przesyłania propylenu rurociągami kształtowałaby się według tabeli 2.
Tabela 2
Emisje
_BAR_ Jednostka _BAR_ Kolej _BAR_ Barka _BAR_ Razem _BAR_ Rurociąg _BAR_ Delta _BAR_
Ładowność _BAR_ t/km _BAR_ 7100000 _BAR_ 158200000 _BAR_ 165300000 _BAR_ 165300000 _BAR_ _BAR_
CO2 _BAR_ kg na t/km _BAR_ 312 _BAR_ 6960 _BAR_ 7237 _BAR_ 4496 _BAR_ 2741 _BAR_
NOx _BAR_ kg na t/km _BAR_ 1,99 _BAR_ 124 _BAR_ 126 _BAR_ 5,12 _BAR_ 121 _BAR_
CO _BAR_ kg na t/km _BAR_ 0,14 _BAR_ 6,33 _BAR_ 6,47 _BAR_ 0,5 _BAR_ 5,97 _BAR_
VOC _BAR_ kg na t/km _BAR_ 0,07 _BAR_ 6,33 _BAR_ 6,4 _BAR_ 0,17 _BAR_ 6,23 _BAR_
SO2 _BAR_ kg na t/km _BAR_ 0,14 _BAR_ 9,49 _BAR_ 9,63 _BAR_ 2,15 _BAR_ 7,48 _BAR_
(24) Inne redukcje emisji wynikałyby z faktu, że rurociąg pozwoliłby zrealizować nowe inwestycje w miejscach wymagających mniejszych przewozów węglowodorów olefinowych.
2.2.2.
Bezpieczeństwo transportu i korki
(25) Rurociąg pozwoliłby w sposób wyraźny poprawić bezpieczeństwo transportu.
Propylen należy do najwyższej klasy ryzyka.
Bez takiego rurociągu wzrost obrotów na rynku propylenu pociągnąłby za sobą znaczny wzrost innych form transportu propylenu oraz stworzyłby problemy w zakresie bezpieczeństwa i związanego z tym zatłoczenia dróg.
(26) W Niderlandach niepokój budzi przede wszystkim transport barkami oraz koleją.
Rozwój transportu kolejowego stwarza problemy bezpieczeństwa na całej drodze kolejowej oraz przy przeładunku propylenu.
Rurociąg natomiast pozwoliłby zmniejszyć to ryzyko, głównie dzięki zmniejszeniu ilości niezbędnych manewrów na stacjach kolejowych oraz przy przeładunku propylenu.
Stacja Venlo jest jednym z miejsc najbardziej zagrożonych na trasie kolejowej pomiędzy Rotterdamem i Geleen.
Rozwiązanie tego problemu wymagałoby przemieszczenia stacji, co wiąże się z przybliżonym kosztem w wysokości 134 milionów EUR.
Natomiast budowa rurociągu czyni taką przeprowadzkę mniej konieczną.
(27) Niderlandy szacują uzyskaną bezpośrednią efektywność społeczną (bezpieczeństwo transportu, zmniejszenie emisji oraz zmniejszenie hałasu) udzielonej pomocy na 12 %.
2.2.3.
Polityka przemysłowa oraz uwagi dotyczące zatrudnienia
(28) Rurociąg nabiera znaczenia strategicznego dla sprawności funkcjonowania przemysłu chemicznego w omawianym regionie.
Badanie przeprowadzone w 1998 r. wskazało brak odpowiedniej infrastruktury jako główny czynnik utrudniający konkurencyjność.
Inna sytuacja jest w Stanach Zjednoczonych, gdzie istnieje mocno rozbudowana sieć.
Rurociąg poważnie pozwoliłby na większą elastyczność transportu, ponieważ służy on jako miejsce magazynowania, a jednocześnie jest bezpośrednio dostępny i znajduje się w pobliżu wszystkich użytkowników.
Zmniejszyłby on również niepewność zaopatrzenia klientów w propylen, która jest związana z zakłóceniami produkcji w piecach do krakowania w fazie gazowej.
(29) W 1999 r. chemiczny przemysł surowcowy zatrudniał 5233 pracowników w regionie Emscher-Lippe w Niemczech.
Około 1906 pracowników zależałoby ściśle od produkcji na bazie propylenu: 1506 w przemyśle surowcowym oraz 400 w przemyśle przetwórczym tworzyw sztucznych.
Bez rurociągu przesyłania propylenu potencjał tego regionu byłby wykorzystany najwyżej w 50 %.
Ekspertyza pozwoliła oszacować liczbę miejsc pracy w regionie Emscher-Lippe zarówno w razie wybudowania rurociągu, jak i bez.
Jeśli chodzi o przemysł surowcowy, realizacja projektu pozwoliłaby stworzyć 658 stanowisk pracy do 2010 r., bez efektów mnożnikowych.
W całości przemysłu chemicznego byłoby to 2697 miejsc pracy.
W liczbach bezwzględnych zatrudnienie zmniejszałoby się mimo wszystko, lecz w tempie wolniejszym, dzięki istnieniu rurociągu.
(30) W 2002 r. w przemyśle chemicznym na południu Limburgii było zatrudnionych około 9740 osób.
Od 500 do 550 spośród nich pracowało tam w produkcji propylenu oraz w produkcji i przetwórstwie produktów pochodnych polipropylenu.
3.
UZASADNIENIE WSZCZĘCIA PROCEDURY PRZEWIDZIANEJ W ART.
88 UST.
2 TRAKTATU
(31) W swej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu Komisja przedstawiła powody, dla których omawiane środki powinny zostać uznane za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu oraz wyjaśniła niektóre wątpliwości co do ich zgodności z tym Traktatem.
W rzeczywistości pomoc nie zostałaby objęta wspólnotowymi ramami zarządzania pomocą świadczoną przez państwo w dziedzinie ochrony środowiska [11] (niżej nazywanych "ramami pomocy w dziedzinie ochrony środowiska") ani wytycznymi w sprawie pomocy państwa o przeznaczeniu regionalnym [12], ani innymi wytycznymi lub ramami ustalonymi przez Komisję.
Omawiana sprawa różni się także od innych pomocy przyznanych na rzecz projektów w dziedzinie infrastruktury transportu, które uzyskały zgodę Komisji.
Jeśli idzie o kryteria ogólne obowiązujące w dziedzinie oceny pomocy państwa, Komisja stwierdziła, że konieczność pełnej kwoty oraz proporcjonalność pomocy nie były jasne.
Niektóre spośród istniejących rurociągów zostały sfinansowane całkowicie z zasobów prywatnych.
Co więcej, wysokość pomocy udzielanej w poszczególnych częściach projektu jest różna; i tak, jest ona względnie duża zwłaszcza w części niemieckiej.
Niektóre stawiane zasadnicze pytania dotyczyły przyjętych założeń co do podstawy obliczeń rentowności.
Komisja postawiła pytanie, czy nie ma przypadkiem zniekształceń niesłusznie przypisywanych konkurencji, a w szczególności pomiędzy przedsiębiorstwami chemicznymi uczestniczącymi bezpośrednio w projekcie i innymi przedsiębiorstwami sektora chemicznego oraz przemysłem z nimi związanym, a także pomiędzy przemysłem chemicznym omawianego regionu i przemysłem innych regionów Wspólnoty.
4.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(32) Komisja otrzymała uwagi ze strony Deutsche Bahn oraz dwóch konkurentów przemysłu chemicznego.
(33) Firma Deutsche Bahn potwierdziła analizę Komisji i stwierdziła, że pomoc godzi w jej interesy, ponieważ dostarczanie propylenu rurociągiem zastąpi transport kolejowy, co spowoduje stratę obrotów o około 13 milionów EUR rocznie.
Następna strata obrotów zostanie poniesiona w zakresie, w jakim producentom propylenu działającym na południu Niemiec rozwiązane zostałyby umowy dostawy z użytkownikami zagłębia Ruhry.
Firma Deutsche Bahn podała liczne przykłady strat w obrotach spowodowanych budową rurociągów.
(34) Pierwszy konkurent wypowiedział się pozytywnie co do rozwoju infrastruktury rurociągów przesyłania węglowodorów olefinowych w Europie, ale nie jest przekonany, że omawiany projekt uzasadnia pomoc, jaka została mu udzielona.
Po pierwsze, rurociąg będzie dostarczać tylko jakość "polimerową", a nie chemiczną lub "rafineryjną", gdzie zawartość propylenu jest mniejsza.
Jakość polimerowa stanowi tylko 60 % rynku.
Ażeby uzyskać dostęp do nowego rurociągu, producenci jakości chemicznej będą musieli przystać na wysokie inwestycje, by móc dorównać poziomem swych wyrobów jakości polimerowej.
Po drugie, brak sieci rurociągów doprowadzania propylenu w Europie nie może uzasadniać słabej konkurencyjności przemysłu chemicznego, gdyż opłaty będą porównywalne z opłatami za inne środki transportu.
Rurociąg stanie się konkurencją dla tych środków, pomoc zatem zniekształci konkurencję z przedsiębiorstwami, które już realizują poważne inwestycje w wyselekcjonowanych miejscach, nabrzeżach itp.
Po trzecie, transport barkami i koleją wykazał swe zalety ze względu na ochronę środowiska.
I po czwarte, rurociąg może skutkować przesunięciem inwestycji z okolic nadbrzeżnych krajów Beneluksu w stronę – na przykład – Niemiec.
(35) Drugi z konkurentów przyjmuje zasadę, zgodnie z którą transport węglowodorów lekkich za pomocą rurociągów jest interesujący z punktu widzenia efektywności i bezpieczeństwa, a dobra infrastruktura zachęca do inwestowania i tworzenia miejsc pracy w rejonach, przez które takie rurociągi biegną.
Zwraca on jednak uwagę na fakt, że aktualnie ilość propylenu przewożonego z zachodu na wschód nie stanowi warunku wystarczającego do inwestowania w ten projekt budowy rurociągu.
Aby udzielenie pomocy mogło być uzasadnione, należałoby dodać dodatkowe wielkości na każdym końcu rurociągu: zużycie propylenu w Limburgii niderlandzkiej oraz od strony niemieckiej rurociągu, a także produkcję propylenu w rejonie nadbrzeżnym.
Na zasadzie kontrastu, firma SABIC zapowiedziała rozwój urządzenia krakingowego w Limburgii niderlandzkiej, co zmniejszyłoby ilość propylenu przewożonego z rejonu Antwerpia-Rotterdam-Amsterdam (ARA) na wschodnią stronę rurociągu.
Bez podjęcia inwestycji w produkcję propylenu w rejonie ARA rurociąg pozostałby nie w pełni wykorzystany.
5.
UWAGI WŁADZ NIEMIECKICH, NIDERLANDZKICH I BELGIJSKICH
5.1.
Uwagi wspólne dla trzech Państw Członkowskich
(36) Trzy Państwa Członkowskie potwierdzają znaczenie projektu odnośnie do ochrony środowiska, bezpieczeństwa na drogach oraz na płaszczyźnie przemysłowej.
Podkreślają one, iż rurociąg będzie eksploatowany zgodnie z zasadami "swobodnego dostępu", niedyskryminacji oraz "wspólnego przewoźnika".
(37) Selekcja beneficjentów w drodze przetargu nie była możliwa, ponieważ niektóre firmy petrochemiczne uczestniczyły bezpośrednio w projekcie jako właściciele niektórych już istniejących odcinków rurociągów.
Procedura taka zresztą nie byłaby ekonomicznie uzasadniona.
Naruszenie zasad konkurencji w danym wypadku jest wykluczone, ponieważ każda firma może przyłączyć się do konsorcjum.
5.2.
Uwagi Niemiec
(38) Niemcy kładą nacisk na fakt, że pomoc publiczna nie stanowi pomocy państwa, ponieważ nie powoduje korzyści selektywnych.
Rurociąg musi być traktowany jak infrastruktura transportowa, na wzór innych projektów tego rodzaju, co byłoby zgodne z poprzednimi decyzjami Komisji [13].
Projekt został wdrożony ze względów związanych z polityką ekologiczną oraz przemysłową, a pomoc nie jest zwykłą reakcją na inicjatywę prywatną.
Nadto fakt, że inne sposoby transportu, czyli transport śródlądowy i kolejowy, są finansowane przez władze publiczne, został wzięty pod uwagę w decyzji udzielenia pomocy projektowi.
(39) Ponadto Niemcy oceniają, że celem projektu jest organizacja transportu propylenu na różne sposoby.
Z tego powodu omawiane przedsięwzięcie mieści się w zakresie stosowania art. 73 Traktatu.
(40) Pomoc przyniosłaby wewnętrzną stopę zwrotu projektu w Niemczech w wysokości 5,6 %.
Większa stopa zwrotu byłaby nieosiągalna: jeśli bowiem przychody przekraczałyby prognozy w ciągu pierwszych 15 lat, odpowiednia kwota zostałaby odebrana beneficjentowi.
Niemcy podkreślają, że przedsiębiorstwa mające bezpośredni udział w projekcie nie korzystają z dysproporcjonalnego przywileju, gdyż każdy potencjalny użytkownik będzie miał dostęp do urządzeń w warunkach niedyskryminacji.
Co więcej, nawet przedsiębiorstwa działające w innych gałęziach gospodarczych mogą przystąpić do konsorcjum.
Rurociąg pozostaje własnością przedsiębiorstwa po upływie 15 lat, ale nie czerpie ono z tego żadnej korzyści.
(41) Ponieważ rurociąg stanowi część sieci na skalę europejską, zakłócenia konkurencji w przemyśle chemicznym w innych regionach Wspólnoty w tym wypadku nie wystąpią.
5.3.
Uwagi Niderlandów
(42) Niderlandy zwracają uwagę, iż w latach 1990 przemysł produkujący etylen i propylen w Europie północno-zachodniej, który był eksporterem netto, stał się importerem netto na skutek silnej konkurencji, w szczególności ze strony krajów azjatyckich.
Rynek etylenu i propylenu północno-zachodniej Europy jest obecnie rynkiem zamkniętym ze względu na brak niezależnych urządzeń transportowych, magazynów i służących do przeładunku.
Projekt będący beneficjentem pomocy mógłby zmusić sektor do otwarcia rynku.
Niderlandy dostarczyły mapę, na której są oznaczone przykładowe miejsca nadbrzeżne usytuowane w całej Europie, które mają możliwości dostarczania, strukturalnie lub tymczasowo, propylenu przez rurociąg.
(43) Niderlandy przywołują swoje wyliczenie stopy zwrotu subwencji dla społeczeństwa w wysokości 12 %.
Oprócz wyliczenia wewnętrznej stopy zwrotu projektu (6,19 %), strona niderlandzka zwraca uwagę, że stopy zwrotu konkurencyjnych środków transportu są również słabe, ponieważ zawierają się w granicach 1–8 %, zależnie od rodzaju środka transportu.
Niderlandy stwierdzają również, że pomoc mogłaby być uznana za zgodną z art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu, ponieważ chodzi tu o ważny projekt leżący we wspólnym interesie europejskim.
5.4.
Uwagi Belgii
(44) Belgia dodaje do uwag ogólnych, że pomoc przez nią notyfikowana mieści się w systemie zatwierdzonym przez Komisję oraz że stanowisko Komisji, zgodnie z którym pomoc ta nie wchodzi w zakres ram pomocy w dziedzinie ochrony środowiska, nie jest zgodne z poprzednią opinią wydaną w sprawie stosowania belgijskiego systemu pomocowego.
5.5.
Komentarze do uwag przedstawionych przez zainteresowane strony
(45) W odniesieniu do uwag przedstawionych przez Deutsche Bahn, trzy Państwa Członkowskie podkreślają, iż subwencja będzie wykorzystana wyłącznie na infrastrukturę rurociągów, nie zaś na transport we właściwym tego słowa znaczeniu oraz że opłaty będą ustalane w oparciu o opłaty stosowane w przypadku konkurencyjnych środków transportu.
Opłaty te będą przejrzyste i zachowają charakter niedyskryminujący.
Użytkownicy propylenu, którzy już zainwestowali w infrastrukturę transportu wodnego lub kolejowego, nie znajdą się w niekorzystnej sytuacji, ponieważ użytkownicy rurociągu sami ponoszą odpowiedzialność za podłączenie.
Co więcej, większość inwestycji niezbędnych do transportu drogą wodną lub koleją nie jest przystosowana wyłącznie do przewozu propylenu, ale może służyć także do transportu innych gazów płynnych.
I wreszcie, Deutsche Bahn ma możliwość uczestnictwa w EPDC.
Powodzenie projektu budowy rurociągu może mieć znaczenie dla Deutsche Bahn, ponieważ otwiera to możliwości realizacji wewnętrznych dostaw propylenu w kraju.
(46) Z kolei odnosząc się do uwag pierwszego z konkurentów, trzy Państwa Członkowskie zwracają uwagę, iż propylen polimerowy jest jedyną substancją nadającą się do każdego zastosowania.
Jakość "rafineryjna" jest bardzo rzadko stosowana w chemii ze względu na wysoką zawartość propanu, który wydziela się podczas trwania tego procesu i który musi zostać przetworzony; zresztą jest bardzo mało producentów propylenu jakości chemicznej i "rafineryjnej".
Obserwuje się tendencję wzrostową, jeśli idzie o użytkowanie propylenu polimerowego w nowych chemicznych technologiach produkcyjnych.
Kwestia jakości była przedmiotem pogłębionej dyskusji, dzięki grupie roboczej powołanej przez ministerstwo gospodarki Landu Nadrenii Płn. – Westfalii.
I tak, rurociąg otwiera europejski unikalny rynek propylenu.
(47) Odnośnie do uwag drugiego spośród konkurentów, trzy Państwa Członkowskie podkreślają, iż wszystkie wartości zamierzone, tak udziałowców, jak i niezależnych rzeczoznawców, wykazują nierównomierny wzrost popytu na propylen w najbliższym dziesięcioleciu.
W konsekwencji problem polega raczej na uniknięciu wąskiego gardła w wydolności obecnie użytkowanych środków transportu.
Propylen wytwarzany przez urządzenia krakingowe, w które SABIC zamierza zainwestować, został włączony do wyliczeń rentowności rurociągu.
Aktualnie inwestycja ta jest rozważana, lecz nie powinno mieć to wpływu na ogólne koszty projektu rurociągu.
W rzeczywistości, jeżeli SABIC zrealizuje swój projekt, przedsiębiorstwo Geleen będzie jeszcze bardziej potrzebowało rurociągu, aby zapewnić elastyczność operacyjną w razie zaistnienia nieprzewidzianego zaburzenia procesu produkcyjnego lub spożycia.
Co więcej, urządzenia krakingowe są aktualnie rozbudowywane w Terneuzen; zostały one wprowadzone w 2002 r. i dostarczają użytkownikom 300 kte od Antwerpii do Rotterdamu.
Rurociąg stwarza całkowicie nowe perspektywy inwestycyjne dla użytkowników propylenu, niezależnie od usytuowania dostawców.
Ponadto, aktualnie działające rurociągi należą zaledwie do niewielkiej liczby przedsiębiorstw.
6.
OCENA
6.1.
Istnienie pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu
(48) Publiczne finansowanie budowy lub zarządzania infrastrukturą transportu nie zawsze musi być traktowane jako pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Jednakże jeżeli organ zarządzający infrastrukturą prowadzi działalność gospodarczą, pomoc może przynieść konkurencyjną korzyść beneficjentowi.
I tak, zarówno EPC, jak i jego akcjonariusze prowadzą działalność gospodarczą.
Pod tym względem sprawa okazuje się bardzo zbliżona do sprawy dotyczącej rurociągu paliwowego dla samolotów w Atenach [14].
Subwencja państwowa pozwala konsorcjum na wybudowanie i eksploatację urządzenia przez okres 25 lat bez konieczności ponoszenia całości kosztów tego przedsięwzięcia.
Należy zauważyć, co następuje:
a) wymienione państwa nie zastosowały otwartego przetargu na budowę i eksploatację rurociągu.
Odnośne władze państwowe ograniczyły się do odpowiedzi na inicjatywę prywatną;
b) rurociąg jest amortyzowany przez okres 25 lat, a ustalone warunki dotyczące udzielenia pomocy stosują się na okres 15 lub 25 lat, lecz ostatecznie rurociąg stanie się własnością firm zarządzających majątkiem;
c) udział w spółce rurociągowej jest w zasadzie otwarty dla wszystkich firm, ale w praktyce tylko wytwórcy propylenu i etylenu uczestniczą w niej bezpośrednio;
d) firma powinna funkcjonować według "zasady niskiego zysku".
Pomoc umożliwia faktycznie uzyskanie wewnętrznej stopy zwrotu w wysokości 5,6 % dla części niemieckiej.
Struktura taryfowa powinna być dostosowywana do zmian w opłatach stosowanych przez konkurencyjne środki transportu.
W konsekwencji wyższa stopa zwrotu nie może zostać wykluczona.
(49) Z tych względów istnieje selektywne uprzywilejowanie EPC w stosunku do innych przedsiębiorstw, które mogłyby wziąć udział w projekcie, oraz w stosunku do konkurentów oferujących usługi transportu zastępczego.
W konsekwencji w danym przypadku chodzi o inicjatywę prywatną, subwencjonowaną przez państwo.
Jest rzeczą niewątpliwą, że pomoc zakłóca wymianę pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Beneficjentami są tu wielkie firmy, z których wszystkie są aktywne na rynku światowym.
Co więcej, projekt dotyczy działalności transportowej realizowanej pomiędzy trzema zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
(50) Niemcy, Niderlandy oraz Belgia podporządkowały się obowiązkowi notyfikacji pomocy, jaki na nich spoczywa na mocy art. 88 ust. 3 Traktatu.
Komisja stwierdza, że całkowity koszt inwestycji jest wyższy niż 25 milionów EUR oraz że cała pomoc przekracza ekwiwalent subwencji brutto o 5 milionów EUR.
W konsekwencji, nawet jeśli udzielona przez Belgię pomoc była objęta zatwierdzonym systemem pomocy, obowiązek notyfikacji pomocy przewidziany w pkt 76 ram pomocy w dziedzinie ochrony środowiska ma zastosowanie.
6.2.
Zgodność omawianej pomocy
(51) Pomoc została przyznana w celu wspierania działalności transportowej.
Doprowadzanie propylenu rurociągiem nie może być uznane za dostosowanie procesu produkcyjnego tego produktu; jest to usługa odrębna.
Stwierdza się więc, iż rurociąg będzie wybudowany przez nowe podmioty prawne, powołane w jedynym celu, jakim jest świadczenie usług dostarczania propylenu.
Pomimo że udziałowcy EPC produkują i przetwarzają propylen, nowa działalność przede wszystkim stwarza konkurencję na rynku transportowym.
(52) Zasady regulujące zgodność pomocy państwa na mocy ustępu Traktatu poświęconego transportowi nie mają zastosowania.
W rozumieniu art. 73 Traktatu zgodna z Traktatem jest pomoc, która odpowiada potrzebom koordynacji transportu.
Jednakże art. 80 Traktatu stawia ograniczenie postanowieniom tego ustępu stwierdzając, że "postanowienia niniejszego tytułu stosują się do transportu kolejowego, drogowego i śródlądowego".
W konsekwencji art. 73 nie ma zastosowania w przypadku omawianej inwestycji.
(53) Pomimo różnorakich korzystnych skutków pomocy, żadna z zasad normujących zgodność pomocy państwa, które zostały ustalone przez Komisję na podstawie art. 87 ust. 2 i 3, nie ma zastosowania.
Jedynie niewielka część inwestycji mieści się w rejonach objętych pomocą, a odpowiednie władze nie wystąpiły o zezwolenie z tytułu wytycznych dotyczących pomocy państwa na cele regionalne.
Ramy pomocy w dziedzinie ochrony środowiska również nie mają zastosowania w danym wypadku.
Dostarczanie propylenu rurociągiem powoduje mniej zanieczyszczeń niż inne środki transportu, eksploatowane przez konkurencję, nawet w wypadku kolei czy żeglugi śródlądowej.
W konsekwencji następuje tu wyraźne zmniejszenie zanieczyszczeń.
W zasadzie Komisja nie zezwala jednak na udzielanie pomocy inwestycjom, które pociągają za sobą zmniejszenie zanieczyszczeń konkurencji beneficjentów pomocy.
Uważa ona raczej, że słuszna jest pomoc państwa w pewnych okolicznościach, gdy korzystający z pomocy zmniejsza zanieczyszczenia generowane przez niego samego.
(54) Z powyższych powodów Komisja dokonała oceny środka bezpośrednio na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
W rozumieniu tych postanowień, za zgodną ze wspólnym rynkiem można uznać pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Zastosowanie rurociągu, który przejmuje część transportu dokonywanego drogą kolejową, drogi lądową lub śródlądową, jest działalnością gospodarczą.
(55) W dziedzinie infrastruktury transportu Komisja przyjęła już, iż pomoc może zostać przyznana, jeżeli rynek nie zapewnia społeczeństwu infrastruktury transportu publicznego niezbędnej dla zapewnienia stałej mobilności [15].
Jeśli chodzi o urządzenia dostępne na warunkach niedyskryminujących dla wszystkich użytkowników już działających i potencjalnych, Komisja przyjęła możliwość pomocy sięgającej 50 % całkowitych kosztów projektu.
Przesyłanie propylenu rurociągiem, na wzór projektów infrastruktury transportu omówionych w motywie 38, zmniejsza emisję i jest bezpieczniejsze od innych środków transportu.
Przyczyni się ponadto do zmniejszenia zatłoczenia dróg.
Co więcej, Komisja zgadza się z władzami niderlandzkimi, belgijskimi i niemieckimi, uznając, iż poza korzyściami projektu na płaszczyźnie ochrony środowiska oraz w dziedzinie przemysłu projekt ten wykazuje również znaczenie strategiczne dla przemysłu chemicznego w omawianym regionie.
Projekt byłby także korzystny dla producentów propylenu w innych regionach Wspólnoty, gdzie podaż propylenu wykazuje nadwyżki, ponieważ ułatwia on sprzedaż wytwarzanych przez nich produktów.
Żaden konkurent z innych regionów wspólnego rynku nie zaprzeczył, w ramach procedury, istnieniu tych korzystnych skutków.
(56) Zakłócenia konkurencji na rynku propylenu są ograniczone z uwagi na swobodny dostęp wszystkich konkurencyjnych podmiotów do rurociągu.
Przestrzeganie tej zasady jest zagwarantowane na 25 lat, czyli na okres amortyzacji rurociągu, którego wydajność powinna normalnie wystarczyć na uniknięcie wąskich gardeł przez najbliższe 20 lat.
(57) Pomoce notyfikowane mogą być uznane za niezbędne i dostosowane do założonych celów.
W przypadku ich braku stopa zwrotu z inwestycji byłaby zbyt niska, a projekt nie zostałby zrealizowany.
Trzeba zresztą również wykazać, iż subwencja jest ograniczona do poziomu, który pozwoliłby tylko uzyskać normalną wewnętrzną stopę zwrotu (IRR) inwestycji dla omawianych przedsiębiorstw.
W tego rodzaju wypadkach IRR powinien być obliczany dla całości projektu (zawierającego "Pilota 1"), a nie dla poszczególnych jego części, ponieważ są one mocno powiązane ze sobą i byłoby nielogiczne inwestować w jedną część, pomijając pozostałe.
Jeżeli rurociąg byłby realizowany tylko częściowo, przewidywany przepływ propylenu byłby mniejszy, a to dałoby w efekcie niższy IRR i spowodowało mniejsze korzyści na płaszczyźnie ochrony środowiska, bezpieczeństwa oraz na płaszczyźnie przemysłowej.
Szacunki dla całości projektu pozwalają uzyskać IRR w wysokości 6,19 % w przeciągu 25 lat, ale stopa ta wyniosłaby zaledwie 2,75 %, jeżeli obliczenia dotyczyłyby 15 lat.
Przy braku subwencji stopa ta wyniosłaby 3,80 % i – 0,24 %.
Założenia poczynione na podstawie obliczeń są realistyczne i racjonalne, nawet jeśli uwzględnić uwagi zainteresowanych stron w tej kwestii.
Nawet stopa 6,19 % może być uznana za równą lub mniejszą od normalnej stopy zwrotu dla tego rodzaju projektu.
Dla innych systemów rurociągów chemicznych i naftowych w Europie IRR po uiszczeniu podatku mieści się w granicach 9–13 % w okresie 25 lat.
Podobne systemy w Stanach Zjednoczonych wykazują nieco wyższy IRR, tj. 11–15 %.
Stopy zwrotu dla elektrowni i innych urządzeń tego typu zawierają się w przedziale 10–13 % dla krótszych okresów, na przykład 15 lat.
Oczekiwania przemysłu chemicznego co do nowych urządzeń chemicznych wynoszą ponad 15 %, podczas gdy stopy zwrotu tych urządzeń przejawiają niższą tendencję (9–15 %), zależnie od rodzaju urządzenia i systemu podatkowego.
Co więcej, obliczony IRR przekracza średnią stopę zwrotu transportu kolejowego (1–3 %) i transportu drogowego luzem (3–4 %), lecz jest porównywalny ze stopą dla transportu produktów chemicznych w żegludze śródlądowej (7–8 %).
(58) Zakłócenia w konkurencji pomiędzy przedsiębiorstwami uczestniczącymi bezpośrednio w projekcie i innymi przedsiębiorstwami chemicznymi, a także z pozostałymi sektorami związanymi, mają charakter ograniczony.
Przede wszystkim rurociąg będzie użytkowany przez większą liczbę przedsiębiorstw, a nie tylko przez te, które są udziałowcami konsorcjum.
Duża ilość propylenu będzie użytkowana przez zintegrowane jednostki przemysłu chemicznego, gdzie produkty pochodne są od razu wprowadzane do pozostałych procesów produkcyjnych wykorzystywanych przez inne przedsiębiorstwa, w tym również przez MŚP.
Po drugie, każda firma może przystąpić do konsorcjum na warunkach niedyskryminujących.
Fakt, że przedsiębiorstwa uczestniczące podlegają takim samym warunkom, wskazuje również, że nie występują tu żadne istotne przywileje dla jednego lub kilku przedsiębiorstw tego sektora.
Biorąc pod uwagę zasadę niskiego zysku oraz zasadę, zgodnie z którą opłaty są ustalane na poziomie umożliwiającym jedynie podtrzymanie konkurencji innych środków transportu, korzyść dla tego przemysłu polega raczej na wzroście elastyczności i natychmiastowej dostępności propylenu, aniżeli na korzyściach finansowych.
(59) Prawdą jest, że producenci propylenu, osiągający czystość produktu niższą od przewidzianej dla jakości polimerowej, mogą nie osiągać wysokich zysków z rurociągu.
Jednakże każda norma ogranicza w pewnej mierze użytkowanie rurociągu, a wybrana norma zapewnia jego najszersze zastosowanie.
W pewnym stopniu rurociąg może zmniejszyć konkurencję pomiędzy producentami w zakresie jakości propylenu, lecz efekt taki powinien być ograniczony, ponieważ ze względów technicznych większość przedsiębiorstw chemicznych będzie wykazywać zapotrzebowanie na propylen o jakości polimerowej, a nie niższej.
W żadnym wypadku rurociąg nie utrudnia transportu propylenu innych jakości koleją i żeglugą śródlądową.
Pozytywny skutek dla konkurencji, który wydaje się istotniejszy, wypływa z większej elastyczności w zaopatrzeniu i normalizacji jakości polimerowej, co ułatwi zadanie użytkownikom chcącym zmienić dostawcę.
(60) W rozumieniu pkt 29 ram pomocy w dziedzinie ochrony środowiska, Komisja może dopuścić pomoc na rzecz inwestycji, które umożliwiają przedsiębiorstwom przekroczenie norm wspólnotowych stosowanych do odniesieniu do konkurentów maksymalnie do wysokości 30 % brutto dopuszczalnych kosztów inwestycyjnych.
Mimo że omawiane inwestycje nie podlegają wymienionym zasadom ramowym, Komisja zauważa, iż nie istnieją wspólnotowe normy, które nakazywałyby przedsiębiorstwom uczestniczącym realizację tej inwestycji.
Poziom całkowitej pomocy, także przy uwzględnieniu tego, co zostało przekazane na rzecz "Pilota 1", znajduje się poniżej 30 %.
I przeciwnie, pewna liczba elementów odróżnia omawiany projekt od infrastruktury transportu, o której mowa w motywie 38, i wyjaśnia, dlaczego większa pomoc jest nie do przyjęcia w tym przypadku.
Takie decyzje podjęte uprzednio dotyczyły – na przykład – realizacji projektów w zakresie infrastruktury transportu kolejowego i śródlądowego, które miałyby zastąpić transport ciężarowy, a nie projektów dostarczania propylenu rurociągami, które miałoby zastąpić transport kolejowy i śródlądowy.
Ponadto rurociąg stanowi infrastrukturę transportu dalekobieżnego i nie chodzi tu o zwykłą instalację w danym miejscu ani na ograniczonym odcinku trasy.
Należy jeszcze zauważyć, że infrastruktura może być eksploatowana tylko w celu transportu propylenu, a nie w celu transportu innych produktów.
Co więcej, przedsiębiorstwa eksploatujące będą jednocześnie znaczącymi użytkownikami samego rurociągu.
Nadto, jeżeli korzyść z przedsięwzięcia nie wynika bezpośrednio z obniżki kosztów transportu, lecz z bardziej elastycznego zaopatrzenia, będą to również znaczące korzyści.
Biorąc pod uwagę wszystkie te racje, poziom całkowitej pomocy wydaje się być właściwy.
(61) Zgodnie z twierdzeniem Deutsche Bahn rurociąg zniekształca konkurencję w odniesieniu do transportu śródlądowego i kolejowego.
Komisja wykazuje, że takie zakłócenie wydaje się być nieodłączną częścią natury samego rozpatrywanego projektu, jednakże dopuściła zakłócenia tego rodzaju w innych sprawach dotyczących infrastruktury transportu, uznając, że korzyści płynące z takich projektów były większe aniżeli te zakłócenia.
Uwzględniając wszystkie szeroko tu przedstawione argumenty, ocenia ona, iż poziom zakłócenia konkurencji jest dopuszczalny z uwagi na korzyści projektu, i w konsekwencji stwierdza, że zakłócenie powstałe na skutek notyfikowanej pomocy nie stanowiłaby nadużycia.
7.
WNIOSEK
(62) Pomoc w wysokości 18682000 EUR, 4000000 EUR i 3685480 EUR notyfikowana przez Niemcy, Niderlandy i Belgię przeznaczona na budowę rurociągu doprowadzającego propylen z Rotterdamu do regionu Ruhry via Antwerpia, stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(63) Pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem ze względu na następujące czynniki: zmniejszenie emisji i zatłoczenia na drogach, jak też zwiększenie bezpieczeństwa na skutek realizacji projektu; znaczenie projektu dla przemysłu chemicznego w zainteresowanych regionach; ograniczony charakter zakłócenia konkurencji ze względu na przestrzeganie zasad niskiego zysku, dostępu osób trzecich do sieci ("open access/common carrier") oraz niedyskryminacji, a także z uwagi na fakt, że pomoc ograniczona została do poziomu, który uniemożliwia uzyskanie stopy zwrotu powyżej stopy normalnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc notyfikowana przez Belgię, Niemcy i Niderlandy – odpowiednio – w kwotach 3685480 EUR, 18682000 EUR i 4000000 EUR, udzielona na budowę rurociągu doprowadzającego propylen między Rotterdamem, Antwerpią i zagłębiem Ruhry jest zgodna z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Federalnej Republiki Niemiec oraz Królestwa Niderlandów.
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 2005 r.
dotycząca mianowania członka Komitetu Regionów z Niderlandów
(2005/172/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Niderlandów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów [1].
(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zostało zwolnione w wyniku złożenia rezygnacji ze stanowiska przez G.A.A. VERKERKA, o czym Rada została powiadomiona w dniu 6 października 2004 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym Pieter Theodor VAN WOENSEL, Wethouder van Den Haag, zostaje mianowany członkiem Komitetu Regionów na miejsce G.A.A. VERKERKA na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 12 maja 2004 r.
w sprawie pomocy państwa stosowanej przez Hiszpanię przy udzielaniu nowej pomocy restrukturyzacyjnej dla hiszpańskich stoczni publicznych
Sprawa pomocy państwa C 40/00 (poprzednio NN 61/00)
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 1620)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/173/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiające nowe reguły dotyczące pomocy dla przemysłu stoczniowego [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1013/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. w sprawie pomocy dla określonych stoczni będących w toku restrukturyzacji [2],
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [3] oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1013/97 Komisja w decyzji z dnia 6 sierpnia 1997 r. [4] wyraziła zgodę na udzielenie pomocy restrukturyzacyjnej dla hiszpańskich stoczni publicznych sięgającej kwoty około 1900 mln EUR.
Na mocy tego rozporządzenia warunkiem zgody na udzielenie takiej pomocy było nieudzielanie dalszej pomocy w celu restrukturyzacji.
(2) Za pośrednictwem prasy Komisja dowiedziała się, że w latach 1999 i 2000 miały miejsce różne transakcje dotyczące państwowych stoczni hiszpańskich o charakterze cywilnym.
W pismach z dnia 27 stycznia i 29 marca 2000 r. Komisja zażądała informacji w tej sprawie.
Hiszpania nie udzieliła odpowiedzi na żadne z tych dwóch pism.
(3) Decyzją z dnia 12 lipca 2000 r.
Komisja wszczęła postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 Traktatu (w dalszej części niniejszej decyzji zwane "wszczęciem postępowania") odnośnie do do transakcji, za pośrednictwem której państwowe towarzystwo holdingowe "Sociedad Estatal de Participaciones Industriales" (SEPI) kupiło dwie stocznie Juliana i Cádiz oraz fabrykę silników Manises jako oddzielne przedsiębiorstwa od firmy Astilleros Españoles SA.
O decyzji władze hiszpańskie zostały poinformowane pismem Komisji z dnia 1 sierpnia 2000 r.
(4) Hiszpania przedstawiła swój komentarz odnośnie do do wszczęcia postępowania w pismach z dnia 18 maja i 24 września 2001 r.
Hiszpania poinformowała również Komisję o decyzji podjętej przez firmę SEPI w lipcu 2000 r. dotyczącej połączenia w jedną grupę wszystkich państwowych stoczni hiszpańskich.
(5) Dnia 28 listopada 2001 r.
Komisja podjęła decyzję o rozszerzeniu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu (w dalszej części niniejszej decyzji zwanym "pierwszym rozszerzeniem") o dodatkowe transakcje zawierane z jednej strony pomiędzy firmami SEPI i Bazán, a z drugiej strony zawierane pomiędzy firmami ASEA i Bazán w celu utworzenia nowej grupy IZAR. Pismem z dnia 28 listopada 2001 r.
Komisja poinformowała Hiszpanię o rozszerzeniu postępowania i zażądała wszelkich stosownych informacji, które mogłyby pomóc w ocenie elementu pomocy występującego w tych transakcjach.
W piśmie z dnia 29 listopada 2002 r. Komisja wyjaśniła, iż aby móc dokonać właściwej oceny, potrzebne jej są roczne sprawozdania finansowe stoczni, których dotyczy ta sprawa, oraz firmy ASEA, jak również wszelka inna dokumentacja, która wyjaśni, jak zostały wycenione te przedsiębiorstwa w momencie zmiany właściciela.
(6) Hiszpania w piśmie z dnia 31 stycznia 2002 r. przedstawiła swoje uwagi dotyczące pierwszego rozszerzenia postępowania.
Komisja w piśmie z datą 28 lutego 2002 r. przypomniała Hiszpanii, że nadal ciąży na niej obowiązek przekazania sprawozdań rocznych rzeczonych przedsiębiorstw.
Hiszpania w piśmie z dnia 29 lipca 2002 r. dostarczyła więcej informacji, jednakże nie zawierało ono żądanych sprawozdań rocznych.
(7) Ponieważ Hiszpania nie dostarczyła żądanych rocznych sprawozdań finansowych, w dniu 12 sierpnia 2002 r.
Komisja podjęła decyzję o wysłaniu wniosku o przedstawienie informacji zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [5], wzywając Hiszpanię do przesłania rzeczonych informacji.
Hiszpanię poinformowano o tym pismem z dnia 12 sierpnia 2002 r.
Komisja podkreśliła, że jeśli nie otrzyma żądanych danych, podejmie ostateczną decyzję w oparciu o informacje znajdujące się w jej dyspozycji.
Hiszpania odpowiedziała na żądanie pismem z dnia 16 października 2002 r., jednak nie dostarczyła wymaganych sprawozdań rocznych.
(8) W dniu 27 maja 2003 r.
Komisja podjęła decyzję o kolejnym rozszerzeniu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu (w dalszej części niniejszej decyzji zwanym "drugim rozszerzeniem"), aby objąć nim wykrytą pomoc publiczną, która wydawała się być pomocą bezprawną, związaną z transakcjami pomiędzy firmami SEPI i ASEA oraz ich stoczniami. W piśmie z dnia 27 maja 2003 r.
Komisja poinformowała Hiszpanię o rozszerzeniu postępowania i zażądała dostarczenia wszelkich informacji związanych ze sprawą w celu oceny pomocy objętej podejrzeniem.
W piśmie z dnia 10 lipca 2003 r. Hiszpania odpowiedziała na drugie rozszerzenie.
W osobnych pismach z dnia 16 października i 11 listopada 2003 r. Komisja poprosiła o dalsze wyjaśnienia.
Hiszpania odpowiedziała pismem z dnia 25 listopada 2003 r. i przesłała dalsze wyjaśnienia w piśmie z dnia 14 kwietnia 2004 r.
(9) Po wszczęciu postępowania Komisja otrzymała komentarze od Danii w piśmie z dnia 18 grudnia 2000 r., natomiast po pierwszym rozszerzeniu postępowania komentarze od Zjednoczonego Królestwa w piśmie z dnia 22 lutego 2002 r.
Po drugim rozszerzeniu postępowania otrzymano komentarze od Royal Van Lent Shipyard w piśmie z dnia 24 września 2003 r., komentarze od strony, która prosiła o zachowanie jej anonimowości, przesłane w piśmie z tego samego dnia oraz komentarze od firmy IZAR w piśmie z dnia 6 października 2003 r.
Komentarze te zostały przesłane do Hiszpanii w pismach z dnia 14 lutego 2001 r., 6 marca 2002 r. i 13 października 2003 r.
Hiszpania przekazała swoje komentarze w pismach z datą 14 marca 2001 r., 4 kwietnia 2002 r. i 10 listopada 2003 r.
Dnia 14 listopada 2003 r. firma IZAR złożyła przeciwko Komisji skargę [6] do Trybunału Pierwszej Instancji, wnosząc o anulowanie drugiego rozszerzenia postępowania.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
Beneficjenci
(10) Przedsiębiorstwa, których dotyczy niniejsza sprawa to: Astilleros Españoles S.A.
("AESA"), E.N. Bazán de Construcciones Navales Militares S.A.
("Bazán"), IZAR Construcciones Navales ("IZAR"), Astilleros de Cádiz S.R.L.
("Cádiz"), Astilleros de Puerto Real S.R.L.
("Puerto Real"), Astilleros de Sestao S.R.L.
("Sestao"), Astilleros de Sevilla S.R.L.
("Sevilla"), Juliana Constructora Gijonesa S.A.
("Juliana"), fabryka silników diesla Manises S.A.
("Manises") oraz przedsiębiorstwo Astilleros y Talleres del Noroeste ("Astano", które później zmieniło swoją nazwę na "Fene").
Transakcje objęte niniejszym postępowaniem
(11) Od roku 1998 wszystkie publiczne stocznie hiszpańskie należą do państwowego towarzystwa holdingowego SEPI.
Przed rokiem 1998 wszystkie stocznie cywilne oprócz Astano, która już wtedy była bezpośrednią własnością AESA, były niezależnymi przedsiębiorstwami stanowiącymi własność towarzystwa holdingowego AESA, spółki zależnej od firmy SEPI.
AESA bezpośrednio nie prowadziła działalności związanej z budową statków, lecz była towarzystwem holdingowym aktywnie zarządzającym posiadanymi stoczniami.
Firma SEPI była również właścicielem przedsiębiorstwa Bazán, które zasadniczo obejmowało trzy stocznie wojskowe (niebędące oddzielnymi przedsiębiorstwami).
Na początku roku 1998 struktura własności stoczni publicznych była następująca:
SEPI
ASTANO
AESA
Bazán
PUERTO
REAL
SEVILLA
SESTAO
MANISES
JULIANA
CÁDIZ
BARRERAS
ASTANDER
(12) W pierwszej serii transakcji (zwanej w dalszej części niniejszego dokumentu "transferem 1") dnia 28 grudnia 1999 r. firma SEPI zakupiła od firmy AESA stocznie Cádiz i Juliana oraz fabrykę silników Manises za cenę 15300000 EUR [7].
Stocznie Barreras i Astander zostały sprywatyzowane i nie są już przedmiotem niniejszego dochodzenia.
W rezultacie powstała następująca struktura:
SEPI
ASTANO
AESA
Bazán
PUERTO REAL
SEVILLA
SESTAO
MANISES
JULIANA
CÁDIZ
(13) W lipcu 2000 r. firma SEPI podjęła decyzję o połączeniu wszystkich państwowych stoczni w jedną grupę.
Połączenie zostało zrealizowane za pomocą dwóch głównych operacji.
W pierwszej operacji ("transfer 2") grupa stoczni wojskowych Bazán stanowiąca własność firmy SEPI zakupiła od firmy AESA trzy stocznie pozostające jej własnością (Puerto Real, Sestao i Sevilla), płacąc jedną pesetę za każdą z nich.
(14) Podczas drugiej operacji („transfer 3”) firma Bazán zakupiła bezpośrednio od firmy SEPI trzy stocznie (Juliana, Cádiz i Astano) oraz fabrykę silników Manises, również płacąc jedną pesetę za każdą z nich.
Wszystkie przedsiębiorstwa zostały rozwiązane i przegrupowane w ramach przedsiębiorstwa Bazán, które zmieniło swą nazwę na IZAR.
W związku z powyższym aktualna struktura stoczni jest następująca:
SEPI
ASTANO
AESA
Dawne stocznie Bazán
PUERTO
REAL
SEVILLA
SESTAO
MANISES
JULIANA
CÁDIZ
IZAR
Decyzja o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia
(15) W momencie wszczęcia postępowania Komisja oświadczyła, że ma wątpliwości, czy transfer 1 – w ramach którego firma SEPI zapłaciła firmie AESA cenę, która, jak się później dowiedziano, wynosiła 60 mln EUR – nie stanowił pomocy publicznej.
(16) Komisja miała również wątpliwości, czy taka pomoc była zgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ wydawało się, że tak nie jest, ze względu na decyzję Komisji z 1997 r., która zatwierdziła ostatni pakiet pomocy na restrukturyzację stoczni publicznych i z tego względu stanowiła pomoc na restrukturyzację niezgodną z art. 5 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1540/98. Takie stanowisko oparte było w szczególności na następujących argumentach:
(17) Po pierwsze, "sprzedaż" nie wydawała się być prawdziwą operacją, lecz raczej był to wkład pieniężny, który pozwolił firmie AESA wraz z pozostającymi w jej posiadaniu stoczniami (Puerto Real, Sevilla i Sestao) kontynuować bieżącą działalność.
(18) Po drugie, zważywszy na zachowanie firmy poprzedzające transakcję oraz, jak się wydaje, jej słabe wyniki finansowe, wydawało się prawdopodobne, że żaden inwestor finansowy nie byłby chętny na zakup stoczni na takich warunkach.
Pierwsza decyzja o rozszerzeniu formalnej procedury dochodzenia
(19) Dnia 25 listopada 2001 r. Komisja podjęła decyzję o rozszerzeniu postępowania, tak aby objęło ono transfery 2 i 3 przeprowadzone w celu połączenia wszystkich hiszpańskich stoczni państwowych w jedną grupę.
Podczas rozszerzenia postępowania Komisja zauważyła pewne podobieństwo pomiędzy transakcjami, które miały miejsce pomiędzy 1999 r. a 2000 r., a które ostatecznie doprowadziły do stworzenia jednej grupy dla wszystkich stoczni państwowych.
Z tego względu postępowanie musiało zostać rozszerzone na wszystkie transakcje, które doprowadziły do fuzji, po to, aby w pełni i poprawnie ocenić ewentualną pomoc publiczną dla stoczni cywilnych zawartą w różnych transakcjach grupy SEPI.
(20) W tym kontekście Komisja podkreśliła, że wniesienie kapitału do przedsiębiorstw publicznych musi być dokonywane w warunkach rynkowych, aby wykluczyć istnienie pomocy publicznej w tych operacjach.
Dlatego więc Komisja miała wątpliwości, czy cenę sprzedaży wynoszącą po 1 pesecie za stocznię i za fabrykę silników można było uznać za cenę rynkową i czy z tego względu za pośrednictwem rzeczonych transakcji nie przysporzono firmie IZAR korzyści ekonomicznych pochodzących z pomocy publicznej.
(21) Ponieważ obowiązujące przepisy wspólnotowe nie zezwalały na dalszą pomoc w zakresie ratowania i restrukturyzacji cywilnych stoczni publicznych, Komisja miała wątpliwości, czy transakcje te były zgodne z zasadami wspólnego rynku.
Druga decyzja o rozszerzeniu formalnej procedury dochodzenia
(22) Podczas swoich dalszych dochodzeń Komisja odkryła, że w 1999 r. firma SEPI pożyczyła kwotę 194400000 EUR trzem niedawno zakupionym przez siebie przedsiębiorstwom Cádiz, Juliana i Manises.
Ponieważ wydaje się, że pożyczki te zostały udzielone przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, Komisja powzięła domniemanie, że mogły one stanowić pomoc publiczną.
(23) Ponadto Komisja zauważyła, że dnia 18 lipca 2000 r. firma AESA otrzymała wkład pieniężny od firmy SEPI wynoszący 252400000 EUR, który mógł stanowić pomoc publiczną.
Stwierdzono, że stocznie Puerto Real, Sestao i Sevilla prawie jednocześnie otrzymały wkłady pieniężne w podobnej wysokości.
Wniesienie kapitału przez firmę AESA do jej trzech stoczni miało miejsce tylko na dwa dni przed ich przekazaniem do firmy Bazán.
(24) Ostatecznie wydaje się, że firma Bazán otrzymała rekompensatę za utratę kwoty 68200000 EUR związaną z zakupem przez to przedsiębiorstwo stoczni Astano, Cádiz, Juliana oraz Manises.
Dlatego też Komisja zadała sobie pytanie, czy firma SEPI mogła wnieść taką kwotę do powyższych czterech przedsiębiorstw w związku z ich przekazaniem do firmy Bazán.
(25) W oparciu o tę nową informację bezpośrednio związaną z transferami, które doprowadziły do utworzenia firmy IZAR, w dniu 27 maja 2003 r. Komisja podjęła decyzję o rozszerzeniu postępowania, ponieważ miała wątpliwości, czy przedmiotowe pożyczki i wkłady pieniężne były zgodne ze wspólnym rynkiem.
(26) Na koniec można zauważyć, że w drugim rozszerzeniu postępowania Komisja podkreśliła, że w przypadku potwierdzenia wątpliwości dotyczących udzielenia dodatkowej pomocy, według zapisów decyzji, która uruchomiła aktualne postępowanie, można by było uznać, że pomoc przyznana w 1997 r. na nową restrukturyzację hiszpańskich stoczni państwowych była niezgodna z zasadami i musi być odzyskana.
III.
KOMENTARZE ZAINTERESOWANYCH STRON
Komentarze przy wszczęciu postępowania
(27) Po wszczęciu postępowania Komisja otrzymała komentarze od Danii, w których wyrażono opinię, że transakcja pomiędzy firmami ASEA i SEPI powinna zostać uznana za bezprawne wniesienie kapitału, które pogwałciło pakiet pomocy dla firmy AESA uzgodniony w 1997 r.
Dlatego więc Dania poparła decyzję Komisji o wszczęciu postępowania.
(28) Oprócz tego Dania wskazała, że ponieważ firma Bazán otrzymała pomoc w 1998 r. pod warunkiem zaprzestania produkcji statków handlowych, zakupienie przez firmę Bazán różnych stoczni cywilnych jest przejawem nieprzestrzegania tego warunku.
Na koniec Dania dodała, że stocznie duńskie ucierpiały z powodu konkurencji ze strony stoczni hiszpańskich, które otrzymały pomoc publiczną.
Komentarze do pierwszego rozszerzenia
(29) Komisja otrzymała komentarze od Zjednoczonego Królestwa dotyczące rozszerzenia postępowania.
Zjednoczone Królestwo podziela wątpliwości Komisji, czy restrukturyzacja stoczni publicznych w Hiszpanii jest zgodna z zasadami rynkowymi.
Zjednoczone Królestwo podkreśla, że główną troskę budzi potraktowanie zadłużenia przedsiębiorstwa państwowego AESA, które jak stwierdza, było znaczne w momencie dokonywania transakcji.
Zjednoczone Królestwo uważa, że połączenie w jednym przedsiębiorstwie IZAR grup handlowych oraz grup zajmujących się budową statków stwarza duże możliwości potencjalnego omijania zasad pomocy publicznej.
(30) Według Zjednoczonego Królestwa w brytyjskim przemyśle panuje szeroko podzielana opinia, że stocznie hiszpańskie pozyskują ważne kontrakty dotyczące budowy i przebudowy statków nie z powodu własnej konkurencyjności, lecz z powodu środków pomocowych, którymi dysponują.
Zjednoczone Królestwo argumentuje, że istnieją konkretne przykłady przyznania stoczniom hiszpańskim kontraktów, na które stocznie brytyjskie również składały swoje oferty, w okolicznościach trudnych do wyjaśnienia przy zastosowaniu normalnych warunków handlowych.
Zjednoczone Królestwo również sądzi, że ciągłe zmiany właścicieli deficytowych stoczni są wykorzystywane jako mechanizm pozwalający na przyznawanie stałych subwencji sektorowi, który unika niezbędnej restrukturyzacji.
Komentarze do drugiego rozszerzenia
(31) Komisja otrzymała komentarze od trzech stron.
Jedna ze stron, która prosiła o zachowanie anonimowości, poczyniła komentarz do niniejszej sprawy i do sprawy pomocy publicznej C 38/03 (poprzednio NN 10/03) [8].
Strona zaobserwowała, że firma IZAR zajmuje się budową, remontami, konserwacją i przebudową statków rekreacyjnych, w szczególności luksusowych jachtów, i strona podkreśla, że rozpatrywana pomoc spowodowała poważne zakłócenia na rynku statków rekreacyjnych oraz że instalacje stoczni wojskowych IZAR w Cartagena i San Fernando są wykorzystywane w tym celu.
Otrzymano również komentarz wspólny dla niniejszej sprawy oraz sprawy C 38/03 od Royal van Lent Shipyard Royal B.V., która to stocznia zajmuje się budową wielkich jachtów.
Przedsiębiorstwo potwierdza, że pomoc przyznana przez rząd hiszpański w ciągu ostatnich lat była w najwyższym stopniu niekorzystna dla wielu firm konkurujących na tym rynku.
(32) Komisja otrzymała również komentarze od firmy IZAR, która przede wszystkim utrzymuje, że fundusze przekazane przez firmę SEPI nie powinny być uważane za środki publiczne.
Odnośnie do pożyczki w kwocie 194400000 EUR udzielonej przez firmę SEPI firmie AESA, firma IZAR twierdzi, że nie chodziło o nową pożyczkę, lecz było to przejęcie przez firmę SEPI obciążenia pożyczką udzieloną przez firmę AESA posiadanym przez nią stoczniom.
Odnośnie do wniesienia przez firmę SEPI kapitału w kwocie 252400000 EUR do firmy AESA, firma IZAR twierdzi, że wkład ten miał miejsce we wrześniu 2000 r., w chwili gdy firma AESA nie posiadała żadnej stoczni i dlatego też nie może być uważany za pomoc dla stoczni.
Odnośnie do pokrycia strat wynoszących 68200000 EUR przez firmę SEPI na rzecz firmy IZAR, IZAR twierdzi, że nie miało to nigdy miejsca, o czym można się przekonać w rocznych sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstwa i na koniec dodaje, że użyto niewłaściwej podstawy prawnej i nie może być mowy o zwrocie jakiejkolwiek pomocy przyznanej hiszpańskim stoczniom publicznym w 1997 r.
IV.
KOMENTARZE HISZPANII
Komentarze po wszczęciu postępowania
(33) W swoich komentarzach dotyczących wszczęcia postępowania Hiszpania wyjaśniła, że suma, którą firma SEPI zapłaciła firmie AESA zarówno za stocznie, jak też za fabrykę silników była znacznie niższa niż suma wspomniana we wszczęciu postępowania.
W rzeczywistości cena za trzy przedsiębiorstwa wyniosła 15300000 EUR (a nie 60 mln przytaczanych we wszczęciu postępowania) i była ona podzielona w następujący sposób: 8054000 za Cádiz; 5235000 za Juliana i 2013000 za Manises.
(34) Oprócz tego Hiszpania przytoczyła Komisji powody, dla których, jej zdaniem, transfer 1 nie stanowił pomocy publicznej.
Głównym argumentem było to, że transakcje zostały przeprowadzone celem przygotowania prywatyzacji tych trzech przedsiębiorstw.
Ponieważ SEPI jest firmą wyspecjalizowaną w prywatyzacji, konieczne było przekazanie SEPI tych trzech przedsiębiorstw.
Jednakże bardzo szybko okazało się, że nie można było znaleźć żadnego zainteresowanego nabywcy.
To było przyczyną późniejszego przekazania tych przedsiębiorstw firmie Bazán.
(35) Ponieważ domniemanym celem transakcji było przygotowanie tych trzech przedsiębiorstw do prywatyzacji, Hiszpania uważa, że firma SEPI nie musiała działać jak gracz rynkowy, kupując te przedsiębiorstwa, lecz jedynie zapłacić umiarkowaną cenę, a w owych warunkach wartość księgowa wydawała się być optymalnym rozwiązaniem.
Komentarze po pierwszym rozszerzeniu
(36) Po pierwszym rozszerzeniu postępowania Hiszpania przekazała Komisji następujące argumenty dotyczące uzasadnienia braku występowania pomocy publicznej w transferach 2 i 3, czyli uzasadniające, dlaczego cena 1 pesety za przedsiębiorstwo była ceną poprawną.
(37) Według Hiszpanii firma SEPI jako akcjonariusz posiadający 100 % akcji wszystkich przedsiębiorstw, których dotyczy ta sprawa, zachowała się jak gracz rynkowy, kiedy podjęła decyzję o reorganizacji całości działań związanych z budową statków, tworząc w celu uzyskania synergii jedną grupę.
Konieczne było również zwiększenie wojskowej zdolności produkcyjnej w związku z dużym portfelem zamówień i oczekiwanym w przyszłości wzrostem tego sektora.
(38) Hiszpania podkreśliła także, że nie było żadnego związku pomiędzy pierwszą grupą transakcji, w których uczestniczyły firmy AESA i SEPI a drugą grupą transakcji, która doprowadziła do powstania firmy IZAR.
Transakcje z grupy pierwszej były ukierunkowane na prywatyzację trzech przedsiębiorstw, podczas gdy transakcje z grupy drugiej miały na celu stworzenie dużej hiszpańskiej grupy przemysłu stoczniowego.
(39) Hiszpania twierdzi, że fakt zmiany wyceny tych samych trzech przedsiębiorstw (Cádiz, Juliana i Manises) w krótkim czasie z 15300000 EUR na 3 pesety wskazuje jedynie na to, że te dwie transakcje miały różne cele.
(40) Przekazanie stoczni firmie Bazán ze wszystkimi ich aktywami i pasywami nie daje żadnej ze stoczni jakiejkolwiek przewagi.
Ponadto Hiszpania wskazuje, że w transakcjach nie były wykorzystane żadne środki publiczne.
(41) Hiszpania argumentuje także, że nawet gdyby okazało się, że firma Bazán odniosła korzyści w wyniku transferu 2, wojskowy charakter tej firmy budzi wątpliwości, czy wobec niej można zastosować art. 88 ust. 2 Traktatu, biorąc pod uwagę wyjątek przewidziany w art. 296 Traktatu WE.
(42) Hiszpania również utrzymuje, że cena stosowana w transakcjach wewnątrz grupy niekoniecznie musi być oparta na cenach rynkowych.
Dodatkowo Hiszpania twierdzi, że w rozpatrywanych transakcjach zastosowane ceny (1 peseta) były w pełni uzasadnione i odzwierciedlały wartość sprzedawanych stoczni.
Inwestor rynkowy nie zapłaciłby więcej i zastosowanie ceny równej wartości księgowej nie byłoby stosowne w tej sytuacji.
(43) Hiszpania utrzymuje, że ogólna zasada jest taka, że reorganizacja działalności w ramach tej samej grupy nie ma wpływu na sytuację konkurencyjną nowo utworzonego przedsiębiorstwa ani też przedsiębiorstw wchodzących w jego skład.
W tym punkcie Hiszpania powołuje się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wyrażone w orzeczeniach z dnia 27 marca 1980 r. w sprawie 61/79 Denkavit Italiana [9], z dnia 15 marca 1994 r. w sprawie C-387/92 Banco Exterior de España [10] oraz z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie C-200/97 Ecotrade przeciwko Altiformi [11].
(44) Dodatkowo, w przypadku gdyby Komisja uznała cenę sprzedaży za zbyt niską i dlatego stanowiącą pomoc dla firm Bazán/IZAR, Hiszpania powołuje się na decyzję Komisji z dnia 27 lipca 1994 r. [12], która stwierdza, że jakkolwiek cena zapłacona za przekazanie fabryki samochodów pomiędzy dwoma jednostkami przedsiębiorstwa Treuhand była najprawdopodobniej za niska, Komisja uważa to za nieistotne, ponieważ dotyczyło to transakcji wewnętrznej przedsiębiorstwa Treuhand.
(45) Ponadto Hiszpania stwierdziła, że nie istniała żadna odpowiednia cena rynkowa i z tego powodu Komisja nie mogła ustalić wysokości spornej pomocy publicznej, tak jak wymaga tego rozporządzenie (WE) nr 659/1999, orzecznictwo i praktyka samej Komisji.
(46) Oprócz tego Hiszpania przekazała informacje dotyczące wartości księgowej stoczni, objętych niniejszym dochodzeniem i ryzyka ekonomicznego obliczonego dla każdej z nich.
Ryzyko podzielono na trzy elementy: ryzyko ekonomiczne wynikające z istniejących kontraktów, ryzyko ekonomiczne wynikające z niewykorzystywania mocy produkcyjnych oraz inne rodzaje ryzyka ekonomicznego (ryzyko handlowe, ryzyko wynikające ze stosunków pracy oraz fiskalne).
Hiszpania wskazała, że przy wykorzystaniu wartości księgowej jako punktu odniesienia i po odjęciu od niej skalkulowanego ryzyka, cena 1 pesety za przedsiębiorstwo odzwierciedla jego rzeczywistą wartość i dlatego nabywca Bazán/IZAR nie uzyskuje żadnej przewagi (patrz tabela 1).
(mln EURO) _BAR_
Przedsiębiorstwo _BAR_ Wartość księgowa _BAR_ Obliczone ryzyko _BAR_ Obliczona wartość netto _BAR_
Puerto Real _BAR_ 68,8 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Sestao _BAR_ 91,1 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Sevilla _BAR_ 37,8 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Cádiz _BAR_ – 20,9 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Juliana _BAR_ – 31,6 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Manises _BAR_ – 14,7 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Astano _BAR_ 1,0 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
(47) W odpowiedzi na komentarze Danii Hiszpania uważa, że to, co dotyczyło pomocy dla firmy Bazán, nie miało wpływu na niniejsze postępowanie i z tego względu nie jest istotne dla tego postępowania.
Oprócz tego Hiszpania zaprzeczyła twierdzeniom, jakoby transakcje pomiędzy firmami AESA i SEPI stanowiły pomoc, ponieważ nie pociągnęły one za sobą żadnego nieuzasadnionego przepływu środków.
Na koniec Hiszpania oświadcza, że problemy, z którymi mają do czynienia stocznie duńskie, nie są powodowane przez konkurencję ze strony stoczni hiszpańskich, lecz przez nieuczciwą konkurencję ze strony Korei.
(48) Odnośnie do komentarzy otrzymanych od Zjednoczonego Królestwa Hiszpania zaznacza swoje zaskoczenie z powodu twierdzeń o stosowaniu przez nią subwencji mieszanych dla produkcji wojskowej i cywilnej, ponieważ twierdzi, że Zjednoczone Królestwo posiada wiele stoczni o mieszanej, cywilno-wojskowej produkcji.
Zaprzecza również, jakoby stocznie hiszpańskie otrzymywały korzyści w postaci jakichkolwiek środków niezatwierdzonych przez Komisję Europejską.
Komentarze po drugim rozszerzeniu
(49) Po drugim rozszerzeniu postępowania Hiszpania przedstawiła Komisji następujące argumenty odnośnie do powodów, dla których, jej zdaniem, pożyczki i wkłady kapitałowe analizowane przez Komisję nie zawierały pomocy publicznej.
(50) Hiszpania przede wszystkim utrzymuje, że firma SEPI działała jako inwestor prywatny w gospodarce rynkowej, który dążył do osiągnięcia największych korzyści oraz że Komisja nie udowodniła, że środki firmy SEPI pochodziły od państwa lub mogły być mu przypisane.
(51) Odnośnie do pożyczek udzielonych przez firmę SEPI podmiotom Cádiz, Juliana i Manises, Hiszpania oświadcza, że w dniu 22 grudnia 1999 r., w którym firma SEPI przejęła przedmiotowe trzy przedsiębiorstwa, ich zadłużenie w stosunku do firmy AESA wynosiło odpowiednio 120800000 EUR (Cádiz), 47200000 EUR (Juliana) i 24100000 EUR (Manises).
Firma SEPI jedynie przejęła te pożyczki od AESA.
Nie można tego traktować jako nowej pomocy dla stoczni.
Poza tym zastosowane oprocentowanie było analogiczne do oprocentowania rynkowego (MIBOR plus 8 punktów).
(52) W sprawie wniesienia kapitału w kwocie 252400000 EUR przez firmę SEPI do firmy AESA Hiszpania oświadcza, że po pierwsze kapitał nie został wniesiony dnia 18 lipca 2000 r., tak jak to przyjęto we wszczęciu postępowania, lecz we wrześniu tego roku.
W owym momencie firma AESA nie prowadziła żadnej działalności, ponieważ sprzedała już swoje ostatnie stocznie firmie Bazán.
A zatem wniesienie kapitału nie mogło spowodować żadnego zakłócenia konkurencji, a jego celem było zorganizowanie uporządkowanej likwidacji firmy AESA.
W tym względzie Hiszpania odwołuje się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 marca 1991 r. w sprawie C-303/88 ENI-Lanerossi [14].
(53) Odnośnie do objętych podejrzeniem wkładów pieniężnych do Astano, Cádiz, Juliana i Manises Hiszpania informuje, że sprawozdanie roczne za rok 2000 firmy IZAR wykazuje stratę w wysokości 68200000 EUR związaną z nabyciem czterech stoczni, których ta sprawa dotyczy.
Według Hiszpanii żadna pomoc nie była udzielona stoczniom przez firmę SEPI przed ich przekazaniem do firmy Bazán.
(54) Oprócz tego Hiszpania dostarcza liczne argumenty przemawiające przeciwko możliwości uznania pomocy zatwierdzonej w 1997 r. za pomoc niezgodną z prawem w przypadku stwierdzenia przez Komisję, że publicznym stoczniom hiszpańskim udzielono dalszej bezprawnej pomocy.
(55) W reakcji na komentarze stron trzecich Hiszpania całkowicie zgadza się ze wszystkim, co oświadczyła firma IZAR.
Odnośnie do problemu produkcji luksusowych jachtów przytoczonego przez dwie inne strony Hiszpania przede wszystkim dowodzi, że statki te nie są objęte rozporządzeniem (WE) nr 1540/98 i dlatego te komentarze nie powinny być uwzględniane.
Ponadto przedmiotowe luksusowe jachty są budowane przez firmę IZAR bez żadnej pomocy publicznej, a udział firmy IZAR w światowym rynku tego typu statków jest minimalny (poniżej […] %).
Hiszpania zaprzecza również, jakoby miały miejsce domniemane inwestycje w stoczniach San Fernando i Cartagena.
V. OCENA
Podstawa prawna
(56) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów publicznych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Zgodnie z licznymi orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości kryterium wpływu na wymianę handlową zostaje spełnione, w przypadku gdy przedsiębiorstwo, korzystające z pomocy, prowadzi działalność gospodarczą w dziedzinie, w której istnieje wymiana handlowa pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(57) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. e) Traktatu WE za zgodne ze wspólnym rynkiem mogą zostać uznane te kategorie pomocy, które Rada określi decyzją, stanowiąc większość kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Na tej podstawie w dniu 29 czerwca 1998 r.
Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1540/98, które obowiązywało od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. i które ma zastosowanie do wszelkiej bezprawnej pomocy przyznanej w tym okresie zgodnie z komunikatem Komisji o ustaleniu norm oceny bezprawnej pomocy publicznej [15].
(58) Budowa statków jest działalnością gospodarczą, w której istnieje wymiana handlowa pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Z tego względu pomoc w zakresie budowy statków wchodzi w zakres stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(59) Komisja zauważa, że zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1540/98 "budowa statków" oznacza budowę pełnomorskich statków handlowych z własnym napędem.
Ponadto Komisja zauważa, że art. 2 powyższego rozporządzenia postanawia, że pomoc udzielona przy budowie, remontach i przebudowie statków tylko wtedy może być zgodna ze wspólnym rynkiem, jeśli spełnia postanowienia tegoż rozporządzenia.
Stosuje się to nie tylko do pomocy przyznanej przedsiębiorstwom, które prowadzą taką działalność, lecz również do podmiotów z nimi związanych.
(60) W sierpniu 1997 r., zgodnie z rozporządzeniem nr 1013/97, Komisja wyjątkowo zatwierdziła pakiet pomocy restrukturyzacyjnej dla hiszpańskich stoczni publicznych w celu umożliwienia im odzyskania rentowności pod koniec 1998 r.
Łącznie z uprzednio udzieloną pomocą pakiet osiągnął kwotę 318000 mln peset (1900 mln EUR).
(61) Wydając swoją zgodę, Rada podkreśliła jednorazowy i ostateczny charakter tego pakietu pomocy. Rząd hiszpański zobowiązał się, że stocznie nie otrzymają żadnej innej pomocy w zakresie restrukturyzacji, ratowania, rekompensaty za poniesione straty czy w zakresie prywatyzacji. Znalazło to swoje odbicie w warunkach ustalonych w decyzji Komisji, która zatwierdziła pomoc, a także podkreślono to w art. 5 ust. 1 akapit 2 pierwsze tiret rozporządzenia nr 1540/98, który zaznacza, że nie można przyznawać żadnej pomocy w zakresie ratowania ani restrukturyzacji przedsiębiorstwu, któremu takiej pomocy udzielono zgodnie z rozporządzeniem nr 1013/97.
(62) Zatem każda pomoc wykraczająca poza pomoc zatwierdzoną początkową decyzją Komisji z sierpnia 1997 r. byłaby niezgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli nie została zatwierdzona w oparciu o inną podstawę prawną.
(63) Komisja zauważa, że stocznie Sestao, Puerto Real, Sevilla, Cádiz i Juliana w owym czasie budowały i remontowały statki i dlatego działalność tych przedsiębiorstw wchodziła w zakres zastosowania tegoż rozporządzenia.
Przedsiębiorstwa Manises i Fene (dawniejsze Astano) mogą być uważane za podmioty powiązane.
Ponadto Komisja zauważa, że firmy AESA oraz IZAR jako spółki macierzyste lub będące właścicielami różnych stoczni są włączone w zakres art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1540/98.
Odpowiada to linii przyjętej przez Komisję w jej poprzednich decyzjach dotyczących hiszpańskich stoczni publicznych, w szczególności decyzji o zatwierdzeniu pomocy w 1997 r. oraz decyzji z 1999 r. [16] stwierdzającej niezgodność pomocy udzielonej przez firmę SEPI firmie AESA.
Ocena pomocy w różnych transferach
(64) Jak uprzednio wskazano, niniejsza sprawa obejmuje trzy różne transfery przedsiębiorstw dokonane pomiędzy towarzystwami holdingowymi i potencjalną pomoc związaną z tymi transferami.
Ocena zostanie doprowadzona do końca ze zbadaniem aspektów przynależnych do każdego z transferów.
Dlatego też pytania postawione we wszczęciu postępowania i w jego dwóch rozszerzeniach nie mogą być traktowane osobno.
1.
Rola firmy SEPI
(65) We wszczęciu postępowania i w jego rozszerzeniach Komisja wyraziła przypuszczenie, że firma SEPI działała w imieniu Państwa, to znaczy, że jej działania w różnych transakcjach mogą być przypisane Państwu.
Hiszpania zaprzeczyła temu twierdzeniu dowodząc, że firma SEPI funkcjonuje niezależnie i dlatego jej działania nie można przypisywać Państwu.
W każdym przypadku Hiszpania twierdzi, że firma SEPI działała jak inwestor rynkowy i dlatego środków dostarczonych przez SEPI w tym przypadku nie można uważać za pomoc publiczną.
(66) Komisja zauważa, że firma SEPI jest publicznym towarzystwem holdingowym bezpośrednio zależnym od Ministerstwa Skarbu i z tego względu uważana jest za przedsiębiorstwo publiczne na mocy dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. [17] zmieniającej dyrektywę Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. [18], ponieważ dzięki stosunkom własnościowym lub udziałom finansowym władza publiczna może bezpośrednio lub pośrednio wywierać na firmę SEPI dominujący wpływ.
(67) Trybunał Sprawiedliwości określił, w jakich przypadkach należy uważać środki finansowe za środki publiczne, postanawiając, że nawet wtedy, gdy kwoty odpowiadające środkom, o których mowa, nie obciążają na stałe Skarbu Państwa, fakt ich ciągłego pozostawania pod kontrolą publiczną, zatem w dyspozycji właściwych władz krajowych, jest wystarczający, aby uznać je za środki publiczne (orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 1999 r. w sprawie C-83/98 P. France i Ladbroke Racing przeciwko Komisji [19]).
Ma to niewątpliwie zastosowanie do środków firmy SEPI.
(68) Trybunał Sprawiedliwości w swoim orzeczeniu z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie C-482/99 Stardust Marine [20] streścił kryteria, według których można przypisać Państwu środek pomocy przedsięwzięty przez przedsiębiorstwo publiczne.
Według Trybunału Sprawiedliwości można to wywnioskować na podstawie całokształtu poszlak pochodzących z okoliczności sprawy i z kontekstu, w jakim przedsięwzięto dany środek.
(69) Przykładami poszlak przytaczanych przez Trybunał Sprawiedliwości są: stopień integracji przedsiębiorstwa publicznego w strukturach administracji publicznej, charakter jego działalności oraz prowadzenie działalności na rynku w warunkach normalnej konkurencji z przedsiębiorstwami prywatnymi, osobowość prawna przedsiębiorstwa (podległość przepisom o przedsiębiorstwach publicznych lub prawu spółek prawa handlowego), intensywność nadzoru w zakresie zarządzania sprawowanego przez władze publiczne lub jakakolwiek inna poszlaka, która by w konkretnym przypadku wskazywała na udział władz publicznych w zastosowaniu środka pomocy lub niemożność wykluczenia takiego udziału, z uwzględnieniem również zakresu pomocy, jej treści oraz warunków jej udzielenia.
(70) SEPI jest przedsiębiorstwem o szczególnym statusie prawnym, ponieważ na przykład jego sprawozdania roczne nie są dostępne w hiszpańskim rejestrze publicznym.
Przedsiębiorstwo jest kierowane przez Radę Administracyjną złożoną w znacznej części z sekretarzy stanu oraz innych osób bezpośrednio związanych z rządem.
Charakter działalności tego przedsiębiorstwa obejmuje prywatyzację przedsiębiorstw państwowych, co jest działalnością w wysokim stopniu związaną ze sprawami publicznymi.
Ponadto przedsiębiorstwo SEPI w przeszłości wykonywało działania związane ze stoczniami w sposób, który może być przypisany Państwu, udzielając części pomocy restrukturyzacyjnej zatwierdzonej w 1997 r. i bezprawnej pomocy w 1998 r. [21].
Można również zaobserwować, że SEPI dostarcza pomoc publiczną w innych dziedzinach, takich jak przemysł wydobywczy węgla kamiennego [22].
(71) Na podstawie uzasadnień zawartych w punktach 66 i 67 wnioskuje się, że fundusze przedsiębiorstwa SEPI są środkami publicznymi.
Ponadto uzasadnienie zawarte w pkt. 68–70 wyjaśnia, że przyznanie funduszy przedsiębiorstwom budującym statki należy uważać za dające się przypisać Państwu, ponieważ zostały one przekazane w warunkach niezgodnych z zasadami gospodarki rynkowej.
(72) Główną zasadą stosowaną w transakcjach finansowych pomiędzy Państwem a przedsiębiorstwami publicznymi jest tak zwana zasada inwestora w gospodarce rynkowej.
Zakładając, że fundusze firmy SEPI są środkami publicznymi, jest kwestią zasadniczą, aby firma SEPI w transakcjach gospodarczych ze swymi podmiotami zależnymi w dziedzinie budowy statków (chodzi o przedsiębiorstwa prowadzące działalność gospodarczą lub spółki holdingowe, które obejmują takie przedsiębiorstwa) działała w pełnej zgodności z zasadą inwestora w gospodarce rynkowej.
(73) Zasada inwestora w gospodarce rynkowej jest szczegółowo wyjaśniona w komunikacie Komisji skierowanym do Państw Członkowskich dotyczącym stosowania art. 92 i 93 Traktatu i art. 5 dyrektywy Komisji 80/723/EWG wobec przedsiębiorstw publicznych sektora produkcyjnego [23].
Trybunał Sprawiedliwości postanowił również, na przykład w swoim orzeczeniu z dnia 10 lipca 1986 r. – sprawa C40/85 Belgia przeciwko Komisji (Boch) [24], że odpowiednią formą stwierdzenia, czy dany środek stanowi pomoc publiczną, jest zastosowanie kryterium ustalającego, w jakiej mierze przedsiębiorstwo mogłoby pozyskać środki, o które chodzi na prywatnych rynkach kapitałowych na takich samych warunkach oraz w szczególności ustalenie, czy w podobnych okolicznościach akcjonariusz prywatny – uwzględniając możliwość osiągnięcia korzyści i nie biorąc pod uwagę żadnych elementów polityki społecznej, regionalnej czy sektorowej – zainwestowałby kapitał, o którym mowa.
(74) Komisja nie wyklucza, że fundusze dostarczane przez firmę SEPI mogą nie zawierać elementów pomocy, pod warunkiem że firma SEPI przestrzega zasady inwestora rynkowego.
Dlatego też w przypadku każdej badanej transakcji Komisja oceni, czy firma SEPI działała zgodnie z zasadą inwestora rynkowego.
(75) Hiszpania ponadto utrzymuje, że transakcje w grupie SEPI nie muszą odpowiadać warunkom rynkowym i powołuje się na przypadki, w których Komisja nie wymagała, aby transakcje wewnątrz grupy były dokonywane w warunkach rynkowych.
(76) Komisja uważa, że chociaż w niektórych bardzo szczególnych przypadkach może uznać, że wewnątrz państwowej grupy przedsiębiorstwa mogą być przekazywane nie na warunkach komercyjnych, jest to nie do przyjęcia w przypadku gdy środki publiczne są przekazywane przedsiębiorstwom, które konkurują z innymi przedsiębiorstwami na wspólnym rynku.
2.
Pomoc w ramach transakcji związanych z transferem 1 pomiędzy firmami AESA i SEPI
(77) Dnia 28 grudnia 1999 r. firma SEPI kupiła od firmy AESA trzy przedsiębiorstwa Juliana, Cádiz i Manises.
Istnieją dwa elementy, które muszą być poddane ocenie w celu ustalenia istnienia pomocy publicznej w tym transferze.
Pierwszy z nich polega na ustaleniu, czy cena zakupu zapłacona przez SEPI firmie AESA jest ceną rynkową, natomiast drugi polega na ustaleniu, czy pożyczki udzielone przez SEPI kupionym przez tę firmę przedsiębiorstwom były zgodne z zasadą inwestora rynkowego.
a) Cena zakupu
(78) Przede wszystkim można zauważyć, że Hiszpania poinformowała Komisję, że cena zapłacona za trzy przedsiębiorstwa wyniosła 15302000 EUR, a nie 60 mln, jak to zostało przyjęte we wszczęciu postępowania.
Hiszpania potwierdziła uprzednio, że kwota 15302000 EUR zapłacona przez firmę SEPI za trzy przedsiębiorstwa odpowiadała ich wartości księgowej w momencie dokonywania transakcji, lecz w ostatniej fazie dochodzenia poinformowała, że była to wartość księgowa z daty wcześniejszej, chociaż nie wyszczególnionej, z 1999 r.
(79) Oprócz tego Hiszpania dowodzi, że firma SEPI nie musiała płacić ceny rynkowej, ponieważ zakupiła trzy stocznie w celu ich sprywatyzowania.
Jednakże klasyfikacja środka jako pomocy publicznej nie zależy od jego celu, lecz rezultatu.
Fakt, że stocznie zostały zakupione w domniemanym celu (prywatyzacja), nie jest powodem usprawiedliwiającym charakter pomocy publicznej w tej transakcji.
Ponadto mając na uwadze, że SEPI jest państwową spółką holdingową, należy powtórzyć, że transakcje finansowe pomiędzy SEPI a przedsiębiorstwami, które konkurują na rynku, muszą się zawsze opierać na zasadach rynkowych. Tak więc, jeśli SEPI zapłaciła za jakąś firmę cenę wyższą od jej ceny rynkowej, jest to przypadek pomocy publicznej dla sprzedawcy, w tym przypadku firmy AESA.
(80) Komisja zauważa, że firmie SEPI nie udało się sprywatyzować przedmiotowych trzech przedsiębiorstw.
Zamiast tego sprzedano je w lipcu 2000 r., czyli siedem miesięcy po dokonaniu transakcji sprzedaży zależnej od SEPI firmie Bazán – każde przedsiębiorstwo za cenę 1 pesety.
(81) Sprawozdania roczne omawianych przedsiębiorstw wykazują, że wartość księgowa na koniec 1999 r. trzy dni po dokonaniu transakcji sprzedaży wszystkich przedsiębiorstw razem i każdego z osobna była ujemna, stanowiąc razem kwotę ujemną wynoszącą – 40646000 EUR, która to kwota rozkłada się w następujący sposób: Cádiz – 13745000 EUR, Juliana – 18679000 EUR i Manises – 8222000 EUR.
(82) Ponadto według uprzednio podanego wyjaśnienia Hiszpania dokonała wyceny wartości rynkowej tych trzech przedsiębiorstw w lipcu 2000 r., kiedy zostały one przekazane firmie Bazán.
Hiszpania utrzymuje, że w owym momencie wartość rynkową stanowiła wartość księgowa pomniejszona o obliczoną wartość ryzyka nie ujętą w bilansie tych przedsiębiorstw.
Na ryzyko składały się np. straty poniesione na statkach w budowie oraz koszty powstałe z powodu niższego niż normalny poziomu aktywności.
Chociaż te czynniki mogą podlegać zmianom wraz z upływem czasu, jednak uzasadnione jest założenie, że nie uległy one znacznym zmianom w okresie siedmiu miesięcy.
Hiszpania obliczyła, że łączna wartość ryzyka dla trzech przedsiębiorstw, o których mowa, osiągnęła wysokość 25300000 EUR w lipcu 2000 r.
(83) Dlatego Komisja wyciągnęła wniosek, że dnia 28 grudnia 1999 r. firma SEPI zapłaciła 15302000 EUR za trzy przedsiębiorstwa, które trzy dni później miały ujemną wartość księgową wynoszącą – 40646000 EUR, powiększoną o wartość ryzyka, która siedem miesięcy później została obliczona na kwotę 25300000 EUR.
Można zatem wyciągnąć wniosek, że firma SEPI zapłaciła za przedsiębiorstwa więcej niż wynosiła ich cena rynkowa.
Jakakolwiek kwota przekraczająca cenę rynkową musi być uważana za pomoc państwa dla firmy sprzedającej AESA.
(84) We wniosku o przedstawienie informacji z lipca 2002 r. Komisja prosiła o kopie wszystkich dokumentów, które mogłyby wyjaśnić wycenę przedsiębiorstw w momencie przekazywania ich własności.
Hiszpania nie dostarczyła informacji o tej transakcji i z tego powodu Komisja może jedynie obliczyć wartość rynkową w oparciu o dostępne informacje.
(85) Wartość rynkowa w tym przypadku odpowiadałaby wartości księgowej pomniejszonej o ryzyko finansowe.
Ze względu na brak informacji Komisja nie jest w stanie wyliczyć dokładnej wartości ryzyka finansowego.
W celu wykluczenia przeszacowania tego ryzyka Komisja przyjęła ostrożne założenie, że ryzyko finansowe nie posiada wartości.
Dlatego więc w takich okolicznościach, aby ostrożnie oszacować przybliżoną wartość rynkową, należałoby przyjąć wartość najbardziej zbliżoną do wartości księgowej.
(86) Najlepszą wyceną wartości księgowej w dniu dokonania transakcji pozostającą do dyspozycji, czyli w dniu 28 grudnia 1999 r., jest wartość księgowa na dzień 31 grudnia 1999 r., która jest wartością ujemną, – 40646000 EUR.
Przyjmując tę cyfrę za wartość bazową, wartość rynkowa tych trzech przedsiębiorstw nie przekroczyłaby tej wielkości.
(87) W oparciu o posiadane informacje można zatem wysnuć wniosek, że firma AESA sprzedała firmie SEPI trzy przedsiębiorstwa za 15302000 EUR, których wartość wynosiła najwyżej – 40646000 EUR, co zakłada uzyskanie przez firmę AESA korzyści w kwocie nie mniejszej niż 55948000 EUR.
(88) Konkludując, zapłacenie przez firmę SEPI kwoty 15302000 EUR za trzy przedsiębiorstwa Cádiz, Juliana i Manises nie może być uważane za zgodne z zasadą inwestora rynkowego.
Wskutek tego należy uznać, że dochód wynoszący 55948000 uzyskany przez firmę AESA stanowi pomoc publiczną.
Po dokonaniu tej sprzedaży firma AESA posiadała jeszcze trzy stocznie zajmujące się budową statków cywilnych.
Owa pomoc publiczna była bezprawna, ponieważ nie poinformowano o niej Komisji i nie jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ nie mogła ona być zaakceptowana jako pomoc restrukturyzacyjną, lub pomoc jakiegokolwiek innego typu.
(89) Sprawozdania roczne firmy AESA oraz posiadanych przez nią przedsiębiorstw z lat 1998 i 1999 potwierdzają, że kontynuacja całej ich działalności uzależniona była od pomocy finansowej udzielonej przez odnośnego akcjonariusza, czyli przez firmę SEPI firmie AESA i przez AESA należącym do niej stoczniom.
Na podstawie tej informacji Komisja konkluduje, że pomoc udzielona przez firmę SEPI firmie AESA w tej transakcji została przekazana do trzech przedsiębiorstw stanowiących jeszcze własność firmy AESA (Sestao, Sevilla i Puerto Real).
W decyzji Komisji [25] dotyczącej bezprawnej pomocy publicznej udzielonej przez firmę SEPI firmie AESA w 1998 r., utrzymanej później przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 21 marca 2002 r. sprawa C-36/00 Hiszpania przeciwko Komisji [26], Komisja doszła już do wniosku, że pomoc publiczna dla firmy AESA oznaczała pomoc publiczną dla jej działalności w dziedzinie budowy statków.
b) Pożyczki firmy SEPI dla trzech stoczni z grudnia 1999 r.
(90) W drugim rozszerzeniu postępowania Komisja zauważyła, że firma SEPI udzieliła w 1999 r. pożyczek trzem przedsiębiorstwom Juliana, Cádiz i Manises na kwotę 194400000 EUR.
Komisja podejrzewała, że mogło chodzić o pomoc publiczną dla tych trzech przedsiębiorstw.
(91) Stan faktyczny był następujący: zadłużenie trzech przedmiotowych stoczni (Juliana, Cádiz i Manises) wobec firmy AESA narosło do kwoty 192100000 EUR.
Kiedy firma SEPI przejęła te trzy przedsiębiorstwa, przekazała im również zaliczki w kwocie 192100000 EUR (Cádiz: 120,8 mln, Juliana: 47,2 mln EUR, Manises 24,1 mln EUR), które to kwoty zostały wykorzystane na spłatę zadłużenia wobec AESA.
Pożyczek tych udzielono z oprocentowaniem równym oprocentowaniu MIBOR plus 8 punktów.
Z kolei firma SEPI przejęła kredyt firmy AESA w kwocie 192100000 EUR.
Różnica pomiędzy kwotą 192 100 000 EUR a kwotą 194400000 EUR zadeklarowaną w drugim rozszerzeniu postępowania (2100000 EUR) wynika z niewielkich pożyczek udzielanych już poprzednio stoczniom przez firmę SEPI.
(92) Z punktu widzenia pomocy publicznej ocenę należy skupić na tej transakcji, za pomocą której środki publiczne były przekazane od Państwa do beneficjentów, czyli na pożyczce w kwocie 192100000 EUR udzielonej przez firmę SEPI trzem przedsiębiorstwom: Julian, Cádiz i Manises.
Przypuszcza się, że różnica w kwocie 2100000 EUR pomiędzy tą kwotą a kwotą 194400000 EUR zadeklarowaną w drugim rozszerzeniu postępowania nie jest pomocą publiczną, ponieważ nie ustalono, kiedy i jak przekazano tę kwotę.
(93) Elementem, który powinien zostać oceniony, jest ustalenie – zgodnie z treścią wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie 40/85 (Boch) – czy w podobnych okolicznościach prywatny akcjonariusz udzieliłby takich pożyczek, uwzględniając możliwość osiągnięcia korzyści i nie biorąc pod uwagę żadnych elementów polityki społecznej, regionalnej czy sektorowej.
Zatem pytanie brzmi, czy inwestor prywatny, także w przypadku gdyby podejmował decyzję na poziomie całej grupy, w normalnej gospodarce rynkowej oczekiwałby akceptowalnego zwrotu z zainwestowanego kapitału.
Trybunał Sprawiedliwości w swych orzeczeniach w podobny sposób stwierdził, że właściwą metodą do ustalenia, czy pożyczka stanowi pomoc publiczną, jest zastosowanie kryterium pozwalającego na ustalenie, w jakiej mierze przedsiębiorstwo mogłoby uzyskać niezbędne kwoty pieniężne na prywatnych rynkach kapitałowych, czyli zastosowanie tak zwanej próby inwestora prywatnego [27].
(94) Sprawozdania roczne przedsiębiorstw Juliana, Cádiz i Menises wyraźnie wskazują, że przedsiębiorstwa te znajdowały się w bardzo trudnej sytuacji finansowej.
Pod koniec 1998 r. każde z nich miało ujemną wartość księgową i w 1999 r. odnotowało straty.
W sprawozdaniach rocznych zarówno z lat 1998, jak też 1999 audytor oświadczył, że przedsiębiorstwa te, aby móc kontynuować działalność, wymagają wsparcia ze strony akcjonariuszy.
Oprócz tego nie było żadnych oznak świadczących o tym, że trudna sytuacja finansowa przedsiębiorstw miałaby ulec poprawie.
(95) Z tych powodów można założyć, że przedsiębiorstwa nie byłyby w stanie uzyskać pożyczek na prywatnych rynkach kapitałowych, czyli pożyczki, o których mowa, nie przeszłyby próby inwestora prywatnego.
Z tych samych powodów firma SEPI nie mogła oczekiwać zwrotu pożyczek wraz z odsetkami.
W konsekwencji postawienie przez firmę SEPI takich środków do dyspozycji stoczni nie spełniło zasady inwestora prywatnego i pożyczki te stanowią pomoc publiczną dla tych trzech przedsiębiorstw.
Owa pomoc publiczna była bezprawna, ponieważ nie poinformowano o niej Komisji i nie jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem, dlatego że nie można jej zaakceptować jako pomocy restrukturyzacyjnej czy też jakiejkolwiek innej.
(96) Według Hiszpanii pożyczki w kwocie 192100000 EUR zostały zwrócone firmie SEPI wraz z odsetkami dnia 12 września 2000 r. przez firmę IZAR, która w owym czasie przejęła przedsiębiorstwa Juliana, Cádiz i Manises oraz je zlikwidowała.
Dlatego więc ta bezprawna pomoc została odzyskana.
Pomimo to Komisja ma zamiar wykorzystać tę informację w innym dochodzeniu dotyczącym pomocy publicznej C 38/03, które dotyczy ustalenia, w jakim stopniu sektor budowy statków cywilnych uzyskał korzyści z wniesienia kapitału przez firmę SEPI do firmy IZAR.
3.
Pomoc w ramach transakcji związanych z transferem 2 pomiędzy firmami AESA i SEPI
(97) Dnia 20 lipca 2000 r. firma AESA sprzedała firmie Bazán trzy stocznie, które jej pozostały: Puerto Real, Sestao i Sevilla [28].
(98) Istnieją dwa elementy, które należy poddać ocenie i które postawiono w decyzjach o rozszerzeniu postępowania w sprawie określenia istnienia pomocy publicznej.
Pierwszy z nich dotyczy ustalenia, czy cena zakupu zapłacona przez firmę IZAR firmie AESA była ceną rynkową, natomiast drugi dotyczy kwestii, czy wniesienie wkładu w kwocie 252425000 EUR przez firmę SEPI do firmy AESA było zgodne z zasadą inwestora rynkowego.
a) Wniesienie kapitału
(99) Dnia 18 lipca 2000 r., dwa dni przed sprzedażą przez firmę AESA swoich stoczni (Sestao, Sevilla i Puerto Real) firmie Bazán, firma SEPI podjęła decyzję o przekazaniu firmie AESA wkładu kapitałowego w wysokości 252425000 EUR.
Kapitał ten przekazano we wrześniu 2000 r.
Hiszpania twierdzi, że ponieważ kapitał został przekazany wyłącznie we wrześniu 2000 r., kiedy firma AESA już sprzedała swoje stocznie, fakt ten nie mógł zakłócić konkurencji w sektorze budowy statków.
(100) Według sprawozdania rocznego firmy AESA za rok 2000 wniosła ona wkłady pieniężne do swoich trzech stoczni w wysokości 309 mln EUR przed ich sprzedażą firmie Bazán/IZAR.
Sprawozdania roczne tych stoczni ujawniają, że kapitał został wniesiony poprzez anulowanie długu.
Hiszpania potwierdziła, że AESA "uregulowała" długi stoczni, aby je sprzedać firmie Bazán, "żeby lepiej odzwierciedlić wartość tych stoczni", ale nie podała żadnych cyfr.
(101) Po anulowaniu długów firma AESA sprzedała przedsiębiorstwa firmie Bazán za cenę 1 pesety za każdą stocznię.
Transakcja sprzedaży wygenerowała dla firmy AESA stratę księgową w wysokości 198 mln EUR.
Łącznie z innymi stratami poniesionymi na działalności w dziedzinie budowy statków łączne straty firmy AESA w 2000 r. osiągnęły kwotę 271 mln EUR.
Bez wniesienia kapitału przez firmę SEPI, firma AESA miałaby pod koniec 2000 r. ujemny kapitał własny w kwocie 259 mln EUR i musiałaby ulec likwidacji zgodnie z prawem spółek.
(102) Kwestią, którą należy ocenić, jest pytanie, które już wcześniej się pojawiło, czy prywatny akcjonariusz wniósłby kapitał w podobnych okolicznościach oraz czy mógłby oczekiwać uzyskania akceptowalnego zwrotu z zainwestowanego kapitału.
(103) Po pierwsze, oczywiste jest, że firma AESA nie mogła wygenerować żadnego akceptowalnego zwrotu z zaangażowanego kapitału, ponieważ wykorzysała te środki na pokrycie kosztów związanych ze spłatą zadłużenia posiadanych przez nią stoczni, a następnie straty poniesionej w wyniku sprzedaży tychże stoczni firmie Bazán.
Ponadto firma AESA jest grupą przedsiębiorstw, która sama nie prowadzi żadnej działalności i z tego powodu nie jest w stanie generować własnych zysków.
Można również wykluczyć, że beneficjenci końcowi środków, czyli stocznie, będąc w posiadaniu firmy Bazán/IZAR, będą w stanie generować możliwy do przyjęcia dochód ze względu na osiągane przez nie ostatnio wyniki i brak środków restrukturyzacyjnych. Potwierdza się to również w sprawozdaniach rocznych firmy IZAR, które stwierdzają, że należące do niej stocznie cywilne odnosiły straty w latach 2000, 2001 i 2002.
(104) Można zatem wyciągnąć wniosek, że wniesienie kapitału przez firmę SEPI do firmy AESA nie było zgodne z zasadą inwestora rynkowego i stanowi pomoc publiczną.
(105) Musi być dostrzeżona oczywistość faktu, że firma AESA poprzez anulowanie zadłużenia swoich stoczni w kwocie 309 mln EUR, o tę samą kwotę poprawiła ich sytuację finansową.
Można również ustalić, że podobnie jak spłata zadłużenia firmy AESA nie oznaczała żadnej wpłaty gotówkowej, tak decyzja firmy SEPI z dnia 18 lipca 2000 r. o wniesieniu kwoty 252425000 EUR do firmy AESA, chociaż żadne środki nie zostały przekazane do września 2000 r., pozwoliła firmie AESA na natychmiastową spłatę zadłużenia, unikając konieczności ogłoszenia upadłości.
(106) Z perspektywy pomocy publicznej pomoc ta została przyznana decyzją firmy SEPI z dnia 18 lipca 2000 r. o wniesieniu kapitału, ponieważ decyzja ta stanowiła warunek wstępny, umożliwiający firmie AESA uwolnienie posiadanych przez nią stoczni od zadłużenia.
Beneficjentem końcowym tej pomocy były stocznie, ponieważ skutkiem tej operacji było anulowanie zadłużenia stoczni wobec firmy AESA.
(107) Anulowanie zadłużenia przez firmę AESA poprawiło sytuację finansową przedmiotowych stoczni o kwotę 309 mln EUR.
Mimo to Komisja ocenia wyłącznie wkład kapitałowy firmy SEPI, który w tej transakcji osiągnął kwotę 252425000 EUR.
Owa pomoc publiczna była bezprawna, ponieważ nie poinformowano o niej Komisji i nie jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ nie mogła ona być zaakceptowana jako pomoc restrukturyzacyjna czy też pomoc jakiegokolwiek innego typu.
(108) Chociaż można wyciągnąć wniosek, że operacja ta nie była zgodna z zasadą inwestora rynkowego, Hiszpania powołuje się również na prawo do wkładu kapitałowego w celu zagwarantowania uporżądkowanej likwidacji, zgodnie z treścią orzeczenia w sprawie Lanerossi [29].
Komisja uważa, że argumentacji Hiszpanii nie można przyjąć z następujących powodów:
(109) Po pierwsze, orzeczenie w sprawie Lanerossi nie może mieć zastosowania do tej sprawy, ponieważ trzy stocznie, które odniosły korzyść z wniesienia kapitału dzięki darowaniu długów wciąż jeszcze funkcjonują, a ich zamknięcie nie było ostatecznie przesądzone wtedy, gdy udzielano im pomocy.
(110) Ponadto, nawet jeśli argumentacja Hiszpanii byłaby rozpatrywana z punktu widzenia zamknięcia firmy AESA zamiast zamknięcia jej ostatnich trzech stoczni, można zauważyć, że postępowanie likwidacyjne firmy AESA wszczęto dopiero w połowie 2002 r.
Oprócz tego Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu w sprawie Lanerossi potwierdził, że w przypadku gdy dokapitalizowanie nie wiąże się z żadną perspektywą osiągnięcia zwrotu z kapitału nawet w długim okresie czasu, takie środki muszą być uważane za pomoc.
Taka jest sytuacja w tym przypadku, ponieważ nie można oczekiwać, że firma SEPI kiedykolwiek uzyska wynagrodzenie za kapitał wniesiony przez nią za pośrednictwem firmy AESA do cywilnych przedsiębiorstw zajmujących się budową statków.
Na koniec należy zaznaczyć, że koszty likwidacji firmy AESA, według twierdzeń Hiszpanii, składają się z kosztów społecznych związanych z restrukturyzacją stoczni cywilnych, która miała miejsce pomiędzy 1994 r. a 1998 r.
Jakakolwiek inna pomoc w celu pokrycia tych kosztów oznaczałaby naruszenie decyzji Komisji z 1997 r., którą została zatwierdzona pomoc restrukturyzacyjna.
b) Cena zakupu
(111) Pytanie, czy cena zakupu stanowiła pomoc publiczną dla firmy IZAR, zostało postawione w ramach pierwszego rozszerzenia postępowania z dnia 28 listopada 2001 r.
Powód, dla którego pomoc publiczna mogła być udzielona w powyżej opisany sposób, jest taki, iż po sprzedaży przez firmę AESA posiadanych przez nią stoczni firmie Bazán stała się ona pustym podmiotem praktycznie nie prowadzącym żadnej działalności.
Z tego powodu dla władz hiszpańskich bardzo kuszące mogło być zapewnienie transferu możliwie jak największej części aktywów z firmy ASEA do jej stoczni. Również wydaje się być oczywistym, że prawdopodobieństwo, że wartość rynkowa każdego z tych przedsiębiorstw była dokładnie taka sama i wynosiła jedną pesetę, jest bardzo małe.
(112) W trakcie postępowania Hiszpania dostarczyła informacje świadczące o tym, że wartość księgowa rzeczonych przedsiębiorstw wynosiła odpowiednio: 91100000 EUR (Sestao), 37800000 EUR (Sevilla) i 68800000 EUR (Puerto Real), co w sumie daje kwotę 197700000 EUR.
Ponadto Hiszpania sugeruje, że wartość rynkowa tych trzech stoczni wynosiła odpowiednio: […], […] i […], co w sumie daje kwotę […] EUR.
(113) Według przytoczonych uprzednio wyjaśnień cena 1 pesety za stocznię nie była ceną rynkową i teoretycznie oznaczała zysk netto dla firmy Bazán/IZAR w wysokości […] EUR, jeśli hiszpańskie oszacowanie wartości rynkowej jest prawidłowe.
(114) Jednakże ponieważ nie ustalono, że ta korzyść dla firmy Bazán/IZAR bezpośrednio zawierała środki należące do firmy SEPI lub państwa, Komisja nie uważa, aby można było użyć ceny jednej pesety za stocznię do ustalenia istnienia pomocy państwa dla firmy kupującej Bazán/IZAR.
4.
Pomoc w ramach transakcji związanych z transferem 3 dokonanym pomiędzy firmami SEPI a Bazán
(115) Cztery przedsiębiorstwa, o których mowa (Astano, Cádiz, Juliana i Manises) zostały sprzedane dnia 20 lipca 2000 r. przez firmę SEPI firmie Bazán za cenę jednej pesety za każde.
W pierwszym rozszerzeniu postępowania Komisja wyraziła wątpliwości, czy cena ta była ceną rynkową i czy w związku z tym nie udzielono pomocy publicznej firmom Bazán/IZAR.
W drugim rozszerzeniu postępowania Komisja zauważyła, że firmy te miały łączną wartość księgową ujemną wynoszącą – 68200000 EUR.
Ponieważ Komisja nie była w stanie określić, czy suma ta została ujęta w sprawozdaniu rocznym firm Bazán/IZAR jako strata, Komisja miała wątpliwości, czy firma SEPI wniosła tę kwotę w formie wkładu kapitałowego do rzeczonych czterech przedsiębiorstw, aby je przekazać do firmy Bazán.
(116) Odnośnie do wartości księgowej, Hiszpania poinformowała Komisję, że przekazywane przedsiębiorstwa miały ujemną łączną wartość księgową, której wielkość w chwili dokonania transakcji wynosiła – 68200000 EUR.
Jednakże wydaje się, że kwota ta została zarejestrowana jako strata w sprawozdaniu rocznym z 2000 r. firmy Bazán/IZAR wbrew temu, co przyjęto w drugim rozszerzeniu postępowania [30].
(117) W odniesieniu do ceny, Hiszpania dostarczyła wiarygodnych informacji, które wskazują, że wartość rynkowa każdego z czterech przedsiębiorstw była ujemna.
Dlatego więc można wyciągnąć wniosek, że cena nie była zaniżona i z tego powodu nie zawierała w sobie pomocy publicznej dla firmy Bazán/IZAR.
Odzyskanie pomocy restrukturyzacyjnej przyznanej i zatwierdzonej w 1997 r.
(118) Ponieważ potwierdziły się wątpliwości dotyczące udzielania stoczniom publicznym nowej bezprawnej pomocy publicznej, Komisja musi ocenić według tego, co stwierdzono w drugim rozszerzeniu postępowania, czy część pomocy restrukturyzacyjnej przyznana w 1997 r. będzie uznana za niezgodną z prawem i będzie podlegać zwrotowi.
(119) W tym względzie Komisja uważa, że biorąc pod uwagę komentarze dostarczone przez Hiszpanię i firmę IZAR, w kontekście obecnego postępowania brakuje argumentów, aby uznać część pomocy restrukturyzacyjnej zatwierdzonej w 1997 r. za niezgodną z prawem.
Powód jest taki, że zgodnie z decyzją [31], którą zatwierdzono tę pomoc, prawo Komisji do żądania zwrotu pomocy zatwierdzonej w 1997 r. wygasło wraz z ostatnim sprawozdaniem kontrolnym [32] z dnia 13 października 1999 r.
Dlatego też pomoc zatwierdzona w 1997 r. po zakończeniu okresu kontrolnego zamieniła się w pomoc istniejącą.
Odzyskanie pomocy po zmianie własności
(120) Stocznie, które korzystają z określonej wcześniej pomocy niezgodnej z prawem, są obecnie własnością firmy IZAR i dlatego owa niezgodna z prawem pomoc powinna zostać zwrócona przez firmę IZAR.
Zmiana właściciela stoczni, o których mowa z firmy AESA lub SEPI na firmę IZAR nie oznacza, że zwrot pomocy obciąża poprzedniego właściciela rzeczonych przedsiębiorstw.
Powodem tego jest fakt, że przedsiębiorstwa zostały przekazane firmie IZAR nie w warunkach rynkowych i za pośrednictwem jawnych i otwartych przetargów, lecz w formie reorganizacji przedsiębiorstw wewnątrz tej samej grupy, SEPI, przy użyciu symbolicznej ceny.
Trybunał Sprawiedliwości w dwóch niedawnych orzeczeniach [33] wyraził pogląd, że skoro przedsiębiorstwa zostały zakupione w warunkach niedyskryminującej konkurencji i w cenie, rynkowej (czyli po najlepszej cenie, jaką inwestor rynkowy byłby gotów zapłacić za te przedsiębiorstwa w sytuacji, w jakiej się znajdują), w szczególności gdy przedsiębiorstwa te korzystały z pomocy publicznej, elementy pomocy powinny być wycenione w cenach rynkowych i zawarte w cenie zakupu.
Tylko w takich okolicznościach przedsiębiorstwa, które wygrały przetargi; nie mogą być uważane za korzystające z preferencji w stosunku do innych podmiotów rynkowych.
Dlatego też nie można od nich żądać, aby ponownie płaciły za element pomocy, o którym mowa.
Z opisu faktów w niniejszej sprawie wyraźnie wynika, że warunki te nie są spełnione.
Ponadto, w połączonych sprawach C-328/99 i C-399/00 Włochy i SIM2 Multimedia SpA przeciwko Komisji [34], ust. 38 Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że sprzedaż udziałów w przedsiębiorstwie korzystającym z bezprawnej pomocy publicznej przez akcjonariusza stronie trzeciej nie ma wpływu na zasadę, która wymaga zwrotu takiej pomocy.
W niniejszym przypadku firma Bazán/IZAR będąca własnością państwowej grupy SEPI zakupiła udziały w przedsiębiorstwach, które również stanowiły część grupy SEPI i je zlikwidowała jako podmioty prawne.
Firma IZAR będąc następcą stoczni, które przedtem były niezależnymi podmiotami z prawnego punktu widzenia (jako spółki akcyjne) jest teraz beneficjentem pomocy udzielonej tym stoczniom i musi ją zwrócić.
Artykuł 296
(121) W przypadku gdyby wniesienie kapitału do stoczni zostało uznane za pomoc dla firmy Bazán, Hiszpania dowodzi, że pomoc ta byłaby zgodna z art. 296 i dlatego pozostawałaby poza zasięgiem przepisów dotyczących pomocy publicznej, ponieważ Bazán było przedsiębiorstwem wojskowym w momencie zakupu stoczni.
(122) Artykuł 296 ust. 1 lit. b) stanowi że: "każde Państwo Członkowskie może podejmować środki, jakie uważa za konieczne w celu ochrony podstawowych interesów swojego bezpieczeństwa, a które odnoszą się do produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi; środki takie nie mogą negatywnie wpływać na warunki konkurencji na wspólnym rynku w odniesieniu do produktów, które nie są przeznaczone wyłącznie do celów wojskowych.".
Komisja już w swojej decyzji [35] dotyczącej pomocy restrukturyzacyjnej dla KSG postanowiła, że: "W odwrotnym przypadku, jeśli środek objęty definicją pomocy publicznej w rozumieniu art. 87 ust. 1 ma zarówno wpływ na produkcję wojskową, jak też cywilną lub na produkcję o podwójnym wykorzystaniu, nie może on być uzasadniany wyłącznie na podstawie art. 296.
Komisja nie podziela punktu widzenia władz holenderskich i hiszpańskich w tym znaczeniu, że ze względu na aspekty wojskowe, zastosowany środek podlega w całości pod art. 296, chociaż powoduje powstanie wyraźnego skutku w dziedzinie konkurencji w sektorach niewojskowych.
Taka interpretacja wyraźnie koliduje z brzmieniem tego artykułu.".
(123) Poza tym decyzja ta stwierdza, że "jasne jest więc, że zastosowane środki miały rzeczywisty wpływ na warunki wprowadzenia do obrotu produktów handlowych.
Dlatego więc, zgodnie ze swoją normalną praktyką Komisja musi ocenić te środki uwzględniając przepisy dotyczące pomocy publicznej w zakresie, w którym zakłócają one lub grożą zakłóceniem konkurencji na rynkach produktów nie wymienionych w art. 296.".
(124) Komisja zauważa, że firma Bazán, która działa obecnie pod nazwą IZAR, prowadzi aktualnie działalność w zakresie budowy statków cywilnych i wojskowych.
Pomoc przekazana stoczniom zakupionym przez firmę Bazán była bezpośrednio i wyłącznie związana z produkcją statków cywilnych.
Biorąc pod uwagę ustalenia w ramach niniejszej sprawy oraz decyzję w sprawie KSG Komisja stwierdza ponadto, że produkcja statków cywilnych jest objęta zakresem art. 87 Traktatu i nie może być zwolniona z wymogów na podstawie art. 296 tylko dlatego, że przedsiębiorstwo Bazán, które zakupiło stocznie, w chwili zakupu zajmowało się wyłącznie produkcją wojskową.
(125) Decyzja o wszczęciu postępowania w sprawie C 38/03 w ust. 44 i następnych ujmuje różne kryteria, które muszą być spełnione, aby można było zastosować art. 296 Traktatu WE.
Pomimo że władze hiszpańskie dobrze znają te wymogi, nie przedstawiły one Komisji żadnego dowodu na to, że uprzednio opisane środki były przeznaczone na wsparcie produkcji sprzętu wojskowego.
(126) Nie można za pomocą poważnych argumentów poddać w wątpliwość faktu, że aby przetrwać, stocznie cywilne potrzebowały bardzo znacznych wkładów kapitałowych.
Sam fakt sprzedaży stoczni przedsiębiorstwu zajmującemu się budową okrętów wojennych nie zmienia charakteru stoczni, a fakt posiadania stoczni przez przedsiębiorstwo, które również zajmuje się działalnością związaną z wojenną flotą morską nie nadaje im charakteru wojskowego.
Ponadto udzielanie informacji na temat tych stoczni nie może być sprzeczne z istotnymi interesami Hiszpanii.
W niniejszym przypadku Hiszpania po prostu nie złożyła żadnych wiarygodnych wyjaśnień co do tego, w jaki sposób mogłyby zostać naruszone jej żywotne interesy bezpieczeństwa, jak również nie dostarczyła żadnych istotnych informacji na ten temat.
VI.
WNIOSKI
1) Zakupu w dniu 28 grudnia 1999 r. przez grupę SEPI od firmy AESA trzech przedsiębiorstw Cádiz, Juliana i Manises za kwotę o 55948000 EUR wyższą od ceny rynkowej, co ostatecznie przysporzyło korzyści pozostałym stoczniom należącym do firmy AESA: Sestao, Sevilla i Puerto Real.
2) Pożyczek w wysokości 192100000 EUR udzielonych przez grupę SEPI trzem przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej: Cádiz, Juliana i Manises, w dniu 28 grudnia 1999 r.
3) Wkładu kapitałowego w wysokości 252425000 EUR dokonanego przez grupę SEPI do firmy AESA we wrześniu 2000 r., co w ostateczności przyniosło korzyści trzem przedsiębiorstwom: Sestao, Sevilla i Puerto Real.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Pomoc publiczna przyznana przez Hiszpanię hiszpańskim stoczniom publicznym, będącym obecnie własnością firmy IZAR, w kwocie 500473000 EUR jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
1.
Hiszpania zastosuje wszelkie niezbędne środki w celu uzyskania od beneficjentów zwrotu bezprawnie przyznanej przez nią pomocy, o której mowa w art. 1, za wyjątkiem kwoty 192100000 EUR, która została już zwrócona.
2.
Zwrot zostanie dokonany bezzwłocznie i zgodnie z przepisami prawa krajowego, pod warunkiem że przepisy te pozwolą na natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Pomoc podlegająca zwrotowi obciążona będzie odsetkami naliczonymi za okres biegnący od daty przekazania jej beneficjentom do dnia jej zwrotu.
Odsetki zostaną naliczone według stopy referencyjnej oprocentowania stosowanej do obliczania równowartości subwencji w ramach pomocy regionalnej.
3.
Odsetki, o których mowa w ust. 2, będą zastosowane jako odsetki składane przez cały okres określony w tym ustępie.
Artykuł 3
Hiszpania poinformuje Komisję w ciągu dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji o przewidywanych i już podjętych środkach w ramach jej realizacji.
W tym celu użyje formularza zamieszczonego w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustanawiający noty przewodnie uzupełniające część B załącznika II do dyrektywy Rady 90/219/EWG w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie
(notyfikowana jako dokument nr Κ(2005) 413)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/174/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/219/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie [1], w szczególności jej ustęp wprowadzający części B do załącznika,
po konsultacji z Europejskim Urzędem Bezpieczeństwa Żywności [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kryteria wymienione w części B załącznika II do dyrektywy 90/219/EWG muszą być spełnione, aby zapewnić bezpieczeństwo mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMM) dla zdrowia ludzkiego i środowiska oraz określić możliwość włączenia ich do części C załącznika II do wymienionej dyrektywy.
(2) Stosowanie tych kryteriów powinno zostać ułatwione poprzez dostarczenie Państwom Członkowskim not przewodnich, jako pomocy zapewniającej prawidłowe przeprowadzanie wstępnych badań przez właściwe władze krajowe i przekazywanie użytkownikom odpowiednich informacji dotyczących zawartości dokumentów, które należy przedstawić.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 21 dyrektywy 90/219/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Noty przewodnie określone w załączniku do niniejszej decyzji uzupełniają część B załącznika II do dyrektywy 90/219/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 marca 2005 r.
w sprawie ustanowienia skodyfikowanej formy i kodów zgłaszania chorób zwierząt zgodnie z dyrektywą Rady 82/894/EWG
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 993)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/176/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 57,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 82/894/EWG wymienia choroby zwierzęce, o których wystąpieniu należy powiadomić Komisję oraz inne Państwa Członkowskie.
(2) Decyzja Komisji 2000/807/WE [2] ustanowiła skodyfikowaną formę i kody zgłaszania chorób zwierząt zgodnie z dyrektywą 82/894/EWG.
(3) Państwa, które wkrótce przystąpią do Unii Europejskej, korzystały z Systemu Zgłaszania Chorób Zwierząt (systemu ADNS) w sposób nieformalny. W chwili obecnej istnieje potrzeba sformalizowania ich uczestnictwa w systemie.
(4) Niektóre Państwa Członkowskie dokonały dostosowań w zakresie pewnej liczby kodów odnoszących się do ich regionów. W chwili obecnej istnieje potrzeba wprowadzenia do właściwych przepisów prawa wspólnotowego odpowiednich zmian.
(5) Odnośne przepisy prawa wspólnotowego powinny zawierać mapy poszczególnych państw, co pozwoli na uporządkowanie informacji przesyłanych do Komisji i państw uczestniczących w systemie ADNS.
(6) Załącznik I do dyrektywy 82/894/EWG został ostatnio uzupełniony o pewne choroby koni i pszczół.
Zgodnie z powyższym, choroby te należy dodać do listy chorób objętych zapisami prawa wspólnotowego dotyczącymi skodyfikowanej formy i kodów zgłaszania chorób zwierząt.
(7) Dla zachowania jasności i racjonalności należy uchylić i zastąpić decyzję 2000/807/WE.
(8) W celu ochrony poufności przekazywanych informacji nie należy publikować załączników do niniejszej decyzji.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów przewidzianych w procedurach zgłaszania chorób zwierząt informacje na temat wystąpienia choroby, zgodnie z dyrektywą 82/894/EWG, będą przekazywane z wykorzystaniem skodyfikowanych form ustanowionych w załącznikach I, II i III do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Do celów przewidzianych w procedurach zgłaszania chorób zwierząt informacje na temat wystąpienia choroby, zgodnie z dyrektywą 82/894/EWG, będą przekazywane z wykorzystaniem kodów ustanowionych w załącznikach IV do X do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Decyzja 2000/807/WE traci moc.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 marca 2005 r.
w sprawie tranzytu żywego bydła przez Zjednoczone Królestwo
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 509)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/177/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r.
Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 15 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 98/256/WE z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła, zmieniająca decyzję 94/474/WE i uchylająca decyzję 96/239/WE [2], stanowi, że Zjednoczone Królestwo zapewnia, że nie wysyła się żywego bydła z jego terytorium do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich.
(2) Mające wkrótce nastąpić wstrzymanie usług przedsiębiorstw kolejowych aktualnie przewożących bydło z Irlandii do Europy kontynentalnej poważnie wpłynie na handel żywym bydłem między Irlandią a innymi Państwami Członkowskimi.
(3) Należy zatem określić zasady pozwalające na tranzyt żywego bydła z Irlandii przez Zjednoczone Królestwo.
Jednakże tranzyt ten musi podlegać surowym wymaganiom i kontrolom, które nie naruszą środków obowiązujących zgodnie z decyzją 98/256/WE.
(4) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla decyzji 98/256/WE Zjednoczone Królestwo zezwala na nieprzerwany tranzyt żywego bydła (dalej zwanego "zwierzętami") wysyłanego z Irlandii przez Zjednoczone Królestwo do innych Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Świadectwa zdrowia przewidziane w dyrektywie Rady 64/432/EWG [3], towarzyszące przy tranzycie z Irlandii przez Zjednoczone Królestwo do innych Państw Członkowskich, powinny zawierać następujący zapis:
"Zwierzęta odpowiadające decyzji Komisji 2005/177/WE z dnia 7 marca 2005 r."
.
Artykuł 3
Zezwala się na tranzyt zwierząt z Irlandii przez Zjednoczone Królestwo do innych Państw Członkowskich, przewidziany w art. 1, jedynie po wydaniu przez właściwe władze Irlandii wcześniejszego zawiadomienia przynajmniej z wyprzedzeniem dwóch dni roboczych:
a) władz centralnych Zjednoczonego Królestwa;
b) władz centralnych wszystkich Państw Członkowskich, przez które odbywa się tranzyt; i
c) właściwych centralnych i lokalnych władz Państwa Członkowskiego, będącego miejscem końcowym przeznaczenia tranzytu.
Artykuł 4
Właściwe władze Irlandii zapewniają, że pojazd przewożący zwierzęta jest zapieczętowany oficjalną pieczęcią, która pozostaje na miejscu podczas całego okresu trwania tranzytu przez Zjednoczone Królestwo, z wyjątkiem oficjalnych kontroli lub wymogów dobrostanu określonych w art. 5.
Numer(-y) pieczęci należy zarejestrować w świadectwie zdrowia, o którym mowa w art. 2, we właściwych władzach Irlandii.
Artykuł 5
Jeżeli w związku z nadzwyczajnymi wymogami dobrostanu zwierząt lub z powodu oficjalnej kontroli zwierzęta muszą zostać rozładowane na terenie Zjednoczonego Królestwa, przewoźnik ma obowiązek natychmiastowego powiadomienia właściwych władz tego Państwa Członkowskiego.
Zwierząta te nie mają prawa do dalszej podróży, chyba że spełnione zostaną następujące warunki:
a) powtórne załadowanie zwierząt nastąpi pod nadzorem właściwych władz Zjednoczonego Królestwa;
b) pojazd zostanie powtórnie zapieczętowany natychmiast po powtórnym załadowaniu; i
c) dostarczone zostanie dodatkowe świadectwo określone w Załączniku.
Artykuł 6
Właściwe władze Zjednoczonego Królestwa podejmują odpowiednie środki zapewniające wdrożenie niniejszej decyzji, a w szczególności kontrolowanie, czy pieczęcie nie są naruszone, jak przewidziano w art. 5, na pojazdach opuszczających Zjednoczone Królestwo.
Właściwe władze potwierdzają zgodność z niniejszą decyzją poprzez oficjalną pieczęć na świadectwie zdrowia, o którym mowa w art. 2 lub przez wydanie dodatkowego świadectwa określonego w Załączniku.
W przypadku braku zgodności z niniejszą decyzją zwierzęta nie są dopuszczone do dalszej podróży do miejsca końcowego przeznaczenia.
Zwierząta takie mogą być przetrzymywane do chwili, z uwzględnieniem okoliczności zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, uboju lub za zgodą państwa wysyłającego, zwrócone do miejsca pochodzenia.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 marca 2005 r.
zmieniająca decyzje 93/52/EWG oraz 2003/467/WE w odniesieniu do oświadczenia, iż Słowenia jest wolna od brucelozy (B. melitensis) i enzootycznej białaczki bydła oraz, iż Słowacja jest wolna od gruźlicy i brucelozy bydła
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 483)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/179/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej załącznik A część I ust. 4, załącznik A część II ust. 7 i załącznik D część I lit.
E,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [2], w szczególności jej załącznik A, rozdział 1, pkt II,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/52/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. stwierdzająca stosowanie się Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznająca im status oficjalnie wolnych od choroby [3] wymienia regiony Państw Członkowskich uznane za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) zgodnie z dyrektywą 91/68/EWG.
(2) W Słowenii bruceloza owiec lub kóz podlegała obowiązkowi zgłaszania przez okres przynajmniej 4 lat, żaden przypadek tej choroby nie został oficjalnie potwierdzony w tym okresie.
W wymienionym Państwie Członkowskim obowiązywał również zakaz szczepienia przeciwko tej chorobie przez okres przynajmniej trzech lat.
Ponadto, Słowenia zobowiązała się przestrzegać niektórych innych warunków określonych w dyrektywie 91/68/EWG dotyczącej przeprowadzania wyrywkowych kontroli po uznaniu danego Państwa Członkowskiego za wolne od brucelozy.
W związku z powyższym należy uznać Słowenię za oficjalnie wolną od brucelozy (B. melitensis) w odniesieniu do gospodarstw hodujących owce i kozy.
(3) Dyrektywa 64/432/EWG stanowi, że Państwa Członkowskie, ich części lub regiony mogą oficjalnie zostać ogłoszone za wolne od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła po spełnieniu niektórych warunków określonych w tej dyrektywie.
(4) Wykazy Państw Członkowskich uznanych za wolne od gruźlicy bydła, brucelozy bydła i enzootycznej białaczki bydła są określone w decyzji Komisji 2003/467/WE z dnia 23 czerwca 2003 r. przyznającej status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła stadom w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich [4].
(5) Po dokonaniu oceny przez Komisję dokumentacji przedłożonej przez Słowenię w celu wykazania zgodności z odpowiednimi warunkami ustanowionymi w dyrektywie 64/432/EWG w odniesieniu do braku obecności enzootycznej białaczki bydła, całe terytorium tego Państwa Członkowskiego powinno być uznane za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(6) Po dokonaniu oceny przez Komisję dokumentacji przedłożonej przez Słowację w celu wykazania zgodności z odpowiednimi warunkami ustanowionymi w dyrektywie 64/432/EWG w odniesieniu do braku obecności enzootycznej białaczki bydła, całe terytorium tego Państwa Członkowskiego powinno być uznane za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 93/52/EWG i 2003/467/WE.
(8) Środki, przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 93/52/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W załącznikach I, II i III do decyzji 2003/467/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 marca 2005 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do przyjęcia pewnych odstępstw na mocy dyrektywy Rady 96/49/WE w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 443)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/180/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 9, 11 i 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 6 ust. 9 dyrektywy 96/49/WE Państwa Członkowskie muszą zawczasu poinformować Komisję o swoich odstępstwach, po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2002 r. lub do dwóch lat od ostatniej daty zastosowania zmienionej wersji Załącznika do dyrektywy.
(2) Niektóre Państwa Członkowskie poinformowały Komisję do dnia 31 grudnia 2002 r. o chęci przyjęcia odstępstw od dyrektywy 96/49/WE.
Decyzją 2003/627/WE z dnia 20 sierpnia 2003 r. upoważniającą Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 96/49/WE do przyjęcia niektórych odstępstw w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [2] Komisja zezwoliła na przyjęcie przez te Państwa Członkowskie odstępstw wymienionych w załącznikach I i II do wyżej wymienionej decyzji.
(3) Dyrektywa Komisji 2003/29/WE [3] zmieniła Załącznik do dyrektywy 96/49/WE.
Na mocy dyrektywy 2003/29/WE Państwa Członkowskie musiały wprowadzić w życie ustawodawstwo krajowe nie później niż do dnia 1 lipca 2003 r., przy czym ostatnim terminem, o którym mowa w art.6 ust. 9 dyrektywy 96/49/WE, był dzień 30 czerwca 2003 r.
(4) Kilka Państw Członkowskich powiadomiło o chęci przyjęcia odstępstw.
Komisja przebadała powiadomienia pod kątem ich zgodności z warunkami określonymi w art. 6 ust. 9, 11 i 14 dyrektywy 96/49/WE i je zaaprobowała.
Państwa Członkowskie, o których mowa, powinny być zatem upoważnione do przyjęcia tych odstępstw.
(5) Przy tej okazji uważa się, że wskazane jest zebranie wszystkich dotychczas przyjętych odstępstw w jednym dokumencie.
Należy zatem uchylić i zastąpić decyzję 2003/627/WE.
(6) W celu uzyskania pewności, że sytuacja odstępstw jest regularnie aktualizowana, Komisja proponuje zbiorczą aktualizację wszystkich istniejących odstępstw co najmniej co pięć lat.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Przewozu Niebezpiecznych Towarów ustanowionego na mocy art. 9 dyrektywy Rady 94/55/WE [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku I są upoważnione do wdrażania odstępstw przedstawionych w załączniku I dotyczących kolejowego transportu niewielkich ilości niektórych towarów niebezpiecznych na swoim terytorium.
Derogacje te są stosowane bez dyskryminacji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku II są upoważnione do wdrażania odstępstw przedstawionych w załączniku II dotyczących, po pierwsze, transportu po wyznaczonych szczególnych trasach na ich terytorium towarów niebezpiecznych stanowiących część określonego procesu przemysłowego o charakterze lokalnym i ściśle kontrolowanego w jasno określonych warunkach i, po drugie, lokalnego transportu towarów niebezpiecznych na krótkich odcinkach w okolicach portów, lotnisk i terenów przemysłowych.
Artykuł 3
Decyzja 2003/627/WE zostaje uchylona.
Odniesienia do uchylonej decyzji są rozumiane jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 lipca 2004 r.
w sprawie występowania na Słowacji nadmiernego deficytu
(2005/182/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając uwagi wniesione przez Słowację,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art.104 Traktatu Państwa Członkowskie zobowiązane są unikać nadmiernego deficytu budżetowego; odnosi się to również Państw Członkowskich objętych derogacją, to jest wszystkich krajów, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004 r.
(2) Pakt na rzecz stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych, jako środku służącym tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3) Procedura nadmiernego deficytu na podstawie art. 104 przewiduje podjęcie decyzji w sprawie występowania nadmiernego deficytu, a załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury nadmiernego deficytu zawiera dalsze przepisy dotyczące stosowania procedury dla nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 [1] określa szczegółowe zasady i definicje odnoszące się do stosowania przepisów wspomnianego Protokołu.
(4) Zgodnie z art. 104 ust. 5 Traktatu Komisja zobowiązana jest przedstawić opinię Radzie, jeśli uzna, że w Państwie Członkowskim istnieje lub może wystąpić nadmierny deficyt. Po zbadaniu wszystkich istotnych czynników wziętych pod uwagę w raporcie Komisji, zgodnie z art. 104 ust. 3 oraz uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego zgodnie z art. 104 ust. 4, Komisja w opinii wydanej w dniu 24 czerwca 2004 r. stwierdziła, że na Słowacji występuje nadmierny deficyt.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu Rada zobowiązana jest rozważyć wszelkie uwagi zgłaszane przez dane Państwo Członkowskie przed podjęciem decyzji, po dokonaniu ogólnej oceny, czy istnieje nadmierny deficyt.
(6) Całościowa ocena prowadzi do następujących wniosków. Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na Słowacji osiągnął w 2003 r. poziom 3,6 % PKB, a więc przekroczył wynoszącą 3 % PKB wartość odniesienia ustanowioną w Traktacie.
Przekroczenie przez deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wartości odniesienia nie było wynikiem nadzwyczajnego zdarzenia pozostającego poza kontrolą władz słowackich ani znacznego pogorszenia koniunktury w rozumieniu Paktu na rzecz stabilności i wzrostu.
Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych najprawdopodobniej utrzyma się na poziomie powyżej 3 % PKB w 2004 r.
W szczególności, zgodnie z prognozą Komisji z wiosny 2004 r., przewiduje się osiągnięcie w 2004 r. deficytu w wysokości 4,1 % PKB, podczas gdy program konwergencji dla Słowacji przewiduje deficyt w wysokości 4,0 % PKB.
Wskaźnik zadłużenia, wynoszący 42,8 % w 2003 r., najprawdopodobniej utrzyma się w 2004 r. poniżej poziomu 60 % PKB, czyli wartości odniesienia ustalonej w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z całościowej oceny wynika, że na Słowacji występuje nadmierny deficyt.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowackiej.
Decyzja Rady
z dnia 5 lipca 2004 r.
w sprawie występowania w Polsce nadmiernego deficytu
(2005/183/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając uwagi wniesione przez Polskę,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie zobowiązane są unikać nadmiernego deficytu budżetowego; odnosi się to również do Państw Członkowskich objętych derogacją, a w takiej sytuacji znajdują się wszystkie kraje, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004 r.
(2) Pakt na rzecz stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych, jako środku służącym tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3) Procedura nadmiernego deficytu na podstawie art. 104 przewiduje podjęcie decyzji w sprawie występowania nadmiernego deficytu, a załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu zawiera dalsze przepisy dotyczące stosowania procedury dla nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [1] określa szczegółowe zasady i definicje odnoszące się do stosowania przepisów wspomnianego Protokołu.
(4) Zgodnie z art. 104 ust. 5 Traktatu Komisja zobowiązana jest przedstawić opinię Radzie, jeśli uzna, że w Państwie Członkowskim istnieje lub może wystąpić nadmierny deficyt. Po zbadaniu wszystkich istotnych czynników wziętych pod uwagę w raporcie Komisji zgodnie z art. 104 ust. 3 oraz uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego zgodnie z art. 104 ust. 4, Komisja w opinii wydanej w dniu 24 czerwca 2004 r. stwierdziła, że w Polsce występuje nadmierny deficyt.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, Rada zobowiązana jest rozważyć wszelkie uwagi zgłaszane przez dane Państwo Członkowskie przed podjęciem decyzji, po dokonaniu ogólnej oceny, czy istnieje nadmierny deficyt.
(6) Całościowa ocena prowadzi do następujących wniosków. Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w Polsce osiągnął w 2003 r. poziom 4,1 % PKB, a więc przekroczył wynoszącą 3 % PKB wartość odniesienia ustanowioną w Traktacie.
Przekroczenie przez deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wartości odniesienia nie było wynikiem nadzwyczajnego zdarzenia pozostającego poza kontrolą władz Polski ani znacznego pogorszenia koniunktury w rozumieniu Paktu Stabilności i Wzrostu.
Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych najprawdopodobniej utrzyma się na poziomie powyżej 3 % PKB w 2004 r.
W szczególności, zgodnie z prognozą Komisji z wiosny 2004 r., przewiduje się osiągnięcie w 2004 r. deficytu w wysokości 6,0 % PKB, podczas gdy program konwergencji dla Polski przewiduje deficyt w wysokości 5,7 % PKB.
Wskaźnik zadłużenia, wynoszący 45,4 % w 2003 r., najprawdopodobniej utrzyma się w 2004 r. poniżej poziomu 60 % PKB, czyli wartości odniesienia ustalonej w Traktacie.
Wysokość deficytu oraz zadłużenia trzeba będzie skorygować w górę, jeśli otwarte fundusze emerytalne zostaną wyłączone z sektora budżetowego zgodnie z decyzją Eurostatu w sprawie klasyfikacji systemów rent i emerytur,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z całościowej oceny wynika, że w Polsce występuje nadmierny deficyt. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 5 lipca 2004 r.
w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na Cyprze
(2005/184/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając uwagi poczynione przez Cypr,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie mają unikać nadmiernych deficytów publicznych; postanowienie to stosuje się również do Państw Członkowskich objętych derogacją, co dotyczy wszystkich krajów, które przystąpiły do UE 1 maja 2004 r.
(2) Podstawą Paktu na rzecz stabilności i wzrostu jest cel dotyczący solidnych finansów publicznych jako środka do wzmacniania warunków dla stabilności cen i silnego zrównoważonego wzrostu sprzyjającego kreacji zatrudnienia.
(3) Procedura dotycząca nadmiernego deficytu określona w art. 104 przewiduje decyzję w sprawie istnienia nadmiernego deficytu, a Protokół w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, który jest załączony do Traktatu, określa dalsze postanowienia dotyczące wdrażania procedury nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [1], ustanawia szczegółowe zasady i definicje w odniesieniu do zastosowania postanowień wspomnianego protokołu.
(4) W art. 104 ust. 5 Traktatu wymaga się, aby Komisja skierowała opinię do Rady, jeżeli Komisja uzna, że w danym Państwie Członkowskim istnieje lub może zaistnieć nadmierny deficyt. Po zbadaniu wszelkich właściwych czynników uwzględnionych w sprawozdaniu Komisji zgodnym z art. 104 ust. 3 oraz uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, Komisja stwierdziła, w swojej opinii z dnia 24 czerwca 2004 r., że na Cyprze istnieje nadmierny deficyt.
(5) Artykuł 104 ust. 6 Traktatu przewiduje, że Rada przed podjęciem decyzji, a po ogólnej ocenie, czy istnieje nadmierny deficyt, powinna rozważyć wszelkie uwagi, jakie zainteresowane Państwo Członkowskie pragnie poczynić.
(6) Ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków. W 2003 r. ogólny deficyt publiczny Cypru osiągnął 6,3 % PKB, przekraczając wartość odniesienia określoną w Traktacie, wynoszącą 3 % PKB.
Nadwyżka ogólnego deficytu publicznego ponad wartość odniesienia nie wyniknęła z wyjątkowego zdarzenia będącego poza kontrolą władz cypryjskich ani nie była wynikiem znacznego pogorszenia koniunktury ekonomicznej w rozumieniu Paktu na rzecz stabilności i wzrostu.
W 2004 r. ogólny deficyt publiczny prawdopodobnie pozostanie na poziomie powyżej 3 % PKB.
W szczególności, prognoza Komisji z wiosny 2004 r. mówi o ogólnym deficycie publicznym w roku 2004 w wysokości 4,6 % PKB, podczas gdy w cypryjskim programie konwergencji deficyt ten prognozuje się na poziomie 5,2 % PKB.
Wskaźnik długu, który w 2003 r. wyniósł 72,2 %, będzie w 2004 r. dalej odchylał się od wartości odniesienia określonej w Traktacie, wynoszącej 60 %,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z ogólnej oceny wynika, że na Cyprze istnieje nadmierny deficyt.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Cypryjskiej.
Decyzja Rady
z dnia 5 lipca 2004 r.
w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Republice Czeskiej
(2005/185/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając uwagi przedstawione przez Republikę Czeską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie podlegają obowiązkowi unikania nadmiernego deficytu publicznego i obowiązek ten dotyczy także Państw Członkowskich objętych derogacją, czyli wszystkich państw, które w dniu 1 maja 2004 r. wstąpiły do UE.
(2) Podstawą Paktu na rzecz stabilności i wzrostu jest osiągnięcie celu należytego poziomu finansów publicznych jako środka umacniającego uwarunkowania sprzyjające stabilności cen oraz silnego zrównoważonego wzrostu sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy.
(3) Określona w art. 104 procedura nadmiernego deficytu przewiduje stwierdzenie nadmiernego deficytu, a Protokół w sprawie procedury nadmiernego deficytu załączony do Traktatu określa dalsze warunki wdrożenia procedury nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 [1] z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ustanawia szczegółowe zasady i definicje dotyczące zastosowania przepisów Protokołu, o którym mowa powyżej.
(4) Artykuł 104 ust. 5 Traktatu nakłada na Komisję obowiązek skierowania opinii do Rady, w przypadku uznania przez Komisję, że w Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt lub że taki deficyt może wystąpić. Po zbadaniu wszystkich istotnych czynników wziętych pod uwagę w raporcie Komisji zgodnie z art. 104 ust. 3 oraz mając na uwadze opinię wydaną przez Komitet Ekonomiczno-Finansowy zgodnie z art. 104 ust. 4, Komisja w opinii wydanej w dniu 24 czerwca 2004 r. doszła do wniosku, że w Republice Czeskiej istnieje nadmierny deficyt.
(5) Artykuł 104 ust. 6 Traktatu stanowi, że Rada winna rozważyć ewentualne uwagi, jakie zainteresowane Państwo Członkowskie zechce wnieść przed podjęciem decyzji, po dokonaniu ogólnej oceny, czy istnieje nadmierny deficyt.
(6) Ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków. Ogólny deficyt publiczny w Republice Czeskiej w 2003 r. wyniósł 12,9 % PKB (5,9 % PKB, nie uwzględniając jednorazowego działania rządu związanego z zastosowaniem na dużą skalę gwarancji rządowych), czyli dużo powyżej wartości odniesienia określonej w Traktacie na 3 % PKB.
Nadmierny deficyt przekraczający wartość odniesienia nie został spowodowany nadzwyczajnym zdarzeniem, na które władze czeskie nie miały wpływu, ani nie był wynikiem znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej w rozumieniu Paktu Stabilności i Wzrostu.
W 2004 r. ogólny deficyt publiczny najprawdopodobniej pozostanie na poziomie powyżej 3 % PKB.
W szczególności zgodnie z prognozami Komisji Wiosna 2004 ogólny deficyt publiczny w 2004 r. ma osiągnąć poziom 5,9 % PKB, chociaż w programie konwergencji Republika Czeska przewiduje deficyt na poziomie 5,3 % PKB.
W roku 2004 wskaźnik poziomu zadłużenia publicznego, który w 2003 r. osiągnął poziom 37,6 % PKB, najprawdopodobniej utrzyma się poniżej 60 % PKB wartości odniesienia określonej w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ogólna ocena pokazuje, że w Republice Czeskiej istnieje nadmierny deficyt. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 5 lipca 2004 r.
w sprawie występowania nadmiernego deficytu na Malcie
(2005/186/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając uwagi wniesione przez Maltę,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie zobowiązane są unikać nadmiernego deficytu budżetowego; dotyczy to również Państw Członkowskich objętych derogacją, to jest wszystkich krajów, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.
(2) Pakt na rzecz stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych, jako środku służącemu tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3) Procedura nadmiernego deficytu na podstawie art. 104 przewiduje podjęcie decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu, a załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury nadmiernego deficytu zawiera dalsze przepisy dotyczące stosowania procedury nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [1] określa szczegółowe zasady i definicje odnoszące się do stosowania przepisów wspomnianego Protokołu.
(4) Zgodnie z art. 104 ust. 5 Traktatu Komisja zobowiązana jest przedstawić Radzie opinię, jeśli uzna, że w danym Państwie Członkowskim istnieje lub może wystąpić nadmierny deficyt. Po zbadaniu wszystkich istotnych czynników wziętych pod uwagę zgodnie z art. 104 ust. 3 oraz uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego zgodnie z art. 104 ust. 4, Komisja w opinii wydanej w dniu 24 czerwca 2004 r. stwierdziła, że na Malcie istnieje nadmierny deficyt.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu Rada zobowiązana jest przed podjęciem decyzji w sprawie występowania nadmiernego deficytu, po dokonaniu ogólnej oceny, rozważyć wszelkie uwagi danego Państwa Członkowskiego.
(6) Ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków. W 2003 r. deficyt sektora publicznego na Malcie osiągnął poziom 9,7 % PKB (z czego 3,2 % PKB w wyniku jednorazowej operacji), czyli przekroczył wynoszącą 3 % PKB wartość odniesienia ustanowioną w Traktacie.
Przekroczenie przez deficyt sektora publicznego wartości odniesienia nie było wynikiem nadzwyczajnego zdarzenia pozostającego poza kontrolą władz maltańskich ani też nie wynikało ze znacznego pogorszenia koniunktury w rozumieniu przyjętym w Pakcie na rzecz stabilności i wzrostu.
Deficyt sektora publicznego w 2004 r. utrzyma się na poziomie przekraczającym 3 % PKB.
W szczególności, zgodnie z prognozą Komisji Wiosna 2004, przewiduje się osiągnięcie w 2004 r. deficytu w wysokości 5,9 % PKB, podczas gdy program konwergencji dla Malty przewiduje deficyt w wysokości 5,2 % PKB.
Wskaźnik zadłużenia, wynoszący 72,0 % w 2003 r., w 2004 r. najprawdopodobniej dalej odbiegnie od ustalonej w Traktacie wartości odniesienia 60 % PKB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z przeprowadzonej ogólnej oceny wynika, że na Malcie występuje nadmierny deficyt.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Malty.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 2004 r.
stwierdzającej zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem Porozumienia EOG
(Sprawa nr COMP/M.3333 – SONY/BMG)
(notyfikowana jako dokument nr K(2004) 2815)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/188/WE)
W dniu 19 lipca 2004 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie połączenia na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2.
Niepoufną wersję pełnej decyzji Komisji w oryginalnym języku sprawy oraz w roboczych językach Komisji można znaleźć na internetowej stronie Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
(1) W dniu 9 stycznia 2004 r. Komisja otrzymała dokonane na podstawie artykułu rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 ("Rozporządzenie w sprawie połączeń") zgłoszenie transakcji, na mocy której Bertelsmann AG ("Bertelsmann") i Sony Corporation of America należąca do grupy Sony ("Sony") wnoszą swoją ogólnoświatową działalność stron związaną z nagraniami muzycznymi (z wyłączeniem działalności Sony w Japonii) do spółki joint venture.
Ta spółka joint venture będzie prowadzona pod nazwą Sony BMG i będzie działać w dziedzinie odkrywania i rozwoju artystów (tak zwanej A&R [2]), a następnie wprowadzania na rynek i sprzedaży nagrań muzycznych.
Sony BMG nie będzie angażować się w pokrewną działalność, taką jak wydawnictwo, wytwarzanie i dystrybucja utworów muzycznych.
(2) Bertelsmann jest międzynarodową firmą medialną prowadzącą ogólnoświatową działalność w dziedzinie nagrań i wydawnictwa muzycznego, publikacji telewizyjnych, radiowych, wydawnictwa książek i czasopism, świadczenia usług drukarskich oraz prowadzenia klubów księgarskich i muzycznych.
W dziedzinie nagrań muzycznych Bertelsmann działa poprzez posiadaną przez siebie w całości filię Bertelsmann Music Group, "BMG".
Do wytwórni płytowych firmy BMG należą: Arista Records, Jive Records, Zomba i RCA.
(3) Sony prowadzi ogólnoświatową działalność w dziedzinie nagrań i wydawnictwa muzycznego, elektroniki przemysłowej i użytkowej.
Do Sony należą wytwórnie płytowe, takie jak Columbia Records Group, Epic Records Group oraz Sony Classical.
(4) Na swoim 127. posiedzeniu w dniu 9 lipca 2004 r. Komitet Doradczy ds. Koncentracji przedstawił przychylną opinię na temat projektu decyzji udzielającej pozwolenia, przedłożonego mu przez Komisję.
(5) W sprawozdaniu z dnia 5 lipca 2004 r. Funkcjonariusz ds. Przesłuchań uznał, że prawa stron podlegających przesłuchaniu zostały uszanowane.
I. WŁAŚCIWE RYNKI
Nagrania muzyczne
(6) Komisja stwierdziła, że właściwy rynek produktów dla nagrań muzycznych (w tym "A&R" oraz promocji, sprzedaży i marketingu nagrań muzycznych) może być podzielony na odrębne rynki produktów w oparciu o gatunki (takie jak międzynarodowy pop, miejscowy pop, muzyka klasyczna) lub dla kompilacji.
Jednakże do celów obecnej sprawy kwestię, czy wyżej wymienione gatunki lub kategorie stanowią odrębne rynki, można by pozostać otwartą, gdyż koncentracja nie prowadziłaby do wytworzenia lub wzmocnienia dominującej pozycji na podstawie dowolnej rozważonej definicji rynku.
(7) Badanie rynku potwierdziło wiele czynników (np. A&R, polityka cenowa, sprzedaż i marketing głównie występujące w skali krajowej, duże zapotrzebowanie na miejscowy repertuar oraz ograniczona międzynarodowa obecność niezależnych firm płytowych) dla właściwych geograficznych rynków nagrań muzycznych uważanych za krajowe.
Muzyka on-line
(8) Opierając się na swoich wynikach badań rynku Komisja uważa, że muzyka on-line nie stanowi części rynku fizycznie nagranej muzyki, w szczególności z powodu różnic produktu i jego dystrybucji.
Zidentyfikowała ona dwa odrębne rynki produktów dla muzyki on-line: i) rynek hurtowy licencji na muzykę on-line; oraz ii) rynek detaliczny dystrybucji muzyki on-line.
(9) Do celów obecnej sprawy Komisja uważa, że zarówno rynek hurtowy licencji na muzykę on-line, jak i rynek detaliczny dystrybucji muzyki on-line są pod względem zakresu rynkami krajowymi.
Może to ulec zmianie w przyszłości, w zależności od dalszych ponadgranicznych wydarzeń w dziedzinie licencjonowania muzyki on-line i dystrybucji muzyki.
Wydawnictwo muzyczne
(10) Na podstawie ustaleń dotyczących zarówno strony popytu, jak i zaopatrzenia, Komisja stwierdziła oznaki istnienia odrębnych rynków produktów dla wydawnictwa muzycznego według wykorzystywania różnych kategorii praw (tj. mechaniczne, wykonawcze, dotyczące synchronizacji, druku oraz inne prawa).
Jednakże dokładny zakres właściwego rynku produktów można by pozostawić otwarty, gdyż ocena konkurencyjna jest taka sama przy dowolnej wziętej pod uwagę definicji rynku.
(11) Badanie rynku potwierdziło, że geograficzny zakres rynku jest, pomimo pewnych elementów ponadgranicznych, zasadniczo krajowy, wziąwszy pod uwagę fakt, że opłaty licencyjne z tytułu praw mechanicznych i wykonawczych są zwykle pobierane w skali krajowej.
Do celów obecnej sprawy dokładny zakres właściwego geograficznego rynku można by pozostawić otwarty, gdyż ocena konkurencyjna jest taka sama przy dowolnej wziętej pod uwagę definicji rynku.
II.
OCENA
A. Możliwe wzmocnienie zbiorowej dominacji na rynkach nagrań muzycznych
Wstęp
(12) Badanie Komisji nie dostarczyło dostatecznie rozstrzygającego dowodu na istnienie zbiorowej dominującej pozycji "głównej piątki" (Sony, BMG, Universal, EMI i Warner) na rynkach wydawnictwa muzycznego.
(13) W oparciu o prawo precedensowe sądów europejskich, w szczególności orzeczenie Airtours, warunkiem wstępnym dla istnienia zbiorowej dominującej pozycji wśród graczy rynkowych jest: i) wspólne porozumienie co do warunków koordynacji; ii) zdolność do monitorowania, czy takie warunki są przestrzegane; iii) istnienie mechanizmu odstraszającego na wypadek odstępstw; oraz iv) brak możliwości zagrożenia przez strony trzecie (faktycznych lub potencjalnych konkurentów, klientów) spodziewanym korzyściom wynikającym z koordynacji.
(14) Oceniając, czy istnieje wśród pięciu głównych firm muzycznych wspólna dominująca pozycja na rynkach nagrań muzycznych, Komisja przeanalizowała, czy w ciągu ostatnich trzech do czterech lat mogła być ustanowiona skoordynowana polityka cenowa tych głównych firm w Państwach Członkowskich EOG.
(15) W tym celu Komisja zbadała rozwój cen hurtowych głównej piątki w stosunku do hurtowników i detalistów w każdym Państwie Członkowskim w latach 1998–2003.
W szczególności analiza Komisji skupiła się na rozwoju średnich cen hurtowych netto, cen PPD (cen publikowanych dla dealerów), stosunków cen brutto i netto, jak również rabatów fakturowych i rabatów wstecznych.
(16) Aby ocenić możliwą koordynację cen hurtowych głównej piątki, Komisja przeanalizowała paralelizm rozwoju średnich cen netto (z uwzględnieniem inflacji) dla 100 czołowych singli każdej z głównych firm w pięciu największych Państwach Członkowskich (jest to uważane za reprezentatywną próbę, gdyż 100 czołowych singli stanowi około 70–80 % odnośnej łącznej sprzedaży nagrań muzycznych głównych firm).
Po drugie, Komisja zbadała, czy nie mogła zostać osiągnięta jakaś koordynacja cenowa przy użyciu cen katalogowych (PPD) jako punktów centralnych.
Po trzecie, Komisja przeanalizowała, czy rabaty różnych głównych firm były wyrównane i dostatecznie przejrzyste, aby pozwalały na skuteczne monitorowanie zachowania konkurencyjnego.
Francja, Niemcy, Włochy, Hiszpania, Zjednoczone Królestwo
(17) Na podstawie średnich cen netto Komisja stwierdziła pewien paralelizm i stosunkowo podobny rozwój cen głównych firm na pięciu większych rynkach: Francji, Niemiec, Włoch, Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa.
Jednakże spostrzeżenia te jako takie nie są wystarczające do wyciągnięcia wniosku, że istniało w przeszłości zachowanie związane ze skoordynowaną polityką cenową.
(18) Dlatego Komisja zbadała dalej, czy dodatkowe elementy, a mianowicie ceny katalogowe i rabaty, były wyrównane i dostatecznie przejrzyste, aby dostarczyć należytego dowodu dla koordynacji.
(19) Komisja znalazła pewne oznaki, że ceny PPD mogły być używane jako punkty centralne dla wyrównania cen katalogowych głównych firm we wszystkich pięciu Państwach Członkowskich.
Odnośnie do rabatów, badania pokazało, że poziom rabatów zmieniał się w pewnym stopniu pomiędzy różnymi głównymi firmami i że niektóre typy rabatów nie były dostatecznie przejrzyste, aby założyć istniejącą zmowę.
(20) Ponadto Komisja przeanalizowała, czy rynki nagrań muzycznych charakteryzują się cechami ułatwiającymi zbiorową dominację, w szczególności przez wzięcie pod uwagę jednorodności produktów, przejrzystości mechanizmów odwetu.
(21) Co się tyczy jednorodności produktów, to Komisja stwierdziła, że zawartość indywidualnych albumów jest zróżnicowana, lecz także, iż polityka cenowa i marketing są w pewnym stopniu ustandaryzowane.
Jednakże różnorodność zawartości ma pewne konsekwencje dla polityki cenowej i zmniejsza przejrzystość na rynku oraz sprawia, że cicha zmowa jest trudniejsza, gdyż wymaga monitorowania na poziomie indywidualnego albumu.
(22) Odnośnie do przejrzystości Komisja stwierdziła, że publikacja cotygodniowych list, stabilność bazy klientów oraz monitorowanie przez główne firmy rynku detalicznego za pomocą cotygodniowych raportów zwiększa przejrzystość rynku i ułatwia monitorowanie skoordynowanej polityki.
Jednakże badanie pokazało również, że monitorowanie rabatów związanych z kampaniami wymaga monitoringu na poziomie albumu, co zmniejsza przejrzystość na rynku i utrudnia cichą zmowę.
W sumie Komisja nie znalazła dostatecznego dowodu, że główne firmy pokonały ten niedobór przejrzystości w przeszłości.
(23) Co się tyczy odwetu, to Komisja zbadała, czy główne firmy mogły zastosować odwet wobec którejkolwiek "oszukującej" głównej firmy, w szczególności poprzez (czasowy) powrót do zachowania konkurencyjnego lub wykluczenie odstępcy ze wspólnych przedsięwzięć i porozumień dotyczących kompilacji.
Jednakże Komisja nie znalazła dostatecznego dowodu na to, że takie mechanizmy odwetu zostały zastosowane lub były używane jako groźba w przeszłości.
Niderlandy, Szwecja, Irlandia, Austria, Belgia, Dania, Finlandia, Norwegia, Portugalia, Grecja
(24) W mniejszych Państwach Członkowskich Komisja również stwierdziła znaczny stopień paralelizmu pomiędzy cenami PPD głównych firm, które w zasadzie mogły zostać użyte jako punkty centralne przez główne firmy do wyrównania cen.
Jednakże badanie wykryło również w mniejszych Państwach Członkowskich pewne różnice poziomu rabatów i niedobory przejrzystości w odniesieniu do niektórych rabatów.
(25) Ustalenia Komisji dotyczące jednorodności produktu, przejrzystości rynku i możliwości zastosowania odwetu, określone wyżej dla większych Państw Członkowskich, odnoszą się również do mniejszych Państw Członkowskich.
Wniosek
(26) Komisja uważa, że nie znalazła dostatecznego dowodu na istnienie zbiorowej dominującej pozycji pięciu głównych firm muzycznych na rynkach nagrań muzycznych w jakimkolwiek Państwie Członkowskim EOG.
B. Możliwość stworzenia zbiorowej dominacji na rynkach nagrań muzycznych
(27) Komisja rozważyła również, czy połączenie mogło prowadzić do stworzenia zbiorowej dominacji głównych firm muzycznych w jakimkolwiek Państwie Członkowskim EOG.
Jednakże w świetle powyższych uwag, w szczególności odnośnie do przejrzystości rynku, różnorodności zawartości produktu oraz odwetu Komisja uważa, iż efekt zmniejszenia liczby głównych firm z pięciu do czterech w następstwie połączenia nie byłby na tyle znaczny, aby doprowadził do stworzenia zbiorowej pozycji dominującej głównych firm muzycznych na rynkach nagrań muzycznych.
C. Możliwość stworzenia pojedynczej dominacji na rynkach nagrań muzycznych
(28) Strony trzecie zgłosiły obawy, że spółka joint venture może osiągnąć pozycję pojedynczej dominacji na rynkach nagrań muzycznych z powodu jej wertykalnej relacji w stosunku do interesów medialnych firmy Bertelsmann.
Twierdzi się, że Bertelsmann mógłby wykorzystać swoją pozycję w stacjach telewizyjnych i radiowych do niedopuszczenia konkurentów i faworyzowania Sony BMG, w szczególności poprzez przyznawanie preferencyjnych stawek lub traktowania albo poprzez niedopuszczanie konkurentów do promowania swoich artystów za pośrednictwem tych kanałów.
(29) Komisja stwierdza, że nie jest prawdopodobne, aby proponowana spółka joint venture osiągnęła pojedynczą dominację na rynkach muzycznych w Niemczech, Niderlandach, Belgii, Luksemburgu i we Francji, gdzie Bertelsmann działa poprzez stacje telewizyjne i radiowe RTL.
Korzyści uzyskane z wertykalnej integracji w grupie medialnej Bertelsmanna (np. poprzez format Pop Idol, którego okres popularności, według ekspertów z branży, minął) są już ujęte w udziałach rynkowych BMG za 2003 r.
Na bazie tych udziałów rynkowych proponowana spółka joint venture nie osiąga progu pojedynczej dominacji.
Ponadto Komisja nie znalazła żadnego dowodu, że zamykanie konkurentom dostępu do swoich kanałów TV i stacji radiowych mogłoby być korzystną strategią dla Bertelsmanna.
D. Możliwość zbiorowej dominacji na hurtowym rynku licencji na muzykę on-line
(30) Komisja zwraca uwagę, że rynek legalnej muzyki on-line znajduje się obecnie w fazie początkowej, gdyż większość witryn poświęconych muzyce on-line dopiero niedawno rozpoczęła działalność w EOG.
Zatem trudno jest dokonać jednoznacznego stwierdzenia odnośnie do pozycji rynkowych głównych firm fonograficznych, w szczególności w odniesieniu do rynków krajowych.
Poza tym nie wydaje się, aby informacje o utworach muzycznych faktycznie pobieranych lub bezpośrednio odtwarzanych z Internetu dawały jasny obraz pozycji rynkowych różnych graczy i nie ma żadnych ogólno dostępnych danych przemysłu muzycznego na ten temat.
Jednakże na podstawie informacji otrzymanych przez Komisję można wnioskować, że pozycja rynkowa głównych firm fonograficznych na hurtowym rynku licencji wydaje się mniej więcej podobna do ich pozycji na rynkach nagrań muzycznych.
(31) Biorąc pod uwagę wyłaniający się stan rynku oraz różnice polityki cenowej i warunków w aktualnych porozumieniach, Komisja stwierdziła, że nie można znaleźć dostatecznego dowodu na istnienie zbiorowej dominującej pozycji głównych firm na krajowych rynkach licencji na muzykę on-line ani na to, że koncentracja może doprowadzić do stworzenia zbiorowej dominującej pozycji na tych rynkach.
E. Możliwość pojedynczej dominacji na rynkach dystrybucji muzyki on-line
(32) Strony trzecie zgłosiły obawy, że w wyniku transakcji Sony może uzyskać pozycję pojedynczej dominacji na krajowych rynkach dystrybucji muzyki on-line za pośrednictwem swojego serwisu Sony Connect służącego do pobierania muzyki z Internetu.
Stwierdzono, że Sony może wykorzystać kontrolę nad spółką joint venture do niedopuszczenia konkurentów do dalszego rynku dystrybucji muzyki on-line, w szczególności przez odmówienie konkurującym platformom on-line dostępu do biblioteki spółki joint venture lub przez przyjęcie dyskryminacyjnej postawy wobec swoich konkurentów, np. poprzez wprowadzenie reguł użytkowania, dat wypuszczania nowych utworów oraz formatu nagrań.
(33) Komisja uważa, że serwis Sony Connect jest aktualnie dopiero w trakcie uruchamiania w Europie, po uruchomieniu go w USA w maju 2004 r.
Dlatego obecnie nie ma on udziału w rynku.
Także inni gracze zdobyli już pewną pozycję na rynku (np. OD2), natomiast kolejni gracze weszli ostatnio na rynek lub zapowiedzieli, że wkrótce to zrobią.
Ponadto, nie dopuszczając konkurentów, proponowana spółka joint venture Sony BMG straciłaby znaczne dochody licencyjne z nagrań sprzedanych przez konkurentów i wydaje się wątpliwe, czy taka strategia byłaby opłacalna.
F. Możliwe skutki "rozlewania się" w przemyśle muzycznym
(34) Strony trzecie zgłosiły obawy, że stworzenie spółki joint venture spowoduje w efekcie koordynację zachowania konkurencyjnego tych stron w blisko związanych rynkach wydawnictwa muzycznego.
(35) Komisja uważa, że ewentualna koordynacja może dojść do skutku jedynie w raczej ograniczonym stopniu, ponieważ administracja prawami wydawniczymi jest prowadzona głównie przez towarzystwa inkasujące (przynajmniej w przypadku ważnych praw mechanicznych i wykonawczych).
Na podstawie obowiązującego ustawodawstwa towarzystwa inkasujące udzielają licencji na niedyskryminacyjnych warunkach i uzgadniają tantiemy z wydawcami, autorami i kompozytorami.
Komisja uważa również, że, wbrew obawom niektórych stron trzecich, koncentracja nie powinna prowadzić do omijania przez główne firmy towarzystw inkasujących, gdyż nie ma dostatecznie konkretnego dowodu na taką strategię.
III.
WNIOSEK
(36) W decyzji stwierdza się ostatecznie, że proponowana koncentracja nie wytwarza ani nie wzmacnia pojedynczej bądź zbiorowej dominującej pozycji na krajowych rynkach nagrań muzycznych, licencji na muzykę on-line lub dystrybucji muzyki on-line, skutkiem czego skuteczna konkurencja byłaby znacząco utrudniana na wspólnym rynku lub na znacznej jego części. W dalszej części decyzji stwierdza się, że przedmiotem lub celem transakcji nie jest koordynacja konkurencyjnego zachowania macierzystych firm spółki joint venture Sony i Bertelsmann na rynkach wydawnictwa muzycznego. Zgodnie z tym, w decyzji uznaje się koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z Porozumieniem o EOG, zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 2 ust. 4 oraz art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie połączeń i art. 57 Porozumienia EOG.
[1] Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 (Dz.U. L 180 z 9.7.1997, str. 1).
[2] A&R = Artysta i Repertuar; odpowiednik badań i rozwoju w przemyśle muzycznym.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 7 marca 2005 r.
zmieniająca dodatek do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia z 2003 r. w zakresie niektórych zakładów w sektorze mięsnym na Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 512)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/189/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego załącznik XIV rozdział 5 sekcja B ust. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIV rozdział 5 sekcja B lit. a) do Aktu Przystąpienia stanowi, że wymagania strukturalne ustanowione w załączniku I do dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [2] oraz załączniki A i B do dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [3] nie mają zastosowania do zakładów na Słowacji, wymienionych w dodatku [4] do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia, aż do dnia 31 grudnia 2006 r., z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków.
(2) Dodatek do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzją Komisji 2004/463/WE [5].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych władz Słowacji trzy zakłady mięsne zakończyły proces modernizacji i są aktualnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym.
Ponadto dwa zakłady mięsne z tej listy zaprzestały działalności.
Te zakłady powinny zatem zostać usunięte z listy zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) Trzy zakłady mięsne z listy zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym, dokonały znacznych postępów w osiągnięciu zgodności z wymaganiami strukturalnymi ustanowionymi prawem wspólnotowym.
Jednakże zakłady te nie są w stanie zakończyć procesu modernizacji w określonym terminie ze względu na wyjątkowe ograniczenia techniczne.
Jest zatem uzasadnione przydzielenie im dodatkowego czasu na zakończenie procesu modernizacji.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
Dla jasności niezbędne jest wprowadzenie zmian.
(6) Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych niniejszą decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatek do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia z 2003 r. zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2004/191/WPZiB
z dnia 18 października 2004 r.
dotycząca zawarcia umów między Unią Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Rumunią ustanawiających zasady ogólne udziału Republiki Islandii, Królestwa Norwegii i Rumunii w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki dotyczące udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską powinny zostać określone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji.
(2) Prezydencja, po uzyskaniu upoważnienia od Rady w dniu 23 lutego 2004 r., wspomagana przez sekretarza generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Rumunią ustanawiające zasady ogólne udziału Republiki Islandii, Królestwa Norwegii o Rumunii w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską.
(3) Umowy powinny zostać zatwierdzone.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Rumunią ustanawiające zasady ogólne udziału Republiki Islandii, Królestwa Norwegii i Rumunii w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
Teksty Umów załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umów, tak by stały się one wiążące dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 21 lutego 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/192/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz z art. 300 ust. 3 akapity pierwszy i drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając zgodę Rady zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich dnia 12 grudnia 2004 r., zgodnie z decyzją Rady 2004/896/WE [1].
(2) W oczekiwaniu na wejście w życie Protokołu jest on tymczasowo stosowany od dnia 1 maja 2004 r.
(3) Protokół powinien zostać zawarty.
PRZYJMUJĄ NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz ich Państw Członkowskich.
Tekst Protokołu [2] jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich notyfikacji przewidzianej w art. 15 Protokołu.
Przewodniczący Komisji dokonuje równocześnie takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 8 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/475/WE przyjmującą środek przejściowy na rzecz niektórych zakładów w sektorze mięsa i mleka w Słowenii
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 518)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/193/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od momentu przyjęcia decyzji Komisji 2004/475/WE [1] zmieniła się sytuacja dotycząca zakładów czerpiących korzyści z okresu przejściowego w celu osiągnięcia pełnej zgodności z wymogami Wspólnoty.
(2) Jeden zakład mięsny zaprzestał prowadzenia działalności dnia 31 grudnia 2004 r.
(3) Jeden zakład mleczarski z wykazu zakładów w okresie przejściowym zaprzestanie prowadzenia działalności jako zakład o wysokiej zdolności produkcyjnej.
Ograniczy on swoją produkcję w celu zgodności z zasadami określonymi przez prawodawstwo wspólnotowe dla zakładów z ograniczoną zdolnością produkcyjną.
W związku z powyższym zakład ten powinien zostać wykreślony z wykazu zakładów w okresie przejściowym.
(4) Trzy zakłady mięsne z wykazu zakładów w okresie przejściowym podjęły znaczne wysiłki w celu budowy nowych urządzeń.
Jednakże zakłady te nie są w stanie ukończyć procesu modernizacyjnego we wskazanym terminie z powodu wyjątkowych ograniczeń technicznych.
W związku z powyższym uzasadnione jest zapewnienie im większej ilości czasu na ukończenie procesu modernizacyjnego.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić Załącznik do decyzji 2004/475/WE.
W celu zapewnienia jasności należy go zastąpić.
(6) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2004/475/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 marca 2005 r.
zmieniająca po raz czwarty decyzję 2004/122/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 521)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/194/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/122/WE [3] została przyjęta w odpowiedzi na wybuch influenzy drobiu w kilku krajach azjatyckich, włączając Japonię i Koreę Południową.
(2) Japonia i Korea Południowa przedstawiły Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) ostateczne sprawozdanie na temat sytuacji związanej z influenzą drobiu na ich terytorium oraz środków podjętych w celu kontrolowania tej choroby.
Ponadto Japonia i Korea Południowa zadeklarowały, że ich kraje są wolne od influenzy drobiu oraz wysłały informacje na temat stanu zdrowia zwierząt do Komisji wraz z wnioskiem o odpowiednie zmienienie decyzji 2004/122/WE.
Środki ochronne przyjęte na mocy decyzji 2004/122/WE dla tych krajów nie powinny zatem dłużej obowiązywać.
(3) Warunki przywozu żywych ptaków innych niż drób z państw trzecich są ustanowione w decyzji Komisji 2000/666/WE [4], zasady te stosuje się zatem również w odniesieniu do Japonii i Korei Południowej.
Żywe ptaki inne niż drób muszą być między innymi poddane kwarantannie i badaniu na obecność influenzy drobiu.
(4) Biorąc pod uwagę sytuację choroby w Kambodży, Chinach, Indonezji, Laosie, Malezji, Pakistanie, Tajlandii i Wietnamie, istnieje konieczność dalszego przedłużenia okresu obowiązywania środków ochronnych dotyczących tych państw przewidzianych w decyzji 2004/122/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/122/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z Malezji następujących produktów:
- surowców żywności dla zwierząt oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części drobiowe, oraz
- jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi i nieobrobionych trofeów myśliwskich z jakichkolwiek ptaków.";
2) artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z Kambodży, Chińskiej Republiki Ludowej, włączając terytorium Hongkongu, Indonezji, Laosu, Malezji, Pakistanu, Tajlandii i Wietnamu następujących produktów:
- nieprzetworzonych piór i części piór, oraz
- "żywych ptaków innych niż drób", jak zdefiniowano w decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe).";
3) w art. 7 datę " 31 marca 2005 r." zastępuje się datą " 30 września 2005 r.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 2005 r.
dotycząca częściowej niezgodności normy EN 71-1:1998 "Bezpieczeństwo zabawek – część 1: właściwości mechaniczne i fizyczne" z zasadniczymi wymogami bezpieczeństwa określonymi w dyrektywie Rady 88/378/EWG
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 542)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/195/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/378/EWG z dnia 3 maja 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących bezpieczeństwa zabawek [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając opinię Stałego Komitetu ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [2] oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 88/378/EWG zabawki uznawane są za spełniające zasadnicze wymogi bezpieczeństwa, o których mowa w art. 3 tej dyrektywy, jeśli spełniają krajowe normy stosowane wobec nich, transponujące zharmonizowane normy, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(2) Państwa Członkowskie są zobowiązane do opublikowania numerów referencyjnych norm krajowych transponujących zharmonizowane normy, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(3) W dniu 15 lipca 1998 r. Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), działający z upoważnienia Komisji, sporządził i przyjął zharmonizowaną normę EN 71-1:1998 "Bezpieczeństwo zabawek – część 1: właściwości mechaniczne i fizyczne", wymienioną po raz pierwszy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w dniu 28 lipca 1999 r. [3].
(4) Zgodnie z klauzulą 4.6 tej zharmonizowanej normy zabawki i części zabawek wykonane z rozciągliwego tworzywa, które na podstawie próby cylindra zakwalifikowane są jako małe części, nie mogą rozciągać się w żadną stronę o więcej niż 50 % testowane zgodnie z klauzulą 8.14, to znaczy w całości zanurzone w pojemniku, przy zachowaniu określonych warunków, przez okres 24 godzin.
(5) Władze Hiszpanii twierdzą, że pomimo zgodności z odpowiednią zharmonizowaną normą takie produkty mogą nadal stanowić zagrożenie dla zdrowia dzieci w przypadku, gdy małe części zostaną oderwane i połknięte.
(6) Po przeprowadzeniu testów na grupie zabawek wykonanych z rozciągliwego tworzywa hiszpańskie władze doszły do wniosku, że jeśli zabawki pozostawi się zanurzone w pojemniku na okres dłuższy niż 24-godzinny, o którym mowa w klauzuli 8.14, mogą one nadal zwiększać objętość.
Mając na uwadze fakt, iż przejście danego przedmiotu przez przewód żołądkowo-jelitowy może trwać dłużej niż 24 godziny, okres 24 godzin przyjęty dla metody testującej może być niewystarczający dla sprawdzenia ryzyka uszkodzeń ciała w przypadkach, gdy małe zabawki lub ich części zostają połknięte.
(7) Ponadto ryzyko uszkodzenia jest szczególnie poważne, gdy łatwo można oderwać małe kawałki lub elementy.
Pomimo iż zgodnie z klauzulą 4.6 zharmonizowanej normy zabawki oraz ich części składowe muszą przejść próbę cylindra, nie uwzględnia ona możliwości, że w przypadku niektórych zabawek, które nie mieszczą się w cylindrze i nie mają małych części składowych, dzieci mimo to mogą łatwo odgryźć, wykręcić lub oderwać małe fragmenty tworzywa.
(8) W związku z powyższym, na podstawie informacji przedłożonych przez władze Hiszpanii, inne władze krajowe, Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Stały Komitet ustanowiony na mocy dyrektywy 98/34/WE jasne jest, że zgodność ze zharmonizowaną normą EN 71-1:1998 "Bezpieczeństwo zabawek – część 1: właściwości mechaniczne i fizyczne" w zakresie klauzuli 4.6 oraz klauzuli 8.14, w odniesieniu do 24-godzinnego testu zanurzenia, nie wystarcza do zapewnienia zasadniczych wymogów bezpieczeństwa.
(9) Zatem należy określić treść właściwej uwagi towarzyszącej publikacji odesłań do zharmonizowanej normy EN 71-1:1998 "Bezpieczeństwo zabawek – część 1: właściwości mechaniczne i fizyczne",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W przypadku zabawek i ich części składowych wykonanych z rozciągliwego tworzywa zharmonizowana norma EN 71-1:1998 "Bezpieczeństwo zabawek – część 1: właściwości mechaniczne i fizyczne", przyjęta przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) w dniu 15 lipca 1998 r., nie spełnia zasadniczych wymogów bezpieczeństwa, o których mowa w art. 3 dyrektywy 88/378/EWG, w zakresie klauzuli 4.6 oraz klauzuli 8.14 tej normy w odniesieniu do 24-godzinnego okresu, podczas którego zabawka ma być zanurzona w pojemniku.
Artykuł 2
Przy publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odesłań do normy zharmonizowanej EN 71-1:1998 "Bezpieczeństwo zabawek - część 1: właściwości mechaniczne i fizyczne", przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) w dniu 15 lipca 1998 r., dodaje się następującą uwagę:
"Klauzula 4.6 normy EN 71-1:1998 oraz jej klauzula 8.14 w zakresie, w jakim odnosi się do 24-godzinnego okresu, podczas którego zabawka musi być zanurzona w pojemniku, nie pokrywają w całości ryzyka, jakie stanowią zabawki i ich części składowe wykonane z rozciągliwego tworzywa.
Norma nie gwarantuje domniemania zgodności w tym zakresie."
Artykuł 3
Uwaga identyczna z tą określoną w art. 2 niniejszej decyzji towarzyszy odesłaniu do krajowych norm transponujących zharmonizowaną normę EN 71-1:1998 "Bezpieczeństwo zabawek – część 1: właściwości mechaniczne i fizyczne", które zostanie opublikowane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 88/378/EWG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 lutego 2005 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Ukrainą dotyczącego przedłużenia i zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(2005/196/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, pierwsze zdanie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Ukrainą dotyczące przedłużenia i zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(2) Porozumienie powinno zostać podpisane w imieniu Wspólnoty z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie.
(3) Właściwym jest tymczasowe stosowanie tego porozumienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do czasu zakończenia stosownych procedur niezbędnych do jego zawarcia, pod warunkiem wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Ukrainą dotyczącego przedłużenia i zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie.
Artykuł 2
Pod warunkiem wzajemności, porozumienie, o którym mowa w art. 1, stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2005 r. do czasu zakończenia stosownych procedur niezbędnych do jego zawarcia.
Tekst porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Komisja może zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) 3030/93 z 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], przyjąć środki przewidziane w pkt 6 wymiany listów podpisanej dnia 19 grudnia 2000 r. [2], polegające na przywróceniu systemu kontyngentów stosowanego w 2000 r. w przypadku niezastosowania przez Ukrainę stawek celnych określonych w ust. 1.5 wymiany listów, o której mowa w art. 1 niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 2005 r.
zatwierdzająca plan działania technicznego na 2005 r. w celu usprawnienia statystyk rolnych
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 531)
(2005/197/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 96/411 z dnia 25 czerwca 1996 r., w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolnych [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 96/411/WE Komisja corocznie określa plan działania technicznego dla statystyk rolnych.
(2) Na mocy decyzji 96/411/WE Wspólnota wnosi wkład do kosztów poniesionych przez Państwa Członkowskie w przystosowaniach krajowych systemów statystyk rolnych, bądź do kosztów na prace przygotowawcze związane z nowymi lub wzrastającymi potrzebami, które są częścią planu działania technicznego.
(3) Konieczne jest usprawnienie informacji na temat struktury gospodarstw rolnych w celu wdrożenia związanych z tym polityk wspólnotowych.
(4) Istnieje potrzeba, aby ujednolicić system statystyk rolnych i kontynuować prace wspierane w poprzednich planach działania.
Tym razem rejestry statystyczne gospodarstw rolnych, które są warunkiem wstępnym dla wszelkich badań gospodarstw rolnych i zarazem napotykają poważne trudności w większości Państw Członkowskich, stanowią główny obszar rocznego planu działania.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się plan działania technicznego na 2005 r. w celu usprawnienia statystyk rolnych (TAPAS 2005), zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 marca 2005 r.
uchylająca decyzję 2004/440/WE przyjmującą środek przejściowy dla niektórych zakładów z sektora mleka na Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 519)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/198/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/440/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. przyjmująca środek przejściowy dla niektórych zakładów z sektora mleka na Słowacji [1] przyznała okres przejściowy do dnia 30 października 2004 r. jednemu zakładowi z sektora mleka na Słowacji w celu uzyskania przez ten zakład pełnej zgodności z wymogami strukturalnymi ustanowionymi prawem wspólnotowym.
(2) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem otrzymanym od właściwych władz Słowacji wymieniony zakład zakończył proces modernizacji i jest aktualnie w pełni zgodny z prawem wspólnotowym.
(3) Należy zatem uchylić decyzję 2004/440/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 2004/440/WE traci moc.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/199/WPZiB
z dnia 31 stycznia 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Albanii dotyczącej udziału Republiki Albanii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/570/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1].
(2) Artykuł 11 ust. 3 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe ustalenia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) Po otrzymaniu upoważnienia od Rady w dniu 13 września 2004 r. Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Albanii w sprawie udziału Republiki Albanii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA). (4) Umowę należy zatwierdzić, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja komisji
z dnia 2 marca 2005 r.
zezwalająca Estonii, Łotwie, Litwie i Malcie na przyjęcie bardziej rygorystycznych wymogów dotyczących obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin zbożowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 462)
(Jedynie teksty w języku estońskim, łotewskim, litewskim i maltańskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/200/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], w szczególności jej art. 14 ust. 1a,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Republikę Estońską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską i Republikę Malty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 66/402/EWG dopuszcza pewną tolerancję, jeśli chodzi o obecność Avena fatua w materiale siewnym roślin zbożowych.
(2) Estonia, Łotwa, Litwa i Malta zwróciły się z prośbą o zezwolenie na stosowanie bardziej rygorystycznych wymogów dotyczących obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych niż wymogi określone w dyrektywie 66/402/EWG.
(3) Produkcja krajowa materiału siewnego roślin zbożowych w Estonii, na Łotwie, Litwie i Malcie podlega bardziej rygorystycznym wymogom niż określone w dyrektywie 66/402/EWG.
Ponadto w wyżej wymienionych Państwach Członkowskich toczy się kampania mająca na celu zwalczenie Avena fatua w materiale siewnym roślin zbożowych.
(4) Powinno się zatem zezwolić Estonii, Łotwie, Litwie i Malcie na przyjęcie bardziej rygorystycznych wymogów niż określone w dyrektywie 66/402/EWG, dotyczące obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych pochodzącym z innych krajów.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się Estonii, Łotwie, Litwie i Malcie nakazać, aby materiał siewny roślin zbożowych przeznaczony do obrotu na ich terytorium był opatrzony oficjalnym zaświadczeniem, zgodnie z art. 11 dyrektywy 66/402/EWG, poświadczającym zgodność z warunkami ustanowionymi w art. 2 dyrektywy Komisji 74/268/EWG [2].
Artykuł 2
Estonia, Łotwa, Litwa i Malta powiadamiają Komisję o tym, kiedy i w jaki sposób zamierzają korzystać z zezwolenia uzyskanego na mocy art. 1.
Po przyjęciu środków na mocy zezwolenia określonego w art. 1 Estonia, Łotwa, Litwa i Malta niezwłocznie powiadamiają Komisję o przyjętych środkach i dacie ich stosowania.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Estońskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej i Republiki Malty.
Decyzja Rady
z dnia 31 stycznia 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/202/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 133 ust. 1, art. 133 ust. 5 i art. 181 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2 [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół dodatkowy do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej [2], został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich dnia 29 kwietnia 2004 r.
(2) Należy zatwierdzić Protokół dodatkowy,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich Protokół dodatkowy do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu dodatkowego załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 5 Protokołu dodatkowego.
Decyzja nr 199
z dnia 13 października 2004 r.
w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 300)
(Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Porozumienia UE/Szwajcaria)
(2005/204/WE)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DO SPRAW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się na terytorium Wspólnoty [1], zgodnie z którym obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest załatwianie wszystkich spraw administracyjnych wynikających z rozporządzenia nr 1408/71/EWG i późniejszych rozporządzeń,
uwzględniając art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [2], zgodnie z którym obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest opracowanie wzorów dokumentów niezbędnych do stosowania rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 oraz (EWG) nr 574/72,
uwzględniając decyzję nr 154 [3] z dnia 8 lutego 1994 r. dotyczącą wzorów formularzy potrzebnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 301, E 302, E 303),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozszerzenie Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 wymaga zmiany formularzy E 301, E 302 oraz E 303.
(2) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) z dnia 2 maja 1992 r., uzupełnione Protokołem z dnia 17 marca 1993 r., Załącznik VI, wprowadza rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 na obszarze Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
(3) Wspólnota Europejska i Państwa Członkowskie oraz Konfederacja Szwajcarska zawarły Porozumienie o swobodnym przepływie osób (Porozumienie ze Szwajcarią), które weszło w życie dnia 1 czerwca 2002 r.
Załącznik II do porozumienia odnosi się do rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 oraz (EWG) nr 574/72.
(4) Ze względów praktycznych formularze używane w Unii Europejskiej i EOG oraz w ramach Porozumienia ze Szwajcarią powinny być identyczne.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1.
Wzory formularzy E 301, E 302 oraz E 303 opublikowane w decyzji nr 154 zastępuje się niżej załączonymi wzorami.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich udostępnią formularze zainteresowanym stronom (wnioskodawcom, instytucjom, pracodawcom itd.), zgodne z niżej załączonymi wzorami.
3.
Formularze te będą dostępne w językach urzędowych Wspólnoty, a ich układ będzie taki, by poszczególne wersje były idealnie zgodne, tak by umożliwić wszystkim stronom, do których formularz jest skierowany (wnioskodawcy, instytucje, pracodawcy, itd.) otrzymanie formularzy wydrukowanych w ich języku ojczystym.
4.
Niniejsza decyzja, która zastępuje decyzję nr 154, zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po jej opublikowaniu.
Komisji Administracyjnej C.J. van den Berg
Decyzji Rady i Komisji
z dnia 21 lutego 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/205/WE, Euratom)
RADA UNII EROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w połączeniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zatwierdzenie przez Radę zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich dnia 21 grudnia 2004 r. zgodnie z decyzją Rady 2005/41/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. [2],
(2) Protokół powinien zostać zawarty,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu stanowi załącznik do decyzji 2005/41/WE [3].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz jej Państw Członkowskich, składa dokumenty zatwierdzenia przewidziane w art. 13 Protokołu.
Przewodniczący Rady składa równocześnie dokumenty zatwierdzenia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 2005 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/206/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 roku, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 kwietnia 2004 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, negocjacji z Republiką Południowej Afryki w sprawie Protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony [1], w celu uwzględnienia przystąpienia dziesięciu nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej.
(2) Negocjacje te zostały zakończone zgodnie z wymogami Komisji.
(3) Protokół dodatkowy wynegocjowany z Republiką Południowej Afryki stanowi w art. 10 ust. 2 o tymczasowym stosowaniu Protokołu dodatkowego do czasu jego wejścia w życie.
(4) Z zastrzeżeniem jego zawarcia, Protokół dodatkowy należy podpisać w imieniu Wspólnoty i stosować tymczasowo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, Protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu dodatkowego jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Protokół dodatkowy jest stosowany tymczasowo, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/288/WE w odniesieniu do przedłużenia tymczasowego dostępu Australii i Nowej Zelandii do wspólnotowych rezerw antygenów wirusa pryszczycy przyznanego na mocy tej decyzji
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 561)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/209/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG [1], w szczególności jej art. 83 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/288/WE z dnia 26 marca 2004 r. przyznająca Australii i Nowej Zelandii tymczasowy dostęp do wspólnotowych rezerw antygenów wirusa pryszczycy [2] zapewnia tym krajom, do dnia 31 grudnia 2004 r., dostęp do wspólnotowych rezerw antygenów w celu opracowania szczepionek przeciwko pryszczycy.
(2) Australia zdecydowała się zwiększyć zapasy antygenów wirusa pryszczycy i przedstawiła swój zamiar podpisania porozumienia ze Wspólnotą w sprawie wzajemnego dostępu do zapasów niektórych antygenów wirusa pryszczycy.
W oczekiwaniu na to ewentualne porozumienie Australia zwróciła się z prośbą o przedłużenie tymczasowego dostępu do wspólnotowych rezerw antygenów wirusa pryszczycy.
(3) Nowa Zelandia zwróciła się z prośbą o przedłużenie tymczasowego dostępu do wspólnotowych rezerw antygenów wirusa pryszczycy w wyniku nieprzewidzianych opóźnień w tworzeniu swoich własnych zapasów antygenów.
(4) Mając na uwadze pojemność i dostępność rezerw antygenów wirusa pryszczycy składowanych we Wspólnocie, wydaje się, że przedłużenie na wniosek Australii i Nowej Zelandii może zostać przyznane bez niepotrzebnego naruszania wspólnotowych planów interwencyjnych.
(5) Należy zatem przyznać wnioskowane przez Australię i Nową Zelandię przedłużenie tymczasowego dostępu do wspólnotowych rezerw antygenów wirusa pryszczycy i odpowiednio zmienić decyzję 2004/288/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 decyzji 2004/288/WE datę " 31 grudnia 2004 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2004/614/WE dotyczącą okresu stosowania środków ochronnych odnoszących się do ptasiej grypy w Republice Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 559)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/210/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 2004/614/WE z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie środków ochronnych odnoszących się do wysoce chorobotwórczej ptasiej grypy w Republice Południowej Afryki [3] Komisja przyjęła środki ochronne w związku z ptasią grypą w stadach ptactwa bezgrzebieniowego w Republice Południowej Afryki.
(2) Sytuacja dotycząca ptasiej grypy w stadach ptactwa bezgrzebieniowego w Republice Południowej Afryki pozostaje nadal niewyjaśniona, ponieważ nadzór serologiczny prowadzony przez właściwe władze Republiki Południowej Afryki przyniósł niejednoznaczne wyniki.
Niemniej jednak sytuacja wydaje się być opanowana i Komisja powinna wkrótce otrzymać szczegółowe informacje.
(3) W tych okolicznościach należy przedłużyć zastosowanie decyzji 2004/614/WE o kolejne trzy miesiące.
Decyzja może jednakże zostać poddana przeglądowi przed upływem tego okresu w zależności od dodatkowych informacji, które zostaną przekazane przez właściwe władze Republiki Południowej Afryki.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 7 decyzji 2004/614/WE datę " 31 marca 2005 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/211/WSiSW
z dnia 24 lutego 2005 r.
dotycząca wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System Informacyjny Schengen, zwany dalej "SIS", ustanowiony na mocy postanowień tytułu IV Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach z 1990 r. [3], zwanej dalej "Konwencją z Schengen z 1990 r.", stanowi niezbędny instrument do stosowania przepisów dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej.
(2) Uznano potrzebę opracowania nowej wersji Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji, zwanego dalej "SIS II", mając na uwadze rozszerzenie Unii Europejskiej i umożliwiając wprowadzenie nowych funkcji, przy jednoczesnym wykorzystaniu najnowszych osiągnięć w dziedzinie technologii informatycznych, a także podjęto pierwsze kroki w celu opracowania nowego systemu.
(3) W obecnej wersji SIS niektóre dostosowania istniejących przepisów i niektóre nowe funkcje mogą już być wprowadzane w odniesieniu do istniejącej wersji SIS, w szczególności w przypadku zapewnienia dostępu do niektórych rodzajów danych wprowadzonych do SIS władzom, dla których właściwe wykonanie ich zadań byłoby ułatwione, gdyby miały one możliwość przeglądania tych danych, w tym Europolowi i krajowym przedstawicielom Eurojustu, jak również w celu rozszerzenia kategorii przedmiotów zaginionych, które mogą stanowić przedmiot dokonywanych wpisów oraz w celu prowadzenia ewidencji przekazania danych osobowych.
W każdym Państwie Członkowskim należy najpierw utworzyć infrastrukturę techniczną wymaganą do tego celu.
(4) Konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej w Laeken w dniach 14 i 15 grudnia 2001 r., a w szczególności konkluzja 17 (współpraca między wyspecjalizowanymi służbami ds. zwalczania terroryzmu), konkluzja 43 (Eurojust i współpraca policyjna w odniesieniu do Europolu) oraz plan działań z dnia 21 września 2001 r. na rzecz walki z terroryzmem odnoszą się do potrzeby wzmocnienia SIS i poprawy jego zdolności.
(5) Ponadto istnieje potrzeba wprowadzenia przepisów dotyczących wymiany wszystkich informacji uzupełniających poprzez organy wyznaczone do tego celu we wszystkich Państwach Członkowskich (Supplementary Information Request at National Entry), zapewniających wspólną podstawę prawną w ramach postanowień Konwencji z Schengen z 1990 r. i ustalających zasady usuwania danych przechowywanych przez te władze.
(6) Przepisy niniejszej decyzji dotyczące Europolu określają jedynie ramy prawne w zakresie dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen i nie naruszają przyjmowania w przyszłości niezbędnych środków ustanawiających to rozwiązanie techniczne i jego konsekwencje finansowe.
(7) Przepisy niniejszej decyzji dotyczące krajowych przedstawicieli Eurojustu i ich asystentów określają jedynie ramy prawne w zakresie dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen i nie naruszają przyjmowania w przyszłości niezbędnych środków ustanawiających to rozwiązanie techniczne i jego konsekwencje finansowe.
(8) Przepisy odnoszące się do dostępu Europolu oraz przedstawicieli krajowych Eurojustu i ich asystentów do danych SIS stanowią jedynie pierwszy etap i nie stanowią uszczerbku dla dalszych dyskusji w sprawie rozszerzenia tego narzędzia na inne postanowienia Konwencji z Schengen z 1990 r.
(9) Zmiany wprowadzone w tym celu do przepisów dorobku Schengen dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen składają się z dwóch części: niniejszej decyzji i rozporządzenia Rady sporządzonego na podstawie art. 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Przyczyny tych zmian wynikające z art. 93 Konwencji z Schengen z 1990 r., wiążą się z faktem, że celem systemu Informacyjnego Schengen jest utrzymanie porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, w tym bezpieczeństwa narodowego, na terytoriach Państw Członkowskich, oraz stosowanie postanowień Konwencji odnoszących się do przepływu osób na tych terytoriach, poprzez wykorzystanie informacji przekazywanej za pomocą SIS zgodnie z postanowieniami Konwencji.
W związku z tym, że niektóre postanowienia Konwencji z Schengen z 1990 r. mają być stosowane do obydwu celów jednocześnie, należy zmienić te postanowienia w identyczny sposób poprzez równoległe akty prawne oparte na każdym z traktatów.
(10) Niniejsza decyzja nie narusza przyszłego przyjęcia niezbędnych przepisów szczegółowo opisujących strukturę prawną, cele, działanie i wykorzystanie SIS II, w szczególności: zasad określania kategorii danych wprowadzanych do systemu, celów, dla których dane te należy wprowadzać oraz kryteriów ich wprowadzania, zasad dotyczących zawartości wpisów SIS, wzajemnego przekazywania informacji i zasad ich zgodności, zasad dostępu do danych SIS oraz zasad ochrony danych osobowych i ich kontroli.
(11) W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4], który należy do dziedziny określonej w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE z 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tego Układu.
(12) Zjednoczone Królestwo uczestniczy w stosowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [5].
(13) Irlandia uczestniczy w stosowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [6].
(14) Niniejsza decyzja nie narusza uzgodnień dotyczących częściowego udziału Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w dorobku Schengen, określonego odpowiednio w decyzji 2000/365/WE i decyzji 2002/192/WE.
(15) Niniejsza decyzja stanowi akt prawny, którego podstawą jest dorobek Schengen lub kwestie w inny sposób z nim związane, w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do Konwencji z Schengen z 1990 r. wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 92 dodaje się następujący ustęp:
"4.
Państwa Członkowskie, zgodnie z ich prawem krajowym, wymieniają poprzez organy wyznaczone w tym celu (SIRENE) wszystkie informacje uzupełniające niezbędne przy wprowadzaniu wpisów i w celu umożliwienia podjęcia odpowiednich działań w przypadkach, gdy w wyniku przeglądania danych Systemu Informacyjnego Schengen odnaleziono osoby lub przedmioty, na temat których wprowadzono informacje do tego systemu.
Informacje takie są wykorzystywane wyłącznie do celu, w jakim zostały przekazane.";
2) artykuł 94 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) przedmioty określone w artykułach 99 i 100.";
3) w art. 94 ust. 3, akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku osób, informacje powinny zawierać jedynie następujące dane:
a) nazwisko i imiona, wszelkie pseudonimy, wprowadzane, o ile to możliwe, oddzielnie;
b) wszelkie szczególne cechy fizyczne, niepodlegające zmianom;
c) (…);
d) miejsce i datę urodzenia;
e) płeć;
f) narodowość;
g) informację, czy dane osoby są uzbrojone, agresywne bądź są uciekinierami;
h) przyczynę wpisu;
i) działania, które powinny być podjęte;
j) w przypadku wpisów na mocy art. 95: rodzaj przestępstw(-a)";
4) artykuł 99 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dane dotyczące osób lub pojazdów, łodzi, statków powietrznych i kontenerów są wprowadzane zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego dokonującego wpisu, do celów niejawnego nadzoru lub szczególnych kontroli zgodnie z ust. 5.";
5) ostatnie zdanie art. 99 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"Państwo Członkowskie dokonujące wpisu zgodnie z niniejszym ustępem jest zobowiązane do powiadomienia o tym pozostałych Państw Członkowskich.";
6) pierwsze zdanie art. 99 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Podczas szczególnych kontroli, określonych w ustępie 1, osoby, pojazdy, łodzie, statki powietrzne i kontenery oraz przewożone przedmioty mogą zostać przeszukane zgodnie z prawem krajowym w celach określonych w ust. 2 i 3.";
7) artykuł 100 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wprowadza się następujące kategorie łatwo rozpoznawalnych przedmiotów:
a) pojazdy silnikowe o pojemności silnika przekraczającej 50 cm3, łodzie i statki powietrzne, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;
b) przyczepy o masie własnej przekraczającej 750 kg, naczepy, sprzęt przemysłowy, silniki zewnętrzne i kontenery, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;
c) broń palna, która została skradziona, wykorzystana w niewłaściwy sposób lub utracona;
d) urzędowe blankiety, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;
e) wydane dokumenty tożsamości, takie jak paszporty, dowody tożsamości, prawa jazdy, dokumenty pobytowe i dokumenty podróżne, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób, utracone lub unieważnione;
f) dowody rejestracyjne pojazdów i tablice rejestracyjne, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób, utracone lub unieważnione;
g) banknoty (o spisanych numerach);
h) papiery wartościowe i środki płatnicze, takie jak czeki, karty kredytowe, obligacje, akcje i udziały, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone.";
8) na końcu art. 101 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
"Jednak dostęp do danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen oraz prawo do ich bezpośredniego przeglądania mogą mieć krajowe organy sądowe, między innymi organy odpowiedzialne za wszczynanie postępowania karnego z oskarżenia publicznego oraz wszczynanie dochodzenia sądowego poprzedzającego postawienie w stan oskarżenia, podczas wykonywania swoich funkcji, zgodnie z przepisami prawa krajowego.";
9) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 101 A
1.
Europejski Urząd Policji (Europol) ma prawo dostępu i bezpośredniego przeglądania danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen, w ramach swojego mandatu i na własny koszt, zgodnie z artykułami 95, 99 i 100.
2.
Europol może przeglądać tylko te dane, które są mu potrzebne do wykonywania swoich zadań.
3.
W przypadku gdy podczas przeglądania danych Europol odkryje istnienie wpisu w Systemie Informacyjnym Schengen, informuje o tym, przy wykorzystaniu środków określonych w Konwencji o Europolu, Państwo Członkowskie, które dokonało wpisu.
4.
Korzystanie z informacji uzyskanych poprzez przeglądanie danych Systemu Informacyjnego Schengen wymaga zgody zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli to Państwo Członkowskie pozwoli na wykorzystanie takich informacji, procedura taka odbywa się zgodnie z postanowieniami Konwencji o Europolu.
Europol może przekazać takie informacje państwom trzecim i organom trzecim wyłącznie po uzyskaniu zgody zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
5.
Europol może zażądać informacji uzupełniających od zainteresowanego Państwa Członkowskiego zgodnie z postanowieniami Konwencji o Europolu.
6.
Europol:
a) prowadzi ewidencję wszystkich wykonanych przez siebie wyszukiwań, zgodnie z postanowieniami artykułu 103;
b) bez uszczerbku dla ustępów 4 i 5, nie łączy części Systemu Informacyjnego Schengen ani nie przekazuje udostępnianych im danych w nim zawartych przy użyciu jakiegokolwiek systemu komputerowego wykorzystywanego przez Europol lub stosowanego w Europolu służącego do gromadzenia i przetwarzania danych, ani nie pobiera lub w inny sposób nie kopiuje jakiejkolwiek części Systemu Informacyjnego Schengen;
c) zapewnia dostęp do danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen wyłącznie pracownikom Europolu o specjalnych uprawnieniach;
d) przyjmuje i stosuje środki przewidziane w artykule 118;
e) zezwala wspólnemu organowi nadzorczemu, ustanowionemu na mocy artykułu 24 Konwencji o Europolu, na przeprowadzenie kontroli działalności Europolu w wykonaniu jego prawa do dostępu i przeglądania danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen.
Artykuł 101 B
1.
Krajowi przedstawiciele Eurojustu i ich asystenci mają prawo dostępu i przeglądania danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen zgodnie z artykułami 95 i 98.
2.
Krajowi przedstawiciele Eurojustu i ich asystenci mogą przeglądać jedynie te dane, które są niezbędne do wykonywania ich zadań.
3.
W przypadku gdy podczas przeglądania danych krajowy przedstawiciel Eurojustu odkryje istnienie wpisu w Systemie Informacyjnym Schengen, informuje o tym Państwo Członkowskie, które dokonało wpisu.
Informacje uzyskane w wyniku takiego wyszukiwania mogą być przekazywane państwom trzecim i organom trzecim po otrzymaniu zgody Państwa Członkowskiego, które dokonało wpisu.
4.
Żadnego postanowienia niniejszego artykułu nie należy rozumieć jako naruszającego przepisy decyzji Rady ustanawiającej Eurojust dotyczące ochrony danych i odpowiedzialności za wszelkie nieuprawnione lub niepoprawne przetwarzanie takich danych przez krajowych przedstawicieli Eurojustu lub ich asystentów lub jako naruszające uprawnienia wspólnego organu nadzorczego, ustanowionego zgodnie z artykułem 23 tej decyzji Rady.
5.
Każde wyszukiwanie przeprowadzone przez krajowego przedstawiciela Eurojustu lub asystenta zostaje wpisane do ewidencji zgodnie z postanowieniami artykułu 103, a każde wykorzystanie udostępnionych im danych jest rejestrowane.
6.
Żadnych części Systemu Informacyjnego Schengen nie należy łączyć, a danych zawartych w tym systemie dostępnych krajowym przedstawicielom i ich asystentom nie należy przekazywać do żadnego systemu komputerowego wykorzystywanego przez Eurojust lub stosowanego w Eurojuście służącego do gromadzenia i przetwarzania danych, ani nie należy pobierać jakiejkolwiek części Systemu Informacyjnego Schengen.
7.
Dostęp do danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen mają wyłącznie przedstawiciele krajowi i ich asystenci, a nie pracownicy Eurojustu.
8.
Środki przewidziane w artykule 118 zostają przyjęte i są stosowane.";
10) artykuł 103 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 103
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby każde przekazanie danych osobowych zostało zarejestrowane w krajowym module Systemu Informacyjnego Schengen przez administratora pliku danych organu w celach sprawdzenia, czy przeglądanie danych jest dozwolone, czy nie.
Wpis do rejestru może być wykorzystywany wyłącznie do tego celu i zostaje on usunięty możliwie szybko po upływie jednego roku a najpóźniej po upływie trzech lat.";
11) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 112 A
1.
Dane osobowe przechowywane przez władze, określone w artykule 92 ustęp 4 otrzymane w wyniku wymiany informacji zgodnie z tym ustępem, są przechowywane jedynie przez okres wymagany do osiągnięcia celów, dla których zostały one dostarczone.
W każdym przypadku należy je usunąć najpóźniej po roku od momentu, gdy wpis lub wpisy dotyczące danej osoby lub przedmiotu zostały usunięte z Systemu Informacyjnego Schengen.
2.
Ustęp 1 nie narusza prawa Państw Członkowskich do przechowywania krajowych danych dotyczących poszczególnych wpisów, które zostały wprowadzone przez dane Państwo Członkowskie lub wpisów, w związku z którymi podjęto działania na terytorium tego państwa. Okres przechowywania takich danych określa prawo krajowe.";
12) artykuł 113 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dane inne niż określone w artykule 112 są przechowywane przez okres nie dłuższy niż 10 lat a dane dotyczące przedmiotów określonych w artykule 99 ustęp 1 przez okres nie dłuższy niż 5 lat.";
13) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 113 A
1.
Dane inne niż dane osobowe przechowywane przez władze określone w artykule 92 ustęp 4 otrzymane w wyniku wymiany informacji zgodnie z tym ustępem, są przechowywane jedynie przez okres wymagany do osiągnięcia celów, dla których zostały one przekazane.
W każdym przypadku należy je usunąć najpóźniej po roku od momentu, gdy wpis lub wpisy dotyczące danej osoby lub przedmiotu zostały usunięte z Systemu Informacyjnego Schengen.
2.
Ustęp 1 nie narusza prawa Państw Członkowskich do przechowywania krajowych danych dotyczących poszczególnych wpisów, które zostały wprowadzone przez dane Państwo Członkowskie, lub wpisów, w związku z którymi podjęto działania na terytorium tego państwa. Okres przechowywania takich danych określa prawo krajowe.".
Artykuł 2
1.
Artykuł 1 ust. 1, 5 i 8 niniejszej decyzji stają się skuteczne 90 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Artykuł 1 ust. 11 i 13 niniejszej decyzji stają się skuteczne 180 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Artykuł 1 ust. 1, 5, 8, 11 i 13 niniejszej decyzji w odniesieniu do Islandii i Norwegii stają się skuteczne 270 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 stycznia 2005 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania Protokołu określającego możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej, na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
(2005/213/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej [1] przed wygaśnięciem protokołu do umowy Umawiające się Strony podejmują negocjacje w celu uzgodnienia treści protokołu na kolejny okres i, jeśli zajdzie taka potrzeba, zmian lub dodatkowych postanowień do wprowadzenia w załączniku.
(2) W dniach od 9 do 13 listopada 2003 r. w Abidżanie obie strony uzgodniły treść nowego protokołu określającego możliwości połowowe i rekompensatę finansową.
Protokół dotyczący okresu od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. został parafowany dnia 3 marca 2004 r. w Brukseli.
(3) Do celów niniejszego protokołu rybacy Wspólnoty zachowują możliwość dokonywania połowów na wodach podlegających władzy lub jurysdykcji Wybrzeża Kości Słoniowej w okresie od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
(4) W celu uniknięcia przerwania działalności połowowej statków wspólnotowych należy rozpocząć stosowanie nowego protokołu w jak najszybszym terminie.
W tym celu obie strony parafowały porozumienie w formie wymiany listów przewidujące tymczasowe stosowanie parafowanego protokołu od dnia następującego po dniu wygaśnięcia obowiązującego protokołu.
(5) Określenie klucza podziału możliwości połowowych pomiędzy Państwa Członkowskie powinno nastąpić na podstawie tradycyjnego podziału możliwości połowów w ramach umowy o rybołówstwie.
(6) Należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów, z zastrzeżeniem jego ostatecznego zawarcia przez Radę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania Protokołu określającego możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w umowie między Wspólnotą Europejską a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej, na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
Tekst porozumienia w formie wymiany listów oraz Protokołu załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Możliwości połowowe przewidziane w protokole rozdziela się między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
a) połów ryb dennych:
Hiszpania: 1300 GT (pojemność statku brutto) na miesiąc średnio w roku;
b) połów tuńczyka:
i) sejnery tuńczykowe
- Francja: 17 statków
- Hiszpania : 17 statków
ii) taklowce powierzchniowe
- Hiszpania: 6 statków
- Portugalia : 5 statków
iii) klipry tuńczykowe
- Francja: 3 statki
2.
Jeśli wnioski o wydanie licencji z tych Państw Członkowskich nie wyczerpią możliwości połowowych określonych w protokole, Komisja może uwzględnić wnioski o wydanie licencji z innych Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów w ramach niniejszego Porozumienia, powiadamiają Komisję o każdej ilości zasobów złowionych w strefie połowowej Wybrzeża Kości Słoniowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [2].
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w celu związania nim Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/828/WE w odniesieniu do zwolnień z zakazu opuszczania w przypadkach przemieszczania zwierząt wewnątrz kraju
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 544)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/216/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/828/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka [2] została przyjęta w związku z sytuacją panującą w regionach Wspólnoty dotkniętych epidemią tej choroby.
Decyzja ta wytycza strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") odpowiadające szczególnym sytuacjom epidemiologicznym i zgodnie z dyrektywą 2000/75/WE ustanawia warunki, na jakich dopuszcza się zwolnienia z zakazu opuszczania dla niektórych rodzajów przemieszczania zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków z tych stref i poprzez nie.
(2) Zimowa pogoda w częściach regionów Wspólnoty dotkniętych chorobą niebieskiego języka spowodowała ustanie aktywności nosiciela, a co za tym idzie, także rozprzestrzeniania się wirusa choroby niebieskiego języka.
(3) Właściwe jest zatem ustalenie przepisów dopuszczających zwolnienia z zakazu opuszczania zwierząt w określonych częściach stref zamkniętych w okresach, kiedy istnieje pewność co do nierozprzestrzeniania się wirusa lub braku nosicieli.
(4) Jeśli od ustania aktywności nosiciela upłynął okres czasu dłuższy niż okres serokonwersji, zwierzęta seronegatywne mogą być przemieszczane przy dopuszczalnym poziomie ryzyka ze stref zamkniętych, ponieważ nie są one lub nie mogą zostać zarażone.
Seropozytywne, ale wirusologicznie negatywne (PCR negatywne) zwierzęta mogą również być przemieszczane, ponieważ nie stwierdzono i nie można będzie stwierdzić obecności wirusa we krwi.
(5) Zwierzęta urodzone po ustaniu aktywności nosiciela nie mogą być zarażone, mogą więc być bez ryzyka przemieszczane ze strefy zamkniętej przy braku aktywności nosiciela.
(6) Ponieważ możliwość śledzenia przemieszczania tych zwierząt musi podlegać ścisłym kontrolom, przemieszczenia te powinny być ograniczone do krajowych przemieszczeń do gospodarstw rolnych, które są zarejestrowane przez władze właściwe dla gospodarstwa docelowego.
(7) Ponadto wszystkie te przemieszczenia muszą zostać wstrzymane, gdy nosiciel uaktywni się ponownie na epidemiologicznie istotnych obszarach wspomnianych stref zamkniętych.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 decyzji 2003/828/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Nie naruszając ust. 3a, krajowe wysyłki zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków ze strefy zamkniętej określonej w załączniku I są zwolnione z zakazu opuszczania tylko w przypadku, gdy zwierzęta, ich nasienie, komórki jajowe i zarodki spełniają warunki określone w załączniku II lub, w przypadku Hiszpanii, Francji, Włoch i Portugalii, gdy spełniają warunki ust. 2 lub, w przypadku Grecji, warunki ust. 3.";
b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
Jeśli na epidemiologicznie istotnym obszarze strefy zamkniętej określonej w załączniku I minęło więcej niż 40 dni od momentu ustania aktywności nosiciela, właściwe władze mogą udzielić zwolnienia od zakazu opuszczania w odniesieniu do wysyłek krajowych niżej wymienionych zwierząt:
a) zwierzęta, które przeznaczone są do gospodarstw rolnych zarejestrowanych w tym celu przez władze właściwe dla gospodarstwa docelowego i które z tych zakładów mogą być przemieszczane tylko do rzeźni;
b) zwierzęta, których wyniki testów serologicznych (ELISA lub AGID) są negatywne, bądź pozytywne, lecz testów wirusologicznych (PCR) negatywne; lub
c) zwierzęta urodzone po dacie ustania aktywności nosiciela.
Właściwe władze udzielają zwolnienia przewidzianego w niniejszym ustępie tylko w okresie, w którym nosiciel nie jest aktywny.
Jeśli w ramach programu kontroli epidemiologicznej zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/75/WE zostanie stwierdzona ponowna aktywność nosiciela w odpowiedniej strefie zamkniętej, właściwe władze mają obowiązek zapewnić, że zwolnienie to nie będzie miało już zastosowania."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 19 marca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzjia Komisji
z dnia 9 marca 2005 r.
w sprawie ustanowienia warunków zdrowotnych zwierząt i wymogów w zakresie świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty zarodków bydlęcych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 543)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/217/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 7 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 akapit pierwszy 1it. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 91/270/EWG z dnia 14 maja 1991 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zarodków bydła domowego [2] stanowi, że Państwa Członkowskie mogą dokonywać przywozu zarodków bydła domowego jedynie z państw trzecich wymienionych w załączniku do tej decyzji.
(2) Dyrektywa 89/556/EWG przewiduje sporządzenie wykazu zespołów pobierania i wytwarzania zarodków bydlęcych, posiadających zezwolenie na pobieranie, preparowanie lub przechowywanie w państwach trzecich zarodków bydlęcych przeznaczonych dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków, zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [3] ustanawia ten wykaz.
(3) Decyzja Komisji 92/471/EWG z dnia 2 września 1992 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarodków bydlęcych z państw trzecich [4], stanowi, że Państwa Członkowskie mogą zezwolić wyłącznie na przywóz zarodków bydlęcych odpowiadających gwarancjom określonym w świadectwach zdrowia zwierząt zamieszczonych w załącznikach do tej decyzji.
Załączniki te zawierają również wykazy państw trzecich zatwierdzonych do stosowania świadectw weterynaryjnych określonych w tej decyzji.
(4) Dyrektywa 89/556/EWG stanowi, że zarodków bydlęcych nie należy przesyłać z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, chyba że zostały otrzymane w wyniku sztucznego zapłodnienia lub zapłodnienia in vitro nasieniem reproduktora dawcy, który w czasie pobrania nasienia znajdował się w punkcie pobierania zatwierdzonym przez właściwe władze do celów pobierania, preparowania i przechowywania nasienia lub nasieniem przywiezionym zgodnie z dyrektywą Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [5].
(5) Międzynarodowe Stowarzyszenie Transferu Embrionów (IETS) oceniło ryzyko przeniesienia niektórych chorób zakaźnych za pośrednictwem zarodków jako nieznaczne, pod warunkiem właściwego obchodzenia się z zarodkami w okresie między pobraniem i transferem.
Niemniej w interesie zdrowia zwierząt należy podjąć stosowne uprzednie środki bezpieczeństwa w odniesieniu do nasienia stosowanego do zapłodnienia.
(6) Wymagania Wspólnoty w zakresie przywozu zarodków bydlęcych powinny być co najmniej równie rygorystyczne jak wymagania obowiązujące w wewnątrzwspólnotowym handlu zarodkami bydlęcymi, w szczególności w odniesieniu do nasienia stosowanego do zapłodnienia.
Wskutek stosowania nowych, bardziej rygorystycznych wymagań określonych w decyzji 92/471/EWG, zmienionej decyzją 2004/786/WE, pojawiły się problemy w handlu.
(7) W wyniku tych problemów eksporterzy i importerzy zażądali okresu przejściowego w celu dostosowania się do nowych, bardziej rygorystycznych wymagań dotyczących nasienia bydlęcego stosowanego do zapładniania oocytów w celu wywozu zarodków do Wspólnoty.
Należy zatem zezwolić, przez pewien okres oraz pod pewnymi warunkami, na przywóz zarodków bydlęcych pobranych lub wytworzonych na warunkach określonych w załączniku III do niniejszej decyzji.
(8) W interesie przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego należy zatem uchylić decyzje 91/270/EWG i 92/471/EWG oraz zastąpić je niniejszą decyzją.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dokonują przywozu wyłącznie zarodków bydła domowego (zwanych dalej "zarodkami"), które zostały pobrane lub wytworzone w państwach trzecich wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji przez zatwierdzone zespoły pobierania lub wytwarzania zarodków wymienione w Załączniku do decyzji 92/452/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zarodków zgodnych z dodatkowymi gwarancjami określonymi we wzorze świadectwa weterynaryjnego zamieszczonym w załączniku II.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 2, Państwa Członkowskie zezwalają w okresie do 31 grudnia 2006 r. na przywóz z państw trzecich wymienionych w załączniku I zarodków, które spełniają:
a) dodatkowe gwarancje określone we wzorze świadectwa weterynaryjnego zamieszczonym w załączniku III; a także
b) następujące warunki:
i) zarodki muszą być pobrane lub wytworzone przed 1 stycznia 2006 r.;
ii) zarodki wolno wykorzystywać wyłącznie do celów implantacji u samic bydła przebywających w Państwie Członkowskim przeznaczenia wskazanym w świadectwie weterynaryjnym;
iii) zarodki nie mogą być przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 4
Uchyla się decyzje 91/270/EWG i 92/471/EWG.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 5 kwietnia 2005 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 2005 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Arabii Saudyjskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 563)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/218/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Arabii Saudyjskiej w imieniu Komisji przeprowadzono inspekcję w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Arabii Saudyjskiej w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) Szczególnie "Dyrekcja Generalna ds. Laboratoriów Kontroli Jakości (GDQCL)" jest w stanie skutecznie kontrolować wykonywanie obowiązujących przepisów.
(4) GDQCL udzieliła oficjalnego zapewnienia w kwestii zgodności z normami kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełniania wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwym jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty z Arabii Saudyjskiej zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest również sporządzenie wykazu zakładów, które otrzymały zezwolenie, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit.a) pkt i) dyrektywy 91/493/EWG [2].
Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez GDQCL.
(7) Właściwym jest stosowanie niniejszej decyzji 3 dni po jej opublikowaniu przewidzianym w koniecznym okresie przejściowym.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Arabii Saudyjskiej właściwym organem odpowiedzialnym za kontrolowanie i poświadczanie zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG jest "Dyrekcja Generalna ds. Laboratoriów Kontroli Jakości (GDQCL)".
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Arabii Saudyjskiej spełniają wymogi określone w art. 3, 4 oraz 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
2.
Świadectwo sporządza się w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela GDQCL oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania zawierają napis "ARABIA SAUDYJSKA" oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, naniesiony w sposób nieusuwalny.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 19 marca 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 97/296/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w odniesieniu do Arabii Saudyjskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 564)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/219/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/296/WE z dnia 22 kwietnia 1997 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] ustala wykaz państw i terytoriów, z których dozwolony jest przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Część I Załącznika do niniejszej decyzji ustala wykaz państw i terytoriów objętych szczególną decyzją na mocy dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3], a część II tego Załącznika ustala wykaz państw i terytoriów spełniających warunki określone w art. 2 ust. 2 decyzji 95/408/WE.
(2) Decyzja Komisji 2005/218/WE [4], ustala szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Arabii Saudyjskiej.
Wymienione państwo należy zatem włączyć do wykazu w części I Załącznika do decyzji 97/296/WE.
(3) W celu zachowania przejrzystości należy w całości zastąpić omawiane wykazy.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/296/WE.
(5) Niniejszą decyzję stosuje się od tego samego dnia co decyzję 2005/218/WE dotyczącą przywozów produktów rybołówstwa z Arabii Saudyjskiej.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 97/296/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 19 marca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lutego 2005 r.
zmieniająca decyzję 94/140/WE ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Koordynacji w zakresie Nadużyć Finansowych
(2005/223/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 94/140/WE [1] Komisja ustanowiła przy sobie Komitet Doradczy ds. Koordynacji w zakresie Nadużyć Finansowych, zwany dalej "Komitetem", mający jej doradzać we wszelkich sprawach związanych z zapobieganiem nadużyciom i nieprawidłowościom finansowym i z karaniem ich, a także we wszelkich sprawach dotyczących współpracy między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a Komisją w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych.
(2) Od momentu ustanowienia Komitetu podstawowe przepisy wspólnotowe dotyczące ochrony interesów finansowych Wspólnoty zostały w znacznym stopniu rozwinięte i umocnione, w szczególności poprzez wprowadzenie nowych środków legislacyjnych oraz zmian organizacyjnych w ramach Komisji.
(3) Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 [2] przyjęte zostały ogólne przepisy definiujące pojęcie nieprawidłowości oraz ustanawiające administracyjne środki i kary w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, a na mocy rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 [3] przyjęto szczególne przepisy, mające zastosowanie we wszystkich obszarach działalności Wspólnot i dotyczące kontroli i inspekcji administracyjnych na miejscu przeprowadzanych przez Komisję.
(4) Artykuł 280, wprowadzony do Traktatu WE przez Traktat Amsterdamski, stworzył dla zwalczania nadużyć finansowych nowe ramy instytucjonalne.
Nowy tekst przewiduje w szczególności kompetencje dzielone pomiędzy Wspólnotą i Państwami Członkowskimi, jak również ścisłą i regularną współpracę między właściwymi władzami Państw Członkowskich a Komisją w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot.
(5) Decyzją 1999/352/WE, EWWiS, Euratom [4] Komisja ustanowiła przy sobie Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), którego zadaniem jest przeprowadzanie dochodzeń w trybie administracyjnym w celu zwalczania nadużyć finansowych i który jest odpowiedzialny za wszelkie działania związane z ochroną interesów wspólnotowych przed nieprawidłowościami mogącymi prowadzić do wszczęcia postępowań administracyjnych lub karnych.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [5] oraz rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 [6] ustaliły ramy prawne działalności OLAF, zobowiązując go w szczególności do zapewnienia współpracy pomiędzy właściwymi władzami Państw Członkowskich a Komisją w celu koordynowania działań mających na celu ochronę wspólnotowych interesów finansowych przed nadużyciami finansowymi.
(7) W odniesieniu do ochrony euro przed fałszowaniem rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 [7] umożliwiło zorganizowanie ścisłej i regularnej współpracy, w szczególności między właściwymi władzami krajowymi a Komisją, powierzając tej ostatniej misję zapewnienia, w drodze konsultacji z odpowiednim komitetem doradczym, ogólnej ochrony wspólnej waluty europejskiej.
Zgodnie z decyzją Rady 2001/923/WE [8] Komisja jest odpowiedzialna za objęcie zarządzaniem i za wprowadzenie w życie, przy współpracy Państw Członkowskich, wspólnotowego programu wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program "Perykles").
(8) Mając na względzie wyżej określony kierunek rozwoju przepisów wspólnotowych i biorąc pod uwagę horyzontalny zasięg oddziaływania Komitetu, należy odpowiednio dostosować zarówno jego kompetencje konsultacyjne, jak i udział w nim Państw Członkowskich, których przedstawiciele powinni móc liczyć na wsparcie właściwych władz krajowych.
Aby osiągnąć lepszą elastyczność prac Komitetu, należy również przewidzieć możliwość ustanowienia grup roboczych o oddziaływaniu sektorowym.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 94/140/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji 94/140/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja może zasięgnąć opinii Komitetu we wszelkich sprawach dotyczących zapobiegania nadużyciom finansowym i ich karania oraz wszelkich innych działań niezgodnych z prawem i szkodzących interesom finansowym Wspólnoty, jak również we wszelkich sprawach dotyczących mającej na celu ochronę interesów wspólnotowych współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich, a także pomiędzy tymi ostatnimi a Komisją, w celu lepszego zorganizowania ścisłej i regularnej współpracy pomiędzy właściwymi władzami w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych.
Komisja może zasięgnąć opinii Komitetu we wszelkich sprawach dotyczących działań związanych z ochroną interesów finansowych Wspólnoty oraz z ochroną banknotów i monet euro przed fałszowaniem.
Komisja może również zasięgnąć opinii Komitetu we wszelkich sprawach dotyczących prawnej ochrony interesów finansowych Wspólnoty, także jeśli chodzi o aspekty związane z policyjnym i sądowym wymiarem rozpoczęcia zwalczania nadużyć finansowych i współpracy w tym zakresie.";
2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W skład Komitetu wchodzi po dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego; mogą oni być wspomagani przez dwóch przedstawicieli właściwych władz krajowych.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeśli Komisja wyrazi zgodę, Komitet może utworzyć grupy robocze celem ułatwienia prac w dziedzinach sektorowych wchodzących w zakres jego kompetencji.
Obsługa sekretariatu jest zapewniona przez Komisję.";
3) w art. 6 odniesienie do art. 214 Traktatu zostaje zastąpione przez odniesienie do art. 287 Traktatu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/136/WE w odniesieniu do zakończenia planu szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń w Luksemburgu
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 589)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/224/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 i art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W roku 2001 potwierdzono wystąpienie klasycznego pomoru świń u dzikich świń w Luksemburgu.
(2) Decyzja Komisji 2003/135/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w Luksemburgu [2] została przyjęta jako jeden ze środków zwalczania klasycznego pomoru świń.
(3) Luksemburg przedstawił informacje wskazujące, że sytuacja związana z występowaniem klasycznego pomoru świń u dzikich świń w Luksemburgu uległa znacznej poprawie i że zatwierdzony plan szczepień dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń nie musi być już stosowany.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/136/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/136/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 2;
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Luksemburg wprowadza w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia planu określonego w art. 1 w dziedzinach określonych w Załączniku.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Wielkiego Księstwa Luksemburga i do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/526/WE w odniesieniu do środków kontroli klasycznego pomoru świń w Niemczech, Francji, Luksemburgu i w Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 600)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/225/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na skutek wybuchu klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich przyjęto decyzję Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w Belgii, Francji, Niemczech i Luksemburgu [2].
Decyzja ta ustanawia pewne dodatkowe środki kontroli dotyczące klasycznego pomoru świń.
(2) Sytuacja związana z występowaniem klasycznego pomoru świń w niektórych regionach Nadrenii-Palatynatu w Niemczech, w departamencie Moselle we Francji oraz w Luksemburgu uległa znacznej poprawie.
Dotyczy to również obszarów ośrodków administracji ds. weterynaryjnych i żywieniowych okręgów Levice, Nitra, Topoľčany, Nové Mesto nad Váhom oraz Púchov na Słowacji.
Dlatego też środki przyjęte na mocy decyzji 2003/526/WE w odniesieniu do powyższych regionów powinny przestać obowiązywać.
(3) W świetle ogólnej sytuacji związanej z występowaniem klasycznego pomoru świń w innych regionach Niemiec, Francji oraz Słowacji właściwe jest przedłużenie okresu obowiązywania decyzji 2003/526/WE.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/526/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/526/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11 datę " 30 kwietnia 2005 r." zastępuje się datą " 30 kwietnia 2006 r.";
2) Załącznik zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/59/WE w odniesieniu do regionów, gdzie plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń mają zostać wprowadzone w Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 601)
(Jedynie tekst w języku słowackim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/226/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 i art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła decyzję 2005/59/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. zatwierdzającą plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych tych świń w Słowacji [2] jako jeden ze środków zwalczania klasycznego pomoru świń.
(2) Władze słowackie poinformowały Komisję o sytuacji dotyczącej rozwoju choroby u dzikich świń w ostatnim czasie.
Informacje wskazują na to, iż klasyczny pomór dzikich świń skutecznie zwalczono na obszarach ośrodków administracji ds. weterynaryjnych i żywieniowych okręgów Levice, Nitra, Topoľčany, Nové Mesto nad Váhom i Púchov oraz że zatwierdzone plany zwalczania nie muszą już być stosowane w powyższych regionach.
W świetle tych informacji epidemiologicznych plan szczepień powinien zostać rozszerzony poprzez wprowadzenie szczepień dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w okręgach Ilava, Žiar nad Hronom, Žarnovica i Banská Štiavnica.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/59/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/59/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowackiej.
Decyzja Rady
z dnia 21 lutego 2005 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi zmieniającej Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(2005/228/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2, zdanie pierwsze,
uwzględniając projekt Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja negocjowała w imieniu Wspólnoty umowę w sprawie przedłużenia o jeden rok istniejącej umowy i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Białorusi, z limitami ilościowymi dostosowanymi w sposób uwzględniający roczne tempo wzrostu gospodarczego i zapotrzebowanie Republiki Białoruskiej na niektóre rodzaje towarów.
Do czasu ukończenia procedur wymaganych dla jej zawarcia niniejszą umowę należy stosować tymczasowo od dnia 1 stycznia 2005 r., pod warunkiem wzajemnego tymczasowego jej stosowania przez Republikę Białorusi.
(2) Umowę należy podpisać,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przewodniczący Rady jest niniejszym uprawniony do wyznaczenia osoby (osób) upoważnionej(-ych) do podpisania, w imieniu Wspólnoty, Umowy w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi zmieniającej Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem wzajemności [1] umowę stosuje się tymczasowo, do czasu ukończenia procedur dla jej formalnego zawarcia od dnia 1 stycznia 2005 r.
Tekst umowy załączono do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Jeśli Białoruś nie wykona swoich zobowiązań zgodnie z ust. 2.5 Umowy z 1999 r. [2], kontyngent na 2005 r. zostanie obniżony do poziomów mających zastosowanie w roku 2004.
2.
Decyzja o wdrożeniu ust. 1 zostaje podjęta zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych zasad dla przywozu określonych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [3].
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia następującego po dniu jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPM/1/2005
z dnia 4 marca 2005 r.
w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie
(2005/229/WE)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/210/WPZiB z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 8 ust. 4 wspólnego działania 2002/210/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) do podjęcia odpowiednich decyzji w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie.
(2) W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. ustanowiono główne zasady i tryb wkładu państw trzecich do misji policyjnych.
Dnia 10 grudnia 2002 r. Rada zatwierdziła "Procedury konsultacyjne i tryb wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE" [2], które stanowiły rozwinięcie ustaleń dotyczących udziału państw trzecich w cywilnych operacjach zarządzania kryzysami, łącznie z ustanowieniem Komitetu Uczestników.
(3) Komitet Uczestników będzie odgrywał kluczową rolę w bieżącym zarządzaniu misją; Komitet będzie stanowił główne forum, na którym omawiane będą wszelkie problemy związane z bieżącym zarządzaniem misją; Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa, sprawujący kontrolę polityczną i dowództwo strategiczne misji, weźmie pod uwagę opinie wyrażane przez Komitet Uczestników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie Komitetu
Niniejszym ustanawia się Komitet Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (zwany dalej "Komitetem Uczestników").
Artykuł 2
Funkcje
1.
Komitet Uczestników może wyrażać opinie, które będą brane pod uwagę przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawujący kontrolę polityczną i dowództwo strategiczne misji.
2.
Zakres obowiązków Komitetu Uczestników ustanowiony jest w "Procedurach konsultacyjnych i trybie wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE".
Artykuł 3
Skład
1.
Wszystkie Państwa Członkowskie UE są uprawnione do udziału w obradach Komitetu, jednak wyłącznie państwa wnoszące wkład będą uczestniczyć w bieżącym zarządzaniu misją.
Przedstawiciele państw trzecich uczestniczących w misji mogą brać udział w posiedzeniach Komitetu Uczestników.
Na posiedzeniach Komitetu Uczestników może być także obecny przedstawiciel Komisji Europejskiej.
2.
Komitet będzie regularnie otrzymywać informacje od Szefa Misji Policyjnej.
Artykuł 4
Przewodniczący
Dla potrzeb tej misji, w myśl postanowień wyżej wspomnianego dokumentu w sprawie procedur konsultacyjnych i trybu wkładu, przewodniczącym Komitetu Uczestników będzie przedstawiciel Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, konsultujący się ściśle z Prezydencją.
Artykuł 5
Posiedzenia
1.
Komitet Uczestników jest regularnie zwoływany przez przewodniczącego.
Jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek przedstawiciela państwa uczestniczącego mogą być zwoływane posiedzenia nadzwyczajne.
2.
Przed posiedzeniem przewodniczący podaje do wiadomości wstępny porządek obrad i dokumenty odnoszące się do posiedzenia.
Przewodniczący odpowiada za przekazanie Komitetowi Politycznemu i Bezpieczeństwa wyniku obrad Komitetu Uczestników.
Artykuł 6
Poufność
1.
Przepisy bezpieczeństwa Rady stosuje się do posiedzeń i obrad Komitetu Uczestników.
W szczególności, przedstawiciele biorący udział w posiedzeniach Komitetu Uczestników posiadają odpowiedni certyfikat dostępu do informacji niejawnych.
2.
Treść obrad Komitetu Uczestników jest objęta tajemnicą zawodową.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Proxima/3/2005
z dnia 4 marca 2005 r.
w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL Proxima) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM)
(2005/230/WE)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/789/WPZiB z dnia 22 listopada 2004 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL Proxima) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 9 ust. 7 wspólnego działania 2004/789/WPZiB, Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) do podjęcia odpowiednich decyzji w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL Proxima) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM).
(2) W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. ustanowiono główne zasady i tryb wkładu państw trzecich do misji policyjnych.
Dnia 10 grudnia 2002 r. Rada zatwierdziła "Procedury konsultacyjne i tryb wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE" [2], które stanowiły dalsze rozwinięcie ustaleń dotyczących udziału państw trzecich w cywilnych operacjach zarządzania kryzysami, łącznie z ustanowieniem Komitetu Uczestników.
(3) Komitet Uczestników będzie odgrywał kluczową rolę w bieżącym zarządzaniu misją; Komitet będzie stanowił główne forum, na którym omawiane będą wszelkie problemy związane z bieżącym zarządzaniem misją; Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawujący kontrolę polityczną i dowództwo strategiczne misji, weźmie pod uwagę opinie wyrażane przez Komitet Uczestników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie Komitetu
Niniejszym ustanawia się Komitet Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL Proxima) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (zwany dalej "Komitetem Uczestników").
Artykuł 2
Funkcje
1.
Komitet Uczestników może wyrażać opinie, które będą brane pod uwagę przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawujący kontrolę polityczną i dowództwo strategiczne misji.
2.
Zakres obowiązków Komitetu Uczestników ustanowiony jest w "Procedurach konsultacyjnych i trybie wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE".
Artykuł 3
Skład
1.
Państwa Członkowskie UE są uprawnione do udziału w obradach Komitetu, jednak wyłącznie państwa wnoszące wkład będą uczestniczyć w bieżącym zarządzaniu misją.
Przedstawiciele państw trzecich uczestniczących w misji mogą brać udział w posiedzeniach Komitetu Uczestników.
Na posiedzeniach Komitetu Uczestników może być także obecny przedstawiciel Komisji Europejskiej.
2.
Komitet będzie regularnie otrzymywać informacje od Szefa Misji Policyjnej.
Artykuł 4
Przewodniczący
Dla potrzeb tej misji, w myśl postanowień wyżej wspomnianego dokumentu w sprawie procedur konsultacyjnych i trybu wkładu, przewodniczącym Komitetu Uczestników będzie przedstawiciel Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, konsultujący się ściśle z Prezydencją.
Artykuł 5
Posiedzenia
1.
Komitet Uczestników jest regularnie zwoływany przez przewodniczącego.
Jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek przedstawiciela państwa uczestniczącego mogą być zwołane posiedzenia nadzwyczajne.
2.
Przed posiedzeniem przewodniczący podaje do wiadomości wstępny porządek obrad i dokumenty odnoszące się do posiedzenia.
Przewodniczący odpowiada za przekazanie Komitetowi Politycznemu i Bezpieczeństwa wyniku obrad Komitetu Uczestników.
Artykuł 6
Poufność
1.
Przepisy bezpieczeństwa Rady stosuje się do posiedzeń i obrad Komitetu Uczestników.
W szczególności, przedstawiciele biorący udział w posiedzeniach Komitetu Uczestników posiadają odpowiedni certyfikat dostępu do informacji niejawnych.
2.
Treść obrad Komitetu Uczestników jest objęta tajemnicą zawodową.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 7 marca 2005 r.
upoważniająca Szwecję do stosowania obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług w niektórych rejonach w północnej Szwecji zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
(2005/231/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W piśmie z dnia 20 sierpnia 2004 r. władze Szwecji zwróciły się do Komisji z wnioskiem o odstępstwo, upoważniające je do zastosowania zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług w północnej Szwecji.
(2) Od lipca 1981 r. jest stosowana w Szwecji obniżona stawka podatku od energii w odniesieniu do energii elektrycznej zużywanej w północnych częściach kraju, gdzie jej zużycie w celach grzewczych jest wyższe średnio o 25 % niż w innych częściach kraju.
(3) Przez obniżenie kosztów energii elektrycznej ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w sektorze usług na północy Szwecji stwarza się tym odbiorcom energii takie same warunki, jakie mają odbiorcy mieszkający w południowych częściach kraju.
W związku z tym przedmiotowy środek służy celom polityki regionalnej oraz polityki spójności.
(4) Obniżony poziom opodatkowania energii elektrycznej zużywanej na północy Szwecji, który ma wynosić 20 EUR za MWh, pozostaje znacznie wyższy niż minimalna stawka Wspólnoty określona w dyrektywie 2003/96/WE.
Ponadto obniżenie podatku jest proporcjonalne do dodatkowych kosztów ogrzewania ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w sektorze usług na północy Szwecji.
W związku z powyższym, zastosowany poziom podatku powinien zagwarantować, iż zachowana jest zachęta do bardziej efektywnego wykorzystywania energii, wynikająca z nałożenia podatku.
(5) Komisja dokonała przeglądu obniżki, której dotyczy wniosek, i uznała, iż nie narusza ona zasad konkurencji ani nie ogranicza działań na rynku wewnętrznym, a także nie uznano jej za niezgodną z polityką Wspólnoty w zakresie środowiska, energii i transportu.
(6) Decyzja ta jest zgodna ze stanowiskiem przyjętym przez Komisję w sprawie dotyczącej pomocy państwa C 42/03 [2], w którym nie zgłoszono zastrzeżeń odnośnie do kwestii pomocy państwa w zakresie obniżki podatku na okres upływający w dniu 31 grudnia 2005 r.
(7) Należy zatem upoważnić Szwecję do stosowania do dnia 31 grudnia 2005 r. obniżonej stawki podatkowej na energię elektryczną zużywaną na północy Szwecji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Szwecję do stosowania obniżonej stawki podatkowej wobec energii elektrycznej zużywanej przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w sektorze usług znajdujące się w gminach wymienionych w załączniku.
Obniżka jest proporcjonalna do dodatkowych kosztów ogrzewania wynikających z położenia na północy w odniesieniu do pozostałej części Szwecji.
Obniżona stawka jest zgodna z wymogami dyrektywy 2003/96/WE, w szczególności z minimalnymi stawkami określonymi w jej art. 10.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUJUST LEX/1/2005
z dnia 8 marca 2005 r.
dotycząca mianowania szefa zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX
(2005/232/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/190/WPZiB z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/432/WE w sprawie zatwierdzenia planów monitorowania pozostałości przedłożonych przez kraje trzecie zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 568)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/233/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylającą dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności jej art. 29 ust. 1 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 96/23/WE włączenie i utrzymanie w wykazach krajów trzecich, określonych w prawodawstwie wspólnotowym, z których zezwala się Państwom Członkowskim na przywóz zwierząt i produktów zwierzęcych objętych tą dyrektywą, zależy od przedłożenia przez zainteresowane kraje trzecie planu określającego oferowane przez niego gwarancje w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości i substancji określonych w tej dyrektywie.
W wymienionej dyrektywie ustanawia się również niektóre wymagania dotyczące terminów składania planów.
(2) Decyzja Komisji 2004/432/WE [2] ustanawia wykaz krajów trzecich, które przedłożyły plan monitorowania pozostałości określający oferowane przez nie gwarancje zgodnie z wymaganiami wymienionej dyrektywy.
(3) Niektóre kraje trzecie przedstawiły Komisji plan monitorowania pozostałości w odniesieniu do zwierząt i produktów niewymienionych w decyzji 2004/432/WE.
Ocena tych planów oraz dodatkowe informacje wymagane przez Komisję zapewniają wystarczające gwarancje dotyczące monitorowania pozostałości w tych krajach w odniesieniu do rozpatrywanych zwierząt i produktów.
Zwierzęta i produkty te powinny być zatem ujęte w wykazie przeznaczonym dla krajów trzecich, o których mowa.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/432/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2004/432/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 21 marca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik II do decyzji Rady 79/542/EWG w zakresie przywozu świeżego mięsa z Argentyny
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 602)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/234/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1 akapit drugi oraz art. 16 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część 1 załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub ich części oraz ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne wymagane przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i świeżego mięsa [3] określa wykaz państw trzecich i części państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych żywych zwierząt i świeżego mięsa.
(2) W związku z pojawieniem się we wrześniu 2003 r. ogniska pryszczycy w Argentynie w prowincji Salta, położonej w północnej części tego kraju w pobliżu granicy z Paragwajem, decyzja Komisji 93/402/EWG z dnia 10 czerwca 1993 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej [4] została zmieniona decyzjami 2003/658/WE [5] i 2003/758/WE [6], w celu zawieszenia przywozu odkostnionej i dojrzałej wołowiny z argentyńskich prowincji Salta, Jujuy, Chaco i Formosa.
Decyzja 93/402/EWG została uchylona decyzją 2004/212/WE [7], przy czym jej przepisy zostały włączone do decyzji 79/542/EWG.
(3) Wspomniane ognisko pryszczycy zlikwidowane zostało ponad rok temu i od tego czasu na terytorium Argentyny nie wykryto żadnych nowych ognisk tej choroby.
Jednocześnie misje kontrolne przeprowadzone w 2004 r. wykazały poprawę sytuacji w Argentynie zarówno w odniesieniu do zdrowia zwierząt, jak i zdrowia publicznego.
(4) Komisja wezwała Argentynę do ustanowienia strefy buforowej wzdłuż jej granicy z Boliwią i Paragwajem w celu zapobieżenia ryzyku pojawienia się pryszczycy.
Argentyna zaproponowała ustanowienie strefy o szerokości 25 kilometrów wzdłuż jej granicy z tymi państwami ("strefa buforowa").
Komisja otrzymała obecnie szczegółowe mapy i informacje, w szczególności dotyczące środków kontroli zastosowanych w strefie buforowej.
Należy zakazać przywozu do Wspólnoty ze strefy buforowej świeżego mięsa gatunków zwierząt podatnych na pryszczycę.
(5) W związku z tym należy wznowić przywóz odkostnionej i dojrzałej wołowiny z prowincji Salta, Jujuy, Chaco i Formosa, z wyłączeniem strefy buforowej.
(6) Decyzja 79/542/EWG została zmieniona decyzją 2004/212/WE w celu, między innymi, wyłączenia z jej zakresu produktów mięsnych.
Wskazane jest zatem skreślenie w art. 1 błędnego odniesienia do produktów mięsnych.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić art. 1 i część 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 79/542/EWG skreśla się słowa "i produktów mięsnych".
Artykuł 2
Część 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG zastępuje się tekstem z Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 18 marca 2005 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 marca 2005 r.
uchylająca decyzję 2002/626/WE zatwierdzającą plan przedłożony przez Francję w celu zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń w Moselle i Meurthe-et-Moselle
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 595)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/235/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kwietniu 2002 r. potwierdzono wystąpienie klasycznego pomoru świń u dzikich świń w departamencie Moselle we Francji.
(2) Decyzją Komisji 2002/626/WE [2] zatwierdzono przedstawiony przez Francję plan zwalczania tej choroby w departamencie Moselle i w departamencie granicznym Meurthe-et-Moselle.
(3) Francja przedstawiła informacje wskazujące, że skutecznie zwalczono klasyczny pomór świń u dzikich świń w departamencie Moselle i że zatwierdzony plan zwalczania nie musi być już stosowany.
(4) Stosowne jest zatem uchylenie decyzji 2002/626/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 2002/626/WE traci moc.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 15 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/135/WE w odniesieniu do zakończenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń w niektórych regionach kraju federalnego Nadrenia-Palatynat (Niemcy)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 596)
(Jedynie teksty w językach niemieckim i francuskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/236/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 i art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/135/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w Niemczech, w krajach federalnych Dolnej Saksonii, Północnej Nadrenii-Westfalii, Nadrenii-Palatynatu i Kraju Saary [2] została przyjęta jako jeden ze środków zwalczania klasycznego pomoru świń.
(2) Władze niemieckie poinformowały Komisję o sytuacji dotyczącej rozwoju choroby w ostatnim czasie u dzikich świń w niektórych regionach Nadrenii-Palatynatu.
(3) Informacje wskazują na to, iż klasyczny pomór dzikich świń skutecznie zwalczono oraz że plany zwalczania i szczepień nie muszą już być stosowane w powyższych regionach.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/135/WE.
(5) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2003/135/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec i do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 15 marca 2005 r.
w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty na funkcjonowanie niektórych laboratoriów referencyjnych w dziedzinie zdrowia zwierząt i żywych zwierząt w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 606)
(Jedynie teksty w językach duńskim, angielskim, francuskim, niemieckim, hiszpańskim i szwedzkim są autentyczne)
(2005/237/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 28 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pomoc finansowa Wspólnoty powinna zostać udzielona wspólnotowym laboratoriom referencyjnym wyznaczonym przez Wspólnotę do pomocy w sprawowaniu funkcji i wypełnianiu zadań określonych w następujących dyrektywach i decyzjach:
- dyrektywa Rady 2001/89/EWG z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [2],
- dyrektywa Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu [3],
- dyrektywa Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [4],
- dyrektywa Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzająca ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń [5],
- dyrektywa Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzająca minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [6],
- dyrektywa Rady 95/70/EWG z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzająca minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży [7],
- dyrektywa Rady 92/35/EWG z dnia 29 kwietnia 1992 r. ustanawiająca zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni [8],
- dyrektywa Rady 2000/75/EWG z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiająca przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [9],
- decyzja Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określająca specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [10],
- dyrektywa Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniająca dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń [11],
- decyzja Rady z dnia 23 lipca 1996 r. wyznaczająca organ referencyjny odpowiedzialny za współpracę w zakresie ujednolicania metod badania i oceny wyników w odniesieniu do czystorasowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła [12].
(2) Pomoc finansowa Wspólnoty powinna być wypłacana, pod warunkiem że planowane działania są skutecznie przeprowadzane, a władze dostarczą wszystkich niezbędnych informacji w określonym terminie.
(3) Z powodów związanych z budżetem pomoc Wspólnoty powinna być przyznawana na okres jednego roku.
(4) Dodatkowa pomoc finansowa na organizację jednych corocznych warsztatów w obszarze objętym odpowiedzialnością wspólnotowych laboratoriów referencyjnych powinna być przyznawana na taki sam okres.
(5) Programy pracy i odpowiednie prognozy budżetowe przedłożone przez wspólnotowe laboratoria referencyjne na 2005 rok zostały ocenione przez Komisję.
(6) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [13] środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi finansowane są w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; do celów kontroli finansowej zastosowanie mają art. 8 i 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 156/2004 z dnia 29 stycznia 2004 r. w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty dla wspólnotowych laboratoriów referencyjnych zgodnie z art. 28 decyzji 90/424/EWG [14] ustanawia wydatki kwalifikowalne wspólnotowych laboratoriów referencyjnych otrzymujących pomoc finansową na mocy art. 28 decyzji 90/424/EWG oraz procedury przedstawiania wydatków i audytu.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W odniesieniu do klasycznego pomoru świń Wspólnota udziela Niemcom pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku IV do dyrektywy 2001/89/WE, które mają być realizowane przez Institut für Virologie der Tierärztlichen Hochschule, Hanover, Niemcy.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 200000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Pomoc finansowa Wspólnoty na organizację warsztatów dotyczących technik diagnostycznych klasycznego pomoru świń wynosi maksymalnie 30000 EUR.
Artykuł 2
W odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu Wspólnota udziela Zjednoczonemu Królestwu pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku V do dyrektywy 92/66/WE, które mają być realizowane przez Central Veterinary Laboratory, Addlestone, Zjednoczone Królestwo.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 50000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 3
W odniesieniu do influenzy drobiu Wspólnota udziela Zjednoczonemu Królestwu pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku V do dyrektywy 92/40/WE, które mają być realizowane przez Central Veterinary Laboratory, Addlestone, Zjednoczone Królestwo.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 135000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 4
W odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń Wspólnota udziela Zjednoczonemu Królestwu pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku III do dyrektywy 92/119/WE, które mają być realizowane przez Pirbright Laboratory, Zjednoczone Królestwo.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 100000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 5
W odniesieniu do chorób ryb Wspólnota udziela Danii pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku C do dyrektywy 93/53/EWG, które mają być realizowane przez Danish Institute for Food and Veterinary Research, Aarhus, Dania.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 145000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 6
W odniesieniu do chorób małży Wspólnota udziela Francji pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku B do dyrektywy 95/70/WE, które mają być realizowane przez IFREMER, La Tremblade, Francja.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 90000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 7
W odniesieniu do afrykańskiego pomoru koni Wspólnota udziela Hiszpanii pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku I do dyrektywy 92/35/WE, które mają być realizowane przez Laboratorio central de veterinaria de Madrid, Algete, Hiszpania.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 35000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 8
W odniesieniu do choroby niebieskiego języka Wspólnota udziela Zjednoczonemu Królestwu pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku II do dyrektywy 2000/75/WE, które mają być realizowane przez Pirbright Laboratory, Zjednoczone Królestwo.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 150000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Pomoc finansowa Wspólnoty na organizację warsztatów dotyczących technik diagnostycznych choroby niebieskiego języka wynosi maksymalnie 15000 EUR.
Artykuł 9
W odniesieniu do badań serologicznych wścieklizny Wspólnota udziela Francji pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku II do decyzji Rady 2000/258/WE, które mają być realizowane przez A.F.S.S.A. Nancy, Francja.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 150000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 10
W odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń Wspólnota udziela Hiszpanii pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku V do dyrektywy 2002/60/WE, które mają być realizowane przez Centro de Investigación en Sanidad Animal, Valdeolmos, Madryt, Hiszpania.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 100000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Pomoc finansowa Wspólnoty na organizację warsztatów dotyczących technik diagnostycznych afrykańskiego pomoru świń wynosi maksymalnie 30000 EUR.
Artykuł 11
W odniesieniu do oceny wyników metod badania zwierząt hodowlanych czystej krwi z gatunku bydła oraz harmonizacji różnych metod badania Wspólnota udziela Szwecji pomocy finansowej w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w załączniku II do decyzji 96/463/WE, które mają być realizowane przez INTERBULL Centre, Uppsala, Szwecja.
Pomoc finansowa Wspólnoty wynosi maksymalnie 65000 EUR w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 2004 r.
w sprawie pomocy udzielonej sektorowi rybołówstwa i akwakultury na Korsyce w latach 1986–1999
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2585)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/238/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po poproszeniu zainteresowanych stron o przedstawienie uwag zgodnie z wymienionym artykułem,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Dnia 21 maja 1996 r. odbyło się w Brukseli spotkanie Francji z Komisją na temat sytuacji niektórych sektorów działalności na Korsyce, między innymi rybołówstwa.
Na tym spotkaniu Komisja dowiedziała się, że sektorowi temu została udzielona pomoc publiczna bez zgłoszenia umożliwiającego zbadanie jej zgodnie z art. 93 (obecnie art. 88) Traktatu.
(2) Pismem z dnia 14 czerwca 1996 r. Komisja zażądała więc od Francji dostarczenia informacji dotyczących tej pomocy.
(3) Pismem z dnia 7 lipca 1996 r. Francja powiadomiła Komisję, że nawiązała konieczny kontakt ze wspólnotą terytorialną Korsyki w celu przekazania żądanych informacji.
Jako że nie dotarły one do Komisji, dnia 12 września 1996 r. wysłane zostało pierwsze upomnienie.
(4) W związku z powyższym pismem z dnia 17 grudnia 1996 r. Francja przekazała niektóre informacje dotyczące przedmiotowej pomocy.
Zostały one zarejestrowane w rejestrze pomocy niezgłoszonej dnia 6 stycznia 1997 r. pod numerem NN 11/97.
(5) Pismem z dnia 24 kwietnia 1997 r. Komisja, po stwierdzeniu, że nie posiada wszystkich informacji niezbędnych do zbadania tego systemu pomocy, zażądała informacji uzupełniających.
Niektóre dokumenty dotarły do niej w pismach z dnia 3 grudnia 1997 r. i z dnia 11 sierpnia 1998 r.
(6) Następnie pismem z dnia 11 lutego 1999 r. Komisja przesłała następny wniosek o udzielenie informacji uzupełniających.
W dalszej kolejności dnia 22 lutego 2000 r., w Komisji odbyło się spotkanie z przedstawicielami wspólnoty terytorialnej Korsyki.
W wyniku tego spotkania Komisja ponownie przekazała Francji listę informacji niezbędnych do przeprowadzenia analizy tych środków pomocy.
Po dwóch kolejnych upomnieniach znaczna część żądanych informacji dotarła w piśmie z dnia 11 kwietnia 2001 r.
(7) Ponadto Komisja zapoznała się z raportem francuskiego Zgromadzenia Narodowego nr 1077 sporządzonym w imieniu komisji śledczej ds. wykorzystania funduszy publicznych i zarządzania służbami publicznymi na Korsyce [1] (zwanym dalej "raportem Zgromadzenia Narodowego").
W raporcie tym, opublikowanym w 1998 r., opisano pomoc udzieloną sektorowi rybołówstwa i akwakultury w 1997 r. (patrz: pkt I.C.1.b wymienionego raportu).
(8) Pismem z dnia 30 października 2001 r.
Komisja powiadomiła Francję o swojej decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do następujących środków pomocy, które zostały wprowadzone w życie na Korsyce:
- środków dotyczących zakupu nowych statków oraz zakupu statków używanych w okresie 1986–1999,
- środków dotyczących modernizacji i wyposażenia istniejących statków w okresie od dnia 1 stycznia 1987 r. do dnia 28 października 1998 r., jeżeli w wyniku prac zwiększona została moc statku.
(9) Tą samą decyzją Komisja powiadomiła Francję o tym, że podjęła decyzję o uznaniu pomocy na przebudowę i wyposażenie statków nieskutkującej zwiększeniem mocy statku, jak również pomocy na instalacje lądowe wykorzystywane przez rybaków, za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(10) Decyzją tą Komisja nakazała również Francji dostarczyć informacji niezbędnych do zbadania pomocy dla akwakultury.
(11) Pismem z dnia 21 grudnia 2001 r. Francja przekazała swoje uwagi na temat pomocy, w stosunku do której została wszczęta formalna procedura dochodzeniowa, i dostarczyła informacji na temat pomocy dla akwakultury.
(12) Decyzja w sprawie wszczęcia procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja poprosiła zainteresowane strony o przedstawienie uwag dotyczących przedmiotowej pomocy.
Komisja nie otrzymała uwag w następstwie tej publikacji.
II.
OPIS
(13) Środki pomocy, które są przedmiotem niniejszej decyzji, są środkami, w stosunku do których wszczęto formalną procedurę dochodzeniową oraz środkami, na których temat Komisja nakazała Francji dostarczyć informacji.
Decyzja ta dotyczy więc następujących czterech typów pomocy:
- pomocy odnoszącej się do zakupu nowych statków w okresie 1986–1999,
- pomocy odnoszącej się do przebudowy i wyposażenia istniejących statków, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r., jeżeli w wyniku prac zwiększona została moc statku,
- pomocy odnoszącej się do zakupu używanych statków w okresie 1986–1999,
- pomocy odnoszącej się do akwakultury w okresie 1994–1999.
(14) Pomoc dla floty rybackiej ustanowiona została przez Zgromadzenie Korsyki, które dnia 29 marca 1985 r. przyjęło, w swojej uchwale nr 85/10 bis, "regulamin pomocy na modernizację flotylli". Uchwała ta była wielokrotnie zmieniana uchwałami z dnia 30 listopada 1990 r. (nr 90/99), 19 grudnia 1991 r. (nr 91/1032), 23 lutego 1993 r. (nr 93/25), 9 marca 1995 r. (nr 95/16), 11 września 1995 r. (nr 95/79) i 11 kwietnia 1997 r. (nr 97/36). Francja zaznaczyła, że ostatnia cytowana uchwała (nr 97/36) nie była zmieniana do końca okresu planowania jednolitego dokumentu programowego (DOCUP) dotyczącego realizowanych w tym okresie działań funduszy strukturalnych, to znaczy do dnia 31 grudnia 1999 r. Jeśli chodzi o pomoc dla akwakultury, Francja zaznaczyła, że władze regionalne Korsyki bezpośrednio zastosowały przepisy prawa wspólnotowego, zgodnie z "Przewodnikiem pomocy" wydanym przez Agencję ds. Rozwoju Gospodarczego Korsyki (ADEC). Część tego przewodnika dotycząca rybołówstwa i akwakultury oraz opisująca pomoc, jaka może być udzielona, została przekazana Komisji.
(15) Pomoc udzielana jest od roku 1985.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie zasad stosowania art. 93 Traktatu WE [3] nie określa terminu przedawnienia dla badania niezgodnej z prawem pomocy w rozumieniu swojego art. 1 lit. f), to znaczy wprowadzonej w życie bez możliwości wypowiedzenia się przez Komisję na temat jej zgodności ze wspólnym rynkiem.
Jednakże art. 15 wymienionego rozporządzenia stanowi, że uprawnienia Komisji w zakresie odbierania pomocy podlegają dziesięcioletniemu okresowi przedawnienia, że termin przedawnienia zaczyna swój bieg w dniu, w którym pomoc zostaje udzielona beneficjentowi i że każdy środek przyjęty przez Komisję przerywa bieg tego terminu.
W związku z powyższym Komisja uważa, że nie ma potrzeby badania pomocy korzystającej z takiego przedawnienia, to znaczy pomocy udzielonej wcześniej niż dziesięć lat przed każdym przyjętym przez Komisję i odnoszącym się do tej pomocy środkiem.
(16) Komisja uważa, że bieg tego terminu został przerwany wnioskiem skierowanym przez Komisję do Francji dnia 14 czerwca 1996 r.
W wyniku tego przedawnienie ma zastosowanie do pomocy udzielonej beneficjentom przed dniem 14 czerwca 1986 r.
Przedawnienie ma więc zastosowanie w szczególności do pomocy udzielonej przez region Korsyki przed dniem 14 czerwca 1986 r., ale wypłaconej beneficjentom dopiero w kolejnych latach, po rzeczywistym zrealizowaniu dopuszczalnych inwestycji.
W związku z powyższym Komisja uwzględnia w poniższej analizie pomoc, w sprawie udzielenia której decyzje podjęte zostały w okresie od dnia 14 czerwca 1986 r. do dnia 31 grudnia 1999 r.
Pomoc na zakup nowych statków
(17) Uchwała nr 85/10 bis z 1985 r. przewidywała, że zakup statków poniżej 18 metrów przeznaczonych do połowów na Korsyce mógł być przedmiotem dotacji pod warunkiem, że statki te zostały, z wyjątkiem przypadków wyjątkowych odstępstw, zbudowane we Francji.
Dotacja wynosiła 20 % ceny zakupu i mogła zostać powiększona o dodatkową subwencję w wysokości 10 % w przypadku, gdy chodziło o pierwsze podjęcie działalności (pierwszy zakup nowego statku) i drugą dotację, również w wysokości 10 %, w przypadku, gdy statek był zbudowany na Korsyce.
Ponadto, w celu wspierania tradycyjnego budownictwa z drewna występującego w niektórych regionach wyspiarskich, dotacja mogła być zwiększona o dodatkowe 20 % kosztów zakupu na jeden wniosek o udzielenie pomocy mającej wesprzeć sektor drzewny.
Wkład własny armatora powinien wynosić co najmniej 10 %.
(18) Uchwała nr 90/99 zmieniła poziom pomocy, podwyższając poziom podstawowy z 20 % na 30 %.
Dodatkowa pomoc w wysokości 20 % na budownictwo z drewna została zmniejszona do 5 %.
(19) Uchwała nr 95/16 w następujący sposób zmieniła poziom pomocy: poziom podstawowy wynoszący 30 % pozostaje bez zmian i sprecyzowano, że kwalifikująca się inwestycja może obejmować zakup kadłuba, wyposażenia i 80 sztuk sieci (6400 m); pomoc w przypadku pierwszego podjęcia działalności w wysokości 10 % pozostaje bez zmian, a pomoc szczególna w przypadku budowy statku na Korsyce zostaje zmniejszona z 10 % do 5 %, przy czym zawsze zostaje podwyższona w przypadku statku z drewna.
Obowiązek budowy statku we Francji zostaje zniesiony.
(20) Celem uchwały nr 95/79 było ograniczenie pomocy na zakup sieci w przypadku, gdy chodzi o pierwsze podjęcie działalności przez wnioskodawcę.
Dodatkowo, dotacja w wysokości 5 % w przypadku, gdy statek został zbudowany z drewna w korsykańskiej stoczni również została zniesiona.
(21) Uchwała nr 97/36 nie wniosła istotnych zmian do opisanych przepisów.
Bez zmian pozostaje zapis, że wkład własny armatora musi wynosić co najmniej 10 %.
Pomoc na modernizację i wyposażenie statków
(22) Uchwała nr 85/10 bis z 1985 r. przewidywała, że przebudowa statków poniżej 18 metrów, której koszt wynosi co najmniej 25000 franków francuskich (FRF) kwalifikuje się do pomocy, jeżeli jej celem jest znacząca poprawa możliwości połowowych (wciągarka, wyciąg sieci, sonda, rama, urządzenie nawigacyjne, nawijarka…), i umożliwienie konserwacji ryb w stanie zamrożenia bądź poprawa sprawności jednostek napędowych (silnik Diesla o mocy dostosowanej do rozmiaru statku, śruba nastawna, dysza).
(23) Dotacja, jakiej można było udzielić, wynosiła 15 % kosztów wyposażenia.
Uchwała nr 93/25 podniosła ten próg do 30 % kosztów inwestycji.
(24) Uchwała nr 95/79, nie zmieniając poziomu pomocy, określiła, że, w przypadku gdy armator wnioskuje o przyznanie wspólnotowej pomocy, udział Korsyki obliczany jest zgodnie z poziomem pomocy przewidzianym w odnośnym rozporządzeniu wspólnotowym.
Minimalny koszt kwalifikujący do udzielenia pomocy został obniżony do 20000 FRF.
Uchwała nr 95/79 przewidziała również, że jeżeli wniosek o udzielenie pomocy na przebudowę lub na wyposażenie statku przedstawiany jest w ramach pierwszego podjęcia działalności (pierwszy zakup przez rybaka nowego lub używanego statku), 80 pierwszych sieci może być dofinansowanych w wysokości 30 %.
Pomoc na zakup statków używanych
(25) Uchwała nr 85/10 bis z 1985 r. przewidywała, że zakup używanego statku po cenie nie mniejszej niż 50000 FRF może być przedmiotem dotacji w wysokości 10 % tej ceny.
Mogła do tego dochodzić subwencja w wysokości 5 % w przypadku pierwszego podjęcia działalności.
Udział własny nabywcy powinien wynosić co najmniej 15 % kosztów statku.
(26) Uchwała nr 91/1032 podwyższyła poziom tych dotacji z 10 % do 15 %.
Uchwała nr 95/16 podwyższyła ten poziom do 20 % dla statków co najmniej dwudziestoletnich.
Pomoc dla akwakultury
(27) Pomoc dla akwakultury zdefiniowana została w umowie planowej Państwo-Region z 1994 r. oraz w jednolitym dokumencie programowym wspólnotowej pomocy zgodnie z celem 1.
Zastosowano przepisy dotyczące Finansowego Instrumentu Wspierania Rybołówstwa (IFOP) dla wdrożenia projektów współfinansowanych przez Wspólnotę.
(28) Pomoc dotyczy inwestycji zbiorowych lub prywatnych.
Inwestycje zbiorowe obejmują promocję produktów morskich i badań rynku oraz wsparcie techniczne dla przedsiębiorstw akwakultury.
Inwestycje w przedsiębiorstwach są przeznaczone na podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw akwakultury w celu podniesienia jakości produktów na rynku; inwestycje te są związane z dostosowaniem do norm sanitarnych i polepszeniem warunków sprzedaży produktów: urządzeń do konfekcjonowania, urządzeń do składowania, statków obsługi technicznej, sprzętu komputerowego, urządzeń do wytwarzania lodu, samochodów-chłodni itd.
(29) Aby można było brać pod uwagę możliwość finansowania przez IFOP, kwota pomocy musiała wynosić nie więcej niż 25 % kwoty inwestycji.
III.
POWODY WSZCZĘCIA FORMALNEJ PROCEDURY DOCHODZENIOWEJ
(30) Aby podjąć decyzję o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej, Komisja odniosła się w swojej analizie do różnych wersji wytycznych stosowanych do badania pomocy państwa w sektorze rybołówstwa i akwakultury (zwanych dalej "wytycznymi"). Zgodnie z pkt. 3.4 obecnie obowiązujących wytycznych z 2001 r.
[4], niezgodna z prawem pomoc musi w chwili jej udzielania zostać zbadana w odniesieniu do obowiązujących wytycznych. W 1986 i 1987 r. obowiązywały wytyczne opublikowane w 1985 r.
W związku z powyższym obowiązującymi wytycznymi były: wytyczne opublikowane w 1988 r. [6] dla pomocy udzielanej od dnia 1 stycznia 1989 r., wytyczne opublikowane w 1992 r.
[7] dla pomocy udzielanej od dnia 1 lipca 1992 r., wytyczne opublikowane w 1994 r. [8] dla pomocy udzielanej od dnia 1 stycznia 1995 r. i wytyczne opublikowane w 1997 r.
(31) Ponadto Komisja odniosła się do kolejnych rozporządzeń Rady dotyczących działań strukturalnych Wspólnoty w sektorze rybołówstwa i akwakultury, do których wytyczne odnoszą się w sposób nieprzerwany, w szczególności dotyczących kwalifikujących się inwestycji i dopuszczalnego poziomu pomocy. Są to następujące rozporządzenia: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2908/83 z dnia 4 października 1983 r. w sprawie wspólnego działania restrukturyzacji, modernizacji i rozwoju sektora rybołówstwa oraz rozwoju sektora akwakultury [10], rozporządzenie Rady (EWG) nr 4028/86 z dnia 18 grudnia 1986 r. dotyczące wspólnotowych działań na rzecz poprawy i dostosowania struktur sektora rybołówstwa i akwakultury [11], rozporządzenie Rady (WE) nr 3699/93 z dnia 21 grudnia 1993 r. określające kryteria i warunki pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwórstwa i sprzedaży ich produktów [12] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2468/98 z dnia 3 listopada 1998 r. określające kryteria i warunki pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwórstwa i sprzedaży ich produktów [13].
Pomoc na zakup nowych statków
(32) Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności tych środków pomocy z dwóch powodów.
(33) Po pierwsze, na podstawie wytycznych, Komisja przypomniała, że pomoc na zakup nowych statków jest zgodna ze wspólnym rynkiem w przypadku, gdy jest udzielana na inwestycje, które wpisują się w cele wieloletniego programu orientacji floty rybackiej (POP), programu zawierającego obowiązki wraz ze spisem środków potrzebnych do ich realizacji, w szczególności dostosowanie możliwości floty rybackiej każdego Państwa Członkowskiego do zasobów rybołówstwa, do których mają dostęp.
Otóż Francja nie zrealizowała celów określonych w POP III [14], obowiązujących w latach 1992–1996.
W związku z tym od dnia 1 stycznia 1997 r. powinna ona zakończyć udzielanie pomocy na budowę i modernizację statków rybackich. W związku z powyższym pismem z dnia 28 października 1998 r.
Komisja wskazała Francji, że pomoc na inwestycje może, pod pewnymi warunkami, zostać uwzględniona. W piśmie z dnia 30 października 2001 r.
Komisja, informując Francję o swojej decyzji wszczęcia formalnej procedury dochodzeniowej, wyraziła domniemanie, że pomoc udzielona od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r. była sprzeczna z obowiązującymi w tym okresie wytycznymi.
(34) Po drugie Komisja stwierdziła, że, w zależności od poziomu pomocy i możliwości kumulacji z innymi systemami pomocy, pomoc została udzielona niezgodnie z maksymalnym dopuszczalnym poziomem pomocy.
Pomoc na modernizację i wyposażenie statków
(35) Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności pomocy udzielonej od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r. na przebudowę i wyposażenie statków w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonych prac zwiększona została moc statku, gdyż, tak jak w przypadku pomocy na zakup statków, tego rodzaju pomoc nie wpisuje się w cele POP.
Pomoc na zakup statków używanych
(36) Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności niektórych dotacji udzielonych na zakup używanych statków od dnia 1 stycznia 1989 r., gdyż uchwała Zgromadzenia Korsyki przewidywała możliwość udzielania tego rodzaju pomocy na zakup statku bez wyznaczania górnej granicy wieku statku, podczas gdy obowiązujące wtedy wytyczne z 1988 r. wykluczały możliwość udzielania pomocy na zakup statków starszych niż piętnastoletnie, obowiązujące od dnia 1 lipca 1992 r. wytyczne z 1992 r. oraz późniejsze wytyczne obniżyły maksymalny wiek do 10 lat.
(37) Z drugiej strony, Komisja zwróciła uwagę Francji na to, że wytyczne z 1988 r. i późniejsze przewidywały, że pomoc na zakup używanych statków jest możliwa jedynie w przypadku pierwszego podjęcia działalności rybackiej przez młodych rybaków lub ewentualnie w przypadku przystąpienia do działalności w formie współwłasności bądź jeszcze w przypadku zastąpienia statku na skutek jego całkowitej utraty.
Komisja zwróciła również uwagę na to, że w zależności od poziomu możliwej pomocy i możliwości kumulacji z innymi systemami pomocy, pomoc może przekroczyć maksymalny dopuszczalny poziom.
IV.
UWAGI FRANCJI
(38) W swojej odpowiedzi Francja obszernie wyjaśnia powody, dla których faktycznie nie przekroczyła dopuszczalnego poziomu, włącznie z przypadkiem kumulacji z innego rodzaju pomocą, w szczególności pomocą wspólnotową.
Na poparcie swoich spostrzeżeń dołączyła opracowany przez ADEC Przewodnik pomocy.
(39) Francja wyjaśnia również, że warunki wieku statków dla uzyskania pomocy na zakup używanych statków, które zostały określone w wytycznych, zostały zawarte w tym przewodniku i były przestrzegane.
(40) W tym samym czasie co uwagi wniesione po wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej Francja przekazała Komisji również, wymagane "nakazem dostarczania informacji" zawartym w piśmie Komisji z dnia 30 października 2001 r., informacje na temat pomocy udzielonej sektorowi akwakultury.
V. OCENA
(41) Środki przedmiotowej pomocy przyniosły korzyści finansowe dla kategorii przedsiębiorstw zajmujących się szczególną działalnością, rybołówstwem lub akwakulturą.
Środki potrzebne na realizację tych środków są środkami publicznymi.
Przyjmując, że produkty przedsiębiorstw będących beneficjentami są sprzedawane na rynku wspólnotowym, środki te umacniają pozycję tych przedsiębiorstw, zarówno na rynku francuskim w stosunku do przedsiębiorstw innych Państw Członkowskich, które chcą wprowadzić swoje własne produkty na ten rynek, jak i na rynku innych Państw Członkowskich w stosunku do przedsiębiorstw sprzedających swoje produkty na tych rynkach.
W konsekwencji środki te fałszują lub grożą zafałszowaniem konkurencji.
Stanowią one pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(42) Środki te mogą być uważane za zgodne ze wspólnym rynkiem tylko w przypadku, gdy mogą korzystać z jednego z odstępstw przewidzianych Traktatem.
Przyjmując, że beneficjentami tej pomocy są przedsiębiorstwa sektora rybołówstwa i akwakultury, to – aby móc korzystać z przewidzianego odstępstwa – muszą odpowiadać jednemu z wyjątków, jakie są przewidziane w wytycznych (których poszczególne wersje obowiązujące od 1986 r. zostały wymienione w motywie 30).
Pomoc na zakup nowych statków (okres 1986–1999)
(43) W swoich uwagach Francja wyjaśniła, że maksymalny poziom pomocy był przestrzegany.
W istocie Komisja twierdzi, że opracowany przez ADEC Przewodnik pomocy przewiduje, że maksymalny poziom nie może być wyższy od poziomu przewidzianego w rozporządzeniu dotyczącym działań strukturalnych IFOP.
Z zastrzeżeniem tego, co przedstawiono poniżej, pomoc ta jest więc z tego punktu widzenia zgodna ze wspólnym rynkiem.
(44) W rzeczywistości pozostaje szczególny problem pomocy udzielanej w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r. po zobowiązaniu Francji do zakończenia udzielania wszelkiej pomocy na budowę lub modernizację z zastosowaniem reguł wspólnej polityki rybołówstwa, zobowiązania zniesionego pismem z dnia 28 października 1998 r. [15] W piśmie z dnia 30 października 2001 r., informując Francję o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej, Komisja wyraziła przypuszczenie, że w tym okresie udzielana była pomoc. Ta hipoteza opierała się na dwóch elementach: z jednej strony, na fakcie, że zgodnie z pismem Francji z dnia 11 kwietnia 2001 r., uchwała nr 97/36 Zgromadzenia Korsyki nie była później zmieniana, z czego można domniemywać, że uchwała ta była stosowana bez przerwy od daty przyjęcia do końca 1999 r. i, z drugiej strony, na fakcie, że w raporcie Zgromadzenia Narodowego wyraźnie wspomniano, że w 1997 r. była faktycznie udzielana pomoc na budowę statków (pkt I.C.1.b wymienionego raportu).
(45) Właściwe byłoby zacytowanie fragmentu raportu Zgromadzenia Narodowego:
"[…] — pomoc dla rybołówstwa i hodowli morskich:
[…] W 1997 r. służby ADEC rozpatrzyły w ten sposób 114 wniosków złożonych zarówno przez przedsiębiorstwa prywatne, w ramach modernizacji flotylli i akwakultury […] Na 114 rozpatrzonych wniosków tylko 16 zostało odrzuconych.
Ze wszystkich zgromadzonych dokumentów wynika, że całkowita kwota dotacji przyznanych przez wspólnotę terytorialną Korsyki wyniosła ponad 13 milionów franków, z czego 11,5 miliona pomocy udzielono na inwestycje, a 1,6 miliona stanowiła pomoc operacyjna.
Blisko połowa pomocy udzielonej na inwestycje przeznaczona była na modernizację flotylli.
W 1997 r. zostało zbudowanych 10 statków rybackich […]".
(46) Francja nie zgłosiła żadnej uwagi odnośnie do domniemania zawartego w piśmie Komisji z dnia 30 października 2001 r., aby zauważyć na przykład, że w danym okresie stosowanie przedmiotowej uchwały nr 97/36 było zawieszone lub że pomoc nie była w ogóle udzielana.
Tak więc należy uznać, że w okresie tym pomoc była rzeczywiście udzielana.
(47) W sposób nieprzerwany kolejne wersje wytycznych przewidywały, że pomoc na zakup nowych statków jest zgodna ze wspólnym rynkiem, w przypadku gdy jest udzielana na inwestycje wpisujące się w cele POP [16].
Dokładniej dla pomocy udzielanej od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r., dla której obowiązywały wytyczne z 1997 r., pkt 2.2.3.1 tych wytycznych wskazywał, że "pomoc na budowę nowych statków rybackich może być uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 7 i 10 oraz załączniku III (pkt 1.3) rozporządzenia (WE) nr 3699/93 […]."
(48) Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3699/93 przewidywał, że: "Państwa Członkowskie mogą podejmować środki na rzecz budowy statków rybackich, o ile przestrzegają, w przewidzianych terminach, pośrednie cele globalne i cele końcowe dla segmentów wieloletnich programów orientacyjnych.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w tym samym czasie co każdy dotyczący tego projekt pomocy przepisy przyjęte w celu zapewnienia przestrzegania tego warunku".
To właśnie zgodnie z tym przepisem w piśmie z dnia 4 lipca 1997 r. Komisja przypomniała Francji, że "od dnia 1 stycznia 1997 r. jest ona zobowiązana do zakończenia udzielania wszelkiej pomocy na budowę i modernizację".
(49) W piśmie z dnia 8 sierpnia 1997 r. Francja udzieliła odpowiedzi, zaznaczając w szczególności: "W związku z tym, że do dnia 31.12.1995 r. nie zostały osiągnięte cele pośrednie POP II, na początku 1996 r. władze francuskie już przyjęły środki konieczne do zamrożenia projektów inwestycyjnych wiążących się ze zwiększeniem potencjału floty.
Ponadto w lipcu 1996 r., w celu przyspieszenia zmniejszania floty rybackiej, wdrożony został plan redukcji floty. […] przewidziano, że flota zostanie zredukowana o 10000 do 15000 kW. Również na początku 1997 r.
Francja miała nadzieję na zrealizowanie celów wynikających z POP III. W konsekwencji pozwolenia na inwestycje oraz na pomoc krajową udzielane były w ograniczonym zakresie, na niewymagające zwłoki operacje zastąpienia statków lub remonty polegające na wymianie silników statków. […] Pełne skutki środków redukcji floty stwierdzono dopiero pod koniec pierwszego półrocza 1997 r. […]".
(50) W rzeczywistości cele POP Francja mogła osiągnąć dopiero w drugiej połowie 1998 r.
W piśmie z dnia 28 października 1998 r. Komisja wskazała Francji, że: "nawiązując do naszej rozmowy z dnia 21 października 1998 r., naszych wcześniejszych spotkań i wyjaśnień udzielonych w Państwa pismach z dnia 5 i 22 października 1998 r., mam przyjemność oznajmić, że Dyrekcja Generalna ds. Rybołówstwa może zgodzić się na przewidywane przez Państwa wznowienie inwestycji, to znaczy, w sposób bardzo wyważony dając priorytet operacjom przynoszącym korzyści w szczególności młodym rybakom, i nieprowadzącym do wzrostu potencjału oraz w poszanowaniu celów POP".
(51) Z tej wymiany korespondencji można wywnioskować, że Francja doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że nie osiągnęła pośrednich celów POP III i że mimo to pomoc na zakup nowych statków była dozwolona.
Tak więc warunek art. 10 rozporządzenia (WE) nr 3699/93 nie był przestrzegany.
Wynika z tego, że z zastosowaniem pkt. 2.2.3.1 wytycznych z 1997 r. udzielana w tym okresie pomoc na zakup nowych statków była niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Pomoc na modernizację i wyposażenie statków (okres od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r.)
(52) Wszczęcie formalnej procedury dochodzeniowej dotyczyło pomocy na przebudowę i wyposażenie statków udzielanej w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r. w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonych prac zwiększona została moc statku gdyż, tak jak w przypadku pomocy na zakup statków, tego rodzaju pomoc nie wpisuje się w cele POP.
(53) W raporcie Zgromadzenia Narodowego (pkt I.C.1.b) przedstawiona została pomoc na modernizację statków.
W ten sam sposób jak zaznaczono, że zbudowano 10 statków rybackich, określono w nim również, że "[…] 38 statków zostało poddanych modernizacji oraz zostało w różny sposób wyposażonych […]".
Jest więc oczywiste, że w tym okresie udzielana była pomoc na modernizację.
(54) Kolejne uchwały regionu Korsyki przewidywały wyraźnie, że celem pomocy może być wyposażenie w "silnik o mocy dostosowanej do wielkości statku".
Takie sformułowanie wyraźnie wskazuje na to, że pomoc na modernizację mogła dotyczyć zakupu mocniejszego silnika.
Ponadto, tak samo jak w przypadku pomocy na zakup statków, Francja nie zgłosiła żadnej uwagi odnośnie do domniemania zawartego w piśmie Komisji z dnia 30 października 2001 r., zgodnie z którym pomoc przeznaczona na zakup silnika o większej mocy od poprzedniego mogła zostać w tym okresie udzielona.
Należy więc uznać, że w niektórych szczególnych przypadkach w istocie udzielona została pomoc na modernizację, której skutkiem było zwiększenie mocy.
(55) W ten sam sposób jak w przypadku pomocy na budowę, wytyczne z 1997 r. w pkt. 2.2.3.2. określały, że "pomoc na modernizację statków rybackich może być uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 7 i 10 oraz załączniku III (pkt 1.4) rozporządzenia (WE) nr 3699/93 […]". Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3699/93 przewidywał, że "Państwa Członkowskie mogą podjąć środki na rzecz modernizacji statków rybackich; środki te podlegają warunkom określonym w ust. 1 [budowa statków], w przypadku gdy inwestycje mogą prowadzić do zwiększenia nakładu połowowego."
(56) Tak więc warunek art. 10 rozporządzenia (WE) nr 3699/93 nie był przestrzegany.
Wynika z tego, że z zastosowaniem pkt. 2.2.3.2 wytycznych z 1997 r. udzielona w tym okresie pomoc na modernizację, w przypadku gdy ta modernizacja prowadziła do zwiększenia mocy, była niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Pomoc na zakup używanych statków (okres 1986–1999)
(57) Jak to już zaznaczono w motywie 39, Francja dostarczyła informacje wskazujące na to, że kryterium wieku było w istocie przestrzegane.
Tak więc nie istnieją już wątpliwości, jakie wyraziła w tej kwestii Komisja, wszczynając formalną procedurę dochodzeniową.
To samo odnosi się do maksymalnego możliwego poziomu pomocy.
(58) Ponadto, jeśli chodzi o obowiązek ograniczania tego rodzaju pomocy do przypadku pierwszego podjęcia działalności przez młodych rybaków lub zastąpienia statku w wyniku całkowitej jego utraty, w swojej odpowiedzi z dnia 21 grudnia 2001 r. Francja zaznaczyła również, że udzielanie tego rodzaju pomocy następowało, w tym względzie, w poszanowaniu obowiązujących przepisów wspólnotowych.
W konsekwencji ta kategoria pomocy może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Pomoc dla akwakultury (okres 1994–1999)
(59) Zgodnie z kolejnymi wersjami wytycznych, pomoc dla akwakultury jest zgodna ze wspólnym rynkiem w przypadku, gdy przestrzegane są warunki rozporządzenia dotyczącego działań strukturalnych Wspólnoty w sektorze rybołówstwa.
(60) Jak zaznaczyła Francja w swoim piśmie z dnia 21 grudnia 2001 r., Przewodnik pomocy uwzględnia te warunki, określając w szczególności, że maksymalny dopuszczalny poziom pomocy powinien uwzględniać pomoc innego pochodzenia.
(61) W konsekwencji pomoc udzielana na rzecz akwakultury może być uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
VI.
WNIOSKI
(62) Pomoc państwa ustanowiona we Francji w regionie Korsyki uchwałą Zgromadzenia Korsyki nr 85/10 bis z dnia 29 marca 1985 r., zmienioną kolejno uchwałami z dnia 30 listopada 1990 r. (nr 90/99), 19 grudnia 1991 r. (nr 91/1032), 23 lutego 1993 r. (nr 93/25), 9 marca 1995 r. (nr 95/16), 11 września 1995 r. (nr 95/79) i 11 kwietnia 1997 r. (nr 97/36) jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie:
- pomocy na zakup nowych statków udzielonej w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r.,
- pomocy na przebudowę i wyposażenie istniejących statków udzielonej w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r. w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonych prac zwiększona została moc.
(63) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Francja musi doprowadzić do zwrotu tej pomocy.
(64) Następująca pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem:
- pomoc na zakup nowych statków udzielona poza okresem od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r.,
- pomoc na przebudowę i wyposażenie istniejących statków udzielona poza okresem od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r. lub udzielona w tym okresie w przypadku, gdy nie doprowadziła do zwiększenia mocy,
- pomoc na zakup używanych statków,
- pomoc udzielona sektorowi akwakultury.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki pomocy wprowadzone w życie przez Francję w regionie Korsyki i ustanowione uchwałą Zgromadzenia Korsyki nr 85/10 bis z dnia 29 marca 1985 r., zmienioną kolejno uchwałami z dnia 30 listopada 1990 r. (nr 90/99), 19 grudnia 1991 r. (nr 91/1032), 23 lutego 1993 r. (nr 93/25), 9 marca 1995 r. (nr 95/16), 11 września 1995 r. (nr 95/79) i 11 kwietnia 1997 r. (nr 97/36) są niezgodne ze wspólnym rynkiem w zakresie:
a) pomocy na zakup nowych statków udzielonej w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r.,
b) pomocy na przebudowę i wyposażenie istniejących statków udzielonej w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r. w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonych prac zwiększona została moc.
Artykuł 2
Następujące środki pomocy wprowadzone w życie przez Francję w regionie Korsyki i ustanowione uchwałą Zgromadzenia Korsyki, o której mowa w art. 1, są zgodne ze wspólnym rynkiem:
a) pomoc na zakup nowych statków udzielona poza okresem od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r.,
b) pomoc na przebudowę i wyposażenie istniejących statków udzielona poza okresem od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 28 października 1998 r. lub udzielona w tym okresie w przypadku, gdy nie doprowadziła do zwiększenia mocy,
c) pomoc na zakup używanych statków,
d) pomoc udzielona sektorowi akwakultury w okresie 1994–1999.
Artykuł 3
1.
Francja podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby odebrać od beneficjentów pomoc, o której mowa w art. 1 i która już została przekazana do ich dyspozycji niezgodnie z prawem.
2.
Odebranie to następuje bezzwłocznie, zgodnie z procedurami prawa krajowego, o ile pozwalają one na natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Pomoc, którą należy odebrać, obejmuje odsetki od dnia, w którym została przekazana do dyspozycji beneficjentów do dnia jej odebrania.
Wysokość odsetek należy obliczyć i zastosować zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [17].
Artykuł 4
Francja poinformuje Komisję w terminie dwóch miesięcy od dnia opublikowania niniejszej decyzji o środkach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 2004 r.
w sprawie niektórych środków pomocy wprowadzonych przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2588)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/239/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po poproszeniu zainteresowanych stron o przedstawienie uwag zgodnie z wymienionym artykułem,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 21 czerwca 2000 r. Francja poinformowała Komisję o środkach odszkodowawczych, jakie przyjęła na rzecz rybaków i prowadzących hodowle wodne, którzy ponieśli szkody w następstwie, po pierwsze, zanieczyszczenia węglowodorami spowodowanego zatonięciem tankowca Erika w Zatoce Biskajskiej w dniu 12 grudnia 1999 r., a po drugie w wyniku gwałtownego sztormu o niespotykanej sile, który miał miejsce w dniach 27 i 28 grudnia 1999 r.
Na wniosek Komisji dodatkowe informacje przekazano w pismach z dnia 28 listopada 2000 r., 6 kwietnia i 13 sierpnia 2001 r.
Wspomniane środki wprowadzono zanim Komisja wypowiedziała się co do ich zgodności ze wspólnym rynkiem, sprawa została zarejestrowana jako niezgłoszony system pomocy pod numerem NN 80/2000.
(2) Pismem z dnia 11 grudnia 2001 r. Komisja poinformowała Francję, że podjęła decyzję, po pierwsze, o uznaniu niektórych spośród planowanych środków za zgodne ze wspólnym rynkiem, a po drugie o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu, w celu sprawdzenia pozostałych środków.
Francja przedstawiła swoje uwagi w pisemnej odpowiedzi z dnia 5 marca 2002 r.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [1].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie omawianych środków. Komisja nie otrzymała żadnych uwag.
II.
OPIS
(4) Środki będące przedmiotem niniejszej sprawy, w odniesieniu do których wszczęto formalną procedurę dochodzeniową, to:
1) środki na rzecz prowadzących hodowle wodne z departamentów Finistère, Morbihan, Loire-Atlantique, Vendée, Charente-Maritime i Gironde (zwanych dalej "departamentami wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde"):
- zwolnienie z obciążeń socjalnych za pierwszy kwartał 2000 r. (lub za kwartał uśredniony),
- zmniejszenie obciążeń finansowych;
2) środki uzupełniające na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków z całej Francji:
- środek uzupełniający polegający na zmniejszeniu obciążeń socjalnych dla wszystkich prowadzących hodowle wodne (okres dnia od 15 kwietnia do dnia 15 lipca 2000 r.) i rybaków z Francji metropolitalnej i departamentów zamorskich (okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października 2000 r.),
- zwolnienie z opłat koncesyjnych za rok 2000 dla wszystkich prowadzących hodowle wodne; Komisja uznała w swojej decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej, że zwolnienie to ma zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw zajmujących się akwakulturą, zlokalizowanych w departamentach wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde, później jednak okazało się, że był to powszechny środek uzupełniający mający zastosowanie do wszystkich producentów we Francji metropolitalnej i departamentach zamorskich.
(5) Komisja przypomina dla porządku, że za zgodne ze wspólnym rynkiem – o czym Francja została poinformowana pismem z dnia 11 grudnia 2001 r. – uznano następujące środki, dotyczące przedsiębiorstw zlokalizowanych w departamentach wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde:
- środki na rzecz prowadzących hodowle wodne: ogłoszenie stanu klęski rolniczej, pomoc w odtworzeniu sprzętu i zapasów, zaliczki na poczet odszkodowań z funduszu IOPC (Międzynarodowy Fundusz Odszkodowań za Szkody Spowodowane Zanieczyszczeniem Olejami),
- środki na rzecz rybaków: pomoc w odtworzeniu utraconych lub uszkodzonych w czasie sztormu statków i sprzętu do połowów, zaliczki na poczet odszkodowań z funduszu IOPC, ryczałtowa pomoc w związku z utratą dochodów w wyniku szkód poniesionych w czasie sztormu.
A. Środki na rzecz prowadzących hodowle wodne z departamentów wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde
1.
Zwolnienie z obciążeń socjalnych za pierwszy kwartał 2000 r. (lub za kwartał uśredniony)
(6) Środek ten skierowany był do dwóch kategorii prowadzących hodowle wodne: po pierwsze tych, którzy ponieśli straty w zapasach i sprzęcie produkcyjnym w wyniku sztormu z grudnia 1999 r. i skorzystali z pomocy w odtworzeniu zapasów, a po drugie tych, którzy ponieśli szkody spowodowane zanieczyszczeniem węglowodorami pochodzącymi z tankowca Erika i skorzystali z zaliczki na poczet odszkodowań wypłacanych z funduszu IOPC.
(7) Był to środek ukierunkowany, wprowadzany zależnie od sytuacji przedsiębiorstwa.
Obejmował jeden, dwa lub trzy miesiące w zależności od wysokości szkody poniesionej przez przedsiębiorstwo.
W przyjętym okresie stosowano całkowite zwolnienie z obciążeń socjalnych.
(8) Wnioski rozpatrywane były przez "departamentalne komórki ds. odszkodowań", utworzone w każdym z departamentów objętych środkiem, pod nadzorem prefekta, z udziałem odpowiednich jednostek administracji, organizacji branżowych, banków i towarzystw ubezpieczeniowych.
Dyrekcja ds. rybołówstwa morskiego i hodowli morskich sporządziła listę beneficjentów na podstawie propozycji prefektów departamentów.
Lista liczyła 1476 przedsiębiorstw.
Wysokość zwolnień wyniosła 0,87 miliona euro.
2.
Zmniejszenie obciążeń finansowych
(9) Środek ten skierowany był do tych samych przedsiębiorstw, o których mowa w motywach 6 do 8.
Polegał on na przejęciu, w ramach indywidualnych planów oddłużania, części odsetek należnych lub narastających w latach 2000, 2001 i 2002 od pożyczek średnio- i długoterminowych oraz od skonsolidowanych pożyczek obrotowych.
Celem tych środków było, zgodnie z uwagami przedstawionymi przez Francję w piśmie z dnia 13 sierpnia 2001 r., zmniejszenie kosztów finansowych przedsiębiorstw dotkniętych omawianymi wydarzeniami (sztorm i wyciek z tankowca).
(10) Wnioski należało złożyć najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2000 r.
Były one rozpatrywane przez departamentalne dyrekcje ds. morskich i przedstawiane komórce ds. odszkodowań.
Wysokość pomocy była zmienna, a określano ją na podstawie lokalnie definiowanych kryteriów.
Komórki ds. odszkodowań musiały uwzględnić w szczególności wysokość strat w działalności faktycznie stwierdzonych w zimie 1999–2000, zadłużenie i podatność przedsiębiorstwa, wysokość przychodów operacyjnych z dwóch ostatnich okresów obrachunkowych, ewentualne przychody zewnętrzne osiągnięte przez zainteresowane strony w tym samym okresie, a także zdolność danego przedsiębiorstwa do prowadzenia działalności.
O szczególny wysiłek zwrócono się do wierzycieli danych przedsiębiorstw (banków i dostawców).
Wysokość pomocy nie mogła przekraczać 48000 franków francuskich (FRF) (7317 EUR), chyba że wyjątkowo krytyczna – w ocenie komórki ds. odszkodowań – sytuacja uzasadniała podniesienie tej granicy do 62000 FRF (9451 EUR).
(11) Indywidualne plany oddłużenia opracowywane w ramach przedstawionej procedury stanowiły podstawę do sporządzenia porozumienia zatwierdzanego przez wszystkie strony i pozwalającego na określenie wkładu każdej z nich w jego realizację.
Decyzję o przyznaniu pomocy podejmował prefekt departamentu.
Łączna kwota pomocy dla 1083 przedsiębiorstw wyniosła około 8 milionów FRF (1,2 miliona EUR).
B. Środki uzupełniające
(12) Uzupełniając środki opisane powyżej, zarówno te, w odniesieniu do których wszczęto formalną procedurę dochodzeniową, jak i te, co do których Komisja już wypowiedziała się pozytywnie, i w celu – według Francji – stawienia czoła trudnościom, z jakimi borykał się sektor rybołówstwa i akwakultury w związku z połączonymi skutkami sztormu i wycieku z tankowca, oraz uwzględnienia szkód poniesionych przez przedsiębiorstwa tego sektora z powodu załamania się rynku, minister rolnictwa i rybołówstwa podjął decyzję o przyznaniu tym przedsiębiorstwom środków uzupełniających.
1.
Zwolnienie wszystkich prowadzących hodowle wodne z opłat koncesyjnych za rok 2000
(13) Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez Francję w piśmie z dnia 21 czerwca 2000 r., a zatem przed decyzją o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej, zwolnienie z opłaty koncesyjnej za rok 2000 przyznano posiadaczom koncesji na akwakulturę w publicznym obszarze morskim oraz zezwoleń na pobór wody zasilającej parcele stanowiące własność prywatną.
(14) W piśmie z dnia 5 marca 2002 r. Francja przedstawiła swoje komentarze w sprawie wszczęcia procedury i wskazała, że omawiany środek należy do środków uzupełniających polegających na przyznaniu ulgi wszystkim prowadzącym hodowle wodne z Francji metropolitalnej i departamentów zamorskich.
(15) W odpowiedzi na zapytanie Komisji Francja potwierdziła w piśmie z dnia 24 września 2002 r., że zwolnienie to rozszerzono decyzją z dnia 12 września 2000 r. na wszystkie osoby prowadzące hodowle organizmów morskich.
(16) Kwota zwolnień wyniosła 3,81 miliona EUR.
2.
Zmniejszenie obciążeń socjalnych dla prowadzących hodowle wodne i rybaków
(17) W dwóch okólnikach, z dnia 15 kwietnia 2000 r. i z dnia 13 lipca 2000 r., minister rolnictwa i rybołówstwa podjął decyzję o przyznaniu wszystkim przedsiębiorstwom omawianego sektora 50 % zmniejszenia obciążeń socjalnych, dotyczącego okresu od dnia 15 kwietnia 2000 r. do dnia 15 lipca 2000 r. dla prowadzących hodowle wodne oraz od dnia 15 kwietnia 2000 r. do dnia 15 października 2000 r. dla rybaków.
(18) Ulga ta dotyczyła składek opłacanych przez pracodawców i pracowników, i objęła wszystkich rybaków i prowadzących hodowle wodne z Francji metropolitalnej i departamentów zamorskich.
(19) Zasady przyznawania ulgi różniły się w zależności od tego, czy składki wpłacane były do ENIM (Krajowy Zakład Inwalidów Marynarki, Etablissement national des invalides de la marine), czy do MSA (Rolnicze Towarzystwo Wzajemnych Ubezpieczeń Społecznych, Mutualité sociale agricole).
(20) W przypadku składek na ENIM obniżka wynosiła 50 % zarówno w odniesieniu do składek opłacanych przez pracowników, jak i do składek opłacanych przez pracodawców.
Jednakże w szczególnych przypadkach statków, do których nie ma zastosowania system wynagrodzeń proporcjonalnych do udziału, wysokość ulgi dotyczącej składek opłacanych przez pracodawców podniesiono do 75 %.
Według Francji, różnicę tę należy tłumaczyć faktem, że w przypadku wynagrodzeń proporcjonalnych do udziału występuje ścisła solidarność finansowa między armatorem i załogą wobec trudności napotykanych w wykonywaniu działalności rybackiej, w szczególności jeśli chodzi o spadek obrotów, podczas gdy w przypadku dużych armatorów, u których tego rodzaju wynagrodzenia nie istnieją, faktycznie skutki trudności gospodarczych najpoważniej obciążają samych armatorów.
(21) W przypadku składek należnych MSA i objętych nimi prowadzących hodowle wodne zasady ulgi zostały określone w okólniku ministerstwa rolnictwa i rybołówstwa z dnia 25 kwietnia 2000 r.
Ulga oznaczała przejęcie w 50 % składek osobistych należnych od producentów i kierowników przedsiębiorstw (trzy dwunaste składek należnych za rok 1999) oraz opłacanych przez nich składek pracowniczych za płace z trzech ostatnich miesięcy 1999 r.
(22) Zwolnienia te stanowiły kwotę 119 milionów FRF (18,2 milionów EUR).
C. Uzasadnienie wszczęcia formalnej procedury dochodzeniowej
(23) Środki opisane w sekcjach A i B zostały przyjęte w następstwie zanieczyszczenia spowodowanego zatonięciem tankowca Erika w dniu 12 grudnia 1999 r. oraz na gwałtowny sztorm w dniach 26 i 27 grudnia 1999 r.
(24) Zostały one przeanalizowane z punktu widzenia art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, który wskazuje, że zgodna ze wspólnym rynkiem jest "pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi."
Zanieczyszczenie, jakie wystąpiło po zatonięciu tankowca Erika, można istotnie uznać za zdarzenie nadzwyczajne w rozumieniu tegoż artykułu.
Z kolei sztorm z dnia 26 i 27 grudnia 1999 r. można uznać – ze względu na jego skrajną i niespotykaną gwałtowność – za klęskę żywiołową.
(25) W tym kontekście rolą Komisji jest sprawdzenie, czy nie wystąpiła nadmierna rekompensata szkód poniesionych w wyniku tych zdarzeń.
1.
Środki na rzecz prowadzących hodowle wodne z departamentów wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde
(26) Środki, w odniesieniu do których wszczęto formalną procedurę dochodzeniową, to zwolnienie z obciążeń socjalnych za pierwszy kwartał 2000 r. (lub za kwartał uśredniony), zmniejszenie obciążeń finansowych i zwolnienie z opłat koncesyjnych.
(27) Środek polegający na zwolnieniu z obciążeń socjalnych był stosowany po zbadaniu przez komórkę ds. odszkodowań sytuacji przedsiębiorstw będących potencjalnymi beneficjentami.
Okres zwolnienia wynosił od jednego do trzech miesięcy w zależności od poniesionych szkód.
Środek ten stanowił uzupełnienie pozostałych przyjętych środków (ogłoszenie stanu klęski rolniczej, pomoc w odtworzeniu sprzętu i zapasów oraz zaliczki na poczet odszkodowań z funduszu OIPC).
Na podstawie dostarczonych informacji Komisja uznała, że nie jest w stanie sprawdzić, czy w przypadku tego zwolnienia z obciążeń socjalnych w ogólnym rozrachunku nie nastąpiła rekompensata przekraczająca poniesione szkody.
(28) Środek polegający na zmniejszeniu obciążeń finansowych również stanowił uzupełnienie pozostałych przyjętych środków.
I również w tym przypadku Komisja nie była w stanie upewnić się, czy w przypadku tego zmniejszenia obciążeń finansowych w ogólnym rozrachunku nie nastąpiła rekompensata przekraczająca poniesione szkody.
(29) Środek polegający na zwolnieniu z opłat koncesyjnych również stanowił uzupełnienie pozostałych środków.
Ponadto, zgodnie z informacjami, jakimi dysponowała Komisja, wydaje się, że ze środka tego skorzystali wszyscy prowadzący hodowle z sześciu objętych nim departamentów.
Francja nie wskazała powodów, dla których środek ten został rozszerzony na wszystkich przedstawicieli branży z omawianych departamentów.
Komisja nie mogła więc również w tym przypadku sprawdzić, czy w przypadku tego zwolnienia z opłat koncesyjnych w ogólnym rozrachunku nie nastąpiła rekompensata przekraczająca poniesione szkody.
(30) Zważywszy że Komisja nie mogła sprawdzić, czy nie nastąpiła rekompensata przekraczająca poniesione szkody, poszczególnych środków nie można było uznać ze zgodne ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
(31) W odniesieniu do pomocy niezgłoszonej odpowiednie środki zostały przeanalizowane w świetle wytycznych dla celów analizy pomocy państwa dla rybołówstwa i akwakultury [2], przyjętych w 1997 r. i obowiązujących w momencie zaistnienia analizowanych faktów (zwanych dalej "wytycznymi z 1997 r.").
Zważywszy że omawiana pomoc posiada charakter pomocy operacyjnej, Komisja zastosowała pkt 1.2 czwarty akapit trzecie tiret wytycznych z 1997 r., zawierający ogólną zasadę niezgodności pomocy w prowadzeniu działalności ze wspólnym rynkiem.
Komisja uznała na podstawie informacji, jakimi dysponowała, że nadal istnieją wątpliwości co do zgodności omawianych środków ze wspólnym rynkiem.
2.
Środki uzupełniające polegające na zmniejszeniu obciążeń socjalnych dla wszystkich prowadzących hodowle wodne i rybaków
(32) Zdaniem Francji uzupełniające środki polegające na zmniejszeniu obciążeń dla wszystkich rybaków i prowadzących hodowle wodne z Francji metropolitalnej i departamentów zamorskich przyjęto w celu wyrównania szkód gospodarczych poniesionych przez przedsiębiorstwa tego sektora w wyniku załamania rynku spowodowanego niekorzystnym wizerunkiem produktów morskich po zanieczyszczeniu spowodowanym przez zatonięcie tankowca Erika.
Prowadzący hodowle wodne
(33) Zmniejszenie obciążeń socjalnych objęło okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 lipca 2000 r.
(34) Zdaniem Francji załamanie rynku pociągnęło za sobą spadek sprzedaży detalicznej mięczaków w pierwszym półroczu 2000 r., o 9 % jeśli chodzi o ilość i o 5 % jeśli chodzi o wartość.
Ponadto sztorm przyniósł negatywne konsekwencje dla sytuacji gospodarczej całej branży hodowli mięczaków, gdyż region Charente-Maritime odgrywa centralną rolę w sprzedaży ostryg we Francji.
(35) Francja nie dostarczyła jednakże żadnej informacji o związku między wysokością szkód gospodarczych, jakie jej zdaniem wyciek z tankowca przyniósł wszystkim producentom mięczaków morskich, a wysokością kwoty zwolnień z obciążeń socjalnych w omawianym okresie.
Komisja nie była zatem w stanie sprawdzić, czy środek ten odpowiadał wartości poniesionej szkody i czy nie wystąpiła nadmierna rekompensata.
(36) Zważywszy że środek ten posiadał charakter pomocy operacyjnej, Komisja uznała w oparciu o pkt 1.2 czwarty akapit trzecie tiret wytycznych z 1997 r., że w świetle informacji, jakimi dysponuje, nadal istnieją wątpliwości co do zgodności tego środka ze wspólnym rynkiem.
Rybacy
(37) Zmniejszenie obciążeń socjalnych objęło okres od 15 kwietnia do 15 października 2000 r.
(38) Zdaniem Francji stwierdzono powszechne załamanie rynku produktów morskich i trwały spadek popytu z powodu zaniepokojenia konsumentów sanitarnym wpływem wycieku z tankowca.
(39) Francja dostarczyła różnego rodzaju informacji o charakterze statystycznym, dotyczących sprzedaży detalicznej produktów rybołówstwa i uzasadniających wprowadzenie omawianego środka.
Komisja przyjęła te informacje do wiadomości.
Jednakże w piśmie do Francji informującym ją o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej, Komisja zwróciła w szczególności uwagę na fakt, że według innych informacji w pierwszym kwartale 2000 r. wartość sprzedaży na licytacjach wzrosła o 3 % w porównaniu z rokiem poprzednim, a ilość towarów wycofanych z rynku utrzymała się na poziomie poniżej 1,5 % ilości towarów wyładowanych dla wszystkich najważniejszych gatunków, co odpowiada wartościom odnotowanym w analogicznym okresie 1999 r.
Ponadto środek ten objął wszystkie francuskie przedsiębiorstwa rybackie, również te, które posiadają siedzibę w departamentach zamorskich.
(40) Prócz tego do Komisji dotarły informacje upowszechniane przez Agencję France-Presse lub figurujące w prasie, zgodnie z którymi wspomniane zmniejszenia obciążeń socjalnych miały w istocie na celu zrekompensowanie wzrostu cen paliwa obserwowanego już od kilku miesięcy.
(41) Biorąc pod uwagę wszystkie te informacje, Komisja uznała, że Francja nie dostarczyła dowodów pozwalających na stwierdzenie, że przywołana sytuacja stanowiła naprawę szkody gospodarczej poniesionej przez przedsiębiorstwa w wyniku załamania się rynku produktów morskich.
Zważywszy że omawiany środek posiada charakter pomocy operacyjnej, Komisja uznała w oparciu o pkt 1.2 czwarty akapit trzecie tiret wytycznych z 1997 r., że w świetle informacji, jakimi dysponowała, istnieją poważne wątpliwości co do zgodności omawianego środka ze wspólnym rynkiem.
III.
KOMENTARZ FRANCJI
A. Środki na rzecz prowadzących hodowle wodne z departamentów wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde
(42) Francja wskazuje, że celem zmniejszenia obciążeń finansowych przyznanych w ramach planów oddłużenia była pomoc najbardziej podatnym przedsiębiorstwom w przezwyciężeniu wyjątkowej sytuacji związanej z zaistniałymi klęskami, a nie zrekompensowanie strat.
Do skorzystania z omawianego środka uprawnione były tylko najbardziej podatne przedsiębiorstwa.
(43) Jeśli chodzi o możliwość nadmiernej rekompensaty za doznaną szkodę, Francja wskazuje, że rolą procedury ustanowionej w odniesieniu do zmniejszenia obciążeń socjalnych i finansowych było właśnie jej uniknięcie.
Departamentalne komórki ds. odszkodowań utworzone w departamentach dotkniętych omawianymi zdarzeniami oceniały ogólną sytuację gospodarczą każdego przedsiębiorstwa i zatwierdzały przyznawane kwoty w zależności od doznanej szkody.
B. Środki uzupełniające dla wszystkich prowadzących hodowle wodne i rybaków
1.
Dla prowadzących hodowle wodne
(44) Francja stwierdziła, że ulgi ograniczone wyłącznie do prowadzących hodowle wodne dotkniętych sztormem i wyciekiem z tankowca okazały się niewystarczające.
Ogólna sytuacja branży okazała się na tyle niepokojąca, by uzasadnić interwencję całościową.
Mediatyzacja wycieku z tankowca, oddziałując na opinię publiczną, doprowadziła do pogorszenia w oczach konsumentów wizerunku produktów morskich, w szczególności mięczaków hodowlanych, bez względu na ich pochodzenie.
Według badań przeprowadzonych dla Krajowego Międzyzawodowego Urzędu Produktów Rybołówstwa i Akwakultury [Office national interprofessionnel des produits de la mer et de l’aquaculture (Ofimer)], spadek obrotów w sektorze hodowli mięczaków ocenia się na 51 milionów FRF (7,77 milionów EUR) w ciągu czterech miesięcy, od dnia 17 grudnia 1999 r. do dnia 16 kwietnia 2000 r.
(45) Aby stawić czoła tej sytuacji przyjęto środki ogólne: ogólne zmniejszenie składek socjalnych i zwolnienie z opłat koncesyjnych.
Zmniejszenie składek socjalnych stanowiło pomoc w wysokości 3,35 milionów EUR.
Zwolnienie z opłat koncesyjnych stanowiło kwotę 3,81 milionów EUR.
Łączna kwota jest zatem niższa od spadku obrotów ocenianego na 7,77 milionów EUR w badaniach przeprowadzonych dla Ofimer.
2.
Dla rybaków
(46) Francja zaprzecza argumentom przyjętym przez Komisję w celu wszczęcia formalnej procedury dochodzeniowej.
Wskazuje, że szok spowodowany wyciekiem z tankowca i mediatyzacja jego stwierdzonych lub spodziewanych konsekwencji pociągnęły za sobą znaczne pogorszenie wizerunku produktów morskich, które nie oszczędziło żadnego sektora ani żadnej strefy.
(47) Francja wskazuje, że przyjęty okres zastosowania ulg (od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października 2000 r.) odpowiada de facto działalności statków w pierwszych sześciu miesiącach roku, ponieważ wpłacane obciążenia socjalne dotyczą w rzeczywistości działalności przedsiębiorstw w ciągu poprzednich trzech miesięcy.
Przesunięcie to pozwoliło na zapewnienie ścisłego uwzględnienia działalności rybaków w momencie, kiedy odczuwali największe trudności, czyli w ciągu sześciu miesięcy po obu katastrofach z grudnia 1999 r.
Z tych powodów Francja uważa, że Komisja nie powinna w swojej analizie odwoływać się do noty koniunkturalnej Ofimer Flash Eco z dnia 16 lutego 2001 r.
(48) Francja uważa, że Komisja nie powinna również odwoływać się do noty koniunkturalnej Ofimer za styczeń–kwiecień 2000 r., ponieważ opierała się ona na szacunkach, przez co dane dotyczące marca i kwietnia są w znacznej mierze orientacyjne.
Rozbieżności, jakie stwierdziła Komisja, wynikały nie z różnicy w ocenach, lecz z normalnego odchylenia statystycznego między danymi nieprzetworzonymi i chwilowymi a ich ostatecznym zatwierdzeniem.
Należy zatem pozostać przy danych przekazanych w nocie z dnia 6 kwietnia 2001 r., skierowanej przez Francję do Komisji w ramach badania niniejszej sprawy; są to ostateczne dane dotyczące omawianego okresu.
(49) Francja wskazuje skądinąd, w oparciu o comiesięczne syntezy Ofimer, że ilość towarów wyładowywanych w ciągu pierwszych sześciu miesięcy nie zmieniła się w porównaniu z analogicznym okresem 1999 r., chociaż w krótkich okresach obserwowano spadki, niejednokrotnie wysokie, związane jak się wydaje z okresami najwyższej mobilizacji mediów.
W okresie tym wzrosła natomiast o 28 % w porównaniu z 1999 r. ilość towarów wycofywanych, w szczególności w pierwszych miesiącach roku (styczeń: + 92 %, luty: + 66 %, marzec: + 35 %).
W przypadku niektórych gatunków ilość towarów wycofywanych była skrajnie wysoka (homarzec: + 175 %, żabnica: + 161 %, jeżokrab: × 5), co świadczy o psychologicznym wpływie wycieku z tankowca na zachowania konsumentów.
(50) W pierwszym półroczu 2000 r., zważywszy że ilość towarów wyładowywanych była stosunkowo stabilna, ale nastąpił bardzo wyraźny wzrost ilości towarów wycofywanych, spadła ilość sprzedaży.
Spożycie świeżych produktów morskich spadło o 7 % (6 % w przypadku ryb, 9 % w przypadku mięczaków i 6,5% w przypadku skorupiaków, szczególnie krewetek).
(51) Ceny natomiast spadły o 6 % w porównaniu ze styczniem 1999 r., a spadek ten utrzymał się w odniesieniu do gatunków decydujących o równowadze przedsiębiorstw.
Na 49 kluczowych gatunków objętych monitorowaniem Ofimer, spadek stwierdzono w odniesieniu do 34 w styczniu 2000 r., 26 w lutym 2000 r., 21 w marcu 2000 r.
Odnotowano również stały w całym okresie spadek dla najważniejszych odławianych gatunków.
(52) Francja dodaje, że konsumenci nie mieli możliwości łatwego dyskryminowania produktów morskich w zależności od ich pochodzenia i że odwrót od zakupów produktów morskich wystąpił niezależnie od strefy ich produkcji.
Stąd też nieufność spowodowana konsekwencjami wycieku wyrażała się jednakowo zarówno w odniesieniu do produktów metropolitalnych, jak i w odniesieniu do produktów z departamentów zamorskich.
Zdaniem Francji dane celne odzwierciedlają zjawisko dekoniunktury, jakie nastąpiło w tych departamentach po wycieku z tankowca, i nie było żadnego powodu, by wykluczyć rybaków z tych departamentów z wprowadzonego przez rząd systemu wsparcia.
(53) Francja zauważa wreszcie, że Komisja przywiązała niewiele uwagi do artykułów prasowych przekazanych w charakterze ilustracji, natomiast duże znaczenie przypisała komentarzom czynionym przez niektórych dziennikarzy w kuluarach imprez branżowych.
Francja załącza do niniejszych komentarzy różnego rodzaju artykuły i dokumenty uzupełniające, które ilustrują mediatyzację, jaka towarzyszyła omawianemu zdarzeniu, i świadczą o klimacie podejrzliwości, którego konsekwencją jest odwrót konsumentów od produktów morskich.
Francja odrzuca ponadto założenie sformułowane przez Komisję w piśmie informującym o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej, zgodnie z którym zmniejszenie obciążeń socjalnych miało w istocie na celu zrekompensowanie wzrostu kosztów paliwa obserwowanego już od kilku miesięcy.
IV.
OCENA
A. Pomoc państwa
(54) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, "pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi".
(55) Poszczególne środki stanowiące przedmiot niniejszej decyzji (zmniejszenie obciążeń socjalnych i finansowych, zwolnienie z opłat koncesyjnych) to środki przynoszące korzyść przedsiębiorstwom prowadzącym szczególną działalność, a mianowicie przedsiębiorstwom zajmującym się akwakulturą lub rybołówstwem.
To one bowiem są zwolnione z określonych obciążeń, jakie w normalnych warunkach powinny ponosić.
(56) Środki te prowadzą do utraty części zasobów państwowych, bezpośrednio (zmniejszenie obciążeń socjalnych i finansowych, zwolnienie z opłat koncesyjnych) bądź pośrednio, ponieważ Państwo musi zrekompensować straty poniesione przez instytucję pobierającą składki socjalne.
Występuje zatem pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(57) Ponadto, zważywszy że produkty przedsiębiorstw korzystających [z pomocy] sprzedawane są na rynku wspólnotowym, środki przyjęte przez Francję wzmacniają pozycję tych przedsiębiorstw zarówno na rynku francuskim w porównaniu z przedsiębiorstwami z pozostałych Państw Członkowskich, chcącymi wprowadzić na ten rynek własne produkty (produkty akwakultury i rybołówstwa lub inne konkurencyjne produkty spożywcze), jak i na rynkach pozostałych Państw Członkowskich w porównaniu z przedsiębiorstwami działającymi na tych rynkach (w odniesieniu do tych samych produktów).
W związku z tym omawiane środki zakłócają lub grożą zakłóceniem konkurencji i mogą wpływać na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(58) Środki tego rodzaju są zakazane co do zasady na mocy tegoż art. 87 ust. 1 Traktatu.
Mogą one być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem tylko wtedy, gdy odpowiadają jednemu z odstępstw przewidzianych w Traktacie.
Z kolei pomoc przynoszącą korzyść przedsiębiorstwom zajmującym się akwakulturą i rybołówstwem należy przeanalizować w świetle wytycznych z 1997 r., jak miało to miejsce w ramach oceny wstępnej.
B. Środki na rzecz prowadzących hodowle wodne z departamentów wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde
(59) Komisja wszczęła formalną procedurę dochodzeniową w sprawie niektórych środków przyjętych na rzecz prowadzących hodowle wodne po zdarzeniach z grudnia 1999 r., ponieważ nie miała możliwości upewnienia się, czy w ogólnym rozrachunku nie nastąpiła rekompensata przewyższająca poniesione szkody, poprzez kumulację poszczególnych rodzajów pomocy, w tym również pomocy, w odniesieniu do której Komisja wydała już pozytywną ocenę.
(60) Komisja przypomina, że formalna procedura dochodzeniowa dotyczyła następujących środków pomocy:
- zwolnienie z obciążeń socjalnych w pierwszym kwartale 2000 r. (obejmujące jeden, dwa lub trzy miesiące w zależności od wysokości doznanej szkody),
- zmniejszenie obciążeń finansowych dla prowadzących hodowle wodne bezpośrednio dotkniętych sztormem lub wyciekiem z tankowca,
- zwolnienie z opłat koncesyjnych za rok 2000 dla posiadaczy koncesji zlokalizowanych w sześciu departamentach dotkniętych omawianymi zdarzeniami (departamenty wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde).
(61) Jeśli chodzi o zwolnienie z obciążeń socjalnych i zmniejszenie obciążeń finansowych, to zgodnie z dostarczonymi informacjami uzupełniającymi, procedura wprowadzona przez Francję, obejmująca utworzenie w każdym z omawianych departamentów departamentalnej komórki ds. odszkodowań, w której skład weszli przedstawiciele poszczególnych zainteresowanych służb państwowych, instytucji bankowych i branżowych, ma na celu właśnie uniknięcie ryzyka nadmiernej rekompensaty.
Francja przypomina, że wnioski były analizowane indywidualnie przez departamentalne komórki ds. odszkodowań oraz że analiza ta pozwoliła na zróżnicowanie przyznawanej pomocy w zależności od sytuacji przedsiębiorstw i na uniknięcie nadmiernej rekompensaty.
(62) W oparciu o te informacje Komisja stwierdza, że Francja wprowadziła odpowiednią procedurę pozwalającą na uniknięcie rekompensaty przekraczającej doznane szkody.
W związku z tym Komisja uznaje, że jedynym celem omawianej pomocy jest istotnie wyrównanie strat poniesionych w wyniku dwu nadzwyczajnych zdarzeń, jakimi były sztorm z grudnia 1999 r. i zatonięcie tankowca Erika.
(63) Zwolnienie z obciążeń socjalnych i zmniejszenie obciążeń finansowych należy zatem uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
(64) Zwolnienie z opłat koncesyjnych zostanie przeanalizowane poniżej, w sekcji C.1, zważywszy że środek ten objął wszystkich prowadzących hodowle wodne we Francji, wbrew informacjom, jakie Komisja posiadała przed wszczęciem formalnej procedury dochodzeniowej.
Francja poinformowała bowiem Komisję w piśmie z dnia 21 czerwca 2000 r., że z wniesienia opłaty koncesyjnej za rok 2000 zwolnieni byli posiadacze koncesji na hodowle morskie i zezwoleń na pobór wody w omawianych departamentach.
Jako że Francja nie wspominała już o tym zwolnieniu w kolejnych pismach kierowanych do Komisji, w których opisywała szczegółowo zakres wprowadzonych środków, Komisja zwróciła się do Francji w piśmie z dnia 21 czerwca 2001 r. o wskazanie, czy zwolnienie to zostało rzeczywiście zastosowane, a jeśli tak, to o podanie informacji na ten temat.
W odpowiedzi z dnia 13 sierpnia 2001 r. Francja wskazała, że "prowadzący hodowle wodne z departamentów Finistère, Morbihan, Loire-Atlantique, Vendée, Charente-Maritime i Gironde zostali istotnie zwolnieni z opłaty koncesyjnej należnej w 2000 r.", nie wspominając, że zakres zastosowania tego zwolnienia obejmował nie tylko wspomniane sześć departamentów.
Dopiero w odpowiedzi na wszczęcie formalnej procedury dochodzeniowej Francja wskazała, że był to środek ogólny, a zatem obejmujący wszystkich prowadzących hodowle wodne we Francji, podobnie jak środek polegający na zmniejszeniu obciążeń socjalnych.
C. Powszechne środki uzupełniające na rzecz wszystkich prowadzących hodowle wodne i wszystkich rybaków
1.
Prowadzący hodowle wodne
(65) Zwolnienie z opłat koncesyjnych za rok 2000 i zmniejszenie obciążeń socjalnych za okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 lipca 2000 r. objęło wszystkich prowadzących hodowle wodne z Francji metropolitalnej i departamentów zamorskich.
(66) Zdaniem Francji środki te wprowadzono w celu zrekompensowania utraty obrotów, jaka dotknęła wszystkich przedstawicieli tego sektora na całym terytorium w następstwie pogorszenia wizerunku mięczaków hodowlanych w oczach konsumentów po zatonięciu tankowca Erika.
Według badań przeprowadzonych dla Ofimer spadek obrotów w następstwie tego zdarzenia wyniósł 7,7 milionów EUR w porównaniu z rokiem poprzednim.
(67) Zwolnienie z opłat koncesyjnych, w kwocie 3,81 milionów EUR, i zmniejszenie obciążeń socjalnych, w kwocie 3,35 milionów EUR, pozwoliłyby zatem zrekompensować częściowo utracone przychody.
Łączna pomoc w całej Francji stanowi zatem 7,16 milionów EUR, co jest kwotą niższą od szacowanej szkody (7,7 milionów EUR).
(68) W oparciu o dostarczone informacje Komisja nie zaprzecza, że wystąpiło chwilowe załamanie rynku mięczaków hodowlanych.
Jednakże, jak już zaznaczyła w decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej, załamania tego nie należy postrzegać jako zjawiska bezwzględnego, nie nastąpiło bowiem nagłe i radykalne odejście klienteli.
(69) Komisja zauważa, że roczna wartość przychodów z akwakultury (hodowli mięczaków i ryb) wyniosła w 1999 r. dla całej Francji 502 miliony EUR (raport Ofimer za rok 2000).
Tabela, w której figuruje ta wartość, nie wskazuje, jaka część tej kwoty odpowiada hodowli ryb.
Jeśli odnieść się do innego źródła (rubryka "akwakultura" na stronie internetowej ministerstwa rolnictwa [3], to wartość ta (hodowla ryb morskich i słodkowodnych) wynosi 221 milionów EUR.
Wartość produkcji hodowli mięczaków można zatem szacować na 281 milionów EUR.
(70) Utratę obrotów w wyniku pogorszenia wizerunku mięczaków można zatem oszacować procentowo na 7,7/281, czyli 2,7 % wartości produkcji z roku poprzedniego.
Odszkodowania przyznane w ramach rekompensaty, w kwocie 7,16 milionów EUR, stanowią zatem 7,16/281, czyli 2,5 % obrotów.
(71) Komisja uważa, że drobne szkody powinny mieścić się w kategorii kosztów, jakie przedsiębiorstwa muszą ponosić w ramach normalnego wykonywania swojej działalności.
Każda działalność gospodarcza oznacza bowiem ponoszenie mniejszego lub większego ryzyka różnego rodzaju (wahania cen środków produkcji, wahania cen sprzedaży produktów, ewentualny wzrost niektórych kosztów itd.), wynikającego z najrozmaitszych nieprzewidzianych zdarzeń.
Komisja uznaje, że ryzyko to, jeśli pociąga za sobą drobne szkody, nie może dawać prawa do rekompensaty, ponieważ musiałoby to prowadzić a contrario do uznania, że podmioty gospodarcze mogą domagać się takiej rekompensaty za każdym razem, gdy ponoszą konsekwencje dowolnego nieprzewidzianego zdarzenia.
Dla przykładu, zgodnie z tą ogólną wytyczną, Komisja uznaje, że w sektorze rolnym wymagany próg strat wynosi 30 % (20 % na obszarach mniej uprzywilejowanych), aby pomoc mogła być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
(72) W związku z tym środki polegające na zmniejszeniu obciążeń socjalnych i zwolnieniu z opłat koncesyjnych, mające na celu przyznanie rekompensaty za utracone obroty w wysokości zaledwie 2,7 %, nie mogą co do zasady być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
Ponadto omawiane środki pomocy nie odpowiadają żadnemu odstępstwu przewidzianemu w wytycznych z 1997 r.
Należy zatem zasadniczo uznać je za niezgodne ze wspólnym rynkiem.
(73) Jednakże jeśli chodzi o środki, które objęły prowadzących hodowle wodne z departamentów wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde, Komisja odnotowuje, że mają one na celu zrekompensowanie szkody związanej bezpośrednio z jednym z dwóch zdarzeń z grudnia 1999 r., a mianowicie zatonięciem tankowca Erika.
Te środki pomocy można zatem oceniać łącznie z pozostałą pomocą przyznaną w następstwie tych zdarzeń.
Jest to pomoc, w odniesieniu do której Komisja wyraziła już pozytywną opinię w sprawie zgodności ze wspólnym rynkiem w piśmie z dnia 11 grudnia 2001 r. (ogłoszenie stanu klęski rolniczej, pomoc w odtworzeniu sprzętu i zapasów, zaliczka na poczet odszkodowań z funduszu OIPC) bądź też wyraża pozytywną opinię w niniejszej decyzji (zmniejszenie obciążeń socjalnych za pierwszy kwartał 2000 r. i zmniejszenie obciążeń finansowych – patrz: sekcja B).
(74) Zważywszy że pomoc ta została już uznana lub zostaje niniejszym uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 ust. 2 lit. b), kwotę uzupełniającego odszkodowania w wysokości 2,5 % obrotów należy włączyć do łącznej pomocy otrzymanej przez prowadzących hodowle wodne (wartość 2,5 %, czyli 7,16 milionów EUR/281 milionów EUR, została wyliczona w skali kraju; tę samą wartość można przyjąć jako średnią dla poszczególnych gospodarstw).
Ponadto zważywszy że ta wartość względna jest niewielka oraz z uwagi na fakt, że pozostała pomoc nie rekompensowała w pełni doznanych szkód, uniknięto ryzyka nadmiernej rekompensaty.
(75) Ocena strat i przyznawanie pomocy mającej na celu ich zrekompensowanie powinny odbywać się indywidualnie dla każdego gospodarstwa, aby możliwe było sprawdzenie, czy łączne straty poniesione przez poszczególne przedsiębiorstwa, po dodaniu utraty obrotów związanej z pogorszeniem wizerunku mięczaków i szacowanej na 2,7 %, stanowiły znaczną kwotę.
Metoda przyjęta przez Francję nie odpowiada temu schematowi, ponieważ obejmuje wszystkich producentów danego obszaru (departamenty wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde).
Jednakże Komisja może uznać w tym przypadku, że można zaakceptować przyjętą metodę i że została ona zastosowana w sposób racjonalny w celu ułatwienia czynności administracyjnych ze względu na wielkość obszaru, na którym odczuwalne są skutki omawianych zdarzeń oraz ze względu na dużą liczbę dotkniętych nimi przedsiębiorstw.
(76) Z tego wynika, że omawianych środków polegających na zwolnieniu z opłaty koncesyjnej i zmniejszeniu obciążeń socjalnych nie można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, jeżeli przyznano je przedsiębiorstwom zajmującym się akwakulturą, zlokalizowanym poza departamentami dotkniętymi przez omawiane zdarzenia.
Natomiast te same środki można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem, jeżeli przyznano je przedsiębiorstwom z departamentów wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde.
2.
Rybacy
(77) Powszechne zmniejszenie obciążeń socjalnych wprowadzone na rzecz rybaków z całej Francji ma na celu, zdaniem Francji, zrekompensowanie marazmu na rynku produktów rybołówstwa.
Zmniejszenie to obejmuje okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października 2000 r.
Dane wykorzystane przez Komisję
(78) Komisji nie przekonały dane przedstawione przez Francję, zwłaszcza przy uwzględnieniu innych informacji pochodzących z Ofimer (informacje dostępne na stronie internetowej tej instytucji publicznej [4], dlatego też podjęła ona decyzję o wszczęciu formalnej procedury dochodzeniowej.
(79) W nocie z dnia 5 marca 2002 r., w odpowiedzi na wszczęcie formalnej procedury dochodzeniowej, Francja wskazuje, że informacje przekazane w nocie z dnia 5 kwietnia 2001 r. to ostateczne dane dotyczące omawianego okresu; zdaniem Francji Komisja nie powinna opierać się na informacjach znalezionych na stronie internetowej Ofimer.
(80) Komisja odrzuca ten argument.
Ofimer jest bowiem instytucją publiczną działającą pod nadzorem ministerstwa rolnictwa i rybołówstwa, a jedną z jej funkcji – jak wskazuje informacja wprowadzająca figurująca na jej stronie internetowej – jest codzienne monitorowanie zmian zachodzących na rynku produktów morskich i pochodzących z akwakultury.
W tym celu posiada ona obserwatorium gospodarcze.
Sieć zbierania danych o sprzedaży ze wszystkich francuskich licytacji pozwala na przedstawienie ich w formie syntetycznej podmiotom działającym w omawianej branży.
Komisja interesowała się właśnie danymi syntetycznymi tego rodzaju, ponieważ pozwoliły jej one odtworzyć ogólny kontekst dla danych cząstkowych dostarczonych przez Francję do analizy omawianego systemu pomocy.
(81) Komisja nie może się zgodzić, że dane Ofimer wykazują znaczne różnice względem ostatecznych danych statystycznych opracowanych niedługo później.
Metodologia stosowana przez obserwatorium gospodarcze Ofimer do zbierania informacji została opisana w sprawozdaniach rocznych tej instytucji [5].
Dzięki sieci krajowej Ofimer wysyła do podmiotów lokalnych (licytacje, organizacje producentów, hurtownie rybackie) codzienne i cotygodniowe noty podające dane o ilościach i cenach z głównych licytacji i za gatunki najbardziej reprezentatywne dla podaży we Francji.
Ponadto na początku każdego miesiąca nota "zaawansowana" przedstawia dane o sprzedaży narastającej od początku roku dla najbardziej reprezentatywnych licytacji i najważniejszych gatunków, a na początku każdego kwartału opracowywana jest i udostępniana na stronie internetowej tej instytucji nota syntetyczna o sprzedaży.
Sposób zbierania informacji wykazuje, że dane Ofimer są wiarygodne.
Żaden konkretny czynnik nie wykazuje, by dane te mogły być mylące.
Ponadto Komisja nie znalazła w pozostałych dokumentach, z jakimi mogła się zapoznać na wspomnianej stronie internetowej, danych korygujących bądź sprzecznych z tymi, które wykorzystała; gdyby tak było, dane takie zostałyby oczywiście uwzględnione.
Ponadto fakt, że są one podawane do publicznej wiadomości za pośrednictwem strony internetowej instytucji publicznej, jaką jest Ofimer, nadaje im charakter oficjalny.
Nie ma żadnego powodu, aby kwestionować ich wiarygodność.
(82) Nieliczne informacje przekazane oficjalnie przez Francję, czy to przed wszczęciem procedury, czy też w nocie z dnia 5 marca 2002 r. w odpowiedzi na wszczęcie tejże procedury, były zbyt cząstkowe i niekompletne, by pozwolić Komisji na prawidłową ocenę sytuacji na rynku produktów rybołówstwa w omawianym okresie.
Komisja musiała odszukać inne informacje, by móc dokonać takiej oceny.
Komisja wyraża żal, że Francja nie przekazała jej bezpośrednio tych danych lub innych oficjalnych danych tego rodzaju.
(83) W związku z tym należy przeanalizować poszczególne znane dane, aby ustalić, jaka dokładnie była sytuacja na rynku produktów rybołówstwa w pierwszym półroczu 2000 r.
Połowy
(84) Przekazana przez Francję nota z dnia 6 kwietnia 2001 r. nie zawierała informacji liczbowych dotyczących połowów.
Stwierdzono w niej jedynie, że "ilości towarów faktycznie sprzedanych i ich wartość są w rzeczywistości niższe niż dane przyjęte przez Komisję i niższe niż w 1999 r."
W tym czasie Komisja zapoznała się już z danymi figurującymi w notach koniunkturalnych za styczeń–kwiecień 2000 r. przeanalizowanych przez radę zarządzającą Ofimer na posiedzeniu w dniu 24 maja 2000 r. i uwzględniła je zwracając się w dniu 15 stycznia 2001 r. do Francji o informacje uzupełniające (Komisja przytoczyła fragment, zgodnie z którym "ilości towarów wyładowywanych w ciągu 4 pierwszych miesięcy 2000 r. nie zmieniły się w porównaniu z analogicznym okresem 1999 r., a wartość sprzedaży na licytacjach wzrosła o 3 % w porównaniu z rokiem ubiegłym").
(85) W przekazanej przez Francję nocie z dnia 5 marca 2002 r. stwierdzono natomiast, że "na wszystkich najważniejszych licytacjach we Francji […] ilości towarów wyładowanych w ciągu pierwszych sześciu miesięcy 2000 r. nie zmieniły się w porównaniu z analogicznym okresem 1999 r., chociaż w krótkich okresach obserwowano spadki, niejednokrotnie wysokie, związane, jak się wydaje, z okresami najwyższej mobilizacji mediów".
Odpowiada to treści wcześniej wspomnianych not koniunkturalnych, a także treści Flash Eco Ofimer z datą 16 lutego 2001 r., do którego to dokumentu Komisja odniosła się w decyzji o wszczęciu procedury (dokument ten dostarczał danych porównawczych nt. produkcji z lat 2000 i 1999, i podawał, że "wyniki roku 2000 wskazują na niezmieniony poziom sprzedaży w porównaniu z 1999 r.").
(86) Komisja stwierdza zatem, że połowy w roku 2000 utrzymały się na niezmienionym poziomie, zwłaszcza w pierwszym półroczu.
Żadna informacja nie pozwala na stwierdzenie, że nastąpił spadek połowów w czasie, gdy mediatyzacja była najsilniejsza.
Jest zresztą bardziej prawdopodobne, że spadek połowów wynikł z innych przyczyn, głównie ze złej pogody.
Nierzadko zdarza się, że duża część statków rybackich nie może wyjść w morze przez dość długi okres (1 do 2 tygodni, a nawet dłużej) ze względu na utrzymującą się złą pogodę.
Wspominana mediatyzacja nie ma bezpośredniego znaczenia dla wysokości połowów; media nie uniemożliwiają rybakom wyjścia w morze.
Jej wpływ jest odczuwalny natomiast na następnym etapie łańcucha branżowego, odbijając się na cenach i ilości towarów wycofanych z rynku.
Ilość towarów wycofanych
(87) Według przekazanej przez Francję noty z dnia 6 kwietnia 2001 r."odsetek wycofywanych towarów był znacznie wyższy w pierwszych miesiącach 2000 r. niż w analogicznym okresie 1999 r.; wzrost ten wyniósł 25 % w okresie od stycznia do kwietnia 1999 r. i w okresie od stycznia do kwietnia 2000 r., 35 % w okresie od stycznia do marca 1999 r. i w okresie od stycznia do marca 2000 r., 92 % w styczniu 1999 r. i w styczniu 2000 r., i 57 % w lutym 1999 r. i w lutym 2000 r.".
Nota z dnia 5 marca 2002 r. przypomina te liczby i wskazuje również, że dla okresu od stycznia do maja wzrost ilości towarów wycofanych wyniósł 32 %, a dla okresu od stycznia do czerwca 28 %.
Nota ta uściśla ponadto, że "odnotowano wręcz skrajnie krytyczne wahania poziomu towarów wycofywanych w przypadku niektórych gatunków, jak homarzec (+ 175 %), żabnica (+ 161 %) i jeżokrab (× 5), których wrażliwość na długotrwałe skutki zanieczyszczenia węglowodorami [6] była najintensywniej nagłaśniana przez media".
(88) Dane te są cząstkowe i nie pozwalają na uzyskanie konkretnego obrazu ilości towarów wycofanych.
Nie wskazano bowiem, jakie ilości towarów zostały faktycznie wycofane; dwukrotny lub trzykrotny wzrost może nie mieć żadnego znaczenia, jeśli wielkość odniesienia, tzn. ilość wycofana w pierwszym roku, była bardzo niewielka.
Ponadto nie określono, jaki odsetek towarów wyładowanych stanowią towary wycofane z rynku.
Nie wskazano również, czy wzrost ilości towarów wycofanych w styczniu dotyczył gatunków, których wrażliwość na węglowodory była najbardziej nagłaśniana przez media.
Komisja analizuje poniżej przypadki trzech gatunków przywołanych przez Francję: homarzec, żabnica, jeżokrab.
(89) W przypadku homarca, jeśli odwołać się do badań nad tym skorupiakiem przeprowadzonych przez Ofimer [7], sezon maksymalnej produkcji przypada od połowy kwietnia do sierpnia.
Mogą występować duże ilości towarów wycofywanych w związku z koniunkturą.
Wspomniane badania przytaczają przypadek anormalnie wysokich ilości wycofanych towarów, jakie zaobserwowano w maju i czerwcu 2001 r. w następstwie znacznych połowów żywych homarców w okresie niesprzyjającym dla zbytu tego produktu.
Ponadto, zgodnie z danymi przekazanymi Komisji w ramach stosowania zasad regulujących wspólną organizację rynku produktów rybołówstwa [rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury wraz z rozporządzeniami wykonawczymi [8], obowiązujące w momencie zaistnienia omawianych faktów], ilość wycofanych produktów wyniosła w pierwszych sześciu miesiącach roku 2000: 21 kg w styczniu, 5 kg w lutym, 2 kg w marcu, 103 kg w kwietniu, 1364 kg w maju, 2007 kg w czerwcu.
Nie ma zatem w przypadku tego skorupiaka żadnych jasnych i precyzyjnych danych pozwalających na stwierdzenie, że mediatyzacja wywołana wyciekiem z tankowca, która, jak przypuszczamy, była najintensywniejsza w tygodniach następujących bezpośrednio po zdarzeniu, pociągnęła za sobą istotny wzrost ilości homarców wycofanych z rynku.
(90) W przypadku żabnicy, zgodnie z danymi, jakie otrzymała Komisja, ze sprzedaży wycofano 454 kg w styczniu 2000 r. w porównaniu z 84 kg wycofanymi w styczniu 1999 r., co oznacza istotny wzrost.
Jednakże w lutym 2000 r. wycofano zaledwie 59 kg w porównaniu z 221 kg wycofanymi w lutym 1999 r., a w marcu 2000 r. – 39 kg w porównaniu z 148 kg w marcu 1999 r.; ilość towarów wycofanych w ciągu trzech kolejnych miesięcy również była wyższa w 1999 r. (278 kg) w porównaniu z rokiem 2000 (241 kg).
Sytuacja jest zatem bardzo zróżnicowana; Komisja nie może na tej podstawie wyciągnąć wniosku, że wzrost ilości towarów wycofywanych był związany ze skutkami wycieku z tankowca.
(91) Jeśli chodzi o jeżokraba, trzeci gatunek przywołany przez Francję, to Komisja nie dysponuje danymi na temat ilości towarów wycofanych z rynku [9].
Można jednak odwołać się do danych ilościowych przekazanych Komisji w odniesieniu do kraba kieszeńca, o zbliżonych cechach komercyjnych i rynkowych.
Ilość towarów wycofanych w pierwszych miesiącach 2000 roku wzrosła w porównaniu z rokiem 1999, ale wyrażona w wartościach bezwzględnych jest niewielka: wzrosła z 19 kg do 47 kg w styczniu, z 3 do 35 kg w lutym, z 7 kg do 31 kg w marcu, nie wystąpiła w ogóle w kwietniu, wzrosła z 31 do 164 kg w maju, z 501 do 521 kg w czerwcu.
Nie wystąpił zatem odwrót konsumentów od zakupów kraba kieszeńca, zwłaszcza w pierwszych miesiącach 2000 r., a żadne dane nie wskazują na to, aby odwrót taki wystąpił w analogicznym okresie w przypadku jeżokraba.
(92) Stąd też, chociaż wystąpił wzrost ilości towarów wycofanych: o 92 % w styczniu 2000 r. w porównaniu ze styczniem 1999 r. i o 28 % w pierwszych sześciu miesiącach roku, to ilość ta, wyrażona w wartościach bezwzględnych, pozostaje niewielka.
Ponadto nie istnieją dane pozwalające na powiązanie tego wzrostu z mediatyzacją wycieku z tankowca.
W dodatku, jeśli odwołać się ponownie do danych przekazanych Komisji, można zauważyć, że towary wycofywane w dużych ilościach w styczniu 2000 r. to gatunki takie jak koleń (z 11423 kg do 16362 kg), czarniak (z 120 kg do 3727 kg) czy gładzica (z 51 kg do 1789 kg), w odniesieniu do których, zważywszy ich cechy rynkowe, związek między wzrostem ilości wycofywanych a mediatyzacją wycieku z tankowca jest niewielki lub wręcz żaden.
Z drugiej strony, według notowań koniunktury Ofimer za styczeń–kwiecień 2000 r., ilość towarów wycofywanych nadal była mniejsza niż 1,5 % ilości towarów wyładowywanych dla najważniejszych gatunków, a sporadyczne przypadki wycofywania zgłoszono w odniesieniu do labraksa, sardeli i jeżokraba.
(93) Podsumowując kwestię towarów wycofywanych, Komisja stwierdza, że nie istnieją dane pozwalające na powiązanie wzrostu ich ilości z mediatyzacją wycieku z tankowca.
Ilości towarów sprzedanych i ceny
(94) W nocie z dnia 6 kwietnia 2001 r. Francja wskazuje, że wielkość sprzedaży detalicznej produktów rybołówstwa spadła o 2 % w ciągu pierwszego półrocza w porównaniu z rokiem poprzednim, zwłaszcza w odniesieniu do produktów świeżych, dla których wielkość sprzedaży spadła o 7 %, a jej wartość o 1 %, z czego o 6 % spadła wielkość sprzedaży skorupiaków i o 6 % – ryb (5 % dla ryb krojonych i 7 % dla ryb całych).
Nota z dnia 5 marca 2002 r. przypomina te liczby (z niewielką korektą w przypadku skorupiaków, dla których podaje spadek o 6,5 %) i wskazuje, że dane te wyrażają faktyczny odwrót konsumentów od produktów morskich.
Nota ta wskazuje również, że na 49 istotnych gatunków będących przedmiotem monitorowania Ofimer, w styczniu stwierdzono spadek średnich cen w porównaniu z rokiem poprzednim w przypadku 34 gatunków, 26 gatunków w okresie styczeń–luty, 21 w okresie styczeń–marzec, 19 w okresie styczeń–kwiecień, 21 w okresie styczeń–maj i 18 w okresie styczeń–czerwiec.
Spadek średnich cen dla niektórych spośród nich wyniósł: sola (– 5 %), labraks (– 6 %), morszczuk (– 6 %), sardela (– 6 %), kalmary (– 11 %), czarniak (– 8 %), sardynka (– 6 %), piotrosz (– 11 %), makrela (– 18 %), gładzica (– 28 %), pałasz czarny (– 20%), kantar (– 11 %), kurek czerwony (– 4 %), ośmiornica (– 23 %), jeżokrab (– 16 %), krewetka pospolita (– 20 %).
Zdaniem Francji "wszystkie te dane naświetlają w wymierny sposób załamanie na pierwszym z tych rynków w okresie od stycznia do czerwca 2000 r. i ilustrują, jeśli zachodzi taka potrzeba, reakcję wywołaną przez zatonięcie tankowca Erika w zachowaniach francuskich konsumentów".
(95) Komisja stwierdza, że dane te nie naświetlają w rzeczywistości w sposób wymierny zaistniałej sytuacji.
Dla uzyskania faktycznego obrazu sytuacji, Francja powinna przekazać Komisji równocześnie ilości wprowadzone do obrotu dla każdego z omawianych gatunków, czego nie zrobiła.
(96) Komisja zauważa natomiast, że zgodnie z notą koniunkturalną Ofimer za styczeń–kwiecień 2000 r., ceny zmieniły się w sposób bardzo zróżnicowany.
Niektóre ceny spadły w związku z wysoką podażą: labraks (– 11 %), czarniak (– 8 %), morszczuk (– 9 %).
Z kolei niska podaż umożliwiła wzrost cen innych gatunków: barwena (+ 31 %), dorsz (+ 27 %), żabnica (+ 13 %).
Wspomniana nota koniunkturalna wskazuje również, że w wyniku zmian w strukturze podaży udział gatunków drogich (morszczuk, żabnica, sola, labraks, barwena, homarzec) wzrósł, ze szkodą dla gatunków tanich (makrela, czarniak, witlinek, mątwa, sardela), z czego wynika fakt, że wartość sprzedaży na licytacjach wzrosła o 3 % w porównaniu z rokiem poprzednim.
(97) Wartość sprzedaży na licytacjach odpowiada, po odjęciu kosztów związanych ze sprzedażą, obrotom statków.
Komisja stwierdza zatem, że łączne obroty przedsiębiorstw rybackich nieco wzrosły.
W związku z tym, nawet jeśli wystąpił spadek cen dużej liczby gatunków, nie oznacza to powszechnego spadku cen, lecz odpowiada zróżnicowanej sytuacji przedstawionej przez Ofimer w nocie koniunkturalnej.
Wyciek z tankowca wpłynął prawdopodobnie na rynek produktów rybołówstwa, na przykład w odniesieniu do pewnych określonych gatunków, ale poszczególne przedstawione dane prowadzą do wniosku, że wpływ ten pozostał marginalny.
Skądinąd, gdyby był on znaczny, Ofimer bez wątpienia nie omieszkałby powołać się na niego w poszczególnych opracowywanych i publikowanych przez siebie dokumentach.
Wniosek
(98) Na podstawie poszczególnych przedstawionych wyżej danych Komisja ocenia, że powszechnego zmniejszenia obciążeń socjalnych przyznanego rybakom w okresie od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października nie można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
(99) Jako pomoc operacyjna przyznana wszystkim przedsiębiorstwom rybackim bez narzucania im żadnych wymogów, omawiany środek pomocy jest niezgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie pkt 1.2 czwarty akapit trzecie tiret wytycznych z 1997 r.
V. WNIOSKI
(100) Komisja stwierdza, że Francja niezgodnie z prawem wprowadziła, z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu, różnego rodzaju środki pomocy będące przedmiotem niniejszej decyzji.
(101) W oparciu o analizę rozwiniętą w częściach IV.B i IV.C.1 niniejszej decyzji, Komisja ocenia, że środki pomocy wprowadzone na rzecz prowadzących hodowle wodne z departamentów wybrzeża Atlantyku od Finistère do Gironde (zmniejszenia obciążeń socjalnych, zmniejszenie obciążeń finansowych, zwolnienie z opłat koncesyjnych) są zgodne ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
(102) W oparciu o analizę przeprowadzoną w części IV.C.1 niniejszej decyzji, Komisja ocenia, że zmniejszenia obciążeń socjalnych za okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 lipca 2000 r. i zwolnienia z opłaty koncesyjnej za rok 2000 przyznane prowadzącym hodowle wodne z pozostałych departamentów nie mogą zostać objęte odstępstwem przewidzianym w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
(103) W oparciu o analizę przeprowadzoną w części IV.C.2 niniejszej decyzji, Komisja ocenia, że zmniejszenia obciążeń socjalnych przyznanych rybakom za okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października 2000 r. nie mogą zostać objęte odstępstwem przewidzianym w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zmniejszenia obciążeń socjalnych, zmniejszenia obciążeń finansowych i zwolnienie z opłat koncesyjnych wprowadzone przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne z departamentów Finistère, Morbihan, Loire-Atlantique, Vendée, Charente-Maritime i Gironde są zgodne ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Środki pomocy wprowadzone przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne z departamentów innych niż Finistère, Morbihan, Loire-Atlantique, Vendée, Charente-Maritime i Gironde, w formie zmniejszenia obciążeń socjalnych za okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 lipca 2000 r. i w formie zwolnienia z opłat koncesyjnych za rok 2000, są niezgodne ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 3
Środek pomocy wprowadzony przez Francję na rzecz rybaków w formie zmniejszenia obciążeń socjalnych za okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października 2000 r. jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 4
1.
Francja podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby odebrać od beneficjentów pomoc, o której mowa w art. 2 i 3, i która już została przekazana do ich dyspozycji niezgodnie z prawem.
2.
Odebranie to następuje bezzwłocznie zgodnie z procedurami prawa krajowego, o ile pozwalają one na natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Pomoc, którą należy odebrać, obejmuje odsetki od dnia, w którym została przekazana do dyspozycji beneficjentów, do dnia jej odebrania.
Wysokość odsetek należy obliczyć i zastosować zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji nr 794/2004 [10].
Artykuł 5
Francja informuje Komisję w terminie dwóch miesięcy od dnia opublikowania niniejszej decyzji o środkach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 2005 r.
zatwierdzająca metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 552)
(Jedynie tekst w języku polskim jest autentyczny)
(2005/240/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych musi być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej. Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją statystycznego błędu przy dokonywaniu oceny. Tolerancja ta została określona w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [2].
(2) Rząd Polski skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie trzech metod klasyfikacji tusz wieprzowych i przedłożył wyniki dysekcji dokonanej przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, przedkładając drugą część protokołu przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
(3) Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tych metod klasyfikacji.
(4) Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 ustanawia, że Państwa Członkowskie mogą uzyskać zatwierdzenie stosowania innej postaci tusz wieprzowych niż postać standardowa określona w tym samym artykule, który przewiduje powyższe, jeżeli uzasadnia to praktyka handlowa lub wymogi techniczne.
(5) W Polsce tradycja w zakresie obróbki poubojowej tusz i wynikająca z niej praktyka handlowa wymaga pozostawienia w tuszy tłuszczu okołonerkowego, nerek i/lub przepony.
Należy wziąć to pod uwagę przy określaniu masy tuszy o postaci standardowej.
(6) Żadna modyfikacja przyrządów lub metod klasyfikacji nie może być zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle uzyskanych doświadczeń; z tego względu niniejsze zatwierdzenie może zostać cofnięte.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3220/84 niniejszym zatwierdza się następujące metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Polsce:
a) przyrząd określany jako "Capteur gras/maigre – Sydel (CGM)" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 1 Załącznika;
b) przyrząd określany jako "Ultra FOM 300" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 2 Załącznika;
c) przyrząd określany jako "W pełni zautomatyzowana klasyfikacja ultradźwiękowa (Autofom)" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 3 Załącznika.
W odniesieniu do wspomnianego w ust. 1 lit. b) przyrządu "Ultra FOM 300" ustalono, że po zakończeniu procedury pomiaru powinna istnieć możliwość sprawdzenia na tuszy, czy przyrząd zmierzył wartości pomiaru T1 i T2 w miejscu przewidzianym w Załączniku część 2 pkt 3.
Oznaczenie miejsca pomiaru musi nastąpić w chwili dokonywania pomiaru.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów dotyczących postaci standardowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, tłuszcz okołonerkowy, nerki i przeponę można pozostawić w tuszach wieprzowych przed ich zważeniem i klasyfikacją. W celu ustalenia ceny dla tusz wieprzowych na porównywalnej podstawie, zarejestrowaną masę ciepłą tuszy pomniejsza się wtedy o następujące wartości:
a) przepona o 0,23 %;
b) tłuszcz okołonerkowy i nerki o:
- 1,90 % w przypadku tusz klasy S i E,
- 2,11 % w przypadku tusz klasy U,
- 2,54 % w przypadku tusz klasy R,
- 3,12 % w przypadku tusz klasy O,
- 3,35 % w przypadku tusz klasy P.
Artykuł 3
Nie zezwala się na modyfikacje przyrządów lub metod oceny.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczpospolitej Polskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 marca 2005 r.
dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty do programu kontroli organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich na rok 2004
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 603)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2005/241/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 oraz (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 20 ust. 3,
uwzględniając przedstawione przez Francję programy kontroli organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/522/EWG z dnia 30 września 1993 r. określająca środki kwalifikujące się do wspólnotowego finansowania programów kontroli organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze [2] określa środki kwalifikujące się do wspólnotowego finansowania w ramach programów kontroli organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze.
(2) Szczególne warunki uprawy we francuskich departamentach zamorskich wymagają szczególnej uwagi i szczególnych środków dotyczących produkcji zbóż, w szczególności środków w zakresie ochrony zdrowia roślin; muszą one zostać przyjęte lub wzmocnione w tych regionach.
(3) Koszt przyjęcia i wzmocnienia środków w zakresie ochrony zdrowia roślin jest szczególnie wysoki.
(4) Właściwe władze Francji przedstawiły Komisji program środków; program ten określa cele do osiągnięcia, działania do przeprowadzenia, ich czas trwania i koszt w celu otrzymania ewentualnego wsparcia finansowego Wspólnoty.
(5) Zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1452/2001 wkład finansowy Wspólnoty może obejmować do 60 % wydatków kwalifikowalnych, wyłączając środki ochrony bananów.
(6) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [3] środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin, podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi, finansowane są w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Kontrola finansowa tych środków objęta jest art. 8 i 9 wspomnianego rozporządzenia.
(7) Informacje techniczne przedstawione przez Francję umożliwiły Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin przeprowadzenie precyzyjnej i wyczerpującej analizy.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się wkład finansowy Wspólnoty do programu kontroli organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich przedstawionego przez Republikę Francuską na rok 2004.
Artykuł 2
Program oficjalny składa się z trzech programów cząstkowych:
1) międzydepartamentalny program cząstkowy dla Martyniki, Gwadelupy, Gujany, Réunion składający się z dwóch części:
- analiza zagrożenia szkodnikami stwarzanego przez niektóre inwazyjne rośliny dotycząca francuskich departamentów zamorskich,
- metody wykrywania wiroidów owoców cytrusowych;
2) program cząstkowy określony dla departamentu Martyniki składający się z czterech części:
- ocena fitosanitarna i metody diagnostyki z wykorzystaniem regionalnych laboratoriów i ich mobilnych jednostek ("labo vert"),
- strategia zwalczania słonecznicy amerykańskiej w uprawie pomidorów,
- utworzenie bazy danych dotyczących praktyk fitosanitarnych w uprawie trzciny cukrowej, produkcji warzyw i owoców,
- rolnictwo zintegrowane w sektorze produkcji owoców: owoce cytrusowe, guawa, wykaz organizmów szkodliwych i praktyki fitosanitarne, publikacje technicznych informacji;
3) program cząstkowy określony dla departamentu Gujany:
- ocena w zakresie ochrony zdrowia roślin i metody diagnostyki z wykorzystaniem regionalnych laboratoriów i ich mobilnych jednostek ("labo vert"), promowanie dobrych praktyk rolniczych.
Artykuł 3
Wkład finansowy Wspólnoty do programu przedstawionego przez Republikę Francuską w roku 2004 stanowi 60 % wydatków związanych ze środkami kwalifikującymi się, zgodnie z decyzją Komisji 93/522/EWG, i maksymalnie wynosi 187800 EUR (bez VAT).
Plan kosztów programu i jego plan finansowy określone są w załączniku I do niniejszej decyzji.
Zestawienie kosztów określone jest w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Zaliczkę w wysokości 100000 EUR należy wpłacić w terminie sześćdziesięciu dni po otrzymaniu przedłożonego przez Francję wniosku o wypłatę.
Artykuł 5
Termin kwalifikowalności kosztów związanych z tym projektem rozpoczyna się dnia 1 października 2004 r. i kończy dnia 30 września 2005 r.
Termin przeprowadzenia działań może być wyjątkowo przedłużony jedynie na pisemnie wyrażoną zgodę Komitetu Monitorującego, jak opisano w pkt.
A załącznika III, przed zakończeniem prac.
Artykuł 6
Wkład finansowy Wspólnoty przyznaje się pod warunkiem, że realizacja programu jest zgodna z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego, w tym z regułami konkurencji i przyznawania zamówień publicznych.
Artykuł 7
Wydatki rzeczywiście poniesione muszą być przekazane Komisji i rozdzielone na typ działań lub program cząstkowy w celu wskazania związku między indykatywnym planem finansowym a wydatkami rzeczywiście poniesionymi.
Zgłoszenia te mogą być dokonywane w formie elektronicznej.
Wypłata pozostałej różnicy wkładu finansowego, o którym mowa w art. 3, może być dokonana po przedstawieniu przed dniem 30 września 2005 r. dokumentu określonego w załączniku III pkt B ust. 3 akapit drugi.
Komisja może, na odpowiednio uzasadniony wniosek Republiki Francuskiej, dostosować plany finansowe w granicach 15 % wkładu wspólnotowego do programu cząstkowego lub środka w całym okresie, pod warunkiem że całkowita kwota kosztów kwalifikowalnych zaplanowanych w programie nie jest przekroczona oraz że główne cele programu nie są tym samym zmienione.
Wszystkie płatności pomocy przyznanej przez Wspólnotę na mocy niniejszej decyzji należy przekazać Republice Francuskiej, która jest także odpowiedzialna za zwrot do Wspólnoty każdej nadwyżki.
Artykuł 8
Republika Francuska zapewnia przestrzeganie przepisów finansowych, zgodność z polityką wspólnotową i z informacjami, które należy przekazywać Komisji, jak określono w załączniku III.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 2005 r.
w sprawie wkładu finansowego Komisji na rzecz Niemiec i Finlandii w celu realizacji programów wzmocnienia infrastruktury inspekcji w zakresie kontroli zdrowia roślin i produktów roślinnych pochodzących z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 674)
(Jedynie teksty w językach fińskim, niemieckim i szwedzkim są autentyczne)
(2005/242/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 13c ust. 5 akapit szósty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/29/WE przewiduje przyznanie Państwom Członkowskim wkładu finansowego Wspólnoty w celu wzmocnienia infrastruktury inspekcji w zakresie kontroli zdrowia roślin i produktów roślinnych pochodzących z państw trzecich.
(2) Zarówno Niemcy, jak i Finlandia ustanowiły program wzmocnienia własnej infrastruktury inspekcji w zakresie kontroli roślin i produktów roślinnych pochodzących z państw trzecich.
Zwróciły się również z wnioskiem o przydzielenie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz tych programów, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 998/2002 z dnia 11 czerwca 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzania w życie przepisów odnoszących się do przydziału Państwom Członkowskim wkładu finansowego Wspólnoty w celu wzmocnienia infrastruktury inspekcji w zakresie kontroli zdrowia roślin i produktów roślinnych pochodzących z państw trzecich [2].
(3) Informacje techniczne dostarczone przez Niemcy i Finlandię umożliwiły Komisji dokładną i wszechstronną analizę sytuacji.
Komisja przygotowała wykaz programów wzmacniania uprawnionych posterunków kontroli, które podają również szczegóły na temat wysokości kwoty wnioskowanego wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz każdego z programów.
Informacje te zostały również przeanalizowane przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
(4) Każdy z programów zamieszczonych w wyżej wymienionym wykazie został poddany indywidualnej ocenie pod kątem jego zatwierdzenia.
Komisja uznała, że warunki i kryteria ustanowione w dyrektywie 2000/29/WE dla przyznania wkładu finansowego Wspólnoty zostały spełnione.
(5) W związku z powyższym właściwe jest przyznanie wkładu finansowego Wspólnoty w celu pokrycia wydatków na wspomniane programy Niemiec i Finlandii.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się przyznanie wkładu finansowego Wspólnoty na pokrycie wydatków, które zostaną poniesione przez Niemcy na realizację programu wzmocnienia posterunków kontroli.
2.
Niniejszym zatwierdza się przyznanie wkładu finansowego Wspólnoty na pokrycie wydatków, które zostaną poniesione przez Finlandię na realizację programu wzmocnienia posterunków kontroli.
Artykuł 2
1.
Całkowita kwota wkładu finansowego Wspólnoty przewidzianego w art. 1 wynosi 94470 EUR.
2.
Maksymalna kwota wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich wynosi:
a) 36875: EUR: Niemcy;
b) 57595: EUR: Finlandia.
3.
Maksymalny wkład finansowy Wspólnoty na rzecz każdego programu wzmocnienia posterunków kontroli określono w Załączniku.
Artykuł 3
Wkład finansowy Komisji na rzecz danego programu, określony w Załączniku, zostaje wypłacony, gdy:
a) zainteresowane Państwo Członkowskie przekaże Komisji we właściwej dokumentacji dowód zakupu i/lub ulepszenia urządzeń i/lub sprzętu wymienionego w programie; oraz gdy
b) zainteresowane Państwo Członkowskie przedłoży Komisji wniosek o wypłatę wkładu finansowego Wspólnoty, zgodnie z zasadami określonymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 998/2002.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Finlandii.
Decyzja Rady
z dnia 3 marca 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku
(2005/244/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja, w związku z przystąpieniem Wietnamu do WTO, wynegocjowała w imieniu Wspólnoty dwustronną umowę w sprawie wcześniejszego wprowadzenia w życie zobowiązań dotyczących dostępu do rynku.
(2) Umowa została parafowana dnia 3 grudnia 2004 r.
(3) Aby zapewnić skuteczność tej umowy, mającej charakter tymczasowy i opartej na modelu sui generis, konieczne jest, by weszła ona w życie tak szybko, jak to możliwe.
Zawarcie tej umowy, zgodnie z prawem wspólnotowym i jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, nie narusza w żaden sposób podziału uprawnień pomiędzy Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym uprawniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1] środki przewidziane w art. 5 ust. 1 umowy, które polegają na ponownym stosowaniu kontyngentów na wyroby włókiennicze i odzieżowe w przypadku niewypełnienia przez Wietnam zobowiązań określonych w art. 2, 3 i 4 umowy oraz w ust. 9 porozumienia w formie wymiany listów, parafowanego dnia 15 lutego 2003 r.
Przepisy niniejszej decyzji zatwierdzającej umowę mają pierwszeństwo przed przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 w zakresie, w jakim dotyczą one tego samego przedmiotu.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 2005 r.
w sprawie specjalnego wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz programu nadzoru nad kampylobakteriami u brojlerów przedłożonego przez Szwecję na rok 2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 759)
(Jedynie tekst w języku szwedzkim jest autentyczny)
(2005/245/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 19 ust. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ochrona zdrowia ludzkiego przed chorobami lub zakażeniami przenoszonymi bezpośrednio lub pośrednio ze zwierząt na ludzi (zoonozami) ma zasadnicze znaczenie.
(2) W roku 2000, w celu uzyskania wsparcia finansowego ze strony Wspólnoty, władze Szwecji przedłożyły wieloletni krajowy program nadzoru nad kampylobakteriami u brojlerów.
Celem programu jest dokonanie podstawowej oceny występowania zarówno w produkcji podstawowej, jak i w łańcuchu pokarmowym oraz stopniowe wzmacnianie wdrażania środków higieny w gospodarstwach celem obniżenia poziomu rozpowszechnienia na poziomie gospodarstw, a co za tym idzie, na pozostałych etapach łańcucha pokarmowego.
Program został zatwierdzony przez Komisję i uzyskał pomoc finansową Wspólnoty przeznaczoną na pokrycie niektórych kosztów poniesionych przez Szwecję oraz na gromadzenie informacji naukowych i technicznych o zasadniczym znaczeniu. Pomoc przyznano na odpowiedni okres nieprzekraczający maksymalnie czterech lat.
Program rozpoczął się z dniem 1 lipca 2001 r.
(3) Z powodów związanych z budżetem decyzje dotyczące pomocy Wspólnoty podejmowane są corocznie.
Decyzjami Komisji 2001/29/WE [2], 2001/866/WE [3], 2002/989/WE [4] oraz 2003/864/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. [5] Wspólnota przyznała pomoc finansową odpowiednio na drugie półrocze roku 2001, 2002, 2003 oraz 2004.
(4) W dniu 28 maja 2004 r. władze Szwecji przedłożyły program w celu uzyskania wkładu finansowego Wspólnoty w roku 2005. Skorygowany program został przedłożony w dniach 2 oraz 17 listopada 2004 r.
W związku z powyższym właściwym wydaje się przedłużenie o sześć miesięcy całego okresu, w którym przyznawany jest wkład finansowy ze strony Wspólnoty, co pociągnie za sobą przedłużenie pierwotnie ustalonego okresu nieprzekraczającego maksymalnie czterech lat oraz sprawi, że pomoc będzie udzielana w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
Wysokość wkładu finansowego przyznanego przez Wspólnotę na ten okres powinna zostać ustalona na poziomie nieprzekraczającym kwoty 160000 EUR.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [6] środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin, podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi, finansowane są w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Do celów kontroli finansowej zastosowanie mają art. 8 i 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999.
(6) Wspólnota udziela wsparcia finansowego, jeżeli finansowane działania są rzeczywiście realizowane oraz pod warunkiem że w wymaganym terminie władze dostarczą wszelkie niezbędne informacje.
(7) Istnieje konieczność dokładnego określenia kursu, według którego przeliczone zostaną kwoty w walucie krajowej podane we wnioskach o zapłatę, zgodnie z art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [7].
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się na okres dwunastu miesięcy, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., program nadzoru nad kampylobakteriami u brojlerów, przedłożony przez Szwecję.
2.
Pomoc finansowa Wspólnoty na rzecz programu, o którym mowa w ust. 1, stanowi 50 % kosztów (bez VAT) poniesionych przez Szwecję na testy laboratoryjne, do kwoty 165 SEK na test bakteriologiczny na wykrycie kampylobakterii, 330 SEK na test na oznaczenie liczby kampylobakterii oraz kwoty 330 SEK na testy genetyczne dotyczące kampylobakterii do maksymalnej kwoty 160000 EUR.
Artykuł 2
1.
Pomoc finansowa, o której mowa w art. 1 ust. 2, udzielana jest Szwecji pod warunkiem, że realizacja programu jest zgodna ze stosownymi przepisami prawa wspólnotowego, w tym z zasadami konkurencji i zasadami udzielania zamówień publicznych oraz z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w lit. a)–e), czyli:
a) wprowadzenia w życie do dnia 1 stycznia 2005 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do celów realizacji programu;
b) przesłania cząstkowej oceny finansowej i technicznej, obejmującej pierwsze pięć miesięcy trwania programu, najpóźniej do czterech tygodni od chwili zakończenia okresu sprawozdawczego.
Sprawozdanie sporządza się według wzoru przedstawionego w Załączniku;
c) przesłania najpóźniej do dnia 31 marca 2006 r. sprawozdania końcowego dotyczącego ogólnego wykonania programu oraz wyników osiągniętych podczas całego okresu, na który przyznana została pomoc finansowa Wspólnoty, tj. od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
Sprawozdanie zawiera również ocenę techniczną i finansową za rok 2005, zgodnie ze wzorem przedstawionym w Załączniku, wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty;
d) pozyskania dzięki powyższym sprawozdaniom informacji technicznych i naukowych o zasadniczym znaczeniu, zgodnie z celem wyznaczonym dla udziału Wspólnoty;
e) skutecznej realizacji programu.
2.
W przypadku gdy termin wymieniony w ust. 1 lit. c) nie jest przestrzegany, kwota pomocy zostanie zmniejszona o 25 % w dniu 1 maja, o 50 % w dniu 1 czerwca, o 75 % w dniu 1 lipca oraz o 100 % w dniu 1 września.
Artykuł 3
Jako kurs przeliczeniowy dotyczący kwot w walucie krajowej podanych we wnioskach o zapłatę złożonych w miesiącu "n" przyjmuje się kurs przeliczeniowy z dziesiątego dnia miesiąca "n+1" lub z pierwszego dnia poprzedzającego dzień, w którym kurs jest ogłoszony.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie pomocy państwa C 40/2002 (ex N 513/01) dotycząca pomocy państwa dla Hellenic Shipyards ΑΕ
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3919)
(Jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/246/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiające nowe zasady dotyczące pomocy dla przemysłu stoczniowego [1],
wezwawszy zainteresowane strony do przedstawienia uwag [2] zgodnie z powyższymi przepisami oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 16 lipca 2001 r.
Grecja powiadomiła Komisję, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1540/98 o pewnych środkach pomocowych państwa przeznaczonych dla Hellenic Shipyards SA.
Powiadomienie otrzymano po wymianie wielu pism z władzami greckimi, już po zapoznaniu się Komisji ze środkami, o których mowa.
(2) Pismem z dnia 5 czerwca 2002 r. [3], zamieszczonym w języku oryginału w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4], Komisja powiadomiła Republikę Grecką o swojej decyzji w sprawie zatwierdzenia niektórych z danych środków pomocowych państwa oraz w sprawie wszczęcia procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE dotyczącej pewnych pozostałych środków ("kwestionowanych środków"), w szczególności środków określonych w art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 2 Ustawy 2941/2001 regulującej kwestie związane z Hellenic Shipyards.
(3) Władze greckie przedstawiły Komisji odpowiedź pismami z dnia 16 września i z 13 grudnia 2002 r.
Komisja otrzymała również uwagi od jednej zainteresowanej strony, pismem z dnia 6 września 2002 r.
Uwagi te zostały przekazane władzom greckim pismem z dnia 2 października 2002 r.
(4) Pismem z dnia 16 września 2002 r. władze greckie wniosły o wydłużenie ostatecznego terminu odpowiedzi na uwagi zainteresowanych stron oraz poinformowały Komisję, że rząd grecki rozważał zniesienie kwestionowanych środków pomocowych państwa przepisami prawa.
Jednakże wniósł on o wydłużenie ostatecznego terminu rozpatrzenia procedury dochodzenia Komisji o trzy miesiące.
(5) Pismem z dnia 30 stycznia 2003 r. władze greckie powiadomiły Komisję, że rząd grecki podjął decyzję o zniesieniu dwóch kwestionowanych środków oraz wniosły o dalsze wydłużenie terminu o trzy miesiące na wdrożenie tej decyzji.
Pismem z dnia 3 kwietnia 2003 r. władze greckie poinformowały Komisję, że zniesienie tych dwóch środków zostanie ujęte w "najbliższym" projekcie ustawy.
(6) Pismem z dnia 1 sierpnia 2003 r. Komisja poprosiła władze greckie o przedstawienie tekstu ustawy znoszącej te środki oraz przewidywanej daty głosowania nad tą ustawą przez parlament grecki.
Pismem z dnia 1 października 2003 r. władze greckie przedstawiły Komisji odpowiedź, że kwestionowane środki zostaną zniesione przepisami prawa.
(7) Pismem z dnia 11 listopada 2003 r. Komisja powtórzyła swoją prośbę do władz greckich dotyczącą tekstu ustawy znoszącej te dwa środki oraz daty jej przyjęcia.
Pismem z dnia 24 stycznia 2004 r. władze greckie poinformowały Komisję, że zniesienie tych dwóch środków zostało ujęte w ustawie, która miała być poddana pod głosowanie przez parlament grecki do dnia 13 lutego 2004 r.
(8) Pismem z dnia 17 marca 2004 r. Komisja poprosiła Grecję o przedstawienie informacji dotyczących postępu prac nad zniesieniem środków.
Władze greckie poinformowały Komisję pismem z dnia 29 kwietnia 2004 r., że zniesienie tych dwóch środków było zamiarem "nowej administracji rządowej".
Komisja wykorzystała również okazję do przypomnienia władzom greckim o ich zobowiązaniu do zniesienia kwestionowanych środków podczas spotkania urzędników Komisji i władz greckich, które miało miejsce w Atenach w dniu 28 czerwca 2004 r.
(9) Jednakże według informacji posiadanych przez Komisję władze greckie nie podjęły, jak dotąd, żadnych kroków w celu zniesienia kwestionowanych środków.
Dlatego też Komisja podjęła decyzję o zamknięciu, wydając negatywną decyzję, procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do tych dwóch kwestionowanych środków.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
A. Podstawa prawna
(10) Ustawa 2941/2001 (zwana dalej "Ustawą"), regulująca, inter alia, kwestie dotyczące Hellenic Shipyards. Ustawa została przyjęta w sierpniu 2001 r. i opublikowana w tomie A greckiego Dziennika Urzędowego (Greek Government Gazette) w dniu 12 września 2001 r.
B. Zatwierdzona pomoc
(11) Pismem z dnia 5 czerwca 2002 r. [5], Komisja zatwierdziła pomoc w kwocie 29,5 mln EUR, którą Grecja zamierzała przyznać zgodnie z wyżej wspomnianą Ustawą w celu zachęcenia pracowników zatrudnionych w cywilnym przemyśle stoczniowym do dobrowolnego opuszczenia Hellenic Shipyards.
Komisja uznała, że pomoc ta spełniła warunki art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1540/98 i dlatego też była zgodna ze wspólnym rynkiem.
C. Procedura przewidziana w art. 88 ust. 2 Traktatu
(12) W tym samym czasie Komisja podjęła decyzję o wszczęciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE oraz, zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [6], poprosiła zainteresowane strony o przedstawienie ich uwag [7]. Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności dwóch środków pomocowych z rozporządzeniem (WE) nr 1540/98.
(13) W odniesieniu do zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1540/98 do oceny kwestionowanych środków Komisja zauważa, że nie mogą być one uznane za pomoc zgłoszoną.
Ponieważ kwestionowane środki zostały określone w przepisach Ustawy, która weszła w życie już z dniem 12 września 2001 r., i ponieważ środki te nie zostały od tego momentu zawieszone, uważa się je za pomoc bezprawną.
(14) Mimo że okres obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1540/98 wygasł z dniem 31 grudnia 2003 r. i nie jest ono ujęte w obwieszczeniu Komisji w sprawie ustalenia obowiązujących zasad oceny bezprawnej pomocy państwa [8], działając w interesie spójnej praktyki, Komisja zamierza zastosować to rozporządzenie także w obecnym przypadku.
Komisja w każdym przypadku doszłaby do takiego samego wniosku, nawet jeśli środki oceniane byłyby na podstawie obecnego programu ramowego w sprawie pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego [9].
a) Artykuł 5 ust. 2 Ustawy
(15) Zgodnie z art. 5 ust. 2 Ustawy państwo pokryje część przyszłych zobowiązań emerytalnych spółki.
Zgodnie z greckim ustawodawstwem osoba przechodząca na emeryturę otrzymuje jednorazową kwotę, która zazwyczaj jest równa 40 % sumy otrzymywanej, jeśli osoba ta zostaje zwolniona z pracy.
Zgodnie z tym przepisem państwo pokryje taką cześć tych kosztów, która będzie proporcjonalna do liczby lat przepracowanych przez pracownika w Hellenic Shipyards, zanim stocznie zostaną sprzedane nowym udziałowcom.
Stosowna kwota zostaje wypłacona spółce na jej żądanie.
Zgodnie z tym przepisem część takiej jednorazowej kwoty będzie wypłacana przez państwo aż do roku 2035, kiedy to ostatni pracownicy, zatrudnieni w okresie przed przekazaniem spółki nowym udziałowcom, przejdą na emeryturę.
b) Artykuł 6 ust. 4 Ustawy
(16) Artykuł 6 ust. 4 Ustawy odnosi się do trzech pozycji sprawozdania finansowego spółki z dnia 31 grudnia 1999 r.: "rezerwy zwolnione z podatku", "rezerwy specjalne" oraz "kwoty przeznaczone na zwiększenie kapitału akcyjnego".
Są one zwolnione ze wszelkich podatków lub innych opłat skarbowych i dlatego też mogą być wykorzystane do zbilansowania strat z lat poprzednich.
(17) Według władz greckich stawka podatkowa dla kapitalizacji rezerw zwolnionych z podatku przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, których akcje nie są notowane na giełdzie papierów wartościowych, wynosi 10 %.
Oznacza to, że zbilansowanie rezerw zwolnionych z podatku ze stratami z poprzednich lat pociągało za sobą nałożenie 10 % podatku na kwotę, o której mowa.
Według władz greckich rezerwy zwolnione z podatku wyniosły 112 mln EUR, i w ten sposób stosowny podatek wyniósłby 11,2 mln EUR.
III.
UWAGI REPUBLIKI GRECKIEJ
(18) W piśmie z dnia 16 września 2002 r. władze greckie przedstawiły swoje pierwsze uwagi w odniesieniu do kwestionowanych środków [10].
W szczególności, władze greckie wyjaśniły, że zgodnie z ustawodawstwem greckim [11] rezerwy specjalne podlegające kapitalizacji objęte są oddzielnym opodatkowaniem o stawce 5 % (jeśli w chwili, gdy zostały ustanowione, były już opodatkowane), a nie o stawce 10 %, tak jak stwierdziła Komisja.
Dlatego też suma, o której mowa, wynosi 171282 EUR, a nie 342564 EUR.
(19) Co więcej, władze greckie zauważyły, że podczas kapitalizacji kwoty przeznaczone na zwiększenie kapitału objęte są tylko podatkiem od kapitału w wysokości 1 % i dlatego też nie podlegają opodatkowaniu o stawce 10 %, tak jak stwierdzono w liście Komisji.
Dlatego też stosowna kwota wynosi 255906 EUR, a nie 2,55 mln EUR, jak obliczyła Komisja w chwili otwarcia procedury dochodzeniowej.
(20) Dlatego też władze greckie stwierdziły, że całkowita kwota w wysokości 11,2 mln EUR wspomniana w piśmie Komisji, odnośnie do rezerw zwolnionych z podatku, powinna zostać skorygowana do 8,69 mln EUR na podstawie następujących wyliczeń:
Kapitalizacja rezerw zwolnionych z podatku _BAR_ 43544350 EUR × 10 % _BAR_ 4354435 EUR _BAR_
Rezerwy specjalne _BAR_ 39155498 EUR × 10 % _BAR_ _BAR_
Ze sprzedaży nieruchomości _BAR_ 3525645 EUR × 5 % _BAR_ 3915550 EUR171282 EUR _BAR_
Z rezerwy opodatkowanej przy jej ustanowieniu _BAR_ _BAR_ _BAR_
Udziały powyżej parytetu _BAR_ Nieopodatkowane _BAR_ — _BAR_
Depozyt udziałowców _BAR_ 25590609 EUR × 1 % _BAR_ 255906 EUR _BAR_
Razem _BAR_ _BAR_ 8697173 EUR _BAR_
(21) Niezależnie od zastrzeżeń do wyliczeń stosownych kwot, władze greckie w tym samym piśmie poinformowały Komisję, że rząd grecki rozważa zniesienie przepisów prawa, w stosunku do których Komisja wszczęła procedurę określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu WE.
Pismem z dnia 30 stycznia 2003 r. władze greckie formalnie poinformowały Komisję o swojej decyzji zniesienia tych dwóch przepisów.
Informacja ta została potwierdzona we wszystkich dalszych komunikatach władz greckich z dnia 3 kwietnia i z dnia 1 października 2003 r., z dnia 24 stycznia i z dnia 29 kwietnia 2004 r.
(22) Komisja może zatem wnioskować, że władze greckie zgadzają się z wnioskiem, że kwestionowane środki stanowiły pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
IV.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(23) W dniu 9 września 2002 r. Komisja otrzymała uwagi od przedstawicieli Elefsis Shipbuilding & Industrial Enterprises SA, bezpośredniego konkurenta Hellenic Shipyards w odpowiedzi na obwieszczenie Komisji zachęcające zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie pomocy, w odniesieniu do której Komisja wszczęła procedurę, o której mowa.
Uwagi te zostały przekazane Republice Greckiej pismem z dnia 2 października 2002 r.
(24) Elefsis Shipyards uznała, że ustalenia Komisji gwarantują dalsze dochodzenie ze szczególnym uwzględnieniem dokładnego charakteru rezerw kapitałowych Hellenic Shipyards oraz dokładnego poziomu mocy produkcyjnych Hellenic Shipyards dla marynarki wojskowej (75 %) i cywilnej (25 %) w sektorach budowy i naprawy statków.
(25) W odniesieniu do rezerw kapitałowych, które są przedmiotem postępowania wyjaśniającego Komisji w tej sprawie, Elefsis Shipyards zauważyła, że Komisja powinna ustalić, czy stawka podatkowa, która zgodnie ze zwykłym ustawodawstwem Grecji byłaby stosowana do wykorzystania takich rezerw kapitałowych na pokrycie poniesionych strat, w przypadku gdyby Ustawa 2941/2001 nie została wprowadzona w życie, wynosi faktycznie 10 %.
V. OCENA POMOCY
(26) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc przyznana przez Państwo Członkowskie lub za pośrednictwem zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która narusza lub powoduje zagrożenie naruszenia zasad uczciwej konkurencji poprzez uprzywilejowanie pewnych form przedsiębiorstw lub produkcji określonych towarów, jest, o ile ma wpływ na obrót handlowy pomiędzy Państwami Członkowskimi, niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów europejskich kryterium wpływu na obrót handlowy zostaje spełnione, jeśli firma otrzymująca prowadzi działalność gospodarczą obejmującą wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(27) Komisja zauważa, że budowa statków stanowi działalność gospodarczą, która ma wpływ na obrót handlowy pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Dlatego też kwestionowana w tym przypadku pomoc podlega art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(28) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. e) Traktatu WE kategorie pomocy, określone na mocy decyzji Rady podjętej kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, mogą zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem. Komisja zauważa, że Rada na tej podstawie przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1540/98.
(29) Zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie ustalenia obowiązujących zasad oceny bezprawnej pomocy państwa zgodność bezprawnej pomocy państwa ze wspólnym rynkiem powinna być oceniana na podstawie instrumentów obowiązujących w momencie jej przyznania.
Mimo że obwieszczenie nie stosuje się w tym przypadku, w interesie spójnej praktyki działania Komisja zastosuje to rozporządzenie także w obecnej sprawie, zwłaszcza że jej ocena nie uległaby zmianie, nawet jeśli byłaby ona przeprowadzona na podstawie obecnego programu ramowego w sprawie pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego [13].
(30) Komisja zauważa, że zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1540/98 "budowa statków" oznacza budowę samonapędzanych, morskich jednostek komercyjnych.
Komisja zauważa dalej, że Hellenic Shipyards prowadzi budowę takich statków i że w związku z tym jest przedsiębiorstwem podlegającym przepisom rozporządzenia (WE) nr 1540/98.
(31) Komisja musiała zatem przeprowadzić ocenę kwestionowanych środków zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1540/98, o ile naruszają one lub powodują zagrożenie naruszenia zasad uczciwej konkurencji w cywilnej budowie i naprawie statków. Jak stwierdzono powyżej, według władz greckich 75 % działalności stoczniowej Hellenic Shipyards dotyczy działalności wojskowej, co ma konsekwencje dla pomocy państwa podlegającej przepisom art. 5 ust. 2 Ustawy.
a) Artykuł 5 ust. 2 Ustawy
(32) Zgodnie z tym przepisem państwo pokryje część kosztów jednorazowej kwoty odprawy emerytalnej, proporcjonalnie do liczby lat przepracowanych przez pracownika w Hellenic Shipyards przed jej sprzedaniem i w porównaniu z liczbą lat przepracowanych po tym fakcie.
W ten sposób przepis ten zapewnia, że część takiej jednorazowej kwoty wypłacanej pracownikom, którzy odchodzą na emeryturę, będzie wypłacana przez państwo aż do roku 2035, kiedy to ostatni obecnie zatrudnieni pracownicy przejdą na emeryturę.
(33) Według informacji dostarczonych przez władze greckie maksymalny koszt tego środka wyniósłby około 7 mln EUR, ale ze względu na fakt, że niektórzy pracownicy nie zostaną w spółce aż do emerytury, koszt szacunkowy wyniesie 4 mln EUR.
Ponieważ władze greckie stwierdziły, że 75 % pracowników objętych działaniem środka jest związanych z budową statków dla celów wojskowych, oceniono, że całkowita kwota pomocy państwa ujęta w ramach tego środka dla cywilnej budowy i naprawy statków wyniosłaby około 1 mln EUR (co odpowiada 25 % pracowników objętych działaniem środka).
(34) Komisja uważa, że środek ten stanowi pomoc operacyjną, jako że zwalnia spółkę z normalnych kosztów prowadzenia jej działalności.
Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 1540/98 nie uwzględnia takiej pomocy, Komisja stwierdza, że pomoc ta nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
(35) Komisja zauważa, że stosunek 75 %–25 % dla wojskowej i cywilnej budowy i naprawy statków jest oparte na oświadczeniach władz greckich.
Współczynnik ten nie był przedmiotem formalnej procedury dochodzenia w tym przypadku.
Jednakże w tym aspekcie obecna decyzja zostaje podjęta bez uszczerbku dla wszelkich dalszych wniosków, do których dojść może Komisja w trakcie innych postępowań.
b) Artykuł 6 ust. 4 Ustawy
(36) Zgodnie z tym przepisem spółka może dokonać transferu pewnych rezerw zwolnionych z podatku na potrzeby kapitału akcyjnego bez konieczności płacenia ustawowego podatku o stawce 10 %, jeśli są one wykorzystane na zbilansowanie strat z lat poprzednich.
Są one zwolnione ze wszelkich podatków lub innych zobowiązań skarbowych i w ten sposób mogą być wykorzystane na zbilansowanie strat z lat poprzednich.
(37) Artykuł 6 ust. 4 Ustawy odnosi się do trzech pozycji sprawozdania finansowego spółki: "rezerwy zwolnione z podatku", "rezerwy specjalne" oraz "kwoty przeznaczone na zwiększenie kapitału akcyjnego".
Według władz greckich stawka podatkowa dla kapitalizacji rezerw zwolnionych z podatku przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, których akcje nie są notowane na giełdzie papierów wartościowych, wynosi 10 %.
Oznacza to, że zbilansowanie rezerw zwolnionych z podatku ze stratami z poprzednich lat pociągało za sobą nałożenie 10 % podatku na dyskusyjną kwotę.
Według władz greckich rezerwy zwolnione z podatku wyniosły 112 mln EUR, a stosowny podatek wyniósł 11,2 mln EUR, zgodnie ze zwykłymi przepisami podatkowymi w Grecji.
(38) Zaproponowane zwolnienia podatkowe dla zbilansowania spornych rezerw ze stratami z lat poprzednich stanowią korzyść dla spółki i dlatego też muszą być uznane za pomoc państwa.
Rozporządzenie (WE) nr 1540/98 nie uwzględnia takiej pomocy, Komisja stwierdza zatem, że przepis ten nie jest zgodny ze wspólnym rynkiem.
W szczególności:
Rezerwy zwolnione z podatku
(39) Władze greckie uważają, że zwolnienie z podatku jednej części zwolnionych z podatku rezerw Hellenic Shipyards (około 43 mln EUR) nie może być uznane za przynoszące spółce zysk równy 10 % odpisanych kwot.
Dzieje się tak dlatego, że Ustawa 2367/95 dotycząca częściowej prywatyzacji i reformy spółek, na podstawie której wydana została poprzednia decyzja Komisji [14] z 1997 r. w sprawie odpisów zadłużenia, przewidywała odpisy w wysokości 99 % całego istniejącego zadłużenia spółki.
Przepis ten był stosowany niezależnie od tego, czy zadłużenie zostało ujęte w księgach czy nie, a także do zadłużenia powstałego aż do dnia 31 stycznia 1996 r.
(40) Władze greckie twierdzą, że jeśli Hellenic Shipyards zbilansowałyby do dnia 31 stycznia 1996 r. straty z lat poprzednich z rezerwami zwolnionymi z podatku, wynikający podatek o stawce 10 % od spornych 43 mln EUR przyczyniłby się do powstania zobowiązanie podatkowego, które zostałoby i tak odpisane do wysokości 99 % na mocy przepisów Ustawy 2367/95.
Następnie twierdzą one, że spółka mogłaby nawet obecnie przedstawić dokumenty regulujące sporządzone na podstawie tego przepisu.
Dlatego też jedyną korzyścią, którą odnosi obecnie spółka, bilansując 100 % zwolnionych z podatku rezerw ze stratami z lat poprzednich, jest kwota 43000 EUR (1 % z 10 % z 43 mln EUR).
(41) Przy otwarciu formalnej procedury dochodzenia Komisja zauważyła w tej argumentacji dwie nieścisłości.
Po pierwsze, stosowna decyzja Komisji z 1997 r. określa dokładną kwotę odpisu zadłużenia zatwierdzonego dla Hellenic Shipyards.
Komisja nie mogła zatwierdzić dalszych odpisów zadłużenia na mocy decyzji Komisji z 1997 r., ponieważ maksymalna kwota określona w tej decyzji nie może zostać przekroczona.
Co więcej, decyzja z 1997 r. nie stwierdza, że jakiekolwiek dalsze zadłużenie mogłoby być odpisane w późniejszym okresie, nawet jeśli odnosiłoby się do okresu przed końcem 1996 r.
(42) Dlatego też Komisja, na podstawie dostępnych dla niej informacji, stwierdza, że zaproponowane zwolnienia podatkowe dla zbilansowania spornych rezerw ze stratami z lat poprzednich mają wartość 4,3 mln EUR, stanowią korzyść dla spółki i dlatego też stanowią pomoc państwa.
Rozporządzenie (WE) nr 1540/98 nie uwzględnia takiej pomocy, Komisja stwierdza więc, że nie może być ona uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(43) W kwestii dalszej części "rezerw zwolnionych z podatku", w wysokości około 39 mln EUR, władze greckie stwierdziły, że zostały one zapoczątkowane sprzedażą hotelu w 1956 r. i nie zostały opodatkowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w tamtym czasie.
Zwolnienie podatkowe w kwocie 3,9 mln EUR odnoszące się do tej kwoty także ma postać pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem.
(44) Formalna procedura dochodzenia Komisji odniosła się również do następnej pozycji 0,2 mln EUR związanej z wartością udziałów powyżej parytetu.
Władze greckie poinformowały Komisję, że wkłady te, które również są przeznaczone na podniesienie kapitału akcyjnego, nie są zazwyczaj opodatkowane.
Rezerwy specjalne
(45) W kwestii rezerw specjalnych w wysokości 3,4 mln EUR władze greckie twierdzą, że zostały one opodatkowane zgodnie z przepisami podatkowymi obowiązującymi w czasie, gdy zostały one utworzone, tak że nie powstaje żadna korzyść podatkowa po zbilansowaniu ich ze stratami z lat poprzednich.
Jednakże Komisja zauważa, że kwota rezerw specjalnych jest ujęta w sprawozdaniu finansowym w pozycji rezerw.
Dlatego też Komisja zakłada, że zbilansowanie tej kwoty ze stratami z lat poprzednich powinno być również opodatkowane stawką 10 %, zgodnie ze zwykłymi przepisami podatkowymi.
(46) Zwolnienia podatkowe związane z rezerwami nadzwyczajnymi, o wartości 340000 EUR, uznaje się również za pomoc, i dlatego też, na tej samej podstawie, jak przedstawiono powyżej, Komisja stwierdza, że są one niezgodne ze wspólnym rynkiem.
Kwoty przeznaczone na zwiększenie kapitału akcyjnego
(47) "Kwoty przeznaczone na zwiększenie kapitału akcyjnego" w wysokości 25,6 mln EUR odzwierciedlają, według władz greckich, kwoty, które państwo greckie wypłaciło Hellenic Shipyards jako rekompensaty kosztów redukcji personelu o około 1000 osób w latach 1996–1997.
Według władz greckich kwota ta jest zwolniona z podatku, ponieważ jest wykorzystywana do zbilansowania kwot strat z lat poprzednich.
(48) O ile spółka powinna była zostać opodatkowana stawką 10 % od wyżej opisanej kwoty, Komisja stwierdza, że kwota pomocy w wysokości 2,56 mln EUR w formie zwolnień z podatku dla zbilansowania kwot wynikających ze strat z lat poprzednich jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Wykorzystanie strat z lat poprzednich do celów zwolnienia z podatku
(49) Komisja zauważa, że art. 6 ust. 4 Ustawy zatwierdza wykorzystanie strat z lat poprzednich do celów księgowości bez żadnych ograniczeń czasowych.
Podczas otwarcia procedury dochodzenia w tej sprawie Komisja wystąpiła z prośbą o informacje, czy sam ten element dostarcza Hellenic Shipyards korzyści, w porównaniu ze zwykłymi przepisami podatkowymi w Grecji.
(50) Władze greckie nie przedstawiły odpowiednich informacji.
Jednakże fakt, że Grecja ponawiała wobec Komisji oświadczenia, że zobowiązuje się do zniesienia w całości art. 6 ust. 4 Ustawy, dostarcza wystarczających dowodów, że środek ten powinien być również uznany za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(51) Ogólnie na ocenę kwestionowanych środków przez Komisję, zgodnie z pismem do Republiki Greckiej z dnia 5 czerwca 2002 r., nie mogły mieć wpływu informacje dostarczone przez Grecję.
Co więcej, wygląda na to, że Grecja zgadza się z przeprowadzoną przez Komisję analizą niezgodności kwestionowanych środków ze wspólnym rynkiem i z tej przyczyny ponawiała ona [15] swoje zobowiązania do zniesienia dwóch kwestionowanych środków przepisami prawa.
VI.
SKARGA W SPRAWIE DOMNIEMANEJ POMOCY DLA HELLENIC SHIPYARDS
(52) Komisja otrzymała formalną skargę dotyczącą pomocy państwa, która mogła być przyznana przez rząd grecki Hellenic Shipyards.
Zarzuty zawarte w tej skardze podlegają obecnie rozpatrzeniu.
Komisja zauważa, że obecna decyzja nie przesądza w żadnym wypadku o wyniku tego czy innych dochodzeń prowadzonych lub podejmowanych w przyszłości w odniesieniu do domniemanej pomocy państwa dla Hellenic Shipyards.
(53) W kwestii zarzutów skarżącego dotyczących wyliczeń kwot pomocy, która mogła być przyznana na mocy art. 6 ust. 4 Ustawy [16], Komisja zauważa, że stały się one bezcelowe, jako że obecna decyzja nakazuje zniesienie tego przepisu.
VII.
WNIOSEK
(54) Władze greckie domyślnie zgodziły się z oceną Komisji stwierdzającą, że dwa kwestionowane środki stanowią pomoc państwa niezgodną z postanowieniami Traktatu.
Pomimo zobowiązania się władz greckich do zniesienia dwóch przepisów poprzez przedstawienie parlamentowi odpowiedniej Ustawy wprowadzającej zmiany, nie uczyniły one tego do tej pory.
Dlatego też Komisja jest zmuszona do zamknięcia postępowań otwartych listem z dnia 5 czerwca 2002 r., przez przyjęcie decyzji nakazującej Republice Greckiej zniesienie tych dwóch środków i odzyskanie wszelkiej pomocy, która mogła zostać przyznana na ich podstawie.
(55) Komisja chce podkreślić, że środki te powinny zostać zniesione w całej ich istocie, tak aby wyeliminować element pomocy państwa, który w sobie zawierają. W szczególności, o ile korzyści, które mogły zostać przyznane Hellenic Shipyards na mocy art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 4 Ustawy, mogą wynikać również z innych instrumentów prawnych, Grecja powinna zapewnić zniesienie również takich środków oraz, jeśli na ich podstawie została przyznana pomoc, odzyskanie jej od beneficjentów.
(56) Władze greckie wskazały Komisji, że żadna pomoc nie została przyznana na mocy dwóch kwestionowanych przepisów.
Jednakże Komisja chce zwrócić ich uwagę na fakt, że jeśli jakakolwiek pomoc została wypłacona na mocy kwestionowanych przepisów, powinna ona zostać odzyskana w całości i bez dalszej zwłoki.
(57) Artykuł 7 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 pozwala Komisji na podjęcie negatywnej decyzji po wygaśnięciu limitu czasu określonego w art. 7 ust. 6, na podstawie dostępnych dla niej informacji. Informacje przedstawione przez władze greckie nie zmieniły ustaleń Komisji, że wynikiem kwestionowanych przepisów jest pomoc państwa niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(58) Dlatego też Komisja zamyka procedurę dochodzenia otwartą w dniu 5 czerwca 2002 r. w odniesieniu do środków, na mocy których spółka Hellenic Shipyards jest zwolniona z podatków, zgodnie z art. 6 ust. 4 Ustawy, przy czym państwo pokrywa część kosztów przyszłych świadczeń emerytalnych dla pracowników związanych z cywilnymi stoczniami, zgodnie z art. 5 ust. 2. Środki te stanowią pomoc państwa niezgodną z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1540/98 i tym samym ze wspólnym rynkiem.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 4 Ustawy 2941/2001 uznają pomoc państwa dla spółki Hellenic Shipyards SA za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
W związku z tym pomoc nie może być realizowana.
Artykuł 2
W przypadku wypłacenia pomocy państwa spółce Hellenic Shipyards SA na mocy przepisów określonych w art. 1 niniejszej decyzji Grecja podejmuje wszelkie konieczne kroki w celu odzyskania tej pomocy.
W takim przypadku odzyskanie przeprowadzi się bezzwłocznie i w zgodzie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem że pozwalają one na natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Odzyskane sumy zawierają odsetki liczone od dnia, w którym pomoc została udzielona beneficjentowi, do dnia jej odzyskania.
Odsetki są obliczane w zgodzie z przepisami określonymi w rozdziale V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [17].
Grecja zaprzestaje stosowania środka pomocowego i odwołuje wszelkie wypłaty zaległej pomocy od dnia otrzymania powiadomienia o niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Grecja informuje Komisję, w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia o niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 2005 r.
dotycząca wszczęcia postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 577)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/247/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2408/92 [1], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. Fakty
(1) Dnia 10 grudnia 2004 r., zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2408/92, Republika Włoska zwróciła się do Komisji z wnioskiem o opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nałożenia zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych (OSP) dotyczącego osiemnastu tras między portami lotniczymi Sardynii i głównymi krajowymi portami lotniczymi Włoch [2].
(2) Wyżej wymienione nałożenie charakteryzuje się następującymi cechami:
- Dotyczy osiemnastu połączeń lotniczych:
- Alghero–Rzym i Rzym–Alghero,
- Alghero–Mediolan i Mediolan–Alghero,
- Alghero–Bolonia i Bolonia–Alghero,
- Alghero–Turyn i Turyn–Alghero,
- Alghero–Piza i Piza–Alghero,
- Cagliari–Rzym i Rzym–Cagliari,
- Cagliari–Mediolan i Mediolan–Cagliari,
- Cagliari–Bolonia i Bolonia–Cagliari,
- Cagliari–Turyn i Turyn–Cagliari,
- Cagliari–Piza i Piza–Cagliari,
- Cagliari–Werona i Werona–Cagliari,
- Cagliari–Neapol i Neapol–Cagliari,
- Cagliari–Palermo i Palermo–Cagliari,
- Olbia–Rzym i Rzym–Olbia,
- Olbia–Mediolan i Mediolan–Olbia,
- Olbia–Bolonia i Bolonia–Olbia,
- Olbia–Turyn i Turyn–Olbia,
- Olbia–Werona i Werona–Olbia.
Osiemnaście tras wskazanych powyżej oraz nałożone na nie zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych składają się na wspólny pakiet, który musi zostać zaakceptowany w całości przez zainteresowanych przewoźników bez prawa do jakichkolwiek rekompensat, niezależnie od ich rodzaju bądź pochodzenia.
Każdy przewoźnik indywidualny (lub przewoźnik główny), który przyjmuje zobowiązanie związane ze świadczeniem usług publicznych, przedstawia należyte zabezpieczenie w celu zagwarantowania właściwego wykonywania i ciągłości usług. Wspomniane zabezpieczenie równoważne jest kwocie co najmniej 15 mln EUR, z czego co najmniej 5 mln EUR zostanie zabezpieczone przez bank na każde żądanie, a pozostała kwota zostanie zabezpieczona przez ubezpieczyciela.
Minimalna liczba połączeń, rozkłady lotów i liczba oferowanych miejsc w odniesieniu do każdej trasy opisane są w rozdziale "2.
ZOBOWIĄZANIA ZWIĄZANE ZE ŚWIADCZENIEM USŁUG PUBLICZNYCH" nałożenia, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 306 z dnia 10 grudnia 2004 r., do którego istnieje wyraźne odniesienie dla potrzeb niniejszej decyzji.
Zdolność przewozowa używanych samolotów jest opisana w rozdziale "3.
RODZAJE UŻYWANYCH SAMOLOTÓW" nałożenia, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 306 z dnia 10 grudnia 2004 r., do którego istnieje wyraźne odniesienie dla potrzeb niniejszej decyzji.
Struktura cen w odniesieniu do wszystkich odnośnych tras jest opisana w tytule: "4.
CENY" nałożenia, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 306 z dnia 10 grudnia 2004 r., do którego istnieje wyraźne odniesienie dla potrzeb niniejszej decyzji.
W szczególności, w odniesieniu do istnienia obniżonych stawek, pkt 4.8 nałożenia określa, że przewoźnicy obsługujący przedmiotowe trasy mają prawny obowiązek stosowania taryf ulgowych (jak określono w tytule: "CENY"), zwłaszcza wobec następujących grup pasażerów:
- osób urodzonych na Sardynii, nawet jeśli Sardynia nie jest obecnie ich stałym miejscem zamieszkania;
- małżonków i dzieci osób urodzonych na Sardynii.
Okres ważności zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych jest przewidziany od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.
Przewoźnicy, którzy mają zamiar przyjąć zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych, będą musieli przedłożyć właściwej władzy Włoch formalne potwierdzenie w ciągu piętnastu dni po opublikowaniu nałożenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(3) Należy zauważyć, że przed nałożeniem zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych, przedmiotu niniejszej decyzji, Republika Włoska nałożyła zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich C 284 z dnia 7 października 2000 r.
[3] na sześć tras między portami lotniczymi Sardynii, Rzymu i Mediolanu.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 powinny one być przedmiotem przetargu [4], mającego na celu wyłonienie przewoźników upoważnionych do wyłącznej obsługi tras wraz z rekompensatą finansową.
(4) Do obsługi tras w ramach zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych upoważnieni są następujący przewoźnicy:
- Alitalia na trasie: Cagliari–Rzym,
- Air One na trasach: Cagliari–Mediolan, Alghero–ediolan i Alghero–Rzym,
- Merdiana na trasach: Olbia–Rzym i Olbia-Mediolan.
(5) Opisany system obsługi został zastąpiony przez nałożenie stanowiące przedmiot niniejszej decyzji.
II.
Zasadnicze elementy systemu prawnego zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych
(6) System prawny zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych przewiduje rozporządzenie (EWG) 2408/92, którego celem jest określenie w sektorze transportu lotniczego warunków stosowania zasady swobodnego świadczenia usług.
(7) Zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych określa się jako odstępstwo od zasady rozporządzenia, według której "z zastrzeżeniem niniejszego rozporządzenia zainteresowane Państwo Członkowskiego lub Państwa Członkowskie udzielają wspólnotowym przewoźnikom lotniczym upoważnienia na wykonywanie prawa przewozowego na trasach wewnątrz Wspólnoty." [5].
(8) Ich warunki nałożenia określone są w art. 4.
Podlegają one ścisłej interpretacji i uwzględniają przestrzeganie zasad niedyskryminacji i proporcjonalności.
Powinny stanowić przedmiot odpowiednich uzasadnień na podstawie kryteriów przedstawionych w tym artykule.
(9) Ściśle rzecz biorąc, system prawny zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych przewiduje, że Państwo Członkowskie może nałożyć zobowiązania na regularne usługi lotnicze do portu lotniczego obsługującego region peryferyjny rozwijający się lub na trasy drugorzędne do dowolnego regionalnego portu lotniczego, pod warunkiem że trasy te zostały uznane za żywotnie ważne dla gospodarczego rozwoju regionu, w którym położony jest port lotniczy, i w miarę możliwości w celu zapewnienia świadczenia na tej trasie odpowiednich usług odpowiadających ustalonym normom dotyczącym ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i cen, których przewoźnik nie spełniłby gdyby brał pod uwagę wyłącznie swoje interesy handlowe.
(10) Odpowiedniość regularnych usług lotniczych jest ustalana przez Państwa Członkowskie z uwzględnieniem zwłaszcza interesu publicznego, możliwości korzystania z innych form transportu i ich zdolności do pokrycia określonych potrzeb, połączonego wyniku wszystkich przewoźników lotniczych obsługujących lub mających zamiar obsługiwać dane połączenie.
(11) Artykuł 4 przewiduje mechanizm składający się z dwóch etapów.
W pierwszym etapie (art. 4 ust. 1 lit. a)) dane Państwo Członkowskie nakłada zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych w odniesieniu do jednej lub wielu tras, które pozostają otwarte dla wszystkich przewoźników wspólnotowych, pod jedynym warunkiem przestrzegania wymienionych zobowiązań.
Jeżeli żaden przewoźnik nie wyrazi zamiaru obsługi regularnej usługi lotniczej na danej trasie zgodnie ze zobowiązaniem związanym ze świadczeniem usług publicznych, wówczas Państwo Członkowskie może przystąpić do drugiego etapu (art. 4 ust. 1 lit. d)), który polega na ograniczeniu dostępu do tej trasy dla jednego przewoźnika na maksymalny okres trzech lat z możliwością przedłużenia.
Przewoźnik wybierany jest na podstawie przetargu wspólnotowego.
Wyznaczony przewoźnik może otrzymać rekompensatę finansową za realizację zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych.
(12) Na mocy art. 4 ust. 3 Komisja jest uprawniona do podejmowania decyzji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, na wniosek danego Państwa Członkowskiego bądź z własnej inicjatywy, czy nałożenie zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych powinno wciąż mieć zastosowanie.
Decyzja Komisji przekazana zostaje Radzie i Państwom Członkowskim.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady, która, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w wyjątkowych okolicznościach podjąć inną decyzję.
III.
Elementy mogące budzić poważne wątpliwości co do zgodności zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych, nałożonych na trasy pomiędzy portami lotniczymi na Sardynii a głównymi krajowymi portami lotniczymi Włoch, z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92
(13) Artykuł 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wymienia określoną ilość kryteriów zbiorczych, które muszą spełniać zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych:
- typ kwalifikujących się połączeń: regularne usługi lotnicze do portu lotniczego obsługującego region peryferyjny lub rozwijający się na terytorium danego państwa lub drugorzędne trasy lotnicze do dowolnego regionalnego portu lotniczego na terytorium państwa,
- połączenie musi zostać uznane za żywotnie ważne dla gospodarczego rozwoju regionu, w którym położony jest ten port lotniczy,
- należy przestrzegać zasady odpowiedniości, w szczególności w odniesieniu do wykorzystania innych form transportu lub możliwości połączeń zastępczych.
(14) Ponadto zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych muszą być realizowane przy zachowaniu podstawowych zasad proporcjonalności i niedyskryminacji (patrz np.: sprawa C-205/99, Asociación Profesional de Empresas Navieras de Lineas Regulares (Analir) i inni przeciwko Administración General del Estado, Zb.Orz.
2001, str. I-01271).
(15) Nałożenie zobowiązania związanego ze świadczeniem usług publicznych, opublikowane w Dzienniku Urzędowym na wniosek Republiki Włoskiej, zawiera, w zasadzie, kilka zapisów, których charakter może prowadzić do powstania poważnych wątpliwości co do ich zgodności z art. 4 rozporządzenia, a tym samym wprowadzać nieuzasadnione ograniczenia dla rozwoju wymienionych połączeń, w szczególności:
a) nie dostarczono szczegółowych wyjaśnień opartych na analizie ekonomicznej rynku transportu lotniczego pomiędzy Sardynią i pozostałymi częściami terytorium Włoch w celu uzasadnienia potrzeby nałożenia nowego zobowiązania, potwierdzenia jego odpowiedniości oraz proporcjonalności w stosunku do celu, który ma zostać osiągnięty;
b) nie przeprowadzono bilansu sześciu połączeń, które były objęte poprzednim zobowiązaniem i są również objęte aktualnym;
c) nie jest rzeczą oczywistą, że dwanaście połączeń dodatkowych, objętych od dnia 1 stycznia 2005 r. nałożeniem zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych, posiada żywotne znaczenie dla rozwoju gospodarczego tych regionów Sardynii, w których położone są odnośne porty lotnicze, głównie ze względu na:
- charakter wspomnianych połączeń,
- brak żywotnego znaczenia wspomnianych połączeń dla rozwoju gospodarczego tych regionów Sardynii, w których położone są odnośne porty lotnicze,
- obecność zastępczych połączeń lotniczych pozwalających na zapewnienie prawidłowości i ciągłości przewozowej z odnośnymi portami lotniczymi przy zastosowaniu głównych włoskich platform tranzytowych, połączonych w zadowalającym stopniu z Sardynią;
d) zobowiązanie na rzecz przewoźników zainteresowanych obsługą całości osiemnastu tras, które mają być objęte zobowiązaniem jako jedna grupa, stanowi szczególnie znaczące ograniczenie zasady swobodnego świadczenia usług.
Wydaje się ono niezgodne z zasadami proporcjonalności i niedyskryminacji, w szczególności ze względu na:
- brak dowodów na to, że zgrupowanie wszystkich wspomnianych połączeń ma żywotne znaczenie dla rozwoju gospodarczego tych regionów Sardynii, w których położone są odnośne porty lotnicze,
- zagrożenie nieuzasadnionej dyskryminacji na rzecz niektórych przewoźników, ponieważ jedynie najwięksi będą w stanie eksploatować trasy na podanych warunkach,
- ponadto zobowiązanie tego rodzaju wydaje się sprzeczne z koniecznością uwzględnienia w swojej ocenie przez Państwo Członkowskie, nakładające zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych, połączonego wyniku obsługiwania odnośnych połączeń przez wszystkich przewoźników lotniczych obsługujących lub zamierzających obsługiwać wspomniane trasy [6].
Zasadniczo wydaje się, że zamierzeniem władz Włoch było nałożenie zobowiązania grupowej eksploatacji osiemnastu tras w celu pokrycia deficytu związanego z obsługą tras drugorzędnych przy pomocy szacowanych wyników z obsługi najważniejszych tras.
Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 nie wspomina o przedstawionym powyżej mechanizmie wzajemnego subsydiowania się;
e) zobowiązanie dostarczenia szczególnie wysokiego zabezpieczenia może również prowadzić do powstania nieuzasadnionej dyskryminacji względem zainteresowanych przewoźników, ponieważ jedynie najwięksi będą w stanie przedstawić tego rodzaju zabezpieczenie;
f) krótkie terminy wyznaczone dla przewoźników – piętnaście dni od daty opublikowania informacji o nałożeniu zobowiązania w Dzienniku Urzędowym na podjęcie się przestrzegania zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych oraz dwadzieścia dwa dni na rozpoczęcia obsługi (do dnia 1 stycznia 2005 r.) – mogą również prowadzić do nieuzasadnionej dyskryminacji niektórych przewoźników.
Wydaje się zasadniczo niemożliwe, aby przewoźnik, który aktualnie nie obsługuje połączeń z Sardynią, mógł w wyznaczonym terminie dokonać wszystkich czynności prawnych i administracyjnych oraz zebrać środki konieczne w celu rozpoczęcia wspomnianej eksploatacji;
g) obowiązek oferowania cen ulgowych pasażerom jedynie ze względu na ich miejsce urodzenia (Sardynia) lub ze względu na więzi pokrewieństwa takich osób, o którym mowa w pkt. 4.8 zobowiązania, może wydawać się stanowić przypadek bezprawnej dyskryminacji opartej na narodowości (patrz przykład: sprawa C-338/01, Komisja przeciwko Włochom, Zb.Orz.
2003, str. I-00721).
IV.
Procedura
(16) Pomimo ponawianych wezwań ze strony służb Komisji, które zwracały uwagę władz Włoch na liczne wyżej wspomniane wątpliwe kwestie i wyrażały wątpliwości co do zgodności nałożenia zobowiązania związanych ze świadczeniem usług publicznych z rozporządzeniem (EWG) nr 2408/92, Republika Włoska zdecydowała się je opublikować.
(17) Od chwili publikacji do Komisji zgłosiło się kilka zainteresowanych stron, które pragnęły nieformalnie podzielić się z nią swoimi wątpliwościami dotyczącymi nieproporcjonalnego i dyskryminującego charakteru wymienionego zobowiązania związanego ze świadczeniem usług publicznych.
Do Komisji wpłynęła również skarga, której autor pragnął zachować anonimowość, mająca na celu zakwestionowanie legalności tych zobowiązań.
(18) W świetle opisanych powyżej elementów i na mocy art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 Komisja może wszcząć postępowanie wyjaśniające w celu stwierdzenia, czy rozwój jednej lub kilku tras jest bezprawnie ograniczany za sprawą nałożenia zobowiązania związanego ze świadczeniem usług publicznych, aby móc następnie ustalić, czy nałożone zobowiązania, o których mowa, mają być nadal kontynuowane na omawianych trasach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 w celu stwierdzenia, czy zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych pomiędzy portami lotniczymi na Sardynii a głównymi krajowymi portami lotniczymi Włoch, opublikowane na wniosek Republiki Włoskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 306 z dnia 10 grudnia 2004 r., powinny być nadal stosowane w odniesieniu do tych tras.
Artykuł 2
1.
Republika Włoska przekaże Komisji, w terminie 1 miesiąca od chwili notyfikacji niniejszej decyzji, wszelkie informacje niezbędne do celów zbadania zgodności zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych, o których mowa w art. 1 niniejszej decyzji, z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
2.
W szczególności przekazane zostaną:
- analiza prawna związana ze skutkami korzystania przez wszystkich europejskich przewoźników lotniczych z prawa do obsługi tras objętych zobowiązaniami związanymi ze świadczeniem usług publicznych, opublikowanymi w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 306 z dnia 10 grudnia 2004 r.,
- w szczególności należy stwierdzić z należytą starannością, czy władze Włoch zamierzały tym samym stworzyć wyłączne prawo do obsługi osiemnastu tras na korzyść jednego lub kilku przewoźników, którzy formalnie podjęliby się zobowiązań;
- analiza prawna, w świetle prawa wspólnotowego, uzasadniająca różne warunki przewidziane w nałożonych zobowiązaniach związanych z wykonywaniem usług publicznych, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej UE C 306 z dnia 10 grudnia 2004 r.;
- powody stosowania cen ulgowych jedynie na korzyść "osób urodzonych na Sardynii, nawet jeżeli Sardynia nie jest miejscem ich stałego zamieszkania, oraz współmałżonków i dzieci osób urodzonych na Sardynii";
- szczegółowy bilans wprowadzania zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich C 284 z dnia 7 października 2000 r.;
- szczegółowa analiza stosunków gospodarczych pomiędzy regionami Sardynii oraz pozostałymi regionami Włoch, w których położone są porty lotnicze objęte zobowiązaniami związanymi ze świadczeniem usług publicznych, opublikowanymi w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 306 z dnia 10 grudnia 2004 r.;
- szczegółowa analiza aktualnej oferty w zakresie transportu lotniczego pomiędzy portami lotniczymi na Sardynii oraz w pozostałych częściach Włoch, których dotyczą zobowiązania związane ze świadczeniem usług publicznych, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 306 z dnia 10 grudnia 2004 r., w tym również oferty lotów z przesiadką.
- szczegółowa analiza korzystania z innych form transportu i ich zdolności do pokrycia określonych potrzeb;
- analiza aktualnego popytu w zakresie transportu lotniczego w odniesieniu do każdej z tras, której dotyczą wspomniane zobowiązania;
- dokładny opis czasu wymaganego i liczby połączeń, aby odbyć drogę pomiędzy poszczególnymi portami lotniczymi na Sardynii, których dotyczą wspomniane zobowiązania;
- opis, na dzień notyfikacji niniejszej decyzji, sytuacji dotyczącej wykonywania wyżej wymienionych zobowiązań oraz prezentacja przewoźników obsługujących trasy;
- prognozy dotyczące eksploatacji (ruch pasażerski, ruch towarowy, prognozy finansowe itp.), przekazane przez przewoźnika lub przewoźników;
- obecność, na dzień notyfikacji niniejszej decyzji, ewentualnych odwołań do sądów krajowych oraz stan prawny dotyczący nałożenia zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych.
Artykuł 3
1.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
2.
Treść niniejszej decyzji zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 21 lutego 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/252/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu z 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony [2], a Republiką Armenii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich dnia 30 kwietnia 2004 r.
(2) Protokół powinien zostać zatwierdzony,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich.
Przewodniczący Komisji dokonuje jednocześnie takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 14 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2000/256/WE zezwalającą Królestwu Niderlandów na stosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2005/257/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2000/256/WE [2] Rada zezwoliła Królestwu Niderlandów, w drodze odstępstwa od art. 11 sekcja A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, na włączenie, do podlegającej opodatkowaniu kwoty dostaw towarów lub usług, wartości złota użytego przez dostawcę i dostarczonego przez odbiorcę, w przypadku gdy dostawa złota do odbiorcy była zwolniona z podatku zgodnie z art. 26b dyrektywy 77/388/EWG.
(2) Celem tego odstępstwa było uniknięcie nadużywania zwolnienia z podatku złota inwestycyjnego i tym samym zapobieżenie niektórym rodzajom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.
(3) Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 8 września 2004 r., rząd Niderlandów wystąpił o przedłużenie terminu obowiązywania decyzji 2000/256/WE, który upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.
(4) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, pismem z dnia 22 listopada 2004 r., Komisja poinformowała inne Państwa Członkowskie o wniosku złożonym przez Królestwo Niderlandów.
Pismem z dnia 24 listopada 2004 r. Komisja zawiadomiła Królestwo Niderlandów, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne do rozpatrzenia wniosku.
(5) Według władz Niderlandów odstępstwo, na które zezwala decyzja 2000/256/WE, jest skuteczne w osiąganiu wyżej opisanych celów.
(6) Odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, przeciwdziałające unikaniu płacenia podatku VAT w związku ze zwolnieniem z podatku złota inwestycyjnego, mogą zostać włączone do przyszłego wniosku dotyczącego dyrektywy regulującej niektóre z odstępstw na mocy tego artykułu.
(7) W związku z powyższym konieczne jest przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa, udzielonego na mocy decyzji 2000/256/WE, do momentu wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, które obejmują unikanie płacenia podatku od wartości dodanej w związku ze zwolnieniem z podatku złota inwestycyjnego, albo do dnia 31 grudnia 2009 r., w zależności od tego, który z tych terminów będzie krótszy.
(8) Odstępstwo nie będzie miało negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 decyzji 2000/256/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zezwolenie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, które przeciwdziałają unikaniu płacenia podatku VAT w związku ze zwolnieniem z podatku złota inwestycyjnego, albo do dnia 31 grudnia 2009 r. w zależności od tego, który z tych terminów będzie krótszy."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Rady
z dnia 14 marca 2005 r.
upoważniająca Danię do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2005/258/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 17 maja 2004 r. władze Danii poinformowały Komisję o swoim zamiarze wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy w celu zapobieżenia pewnym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania podatków.
Przekazały one Komisji wszelkie istotne w tej sprawie informacje.
Pozostałe Państwa Członkowskie zostały poinformowane o wniosku w dniu 15 października 2004 r.
(2) Środek stanowiący odstępstwo ma na celu wyłączenie niektórych czasopism przywożonych do Danii ze zwolnienia na podstawie art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy i nałożenie na nie podatku VAT.
Postanowienia tego artykułu są wprowadzane w życie dyrektywą 83/181/EWG [2] stanowiącą, że towary o łącznej wartości nieprzekraczającej 10 EUR są zwolnione z podatku VAT przy przywozie.
Państwa Członkowskie mogą przyznać zwolnienie na przywożone towary o łącznej wartości przekraczającej 10 EUR, ale nieprzekraczającej 22 EUR.
Dania zwalnia obecnie z podatku VAT przywozy z państw trzecich wszystkich małych przesyłek o charakterze handlowym.
Duński limit stosowany przy zwolnieniach z podatku VAT to 80 DKK (10 EUR).
(3) Władze duńskie odkryły, że niektóre firmy wydawnicze przekierowują dystrybucję swoich publikacji do prenumeratorów w Danii przez terytoria nieobjęte szóstą dyrektywą, ze stratą dochodu Danii, a w konsekwencji negatywnym wpływem na zasoby własne Wspólnoty.
Istnieje ryzyko, że straty dochodów będą rosły, chyba że Danię upoważni się do zapobieżenia temu rodzajowi omijania opodatkowania.
(4) Wniosek o odstępstwo dotyczy jedynie przesyłek i sytuacji związanych z unikaniem podatku i nie ma na celu wyłączenia wszystkich zamawianych przesyłek pocztowych ze zwolnienia na podstawie art. 22 dyrektywy 83/181/EWG.
Wydaje się w związku z tym, że proponowane odstępstwo od art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG jest rzeczywiście najwłaściwszym rozwiązaniem w tym szczególnym przypadku.
(5) Odstępstwo to zapobiega utracie wpływów z podatku VAT, nie wpłynie zatem negatywnie na zasoby własne Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Danię do nałożenia podatku VAT na przywóz do Danii magazynów, czasopism itp. drukowanych na terytorium Wspólnoty zgodnie z definicją zawartą w art. 3 tej dyrektywy i wysyłanych do osób prywatnych w Danii. Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r.
Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii.
Decyzja Rady
z dnia 14 marca 2005 r.
upoważniająca Republikę Cypryjską do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2005/259/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W piśmie zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 11 listopada 2004 r. Republika Cypryjska wystąpiła o pozwolenie na stosowanie środka istniejącego przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, który stanowi odstępstwo od art. 11 pkt A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG.
(2) Wymagający odstępstwa środek ma na celu przeciwdziałanie uchylaniu się od opodatkowania w drodze manipulacji wartością dostaw, które podlegają podatkowi od wartości dodanej (VAT).
(3) Środek ten powinien mieć zastosowanie tylko w przypadkach, gdy administracja jest w stanie stwierdzić na podstawie faktów, że na ustalenie podstawy opodatkowania określonej w art. 11 pkt A ust. 1 lit. a) powyższej dyrektywy wpływ mają powiązania rodzinne, prawne lub zawodowe między dostawcą a odbiorcą.
W odniesieniu do tej kwestii administracja nie powinna działać na podstawie samych przypuszczeń, a zainteresowanym stronom należy pozwolić na przytoczenie dowodów przeciwnych, tam gdzie istnieje spór co do wysokości ustalonej przez administrację wartości rynkowej.
(4) Środek ten jest ściśle ukierunkowany i może być stosowany tylko wtedy, gdy spełniony jest szereg warunków i gdy stwierdzono rzeczywiste straty podatkowe; jest on zatem proporcjonalny do wyznaczonego celu.
(5) Podobne odstępstwa zostały przyznane innym Państwom Członkowskim w celu przeciwdziałania uchylaniu się od opodatkowania, i stwierdzono, że są one skuteczne.
(6) Niniejsze odstępstwo zabezpieczy kwotę podatku od wartości dodanej należną na ostatnim etapie konsumpcji i nie ma negatywnego wpływu na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Republikę Cypryjską, w drodze odstępstwa od art. 11 pkt A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, do stosowania wartości rynkowej jako podstawy opodatkowania dostaw w okolicznościach określonych w art. 2.
Artykuł 2
Wartość rynkowa może być stosowana wyłącznie w przypadkach, gdy spełnione są wszystkie poniższe warunki:
1) wartość zapłaconego świadczenia wzajemnego jest niższa od wartości rynkowej dostawy;
2) odbiorca dostawy nie ma prawa do odliczenia podatku w całości;
3) pomiędzy dostawcą a odbiorcą istnieją powiązania rodzinne, zawodowe lub prawne, określone w przepisach krajowych;
4) szereg faktów umożliwia stwierdzenie, że te powiązania rodzinne, zawodowe lub prawne miały wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 11 pkt A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG.
Artykuł 3
Zezwolenie udzielone na mocy art. 1 wygasa z dniem wejścia w życie dyrektywy regulującej odstępstwa na mocy art. 27 dyrektywy 77/388/EWG, który przeciwdziała uchylaniu się od zapłaty podatku VAT poprzez zaniżenie wartości dostaw między powiązanymi osobami, albo dnia 1 czerwca 2009 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Cypryjskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2004 r.
w sprawie systemu pomocy, który Zjednoczone Królestwo zamierza wdrożyć w stosunku do gibraltarskiej rządowej reformy podatku dochodowego od przedsiębiorstw
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 929)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/261/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
wezwawszy zainteresowane strony do przedstawienia komentarzy zgodnie z cytowanymi powyżej przepisami [1] oraz uwzględniając ich komentarze,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 12 sierpnia 2002 r., zarejestrowanym w dniu 19 sierpnia (SG(2002) A/8328), Zjednoczone Królestwo zgłosiło do Komisji, zgodnie z art. 88 ust. 3 WE, gibraltarską rządową reformę podatku dochodowego od przedsiębiorstw (zwaną w dalszej części "reformą").
(2) W dniu 16 października 2002 r.
Komisja podjęła decyzję o wszczęciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w stosunku do reformy (C(2002) 3734).
Decyzja ta została zgłoszona Zjednoczonemu Królestwu w dniu 18 października 2002 r. (SG(2002) D/232221).
Po przedłużeniu terminu Zjednoczone Królestwo odpowiedziało pismem z dnia 16 grudnia 2002 r.
(A/39214).
(3) Komisja opublikowała swoją decyzję o wszczęciu formalnej procedury wyjaśniającej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wzywając zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag [2].
Komentarze zostały przedłożone przez Hiszpańską konfederację organizacji biznesowych (Confederación Española de Organizaciones Empresariales) w dniu 30 grudnia 2002 r. (A/39469), przez Åland Executive z Finlandii (Ålands Landskapsstyrelse) w dniu 2 stycznia 2003 r.
(A/30002), przez rząd hiszpański w dniach 2. i 3. stycznia 2003 r. (A/30003 i A/30018) oraz przez rząd Gibraltaru w dniu 3 stycznia 2003 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA
(4) Poniższy opis uwzględnia modyfikacje projektu reformy dokonane przez rząd Gibraltaru w odpowiedzi na otwarcie formalnej procedury wyjaśniającej pomocy państwa.
Modyfikacje te zostały przedstawione w piśmie Zjednoczonego Królestwa z dnia 16 grudnia 2002 r.
Zostały one streszczone w motywach 27 — 30 poniżej.
Cel reformy
(5) Wskazanym celem reformy jest przyjęcie nowego ogólnego systemu podatku dochodowego od przedsiębiorstw, niezwiązanego z jakimkolwiek elementem pomocy państwa, zapewnienie pewności prawnej spółkom prowadzącym działalność na Gibraltarze oraz zapewnienie dostatecznego dochodu z tytułu podatku dochodowego od przedsiębiorstw dla rządu Gibraltaru.
Reforma zakłada również zapewnienie zgodności z Kodeksem postępowania dla opodatkowania podmiotów gospodarczych UE [3] (zwanym dalej "Kodeksem postępowania") oraz z raportem OECD w sprawie szkodliwej konkurencji podatkowej [4].
Według rządu Gibraltaru zasadniczym elementem reformy jest generalne zniesienie opodatkowania zysków spółki, z wyjątkiem podatków wyrównawczych od usług komunalnych i finansowych.
Propozycje reformy bazują na całkowitym wyeliminowaniu wszelkiej dyskryminacji pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną przez rezydentów i nierezydentów i działalnością krajową i pozakrajową, tj. wyeliminowaniu tak zwanych przepisów wyodrębniających ("ring-fencing").
Zniesione zostanie prawodawstwo spółek typu "exempt" i "qualifying", co doprowadzi do zlikwidowania formalnego rozróżnienia pomiędzy tak zwaną gospodarką "zamorską i" "lądową" ("offshore" i "onshore").
(6) Ogólny system podatkowy stworzony w wyniku reformy oparty będzie na podatku od wynagrodzenia, podatku od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności i opłacie rejestracyjnej, stosowanych dla wszystkich spółek gibraltarskich.
Rząd Gibraltaru szacuje, że jego obecnie bardzo ograniczony, ale zasadniczy dochód z podatku od przedsiębiorstw w wysokości 13,7 miliona funtów szterlingów (około 20 milionów EUR), stanowiący 9,25 % całkowitego dochodu rządowego, zostanie zasadniczo utrzymany w ramach nowego systemu opartego na tych trzech podstawowych podatkach stosowanych dla wszystkich spółek gibraltarskich.
Jest to porównywalne z podatkiem dochodowym od osób fizycznych wynoszącym 53,6 miliona funtów szterlingów (około 77 milionów EUR) stanowiącym 36,3 % przychodu.
Dochód z podatków wyrównawczych od usług finansowych i działalności komunalnej zostanie ograniczony, ale prawdopodobnie pokryje różnicę w dochodach z podatku dochodowego od przedsiębiorstw w ramach ogólnego systemu.
Wykonanie
(7) Reforma zostanie wykonana za pomocą:
- The Companies (Payroll Tax) Ordinance (zarządzenia w sprawie spółek (podatek od wynagrodzenia)),
- The Companies (Annual Registration Fee) Ordinance (zarządzenia w sprawie spółek (roczna opłata rejestracyjna)),
- The Rates Ordinance (zarządzenia w sprawie stawek podatkowych),
- The Companies (Taxation of Designated Activities) Ordinance (zarządzenia w sprawie spółek (opodatkowanie wskazanych rodzajów działalności)).
(8) Prawodawstwo zostanie wprowadzone w życie przez rząd Gibraltaru po jego przyjęciu przez parlament gibraltarski (Izba Zgromadzenia).
W ramach reformy ze skutkiem natychmiastowym uchylone zostaną Companies Taxation & Concessions Ordinance (prawodawstwo spółek typu "exempt") oraz Income Tax (Qualifying Companies) Regulations (rozporządzenie dotyczące spółek typu "qualifying").
Rozporządzenie w sprawie podatku dochodowego zostanie zmieniona w sposób umożliwiający uchylenie lub odpowiednią zmianę wszystkich postanowień obciążających spółki podatkiem dochodowym.
(9) Zasady zostaną zastosowane przez Gibraltarskiego Komisarza ds. Podatku Dochodowego.
Wszystkie spółki na Gibraltarze zobowiązane będą złożyć publiczne sprawozdania finansowe w Rejestrze Spółek, zgodnie z 4 i 7 dyrektywą WE w sprawie prawa spółek.
Wszystkie spółki na Gibraltarze, posiadające zobowiązania podatkowe, będą zobowiązane złożyć sprawozdania podatkowe u Komisarza, a w celu zapewnienia zgodności z tego typu wymogami wprowadzone zostaną rygorystyczne środki.
Po raz pierwszy na Gibraltarze zostanie powołany trybunał, którego zadaniem będzie zajmowanie się konkretnie sprawami opodatkowania firm (pod nazwą Companies Taxation of Designated Activities Tribunal) i którego celem będzie realizacja uprawnień związanych z odwołaniami i innego rodzaju kwestiami wynikłymi w związku z funkcjonowaniem nowego prawodawstwa.
Uprawnienia takie obejmować będą prawo do nakazania spółce udostępnienia do kontroli ze strony Trybunału wszelkich ksiąg, rachunków, rejestrów zatrudnienia i innego rodzaju dokumentów, które zdaniem Trybunału zawierają lub mogą zawierać informacje związane z przedmiotem postępowania.
Podatek od wynagrodzenia i podatek od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności
(10) Opodatkowanie zysków zastąpione zostanie ogólnym podatkiem od wynagrodzenia, zgodnie z którym wszystkie spółki gibraltarskie zobowiązane będą zapłacić kwotę 3000 funtów szterlingów od każdego pracownika rocznie.
Każdy "pracodawca" na Gibraltarze będzie zobowiązany zapłacić podatek od wynagrodzenia od ogólnej liczby swoich "pracowników" zatrudnionych na pełen etat i pół etatu, którzy są "zatrudnieni na Gibraltarze".
Podstawowe stosowane pojęcia zostaną zdefiniowane w następujący sposób:
- "pracodawca" to spółka utworzona lub zarejestrowana zgodnie z prawem obowiązującym na Gibraltarze, płacąca wynagrodzenie na własny rachunek bądź dokonująca płatności na rzecz jakiejkolwiek osoby z tytułu usługi lub usług świadczonych przez osobę uważaną za pracownika,
- "pracownik" to każda osoba, której wypłacane jest wynagrodzenie lub w stosunku do której należne jest wynagrodzenie, łącznie z dyrektorami ("directors") innymi niż dyrektorzy niepełniący żadnej innej funkcji niż funkcja dyrektora i pracownikami zatrudnionymi na pół etatu lub sezonowymi,
- "zatrudniony na Gibraltarze" oznacza każdego pracownika zatrudnionego na Gibraltarze, który wykonuje pracę na terenie lub świadczy ją z obszaru Gibraltaru, bądź posiadającego siedzibę na Gibraltarze.
(11) Rząd Gibraltaru wprowadzi szczegółowe zasady zapobiegające uchylaniu się i mające na celu wyeliminowanie wszelkich możliwości nadużyć.
Obejmie to wprowadzenie koncepcji "domniemanego pracownika" oraz zasad skierowanych do pracowników, którzy mogą prowadzić działalność poza Gibraltarem.
Skutkiem połączenia znaczenia pojęć "pracownicy" i "zatrudnieni na Gibraltarze" będzie objęcie, zasadniczo, wszystkich pracowników fizycznie obecnych w Gibraltarze.
Według Zjednoczonego Królestwa z 14000 pracowników ogółem na Gibraltarze 101000 osób jest zatrudnionych w sektorze prywatnym.
(12) Wszystkie spółki zajmujące nieruchomości na Gibraltarze dla celów prowadzenia działalności będą płacić podatek od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności według stawki odpowiadającej procentowi ich zobowiązań w stosunku do ogólnych stawek naliczanych od nieruchomości na Gibraltarze (obecnie oczekuje się, że stawka ta ma wynieść 100 %).
(13) Zobowiązanie w zakresie podatku od wynagrodzenia oraz podatku od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności zostanie ograniczone do 15 % zysków.
W ten sposób spółki będą płacić podatek od wynagrodzenia i podatek od zajmowania majątku nieruchomego jedynie w przypadku wypracowania zysku, ale w kwocie nieprzekraczającej 15 % zysków.
(14) Znaczna większość spółek na Gibraltarze podlegać będzie jedynie podatkowi od wynagrodzenia i podatkowi od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności.
Według rządu Gibraltaru niemożliwe jest oszacowanie liczby spółek na Gibraltarze, których zobowiązanie w zakresie podatku od wynagrodzeń i podatku od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności przekroczy szacunkowo 15 % zysków, i które w wyniku ograniczenia będą płacić podatek według stawki odpowiadającej 15 % zysku, jako że sytuacja ta zmienia się co roku i zależy od indywidualnych okoliczności danej spółki.
Opłata rejestracyjna
(15) Rząd Gibraltaru zastąpi opłaty uiszczane obecnie przez spółki na Gibraltarze (w kwocie wynoszącej około 40 funtów szterlingów rocznie) opłatą rejestracyjną stosowaną do wszystkich spółek gibraltarskich w wysokości 150 funtów szterlingów rocznie w przypadku spółek nienastawionych na generowanie zysków oraz 300 funtów szterlingów rocznie w przypadku spółek nastawionych na generowanie zysków.
Opodatkowanie wskazanych rodzajów działalności (podatki "wyrównawcze" lub "karne")
(16) Określone wskazane rodzaje działalności, a konkretnie usługi finansowe i komunalne, podlegać będą dodatkowemu podatkowi wyrównawczemu lub karnemu od zysków generowanych z tego typu działalności.
Odpowiednie podatki wyrównawcze znajdą zastosowanie jedynie w przypadku zysków, które można przypisać do konkretnych wskazanych rodzajów działalności.
Zjednoczone Królestwo szacuje, że z około 29000 spółek gibraltarskich 179 podlegać będzie podatkowi wyrównawczemu od działalności związanej z usługami finansowymi, a 23 podlegać będą podatkowi wyrównawczemu związanemu z działalnością komunalną.
(17) Definicja spółki świadczącej "usługi finansowe" obejmuje, między innymi:
- instytucje kredytowe,
- pożyczkodawców,
- firmy inwestycyjne, handlowców, maklerów, doradców lub menedżerów sektora inwestycyjnego,
- pośredników w zakresie ubezpieczeń na życie i funduszy inwestycyjnych,
- powierników lub operatorów funduszy inwestycyjnych,
- brokerów, agentów lub menedżerów ubezpieczeniowych,
- profesjonalnych powierników,
- menedżerów spółek,
- kantory wymiany walut,
- rewidentów.
Definicja usług finansowych obejmuje również spółki, które prowadzą działalność doradczą lub świadczą usługi w zakresie finansów, prawa, podatków lub księgowości.
(18) Definicja działalności "komunalnej" obejmuje świadczenie usług, oferowanie sprzętu lub lokalu w zakresie:
- telekomunikacji (telefonia głosowa, komunikacja faksowa, komunikacja i transmisja danych, usługa oddzwaniania i łączenia rozmów),
- energii elektrycznej (produkcja, dystrybucja i dostawa),
- wody (produkcja, import/eksport, dostawa wody pitnej lub słonej),
- kanalizacji (zapewnienie, obsługa, zarządzanie, konserwacja, naprawy, wymiana, modyfikacje, remont, wymiana, odnowa kanałów ściekowych, odprowadzanie/oczyszczanie ścieków),
- ropy naftowej (pozyskiwanie, produkcja, import/eksport, przetwarzanie, rafinacja, pompowanie, przechowywanie, dystrybucja i dostawa oleju opałowego).
(19) Spółki świadczące usługi finansowe, oprócz podatku od wynagrodzeń i nieruchomości, będą zobowiązane do zapłaty podatku wyrównawczego od zysków z działalności związanej ze świadczeniem usług finansowych, według stawki 8 % zysków (obliczanego zgodnie z międzynarodowymi przyjętymi standardami rachunkowości).
Ogólne zobowiązania podatkowe w zakresie podatku od wynagrodzenia, zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności oraz podatku wyrównawczego spółek świadczących usługi finansowe będą ograniczone do 15 % zysków.
(20) W przypadku spółek komunalnych oprócz podatku od wynagrodzeń i od nieruchomości naliczany będzie również podatek wyrównawczy od zysków z działalności komunalnej, według stawki 35 % zysków (obliczany zgodnie z międzynarodowymi przyjętymi standardami rachunkowości).
Spółki takie będą mogły odliczyć podatek od wynagrodzeń i podatek od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności od swojego zobowiązania w zakresie podatku wyrównawczego.
Mimo iż w przypadku spółek komunalnych również obowiązywać będzie ograniczenie rocznego zobowiązania w zakresie podatku od wynagrodzeń i podatku od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności w ogólnej wysokości 15 % zysków, sposób działania podatku wyrównawczego w przypadku spółek komunalnych zapewni, że spółki te będą zawsze płacić podatek równy 35 % zysków.
(21) Zobowiązanie w zakresie podatków wyrównawczych określane będzie na podstawie odpowiedniej działalności.
Do działalności w zakresie usług finansowych i komunalnych stosować się będą te same zasady.
Odpowiednio, w przypadku spółek "hybrydowych":
- spółka prowadząca działalność komunalną i ogólną działalność gospodarczą będzie podlegać opodatkowaniu zysków osiągniętych z działalności komunalnej w wysokości 35 %,
- spółka prowadząca działalność finansową i ogólną działalność gospodarczą będzie podlegać opodatkowaniu zysków osiągniętych z działalności finansowej w wysokości 8 %,
- spółka prowadząca działalność komunalną i działalność finansową będzie podlegać opodatkowaniu zysków osiągniętych z działalności komunalnej w wysokości 35 % i zysków osiągniętych z działalności finansowej w wysokości 8 %.
(22) To samo rozróżnienie dokonywane będzie w odniesieniu do zysków niewypracowanych, a szczególnie wszelkich zysków osiągniętych przez spółkę hybrydową z tytułu czynszów, tantiem, składek, wszelkich innych zysków wynikających z posiadania nieruchomości na Gibraltarze, dywidend, odsetek lub opustów.
Tego typu niewypracowane zyski podlegać będą opodatkowaniu według stawki wyrównawczej w wysokości 8 % lub 35 %, w stosunku odpowiednim do części, jaką zyski lub korzyści z działalności finansowej lub komunalnej stanowią w całości zysków lub korzyści handlowych osiąganych przez daną spółkę.
Inne cechy reformy
(23) Na mocy Zarządzenia w sprawie stawek podatkowych określone miejsca zostają zwolnione z podatku.
Miejsca zwolnione z podatku obejmują sądy, kościoły, cmentarze, ogrody publiczne, nienadające się do zamieszkania wojskowe budynki obronne, obiekty obrony cywilnej, latarnie morskie i Muzeum Gibraltarskie.
Miejsca te zostaną w konsekwencji zwolnione z dodatkowej stawki podatku od zajmowania majątku nieruchomego.
Władze gibraltarskie mogą również ograniczyć lub umorzyć płatność każdej stawki ogólnej, w przypadkach gdy "leży to w interesie rozwoju Gibraltaru".
(24) Zarówno zarządzenia w sprawie spółek (podatek od wynagrodzeń), jak i zarządzenia w sprawie spółek (opodatkowanie wskazanych rodzajów działalności) określają zasady obliczania zysków lub korzyści.
Zasady te są niezbędne dla zastosowania ograniczenia w wysokości 15 % zysków w odniesieniu do zobowiązania w zakresie podatku od wynagrodzeń oraz dla celów określenia zobowiązań w zakresie podatku wyrównawczego od usług finansowych i działalności finansowej.
Zyski są obliczane zgodnie ze Standardami Rachunkowości w Zjednoczonym Królestwie, zmodyfikowanymi do stosowania na Gibraltarze przez Gibraltarskie Stowarzyszenie Instytucji Biegłych i Dyplomowanych Rewidentów.
(25) Dla celów określenia zysków przychody i straty kapitałowe są wyłączane.
(26) Dla celów określenia zysków można dokonać między innymi następujących potrąceń podatkowych związanych z nakładami inwestycyjnymi:
- w zakresie centrów rozrywki, zakładów wytwórczych, fabryk i innego rodzaju lokali 4 % rocznie,
- w zakresie maszyn i urządzeń do wartości 30000 funtów szterlingów w pierwszym roku, w którym wydatek został poniesiony (do 50000 funtów szterlingów w przypadku sprzętu komputerowego) oraz 33,33 % pozostałej kwoty w latach kolejnych.
Modyfikacje pierwotnie zgłoszonych reform
(27) W odpowiedzi na otwarcie formalnej procedury wyjaśniającej dotyczącej pomocy państwa, rząd Gibraltaru wprowadził następujące zmiany w projekcie reformy podatkowej.
(28) Przepisy ograniczające do wysokości 500000 funtów szterlingów połączone zobowiązanie w zakresie podatku od wynagrodzeń, podatku od zajmowania majątku nieruchomego oraz, w stosownych przypadkach, 8 % podatku wyrównawczego od działalności związanej ze świadczeniem usług finansowych zostały usunięte.
Usunięciu ograniczenia ilościowego towarzyszyć będzie obniżenie podatku wyrównawczego w przypadku spółek świadczących usługi finansowe z 8 % zysków do pojedynczej, aczkolwiek wciąż nieokreślonej stawki w przedziale 4 — 6 %.
(29) Przepis zwalniający określone tereny Górnej Skały Gibraltaru ze stawek podatkowych (i w konsekwencji z podatku od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności) został usunięty.
(30) Zostały usunięte przepisy zwalniające następujące klasy dochodu dla celów określenia zysków:
- wszystkie odsetki uzyskane przez podlegającą opodatkowaniu spółkę w stosunku do pożyczki udzielonej przez nią jakiejkolwiek osobie dla celów inwestycji finansowej w projekty rozwojowe opracowane w celu promowania gospodarczego i społecznego rozwoju Gibraltaru, jeśli zasady i warunki takiej pożyczki zostały w tym celu zatwierdzone w formie pisemnej przez władze gibraltarskie,
- odsetki płatne od każdej pożyczki obciążającej Fundusz Skonsolidowany (tj. finanse rządu gibraltarskiego) od dnia i w zakresie określonym zatwierdzeniem przyznanym przez władze gibraltarskie.
III.
PODSTAWY WSZCZĘCIA PROCEDURY
(31) W swojej ocenie informacji przedstawionych przez Zjednoczone Królestwo w ramach zgłoszenia, Komisja uznała, że szereg cech projektu reformy mogłoby stanowić źródło korzyści dla spółek gibraltarskich.
W szczególności:
- cały system przydawałby korzyść spółkom gibraltarskim w porównaniu ze spółkami ze Zjednoczonego Królestwa (selektywność regionalna),
- wymaganie osiągnięcia zysku przed poniesieniem jakiegokolwiek podatku od wynagrodzenia lub nieruchomości przydawałoby korzyść spółkom nierentownym,
- 15 % ograniczenie zobowiązania w zakresie podatku od wynagrodzenia i podatku od nieruchomości przydawałoby korzyść spółkom, do których ograniczenie to jest stosowane,
- ograniczenie w wysokości 500000 funtów szterlingów odnośnie do zobowiązania w zakresie podatku od wynagrodzenia i podatku od nieruchomości przydawałoby korzyść spółkom, do których jest stosowane,
- niektóre techniczne cechy reformy mogłyby dawać podstawę dla pomocy państwa (określone zwolnienia ze stawek/podatku od nieruchomości oraz zwolnienia w zakresie określonego wskazanego dochodu z odsetek w celu określenia zysków).
(32) Komisja uznała również, że korzyści te zostałyby przyznane za pomocą zasobów państwa, naruszyłyby handel pomiędzy Państwami Członkowskimi i miałyby charakter selektywny. Komisja uznała również, że nie stosuje się żaden z wyjątków od ogólnego zakazu pomocy państwa ustanowionych w art. 87 ust. 2 oraz art. 87 ust. 3 Traktatu WE. Na tej podstawie Komisja nabrała wątpliwości odnośnie do zgodności środka ze wspólnym rynkiem i w związku z tym zdecydowała o wszczęciu formalnej procedury wyjaśniającej.
IV.
KOMENTARZE ZE STRONY ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA
(33) Uwagi ze strony Zjednoczonego Królestwa można streścić w następujący sposób.
(34) Zastrzeżenia Komisji w odniesieniu do projektu reformy zawarte w decyzji o otwarciu formalnej procedury wyjaśniającej dotyczącej pomocy państwa zawierają się w sześciu punktach, z których wszystkie oparte są na specyficzności:
- fakt, że spółki podlegają opodatkowaniu jedynie w przypadku osiągania zysków przydawałby korzyści spółkom nierentownym w porównaniu ze spółkami rentownymi,
- funkcjonowanie 15 % ograniczenia w oparciu o zysk przydawałoby korzyść przedsiębiorstwom, do których ograniczenie to stosuje się, poprzez zmniejszenie ich zobowiązań w zakresie podatku od wynagrodzenia, podatku od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności oraz podatku wyrównawczego od usług finansowych, jeśli takowy znajduje zastosowanie,
- funkcjonowanie ograniczenia wartościowego w wysokości 500000 funtów szterlingów przydawałoby korzyści przedsiębiorstwom, do których ograniczenie to stosuje się, poprzez zmniejszenie ich zobowiązań w zakresie podatku od wynagrodzenia, podatku od zajmowania majątku nieruchomego wykorzystywanego do prowadzenia działalności oraz podatku wyrównawczego od usług finansowych, jeśli takowy znajduje zastosowanie,
- zwolnienie stosowane dla określonych nieruchomości na terenie Górnej Skały przydaje korzyść przedsiębiorstwom zajmującym takie lokalizacje,
- dwa przepisy zwalniające odsetki od określonych pożyczek z obliczania zysków dla celów zasad podatku dochodowego od przedsiębiorstw przydają korzyści określonym spółkom,
- szereg cech proponowanego systemu podatkowego powoduje niższe obciążenie podatkowe dla spółek na Gibraltarze w porównaniu ze spółkami w Zjednoczonym Królestwie i w związku z tym stanowi korzyść dla tych pierwszych ("specyficzność regionalna").
(35) Ani Zjednoczone Królestwo, ani rząd Gibraltaru nie podzielają wątpliwości Komisji dotyczących potencjalnego charakteru pomocy państwa określonych elementów reform.
Jednakże bez uszczerbku dla faktu, czy pierwotny projekt reformy zawiera elementy pomocy państwa, rząd Gibraltaru:
- usunie ograniczenie w wysokości 500000 funtów szterlingów z planowanego nowego systemu podatkowego,
- usunie przepisy zwalniające ze stawek podatkowych (i w związku z tym z podatku od zajmowania majątku nieruchomego) określone nieruchomości znajdujące się na obszarze Górnej Skały Gibraltaru,
- usunie przepis zwalniający określone uzyskane odsetki dla celów określania zysków.
(36) Trzy pozostałe zastrzeżenia nie stanowią pomocy państwa.
Brak opodatkowania nierentownych spółek nie stanowi pomocy państwa
(37) Brak selektywności wynika z braku zobowiązania podatkowego w przypadku nieosiągnięcia zysku.
Prawdą jest, że w przypadku jeśli podatnik nie wypracuje zysku, nie jest on zobowiązany do zapłaty podatku od wynagrodzenia ani podatku od zajmowania majątku nieruchomego.
Zysk stanowi warunek sine qua non zobowiązania podatkowego.
Nie stanowi jednakże podstawy opodatkowania.
Jest warunkiem zawieszającym dla zobowiązania w zakresie danego podatku.
Jest to naturalne, jako że podatek naliczany w stosunku do spółki, która nie wypracowuje zysku, staje się podatkiem od kapitału tej spółki.
W przeciwieństwie do twierdzeń Komisji, "zdarzeniem operacyjnym" w zakresie podatku od wynagrodzenia i podatku od majątku nieruchomego nie jest zysk.
"Zdarzeniami operacyjnymi" są rentowne zatrudnienie pracownika oraz rentowne wykorzystanie nieruchomości.
Nie mamy tu do czynienia z sytuacją, w której wynagrodzenie bądź zajmowanie majątku nieruchomego stanowią czynniki drugorzędne.
Logika proponowanego systemu jest dwojaka — zatrudnienie i zajmowanie stanowią podstawę opodatkowania, podczas gdy rentowność stanowi niższy próg ilościowy dla zobowiązania podatkowego.
Zarówno podstawa opodatkowania, jak i ograniczenie ilościowe mają charakter ogólny, stosowany w ten sam sposób do wszystkich spółek, bez względu na ich wielkość lub sektor, w którym prowadzą działalność.
(38) Nawet jeśli ograniczenie ilościowe jest selektywne, wynika ono z charakteru i logiki planowanego systemu podatku dochodowego od przedsiębiorstw, w ramach którego spółki podlegają opodatkowaniu jedynie w przypadku zarobienia środków pieniężnych, z których mogą zapłacić podatki.
Komisja sama przyznała w punkcie 25 obwieszczenia Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa do środków związanych z bezpośrednim opodatkowaniem podmiotów gospodarczych [5] (zwanego dalej "obwieszczeniem"), że selektywność taka jest uzasadniona charakterem systemu podatkowego.
Jest to tak samo ważne w przypadku systemu podatkowego opartego na rentownym wykorzystaniu siły roboczej i majątku, jak w przypadku "czystego" systemu opartego na zysku, w którym spółki, które nie wypracowują zysku, nie podlegają opodatkowaniu.
Nie można dokonać tutaj porównania ze składkami na ubezpieczenie społeczne, jako że służą one innemu celowi, niezwiązanemu z faktem rentowności danej spółki.
Ograniczenie podatku do 15 % zysków nie stanowi pomocy państwa
(39) Proponowane ograniczenie nie jest selektywne.
Aby stanowić pomoc państwa, środek podatkowy musi być selektywny w preferowaniu określonych spółek oraz/lub sektorów w porównaniu z innymi.
Zastosowanie 15 % ograniczenia zależeć będzie od relacji pomiędzy zyskiem a liczbą pracowników w danym roku.
Potencjalnie przysporzy to korzyści wszystkim spółkom, bez względu na ich wielkość, we wszystkich sektorach gospodarki, które w danym roku osiągną poziom zysku w stosunku do płac.
Określona grupa spółek, do której stosować się będą ograniczenia w zakresie zobowiązania podatkowego, nie może zostać zdefiniowana, a w każdym przypadku grupa ta zmieniać się będzie co roku.
Zasady są stosowane ogólnie i dostępne dla wszystkich spółek gibraltarskich.
Komisja sama wyjaśnia w punkcie 14 obwieszczenia, że fakt, iż niektóre firmy lub sektory korzystają ze środka podatkowego w większym stopniu, nie oznacza koniecznie, że środek podlega zasadom pomocy państwa.
(40) Rząd Gibraltaru opracował ogólny system podatkowy w oparciu zarówno o proste czynniki majątku i wynagrodzeń, jak i o istnienie rentowności.
Jednocześnie rząd zdecydował, że chce stosować podatek w sposób regresywny.
W rezultacie istnieją dwa przedziały podatku, oparte na ogólnych zyskach.
W przypadkach kiedy suma podatku jest niższa niż 15 % zysku ogółem, płacony jest cały podatek.
Jeśli suma podatku przekracza 15 % zysku ogółem, w odniesieniu do nadwyżki stosowana jest stawka zerowa.
Decyzja ta jest w pełni zgodna ze swobodą rządu gibraltarskiego w zakresie opracowywania własnego systemu podatkowego bez stosowania zasad pomocy państwa.
(41) W ramach nowego systemu rząd Gibraltaru pragnie ograniczyć maksymalną kwotę podatku płaconego przez spółki.
Jeżeli w różnych przedziałach (w których podstawy opodatkowania różnią się wielkością) istnieją różne stawki podatkowe, jedna stawka podatku jest zawsze niższa niż druga i w ten sposób przysparza niejako korzyści podatnikom, którzy mają szczęście lub którzy byli w stanie tak zorganizować swoją działalność, że płacą niższą z tych stawek.
Nie stanowi to jednakże pomocy państwa.
(42) Nawet jeśli 15 % ograniczenie przysparza określonej korzyści spółkom, do których się stosuje, ograniczenie takie byłoby wciąż uzasadnione charakterem lub ogólną koncepcją systemu, którego część stanowi.
Wszystkie bezpośrednie podatki na Gibraltarze dążyć muszą do optymalnej równowagi pomiędzy maksymalizacją przychodów podatkowych a ograniczeniem maksymalnych zobowiązań podatkowych indywidualnych podatników, tak aby nie przekraczały one ich zdolności w zakresie zapłaty podatku.
W związku z tym konieczne może okazać się zastosowanie bezpośrednich podatków regresywnych na określonym poziomie.
Pewne tego typu ograniczenie ma zasadnicze znaczenie w związku ze specyficznymi okolicznościami gospodarki gibraltarskiej, takimi jak ograniczony obszar geograficzny i siła robocza.
Gospodarka Gibraltaru jest niewielka i bardziej podatna na wszelkiego rodzaju wstrząsy spowodowane naturalną i uczciwą konkurencją podatkową pomiędzy jurysdykcjami.
Spółki mogą nie być w stanie pozwolić sobie na opuszczenie dużego Państwa Członkowskiego z łatwością, z jaką mogą one opuścić maleńką gospodarkę, taką jak gospodarka Gibraltaru.
Bez ograniczeń ilościowych w zakresie podstawy opodatkowania podstawowy cel cechujący każdy system podatkowy — czyli zapewnienie koniecznych dochodów odpowiadających wydatkom publicznym — może być zagrożony przez wahania rynkowe.
(43) Siła robocza w Gibraltarze jest rzadkim aktywem podlegającym opodatkowaniu.
Jednakże podatek od siły roboczej nie może podlegać tej samej zasadzie progresywnej i logice, co podatek od zysków.
Podatek od siły roboczej musi jednocześnie uwzględniać zarówno zdolność firmy do wypracowywania dochodu podlegającego opodatkowaniu, jak również potrzebę zapewnienia niezbędnej stabilności w sile roboczej.
Uwzględniając cykliczny charakter gospodarki i rentowności firm, podatek od siły roboczej niezawierający elementu regresywnego mógłby spowodować masowe zwolnienia i destabilizację w momentach cyklicznych fluktuacji rynkowych lub depresji.
Jako że gospodarka gibraltarska jest bardzo mała, przypadkowe zmiany wynikające z ogólnych wahań gospodarczych mogą mieć znacznie większy proporcjonalny efekt w Gibraltarze niż w przypadku większej gospodarki.
W związku z tym wewnętrzna logika proponowanego systemu podatku od wynagrodzenia uzasadnia ograniczenie zobowiązania w zakresie podatku od wynagrodzenia w stosunku do zysków.
(44) Dla odmiany, spółki komunalne obciążone byłyby zobowiązaniem w zakresie podatku dochodowego od przedsiębiorstw w wysokości 35 % zysków.
Jest to uzasadnione charakterem i logiką systemu, jako że stabilność siły roboczej zapewniona jest w związku z faktem ścisłych powiązań pomiędzy spółkami komunalnymi a terytorium, któremu świadczą swoje usługi, oraz, w bezpośrednim następstwie niewielkiego rozmiaru rynku gibraltarskiego, w związku z faktem posiadania przez nie pozycji naturalnego monopolu lub pseudomonopolu, co powoduje w rezultacie ich wysoką rentowność.
W związku z tym nie pojawia się taka sama potrzeba regresywnego elementu w podatku stosowanym do spółek komunalnych.
Specyficzność regionalna
(45) Nie istnieje prawne uzasadnienie sugestii, że w sytuacji istnienia dwóch odrębnych prawdziwie autonomicznych jurysdykcji podatkowych w jednym Państwie Członkowskim można porównywać stawki podatku w tych dwóch jurysdykcjach, a niższą stawkę podatku należy uważać za pomoc państwa jedynie z powodu faktu, że jest ona niższa od drugiej stawki podatkowej.
Oznaczałoby to, że mielibyśmy do czynienia z pomocą państwa w każdym przypadku kiedy autonomiczne regionalne władze podatkowe, odpowiedzialne za zarządzanie wydatkami publicznymi w regionie, zdecydowałyby się na podstawie demokratycznie wyrażonych preferencji publicznych na cięcia wydatków i ograniczenie podatków.
Kwestia ta została omówiona przez adwokata generalnego [6], nie została jednakże poruszona przez Sąd, ponieważ sprawy związane z tą kwestią były wycofywane.
W jednej z serii niedawnych spraw dotyczących prowincji baskijskich Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że zaskarżana decyzja nie miała wpływu na prawo Álava do przyjęcia ogólnych środków podatkowych stosowanych do całego regionu [7].
(46) Tego typu regionalne różnice pomiędzy autonomicznymi jurysdykcjami nie stanowią pomocy państwa w znaczeniu art. 87 WE.
Środek pomocy państwa istnieje jedynie w przypadku, gdy zasoby państwa są wykorzystywane poprzez zaniechanie podatku.
Ocena ta zakłada, że istnieje stawka podatku od określonego rodzaju działalności stosowana w Państwie Członkowskim, co nie ma miejsca w sytuacji, gdy opodatkowanie podlega autonomii terytorialnej, a nie jest ustalane w sposób jednolity i następnie różnicowane w zależności od lokalizacji.
Podobnie, analiza korzyści selektywnej opiera się na założeniu, że istnieje poziom podatku, który w przeciwnym razie stosowałby się do danej działalności na odpowiednim terytorium.
(47) Kryteria pomocy państwa zakładają, że domniemana pomoc może zostać porównana ze standardową lub normalną stawką podatku.
Domniemany środek pomocy państwa może istnieć jedynie, jeśli w jakimś sensie stanowi wyjątek lub zwolnienie od standardu, który w przeciwnym razie stosowałby się do spółki go otrzymującej.
Stawka podatkowa, której nie podlegałby odbiorca domniemanego środka pomocy — nawet w przypadku zniesienia obecnie stosowanej stawki rzekomo stanowiącej pomoc — nie może być ważnym standardem porównawczym dla celów decydowania, czy "pomoc" ma miejsce czy nie.
Jedynym możliwym standardem porównawczym dla celów oceny selektywności jest sytuacja podatkowa, która istniałaby w przeciwnym wypadku w tej samej jurysdykcji podatkowej.
W sytuacjach gdzie system taki jest opracowywany lokalnie, jak w przypadku Gibraltaru, nie jest to znaczące.
(48) Stanowisko Komisji wydawałoby się uniemożliwiać przyjęcie przez każdą jurysdykcję podatkową nieobejmującą całego Państwa Członkowskiego jakiejkolwiek stawki podatkowej innej niż stawka stosowana w innej jurysdykcji podatkowej tego Państwa.
Jurysdykcja taka nie mogłaby przyjąć niższej stawki podatku, ponieważ automatycznie stanowiłoby to pomoc państwa, jedynie poprzez porównanie.
Ale jurysdykcja podatkowa nie mogłaby również przyjąć wyższej stawki podatkowej, ponieważ stawka podatkowa w pozostałej części Państwa stałaby się automatycznie pomocą państwa.
W efekcie prawie każdy przypadek wykonania autonomii fiskalnej stanowiłby pomoc państwa w danej jurysdykcji lub, co nawet bardziej absurdalne, na innym obszarze Państwa Członkowskiego.
W ramach Państw Członkowskich często istnieją różnice w zakresie bezpośredniego opodatkowania podmiotów gospodarczych, w konsekwencji różnych poziomów podziału terytorialnego nawet na najniższych poziomach władz samorządowych.
W tym kontekście można dokonać porównania z Porozumieniem WTO w sprawie subsydiów i ceł wyrównawczych, gdzie jasno stwierdza się, że "ustalanie lub zmiany ogólnie stosowanych stawek podatkowych przez wszystkie poziomy władz rządowych upoważnionych do podejmowania tego typu działań nie będą uznawane za określoną dotację" dla celów zasad zabraniających przyznawania takich dotacji (art. 2 ust. 2).
(49) Gdyby Zjednoczone Królestwo i Hiszpania miały zawrzeć porozumienie w celu ustanowienia wspólnej suwerenności nad Gibraltarem, stanowisko Komisji w sprawie specyficzności regionalnej miałoby niedorzeczny efekt, że przeważająca stawka podatkowa w Gibraltarze musiałaby być równa zarówno przeważającej stawce podatkowej w Zjednoczonym Królestwie, jak i przeważającej stawce podatkowej w Hiszpanii.
W przeciwnym razie w jurysdykcji stosującej niższą stawkę istniałaby pomoc państwa.
(50) Komisja wydaje się sugerować, że jeśli w dwóch odrębnych jurysdykcjach podatkowych w tym samym Państwie istnieją podatki, nawet jeśli formalna procentowa stawka podatkowa jest ta sama, fakt stosowania różnych zwolnień lub przyznawania różnych ulg oznaczałby, że spółki korzystające z ulgi lub zwolnienia otrzymywałyby pomoc, jeśli w sytuacji, kiedy wszystkie inne rzeczy byłyby takie same, płaciłyby wyższą stawkę podatku w tej drugiej jurysdykcji.
Jednakże teoria Komisji nie jest odpowiednia w obliczu faktów przypadku gibraltarskiego.
Czasami można dokonać porównania pomiędzy podstawą podatku lub strukturą podatkową podatku od zysków spółki z podatkiem od zysków spółki w innej jurysdykcji.
Jednakże po prostu niemożliwe jest dokonanie użytecznego lub sensownego porównania pomiędzy systemami podatkowymi, które są całkowicie różne, ponieważ nie mają takiej samej podstawy podatku.
(51) W przypadku jej utrzymania, argumentacja Komisji na temat specyficzności regionalnej nie respektowałaby podstawowej zasady subsydiarności w prawie UE i mogłaby stanowić nadużycie jej władzy.
Jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie może funkcjonować z dwoma lub więcej autonomicznymi jurysdykcjami podatkowymi konkurującymi pod względem przychodów z podatku dochodowego od przedsiębiorstw w ramach swojego terytorium bez odczuwania znaczących zniekształcających skutków w zakresie konkurencji, nie istnieje sytuacja, w której na mocy zasady subsydiarności Traktatu WE zadaniem Wspólnoty staje się interwencja w ustalenia konstytucyjne danego Państwa Członkowskiego.
Wydaje się, że w rzeczywistości Komisja stara się wykorzystać zasady pomocy państwa do osiągnięcia jednolitości podatkowej w Państwach Członkowskich UE.
(52) Komisja może sugerować, że dane Państwo nie może tłumaczyć się swoim prawem krajowym, nawet prawem konstytucyjnym, w celu uniknięcia swoich zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego.
Jednakże zasada ta jest nieistotna w odniesieniu do selektywności.
Kwestia selektywności pojawia się, ponieważ sformułowana została sugestia, że dany przepis podatkowy jest korzystniejszy niż bardziej ogólna zasada podatkowa, która stosowana byłaby w przeciwnym razie.
Nie może to jednakże zmienić podstawowego prawa Państwa Członkowskiego do organizowania własnego systemu podatkowego w taki sposób, aby autonomiczne regiony podatkowe mogły w sposób niezależny i niedyskryminujący wypracowywać dochód niezbędny do finansowania zadań publicznych.
Pomoc państwa nie może istnieć na podstawie specyficzności regionalnej, w sytuacji gdy, tak jak w przypadku Gibraltaru, istnieje prawdziwie autonomiczna jurysdykcja podatkowa, która w sposób niezależny określa swój system podatkowy i w której nie są płacone podatki nakładane przez inne jurysdykcje podatkowe w tym Państwie.
(53) Stanowisko Komisji ingeruje w znacznym stopniu w możliwości Państw Członkowskich w zakresie decentralizacji ich uprawnień i tworzenia w ich ramach niezbędnej autonomii podatkowej w regionach w celu pokrycia wydatków poniesionych w ramach wykonywania takich zdecentralizowanych uprawnień.
Uniemożliwiłoby ono podwyższenie lub obniżenie podatków przez jakikolwiek region lub jurysdykcję podatkową bez tworzenia pomocy państwa, w swoim własnym regionie (w przypadku obniżenia podatku) lub gdzie indziej (w przypadku podwyższenia podatku).
Absurdem byłoby sugerować, że zasady pomocy państwa powinny być interpretowane w sposób uniemożliwiający Państwu Członkowskiemu efektywną decentralizację uprawnień podatkowych po wprowadzeniu zmian do konstytucji.
(54) Komisja stwierdza, że w przypadku braku określonego systemu opodatkowania firm w Gibraltarze, spółki gibraltarskie podlegałyby standardowemu systemowi podatkowemu Zjednoczonego Królestwa.
Jest to przejawem poważnego niezrozumienia pozycji konstytucyjnej Gibraltaru.
Standardowy system podatkowy Zjednoczonego Królestwa stosuje się w Zjednoczonym Królestwie.
Nie znajduje on zastosowania w innych jurysdykcjach podatkowych.
Nie jest to normalny czy rezydualny system stosowany w obliczu braku specjalnych przepisów.
Fakt, że Zjednoczone Królestwo jest odpowiedzialne za stosunki zagraniczne Gibraltaru, nie oznacza, że przepisy prawa brytyjskiego byłyby kiedykolwiek stosowane automatycznie w Gibraltarze.
(55) Gibraltar jest zamorskim terytorium Zjednoczonego Królestwa.
Stanowi część Dominium Jej Królewskiej Mości, jednakże nie jest częścią Zjednoczonego Królestwa.
Gibraltar nie jest regionem Zjednoczonego Królestwa w jakimkolwiek sensie.
Posiada on własny porządek konstytucyjny, łącznie z własnymi instytucjami, odrębnymi od instytucji Zjednoczonego Królestwa.
Gibraltar uchwala również własne prawodawstwo.
W zakresie zdefiniowanych spraw krajowych Gibraltar jest obszarem autonomicznym i samorządowym.
Gibraltar jest autonomiczną jurysdykcją podatkową, samowystarczalną pod względem gospodarczym.
Nie otrzymuje on żadnej pomocy finansowej od Zjednoczonego Królestwa, w Gibraltarze nie stosuje się praw podatkowych Zjednoczonego Królestwa.
Rząd Gibraltaru jest zobowiązany do generowania dochodów z podatku wystarczających dla autonomicznego finansowania swoich wydatków i jest uprawniony do proponowania prawodawstwa gibraltarskiego i egzekwowania praw opodatkowania przedsiębiorstw na terytorium Gibraltaru.
Gospodarka gibraltarska i gospodarka Zjednoczonego Królestwa to dwie całkowicie odrębne i niezależne gospodarki.
Stosownie, Gibraltar, pod każdym znaczącym względem, jest całkowicie odrębny od Zjednoczonego Królestwa, szczególnie w kontekście konstytucyjnym, politycznym, legislacyjnym, gospodarczym, fiskalnym, generowania dochodu i pod względem geograficznym.
(56) W ten sam sposób, w jaki Gibraltar nie stanowi części Zjednoczonego Królestwa, i w rzeczywistości z tego samego powodu, Gibraltar nie stanowi części Zjednoczonego Królestwa dla celów prawa wspólnotowego.
Prawo wspólnotowe stosuje się do Gibraltaru na mocy art. 299 ust. 4 Traktatu WE, a nie art. 299 ust. 1.
Następujące punkty podkreślają specjalny, odrębny status Gibraltaru oraz fakt, że Gibraltar nie może zostać uznany za region Zjednoczonego Królestwa dla celów pomocy państwa:
- zakres, w jakim członkostwo Gibraltaru we Wspólnocie różni się od członkostwa Zjednoczonego Królestwa.
W szczególności Gibraltar nie stanowi części jedynego terytorium fiskalnego zdefiniowanego na poziomie Wspólnoty (tj. wspólnotowego terytorium VAT),
- prawo Wspólnoty Europejskiej jest wprowadzane w życie w Gibraltarze na mocy Rozporządzenia w sprawie Wspólnot Europejskich z 1972 r. — pierwotnego ustawodawstwa przyjętego przez parlament gibraltarski, a nie na mocy Aktu w sprawie Wspólnot Europejskich z 1972 r., wprowadzającego w życie prawo wspólnotowe w Zjednoczonym Królestwie,
- prawodawstwo gibraltarskie wprowadza w życie dyrektywy WE w Gibraltarze niezależnie od wprowadzania ich w życie w Zjednoczonym Królestwie,
- kiedykolwiek prawo wspólnotowe wymaga ustanawiania kompetentnych władz, Gibraltar ustanawia własne kompetentne władze, odrębne od władz ustanawianych w tym samym celu w Zjednoczonym Królestwie, oraz
- do momentu wydania orzeczenia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawie Matthews, Gibraltar był wykluczony z udziału w wyborach do Parlamentu Europejskiego, mimo iż wyłączenie to działało w oparciu o załącznik II do Aktu o Bezpośrednich Wyborach z 1976 r., w którym znajdował się następujący zapis: "Zjednoczone Królestwo zastosuje przepisy niniejszego Aktu jedynie w stosunku do Zjednoczonego Królestwa.".
Komentarze ogólne
(57) Komisja wydaje się obawiać, że nowy proponowany gibraltarski system podatku od przedsiębiorstw może utrwalić szkodliwą konkurencję podatkową.
Zarówno rząd Zjednoczonego Królestwa, jak i rząd Gibraltaru twierdzą, że proponowana reforma podatkowa jest zgodna z Kodeksem Postępowania dla opodatkowania podmiotów gospodarczych oraz raportem OECD w sprawie szkodliwej konkurencji podatkowej.
Szkodliwe środki podatkowe wiążą się zwykle z brakiem przejrzystości, brakiem wymiany informacji oraz preferencyjnym traktowaniem podatkowym spółek nierezydentów w porównaniu ze spółkami rezydentami.
Dzięki proponowanej reformie Gibraltar wyeliminuje takie szkodliwe aspekty istniejącego opodatkowania spółek typu "exempt" i "qualifying".
Nawet jeśli Gibraltar miałby być uznany za terytorium korzystne z podatkowego punktu widzenia, kwestii tej nie należy poruszać w kontekście stosowania zasad pomocy państwa, jako że nie mamy tutaj do czynienia z pomocą państwa.
V. KOMENTARZE ZAINTERESOWANYCH STRON
(58) Otrzymano uwagi od rządu gibraltarskiego, hiszpańskiego, Hiszpańskiej Konfederacji Organizacji Biznesowych oraz Åland Executive.
Rząd Gibraltaru
(59) Rząd Gibraltaru jest świadomy i w pełni popiera argumenty przedstawione przez Zjednoczone Królestwo [8].
Dodatkowe kwestie poruszone przez rząd Gibraltaru w jego odrębnych uwagach można streścić w następujący sposób.
(60) Rząd Gibraltaru nie ma prawa opodatkowywać spółek brytyjskich.
Podobnie, rząd Zjednoczonego Królestwa nie ma prawa opodatkowywać spółek gibraltarskich.
Prawa podatkowe Gibraltaru są wprowadzane w życie wyłącznie przez władze gibraltarskie.
(61) Celem reformy jest wdrożenie systemu podatku dochodowego od przedsiębiorstw, który jest zgodny zarówno z zasadami pomocy państwa, jak i z Kodeksem Postępowania.
Reforma stanowi również część szerszego działania mającego na celu zapewnienie zgodności z międzynarodowymi standardami w zakresie regulacji i nadzoru finansowego oraz osiągnięcie dobrej pozycji w międzynarodowym środowisku finansowym.
Gibraltar został uprzednio uznany za "raj podatkowy" przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), Grupę Roboczą do Spraw Finansowych (FATF) oraz OECD.
Raporty MFW i FATF na temat Gibraltaru [9] potwierdzają zgodność Gibraltaru z podstawowymi normami międzynarodowymi w zakresie regulacji i nadzoru finansowego.
Zobowiązanie rządu gibraltarskiego w stosunku do OECD [10] zapewnia zgodność z wymaganiami w zakresie wymiany informacji i przejrzystości.
Gibraltarska reforma podatkowa, po wprowadzeniu zmian, zapewnia de facto zgodność z Kodeksem Postępowania UE.
Reforma zapewnia również zgodność z zasadami pomocy państwa.
Zatwierdzenie jej zgodnie z zasadami pomocy państwa pozostaje ostatnią przeszkodą na drodze do zapewnienia, że Gibraltar, zgodnie z wymaganiami wspólnoty międzynarodowej obejmującej Unię Europejską, zajął się obecnie wszystkimi postrzeganymi negatywnymi aspektami raju podatkowego.
(62) Dwa środki gibraltarskie, system spółek typu "exempt" i "qualifying", znajdowały się na liście jedenastu środków, w stosunku do których Komisja otworzyła formalne postępowania wyjaśniające dotyczące pomocy państwa w dniu 11 lipca 2001 r.
Wszystkie jedenaście środków stanowiło część znacznej liczby środków fiskalnych uznanych za szkodliwe przez Grupę ds. Kodeksu Postępowania [11].
Zostały one wskazane, w ramach uprawnień Komisji, do wyegzekwowania zasad pomocy państwa, w niektórych przypadkach w drodze zastosowania nowych interpretacji kryterium selektywności, zasadniczego w kontekście pomocy państwa.
Sam fakt ujęcia systemu podatkowego na liście szkodliwych z punktu widzenia Kodeksu Postępowania nie oznacza jednakże koniecznie, że dany system wiąże się z pomocą państwa (punkt 30 obwieszczenia).
Postępując w ten sposób, Komisja przyjęła strategię, która mogłaby z łatwością prowadzić do niechcianych konsekwencji w zakresie polityki konkurencji, gdzie środki podatkowe stanowiące istotne zakłócenie konkurencji ze szkodą dla efektywnego funkcjonowania jednego rynku zostawia się nienaruszone z powodów politycznych — Komisja wstrzymuje się od stosowania odpowiednich środków harmonizacji podatkowej — podczas gdy mniej szkodliwe systemy podatkowe są ciągle podważane przez Komisję bez poszanowania dla równości traktowania.
W celu osiągnięcia wspólnego poziomu opodatkowania podmiotów gospodarczych w Unii Europejskiej, jeżeli taki jest cel, Komisja musi uciec się do środków harmonizacji podatkowej.
W przeciwnym razie może dojść do nadużycia władzy.
Punkt 15 obwieszczenia potwierdza, że różnice pomiędzy systemami podatkowymi jako takie nie są regulowane zasadami pomocy państwa, a raczej podlegają art. 95 — 97 WE.
(63) Nowy system zajmie się obawami dotyczącymi możliwej szkodliwej konkurencji podatkowej.
Po pierwsze, reforma znosi wszelkie rozróżnienia pomiędzy spółkami rezydentami a nierezydentami (tak zwane "wyodrębnienie"), co było jedną z głównych poruszanych kwestii w zakresie Kodeksu Postępowania, raportu OECD w sprawie szkodliwej konkurencji podatkowej oraz aspektu selektywności prawodawstwa spółek typu "exempt" i "qualifying".
Reforma stosuje się w jednakowy sposób do wszystkich spółek zarejestrowanych w Gibraltarze.
Po drugie, zapewnia ona przejrzystość systemu, ponieważ wszystkie spółki będą zobowiązane do wypełniania sprawozdań podatkowych.
I w końcu, spółki świadczące usługi finansowe na Gibraltarze nie będą zwolnione z opodatkowania, ale będą podlegać dodatkowemu podatkowi wyrównawczemu od zysków związanych z tego rodzaju działalnością.
(64) 15 % ograniczenie obliczane na podstawie zysków oraz brak opodatkowania spółek, które nie wypracowują zysku, są stosowane generalnie i nie stanowią materialnej selektywności.
Prosty fakt, że jedna spółka może czerpać korzyść z generalnej zasady w danym roku w porównaniu z inną spółką w tej samej jurysdykcji podatkowej nie może stanowić dostatecznego dowodu istnienia pomocy państwa zgodnie z zasadami Traktatu WE.
Taki rezultat zdecydowanie nie jest przedmiotem rozważań w punktach 13 — 14 obwieszczenia.
(65) Selektywność regionalna mogłaby mieć miejsce, gdyby istniał podatek, stosowany w całym państwie, a parlamenty lub władze lokalne miałyby prawo obniżyć stawkę tego podatku (lub udzielać zwolnień z tego podatku) w swoich regionach.
Kwestie selektywności pojawiają się w związku z tym w sytuacji, kiedy uprawnienia w zakresie opodatkowania regionu, który ma udzielać pomocy, stanowią w rzeczywistości drugorzędowe lub dodatkowe uprawnienia do modyfikacji standardowego lub rezydualnego systemu.
Sytuacja taka ma być może miejsce w innych Państwach Członkowskich, ale nie w Gibraltarze.
Okoliczności są całkowicie inne, jeśli jurysdykcja podatkowa, którą uznaje się za udzielającą pomocy, jest i była we wszystkich odpowiednich momentach rzeczywiście autonomiczną jurysdykcją podatkową, niezależnie określającą swój system podatkowy według własnej odpowiedzialności budżetowej, i w ramach której nie ma obowiązku płacenia podatków nakładanych przez inne jurysdykcje podatkowe w danym Państwie.
(66) Bez uszczerbku dla faktu, czy ogólnie stosowane odchylenia od normy krajowej przyjęte przez w pełni autonomiczny region (w przeciwieństwie do regionu działającego na zasadzie kompetencji oddelegowanych ad hoc) bez jakiegokolwiek powiązania z budżetem centralnym stanowiłyby pomoc państwa czy nie, gibraltarska reforma podatkowa jest zasadniczo różna również pod tym względem.
W tym przypadku mamy do czynienia nie tylko z prawdziwą, sui generis, autonomią na tym terytorium, ale również autonomia ta jest wykorzystywana w celu opracowania niezależnego i całkowicie odmiennego i odrębnego systemu, który w żaden sposób nie jest oparty na programach lub normach stosowanych w Zjednoczonym Królestwie.
Dlatego też porównywanie gibraltarskich zasad podatkowych do zasad, które stosowałyby się, gdyby dany podatnik znajdował się w Zjednoczonym Królestwie, jest nieodpowiednie i bez znaczenia.
(67) Sąd Pierwszej Instancji (SPI) poddał ostatnio kontroli decyzję Komisji o otwarciu formalnych procedur w sprawach dotyczących środków fiskalnych przyjętych na podstawie określonego stopnia autonomiczności regionalnej, przyznanych prowincjom baskijskim na mocy konstytucji hiszpańskiej.
Jednakże prowincje baskijskie zastosowały swoje uprawnienia fiskalne w celu odstąpienia od krajowego systemu podatkowego w drodze przyznania zwolnienia podatkowego od zasad, które stosowane byłyby w przeciwnym razie.
W swoich wstępnych wnioskach stwierdzających, że omawiane środki podatkowe były selektywne i mogły stanowić nielegalną pomoc państwa, Komisja nie opierała się na fakcie, że stosowały się one jedynie do części terytorium Hiszpanii.
SPI zwrócił konkretnie uwagę w jednej ze spraw [12], że decyzja Komisji o otwarciu procedur "pozostaje bez wpływu dla kompetencje Territorio Histórico de Álava w zakresie przyjmowania ogólnych środków podatkowych stosowanych w całym zainteresowanym regionie".
(68) Reforma nie ma charakteru regionalnego dla celów zasad pomocy państwa, ponieważ rzeczone środki fiskalne, stanowiące całościowy i wyłączny system podatkowy, stosowałyby się w ten sam sposób w całej odpowiedniej jurysdykcji podatkowej.
Åland Executive
(69) Komentarze przedstawione przez Åland Executive można streścić w następujący sposób.
(70) podejmując decyzję, że reforma może stanowić pomoc państwa, Komisja stwierdza, że możliwe istnienie selektywności regionalnej zostało uwzględnione w celu sformułowania przez Komisję wniosków.
Komisja cytuje poprzednie decyzje, łącznie z decyzją o otwarciu formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy państwa w sprawie zmonopolizowanych firm ubezpieczeniowych na Wyspach Åland.
To zaproszenie do przedstawiania komentarzy nawiązuje do możliwego istnienia regionalnej specyficzności.
Jednakże nawiązanie to zostało usunięte z ostatecznej decyzji Komisji.
Dlatego też sprawa Åland nie może służyć jako przykład specyficzności lub selektywności regionalnej.
Wskazywanie na poprzednie praktyki Komisji powinno nawiązywać jedynie do ostatecznej decyzji Komisji.
(71) Jeżeli samorządowy region ma wyłączne uprawnienia do stanowienia prawa w sprawach związanych z bezpośrednim opodatkowaniem firm i region taki wprowadza środek podatkowy, środek ten musi zostać poddany ocenie i zatwierdzony zgodnie z tymi samymi zasadami, które miałyby zastosowanie, gdyby środek został przyjęty przez Państwo Członkowskie.
Region samorządowy należy postrzegać jako odrębną jurysdykcję w obszarach, w których kompetencje stanowienia prawa leżą wyłącznie w ramach jego prawodawstwa.
Oznacza to, że zgodność środka podatkowego z zasadami pomocy państwa należy oceniać w ten sam sposób w przypadku jego przyjęcia przez Państwo Członkowskie czy przez region samorządowy.
Wszelkie inne wnioski uniemożliwiłyby regionowi wykonywanie swoich samorządowych uprawnień prawodawczych w sposób różniący się od pozostałego obszaru Państwa Członkowskiego.
Stosownie, środek podatkowy, który w ramach regionu samorządowego ma charakter zwykłego ogólnego środka, nie może być uważany za selektywny i nie stanowi pomocy państwa dla celów art. 87 ust. 1 Traktatu WE, jeżeli region posiada wyłączne kompetencje w kwestiach podatkowych, bez względu na to, czy podatek naliczany w danym obszarze jest inny niż podatek naliczany w Państwie Członkowskim, do którego należy region.
Każda inna interpretacja zagrażałaby uprawnieniom regionalnym w kwestiach podatkowych.
Hiszpania
(72) Hiszpania zasadniczo popiera wstępną analizę reformy dokonaną przez Komisję i przedstawioną w zaproszeniu do przedstawiania komentarzy [13].
Dodatkowe komentarze ze strony Hiszpanii można streścić w następujący sposób.
(73) System podatkowy Gibraltaru jest dla Hiszpanii kwestią najwyższej wagi, z uwagi na geograficzne sąsiedztwo tych dwóch terytoriów oraz poważną szkodę, jaką powoduje on po stronie hiszpańskich finansów publicznych.
Nieuczciwa konkurencja ze strony Gibraltaru może być opisana jako szkodliwa, jako że zarówno w ramach istniejącego systemu, jak i nowych proponowanych uzgodnień obciążenia podatkowe dla podmiotów gospodarczych i inwestycji są tam dużo niższe niż w Hiszpanii.
Reforma wciąż będzie szkodliwa dla hiszpańskiego systemu podatkowego, jako że utrzymuje poziom opodatkowania znacząco niższy na Gibraltarze niż w Hiszpanii, gdzie standardowa stawka podatku dochodowego od przedsiębiorstw wynosi 35 %, jak również różni się znacznie od systemu podatkowego w Zjednoczonym Królestwie, tworząc ryzyko, że podmioty gospodarcze przenosiłyby się na Gibraltar w celu skorzystania z bardziej dogodnych przepisów podatkowych.
Większość firm na Gibraltarze płaciłaby prawdopodobnie mniej niż maksymalne zobowiązanie wynoszące 15 %, przynajmniej 15 — 20 punktów procentowych mniej niż w Hiszpanii czy Zjednoczonym Królestwie.
(74) W przypadku 28800 spółek, które nie podlegają podatkom wyrównawczym od działalności w zakresie usług komunalnych i finansowych, proponowany system podatkowy nie jest w rzeczywistości ogólnym podatkiem dochodowym od zysków podmiotu gospodarczego, ale kombinacją różnych pojedynczych podatków podlegających pułapom, które powodują, że zobowiązania podatkowe są albo bardzo niskie albo nie istnieją w ogóle (o reformie na Gibraltarze mówi się jako o "zerowej stawce podatku").
Większość z tych spółek może być uważana za spółki zarządzające korespondencją lub aktywami i przy założeniu, że wygenerują zysk, byłyby zobowiązane do zapłaty 3000 funtów szterlingów na pracownika rocznie.
Jako że większość z nich posiada tylko jednego pracownika (księgowego lub rewidenta), zatrudnionego zwykle na pół etatu, płaciłyby one jedynie maksymalnie 3000 funtów szterlingów podatku rocznie, jeśli nie zajmują nieruchomości, która to sytuacja ma najczęściej miejsce.
(75) Wprowadzenie opłaty rejestracyjnej stanowiłoby dyskryminację w kontekście podatkowym na korzyść spółek, które nie generują zysku (150 funtów szterlingów), takich jak spółki zajmujące się zarządzaniem korespondencją lub aktywami, w porównaniu ze spółkami prowadzącymi działalność (300 funtów szterlingów).
Byłby to jasny przykład utrzymania status quo na korzyść tego typu spółek.
(76) Sektor usług finansowych stanowi 30 % produktu krajowego brutto.
Podatek od zysków firm świadczących usługi finansowe nie stanowiłby prawdziwego podatku dochodowego od przedsiębiorstw, jako że ogólne zobowiązania podatkowe takich firm, wynikające z podatku od wynagrodzeń, podatku od zajmowania majątku nieruchomego oraz podatku wyrównawczego, nie przekraczałyby 15 % ich zysków lub kwoty 500000 funtów szterlingów.
(77) Spółki typu offshore pozostałyby poza zakresem dwóch nowych podatków: około 8000 spółek bez fizycznej obecności w Gibraltarze zostałoby w ten sposób zwolnionych z podatku.
Reforma pozostawia nienaruszoną sytuację podatkową podmiotów gospodarczych nieposiadających pracowników lub siedziby w Gibraltarze.
(78) Gibraltar jest regionem, który mimo iż nie polega na pomocy ani zachętach mających na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego, cieszy się godną pozazdroszczenia kondycją finansową.
(79) Jeżeli chodzi o selektywny charakter jakiejkolwiek pomocy, podatek wyrównawczy od zysków byłby naliczany jedynie w przypadku spółek świadczących określone usługi finansowe i komunalne.
Specyficzność taka nie może wywodzić się ani być usprawiedliwiana charakterem lub ogólnym projektem systemu [14].
Spółki w sektorach, w których kapitał jest niezwykle mobilny, które zatrudniają niewielu pracowników, płaciłyby zasadniczo wyłącznie podatek od wynagrodzenia, a ich zobowiązanie podatkowe jako takie byłoby ograniczone.
To przysporzyłoby korzyści wyłącznie takim firmom, których koszty byłyby ograniczone i których rentowność byłaby większa w stosunku do ich konkurentów.
(80) Adwokat Generalny Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości utrzymał [15], że wszystkie środki wiążące się z przewagą konkurencyjną, łącznie z przewagą finansową, "ograniczone do spółek inwestujących w określonym obszarze Państwa Członkowskiego są związane z danym Państwem i w związku z tym nie mogą, z definicji, w planie systemu fiskalnego tego Państwa, być uważane za środki o charakterze ogólnym".
Wyraził on również pogląd, że "fakt, że środki, o których mowa, zostały przyjęte przez władze regionalne posiadające wyłączne kompetencje na mocy prawa krajowego" był "jedynie kwestią formy" i "nie był wystarczającym uzasadnieniem preferencyjnego traktowania zastrzeżonego dla spółek objętych zakresem" praw regionalnych.
(81) Mimo iż przyjętym celem planowanej reformy jest przyjęcie owego systemu podatku dochodowego od przedsiębiorstw, który nie wiąże się z żadnym elementem pomocy państwa, nie może ona zostać wyłączona z zakresu art. 87 w oparciu o fakt, że jest środkiem podatkowym lub ma realizować założenia prawa spółek.
Głównymi efektami reformy byłoby natychmiastowe zakłócenie warunków konkurencyjnych w obszarze oraz zachęcenie podmiotów gospodarczych do przenoszenia się.
System przynosiłby znaczące korzyści podmiotom znajdującym się na Gibraltarze, jako że efektywna stawka opodatkowania na tym terytorium byłaby znacznie niższa (a nawet nieistniejąca) w porównaniu ze stawką stosowaną w Zjednoczonym Królestwie.
Ustanawiając wyraźną obniżkę obciążeń podatkowych zainteresowanych podmiotów gospodarczych, tego typu selektywność regionalna zakłóciłaby konkurencję i naruszyła handel pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(82) Mechanizm techniczny podatku od wynagrodzenia może być uważany za szkodliwy w znaczeniu punktu B Kodeksu Postępowania, oprócz faktu, że gibraltarski system podatkowy sam w sobie tworzy obciążenie podatkowe, które jest znacznie niższe niż obciążenia generalnie nakładane w Zjednoczonym Królestwie.
Reforma zniechęcałaby do zasadniczej gospodarczej obecności w Gibraltarze i w ten sposób podlegałaby kryterium uważania środków podatkowych za szkodliwe wskazanym w punkcie B.3 Kodeksu Postępowania.
Zjednoczone Królestwo nie dotrzymało dotychczas obietnic, jakie złożyło pod auspicjami OECD w kontekście usunięcia Gibraltaru z listy niewspółpracujących rajów podatkowych.
(83) Strategia gospodarcza Gibraltaru jest również szkodliwa dla samego Gibraltaru, jako że daje podstawy gospodarce, której brakuje solidnych fundamentów i która jest nietrwała w perspektywie średnio- lub długoterminowej.
Gibraltar pozbawił również swój region sąsiadujący, Campo de Gibraltar, potencjalnych możliwości rozwoju.
Campo de Gibraltar jest obecnie jednym z najmniej rozwiniętych regionów Hiszpanii.
Relatywny dobrobyt Gibraltaru wynika w znacznym stopniu z niedorozwoju otaczającego go regionu.
(84) Omawiany system podatkowy jest nie tylko dyskryminacyjny i nieuczciwy, ale również zachęca do unikania podatków i prania pieniędzy.
Unikanie podatków, stymulowane możliwością prania pieniędzy na Gibraltarze, powoduje poważne szkody po stronie hiszpańskich finansów publicznych, a pranie pieniędzy ułatwia działalność zorganizowanym grupom przestępczym.
Wspomniany powyżej raport MFW podkreśla, że nie istnieją obowiązkowe zasady zwalczania prania pieniędzy w Gibraltarze.
Hiszpańska Konfederacja Organizacji Biznesowych
(85) Hiszpańska Konfederacja Organizacji Biznesowych potwierdza wstępną analizę reformy przeprowadzoną przez Komisję i przedstawioną w zaproszeniu do składania komentarzy oraz twierdzi, że reforma mogłaby poważnie zaszkodzić interesom hiszpańskich podmiotów gospodarczych.
Dodatkowe komentarze Konfederacji można streścić w następujący sposób.
(86) Obciążenie podatkowe byłoby dużo niższe niż ponoszone przez podmioty w metropolii brytyjskiej i hiszpańskiej: całkowite zobowiązanie podatkowe w Gibraltarze ograniczone byłoby do 15 %, podczas gdy stawka podatku w Zjednoczonym Królestwie i Hiszpanii wynosi przynajmniej 30 %, a może być nawet wyższa.
Zgodnie z nowym systemem, wiele firm na Gibraltarze prawie wcale nie płaciłoby podatków.
Koszty ponoszone przez korzystające z systemu firmy byłyby niższe niż koszty ponoszone przez ich konkurentów.
Dużo niższy poziom podatku na Gibraltarze jest wysoce dyskryminacyjny i narusza konkurencyjność zarówno hiszpańskich podmiotów gospodarczych w tym obszarze, jak i firm brytyjskich.
(87) Zdecydowana większość podmiotów gospodarczych utworzonych w Gibraltarze jest bardzo mała (firmy te zwykle prowadzi jedna osoba i zajmują one niewielkie siedziby) i zajmuje się działalnością związaną z zarządzaniem aktywami, tak więc jedyne generowane przez nich dochody związane są z zyskami kapitałowymi pochodzącymi z aktywów, którymi firmy te zarządzają.
Biorąc pod uwagę fakt, że postawą reformy jest opodatkowanie według liczby pracowników i powierzchni siedziby danej firmy, oraz zwolnienie podatkowe zysków kapitałowych, większość firm założonych na Gibraltarze nie płaciłaby żadnego podatku dochodowego od przedsiębiorstw.
Komentarze ze strony Zjednoczonego Królestwa na temat uwag stron trzecich
(88) Zjednoczone Królestwo popiera uwagi przedstawione przez Åland Executive.
Komentując uwagi rządu hiszpańskiego i Hiszpańskiej Konfederacji Organizacji Biznesowych, Zjednoczone Królestwo powtórzyło i dokonało wzajemnych odniesień do niektórych argumentów przedstawionych przez nie w odpowiedzi na otwarcie procedury.
Dodatkowe komentarze Zjednoczonego Królestwa można streścić w następujący sposób.
(89) Reforma nie spowoduje "poważnych szkód" dla Hiszpańskiego Publicznego Skarbu Państwa.
Niedorozwój w obszarze Campo nie wynika z systemu fiskalnego Gibraltaru.
Wprost przeciwnie, jako że region czerpie znaczną kwotę swoich dochodów z Gibraltaru.
Dane dotyczące zatrudnienia ze stycznia 2003 r. wykazują na przykład, że obywatele hiszpańscy legalnie zatrudnieni w Gibraltarze stanowią około 18 % siły roboczej Gibraltaru.
Tym samym Gibraltar zapewnia zasadnicze źródło zatrudnienia i dochodów dla hiszpańskich robotników pochodzących z otaczających go obszarów oraz znaczny dochód dla obszaru Campo pochodzący od Gibraltarczyków wydających pieniądze w tym regionie.
Hiszpania jest również drugim największym eksporterem do Gibraltaru.
Gibraltar nie jest tak bogaty, jak zostało zasugerowane i jest regionem Celu 2 dla celów Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.
(90) Różnice w stawkach podatkowych i podstawach podatku pomiędzy Państwami Członkowskimi i pomiędzy autonomicznymi regionami podatkowymi są kwestią suwerenną, niepodlegającą art. 87 Traktatu WE.
Celem zasad pomocy państwa jest zwalczanie korzyści przyznawanych przez państwo lub za pomocą zasobów państwa na rzecz określonych konkretnych przedsiębiorstw.
Niższe stawki podatku stosowane generalnie w ramach autonomicznego terytorium podatkowego nie spełniają tego wymogu specyficzności materialnej i dlatego nie stanowią pomocy państwa.
Konkurencja pomiędzy systemami podatkowymi autonomicznych regionów podatkowych może wynikać nie tylko z różnic w stawkach podatku, ale również z różnych metod obliczania dochodu podlegającego opodatkowaniu.
Tego typu różnice w metodzie obliczania nie stanowią pomocy państwa, jeśli system podatkowy stosowany jest w prawdziwie niedyskryminacyjny sposób w ramach autonomicznego terytorium podatkowego.
Nie jest jasne, w jaki sposób reforma mogłaby poważnie zaszkodzić gospodarce hiszpańskiej, prowokując podmioty gospodarcze do przenoszenia się do Gibraltaru.
Zjednoczone Królestwo nie wie o żadnej hiszpańskiej spółce, która przeniosła się na Gibraltar w celu skorzystania z domniemanego "uprzywilejowanego systemu podatkowego" zapewnionego przez istniejący system podatku dochodowego od przedsiębiorstw.
Co więcej, inne kraje UE, takie jak Grecja czy Irlandia, oraz kraje przystępujące do UE, jak Estonia, Węgry i Cypr, również mają relatywnie "niskie" stawki ogólnego podatku dochodowego od przedsiębiorstw.
(91) Krytyka systemu jako połączenia różnych podatków jest chybiona.
U podstaw zreformowanego systemu leży logika, że zatrudnienie i zajmowanie nieruchomości stanowią podstawę podatku, natomiast rentowność stanowi niższy próg zobowiązań podatkowych.
System po prostu odrzuca opodatkowanie zysków jako zdarzenie podatkowe w przypadku spółek.
Kryteria zatrudnienia i zajmowania nieruchomości stosują się horyzontalnie do wszystkich spółek, we wszystkich sektorach.
Nie są one korzystne, na przykład, dla większych spółek w przeciwieństwie do mniejszych i vice versa.
Zrezygnowanie z limitu podatku od zysków w wysokości 500000 funtów szterlingów usuwa wszelką możliwość, że reforma mogłaby być korzystna dla większych spółek w przeciwieństwie do mniejszych.
Fakt, że opłata rejestracyjna wynosi 150 funtów szterlingów w przypadku spółek niewypracowujących zysku i 300 funtów szterlingów w przypadku spółek aktywnych, nie stanowi pomocy państwa, jako że różnica w opłacie rejestracyjnej w wysokości 150 funtów szterlingów musi być uważana za de minimis.
(92) Jakkolwiek reforma może być prawidłowo opisana jako "zerowa stawka podatku od zysków" (w związku z wyborem zatrudnienia i zajmowania nieruchomości, a nie zysku, na podstawę opodatkowania), opisywanie jej jako "zerowej stawki podatku" jest błędem.
Właściwa pozycja jest taka, że zasadniczym elementem reformy jest generalne zniesienie opodatkowania zysków spółek (poza opodatkowaniem wyrównawczym działalności związanej z usługami finansowymi i komunalnymi) oraz zastąpienie go podatkiem od wynagrodzenia płatnym przez wszystkie spółki.
(93) Żaden z podatków wyrównawczych (od usług finansowych lub komunalnych) nie stanowi pomocy państwa.
Podczas gdy można by argumentować w kwestii materialnej selektywności, podatki takie nie kwalifikują się jako "korzyści" w porównaniu z ogólną normą dla celów definiowania pomocy; ich cel jest dokładnie przeciwny.
Z tego powodu twierdzenie, że sektory usług pozafinansowych nie są objęte podatkiem wyrównawczym, jest bezpodstawne.
(94) Sugestia, że reforma stanowi korzyść dla spółek gibraltarskich w porównaniu ze spółkami brytyjskimi jest nieprawdziwa i jest przejawem niezrozumienia koncepcji specyficzności regionalnej, konstytucyjnego statusu Gibraltaru oraz jego statusu dla celów Traktatu WE.
Zakłada się, że rząd hiszpański nie zamierza podtrzymywać argumentu, który zapobiegłby wszelkiej efektywnej decentralizacji uprawnień podatkowych Państw Członkowskich i który mógłby naruszyć, między innymi, autonomię podatkową prowincji baskijskich.
Sprawy, na które powołuje się rząd hiszpański [16] w kontekście specyficzności regionalnej, nie mają znaczenia, ponieważ żadna z nich nie wiązała się z sytuacją, w której zainteresowane regiony posiadały niezależną autonomię w dziedzinach, w których przyznane zostało zwolnienie z ogólnego systemu fiskalnego.
Autonomia podatkowa, o której mowa w określonych sprawach baskijskich [17], stosowana jest do przyznawania obniżek podatkowych w stosunku do ogólnego hiszpańskiego systemu podatkowego, podczas gdy w przypadku Gibraltaru jego autonomia jest stosowana w celu stworzenia systemu podatkowego fundamentalnie różnego od systemu Zjednoczonego Królestwa.
(95) Zarzuty związane między innymi z unikaniem podatków i praniem pieniędzy są bezpodstawne i nie mają znaczenia z punktu widzenia bieżącej procedury pomocy państwa.
Dlatego też niestosowne byłoby szczegółowe ich obalanie.
Jednakże Gibraltar dostrzega wysoki standard nadzoru i regulacji finansowych, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym.
Gibraltarska Komisja Usług Finansowych jest niezależnym i szanowanym organem.
Pogląd ten został potwierdzony przez szereg instytucji międzynarodowych, które pochwaliły działania Gibraltaru w zakresie zwalczania prania pieniędzy.
Gibraltar był jedną z pierwszych jurysdykcji w ramach UE, które wykonały dyrektywę UE w sprawie prania pieniędzy na zasadzie stosowania jej do wszystkich rodzajów przestępstw.
Raport Grupy Roboczej do Spraw Finansowych (FATF), opublikowany w listopadzie 2002 r., stwierdza, że "Gibraltar posiada solidny arsenał prawodawstwa, przepisów i praktyk administracyjnych do zwalczania prania pieniędzy" i jest "bliski całkowitego przestrzegania zaleceń FATF 40." [18].
Raport MFW z października 2001 r. orzekał, że Gibraltar spełniał wymogi zgodności z 66 z 67 ustanowionych międzynarodowych norm w zakresie przepisów finansowych i formułował wniosek, że "nadzór jest generalnie skuteczny i staranny … Gibraltar zalicza się do dobrze rozwiniętych nadzorców." [19].
Zgodnie z zasadami OECD Gibraltar został zaklasyfikowany jako współpracująca jurysdykcja podatkowa.
VI.
OCENA
Istnienie pomocy
(96) W celu uznania go za pomoc państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, środek musi spełniać następujące kryteria.
Po pierwsze, środek musi oferować beneficjentom korzyść ograniczającą koszty, które ponieśliby oni zwykle w trakcie normalnej działalności.
Po drugie, korzyść musi zostać przyznana przez państwo lub za pomocą zasobów państwa.
Po trzecie, środek musi naruszać konkurencję i handel pomiędzy Państwami Członkowskimi.
I w końcu, środek musi być mieć charakter specyficzny lub selektywny, czyli traktować preferencyjnie określone przedsiębiorstwa lub produkcję określonych towarów.
(97) Zgodnie z punktem 16 obwieszczenia, głównym kryterium zastosowania art. 87 ust. 1 WE do środka podatkowego jest fakt, że "zapewnia on z korzyścią dla określonych przedsięwzięć w Państwie Członkowskim wyjątek od stosowania systemu podatkowego.
W związku z tym należy najpierw określić wspólny system.".
Jednakże biorąc pod uwagę fakt, że reforma podnosi kwestię zarówno selektywności materialnej, jak i selektywności regionalnej, Komisja najpierw rozpatrzy aspekt selektywności regionalnej.
Kwestia selektywności materialnej różnych komponentów reformy w kontekście Gibraltaru zostanie rozpatrzona odrębnie poniżej, w motywach 128 — 152.
Selektywność regionalna
(98) W swojej decyzji o otwarciu formalnego postępowania wyjaśniającego pomoc państwa [20] Komisja wskazała sposoby, w jakie reforma jako całość stanowi korzyść dla spółek gibraltarskich w porównaniu ze spółkami w Zjednoczonym Królestwie.
Ani rząd Zjednoczonego Królestwa, ani rząd gibraltarski nie zakwestionował faktycznych podstaw tego porównania, w związku z czym zostanie ono powtórzone i poprawione poniżej.
(99) W ramach brytyjskiego systemu podatku dochodowego od przedsiębiorstw maksymalna stawka tego podatku wynosi 30 % zysków spółek.
W porównaniu, zgodnie z reformą, maksymalna stawka podatku dochodowego od przedsiębiorstw dla wszystkich spółek gibraltarskich oprócz spółek komunalnych wynosi 15 %.
(100) Różnice pomiędzy brytyjskim systemem podatku od przedsiębiorstw z jednej strony a systemem opodatkowania firm na Gibraltarze opisanym w reformie z drugiej strony, powodują w konsekwencji, że spółki prowadzące działalność w Zjednoczonym Królestwie będą opodatkowywane według maksymalnej stawki 30 % zysków, podczas gdy spółki (inne niż spółki komunalne) prowadzące działalność w Gibraltarze będą opodatkowywane według maksymalnej stawki 15 % zysków.
Dodatkowo, jak opisano w motywach 128 — 152 poniżej, określone rodzaje spółek będą albo unikać podatku, albo będą opodatkowywane według stawki 5 % zysków.
Tego typu różnice w traktowaniu podatkowym są przejawem korzyści dla spółek innych niż spółki komunalne utworzonych na Gibraltarze, w porównaniu ze spółkami zakładanymi w Zjednoczonym Królestwie.
(101) Dalsze korzyści dla spółek gibraltarskich w porównaniu ze spółkami w Zjednoczonym Królestwie wynikają z innych różnic pomiędzy systemami podatkowymi.
Komisja zauważa, że zgodnie z reformą zyski kapitałowe są zwolnione z obliczania zysku.
W porównaniu, zyski kapitałowe podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od przedsiębiorstw w Zjednoczonym Królestwie.
Podobnie, korzyści wynikają z różnic w ulgach kapitałowych.
W przeciwieństwie do 33,33 % ulgi dla nakładów kapitałowych na maszyny i urządzenia, system podatkowy Zjednoczonego Królestwa ustanawia ulgę w wysokości 25 % salda zniżkowego i nie posiada generalnie stosowanych ulg pierwszego roku.
(102) Jak wynika z poprzednich motywów, istotą poglądów Komisji na temat regionalnej selektywności projektu gibraltarskiej reformy podatkowej jest ustanowienie, w generalnym kontekście, niższego poziomu opodatkowania niż stosowany w Zjednoczonym Królestwie oraz fakt, że różnica ta stanowi selektywną korzyść dla spółek prowadzących działalność na Gibraltarze.
Przesłanka ta jest zgodna z pkt 16 obwieszczenia.
Stwierdza on "[że] głównym kryterium stosowania art. 87 ust. 1 do środka podatkowego" jest fakt, że "ustanawia on, na korzyść określonych przedsiębiorstw w Państwie Członkowskim, odstępstwo od stosowania systemu podatkowego".
Jak wskazano w pkt 17 obwieszczenia, "dotychczasowa praktyka decyzyjna Komisji wskazuje, że jedynie środki, których zakres obejmuje całe terytorium Państwa, nie podlegają kryterium specyficzności określonemu w art. 87 ust. 1" oraz które "sam Traktat kwalifikuje jako środki pomocy, których celem jest promowanie rozwoju gospodarczego regionu" [21].
Nawet jeśli miałyby one stosować się automatycznie i równomiernie do wszystkich podmiotów gospodarczych podlegających opodatkowaniu na Gibraltarze, bez wprowadzania różnic w traktowaniu z korzyścią dla jednego lub więcej sektorów działalności, co nie ma tutaj miejsca, wspomniane wyżej obniżki podatku "są przewidziane wyłącznie dla spółek znajdujących się w konkretnym regionie danego Państwa Członkowskiego i stanowią dla nich korzyść, z której nie mogą korzystać inne podmioty gospodarcze zamierzające prowadzić podobną działalność gospodarczą w innych obszarach tego samego Państwa" [22].
W tym przypadku wspomniane obniżenia podatku są faktycznie korzystne dla firm płacących podatki na Gibraltarze, w porównaniu ze wszystkimi firmami prowadzącymi działalność w Zjednoczonym Królestwie.
(103) Zjednoczone Królestwo, rząd Gibraltaru i Åland Executive nie zgadzają się z poglądem, że środek jest selektywny, tj. że preferuje "określone firmy lub określone produkty".
Twierdzą, że należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy przypadkami, w których Państwo przyznaje korzyści podatkowe w ograniczonym zakresie na rzecz części terytorium krajowego, a przypadkami, w których korzyści takie są przyznawane przez państwowe władze regionalne niższego stopnia dla części terytorium, które podlega ich jurysdykcji: te pierwsze są selektywne, ponieważ ich zakres jest ograniczony do niektórych firm w ramach jurysdykcji Państwa, podczas gdy te drugie są środkami ogólnymi, jako że stosują się do wszystkich firm w ramach jurysdykcji władz regionalnych.
(104) Komisja uważa po pierwsze, że element selektywności w koncepcji pomocy oparty jest na porównaniu pomiędzy preferencyjnym traktowaniem określonych firm a traktowaniem stosowanym do innych firm w tych samych ramach referencyjnych.
Definicja ram nabiera znaczenia w przypadku środków podatkowych, jako że sam fakt istnienia korzyści może zostać ustalony jedynie w stosunku do opodatkowania zdefiniowanego normalnie.
W teorii zarówno z ogólnego systemu Traktatu, dotyczącego pomocy przyznawanej przez Państwo lub za pomocą państwowych zasobów, jak i z fundamentalnej roli, jaką odgrywają władze centralne Państw Członkowskich w definiowaniu politycznego i gospodarczego środowiska, w którym funkcjonują firmy, dzięki środkom przez nie przyjętym, usługom przez nie świadczonym i ewentualnie dokonywanym przez nie transferom finansowym, wynika, że ramami, dla których należałoby dokonywać takiego porównania, jest gospodarka Państwa Członkowskiego.
W tym względzie tekst samego Traktatu, który klasyfikuje środki przewidziane w celu "promowania rozwoju gospodarczego" danego regionu (art. 87 ust. 3 lit. a) i c)) jako pomoc państwa, która może zostać uznana za zgodną, wskazuje, że korzyści, których zakres ograniczony jest do części terytorium danego Państwa w oparciu o zasady pomocy mogą stanowić korzyści selektywne.
Jest rzeczą oczywistą, że jeżeli kontekstem referencyjnym dla oceny selektywności terytorialnej środka jest terytorium, na którym środek ten jest stosowany, środki przysparzające korzyści wszystkim firmom na tym terytorium stałyby się z definicji środkami generalnymi.
Ustalona praktyka Komisji, potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości, polega dla odmiany na klasyfikowaniu jako pomoc systemów podatkowych stosowanych w określonych regionach lub terytoriach, korzystniejszych w porównaniu z ogólnym systemem obowiązującym w danym Państwie Członkowskim [23].
(105) Po drugie, argumentu Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którym korzyści o ograniczonym zakresie terytorialnym stają się środkami generalnymi w danym regionie jedynie z powodu tego, że są one ustanowione przez władze regionalne a nie centralne, oraz że stosują się one na całym terytorium podlegającym jurysdykcji regionalnej, nie można pogodzić z koncepcją pomocy.
Koncepcja ta jest obiektywna i obejmuje całość pomocy obniżającej obciążenia finansowe, ponoszone zwykle z budżetu jednej lub kilku firm w różnych formach, bez względu na jej cel, uzasadnienie, założenie lub status władz publicznych ustanawiających pomoc, których to budżet ponosi te obciążenia.
Dokonywanie rozróżnienia wyłącznie w oparciu o organ, który decyduje o środku, pozbawiłoby całkowicie skuteczności art. 87 Traktatu, który dąży do objęcia danych środków wyłącznie na podstawie ich wpływu na konkurencję i handel Wspólnoty [24].
Pomoc tego typu nie może w związku z tym być traktowana inaczej niż środki, których cele są takie same, które wykorzystują te same zasoby i mają taki sam wpływ na handel i konkurencję, wyłącznie na podstawie formalnego kryterium stopnia autonomii władz państwowych niższego szczebla ustanawiających dany środek.
Zgodnie ze wspomnianymi wyżej wnioskami pana adwokata generalnego Saggio w połączonych sprawach C-400/97, C-401/97 i C-402/97 "fakt, że środki, o których mowa, zostały przyjęte przez władze regionalne posiadające wyłączne kompetencje na mocy krajowego prawa jest (...) jedynie kwestią formy, co nie wystarcza dla uzasadnienia preferencyjnego traktowania spółek objętych prawami regionalnymi.
Gdyby sytuacja taka nie miała miejsca, Państwo mogłoby z łatwością uniknąć stosowania, w części swojego terytorium, przepisów prawa wspólnotowego dotyczących pomocy państwa, po prostu dokonując zmian w wewnętrznym przypisywaniu kompetencji w zakresie określonych spraw, uzyskując w ten sposób generalny charakter danego środka dla tego terytorium".
(106) Komisja wskazuje, że użycie czysto instytucjonalnego kryterium w celu odróżnienia "pomocy" od "środków generalnych" prowadziłoby w sposób nieunikniony do różnic w traktowaniu stosowania zasad dotyczących pomocy w stosunku do Państw Członkowskich, według tego czy przyjęły one scentralizowany lub zdecentralizowany model alokacji kompetencji podatkowych (lub innego rodzaju kompetencji, takich jak kompetencje w obszarze zabezpieczenia społecznego).
Gdyby argument Zjednoczonego Królestwa został przyjęty, Państwa Członkowskie, których wewnętrzna organizacja administracyjna pozwala określonym władzom regionalnym poniżej poziomu krajowego na dokonywanie zmian w ogólnym systemie podatkowym w formie korzyści podatkowych stosowanych w stosunku do firm prowadzących działalność w odpowiednich regionach, nie podlegałyby zasadom pomocy regionalnej w zakresie tych regionów i środków.
(107) Komisja uważa, że jeśli środki całkowicie identyczne pod względem założeń, techniki i skutków nie podlegałyby tym samym zasadom, byłoby to sprzeczne z równym traktowaniem i wprowadziłoby poważne zakłócenia w zakresie funkcjonowania wspólnego rynku.
Istnienie zasad pomocy w zakresie regionalnych korzyści podatkowych powinno być oparte na obiektywnych kryteriach i nie może być uwarunkowane wyłącznie czynnikiem instytucjonalnym, takim jak stosowanie w danym momencie szerszej lub węższej autonomii podatkowej z korzyścią dla władz państwowych niższego szczebla, w szerszym lub węższym zakresie terytorialnym.
Jeśli technika ta zostałaby uogólniona, naruszyłoby to równość stosowania zasad pomocy państwa i w związku z tym spowodowało ich nieskuteczność.
(108) W podejściu Komisji autonomia podatkowa władz regionalnych przyznających korzyści nie była nigdy uważana za czynnik umożliwiający nieuważanie środków za pomoc.
W decyzji 93/337/EWG [25] uznanie, że "kompetentne instytucje w każdej z trzech prowincji baskijskich mogą, w określonych okolicznościach, zachować, ustanowić i uregulować system podatkowy na swoim terytorium" nie powstrzymało Komisji przed stwierdzeniem, że rzeczone korzyści podatkowe utworzone przez trzy prowincje były objęte art. 87 ust. 1 oraz przed uznaniem ich za niezgodne w związku z faktem, że nie były one zgodne z zasadami pomocy regionalnej i sektorowej [26].
Decyzje w innych sprawach dotyczących środków przyjętych przez władze prowincji baskijskich podjęte zostały na podstawie selektywności materialnej [27].
Kwestia selektywności regionalnej nie została poruszona przez sądy wspólnotowe podczas oceny ważności takich decyzji [28], jako że Komisja nie oparła swojej decyzji na tym kryterium: komentarze ze strony Zjednoczonego Królestwa i rządu gibraltarskiego w sprawie kompetencji terytorialnych są w związku z tym nieistotne.
W kolejnych decyzjach w sprawie systemów ulg podatkowych realizowanych przez autonomiczne władze podatkowe Komisja, przyjmując stanowisko, że rozpatrywane środki stanowiły pomoc w związku z ich materialną selektywnością, wyraźnie pozostawiła otwartą możliwość rozpatrzenia ich selektywności terytorialnej [29].
W niedawnej decyzji dotyczącej korzyści podatkowych przyznawanych przez władze regionu Azorów Komisja doszła do wniosku, że środki, o których mowa, były selektywne, mimo iż stosowały się do wszystkich przedsiębiorstw prowadzących działalność w tym regionie [30].
(109) I w końcu, Komisja podkreśla, że uznawanie tych środków za pomoc państwa nie kwestionuje autonomii podatkowej Gibraltaru, wynikającej z odpowiednich przepisów konstytucyjnych i praktyki.
Ma to jedynie na celu zapewnienie, że w przypadkach gdzie Gibraltar wykorzystuje swoją autonomię w celu ograniczenia kwoty podatku naliczanej na poziomie krajowym, korzyści podatkowe przyznawane w ten sposób są zgodne ze wspólnotowymi zasadami pomocy regionalnej i innymi stosowanymi ramami na podstawie równości na całym obszarze Wspólnoty.
Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości, że korzyści takie są zgodne ze wspólnym rynkiem.
(110) Komisja nie może również przyjąć stanowiska, że wspomniane wyżej redukcje podatku są uzasadnione przez charakter lub ogólny plan systemu podatkowego, lub też z powodu ich gospodarczej racjonalności są one konieczne lub funkcjonalne z punktu widzenia skuteczności tego systemu, w szczególności że redukcje te nie wynikają z zastosowania zasad takich, jak proporcjonalność czy opodatkowanie progresywne, a wprost przeciwnie — generalnie traktują preferencyjnie firmy w danym regionie, bez względu na ich sytuację finansową i nie mogą być uznane za nieodłączną część systemu podatkowego.
(111) Zjednoczone Królestwo i rząd Gibraltaru przedstawiają szereg argumentów na poparcie ich poglądu, że fakt, iż proponowana reforma ustanawia generalnie niższe opodatkowanie firm w Gibraltarze niż w Zjednoczonym Królestwie nie powoduje sam w sobie pomocy państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Argumenty te są rozpatrzone poniżej.
(112) Sugerowanie, że pomoc państwa istnieje jedynie w przypadku kiedy wykorzystane są zasoby państwa w formie podatku, z którego państwo rezygnuje, oraz że w przypadku Gibraltaru nie istnieje taki podatek, jako że nie ma brytyjskiej stawki podatku z tytułu działalności, która stosowałaby się również w Gibraltarze, jest również argumentem dotyczącym formy środka.
Równie formalistyczny, w odczuciu adwokata generalnego Saggio, jest argument stwierdzający, że nawet jeśli domniemane środki pomocy zostałyby zniesione, standardowa lub normalna stawka brytyjska i tak nie znajdowałaby zastosowania, i że w związku z tym wszelkie porównania w sytuacji, kiedy system podatkowy jest opracowywany lokalnie, nie mają znaczenia z punktu widzenia pomocy państwa.
Biorąc pod uwagę fakt, że ten sam rezultat może zostać osiągnięty za pomocą różnych technik prawnych — w drodze ustanowienia wyraźnego odstępstwa od systemu, który znajdowałby w przeciwnym razie zastosowanie lub w drodze utworzenia formalnie odrębnych systemów stosujących się do podobnych sytuacji — selektywność środka nie może zostać ustalona wyłącznie poprzez odniesienie do testu "gdyby nie", porównywanie sytuacji wynikającej z odpowiedniego środka z sytuacją, która istniałaby "gdyby nie" ten środek.
Z drugiej strony, konieczne jest porównanie omawianego środka z innymi środkami stosowanymi w podobnych sytuacjach, w tym przypadku z opodatkowaniem firm w Zjednoczonym Królestwie.
Mimo iż ocena środka w oparciu o zasady pomocy państwa nie zależy od charakteru środka poprzednio obowiązującego, można zauważyć, że system obecnie stosowany w Gibraltarze w znacznym stopniu oparty jest na modelu brytyjskim, z wyjątkiem korzyści przyznawanych gospodarce zamorskiej.
(113) W ten sam sposób argumenty rządu gibraltarskiego porównujące regionalne (lub drugorzędne) uprawnienia do ograniczania krajowej stawki podatku ze swoimi niezależnymi uprawnieniami w zakresie całego systemu podatkowego dotyczą wewnętrznych kompetencji Zjednoczonego Królestwa i jego terytoriów.
W każdym bądź razie, zakres autonomii podatkowej przyznanej danemu terytorium nie może być czynnikiem decydującym, jako że element ten pozostaje do dyspozycji Państw Członkowskich i niemożliwe byłoby ustalenie wyraźnego rozróżnienia w tym względzie, co z kolei prowadziłoby do nierównego traktowania w podobnych sytuacjach.
Rezultat taki byłby również sprzeczny z zasadą, że w celu ocenienia, czy dany środek ma charakter pomocy państwa, należy wziąć pod uwagę jego skutki.
(114) Zjednoczone Królestwo stwierdza, że nie istnieje wspólny system odniesienia, któremu podlegałyby spółki gibraltarskie w przypadku zniesienia środka.
Jest to argumentacja dość pokrętna, jako że brak wspólnego systemu jest konsekwencją przyznania autonomii fiskalnej, a sam fakt istnienia określonej jurysdykcji podatkowej w danym regionie wynika z wyboru dokonanego przez odpowiednie Państwo Członkowskie.
Kiedykolwiek rząd centralny zdecyduje odstąpić od swoich uprawnień w zakresie ustalania jednolitych ram podatkowych dla przedsiębiorstw i pozwoli podmiotom niższego szczebla ograniczać stawkę podatku lub wprowadzać inny, bardziej korzystny system podatkowy, rezultatem takiej decentralizacji uprawnień jest odstępstwo od wspólnego systemu odniesienia.
De facto, bezpośrednie ustanowienie redukcji stawki podatkowej czy też stworzenie danemu terytorium możliwości redukcji wspólnej stawki podatkowej bądź wyłączenie terytorium ze wspólnego systemu i przyznanie mu uprawnień do stworzenia korzystniejszego systemu opodatkowania powoduje ten sam skutek; pozwala spółkom w określonym regionie płacić niższe podatki, przy jednoczesnej rezygnacji z zasobów państwowych.
(115) Komisja nie może zaakceptować sugestii Zjednoczonego Królestwa, że jurysdykcja podatkowa nieobejmująca całego Państwa Członkowskiego nie miałaby możliwości przyjęcia stawki podatkowej innej niż stawka stosowana w innej jurysdykcji podatkowej w danym Państwie.
Jak wspomniano powyżej, kluczem do analizy środków podatkowych pod kątem pomocy państwa jest ustalenie wspólnego stosowanego systemu, w tym przypadku — systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa.
W tym kontekście należy zauważyć, że niniejsza decyzja nie dotyczy mechanizmu, który pozwalałby wszystkim władzom lokalnym konkretnego szczebla (regionalnym, terytorialnym lub innym) na wprowadzanie i naliczanie podatków lokalnych.
Przeciwnie — rozpatrywany przypadek wiąże się z redukcją stosowaną wyłącznie w Gibraltarze.
W każdym bądź razie fakt, że korzyść fiskalna stanowi pomoc państwa, nie oznacza, że nie może zostać ona uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(116) Argument, że nałożenie wyższej stawki opodatkowania w danym regionie automatycznie spowodowałoby w konsekwencji, że niższe stawki podatku stosowane w reszcie Państwa stałyby się pomocą państwa nie ma nic wspólnego z niniejszym przypadkiem, nie wynika z argumentacji Komisji, ani nie jest trafny.
W takim przypadku istniałby wspólny system stosowany we wszystkich oprócz jednego regionu.
Z definicji system taki nie stanowiłby pomocy państwa.
Jest rzeczą oczywistą, że odstępstwo wynikające z wyższej stawki podatku stosowanej w danym regionie nie stanowiłoby korzyści i dlatego również nie byłoby kwalifikowane jako pomoc państwa.
Wskazuje to ponownie, że Państwo Członkowskie wciąż zachowuje możliwość przyznania autonomii fiskalnej określonym regionom, co niekoniecznie wiąże się z przyznaniem pomocy państwa danym spółkom.
(117) Podobieństwa z porozumieniem WTO w sprawie dotacji, na które powołuje się Zjednoczone Królestwo, nie mają znaczenia, jako że porządek prawny w Unii Europejskiej jest dość odmienny od prawa międzynarodowego ustanawianego porozumieniami WTO, system kontroli pomocy państwa na jednym rynku musi być zdecydowanie surowszy niż zasady stosowane do dotacji określane w porozumieniach światowych, a fakt, że środek może nie być uważany za "określoną dotację" na mocy Porozumienia o dotacjach, nie może zawężać zakresu definicji pomocy zawartej w art. 87 ust. 1 Traktatu WE [31].
(118) Jeżeli chodzi o konsekwencje, w kontekście pomocy państwa, wszelkich przyszłych decyzji podjętych przez Zjednoczone Królestwo odnośnie do dzielenia suwerenności nad Gibraltarem z Hiszpanią, przedłożone argumenty mają charakter czysto hipotetyczny i dotyczą sytuacji, która bez względu na wszystko powinna zostać rozpatrzona odrębnie w ramach określonych porozumień dotyczących stosowania prawa WE.
Aktualny stan faktyczny sprawy nie zgadza się z hipotezą wysuniętą przez Zjednoczone Królestwo i dlatego nie ma znaczenia dla potwierdzania istnienia pomocy państwa bądź jej braku.
(119) Zjednoczone Królestwo sprzeciwia się dokonanym przez Komisję porównaniom różnych wyłączeń i ulg dostępnych w Gibraltarze z wyłączeniami i ulgami istniejącymi w Zjednoczonym Królestwie.
Podstawą tego sprzeciwu jest fakt, że w przypadkach, gdzie systemy podatkowe lub podstawy opodatkowania są różne, nie można dokonać sensownych porównań.
Jednakże w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Zjednoczone Królestwo, zgodnie z motywem 100 powyżej, można dokonać sensownych porównań.
Wskazane różnice stanowią dalsze elementy analizy wskazującej, że w porównaniu z brytyjskim systemem podatkowym ("wspólny stosowany system") przedsiębiorstwa w Gibraltarze generalnie odczuwają mniejszą presję fiskalną.
(120) Zjednoczone Królestwo powołuje się na zasadę subsydiarności, argumentując, że jeśli Państwo Członkowskie może funkcjonować z dwoma lub kilkoma jurysdykcjami podatkowymi konkurującymi o dochody z podatku od przedsiębiorstw na swoim terytorium bez odczuwania znaczących skutków zakłócających konkurencję, to na mocy zasady subsydiarności Traktatu WE zadaniem Wspólnoty nie staje się interwencja w konstytucyjne przepisy tego Państwa Członkowskiego.
Argument ten oparty jest na nieprawdziwej przesłance, że nie istnieją znaczące skutki zakłócające (bądź też skutki występują całkowicie w Zjednoczonym Królestwie i Gibraltarze bez przekładania się na inne Państwa Członkowskie) i na niezrozumieniu zasady subsydiarności.
Artykuł 5 Traktatu WE dość wyraźnie stwierdza, że zasada subsydiarności stosuje się wyłącznie w obszarach, które nie podlegają wyłącznej kompetencji Wspólnoty.
Jako że kontrola pomocy państwa jest obszarem wyłącznej kompetencji Wspólnoty, zasada subsydiarności nie ma w tym przypadku zastosowania.
W ramach rozpatrywania proponowanych reform, łącznie z kwestią selektywności regionalnej, tak samo jak w przypadku każdego postępowania wyjaśniającego pomoc państwa w kwestii środków fiskalnych, Komisja nie usiłuje osiągnąć jednolitości podatkowej, a jedynie stara się wypełnić swoje zobowiązanie traktatowe do kontrolowania pomocy państwa.
(121) W przeciwieństwie do tego, co twierdzi Zjednoczone Królestwo, zasada, że Państwo Członkowskie nie może tłumaczyć się swoim prawem krajowym w celu uniknięcia swoich zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego, ma w rzeczywistości znaczenie dla kwestii selektywności.
Jak już ustalono, sposób, w jaki Państwo Członkowskie zorganizowane jest dla celów podatkowych, jest kwestią formy: nie może ono tłumaczyć się istnieniem autonomicznych regionów podatkowych, bez względu na szerokość zakresu ich uprawnień, aby uchylić się od stosowania zasad pomocy państwa.
Niemniej jednak nie ogranicza to możliwości Państw Członkowskich w zakresie decentralizacji ich uprawnień.
Kwestia dotyczy wykonywania tych zdecentralizowanych uprawnień.
Państwa Członkowskie i instytucje, którym uprawnienia te zostały przekazane, muszą zapewnić, że prawo wspólnotowe, łącznie z przepisami dotyczącymi pomocy państwa, jest zachowywane.
Konkretniej, w przypadku przekazania uprawnień podatkowych i pozostawienia centralnego systemu odniesienia Państwa Członkowskie muszą zapewnić, aby redukcje podatku, jeśli stanowią one pomoc, były zgodne ze wspólnym rynkiem.
(122) Zjednoczone Królestwo twierdzi, między innymi, że Gibraltar: nie jest częścią Zjednoczonego Królestwa; ma własne odrębne instytucje i porządek konstytucyjny; jest autonomiczny, samorządny i gospodarczo samowystarczalny.
(123) Komisja uznaje, że Gibraltar nie stanowi części Zjednoczonego Królestwa dla celów prawa krajowego i posiada odrębne instytucje, mimo iż władze brytyjskie zachowują określone kompetencje i prerogatywy, łącznie z mocą zapewniania, że środki przyjmowane przez Gibraltar w sprawach krajowych nie są sprzeczne ze zobowiązaniami Zjednoczonego Królestwa wynikającymi z Traktatu WE.
Jednakże, tak jak w przypadku innych regionów autonomicznych, fakt ten nie zmienia oceny środków przyjmowanych przez władze gibraltarskie.
Gibraltar stanowi część Wspólnoty dzięki swoim powiązaniom z Wielką Brytanią.
Wszystkie zasady wspólnotowe stosują się do Gibraltaru, z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z art. 28 Aktu Przystąpienia, od momentu kiedy Zjednoczone Królestwo stało się Państwem Członkowskim i z powodu tego członkostwa.
W konsekwencji, obywatele brytyjskich terytoriów zależnych uzyskujący obywatelstwo w związku z Gibraltarem są obywatelami Unii.
Obywatele ci i spółki zarejestrowane w Gibraltarze korzystają z praw i swobód uznanych przez Traktat, łącznie ze swobodą świadczenia usług, swobodą przedsiębiorczości i swobodnym przepływem kapitału, mającymi znaczenie dla działalności gospodarczej beneficjentów.
Zjednoczone Królestwo jest odpowiedzialne za zapewnienie poszanowania prawa wspólnotowego w Gibraltarze, który dla tych celów jest traktowany jako część jej terytorium [32].
W związku z tym Gibraltar musi być traktowany jako stanowiący część Zjednoczonego Królestwa dla celów zasad pomocy państwa, łącznie ze stosowaniem art. 87 i 88 w stosunku do środków fiskalnych.
(124) Podczas gdy stwierdzenie, że prawo WE stosuje się do Gibraltaru na mocy art. 299 ust. 4 Traktatu WE, a nie art. 299 ust. 1 może być prawdziwe, fakt ten nie przyznaje Gibraltarowi specjalnego statusu dla celów stosowania zasad pomocy państwa ogólnie oraz regionalnej pomocy państwa w szczególności.
Ustępy 1, 2 i 4 art. 299 stanowią wszystkie, że przepisy Traktatu znajdują zastosowanie oraz że nie stwierdza się różnic pomiędzy systemami prawnymi różnych terytoriów wymienionych w każdym ustępie, z zastrzeżeniem określonych i wyraźnych odstępstw.
Jak wyjaśniono powyżej, Akt Przystąpienia nie wyłącza Gibraltaru ze stosowania zasad pomocy państwa.
Sposób, w jaki prawo UE jest stosowane w Gibraltarze, łącznie z transponowaniem dyrektyw i ustanawianiem kompetentnych władz, nie ma znaczenia dla celów ustalenia, czy reforma stanowi pomoc państwa czy nie.
Sposób, w jaki Państwo Członkowskie wykonuje prawo UE, jest całkowicie sprawą wewnętrznego podziału kompetencji w ramach danego Państwa.
Fakt, że środek jest przyjęty na poziomie niższym niż krajowy, nie wpływa w żaden sposób na zastosowanie art. 87 Traktatu WE [33].
(125) I w końcu, fakt, że budżet danego terytorium jest samowystarczalny, nie ma bezpośredniego znaczenia dla oceny środków przyjmowanych przez władze takiego terytorium z punktu widzenia zasad pomocy państwa.
Oceny takiej dokonuje się w oparciu o skutki środka dla korzystających z niego przedsiębiorstw, a nie w oparciu o sytuację przyznającej go władzy.
W szczególności niewielkie terytorium, takie jak Gibraltar, może stać się samowystarczalne właśnie wskutek swojej zdolności stosowania niższych podatków i przyciągania podmiotów gospodarczych, w szczególności działalności zamorskiej.
W każdym bądź razie wspólną płaszczyzną jest, że Gibraltar zależy od Zjednoczonego Królestwa, między innymi w zakresie swojej polityki zagranicznej, łącznie z członkostwem w Unii Europejskiej, swojej obronności i polityki walutowej.
W związku z tym korzysta z szeregu usług świadczonych przez Zjednoczone Królestwo.
Ponadto z istniejących przepisów instytucjonalnych wynika, że odpowiedzialność finansowa za Gibraltar spoczywa ostatecznie na Zjednoczonym Królestwie.
(126) Jeżeli chodzi o komentarze Åland Executive odnośnie do tego, że generalny środek podatkowy w samorządnym regionie nie jest selektywny, są one oparte na argumentach podobnych do przedstawionych przez Zjednoczone Królestwo i rząd Gibraltaru.
Komisja odwołuje się do swojej argumentacji przedstawionej powyżej, a w szczególności w motywach 104 — 109.
Komisja zauważa dalej, że w przypadku zmonopolizowanych firm ubezpieczeniowych Wysp Åland była w stanie stwierdzić materialną selektywność środka.
W związku z tym nie było konieczności oparcia się na selektywności regionalnej środka dla celów podjęcia ostatecznej odmownej decyzji.
(127) W związku z tym Komisja stwierdza, że ustanawiając system opodatkowania firm w ramach którego przedsiębiorstwa w Gibraltarze są opodatkowywane, generalnie, według stawki niższej niż przedsiębiorstwa w Zjednoczonym Królestwie, reforma przysparza selektywnej korzyści przedsiębiorstwom w Gibraltarze.
Selektywność materialna
Wymóg wypracowania zysku przed poniesieniem zobowiązania podatkowego
(128) Jedną z konsekwencji ograniczenia połączonego zobowiązania z tytułu podatku od wynagrodzenia i podatku od zajmowania majątku nieruchomego do 15 % zysków jest to, że bez względu na wypłacane wynagrodzenia i zajmowany majątek nieruchomy spółki, które nie wypracowują zysku, nie podlegają opodatkowaniu.
W rezultacie działa to jak zwolnienie dla spółek nierentownych i stanowi korzyść zwalniającą takie spółki ze zobowiązań z tytułu podatku od wynagrodzenia i podatku od zajmowania majątku nieruchomego, które normalnie obciążałyby ich budżet.
(129) Tego typu zwolnienie z podatku od wynagrodzeń i podatku od zajmowania majątku nieruchomego ma charakter selektywny, jako że stosuje się jedynie do spółek, które nie wypracowują zysku.
Oprócz przedsiębiorstw odczuwających trudności i przedsiębiorstw, w przypadku których zasadniczym źródłem dochodu są zyski kapitałowe, w każdym poszczególnym roku spółki takie mogą obejmować na przykład przedsiębiorstwa prowadzące działalność w cyklicznych środowiskach gospodarczych, przedsiębiorstwa będące na początkowym etapie swojego rozwoju oraz spółki, w których zyski są eliminowane w drodze dopłat na rzecz pracowników będących akcjonariuszami lub innych pracowników.
Komisja nie może uznać argumentów Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którymi nieodłączne ograniczenie ilościowe w systemie, które zwalnia z podatku nierentowne spółki, stosuje się w ten sam sposób do wszystkich spółek, bez względu na ich rozmiar lub sektor ich działalności i w związku z tym nie ma charakteru selektywnego.
Mimo wyraźnej ogólności, możliwe jest wskazanie określonych, definiowalnych kategorii spółek korzystających ze zwolnienia z podatku, co zostanie wykazane później.
(130) Komisja nie może również uznać argumentów Zjednoczonego Królestwa, że nawet jeśli zwolnienie dla spółek nierentownych byłoby selektywne, jest ono uzasadnione charakterem lub koncepcją systemu podatku od przedsiębiorstw.
(131) Podczas gdy zwolnienie nierentownych spółek z podatku stanowi nieodłączną cechę systemu opartego na opodatkowaniu zysków, sytuacja ta nie ma miejsca w przypadku, kiedy podatek naliczany jest od liczby pracowników lub od ekonomicznego wykorzystania nieruchomości.
Systemy takie zostały opracowane w sposób tworzący całkowicie inną podstawę dla podmiotów gospodarczych podlegających opodatkowaniu.
Na przykład, system podatku od wynagrodzeń opiera się na wewnętrznej logice, zgodnie z którą każdy poszczególny pracownik powinien powodować powstanie odpowiedniego zobowiązania z tytułu podatku od wynagrodzenia po stronie zatrudniającego go przedsiębiorstwa.
W tym sensie wykazywane przez Komisję podobieństwa ze składkami ubezpieczenia społecznego są ważne, bez względu na fakt, jak zauważa Zjednoczone Królestwo, że ich cel jest inny niż cel środka podatkowego.
Nawet jeśli podatek od wynagrodzeń zostałby wprowadzony jako czynnik zastępczy dla podatku od zysków (nie jest to argument przedłożony przez Zjednoczone Królestwo), w ramach logiki systemu podatku od wynagrodzeń spółki nierentowne wciąż byłyby zobowiązane do zapłaty podatku.
Wykorzystanie płac jako czynnika zastępczego dla rentowności likwiduje potrzebę zapewnienia zysków lub pokonuje trudności w tym względzie.
Sytuacja ta nie ma miejsca w Gibraltarze, gdzie na mocy reformy pomiar zysków spółki jest cechą zasad zarówno naliczania podatku od wynagrodzeń, jak i podatku wyrównawczego.
(132) Zjednoczone Królestwo stwierdza, że system oparty jest na rentownym wykorzystaniu siły roboczej i jako taki jest spójny.
Sugeruje to obecność systemu hybrydowego, w którym zależnie od sytuacji spółek stosowane są dwie różne podstawy opodatkowania.
W tej sytuacji niemożliwe staje się wykrycie charakteru i generalnej koncepcji systemu oraz zastosowanie tego uzasadnienia.
W szczególności nie można uznać, że każda dana cecha takiego systemu stanowi część generalnej koncepcji, jako że sprowadzałoby się to do uznania automatycznego uzasadnienia dla takiego systemu.
(133) W związku z tym Komisja stwierdza, że zwolnienie nierentownych spółek z podatku od wynagrodzeń oraz z podatku od zajmowania majątku nieruchomego poprzez wprowadzenie 15 % ograniczenia jest selektywne oraz, w przypadku spełnienia innych warunków, może stanowić pomoc państwa na rzecz spółek z niego korzystających.
Nie można uzasadnić go charakterem lub ogólną koncepcją proponowanego systemu podatkowego.
Pozostaje to bez uszczerbku dla oceny zgodności takiego środka.
15 % ograniczenie w zakresie zobowiązania z tytułu podatku od wynagrodzeń i podatku od zajmowania majątku nieruchomego
(134) Drugą konsekwencją ograniczenia połączonego zobowiązania z tytułu podatku od wynagrodzeń i podatku od zajmowania majątku nieruchomego do 15 % zysków jest fakt, że rentowne spółki, których zobowiązania podatkowe przekraczałyby w przeciwnym razie ten próg, są zwolnione z podatku, który musiałyby zapłacić ponad ten próg.
Tego typu obniżenie podatku stanowi korzyść dla spółek z niego korzystających, poprzez zwolnienie ich z opłaty, która zwykle obciążyłaby ich budżety.
(135) 15 % ograniczenie jest również selektywne, jako że tylko ograniczona liczba spółek korzysta z redukcji ich zobowiązań podatkowych poprzez jego zastosowanie.
Mimo iż Zjednoczone Królestwo i rząd Gibraltaru nie twierdzą już, że tylko 10 przedsiębiorstw skorzysta z tego ograniczenia, niemniej jednak ogranicza ono stosowanie podatku od wynagrodzeń i podatku od zajmowania majątku nieruchomego.
Beneficjentami będą pracochłonne spółki, czyli spółki, które w danym roku podatkowym mają niższe zyski w stosunku do liczby pracowników i zajmowania majątku nieruchomego.
Zastosowanie czystego systemu podatku od wynagrodzeń i od majątku nieruchomego mogłoby oznaczać bardzo wysoki poziom opodatkowania dla takich spółek.
(136) Komisja odnotowuje argumenty Zjednoczonego Królestwa i Gibraltaru, że nie można zidentyfikować określonej grupy spółek oraz że zasady są generalnie stosowane do wszystkich spółek w Gibraltarze.
Jednakże nie powoduje to, że 15 % ograniczenie przestaje być de facto selektywne w sposób opisany w poprzednich ustępach.
W tym względzie odniesienia do punktu 14 obwieszczenia, dokonywane przez Zjednoczone Królestwo i Gibraltar, są bez znaczenia, ponieważ nie wyklucza to możliwości, że z pozoru generalne środki mogą stanowić pomoc państwa.
Punkt 14 obejmuje w szczególności na przykład zachęty podatkowe dla określonych inwestycji i środków przewidzianych w celu ograniczenia opodatkowania siły roboczej "dla wszystkich firm", która to sytuacja nie ma miejsca w przypadku 15 % ograniczenia, korzystnego jedynie dla spółek wypracowujących relatywnie niski zysk w stosunku do liczby ich pracowników.
Oprócz tego, 15 % ograniczenie nie jest środkiem czysto technicznym w sensie pkt 13 tiret pierwsze obwieszczenia.
Podczas gdy konwencjonalne systemy podatku od przedsiębiorstw ograniczają proporcję zysków płaconych w podatkach poprzez ustalanie stawek podatku (systemy grupowe obejmują najwyższą lub maksymalną stawkę podatku), odpowiadającym im środkiem technicznym w systemie podatku od wynagrodzeń jest stawka podatku na pracownika, w przypadku Gibraltaru ustalona na jednolitym poziomie 3000 funtów szterlingów.
Wprowadzenie do systemu podatku od wynagrodzeń lub podatku od majątku ograniczenia powiązanego z innym kryterium, a mianowicie z poziomem zysków, nie może zostać porównane ze stosowaniem zmiennych stawek w progresywnym systemie opodatkowania zysków, który jest uzasadniony charakterem i ogólną koncepcją systemu (pkt 24 obwieszczenia).
15 % ograniczenie nie służy również realizacji celu ogólnej polityki gospodarczej, w znaczeniu pkt 13 tiret drugie obwieszczenia, jako że nie ogranicza ono obciążenia podatkowego związanego z określonymi kosztami produkcji dla całej gospodarki gibraltarskiej, a jedynie przysparza korzyści ograniczonej liczbie przedsiębiorstw.
Ponadto ograniczenie nie jest bezpośrednio powiązane z kosztami siły roboczej lub majątku nieruchomego, a raczej z rentownością spółek.
Ten drugi czynnik jest elementem zewnętrznym w stosunku do podatku od wynagrodzeń i podatku od majątku nieruchomego.
(137) Komisja nie uznaje argumentu Zjednoczonego Królestwa, że jeżeli 15 % ograniczenie jest selektywne, jest to uzasadnione charakterem lub generalną koncepcją systemu, którego część stanowi.
System opodatkowania rentownego wykorzystania siły roboczej i majątku nie wiąże się nierozerwalnie z niczym, co mogłoby wymagać ograniczenia proporcji zysków, jakie spółka musi zapłacić w wyniku wykorzystania tych podlegających opodatkowaniu czynników.
System taki oparty jest na wewnętrznej logice, zgodnie z którą im więcej osób zatrudnia spółka i im więcej majątku zajmuje, tym większe są jej zobowiązania podatkowe.
Argumenty przedkładane przez Zjednoczone Królestwo mają zasadniczo charakter gospodarczy.
Nie są one związane z wewnętrzną logiką proponowanego systemu.
(138) Zjednoczone Królestwo sugeruje, że gospodarka gibraltarska jest bardziej podatna na wstrząsy spowodowane konkurencją podatkową niż większość gospodarek oraz że spółki mogą nie być w stanie pozwolić sobie na opuszczenie dużego Państwa Członkowskiego z taką łatwością, jak mogą dokonać tego w przypadku Gibraltaru.
Jednakże Komisja zauważa, że przedstawiono znikomą ilość dowodów na poparcie hipotezy, która — jeśli jest prawdziwa — sugeruje, że 15 % ograniczenie jest częścią strategii opracowanej w celu zatrzymania, jeśli nie przyciągnięcia ruchomego kapitału do Gibraltaru, co biorąc pod uwagę fizyczne ograniczenia tego obszaru, prawdopodobnie dotyczy głównie usług finansowych i innych.
Podobnie argument, że w opodatkowaniu spółek komunalnych, których pozycja na rynku gibraltarskim jest monopolistyczna lub quasi-monopolistyczna, nie jest wymagany element regresywny, wskazuje, że 15 % ograniczenie jest skierowane do ruchomego kapitału.
(139) Jeżeli chodzi o sugestię, że bez regresywnego elementu podatek od siły roboczej mógłby spowodować masowe zwolnienia i destabilizację w momentach cyklicznych wahań rynku, Komisja zauważa po prostu, że jest to nieodłączna cecha takiego systemu.
W każdym przypadku przy kwocie 3000 funtów szterlingów od pracownika podatek od wynagrodzenia stanowiłby jedynie niewielką część ogólnych jednostkowych kosztów robocizny [34].
Dlatego zachęta do rezygnacji z siły roboczej w celu kontrolowania kosztów będzie istnieć w podobnym zakresie zarówno w obecności podatku od wynagrodzenia, jak i bez niego.
(140) Komisja odnotowuje również wpływ 15 % ograniczenia na zamorskie i lądowe sektory gibraltarskiej gospodarki.
Sektor zamorski składa się ze spółek typu "exempt" i spółek typu "qualifying", których prawodawstwo zostanie zniesione w ramach reformy.
Spółki typu "exempt" nie są zwykle fizycznie obecne w Gibraltarze (brak pracowników lub siedziby) i płacą stały podatek w wysokości pomiędzy 200 a 300 funtów szterlingów rocznie.
W przeciwieństwie do nich, spółki typu "qualifying" są fizycznie obecne w Gibraltarze (są znaczącymi pracodawcami) i negocjują one swoją stawkę podatku z władzami.
Znacząca większość spółek typu "qualifying" płaci podatek od przedsiębiorstw według stawki pomiędzy 2 a 10 % zysków.
15 % ograniczenie ogranicza więc wszelkie podwyżki, które dotknęłyby spółki typu "qualifying" w momencie przyjęcia reformy.
Dla odmiany gospodarka lądowa (poza spółkami komunalnymi) odnotowałaby spadek stawki podatku w stosunku do aktualnej standardowej stawki podatku od przedsiębiorstw w wysokości 35 %.
Rząd Gibraltaru zdaje się również potwierdzać, że reforma jako całość (łącznie z aspektem 15 % ograniczenia) została opracowana tak, aby odpowiadać konkretnym "potrzebom i preferencjom" podatkowym sektorów w ramach zamorskiego przemysłu usług finansowych [35].
Komisja zauważa również, że odrzucając pierwotny plan ograniczenia zobowiązań podatkowych na poziomie 500000 funtów szterlingów, Zjednoczone Królestwo wskazało, że Gibraltar ograniczy w konsekwencji podatek wyrównawczy od usług finansowych z 8 % do 4 — 6 %.
Sugeruje to, że ograniczanie zobowiązania podatkowego ma na celu uprzywilejowane potraktowanie spółek świadczących usługi finansowe, z których wiele to spółki typu "qualifying", główne źródło zatrudnienia w gibraltarskim "Centrum Finansowym".
(141) W związku z tym Komisja stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy 15 % ograniczenie ma charakter selektywny oraz, w przypadku spełnienia innych warunków, może stanowić pomoc państwa na rzecz spółek korzystających z jego stosowania.
Nie można usprawiedliwić go charakterem lub ogólną koncepcją proponowanego systemu podatkowego.
Pozostaje to bez uszczerbku dla oceny zgodności takiego środka.
Proponowane zastosowanie podatku od wynagrodzeń i podatku od zajmowania majątku nieruchomego w gospodarce gibraltarskiej
(142) Punkt 13 obwieszczenia stwierdza, że "środki podatkowe otwarte dla wszystkich podmiotów gospodarczych prowadzących działalność w danym Państwie Członkowskim są w zasadzie środkami o charakterze ogólnym.
Muszą być one efektywnie otwarte dla wszystkich firm na zasadzie równego dostępu, a ich zakres nie może być de facto ograniczony na przykład uznaniowymi uprawnieniami Państwa w zakresie ich przyznawania lub innymi czynnikami ograniczającymi ich efekt praktyczny.
Jednakże warunek ten nie ogranicza uprawnień Państwa Członkowskiego w zakresie podejmowania decyzji w sprawie polityki gospodarczej, którą uzna ono za najbardziej odpowiednią, oraz, w szczególności, do rozszerzania obciążenia podatkowego według własnego uznania na różne czynniki produkcji.
Zakładając, że środki takie stosują się bez rozróżnienia do wszystkich firm i produkcji wszystkich towarów, pomocy państwa nie stanowią następujące środki:
- środki podatkowe o charakterze czysto technicznym (na przykład, ustalanie stawki opodatkowania, zasad amortyzacji i zasad przenoszenia strat; przepisy zapobiegające podwójnemu opodatkowaniu lub unikaniu podatków),
- środki, których zadaniem jest realizacja ogólnych celów polityki gospodarczej poprzez ograniczenie obciążenia podatkowego związanego z określonymi kosztami produkcji (badania i rozwój (R & D), środowisko, szkolenia, zatrudnienie)".
(143) Bez uszczerbku dla rozważań dotyczących skutków propozycji reform (jako całości) w motywach 147 — 152 lub rozważań na temat selektywności regionalnej w motywach 98-127, podatek od wynagrodzeń, zgodnie z którym wszystkie przedsiębiorstwa posiadają zobowiązanie w wysokości ustalonej kwoty na pracownika rocznie, może przynajmniej w określonych okolicznościach zostać uznany za selektywny, kiedy jest stosowany w sytuacji braku ogólnego systemu opodatkowania zysków spółki i kiedy zastępuje taki system.
Sytuacja taka ma miejsce w momencie uwzględnienia specyficznych cech gospodarki gibraltarskiej, w szczególności istnienia dużego sektora zamorskiego bez jakiejkolwiek obecności fiskalnej, który uciekłby od opodatkowania w ramach systemu podatku od wynagrodzeń i podatku od majątku.
Mimo iż system ten formalnie stosuje się bez dyskryminacji do wszystkich przedsiębiorstw, de facto przysparza on korzyści obecnym spółkom typu "qualifying", które nie posiadają żadnych pracowników w Gibraltarze.
Stanowi on określoną korzyść dla przedsiębiorstw nieposiadających rzeczywistej siedziby w Gibraltarze, które w konsekwencji nie płacą podatku od przedsiębiorstw.
Korzyść ta nie jest efektywnie dostępna dla wszystkich firm na równych zasadach w znaczeniu pkt 13 zdanie drugie obwieszczenia.
W rzeczywistości praktyczny efekt korzyści ograniczony jest do określonych przedsiębiorstw.
Ponadto podatek od wynagrodzeń proponowany przez Gibraltar zasadniczo nie stanowi środka podatkowego o charakterze czysto technicznym w znaczeniu pkt 13 tiret pierwsze obwieszczenia, jako że nie jest on techniczną poprawką ogólnego systemu, ale dotyczy podstawy podatku.
W tym konkretnym przypadku zwolnienie nie jest przejawem środka realizującego ogólną politykę gospodarczą w znaczeniu pkt 13 tiret drugie obwieszczenia, jako że nie ogranicza ono żadnych kosztów produkcji, a nawet zwiększa koszty robocizny.
Tę samą argumentację można zastosować w równym stopniu do podatku od zajmowania majątku nieruchomego stosowanego w sytuacji braku ogólnego systemu opodatkowania zysków spółki i zastępującego taki system, na mocy którego zobowiązanie podatkowe każdego przedsiębiorstwa określone jest według stawki odpowiadającej temu samemu stałemu procentowi jego zobowiązań w stosunku do ogólnych stawek majątku.
Środek taki również przysparza korzyści obecnym spółkom typu "exempt", które zwykle nie są fizycznie obecne w Gibraltarze.
Stosownie, Komisja stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy oraz uwzględniając istnienie dużej gospodarki zamorskiej w Gibraltarze, proponowany system stanowi materialnie selektywną pomoc.
(144) Ponadto system taki, skoncentrowany jedynie na liczbie pracowników lub komercyjnym wykorzystaniu nieruchomości w kontekście, gdzie znaczna liczba spółek nie posiada pracowników i nieruchomości, nie posiada takiego samego charakteru ogólnego jak opodatkowanie zysków spółek, mające na celu opodatkowanie wyników działalności gospodarczej jako całości.
Dlatego też może on zostać uznany za selektywny przynajmniej w okolicznościach takich, jakie cechują niniejszą sprawę.
Sytuację tę należy odróżnić od systemu, w którym podatek od wynagrodzeń lub podatek od majątku nieruchomego dodawany jest do ogólnego podatku od zysków, co zapewnia szerokie opodatkowanie wszystkich sektorów gospodarki i stanowi w ten sposób pomniejszy aspekt opodatkowania przedsiębiorstw.
Opłata rejestracyjna
(145) Podczas gdy sugestia Hiszpanii, że przepisy dotyczące opłaty rejestracyjnej są dyskryminacyjne na rzecz spółek, które nie wypracowują zysku, może być prawdziwa, dyskryminacja ta nie jest źródłem pomocy państwa.
Jak wskazuje Zjednoczone Królestwo, różnica w opłacie rejestracyjnej wynosząca 150 funtów szterlingów (około 225 EUR) pomiędzy dwoma klasami spółek wynosi znacznie poniżej progu de minimis [36] wynoszącego 100000 EUR w okresie trzyletnim.
Zakładając, że wszystkie odpowiednie warunki są spełnione, różnica w opłacie rejestracyjnej jest w związku z tym różnicą de minimis i nie stanowi pomocy państwa.
Podatki wyrównawcze z tytułu usług finansowych i działalności komunalnej
(146) Hiszpania sugeruje, że brak opodatkowania wyrównawczego w sektorach innych niż sektor usług finansowych i komunalnych stanowi korzyść dla spółek w tych sektorach.
Komisja nie podziela tego poglądu.
Podczas gdy może istnieć sytuacja, w której jeśli Państwo przydaje korzyści określonej grupie spółek, może to prima facie stanowić pomoc państwa, to samo założenie nie jest prawdą w sytuacji, kiedy Państwo tworzy niekorzyść.
W sytuacji, kiedy Państwo nakłada na spółki wyjątkowe obciążenie fiskalne, jak na przykład podatek karny, może on stanowić pomoc państwa, jedynie jeśli możliwe jest wykazanie spowodowania odpowiedniej korzyści dla określonych konkurencyjnych podmiotów gospodarczych spółek ponoszących szkodę.
W przeciwieństwie do tego, co sugeruje Zjednoczone Królestwo, cel podatków wyrównawczych nie jest istotny dla stwierdzenia, czy stanowią one źródło pomocy państwa.
Niemniej jednak Komisja stwierdza, że bezpośrednim skutkiem podatków wyrównawczych, rozważanych odrębnie, jest stworzenie niekorzyści po stronie objętych nimi spółek.
Wniosek ten pozostaje bez uszczerbku dla rozpatrywania podatku wyrównawczego jako części systemu, który de facto przewiduje różne stawki opodatkowania dla różnych rodzajów przedsiębiorstw.
Korzyści wynikające dla określonych sektorów gospodarki z proponowanego systemu podatkowego rozpatrywanego całościowo
(147) Tabela 1 poniżej zawiera dane [37] na temat różnych kategorii spółek w Gibraltarze i ich poziomów zobowiązań podatkowych, obliczanych w stosunku do zysków, w wyniku proponowanej reformy.
Należy zauważyć, że, mimo iż w niektórych przypadkach zobowiązanie podatkowe danej spółki zależeć będzie od liczby pracowników lub od komercyjnego wykorzystania majątku, połączonym efektem różnych ograniczeń i wyrównań jest ustalenie różnych ogólnych poziomów opodatkowania, obliczanych w stosunku do zysków, dla różnych sektorów gospodarki;
_BAR_ _BAR_ Stawka podatku _BAR_
_BAR_ Liczba _BAR_ Aktualnie _BAR_ Po reformie _BAR_
Wszystkie spółki (w rozbiciu według sektorów) _BAR_ 29000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Usługi finansowe _BAR_ 179 _BAR_ 0 — 35 % _BAR_ 5 — 15 % _BAR_
Usługi komunalne _BAR_ 23 _BAR_ 35 % _BAR_ 35 % _BAR_
Inne _BAR_ 28798 _BAR_ 0 — 35 % _BAR_ 0 — 15 % _BAR_
Wszystkie spółki (w rozbiciu według dochodów) _BAR_ 29000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wypracowujące dochód _BAR_ 10400 _BAR_ 0 — 35 % _BAR_ 0 — 15 % _BAR_
Niewypracowujące dochodu _BAR_ 18600 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Spółki wypracowujące dochód (w rozbiciu według statusu) _BAR_ 10400 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Nieposiadające statusu "exempt" _BAR_ 1400 _BAR_ 0 — 35 % _BAR_ 0 — 15 % _BAR_
Posiadające status "exempt" _BAR_ 9000 _BAR_ 0 % _BAR_ 0 — 5 % _BAR_
Spółki nieposiadające statusu "exempt" wypracowujące dochód (w rozbiciu według zysków) _BAR_ 1400 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wypracowujące zysk _BAR_ 540 _BAR_ 0 — 35 % _BAR_ 0 — 15 % _BAR_
Niewypracowujące zysku _BAR_ 500 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
Spółki nieposiadające statusu "exempt" wypracowujące dochód (w rozbiciu według statusu) _BAR_ 1400 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Posiadające status "qualifying" _BAR_ 140 _BAR_ 2 — 10 % _BAR_ 0 — 15 % _BAR_
Nieposiadające statusu "qualifying" _BAR_ 1260 _BAR_ 35 % _BAR_ 0 — 15 % _BAR_
Spółki komunalne _BAR_ 23 _BAR_ 35 % _BAR_ 35 % _BAR_
Spółki "exempt" wypracowujące dochód (w rozbiciu według sektorów) _BAR_ 9000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Usługi finansowe _BAR_ 70 _BAR_ 0 % _BAR_ 5 % _BAR_
Usługi pozafinansowe _BAR_ 8930 _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_
(148) Tabela 1 pokazuje, w jaki sposób wdrożenie reformy wpłynęłoby na określone jasno zdefiniowane sektory gibraltarskiej gospodarki w kontekście opodatkowania.
Mimo że Komisja przyjmuje do wiadomości, że zgodnie z reformą zniesione zostałoby formalne rozróżnienie pomiędzy gospodarką zamorską a lądową, porównanie opodatkowania służy zobrazowaniu nieodłącznego selektywnego charakteru proponowanego systemu podatkowego.
Różne rodzaje spółek podlegać będą różnym stawkom opodatkowania, co dodatkowo potwierdza, że proponowany system przyznaje selektywne korzyści sektorom korzystającym z niższych stawek.
(149) Sektor zamorski w Gibraltarze jest aktualnie przedmiotem dwóch równoległych postępowań wyjaśniających pomoc państwa, dotyczących spółek typu "exempt" i "qualifying".
W tym względzie Komisja uznała, że zwalniając je z podatku, władze gibraltarskie przyznały pomoc państwa spółkom typu "exempt" [43].
Podobnie, w decyzji przyjętej w tym samym terminie co niniejsza, Komisja stwierdziła, że ustanawiając niską stawkę podatku w porównaniu ze standardową stawką podatku od przedsiębiorstw, władze gibraltarskie przyznają pomoc państwa spółkom typu "qualifying" [44].
(150) Z tabeli 1 wynika jasno, że w momencie wdrożenia reformy spółki typu "exempt" spoza sektora usług finansowych wciąż będą opodatkowywane według efektywnej stawki zerowej.
Wynika to z faktu, że spółki typu "exempt" nie są zwykle fizycznie obecne w Gibraltarze.
Stosownie, nie posiadają one ani pracowników, ani siedzib w Gibraltarze i w związku z tym nie poniosą zobowiązania ani z tytułu podatku od wynagrodzenia, ani podatku od zajmowania majątku nieruchomego.
Ich uprzywilejowana pozycja zerowego podatku zostaje utrzymana w ramach reformy, która w rezultacie kontynuuje przyznawanie im pomocy państwa.
Spółki typu "exempt" w sektorze usług finansowych doświadczą obciążenia 5 % podatkiem w momencie wdrożenia reformy.
Jednakże nawet jeśli zapłacą one podatek po raz pierwszy, ich uprzywilejowana pozycja w gospodarce gibraltarskiej i tak zostanie zasadniczo utrzymana, jako że 5 % zysków stanowić będzie granicę ich zobowiązania podatkowego, w przeciwieństwie do reszty gibraltarskiej gospodarki, która będzie podlegać wyższemu limitowi podatku w wysokości 15 % lub 35 %.
(151) Komisja stwierdza, że reforma utrwala istniejącą sytuację, w której spółki typu "exempt" są beneficjentami pomocy państwa.
Bardziej ogólnie, system ustanawia różne poziomy opodatkowania zysków w odniesieniu do różnych sektorów gospodarki i w ten sposób przyznaje selektywną korzyść przedsiębiorstwom należącym do sektorów, do których stosują się niższe stawki.
Również z tego powodu zgłaszany system jest materialnie selektywny.
(152) Środki będące przedmiotem zgłoszenia wiążą się w związku z tym z selektywnością regionalną i materialną, z których druga wynika zarówno z szeregu określonych cech proponowanego systemu, jak i z analizy systemu jako całości.
Korzyść przyznana przez państwo lub za pomocą zasobów państwowych
(153) Przyznanie zwolnień i redukcji podatkowych, ocenione szczegółowo w motywach 98 — 152 powyżej, wiąże się z utratą przychodu, która zgodnie z pkt 10 obwieszczenia jest równoznaczna z wykorzystaniem zasobów państwowych w formie wydatków fiskalnych.
Jak potwierdził Trybunał Sprawiedliwości, zasada ta stosuje się również do korzyści przyznawanych przez regionalne lub lokalne organy Państw Członkowskich [45].
Argument, że nie ma miejsca rezygnacja z dochodu podatkowego, ponieważ podatki brytyjskie nie znajdowałyby zastosowania w Gibraltarze, został już omówiony powyżej.
Wynika z tego, że korzyść jest przyznana przez Państwo i za pomocą zasobów państwowych.
Wpływ na handel i zakłócenie konkurencji
(154) Gibraltar jest otwartą gospodarką rynkową.
Wiele spółek założonych w Gibraltarze (oraz grup, do których spółki te należą) prowadzi prawdopodobnie działalność w sektorach, w których ma miejsce wymiana handlowa pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Stwierdzenie to jest szczególnie prawdziwe w sektorze usług, gdzie odpowiednie postanowienia prawa wspólnotowego w pełni stosują się do Gibraltaru.
Trybunał Sprawiedliwości orzekał wielokrotnie, że w sytuacji, kiedy pomoc przyznana przez Państwo wzmacnia pozycję przedsiębiorstwa w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurujących z nim w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego, te drugie przedsiębiorstwa muszą być uważane za odczuwające wpływ tej pomocy.
W tym celu nie jest konieczne, aby przedsiębiorstwo-odbiorca samo eksportowało swoje produkty.
W sytuacji, kiedy Państwo Członkowskie przyznaje pomoc przedsiębiorstwu, może to spowodować utrzymanie lub wzrost produkcji krajowej, w wyniku czego przedsiębiorstwa z siedzibami w innych Państwach Członkowskich mają mniejszą szansę eksportu swoich produktów na rynek w tym Państwie Członkowskim.
Podobnie w sytuacji, kiedy Państwo Członkowskie przyznaje pomoc przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w przemyśle usługowym i dystrybucyjnym, przedsiębiorstwa-odbiorcy nie muszą koniecznie prowadzić swojej działalności poza Państwem Członkowskim, aby pomoc miała wpływ na handel wspólnotowy, szczególnie w przypadku przedsiębiorstw posiadających siedziby blisko granicy pomiędzy dwoma Państwami Członkowskimi.
Relatywnie niska kwota pomocy lub też relatywnie niewielki rozmiar przedsiębiorstwa ją otrzymującego nie wyklucza możliwości wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy [46].
Dlatego też w zakresie, w jakim spółki gibraltarskie prowadzące działalność w sektorach, w których istnieje handel wewnątrzwspólnotowy, korzystają z tego zwolnienia, dochodzi do wpływu tego zwolnienia na handel pomiędzy Państwami Członkowskimi i ma miejsce ryzyko zakłócenia konkurencji.
Uwagi ogólne
(155) Zjednoczone Królestwo, rząd Gibraltaru i Hiszpania formułują uwagi na temat zgodności reformy z kryteriami opisanymi w Kodeksie Postępowania oraz z innymi standardami międzynarodowymi.
Jednakże, jak zauważył rząd Gibraltaru, uznanie środka za szkodliwy (lub przeciwnie, jak w przypadku reformy [47]) na podstawie Kodeksu nie ma żadnego bezpośredniego przełożenia na jego ocenę dla celów pomocy państwa zgodnie z art. 87 Traktatu WE.
W tym samym stopniu zarzuty sformułowane przez Hiszpanię i odparte przez Zjednoczone Królestwo odnośnie do unikania podatków i prania pieniędzy są, jak wskazuje Zjednoczone Królestwo, nieistotne z punktu widzenia postępowania wyjaśniającego pomoc państwa.
(156) Komisja odrzuca komentarz rządu gibraltarskiego, że Komisja nie szanuje równości traktowania w swoich działaniach w zakresie pomocy państwa.
Na poparcie tej sugestii nie przytoczono żadnych konkretnych dowodów.
W każdym przypadku, prowadząc postępowanie wyjaśniające odnośnie do możliwej pomocy państwa w znaczeniu art. 87 Traktatu WE, Komisja zobowiązana jest przyjrzeć się każdemu środkowi, wyłącznie kierując się własnymi kryteriami.
Mimo iż rząd Gibraltaru sugeruje, że środki na mocy art. 95 — 97 Traktatu WE stanowią odpowiedni tryb działań, Komisja zauważa, że pkt 15 obwieszczenia należy czytać w powiązaniu z pkt 6, który wyraźnie odnosi się do możliwych trybów działań w stosunku do skutków ogólnych środków podatkowych w ramach Państw Członkowskich.
Z sugestii tej wynika żądanie, aby Gibraltar traktować tak, jakby był on sam Państwem Członkowskim, tak samo jak Åland Executive twierdzi, że bezpośrednie środki podatkowe przyjmowane przez regiony samorządowe powinny być oceniane tak, jak gdyby były one przyjęte przez Państwo Członkowskie.
Jednakże Traktat WE nie formułuje podstaw dla takiego twierdzenia.
Zgodność
(157) Ani Zjednoczone Królestwo, ani rząd Gibraltaru nie próbowały dowodzić, że jeśli reforma stanowi pomoc, może ona być uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Komisja utrzymuje w związku z tym swoje stanowisko przedstawione w ramach oceny zgodności w otwarciu procedury.
Ocena ta zostaje powtórzona i poprawiona w następujący sposób.
(158) W rozpatrywanym przypadku nie można zastosować żadnego z wyjątków na mocy art. 87 ust. 2 Traktatu WE, jako że celem reformy nie jest żadne z założeń wyszczególnionych w tym przepisie.
(159) Na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) środek pomocy jest uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem, jeśli został opracowany w celu promowania rozwoju gospodarczego obszarów, w których standard życia jest nienormalnie niski lub obszarów, na których panuje poważnie niedostateczne zatrudnienie.
Obszary te zdefiniowane zostały przez Zjednoczone Królestwo na mapie pomocy regionalnej na okres 2000 — 2006, zatwierdzonej przez Komisję pod numerem pomocy państwa nr N 265/00 [48].
Jako że Gibraltar nie jest takim obszarem, przepis ten nie ma zastosowania.
(160) Jeżeli chodzi o wyjątki ustanowione w art. 87 ust. 3 lit. b) i d), celem reformy nie jest promowanie realizacji istotnego projektu we wspólnym europejskim interesie, ani naprawa poważnego zakłócenia w gospodarce Zjednoczonego Królestwa, ani też reforma nie ma na celu promowania kultury ani konserwacji spuścizny.
(161) I w końcu, konieczne jest zbadanie, czy reforma kwalifikuje się do wyjątków ustanowionych w art. 87 ust. 3 lit. c), który stanowi, że pomoc ułatwiająca rozwój określonej działalności gospodarczej lub określonych obszarów gospodarczych w sytuacji, kiedy pomoc taka nie wpływa negatywnie na warunki handlowe w zakresie przeczącym wspólnym interesom może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(162) Elementy reformy, co do których stwierdzono, że tworzą podstawy dla korzyści oraz reforma jako całość w porównaniu z systemem opodatkowania firm w Zjednoczonym Królestwie zwalniają zainteresowane przedsiębiorstwa z opłat, które zwykle obciążałyby ich budżet w trakcie prowadzenia normalnej działalności.
Zwolnienie to nie jest związane z inwestycją lub tworzeniem miejsc pracy i w związku z tym stanowi pomoc operacyjną, której korzyści przestaną istnieć w momencie jej wycofania.
Zgodnie z ciągłą praktyką Komisji pomoc taka nie może zostać uznana za ułatwiającą rozwój określonej działalności gospodarczej lub określonych obszarów gospodarczych.
Ponadto Gibraltar nie jest ujęty na mapie pomocy regionalnej dla Zjednoczonego Królestwa [49].
VII.
WNIOSKI
(163) Komisja stwierdza, że reforma stanowi system pomocy państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Nie stosuje się żadne z odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 2 lub art. 87 ust. 3. W związku z tym Zjednoczone Królestwo nie jest upoważnione do wprowadzenia w życie tej reformy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Propozycje zgłoszone przez Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do reformy systemu opodatkowania firm w Gibraltarze stanowią system pomocy państwa, który jest niezgody ze wspólnym rynkiem.
Stosownie, propozycje te nie mogą zostać wprowadzone w życie.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 kwietnia 2004 r.
w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Francję Spółdzielni Eksportowej Książki Francuskiej (fr. Coopérative d'exportation du livre français — CELF)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1361)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/262/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po uprzednim zwróceniu się do zainteresowanych stron o przedstawienie swych uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I/ POSTĘPOWANIE
(1) Na mocy wyroku z dnia 28 lutego 2002 r. [2] Trybunał Wspólnot Europejskich Pierwszej Instancji uchylił art. 1 ostatnie zdanie decyzji 1999/133/WE Komisji z dnia 10 czerwca 1998 r. w sprawie pomocy państwa na rzecz Spółdzielni Eksportowej Książki Francuskiej (fr. Coopérative d'exportation du livre français — CELF) [3] stanowiącego, że:
"Pomoc udzielona spółdzielni CELF na realizację małych zamówień książek w języku francuskim stanowi pomoc w rozumieniu art. 92 ust. 1 Traktatu WE. Ponieważ rząd francuski nie powiadomił Komisji przed udzieleniem pomocy, należy przyjąć, że pomoc ta została przyznana nielegalnie. Jednakże sama pomoc jest zgodna z uwagi na fakt, że spełnia warunki dopuszczające odstępstwo przewidziane w art. 92 ust. 3 lit. d) powołanego Traktatu." [4].
(2) Niniejszy wyrok jest następstwem długotrwałego postępowania, którego główne etapy zostały przedstawione poniżej.
A/ PIERWSZA FAZA POSTĘPOWANIA
(3) Pismem z dnia 20 marca 1992 r. Międzynarodowe Przedsiębiorstwo Kolportażu i Wydawnictw (fr. Société internationale de diffusion et d'édition — SIDE), występujące jako "francuska firma działająca na rynku eksportowym książki, która musi sprostać konkurencji spółdzielni wydawniczej korzystającej z pomocy państwa" [5], zwróciło uwagę Komisji na środki pomocowe przewidziane na promocję, przewóz i wprowadzenie na rynek, udzielane przez władze francuskie spółdzielni CELF, uprzednio niezgłoszone służbom Komisji, co stanowi naruszenie art. 93 ust. 3 (aktualnie art. 88 ust. 3) Traktatu.
(4) Pismem z dnia 2 kwietnia 1992 r. Komisja przypomniała władzom francuskim o obowiązku uprzedniego poinformowania służb Komisji o każdym projekcie zmierzającym do ustanowienia bądź modyfikacji pomocy i zwróciła się do tych władz o poinformowanie jej co do charakteru i przedmiotu środków pomocowych wskazanych przez SIDE.
(5) Władze francuskie, udzielając odpowiedzi Komisji pismem z dnia 29 czerwca 1992 r., potwierdziły istnienie subwencji na rzecz CELF.
Podały, iż środki te miały na celu propagowanie literatury i języka francuskiego w krajach niefrancuskojęzycznych i że spółdzielni CELF powierzono zarządzanie trzema szczegółowymi systemami pomocowymi mającymi również na celu ułatwienie dostępu czytelnikom żyjącym z dala od książek francuskich.
(6) Komisja, odpowiadając przedsiębiorstwu SIDE pismem z dnia 7 sierpnia 1992 r., potwierdziła istnienie pomocy na rzecz CELF, określiła przedmiot tej pomocy i poinformowała, że środki, o których mowa, nie były wcześniej podane do wiadomości.
Jednocześnie stwierdziła, że sporna pomoc nie wydaje się być pomocą naruszającą wymianę pomiędzy Państwami Członkowskimi.
W tych okolicznościach zwrócono się do SIDE z prośbą o przedstawienie swych uwag.
(7) Pismem z dnia 7 września 1992 r. SIDE powiadomiło Komisję, że przedsiębiorstwo to spodziewało się, że środki te zostaną uznane za dyskryminacyjne [6] i wynikłych stąd konsekwencji dla handlu wewnątrzwspólnotowego, przy czym cel kulturowy przyświecający Ministerstwu Kultury działającemu w trosce o upowszechnienie języka francuskiego i literatury francuskiej nie został podważony.
(8) Po przystąpieniu do oceny spornych środków Komisja nie podtrzymała zarzutów postawionych przez SIDE i stwierdziła w decyzji z dnia 18 maja 1993 r. [7], że ze względu na szczególny charakter konkurencji w sektorze książki i cel kulturowy systemów omawianej pomocy, odstępstwo przewidziane w art. 92 ust. 3 lit. c) (aktualnie art. 87 ust. 3 lit. d)) Traktatu ma zastosowanie.
(9) Dnia 2 sierpnia 1993 r. przedsiębiorstwo SIDE złożyło do Trybunału odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie.
Na mocy wyroku z dnia 18 września 1995 r. [8] Trybunał przychylił się częściowo do wniosku SIDE, orzekając uchylenie decyzji Komisji z dnia 18 maja 1993 r., lecz tylko odnośnie do niektórych środków na rzecz małych zamówień.
(10) Ponadto Trybunał uznał za legalne trzy następujące systemy pomocy, którymi zarządza CELF ze środków państwowych:
a) pomoce przy ładunku lotniczym lub pocztowym worku lotniczym,
b) program "Strona po stronie (fr. Page à Page)" [9] (pomoc w popularyzowaniu książek w języku francuskim w krajach Europy Środkowo-Wschodniej),
c) "Program Plus (Programme Plus)" (podręczniki akademickie w języku francuskim przeznaczone dla studentów Afryki Subsaharyjskiej).
(11) Trybunał uznał, iż Komisja uzyskała dostateczną ilość informacji na temat tych trzech ostatnich systemów, aby uzasadnić stwierdzenie, że ich wpływ na funkcjonowanie norm konkurencji był bez znaczenia.
Trybunał pragnie przypomnieć, że każdy podmiot gospodarczy spełniający szczególne warunki ustalone w odniesieniu do tych systemów, ma prawo wystąpić do spółdzielni CELF z wnioskiem o subwencje.
Ponadto Trybunał pragnie zauważyć, że wnioskodawca nie wysunął żadnego argumentu na poparcie tezy, iż przyznanie tych trzech systemów pomocy mogło zakłócać handel między Państwami Członkowskimi.
(12) W podsumowaniu Trybunał stwierdza, że Komisja mogła podjąć pozytywną decyzję odnośnie do tych trzech systemów pomocy zarządzanych przez spółdzielnię CELF, oraz że od tej pory Komisja mogła odrzucić argumentację SIDE jako bezzasadną.
(13) Ponadto Trybunał pragnie zauważyć, że "odnośnie do kulturowego celu spornej pomocy strony nie mają wątpliwości, że celem, do którego dąży rząd francuski jest propagowanie języka i literatury francuskiej".
Ponadto Trybunał stwierdza, iż informacje, którymi dysponowała Komisja, przyjmując decyzję z dnia 18 maja 1993 r., łącznie z przesłankami zawartymi w piśmie zarządu SIDE z dnia 7 września 1992 r., miały charakter podtrzymujący jej ocenę, dotyczącą zasadności i legalności tego celu.
W tych okolicznościach Trybunał ocenił, że zaistniały powody po temu, aby stwierdzić, iż Komisja nie ma szczególnych trudności z oceną celu kulturowego spornej pomocy i że nie było konieczne uzyskanie innych informacji dla uznania charakteru kulturowego tego zadania.
(14) Jeśli chodzi o wyrównanie przyznane wyłącznie spółdzielni CELF dla realizacji małych zamówień, Trybunał uważa natomiast, iż Komisja zanim wypowiedziała się w sprawie zgodności środków z zasadami wspólnego rynku, powinna była dokładniej sprawdzić warunki konkurencji w tym sektorze.
(15) Trybunał stwierdził w pkt 76 wyroku, że Komisja powinna była wszcząć postępowanie kontradyktoryjne z mocy art. 93 ust. 2 (aktualnie art. 87 ust. 2) Traktatu i że wobec tego zachodzą przesłanki dla uchylenia decyzji Komisji z dnia 18 maja 1993 r., "w stopniu, w jakim dotyczy ona subwencji przyznanej wyłącznie spółdzielni CELF dla skompensowania nadmiernych kosztów realizacji małych zamówień na książki w języku francuskim składanych przez księgarnie powstałe za granicą".
B/ DRUGA FAZA POSTĘPOWANIA
(16) Na mocy decyzji z dnia 30 lipca 1996 r. Komisja postanowiła, stosownie do wyroku Trybunału z 18 września 1995 r., wszcząć formalne postępowanie sprawdzające dotyczące omawianej pomocy.
Decyzja o wszczęciu postępowania została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [10].
Zainteresowane strony trzecie, do których zwrócono się o przedstawienie swych uwag do Komisji, skierowały do niej swe komentarze w grudniu 1996 r. i styczniu 1997 r.
(17) Po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego Komisja przyjęła nową pozytywną decyzję — decyzja 1999/133/WE.
(18) W skardze z dnia 28 września 1998 r. przedsiębiorstwo SIDE wystąpiło do Trybunału o wydanie orzeczenia uchylenia art. 1 ostatniego zdania decyzji 1999/133/WE.
(19) SIDE przywołało siedem następujących powodów uchylenia:
a) uchybienia proceduralne,
b) niewystarczające uzasadnienie,
c) błąd faktyczny,
d) oczywisty błąd w ocenie,
e) naruszenie zasady niedyskryminacji,
f) naruszenie art. 92 ust. 3 lit. d) (aktualnie art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu,
g) brak spójności zaskarżonej decyzji z art. 85 i 86 (aktualnie art. 81 i 82) Traktatu.
(20) Na mocy wyroku z dnia 28 lutego 2002 r. Trybunał orzekł uchylenie art. 1 ostatniego zdania wymienionej decyzji, stwierdzając oczywisty błąd w ocenie i nie stwierdził potrzeby przeprowadzania analizy innych środków będących przedmiotem odwołania.
(21) Trybunał, po przypomnieniu zasad wyjściowych orzecznictwa wspólnotowego dotyczącego stopnia wzajemnej wymienności produktów, stwierdził, że Komisja powinna była przystąpić do weryfikacji koniecznej do zebrania stosownych danych celem odróżnienia rynku zleceń od rynku eksportu książki w języku francuskim w ogóle.
(22) Trybunał stwierdza, że Komisja, nie dokonawszy tej weryfikacji, popełniła oczywisty błąd w ocenie, traktując rynek eksportowy książki w języku francuskim w ogóle jako rynek referencyjny, podczas gdy ustalono, że sporna pomoc przeznaczona była wyłącznie dla agentów eksportowych.
(23) Trybunał stwierdził, że w tych okolicznościach Komisja nie była w stanie należycie ocenić efektów kwestionowanej pomocy na właściwym rynku i na tej podstawie orzeka w konsekwencji uchylenie art. 1 ostatniego zdania decyzji 1999/133/WE.
(24) Ponadto władze francuskie wystąpiły do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w dniu 8 września 1998 r. o uchylenie decyzji 1999/133/WE dotyczącej odrzucenia stosowania w sprawie art. 90 ust. 2 (aktualnie art. 86 ust. 2) Traktatu. Zdaniem Francji, kwestionowana pomoc miała na celu skompensowanie kosztów wynikających ze świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym, które zostało powierzone spółdzielni CELF przez Ministerstwo Kultury.
(25) Rząd francuski utrzymywał, że z art. 92 i art. 93 ust. 2 i 3 (aktualnie art. 87 i art. 88 ust. 2 i 3) Traktatu wynika, iż, w przeciwieństwie do pomocy już istniejącej, nowa pomoc nie może być wprowadzona zanim nie zostanie zadeklarowana jako zgodna z zasadami wspólnego rynku, chyba że przedsiębiorstwo korzystające z takich pomocy może również korzystać z odstępstw przewidzianych w art. 90 ust. 2 Traktatu. Francja broniła tezy o "bezwzględnej" niewykonalności obowiązku zawieszenia, w wypadku pomocy przyznanej przedsiębiorstwu zarządzającemu usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
(26) Trybunał w swym wyroku z dnia 22 czerwca 2000 r.
[11] odrzuca argumentację francuską bez wdawania się w meritum sprawy, po przypomnieniu znaczenia mechanizmu ochrony ustanowionego w art. 93 ust. 3 ostatnie zdanie (aktualnie art. 88 ust. 3) Traktatu.
Trybunał wskazuje na fakt, że Państwo Członkowskie ocenia daną pomoc za zgodną z zasadami wspólnego rynku i nie zezwala "na wykraczanie poza wyraźne postanowienia art. 93".
(27) W konsekwencji Trybunał oddala odwołanie Francji i potwierdza, że obowiązek uprzedniego zawiadomienia oraz skutek zawieszający z tym związany stosuje się w sposób nierozdzielny, przy czym fakt, iż chodzi tu o pomoc, przy której możliwe jest skorzystanie z przepisów art. 86 Traktatu, nie ma wpływu na obowiązek zawiadomienia.
(28) Dnia 5 października 1999 r. przedsiębiorstwo SIDE wniosło zażalenie do Komisji na spółdzielnię CELF, zarzucając jej porozumienia ograniczające i nadużycie pozycji dominującej, opierając się na przepisach art. 81 i 82 Traktatu.
Przedsiębiorstwo SIDE wskazuje na odpowiedzialność Francji z tytułu art. 10 Traktatu dotyczącą faworyzowania omawianych praktyk ograniczających wolną konkurencję.
(29) Dokumentacja niniejsza traktowana jest jako odrębna przez właściwe służby Komisji w przedmiotowej sprawie.
C/ TRZECIA FAZA POSTĘPOWANIA
(30) W wyniku częściowego uchylenia decyzji 1999/133/WE Komisja zwróciła się z prośbą do władz francuskich oraz do przedsiębiorstwa SIDE, pismem z dnia 14 czerwca 2002 r., o wniesienie uwag do podstaw uchylenia decyzji, a w szczególności — w odniesieniu do warunków funkcjonowania omawianego rynku.
(31) Do władz francuskich zwrócono się o przestawienie szczegółowych uwag odnośnie do specyfiki oferty spółdzielni CELF w porównaniu z ofertą innych podmiotów występujących na rynku, w tym przedsiębiorstwa SIDE.
(32) Do przedsiębiorstwa SIDE zwrócono się o szczegółowe określenie pojęcia małych zamówień oraz wskazanie, na czym polega wyjątkowy charakter jego oferty w porównaniu z ofertą spółdzielni CELF oraz innych uczestników na rynku.
(33) W piśmie z dnia 8 lipca 2002 r. przedsiębiorstwo SIDE zwróciło się o przedłużenie terminu na odpowiedź, który został mu przyznany pismem z dnia 25 lipca 2002 r.
W piśmie z dnia 10 lipca 2002 r. władze francuskie, które musiały odbyć spotkanie ze służbami Komisji w dniu 17 lipca 2002 r., również poprosiły o zmianę terminu przewidzianego na odpowiedź.
Dodatkowy termin został im wyznaczony w piśmie z dnia 1 sierpnia 2002 r.
(34) Przedsiębiorstwo SIDE skierowało odpowiedź do Komisji w piśmie z dnia 12 sierpnia 2002 r.
Władze francuskie przekazały swą odpowiedź pismem z dnia 17 września 2002 r.
(35) W piśmie z dnia 19 września 2002 r. Komisja zwróciła się do przedsiębiorstwa SIDE z zapytaniem, czy jej odpowiedź zawiera informacje poufne, a po otrzymaniu odpowiedzi negatywnej w dniu 30 września 2002 r. w piśmie z dnia 17 października 2002 r. przekazała odpowiedź przedsiębiorstwa SIDE władzom francuskim wraz z własnymi załącznikami z prośbą o wniesienie uwag.
Komisja postawiła przy tej okazji szereg nowych pytań dodatkowych.
(36) W piśmie z dnia 30 października 2002 r. Komisja postawiła również SIDE szereg pytań dodatkowych, na które otrzymała odpowiedź w piśmie z dnia 31 października 2002 r. i 9 grudnia 2002 r.
SIDE powiadomiła Komisję pismem z dnia 23 grudnia 2002 r. w związku z jej zapytaniem z dnia 16 grudnia 2002 r., że jego odpowiedzi nie zawierały żadnej informacji poufnej oraz że odpowiedź ta może być przekazana władzom francuskim celem umożliwienia im wniesienia uwag.
(37) Władze francuskie nie udzieliły odpowiedzi w wyznaczonym terminie i z tego względu Komisja została zmuszona do przesłania im monitu pismem z dnia 27 listopada 2002 r.
Pismem z dnia 19 grudnia 2002 r. władze francuskie zwróciły się do Komisji o wyznaczenie kolejnego terminu.
(38) W dniu 9 stycznia 2003 r. Komisja przesłała władzom francuskim odpowiedź przedsiębiorstwa SIDE z dnia 23 grudnia 2002 r.
Pismem z dnia 17 stycznia 2003 r. władze francuskie odpowiedziały na pytania Komisji z dnia 17 października 2002 r.
(39) Pismem z dnia 4 lutego 2003 r. władze francuskie zwróciły się po raz kolejny o przedłużenie terminu wyznaczonego im przez Komisję do wniesienia uwag do drugiej odpowiedzi przedsiębiorstwa SIDE z dnia 23 grudnia 2002 r.
Komisja wyznaczyła częściowo terminy, o które zabiegano, pismem z dnia 11 lutego 2002 r.
Pismem z dnia 11 marca 2003 r. władze francuskie przesłały swą odpowiedź do Komisji.
(40) W międzyczasie firma SIDE, na własną prośbę, została przyjęta przez służby Komisji i mogła im przedstawić swój punkt widzenia na sprawę od samego początku jej zaistnienia podczas posiedzenia dnia 4 marca 2003 r.
II/ OPIS PRZEDMIOTOWYCH ŚRODKÓW: POMOC MAJĄCA NA CELU UTRZYMANIE CZĘŚCIOWO NIERENTOWNEJ DZIAŁALNOŚCI
(41) Zgodnie z ogólnymi kierunkami polityki rządu francuskiego dotyczącymi promocji książki oraz literatury francuskojęzycznej, w 1980 r. Ministerstwo Kultury postanowiło udzielić pomocy agentom eksportowym, którzy zgodzą się na wszystkie rodzaje zamówień, niezależnie od ich wielkości i rentowności.
Środki takie zostały uruchomione celem złagodzenia niedoborów na rynku i przyczynienia się do utrzymania działalności "nierentownych małych zamówień" w ramach rynku zamówień eksportowych.
(42) Władze francuskie wyjaśniają, że małe księgarnie, powstałe na obszarach zasadniczo niefrancuskojęzycznych, niekiedy trudno dostępne i/lub oddalone, napotykają na poważne trudności w zaopatrzeniu, ponieważ ich zapotrzebowanie nie może być zaspokojone przez tradycyjne sieci dystrybucyjne, jeżeli zamawiana liczba pozycji książkowych jest niewystarczająca albo w wypadku gdy cena jednostkowa zamawianych książek nie jest na tyle wysoka, aby świadczenie takich usług mogło stać się rentowne.
(43) Subwencje dla firm, będące przedmiotem niniejszej decyzji, miały na celu zachęcić firmy do zainteresowania się takimi klientami (dotyczy to księgarń, a nie konsumentów finalnych), którzy nie mogli być obsłużeni w ramach "normalnych" stosunków handlowych, opartych wyłącznie na zysku.
(44) Pomoc będąca przedmiotem niniejszej decyzji miała zatem na celu umożliwienie agentom eksportowym obsługi całości zamówień pochodzących z księgarń powstałych za granicą, na obszarach zasadniczo niefrancuskojęzycznych, niezależnie od ich wartości, rentowności i przeznaczenia.
Celem pomocy udzielanej w ramach francuskiej polityki wspierania różnorodności kulturowej było zapewnienie jak najlepszej dystrybucji książek w języku francuskim, aby w ten sposób stworzyć warunki sprzyjające propagowaniu literatury francuskojęzycznej na całym świecie.
(45) Mechanizm pomocy przyjęty przez władze francuskie, zwany "Programem małych zamówień", polegał na subwencjonowaniu firm w celu skompensowania nadmiernych kosztów realizacji małych zamówień, których wartość jest mniejsza lub równa 500 franków francuskich (FF), czyli około 76 EUR.
(46) Dwa pozostałe systemy finansowania rozważane przez władze francuskie polegały na udzieleniu bezpośredniej pomocy księgarniom lub wydawcom. Jednakże ostatecznie zrezygnowano z tego typu alternatywnych rozwiązań, ponieważ władze francuskie uznały je za mniej efektywne i bardziej kosztowne.
System zakwestionowany przez SIDE wydał się władzom najbardziej racjonalny pod względem ekonomicznym i najbardziej niezawodny z punktu widzenia wykorzystania środków publicznych.
(47) Zgodnie z "Programem małych zamówień" przedsiębiorstwo korzystające z subwencji musiało zobowiązać się do przekazywania Wydziałowi Książki i Czytelnictwa Ministerstwa Kultury wszelkich informacji dotyczących ogólnej działalności przedsiębiorstwa (ogólne obroty, sprawozdanie finansowe, przewidywany budżet, kopie uchwał zatwierdzających te dane, a w określonych wypadkach — sprawozdanie biegłego rewidenta oraz zbiorcza siatka płac), a także wszelkich dokumentów dotyczących działalności subwencjonowanej, zwłaszcza zaś sprawozdanie z wykorzystania subwencji, poświadczającego wykonanie usług uzasadniających udzielenie subwencji za poprzedni rok.
(48) W praktyce tylko jedna firma/przedsiębiorstwo — spółdzielnia CELF — skorzystało z "Programu małych zamówień".
Uzasadniając swój wniosek o subwencję na rok następny, spółdzielnia CELF musiała każdego roku udokumentować wystąpienie nadmiernych kosztów spowodowanych usługami typu "małe zamówienia" [12].
(49) Jedna czwarta subwencji przyznanej w roku poprzednim była przekazywana na początku roku, reszta — na jesieni, po sprawdzeniu przez władze publiczne przewidywanego budżetu spółdzielni korzystającej z subwencji oraz wahań zarejestrowanych w trakcie pierwszej części roku budżetowego.
(50) Zgodnie z ustaleniami, jeśli wartość pomocy nie została w całości spożytkowana, pozostałe sumy odliczano od subwencji przewidzianych na następny rok.
(51) Należy dodać, że pomoc ta została zniesiona w 2002 r. (patrz: załącznik I tabela dotycząca zmiany pomocy przyznawanej od 1980 r. w euro).
III/ UWAGI SIDE I ZAINTERESOWANYCH STRON TRZECICH
A/ PODSTAWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA PRZEZ SIDE
(52) Zgodnie z art. 2 statutu przedsiębiorstwa przedmiotem działalności SIDE jest [13]: "sprzedaż we Francji i za granicą książek, prasy, wszelkich produktów kultury, wydawanie, tworzenie lub pozyskiwanie i korzystanie z wszelkich funduszy handlowych o tym samym charakterze oraz — w szerszym ujęciu — wszelkie operacje przemysłowe, handlowe lub finansowe, dotyczące ruchomości lub nieruchomości, które mogą być związane bezpośrednio lub pośrednio z przedmiotem działalności bądź mogą ułatwić rozszerzenie lub rozwój tej działalności".
(53) Pismem z dnia 20 marca 1992 r. przedsiębiorstwo SIDE wystąpiło do Komisji z zażaleniem [14], w związku z odmową Ministerstwa Kultury przyznania mu pomocy opisanej w części II.
(54) Przedsiębiorstwo SIDE zwraca się do Komisji o podjęcie decyzji kładącej kres naruszaniu zasad konkurencji, którego jest ofiarą na rynku eksportu książek w języku francuskim, twierdząc, że przedstawione zakłócenia wynikają z pomocy przyznanej wyłącznie spółdzielni CELF.
(55) Przedsiębiorstwo SIDE przyznaje, że odmówiło przyjęcia spornego świadczenia pomocy, zaproponowanego przez Ministerstwo Kultury podczas spotkania w dniu 26 września 1996 r.
Wyjaśnia, że nie mogło przyjąć tej spóźnionej oferty, złożonej już po wydaniu wyroku przez Trybunał dnia 18 września 1995 r.
Dodaje, że nie chciało skorzystać z programu, którego zgodność z zasadami prawa wspólnotowego mogła być podważona przez Komisję. Ponadto propozycja ta została mu złożona jedynie w celu zobowiązania przedsiębiorstwa do działań zmierzających do zakończenia wszczętego przezeń postępowania.
(56) Ponadto przedsiębiorstwo SIDE jest przekonane, iż działalność agenta eksportowego nie wymaga żadnej pomocy i z tego względu podważa użyteczność "Programu małych zamówień".
Nie odrzuca jednak możliwości uczestniczenia w takim programie w przyszłości, "w taki sposób, aby działalność tego rodzaju była prowadzona w warunkach niezafałszowanej konkurencji", lecz wyłącznie przy założeniu, że władze francuskie zastosują mechanizm wyraźnie zgodny z normami Traktatu.
(57) Przedsiębiorstwo SIDE pragnie zauważyć, że "na rynku zamówień eksportowych za eksporterów "powszechnych" uważane są podmioty, których obroty realizowane są głównie przez sprzedaż na rzecz pośredników, takich jak księgarnie, a nie na rzecz odbiorców finalnych".
Według SIDE jedynymi powszechnymi agentami są spółdzielnia CELF i przedsiębiorstwo SIDE.
SIDE pragnie dodać, że istnieją także księgarnie eksportowe sprzedające bezpośrednio odbiorcom finalnym.
(58) Na posiedzeniu w dniu 4 marca 2003 r. SIDE poinformowało Komisję, że działa przede wszystkim w Europie Zachodniej.
Prowadzi też swą działalność na rynkach Europy Wschodniej, ale niewiele ma to wspólnego z programem "Na wschód Europy" [15], z którego korzysta głównie spółdzielnia CELF.
Przedsiębiorstwo SIDE działa także w Ameryce Północnej oraz w Azji Południowo-Wschodniej.
Działalność prowadzona była również w Argentynie przed obecnym kryzysem.
Ponadto SIDE pragnie dodać, że nie zamierza prowadzić swej działalności w Afryce, ponieważ na tym obszarze, a zwłaszcza w Afryce Czarnej, jest mało zainteresowanych klientów.
SIDE nie chce również prowadzić działalności na obszarach nieobjętych COFACE [16].
(59) SIDE nie zgadza się ze stwierdzeniem władz francuskich, które utrzymują, że duże zamówienia były rentowne, natomiast "małe" nie były rentowne, co usprawiedliwiało ich subwencjonowanie, aby mogły one być realizowane.
Dodaje, iż w ostatecznym rozrachunku "małe zamówienia" są ogółem bardziej rentowne przy realizacji aniżeli większe.
(60) Przedsiębiorstwo SIDE stwierdza, że pojęcia "małe zamówienia" i "progi rentowności" to argumenty wysuwane przez rząd francuski w celu usprawiedliwienia pomocy przyznawanej specjalnie na funkcjonowanie spółdzielni CELF pod pretekstem udzielania pomocy na realizację małych zamówień na książki francuskie przeznaczone za granicę, gdy tymczasem chodzi tu tylko o zwykłą pomoc na funkcjonowanie.
(61) Przedsiębiorstwo SIDE stwierdza, że nie istnieje próg rentowności dla tego typu działalności.
Zauważa, że przy sprzedaży wielu egzemplarzy tej samej książki w tym samym czasie można równie dobrze zgromadzić duże oszczędności.
Z tego powodu rabaty oferowane przez przedsiębiorstwo SIDE obejmują dodatkowy rabat 5 % dla każdego tytułu zamawianego w dziesięciu lub więcej egzemplarzach.
(62) Przedsiębiorstwo SIDE twierdzi, że wszystkie zamówienia charakteryzują się takimi samymi kosztami realizacji i rentownością, ponieważ tylko liczba linii obsłużonych przez jedną osobę w ciągu dnia, jak też liczba książek przypadających na każdą linię zamówień ma znaczenie.
Według przedsiębiorstwa SIDE ogólna wartość wystawionej faktury nie ma wpływu na koszt świadczonej usługi.
Przedsiębiorstwo SIDE wyjaśnia, iż osoba, która w ciągu dnia obsługuje tysiąc linii zamówień, poświęca na to prawie tyle samo czasu, ile trzeba na realizację zamówienia jednego klienta przy dwóch lub stu liniach, a jedyna różnica polega na tym, że musi ona zidentyfikować klienta związanego z każdym zamówieniem w powiązaniu z innym klientem, co zajmuje zaledwie kilka sekund.
Wysokość obrotów osiąganych w danym okresie nie zależy zatem od liczby klientów, lecz wyłącznie od liczby linii obsłużonych w tym samym czasie.
(63) Przedsiębiorstwo SIDE stwierdza również, że przyjmuje, podobnie jak spółdzielnia CELF, całość zamówień doń kierowanych, niezależnie od ich wartości, a jedynym kryterium selekcji jest wypłacalność klienta.
(64) Przedsiębiorstwo SIDE pragnie dodać, że niektóre zamówienia mogą zawierać zapotrzebowanie na pozycje nieistniejące katalogu, wymagające specjalnych poszukiwań; ten typ zamówień stanowi około 4,5 % działalności.
(65) Przedsiębiorstwo SIDE zauważa, że od czasu, gdy pomoc przyznana spółdzielni CELF na realizację małych zamówień pozwala jej na oferowanie klientom szczególnie atrakcyjnych rabatów, SIDE nie jest w stanie zaproponować podobnej oferty.
(66) Przedsiębiorstwo SIDE, oprócz kwestionowania samej zasady występowania nadmiernych kosztów o charakterze uzasadniającym przedmiotową pomoc, wskazuje na niektóre błędy zawarte w danych księgowości analitycznej spółdzielni CELF, popełnione przez władze francuskie i wykorzystane przez Komisję celem uzasadnienia decyzji 1999/133/WE.
Obala w ten sposób twierdzenie o występowaniu nadmiernych kosztów związanych z teletransmisją małych zamówień, wynikłych z decyzji 1999/133/WE.
SIDE pragnie również zauważyć, iż niektóre z danych zaczerpniętych z księgowości analitycznej spółdzielni CELF, dotyczące obciążeń socjalnych, różnią się od danych dotyczących tej samej pozycji w księgowości ogólnej firmy, a w konsekwencji, dane księgowe spółdzielni CELF, przekazane przez władze francuskie, nie są właściwe.
(67) Przedsiębiorstwo SIDE stwierdza, że wybrało do swojej oferty publicznej jedynie wydawców, którzy proponują najatrakcyjniejsze rabaty.
Dodaje, że wykaz wydawców proponowanych przez SIDE jest o wiele skromniejszy niż wykaz zaproponowany przez spółdzielnię CELF, ponieważ SIDE nie ma możliwości oferowania interesujących rabatów wszystkim wydawcom, w przeciwieństwie do spółdzielni CELF, która ma tę dogodność i może to czynić dzięki otrzymywanej pomocy oraz uprzywilejowanym stosunkom z wydawcami.
(68) Przedsiębiorstwo SIDE wykazuje, że poniosło szkodę, ponieważ niektórzy z klientów zaniechali korzystania z jego usług na rzecz spółdzielni CELF, która dzięki otrzymywanej pomocy oraz życzliwości wydawców proponuje szczególnie atrakcyjne rabaty [17].
Przedsiębiorstwo SIDE utrzymuje, iż spółdzielnia CELF w ten sposób uzyskała dominującą pozycję na rynku zamówień na eksport.
(69) Przedsiębiorstwo SIDE informuje także, że od tego czasu ponosi inny rodzaj szkody, u źródeł której leżą zmiany polityki taryfowej spółdzielni CELF, stosującej "co najmniej od dwóch lat czynniki odstraszające od małych rachunków" [18] [19].
W rezultacie, odkąd spółdzielnia CELF otrzymuje zaledwie symboliczną część subwencji będących przedmiotem niniejszej decyzji, a zwłaszcza od czasu ich zniesienia w 2002 r., te małe rachunki spływają do SIDE.
To nowe zapotrzebowanie przynosi temu przedsiębiorstwu nową szkodę, "ponieważ najbardziej interesujący klienci to klienci mający duży wolumen zamówień".
(70) Przedsiębiorstwo SIDE stwierdza zatem, iż "polityka prowadzona przez spółdzielnię CELF jest w oczywisty sposób całkowicie sprzeczna z jej stwierdzeniem, jakoby pełniona przez nią misja o charakterze publicznym, usprawiedliwiająca w jej opinii i w opinii rządu francuskiego otrzymywaną pomoc, zmuszała ją do jednakowego traktowania wszystkich zamówień i wszystkich klientów".
(71) Na poparcie swego sprzeciwu SIDE przedkłada dwa raporty z zewnątrz z 1996 r.: pierwszy — Państwowej Fundacji Nauk Politycznych, a drugi — Trybunału Obrachunkowego.
(72) Raport Państwowej Fundacji Nauk Politycznych, zatytułowany "Pomoc w upowszechnianiu francuskiej książki naukowej i akademickiej", opublikowany w listopadzie 1996 r., dotyczy szczególnego segmentu rynku, jakim jest upowszechnianie francuskich książek naukowych i akademickich.
Przedsiębiorstwo SIDE twierdzi, że chociaż dokument wykracza poza ramy niniejszego postępowania, zawiera szczególnie wymowne okoliczności, które Komisja powinna była uwzględnić przy podejmowaniu decyzji 1999/133/WE dotyczącej oceny legalności udzielonej pomocy.
(73) Przedsiębiorstwo SIDE przedkłada również raport Trybunału Obrachunkowego opublikowany w październiku 1996 r., zawierający ogólną krytykę polityki Ministerstwa Kultury w dziedzinie subwencji oraz ocenę niektórych programów finansowanych przez Ministerstwo Kultury, w tym program "Strona po stronie", zarządzany przez spółdzielnię CELF.
(74) Przedsiębiorstwo SIDE porusza inne bardziej szczegółowe zagadnienia.
Zwraca uwagę na podwyższenie kapitału spółdzielni CELF przez państwo w 1980 r., traktując to jako jeden z instrumentów pomocy mającej na celu ratowanie spółdzielni.
Przedsiębiorstwo SIDE twierdzi, że w 1993 r. spółdzielnia CELF korzystała z drugiego podwyższenia kapitału poprzez Stowarzyszenie na rzecz Rozwoju Wydawnictwa Francuskiego (ADEF), co również stanowiło jeden z instrumentów pomocy państwa.
Ponadto przedsiębiorstwo SIDE przywołuje korzyści, jakie spółdzielnia CELF odniosła z powierzonego jej zarządzania programami użyteczności publicznej i wiele innych wymiernych korzyści, związanych z uprzywilejowanymi stosunkami z władzami państwowymi.
B/ OPINIE ZAINTERESOWANYCH STRON TRZECICH
(75) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [20] decyzji o wszczęciu postępowania z dnia 30 lipca 1996 r. i przed jej publikacją otrzymano uwagi od wielu zainteresowanych strony trzecich [21].
(76) Pan Van Ginneken [22], w swej opinii z dnia 21 grudnia 1996 r., stwierdza jako hurtownik eksportujący książki francuskie do krajów niefrancuskojęzycznych, iż "CELF sama sobie postawiła za zadanie [23] stać się hurtownikiem eksportującym i rentownym, popadając w ten sposób w sprzeczność z celem jej powołania jako podmiotu świadczącego usługi".
(77) Pan Van Ginneken przywołuje również kwestię ewentualnego porozumienia między spółdzielnią CELF i wydawcami, przy czym ci ostatni, jako strona, są również członkami CELF [24].
Twierdzi, że sytuacja ta była "wyraźnie niesprawiedliwa", w której inicjatywa prywatna reprezentowana przez hurtowników eksportujących została zniweczona.
(78) Hexalivre, firma eksportująca książki francuskie [25], reprezentowana przez pana Van Ginnekena — prezesa firmy, występuje jako księgarnia, której klientami są przedstawiciele instytucji powstałych za granicą.
W swej opinii z dnia 23 grudnia 1996 r. firma informuje, że spółdzielnia CELF, której misją było zaopatrywanie księgarń powstałych za granicą, z zasady nie powinna działać na szkodę własnej działalności.
Hexalivre utrzymuje, że omawiana subwencja ostatecznie przynosi korzyść "prywatnej spółce wspieranej przez administrację i dążącej, na ile to możliwe, do uzyskania pozycji monopolisty".
(79) W swej opinii z dnia na 7 stycznia 1997 r. pan Fenouil, występujący w imieniu Lavoisier Tec et Doc, dawnego współpracownika spółdzielni CELF, wydawcy i księgarni eksportowej specjalizującej się w książkach naukowych i technicznych, nie podważa zasadności pomocy przyznawanej spółdzielni CELF od 1980 r., i przywołuje nawet "pomoc bezwarunkową do 1994 r." [26].
Natomiast kwestionuje różnorodność działalności spółdzielni CELF [27], która była finansowana dzięki spornym subwencjom.
Ponadto informuje, że 50 % zamówień realizowanych przez Lavoisier Tec et Doc to małe zamówienia o wartości poniżej 500 FF.
W podsumowaniu pan Fenouil "wzywa do przywrócenia warunków normalnej konkurencji w eksporcie, poczynając od zniesienia bezzasadnej pomocy, poprzez prawdziwą misję o charakterze publicznym lub bezdyskusyjny cel kulturowy, który nie może być osiągnięty za pomocą istniejących środków".
(80) W swej opinii z dnia 2 stycznia 1997 r. pan de la Rochefoucauld, wypowiadając się w imieniu "Dla amatorów książek międzynarodowych" (fr. Aux amateurs de Livres internationales) kwestionuje i wyraża żal, że spółdzielnia CELF może obsługiwać biblioteki zagraniczne i/lub klientów instytucjonalnych, otrzymując subwencje dla zaspokojenia potrzeb innego rynku.
Firma ta uważa za pożądane, aby spółdzielnia CELF ograniczyła swą sprzedaż do księgarń zagranicznych, z wyłączeniem pozostałej klientów.
Według pana de la Rochefoucauld subwencja wyrównawcza umożliwiła spółdzielni CELF udzielenie 3 punktów procentowych dodatkowego rabatu jej klientom.
Zdaniem pana de la Rochefoucaulda "pomoc ta, to hipokryzja". Pan de la Rochefoulcauld "wyraża zdziwienie, że pomoc może pokrywać ponad 60 % wartości analizowanych zamówień".
Wyciąga stąd wniosek, że pomoc służy rozwojowi działalności gospodarczej spółdzielni CELF.
W związku z powyższym twierdzi, iż pomoc powinna być ponownie rozdzielona "pomiędzy odpowiednie księgarnie, proporcjonalnie do ich obrotów związanych z obcymi krajami" oraz że należy zakazać spółdzielni CELF zaopatrywania innych klientów niż księgarnie utworzone za granicą.
(81) Krajowy Związek Zawodowy Importerów i Eksporterów Książek (fr. Syndicat national des importateurs et exportateurs de livres — SNIEL) w swej opinii z dnia 31 grudnia 1996 r. zauważa, że stwierdzenia przedsiębiorstwa SIDE dotyczące spółdzielni CELF nie były uznane za dostatecznie wiarygodne, aby dołączyć je na pierwszym etapie do przewodu sądowego.
Związek kwestionuje jednak fakt, jakoby CELF, począwszy od 1996 r., mogła wpływać na "dziedziny, w których od samego początku nie była przewidziana jako podmiot interweniujący" [28], a także twierdzi, iż CELF rozwinęła swą działalność dzięki otrzymywanym, nadmiernym jego zdaniem, subwencjom wyrównawczym.
(82) Podobnie przedsiębiorstwo SIDE w swej opinii z dnia 6 stycznia 1997 r. podkreślało, że "nawet przy założeniu, że pojęcie małych zamówień ma znaczenie gospodarcze, po krótkim czasie okazało się, iż spółdzielnia CELF nie ograniczyła swej działalności tylko do tej dziedziny, rzekomo nierentownej".
(83) Spółdzielnia CELF, występująca również jako strona trzecia, zaprzecza stwierdzeniom strony skarżącej i przedkłada szereg pism od wydawców zadowolonych z jej usług.
IV/ UWAGI WŁADZ FRANCUSKICH
(84) Władze francuskie informują, że realizacja małych zamówień na książki była przez długi czas zapewniana przez firmy Hachette i Messageries du livre.
Firmy te odgrywały rolę dystrybutorów na rzecz licznych domów wydawniczych, które nie dysponowały strukturami dystrybucyjnymi dostosowanymi do realizacji małych zamówień szczegółowych i/lub nie zamierzały rozwijać tej działalności.
(85) Spółdzielnia CELF, zrzeszająca różne podmioty środowiska wydawniczego, powstała w 1977 r., początkowo w formie spółdzielni o zmiennym kapitale zakładowym, celem złagodzenia niedoborów stwierdzonych na rynku zleceń eksportowych, w momencie gdy Hachette oraz Messageries du livre zdecydowały się zrezygnować z działalności agencyjnej ze względu na jej niską rentowność [29].
Kapitał spółdzielni CELF, początkowo w wysokości 50000 FF, później został podwyższony do 80500 FF.
Od 1979 r. CELF napotykała na poważne trudności finansowe, chociaż były one przewidywalne, gdyż obydwa przedsiębiorstwa poprzednio zajmujące się tą działalnością zdecydowały się wycofać z rynku, uznając go za nieopłacalny.
Specjaliści, wydawcy, Krajowy Związek Zawodowy Wydawnictw (Syndicat national de l'édition — SNE) oraz władze państwowe uznały, że mimo to działalność spółdzielni CELF powinna być kontynuowana, by dzięki temu zapewnić jak najlepszy kolportaż książek w języku francuskim za granicą.
W sytuacji gdy żaden inny podmiot nie wydawał się przygotowany do zapewnienia świadczenia tego typu usług, zdecydowano w 1980 r., że spółdzielnia CELF zostanie zrestrukturyzowana i zostanie poddana rekapitalizacji.
(86) Władze francuskie wskazują, że w tych okolicznościach spółdzielnia CELF została przekształcona w spółkę akcyjną o kapitale stałym.
Jej kapitał został podniesiony z 80500 FF do wysokości 1280500 FF.
Rekapitalizacja została przeprowadzona w połowie przez akcjonariuszy, a w połowie przez ADEF [30], stowarzyszenie finansowane przez państwo.
W 1994 r. ADEF zostało rozwiązane, a jego akcje zostały nieodpłatnie scedowane na związek zawodowy SNE, współpracujący ze spółdzielnią CELF.
(87) Francja wskazuje, że spółdzielnia CELF pozostaje spółką akcyjną, która funkcjonuje dzięki swym własnych środkom finansowym.
Stwierdza, że w tym przypadku nigdy nie było ograniczeń; każdy — bez względu na narodowość — mógł stać się akcjonariuszem spółdzielni, jeśli spełniał, istniejący od zawsze, warunek prowadzenia "działalności odnoszącej się z dowolnego tytułu do transakcji eksportowych książek w języku francuskim".
Z tego względu wydawcy dzieł francuskojęzycznych działający w innym Państwie Członkowskim mogą zostać członkami spółdzielni i korzystać z jej działania [31].
(88) Zgodnie z art. 3 statutu spółdzielni CELF przedmiotem jej działalności jest "bezpośrednia realizacja zamówień [32]przeznaczonych za granicę oraz na terytoria i do departamentów zamorskich, książek, broszur i wszelkich innych nośników informacji, a szerzej — prowadzenie wszelkich transakcji mających na celu w szczególności rozwój promocji kultury francuskiej na świecie, przy pomocy ww. środków.
Dla realizacji powyższych celów spółdzielnia przeprowadzać będzie wszelkie operacje przemysłowe, handlowe lub finansowe, związane z ruchomościami lub nieruchomościami, prowadzące do realizacji celu społecznego.
Ponieważ przedmiot działalności spółdzielni ma charakter szczególny, żadna osoba fizyczna lub prawna nie może stać się ani pozostawać jej akcjonariuszem, jeśli nie prowadzi działalności odnoszącej się do jakiegokolwiek tytułu związanego z ww. transakcjami eksportowymi".
(89) Władze francuskie stwierdzają, że spółdzielnia CELF liczyła na dzień 6 listopada 2002 r. 76 akcjonariuszy, będących członkami spółdzielni, głównie wydawców.
Każdy akcjonariusz dysponuje jednym głosem na walnym zgromadzeniu, niezależnie od wielkości swego udziału.
Władze francuskie stwierdzają, że taka forma spółdzielni przesądza o przejrzystości, trosce o działanie dla wspólnego dobra i prawidłowym zarządzaniu przyznanymi subwencjami.
(90) Główne podmioty upowszechniające książki to:
a) wydawcy, którzy "produkują" książki;
b) kolporterzy, działający w domach książki lub samodzielnie, zapewniający promocję handlową książek u sprzedawców detalicznych lub niektórych hurtowych odbiorców instytucjonalnych;
c) dystrybutorzy, działający w domach książki lub samodzielnie, zapewniający logistykę kolportażu wydawców; otrzymują oni zamówienia z księgarni, od niektórych hurtowych odbiorców instytucjonalnych lub od różnorodnych pośredników; zaopatrują się u wydawców;
d) hurtownicy, którzy nie zawsze występują w obiegu dystrybucyjnym i którzy są pośrednikami między dystrybutorami i sprzedawcami detalicznymi lub niektórymi hurtowymi odbiorcami instytucjonalnymi;
e) agenci, zwracający się wyłącznie do sprzedawców detalicznych, nie zaś do odbiorców finalnych.
(91) Francja stwierdza, że księgarnie należące do sieci sprzedaży muszą obecnie być zaliczane do podmiotów występujących na rynku oraz że powinny one również zostać uznane za potencjalnych konkurentów agentów eksportowych.
Nie jest w stanie jednak przekazać danych dotyczących udziału w rynku, który został przejęty przez te nowe wchodzące podmioty [33].
(92) Władze francuskie wyjaśniają, że różnorodność podmiotów obecnych na rynku powinna pozwolić na upowszechnianie i promocję książki wśród różnej publiczności, niezależnie od położenia geograficznego. "Program małych zamówień" należy uznać za zasadny, ponieważ umożliwił on złagodzenie niedoborów związanych ze złożonym mechanizmem kolportażu książek.
(93) Władze francuskie przekazały pewne informacje w języku francuskim dotyczące rynku eksportu książki ogółem.
Przybliżają one politykę gospodarczą spółdzielni CELF, która obszary, na których jest mało wydawców, traktuje w sposób uprzywilejowany zgodnie ze swoim statutem i zobowiązaniami podjętymi wobec władz francuskich.
(94) Z tabeli 1 wynika, że spółdzielnia CELF jest mało aktywna na obszarach, gdzie bardzo aktywni są wydawcy, i odwrotnie, CELF jest bardzo aktywna na obszarach, gdzie rzadko obecni są wydawcy.
Tabela 1
Wydawnictwa francuskojęzyczne w podziale geograficznym w oparciu o obroty/udziały rynkowe CELF na ogólnym rynku eksportowym książek w języku francuskim _BAR_
REGIONY _BAR_ Wydawnictwo _BAR_ CELF _BAR_ Udział CELF _BAR_
Wspólnota Europejska _BAR_ 38,2 % _BAR_ 20,23 % _BAR_ 0,97 % _BAR_
Ameryka Północna _BAR_ 17,4 % _BAR_ 6,03 % _BAR_ 0,64 % _BAR_
Europa (poza UE) _BAR_ 16 % _BAR_ 1,11 % _BAR_ 0,13 % _BAR_
Terytoria i dep. zamorskie _BAR_ 8,4 % _BAR_ 0,87 % _BAR_ 0,19 % _BAR_
Azja _BAR_ 3,7 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ 9,95 % _BAR_
Afryka francuskojęzyczna _BAR_ 5,5 % _BAR_ 11,58 % _BAR_ 3,85 % _BAR_
Maghreb _BAR_ 4,4 % _BAR_ 28,43 % _BAR_ 11,84 % _BAR_
Bliski i Środkowy Wschód _BAR_ 2,3 % _BAR_ 1,09 % _BAR_ 0,87 % _BAR_
Europa Wschodnia _BAR_ 2 % _BAR_ 2,21 % _BAR_ 2,03 % _BAR_
Ameryka Łacińska _BAR_ 1,5 % _BAR_ 7,6 % _BAR_ 9 % _BAR_
Antyle _BAR_ 0,32 % _BAR_ 0,7 % _BAR_ 4,27 % _BAR_
Afryka niefrancuskojęzyczna _BAR_ 0,16 % _BAR_ 0,21 % _BAR_ 2,47 % _BAR_
_BAR_ 100 % _BAR_ 100 % _BAR_ _BAR_
(95) Władze francuskie twierdzą, iż "Program małych zamówień" nie był zaplanowany jako specjalna pomoc dla spółdzielni CELF, lecz jako sposób wsparcia upowszechnienia książki francuskiej, ponieważ pomoc taka może wykorzystywać usługi innych podmiotów będących w stanie obsługiwać tego rodzaju zamówienia.
(96) Wyjaśniają, że zmianie strukturalnej spółdzielni CELF, która miała miejsce w 1980 r., towarzyszyła decyzja o przyznaniu pomocy w ramach "Programu małych zamówień".
Potwierdzają, że spółdzielnia CELF była praktycznie jedynym "powszechnym" podmiotem mogącym otrzymać przedmiotowe subwencje [34]; żaden inny podmiot, z wyjątkiem przedsiębiorstwa SIDE, w okresie dwunastu lat od wdrożenia programu, nie złożył w tej sprawie wniosku, mimo że program ten był znany specjalistom z branży.
(97) Francja nie kwestionuje, że w 1991 r. Ministerstwo Kultury odmówiło udzielenia pomocy przedsiębiorstwu SIDE [35], ponieważ nie spełniało ono warunków przejrzystości wymaganej dla skorzystania z takiej pomocy i odmówiło podporządkowania się wymogom niezbędnym dla jej uzyskania.
Ponadto Francja przypomina, że w 1996 r. Ministerstwo Kultury nawiązało kontakt z przedsiębiorstwem SIDE, aby zaproponować mu omawianą tu pomoc, którą SIDE odrzuciło.
(98) Władze francuskie utrzymują, iż jednym z celów francuskiej polityki kulturalnej jest zapewnienie upowszechnienia na świecie dzieł w języku francuskim.
Cel ten winien być rozumiany jako istotna część misji o charakterze publicznym.
Dlatego też władze francuskie uważają, że Komisja powinna przeanalizować kwestionowane działania w świetle postanowień art. 86 ust. 2 Traktatu.
(99) Francja przypomina, że spółdzielnia CELF została utworzona, a następnie dotowana spornymi subwencjami w czasie gdy podmioty gospodarcze, które zajmowały się tą działalnością, zdecydowały wycofać się z rynku.
Jeśli nie wdrożono by spornych środków, upowszechnienie książek w języku francuskim przeznaczonych do małych księgarń powstałych na obszarach często oddalonych, gdzie popyt jest niewielki w przeliczeniu na obroty i wielkość sprzedaż, wyraźnie straciłoby na znaczeniu.
(100) W tych okolicznościach władze francuskie zdecydowały się wdrożyć sporny program, aby wszystkie zamówienia mogły być uwzględnione na tych samych warunkach, co zamówienia o większym znaczeniu, również te zamówienia pozycji francuskojęzycznych, które były nieopłacalne.
(101) Francja utrzymuje, że Ministerstwo Kultury udzieliło "swej pomocy w ponoszeniu kosztów operacyjnych spółdzielni CELF ze względu na jej działalność o charakterze publicznym, związaną z małymi zamówieniami", toteż spółdzielni CELF w istocie została powierzona misja o charakterze publicznym.
(102) Na poparcie swych argumentów władze francuskie przekazały Komisji liczne dokumenty, a mianowicie:
a) dekret nr 82-394 z dnia 10 maja 1982 r. w sprawie organizacji Ministerstwa Kultury, kładący nacisk na rolę tego ministerstwa w "promowaniu francuskiej kultury i sztuki w otwartym dialogu kultur świata";
b) dekret nr 93-797 z dnia 16 kwietnia 1993 w sprawie uprawnień Ministra Kultury i Frankofonii, stanowiący, iż "minister kultury i frankofonii […] wdraża, wspólnie z innymi zainteresowanymi ministrami, działania prowadzone przez państwo w celu zapewnienia promowania kultury francuskiej oraz promowania kultury francuskojęzycznej na świecie";
c) zarządzenia w sprawie organizacji Wydziału Książki i Czytelnictwa, w tym ostatnie z 1996 r., oparte na ww. dekretach, określające misję Ministerstwa Kultury w dziedzinie eksportu książki.
(103) Władze francuskie wskazują, że na podstawie tych dokumentów Wydział Książki i Czytelnictwa zawierał roczne umowy z partnerami, którym powierzano wdrażanie działań wynikających z polityki kulturalnej rządu.
Umowy te określają cele współpracy pomiędzy ministerstwem i jednostkami przezeń subwencjonowanymi oraz odpowiednie zobowiązania stron.
(104) Władze francuskie wyjaśniają, że Ministerstwo Kultury każdego roku zawierało ze spółdzielnią CELF [36] umowę, na mocy której była ona zobowiązana do pełnienia misji o charakterze publicznym polegającej na "uwzględnianiu wszystkich zamówień na pozycje francuskojęzyczne składanych przez księgarnie zagraniczne, niezależnie od wielkości zamówienia".
(105) Ponadto władze francuskie stwierdzają, że niezależnie od zakresu rynku referencyjnego przedsiębiorstwo SIDE i spółdzielnia CELF nie są konkurentami w odniesieniu do małych zamówień.
(106) Władze francuskie wskazują w szczególności na sprzeczność występującą w stwierdzeniach przedsiębiorstwa SIDE, które stwierdzając, że współpracuje z tego samego rodzaju klientami, co spółdzielnia CELF oraz że traktuje wszystkich klientów jednakowo, "niezależnie od wielkości ich zamówień", a jednocześnie wobec zamówień o wielkości poniżej dziesięciu egzemplarzy stosuje rabat niższy od pięciopunktowego.
(107) Władze francuskie zauważają także, iż ta wymowna "kara", stosowana przez przedsiębiorstwo SIDE do zamówień o wielkości poniżej dziesięciu pozycji, dowodzi, iż małe zamówienia nie są uprzywilejowanym przedmiotem jego działalności, w przeciwieństwie do zamówień umożliwiających przedsiębiorstwu SIDE osiąganie dużych oszczędności, jak to ma miejsce w wypadku klientów instytucjonalnych, którzy w rzeczywistości są uprzywilejowanymi klientami przezeń obsługiwanymi.
(108) Podstawowa różnica w strategii handlowej wyraża się, w szczególności, przeciętną liczbą książek przypadających na linię sprzedaży i na fakturę, której wartość jest wyraźnie wyższa w przypadku przedsiębiorstwa SIDE niż w przypadku spółdzielni CELF.
(109) Władze francuskie twierdzają, że zważywszy na cel polityczny Ministerstwa Kultury, jakim jest możliwie najszersze upowszechnienie książek w języku francuskim, spółdzielnia CELF, w zamian za przyznaną pomoc, nawet jeśli nie byłoby to skompensowane pomocą w ramach "Programu małych zamówień", powinna móc zaproponować swym klientom bardzo szeroką i zróżnicowaną ofertę wydawniczą.
Władze francuskie pragną zwrócić uwagę na fakt, że oferta spółdzielni CELF obejmuje kilkuset wydawców; w praktyce są to bardzo mali wydawcy, stowarzyszenia lub podmioty bardzo mało znane [37], których działalność wydawnicza nie ma charakteru, który mógłby stać się podstawą wielkich i rentownych zamówień.
Proponując taką rozszerzoną listę wydawców, spółdzielnia CELF wspiera różnorodność.
Z tego powodu musi zaopatrywać się u dużej liczby dostawców na kwoty często niewielkie, co zmusza spółdzielnię do prowadzenia wielu małych rachunków wydawców, bez możliwości ich skompensowania.
(110) Z ekonomicznego punktu widzenia małe rachunki wydawnicze są mniej rentowne, ponieważ w przeciwieństwie do wielkich wydawców oferują niezbyt atrakcyjne warunki.
Przedsiębiorstwo SIDE prowadzi politykę gospodarczą, uprzywilejowującą wydawców bardziej popularnych, którzy mogą składać większe zamówienia.
Władze francuskie wykazują, że z tego względu należy odróżnić "małe rachunki" od "małych zamówień".
Pojęcie "małe zamówienia" z pewnością odpowiada określeniu użytemu w kwestionowanym "programie", jednakże w sposób niewystarczający oddaje ono odpowiednik "małe rachunki klientów", które stanowią "małe rachunki dostawców".
(111) Przyznanie subwencji jest niewątpliwie oparte na dodatkowych kosztach generowanych przez małe zamówienia, ale podmiot korzystający z pomocy podlega również zobowiązaniom, które nie są "kompensowane".
(112) Władze francuskie twierdzą, że pomoc wyrównawcza przyznana spółdzielni CELF miała na celu skompensowanie dodatkowych obciążeń wygenerowanych na skutek małych zamówień, których próg był ustalony w sposób empiryczny na 500 FF.
Próg ten stanowił punkt odniesienia, co bynajmniej nie miało oznaczać, że każde zamówienie o wartości mieszczącej się w granicach 0 do 500 FF musiało znaleźć się poniżej progu rentowności.
Niektóre zamówienia na kwotę 500 FF mogły być rentowne, podczas gdy inne nie.
Wszystko zależało od liczby tytułów i książek objętych zamówieniem, ich rodzaju, jakości zawartego zamówienia, od tego, czy klient korzystał lub nie z gwarancji COFACE, jak też od środków i terminu płatności.
(113) Władze francuskie są przekonane, że zamówienia objęte widełkami od 0 do 500 FF były, ogólnie rzecz biorąc, nierentowne i z zasady nie mogły zatem być pokrywane przez podmiot, który w swej działalności bierze pod uwagę jedynie kryteria ekonomiczne.
Ten ostatni argument został wyjaśniony w odniesieniu do analizy kosztów dokonanej w oparciu o rok referencyjny 1994.
(114) Jak wynika z tabeli 2a i 2b, władze francuskie ustalają, że spółdzielnia CELF została zmuszona w ostatnich latach, w szczególności od roku 1996/97, czyli od początku cofnięcia finansowania, do zróżnicowania swojej działalności, przede wszystkim poprzez rozwój usług dla rentownych klientów, do których zaliczają się księgarnie wystawiające duże rachunki oraz klienci instytucjonalni, tacy jak biblioteki, uniwersytety lub ośrodki kultury.
W tym samym czasie zaobserwowano spadek obrotów uzyskiwanych z "małych rachunków" oraz zmniejszenie liczby klientów.
Równocześnie stwierdzono ogólny wzrost obrotów spółdzielni CELF.
Uwzględniwszy te okoliczności, władze francuskie przyznają, że realizacja małych zamówień była dla spółdzielni CELF czynnikiem spowalniającym jej działalność.
Zestawienie obrotów CELF
I/ Tabela 2a — przykład Niemiec
NIEMCY3,4 % obrotów CELF stanowi 27,2 % małych rachunków klientów aktywnych _BAR_
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Obroty _BAR_ 2331713 FF _BAR_ 2548430 FF _BAR_ 2906533 FF _BAR_
Liczba klientów _BAR_ 593 _BAR_ 561 _BAR_ 444 _BAR_
Obroty < 5000 FF _BAR_ 480 _BAR_ 462 _BAR_ 344 _BAR_
Obroty < 10000 FF _BAR_ 47 _BAR_ 35 _BAR_ 38 _BAR_
Obroty + 100000 FF _BAR_ 0 _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_
II/ Tabela 2b — Wspólnota Europejska
Rachunki klientów, Wspólnota Europejska _BAR_
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_
Obroty _BAR_ 15253754 FF _BAR_ 14241785 FF _BAR_ 14436006 FF _BAR_
Liczba aktywnych klientów _BAR_ 1567 _BAR_ 1440 _BAR_ 1249 _BAR_
Obroty < 5000 FF _BAR_ 1059 _BAR_ 950 _BAR_ 782 _BAR_
Obroty < 10000 FF _BAR_ 162 _BAR_ 154 _BAR_ 139 _BAR_
Obroty + 100000 FF _BAR_ 19 _BAR_ 15 _BAR_ 18 _BAR_
V/ USTALENIA KOMISJI
(115) CELF i SIDE są przedsiębiorstwami konkurencyjnymi utworzonymi we Francji, prowadzącymi przede wszystkim działalność agentów eksportowych książek w języku francuskim [38].
Działalność ta polega na kolportowaniu [39] książek w języku francuskim celem realizacji zamówień małych sprzedawców detalicznych (małych księgarń lub instytucji takich jak biblioteki lub uniwersytety), przede wszystkim do krajów i obszarów niefrancuskojęzycznych.
W wypadku takich obszarów jak Belgia, Kanada lub Szwajcaria francuskojęzyczna kolportowanie książek zapewniają sami wydawcy lub odbywa się ono za pośrednictwem sieci dystrybucyjnych, ponieważ wielkość rynku jest dostatecznie duża, aby przedsiębiorstwa inwestowały w zintegrowane sieci dystrybucyjne.
Taki rodzaj usług umożliwia optymalne upowszechnianie odpowiedniej liczby pozycji.
(116) Przedsiębiorstwo SIDE i władze francuskie przyznały, że agent w praktyce łączy zamówienia o małej wartości oraz że realizacja tego typu zamówień byłaby zbyt kosztowna dla wydawców i dystrybutorów tradycyjnych.
Dzięki tej usłudze klienci, księgarnie lub instytucje nie muszą zwracać się do licznych dostawców.
(117) Jednocześnie zamówienia są kierowane do wydawców i/lub do dystrybutorów, mających tylko jednego dostawę — agenta.
Taka forma świadczenia usług pozwala im na oszczędność czasu i pieniędzy, gdyż nie muszą oni utrzymywać stosunków handlowych z licznymi klientami, zwłaszcza, jeśli — tak jak w tym wypadku — klienci są bardzo rozproszeni geograficznie.
(118) Agenci eksportowi są zatem podstawowymi usługodawcami w obiegu eksportowym książek do krajów, w których popyt jest niestały, fragmentaryczny i/lub słaby.
W tej sytuacji usługi dostarczane przez agenta eksportowego okazują się często jedynym środkiem dla nabywcy (co w żadnym wypadku nie oznacza klienta końcowego), działającego w kraju niefrancuskojęzycznym, aby złożyć i odebrać zamówienia.
Świadczenie usług przez agenta umożliwia obniżenie kosztów stałych związanych z realizacją każdego zamówienia.
(119) Nie ulega wątpliwości, że władze francuskie wdrożyły sporny "Program małych zamówień" celem wsparcia na rynku zamówień eksportowych małych zamówień o wielkości mniejszej lub równej 500 FF, zasadniczo uważanych za nierentowne.
Należy zatem sprawdzić, czy program ten, niezgłoszony, którego spółdzielnia CELF była w rzeczywistości jedynym beneficjentem, był zgodny z Traktatem.
A/ ZAKRES STOSOWANIA POSTANOWIEŃ ART. 87 TRAKTATU
1/ PRZEDMIOTOWE ŚRODKI STANOWIĄ POMOC W ROZUMIENIU ART.
87 UST.
1 TRAKTATU
(120) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu stanowi, że "Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi".
(121) Środek pomocowy będący przedmiotem niniejszej decyzji stwarza korzystną sytuację dla spółdzielni CELF, ponieważ chodzi tu o subwencję przeznaczoną na obniżenie kosztów małych zamówień.
Fakt ten nigdy zresztą nie był kwestionowany przez władze francuskie.
(122) Środek ten jest finansowany z budżetu zarządzanego przez Wydział Książki i Czytelnictwa Ministerstwa Kultury, tzn. z państwowych środków budżetowych.
(123) Środek jest przeznaczony dla agentów rozprowadzających książki, a praktycznie — jedynym beneficjentem jest CELF.
W związku z tym pomoc ma charakter selektywny.
(124) Jeśli chodzi o naruszenie wymiany pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz zniekształcenie konkurencji, spowodowane stosowaniem środka, Komisja uwzględniła, co następuje.
(125) Pomoc jest przyznana agentom francuskim, którzy eksportują książki w języku francuskim głównie do krajów niefrancuskojęzycznych.
Wspomniani francuscy agenci, przynajmniej potencjalnie, konkurują z innymi agentami eksportowymi książek francuskojęzycznych działającymi w innych krajach francuskojęzycznych Wspólnoty (głównie w Belgii i w Luksemburgu).
Należy jednak wziąć pod uwagę, że przy uwzględnieniu znacznej różnicy, jaka występuje pomiędzy ilością książek francuskojęzycznych eksportowanych do krajów niefrancuskojęzycznych przez Francję — z jednej strony i Belgię oraz Luksemburg — z drugiej, zniekształcenie konkurencji wywołane pomocą na rynku jest w istocie bardzo ograniczone.
(126) Pomoc może również wywoływać zniekształcenie konkurencji i zakłócać wymianę handlową i wpływać na inne rodzaje działalności spółdzielni CELF.
Wydaje się, że działalność spółdzielni ogranicza się do kolportażu za granicą, ze strony internetowej spółdzielni CELF [40] jasno wynika, że podmiot ten nie prowadzi sprzedaży ani na terenie Francji, ani osobom prywatnym.
Analizowana pomoc została przyznana spółdzielni CELF w ramach "Programu małych zamówień", polegającym na zapewnieniu obsługi wszystkich zamówień wychodzących z księgarni zagranicznych znajdujących się na obszarach niefrancuskojęzycznych, niezależnie od wielkości zamówienia.
Komisja stwierdza, że kwestionowany mechanizm mógł być korzystny dla nabywców i wydawców książek francuskojęzycznych w takim stopniu, w jakim pierwsi z wymienionych mogli korzystać z przystępnych cen, a drudzy z ułatwień prowadzeniu przy sprzedaży.
Takie zakłócenie wymiany jest jednak krańcowo pośrednie, a przez to bardzo ograniczone ze względu na bardzo małą substytucyjność między książkami w języku francuskim i w innych językach.
(127) Uwzględniwszy te okoliczności, pomoc przyznana spółdzielni CELF stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, ponieważ jednocześnie spełnia cztery warunki pojęcia pomocy.
Należy jednak zauważyć, że wpływ na wymianę i zniekształcenie konkurencji wywołane zastosowanym działaniem jest bardzo słaby.
(128) Tym niemniej należy zaznaczyć, że Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, są zobowiązane informować Komisję we właściwym czasie o planowanych programach pomocowych.
(129) Rząd francuski nie zawiadomił o programie będącym przedmiotem niniejszej decyzji ani też o pomocy przyznanej spółdzielni CELF na realizację małych zamówień przed przystąpieniem do jej przekazania.
Pomoc została zatem udzielona nielegalnie.
(130) Ponadto zważywszy że Trybunał częściowo uchylił decyzję Komisji z dnia 18 maja 1993 r., a następnie decyzję Komisji 1999/133/WE, które zezwalały na pomoc przyznaną spółdzielni CELF, pomoc udzielona spółdzielni CELF na realizację małych zamówień pozostała nielegalna.
(131) Obecnie należy sprawdzić, czy jedno z odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 2 i 3 ma zastosowanie w danej sprawie, tak aby analizowana pomoc mogła zostać wyłączona spod ogólnego zakazu przewidzianego w ust. 1 powołanego artykułu.
2/ OCENA ŚRODKÓW W ODNIESIENIU DO POSTANOWIEŃ ART.
87 UST.
2 I 3 TRAKTATU
(132) Komisja utrzymuje, że odstępstwa od art. 87 ust. 2 Traktatu nie mają zastosowania w danej sprawie, ponieważ kwestionowany środek pomocowy nie zmierzał wyraźnie do celu określonego w powołanym artykule. Pomoc nie spełniała również warunków określonych w odstępstwie przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu, ponieważ nie była przeznaczona na wspieranie rozwoju regionów mogących korzystać z powołanego przepisu. Odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. b) dotyczące promocji realizacji projektu istotnego we wspólnym interesie europejskim, również nie może być stosowane w danej sprawie, gdyż kwestionowany środek pomocowy nie dąży do promowania tego typu projektów. Ze względu na fakt, że pomoc nie miała na celu zlikwidowania poważnych zakłóceń w gospodarce francuskiej, odstępstwo zawarte w drugiej części art. 87 ust. 3 lit. b) nie ma również zastosowania w tym wypadku. Artykuł 87 ust. 3 lit. c) dotyczący podatku na rozwój niektórych działalności lub niektórych regionów gospodarczych nie może być tu powołany, ponieważ pomoc nie dotyczy celów regionalnych ani horyzontalnych i Komisja stwierdza, że przepis ten nie może być zastosowany w danym wypadku jako podstawa zasad sektorowych.
(133) Artykuł 87 ust. 3 lit. d) Traktatu natomiast stanowi, że: "Za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana […] pomoc przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem".
(134) Nie ulega wątpliwości, że cel kulturowy omawianej pomocy, uznany w pierwszej fazie przez stronę skarżącą [41], został od razu uznany przez Komisję w decyzji z dnia 18 maja 1993 r., a następnie potwierdzony przez Trybunał wyrokiem z dnia 18 września 1995 r. i ponownie potwierdzony decyzją Komisji 1999/133/WE i nie został zakwestionowany wyrokiem Trybunału z dnia 28 lutego 2002 r.
(135) Cel ten został jednoznacznie uznany przez rząd francuski, który uznał za pożądane prowadzić politykę wolontariatu sprzyjającą upowszechnianiu pozycji w języku francuskim na świecie.
Zamiar ten mieści się w ramach coraz silniejszych tendencji, których celem jest ochrona oraz zachęcanie do utrzymywania różnorodności kulturowej na szczeblu międzynarodowym.
(136) Komisja wypowiedziała się już w tej kwestii w komunikacie dla Rady i Parlamentu Europejskiego, zatytułowanym "Międzynarodowy instrument wspierania różnorodności kulturowej (fr. Vers un instrument international sur la diversité culturelle)" [42].
W komunikacie tym stwierdzono, iż różnorodność kulturowa stała się głównym tematem międzynarodowych debat na forum organizacji międzynarodowych i regionalnych, co pozwala odpowiedzieć na wzrastające zainteresowanie ze strony społeczeństwa obywatelskiego i rządów ochroną odrębności kulturowej jako wspólnego dziedzictwa narodów.
(137) Ochrona i promocja różnorodności kulturowej stanowi jedną z podstawowych zasad modelu europejskiego. Zasady te są wpisane do Traktatu, w art. 151 ust. 1, który stanowi, że: "Wspólnota przyczynia się do rozkwitu kultur Państw Członkowskich, w poszanowaniu ich różnorodności narodowej i regionalnej, równocześnie podkreślając znaczenie wspólnego dziedzictwa kulturowego.", a także w art. 151 ust. 4, który stanowi, że: "Wspólnota uwzględnia aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień niniejszego Traktatu, zwłaszcza w celu poszanowania i popierania różnorodności jej kultur.".
(138) Traktat nakłada na Wspólnotę i wchodzące w jej skład Państwa Członkowskie obowiązek promowania różnorodności kulturowej w ich stosunkach międzynarodowych, jako ich wkładu w porządek światowy oparty na trwałym rozwoju, pokojowym współistnieniu i dialogu kultur.
Władze francuskie, traktując priorytetowo i wspierając finansowo upowszechnianiu pozycji francuskojęzycznych, wdrożyły politykę kulturową odpowiadającą celom ustalonym w Traktacie.
(139) Uwzględniwszy te okoliczności, Komisja stwierdza, że pomoc udzielona spółdzielni CELF przez władze francuskie, mająca na celu zapewnienie upowszechnienia pozycji w języku francuskim, niezależnie od wielkości zamówienia, jest w pełni zgodna z celem kulturowym w rozumieniu Traktatu.
3/ ZGODNOŚĆ PRZEDMIOTOWYCH ŚRODKÓW Z PRAWEM WSPÓLNOTOWYM
(140) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu, pomoc przeznaczona na promowanie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego może być zgodna z zasadami wspólnego rynku, jeżeli nie zmienia warunków wymiany handlowej i konkurencji w zakresie zgodnym ze wspólnym interesem.
a Uwagi wstępne Komisji dotyczące opinii stron trzecich
(141) Komisja zauważa, że osoby trzecie występujące po ogłoszeniu decyzji o wszczęciu postępowania, nie są, za wyjątkiem SIDE i CELF, agentami eksportowymi, lecz raczej usługodawcami wyspecjalizowanymi "hurtownikami".
Żadna spośród występujących stron trzecich nie podaje, że zwracała się do Ministerstwa Kultury celem pozyskania omawianej pomocy.
(142) Należy stwierdzić, że z licznych opinii stron trzecich wynika, że uruchomiony przez władze francuskie mechanizm pomocowy nie był, przynajmniej w pierwszym okresie, zakwestionowany przez podmioty branżowe, którzy przedstawili swe opinie.
(143) Komisja mogła również stwierdzić, że strona skarżąca, podobnie jak strony trzecie, wiedziała o istnieniu wszystkich środków pomocowych, które otrzymała spółdzielnia CELF od czasu jej utworzenia w 1980 r.
Jednak dopiero w 1991 r. [43] przedsiębiorstwo SIDE zwróciło się do Ministerstwa Kultury o przyznanie omawianej pomocy, natomiast do Komisji sprawa została wniesiona szereg miesięcy potem, tj. dopiero w marcu 1992 r.
(144) Komisja uznaje, iż opinie osób trzecich stanowią głównie krytykę skierowaną przeciwko polityce zróżnicowania działalności, prowadzonej przez CELF [44].
Zarzuca się jej, że występowała w pewnym okresie przy współudziale wydawców przyznających jej preferencyjne rabaty, na innych rynkach aniżeli ten, dla którego została powołana na początku, tzn. rynku małych zamówień.
(145) Z przedstawionych dokumentów wynika, że w chwili jej utworzenia, CELF rzeczywiście obsługiwała jedynie księgarnie.
Dopiero później, w 1990 r., rozpoczęła poszukiwanie innego rodzaju klientów.
Nic jednak nie wskazuje, aby zróżnicowanie działalności CELF było finansowane dzięki spornym subwencjom, a wręcz przeciwnie — CELF zróżnicowanie działalności było możliwe, ponieważ celem i efektem pomocy było skompensowanie wyłącznie nadmiernych kosztów generowanych przez małe zamówienia, jak wykazano w motywie 198 i następnych.
(146) Niektóre spośród osób trzecich, występujących jako hurtownicy eksporterzy lub księgarnie eksportowe, zwracają uwagę, iż z punktu widzenia zaspokojenia popytu pomoc była bezużyteczna. Osoby te nie przedstawiły jednak właściwych argumentów na poparcie tych stwierdzeń.
(147) Niektóre spośród osób trzecich utrzymują, że CELF czerpała korzyści wynikające z uprzywilejowanych stosunków utrzymywanych przez spółdzielnię z niektórymi podmiotami publicznymi, takimi jak "France édition".
Postawa "France édition" była krytykowana zwłaszcza przez Hexalivre, które przyznało uprzywilejowane traktowanie spółdzielni CELF udostępniając jej swoje stoisko na targach międzynarodowych, jednocześnie odmawiając tego przywileju Hexalivre.
(148) Komisja ustaliła, zgodnie z dokumentami przedłożonymi przez władze francuskie, że CELF, jako członek "France édition", zapłaciła za wynajem powierzchni na stoisku "France édition"oraz za katalogi zamówione w tej firmie.
Tym niemniej, jak wykazały władze francuskie, ten rodzaj stosunków w żaden sposób nie dotyczył władz publicznych.
(149) Jednakże okoliczności te nie zostały uwzględnione w decyzji o wszczęciu procedury z dnia na 30 lipca 1996 r., ponieważ nie dotyczą one problemu "małych zamówień".
W związku z tym Komisja nie wypowie się w tej kwestii w ramach niniejszej procedury.
(150) Władzom francuskim zarzucono również faworyzowanie spółdzielni CELF poprzez stosowanie zamówień publicznych jako wybiegu, zwłaszcza w odniesieniu do pomocy przyznanej dla wdrożenia programu "Nowości (Nouvautés)", zarządzanego przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, oraz rolę, jaką odegrały zamówienia złożone przez stowarzyszenia związane z tym ministerstwem i Ministerstwem Współpracy, takie jak Stowarzyszenie na rzecz promowania myśli francuskiej (Association pour la diffusion de la pensée française — ADPF) oraz Stowarzyszenie na rzecz Rozwoju nauki i kultury w Afryce i na Madagaskarze (Association pour le développement de l'enseignement et de la culture en Afrique et á Madagascar — AUDECAM).
(151) Jednakże okoliczności te nie zostały ujęte w decyzji o wszczęciu procedury z dnia 30 lipca 1996 r. i nie dotyczą one problemu "małych zamówień".
W związku z tym Komisja nie wypowie się w tej kwestii w ramach niniejszej procedury.
(152) SIDE wskazuje na "złożony system środków pomocowych, z których korzysta nie tylko spółdzielnia CELF, lecz także liczne podmioty, podobnie jak ona sama, zrzeszające wydawców i władze publiczne na nieprzejrzystych zasadach", jak też na ogólną politykę kulturową prowadzoną przez władze publiczne.
(153) Na poparcie swych argumentów SIDE przedłożyło raport Trybunału Obrachunkowego z listopada 1996 r.
Komisja zauważa, że raport ten zawiera głównie ogólną krytykę sposobu, w jaki środki pomocowe na rzecz kultury były rozdysponowane we Francji.
Nie zawiera on żadnej wzmianki dotyczącej pomocy przyznanej spółdzielni CELF na realizację małych zamówień.
CELF jest przywołana, ale tylko w sprawie programu "Strona po stronie" oraz akcji "Program plus", które zostały uznane przez Trybunał wyrokiem z dnia 18 września 1995 r. [45].
(154) Uwzględniwszy te okoliczności, Komisja stwierdza, że wnioski raportu Trybunału Obrachunkowego mogą być uwzględnione przy jej ocenie w ramach niniejszej procedury.
Decyzja o wszczęciu procedury z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie "Programu małych zamówień" nie zwierała ogólnej krytyki przedstawionej przez SIDE, dotyczącej polityki Francji odnoszącej się do środków pomocowych na cele kulturowe.
W związku z tym Komisja nie będzie wypowiadać się w tej kwestii w ramach niniejszej procedury.
b Odpowiedź na przedmiotowe stwierdzenia przedsiębiorstwa SIDE
(155) W trakcie pierwszej fazy postępowania sprawdzającego w sprawie udzielonej pomocy, SIDE podniosło pewne szczegółowe kwestie dotyczące rekapitalizacji spółdzielni CELF oraz korzyści, jakie spółdzielnia ta odniosła dzięki "zarządzaniu programami publicznymi".
SIDE kwestionuje również cały szereg korzyści szczegółowych, związanych z uprzywilejowania CELF w stosunkach z władzami państwowymi.
Rekapitalizacja CELF w 1980 r.
(156) Należy zauważyć, że kapitał CELF został podwyższony w 1980 r. z 80500 FF do 1280500FF.
Operacja ta została sfinansowana w 50 % przez ADEF oraz w 50 % przez akcjonariuszy (prywatnych) CELF.
(157) Głównym celem ADEF, zrzeszającym pewną liczbę wydawców, było wspieranie obecności książek francuskich za granicą oraz inwestycji realizowanych przez wydawców lub eksporterów.
Stowarzyszenie korzystało z dotacji pochodzącej ze środków publicznych, przyznanej przez Ministerstwa Kultury.
(158) Po analizie dokumentacji przedłożonej przez władze francuskie, Komisja doszła do wniosku, że kwestionowane podwyższenie kapitału nie wynikało z pomocy państwa, lecz było zwykłym przejęciem udziałów.
W istocie nie można kwestionować ani zabraniać udziału inwestorów prywatnych w tworzeniu przedsiębiorstwa w jego obecnej formie.
Ministerstwo Kultury nie interweniowało w kapitał spółdzielni CELF, zaś ADEF, stowarzyszenie, bez wątpienia w części finansowane przez państwo, w tym wypadku działało jak inwestor prywatny w warunkach gospodarki rynkowej.
Subskrypcja na akcje dokonana przez ADEF w rzeczywistości jest w pełni zgodna z pkt 3.2 tiret trzecie komunikatu Komisji w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu WE dotyczącego przejęcia udziałów publicznych [46].
Uwzględniwszy te okoliczności, należy stwierdzić, że operacja ta nie zawierała elementu pomocy ze strony państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(159) Ponadto omawiana rekapitalizacja miała miejsce już dziesięć lat przed skierowaniem przez SIDE pierwszego pisma do Komisji w dniu 20 marca 1992 r., dlatego Komisja zwróciła się o informacje do władz francuskich pismem z dnia 2 kwietnia 1992 r.
Z tego względu oraz zgodnie z postanowieniami art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie trybu stosowania art. 93 Traktatu WE [47], Komisja w konkretnym przypadku nie mogła zatem nakazać cofnięcia rekapitalizacji, nawet jeżeli chodziłoby o pomoc państwa.
Rekapitalizacja CELF za pośrednictwem ADEF w 1993 r.
(160) SIDE podnosi również sprawę pomocy, która rzekomo została udzielona spółdzielni CELF w 1993 r. za pośrednictwem cesji akcji ADEF na rzecz SNE — współpracownika CELF.
(161) W swych uwagach z dnia 5 grudnia 2003 r. SIDE zwróciła uwagę Komisji na fakt, że powinna ona, stosownie do pism złożonych przez SIDE podczas posiedzenia z dnia 4 lipca 2001 r., wypowiedzieć się w sprawie środków pomocowych, które zdaniem przedsiębiorstwa zostały przyznane spółdzielni CELF podczas likwidacji ADEF w czerwcu 1993 r.
(162) Komisja uznała, iż kwestia ta nie była zawarta w decyzji o wszczęciu procedury z dnia 30 lipca 1996 r.
W związku z tym Komisja nie wypowie się w tej kwestii w ramach niniejszej procedury.
Korzyści odniesione przez CELF związane z "zarządzaniem programami publicznymi"
(163) SIDE wyjaśnia, że spółdzielnia CELF mogła utrzymywać się na rynku i kontynuować udzielania tego samego rodzaju rabatu swym klientom już po zniesieniu "Programu małych zamówień", ponieważ nadal otrzymywała liczne subwencje państwowe poprzez wybieg, jakim były programy "Na wschód Europy", który zastąpił program "Strona po stronie", a także "Program plus", dotowany z funduszu o stałym wzroście.
(164) Należy przypomnieć, że wymienione programy były już wówczas zatwierdzone przez Komisję decyzją z dnia 18 maja 1993 r. i zatwierdzone przez Trybunał wyrokiem z dnia 18 września 1995 r. [48].
(165) Z powyższego wynika, że aspekty te nie były omawiane w decyzji wszczęcia procedury z dnia 30 lipca 1986 r.
W związku z tym Komisja nie wypowie się w tej kwestii w ramach niniejszej procedury.
c Pomoc w zakresie małych zamówień niemająca wpływu na zmiany warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem
i) Mechanizm promowania działalności gospodarczej zaniechanej przez podmioty branżowe
(166) "Program małych zamówień" został opracowany w 1980 r. przez Ministerstwo Kultury, w czasie gdy specjaliści z branży (grupa Hachette i Messageries du livre) zamierzali wycofać się z rynku zamówień eksportowych.
Kwestionowany mechanizm został wdrożony w taki sposób, aby zachęcić podmioty gospodarcze do działania na rynku i aby wszystkie zamówienia książek w języku francuskim wychodzących z księgarni znajdujących się na obszarach niefrancuskojęzycznych, mogły być zrealizowane.
(167) W pierwszym rzędzie Komisja stwierdza, zgadzając się z niektórymi opiniami osób trzecich włączających się w postępowanie, że "Program małych zamówień", który faktycznie towarzyszył tworzeniu spółdzielni CELF w jej aktualnej postaci, był znany specjalistom z branży i spotkał się, przynajmniej na pierwszym etapie, z dobrym przyjęciem z ich strony [49] lub brakiem sprzeciwu, jednakże nie ubiegali się o te środki pomocowe.
(168) Przedsiębiorstwo SIDE utrzymuje, że "Program małych zamówień" był przeznaczony wyłącznie dla spółdzielni CELF.
Fakt ten, jej zdaniem, potwierdza odmowa Ministerstwa Kultury w 1991 r.
Jednocześnie przedsiębiorstwo SIDE nie zaprzecza, iż odrzucenie jego wniosku o przyznanie pomocy było uzasadniane jego własną odmową podporządkowania się obowiązkowi przejrzystości działania wymaganej dla skorzystania z omawianej pomocy.
(169) Tym niemniej w 1996 r., w związku z uchyleniem decyzji Komisji z dnia 18 maja 1993 r., Ministerstwo Kultury w trosce o zakończenie postępowania przypomniało przedsiębiorstwu SIDE, że system pomocy związanej z małymi zamówieniami nie był z definicji zastrzeżony dla spółdzielni CELF.
Ministerstwo zaproponowało mu, pismem z dnia 3 września 1996 r., spotkanie celem sprawdzenia, czy przedsiębiorstwo było w stanie, na tych samych warunkach przejrzystości działania, świadczyć takie same usługi jak spółdzielnia CELF.
(170) Podczas spotkania, które odbyło się dnia 26 września 1996 r., kierownictwo przedsiębiorstwa SIDE odmówiło przyjęcia złożonej propozycji, dając Ministerstwu Kultury do zrozumienia, że odmawia skorzystania z programu, którego zgodność z prawem wspólnotowym może być zakwestionowana przez Komisję.
(171) Na poparcie swej argumentacji, SIDE przedkłada raport Krajowej Fundacji Nauk Politycznych, w którym głównie skrytykowano decyzję władz francuskich dotyczącą nie udzielania subwencji bezpośrednio księgarniom.
Z tego względu Komisja przypomina, że władze państwowe mają prawo wolnego wyboru sposobu subwencjonowania, który wydaje się im najlepiej dostosowany do zamierzonych celów, pod warunkiem przestrzegania właściwego prawa wspólnotowego.
Jednocześnie Komisja wskazuje na małe znaczenie przedłożonego dokumentu i pragnie zauważyć, że sami redaktorzy krytycznie podchodzą do własnej oceny [50].
(172) Przedsiębiorstwo SIDE utrzymuje, iż pomoc była bezużyteczna.
W nawiązaniu do tego stwierdzenia Komisja podkreśla, że beneficjenci pomocy byli zobowiązani do realizacji wszystkich zamówień o wartości mniejszej od 500 FF, co gwarantowało, że książki francuskojęzyczne mogły dotrzeć do wszystkich księgarni, włącznie z najmniejszymi działającymi w dalekich krajach, nawet jeśli ich potrzeby ograniczałyby się jedynie do kilku książek, często publikowanych przez różnych wydawców.
Takie zamówienia nie były realizowane przez przedsiębiorstwo SIDE, które, jak już zostało stwierdzone, nie realizowało dostaw do wszystkich krajów.
(173) Na podstawie wyżej podanych okoliczności sprawy, Komisja ustaliła, że "Program małych zamówień" był w zasadzie dostępny dla każdego przedsiębiorstwa/firmy, które zechciałoby złożyć w sprawie stosowny wniosek, z zastrzeżeniem, że przyjmuje warunki związane z przyznaniem pomocy.
Komisja wskazuje ponadto, że SIDE, począwszy od 1996 r., wyraźnie dawało do zrozumienia, że nie życzy sobie być beneficjentem programu.
W tej sytuacji Komisja stwierdza, że zakwestionowana pomoc nie miała charakteru dyskryminującego i że była niezbędna dla osiągnięcia celów podjętych przez władze francuskie.
(174) Jednocześnie Komisja stwierdza, że nawet gdyby analizowana pomoc mogła być uznana do 1996 r. za przeznaczoną wyłącznie dla spółdzielni CELF, to do władz francuskich należała ocena, jakie działania były najwłaściwsze i pożyteczne dla optymalnego osiągnięcia postawionego celu, a zatem pomoc nie wychodziła poza potrzeby wynikające z realizacji tego celu, jak to zostanie wykazane poniżej.
ii) Weryfikacja dokonana przez Komisję oparta na danych liczbowych przekazanych przez władze francuskie i stronę skarżącą
Rynek zamówień eksportowych książek w języku francuskim
(175) W ramach swej działalności agentów eksportowych, CELF i SIDE rozprowadzają książki w krajach i na terenach niefrancuskojęzycznych.
W krajach francuskojęzycznych, takich jak Belgia, Kanada i Szwajcaria, rynek lokalny opanowany jest przez wielkich wydawców dzięki działalności ich filii lub przedstawicielstw.
(176) Agencje eksportowe odgrywają zatem bardzo marginalną rolę na rynkach, które stanowią główny zbyt dla książek w języku francuskim, czyli w trzech wyżej wymienionych państwach.
(177) Nie ulega wątpliwości, że spółdzielnia CELF została utworzona pod koniec lat siedemdziesiątych celem złagodzenia niedoborów na rynku, z którego wycofali się specjaliści z branży ze względu na nierentowność oraz że sporna pomoc miała za zadanie wesprzeć segment wyraźnie nierentownej działalności agentów.
(178) W swej decyzji 1999/133/WE Komisja zdefiniowała rynek, na którym sprawdzała skutki spornej pomocy, jako rynek eksportu książek w języku francuskim "w ogóle".
Trybunał, podążając za argumentacją przedsiębiorstwa SIDE, potwierdził tę analizę i uznał, że Komisja popełniła błąd oczywisty w ocenie, ponieważ eksport książek w języku francuskim i agencje eksportowe książek w języku francuskim nie stanowią rynków substytucyjnych, lecz rynki odrębne, ponieważ drugi z nich stanowi część pierwszego.
(179) Nie podważając oceny Trybunału, Komisja zauważa, że z dokumentów przedstawionych w tej sprawie, zarówno przez przedsiębiorstwo SIDE [51], jak i przez władze państwowe, wynika, iż mechanizmy kolportażu za granicę książek w języku francuskim są bardzo zróżnicowane [52], komplementarne, a czasami substytucyjne, ponieważ agencje eksportowe stanowią jeden z licznych istniejących systemów.
(180) Komisja stwierdza, że przedsiębiorstwo SIDE oraz władze francuskie przyznają, że trudno jest wyraźnie rozgraniczyć różne rynki w specyficznym sektorze upowszechniania książki.
(181) Przedsiębiorstwo SIDE stwierdza w swych ostatnich uwagach, że na omawianym rynku krajowym obecni są agenci ogólnobranżowi, tacy jak SIDE oraz spółdzielnia CELF.
Inne podmioty, których SIDE określa raz jako agentów, innym razem — jako księgarnie eksportowe [53], prowadzą również bezpośrednią sprzedaż odbiorcom finalnym, ale na bardzo niewielką skalę, i w zupełnie marginalnym stopniu stanowiłyby konkurencję dla obydwu agentów ogólnobranżowych.
(182) Władze francuskie podzielają w części analizę przedsiębiorstwa SIDE, stwierdzając przy tym, iż księgarnie eksportowe, do których czyni odniesienie strona skarżąca, są w rzeczywistości agentami wyspecjalizowanymi.
Dodają do listy potencjalnych konkurentów pewną liczbę księgarni, które obsługują, choćby okazjonalnie, zamówienia dla księgarzy zagranicznych.
Francja stwierdza, że księgarnie on line powinny odtąd być zaliczane do konkurentów agentów, ogólnobranżowych, co Komisja uważa za właściwe, nawet jeśli dokładne dane, dotyczące wielkości sprzedaży w tym segmencie opartym na zastosowaniu nowoczesnych technologii, były jeszcze niedostępne.
(183) Należy zauważyć, że przedsiębiorstwo SIDE przekazało Komisji pewne dane liczbowe w celu unaocznienia "dominującej pozycji" zajmowanej przez spółdzielnię CELF [54] w sektorze tego rynku.
(184) Komisja, jak to zostało przypomniane w motywie 29, nie będzie wypowiadać się w niniejszej decyzji w sprawie skargi przedsiębiorstwa SIDE z art. 81 i 82 Traktatu, ponieważ zagadnienie to jest przedmiotem odrębnego postępowania sprawdzającego.
Wobec powyższego Komisja poinformowała SIDE pismem z dnia 7 sierpnia 2003 r. o swym wstępnym zamiarze oddalenia jego skargi.
(185) Jednakże, nie przesądzając o ostatecznym stanowisku, jakie Komisja zajmie po analizie innych dokumentów, Komisja przypomina, iż spółdzielnia CELF jako firma międzybranżowa została utworzona, aby wypełnić niszę na rynku opuszczonym przez podmioty branżowe. Fakt ten nie został podważony w opiniach osób trzecich.
W związku z tym fakt posiadania przez CELF bardzo wysokiego udziału w rynku nie powinien budzić wątpliwości.
(186) Komisja stwierdza, że pozycja CELF na rynku, o którym mowa, nie ma bezpośredniego związku z kwestią przyznania pomocy.
Komisja pragnie jedynie zweryfikować zgodność udzielonej pomocy na rynku zamówień eksportowych z art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu.
Zasadność pojęcia "małe zamówienia" w ramach zamówień eksportowych
(187) Zamówienie eksportowe książek polega na uwzględnianiu niewielkich zamówień.
Wydawcy i dystrybutorzy tradycyjni wycofali się z tego rynku pod koniec lat siedemdziesiątych ze względu na niedostateczną rentowność.
Zatem zlecenia eksportowe dotyczą w każdym przypadku małych zamówień.
(188) SIDE oraz władze francuskie zgodziły się odnośnie do definicji kwestionowanego świadczenia.
Natomiast ich stanowisko jest rozbieżne, gdy chodzi o określenie, w ramach rynku zleceń eksportowych, zamówień "mniej ważnych" (np. zamówienie taniej pozycji książkowej przez księgarnię afrykańską), które generują nadmierne koszty powodujące nierentowność transakcji.
(189) Ministerstwo Kultury ustaliło progową wartość "małych zamówień" przewidzianych do subwencjonowania na 500 FF ((76,22 EUR).
Władze francuskie zawsze utrzymywały, że niektóre zamówienia o wartości poniżej 500 FF mogą być rentowne, podczas gdy inne, których wartość jest większa, mogą być nieopłacalne.
Celem było znalezienie sposobu zgodnego z zasadami rynku na zachęcenie podmiotów gospodarczych do zajęcia się realizacją zamówień odrzuconych ze względu na ich niedostateczną rentowność.
(190) Komisja zwróciła się do strony skarżącej i do władz francuskich o złożenie wyjaśnień odnośnie do rentowności działalności.
W tym celu Komisja poprosiła głównie o opis różnych operacji, które należy wykonać w związku ze świadczeniem usługi, w taki sposób, aby dla danego przypadku można było ustalić, skąd pochodzą nadmierne koszty wymagające kompensacji.
(191) Władze francuskie oraz przedsiębiorstwo SIDE ogólnie zgodziły się, że realizacja zamówień przebiega w sposób opisany przez SIDE w załączniku III, niezakwestionowanym przez władze francuskie.
(192) Rozbieżność pomiędzy nimi dotyczy zatem głównie kwestii rentowności, która łączy się ze świadczeniami.
Zdaniem przedsiębiorstwa SIDE wszystkie zamówienia są rentowne, niezależnie od ich charakteru, zaś w opinii władz francuskich świadczenie niektórych usług wyraźnie nie jest opłacalne, co uzasadnia przyznaną pomoc.
(193) W związku z powyższym Komisja zwraca uwagę na niektóre stwierdzenia przedsiębiorstwa SIDE, które zestawione łącznie, mogą wydawać się sprzeczne.
Mowa jest o następujących stwierdzeniach: "najbardziej interesujący klienci to tacy, którzy mają duży wolumen zamówień" oraz "małe zamówienia są ogółem bardziej rentowne przy realizacji aniżeli zamówienia większe".
(194) Komisja zauważyła, że przedsiębiorstwo SIDE i spółdzielnia CELF z reguły nie dążyły do pozyskania tego samego typu klienta.
SIDE interesowało się szczególnie klientami instytucjonalnymi, podczas gdy CELF uprzywilejowywała raczej księgarnie.
Przedsiębiorstwo SIDE kwestionuje to stwierdzenie, jednak nie uznało za pożądane przekazać Komisji, mimo jej prośby, dokładnych danych dotyczących profilu swoich klientów.
Strona skarżąca stwierdziła jedynie w swych uwagach złożonych na piśmie, że liczba jej klientów w latach 1991 — 2002 wynosiła 1308 i że obsługiwała ten sam rodzaj klientów co spółdzielnia CELF.
(195) Aby sprawdzić zasadność sprzecznych uwag przedstawionych przez strony, Komisja opracowała, na podstawie danych przekazanych zarówno przez SIDE, jak i przez władze francuskie, poniższe tabele porównawcze 3a, 3b i 3c: (dane w euro)
Tabela 3a
(dane w euro) _BAR_
1999 _BAR_ SIDE _BAR_ CELF małe zamówienia _BAR_ CELF bez małych zamówień _BAR_ CELF razem _BAR_
Obroty _BAR_ 818297 _BAR_ 329204 _BAR_ 10027299 _BAR_ 10358503 _BAR_
Liczba faktur _BAR_ 2187 _BAR_ 9688 _BAR_ 13210 _BAR_ 22898 _BAR_
Liczba linii _BAR_ 27470/27978 _BAR_ 21978 _BAR_ 263080 _BAR_ 285058 _BAR_
Liczba książek _BAR_ 88163 _BAR_ 26996 _BAR_ 575593 _BAR_ 602589 _BAR_
Liczba klientów _BAR_ nie przekazano _BAR_ 2171 _BAR_ 718 _BAR_ 2889 _BAR_
Średnia liczba linii na faktury _BAR_ 13,07 _BAR_ 2,26 _BAR_ 20 _BAR_ 12 _BAR_
Średnia liczba książek na linie _BAR_ 3,21 _BAR_ 1,22 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_
Średnia liczba egzemplarzy na fakturę _BAR_ 40,84 _BAR_ 2,79 _BAR_ 44 _BAR_ 28 _BAR_
Przeciętna cena sprzedanego egzemplarza _BAR_ 9,09 _BAR_ 12,19 _BAR_ 17 _BAR_ 17 _BAR_
Średnia wartość linii _BAR_ 29,17 _BAR_ 14,98 _BAR_ 38 _BAR_ 38 _BAR_
Średnia wartość rachunku klienta _BAR_ nie przekazano _BAR_ 151,84 _BAR_ 13968 _BAR_ 3585 _BAR_
Tabela 3b
2000 _BAR_ SIDE _BAR_ CELF małe zamówienia _BAR_ CELF bez małych zamówień _BAR_ CELF razem _BAR_
Obroty _BAR_ 1021831 _BAR_ 301604,53 _BAR_ 11151915 _BAR_ 11480519 _BAR_
Liczba faktur _BAR_ 2069 _BAR_ 8763 _BAR_ 12565 _BAR_ 21448 _BAR_
Liczba linii _BAR_ 29006 _BAR_ 20387 _BAR_ 258124 _BAR_ 278511 _BAR_
Liczba książek _BAR_ 102229 _BAR_ 25229 _BAR_ 586643 _BAR_ 610872 _BAR_
Liczba klientów _BAR_ nie przekazano _BAR_ 2,007 _BAR_ 631 _BAR_ 2638 _BAR_
Średnia liczba linii na faktury _BAR_ 14,97 _BAR_ 2,32 _BAR_ 20 _BAR_ 13 _BAR_
Średnia liczba książek na linie _BAR_ 3,52 _BAR_ 1,24 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_
Średnia liczba egzemplarzy na fakturę _BAR_ 52,75 _BAR_ 2,87 _BAR_ 46 _BAR_ 28 _BAR_
Przeciętna cena sprzedanego egzemplarza _BAR_ 9,87 _BAR_ 11,95 _BAR_ 19 _BAR_ 19 _BAR_
Średnia wartość linii _BAR_ 29,17 _BAR_ 14,79 _BAR_ 43 _BAR_ 41 _BAR_
Średnia wartość rachunku klienta _BAR_ nie przekazano _BAR_ 150,28 _BAR_ 17684 _BAR_ 4344 _BAR_
Tabela 3c
2001 _BAR_ SIDE _BAR_ CELF małe zamówienia _BAR_ CELF bez małych zamówień _BAR_ CELF razem _BAR_
Obroty _BAR_ 905077 _BAR_ 275068 _BAR_ 12817252 _BAR_ 13092330 _BAR_
Liczba faktur _BAR_ 2137 _BAR_ 7702 _BAR_ 12195 _BAR_ 19897 _BAR_
Liczba linii zamówień _BAR_ 23990 _BAR_ 17681 _BAR_ 256019 _BAR_ 273700 _BAR_
Liczba książek _BAR_ 105518 _BAR_ 21853 _BAR_ 590278 _BAR_ 512129 _BAR_
Liczba klientów _BAR_ nie przekazano _BAR_ 1659 _BAR_ 835 _BAR_ 2494 _BAR_
Średnia liczba linii na faktury _BAR_ 11,23 _BAR_ 2,30 _BAR_ 21 _BAR_ 14 _BAR_
Średnia liczba książek na linie _BAR_ 4,27 _BAR_ 1,24 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_
Średnia liczba egzemplarzy na fakturę _BAR_ 47,97 _BAR_ 2,84 _BAR_ 48 _BAR_ 31 _BAR_
Przeciętna cena sprzedanego egzemplarza _BAR_ 8,66 _BAR_ 12,59 _BAR_ 22 _BAR_ 21 _BAR_
Średnia wartość linii _BAR_ 37,73 _BAR_ 15,56 _BAR_ 50 _BAR_ 48 _BAR_
Średnia wartość rachunku klienta _BAR_ nie przekazano _BAR_ 165,80 _BAR_ 15360 _BAR_ 5250 _BAR_
(196) Komisja stwierdza, że dane przedstawione w tabelach 3a, 3b i 3c wskazują, że o ile CELF, poza tym co traktuje jako "małe zamówienia", sprzedaje książki o średniej liczbie na fakturę porównywalnej z przedsiębiorstwem SIDE (44 wobec 41 w roku 1999, 46 wobec 53 w 2000 r. oraz 48 wobec 48 w 2001 r.), to obsługuje również dużą liczbę zamówień szczególnie małych (średnio poniżej trzech książek i o średniej wartości około 35 EUR): 9688 zamówień w 1999 r., 8763 w 2000 r. i 7702 w 2001 r.
Z powyższego wynika, że (kolumna "CELF razem"), ogólna liczba książek przypadająca na zamówienie jest wyraźnie mniejsza w przypadku CELF niż w przypadku SIDE: 28 wobec 41 w 1999 r., 28 wobec 53 w 2000 r. oraz 31 wobec 48 w 2001 r.
(197) Z powyższego wynika, że działalność CELF charakteryzuje się szczególnie dużą liczbą bardzo małych zamówień (przeciętnie poniżej trzech książek i około 35 EUR), co wyraźnie odróżnia tę spółdzielnię od przedsiębiorstwa SIDE i mogło stanowić podstawę dla uzyskania kwestionowanej pomocy.
Weryfikacja czynników generujących pomoc: nadmierne koszty związane z "Programem małych zamówień"
(198) Po stwierdzeniu zasadności kryterium "małych zamówień" jako kryterium odniesienia dla uzasadnienia udzielenia pomocy, Komisja przystąpiła do analizy danych księgowości analitycznej dostarczonych przez władze francuskie.
Informacje te uzasadniają nadmierne koszty ponoszone przez CELF w segmencie "małe zamówienia".
Informacje przekazane Komisji przez władze francuskie dotyczą 1994 r., a więc okresu, w którym CELF otrzymała od Ministerstwa Kultury subwencję w wysokości 2000000 milionów FF ((304900 euro).
(199) Komisji sprawdziła dane księgowości analitycznej odnoszące się do kosztów małych zamówień o wartości poniżej 500 FF.
Komisja przypomniała wyjaśnienia dostarczone przez władze francuskie, wskazujące, iż próg 500 FF przyjęty dla określenia "małego zamówienia", został wyznaczony empirycznie [56].
(200) Władze francuskie zaproponowały, że wykażą, iż realizacja małych zamówień w oczywisty sposób pociąga za sobą nadmierne koszty.
Władze francuskie opierają ten argument na analizie kosztów dokonanej na podstawie danych z poniższej tabeli 4 za rok referencyjny 1994:
Typ zamówień _BAR_ Małe zamówienia _BAR_ Inne _BAR_ Razem _BAR_
Obroty _BAR_ 2419006 _BAR_ 48148971 _BAR_ 50102869 _BAR_
Liczba faktur _BAR_ 9725 _BAR_ 10947 _BAR_ 20672 _BAR_
Liczba książek _BAR_ 24933 _BAR_ 442740 _BAR_ 467673 _BAR_
(201) Jak szczegółowo opisano w załączniku III, realizacja zamówienia wymaga wykonania szeregu operacji, a mianowicie:
a) odbioru zamówienia z księgarni;
b) kodyfikacji zamówienia;
c) pozyskania zamówienia;
d) wysłania zamówienia do wydawcy;
e) odbioru pozycji książkowych;
f) przydzielenia każdemu klientowi fizycznego miejsca, "skrytki", w której zamówione książki są układane;
g) zapakowania towaru.
(202) Księgowość analityczna uwzględnia całość przepływów związanych z wyżej podanymi operacjami.
Faktura opiewająca na 100 FF wymaga w zasadzie tyle samo pracy, co faktura opiewająca na 10000 FF.
(203) Wyjaśnienia władz francuskich pozwoliły Komisji na oszacowanie kosztów i przyporządkowanie ich poszczególnym operacjom związanym z realizacją zamówienia.
Rentowność zamówienia zależy głównie od rodzaju i liczby zamawianych książek, dokładności informacji zawartych w zamówieniu oraz od trudności przy jego realizacji — 20 % zamówień spółdzielni CELF oraz 4,5 % zamówień przedsiębiorstwa SIDE można uznać za "trudne" do zrealizowania [58].
Ponadto zamówienia o wartości poniżej 500 FF dotyczą, w 67 % przypadkach, małych oficyn wydawniczych, o charakterze rzemieślniczym [59].
Realizacja małych zamówień wymaga również prowadzenia ogromnej liczby małych rachunków.
(204) Przy małych zamówieniach koszty są tym wyższe, im częściej, niezależnie od wartości zamówienia, podmiot je realizujący musi bezwzględnie powtarzać dla każdego zamówienia, te same operacje.
Przedsiębiorstwo/firma realizujące liczne małe zamówienia powinno wdrożyć system organizacyjny, który będzie w stanie obsłużyć zamówienia na licznych różnych etapach procesu ich realizacji, i być przygotowane na wynikłe stąd dodatkowe koszty.
(205) Władze francuskie wyjaśniają, że dla każdego typu operacji zastosowano właściwy współczynnik.
W tym celu uwzględniono różne działania prowadzone podczas każdej operacji zgodnie z opisem w załączniku IV.
(206) Na podstawie informacji przekazanych przez Francję Komisja stwierdza, że w 1994 r. koszty realizacji małych zamówień wynosiły 4446706 FF.
Obroty związane z zamówieniami o wartości poniżej 500 FF wynosiły 2419006FF.
Pomoc udzielona w wymienionym roku wyniosła 2000000 FF.
Z powyższego wynika, że wynik na działalności operacyjnej był — 27700 FF.
Obroty _BAR_ 2419006 FF _BAR_
Subwencje _BAR_ 2000000 FF _BAR_
Dochód całkowity _BAR_ 4419006 FF _BAR_
Koszty realizacji _BAR_ — 4446706 FF _BAR_
Wynik na działaności operacyjnej _BAR_ — 27700 FF _BAR_
(207) W związku z powyższym Komisja stwierdza, że wartość pomocy wyrównawczej — 2000000 FF — nie była zbyt wysoka w stosunku do kosztów generowanych przez realizację małych zamówień.
(208) Aby zweryfikować prawdziwość danych przekazanych za rok obrotowy referencyjny 1994, Komisja zwróciła się o dodatkowe informacje do władz francuskich dotyczące działalności związanej z realizacją małych zamówień CELF za inne okresy.
Dokumenty i wyjaśnienia przekazane przez Francję dotyczące innych lat obrachunkowych wskazują, że specyfika małych zamówień (obroty w stosunku do liczby małych zamówień, liczba zamawianych książek, liczba faktur z tym związanych, liczba klientów, linie zamówień, itd.) pozostawała stała we wszystkich latach.
Uwzględniwszy te okoliczności, Komisja uznaje, że dane za rok 1994 mogą w sposób racjonalny służyć jako punkt odniesienia dla oceny przeprowadzonej przez Komisję.
(209) Komisja sprawdziła również, na podstawie przekazanych umów, że wszystkie ewentualne nadwyżki wynikały z wartości pomocy przekazanej w roku następnym.
W związku z tym, wbrew sugestiom SIDE i licznych osób trzecich włączających się w postępowanie, pomoc nie mogła służyć do finansowania innych rodzajów działalności gospodarczej spółdzielni CELF.
(210) Wobec powyższego pomoc była przyznawana rocznie na podstawie danych księgowych przekazanych przez CELF, w tym rachunków związanych z zatrudnieniem, które stanowią udokumentowanie nadmiernych kosztów generowanych skutkiem realizacji programu "małe zamówienia".
Zatem pomoc nie mogła być wykorzystana na inne cele niż te, na które została udzielona.
Ocena błędów wskazanych przez SIDE
(211) W swoich ostatnich uwagach SIDE zwróciło uwagę Komisji, że dane księgowe przekazane Komisji przez władze francuskie w drugiej fazie postępowania celem udokumentowania występowania nadmiernych kosztów, zawierały pewne błędy.
Władze francuskie zostały powiadomione w tej kwestii i przedłożyły Komisji stosowne wyjaśnienia.
(212) SIDE ujawniło, że władze francuskie w miejsce wartości procentowych zamówień przekazanych telefonicznie wpisały informacje dotyczące pisemnych zamówień i odwrotnie.
Komisja sprawdziła, że skutek finansowy przestawienia stanowił kwotę 0,24 EUR na jedną książkę przy kosztach jednego małego zamówienia.
Różnica ta nie stanowi powodu do podważenia mechanizmu wyrównawczego zastosowanego przez Francję.
(213) Odnośnie do zmian obrotów odnotowanych przez SIDE w pierwszych danych księgowych przedstawionych przez Francję, Komisja potwierdza, że władze francuskie same dokonały wymaganego sprostowania z chwilą wszczęcia postępowania w 1996 r. oraz że w konsekwencji zarzuty zawarte w ostatnich uwagach SIDE nie są zasadne.
(214) Zmiana innych danych liczbowych daje się wyjaśnić faktem, że w jednym wypadku dokonano odniesienia do dochodu wygenerowanego w wyniku sprzedaży samych książek (2284536 FF), podczas gdy w innym wypadku przekazana liczba (2535818 FF) odpowiada dochodowi uzyskanemu z książek i usług dodatkowych (opakowanie, ubezpieczenie i transport).
(215) Przedsiębiorstwo SIDE sądziło, że może również wykazać pewne "zniekształcenia" pomiędzy księgowością ogólną i analityczną dotyczące danych płacowych.
Władze francuskie stwierdzają, że różnice te można wyjaśnić faktem, iż niektóre opłaty nie są zawarte w kosztach socjalnych w rocznej deklaracji podatkowej (fr. liasse fiscale), a jednocześnie bezpośrednio wiążą się z płacami.
Komisja mogła zweryfikować prawdziwość tych wyjaśnień w oparciu o przedłożone dokumenty księgowe.
(216) Komisja stwierdza zatem, że dodatkowe uwagi SIDE, dotyczące niedokładności danych księgowych przekazanych przez władze francuskie przy wszczęciu postępowania w 1996 r., nie stanowią podstawy do podważenia oceny Komisji dotyczącej prawdziwości danych księgowych uzasadniających kompensowanie nadmiernych kosztów wygenerowanych w wyniku realizacji małych zamówień.
Dodatkowe ograniczenia spółdzielni CELF
(217) Komisja stwierdziła na podstawie analizy dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą, że oferta spółdzielni CELF była znacznie szersza niż oferta przedsiębiorstwa SIDE (3000 wydawców proponowanych przez CELF wobec 200 przez SIDE).
(218) Uwzględniwszy ten fakt (niebrany pod uwagę przy obliczaniu nadmiernych kosztów), Komisja pragnie zauważyć, iż rozszerzona oferta CELF odpowiada wymaganiom Ministerstwa Kultury dotyczącym zapewnienia możliwie najszerszego rozpowszechnienia książek w języku francuskim.
Oferta przedsiębiorstwa SIDE, mogąca odpowiedzieć jednak na każdy rodzaj popytu, nie uwzględnia — co wydaje się całkowicie uzasadnione — tego celu kulturowego.
(219) Władze francuskie dodają, iż CELF była często zmuszona do podejmowania ryzyka finansowego.
W ten sposób zapewniała kontynuację swych usług w niektórych krajach dotkniętych klęskami, jak Algieria czy w późniejszym okresie Argentyna.
CELF mogła także zapewnić świadczenie usług w niektórych krajach nieposiadających gwarancji COFACE.
(220) SIDE ma prawo podejmować własne decyzje handlowe i stwierdza, że nie chce działać na terenach trudnych, jak Afryka Subsaharyjska lub w krajach nieobjętych COFACE.
Stwierdza, że chodzi tu o decyzje, wynikające ze strategii rozwoju gospodarczego przedsiębiorstw i że w tym kontekście dokonała innego wyboru.
iii) Weryfikacja dokonana przez Komisję dotycząca przejmowania klientów zgłoszonego przez SIDE
Przejmowanie klientów SIDE przez CELF
(221) Na podstawie analizy wyjaśnień i dokumentów przedłożonych przez przedsiębiorstwo SIDE, Komisja stwierdziła, że zarzuty SIDE dotyczące przejmowania klientów były bezzasadne.
(222) Wobec powyższego Komisja zwróciła się do przedsiębiorstwa SIDE o uzasadnienie przejmowania klientów, w wyniku którego miałoby ono ucierpieć ze względu na korzystne rabaty udzielane "wyłącznie przez spółdzielnię CELF" dzięki otrzymanej pomocy.
W związku z tym SIDE przedłożyło bardzo obszerny dokument [60], którego dane nie nadawały się do wykorzystania przez Komisję w przedstawionej formie, przede wszystkim dlatego, że omawiane przejmowanie klientów nie było przedstawione w sposób jednoznaczny.
Komisja zwróciła się o dodatkowe wyjaśnienia do przedsiębiorstwa SIDE w tej kwestii, uwzględniwszy zwłaszcza [61] jego stwierdzenie, że w latach 1987 — 1988 klient "Librairie Française de Milan" stopniowo rezygnował z usług SIDE na rzecz usług świadczonych przez CELF, ponieważ spółdzielnia CELF oferowała mu atrakcyjniejsze rabaty.
(223) W odpowiedzi władze francuskie podały, że rynek włoski był znany ze swojej konkurencyjności oraz że wzrost obrotów spółdzielni CELF z wymienioną księgarnią był odczuwalny dopiero od 1999 r., to znaczy dużo później niż okres przywoływany przez SIDE.
(224) Komisja stwierdziła, że inne przykłady przytaczane przez przedsiębiorstwo SIDE nie okazały się bardziej przekonywujące [62].
Jedna z księgarni wymienionych przez SIDE, tj. księgarnia Grupodis w Madrycie, nigdy nie była znaczącym klientem spółdzielni CELF, a z kolei wymienione księgarnie japońskie wykazują wielkie rachunki i nie mogą być traktowane jako należące do segmentu rynku "małych zamówień".
(225) Tym niemniej lista rabatów przekazanych przez przedsiębiorstwo SIDE nie stwarza podstaw do uznania, że oferta SIDE jest mniej atrakcyjna od oferty CELF.
Komisja stwierdziła, że na 28 wydawców wybranych przez SIDE dla poparcia swej tezy SIDE oferuje atrakcyjniejsze warunki w 16 przypadkach, a CELF [63] w 12.
Różnica ta zwiększa się przy uwzględnieniu pięciu dodatkowych punktów rabatu udzielanego przez SIDE na zamówienia powyżej 10 egzemplarzy każdego tytułu, gdyż w takim wypadku CELF oferuje lepsze warunki tylko dla 6 wydawców wobec 22 w przypadku SIDE.
(226) Komisja stwierdza zatem, że przejmowanie klientów SIDE przez CELF, wynikające z atrakcyjniejszych rabatów proponowanych przez CELF dzięki otrzymywanej pomocy, nie miało miejsca.
Przejście klientów CELF do SIDE
(227) Jak wskazano w motywie 69, w piśmie z dnia 12 sierpnia 2002 r. skierowanym do Komisji SIDE stwierdza, że CELF co najmniej dwóch lat stosowała warunki odstraszające dla "małych rachunków".
SIDE podaje, że "polityka taka powodowała jedynie coraz większe naruszanie zasad wolnej konkurencji przez SIDE, gdyż w tych warunkach niektórzy dawni klienci CELF, wystawiający "małe rachunki" przechodzą obecnie do SIDE (…). Jednocześnie przedsiębiorstwo SIDE jest przekonane, że najbardziej interesujący są klienci o dużym wolumenie zamówień (…)".
(228) W pierwszym rzędzie Komisja stwierdza, że zgłaszane dostosowania taryfowe [64] nastąpiły w okresie, kiedy kwestionowana pomoc została zniesiona i/lub wyraźnie zmniejszona, tj. od czasu, gdy CELF musiała znaleźć alternatywne rozwiązania, by dalej realizować składane u niej małe zamówienia.
(229) Komisja przystąpiła do porównania [65] danych liczbowych obydwu podmiotów i stwierdziła, że nie wynikają z tego żadne przesłanki pozwalające na potwierdzenie wywodów SIDE dotyczących niedawnego przejmowania klientów.
Komisja nie stwierdza bowiem wzrostu liczby faktur wystawionych przez SIDE.
W 1999 r. było ich 2187, a w 2000 r. — 2137 . Odnośnie do liczby klientów Komisja przypomina, iż nie może dokonywać porównań w tej sprawie, ponieważ nie ma możliwości uzyskania danych od SIDE.
(230) Komisja nie znajduje również przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że liczba "małych zamówień" obsługiwanych przez SIDE zwiększyła się od czasu, gdy CELF przestało otrzymywać pomoc.
Wręcz przeciwnie, dane liczbowe przekazane przez SIDE wskazują, że średnia liczba książek na fakturę wzrasta, osiągając wartość 49,38 w 2001 r. wobec 40,31 w 1999 r., podczas gdy domniemane przejęcie klientów CELF do SIDE musiałoby wyrazić się spadkiem średniej liczby książek przypadających na fakturę.
(231) Komisja zauważa, że średnia liczba książek sprzedanych przypadających na linię w przedsiębiorstwie SIDE jest jeszcze wyższa od średniej liczby książek sprzedanych przez spółdzielnię CELF i dotyczy to ogółu działalności, a nie tylko małych zamówień.
W związku z tym zniesienie pomocy nie pociągnęło za sobą przejścia klientów od spółdzielni CELF do przedsiębiorstwa SIDE.
(232) W każdym przypadku przy analizie pomocy państwa jedynie zniekształcenie konkurencji wywołane ta pomocą stanowi zasadny zarzut, nie zaś skutki wynikłe ze zmniejszenia i/lub zniesienia pomocy, uznane przez SIDE za negatywne.
Wnioski Komisji w sprawie przejścia klientów
(233) Na podstawie danych przekazanych zarówno przez przedsiębiorstwo SIDE, jak przez i władze francuskie, Komisja stwierdza, że jedyne dostrzegalne skutki zniesienia pomocy polegają na zmniejszeniu obrotów pochodzących z małych zamówień obsługiwanych przez spółdzielnię CELF oraz na odczuwalnym zmniejszeniu liczby jej klientów (-17,34 % w latach 1999 — 2001), jak przedstawiono w poniższej tabeli 5:
Tabela 5 — Zmiany w działalności w zakresie "małych zamówień i małych rachunków"
Informacje dostarczone przez władze francuskie
Lata _BAR_ Obroty Małe zamówienia(w euro) _BAR_ Zmiana _BAR_ Liczba klientów _BAR_ Zmiana _BAR_
1999 _BAR_ 329204 _BAR_ _BAR_ 2171 _BAR_ _BAR_
2000 _BAR_ 301605 _BAR_ - 8,38 % _BAR_ 2007 _BAR_ -7,55 % _BAR_
2001 _BAR_ 275068 _BAR_ - 8,80 % _BAR_ 1659 _BAR_ -17,34 % _BAR_
(234) Komisja stwierdza również, że uwagi SIDE zaprzeczały jej własnym stwierdzeniom, zgodnie z którymi jedynie liczba linii obsługiwanych przez usługodawców powinna być brana pod uwagę oraz że ogólna wartość zamówienia nie wpływa na rentowność.
Gdyby tak było, SIDE nie miałaby żadnych podstaw twierdzić, iż przytaczane jako dowód przechodzenie klientów z CELF do SIDE (co ponadto nie wynika z przedłożonych danych liczbowych) zwiększa naruszenie zasad konkurencji, na czym ucierpiało przedsiębiorstwo SIDE [66].
Ponadto Komisja wskazuje, iż SIDE wydaje się przeczyć samemu sobie, stwierdzając w piśmie z dnia 9 grudnia 2002 r., że "…małe zamówienia są ogółem bardziej rentowne w realizacji aniżeli zamówienia duże".
(235) Tabela 6, sporządzona przez Komisję w oparciu o dane przekazane przez władze francuskie i przedsiębiorstwo SIDE, pokazuje, że nie ma bezpośredniego związku pomiędzy wzrostem i spadkiem obrotów SIDE a zwiększaniem lub zmniejszaniem przydzielanych subwencji.
Tabela 6
Rok odniesienia _BAR_ Pomoc przyznana CELF w euro _BAR_ Zmiany obrotów SIDE _BAR_ POMOC _BAR_
1990 _BAR_ 304900 _BAR_ ——— _BAR_ ——- _BAR_
1991 _BAR_ 373500 _BAR_ + _BAR_ + _BAR_
1992 _BAR_ 422280 _BAR_ - _BAR_ + _BAR_
1993 _BAR_ 382650 _BAR_ + _BAR_ - _BAR_
1994 _BAR_ 304900 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
1995 _BAR_ 304900 _BAR_ - _BAR_ = _BAR_
1996 _BAR_ 304900 _BAR_ - _BAR_ = _BAR_
1997 _BAR_ 243920 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
1998 _BAR_ 182940 _BAR_ + _BAR_ - _BAR_
1999 _BAR_ 121960 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
2000 _BAR_ 60980 _BAR_ + _BAR_ - _BAR_
2001 _BAR_ 38110 _BAR_ - _BAR_ - _BAR_
2002 _BAR_ 0 _BAR_ - _BAR_ 0 _BAR_
(236) Na podstawie danych liczbowych przekazanych zarówno przez CELF, jak i przez SIDE, Komisja ustaliła, że wysokość pomocy udzielonej spółdzielni CELF nie miała bezpośredniego wpływu na działalność i wyniki SIDE, jedynego innego agenta prowadzącego różnorodną działalność na rynku [67].
Przykładowo, przez wiele lat obroty SIDE zmniejszały się nawet wówczas, gdy pomoc przydzielona spółdzielni również była zmniejszana.
(237) Komisja zauważyła ponadto, że jedyny dostrzegalny i znaczący skutek zniesienia pomocy dla spółdzielni CELF na rynku był spadek jej obrotów uzyskiwanych z "małych zamówień" oraz zmniejszenie liczby jej "małych rachunków".
(238) Odnosząc się do przekazanych danych liczbowych Komisja stwierdza, że bez pomocy, część zamówień nie może być już prawdopodobnie zrealizowana przez CELF, a SIDE nie korzysta ze stwierdzonej zmiany.
(239) Komisja stwierdziła ponadto, że subwencje przydzielone w latach 1994 — 2001 nie pokrywały w całości deficytu występującego przy realizacji "Programu małych zamówień" i stanowiły względnie niewielką część ogólnych obrotów CELF — od 3,95 % w 1994 r. do 0,29 % w 2001 r. [68].
(240) Po zestawieniu wszystkich przeanalizowanych danych, okazało się, że kwestionowana pomoc dotyczy bardzo marginesowego udziału w działalności zleceń eksportowych i że działalność ta bez wątpienia nie mogłaby być realizowana bez analizowanej tu pomocy.
Komisja stwierdziła również, że pomoc udzielona przez Francję nie miała charakteru świadczenia dopłat powyżej kosztów związanych z działalnością będącą przedmiotem niniejszej decyzji.
(241) Komisja przypomina również, zgodnie z zapisami w motywach 132 i następnych, że naruszenie zasad wymiany handlowej oraz zniekształcenie konkurencji na poziomie wspólnotowym są w danym przypadku bardzo ograniczone.
Komisja uwzględni te okoliczności przy ocenie zgodności pomocy z art. 87 ust. 3 Traktatu zgodnie z jednoznacznym stwierdzeniem Trybunału w wyroku z dnia 27 stycznia 1998 r. w sprawie Ladbroke Racing Ltd przeciwko Komisji [69].
(242) W związku z tym pomoc udzielona spółdzielni CELF w ramach "Programu małych zamówień" nie miała charakteru, który powodowałby zakłócenia konkurencji i wymiany handlowej w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem.
Działania władz francuskich były odpowiednie do zamierzonego celu. Pomoc ta wyłącznie umożliwiła usługodawcy pokryć zapotrzebowanie bez konieczności dbania o rentowność, które w przeciwnym razie nie byłoby pokryte.
B/ ZAKRES STOSOWANIA POSTANOWIEŃ ART.
86 UST.
2 TRAKTATU
1/ STANOWISKO WŁADZ FRANCUSKICH
(243) Władze francuskie utrzymują, podobnie jak w 1998 r.
[70], że spółdzielni CELF została powierzona misja o charakterze publicznym oraz że w związku z tym kwestionowane działania powinny być oceniane w świetle przepisów art. 86 ust. 2 Traktatu, który stanowi, że "Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają normom niniejszego Traktatu, zwłaszcza regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych.
Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty".
(244) W związku z powyższym władze francuskie przekazały liczne dokumenty [71], które ich zdaniem powinny potwierdzić charakter usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, związanych z misją powierzoną spółdzielni CELF.
(245) W oparciu o te dokumenty władze francuskie stwierdziły, że Wydział Książki i Czytelnictwa do roku 2001 zawierał roczne porozumienia z CELF, w których zdefiniowano cele współpracy pomiędzy Ministerstwem i spółdzielnią CELF oraz odpowiednie obowiązki stron.
(246) Władze francuskie przekazały do publicznej wiadomości wiele z tych porozumień.
Artykuł 1 pierwszego porozumienia z dnia 25 kwietnia 1991 r. stanowi, że "Ministerstwo poprzez spółdzielnie CELF udziela pomocy działalności związanej z łączeniem małych zamówień na książki przeznaczonych za granicę…".
Inne porozumienie z dnia 23 października 1997 r. stanowi, jak się wydaje — po raz pierwszy — że "Ministerstwo udziela pomocy na koszty operacyjne usług publicznych CELF, związane z małymi zamówieniami".
Porozumienia zawarte w późniejszym czasie — do 2001 r. — są identyczne, z wyjątkiem wartości udzielanej pomocy.
2/ OCENA DOKONANA PRZEZ KOMISJĘ
(247) Komisja stwierdziła już w niniejszej decyzji, że pomoc udzielona spółdzielni CELF jest pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu oraz że jest ona zgodna ze wspólnymi zasadami stosowania art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu. W związku z tym zgodnie z orzecznictwem Trybunału [72] Komisji nie jest uprawniona do oceny wcześniejszej działalności subwencjonowanej spółdzielni CELF w świetle art. 86 ust. 2 Traktatu. Stanowisko to zostało potwierdzone przez Trybunał wyrokiem z dnia 22 czerwca 2000 r. [73] w związku z jego stwierdzeniem o obowiązku powiadomienia Komisji o uzasadnionej pomocy zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu. W związku z tym nie zachodzi potrzeba ustalenia, czy pomoc udzielona spółdzielni CELF jest również uzasadniona w świetle art. 86 ust. 2 Traktatu.
(248) Komisja zauważa, że w międzyczasie, wyrokiem Altmark [74] z dnia 24 lipca 2003 r., Trybunał ustalił warunki, pod jakimi subwencja dla przedsiębiorstwa o statusie zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym nie stanowi pomocy państwa.
Komisja stwierdza, że w niniejszej sprawie warunki te nie zostały spełnione.
Na wstępie Komisja pragnie zauważyć, że warunek przewidziany w pkt 89 wyroku Altmark nie był spełniony, ponieważ podstawa prawna pomocy wyraźnie nie odnosi się do spółdzielni CELF.
Ponadto Komisja stwierdza, że pkt 90 powołanego wyroku, dotyczącego wstępnego ustalenia kryteriów, na podstawie których obliczana jest kompensacja, również nie był zachowany, nawet jeśli pomoc nie przekroczyła ogólnej wartości wymaganej dla skompensowania kosztów wynikających z realizacji małych zamówień.
VI/ WNIOSKI
(249) Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, iż kwestionowana pomoc spełnia wymagania ustalone postanowieniami art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu, w części, w której są one dostosowane do zamierzonego celu kulturowego.
Komisja stwierdziła bowiem, że pomoc nie miała ona charakteru zmieniającego wymianę handlową i zniekształcającego konkurencję we Wspólnocie w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem, w związku z powyższym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc na rzecz Spółdzielni Eksportowej Książki Francuskiej (CELF) przeznaczona na realizację małych zamówień książek w języku francuskim, udzielona przez Francję w latach 1980 — 2001, stanowi pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu. Ponieważ Francja nie zawiadomiła Komisji o tej pomocy przed jej wdrożeniem, pomoc została udzielona nielegalnie. Jednakże pomoc jest zgodna z zasadami wspólnego rynku w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 marca 2005 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do przyjęcia niektórych odstępstw w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych na mocy dyrektywy 94/55/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 440)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/263/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej artykuł 6 ust.9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z artykułem 6 ust. 9 dyrektywy 94/55/WE Państwa Członkowskie muszą z wyprzedzeniem poinformować Komisję o swoich odstępstwach po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2002 r. lub w ciągu dwóch lat od daty ostatniego zastosowania zmienionych wersji załączników do dyrektywy.
(2) Niektóre Państwa Członkowskie poinformowały Komisję do dnia 31 grudnia 2002 r. o chęci przyjęcia odstępstw od dyrektywy 94/55/WE.
Decyzją 2003/635/WE z dnia 20 sierpnia 2003 r., upoważniającą Państwa Członkowskie na mocy dyrektywy 94/55/WE do przyjęcia niektórych odstępstw w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych [2], Komisja zezwoliła na przyjęcie przez te Państwa Członkowskie odstępstw wymienionych w załącznikach I i II do wyżej wymienionej decyzji.
(3) Dyrektywa Komisji 2003/28/WE [3] zmieniła załączniki A i B do dyrektywy 94/55/WE.
Na mocy dyrektywy 2003/28/WE Państwa Członkowskie musiały wprowadzić w życie ustawodawstwo krajowe nie później niż do dnia 1 lipca 2003 r., przy czym ostatnią datą stosowania, o której mowa w artykule 6 ust. 9 dyrektywy 94/55/WE był 30 czerwca 2003 r.
(4) Kilka Państw Członkowskich zgłosiło chęć przyjęcia odstępstw.
Komisja przeanalizowała powiadomienia pod względem ich zgodności z warunkami określonymi w artykule 6 ust. 9 dyrektywy 94/55/WE i zatwierdziła je.
Państwa Członkowskie, o których mowa powinny zatem zostać upoważnione do przyjęcia tych odstępstw.
(5) Jednocześnie uważa się, że wskazane jest zebranie wszystkich zatwierdzonych dotychczas odstępstw w jednej decyzji.
Należy zatem uchylić i zastąpić decyzję 2003/635/WE.
(6) Aby upewnić się, że dokonywana jest regularna aktualizacja stanu odstępstw, Komisja proponuje zbiorczą aktualizację wszystkich istniejących odstępstw co najmniej co pięć lat.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, powołanego na mocy artykułu 9 dyrektywy 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku I są upoważnione do wdrażania odstępstw określonych w załączniku I dotyczących transportu drogowego niewielkich ilości niektórych towarów niebezpiecznych na swoim terytorium.
Odstępstwa te są stosowane bez dyskryminacji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wymienione w załączniku II są upoważnione do wdrażania odstępstw określonych w załączniku II dotyczących transportu lokalnego ograniczonego do ich terytorium.
Odstępstwa te są stosowane bez dyskryminacji.
Artykuł 3
Decyzja 2003/635/WE zostaje uchylona.
Odniesienia do uchylonej decyzji są rozumiane jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/832/WE w odniesieniu do planu zwalczania choroby i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń w Północnych Wogezach we Francji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 917)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/264/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 akapit drugi oraz art. 20 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/832/WE z dnia 3 grudnia 2004 r. zatwierdzająca plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych tych świń w Północnych Wogezach we Francji [2] została przyjęta w ramach środków zwalczania klasycznego pomoru świń.
(2) Francja poinformowała Komisję o aktualnym rozwoju choroby u dzikich świń w rejonie Północnych Wogezów we Francji.
W świetle tych informacji epidemiologicznych plan zwalczania powinien zostać rozszerzony na obszar Północnych Wogezów położony po zachodniej stronie Renu oraz kanału Marna-Ren, na północ od autostrady A 4, na wschód od Saary i na południe od granicy z Niemcami.
Ponadto plan szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń powinien być zmieniony w taki sposób, aby wymieniony rejon został w nim ujęty.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/832/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2004/832/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Rady
z dnia 16 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banco de Portugal
(2005/266/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
uwzględniając zalecenie EBC/2005/3 Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "EBC") z dnia 11 lutego 2005 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Banco de Portugal [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sprawozdania finansowe EBC oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu powinna być poddawana badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.
(2) Zgodnie z niedawną zmianą prawa portugalskiego badanie sprawozdań finansowych należy obecnie dokonywać wyłącznie przez revisores oficiais de contas (licencjonowanych biegłych rewidentów).
Wskutek powyższego Rada Prezesów EBC zaleciła Radzie Unii Europejskiej zatwierdzenie zastąpienia PricewaterhouseCoopers – Auditores e Consultores, Lda. jako zewnętrznego biegłego rewidenta Banco de Portugal przez PricewaterhouseCoopers & Associados – Sociedade de Revisores Oficiais de Contas, Lda., biorąc pod uwagę, że pierwszy podmiot nie posiada statusu licencjonowanego biegłego rewidenta.
(3) Rada Prezesów EBC zaleciła nie zmienianie długości okresu, na jaki wyznaczony został mandat zewnętrznych biegłych rewidentów.
(4) Właściwe jest przyjęcie zalecenia Rady Prezesów EBC i dokonanie odpowiedniej zmiany decyzji 1999/70/EC z dnia 25 stycznia 1999 r. dotyczącej zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 10 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:
"10.
PricewaterhouseCoopers & Associados – Sociedade de Revisores Oficiais de Contas, Lda. jest niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Banco de Portugal od roku finansowego 2004 na odnawialny okres jednego roku."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest notyfikowana EBC.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 16 marca 2005 r.
ustanawiająca bezpieczną internetową sieć informowania i koordynacji dla służb imigracyjnych Państw Członkowskich
(2005/267/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kompleksowy plan Rady dotyczący przeciwdziałania nielegalnej imigracji i handlowi ludźmi z dnia 28 lutego 2002 r., oparty na przedstawionym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie komunikacie Komisji z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie wspólnej polityki wobec nielegalnej imigracji, wezwał do stworzenia bezpiecznej witryny intranetowej opartej na łączach internetowych w celu uzyskania bezpiecznego i szybkiego systemu wymiany informacji między Państwami Członkowskimi o nietypowych lub nielegalnych przepływach migracyjnych i związanych z nimi zjawiskach.
(2) Stworzenie takiej sieci i zarządzane nią powinno zostać powierzone Komisji.
(3) Dostęp do tej witryny intranetowej opartej na łączach internetowych powinien być ograniczony do uprawnionych użytkowników, stosownie do obowiązujących warunków, procedur i środków bezpieczeństwa.
(4) Ponieważ Państwa Członkowskie, działając pojedynczo, nie są w stanie w wystarczającym stopniu osiągnąć celu niniejszej decyzji, a mianowicie bezpiecznej i szybkiej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi, który to cel ze względu na efekty postulowanych działań można lepiej zrealizować na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(5) Niniejsza decyzja respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad przyjętych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej jako ogólnych zasad prawa wspólnotowego.
(6) W kontekście planowanej witryny intranetowej opartej na łączach internetowych należy wziąć pod uwagę dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [2] i rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [3].
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(8) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, dlatego też nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Zważywszy, że niniejsza decyzja oparta jest na dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, z wyjątkiem jej postanowień ustanawiających system wymiany informacji o problemach związanych z powrotem obywateli państw trzecich w przypadkach niedotyczących osób, które nie spełniają lub przestały spełniać kryteria pobytu krótkookresowego obowiązujące na terytorium Państwa Członkowskiego na mocy przepisów dorobku Schengen, Dania, zgodnie z art. 5 powyższego protokołu, zadecyduje w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia przez Radę niniejszej decyzji, czy włączy niniejszą decyzję do swojego prawa krajowego.
(9) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza decyzja, z wyjątkiem jej postanowień ustanawiających system wymiany informacji o problemach związanych z powrotem obywateli państw trzecich w przypadkach niedotyczących osób, które nie spełniają lub przestały spełniać kryteria pobytu krótkookresowego obowiązujące na terytorium Państwa Członkowskiego na mocy przepisów dorobku Schengen, stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej dnia 18 maja 1999 r. przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój przepisów dorobku Schengen [5], wchodzących w zakres określony w art. 1 pkt A, B, C i E decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej Umowy [6].
(10) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja, z wyjątkiem jej postanowień ustanawiających system wymiany informacji o problemach związanych z powrotem obywateli państw trzecich w przypadkach niedotyczących osób, które nie spełniają lub przestały spełniać kryteria pobytu krótkookresowego obowiązujące na terytorium Państwa Członkowskiego na mocy przepisów dorobku Schengen, stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej pomiędzy Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój przepisów dorobku Schengen [7], wchodzących w zakres określony art. 1 pkt A, B, C i E decyzji 1999/437/WE, w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE z dnia 25 października 2004 r.
[8] oraz decyzji Rady 2004/860/WE z dnia 25 października 2004 r. [9] w sprawie podpisania tej umowy odpowiednio w imieniu Unii Europejskiej i Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych jej postanowień.
(11) Należy poczynić ustalenia w celu umożliwienia przedstawicielom Islandii, Norwegii i Szwajcarii przyłączenie się do prac komitetu wspomagającego Komisję w realizacji jej uprawnień wykonawczych wynikających z niniejszej decyzji w odniesieniu do postanowień będących rozwinięciem dorobku Schengen.
(12) Zjednoczone Królestwo uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej i art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [10], w zakresie, w jakim działania przewidziane w jej ramach stanowią rozwinięcie przyjętych przez Zjednoczone Królestwo przepisów dorobku Schengen przeciwko organizowaniu nielegalnej imigracji, oraz art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dokonawszy powiadomienia o swojej woli uczestnictwa w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(13) Irlandia uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [11], w zakresie, w jakim działania przewidziane w jej ramach stanowią rozwinięcie przepisów dorobku Schengen przeciwko organizowaniu nielegalnej imigracji, w których Irlandia uczestniczy.
(14) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, i bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie podlega w zakresie, w jakim działania przewidziane w jej ramach nie stanowią rozwinięcia przepisów dorobku Schengen przeciwko organizowaniu nielegalnej imigracji, w których Irlandia uczestniczy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia bezpieczną, internetową sieć informowania i koordynacji służącą wymianie informacji dotyczących nietypowych przepływów migracyjnych, przypadków nielegalnego wjazdu lub imigracji oraz powrotu osób przebywających nielegalnie.
Artykuł 2
1.
Komisja jest odpowiedzialna za stworzenie takiej sieci i zarządzanie nią, w tym także za jej strukturę i zawartość, a także za elementy służące wymianie informacji.
2.
System wymiany informacji zawiera co najmniej następujące elementy:
a) system wczesnego ostrzegania o nielegalnej imigracji oraz siatkach przemytników;
b) sieć oficerów łącznikowych ds. imigracyjnych;
c) informacje o wykorzystywaniu wiz, dokumentów granicznych i dokumentów podróży w związku z nielegalną imigracją;
d) kwestie związane z powrotami.
3.
Sieć zawiera wszelkie odpowiednie narzędzia, których poufny charakter zostanie określony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6 ust. 2.
4.
Komisja wykorzystuje istniejącą platformę techniczną w ramach wspólnotowej, transeuropejskiej sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami.
Artykuł 3
Zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2 Komisja:
a) określa warunki i procedury nadawania pełnych lub ograniczonych praw dostępu do sieci;
b) formułuje zasady i wytyczne dotyczące warunków użytkowania systemu, w tym zasady dotyczące poufności, przesyłania, przechowywania, archiwizacji i usuwania informacji oraz standardowych formularzy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewniają dostęp do sieci, stosownie do działań podjętych przez Komisję zgodnie z art. 3.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają krajowe punkty kontaktowe, powiadamiając o nich Komisję.
Artykuł 5
1.
Wprowadzenie danych do sieci nie ma wpływu na własność odnośnych informacji.
Uprawnieni użytkownicy ponoszą wyłączną odpowiedzialność za przekazywane informacje i są zobowiązani zapewnić ich pełną zgodność z istniejącymi przepisami prawa wspólnotowego i krajowego.
2.
Z wyjątkiem sytuacji, kiedy przekazana informacja została określona jako publicznie dostępna, dostęp do niej jest ściśle ograniczony do uprawnionych użytkowników sieci i nie może być ona ujawniana osobom trzecim bez uprzedniej zgody jej właściciela.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki bezpieczeństwa w celu:
a) uniemożliwienia dostępu do sieci osobom nieuprawnionym;
b) zagwarantowania, że uprawnione osoby korzystające z sieci mają dostęp wyłącznie do danych wchodzących w ich zakres uprawnień;
c) uniemożliwienia odczytu, kopiowania, modyfikowania lub usuwania informacji z sieci przez osoby nieuprawnione.
4.
Bez uszczerbku dla postanowień ust. 3, Komisja stosuje dalsze środki bezpieczeństwa zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ARGO, powołany zgodnie z decyzją Rady 2002/463/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. dostosowującą program działań dla współpracy administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji (program ARGO) [12].
2.
W przypadku odesłania do niniejszego artykułu zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1.
W przypadkach podyktowanych koniecznością rozwoju sieci Komisja zawiera umowy z podmiotami prawa publicznego, utworzonymi na mocy Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie lub utworzonymi w ramach struktur Unii Europejskiej.
2.
Komisja informuje Radę o postępie w negocjacjach dotyczących wszelkich takich umów.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 9
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 2005 r.
w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony
(2005/269/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony (zwany dalej "Układem stowarzyszeniowym"), został podpisany w imieniu Wspólnoty w Brukseli w dniu 18 listopada 2002 r.
(2) Układ stowarzyszeniowy powinien zostać zatwierdzony,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony, wraz z załącznikami i protokołami załączonymi do niego oraz deklaracjami złożonymi przez Wspólnotę jednostronnie lub wspólnie z drugą Stroną, które są dołączone do Aktu końcowego, zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
2.
Teksty Układu stowarzyszeniowego, załączników, protokołów i Aktu końcowego są załączone do niniejszej decyzji [2].
Artykuł 2
1.
Stanowisko, które Wspólnota ma przyjąć w ramach Rady Stowarzyszenia oraz Komitetu Stowarzyszenia ustanowionych na mocy Układu stowarzyszeniowego jest przyjmowane przez Radę na wniosek Komisji, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.
2.
Przedstawiciel Rady przewodniczy Radzie Stowarzyszenia i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi Stowarzyszenia i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
W Komitetach Specjalnych ustanowionych na mocy Układu lub utworzonych przez Radę Stowarzyszenia zgodnie w art. 7 Układu Wspólnota jest reprezentowana przez Komisję.
Artykuł 3
1. Do celów stosowania art. 29 ust. 2 załącznika V Układu stowarzyszeniowego, Komisja zostaje niniejszym upoważniona, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 [3], do zawierania instrumentów wymaganych do zmiany Układu.
2. Do celów stosowania art. 16 ust. 2 załącznika VI Układu stowarzyszeniowego, Komisja zostaje niniejszym upoważniona, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 [4], do zawierania instrumentów wymaganych do zmiany Układu.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji, o której mowa w art. 198 ust. 1 Układu.
Decyzja Komisji
z dnia 22 marca 2005 r.
ustanawiająca formaty w odniesieniu do systemu baz danych zgodnie z dyrektywą 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 854)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/270/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [1], szczególnie jej art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Formaty ustanowione w decyzji Komisji 97/138/WE [2] dotyczące jednolitego przedstawiania danych statystycznych w ramach dyrektywy 94/62/WE należy zmienić i uprościć w celu uwzględnienia doświadczenia związanego z ich stosowaniem.
(2) Formaty te powinny odzwierciedlać cele zawarte w dyrektywie 94/62/WE, zmienionej dyrektywą 2004/12/WE.
(3) Aby zagwarantować porównywalność danych pomiędzy Państwami Członkowskimi, należy określić szczegółowe zasady dotyczące danych zawartych w formatach oraz zezwolić Państwom Członkowskim na dobrowolne uwzględnianie innych danych.
(4) Ze względu na liczbę zmian, które trzeba w takiej sytuacji wprowadzić do decyzji 97/138/WE, należy tę decyzję zastąpić dla zachowania przejrzystości.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 21 dyrektywy 94/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia formaty dla systemu baz danych dotyczących opakowań i odpadów opakowaniowych, przewidziane w art. 12 dyrektywy 94/62/WE.
Artykuł 2
1.
Oprócz odpowiednich definicji zawartych w art. 3 dyrektywy 94/62/WE, stosuje się następujące definicje:
a) "opakowanie kompozytowe" oznacza opakowanie wykonane z różnych materiałów, których nie można ręcznie oddzielić i z których żaden nie przekracza danej zawartości procentowej w masie;
b) "wytworzone odpady opakowaniowe" oznaczają ilość opakowań, które stają się odpadami w znaczeniu art. 1 dyrektywy Rady 75/442/EWG [3] na terytorium danego Państwa Członkowskiego, po ich wykorzystaniu do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania i prezentacji towarów;
c) "odzyskane odpady opakowaniowe" oznaczają ilość odpadów opakowaniowych wytworzonych w Państwie Członkowskim, które są odzyskane, niezależnie od tego, czy odpady opakowaniowe odzyskane są w danym Państwie Członkowskim, w innym Państwie Członkowskim czy też poza terytorium Wspólnoty;
d) "odpady opakowaniowe odzyskane lub spalone w spalarniach odpadów z odzyskaniem energii" oznaczają ilość odpadów opakowaniowych wytworzonych w Państwie Członkowskim, które są odzyskane lub spalone w spalarniach odpadów z odzyskaniem energii, niezależnie od tego, czy odpady opakowaniowe są odzyskane lub spalone w spalarniach odpadów z odzyskaniem energii w danym Państwie Członkowskim, w innym Państwie Członkowskim czy też poza terytorium Wspólnoty;
e) "odpady opakowaniowe poddane recyklingowi" oznaczają ilość odpadów opakowaniowych wytworzonych w Państwie Członkowskim, które poddaje się recyklingowi niezależnie od tego, czy odpady opakowaniowe poddane są recyklingowi w danym Państwie Członkowskim, w innym Państwie Członkowskim czy też poza terytorium Wspólnoty;
f) "współczynnik odzysku lub spalania odpadów w spalarniach odpadów z odzyskaniem energii" do celów art. 6 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE oznacza całkowitą ilość odpadów opakowaniowych odzyskanych lub spalonych w spalarniach odpadów z odzyskaniem energii podzieloną przez całkowitą ilość wytworzonych odpadów opakowaniowych;
g) "współczynnik recyklingu" do celów art. 6 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE oznacza całkowitą ilość poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych podzieloną przez całkowitą ilość wytworzonych odpadów opakowaniowych.
2.
Wytworzone odpady opakowaniowe, o których mowa w ust. 1 lit. b), nie obejmują jakichkolwiek pozostałości po produkcji opakowań lub materiałów opakowaniowych ani po żadnym innym procesie produkcyjnym.
Do celów niniejszej decyzji można przyjąć, że ilość wytworzonych odpadów opakowaniowych w Państwie Członkowskim równa się ilości opakowań wprowadzonych na rynek w tym samym roku w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 3
1. Dane dotyczące całkowitej ilości opakowań obejmują wszystkie opakowania, zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE.
W szczególności w odniesieniu do materiałów występujących w mniejszych ilościach oraz tych, które nie są wymienione w niniejszej decyzji, można dokonać ocen szacunkowych.
Ocen tych dokonuje się na podstawie najlepszych dostępnych informacji i opisuje się je zgodnie z art. 7.
2.
Opakowanie wielokrotnego użytku uważa się za wprowadzone na rynek wówczas, gdy udostępnione jest po raz pierwszy wraz z towarami, które mają w nim być przechowywane, chronione, przewożone, dostarczane i prezentowane.
Opakowania wielokrotnego użytku nie uważa się za odpad opakowaniowy, gdy zwraca się je do ponownego użytku.
Opakowania wielokrotnego użytku nie uważa się za wprowadzone na rynek jako opakowanie, gdy zostało ono ponownie użyte wraz z towarem i zostało ponownie udostępnione.
Opakowanie wielokrotnego użytku wyrzucone pod koniec okresu użytkowania uznaje się za odpad opakowaniowy.
Do celów niniejszej decyzji można przyjąć, że ilość odpadów opakowaniowych wytworzonych w danym Państwie Członkowskim z opakowań wielokrotnego użytku równa się ilości opakowań wielokrotnego użytku wprowadzonych na rynek w tym samym roku w tym Państwie Członkowskim.
3.
Dane dla opakowań kompozytowych podaje się według materiału dominującego wagowo.
Ponadto dobrowolnie można podać odrębne dane dotyczące odzysku i recyklingu materiałów kompozytowych.
4.
Waga odzyskanych lub poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych równa się ilości odpadów opakowaniowych wprowadzonych do skutecznego procesu odzysku lub recyklingu.
Jeśli bez znaczących strat odpady te są przygotowywane w zakładzie sortującym do skutecznych procesów odzysku lub recyklingu, dopuszczalne jest założenie, że waga odpadów wysłanych z zakładu sortującego równa jest wadze odzyskanych lub poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych.
Artykuł 4
1.
Odpady opakowaniowe wywiezione poza teren Wspólnoty liczy się jako odzyskane lub poddane recyklingowi tylko wówczas, gdy można udowodnić, że odzysk i/lub recykling odbyły się zgodnie z warunkami zasadniczo odpowiadającymi tym, które określa przedmiotowe prawodawstwo wspólnotowe.
2. Transgraniczny przepływ odpadów opakowaniowych musi być zgodny z rozporządzeniem Rady (WE) nr 259/93 [4], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1420/1999 [5] i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1547/1999 [6].
3.
Odpadów opakowaniowych wytworzonych w innych Państwach Członkowskich lub poza terytorium Wspólnoty, przekazanych Państwu Członkowskiemu do odzysku lub recyklingu, nie uznaje się za odzyskane lub poddane recyklingowi w Państwie Członkowskim, do którego je wysłano.
Artykuł 5
1.
Wagę odzyskanych lub poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych mierzy się, wykorzystując współczynnik naturalnej wilgotności odpadów opakowaniowych w porównaniu z wilgotnością opakowań równoważnych wprowadzonych na rynek.
Korekty do uzyskanych danych dotyczących wagi odzyskanych lub poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych wprowadza się, gdy stopień wilgotności tych odpadów opakowaniowych regularnie i znacząco różni się od stopnia wilgotności opakowań wprowadzonych na rynek i jeśli istnieje ryzyko, że współczynniki odzysku lub recyklingu opakowań zostaną znacząco przeszacowane lub niedoszacowane z tego powodu.
Korekt takich dokonuje się tylko w wyjątkowych przypadkach spowodowanych szczególnymi warunkami klimatycznymi lub innymi okolicznościami.
Znaczące korekty odnotowuje się w opisach odnoszących się do zbiorów danych, zgodnie z art. 7 akapit czwarty.
2.
Waga odzyskanych i poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych, na tyle, na ile jest to praktyczne, nie obejmuje materiałów nieopakowaniowych zebranych wraz z odpadami opakowaniowymi.
Korekt danych dotyczących wagi odzyskanych lub poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych dokonuje się wówczas, gdy ilość materiałów nieopakowaniowych wśród odpadów przekazanych do procesu skutecznego odzysku lub recyklingu powoduje ryzyko, że współczynnik odzysku lub recyklingu opakowań zostanie znacząco przeszacowany lub niedoszacowany.
Nie dokonuje się korekt w odniesieniu do niewielkich ilości materiałów nieopakowaniowych i zanieczyszczeń regularnie występujących w odpadach opakowaniowych.
Znaczące korekty odnotowuje się w opisach odnoszących się do zbiorów danych, zgodnie z art. 7 akapit czwarty.
Artykuł 6
W art. 3, 4 i 5 przepisy dotyczące odzysku stosuje się z odpowiednimi zmianami do odpadów opakowaniowych spalanych w spalarniach odpadów z odzyskaniem energii.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie co roku uzupełniają tabele zamieszczone w Załączniku i przekazują je Komisji w formie elektronicznej.
Tabele te obejmują każdy cały rok kalendarzowy i są przekazywane Komisji w terminie 18 miesięcy od końca danego roku, bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [7].
Komisja udostępnia te dane na ogólnie dostępnej stronie internetowej.
Wraz z wypełnionymi tabelami Państwa Członkowskie przekazują stosowny opis sposobu, w jaki dane zostały zebrane.
Opis ten wyjaśnia również zastosowane metody szacowania.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie mogą dobrowolnie dostarczyć dalsze dane dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych, na ile są one dostępne.
Dane te mogą obejmować:
a) dane dotyczące produkcji, wywozu i przywozu pustych opakowań;
b) dane dotyczące opakowań wielokrotnego użytku;
c) konkretne podelementy opakowań, takich jak opakowania kompozytowe;
d) poziom stężenia metali ciężkich zawartych w opakowaniach w rozumieniu art. 11 dyrektywy 94/62/WE oraz obecność trujących i innych niebezpiecznych substancji i materiałów w rozumieniu pkt. 1 tiret trzecie załącznika II do tej dyrektywy;
e) odpady opakowaniowe uznane za niebezpieczne ze względu na zanieczyszczenie spowodowane przez zawarte w nich produkty w rozumieniu dyrektywy Rady 91/689/EWG [8] oraz decyzji Komisji 2000/532/WE [9].
Artykuł 9
Państwa Członkowskie dostarczają dane stosując formaty określone w Załączniku, począwszy od danych za rok 2003.
Artykuł 10
Decyzja 97/138/WE traci moc.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik XII dodatek B Aktu Przystąpienia z 2003 r. w zakresie niektórych zakładów w sektorach rybnym, mięsnym i mleczarskim w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 967)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/271/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego załącznik XII rozdział 6 sekcja B podsekcja I pkt 1 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polsce przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w załączniku XII dodatek B Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(2) Załącznik XII dodatek B Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/458/WE [2], 2004/471/WE [3] i 2004/474/WE [4].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych władz w Polsce niektóre zakłady w sektorach rybnym, mięsnym i mleczarskim zakończyły proces modernizacji i są obecnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym.
Ponadto niektóre zakłady w sektorze mleczarskim, którym wolno przetwarzać mleko zarówno spełniające, jak i niespełniające norm UE, przetwarzają wyłącznie mleko spełniające normy UE.
Te zakłady powinny zatem zostać usunięte z listy zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) W sektorach rybnym, mięsnym i mleczarskim niektóre zakłady zaprzestały działalności.
Te zakłady powinny również zostać usunięte z listy zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XII dodatek B Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(6) Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakłady wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji skreśla się z załącznika XII dodatek B Aktu Przystąpienia z 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 marca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy dwustronnej między Wspólnotą Europejską a Republiką Serbii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(2005/272/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę dwustronną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Serbii.
(2) Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Serbii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy, z mocą wiążącą dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 97/80/WE ustanawiającą przepisy w celu wykonania dyrektywy Rady 96/16/WE w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 754)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/288/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/16/WE z dnia 19 marca 1996 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jej art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 96/16/WE stanowi, że raz w roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje na temat metodologii zgodne ze standardowym kwestionariuszem sporządzonym przez Komisję.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) [2] ustanawia ramy prawne dla wspólnotowych danych statystycznych określonych według jednostek terytorialnych, należy zatem w odniesieniu do transmisji danych dotyczących ilości mleka krowiego produkowanej przez gospodarstwa rolne używać nowej nomenklatury (NUTS) na podstawie regionalnej.
(3) Zważywszy na rosnące znaczenie gospodarcze obecności białek w mleku, posiadanie informacji statystycznych na temat poziomu zawartości białka w podstawowych przetworach mlecznych staje się koniecznością.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić i uzupełnić decyzję Komisji 97/80/WE z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiającą przepisy w celu wykonania dyrektywy Rady 96/16/WE w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/80/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) do załącznika II dodaje się tabele H i I zawarte w załączniku I do niniejszej decyzji.
2) załącznik III zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 kwietnia 2005 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu poliestrowej przędzy z włókien ciągłych o dużej wytrzymałości, pochodzącej z Białorusi, Republiki Korei i Tajwanu
(2005/289/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Informacje ogólne
(1) Dnia 28 stycznia 2004 r. Komisja ogłosiła, w formie zawiadomienia (zwanego dalej "zawiadomieniem o wszczęciu postępowania") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty poliestrowej przędzy z włókien ciągłych o dużej wytrzymałości, pochodzącej z Białorusi, Republiki Korei ("Korei") oraz Tajwanu.
(2) Postępowanie wszczęto w wyniku skargi złożonej w grudniu 2003 r. przez Comité International de la Rayonne et des Fibres Synthétiques (CIRFS) ("skarżący"), działający w imieniu producentów, których produkcja stanowi większość – w tym przypadku ponad 70 % – łącznej wspólnotowej produkcji poliestrowej przędzy z włókien ciągłych o dużej wytrzymałości.
Skarga zawierała dowody na to, że rozpatrywany produkt jest przedmiotem dumpingu oraz że stosowany dumping wywołał istotną szkodę, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie dla wszczęcia postępowania antydumpingowego.
(3) Następnie, dnia 8 marca 2004 r. jeden ze skarżących producentów, firma KoSa, wycofał swoje poparcie dla skargi.
W tym czasie hiszpański producent Brilén wyraził gotowość współpracy w trakcie postępowania i zgłosił swoje poparcie dla skargi.
Dnia 16 czerwca 2004 r. CIFRS wycofał swoją skargę twierdząc, iż ma poważne wątpliwości co do tego, czy postępowanie przyniesie satysfakcjonujące rozwiązanie problemów związanych z dumpingiem i wynikających z niego szkód, jakie ponoszą producenci wspólnotowi.
Jednakże największy wspólnotowy producent, firma Acordis, poprosił o kontynuację postępowania.
Jako, że łączna produkcja firm Acordis i Brilén stanowi 40 % całkowitej wspólnotowej produkcji przędzy poliestrowej o dużej wytrzymałości, uznano, że kontynuowanie dochodzenia jest wciąż uzasadnione.
2.
Wszczęcie postępowania
(4) Komisja oficjalnie poinformowała skarżącego oraz znanych producentów wspólnotowych, producentów-eksporterów z Białorusi, Korei i Tajwanu, władze tych krajów, a także importerów i użytkowników wspólnotowych, określonych w skardze jako podmioty zainteresowane, oraz ich stowarzyszenia, o wszczęciu postępowania.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie swoich opinii na piśmie i zgłoszenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(5) Swoje opinie na piśmie przedstawili: jeden producent-eksporter z Białorusi, trzech producentów-eksporterów z Korei, dwóch producentów-eksporterów z Tajwanu, a także trzech producentów wspólnotowych, czterdziestu użytkowników, dwa stowarzyszenia użytkowników oraz trzech importerów.
Przesłuchano wszystkie strony, które wnioskowały o przesłuchanie w wyznaczonym terminie i wykazały, że istnieją szczególne powody dla przeprowadzenia takich przesłuchań.
(6) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja poinformowała, że z uwagi na widoczną dużą liczbę producentów-eksporterów w Korei i importerów we Wspólnocie dochodzenie może zostać przeprowadzone w oparciu o próbki.
Jednak, ponieważ gotowość do współpracy wyraziło mniej producentów-eksporterów z Korei i importerów wspólnotowych niż oczekiwano, postanowiono, iż pobranie próbek nie będzie konieczne.
3.
Kwestionariusze
(7) Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim znanym zainteresowanym stronom oraz wszystkim innym spółkom, które ujawniły się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(8) Otrzymano odpowiedzi od sześciu producentów-eksporterów (jednego z Białorusi, trzech z Korei i dwóch z Tajwanu), jednego skarżącego producenta wspólnotowego, dwóch innych producentów wspólnotowych, pięciu firm-użytkowników oraz od trzech importerów.
(9) Komisja przeanalizowała i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za istotne dla ustalenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz z punktu widzenia interesu wspólnotowego.
Przeprowadzono wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących firm:
a) Producenci wspólnotowi:
- Acordis, Arnhem, Niderlandy,
- Brilén S.A., Barbastro, Hiszpania;
b) Importerzy wspólnotowi:
- Pössiger GmbH, Rosendahl, Niemcy,
- Mitsui Ltd., Londyn, Zjednoczone Królestwo;
c) Użytkownicy wspólnotowi:
- Cordstrap, Deurne, Niderlandy,
- Güth & Wolf, Gütersloh, Niemcy,
- OLBO Industrietextilien GmbH, Solingen, Niemcy,
- Gurt & Bandweberei Oppermann GmbH, Einbeck, Niemcy;
d) Producenci-eksporterzy z Korei:
- Honeywell Sysko Co., Inc., Seul, Korea,
- Hyosung Corporation, Seul, Korea,
- Kolon Industries Inc., Seul, Korea;
e) Producenci-eksporterzy z Tajwanu:
- Far Eastern Textiles Co.
Ltd., Taipei, Tajwan,
- Shinkong Corporation, Taipei, Tajwan;
f) Powiązani importerzy wspólnotowi:
- Honeywell Performance Fibers, Longwy, Francja,
- Hyosung Deutschland GmbH, Neu-Isenburg, Niemcy.
(10) Dochodzenie w sprawie dumpingu i szkód objęło okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. ("okres objęty dochodzeniem").
Analiza zjawisk istotnych dla oceny szkód objęła okres od stycznia 2000 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("rozpatrywany okres").
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKTY PODOBNE
1.
Rozpatrywany produkt
(11) Produktem jest przędza poliestrowa o dużej wytrzymałości (inna niż nici do szycia), nieprzeznaczona do sprzedaży detalicznej, obejmująca poliestrowe włókna pojedyncze o masie mniejszej niż 67 dtex ("rozpatrywany produkt"), pochodząca z Białorusi, Korei i Tajwanu, zazwyczaj objęta kodem CN 54022000.
(12) Rozpatrywany produkt ma bardzo dobre właściwości i ma wiele różnych zastosowań końcowych m.in. jako wzmocnienia dla przemysłowych wyrobów gumowych, na przykład taśm do przenośników, pasów napędowych i węży, opon radialnych; tkaniny powlekane i niepowlekane, na przykład brezenty, billboardy, geowłókniny, odzież ochronna i pasy bezpieczeństwa; oraz zastosowania rozciągania liniowego (ang. linear tension applications), na przykład liny, sieci i taśmowania (ang. strapping).
2.
Produkty podobne
(13) Nie znaleziono różnic pomiędzy rozpatrywanym produktem, wywożonym do Wspólnoty z Białorusi, Korei i Tajwanu, a produktem wytwarzanym i sprzedawanym na rynkach krajowych w Korei i Tajwanie.
Produkty te faktycznie mają identyczne zastosowanie oraz podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne.
(14) Białoruski producent-eksporter twierdził, że produkty, które wywozi do Wspólnoty, nie przypominają produktów wytwarzanych i sprzedawanych na rynku wspólnotowym, zatem nie mogą być traktowane jako produkty podobne.
Producent-eksporter oparł to stwierdzenie na domniemanej różnicy w jakości i zastosowaniu produktów wywożonych przez niego do Wspólnoty w porównaniu z odpowiadającymi im wzorami wytwarzanymi przez producentów wspólnotowych.
Jednak dochodzenie wykazało, że produkty wytwarzane przez producentów wspólnotowych i sprzedawane na rynku wspólnotowym mają identyczne podstawowe właściwości fizyczne i zastosowanie jak produkty wywożone do Wspólnoty przez rozpatrywanego producenta-eksportera.
(15) Podsumowując, produkt wywożony do Wspólnoty z Białorusi, Korei i Tajwanu, produkt wytwarzany i sprzedawany na rynkach krajowych w Korei i Tajwanie oraz produkt wytwarzany i sprzedawany we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych mają identyczne podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz zastosowanie.
Należy je zatem uważać za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Metodologia ogólna
(16) Ogólną metodologię przedstawioną poniżej zastosowano w odniesieniu do wszystkich producentów-eksporterów z Korei i Tajwanu, a także, uwzględniając pojęcie kraju analogicznego, w odniesieniu do producenta-eksportera z Białorusi.
Dlatego przestawiając ustalenia dotyczące dumpingu dla każdego z tych krajów opisano jedynie cechy właściwe dla każdego kraju wywozu.
1.1.
Wartość normalna
(17) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała najpierw, czy sprzedaż podobnego produktu realizowana przez każdego z producentów-eksporterów na rynku krajowym względem klientów niezależnych była reprezentatywna, tj. czy całkowita wielkość tej sprzedaży była równa lub wyższa niż 5 % całkowitej wielkości sprzedaży tego produktu do Wspólnoty.
(18) Komisja zidentyfikowała następnie rodzaje produktów podobnych sprzedawanych na rynkach krajowych przez firmy mające reprezentatywną wielkość sprzedaży, które to produkty są identyczne lub bezpośrednio porównywalne z produktami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
(19) Ponadto, dla każdego rodzaju produktu sprzedawanego przez producenta-eksportera na rynku krajowym, który to produkt okazał się bezpośrednio porównywalny z rodzajem produktu sprzedawanym na wywóz do Wspólnoty, ustalono, czy wielkość sprzedaży krajowej była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajowa danego rodzaju w okresie objętym dochodzeniem stanowiła 5 % lub więcej łącznej wielkości sprzedaży porównywalnych rodzajów produktów wywożonych do Wspólnoty.
(20) Komisja następnie zbadała, czy sprzedaż krajową każdej z firm można uważać za sprzedaż realizowaną w zwykłym obrocie handlowym, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Ustalono to określając odsetek rentownej sprzedaży krajowej dla klientów niezależnych w odniesieniu do każdego rodzaju produktu wywożonego: (a) w przypadku tych rodzajów produktów, gdzie ponad 80 % wielkości sprzedaży krajowej realizowane jest po cenach nie niższych od kosztów jednostkowych oraz gdzie średnia ważona cena sprzedaży jest równa lub wyższa kosztowi jednostkowemu, wartość normalna dla danego rodzaju produktu została obliczona jako średnia ważona wszystkich cen rozpatrywanego rodzaju produktu w sprzedaży krajowej; (b) w przypadku tych rodzajów produktów, gdzie co najmniej 10 % lecz nie więcej niż 80 % wielkości sprzedaży krajowej realizowane jest po cenach nie niższych od kosztów jednostkowych, wartość normalna dla danego rodzaju produktu została obliczona jako średnia ważona jedynie tych cen sprzedaży krajowej, które były równe lub wyższe od kosztów jednostkowych danego rodzaju produktu; (c) w przypadku tych rodzajów produktów, gdzie mniej niż 10 % wielkości sprzedaży krajowej realizowane jest po cenach nie niższych od kosztów jednostkowych, uznano, iż sprzedaż ta nie była realizowana w zwykłym obrocie handlowym.
(21) W przypadku sprzedaży, która nie była realizowana w zwykłym obrocie handlowym, oraz w przypadku rodzajów produktów, które nie były sprzedawane na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych, konieczne było skonstruowanie wartości normalnej.
(22) Aby skonstruować wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, do średniego kosztu produkcji ponoszonego przez producentów-eksporterów w okresie objętym dochodzeniem dodano koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz średni ważony zysk, jaki uzyskał każdy z rozpatrywanych współpracujących producentów-eksporterów ze sprzedaży podobnego produktu na rynku krajowym, realizowanej w zwykłym obrocie handlowym w okresie objętym dochodzeniem.
Tam, gdzie było to konieczne, zgłoszone koszty produkcji oraz koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne zostały skorygowane przed ich wykorzystaniem w teście zwykłego obrotu handlowego i przed skonstruowaniem wartości normalnych.
1.2.
Cena eksportowa
(23) We wszystkich przypadkach wywozu rozpatrywanego produktu do klientów niezależnych we Wspólnocie cenę eksportową ustalano zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, mianowicie na podstawie cen eksportowych, które zostały faktycznie uiszczone lub należnych.
(24) W przypadku, kiedy sprzedaż realizowano poprzez powiązanego importera, cenę eksportową konstruowano na podstawie ceny odsprzedaży klientom niezależnym, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
W cenie odsprzedaży pierwszemu niezależnemu nabywcy we Wspólnocie stosowano korekty w odniesieniu do wszystkich kosztów obejmujących cła i podatki, poniesionych pomiędzy przywozem a odsprzedażą, co pozwoliło ustalić wiarygodną cenę eksportową na poziomie ceny fabrycznej (ex-works).
Koszty te obejmowały przewóz, przeładunek, załadunek, ubezpieczenie i koszty dodatkowe, a także koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne, poniesione przez powiązanego importera.
Cena odsprzedaży została następnie dostosowana tak, aby uwzględnić rozsądną marżę zysku, którą, jak wynika z przeprowadzonego dochodzenia, osiągnęli niezależni importerzy rozpatrywanego produktu.
1.3.
Porównanie
(25) Wartość normalną i cenę eksportową porównano w oparciu o ceny fabryczne (ex-works).
Aby zapewnić rzetelne porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej, uwzględniono odpowiednio w formie korekt różnice mające wpływ na ceny i na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Odpowiednie korekty zostały dokonane we wszystkich przypadkach, które uznano za rozsądne, właściwe i poparte dowodami.
1.4.
Margines dumpingu
(26) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, dla każdego współpracującego producenta-eksportera porównano średnią ważoną wartość normalną ze średnią ważoną ceną eksportową.
2.
Białoruś
2.1.
Kraj analogiczny
(27) Jako że Białoruś nie posiada gospodarki rynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna musiała zostać oparta o informacje uzyskane w odpowiednim państwie trzecim o gospodarce rynkowej, w którym produkt był wytwarzany i wprowadzony do obrotu.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zaproponowano Stany Zjednoczone Ameryki Północnej (USA) jako odpowiedni kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla Białorusi.
(28) Jedyny producent-eksporter z Białorusi, JSC Mogilevkhimvolokno, oraz rząd Białorusi zgłosili sprzeciw wobec tej propozycji i zasugerowali wykorzystanie jako przykładu Tajwanu.
Przedstawiono następujące argumenty:
- fakt, iż eksporterzy z Tajwanu rzekomo stosowali dumping, jest nieistotny z punktu widzenia wyboru odpowiedniego kraju analogicznego,
- skarżący mają powiązane spółki posiadające duże zakłady produkcyjne w USA; nie byłoby zatem stosowne oparcie wartości normalnej o informacje uzyskane od tych powiązanych spółek,
- podobieństwo w poziomie rozwoju gospodarczego, a także wielkości produkcji i produktów końcowych obu krajów, Tajwanu i Białorusi, w odróżnieniu od sytuacji w USA,
- Tajwan posłużył jako kraj analogiczny dla Białorusi w poprzednich dochodzeniach dotyczących wyrobów tekstylnych i jest objęty tym samym dochodzeniem.
(29) Komisja skontaktowała się ze wszystkimi znanymi producentami poliestrowej przędzy z włókien ciągłych o dużej wytrzymałości w USA.
Jednak mimo dużych wysiłków, jakie Komisja podjęła w tej sprawie, nie udało się nawiązać współpracy z żadną z tych firm w terminie, który został specjalnie w tym celu przedłużony.
W związku z powyższym Komisja nie uważa za stosowne dalszego traktowania USA w niniejszym dochodzeniu jako kraju analogicznego.
(30) Zważywszy na terminy dochodzenia oraz brak współpracy ze strony USA, Komisja rozważyła obranie jednego z krajów wywozu, objętych niniejszym dochodzeniem (Koreę lub Tajwan) za przykład państwa trzeciego posiadającego gospodarkę rynkową, na podstawie którego ustali się wartość normalną dla Białorusi.
(31) Oba kraje mogłyby być uznane za kraje analogiczne z uwagi na podobieństwo w poziomie rozwoju oraz w wielkości produkcji.
Jednak uznano, iż Korea jest bardziej odpowiednim przykładem dla omawianego przypadku, ponieważ stopień porównywalności produktów końcowych Białorusi i Korei jest wyższy niż w przypadku Białorusi i Tajwanu.
Należy również podkreślić, iż w produkcję i sprzedaż rozpatrywanego produktu w Korei zaangażowana jest większa liczba podmiotów niż na Tajwanie. Ponadto koreański rynek rozpatrywanego produktu jest bardziej reprezentatywny niż rynek tajwański w zakresie wartości całkowitej i wielkości globalnych.
(32) Na tej podstawie, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja postanowiła, że krajem analogicznym będzie Korea.
2.2.
Wartość normalna
(33) Po wyborze Korei jako kraju analogicznego, wartość normalną obliczono na podstawie danych zweryfikowanych w siedzibach koreańskich producentów-eksporterów, którzy w pełni współpracowali w trakcie dochodzenia.
Wartość normalną oparto o ceny uiszczone lub należne na rynku krajowym Korei dla porównywalnych rodzajów produktów, o ile stwierdzono, iż produkty te wytwarzano w ilościach reprezentatywnych i w zwykłym obrocie handlowym.
Dotyczyło to pewnej liczby rodzajów produktów wywożonych.
(34) W przypadku innych rodzajów produktów wywożonych, których bądź w Korei nie wytwarzano w zwykłym obrocie handlowym lub nie sprzedawano w ilościach reprezentatywnych na koreańskim rynku krajowym, zastosowano wartości normalne konstruowane.
Wartość normalną skonstruowano na zasadach określonych w akapicie 22 powyżej.
2.3.
Cena eksportowa
(35) Jako że wielkość i wartość sprzedaży przeznaczonej na wywóz, przedstawiona przez jedynego białoruskiego producenta-eksportera, JSC Mogilevkhimvolokno, odpowiada danym podawanym przez Eurostat na temat całkowitego przywozu rozpatrywanego produktu z Białorusi, uznano za stosowne wykorzystanie danych dotyczących sprzedaży przeznaczonej na wywóz, zgłoszonych przez tego producenta-eksportera mimo, iż informacji tych nie zweryfikowano na miejscu.
(36) Cała sprzedaż JSC Mogilevkhimvolokno przeznaczona na wywóz została skierowana bezpośrednio do klientów niezależnych we Wspólnocie.
Cena eksportowa została ustalona zgodnie art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen faktycznie uiszczonych lub należnych.
2.4.
Porównanie
(37) W celu zapewnienia rzetelnego porównania, uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice pomiędzy czynnikami wpływającymi na porównywalność cen.
Tam, gdzie miało to zastosowanie i było uzasadnione, uwzględniono różnice w kosztach transportu, frachtu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku oraz kosztach dodatkowych, opłatach przywozowych, podatkach pośrednich, kosztach kredytów, kosztach posprzedażnych, prowizjach, bonifikatach i rabatach.
(38) Firma JSC Mogilevkhimvolokno twierdziła, że jeżeli jej produkty, pomimo argumentów przedstawionych w akapicie 14 powyżej, mają być traktowane jako produkty podobne, wskazane jest zastosowanie korekty odzwierciedlającej rzekome różnice w jakości i wykorzystaniu.
Żądanie to uchylono, ponieważ było nieuzasadnione.
2.5.
Margines dumpingu
(39) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, skorygowana średnia ważona wartość normalna, ustalona dla każdego rodzaju produktu w kraju analogicznym, została porównana ze skorygowanymi średnimi ważonymi cen eksportowych każdego z rodzajów wyrobów odpowiadających rozpatrywanemu produktowi pochodzącemu z Białorusi.
Na podstawie tego porównania uzyskano zerowy margines dumpingu w odniesieniu do wywozu produktów z Białorusi do Wspólnoty.
(40) Produkcja realizowana przez współpracującego eksportera z Białorusi stanowiła całość produkcji i wywozu rozpatrywanego produktu z Białorusi.
W związku z tym margines dumpingu dla całego kraju również wynosi zero.
Z uwagi na zerowy margines dumpingu dla całego kraju, stwierdzono, iż należy zamknąć dochodzenie bez przyjęcia środków dotyczących przywozu produktów pochodzących z Białorusi, zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.
Republika Korei
3.1.
Wartość normalna
(41) W przypadku pewnych rodzajów produktów sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez trzy badane firmy stwierdzono, iż sprzedaż tych produktów na rynku krajowym odbywała się w ilościach reprezentatywnych i w zwykłym obrocie handlowym.
Wartość normalną tych rodzajów produktów oparto o ceny faktycznie uiszczone lub należne od niezależnych klientów na rynku krajowym Korei w okresie objętym dochodzeniem, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(42) W przypadku tych rodzajów produktów, których sprzedaż nie była realizowana w zwykłym obrocie handlowym oraz produktów, które nie były sprzedawane na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych, wartość normalna musiała zostać skonstruowana.
Wszystkie trzy badane firmy sprzedawały takie rodzaje produktów do Wspólnoty.
Wartość normalną skonstruowano na zasadach określonych w akapicie 22 powyżej.
3.2.
Cena eksportowa
(43) Cała sprzedaż jednego z producentów-eksporterów przeznaczona na wywóz i część sprzedaży drugiego producenta-eksportera zostały skierowane bezpośrednio do powiązanych importerów we Wspólnocie.
W związku z tym, cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen, po jakich produkty te zostały po raz pierwszy odsprzedane niezależnemu nabywcy oraz zgodnie z metodologią określoną w akapicie 24 powyżej.
(44) Pozostała część wywozu rozpatrywanych produktów dokonana przez dwóch producentów-eksporterów została bezpośrednio sprzedana niezależnym klientom we Wspólnocie.
W przypadku sprzedaży tych produktów cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen faktycznie uiszczonych lub należnych.
3.3.
Porównanie
(45) Aby zapewnić rzetelne porównanie, uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach wpływających na porównywalność cen.
Dla wszystkich objętych dochodzeniem producentów-eksporterów uwzględniono, tam, gdzie było to stosowne i uzasadnione, różnice w kosztach transportu, frachtu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztach dodatkowych, podatkach pośrednich, kosztach kredytu, kosztach posprzedażnych, prowizje, bonifikaty i rabaty.
(46) Jeden z producentów-eksporterów poprosił o korektę z tytułu rabatu hurtowego, przyznanego w cenie odsprzedaży przez powiązanego importera produktu pierwszemu niezależnemu klientowi, twierdząc, że jego ceny odsprzedaży oferowane niektórym klientom, z którymi podpisane były umowy kwartalne, były niższe niż ceny oferowane klientom kupującym sporadycznie.
Producent twierdził również, iż takich umów nie podpisywano z klientami krajowymi, zatem należy poczynić korektę w cenie eksportowej, aby zapewnić rzetelne porównanie ceny eksportowej i wartości normalnej.
(47) Komisja zbadała zasadność korekty, której domagał się producent.
Dochodzenie wykazało, że niektórzy klienci we Wspólnocie rzeczywiście mieli podpisane umowy kwartalne z powiązanym importerem.
Ponieważ z dochodzenia wynikało, że klienci krajowi nie podpisywali takich umów, zbadano następnie, czy wartość normalna i cena eksportowa były porównywalne.
Nie było możliwe ustalenie, czy ceny oferowane klientom we Wspólnocie zawierały przedmiotową bonifikatę.
Ponadto bonifikata, której domagał się producent, nie została wykazana jako taka na fakturach; nie wydano żadnych not kredytowych jej dotyczących, nie została ona też zaksięgowana ani przez producenta ani w księgach powiązanego importera.
Należy podkreślić, iż rabaty hurtowe mogą zostać uwzględnione w ramach korekty jedynie w przypadku, gdy zostały przyznane z uwagi na różnice w ilości towaru bezpośrednio związane z rozpatrywaną sprzedażą.
Jednakże w tym przypadku nie można było ustalić udzielenia takiego rabatu przez rozpatrywaną firmę.
W związku z powyższym, oraz z uwagi na fakt, iż wartość normalna i cena eksportowa okazały się porównywalne, wniosek o korektę z tytułu rabatu hurtowego został odrzucony.
(48) Wszystkie trzy badane firmy domagały się korekty z tytułu ceł zwrotnych, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego, uzasadniając to faktem, jakoby opłatami przywozowymi obciążono rzekomo produkt podobny przeznaczony do konsumpcji w kraju wywozu, lecz zostały one zrefundowane lub nie zostały zapłacone, kiedy produkt został sprzedany na wywóz do Wspólnoty.
(49) Roszczenie to zostało uznane za nieuzasadnione, ponieważ wszystkie trzy firmy nie wykazały, że zwrócone im opłaty przywozowe wynikały z wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
(50) Jedna z firm domagała się, na podstawie art. 2 ust. 10 lit. f) rozporządzenia podstawowego, korekty z tytułu różnic w bezpośrednio powiązanych kosztach pakowania produktów wywożonych i produktów sprzedawanych na rynku krajowym.
Firma nie była jednak w stanie wykazać żadnych, mogących wpływać na porównywalność cen, różnic w kosztach pomiędzy pakowaniem rozpatrywanego produktu a pakowaniem produktu podobnego sprzedawanego przez współpracujących eksporterów koreańskich na rynku krajowym.
Wniosek ten został więc odrzucony.
3.4.
Margines dumpingu
(51) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, dla każdej firmy, skorygowana średnia ważona wartość normalna ustalona dla każdego rodzaju produktu została porównana ze skorygowaną średnią ważoną ceną eksportową każdego z odpowiadających rodzajów produktów.
(52) Na tej podstawie margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, przy niezapłaconych należnościach celnych, został ustalony następująco:
Honeywell Sysko Co., Inc. _BAR_ 4,5 % _BAR_
Hyosung Corporation _BAR_ 0 % _BAR_
Kolon Industries Inc. _BAR_ 0 %. _BAR_
(53) Jeżeli chodzi o przywóz towarów z Korei, należy podkreślić, iż wywóz realizowany przez wszystkich wyżej wymienionych producentów-eksporterów stanowi całość wywozu z tego kraju, biorąc pod uwagę dane przedstawione przez Eurostat.
Aby ocenić, czy na poziomie ogólnokrajowym margines dumpingu był poniżej określonego minimum, ustalono średni ważony ogólnokrajowy margines dumpingu.
Stwierdzono, że ten margines plasował się poniżej minimum z uwagi na wielkość wywozu realizowanego przez Hyosung i Kolon w porównaniu z wywozem firmy Honeywell.
Biorąc pod uwagę ogólnokrajowy minimalny margines dumpingu stwierdzono, że dochodzenie zostanie zamknięte bez nakładania środków antydumpingowych na przywóz z Republiki Korei, zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
4.
Tajwan
4.1.
Wartość normalna
(54) Dla większości rodzajów produktów wywożonych na sprzedaż do Wspólnoty przez obie badane firmy z Tajwanu, ustalono, iż sprzedaż na rynku krajowym odbywa się w ilościach reprezentatywnych i w zwykłym obrocie handlowym.
Wartość normalna, ustalona dla tych rodzajów produktów została oparta o faktyczne ceny – uiszczone lub należne od niezależnych klientów na tajwańskim rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(55) W przypadku tych rodzajów produktów, których sprzedaż nie była realizowana w zwykłym obrocie handlowym oraz dla produktów, które nie były sprzedawane na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych, wartość normalna musiała zostać skonstruowana.
Obie badane firmy sprzedawały ograniczone ilości pewnych rodzajów produktów do Wspólnoty.
Wartość normalną skonstruowano na zasadach określonych w akapicie 22 powyżej.
4.2.
Cena eksportowa
(56) Wszystkie produkty wywożone przez obu producentów-eksporterów zostały sprzedane bezpośrednio niezależnym klientom we Wspólnocie.
W związku z tym cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen eksportowych faktycznie uiszczonych lub należnych.
4.3.
Porównanie
(57) Aby zapewnić rzetelne porównanie, uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach wpływających na porównywalność cen.
Dla obu badanych producentów-eksporterów uwzględniono, tam, gdzie to było stosowne i uzasadnione, różnice w kosztach transportu, frachtu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i w kosztach dodatkowych, opłatach przywozowych, podatkach pośrednich, kosztach kredytu, kosztach posprzedażnych, prowizje, bonifikaty i rabaty.
4.4.
Margines dumpingu
(58) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, dla każdej firmy skorygowana średnia ważona wartość normalna ustalona dla każdego rodzaju produktu została porównana ze skorygowaną średnią ważoną ceną eksportową każdego z odpowiadających rodzajów produktów.
(59) Na tej podstawie margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, przy niezapłaconych należnościach celnych, został ustalony następująco:
Far Eastern Textiles Corporation _BAR_ 5,5 % _BAR_
Shinkong Corporation _BAR_ 0 % _BAR_
(60) Jako że poziom współpracy był wysoki (ponad 80% wywozu rozpatrywanego produktu z Tajwanu do Wspólnoty), rezydualny marginesu dumpingu ustalono na tym samym poziomie, co margines ustalony dla współpracującego producenta-eksportera, firmy Far Eastern Textiles Corporation, mianowicie na poziomie 5,5 %.
D. SZKODA
1.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(61) We Wspólnocie produkt podobny wytwarzany jest przez sześciu producentów: dwie firmy, w których imieniu złożono skargę (Acordis i KoSa) oraz cztery dodatkowe firmy.
Jak przedstawiono w akapicie 3 powyżej, firma KoSa wycofała swoje poparcie dla skargi w dniu 8 marca 2004 r.
(62) Jeden z pozostałych czterech wspólnotowych producentów produktu podobnego, hiszpańska firma Brilén, zgłosiła swoje poparcie dla skargi po wszczęciu dochodzenia i w pełni współpracowała w trakcie postępowania.
(63) Inny producent wspólnotowy, firma Honeywell, posiadający zakłady produkcyjne między innymi we Francji, złożył wypełniony kwestionariusz z odpowiedziami.
Po jego złożeniu firma wyraziła sprzeciw wobec postępowania.
(64) Produkcja dwóch producentów wspólnotowych, którzy popierają dochodzenie, Acordis i Brilén, stanowi razem około 40 % produkcji wspólnotowej rozpatrywanego produktu w okresie objętym dochodzeniem.
Firmy te można uważać za przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym, dalej będą one nazywane "przemysłem wspólnotowym".
(65) Zważywszy, że na przemysł wspólnotowy składa się tylko dwóch producentów, należało dokonać indeksacji danych dotyczących przemysłu wspólnotowego, aby zachować poufność, zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
2.
Konsumpcja wspólnotowa
(66) Konsumpcję wspólnotową ustalono na podstawie produkcji realizowanej przez wszystkich producentów produktu podobnego we Wspólnocie, zgodnie z szacunkami przedstawionymi przez skarżącego, powiększonej o przywóz ze wszystkich krajów, na podstawie danych Eurostatu, i pomniejszonej o wywóz do wszystkich krajów, na podstawie danych Eurostatu.
(67) Stwierdzono, że w rozpatrywanym okresie konsumpcja we Wspólnocie była stabilna, ponieważ jej przyrost wyniósł jedynie 1 %.
Dane szczegółowe przedstawiają się następująco:
Konsumpcja _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Tony _BAR_ 206000 _BAR_ 206900 _BAR_ 207900 _BAR_ 207400 _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_
3.
Wielkość przywozu dumpingowego i jego udział w rynku
(68) Zważywszy, iż badanie wykazało, że w okresie objętym dochodzeniem tylko jeden producent-eksporter rozpatrywanego produktu z Tajwanu sprzedawał produkt po cenach dumpingowych, dane dotyczące przywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty przez tego producenta-eksportera musiały zostać zindeksowane, w celu zachowania poufności zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
(69) Informacja na temat wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych pomiędzy 2000 r. i okresem objętym dochodzeniem oparta jest o dane dostarczone przez współpracującego producenta-eksportera, który w okresie objętym dochodzeniem sprzedawał produkt po cenach dumpingowych.
Dumpingowy przywóz produktów z Tajwanu zmalał o 16 % pomiędzy 2000 r. i 2001 r., lecz znacznie wzrósł w 2002 r. i w okresie objętym dochodzeniem, a całkowity wzrost dumpingu w rozpatrywanym okresie wynosi 112 %.
Udział rynkowy towarów przywożonych z Tajwanu i sprzedawanych po cenach dumpingowych zmieniał się w tych samych proporcjach.
Należy podkreślić, iż w rozpatrywanym okresie udział tych produktów w rynku był ograniczony i zawsze wynosił poniżej 4 %.
Przywóz _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Wielkość (tony) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 68 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 84 _BAR_ 136 _BAR_ 212 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 68 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 84 _BAR_ 135 _BAR_ 211 _BAR_
4.
Ceny rozpatrywanego przywozu
(70) Informację na temat cen przywozu dumpingowego pomiędzy 2000 r. a okresem objętym dochodzeniem oparto o dane dostarczone przez współpracującego producenta-eksportera, który sprzedawał towar po cenach dumpingowych w okresie objętym dochodzeniem.
a) Ewolucja cen
(71) Na podstawie danych zebranych w trakcie dochodzenia, ceny importowe z Tajwanu ciągle malały i w rozpatrywanym okresie ich łączny spadek wyniósł 29 %.
Ceny importowe _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
EUR/tona _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 68 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 80 _BAR_ 71 _BAR_
b) Podcięcie cenowe
(72) Dla porównywalnych modeli rozpatrywanego produktu przeprowadzono porównanie średnich cen sprzedaży oferowanych we Wspólnocie przez producenta-eksportera i przemysł wspólnotowy.
W tym celu ceny fabryczne (ex-works) przemysłu wspólnotowego, oferowane klientom niepowiązanym, niezawierające rabatów ani podatków, zostały porównane z cenami CIF na granicy Wspólnoty, oferowanymi przez producenta-eksportera z Tajwanu, który sprzedawał po cenach dumpingowych w okresie objętym dochodzeniem, skorygowanymi o koszty związane z przywozem.
Porównanie wykazało, że w okresie objętym dochodzeniem rozpatrywany produkt pochodzący z Tajwanu i sprzedawany we wspólnocie spowodował podcięcie cen przemysłu wspólnotowego o 25 %–30 %.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(73) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała wszystkie istotne czynniki gospodarcze i wskaźniki ekonomiczne mając na uwadze sytuację przemysłu wspólnotowego.
a) Produkcja, moce produkcyjne oraz wykorzystanie mocy produkcyjnych
(74) Po okresie względnie stabilnej produkcji w latach 2000–2002 wytwarzanie rozpatrywanego produktu we Wspólnocie wzrosło o 4 % w okresie objętym dochodzeniem.
W rozpatrywanym okresie moce produkcyjne wzrosły łącznie o 8 %.
(75) W latach 2000-2001 wykorzystanie mocy produkcyjnych początkowo spadło o 7 %, lecz następnie wzrosło o 3 % do 2003 r. Łączny spadek w rozpatrywanym okresie wyniósł 4 %.
Produkcja _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Produkcja _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_
Moce produkcyjne _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 107 _BAR_ 108 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 94 _BAR_ 96 _BAR_
b) Zapasy
(76) Zapasy rozpatrywanego produktu mogły być jedynie zbadane w odniesieniu do lat 2001-2003, ponieważ przemysł wspólnotowy nie był w stanie dostarczyć spójnej informacji za poprzednie okresy.
Działo się tak, ponieważ tylko jeden producent wspólnotowy rozpoczął działalność w 2001 r., nie miał zatem żadnych zapasów przed tym okresem, a inny producent wspólnotowy nie mógł dostarczyć takiej informacji z powodu wewnętrznej restrukturyzacji firmy.
(77) W latach 2001–2002 wielkość zapasów zmalała o 14 % i była względnie stabilna w okresie objętym dochodzeniem. Łączny spadek wielkości zapasów w okresie od 2001 r. do okresu objętego dochodzeniem wyniósł 12 %.
Zapasy _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Tony _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ Nie dotyczy _BAR_ 100 _BAR_ 86 _BAR_ 88 _BAR_
c) Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(78) Na rynku wspólnotowym sprzedaż rozpatrywanego produktu wytwarzanego przez przemysł wspólnotowy spadła o 2 % w okresie 2000-2002, lecz w okresie objętym dochodzeniem wzrosła o 5 %. Łączny wzrost wielkości sprzedaży w rozpatrywanym okresie wyniósł 3 %.
Jednocześnie udział w rynku zmalał o 3 % w okresie 2000-2002, lecz w okresie objętym dochodzeniem wzrósł o 5 %. Łączny wzrost udziału w rynku w rozpatrywanym okresie wyniósł 2 %.
Udział rynkowy przemysłu wspólnotowego wynosił między 20 % a 30 % w rozpatrywanym okresie.
Sprzedaż _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Sprzedaż przemysłu wspólnotowego (tony) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 103 _BAR_
Udział rynkowy przemysłu wspólnotowego _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 97 _BAR_ 102 _BAR_
d) Ceny sprzedaży
(79) Średnie ważone ceny sprzedaży wszystkich rodzajów podobnego produktu sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy początkowo wzrosły o 4 % w okresie 2000-2001, lecz w 2002 r. spadły o 12 %, a następnie o 5 % w okresie objętym dochodzeniem. Łączny spadek cen sprzedaży w rozpatrywanym okresie wyniósł 13 %.
Cena sprzedaży _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Cena sprzedaży (EUR/tona) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 92 _BAR_ 87 _BAR_
(80) Koszty produkcji obliczono na podstawie średniej ważonej wszystkich rodzajów produktów podobnych wytwarzanych przez przemysł wspólnotowy w danym roku.
(81) Koszty produkcji wzrosły w okresie 2000-2001, lecz spadły w 2002 r., a w okresie objętym dochodzeniem były względnie stabilne.
Spadek kosztów nie był proporcjonalny do spadku cen sprzedaży w 2002 r. ani w okresie objętym dochodzeniem.
Koszty _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Koszt produkcji (EUR/tona) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 101 _BAR_ 102 _BAR_
e) Rentowność
(82) W 2000 r. łączna rentowność przemysłu wspólnotowego w zakresie rozpatrywanego produktu wynosiła początkowo pomiędzy 10% a 15%.
Rentowność następnie pogorszyła się i w okresie objętym dochodzeniem okazała się ujemna.
Rentowność odnosi się do wszystkich rodzajów rozpatrywanego produktu, wytwarzanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy we Wspólnocie.
Rentowność firmy Brilén nie została uwzględniona za pierwszy rok obrotowy tej firmy (2001), ponieważ mogłaby zniekształcić obraz z uwagi na znaczną ujemną rentowność w okresie uruchamiania produkcji wyrobu podobnego.
Rentowność _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Rentowność (sprzedaż w WE) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 28 _BAR_ – 22 _BAR_
(83) Należy zauważyć, iż jedna firma twierdzi, że jej rentowność byłaby znacznie niższa, gdyby uwzględniono koszty niedostatecznego wykorzystania urządzeń produkcyjnych tej firmy.
Jednakże tych dodatkowych kosztów nie można było uwzględnić, ponieważ nie zostały wystarczająco potwierdzone i nie mogły zatem zostać zweryfikowane.
f) Inwestycje i zwrot z inwestycji
(84) Inwestycje w przemyśle rozpatrywanego produktu znacznie spadły w rozpatrywanym okresie.
Należy zauważyć, iż w 2000 r. poziom inwestycji był szczególnie wysoki z uwagi na wydatki przeznaczone na budowę nowej fabryki jednego z producentów wspólnotowych, co stanowiło około 50 % wszystkich inwestycji z tego roku.
Dane szczegółowe przedstawione są poniżej:
Inwestycje _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Inwestycje (w tys. EUR) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 77 _BAR_ 34 _BAR_ 51 _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 20 _BAR_ – 18 _BAR_
(85) Zwrot z inwestycji stale malał w rozpatrywanym okresie, a w okresie objętym dochodzeniem był negatywny.
Spadek ten jest proporcjonalny do ogólnego trendu w rentowności, odnotowanego w rozpatrywanym okresie.
g) Przepływy pieniężne i zdolność pozyskiwania kapitału
(86) Przepływy pieniężne w przemyśle wspólnotowym były względnie stabilne w latach 2000-2001, lecz pogorszyły się w 2002 r. i w okresie objętym dochodzeniem, zarówno w wartościach bezwzględnych oraz wyrażone jako procent obrotów.
Tendencja ta jest proporcjonalna do tendencji dotyczącej łącznej rentowności w rozpatrywanym okresie.
Przepływy pieniężne _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Przepływy pieniężne (w tys. EUR) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 48 _BAR_ – 3 _BAR_
Przepływy pieniężne wyrażone jako procent obrotów _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 53 _BAR_ – 4 _BAR_
(87) Obaj producenci wspólnotowi pozyskują kapitał wykorzystując zasoby wewnętrzne w ramach grupy spółek, do której należą.
Wydatki na inwestycje oraz na badania i rozwój dotychczas nie ucierpiały znacząco wskutek ujemnej rentowności.
h) Zatrudnienie, produktywność i wynagrodzenia
(88) W rozpatrywanym okresie zatrudnienie zmalało o 10 %.
Zważywszy, że w tym samym okresie produkcja wzrosła, spadek zatrudnienia oznacza, że produktywność, mierzona jako wartość produkcji na pracownika, w rozpatrywanym okresie znacznie wzrosła – o 16 %.
Wzrost kosztów wynagrodzeń na pracownika wynika z układów zbiorowych na poziomie przemysłu i był niższy niż średni wskaźnik inflacji we Wspólnocie (który wynosił 6,4%) w rozpatrywanym okresie.
Zatrudnienie _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 98 _BAR_ 90 _BAR_
Koszty pracy na pracownika (w EUR) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 104 _BAR_
Produkcja na pracownika (tony/rok) _BAR_ Dane poufne (patrz akapit 65 powyżej) _BAR_
Indeksacja _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 102 _BAR_ 116 _BAR_
i) Rozmiary dumpingu
(89) Jeżeli chodzi o wpływ rozmiarów rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, zważywszy na ceny przywozu towarów z Tajwanu, wpływu tego nie można uważać za nieistotny nawet przy uwzględnieniu faktu, iż wielkość przywozu była ograniczona.
j) Działania przeciwdziałające dumpingowi lub subsydiom w poprzednich okresach
(90) Zważywszy na brak jakichkolwiek informacji o istnieniu dumpingu lub subsydiowania w okresie poprzedzającym sytuację badaną w niniejszym postępowaniu, kwestię tę uznano za nieistotną.
6.
Wnioski dotyczący szkody
(91) Pomiędzy 2000 r. a okresem objętym dochodzeniem wielkość przywozu dumpingowego rozpatrywanego produktu pochodzącego z Tajwanu znacznie wzrosła - o 112 %.
Jednakże, jako że poziom przywozu z Tajwanu jest względnie niski w wartościach bezwzględnych, udział tych towarów w rynku wspólnotowym wzrósł o niecałe 2 %.
Średnie ceny w przywozie dumpingowym z Tajwanu były konsekwentnie niższe niż ceny oferowane przez przemysł wspólnotowy w rozpatrywanym okresie.
Ponadto, w okresie objętym dochodzeniem ceny produktów przywożonych z Tajwanu spowodowały podcięcie cen przemysłu wspólnotowego.
Posługując się średnią ważoną obliczono, że w okresie objętym dochodzeniem podcięcie cenowe wyniosło około 30 %.
(92) Odnotowano pozytywne tendencje w kształtowaniu się niektórych wskaźników: w rozpatrywanym okresie produkcja wzrosła o 4 %, moce produkcyjne wzrosły o 8 %, natomiast wielkość zapasów zmalała o 12 %.
Sprzedaż we Wspólnocie wzrosła o 3 %, zwiększając udział rynkowy o 2 %.
Wielkość produkcji na pracownika wzrosła o 16 %, natomiast koszty pracy na pracownika wzrosły jedynie o 4 % (poniżej średniego wskaźnika inflacji dla UE, który w rozpatrywanym okresie wyniósł 6,4 %).
(93) Inne wskaźniki wskazują na pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego w rozpatrywanym okresie.
W rozpatrywanym okresie jednostkowa cena sprzedaży zmalała o 13 %, natomiast jednostkowy koszt produkcji wzrósł o 2 %, co spowodowało ujemną rentowność.
Taką samą tendencję odnotowano odnośnie wartości zwrotu z inwestycji i przepływów pieniężnych z działalności operacyjnej.
Zatrudnienie zmalało o 10 %, a nakłady inwestycyjne o 49 % (w znacznej mierze spowodowane wybudowaniem nowej fabryki w 2000 r., co stanowiło około 50 % całkowitych nakładów inwestycyjnych w tym roku).
(94) W świetle powyższych argumentów, stwierdza się, że przemysł wspólnotowy doznał istotnej szkody w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(95) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała, czy dumpingowy przywóz towarów z Tajwanu spowodował szkodę w przemyśle wspólnotowym w stopniu, który pozwala uznać tę szkodę za istotną. Poza przywozem dumpingowym przeanalizowano również inne znane czynniki, które mogły w tym samym czasie powodować szkody dla przemysłu wspólnotowego, aby zapewnić, że ewentualne szkody spowodowane tymi innymi czynnikami nie zostaną przypisane przywozowi dumpingowemu.
2.
Skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych
(96) W rozpatrywanym okresie wielkość przywozu dumpingowego wzrosła o 112 %, a cena towarów przywożonych z Tajwanu spadła o 29 %.
Ceny oferowane przez przemysł wspólnotowy spadły o 13 % w tym samym okresie, w którym jednocześnie koszty produkcji wzrosły o 2 %, co pociągnęło za sobą pogorszenie się rentowności (około 10-15 punktów procentowych w rozpatrywanym okresie).
W okresie objętym dochodzeniem przemysł wspólnotowy ponosił w rzeczywistości straty.
Ponadto, stwierdzone podcięcia cenowe były średnio na poziomie 30 % w okresie objętym dochodzeniem.
Stwierdzono, że w tych okolicznościach przywóz dumpingowy wywarł pewną presję na ceny oferowane przez przemysł wspólnotowy i miał negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(97) Jednakże, oceniając skutki przywozu dumpingowego należy również wziąć pod uwagę fakt, iż wielkość przywozu dumpingowego kształtowała się zawsze poniżej 4 %, a udział w rynku tych towarów wzrósł o mniej niż dwa punkty procentowe w rozpatrywanym okresie, pozostając cały czas poniżej czterech procent.
W świetle tych informacji trudno jest dokładnie ustalić wpływ przywozu dumpingowego na niekorzystną sytuację przemysłu wspólnotowego.
3.
Wpływ innych czynników
Przywóz towarów pochodzących z innych krajów
(98) Przywóz towarów pochodzących z państw trzecich zmalał z 60075 ton w 2000 r. do 51813 ton w okresie objętym dochodzeniem. Łączny spadek przywozu wyniósł 14 %.
Średnie ceny zmalały z 2,39 EUR w 2000 r. do 2,17 EUR w okresie objętym dochodzeniem. Łączny spadek cen wyniósł 9 %.
Ceny oferowane przez różne eksportujące kraje różniły się znacząco. Przywóz z innych państw trzecich pochodził głównie z Białorusi, Japonii, Korei, RPA, Szwajcarii i USA, łącznie stanowiąc 25 % konsumpcji we Wspólnocie.
Mimo iż odnotowywano przywóz towarów z dużej liczby innych państw trzecich, przywóz z każdego z tych krajów osobno stanowił poniżej 1% konsumpcji wspólnotowej w rozpatrywanym okresie
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 (okres objęty dochodzeniem) _BAR_
Wszystkie rodzaje _BAR_ Tony _BAR_ Udział w rynku _BAR_ CenaEUR/kg _BAR_ Tony _BAR_ Udział w rynku _BAR_ CenaEUR/kg _BAR_ Tony _BAR_ Udział w rynku _BAR_ CenaEUR/kg _BAR_ Tony _BAR_ Udział w rynku _BAR_ CenaEUR/kg _BAR_
Białoruś _BAR_ 3459 _BAR_ 1,7 % _BAR_ 2,24 _BAR_ 3920 _BAR_ 1,9 % _BAR_ 2,34 _BAR_ 3842 _BAR_ 1,8 % _BAR_ 2,05 _BAR_ 4683 _BAR_ 2,3 % _BAR_ 1,83 _BAR_
Wartość zindeksowana _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 113 _BAR_ 113 _BAR_ 104 _BAR_ 111 _BAR_ 110 _BAR_ 92 _BAR_ 135 _BAR_ 134 _BAR_ 82 _BAR_
Japonia _BAR_ 2384 _BAR_ 1,2 % _BAR_ 2,61 _BAR_ 2224 _BAR_ 1,1 % _BAR_ 2,77 _BAR_ 5960 _BAR_ 2,9 % _BAR_ 2,28 _BAR_ 5079 _BAR_ 2,4 % _BAR_ 2,15 _BAR_
Wartość zindeksowana _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 93 _BAR_ 106 _BAR_ 250 _BAR_ 248 _BAR_ 87 _BAR_ 213 _BAR_ 212 _BAR_ 82 _BAR_
Korea _BAR_ 19962 _BAR_ 9,7 % _BAR_ 2,07 _BAR_ 24381 _BAR_ 11,8 % _BAR_ 2,05 _BAR_ 23021 _BAR_ 11,1 % _BAR_ 1,61 _BAR_ 17264 _BAR_ 8,3 % _BAR_ 1,66 _BAR_
Wartość zindeksowana _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 122 _BAR_ 122 _BAR_ 99 _BAR_ 115 _BAR_ 114 _BAR_ 78 _BAR_ 86 _BAR_ 86 _BAR_ 80 _BAR_
RPA _BAR_ 3533 _BAR_ 1,7 % _BAR_ 2,80 _BAR_ 3236 _BAR_ 1,6 % _BAR_ 3,14 _BAR_ 3071 _BAR_ 1,5 % _BAR_ 2,48 _BAR_ 3318 _BAR_ 1,6 % _BAR_ 2,45 _BAR_
Wartość zindeksowana _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 91 _BAR_ 112 _BAR_ 86 _BAR_ 86 _BAR_ 89 _BAR_ 93 _BAR_ 93 _BAR_ 88 _BAR_
Szwajcaria _BAR_ 10751 _BAR_ 5,2 % _BAR_ 3,13 _BAR_ 9804 _BAR_ 4,7 % _BAR_ 3,40 _BAR_ 11472 _BAR_ 5,5 % _BAR_ 2,65 _BAR_ 7728 _BAR_ 3,7 % _BAR_ 3,16 _BAR_
Wartość zindeksowana _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 91 _BAR_ 108 _BAR_ 107 _BAR_ 106 _BAR_ 84 _BAR_ 72 _BAR_ 71 _BAR_ 101 _BAR_
USA _BAR_ 6496 _BAR_ 3,2 % _BAR_ 2,50 _BAR_ 3915 _BAR_ 1,9 % _BAR_ 3,28 _BAR_ 2515 _BAR_ 1,2 % _BAR_ 2,90 _BAR_ 3156 _BAR_ 1,5 % _BAR_ 2,20 _BAR_
Wartość zindeksowana _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 60 _BAR_ 60 _BAR_ 131 _BAR_ 39 _BAR_ 38 _BAR_ 116 _BAR_ 49 _BAR_ 48 _BAR_ 88 _BAR_
Inne _BAR_ 13466 _BAR_ 6,5 % _BAR_ 2,12 _BAR_ 9172 _BAR_ 4,4 % _BAR_ 2,34 _BAR_ 9632 _BAR_ 4,6 % _BAR_ 2,32 _BAR_ 10581 _BAR_ 5,1 % _BAR_ 2,35 _BAR_
Wartość zindeksowana _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 68 _BAR_ 68 _BAR_ 110 _BAR_ 72 _BAR_ 71 _BAR_ 110 _BAR_ 79 _BAR_ 78 _BAR_ 111 _BAR_
RAZEM _BAR_ 60075 _BAR_ 29,2 % _BAR_ 2,39 _BAR_ 56654 _BAR_ 27,4 % _BAR_ 2,52 _BAR_ 59515 _BAR_ 28,6 % _BAR_ 2,12 _BAR_ 51813 _BAR_ 25,0 % _BAR_ 2,17 _BAR_
Wartość zindeksowana _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 106 _BAR_ 99 _BAR_ 98 _BAR_ 89 _BAR_ 86 _BAR_ 86 _BAR_ 91 _BAR_
a) Przywóz niemający negatywnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego
(99) Przywóz z RPA zmalał o 7 % w rozpatrywanym okresie.
Eurostat podaje, że w okresie objętym dochodzeniem udział rynkowy towarów przywożonych z RPA był minimalny – na poziomie 1,6% – i nie powodował, także w okresie objętym dochodzeniem, podcięcia cen przemysłu wspólnotowego.
(100) Przywóz ze Szwajcarii zmalał o 28 % w rozpatrywanym okresie. W oparciu o dane Eurostatu stwierdza się, że nie powodował podcięcia cen przemysłu wspólnotowego.
Ponadto w okresie objętym dochodzeniem udział rynkowy towarów przywożonych ze Szwajcarii był umiarkowany – na poziomie 3,7 %.
(101) Przywóz z USA zmalał o 51 % w rozpatrywanym okresie. W oparciu o dane Eurostatu stwierdza się, że w okresie objętym dochodzeniem spowodował podcięcie cen przemysłu wspólnotowego o mniej niż 5%.
Ponadto w okresie objętym dochodzeniem udział rynkowy towarów przywożonych z USA był minimalny – na poziomie 1,5 %.
(102) Powyższe wnioski oparte są o dostępne dane, tj. statystyki Eurostatu, które nie dostarczają szczegółowych informacji w podziale na rodzaje produktów.
Jednak stwierdza się, że zważywszy na minimalny lub umiarkowany udział rynkowy oraz brak lub niski poziom podcięcia cenowego, przywozy towarów z RPA, Szwajcarii i USA nie wywarły negatywnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
b) Przywóz mający negatywny wpływ na przemysł wspólnotowy
(103) Przywóz towarów z Japonii wzrósł o 113 % w rozpatrywanym okresie, lecz początkowo był na bardzo niskim poziomie.
Towary przywożone z Japonii miały udział rynkowy na poziomie 2,4 % w okresie objętym dochodzeniem. W oparciu o dane Eurostatu stwierdza się, że w okresie objętym dochodzeniem przywóz spowodował podcięcie cen przemysłu wspólnotowego o mniej niż 8 %.
(104) Przywóz towarów z Białorusi wzrósł o 35 % w rozpatrywanym okresie, lecz początkowo był na bardzo niskim poziomie.
Towary przywożone z Białorusi miały udział rynkowy na poziomie 2,3 % w okresie objętym dochodzeniem, ale spowodowały w tym czasie znaczne podcięcie cen przemysłu wspólnotowego – o około 30 %.
Przywóz towarów z Białorusi był przedmiotem dochodzenia, a wspomniana wyżej wielkość podcięcia cenowego jest wynikiem szczegółowego porównania produktów.
(105) Przywóz towarów z Korei wzrósł początkowo o 22 % w latach 2000-2001, lecz następnie spadł o 36 %, wskutek czego łączny spadek przywozu wyniósł 14 %.
Towary przywożone z Korei miały udział rynkowy na poziomie 8,3 % w okresie objętym dochodzeniem i spowodowały podcięcie cen przemysłu wspólnotowego o około 5 %-15 % w tym okresie.
Przywóz towarów z Korei był przedmiotem dochodzenia, a wspomniana wyżej wielkość podcięcia cen jest wynikiem szczegółowego porównania produktów.
(106) Należy podkreślić, iż przywóz dumpingowy towarów z Tajwanu stanowi mniej niż 4 % rynku WE, natomiast łączny udział rynkowy towarów przywożonych z Korei, Japonii i Białorusi oraz przywozu niedumpingowego z Tajwanu wynosił około 13–14 %, tj. prawie czterokrotnie przewyższał udział rynkowy przywozu dumpingowego towarów z Tajwanu.
Przywóz produktów z czterech wymienionych wyżej krajów spowodował znaczne podcięcie cen przemysłu wspólnotowego.
Dla każdego rodzaju produktów przeprowadzono porównanie przywozu z Białorusi, Korei, przywozu niedumpingowego z Tajwanu ze sprzedażą realizowaną przez przemysł wspólnotowy.
Porównanie to wykazało, że towary przywożone z Białorusi, Korei i towary niedumpingowe z Tajwanu stanowiły większą bezpośrednią konkurencję dla produktów wspólnotowych o dużej wartości, niż przywóz dumpingowy z Tajwanu.
W związku z powyższym, przywóz z Białorusi, Korei i przywóz niedumpingowy z Tajwanu miały wyraźny wpływ na przemysł wspólnotowy.
Na tej podstawie wnioskuje się, iż wielkość i skutek cenowy przywozu z Korei, Japonii, Białorusi i niedumpingowego przywozu z Tajwanu jest taki, iż nie jest możliwe ustalenie związku przyczynowego pomiędzy przywozem dumpingowym z Tajwanu a istotną szkodą, jakiej doznał przemysł wspólnotowy.
W takich okolicznościach przywóz dumpingowy z Tajwanu mógł odegrać jedynie rolę uboczną.
4.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(107) Powyższa analiza wyraźnie wyróżniła i oddzieliła wpływ wszystkich znanych czynników, oddziaływujących na sytuację w przemyśle wspólnotowym od szkodliwych skutków przywozu dumpingowego.
Szkoda, jakiej doznał przemysł wspólnotowy, wynika głównie z obniżki cen przemysłu wspólnotowego, spowodowanej cenami towarów przywożonych z państw trzecich.
Zważywszy na i) ograniczony udział rynkowy przywozu dumpingowego z Tajwanu (poniżej 4 %) oraz znacznie większy udział rynkowy przywozów z krajów innych niż Tajwan i niedumpingowego przywozu z Tajwanu (około 13 %–14 %), oraz ii) podcięcie cenowe spowodowane tym przywozem, stwierdza się, że szkoda, jakiej doznał przemysł wspólnotowy, jest w dużej mierze spowodowana przywozem poliestrowej przędzy o dużej wytrzymałości innym niż przywóz dumpingowy realizowany przez rozpatrywanego eksportera z Tajwanu.
Nie można zatem ustalić związku przyczynowego, w rozumieniu art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, pomiędzy przywozem dumpingowym z Tajwanu, rozważanym osobno, a istotną szkodą, jakiej doznał przemysł wspólnotowy.
F. WNIOSKI
(108) Postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ marginesy dumpingu dla przywozu z Białorusi i z Korei są minimalne i oraz ze względu na brak wyraźnego związku przyczynowego pomiędzy przywozem dumpingowym z Tajwanu a powstałą szkodą,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zamyka się postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu poliestrowej przędzy o dużej wytrzymałości (innej niż nici do szycia), nieprzeznaczonej do sprzedaży detalicznej, obejmującej poliestrowe włókna pojedyncze o masie poniżej 67 dtex, objętej kodem CN 54022000, pochodzącej z Białorusi, Republiki Korei i Tajwanu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 kwietnia 2005 r.
w sprawie uproszczonych świadectw w przywozie nasienia bydła i świeżego mięsa wieprzowego z Kanady i zmieniająca decyzję 2004/639/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1002)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/290/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 1999/201/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady o środkach sanitarnych dla ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, w związku z handlem żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie głęboko zamrożonego nasienia bydła domowego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [3], w szczególności jej art. 16 ust. 1 i art. 22 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4], w szczególności jej art. 8 ust. 4 i art. 9 ust. 4 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik V do Umowy z dnia 17 grudnia 1998 r. pomiędzy Wspólnotą Europejską a rządem Kanady o środkach sanitarnych dla ochrony zdrowia publicznego i zwierząt, w związku z handlem żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego ("Umowa") ustanawia środki ochrony zdrowia publicznego i zwierząt w odniesieniu do przywozu na teren Wspólnoty określonych gatunków zwierząt i produktów zwierzęcych, dla których należy określić równoważność.
(2) Załącznik VII do Umowy określa uproszczone urzędowe zaświadczenia o zdrowiu zwierząt i/lub zdrowiu publicznym, które mają zostać zawarte we wzorze świadectwa zdrowia dla celów przywozu do krajów Wspólnoty żywych zwierząt i produktów zwierzęcych, dla których określono równoważność środków (Tak-1).
(3) Równoważność dla nasienia bydła w odniesieniu do wymagań w zakresie zdrowia zwierząt określono na podstawie dyrektywy 88/407/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/43/WE [5], i dlatego też należy ustanowić uproszczony wzór świadectwa dla nasienia bydła.
(4) Należy wyjaśnić, że stosowanie wzoru świadectwa zdrowia zwierząt określonego w decyzji Komisji 2004/639/WE z dnia 6 września 2004 r. ustanawiającej warunki przywozu nasienia bydła domowego [6], jest wymagane bez uszczerbku dla szczególnych wymagań dotyczących świadectw na podstawie porozumień dotyczących równoważności pomiędzy Wspólnotą a krajami trzecimi.
Decyzja 2004/639/WE powinna w związku z tym zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Określono równoważność dotyczącą wymagań w zakresie zdrowia publicznego w odniesieniu do mięsa wieprzowego, pomijając jednak wymagania w zakresie zdrowia zwierząt.
Dlatego też oparte na zasadzie równoważności uproszczenie wzorów świadectw dla mięsa wieprzowego powinno obejmować wyłącznie środki zdrowia publicznego.
(6) Dyrektywa Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania [7] stanowi, że świadectwa zdrowia załączone do mięsa przywożonego z kraju trzeciego powinny być uzupełnione o zaświadczenia potwierdzające, że zwierzęta określone w tej dyrektywie zostały ubite w warunkach gwarantujących humanitarne traktowanie w co najmniej równym stopniu co warunki określone w tej dyrektywie.
Zaświadczenie takie powinno zostać załączone do wzoru świadectwa dla świeżego mięsa wieprzowego określonego w niniejszej decyzji.
(7) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z Kanady nasienia zwierząt bydła domowego, spełniającego warunki świadectw określone we wzorze świadectwa opisanym w załączniku I oraz posiadającego załączone świadectwo, poprawnie wypełnione i wydane przed wywozem partii towaru z Kanady.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z Kanady surowego mięsa świń hodowlanych, spełniającego warunki świadectw określone we wzorze świadectwa opisanym w załączniku II oraz posiadającego załączone świadectwo, poprawnie wypełnione i wydane przed wywozem partii towaru z Kanady.
Artykuł 3
W art. 1 decyzji 2004/639/WE dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Określony w ust. 1 wymóg stosowania wzoru świadectwa zdrowia zwierząt, opisanego w załączniku II część 1, obowiązuje bez uszczerbku dla specyficznych wymogów w zakresie świadectw i wzorów świadectw przyjętych zgodnie z umowami pomiędzy Wspólnotą a krajami trzecimi po określeniu równoważności.".
Artykuł 4
Na okres przejściowy nieprzekraczający 90 dni od wejścia w życie niniejszej decyzji Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z Kanady nasienia zwierząt bydła domowego i świeżego mięsa wieprzowego na podstawie wzorów świadectw stosowanych przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
określająca szczegółowe zasady dotyczące kontroli celów ponownego użycia/odzyskiwania i ponownego użycia/recyklingu określonych w dyrektywie 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2849)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/293/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę (WE) nr 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/53/WE Komisja powinna ustanowić szczegółowe zasady niezbędne dla kontroli zgodności Państw Członkowskich z celami określonymi w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy tej dyrektywy.
Wystarczy, że Państwa Członkowskie wykażą, że zrealizowały przynajmniej wymagane cele.
(2) Niezbędne jest zharmonizowanie charakterystyk i prezentacji obliczania celów określonych w art. 7 ust. 2 akapit trzeci, aby dane przygotowywane przez Państwa Członkowskie były porównywalne.
(3) Największą dokładność celów można osiągnąć, jeżeli mianownik obliczania celów będzie oparty na liczbie pojazdów wycofanych z eksploatacji poddawanych przetwarzaniu w danym Państwie Członkowskim.
(4) Państwa Członkowskie, próbując znaleźć równowagę pomiędzy ryzykiem wystąpienia niedokładności a wysiłkami administracyjnymi zmierzającymi do uzyskania precyzyjnych informacji, mogą wykorzystywać założenie dotyczące zawartości metalu celem określenia ilości metali, które będzie można odzyskać z pojazdów wycofanych z eksploatacji.
(5) Łatwo dostępne dane dotyczące pojazdów w standardowej formie należy wykorzystywać celem określenia indywidualnej masy pojazdu.
(6) Podczas oszacowywania celów nie uwzględnia się usuwania paliwa podczas demontażu pojazdu, ponieważ wiarygodne dane dotyczące ilości paliwa w pojazdach wycofanych z eksploatacji nie są dostępne we wszystkich Państwach Członkowskich.
Aby kontrolować zgodności z założonymi celami, należy wykorzystywać średnią ilość paliwa w UE, aby jak najbardziej zharmonizować metody obliczania oraz zapewnić porównywalność celów krajowych osiągniętych w Państwach Członkowskich.
(7) W wyniku wprowadzenia wspólnego rynku Państwa Członkowskie mogą wywozić pojazdy wycofane z eksploatacji wytworzone na ich terytoriach do innych państw celem dalszego przetwarzania.
Celem zminimalizowania problemów związanych z alokacją oraz celem uniknięcia zbyt dużych wysiłków związanych z kontrolowaniem i szacowaniem, poziom recyklingu i przetwarzania z wywożonych części pojazdów zalicza się na konto Państwa Członkowskiego dokonującego wywozu.
(8) Niezbędne jest przeprowadzenie kampanii przerobu (strzępienia) celem określenia trendów w przerobie (strzępieniu) pojazdów wycofanych z eksploatacji.
(9) Komisja w dalszym ciągu będzie kontrolowała oszacowywanie celów, łącznie ze znaczeniem wagi wywozu oraz jego wpływu na poziom recyklingu i przetwarzania.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny przekazać również dane pochodzące sprzed 2006 r.
Dane te będą wykorzystane jedynie do celów kontrolnych.
(10) Niniejsza decyzja ma zastosowanie bez uszczerbku dla rozporządzenia 2150/2002/WE w sprawie statystyk odpadów [2].
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie obliczają cele związane z ponownym użyciem/odzyskiem oraz ponownym użyciem/recyklingiem określone w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2000/53/WE na podstawie ponownie użytych, poddanych recyklingowi i odzyskanych materiałów pochodzących z operacji oczyszczania, demontażu i strzępienia.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w odniesieniu do materiałów poddawanych dalszemu przetwarzaniu uwzględnia się rzeczywiście osiągnięte przetwarzanie.
W tym celu Państwa Członkowskie wypełniają tabele 1–4 sporządzone w Załączniku do tej decyzji, łącznie z właściwym opisem wykorzystanych danych.
2.
Wypełniając tabele 1–4 Załącznika do niniejszej decyzji, Państwa Członkowskie mogą również korzystać z opartego na danych założenia dotyczącego średniego procentu ponownie użytych, poddanych recyklingowi i odzyskanych metali z pojazdów wycofanych z eksploatacji, zwanego dalej "założeniem dotyczącym zawartości metalu".
Założenie należy poprzeć szczegółowymi danymi uzasadniającymi założony procent zawartości metalu, jak również założony procent ponownego użycia, recyklingu i przetworzenia metalu.
Dane te powinny być ważne w odniesieniu do co najmniej 95 % pojazdów wycofanych z eksploatacji, powstałych w danym Państwie Członkowskim.
3.
We wspomnianych danych Państwa Członkowskie umieszczają informacje dotyczące podziału:
a) bieżącego krajowego rynku samochodowego;
b) pojazdów wycofanych z eksploatacji na ich terytorium; oraz
c) materiałów i części pojazdów objętych określonym założeniem, celem uniknięcia podwójnego obliczania.
Artykuł 2
1.
W przypadku pojazdów wycofanych z eksploatacji lub materiałów, bądź ich części, w odniesieniu do których uprawniony krajowy zakład przetwarzania wydał zaświadczenie zniszczenia i które zostały wywiezione do innego Państwa Członkowskiego lub państw trzecich celem dalszego przetwarzania, przetwarzanie zalicza się na konto Państwa Członkowskiego dokonującego wywozu, celem obliczenia celów, jeżeli istnieją przekonywujące dowody świadczące o tym, że recykling i/lub przetwarzanie miało miejsce w warunkach będących zasadniczo odpowiednikiem warunków przewidzianych w prawodawstwie Wspólnoty dotyczącym tej kwestii.
Pojazdy wycofane z eksploatacji, w odniesieniu do których zaświadczenie o zniszczeniu wydało inne Państwo Członkowskie lub kraj trzeci i które są przywożone do przetwarzania i/lub recyklingu w danym Pastwie Członkowskim nie zaliczają się jako przetworzone lub poddane recyklingowi w Państwie Członkowskim dokonującym przywozu.
2.
W przypadku wywozu do państw trzecich, Państwa Członkowskie określają, czy niezbędna jest dodatkowa dokumentacja celem dostarczenia dowodów, że wysłane materiały rzeczywiście pochodzą z recyklingu lub zostały odzyskane.
Artykuł 3
1.
Tabele sporządzone w Załączniku każdego roku wypełniają Państwa Członkowskie, począwszy od danych na 2006 r. i przesyłają je do Komisji w terminie 18 miesięcy od końca odnośnego roku.
2.
W odniesieniu do lat poprzedzających 2006 r., Państwa Członkowskie przekazują dostępne dane Komisji w terminie 12 miesięcy od końca odnośnego roku.
Dane odnoszące się do lat poprzedzających 2006 r. będą wykorzystywane wyłącznie w celach kontrolnych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 kwietnia 2005 r.
dotycząca wniosku o odstępstwo na mocy ust. 2 lit. b) załącznika III i art. 9 dyrektywy Rady 91/676/EWG dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1032)
(Jedynie tekst w języku duńskim jest autentyczny)
(2005/294/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącą ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego [1], w szczególności jej ust. 2 lit. b załącznika III,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości odchodów zwierzęcych, które Państwo Członkowskie zamierza stosować w przeliczeniu na hektar rocznie, jeśli różni się od ilości określonej w ust. 2 załącznika III i lit. a) ust. 2 załącznika III do dyrektywy 91/676/EWG, muszą być ustalone tak, by nie stanowiły przeszkody w realizacji celów określonych w art. 1 wymienionej dyrektywy i muszą być uzasadnione na podstawie obiektywnych kryteriów, na przykład, w omawianym przypadku, długich okresów wegetacji i upraw o wysokim poborze azotu.
(2) W dniu 18 listopada 2002 r. Komisja przyjęła decyzję 2002/915/WE [2] dotyczącą wniosku o przyznanie odstępstwa na mocy ust. 2 lit. b) załącznika III i art. 9 dyrektywy Rady 91/676/EWG.
Odstępstwo to miało zastosowanie w ramach duńskiego programu działań przyjętego na lata 1999–2003 i obowiązującego do 1 sierpnia 2004 r.
Pozwoliło ono na stosowanie w niektórych hodowlach bydła odchodów zwierzęcych pochodzących od zwierząt gospodarskich, zawierających do 230 kg azotu na hektar rocznie.
(3) W dniu 8 stycznia 2004 r. Dania wniosła o rozszerzenie zastosowania odstępstwa.
Do wniosku została dołączona dokumentacja techniczna z dnia 2 lutego 2004 r., 2 kwietnia 2004 r., 23 kwietnia 2004 r., 14 czerwca 2004 r., 2 sierpnia 2004 r., 14 września 2004 r. oraz 4 października 2004 r.
(4) Duńskie przepisy prawne transponujące dyrektywę 91/676/EWG można uznać za zgodne z dyrektywą, której przepisy stosuje się w takim samym stopniu do zgłoszonego odstępstwa.
(5) W grudniu 2003 r. Dania zakończyła ocenę swojego drugiego planu działania dotyczącego środowiska wodnego, wykazując, iż w okresie od 1985 r. do 2003 r. osiągnięto cel ograniczenia wypłukiwania azotanów z gleby o 48 %.
(6) Porozumienie parlamentu duńskiego w sprawie trzeciego duńskiego planu działania dotyczącego środowiska wodnego 2005–2015 miało na celu ograniczenie o kolejne 13 % wypłukiwania azotanów w okresie od 2005 r. do 2015 r. oraz zredukowanie o 50 % nadwyżki fosforanów.
(7) Zgodnie z art. 5 dyrektywy 91/676/EWG Dania ustanowiła programy działań, które zgodnie z celem określonym w tej dyrektywie mają zapewnić, aby zawartość azotanów w wodach gruntowych nie przewyższała 50 mg/l.
(8) Wyniki monitorowania i kontroli przeprowadzonych w okresie od 2002 r. do 2003 r. wskazują, że 1845 hodowli bydła, 213617 sztuk bydła i 123068 hektarów, stanowiących odpowiednio 4 %, 11 % i 5 % ich całkowitej ilości w Danii, zostały objęte odstępstwem przyjętym w decyzji 2002/915/WE.
(9) Obliczenia dotyczące wypłukiwania azotanów oparte na badaniach i analizach składników pokarmowych w obszarach rolniczych, w wyznaczonych miejscach na glebach piaszczystych i gliniastych, wskazują, iż w okresie od 1990 r. do 2003 r. wypłukiwanie azotanów zostało zredukowane o 42 % w glebach piaszczysto-ilastych i o 52 % w glebach piaskowych.
Obniżka ta została potwierdzona na rok 2002/2003.
(10) Analiza tendencji na podstawie pomiarów stężenia azotanów w wodzie odprowadzanej ze strefy korzeniowej wskazuje, iż stężenie to stale się zmniejsza i obecnie zbliża się do 50 mg/l, dla gleb piaszczysto-ilastych i piaskowych uległo ono rocznemu zmniejszeniu odpowiednio o 3,1 i 6,1 mg/l.
W latach 1990–2003 stężenie azotanów w strumieniach na obszarach rolniczych zmniejszyło się o 29 %.
W roku 2003 średnie stężenie azotanów w zwierciadle wód gruntowych wynosiło 50 mg/l zarówno w glebach piaskowych jak i piaszczysto-ilastych.
(11) Komisja po zbadaniu wniosku Danii, w szczególności w świetle doświadczeń zdobytych w stosowaniu odstępstwa zgodnie z decyzją 2002/915/WE, uznaje, że jeżeli spełnione zostaną pewne ścisłe warunki, ilość odchodów zwierzęcych przewidziana przez Danię – 230 kg azotu na hektar rocznie – nie przeszkodzi w osiągnięciu celów dyrektywy 91/676/EWG.
(12) Niniejszą decyzję stosuje się w ramach duńskiego programu działania przyjętego na lata 2004–2007.
(13) Decyzja 2002/915/WE wygasła w dniu 1 sierpnia 2004 r.
W świetle doświadczeń nabytych podczas stosowania tej decyzji oraz w celu zapewnienia poszczególnym hodowcom bydła możliwości dalszego korzystania z odstępstwa właściwym jest, aby niniejszą decyzję stosować od dnia 2 sierpnia 2004 r.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Azotanów założonego na podstawie art. 9 dyrektywy 91/676/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wniosek Danii z prośbą o przyznanie odstępstwa na podstawie ust. 2 lit. b) załącznika III do dyrektywy 916/676/EWG, przedłożony Komisji w piśmie z dnia 8 stycznia 2004 r. został zatwierdzony z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "hodowle bydła" oznaczają gospodarstwa rolne, na które przypadają co najmniej trzy sztuki inwentarza żywego, z których dwie trzecie stanowi bydło;
b) "trawa" oznacza trwałe lub krótkotrwałe użytki zielone (krótkotrwałe pastwiska zakładane są zwykle na okres krótszy niż cztery lata);
c) "rośliny uprawne podsiewane trawą": zboża na kiszonkę, kukurydza na kiszonkę i/lub jęczmień wiosenny podsiewane trawą przed zbiorami (w przypadku kukurydzy) lub po zbiorach, która w czasie zimy działa jako poplony do biologicznego zatrzymywania pozostałości azotu;
d) "buraki" oznaczają buraki pastewne.
Artykuł 3
Zakres
Przyznawane odstępstwo przewidziane jest do indywidualnego stosowania w poszczególnych hodowlach bydła w ramach warunków przedstawionych w art. 4 do 6, w których system płodozmianu obejmuje więcej niż 70 % roślin uprawnych, zwłaszcza roślin pochłaniających azot, z długim okresem wegetacji.
Artykuł 4
Roczne zezwolenia i zobowiązania
1.
Co roku hodowcy bydła przedstawią właściwym władzom wniosek o przyznanie odstępstwa.
2.
Wraz z rocznym wnioskiem hodowcy zobowiążą się na piśmie do spełnienia warunków określonych w art. 5 do 6.
Artykuł 5
Stosowanie odchodów zwierzęcych i innych nawozów
Ilość odchodów zwierzęcych wykorzystywanych każdego roku w gospodarstwach rolnych, w tym wprost od zwierząt, nie przekroczy ilości odchodów zawierającej 230 kg azotu, o ile spełnione zostaną poniższe warunki:
a) ogólna wielkość dawki azotu jest zgodna z zapotrzebowaniem na składniki pokarmowe poszczególnych roślin uprawnych oraz zawartością substancji w glebie; poziom nawożenia ustala się na 10 % poniżej poziomu optymalizacji nawożenia;
b) każde gospodarstwo ma opracowany plan nawożenia i prowadzi rejestr.
Plan dotyczący płodozmianu, obejmujący okres od 1 sierpnia do 31 marca następnego roku, powinien zostać udostępniony władzom najpóźniej do dnia 1 września.
Do dnia 21 kwietnia plany obejmujące cały okres należy wypełnić i udostępnić władzom wraz z informacjami dotyczącymi spodziewanych zastosowań odchodów zwierzęcych i nawozów azotowych.
Plany dotyczące płodozmianu muszą określać rodzaj trawy, poplonów z trawy lub buraków i innych roślin uprawnych podsiewanych trawą.
Plany nawożenia muszą zawierać przewidywaną potrzebę stosowania azotu lub fosforu; poziom stosowania azotu ustala się na 10 % poniżej optymalizacji nawożenia.
Należy również określić rodzaj stosowanego nawozu (np. odchody zwierzęce, odpady, nawozy chemiczne) i zamieścić odręczną mapkę wskazującą umiejscowienie poszczególnych pól.
W celu zapewnienia spójności między planami a dotychczasowymi praktykami rolniczymi, plany należy zrewidować nie później niż w ciągu siedmiu dni po wprowadzeniu jakichkolwiek zmian w praktykach rolniczych.
Co roku należy przedłożyć właściwym władzom sporządzony rejestr nawożenia.
Przepisy te muszą być zawarte w przepisach wykonawczych;
c) każda hodowla bydła przedłoży wraz z rocznym wnioskiem rejestr nawożenia i przyjmuje, iż może podlegać losowej kontroli;
d) okresowe analizy na obecność azotu i fosforanu w glebie zostaną przeprowadzone przez każdą z hodowli bydła, której w celu zagwarantowania skuteczności nawożenia przyznano odstępstwo (co najmniej co trzy lata na 5 ha);
e) jesienią nie rozrzuca się obornika przed uprawą trawy, a orka pola nastąpi po uprawie roślin o wysokim poborze azotu.
Artykuł 6
Pokrycie gruntów
1.
70 % lub więcej powierzchni w danym gospodarstwie hodowlanym, na którym stosuje się odchody zwierzęce, przeznacza się pod uprawę trawy, poplonów z trawy lub buraków i innych roślin uprawnych podsiewanych trawą przed lub po zbiorach o potencjalnie małych możliwościach wymywania azotu.
2.
Celem zapewnienia na obszarach użytkowych stałej pokrywy roślinnej, co pozwoli odzyskać azotany wymyte z podglebia w czasie jesieni oraz ograniczy ich wymycie w czasie zimy, poplonów z trawy nie zasiewa się przed 1 marca.
3.
Krótkotrwałe użytki zielone należy zaorać na wiosnę.
4.
System płodozmianu nie zawiera roślin strączkowych ani innych roślin wiążących azot atmosferyczny.
Jednakże nie dotyczy to koniczyny w użytkach zielonych, na których jej zawartość wynosi mniej niż 50 %, oraz w przypadku jęczmienia/groszku podsianego trawą.
Artykuł 7
Monitorowanie
1.
Każdego roku aktualizuje się i następnie przesyła do Komisji dwie mapy wskazujące w każdej gminie w Danii procent hodowli bydła i gruntów rolnych objętych odstępstwem.
Pierwsze przedłożenie danych nastąpi w ostatnim kwartale 2005 r.
2.
Badania i stałą analizę składników pokarmowych przeprowadza się w ramach krajowego programu monitorowania obszarów rolniczych obejmujących około 4500 ha.
Miejsca wyznaczone do badań są położone na glebach piaskowych i gliniastych.
3.
Badania i stała analiza składników pokarmowych dostarcza danych odnośnie do przeznaczenia gruntów, systemu płodozmianu i praktyk w hodowlach bydła.
Dane te mogą zostać wykorzystane w modelowych obliczeniach wielkości wypłukiwanych azotanów z gleby, gdzie w obornikach pochodzących od zwierząt gospodarskich stosuje się do 230 kg azotu na hektar rocznie.
4.
Celem udowodnienia, iż odstępstwo nie zagrozi celom krajowego programu działań i dyrektywy, utrzymuje się system pobierania próbek wody gleby, strumieni i płytkiej wody gruntowej służących jako miejsca monitorowania obszarów rolniczych w ramach krajowego programu monitorowania, aby dostarczyć dane co do stanu zawartości azotanów w wodzie odprowadzanej ze strefy korzeniowej i wprowadzanych do systemu wód gruntowych.
Artykuł 8
Sprawozdania
1.
Każdego roku przekazuje się Komisji wyniki monitorowania wraz ze zwięzłym sprawozdaniem dotyczącym oceny praktyki (kontrole na poziomie hodowli bydła) i zmiany jakości wody (w oparciu o monitorowanie wypłukiwania strefy korzeniowej, jakość wód powierzchniowych/gruntowych oraz modelowe obliczenia).
W oparciu o wstępną ocenę pierwsze wyniki są przesyłane do października 2005 r., drugie sprawozdanie do października 2006 r., a trzecie do czerwca 2008 r.
2.
Uzyskane w ten sposób wyniki Komisja weźmie pod uwagę w przypadku nowego wniosku o odstępstwo przedłożonego przez władze duńskie, który należy poddać ocenie w ramach procedury określonej w art. 9 dyrektywy 91/676/EWG.
Artykuł 9
Okres obowiązywania
Niniejsze odstępstwo stosuje się od dnia 2 sierpnia 2004 r.
Odstępstwo wygasa w dniu 31 lipca 2008 r.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii.
Decyzja Rady 2005/296/WPZiB, WSiSW
z dnia 24 stycznia 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do podjęcia rokowań zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia rokowań Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowę tę należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby/osób uprawnionej/uprawnionych do podpisania Umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2004 r.
w sprawie pomocy państwa, której Zjednoczone Królestwo planuje udzielić Peugeot Citroën Automobiles UK Ltd.
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3349)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/301/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z powołanymi powyżej przepisami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 16 grudnia 2002 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję o planie przyznania pomocy regionalnej przedsiębiorstwu Peugeot Citroën Automobiles UK Ltd. (zwanym dalej "PCA UK").
W dniu 7 lutego 2003 r. Komisja zażądała dalszych informacji, które zostały przez Zjednoczone Królestwo przedstawione w piśmie z dnia 7 marca 2003 r.
(2) W piśmie z dnia 30 kwietnia 2003 r.
Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo o swojej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE z powodu zgłaszanych wątpliwości dotyczących zgodności pomocy z regułami wspólnego rynku.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do zgłaszania swoich uwag.
Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron.
(4) Po złożeniu w dniu 25 lipca 2003 r. wniosku o przedłużenie ostatecznego terminu zgłaszania uwag Zjednoczone Królestwo zgłosiło w dniu 5 września 2003 r. uwagi dotyczące wszczęcia postępowania.
Dnia 17 października 2003 r. odbyło się w Brukseli spotkanie z udziałem Komisji, Zjednoczonego Królestwa oraz beneficjenta, po którym Komisja w dniu 20 października 2003 r. zwróciła się do Zjednoczonego Królestwa o dalsze informacje.
Informacje te zostały przez Zjednoczone Królestwo dostarczone w dniach 19 lutego i 4 maja 2004 r.
II.
OPIS ŚRODKA I JEGO ADRESATA
(5) Planowana pomoc zostałaby przyznana PCA UK, spółce zależnej francuskiej grupy PSA Peugeot Citroën (zwanej dalej "PSA").
PSA zajmuje się projektowaniem, produkcją i sprzedażą pojazdów silnikowych.
W 2003 r. PSA sprzedała 3286100 pojazdów na całym świecie, osiągając obrót równy 54,238 mld EUR i marżę operacyjną w wysokości 2,195 mld EUR.
Projekt
(6) Projekt, którego dotyczy powiadomienie, obejmuje inwestycję niezbędną do produkcji nowego modelu, który zastąpi obecny model Peugeot 206 i pochodne.
(7) Obecna zdolność produkcyjna zakładu w Ryton wynosi 183500 pojazdów rocznie.
Obecny model 206 będzie wycofywany z produkcji począwszy od roku 2008, wraz z wprowadzeniem nowego modelu zbudowanego na nowej płycie podłogowej.
Nie przewiduje się zmiany zdolności produkcyjnej zakładu, która ma pozostać na poziomie 183500 pojazdów rocznie.
(8) Początek realizacji projektu, którego dotyczy powiadomienie, planowany jest na 2005 r., a jego ukończenie na rok 2010.
Według Zjednoczonego Królestwa projekt obejmuje instalację nowych linii produkcyjnych (lakiernia, wykończenie elementów metalowych) lub modyfikację istniejących (wymiana oprzyrządowania nadwoziowni dla nowej konstrukcji, montaż końcowy) na potrzeby produkcji nowego modelu.
Prace dotyczące infrastruktury obejmą poprawę warunków ochrony środowiska, pracy i bezpieczeństwa oraz budowę nowego parkingu dla ukończonych pojazdów.
Według Zjednoczonego Królestwa całkowita wymagana wartość nominalna inwestycji wyniesie 187,760 mln GBP.
(9) Według Zjednoczonego Królestwa projekt jest przenaszalny i PSA rozważa dla niego alternatywną lokalizację w miejscowości Trnava na Słowacji.
W styczniu 2003 r. PSA ogłosiła wybór Trnavy jako lokalizacji dla inwestycji od podstaw.
Nowy zakład w Trnavie rozpocznie produkcję w 2008 r. i będzie produkować rocznie 300000 małych samochodów tego samego typu, co nowy model, który zastąpi model Peugeot 206.
Według Zjednoczonego Królestwa PSA rozważa ewentualne zwiększenie planowanej zdolności produkcyjnej zakładu w Trnavie, przy jednoczesnym stopniowym zmniejszaniu produkcji w Ryton.
Podstawa prawna, wielkość inwestycji i pomocy
(10) Projekt realizowany jest w zakładzie PSA w miejscowości Ryton, w rejonie West Midlands.
Ryton-on-Dunsmore jest obszarem podlegającym przepisom art. 87 ust. 3 lit. c), dla którego regionalny pułap wynosi 10 % ekwiwalentu dotacji netto w okresie 2000–2006.
(11) Pomoc, której dotyczy powiadomienie, przyznawana jest w ramach zatwierdzonego programu selektywnej pomocy regionalnej (Regional Selective Assistance) [3] w oparciu o przepisy sekcji 7 ustawy o rozwoju przemysłowym (Industrial Development Act) z 1982 r.
(12) Proponowana pomoc ma formę dotacji bezpośredniej i byłaby wypłacana w okresie 2005–2010.
Jej wartość nominalna wynosi 19,100 mln GBP ekwiwalentu dotacji brutto, a wartość zaktualizowana 14,411 mln GBP ekwiwalentu dotacji brutto (rok odniesienia 2002, stopa dyskontowa 6,01 %).
Wartość nominalna kwalifikujących się inwestycji wynosi 187,760 mln GPB, a zaktualizowana 146,837 mln GBP.
Wobec tego podana przez Zjednoczone Królestwo intensywność pomocy wynosi 9,81 % ekwiwalentu dotacji brutto.
(13) Projektowi nie przyznano żadnej innej pomocy ani finansowania ze środków wspólnotowych.
III.
POWODY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(14) W swojej decyzji z dnia 30 kwietnia 2003 r. o wszczęciu postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu [4] Komisja wyraziła wątpliwości co do konieczności i proporcjonalności proponowanej pomocy.
W celu rozwiania tych wątpliwości Komisja poprosiła o dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty.
(15) W odniesieniu do konieczności pomocy Komisja wyraziła wątpliwość, jakoby Trnava była rozważana jako realna alternatywa dla Ryton w ramach omawianego projektu.
Komisja zażądała dodatkowych dowodów pośrednich, np. studium lokalizacji, w celu wykazania, że projekt jest rzeczywiście przenaszalny w rozumieniu zasad ramowych dla przemysłu motoryzacyjnego.
(16) W odniesieniu do proporcjonalności pomocy Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące:
- dokładnej kalkulacji kosztów kwalifikowanych,
- zaliczenia do kosztów kwalifikowanych wydatków na zakup oprzyrządowania dla dostawców,
- uzasadnienia wyższych kosztów inwestycji w odniesieniu do gruntów, budynków, maszyn i urządzeń w Ryton w porównaniu z Trnavą,
- uzasadnienia niższych kosztów operacyjnych w odniesieniu do komponentów i materiałów w Trnavie,
- dokładnej kalkulacji kosztów zwolnień pracowników w Ryton.
(17) Komisja wyraziła także wątpliwości dotyczące wyliczenia zmian zdolności produkcyjnej przedstawionego przez Zjednoczone Królestwo w kontekście ustalenia wyrównania (top-up).
IV.
UWAGI ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA
(18) Zjednoczone Królestwo przedstawiło swoje uwagi dotyczące wszczęcia postępowania w dniu 5 września 2003 r. oraz dodatkowe informacje w dniach 19 lutego i 4 maja 2004 r.
(19) W odniesieniu do konieczności pomocy Zjednoczone Królestwo ponownie zapewniło, że projekt jest przenaszalny.
W tym celu Zjednoczone Królestwo przedstawiło dokumenty wskazujące, że dla celów projektu Trnava stanowi realną alternatywę techniczną wobec Ryton.
(20) Zjednoczone Królestwo dostarczyło także dodatkowe informacje w sprawie wątpliwości wyrażonych przez Komisję przy wszczęciu postępowania, a dotyczących proporcjonalności pomocy.
(21) W piśmie z dnia 5 września 2003 r. Zjednoczone Królestwo przedstawiło nową analizę kosztów i korzyści (CBA), różniącą się od pierwotnie zaprezentowanej w wielu istotnych aspektach, włączając w to wyższe koszty inwestycji w maszyny i urządzenia w Trnavie, niższe koszty operacyjne pracy w Ryton, niższe koszty operacyjne zużycia energii i wody oraz transportu przychodzącego i wychodzącego w Trnavie.
Niektóre zmiany dotyczyły elementów, wobec których Komisja nie wyraziła wątpliwości przy wszczęciu postępowania.
(22) W piśmie z dnia 19 lutego 2004 r. Zjednoczone Królestwo przedstawiło nową wersję analizy kosztów i korzyści, zasadniczo zgodną z wersją z września 2003 r. poza paroma wyjątkami (na przykład wysokość kosztów pracy w Ryton oraz kosztów transportu wychodzącego w Trnavie zostały zmienione do wartości podanych pierwotnie).
Zjednoczone Królestwo udzieliło wyjaśnień dotyczących pozycji, w sprawie których Komisja wyraziła wątpliwości przy wszczęciu postępowania oraz pozycji zmodyfikowanych już po wszczęciu postępowania.
W piśmie z dnia 4 maja 2004 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję, że realizacja projektu nie może ruszyć przed końcem roku 2004 lub początkiem 2005.
Analiza kosztów i korzyści z lutego 2004 r. została odpowiednio zmieniona, z podaniem roku 2005 jako pierwszego roku inwestycji.
(23) W odniesieniu do kosztów gruntów w Trnavie Zjednoczone Królestwo stwierdziło, że nie należy ich uwzględniać, ponieważ projekt zostanie zrealizowany w obecnych granicach zakładu.
Orientacyjnie realizacja projektu wymagać będzie gruntu o powierzchni 30 hektarów, którego koszt według wartości zaktualizowanej wynosi 0,512 mln GBP.
(24) W odniesieniu do kosztów inwestycji w budynki, maszyny i urządzenia Zjednoczone Królestwo skorygowało analizę kosztów i korzyści z lutego 2004 r. z uwzględnieniem uwag Komisji.
Pierwotnie przekazana analiza obejmowała wyłącznie koszty bezpośrednio niezbędne do realizacji projektu w Trnavie, natomiast wersja skorygowana uwzględnia także udział kosztów stałych i ogólnych, które mogą być przypisane do projektu.
W wyniku tego alternatywna lokalizacja w Trnavie okazała się droższa niż zmiany w zakładzie w Ryton.
(25) W odniesieniu do kosztów zakupu oprzyrządowania dla dostawców Zjednoczone Królestwo zapewniło, że nie zostały one uznane za koszty kwalifikowane ani uwzględnione w analizie kosztów i korzyści z lutego 2004 r., ponieważ muszą być poniesione w obydwu scenariuszach i w związku z tym nie mają wpływu na handicap Ryton.
(26) W odniesieniu do kosztów operacyjnych zakupu komponentów i materiałów Zjednoczone Królestwo dostarczyło kopie wewnętrznego dokumentu planistycznego PSA z maja 2003 r., w którym podane są różnice w kosztach komponentów pomiędzy poszczególnymi zakładami produkcyjnymi grupy.
Zasadnicza różnica między kosztami komponentów w Ryton i Trnavie wynika ze znacznie niższych stawek wynagrodzenia za godzinę w Trnavie, które przekładają się na niższe koszty dużych komponentów pochodzenia miejscowego, takich jak np. zderzaki, tablice przyrządów, fotele, panele drzwi i tablice rozdzielcze.
(27) Zjednoczone Królestwo przedstawiło także dokumenty uzasadniające przewidywany dla Trnavy spadek kosztów operacyjnych zużycia energii i wody oraz transportu przychodzącego.
W odniesieniu do kosztów transportu przychodzącego Zjednoczone Królestwo przedstawiło aktualizację wewnętrznego dokumentu planistycznego dla zakładu w Trnavie, w wersji z listopada 2003 r., w której początkowo szacowany koszt został obniżony w wyniku uwzględnienia wyższego szacowanego udziału komponentów pochodzenia miejscowego.
(28) W odniesieniu do kosztów zwolnień Zjednoczone Królestwo wyjaśniło, że zostały one uwzględnione w analizie kosztów i korzyści z lutego 2004 r. jako dodatkowe koszty rozwiązania z lokalizacją w Trnavie, podobnie jak koszty związane z zamknięciem zakładu w Ryton.
Zjednoczone Królestwo podało także bardziej szczegółowe informacje na temat sposobu obliczenia tych kosztów.
Z drugiej strony Zjednoczone Królestwo nie uwzględniło w analizie kosztów i korzyści żadnych inwestycji utrzymaniowych w Ryton, ponieważ inwestycje w ogólne utrzymanie muszą zostać przeprowadzone w przypadku obu scenariuszy.
(29) W odniesieniu do wyrównania (top-up) Zjednoczone Królestwo ponownie zapewniło, że do handicapu regionalnego wynikającego z analizy kosztów i korzyści z lutego 2004 r. należy zastosować współczynnik + 2 %, ponieważ w wyniku realizacji projektu objętego pomocą nie nastąpi wzrost produkcji.
V. OCENA ŚRODKA
(30) Środek na rzecz PCA UK, którego dotyczy powiadomienie, stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu i sfinansowany zostanie przez państwo lub przy użyciu jego zasobów.
Ponadto ze względu na znaczący udział w finansowaniu projektu pomoc ta może prowadzić do wypaczenia konkurencji w ramach wspólnoty, umożliwiając PCA UK uzyskanie przewagi nad konkurentami nieotrzymującymi pomocy.
Dodatkowo na rynku motoryzacyjnym ma miejsce intensywna wymiana handlowa pomiędzy Państwami Członkowskimi, w której PSA odgrywa znaczącą rolę.
(31) W art. 87 ust. 2 Traktatu wymieniono pewne rodzaje pomocy, które są zgodne z postanowieniami Traktatu. W świetle charakteru i celu pomocy oraz położenia geograficznego przedsiębiorstwa, do omawianego planu nie mają zastosowania postanowienia lit. a), b) i c) tego artykułu. W art. 87 ust. 3 Traktatu wyszczególniono inne formy pomocy, które można uznać za zgodne z regułami wspólnego rynku. Komisja przyjmuje do wiadomości, że projekt jest zlokalizowany na obszarze Ryton-on-Dunsmore, który kwalifikuje się do objęcia pomocą zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, z pułapem pomocy regionalnej równym 10 % ekwiwalentu dotacji netto.
(32) Rozważana pomoc przeznaczona jest dla grupy PCA UK, zajmującej się produkcją i montażem pojazdów silnikowych.
Powyższe przedsiębiorstwo należy zatem do sektora motoryzacyjnego w rozumieniu wspólnotowych zasad ramowych dotyczących pomocy państwa dla przemysłu motoryzacyjnego [5] (zwanych dalej "zasadami ramowymi dla przemysłu motoryzacyjnego").
(33) Ustęp 2.2 lit. a) zasad ramowych dla przemysłu motoryzacyjnego stanowi, że o całości pomocy, którą organy publiczne planują przyznać danemu projektowi w ramach zatwierdzonych programów pomocowych na rzecz przedsiębiorstwa z branży motoryzacyjnej, należy zgodnie z postanowieniami art. 88 ust. 3 Traktatu powiadomić przed jej przyznaniem, jeżeli osiągnięty jest jeden z następujących progów: i) całkowity koszt projektu wynosi 50 mln EUR; ii) suma pomocy brutto dla projektu wynosi 5 mln EUR, uwzględniając zarówno pomoc państwa, jak i pomoc za pośrednictwem instrumentów wspólnotowych. Zarówno całkowity koszt omawianego projektu, jak i kwota pomocy przekraczają progi zobowiązujące do przekazania informacji. Zatem powiadamiając o proponowanej pomocy regionalnej dla PCA UK Zjednoczone Królestwo spełniło wymagania art. 88 ust. 3 Traktatu.
(34) Zgodnie z zasadami ramowymi dla przemysłu motoryzacyjnego Komisja zobowiązana jest zapewnić, że przyznana pomoc jest jednocześnie konieczna do realizacji projektu oraz proporcjonalna do wagi problemów, które ma rozwiązać.
Aby Komisja mogła zatwierdzić pomoc państwa w branży motoryzacyjnej muszą być spełnione oba kryteria – konieczności i proporcjonalności.
(35) Zgodnie z postanowieniami ust. 3.2. lit. a) zasad ramowych dla przemysłu motoryzacyjnego, aby wykazać konieczność udzielenia pomocy regionalnej jej adresat musi w wyraźny sposób udowodnić, że posiada realną ekonomicznie alternatywną lokalizację dla swojego projektu.
W razie braku innej lokalizacji przemysłowej, nowej bądź istniejącej, która mogłaby przyjąć rozważaną inwestycję w ramach grupy, przedsiębiorstwo byłoby zmuszone do realizacji projektu w jedynym możliwym zakładzie nawet przy braku pomocy.
Z tego względu nie jest możliwe zatwierdzenie pomocy regionalnej dla projektu, który nie jest przenaszalny geograficznie.
(36) Po zbadaniu dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo dokumentów i informacji Komisja uznała, że plany zakładu w Trnavie oraz dokumenty dotyczące procesu wyboru lokalizacji i specyfikacje techniczne wskazują na możliwość przyjęcia przez zakład rozważanego projektu do realizacji.
W istocie obecnie przewidywana zdolność produkcyjna zakładu wynosi 55 samochodów na godzinę począwszy od 2006 r.
Jednak po wdrożeniu nowej linii produkcyjnej o wydajności 32 samochodów na godzinę zakład mógłby produkować nawet 87 samochodów na godzinę.
W obecnych granicach zakładu znajduje się wystarczająca ilość przestrzeni do takiego rozszerzenia produkcji, a całość infrastruktury jest już przygotowana pod zwiększoną zdolność produkcyjną.
(37) Dodatkowo Komisja zauważa, że doniesienia prasowe potwierdzają, iż Trnava jest wciąż uważana przez grupę PSA za możliwą alternatywę dla Ryton w odniesieniu do rozważanego projektu.
(38) W oparciu o informacje, o których mowa w akapitach 36 i 37, Komisja uznaje Trnavę za realną alternatywę dla Ryton w ramach rozważanego projektu.
(39) Komisja potwierdziła również, że projekt wiąże się z całkowitym demontażem starych linii produkcyjnych oraz z instalacją zupełnie nowych maszyn i urządzeń w ramach ogólnej struktury produkcyjnej, która w wyraźny sposób różni się od poprzedniej.
W związku z powyższym projekt kwalifikuje się jako przekształcenie zgodnie z zasadami ramowymi dla przemysłu motoryzacyjnego.
(40) W związku z powyższym Komisja stwierdza, że projekt jest przenaszalny i można go uznać za kwalifikujący się do objęcia pomocą regionalną, ponieważ pomoc taka jest konieczna w celu przyciągnięcia inwestycji do objętego nią regionu.
(41) Zgodnie z postanowieniami ust. 3.2. lit. b) zasad ramowych dla przemysłu motoryzacyjnego, koszty kwalifikowane zdefiniowane są w programie regionalnym obowiązującym w danym regionie objętym pomocą.
Po przeanalizowaniu dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo dodatkowych informacji na temat sposobu kalkulacji kosztów kwalifikowanych oraz wydatków na oprzyrządowanie dla dostawców, Komisja potwierdziła, że koszty o wartości zaktualizowanej 146,837 mln GBP można uznać za kwalifikujące się do objęcia pomocą.
(42) Zgodnie z postanowieniami ust. 3.2. lit. c) zasad ramowych dla przemysłu motoryzacyjnego, Komisja musi zapewnić, że planowana pomoc jest proporcjonalna do problemów regionalnych, które ma rozwiązać.
W tym celu stosuje się analizę kosztów i korzyści.
(43) W analizie kosztów i korzyści porównuje się, w zakresie składników przenaszalnych, koszty, które inwestor musiałby ponieść w celu zrealizowania inwestycji w rozważanym regionie, z kosztami realizacji identycznego projektu w innej lokalizacji.
Przy użyciu tego porównania Komisja określa konkretne handicapy dla danego regionu objętego pomocą.
Komisja zatwierdza pomoc regionalną w granicach wyznaczonych przez te handicapy.
(44) Zgodnie z postanowieniami ust. 3.2. lit. c) zasad ramowych dla przemysłu motoryzacyjnego, handicapy operacyjne dla Ryton w porównaniu z Trnavą są wyznaczane w analizie kosztów i korzyści za okres trzyletni, ponieważ rozważany projekt nie jest inwestycją od podstaw.
Ostateczna wersja analizy kosztów i korzyści dostarczona przez Zjednoczone Królestwo obejmuje lata 2008–2010, czyli trzy lata od rozpoczęcia produkcji, zgodnie z ust. 3.3. załącznika I zasad ramowych dla przemysłu motoryzacyjnego.
Przyjmując rok 2002 jako rok odniesienia, w przedstawionej analizie kosztów i korzyści podano handicap kosztu netto równy 18,772 mln GBP dla lokalizacji w Ryton, w porównaniu z lokalizacją w Trnavie.
Otrzymany w rezultacie "wskaźnik handicapu regionalnego" [6] dla projektu wynosi 12,78 %.
(45) Po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu, Komisja przeanalizowała dodatkowe informacje i dokumenty dostarczone przez Zjednoczone Królestwo.
W odniesieniu do kosztów gruntów Komisja nie przyjmuje argumentu Zjednoczonego Królestwa mówiącego, że kosztów tych nie należy uwzględniać w analizie kosztów i korzyści, ponieważ projekt może być zrealizowany w obecnych granicach zakładu w Trnavie.
Grunty, o których mowa, zostały niedawno zakupione przez PSA z jednoznacznym zamiarem ich wykorzystania na potrzeby projektu w razie ostatecznego wyboru lokalizacji w Trnavie zamiast w Ryton.
W związku z powyższym grunty te muszą zostać ujęte w kosztach związanych z rozwiązaniem w Trnavie, które w wyniku tego zwiększą się o kwotę 0,512 mln GBP.
(46) W odniesieniu do kosztów inwestycji w budynki, maszyny i urządzenia oraz zakupu oprzyrządowania dla dostawców, Komisja może zaakceptować wartości podane w analizie kosztów i korzyści z lutego 2004 r., zgodnie z którymi zaktualizowana wartość inwestycji wymaganej do przekształcenia zakładu w Ryton byłaby o 4,522 mln GBP niższa niż w przypadku rozbudowy zakładu w Trnavie.
(47) W odniesieniu do kosztów operacyjnych komponentów i materiałów, dostarczone po wszczęciu postępowania dokumenty wewnętrzne dowodzą, że zakład w Ryton znajduje się w niekorzystnym położeniu pod względem kosztów w związku z zaopatrzeniem w wybrane komponenty pochodzenia miejscowego, dla których istotne znaczenie ma wartość dodana przez miejscową siłę roboczą.
Z drugiej strony w analizie kosztów i korzyści nie odnotowano różnic w kosztach komponentów pochodzących od tego samego dostawcy na całym świecie (np. silników i skrzyń biegów).
Po przeanalizowaniu nowych informacji Komisja stwierdza, że dotyczące tej pozycji dane mogą zostać zaakceptowane na potrzeby analizy kosztów i korzyści.
(48) Podobnie nowe dostarczone informacje w zadowalający sposób wykazują, że aktualizacje do analizy kosztów i korzyści z lutego 2004 r., dotyczące energii i wody, kosztów transportu przychodzącego oraz kosztów zwolnień, mają oparcie w dokumentach i odzwierciedlają możliwe do przyjęcia szacunki dotyczące zmian takich kosztów w objętym analizą okresie.
(49) Opracowana przez Komisję analiza kosztów i korzyści tylko nieznacznie różni się od analizy dostarczonej przez Zjednoczone Królestwo po rozpoczęciu postępowania, natomiast różnice w stosunku do analizy przedstawionej początkowo są już bardziej istotne.
Według Komisji analiza kosztów i korzyści wskazuje na handicap kosztu netto dla Ryton w wysokości 18,260 mln GBP według wartości z roku 2002 [7] (w porównaniu z 18,772 mln GBP według Zjednoczonego Królestwa).
Otrzymany wskaźnik handicapu regionalnego wynosi 12,44 % [8] (w porównaniu z 12,78 % według Zjednoczonego Królestwa).
(50) Komisja rozważa także w swojej analizie problem "wyrównania" (top-up), które uwzględnia zwiększenie lub zmniejszenie zdolności produkcyjnej rozważanego producenta motoryzacyjnego w okresie trwania inwestycji.
Zgoda na zwiększenie wynikającego z analizy kosztów i korzyści wskaźnika handicapu regionalnego jest udzielana pod warunkiem, że beneficjent pomocy nie zwiększy dotykających przemysłu motoryzacyjnego problemów ze zdolnością produkcyjną.
Z drugiej strony wynikający z analizy wskaźnik handicapu regionalnego jest zmniejszany w przypadku, gdy istnieje zagrożenie, że beneficjent pomocy przyczyni się do zwiększenia problemów z nadmierną zdolnością produkcyjną branży.
(51) Komisja nie akceptuje przedstawionego przez Zjednoczone Królestwo argumentu, że zmiana zdolności produkcyjnej powinna być obliczana tylko w odniesieniu do rozważanego projektu, a nie w odniesieniu do zdolności produkcyjnej PSA w Europie.
Zgodnie z zasadami ramowymi dla przemysłu motoryzacyjnego w analizie kosztów i korzyści porównywane są identyczne projekty, co oznacza między innymi projekty mające na celu wyprodukowanie takiej samej liczby pojazdów.
W związku z powyższym stwierdzenie, że badany projekt nie wpłynie na całkowitą zdolność produkcyjną PSA, jest prawdziwe, lecz nieistotne.
Jednak ust. 3.2. lit. d) zasad ramowych dla przemysłu motoryzacyjnego wyraźnie stanowi, że celem analizy wyrównania (top-up) jest określenie skutków projektu inwestycyjnego dla konkurencji poprzez badanie zmian zdolności produkcyjnej danej grupy.
W tym celu Komisja konsekwentnie porównała całkowitą zdolność produkcyjną rozważanego producenta motoryzacyjnego na terenie Europy przed rozpoczęciem realizacji projektu i po jej zakończeniu.
Zgodnie z dostarczonymi dokumentami zdolność produkcyjna PSA znacznie się zwiększy po uruchomieniu nowych obiektów w miejscowości Kolin (200000 samochodów rocznie dla PSA) i w Trnavie (300000 sztuk), a jednocześnie nie przewiduje się ograniczenia zdolności produkcyjnej w innych europejskich zakładach.
W związku z powyższym wynikający z analizy kosztów i korzyści wskaźnik handicapu regionalnego zostanie ostatecznie obniżony o 2 % (duży wpływ na konkurencję dla projektu inwestycyjnego w regionie podlegającym postanowieniom art. 87 ust. 3 lit. c), do poziomu 10,44 %.
VI.
WNIOSKI
(52) Intensywność pomocowa projektu (9,81 % ekwiwalentu dotacji brutto) jest niższa niż wskaźnik niekorzyści określony w drodze analizy kosztów i korzyści/wyrównania (top-up) (10,44 %) oraz nie przekracza pułapu pomocy regionalnej (10 % ekwiwalentu dotacji netto).
W związku z powyższym pomoc regionalna, którą Zjednoczone Królestwo zamierza przyznać PCA UK, spełnia kryteria uznania jej za zgodną z regułami wspólnego rynku na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, której Zjednoczone Królestwo zamierza udzielić Peugeot Citroën Automobiles UK Ltd. w Ryton, o wartości nominalnej 19,100 mln GBP ekwiwalentu dotacji brutto i wartości zaktualizowanej 14,411 mln GBP ekwiwalentu dotacji brutto (rok odniesienia 2002, stopa dyskontowa 6,01 %) dla kwalifikujących się inwestycji o wartości nominalnej 187,760 mln GBP (wartości zaktualizowanej 146,837 mln GBP) jest zgodna z regułami wspólnego rynku w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 31 marca 2005 r.
zmieniająca decyzję 97/467/WE w zakresie włączenia jednego zakładu z Chorwacji do tymczasowego wykazu zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz mięsa ptaków bezgrzebieniowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 985)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/302/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/467/WE z dnia 7 lipca 1997 r. ustalająca tymczasowe wykazy zakładów z państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka [2] ustala tymczasowe wykazy zakładów z państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, mięsa króliczego i mięsa ptaków bezgrzebieniowych.
(2) Chorwacja przedstawiła nazwę zakładu produkującego mięso ptaków bezgrzebieniowych, w odniesieniu do którego odpowiedzialne władze zaświadczają, że zakład ten stosuje się do przepisów wspólnotowych.
(3) Należy zatem ująć ten zakład w wykazie ustalonym w decyzji 97/467/WE.
(4) Ze względu na to, że w tym zakładzie nie przeprowadzono jeszcze kontroli na miejscu, przywóz z omawianego zakładu nie będzie się kwalifikował do zmniejszonej kontroli bezpośredniej zgodnie z dyrektywą Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3].
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/467/WE.
(6) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 97/467/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 21 kwietnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 marca 2005 r.
dotycząca niewłączenia kwasu krezolowego, dichlorofenu, imazametabenzu, kasugamycinu i polyoxinu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 975)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/303/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że Państwo Członkowskie może w okresie 12 lat od notyfikacji niniejszej decyzji zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do niniejszej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po dacie notyfikacji przy równoczesnym stopniowym badaniu tych substancji w ramach programu pracy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 [2] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002 [3] określają szczegółowe zasady wykonania drugiej i trzeciej fazy programu pracy wspomnianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
W odniesieniu do substancji czynnych, w przypadku których strona notyfikująca nie podporządkuje się obowiązkom wynikającym z tych rozporządzeń nie przeprowadza się żadnych badań kompletności lub oceny dokumentacji.
W przypadku kwasu krezolowego, dichlorofenu, imazametabenzu, kasugamycinu i polyoxinu nie przedłożono pełnej dokumentacji, bądź strona notyfikująca oświadczyła, że nie przedłoży żadnej dokumentacji w wyznaczonym terminie.
W wyniku tego wyżej wspomniane substancje czynne nie powinny być włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i Państwa Członkowskie powinny cofnąć wszelkie zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające te substancje.
(3) W przypadku substancji czynnych, co do których obowiązuje jedynie krótki okres powiadomienia dotyczącego wycofania środków ochrony roślin zawierających tego rodzaju substancje, uzasadnione jest wyznaczenie terminu na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy celem umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
W przypadkach gdy ustanowiono dłuższy okres powiadomienia, może on zostać skrócony tak, aby wygasał pod koniec określonego sezonu wegetacyjnego.
(4) W przypadku kwasu dichlorofenu, imazametabenzu, kasugamycinu i polyoxinu przedstawiono informacje, które następnie przeanalizowała Komisja oraz eksperci z Państw Członkowskich. Wynikła z nich potrzeba dalszego stosowania określonych substancji.
W takich przypadkach należy ustanowić środki przejściowe celem umożliwienia stworzenia substancji zastępczych.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kwas krezolowy, dichlorofen, imazametabenz, kasugamycin i polyoxin nie zostają włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mają obowiązek zadbać o to, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające kwas krezolowy, dichlorofen, imazametabenz, kasugamycin i polyoxin pozostały cofnięte do dnia 30 września 2005 r.;
2) począwszy od dnia 15 kwietnia 2005 r. żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające kwas krezolowy, dichlorofen, imazametabenz, kasugamycin i polyoxin nie zostały udzielone ani odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
3) w drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie wymienione w kolumnie B załącznika mogą utrzymać zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające substancje wymienione w kolumnie A do zastosowań wymienionych w kolumnie C tego załącznika najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r. celem umożliwienia stworzenia substancji zastępczej dla danej substancji;
Państwa Członkowskie korzystające z derogacji określonej w pierwszym ustępie zapewnią spełnienie poniższych warunków:
a) dalsze użytkowanie dopuszcza się wyłącznie o ile nie ma ono szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt oraz nie wywołuje żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko naturalne;
b) tego rodzaju środki ochrony roślin pozostające w obrocie po dniu 30 września 2005 r. mają zmienione oznakowanie celem dostosowania do ograniczonych warunków stosowania;
c) wprowadzono wszelki stosowne środki zmniejszenia skutków ryzyka celem ograniczenia wszelkiego możliwego ryzyka;
d) trwają zaawansowane prace nad opracowaniem substancji zastępczych;
4) zainteresowane Państwo Członkowskie poinformuje Komisję odnośnie do środków powziętych dla wykonania ust. 3, w szczególności odnośnie do działań powziętych zgodnie z lit. a)-d), najpóźniej do dnia 31 marca 2005 r.
Artykuł 3
Okresy karencji przyznane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG są możliwie najkrótsze.
W przypadkach gdy zezwolenia cofa się zgodnie z art. 2 ust. 1 najpóźniej do dnia 30 września 2005 r., okres karencji wygasa najpóźniej dnia 30 września 2006 r.
W przypadkach gdy zezwolenia cofa się zgodnie z art. 2 ust. 3 najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r., okres karencji wygasa najpóźniej dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 lutego 2005 r.
dotycząca przedłużenia kadencji Prezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
(2005/C 53/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [1], w szczególności jego art. 120 ust. 1 i 2,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 2 maja 2000 r. w sprawie mianowania Prezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [2],
uwzględniając wniosek Rady Administracyjnej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 listopada 2004 r. dotyczący przedłużenia kadencji Prezesa Urzędu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym kadencja pana Wubbo de BOER, urodzonego w dniu 27 maja 1948 r., Prezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), zostaje przedłużona na okres od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2010 r.
Decyzja Komisji
z dnia 7 lipca 2004 r.
nakładająca grzywnę na przedsiębiorstwo za podanie nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd informacji w zgłoszeniu w ramach postępowania dotyczącego kontroli łączenia przedsiębiorstw
(Sprawa nr COMP/M.3255 – Tetra Laval/Sidel)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2500)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/305/WE)
Dnia 7 lipca 2004 r. Komisja przyjęła decyzję na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności jego art. 14 ust. 1 lit. b) oraz art. 14 ust. 1 lit. c). Pełen tekst decyzji w wersji bez klauzuli poufności jest dostępny w autentycznym języku sprawy oraz w językach roboczych Komisji na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod następującym adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
I. STRONY
(1) Firma Tetra Laval B.V.
("Tetra") z Niderlandów jest prywatną grupą spółek, prowadzącą działalność w zakresie projektowania i produkcji urządzeń, towarów konsumpcyjnych oraz usług dodatkowych związanych z przetwórstwem, pakowaniem i dystrybucją płynnych produktów spożywczych.
Firma Sidel S.A.
("Sidel") jest francuską spółką specjalizującą się w projektowaniu i produkcji urządzeń i systemów pakujących, w szczególności rozdmuchiwarek do pojemników, technologii barierowych oraz napełniarek do butelek z politereftalanu etylenu ("butelek PET").
II.
TRANSAKCJA
(2) Dnia 18 maja 2001 r.
Komisja otrzymała zgłoszenie koncentracji ("pierwotne zgłoszenie") na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 ("rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw"), informujące o przejęciu przez firmę Tetra, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia rzedsiębiorstw, kontroli nad firmą Sidel, które nastąpiło w ramach publicznej oferty przejęcia, ogłoszonej dnia 27 marca 2001 r.
III.
PROCEDURA
(3) Po przeanalizowaniu pierwotnego zgłoszenia Komisja stwierdziła, że zgłoszona operacja podlega zakresowi rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw oraz rodzi poważne wątpliwości co do zgodności z regułami wspólnego rynku i z Porozumieniem EOG.
Dnia 5 lipca 2001 r.
Komisja zadecydowała, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, o wszczęciu postępowania w tej sprawie.
(4) Dnia 30 października 2001 r. Komisja, po przeprowadzeniu dogłębnego dochodzenia ("Tetra I"), stwierdziła, że operacja jest niezgodna z regułami wspólnego rynku.
Wyrokiem ("wyrok") ogłoszonym dnia 25 października 2002 r.
Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich ("SPI") unieważnił w całości decyzję Komisji.
Po wydaniu wyroku Komisja przeprowadziła powtórną analizę zgłoszonej koncentracji zgodnie z art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.
Dnia 13 stycznia 2003 r.
Komisja zdecydowała się nie zgłaszać sprzeciwu wobec zgłoszonej operacji oraz orzec o jej zgodności z regułami wspólnego rynku i z Porozumieniem EOG ("Tetra II").
(5) W trakcie analizy zgłoszonej koncentracji, którą przeprowadzono po zapadnięciu wyroku SPI, okazało się, iż Tetra nie ujawniła istotnych informacji dotyczących rozwoju technologii Tetra Fast, nad którą aktywnie pracowano. Tetra nie ujawniła też potencjalnego wpływu technologii Tetra Fast na warunki konkurencji na rynku rozdmuchiwarek do butelek PET.
Informacji na ten temat firma Tetra nie umieściła:
i) w pierwotnym zgłoszeniu z dnia 18 maja 2001 r.; ani
ii) iw odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji przedstawiony dnia 13 lipca 2001 r. na podstawie art. 11 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw ("zapytanie na podstawie art. 11").
(6) Technologia Tetra Fast została opracowana i opatentowana przez firmę Tetra.
Technologia umożliwia rozdmuchiwanie plastikowych butelek PET przez urządzenia do rozdmuchu butelek PET ("rozdmuchiwarki do butelek PET") przy zastosowaniu nowej metody wykorzystującej materiały wybuchowe.
W ramach postępowania Tetra II Komisja stwierdziła, iż metoda przynosi znaczące korzyści handlowe, wyjaśniając (w punkcie 63), co następuje: "…wydaje się, iż technologia ta oferuje szereg korzyści ekonomicznych, eksploatacyjnych i środowiskowych w porównaniu z konwencjonalnymi metodami rozdmuchu butelek plastikowych".
(7) W trakcie postępowania Tetra I firma Tetra nie poinformowała o istnieniu technologii Tetra Fast w formularzu zgłoszeniowym CO ani w żadnej z odpowiedzi na pisma, w których Komisja domagała się, zgodnie z art. 11, przedstawienia informacji dotyczących rynków opakowań PET.
Komisja nie posiadała żadnej wiedzy o istnieniu tej technologii, a zatem nie była świadoma jej wpływu na rynek.
(8) Komisja dowiedziała się po raz pierwszy o istnieniu technologii Tetra Fast kilka miesięcy po przyjęciu decyzji Tetra I. Informacja dotarła do Komisji po przeprowadzeniu działań monitorujących przez powiernika Komisji.
Następnie firma Tetra ujawniła informacje o technologii Tetra Fast w trakcie postępowania Tetra II.
(9) Nieujawnienie przez firmę Tetra istotnej informacji podlega postanowieniom art. 14 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, zgodnie z którymi Komisja może nałożyć grzywny w wysokości od 1000 do 50000 EUR na przedsiębiorstwa, które umyślnie lub nieumyślnie podały nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd informacje w zgłoszeniu lub podały nieprawidłowe informacje w odpowiedzi na wniosek wystosowany na podstawie art. 11.
(10) Komisja uchwaliła decyzję o nałożeniu grzywny w związku z następującymi naruszeniami:
a) naruszenie art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw – firma Tetra nie ujawniła informacji o stosowaniu technologii Tetra Fast w sekcji 8.10 formularza zgłoszeniowego CO, w której należy przedstawić fakty dotyczące badań i rozwoju w obszarze przedmiotowych rynków;
b) naruszenie art. 14 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw – firma Tetra nie podała informacji o stosowaniu technologii Tetra Fast w odpowiedzi na wniosek Komisji wystosowany dnia 13 lipca 2001 r. na podstawie art. 11, w którym:
i) w pytaniu 4 zażądano od firmy Tetra opisania osiągnięć w dziedzinie opakowań PET przeznaczonych do przechowywania soków i płynnych produktów mleczarskich (firma wiedziała o aseptycznych właściwościach pojemników wyprodukowanych w technologii Tetra Fast, co ma szczególne znaczenie przy opakowaniach soków i płynnych produktów mleczarskich);
ii) w pytaniu 5 zażądano od firmy Tetra opisania osiągnięć w dziedzinie technologii barierowych opakowań PET (Tetra przedstawiła patent w dziedzinie nakładania powłok oparty na technologii Tetra Fast).
(11) Naruszenia, jakich dopuściła się firma Tetra, są bardzo poważne, ponieważ informacje te były istotne dla oceny sytuacji przez Komisję, a Tetra powinna była być świadoma ich wagi.
Gdyby przedmiotowe informacje zostały ujawnione Komisji w trakcie postępowania Tetra I, stanowiłyby ważny element przy ocenie sytuacji.
W trakcie pierwszej analizy Komisja otrzymała więc informacje, które były w dużym stopniu niekompletne.
IV.
NARUSZENIE ART.
14 UST.
1 LIT. B) W PIERWOTNYM ZGŁOSZENIU
(12) Firma Tetra rozpoczęła prace nad technologią Tetra Fast już w 1996 r.
Tetra otrzymała patent szwajcarski (w 1996 r.) oraz patent europejski (w 1997 r.) na nową technologię, a do czasu złożenia pierwotnego zgłoszenia w ramach postępowania Tetra I (tj. do dnia 18 maja 2001 r.) złożyła co najmniej 4 inne wnioski o przyznanie patentu.
Do końca 2000 r. wydano ponad [0-10] milionów EUR na rozwój technologii Tetra Fast, a w roku złożenia pierwotnego zgłoszenia przewidziano inwestycję dalszych [0-10] milionów EUR na ten cel. W 2000 r.
Tetra przeprowadziła lub zleciła przeprowadzenie badań nad tą technologią.
W latach 2000–2001 testy wykonywały również ośrodki uniwersyteckie i instytuty lub realizowano je w laboratoriach tych ośrodków i instytutów.
W 2000 r. technologia uzyskała zatwierdzenie spełnienia wymogów bezpieczeństwa i firma Tetra rozpoczęła testy w terenie kilka miesięcy przed datą złożenia formularza zgłoszeniowego CO do Komisji
(13) Sekcja 8.10 formularza CO wymaga, aby strony zgłaszające podały informacje na temat badań i rozwoju w dziedzinie przedmiotowych rynków, w szczególności działań w zakresie badań i rozwoju realizowanych przez strony osobiście.
W sekcji 8.10 należy:
"Wyjaśnić charakter działań w zakresie badań i rozwoju w dziedzinie przedmiotowych rynków, realizowanych przez strony koncentracji."
Podając stosowne informacje, strony powinny uwzględnić: "b) rozwój technologii w dziedzinie tych rynków w stosownym przedziale czasowym (wynalazki dotyczące wyrobów i/lub usług, procesów produkcji, systemów dystrybucji itd.)"oraz "c) najważniejsze innowacje opracowane w dziedzinie tych rynków i przedsiębiorstwa odpowiedzialne za te innowacje;".
(14) Zgłoszenie nie zawiera żadnego odesłania do technologii Tetra Fast.
(15) Głównym argumentem podawanym przez firmę Tetra jest stwierdzenie, że technologia Tetra Fast nie stanowi części żadnego z rynków, którego będzie dotyczyć operacja, i nie jest ściśle związana z przedmiotowym rynkiem rozdmuchiwarek do butelek PET, a zatem nie było konieczności informowania o technologii Tetra Fast w sekcji 8.10 formularza zgłoszeniowego CO.
Tetra podaje, że technologia Tetra Fast zastępuje urządzenie zewnętrzne wytwarzające ciśnienie, konieczne do wydmuchania butelki przez rozdmuchiwarkę.
Tradycyjny sposób osiągnięcia tego ciśnienia polega na wytworzeniu sprężonego powietrza przez sprężarkę (w większości przypadków dostarczaną przez stronę inną niż dostawcy rozdmuchiwarek do butelek PET), natomiast w technologii Tetra Fast ciśnienie generowane jest dzięki mieszance wybuchowej wodoru i tlenu.
(16) Zdaniem Komisji argument ten jest zdecydowanie błędny.
Oczywiste jest, że technologia, która powoduje istotną zmianę w funkcjonowaniu rozdmuchiwarek do butelek PET, leży w dziedzinie przedmiotowego rynku rozdmuchiwarek do butelek PET, o ile nie została wprowadzona na odrębny rynek (w którym to przypadku Tetra musiałaby przedstawić informacje dotyczące odrębnego rynku technologii).
Przegląd badań i rozwoju firmy Tetra za 2000 r., ujawniony dopiero w trakcie postępowania Tetra II, wykazuje, że sama firma Tetra uważa technologię Tetra Fast za część rynku rozdmuchiwarek do butelek PET.
(17) Komisja odrzuca również argument firmy, według którego istnienie technologii Tetra Fast nie miałoby znaczenia dla sprawy, ponieważ nie przyczynia się do znacznego ulepszenia eksploatacji rozdmuchiwarek do butelek PET.
Wewnętrzne dokumenty firmy Tetra jasno wykazują, że technologia ta daje znaczne możliwości, między innymi zmniejszenia poboru mocy.
Ocena prawna
(18) Zgodnie z postanowieniami art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw Komisja może, w formie decyzji, nałożyć grzywny w wysokości od 1000 do 50000 EUR, jeżeli przedsiębiorstwo umyślnie lub nieumyślnie udzieliło nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji w zgłoszeniu złożonym na podstawie art. 4.
(19) Jest oczywiste, że nie informując w sekcji 8.10 formularza CO o technologii Tetra Fast, firma Tetra podała nieprawdziwe informacje.
Jako że Komisja nie posiada żadnego dowodu na umyślne działanie ze strony firmy Tetra, naruszenia, jakich firma się dopuściła, muszą być traktowane jako rażące zaniedbania.
(20) W trakcie postępowania Tetra I przeprowadzono testy w terenie, odbyło się także kilka spotkań zarządu.
Do czasu uchwalenia przez Komisję decyzji o zakazie wyprodukowano miliony butelek przy wykorzystaniu technologii Tetra Fast.
Nawet jeżeli firma Tetra nie była świadoma wagi technologii w przedmiotowej sprawie w czasie przedstawienia zgłoszenia, w trakcie postępowania administracyjnego Tetra I miała ona mnóstwo okazji, aby zdać sobie sprawę z nieprawdziwości informacji zgłoszonych w formularzu CO.
Należy zauważyć w tym kontekście, iż art. 4 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego przewiduje obowiązek informowania Komisji o wszelkich"istotnych zmianach w stanie faktycznym", jakie powstały w trakcie postępowania administracyjnego.
V. NARUSZENIE ART.
14 UST.
1 LIT. C) W ODPOWIEDZI NA WNIOSEK WYSTOSOWANY DNIA 13 LIPCA 2001 R. NA PODSTAWIE ART.
11
(21) We wniosku wystosowanym dnia 13 lipca 2001 r. na podstawie art. 11 Komisja zwróciła się do stron w sposób następujący:
"Q4.
Prosimy podać wszystkie dostępne informacje na temat przyszłych możliwości wykorzystania butelek PET w segmencie płynnych produktów mleczarskich i soków.
Proszę przedstawić wszystkie opracowania i dokumenty wewnętrzne dotyczące takich możliwości.
Proszę szczegółowo wyjaśnić, jakie technologie byłyby niezbędne dla skutecznego wykorzystania butelek PET do przechowywania płynnych produktów mleczarskich i soków.
Proszę opisać działania, jakie w tym obszarze podjęła Państwa firma i inne firmy.
Q5.
Prosimy przekazać wszystkie dokumenty będące w Państwa posiadaniu, które dotyczą rozwoju technologii barierowych.
W szczególności proszę przedstawić wszystkie opracowania, dokumenty wewnętrzne, analizy techniczne i ekonomiczne oraz opracowania naukowe dotyczące technologii barierowych w produkcji pojemników PET."
(22) W odpowiedzi na cytowane wyżej pytania strony dostarczyły 6 załączników wraz z wieloma dokumentami technicznymi.
Jednak w odpowiedzi z dnia 26 lipca 2002 r. firma Tetra nie umieściła żadnego dokumentu odnoszącego się do samej technologii Tetra Fast lub technologii barierowych bądź technologii nakładania powłok (PCT/EP02/02160) opracowanych przez Tetra Laval do wykorzystania z technologią Tetra Fast.
(23) Technologia Tetra Fast nie jest jedynie nową metodą rozdmuchu butelki PET (poprzez eksplozję), lecz ma dwie dodatkowe korzyści: i) eksplozja sterylizuje butelkę; oraz ii) poprzez wprowadzenie specjalnych gazów w trakcie procesu eksplozji można pokryć wnętrze butelki substancją działającą jako bariera ochronna.
(24) Firma Tetra była w pełni świadoma obu wymienionych korzyści.
Dnia 23 marca 2001 r. Tetra złożyła wniosek o przyznanie patentu dla nowej technologii barierowej związanej z technologią Tetra Fast, gdzie podkreślono aseptyczność butelki rozdmuchanej za pomocą technologii Tetra Fast, oraz wnioskowano o opatentowanie właściwości nowej technologii polegającej na wzmacnianiu bariery gazowej.
Wewnętrzna analiza przeprowadzona przez firmę Tetra podkreśla również właściwości aseptyczne.
(25) Tetra uzasadnia swoją postawę faktem, iż wniosek o udzielenie informacji ma inny charakter niż formularz zgłoszeniowy CO.
Zdaniem firmy Tetra formularz CO zawiera szereg konkretnych, zdefiniowanych a priori pytań, których wyjaśnienie ma pozwolić na ocenę kompletności zgłoszenia, natomiast treść wniosku jest formułowana na bieżąco w trakcie procesu decyzyjnego w zależności od tego, jakich informacji potrzebuje Komisja w danym momencie.
Zapytania muszą być zatem interpretowane w tym kontekście i wymagają zazwyczaj, aby ich adresaci przedstawili subiektywne opinie w omawianej kwestii.
Tetra uważa ponadto, że zapytania zawarte we wniosku są mniej formalne i stanowią temat do dyskusji i wymiany poglądów przez Komisję i strony.
Zdaniem firmy taki charakter wniosku został uwzględniony w art. 14 ust. 1 lit. c), który nakłada sankcje za podanie nieprawidłowych informacji, nie nakłada ich zaś za podanie informacji wprowadzających w błąd.
Artykuł 14 ust. 1 lit. b) nakłada natomiast sankcje za udzielenie informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd.
Na tej podstawie Tetra uważa, że zakres naruszeń obwarowanych sankcjami zgodnie z art. 14 ust. lit. c) jest znacznie bardziej ograniczony niż w ramach art. 14 ust. 1 lit. b).
(26) Komisja uważa, że argumenty przedstawione przez firmę Tetra muszą zostać odrzucone, ponieważ nie ma zasadniczych różnic pomiędzy charakterem formularza CO i wniosku przedstawionego na podstawie art. 11, przynajmniej w odniesieniu do wymogu udzielania prawidłowych informacji.
Z tego samego powodu Komisja uważa za nieuzasadnione stwierdzenie firmy Tetra, jakoby zakres naruszeń obwarowanych sankcjami na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) był bardziej ograniczony.
(27) Odnośnie do zapytania 4, Tetra twierdzi, że technologia "nie będzie konieczna" przy produkcji opakowań do soków i płynnych produktów mleczarskich, dlatego firma nie była zobowiązana do poinformowania o istnieniu tej technologii w odpowiedzi na żądanie.
Komisja jednak zauważa, że pytanie dotyczyło wszystkich opracowań i dokumentów wewnętrznych omawiających potencjalne wykorzystanie pojemników PET w segmencie płynnych produktów mleczarskich i soków, a także objaśnień, co jest niezbędne do zapewnienia konkurencyjności opakowań płynnych produktów mleczarskich i soków na rynku.
Poproszono również, aby firma Tetra przedstawiła swoje działania oraz działania podjęte przez konkurencję w tej dziedzinie.
Wymagało to omówienia technologii, jakie posiadały lub opracowywały wówczas strony i ich konkurencja w celu zapewnienia sobie konkurencyjności.
(28) Jak wspomniano powyżej, Tetra złożyła wniosek o patent na nową technologię barierową związaną z technologią Tetra Fast. We wniosku podkreślono, odnosząc się konkretnie do segmentu soków, właściwości nowej technologii polegające na wzmocnieniu bariery gazowej, a także właściwości aseptyczne.
Te ostatnie mają ogromne znaczenie w produkcji opakowań przeznaczonych do przechowywania zarówno soków, jak i płynnych produktów mleczarskich. Sama firma Tetra twierdzi, że ulepszenia technologii barier gazowych mają duże znaczenie dla dalszego rozwoju produkcji opakowań soków oraz iż napełnianie w sposób aseptyczny może być bardzo istotne przy pakowaniu soków i płynnych produktów mleczarskich.
W związku z powyższym strona powinna była zatem przedstawić technologię Tetra Fast w odpowiedzi na pytanie 4, które dotyczyło technologii umożliwiających skuteczne wykorzystanie pojemników PET jako opakowań płynnych produktów mleczarskich i soków i w którym poproszono Tetrę o omówienie swoich działań w tym zakresie.
(29) Odnośnie do zapytania 5, firma Tetra twierdzi, iż technologia Tetra Fast jako taka nie stanowi technologii barierowej, a zatem firma nie miała obowiązku wspominać o jej istnieniu w odpowiedzi na zapytanie.
Komisja zauważa, że złożony przez stronę dnia 23 marca 2001 r. wniosek o patent na technologię nakładania powłok Tetra łączy jednoznacznie technologię Tetra Fast z technologiami barierowymi.
We wniosku o patent opisano metodę rozdmuchu butelek za pomocą nowatorskiej mieszanki gazów, która pokrywa wnętrze butelki w trakcie rozdmuchu, który to proces, mimo iż dotyczy rozdmuchiwania butelek, stanowi jednak technologię nakładania bariery na wewnętrzną powierzchnię butelki.
Fakt, iż powłoka nie jest rozpylana ani nałożona na powierzchnię butelki w taki sposób, jak dzieje się to w przypadku innych technologii barierowych, w żadnym stopniu nie oddala tego procesu od technologii barierowych pojemników PET.
Ocena prawna
(30) Na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć grzywny w wysokości od 1000 do 50000 EUR, jeżeli przedsiębiorstwo udzieliło, umyślnie lub nieumyślnie, nieprawdziwej informacji w odpowiedzi na wniosek wystosowany na podstawie art. 11.
(31) Odnośnie do pytania 4, wydaje się oczywiste, iż pełne omówienie przyszłego potencjalnego rynku konkurencji powinno było zawierać szczegółowe wyjaśnienia dotyczące technologii Tetra Fast pod kątem zarówno możliwości zastosowania, w ramach tej technologii, powłok barierowych oraz jej wzmocnionych właściwości aseptycznych.
Zgodnie z tym, co stwierdziła firma Tetra, technologia barier gazowych ma duże znaczenie w produkcji opakowań soków, a napełnianie w sposób aseptyczny jest istotne przy pakowaniu soków i płynnych produktów mleczarskich.
Odpowiedź udzielona przez Tetrę była nieprawidłowa, ponieważ firma nie przedstawiła pełnego obrazu możliwości dalszego rozwoju konkurencji na przedmiotowym rynku.
(32) Odnośnie do pytania 5, Tetra była wówczas świadoma potencjału technologii Tetra Fast, która może zostać wykorzystana jako metoda nakładania powłoki na wewnętrzną powierzchnię butelek PET.
Brak informacji na temat technologii Tetra Fast sprawia, iż odpowiedź jest nieprawidłowa.
VI.
WAGA NARUSZENIA I WYSOKOŚĆ GRZYWNY
(33) O ile nie istnieją wskazania co do tego, iż Tetra postępowała umyślnie, naruszenie, jakiego dopuściła się firma, musi zostać potraktowane jako rażące zaniedbanie.
W odpowiedzi na pisemne zgłoszenie zastrzeżeń firma Tetra nie przedstawiła uwag odnośnie do wagi naruszenia.
Firma nie podała również żadnych okoliczności łagodzących.
(34) Zdaniem Komisji naruszenia w tej sprawie są bardzo poważne.
Zgłoszenie stanowi dla Komisji podstawę i punkt wyjścia dla dochodzenia w sprawie planowanej koncentracji.
Określa w dużym stopniu podejście, jakie obierze Komisja w danej sprawie, a także główne obszary i punkty, na których skupi się dochodzenie.
Nieprawdziwa informacja stwarza ryzyko, że nie zostaną zbadane ani zanalizowane ważne aspekty, które są istotne dla oceny transakcji pod kątem konkurencyjności, wskutek czego Komisja wyda błędną decyzję końcową na podstawie nieprawdziwych lub niepełnych informacji.
To samo dotyczy braku odpowiedniej informacji w odpowiedzi na wniosek wystosowany na podstawie art. 11, co uniemożliwia Komisji przeprowadzenie pełnej i poprawnej oceny planowanego łączenia przedsiębiorstw
(35) Fakt opracowania technologii Tetra Fast miał istotne znaczenie dla analizy warunków konkurencji na rynkach opakowań PET.
Informacje, których nie ujawniono, były również istotne przy ocenie, w ramach postępowania Tetra I, przejęcia przez Tetrę kontroli nad firmą Sidel. Potencjalne możliwości, jakie stwarza ta technologia, miałyby znaczny wpływ na ocenę przez Komisję: a) rynków opakowań PET, w szczególności rynków rozdmuchiwarek do butelek PET; b) przyszłej pozycji firmy utworzonej z połączonych przedsiębiorstw na rynkach opakowań PET, w szczególności na istotnych rynkach rozdmuchiwarek do butelek PET.
(36) Kolejnym czynnikiem, który sprawia, iż naruszenie art. 14 ust. 1 lit. c) jest bardzo poważne, jest fakt, iż Tetra udzieliła nieprawidłowych odpowiedzi na dwa pytania wystosowane przez Komisję na podstawie art. 11, mające różny zakres. W odpowiedzi na każde z tych dwóch pytań firma powinna była podać informacje o technologii Tetra Fast z różnych powodów.
(37) Za naruszenie postanowień art. 14 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 1 lit. c) Komisja może nałożyć grzywny w wysokości od 1000 do 50000 EUR.
(38) W świetle przedstawionych wyżej faktów Komisja uważa za stosowne nałożenie grzywny w wysokości 45000 EUR za każde z dwóch naruszeń, jakich dopuściła się firma Tetra, tj. naruszenie art. 14 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 1 lit. c).
VII.
WNIOSKI
(39) Komisja nakłada na firmę Tetra dwie grzywny w wysokości 45000 EUR każda (łącznie 90000 EUR) za naruszenie przez firmę art. 14 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 1 lit. c).
[1] Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 (Dz.U. L 180 z 9.7.1997, str. 1).
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 2005 r.
zatwierdzająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej poprawki do załączników do umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady dotyczącej środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 336)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/306/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 1999/201/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady o środkach sanitarnych dla ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, w związku z handlem żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady dotycząca środków sanitarnych mających na celu ochronę zdrowia ludzi i zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi (zwana dalej "Umową") przewiduje możliwość uznania równoważności środków sanitarnych, jeśli Strona eksportująca w sposób obiektywny wykaże, że środki przez nią stosowane zapewniają taki sam poziom ochrony, jak środki Strony importującej.
Określenie równoważności zostało przeprowadzone z udziałem Kanady odnośnie do środków mających na celu ochronę zdrowia zwierząt, jeśli chodzi o nasienie bydła, oraz ochronę zdrowia ludzi, jeśli chodzi o wieprzowinę.
Równoważność została ustalona na zasadzie wzajemności.
(2) Jeśli chodzi o równoważność w zakresie wywozu wieprzowiny z Kanady do Unii Europejskiej, należy poddać przeglądowi postanowienia dotyczące inspekcji ante i post mortem, definicję tuczników oraz inne wymogi higieniczne, gdy zostaną wprowadzone nowe przepisy unijne dotyczące higieny żywności.
Podobnie jeśli chodzi o równoważność w zakresie wywozu wieprzowiny z Unii Europejskiej do Kanady, należy poddać przeglądowi niektóre przepisy przy wprowadzaniu poprawek do kanadyjskich przepisów dotyczących kontroli mięsa.
(3) Wspólny Komitet Zarządzający na posiedzeniu w dniach 16 i 17 lutego 2004 r. wydał zalecenie dotyczące określenia równoważności środków dla nasienia bydła i wieprzowiny.
Na tym samym posiedzeniu Komitet zalecił uaktualnienie odniesień do przepisów prawnych UE i Kanady zawartych w załącznikach do Umowy.
Na posiedzeniu w dniach 16 i 17 lipca 2003 r. Komitet, w oparciu o ostatnie poprawki do przepisów prawnych Kanady, wydał zalecenie, aby skreślić ust. 2 rozdziału I przypisu B w załączniku V do Umowy odnośnie do automatycznych termografów w pomieszczeniach do przechowywania zamrożonych ryb oraz umywalek niewymagających obsługi ręcznej w pomieszczeniach przetwórczych.
Na tym samym posiedzeniu Komitet, w oparciu o doświadczenia Wspólnoty w przywozie niektórych kanadyjskich ryb i produktów rybołówstwa z Kanady oraz ustalenia związane z dobrostanem zwierząt, wydał zalecenie dotyczące zmniejszenia liczby wspólnotowych kontroli tożsamości oraz kontroli fizycznych takich przywożonych kontyngentów.
(4) W wyniku tych zaleceń należy zmienić odpowiednie części tekstu w załączniku V i załączniku VIII do Umowy.
(5) Zgodnie z postanowieniami art. 16 ust. 3 Umowy poprawki do załączników powinny zostać uzgodnione przez wymianę listów między Stronami.
(6) Zmiany te powinny zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty, zgodnie z zaleceniami Wspólnego Komitetu Zarządzającego ustanowionego na mocy postanowień art. 16 Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady dotyczącej środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego, poprawki do załącznika V i załącznika VIII do wymienionej Umowy.
Tekst wymiany listów, który stanowi porozumienie zawarte z rządem Kanady, wraz z poprawkami do załączników do Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Dyrektora Generalnego ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów do podpisania porozumienia w formie wymiany listów w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
zatwierdzająca metodę klasyfikacji tusz wieprzowych na Łotwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1098)
(Jedynie tekst w języku łotewskim jest autentyczny)
(2005/307/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych musi być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej. Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją statystycznego błędu przy dokonywaniu oceny. Tolerancja ta została określona w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [2].
(2) Rząd Łotwy skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie jednej metody klasyfikacji tusz wieprzowych i przedłożył wyniki próbnego rozbioru dokonanego przed przystąpieniem, przedkładając drugą część protokołu przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
(3) Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tej metody klasyfikacji.
(4) Praktyka handlowa na Łotwie nie wymaga, by głowa, tylne kończyny i ogon były usunięte z tusz wieprzowych.
Należy wziąć to pod uwagę w dostosowaniu wagi do standardowej prezentacji.
(5) Żadna modyfikacja przyrządu lub metody klasyfikacji nie może być zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle zdobytych doświadczeń.
Z tego powodu niniejsze zatwierdzenie może zostać wycofane.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3220/84 niniejszym zatwierdza się stosowanie na Łotwie przyrządu określanego jako "Intrascope (Optical Probe)" służącego do klasyfikacji tusz wieprzowych oraz związanych z nim metod oceny, szczegółowo opisanych w Załączniku.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów dotyczących standardowej prezentacji, o której mowa w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, głowę, kończyny tylne i ogon należy usunąć z tusz świńskich przed ich zważeniem i klasyfikacją. W celu ustalenia ceny dla tusz wieprzowych na porównywalnej podstawie, zarejestrowany ciężar ciepłej tuszy powiększa się o następujące wartości:
- 7,61 % – brakująca głowa; - 1,61 % – brakujące kończyny tylne;
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
zatwierdzająca metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Estonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1099)
(Jedynie tekst w języku estońskim jest autentyczny)
(2005/308/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych musi być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej; zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją błędu statystycznego przy dokonywaniu oceny; tolerancja ta została określona w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [2].
(2) Rząd Estonii skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie dwóch metod klasyfikacji tusz wieprzowych i przedłożył wyniki próbnego rozbioru dokonanego przed przystąpieniem, przedkładając drugą część protokołu przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
(3) Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tych metod klasyfikacji.
(4) Praktyka handlowa w Estonii może wymagać, żeby głowa, przednie nogi i ogon były usunięte z tuszy wieprzowej; należy wziąć to pod uwagę w dostosowaniu wagi do standardowej prezentacji.
(5) Żadna modyfikacja przyrządów lub metod klasyfikacji nie może być zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle zdobytych doświadczeń; z tego względu niniejsze zatwierdzenie może zostać cofnięte.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3220/84 niniejszym zatwierdza się następujące metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Estonii:
a) przyrząd określany jako "Intrascope (Optical Probe)" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 1 Załącznika;
b) przyrząd określany jako "Ultra-FOM 300" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 2 Załącznika.
W odniesieniu do przyrządu "Ultra-FOM 300", wymienionego w pierwszym akapicie lit. b), ustalono, że po zakończeniu procedury pomiaru powinna istnieć możliwość sprawdzenia na tuszy, czy przyrząd zmierzył wartości pomiaru X2 i X4 w miejscu przewidzianym w części 2 pkt 3 Załącznika.
Oznaczenie miejsca pomiaru musi nastąpić w chwili dokonywania pomiaru.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od standardowej prezentacji, o której mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, tusze wieprzowe w Estonii mogą być prezentowane bez głowy, przednich nóg i ogona przed zważeniem i sklasyfikowaniem. W celu ustalenia ceny dla tusz wieprzowych na porównywalnej podstawie, zarejestrowany ciężar ciepłej tuszy mnoży się przez 1,07.
Artykuł 3
Nie zezwala się na modyfikacje przyrządu lub metody oceny. Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Estońskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Glycine max niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 2002/57/WE
(notyfikowana jako dokument C(2005) 1137)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/310/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [1], w szczególności jej art. 21 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Austrii ilość dostępnego materiału siewnego soi (Glycine max) dostosowanego do tamtejszych warunków klimatycznych oraz spełniającego wymogi dotyczące zdolności kiełkowania określone w dyrektywie 2002/57/WE jest niewystarczająca i w związku z tym nie odpowiada należycie potrzebom tego Państwa Członkowskiego.
(2) Nie można odpowiedzieć w sposób zadowalający na rosnący popyt na materiał siewny tego gatunku, który spełnia wszystkie wymogi ustanowione w dyrektywie 2002/57/WE, poprzez dostarczanie go z innych Państw Członkowskich lub państw trzecich.
(3) W związku z tym Austria powinna zostać upoważniona do zezwolenia na obrót materiałem siewnym tego gatunku na mniej surowych warunkach na okres do dnia 15 czerwca 2005 r.
(4) Ponadto inne Państwa Członkowskie, bez względu na to, czy materiał siewny został zebrany w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, objętych decyzją Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich [2], które są w stanie dostarczyć Austrii materiał siewny tego gatunku, powinny zostać upoważnione do zezwolenia na obrót takim materiałem.
(5) Stosownym jest, aby Austria pełniła rolę państwa koordynującego w celu zapewnienia, że całkowita ilość dopuszczonego materiału siewnego, stosownie do niniejszej decyzji, nie przekracza maksymalnej ilości określonej w niniejszej decyzji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Obrót materiałem siewnym soi (Glycine max) we Wspólnocie niespełniającym minimalnych wymogów dotyczących zdolności kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 2002/57/WE jest dozwolony na okres do dnia 15 czerwca 2005 r., zgodnie z warunkami określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji oraz z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) zdolność kiełkowania musi odpowiadać przynajmniej zdolności określonej w Załączniku do niniejszej decyzji,
b) etykieta urzędowa musi zawierać informacje dotyczące kiełkowania ustalone na podstawie urzędowego badania przeprowadzonego zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. f) i g) dyrektywy 2002/57/WE,
c) materiał siewny został najpierw wprowadzony do obrotu na rynku zgodnie z art. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Każdy dostawca materiału siewnego, chcący wprowadzić do obrotu materiał siewny określony w art. 1, występuje o zezwolenie do Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę lub do którego prowadzi wywóz.
Dane Państwo Członkowskie zezwala dostawcy na wprowadzenie do obrotu tego materiału siewnego, chyba że:
a) istnieją wystarczające dowody pozwalające wątpić, czy dostawca będzie w stanie wprowadzić do obrotu taką ilość materiału siewnego, o zatwierdzenie której się ubiega; lub
b) całkowita ilość objęta zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu na mocy przedmiotowego odstępstwa przekracza maksymalną ilość określoną w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie udzielają sobie nawzajem pomocy administracyjnej w stosowaniu niniejszej decyzji.
Austria pełni rolę koordynującego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do art. 1, aby zapewnić, że całkowita ilość, na którą wydano zezwolenie, nie przekracza maksymalnej ilości określonej w Załączniku.
Każde Państwo Członkowskie, które otrzyma wniosek zgodnie z art. 2, niezwłocznie powiadamia Państwo Członkowskie pełniące rolę koordynatora o ilości określonej we wniosku.
Państwo Członkowskie pełniące rolę koordynatora niezwłocznie informuje Państwo Członkowskie składające powiadomienie, czy w wyniku zezwolenia przekroczona zostałaby maksymalna dopuszczalna ilość.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję i inne Państwa Członkowskie o ilościach, które zostały objęte zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 lutego 2005 r.
dotycząca ponownego mianowania zastępcy dyrektora Europolu
(2005/C 60/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [1], w szczególności jej art. 29 ust. 2,
działając jako organ posiadający uprawnienia do mianowania dyrektora i zastępców dyrektora Europolu,
uwzględniając opinię zarządu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kadencja zastępcy dyrektora Europolu mianowanego na mocy aktu Rady z dnia 17 grudnia 2001 r. [2] wygasa 31 grudnia 2005 r.
(2) Regulamin pracowniczy mający zastosowanie do pracowników Europolu [3], a w szczególności dodatek 8, ustala szczególne przepisy dotyczące procedury ponownego mianowania dyrektora lub zastępcy dyrektora Europolu.
(3) Zarząd przedstawił Radzie opinię proponującą ponowne mianowanie Mariana Germána SIMANCASA CARRIÓNA (Mariano Germán SIMANCAS CARRIÓN) zastępcą dyrektora Europolu.
(4) Na podstawie opinii przedstawionej przez zarząd, Rada wyraża wolę mianowania Mariana Germána SIMANCASA CARRIÓNA zastępcą dyrektora,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Mariano Germán SIMANCAS CARRIÓN zostaje ponownie mianowany zastępcą dyrektora Europolu na okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 2005 r.
w sprawie mianowania dyrektora Europolu
(2005/C 60/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [1], a w szczególności jej art. 29,
działając jako organ posiadający uprawnienia do mianowania dyrektora Europolu,
uwzględniając opinię zarządu,
a także mając na uwadze:
(1) W związku z upływem kadencji dyrektora Europolu mianowanego aktem Rady z dnia 29 kwietnia 1999 r. [2] zachodzi konieczność mianowania dyrektora.
(2) Regulamin pracowniczy mający zastosowanie do pracowników Europolu [3], a w szczególności dodatek 8, ustala szczególne przepisy dotyczące procedury wyboru dyrektora lub zastępcy dyrektora Europolu.
(3) Zarząd przedstawił Radzie listę najbardziej odpowiednich kandydatów do mianowania na to stanowisko wraz z pełnymi aktami każdego z tych kandydatów, jak również listę wszystkich kandydatów.
(4) Na podstawie wszelkich stosownych informacji przygotowanych przez zarząd, Rada pragnie powołać kandydata, który, zgodnie z opinią Rady, spełnia wszystkie wymagania wiążące się z oferowanym stanowiskiem dyrektora,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Max-Peter RATZEL zostaje niniejszym mianowany dyrektorem Europolu od 16 kwietnia 2005 r. do 15 kwietnia 2009 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
w sprawie przedłużenia ograniczonego uznania dla "RINAVE – Registro Internacional Naval, SA"
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1156)
(Jedynie tekst portugalski jest autentyczny.)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/311/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
uwzględniając listy z dnia 25 marca 2003 r. oraz 8 maja 2003 r. przesłane przez władze portugalskie, zwracające się z wnioskiem o przedłużenie na czas nieokreślony ograniczonego uznania dla organizacji "RINAVE – Registro Internacional Naval, S.A." (zwanej dalej RINAVE) na podstawie art. 4 ust. 2 i 3 wyżej wymienionej dyrektywy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ograniczone uznanie w rozumieniu art. 4 ust. 3 dyrektywy 94/57/WE jest uznaniem przyznawanym organizacjom (towarzystwom klasyfikacyjnym) spełniającym wszystkie kryteria innym niż te określone w sekcji "Ogólne" ust. 2 i 3 Załącznika, ograniczonym w czasie i zakresie po to, by dana organizacja mogła zdobyć doświadczenie.
(2) Decyzją Komisji 2000/481/WE [2] w Portugalii RINAVE uzyskała uznanie na okres trzech lat, na podstawie art. 4 ust. 3.
(3) Komisja sprawdziła, że RINAVE spełnia wszystkie kryteria wymienione w Załączniku do wyżej wymienionej dyrektywy inne niż te określone w sekcji „Ogólne” ust. 2 i 3 Załącznika, w tym nowe przepisy, o których mowa w art. 4 ust. 5.
(4) Ponadto przeprowadzona przez Komisję ocena ujawniła uzależnienie organizacji od zasad technicznych ustanowionych przez inną uznaną organizację.
(5) Zgodnie z danymi opublikowanymi w paryskim protokole ustaleń w latach 2000–2003 zapisy wydajności RINAVE w zakresie bezpieczeństwa oraz zapobiegania zanieczyszczeniom były niezmiennie na najwyższym poziomie.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 2004 r.
dotycząca wdrożenia pomocy planowanej przez Włochy w celu przeciwdziałania kryzysowi upraw brzoskwiń w Piemoncie
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 473)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2005/313/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po wezwaniu zainteresowanych stron do złożenia uwag, zgodnie z przepisem powyższego artykułu,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Pismem z dnia 20 września 2002 r., z datą wpływu oznaczoną jako 25 września 2002 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej formalnie powiadomiło Komisję o pomocy przeznaczonej na przeciwdziałanie załamaniu upraw brzoskwiń w Piemoncie.
(2) W piśmie z dnia 10 kwietnia 2003 r., z datą wpływu oznaczoną jako 15 kwietnia 2003 r., oraz w piśmie z dnia 7 sierpnia 2003 r., z datą wpływu oznaczoną jako 8 sierpnia 2003 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje uzupełniające wymagane przez Komisję od władz Włoch w pismach z dnia 13 listopada 2002 r. i 5 czerwca 2003 r.
(3) Pismem z dnia 2 października 2003 r.
Komisja powiadomiła Włochy o wydaniu decyzji dotyczącej wszczęcia postępowania wyjaśniającego, na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu, w sprawie tej pomocy.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [1].
Komisja wezwała zainteresowane strony do złożenia uwag dotyczących przedmiotu sprawy.
(5) Zainteresowane strony nie przedstawiły Komisji żadnych uwag w tej kwestii.
II.
OPIS
(6) Przedmiotowy środek został przedstawiony jako środek mający przeciwdziałać następstwom złych warunków pogodowych, a konkretnie opadów gradu, które nawiedziły region Piemont w 2002 r., powodując szkody w uprawach brzoskwiń i nektaryn.
Początkowo przewidywał on wycofanie z rynku 6000 ton owoców (brzoskwiń i nektaryn) z przeznaczeniem na kompostowanie.
Zdaniem władz Włoch środek ten mógł opierać się na odstępstwie, o którym mowa w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
(7) Działania związane z wycofaniem owoców z rynku zostały przeprowadzone w dniach 25, 26, 27 oraz 30 września 2002 r. i objęły łącznie 204,16 ton brzoskwiń (o wartości 18782,00 EUR) i 977,94 ton nektaryn (o wartości 89970,48 EUR).
Łącznie wycofano zatem 1182,10 ton owoców.
Przy dopłacie na poziomie 0,092 EUR do kilograma wycofanych owoców, łączna pula środków do wykorzystania w ramach środka wyniosła 108752,00 EUR.
(8) Zgodnie z informacjami przekazanymi w zgłoszeniu pomocy, producenci zainteresowani środkiem, należący do zrzeszenia Asprofrut [2], na skutek działania złych warunków pogodowych, o których mowa powyżej, ponieśli straty przekraczające 30 % średniej produkcji historycznej.
(9) Średnia produkcja w regionie w ostatnich trzech latach wyniosła łącznie 144692 ton (86059 ton brzoskwiń i 58633 ton nektaryn).
(10) Z informacji przekazanych w zgłoszeniu wynika, że zastosowanie pomocy państwa w tym przypadku uzasadniono na podstawie:
- rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3] przewiduje w każdym roku gospodarczym wycofanie z rynku maksymalnie 10 % produktów wprowadzonych do obrotu przez poszczególne organizacje producentów, z możliwością przekroczenia tego limitu o 3 %, jeżeli spełniony jest warunek średniej na poziomie 10 % w okresie trzech lat,
- organizacje producentów działające w regionie wcześniej już wykorzystały możliwość przekroczenia ustalonego limitu o 3 %.
III.
WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO NA PODSTAWIE ART.
88 UST.
2 TRAKTATU
(11) Komisja zadecydowała o wszczęciu postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu, ponieważ miała wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem.
(12) Pierwszą kwestią, która wzbudziła wątpliwości Komisji co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, był fakt, że po zapoznaniu się z informacjami przekazanymi przez władze Włoch w ramach wymiany korespondencji z Komisją jasno wynikało, iż głównym powodem załamania nie były zjawiska pogodowe, lecz niekorzystny rozwój rynku, inaczej mówiąc, czynnik, który stanowi element zwykłego ryzyka, związanego z prowadzeniem działalności rolnej (na przykład w piśmie z dnia 7 sierpnia 2003 r. władze Włoch poinformowały, że kryzysowa sytuacja wiązała się bardziej z kwestią rynku niż ze spadkiem produkcji; poza tym strata została obliczona na poziomie obrotów, a nie na poziomie wielkości – patrz motyw 13 poniżej).
(13) Drugą kwestią, która wzbudziła wątpliwości Komisji co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, był fakt, że władze Włoch z jednej strony powoływały się na stratę obliczaną w odniesieniu do średniej historycznej produkcji, zaś z drugiej przyznawały, iż straty zostały obliczone w odniesieniu do obrotu przedsiębiorstw, przy czym pkt 11.3 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym (w dalszej części zwanych "wytycznymi") [4], będący podstawą oceny pomocy przyznawanej rolnikom tytułem odszkodowania za straty poniesione na skutek działania niesprzyjających warunków atmosferycznych, podaje jako metodę kalkulacji strat obliczenie strat na poziomie produkcji (czynnik "ceny" brany jest pod uwagę tylko raz, i to już po określeniu wielkości strat na poziomie produkcji).
(14) Trzecią kwestią, która wzbudziła wątpliwości Komisji co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, był fakt, że z szacunków dostarczonych przez władze Włoch wynikało, iż średnia produkcja brzoskwiń i nektaryn w 2002 r. miała ukształtować się na poziomie przewyższającym średnią z trzech poprzednich lat, natomiast – zgodnie z pkt 11.3.1 wytycznych – pomoc jest dopuszczona tylko wówczas, gdy strata osiąga 20 % normalnej produkcji na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania lub 30 % na innych obszarach (jak zaznaczono w motywie 9, średnia produkcja regionu w trzech latach poprzedzających opisywane zdarzenie wyniosła 144692 ton ogółem: 86059 ton brzoskwiń i 58633 ton nektaryn; w 2002 r. była szacowana na 147300 ton, z czego 86300 ton brzoskwiń i 61000 ton nektaryn).
(15) Czwartą kwestią, która wzbudziła wątpliwości Komisji co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, był wybór lat, które posłużyły do określenia produkcji w normalnym roku, dla celów obliczenia poniesionej straty.
Punkt 11.3.2 wytycznych stanowi, że produkcja brutto w normalnym roku obliczana jest na podstawie średniej produkcji brutto z poprzednich trzech lat gospodarczych, z wyłączeniem tych lat, w których wypłacana była rekompensata w związku z niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi.
Władze Włoch obliczyły poniesioną stratę w odniesieniu do trzech lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły opisywane złe warunki pogodowe. Jednak, co same przyznają, mimo że w okresie tym nie było przyznane żadne szczególne odszkodowanie dla sektora brzoskwiń i nektaryn, producenci tych dwóch gatunków owoców korzystali, na przestrzeni trzech rozpatrywanych lat, z umorzenia odsetek od pożyczek, które miało stanowić odszkodowanie za straty poniesione wskutek złych warunków pogodowych, jeżeli stanowiły one co najmniej 35 % produkcji brutto przeznaczonej do sprzedaży.
Na podstawie tych informacji trudno było sobie wyobrazić, by uprawy brzoskwiń i nektaryn uniknęły zniszczenia przez złe warunki pogodowe, które wyrządziły szkody w całym gospodarstwie lub by rolnik, którego gospodarstwo ucierpiało jako całość na skutek złej pogody, mógł korzystać ze wsparcia dla wszystkich upraw, z wyjątkiem brzoskwiń i nektaryn.
(16) Piątą kwestią, która wzbudziła wątpliwości Komisji co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, była adekwatność metody kalkulacji pomocy.
Przy obliczaniu środków do wypłaty (0,092 EUR za kilogram) władze Włoch posłużyły się bowiem wyłącznie średnimi cenami rynkowymi produktów świeżych pakowanych z września 2002 r.
(0,5 EUR za kilogram nektaryn i 0,45 EUR za kilogram brzoskwiń), a nie cenami średnimi z trzech lat poprzedzających zdarzenie, z wyłączeniem tych lat, w których wypłacane było odszkodowanie z tytułu strat poniesionych na skutek niekorzystnych warunków atmosferycznych, jak stanowi pkt 11.3.2 wytycznych.
Według władz Włoch metoda ta miała zabezpieczać przed nadmierną rekompensatą strat poniesionych przez rolników, ponieważ uszczerbek spowodowany był brakiem sprzedaży produktów, a cenę kilograma produktu, liczoną po kosztach, można było szacować na poziomie około 50 % ceny rynkowej.
W świetle takich informacji Komisja musiała stwierdzić, iż przepisy pkt 11.3.2 wytycznych nie są spełnione, i wyciągnąć wniosek, że celem pomocy wydaje się być rekompensata strat spowodowanych nie stratami produkcji, ale niekorzystnym rozwojem rynku.
(17) W tej samej kwestii Komisja wyraziła też wątpliwości co do adekwatności podstawy kalkulacji pomocy, ponieważ władze Włoch nie dostarczyły żadnych informacji ani co do odliczenia kosztów nieponiesionych przez rolnika na skutek złych warunków pogodowych, ani też dotyczących odliczenia kwot ewentualnie wypłaconych z tytułu ubezpieczenia oraz otrzymanej pomocy bezpośredniej, jeżeli taka miała miejsce, przy czym o obowiązku dokonania takich odliczeń mowa w pkt 11.3.2 i 11.3.6 wytycznych.
(18) Szósta kwestia, która wzbudziła wątpliwości Komisji co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, była związana z przestrzeganiem przepisu pkt 11.3.8 wytycznych, zgodnie z którym, w przypadku gdy pomoc wypłacana jest organizacji producentów, jej wysokość nie może przekroczyć rzeczywistej szkody poniesionej przez rolnika.
Ponownie w tym przypadku, jak i w punktach poprzednich, poddano w wątpliwość przyjęte pojęcie straty (strata liczona na poziomie obrotu, a nie produkcji; niezupełnie poprawna metoda kalkulacji strat).
Ponadto, ponieważ władze Włoch zaznaczały, iż organizacja producentów miała wypłacić rolnikom całą kwotę pomocy po odjęciu jedynie kosztów przez siebie poniesionych, wobec braku bardziej ścisłych informacji Komisja nie mogła ustalić, czy koszty te, których charakteru również nie sprecyzowano, nie były nadmierne i czy pomoc wypłacona organizacji producentów zostałaby przekazana tym ostatnim proporcjonalnie do poniesionych przez nich strat.
(19) Siódmą kwestią, która wzbudziła wątpliwości Komisji co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, było domniemane naruszenie przez program pomocy przepisów, regulujących wspólną organizację rynków w sektorze owoców i warzyw, ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2200/96.
Ponieważ organizacje producentów z regionu Piemont wykorzystały już możliwości wycofania produktów z rynku, określone w powyższym rozporządzeniu (patrz motyw 10), udzielenie pomocy państwa na rzecz wycofania produktów, które przekraczałoby ustalone limity, byłoby sprzeczne z przepisami regulującymi wspólną organizację rynku owoców i warzyw, i mogłoby zakłócać prawidłowe działanie wspólnego rynku.
Zgodnie z pkt 3.2 wytycznych Komisja nie może w żadnym wypadku zatwierdzić pomocy niezgodnej z przepisami regulującymi organizację wspólnego rynku lub zakłócających jej prawidłowe funkcjonowanie.
(20) Wobec braku dostatecznych informacji, Komisja nie mogła również sprawdzić, czy pomoc została już wypłacona i czy podlega lub nie podlega kumulacji z inną pomocą przeznaczoną na te same cele.
IV.
UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ WŁOCHY
(21) W piśmie z dnia 16 stycznia 2004 r., z datą wpływu oznaczoną jako 19 stycznia 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji pismo władz Włoch, w którym przekazywały one swoje uwagi w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania wyjaśniającego na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu, w sprawie omawianej pomocy.
(22) W odniesieniu do odliczenia kosztów nieponiesionych przez rolnika (patrz motyw 17), władze Włoch podkreśliły, iż wszystkie etapy uprawy zostały doprowadzone do końca, a rolnicy ponieśli związane z nimi koszty, ponieważ problem nie polegał na braku produkcji.
(23) W zakresie dotyczącym konieczności zapobiegania nadmiernej rekompensaty poniesionych strat (patrz motywy 15 i 16) władze Włoch oświadczyły, że – pomijając nieadekwatność zastosowanej metody kalkulacji – w swoim przekonaniu przekazały dane liczbowe, na podstawie których wystąpienie jakiejkolwiek formy nadmiernej rekompensaty można uznać za wysoce nieprawdopodobne i podkreśliły, że w świetle dużej rozbieżności między kwotą pomocy a zastosowaną ceną rynkową oraz biorąc pod uwagę fakt, że cena liczona po kosztach odpowiada połowie wspomnianej ceny rynkowej, trudno uznać, że straty poniesione przez producentów były zbyt małe, aby można było udzielić pomoc.
(24) Jeżeli chodzi o zgodność z przepisami, o których mowa w pkt 11.3.8 wytycznych (patrz motyw 18), władze Włoch oświadczyły, iż pomoc miałaby być rozdzielona według strat poniesionych (określonych według przekazanych ilości) przez członków organizacji producentów, a one same miałyby dopilnować, by część pomocy, zatrzymana przez organizację, przeznaczona została wyłącznie na pokrycie poniesionych przez nią kosztów.
(25) Do pisma z dnia 16 stycznia 2004 r., przekazanego przez Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej, załączono także odpowiedź organizacji producentów, dla której przeznaczone miałyby być środki pomocowe (Asprofrut).
W odpowiedzi stwierdza się, iż rok gospodarczy 2002 był wyjątkowo trudny, przede wszystkim ze względu na pogodę, jaka wystąpiła w regionie w sierpniu oraz złe warunki atmosferyczne panujące w tym samym czasie w krajach Europy Środkowej należących do odbiorców jej produktów.
Podkreśla również, iż zwróciła się do władz regionu i uzyskała zgodę na wycofanie z rynku produktu nieuszkodzonego przez grad i spełniającego unijne normy dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, o obniżonej klasie jakości kwalifikującej produkt do użytku w przetwórstwie, na skutek pogorszenia jego stanu, które nastąpiło między datą złożenia wniosku o wycofanie a przeprowadzeniem działań związanych z wycofaniem.
V. OCENA POMOCY
(26) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu pomoc udzielana przez państwa lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, jeżeli faworyzuje określone przedsiębiorstwa lub określone rodzaje produkcji, przez co zakłóca lub grozi zakłóceniem swobody konkurencji.
Rozpatrywany środek mieści się w tak sformułowanej definicji, bowiem dotyczy określonych rodzajów produkcji i może wywierać wpływ na wymianę handlową, ze względu na miejsce, jakie zajmują Włochy w omawianej produkcji (w 2001 r. Włochy były drugim producentem brzoskwiń i pierwszym producentem nektaryn w Unii).
(27) Jednak w przypadkach określonych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu, na zasadzie odstępstwa, dopuszczone są pewne formy pomocy uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(28) W rozpatrywanym przypadku władze Włoch wyjaśniły, iż szkody omawianej produkcji spowodowane były niekorzystnymi warunkami pogodowymi.
(29) Jak zaznaczono już w motywie 12, w ramach wymiany korespondencji z władzami Włoch Komisja nabrała przekonania, iż czynnikiem, który wywołał kryzys, nie były warunki pogodowe, lecz niekorzystna ewolucja rynku, inaczej mówiąc, czynnik wchodzący w skład zwykłego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności rolnej.
(30) Uwagi przesłane przez władze Włoch po wszczęciu postępowania na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu nie wniosły żadnych nowych elementów, które wpłynęłyby na zmianę tego przekonania.
Przeciwnie, po analizie wyjaśnień władz Włoch, które stwierdzają, iż ze względu na fakt, że kryzys nie był związany z problemem braku produkcji, wszystkie etapy uprawy zostały doprowadzone do końca, a przede wszystkim wyjaśnień przekazanych przez organizację Asprofrut, która oświadcza, iż zwróciła się do władz Regionu i uzyskała zgodę na wycofanie produktu nieuszkodzonego przez grad, i spełniającego unijne normy warunkujące wprowadzenie do obrotu, choć o obniżonej do gatunku przemysłowego klasie jakości z powodu pogorszenia stanu produktu między datą złożenia wniosku a jego wykonaniem (patrz motywy 22 i 25), wątpliwości Komisji co do związku między działaniami dotyczącymi wycofania produktów, stanowiącymi część pomocy, a stratami produkcji spowodowanymi złymi warunkami pogodowymi, jeszcze się pogłębiły.
Jak się wydaje, środek związany jest raczej z niekorzystnym rozwojem rynku, czyli z sytuacją, która mieści się w zwykłym ryzyku związanym z prowadzeniem działalności rolnej.
(31) W odniesieniu do wątpliwości związanych z nieadekwatnością przyjętej metody kalkulacji strat, o których mowa w motywach 13, 14 i 15, gdyby Komisja miała przyjąć założenia władz Włoch, na podstawie których dokonano obliczenia strat spowodowanych klęską naturalną, nie biorąc pod uwagę zastrzeżeń w uwagach przedstawionych przez władze Włoch, o których mowa w motywie 30, to i tak nie istniałoby uzasadnienie zastosowania metody kalkulacji strat opartej na obrocie, a nie na produkcji, ani też uzasadnienie wyboru lat, na podstawie których dokonano obliczeń.
(32) W zakresie wyboru metody kalkulacji należy zauważyć, że wprawdzie pkt 11.3.2 wytycznych dopuszcza możliwość zastosowania innej metody kalkulacji strat niż podana, ale taka inna metoda musi pozwalać na określenie straty na poziomie produkcji (patrz zasada [5], zgodnie z którą "Komisja zaakceptuje (…) alternatywne metody kalkulacji produkcji normalnej, w tym także oparte na wartościach obliczonych w skali regionalnej, pod warunkiem, że wartości te są reprezentatywne i nie opierają się na przesadnie zawyżonych wielkościach zbiorów").
Odniesienie do obrotu, w świetle przepisów, o których mowa w pkt 11.3.2 wytycznych, nie znajduje zatem uzasadnienia.
(33) Komisja zauważa ponadto, iż w piśmie z dnia 16 stycznia 2004 r. władze Włoch nie podają żadnego uzasadnienia wyboru lat stanowiących podstawę do obliczenia poniesionej straty, ani też nie wyjaśniają, w jaki sposób doszło do strat na poziomie 20 i 30 %, skoro szacunki produkcji w regionie zakładały, na 2002 r., zbiory wyższe niż uzyskane w trzech latach przyjętych jako podstawa do kalkulacji strat.
(34) Wobec braku tych informacji, Komisja dotychczas nie uzyskała informacji, dlaczego władze Włoch jako podstawę do obliczenia strat przyjęły lata, w których, jak same potwierdzają, niektórzy producenci brzoskwiń i nektaryn korzystali z umorzenia odsetek od kredytów, stanowiącego odszkodowanie za straty spowodowane w wyniku złych warunków pogodowych, jeżeli stanowiły one co najmniej 35 % produkcji brutto przeznaczonej do sprzedaży (jak zauważono w motywie 15, trudno wyobrazić sobie, by uprawy brzoskwiń i nektaryn uniknęły zniszczenia w wyniku złych warunków pogodowych, które spowodowały szkody w całym gospodarstwie, lub by rolnik, którego gospodarstwo jako całość ucierpiało na skutek złej pogody, mógł korzystać ze wsparcia dla wszystkich upraw, z wyjątkiem brzoskwiń i nektaryn).
Komisja nie wie zatem, w jaki sposób władze Włoch mogą uzasadnić spowodowane pogodą straty na poziomie 20 lub 30 %, skoro, niezależnie od tego, że szacunki produkcji na 2002 r. zakładały wyniki lepsze w porównaniu do trzech lat przyjętych jako podstawa obliczeń, z uwag wniesionych przez organizację Asprofrut wynika, że produkty wycofane nie były uszkodzone przez grad, lecz podlegały obniżeniu klasy jakości do gatunku przemysłowego ze względu na pogorszenie ich stanu, które nastąpiło pomiędzy datą złożenia wniosku o wycofanie a rozpoczęciem działań dotyczących wycofania (patrz motyw 31).
(35) Wobec takiego stanu rzeczy Komisja, nawet gdyby miała uznać słuszność stanowiska władz Włoch przy obliczaniu strat spowodowanych klęską naturalną, nadal żywiłaby wątpliwości co do adekwatności zasad obliczenia progu straty, powyżej którego przysługuje prawo do pomocy, przekroczenia tego progu oraz tego, czy producenci brzoskwiń i nektaryn kwalifikują się do uzyskania pomocy, zgodnie z pkt 11.3 wytycznych.
Wykorzystanie wskaźnika w postaci obrotu (który to jest parametrem pozostającym w bardzo dalekim związku z warunkami pogodowymi) jedynie potwierdza wątpliwości opisane w motywie 30, iż działania związane z wycofaniem produktów z rynku, które towarzyszyły pomocy, wydają się raczej wiązać z niekorzystnym rozwojem rynku, zatem ze zdarzeniem, które mieści się w normalnym ryzyku związanym z prowadzeniem działalności rolnej.
(36) Jeżeli chodzi o wątpliwości podniesione w motywie 16, dotyczące adekwatności metody kalkulacji pomocy, w piśmie z dnia 16 stycznia 2004 r. władze Włoch same stwierdzają nieadekwatność własnej metody kalkulacji pomocy, a następnie wskazują, że dane liczbowe przekazane Komisji powinny pozwolić jej na stwierdzenie, iż nie mogło dojść do nadmiernej rekompensaty poniesionej straty.
Także w tym przypadku, nawet gdyby Komisja uznała przyjęte przez władze Włoch podejście do kwestii odszkodowania strat poniesionych w związku z klęską naturalną, wobec uznanej niewłaściwości metody kalkulacji nadal żywiłaby wątpliwości co do zgodności założonej pomocy ze wspólnym rynkiem.
(37) Podstawowy problem związany jest, jak stwierdziły władze Włoch, z tym, że straty poniesione przez producentów wynikały z braku sprzedaży produktów (patrz motyw 16), a nie z braku samej produkcji (patrz motyw 30).
Dlatego też Komisja nie może nie poddać ponownie w wątpliwość faktu, czy założona pomoc rzeczywiście ma służyć celom innym niż rekompensata dochodów utraconych z powodu niekorzystnej sytuacji na rynku, która mieści się w normalnym ryzyku związanym z prowadzeniem działalności rolnej.
(38) W zakresie dotyczącym wątpliwości wyrażonych w motywach 17 i 18 (dotyczących adekwatności podstawy obliczenia pomocy – władze Włoch nie dostarczyły żadnych wyjaśnień ani odnośnie do odliczeń kosztów nieponiesionych przez rolnika w związku ze złymi warunkami pogodowymi, ani też dotyczących odliczeń kwot wypłaconych tytułem ubezpieczenia lub pomocy bezpośredniej, jeżeli były takie wypłaty) Komisja przyjmuje do wiadomości fakt, że w piśmie z dnia 16 stycznia 2004 r. władze Włoch ograniczyły się do uściślenia, iż od pomocy, jakiej zamierzają udzielić, nie należy odliczać kosztów nieponiesionych przez rolnika, ponieważ problem nie polegał na braku produkcji, wszystkie etapy uprawy zostały doprowadzone do końca, a rolnicy ponieśli związane z tym koszty.
(39) Wobec takich wyjaśnień Komisja stwierdza, że nie dostarczono żadnych informacji w kwestii odliczenia pomocy bezpośredniej, jeżeli taka była wypłacana, a także wszelkich innych kwot otrzymanych w ramach posiadanego ubezpieczenia, nawet przy założeniu, iż kwestia ewentualnego odliczenia kosztów nieponiesionych przez rolników została wyjaśniona.
Nawet jeżeli Komisja przyjęłaby słuszność wielokrotnie już wspominanego podejścia władz Włoch, brak informacji w tym względzie wystarczy, by utrzymać w mocy wątpliwości co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, ponieważ Komisja nie ma podstaw, by być pewną, iż spełnione są wszystkie warunki, o których mowa w pkt 11.3 wytycznych.
(40) W zakresie dotyczącym wątpliwości opisanych w motywie 18, związanych ze zgodnością z pkt 11.3.8 wytycznych, Komisja przyjmuje do wiadomości wyjaśnienia przekazane przez władze Włoch, w świetle których pomoc miałaby być rozdzielona w zależności od strat (określonych na podstawie przekazanych ilości) poniesionych przez członków organizacji producentów. Nad tym zaś, by część pomocy zatrzymana przez organizację przeznaczona była rzeczywiście wyłącznie na pokrycie poniesionych przez nią kosztów, czuwać mają same władze.
Z uwagi na tę sytuację, nawet jeżeli Komisja uznałaby słuszność wyżej opisanego podejścia władz Włoch, nadal pozostawałyby wątpliwości co do zgodności z pkt 11.3.8 wytycznych, ponieważ przekazane ilości nie stanowią obiektywnego parametru określającego poniesione straty, gdyż wycofaniu podlegały nie owoce zniszczone przez grad, lecz o obniżonej do gatunku przemysłowego jakości na skutek pogorszenia ich stanu między dniem złożenia wniosku o wycofanie (patrz motyw 30) a rozpoczęciem wycofywania produktów z rynku, a także ponieważ, wobec braku wymaganych przez Komisję informacji dotyczących rodzaju kosztów poniesionych przez organizację producentów Asprofrut, nie można było mieć pewności, czy ich wysokość nie zostałaby zawyżona, a to równałoby się udzieleniu pomocy tejże organizacji.
(41) Odnośnie do wątpliwości wyrażonych w motywie 19, związanych z domniemanym naruszeniem przepisów, regulujących wspólną organizację rynku owoców i warzyw, wprowadzonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 2200/96, Komisja stwierdza, iż władze Włoch nie złożyły żadnych wyjaśnień, które mogłyby podważyć to domniemanie.
Uwzględniając kontekst, w jakim odbyło się wycofanie produktów z rynku, czyli biorąc pod uwagę, iż nastąpiło to w sytuacji, w której organizacje producentów z Piemontu wyczerpały już możliwości wycofania przewidziane w cytowanym wyżej rozporządzeniu (patrz motyw 10), Komisja zmuszona jest wyciągnąć wniosek, iż udzielenie pomocy państwa na wycofanie produktów, która wiąże się z przekroczeniem ustalonych limitów, byłoby sprzeczne z przepisami regulującymi wspólną organizację rynku owoców i warzyw, a w efekcie zakłóciłoby prawidłowe działanie wspólnego rynku.
(42) W kwestii dotyczącej wypłaty pomocy i ewentualnej kumulacji Komisja zauważa, że w piśmie z dnia 16 stycznia 2004 r. władze Włoch oświadczyły, iż środki pomocowe nie zostały wypłacone, a organizacja producentów Asprofrut potwierdziła, iż żadnych kwot z tego tytułu nie otrzymała.
Nie udzielono natomiast odpowiedzi dotyczącej możliwości łączenia pomocy z innymi środkami pomocowymi udzielanym na te same cele.
Ewentualna kumulacja mogłaby natomiast prowadzić do nadmiernej rekompensaty poniesionej straty, co byłoby sprzeczne z przepisem pkt 11.3 wytycznych.
VI.
WNIOSKI
(43) Wyżej przedstawione spostrzeżenia wskazują, iż pomoc planowana na rzecz organizacji producentów Asprofrut, mająca dofinansować działania dotyczące wycofania z rynku brzoskwiń i nektaryn, nie może być uznana za przeznaczoną na rekompensatę strat spowodowanych działaniem niekorzystnych warunków pogodowych, lecz stanowi sposób na wypłatę odszkodowania na rzecz wybranych producentów z tytułu utraconych dochodów, w związku z niekorzystnym rozwojem rynku, które to zjawisko stanowi element normalnego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności rolnej.
Pokrywanie za pomocą środków pomocowych normalnego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności rolnej oznaczałoby udzielenie beneficjentowi lub beneficjentom pomocy operacyjnej, niezgodnej ze wspólnym rynkiem.
(44) Nawet gdyby można było przyjąć słuszność podejścia przyjętego przez władze Włoch w odniesieniu do kwestii odszkodowania za straty poniesione w wyniku działania niekorzystnych warunków pogodowych, w wyjaśnieniach dostarczonych przez te władze istnieje zbyt wiele niejasności, aby Komisja mogła uznać, iż pomoc spełnia przepisy, o których mowa w pkt 11.3 wytycznych. Z tego punktu widzenia pomoc nie mogłaby się zatem opierać ani na odstępstwie na mocy art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, na które powołują się władze Włoch, ani na odstępstwie, o którym mowa w art. 87 ust. 3, lit. c), ponieważ nie sprzyjałoby to rozwojowi branży. Byłaby to zatem pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(45) Istnieje także domniemanie naruszenia przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96.
Ponieważ wycofanie produktów z rynku nastąpiło w sytuacji, w której możliwości wycofania zostały już wcześniej wykorzystane przez organizacje producentów w Piemoncie, udzielenie pomocy na sfinansowanie działań wykraczających poza limity ustalone w rozporządzeniu regulującym organizację rynku owoców i warzyw na poziomie ogólnoeuropejskim wiązałoby się z ryzykiem zakłócenia prawidłowego działania tego rynku.
Zgodnie z pkt 3.2 wytycznych Komisja w żadnym wypadku nie może zatwierdzić pomocy niezgodnej z przepisami regulującymi wspólną organizację rynku lub takiej, która zaburzałaby prawidłowe jej działanie.
Rozpatrywaną pomoc należy zatem uznać za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(46) Komisja nie nakazuje zwrotu środków, bowiem w ramach rozpatrywanego programu nie wypłacono pomocy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wdrożenie pomocy państwa w wysokości 108752,00 EUR planowane przez Włochy jako przeciwdziałanie załamaniu upraw brzoskwiń w regionie Piemont, jest niezgodne ze wspólnym rynkiem.
Przedmiotowa pomoc nie może zatem być zrealizowana.
Artykuł 2
W terminie dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji Włochy powiadomią Komisję o działaniach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2004 r.
dotycząca pomocy udzielonej przez Francję na rzecz Compagnie Marseille Réparation (CMR) – Pomoc państwa C 34/03 (ex N 728/02)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3350)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/314/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności akapit pierwszy jego art. 88 ust. 2,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 18 listopada 2002 r. i zarejestrowanym tego samego dnia (zwanym dalej "zgłoszeniem"), Francja zawiadomiła Komisję o zamiarze udzielenia pomocy finansowej na rzecz remontowej stoczni okrętowej Compagnie Marseille Réparation (CMR).
Sprawa została zarejestrowana pod numerem N 728/02.
(2) Pismem z dnia 13 grudnia 2002 r., Komisja zwróciła się do Francji o dodatkowe informacje.
Francja odpowiedziała pismem z dnia 6 marca 2003 r., zarejestrowanym 7 marca 2003 r.
(3) Pismem z dnia 13 maja 2003 r., Komisja poinformowała Francję o swej decyzji o wszczęciu procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do zgłoszonych środków.
Sprawa została zarejestrowana pod numerem C 34/03.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienie uwag dotyczących podejmowanych środków.
(5) Francja przekazała swe uwagi pismem z dnia 31 lipca 2003 r., zarejestrowanym 4 sierpnia 2003 r.
Nie odnotowano żadnych uwag stron trzecich.
(6) Francja dostarczyła dodatkowych informacji pismem z dnia 2 października 2003 r., zarejestrowanym 3 października 2003 r. oraz pismem z dnia 10 października 2003 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
Komisja zwróciła się z dodatkowymi pytaniami do Francji pismem z dnia 21 listopada 2003 r., na które Francja odpowiedziała pismem z dnia 29 grudnia 2003 r., zarejestrowanym 8 stycznia 2004 r., oraz pismem z 29 stycznia 2004 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
Komisja zwróciła się z kolejnymi pytaniami pismem z dnia 10 maja 2004 r., na które Francja odpowiedziała pismem z dnia 29 czerwca 2004 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
II.
OPIS SZCZEGÓŁOWY
A. Beneficjent
(7) Beneficjentem pomocy finansowej jest CMR, stoczniowe przedsiębiorstwo remontowe z siedzibą w Marsylii.
CMR zostało utworzone 20 czerwca 2002 r. w celu przejęcia aktywów stoczni morskiej w upadłości la Compagnie Marseillaise de Réparations (CMdR).
(8) Wcześniej remonty morskie w porcie Marsylia wykonywane były przez trzy przedsiębiorstwa – Marine Technologie, Travofer i CMdR.
W roku 1996 stocznie te zatrudniały około 430 osób (310 w CMdR, 70 w Marine Technologie i 50 w Travofer).
W roku 1996 CMdR znalazło się w trudnej sytuacji i zostało zmuszone do ogłoszenia upadłości.
W trakcie procedury upadłościowej wprowadzony został program socjalny, którego celem była pomoc CMdR w uregulowaniu zobowiązań wynikających z odejścia pracowników na wcześniejsze emerytury oraz z urlopów pomostowych dla części pracowników do czasu przedstawienia oferty przejęcia przedsiębiorstwa.
Według Francji plan ten sfinansowany został przez władze publiczne.
(9) W 1997 r. CMdR zostało przejęte przez przedsiębiorstwo włoskie Marinvest, które z kolei odsprzedało je w lipcu 2000 r. brytyjskiej grupie Cammell Laird.
W tym samym czasie Cammell Laird przejął także pozostałe dwie stocznie remontowe w Marsylii – Marine Technologie i Travofer.
Zamiarem Cammell Laird była reorganizacja tych trzech spółek w ramach jednego przedsiębiorstwa CMdR i przekształcenie ich działalności z remontów na przebudowę statków.
(10) W okresie pomiędzy lipcem 2000 r. i lipcem 2002 r., stan zatrudnienia CMdR uległ znacznemu zmniejszeniu z powodu tzw. "odejść azbestowych", to znaczy przejścia na emerytury pracowników, którzy ulegli zatruciu w wyniku narażenia na kontakt z azbestem.
Ze względu na prowadzony proces restrukturyzacji, pracownicy ci nie zostali zastąpieni.
W związku z tym, działalność CMdR została ograniczona, jednakże firma kontynuowała świadczenie usług remontowych do momentu ogłoszenia upadłości.
(11) W następstwie upadłości Cammell Laird w 2001 roku, CMdR znalazło się w trudnej sytuacji finansowej.
W dniu 31 lipca 2001 r., sąd gospodarczy w Marsylii wszczął postępowanie ugodowe w odniesieniu do CMdR.
(12) CMR, spółka utworzona 20 czerwca 2002 r., przedstawiła sądowi gospodarczemu w Marsylii ofertę przejęcia CMdR, który zaakceptował plan przejęcia w dniu 20 czerwca 2002 r.
(13) W ten sposób, w postępowaniu upadłościowym CMdR, spółka CMR odkupiła aktywa należące do CMdR za cenę 1001 EUR (tzn. jedno EUR symbolicznie za aktywa i 1000 EUR za zapasy).
Informacje zawarte w bilansie CMR wskazują, że spółka ta rozpoczęła działalność w roku 2002 bez żadnego długu.
(14) Francja wskazała początkowo, że CMR przejęła także roboty w toku.
(15) Ponadto, zgodnie z ustawodawstwem francuskim w zakresie zabezpieczenia społecznego dotyczącym przejmowania działalności gospodarczej (art. L 122-12 akapit 2 Kodeksu Pracy), CMR zobowiązana była do przejęcia wszystkich umów o pracę, z utrzymaniem tych samych warunków zatrudnienia w zakresie stanowiska, wynagrodzenia i stażu pracy.
Z tego samego powodu, CMR musiała także przejąć zobowiązania z tytułu wynagrodzeń w wysokości 500000 EUR, wynikające z umów zawartych przed przejęciem, związanych z tzw. "odejściami azbestowymi", jak również zobowiązania wynikające z tytułu zaległych wynagrodzeń (płatnych urlopów) w wysokości 620000 EUR. Powyższe wartości są zgodne z pierwotnie wskazanymi przez Francję.
(16) Francja poinformowała Komisję, że w marcu 2003 r. CMR zatrudniała 100 osób związanych z działalnością produkcyjną, w porównaniu do średniego stanu zatrudnienia wynoszącego 184 osoby w ciągu ostatnich pięciu lat.
(17) CMR należy do pięciu akcjonariuszy, z których jeden jest dyrektorem generalnym.
B. Plan operacyjny
(18) Według Francji, przywrócenie stoczni możliwości skutecznego prowadzenia działalności remontowej w Marsylii wymaga wdrożenia szeregu działań wewnętrznych w spółce CMR.
W tym celu opracowany został plan operacyjny na najbliższe pięć lat.
(19) CMR odziedziczyła po CMdR szereg obciążeń ["odejścia azbestowe", zobowiązania z tytułu wynagrodzeń (płatne urlopy)] i innych trudności, jak na przykład utratę klientów z sektora stoczniowych usług remontowych w porcie Marsylia.
Utrata klientów spowodowana była polityką Cammell Laird, ukierunkowaną na przebudowy statków ze szkodą dla działalności remontowej.
Z tego powodu Francja oświadcza, że CMR musi zostać poddana restrukturyzacji.
Francja przyznaje także, że istnienie jednej stoczni remontowej w Marsylii (czyli CMR) jest zgodne z potrzebami i możliwościami rynku stoczniowych usług remontowych.
(20) Plan operacyjny, nazwany przez Francję planem restrukturyzacji, przewiduje rozwiązywanie problemów napotkanych przez CMR poprzez wprowadzenie szeregu środków.
Przede wszystkim, poprzednia strategia Cammell Laird przekształcenia działalności remontowej w działalność ukierunkowaną na przebudowy statków, zostanie zaniechana i CMR powróci do tradycyjnej działalności remontowej.
Ponadto, zgodnie z opisem przedstawionym przez Francję, CMR podejmie takie kroki jak: redukcja kosztów strukturalnych, wprowadzenie projektowania wspomaganego komputerowo, wzmocnienie odpowiedzialności dyrekcji i kadry zarządzającej, rygorystyczne zarządzanie podwykonawstwem, rozwój zasobów ukierunkowanych na wielozadaniowość.
CMR podejmie także działania inwestycyjne i położy szczególny nacisk na szkolenia i specjalizację pracowników.
(21) W momencie, gdy spółce uda się już odzyskać pozycję na rynku, będzie mogła starać się przyciągnąć właścicieli bardziej skomplikowanych statków (na przykład statków wycieczkowych i liniowców pasażerskich czy też gazowców), dla których Marsylia nie jest portem macierzystym i dla których cena nie jest jedynym kryterium wyboru przy składaniu zamówienia.
(22) Francja przedstawiła dwie wersje planu działania CMR.
Wersja uwzględniona w zgłoszeniu oparta została o hipotezę osiągnięcia wysokiego poziomu obrotów rzędu 30 milionów EUR w roku 2006, podczas gdy wersja druga, bardziej ostrożna (zwana dalej "scenariuszem pesymistycznym"), została opracowana na prośbę sądu gospodarczego w Marsylii (obroty ograniczone do 20 milionów EUR rocznie począwszy od trzeciego roku do ostatniego roku objętego planem operacyjnym).
W związku z tym zmianie uległa ocena wyników spółki. Wyniki te przedstawia tabela 1.
(w EUR) _BAR_
Wyniki roczne _BAR_ 2002(6 mies.) _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_
Obroty _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Koszty operacyjne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Zakup towarów _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Podwykonawstwo _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Inne zakupy i koszty zewnętrzne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Wynagrodzenia _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Płatne urlopy _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
"Odejścia azbestowe" _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Całkowite koszty osobowe _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Usługi obce _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Koszty osobowe i usługi obce razem _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Podatki _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Całkowite koszty operacyjne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Wynik operacyjny _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Subwencje _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Wynik po opodatkowaniu _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
(23) Według Francji, plan opiera się na obrotach realizowanych przez stocznie remontowe, zanim grupa Cammell Laird nie znalazła się w trudnej sytuacji finansowej w roku 2000, a także na zdolności CMR do osiągnięcia podobnych wyników w perspektywie dwóch lat.
Francja podkreśla również, że projekt bierze pod uwagę utrzymanie liczby klientów w momencie początkowym, zaś podejście przyjęte w scenariuszu pesymistycznym jest jeszcze bardziej ostrożne.
(24) Koszty wdrożenia planu opartego na scenariuszu pesymistycznym, to znaczy, według Francji, koszty restrukturyzacji, zostały przedstawione w części 1 tabeli 2.
(25) Do kosztów restrukturyzacji Francja zalicza także obciążenia wynikające z "odejść azbestowych" oraz zobowiązania z tytułu należnych wynagrodzeń (urlopy płatne), gdyż do poniesienia całości tych kosztów zobowiązana była spółka przed przejęciem.
Koszty te wykazane są w części 2 tabeli 2, a zawarte tam liczby uwzględniają poprawki Francji przekazane w piśmie z dnia 29 stycznia 2004 r.
(w EUR) _BAR_
Pozycja _BAR_ Kwota _BAR_
Inwestycje w restrukturyzację i konserwację (2002–2006):początkowo _BAR_ […] (*) _BAR_
rocznie (4 × 100000 EUR) _BAR_ […] (*) _BAR_
Zapasy _BAR_ […] (*) _BAR_
Potrzeby szkoleniowe: 200 godzin/osoba _BAR_ […] (*) _BAR_
Suma częściowa 1 _BAR_ […] (*) _BAR_
Koszty "odejść azbestowych" poniesione przed przejęciem _BAR_ […] (*) _BAR_
Płatne urlopy należne przed przejęciem _BAR_ […] (*) _BAR_
Suma częściowa 2 _BAR_ […] (*) _BAR_
_BAR_
RAZEM (Suma częściowa 1 + suma częściowa 2) _BAR_ 3649494 _BAR_
(26) Całkowite koszty, oceniane jako niezbędne do rozpoczęcia działalności CMR, wynoszą 3649494 EUR.
C. Środki finansowe
(27) Według Francji, potrzeby CMR w wysokości 3649494 EUR sfinansowane zostaną z pożyczek i subwencji pochodzących ze źródeł publicznych i prywatnych, zgodnie z tabelą 3.
Dnia 3 maja 2002 r., a więc jeszcze przed powstaniem CMR i przejęciem przez CMR aktywów CMdR, Francja wstępnie podjęła decyzję o przyznaniu CMR pomocy publicznej.
Decyzja prawnie wiążąca o przyznaniu pomocy została podjęta 26 czerwca 2002 r.
(w EUR) _BAR_
Źródła _BAR_ Kwota _BAR_
Rząd francuski _BAR_ 1600000 _BAR_
Rada Regionu Provence-Alpes-Côte d’Azur _BAR_ 630000 _BAR_
Rada Generalna Bouches-du-Rhône _BAR_ 630000 _BAR_
Miasto Marsylia _BAR_ 630000 _BAR_
Suma częściowa 1 _BAR_ 3490000 _BAR_
Wkład kapitałowy wniesiony przez akcjonariuszy _BAR_ 610000 _BAR_
Pożyczki bankowe _BAR_ 1830000 _BAR_
Suma częściowa 2 _BAR_ 2440000 _BAR_
_BAR_
RAZEM (Suma częściowa 1 + suma częściowa 2) _BAR_ 5930000 _BAR_
(28) Rząd francuski przyzna CMR kwotę 1600000 EUR w postaci nieoprocentowanej pożyczki.
Francja przyznała pożyczce ekwiwalent subwencji netto w wysokości 404640 EUR, w oparciu o referencyjną stopę procentową Komisji na rok 2002, tzn. 5,06 %.
Francja zaznacza, że warunki udzielenia takiej pożyczki są określone w tabeli 4.
We wrześniu 2003 r. została przekazana CMR kwota 800000 EUR.
(w EUR) _BAR_
Kwota _BAR_ Rok udzielenia _BAR_ Rok spłaty _BAR_
533333 _BAR_ n _BAR_ n+6 _BAR_
266667 _BAR_ n _BAR_ n+7 _BAR_
400000 _BAR_ n+1 _BAR_ n+7 _BAR_
400000 _BAR_ n+2 _BAR_ n+7 _BAR_
(29) Każda z trzech wymienionych instytucji: Rada Regionu Provence-Alpes-Côte d’Azur, Rada Generalna Bouches-du-Rhône oraz miasto Marsylia – przekaże CMR kwotę 630000 EUR, w formie subwencji.
We wrześniu 2003 r. władze lokalne przekazały całość kwoty pomocy (1890000 EUR). Suma ta przeznaczona została na pokrycie strat spółki w trakcie pierwszych sześciu miesięcy jej działalności (2002).
(30) Pomoc prywatna przedstawiona została jako wkłady kapitałowe akcjonariuszy CMR (610000 EUR) oraz pożyczki bankowe (1830000 EUR).
Banki nie zażądały żadnych specjalnych zabezpieczeń w odniesieniu do pożyczek, za wyjątkiem elementów wymienionych poniżej.
Część aktywów CMR jest finansowana w postaci leasingu, to znaczy stanowi własność banku aż do całkowitej spłaty pożyczki.
Kolejna część aktywów CMR została zabezpieczona hipoteką, co powoduje, że CMR może stracić nieruchomości na korzyść banków, jeśli pożyczki zabezpieczone tymi hipotekami nie zostaną spłacone zgodnie z zawartymi umowami.
Bankiem, który udzielił pożyczki, jest bank spółdzielczy z grupy Banque Populaire.
D. Informacje dotyczące rynku
(31) Według Francji, francuski przemysł remontów statków wielokrotnie przechodził restrukturyzację w ciągu ostatnich dwudziestu lat z powodu znacznego pogorszenia się sytuacji na tym rynku.
Stocznie remontowe w Marsylii przeżywały trudności, gdyż nie uwzględniły pogarszającej się kondycji rynku.
Francja oświadczyła, iż utrzymanie trzech stoczni remontowych w Marsylii (Marine Technologie, Travofer i CMdR) aż do roku 2002, kiedy zostały przejęte przez Cammell Laird, przewyższało możliwości rynkowe.
Jednak, według Francji, istnienie tylko jednej stoczni remontowej odpowiada potrzebom rynku.
(32) W odniesieniu do stanu zatrudnienia w CMR, w marcu 2003 r. w sektorze produkcyjnym pracowało 100 osób, podczas gdy średni stan zatrudnienia w ciągu pięciu poprzednich lat wynosił 184 osoby.
Spadek zatrudnienia spowodowany był także "odejściami azbestowymi" (30 osób).
Francja zauważa jednak, że osoby te zostaną zastąpione, w przypadku, gdy w CMR zaistnieje potrzeba ponownej rekrutacji pracowników.
(33) Francja precyzuje, że moce produkcyjne CMR zostały zredukowane z uwagi na zamknięcie starego zakładu Marine Technologie oraz zakładu Travofer, które to miejsca zwrócono portowi w Marsylii i w których nie będą już przeprowadzane prace remontowe statków.
E. Decyzja o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu
(34) W swej decyzji o wszczęciu formalnej procedury wyjaśniającej (zwanej dalej "decyzją o wszczęciu procedury"), Komisja uznała, że podjęte środki stanowiły pomoc państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu. Przedsięwzięte środki zostały także ocenione zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiająca nowe reguły dotyczące pomocy dla przemysłu stoczniowego [7] (zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie przemysłu stoczniowego") oraz zgodnie z wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności [8] (zwanych dalej "wytycznymi w sprawie restrukturyzacji").
(35) W decyzji o wszczęciu procedury Komisja wyraziła swe wątpliwości w sprawie możliwości zezwolenia na pomoc finansową, o której mowa powyżej, w odniesieniu do restrukturyzacji, z uwagi na fakt, iż po pierwsze CMR wydawała się być przedsiębiorstwem nowopowstałym, utworzonym na bazie zlikwidowanego przedsiębiorstwa CMdR, a po drugie iż, zgodnie z punktem 7 wytycznych w sprawie restrukturyzacji, nowoutworzone przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do programu pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw, nawet jeśli początkowa sytuacja finansowa podmiotu jest niepewna.
(36) Ponadto, Komisja wyraziła wątpliwość, że jeśli nawet CMR mogłaby być uważana za uprawnioną do uzyskania pomocy na restrukturyzację, to inne kryteria niezbędne do zezwolenia na udzielenie pomocy na restrukturyzację nie zostałyby spełnione.
(37) Komisja stwierdziła w szczególności, że Francja nie opisała podstawowych problemów strukturalnych, które proces restrukturyzacji miał rozwiązać, zadawalając się jedynie stwierdzeniem, iż trudności CMR wynikały w głównej mierze z upadłości CMdR.
Dlatego też Komisja wyraziła wątpliwość, czy CMR rzeczywiście doświadczyła problemów strukturalnych, a co za tym idzie, czy plan działań CMR jest odpowiedni, aby zapewnić powrót CMR na drogę żywotności gospodarczej w rozsądnym okresie czasu.
(38) Ponadto Komisja wyraziła także wątpliwość, czy zmniejszenie zdolności produkcyjnych, wymagane art. 5 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego miało rzeczywiście miejsce.
Komisja zauważyła, że Francja nie dostarczyła bardziej szczegółowych informacji na temat zasobów rzeczywiście przejętych przez CMR oraz że prawdopodobnie działalność wykonywana przez podwykonawców ulegnie znaczącemu wzrostowi.
(39) Komisja wyraziła także wątpliwość, czy pomoc będzie proporcjonalna do kosztów i korzyści z restrukturyzacji.
Komisja opierała się w szczególności na wyliczeniach, według których koszty restrukturyzacji wynoszą 3649494 EUR, podczas gdy całkowita pomoc publiczna i prywatna osiągnęła poziom 5930000 EUR.
W ten sposób finansowanie przewyższa potrzeby restrukturyzacyjne, tak jak zostały one oszacowane.
(40) W kontekście proporcjonalności, decyzja o wszczęciu procedury poruszała problem oszacowania ekwiwalentu subwencji netto dla pożyczki przyznanej CMR przez państwo, zauważając że, zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie metody ustalania stopy referencyjnej i dyskontowej [9], stopa referencyjna może zostać zwiększona w sytuacji wystąpienia szczególnego ryzyka (na przykład w przypadku przedsiębiorstwa przeżywającego trudności finansowe) i że w podobnym przypadku premia może wynieść 400 punktów bazowych, a nawet więcej.
W związku z tym Komisja wyraziła wątpliwość, czy kwota pożyczki może być w całości zakwalifikowana jako pomoc.
(41) Odnosząc się w dalszym ciągu do zasady proporcjonalności, Komisja wyraziła wątpliwość, czy całość kosztów może być uważana za koszty restrukturyzacji, a w szczególności czy mogą zostać zakwalifikowane na poczet kosztów restrukturyzacji koszty związane ze szkoleniem pracowników podwykonawców CMR.
III.
UWAGI FRANCJI
(42) W odpowiedzi na uwagi zawarte w decyzji o wszczęciu procedury oraz w dostarczonych następnie informacjach dodatkowych, Francja przedstawiła następujące uwagi i dane.
(43) W odniesieniu do wątpliwości dotyczących uprawnień CMR do skorzystania z pomocy na restrukturyzację, Francja podkreśla, iż pomimo faktu, że CMR jest spółką nowopowstałą, przeżywa ona trudności.
Przyznając, że przejęcie zasobów ludzkich i materiałowych stanowi potencjalne korzyści dla nowej spółki, Francja zauważa jednak, że zasoby te stanowią także znaczące obciążenie.
Francja potwierdziła w ten sposób swe stanowisko początkowe, zgodnie z którym uważała, iż pomimo faktu, że CMR jest spółką nowopowstałą, jest ona utożsamiona z istniejącym podmiotem, który przeżywa trudności.
(44) Francja potwierdza także, że CMR rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej bez żadnych długów.
Zgodnie z ustawodawstwem francuskim dotyczącym postępowania układowego przedsiębiorstw, spółka przeżywająca trudności może, przed ogłoszeniem upadłości, podjąć próbę ustabilizowania swojej sytuacji poprzez zawarcie układu z wierzycielami, korzystając z pomocy sędziego-komisarza ustanowionego przez sąd gospodarczy.
CMdR wyraziła wolę skorzystania z takiej pomocy i poprosiła o ustanowienie sędziego-komisarza.
Pod jego nadzorem, prace w toku zostały ukończone, a wierzyciele zostali spłaceni.
Jednakże próba ustabilizowania sytuacji spółki zakończyła się niepowodzeniem i, ze względu na zmniejszenie aktywów oraz brak zamówień, dnia 31 lipca 2001 r. spółka zmuszona została ogłosić upadłość.
Dlatego też, w momencie przejęcia, CMdR nie miała już żadnego zadłużenia.
(45) Ponadto ustalone zostało, że w przeciwieństwie do tego, co początkowo utrzymywała Francja, CMdR przed ogłoszeniem upadłości zakończyła wszystkie bieżące prace w toku, a ogłoszenie upadłości było przede wszystkim spowodowane brakiem zamówień (patrz: motyw 44).
(46) W odniesieniu do wątpliwości dotyczących wiarygodności planu restrukturyzacji CMR, Francja przygotowała uszczegółowienie szeregu elementów tego planu.
CMR ponownie zajmować się będzie działalnością remontową, której zaniechała CMdR na rzecz przebudowy okrętów.
CMR zamierza zastąpić część „odejść azbestowych” młodymi i lepiej wykwalifikowanymi pracownikami oraz podjąć nowatorskie działania w zakresie szkolenia swych pracowników.
CMR zamierza także wprowadzić bilansowany rocznie czas pracy w ramach prawodawstwa ograniczającego czas pracy do 35 godzin tygodniowo oraz ujednolicić kategorie stanowisk pracy.
Ponadto unowocześnione zostaną urządzenia i metody pracy, poprawione zostaną warunki bezpieczeństwa oraz zostanie wdrożony system jakości ISO 9001.
Powyższe środki, razem ze środkami wcześniej zgłoszonymi, powinny, według Francji, przywrócić CMR dostatecznie szybko pełną wiarygodność.
(47) Francja twierdzi także, że wiarygodność planu gwarantują realistyczne założenia handlowe, oparte na rzeczywistej działalności stoczni remontowych w Marsylii, przed ich przejęciem przez Cammell Laird.
Ponadto, Francja zauważa, że CMR podpisała ze swoimi pracownikami umowę gwarantującą spokój społeczny w miejscu pracy.
Francja pragnie wreszcie zauważyć, że wyniki operacyjne osiągnięte przez CMR w roku 2002 i w pierwszej połowie roku 2003 dowodzą, że spółka będzie prawdopodobnie w stanie utrzymać się na rynku począwszy od roku 2003, zgodnie z planem restrukturyzacji.
(48) W odniesieniu do konieczności uniknięcia wszelkich zakłóceń konkurencji, Francja zapewnia, że zmniejszenie zdolności remontowych stoczni jest gwarantowane faktem zamknięcia dwóch pozostałych stoczni remontowych w Marsylii (Marine Technologie i Travofer).
(49) Ponadto, w odniesieniu do konkurencyjności, Francja zapewnia, że pozostałe stocznie remontowe usytuowane w północnej części basenu Morza Śródziemnego powinny być traktowane jako oferta uzupełniająca i że nie stanowią one rzeczywistej konkurencji.
(50) Francja potwierdza także, że CMR zalicza się do kategorii małych i średnich przedsiębiorstw, zgodnie z art. 2, lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. dotyczącym zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w sprawie pomocy państwa udzielanej na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw [10].
(51) Francja precyzuje także, że 132 pracowników CMdR zostało przejętych przez CMR oraz że 58 osób odejdzie ze spółki w latach 2002–2004 z powodów związanych z narażeniem na kontakt z azbestem.
(52) Jeśli chodzi o proporcjonalność podejmowanych środków, Francja precyzuje, że kwota 5930000 EUR pomocy publicznej i prywatnej pokryje, z jednej strony, koszty restrukturyzacji (3649494 EUR) a, z drugiej strony, część potrzeb spółki w zakresie zapotrzebowania na kapitał obrotowy, niezależnie od samego procesu restrukturyzacji.
(53) Francja wyjaśnia, iż jej zdaniem koszty szkoleń podwykonawców powinny zaliczać się do kosztów restrukturyzacji.
Wynika to z faktu, że duża część działań niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania CMR jest wykonywana przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa zewnętrzne.
Przedsiębiorstwa te, jako podwykonawcy, również przeżywają problemy sektora stoczniowego w Marsylii i nie są w stanie finansować szkolenia swoich pracowników.
Z tego też względu, CMR, jako spółka zlecająca prace podwykonawcom i jednocześnie ponosząca całkowitą odpowiedzialność wobec właścicieli okrętów, bierze na siebie koszty finansowania szkoleń podwykonawców.
(54) Jednocześnie z prośbą o pomoc w restrukturyzacji, Francja zwróciła się do Komisji z prośbą o zbadanie zgodności wspomnianych środków finansowych ze wspólnym rynkiem, bezpośrednio na podstawie art. 87 ust. 3, lit. c) Traktatu, w przypadku gdyby pomoc nie była zgodna z wytycznymi w sprawie restrukturyzacji.
Francja podkreśla, że przemysł stoczniowy stanowi podstawę prawidłowego funkcjonowania portu w Marsylii, to znaczy, iż jest on niezbędny, aby zapewnić przyjmowanie statków, prawidłowe utrzymanie jednostek działających w porcie, jak również dla zapewnienia wszelkiego rodzaju usług związanych z bezpieczeństwem morskim, a także dla usług związanych z ruchem turystycznym (naprawa statków turystycznych).
Francja podkreśla także, że utrzymanie przemysłu stoczniowego w Marsylii leży w interesie Wspólnoty, gdyż stanowi element wspólnej europejskiej polityki transportowej, promującej transport morski.
Francja wskazuje wreszcie na powody historyczne i strategiczne, uzasadniające utrzymanie okrętowych usług remontowych w porcie Marsylia.
IV.
OCENA
A. Pomoc państwa
(55) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE: "wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi".
(56) Po pierwsze, subwencja w wysokości 1600000 EUR przyznana CMR przez państwo francuskie stanowi korzyść finansową przyznaną ze środków państwowych.
Kryterium środków państwowych stosuje się także w odniesieniu do korzyści ekonomicznych udzielonych przez władze regionalne lub lokalne Państw Członkowskich.
W konsekwencji, pierwsza zasada wynikająca z art. 87 ust. 1 Traktatu, ma również zastosowanie w odniesieniu do subwencji (w wysokości 630000 EUR każda) przyznanych CMR przez region Provence-Alpes-Côte d’Azur, departament Bouches-du-Rhône i miasto Marsylię.
(57) Po drugie, z uwagi na fakt, że opisane wcześniej subwencje zostały przyznane konkretnemu przedsiębiorstwu, CMR, zostało spełnione kryterium selektywności, warunkujące zastosowanie art. 87 ust. 1 Traktatu.
(58) Po trzecie, trzy programy pomocowe udzielone przez władze regionalne i lokalne, a także nieoprocentowana pożyczka przyznana przez rząd francuski, dają CMR korzyści ekonomiczne, których nie otrzymałaby ona od sektora prywatnego.
Opisane powyżej środki, z uwagi na swój charakter, mogą zakłócić zasady wolnej konkurencji.
(59) Po czwarte, kryterium, zgodnie z którym pomoc ma wpływ na wymianę handlową jest spełnione w momencie, gdy działalność gospodarcza beneficjenta dotyczy wymiany handlowej pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Taki charakter ma działalność w zakresie remontów okrętowych, wykonywana przez CMR.
W sektorze tak wrażliwym jak remonty okrętowe, wpływ na wymianę handlową, nawet jeśli tylko potencjalny, może być zakładany.
Założenie to stanowi w rzeczy samej podstawę długoterminowej polityki prowadzonej w zakresie zasad specjalnych, stosowanych w przypadku pomocy państwa w sektorze budownictwa okrętowego.
Zasady te odnoszą się także do sektora remontów okrętowych, podlegającego tym samym regułom co budownictwo okrętowe.
Ponadto, z uwagi na położenie geograficzne, CMR może, przynajmniej potencjalnie, konkurować ze stoczniami remontowymi we Włoszech i w Hiszpanii.
(60) W związku z powyższymi ustaleniami, Komisja stwierdziła, że cała pomoc publiczna udzielona CMR w postaci opisanej w pierwszej części tabeli 3, stanowi pomoc państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(61) Komisja stwierdza także, że Francja nie zastosowała się do obowiązku wynikającego z art. 88 ust. 3 Traktatu, polegającego na niewykonaniu planowanych działań przed wydaniem końcowej decyzji w sprawie (klauzula zawieszająca).
W konsekwencji pomoc uważana jest za przyznaną niezgodne z prawem.
B. Odstępstwo od zastosowania art. 87 Traktatu
(62) Uwzględniając fakt, że CMR działa w sektorze remontów okrętowych, każdy rodzaj przyznanej pomocy przeznaczonej do utrzymania działalności przedsiębiorstwa wpisuje się w zestaw reguł, które mają zastosowanie w przypadku sektora budownictwa okrętowego.
Począwszy od 1 stycznia 2004 r., zasady te znajdują się w ramach prawnych dotyczących pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego [11], zastępując zasady ustanowione w rozporządzeniu w sprawie przemysłu stoczniowego.
Jednakże, zgodnie z komunikatem Komisji dotyczącym określenia zasad oceny niezgodności z prawem pomocy państwa [12], niezgodna z prawem pomoc, to znaczy taka, której udzielono z pogwałceniem art. 88 ust. 3 Traktatu, będzie oceniana zgodnie z podstawowymi kryteriami ustalonymi we wszelkich instrumentach obowiązujących w dniu przyznania pomocy.
W konsekwencji, w tym szczególnym przypadku, stosowane jest rozporządzenie w sprawie przemysłu stoczniowego.
W trosce o kompletność informacji, niezależnie od faktu stosowania przez Komisję rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego czy ram prawnych dotyczących pomocy państwa na rzecz przemysłu stoczniowego, które zastąpiły wspomniane rozporządzenie [13], należy sprecyzować, że nie ma to żadnego wpływu na ocenę zgodności, z uwagi na fakt, że podstawowe kryteria dotyczące pomocy na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw, pomocy regionalnej i pomocy na szkolenia są identyczne [14].
(63) Francja zwróciła się do Komisji z wnioskiem o sprawdzenie zgodności wspomnianych środków finansowych z zasadami wspólnego rynku bezpośrednio na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, kładąc nacisk na to, że remont statków jest działalnością podstawową dla prawidłowego funkcjonowania portu wielkości Marsylii.
(64) Przede wszystkim, Komisja zauważa, że nawet jeśli działalność usługowa polegająca na remontach oferowanych przez CMR byłaby rzeczywiście niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania portu, to działalność ta powinna być w głównej mierze zapewniona za pomocą zasobów własnych portu, bez konieczności uciekania się do pomocy państwa.
Komisja zezwala jednak na część pomocy jako na regionalną pomoc inwestycyjną, biorąc pod uwagę problemy regionu.
(65) Ponadto, rozporządzenie w sprawie przemysłu stoczniowego stanowi szczególny i wyczerpujący zbiór zasad obowiązujących w sektorze, w szczególności w odniesieniu do remontów okrętów, które stanowią lex specialis w stosunku do Traktatu.
Zezwolenie na pomoc poprzez bezpośrednie zastosowanie Traktatu będzie niezgodne z celami wyznaczonymi przez ustalenie zasad szczególnych i ograniczających, stosowanych do sektora.
(66) W związku z tym, Komisja nie może ocenić wspomnianej pomocy opierając się bezpośrednio na zapisach Traktatu.
(67) Artykuł 2 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego rozstrzyga, że pomoc udzielona na cele remontowe okrętów nie może być uważana za zgodną z zasadami wspólnego rynku, jeśli nie jest zgodna z przepisami tegoż rozporządzenia.
1.
Pomoc na restrukturyzację
(68) Według Francji, wspomniana pomoc ma na celu przeprowadzenie restrukturyzacji działalności CMR.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego, pomoc na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstwa działającego w sektorze remontów okrętów w wyjątkowych przypadkach może być uważana za zgodną z zasadami wspólnego rynku, pod warunkiem jednak, że będzie zgodna z wytycznymi dotyczącymi restrukturyzacji, a także z warunkami szczegółowymi zdefiniowanymi w tymże art. 5.
(69) W związku z tym, Komisja sprawdziła, czy warunki wytycznych dotyczących restrukturyzacji zostały spełnione.
1.1. Kwalifikowalność przedsiębiorstwa
(70) Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi restrukturyzacji, aby zostać zakwalifikowanym do skorzystania z pomocy na restrukturyzację, zainteresowane przedsiębiorstwo musi zostać zaklasyfikowane jako przeżywające trudności w znaczeniu wspomnianych wytycznych.
Mimo że nie istnieje odrębna definicja wspólnotowa, Komisja uważa, że przedsiębiorstwo przeżywa trudności wówczas, gdy jest niezdolne, przy użyciu swoich własnych zasobów finansowych, albo gotowych do zainwestowania zasobów właścicieli/akcjonariuszy i wierzycieli, do powstrzymania strat, prowadzących, bez pomocy zewnętrznej czynników publicznych, do nieuniknionej zagłady ekonomicznej w krótko- lub średnioterminowej perspektywie czasu (punkt 4 wytycznych dotyczących restrukturyzacji).
Trudności przedsiębiorstwa mogą się przejawiać na przykład wzrostem poziomu strat, spadkiem obrotów, wzrostem stanu zapasów, nadmiernymi zdolnościami produkcyjnymi, spadkiem marży brutto samofinansowania, rosnącym zadłużeniem, wzrostem kosztów finansowych oraz osłabieniem lub spadkiem, a nawet zanikiem wartości aktywów netto.
(71) Jednakże punkt 7 wytycznych dotyczących restrukturyzacji orzeka, że nowopowstałe przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do pomocy na restrukturyzację, nawet gdy początkowa sytuacja finansowa takiego przedsiębiorstwa jest niepewna.
Jest to przypadek, gdy nowe przedsiębiorstwo powstaje w następstwie likwidacji przedsiębiorstwa istniejącego, albo z przejęcia tylko jego aktywów.
(72) Wyłączenie przedsiębiorstw nowopowstałych z prawa do korzystania z pomocy na restrukturyzację wynika z zasady, według której założenie przedsiębiorstwa jest następstwem decyzji wynikającej z sytuacji na danym rynku.
Przedsiębiorstwo powinno być założone tylko w przypadku, gdy ma ono szansę prowadzenia działalności na danym rynku, innymi słowy, gdy posiada dostateczny kapitał oraz możliwości działania od początku swojego istnienia.
(73) Nowopowstałe przedsiębiorstwo nie może korzystać z pomocy na restrukturyzację z uwagi na fakt, że mimo istnienia prawdopodobieństwa, iż napotka na początku trudności, nie jest ich w stanie przewidzieć wystąpienia trudności wymienionych w wytycznych dotyczących restrukturyzacji.
Te trudności, opisane w motywie 70, są związane z historią działania przedsiębiorstwa, gdyż wynikają ze sposobu jego działania.
Natomiast nowopowstałe przedsiębiorstwo, z racji swojego charakteru, nie może napotykać tego typu trudności.
(74) Nowopowstałe przedsiębiorstwo może natomiast zostać narażone na straty wynikające z rozpoczęcia działalności, mając na uwadze fakt, że musi ono sfinansować wszystkie inwestycje, a także koszty eksploatacyjne na początku działalności oraz fakt, że niekoniecznie musi je pokryć z przychodów z działalności.
Koszty te są jednak związane z rozpoczęciem działalności przez przedsiębiorstwo, a nie z jego restrukturyzacją.
W związku z tym nie mogą być one finansowane z pomocy na restrukturyzację bez odebrania jej szczególnego celu i ograniczonego zasięgu.
(75) Powyższe ograniczenie zakresu stosowania wytycznych dotyczących restrukturyzacji stosuje się w przypadku nowopowstałych przedsiębiorstw, które powstały z istniejących wcześniej likwidowanych przedsiębiorstw lub w wyniku przejmowania wyłącznie ich aktywów.
W takich przypadkach, nowe przedsiębiorstwa w zasadzie nie przejmują zadłużenia swoich poprzedników, co oznacza, że nie napotykają one na trudności opisane w wytycznych dotyczących restrukturyzacji.
(76) W decyzji o wszczęciu procedury, Komisja wyraziła wątpliwości czy CMR jest uprawniona do korzystania z pomocy na restrukturyzację, w sytuacji, kiedy jest ona nowopowstałą firmą.
(77) W związku z tym, Komisja stwierdza, a Francja przyznaje, że CMR reprezentuje nowy podmiot prawa handlowego, mający odrębną osobowość prawną, inną niż CMdR.
(78) Poza tym, Komisja uważa, że CMR stanowi nowy podmiot gospodarczy, odrębny od CMdR.
Prawdą jest, że CMR kontynuuje działalność gospodarczą tego samego typu, co CMdR (remonty okrętów).
Jest jednak niemożliwe stwierdzenie, czy CMR odpowiada temu samemu podmiotowi gospodarczemu, co CMdR.
Wręcz przeciwnie, Komisja uważa, że przejęcie stanowiło zaprzestanie ciągłości działalności starego i nowego podmiotu, mimo że CMR przejęła aktywa, majątek, pracowników oraz pewne obciążenia wynikające z ustawodawstwa dotyczącego ubezpieczeń społecznych, a także mimo prowadzenia działalności w tym samym sektorze, co CMdR.
Z faktu, że przejęcie nie pociągnęło za sobą przejęcia zadłużenia związanego z wcześniejszą działalnością wynika, że mamy do czynienia z takim właśnie przerwaniem ciągłości.
CMR nie była więc w takiej samej sytuacji finansowej jak CMdR.
W tym miejscu należy stwierdzić, że przyczyny takiej sytuacji, to znaczy fakt, że poprzednik wziął na siebie zadłużenie albo że nie było żadnego zadłużenia, nie są w tym przypadku istotne.
Rzeczywista sytuacja CMR w momencie rozpoczęcia działalności może być opisana jako nowe rozpoczęcie działalności.
Zerwanie ciągłości działalności może być także potwierdzone faktem, że żadne prace w toku nie zostały przejęte; wszystkie prace w toku zostały ukończone, a dostawcy opłaceni przed zgłoszeniem upadłości przez CMdR.
(79) Należy więc stwierdzić, że CMR jest rzeczywiście nowym podmiotem.
(80) Francja nie poddaje tej konkluzji w wątpliwość.
Podkreśla jednak, że mimo iż CMR jest nowym podmiotem, została postawiona przed trudnościami pozwalającymi na utożsamienie jej z przedsiębiorstwem istniejącym, a przyczyną tych trudności jest przejęcie pracowników i związane z tym koszty ubezpieczenia społecznego.
(81) Jeśli chodzi o ten argument, Komisja stwierdza, że CMR nie posiada cech charakterystycznych przedsiębiorstwa przeżywającego trudności w znaczeniu wytycznych dotyczących restrukturyzacji, tak jak to przedstawiono w motywie 70.
CMR po prostu musi ponieść normalne koszty związane z rozpoczęciem działalności oraz stratę wynikającą z rozruchu przedsiębiorstwa, co wynika z faktu, że projekt inwestycyjny dopiero się rozpoczyna.
(82) Koszty rozpoczęcia działalności gospodarczej są nieuniknione i w żaden sposób nie są związane z historią spółki.
CMR poniosłaby podobne koszty, gdyby akcjonariusze zdecydowali się na założenie spółki całkowicie niepowiązanej z wcześniejszymi działaniami w sektorze remontów okrętów, co z pewnością pociągnęłoby za sobą koszty rozpoczęcia działalności, związane w szczególności z zakupem maszyn, zatrudnieniem personelu i jego szkoleniem itd.
(83) Komisja uważa w szczególności, że przejęcie pracowników na warunkach niezmienionych w stosunku do ich poprzednich warunków zatrudnienia, jeśli chodzi o kwalifikacje, wynagrodzenie oraz staż pracy, a także pewnych świadczeń socjalnych (należne urlopy płatne, "odejścia azbestowe"), stanowi konsekwencję prawną francuskiego ustawodawstwa socjalnego [15] (porównywalnego w tym zakresie z ustawodawstwem innych krajów), znanego wcześniej inwestorowi.
Innymi słowy, przejęcie to stanowiło warunek, któremu podlegała operacja przejęcia aktywów.
Poza tym, należało wziąć pod uwagę wszystkie koszty związane z nabywanymi aktywami w trakcie ustalania ceny zakupu.
(84) Poza tym, Komisja zauważa, że personel przejęty przez CMR stanowi część przejętego majątku i nie stanowi obciążeń.
W rzeczywistości to przejęcie powinno ułatwić wejście CMR na rynek, zwłaszcza jeśli chodzi o zwolnienie z kosztów związanych z zatrudnieniem i szkoleniami nowych członków personelu.
(85) Francja podkreśla również, że CMR jest przedsiębiorstwem przeżywającym trudności, ponieważ wykonuje ten sam typ działalności, co CMdR, a także dlatego, że jest zobowiązana przestrzegać wszelkiego typu zobowiązań wynikających z ustawodawstwa francuskiego w zakresie ubezpieczeń społecznych, które stanowią obciążenie odziedziczone po CMdR.
(86) W końcu, Francja podkreśla, że trudności CMdR były związane z charakterem wykonywanej przez nią działalności.
Jednak zauważa ona także, że istnienie tylko jednej spółki sektora remontów okrętów w Marsylii jest zgodne z zapotrzebowaniem rynku.
Jest oczywiste, że CMR jest jedyną spółką sektora napraw okrętów swego rodzaju w Marsylii, od czasu zamknięcia Marine Technologie i Travofer.
Dlatego fakt, że CMR prowadzi działalność w zakresie remontu okrętów, nie powinien stanowić źródła problemów finansowych przedsiębiorstwa i potrzeby restrukturyzacji.
(87) Podsumowując, Komisja zauważa, że CMR nie przejęła od CMdR elementów pasywów, co stanowiłoby potwierdzenie tego, że spółka kontynuuje wcześniejszą działalność w zakresie remontu okrętów.
CMR jest nowopowstałym podmiotem, który nie przeżywa trudności w znaczeniu wytycznych dotyczących restrukturyzacji.
Komisja uznaje, że pomoc inwestycyjna mogłaby być lepiej dostosowana do innych ewentualnych trudności finansowych, których CMR mogłaby doświadczyć.
(88) Zgodnie z praktyką Komisji, stosowaną od momentu wejścia w życie, w roku 1999, wytycznych dotyczących restrukturyzacji, spółka jest uważana za "nowopowstałą" przez dwa kolejne lata swojego istnienia, od chwili jej założenia.
W związku z tym, Komisja zauważa, że CMR została utworzona 20 czerwca 2002 r. jako nowa spółka.
Decyzja prawnie wiążąca o przyznaniu pomocy CMR została podjęta dnia 26 czerwca 2002 r., to znaczy przed upływem dwóch lat od jej utworzenia.
(89) Komisja uważa, że CMR nie może być beneficjentem pomocy na restrukturyzację.
W poniższych motywach Komisja bada, czy informacje dostarczone przez Francję mogły rozwiać inne wątpliwości, które Komisja wyraziła w decyzji o rozpoczęciu procedury, a które dotyczyły zgodności pomocy z innymi warunkami obowiązującymi przy udzielaniu pomocy na restrukturyzację.
Wnioski Komisji dotyczące tych warunków należałoby zastosować w przypadku, gdyby CMR nie była nowopowstałą spółką, lecz spółką przechodzącą problemy finansowe, a w związku z tym uprawnioną do otrzymania pomocy na restrukturyzację.
(90) W trosce o wyczerpujące rozpatrzenie sprawy, Komisja stwierdza, że środki, o których mowa, nie mogą zostać zakwalifikowane jako pomoc na ratowanie przedsiębiorstwa.
Zasada decydująca o przyznaniu pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa jest identyczna jak zasada przyznawania pomocy na restrukturyzację.
Zgodnie z punktem 7 wytycznych dotyczących restrukturyzacji, nowopowstałe podmioty nie kwalifikują się aby otrzymać pomoc przeznaczoną na ratowanie przedsiębiorstw.
W związku z tym CMR, jako podmiot nowopowstały, który nie przeżywa trudności w znaczeniu wytycznych dotyczących restrukturyzacji, nie może być beneficjentem tego typu pomocy.
1.2. Powrót do wiarygodności finansowej
(91) Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi restrukturyzacji, udzielona pomoc musi podlegać wprowadzeniu w życie planu restrukturyzacji, pozwalającego na odzyskanie, w rozsądnym terminie, długoterminowej wiarygodności przedsiębiorstwa, na podstawie realistycznego scenariusza dotyczącego warunków przyszłej działalności, tak by przedsiębiorstwo mogło istnieć o własnych siłach.
Powyższy cel musi zostać osiągnięty przede wszystkim wysiłkiem własnym spółki, w szczególności dzięki zaprzestaniu działalności, które są strukturalnie deficytowe i które pozostaną takie nawet po zakończeniu procesu restrukturyzacji.
(92) Komisja nabrała wątpliwości, ponieważ Francja nie przedstawiła w swoim planie trudności strukturalnych, które powinien rozwiązać plan restrukturyzacji, a tylko zadowoliła się stwierdzeniem, że trudności, które napotkała CMR, wynikały głownie z upadłości CMdR.
Dlatego Komisja zaczęła wątpić, czy CMR rzeczywiście przeżywa tego rodzaju trudności oraz czy plan restrukturyzacji w związku z tym może przywrócić spółce wiarygodność.
(93) Francja wyjaśniła, że problemy CMR wynikały ze strategii handlowej Cammell Laird, które próbowało zmienić profil działalności przedsiębiorstwa w Marsylii, z remontów okrętów na przebudowę okrętów.
Ta zmiana zakończyła się utratą aktualnych klientów sektora remontów okrętów.
W celu wyjaśnienia tego faktu, Francja oświadczyła, że CMdR kontynuowała działalność remontową, choć zakres tej działalności był ograniczony, a w momencie zakończenia działalności jej portfel zamówień był całkowicie pusty.
(94) Komisja stwierdziła, że trudności, jakie napotkała CMR, spowodowane są sytuacją, jaka panuje na rynku remontów okrętów, która charakteryzuje się ogólnym spadkiem zapotrzebowania na tego typu usługi oraz potrzebą przywrócenia wiarygodności dla tego typu usług, której polityka poprzedniego podmiotu wyraźnie zaszkodziła.
(95) Komisja stwierdziła ponadto, że plan operacyjny, jaki Francja zgłosiła, będzie w stanie przywrócić wiarygodność CMR w rozsądnym terminie.
Jednakże Komisja ocenia, że najodpowiedniejszym instrumentem, jaki należałoby zastosować w celu rozwiązania tego typu problemów, jest pomoc inwestycyjna.
1.3. Uniknięcie zakłóceń konkurencji
(96) Komisja wyraża także wątpliwość, czy CMR dokonuje rzeczywistego i nieodwracalnego zmniejszenia swoich zdolności produkcyjnych, w takim zakresie, jaki wymagany jest na mocy art. 5 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego.
(97) Wspomniane powyżej zmniejszenie zdolności produkcyjnych musi być powiązane z wysokością udzielonej pomocy, zamykane obiekty musiały być użytkowane zgodnie ze swoim przeznaczeniem, czyli budownictwem okrętowym, remontami oraz przebudową okrętów, aż do daty zawiadomienia o udzieleniu pomocy i nie mogą być eksploatowane podczas co najmniej dziesięciu lat od daty zatwierdzenia pomocy przez Komisję.
Poza tym, nie będzie się brać pod uwagę zmniejszenia zdolności produkcyjnych w innych przedsiębiorstwach znajdujących się w tym samym Państwie Członkowskim, chyba że przewidywane redukcje zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa korzystającego z pomocy będą niemożliwe bez narażenia wiarygodności planu restrukturyzacji.
Wreszcie, skalę niezbędnego zmniejszenia zdolności produkcyjnych będzie można ocenić na podstawie rzeczywistego poziomu produkcji podczas pięciu ostatnich lat poprzedzających restrukturyzację.
(98) Po pierwsze, jeśli chodzi o argument Francji, zgodnie z którym zmniejszenie zdolności produkcyjnych odbędzie się dzięki zamknięciu dwóch pozostałych stoczni remontowych Marsylii (Marine Technologie i Travofer), Komisja uważa że, zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego, nie należy brać pod uwagę tych zamknięć, ponieważ dotyczą one przedsiębiorstw innych niż beneficjenta, chyba że zmniejszenie zdolności produkcyjnych byłoby niemożliwe bez narażenia wiarygodności planu restrukturyzacji.
(99) Marine Technologie i Travofer są podmiotami gospodarczymi niezwiązanymi z CMR, a ich zamknięcie jest wynikiem zjawisk niezależnych od CMR i było wynikiem upadłości ich spółki macierzystej Cammell Laird.
Poza tym, Francja nie potwierdziła, że zmniejszenie zdolności produkcyjnych zagroziłoby wiarygodności planu operacyjnego CMR.
(100) Dlatego Komisja nie może uznać tego argumentu za dowód zmniejszenia zdolności produkcyjnych CMR.
(101) Po drugie, poruszono kilka innych kwestii, które mogą okazać się nie bez znaczenia dla rozpatrzenia sprawy zakłóceń konkurencji (patrz: motywy 48–51).
(102) Komisja zauważa przede wszystkim, że wytyczne dotyczące restrukturyzacji zwalniają w zasadzie małe i średnie przedsiębiorstwa z obowiązku nałożonego na beneficjentów pomocy, polegającego na złagodzeniu negatywnych konsekwencji pomocy w stosunku do konkurencji, za wyjątkiem przepisów przeciwnych, wynikających z zasad dotyczących pomocy państwa w konkretnym sektorze.
Otóż podobne zasady istnieją w rozporządzeniu w sprawie przemysłu stoczniowego, które nie przewiduje podobnych zwolnień dla małych i średnich przedsiębiorstw.
(103) Podobnie, fakt, że inne przedsiębiorstwa remontowe okrętów tego regionu nie stanowią konkurencji dla CMR, nie jest decydujący.
Rozporządzenie w sprawie przemysłu stoczniowego stanowi, że pomoc na restrukturyzację przyznana w tym sektorze ma wpływ na konkurencję i nie pozwala na żadną elastyczność wynikającą z konkretnej sytuacji rynkowej, w przeciwieństwie do punktu 36 wytycznych dotyczących restrukturyzacji.
Beneficjent jest zobowiązany do podjęcia kroków zmierzających do zmniejszenia swoich zdolności produkcyjnych, dostosowując się do poziomu udzielonej pomocy.
Powyższe reguły są bardziej rygorystyczne w przypadku budownictwa okrętowego, co jest uzasadnione nadwyżką mocy produkcyjnych, która charakteryzuje sektor.
Z kolei sektor remontów okrętów, także czuły na tego typu zmiany, podlega takim samym regułom i zasadom jak sektor budownictwa okrętowego, również ze względu na nadwyżki mocy produkcyjnych.
(104) W końcu, Komisja zauważa, że personel CMdR stanowił 310 osób w roku 1996, w momencie, kiedy problemy się rozpoczęły.
W chwili przejęcia aktywów od CMdR przez CMR, personelu liczył 132 osoby.
Niniejsza redukcja personelu została więc przeprowadzona w spółce CMdR i odbyła się przed przyznaniem pomocy na restrukturyzację dla CMR.
Nie może więc być uważana za czynnik osłabiający zakłóceń konkurencji.
(105) Jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym zdolności produkcyjne zostaną zredukowane dzięki "odejściom azbestowym", najnowsze informacje (styczeń 2004 r.) wskazują, że powyższa kategoria dotyczy 58 osób w latach 2002–2004.
Jednakże jest oczywiste, że co najmniej część z tych osób zostanie zastąpiona (30, według pisma z 6 marca 2003 r.).
(106) Wszystkie powyższe dane nie pozwoliły jednak Komisji na odrzucenie wątpliwości, czy CMR dokonała rzeczywistego i nieodwracalnego zmniejszenia swoich zdolności produkcyjnych w stosunku do poziomu przyznanej pomocy.
Jednakże, nawet jeśli CMR mogłaby skorzystać z pomocy jako przedsiębiorstwo przeżywające trudności, pomoc taka nie byłaby zgodna z rozporządzeniem w sprawie przemysłu stoczniowego.
1.4. Ograniczenie pomocy do minimum
(107) Według wytycznych dotyczących restrukturyzacji, wysokość oraz intensywność pomocy powinny być ograniczone do minimum, niezbędnego dla przeprowadzenia restrukturyzacji przy wykorzystaniu możliwości finansowych przedsiębiorstwa.
Beneficjenci pomocy powinni wnieść istotny wkład do planu restrukturyzacji, wykorzystując swoje własne zasoby finansowe, albo za pomocą finansowania zewnętrznego, uzyskanego na warunkach rynkowych.
(108) Komisja wyraziła wątpliwości, czy warunek ten został spełniony, ze względu na to, że dostępne środki finansowe, prywatne i publiczne, przewyższały zadeklarowane potrzeby.
Francja odpowiedziała, że kwota pomocy publicznej i prywatnej, czyli 5930000 EUR pokryła, z jednej strony, koszty restrukturyzacji (3649494 EUR) a, z drugiej strony, część zapotrzebowania na kapitał obrotowy, które przewyższało potrzeby związane z restrukturyzacją.
(109) Na ten temat, Komisja złożyła zapytanie dotyczące ekwiwalentu subwencji netto pożyczki udzielonej CMR.
Stanowisko Komisji dotyczące metody ustalenia referencyjnej stopy procentowej i stopy dyskontowej stwierdza, że referencyjna stopa procentowa może wzrosnąć w sytuacjach szczególnego ryzyka.
Komisja stwierdza, że jeśli CMR znała trudności związane z procesem restrukturyzacji, co stanowi argument, którego broni Francja, a z którym nie zgadza się Komisja, to można przyznać, że taka sytuacja może rodzić szczególne ryzyko.
Żaden pożyczkodawca prywatny nie przyznałby CMR pożyczki na takich warunkach, to znaczy bez oprocentowania i żadnych gwarancji.
Dlatego też całkowita kwota pożyczki musi być uznana za pomoc.
Całkowita kwota pomocy wynosi więc 3490000 EUR.
(110) Zadeklarowane potrzeby finansowania, związane z restrukturyzacją, wynoszą 3649494 EUR.
Pomoc wynosi 3490000 EUR, a wkład prywatny wniesiony przez beneficjenta na restrukturyzację odpowiada kwocie 159494 EUR.
Wkład własny beneficjenta nie stanowi więc kwoty znaczącej, co stoi w sprzeczności do wymogów wytycznych dotyczących restrukturyzacji.
(111) Komisja stwierdziła, że jeśli nawet CMR była przedsiębiorstwem przeżywającym trudności uprawniające ją do uzyskania pomocy na restrukturyzację, nie został spełniony wymóg proporcjonalności, a w związku z tym pomoc nie byłaby zgodna z wytycznymi dotyczącymi restrukturyzacji.
1.5. Wytyczne dotyczące restrukturyzacji z 1994 r.
(112) W decyzji o rozpoczęciu dochodzenia, Komisja zbadała zgodność środków z wytycznymi dotyczącymi restrukturyzacji, przyjętymi w roku 1999.
To podejście nie zostało zakwestionowane przez Francję w odpowiedzi na tę decyzję.
Należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie w sprawie przemysłu stoczniowego odnosi się, w art. 5, do wytycznych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw przeżywających trudności z roku 1994 [16] (zwanych dalej "wytycznymi w sprawie restrukturyzacji z roku 1994"), które zostały zastąpione w roku 1999 nowymi wytycznymi dotyczącymi restrukturyzacji.
Komisja uważa jednak, że nawet jeśli zostały zastosowane wytyczne w sprawie restrukturyzacji z roku 1994, logika postępowania pokazana powyżej nie będzie inna.
Po pierwsze, nowopowstała spółka nie może być, ze względu na sam fakt, że jest nowopowstałym podmiotem, traktowana jako spółka przechodząca trudności.
Nawet jeśli wytyczne dotyczące restrukturyzacji z roku 1994 w tym przypadku są mniej oczywiste, to jednak znajdująca się tam definicja przedsiębiorstwa przechodzącego trudności jasno wskazuje na przedsiębiorstwo istniejące, którego ma dotyczyć procedura ratowania i restrukturyzacji, a nie na przedsiębiorstwo nowopowstałe.
Po drugie, kryterium dotyczące ograniczenia pomocy do minimum istniało także już w wytycznych w sprawie restrukturyzacji z roku 1994 [17], i nie zostało spełnione w obecnej sprawie.
(113) Pomoc nie będzie w konsekwencji zgodna z literą wytycznych w sprawie restrukturyzacji z roku 1994.
2.
Regionalna pomoc inwestycyjna
(114) Warunki zgodności pomocy regionalnej na rzecz inwestycji ze wspólnym rynkiem są opisane w art. 7 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego.
Po pierwsze, środki muszą dotyczyć regionu, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) lub lit. c) Traktatu.
Po drugie, intensywność pomocy nie może przekroczyć pułapu określonego przez to rozporządzenie.
Po trzecie, musi chodzić o środki przeznaczone na wspieranie inwestycji polegających na podniesieniu poziomu technicznego albo modernizacji stoczni w celu zwiększenia wydajności istniejących urządzeń.
Po czwarte, pomoc nie może być związana z restrukturyzacją finansową stoczni.
Po piąte, pomoc musi ograniczać się do wydatków kwalifikujących się do niej, zgodnie z wytycznymi wspólnotowymi w sprawie krajowej pomocy regionalnej [18] (dalej zwanymi "wytycznymi w sprawie pomocy regionalnej").
(115) Region Marsylii jest obszarem, który może korzystać z pomocy na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przemysłu stoczniowego oraz zgodnie z mapą pomocy regionalnej zatwierdzoną przez Komisję, intensywność pomocy dla tego regionu nie może przekroczyć 12,5 % netto. [19]
(116) Zgodnie z punktem 4.5 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej, akceptowane w ramach pomocy wydatki są traktowane całościowo i dotyczą następujących elementów inwestycyjnych: gruntu, budynków i urządzeń.
Zgodnie z punktem 4.6 wspomnianych wytycznych, zaakceptowane wydatki mogą także obejmować pewne kategorie inwestycji w aktywa niematerialne.
(117) W piśmie z dnia 29 czerwca 2004 r., Francja opisała inwestycje CMR, które mogłyby skorzystać z pomocy regionalnej: zapasy, inwestycje w urządzenia i budynki.
Z uwagi na to, że pokrywają koszty operacyjne, wydatki związane z zapasami nie mogą kwalifikować się do pomocy inwestycyjnej.
W tabeli 5 Komisja przedstawia wydatki, które określa jako kwalifikujące się do pomocy na inwestycje początkowe.
(w EUR) _BAR_
POZYCJA _BAR_ KWOTA _BAR_
1.Inwestycje w urządzenia, obejmujące: _BAR_ 420108 _BAR_
2.urządzenia transportowe/pojazdy _BAR_ 162500 _BAR_
3.sprzęt komputerowy _BAR_ 35600 _BAR_
4.inne urządzenia i sprzęt _BAR_ 222008 _BAR_
5.Budynki _BAR_ 1000 _BAR_
RAZEM _BAR_ 421108 _BAR_
(118) Komisja przyznaje, że powyższe inwestycje wpływają na realizację celów planu działania CMR, w takim zakresie, w jakim są opisane w motywie 20 i, w związku z tym, przeznaczone są na racjonalizację i modernizację stoczni, w celu zwiększenia jej rentowności.
Inwestycje te odpowiadają ponadto jednolitemu zestawieniu wydatków: inwestycjom w budynki (punkt 5 tabeli 5) i inwestycjom w urządzenia (punkty 1–4 tabeli 5).
(119) Podsumowując, całkowite wydatki, zakwalifikowane do regionalnej pomocy inwestycyjnej, wynoszą 421108 EUR (wartość zdyskontowana wynosi 401152 EUR, rok referencyjny 2002, stopa dyskontowa 5,06 %).
(120) Intensywność dopuszczalnej pomocy wynosi maksymalnie 12,5 % netto (co odpowiada 18,9 % brutto [21]).
Dlatego też dopuszczalna pomoc wynosi 75737 EUR.
(121) Komisja uznaje, że pomoc na rzecz CMR może zostać częściowo zatwierdzona jako pomoc w zakresie inwestycji początkowej, w wysokości 75737 EUR.
3.
Pomoc szkoleniowa
(122) Komisja stwierdziła, że pewne wydatki, które CMR umieszcza w swoim planie operacyjnym, dotyczą szkoleń.
Pomoc została przyznana po wejściu w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej [22] (zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie pomocy szkoleniowej").
(123) Rozporządzenie w sprawie pomocy szkoleniowej zostało przyjęte przez Komisję, upoważnioną do tego celu na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [23].
Rozporządzenie w sprawie pomocy szkoleniowej, jako prawo późniejsze, rozporządzenie w sprawie przemysłu stoczniowego, które nie przewiduje samo w sobie możliwości przyznania pomocy na szkolenia na rzecz budownictwa okrętowego.
Rozporządzenie w sprawie pomocy szkoleniowej stanowi, w art. 1, że jest stosowane do pomocy szkoleniowej przyznanej we wszystkich sektorach, co oznacza, że jest stosowane także do sektora budownictwa okrętowego.
(124) Rozporządzenie w sprawie pomocy szkoleniowej stanowi, że pomoc indywidualna jest zgodna ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem, że spełnia wszystkie warunki przewidziane rozporządzeniem, a mianowicie, że nie przekracza intensywności maksymalnej dopuszczalnej pomocy i że pokrywa koszty kwalifikujące się zgodnie z art. 4 ust. 7 rozporządzenia.
(125) Francja opisała potrzeby szkoleniowe CMR jako szkolenie specjalistyczne dla 20 pracowników rocznie w CMR i 50 pracowników rocznie u podwykonawców CMR.
Komisja zauważa, że art. 2 rozporządzenia w sprawie pomocy szkoleniowej określa szkolenie specjalistyczne jako obejmujące naukę, która będzie stosowana bezpośrednio przede wszystkim w obecnym lub przyszłym miejscu pracy pracownika w przedsiębiorstwie beneficjenta, to znaczy w CMR.
Pracownicy podwykonawców CMR nie są szkoleni na potrzeby miejsca pracy w CMR i w związku z tym nie mogą korzystać z pomocy na szkolenia przyznanej CMR.
Poza tym Francja nie dostarczyła Komisji żadnych gwarancji, że część pomocy przeznaczona dla podwykonawców CMR zostanie w całości przekazana tym podwykonawcom, a CMR tylko tę pomoc przekaże.
Z tej przyczyny Komisja nie może uznać takiej pomocy za pomoc przyznaną pośrednio podwykonawcom CMR.
Ponieważ Francja nie odpowiedziała na pytanie Komisji dotyczące rozłożenia wydatków szkoleniowych między pracowników CMR i pracowników jej kontrahentów, Komisja określi wydatki kwalifikujące się do pomocy w sposób proporcjonalny.
(126) Koszty całkowite szkoleń zadeklarowane przez Francję wyniosły 896000 EUR.
Proporcjonalnie, wydatki dotyczące 20 pracowników CMR wynoszą więc 256000 EUR.
Komisja uznaje te wydatki za kwalifikujące się do udzielenia pomocy.
(127) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia w sprawie pomocy szkoleniowej, w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw z lokalizacją w regionach, które mogą korzystać z pomocy regionalnej zgodnie z art. 87 ust. 3 lite c) Traktatu, intensywność pomocy nie może przekroczyć 40 % dla projektów stanowiących kategorię szkoleń specjalistycznych.
(128) W związku z tym, całkowita wysokość pomocy na szkolenia wynosi 102400 EUR.
(129) Komisja uznaje, że można udzielić zgody na przyznanie pomocy na rzecz CMR częściowo jako pomocy na szkolenia, w wysokości 102400 EUR.
V. WNIOSEK
(130) Komisja stwierdza, że Francja bezprawnie wdrożyła pomoc w wysokości 3490000 EUR, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu.
Po przeprowadzeniu oceny tej pomocy, Komisja stwierdza, że pomoc ta, jako pomoc na restrukturyzację CMR, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ nie spełnia warunków przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie przemysłu stoczniowego oraz w wytycznych w sprawie restrukturyzacji.
Komisja uważa jednak, że pomoc ta jest częściowo zgodna ze wspólnym rynkiem, jako regionalna pomoc inwestycyjna w znaczeniu art. 7 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego, a także jako pomoc szkoleniowa w rozumieniu rozporządzenia w sprawie pomocy szkoleniowej.
Różnica pomiędzy kwotą już przyznaną (3490000 EUR) a kwotą zgodną ze wspólnym rynkiem (75737 EUR +102400 EUR=178137 EUR), czyli 3311863 EUR, ma zostać zwrócona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W sprawie kwoty pomocy w wysokości 3490000 EUR, przyznanej przez Francję na rzecz Compagnie Marseille Réparation (CMR):
a) kwota 75737 EUR jest zgodna ze wspólnym rynkiem jako regionalna pomoc inwestycyjna na mocy art. 87 ust. 3 lit. e) Traktatu;
b) kwota 102400 EUR jest zgodna ze wspólnym rynkiem jako pomoc szkoleniowa na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu;
c) kwota 3311863 EUR jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
1.
Francja podejmie wszelkie niezbędne środki w celu odzyskania od CMR pomocy, o której mowa w art. 1 lit. c), a która została bezprawnie przekazana do jej dyspozycji.
Pomoc ta wynosi 3311863 EUR.
2.
Zwrot nastąpi niezwłocznie, zgodnie z procedurami prawa krajowego, o ile procedury te umożliwiają natychmiastowe i skutecznego wykonania niniejszej decyzji.
3.
Kwoty do zwrotu obejmują odsetki, naliczane od dnia, w którym CMR udostępniono pomoc aż do daty ich rzeczywistego zwrotu.
4.
Odsetki naliczane są zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [24].
Stopa odsetek stosuje się do podstawy aktualnej w całym okresie, o którym mowa w ust. 3.
5.
Francja zaprzestaje udzielania pomocy i unieważnia wszystkie wypłaty, które jeszcze są należne, począwszy od daty niniejszej decyzji.
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji, Francja informuje Komisję o środkach przewidzianych i już podjętych w celu zastosowania się do niniejszej decyzji.
Francja przekazuje te informacje korzystając z formularza znajdującego się w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie systemu pomocy przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3893)
(Wyłącznie włoska wersja językowa jest autentyczna)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/315/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit 1,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
wezwawszy zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag zgodnie z ww. artykułami [1] i uwzględniając przekazane uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Dnia 6 marca 2003 r. i dnia 29 marca 2003 r. Komisja otrzymała dwa zgłoszenia dotyczące prolongowania ustawy nr 383 z dnia 18 października 2001 r. w niektórych gminach włoskich dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002.
(2) Dnia 20 marca 2003 r. Komisja zwróciła się do władz włoskich o przekazanie informacji dotyczących tego przedłużenia.
Władze włoskie dwukrotnie zwróciły się do Komisji o przedłużenie terminu wyznaczonego na udzielenie odpowiedzi – w dniu 2 i 21 maja 2003 r., a następnie wysłały do Komisji notę z datą 10 czerwca 2003 r.
Kolejną notę od władz włoskich Komisja otrzymała w dniu 4 lipca 2003 r.
(3) Ponieważ wejście w życie systemu pomocy nie podlegało uprzedniemu zatwierdzeniu przez Komisję w myśl art. 87 i następnych Traktatu, system został wpisany do rejestru pomocy nienotyfikowanych pod numerem NN 58/03.
(4) Pismem z dnia 17 września 2003 r. Komisja powiadomiła Włochy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu, w odniesieniu do przedmiotowych środków.
Sprawa została zarejestrowana pod numerem N 57/2003.
Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], a zainteresowane strony zostały wezwane do przedstawienia swoich uwag.
(5) Pismem z dnia 23 października 2003 r. władze włoskie złożyły wniosek o przedłużenie terminu na przekazanie swoich uwag.
Pismami z dnia 5 listopada i 16 grudnia 2003 r. Komisja, odpowiednio, przyjęła wniosek o przedłużenie i wystosowała ponaglenie.
(6) Włochy przedstawiły uwagi pismem z dnia 18 lutego 2004 r., zarejestrowanym w dniu 23 lutego i pismem z dnia 10 września 2004 r., zarejestrowanym w dniu 15 września.
Żadna inna zainteresowana strona nie przedstawiła swoich uwag.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS SYSTEMU POMOCY
Podstawa prawna
(7) Artykuł 5 lit. e dekretu z mocą ustawy nr 282 z dnia 24 grudnia 2002 r., wprowadzonego ustawą konwertującą nr 27 z dnia 21 lutego 2003 r., prolonguje przyznawanie korzyści przewidzianych w art. 4 ust. 1 ustawy nr 383 z dnia 18 października 2001 r. wyłącznie na rzecz tych przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002. Artykuł 5 lit. e dekretu z mocą ustawy nr 282 z dnia 24 grudnia 2002 r. stanowił przedmiot wyjaśnień udzielonych przez włoskie Ministerstwo Gospodarki i Finansów w formie okólnika Agencji Dochodów nr 43/E z dnia 31 lipca 2003 r. Gminy objęte pomocą znajdują się na obszarach wskazanych w następujących dokumentach:
- rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 października 2002 r., zawierające przepisy dotyczące ogłoszenia stanu wyjątkowego w związku z poważnymi zjawiskami erupcji związanymi z aktywnością wulkanu Etna i zjawiskami sejsmicznymi na terenie prowincji Katania;
- rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 października 2002 r. zawierające przepisy dotyczące ogłoszenia stanu wyjątkowego w związku z poważnymi zjawiskami sejsmicznymi, które miały miejsce w dniu 31 października 2002 r. na terenie prowincji Campobasso;
- rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 listopada 2002 r. zawierające przepisy dotyczące ogłoszenia stanu wyjątkowego w związku z poważnymi zjawiskami sejsmicznymi, które miały miejsce w dniu 31 października 2002 r. na terenie prowincji Foggia;
- rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2002 r. zawierające przepisy dotyczące ogłoszenia stanu wyjątkowego w związku z wyjątkowymi zjawiskami meteorologicznymi (powodzie i osunięcia ziemi), które miały miejsce w regionach: Liguria, Lombardia, Piemont, Veneto, Friuli-Wenecja Julijska i Emilia Romagna.
(8) Konieczny jest ponadto warunek, że w przedmiotowych gminach został wydany nakaz ewakuacji lub zakaz ruchu na głównych drogach dojazdowych do gminy.
(9) Komisja dowiedziała się z artykułów prasowych, że na mocy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 maja 2003 r. powstała lista gmin dotkniętych skutkami wyjątkowych zjawisk meteorologicznych, które miały miejsce w regionach: Liguria, Lombardia, Piemont, Veneto, Friuli-Wenecja Julijska i Emilia Romagna, która została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 126 z dnia 3 czerwca 2003 r.
(10) Zarządzenie o przedłużeniu ustawy nr 383 z dnia 18 października 2001 r. weszło w życie z dniem 23 lutego 2003 r., tj. na następny dzień po ogłoszeniu ustawy nr 27 z dnia 21 lutego 2003 r. w dodatku zwykłym nr 29 do Dziennika Urzędowego Republiki Włoskiej nr 44 z dnia 22 lutego 2003 r.
Cel
(11) Celem systemu jest ponowne uruchomienie inwestycji w strefach dotkniętych klęskami żywiołowymi, o których mowa w rozporządzeniach Prezesa Rady Ministrów, wymienionych w punkcie 7 niniejszego uzasadnienia.
Beneficjenci
(12) Beneficjentami środków mogą być wszystkie przedsiębiorstwa ze wszystkich sektorów, które dokonały inwestycji w ww. gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi.
Okólnik Agencji Dochodów nr 43/E z dnia 31 lipca 2003 r. wskazuje, że ratio legis systemu jest zachęcenie do inwestowania przedsiębiorstw, które z powodu poważnych problemów wynikających z klęsk żywiołowych, jakie miały miejsce w gminach, na terenie których przedsiębiorstwa te są ulokowane, poniosły bezpośrednio lub pośrednio straty ekonomiczne.
Okólnik zaznacza, że można uznać, iż taka zaistniała szkoda dotknęła ogół przedsiębiorstw w danej gminie tylko wówczas, gdy:
- nakazy ewakuacji dotyczyły znacznej liczby budynków tak, że negatywnie wpłynęło to na gospodarkę całej gminy;
- na mocy rozporządzeń władz gminnych zostały zamknięte dla ruchu wszystkie główne drogi dojazdowe do gminy.
W myśl wzmiankowanego okólnika w innych przypadkach ulga przyznana będzie tylko tym przedsiębiorstwom, których siedziby operacyjne znajdują się przy drogach lub w budynkach, o których mowa w wyżej wzmiankowanych zarządzeniach władz gminy.
Forma i wysokość pomocy
(13) Przedmiotowy środek pomocy pozwala na prolongowanie przepisów ustawy nr 383 z dnia 18 października 2001 r. aż do kolejnego okresu podatkowego następującego po okresie bieżącym w dniu 25 października 2001 r. i ograniczają się wyłącznie do inwestycji zrealizowanych do dnia 31 lipca 2003 r.
Przepisy te pozwalają na odliczenie w celach podatkowo-skarbowych od dochodów przedsiębiorstw i samodzielnych pracowników części wartości inwestycji realizowanych począwszy od dnia 1 lipca 2001 r. w wysokości równej 50 % kwoty przewyższającej średnią wartość inwestycji zrealizowanych w ciągu poprzednich 5 lat.
Przy obliczaniu średniej nie uwzględnia się inwestycji wykonanych w roku, w którym wystąpiła największa kwota.
Dla inwestycji w sektorze nieruchomości prolongata dotyczy inwestycji zrealizowanych do trzeciego okresu podatkowego następującego po okresie bieżącym w dniu 25 października 2001 r., jednak nie dłużej niż do dnia 31 lipca 2004 r.
Przedmiot systemu
(14) Przedmiotem systemu są inwestycje przeznaczone na tworzenie nowych zakładów, na rozszerzenie lub wznowienie działalności i modernizację zakładów już istniejących, na zakończenie prac zawieszonych i na zakup nowych urządzeń.
III.
DECYZJA O WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA W TRYBIE PRZEWIDZIANYM W ART.
88 UST.
2 TRAKTATU
(15) W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania dochodzeniowego (zwanej dalej "decyzją o wszczęciu postępowania") przedmiotowy środek pomocy został przeanalizowany pod kątem możliwości zastosowania odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 2 lit. b), jako pomoc mająca na celu naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi.
(16) Komisja oceniła również, czy w przypadku przedmiotowych środków istnieje możliwość zastosowania odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) i/lub c) Traktatu na podstawie wytycznych w sprawie regionalnej pomocy państwa [3], rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorst (MŚP) [4] oraz dla sektora rolniczego; standardów ustalonych przez wspólnotowe wytyczne w sprawie pomocy państwa dla sektora rolniczego [5], a w przypadku rybołówstwa i akwakultury – standardów ustalonych w zaleceniach dotyczących analizy pomocy państwa w sektorze rybołówstwa i akwakultury [6].
Analiza środka pomocy jako pomocy przeznaczonej na naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi
(17) Jeśli chodzi o odstępstwo określone w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła wątpliwości w odniesieniu do kwestii czy pomoce ograniczają się do naprawy wyłącznie szkód spowodowanych przez klęski żywiołowe z wykluczeniem możliwości nadmiernej rekompensaty za szkody poniesione na poziomie pojedynczego beneficjenta.
Nie miała więc możliwości wyrazić zgody na wydanie środka pomocy jako pomocy przeznaczonej na naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi.
(18) Władze włoskie nie oszacowały bezpośrednich szkód materialnych spowodowanych przez ww. klęski żywiołowe.
Władze włoskie sprecyzowały, że system opiera się na pojęciu szkody rozumianej w ujęciu makroekonomicznym, uzasadniając takie podejście niemożliwością oszacowania szkód na poziomie pojedynczego przedsiębiorstwa, gdyż spowodowałoby to spowolnienie procesu udzielania pomocy i pozbawienie go skuteczności.
(19) W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja uznała więc, że na podstawie informacji podanych przez władze włoskie niemożliwe było wyciągnięcie wniosku, że przedmiotowe środki przeznaczone były, zważywszy na ich rodzaj i mechanizm działania, na naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi.
W rzeczywistości, zważywszy na mechanizm działania, Komisja nie mogła wyciągnąć wniosków, że:
- beneficjentami pomocy są przedsiębiorstwa, które rzeczywiście poniosły szkody;
- szkody zostały spowodowane wyłącznie klęskami żywiołowymi wskazanymi w jednym z rozporządzeń Prezesa Rady Ministrów cytowanych w punkcie 7 niniejszego uzasadnienia;
- pomoc na rzecz przedsiębiorstwa ogranicza się do naprawy wyłącznie szkód spowodowanych przez wzmiankowane klęski żywiołowe, z wykluczeniem możliwości nadmiernej rekompensaty za szkody na poziomie pojedynczego beneficjenta.
Na brak powiązania między pomocą a poniesioną przez przedsiębiorstwo szkodą wskazuje również fakt, że, zważywszy na mechanizm działania przedmiotowego systemu, przedsiębiorstwa, które rzeczywiście poniosły szkodę na skutek klęsk żywiołowych, niekoniecznie korzystają z przedmiotowego systemu.
W rzeczywistości przedsiębiorstwo, które realizuje inwestycję mającą na celu wyłącznie naprawę szkód poniesionych z powodu wzmiankowanych klęsk żywiołowych, mogłoby nie skorzystać z pomocy w sytuacji, gdy wartość inwestycji byłaby niższa niż średnia wartość inwestycji realizowanych w ciągu poprzednich pięciu lat.
Ponadto, nie mogłoby korzystać z systemu w tym samym roku również i przedsiębiorstwo realizujące inwestycję, mającą na celu wyłącznie naprawę szkód poniesionych z powodu wymienionych klęsk żywiołowych, ale które w trakcie bieżącego roku obrachunkowego poniosło stratę.
Analiza środka pomocy jako pomocy przeznaczonej na inwestycje
(20) Jeśli chodzi o dopuszczalność odstępstw, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) i/lub c) Traktatu, w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja uznała, że środek pomocy może podlegać odstępstwu, ponieważ przyznana pomoc przeznaczona jest na inwestycje.
(21) Jeśli chodzi o powyższe odstępstwa Komisja przede wszystkim wyraziła wątpliwości co do faktu, że pomoc wynikająca z systemu dotyczy tylko stref objętych pomocami na cele regionalne na podstawie włoskiej mapy pomocy na cele regionalne na lata 2000–2006.
Komisja wyraziła też wątpliwości w odniesieniu do następujących kwestii:
- zgodność pojęcia inwestycji w rozumieniu systemu z definicją podaną w punkcie 4.4 wytycznych w sprawie regionalnej pomocy państwa i w art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 70/2001;
- fakt, że intensywność pomocy w ramach systemu, która powinna być obliczona względem całości wydatków figurujących w jednolitym wykazie wydatków (podstawa standardowa), zgodnie z definicją podaną w punkcie 4.5 wytycznych w sprawie regionalnej pomocy państwa i w art. 4 ust. 5 rozporządzenia 70/2001, nie przekracza maksymalnych kwot dla poszczególnych regionów przewidzianych we włoskiej mapie pomocy na cele regionalne na lata 2000–2006 lub też wysokości pomocy przewidzianych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 70/2001 dla MŚP;
- przestrzeganie zasad kumulacji, o których mowa w pkt 4.18 do 4.21 wytycznych w sprawie regionalnej pomocy państwa i w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 70/2001;
- przestrzeganie zasady konieczności udzielenia pomocy, o której mowa w punkcie 4.2 wytycznych w sprawie regionalnej pomocy państwa i w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 70/2001;
- fakt, że aby zapewnić, iż subwencjonowane inwestycje produktywne są opłacalne z ekonomicznego punktu widzenia i finansowo trwałe, wkład beneficjenta przeznaczony na ich finansowanie musi wynosić co najmniej 25 %, zgodnie z pkt 4.2 wytycznych w sprawie regionalnej pomocy państwa i w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 70/2001;
- przestrzeganie warunków przewidzianych we wspólnotowych wytycznych w sprawie regionalnej pomocy państwa w sektorze rolniczym i w wytycznych dotyczących analizy pomocy państwa w sektorze rybołówstwa i akwakultury.
IV.
UWAGI WŁOCH
(22) W odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania Włochy udzieliły uzupełniających informacji i przedstawiły swoje uwagi, których główne punkty są streszczone poniżej.
Uwagi na temat analizy środka pomocy jako pomocy przeznaczonej na naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi
(23) Władze włoskie zauważyły, że terytorium, którego dotyczą przedmiotowe interwencje to gminy wskazane w rozporządzeniach Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 października 2002 r., 31 października 2002 r. i 8 listopada 2002 r.
Zgodnie z art. 1 rozporządzenia z dnia 29 października 2002 r. pomoc jest udzielana wyłącznie w gminach dotkniętych powodziami oraz gminach, w których władze gminne wydały nakaz ewakuacji lub zakaz ruchu na głównych drogach dojazdowych do gminy.
Przedmiotowe gminy zostały wymienione w rozporządzeniu nr 3290 Prezesa Rady Ministrów.
(24) Jeśli chodzi o wątpliwości dotyczące faktu, czy beneficjentem pomocy są przedsiębiorstwa, które rzeczywiście poniosły szkodę i czy szkoda ta powstała wyłącznie na skutek klęski żywiołowej, władze włoskie twierdzą, że szkoda może zostać uznana za zaistniałą w odniesieniu do ogółu podatników danej gminy tylko wówczas, gdy:
- nakazy ewakuacji dotyczyły znacznej liczby budynków tak, że negatywnie wpłynęło to na gospodarkę całej gminy;
- na mocy rozporządzeń władz gminnych zostały zamknięte dla ruchu wszystkie główne drogi dojazdowe do gminy.
(25) Władze włoskie stwierdzają zatem, że w praktyce głównymi beneficjentami pomocy są przedsiębiorstwa rzeczywiście poszkodowane w wyniku klęski żywiołowej i które mają siedziby operacyjne przy drogach lub w budynkach, objętych wyżej wzmiankowanymi zarządzeniami ewakuacyjnymi.
(26) Ponadto, jeśli chodzi o powiązanie między poniesioną szkodą a przyznaną pomocą, władze włoskie uważają, że Traktat nie wyklucza możliwości uwzględnienia łącznych szkód poniesionych przez dany obszar.
System opiera się na pojęciu szkody rozumianej w ujęciu makroekonomicznym, ponieważ wymogi skuteczności i szybkości działania nie pozwalają na oszacowanie szkody na poziomie pojedynczego przedsiębiorstwa.
Władze włoskie odwołują się więc do danych makroekonomicznych, aby wykazać, że kwoty przyznane w ramach systemu są znacznie niższe od poniesionych szkód.
(27) Władze włoskie zauważyły również, że w niektórych przypadkach Komisja zaakceptowała systemy pomocy przeznaczone na odbudowę danego sektora lub rekompensatę mniej bezpośrednich form szkód.
(28) W piśmie z dnia 10 września 2004 r. władze włoskie potwierdziły, że środek pomocy oparty jest na ujęciu makroekonomicznym, uściślając jednak, że od przedsiębiorstw będzie wymagane odpowiednie zaświadczenie lub oświadczenie w celu zweryfikowania w praktyce szkody na poziomie pojedynczego przedsiębiorstwa.
Administracja finansowa będzie wówczas mogła przeprowadzić odpowiednie kontrole.
Takie zaświadczenie winno zawierać elementy zdolne udowodnić prawo przedsiębiorstwa do uzyskania pomocy ze względu na położenie w strefie, która kwalifikuje się do korzystania z takiej pomocy.
Przedsiębiorstwa winny ponadto zaświadczyć, że przyznana kwota pomocy nie przekracza wartości szkody i że nie wystąpiła nadmierna rekompensata.
Uwagi na temat analizy środka pomocy jako pomocy przeznaczonej na inwestycje
(29) Jeśli chodzi o ocenę zgodności środka pomocy z odstępstwami przewidzianymi w art. 87 ust. 3 lit. a) i/lub c) Traktatu, przeprowadzoną na podstawie przepisów przywołanych w pkt. 16 niniejszego uzasadnienia, władze włoskie ograniczyły się do stwierdzenia, że wybór obszarów objętych pomocami wynika wyłącznie i bezpośrednio ze zdarzeń będących klęskami żywiołowymi.
(30) Władze włoskie podkreślają, że zgodność pomocy winna być oceniona na podstawie art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, ponieważ chodzi tu o pomoce przeznaczone na naprawę szkód powstałych na skutek klęsk żywiołowych lub innych zdarzeń nadzwyczajnych.
(31) W piśmie z dnia 10 września 2004 r. władze włoskie zauważyły również, że pomoce powinny być uznane za zgodne z zasadami wspólnego rynku na mocy wspomnianego odstępstwa i że nie powoduje to konieczności przeprowadzenia dodatkowej analizy zgodności w oparciu o inne odstępstwa lub podstawy.
V. OCENA
Ocena subwencyjnego charakteru środka pomocy
(32) Aby ocenić, czy środki przyznane w ramach systemu stanowią pomoce w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, należy ustalić, czy przynoszą one beneficjentom korzyść, czy zostały przyznane z zasobów państwowych, czy przedmiotowe środki wpływają na konkurencję i czy mogą negatywnie wpłynąć na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.
(33) Pierwszym istotnym elementem art. 87 ust. 1 jest możliwość, że środki przyniosą korzyść wybranej grupie beneficjentów.
Idzie więc o ustalenie z jednej strony czy przedsiębiorstwa-beneficjenci zyskują korzyść ekonomiczną, jakiej nie zyskaliby w normalnych rynkowych warunkach lub unikają kosztów, które z zasady powinny być pokryte z zasobów własnych przedsiębiorstw, a z drugiej strony, czy taka korzyść została przyznana określonej kategorii przedsiębiorstw.
Możliwość odliczenia od podatku części wartości dokonanych inwestycji przynosi korzyść ekonomiczną beneficjentom, jako że ich dochód podlegający opodatkowaniu, a w konsekwencji wysokość podatku od tego dochodu jest zmniejszona w porównaniu z podatkiem, jaki te przedsiębiorstwa powinny z zasady zapłacić.
Ponadto środki przeznaczone są dla wybranych przedsiębiorstw, które prowadzą działalność – a w szczególności dokonują inwestycji – na określonych obszarach terytorium Włoch i je faworyzują, ponieważ nie są przyznawane przedsiębiorstwom znajdującym się poza tymi obszarami.
(34) Zgodnie z drugim warunkiem zastosowania art. 87 pomoc musi być przyznana przez Państwo z zasobów państwowych.
W rozpatrywanym przypadku wykorzystanie zasobów państwowych przybiera formę negatywną, jako że chodzi o utracony dochód publiczny: zmniejszenie podatku dochodowego obniża dochód Państwa.
(35) Zgodnie z trzecim i czwartym warunkiem zastosowania art. 87 ust. 1 Traktatu pomoc winna zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji oraz wpływać lub być zdolna do wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.
W rozpatrywanym przypadku środki grożą zakłóceniem konkurencji, ponieważ wzmacniają pozycję finansową i możliwości działania przedsiębiorstw-beneficjentów względem ich konkurentów, którzy z takich pomocy nie korzystają.
Jeśli taki skutek ma miejsce w dziedzinie objętej wewnątrzwspólnotową wymianą handlową, przedmiotowe środki mają wpływ na tę ostatnią.
W szczególności środki takie zakłócają konkurencję i wpływają na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, gdy przedsiębiorstwa-beneficjenci eksportują część swojej produkcji do innych Państw Członkowskich; analogicznie jeśli przedsiębiorstwa-beneficjenci nie eksportują, uprzywilejowana zostaje produkcja krajowa ze względu na fakt, że dla przedsiębiorstw ulokowanych w innych Państwach Członkowskich możliwości eksportu ich wyrobów do Włoch są z tego powodu ograniczone [7].
To samo ma miejsce wówczas, gdy jakieś Państwo Członkowskie przyznaje pomoc przedsiębiorstwom, działającym w sektorze usług i dystrybucji [8].
(36) Z tych przyczyn rozpatrywane środki pomocy są z zasady zakazane przez art. 87 ust. 1 Traktatu i mogą być uznane za zgodne z zasadami wspólnego rynku tylko wtedy, gdy kwalifikują się do skorzystania z jednego z odstępstw przewidzianych przez tenże Traktat.
(37) Komisja podkreśla jednak, że pomoc przyznana w ramach przedmiotowego środka pomocy nie stanowi pomocy państwa, jeśli spełnia warunki ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 69/2001 [9] lub w przepisach de minimis obowiązujących w momencie ich przyznania.
Niezgodność systemu z prawem
(38) Ponieważ chodzi o środki, które już weszły w życie, Komisja z ubolewaniem stwierdza, że władze Włoch nie wypełniły ciążącego na nich obowiązku powiadomienia w myśl art. 88 ust. 3 Traktatu.
Ocena zgodności środków z zasadami wspólnego rynku
(39) Ustaliwszy, że środki stanowią pomoc w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu, Komisja musi przeanalizować ich zgodność z zasadami wspólnego rynku w myśl art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu.
(40) Jeśli chodzi o możliwość zastosowania odstępstw przewidzianych przez Traktat, Komisja uważa, że przedmiotowe pomoce nie mogą skorzystać z odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 2 lit. a) Traktatu, ze względu na fakt, że nie chodzi tu o pomoce o charakterze socjalnym ani o pomoce objęte art. 87 ust. 2 lit. c). Z powodów oczywistych nie są również możliwe do zastosowania odstępstwa, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. b) i d).
(41) Jeśli chodzi o ewentualną możliwość zastosowania odstępstw, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) i c), Komisja odwołuje się do wątpliwości wyrażonych w tej kwestii w decyzji o wszczęciu postępowania i przyjmuje do wiadomości oświadczenia złożone przez Włochy w ramach postępowania, według których cel przedmiotowego środka pomocy nie odpowiada celom przewidzianym przez te odstępstwa.
Zainteresowane Państwo Członkowskie nie dostarczyło niezbędnych informacji, aby umożliwić Komisji ocenę zgodności systemu w oparciu o te odstępstwa i dlatego nie jest możliwe dokonanie oceny systemu pod tym względem w niniejszej decyzji.
Takie stwierdzenie nie przesądza możliwości uznania pomocy przyznanych na podstawie tego systemu jako zgodnych po przeprowadzeniu badania indywidualnego lub też, że są objęte zakresem zastosowania rozporządzeń wyłączających.
(42) Komisja oceniła, że środki mogą skorzystać z odstępstwa na mocy art. 87 ust. 2 lit. b) jako środki pomocy przeznaczone na naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi.
Należy zauważyć, że w ramach postępowania Włochy podkreśliły, że pomoc przyznana została w tym celu.
Analiza środka pomocy jako pomocy przeznaczonej na naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi
(43) Zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu może być przyznawana pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi.
Komisja, zgodnie ze stałą praktyką, uważa, że erupcje wulkanów, trzęsienia ziemi, powodzie i osunięcia ziemi stanowią klęski żywiołowe w rozumieniu wspomnianego artykułu.
(44) Przedmiotowy system przewiduje przyznanie pomocy mającej na celu naprawę szkód poniesionych przez przedsiębiorstwa z powodu klęsk żywiołowych, jakie dotknęły niektóre obszary we Włoszech.
Klęski żywiołowe i objęte nimi tereny zostały ustalone i wymienione w dokumentach administracyjnych.
(45) Środki opierają się na ujęciu makroekonomicznym, co zresztą potwierdziły władze włoskie w piśmie z dnia 10 września 2004 r.
Jednak w świetle Traktatu oraz zgodnie ze stałą praktyką Komisji musi istnieć jasny i bezpośredni związek między faktem, który spowodował szkodę a pomocą państwa przeznaczoną na naprawę powstałych szkód.
Związek ten musi być ustalony na poziomie każdego pojedynczego przedsiębiorstwa, a nie na poziomie makroekonomicznym [10].
(46) Jeśli chodzi o formy bardziej pośrednie szkód, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczący "reakcji Wspólnoty Europejskiej na powodzie w Austrii, Niemczech i kilku krajach kandydujących" uściśla, że: "jeśli chodzi o rekompensatę za bardziej pośrednie formy szkód spowodowanych powodziami, na przykład opóźnienia w produkcji spowodowane przerwaniem dostaw energii elektrycznej, trudnościami w dostarczeniu towarów z powodu zablokowania niektórych dróg, tam gdzie możliwe jest ustalenie jasnego związku przyczynowego między szkodą a powodzią, możliwa będzie pełna rekompensata" [11].
W każdym razie ze względu na ujęcie makroekonomiczne przyjętego przez władze Włoch środka pomocy niemożliwe jest ustalenie jasnego związku przyczynowego między rekompensatą szkód a klęskami żywiołowymi.
Nawet jeśli chodzi o szkody pośrednie, związek musi być ustalony na poziomie każdego pojedynczego przedsiębiorstwa, a nie na poziomie makroekonomicznym.
(47) W rozpatrywanym przypadku system przynosi korzyści wszystkim przedsiębiorstwom, które dokonują inwestycji, wykraczających ponad pewien określony próg ustalany na podstawie średniej z lat ubiegłych, we wskazanych przez władze włoskie gminach, z których niektóre są bardzo rozległe i gęsto zaludnione oraz prowadzą działalność gospodarczą o dużym znaczeniu (na przykład Mediolan, Turyn, Genua).
Oczywiste jest, że wielu beneficjentów systemu nie poniosło bezpośredniej szkody oraz że nie ma pewnych dowodów na istnienie szkody pośredniej.
Nie jest ponadto udowodnione, że ewentualne szkody zostały spowodowane wyłącznie przez klęski żywiołowe wymienione przez władze włoskie.
(48) Mechanizm pomocy i kwota przyznana każdemu beneficjentowi nie mają żadnego związku ze szkodami rzeczywiście poniesionymi, ale zależą od wielkości inwestycji zrealizowanych w danym okresie, od wielkości inwestycji zrealizowanych w latach ubiegłych oraz od istnienia dochodu podlegającego opodatkowaniu.
W tych okolicznościach, zakładając że beneficjent rzeczywiście poniósł szkodę spowodowaną wspomnianymi klęskami żywiołowymi, kwota pomocy może przekroczyć wartość szkody.
(49) Stwierdza się więc, że formalne postępowanie dochodzeniowe nie pozwoliło na rozwianie wątpliwości Komisji i że przedmiotowy środek stanowi system pomocy niezgodny z zasadami wspólnego rynku.
(50) W piśmie z dnia 10 września 2004 r. władze włoskie uściśliły jednak, że od przedsiębiorstw będzie wymagane odpowiednie zaświadczenie lub oświadczenie w celu zweryfikowania w praktyce szkody na poziomie pojedynczego przedsiębiorstwa i że w następstwie będą mogły być przeprowadzane odpowiednie kontrole.
(51) Rzeczywiście nie można wykluczyć, że w niektórych przypadkach zastosowania środków pomoce przyznane w ramach przedmiotowego systemu spełniają warunki, by być uznanymi za zgodne z zasadami wspólnego rynku.
Dlatego też administracja Włoch może rozpocząć kontrolę każdego przypadku przedsiębiorstwa-beneficjenta w celu sprawdzenia istnienia jasnego i bezpośredniego związku między klęską żywiołową a pomocą państwa przeznaczoną na zrekompensowanie poniesionej szkody.
Kontrola ta winna pozwolić na wyeliminowanie przypadków nadmiernej rekompensaty za szkody poniesione przez poszczególne przedsiębiorstwa.
(52) Aby wykluczyć wszelką możliwość nadmiernej rekompensaty, władze włoskie będą musiały wymagać odjęcia kwoty pomocy od wypłat należnych beneficjentom z tytułu ubezpieczenia.
Władze włoskie będą musiały też przewidzieć kontrolę kumulacji pomocy przyznanej w ramach przedmiotowych środków z innymi środkami, aby wykluczyć wszelką możliwość nadmiernej rekompensaty za szkody.
(53) Niniejsza decyzja dotyczy systemu jako takiego, a jej wykonanie musi nastąpić w trybie natychmiastowym w szczególności poprzez odzyskanie pomocy przyznanych niezgodnie z prawem i uznanych za niezgodne z zasadami wspólnego rynku.
Komisja przypomina, że negatywna decyzja dotycząca systemu pomocy nie przesądza o możliwości uznania pewnych korzyści przyznanych w ramach samego systemu za pomoce państwa, to jest uznania ich za zgodne z zasadami wspólnego rynku ze względu na szczególne cechy (na przykład dlatego, że dla indywidualnej korzyści mają zastosowanie zasady de minimis lub dlatego, że jest ona przyznana w ramach decyzji uznającej pomoc za zgodną lub na mocy rozporządzeń wyłączających).
VI.
WNIOSKI
(54) Komisja stwierdza, że Włochy w sposób niezgodny z prawem przyznały pomoce przewidziane w ramach przedmiotowego środka pomocy z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu.
(55) Na podstawie dokonanej oceny Komisja stwierdza, że przedmiotowy system jest niezgodny z zasadami wspólnego rynku, ponieważ, będąc pomocą przeznaczoną na naprawę szkód spowodowanych przez klęski żywiołowe lub inne zdarzenia nadzwyczajne, nie spełnia warunków kwalifikujących go do korzystania z odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 2 lit. b) – jedynego odstępstwa, do którego odwoływały się władze włoskie.
(56) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [12] w przypadku negatywnych decyzji, dotyczących przypadków pomocy niezgodnych z prawem, Komisja przyjmuje decyzję, nakazującą Państwu Członkowskiemu zastosowanie wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania pomocy od beneficjenta.
Komisja nie nakazuje odebrania pomocy, jeżeli stoi to w sprzeczności z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego.
W tym przypadku odzyskanie pomocy nie stoi w sprzeczności z żadną z tych zasad.
Komisja zauważa ponadto, że zasady te nie zostały przywołane ani przez władze włoskie ani przez beneficjentów.
(57) Włochy muszą zastosować wszelkie niezbędne środki w celu odzyskania pomocy od beneficjentów systemu, za wyjątkiem indywidualnych przypadków, które zgodnie z tym, co wskazano w punktach 50, 51 i 52 niniejszego uzasadnienia, spełniają warunki zgodności z zasadami wspólnego rynku w ramach odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu. W tym celu Włochy muszą nakazać beneficjentom systemu zwrócenie pomocy w ciągu dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji. Odzyskiwane kwoty pomocy winny być powiększone o odsetki obliczone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie przepisów wykonawczych dla rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [13].
Włochy muszą przekazać Komisji odpowiedni formularz o stanie zaawansowania procesu odzyskiwania pomocy, a także sporządzić listę beneficjentów zobowiązanych do zwrotu oraz wyraźnie wymienić konkretne środki podjęte w celu natychmiastowego i skutecznego odzyskania pomocy.
Włochy muszą ponadto przekazać w ciągu dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji dokumenty potwierdzające wszczęcie postępowań w celu odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanych niezgodnie z prawem i niezgodnych z zasadami wspólnego rynku (na przykład wydane okólniki, zarządzenia dotyczące zwrotu itp.).
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
System pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002, o których mowa w art. 5 lit. e dekretu z mocą ustawy nr 282 z dnia 24 grudnia 2002 r., skonwertowanego ustawą nr 27 z dnia 21 lutego 2003 r., prolongującą dla określonych przedsiębiorstw korzyści przewidziane w art. 4 akapit 1 ustawy nr 383 z dnia 18 października 2001 r., który został bezprawnie zastosowany przez Włochy z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu, jest niezgodny z zasadami wspólnego rynku, z zastrzeżeniem postanowień art. 3.
Artykuł 2
Włochy anulują system pomocy, o którym mowa w art. 1, ponieważ w dalszym ciągu wywołuje on skutki.
Artykuł 3
Poszczególne pomoce przyznane w ramach systemu, o którym mowa w art. 1 są zgodne z zasadami wspólnego rynku w rozumieniu art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu o tyle, jeżeli nie przekraczają wartości netto szkód rzeczywiście poniesionych przez każdego z beneficjentów z powodu klęsk żywiołowych, o których mowa w art. 5 lit. e dekretu z mocą ustawy nr 282 z dnia 24 grudnia 2002 r., z uwzględnieniem kwot otrzymanych tytułem ubezpieczenia lub na mocy innych środków pomocy.
Artykuł 4
Poszczególne pomoce przyznane w ramach systemu, o którym mowa w art. 1, które nie spełniają warunków określonych w art. 3, są niezgodne z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 5
1.
Włochy zastosują wszelkie niezbędne środki w celu odzyskania od beneficjentów pomocy, o których mowa w art. 4.
2.
Włochy wstrzymają wszelkie wypłaty pomocy z dniem otrzymania notyfikacji niniejszej decyzji.
3.
Odzyskiwanie przeprowadzone będzie bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, o ile pozwalają one na natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
4.
Odzyskiwane pomoce są powiększone o odsetki naliczane od dnia, w którym kwoty zostały przekazane beneficjentom do dnia ich faktycznego zwrotu.
5.
Odsetki obliczane są na podstawie przepisów, o których mowa w rozdziale V rozporządzenia (WE) nr 794/2004.
6.
Włochy nakażą wszystkim beneficjentom pomocy, o których mowa w art. 4, zwrócić w ciągu dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji przyznane niezgodnie z prawem pomoce powiększone o odsetki.
Artykuł 6
W ciągu dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Włochy poinformują Komisję o środkach podjętych w celu jej wykonania, wypełniając kwestionariusz załączony do niniejszej decyzji.
W szczególności Włochy przekażą Komisji w tym samym terminie wszelkie dokumenty potwierdzające wszczęcie postępowań w celu odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanych niezgodnie z prawem.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Rady 2005/316/WPZiB
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
dotycząca wprowadzenia w życie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB [1], w szczególności jego art. 2 w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki mające na celu zamrożenie wszystkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób fizycznych, które zostały oskarżone przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii (MTKJ).
(2) W dniu 21 lutego 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/148/WPZiB zmieniającą listę znajdującą się w Załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.
(3) W związku z tym, że Ljubomir BOROVCANIN, Gojko JANKOVIC, Sretena LUKIC, Drago NIKOLIC i Vinko PANDUREVIC znajdują się w areszcie MTKJ, ich nazwiska powinny zostać usunięte z listy.
(4) Jednocześnie MTKJ umieścił Zdravko TOLIMIRA, którego postawienie w stan oskarżenia zostało podane do wiadomości publicznej dnia 10 lutego 2005 r., na liście osób oskarżonych i w trakcie ucieczki.
Nazwisko to powinno zatem zostać wpisane na listę znajdującą się w Załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.
(5) Lista znajdująca się w Załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Listę osób znajdującą się w Załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu "Bt10" w produktach z kukurydzy
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1257)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/317/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 [2] w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy przewidują, że żadna genetycznie zmodyfikowana żywność ani pasza nie może zostać wprowadzona do obrotu na rynku Wspólnoty, chyba że jest ona objęta zezwoleniem wydanym zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem. Artykuł 4 ust. 3 i art. 16 ust. 3 tego samego rozporządzenia stanowią, że nie należy zatwierdzać żywności i paszy zmodyfikowanej genetycznie, chyba że zostało wykazane w sposób właściwy i wystarczający, iż nie wywiera ona szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, nie wprowadza konsumenta lub użytkownika w błąd oraz nie odbiega od żywności lub paszy przeznaczonej do zastąpienia w takim zakresie, że jej normalne spożycie nie powoduje niekorzystnych skutków odżywczych dla ludzi lub zwierząt.
(2) Dnia 22 marca 2005 r. władze Stanów Zjednoczonych (zwane dalej władzami USA) poinformowały Komisję, że produkty z kukurydzy zanieczyszczone genetycznie zmodyfikowaną kukurydzą zwaną "Bt10" (zwane dalej produktami zanieczyszczonymi), które nie zostały zatwierdzone do wprowadzenia do obrotu na rynku Wspólnoty, były prawdopodobnie przywożone do Wspólnoty od 2001 r. i będą prawdopodobnie przywożone w dalszym ciągu.
Ponadto władze te poinformowały Komisję, że wyżej wspomniane produkty nie były również zatwierdzone do wprowadzania do obrotu w Stanach Zjednoczonych.
(3) Bez uszczerbku dla zobowiązań kontrolnych Państw Członkowskich środki, które zostaną podjęte w odniesieniu do prawdopodobnego przywozu zanieczyszczonych produktów, powinny podlegać kompleksowemu i wspólnemu podejściu pozwalającemu na podjęcie szybkich i skutecznych działań oraz uniknięcie zasadniczych różnic między Państwami Członkowskimi w sposobie podejścia do sytuacji.
(4) Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewiduje możliwość przyjęcia odpowiednich wspólnotowych środków nadzwyczajnych dotyczących żywności i paszy przywożonych z kraju trzeciego w celu ochrony zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska, w przypadku gdy takie ryzyko nie może być wystarczająco objęte za pomocą środków podjętych przez dane Państwa Członkowskie.
(5) Pomimo że w grudniu 2004 r. firma Syngenta, która stworzyła genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę "Bt10", przekazała informacje o zanieczyszczeniu produktów władzom USA, ani ona, ani władze USA nie dostarczyły żadnych danych umożliwiających dokonanie oceny bezpieczeństwa genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy "Bt10" przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej Urzędem) zgodnie z normami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003.
Według Urzędu [3] brak takich informacji sprawia, że bezpieczeństwo "Bt10" należy jeszcze potwierdzić.
(6) Zważywszy na brak wystarczających danych umożliwiających dokonanie oceny bezpieczeństwa genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy "Bt10" w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia, do którego dąży Wspólnota, oraz na domniemane ryzyko produktów niezatwierdzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003, które uwzględnia zasadę ostrożności ustanowioną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, należy przyjąć środki nadzwyczajne w celu zapobieżenia wprowadzania do obrotu na rynku Wspólnoty zanieczyszczonych produktów.
(7) Zgodnie z ogólnymi wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 podmioty działające na rynku żywności i pasz mają pierwotne prawne zobowiązanie, aby zapewnić, że żywność i pasza w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą spełniają wymogi prawa żywnościowego oraz aby kontrolować przestrzeganie tych wymogów.
Obowiązek udowodnienia, że zanieczyszczone produkty nie zostały wprowadzone do obrotu spoczywa zatem na przedsiębiorstwach odpowiedzialnych za wprowadzanie do obrotu po raz pierwszy.
W tym celu środki nadzwyczajne powinny wymagać, aby przesyłki określonych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych mogły być wprowadzone do obrotu jedynie jeśli zostały opatrzone analitycznym sprawozdaniem wykazującym, że produkty te nie są zanieczyszczone genetycznie zmodyfikowaną kukurydzą "Bt10".
Analityczne sprawozdanie powinno zostać sporządzone przez licencjonowane laboratorium według międzynarodowych norm.
(8) W celu ułatwienia kontroli wszystkie genetycznie zmodyfikowane produkty żywnościowe i pasza wprowadzone do obrotu powinny zostać poddane sprawdzonej metodzie wykrywania.
Firma Syngenta została poproszona o udostępnienie metody wykrywania w zależności od sytuacji genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy "Bt10", jak również próbek kontrolnych.
W związku z tym wspólnotowe laboratorium referencyjne, o którym mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (zwane dalej WLR), zostało poproszone o zatwierdzenie metody wykrywania tego produktu na podstawie danych dostarczonych przez firmę Syngenta.
Metoda wykrywania została udostępniona przez firmę Syngenta i można ją również znaleźć na następującej stronie internetowej: http://gmo-crl.jrc.it.
(9) Biorąc pod uwagę, że środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą być proporcjonalne i nieograniczające handlu bardziej niż to konieczne, powinny one objąć jedynie produkty, w przypadku których istnieje znaczne prawdopodobieństwo zanieczyszczenia genetycznie zmodyfikowaną kukurydzą "Bt10".
Według informacji otrzymanych od władz USA ani genetycznie zmodyfikowane ziarno kukurydzy, ani żaden inny produkt z niego pochodzący nie są przywożone ze Stanów Zjednoczonych do Wspólnoty, z wyjątkiem paszy z glutenu kukurydzianego oraz wysłodzin wykorzystywanych w paszach.
W związku z tym produkty te należy objąć wyżej wspomnianymi środkami.
(10) W związku z tym, że w Stanach Zjednoczonych nie rozdziela się tego typu produktów, ani nie istnieją środki mające na celu odtworzenie historii produktu, pomimo wniosków ze strony Komisji, władze USA nie były w stanie zagwarantować, że pasza z glutenu kukurydzianego oraz wysłodziny zawierające lub wyprodukowane z genetycznie zmodyfikowanych organizmów, które są przywożone do Wspólnoty, nie zawierają "Bt10".
(11) W odniesieniu do produktów spożywczych, zgodnie z informacjami udostępnionymi Komisji, żadna genetycznie zmodyfikowana kukurydza przywożona ze Stanów Zjednoczonych nie jest wykorzystywana do produkcji żywności we Wspólnocie.
Państwa Członkowskie powinny jednakże kontrolować, czy produkty żywnościowe z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy są obecne na rynku oraz czy zostały one zanieczyszczone "Bt10".
Na podstawie informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie, Komisja będzie rozważać konieczność podjęcia stosownych środków.
(12) Środki te należy poddać ocenie najpóźniej po sześciu miesiącach w celu sprawdzenia, czy są one w dalszym ciągu konieczne.
(13) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do następujących produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych:
- pasza z glutenu kukurydzianego zawierająca lub wyprodukowana z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy objętej kodem CN 23099020
- wysłodziny zawierające lub wyprodukowane z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy objętej kodem CN 23033000.
Artykuł 2
Warunki wprowadzenia do obrotu po raz pierwszy
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzenie do obrotu po raz pierwszy produktów wymienionych w art. 1, jedynie jeśli oryginalne analityczne sprawozdanie towarzyszące przesyłce, oparte na odpowiedniej i zatwierdzonej metodzie wykrywania genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy "Bt10" w zależności od sytuacji oraz sporządzone przez licencjonowane laboratorium, wykazuje, że produkt nie zawiera kukurydzy "Bt10" lub paszy wyprodukowanej z kukurydzy "Bt10".
Jeśli przesyłka produktów wymienionych w art. 1 jest podzielona, każdej części podzielonej przesyłki towarzyszy uwierzytelniony odpis sprawozdania analitycznego przewidzianego w ust. 1.
2.
W przypadku braku takiego analitycznego sprawozdania przedsiębiorca mający siedzibę we Wspólnocie, odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu po raz pierwszy produktu, zleca badanie produktów wymienionych w art. 1 w celu wykazania, że nie zawierają one kukurydzy "Bt10" lub paszy wyprodukowanej z kukurydzy "Bt10".
Do czasu otrzymania analitycznego sprawozdania, przesyłka nie jest wprowadzana do obrotu we Wspólnocie.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o pozytywnych (niekorzystnych) wynikach za pomocą systemu szybkiego alarmowania w zakresie żywności i paszy.
Artykuł 3
Inne środki kontroli
Państwa Członkowskie podejmują stosowne środki, łącznie z wyrywkowym pobieraniem próbek i analizą w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 już wprowadzonych do obrotu w celu zweryfikowania nieobecności kukurydzy "Bt10" lub paszy wyprodukowanej z kukurydzy "Bt10".
Informują one Komisję o pozytywnych (niekorzystnych) wynikach za pomocą systemu szybkiego alarmowania w zakresie żywności i paszy.
Artykuł 4
Przesyłki zanieczyszczone
Państwa Członkowskie podejmują stosowne środki w celu zapewnienia, że produkty wymienione w art. 1, które zawierają kukurydzę "Bt10" lub paszę wyprodukowaną z kukurydzy "Bt10", nie są wprowadzane do obrotu.
Artykuł 5
Zwrot kosztów
Państwa Członkowskie zapewniają, że koszty wynikłe z wdrażania art. 2 i art. 4 są ponoszone przez zainteresowane przedsiębiorstwa odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu po raz pierwszy.
Artykuł 6
Przegląd środków
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 31 października 2005 r.
Artykuł 7
Adresaci decyzji
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 maja 2004 r.
dotycząca systemu pomocy planowanego do wdrożenia przez Włochy na rzecz rolników z prowincji Campobasso
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1634)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2005/319/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po wezwaniu zainteresowanych stron do złożenia uwag, zgodnie z powyższym artykułem,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 29 listopada 2000 r., zarejestrowanym w dniu 30 listopada 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej powiadomiło Komisję, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, o treści uchwały nr 629 Zarządu Prowincji Campobasso z dnia 29 grudnia 1999 r.
(2) Pismem z dnia 8 lutego 2001 r., zarejestrowanym w dniu 12 lutego 2001 r., pismem z dnia 21 lutego 2001 r., zarejestrowanym w dniu 28 lutego 2001 r., pismem z dnia 12 czerwca 2001 r., zarejestrowanym w dniu 14 czerwca 2001 r. oraz pismem z dnia 11 września 2001 r., zarejestrowanym w dniu 13 września 2001 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje uzupełniające, o które Komisja zwracała się do Włoch w pismach z dnia 12 stycznia, 26 kwietnia i 7 sierpnia 2001 r.
(3) Pismem z dnia 13 listopada 2001 r.
Komisja powiadomiła Włochy o swojej decyzji dotyczącej wszczęcia procedury w trybie art. 88 ust. 2 Traktatu, w sprawie przedmiotowej pomocy.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [1].
Komisja wezwała zainteresowane strony do złożenia uwag odnośnie do przedmiotowej pomocy.
(5) Władze włoskie nie złożyły żadnych uwag dotyczących rozpatrywanej pomocy.
Komisja nie otrzymała uwag od żadnej innej zainteresowanej strony.
II.
OPIS POMOCY
1.
System pomocy
(6) Przedmiotowa uchwała przewiduje udzielanie pomocy w formie pożyczek preferencyjnych, oprocentowanych według stopy 2 %, w maksymalnej wysokości 20 mln ITL (10329 EUR), przeznaczonych na następujące cele:
- dostosowanie gospodarstw hodowlanych do przepisów sanitarnych i higienicznych, zgodnie z dekretem nr 54 z dnia 14 stycznia 1997 r. przyjmującym przepisy wdrażające dyrektywy 92/46/EWG i 92/47/EWG dotyczące produkcji oraz wprowadzania do obrotu mleka i produktów na bazie mleka,
- poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, zgodnie z przepisami dekretu legislacyjnego nr 626 z 19 września 1994 r., wraz z późniejszymi zmianami, wdrażającego dyrektywy 89/391/EWG, 89/654/EWG, 89/655/EWG, 89/656/EWG, 90/269/EWG, 90/270/EWG, 90/394/EWG, 90/679/EWG, 93/88/EWG, 97/42/WE i 1999/38/WE dotyczące poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy,
- dostosowanie do norm dotyczących kontroli w produkcji żywności, zgodnie z przepisami dekretu nr 155 z 26 maja 1997 r. wdrażającego dyrektywy 93/43/EWG i 96/3/WE w sprawie higieny produktów spożywczych.
(7) W szczególności system pomocy może obejmować przykładowo:
- prace związane z budową lub dostosowaniem obiektów oczyszczania ścieków,
- prace związane z budową lub dostosowaniem obiektów do gromadzenia i przechowywania mleka,
- prace związane z wykonaniem lub dostosowaniem instalacji elektrycznych,
- prace związane z wykonaniem lub dostosowaniem instalacji wodno-sanitarnych,
- prace związane z budową lub dostosowaniem obiektów przeznaczonych dla zwierząt,
- prace związane z budową lub dostosowaniem obiektów przeznaczonych do gromadzenia i przechowywania produktów rolnych,
- wymianę materiałów budowlanych niespełniających norm higienicznych na materiały spełniające takie normy.
(8) W ramach wyżej wspomnianych pozycji pomoc będzie przeznaczona na pokrycie kosztów opracowania projektu i wykonania, zakupu materiałów oraz "inne koszty" (wskazane w treści zgłoszenia w postaci wyrażenia "i tym podobne").
(9) Maksymalna intensywność pomocy ustalona została zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [2].
(10) Beneficjentami pomocy są rolnicy indywidualni i przedsiębiorcy rolni, dla których działalność rolnicza jest działalnością główną, indywidualni lub zrzeszeni, wpisani do rejestru Izby Handlowej Campobasso.
(11) Na sfinansowanie pomocy wyasygnowano kwotę 150 mln ITL (77468 EUR).
Dofinansowania będą przyznawane do wyczerpania puli środków.
(12) Pomoc określona w uchwale nie może być łączona z innymi pomocami, przeznaczonymi na te same cele.
Beneficjent będzie zatem zobowiązany do podpisania oświadczenia, w którym zobowiązuje się, iż nie będzie ubiegał się o inną pomoc na to samo działanie.
Oświadczenia te będą regularnie sprawdzane.
2.
Uzasadnienie wszczęcia procedury wyjaśniającej, przytoczone przez Komisję
(13) Komisja wszczęła procedurę na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu, ponieważ miała wątpliwości co do zgodności systemu pomocy ze wspólnym rynkiem.
Wątpliwości te opisano poniżej.
A. Wątpliwości dotyczące rodzaju inwestycji będących przedmiotem wsparcia
(14) W informacjach przekazanych przed wszczęciem procedury władze włoskie podawały, że maksymalna dopuszczalna intensywność pomocy jest zgodna z tą określoną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, która z kolei odpowiada poziomowi ustalonemu w punkcie 4.1 wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy w sektorze rolnym [3] (dalej zwanymi "Wytycznymi"), mówiącym o inwestycjach w gospodarstwach rolnych.
Ponadto powołano się na działanie 4.9 Regionalnego Programu Operacyjnego, które odnosi się wyłącznie do inwestycji w gospodarstwach rolnych.
(15) Na podstawie powyższych informacji oraz odesłania do działania 4.9 stopy pomocy, mające zastosowanie, byłyby następujące: 50 % na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i 40 % na pozostałych, z możliwością podwyższenia w obu przypadkach o 5 punktów procentowych, jeżeli inwestycje realizowane są przez młodych rolników.
(16) Rozpatrywana pomoc mogłaby mieścić się w zakresie stosowania trzech punktów Wytycznych:
- pkt 4.1 dotyczącego inwestycji w gospodarstwach rolnych,
- pkt 4.2 dotyczącego inwestycji w sektorze przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych (zastosowania przepisów tego punktu nie można wykluczyć, gdyż, jak wynika z informacji przekazanych przez włoskie władze, beneficjentami pomocy są rolnicy indywidualni, jak również przedsiębiorcy rolni; w rozumieniu art. 2135 włoskiego Kodeksu cywilnego "przedsiębiorcą rolnym jest osoba prowadząca działalność bezpośrednio związaną z uprawą roli, leśnictwem, hodowlą zwierząt i działalności powiązane", przy czym to ostatnie mogłoby obejmować przetwórstwo i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych),
- pkt 4.3 dotyczącego dywersyfikacji działalności rolnej, który odwołuje się do pkt 4.1 i 4.2.
(17) W piśmie z dnia 7 sierpnia 2001 r. służby Komisji wezwały włoskie władze do szczegółowego wykazania zgodności z przepisami powyższych punktów, w zależności od rodzaju beneficjenta.
W piśmie z dnia 11 września 2001 r. władze włoskie ograniczyły się do odpowiedzi, że zasady i przepisy wspólnotowe nie będą naruszone i aby zapewnić większą zgodność z nimi, region posłuży się rozwiązaniem identycznym jak to stosowane w odniesieniu do zarządzania środkami pochodzącymi z EFOGR-Sekcja Orientacji.
(18) Uwzględniając taką odpowiedź, Komisja uznała za konieczne sprawdzenie, czy przepisy wyżej wspomnianych punktów Wytycznych są rzeczywiście przestrzegane.
B. Wątpliwości dotyczące rodzaju i stopy finansowania niektórych wydatków kwalifikowalnych
(19) O ile z jednej strony można było zakładać, że stopy pomocy nie będą przekroczone, niezależnie od tego, który z punktów Wytycznych miałby w danym przypadku zastosowanie, ponieważ – w zakresie środków obejmujących przetwórstwo i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych – region Molise wchodzi w skład obszarów zakwalifikowanych jako Cel 1, dla których poziom pomocy wynosi 50 %, stopa ta nie jest niższa od pułapu przewidzianego przez włoskie władze w pierwszym zgłoszeniu, o tyle z drugiej strony nie został określony procent, jaki w ogólnej wysokości kosztów kwalifikowalnych mogą stanowić koszty opracowania projektu, które w świetle Wytycznych powinny być ograniczone do 12 % pozostałych pozycji kosztów kwalifikowalnych.
W momencie wszczęcia procedury nie można było stwierdzić rodzaju niektórych kosztów, określonych w zgłoszeniu za pomocą sformułowania "i tym podobne".
(20) Nie można było zatem wykluczyć, iż niektóre wydatki mieszczące się w tej kategorii nie są wydatkami kwalifikowalnymi i że ich dofinansowanie stanowi pomoc operacyjną, niezgodną ze wspólnym rynkiem.
C. Wątpliwości dotyczące wiarygodności kryteriów oceny dochodowości beneficjentów i spełniania przez nich minimalnych norm w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt.
(21) Punkty 4.1 i 4.2 Wytycznych stanowią, że gospodarstwa-beneficjenci pomocy muszą być ocenione jako dochodowe na podstawie ich perspektyw oraz muszą spełniać minimalne wymagania w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt.
Ponadto pomoc może być udzielana na dofinansowanie tylko tych produktów, na które istnieje zbyt na rynku.
Kwestia zbytu nie stanowiła problemu, ponieważ w Regionalnym Programie Operacyjnym, zatwierdzonym przez Komisję, na który powoływał się projekt, kryteria w tym zakresie zostały określone w sposób bardzo precyzyjny.
(22) W kwestii dochodowości władze włoskie odwołały się do działania 4.9 Regionalnego Programu Operacyjnego, zatwierdzonego przez Komisję, który z kolei w zakresie stosowanych kryteriów odsyłał do uzupełnienia programu.
Po zapoznaniu się z tym dokumentem stwierdzono, że wybranymi wskaźnikami są dochód brutto i liczba jednostek pracy ludzkiej (wł. UTH) gospodarstwa.
Aby okazać się dochodowym, gospodarstwo musiało wykazać dochód brutto w wysokości co najmniej 4 lub 6 "jednostek wymiaru ekonomicznego dochodu brutto" (wł. unità di dimensione economica del reddito lordo) w zależności od położenia oraz zapewniać pracę co najmniej jednej UTH.
Takie kryterium oceny wydawało się dość nieokreślone, ponieważ na podstawie dostępnych informacji nie można było stwierdzić, czym jest "jednostka wymiaru ekonomicznego dochodu brutto".
Poza tym liczba UTH w gospodarstwie niekoniecznie odzwierciedla jego dochodowość.
Wskutek tego, w chwili wszczęcia procedury Komisja miała wątpliwości co do wiarygodności kryteriów oceny dochodowości beneficjentów.
(23) Jeżeli chodzi o przestrzeganie minimalnych wymagań w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt, Komisja zauważyła, że pomoc była przeznaczona na finansowanie prac wymaganych przez dekrety wdrażające dyrektywy, które w uzupełnieniu programu zostały wymienione wśród minimalnych wymagań do spełnienia przez przedsiębiorstwa rolne, aby mogły one korzystać z pomocy w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego.
(24) Pod kątem przepisów mających zastosowanie do pomocy państwa, gospodarstwa rolne muszą spełniać powyższe minimalne wymagania, by móc korzystać z pomocy.
Ponadto, zgodnie z pkt 4.1.1.3 Wytycznych, jeżeli inwestycje realizowane są w celu dostosowania się do nowych minimalnych wymagań w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt, wsparcie może zostać przyznane na to dostosowanie.
W tym samym punkcie uściśla się jednocześnie, że w takim przypadku należy uwzględnić okres czasu ewentualnie określony na mocy art. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [4].
(25) W piśmie z dnia 7 sierpnia 2001 r. Komisja pytała władze włoskie, jakie nowe wymagania mogłyby zostać wprowadzone i w jakim terminie.
W odpowiedzi włoskie władze poinformowały, że zwróciły się o wydanie ekspertyzy w celu sprawdzenia, czy minimalne wymagania ustalone w obowiązującym prawodawstwie wspólnotowym, krajowym i regionalnym są przestrzegane.
(26) Informacja ta nie stanowiła jednak odpowiedzi na żadne z pytań zadanych przez Komisję, czyli na jej podstawie nadal nie można było stwierdzić, jakie nowe wymagania mogłyby zostać wprowadzone i w jakim terminie.
W momencie wszczęcia procedury Komisja nie mogła zatem wykluczyć, iż planowana pomoc będzie przeznaczona jedynie na finansowanie działań dostosowawczych do wymogów już obowiązujących, a które wchodziły w skład minimalnych wymagań, jakie muszą spełniać gospodarstwa rolne, by móc korzystać z pomocy.
Pomoc udzielona gospodarstwom, naruszającym unijne przepisy, nie mogła być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(27) Na podstawie tych przesłanek Komisja żywiła poważne wątpliwości co do przestrzegania przez potencjalnych beneficjentów minimalnych wymagań w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt, o których mowa w Wytycznych, a w związku z tym wątpliwości nie tylko co do kwalifikowalności kosztów, lecz także samych beneficjentów.
D. Wątpliwości dotyczące niedziałania systemu pomocy wstecz
(28) Służby Komisji wezwały włoskie władze do zapewnienia, że środki określone w przedmiotowej uchwale będą realizowane zgodnie z zasadą niedziałania wstecz, o której mowa w punkcie 3.6 Wytycznych, oraz do zobowiązania się, iż nie będzie udzielane dofinansowanie do działań czy prac podjętych przed złożeniem wniosku przez beneficjenta oraz przed jego przyjęciem ze skutkiem wiążącym przez właściwe władze, po uprzednim zatwierdzeniu systemu pomocy przez Komisję.
(29) Z informacji przekazanych przez włoskie władze wynika, że przed zatwierdzeniem systemu przez Komisję nie została ani nie zostanie wypłacona żadna pomoc.
Jednak ostatnia odpowiedź udzielona przez te władze nie zawiera zobowiązania, iż pomoc nie będzie udzielona na dofinansowanie działań lub prac podjętych przed złożeniem wniosku przez beneficjenta oraz przed jego przyjęciem ze skutkiem wiążącym przez właściwe władze.
W chwili wszczęcia procedury Komisja nie mogła więc wykluczyć, że w ramach systemu pomocy może zostać udzielona pomoc ze skutkiem wstecznym, pozbawiona efektu zachęcającego.
Komisja miała w związku z tym wątpliwości, czy także pod tym względem planowaną pomoc można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
III.
UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ WŁOCHY I STRONY TRZECIE
(30) Włochy nie przekazały służbom Komisji żadnych uwag dotyczących przedmiotowej pomocy w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu procedury na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu.
Komisja nie otrzymała także żadnych uwag od zainteresowanych stron trzecich.
IV.
OCENA PRAWNA
1.
Istnienie pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu
(31) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która faworyzując niektóre przedsiębiorstwa lub rodzaje produkcji, zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(32) Przedmiotowa pomoc odpowiada tej definicji, ponieważ sprzyja określonym rodzajom produkcji (podstawowa produkcja rolna – inwestycje przewidziane są na poziomie produkcji pierwotnej) i może wpływać na wymianę handlową ze względu na szeroką gamę produktów, które są nią objęte (na przykład: w 1998 r. Włochy odnotowały wielkość wymiany handlowej produktami rolnymi z zagranicą na poziomie 15,222 mld ECU, jeżeli chodzi o przywóz, i 9,679 mld ECU, jeżeli chodzi o wywóz; w tym samym roku wartość przywozu produktów rolnych wewnątrz UE wyniosła 128,256 mld ECU, natomiast wartość wywozu 132,458 mld ECU).
(33) Rozpatrywany środek mieści się wobec powyższego w definicji pomocy państwa, zawartej w art. 87 ust. 1 Traktatu.
(34) Zakaz udzielania pomocy państwa nie jest bezwarunkowy.
W tym konkretnym przypadku odstępstwa, o których mowa w art. 87 ust. 2 Traktatu, w wyraźny sposób nie mają zastosowania, a włoskie władze nigdy się na nie nie powoływały.
(35) Zastosowania nie ma także art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu, ponieważ pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie rozwoju gospodarczego regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia.
(36) W zakresie dotyczącym art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu należy zauważyć, że rozpatrywana pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnego projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub też na przeciwdziałanie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego.
(37) Jeżeli chodzi o art. 87 ust 3 lit. d) Traktatu, należy stwierdzić, że rozpatrywana pomoc nie dotyczy celów, o których mowa w treści tego artykułu.
(38) Biorąc pod uwagę rodzaj omawianych środków, jedynym odstępstwem, jakie może mieć do nich zastosowanie, jest art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, zgodnie z którym za zgodną ze wspólnym rynkiem można uznać pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
2.
Badanie zgodności pomocy
(39) Rozpatrywaną uchwałę należy oceniać w świetle Wytycznych, jako że jej celem jest wdrożenie systemu pomocy na rzecz inwestycji w sektorze rolnym oraz ponieważ została ona prawidłowo zgłoszona przez włoskie władze, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(40) W rzeczy samej pkt 23.3 Wytycznych stanowi, iż stosują się one do nowej pomocy państwa w sektorze rolnym, w tym także do zgłoszeń złożonych przez Państwa Członkowskie, co do których decyzje nie zostały jeszcze podjęte przez Komisję, poczynając od dnia 1 stycznia 2000 r.
(41) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1/2004 z 23 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rolnymi [5] nie ma zastosowania do omawianego przypadku, ponieważ przekazane na temat beneficjentów informacje nie pozwalają stwierdzić we wszystkich przypadkach, czy pomoc przeznaczona jest dla małych i średnich przedsiębiorstw, które mogą korzystać z przepisów powyższego rozporządzenia [6].
(42) W przekazanych informacjach włoskie władze podały, że maksymalna intensywność dozwolonej pomocy jest zgodna z ustaloną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, która z kolei odpowiada poziomowi określonemu w punkcie 4.1 Wytycznych dotyczących inwestycji w gospodarstwach rolnych.
Ponadto odsyła się do działania 4.9 Regionalnego Programu Operacyjnego, które dotyczy wyłącznie inwestycji w gospodarstwach rolnych.
(43) Uwzględniając podane wskazania i powołanie się na działanie 4.9, mające zastosowanie stopy pomocy są następujące: 50 % na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i 40 % na pozostałych, z możliwością podwyższenia w obu przypadkach o 5 punktów procentowych, jeżeli inwestycje realizowane są przez młodych rolników.
(44) Rozpatrywana pomoc może jednak dotyczyć trzech rodzajów inwestycji, których warunki zatwierdzenia określone są w różnych punktach wytycznych:
- inwestycje w gospodarstwach rolnych (pkt 4.1),
- inwestycje w sektorze przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych (pkt 4.2),
- inwestycje mające wspierać dywersyfikację działalności rolnej (pkt 4.3, odsyłający do pkt 4.1 i 4.2).
(45) Zgodnie z pkt 4.1 Wytycznych, pomoc państwa wspierająca inwestycje w gospodarstwach rolnych może być przyznana, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) inwestycja realizuje co najmniej jeden spośród wymienionych celów: redukcja kosztów produkcji, poprawa i reorganizacja produkcji, podniesienie jakości, ochrona i poprawa stanu środowiska naturalnego, poprawa warunków higienicznych i dobrostanu zwierząt lub wspieranie dywersyfikacji działalności rolnej;
b) intensywność pomocy ograniczona jest do 40 % (50 % na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania), przy czym, jeśli inwestycje realizowane są przez młodych rolników w ciągu pięciu lat od nabycia gospodarstwa, pułap ten może być podniesiony odpowiednio do 45 % i 55 %;
c) wsparcie na inwestycje udzielane jest wyłącznie tym gospodarstwom, co do których można wykazać dochodowość za pomocą oceny perspektyw, a prowadząca je osoba wykazuje się odpowiednią wiedzą i kompetencjami zawodowymi.
Ponadto gospodarstwo musi spełniać unijne minimalne wymagania w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt;
d) inwestycje przeznaczone na zwiększenie zdolności produkcyjnych mogą uzyskać dofinansowanie tylko pod warunkiem, że dodatkowa produkcja znajdzie normalny zbyt na rynku;
e) wydatki kwalifikowalne obejmują wyłącznie następujące pozycje: budowa, zakup lub modernizacja nieruchomości; nowe maszyny i wyposażenie, w tym programy komputerowe; wydatki ogólne, jak wynagrodzenia architektów, inżynierów i doradców, studia wykonalności, nabycie patentów i licencji, maksymalnie do 12 % wyżej wymienionych wydatków; zakup gruntu, w tym opłaty prawne, podatki i koszty rejestracji;
f) wydatki kwalifikowalne nie przekraczają łącznie limitów całkowitych kwalifikowalnych nakładów inwestycyjnych, ustalanych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999.
(46) Jeżeli chodzi o inwestycje związane z przetwórstwem lub wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych, zgodnie z pkt 4.2 Wytycznych, należy zauważyć, że udzielenie pomocy może nastąpić po spełnieniu następujących warunków:
a) można wykazać dochodowość przedsiębiorstw-beneficjentów na podstawie oceny perspektyw;
b) przedsiębiorstwa-beneficjenci spełniają co najmniej minimalne wymagania w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt.
Jeżeli jednak inwestycje realizowane są w celu dostosowania do nowych minimalnych wymagań w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt, dofinansowaniu mogą podlegać działania dostosowawcze do tych wymagań;
c) stopa pomocy nie przekracza 40 % (50 % na obszarach objętych Celem 1);
d) wydatki kwalifikowalne obejmują wyłącznie następujące pozycje: budowa, zakup lub modernizacja nieruchomości; nowe maszyny i wyposażenie, w tym programy komputerowe; wydatki ogólne, jak wynagrodzenia architektów, inżynierów i doradców, studia wykonalności, nabycie patentów i licencji, maksymalnie do 12 % wyżej wymienionych wydatków; zakup gruntu, w tym opłaty prawne, podatki i koszty rejestracji;
e) dofinansowaniu nie mogą podlegać produkty nieznajdujące normalnego zbytu na rynkach;
f) pomoc na inwestycje, w których wydatki kwalifikowalne przekraczają 25 mln EUR, są przedmiotem specjalnego zgłoszenia do Komisji, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(47) W świetle pkt 4.3 zgodność pomocy na rzecz inwestycji mających wspierać dywersyfikację działalności rolnej należy oceniać na podstawie warunków, o których mowa w pkt 4.1, jeżeli łączna wysokość wydatków kwalifikowalnych nie przekracza pułapu całkowitych inwestycji kwalifikowalnych ustalonego przez dane Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/99.
W przypadku przekroczenia tego limitu stosuje się warunki, o których mowa w pkt 4.2 Wytycznych.
(48) Z opisu wynika jednoznacznie, że – niezależnie od określenia rodzaju pomocy na rzecz inwestycji, przewidzianej uchwałą, będącą przedmiotem zgłoszenia – władze włoskie nie zapewniają spełnienia wielu spośród wyżej wymienionych warunków, o których mowa w Wytycznych, a których celem jest zapewnienie zgodności pomocy na rzecz inwestycji ze wspólnym rynkiem, a mianowicie:
a) uściślenie rodzaju wydatków kwalifikowalnych, określonych za pomocą sformułowania "i tym podobne" oraz zapis zapewniający, iż koszty opracowania projektu nie będą przekraczały 12 % pozostałych pozycji kosztów kwalifikowalnych;
b) wiarygodność kryteriów oceny dochodowości ekonomicznej beneficjentów;
c) spełnianie przez beneficjentów minimalnych wymagań w zakresie środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt;
d) wyłączenie wszelkiej możliwości przyznania ze skutkiem wstecznym pomocy pozbawionej efektu zachęcającego.
(49) Ponadto władze włoskie nie przedstawiły żadnych uwag ani też informacji dodatkowych w odpowiedzi na wezwanie skierowane do nich przez Komisję w ramach decyzji o wszczęciu procedury wyjaśniającej, w piśmie z dnia 13 listopada 2001 r.
(50) Komisja nie otrzymała zatem żadnych informacji dodatkowych pozwalających rozwiać wątpliwości, istniejących w chwili wszczęcia procedury wyjaśniającej w ramach art. 88 ust. 2 Traktatu.
(51) Na podstawie wyżej opisanych spostrzeżeń Komisja uznaje, że zgłoszony system pomocy jest niezgodny z prawodawstwem wspólnotowym w zakresie konkurencji, w szczególności z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
V. WNIOSKI
(52) Wobec powyższego można wnioskować, że pomoc przewidziana w rozpatrywanej uchwale stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, która nie kwalifikuje się do żadnych z odstępstw, o których mowa w art. 87 ustęp 3.
(53) Ponieważ uchwała nr 629 Zarządu Prowincji Campobasso z dnia 29 grudnia 1999 r. została zgłoszona zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu i ponieważ w świetle przekazanych przez włoskie władze informacji żadna pomoc nie została jeszcze wypłacona w ramach rozpatrywanego systemu, nie jest konieczne wymaganie odzyskania pomocy przewidzianej w przedmiotowej uchwale,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc, którą Włochy planują przyznać na podstawie uchwały nr 629 Zarządu Prowincji Campobasso z dnia 29 grudnia 1999 r., przeznaczona na dofinansowanie działalności rolnej w celu poprawy jakości produktów i jakości życia rolników oraz przedsiębiorców rolnych, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Wobec powyższego przedmiotowa pomoc nie może zostać wykonana.
Artykuł 2
W terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia o niniejszej decyzji Włochy poinformują Komisję o działaniach podjętych w celu dostosowania się do niej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Rady
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
dotycząca zakończenia procedury konsultacyjnej z Republiką Gwinei na mocy art. 96 Umowy z Kotonu
(2005/321/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP-WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1], w szczególności jej art. 96,
uwzględniając Umowę wewnętrzną w sprawie przyjęcia środków i stosowania procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP-WE [2], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Naruszono elementy zasadnicze Umowy z Kotonu określone w jej art. 9.
(2) Zgodnie z art. 96 Umowy z Kotonu w dniu 20 lipca 2004 r. rozpoczęto konsultacje z krajami AKP i Republiką Gwinei.
W ramach tych konsultacji władze Gwinei podjęły szczególne zobowiązania mające na celu rozwiązanie problemów przedstawionych przez Unię Europejską i realizację tych zobowiązań podczas trzymiesięcznego okresu prowadzenia pogłębionego dialogu.
(3) Po upływie tego okresu wydaje się, że niektóre z wyżej wspomnianych zobowiązań dały początek konkretnym inicjatywom, a niektóre zostały wykonane.
Jednakże kolejne ważne środki w odniesieniu do elementów zasadniczych Umowy z Kotonu pozostają nadal do realizacji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Konsultacje prowadzone z Republiką Gwinei zgodnie z art. 96 Umowy z Kotonu zostają zakończone.
Artykuł 2
Środki wyszczególnione w piśmie znajdującym się w załączniku zostają przyjęte tytułem właściwych środków określonych w art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy z Kotonu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lutego 2005 r.
w sprawie wniosku przedłożonego przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 411)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(2005/322/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 27 stycznia 2005 r. Zjednoczone Królestwo konsultowało się z Komisją zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 w sprawie rozszerzenia krajowego zakazu trałowania przy połowie labraksa wzdłuż południowo-zachodnich wybrzeży Anglii na statki innych Państw Członkowskich mające dostęp do działalności połowowej na tym obszarze, mającego na celu zmniejszenie przyłowów waleni jako rozwiązanie przejściowe do momentu, gdy będzie możliwe podjęcie skoordynowanych działań na szczeblu wspólnotowym.
Przedstawiając ten wniosek władze Zjednoczonego Królestwa zwróciły uwagę na problem dotyczący poziomu przyłowów delfinów zwyczajnych przy połowach labraksa za pomocą trałowania i na decyzję Komisji o odrzuceniu sprawy dotyczącej nadzwyczajnego zawieszenia tych połowów w zachodniej części kanału La Manche (obszar ICES VIIe) [2].
(2) Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 francuskie i belgijskie statki są uprawnione do połowów gatunków przydennych w obszarze 6–12 mil i w związku z tym są zainteresowane projektem środków zaproponowanych przez Zjednoczone Królestwo.
(3) Zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 Zjednoczone Królestwo przedstawiło swój wniosek zainteresowanym Państwom Członkowskim.
W wyznaczonym terminie pięciu dni roboczych ustanowionym w art. 9 rozporządzenia 2371/2002 Komisja otrzymała od Francji uwagi na piśmie wzywające Komisję do odrzucenia wniosku Zjednoczonego Królestwa.
(4) Komisja jest zaniepokojona przyłowami waleni, które są chronione dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [3], obserwowanymi podczas niektórych połowów i w pełni angażuje się w możliwie największe zmniejszenie liczby utonięć tych zwierząt w narzędziach połowowych.
Wspólnotowe działanie zostało ostatnio podjęte w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 812/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającego środki dotyczące przypadkowych odłowów waleni na łowiskach [4] i zmienione rozporządzeniem (WE) nr 88/98.
(5) Wyżej wymienione rozporządzenie przewiduje obecność obserwatorów na statkach prowadzących połowy za pomocą trałowania od dnia 1 stycznia 2005 r.
Zagadnienie przyłowu waleni przy użyciu włoków pelagicznych jest złożone i było szczegółowo omawiane jako część obszernego naukowego przeglądu i porady udzielonej przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES) na temat przyłowu walenia w trakcie połowów [5].
ICES wskazał, że "inne połowy oprócz trałowania przy połowie labraksa również powodują odławianie delfinów" i że "istnieje potrzeba szerokiego monitoringu licznych połowów przy użyciu trałowania odbywających się w tym obszarze zanim precyzyjnie określi się wymogi ograniczające".
ICES uznał w szczególności, że "zakaz trałowania przy użyciu włoków pelagicznych przy połowie labraksa (morona)" byłby "środkiem arbitralnym, o małym prawdopodobieństwie osiągnięcia pożądanego skutku".
Zakaz połowu przy użyciu przydennych włoków pelagicznych w zachodniej części kanału La Manche prawdopodobnie spowodowałby redystrybucję nakładu połowowego na obszary przyległe niekoniecznie ograniczając przyłów delfinów zwyczajnych.
(6) Mimo iż zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 Państwo Członkowskie może podjąć środki celem zminimalizowania wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie, zgodnie z dostępnymi informacjami naukowymi zaproponowany środek wiąże się z małym prawdopodobieństwem osiągnięcia pożądanego skutku.
(7) To rozumowanie było jedną z przyczyn decyzji Komisji o odrzuceniu wniosku Zjednoczonego Królestwa o nadzwyczajne zawieszenie połowów labraksa przy użyciu trałowania w zachodniej części kanału La Manche w sierpniu 2004 r.
Od tego czasu nie udostępniono żadnych nowych informacji naukowych, które mogłyby zmienić tę analizę.
(8) Komisja uważa, że zagadnienie przyłowu waleni przy użyciu trałowania powinno być rozważane w sposób efektywny i skoordynowany w oparciu o rzetelne naukowe zrozumienie natury i skali problemu.
W tym celu Komisja wspiera finansowo badania naukowe mające na celu rozwój środków służących do ograniczania przyłowu waleni przy użyciu trałowania lub uaktualnienie naukowych szacunków co do obfitości małych waleni w europejskich wodach Atlantyku.
Te badania i projekty badawcze w połączeniu z danymi na temat przyłowu waleni w dużej liczbie połowów będą dostępne dzięki wspólnotowemu programowi obserwacji i mają na celu dostarczenie w rozsądnych ramach czasowych technicznych podstaw do ukierunkowanych i efektywnych środków zarządzania w celu ograniczenia skutków połowów waleni.
Gdy tylko informacje będą dostępne, Komisja zaproponuje, tam gdzie stosowne, konieczne środki w ścisłej współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(9) Podsumowując, wniosek przedłożony przez Zjednoczone Królestwo nie może zostać przyjęty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wniosek przedłożony przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 o rozszerzenie zawieszenia trałowania przy połowie labraksa do 12 mil od południowo-zachodniego wybrzeża Anglii na statki innych Państw Członkowskich zostaje odrzucony.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Francuskiej oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
w sprawie wymogów bezpieczeństwa, które muszą spełniać normy europejskie w odniesieniu do pływających artykułów rekreacyjnych przeznaczonych do używania na lub w wodzie zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1209)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/323/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2001/95/WE nakłada na producentów obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie produktów bezpiecznych.
(2) Zgodnie z tą dyrektywą produkt uznaje się za bezpieczny w odniesieniu do zagrożeń i kategorii zagrożeń objętych odpowiednimi normami krajowymi, jeżeli jest zgodny z dobrowolnymi normami krajowymi transponującymi normy europejskie.
(3) Zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE europejskie normy powinny być ustanawiane przez europejskie organy normalizacyjne.
Normy te mają na celu zapewnienie zgodności danych produktów z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa określonym we wspomnianej dyrektywie.
(4) Państwa Członkowskie i Komisja, w ścisłej współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi i po konsultacji z zainteresowanymi stronami, wskazały na pływające artykuły rekreacyjne przeznaczone do używania na lub w wodzie jako na grupę produktów, dla których należy opracować normy europejskie na podstawie mandatu, który będzie udzielony przez Komisję zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE.
Wskazane pływające artykuły rekreacyjne nie obejmują pływających artykułów objętych dyrektywą Rady 88/378/EWG [2] dotyczącą bezpieczeństwa zabawek, dyrektywą Rady 89/686/EWG [3] odnoszącą się do wyposażenia ochrony osobistej oraz dyrektywą 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] odnoszącą się do rekreacyjnych łodzi rekreacyjnych.
(5) Wymogi dotyczące bezpieczeństwa wskazanych produktów powinny być określone na podstawie wspomnianych konsultacji i dyskusji z władzami Państw Członkowskich.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy dyrektywy 2001/95/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Produkty i definicja produktów
Niniejszą decyzję stosuje się do pływających artykułów rekreacyjnych przeznaczonych do używania na lub w wodzie, określonych w części I Załącznika, które nie są objęte ustawodawstwem unijnym odnoszącym się do poszczególnych produktów.
W szczególności pływające artykuły rekreacyjne objęte dyrektywami 88/378/EWG, 89/686/EWG oraz 94/25/WE są wyłączone z zakresu niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wymogi bezpieczeństwa
Wymogi dotyczące bezpieczeństwa produktów, o których mowa w art. 1, określone są w części II niniejszego Załącznika.
Artykuł 3
Skierowania
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 200
z dnia 15 grudnia 2004 r.
w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Technicznej do Spraw Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej do Spraw Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/324/WE)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DO SPRAW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 [1], na mocy którego Komisja Administracyjna ma ustanawiać i rozwijać współpracę między Państwami Członkowskimi przez unowocześnianie procedur wymiany informacji, w szczególności poprzez dostosowanie przepływu informacji między instytucjami w celu wymiany telematycznej, uwzględniając rozwój przetwarzania danych w każdym z Państw Członkowskich. Głównym celem takiego unowocześnienia jest przyspieszenie przyznawania świadczeń,
uwzględniając art. 117c ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 [2], na mocy którego Komisja Administracyjna ustanawia sposoby funkcjonowania i skład Komisji Technicznej, która, zgodnie z art. 117, 117a i 117b, dostarcza sprawozdania i uzasadnione opinie przed podjęciem decyzji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1. Komisja Administracyjna do Spraw Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących ustanawia Komisję Techniczną do Spraw Przetwarzania Danych na mocy art. 117c ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/75 i nadaje jej nazwę "Komisja Techniczna".
2. Komisja Techniczna pełni funkcje określone w art. 117c ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
3.
Mandat Komisji Technicznej w zakresie jej szczegółowych zadań ustanawia Komisja Administracyjna do Spraw Pracowników Migrujących, która może zmieniać omawiane zadania w miarę potrzeb.
Artykuł 2
Komisja Techniczna przyjmuje sprawozdania i uzasadnione opinie wyjaśniające, jeżeli to konieczne, na podstawie dokumentacji technicznej i badań.
Komisja Techniczna może występować do administracji narodowych o udzielenie wszelkich informacji potrzebnych jej do należytego wypełniania zadań.
Artykuł 3
1.
Komisja Techniczna składa się z dwóch członków z każdego Państwa Członkowskiego, z których jeden otrzymuje nominację na stałego członka, a drugi wyznaczany jest na jego zastępcę.
Przedstawiciel rządu danego Państwa Członkowskiego w Komisji Administracyjnej przekazuje Sekretariatowi Generalnemu Komisji Administracyjnej listę osób nominowanych przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Sprawozdania oraz uzasadnione opinie zatwierdzane są zwykłą większością głosów wszystkich członków Komisji Technicznej, przy czym każde Państwo Członkowskie ma jeden głos, który oddaje stały członek lub, w przypadku jego nieobecności, zastępca.
Sprawozdania lub uzasadnione opinie Komisji Technicznej muszą zawierać informację o tym, czy zostały przyjęte jednomyślnie czy zwykłą większością głosów.
Muszą one, w przypadku istnienia mniejszości, zawierać wnioski lub zastrzeżenia zgłoszone przez mniejszość.
3.
W pracach Komisji Technicznej w charakterze doradczym bierze udział przedstawiciel Komisji Wspólnot Europejskich lub osoba przez niego wyznaczona.
Artykuł 4
Stanowisko Przewodniczącego Komisji Technicznej obejmowane jest co pół roku przez kolejnego stałego członka Komisji lub innego wyznaczonego urzędnika z Państwa, którego przedstawiciel sprawuje stanowisko Przewodniczącego Komisji Administracyjnej w tym samym okresie.
Przewodniczący Komisji Technicznej zdaje sprawozdanie z działalności Komisji Technicznej, jeśli wymaga tego Przewodniczący Komisji Administracyjnej.
Artykuł 5
Komisja Techniczna może ustanawiać grupy robocze ad hoc zajmujące się określonymi kwestiami.
Komisja Techniczna opisuje w programie pracy wspomnianym w art. 7 zadania, które mają realizować omawiane grupy robocze, harmonogram ich zakończenia oraz skutki finansowe działań grup roboczych.
Artykuł 6
Sekretariat Komisji Administracyjnej przygotowuje i organizuje posiedzenia Komisji Technicznej i sporządza z nich protokoły.
Artykuł 7
Komisja Techniczna przedkłada do zatwierdzenia przez Komisję Administracyjną szczegółowy program pracy.
Komisja Techniczna zdaje co roku sprawozdanie do Komisji Administracyjnej ze swoich działań i osiągnięć w odniesieniu do programu pracy wraz z wnioskami dotyczącymi jego zmian.
Artykuł 8
Wszelkie proponowane działania Komisji Technicznej wiążące się z wydatkami, które ponieść ma Komisja Wspólnot Europejskich, podlegają zatwierdzeniu przedstawiciela tej instytucji.
Artykuł 9
Językami Komisji Technicznej są języki uznane za języki urzędowe instytucji Wspólnoty, zgodnie z art. 290 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 10
Przepisy uzupełniające zawarte w dołączonym Załączniku stosuje się również do Komisji Technicznej.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja zastępuje decyzję Komisji Administracyjnej nr 169 [3].
Artykuł 12
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 18 stycznia 2005 r.
ustalająca, zgodnie z art. 104 ust. 8 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, czy Republika Grecka podjęła skuteczne działanie w odpowiedzi na zalecenia Rady zgodnie z art. 104 ust. 7 tego Traktatu
(2005/334/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 8,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.
(2) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych jako środka służącego tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cenowej oraz silnego, trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu obejmuje rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [1] określonej w art. 104 Traktatu w celu wspierania szybkiej korekty nadmiernych deficytów sektora instytucji rządowych i samorządowych.
(3) Przyjęta w Amsterdamie rezolucja Rady Europejskiej w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu z dnia 17 czerwca 1997 r. [2] uroczyście wzywa wszystkie strony, mianowicie Państwa Członkowskie, Radę i Komisję do ścisłego i terminowego wdrożenia Traktatu oraz Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
(4) Decyzją 2004/918/WE z dnia 5 lipca 2004 r.
[3] Rada stwierdziła, zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, występowanie nadmiernego deficytu w Grecji.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu i art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 Rada przyjęła zalecenie ustanawiające dzień 5 listopada 2004 r. nieprzekraczalnym terminem dla rządu greckiego na podjęcie środków, których celem jest zniesienie występowania nadmiernego deficytu najpóźniej w 2005 r. W zaleceniu tym Rada zaleciła Republice Greckiej położenie kresu obecnej sytuacji występowania nadmiernego deficytu najszybciej jak to możliwe, a najpóźniej do 2005 r., oraz podjęcie środków korygujących głównie o charakterze strukturalnym, w wysokości przynajmniej 1 % PKB, skumulowanych w latach 2004 i 2005, oraz najlepiej równo rozłożonych na te dwa lata. Ponadto Rada zaleciła, aby Republika Grecka zapewniła, że wskaźnik zadłużenia sektora publicznego brutto został obniżony do odpowiedniego poziomu i zbliżył się do wartości referencyjnej w należytym tempie, przy zwróceniu szczególnej uwagi na czynniki inne niż pożyczki netto, które przyczyniają się do zmian poziomu zadłużenia. Wreszcie Rada w trybie pilnym zaleciła również Republice Greckiej skorygowanie istotnych braków ujawnionych w statystykach budżetowych poprzez usprawnienie procesów gromadzenia i przetwarzania danych dotyczących sektora instytucji rządowych i samorządowych.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 Rada, rozważając, czy zostało podjęte skuteczne działanie w odpowiedzi na jej zalecenia wydane zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu, opiera swoją decyzję na publicznie ogłaszanych decyzjach rządu danego Państwa Członkowskiego.
(7) Ocena publicznie ogłoszonych decyzji podjętych przez Republikę Grecką w okresie od wydania zalecenia przez Radę zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu do nieprzekraczalnego terminu wyznaczonego w tym zaleceniu prowadzi do następujących wniosków:
- pomimo środków ograniczających ogłoszonych na rok 2004, polityka fiskalna jest wyraźnie ekspansyjna w przeciwieństwie do zaleceń Rady.
Jest to częściowo spowodowane korektami danych statystycznych, przeprowadzanymi we współpracy z Eurostatem w celu prawidłowego stosowania systemu statystycznego ESA 95, oraz przekroczeniem planów wydatków związanych z organizacją Igrzysk Olimpijskich, jak również przekroczeniem niektórych innych pozycji wydatków oraz braków w pewnych pozycjach przychodów, które nie zostały oszacowane w odpowiedni sposób w budżecie na rok 2004,
- środki budżetowe ogłoszone na rok 2005, choć z nadwyżką rekompensują spadek, który miał miejsce w roku 2004, mogą nie zapewniać, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych zostanie sprowadzony w 2005 roku do poziomu poniżej 3 % PKB,
- stosunek zadłużenia publicznego do PKB nie tylko nie zmniejsza się w zadowalającym tempie, lecz również korekta dużych przepływów kapitału przewidywana na rok 2004 wskazuje, że rząd grecki nie podjął żadnych skutecznych działań dotyczących operacji nieprzewidzianych w budżecie przyczyniających się do dalszego wzrostu zadłużenia,
- Republika Grecka usprawniła proces gromadzenia i przetwarzania danych budżetowych, szczególnie w odniesieniu do wydatków na sprzęt wojskowy, wypłatę odsetek oraz płatności na rzecz ubezpieczeń społecznych.
Dalsze kroki, podjęte w ścisłej współpracy z Eurostatem, zapewnią szybkie i prawidłowe dostarczanie danych dotyczących sektora instytucji rządowych i samorządowych wymaganych istniejącymi ramami prawnymi.
(8) Artykuł 104 ust. 8 Traktatu stanowi, że w przypadku gdy Rada stwierdzi, że w odpowiedzi na jej zalecenie żadne skuteczne działanie nie zostało podjęte zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu, może ona podać zalecenie do publicznej wiadomości. Jednakże zgodnie z rezolucją Rady Europejskiej w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu, Republika Grecka podała niniejsze zalecenie do publicznej wiadomości już w lipcu 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Republika Grecka nie podjęła skutecznego działania w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 lipca 2004 r. w terminie określonym w tym zaleceniu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
zmieniająca decyzję nr 2001/657/WE, rozszerzająca odstępstwo w celu włączenia solonych filetów z dorsza i solonego dorsza całego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1256)
(2005/335/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim") [1], w szczególności art. 37 ust. 9 lit. c) jej załącznika III,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W drodze decyzji 2001/657/WE [2] Saint Pierre i Miquelon zostało przyznane odstępstwo od definicji pojęcia "produkty pochodzące" celem uwzględnienia jego szczególnej sytuacji w odniesieniu do mrożonych filetów z dorsza, karmazyna, gładzicy i halibuta objętych kodem CN 030420.
(2) Dnia 20 stycznia 2005 r. rząd francuski złożył wniosek o wprowadzenie zmiany do decyzji 2001/657/WE w celu uzyskania rozszerzenia zakresu odstępstwa przyznanego w odniesieniu do mrożonych filetów z dorsza objętych kodem CN ex030420, na solone filety z dorsza objęte kodem CN ex030530 i solonego dorsza całego objętego kodem CN 030562.
(3) Rząd francuski uzasadnił swój wniosek koniecznością dostosowania strategii sprzedaży lokalnego przemysłu do rynków europejskich.
(4) Odstępstwo, o które wystąpiła Francja, jest uzasadnione w świetle odnośnych przepisów art. 37 ust. 1 załącznika III do decyzji Rady 2001/822/WE w celu zapewnienia ochrony przemysłu przetwórstwa rybnego i związanych z nim miejsc pracy.
(5) Zmiana, o którą wystąpiła Francja, nie zmieniłaby ogólnej rocznej ilości przyznanej na dorsza ani okresu obowiązywania odstępstwa, a w konsekwencji nie spowodowałaby poważnej szkody istniejącemu przemysłowi Wspólnoty.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2001/657/WE.
(7) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 2001/657/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
zmieniająca decyzję Rady dnia z 16 grudnia 1980 r. ustanawiającą Komitet Konsultacyjny ds. Programu Syntezy Jądrowej
(2005/336/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7 akapit czwarty,
uwzględniając decyzję Rady 2002/668/Euratom z dnia 3 czerwca 2002 r. dotyczącą szóstego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) dla badań jądrowych i działań szkoleniowych, przyczyniającego się także do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej (2002–2006) [1],
uwzględniając decyzję Rady 2002/837/Euratom z dnia 30 września 2002 r. przyjmującą program szczegółowy (Euratom) badań i szkoleń w zakresie energii jądrowej (2002–2006) [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2, który stanowi, że do celów wdrażania programu szczegółowego Komisję wspiera Komitet Konsultacyjny; w stosunku do kwestii związanych z syntezą jądrową, skład komitetu oraz szczegółowe zasady działania i mające do niego zastosowanie procedury zostały określone w decyzji Rady 4151/81 ATO 103 z dnia 16 grudnia 1980 r. ustanawiającej Komitet Konsultacyjny ds. Programu Syntezy Jądrowej [3] (zwanej dalej "decyzją Rady z dnia 16 grudnia 1980 r."),
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 51,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 16 grudnia 1980 r. ustanawiającą Komitet Konsultacyjny ds. Programu Syntezy Jądrowej (zwany dalej "Komitetem CCE-FU"), w szczególności jej ust. 14, który określa system głosowania dla tego komitetu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitet CCE-FU przyjmuje swoje opinie przy zastosowaniu systemu ważenia głosów w przypadkach gdy działa zgodnie z ust. 5 lit. g) decyzji Rady z dnia 16 grudnia 1980 r., określając działania priorytetowe na rzecz przyznania wparcia preferencyjnego.
(2) W dniu 21 października 2004 r. Komitet CCE-FU jednogłośnie zalecił uaktualnienie swojego systemu ważenia głosów, który powinien mieć zastosowanie w ramach komitetu określonego w ust. 14 decyzji Rady z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawach związanych z syntezą jądrową w celu uwzględnienia głosów nowych Państw Członkowskich po ich przystąpieniu.
(3) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję Rady z dnia 16 grudnia 1980 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W ust. 14 decyzji Rady z dnia 16 grudnia 1980 r. dwa ostatnie zdania zastępuje się następującym tekstem:
"Opinie dotyczące ust. 5 lit. g) przyjmuje się zgodnie z następującym systemem ważenia głosów:
Belgia _BAR_ 2 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 2 _BAR_
Dania _BAR_ 2 _BAR_
Niemcy _BAR_ 5 _BAR_
Estonia _BAR_ 1 _BAR_
Grecja _BAR_ 2 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 3 _BAR_
Francja _BAR_ 5 _BAR_
Irlandia _BAR_ 2 _BAR_
Włochy _BAR_ 5 _BAR_
Cypr _BAR_ 1 _BAR_
Łotwa _BAR_ 1 _BAR_
Litwa _BAR_ 2 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 1 _BAR_
Węgry _BAR_ 2 _BAR_
Malta _BAR_ 1 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 2 _BAR_
Austria _BAR_ 2 _BAR_
Polska _BAR_ 3 _BAR_
Portugalia _BAR_ 2 _BAR_
Słowenia _BAR_ 1 _BAR_
Słowacja _BAR_ 2 _BAR_
Finlandia _BAR_ 2 _BAR_
Szwecja _BAR_ 2 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 5 _BAR_
Szwajcaria _BAR_ 2 _BAR_
Razem _BAR_ 60 _BAR_
Większość wymagana do przyjęcia opinii wynosi 31 głosów "za" oddanych przez co najmniej czternaście delegacji.".
Decyzja Rady
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
dotycząca nominacji trzech członków oraz jednego zastępcy członka z Włoch do Komitetu Regionów
(2005/337/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Włoch,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r. [1].
(2) W związku z dymisją Alfonsa ANDRII i Mercedes BRESSO, podaną do wiadomości Rady w dniach 12 i 14 lipca 2004 r., zwolniły się dwa stanowiska członków Komitetu Regionów.
(3) W związku z wygaśnięciem mandatów Silvana MOFFY i Francesca BISOGNA, podanym do wiadomości Rady w dniu 14 lutego 2005 r., zwolniło się jedno stanowisko członka i jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów.
(4) Rząd Włoch zaproponował Radzie w dniu 14 lutego 2005 r. nazwiska kandydatów na cztery powyższe wolne stanowiska,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r.:
a) na stanowisko członka:
Francesco CROCETTO
consigliere della Provincia di Potenza
Provincia di Potenza – presso presidenza del Consiglio
na miejsce Silvana MOFFY
Sonia MASINI
presidente della Provincia di Reggio Emilia
na miejsce Mercedes BRESSO
Guido MILANA
consigliere della Provincia di Roma
na miejsce Alfonsa ANDRII;
b) na stanowisko zastępcy członka:
Vincenzo GIULIANO
consigliere della Provincia di Potenza
na miejsce Francesca BISOGNA.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustanawiająca kryteria ekologiczne dla przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego usługom kempingowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1242)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/338/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom posiadającym cechy, które pozwalają im w znaczącym stopniu przyczyniać się do poprawy kluczowych aspektów ochrony środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że dla poszczególnych grup produktów należy ustalić określone kryteria oznakowania ekologicznego opracowane na podstawie kryteriów sporządzonych przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego.
(3) W przypadku usług kempingowych kryteria ekologiczne powinny być podzielone na kryteria, z których każde musi być spełnione, oraz kryteria, spośród których musi być spełniona ustalona ich część.
(4) Kryteria ekologiczne, jak również związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji, powinny być ważne przez okres trzech lat.
(5) Odnośnie do opłat związanych ze składaniem wniosków o oznakowanie ekologiczne i z jego używaniem przez mikroprzedsiębiorstwa określone w zaleceniu Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. dotyczącym definicji małych i średnich przedsiębiorstw [2], aby wziąć pod uwagę ograniczone środki mikroprzedsiębiorstw oraz ich szczególne znaczenie w obrębie tej grupy produktów, stosowne jest zapewnienie dodatkowych obniżek oprócz przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1980/2000 oraz art. 5 decyzji Komisji 2000/728/WE z dnia 10 listopada 2000 r. ustanawiającej opłaty zgłoszeniowe i roczne wspólnotowego oznakowania ekologicznego [3].
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "usługa kempingowa" obejmuje, jako główną usługę świadczoną za opłatą, udostępnianie na określonym terenie wyposażonych stanowisk dla ruchomych obiektów mieszkalnych.
Obejmuje ona również inne obiekty mieszkalne nadające się do zapewnienia schronienia oraz miejsca ogólnodostępne dla usług zbiorowych, jeśli są one świadczone na określonym terenie.
"Usługa kempingowa" świadczona na wyżej określonym terenie może również obejmować świadczenie usług żywieniowych i rekreacyjnych przez właściciela lub zarządcę kempingu.
Artykuł 2
Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000, usługa kempingowa musi zaliczać się do grupy produktów "usługa kempingowa" i musi spełniać każde spośród kryteriów przedstawionych w sekcji A Załącznika do niniejszej decyzji.
Ponadto usługa kempingowa musi spełniać dostateczną ilość kryteriów przedstawionych w sekcji B Załącznika, z których do każdego przypisana jest pewna liczba punktów.
Usługa kempingowa musi uzyskać co najmniej:
a) 16,5 punktu za główną usługę;
b) 20 punktów, jeśli ponadto udostępniane są inne obiekty służące do zakwaterowania nadające się do zapewnienia schronienia gościom.
Łączną uzyskaną punktację powiększa się o dodatkowy punkt za każdą spośród usług żywieniowych i rekreacyjnych, jeśli są świadczone.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 3 decyzji 2000/728/WE w przypadku wniosku o przyznanie oznakowania ekologicznego dla usług kempingowych złożonego przez mikro-przedsiębiorstwo, opłata zgłoszeniowa zostanie obniżona o 75 % bez możliwości innej obniżki.
2.
Na zasadzie odstępstwa od pierwszego zdania art. 2 ust. 5 decyzji 2000/728/WE minimalna roczna opłata przypadająca na mikroprzedsiębiorstwo z tytułu używania oznakowania ekologicznego wynosi 100 EUR.
3.
Roczna wielkość sprzedaży usług kempingowych jest obliczana przez pomnożenie ceny dostawy przez ilość noclegów i zmniejszenie otrzymanego iloczynu o 50 %.
Jako cena dostawy przyjmowana będzie średnia opłata dokonana przez gościa kempingu za nocleg wraz ze wszystkimi usługami, które nie pociągają za sobą dodatkowej opłaty.
Stosuje się obniżki minimalnej rocznej opłaty przewidzianej w art. 2 decyzji 2000/728/WE.
4.
Do celów niniejszej decyzji mikroprzedsiębiorstwa odpowiadają definicji podanej w zaleceniu 96/280/WE w wersji z dnia 3 kwietnia 1996 r.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych, numerem kodowym przydzielonym grupie produktów "usługi kempingowe" jest "26".
Artykuł 5
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów "usługi kempingowe", jak również związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji, są ważne przez trzy lata od dnia notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/526/WE w zakresie środków zwalczania klasycznego pomoru świń we Francji
(notyfikowana jako document nr C(2005) 1249)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/339/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na skutek wybuchu klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich przyjęto decyzję Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich [2].
Decyzja ta ustanawia pewne dodatkowe środki służące zwalczaniu tej choroby.
(2) Francja poinformowała Komisję o aktualnym rozwoju choroby u dzikich świń w rejonie północnych Wogezów we Francji.
W świetle informacji epidemiologicznych należy zmienić obszar stosowania środków zwalczania choroby.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/526/WE.
(4) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część I ust. 2 Załącznika do decyzji 2003/526/WE zastępuje się tekstem niniejszego Załącznika.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 kwietnia 2005 r.
ustanawiająca kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji dla przyznawania komputerom osobistym wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1024)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/341/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom posiadającym cechy, które pozwalają im w znaczącym stopniu przyczyniać się do poprawy kluczowych aspektów ochrony środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że dla poszczególnych grup produktów należy ustalić określone kryteria oznakowania ekologicznego opracowane na podstawie kryteriów sporządzonych przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego.
(3) Stanowi ono ponadto, iż odpowiednio wcześnie przed końcem okresu ważności kryteriów określonych dla danej grupy produktów należy przeprowadzić przegląd kryteriów znakowania ekologicznego, jak również ocenę i weryfikację wymagań związanych z tymi kryteriami.
(4) W celu odzwierciedlenia rozwoju sytuacji na rynku stosownym jest dokonanie przeglądu kryteriów ustanowionych decyzją Komisji 2001/686/WE z dnia 22 sierpnia 2001 r. ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania komputerom osobistym wspólnotowego oznakowania ekologicznego [2].
(5) Ponadto w celu wyraźnego wyłączenia serwerów z grupy produktów należy zmodyfikować definicję grupy produktów ustanowioną w tejże decyzji.
(6) W celu zachowania przejrzystości należy zatem zastąpić decyzję 2001/686/WE.
(7) Zrewidowane kryteria ekologiczne, jak również związane z nimi wymogi oceny i weryfikacji powinny obowiązywać przez okres czterech lat.
(8) Stosownym jest pozostawienie okresu przejściowego niedłuższego niż dwanaście miesięcy producentom, których produktom przyznane zostało oznakowanie ekologiczne przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji, lub którzy złożyli wniosek o przyznanie takiego oznakowania przed tym dniem, tak aby mieli oni dostateczną ilość czasu na dostosowanie swoich produktów do zrewidowanych kryteriów i wymogów.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "komputery osobiste" obejmuje komputery przeznaczone do użycia w stałym miejscu, takim jak biurko, i składające się z jednostki systemowej i monitora, bez względu na to, czy mają wspólną obudowę oraz klawiatury.
Ta grupa produktów obejmuje także jednostki systemowe, klawiatury i monitory przeznaczone do użycia z komputerami osobistymi.
Grupa produktów nie obejmuje serwerów.
Artykuł 2
Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne dla komputerów osobistych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000, urządzenie musi zaliczać się do grupy "komputerów osobistych" oraz musi spełniać kryteria ekologiczne przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów "komputery osobiste", jak również związane z nimi wymogi oceny i weryfikacji obowiązują do dnia 30 kwietnia 2009 r.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych numerem kodowym przydzielonym "komputerom osobistym" jest "013".
Artykuł 5
Decyzja 2001/686/WE zostaje uchylona.
Artykuł 6
Oznakowania ekologiczne przyznane przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji odnośnie do produktów zaliczających się do grupy produktów "komputery osobiste" mogą nadal być używane do dnia 31 marca 2006 r.
Jeżeli wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego dotyczące grupy produktów "komputery osobiste" zostały złożone przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji, produktom tym można przyznać oznakowanie ekologiczne na warunkach określonych w decyzji 2001/686/WE.
W takich przypadkach oznakowanie ekologiczne może być używane do dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 marca 2005 r.
ustalająca zrewidowane ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom do ręcznego zmywania naczyń
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1026)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/342/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Radą ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom posiadającym cechy, które pozwalają im w znaczącym stopniu przyczyniać się do poprawy kluczowych aspektów ochrony środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczególne kryteria oznakowania ekologicznego, opracowane na podstawie kryteriów sporządzonych przez Radę ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej, należy ustalić według grup produktów.
(3) Stanowi ono ponadto, iż odpowiednio wcześnie przed końcem okresu ważności kryteriów określonych dla danej grupy produktów powinien odbyć się przegląd kryteriów znakowania ekologicznego oraz wymagań dotyczących oceny i weryfikacji związanych z tymi kryteriami.
(4) W celu uwzględnienia rozwoju naukowego oraz wydarzeń na rynku stosowne jest dokonanie przeglądu kryteriów ustanowionych decyzją Komisji 2001/607/WE z dnia 19 lipca 2001 r. ustalającą ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom do ręcznego zmywania naczyń [2].
(5) Ponadto, aby określić, że objęte są produkty przeznaczone zarówno do użytku prywatnego, jak i zawodowego, konieczna jest zmiana definicji grupy produktów określonej w wymienionej decyzji.
(6) Dla zapewnienia jasności należy zatem odpowiednio zastąpić decyzję 2001/607/WE.
(7) Zrewidowane kryteria ekologiczne powinny być ważne przez okres czterech lat.
(8) Stosowne jest pozostawienie okresu przejściowego nie dłuższego niż dwanaście miesięcy wnioskodawcom, których produktom przyznane zostało oznakowanie ekologiczne przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji lub którzy złożyli wniosek o przyznanie takiego oznakowania przed tą datą, aby mieli oni wystarczającą ilość czasu na dostosowanie swoich produktów, tak aby spełniały zrewidowane kryteria i wymagania.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "detergenty do ręcznego zmywania naczyń" obejmuje:
"wszystkie detergenty przeznaczone do używania do ręcznego zmywania naczyń, porcelany stołowej, sztućców, garnków, patelni i innych sprzętów kuchennych itp.".
Grupa produktów obejmuje produkty przeznaczone zarówno do użytku prywatnego, jak i zawodowego.
Artykuł 2
Aby otrzymać oznakowanie ekologiczne dla detergentów do ręcznego zmywania naczyń zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000, detergent musi zaliczać się do grupy produktów "detergenty do ręcznego zmywania naczyń" i musi spełniać kryteria przedstawione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów "detergenty do ręcznego zmywania naczyń", jak również związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji są ważne do dnia 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych grupie produktów "detergenty do ręcznego zmywania naczyń" przydziela się kod 019.
Artykuł 5
Uchyla się decyzję 2001/607/WE.
Artykuł 6
Oznakowania ekologiczne przyznane przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji produktom zaliczającym się do grupy produktów "detergenty do ręcznego zmywania naczyń" mogą być nadal używane do dnia 31 marca 2006 r.
Gdy wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego produktom zaliczającym się do grupy produktów "detergenty do ręcznego zmywania naczyń" zostały złożone przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji, to produktom tym może być przyznane oznakowanie ekologiczne na podstawie warunków określonych w decyzji 2001/607/WE.
W takich wypadkach oznakowanie ekologiczne może być używane do dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 kwietnia 2005 r.
ustanawiająca kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji dla przyznawania komputerom przenośnym wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(notyfikowana jako dokument C(2005) 1027)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/343/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom posiadającym cechy, które pozwalają im w znaczącym stopniu przyczyniać się do poprawy w odniesieniu do kluczowych aspektów ochrony środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że należy ustalić według grup produktów określone kryteria oznakowania ekologicznego opracowane na podstawie kryteriów sporządzonych przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego.
(3) Stanowi ono ponadto, iż odpowiednio wcześnie przed końcem okresu ważności kryteriów określonych dla danej grupy produktów powinien odbyć się przegląd kryteriów znakowania ekologicznego, jak również ocena i weryfikacja wymagań związanych z tymi kryteriami.
(4) W celu odzwierciedlenia wydarzeń na rynku stosownym jest dokonanie rewizji kryteriów ustanowionych decyzją Komisji 2001/687/WE z dnia 28 sierpnia 2001 r. w sprawie ustalania ekologicznych kryterów przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego komputerom przenośnym [2].
(5) Ponadto, aby określić, że urządzenia wyposażone w ekranową klawiaturę dotykową mają być ujęte w grupie produktów oraz że produkty, których głównym zastosowaniem nie jest informatyka, mają być wyłączone, konieczne jest zmodyfikowanie definicji grupy produktów określonej w tejże decyzji.
(6) W celu zachowania przejrzystości należy zatem zastąpić decyzję 2001/687/WE.
(7) Zrewidowane kryteria ekologiczne, jak również związane z nimi wymogi oceny i weryfikacji, powinny obowiązywać przez okres czterech lat.
(8) Stosownym jest pozostawienie okresu przejściowego nie dłuższego niż dwanaście miesięcy producentom, których produktom przyznane zostało oznakowanie ekologiczne przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji lub którzy złożyli wniosek o przyznanie takiego oznakowania przed tym dniem, aby mieli oni dostateczną ilość czasu na dostosowanie swoich produktów do zrewidowanych kryteriów i wymogów.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa "komputery przenośne" obejmuje wszystkie komputery, które mogą być używane w wielu miejscach, które składają się z jednostki systemowej, monitora i klawiatury połączonych w jednej obudowie, które są przeznaczone do łatwego przenoszenia pomiędzy różnymi miejscami i które mogą być używane zasilane wewnętrznym akumulatorem.
Ta grupa produktów obejmuje również urządzenia wyposażone w ekranową klawiaturę dotykową.
Grupa produktów nie obejmuje produktów, których podstawowym zastosowaniem jest informatyka.
Artykuł 2
Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne dla komputerów osobistych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000, urządzenie musi zaliczać się do grupy "komputery przenośne" i musi spełniać kryteria ekologiczne przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Kryteria ekologiczne dla grupy "komputery przenośne", jak również związane z nimi wymogi oceny i weryfikacji, obowiązują do dnia 30 kwietnia 2009 r.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych, numerem kodowym przydzielonym grupie "komputery przenośne" jest "018".
Artykuł 5
Decyzja 2001/687/WE zostaje uchylona.
Artykuł 6
Oznakowania ekologiczne przyznane przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji odnośnie do produktów zaliczających się do grupy produktów "komputery przenośne" mogą nadal być używane do dnia 31 marca 2006 r.
Gdy wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego odnośnie do produktów zaliczających się do grupy produktów "komputery przenośne" zostały złożone przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji, produktom tym może być przyznane oznakowanie ekologiczne zgodnie na warunkach określonych w decyzji 2001/687/WE.
W takich przypadkach oznakowanie ekologiczne może być używane do dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 marca 2005 r.
ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego uniwersalnym środkom czyszczącym oraz środkom czyszczącym przeznaczonym do urządzeń sanitarnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1028)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/344/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1, akapit drugi,
po konsultacji z Radą ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom posiadającym cechy, które pozwalają im w znaczącym stopniu przyczyniać się do poprawy kluczowych aspektów ochrony środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczególne kryteria oznakowania ekologicznego, opracowane na podstawie kryteriów sporządzonych przez Radę ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej, należy ustalić według grup produktów.
(3) Stanowi ono ponadto, iż odpowiednio wcześnie przed końcem okresu ważności kryteriów określonych dla danej grupy produktów powinien odbyć się przegląd kryteriów znakowania ekologicznego, jak również wymagań dotyczących oceny i weryfikacji związanych z tymi kryteriami.
(4) W celu uwzględnienia rozwoju naukowego oraz wydarzeń na rynku stosownym jest dokonanie przeglądu kryteriów ustanowionych decyzją Komisji 2001/607/WE z dnia 19 lipca 2001 r. ustalającą ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego uniwersalnym środkom czyszczących oraz środkom czyszczącym przeznaczonym do urządzeń sanitarnych [2].
(5) Ponadto aby określić, że produkty detergentowe przeznaczone do rutynowego czyszczenia okien należy uważać za uniwersalne środki czyszczące, a nie produkty o szczególnym zastosowaniu, konieczne jest zmodyfikowanie definicji grupy produktów określonej w tejże decyzji.
(6) Dla zapewnienia jasności należy zatem odpowiednio zastąpić decyzję 2001/523/WE.
(7) Zrewidowane kryteria ekologiczne powinny być ważne przez okres czterech lat.
(8) Stosownym jest pozostawienie okresu przejściowego nie dłuższego niż dwanaście miesięcy wnioskodawcom, których produktom przyznane zostało oznakowanie ekologiczne przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji lub którzy złożyli wniosek o przyznanie takiego oznakowania przed tą datą, aby mieli oni wystarczająco czasu na dostosowanie swoich produktów, tak aby spełniały zrewidowane kryteria i wymagania.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "uniwersalne środki czyszczące i środki czyszczące do urządzeń sanitarnych" składa się z następujących trzech podgrup:
a) uniwersalne środki czyszczące obejmujące produkty detergentowe przeznaczone do rutynowego czyszczenia podłóg, ścian, sufitów, okien i innych stałych powierzchni, które przed użyciem są rozpuszczane lub rozcieńczane w wodzie.
Uniwersalne środki czyszczące muszą mieć zawartość wody ≤ 90% (w/w);
b) środki czyszczące do okien obejmujące specjalne uniwersalne środki czyszczące przeznaczone do rutynowego czyszczenia okien, które przed użyciem są rozcieńczane w wodzie lub używane bez rozcieńczania.
Wszystkie środki czyszczące do okien muszą mieć zawartość wody ≤ 95% (w/w).
c) środki czyszczące do urządzeń sanitarnych obejmujące produkty detergentowe przeznaczone do rutynowego usuwania, w tym poprzez szorowanie, brudu i/lub innych osadów na urządzeniach sanitarnych, w pomieszczeniach takich jak pralnie, łazienki, kabiny prysznicowe, toalety i kuchnie.
Wszystkie środki czyszczące do obiektów sanitarnych muszą mieć zawartość wody ≤ 90% (w/w).
Podgrupa określona w lit. c) pierwszego ustępu nie obejmuje:
a) produktów, które są automatycznie używane podczas spłukiwania muszli klozetowej, takich jak produkty samodozujące, w tym także kostek toaletowych;
b) produktów przeznaczonych do stosowania w rezerwuarze muszli klozetowej;
c) produktów, które nie mają innych działań czyszczących niż usuwanie węglanu wapnia (kamienia);
d) środków dezynfekujących.
Produkty o szczególnym zastosowaniu, takie jak środki do czyszczenia piekarników lub okien, do wiórkowania podłogi, pasty podłogowe, środki do czyszczenia rur kanalizacyjnych, nie zostały tu uwzględnione.
Ta grupa produktów obejmuje, poza produktami, które mogą być używane przez konsumentów prywatnych, także produkty do użycia profesjonalnego.
Artykuł 2
Aby otrzymać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne dla uniwersalnych środków czyszczących i środków czyszczących do urządzeń sanitarnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 środek czyszczący musi zaliczać się do "uniwersalnych środków czyszczących i środków czyszczących do urządzeń sanitarnych" i musi spełniać kryteria ekologiczne przedstawione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów "uniwersalne środki czyszczące i środki czyszczące do urządzeń sanitarnych", a także związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych grupie produktów "uniwersalne środki czyszczące i środki czyszczące do urządzeń sanitarnych" przydziela się kod 020.
Artykuł 5
Decyzja 2001/523/WE traci moc.
Artykuł 6
Oznakowania ekologiczne przyznane przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji odnośnie do produktów zaliczających się do grupy produktów "uniwersalne środki czyszczące i środki czyszczące do urządzeń sanitarnych" mogą nadal być używane do dnia 31 marca 2006 r.
Jeśli wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego odnośnie do grupy produktów zaliczających się do grupy produktów "uniwersalne środki czyszczące i środki czyszczące do urządzeń sanitarnych" zostały złożone przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji, to produktom tym może być przyznane oznakowanie ekologiczne na podstawie warunków określonych w decyzji 2001/523/WE.
W takich wypadkach oznakowanie ekologiczne może być używane do dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lutego 2004 r.
dotycząca przyznania przez Niemcy pomocy na restrukturyzację na rzecz Bankgesellschaft Berlin AG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 327)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/345/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ustęp 2 pierwszy akapit,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [1], w szczególności jego art. 7 ustęp 3,
po wezwaniu Państwa Członkowskiego i innych zainteresowanych stron zgodnie z powyższymi postanowieniami do przedstawienia uwag [2] i opierając się na tych uwagach,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. Procedura
(1) Po zatwierdzeniu przez Komisję dnia 25 lipca 2001 r. pomocy na ratowanie spółki Bankgesellschaft Berlin AG (zwanej dalej "BGB" lub "bankiem") [3] oraz po przedłożeniu Komisji planu restrukturyzacji przez Niemcy dnia 28 stycznia 2002 r., Komisja poinformowała Niemcy pismem z dnia 9 kwietnia 2002 r. o decyzji o wszczęciu procedury zgodnie z art. 88 ustęp 2 Traktatu WE w związku z pomocą na restrukturyzację.
[4]
(2) Po złożeniu i zatwierdzeniu wniosku o przedłużenie terminu oraz po dwóch rozmowach z przedstawicielami Komisji Niemcy przekazały dnia 17 czerwca 2002 r. swoje uwagi oraz inne dokumenty i informacje.
Za pośrednictwem pisma z dnia 31 lipca 2002 r. została przedstawiona Niemcom prośba o przekazanie dalszych informacji.
(3) Wraz z opublikowaniem decyzji Komisji o wszczęciu procedury w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5] Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
Dnia 9 lipca oraz, po przedłużeniu terminu, dnia 22 lipca 2002 r. Komisja otrzymała uwagi jednego z konkurentów oraz innej zainteresowanej strony, która wnioskowała o zachowanie anonimowości.
Dnia 1 sierpnia 2002 r. uwagi te zostały przekazane Niemcom celem zajęcia stanowiska.
Odpowiedź Niemiec nadeszła po przedłużeniu terminu w piśmie z dnia 23 września 2002 r.
(4) Na żądanie Niemcy przedstawiły dalsze informacje o zgłoszonej pomocy za pośrednictwem pism z dnia 16 i 20 września, 14 i 18. listopada i 18. grudnia 2002 r. oraz 14. lutego i 14. marca 2003 r.
Ponadto Komisja była informowana o stanie procesu restrukturyzacji na różnych spotkaniach z przedstawicielami Niemiec, kraju związkowego Berlin oraz BGB.
(5) Na spotkaniu dnia 26 marca 2003 r. Niemcy poinformowały Komisję o przyczynach niepowodzenia wyboru oferenta w dniu 25 marca 2003 r., podjętego w drodze publicznego, międzynarodowego przetargu rozpisanego w roku 2002 w celu prywatyzacji BGB.
Dalsze informacje na ten temat, a także bilans oraz rachunek zysków i strat za rok 2002 zostały dostarczone dnia 31 marca 2003 r.
(6) Na prośby o informacje wysłane w związku z tym przez Komisję dnia 15 kwietnia, 6. maja i 16. maja 2003 r. odpowiedziano pismami z dnia 15 maja, 28. maja i 24. czerwca 2003 r.
Dalsze informacje zostały przedstawione w pismach z dnia 1 lipca 2003 r. oraz na spotkaniach z przedstawicielami Niemiec, kraju związkowego Berlin oraz BGB dnia 4 kwietnia, 11 kwietnia, 14. maja i 9. lipca 2003 r.
(7) Dnia 14 lipca 2003 r. Komisja zleciła spółce Mazars Revision & Treuhandgesellschaft mbH, Wirtschaftsprüfungsgesellschaft w Düsseldorfie, jako ekspertowi, przeanalizowanie określonych aspektów planu restrukturyzacji.
Wyniki zostały przedyskutowane z Niemcami dnia 3 października 2003 r., a ostateczne sprawozdanie zostało przekazane Niemcom dnia 20 listopada 2003 r.
(8) W październiku 2003 r. dyskutowano konieczność dalszych środków kompensacyjnych, częściowo w obecności przedstawicieli banku.
W listopadzie 2003 r. Niemcy zostały poinformowane o środkach przewidzianych przez Komisję i otrzymały, podobnie jak bank, sposobność zajęcia stanowiska w odniesieniu do skutków ekonomicznych mających wpływ na bank, które zostały omówione w grudniu 2003 r.
Dnia 18 grudnia 2003 r. ustalono, że Niemcy zobowiążą się wobec Komisji do oddzielnego wystawienia na sprzedaż banku Berliner Bank do dnia 1 października 2006 r., przy czym sprzedaż zostanie zrealizowana najpóźniej do dnia 1 lutego 2007 r., oraz do prywatyzacji koncernu do dnia 31 grudnia 2007 r. i podjęcia innych kroków związanych ze sprzedażą spółki.
(9) Dnia 29 stycznia 2004 r. Niemcy przekazały Komisji zmieniony plan restrukturyzacji uwzględniający w szczególności zalecenia eksperta Komisji oraz dnia 6 lutego 2004 r. zobowiązania Niemiec odnoszące się do zmienionego planu restrukturyzacji.
II.
Opis pomocy
BGB
(10) BGB jest spółką holdingową koncernu BGB utworzonego w roku 1994 w wyniku połączenia instytucji kredytowych wcześniej kontrolowanych przez kraj związkowy Berlin, ponadto działa jako samodzielna instytucja kredytowa.
W roku 2000 suma bilansowa koncernu BGB wynosiła 205 mld EUR, w 2001 r. 189 mld EUR, a w 2002 r. 175 mld EUR.
Dało mu to dziesiąte (w 2001 r.) oraz dwunaste (w 2002 r.) miejsce w rankingu niemieckich banków; liczba pracowników wynosiła ok. 17000 zatrudnionych w roku 2000, 15000 w roku 2001 oraz ok.
13000 w roku 2002. Współczynnik kapitału podstawowego obliczony wg niemieckiego prawa bankowego (Kreditwesengesetz — "KWG") wynosiła 5,7 % według sprawozdania finansowego za rok 2001 (łączny współczynnik funduszy własnych 9,4 %) oraz 5,6 % wg sprawozdania finansowego za rok 2002 (łączny współczynnik funduszy własnych 9,4 %).
W czerwcu 2001 r., przed przyznaniem pomocy na ratowanie, współczynnik kapitału podstawowego spadł do [...] [6] % (łącznie współczynnik funduszy własnych [...]* %).
(11) Przed zasileniem kapitałem w sierpniu 2001 r. kraj związkowy Berlin posiadał 56,6 % udziałów w BGB, teraz ok.
81 %. Innymi udziałowcami są Norddeutsche Landesbank (NordLB) — 11 % oraz Gothaer Finanzholding AG — 2 %.
Około 6 % udziałów znajduje się w posiadaniu akcjonariatu rozproszonego.
(12) Największymi spółkami zależnymi lub oddziałami koncernu BGB, również działającymi w sektorze bankowym, są Landesbank Berlin ("LBB") oraz Berlin-Hannoversche Hypothekenbank AG ("BerlinHyp").
LBB jest instytucją publicznoprawną, w której BGB posiada nietypowe ciche udziały w wysokości 75,01 %.
W związku z postanowieniami umowy o odprowadzeniu zysku BGB należy postrzegać z ekonomicznego punktu widzenia jako udziałowca stuprocentowego.
W spółce BerlinHyp, która zajmuje się finansowaniem nieruchomości, BGB ma 89,9 % akcji.
(13) Do koncernu należy obecnie również oddział IBAG Immobilien und Beteiligungen Aktiengesellschaft ("IBAG"), który zajmuje się usługami w zakresie nieruchomości. Wcześniej znajdowały się one w gestii Immobilien und Baumanagement der Bankgesellschaft Berlin GmbH ("IBG").
Ponadto BGB kontroluje lub kontrolował bezpośrednio lub pośrednio różne inne krajowe i zagraniczne przedsiębiorstwa, np. Weberbank, Allgemeine Privatkundenbank AG ("Allbank", sprzedany), BGB Ireland, BGB UK, BG Polska (bankowość detaliczna i bank internetowy "Inteligo" zostały sprzedane, trwa likwidacja pozostałej części) oraz czeski Zivnostenská Banka a.s. (sprzedany).
(14) Główna działalność BGB koncentruje się na sektorze klientów indywidualnych i korporacyjnych (bankowość detaliczna), która jest prowadzona pod dwoma markami: "Berliner Sparkasse" i "Berliner Bank".
W obu przypadkach mamy do czynienia nie ze spółkami zależnymi działającymi na własny rachunek, lecz z markami, względnie filiami.
Od dnia 1 lipca 2003 r. "Berliner Bank", tak jak uprzednio "Berliner Sparkasse", należy do LBB.
[7] Klientami korporacyjnymi są przede wszystkim małe i średnie przedsiębiorstwa z regionu.
(15) Oprócz sektorów bankowości detalicznej, finansowania nieruchomości i usług w zakresie nieruchomości BGB wraz ze spółkami zależnymi działa również na rynku kapitałowym (transakcje pieniężne i obrót papierami wartościowymi), a także w — przewidzianych do likwidacji lub znacznej redukcji — sektorze dużych klientów/transakcji zagranicznych (np. finansowanie projektów i eksportu) i sektorze publicznym (udzielanie kredytów).
Działalność w sektorze bankowości inwestycyjnej obejmuje tylko emisję akcji i obligacji w niewielkim zakresie, a w przyszłości działalność ta nie będzie odgrywała samodzielnej roli.
Pod względem geograficznym działalność BGB koncentruje się w Berlinie i kraju związkowym Brandenburgia, w szczególności w przypadku bankowości detalicznej.
Bank podejmuje też działania o zasięgu krajowym, np. w zakresie finansowania nieruchomości, a także o zasięgu międzynarodowym, np. na rynkach kapitałowych.
(16) W aglomeracji berlińskiej BGB jest liderem na rynku bankowości detalicznej, jego udział w poszczególnych segmentach wynosi od ok. 20 % do ponad 50 %.
[8] Wg danych własnych udział w rynku, wzgl. penetracja rynku w roku 2002, mierzony wg pierwszego konta żyrowego w sektorze klientów indywidualnych, wynosił 48 %.
[9] W przypadku finansowania nieruchomości w całych Niemczech (wszystkie kredyty hipoteczne) BGB z 5 % udziałem w 2000 r. zajmował wg danych zgłoszenia trzecie miejsce.
Wg nowszych informacji miejsce to nie zostanie ponownie osiągnięte.
[10] W dniu 31 grudnia 2001 r. ponad 90 % hipotek BGB o wartości 33 mld EUR znajdowało się w Niemczech, pozostałe dotyczyły finansowania nieruchomości za granicą.
W innych sektorach BGB nie należy do wiodących banków ani w Niemczech, ani na arenie międzynarodowej.
W związku z tym brak danych o udziałach w rynku lub w segmentach.
(17) Problemy BGB, które opinia publiczna poznała w 2001 r., mają swoje źródło przede wszystkim w sektorze usług w zakresie nieruchomości, ale także w operacjach finansowania nieruchomości.
Usługi w zakresie nieruchomości świadczone w latach 90-tych przez spółkę zależną IBG obejmowały przede wszystkim prowadzenie funduszy i projektów, a także inwestorstwo zastępcze.
Udziałowcami IBG — spółki utworzonej na początku lat 90-tych jako spółka zależna LBB — były między połową a końcem lat 90-tych BGB AG (10 %), Berliner Bank AG (30 %), LBB (30 %) i Berlin Hyp (30 %).
Po połączeniu Berliner Bank AG z BGB ta ostatnia spółka przejęła udziały Berliner Bank w IBG.
Struktura własnościowa wygląda obecnie w następujący sposób: 40 % BGB, 30 % LBB i 30 % Berlin Hyp.
(18) Spółka IBG tworzyła do 2000 r. kolejne fundusze inwestycyjne rynku nieruchomości.
Inwestorzy otrzymali przy tym szerokie gwarancje, przede wszystkim długoletnie gwarancje najmu, gwarancje wypłaty dywidendy oraz gwarancje rewitalizacji.
Wraz z tworzeniem nowych funduszy nabywano lub budowano nowe nieruchomości.
Gwarancje opierały się na oczekiwaniach, że wartość nieruchomości nadal będzie wysoka lub wręcz będzie wzrastać, co przy zdecydowanie spadających cenach i czynszach, szczególnie w Berlinie i w nowych krajach związkowych, prowadziło do kumulacji ryzyka.
(19) Po wystąpieniu tych problemów w 2000 r. spółka BGB rozważała sprzedaż głównej działalności IBG.
W związku z tym w grudniu 2000 r. główna część działalności IBG została przeniesiona na nowo utworzoną spółkę IBAG, z wyjątkiem "starych" ryzyk i należności powstałych w IBG i jej spółkach zależnych do 31 grudnia 2000 r., które zostały przeniesione na nowo utworzoną LPFV Finanzbeteiligungs- und Verwaltungs-GmbH ("LPFV").
Plany sprzedaży IBAG jednak się nie powiodły.
Obecnie zarówno IBAG, jak również LPFV w 100 % należą do BGB.
W IBG pozostały tylko mało znaczące projekty.
(20) Kolejne problemy, które wystąpiły w tym okresie, dotyczą usług w zakresie nieruchomości świadczonych głównie przez BerlinHyp, ale również przez LBB i BGB.
Ten sektor działalności obejmuje udzielanie kredytów na finansowanie dużych projektów dotyczących nieruchomości, przede wszystkim o przeznaczeniu komercyjnym, nie obejmuje natomiast udzielania kredytów hipotecznych na finansowanie nieruchomości klientów indywidualnych, które to należą do sektora bankowości detalicznej.
Problemy w sektorze finansowania nieruchomości związane ze schłodzeniem rynku nieruchomości wynikają przede wszystkim z niewystarczającego w tamtym czasie zabezpieczenia ryzyka.
(21) W pierwszej połowie 2001 r. BGB znalazł się w poważnym kryzysie.
Przyczyniły się do jego wystąpienia szczególnie zagrożone kredyty udzielone na finansowanie nieruchomości oraz zobowiązania z tytułu gwarancji w ramach funduszy udzielone przez IBG/IBAG/LPFV, które spowodowały, że w sprawozdaniu za rok 2000 trzeba było utworzyć rezerwy w wysokości 1 mld EUR oraz skorygować wartości bieżących projektów inwestorstwa zastępczego, a także zwiększyć zabezpieczenie ryzyka w sektorze finansowania nieruchomości.
W maju obowiązkowe fundusze własne BGB spadły poniżej przewidzianego prawem współczynnika funduszy własnych w wysokości 8 %.
Luka finansowa, którą należało uzupełnić, aby uzyskać współczynnik kapitału podstawowego w wysokości 5,0 %, i w ten sposób powrócić do współczynnika funduszy własnych w wysokości 9,7 % z czasu przed kryzysem, została wówczas oszacowana na 2 mld EUR.
Dzięki deklaracji intencji kraju związkowego Berlin w maju 2001 r. zostało zagwarantowane zasilenie kapitałem przez kraj związkowy w koniecznej wysokości.
Po zatwierdzeniu przez Komisję pomocy na ratowanie BGB został zasilony w sierpniu 2001 r. kapitałem w wysokości dokładnie 2 mld EUR: 1,755 mld EUR od kraju związkowego Berlin, 166 mln EUR od NordLB, 16 mln EUR od Parion (Gothaer Finanzholding AG) i 63 mln EUR od drobnych akcjonariuszy.
(22) W następnych miesiącach odkryto jednak kolejne ryzyka, przede wszystkim w sektorze usług w zakresie nieruchomości, w którym działają IBAG/IBG/LPFV.
Istniało niebezpieczeństwo, że kapitał BGB ponownie spadnie poniżej minimalnego wymaganego współczynnika wypłacalności.
Ryzyka te dotyczyły ponownie zobowiązań gwarancyjnych w ramach funduszy oraz spadającej wartości nieruchomości zakupionych dla funduszy, które miały być utworzone w przyszłości ("nieruchomości zapasowe").
W wyniku powiązań umowami o odprowadzeniu zysku zawartymi wewnątrz koncernu, poręczeń spółek nadrzędnych dla spółek zależnych oraz udzielonych kredytów, wg informacji przedłożonych przez Niemcy, BGB ręczy za znaczną część tych ryzyk.
(23) W listopadzie 2001 r. ówczesny Federalny Urząd Nadzoru Bankowości (Bundesaufsichtsamt für das Kreditwesen) (BAKred, obecnie BAFin — Federalny Urząd Nadzoru Usług Finansowych) [11] zagroził BGB tymczasowym zamknięciem, jeżeli do końca 2001 r. nie zostaną podjęte środki w celu pokrycia tych ryzyk.
W związku z tym dnia 20 grudnia 2001 r. kraj związkowy Berlin, BGB, LBB, Berlin Hyp, IBAG, IBG oraz LPFV podpisały porozumienie ramowe mające na celu pokrycie tego ryzyka szerokimi gwarancjami i rękojmiami.
Porozumienie ramowe zostało zastąpione przez porozumienie szczegółowe, ostatecznie zawarte dnia 16 kwietnia 2002 r.
Gwarancje przejęte na mocy tego porozumienia będą nazywane "zabezpieczeniem ryzyka" i zostaną dokładniej opisane poniżej.
Pomoc na restrukturyzację
(24) Środki pomocowe są częścią planu restrukturyzacji, pierwotnie przedłożonego w styczniu 2002 r., ostatnio zmienionego podczas trwania procedury badania w styczniu 2004 r., zakładającego znaczną redukcję zakresu działalności koncernu BGB i koncentrację na obsłudze klientów indywidualnych i korporacyjnych z obszaru Berlina.
Oprócz tego będzie kontynuowana działalność na rynkach kapitałowych oraz finansowanie nieruchomości, jednakże w niewielkim zakresie (patrz: motyw 172 i nast.).
Inne sektory działalności, jak obsługa dużych klientów/transakcje z zagranicą łącznie z usługami kompleksowego finansowania (structured finance) oraz doradztwo w zakresie fuzji i przejęć zostaną zlikwidowane, inne, jak sektor państwowy, zdecydowanie zredukowane.
Pierwotnie zakładano kontynuację usług w zakresie nieruchomości.
We wstępnym etapie procesu Niemcy zapowiedziały wyłączenie tego sektora i sprzedaż krajowi związkowemu Berlin (patrz: motywy 277 i 278).
Niemcy zobowiązały się również do oddzielnej sprzedaży Berliner Bank w celu zredukowania znacznego udziału BGB w berlińskim rynku detalicznym.
(25) Jak wspomniano powyżej, udziały kraju związkowego Berlin w BGB zostaną sprzedane.
Komisja otrzymała odpowiednie zapewnienie.
BerlinHyp zostanie sprzedany w ramach prywatyzacji BGB albo razem z tym bankiem, albo oddzielnie (patrz: motyw 285).
Następnie spółka IBB zostanie wydzielona z BGB, a rezerwa celowa IBB (wyżej wymieniony kapitał byłej spółki Wohnungsbau-Kreditanstalt — "WBK", przeniesiony na LBB) zostanie zwrócona krajowi związkowemu Berlin (patrz: motyw 279), jeżeli nie będzie to skutkowało spadkiem współczynnika kapitału podstawowego poniżej wartości 6,0 % lub łącznego współczynnika funduszy własnych w wysokości 9,7 % w dniu 1 stycznia 2004 r.
Zasilenie kapitałem
(26) Jednym z elementów zgłoszonej w dniu 28 stycznia 2002 r. pomocy na restrukturyzację jest zasilenie kapitałem jako pomoc na ratowanie spółki w wysokości 1755 mld EUR przyznane przez kraj związkowy Berlin w sierpniu 2001 r. po zatwierdzeniu przez Komisję w dniu 25 lipca 2001 r. [12], które na trwałe pozostanie w BGB jako pomoc na restrukturyzację.
Zabezpieczenie ryzyka
(27) Drugim elementem jest wspomniane powyżej zabezpieczenie ryzyka przyznane w grudniu 2001 r. na mocy porozumienia ramowego zawartego pomiędzy krajem związkowym Berlin, BGB, LBB, BerlinHyp, IBAG, IBG i LPVF, które to zostało zmienione, uzupełnione i zastąpione przez porozumienie szczegółowe zawarte dnia 16 kwietnia 2002 r.
Obejmuje ono następujące gwarancje, zwolnienia, przejęcia spełnienia świadczenia oraz rękojmie udzielone przez kraj związkowy Berlin na okres 30 lat w celu pokrycia ryzyk związanych z sektorem usług w zakresie nieruchomości, w którym działały spółki zależne IBAG, IBG i LPFV:
- Gwarancje kredytowe: Gwarancje dla BGB, LBB i BerlinHyp w stosunku do odsetek umownych i spłat kredytów udzielonych przez te przedsiębiorstwa na rzecz IBAG i IBG oraz ich spółek zależnych i określonych innych spółek do dnia 31 grudnia 2001 r.
Przedmiotowe spółki oraz kredyty zostały wymienione w załącznikach do porozumienia szczegółowego.
Porozumienie szczegółowe reguluje również ograniczenia określonych gwarancji kredytowych oraz wyraźne wykluczenia ("lista negatywna"):
- Gwarancje wartości księgowej: Gwarancje dla IBAG i IBG oraz określonych innych spółek grupy, szczególnie dla bezpośrednio i pośrednio zależnych spółek wymienionych przedsiębiorstw, w stosunku do utrzymania wartości poszczególnych składników majątku trwałego ujętych w aktywach każdorazowo zatwierdzonego bilansu z wyjątkiem określonych środków takich jak wartości niematerialne i prawne, środki pieniężne w kasie, środki pieniężne w Bundesbanku i instytucjach kredytowych oraz rozliczenia międzyokresowe.
Porozumienie szczegółowe reguluje również ograniczenia oraz wykluczenia ("lista negatywna") gwarancji wartości księgowej.
- Przejęcie zobowiązań do świadczeń od LPFV: Zwolnienie LPFV z zobowiązań — jeżeli przekroczą one kwotę 100 mln EUR (udział własny) — wynikających z wcześniejszych transakcji na rynku nieruchomości prowadzonych przez IBG oraz jej byłe spółki zależne Bavaria, Arwobau oraz Immobilien-Beteiligungsvertriebsgesellschaft der Bankgesellschaft Berlin GmbH ("IBV") w drodze przejęcia zobowiązań do świadczeń.
Przejęcie zobowiązań do świadczeń nie obejmuje zobowiązań wynikających z działalności funduszy utworzonych po dniu 31 grudnia 2000 r. lub z nowych transakcji IBAG opisanych w porozumieniu szczegółowym.
- Zwolnienie BGB ze zobowiązań spółek zależnych: Zwolnienie BGB ze wszelkich zobowiązań wynikających z poręczeń udzielonych dla spółek zależnych IBG, IBV i Bavaria do dnia 31 grudnia 1998 r.
Również to zwolnienie nie obejmuje zobowiązań wynikających z działalności funduszy utworzonych po 31 grudnia 2000 r. lub z nowych transakcji IBAG opisanych w porozumieniu szczegółowym.
(28) Porozumienie szczegółowe określa w art. 45 najwyższą kwotę tych zobowiązań, którą może przejąć kraj związkowy Berlin, na 21,6 mld EUR.
Wg art. 45 chodzi tutaj o teoretyczną wartość nominalną zabezpieczonego ryzyka, przy czym wykluczono możliwość wielokrotnego ujęcia poszczególnych pozycji.
Porozumienie ramowe przewidywało najwyższą wartość w wysokości 35,34 mld EUR, ponieważ ww. gwarancje z punktu widzenia przepisów nadzoru bankowego częściowo pokrywały te same ryzyka.
Zgodnie z treścią art. 45 porozumienia szczegółowego kraj związkowy może np. ręczyć za roszczenia wierzyciela z gwarancji najmu z jednej strony w związku z przejęciem zobowiązania do świadczenia od LPFV, a z drugiej strony w związku ze zwolnieniem ze zobowiązań spółek zależnych.
Jednak porozumienie szczegółowe przewiduje także, że w takich przypadkach kraj związkowy ręczy za takie ryzyko tylko jeden raz.
W ten sposób teoretyczna najwyższa kwota została pomniejszona o te wielokrotne ujęcia poszczególnych pozycji i w związku z tym zmniejszona do 21,6 mld EUR.
Z tych 21,6 mld EUR zwolnienie LPFV stanowi, zgodnie ze wstępnymi wyliczeniami przedłożonymi przez Niemcy, najwyższą kwotę ([...]* EUR, z czego [...]* EUR przypada na zwolnienie ze zobowiązań LPFV z tytułu gwarancji najmu i gwarancji wypłaty dywidendy, a [...]* EUR na zwolnienie z ryzyka z tzw. gwarancji rewitalizacji budynków).
(29) Ta teoretyczna najwyższa kwota opiera się na założeniu, że wystąpią wszystkie ryzyka w ich pełnej wysokości.
Zwolnienie LPFV z gwarancji najmu (najwyższa kwota w wysokości [...]* EUR) oznaczałoby, że nie nastąpi spłata wszystkich czynszów do 2025 r., natomiast zwolnienie LPFV z gwarancji rewitalizacji ([...]* EUR) zawiera pełne koszty wytworzenia wszystkich budynków i urządzeń zewnętrznych.
Całkowity brak spłaty czynszów oraz wyburzenie i odbudowanie wszystkich budynków nie jest możliwością realną nawet przy bardzo pesymistycznych założeniach.
Artykuł 45 zawiera w związku z tym wyjaśnienie, że zgodnie z obecnym stanem wiedzy i na podstawie rzetelnego zbadania istotnych ryzyk gospodarczych prawdopodobnie wykorzystane kwoty będą znacznie niższe.
Zgodnie z tym rzeczywiste ryzyko wyniesie 2,7 mld EUR w wariancie optymistycznym ("best case scenario"), 3,7 mld EUR w wariancie podstawowym ("base case scenario") oraz 6,1 mld EUR w wariancie pesymistycznym (tzw. "worst case scenario").
Założenia prowadzące do powyższych wartości szacunkowych zostały przekazane w trakcie procedury (patrz: motyw 138).
(30) W celu minimalizacji świadczeń gwarancyjnych porozumienie szczegółowe przewiduje, że kraj związkowy może zlecić zarządzanie wykonaniem postanowień porozumienia szczegółowego w całości lub części stronie trzeciej.
Kraj związkowy skorzystał z tej możliwości i utworzył spółkę "BCIA Berliner Gesellschaft zum Controlling der Immobilien-Altrisiken mbH", w której posiada wszystkie udziały, i która od stycznia 2003 r. wykonuje te zadania na zlecenie kraju związkowego.
Porozumienie szczegółowe zastrzega ponadto na korzyść kraju związkowego prowizję za awal oraz zobowiązanie dłużnika do zapłaty w przypadku poprawy jego kondycji przez okres 15 lat obrotowych.
Zgodnie z tym kraj związkowy otrzymuje od BGB roczną, stałą prowizję za awal w wysokości 15 mln EUR do roku 2011 włącznie, od roku 2012 można ją za obopólną zgodą zmienić na pozostały okres zabezpieczenia ryzyka.
Następnie, jeżeli w jednym lub w kilku miesiącach roku obrotowego BGB osiągnie łączny współczynnik obowiązkowych funduszy własnych w wysokości 12,5 % oraz współczynnik kapitału podstawowego w wysokości 7 %, zapłaci on na rzecz kraju związkowego 15 % osiągniętego zysku netto.
(31) Ustawa o upoważnieniu Senatu do przejęcia gwarancji kraju związkowego za ryzyka z usług w zakresie nieruchomości wykonywanych przez spółkę Bankgesellschaft Berlin AG i jej spółki zależne [13] przewiduje ponadto, że udziały kraju związkowego Berlin w BGB zostaną jak najszybciej sprzedane na warunkach akceptowalnych dla kraju związkowego Berlin i że w związku z nową strukturą właścicieli banku BGB zostanie z niego wydzielony Investitionsbank Berlin (IBB) jako samodzielny publicznoprawny bank inwestycyjny (Förderbank) (patrz: poniżej).
Porozumienie w sprawie postępowania w przypadku roszczeń kraju związkowego Berlin o zwrot pomocy na podstawie procedury dochodzenia dotyczącej pomocy Landesbank Berlin — Girozentrale prowadzonej przez Komisję Europejską
(32) W decyzji o wszczęciu procedury [14] Komisja zwróciła uwagę na ważny fakt, którego nie uwzględniono w pierwotnym planie restrukturyzacji.
Pod koniec 1992 r. spółka WBK wraz z całym majątkiem została przeniesiona na LBB; jednocześnie wszystkie zadania WBK zostały przejęte przez wówczas nowo utworzoną spółkę IBB.
W związku z tym przeniesieniem obowiązkowy kapitał własny LBB został podwyższony o 1,9 mld marek niemieckich (DEM).
Od 1995 r. LBB płaciła wynagrodzenie w wysokości średnio 0,25 % każdorazowej kwoty, którą wykorzystała.
W związku z istniejącymi wątpliwościami odnośnie do zgodności tego wynagrodzenia z zasadami rynkowymi działania inwestora, Komisja wszczęła w lipcu 2002 r. procedurę dochodzenia C 48/2002.
[15] Jeżeli Komisja dojdzie do wniosku, że zapłacone wynagrodzenie nie jest zgodne z zasadami rynkowymi działania inwestora, różnica między zapłaconym wynagrodzeniem a rynkowym zyskiem z takiej inwestycji, w przypadku niespełnienia norm zgodności określonych w Traktacie WE, jest pomocą niezgodną ze wspólnym rynkiem, którą LBB musi zwrócić krajowi związkowemu Berlin.
(33) Możliwość zażądania zwrotu stanowi znaczne ryzyko dla powodzenia planu restrukturyzacji w związku z koniecznością przywrócenia rentowności.
W związku z tym w decyzji o wszczęciu procedury Komisja wezwała Niemcy do znalezienia odpowiedniego rozwiązania i przyjęła do wiadomości, że Niemcy pracują nad takim rozwiązaniem.
(34) Z tego powodu kraj związkowy Berlin i BGB zawarły dnia 23 grudnia 2002 r.Porozumienie w sprawie postępowania w przypadku roszczeń kraju związkowego Berlin o zwrot pomocy na podstawie procedury dochodzenia dotyczącej zgodności pomocy C 48/2002 — Landesbank Berlin — Girozentrale — prowadzonej przez Komisję Europejską (zwane dalej "Porozumieniem w sprawie roszczeń o zwrot pomocy").
(35) Na wypadek decyzji Komisji o konieczności zwrotu przyznanej pomocy porozumienie to przewiduje, że kraj związkowy Berlin jest zobowiązany do płatności dotacji na naprawę, jako wkładu w LBB, w wysokości koniecznej, aby w wyniku grożącego zobowiązania do zwrotu pomocy współczynniki funduszy własnych LBB i/lub koncernu BGB nie spadły poniżej wartości wymienionych w Porozumieniu w sprawie roszczeń o zwrot pomocy.
Minimalne współczynniki funduszy własnych wymienione w porozumieniu w sprawie zwrotu pomocy wynoszą 9,7 % (łączny współczynnik funduszy własnych) i 6 % (współczynnik kapitału podstawowego).
Porozumienie zakłada zaistnienie warunku zawieszającego, mianowicie zatwierdzenie pomocy przez Komisję.
(36) Chociaż w momencie podjęcia decyzji o wszczęciu postępowania nie zastosowano tego środka i w związku z tym nie był on częścią planu restrukturyzacji, istniejące ryzyko przywrócenia rentowności banku w wyniku decyzji Komisji o konieczności zwrotu pomocy zostało wspomniane w decyzji o wszczęciu postępowania jako czynnik, który należy uwzględnić.
Porozumienie w sprawie zwrotu pomocy zostało wreszcie zawarte po to, aby rozwiać te wątpliwości.
Ponieważ środek ten był nieodzowny do osiągnięcia pomyślnego wyniku restrukturyzacji, Komisja uznała za słuszne, po ustaleniu najwyższej kwoty pomocy, poddanie ocenie porozumienia w sprawie zwrotu pomocy razem z innymi środkami pomocowymi.
Przyczyny wszczęcia procedury
(37) W swojej decyzji o wszczęciu formalnej procedury badania zgodnie z art. 88 ustęp 2 Traktatu WE Komisja tymczasowo zakwalifikowała środki objęte dochodzeniem jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE i art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, ponieważ zostały one przyznane z zasobów państwowych i poprzez poprawienie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa mogą wpływać na pozycję konkurentów z innych Państw Członkowskich [16], a w związku z tym zakłócać konkurencję lub grozić takim zakłóceniem oraz negatywnie wpływać na handel między Państwami Członkowskimi.
(38) W związku z tymczasową oceną Komisja doszła do wniosku, że oceni pomoc na podstawie wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla celów ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji [17] (zwane dalej "wytycznymi"), a także że nie można zastosować ani innych przepisów zgodności Traktatu WE, ani innych wspólnotowych wytycznych.
Komisja zgodziła się ze stanowiskiem Niemiec, że w przypadku BGB mamy do czynienia z przedsiębiorstwem przeżywającym trudności w rozumieniu ust. 2.1 wytycznych.
Jednak zgodność środków pomocowych ze wspólnym rynkiem budziła zdecydowane wątpliwości.
Przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa:
(39) Zgodnie z punktami 31 — 34 wytycznych Komisja zatwierdza plan restrukturyzacji w przypadku każdej pomocy indywidualnej, badając, czy w jak najkrótszym czasie umożliwi on trwałe przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa, w oparciu o realistyczne założenia.
(40) Komisja zarzuciła pierwotnie przekazanemu planowi restrukturyzacji, że nie objaśnia on przyszłych strategii na rynku bankowości inwestycyjnej.
Następnie Komisja zażądała przedstawienia w ramach przyszłej strategii dla działalności na rynku nieruchomości dokładnej specyfikacji różnicy kosztów między likwidacją a kontynuacją działalności spółki zależnej IBAG zajmującej się usługami w zakresie nieruchomości.
(41) Komisja wyraziła wątpliwość, czy założenia pierwotnego planu restrukturyzacji odnośnie do rynku oraz prognozy dotyczące rozwoju podaży i popytu były wystarczająco precyzyjne, aby wyciągać wnioski na temat powodzenia zaproponowanych działań restrukturyzacyjnych.
Trudno było stwierdzić, na jakich założeniach rynkowych opierały się działania restrukturyzacyjne.
(42) Komisja stwierdziła ponadto, że przedstawione przez Niemcy informacje na temat przyczyn trudności przedsiębiorstwa w przeszłości były relatywnie powierzchowne.
Zostały wymienione następujące trzy przyczyny: a) zagrożone kredyty, b) udzielenie wysokich gwarancji w ramach funduszy inwestycyjnych rynku nieruchomości oraz c) zbyt późne (1999) i zbyt powolne wprowadzenie systematycznej kontroli ryzyka.
Przedstawione informacje stanowią głównie zestawienie trudności finansowych.
Podano tylko jedną właściwą przyczynę tych trudności, mianowicie niewydajną strukturę koncernu oraz zarządzania, w tym niefunkcjonujący system kontroli ryzyka.
Nie została przedstawiona dokładna analiza tych struktur oraz konkretnych zaniedbań kierownictwa, w tym również wpływu własności państwowej.
Komisja uznała, że taka analiza jest konieczna do oceny ewentualnego powodzenia restrukturyzacji BGB.
Komisja wyraziła więc wątpliwości, czy przyczyny trudności BGB zostały rozpoznane i omówione w planie restrukturyzacji w wystarczający sposób.
W związku z tym Niemcy zostały poproszone o dokładną analizę zaniedbań z przeszłości oraz możliwości i problemów w przyszłości w kontekście struktur koncernu, metod zarządzania i nadzoru, koncepcji kontrolnych i sprawozdawczych oraz technik wprowadzenia procesów decyzyjnych opartych na zasadach komercyjnych.
(43) W związku z możliwą prywatyzacją Niemcy wspomniały o rozmowach z potencjalnymi nabywcami, nie wymieniły jednak żadnych szczegółów, np. odnośnie do planowanej procedury, warunków finansowych oraz innych istotnych czynników.
Komisja wyraziła w związku z tym wątpliwość, czy prywatyzacja — całościowa bądź częściowa — jest poważnie brana pod uwagę, oraz czy zapewniono, że zostanie ona ewentualnie przeprowadzona w ramach otwartej, przejrzystej i niedyskryminującej procedury.
(44) Odnośnie do notyfikacji pierwotnie zakładanego zysku z kapitału w wysokości 7 % Komisja ma po pierwsze wątpliwości, że można go rzeczywiście osiągnąć, w szczególności w obliczu problematycznej struktury instytucjonalnej i zarządczej koncernu, niejasnych założeń rynkowych, na których opierają się działania restrukturyzacyjne oraz kontynuacji kontrowersyjnej działalności na rynku nieruchomości.
Po drugie, nawet gdyby udało się osiągnąć zakładany zysk z kapitału w wysokości 7 %, Komisja miała wątpliwości, czy taki zysk jest wystarczający, aby go pogodzić z zasadą inwestora działającego zgodnie z zasadami rynkowymi.
(45) Następnie Komisja zwróciła uwagę na to, że możliwość żądania zwrotu pomocy w związku z procedurą LBB stanowi znaczne ryzyko dla powodzenia planu restrukturyzacji i w decyzji o wszczęciu procedury wezwała Niemcy do wypracowania możliwych rozwiązań.
Zapobieganie przypadkom niepożądanego zakłócenia konkurencji
(46) Wyjątki określone w art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE są zależne od warunku, aby pomoc nie zmieniała warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Punkty 35 — 39 wytycznych wymagają podjęcia kroków na rzecz złagodzenia, na tyle, na ile jest to możliwe, skutków pomocy niekorzystnych dla konkurentów.
Zazwyczaj warunek ten zostaje wypełniony w wyniku ograniczenia lub redukcji obecności przedsiębiorstwa na rynku danych produktów poprzez sprzedaż linii produkcyjnych lub spółek zależnych albo poprzez wycofanie się z określonych obszarów działalności.
Ograniczenie lub redukcja musi pozostawać w związku ze skutkami zakłócenia konkurencji, jakie niesie udzielona pomoc, a w szczególności powinna być proporcjonalna do względnego udziału przedsiębiorstwa na rynku lub rynkach.
(47) W sumie pierwotnie zaproponowane kompensaty lub środki kompensacyjne jak sprzedaż istotnych udziałów, redukcja transakcji pieniężnych i obrotu papierami wartościowymi, sektora kredytów i nieruchomości, liczby oddziałów, personelu oraz sektora publicznego, a także rezygnacja z oddziałów i transakcji zagranicznych oraz z dużych klientów powinny doprowadzić do obniżenia sumy bilansowej BGB o 26 % (ze 190 mld EUR na 140 mld EUR).
W związku z częściowo niejasnym opisem środków kompensacyjnych i tego, jak poszczególne środki wpływają na majątek i zatrudnienie w BGB, Komisja nie mogła ocenić, czy efekt całościowy może być rzeczywiście osiągnięty i jaki wpływ środki będą miały na przyszłą pozycję BGB na określonych przez Niemcy rynkach lub segmentach.
Komisji potrzebne były w związku z tym szczegółowe informacje odnośnie wpływu każdego środka na majątek, zatrudnienie i przyszłą pozycję BGB na rynku/w segmencie.
(48) Nawet gdyby osiągnięto cały ww. efekt redukcji (26 % lub 50 mld EUR z sumy bilansowej), Komisja wątpi, czy redukcja ta jest wystarczająca, biorąc pod uwagę znaczną sumę pomocy oraz praktykę Komisji w stosunku do pomocy na restrukturyzację dla banków [18].
W związku z tym Komisja wskazała minimalne współczynniki kapitału przewidziane prawem jako możliwy punkt orientacyjny do oceny, czy środki kompensacyjne są właściwe, ponieważ zbyt niski kapitał banku powoduje konieczność odpowiedniej redukcji wartości transakcji (jeżeli kapitał będzie wynosił o 1 mld EUR poniżej wartości minimalnej i przy uwzględnieniu przewidzianego prawem minimalnego współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 4 % konieczna będzie redukcja aktywów ważonych ryzykiem o wartości do 25 mld EUR).
Te "redukcje oportunistyczne" mogą służyć za przybliżoną podstawę określenia stopnia zakłócenia rynku oraz koniecznych środków kompensacyjnych.
Tylko zasilenie kapitałem w wysokości 1,755 mld EUR przez kraj związkowy Berlin latem 2001 r. odpowiada, zgodnie z tymi zasadami, teoretycznej redukcji aktywów o maksymalnie 44 mld EUR.
Komisja zwróciła jednak uwagę na to, że założenia tego nie należy stosować "mechanicznie", ale pozostawić do oceny uwzględniającej szczególne okoliczności, np. czynniki istotne dla przetrwania i osiągnięcia rentowności przez bank.
(49) Już po zasileniu kapitałem zostały odkryte nowe ryzyka i istniało zagrożenie, że współczynniki wypłacalności ponownie będą niewystarczające.
Aby uniknąć konieczności kolejnego zasilenia kapitałem, kraj związkowy Berlin zdecydował się na udzielenie ogólnych gwarancji w formie zabezpieczenia ryzyka.
W wyniku tego gwarancje mają podobne działanie jak zasilenie kapitałem.
Problem z zabezpieczeniem ryzyka polegał jednak na tym, że kwota pomocy, która zostanie ostatecznie przyznana, nie została określona.
Nominalna, teoretyczna najwyższa wartość wymieniona w art. 45 porozumienia szczegółowego wynosi 35,34 mld EUR.
Po odjęciu wielokrotnego pokrycia ryzyka najwyższa kwota wynosi 21,6 mld EUR.
Jest to jednak ciągle wartość nominalna, tzn. założono, że wystąpią wszystkie ryzyka, co nie jest prawdopodobne (patrz wyżej).
W związku z tym Komisja ze względów staranności musiała opierać się na jedynej dostępnej górnej granicy, tzn. 35,34 mld EUR.
Ponieważ kwota ta prawdopodobnie nie zostałaby zrealizowana, nie byłoby właściwe potraktowanie jej jako podstawy dla ustalenia koniecznych środków kompensacyjnych.
Komisja nie mogła w związku z tym ocenić, czy zaproponowane środki kompensacyjne są wystarczające w stosunku do sumy pomocy.
Ponadto Komisja wątpiła, że nawet w przypadku wariantu optymistycznego, w którym zrealizowana pomoc wynosi 3 mld EUR dodatkowo do zasilenia kapitałem, środki kompensacyjne zgodnie z powyższymi złożeniami były wystarczające.
Doświadczenia innych procesów restrukturyzacji dowodzą ponadto, że rzadko udaje się zrealizować wariant optymistyczny.
(50) Komisja zapowiedziała, że bardzo silna pozycja rynkowa BGB w sektorze detalicznym na poziomie lokalnym i regionalnym zostanie uwzględniona przy ocenie stosowności środków kompensacyjnych.
Ponieważ informacje były niewystarczające, Komisja nie mogła jednak oszacować wpływu działań redukcyjnych na poszczególne rynki oraz sektory.
Zakładana redukcja sektora klientów indywidualnych i korporacyjnych poprzez planowaną sprzedaż Weberbank i Allbank wydaje się stosunkowo niewielka i niewystarczająca do złagodzenia efektu pomocy, który prawdopodobnie zakłócałby konkurencję.
Uwzględniając fakt, że BGB ma prawdopodobnie znaczący udział w transakcjach na rynku nieruchomości, Komisja wyraziła wątpliwość, czy zaplanowane działania redukcyjne w tym sektorze są w związku z tym wystarczające.
(51) Podsumowując, Komisja nie miała istotnych informacji koniecznych do właściwej i wystarczająco szczegółowej oceny skutków zaproponowanych środków kompensacyjnych.
Opierając się na dostępnych faktach, miała ona poważne wątpliwości, że planowane działania redukcyjne są wystarczające do złagodzenia zakłócających konkurencję skutków tej bardzo wysokiej pomocy, której dokładnej kwoty ani najwyższej wartości nie można było nawet ustalić.
W tym kontekście należy również uwzględnić silną pozycję rynkową BGB, przede wszystkim w sektorze detalicznym na poziomie lokalnym i regionalnym.
Pomoc ograniczona do minimum:
(52) Zgodnie z punktami 40 i 41 wytycznych pomoc musi być ograniczona do ścisłego minimum niezbędnego do umożliwienia restrukturyzacji, tak aby nie wyposażać przedsiębiorstwa w nadwyżkę środków płynnych, które może ono przeznaczyć na finansowanie działań agresywnych i zakłócających rynek lub wręcz na ekspansję.
Wytyczne przewidują również, że korzystający z pomocy powinni przyczynić się znacząco do planu restrukturyzacji z własnych środków, w tym poprzez sprzedaż aktywów, jeżeli nie są one niezbędne dla przetrwania przedsiębiorstwa.
(53) Na podstawie dostępnych informacji Komisja nie mogła stwierdzić, czy pomoc, której wysokość nie była nawet jednoznacznie określona, była pomocą ograniczoną do minimum, i czy np. ryzyka w trakcie restrukturyzacji nie zostały przecenione, a także czy zostały lub zostaną podjęte działania kontrolne w celu rzeczywistego wyeliminowania wielokrotnego pokrycia ryzyka.
(54) Komisja wyraziła wątpliwość, czy dla przetrwania przedsiębiorstwa rzeczywiście oraz otrzymania dobrej oceny ratingowej wydanej przez agencje ratingowe niezbędne jest osiągnięcie tymczasowo zatwierdzonego współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 5 % i współczynnika funduszy własnych w wysokości 9,7 %, a także współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 7,5 % i współczynnika funduszy własnych w wysokości 12 %, które są celem od 2003 r.
W tym kontekście Komisja miała ponadto wątpliwości, czy wkład własny BGB w postaci sprzedaży aktywów lub spółek zależnych, które nie są niezbędne dla przetrwania przedsiębiorstwa w dłuższej perspektywie czasowej, w obliczu wysokiej wartości pomocy nawet w wariancie optymistycznym, spełnia kryterium "istotnego wkładu".
W związku z silną pozycją BGB oraz spółek zależnych, a także przedsiębiorstw połączonych z BGB lub z tymi spółkami na wielu rynkach i w wielu segmentach powstało pytanie, czy nie można było sprzedać więcej lub większych spółek zależnych/aktywów — nie tylko w kontekście środków kompensacyjnych, ale również jako istotny wkład własny, uzupełniający nakład podatnika.
III.
Uwagi Niemiec
(55) Na podstawie wtedy przedłożonego planu restrukturyzacji, którego główne założenia obowiązywały jeszcze latem 2003 r., a który był podstawą ekspertyzy doradców Komisji, Niemcy zajęły stanowisko w sprawie wszczęcia procedury i na prośbę Komisji przekazały w czasie trwania procedury informacje uzupełniające, wykraczające poza pierwotny plan restrukturyzacji, odnoszące się w szczególności do poniższych punktów o zasadniczym znaczeniu dla podjęcia decyzji przez Komisję:
Przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa:
(56) Bankowość inwestycyjna nie będzie miała w przyszłości znaczenia strategicznego, ani nie będzie produktem celowym operacji na rynkach kapitałowych.
Operacje na rynkach kapitałowych będą się koncentrować na obszarach o wysokiej przychodowości, jak np. sprzedaż klientom akcji, depozytów i kredytów, w niewielkim stopniu handel własny, a ich wielkość będzie nadal ograniczana.
(57) Różnica między kosztami likwidacji a kontynuacji działalności IBAG została dokładniej opisana.
Na całkowite koszty likwidacji składają się operacyjne koszty likwidacji w wysokości [...]** EUR oraz strata bilansowa.
W celu obliczenia tej ostatniej sporządzono prowizoryczny bilans dla trzech wariantów (wariant optymistyczny, wariant realistyczny i wariant pesymistyczny), otrzymano następujące wartości: [...]* EUR, [...]* EUR oraz [...]* EUR.
W przypadku kontynuowania działalności koszty w latach 2001 do 2005 wynoszą w zależności od wariantu od [...]* do [...]* EUR (w wariancie realistycznym [...]* EUR).
W ten sposób likwidacja IBAG generuje wyższe koszty od kontynuacji działalności, w zależności od wariantu, w przedziale od [...]* do [...]* EUR.
Ponadto w przypadku likwidacji od 2006 r. zrezygnowano by z rocznego dodatniego wyniku w wysokości [...]* EUR.
(58) Założenia dotyczące rozwoju rynku w sektorze nieruchomości oraz funduszy zostały dokładniej wyjaśnione.
Wg informacji Centralnego Związku Budownictwa Niemieckiego (Zentralverband des deutschen Baugewerbes) wartość produkcji budowlanej dla całych Niemiec spadła nieznacznie w 2002 r. o ok. 2 %, a w 2003 r. nastąpiła prawie stagnacja.
W budownictwie mieszkaniowym nie nastąpiła zmiana trendu (2003 r.: spadek o ok. 1 % po wcześniejszym spadku o 3 % w 2002 r.), przy czym w Niemczech wschodnich w związku ze znaczną nadpodażą mieszkań spadek był wyraźnie większy niż w zachodnich krajach związkowych.
Budownictwo komercyjne zanotowało mały wzrost o ok. 1 % w 2003 r.
W związku z tym dostosowano wydajność oraz oczekiwania w stosunku do obrotów i zdefiniowano cele spółki Bavaria.
Bavaria skoncentruje się w przyszłości zarówno w budownictwie mieszkaniowym, jak i budownictwie komercyjnym na najwyższym segmencie rynku, a w związku ze znacznymi różnicami regionalnymi w rozwoju budownictwa mieszkaniowego na zachodnioniemieckich regionach: Hamburg, Monachium, Stuttgart i obszar Renu i Menu.
W przypadku funduszy, po tym jak w 2001 r. nastąpił spadek, oczekuje się w przyszłości znacznego wzrostu w segmencie rynku funduszy zamkniętych.
Fundusze inwestycyjne rynku nieruchomości z ilością plasowanych jednostek uczestnictwa blisko 50 % nadal będą odgrywały ważną rolę jako alternatywna forma lokat, której zyski z kapitału oraz ryzyka oscylują między papierami wartościowymi o stałym oprocentowaniu a akcjami.
Nowe fundusze IBV będą oferować tylko nieruchomości komercyjne z najwyższego segmentu i zostaną objęte znacznie ograniczonymi gwarancjami.
Dzięki tym obiektom wysokiej jakości można podnieść bezpieczeństwo uzyskania zysku z kapitału, przy czym działalność w tym sektorze została w sumie zredukowana o więcej niż połowę.
(59) Odnośnie do założeń rozwoju rynku w sektorze klientów indywidualnych Niemcy podkreślały szczególnie, że w aglomeracji Berlina jeden oddział banku obsługuje prawie 4000 mieszkańców, czyli znacznie więcej niż wynosi średnia dla Niemiec (1400).
Chociaż liczba oddziałów w Berlinie nie jest za duża, w związku z rozwojem innych kanałów takich jak call center oraz Internet, w następnych latach należy liczyć się z dalszym zmniejszeniem liczby oddziałów.
Koncepcja trwałej poprawy rentowności sektora klientów indywidualnych ma swoje skutki jednocześnie po stronie kosztów i przychodów.
Do działań obniżających koszty centralne należy zaliczyć zmniejszenie liczby oddziałów w zależności od aktualnej rentowności, obecności w regionie oraz przewidywanych kosztów zamknięcia/połączenia.
Celem było zwiększenie liczby głównych klientów przypadających na jeden oddział do [...]* w przypadku Berliner Sparkasse oraz do [...]* w przypadku Berliner Bank do końca 2003 r., w porównaniu ze średnią wartością 2300 klientów u bezpośrednich konkurentów w Berlinie.
Dalsze oszczędności wynikają z zastąpienia konwencjonalnych urządzeń kasjerskich generujących wysokie koszty przez nowoczesne urządzenia, przynosząc oszczędność personelu w liczbie [...]*.
Dzięki zmianie alokacji doradców zdobywających możliwie atrakcyjne grupy klientów można będzie dodatkowo zwiększyć przychody.
Zwykłe transakcje powinny odbywać się w dużej mierze za pośrednictwem mediów online lub samoobsługowych, a kanał sprzedaży, jakim jest oddział, powinien intensywniej koncentrować się na doradztwie dla klientów.
Prognoza rozwoju popytu w sektorze klientów indywidualnych opiera się na informacjach Landeszentralbank Berlin, raportach brokerów oraz zestawieniach Federalnego Urzędu Statystycznego (statistisches Bundesamt) z ostatnich lat.
Odnośnie pozycji rynkowej BGB w poszczególnych segmentach na poziomie lokalnej i regionalnej obsługi klientów indywidualnych Niemcy przekazały dane skorygowane w dół, które wykazują ilościowe udziały w rynku od 20 % do ponad 40 % w Berlinie (patrz: motyw 291 i nast.).
Prognoza wzrostu dla Berlina, który jako region o słabej strukturze znajduje się o 2,5 % poniżej średniej federalnej, wynosi 2 %.
Niemcy oświadczyły, że pomimo udziałów w rynku w wysokości 40 % w sektorze depozytów klientów indywidualnych nie można mówić o ponadprzeciętnej pozycji BGB, ponieważ berliński rynek detaliczny cechuje silna konkurencja, a klienci mogą zmienić bank bez ponoszenia dużych kosztów i bez większego wysiłku.
Ponadto udział w rynku wkładów oszczędnościowych jest wprawdzie stosunkowo wysoki, ale w związku z tym, że klienci mają przeważnie niskie dochody, w stosunku do penetracji rynku przez BGB ma on mało lokat o wysokiej wartości, jak lokaty terminowe, bony oszczędnościowe, depozyt papierów wartościowych i inne kompleksowe produkty oszczędnościowe takie jak ubezpieczenia.
(60) Założenia rozwoju rynku w sektorze klientów korporacyjnych opierały się między innymi na raportach brokerów oraz zestawieniach Federalnego Urzędu Statystycznego.
Dzięki celowemu doborowi portfela i wykluczeniu kredytów obarczonych ryzykiem, wprowadzeniu polityki cenowej uwzględniającej ryzyko oraz koncentracji działalności na głównych segmentach klientów prowadzących działalność gospodarczą oraz regionalnych klientach korporacyjnych osiągnięto, pomimo średniego wzrostu rynku w Berlinie w latach 2001 do 2006 o 1 %, niewielką redukcję wartości kredytów z [...]* EUR do [...]* EUR.
Zmniejszono aktywa obarczone ryzykiem w celu uniknięcia ryzyk przekraczających możliwości banku w szczególności w segmencie większych klientów korporacyjnych generujących przychód powyżej 50 mln EUR.
Poza Berlinem udało się zredukować dalsze [...]* EUR.
Wartość wkładów klientów korporacyjnych pozostanie na prawie niezmienionym poziomie pomimo celowego zmniejszenia kredytów o dużej wartości w związku z wprowadzeniem sprzedaży krzyżowej.
Niemcy dostarczyły liczby skorygowane w dół także dla sektora klientów korporacyjnych na poziomie regionalnym i lokalnym, które wykazują udziały w rynku ponad lub prawie 25 % w Berlinie (patrz: motyw 291 i nast.).
Dla Berlina przyjęto średnią roczną stopę wzrostu w wysokości 2 %.
Rentowność zostanie wyraźnie zwiększona poprzez optymalizację procesów sprzedaży i obsługi klientów oraz wprowadzenie produktów standardowych.
We wszystkich segmentach klientów liczba oddziałów ma być zmniejszona z 73 do 35.
Zwiększone pozytywne udziały w pokryciu kosztów stałych wynikają ze zmiany cennika w Berliner Bank i Berliner Sparkasse poprzez ujednolicenie (podniesionych) dolnych wartości granicznych cen oraz konsekwentne wykorzystywanie potencjałów sprzedaży krzyżowej, a także zwiększony podział pracy doradców klientów.
(61) Przyczyną zagrożonych kredytów na nieruchomości oraz udzielania gwarancji w sektorze nieruchomości były, jak już zostało to wymienione w zgłoszeniu, szczególnie optymistyczne prognozy dalszego rozwoju rynku nieruchomości w Berlinie i nowych krajach związkowych w wyniku zjednoczenia Niemiec.
Na ich podstawie BGB przyznał znaczne kredyty na nieruchomości komercyjne i tworzył do 1999 r. fundusze inwestycyjne rynku nieruchomości o coraz większej wartości, wyposażone w rozległe gwarancje, które wraz z rozpoczęciem się kryzysu na rynku nieruchomości pod koniec lat 90-tych trzeba było znacznie korygować lub tworzyć na nie rezerwy.
Ryzyka te nie zostały właściwie rozpoznane, ponieważ w koncernie nie wdrożono całkowicie systemu wczesnego rozpoznawania ryzyka, a w bankach wchodzących w skład koncernu ryzyko nie zostało stosownie oszacowane, co doprowadziło do tego, że nie podjęto właściwych kroków, aby temu przeciwdziałać.
Dopiero w roku 2000 na polecenie zarządu koncernu oraz biegłego rewidenta, a także w wyniku kontroli specjalnej zleconej przez Federalny Urząd Nadzoru Bankowości przeprowadzono kontrolę wartości wg ostrzejszych kryteriów, co spowodowało, że trzeba było aktualizować liczne dane obiektów.
Przy tym stwierdzono, że forma oraz sposób wprowadzenia systemu wczesnego rozpoznawania ryzyka nie spełniają wymagań ustawowych.
(62) Poprzez połączenie różnych banków wchodzących w skład koncernu pod szyldem BGB, które dokonało się w 1994 r., kraj związkowy Berlin jako udziałowiec chciał stworzyć strategiczną jednostkę o możliwie dużych efektach synergii.
Nie można było utworzyć jednej instytucji kredytowej w rozumieniu przepisów prawa bankowego (KWG), ponieważ wg § 40 KWG spowodowałoby to utratę nazwy "Berliner Sparkasse" oraz prawa emitowania hipotecznych listów zastawnych przez BerlinHyp.
Brak jednolitego kierownictwa, które działałoby na podstawie prawa spółek, doprowadził do tego, że wprowadzenie zarządzania ryzykiem w całym koncernie odbywało się powoli.
Do tego doszły ograniczenia techniczne w przetwarzaniu danych oraz opóźnienia w stworzeniu wystarczającej jakości danych.
W zarządzaniu ryzykiem tylko w nieznacznym stopniu korzystano z danych przetwarzanych komputerowo, istotne dla ryzyka dane trzeba było zestawiać ręcznie.
Potencjalnie zestawienia te zawsze są obciążone błędami, niekompletne, a czas ich przygotowania jest długi.
Wewnętrzne procesy ratingowe nie zostały poddane walidacji przy zastosowaniu metod statystycznych.
(63) Wprowadzenie wydajnego systemu monitorowania ryzyka oraz nowego systemu baz danych do końca 2002 r. gwarantuje jednak z ekonomicznego punktu widzenia, że przyszłe niepożądane procesy zostaną odpowiednio wcześnie rozpoznane i naprawione.
Do ewidencji w bazie danych wprowadzane są wszystkie operacje, mające wpływ na ryzyko kredytowe, skonsolidowane dla całego koncernu.
Dane te są podstawą systemu zarządzania limitami, przy pomocy którego oceniane są potencjały ryzyka kredytowego i zestawiane z różnymi limitami.
W ten sposób stworzono platformę informacyjną, służącą do oceny wszelkich ryzyk w transakcjach kredytowych i wyposażoną w aktualne dane.
Na ich podstawie sporządzono również nowy raport ryzyka kredytowego dla zarządu i rady nadzorczej.
Procesy ratingowe zostały opracowane całkowicie od nowa we współpracy z Niemieckim Zrzeszeniem Kas Oszczędnościowych i Żyrowych (DSGV) oraz niemieckimi bankami krajów związkowych (Landesbanken).
Do lepszej kontroli ryzyka przyczynia się również zakrojona na szeroką skalę wymiana personelu kierowniczego oraz redukcja segmentów z 63 do 34.
(64) Uproszczenie struktur koncernu i zarządzania oraz wprowadzenie wydajnych systemów controllingu polega m.in. na poprawie struktur corporate governance, kontroli ryzyka, controllingu/zarządzania spółkami zależnymi świadczącymi usługi w zakresie nieruchomości oraz na ujednolicaniu struktury informatycznej.
Nowa struktura polega na tym, że BGB w przyszłości sam będzie się zajmował obsługą bankową firm oraz finansowaniem nieruchomości, a także na centralizacji kadr.
Landesbank Berlin będzie się zajmował całością sprzedaży, włączając w to sektor klientów korporacyjnych i indywidualnych, ale wyłączając obsługę bankową firm i finansowanie nieruchomości komercyjnych.
Cel jednolitego zarządzania koncernem został w dużej mierze zrealizowany.
Działania mające na celu poprawę organizacji i przebiegu procesów pracy obejmowały przede wszystkim powołanie komisji oceny ryzyka, która ma za zadanie kompleksową analizę wszystkich ryzyk koncernu, następnie stworzenie samodzielnej jednostki ewidencjonującej ryzyko koncernu i oceniającej ryzyko operacyjne, a także utworzenie jednostek zajmujących się ryzykiem w sektorze klientów korporacyjnych i finansowania nieruchomości.
Ponadto powołano grupę roboczą, której zadaniem jest konsekwentne opracowanie zastrzeżeń ze sprawozdań kontrolnych oraz ich rozwiązywanie.
Szczególnie zagrożone kredyty, celem lepszego oszacowania ryzyka, będą w przyszłości nadzorowane centralnie w jednostce zajmującej się ryzykiem.
(65) Zakładany zysk z kapitału przed opodatkowaniem w wysokości 6 — 7 % (zgodnie z pierwotną notyfikacją) lub [...]* % (zgodnie ze zmienionym planem średnioterminowym z dnia 24 czerwca 2003 r.) w roku 2006 jest wystarczający dla BGB.
Stopy zysku z kapitału przed opodatkowaniem w Niemczech w okresie od 1995 r. do 2000 r. w bankach krajów związkowych (Landesbanken)/kasach oszczędnościowych (Sparkassen) oraz we wszystkich bankach (top 100) mieszczą się w przedziale odpowiednio 12,6 %—17,6 % i 13,0 %—16,5 %.
Z czasem obserwuje się redukcję zysku z kapitału własnego przed opodatkowaniem.
Szczególnie w sektorze banków krajów związkowych/kas oszczędnościowych zmniejszył się on z 17,6 % w roku 1995 na 12,6 % w roku 2000.
W związku z pogorszeniem się koniunktury w następnych latach oraz z powolnym procesem konsolidacji w Niemczech liczby te były w następnych latach coraz niższe, a w latach 2001 do 2006 będą się kształtować w przedziale między 7,0 % (2001) a 8,5 % (2006) dla banków krajów związkowych/kas oszczędnościowych oraz między 9,9 % (2001) a 12,0 % (2006) dla całego sektora.
W przypadku banków krajów związkowych/kas oszczędnościowych potencjał polepszenia się sytuacji jest zdecydowanie ograniczony eliminacją poręczeń publicznych ("Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung") oraz porozumieniami bazylejskimi II.
Zakładanego zysku z kapitału przed opodatkowaniem w wysokości 6 — 7 % (zgodnie z pierwotną notyfikacją) lub [...]* % (zgodnie ze zmienionym planem średnioterminowym z dnia 24 czerwca 2003 r.) nie można bezpośrednio porównać z zyskiem z kapitału konkurencyjnych instytucji, ponieważ współczynnik kapitału podstawowego BGB zawiera podczas fazy restrukturyzacji "bufor bezpieczeństwa" zabezpieczający refinansowanie na rynku kapitałowym, który częściowo kompensuje całkowity brak cichych rezerw.
W związku z tym przewidziany w przyszłości współczynnik kapitału podstawowego w wysokości [...]* % musi być znacznie wyższy niż średni współczynnik kapitału podstawowego w wysokości 6,1 % dla banków krajów związkowych/kas oszczędnościowych w latach 1995-2000.
W następstwie bufora bezpieczeństwa wynoszącego ok. [...]* % zmniejszył się, przy zysku przed opodatkowaniem pozostającym na tym samym poziomie, zysk z kapitału własnego o około [...]* % w stosunku do konkurencyjnych instytucji kredytowych, ponieważ wygospodarowany zysk przed opodatkowaniem został porównany z większym kapitałem własnym.
(66) Sam fakt własności publicznej nie poddaje w wątpliwość zdolności i możliwości koncernu do przeprowadzenia restrukturyzacji.
Zwyżka na niekorzyść przedsiębiorstw państwowych jest wg art. 295 Traktatu WE niezgodna z prawem.
Ewentualne niezgodne z prawem wywieranie wpływu w związku z własnością publiczną zostałoby zbadane przez specjalną komisję powołaną przez parlament kraju związkowego Berlin (Abgeordnetenhaus) oraz prokuraturę w Berlinie.
Ponadto kraj związkowy Berlin przewiduje prywatyzację BGB.
(67) Poza tym dwie szczególne okoliczności mają znaczny wpływ na działalność LBB.
Po pierwsze LBB musi zgodnie z § 3 ust. 6 ustawy o Landesbank Berlin (LBB-Gesetz) także w przyszłości wypełniać zadania takie jak promowanie oszczędzania i prowadzenie rachunków bieżących również dla klientów indywidualnych z ograniczoną zdolnością kredytową ("konto dla każdego").
W związku z tym ma proporcjonalnie wielu klientów z niskimi dochodami, co wyraźnie negatywnie wpływa na potencjał zyskowności.
Zmiany są możliwe tylko w dłuższej perspektywie czasowej.
Po drugie nadal obciążająca jest słaba struktura gospodarcza regionu Berlina, która znajduje swoje odbicie w o ok. 15 % niższych przychodach z jednego klienta indywidualnego w porównaniu ze średnią w całych Niemczech.
Większość innych konkurentów w Berlinie może to sobie rekompensować dzięki obecności w innych regionach.
Poprzez przejęcie kasy oszczędnościowej byłego Berlina Wschodniego LBB wykazuje znacznie wyższy udział w szczególnie słabej strukturalnie wschodniej części Berlina. 55 % klientów LBB pochodzi z Berlina Wschodniego, w którym mieszka tylko 37,5 % wszystkich mieszkańców Berlina.
Te szczególne okoliczności nie zmienią się również po przeprowadzeniu prywatyzacji.
(68) Również na podstawie zmienionego planu średnioterminowego z dnia 24 czerwca 2003 r. Niemcy przedstawiły kwantyfikację skutków propozycji doradców Komisji (np. zwiększenie zabezpieczenia ryzyka), już zapowiedzianego wyłączenia sektora usług w zakresie nieruchomości oraz utworzenia IBB i wyjaśniły, że średnio- i długoterminowe skutki tych trzech środków są nieznaczne.
(69) Na kolejne pytanie Komisji Niemcy oraz bank przedstawiły konsekwencje oddzielnej sprzedaży Berliner Bank do końca 2005 r. dla przetrwania reszty koncernu.
Zdaniem Niemiec sprzedaż ta będzie miała negatywny wpływ na średnioterminowe plany koncernu.
W sumie następują jednorazowe efekty w latach 2003 do 2005 o wartości ok. minus [...]* EUR, z tego [...]* kosztów nadzwyczajnych na sprzedaż, reszta na rezerwy na personel, infrastrukturę informatyczną, budynki i dodatkowe koszty w związku z restrukturyzacją.
Średnio- lub długoterminowo planowany wynik przed opodatkowaniem w roku 2006 w wysokości [...]* EUR (wg zmienionego średnioterminowego planu na podstawie trzech ww. środków) zmniejszy się o ok. [...]* EUR do prawie [...]*EUR, z tego [...]* z powodu niezrealizowania przekazania zysku Berliner Bank do koncernu, reszta w wyniku opóźnień w redukcji personelu, niezrealizowania zwiększenia przychodów z prowizji i pozostałych kosztów (stałych) (przede wszystkim w wyniku braku korzyści skali związanych ze wspólnym zapleczem).
Zyskowność kapitału własnego spadnie o [...]* punktów procentowych do [...]* % w 2006 r.
Rachunek ten opiera się wprawdzie na założeniu, że Berliner Bank zostanie sprzedany jako samodzielny bank, aby maksymalnie powiększyć krąg oferentów, co pociągnie za sobą wyższe nakłady niż sprzedaż majątku lub części przedsiębiorstwa.
Ponadto poprzez wyodrębnienie Berliner Bank udział wyniku sektora detalicznego w całości działalności BGB zmniejszy się z [...]* % do [...]* %, a udział transakcji rynku kapitałowego zwiększy się odpowiednio z [...]* % do ok. [...]* % [...]*.
(70) W następnym zapytaniu Komisja poprosiła Niemcy oraz bank o kwantyfikację konsekwencji średnioterminowej, oddzielnej sprzedaży BerlinHyp do końca 2006 r. dla przetrwania reszty koncernu.
Wg informacji Niemiec oraz banku miałaby ona następujący negatywny wpływ na resztę koncernu lub łączyłaby się z następującymi wymaganiami, które kupujący niekoniecznie może spełnić: kupujący musiałby w dużej mierze przejąć refinansowanie wewnątrz koncernu (obecnie ok. [...]* EUR) na porównywalnych warunkach, tzn. posiadać przynajmniej tak dobry rating jak Landesbank Berlin, oraz przejąć poręczenia BGB jako spółki nadrzędnej dla BerlinHyp jako spółki podporządkowanej, aby uniknąć naliczenia wielkich kredytów (aktualna szacunkowa wartość: ok. [...]* EUR).
Następnie kupujący musiałby zaoferować przynajmniej wartość księgową BerlinHyp jako cenę kupna, w innym przypadku konieczne byłyby odpisy wartości księgowej w wysokości [...]*, które zagrażałyby przetrwaniu reszty koncernu.
Również w przypadku negatywnego zakończenia procesu wyboru oferenta istnieje ryzyko dalszych odpisów wartości księgowej.
Ponadto, aby sprzedaż nie naruszyła znacząco planu restrukturyzacji, konieczne jest zachowanie współpracy między BerlinHyp a koncernem w zakresie sprzedaży.
Zobowiązanie do oddzielnej sprzedaży pociągałoby za sobą konieczność jednorazowego odpisu aktualnej wartości księgowej w wysokości [...]* EUR o [...]* EUR do wartości funduszy własnych BerlinHyp w wysokości 519 mln EUR.
Przewidywany wynik przed opodatkowaniem dla reszty koncernu w 2006 r. zmniejszy się o kolejne ok. [...]* EUR (różnica między utratą zaplanowanego wyniku BerlinHyp w wysokości ok. [...]* EUR a przychodem z odsetek z zakładanych przychodów ze sprzedaży w wysokości [...]* EUR).
Wynikiem tego będzie — razem z oddzielną sprzedażą Berliner Bank — kolejny spadek zaplanowanej na 2006 r. zyskowności kapitału własnego reszty koncernu o [...]* % do w sumie [...]* % oraz współczynnika kapitału podstawowego w wysokości nieznacznie powyżej [...]* %.
Zapobieganie przypadkom niepożądanego zakłócenia konkurencji:
(71) Niemcy dostarczyły tak zwany plan średnioterminowy zawierający zmiany poszczególnych pozycji bilansu oraz rachunku zysków i strat od 2001 r. (wartości rzeczywiste) do 2006 r. (wartości planowane) i wielokrotnie go korygowały w trakcie procedury, odpowiednio do zapowiadanych kolejnych sprzedaży, zamknięć i redukcji.
Zgodnie z planem średnioterminowym przekazanym w czerwcu 2003 r., uwzględniającym zaprzestanie świadczenia usług w zakresie nieruchomości oraz wyłączenie IBB, a także wszelkich pierwotnie przewidywanych działań, należy liczyć się z następującymi skutkami w okresie restrukturyzacji w latach 2001 do 2006 w poszczególnych segmentach działalności, przy czym z różnych pozycji zawartych w planie średnioterminowym jako przykład zostaną wymienione tylko aktywa segmentów oraz liczba pracowników.
(72) W segmencie klientów indywidualnych aktywa segmentu w wyniku sprzedaży, zamknięć i redukcji zmniejszą się z [...]* EUR do prawie (o [...]* EUR lub [...]* %), przy czym 90 % przypada na sprzedaż udziałów (przede wszystkim Allbank, Weberbank, BG Polska, Zivnostenka Banka).
Liczba pracowników zostanie zredukowana nieproporcjonalnie wysoko o ok. [...]* %.
Przy tym nie uwzględniono sprzedaży Berliner Bank, która została zapowiedziana później.
(73) W innym, również zaliczanym do bankowości detalicznej, segmencie klientów korporacyjnych, a więc obejmującym transakcje z małymi i średnimi przedsiębiorstwami (innymi niż duże przedsiębiorstwa), przewiduje się zmniejszenie aktywów segmentu z prawie [...]* EUR w roku 2001 do [...]* EUR w roku 2006 (o prawie [...]* EUR lub [...]* %).
Jednocześnie zmniejszenie liczby pracowników wyrazi się kwotą [...]* %* EUR.
Przy tym również nie uwzględniono sprzedaży Berliner Bank, która została zapowiedziana później.
(74) Środek kompensacyjny w sektorze finansowania nieruchomości opiera się przede wszystkim na zmniejszeniu portfela obarczonego ryzykiem oraz na koncentracji na transakcjach o niskim ryzyku.
W ten sposób aktywa segmentu zmniejszą się z ok. [...]* EUR w 2001 r. do ok. [...]* EUR w 2006 r. (o ok. [...]* %).
Zatrudnienie ma być zredukowane o ok. [...]* %.
(75) Redukcja transakcji na rynku kapitałowym spowoduje zmniejszenie zatrudnienia o ok. [...]* %; aktywa segmentu zostaną zmniejszone o [...]* % z [...]* EUR w 2001 r. do ok. [...]* EUR w 2006 r.
W stosunku do pierwotnego planu następuje większa koncentracja na transakcjach z klientami obarczonych niskim ryzykiem.
Należności segmentu redukują się w związku z tym nieproporcjonalnie wysoko o [...]* %.
(76) Stopniowa likwidacja segmentu dużych klientów/transakcje zagraniczne spowoduje redukcję aktywów segmentu o [...]* oraz zmniejszenie liczby pracowników o [...]* %*.
Pozycje istniejące po zakończeniu fazy restrukturyzacji, głównie ze względu na długie terminy obowiązywania określonych umów i porozumień, będą nadal likwidowane po 2006 r.
(77) W związku z rezygnacją z wszelkich ponadregionalnych transakcji w sektorze publicznym aktywa segmentu zredukują się o prawie [...]* %.
Sektor publiczny zostanie przyporządkowany do segmentu klientów korporacyjnych.
(78) Poprzez zaprzestanie świadczenia usług w zakresie nieruchomości, które zgłoszono jako kolejny środek kompensacyjny, aktywa tego segmentu zostaną praktycznie zupełnie zredukowane.
(79) W wyniku kolejnych redukcji pozycji aktywów, np. w zarządzaniu produktami odsetkowymi, wyłączenia operacji inwestycyjnych wspierających prowadzonych przez IBB (aktywa segmentu o wartości 20 mld EUR) oraz efektów konsolidacyjnych nastąpi łączne zmniejszenie wartości bilansowej z 189 mld EUR w 2001 r. o [...]* EUR lub [...]* % do [...]* EUR w 2006 r.
Nie uwzględniając wyłączenia IBB, które jest środkiem kompensacyjnym wątpliwej wartości [19], otrzymamy redukcję sumy bilansowej o ok. [...]*.
(80) Udziały w rynku w sektorze klientów indywidualnych i korporacyjnych odnoszą się do Berlina, ponieważ w tym przypadku chodzi o działalność na poziomie regionalnym.
W przeciwieństwie do tego, rynki segmentu finansowania nieruchomości oraz transakcji na rynkach kapitałowych mają zasięg krajowy, ostatnio w dużej części międzynarodowy.
Udziały w rynku w segmentach klientów indywidualnych i korporacyjnych w Berlinie zostały, w porównaniu do liczb dostarczonych wraz ze zgłoszeniem, skorygowane w dół (na udziały od 20 % do ponad 40 % w sektorze klientów indywidualnych i na udziały w wysokości pełnych lub prawie 25 % w sektorze klientów korporacyjnych), ponieważ sprawozdania BGB do Landeszentralbank do statystyki używanej w tym celu zostały przekazane bez koniecznego tutaj regionalnego i rzeczowego rozgraniczenia (patrz: motyw 291 i nast.).
(81) W przypadku kredytów dla klientów indywidualnych prognozuje się dla rynku berlińskiego lekki wzrost udziału rynkowego BGB do 2006 r., w tym czasie mają nieznacznie zmniejszyć się udziały depozytów.
Zmiany te wynikają z koncentracji działalności BGB na rynku berlińskim.
Jednocześnie, zgodnie z planem restrukturyzacji, wycofa się on całkowicie z rynku ponadregionalnego.
Środki kompensacyjne w sektorze klientów indywidualnych będą praktycznie niezauważalne dla udziałów w rynku berlińskim, ponieważ zmniejszenie działalności nastąpi przede wszystkim w zakresie ponadregionalnym.
(82) W segmencie klientów korporacyjnych nastąpi między rokiem 2001 a 2006 lekka redukcja udziału w rynku kredytów, w tym czasie udział w rynku depozytów pozostanie praktycznie na niezmienionym poziomie.
(83) W przypadku transakcji finansowania nieruchomości pierwotnie podany udział w rynku na poziomie krajowym należy skorygować na podstawie zaktualizowanych statystyk z 5 % do ok. 3 %, przy czym do 2006 r. zmniejszy się on do ok.
2 %. W przypadku rynku kapitałowego nie przewiduje się żadnych zmian do 2006 r.
(84) W czasie trwania procedury Niemcy wyjaśniły, że BGB intensywnie bada możliwości dalszych środków kompensacyjnych.
Oprócz sprzedaży sektora usług w zakresie nieruchomości, zapowiedzianej dodatkowo do pierwotnego planu już we wczesnej fazie, nie ma jednak możliwości wprowadzenia kolejnych środków kompensacyjnych [...]*.
(85) Środki kompensacyjne są ogólnie rzecz biorąc właściwe.
Łączna wartość pomocy jako punkt odniesienia badania stosowności obejmuje zasilenie kapitałem w wysokości 1,755 mld EUR przez kraj związkowy oraz wartość pomocy wynikającą z zabezpieczenia ryzyka w wysokości najwyżej wariantu pesymistycznego, tzn. 6,07 mld EUR.
Jako wynagrodzenie za zabezpieczenie ryzyka BGB płaci roczną prowizję za awal w wysokości 15 mln EUR.
(86) Oceniając zakłócenie rynku, w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja założyła możliwość rozszerzenia działalności, opierając się na wymaganiach przepisów o nadzorze bankowym w stosunku do współczynnika wypłacalności.
Zdaniem Niemiec z punktu widzenia przepisów o nadzorze bankowym nie można zakładać, że poprzez zasilenie kapitału podstawowego w wysokości 1 mld EUR aktywa ważone ryzykiem wzrosną o nawet 25 mld EUR.
Tylko w przypadku jednoczesnego zasilenia kapitału podstawowego i uzupełniającego bank mógłby zwiększyć swoje aktywa ważone ryzykiem o 25-krotność kwoty zasilenia kapitału podstawowego.
Jeżeli bank nie posiada kapitału uzupełniającego, którego dotychczas nie można było uwzględnić, w wysokości odpowiadającej zasileniu kapitału podstawowego, nie można w żadnym razie zastosować współczynnika 25.
Ocena rozszerzenia działalności, która byłaby możliwa dzięki kapitałowi uzupełniającemu i tak posiadanemu przez bank, jako zakłócenie rynku spowodowane zasileniem kapitału podstawowego zakwalifikowanym jako pomoc, jest niewłaściwa merytorycznie.
Dlatego należy założyć maksymalne możliwe zakłócenie rynku w wysokości 12,5-krotności wartości pomocy w postaci zasilenia kapitałem.
(87) Kraj związkowy Berlin zasilił tylko kapitał podstawowy BGB kwotą 1,755 mld EUR, nie zasilił jednak kapitału uzupełniającego.
Zasilenie kapitału podstawowego zaowocowało tym, że można było uwzględnić kapitał uzupełniający w wysokości 877,5 mln EUR, którego nie można było uwzględnić do tej pory, czego jednak nie należy postrzegać jako zakłócenie rynku spowodowane zasileniem kapitału podstawowego.
(88) Ponadto w przypadku (teoretycznego) współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 4 % oraz współczynnika funduszy własnych w wysokości 8 % chodzi o ustalone prawem minimalne wymagania w stosunku do posiadanych funduszy własnych.
Aby skutecznie prowadzić działalność i uczestniczyć w operacjach rynków finansowych instytucje kredytowe muszą mieć znacznie lepsze współczynniki funduszy własnych.
Wg szacunków BAFin (Federalny Urząd Nadzoru Usług Finansowych) obecnie z punktu widzenia rynku niezbędnie konieczny jest współczynnik kapitału podstawowego w wysokości [...]* % oraz współczynnik funduszy własnych w wysokości [...]* %, aby zapewnić płynność BGB oraz kontynuację restrukturyzacji (patrz: pismo BAKred — Federalny Urząd Nadzoru Bankowości, z dnia 29 czerwca 2001 r.).
(89) Na podstawie tych rozważań oraz aktualnie miarodajnych współczynników kapitału podniesienie kapitału oznacza zakłócenie rynku w wysokości ok. 18 mld EUR (zasilenie kapitału podstawowego w wysokości 1,8 mld EUR pomnożone przez współczynnik ok. 10).
(90) W reakcji na wszczęcie procedury przez Komisję Niemcy zaoferowały jako kolejny środek kompensacyjny wydzielenie z BGB usług w zakresie nieruchomości (IBAG, IBG, LPFV).
Wpływ zabezpieczenia ryzyka koncentruje się na świadczeniu usług w zakresie nieruchomości, które same w sobie nie podlegają wymaganiom stawianym wskaźnikom wypłacalności i mogą być świadczone przez każdą inną spółkę nieposiadającą licencji bankowej.
Zabezpieczenie ryzyka odnosi się do starych transakcji, głównie już plasowanych funduszy, a nie do nowych transakcji.
Ewentualnie można wyrazić pogląd, że nowe transakcje są możliwe tylko dzięki zabezpieczeniu ryzyka.
Wartość zakłócenia rynku może wtedy jednak osiągnąć maksymalnie łączną wartość nowych transakcji.
Przewiduje się, że wartość sprzedaży funduszy IBV w roku 2002 wyniesie łącznie [...]* EUR.
Założono, że wartość projektów spółki Bavaria w roku 2002 wyniesie łącznie [...]* EUR.
Nowe transakcje IBAG wyniosą w związku z tym łącznie ok. [...]* EUR.
Zabezpieczenie ryzyka może mieć wpływ na nowe transakcje IBAG najdłużej do zakończenia fazy restrukturyzacji pod koniec 2006 r.
W ten sposób IBAG będzie zrestrukturyzowanym i wydajnym przedsiębiorstwem, zdolnym własnymi siłami sprostać konkurencji.
W związku z tym do zabezpieczenia ryzyka można zaliczyć maksymalnie nowe transakcje IBAG do końca 2005 r. jako zakłócenie rynku, czyli w latach 2002 do 2005 łącznie [...]* EUR.
Łączna wartość zakłócenia rynku oscyluje między wariantem optymistycznym w przypadku rzeczywistego skorzystania przez kraj związkowy Berlin z zabezpieczenia ryzyka (2,7 mld EUR) oraz wariantem pesymistycznym (6,1 mld EUR).
Dlatego wydaje się słusznym, aby Komisja, ustalając wielkość zakłócenia rynku spowodowanego przez zabezpieczenie ryzyka, przyjęła za podstawę wartość obliczoną dla nowych transakcji IBAG do końca fazy restrukturyzacji w wysokości [...]* EUR.
Ewentualnie zamiast tego można ustalić wartość zakłócenia rynku przez zabezpieczenie ryzyka na podstawie wartości pomocy w postaci zabezpieczenia ryzyka zgodnie z wariantem pesymistycznym (6,07 mld EUR).
(91) W wyniku tego wartość zakłócenia rynku miarodajna do określenia środków kompensacyjnych wynosi:
- na rzecz BGB w związku z podwyższonym kapitałem: 18,3 mld EUR,
- na rzecz segmentu usług w zakresie nieruchomości, który ma zostać oddzielony, w związku z zabezpieczeniem ryzyka: [...]* EUR — 6,1 mld EUR.
(92) Odmiennie od założeń, które Komisja przyjęła w decyzji o wszczęciu postępowania na podstawie wtedy dostępnych informacji, rzeczywiste niższe udziały w rynku BGB nie uzasadniają twierdzenia o bardzo silnej pozycji rynkowej BGB i wyciągania z tego konsekwencji dla określenia środków kompensacyjnych.
Zaproponowane środki kompensujące zakłócenie rynku wydają się być zasadniczo właściwe, także biorąc pod uwagę ewentualną prawną problematykę przyznania pomocy w związku z przeniesieniem aktywów WBK na LBB.
(93) Niemcy wyjaśniły dalej, że ze względu na konkurencję nie ogłaszano sprzedaży Berliner Bank przed sprzedażą udziałów kraju związkowego Berlin w BGB.
Środki kompensacyjne w sektorze detalicznym są wystarczające w związku z oddzieleniem Weberbank, Allbank oraz zagranicznych spółek zależnych BGB Polska i Zivnostenska Banka, a także zrezygnowaniem z 6 centrów klientów indywidualnych w Niemczech oraz zamknięciem 90 oddziałów, z czego dużej większości w Berlinie.
Ponadto środki kompensacyjne mieszczą się łącznie w ramach — lub nawet wychodzą poza nie — tego, co Komisja wymagała we wcześniejszych decyzjach w sprawie restrukturyzacji banków.
(94) Po kolejnych zarzutach Komisji, przede wszystkim w stosunku do faktu, że w związku z dotychczasowymi lub zaplanowanymi zamknięciami i sprzedażą pozycja BGB na berlińskim rynku bankowości detalicznej pozostanie praktycznie niezmieniona, Niemcy oraz kraj związkowy Berlin zdecydowały jednak zobowiązać się do sprzedaży Berliner Bank.
Zgodnie z tym zobowiązaniem Niemcy zapewnią, że koncern BGB do 1 października 2006 r. prawomocnie sprzeda Berliner Bank jako podmiot gospodarczy łącznie z marką, klientami, oddziałami i ich personelem w drodze otwartego, przejrzystego i niedyskryminującego postępowania.
(95) Sprzedaż Berliner Bank zmniejszy aktywa segmentu w całym obszarze bankowości detalicznej o [...]* EUR ([...]* EUR w sektorze klientów indywidualnych oraz [...]* EUR w sektorze klientów korporacyjnych).
Razem z już zaplanowanymi środkami aktywa segmentu zostaną zmniejszone łącznie o [...]* EUR.
Suma bilansowa zostanie zmniejszona w okresie restrukturyzacji z 189 mld EUR do obecnych [...]* EUR.
Pomoc ograniczona do minimum
(96) Ryzyka nie zostały przeszacowone w trakcie restrukturyzacji.
Ocena opiera się na stanie wiedzy LPFV ze stycznia 2002 r.
Ocena może się zmienić w związku z czynnikami makroekonomicznymi oraz z zaawansowanym zarządzaniem nieruchomościami podczas trwania gwarancji.
Umowy zwalniające zawarte między LPFV i IBG oraz szczegółowe regulacje zabezpieczenia LPFV przez kraj związkowy Berlin gwarantują, że zwrotowi podlegają tylko rzeczywiście wykorzystane kwoty gwarancji przez kraj związkowy Berlin.
Celem zapewnienia wysokiej jakości zarządzania kraj związkowy Berlin ma prawa ingerowania i wydawania poleceń w stosunku do LPFV.
(97) Zostały podjęte odpowiednie środki kontrolne w celu rzeczywistego wyeliminowania wielokrotnego pokrycia ryzyka.
Mianowicie ryzyka z rewitalizacji i prawa do składania ofert nie sumują się, lecz zastępują wzajemnie.
Zostało to uwzględnione w opisie ryzyka LPFV.
W przeciwieństwie do tego, z rzeczywistym wielokrotnym pokryciem ryzyka mamy do czynienia w odniesieniu do gwarancji najmu oraz gwarancji kredytowych koncernu BGB.
LPFV sprawdza prawidłowość skorzystania z gwarancji najmu pod względem prawnym, merytorycznym i rachunkowym.
Od stycznia 2003 r. przeprowadzana jest kontrola wykluczająca jednoczesne skorzystanie z gwarancji kredytowej, prowadzona ona jest na zlecenie kraju związkowego Berlin przez należącą do niej w całości spółkę "BCIA Berliner Gesellschaft zum Controlling der Immobilien-Altrisiken mbH".
Wszelkie świadczenia LPFV, do których odnosi się przejęcie zobowiązania do świadczeń przez kraj związkowy Berlin, zostały szczegółowo sprawdzone przez BCIA pod względem prawnym, merytorycznym i rachunkowym, podobnie jak zgodność z prawem skorzystania z gwarancji kredytowych i bilansowych.
W postaci BCIA kraj związkowy posiada przekonujący i efektywny aparat do minimalizowania szkód.
Ponieważ ustawa o gwarancjach (Garantiegesetz) z dnia 16 kwietnia 2002 r. wyraźnie przewiduje, że w związku z zabezpieczonymi ryzykami nie mogą być wykonywane płatności na rzecz osób trzecich bez istnienia obowiązku prawnego.
(98) W szczególności kraj związkowy lub BCIA (co kwartał należy przedłożyć parlamentowi kraju związkowego Berlin sprawozdanie z jej działalności) posiadają następujące uprawnienia zatwierdzania, kontrolowania, wydawania poleceń i tym podobne, wynikające z umowy szczegółowej, w stosunku do spółek korzystających z zabezpieczenia ryzyka, których wykonywanie zostało szczegółowo uregulowane w regulaminie kompetencji i procedur:
- zastrzeżenie wyrażenia zgody na wypłaty przyrzeczonych kredytów, jeżeli zostanie przekroczona określona wartość graniczna,
- współdziałanie przy ustalaniu listy pozytywów oraz przy rocznych obliczeniach dla gwarancji bilansowych,
- zastrzeżenie wyrażenia zgody na sprzedaż aktywów podlegających gwarancji wartości księgowej, jeżeli zostanie przekroczona określona wartość graniczna,
- zastrzeżenie wyrażenia zgody na inwestycje powodujące powstanie późniejszych kosztów wytworzenia lub nabycia, jeżeli zostanie przekroczona określona wartość graniczna,
- zastrzeżenie wyrażenia zgody na określone płatności LPFV,
- uprawnienie do wydawania poleceń IBG i LPFV w stosunku do obrony przeciwko roszczeniom,
- zastrzeżenie wyrażenia zgody na cesje i inne dyspozycje odnośnie do roszczeń na podstawie postanowień szczegółowych,
- szerokie prawo do otrzymywania informacji oraz do wglądu,
- zastrzeżenie wyrażenia zgody dot. powoływania biegłych rewidentów IBG, IBAG i LPFV,
- prawo do badania przez Trybunał Obrachunkowy (Rechnungshof) Berlina,
- zastrzeżenie wyrażenia zgody na działania restrukturyzacyjne.
(99) Znaczący wkład własny banku polega na sprzedaży aktywów lub spółek zależnych, które nie są niezbędne dla przetrwania przedsiębiorstwa w dłuższej perspektywie czasowej.
Przy tym chodzi o istotne, również zyskowne udziały, które są sprzedawane w drodze otwartego i przejrzystego postępowania.
Do tego dochodzi zaplanowana sprzedaż sektora usług w zakresie nieruchomości.
Większy udział własny nie jest możliwy, ponieważ BGB już w roku 2001 poprzez redukcję aktywów obarczonych ryzykiem podjęła wszelkie możliwe starania, aby jak najlepiej zapobiec daleko idącym stratom funduszy własnych i podtrzymać współczynniki funduszy własnych.
(100) Współczynnik kapitału podstawowego i funduszy własnych czasowo zatwierdzone jako pomoc państwa na ratowanie, a przewidziane od 2003 r. w planie restrukturyzacji, również są konieczne.
Niezbędnie konieczne jest osiągnięcie czasowo zatwierdzonego współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 5 % oraz współczynnika funduszy własnych w wysokości 9,7 %, a także współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 7,5 % oraz współczynnika funduszy własnych w wysokości 12 %, które są celem od 2006 r. Niezbędna jest również wysoka ocena ratingowa wydana przez agencje ratingowe.
W szczególności ze względu na [...]* oraz [...]* płynność BGB konieczne jest ponadprzeciętne wyposażenie w fundusze własne, aby [...]*.
(101) Średnie współczynniki kapitału podstawowego oraz współczynniki funduszy własnych w latach 1995 — 2000 w bankach krajów związkowych/kasach oszczędnościowych mieszczą się w przedziale od 5,7 % do 6,8 %, wzgl. od 8,9 % do 10,2 %.
Współczynnik kapitału podstawowego w wysokości 5 %, czasowo zatwierdzony dla BGB, jest w związku z tym niższy niż długoterminowa średnia porównywalnych banków, a czasowo zatwierdzony współczynnik funduszy własnych w wysokości 0,1 % jest tylko minimalnie wyższy od średniej w latach 1995 do 2000.
Współczynniki te wydają się być bardzo konserwatywne i nie odpowiadają specyficznym problemom BGB.
(102) Współczynniki wypłacalności całego rynku, tzn. prywatnych i państwowych banków w Niemczech, oscylują, m.in. ze względu na brak poręczenia państwowego w bankach prywatnych, w przedziale od 6,3 % do 7,3 % (współczynnik kapitału podstawowego), wzgl. od 10,4 % do 11,3 % (współczynnik funduszy własnych).
Już przed zniesieniem poręczenia państwowego typu "Gewährträgerhaftung" dla banków państwowych współczynniki wypłacalności banków krajów związkowych/kas oszczędnościowych zbliżą się przypuszczalnie powoli do wyższego poziomu banków prywatnych.
Dzięki temu efektowi średnia stawka współczynników funduszy własnych w bankach krajów związkowych/kasach oszczędnościowych zwiększy się w 2006 r. ceteris paribus z 9,6 % do ok. 10,9 %.
W ten sposób, uwzględniając współczynnik funduszy własnych BGB przyjęty w planie naprawczym na rok 2006, bufor bezpieczeństwa BGB zmniejszy się z [...]* % do zaledwie ok. [...]* %.
(103) W związku z tym do oceny współczynnika funduszy własnych nie ma zastosowania przewidziane minimum w wysokości 8 %, które zostało faktycznie podniesione przez Federalny Urząd Nadzoru Usług Finansowych do 8,4 %, a biorąc pod uwagę zmienność kursów papierów wartościowych praktycznie wynosi 8,6 %.
Rynek kapitałowy oraz agencje ratingowe opierają się zwykle na odpowiednich punktach odniesienia, które wykazują znacznie wyższe współczynniki funduszy własnych i w związku z tym pomniejszają, wydawałoby się wysoki, bufor funduszy własnych z prawie [...]* % do ok. [...]* %.
(104) Ponadprzeciętny współczynnik funduszy własnych w 2006 r. jest [...]* niezbędny.
Agencje ratingowe, przyznając oceny ratingowe, przykładają dużą wagę do struktury kapitału i już w przeszłości wskazywały na konieczność poprawy współczynnika kapitału podstawowego BGB.
Z powodu ścisłej korelacji między ratingiem "financial strength" oraz ratingiem "long term" a przyszłą likwidacją poręczeń państwowych, konieczne jest uzyskanie znacznego polepszenia ratingu "financial strength", aby zapobiec negatywnym skutkom na zakresie i kosztach refinansowania.
Ponadto, zgodnie z postanowieniami porozumień bazylejskich II, prawdopodobnie od 2006 r. z powodu rosnącego stopnia zmienności aktywów obciążonych ryzykiem, wynikiem nowego oszacowania aktywów obciążonych ryzykiem będzie powstanie podwyższonego zapotrzebowania na fundusze własne.
IV.
Uwagi innych zainteresowanych stron
(105) Po opublikowaniu decyzji o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich Komisja otrzymała uwagi dwóch innych zainteresowanych stron, mianowicie Berliner Volksbank oraz innej osoby trzeciej, która prosiła o zachowanie jej tożsamości w tajemnicy.
Uwagi Berliner Volksbank
(106) Berliner Volksbank stwierdził, że nie jest możliwe zatwierdzenie zgłoszonej pomocy na ratowanie zgodnie z art. 87 ustęp 3 Traktatu WE.
Pomoc nie została udzielona w ramach istniejących instytucji poręczeń państwowych, "Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung", przez co nie może zostać uznana za pomoc.
(107) Środki pomocowe na rzecz BGB przekroczyły znane dotychczas wielkości.
Trudności finansowe BGB wynikają przede wszystkim z niezwykle stratnych transakcji przedsiębiorstwa w ramach zamkniętych funduszy inwestycyjnych rynku nieruchomości.
Przyczyny strat BGB należy upatrywać w tym, że nabywane obiekty praktycznie nie były sprawdzane.
Pomimo to uczestnikom funduszy gwarantowano zyski.
Przedsiębiorstwo, głównie ze względu na korzystne warunki dla inwestorów, uważane było za lidera na całym niemieckim rynku.
(108) Wprawdzie pomoc na restrukturyzację jest uzasadniona w poszczególnych wypadkach w związku ze znacznymi negatywnymi następstwami niewypłacalności banku dla systemu bankowego oraz zaufania publicznego.
Odmiennie od dotychczasowych przypadków, w których Komisja wydawała decyzje, tym razem mamy do czynienia z adresatem pomocy o ograniczonym, regionalnym zasięgu działania, tak więc wpływ pomocy koncentruje się na nielicznych konkurentach.
Tym bardziej dotykają ich skutki zakłócenia konkurencji, szczególnie Berliner Volksbank konkurujący z BGB we wszystkich sektorach działalności.
(109) Wysokość oraz intensywność pomocy powinna być ograniczona do niezbędnego minimum.
Tak się jednak nie dzieje.
Gwarancja kraju związkowego dla ryzyka z operacji na rynku nieruchomości odpowiada nieograniczonemu obowiązkowi do świadczenia dopłat, ponieważ aktualnie nie można oszacować związanego z tym obowiązku ręczenia kraju związkowego Berlin, tak więc gwarancja taka jest czekiem "in blanco" na przyszłe straty.
Przedsiębiorstwo nie powinno otrzymać nadwyżki środków płynnych.
Tylko ze względu na wysokość (21,6 mld EUR) oraz czas trwania (trzydzieści lat) gwarancja jest niewspółmierna, daje bankowi praktycznie nieograniczoną wypłacalność, a w związku z tym ma działanie zakłócające konkurencję.
Zupełne zwolnienie banku z ryzyk sektora usług w zakresie nieruchomości oznacza, że BGB ma wolną rękę do składania ofert na dowolnych warunkach, np. w przypadku sprzedaży lub wynajmu nieruchomości.
Nawet jeśli bank będzie miał straty w tej dziedzinie, zostaną one w pełni zrekompensowane przez kraj związkowy Berlin.
W wyniku tego gwarancja odpowiada nieograniczonemu co do wysokości obowiązkowi do świadczenia dopłat, który w swej istocie nie podlega zatwierdzeniu, i dla którego brakuje konkretnych rozwiązań w ustawie.
Ponadto skumulowanie zasilenia kapitałem oraz gwarancji zabezpieczenia ryzyka prowadzi do podwójnego pokrycia.
Obliczając ekwiwalent subwencji w postaci gwarancji, należy uwzględnić, że z pewnością zostanie ona wykorzystana w znacznym stopniu.
Kraj związkowy zakłada w najgorszym przypadku 6,1 mld EUR.
Jeżeli, patrząc bardziej realistycznie, należy się liczyć ze skorzystaniem z gwarancji (choć najwyraźniej nie można obliczyć jej wysokości), wysokość pomocy z tytułu gwarancji odpowiada jej wartości nominalnej.
(110) Rynek usług finansowych kształtowany jest przez silną konkurencję pod względem oferowanych warunków ze szczególnym wpływem na wysokość marży.
Dlatego należy oczekiwać, że BGB w pełni przeniesie na rynek korzyść wynikającą z otrzymanej pomocy, a w związku z tym spowoduje znaczne zakłócenie rynku obciążające jego konkurentów.
Jest to tym bardziej niepokojące, że pomoc przyznaje się liderowi na rynku w regionie Berlina/Brandenburgii, którego udział w rynku regionalnym w odniesieniu do łącznych aktywów wg jego własnej wyceny wynosi prawie 50 %, i który posiada ponad 50 % wszystkich oddziałów instytucji kredytowych w Berlinie.
BGB jest bezpośrednim konkurentem Berliner Volksbank w głównych sektorach działalności, tzn. w sektorze klientów indywidualnych oraz w sektorze średnich klientów korporacyjnych, i już dzisiaj posiada udział w rynku kilkakrotnie przewyższający udział Berliner Volksbank.
Pomoc przyczynia się w związku z tym do wzmocnienia ekonomicznej dominacji na berlińskim rynku usług bankowych.
Stosunkowo silna obecność BGB na rynku jest również następstwem strategii wielu marek BGB, który występuje jako różne instytucje pod różnymi markami lub firmami.
BGB stosuje strategię działalności, która nie ma nic wspólnego ze strategiami rentowności, a która — dzięki warunkom wspomaganym subwencjami — spowodowała wyparcie z rynku konkurentów.
(111) Przedłożony plan restrukturyzacji nie nadaje się do przywrócenia długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa, ponieważ nie zawiera logicznej koncepcji trwałego uzdrowienia.
Opiera się on na optymistycznych założeniach, nie jest wystarczająco konkretny i nadmiernie podkreśla pozytywne aspekty.
Ponadto nie jest on w stanie zapewnić długotrwałej rentowności i zdolności do kontynuowania działalności przedsiębiorstwa, ponieważ zakłada on docelową rentowność na poziomie 6 — 7 %, co odpowiada połowie średniej wartości osiąganej w sektorze.
Wreszcie koncepcja restrukturyzacji nie wspomina o przyszłym obowiązku zwrotu pomocy w związku z prowadzonym postępowaniem sprawdzającym odnośnie do przeniesienia WBK na Landesbank w roku 1993.
(112) Przewidziana w wytycznych Komisji konieczność złagodzenia skutków pomocy niekorzystnych dla konkurencji poprzez ograniczenie obecności beneficjenta pomocy na istotnych rynkach po zakończeniu restrukturyzacji nie została należycie zrealizowana, ponieważ działalność na istotnych rynkach ma być nawet rozszerzona.
Zgodnie z koncepcją restrukturyzacji zwiększenie przychodów w sektorze klientów indywidualnych i w sektorze klientów korporacyjnych oraz kompensacja poprzez zamknięcie różnych oddziałów poza Berlinem są możliwe przede wszystkim dzięki skoncentrowaniu i rozszerzeniu działalności w Berlinie.
BGB planuje wycofanie się z tych geograficznych rynków, w których jego dotychczasowa działalność nie miała istotnego znaczenia.
Zapowiedziane zamknięcia oddziałów nie spowodują zmniejszenia udziałów w ryku BGB, bardziej odpowiadają one ogólnemu trendowi na rynkach usług finansowych w Niemczech, uznawanemu za charakteryzujący się nadmierną obecnością banków.
Zakres środków kompensacyjnych ze strony BGB powinien być mierzony na podstawie obecnej, dominującej pozycji BGB na rynku bankowym w Berlinie, ponieważ tutaj najsilniejsze są skutki zakłócające konkurencję.
Komisja powinna rozważyć zalecenie sprzedaży części koncernu BGB w celu zrekompensowania zakłócenia konkurencji spowodowanego przez pomoc.
Warunek ten spełniałaby sprzedaż Berliner Bank, który posiada udziały w istotnych segmentach rynku w wielkości podobnej do udziałów Berliner Volksbank.
Sprzedaż Berliner Bank byłaby korzystna, ponieważ mamy tutaj do czynienia z instytucją o daleko idącej niezależności pod względem organizacyjnym, która samodzielnie działa na rynku, i w związku z tym może być przejęta przez konkurenta bez większych problemów.
Wielkość zbywanej działalności byłaby, w stosunku do wysokości pomocy, odpowiednią kompensatą jej skutków znacznie zakłócających konkurencję.
(113) Omawiana pomoc, obok państwowych gwarancji ponoszenia odpowiedzialności ("Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung") oraz przeniesienia Wohnbau-Kreditanstalt na Landesbank Berlin, jest tylko jednym z licznych działań pomocowych państwa na rzecz BGB.
Spowodowało to kumulację, którą należy również uwzględnić, określając środki kompensacyjne względem pomocy na restrukturyzację.
(114) Podniesienie współczynnika funduszy własnych do 9,7 % nie jest konieczne.
Wymagane jest jedynie minimum w wysokości 8 % przewidziane w prawie bankowym (KWG) oraz "niezbędnego minimum" wg wytycznych Komisji.
(115) Kumulacja zabezpieczenia ryzyka oraz zasilenia kapitałem nie jest konieczna, ponieważ już to pierwsze ma pokrywać ryzyko strat z transakcji na rynku nieruchomości.
Zasilenie kapitałem spowodowało "podwójne wyrównanie strat" przez kraj związkowy Berlin.
BGB może wykorzystać dodatkowo otrzymane środki w innych obszarach działalności.
(116) Ponadto istnieją dowody na inną pomoc.
Senat negocjuje z wybranymi inwestorami przejęcie banku.
Nie zostanie on sprzedany za cenę rynkową, ponieważ proces wyboru oferenta nie jest otwarty, nie jest przejrzysty i nie przebiega w sposób niedyskryminujący.
Uwagi osoby trzeciej, która prosiła o zachowanie jej tożsamości w tajemnicy
(117) Wydaje się, że przyszła strategia banku opiera się na redukcji jego działalności, potencjału oraz infrastruktury oraz na koncentracji na regionalnej działalności w sektorze klientów indywidualnych i korporacyjnych.
Koncepcja ta musi się opierać na założeniu, że te rynki regionalne i udział banku będą się zwiększać.
Istnieją jednak pewne wątpliwości i sprzeczności odnośnie do udziałów banku na tych rynkach.
Ponadto nie jest jasne, czy bank w ogóle może opierać się na solidnej bazie klientów.
Marka "Berliner Bank" wykazuje słabości w tej kwestii.
W związku z problemami z finansowaniem transakcji na rynku nieruchomości w przeszłości powstają wątpliwości co do ich powodzenia w przyszłości.
Zachowanie znacznej części transakcji na rynkach kapitałowych jest nietypowe dla banku regionalnego.
(118) Powodzenie realizacji planu restrukturyzacji zależy w dużej mierze od tego, czy uda się zrealizować ambitne plany redukcji zatrudnienia oraz wprowadzenia nowego systemu kontroli ryzyka oraz udoskonalenia systemów informatycznych.
W tym zakresie istnieją jednak wątpliwości, ponieważ dotychczasowe działania w celu redukcji zatrudnienia są dalekie od postawionych celów, ponadto należy się liczyć z oporem pracowników i związków zawodowych.
Ponadto duża część przeprowadzonych redukcji wynika z outsourcingu.
W związku z tym nie należy oczekiwać długoterminowego obniżenia kosztów. O wiele bardziej należy oczekiwać, że bank będzie ponosił koszty przeniesionych pracowników w postaci zwiększonych opłat za usługi.
(119) W punkcie 34 wytycznych przewiduje się, że bank musi w przyszłości sprostać konkurencji na rynku o własnych siłach.
Istnieją wątpliwości, czy założony zysk z kapitału własnego w wysokości 7 % w 2006 r. będzie do tego wystarczający.
W związku z tym nie można zakładać przywrócenia długoterminowej możliwości kontynuowania działalności przez przedsiębiorstwo.
Tego niskiego zysku z kapitału nie można usprawiedliwiać wypełnianiem zadań publicznych przez kasę oszczędnościową, ponieważ to nie ma znaczenia dla oceny zysku z kapitału.
(120) W przypadku zachowania formy własności publicznej istnieją znaczne wątpliwości, czy bank będzie zdolny do przetrwania.
Kraj związkowy Berlin będzie narażony na znaczne polityczne naciski w przypadku rozwiązywania umów z pracownikami.
Ogólnie rzecz biorąc, kraj związkowy Berlin nie będzie w stanie przeprowadzić planu restrukturyzacji.
Organy banku nadal będą obsadzane z klucza politycznego, co będzie powodowało konflikt interesów.
Problem ten będzie nadal istniał w przypadku przejęcia przez inny niemiecki bank kraju związkowego.
V. REAKCJA NIEMIEC NA UWAGI INNYCH ZAINTERESOWANYCH STRON
(121) Niemcy zajęły stanowisko wobec uwag Berliner Volksbank i anonimowej osoby trzeciej.
Twierdzenia Berliner Volksbank o domniemanych udzielonych wcześniej pomocach są błędne.
Nie istnieją żadne znaczne zasoby finansowe zbudowane na bazie jakiejkolwiek pomocy.
W takim przypadku koncern nie miałby trudności zagrażających jego przetrwaniu.
Ponadto Komisja oceniła instytucje poręczenia publicznego typu "Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung" jako istniejące rodzaje pomocy, w związku z czym nie można nimi obciążać BGB.
Kapitał doprowadzony w formie pomocy na ratowanie zostanie bankowi rzeczywiście trwale udostępniony, co jednak odpowiada wytycznym i praktyce Komisji w odniesieniu do pomocy na restrukturyzację.
Wniesienie WBK do LBB jest przedmiotem oddzielnej procedury badania wszczętej przez Komisję, nie zostało ono jednak zakwalifikowane przez Niemcy jako pomoc.
(122) BGB ma względnie silną pozycję na berlińskim rynku bankowym zarówno w sektorze klientów indywidualnych, jak i korporacyjnych.
Jednak jego udziały w rynku nie są tak wysokie, jak twierdzi Berliner Volksbank.
Wartość udziału w rynku jest znacznie mniejsza niż udział w rynku pod względem liczby klientów, ponieważ Berliner Sparkasse prowadzi liczne konta o niskiej wartości kredytów i depozytów, co raczej stanowi dodatkowy czynnik kosztowy.
(123) Plan restrukturyzacji zawiera wszystkie konieczne dokumenty ze szczegółowymi danymi.
Niemcy postrzegają przedłożony plan jako stabilną podstawę zapewnienia rentowności BGB.
Rentowność całego sektora bankowego w Niemczech wyraźnie spadła w związku z ogólną trudną sytuacją gospodarczą.
Średni zysk z kapitału własnego zmniejszył się z 11,2 % w roku 1999 do 9,3 % w roku 2000 oraz aż do 6,2 % w roku 2001.
W informacjach rządu federalnego wyniki każdego sektora za lata 2001 — 2006 zostały konsekwentnie zaprezentowane, oddzielnie i przejrzyście uporządkowane poziomami.
Przy tym łączny plan opierał się na poziomach: suma przychodów, wynik na działalności przed i po uwzględnieniu zabezpieczenia ryzyka oraz zysk przed opodatkowaniem.
(124) BGB podzielił kroki konieczne do realizacji planu restrukturyzacji na dwa poziomy:
- na poziomie tworzenia koncepcji została opracowana najpierw koncepcja częściowa dla każdego obecnego sektora działalności, niezależnie od tego, czy działalność tego sektora będzie kontynuowana, zlikwidowana, zredukowana, czy też zostanie on sprzedany.
- na poziomie praktycznym każda koncepcja częściowa została poparta konkretnymi działaniami, koniecznymi do ich realizacji, a działaniom tym zostały przyporządkowane koszty.
(125) W ten sposób powstała całościowa koncepcja.
Od tego czasu poszczególne działania zostały jeszcze bardziej skonkretyzowane, a działania na poziomie sektorów działalności uszczegółowione i zebrane w kompleksowym planie łącznym.
Na potrzeby realizacji powstały dwa specjalne instrumenty uzupełniające standardowy controlling wyników, jeden z nich to śledzenie ogólnych działań, drugi to śledzenie działań podejmowanych w związku z personelem.
Pozwalają one na comiesięczne porównania wartości planowanych i rzeczywistych, a w związku z tym na ciągłą kontrolę skuteczności realizacji.
(126) Bank postrzega finansowanie nieruchomości jako typowe zadanie banku regionalnego.
Nie zalicza się tutaj sektora usług w zakresie nieruchomości, na który przypada większość strat, które spowodowały konieczność postępowania uzdrawiającego banku oraz zabezpieczenia ryzyka przez państwo.
BGB zaproponował rezygnację z tego sektora działalności jako środek kompensacyjny.
Kredyty na nieruchomości są zabezpieczone w wystarczający sposób.
(127) W przyszłości zostaną podjęte liczne działania zarówno w stosunku do nowych, jak i już rozpoczętych transakcji oraz w controllingu, aby znacznie zmniejszyć ryzyko w sektorze finansowania nieruchomości.
Nowe transakcje będą się koncentrować na atrakcyjnych lokalizacjach, ryzyko zostanie poddane dywersyfikacji poprzez działalność ponadregionalną w Niemczech, nastąpi daleko idąca rezygnacja z działalności zagranicznej oraz rezygnacja z segmentów działalności obarczonych wysokim ryzykiem, szczególnie z działalności jako inwestor zastępczy.
Do oceny rozpoczętych transakcji powołano ekspertów w zakresie ryzyka, którzy zajęli się zagrożonymi projektami, poddali je krytycznej ocenie i ponownie oszacowali istniejącą działalność.
Został wprowadzony controlling ryzyka jednolity dla całego koncernu, który stworzył ramy dla pojedynczych instrumentów controllingu.
Należą do nich system limitowania ryzyka rynkowego i ryzyka kontrahenta, system wczesnego ostrzegania, strategie naprawcze oraz zaangażowanie obejmujące grupa zadaniowa zajmująca się ryzykami mającymi wpływ na więcej niż jeden oddział.
(128) Wbrew twierdzeniu Berliner Volksbank restrukturyzacja spowodowała redukcję udziałów w rynku poprzez rezygnację z sektora dużych klientów oraz sektora publicznego, a także zmniejszenie zaangażowania w innych sektorach.
Rezygnacja z sektora detalicznego jest niekorzystna z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ wpłynęłaby negatywnie na główną działalność przedsiębiorstwa i stanowiła zagrożenie dla pomyślnego wyniku procesu prywatyzacji.
Ponadto udziały w rynku detalicznym nie zostaną zwiększone.
Bank wycofa się zupełnie z kraju związkowego Brandenburgia z wyjątkiem Poczdamu.
Udział w rynku w kraju związkowym Berlin wyraźnie się zmniejszy w wyniku zamknięcia oddziałów.
(129) Zabezpieczenie ryzyka nie stanowi czeku "in blanco" na pokrycie przyszłych strat, ponieważ ryzyko, którego dotyczy zabezpieczenie, jest tylko i wyłącznie starym ryzykiem.
Ryzyko z operacji przeprowadzonych po 31 grudnia 2001 r. generalnie nie zostało uwzględnione, ryzyko funduszy inwestycyjnych rynku nieruchomości tylko w stosunku do tych funduszy, które zostały utworzone przed 31 grudnia 2000 r.
(130) Zabezpieczenie ryzyka nie oznacza również, że "BGB ma wolną rękę do składania ofert na dowolnych warunkach, np. w przypadku sprzedaży lub wynajmu nieruchomości". Artykuł 17 ust. 2, art. 35 ust. 2 i art. 42 ust. 5 umowy szczegółowej zawierają liczne zastrzeżenia wyrażenia zgody przez kraj związkowy. Dalej art. 46 umowy szczegółowej ustanawia szerokie zobowiązanie do minimalizowania szkody, które zobowiązuje spółki korzystające z pomocy, aby starały się jak najmniej korzystać z pomocy kraju związkowego i jak najlepiej wykorzystywać aktywa objęte gwarancją wartości księgowej, wzgl. optymalnie wynajmować lub inaczej wykorzystywać obiekty. Uchybienie tym postanowieniom powoduje powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej danej spółki.
(131) Zabezpieczenie ryzyka nie odpowiada też nieograniczonemu co do wysokości obowiązkowi dopłat.
W przeciwieństwie do obowiązku świadczenia dopłat zgodnie z prawem spółek, zobowiązanie kraju związkowego Berlina z tytułu zabezpieczenia ryzyka jest z jednej strony ograniczone kwotowo, a z drugiej przedmiotowo, a mianowicie odnosi się do ryzyk wymienionych w umowie szczegółowej i wynikających z transakcji rozpoczętych przed 31 grudnia 2001 r.
Zabezpieczenie ryzyka jest również wystarczająco skonkretyzowane.
Już umowa ramowa z dnia 20 grudnia 2001 r. zawiera listę spółek objętych gwarancjami kredytowymi i bilansowymi, a umowa szczegółowa tylko nieznacznie ją zmodyfikowała.
Udziały i stosunki prawne zostały wymienione całościowo w umowie szczegółowej i w powołanych tam umowach.
Również zakres ryzyka pokrytego przez zabezpieczenie jest wystarczająco skonkretyzowany.
(132) Docelowy współczynnik funduszy własnych BGB nie jest zbyt wysoki.
Zaufanie kapitałodawców i inwestorów do BGB zostało naruszone na długi czas.
Bank nie posiada ponadto [...]*, które, obok współczynnika funduszy własnych, byłyby uwzględniane przy ocenie zdolności banku do działania na rynku kapitałowym.
Ponadto prywatyzacja banku zakłada, iż po eliminacji udziałów kraju związkowego kapitał własny zostanie przyjęty na rynku kapitałowym na możliwych do zaakceptowania warunkach.
Do tego konieczny jest niepodważalny współczynnik funduszy własnych, wyraźnie wyższy niż ustawowe minimum.
(133) Proces prywatyzacji nie zawiera elementów pomocowych i nie wykazuje braków proceduralnych.
Podczas przeprowadzania procesu nie doszło do dyskryminacji.
VI.
OCENA POMOCY
Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE
(134) Zasilenie kapitałem, zabezpieczenie ryzyka oraz zobowiązanie do wniesienia udziałów w porozumieniu na wypadek windykacji pomocy zostały udostępnione przez kraj związkowy Berlin i w związku z tym są środkami państwowymi.
Środki te zostały przyznane na warunkach nieakceptowalnych dla inwestora działającego w warunkach rynkowych.
Łącznie chodzi w tym przypadku o kwotę w wysokości kilku miliardów euro trwale udostępnioną przedsiębiorstwu przeżywającemu trudności finansowe.
(135) Zasilenie kapitałem w wysokości 1,755 mld EUR, z którego kraj związkowy nie może oczekiwać odpowiedniego zwrotu, spowodowało zwiększenie udziałów w BGB z prawie 57 % do 81 %.
(136) Zabezpieczenie ryzyka zostało przyznane na okres 30 lat.
Ustalone gwarancje opiewają na nominalną, teoretyczną najwyższą wartość w wysokości 21,6 mld EUR.
Kwota ta pokrywa wszelkie możliwe ryzyka i zawiera przykładowo całkowity brak zapłaty wszystkich czynszów objętych gwarancją najmu ([...]* EUR), całkowite koszty wytworzenia wszystkich budynków i urządzeń zewnętrznych objęte tak zwanymi gwarancjami rewitalizacji ([...]* EUR) lub całkowitą utratę gwarantowanych wartości księgowych IBG/IBAG oraz ich spółek zależnych ([...]* EUR).
Kompletny brak zapłaty czynszów oraz wyburzenie i odbudowanie wszystkich budynków, a także całkowita utrata wartości księgowych nie jest realna nawet przy bardzo pesymistycznych założeniach.
W związku z tym Niemcy podały następujące wartości szacunkowe możliwego skorzystania z gwarancji: 2,7 mld EUR w wariancie optymistycznym ("best case scenario"), 3,7 mld EUR w wariancie podstawowym ("base case scenario") oraz 6,1 mld EUR w wariancie pesymistycznym ("worst case scenario").
(137) W trakcie procedury Niemcy przedstawiły również założenia, na których bazują wartości szacunkowe.
Dla każdego z trzech scenariuszy przyjęto założenia dotyczące różnych ryzyk nieściągalności wierzytelności.
W przypadku gwarancji najmu dotyczy to np. różnych założeń nieściągalności czynszów w odniesieniu do inflacji (rzeczywista inflacja jest niższa niż przewidywana) w wyniku obniżenia czynszów lub pustostanów.
Przy tym prognozowana wartość nieściągalnych czynszów wynosi w wariancie optymistycznym 1,4 mld EUR, w wariancie podstawowym 1,9 mld EUR, a w wariancie pesymistycznym 3,5 mld EUR.
(138) Niemcy wyjaśniły ponadto, że kwoty wykorzystania przewidywane z ekonomicznego punktu widzenia odpowiadają wariantowi pesymistycznemu o szacowanej wartości 6,1 mld EUR ([...]* EUR skorzystanie z gwarancji najmu, [...]* EUR z gwarancji najwyższej ceny, [...]* EUR z gwarancji rewitalizacji, [...]* EUR z gwarancji wartości księgowej i [...]* EUR na pozostałe), a w związku z tym również ekonomicznej wartości pomocy.
Niemcy podparły tę ekonomiczną wartość alternatywnymi rozważaniami: Bez gwarancji zabezpieczenia ryzyka należałoby wycofać poręczenie dla wszystkich ryzyk w związku z zasileniem kapitałem w wysokości ok. [...]* EUR - [...]* EUR.
Przy tym [...]* EUR przypadłoby na wartość gotówkową powyżej opisanych gwarancji (nominalna ekonomiczna wartość: 6,1 mld EUR); od [...]* EUR do [...]* EUR na wniesienie kapitału celem zabezpieczenia kapitału własnego w związku z przyznanymi i wykorzystanymi na ten sam cel kredytami banków koncernu dla spółek świadczących usługi w zakresie nieruchomości (które przy niepełnym pokryciu nominalnych teoretycznych najwyższych ryzyk z gwarancji najmu, rewitalizacji i gwarancji księgowych należy zaliczyć do aktywów ważonych ryzykiem w wysokości do [...]* EUR) oraz [...]* do [...]* EUR na dopłatę zabezpieczeń.
(139) W tym kontekście Niemcy wyjaśniły również, że z punktu widzenia przepisów nadzoru bankowego nie można jednak ograniczyć najwyższej kwoty poręczenia zabezpieczenia ryzyka do ekonomicznej wartości powyżej 6 mld EUR.
Tylko kwota 21,6 mld EUR pokrywa wszystkie teoretycznie możliwe, ww. ryzyka, tak że kredyty banków koncernu przyznane spółkom świadczącym usługi w zakresie nieruchomości w związku z ryzykiem z gwarancji najmu, rewitalizacji i innych ww. i przez nie wykorzystane nie mają znaczenia dla obliczania współczynnika funduszy własnych banków wchodzących w skład koncernu oraz samego koncernu, ponieważ otrzymują one wagę 0 %, tzn. nie biorą udziału w rachunku i nie są doliczane do górnej granicy dużych kredytów.
Z punktu widzenia przepisów nadzoru bankowego ograniczenie najwyższej kwoty poręczenia do ekonomicznie realistycznego ryzyka powodowałoby konieczność zaliczenia kredytów w wysokości do [...]* EUR do aktywów obarczonych ryzykiem, w związku z tym górna granica dużych kredytów zostałaby przekroczona, a spadające współczynniki funduszy własnych pociągałyby za sobą konieczność wniesienia kapitału o znacznej wartości. Pismem z dnia 7 marca 2003 r.
BAFin (Federalny Urząd Nadzoru Usług Finansowych) potwierdził, że z punktu widzenia przepisów nadzoru bankowego należy założyć wystąpienie wszystkich teoretycznych ryzyk pomimo niskiej wartości ekonomicznej.
(140) Komisja uznaje, że z punktu widzenia przepisów nadzoru bankowego należy założyć wystąpienie wszystkich teoretycznych ryzyk w wysokości 21,6 mld EUR.
Rozważając możliwość uznania środka z punktu widzenia przepisów regulujących pomoc, przyjmuje ona, w związku z uzasadnieniem przedstawionym przez Niemcy, ekonomiczną wartość pomocy zawartej w zabezpieczeniu ryzyka w wysokości 6,1 mld EUR.
Kwota ta odpowiada wariantowi pesymistycznemu, który wydaje się realistyczny i został podbudowany przez Niemcy argumentami, a należy go założyć choćby z przyczyn ostrożnościowych.
Ponadto przybliżoną wartość otrzymujemy również w przypadku alternatywnego wycofania poręczenia ryzyk w związku z zasileniem kapitałem.
(141) W stosunku do przyrzeczenia wniesienia udziałów złożonego przez kraj związkowy w porozumieniu na wypadek windykacji pomocy należy najpierw zauważyć, że zostaną one wniesione, jeżeli w sprawie C 48/2002 ("LBB/IBB") [20] Komisja wyda decyzję windykacji pomocy, a nawet w tym przypadku dotacja na restrukturyzację będzie ograniczała się do wysokości koniecznej do zachowania współczynników kapitałowych LBB i/lub koncernu BGB na poziomie wymienionym w porozumieniu.
Ponieważ procedura "LBB/IBB" jeszcze trwa, nie można obecnie ocenić dokładnej ekonomicznej wartości tej pomocy.
Do celów oceny wpływu pomocy na konkurencję można jednak przyjąć teoretyczną górną granicę w wysokości 1,8 mld EUR. [21]
(142) Środki mogą zdecydowanie poprawić sytuację finansową BGB.
Do chwili obecnej zapobiegły one podjęciu środków zgodnie z przepisami nadzoru bankowego, jak na przykład tymczasowemu zamknięciu czy niewypłacalności istotnych segmentów działalności koncernu i w związku z tym mogą zakłócać konkurencję.
Przedsiębiorstwo wraz ze spółkami zależnymi należy do największych niemieckich banków.
W 2002 r. zajmowało ono dwunaste miejsce z sumą bilansową koncernu w wysokości 175 mld EUR.
BGB prowadzi działalność w swoich najważniejszych sektorach na poziomie regionalnym, krajowym i międzynarodowym.
Sektor usług finansowych charakteryzuje ogólnie postępująca integracja, a w istotnych obszarach urzeczywistniono rynek wewnętrzny.
Między instytucjami kredytowymi różnych Państw Członkowskich panuje silna konkurencja, jeszcze silniejsza po wprowadzeniu wspólnej waluty.
Środki oraz ich wpływ na aktualnych i potencjalnych konkurentów zakłócają lub grożą zakłóceniem konkurencji.
Między instytucjami kredytowymi różnych Państw Członkowskich panuje silna konkurencja, jeszcze silniejsza po wprowadzeniu wspólnej waluty.
Zakłócenia konkurencji wpływają negatywnie na handel między Państwami Członkowskimi.
W związku z tym środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE.
Niemcy nie podważały tego poglądu.
(143) W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zwróciła uwagę na to, że nie tylko kraj związkowy Berlin, ale również NordLB ma udział w zasileniu kapitałem, jednak udział tej kwoty był niższy niż akcje posiadane przed zasileniem (166 mln EUR odpowiednio 8,3 % podniesienia kapitału w stosunku do 20 % akcji posiadanych przed zasileniem kapitałem).
Z braku dalszych informacji Komisja nie mogła ocenić tego środka i w związku z tym wykluczyć, że w przypadku zasilenia kapitałem przez NordLB również mamy do czynienia z pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE.
Komisja poprosiła Niemcy o konieczne informacje.
(144) W odpowiedzi na to Niemcy wyjaśniły, że podniesienie kapitału przez NordLB nie stanowi pomocy, ponieważ nastąpiło zgodnie z zasadą kapitałodawcy działającego zgodnie z zasadami rynkowymi.
Udział NordLB — podobnie jak prywatnego udziałowca Parion oraz akcjonariuszy rozproszonych — w podniesieniu kapitału był niższy od posiadanych przez nich akcji, pomimo że zarówno kraj związkowy, jak i BGB oczekiwały być może, że udział ten będzie odpowiadał posiadanym przez nie akcjom.
Przed zasileniem kapitałem NordLB posiadał 20 % akcji, a to odpowiadałoby zasileniu kapitałem w wysokości 400 mln DEM.
NordLB nie uznało takiego zaangażowania za właściwe z punktu widzenia interesów przedsiębiorstwa.
Z drugiej strony rezygnacja z zaangażowania się w podniesieniu kapitału zmiejszyłaby udziały posiadane przez NordLB do 4 %.
W ten sposób NordLB utraciłaby prawa wynikająca z minimalnego posiadanego udziału w wysokości 10 %, jak np. sądowne powoływanie rewidentów do spraw szczególnych lub uzyskania uznania roszczeń spółki w stosunku do członków zarządu i rady nadzorczej.
W stosunku do jeszcze niezakończonych rozważań dotyczących rozszerzenia współpracy oraz ewentualnej fuzji w sierpniu 2001 r. NordLB złożył "ofertę zabezpieczającą interesy".
Bez udziału w podniesieniu kapitału nie byłaby ona wiarygodna.
W sumie mamy do czynienia ze starannie przemyślaną decyzją uwzględniającą interesy NordLB.
(145) Ponieważ znaczenie tego środka w porównaniu do całości omawianej tutaj pomocy jest marginalne, a kwalifikacja zasilenia kapitałem przez NordLB jako pomoc lub działanie zgodne z zasadami rynkowymi nie zmieniłaby w omawianym przypadku oceny Komisji, nie jest konieczna definitywna ocena Komisji.
(146) W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zwróciła uwagę na to, że zasilenia kapitałem i zabezpieczenia ryzyka łącznie nie należy traktować jako notyfikowanej pomocy z następstwami prawnymi art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ, pomimo notyfikacji oraz warunku zawieszającego pozwolenia na pomoc w porozumieniu szczegółowym, żaden z powyższych środków nie może zostać odroczony, nie pociągając za sobą środków nadzoru bankowego (Federalny Urząd Nadzoru Usług Finansowych), jak tymczasowe zamknięcie BGB.
Jak już to wyjaśniły Niemcy, oba środki — zabezpieczenie ryzyka oraz zasilenie kapitałem tymczasowo zatwierdzone jako pomoc na ratowanie — są częścią jednego, tego samego planu restrukturyzacji.
Komisja musi go ocenić jednak jako całość.
W związku z tym kwalifikacja prawna obu środków nie może być różna.
(147) Niemcy wyjaśniły w swoich uwagach, że warunek zawieszający pozostawia otwartą kwestię skuteczności przyjętych regulacji, jednak przyznały, że zasilenie kapitałem oraz zabezpieczenie ryzyka rzeczywiście skutkowały wspólnie, ponieważ tylko dzięki obu tym środkom BGB mógł kontynuować swoją działalność.
W tym kontekście Niemcy uwypukliły twierdzenie, że klauzula zawieszająca pomoc dla przedsiębiorstw przeżywających trudności przed wydaniem ostatecznej decyzji przez Komisję w związku z czasem trwania procedury zatwierdzającej stanowi problem z punktu widzenia przepisów regulujących ten proces.
(148) Jak już przyznały to Niemcy, łączna pomoc odniosła swój skutek przed podjęciem ostatecznej decyzji przez Komisję, ponieważ tylko dzięki obu tym środkom BGB mógł kontynuować swoją działalność.
Dotyczy to nie tylko zasilenia kapitałem i zabezpieczenia ryzyka, ale także zobowiązania kraju związkowego do wniesienia udziałów zapisanego w porozumieniu na wypadek windykacji pomocy.
Wprawdzie nastąpi ono tylko w przypadku decyzji Komisji o windykacji w procedurze LBB/IBB, i także wtedy tylko, jeżeli kwota podlegająca windykacji spowoduje, że współczynniki kapitału spadną poniżej wartości zapisanych w porozumieniu.
Pomimo to pomyślny wynik restrukturyzacji, włączając w to oba inne środki, byłby zagrożony bez tego rozwiązania, tak że również ten środek, pomimo warunku zawieszającego w stosunku do zezwolenia Komisji, odniósł skutek gospodarczy już w momencie zawarcia stosownego porozumienia, a przed zatwierdzeniem ww. środka.
Komisja przyjmuje ponadto do wiadomości, że Niemcy wykazały zdecydowaną gotowość do współpracy, zapisując warunek zawieszający pomoc zatwierdzoną przez Komisję w porozumieniu na wypadek windykacji pomocy i przekazując niezwłocznie kompletne informacje.
(149) Finansowe obciążenia kraju związkowego Berlin spowodowane pomocą na restrukturyzację dla BGB, jak to zostało wyjaśnione poniżej, są niższe niż obciążenia, które powstałyby przy zastosowaniu istniejących jeszcze do 2005 r. państwowych gwarancji dla banków krajów związkowych, mianowicie "Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung".
To znowu nie oznacza, że środki na rzecz BGB są zgodne z zasadą inwestora działającego zgodnie z zasadami rynkowymi i że w związku z tym nie stanowią pomocy państwa.
Z jednej strony istniejące gwarancje państwowe, chociaż przysługują tylko do 2005 r., są pomocą zgodną ze wspólnym rynkiem.
[22] Z drugiej strony Komisja stwierdza, że omawiana pomoc umożliwia kontynuację działalności BGB w celu przeprowadzenia restrukturyzacji i w związku z tym przysparza korzyści całemu koncernowi, włączając w to różne przedsiębiorstwa koncernu działające na podstawie prawa prywatnego.
Jej natura prawna oraz oddziaływanie różni się od realizacji gwarancji państwowych "Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung", które są zarezerwowane tylko dla Landesbank LBB, a więc tylko jednej części koncernu.
Z tych powodów wszystkie pomoce podlegające badaniu stanowią nowy środek pomocowy.
Zgodność środków pomocowych ze wspólnym rynkiem
(150) Ponieważ środki pomocowe nie zostały przyznane na podstawie zatwierdzonego programu pomocowego, Komisja musi zbadać ich zgodność ze wspólnym rynkiem bezpośrednio na podstawie art. 87 Traktatu WE.
(151) Zgodnie z art. 87 ustęp 1 Traktatu WE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(152) Artykuł 87 dopuszcza jednak wyłączenia spod zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem.
Postanowienia wyłączające art. 87 ust. 2 Traktatu WE mogą stwarzać podstawę uznania zgodności środków pomocowych ze wspólnym rynkiem.
Środki pomocowe poddane badaniu nie mogą być zakwalifikowane jako pomoc o charakterze socjalnym przyznawana indywidualnym konsumentom [lit. a)], ani jako pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi [lit. b)], ani jako pomoc przyznawana gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec [lit. c)].
Te wyłączenia nie mają zastosowania w omawianym przypadku.
(153) Rozpatrując postanowienia wyłączające art. 87 ust. 3 litery b) oraz d) Traktatu WE, należy stwierdzić, że pomoc nie może być zakwalifikowana jako pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, ani też jako pomoc przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego.
(154) Zatem Komisja bada środki pomocowe na podstawie postanowień wyłączających art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE.
Komisja opiera swoją ocenę pomocy przeznaczonej na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, na odpowiednich wytycznych wspólnotowych.
Zdaniem Komisji należy zastosować już wcześniej wspomniane wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla celów ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji [23] (zwane dalej "wytycznymi").
Komisja jest ponadto zdania, że opisane środki pomocowe przyczyniają się do finansowania restrukturyzacji przedsiębiorstwa, w związku z tym należy je zakwalifikować jako pomoc na restrukturyzację.
(155) Zgodnie z wytycznymi pomoc na restrukturyzację jest dopuszczalna, jeżeli nie jest ona sprzeczna ze wspólnym interesem.
Wytyczne uzależniają zatwierdzenie pomocy przez Komisję od spełnienia określonych warunków.
Kwalifikowanie się przedsiębiorstwa do pomocy
(156) Komisja przyznaje, że wykazano, że BGB jest przedsiębiorstwem przeżywającym trudności w rozumieniu ust. 2.1 (pkt 30 w połączeniu z pkt 4 — 8) wytycznych.
(157) W pkt 4 wytycznych zakłada się, że przedsiębiorstwo przeżywa trudności "w sytuacji, gdy jest niezdolne, biorąc pod uwagę stan jego własnych środków finansowych lub środków, które byliby gotowi przeznaczyć na jego rzecz właściciele/akcjonariusze i wierzyciele, do zahamowania strat, które przy braku interwencji zewnętrznej ze strony władz publicznych, doprowadziłyby je do niemalże pewnego upadku gospodarczego w krótkiej lub średniej perspektywie czasowej".
W przypadku BGB warunki powyższe są jednoznacznie spełnione.
Omawiane tutaj środki, które uratowały BGB przed zawieszeniem działalności, zostały wprawdzie udostępnione przez kraj związkowy Berlin, a więc przez udziałowca większościowego BGB.
Jednak już stwierdzono, że inwestor działający w warunkach rynkowych nie udostępniłby takich środków.
(158) Bez środków pomocowych kraju związkowego współczynniki kapitału spadłyby poniżej wartości minimalnych przewidzianych przez prawo bankowe (KWG — Kreditwesengesetz), tak że BAFin (Federalny Urząd Nadzoru Usług Finansowych) (wówczas BAKred — Federalny Urząd Nadzoru Bankowości) musiałby podjąć konieczne działania zgodnie z § § 45-46a KWG, jak np. tymczasowe zamknięcie.
Ponadto w momencie przyznania pomocy BGB spełniał również inne kryteria definicji przedsiębiorstwa przeżywającego trudności zgodnie z pkt 6 wytycznych; zaliczają się do nich wzrastający poziom strat, wzrastające zadłużenie i obciążenie odsetkami, jak również spadek wartości aktywów netto.
Zasada podstawowa
(159) Zgodnie z pkt 28 wytycznych udzielenie pomocy na rzecz restrukturyzacji będzie możliwe jedynie na podstawie ścisłych kryteriów i przy zapewnieniu, że ewentualne zakłócenia konkurencji zostaną zrównoważone korzyściami wynikającymi z kontynuacji działalności przez przedsiębiorstwo, szczególnie gdy skutek netto zwolnień wynikających z upadłości przedsiębiorstwa zaostrzyłby problemy lokalne, regionalne lub krajowe związane z zatrudnieniem, albo też, w wyjątkowych sytuacjach, likwidacja przedsiębiorstwa doprowadziłaby do powstania monopolu lub zamkniętego oligopolu.
(160) To ostatnie w przypadku aglomeracji Berlina można wykluczyć w związku z liczbą działających tam banków oraz strukturą rynku klientów indywidualnych i korporacyjnych, gdzie BGB ze swoimi markami "Berliner Bank" i "Berliner Sparkasse" nadal pozostaje liderem na rynku.
Jeżeli więc zostanie ogłoszona ewentualna upadłość banku wiodącego w regionie i w konsekwencji prawdopodobnie nastąpi sprzedaż jego części, nie należy oczekiwać pogorszenia się struktury konkurencji.
Dlatego tylko w zupełnie nieprawdopodobnym i w związku z tym czysto teoretycznym wariancie można założyć, że po ogłoszeniu upadłości jeden z silniejszych regionalnych konkurentów kupi wszystkie spółki zależne/aktywa BGB, które składają się na jego silną pozycję.
Nawet wtedy można wykluczyć możliwość powstania monopolu lub ścisłego oligopolu w związku z kontrolą połączeń przedsiębiorstw.
Pozycja BGB na rynku krajowym i międzynarodowym nie jest wystarczająco silna, aby w wyniku ewentualnej upadłości i sprzedaży aktywów powstała sytuacja monopolu lub oligopolu.
Niemcy nie zaprzeczyły tej ocenie Komisji, która znalazła swój wyraz już w decyzji o wszczęciu postępowania.
(161) W stosunku do ekonomicznych i socjalnych skutków w Berlinie Niemcy przedłożyły dane szacunkowe porównujące skutki restrukturyzacji BGB ze skutkami zaprzestania działalności/ogłoszeniem upadłości, przede wszystkim w stosunku do zatrudnienia i wpływów podatkowych kraju związkowego Berlin.
Wyjaśniono, że upadłość oznaczałaby utratę 7200 miejsc pracy w Berlinie (minus 59 %) do 2006 r., zamiast straty 3200 miejsc pracy (minus 26 %) w przypadku restrukturyzacji.
Roczne przychody z podatków dla kraju związkowego w 2006 r. zmniejszyłyby się o 70 mln EUR w przypadku restrukturyzacji oraz o 150 mln EUR, jeżeli restrukturyzacja nie zostanie przeprowadzona.
W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zauważyła, że nie może sprawdzić tych szacunkowych wartości, ponieważ nie przedstawiono dalszych wyjaśnień.
(162) Niemcy przekazały w związku z tym dalsze informacje, m.in. obliczenia Niemieckiego Instytutu Studiów Gospodarczych (Deutsches Instituts für Wirtschaftsforschung — DIW).
Zgodnie z nimi upadłość BGB ogłoszona w tamtym czasie oznaczałaby utratę między 7000 do prawie 10000 miejsc pracy w Berlinie (z 12200 miejsc pracy istniejących w Berlinie w 2001 r.), w przeciwieństwie do tego restrukturyzacja oznaczałaby, zgodnie ze zaktualizowanym planem, utratę 3500 miejsc pracy w Berlinie do 2006 r.
Komisja uważa, że założona utrata miejsc pracy w przypadku upadłości jest przesadzona, ponieważ nawet w tym wariancie konkurenci mogą przejąć segmenty działalności oceniane jako rentowne i kontynuować ich działalność w również zrestrukturyzowanej formie.
Ponadto utrata miejsc pracy w Berlinie w wyniku restrukturyzacji, aktualnie szacowana na ok. 5000, jest wyraźnie wyższa niż pierwotnie zakładano.
Pomimo to należy się zgodzić z szacunkami Niemiec, że w wyniku nagłej upadłości utracono by dużo więcej miejsc pracy niż w wyniku długoterminowej restrukturyzacji, ponieważ w pierwszym przypadku nastąpią tzw. "fire sales" oraz likwidacja sektorów, które można zrestrukturyzować.
Należy również uwzględnić pośrednią utratę miejsc pracy w związku z efektem domina.
W konsekwencji kraj związkowy Berlin utraciłby wskutek pośrednich i bezpośrednich efektów podatkowych roczne przychody z podatków w wysokości ok. 300 mln EUR, co jest znaczną kwotą, zwłaszcza że strata ta powtarzałaby się przez wiele lat.
W tej kwestii Komisja zgadza się z Niemcami, że przetrwanie przedsiębiorstwa łączy się z ekonomicznymi i socjalnymi korzyściami.
(163) W zgłoszeniu Niemcy zwróciły uwagę na to, że hipotetyczny wariant upadłości spowoduje straty LBB i że w tym przypadku kraj związkowy zobowiązany jest do zabezpieczenia.
Bez wyraźnej identyfikacji i kwantyfikacji powyższych ryzyk poręczenia Komisja nie może jednak należycie ocenić ich skutków ekonomicznych.
W trakcie procedury Niemcy przedłożyły ekspertyzę prawną oraz obliczenia skutków hipotetycznej upadłości BGB dla kraju związkowego Berlin, które idą dużo dalej niż tylko ww. utrata przychodów.
Przy tym chodzi o efekty wywołane bardzo kompleksowymi powiązaniami ryzyk wewnątrz koncernu (m.in. kredyty wewnętrzne, poręczenia wzajemne, umowy o odprowadzaniu zysku), dołączając do tego jeszcze poręczenia publiczne "Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung" dla LBB istniejące do 2005 r.
(164) Według informacji Niemiec wariant upadłości BGB spowodowałby w LBB, połączonej z BGB nietypowym cichym udziałem, kredytami i gwarancjami, straty rzędu 18,5 do 25 mld EUR, przy czym składają się na nie głównie utrata wartości należności kredytowych LBB od BGB (przy odnośnej sumie bilansowej w wysokości [...]* EUR, w zależności od kwoty nieściągalnych należności od ok. [...]* do [...]* EUR), utrata wartości należności od klientów (przy odnośnej sumie bilansowej w wysokości [...]* EUR, w zależności od kwoty nieściągalnych należności od ok. [...]* do [...]* EUR), wykorzystanie gwarancji udzielonych BGB Finance w Dublinie (od ok. [...]* do [...]* EUR) oraz koszty postępowania upadłościowego ([...]* EUR).
(165) Opierając się na danych Niemiec, obciążenia kraju związkowego w tej wersji wyniosłyby od 31 mld EUR do 40 mld EUR.
Założono przy tym, że kraj związkowy zdecyduje się na zawieszenie działalności LBB, i w związku z tym nie wykorzysta poręczenia typu "Anstaltslast", ale typu "Gewährträgerhaftung" kraju związkowego — poręczenie łącznej kwoty zobowiązań LBB, niepokrytej przez majątek.
[24] Wykorzystanie poręczenia typu "Gewährträgerhaftung" oszacowano na [...]* EUR (wariant podstawowy) do [...]* EUR (wariant pesymistyczny).
Dalsze obciążenia kraju związkowego w wysokości [...]* EUR (wariant podstawowy) do [...]* EUR (wariant pesymistyczny) przewidziane w tym wariancie wynikają z roszczeń regresowych Funduszy Zabezpieczenia Depozytów prywatnych banków niemieckich.
[25] Oprócz tego założono stratę wkładów kapitałowych kraju związkowego w wysokości blisko 2 mld EUR oraz koszty odsetkowe w związku z zapewnieniem płynności w trakcie likwidacji w wysokości 5 mld EUR.
(166) Komisja sprawdziła te dane i obliczenia i zażądała dalszych wyjaśnień.
Doszła przy tym do wniosku, że w przypadku hipotetycznego wariantu upadłości w związku z istniejącą gwarancją państwa dla LBB doszłyby do tego znaczne, jednak tylko niedokładnie dające się oszacować obciążenia dla kraju związkowego, przy tym należy rozróżniać warianty zastępcze z kontynuacją działalności LBB i bez kontynuacji przy wykorzystaniu poręczenia typu "Anstaltslast".
(167) Komisja zakłada wg własnych szacunków wykonanych na podstawie danych Niemiec, że obciążenia kraju związkowego w przypadku kontynuacji działalności LBB kształtowałyby się na poziomie od ok. 13 mld EUR do ponad 20 mld EUR.
Na budżecie kraju związkowego odbiłaby się najpierw utrata udziału kraju związkowego Berlin w kapitale podstawowym BGB (blisko 2 mld EUR).
Dalej kraj związkowy w wyniku poręczenia publicznego typu: "Anstaltslast" dla LBB musiałby pokryć skutki skorzystania z gwarancji udzielonych przez LBB dla BGB Finance w Dublinie (oszacowane przez Komisję na [...]* EUR) oraz utratę wartości należności kredytowych LBB dla BGB (założenia szacunkowe mówią o [...]* EUR), tak aby można było należycie kontynuować ich działalność z zachowaniem współczynników wypłacalności.
W stosunku do wymienionych przez Niemcy możliwych roszczeń regresowych zabezpieczenia wkładów prywatnych banków niemieckich nie ma pewności — [...]*.
Znaczne wątpliwości natury prawnej istnieją również w stosunku do ważności prawnej poręczeń LBB dla określonych roszczeń osób trzecich w związku z transakcjami funduszy sektora usług w zakresie nieruchomości (np. odpowiedzialność z prospektu emisyjnego, deklaracja zwolnienia odpowiadających osobiście wspólników spółek zarządzających funduszami i obiektami).
Kwantyfikacja niektórych ryzyk jest w związku z tym trudna.
(168) W wariancie zawieszenia działalności LBB należy założyć dodatkowe obciążenia kraju związkowego w wysokości ok. 8 mld EUR (ok. 6 mld EUR strat wartości LBB wskutek roszczeń klientów spowodowanych problemami z płynnością w wyniku upadłości, quasi efekt domina, w szczególności chodzi tu o spółki zarządzające funduszami, spółki zapasowe oraz spółdzielnie mieszkaniowe oraz ok. 2 mld EUR odpisów aktualizujących wartość udziałów).
(169) W trakcie procedury Niemcy wyjaśniły również, że w przypadku hipotetycznej upadłości sektora usług w zakresie nieruchomości (wydzielenie i likwidacja bez zabezpieczenia ryzyka) warianty te nie zmienią się istotnie w związku z powiązaniami ryzyk wewnątrz koncernu.
Wyznacznikiem są tutaj po pierwsze znaczne kredyty otrzymane przez spółki zależne rozwijającego się i w dużej mierze przeżywającego trudności sektora usług w zakresie nieruchomości (IBAG/IBG/LPFV włączając spółki zależne IBAG: IBV i Bavaria) od banków wchodzących w skład koncernu (BGB, LBB i BerlinHyp), po drugie umowy o przekazywaniu zysków między IBAG i jej spółkami zależnymi Bavaria oraz IBV z jednej strony a BGB i IBAG z drugiej strony.
Ponadto BGB jako spółka nadrzędna udzieliła poręczeń dla wszystkich należności jej spółek zależnych IBG, Bavaria i IBV powstałych do końca 1998 r.
Komisja nie ma powodu, by wątpić w informacje przedstawione przez Niemcy.
Podziela ona pogląd Niemiec, że wyłączenie i likwidacja sektora usług w zakresie nieruchomości świadczonych przez IBAG/IBG/LPFV bez zabezpieczenia ryzyka prowadziłyby, w związku z powiązaniami ryzyk, również do upadłości BGB wraz z powyżej opisanymi konsekwencjami.
(170) Podsumowując, należy stwierdzić, że wpływ hipotetycznej upadłości BGB, z kontynuacją działalności LBB lub bez niej, jest trudny do oszacowania i obarczony znaczną niepewnością.
W związku z tym pobieżny szacunek obciążenia kraju związkowego kształtowałyby się na poziomie od ok.
13 mld do ponad 30 mld EUR. Zakładając prawdopodobną wartość między tymi biegunami, można z pewnością przyjąć, że restrukturyzacja przeprowadzona dzięki omawianej tutaj pomocy spowoduje znacznie mniejsze obciążenia dla kraju związkowego.
(171) W trakcie procedury Niemcy nie twierdziły, że BGB lub inne przedsiębiorstwa świadczą usługi w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ustęp 2 Traktatu WE. Dlatego Komisja założyła, jak już wspomniano w decyzji o wszczęciu postępowania, że ten aspekt nie ma znaczenia dla oceny omawianych środków, i doszła do wniosku, że pomoc nie może być zatwierdzona na podstawie art. 86 ustęp 2 Traktatu WE.
Przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa
(172) Zgodnie z ust. 3.2.2 lit. b) wytycznych przyznanie pomocy jest uzależnione od wdrożenia planu restrukturyzacji, który zatwierdza Komisja w przypadku każdej pomocy indywidualnej, badając, czy w odpowiednim czasie umożliwi on długotrwałe przywrócenie rentowności przedsiębiorstwa.
Plan restrukturyzacji musi być ograniczony czasowo oraz posiadać realistyczne założenia.
Zadaniem planu jest przedstawienie wydarzeń, które doprowadziły przedsiębiorstwo do sytuacji kryzysowej, tak aby możliwa była ocena adekwatności zaproponowanych środków zaradczych.
Plan umożliwia przedsiębiorstwu przejście do nowej struktury zapewniającej długoterminową rentowność oraz możliwość samodzielnej kontynuacji działalności, tzn. umożliwia przedsiębiorstwu pokrycie wszystkich kosztów łącznie z odpisami oraz kosztami finansowania, a także osiągnięcie rentowności kapitału własnego wystarczającej do sprostania konkurencji.
(173) Komisja oparła ocenę przyznania pomocy na danych dostarczonych przez Niemcy; między innymi na szczegółowym planie działań restrukturyzacyjnych, prognozowanym rachunku zysków i strat za lata obejmujące restrukturyzację 2001 — 2006 na podstawie scenariusza optymistycznego, pesymistycznego oraz scenariusza podstawowego, na analizie błędów strukturalnych, które wywołały obecne problemy oraz na kosztach planowanych działań restrukturyzacyjnych.
Komisja, w trakcie przeprowadzanej oceny, wzięła pod uwagę także informacje przekazywane przez Niemcy dotyczące bieżącego wdrażania planu restrukturyzacji oraz modyfikacji poszczególnych środków łącznie z harmonogramem sprzedaży określonych środków majątkowych.
(174) Uwzględniając niepowodzenie pierwotnej próby prywatyzacyjnej oraz wysoką kwotę straty netto roku obrotowego BGB w wysokości 700 mln EUR w 2002 r., Komisja uznała za konieczne, po przedstawieniu powyższych informacji przez Niemcy pod koniec marca 2003 r., ponowne samodzielne zbadanie zdolności przetrwania banku oraz, w przypadku gdyby powyższe badanie nie doprowadziło do jednoznacznych wniosków, zlecenie tego typu badania niezależnym zewnętrznym ekspertom.
Celem Komisji było uzyskanie wystarczającej pewności, iż BGB sprosta konkurencji samodzielnie, bez dalszej pomocy ze strony państwa.
Jeśli takie badanie nie wykazałoby wystarczającej pewności lub zaistniałyby pewne wątpliwości co do konkurencyjności BGB, Komisja byłaby zmuszona wydać negatywną decyzję w sprawie wszystkich kwestionowanych części pomocy na podstawie planu restrukturyzacji.
Fiasko procedury prywatyzacyjnej spowodowało szczególnie pojawienie się wątpliwości co do skuteczności istniejących transakcji finansowania nieruchomości.
Straty netto w roku obrotowym w wysokości 700 mln EUR (po opodatkowaniu) związane były wprawdzie w dużej mierze z wydarzeniami nadzwyczajnymi (minus 593 mln EUR), przede wszystkim znacznymi odpisami udziałów Euro-Stoxx w wysokości 399 mln EUR, przy czym wynik po zabezpieczeniu ryzyka wypadał tylko nieznacznie negatywnie (minus 23 mln EUR), a nawet znajdował się w kwocie ok. 30 mln EUR powyżej planu na rok 2002 (minus 53 mln EUR).
Wysoka strata miała poważny negatywny wpływ na współczynnik funduszy podstawowych, pomyślany jako bufor dla możliwych przyszłych strat, dlatego też mający szczególne znaczenie dla zdolności przetrwania banku. W wyniku współczynnik spadł do wysokości 5,6 % i znajdował się na poziomie prawie [...]*, zdecydowanie poniżej pierwotnej wielkości planowanej [...]* na rok 2002.
(175) Uwzględniając powyższe dane, należy zwrócić uwagę, iż Komisja prowadziła rozmowy z Niemcami już na początku 2003 r. w sprawie możliwości użycia środków kompensujących w sektorze bankowości detalicznej.
Przeprowadzona przez Niemcy kwalifikacja niezależnej sprzedaży Berliner Bank została wówczas przedstawiona w taki sposób, że Komisja nie uzyskała wystarczającej pewności, iż pozostała część koncernu byłaby w stanie samodzielnie utrzymać się na rynku.
(176) Badania Komisji dotyczyły szczególnie ryzyk kredytowych, zabezpieczenia ryzyka w zakresie finansowania nieruchomości oraz w mniejszym stopniu także rynku kapitałowego.
Zdaniem Komisji nie pojawiłyby się wątpliwości co do zdolności przetrwania banku, gdyby sektor finansowania nieruchomości, lub też co najmniej jego większa część, został skutecznie odizolowany od pozostałej części koncernu, poprzez na przykład wczesną oddzielną sprzedaż tego sektora.
Niemcy przedłożyły jednakże do czerwca 2003 r. dane liczbowe, na podstawie których Komisja wywnioskowała, iż scenariusz natychmiastowej skutecznej izolacji całego sektora nie jest możliwy do przeprowadzenia.
Głównym powodem takiego wniosku był fakt, iż sprzedaż doprowadziłaby natychmiastowo do przeksięgowania składników majątkowych sektora finansowania nieruchomości (szczególnie udziałów BGB w BerlinHyp o wartości księgowej w wysokości [...]* EUR) z majątku trwałego do majątku obrotowego.
W takiej sytuacji konieczne byłoby oszacowanie składników majątkowych według aktualnej wartości rynkowej, [...]*.
Efektem oszacowania byłyby powstałe w ten sposób nadzwyczajne straty, które obciążyłyby kapitał własny BGB w taki sposób, iż przetrwanie banku bez dalszej pomocy państwa nie byłoby możliwe.
(177) Po stwierdzeniu niemożliwości przeprowadzenia krótkoterminowego oddzielenia pozostałego koncernu od ryzyk związanych z sektorem finansowania nieruchomości, Komisja nie miała innego wyboru, jak zlecić zbadanie zdolności do przetrwania BGB niezależnym ekspertom na podstawie istniejącego planu restrukturyzacji.
Chodziło przede wszystkim o odpowiedź na pytanie, czy zabezpieczenie ryzyka przy uwzględnieniu istniejących ryzyk w sektorze finansowania nieruchomości jest wystarczające.
Dokumentacja zlecenia przekazana spółce biegłych rewidentów Mazars (Wirtschaftsprüfungsgesellschaft Mazars) 14 lipca 2003 r., wybranej jako doradcy Komisji, była obszerna i obejmowała również inne ryzyka zdolności przetrwania banku (np. także rynek kapitałowy oraz duże przedsiębiorstwa/transakcje zagraniczne).
(178) Projekt dokumentacji przekazano zgodnie z ustaleniem dnia 30 września 2003 r.
Najważniejsze wyniki zostały przedyskutowane z Niemcami dnia 3 października 2003 r.
Ostateczną wersję dokumentacji przekazano Niemcom dnia 20 listopada 2003 r.
Komisja wyciągnęła następujące wnioski dotyczące zdolności do przetrwania banku na podstawie dokumentacji od spółki Mazars oraz planu restrukturyzacji wg stanu na lato 2003 r., który nie obejmował jeszcze zaakceptowanego, po sporządzeniu dokumentacji przez Niemcy, wydzielenia Berliner Bank.
Analiza badania rynku przedstawiona Komisji
(179) Niemcy przedstawiły Komisji w notyfikacji ze stycznia 2002 r. szczegółowe, sporządzone przez bank oraz Morgan Stanley, badanie rynku, które zawierało obecną i oczekiwaną sytuację sektora bankowego w Niemczech, ze szczególnym uwzględnieniem Berlina.
Biorąc pod uwagę informacje przekazane po wszczęciu postępowania, Komisja uznała badanie rynku za kompletne i logiczne.
A propos punktów, na które zwrócono uwagę w decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja odsyła do uzupełniających uwag Niemiec w punktach 58 i nast.
(180) Niemcy zwróciły szczególnie uwagę, iż sektor bankowości detalicznej (klienci indywidualni i korporacyjni) BGB koncentruje się w kraju związkowym Berlin oraz jego bezpośredniej okolicy, stanowiącej właściwy rynek pod względem przestrzennym.
W najważniejszych segmentach rynkowych, tzn. szczególnie w sektorze depozytów oraz kredytów udział rynkowy BGB zanotował w latach poprzedzających kryzys tylko niewielkie pozytywne i negatywne zmiany lub był stały.
W Berlinie jeden oddział banku obsługuje niecałe 4000 mieszkańców, co przewyższa zdecydowanie średnią niemiecką (1300) oraz europejską (1800).
W przyszłości liczba oddziałów banku będzie nadal powoli spadać, ponieważ klienci coraz częściej korzystają z możliwości dokonywania transakcji drogą internetową.
Chociaż zasadniczo nie występował przerost zdolności produkcyjnych, konkurencja jest bardzo silna i wywiera nacisk na osiąganie jak najlepszej marży oraz pozwala spodziewać się dalszej konsolidacji na rynku.
(181) W sektorze finansowania nieruchomości oprocentowanie pożyczek hipotecznych w Niemczech jest bardzo niskie w porównaniu z pozostałą częścią Europy. Na rynku zauważalny jest coraz silniejszy proces koncentracji podmiotów zajmujących się finansowaniem hipotecznym.
Ponadto w sektorze hipotecznym nie doszło w ostatnim czasie do rozpoczęcia działalność przez żaden istotny podmiot.
Zróżnicowana struktura oferentów oraz związana z nią konkurencja stanowi także jeden z głównych powodów niewystarczającej zyskowności i rentowności niemieckiego rynku hipotecznego.
W przeszłości podmioty rynkowe uzyskiwały wzrost tylko dzięki bardzo agresywnej polityce cenowej, co jednakże w wielu przypadkach doprowadzało w późniejszym czasie do znacznych korekt wartości, przykładem jest BerlinHyp, wzgl.
BGB.
Silna fragmentacja rynku spowodowała ostrą konkurencję oraz zdecydowany nacisk na marże.
Na zachodzie Niemiec popyt wykazuje tendencje wzrostowe, a na wschodzie następuje dalsza konsolidacja czynszów oraz cen zasobów.
Ogólnie można wyjść z założenia wzrostu popytu w następnych latach w Niemczech w niektórych sektorach rynku nieruchomości. Nie należy jednakże spodziewać się znacznego polepszenia sytuacji na niemieckim rynku hipotecznym w ujęciu całościowym z powodu ostrej konkurencji oraz dalszego zwiększania się otoczenia regulacyjnego.
(182) Na krajowym rynku funduszy nie zauważa się bezpośrednio występowania przerostu zdolności produkcyjnych w sektorze usług w zakresie nieruchomości (fundusze, inwestorzy/realizacja projektów).
Istnieje jednakże znaczne i niezmieniające się przez dłuższy czas nasilenie konkurencji.
Należy zwrócić uwagę, iż w trakcie procedury zdecydowano, iż całość sektora usług w zakresie nieruchomości zostanie wyodrębniona z BGB.
(183) BGB, zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy, obsługuje na rynku kapitałowym głównie klientów niemieckich w zakresie obrotu akcjami oraz obligacjami (handel własny oraz obsługa klientów), emisji instrumentów pochodnych i obrotu nimi, obrotu dewizami i walutami oraz w zakresie pozostałych transakcji na rynku pieniężnym.
Kryzys, który dotknął rynki kapitałowe, doprowadził do silnej redukcji zdolności produkcyjnych.
Wprawdzie nie da się obecnie kompleksowo odpowiedzieć na pytanie o przerost zdolności produkcyjnych, ale należy spodziewać się zaostrzenia konkurencji oraz pogłębiającej się marginalizacji mniejszych podmiotów, biorących udział w grze konkurencyjnej, jak na przykład BGB, na korzyść większych oferentów.
(184) Komisja opatrzyła uwagi Niemiec podsumowującym stwierdzeniem, że zasadniczo pozytywnie ocenia rozwój otoczenia rynkowego oraz perspektyw rynkowych BGB w sektorze bankowości detalicznej oraz na rynku kapitałowym.
Oczekiwany szybszy rozwój gospodarczy na podstawie nowszych danych w kolejnych latach pozwala na prognozowanie relatywnie stabilnych zysków w powyżej wymienionym sektorze działalności.
Skuteczne wdrożenie strategii rynkowej zależy przede wszystkim od samego przedsiębiorstwa.
Natomiast sytuacja w sektorze finansowania nieruchomości nie wygląda aż tak korzystnie, co związane jest jednoznacznie z niezakończonym procesem konsolidacji.
Bankowi winno więc zależeć na dopasowaniu własnej strategii do rozwoju w tym sektorze, w miarę konieczności także poprzez celowe ograniczanie działalności.
Po wyodrębnieniu z banku sektora usług w zakresie nieruchomości do końca 2005 r. rozwój sytuacji na tym rynku będzie odgrywał dla banku już tylko drugorzędną rolę.
Analiza braków strukturalnych oraz operacyjnych odpowiedzialnych za wystąpienie problemów
(185) Komisja nawiązuje w ocenie braków strukturalnych oraz operacyjnych, które wywołały problemy banku, do opinii przedstawionej przez Niemcy.
Komisja ocenia analizę wcześniejszych braków jako poprawną oraz uważa ją za właściwy punkt wyjściowy do ich przezwyciężenia oraz wypracowania planu restrukturyzacji.
(186) Komisja wnioskuje, iż kryzys BGB składał się przede wszystkim z kumulacji ryzyk w sektorze usług w zakresie nieruchomości poprzez ciągle rosnącą ilość przyznawanych długoletnich gwarancji najmu, wypłacenia zysku oraz rewitalizacji, które z gospodarczego punktu widzenia nie wykazywały właściwego stosunku kosztów do korzyści oraz wymykały się spod kontroli.
Często ich podstawą były założenia rynkowe mające więcej wspólnego z pobożnymi życzeniami niż z rzeczywistością.
Dotyczy to także sektora finansowania nieruchomości: Polityka cenowa charakteryzująca się chęcią utrzymania dużego udziału rynkowego, brakiem odpowiedniego pokrycia ryzyk kredytowania oraz błędną oceną zabezpieczeń, doprowadziła w czasach niekorzystnej koniunktury na rynku począwszy od końca lat 90-tych do nagminnego niespłacania kredytów oraz związanych z tym strat.
(187) Ponadto niektórzy politycy kraju związkowego podejmowali notoryczne próby wpływania zarówno na sektor usług w zakresie nieruchomości jak i finansowania nieruchomości, i nie uwzględniali przy tym interesów banku lub nie posiadali koniecznej wiedzy ekonomicznej i na pierwszy plan wysuwali rzekome cele rozwojowe kraju związkowego.
W zakresie karalności powyższych działań z punktu widzenia prawnokarnego, dochodzenie prowadzą berlińskie urzędy wymiaru sprawiedliwości.
System uznania i zwalczania ryzyk zdecydowanie ułatwił wyżej wspomniane praktyki, niedopuszczalne z gospodarczego punktu widzenia. System ten można uznać za szczątkowy i nieodpowiadający w żadnej mierze wymogom rynkowym stawianym skutecznemu zarządzaniu ryzykiem.
W omawianym czasie ani zarząd, ani rada nadzorcza banku nie wypełniały w wystarczającym stopniu obowiązku prawidłowego zarządzania oraz kontroli przedsiębiorstwa.
Dodać należy, iż także biegli rewidenci oraz właściwe urzędy kontrolne zdecydowanie za późno rozpoznały pogłębiające się nagromadzenie ryzyk, którym bank nie mógł w ostateczności sprostać. Instancje te dopiero krótko przed ogłoszeniem kryzysu podjęły odpowiednie środki zaradcze.
(188) Eskalacja kryzysu przeciągała się także dlatego, że Landesbank Berlin, stanowiący część koncernu, korzystał z obszernego zakresu gwarancji państwowych ("Anstaltslast" oraz "Gewährträgerhaftung") i tanio refinansował cały koncern na rynkach kapitałowych niezależnie od rzeczywistych ryzyk związanych z prowadzeniem działalności oraz rozszerzał wymienione poręczenia państwowe pod względem skutku ekonomicznego przy użyciu prywatnoprawnych konstrukcji odpowiedzialności na inne spółki koncernu i w ten sposób umożliwiał przeprowadzenie wielu zupełnie nieopłacalnych dla banku transakcji.
Likwidacja konstrukcji odpowiedzialności państwowej ("Anstaltslast" oraz "Gewährträgerhaftung") w lipcu 2005 r. doprowadzi do sytuacji, w której kryzys o podobnym mechanizmie w przyszłości nie będzie możliwy lub zostanie odpowiednio wcześnie rozpoznany przez rynek, a podatnik nie będzie musiał płacić sum sięgających miliardów w celu jego zażegnania.
Szczegółowy opis planu restrukturyzacji przedłożonego Komisji latem 2003 r. oraz nowej strategii biznesowej
(189) Doradcy Mazars przeprowadzili badanie szczegółowego planu restrukturyzacji w wersji przedstawionej latem 2003 r. nieuwzględniającego jeszcze informacji o wyodrębnieniu Berliner Bank.
Powyższy plan przewiduje podjęcie środków, które zdaniem Komisji oraz zgodnie z opinią doradców Mazars całościowo mogą doprowadzić do usunięcia braków strukturalnych i operacyjnych, będących przyczyną problemów z przeszłości, oraz przywrócić długotrwałą rentowność przedsiębiorstwa.
(190) Plan restrukturyzacji, mający na celu przezwyciężenie deficytów strukturalnych i operacyjnych banku, obejmuje działania polegające na sprzedaży, konsolidacji oraz likwidacji spółek zależnych lub sektorów działalności na rzecz przyszłościowej koncentracji banku na działalności podstawowej, a z drugiej strony działania zwiększenia wydajności i rentowności działalności podstawowej (uzdrawianie przedsiębiorstwa) poprzez obniżenie kosztów, koncentrację działalności oraz redukcję pozycji obciążonych ryzykiem.
Niektóre działania restrukturyzacyjne (zarówno w ramach, jak i spoza działalności priorytetowej) mogą być uznane jednocześnie za środki kompensacyjne dla konkurentów, jeśli prowadzą do spadku obecności banku na rynku.
Plan restrukturyzacji dotyczy lat od 2001 do 2006.
(191) Struktura celowa planu restrukturyzacji, według wersji przedłożonej Komisji latem 2003 r., to bank regionalny koncentrujący się na bankowości detalicznej (klienci indywidualni i korporacyjni przy użyciu marek Berliner Sparkasse oraz Berliner Bank) uzupełnionej o transakcje na rynku kapitałowym charakteryzujące się wysoką marżą (BGB oraz LBB) oraz finansowanie nieruchomości (BGB, LBB i BerlinHyp).
Bankowość detaliczna winna zgodnie z powyższym w roku 2006 przynieść [...]* zysków koncernu (prawie [...]*EUR), a sektor rynku kapitałowego około [...]* % (ok. [...]* EUR) oraz finansowanie nieruchomości ok. [...]* % (ok. [...]*EUR).
Biorąc pod uwagę nieco wyższy udział kosztów bankowości detalicznej, transakcje bankowości detalicznej oraz na rynku kapitałowym winny przyczynić się do wyniku na kwotę w wysokości [...]*.
(192) Główne założenia restrukturyzacji to trwałe przywrócenie zyskowności oraz trwały spadek kosztów banku, przywrócenie poziomu ryzyk do wymiaru typowego na rynku oraz polepszenie w ten sposób zdolności podejmowania działań na rynku kapitałowym.
W okresie restrukturyzacji od roku 2001 do 2006, zgodnie z wersją planu przedłożoną Komisji latem 2003 r., należy zwiększyć wynik po podjęciu czynności ograniczających ryzyka do poziomu wyraźnie przekraczającego rocznie [...]* oraz w tym celu zmniejszyć szczególnie koszty administracyjne o ponad [...]*.
Należy obniżyć, mające decydujące znaczenie dla obliczenia współczynnika kapitału podstawowego, pozycje ryzyka w latach od 2001 do 2006 z poziomu prawie [...]* EUR o ok. [...]* % do kwoty ponad [...]* EUR.
Celem banku jest osiągnięcie średnioterminowo wzrostu współczynnika kapitału podstawowego do poziomu co najmniej 7 %.
Analiza działań strukturalnych oraz operacyjnych w poszczególnych sektorach działalności
6500); rezygnacji, zmniejszeniu lub systematycznej likwidacji działalności obciążonej dużym ryzykiem lub nienależącej do priorytetowej działalności regionalnego banku sektora bankowości detalicznej. Ponadto należy wdrożyć lepsze wewnętrzne mechanizmy kontrolne oraz "szczuplejsze" struktury wewnętrzne, a w przypadku udziałów, postępować, zdaniem Komisji i jej doradców, w sposób rozsądny, tak aby przywrócić przedsiębiorstwu rentowność oraz przezwyciężyć błędy popełnione w przeszłości.
Poprawa sytuacji operacyjnej wynika z podjęcia środków wewnętrznych oraz uwzględnia rezygnację z działalności przynoszącej straty.
Zdaniem Komisji oraz według analizy przeprowadzonej przez doradców Mazars przewidziane środki są zasadniczo skuteczne.
Zostały one w dużej mierze już wdrożone lub zaplanowane.
Szczegółowe ustalenia:
Bankowość detaliczna — klienci indywidualni
(194) Pierwotny plan restrukturyzacji przewidywał dla bankowości detalicznej w zakresie klientów indywidualnych koncentrację na działalności regionalnej przy użyciu marek Berliner Sparkasse oraz Berliner Bank (drugi bank zostanie wyodrębniony po uzyskaniu zobowiązania Niemiec) przy uwzględnieniu optymalizacji procesów pracy oraz poważnym zmniejszeniu liczby pracowników.
W większości już wdrożony plan przewiduje sprzedaż udziałów niezwiązanych z regionalną działalnością priorytetową oraz zamknięcie oddziałów.
Suma zysków powinna wynieść w okresie restrukturyzacji 2001-2006 [...]*, suma nakładów administracyjnych w tym samym czasie zostać zredukowana o ponad [...]* %, a zysk przed opodatkowaniem powinien wzrosnąć z wartości minusowej [...]* EUR do [...]* EUR.
Pozycje ryzyk należy zdecydowanie zredukować.
Ilość pracowników należy zmniejszyć z ok. 6000 w roku 2001 do [...]* w zrestrukturyzowanym koncernie w roku 2006.
Wskaźnik kosztów do przychodów (cost/income ratio) sektora klientów indywidualnych winien wzrosnąć z poziomu [...]* % w roku 2001 do [...]* % w roku 2006.
(195) Powyższe działania w dużej mierze już przeprowadzono zgodnie z założeniami planu.
Przedłużyła się tylko sprzedaż Weberbank o wartości majątku 4,4 mld EUR, która zostanie prawdopodobnie zakończona w roku 2004.
Komisja uważa zgodnie z wynikiem analizy doradców Mazars, iż plan na tym poziomie jest właściwą podstawą dla przywrócenia długoterminowej rentowności sektora klientów indywidualnych.
Bankowość detaliczna w zakresie klientów korporacyjnych oraz przyszła pozostała działalność w sektorze publicznym
(196) Działania zaplanowane lub wdrożone zgodnie z pierwotnym planem w sektorze klientów indywidualnych oddziaływują jednocześnie w większości w sektorze klientów korporacyjnych, do którego w przyszłości przyporządkowana zostanie pozostała działalność w sektorze publicznym.
Plan przewiduje zlikwidowanie działalności w sektorze klientów korporacyjnych poza Berlinem.
Suma zysków miałaby ulec nieznacznej obniżce, a suma nakładów administracyjnych jednoczesnej redukcji o [...]* %, natomiast zysk przed opodatkowaniem zostałby zwiększony z [...]* EUR do ok. [...]* EUR.
Pozycje ryzyk powinny ulec również zdecydowanej redukcji.
Liczba pracowników powinna zostać zredukowana o ponad [...]* %.
Wskaźnik kosztów do przychodów (cost/income ratio) sektora klientów korporacyjnych winien podnieść się z poziomu [...]* % w roku 2001 do [...]* %.
(197) Zgodnie z potwierdzeniem analizy doradców Mazars powyższe środki zostały już wdrożone lub ich wdrożenie nastąpiło zgodnie z planem.
Komisja uznaje za prawdopodobne, iż środki na tym etapie planu przywrócą zadowalającą rentowność sektora klientów korporacyjnych oraz sektora publicznego, a także że bank ograniczy swoją działalność priorytetową w tej dziedzinie do regionu Berlina/Brandenburgii.
Sektor rynku kapitałowego
(198) Sektor rynku kapitałowego zostanie poddany restrukturyzacji mającej na celu uwolnienie kapitału przez odpowiednie zmniejszenie pozycji ryzyk oraz polepszenie wydajności procesów pracy.
Aby osiągnąć powyższe założenia, należy połączyć handel własny (akcje oraz oprocentowane produkty kredytowe) we wszystkich sektorach rynków kapitałowych, oddzielić jednoznacznie działalność na rynku kapitałowym od rynku prywatnego oraz zredukować ją całościowo.
Należy przy tym wprowadzić ograniczenie do Niemiec, Europy i Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz zrezygnować z działalności na rozwijających się rynkach (emerging markets).
Ponadto należy zredukować portfel oprocentowanych instrumentów pochodnych oraz ograniczyć go do pozycji zorientowanych na klienta.
Sprzedaż klientom nieobarczona tak wysokim ryzykiem winna zostać rozbudowana w zakresie produktów oprocentowanych i kapitału własnego.
Suma zysków od 2001 do 2006 winna zostać tylko nieznacznie zmniejszona, podczas gdy suma nakładów administracyjnych w tym samym czasie winna zostać zredukowana o ok. [...]* %, a zysk przez opodatkowaniem zwiększony o ok. [...]* %.
Pozycje ryzyk należy zredukować w takim samym stopniu jak liczbę pracowników o ok. [...]* %.
Celem jest polepszenie wskaźnika kosztów do przychodów (cost/income ratio) sektora rynku kapitałowego z poziomu [...]* % w roku 2001 do [...]* % w roku 2006.
(199) Zaplanowane środki zostały, zgodnie z potwierdzeniem doradców Mazars, tymczasem w większości wdrożone, względnie zaplanowane w harmonogramie.
Komisja uważa powyższe działania za wystarczające, aby zapewnić zyskowność powyższego sektora działalności w przyszłości oraz jednocześnie ograniczyć ryzyka dla banku do rozsądnego poziomu.
Skoncentrowanie działalności na sprzedaży klientom oraz powiązanie i organizacyjne wydzielenie handlu własnego polepszy zdaniem Komisji przejrzystość działalności banku, zredukuje oraz pomoże bankowi w lepszym sprostaniu pojawiającym się ryzykom.
Zdecydowana redukcja pozycji ryzyk uwolni kapitał własny, co doprowadzi do wzrostu współczynnika kapitału podstawowego oraz przyczyni się do przyszłego zabezpieczenia zdolności banku do prowadzenia działalności na rynku kapitałowym po likwidacji poręczeń publicznych ("Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung").
Sektor finansowania nieruchomości:
(200) Najważniejszym zadaniem restrukturyzacji sektora finansowania nieruchomości jest zmniejszenie ryzyka.
W tym celu należy stopniowo ewidencjonować ryzyka, mając na uwadze wyeliminowanie tzw. złych ryzyk, oraz ograniczać działalność do nowych transakcji z klientami obciążonych małym ryzykiem.
Należy rozwinąć sektor zarządzania ryzykiem.
Optymalizacji winny ulec procesy pracy oraz controlling ryzyka.
Priorytetową działalność należy skupić w przyszłości na finansowaniu inwestorów prowadzących działalność gospodarczą oraz na finansowaniu spółdzielni mieszkaniowych. W pierwszym rzędzie miałoby ono dotyczyć dużych aglomeracji miejskich na zachodzie Niemiec, których kryzys na rynkach nieruchomości dotknął w mniejszym stopniu, a także w określonym zakresie Berlina oraz Brandenburgii.
Finansowanie inwestorów prowadzących działalność gospodarczą nie jest obarczone dużym ryzykiem i stanowi relatywnie stabilny sektor.
W celu zróżnicowania ryzyka oraz zapewnienia adekwatnej dywersyfikacji portfela konieczne jest skupienie działalności na poziomie ponadregionalnym. W ten sposób można skorzystać z regionalnego potencjału wzrostu oraz z już istniejącej regionalnej znajomości rynku.
Finansowanie nieruchomości nieposiadające czynnika ponadregionalności jest obarczone niebezpieczeństwem pogorszenia ratingu oraz oprocentowania refinansowania.
Należy zrezygnować z segmentów sektora nieruchomości obarczonych wysokim ryzykiem, które nie oferują zadowalających marży.
Zdaniem banku polepszenie wyniku nowych transakcji jest realne dzięki nadaniu im innego kierunku.
(201) Dla poprawienia wyniku istniejącej działalności winno się skorzystać w zwiększonym zakresie ze specjalistów ds. ryzyka związanego z zagrożonymi transakcjami.
Nastąpić winno opracowanie i krytyczna wycena zasobów, w razie potrzeby we współpracy z zewnętrznymi biegłymi, jednakże według wytycznych oraz przy udziale własnego działu biegłych.
Bezpośrednie koszty rzeczowe oraz koszty personalne powinny zostać ponadto zredukowane do 2005 r. o ok. [...]* %.
Ważnym kryterium polepszenia wyniku jest także rozwój strategii "uzdrowienia" zagrożonych transakcji oraz wprowadzenie controllingu ryzyka w całym koncernie w roku 2002, które wcześniej istniało tylko w pojedynczych obszarach, oraz wdrożenie właściwych instrumentów wczesnego ostrzegania.
(202) Suma zysków powinna wzrosnąć w latach 2001 do 2006 o [...]* % [...]*.
Suma nakładów administracyjnych winna się w tym samym czasie zmniejszyć o ok. [...]* %.
Zysk przed opodatkowaniem winien wykazać wzrost w stosunku do zdecydowanie negatywnych wyników do 2006 roku do ok. [...]* EUR.
Pozycje ryzyk należy zredukować o ponad [...]* %, a wskaźnik kosztów do przychodów (cost/income ratio) sektora finansowania nieruchomości winien wykazać wzrost z pozycji ok. [...]* %, spowodowanej także przedsięwzięciem kosztownych działań mających na celu stworzenie lepszego systemu zarządzania ryzykiem, do poziomu [...]* %.
(203) Powyższe środki zostały już w dużej mierze wdrożone, wzgl. zaplanowane.
Komisja uważa wdrażane środki zasadniczo za działania podejmowane we właściwym kierunku.
Przy czym zdaniem Komisji i jej doradców wdrożenie ulepszeń dotyczących jakości danych jest jeszcze dalece niewspółmierne z założeniami planu.
Powyższa niezadowalająca sytuacja może mieć również wpływ na utrudnienie zdolności do funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem.
(204) Komisja wyraziła wątpliwości, podobnie jak doradcy Mazars, czy bank będzie w stanie generować wystarczającą liczbę transakcji charakteryzujących się wysoką marżą od klientów o niskim obciążeniu ryzykiem.
Zgodnie z danymi przedstawionymi przez Niemcy rynek finansowania nieruchomości charakteryzuje się dużym stopniem nasilenia konkurencji oraz trwającym procesem konsolidacyjnym.
Grupa klientów uznawana przez BGB za priorytetowych, postrzegana jest także przez pozostałych oferentów za najatrakcyjniejszy segment rynkowy w sektorze finansowania nieruchomości.
Nieosiągnięcie założonego celu miałoby bezpośrednie skutki na zakładaną przyszłą nadwyżkę oprocentowania.
Stwierdzone nieosiągnięcie zamierzonego celu na podstawie danych liczbowych przedstawionych doradcom Komisji latem 2003 r. spowodowałoby przy generowaniu nowych transakcji olbrzymie straty związane z brakiem zysków z oprocentowania.
Jeśli cel nie zostałby w przyszłości osiągnięty w jeszcze większym stopniu, odbiłoby się to także odpowiednio zwiększonym oddziaływaniem braku zysków z oprocentowania.
Przyszłe generowanie wystarczającej liczby nowych transakcji zależy w dużej mierze od rozwoju rynku w regionie Berlina i Brandenburgii, w którym BGB nadal prowadzi główną część działań.
W przypadku, gdyby bank nie uzyskał zadowalającego zysku, mogłoby to mieć szczególnie trwały skutek na wartości udziału BGB w BerlinHyp oraz spowodowałoby konieczność dalszego odpisu wartości księgowej z dzisiejszej kwoty [...]* EUR. Ta sytuacja obciążyłaby wynik oraz ewentualnie współczynnik kapitału podstawowego banku.
Powyższa kwestia zostanie bliżej omówiona w dalszej części dokumentu (motyw 249).
Komisja, w zgodzie z opinią doradców Mazars, nie uważa, aby zdolność przetrwania banku była ogólnie zagrożona wskutek problemów istniejących w sektorze finansowania nieruchomości.
Likwidacja sektora działalności — duże przedsiębiorstwa/transakcje zagraniczne
(205) Bank planuje całkowitą rezygnację z sektora dużych przedsiębiorstw/transakcji zagranicznych, który obejmuje także działania w zakresie doradztwa w fuzjach i przejęciach oraz kompleksowego finansowania/finansowania projektów i nie należy do działalności podstawowej banku.
Dlatego też bank zakończył dokonywanie nowych transakcji w wymienionym sektorze zasadniczo już w 2002 r.
Biorąc jednakże pod uwagę długoterminowe zaangażowanie szczególnie w sektorze kompleksowego finansowania natychmiastowe wyjście z tego sektora jest niemożliwe. Możliwa jest wyłącznie daleko idąca redukcja ok. [...]* % pozycji ryzyka do końca okresu restrukturyzacji w 2006 r.
Pozostała część zostanie tak szybko, jak tylko będzie to możliwe, zlikwidowana, z wyjątkiem ograniczonego zakresu międzynarodowego finansowania eksportu odbywającego się przy pomocy eksportowych agencji kredytowych oraz finansowania średnio- do długoterminowych transakcji towarowych w wybranych krajach docelowych Europy Środkowej i Wschodniej w związku z potwierdzonymi ekspertyzami krajowymi, które to działania zintegrowane zostaną z działalnością na rynku kapitałowym i jako takie zostaną utrzymane.
(206) Dotychczasowe wycofywanie zaangażowania jest zgodne z założonym planem.
Zdaniem Komisji oraz doradców Mazars wystarczy ono, aby w najbliższym czasie prawidłowo zamknąć ten sektor działalności, a poprzez zdecydowaną redukcję pozycji ryzyka uwolnić kapitał własny służący do zabezpieczenia przyszłej zdolności podejmowania działania na rynku kapitałowym.
Rezygnacja z powyższego sektora, nienależącego do podstawowego sektora działalności banku, a będącego relatywnie rzecz biorąc bardzo ryzykownym i obciążonym wysoką skalą finansowania indywidualnego, odciąży zdecydowanie kadrę kierowniczą, aby mogła skupić się na wypełnianiu zadań priorytetowych w podstawowych sektorach działalności.
Pierwotny plan dotyczący eliminacji działalności poddano w czerwcu 2003 r. modyfikacji, aby uwzględnić niekorzystne warunki rynkowe z roku 2002.
Powyższe mogło doprowadzić do pewnego, aczkolwiek ogólnie nieznacznego, opóźnienia w zmniejszeniu pozycji ryzyk.
Wycofanie się i transfer sektora usług w zakresie nieruchomości
(207) Niemcy, uzupełniając notyfikację oraz odpowiadając na wszczęcie postępowania przez Komisję, jako kolejny środek kompensacyjny zaproponowały obok wycofywania się z sektora usług związanych z nieruchomościami również całkowite wyodrębnienie tego sektora i — pomijając kilka spółek, które można jeszcze sprzedać na rynku, a które nie zostały jeszcze określone — jego transfer na rzecz kraju związkowego Berlin do końca 2005 r.
Powyższy środek kompensacyjny stał się częścią planu restrukturyzacji.
Dotyczy on wszystkich spółek zajmujących się usługami w zakresie nieruchomości, a objętych zabezpieczeniem ryzyka w kwietniu 2002 r., szczególnie: IBAG, Bavaria, IBV, IBG i LPFV.
(208) Zabezpieczenie ryzyka z kwietnia 2002 r. pokrywa wszystkie ryzyka ze starych transakcji banku w sektorze usług dotyczących nieruchomości, które zostały zawarte przed wyżej wymienionymi terminami.
Powyższe prowadzi do wniosku, iż banku dotyczą wyłącznie ryzyka w sektorze usług w zakresie nieruchomości wynikające z nowych transakcji, zawartych po wymienionych datach.
Uwzględniając fakt, że rynek usług związanych z nieruchomościami nadal obarczony jest wieloma problemami, a prognozy jego dotyczące są bardzo niepewne, Komisja uważa, a potwierdzili tę opinię także doradcy Mazars, iż kontynuacja wyraźnego wycofania się z nowych transakcji w sektorze usług związanych z nieruchomościami stanowi ważny udział w przywróceniu długoterminowej zdolności do przetrwania banku oraz w koncentracji na podstawowym sektorze działalności banku regionalnego.
Transfer starych transakcji objętych zabezpieczeniem ryzyka do kraju związkowego Berlin po cenie rynkowej umożliwi bankowi dalsze uwolnienie zasobów znajdujących się dotychczas poza podstawowym sektorem działalności, nawet jeśli transfer już zabezpieczonych starych transakcji, sam w sobie, nie będzie miał znaczącego wpływu na sytuację ryzyka banku.
(209) Komisja jest zdania, podobnie jak doradcy Mazars, że całkowita rezygnacja z działalności w sektorze usług w zakresie nieruchomości jest właściwą decyzją z gospodarczego punktu widzenia, która przyczyni się do długoterminowej stabilizacji wyniku banku.
Powyższe działanie powinno zatem napotkać także pozytywną ocenę rynku kapitałowego oraz ułatwić planowaną prywatyzację banku.
Pracownicy
(210) Planowana redukcja ilości pracowników w okresie restrukturyzacji od 2001r. do 2006 r. wynosi dla całego koncernu około 8500 pracowników, tzn. redukcja o około 60 % z liczby 15000 do 6600.
Do 30 września 2003 r. osiągnięto stan około 10000 pracowników, tzn. redukcję o prawie 5200, czyli ok.
35 %.
Powyższe liczby są zgodne z zaplanowanymi.
Analiza działań finansowych
(211) Podjęcie działań finansowych jest zdaniem Komisji i doradców Mazars konieczne i odpowiednie dla odzyskania finansowej stabilności BGB pod względem płynności i zasobów kapitałowych, dla zapewnienia refinansowania BGB na rynkach kapitałowych oraz do sfinansowania restrukturyzacji BGB.
Na działania finansowe składają się działania dotyczące kapitału własnego oraz kapitału obcego.
Szczegółowe ustalenia:
(212) Komisja uważa, że sprzedaż składników majątkowych oraz udziałów zapewnią bankowi płynność finansową oraz zredukują pozycje ryzyka poza podstawowym sektorem działalności.
Jednakże nie należy spodziewać się realizacji znacznych zysków księgowych.
(213) Refinansowanie banku składa się z trzech części: wkłady oszczędnościowe (ok. jedna trzecia), depozyty bankowe (ok. jedna trzecia) oraz zobowiązania w formie papierów wartościowych (ok. jedna czwarta).
Całość zobowiązań zredukowano z kwoty 185 mld EUR pod koniec 2001 r. o 32 mld EUR do kwoty w wysokości 153 mld EUR w połowie roku 2003.
Stanowiło to kwotę, która zdecydowanie przewyższyła cel na rok 2003 w wysokości 160 mln EUR.
Do roku 2006 powinny one wykazać dalszą obniżkę do poziomu [...]* EUR.
(214) Bank zamierza przesunąć dotychczasowo relatywnie wysokie zaangażowanie w zobowiązania krótkoterminowe w kierunku zaangażowania w zobowiązania średnio- i długoterminowe w celu przygotowania się do likwidacji poręczeń państwowych. Ponadto zamiarem banku jest również ponowny udział w rynku kapitałowym w sektorze niezabezpieczonych zobowiązań.
W tym celu bank wypracował zamiar emisji zabezpieczonych i niezabezpieczonych zobowiązań oraz stara się w ten sposób odbudować zaufanie na rynku kapitałowym oraz rozszerzyć krąg inwestorów.
Bank przeprowadził rozmowy z agencjami ratingowymi dotyczące ratingu, jaki jest w stanie uzyskać, jeśli wdroży plan restrukturyzacji na bazie scenariusza podstawowego (A wzgl.
A3). [...]*.
Całościowo zakłada się, iż dojdzie do podwyższenia kosztów refinansowania o średnio [...]* punktów bazowych, które spowodowane zostaną eliminacją poręczeń państwowych w połowie 2005 r.
(215) Komisja uważa, co potwierdzili także doradcy Mazars, iż strategia refinansowania banku, a w szczególności zaprojektowany scenariusz podstawowy, oraz wyprowadzenie odpowiednio wyższych kosztów refinansowania, jest zasadniczo miarodajna.
Istnieje wprawdzie niepewność co do przyszłego refinansowania działalności banku wynikająca z potencjalnego wstrzymywania się uczestników rynku, które mogłoby wystąpić szczególnie w sytuacji, w której bank uzyskiwałby wyniki niespełniające oczekiwań w nim pokładanych.
W takiej sytuacji należałoby się liczyć ze wzrostem kosztów refinansowania.
Ponadto nie można obecnie całkowicie przewidzieć efektów nasycenia rynku, które mogłyby wystąpić w połowie roku 2005 w momencie, gdy banki w Niemczech stracą poręczenia państwowe.
Plasowanie określonych papierów wartościowych na rynku mogłoby wówczas napotykać przynajmniej pewne utrudnienia.
(216) Uwzględniając powyższe powody, Komisja uważa dalsze eliminowanie pozycji ryzyka za podstawowy warunek wdrożenia skutecznego planu restrukturyzacji.
Jeśli w przyszłości dojdzie do wystąpienia opisanych problemów, bank mógłby przeciwdziałać im poprzez ich skuteczną eliminację i pozytywnie oddziaływać w ten sposób na zaufanie rynku kapitałowego w nim pokładane.
(217) Dalszym koniecznym warunkiem zabezpieczenia zaufania rynków kapitałowych jest osiągnięcie wystarczającego współczynnika kapitału podstawowego, którego zadaniem jest działanie jako bufor w przypadku występujących ewentualnie strat.
Współczynnik kapitału podstawowego zależy w dużej mierze od zakresu pozycji ryzyka oraz od wielkości kapitału podstawowego.
Bank zamierza osiągnąć współczynnik kapitału podstawowego pod koniec okresu restrukturyzacji przewyższający 7 %.
Nie należy spodziewać się zasilenia kapitałowego od współwłaścicieli przewyższającego podwyższenie kapitału z sierpnia 2001 r. mającego na celu polepszenie zapotrzebowania na kapitał banku aż do momentu przeprowadzenia prywatyzacji do końca 2007 r.
Mając na względzie powyższe, bank jest zmuszony podwyższyć współczynnik kapitału podstawowego szczególnie poprzez redukcję pozycji ryzyka lub sprzedaż składników majątkowych.
(218) Komisja zdaje sobie sprawę z tego, iż minimum ustawowe współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 4 % nie jest wystarczające, aby zapewnić danemu bankowi konieczne pole manewru w prowadzeniu bieżącej działalności.
W decyzji dotyczącej pomocy z dnia 25 lipca 2001 r. Komisja uznała współczynnik kapitału podstawowego w wysokości 5 % za konieczny dla dalszego istnienia banku.
Decyzję oparła przede wszystkim na piśmie ówczesnego BAKred (Bundesaufsichtsamt für das Kreditwesen — Federalny Urząd Nadzoru Bankowości).
Komisja zdaje sobie ponadto sprawę z faktu, iż na rynkach finansowych zwykle uznaje się współczynnik kapitału podstawowego w wysokości 6 % za wartość graniczną, poniżej której solidność danego banku jest kwestionowana oraz podważa zaufanie rynków finansowych. To zdanie potwierdza również opinia doradców Mazars.
Zgodnie z opinią doradców Mazars agencje ratingowe wykazują tendencję uznawania współczynnika kapitału podstawowego za wyraz potencjału finansowego banku. Dlatego też banki utrzymują poziom kapitału podstawowego na poziomie przewyższającym nakaz ustawowy.
W ten sposób zapewniają sobie odpowiedni rating, który jest warunkiem dostępu do międzynarodowych rynków kapitałowych na rozsądnych warunkach. Wyższy niż 6 % współczynnik kapitału podstawowego wydaje się też rozsądny z punktu widzenia reformy międzynarodowych porozumień bazylejskich II oraz eliminacji poręczenia państwowego, aby spełnić oczekiwania rynku co do większej solidności, szczególnie w przypadku banków krajów związkowych (Landesbanken) oraz w ten sposób uzyskać lepszy wynik ratingu.
Celem banku jest osiągnięcie ratingu na poziomie A, co oznacza konieczność utrzymania współczynnika kapitału podstawowego na poziomie co najmniej 7 %. Na podstawie danych porównawczych obserwowanych na rynku (zgodnie z którymi średni współczynnik kapitału podstawowego w sektorze w Niemczech w wysokości 6 % jest raczej niski w porównaniu ze średnią międzynarodową, a w Europie średnia wartość ww. współczynnika w renomowanych bankach wynosi 8 % lub więcej) doradcy Komisji ze spółki Mazars uznają za konieczne średnioterminowe osiągnięcie współczynnika kapitału podstawowego w wysokości około 6 do 7 %.
(219) Komisja uznaje wprawdzie, zgodnie z opinią doradców Mazars, średnioterminowe podwyższenie współczynnika kapitału podstawowego powyżej 6 % jako właściwe.
Uważa jednak, że podwyższenie współczynnika powyżej 6 % leży wyłącznie w interesie i w zakresie odpowiedzialności banku i nie może zostać sfinansowane z pomocy państwa.
Konkurenci banku mają do czynienia z taką samą sytuacją na rynku i muszą podwyższać własne współczynniki kapitału podstawowego samodzielnie bez pomocy ze strony państwa.
Udzielenie pozwolenia na podwyższenie współczynnika kapitału podstawowego ze środków państwowych powyżej 6 % polepszyłoby niesprawiedliwie pozycję banku w stosunku do jego konkurentów. Podjęcie takiego kroku nie jest konieczne dla zapewnienia zdolności do przetrwania banku w momencie podjęcia decyzji.
Skutkowałoby to sytuacją, w której pomoc nie byłaby ograniczona do koniecznego minimum.
(220) Z tego też powodu Komisji zależało, aby w umowie między krajem związkowym Berlin oraz bankiem z dnia 26 grudnia 2002 r. o rozpatrywaniu możliwych roszczeń windykacyjnych kraju związkowego na podstawie decyzji Komisji dotyczącej pomocy państwa C 48/2002 pozostawiono możliwą kwotę podlegającą windykacji w banku w formie wkładu tylko do takiej wysokości, jaka jest konieczna, aby osiągnąć współczynnik kapitału podstawowego na poziomie 6,0 % (wzgl. współczynnik kapitału całkowitego w wysokości 9,7 %, którą uznano już w decyzji o pomocy) na podstawie sprawozdania finansowego za rok 2002.
Powyższą umowę Komisja może zatwierdzić tylko w takiej sytuacji, jeśli zgodnie z nią ustalona kwota na 1 stycznia 2004 r. na podstawie danych liczbowych aktualnych w momencie podjęcia decyzji przez Komisję nie doprowadzi do przekroczenia współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 6,0 % w koncernie BGB (biorąc pod uwagę zapowiedziane przez Niemcy wyodrębnienie banku IBB, opisane w motywie 279).
(221) Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja wpłynęła na zobowiązanie Niemiec o pozostawieniu rezerw IBB w ramach wyodrębniania działalności wspomaganej w roku 2005 tylko do tego poziomu w banku, do jakiego jest to konieczne w celu utrzymania współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 6 % w dniu 1 stycznia 2004 r.
Powyższe działanie należy postrzegać jako część kompensat ze strony banku, która ma na celu ograniczenie w interesie konkurentów zakłóceń konkurencji spowodowanych przyznaniem pomocy.
Dzięki oddaniu rezerw IBB w wymienionym zakresie zabezpiecza się, iż bank nie uzyska współczynnika kapitału podstawowego wykraczającego poza minimum konieczne w ramach wyodrębnienia działalności wspomaganej dla uzyskania długoterminowej zdolności do przetrwania. W przeciwnym razie uzyskana nadwyżka współczynnika mogłaby zostać użyta przez bank do wdrożenia strategii działalności ekspansywnej, niekorzystnej dla konkurentów.
Jeśli zamiarem banku byłoby uzyskanie wyższego współczynnika kapitału podstawowego, musi on go osiągnąć wskutek odpowiednich modyfikacji aktywów obciążonych ryzykiem, poprzez samodzielne stworzenie rezerw, względnie poprzez pobranie dalszych środków własnych z rynku w trakcie lub po przeprowadzeniu prywatyzacji.
(222) Podsumowując, Komisja wychodzi z założenia, zgadzając się też z doradcami Mazars, iż bank długoterminowo podejmie wszystkie starania w celu osiągnięcia współczynnika kapitału podstawowego, który zapewni mu zadowalający rating.
Według danych banku musiałby on osiągnąć co najmniej 7 %.
Bank ma prawie trzy lata do końca okresu restrukturyzacyjnego na samodzielne podwyższenie współczynnika kapitału podstawowego z poziomu [...]* % do 7 % lub więcej.
Komisja uznaje podjęcie odpowiednich kroków w celu dalszego skutecznego podwyższenia współczynnika kapitału podstawowego w tym czasie za realistyczne.
Oszacowanie ilościowe oraz prawdopodobieństwo wystąpienia istniejących ryzyk, analiza zabezpieczeń ryzyka
(223) Komisja upewniła się, wykorzystując przy tym pomoc niezależnych ekspertów, iż bank z wyłączeniem kilku kwestii przedsięwziął odpowiednie działania dla zabezpieczenia istniejących ryzyk oraz utworzył odpowiednie rezerwy. Zostało to spowodowane wątpliwościami Komisji, co do zdolności do przetrwania banku wiosną 2003 r. wywołanymi przeprowadzoną przez Komisję analizą, niepowodzeniem procesu prywatyzacyjnego oraz negatywnym wynikiem całościowym z 2002 r., wzgl.
Komisji wydało się niemożliwe przeprowadzenie bez wsparcia odpowiednio skutecznej izolacji ryzyk kredytowych istniejących przede wszystkim w sektorze finansowania nieruchomości, według informacji przekazanych przez Niemcy.
Doradcy Komisji, firma Mazars, zarekomendowali podjęcie odpowiednich środków dotyczących pominiętych kwestii w celu modyfikacji planu restrukturyzacji w wersji przedstawionej Komisji latem 2003 r. Zostały one na polecenie Komisji uwzględnione przez bank, a zmodyfikowany plan restrukturyzacji przedłożono Komisji 29 stycznia 2004 r.
Szczegółowe ustalenia:
Ryzyka związane z działalnością kredytową
(224) Doradcy Komisji zarekomendowali, po przeprowadzeniu analitycznego badania próby wyrywkowej portfelu kredytowego banku, stopniowe zwiększenie zabezpieczenia ryzyk do końca okresu restrukturyzacji, zakładając scenariusz podstawowy, o [...]* EUR, oraz zakładając wariant pesymistyczny, o [...]* EUR.
Ponadto zidentyfikowali braki w wariancie pesymistycznym, które należy wyrównać dodatkowym zabezpieczeniem ryzyka w wysokości [...]* EUR.
Wcześniejsze zabezpieczenie ryzyka dzieliło się na następujące kwoty: [...]* EUR w roku 2003, [...]* EUR w roku 2004, [...]* EUR w roku 2005, oraz [...]* EUR w roku 2006.
Poza tym zabezpieczenie ryzyka jest odpowiednie.
Brak spłaty jednego tylko dużego kredytu mógłby doprowadzić ewentualnie do przekroczenia zabezpieczenia ryzyka.
Powyższe założenie dotyczy szczególnie finansowania projektów w sektorach: lotnictwa, energii oraz telekomunikacji.
Wariant pesymistyczny zakładał na ten cel dodatkowe [...]* EUR w celu zabezpieczenia ryzyka.
Uwzględniając relatywnie znaczną ilość dużych kredytów, Komisja zdaje sobie sprawę, co potwierdzają też doradcy Mazars, że zasadniczo możliwe jest przekroczenie zabezpieczonego ryzyka w przypadku braku spłaty jednego dużego kredytu na kwotę co najmniej [...]* EUR.
Jeśli wystąpiłyby konkretne, dotychczas nieistniejące oznaki takiej sytuacji, bank musiałby doprowadzić do odpowiedniego zwiększenia zabezpieczenia ryzyka.
W świetle analizy przeprowadzonej przez doradców Mazars Komisja jest zdania, iż bank mógłby dokonać tego samodzielnie.
(225) Komisja uznaje zabezpieczenie znanych ryzyk za adekwatne po przeprowadzeniu ulepszenia planu restrukturyzacji uwzględniającego środki zaproponowane przez doradców Mazars.
Komisja ocenia pozytywnie środki podjęte przez kadrę zarządzającą banku, mające na celu stworzenie odpowiedniego systemu kontroli ryzyka.
Tworzenie takiego systemu nie zostało wprawdzie jeszcze zakończone, ale prowadzone jest we właściwym kierunku.
Komisja ma nadzieję, iż bank będzie, tak zdecydowanie jak dotychczas, kontynuował powyższy proces tworzenia systemu kontroli ryzyka we własnym dobrze rozumianym interesie.
Komisja zdaje sobie ponadto sprawę, że rentowność banku w przyszłości zależy w dużej mierze od dalszego rozwoju gospodarczego w Berlinie oraz w pozostałych pięciu nowych krajach związkowych.
Tego typu ryzyka nie jest się w stanie na dziś dzień zdaniem Komisji wiarygodnie określić, a dotyczy ono w różnym stopniu wszystkich przedsiębiorstw działających w wymienionym regionie.
Komisja uważa, że działania podejmowane we właściwym kierunku i zawarte w planie restrukturyzacji są wystarczające.
W gospodarce osiągnięcie absolutnej pewności jest oczywiście niemożliwe.
Ryzyka związane z transakcjami przeprowadzanymi na rynku kapitałowym
(226) Transakcje dokonywane przez bank na rynkach kapitałowych stanowią w trakcie okresu restrukturyzacji około [...]* % wyniku działalności operacyjnej.
Oznacza to, że powyższe transakcje są dla banku podstawą rentowności.
Jest oczywistym, iż należy odpowiednio kontrolować ryzyka związane z tym sektorem działalności banku warunkujące jego zdolność do przetrwania.
Kontrola ryzyka może następować poprzez przesunięcie ciężkości sektora działalności z handlu własnego w stronę działalności skierowanej na klienta.
Pozycje ryzyka banku zostaną w tej sferze zredukowane od 2002 r. do 2006 r. [...]*, a średnie zyski szacowane są na [...]* EUR.
Z drugiej strony kontrola ryzyka odbywa się poprzez system zarządzania ryzykiem, który został uznany przez doradców Komisji całościowo na podstawie przeprowadzonych analiz za właściwy.
Doradzają oni jednakże redukcję stopnia zależności banku od zmian oprocentowania poprzez eliminację pozycji w księdze bankowej.
Komisja uznaje, po uwzględnieniu powyższych uwag, ryzyka pojawiające się wskutek transakcji na rynkach kapitałowych za możliwe do opanowania oraz uważa, iż zagwarantowano zyskowność tego sektora działalności.
Ryzyka wynikające z oszacowania udziału BGB w BerlinHyp
(227) Doradcy Komisji z firmy Mazars przeanalizowali dokładnie problem ryzyk związanych z oszacowaniem udziału BGB w BerlinHyp.
Wartość księgowa udziału w BerlinHyp wynosi [...]* EUR.
Jeśli BerlinHyp np. nie osiągnie założonych celów z powodu dalszego pogorszenia sytuacji na rynku nieruchomości, plan działalności należałoby poddać odpowiedniej zmianie.
Biorąc pod uwagę sytuację zwiększonego ryzyka, w takiej sytuacji należałoby także dostosować wskaźnik dyskontowy oraz liczyć się z dodatkowymi premiami za ryzyko.
Tego typu scenariusz wydarzeń mógłby doprowadzić nawet do następującej ceny rynkowej za BerlinHyp [...]*, [...]*.
(228) Kwota różnicy między wartością księgową udziału w wysokości [...]* EUR oraz kapitałem własnym netto w wysokości ok. [...]* EUR stanowi ryzyko dewaluacji, uwzględniając podstawowy scenariusz wydarzeń.
Wynosi ona ok. [...]* EUR.
Dopasowany oraz konserwatywny plan działalności uwzględniałby tego typu ryzyko dewaluacji oraz odpowiednio modyfikował pod tym kontem sprawozdania finansowe z lat 2003 oraz 2004.
Na wniosek Komisji plan restrukturyzacji został odpowiednio zmieniony, tak aby uwzględnił ryzyko dewaluacji.
W ten sposób zwiększono, zgodnie z opinią doradców Komisji, maksymalne ryzyko dewaluacji w przypadku pesymistycznego scenariusza wydarzeń o [...]* EUR.
Nie ma to jednak decydującego znaczenia dla całościowej opinii przedstawionej przez Komisję.
(229) Komisja uznała za właściwe dla zapewnienia długotrwałej zdolności do przetrwania banku rezygnację lub stopniową eliminację przynajmniej większej części tego typu działalności koncernu, mając na celu ograniczenie ryzyka oraz niepewność dalszego rozwoju rynku finansowania nieruchomości.
Mając na uwadze ten cel, Komisja radzi Niemcom przeprowadzenie oddzielnej sprzedaży BerlinHyp, aby polepszyć prognozy prywatyzacyjne pozostałej części koncernu.
BerlinHyp stanowi dwie trzecie całości sektora koncernu zajmującego się finansowaniem nieruchomości, przez co sprzedaż udziałów w BerlinHyp z technicznego punktu widzenia jest relatywnie prosta do przeprowadzenia.
Pozostała jedna trzecia skoncentrowana jest w BGB oraz LBB i powinna zostać poddana restrukturyzacji zgodnie ze strategią wypracowaną przez bank dla działalności prowadzonej w zakresie finansowania nieruchomości.
W ten sposób doszłoby do redukcji przyszłych ryzyk dla pozostałej części koncernu w ujęciu całościowym o ponad połowę.
(230) Niemniej jednak Niemcy przedłożyły Komisji informacje, zgodnie z którymi natychmiastowa sprzedaż BerlinHyp mogłaby spowodować dla banku konsekwencje, których nie jest on w stanie udźwignąć.
Komisja zwróciła się więc z prośbą do Niemiec o przeanalizowanie w późniejszym czasie, czy i kiedy oddzielna sprzedaż BerlinHyp mogłaby zakończyć się realnym sukcesem oraz na warunkach akceptowalnych dla banku, tzn. mniej więcej za cenę odzwierciedlającą kapitał własny netto BerlinHyp.
W takiej sytuacji możliwe straty z odpisów wartości księgowej mogłyby pozostać pod kontrolą, a bank otrzymałby dopływ płynnych środków i uwolnił kapitał własny.
Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze oddzielnej sprzedaży BerlinHyp lub w ramach całościowej prywatyzacji BGB do końca 2007 r.
Ryzyka wynikające z oszacowania roszczenia BGB (24,99 %) w stosunku do LBB z tytułu przychodów z zysków i z likwidacji
(231) BGB posiada roszczenie do 24,99 % zysków łącznie z odpowiednimi przychodami z likwidacji w stosunku do LBB od kraju związkowego Berlin oraz ponadto udział w wysokości 75,01 % w LBB w formie cichego udziału.
(232) Doradcy Komisji z firmy Mazars uważają za konieczne przeprowadzenie badania oszacowania powyższego roszczenia w księgach BGB, ponieważ wartość LBB mogła ulec zmianie od roku 1998.
Możliwa dewaluacja obciążyłaby skonsolidowany zysk przed opodatkowaniem koncernu jako efekt jednorazowy w roku 2005 przy uwzględnieniu pesymistycznego scenariusza o około [...]* EUR, a uwzględniając optymistyczny scenariusz o [...]* EUR.
(233) Zgodnie z zaleceniami doradców Komisja uważa za konieczne uwzględnienie efektu dewaluacji w planie restrukturyzacji. Przy czym winno to nastąpić w przypadku scenariusza podstawowego o wartość dewaluacji w wysokości [...]* EUR oraz o wartość dewaluacji wykraczającą poza dotychczasowo uwzględnioną w wysokości [...]* EUR dodatkową dewaluację na poziomie [...]* EUR w przypadku wystąpienia pesymistycznego scenariusza wydarzeń.
Tymczasowo wprowadzane korekty zależą bezpośrednio od dokładnej oceny przedsiębiorstwa LBB oraz powinny zostać ostatecznie wdrożone, jak tylko wymieniona ocena LBB zostanie zakończona po stwierdzeniu otwartych kwestii (dokładna wielkość po wyodrębnieniu z IBB pozostających rezerw IBB, decyzja Komisji dotycząca majątku IBB przeznaczonego na wsparcie budownictwa).
Komisja nie uważa, iż w ten sposób powstający efekt na konsolidowanym kapitale podstawowym banku mógłby wpłynąć negatywnie na zdolność do przetrwania koncernu, z racji że koncern, posiadający współczynnik kapitału podstawowego w wysokości [...]* lub nawet wyższą, może zostać wchłonięty przez bank.
Ryzyka wynikające z wprowadzenia IFRS (IAS)
(234) Zmiana konsolidowanej rachunkowości BGB mająca na celu dopasowanie do standardów IFRS ("International Financial Reporting Standards") w roku 2005 wymaga między innymi nowej oceny rezerw emerytalnych.
Mogłyby one, według oceny doradców Komisji, Mazars, wpłynąć negatywnie na konsolidowany kapitał własny w wysokości około [...]* EUR.
Należy jednakże wziąć pod uwagę, że także tymczasowe efekty negatywne mogłyby pojawić się po wprowadzeniu IFRS wynikające z korekty a dotyczące innych pozycji bilansowych.
Zdaniem Komisji oraz jej doradców nie można obecnie wiarygodnie oszacować powyższych efektów.
Nawet jeśli efekty bilansowe miałyby wypaść negatywnie (suma), nie należy oczekiwać, iż całościowo mogłyby one utrudnić zdolność do przetrwania banku.
Wprowadzenie IFRS prowadzi tylko do częściowej zmiany wartości już znanych faktów, a nie pociąga za sobą stwierdzenia nowych ryzyk.
Ponadto dotyczy ona wszystkich przedsiębiorstw europejskich, które dokonują korekt z powodu wdrażania IFRS oraz muszą rozwiązywać problemy przejściowe przy współpracy z właściwymi urzędami kontrolnymi.
Zdolność do przetrwania banku zależy w większej mierze od gospodarczej siły oraz zdolności do przezwyciężania ryzyk związanych z działalnością prowadzoną przez bank, którą to siłę oraz zdolność należy poddać niezależnej ocenie.
Zdolność generowania nowych transakcji
(235) Zdolność banku do generowania nowych transakcji w jego najróżniejszych sektorach działalności jest decydującym wskaźnikiem zdolności do przetrwania banku oraz perspektyw prywatyzacyjnych.
Bank przeprowadził badania swojej pozycji na rynku oraz przyszłych szans na rynku, która była podstawą stworzenia przyszłej strategii działania.
(236) Z powyższego wynika wyraźnie, iż plany i strategie w większości dziedzin są realistyczne.
Bank zamierza wprowadzić nowe produkty oraz kanały dystrybucji.
Komisja uznaje jednakże cele jakościowe i ilościowe oraz strategię dotyczącą sektora finansowania nieruchomości, jak nadmieniono już powyżej, za zbyt optymistyczną. [...]*.
Zależy ona przede wszystkim od rozwoju sytuacji gospodarczej, oraz od zdolności banku do reakcji na zmiany sytuacji rynkowej oraz potrzeby klientów. Dlatego też na dzień dzisiejszy, zdaniem Komisji, nie może ona zostać ostatecznie oceniona.
Jeśli bankowi nie uda się trwale wypełnić postawionych celów, wówczas zdolność jego do przetrwania, a w szczególności w zakresie pozostania w sektorze finansowania nieruchomości na obecnym poziomie, wydaje się zagrożona.
Jeśli cele nie będą mogły zostać zrealizowane przy wyraźnie zmniejszonym zakresie sektora finansowania nieruchomości, wówczas także skutki ilościowe zostałyby zdecydowanie zredukowane oraz mogłyby lepiej wpłynąć na inne sektory działalności banku.
Żądanie Komisji powzięcia dodatkowych środków kompensacyjnych jesienią 2003 r. oraz odpowiednia modyfikacja planu restrukturyzacji banku zimą 2003/2004 r.
(237) Po uzyskaniu przez Komisję jesienią 2003 r. wystarczającej pewności, udokumentowanej analizą planu restrukturyzacji wykonaną przez doradców Mazars, co do zdolności banku do przetrwania oraz w szczególności co do zasadniczo odpowiedniego wymiaru zabezpieczenia ryzyk, mogła ona w ogóle wziąć pod uwagę pozytywną decyzję o wnioskowanej pomocy. Warunkiem jej jednakże był wystarczający charakter oferowanych środków kompensacyjnych.
Komisja nadal ma poważne wątpliwości, szczególnie co do bankowości detalicznej. W tym sektorze bank zajmuje na regionalnym rynku berlińskim wyróżniającą się pozycję; wątpliwości Komisji dotyczą także sektora finansowania nieruchomości, który w dużej mierze czerpie korzyści z przyznanej pomocy.
Doradcy Komisji wyrazili także wątpliwości co do możliwości generowania przez bank w przyszłości odpowiedniego zysku w sektorze finansowania nieruchomości.
Zdaniem Komisji oddzielna sprzedaż przynajmniej dużej części sektora finansowania nieruchomości, jako środek kompensujący w stosunku do konkurentów, polepszyłaby również zdolność do przetrwania banku oraz prognozy prywatyzacyjne pozostałej części koncernu.
(238) Mając za podstawę dotychczas przedłożony plan restrukturyzacji oraz wnioski doradców, Komisja zwróciła się do Niemiec jesienią 2003 r. o określenie ilościowe skutków oddzielnej średnioterminowej sprzedaży Berliner Bank (z punktu widzenia wielkości działalności — ok. 1/4 do 1/3 bankowości detalicznej BGB) do końca 2005 r. oraz BerlinHyp (około 2/3 sektora finansowania nieruchomości BGB) do końca 2006 r.
Komisja powinna być zdolna do stwierdzenia, czy tego typu dalsze środki kompensacyjne nie zagroziłyby ponownie zdolności banku do przetrwania, która zasadniczo została potwierdzona na podstawie dotychczasowego planu restrukturyzacji.
(239) Niemcy oraz bank przedstawiły najpierw w skrócie sytuację wyjściową.
Na podstawie planu średnioterminowego z 24 czerwca 2003 r. dokonano określenia ilościowego oczekiwanych dodatkowych obciążeń wynikających z uwzględnienia propozycji doradców Komisji, wcześniej przyrzeczonego wyodrębnienia sektora usług w zakresie nieruchomości oraz wyodrębnienia IBB.
Razem wykazały powyższe trzy środki kompensacyjne w okresie od 2003 r. do 2006 r. w scenariuszu podstawowym efekt jednorazowego obciążenia w wysokości minus [...]* EUR, w tym minus [...]* EUR na zwiększenie zabezpieczenia ryzyka oraz minus [...]* EUR na poczet negatywnych przychodów ze sprzedaży, wzgl. odpisów wartości księgowych udziałów oraz pozostałych skutków transakcji w ramach wyodrębnienia spółek zależnych w sektorze usług związanych z nieruchomościami IBG oraz IBAG.
Skutki średnio- oraz długoterminowe wymienionych trzech środków są jednakże małe.
Planowany wynik przed opodatkowaniem w roku 2006 zmniejszyłby się minimalnie tylko o [...]* EUR, tzn. zostałby zredukowany z [...]* EUR (zgodnie z planem średnioterminowym w dniu 24 czerwca 2006 r.) do wysokości [...]* EUR (według nowego obliczenia) i bank mógłby przyjąć wymienioną redukcję bez znacznych zmian dotychczas przedłożonych wielkości planowanych.
Plan średnioterminowy z dnia 24 czerwca 2003 r. przyjmuje za podstawę rating docelowy [...]* dla koncernu oraz zysk z kapitału własnego w wysokości [...]* % za rok 2006.
(240) Niemniej jednak, zgodnie z informacjami przedłożonymi przez Niemcy oraz bank, sprzedaż Berliner Bank do końca 2005 r. będzie miała negatywny wpływ na średnioterminowy plan koncernu.
W sumie nastąpią jednorazowe efekty w okresie od 2003 r. do 2005 r. o wartości [...]* EUR, z tego [...]* kosztów nadzwyczajnych na sprzedaż, reszta na rezerwy na personel, IT, budynki i dodatkowe koszty ponoszone w związku z restrukturyzacją.
Zaplanowany wynik przed opodatkowaniem w roku 2006 zmniejszy się w podejściu średnio-, wzgl. długoterminowym z [...]* EUR (zgodnie ze zmodyfikowanym planem średnioterminowym na podstawie trzech wyżej wymienionych środków) o [...]* EUR do [...]* EUR, z czego około połowa z powodu braku wpływu wyniku uzyskanego przez Berliner Bank do koncernu, pozostała część z powodu opóźnienia redukcji zatrudnienia, braku zaplanowanego wzrostu przychodów z prowizji oraz pozostałych kosztów (stałych) (szczególnie z powodu braku efektu korzyści skali wspólnego zaplecza).
Rachunek ten opiera się wprawdzie na założeniu, że Berliner Bank zostanie sprzedany jako samodzielny bank, aby maksymalnie powiększyć krąg oferentów, co pociągnie za sobą wyższe nakłady.
Efekt jednorazowy nadzwyczajnych nakładów na sprzedaż zawiera już oczekiwane przychody ze sprzedaży Berliner Bank w wysokości [...]* — [...]* EUR.
Przychód ten zostanie pochłonięty i przekroczony przez kapitał podstawowy wymagany dla Berliner Bank, odpowiadający wartości [...]* % pozycji ryzyka i wynoszący [...]* EUR, tak że w wyniku tego powstanie efekt ujemny w kwocie [...]* — [...]* EUR.
Wydzielenie Berliner Bank spowoduje spadek udziału sektora detalicznego w zyskach BGB z ponad [...]* % do ok. [...]* %, a udział sektora kapitałowego wzrośnie odpowiednio z ponad [...]* % do ok. [...]* %.
W wyniku tego i biorąc pod uwagę współczynnik kapitału podstawowego może dojść do obniżenia ratingu, ponieważ rynek kapitałowy jest uważany za bardziej ryzykowny niż rynek detaliczny.
Powyższe wpływa negatywnie na refinansowanie, tak że sprzedaż Berliner Bank powoduje również powstanie problemów operacyjnych w trakcie restrukturyzacji.
Sprzedaż Berliner Bank doprowadzi do redukcji zysku z kapitału własnego o ok. [...]* z kwoty [...]* % za rok 2006 zgodnie z planem średnioterminowym z dnia 24 czerwca 2003 r. do poziomu ok. [...]* %.
(241) Komisja przeanalizowała dokładnie argumenty przedstawione przez Niemcy i bank.
Zdaniem Komisji nie zawierają one przeszkód nie do przezwyciężenia na drodze do wyodrębnienia Berliner Bank, wskazanego z punktu widzenia konkurencji.
(242) Bank może podjąć odpowiednie środki, aby wyrównać grożący relatywny spadek udziału wyniku bankowości detalicznej w całościowym wyniku banku w skutek wyodrębnienia się Berliner Bank poprzez proporcjonalne zmniejszenie aktywności w innych sektorach działalności: rynku kapitałowym oraz finansowaniu nieruchomości.
W ten sposób struktura banku oraz wymogi współczynnika kapitału podstawowego pozostałyby bez zmian.
Przeciwnie, poprzez tego typu redukcję pozycji ryzyka uwolniona zostałaby kolejna część kapitału własnego, co spowodowałoby dalsze podwyższenie współczynnika kapitału podstawowego.
Jako alternatywa do tego typu redukcji, bank mógłby w celu wyrównania wysokiego ryzyka zwiększyć współczynnik kapitału podstawowego, czy to wskutek dalszej, intensywniejszej niż zaplanowano, redukcji wybranych pozycji ryzyka, i w ten sposób doprowadzenie do uwolnienia kapitału podstawowego, czy też poprzez pobranie średnioterminowo świeżego kapitału na rynku kapitałowym.
W ten sposób można wykluczyć znaczny negatywny efekt odczuwalny w ratingu, a następnie w uzyskiwanych warunkach refinansowania, tak aby bank mógł operacyjnie również przezwyciężyć wyodrębnienie jednej z jego części.
(243) Niemcy oraz bank wyszły z założenia przy obliczaniu jednorazowych efektów wyodrębnienia Berliner Bank, iż ten bank zostanie sprzedany jako bank niezależny, aby doprowadzić do maksymalizacji kręgu oferentów.
Uwzględniając fakt, iż obecnie Berliner Bank stanowi zależny sektor działalności, wzgl. oddział Landesbank Berlin, należałoby go wydzielić jako jednostkę samodzielną z prawnego punktu widzenia w celu sprzedaży.
Zdaniem banku konieczny jest do tego współczynnik kapitału podstawowego w wysokości [...]* % pozycji ryzyka i w ten sposób kapitał podstawowy w wysokości ok. [...]* EUR, które BGB musiałby zdobyć na świeżo.
Pomimo posiadania kapitału podstawowego w wysokości [...]* EUR bank oczekuje przychodów ze sprzedaży tylko w wysokości od [...]* do [...]* EUR.
Komisja jest zdania, że powyższe obliczenie jest bardzo konserwatywne.
Kapitał własny netto służy zwykle jako jeden z kilku wyznaczników oszacowania wartości przedsiębiorstwa.
Jeśli kapitał podstawowy Berliner Bank wynosi około [...]* EUR, Komisja uważa za raczej mało prawdopodobne uzyskanie przychodów ze sprzedaży tylko w kwocie od [...]* do [...]* EUR.
Uwzględniając dobrą markę oraz stałą grupę klientów Berliner Bank, przychody ze sprzedaży winny osiągnąć wartość kapitału podstawowego, uznawanego przez bank za nakład, lub mogłyby one osiągnąć nawet wyższy poziom i w ten sposób doprowadzić do redukcji obciążenia BGB w zdecydowanie większym stopniu.
Nawet jeśli z nieznanych dla Komisji powodów sytuacja wyjątkowo miałaby być inna, sprzedaż Berliner Bank jako banku niezależnego byłaby z punktu widzenia BGB nieuzasadniona.
Marka, klienci, pozostałe składniki majątku bieżącej działalności oraz pozostałe środki własne mają wartość dodatnią.
Jeśli BGB uważa, że nie mógłby nawet uzyskać w momencie sprzedaży udostępnionego przez siebie kapitału podstawowego, możliwe jest oczywiście sprzedanie składników majątkowych Berliner Bank w ramach tzw. procedury "asset deal", który powinien przynajmniej wykazać dodatni przychód ze sprzedaży, dzięki czemu BGB wykluczyłby nadzwyczajną stratę ze sprzedaży Berliner Bank.
Negatywny efekt jednorazowy w wysokości [...]* EUR zostałby w ten sposób wyraźnie zmniejszony.
(244) Powtarzający się negatywny efekt na zysku z kapitału własnego w wysokości [...]* % może zdaniem Komisji wystąpić w mniejszym stopniu z powodu przesunięcia sprzedaży o ponad rok.
(245) Uwzględniając analizę Komisji, Niemcy w końcu przyznały rację, iż BGB, także w przypadku oddzielnej sprzedaży Berliner Bank, będzie zdolny do przetrwania.
W odpowiedzi na powyższe Niemcy oświadczyły gotowość do oddzielnej sprzedaży Berliner Bank do dnia 1 lutego 2007 r. (rzeczywista data sprzedaży) przy wszczęciu procedury sprzedaży w roku 2005 oraz jej zamknięciu na podstawie umowy do dnia 1 października 2006 r.
Komisja otrzymała formalne zobowiązanie do sprzedaży w dniu 6 lutego 2004 r.
(246) W ten sposób całość wyniku rocznego 2006 r. przypadnie jeszcze BGB, ponadto koszty dopasowania mogą zostać rozłożone na dłuższy czas, wzgl. łatwiej można by podjąć środki zaradcze, jak np. część zaawansowanej redukcji krótkoterminowych kosztów stałych systemów informatycznych, personelu zaplecza, budynków.
Zgodnie z informacjami BGB skutek negatywny wywołany brakiem zaplanowanego wzrostu przychodów z prowizji LBB spowodowany reorganizacją, niepewnością pracowników oraz związaniem zasobów zarządczych w wysokości [...]* EUR, przedłużeniem procesu redukcji zatrudnienia w koncernie w wysokości [...]* EUR oraz z powodu pozostałych kosztów braku efektu korzyści skali [...]* EUR i tak nie miałby w całości charakteru trwałego.
Komisja jest tego samego zdania.
(247) Stanowisko Komisji potwierdza analiza jednorazowych oraz trwałych skutków widocznych w rentowności kapitału własnego BGB.
Dane liczbowe podane przez Niemcy lub przez bank nie zostaną osiągnięte.
Jeśli, z powodu nagromadzenia nieszczęśliwych sytuacji oraz niekorzystnego rozwoju rynku, powyższe nie miałoby się udać, wówczas nawet rentowność kapitału własnego na poziomie [...]* % w roku 2007 (rentowność kapitału własnego w wysokości [...]* % wg planu średnioterminowego z dnia 24 czerwca 2003 r. po odjęciu [...]* % wskutek wyodrębnienia Berliner Bank) nie doprowadziłaby zdaniem Komisji do sytuacji, w której pozostały koncern zdany byłby znów na pomoc publiczną. Nie mogłaby ona zostać przyznana zgodnie z zasadą dotyczącą pomocy z punktu widzenia prawnego "one time — last time".
Bank może samodzielnie doprowadzić do dalszej stabilizacji jego sytuacji poprzez podwyższenie współczynnika kapitału podstawowego do poziomu 7 % lub wyższego.
Wpłynęłoby to pozytywnie na rating banku oraz zapewniłoby wystarczająco dobre warunki refinansowania z operacyjnego punktu widzenia.
Wprawdzie rentowność kapitału własnego za rok 2006 oczekiwana jest, zdaniem Komisji, w niekorzystnej sytuacji na poziomie [...]* — [...]* %, co plasuje ją przy obecnych trudnościach na niemieckim rynku kredytowym w dolnej części spektrum uznawanego za wystarczające dla zapewnienia zdolności do przetrwania banku na rynku.
Komisja oczekuje jednakże, że zaplanowana w roku 2007 prywatyzacja przyczyni się do dalszego wzmocnienia pozycji banku.
W zależności od tego, czy nowy inwestor uzna istniejącą rentowność kapitału własnego lub wyposażenie kapitałowe banku za niesatysfakcjonujące, należy spodziewać się, iż poweźmie on wówczas we własnym interesie dalsze środki uzdrawiające, np. redukcję nieopłacalnych sektorów działalności lub dokapitalizowanie, co wpłynęłoby korzystnie na rating oraz sytuację refinansowania i podniosłoby je do koniecznego poziomu.
(248) Niemniej jednak Komisja zgadza się ze zdaniem Niemiec oraz banku, iż z dzisiejszego punktu widzenia nie można wystarczająco wykluczyć, iż zobowiązanie do średnioterminowej oddzielnej sprzedaży mogłoby także dla BerlinHyp stanowić zbyt duże obciążenie dla zdolności do przetrwania banku.
Komisja wyraża jednak nadal, w zgodzie z niezależnymi doradcami, pewne wątpliwości, czy bankowi uda się wygenerować nowe transakcje o wysokiej marży zgodnie z planem w sektorze finansowania nieruchomości.
Z tego też powodu Komisja uznaje za zasadniczo właściwe posunięcie w celu polepszenia długoterminowej rentowności, jeśli bank, w większym stopniu niż dotąd planowano, wycofałby się z sektora finansowania nieruchomości.
W tym celu można by przeprowadzić oddzielną sprzedaż BerlinHyp. Taką możliwość przeanalizowała dokładnie Komisja.
(249) Wiążące zobowiązanie do oddzielnej średnioterminowej sprzedaży BerlinHyp miałoby wg informacji Niemiec lub banku następujący negatywny wpływ na resztę koncernu lub łączyłoby się z następującymi wymaganiami, które kupujący niekoniecznie może spełnić: kupujący musiałby w dużej mierze przejąć refinansowanie wewnątrz koncernu (obecnie ok. [...]* EUR) na porównywalnych warunkach, tzn. posiadać przynajmniej tak dobry rating jak Landesbank Berlin, oraz przejąć poręczenie BGB (jako spółki nadrzędnej) dla BerlinHyp, aby uniknąć naliczenia dużych kredytów (aktualna szacunkowa wartość: ok. [...]* EUR).
Następnie kupujący musiałby zaoferować przynajmniej wartość księgową BerlinHyp jako cenę kupna, gdyż w przeciwnym razie konieczne byłyby, zależnie od sytuacji, znaczne odpisy wartości księgowej, [...]*.
Również w przypadku negatywnego zakończenia procedury wyboru oferenta istnieje ryzyko dalszych odpisów wartości księgowej.
Ponadto, aby sprzedaż nie zaszkodziła znacząco planowi restrukturyzacji, konieczna jest kontynuacja współpracy między BerlinHyp a koncernem w zakresie sprzedaży.
Zobowiązanie do oddzielnej sprzedaży wymagałoby jednorazowego odpisu aktualnej wartości księgowej w wysokości [...]* EUR o [...]* EUR od wartości księgowej kapitału własnego BerlinHyp w wysokości 519 mln EUR.
Przewidywany wynik przed opodatkowaniem dla pozostałej części koncernu w 2006 r. zmniejszy się o kolejne ok. [...]* EUR (różnica między utratą zaplanowanego wyniku BerlinHyp w wysokości ok. [...]* EUR a zyskiem z oprocentowania z oczekiwanego przychodu ze sprzedaży w wysokości ok. [...]* EUR).
Wynikiem tego będzie — razem z oddzielną sprzedażą Berliner Bank — kolejny spadek zaplanowanego na 2006 r. zysku z kapitału własnego pozostałej części koncernu o [...]* % na w sumie [...]* % oraz współczynnik kapitału podstawowego w wysokości tylko trochę powyżej [...]* %.
(250) Wskutek wiążącego zobowiązania do oddzielnej sprzedaży BerlinHyp pozostała część koncernu mogłaby stanąć w obliczu dalszych ryzyk zagrażających zdolności do przetrwania banku. W związku z tym Komisja nie uważa powyższego zobowiązania z dzisiejszego punktu widzenia za właściwy środek służący wzmocnieniu długoterminowej rentowności ani za właściwy środek kompensacyjny, na którym mogłaby oprzeć decyzję.
Dlatego też Komisja przyjmuje do wiadomości zamiar Niemiec, że możliwość oddzielnej sprzedaży BerlinHyp powinna zostać sprawdzona w późniejszym momencie, biorąc pod uwagę prywatyzację pozostałej części koncernu. Ponadto BerlinHyp — w zależności od tego, jaki rodzaj scenariusza wpłynie pozytywnie na prognozy prywatyzacyjne — zostanie sprzedany albo wspólnie z pozostałą częścią koncernu, albo oddzielnie do końca 2007 r. w drodze przejrzystego, otwartego i wolnego od dyskryminacji postępowania.
Komisja uważa za realistyczną prognozę fakt, iż BerlinHyp mógłby się stać przynajmniej od roku 2006 ponownie interesującym bankiem dla inwestora strategicznego.
Plan działalności BerlinHyp zawiera także założenie, iż do tego momentu polepszy się ogólna sytuacja na rynku sektora finansowania nieruchomości.
Sprawdzenie prognoz oddzielnej sprzedaży powinno odbyć się zdaniem Komisji w roku 2006.
Komisja oczekuje ponadto, że bank — zgodnie z oczekiwaniami doradców oraz zgodnie z na tej podstawie zmodyfikowanym planem restrukturyzacji — [...]* rozpocznie, jak tylko okaże się to właściwe na podstawie gorszego, niż według dotychczasowych oczekiwań banku, rozwoju sytuacji w sektorze.
Przy użyciu tego środka zmniejszone zostało oczywiście potencjalne ryzyko, które mogłoby pojawić się z powodu konieczności ponownego odpisu, [...]*.
Zdaniem Komisji tego typu działania mogłyby wpłynąć pozytywnie na długoterminową zdolność do przetrwania banku oraz prognozy prywatyzacyjne pozostałej części koncernu.
(251) Dnia 29 stycznia 2004 r. Niemcy przekazały Komisji aktualny plan restrukturyzacji, uwzględniający średnioterminowe planowanie finansowe mające za podstawę dane liczbowe z połowy stycznia 2004 r.
Dane te aktualizują dotychczasową wersję z czerwca 2003 r. będącą podstawą oceny zdolności do przetrwania przez Komisję oraz jej doradców z firmy Mazars oraz uwzględnia na przykład zalecenia doradców Mazars dotyczące zabezpieczenia ryzyka.
Jeśli chodzi o wyłączenie Berliner Bank, które nie zostało jeszcze uwzględnione w najnowszym średnioterminowym planowaniu finansowym, Niemcy przekazały oszacowanie, którego podstawą była analiza przedstawiona w grudniu 2003 r.
Dane liczbowe z aktualnego planu nie odbiegają w znaczący sposób od wersji z czerwca 2003 r. i dlatego nie wpłyną na ocenę zdolności do przetrwania BGB przeprowadzaną przez Komisję.
Wnioski podsumowujące Komisji dotyczące długoterminowej zdolności do przetrwania banku oraz prognoz prywatyzacyjnych
(252) Komisja uznaje plan restrukturyzacji uwzględniający zalecenia doradców Mazars pomimo opisanych niepewności co do przyszłego rozwoju sytuacji za, ogólnie rzecz ujmując, miarodajny i kompletny.
Dotychczas wdrożone lub przewidziane do wdrożenia środki operacyjne, funkcjonalne i finansowe Komisja uważa za właściwe dla przywrócenia długotrwałej zdolności do przetrwania banku.
Komisja ocenia, iż dotychczas stwierdzone niespójności z założonym celem nie spowodują całościowo trwałych wątpliwości co do wykonalności planu restrukturyzacji.
Niektóre środki nie nadążają za wytycznymi planu.
Ta sytuacja wyrównywana jest jednakże częściowo poprzez nadmiar celów planowanych w innych obszarach działalności.
(253) Prognozy dotyczące zdolności do przetrwania banku zależą w dużej mierze od przyszłych zysków oraz wzmocnienia podstawy kapitału własnego, a szczególnie od zdolności do wytworzenia nowych transakcji oraz pełnego wdrożenia planu restrukturyzacji.
Bank będzie uzależniony szczególnie w trakcie procesu restrukturyzacyjnego od zysków z tytułu transakcji na rynku kapitałowym.
Strategia w sektorze finansowania nieruchomości jest bardzo wymagająca i może nie nadążyć z wypełnianiem założeń celowych.
Dalsze pogorszenie sytuacji na rynku nieruchomości w regionie berlińskim oraz spadek PKB mógłby zagrozić zdolności przetrwania banku.
Komisja uznała za zasadniczo właściwe, w celu zmniejszenia ryzyka, wyodrębnienie większej części sektora finansowania nieruchomości poprzez oddzielną sprzedaż BerlinHyp oraz oczekuje od Niemiec dokładnej analizy tej kwestii.
Bank mógłby wówczas łatwiej kompensować ewentualne straty pozostałej mniejszej części sektora finansowania nieruchomości wewnątrz BGB/LBB z oczekiwanymi pozytywnymi wpływami z sektora bankowości detalicznej oraz z transakcji na rynku kapitałowym.
(254) Bank nie posiada obecnie cichych rezerw lub innych środków finansowych, dzięki którym mógłby absorbować poważniejsze straty w trakcie restrukturyzacji.
Biorąc to pod uwagę, Komisja uważa współczynnik kapitału podstawowego w wysokości 6,0 % za konieczne minimum dla zapewnienia zdolności do przetrwania banku oraz w ten sposób za maksimum finansowane ze środków państwowych.
Komisja oczekuje, że bank dołoży wszelkich starań, aby samodzielnie zwiększyć współczynnik kapitału podstawowego do około 7,0 % lub więcej poprzez dalszą redukcję aktywów obciążonych ryzykiem lub poprzez pobranie kolejnych środków z rynku.
W ten sposób polepszono by zdolność do prowadzenia transakcji na rynku kapitałowym oraz prognozy prywatyzacyjne banku.
(255) Maksymalnie oczekiwany spadek zysku z kapitału własnego oczekiwanego za rok 2006 z [...]* — [...]* % do około [...]* — [...]* %, spowodowany wydzieleniem Berliner Bank, nie zagraża zdaniem Komisji długoterminowej zdolności do przetrwania banku.
Komisja wychodzi z założenia, iż inwestor podejmie wszystkie konieczne działania po przeprowadzeniu prywatyzacji banku, w celu uzyskania akceptowalnej rentowności banku dla inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej.
(256) Komisja wychodzi z założenia, że prywatyzacja banku po zakończeniu fazy restrukturyzacyjnej powinna zakończyć się sukcesem.
Niemcy zobowiązały się do natychmiastowego wszczęcia procedury prywatyzacyjnej po zamknięciu sprawozdania finansowego za rok 2005 oraz do zakończenia jej do końca 2007 r.
Komisja ocenia powyższy harmonogram realistycznie.
Komisja wychodzi przy tym z założenia, iż Niemcy oraz bank do tego momentu powezmą wszelkie starania, aby wyeliminować istniejące jeszcze problemy z punktu widzenia prywatyzacyjnego.
Należą do nich między innymi ciągle jeszcze bardzo skomplikowana struktura koncernu, którą należy odchudzić w dalszym ciągu procesu restrukturyzacyjnego oraz skoncentrowanie ciągle jeszcze za mało poddanej temu procesowi palety produktów, a także polepszenie przejrzystości wewnątrz przedsiębiorstwa.
Na cenie sprzedaży będzie się w dalszym ciągu negatywnie odbijał fakt, iż bank wynajął dużą część pomieszczeń po cenach przewyższających poziom cen rynkowych.
Według szacunków doradców Komisji wartość gotówkowa powyższej wady w roku 2006 wyniesie między [...]* EUR oraz [...]* EUR, którą inwestor zgodnie z oczekiwaniem uwzględni w swojej ofercie.
Przewidywana prywatyzacja nastąpi rok do dwóch lat po wygaśnięciu gwarancji państwowych ("Anstaltslast" oraz "Gewährträgerhaftung").
Taki termin umożliwi potencjalnemu inwestorowi, zdaniem Komisji, wystarczającą obserwację operacyjności banku na rynku po wyeliminowaniu gwarancji państwowych w lipcu 2005 r. oraz przeanalizowanie powyższego w celu określenia odpowiedniej oferty cenowej.
Zapobieganie przypadkom niepożądanego zakłócenia konkurencji
(257) Wyłączenie zgodnie z art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE jest obwarowane warunkiem, że pomoc nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Punkty 35 do 39 wytycznych wymagają podjęcia kroków na rzecz złagodzenia, na tyle, na ile jest to możliwe, skutków pomocy niekorzystnych dla konkurentów.
Zwyczajowo powyższe świadczenia kompensacyjne wypełnione zostają w wyniku ograniczenia lub redukcji obecności przedsiębiorstwa na danym rynku/rynkach po zakończeniu fazy restrukturyzacji.
Ograniczenie lub wymuszona redukcja obecności na rynku powinna, zgodnie z numerem 37, być uzależniona od skutków zakłócenia konkurencji, jakie niesie udzielona pomoc, a w szczególności powinna być uzależniona proporcjonalnie od względnego znaczenia przedsiębiorstwa na swoim rynku lub rynkach.
Złagodzenie konieczności kompensat może być, zgodnie z pkt 38 wytycznych, brane pod uwagę wyłącznie w sytuacji, gdy ograniczenie lub zmniejszenie obecności na rynku niesie ryzyko oczywistego pogorszenia struktury rynku, na przykład poprzez powodowanie w sposób pośredni tworzenia się monopolu lub sytuacji ścisłego oligopolu.
Zgodnie z powyższym opisem na wypadek hipotetycznego braku płynności powstanie monopolu lub ścisłego oligopolu wskutek ograniczenia lub redukcji obecności BGB na rynku można wykluczyć także na skutek danej struktury rynkowej lub danej pozycji przedsiębiorstwa na wymienionych rynkach (patrz: dalsze punkty).
(258) Użycie środków kompensujących może nastąpić na przykład wskutek sprzedaży linii produkcyjnych, spółek zależnych lub redukcji działalności.
Zgodnie z pkt 39 lit. i) wytycznych środki kompensujące powinny w przypadku występowania strukturalnego przerostu zdolności produkcyjnej na danym korzystającym z pomocy rynku, przyczynić się do uzdrowienia rynku, poprzez nieodwracalne obniżenie zdolności produkcyjnej.
Ostateczne i nieodwracalne obniżenie zdolności produkcyjnych występuje zgodnie z pkt 39 lit. i) wytycznych, jeśli odnośne aktywa w sposób definitywny utraciły zdolność produkowania na poprzednim poziomie lub też zostały w sposób definitywny przekształcone pod kątem innego ich przeznaczenia.
(259) Rynki usług finansowych nie charakteryzują się występowaniem strukturalnego przerostu zdolności produkcyjnych w rozumieniu numeru 39 lit. i) wytycznych, który odnosi się do urządzeń produkcyjnych oraz bezpośrednio raczej do sektora produkcyjnego niż do sektora usług, w którym zdolności produkcyjne można prościej dostosować do warunków rynkowych.
Jeżeli jednak w sektorze bankowości mówi się o przeroście zdolności produkcyjnych, np. w kontekście zagęszczenia oddziałów, nie chodzi o przerost o charakterze strukturalnym spowodowany trwałym spadkiem popytu, ale o obszary, w które zaangażowane są kadry, a w związku z tym również koszty, które muszą być redukowane ze względu na zyskowność.
(260) Jednakże jeśli nawet w sektorze usług finansowych istniałby przerost zdolności produkcyjnych, nie można "w sposób definitywny" przyczynić się do utraty zdolności produkowania na poprzednim poziomie lub w sposób definitywny przekształcić je pod kątem innego ich przeznaczenia.
Zasoby konieczne do świadczenia usług w sektorze bankowym — szczególnie wszyscy pracownicy, oddziały, centra doradztwa, zaplecza, systemy komputerowe oraz telekomunikacyjne — cechuje duża zdolność do dopasowania, mogą one zostać ponownie użyte, wynajęte lub w inny sposób spożytkowane na rynku bez konieczności ponoszenia znacznych kosztów.
Nieodwracalna redukcja zasobów nie jest w danej sytuacji możliwa i nie może stanowić przedmiotu analizy.
(261) Poniżej poddane zostanie analizie, czy zaoferowane w ramach kompensat zbycie, zamknięcie lub redukcja spółek zależnych, wzgl. wartości majątkowych i/lub sektorów działalności w rozumieniu pkt 39 lit. ii) wytycznych okaże się wystarczające dla złagodzenia skutków zakłócających konkurencję, wywołanych przez przyznaną pomoc.
(262) Niemcy zaoferowały pierwotnie następujące, pokrótce przedstawione poniżej środki kompensacyjne w ramach planu restrukturyzacji:
- sprzedaż spółek zależnych oraz udziałów: najważniejsza sprzedaż w sektorze bankowości detalicznej dotyczy reprezentowanego na terenie całych Niemiec Allbank (już sprzedany), Weberbank w Berlinie (jeszcze niesprzedany), Zivnostenská Banka a.s. w Czechach (sprzedany) oraz BG Polska S.A. (sektor bankowości detalicznej oraz sektor działalności internetowej "Inteligo" sprzedany, pozostała część w likwidacji),
- zamykanie lokalizacji: rezygnacja z około 90 oddziałów sektora klientów indywidualnych i korporacyjnych w Berlinie/Brandenburgii (w większości w Berlinie), 6 centrów obsługi klienta na terenie Niemiec, 6 lokalizacji krajowych oraz 3 lokalizacji zagranicznych sektora finansowania nieruchomości, 3 lokalizacji zagranicznych w zakresie sektora rynku kapitałowego oraz 14 przedstawicielstw zagranicznych w sektorze obsługi dużych przedsiębiorstw/transakcji zagranicznych,
- rezygnacja z sektorów oraz działalności: długoterminowe wycofanie z sektora działalności — duże przedsiębiorstwa/transakcje zagraniczne (np. działalność kredytowa we współpracy z bankami zagranicznymi, doradztwo dla dużych przedsiębiorstw, prywatyzacja, finansowanie samolotów),
- środki redukcyjne: w sektorze rynku kapitałowego redukcja aktywów obciążonych ryzykiem o [...]* % oraz sektora finansowania długów o [...]* %; w sektorze nieruchomości redukcja funduszy o ponad [...]* % ([...]* EUR) oraz projektów o [...]* % ([...]* EUR) oraz zamknięcie oddziałów i redukcja personelu o 50 %; redukcja małego samodzielnego sektora publicznego oraz integracja pozostałego obszaru działalności z sektorem klientów korporacyjnych.
(263) Niemcy oświadczyły, iż powyższe środki doprowadzą całościowo do redukcji zatrudnienia o 50 % (z 15000 do 7500) oraz do redukcji sumy bilansowej z ok. 190 mld EUR do 140 mld EUR.
(264) Komisja wyjaśniła w decyzji o wszczęciu procedury, że nie mogła ocenić skutków częściowo tylko pobieżnie opisanych środków — zarówno całościowo, jak i w stosunku do pojedynczych sektorów działalności BGB oraz ich pozycji na rynkach — z powodu braku szczegółowych danych i poprosiła o dodatkowe informacje.
Niemcy przekazały, w odpowiedzi na powyższe, dalsze dane dotyczące skutków wywieranych na pojedyncze sektory działalności lub rynki (patrz: motyw 291 i nast.) oraz wykazały szczegółowo efekt całościowy — redukcja dotychczasowego majątku o 51,5 mld EUR czyli 25 %, wszystkich dotychczasowych zobowiązań o 57,8 mld EUR czyli 27 % oraz zmniejszenie sumy bilansowej po konsolidacji o 50,2 mld EUR czyli prawie 27 %. [26]
(265) Komisja już w decyzji o wszczęciu postępowania wyraziła wątpliwości co do wystarczalności zaplanowanych środków kompensujących.
Wydawało się dość wątpliwe czy zaplanowaną redukcję sumy bilansowej, biorąc pod uwagę wysokie sumy pomocy oraz praktykę Komisji w zakresie restrukturyzacji banków, [27] można uznać za wystarczającą.
W nawiązaniu do powyższego Komisja zwróciła także uwagę na ustawowo wymagane minimalne współczynniki kapitału, które, biorąc pod uwagę zasilenie kapitałem, mogą stanowić podstawę dla oceny świadczeń kompensujących w sektorze bankowym.
Ponadto istotny jest następujący argument: W celu zachowania operacyjności bank musi zredukować odpowiednio przy pomocy niedokapitalizowania aktywa ważone ryzykiem, a więc zakres prowadzonej działalności (np. w momencie ustalania ustawowo wymaganego minimalnego współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 4 % w stosunku do aktywów obciążonych ryzykiem, maksymalnie 25-krotnie) lub złożyć wniosek o odpowiednie zasilenie kapitałem.
W ostatnim wymienionym przypadku unika on w ten sposób koniecznej w przeciwnym razie redukcji.
Powyższa uwaga tzw. "redukcja oportunistyczna" może unaocznić zakłócenie rynku wskutek zasilenia kapitałem oraz stanowić także główny wyznacznik ustalenia środków kompensujących.
Komisja zwróciła uwagę, iż nie chodzi w tym przypadku o regułę stosowaną mechanicznie oraz że w konkretnym przypadku należy uwzględnić sytuację gospodarczą, szczególnie z punktu widzenia zdolności do przetrwania przedsiębiorstwa oraz sytuację konkurencji na rynkach przedsiębiorstwa.
(266) Niemcy stwierdziły w kwestii skutków całościowych, iż wyznacznikiem nie jest wyłącznie współczynnik kapitału podstawowego, lecz chodzi także o kapitał własny (ustawowo określona kwota minimalna 8 %) składający się z kapitału własnego oraz kapitału własnego uzupełniającego. Dlatego w odniesieniu do możliwej ekspansji, wzgl. uniknięcia redukcji działalności spowodowanej uzyskaną pomocą właściwy jest wskaźnik nie 25, lecz maksymalnie 12,5.
Tylko w przypadku równoczesnego podwyższenia kapitału podstawowego i kapitału uzupełniającego bank może podwyższyć aktywa ważone ryzykiem 25-krotnie.
Nawet jeśli bank dysponuje dotychczasowo nienaliczanym kapitałem uzupełniającym [28], uwzględnienie ekspansji działalności, która możliwa byłaby dopiero dzięki i tak istniejącemu kapitałowi uzupełniającemu, jest bezprzedmiotowe.
Ponadto Niemcy przedstawiły, iż wymagane na rynku współczynniki kapitału — współczynnik kapitału podstawowego co najmniej 6 % oraz współczynnik kapitału własnego co najmniej 10 % — osiągają poziom dalece przewyższający ustawowo określone kwoty minimalne.
Powyższą opinię potwierdził BAFin oraz szczegółowo porównał niemieckie banki (około 6-7 % współczynnik kapitału podstawowego, 9-11 % współczynnik kapitału własnego, w tym banki prywatne 10-11 %) oraz duże banki europejskie, przy czym te ostatnie wykazują wyższy wskaźnik (współczynnik kapitału podstawowego 8,5 %).
Niemcy wywnioskowały wobec powyższego, iż skutek gospodarczy zasilenia kapitałem w wysokości 1,8 mld EUR na rynku równa się 18 mld EUR.
Komisja podziela powyższe opinie.
(267) Zabezpieczenie ryzyka wykazywało w momencie podjęcia decyzji o wszczęciu procedury jeszcze pewne niejasności dotyczące wartości gospodarczej przyznanej pomocy.
Tymczasem Niemcy przedstawiły, że wartość gospodarczą należy oszacować na poziomie 6 mld EUR (patrz: motyw 138).
Niemcy wyjaśniły ponadto, że w przypadku sektora usług w zakresie nieruchomości nie chodzi o sektor podlegający regułom wypłacalności, a więc nie można unikniętej redukcji działalności wyprowadzić w tym przypadku ze współczynników kapitałowych.
Ponadto zaznaczono, że zabezpieczenie ryzyka dotyczy w zdecydowanej większości starych transakcji sektora usług związanych z nieruchomościami.
Można by jednakże argumentować, że do nowych transakcji dochodzi na etapie restrukturyzacji IBAG dopiero po ich wcześniejszym zabezpieczeniu.
Wyłącznie zakres nowych transakcji (szacowany na etapie restrukturyzacji na kwotę [...]* EUR; patrz: motyw 90) lub maksymalna łączna wartość zabezpieczenia ryzyka (6,1 mld EUR) mogą odzwierciedlić stopień zakłócenia konkurencji na rynku.
(268) Komisja nie podziela powyższego oszacowania.
BGB nie mógłby kontynuować działalności bez zabezpieczenia ryzyka lub zasilenia kapitałem w wysokości ok. 6 mld EUR z powodu nakładania się ryzyk wewnątrz koncernu.
Dlatego skutek zabezpieczenia ryzyka należy porównać do skutku hipotetycznego zasilenia kapitałem w wysokości około 6 mld EUR.
To samo dotyczy wkładu z tytułu porozumienia o zwrocie pomocy, które w razie podjęcia przez Komisję decyzji o zwrocie pomocy należy maksymalnie oszacować na kwotę 1,8 mld EUR. [29]
(269) Przy ustaleniu całkowitej wartości gospodarczej pomocy w wysokości 9,7 mld EUR oraz wskaźnika 10 dotyczącego rzeczywiście koniecznego współczynnika kapitału własnego uzyskuje się, jako punkt odniesienia dla określenia zakłócenia sytuacji na rynku oraz dla ogólnej orientacji co do środków kompensujących, redukcję sumy bilansowej w wysokości 100 mld EUR z 190 mld EUR.
(270) Powyższe obliczenie unaocznia granice użycia tego typu podejścia oportunistycznego.
Natychmiastowa redukcja zakresu możliwa jest wyłącznie w przypadku niewypłacalności.
Bez pomocy możliwa byłaby tylko likwidacja działalności przez BGB, co oznaczałoby, iż w ramach środka kompensującego wchodzi w grę wyłącznie niewypłacalność BGB.
W ramach standardowej restrukturyzacji trudno jest wdrożyć, biorąc pod uwagę powyżej opisany zakres, środki kompensujące krótko- i średnioterminowo, czy też tylko przy założeniu znacznych strat spowodowanych sprzedażą części przedsiębiorstwa oraz wypowiedzeniem lub rozwiązaniem długoterminowych umów i pozycji, i jednocześnie nie naruszyć zdolności przedsiębiorstwa do przetrwania lub całkowicie ją uniemożliwić.
Tego typu skutku nie można by pogodzić z celem i kryterium oceny pomocy restrukturyzacyjnej, a więc z kryterium przywrócenia długotrwałej rentowności przedsiębiorstwa, któremu udzielana jest pomoc.
Z drugiej strony nie wydaje się ona proporcjonalna w porównaniu do różnych środków pomocy dotyczących poszczególnych sektorów działalności i rynków.
Dlatego też nie może dojść do mechanicznego użycia powyższego podejścia oportunistycznego do koniecznej całościowej redukcji sumy bilansowej.
(271) Z powyższego powodu Komisja miała na celu zabezpieczenie, w ramach jej dotychczasowej działalności, odpowiedniej redukcji całościowego zakresu, szczególnie aby zagwarantować, po uwzględnieniu skutku przewidywanych środków dla poszczególnych sektorów działalności, skuteczne zmniejszenie obecności banku na rynkach.
(272) BGB działa przede wszystkim w zakresie obsługi klientów indywidualnych i korporacyjnych (bankowość detaliczna), finansowania nieruchomości (finansowanie nieruchomości komercyjnych), usług w zakresie nieruchomości (fundusze oraz projekty) oraz na rynku kapitałowym (transakcje pieniężne oraz papierami wartościowymi).
(273) Pozostałe sektory działalności nie stanowią szczególnej wagi ze względu na ich wielkość, podlegają redukcji lub całkowitemu wycofaniu i nie odgrywają żadnej roli dla dalszych rozważań.
Dotyczy to segmentu publicznego (kredytowanie), który zostanie poważnie zredukowany, a w przyszłości przyporządkowany sektorowi klientów korporacyjnych oraz sektora dużych przedsiębiorstw/transakcji zagranicznych (np. finansowanie projektów i eksportu), w zakresie którego działalność zostanie zakończona.
Działalność w zakresie bankowości inwestycyjnej uwzględniała wyłącznie emisje akcji oraz obligacji w dość małym zakresie, a w przyszłości nie będzie odgrywała już samodzielnej roli.
Ponadto działalność inwestycyjna (Fördergeschäft) IBB zostanie wraz z likwidacją gwarancji państwowych ("Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung") w LBB wyodrębniona z LBB w roku 2005.
(274) Zakres działalności określony w decyzji o wszczęciu procedury jeszcze z powodu informacji przekazanych przez Niemcy jako sektor nieruchomości należało podzielić dla celów dalszego badania środków kompensujących, mając na względzie różne struktury oferenta i odbiorcy, na działy finansowania nieruchomości oraz usługi w zakresie nieruchomości.
Sektor finansowania nieruchomości dotyczy zgodnie z wewnętrzną definicją BGB finansowania dużych przedsięwzięć (od ok. 5 mln EUR) i w związku z tym głównie finansowania nieruchomości handlowych (np. budowanie mieszkań oraz centrów handlowych).
Tym sektorem działalności zajmuje się głównie spółka zależna BerlinHyp (około 2/3 działalności), ale także LBB oraz BGB.
Indywidualne finansowane nieruchomości należy w większości do sektora klientów indywidualnych koncernu.
(275) Sektor usług w zakresie nieruchomości dotyczy przede wszystkim funduszy oraz transakcji dokonywanych przez inwestorów zastępczych.
Nowymi transakcjami, prowadzonymi w przeszłości przez IBG, zajmuje się obecnie koncern częściowy IBAG, będący w 100 % własnością BGB.
(276) Sektor transakcji usług w zakresie nieruchomości jest w dużej mierze odpowiedzialny za kryzys oraz ocenianą niniejszym pomoc restrukturyzacyjną. Uzyskał on największe korzyści z zabezpieczenia ryzyka (środka kompensacyjnego o najwyższej sumie pomocy).
Od początku istniały pewne wątpliwości co do kontynuacji tego sektora działalności.
(277) Biorąc powyższe pod uwagę, Niemcy zaoferowały już latem 2002 roku, że wyodrębnią sektor usług w zakresie nieruchomości z BGB i przeniosą do kraju związkowego Berlin.
Ogólny zamiar został przedstawiony ze szczegółami w zobowiązaniu przekazanym przez Niemcy w styczniu 2004 r., w którym Niemcy zobowiązują się do zapewnienia, iż BGB, ze skutkiem bilansowym najpóźniej do 31 grudnia 2005 r., sprzeda lub zlikwiduje wszystkie udziały w spółkach świadczących usługi w zakresie nieruchomości, które objęte są zabezpieczeniem ryzyka.
(278) Szczegółowe uregulowania przewidują, że kraj związkowy oraz bank ustalą do 31 grudnia 2004 r., jakie udziały uznają za właściwe do sprzedaży osobom trzecim w drodze przejrzystego, otwartego oraz niedyskryminującego postępowania ofertowego. Zgodnie z wyjaśnieniem Niemiec chodzi tutaj, po przeprowadzeniu rozsądnego oszacowania, o małą liczbę udziałów.
Przedmiotem rozważań jest w szczególności tylko jedna ważna spółka licząca sobie ok.
160 pracowników. Została ona objęta gwarancją wartości księgowej zabezpieczenia ryzyka, co skutkuje odprowadzeniem, na podstawie porozumienia szczegółowego, uzyskanego zysku ze sprzedaży na rzecz kraju związkowego.
W przypadku sprzedaży stronie trzeciej wymieniona spółka nie będzie już uwzględniana w gwarancjach zabezpieczenia ryzyka.
Wszystkie udziały niesprzedane lub niezlikwidowane na dzień 31 grudnia 2005 r. zostaną nabyte przez kraj związkowy Berlin na warunkach rynkowych, przy czym cena nabycia zostanie ustalona przez biegłego rewidenta wskazanego przez kraj związkowy i sprawdzona przez biegłego rewidenta określonego przez bank lub w drodze postępowania rozjemczego.
Kraj związkowy posiada na podstawie postanowień porozumienia szczegółowego już obecnie szczególne prawa do wyrażania zgody, przekazywania informacji oraz sprawowania kontroli w zakresie sektora usług w zakresie nieruchomości, które wykonuje spółka Berliner Gesellschaft zum Controlling der Immobilien-Altrisiken mbH ("BCIA") będąca w posiadaniu kraju związkowego.
(279) W trakcie wczesnego stadium procedury Niemcy wyraziły zamiar ponownego wyodrębnienia z LBB sektora inwestycyjnego (Fördergeschäft) IBB oraz przynajmniej części znajdujących się obecnie w LBB rezerw celowych IBB stanowiących kapitał podstawowy.
Powyższy zamiar został także przedstawiony ze szczegółami w zobowiązaniu przekazanym przez Niemcy w styczniu 2004 r.
Zgodnie z nim Niemcy zapewnią, aby najpóźniej do 1 stycznia 2005 r. sektor inwestycyjny IBB został przeniesiony do nowo powstałego samodzielnego banku inwestycyjnego (Förderbank) kraju związkowego Berlin. W ten sposób dojdzie do wyodrębnienia rezerwy celowej IBB z LBB w celu wniesienia kapitału do nowego banku, przy czym ma to nastąpić bez przekroczenia z dniem 1 stycznia 2004 r. współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 6,0 %.
Część rezerw celowych IBB konieczna nadal do kapitalizacji BGB zostanie wniesiona przez kraj związkowy w postaci jednego lub kilku cichych udziałów w LBB oprocentowanych na warunkach rynkowych.
W momencie podpisania umów dotyczących cichego udziałowca na podstawie długoterminowego ratingu LBB oraz po uwzględnieniu likwidacji poręczeń państwowych ("Anstaltslast" i "Gewährträgerhaftung") oraz umownej konstrukcji cichych udziałów zostanie określony dodatek do stawki oprocentowania referencyjnego, który określa się według porównywalnych instrumentów kapitału podstawowego znajdujących się w obrocie rynkowym.
Porównywalność instrumentów kapitału podstawowego zostanie określona na podstawie uregulowania umownego dla powyższych instrumentów oraz profilu ryzyka danych emitentów.
(280) Jesienią 2003 r. uzyskano następujący aktualny obraz całościowy środków przewidzianych przez Niemcy w celu przeprowadzenia redukcji działalności (na podstawie pozycji majątkowych) w poszczególnych sektorach działalności w okresie od 2001 r. (dane liczbowe ze sprawozdań finansowych) do 2006 r. (bilans planowy lub rachunek zysków i strat):
(w mld euro) _BAR_
Sektor _BAR_ Majątek segmentu _BAR_
Bilans _BAR_ Plan _BAR_ Zmiana _BAR_
2001 _BAR_ 2006 _BAR_
Bankowość detalicznaKlienci indywidualniKlienci korporacyjni _BAR_ 20,012,27,8 _BAR_ [...]*[...]*[...]* _BAR_ [...]*[...]*[...]* _BAR_
Sektor publiczny _BAR_ 11,0 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
Rynek kapitałowy _BAR_ 109,7 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
Duże przedsiębiorstwa/transakcje zagraniczne _BAR_ 10,8 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
Finansowanie nieruchomości _BAR_ 31,2 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
Usługi w zakresie nieruchomości _BAR_ 3,2 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
Suma pośrednia _BAR_ 185,9 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
Zarządzanie oprocentowaniem & konsolidacja _BAR_ -16,8 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
Majątek łączny (bez IBB) _BAR_ 169,1 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
IBB _BAR_ 20,1 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
Suma bilansowa (skonsolidowana) _BAR_ 189,2 _BAR_ [...]* _BAR_ [...]* _BAR_
(281) Środki zaplanowane przez Niemcy na tym etapie doprowadziłyby całościowo do redukcji sumy bilansowej o około 30 %.
Powyższa redukcja zostanie osiągnięta wskutek sprzedaży (np. 6 mld EUR w bankowości detalicznej — sprzedaż Allbank, BG Polska, Zivnostenska Banka, Weberbank), wskutek zamknięć (np. 90 oddziałów i 6 centrów obsługi klienta) oraz wskutek redukcji majątku.
W sektorach duże przedsiębiorstwa/transakcje zagraniczne oraz usługi w zakresie nieruchomości, podlegających wyłączeniu lub zakończeniu działalności, po 2006 roku znajdować się jeszcze będą wielkości pozostałe, których redukcja może nastąpić wyłącznie stopniowo.
Sektor publiczny zostanie znacznie zredukowany.
Po przeprowadzonej restrukturyzacji do głównych sektorów działalności banku należeć będą bankowość detaliczna w regionie berlińskim, finansowanie nieruchomości oraz sektor rynku kapitałowego.
(282) Nawet jeśli wyodrębnienie sektora inwestycyjnego IBB nie może zostać uznane za środek kompensacyjny, ponieważ odbywa się w ramach zadań publicznych kraju związkowego Berlin, a więc nie stanowi działalności komercyjnej [31], należy stwierdzić, że łączna redukcja jednej czwartej (nie uwzględniając IBB), wzgl. 40 mld EUR zasadniczo nie wybiega poza ramy przyjęte w praktyce Komisji w podobnych przypadkach sektora usług finansowych.
Należy jednak zwrócić uwagę, że redukcja pozycji majątkowych, wzgl. bilansowych służy wspaniale do uwidocznienia efektu całościowego, nie może jednak zostać zrównana z efektywną redukcją działalności lub obecności na rynku.
Dotyczy to szczególnie trzech pozostających głównych sektorów działalności.
I tak sprzedano lub dojdzie do sprzedaży udziałów w bankowości detalicznej (Polska, Zivnostenka, Allbank, Weberbank) oraz zamknięto oddziały; a zgodnie z planem restrukturyzacji ważnym do jesieni 2003 r. przewidziano utrzymanie obecności na rynku w Berlinie na mniej więcej tym samym poziomie, nawet przewidziano nieznaczne rozszerzenie obecności w pojedynczych segmentach. Środki podejmowane w tym zakresie działalności należy postrzegać głównie jako służące koncentracji na regionalnym sektorze oraz redukcji kosztów poprzez zamykanie oddziałów.
Także w sektorze finansowania nieruchomości należy postrzegać zaplanowaną redukcję jako relatywnie niedużą w stosunku do całości.
Na rynku kapitałowym zauważa się wprawdzie zdecydowaną redukcję pozycji, nadal jednakże prowadzona jest tam znaczna ilość transakcji.
(283) Niemcy oraz BGB oświadczyły, że dalsza redukcja lub nawet rezygnacja z kolejnego sektora działalności byłaby trudna oraz zagrażałaby zdolności do przetrwania banku.
Sektora finansowania nieruchomości BerlinHyp, LBB oraz BGB nie można, uwzględniając obecną sytuację rynkową, sprzedać w najbliższym czasie z powodu niedokończonej jeszcze jego restrukturyzacji. Sprzedaż byłaby ewentualnie możliwa tylko przy uwzględnieniu olbrzymich strat wartości księgowej.
Ponadto planuje się już przed zakończeniem całego etapu restrukturyzacji osiągnięcie dodatniego wyniku powyższego sektora działalności, który konieczny jest dla uzyskania założonego wyniku łącznego najpóźniej od 2004 r.
(284) Komisja sprawdziła powyższe argumenty oraz przekazane informacje i doszła do wniosku, że krótkoterminowa sprzedaż sektora finansowania nieruchomości rzeczywiście zagroziłaby zdolności do przetrwania banku (patrz: motyw 230).
Ponadto analiza sytuacji konkurentów na niemieckim rynku finansowania nieruchomości wykazała, że BGB nie zalicza się do głównych oferentów w tej dziedzinie.
Wprawdzie BGB zajął trzecie miejsce na podstawie pierwotnych danych o udziale w wysokości 5 % w roku 2000.
Jednakże zgodnie z aktualnymi informacjami przekazanymi przez Niemcy nieuwzględniającymi kredytów gminnych bank osiągnął w roku 2000 w rzeczywistości tylko udział w rynku w wysokości 3 %, a prawdopodobnie spadnie on do roku 2006 do 2 %.
Pokrywa się to z innymi źródłami informacji, zgodnie z którymi w roku 2001 BGB nie osiągnął ani pierwotnie podanego trzeciego miejsca, ani udziałów w rynku w wysokości 5 %. Przy czym dotyczy to zarówno całego rynku wszystkich kredytów hipotecznych, jak i różnych segmentów.
[32] Biorąc pod uwagę powyższe, redukcja obecności na rynku przez BGB w powyższym sektorze nie jest konieczna dla zapobiegnięcia niepożądanemu zakłóceniu konkurencji.
(285) Pomimo to wycofanie się koncernu BGB z tego sektora byłoby lepszym wyjściem niż pozostanie w nim. Powodem tej opinii jest fakt, że nawet zwykła kontynuacja działalności koncernu BGB na rynkach finansowania nieruchomości powoduje, wprawdzie w małym stopniu, zakłócenie konkurencji.
Stanie się tak tylko przy założeniu, iż nie zostanie zagrożone przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa.
Komisja pozytywnie przyjmuje przedstawioną przez Niemcy i kraj związkowy Berlin informację o zamiarze oddzielnej sprzedaży sektora finansowania nieruchomości lub w ramach całościowej prywatyzacji BGB.
(286) Sektor rynku kapitałowego (majątek segmentu został już zredukowany o 20 %) jako jedyny wykazał znaczny dodatni wynik w roku 2002 oraz dodatni trzycyfrowy wynik i zysk.
Po zakończeniu restrukturyzacji w roku 2006 wymieniony sektor będzie tworzył wraz z bankowością detaliczną jedną z dwóch głównych części wyniku i zysku koncernu.
Sektor rynku kapitałowego jest z jednej strony nieodzowny do przywrócenia długoterminowej rentowności BGB i nie może ulec redukcji w dużo wyższym wymiarze niż dotychczas.
Z drugiej strony znaczenie banku BGB pod względem konkurencji na krajowych rynkach obrotów pieniężnych oraz papierami wartościowymi, przy nasilonej globalizacji i europeizacji, nie jest duże, tzn. mniejsze niż na krajowych rynkach finansowania nieruchomości.
(287) Komisja sprawdziła jednakże, czy dalsze działania zmierzające do redukcji, nawet nieznacznej, są w ogóle możliwe.
Biorąc pod uwagę związany z pomocą udzielaną na restrukturyzację ogólny cel ponownego przekształcenia BGB w bank regionalny, Komisja rozważała szczególnie rezygnację z kolejnych zagranicznych spółek zależnych.
W sytuacji przeprowadzonych już zamknięć i sprzedaży oddziałów pozostawały już tylko trzy lokalizacje zagraniczne — Londyn, Luksemburg i Dublin — gdzie siedziby mają spółki zależne. Niemcy opisały pierwotnie ich utrzymanie jako niezbędne dla sektora bankowości detalicznej, wzgl. dla refinansowania banku.
W końcu jednak zapowiedziano, że BGB Ireland plc. w Dublinie zostanie zamknięty.
Komisja zrezygnowała z podjęcia dalszych działań na rynku kapitałowym z powodów wymienionych w motywie 286.
(288) Zgodnie z pkt 37 wytycznych przy ocenie środków kompensujących chodzi szczególnie o "względne znaczenie przedsiębiorstwa na swoim rynku lub rynkach".
Dlatego też sektor klientów indywidualnych i korporacyjnych (bankowość detaliczna) jest z punktu widzenia konkurencji zdecydowanie najbardziej problematyczny.
Już w decyzji o wszczęciu procedury Komisja motywowała swoje wątpliwości co do współmierności środków kompensujących szczególnie silną regionalną lub lokalną pozycję BGB na tym rynku.
(289) BGB wprawdzie zredukował już poważnie majątek segmentowy przypisywany temu sektorowi poprzez sprzedaż spółek zależnych, pozostałych części majątku oraz wskutek zamknięcia oddziałów oraz innych lokalizacji.
Zaplanowana pierwotnie (patrz: tabela motyw 280) redukcja majątku segmentowego o 43 % do 2006 r. została prawie osiągnięta w wyniku ww. działań, pozostaje już tylko przede wszystkim sprzedaż Weberbank.
Komisja zauważyła w decyzji o wszczęciu procedury, "że BGB jest silnie reprezentowany lokalnie i regionalnie na rynkach klientów indywidualnych i korporacyjnych, z udziałem między 30 % a 57 % w poszczególnych segmentach lokalnych oraz między 23 % a 46 % regionalnie; przy tym należy zauważyć olbrzymią różnicę w stosunku do konkurentów, którzy, na podstawie przekazanych informacji, posiadają tylko połowę, jedną trzecią lub jedną czwartą udziału BGB."
Komisja wyraziła także wątpliwości, czy redukcja sektora klientów indywidualnych oraz korporacyjnych w drodze sprzedaży jest wystarczająca dla złagodzenia efektu uzyskanej pomocy zakłócającej konkurencję w regionie berlińskim.
(290) W tej sytuacji należy zauważyć, że dotychczas dokonana lub też zaplanowana sprzedaż w sektorze bankowości detalicznej, z wyjątkiem małego banku Weberbank nastawionego na zamożnych klientów indywidualnych, nie doprowadziła do redukcji obecności BGB na rynku lub też dokonała tego tylko w małym stopniu. Bank Allbank działa na terenie całego kraju, a w Berlinie posiada tylko kilka oddziałów, a BG Polska i Zivnostenska Bank działają poza granicami kraju.
Wprawdzie w Berlinie zamknięto około 40 do 50 oddziałów zajmujących się obsługą klientów indywidualnych i korporacyjnych, jednakże zamknięcia oddziałów w dużym mieście posiadającym wysokie zagęszczenie oddziałów banków służy przede wszystkim redukcji kosztów oraz powoduje tylko w nieznacznym stopniu, wg informacji Niemiec, przejście klientów do innego banku.
[33] Ponadto także na podstawie pozostałych przedstawionych przez Niemcy informacji wynika, że nie zamierzano w sposób odczuwalny zredukować obecności na rynku w Berlinie, a pozycja w poszczególnych segmentach miała zostać mniej więcej utrzymana, wzgl. lekko wzmocniona.
(291) W odpowiedzi na wątpliwości Komisji Niemcy zwróciły w tej kwestii uwagę, iż pierwotnie przedłożone i obliczenia wielkości udziału w rynku BGB były zawyżone w poszczególnych segmentach rynku w Berlinie.
Sytuacja ta spowodowana była raportami BGB do banku centralnego w kraju związkowym (Landeszentralbank), które w całym koncernie przedstawiane są bez rozgraniczenia rynków rzeczowych oraz bez różnicowania na regiony.
I tak na przykład liczba kredytów oraz wkładów w sektorze finansowania nieruchomości lub rynku kapitałowego spoza Berlina zawarta była także w danych liczbowych dotyczących lokalnego sektora klientów indywidualnych i korporacyjnych.
Wielkości kredytów i wkładów BGB oraz ich udziały rynkowe dla Berlina poprawiono całościowo, usuwając kredyty i wkłady spoza regionu lub zakresu.
Wskutek powyższego otrzymano udziały rynkowe BGB w sektorze klientów indywidualnych w przypadku wkładów/obrotu płatniczego w wysokości od 43 % do 45 %, a w sektorze kredytów 22 % w latach 2000 oraz 2001.
W sektorze klientów korporacyjnych obliczono udziały BGB w rynku w wysokości od 25 % do 26 % w zakresie wkładów/obrotu płatniczego oraz w wysokości od 23 % do 25 % w zakresie kredytów za lata 2000 i 2001.
Udziały rynkowe BGB, o których poinformowały Niemcy, uległy w ten sposób redukcji w poszczególnych segmentach, szczególnie w zakresie klientów korporacyjnych, w stosunku do pierwotnie przekazanych danych, o prawie połowę.
(292) Niemcy podały następujące oszacowania udziałów rynkowych trzech kolejnych po BGB konkurentów na berlińskim rynku bankowości detalicznej [Berliner Volksbank, Dresdner Bank, Deutsche Bank (grupa)] w roku 2001 w wysokości 11 — 13 % w sektorze kredyty/klienci indywidualni, 8 — 14 % klienci indywidualni/depozyty, 5 — 16 % klienci korporacyjni/kredyty oraz 9 — 18 % klienci indywidualni/depozyty.
Volksbank wychodzi z założenia, iż BGB posiada znacznie wyższe udziały w rynku, szacując je na 50 % w sektorze klientów indywidualnych (50 — 60 % depozyty/obrót pieniężny oraz około 50 % kredyty) oraz prawie 60 % w sektorze klientów korporacyjnych (ponad 40 % depozyty/obrót pieniężny oraz około 50 — 60 % kredyty).
Volksbank szacuje, iż sam posiada około 6 — 10 % udziałów w segmentach klientów indywidualnych oraz około 4 — 10 % w segmentach klientów korporacyjnych.
(293) Niemcy odnosiły udziały rynkowe skorygowane w swojej opinii w zakresie klientów indywidualnych i korporacyjnych tylko do Berlina, ponieważ jest to właściwy region, a w przypadku bankowości detalicznej chodzi o działalność regionalną. [34]
(294) Także Berliner Volksbank przyznał w przedłożonej opinii, iż Berlin jest właściwym rynkiem dla oceny skutku pomocy dla sektora bankowości detalicznej.
Jest to zgodne z przyjmowanymi zwykle kryteriami oceny stosowanymi przez Komisję dotyczącymi przestrzennego wyodrębnienia rynku w przypadku kontroli łączenia się przedsiębiorstw.
W decyzjach dotyczących kontroli łączenia przedsiębiorstw w sektorze bankowości wymieniono wskaźniki takie jak: ogólne preferencje klientów bankowych co do lokalnych oferentów, znaczenie gęstej sieci oddziałów banku, wymóg fizycznej obecności danego banku w przestrzennej bliskości do klienta.
[35] Jeśli dotychczas Komisja uwzględniała w zakresie kontroli fuzji przedsiębiorstw w sektorze usług finansowych przede wszystkim rynki krajowe, związane było to z faktem, że z powodu braku wątpliwości co do konkurencji (wskaźniki pozycji dominującej na rynku) nie była konieczna szczegółowa analiza w zakresie bankowości detalicznej.
Ograniczenie krajowe w przypadku analizy skutków omawianej pomocy zakłócających konkurencję na rynku berlińskim w sektorze bankowości detalicznej nie byłoby uzasadnione.
Szczególnie w tym sektorze BGB musi zaoferować środki kompensujące mające na celu redukcję jego obecności na rynku z powodu bardzo korzystnej pozycji rynkowej.
Pozycja BGB na rynku wykracza poza sytuację typową dla niemieckich miast w odniesieniu do silnych regionalnie banków Sparkassen (kasy oszczędnościowe), co spowodowane jest między innymi strategią dwóch marek.
Tego typu koncentracja utrudnia wejście na rynek potencjalnych konkurentów oraz doprowadziła do sytuacji, w której udział banków zagranicznych w Berlinie jest niezauważalny.
(295) Komisja nie widzi powodu na potrzeby powyższej decyzji, aby odstąpić od opinii Niemiec oraz Berliner Volksbank co do ograniczenia geograficznego bankowości geograficznej do terenu Berlina.
Komisja potwierdziła opinię przedstawioną w decyzji o wszczęciu procedury, iż w zakresie kontroli połączeń przedsiębiorstw dotychczas wychodziła generalnie z założenia, iż rynki w sektorze finansowym są krajowe pod względem przestrzeni, z wyłączeniem rynku obrotu pieniężnego i papierami wartościowymi; przy czym regionalne postrzeganie sektora klientów indywidualnych i korporacyjnych nie zostało do końca omówione.
[36] Znaczenie sieci oddziałów oraz lokalnej obecności banku w przypadku prowadzenia działalności w sektorze bankowości detalicznej przemawia za zbadaniem rynku berlińskiego.
Dotyczy to także zachowania klientów w przypadku zamknięcia lub sprzedaży oddziałów w tak dużym mieście jak Berlin. Jeśli w takiej sytuacji dochodzi w ogóle do zmiany banku, pomimo zwiększającego się znaczenia usługi telebanking, klienci decydują się z reguły na przejście do banku reprezentowanego lokalnie.
Dlatego też włączenie do badania Brandenburgii z wyjątkiem obrzeży Berlina, wydaje się już za daleko idące, jako że zaznaczono już zamiar BGB wycofania działalności z kraju związkowego Brandenburgia i skoncentrowanie jej na głównym regionie.
(296) Dla potrzeb powyższej decyzji nie jest konieczne dokładne określenie rynku geograficznego, gdyż nie chodzi o uzyskanie dowodu na pozycję dominującą, lecz stwierdzenie, czy oferowane świadczenia kompensujące w postaci redukcji obecności na rynku wystarczą, aby skompensować w wystarczający sposób efekt zakłócenia konkurencji na rynku spowodowany przyznaniem pomocy.
Nie ulega wątpliwości, że pomoc udzielona bankowi przyczyniła się do jego pozostania na różnych rynkach i także do utrzymania silnej pozycji na berlińskim rynku bankowości detalicznej.
(297) Jeśli chodzi o przekazane przez Niemcy skorygowane w dół szacunki odnośnie do udziałów w rynku, Komisja wątpi w wiarygodność oczyszczonych danych liczbowych. Z jednej strony wątpliwości wynikają z faktu, iż mogły wyniknąć podobne indywidualne problemy związane z raportowaniem również u innych konkurentów, które jednakże w danym zakresie rynku mogły zostać nieuwzględnione.
Ponadto strony trzecie, które w trakcie procedury przekazały swoje uwagi oraz zostały zapytane o własne szacunki, potwierdziły mniej więcej wysokość pierwotnych danych liczbowych.
Należy jednakże zwrócić uwagę, iż brak jest niezależnych szacunków odnośnie do udziałów w rynku oraz sprawdzalnych rzeczowych i regionalnych rozgraniczeń.
Zgodnie z informacjami dotychczas ani Bank Federalny/Centrala Banku Kraju Związkowego (Bundesbank/Landeszentralbank) ani Federalny Urząd Kartelowy (Bundeskartellamt) ani Komisja nie przeprowadziły tego typu kontroli konkurencji w zakresie prawa kartelowego/fuzji przedsiębiorstw.
W zakresie polityki pomocy Komisja nie posiada koniecznych i możliwych do wyegzekwowania kompetencji prowadzenia dochodzenia u konkurentów.
(298) Dla celów niniejszej decyzji nie jest konieczna dokładna analiza udziałów w rynku, ponieważ, jak wyżej określono, w przypadku przeanalizowania pomocy nie chodzi o udowodnienie pozycji dominującej.
Nie ulega wątpliwości, iż w przypadku pomocy, która podlega analizie, chodzi o sytuację zakłócenia konkurencji, wzgl. zagrożenia jej zakłócenia oraz że mamy do czynienia ze znacznym zakłóceniem konkurencji na wszystkich rynkach, na których BGB posiada silną pozycję rynkową.
Silna pozycja na rynku odpowiada również sposobowi, w jaki postrzega się BGB, a mianowicie jako jeden z najważniejszych w Berlinie banków bankowości detalicznej.
Nie uwzględniają tej sytuacji w dół skorygowane udziały w rynku w wysokości od 20 % do ponad 40 % w poszczególnych segmentach rynku, nawet gdyby były one prawdziwe, co jest wątpliwe.
Należy przy tej okazji przypomnieć, iż udział BGB, wzgl. penetracja rynku przez ten bank w roku 2002, zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy, licząc według pierwszego rachunku żyrowego w sektorze klientów indywidualnych, wynosiła 48 % oraz, zgodnie z wypowiedzią prezesa zarządu BGB, bank posiada pod postacią dwóch marek, Berliner Sparkasse oraz Berliner Bank, udział w rynku przekraczający częściowo ponad 50 %. [37]
(299) Nie ma zatem żadnych wątpliwości, iż BGB posiada silną pozycję rynkową jako wiodący bank w sektorze bankowości detalicznej w regionie Berlina, który obejmuje około 4 miliony mieszkańców.
Pozycja rynkowa BGB nie zmieniła się znacząco od jej powstania w 1994 roku, gdy "Berliner Bank" oraz "Berliner Sparkasse" (wówczas bank ten połączył bank Sparkasse zachodniej i wschodniej części miasta, przy czym posiadał on po wschodniej stronie pozycję quasi monopolistyczną) zostały połączone jedną instytucją nadrzędną. Sytuacja nie ulegała również zmianie w wyniku kryzysu w roku 2001.
Tego typu "stabilność" można ocenić jako wskaźnik dla relatywnej siły rynkowej BGB w stosunku do jego aktualnych i potencjalnych konkurentów.
(300) Komisja zwróciła uwagę, uwzględniając powyższe, iż pozwolenie na pomoc restrukturyzacyjną w zamian za wdrożenie środków kompensujących, które pozostaną bez wpływu na pozycję BGB na berlińskim rynku bankowości detalicznej, nie jest zgodne ze wspólnotowym prawem przyznawania pomocy.
Niemcy zostały jednakże skonfrontowane z argumentacją banku dotyczącą naruszenia zdolności do jego przetrwania.
(301) Po przeprowadzeniu kolejnego etapu intensywnych negocjacji w dniu 18 grudnia 2003 r. z przedstawicielami Niemiec oraz kraju związkowego Berlin, Niemcy zobowiązały się sprzedać Berliner Bank w ramach dodatkowego środka kompensującego, aby uzyskać zdolność do przyznania pomocy, oraz aby zapobiec dalszym nakładanym przez Komisję świadczeniom kompensującym.
Zgodnie z tym zobowiązaniem Niemcy zapewnią, że koncern Bankgesellschaft do 1 października 2006 r. prawomocnie sprzeda "Berliner Bank" jako podmiot komercyjny łącznie z co najmniej: marką, wszystkimi należącymi do marki powiązaniami z klientami, oddziałami i ich personelem w drodze otwartego, przejrzystego i niedyskryminującego postępowania (zamknięcie procedury do dnia 1 lutego 2007 r.).
Dniem odniesienia dla określenia liczby klientów, oddziałów oraz pracowników sprzedaży jest 31 grudnia 2003 r., wyłączając planowane wdrożenie notyfikowanego Komisji planu restrukturyzacji oraz naturalną fluktuację sektora działalności, tzn. zwiększanie i zmniejszanie się liczby klientów, personelu, aktywa i pasywa, na którą bank nie ma wpływu, a która ulega zmianom według indywidualnych decyzji (jak na przykład zmiana miejsca zamieszkania przez klientów lub pracowników lub niezadowolenie z poprzedniego banku lub pracodawcy).
Powyższe oznacza szczególnie, iż BGB nie może podjąć żadnych działań zmierzających do spowodowania przejścia klientów z Berliner Bank do innego przedsiębiorstwa lub obszaru działalności BGB, jak Berliner Sparkasse.
Powiernik ustanowiony przez Niemcy (kraj związkowy Berlin), zaakceptowany przez Komisję, zapewni, że bank nadal przeprowadzał będzie restrukturyzację Berliner Bank w rozsądnym z punktu widzenia handlowego zakresie, będzie dokonywał inwestycji na poczet tego banku oraz nie podejmie żadnych czynności mających na celu redukcję wartości Berliner Bank; szczególnie na skutek przeniesienia klientów indywidualnych i korporacyjnych lub personelu sprzedaży do Berliner Sparkasse lub do innej części koncernu Bankgesellchaft.
(302) Dzięki sprzedaży Berliner Bank majątek segmentu bankowości detalicznej zostanie zredukowany do 2006 r. [38] o dalsze [...]* EUR (tzn. łącznie z dotychczas planowanymi i przyznanymi już opisanymi środkami o około [...]* EUR).
Udział BGB w rynku zostanie zredukowany w poszczególnych segmentach bankowości detalicznej w Berlinie wskutek sprzedaży o około 1/3 do 1/6.
Łącznie suma bilansowa zmniejszy się z około 189 mld EUR do kwoty około 124 mld EUR.
(303) Zdaniem Komisji dotychczas łącznie wdrożone, zaplanowane i przyrzeczone sprzedaże, zamknięcia oddziałów i redukcje innego typu są wystarczające, aby złagodzić skutek zakłócenia konkurencji spowodowany przyznaniem omawianych środków pomocowych.
(304) Podsumowując, należy zauważyć, iż Niemcy zaznaczyły pierwotnie w zgłoszeniu, że Berlin jest regionem w rozumieniu art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE oraz podlega pod pomoc regionalną, i odwołały się w tej kwestii do pkt 53 i 54 wytycznych oraz ich uwzględnienia w ocenie środków kompensujących, bez dalszego omówienia i przedstawienia konkretnych aspektów.
Pkt 53 i 54 określają, że kryteria oceny wytycznych dotyczą także regionów wspomaganych oraz że kryteria warunkujące wymagane zmniejszenie zdolności produkcyjnych na rynkach charakteryzujących się strukturalną nadwyżką zdolności produkcyjnych powinny być mniej wymagające.
Komisja stwierdziła w decyzji o wszczęciu postępowania, że z powodu braku dalszej konkretyzacji nie jest w stanie ocenić stosowalności powyższego kryterium.
Niemcy nie odwołały się do tego punktu w dalszej części procedury. Uwzględniając, jak powyżej stwierdzono, że w przypadku banków nie chodzi o rynki ze strukturalną nadwyżką zdolności produkcyjnych, w związku z czym pkt 53 i 54 wytycznych nie mają zastosowania.
Pomoc ograniczona do minimum
(305) Niemcy udowodniły zdaniem Komisji w wystarczającym stopniu, że kwoty trzech przyznanych pomocy — zasilenia kapitałem, zabezpieczenia ryzyka, umowy o postępowaniu w przypadku możliwych roszczeń o windykację pomocy kraju związkowego Berlin w stosunku do banku — ograniczają się do poziomu absolutnie koniecznego do przeprowadzenia restrukturyzacji według kryterium środków finansowych będących w posiadaniu banku oraz jego akcjonariuszy.
Bank nie uzyska nadmiernej płynności oraz nadwyżek środków własnych, które mógłby wykorzystać do niewłaściwego rozszerzenia działalności na szkodę konkurentów.
(306) Kwotę zasilenia kapitałowego przyznanego jako pomoc w wysokości 1,755 mld EUR z sierpnia 2001 r. obliczono w ten sposób, aby można było zagwarantować współczynnik kapitału podstawowego banku w wysokości 5,0 %, wzgl. współczynnik środków własnych w wysokości 9,7 %.
Jak stwierdzono powyżej Komisja uznaje powyższe środki jako absolutnie niezbędne dla krótkoterminowego przetrwania banku.
Bankowi udało się następnie w wyniku własnych zabiegów, a szczególnie poprzez redukcję własnych pozycji ryzyka, zwiększyć współczynnik kapitału podstawowego powyżej 5 %.
Na koniec roku 2003 wynosi on około 6 %.
Komisja uważa, że z punktu widzenia dzisiejszej praktyki spotykanej na rynkach finansowych oraz odpowiednich oczekiwań agencji ratingowych i uczestników rynku absolutnie konieczny jest współczynnik kapitału podstawowego w wysokości 6,0 % w celu zabezpieczenia zdolności banku do prowadzenia transakcji na rynku kapitałowym przez dłuższy czas.
Zasilenie kapitałem w roku 2001 jest konieczne dla zachowania współczynnika kapitału podstawowego banku w wyżej wymienionej wysokości. Ponadto może ono także w ramach oceny jako pomoc restrukturyzacyjna zostać ograniczone całościowo do koniecznego minimum i w ten sposób zaakceptowane.
Bank uważa także, iż — jak już wspomniano powyżej — jest zmuszony podwyższyć współczynnik kapitału podstawowego do co najmniej 7 % dla zabezpieczenia ratingu koniecznego dla uzyskania możliwych do przyjęcia z punktu widzenia działalności operacyjnej warunków refinansowania oraz biorąc pod uwagę likwidację gwarancji państwowych, wprowadzenie IAS oraz porozumienie w ramach porozumień bazylejskich II.
Komisja z zadowoleniem reaguje na powyższe zaplanowane działania mające na celu dalszą stabilizację banku.
(307) Zabezpieczenie ryzyka w nominalnej kwocie 21,6 mld EUR stanowi, jak przedstawiono w motywie 138, dla oceny jako pomoc państwowa wartość gospodarczą w wysokości 6,1 mld EUR.
Zdaniem Berliner Volksbank zabezpieczenie ryzyka ze strony kraju związkowego odpowiada nieograniczonemu obowiązkowi dopłat, gdyż związany z powyższym obowiązek gwarancyjny kraju związkowego Berlin nie może obecnie zostać oszacowany i odpowiada czekowi "in blanco" w stosunku do przyszłych strat.
W ten sposób niewspółmiernie do kwoty i długości zabezpieczenia ryzyka bank uzyskuje praktycznie nieograniczoną wypłacalność, glejt do składania ofert na dowolnych warunkach oraz z powodu braku możliwości kwotowego określenia obowiązku do dopłat nie daje podstaw do zatwierdzenia.
Komisja nie podziela powyższej argumentacji i w tej kwestii zgadza się ze zdaniem Niemiec.
Konstrukcja zabezpieczenia ryzyka nie umożliwia bankowi, wbrew opinii Berliner Volksbank, rozszerzenia sektora działalności banku lub innych transakcji.
Oczywiście dzięki zabezpieczeniu bank nie zniknie zupełnie z rynku.
Jednakże ogranicza się ono do zabezpieczenia banku przed ryzykami wynikającymi ze starych transakcji.
Zabezpieczenia ryzyka nie można jako takiego wykorzystać w celu generowania nowych transakcji.
Konstrukcja zabezpieczenia ryzyka umożliwia podjęcie nowych transakcji poprzez sam fakt, iż dzięki zabezpieczeniu na rynku nadal istnieją spółki zajmujące się usługami w zakresie nieruchomości, a szczególnie istnieje dalej sam bank.
Jest to jednakże wyłącznie pośredni skutek środków pomocowych i nie może służyć jako kryterium stwierdzenia, czy pomoc jest ograniczona wyłącznie do zapewnienia kontynuacji istnienia przedsiębiorstwa.
Zabezpieczenie ryzyka nie przysparza bankowi płynności, uwalnia go jedynie ze strat spowodowanych transakcjami dotyczącymi usług w zakresie nieruchomości, których to bank nie byłby w stanie samodzielnie przezwyciężyć.
Kraj związkowy dokonuje płatności wyłącznie ex-post w wysokości rzeczywistej kwoty dochodzonej przez wierzyciela na podstawie roszczenia prawnego.
Ponadto kraj związkowy dochodzi swoich szerokich uprawnień dotyczących badania i zastrzeżeń akceptacji przy użyciu własnej spółki sprawującej kontrolę ryzyk zgodnie ze szczegółowym porozumieniem.
Komisja nawiązuje do opinii Niemiec w kwestii dokładnego opisu mechanizmu szczegółowego porozumienia.
Komisja uważa zatem, iż zabezpieczenie ryzyka jest ograniczone do minimum.
(308) Zdaniem Komisji pomoc o maksymalnej wartości gospodarczej w wysokości 1,8 mld EUR, która uwzględniona jest w porozumieniu między krajem związkowym Berlin i bankiem dotyczącym rozpatrywania możliwych roszczeń kraju związkowego w stosunku do Landesbank Berlin na podstawie decyzji w sprawie C 48/2002, jest ograniczona do minimum.
Bez zawarcia porozumienia bank zmuszony byłby do utworzenia rezerw na żądanie biegłych rewidentów, wyrażone w sprawozdaniu finansowym z roku 2002, na poczet zagrożonych wierzytelności w wysokości setek milionów euro.
Taka sytuacja wpłynęłaby negatywnie na wynik roczny 2002 oraz kapitał własny banku.
Bank wykazał w momencie sporządzania sprawozdania finansowego za rok 2002 oraz również później współczynnik kapitału podstawowego, który nie wynosił więcej niż 6 %, a częściowo był nawet niższy.
Bank nie dałby sobie rady na etapie restrukturyzacji z dalszym obciążeniem współczynnika kapitału podstawowego.
Jak już stwierdzono powyżej, zdaniem Komisji konieczne jest długoterminowe i bezwarunkowe utrzymanie współczynnika kapitału podstawowego na poziomie 6,0 %.
Jeśli Komisja w decyzji w sprawie C 48/2002 przyzna krajowi związkowemu Berlin roszczenie w stosunku do banku o zwrot części pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem, kraj związkowy Berlin pozostawi powyższe roszczenie w formie wkładu w banku.
Taka sytuacja wystąpi tylko, jeśli koniecznym okaże się uzyskanie współczynnika kapitału podstawowego na dzień 1 stycznia 2004 r. w wysokości 6,0 % oraz oznacza zdaniem Komisji bezwarunkowo konieczne minimum.
Komisja zgodzi się na porozumienie o spłacie o maksymalnej wartości gospodarczej w wysokości 1,8 mld EUR wyłącznie w sytuacji, jeśli, i tylko w takim stopniu, w jakim zakres zwrotu zagraża niechybnie zdolności do przetrwania przedsiębiorstwa. Plan restrukturyzacji uzyska poza powyższym wyjątkiem pozwolenie Komisji.
Porozumienie o spłacie stanowi dodatkową pomoc restrukturyzacyjną i wymaga większych świadczeń kompensacyjnych, co do których spełnienia Niemcy się zobowiązały, szczególnie poprzez zobowiązanie do sprzedaży Berliner Bank.
Wnioski
(309) Całość pomocy w wysokości 9,7 mld EUR składa się z trzech środków: po pierwsze z zasilenia kapitałem w sierpniu 2001 r. w wysokości 1,755 mld EUR przez kraj związkowy Berlin na rzecz BGB; po drugie z zabezpieczenia ryzyka przez kraj związkowy Berlin w okresie od grudnia 2001 r. do kwietnia 2002 r. na rzecz BGB w maksymalnej kwocie nominalnej 21,6 mld EUR oraz o gospodarczej wartości w wysokości 6,1 mld EUR; i po trzecie z porozumienia o windykacji pomocy zawartego między krajem związkowym Berlin i BGB w grudniu 2002 r. związanego z możliwą konsekwencją procedury C 48/2002 (Landesbank Berlin — Centrala) polegającą na decyzji Komisji o zwrocie pomocy o wartości gospodarczej w wysokości do 1,8 mld EUR.
(310) Wszystkie inne kryteria pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE zostały spełnione: środki publiczne, przysporzenie korzyści jednemu konkretnemu przedsiębiorstwu, skutek zakłócający konkurencję oraz naruszenie wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi. Spośród przepisów dotyczących wyjątków od zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem znajduje zastosowanie wyłącznie art. 87 ustęp 3 lit. c) Traktatu WE w połączeniu z wytycznymi Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla celów ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji.
(311) W ocenie, zgodnie z kryteriami określonymi w wytycznych, Komisja doszła do wniosku, że dotychczas przeprowadzone i zaplanowane działania restrukturyzacyjne były rozsądne, logiczne i zasadniczo właściwe, aby umożliwić przywrócenie BGB długoterminowej rentowności.
(312) Zdaniem Komisji wystarczą dotychczas łącznie wdrożone, zaplanowane i przyrzeczone sprzedaże, zamknięcia oddziałów i redukcje, aby skompensować skutek zakłócenia konkurencji przyznaniem omawianych środków pomocowych.
(313) Trzy rodzaje przyznanej pomocy — zasilenie kapitałem, zabezpieczenie ryzyka, umowa o postępowaniu w przypadku możliwych roszczeń o zwrot należności kraju związkowego Berlin w stosunku do banku — ograniczają się, zdaniem Komisji, do poziomu absolutnie koniecznego minimum do przeprowadzenia restrukturyzacji zgodnie ze środkami finansowymi będącymi w posiadaniu banku oraz jego akcjonariuszy.
Bank nie uzyska w ten sposób nadmiernej płynności oraz nadwyżek środków własnych, które mógłby wykorzystać do niewłaściwego rozszerzenia jego działalności na szkodę konkurentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Następujące środki na rzecz koncernu Bankgesellschaft Berlin AG (zwanego dalej "BGB") stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ustęp 1 Traktatu WE:
a) zasilenie kapitałem w sierpniu 2001 r. w wysokości 1,755 mld EUR przez kraj związkowy Berlin;
b) gwarancje ("zabezpieczenie ryzyka") w maksymalnej kwocie nominalnej 21,6 mld EUR przyznane przez kraj związkowy Berlin dnia 20 grudnia 2001 r. i 16 kwietnia 2002 r.;
c) porozumienie z dnia 26 grudnia 2002 r. między krajem związkowym Berlin a Landesbank Berlin ("LBB") dotyczące postępowania w przypadku ewentualnych roszczeń kraju związkowego Berlin w stosunku do LBB po podjęciu ostatecznej decyzji przez Komisję w rozpatrywanej sprawie C 48/2002.
2. Pomoc wymieniona w ust. 1 jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeśli Niemcy dotrzymają wszystkich zobowiązań określonych w komunikacie rządu federalnego z dnia 6 lutego 2004 r., przedstawionych w art. 2 ust. 1 oraz w Załączniku do niniejszej decyzji, oraz jeśli pomoc określona w ust. 1 lit. c) nie doprowadzi na dzień 1 stycznia 2004 r. do przekroczenia współczynnika kapitału podstawowego w wysokości 6,0 % w koncernie BGB [uwzględniając wyodrębnienie IBB w ramach art. 2 ust. 1 lit. d)].
Artykuł 2
1.
Niemcy zobowiązały się do:
a) zapewnienia terminowego wdrożenia przedłożonego planu restrukturyzacji zgodnie z warunkami wymienionymi w Załączniku;
b) zapewnienia, że kraj związkowy Berlin sprzeda swoje udziały w BGB na warunkach określonych w Załączniku;
c) zapewnienia, że koncern BGB sprzeda lub zlikwiduje wszystkie udziały w spółkach świadczących usługi w zakresie nieruchomości objęte zabezpieczeniem ryzyka z dnia 16 kwietnia 2002 r. na warunkach określonych w Załączniku;
d) zapewnienia, że rezerwa celowa IBB zostanie wyodrębniona z LBB na warunkach określonych w Załączniku;
e) zapewnienia, że koncern BGB sprzeda "Berliner Bank" stanowiący część LBB na warunkach określonych w Załączniku;
f) zapewnienia, że koncern BGB zlikwiduje udziały w BGB Ireland plc. najpóźniej do 31 grudnia 2005 r.
2.
Komisja może, po wpłynięciu zgłoszenia, na uzasadniony wniosek Niemiec
a) przyznać przedłużenie terminów określonych w zobowiązaniach lub
b) zrezygnować, zmienić lub zastąpić jedno lub kilka zobowiązań oraz warunków wymienionych w powyższych zobowiązaniach, jeśli wystąpią nadzwyczajne okoliczności.
Jeśli Niemcy zamierzają zwrócić się do Komisji o przedłużenie terminu, opatrzony odpowiednią argumentacją wniosek należy złożyć Komisji najpóźniej miesiąc przed upłynięciem danego terminu.
Artykuł 3
W ciągu dwóch miesięcy po opublikowaniu decyzji Niemcy przedstawią Komisji działania, które zostały podjęte i które Niemcy zamierzają podjąć, aby zastosować się do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Niemcy przekażą niezwłocznie kopię niniejszej decyzji beneficjentowi pomocy.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 2004 r.
w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Niemcy na rzecz MobilCom AG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2641)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/346/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3 i 4,
po wezwaniu Państwa Członkowskiego i innych zainteresowanych stron do przedstawienia uwag na podstawie wyżej wymienionych przepisów [2] i uwzględniając ich uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. Postępowanie
(1) W piśmie z dnia 18 października 2002 r. Niemcy poinformowały Komisję o przyznaniu pomocy na przetrwanie w postaci gwarancji rządowej na pożyczkę w wysokości 50 mln EUR, przyznaną spółce MobilCom AG (zwanej dalej "MobilCom") przez państwowy Kreditanstalt für Wiederaufbau (zwany dalej "KfW").
Pożyczka została wypłacona dnia 19 września 2002 r.
(2) W pismach z dnia 21 października 2002 r. i 30 października 2002 r. Komisja zażądała dodatkowych informacji, których Niemcy udzieliły w piśmie z dnia 23 października 2002 r., zarejestrowanym w dniach 23. i 24. października 2002 r., i w piśmie z dnia 5 listopada 2002, zarejestrowanym tego samego dnia.
(3) W piśmie z dnia 27 listopada 2002 r., zarejestrowanym dnia 28 listopada, Niemcy poinformowały Komisję o udzieleniu następnej 80 % gwarancji na nową pożyczkę w wysokości 112 mln EUR.
Dnia 10 grudnia 2002 r. odbyło się posiedzenie z przedstawicielami Komisji i Niemiec.
(4) Komisja poinformowała Niemcy w piśmie z dnia 21 stycznia 2003 r. o decyzji w sprawie zatwierdzenia gwarancji na pożyczkę w wysokości 50 mln EUR jako pomocy na przetrwanie na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE i wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa na przetrwanie oraz restrukturyzację przedsiębiorstw mających trudności [3].
(5) W tym samym piśmie Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania formalnego zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w sprawie 80 % gwarancji na pożyczkę w wysokości 112 mln EUR.
(6) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4]; Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(7) W piśmie z dnia 24 lutego 2003 r., zarejestrowanym w dniach 25. i 26. lutego 2003 r., Niemcy wyraziły opinię na temat decyzji Komisji o wszczęciu postępowania.
(8) W piśmie z dnia 14 marca 2003 r., zarejestrowanym tego samego dnia, Niemcy przekazały Komisji dalsze informacje, jednocześnie zgłaszając Komisji swój zamiar przedłużenia do końca roku 2007 gwarancji państwa na pożyczki w wysokości 50 mln EUR oraz 112 mln EUR, udzielone MobilCom.
Poza tym Niemcy zwróciły uwagę na to, że druga pożyczka została wypłacona przedsiębiorstwu jedynie w wysokości 88,3 mln EUR.
(9) W piśmie z dnia 10 kwietnia 2003 r. Komisja poprosiła o dodatkowe informacje na temat planowanego przedłużenia gwarancji państwa, które Niemcy podały w piśmie z dnia 9 marca 2003 r., zarejestrowanym dnia 12 marca 2003 r.
Niemcy następnie przekazały dodatkowe informacje w piśmie z dnia 21 maja 2003 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
(10) W piśmie z dnia 3 czerwca 2003 r., zarejestrowanym dnia 4 czerwca 2003 r., MobilCom wyraził opinię na temat decyzji Komisji w sprawie wszczęcia postępowania.
(11) Komisja zawiadomiła Niemcy w piśmie z dnia 9 lipca 2003 r., że rozpoczęte postępowanie, zgodne z art. 88 ust. 2 Traktatu WE, odnośnie do planowanego przedłużenia gwarancji pożyczki do końca roku 2007 zostaje rozszerzona.
(12) Decyzja Komisji o rozszerzeniu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5].
Komisja wezwała pozostałe zainteresowane strony do przedstawiania uwag.
(13) W piśmie z dnia 1 września 2003 r., zarejestrowanym dnia 2 września 2003 r., Niemcy wyraziły opinię o rozszerzeniu postępowania.
W piśmie z dnia 9 września 2003 r. Komisja zażądała dodatkowych informacji.
Niemcy odpowiedziały w piśmie z dnia 23 września 2003 r., zarejestrowanym dnia 25 września 2003 r., w którym również powiadomiły Komisję o tym, że MobilCom w dniu 22 września 2003 r. całkowicie spłacił pożyczki poręczone przez państwo oraz że obligacje gwarancyjne były zwracane przez KfW (przewodniczącego konsorcjum) rządowi RFN i rządowi Landu Schleswig-Holstein.
(14) W piśmie z dnia 5 listopada 2003 r., zarejestrowanym dnia 6 listopada 2003 r., Niemcy oświadczyły, że złożony w Komisji wniosek o zatwierdzenie przedłużenia gwarancji na pożyczki do roku 2007 został załatwiony z uwagi na spłacenie pożyczek.
(15) W piśmie z dnia 25 września 2003 r., zarejestrowanym tego samego dnia, i w piśmie z dnia 2 października 2003 r., zarejestrowanym dnia 6 października 2003 r., Komisja otrzymała uwagi dwóch konkurentów MobilCom na temat rozszerzenia postępowania, które zostały przekazane Niemcom w celu wyrażenia opinii.
Odpowiedź Niemiec wpłynęła w piśmie z dnia 5 listopada 2003 r., zarejestrowanym dnia 6 listopada 2003 r.
(16) W dniach 9. i 21. stycznia 2004 r. między przedstawicielami rządu RFN, Landu Schleswig-Holstein, spółki i Komisji odbyły się rozmowy w sprawie konieczności zastosowania dodatkowych środków w celu uniknięcia nadmiernego zakłócenia konkurencji.
W piśmie z dnia 13 lutego 2004 r., zarejestrowanym tego samego dnia, Niemcy poinformowały Komisję, że MobilCom jest zasadniczo gotowy wstrzymać na okres 7 miesięcy bezpośrednią dystrybucję on-line umów na telefony komórkowe MobilCom.
W piśmie z dnia 16 lutego 2004 r. Komisja poprosiła o wyjaśnienie niektórych punktów.
W odpowiedzi na kolejne pismo Komisji z dnia 26 marca 2004 r. Niemcy wyjaśniły w piśmie z dnia 2. i 28. kwietnia 2004 r., zarejestrowanym odpowiednio dnia 2. i 28. kwietnia 2004 r., że nie mogą ostatecznie obiecać zamknięcia sklepu internetowego MobilCom Online-Shop.
W piśmie z dnia 23 czerwca 2004 r., zarejestrowanym dnia 24 czerwca 2004 r., Niemcy przekazały Komisji kolejne informacje na temat aktualnej liczby klientów MobilCom.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKÓW POMOCOWYCH
1.
MobilCom AG
(17) MobilCom AG został założony w roku 1991 przez Gerharda Schmida jako MobilCom Communicationstechnik GmbH.
Siedzibą firmy jest Büdelsdorf, Rendsburg-Eckernförde, Schleswig-Holstein, w regionie kwalifikującym się do objęcia pomocą, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c Traktatu WE.
Oprócz centrali w Büdelsdorf firmę MobilCom ma kilka oddziałów w Niemczech (Kiel, Karlstein, Erfurt i Hallbergmoos).
(18) Największym akcjonariuszem MobilCom jest obecnie France Télécom z 28,3 % akcji; reszta akcji znajduje się w akcjonariacie rozproszonym.
(19) MobilCom rozpoczęła działalność gospodarczą jako odsprzedawca usług telefonii komórkowej drugiej generacji (2G), m.in. dla T-Mobile, Vodafone i E-Plus.
Firma weszła w 1996 r. na giełdę i w 1997 r. została odnotowana jako jedna z pierwszych firm na Giełdzie Papierów Wartościowych we Frankfurcie nad Menem (Neuer Markt).
Wraz z wejściem spółki na niemiecki rynek telefonii stacjonarnej i usług internetowych w roku 1998 przed MobilCom otworzyły się nowe sektory działalności.
Odnotowując wzrost w latach boomu telefonii komórkowej, MobilCom mogła się szybko rozwijać.
(20) W latach 1997 do 2000 MobilCom kupiła następne przedsiębiorstwa, między innymi dostawcę usług sieciowych Topnet, firmę oferującą usługi telefonii komórkowej Cellway, a także największą w tamtym okresie niemieckojęzyczną wyszukiwarkę internetową DINO-Online.
MobilCom uzupełniła swój portfel również o przedsiębiorstwo telekomunikacyjne TelePassport, dostawcę usług D Plus i większościowy udział w sieci sklepów komputerowych Comtech.
W 1999 r. MobilCom wprowadziła internetową spółkę-córkę Freenet.de AG, drugą co do wielkości firmę oferującą usługi internetowe w Niemczech, na giełdę Neuer Markt we Frankfurcie.
(21) W roku 2000 MobilCom założyła wraz z firmą France Télécom wspólne przedsiębiorstwo MobilCom Multimedia GmbH, z zamiarem kupna w drodze licytacji licencji na UMTS oraz wejścia na rynek UMTS.
France Télécom wymieniła swój udział we wspólnym przedsiębiorstwie na udział w Mobilcom AG w wysokości 28,3 %, w wyniku czego Mobilcom AG dysponowała wszystkimi udziałami w MobilCom Multimedia GmbH.
Za wszystkie udziały w MobilCom AG France Télécom zapłaciła cenę zakupu wynoszącą 7,3 mld EUR.
Konieczne było sfinansowanie zakupu licencji UMTS ze środków zewnętrznych, pochodzących od międzynarodowego konsorcjum bankowego.
Podstawą strategicznego partnerstwa w dziedzinie UMTS była ramowa umowa o współpracy (Cooperation Framework Agreement) którą strony podpisały w marcu 2000 r.
(22) W sierpniu 2000 r. spółka MobilCom Multimedia GmbH nabyła w drodze licytacji za kwotę 8,4 mld EUR od rządu RFN licencję na UMTS.
W 2001 r. D Plus została połączona z Cellway, aby optymalnie skierować strukturę dystrybucji na rynek UMTS.
Również w tym samym roku rozpoczęto tworzenie sieci UMTS.
(23) W sektorze telefonii komórkowej — dostawy usług (Service Provider) wraz z wejściem na rynek UMTS MobilCom miała rozwinąć się z typowego dostawcy usług w sieciowego operatora telefonii komórkowej [6].
(24) Sektor telefonii stacjonarnej — Internetu obejmował po pierwsze telefonię głosową, po drugie dostęp do Internetu, obsługiwany przez internetową spółkę córkę Freenet.de AG, w której MobilCom miał 76,1 % udziału.
W sektorze telefonii stacjonarnej MobilCom obsługiwała przed kryzysem prawie osiem milionów klientów, z tego około 3,2 miliony klientów korzystających z Internetu.
(25) Obrót koncernu MobilCom za rok budżetowy 2001 wyniósł 2,59 mld EUR; odpowiadało to wzrostowi około 10 % w porównaniu z rokiem poprzednim.
1,919 mld EUR przypadało na sektor telefonii komórkowej — dostawy usług, 0,583 mld EUR na sektor telefonii stacjonarnej — Internetu i 88 mln EUR na pozostałe sektory.
W sektorze UMTS nie uzyskano obrotów, ponieważ znajdował się on jeszcze w fazie tworzenia.
(26) Pod koniec roku 5,01 mln klientów telefonowało za pomocą telefonu komórkowego MobilCom; był to 25 % wzrost w porównaniu z 4 mln klientów w poprzednim roku.
MobilCom rozwijała się więc w sektorze telefonii komórkowej szybciej niż rynek, który w roku 2001 wykazał wzrost 17 %.
Dwie trzecie stałych klientów to klienci abonamentowi, podczas gdy średnia rynkowa wynosiła 44 %.
(27) W dniu 31 lipca 2002 r. MobilCom zatrudniała 5175 osób, włącznie z osobami zatrudnionymi na czas określony.
Odpowiada to 4463 miejscom pracy na cały etat.
2.
Rynek telefonii komórkowej
(28) Po restrukturyzacji MobilCom będzie się koncentrował na sektorze telefonii komórkowej — dostawy usług.
Przed kryzysem spółka MobilCom działała oprócz tego w sektorze UMTS i telefonii stacjonarnej — Internetu.
(29) Według informacji przedstawionych przez Niemcy i zgodnie z badaniem rynku, dołączonym do przedłożonego planu restrukturyzacji, rynek usług telefonii komórkowej jest częścią rynku usług telekomunikacyjnych, który obejmuje też usługi telefonii stacjonarnej, telewizji kablowej, dzierżawy łączy, nośniki i inne sektory.
Rynek usług telekomunikacji komórkowej ("rynek usług telefonii komórkowej") należy postrzegać w porównaniu z rynkami innych usług telekomunikacyjnych jako samodzielny istotny rynek, gdyż jego produkty różnią się wyraźnie od produktów w branży innych usług telekomunikacyjnych.
(30) Spośród przedsiębiorstw działających na rynku telefonii komórkowej można wyróżnić operatorów sieci i typowych dostawców usług.
Operatorzy sieci posiadają i prowadzą infrastrukturę niezbędną do tworzenia usług komórkowych.
Operatorzy sieci sprzedają te usługi zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio przez dostawców usług.
Dostawcy usług ograniczają się do wykonywania usług telefonii komórkowych na podstawie kształtowanych przez siebie cen.
(31) Według danych regulatora telekomunikacji i poczty (RegTP) całkowity obrót w usługach telekomunikacyjnych w Niemczech wynosił w roku 2002 r. około 61 mld EUR.
Usługi telefonii stacjonarnej oraz telefonii komórkowej to obecnie pod względem obrotów, z przypadającą na każdy sektor około 1/3 łącznego obrotu, dwa najsilniejsze sektory całego rynku usług telekomunikacyjnych.
(32) Skumulowane całkowite dochody przedsiębiorstw telefonii komórkowej wynosiły, według danych RegTP w 2002 r., 23,7 mld EUR.
Roczna stopa wzrostu usług telefonii komórkowej wynosiła między 1998 a 2002 r. średnio 25,7 %, wyraźnie powyżej 8,3 % średniej rocznej stopy wzrostu całego rynku usług telekomunikacyjnych w Niemczech.
Średnia roczna stopa wzrostu obrotu usług telefonii komórkowej była wyraźnie poniżej średniej rocznej stopy wzrostu liczby uczestników w tym sektorze; przyczyną były stale malejące średnie miesięczne obroty na uczestnika.
W latach 2001 — 2002 nastąpiło wyraźne spowolnienie wzrostu rynków telefonii komórkowej(2,8 % w 2002 r.).
(33) U podstaw wszystkich dostępnych Komisji prognoz i analiz dotyczących rozwoju rynku telefonii komórkowej w Niemczech [7] leżało oczekiwanie, że liczba klientów usług telefonii komórkowej w ciągu następnych trzech do czterech lat zbliży się do naturalnej granicy nasycenia w przedziale od 80 do 90 % ludności Niemiec.
Pod koniec 2002 r. penetracja rynku wynosiła 72,4 % ludności (w roku 2001 68 %).
Prawdopodobnie dlatego w przyszłości na pierwszym planie nie będzie stało już osiągnięcie dużej liczby klientów, lecz zatrzymanie już istniejących, przynoszących zyski klientów oraz zwiększenie średnich obrotów miesięcznych.
Konkurencja będzie się w coraz większym stopniu skupiała się na klientach chętnych do zmiany operatora.
Jako skutek lat boomu 1999/2000 w Niemczech w kolejnych latach będzie się dalej zwiększać zapotrzebowanie na wymianę aparatu telefonicznego (a co za tym idzie, również umowy na usługi telefonii komórkowej).
T-Mobile D1 _BAR_ 27,20 % _BAR_
Vodafone D2 _BAR_ 25,60 % _BAR_
E-Plus E1 _BAR_ 9,30 % _BAR_
O2 _BAR_ O2 6,50 % _BAR_
Quam 0,05 % _BAR_ 0,05 % _BAR_
Suma częściowa (operatorzy sieci) _BAR_ 68,65 % _BAR_
Debitel _BAR_ 13,60 % _BAR_
MobilCom _BAR_ 8,00 % _BAR_
Talkline _BAR_ 3,20 % _BAR_
Hutchison _BAR_ 1,40 % _BAR_
Victor Vox _BAR_ 1,60 % _BAR_
Drillisch _BAR_ 1,10 % _BAR_
Suma częściowa (dostawcy usług) _BAR_ 31,35 % _BAR_
Ogółem (cyfrowa telefonia komórkowa) _BAR_ 100,00 % _BAR_
(35) Liderami rynku w sektorze usług telefonii komórkowej drugiej generacji są T-Mobile i Vodafone, z których każdy dysponuje również własną siecią telefonii komórkowej.
(36) Z uwagi na liczbę klientów i pracowników MobilCom można porównać z trzema operatorami telefonii komórkowej:
(37) O2 Deutschland, stuprocentowa spółka córka mmO2 plc, była spółka córka z branży telefonii komórkowej British Telecommunications plc., zarządza siecią telefonii komórkowej i oferuje usługi telefonii komórkowej w Niemczech.
Firma zatrudnia 3500 pracowników.
(38) Debitel jest przedsiębiorstwem telekomunikacyjnym bez własnej infrastruktury sieciowej, działającym jako odsprzedawca impulsów telefonicznych i funkcji sieciowych telefonii komórkowej drugiej generacji.
Firma zatrudnia 3544 pracowników.
W roku 2002 r. osiągnęła obrót w wysokości 2,8 mld EUR.
(39) Talkline jest odsprzedawcą usług telefonii komórkowej drugiej generacji.
W roku 2001 osiągnęła obrót w wysokości 1,26 mld EUR.
Według danych własnych Talkline zatrudnia 1000 pracowników.
3.
Trudności finansowe i restrukturyzacja
(40) Pomimo znacznego zwiększenia dochodów z obrotu w sektorze telefonii komórkowej — dostawy usług w latach 1997 do 2000 w efekcie znacznego przyrostu klientów netto, wyniki operacyjne MobilCom w tym sektorze ciągle malały.
Było to przede wszystkim spowodowane przez rosnące koszty pozyskiwania nowych klientów przy jednocześnie malejących marżach w istniejących dziedzinach działalności.
Duże znaczenie w związku z tym miał wzrost nieściągalnych należności, który, w szczególności w 2001 r., spowodował konieczność utworzenia znacznych rezerw.
(41) Oprócz tego w sektorze UMTS zewnętrzne warunki, w szczególności rozwój rynku, produkty cyfrowe, aparaty telefoniczne i akcesoria ukształtowały się gorzej niż planowano i z wyraźnym opóźnieniem.
(42) Dnia 13 września 2002 r. firma France Télécom ogłosiła zakończenie współpracy z Mobilcom AG ze względu na to, iż uważała autonomiczną działalność niemieckiego partnera związaną z UMTS za nieopłacalną.
Z całkowitym wycofaniem się France Télécom ze wspólnych interesów w sektorze UMTS związane było natychmiastowe wstrzymanie wszystkich płatności na sfinansowanie sektora UMTS.
(43) Według danych w swoim sprawozdaniu z działalności rocznej MobilCom miał w tym czasie stan długów wynoszący 7,1 mld EUR i duże zapotrzebowanie na bieżące środki finansowe na dalsze inwestycje na sieć, bieżące nakłady na organizację oraz odsetki.
Ponieważ France Télécom od miesięcy była jedynym istniejącym wspólnikiem finansowym MobilCom i nie istniały żadne alternatywne źródła finansowania, MobilCom był bezpośrednio zagrożony niewypłacalnością.
(44) Na tej podstawie rząd RFN udzielił pomocy na przetrwanie w formie gwarancji deficytowej na pożyczkę w wysokości 50 mln EUR.
Pożyczka została udzielona przez państwowy KfW i została wypłacona dnia 21 września 2002 r.
To umożliwiło firmie podtrzymanie działalności gospodarczej.
Pomoc ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż została zatwierdzona przez Komisję decyzją z dnia 21 stycznia 2003 r.
(45) Jednocześnie MobilCom próbował na podstawie umowy o współpracy z France Télécom wysuwać roszczenia o odszkodowanie.
(46) Dnia 22 listopada 2003 MobilCom AG, MobilCom Holding GmbH, MobilCom Multimedia, France Télécom i Wirefree Services Belgium S.A. podpisały porozumienie o ugodzie (MC Settlement Agreement), dzięki któremu możliwe było znaczne umorzenie długów MobilCom.
(47) Istotą porozumienia o ugodzie było przejęcie zobowiązań MobilCom w sektorze UMTS przez France Télécom.
W zamian MobilCom zrezygnował — z wyjątkiem 10 % udziału — na rzecz France Télécom z możliwych zysków ze sprzedaży lub użytkowania wszystkich aktywów UMTS.
(48) Dokładniej, France Télécom przejęła zobowiązania bankowe (4,692 mld EUR) oraz kredyty u dostawców (około 1,25 mld EUR).
Jednocześnie France Télécom zrezygnowała ze spłaty swoich pożyczek akcjonariuszy w wysokości około 1,009 mld EUR.
Rezygnacja z roszczeń i przejęcie zobowiązań wynosiły w sumie 6,9 mld EUR, łącznie z odsetkami naliczonymi do momentu przejęcia.
(49) Oprócz tego France Télécom obiecała udostępnić środki na wycofanie się z sektora UMTS, jednak z ograniczeniem terminu do 31 grudnia 2003 r. i do łącznej kwoty w wysokości 370 mln EUR.
Poza tym obie strony zrezygnowały wzajemnie ze wszystkich roszczeń wynikających z ich kontaktów gospodarczo-handlowych [10].
(50) Wycofanie się France Télécom ze współpracy w sektorze UMTS miało jednak wpływ nie tylko na działalność MobilCom związaną z UMTS, lecz spowodowało również konieczność restrukturyzacji innych sektorów działalności, a szczególnie przynoszącego straty głównego sektora telefonii komórkowej — dostawy usług.
(51) W trakcie negocjacji ugodowych France Télécom stanowczo nie zgodziła się na udostępnienie środków na reorganizację sektora telefonii komórkowej — dostawy usług.
Aby zapewnić dodatkowe środki finansowe potrzebne do sfinansowania wymaganych środków restrukturyzacyjnych w tym sektorze, rząd RFN i rząd Landu Schleswig-Holstein udzieliły dnia 20 września 2002 r. następnej 80 % gwarancji deficytowej na pożyczkę w wysokości 112 mln EUR.
4.
Opis planu restrukturyzacji
(52) Niemcy przedłożyły obszerny plan restrukturyzacji grupy MobilCom, w którym analizowano przyczyny kryzysu i przedstawiono pomysł odtworzenia długoterminowej rentowności.
(53) Według powyższego planu podstawowe przyczyny nieustannych trudności grupy MobilCom leżały w głównym obszarze działalności telefonii komórkowej — dostawy usług i w dotychczasowym obszarze działalności UMTS.
(54) Według planu restrukturyzacji zewnętrzna sytuacja w sektorze UMTS ukształtowała się gorzej, niż planowano.
Należało skorygować początkowe oczekiwane zyski związane z UMTS.
Ostateczną przyczyną kryzysu było nieoczekiwane dla koncernu MobilCom wycofanie się France Télécom z tworzenia sektora UMTS, co zagrażało płynności MobilCom z uwagi na znaczne zapotrzebowanie na środki finansowe na rozwój sektora UMTS.
(55) Jako główną przyczynę kryzysu w sektorze dostawy usług — telefonii komórkowej plan restrukturyzacji wymienia wyłączne ukierunkowanie na rozwój na niekorzyść rentowności.
Ze względu na pozyskiwanie klientów dla przyszłych usług UMTS, w przeszłości doszło do zbytniego ukierunkowania na wzrost udziału w rynku.
Ze względu na to, że nowych klientów można było pozyskać wcześniej tylko za pomocą zbyt wysokich kosztów akwizycji oraz początkowo w promocyjnych taryfach, a jednocześnie generowane były tylko małe obroty, marże produktywności brutto były niewielkie.
(56) Dodatkowym znacznym obciążeniem była niezadowalająca płatniczość wielu klientów i wynikające z tego rezerwy na pokrycie nieściągalnych należności.
Sektor telefonii komórkowej — dostawy usług w tamtym okresie stale generował straty.
(57) Wraz ze skoncentrowaniem się na sektorze UMTS zaniedbane zostały konieczne zmiany w pozostałych sektorach działalności.
(58) Podstawą przewidzianej w planie restrukturyzacji strategii odtworzenia rentowności przedsiębiorstwa było skoncentrowanie się wyłącznie na pierwotnej głównej działalności jako dostawca usług w dziedzinie telefonii komórkowej.
(59) Niedochodowy sektor UMTS powinien zostać całkowicie zlikwidowany.
Koszty wycofania się z sektora UMTS, tj. koszty sprzedaży lub likwidacji wszystkich aktywów UMTS oraz likwidacji 1000 etatów w sektorze UMTS, zostały określone w planie restrukturyzacji na maksymalnie 370 mln EUR.
Według planu restrukturyzacji w sektorze UMTS nie były potrzebne inne fundusze, poza kwotą w wysokości 370 mln EUR, zapewnioną przez France Télécom w ramach porozumienia o ugodzie MC Settlement Agreements.
(60) Przewidziane było również, że MobilCom wycofa się z sektora Internetu — telefonii stacjonarnej.
W tym celu sektor telefonii stacjonarnej miał być zintegrowany z Freenet.de AG i udziały w Freenet.de AG miały być następnie sprzedane (częściowo).
(61) Strategia reorganizacji przynoszącego straty sektora telefonii komórkowej — dostawy usług przewidywała głównie redukcję 850 pełnych etatów, skoncentrowanie usług związanych z dystrybucją i obsługą klienta, rozproszonych dotychczas w wielu miejscowościach, w głównej siedzibie w Büdelsdorf i w oddziale Erfurt, a także obniżenie kosztów pozyskiwania klientów (między innymi poprzez zamknięcie sklepów internetowych MobilCom-Shops) oraz selekcję klientów.
W sumie nacisk został położony na konsolidację na mniejszym, lecz przynoszącym większe zyski poziomie klientów i obrotów.
- działania w sektorze klientów — zatrzymanie klientów w celu optymalizacji struktury taryfowej: […]* [11] mln EUR
- zamknięcie niedochodowych sklepów MobilCom-Shops: […]* mln EUR
- redukcja etatów w sektorze dostawy usług: […]* mln EUR doradztwo zewnętrzne do marca 2003 r.: […]* mln EUR
- zamknięcie filii w Karlstein i Hallbergmoos i przeniesienie infrastruktury: […]* mln EUR
- nieuchronne zobowiązania płatnicze, w szczególności ze - zobowiązań leasingowych za aktywa gospodarcze już nieużywane z powodu zmiany strategii: […]* mln EUR
- depozyt gotówkowy […]*: […]* mln EUR.
(63) Zgodnie z załączonym do planu restrukturyzacji biznesplanem oraz z rachunkiem zysków i strat do roku 2007 MobilCom powinien osiągnąć zysk w 2005 r. w sektorze dostawy usług.
Odnośnie do spłaty pożyczki poręczonej przez państwo analiza płynności finansowej dowiodła na podstawie trzech przedłożonych scenariuszy — korzystnego rozwoju, średniego lub realistycznego rozwoju oraz niekorzystnego rozwoju — że spłata pożyczki do końca 2007 r. możliwa jest nawet przy obrocie założonym w scenariuszu niekorzystnego rozwoju.
Plan restrukturyzacji zakłada również możliwość szybszej spłaty pożyczki w przypadku korzystnej sprzedaży udziałów w Freenet.de AG.
5.
Realizacja planu restrukturyzacji
(64) MobilCom rozpoczął już w listopadzie 2002 r. realizację środków przewidzianych w planie restrukturyzacji.
Sektor UMTS został zgodnie z planem zawieszony i przygotowany do sprzedaży.
Przewidziana redukcja łącznie 1850 pełnych etatów w sektorach UMTS i dostawy usług była zakończona już w marcu 2003 r.
Również inne środki mające na celu reorganizację głównego sektora dostawy usług, jak np. zamknięcie oddziałów przedsiębiorstwa w Karlstein i Hallbergmoos, zamknięcie nierentownych sklepów oraz wprowadzenie nowej struktury organizacyjnej, zostały zrealizowane w czwartym kwartale 2002 r. i w pierwszym kwartale 2003 r.
(65) Następnie zgrupowano wszystkie usługi MobilCom AG związane z telefonią stacjonarną w MobilCom CityLine GmbH (MCL) i dnia 10 kwietnia 2003 r. przeniesiono na mocy umowy kupna z MobilCom na Freenet.de AG.
Dwie pierwsze raty w wysokości 10 mln EUR i 8,5 mln EUR z ceny zakupu należnej spółce MobilCom w wysokości 35 mln EUR, które należało zapłacić już w maju oraz w sierpniu 2003 r., zostały planowo wykorzystane na spłatę drugiej pożyczki poręczonej przez państwo.
(66) Sieć UMTS została sprzedana w maju 2003 r. E-Plus i w grudniu 2003 r. zwrócono RegTP licencję UMTS.
Dzięki temu MobilCom mógł również oferować jako dostawca usługi UMTS i mieć udziały w powstającym rynku [12].
(67) Dnia 17 września 2003 r. zarząd i rada nadzorcza podjęły decyzję o sprzedaży do 20 % udziałów w Freenet.de AG.
W ramach procedury przyspieszonego tworzenia księgi zamówień (accelerated bookbuilding) sprzedano 20 % udziałów (3,75 mln akcji) różnym krajowym i zagranicznym inwestorom.
Dochód brutto ze sprzedaży akcji wyniósł 176,1 mln EUR (47 EUR za akcję).
MobilCom utrzymuje tym samym jeszcze tylko 52,89 % udziałów w Freenet.de AG.
(68) Za pomocą uzyskanego dochodu MobilCom dnia 22 września 2003 r. spłacił niespłacone linie kredytowe z obu pożyczek poręczonych przez państwo i był dzięki temu wolny od długów.
Obligacje gwarancyjne zostały zwrócone rządowi RFN i Landowi Schleswig-Holstein.
(69) Po spłacie pożyczek MobilCom pozostały wpływy ze sprzedaży akcji Freenet w wysokości prawie 60 mln EUR.
(70) Według danych przedstawionych przez Niemcy sprzedaż dalszych udziałów w Freenet.de AG nie jest planowana.
Udział MobilCom w Freenet.de AG został tymczasem przekształcony ze strategicznego w wyłącznie finansowy, chociaż MobilCom zatrzymał 52,89 % udziałów.
Według danych Niemiec pomiędzy koncernem udziałowym Freenet a MobilCom istnieją jeszcze tylko nieznaczne powiązania operacyjne.
Między MobilCom i Freenet.de AG nie ma umowy kontrolnej ani umowy o odprowadzeniu zysku.
(71) W październiku 2003 r. do MobilCom wpłynęły inne znaczne dochody z korzystnej sprzedaży akcji MobilCom założyciela i byłego szefa spółki MobilCom przez jego powiernika prof. Helmuta Thoma [13].
(72) Koncern MobilCom zaczął odnotowywać zyski zarówno w telefonii komórkowej — dostawie usług, jak i telefonii stacjonarnej — Internecie.
W sektorze dostawy usług MobilCom osiągnął w drugim i trzecim kwartale 2003 dodatni wynik i po raz pierwszy od jedenastu kwartałów znowu odnotował zyski.
EBITDA (dochód przed odliczeniem odsetek, podatków, deprecjacji, amortyzacji) wzrósł do 103,6 mln EUR w roku finansowym 2003 w obu sektorach działalności: telefonia komórkowa — dostawa usług oraz telefonia stacjonarna — Internet przy obrocie wynoszącym 1,837 mld EUR.
EBIT (dochód przed odliczeniem odsetek i podatków) zwiększył się do 22,3 mln EUR (w porównaniu z - 372,9 mln EUR w 2002 r.).
(73) Rozwój sektora dostawy usług przedstawiał się w trakcie fazy restrukturyzacji w następujący sposób [14]:
Wynik _BAR_ 1 kw. 2004 _BAR_ 4 kw. 2003 _BAR_ 3 kw. 2003 _BAR_ 2 kw. 2003 _BAR_ 1 kw. 2003 _BAR_
Obrót w mln EUR _BAR_ 349 _BAR_ 371 _BAR_ 336 _BAR_ 329 _BAR_ 321 _BAR_
EBITDA w mln EUR _BAR_ 15,2 _BAR_ - 11,2 _BAR_ 17,4 _BAR_ 13,5 _BAR_ - 5,2 _BAR_
EBITDA w porównaniu z obrotem _BAR_ 4,4 % _BAR_ - 3,0 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 4,1 % _BAR_ - 1,6 % _BAR_
EBIT w mln EUR _BAR_ 8,7 _BAR_ - 20,2 _BAR_ 10,3 _BAR_ 4,8 _BAR_ - 14,2 _BAR_
EBIT w porównaniu z obrotem _BAR_ 2,5 % _BAR_ - 5,4 % _BAR_ 3,1 % _BAR_ 1,5 % _BAR_ - 4,4 % _BAR_
Klienci telefonii komórkowej w mln _BAR_ 4,2 _BAR_ 4,2 _BAR_ 4,1 _BAR_ 4,2 _BAR_ 4,5 _BAR_
z tego klienci abonamentowi w mln _BAR_ 2,4 _BAR_ 2,6 _BAR_ 2,6 _BAR_ 2,7 _BAR_ 3,0 _BAR_
z tego klienci na kartę w mln _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,6 _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,5 _BAR_
Nowi klienci brutto w mln _BAR_ 0,42 _BAR_ 0,43 _BAR_ 0,19 _BAR_ 0,13 _BAR_ 0,16 _BAR_
(74) Przy uwzględnieniu dochodu kapitałowego otrzymanego w wyniku ulokowania na rynku 3,75 mln akcji Freenet wpływy koncernu za rok 2003 wzrosły do 160,4 mln EUR.
Dzięki temu według własnych danych Mobilcom stoi znowu na solidnym fundamencie.
6.
Szczegóły odnośnie do gwarancji udzielonych przez państwo
(75) Udzielona przez KfW dnia 19 września 2002 r. pożyczka w wysokości 50 mln EUR, która była całkowicie zabezpieczona gwarancją udzieloną przez rząd RFN, miała początkowo termin spłaty do dnia 15 marca 2003 r. i mogła zostać przedłużona do dnia 15 września 2003 r.
Pożyczka została przedłużona najpierw do dnia 21 lipca 2003 r.
W lipcu 2003 r. KfW ponownie przedłużył termin spłaty do czasu wydania decyzji przez Komisję w sprawie przedłożonego planu restrukturyzacji, najpóźniej do dnia 20 marca 2004 r.
Stopa procentowa pożyczki wynosiła 6,814 %.
Składała się z Euro Interbank Offered Rate (Euribor) za każdy okres odsetkowy oraz marży 3,50 % rocznie.
(76) Druga gwarancja udzielona MobilCom AG i MobilCom Holding GmbH na pożyczki w wysokości 112 mln EUR przez konsorcjum bankowe, składające się z Deutsche Bank AG, Dresdner Bank AG, KfW i Landesbank Schleswig-Holstein pod przewodnictwem KfW, została przejęta wspólnie przez rząd RFN i rząd Landu Schleswig-Holstein.
Pożyczka, która została udzielona dnia 20 listopada 2002 r., miała okres spłaty wynoszący 18 miesięcy do dnia 20 maja 2004 r.
Spłata pożyczki miała odbyć się w kilku ratach.
Stopa procentowa składała się z Euro Interbank Offered Rate (Euribor) za każdy okres odsetkowy każdej z rat oraz z marży w wysokości 2,50 % rocznie.
Gwarancja udzielona przez rząd RFN i Land Schleswig-Holstein zabezpieczała 80 % pożyczki.
Rząd RFN poręczył 48 % kwoty, a rząd Landu 32 % kwoty.
Zgodnie z umową o gwarancji z dnia 20 listopada 2002 r. gwarancja była ograniczona do dnia 15 marca 2003 r.
W przypadku przedłożenia Komisji planu restrukturyzacji przed upływem tego terminu powyższy okres miał zostać automatycznie przedłużony do momentu wydania przez Komisję decyzji odnośnie do pomocy na podstawie omawianego planu.
W wyniku przedłożenia planu restrukturyzacji w marcu 2003 r. druga gwarancja została wydłużona na cały okres spłaty pożyczki do momentu wydania decyzji Komisji na podstawie planu.
(77) Niemcy poinformowały Komisję, że premia, którą MobilCom miał zapłacić rządowi RFN za gwarancje na pożyczki 50 mln EUR i 112 mln EUR, wynosiła w każdym przypadku po 0,8 % rocznie.
Dodatkowo należało uiścić również opłatę za złożenie wniosku w wysokości 25000 EUR.
Rządowi Landu Schleswig-Holstein należało zapłacić 1 % rocznie jako premię gwarancyjną oraz opłatę za opracowanie wniosku w wysokości 25564 EUR.
(78) Według informacji Niemiec ze względu na fakt, że na restrukturyzację potrzebne było tylko 88,3 mln EUR i wnioskowano o dostarczenie takiej kwoty, w piśmie z dnia 1 kwietnia 2003 r. skierowanym do KfW jako przewodniczącego konsorcjum spółka MobilCom oświadczyła, że rezygnuje z pozostałej kwoty pożyczki 23,7 mln EUR.
7.
Powody wszczęcia lub rozszerzenia postępowania
(79) Komisja zatwierdziła gwarancję na pożyczkę w wysokości 50 mln EUR jako pomoc na przetrwanie na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c Traktatu WE i wytycznych wspólnotowych.
(80) W swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja zakwalifikowała gwarancję przyznaną na drugą pożyczkę przez rząd RFN i Land Schleswig-Holstein jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Na podstawie swojej tymczasowej oceny Komisja doszła do wniosku, że zgłoszoną pomoc należy oceniać na podstawie wytycznych wspólnotowych i podała w wątpliwość zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem.
(81) W szczególności było dla Komisji niejasne, czy udzielona później pożyczka w wysokości 112 mln EUR została wykorzystana wyłącznie na utrzymanie działalności przedsiębiorstwa w podanym okresie naprawczym, czy na restrukturyzację przedsiębiorstwa.
Pomoc na restrukturyzację ze względu na jej charakter szczególnie zakłócający konkurencję może zostać zatwierdzona przez Komisję tylko na podstawie planu restrukturyzacji, który w momencie wszczęcia postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE jeszcze nie został przedłożony Komisji.
(82) Decyzją z dnia 9 lipca 2003 r. Komisja włączyła do trwającego postępowania wyjaśniającego planowane początkowo przedłużenie gwarancji na pożyczkę do roku 2007.
(83) Komisja podała w wątpliwość w szczególności, czy MobilCom potrzebował przedłużenia pożyczek poręczonych przez państwo.
Komisja nie mogła wykluczyć, że MobilCom mógł uzyskać wystarczające środki na spłatę pożyczki dzięki szybkiej sprzedaży swojego udziału w internetowej spółce córce Freenet.de AG.
III.
OPINIA NIEMIEC
(84) Po spłaceniu pożyczek dnia 22 września 2003 r., kiedy należało zwrócić obligacje gwarancyjne poręczycielom, Niemcy uznały, że przezornie złożony wniosek o zatwierdzenie przedłużenia gwarancji do roku 2007 jest załatwiony.
(85) Odnośnie do przyznania drugiej pomocy w formie gwarancji na pożyczkę 112 mln EUR, Niemcy uważają, że również ta gwarancja jest pomocą na przetrwanie w rozumieniu wytycznych wspólnotowych.
(86) Niemcy złożyły oświadczenie, że za pomocą pożyczek finansowane były wyłącznie środki w sektorze dostawy usług i mające na celu optymalizację struktury taryfowej, optymalizację nakładów na dystrybucję i redukujące bieżące nakłady na personel, które służyły w fazie ratowania tylko do podtrzymania bieżącej działalności przedsiębiorstwa i redukcji zapotrzebowania na środki finansowe.
Bez tych środków zapotrzebowanie na środki finansowe do marca 2003 r. byłoby wyższe o dalsze 110 mln EUR.
(87) Poza tym w momencie przyznania spornej pomocy obszerny projekt restrukturyzacji jeszcze nie został przedłożony i nie mógł również zostać opracowany w krótkim czasie.
(88) Na wypadek gdyby Komisja nie zgadzała się z tą oceną, Niemcy składają wniosek o zatwierdzenie drugiej gwarancji jako pomocy na restrukturyzację, w oparciu o plan restrukturyzacji, przedłożony Komisji w późniejszym czasie.
Zdaniem Niemiec szczególnie wycofanie się MobilCom z sektora UMTS i z sektora telefonii stacjonarnej i Internetu, jak jest to przewidziane w planie restrukturyzacji, zrównoważy możliwe zakłócenia konkurencji na rynku telefonii komórkowej, spowodowane przez pożyczkę poręczoną przez państwo.
IV.
OPINIE STRON TRZECICH
1.
Opinia MobilCom
(89) W swojej opinii odnośnie do wszczęcia i rozszerzenia postępowania formalnego MobilCom odrzuca wątpliwości dotyczące zgodności przyznanej pomocy ze wspólnym rynkiem.
(90) MobilCom podaje, że konkurencja na rynku usług telefonii komórkowej zamarłaby bez dalszego istnienia MobilCom.
Rynek telefonii komórkowej zostałby zdominowany przez operatorów sieci posiadających łącznie prawie 70 % udziału w rynku, przy czym około 52 % przypada na obie duże firmy T-Mobile i Vodafone.
Zniknięcie MobilCom stworzyłoby firmie Debitel monopol wśród dostawców usług, którzy nie dysponują własną siecią i byłaby ona przez to pozbawiona presji, aby tworzyć najtańsze taryfy i oferować je swoim klientom.
Rola dostawców usług jako katalizatorów konkurencji cenowej między operatorami sieci zostałaby przez to znacznie osłabiona, a oligopolistyczna struktura niemieckiego rynku telefonii komórkowej zostałby umocniona.
(91) MobilCom twierdzi również, że gwarancja państwa nie doprowadziłaby do zakłócenia konkurencji i ograniczyłaby się do absolutnego minimum.
Gwarancja zabezpieczałaby łącznie tylko 80 % kwoty pożyczki.
Udostępnione środki były zaplanowane całkowicie na realizację planu restrukturyzacji i ograniczone ściśle do kosztów restrukturyzacji w sektorze dostawy usług.
Każdy środek opisany w planie restrukturyzacji jest koniecznym warunkiem odtworzenia długoterminowej rentowności, przy czym MobilCom jeszcze raz szczegółowo objaśnia i ponownie podaje poszczególne koszty przewidziane w planie restrukturyzacji.
(92) MobilCom zwraca również uwagę na to, że pozostali konkurenci będą mieli korzyści z planu restrukturyzacji, ponieważ zgodnie z nim MobilCom wycofa się ze wszystkich działalności, które nie należą bezpośrednio do jego głównych dziedzin zainteresowania, a które byłyby jednak pożyteczne, w szczególności operowanie siecią UMTS.
(93) Nie należy oczekiwać żadnych negatywnych skutków dla konkurentów, ponieważ w ramach restrukturyzacji w sektorze dostawy usług dojdzie również do znacznego zredukowania zdolności produkcyjnych.
Szczególnie na skutek znacznej redukcji liczby pracowników i zamknięcia oddziałów firmy możliwości pozyskiwania klientów przez MobilCom zostaną w znacznym stopniu ograniczone.
(94) Podczas rozmów między Niemcami a Komisją w dniach 9. i 21. stycznia 2004 r., w których brali też udział przedstawiciele MobilCom, MobilCom sprecyzował swoje pisemne argumenty, stwierdzając, że przedsiębiorstwo tak samo jak przedtem utrzymuje pogląd prawny, reprezentowany również przez Niemcy, że w przypadku drugiej przyznanej pomocy chodzi o pomoc na przetrwanie, a nie o pomoc na restrukturyzację.
Nie pojawia się więc kwestia odpowiednich środków kompensacyjnych.
2.
Opinia spółki Talkline GmbH & Co KG
(95) Talkline GmbH & Co KG (Talkline) jest jako dostawca usług telefonii komórkowej bezpośrednim konkurentem spółki MobilCom.
Talkline zwraca uwagę na to, że przedsiębiorstwo musiało w ciągu ostatnich dwóch lat tak samo jak inni bezpośredni konkurenci dostosować się do warunków rynkowych oraz na własny koszt i bez pomocy przyznanej przez państwo dokonać reorganizacji.
(96) Talkline dowodzi, że w przypadku drugiej poręczonej przez państwo pożyczki chodzi o pomoc na restrukturyzację dla MobilCom, a nie o pomoc na przetrwanie.
Restrukturyzacja przedsiębiorstwa zaczęła się zdaniem Talkline już w listopadzie, przed udzieleniem drugiej pożyczki.
(97) Poza tym przedsiębiorstwo jest zdania, że zakłócenie konkurencji wywołane na skutek pomocy przyznanej MobilCom jest szczególnie dotkliwe.
Przyznana pomoc była bez wystarczającej kompensacji niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(98) Szczególną dotkliwość zakłócenia konkurencji Talkline uzasadnia po pierwsze tym, że gwarancja przyznana MobilCom umożliwiła nieograniczone kontynuowanie działalności gospodarczej przy jednoczesnej sprawnej i całkowitej restrukturyzacji.
Wprawdzie w trakcie restrukturyzacji MobilCom stracił udziały w rynku, jednak jego obecność na rynku była dla konkurentów nadal odczuwalna.
(99) Po drugie, poręczone przez państwo pożyczki umożliwiły MobilCom poprawienie zysków z bazy klientów.
Po uregulowaniu bazy klientów MobilCom rozwinął się prawie tak samo jak rynek, dysponował jednak bazą klientów przynoszącą nieproporcjonalnie duże dochody.
(100) Dodatkowo spółka MobilCom dzięki pożyczkom mogła odwlekać sprzedaż telefonii stacjonarnej Freenet.de AG i połączoną z tym częściową sprzedażą udziału w tej spółce, tak więc mogła użyć oczekiwanego relatywnego wzrostu ceny rynkowej nie tylko na spłatę pożyczki, lecz również na nowe inwestycje w sektorze telefonii komórkowej, ponieważ sprzedaż 20 % pakietu akcji we wrześniu 2003 r., po całkowitej spłacie pożyczek, przyniosła MobilCom dodatkowe środki płynne w wysokości prawie 60 mln EUR.
(101) Poza tym Talkline podaje w wątpliwość konieczność przyznania drugiej gwarancji.
MobilCom dysponował już wtedy znacznymi aktywami trwałymi, przy czym Talkline podkreśla szczególnie udział w spółce Freenet.de AG.
Dokonana dopiero we wrześniu 2003 r. sprzedaż 20 % udziałów w Freenet (3,75 mln akcji) przyniosła spółce już w listopadzie 2002 r., przy ówczesnym kursie około 5 EUR, wpływy w wysokości co najmniej 18,75 mln EUR.
Sprzedaż całego udziału (13,65 mln akcji) przyniosłaby spółce środki płynne w wysokości 68 mln EUR, przez co w dużej mierze zaciągnięcie pożyczki, a z pewnością rządowa gwarancja były zbędne.
Obliczenie to oparte jest jedynie na kursie giełdowym, a nie na wartości netto aktywów trwałych Freenet.de AG, które zostały wycenione przez radę nadzorczą spółki MobilCom i zarząd spółki Freenet.de AG na o wiele większe.
(102) Jeżeli Komisja dojdzie do wniosku, że druga rządowa gwarancja jest dozwoloną pomocą na restrukturyzację, to zdaniem Talkline może ona zatwierdzić tę pomoc tylko wtedy, gdy Niemcy zaproponują inne odpowiednie środki kompensacyjne zgodnie z pkt 35 i kolejnymi wytycznych wspólnotowych.
(103) Zaproponowane przez Niemcy środki są zdaniem spółki Talkline niewystarczające, aby zrównoważyć negatywne skutki pomocy przyznanej przez państwo.
Redukcja zdolności produkcyjnych w sektorze telefonii komórkowej i związane z tym zmniejszenie bazy klientów należy tłumaczyć głównie faktem, że MobilCom zlikwidował nierentowne umowy z klientami.
Redukcja ta była zalecana z ekonomicznego punktu widzenia i przez to nie może zostać zaakceptowana jako świadczenie wzajemne.
(104) Wycofanie się z sektora telefonii stacjonarnej i Internetu nie zostało całkowicie zrealizowane.
Poza tym sprzedaż udziału we Freenet przez jej wpływ na konkurencję w sektorze telefonii komórkowej można uważać za przegrupowanie kapitału.
Jako świadczenie wzajemne za możliwe zakłócenia konkurencji sprzedaż ta jest przez to nie tylko bez wartości, lecz jest nawet szczególnym zaostrzeniem zakłócenia, gdyż MobilCom dochód ze sprzedaży udziału we Freenet zainwestuje teraz bezpośrednio w sektor dostawy usług.
(105) Zawieszenie działalności związanej z UMTS było koniecznością ekonomiczną, nie można go więc również uważać za odpowiedni środek kompensacyjny za zakłócenie konkurencji na rynku telefonii komórkowej.
Z wycofania się z UMTS czerpią zyski tylko pozostali posiadacze licencji UMTS, którzy mają o jednego bezpośredniego konkurenta mniej.
(106) Talkline proponuje na koniec katalog możliwych środków dla wyrównania zakłócenia konkurencji, które zdaniem Talkline nastąpiło.
Środki obejmują proporcjonalną "sprzedaż" klientów konkurentom, ograniczone terminem zamknięcie sklepów internetowych Online Shops i innych kanałów bezpośrednich oraz wycofanie się z branży UMTS jako dostawca usług ("Enhanced Service Providing") na czas określony.
3.
Opinia osoby trzeciej, która prosiła o utajnienie jej tożsamości
(107) Komisja otrzymała oprócz tego opinię innego konkurenta, który prowadzi działalność wyłącznie jako dostawca usług bez własnej struktury sieci.
(108) Również ten konkurent uważa, że zaproponowane świadczenia wzajemne nie są wystarczające, aby osiągnąć ograniczenie zdolności produkcyjnych w głównym sektorze MobilCom, które jest niezbędne do wyrównania zakłócenia konkurencji.
MobilCom chce się skoncentrować na dochodowych klientach w środkowym i górnym przedziale.
MobilCom będzie mógł zatem, pomimo spadku liczby klientów, utrzymać swoją obecność na rynku, gdyż dzięki koncentracji na dochodowych klientach będzie można obniżyć koszty i zwiększyć obroty.
(109) Przy aktualnej sytuacji rynkowej, charakteryzującej się nasyceniem rynku, niższymi średnimi obrotami na klienta i malejącymi marżami, zmiana pozycji przez MobilCom jest celem wszystkich przedsiębiorstw działających w sektorze dostawy usług.
Przyznana pomoc, którą nie dysponują bezpośredni konkurenci, będzie wykorzystana przez MobilCom na zdobycie uprzywilejowanej pozycji wśród konkurencji w wartościowym przedziale klientów, o który toczy się walka.
Niemcy udzieliły więc pomocy na restrukturyzację spółki MobilCom bezpośrednio kosztem konkurentów, co bez dalszych środków kompensacyjnych jest nie do przyjęcia.
V. REAKCJA NIEMIEC NA OPINIE STRON TRZECICH
(110) W swojej reakcji na opinie stron trzecich Niemcy wyjaśniają konieczność drugiego środka pomocowego w ten sposób, że MobilCom w połowie listopada 2002 r. stracił płynność finansową, niezbędną do kontynuowania bieżącej działalności gospodarczej.
Bez udzielenia pożyczki przez konsorcjum KfW spółka MobilCom musiałby niezwłocznie ogłosić niewypłacalność.
Według oceny Zarządu MobilCom w przypadku złożenia wniosku o niewypłacalność w krótkim czasie większość umów z klientami zostałaby zerwana, tak że restrukturyzacja MobilCom nie byłaby możliwa ze względu na niewypłacalność.
(111) Niemcy wyjaśniają dalej, że France Télécom przy podjęciu negocjacji ugodowych w drugiej połowie września 2002 r. stale podkreślała, że może zwolnić MobilCom ze zobowiązań odnośnie do UMTS tylko wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że MobilCom nie będzie musiał ogłaszać niewypłacalności w okresach, w których mogłoby dojść do zaskarżenia na mocy prawa o niewypłacalności.
Zgodnie z tym France Télécom przed rozpoczęciem negocjacji zażądała opinii zewnętrznych ekspertów na temat pozytywnej prognozy dalszego istnienia sektorów działalności, które pozostały MobilCom, oraz zażądała obietnic stron trzecich w sprawie zabezpieczenia finansowania, koniecznego do zakończonej sukcesem reorganizacji spółki.
Służąca do tego celu pożyczka 112 mln EUR udzielona przez konsorcjum KfW zgodnie z powyższym stała się warunkiem porozumienia o ugodzie MC Settlement Agreement.
Następnie France Télécom zażądała, aby niezbędne pożyczki były do dyspozycji przez co najmniej 18 miesięcy.
Zdaniem Niemiec przez wyznaczenie terminu pożyczek i gwarancji do dnia 20 maja 2004 r. żądanie to zostało spełnione.
(112) Niemcy wyjaśniają następnie, że rządowa gwarancja była konieczna.
Umowa pożyczki z konsorcjum KfW zobowiązywała MobilCom do udzielenia wszystkich dostępnych jej depozytów zabezpieczających.
Nie wystarczyły one jednak, aby skłonić konsorcjum KfW do przyznania koniecznych środków finansowych.
Przeciwnie — pomimo intensywnych starań rządu RFN o większe ryzyko własne banków — banki wchodzące w skład konsorcjum upierały się przy gwarancji deficytowej w wysokości 80 % kwoty pożyczki w formie gwarancji rządu RFN i Landu Schleswig-Holstein.
Bez tego publicznego zabezpieczenia ryzyka żaden z banków nie byłby gotowy udostępnić MobilCom środków finansowych, co doprowadziłoby do niewypłacalności MobilCom.
(113) Odnośnie do kwestii ograniczenia pomocy do koniecznego minimum Niemcy wyjaśniły, że MobilCom, w umowie pożyczki z konsorcjum KfW, zobowiązał się przeznaczyć wszystkie dochody netto, które wpłynęły do spółki ze sprzedaży głównych aktywów rzeczowych lub finansowych na spłatę pożyczki, a tym samym na zwrot gwarancji przyznanej przez państwo.
Oprócz tego MobilCom zobowiązała się w krótkim terminie rozpocząć sprzedaż sektora telefonii stacjonarnej i Internetu.
Zgodnie z powyższym MobilCom rozpoczął niezwłocznie starania o sprzedaż powyższych aktywów (również aktywów UMTS) i zakończył ją tak szybko i z takim sukcesem, że mogła nastąpić przedterminowa spłata pożyczki i zwrot gwarancji przyznanej przez państwo.
(114) Dzięki sprzedaży sektora telefonii stacjonarnej, aktywów UMTS, a następnie przesunięciu akcji Millenium korzystanie z pożyczki zostało stopniowo zredukowane i w rezultacie w wyniku sprzedaży dnia 17 września 2003 r. udziału w Freenet.de AG ostatecznie zredukowane do zera.
W wyniku tego rządowa gwarancja wykorzystana została w około połowie okresu trwania pożyczki KfW.
(115) Szybsza sprzedaż aktywów, a przez to szybsza spłata poręczonych przez państwo pożyczek była niemożliwa.
Dotyczyło to zarówno uzgodnionej już w marcu 2003 r. sprzedaży sektora telefonii stacjonarnej i uzgodnionej w maju 2003 r. sprzedaży aktywów UMTS, jak i dozwolonej dopiero od kwietnia 2003 sprzedaży akcji MobilCom przez powiernika dr. Dietera Thoma, wobec którego MobilCom nie miał żadnego prawa do wydawania poleceń, lecz który zgodnie ze swoją umową o powiernictwo z Gerhardem Schmidem i Millenium był zobowiązany do osiągania możliwie wysokiego dochodu ze sprzedaży.
(116) Zdaniem Niemiec dotyczyło to również sprzedaży akcji Freenet.
Według przepisów niemieckiego prawa spółek zarząd był zobowiązany w interesie firmy i swoich akcjonariuszy udaremniać sprzedaż swoich aktywów poniżej wartości.
Niemcy wyjaśniają, że szybka sprzedaż udziału w tamtym czasie mogła się odbyć tylko na giełdzie.
Niski wówczas giełdowy kurs akcji Freenet wynoszący około 5 EUR (wartość giełdowa łącznego udziału: 68 mln EUR) w przypadku szybkiej sprzedaży 76,1 % akcji Freenet prawdopodobnie załamałby się.
Następnie organy nadzorcze nie zgodziły się na sprzedaż w listopadzie 2002 r., ponieważ walne zgromadzenie France Télécom w tamtym czasie jeszcze nie zatwierdziło porozumienia o ugodzie MC Settlement Agreement.
(117) Niemcy wyjaśniają, że dla MobilCom nie było żadnych alternatyw działania, aby utrzymać się na rynku.
Niewypłacalność byłaby ewentualnie w interesie konkurencji, gdyż zyskałaby ona klientów spółki MobilCom.
Rozbicie grupy MobilCom w wyniku niewypłacalności było jednak zdaniem Niemiec nieuzasadnione.
Wprost przeciwnie, szczególnie aspekty ekonomiczne, infrastrukturalne i aspekty rynku pracy przemawiały za przyznaniem gwarancji przez państwo.
(118) Niemcy utrzymują swoje stanowisko, że środki kompensacyjne już w znacznym stopniu zostały podjęte, mianowicie w szczególności poprzez sprzedaż sektora UMTS, sprzedaż sektora telefonii stacjonarnej, zredukowanie kwalifikowanej większości spółki MobilCom w Freenet.de AG do wyłącznego udziału finansowego oraz zamknięcie oddziałów firmy w miejscowościach Hallbergmoos i Karlstein. W rozmowach bezpośrednich w styczniu 2004 r.
Komisja omówiła jednak z Niemcami inne możliwe środki kompensacyjne, w szczególności zamknięcie sklepów internetowych Online-Shops spółki MobilCom na określony czas, wynoszący siedem miesięcy, na co Niemcy wyraziły początkowo zgodę. W kwietniu 2004 r.
Niemcy poinformowały jednak Komisję, że nie można ostatecznie obiecać zamknięcia sklepów internetowych Online-Shops.
VI.
Ocena środków
(119) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, o ile nie postanowiono inaczej, pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(120) Komisja stwierdza, że wniosek Niemiec o zatwierdzenie przedłużenia do 2007 r. gwarancji udzielonych przez państwo na pożyczki, został załatwiony po spłaceniu pożyczek dnia 22 września 2003 r., a obligacje gwarancyjne zwrócone poręczycielowi.
Komisja nie musi już więc podejmować decyzji o tym wniosku.
(121) Dnia 21 stycznia 2003 r. Komisja na podstawie wytycznych wspólnotowych zatwierdziła rządową gwarancję na pożyczkę w wysokości 50 mln EUR jako pomoc na przetrwanie.
Pomoc ta nie musi być więc ponownie oceniana.
1.
Rządowa gwarancja na pożyczkę 112 mln EUR jako pomoc
(122) Odnośnie do 80 % gwarancji na udzieloną dnia 20 listopada pożyczkę 112 mln EUR Komisja uważa za dowiedzione, że chodzi tu o pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(123) Gwarancja została przyznana przez Ministerstwo Finansów (Bundesministerium der Finanzen) Republiki Federalnej Niemiec oraz przez Ministerstwo Gospodarki, Technologii i Komunikacji (Ministerium für Wirtschaft, Technologie i Verkehr) Landu Schleswig-Holstein, dwa organy państwowe.
Należy ją więc przyporządkować jako pomoc państwa.
(124) Gwarancje przyznawane przez państwo wchodzą zasadniczo w zakres stosowania art. 87 ust. 1, jeżeli nie jest wypłacana premia rynkowa i zostaje zakłócona wymiana handlową między Państwami Członkowskimi [15].
(125) Komisja jest zdania, że premia zapłacona za rządową gwarancję nie była premią rynkowa.
Niemcy poinformowały, że premia, którą MobilCom miał zapłacić rządowi RFN za gwarancję, wynosiła 0,8 % rocznie; dodatkowo w każdym przypadku należało uiścić opłatę za złożenie wniosku w wysokości 25000 EUR.
Landowi Schleswig-Holstein należało zapłacić 1 % rocznie jako premię gwarancyjną oraz opłatę za rozpatrzenie wniosku w wysokości 25564 EUR.
Innych informacji o współmierności ryzyka czy zwyczajów na rynku odnośnie do premii Niemcy jednak nie podają.
Niemcy stale określają drugą gwarancję jako pomoc.
Na tej podstawie i z uwagi na trudną sytuację materialną, w jakiej był MobilCom, a także z uwagi na fakt, że przedsiębiorstwo znajdowało się krótko przed ogłoszenie niewypłacalności, Komisja dochodzi do wniosku, że premia nie odzwierciedlała ryzyka, które podjął rząd RFN i Land Schleswig-Holstein, udzielając gwarancji, i żaden prywatny uczestnik rynku nie udzieliłby gwarancji w tych warunkach.
(126) Gwarancja dała spółce MobilCom wyjątkową korzyść, której spółka nie otrzymałaby w normalnych warunkach rynkowych.
W szczególności poprawiły się przez to możliwości spółki na zaciągnięcie pożyczki.
Na podstawie gwarancji MobilCom, który znajdował się w krytycznej sytuacji finansowej, mógł wziąć pożyczkę na warunkach, które nie odpowiadały rzeczywistej sytuacji finansowej spółki i ryzyku ponoszonemu przez pożyczkodawcę przy udzielaniu pożyczki przedsiębiorstwu w porównywalnej sytuacji finansowej bez rządowej gwarancji.
W normalnych warunkach rynkowych tylko nieliczne banki odmawiają udzielenia pożyczki przedsiębiorstwom, jeżeli zwrot kapitału zabezpieczony jest przez państwo.
(127) Gwarancja może zakłócić konkurencję i wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
MobilCom oferuje usługi telefonii komórkowej GSM drugiej generacji w całych Niemczech.
Gwarancja udzielona przez Niemcy poprawiła pozycję MobilCom wobec konkurencji i może zakłócać szanse konkurencyjności innych firm oferujących usługi telefonii komórkowej drugiej generacji.
Gwarancja przyczyniła się też do wzmocnienia pozycji MobilCom na poziomie Wspólnoty, ponieważ ograniczone zostały możliwości oferentów z innych Państw Członkowskich przy tworzeniu lub wzmacnianiu ich pozycji w Niemczech.
Na wspólnotowym rynku telekomunikacyjnym panuje silna konkurencja między operatorami poszczególnych Państw Członkowskich.
Duża liczba obecnych lub potencjalnych konkurentów MobilCom, świadczących usługi telefonii komórkowej drugiej generacji, to przedsiębiorstwa, które mają swoją główną siedzibę w innych Państwach Członkowskich (np. O2, E-Plus, Vodafone D2, Talkline i Debitel).
(128) Z tego powodu rządowa gwarancja jest pomocą przyznaną przez państwo w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(129) Poręczona pożyczka zdaniem Komisji nie zawiera żadnych elementów pomocy wykraczających poza gwarancję.
Dzięki gwarancji pożyczka była zabezpieczona zgodnie z zasadami rynkowymi.
Również stopa procentowa obliczona dla MobilCom za pożyczkę 112 mln EUR (2,5 % rocznie ponad EURIBOR) była porównywalna ze stopą procentową dla zdrowych przedsiębiorstw i nie była niższa niż stopa procentowa odniesienia Komisji [16].
2.
Zgodność ze wspólnym rynkiem
(130) W art. 87 Traktatu WE przewidziane są wyjątki od zasady niezgodności pomocy przyznawanej przez państwo ze wspólnym rynkiem.
Przede wszystkim należy ustalić, czy omawiana pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 2.
Omawiana pomoc nie ma jednak charakteru socjalnego i nie jest przyznawana indywidualnym konsumentom (lit. a), nie ma celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi (lit. b), nie jest też przyznawana gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec (lit. c).
Inne wyjątki zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE (aspekt regionalny) nie mogą w tym przypadku być zastosowane, gdyż pomoc dla MobilCom nie służy konkretnie rozwojowi określonego regionu gospodarczego.
Również postanowienia wyjątkowe art. 87 ust. 3 lit. b) i d) nie dotyczą tej pomocy.
Odnoszą się one do wspierania ważnych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania europejskiego oraz mających na celu wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturalnego.
(131) Pozostaje postanowienie wyjątkowe art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE i oparte na nim wytyczne Wspólnoty.
Komisja jest zdania, że nie można zastosować innych wytycznych Wspólnoty, np. o pomocy w dziedzinie badań i rozwoju, małych i średnich przedsiębiorstw lub zatrudnienia i kształcenia.
Jeżeli warunki wymienione w wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy na przetrwanie i restrukturyzację przedsiębiorstw są spełnione, pomoc może się przyczynić do rozwoju działalności gospodarczej, bez zakłócania wymiany handlowej (pkt 20 wytycznych), i z tego powodu może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
a) Ocena drugiej pomocy jako pomocy na restrukturyzację
(132) Po dokładnej weryfikacji Komisja doszła do wniosku, że w przypadku drugiej pomocy, wbrew stanowisku bronionemu przez Niemcy i kredytowane przedsiębiorstwo, chodzi o pomoc na restrukturyzację, a nie o pomoc na przetrwanie.
(133) Zgodnie z wytycznymi wspólnotowymi pomoc na przetrwanie ma z natury charakter tymczasowy.
Służy ona do dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji tak długo, jak to jest konieczne w celu stworzenia planu restrukturyzacji lub planu płynności finansowej.
Wysokość tej pomocy musi być ograniczona do kwoty, która jest konieczna do dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa aż do momentu sporządzenia planu restrukturyzacji (np. pokrycie kosztów płac lub dostawy rutynowe).
(134) W przeciwieństwie do tego restrukturyzację opiera się na realistycznym, spójnym i daleko sięgającym planie odtworzenia długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa.
Do tego należą szczególnie elementy reorganizacji i racjonalizacji działalności przedsiębiorstwa, co oznacza głównie wycofanie się z deficytowej działalności oraz restrukturyzację tych sektorów, które mogą znów stać się konkurencyjne.
Restrukturyzacja operacyjna przedsiębiorstwa musi z reguły iść w parze z restrukturyzacją finansów.
(135) Komisja jest zdania, że druga gwarancja nie spełnia warunków pomocy na przetrwanie.
Pożyczka poręczona przez państwo nie miała na celu wyłącznego finansowania kosztów bieżących, włącznie ze zwykłymi środkami optymalizującymi, których celem było umożliwienie dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa przez określony czas, do momentu utworzenia planu restrukturyzacji.
(136) Według danych Niemiec rządowa gwarancja na pożyczkę w wysokości 112 mln EUR (lub 88,3 mln EUR) miała umożliwić spółce MobilCom podjęcie szeregu środków reorganizacyjnych w przynoszącym straty sektorze dostawy usług.
Środki te zmierzały przy tym w oczywisty sposób do trwałego usunięcia przyczyn ciągłych strat w tym sektorze działalności.
(137) W szczególności przy pomocy poręczonej przez rząd pożyczki została sfinansowana szybka redukcja 850 pełnych etatów w sektorze dostawy usług, która miała zlikwidować przerost zatrudnienia w tym sektorze, który w planie restrukturyzacji został wymieniony jako istotna przyczyna strat.
(138) Dalsza grupa kosztów obejmowała wypowiedzenie lub anulowanie niedochodowych umów i przemieszczenie klientów pozyskanych dzięki własnej sieci UMTS do stosownych taryf sektora dostawy usług.
W wyniku tego uporządkowania bazy klientów i zmiany taryfy miały powstać długotrwałe rentowne umowy z klientami i miała być na długi czas zatrzymana zniżkowa tendencja marż z dochodu brutto.
(139) Poprzez zamknięcie oddziałów firmy w miejscowościach Karlstein i Hallbergmoos, które stały się częścią koncernu MobilCom w wyniku przejęcia D-Plus Telecommunications GmbH (Karlstein) i Cellway Kommunikationsdienste (Hallbergmoos), a także koncentracji całej struktury dystrybucji i obsługi klienta w głównej siedzibie Büdelsdorf i w oddziale Erfurt, zdaniem MobilCom, spółka nadrobiła zaległości w przystosowaniu, które zostało w przeszłości zaniedbane z powodu tworzenia sektora UMTS.
(140) W związku z tym Komisja jest przekonana, że pakiet środków, który został sfinansowany z pożyczki poręczonej przez państwo, ma dla zapewnienia długoterminowej rentowności sektora dostawy usług oraz dla firmy przede wszystkim następstwa strukturalne i nie był przeznaczony wyłącznie do dalszego prowadzenia firmy do czasu sporządzenia planu restrukturyzacji.
Środki strukturalne nie mogą być finansowane z pomocy na przetrwanie.
Dlatego Komisja dochodzi do wniosku, że druga gwarancja stanowi pomoc na restrukturyzację w rozumieniu wytycznych wspólnotowych.
(141) Komisja wychodzi przy tym również z założenia, że przedsięwzięcia w sektorze dostawy usług oparte były na mocnym planie odtworzenia długoterminowej rentowności firmy.
Komisja odrzuca przy tym stanowczo sprzeciw Niemiec, że w momencie przyznania pożyczki poręczonej przez państwo w listopadzie 2002 r. nie był jeszcze przedłożony plan restrukturyzacji.
(142) We wrześniu 2002 r. zarząd wraz z radą nadzorczą podjął decyzję w sprawie ważniejszych punktów strategii reorganizacji [17].
MobilCom nie wątpił, że projektu UMTS nie można było zrealizować bez udziału France Télécom i że musiano by z niego zrezygnować.
(143) Zarząd przedłożył również obszerny program reorganizacji sektora dostawy usług w telefonii komórkowej, który już wtedy jako główne elementy przewidywał redukcję 850 pełnych etatów w głównym sektorze, koncentrację dystrybucji i obsługi klienta, rozproszonych do tej pory w pięciu filiach, w głównej siedzibie w miejscowości Büdelsdorf i w filii w Erfurcie, a także obniżenie kosztów pozyskiwania klientów (między innymi poprzez zamknięcie nierentownych sklepów MobilCom Shops).
(144) Ten program reorganizacji, który był identyczny z planem restrukturyzacji przedłożonym Komisji w marcu 2003 r., został sprawdzony przez firmę audytorską Deloitte & Touche.
W swojej ocenie z dnia 25 października 2002 r. Deloitte & Touche doszedł do wniosku, że ze względu na krótki termin i na przedmiot zlecenia nie można było ostatecznie zająć stanowiska, czy projekt restrukturyzacji grupy MobilCom ujął całkowicie wszystkie słabe strony.
Istotne słabe strony zostały jednak uwzględnione i przedstawione w sprawozdaniu.
W rezultacie środki wymienione w planie restrukturyzacji są odpowiednie, aby naprawić zidentyfikowane do tej pory słabe strony i dać możliwość grupie MobilCom, w okresie od jednego do dwóch lat, uzyskania pozytywnych wyników.
(145) W związku z tym Komisja uważa, że zostało odpowiednio udowodnione, że najpóźniej w listopadzie 2002 r. istniał logiczny plan reorganizacji firmy, który był nie tylko podstawą decyzji kredytowych konsorcjum KfW, lecz również podstawą do rozpoczętych w listopadzie środków w celu reorganizacji sektora dostawy usług.
Wnioskowi temu nie przeczy fakt, że w tym czasie nie było jeszcze ostatecznej zgody France Télécom na porozumienie o ugodzie MC Settlement Agreement.
Gdyby porozumienie o ugodzie nie weszło w życie, MobilCom i tak musiałaby ogłosić niewypłacalność.
Ocena perspektyw firmy opierała się z góry na założeniu, że można osiągnąć daleko sięgające oddłużenie i zakładała zawarcie skutecznego porozumienia.
MobilCom konsekwentnie rozpoczął niezwłoczną realizację środków i nie czekał na ostateczną zgodę walnego zgromadzenia France Télécom.
(146) Komisji uważa, że przy ocenie drugiej pomocy jako pomocy na restrukturyzację decydujące było to, że poręczona przez państwo pożyczka w momencie jej udzielenia miała okres spłaty osiemnaście miesięcy do dnia 20 maja 2004 r.
Gwarancja ta była wprawdzie najpierw ograniczona terminem do dnia 15 marca 2003 r., lecz okres ten miał się jednak automatycznie przedłużyć, jeżeli przed upływem tego terminu Komisji zostanie przedłożony plan restrukturyzacji.
Zgodnie z pkt 23 wytycznych wspólnotowych pomoc na przetrwanie w formie gwarancji musi być związana z pożyczkami, których pozostały okres spłaty po wypłacie firmie ostatniej raty wynosi maksymalnie dwanaście miesięcy.
W danym wypadku tak nie było.
(147) W rezultacie w przypadku drugiego środka pomocowego chodzi o pomoc na restrukturyzację, którą Komisja może zatwierdzić tylko wtedy, gdy spełnione są warunki wytycznych wspólnotowych.
b) Zgodność z wytycznymi w sprawie restrukturyzacji
Zdolność firmy do uzyskania pomocy
(148) W rozumieniu wytycznych wspólnotowych przedsiębiorstwo jest zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli, udziałowców lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych z pewnością doprowadzą je w krótkim lub średnim czasie do zakończenia działalności gospodarczej (pkt 4 wytycznych).
Do typowych oznak przedsiębiorstwa zagrożonego zaliczają się w szczególności stałe straty, malejący przepływ środków finansowych i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto, a także sytuacje, w których przedsiębiorstwo nie może wrócić do poprzedniego stanu dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od swoich właścicieli, udziałowców lub wierzycieli (pkt 6 wytycznych).
(149) Wycofanie się France Télécom z finansowania sektora UMTS było równoznaczne z likwidacją wszystkich środków spółki MobilCom.
(150) MobilCom poniósł w trzecim kwartale 2002 r. stratę przed odliczeniem odsetek i podatków (EBIT) w wysokości 2,9 mld EUR, podczas gdy środki kapitałowe wynosiły 606,7 mln EUR (2001: 3,769 mld EUR); zagrażającej we wrześniu 2002 r. niewypłacalności można było zapobiec tylko dzięki poręczonej przez państwo pożyczki na okres przejściowych trudności udzielonej przez KfW w wysokości 50 mln EUR.
(151) Pomimo zakończonego sukcesem zawarcia porozumienia o ugodzie MC Settlement Agreement, zgodnie z którym France Télécom przejęła zobowiązania związane z UMTS w łącznej kwocie 6,9 mld EUR plus odsetki, strata koncernu w czwartym kwartale 2002 r. wyniosła 289 mln EUR i tym samym znacznie przewyższała negatywne wyniki koncernu sprzed kryzysu (kwartał 2/2002: - 172,8 mln EUR, kwartał 1/2002: - 116,4 mln EUR, kwartał 4/2001: - 91,9 mln EUR).
(152) Z przedłożonych analiz płynności finansowej Komisja wnioskuje, że negatywny rozwój przepływ środków finansowych grupy MobilCom w listopadzie 2002 r. nie mógł również zostać zatrzymany na dłuższy czas.
Istniejące rezerwy płynności były wyczerpane już we wrześniu 2002 r.
Przy pomocy na przetrwanie można było pokryć zaledwie krótkoterminowe bieżące zapotrzebowanie na środki finansowe i zapobiec bezpośrednio zagrażającej niewypłacalności.
(153) Niemcy wykazały, że bez środków reorganizacyjnych przewidzianych w planie restrukturyzacji bieżąca strata byłaby w marcu 2003 r. prawdopodobnie większa o dalsze 110 mln EUR.
Strata ta byłaby według danych Niemiec już nie do sfinansowania zgodnie z zasadami bankowymi.
(154) Komisja doszła do wniosku, że MobilCom również nie mogła pokryć z własnych dostępnych środków kapitałowych koniecznego w listopadzie 2002 r. zapotrzebowania na środki finansowe.
(155) Rezerwy płynności, jak już wyjaśniono, w tamtym czasie już nie istniały.
Komisja na podstawie przedłożonych jej informacji musi też wyciągnąć wniosek, że przewidziana w planie restrukturyzacji (częściowa) sprzedaż udziału Freenet w celu spłaty poręczonych przez państwo linii kredytowych, która ostatecznie odbyła się we wrześniu 2003 r., byłaby niemożliwa w krótkim terminie.
(156) Niemcy wykazały w przekonujący sposób, że przed zawarciem porozumienia o ugodzie MC Settlement Agreements w listopadzie 2002 r. sprzedaż udziału Freenet z powodu istniejących zobowiązań kredytowych wobec banków wierzycieli była niemożliwa w ramach projektu UMTS.
Sprzedaż byłaby niemożliwa bez zgody banków wierzycieli, w których udział Freenet był w tym czasie zastawiony.
Z uwagi na duże długi w sektorze UMTS banki wierzycieli nie wyraziły zgody na sprzedaż.
Oprócz tego dochody należało przeznaczyć wyłącznie na spłatę związanych z projektem UMTS zobowiązań kredytowych wobec banków.
(157) Komisja nie posiada również żadnych informacji o tym, że podczas ostrego kryzysu w trzecim i czwartym kwartale 2002 r. inwestorzy okazywali zainteresowanie przejęciem udziałów w MobilCom AG.
MobilCom nie miał więc możliwości pozyskania środków w ten sposób.
(158) Niemcy dostatecznie wykazały, że banki należące do konsorcjum nie udzieliłyby pożyczki w wysokości 112 mln EUR bez gwarancji państwa, ponieważ ryzyko braku pokrycia zostało ocenione jako zbyt duże, w szczególności ponieważ zwyczajowe zabezpieczenia bankowe nie były dostępne w wystarczającym stopniu.
(159) Niemcy przedłożyły do tego między innymi opinię przewodniczącego konsorcjum KfW z dnia 1 czerwca 2003 r., w której oceniona została wartość zabezpieczeń udzielonych dodatkowo dla pożyczki 112 mln EUR.
W umowie kredytowej o pożyczkę 112 mln EUR spółka MobilCom zobowiązała się między innymi zastawić wszystkie udziały MobilCom AG i MobilCom Holding GmbH we wszystkich spółkach córkach i spółkach z jej udziałem, w tym również udział w Freenet.de AG, oraz scedować wszystkie roszczenia wobec spółki Millenium GmbH i wobec wcześniejszego członka Zarządu Gerharda Schmida w wysokości 71 mln EUR.
Należało również przekazać wszystkie zwyczajowe zabezpieczenia bankowe istniejące w przedsiębiorstwie.
(160) Wartość udziału Freenet, który został zastawiony już w grudniu 2002 r., była nie do oszacowania według danych KfW z uwagi na duży stopień wahania kursów akcji.
(161) Scedowane na konsorcjum bankowe roszczenia wobec Gerharda Schmida i wobec Millenium GmbH miały być zaspokojone przez sprzedaż akcji w spółce MobilCom AG przez powiernika prof. Dr. Dieter Thoma do dnia 31 grudnia 2003 r.
Ocena tego zabezpieczenia zależała od kursu giełdowego akcji MobilCom.
Ponieważ kurs giełdowy akcji zależy od solidności i wypłacalności MobilCom, KfW, według informacji Niemiec, nie mógł również przypisać temu zabezpieczeniu zgodnie z zwyczajowymi zasadami bankowymi żadnej wartości zabezpieczenia.
(162) Inne zabezpieczenia, jak na przykład scedowane później należności pieniężne z ceny kupna wobec Freenet.de AG ze sprzedaży sektora telefonii stacjonarnej w wysokości 35 mln EUR, w momencie udzielenia pożyczki jeszcze nie były do dyspozycji.
(163) Z tego względu Komisja musi dojść do wniosku, że udzielenie 80 % gwarancji przez rząd RFN i Land Schleswig-Holstein było konieczne, aby zgodnie z zasadami bankowymi udzielić pożyczki na 112 mln EUR.
(164) W rezultacie Komisja stwierdza, że przedsiębiorstwo w momencie udzielenia drugiej pomocy nie było w stanie dokonać restrukturyzacji własnymi siłami lub za pomocą środków swoich właścicieli, udziałowców lub wierzycieli bez interwencji państwa.
Komisja uważa zatem za dostatecznie udowodnione, że MobilCom był w listopadzie 2002 r. w dalszym ciągu przedsiębiorstwem mającym trudności w rozumieniu wytycznych wspólnotowych.
Odtworzenie długoterminowej rentowności
(165) Zgodnie z pkt 31 i kolejnymi wytycznych wspólnotowych udzielenie pomocy na restrukturyzację jest uzależnione od zrealizowania planu restrukturyzacji, który w przypadku każdej pomocy indywidualnej musi być zatwierdzony i sprawdzony przez Komisję pod względem zdolności do odtworzenia długoterminowej rentowności.
(166) Zdaniem Komisji stabilizacja grupy MobilCom dzięki udanemu zawarciu porozumienia o ugodzie MC Settlement Agreements z France Télécom nie ulega wątpliwości.
Szczegółowy plan restrukturyzacji, który został przedłożony Komisji w marcu 2003 r., zawierał obszerną analizę deficytów strukturalnych, odpowiedzialnych za problemy, oraz obszerny katalog środków mających na celu naprawienie zdiagnozowanych słabych stron.
Na podstawie prognozowanego rachunku zysków i strat do końca roku 2007 r. oraz analizy scenariuszy i ryzyka Komisja mogła stwierdzić, że zaproponowane środki restrukturyzacyjne były rozsądne, logiczne i zasadniczo odpowiednie do umożliwienia MobilCom odtworzenia długoterminowej rentowności.
(167) Ponadto Deloitte & Touche ocenił na zlecenie MobilCom plan restrukturyzacji i doszedł do wniosku, że był on zgodny z ocenami firmy audytorskiej w sprawozdaniu z dnia 25 października 2002 r. oraz z jej miesięcznym sprawozdaniem odnośnie do procesu restrukturyzacji.
(168) Ta ocena ex ante wsparta jest również przez faktyczny rozwój.
MobilCom w sektorze dostawy usług już w drugim kwartale 2003 r. (po raz pierwszy od jedenastu kwartałów) znowu przyniósł zyski i mógł przez sprzedaż udziałów Freenet we wrześniu 2003 r. całkowicie spłacić zadłużenie.
Pomoc ograniczona do minimum
(169) Zgodnie z pkt 40 wytycznych wspólnotowych wysokość i intensywność pomocy muszą się ograniczać do minimum niezbędnego do restrukturyzacji.
Z tego względu podmioty otrzymujące pomoc muszą z własnych środków, również przez sprzedaż aktywów, jeżeli nie są one niezbędne do dalszego istnienia firmy, lub przez finansowanie uzyskane od stron trzecich na warunkach rynkowych wnieść znaczący wkład do planu restrukturyzacji.
(170) Zdaniem Komisji Niemcy w wystarczającym stopniu udowodniły, że powyższa pomoc na restrukturyzację w postaci rządowej gwarancji na pożyczkę w wysokości 112 mln EUR ogranicza się do niezbędnego dla restrukturyzacji minimum, stosownie do dostępnych środków finansowych przedsiębiorstwa, jego akcjonariuszy lub koncernu, do którego to przedsiębiorstwo należy.
MobilCom w trakcie fazy restrukturyzacji nie podjął ani dodatkowej akwizycji, ani inwestycji, które nie były bezwarunkowo konieczne do odtworzenia długoterminowej rentowności.
Jednakże Komisja uważa za konieczne połączenie zatwierdzenia pomocy z określonymi warunkami w celu uniknięcia nadmiernego zakłócenia konkurencji (patrz: motywy 176 — 189).
(171) Odnośnie do okresu spłaty poręczonej przez państwo pożyczki Komisja przyjmuje do wiadomości, że France Télécom nalegała, według informacji Niemiec, na okres spłaty pożyczki restrukturyzacyjnej, poręczonej przez państwo, na minimum osiemnaście miesięcy jako wstępny warunek istotnego dla MobilCom przejęcia zobowiązań z sektora UMTS, a zatem nie można było uzyskać krótszego okresu spłaty pożyczki bez zagrożenia zawarcia porozumienia o ugodzie MC Settlement Agreements.
Dlatego też Komisja uznała warunek ograniczenia pomocy do koniecznego minimum za spełniony.
(172) W odniesieniu do wkładu własnego beneficjenta na restrukturyzację Komisja stwierdza, że gwarancja państwa pokryła zaledwie 80 % poręczonej sumy pożyczki.
Ryzyko ze względu na pozostałe 20 % ponosiło zatem przedsiębiorstwo lub banki udzielające pożyczki.
Oprócz tego MobilCom wniósł wkład w finansowanie restrukturyzacji przez sprzedaż aktywów, jak to przewidziano w planie restrukturyzacji.
W ten sposób pierwsze raty z przeprowadzonej już w marcu 2003 r. sprzedaży telefonii stacjonarnej Freenet w wysokości 35 mln EUR zostały wykorzystane na spłatę pożyczek.
Pozostała kwota pożyczki została całkowicie spłacona w okresie krótszym niż rok z wpływów ze sprzedaży 20 % udziałów Freenet.
(173) Na tej podstawie i z uwzględnieniem faktu, że pomoc polegała na gwarancji, a nie na dotacji niepodlegającej spłaceniu, Komisja dochodzi do wniosku, że MobilCom wniósł wystarczający wkład własny na restrukturyzację w rozumieniu pkt 40 wytycznych wspólnotowych, a pomoc była ograniczona do minimum.
Uniknięcie niespodziewanego zakłócenia konkurencji
(174) Zgodnie z pkt 35 i kolejnymi wytycznych wspólnotowych należy podjąć środki, aby w miarę możliwość złagodzić negatywny wpływ pomocy na konkurentów.
Warunek ten konkretyzuje się przez ograniczenie lub zmniejszenie obecności firmy na rynku lub rynkach, która musi być proporcjonalna do wywołanych przez pomoc zakłóceń konkurencji, a w szczególności do względnego znaczenia przedsiębiorstwa na rynku lub rynkach.
(175) Komisja stwierdza, że MobilCom wykorzystał przyznaną pomoc, tak jak przewidziano w planie restrukturyzacji, tylko na stabilizację sektora telefonii komórkowej — dostawy usług.
Pomoc wpływa przede wszystkim na rynek telefonii komórkowej.
Według oceny Komisji rynki telefonii stacjonarnej, telefonii głosowej oraz usług internetowych, na których MobilCom poprzez swój udział w spółce Freenet.de AG również będzie w przyszłości działał, nie zostały naruszone w odczuwalny sposób.
(176) Z tego względu Komisja zbada przede wszystkim, czy pomoc ma negatywny wpływ na konkurentów MobilCom na rynku telefonii komórkowej i czy doprowadziła do zakłóceń konkurencji, w przypadku których wymagane są środki kompensacyjne.
(177) Jeżeli rynek usług telefonii komórkowej rozpatrywany jest ogólnie, to MobilCom z łącznym 8 % udziałem w rynku przed restrukturyzacją, i szacunkowo około 6 % udziałem po restrukturyzacji należy do grupy mniejszych dostawców.
Pomoc przyznana spółce MobilCom nie polegała na dotacji, lecz na gwarancji.
Poręczona pożyczka została całkowicie spłacona już dnia 20 września 2003 r., a więc zaledwie 10 miesięcy po udzieleniu pożyczki w listopadzie 2002 r.
(178) Z drugiej strony MobilCom stosowała w latach przed kryzysem z roku 2002 agresywną strategię ekspansji, która skierowana była wyłącznie na wzrost w sektorze telefonii komórkowej — dostawy usług na niekorzyść rentowności.
Skoncentrowanie spółki MobilComs na czystym wzroście udziału w rynku należało również postrzegać na tle planowanej rozbudowy sieci UMTS przez spółkę MobilCom, gdyż operatorzy sieci uzyskują od klientów wyższe marże niż wyłączni dostawcy usług.
(179) Przez koncentrację swoich działań na sektorze UMTS i próbę ustabilizowania się jako operator sieci UMTS MobilCom podjął duże ryzyko.
Ta strategia działalność nie powiodła się, jak pokazują trudności MobilCom w drugiej połowie 2002 r.
MobilCom wycofał się dlatego z roli operatora sieci z sektora UMTS i skierował swoją strategię marketingową na zatrzymanie istniejących klientów przynoszących dochody oraz na zwiększenie średnich obrotów miesięcznych.
(180) Dzięki przyznanej pomocy MobilCom nie musiał ponosić negatywnych konsekwencji swojej ryzykownej strategii oraz w dalszym ciągu osiągał zyski z pozytywnych aspektów, jak na przykład korzystanie z większej grupy klientów podczas reformy bazy klientów.
MobilCom uzyskał więc przez pomoc wyraźną korzyść w porównaniu ze swoimi konkurentami.
(181) MobilCom przyznał następnie, że bez pomocy państwa musiałby ogłosić niewypłacalność, przez co prawdopodobnie straciłby większość swoich aktualnych klientów.
Natomiast dzięki pomocy przedsiębiorstwo mogło nie tylko kontynuować swoją działalność gospodarczą, lecz przeorganizować się fizycznie, wyznaczyć nowy kierunek swojej strategii marketingowej, usunąć klientów z małą marżą zysku i skoncentrować się na klientach przynoszących większe dochody.
W rezultacie liczba klientów podczas fazy restrukturyzacji wprawdzie się zmniejszyła, ale dochód brutto na klienta jednak się zwiększył [18].
(182) Komisja uwzględnia również fakt, że MobilCom dzięki przyznanej pomocy zyskał czas na staranne przygotowanie zaplanowanej sprzedaży udziału Freenet, aby uzyskać przez to możliwie duży dochód na spłatę pożyczki i na dalszą płynność finansową.
W rezultacie MobilCom mógł uzyskać przy sprzedaży jedynie 20 % udziałów dochód ze sprzedaży w wysokości 176 mln EUR.
Po spłacie niespłaconych linii kredytowych z poręczonej przez państwo pożyczki MobilCom ma do dyspozycji ze sprzedaży 60 mln EUR dodatkowych środków płynnych na działalność w sektorze dostawy usług.
(183) Przy wyznaczaniu nowego kierunku strategii działalności MobilCom czerpał korzyści zarówno bezpośrednio z poręczonej pożyczki, jak i pośrednio, gdyż gwarancja umożliwiła MobilCom uzyskanie pożyczki pomostowej, aby sprzedać udziały w spółce Freenet.de AG później, we właściwym momencie.
Sprzedaż we wcześniejszym momencie przyniosłaby prawdopodobnie mniejsze dochody.
(184) Z tego względu pomoc ma szczególnie szkodliwy wpływ na konkurentów, którzy w wyniku oczekiwanego osiągnięcia naturalnej granicy nasycenia w następnych latach muszą skierować swoją strategię działalności gospodarczej również na grupy klientów przynoszących większe zyski, ale bez możliwości wspierania się na pomocy przyznanej przez państwo.
Nie zważając na fakt, że udział spółki MobilCom w niemieckim rynku telefonii komórkowej wynosi poniżej 10 %, a poręczone przez państwo pożyczki zostały szybko spłacone, Komisja doszła do wniosku, że pomoc doprowadziła do nadmiernego zakłócenia konkurencji na niemieckim rynku telefonii komórkowej.
(185) Wymienione zakłócenia konkurencji, zdaniem Komisji, nie są zmniejszone przez wymienione przez Niemcy środki mające na celu zredukowanie obecności na rynku, w szczególności wycofanie się z interesu UMTS.
(186) Wycofanie się z UMTS nie jest odpowiednie, aby w pełni wyrównać straty konkurentów MobilCom, ponieważ dochody z tego tytułu uzyskują przede wszystkim pozostali właściciele licencji UMTS, którzy stanowią tylko część konkurencji na rynku telefonii komórkowej.
Wycofanie się z sektora telefonii stacjonarnej i Internetu poprzez przeniesienie działalności związanej z telefonią stacjonarną na spółkę Freenet i, jak twierdzą Niemcy, poprzez przekształcenie udziału Freenet z udziału strategicznego w udział finansowy, nie jest również odpowiednim środkiem kompensacyjnym dla nadmiernego zakłócenia konkurencji, spowodowanego przez przyznaną pomoc, dlatego że zyski z tego tytułu czerpią przede wszystkim operatorzy sieci telefonii stacjonarnej i firmy oferujące usługi internetowe, a nie operatorzy sieci telefonii komórkowej.
(187) Niemcy wskazują jako kolejny środek kompensacyjny również redukcję 1850 pełnych etatów, z tego 850 w sektorze dostawy usług, oraz zamknięcie oddziałów firmy.
Następnie według informacji Niemiec spółka MobilCom straciła klientów, a tym samym udziały w rynku.
Pod koniec roku 2003 firma miała tylko 4,2 mln klientów w porównaniu z około 4,9 mln klientów na początku kryzysu, co odzwierciedliło się w 7,2 % stratach obrotów w sektorze dostawy usług (1,356 mld EUR w 2003 r. w porównaniu z 1,487 mld EUR w 2002 r.).
(188) Jednakże Komisja zwraca uwagę, że redukcja etatów i zamknięcie oddziałów firmy zgodnie z planem restrukturyzacji były równocześnie środkami zwiększającymi operatywność.
W tym czasie firmie udało się zakończyć negatywną tendencję rozwoju obrotu na etapie restrukturyzacji.
Obroty w sektorze dostawy usług wynosiły w pierwszym kwartale 2004 r. 349 mln EUR w porównaniu z 321 mln EUR w pierwszym kwartale 2003 r.
Należy również stwierdzić, że liczba klientów MobilCom ustabilizowała się w tym czasie na około 4,2 mln.
W czwartym kwartale 2003 r. przyrost nowych klientów (426000 nowych klientów) przewyższył stratę klientów w tym samym okresie (338000) [19].
Wprawdzie według danych firmy w grupie klientów abonamentowych ciągle jeszcze można odnotować dużą gotowość do zmiany operatora, co w pierwszych dwóch kwartałach 2004 r. doprowadziło znowu do małego zmniejszenia się liczby klientów.
W sumie należy jednak stwierdzić, że MobilCom w pierwszych dwóch kwartałach 2004 r. wyraźnie zyskał więcej nowych klientów abonamentowych niż w kwartałach porównawczych roku 2003.
Według własnych danych MobilCom miał w pierwszym kwartale 2004 r. pod względem nowych klientów 10 % udział w rynku [20].
(189) Z uwagi na wykazane w motywach 175 - 184 nadmierne zakłócenia konkurencji, Komisja dochodzi do wniosku, że negatywne skutki dla konkurentów spółki MobilCom nie zostały jeszcze wystarczająco złagodzone przez środki wymienione przez Niemcy, chociaż przy określaniu kolejnych środków kompensacyjnych trzeba uwzględnić w szczególności zaistniałe już straty klientów oraz straty obrotów poniesione na etapie restrukturyzacji i rezygnacji z sektora UMTS.
(190) Komisja wyjaśniła Niemcom, że zatwierdzenie drugiej pomocy jako pomocy na restrukturyzację i uznanie ją za zgodną ze wspólnym rynkiem nie jest możliwe bez dalszych środków kompensacyjnych.
Środki kompensacyjne ze względu na wymienione straty klientów i straty obrotów na etapie restrukturyzacji i wycofywania się z sektora UMTS nie powinny jednak być zbyt szkodliwe dla działalności MobilCom.
(191) Po rozmowach przeprowadzonych w dniach 9. i 21. stycznia 2004 r. między przedstawicielami Komisji i przedstawicielami rządu RFN oraz Landu Schleswig-Holstein a przedstawicielami przedsiębiorstwa omówione zostały dalsze środki kompensacyjne, w tym, z inicjatywy Komisji, możliwość czasowego zawieszenia bezpośredniej sprzedaży on-line umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej.
Aby stworzyć możliwość uzyskania zatwierdzenia pomocy, Niemcy, broniąc swojego stanowiska prawnego, w rozmowach tych wykazały zasadniczo, że są gotowe obiecać wstrzymanie bezpośredniej sprzedaży on-line umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej na okres siedmiu miesięcy.
W piśmie z dnia 13 lutego 2004 r. Niemcy poinformowały, że MobilCom jest zasadniczo również gotów zamknąć na okres maksymalnie siedmiu miesięcy swoje sklepy internetowe Online-Shops, służące bezpośredniej sprzedaży on-line umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej.
Informacja ta zawierała oprócz tego dalsze szczegóły odnośnie do ukształtowania środka, które na ponowne zapytanie Komisji zostały bliżej sprecyzowane w wiadomości elektronicznej Niemiec z dnia 18 lutego 2004 r.
(192) Jednakże w kwietniu 2004 r. Niemcy poinformowały Komisję, że nie można ostatecznie obiecać zamknięcia sklepów internetowych Online-Shops w świetle prawnego punktu widzenia MobilCom.
Spółka podtrzymuje swoje wątpliwości, że zastosowany środek był pomocą na restrukturyzację.
W przypadku gdyby Komisja doszła do wniosku, że chodzi o pomoc na restrukturyzację, przewidziane wstrzymanie na siedem miesięcy bezpośredniej sprzedaży on-line umów na usługi telefonii komórkowej byłoby nieproporcjonalnym obciążeniem dla przedsiębiorstwa.
(193) Jak jest to określone w motywach 132 — 147, Komisja jest zdania, że drugi środek pomocowy stanowi pomoc na restrukturyzację.
Jak wyjaśniono powyżej, Komisja jest zdania, że konieczne są dalsze środki na kompensację nadmiernego zakłócenia konkurencji wywołanego przez udzielenie pomocy.
(194) Ponieważ spór z Niemcami i powyższym przedsiębiorstwem na temat potencjalnych środków kompensacyjnych nie mógł zostać zakończony, Komisja zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 zatwierdzi drugą pomoc, pod warunkiem że bezpośrednia sprzedaż on-line umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej (kart Pre-Paid oraz lub Post-Paid) zostanie zawieszona na okres siedmiu miesięcy.
(195) Dokładniej ujmując, warunek ten przewiduje, że Niemcy zapewnią, że spółka MobilCom AG oraz wszystkie spółki należące do koncernu zamkną na okres siedmiu miesięcy sklepy internetowe Online-Shops służące bezpośredniej sprzedaży przez Internet umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej, tak aby nie można było zawierać żadnych nowych umów na usługi telefonii komórkowej (kart Pre-Paid i/lub Post-Paid) bezpośrednio z MobilCom AG oraz jej koncernem.
Dystrybucja umów na usługi telefonii komórkowej innych operatorów poprzez Freenet.de AG nie zostaje naruszona.
(196) Niemcy muszą następnie zapewnić, że na okres zamknięcia sklepów internetowych Online Shops zostanie również wstrzymana bezpośrednia sprzedaż umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej poprzez strony internetowe sklepów MobilCom Shops i że spółka MobilCom AG i jej spółki należące do koncernu nie podejmą żadnych kroków w celu obejścia tego warunku.
(197) Klient podczas okresu zamknięcia nie będzie mógł bezpośrednio zawierać on-line ze spółką MobilCom AG oraz ze spółkami należącymi do koncernu żadnej nowej umowy na usługi telefonii komórkowej (kart Pre-Paid i/lub Post-paid).
Komisja stanowczo zwraca uwagę na to, że wszystkie inne usługi, które nie zmierzają do zawarcia nowych umów na usługi telefonii komórkowej z klientem, będą mogły być nadal świadczone on-line.
Do tego należą wszystkie usługi świadczone dla istniejących klientów (np. usługi serwisowe, przedłużenia umów, sprzedaż dzwonków, gier itd.).
(198) Podczas okresu zamknięcia klientowi na odpowiednich stronach internetowych można zwracać uwagę na to, że zawarcie przez Internet nowej umowy na usługi telefonii komórkowej nie jest w danym momencie możliwe.
MobilCom może na swoich stronach internetowych podawać adresy partnerów dystrybucji, dzięki którym klient może uzyskać wybraną usługę.
Należy jednak zapewnić, że klient nie będzie kierowany dalej za pomocą automatycznego linku bezpośrednio do danego partnera dystrybucji.
(199) Oprócz tego Komisja zobowiązuje Niemcy do rozpoczęcia wykonania środka w ciągu dwóch miesięcy od przyjęcia decyzji.
Dłuższy okres przygotowania wydaje się niepotrzebny i podałby w wątpliwość efektywność środka, ponieważ nie pozostawałby wówczas w czasowym związku z restrukturyzacją firmy.
(200) Przy określaniu warunku Komisja kierowała się początkowymi propozycjami Niemiec.
(201) Komisja po dokładnym rozważeniu wszystkich okoliczności doszła do wniosku, że wstrzymanie bezpośredniej sprzedaży przez Internet umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej przyczynić się może do odpowiedniego wyrównania zaistniałego zakłócenia konkurencji.
MobilCom dzięki swojej bezpośredniej sprzedaży przez Internet pozyskał w roku 2003 według własnych danych […]* nowych klientów (brutto), z tego […]* klientów abonamentowych.
Łącznie liczba nowych klientów brutto wynosiła w roku 2003 […]*, z tego […]* klientów abonamentowych.
Tym samym MobilCom w roku 2003 pozyskał dzięki swoim sklepom internetowym około 1 — 1,5 % łącznej liczby swoich klientów i około 2 % swoich klientów abonamentowych.
Dla roku 2004 należy wychodzić z założenia, że MobilCom zdobędzie nawet 2 — 5 % klientów poprzez swoją bezpośrednią sprzedaż przez Internet.
W wyniku tego, że klient podczas okresu zamknięcia nie może zawrzeć bezpośrednio przez Internet ze spółką MobilCom AG i jej spółkami należącymi do koncernu żadnej nowej umowy na usługi telefonii komórkowej (kart Pre-Paid i/lub Post-Paid), kanał bezpośredniej sprzedaży, coraz bardziej znaczący dla spółki MobilCom, jest zatem zamknięty.
Skutek tego środka dla konkurentów polega na tym, że tymczasowo otrzymują oni przez to szansę, że klient wejdzie na ich stronę internetową i tam zawrze umowę.
(202) Również wyznaczony dla przeprowadzenia środka okres siedmiu miesięcy wydaje się odpowiedni.
Spółce MobilCom udzielono w listopadzie 2002 r. poręczonej przez państwo pożyczki, która została spłacona we wrześniu 2003 r.
Jeżeli uwzględni się oprócz tego, że poręczona pożyczka została wypłacona w kilku ratach, z czego ostatnia w marcu 2003 r., to okres siedmiu miesięcy odpowiada przedziałowi czasu, w którym MobilCom podczas etapu restrukturyzacji faktycznie w pełnym zakresie czerpał zyski z poręczonej przez państwo pożyczki.
Z tego powodu wydaje się odpowiednie, żeby okres zamknięcia sklepów internetowych Online-Shops do bezpośredniej sprzedaży umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej został wyznaczony również na siedem miesięcy w celu wyrównania zaistniałego zakłócenia konkurencji.
(203) Komisja nie może uznać, że wstrzymanie bezpośredniej sprzedaży przez Internet umów na usługi telefonii komórkowej na okres siedmiu miesięcy jest nieproporcjonalnym obciążeniem dla spółki.
Zdaniem Komisji zastosowany środek jest zaledwie ograniczoną interwencją w działalność gospodarczą firmy.
Przedsiębiorstwo pozyskuje większą część swoich klientów w dalszym ciągu poprzez sklepy MobilCom Shops oraz poprzez niezależnych partnerów dystrybucyjnych.
Zawieszenie bezpośredniej sprzedaży on-line nie naruszyło więc głównych dróg dystrybucji spółki MobilCom.
(204) Nie można wychodzić z założenia, że wszyscy klienci, którzy podczas okresu zamknięcia mogliby zawrzeć on-line umowy bezpośrednie ze spółką MobilCom zdecydują się na inną firmę oferującą takie usługi (on-line).
Przeciwnie, należy oczekiwać, że część tych klientów będzie zawierać umowy z MobilCom poprzez inne kanały dystrybucji.
Nawet jeżeli podczas okresu zamknięcia wszyscy klienci, którzy chcieliby zawrzeć umowę z MobilCom bezpośrednio on-line, zwrócą się do jej konkurentów, powiązane z tym straty klientów z uwagi na zaistniałe zakłócenia konkurencji wydają się uzasadnione.
(205) Poza tym nienaruszona zostaje możliwość, że istniejący klienci po upływie okresu trwania umowy przedłużą swoje umowy on-line.
Oprócz tego MobilCom może również świadczyć usługi związane z obsługą klienta lub inne usługi, które nie mają na celu zawarcia umowy na usługi telefonii komórkowej przez Internet.
Następnie podczas fazy zamykania MobilCom mogłaby też intensywnie reklamować swoje produkty telefonii komórkowej w swoich sklepach internetowych Online-Shops i zwracać uwagę na korzystne produkty — karty Post-Paid i Pre-Paid — które klienci mogliby nabyć w sklepach MobilCom Shops i poprzez inne pozostałe drogi dystrybucji.
(206) Komisja zwraca uwagę na to, że zgodnie z pkt 38 wytycznych wspólnotowych w wyniku zawieszenia bezpośredniej sprzedaży on-line umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej nie należy obawiać się powszechnego pogorszenia się struktury rynku.
Zamknięcie sklepów internetowych Online-Shops jest relatywnie ograniczonym środkiem kompensacyjnym, który w żaden sposób nie zagraża dalszemu istnieniu MobilCom.
Nie ma zatem zagrożenia, że ważny konkurent odpadnie lub zostanie znacznie osłabiony, a więc pośrednio wzmocnione zostaną obie przodujące na ryku firmy T-Mobile i Vodafone.
(207) Komisja jest zdania, że inne środki kompensacyjne, np. proporcjonalna "sprzedaż" klientów konkurentom czy wycofanie się spółki MobilCom jako dostawcy usług z sektora UMTS na czas określony, nie są konieczne.
Powyższe dwa środki zdaniem Komisji nie są odpowiednie jako środki kompensacyjne.
"Sprzedaż" klientów spółki MobilCom jest niemożliwa zarówno z prawnego, jak i praktycznego punktu widzenia.
Odnośnie do zakazania MobilCom działania przez określony czas w roli dostawcy usług w sektorze UMTS Komisja jest zdania, że taki zakaz utrudniłby innowację na rynku telefonii komórkowej, a więc nie leży w zakresie zainteresowania konkurentów, ponieważ ogranicza dynamikę konkurencji.
VII.
Wniosek końcowy
(208) Komisja stwierdza, że udzielona przez państwo gwarancja na pożyczkę wynoszącą 112 mln EUR na rzecz MobilCom AG jest pomocą na restrukturyzację, która zgodnie z wytycznymi Wspólnoty w sprawie pomocy państwa na przetrwanie i restrukturyzację przedsiębiorstwa mającego trudności jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, przy założeniu że Niemcy spełnią warunki szczegółowo określone w motywach 195 — 199, tj. zawieszenie bezpośredniej dystrybucji on-line umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej. W przypadku gdy warunek ten nie zostanie spełniony, Komisja zastrzega sobie możliwość zastosowania uprawnień przyznanych jej na mocy art. 16 i 23 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, której Niemcy udzieliły MobilCom AG i MobilCom Holding GmbH w formie 80 % gwarancji deficytowej udzielonej przez RFN i Land Schleswig-Holstein w dniu 20 listopada 2002 r. na pożyczkę w wysokości 112 mln EUR przyznaną spółce przez konsorcjum bankowe pod przewodnictwem Kreditanstalt für Wiederaufbau, jest zgodna ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, przy założeniu że Niemcy spełnią warunek wymieniony w art. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Niemcy zapewniają, że MobilCom AG oraz wszystkie spółki należące do koncernu MobilCom zamkną na okres siedmiu miesięcy swoje sklepy internetowe Online-Shops służące bezpośredniej sprzedaży on-line umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej, tak aby za pomocą tej drogi dystrybucyjnej nie mogły być zawierane żadne nowe umowy na usługi telefonii komórkowej (karty Pre-Paid i/lub Post-Paid) bezpośrednio z MobilCom AG oraz ze spółkami należącymi do koncernu.
Dystrybucja umów innych operatorów na usługi telefonii komórkowej poprzez strony internetowe spółki freenet.de AG pozostaje nienaruszona.
2.
Niemcy zapewniają, że na okres zamknięcia sklepów internetowych Online Shops zostanie również wstrzymana bezpośrednia sprzedaż umów MobilCom na usługi telefonii komórkowej poprzez stronę internetową MobilCom Shops oraz że spółka MobilCom AG i spółki należące do koncernu nie podejmą żadnych środków umożliwiających obejście powyższego warunku.
3.
Podczas okresu zamknięcia, zgodnie z ust. 1, klient na odpowiednich stronach internetowych może zostać poinformowany, że zawarcie przez Internet nowej umowy na usługi telefonii komórkowej nie jest możliwe.
MobilCom AG może na swoich stronach internetowych podać adresy partnerów dystrybucji, u których klient może uzyskać wybraną usługę.
Należy zapewnić, że klient nie będzie kierowany za pomocą automatycznego linku bezpośrednio do danego partnera dystrybucji.
4.
Niemcy zapewniają, że zamknięcie sklepów internetowych Online-Shops rozpocznie się w ciągu dwóch miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niemcy informują Komisję o rozpoczęciu zamknięcia sklepów internetowych Online-Shops.
W ciągu pierwszego miesiąca po zamknięciu sklepów internetowych Online-Shops Niemcy przedkładają sprawozdanie, w którym wyjaśnione zostaną wszystkie kroki podjęte w celu wykonania środka.
Ponadto Niemcy niezwłocznie informują Komisję o zakończeniu środka.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako przewidującej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/347/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 94 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, ust. 3 akapit pierwszy oraz ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z księstwem Monako w sprawie umowy, umożliwiającego zapewnienie przez to państwo, przyjęcia środków równoważnych do tych, jakie muszą być stosowane wewnątrz Wspólnoty w celu zapewnienia skutecznego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
(2) Tekst umowy, wynikający z negocjacji, jest zgodny z wytycznymi negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę.
Temu dokumentowi towarzyszy Protokół Ustaleń między Wspólnotą Europejską, a Księstwem Monako.
Obydwa teksty są załączone do decyzji 2005/35/WE [2].
(3) Zastosowanie przepisów dyrektywy 2003/48/WE [3] zależy od zastosowania przez Księstwo Monako środków równoważnych do tych, które przewiduje wymieniona dyrektywa, zgodnie z umową zawartą przez to państwo ze Wspólnotą Europejską.
(4) Zgodnie z decyzją 2005/35/WE, i z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji w sprawie zawarcia umowy, umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej dnia 7 grudnia 2004 r.
(5) Należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty umowę oraz Protokół Ustaleń, który jej towarzyszy.
(6) Niezbędne jest zaplanowanie prostej i łatwej procedury dla ewentualnych dostosowań załączników I i II do umowy.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako przewidującą środki równoważne do tych przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek oraz Protokół Ustaleń, który jej towarzyszy.
Tekst umowy i Protokołu Ustaleń jest załączony do niniejszej decyzji [4].
Artykuł 2
Komisja jest upoważniona, w imieniu Wspólnoty, do zatwierdzenia zmian do załączników do umowy, zapewniających ich zgodność z danymi dotyczącymi właściwych organów, pochodzącymi z notyfikacji przewidzianych w art. 5 lit. a) dyrektywy 2003/48/WE oraz z danymi znajdującymi się w jej załączniku.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, przystępuje do notyfikacji przewidzianej w art. 16 ust. 1 umowy [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 18 stycznia 2005 r.
ustalająca, zgodnie z art. 104 ust. 8 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, czy Republika Węgierska podjęła skuteczne działanie w odpowiedzi na zalecenia Rady zgodnie z art. 104 ust. 7 tego Traktatu
(2005/348/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 8,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.
(2) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych jako środka służącego tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cenowej oraz silnego, trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu obejmuje rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 [1] z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu określonej w art. 104 Traktatu w celu wspierania szybkiej korekty nadmiernych deficytów sektora instytucji rządowych i samorządowych.
(3) Przyjęta w Amsterdamie rezolucja Rady Europejskiej w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu z dnia 17 czerwca 1997 r. [2] uroczyście wzywa wszystkie strony, a mianowicie Państwa Członkowskie, Radę i Komisję, do ścisłego i terminowego wdrożenia Traktatu oraz Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
(4) Decyzją 2004/918/WE [3] Rada stwierdziła, zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, występowanie nadmiernego deficytu na Węgrzech.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 Rada przyjęła w dniu 5 lipca 2004 r. zalecenie dla władz węgierskich w celu zlikwidowania istnienia nadmiernego deficytu najszybciej jak to możliwe oraz podjęcia działania w perspektywie średnioterminowej dla osiągnięcia celu, jakim jest zmniejszenie deficytu poniżej 3 % PKB do roku 2008 w wiarygodny i trwały sposób, zgodnie ze ścieżką redukcji deficytu określoną w programie konwergencji przedstawionym przez władze węgierskie i zatwierdzonym opinią Rady z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie tego programu [4]. Zalecenie to ustanowiło dzień 5 listopada 2004 r. nieprzekraczalnym terminem, do którego rząd węgierski podejmie skuteczne działanie dotyczące środków przewidzianych w celu osiągnięcia w 2005 roku docelowego deficytu w wysokości 4,1 % PKB. W zaleceniu tym Rada zaleca również Republice Węgierskiej konsekwentne wdrożenie środków przewidzianych w programie konwergencji z maja 2004 r., a w szczególności pozostawanie gotową do wprowadzenia dodatkowych środków, jeżeli jest to konieczne, mając na względzie osiągnięcie docelowego deficytu w sektorze instytucji rządowych i samorządowych w roku 2004 w wysokości 4,6 % PKB. Ponadto Rada wezwała władze węgierskie do wykorzystania wszelkich możliwości przyspieszenia dostosowania fiskalnego, do podjęcia przewidzianych reform systemów administracji publicznej, zdrowia i edukacji oraz do zapewnienia, że planowane obniżki podatków zostały odpowiednio sfinansowane, oraz uzależnienia ich wprowadzenia od osiągnięcia docelowego deficytu.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 Rada, rozważając, czy zostało podjęte skuteczne działanie w odpowiedzi na jej zalecenia wydane zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu, opiera swoją decyzję na publicznie ogłaszanych decyzjach rządu danego Państwa Członkowskiego.
(7) Ocena publicznie ogłoszonych decyzji, podjętych przez Republikę Węgierską w okresie pomiędzy wydaniem zalecenia Rady zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu a nieprzekraczalnym terminem oznaczonym w tym zaleceniu, prowadzi do następujących wniosków:
- po zaleceniu Rady rząd węgierski przyjął szereg dodatkowych środków.
Opierały się one na stronie wydatków i przyczyniły się do znaczącego spadku deficytu budżetowego w 2004 roku w porównaniu z 2003 rokiem oraz do bardziej sprzyjającej i trwałej reorientacji wzrostu.
Jednakże podjęte działanie nie było wystarczające do osiągnięcia docelowego deficytu budżetowego na 2004 rok w wysokości 4,6 % PKB, zawartego w zaleceniu Rady, który według przewidywań zostanie w znacznym stopniu przekroczony;
- w budżecie na rok 2005 ogłoszono szereg środków mających na celu dalsze zmniejszanie deficytu budżetowego w 2005 roku, w tym "awaryjny" pakiet rezerwowy w wysokości 0,5 % PKB na wypadek przekroczenia celu na rok 2005.
Jednakże działania te nie będą wystarczające do osiągnięcia docelowego deficytu budżetowego w wysokości 4,1 % PKB zawartego w zaleceniu Rady, który według przewidywań również zostanie w znacznym stopniu przekroczony;
- środki podjęte dotychczas przez władze węgierskie nie zapobiegną odchyleniu od zaplanowanej ścieżki dostosowania programu konwergencji z maja.
W tym kontekście dalsze zaangażowanie rządu węgierskiego, mające na celu skorygowanie nadmiernego deficytu do 2008 roku, należy wesprzeć zdecydowanymi środkami zmierzającymi do dalszej konsolidacji fiskalnej oraz bardziej zdecydowanym przeprowadzaniem reform strukturalnych.
(8) Artykuł 104 ust. 8 Traktatu stanowi, że w przypadku gdy Rada stwierdzi, że w odpowiedzi na jej zalecenie żadne skuteczne działanie nie zostało podjęte zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu, może ona podać zalecenie do publicznej wiadomości. Jednakże zgodnie z rezolucją Rady Europejskiej w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu Republika Węgierska zgodziła się już na podanie zalecenia do wiadomości publicznej w lipcu 2004 roku,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Węgierska nie podjęła skutecznego działania w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 lipca 2004 r. w terminie określonym w tym zaleceniu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Węgierskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 2003 r.
dotycząca postępowania na mocy art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 53 Porozumienia EOG
(Sprawa COMP/E-2/37.857 – Nadtlenki organiczne)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4570 wersja ostateczna oraz sprostowanie C(2004) 4)
(Jedynie teksty w językach angielskim, hiszpańskim i niemieckim są autentyczne)
(2005/349/WE)
Dnia 10 grudnia 2003 r. Komisja przyjęła decyzję (C(2003) 4570 wersja ostateczna) dotyczącą postępowania na mocy art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 53 Porozumienia EOG.
Dnia 7 stycznia 2004 r. Komisja zatwierdziła drogą procedury pisemnej E/2/2004 (C(2004) 4) sprostowanie do niemiecko- i hiszpańskojęzycznych wersji decyzji C(2003) 4570 wersji ostatecznej.
Zgodnie z przepisami art. 21 rozporządzenia 17 [1] Komisja niniejszym publikuje nazwy stron oraz główną treść decyzji, uwzględniając prawny interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony ich interesów handlowych.
Niepoufna wersja pełnego tekstu decyzji dostępna jest w autentycznych językach dla tej sprawy oraz w językach roboczych Komisji na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
I. STRESZCZENIE NARUSZENIA PRZEPISÓW
Charakter nauszenia przepisów i adresy podmiotów związanych ze sprawą
(1) Niniejsza decyzja skierowana jest do następujących przedsiębiorstw oraz/lub stowarzyszeń przedsiębiorstw:
- Akzo Nobel Chemicals International BV,
- Akzo Nobel Polymer Chemicals BV,
- Akzo Nobel NV,
- Atofina SA,
- Degussa UK Holdings Limited,
- Peroxid Chemie GmbH & Co.
KG,
- Peroxidos Organicos S.A.,
- AC Treuhand AG.
(2) Poczynając od roku 1971 r., główni producenci nadtlenków organicznych w owym czasie (Akzo Nobel Chemicals International BV i Akzo Nobel Polymer Chemicals BV, Luperox GmbH (który stał się częścią głównej spółki zależnej Atofina SA), zwane dalej Akzo oraz Peroxid Chemie GmbH & Co.
KG) zawarli i uczestniczyli w ciągłym porozumieniu, sprzecznym z art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG, obejmującym czasami całość, a czasami większość Wspólnoty i EOG, w ramach którego strony uzgodniły udziały w rynku, ustaliły ceny wyrobu, podjęły decyzję w sprawie mechanizmu podnoszenia cen, a następnie go wdrażały, przypisały sobie klientów oraz ustanowiły mechanizm monitorowania i egzekwowania zawartych między sobą porozumień.
Peroxidos Organicos SA (1975–1999) uczestniczyła w szczegółowych ustaleniach w ramach ogólnego porozumienia.
W praktyki te zaangażowana była również spółka AC Treuhand AG (1993–1999).
Czas trwania naruszenia przepisów
(3) Czas uczestniczenia:
a) Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Polymer Chemicals BV oraz Akzo Nobel NV od 1 stycznia 1971 r. do 31 grudnia 1999 r.;
b) Atofina S.A. od 1 stycznia 1971 r. do 31 grudnia 1999 r.;
c) Peroxid Chemie GmbH & Co.
KG od 1 stycznia 1971 r. do 31 grudnia 1999 r.;
d) Degussa UK Holdings Limited od 1 września 1992 r. do 31 grudnia 1999 r.;
e) Peroxidos Organicos SA od 31 grudnia 1975 r. do 31 grudnia 1999 r.;
f) AC Treuhand od 28 grudnia 1993 r. do 31 grudnia 1999 r.
Rynek nadtlenków organicznych
(4) Nadtlenek organiczy to cząsteczka organiczna zawierająca wiązanie "nadtlenowe" lub tlen-tlen (-O-O-).
Nadtlenki organiczne (dalej "NO") są substancjami bardzo łatwo wybuchowymi, a poważne wypadki nie są rzadkością w tej branży.
Nadtlenki organiczne dostępne są w formie stałej (zazwyczaj drobny proszek), płynnej lub w formie pasty.
NO oraz mieszaniny zawierające NO stosuje się zazwyczaj jako przyśpieszacze, aktywatory, katalizatory, środki sieciujące, utwardzacze, inicjatory, promotory.
NO można podzielić zarówno według ich trzech głównych "zastosowań", jak i według siedmiu "klas".
(5) NO odgrywają decydującą rolę w branżach tworzyw sztucznych i wyrobów gumowych, gdzie znajdują zastosowanie w trzech głównych obszarach:
a) polimeryzacja żywic termoplastycznych (tak zwane zastosowania polimeru wielkocząsteczkowego lub "HP");
b) utwardzanie żywic termoutwardzalnych z poliestru nienasyconego (tak zwane zastosowania "UP");
c) sieciowanie (tak zwane zastosowania "XL").
(6) Komisja wykryła, że zasięg geograficzny tych praktyk obejmuje co najmniej EOG.
W 1999 r., ostatnim pełnym roku, w którym miało miejsce naruszenie przepisów, kartel obejmował ponad 90 % rynku omawianego wyrobu na obszarze EOG, a szacowana wartość tego rynku we wspomnianym roku wyniosła 250 milionów EUR.
Funkcjonowanie kartelu
(7) Główne porozumienie zaczęło stosować w 1971 r. pierwszych trzech uczestników (Akzo, Peroxid Chemie oraz Atofina (w tamtym czasie – Luperox)).
Porozumienie obejmowało ustalenia cząstkowe dotyczące zastosowań "HP" oraz termoutwardzalnego UP oraz zostało również podzielone wg kryteriów regionalnych.
Ustalenia regionalne dotyczyły Francji (do 1992 r.), Zjednoczonego Królestwa (do 1992 r.), Hiszpanii (od końca 1975 r.) oraz reszty Europy, a wynikały one z głównych zasad i przepisów zawartych w porozumieniu ogólnym.
Kolejne ustalenia cząstkowe poczyniono w 1983 r. w zakresie sieciowania NO i również obejmowały one większość krajów europejskich.
Wspomniane ustalenia cząstkowe zasadniczo pokrywały się z porozumieniem ogólnym, np. w każdym z ustaleń cząstkowych znajdują się informacje dotyczące omawianego okresu, mechanizmów wzajemnej kontroli i kompensacji, stron, wyrobów, klientów oraz osób odpowiedzialnych za realizację.
(8) Celem głównego porozumienia było utrzymanie udziałów w rynku oraz koordynacja podwyżek cen, a porozumienie to oparto o pisemną "umowę" z roku 1971.
Aby osiągnąć wyznaczony cel, szczegółowe dane dotyczące sprzedaży uczestniczących spółek były dokładnie monitorowane przez podmiot niezależny (od 1993 r. AC Treuhand); uczestniczące strony przyznały sobie klientów; a w przypadku odchyleń od zamierzonego udziału w rynku, stosowano rekompensaty lub przekazywano sobie klientów.
Regularnie odbywały się spotkania mające na celu dostrajanie działań porozumienia.
Porozumienie zawierało liczne ustalenia cząstkowe w zakresie konkretnych wyrobów lub podwyrobów bądź regionów.
Część ustaleń cząstkowych trwała tylko przez ograniczony okres czasu lub została zintegrowana w ramach innych ustaleń cząstkowych.
W ustalenia cząstkowe dotyczące Hiszpanii zaangażowana była również spółka Perorsa.
(9) Wykryto, że AC Treuhand łamie postanowienia art. 81 Traktatu oraz art. 53 Porozumienia EOG poprzez organizowanie spotkań, prowadzenie mediacji w sporach, proponowanie udziałów w rynku oraz ukrywanie obciążających dowodów.
Spółka AC Treuhand działała jak stowarzyszenie przedsiębiorstw oraz/lub jak przedsiębiorstwo.
(10) W 1992 r. w kartelu wystąpiły tarcia, a zakończył on istnienie w końcu 1999 r., po niepowodzeniu prób podjętych przez strony celem uzgodnienia wielkości udziałów.
Niektóre z ustaleń cząstkowych ustały wcześniej.
II.
KARY PIENIĘŻNE
Kwota podstawowa
(11) Komisja uznaje, że zaangażowane przedsiębiorstwa dopuściły się bardzo poważnego naruszenia przepisów.
Charakter i geograficzny zasięg tego naruszenia kwalifikują je jako bardzo poważne, niezależnie od tego, czy jego wpływ na rynek można zmierzyć czy nie.
Traktowanie zróżnicowane
(12) W ramach kategorii bardzo poważnych naruszeń przepisów skala prawdopodobnych kar pieniężnych umożliwia zastosowanie zróżnicowanego traktowania w stosunku do przedsiębiorstw, tak aby uwzględnić efektywną zdolność ekonomiczną przedsiębiorstwa naruszającego przepisy do powodowania znaczących szkód w zakresie konkurencji; jak również ustalenie kary na takim poziomie, który będzie miał odpowiedni skutek odstraszający.
Przy ponad 40-procentowym udziale w omawianych rynkach Akzo jest największym producentem i powinien wobec tego zostać zaliczony do pierwszej kategorii.
Atofina oraz Peroxid Chemie, z udziałami w rynku wynoszącymi 20–25 %, należy zaliczyć do drugiej kategorii.
Perorsa, z mniej niż 5-procentowym udziałem w rynku w Europie, należy zaliczyć do trzeciej kategorii.
(13) Degussa UK Holdings (poprzednia nazwa Laporte plc.) od 1 września 1992 r. pozostaje spółką macierzystą w stosunku do Peroxid Chemie i należy ją zaliczyć do tej samej kategorii co Peroxid Chemie, jako że spółka ta wspólnie z Peroxid Chemie odpowiada za nielegalną działalność Peroxid Chemie.
(14) Podział odpowiedzialności Peroxid Chemie oraz Degussa UK Holdings w zakresie kary jest następujący. Spółka Peroxid Chemie była uczestnikiem porozumienia od 1 stycznia 1971 r. do 31 grudnia 1999 r., a spółka Degussa UK Holdings pozostaje łącznie i indywidualnie odpowiedzialna za okres, w którym była całościowym właścicielem Peroxid Chemie, tj. od 1 września 1992 r. do 31 grudnia 1999 r.
(15) Oddzielnie rozważa się AC Treuhand.
Komisja przyznaje, że w pewnym zakresie nowością jest kierowanie decyzji do przedsiębiorstwa oraz/lub stowarzyszenia przedsiębiorstw, które odgrywa w kartelu tego rodzaju rolę.
Fakt ten należy uwzględnić przy określaniu poziomu kar pieniężnych.
Wobec powyższego Komisja uznaje za odpowiednie nałożenie na AC Treuhand kary w wysokości 1000 EUR.
(16) Aby uwzględnić wielkość oraz zagregowane zasoby przedsiębiorstw oraz zapewnić, że kara ma odpowiedni skutek odstraszający, Komisja uznaje, że kwotę początkową należy dostosować do spółek Akzo i Atofina.
Czas trwania
(17) Komisja ustaliła, że spółki Akzo, Atofina i Peroxid Chemie naruszały art. 81 ust. 1 Traktatu od 1 stycznia 1971 r. do 31 grudnia 1999 r., Perorsa od co najmniej 31 grudnia 1975 r. do 31 grudnia 1999 r., a Dagussa UK Holding od 1 września 1992 r. do 31 grudnia 1999 r., natomiast spółka AC Treuhand działała jako przedsiębiorstwo i/lub stowarzyszenie przedsiębiorstw od 28 grudnia 1993 r. do 31 grudnia 1999 r.
(18) Na potrzeby obliczenia kary Komisja uwzględnia pełne miesiące i dlatego też ustala, że okres, w którym miało miejsce naruszenie przepisów przez te przedsiębiorstwa, wynosi 29 lat (Akzo, Atofina oraz Peroxid Chemie), 6 lat (AC Treuhand), 7 lat i 4 miesiące (Degussa UK Holdings) oraz 24 lata (Perorsa).
Dla Peroxid Chemie okres ten dzieli się na dwa podokresy, tj. okres samodzielnej odpowiedzialności (21 lat i 8 miesięcy) oraz okres wspólnej odpowiedzialności ze spółką macierzystą Degussa UK Holdings (7 lat i 4 miesiące).
(19) Komisja konkluduje, że okres trwania naruszenia był długi (dłuższy niż pięć lat) w przypadku AC Treuhand, Akzo, Atofina, Degussa UK Holdings, Peroxid Chemie oraz Perorsa.
W konsekwencji do kwot podstawowych kary nałożonej na Akzo i Atofina należy zastosować podwyżki w wysokości 245 %.
Do kwoty podstawowej kary nałożonej na Peroxid Chemie należy zastosować podwyżki w wysokości 207,5 %.
Do kwot podstawowych kary nałożonej na Peroxid Chemie/Degussa UK Holdings należy zastosować podwyżki w wysokości 70 %.
Do kwoty podstawowej kary nałożonej na Perorsa należy zastosować podwyżki w wysokości 220 %.
Odsetki te wynikają z zastosowania podwyżki w wysokości 10 % rocznie w odniesieniu do ostatnich dwudziestu lat naruszenia (1980–1999) oraz podwyżki w wysokości 5 % rocznie w odniesieniu do tej części naruszenia, która miała miejsce 21 do 29 lat temu (1971–1979).
Okoliczności obciążające
(20) Atofina była już w przeszłości karana za udział w czterech kartelach, a Peroxid Chemie/Degussa UK Holdings za udział w jednym kartelu.
Wobec powyższego faktu powtórne wykroczenie zostanie uznane jako okoliczność dodatkowo obciążająca.
(21) Komisja uznaje w związku z tym, że nałożoną karę należy zwiększyć o 50 % w przypadku Atofina, aby uwzględnić fakt, że spółka ta była już podmiotem decyzji Komisji w kilku poprzednich sprawach dotyczących karteli, oraz o 50 % w przypadku Degussa UK Holdings i Peroxid Chemie, aby uwzględnić fakt, że spółki te były już podmiotem jednej poprzedniej decyzji Komisji dotyczącej kartelu, bądź to bezpośrednio (Degussa UK Holdings), bądź poprzez przedsiębiorstwo do którego przynależały (Peroxid Chemie).
Okoliczności łagodzące
(22) Atofina potwierdziła argumenty Komisji wskazujące na 29-letni okres trwania kartelu.
(23) Zgodnie z zasadą rzetelności proponuje się zastosować specjalną okoliczność łagodzącą "współpraca wykraczająca poza zakres ogłoszenia o łagodzeniu kar" w odniesieniu do Atofina.
Ta okoliczność łagodząca uchroni Atofina od płacenia kary wyższej po podjęciu współpracy od tej, jaką zapłaciłaby, takiej współpracy nie podejmując.
(24) W świetle powyższych faktów Komisja uznaje za odpowiednie przyznanie spółce Atofina redukcji kwoty podstawowej w wysokości 94,14 miliona EUR za skuteczną współpracę wykraczającą poza zakres ogłoszenia o łagodzeniu kar.
Zastosowanie limitu obrotów w wysokości 10 %
(25) W odniesieniu do Perorsa oraz Peroxid Chemie stosuje się 10-procentowy limit w obrocie światowym, o którym mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia 17.
Zastosowanie ogłoszenia o łagodzeniu kar z 1996 r.
Nienakładanie lub gruntowna redukcja kwoty ("Sekcja B": redukcja 75–100 %)
(26) Akzo zostaje wyłączone spod kar za to, że było pierwszym przedsiębiorstwem, które zgłosiło Komisji istnienie kartelu.
Znacząca redukcja kary ("Sekcja D": redukcja od 10–50 %)
(27) Spółce Atofina przyznaje się redukcję w wysokości 50 % za współpracę w ramach dochodzenia Komisji.
Wśród spółek kwalifikujących się do znaczącej redukcji kary Atofina była pierwszą spółką, która podjęła współpracę z Komisją oraz wniosła najbardziej pożyteczny wkład.
Podobnie jak inne spółki współpracujące z Komisją również i ta spółka zasadniczo nie zaprzeczała faktom, na których Komisja oparła zarzuty.
(28) Spółkom Peroxid Chemie oraz Degussa UK Holdings przyznaje się redukcję w wysokości 25 % za współpracę w ramach dochodzenia Komisji.
Dowody, jakie dostarczyła spółka, dotarły później, współpraca miała charakter bardziej ograniczony niż to miało miejsce w przypadku spółek Akzo i Atofina.
(29) Spółce Perorsa, która jako ostatnia nawiązała współpracę, przyznaje się redukcję w wysokości 15 %.
Zdolność płatnicza
(30) Żadna ze spółek nie zgłaszała braku zdolności płatniczej.
Decyzja
1) Nakłada się następujące kary:
a)Akzo Nobel Polymer Chemicals B.V., Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals International BV, razem i z osobna odpowiedzialne _BAR_ 0 EUR _BAR_
b)Atofina SA _BAR_ 43,47 milionów EUR _BAR_
c)Peroxid Chemie GmbH & Co.
KG _BAR_ 8,83 milionów EUR _BAR_
d)Peroxid Chemie GmbH & Co.
KG i Degussa UK Holdings Limited, razem i z osobna odpowiedzialne _BAR_ 16,73 milionów EUR _BAR_
e)AC Treuhand AG _BAR_ 1000 EUR _BAR_
f)Peroxidos Organicos SA _BAR_ 0,50 miliona EUR. _BAR_
2) Wymienione przedsiębiorstwa oraz stowarzyszenia przedsiębiorstw, w trybie natychmiastowym, zaprzestają popełniania przedmiotowych naruszeń przepisów, o ile nie uczyniły tego do tej pory.
Powstrzymują się one od wszelkich działań lub praktyk uznanych w tej sprawie za naruszenie przepisów oraz od wszelkich działań i praktyk mających identyczny lub podobny przedmiot lub skutek.
[1] Dz.U. 13 z 21.2.1962, str. 204/62. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1/2003 (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 7 maja 2004 r.
w sprawie programu pomocy przyznanego przez Hiszpanię na rzecz producentów oliwy z wytłoczyn z oliwek – Pomoc państwa C21/02 (ex NN 14/02)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1635)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(2005/350/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
umożliwiając zainteresowanym stronom przedstawienie uwag zgodnie z wymienionym artykułem [1] oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) W piśmie z dnia 14 grudnia 2001 r. Komisja zwróciła się do władz Hiszpanii z prośbą o informacje w sprawie programu pomocy przyznanego producentom oliwy z wytłoczyn z oliwek.
(2) W piśmie z dnia 4 stycznia 2002 r. władze Hiszpanii zgłosiły Komisji program pomocy przyznany producentom oliwy z wytłoczyn z oliwek, opisany w decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu.
(3) W związku z tym, że program pomocy został już przyjęty, przeniesiono go do rejestru pomocy nienotyfikowanych (pomoc nr NN 14/02).
(4) W piśmie z dnia 12 marca 2002 r. Komisja poinformowała Hiszpanię o swojej decyzji dotyczącej rozpoczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do przedmiotowego programu pomocy.
(5) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowych środków.
(6) W piśmie z dnia 15 kwietnia 2002 r. Hiszpania przedstawiła wiele uwag.
W piśmie z dnia 2 kwietnia 2004 r. Hiszpania przekazała informacje uzupełniające.
(7) Zainteresowane strony nie przedstawiły Komisji uwag w tej kwestii.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
(8) Nazwa programu: program pomocy dla producentów oliwy z wytłoczyn z oliwek.
(9) Budżet: według szacunków wynosi maksymalnie 1202024,21 EUR.
(10) Okres trwania: jeden rok.
(11) Beneficjenci: tłocznie, rafinerie oraz rozlewnie oliwy z wytłoczyn z oliwek.
(12) Cel środków: sfinansowanie dostosowywania procesów produkcji oliwy do nowych norm przewidzianych w zarządzeniu Ministerio de la Presidencia (Urzędu Premiera) z dnia 25 lipca 2001 r., ustanawiających limity zawartości określonych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w oliwie z wytłoczyn z oliwek [3], oraz zagwarantowanie normalnego funkcjonowania olejarni w trakcie roku gospodarczego 2001/2002.
(13) Możliwe skutki przyznania środków: naruszenie zasad konkurencji poprzez faworyzowanie niektórych producentów oliwy z wytłoczyn oraz naruszenie przepisów odpowiedniej organizacji wspólnego rynku.
(14) Intensywność pomocy, koszty kwalifikujące się do pomocy, kumulacja: obniżenie wysokości oprocentowania pożyczek oraz obniżenie kwoty poręczenia pożyczek.
Kwoty pożyczek różnią się w zależności od beneficjentów.
(15) Poniżej zostały opisane powody wszczęcia postępowania.
(16) W zarządzeniu Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Żywności z dnia 14 listopada 2001 r. ustanawiającym strategię pomocy dla tłoczni, rafinerii oraz rozlewni oliwy z wytłoczyn z oliwek [4], przewidziano pożyczki w wysokości maksymalnie 5 mld ESP (30,05 mln EUR) oraz obniżenie wysokości odsetek ze strony Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Żywności (dalej nazywanego "MRRŻ"), które może również ustanowić obniżenie kwoty poręczenia wspomnianych pożyczek.
(17) Pożyczki są przeznaczone na sfinansowanie dostosowywania procesów produkcyjnych do nowych norm przewidzianych w zarządzeniu Urzędu Premiera z dnia 25 lipca 2001 r. oraz na zagwarantowanie normalnego funkcjonowania olejarni w roku gospodarczym 2001/2002.
(18) Maksymalne jednostkowe wielkości kwoty pożyczek przypadające na beneficjenta są przedstawione w zobowiązaniach MRRŻ za pośrednictwem Agencia para el Aceite de Oliva (Agencji ds. Oliwy z Oliwek).
W tym celu zostaną uwzględnione: zatwierdzona wielkość zapasów oliwy w każdej fazie procesu produkcji u każdego producenta w dniu 3 lipca 2001 r., ilość oliwy przekazanej do zakładów butelkowania przeznaczonej do handlu od wymienionej daty aż do wejścia w życie zarządzenia MRRŻ z dnia 14 listopada 2001 r., a także maksymalna cena 125 ESP (0,761266 EUR) za kilogram produktu.
(19) Beneficjenci pomocy powinni dostosować lub zacząć dostosowywać procesy produkcyjne do nowych specyfikacji przed upływem terminu płatności pierwszej raty pożyczki, a wielkość produkcji w roku gospodarczym 2001/2002 powinna być podobna jak w trzech poprzednich latach gospodarczych.
(20) Maksymalna wysokość pożyczek dla różnych sektorów wynosi:
- dla tłoczni: 22537953,91 EUR,
- dla rafinerii: 4507590,78 EUR,
- dla rozlewni: 3005060,52 EUR.
(21) Instituto de Crédito Oficial (ICO) (Instytucja Kredytu Publicznego) za pośrednictwem instytucji finansowych oferuje system pożyczek na następujących warunkach:
- czas trwania pożyczek wynosi jeden rok,
- stopą oprocentowania jest stopa bazowa ICO przyznawana operacjom na jeden rok, obowiązująca od momentu przyznania pożyczek,
- marża zysku instytucji finansowych pozostaje na poziomie 0,75 %,
- ryzyko pożyczek ponoszą instytucje finansowe,
- obniżka przyznana przez MRRŻ to 3 %; beneficjenci są zobowiązani zapłacić oprocentowanie minimalne w wysokości 1,5 %.
(22) MRRŻ może również przyznać obniżkę kwoty poręczenia udzielanego przez Sociedad Estatal de Caución Agraria (Krajowe Towarzystwo Gwarancji Rolniczych), gdy jest to niezbędne do uzyskania pożyczek.
Suma obniżki kwoty poręczenia jest przeznaczona na opłacenie kosztów zarządzania w wielkości nieprzekraczającej 1 % salda zadłużenia poręczonej pożyczki.
(23) Wszczynając postępowanie, Komisja uwzględniła, co następuje:
(24) Obniżenie kwot oprocentowania pożyczek stanowi pomoc przyznaną przez państwo przedsiębiorstwom zajmującym się tłoczeniem, rafinacją i rozlewaniem oliwy z wytłoczyn z oliwek.
Ponadto niektórzy producenci mogą skorzystać z innej formy pomocy przyznanej przez państwo, polegającej na obniżeniu części kosztów zarządzania poręczeniami przyznanych pożyczek.
(25) Przewiduje się, że pożyczki zostaną przeznaczone częściowo na sfinansowanie dostosowywania procesów produkcyjnych do nowych norm i specyfikacji przewidzianych w zarządzeniu Urzędu Premiera z dnia 25 lipca 2001 r.
Wysokość obniżek dla pożyczek oraz wielkość pomocy nie są jednak związane z kosztami dostosowywania procesów produkcyjnych.
W rezultacie maksymalna wartość jednostkowa pożyczek przypadających na beneficjenta jest ustalona w zobowiązaniach wydanych przez MRRŻ za pośrednictwem Agencji ds. Oliwy z Oliwek, ustalonych na podstawie zatwierdzonej wielkości zapasów oliwy z oliwek na wszystkich etapach procesu produkcji u wszystkich producentów dnia 3 lipca 2001 r. oraz ilości oliwy przekazanej do zakładów butelkowania, przeznaczonej do dystrybucji handlowej.
Komisja nie dysponowała na tym etapie informacjami, czy przedmiotowa pomoc dotyczy inwestycji, które są związane z kosztami kwalifikującymi się, wymienionymi w wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym [5].
(26) Na podstawie uzyskanych informacji Komisja stwierdziła, że pomoc przewidziana w formie obniżenia wysokości oprocentowania pożyczek i w formie obniżenia części kosztów poręczenia wydaje się być pomocą państwa przeznaczoną na poprawienie sytuacji finansowej producentów, która nie przyczynia się jednak w żaden sposób do rozwoju tego sektora (pkt 3.5 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym).
W związku z tym pomoc, która miała być przyznana, uznano na tym etapie za pomoc operacyjną, niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Tego typu pomoc nie ma żadnego długotrwałego wpływu na rozwój sektora, a płynące z niej korzyści zanikają, gdy przestaje być udzielana (patrz: orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 czerwca 1995 r. w sprawie T-459/93, Siemens SA przeciwko Komisji [6].
Bezpośrednią konsekwencją udzielenia takiej pomocy jest poprawienie możliwości produkcyjnych oraz handlowych podmiotów nią objętych w stosunku do podmiotów niekorzystających z podobnej pomocy (na terytorium danego kraju lub innych Państw Członkowskich).
(27) Ponadto uznano, że przedmiotowa pomoc udzielana zakładom tłoczącym, rafinującym i rozlewającym oliwę z wytłoczyn z oliwek odnosi się do jednego produktu, tj. oliwy z oliwek, objętego wspólną organizacją rynku zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [7], która stanowi wyłączną kompetencję Wspólnoty i na której funkcjonowanie Państwa Członkowskie mają ograniczony wpływ.
Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (patrz: m.in. wyrok z dnia 26 czerwca 1979 r. w sprawie 177/78 [8] — Pigs and Bacon Commission przeciwko McCarren and Company Limited) stanowi, że wspólne organizacje rynku należy traktować jako systemy pełne i wyczerpujące, a przynależność do nich wyklucza wszelkie kompetencje Państw Członkowskich w zakresie podejmowania działań wymierzonych przeciwko tym organizacjom lub dla nich szkodliwych.
W związku z powyższym na tym etapie przedmiotowa pomoc powinna być uznana za naruszającą zasady wspólnej organizacji rynku i w konsekwencji przepisy wspólnotowe.
(28) Komisja zatem, rozpoczynając postępowanie, uznała analizowaną pomoc za pomoc operacyjną, niezgodną ze wspólnym rynkiem i niespełniającą kryteriów żadnego z wyjątków przewidzianych w art. 87 ust. 3 Traktatu, w związku z czym postanowiła zastosować wobec niej postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 Traktatu.
III.
UWAGI HISZPANII
(29) W piśmie z dnia 15 kwietnia 2002 r. Hiszpania przedstawiła następujące argumenty.
(30) Dnia 3 lipca 2001 r. rząd Hiszpanii za pośrednictwem Ministerstwa Zdrowia i Spraw Konsumenckich zdecydował o unieruchomieniu wszystkich partii oliwy z wytłoczyn z oliwek, które w tym dniu znajdowały się na rynku hiszpańskim na różnych etapach procesu produkcji żywności.
(31) Decyzja o unieruchomieniu i zakazie sprzedaży oliwy z oliwek była spowodowana wyłącznie ochroną interesów konsumentów, ponieważ kontrole jakości przeprowadzone w poprzednich dniach przez różne instytucje w celu zbadania, czy oliwa spełnia wymagania sanitarne, wykazały, że co najmniej jedna partia oliwy z wytłoczyn z oliwek znajdująca się na rynku zawierała określone związki z grupy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w ilości mogącej stanowić zagrożenie dla konsumentów.
(32) W związku z tym rząd Hiszpanii za pośrednictwem Urzędu Premiera opublikował zarządzenie z dnia 25 lipca 2001 r. ustanawiające limity zawartości określonych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w oliwie wspomnianego rodzaju, przewidując jednocześnie postępowanie normalizujące procesy produkcji oliwy z wytłoczyn.
(33) Zapasy oliwy z wytłoczyn objęte tymi postanowieniami oszacowano na 30000 ton zlokalizowanych w 56 tłoczniach działających w Hiszpanii, dodatkowo 12000 ton zmagazynowanych w 7 rafineriach i 8000 ton znajdujących się w 150 funkcjonujących w Hiszpanii przedsiębiorstwach rozlewających oliwę.
(34) MRRŻ oceniło, że unieruchomienie w trakcie roku gospodarczego 50000 ton oliwy z oliwek znacznie utrudni funkcjonowanie tego sektora, tym bardziej że oblicza się, iż w związku z tegorocznymi plonami przekraczającymi milion ton, uzyska się nieznacznie ponad 80000 ton oliwy.
Oznacza to, że na początku 2002 r. na rynku może się znaleźć około 130000 ton oliwy z wytłoczyn mających nikłe szanse na uzyskanie zezwolenia na sprzedaż.
(35) Zakłady tłoczące oliwę z wytłoczyn w Hiszpanii są zobowiązane do usunięcia z olejarni powstałych przy produkcji oliwy produktów ubocznych, takich jak wytłoczyny i maź oliwkowa, a z powodu sytuacji kryzysowej wątpliwe jest, by tłocznie nadal przekazywały wytłoczyny i maź oliwkową z olejarni do instalacji tłoczących w celu otrzymania oliwy z wytłoczyn.
Spowodowałoby to katastrofę ekologiczną na nieokreśloną skalę, ponieważ olejarnie nie są przystosowane do nieograniczonego magazynowania produktów ubocznych ani ich odkażania.
(36) Zakłady tłoczące oliwę z wytłoczyn, wycofując produkty uboczne z olejarni, całkowicie rozwiązują problemy ekologiczne towarzyszące procesowi uzyskiwania oliwy z oliwek.
Z tego powodu proces ekstrakcja–rafinacja–rozlewanie–dystrybucja oliwy z wytłoczyn ma decydujące znaczenie dla aktywności ekonomicznej tego sektora (10 % końcowej produkcji rolnej w Hiszpanii).
(37) Zatrzymanie procesu produkcji oliwy z oliwek wraz z wynikającym z tego paraliżem całego sektora uniemożliwiłoby sfinansowanie nowego roku gospodarczego, ponieważ zobowiązania zapłaty wynikające z finansowania poprzedniego roku gospodarczego nie mogłyby zostać w całości zrealizowane, co z kolei sprawiłoby, że instytucje finansowe nie byłyby skłonne do sfinansowania nowego roku gospodarczego.
(38) Rząd chciał się zatem przyczynić do tego, aby poszkodowani, którzy nie osiągnęli zysków z normalnej sprzedaży wskutek ogłoszenia alarmu sanitarnego, mogli podołać płatnościom wynikającym z poprzedniego roku gospodarczego i odzyskać możliwość zaciągnięcia pożyczki w instytucjach finansowych, a także przekształcać procesy produkcyjne, tak by spełniały wszelkie wymogi sanitarne, i odzyskać zaufanie konsumentów.
(39) Dotyczyło to wyjątkowej sytuacji, powstałej wskutek zawieszenia rynku, a ogłoszonej przez administrację hiszpańską ze względu na bezpieczeństwo żywności, mimo że ani wspólnotowe, ani hiszpańskie prawodawstwo nie określało maksymalnego poziomu zawartości wykrytych substancji.
Podjęto działanie łagodzące, które miało niewielkie znaczenie wobec tak wyjątkowej sytuacji jak zawieszenie rynku, mogące mieć ogromne konsekwencje dla całego sektora tłuszczowego w Hiszpanii.
(40) Przedmiotowa pomoc jest przyznawana pod warunkiem podjęcia przez beneficjentów określonych zobowiązań.
Po pierwsze, niezbędne jest rozpoczęcie dostosowywania procesów produkcyjnych, tak by spełniały wymogi nowych przepisów ustawodawstwa hiszpańskiego w zakresie limitów zawartości określonych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w oliwie z wytłoczyn z oliwek, wcześniej nieokreślonych ani przez normy wspólnotowe, ani przez normy hiszpańskie.
Po drugie, beneficjenci są zobowiązani do utrzymania produkcji w roku gospodarczym 2001/2002 na poziomie podobnym jak w trzech poprzednich latach.
W ten sposób gwarantuje się rozwój sektora oliwy z wytłoczyn oraz usunięcie szkodliwych odpadów.
(41) Celem przedmiotowej pomocy nie jest wyłącznie poprawa sytuacji finansowej producentów bez uwzględnienia rozwoju tego sektora.
Przedmiotowa pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ zobowiązuje beneficjentów do podporządkowania się określonym wymogom.
Nie jest zatem słuszne stwierdzenie, że pomoc jest przyznawana wyłącznie w zależności od ceny, ilości, jednostki produkcji czy jednostki środków produkcji.
Najważniejsze, oprócz czynników ilościowych służących do określenia wielkości pożyczki, są wymagania, które obowiązkowo należy spełnić.
(42) Komunikat Komisji w sprawie pomocy udzielanej przez państwo sektorowi rolniczemu w formie pożyczek krótkoterminowych o obniżonym oprocentowaniu ("kredyty na zarządzanie") [9] uznaje, że rolnictwo wspólnotowe znajduje się w sytuacji niekorzystnej w porównaniu z innymi sektorami ze względu na konieczność uzyskiwania pożyczek krótkoterminowych, jak i zdolność ich sfinansowania.
Z powodów niezwiązanych wyłącznie z powyższymi trudnościami pożyczek nie powinno się przyznawać, aby udzielać selektywnej pomocy wybranym sektorom czy podmiotom gospodarczym z sektora rolnego.
Pomocy państwa w uzyskaniu pożyczek nie powinny być pozbawione, zgodnie z oceną zainteresowanego Państwa Członkowskiego, inne branże czy podmioty gospodarcze, które mają mniejsze trudności z uzyskaniem pożyczek krótkoterminowych.
(43) Podsumowując, Hiszpania uważa, co następuje:
- chodzi o zdarzenie wyjątkowe, wobec którego może mieć zastosowanie zgodność ustanowiona w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu,
- celem pomocy jest złagodzenie konsekwencji zawieszenia rynku z powodu ogłoszenia alarmu sanitarnego; jej celem nie jest zaś stworzenie uprzywilejowanej pozycji jej beneficjentów, a jedynie utrzymanie aktywności produkcyjnej koniecznej do zachowania stabilności ekologicznej procesu produkcji tłuszczów,
- uzyskanie pomocy wymaga od beneficjentów podjęcia określonych działań, co przyczynia się do rozwoju sektora; z tego powodu może mieć tu zastosowanie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu,
- brak pomocy w postaci pożyczek krótkoterminowych uniemożliwiłby normalny rozwój działalności produkcyjnej związanej z wytwarzaniem oliwy z oliwek, paraliżując ponadto proces produkcji oliwy z oliwek, to zaś spowodowałoby zmianę warunków wymiany i powstanie nieodwracalnych szkód ekologicznych, co jest niezgodne ze wspólnym interesem,
- poszkodowany sektor, znajdujący się w wyjątkowej sytuacji utraty rynku z powodu braku zaufania konsumentów, stracił również zaufanie banków i utracił zdolność zaciągania kredytów w celu sfinansowania roku gospodarczego, a poza tym potrzebował od administracji państwowej pomocy umożliwiającej potrzebne finansowanie.
(44) W piśmie z dnia 2 kwietnia 2004 r. Hiszpania przesłała informacje dodatkowe.
Zgodnie z tymi informacjami zawieszenie rynku z powodu ogłoszenia alarmu sanitarnego oraz przyjęcie przez władze państwowe nowych przepisów wymogło wycofanie z rynku oliwy z wytłoczyn z oliwek.
Oliwę rozpakowano i poddano powtórnej rafinacji, podczas której zostały usunięte wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, a następnie ponownie ją rozlano i zaetykietowano przed wprowadzeniem na rynek.
(45) Wielkość zapasów oliwy z wytłoczyn, których dotyczyły podjęte działania, oceniono na 50000 ton.
W związku z tym, że maksymalny budżet oszacowano na 1202024,21 EUR, na tonę przypada pomoc w wysokości 24 EUR.
Ponieważ cena tony oliwy z wytłoczyn wynosi 600 EUR, wysokość pomocy odpowiada 4 % ceny oliwy.
(46) Koszty wycofania, rozpakowania, ponownego przetworzenia i rozlewania oliwy w celach handlowych były znaczne i spowodowały duże straty producentów z tego sektora.
Koszty te są dużo wyższe niż wysokość przyznanej pomocy.
IV.
OCENA POMOCY
Artykuł 87 ust. 1 Traktatu
(47) Pomocą państwa dla tłoczni, rafinerii oraz rozlewni oliwy z wytłoczyn jest obniżenie stopy oprocentowania pożyczek.
Ponadto niektóre przedsiębiorstwa otrzymają od państwa pomoc w formie obniżenia części kosztów zarządzania gwarancjami przyznanych pożyczek.
Wobec tego Komisja uznaje, że przedmiotowe środki stanowią pomoc selektywną udzieloną przez państwo.
(48) Artykuły 87 i 88 Traktatu mają zastosowanie do wszystkich produktów rolnych wymienionych w Załączniku I, objętych wspólną organizacją rynku.
Działanie zakładów tłoczących, rafinujących i rozlewających oliwę z wytłoczyn z oliwek dotyczy jednego produktu objętego wspólną organizacją rynku — oliwy z oliwek.
Artykuły 87 i 88 mają zatem zastosowanie do przedmiotowej pomocy.
(49) Zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 1 pomoc przyznawana przez państwa lub za pośrednictwem funduszy państwowych, która w jakikolwiek sposób narusza lub grozi naruszeniem zasad konkurencji przez sprzyjanie wybranym przedsiębiorstwom lub producentom, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(50) W tym wypadku pomoc udzielana beneficjentom polega na obniżeniu obciążenia, które zwykle jest finansowane z ich budżetu.
Pomoc jest przyznawana przez państwo lub za pośrednictwem funduszy państwowych.
Pomoc ma charakter szczególny i selektywny w tym znaczeniu, że faworyzuje konkretne przedsiębiorstwa lub producentów — w tym przypadku są to zakłady tłoczące, rafinujące i rozlewające oliwę z wytłoczyn z oliwek.
(51) Aby art. 87 ust. 1 Traktatu znalazł zastosowanie, pomoc musiałaby wpływać na konkurencję oraz handel między Państwami Członkowskimi.
Kryterium to zakłada, że beneficjent pomocy prowadzi działalność gospodarczą.
Orzecznictwo odnoszące się do tego przepisu wielokrotnie stanowi, że wymiana handlowa jest zakłócona, jeśli przedsiębiorstwo korzystające z pomocy prowadzi działalność gospodarczą w obszarze wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi.
Fakt, że uzyskana pomoc wzmacnia pozycję danego przedsiębiorstwa wobec przedsiębiorstw konkurencyjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, pozwala uznać, że wymiana handlowa jest zakłócona.
(52) W omawianym przypadku beneficjenci prowadzą działalność gospodarczą, taką jak tłoczenie, rafinowanie i rozlewanie oliwy z oliwek będącej przedmiotem wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi.
Dostawy oliwy z wytłoczyn z oliwek z Hiszpanii do Unii Europejskiej w 2000 r. osiągnęły wartość 7160250 EUR, podczas gdy wartość oliwy importowanej wyniosła 2941310 EUR [10].
(53) W rezultacie przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy działają w sektorze, w którym panuje silna konkurencyjność.
Należy zatem podkreślić, że w sektorze oliwy z oliwek istnieje duża konkurencja między producentami z różnych Państw Członkowskich, których produkty są przedmiotem wymiany wewnątrzwspólnotowej.
Producenci hiszpańscy w pełni uczestniczą w tej rywalizacji, dostarczając dużą ilość produktów rolnych do innych Państw Członkowskich.
(54) W konsekwencji przedmiotowa pomoc może wpłynąć na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, której przedmiotem jest oliwa z oliwek, co zdarza się, kiedy przyznana pomoc sprzyja podmiotom działającym w jednym z Państw Członkowskich ze szkodą dla innych Państw Członkowskich.
Opisywane środki wywierają bezpośredni i natychmiastowy wpływ na koszty produkcji oliwy z wytłoczyn z oliwek w Hiszpanii.
Przyczyniają się zatem do uzyskania przewagi ekonomicznej nad producentami z innych Państw Członkowskich, niemającymi dostępu do tego typu pomocy.
W ten sposób naruszają lub grożą naruszeniem zasad konkurencji.
(55) Biorąc powyższe pod uwagę, przedmiotowa pomoc powinna być uznana za pomoc państwa spełniającą kryteria przewidziane w art. 87 ust. 1 Traktatu. Zasada niezgodności ustalona w art. 87 ust. 1 przewiduje jednak wyjątki.
Artykuł 87 ust. 2 lit. b) Traktatu
(56) Artykuł 87 ust. 2 lit. b) uznaje za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przyznawaną w celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi.
Hiszpania, tłumacząc zasadność przyznania pomocy, argumentowała, że jej celem było naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem o charakterze nadzwyczajnym.
(57) Według Hiszpanii, chodzi o zdarzenie nadzwyczajne powstałe wskutek zawieszenia rynku, ogłoszone przez administrację hiszpańską ze względu na bezpieczeństwo żywności – dlatego może tu znaleźć zastosowanie zasada zgodności ustanowiona w art. 87 ust. 2 lit. b).
(58) W sprawie wyjątków od zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem, ustanowionej w art. 87 ust. 1 Traktatu, Komisja uważa, że należy przygotować ścisłą definicję pojęcia "zdarzenia nadzwyczajnego", przedstawionego w art. 87 ust. 2 lit. b). Dotychczas Komisja uznawała za zdarzenia nadzwyczajne wojny, wewnętrzne sytuacje kryzysowe lub strajki oraz, w sposób ograniczony i zależny od ich zasięgu, katastrofy nuklearne bądź przemysłowe czy pożary, które spowodowały wielkie straty. Z powodu trudności związanej z przewidywaniem takich zdarzeń Komisja określa, czy dana pomoc jest zgodna, analizując każdy przypadek z osobna i uwzględniając zasady stosowane wcześniej w tym zakresie (pkt 11.2.1 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym).
(59) W analizowanym przypadku powodem przyznania pomocy jest, według władz Hiszpanii, zawieszenie rynku oliwy z wytłoczyn z oliwek, ogłoszone przez administrację hiszpańską ze względu na bezpieczeństwo żywności, po interwencji władz państwowych.
Hiszpanii nie udało się jednak udowodnić, że zawieszenie rynku stanowi zdarzenie nadzwyczajne zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.
(60) Przedmiotowa pomoc nie może być zatem uznana za wyjątek przewidziany w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu dla pomocy przeznaczonej na naprawę szkód spowodowanych przez zdarzenie nadzwyczajne.
Artykuł 87 ust. 3 Traktatu
(61) Wyjątki przewidziane w art. 87 ust. 3 mogą zostać zastosowane jedynie wtedy, gdy Komisja ustali, że dana pomoc jest potrzebna do realizacji jednego z uwzględnionych celów.
Przyznanie korzyści wynikających z tego, że wobec pomocy niespełniającej wymagań zastosowano wspomniane wyjątki, oznaczałoby nieusprawiedliwione wspólnym interesem zezwolenie na naruszenie zasad wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi oraz naruszenie zasad konkurencji i w konsekwencji spowodowałoby uzyskanie nieusprawiedliwionej przewagi przez podmioty z określonych Państw Członkowskich.
(62) Komisja uznaje, że taka pomoc nie jest pomocą regionalną przyznawaną w celu zrealizowania nowych inwestycji lub stworzenia nowych miejsc pracy ani w celu zlikwidowania różnic w infrastrukturze między wszystkimi producentami w regionie, lecz jest pomocą dla sektora rolnego.
Chodzi zatem o pomoc branżową, która powinna być oceniana zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
(63) Artykuł.
87 ust. 3 lit. c) Traktatu przewiduje, że za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc przeznaczona na ułatwienie rozwoju określonych branż lub regionów gospodarczych, pod warunkiem że nie zmienia ona warunków wymiany w sposób niezgodny ze wspólnym interesem.
(64) Dostosowanie procesów produkcji do nowych norm i specyfikacji przewidzianych w zarządzeniu Urzędu Premiera z dnia 25 lipca 2001 r. jest warunkiem wymaganym od beneficjentów przedmiotowej pomocy.
Oczywiście ani wartość przyznanych pożyczek objętych obniżkami, ani wartość pomocy nie jest powiązana z kosztami dostosowywania procesów produkcyjnych.
W rezultacie maksymalna kwota wartości jednostkowej pożyczek przypadających na beneficjenta jest określona w zobowiązaniach wydanych przez MRRŻ za pośrednictwem Agencji ds. Oliwy z oliwek, a ustalonych na podstawie zatwierdzonej wielkości zapasów oliwy, która znajdowała się na wszystkich etapach procesu produkcji u wszystkich producentów dnia 3 lipca 2001 r., oraz ilości oliwy przekazanej do zakładów butelkowania, przeznaczonej do dystrybucji handlowej.
Władze Hiszpanii nie udzieliły informacji, która wskazywałaby, że przyznana pomoc jest połączona z inwestycjami związanymi z kosztami kwalifikującymi się do pomocy, wymienionymi w dyrektywach wspólnotowych w sprawie pomocy państwa dla sektora rolnego.
Ponadto, zakładając nawet, że przedmiotowa pomoc jest powiązana z inwestycjami, Hiszpania nie udzieliła żadnej informacji pozwalającej udowodnić, że przedmiotowa pomoc spełnia warunki przewidziane we wspomnianych dyrektywach.
(65) W swoich uwagach Hiszpania odnosi się do Komunikatu Komisji w sprawie pomocy państwa w formie krótkoterminowych pożyczek o obniżonym oprocentowaniu przyznawanych sektorowi rolnemu ("kredyty na zarządzanie"), nie dostarczyła jednak informacji pozwalających udowodnić, że przedmiotowa pomoc spełnia wymagania przewidziane w wymienionym Komunikacie.
(66) Pomoc ta może być przyznawana w szczególności wszystkim podmiotom gospodarczym sektora rolnego bez ograniczeń.
Jeśli niektóre formy działalności lub podmioty zostaną wykluczone, Państwo Członkowskie musi udowodnić, że wszystkie przypadki wykluczenia są odpowiednio uzasadnione.
Hiszpania nie przekazała żadnej informacji na ten temat.
Wielkość pomocy powinna być ograniczona dokładnie do kwoty potrzebnej do zrekompensowania szkody, o której ma orzec dane Państwo Członkowskie.
Hiszpania nie przekazała żadnej informacji na ten temat.
W konsekwencji przedmiotowa pomoc nie spełnia zatem warunków przewidzianych w wymienionym komunikacie.
(67) Hiszpania w piśmie z dnia 2 kwietnia 2004 r. wyjaśniła, że zawieszenie rynku z powodu alarmu sanitarnego zostało ogłoszone przez administrację hiszpańską dnia 3 lipca 2001 r. ze względu na bezpieczeństwo żywności.
Producenci zostali zmuszeni do wycofania z rynku oliwy z wytłoczyn z oliwek i przekazania jej do rozpakowania w celu powtórnej rafinacji, podczas której zostały usunięte wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, a następnie ponownego rozlewania i etykietowania przed wprowadzeniem na rynek.
(68) Poniesione przez producentów z tego sektora koszty związane z wycofaniem oliwy z rynku, rozpakowaniem, rafinacją, ponownym rozlewaniem i etykietowaniem były dużo większe niż wartość przyznanej pomocy.
(69) Alarm sanitarny został ogłoszony wówczas gdy analizy przeprowadzone w trakcie różnych kontroli ujawniły wysoką zawartość wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w oliwie z wytłoczyn, między innymi benzopirenu, uznanego przez Światową Organizację Zdrowia za substancję rakotwórczą.
Ze względu na brak szczególnego orzecznictwa w tej kwestii Urzędu Premiera zatwierdziło zarządzenie ministerialne ustanawiające limity zawartości określonych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w oliwie z wytłoczyn z oliwek.
(70) Komisja na ogół uznaje, że za spełnienie wymagań przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym lub narodowym w zakresie zagwarantowania jakości i bezpieczeństwa oliwy są odpowiedzialne określone przedsiębiorstwa.
Straty poniesione wskutek przeprowadzenia rafinacji oliwy z wytłoczyn z oliwek przed jej ponownym wprowadzeniem na rynek, wynikające z niespełniania obowiązujących wymogów prawnych, powinny być uznane za wchodzące w zakres ryzyka finansowego.
Komisja nie mogła zatem uznać, że kwota pomocy przyznana w celu zrekompensowania poniesionych strat służy wspólnemu interesowi.
(71) W omawianym przypadku Komisja wzięła jednak pod uwagę fakt, że do lipca 2001 r. ani prawodawstwo wspólnotowe, ani narodowe nie określiło limitu zawartości wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w oliwie z wytłoczyn z oliwek.
W tej sytuacji kontrole mające ustalić, czy w oliwie znajdowały się wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, nie były przeprowadzane w sposób rutynowy jako część zwyczajowych kontroli w tym sektorze.
Fakt, że straty spowodowane przez wycofanie, rozpakowanie, powtórną rafinację, ponowne rozlewanie i etykietowanie oliwy przeznaczonej do celów handlowych poniosła większość przedsiębiorstw z tego sektora, wskazuje na to, że w tym przypadku strat nie można było wpisać w ryzyko finansowe.
(72) Można stworzyć analogię do pkt 11.4 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym.
Zgodnie z nimi Komisja pomoc udzielaną w wysokości 100 % realnych kosztów, przyznaną na walkę z chorobami zwierząt i roślin, uznaje za część programu ustanowionego na poziomie wspólnotowym, krajowym lub regionalnym w celu przeciwdziałania, kontrolowania i zwalczania chorób.
W tym celu powinny zostać opracowane przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, umożliwiające właściwym władzom krajowym działanie na rzecz zwalczania chorób.
Przedmiotem środków pomocowych mogą być jedynie choroby będące przedmiotem szczególnej troski ze strony władz państwowych, nie zaś działania, za które odpowiedzialność mogą wziąć sami rolnicy.
Pomoc może mieć na celu przeciwdziałanie i/lub kompensowanie strat.
W tym przypadku, gdy zaistniał problem, nie było żadnych przepisów krajowych bądź wspólnotowych. Jednak szybkie przyjęcie w lipcu 2001 r. przepisów określających limity zawartości określonych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w oliwie z wytłoczyn z oliwek świadczyło o zainteresowaniu władz powstałą sytuacją.
(73) W tym kontekście Komisja zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu zatwierdziła pomoc przyznaną na zniszczenie skażonej dioksynami paszy dla zwierząt (pomoc nr NN 105/1998).
Przedmiotowa pomoc ograniczała się do pokrycia kosztów transportu i zniszczenia skażonych cytrusów oraz paszy dla zwierząt w trosce o środowisko naturalne i zdrowie.
Do tego czasu nie była ustalona w prawodawstwie wspólnotowym górna granica zawartości dioksyn w surowcach używanych do przygotowywania pasz dla zwierząt.
(74) W związku z powyższym Komisja ocenia, że przedmiotowa pomoc ułatwia rozwój działalności ekonomicznej w sektorze oliwy z wytłoczyn z oliwek.
Ponadto pod warunkiem że poniesione przez producentów z tego sektora koszty wycofania z rynku oliwy z wytłoczyn z oliwek i przekazania jej do rozpakowania w celu powtórnej rafinacji, podczas której zastały usunięte wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, a następnie ponownego rozlewania i etykietowania przed umieszczeniem jej na rynku, przewyższały kwotę przyznanej pomocy, Komisja uznaje, że przyznanie pomocy nie wpłynie na zmianę warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem.
V. WNIOSKI
(75) Komisja stwierdza, że Hiszpania przyznała przedmiotową pomoc nielegalnie, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu. Przyznanie pomocy było nielegalne, ponieważ udzielono jej, zanim Komisja wypowiedziała się w sprawie jej zgodności ze wspólnym rynkiem. Przedmiotowa pomoc jest jednak zgodna ze wspólnym rynkiem i może być uznana za wyjątek przewidziany w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu jako środek przyczyniający się do rozwoju sektora,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa przyznana zakładom tłoczącym, rafinującym i rozlewającym oliwę z wytłoczyn z oliwek, polegająca na obniżeniu oprocentowania pożyczek oraz obniżeniu kosztów zarządzania gwarancjami, przewidziana w zarządzeniu Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Żywności z dnia 14 listopada 2001 r., ustanawiającym strategię pomocy dla zakładów tłoczących, rafinujących i rozlewających oliwę z oliwek, jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
dotycząca programu pomocy realizowanego przez Królestwo Hiszpanii na rzecz spółki lotniczej Intermediación Aérea SL
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3938)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/351/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie ze wspomnianymi artykułami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem S(2002)4231 z dnia 11 kwietnia 2002 r., zarejestrowanym pod numerem NN/110/02, Komisja została poinformowana o fakcie, że Królestwo Hiszpanii udzieliło pomocy na rzecz spółki lotniczej Intermediación Aérea SL (zwanej dalej "Intermed") w odniesieniu do świadczenia usług transportu lotniczego na trasie Gerona–Madryt–Gerona.
W piśmie z dnia 23 maja 2002 r. Komisja zwróciła się do władz hiszpańskich o dostarczenie wszelkich stosownych informacji.
Władze hiszpańskie odpowiedziały pismem z dnia 1 lipca 2002 r., zarejestrowanym dnia 5 lipca 2002 r.
(2) W piśmie z dnia 13 grudnia 2002 r. Komisja poinformowała Królestwo Hiszpanii o swej decyzji wszczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do wyżej wymienionej pomocy.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat wspomnianej pomocy.
(4) Pismem Stałego Przedstawicielstwa Hiszpanii przy Unii Europejskiej z dnia 9 stycznia 2003 r. władze hiszpańskie poprosiły o przedłużenie terminu odpowiedzi na pismo z dnia 13 grudnia 2003 r.
Pismem TREN/A4(2003)838 z dnia 20 stycznia 2003 r. Komisja przedłużyła termin odpowiedzi o 15 dni roboczych.
(5) Władze hiszpańskie przekazały swoje uwagi w piśmie z dnia 18 marca 2003 r., o numerze referencyjnym A24-3996, zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym Komisji w dniu 19 marca 2003 r.
(6) Komisja otrzymała uwagi na wspomniany temat od zainteresowanych stron.
Następnie przekazała je Królestwu Hiszpanii pismem z dnia 13 marca 2003 r. i pismem z dnia 2 kwietnia 2003 r., dając mu swobodę przedstawienia w tej sprawie komentarzy. Królestwo Hiszpanii przekazało swoje komentarze w piśmie z dnia 7 maja 2003 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
Podstawa prawna pomocy
(7) Według informacji, którymi dysponuje Komisja, działania przewidziane przez władze hiszpańskie zapisane są w "Umowie dotyczącej połączeń lotniczych obsługujących miasta Gerona i Madryt" zawartej dnia 26 marca 2002 r. między Generalitat de Catalunya, la Diputació de Girona, Izbą Przemysłowo-Handlową w Geronie oraz przedstawicielem spółki Intermed (zwanej dalej "Umową").
Cele pomocy
(8) Celem pomocy jest sprzyjanie rozwojowi konkurencyjnego, odznaczającego się wysoką jakością transportu lotniczego na trasie Gerona–Madryt–Gerona, przy wykorzystaniu samolotów spełniających przyjęte wymogi wygody i niezawodności, jak również osiągnięcie odpowiedniej rentowności tego połączenia.
Procedura wyboru spółki lotniczej mającej świadczyć usługi
(9) W związku z brakiem regularnego połączenia między miastami Gerona i Madryt, ponieważ żaden z przewoźników lotniczych takiego nie zapewnia, Autonomiczny Rząd Katalonii nawiązał kontakt, za pośrednictwem oddzielnych pism wysyłanych w okresie od lipca do listopada 2001 r., z kilkoma przewoźnikami krajowymi, a także z przewoźnikami z innych Państw Członkowskich Wspólnoty: Aerolíneas de Baleares (AeBal), Spanair S.A.
(Spanair), Air Europa Líneas Aéreas (Air Europa), KLM UK Limited, Intermed, Air Catalunya S.A.
(Air Catalunya), Ibertrans Aérea S.A.
(Ibertrans) oraz Navegación y Servicios Canarios S.A. (Naysa).
Autonomiczny Rząd Katalonii kierował się zamiarem przedstawienia inicjatywy mającej na celu zachęcenie przewoźników do stworzenia powyższego połączenia lotniczego i zaproszenie ich do składania ofert lub do zgłaszania gotowości do obsługiwania tej linii.
(10) Na zakończenie tego procesu, władze Autonomicznego Rządu Katalonii zdecydowały, że jedynym przewoźnikiem lotniczym, który wykazał gotowość i zdolność do zapewnienia regularnego połączenia lotniczego oraz podjął się wypełnienia związanych z tym zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych była Intermed, i w związku z tym to właśnie z tym przewoźnikiem zawarto wspomnianą umowę.
Połączenie lotnicze Gerona-Madryt-Gerona
(11) Połączenie lotnicze na trasie Gerona–Madryt–Gerona od dnia 15 kwietnia 2002 r. obsługiwała regularnie spółka Intermed z wykorzystaniem samolotu ATR 42-300 wyposażonego w 48 miejsc, oraz od dnia 3 kwietnia 2002 r., zgodnie z informacjami otrzymanymi od władz hiszpańskich, połączenie to obsługiwała strona skarżąca w tej sprawie w ramach usługi czarterowej, przy wykorzystaniu samolotu SA-227.
(12) Lotnisko w Geronie jest niewielkie, liczba obsługiwanych na nim pasażerów ulegała następującym zmianom [3]:
Rok _BAR_ Liczba pasażerów _BAR_ Rok _BAR_ Liczba pasażerów _BAR_
1994 _BAR_ 399070 _BAR_ 1999 _BAR_ 631235 _BAR_
1995 _BAR_ 547739 _BAR_ 2000 _BAR_ 651402 _BAR_
1996 _BAR_ 480506 _BAR_ 2001 _BAR_ 622410 _BAR_
1997 _BAR_ 533445 _BAR_ 2002 _BAR_ 557187 _BAR_
1998 _BAR_ 610607 _BAR_ 2003 _BAR_ 1448796 _BAR_
Treść umowy
(13) Umowa przewiduje, że przy świadczeniu wyżej wymienionej usługi Intermed będzie wykorzystywał samolot turbośmigłowy ATR 42-300 o następujących parametrach:
- 48 miejsc rozmieszczonych w 12 rzędach o kącie nachylenia 30 °;
- maksymalny udźwig – 4687 kg;
- objętość luków bagażowych – 8,94 m3;
- maksymalna wysokość – 5485 m (18.000 stóp);
- prędkość lotu – 300 kt (556 km/h).
(14) Umowa stanowi, że wstępnie uruchomione zostaną dwa loty dziennie, od poniedziałku do piątku, o następujących godzinach:
- rano: wylot z Gerony o godz. 7.00/wylot z Madrytu o godz. 9.00.
- po południu: wylot z Gerony o godz. 17.00/wylot z Madrytu o godz. 19.30.
(15) Ogólnie rzecz biorąc, rozkład lotów powinien zawsze umożliwiać podróżującemu wylatującemu z Gerony co najmniej 5-godzinny pobyt w Madrycie, licząc od jego przybycia do miasta przeznaczenia.
Finansowanie usługi
(16) Całkowita maksymalna kwota pomocy na okres objęty umową wynosi 4337086,18 EUR.
Autonomiczny Rząd Katalonii oraz Rada Ogólna Gerony (la Diputació de Girona) zobowiązują się do finansowania usług lotniczych pomiędzy Geroną a Madrytem w granicach następujących limitów rocznych:
- rok budżetowy 2002: w roku budżetowym 2002, w okresie pierwszych sześciu miesięcy obsługiwania połączenia lotniczego, la Generalitat de Catalunya (Autonomiczny Rząd Katalonii) i la Diputación de Girona (Rada Ogólna Gerony) przyjmują na siebie w równych częściach maksymalną kwotę w wysokości 410582,34 EUR.
W pozostałej części roku budżetowego 2002 Autonomiczny Rząd Katalonii i Rada Ogólna Gerony zobowiązują się do finansowania w kwocie 34166,62 EUR przypadającej na Autonomiczny Rząd Katalonii oraz 135227,75 EUR przypadającej na Radę Ogólną Gerony;
- rok budżetowy 2003: w tym okresie, zawierającym ewentualne wyrównanie z roku budżetowego 2002, górny limit wynosi 1182883,13 EUR, z czego 641972,13 EUR przypada na Autonomiczny Rząd Katalonii, a 540911 EUR na Radę Ogólną Gerony;
- lata budżetowe 2004 i 2005: w tym okresie górny limit wynosi 1081822 EUR, z czego 540911 EUR przejmuje Rada Ogólna Gerony z tytułu finansowania pierwszego półrocza każdego roku budżetowego, a 540911 EUR Autonomiczny Rząd Katalonii z tytułu finansowania drugiego półrocza każdego roku budżetowego.
(17) Kalkulację środków pomocowych przekazywanych spółce Intermed przeprowadza się na podstawie średniego wskaźnika rocznego wykorzystania zajętych miejsc w samolotach kursujących na trasie Gerona-Madryt-Gerona, stosując wzór określony w załączniku V do umowy.
(18) Zgodnie z dostarczonymi przez władze hiszpańskie informacjami koszt jednego przelotu, obliczony w oparciu o średnie zapełnienie w liczbie 32 osób, wynosi 3980,55 EUR i dzieli się następująco:
Pozycja _BAR_ EUR _BAR_
Amortyzacja samolotu _BAR_ 353,16 _BAR_
Ubezpieczenie _BAR_ 480,00 _BAR_
Koszty połączenia lotniczego (w tym przegląd systemu elektrycznego, elektroniki lotniczej, podwozia samolotu oraz kontrola systemu wtrysku paliwa silnikowego) _BAR_ 250,00 _BAR_
Paliwo silnikowe _BAR_ 623,37 _BAR_
Koszty pracownicze (koszty personelu kabinowego i naziemnego, w tym ubezpieczeń społecznych) _BAR_ 1067,93 _BAR_
Opłaty lotniskowe i koszty kontroli lotu _BAR_ 447,81 _BAR_
Obsługa handlingowa _BAR_ 364,09 _BAR_
Eurokontrol (taryfa liniowa) _BAR_ 52,89 _BAR_
Obsługa pasażerów (posiłki, prasa itd.) _BAR_ 372,00 _BAR_
Ogółem _BAR_ 3980,55 _BAR_
Środki reklamowe
(19) Rada Ogólna Gerony zobowiązuje się ponadto do przeprowadzania i finansowania wszystkich działań reklamowych związanych z promocją i marketingiem wspomnianego połączenia lotniczego w okresie obowiązywania umowy na maksymalną kwotę w wysokości 120202 EUR.
(20) Podobnie Izba Przemysłowo-Handlowa Gerony, odpowiadająca za żeglugę powietrzną, zobowiązuje się do odpowiedniego prowadzenia działań wynikających z posiadanych przez nią kompetencji, które okażą się niezbędne przy wspieraniu i zapewnianiu odpowiedniego funkcjonowania lotów będących przedmiotem umowy.
Rozwiązanie umowy
(21) Przewiduje się pełnoprawne rozwiązanie umowy w przypadku, gdy na przykład: inny przewoźnik lotniczy, bez pomocy publicznej czy innego finansowania ze strony Państwa, wprowadzi przeloty na trasie Gerona-Madryt, odpowiadające analogicznym wymogom, jak w przypadku przelotów stanowiących przedmiot omawianej umowy, w zakresie typu samolotu, częstotliwości lotów, taryf cenowych oraz okresu świadczenia usługi.
Czas trwania pomocy
(22) Umowa została zawarta na okres od dnia 26 marca 2002 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
Jednak wykonywanie usługi zostało zawieszone w grudniu 2002 r. na skutek wszczęcia przez Komisję formalnej procedury wyjaśniającej.
Inne postanowienia
(23) Powyższa umowa zawiera również postanowienia dotyczące wskaźnika zajęcia miejsc, regularności, punktualności lotów, obsługi naziemnej pasażerów oraz stosowanej taryfy cenowej.
Uzasadnienie decyzji wszczęcia procedury
(24) W decyzji wszczęcia formalnej procedury wyjaśniającej Komisja wyraziła wątpliwości w odniesieniu do zgodności pomocy, o której mowa, z art. 86 ust. 2 Traktatu WE, szczególnie w zakresie nieprzestrzegania procedury ustanowionej art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [5].
(25) W szczególności Komisja wezwała Hiszpanię do przekazania informacji świadczących o konieczności zastosowania środków kompensacyjnych oraz kosztów netto wykonywania powyższych usług publicznych i danych służących za podstawę obliczenia wielkości kompensacji, a także powodów uzasadniających nieprzestrzeganie procedury ustanowionej w art. 4 rozporządzenia 2408/92.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(26) Spółka Air Catalunya zauważyła, że połączenie lotnicze między Geroną i Madrytem obsługiwane jest przez beneficjenta pomocy oraz przez nią samą, począwszy od dnia 3 kwietnia 2002 r., niekorzystającą z finansowania publicznego.
Spółka zwraca uwagę na szkodliwe konsekwencje, które poniosła, oraz na fakt wystąpienia ewidentnego zakłócenia konkurencji.
Podkreśla, że połączenie Gerona–Madryt–Gerona nie było przedmiotem zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych zgodnie z procedurami ustanowionymi przez art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
Wymienionej pomocy nie można uznać za zgodną z Traktatem, ponieważ nie spełnia ona zasad konieczności i proporcjonalności dotyczących usług publicznych.
Spółka Air Catalunya również zawiesiła świadczenie usług w grudniu 2002 r.
(27) Spółka Austrian Airlines A.G.
(Austrian Airlines) zaznaczyła ponadto, że zasady ustalone przez wytyczne dotyczące zastosowania art. 92 i 93 Traktatu WE oraz art. 61 Porozumienia EOG dotyczącego pomocy państwa w sektorze przewozów lotniczych nie były w tym przypadku przestrzegane.
IV.
KOMENTARZ KRÓLESTWA HISZPANII
(28) Władze hiszpańskie zauważyły, że od czasu wszczęcia formalnej procedury kontrolnej w grudniu 2002 r. zawieszono wypłatę pomocy na rzecz spółki Intermed i, w konsekwencji, spółka ta została zmuszona zawiesić w grudniu 2002 r. przeloty na trasie Gerona–Madryt z powodu niemożności pokrycia generowanych przez nie kosztów, co wskazywałoby na to, iż przeloty na tej trasie nie są rentowne dla żadnego przewoźnika.
(29) Częściowa pomoc finansowa na rzecz połączenia Gerona–Madryt jest ograniczona w czasie, szczególnie do chwili, kiedy linia ta odpowiednio się wzmocni i sama osiągnie rentowność.
(30) Władze hiszpańskie uważają, że przeprowadzona procedura, w której ramach wybrano spółkę Intermed, nie odpowiada procedurze przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2408/92 w zakresie nałożenia zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych na danym połączeniu lotniczym.
(31) Autonomiczny Rząd Katalonii wystosował formalny wniosek do hiszpańskiego Ministerstwa Rozwoju Terytorialnego w celu nałożenia zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych na połączenie lotnicze Gerona–Madryt zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
Jednakże powyższe ministerstwo odrzuciło wniosek, motywując to twierdzeniem, że nie ma wystarczających podstaw do zastosowania art. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia.
Uznanie usług za usługi publiczne
(32) Władze hiszpańskie uważają, że doszło do spełnienia warunków materialnych wymaganych przez rozporządzenie (EWG) nr 2408/92 w celu uznania omawianych usług za usługi publiczne lub usługi interesu ogólnego.
(33) Brak spółki lotniczej mogącej obsługiwać powyższą linię wyraźnie pokazuje, jak niewielki interes gospodarczy przedstawia ta linia.
Jedynie interwencja władz publicznych była w stanie zagwarantować połączenie Gerona–Madryt oraz odpowiedni poziom bezpieczeństwa, stabilności i regularności obsługi.
W związku z tym należy przypomnieć, że przewoźnik Air Catalunya rozpoczął eksploatację linii Gerona–Madryt w tym samym czasie co Intermed, to znaczy w kwietniu 2002 r.
Przed tą datą i od dnia 28 października 2001 r., a więc od daty zakończenia eksploatacji tej trasy przez poprzedniego przewoźnika, żadna spółka nie wykonywała usług na trasie Gerona-Madryt.
Postrzegana jako bardzo ważna, linia ta nie była obsługiwana przez pięć miesięcy, co spowodowało konieczność interwencji władz publicznych ze względu na znaczenie powyższego połączenia dla obywateli.
(34) Władze hiszpańskie podkreślają znaczenie, jakie ma utworzenie połączenia lotniczego między Geroną a Madrytem, dla rozwoju gospodarczego regionu.
Skutki naruszenia art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92
(35) Dotacja nie może korzystać z domniemania braku pomocy państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu WE i w konsekwencji musi zostać podporządkowana regulującym tę kwestię ogólnym przepisom Traktatu, ponieważ nie spełniono formalnych warunków nałożenia zobowiązania, tzn. nie przeprowadzono przetargu poprzez zaproszenie wszystkich spółek do złożenia ofert i nie powiadomiono o tym Komisji oraz innych Państw Członkowskich.
Analizę potwierdzają wytyczne dotyczące oceny pomocy państwa na rzecz transportu lotniczego znajdujące się w komunikacie Komisji w sprawie zastosowania art. 92 i 93 Traktatu i art. 61 Porozumienia EOG dotyczącego pomocy Państwa w sektorze przewozów lotniczych [6], które stanowią w pkt. 23, iż "kompensacja strat poniesionych przez przewoźnika, który nie został wybrany zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92, będzie oceniana zgodnie z przepisami ogólnymi mającymi zastosowanie do pomocy państwa.
Odnosi się to również do środków kompensacyjnych, które nie zostały obliczone w oparciu o kryteria określone w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia".
(36) Zdaniem władz hiszpańskich brak formalnego zgłoszenia zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych w żaden sposób nie wpływa na charakter usługi publicznej powyższej linii lotniczej.
Kompensacja jest zgodna z art. 86 ust. 2 Traktatu WE
(37) Według władz hiszpańskich środki kompensacyjne przyznane spółce Intermed można uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu WE, sprzeczną z przepisami ze względu na brak wcześniejszego powiadomienia Komisji i na nieprzestrzeganie postanowień art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92, niemniej jednak zgodną z zasadami wspólnego rynku na mocy art. 86 ust. 2 Traktatu. Mimo że ten ostatni nie ustala adekwatnych ram dla finansowania usług publicznych nakładanych w przypadku przewozów lotniczych, szczególny charakter towarzyszący niniejszemu przypadkowi oraz, tym bardziej, niewielkie skutki, jakich przez to doznała konkurencja i handel wspólnotowy, natychmiastowe zawieszenie pomocy po wszczęciu formalnej procedury kontrolnej, następnie zawieszenie lotów przez Intermed, małe nakłady przeznaczone na pomoc oraz krótki, ograniczony do ośmiu miesięcy okres ważności umowy mogą uzasadniać wyjątkowe zastosowanie postanowienia, o którym mowa.
(38) Aby zastosować art. 86 ust. 2 kompensacja musi być konieczna i proporcjonalna.
Konieczność kompensacji
(39) Nałożone w umowie na Intermed warunki dotyczące regularności, ciągłości, zdolności i taryfikacji cenowej usług powodują, że loty stają się nierentowne niezależnie od przewoźnika lotniczego.
W rzeczywistości zadania nałożone przez administrację generują nadwyżkę kosztów, których spółka działająca na zasadach handlowych nie jest w stanie sama ponieść.
(40) Dowodem na to jest fakt, iż nie istnieje znaczący konkurent zapewniający połączenie Gerona–Madryt, który spełniałby warunki częstotliwości lotów, zdolności i ciągłości nałożone na spółkę Intermed.
Przewoźnik, który eksploatował tę trasę w przeszłości, został zmuszony wstrzymać działalność ze względu na brak rentowności.
Faktem jest, że wiele spółek lotniczych, zachęcanych przez Autonomiczny Rząd do świadczenia takich usług, nie wykazało zainteresowania tymi usługami, wyraźnie zaznaczając, że mają wątpliwości co do gospodarczej trwałości powyższego przedsięwzięcia.
(41) Jeśli chodzi o spółkę Air Catalunya, nie może być ona uznana za znaczącego konkurenta.
W istocie Air Catalunya została zaproszona do uczestniczenia w procedurze wyboru, jednakże jej oferta mogłaby zostać przyjęta dopiero w momencie posiadania przez tę spółkę certyfikatu przewoźnika lotniczego (AOC) oraz licencji na eksploatację linii w Hiszpanii [7].
Nawet gdyby zastosowano procedurę przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 dotyczącą nałożenia zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych, spółka Air Catalunya nie mogłaby uczestniczyć w zaproszeniu do składania ofert, ponieważ było ono ograniczone do spółek posiadających licencję na eksploatację regularnych połączeń lotniczych.
W każdym razie warunki, na których oferowała ona swe loty o nieregularnym charakterze, różnią się znacznie od częstotliwości lotów i wydajności wymaganej od spółki Intermed.
Przykładowo, gdy wskaźnik zapełnienia samolotu czarterowanego przez Air Catalunya wykazywał wartość minimalną, anulowano dany lot, pozostawiając pasażerów bez szybkiego i skutecznego środka transportu dowożącego ich do Madrytu.
(42) Wreszcie, brak rentowności omawianego połączenia podkreśla fakt, iż, mimo anulowania lotów na tej trasie przez spółkę Intermed, żaden inny przewoźnik, w tym również spółka Air Catalunya, nie świadczył usług na tym połączeniu.
Proporcjonalność dotacji
(43) Pomoc przyznana spółce Intermed nie przekracza minimum środków kompensacyjnych niezbędnych do wyrównania kosztów dodatkowych poniesionych z tytułu wykonywania warunków nałożonych przez organy administracji.
Środki kompensacyjne przyznane firmie Intermed wynoszą 919879,98 EUR.
Jak wynika z załącznika III do umowy, koszt jednego przelotu, wyliczony w oparciu o wskaźnik średniego zapełnienia równy 32 osobom, wynosi 3980,55 EUR.
Liczba przelotów wykonanych przez Intermed w okresie trwania umowy to 640, co dało przychody w wysokości 876934,30 EUR.
Oznacza to, że deficyt spowodowany powyższym świadczeniem usług wyniósł około 1670608,70 EUR.
Liczba ta jest wynikiem kosztu przelotu, inaczej 3980,55 EUR, pomnożonego przez liczbę wykonanych przelotów, to znaczy 2547552,00 EUR, pomniejszonego o przychody, inaczej 876943,30 EUR.
W konsekwencji pomoc przyznana przez władze publiczne (919879,98 EUR) była niższa od deficytu poniesionego przez spółkę z tytułu działalności przy realizacji połączenia Gerona–Madryt, w okresie między kwietniem a grudniem 2002 r.
(44) Jak dowodzi stałe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, "wypłata środków pomocowych ze strony państwa może, na mocy art. 86 ust. 2 Traktatu, nie podlegać zakazowi z art. 87 wspomnianego Traktatu, kiedy środki te mają wyłącznie na celu wyrównanie kosztów dodatkowych poniesionych przy wykonywaniu szczególnego zadania przez przedsiębiorstwo, które podjęło się kierowania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, i kiedy ich przyznanie wydaje się konieczne do tego, aby wspomniane przedsiębiorstwo mogło zagwarantować zrealizowanie swoich zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych na warunkach równowagi gospodarczej" [8].
Ograniczone skutki dla konkurencji i handlu wewnątrzwspólnotowego
(45) Pomoc przyznana spółce Intermed nie jest wysoka i wynosi mniej niż jeden milion EUR.
Do tego należy dodać relatywnie krótki okres trwania umowy (wynoszący tylko 8 miesięcy: od kwietnia do grudnia 2002 r.).
(46) Pozycja spółki Air Catalunya oraz innych potencjalnych konkurentów na omawianej linii lotniczej nie dozna żadnej szkody w przyszłości ze względu na to, iż wypłata środków pomocowych została zawieszona w chwili wszczęcia procedury i zarówno Autonomiczny Rząd, jak i la Diputació de Girone zobowiązały się do formalnego rozwiązania zawartej wcześniej umowy ze spółką Intermed.
(47) Wszystkie te elementy powodują zredukowanie do minimum negatywnych skutków wpływających na konkurencję i wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, które mogłoby wywołać przyznanie pomocy spółce Intermed.
Zastosowanie orzecznictwa Altmark
(48) Władze hiszpańskie uważają, że orzecznictwo przywołane w sprawie Altmark (toczącej się przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z datą dostarczenia uwag przez władze hiszpańskie) nie ma zastosowania w danym przypadku, ponieważ akta w tej sprawie dotyczą zastosowania art. 73 Traktatu w celu nałożenia zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych wychodzących poza ramy przewidziane rozporządzeniem mającym zastosowanie do transportu lądowego.
Niodebranie pomocy
(49) Władze hiszpańskie uważają, że procedura wszczęta w związku z dotacjami przyznanymi spółce Intermed może się zakończyć przyjęciem przez Komisję decyzji, która, mimo ogłoszenia pomocy jako sprzecznej z przepisami i mimo nakazania jej wstrzymania, nie nakazuje odebrania wypłaconej pomocy, lecz uznaje ją za zgodną z zasadami wspólnego rynku na mocy art. 86 ust. 2.
V. OCENA POMOCY
Ocena niniejszej pomocy zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu
(50) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu stanowi, że wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Korzyści finansowe
(51) Komunikat Komisji w sprawie zastosowania art. 92 i 93 Traktatu WE oraz art. 61 Porozumienia EOG w zakresie pomocy państwa w sektorze lotnictwa ustala, w pkt. 18, domniemanie braku pomocy w przypadku, gdy przyznania zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych oraz obliczenia wysokości związanych z tym środków kompensacyjnych dokonano w zgodzie z procedurami przewidzianymi w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych.
Kryteria umożliwiające ocenę zaistnienia pomocy w postaci środków kompensacyjnych z tytułu wykonywania usług publicznych zostały objaśnione w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie Altmark [9].
(52) Jak czytamy w motywach od 9 do 23 niniejszej decyzji, Autonomiczny Rząd Katalonii dokonał wyboru spółki, nie przestrzegając ustanowionych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 zobowiązań, mających podstawowe znaczenie w zakresie zapewnienia zasady równego traktowania i poprawnego przebiegu procedury.
(53) W szczególności:
- nie poinformowano Komisji o nałożeniu zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych na trasie Gerona-Madryt-Gerona,
- zobowiązania te nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
- nie przeprowadzono konsultacji z pozostałymi Państwami Członkowskimi,
- zaproszenie do składania ofert nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, oraz
- oferty przedstawione przez przewoźników lotniczych nie zostały przekazane ani pozostałym zainteresowanym Państwom Członkowskim, ani Komisji.
(54) Władze hiszpańskie uważają, że środek, o którym mowa, stanowi, mimo wszystko, środek kompensacyjny dla zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych nałożonych na spółkę Intermed.
(55) Komisja uważa, że jedynym działaniem ustanawiającym zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych w zakresie transportu lotniczego jest zastosowanie art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
W rozporządzeniu tym Rada ustanowiła jednolite i niedyskryminacyjne zasady nabywania praw realizowania ruchu lotniczego na trasach, na których nałożono zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych.
Jasno określiła kryteria obliczania środków kompensacyjnych.
Zwrot kosztów obliczony zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. h) wspomnianego rozporządzenia pozwalałby, przy braku innego rodzaju wskazań, domniemywać brak korzyści finansowych dla przewoźnika lotniczego [10].
(56) Artykuł 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 przewiduje, że "Państwo Członkowskie może zwrócić przewoźnikowi lotniczemu, wyłonionemu na podstawie lit. f), koszty spowodowane wykonaniem norm wynikających z obowiązków świadczenia usług publicznych nałożonych na podstawie niniejszego ustępu; zwrot ten uwzględnia koszty oraz dochody wynikłe z tej usługi". Komisja uważa, że środek zastosowany przez władze hiszpańskie na rzecz spółki Intermed nie jest zgodny z postanowieniami art. 4 wspomnianego rozporządzenia.
(57) Z powyższego wynika, że w niniejszym przypadku należy wykluczyć domniemanie braku pomocy.
(58) Punkt 23 wytycznych w sprawie pomocy państwa w sektorze lotnictwa stanowi, że "kompensacja strat poniesionych przez przewoźnika, który nie został wybrany zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92, będzie oceniana na podstawie zasad ogólnych mających zastosowanie do pomocy państwa.
Odnosi się to również do kompensacji nieobliczanych na podstawie kryteriów przedstawionych w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia".
Podobnie pkt 17 stanowi, że "Dopuszczalność windykacji należy oceniać w świetle zasad odnoszących się do pomocy państwa określonych przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości".
(59) Komisja jest zdania, że kiedy w danym szczególnym sektorze przepisy wspólnotowe nakładają przyznanie zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych w ramach zaproszenia do ubiegania się o zamówienie, nieprzestrzeganie tych przepisów powoduje, że przyznane środki kompensacyjne zwykle stanowią pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Mimo to Komisja analizuje, czy omawiany środek stanowi dla spółki Intermed korzyść finansową oraz, w szczególności, czy kompensacja, o której mowa, spełnia kryteria określone przez orzecznictwo Trybunału, zwłaszcza w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie Altmark.
(60) Wyrok ten potwierdza, że kwoty przyznane na rzecz kompensacji zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych nie stanowią pomocy państwa, jeśli dojdzie do spełnienia kilku warunków.
Trybunał, zgodnie z orzecznictwem, stoi na stanowisku [11], "że w przypadku, gdy interwencja państwa jest uznawana za kompensację będącą uzupełnieniem świadczeń wykonywanych przez przedsiębiorstwa – beneficjentów pomocy – w celu realizacji zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy czym przedsiębiorstwa te nie otrzymują, w rzeczywistości, korzyści finansowej i że w przypadku gdy wskutek wspomnianej interwencji przedsiębiorstwa te nie znajdują się w lepszej sytuacji konkurencyjnej w stosunku do przedsiębiorstw wobec nich konkurencyjnych, taka interwencja nie podlega przepisom art. 92 ust. 1 Traktatu.
Jednakże aby, w konkretnym przypadku, tego typu kompensacja nie była uznana za pomoc państwa, należy spełnić pewne warunki." [12].
(61) Trybunał określił cztery warunki.
Trzy pierwsze z nich mają zastosowanie we wszystkich przypadkach.
Czwarty warunek, w celu wyeliminowania wynikającej z kompensacji najmniejszej korzyści finansowej, przewiduje dwie alternatywy.
(62) Zgodnie z pierwszym warunkiem określonym przez Trybunał na przedsiębiorstwo beneficjenta pomocy muszą być wcześniej nałożone zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych, przy wcześniejszym jasnym zdefiniowaniu tych zobowiązań.
Zgodnie z drugim warunkiem konieczne jest wcześniejsze ustalenie jasnych i obiektywnych parametrów, na których podstawie oblicza się wysokość kompensacji.
(63) W omawianym przypadku na przedsiębiorstwo beneficjenta pomocy nałożono pewne zobowiązania, które określa umowa.
Zobowiązania te, jak również parametry służące do obliczania wysokości kompensacji, przedstawione w załącznikach III, IV i V do umowy, stanowią wynik negocjacji przeprowadzonych między właściwymi władzami regionalnymi i wybraną wcześniej w celu świadczenia usług w zakresie transportu lotniczego spółką.
W istocie Autonomiczny Rząd Katalonii, wysyłając osobne pisma, nawiązał w okresie od lipca do listopada 2001 r. kontakt z kilkoma przewoźnikami z zamiarem przedstawienia inicjatywy polegającej na zachęceniu ich do stworzenia omawianego połączenia lotniczego i na zaproszeniu do złożenia ofert lub do zgłoszenia gotowości do realizacji lotów.
W nawiązaniu kontaktu władze regionalne ograniczają się do zachęcenia firm lotniczych, do których napisały, do złożenia oferty.
W wysłanych pismach nie ma żadnej informacji na temat nakładanych na firmy zobowiązań ani na temat parametrów służących do obliczania wysokości kompensacji.
Nie wyklucza się, że firmy lotnicze, które odrzuciły zapytanie władz regionalnych, mogłyby być zainteresowane zawarciem umowy, jeśli, w chwili wysłania przez władze regionalne zapytania, dysponowałyby szczegółami na temat zobowiązań i parametrów do obliczania wysokości kompensacji.
Komisja uważa, że w tym przypadku nie doszło do wystarczająco jasnego i przejrzystego zdefiniowania zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych, wskutek czego nie został spełniony pierwszy z warunków określonych w wyroku w sprawie Altmark.
(64) Poza tym zawarcie umowy w dniu 26 marca 2002 r. między la Generalitat de Catalunya, la Diputació de Girona, Izbą Przemysłowo-Handlową w Geronie i przedstawicielem spółki Intermediación Aérea SL (INTERMED) ogłoszono jedynie w komunikacie prasowym, natomiast oficjalnie nie opublikowano i, według informacji, którymi dysponuje Komisja, nie udostępniono stronom trzecim.
Ponadto w sektorze transportu lotniczego parametry do wcześniejszego, obiektywnego i przejrzystego obliczenia wysokości kompensacji są określone odgórnie przez ustawodawcę wspólnotowego w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92, który to artykuł nie był przestrzegany.
(65) Komisja uważa ponadto, że w niniejszym przypadku nie dokonano wcześniejszego obiektywnego i przejrzystego określenia parametrów, na których podstawie obliczana jest wysokość kompensacji.
Zatem nie doszło do spełnienia drugiego z warunków określonych w wyroku w sprawie Altmark.
(66) Zgodnie z trzecim zdefiniowanym przez Trybunał warunkiem kompensacja nie może przekroczyć sumy niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów wynikłych z realizacji zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z tym przychodów, jak również rozsądnego zysku z faktu realizacji tych zobowiązań.
Przestrzeganie tego warunku jest niezbędne, aby zapewnić, że nie przyznano przedsiębiorstwu beneficjentowi pomocy żadnej korzyści, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez wzmocnienie pozycji konkurencyjnej tego przedsiębiorstwa.
Spełnienie tego warunku ma na celu unikanie przyznawania przedsiębiorstwom zawyżonej kompensacji oraz unikanie przyznawania kompensacji w formie i w wysokości umożliwiającej przedsiębiorstwu dysponowanie nadwyżką płynności, którą mogłoby wykorzystać na działania prowadzące do zniekształcenia konkurencji.
W sektorze lotnictwa metodą stosowaną przez ustawodawcę w celu uniknięcia zawyżonej kompensacji, a jednocześnie w celu ograniczenia, jak to tylko możliwe, szkodliwych skutków ograniczenia dostępu do rynku jest ścisłe przestrzeganie procedury zaproszenia do składania ofert określonej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
(67) Komisja uważa, że procedurę zaproszenia do składania ofert przed nabyciem przez dane Państwo Członkowskie zwykle uważa się za wystarczającą, aby wykluczyć, że to Państwo Członkowskie próbuje przyznać korzyść danemu przedsiębiorstwu.
Sąd Pierwszej Instancji potwierdził takie podejście Komisji [13].
Komisja ocenia, iż, w przypadku braku zaproszenia do składania ofert, trudno jest dokładnie określić, czy kwota otrzymana przez spółkę Intermed odpowiada kosztom wynikłym z realizacji zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych, czy też stanowi ona zawyżoną kompensację będąca korzyścią na rzecz tej ostatniej.
(68) Władze hiszpańskie uważają, że kwota przyznanej dotacji jest niższa od deficytu powstałego w okresie wielu miesięcy, w czasie których świadczono usługi, i w konsekwencji nie doszło tu do zawyżonej kompensacji.
Komisja uważa, że przy braku obiektywnych środków służących ustanowieniu poziomu kompensacji w zastosowaniu określonych przez Radę obowiązujących zasad nie można wykluczyć, że inne spółki mogłyby zaproponować świadczenie powyższych usług przy niższym poziomie dotacji.
(69) Komisja uważa, że w tym przypadku trzeci warunek określony w wyroku w sprawie Altmark nie został spełniony.
(70) Na czwarty z warunków składają się dwie alternatywne możliwości:
a) bądź "wyboru przedsiębiorstwa, które ma na siebie przyjąć zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych w konkretnym przypadku, dokonuje się w ramach procedury zamówienia publicznego, pozwalającej na wybór kandydata zdolnego do dostarczenia usług o jak najniższym koszcie dla społeczności";
b) bądź "niezbędny poziom kompensacji określa się na podstawie analizy kosztów, które poniosłoby średniej wielkości, dobrze zarządzane i posiadające odpowiednie środki transportu przedsiębiorstwo, pragnące spełnić wymagane warunki wykonania usługi publicznej w celu realizacji wynikających z niej zobowiązań, przy uwzględnieniu związanych z tym wykonaniem przychodów, jak również rozsądnego zysku z realizacji tych zobowiązań".
(71) W rozpatrywanym przypadku nie została spełniona pierwsza możliwość czwartego warunku.
Procedura wyboru przeprowadzona przez hiszpańskie władze nie spełnia kryteriów przejrzystości i obiektywności niezbędnych dla każdej procedury zamówienia publicznego, jak określają pkt. 51 i 52 niniejszej decyzji, aby zostać uznaną za rzeczywiste zaproszenie do ubiegania się o zamówienie i w związku z tym nie może zostać uznana jako wystarczająco przejrzysta w celu zapewnienia "najmniejszego kosztu dla społeczności".
(72) Druga możliwość czwartego warunku określona w motywie 70 lit. b) wydaje się mieć zasadniczo zastosowanie tylko wtedy, gdy nie istnieje obowiązek zaproszenia do składania ofert, a nie gdy obowiązek istnieje, ale nie został spełniony.
Jednakże przy założeniu, że druga możliwość czwartego warunku może mieć zastosowanie w rozpatrywanym przypadku, Komisja stwierdza, że nie została ona spełniona.
W rzeczywistości kompensacja nie została obliczona na podstawie "analizy kosztów, które poniosłoby średniej wielkości, dobrze zarządzane i posiadające odpowiednie środki transportu przedsiębiorstwo, pragnące spełnić wymagane warunki wykonania usługi publicznej w celu realizacji wynikających z niej zobowiązań, przy uwzględnieniu związanych z tym wykonaniem przychodów, jak również rozsądnego zysku z realizacji tych zobowiązań".
W istocie, tak jak wyjaśnia analiza drugiego z warunków, władze nie przeprowadziły żadnej wcześniejszej analizy kosztów ani też sprawdzenia ich zgodności lub niezgodności z tym standardem, lecz ograniczyły się do skompensowania rzeczywistych kosztów poniesionych przez zainteresowanego operatora.
Władze hiszpańskie nie dostarczyły danych umożliwiających Komisji dokonanie takiej weryfikacji.
W takim stanie rzeczy jasne jest, że nie doszło do spełnienia czwartego z warunków określonych w wyroku w sprawie Altmark.
(73) Komisja stwierdza zatem, że w omawianym przypadku nie został spełniony żaden z warunków określonych w wyroku w sprawie Altmark.
W świetle powyższego omawiany środek stanowi korzyść dla beneficjenta pomocy.
Transfer zasobów państwowych
(74) Pojęcie pomocy państwa, w myśl postanowień Traktatu oraz w myśl interpretacji Trybunału Sprawiedliwości, odnosi się do każdej korzyści przyznanej bezpośrednio lub pośrednio za pomocą zasobów państwowych, bądź stanowiącej dodatkowe obciążenie dla państwa, bądź dla wyznaczonych lub utworzonych w tym celu instytucji.
(75) W danym przypadku umowa przewiduje, iż spółka beneficjent pomocy otrzyma maksymalną kwotę 4337086,18 EUR w ciągu całego okresu ważności umowy, sfinansowaną przez la Generalitat de Catalunya i la Diputació de Girona.
Z dostarczonych informacji wynika, że rzeczywista pomoc wypłacona przez władze hiszpańskie wynosi 919879,98 EUR.
Fakt wypłacenia kwoty przez hiszpańskie władze wyraźnie potwierdza występowanie zasobów państwa.
Wybiórczy charakter zastosowanego środka
(76) Środki, o których mowa, odnoszą się wyłącznie do jednego sektora transportu, to znaczy do transportu lotniczego i do obsługi wyłącznie jednego połączenia lotniczego Gerona–Madryt–Gerona.
(77) Umowę zawarto tylko z jedną spółką lotniczą.
Otrzymane od władz hiszpańskich informacje nie pozwalają wywnioskować, czy zastosowano by podobne środki wobec pozostałych firm, które ewentualnie zdecydowałyby się na świadczenie usług regularnego transportu lotniczego między Madrytem a Geroną.
(78) W związku z tym powyższy środek uznaje się za wybiórczy.
Wpływ na konkurencję i naruszenie wymiany wewnątrzwspólnotowej
(79) W celu stwierdzenia zniekształcenia konkurencji wystarczy, aby interwencja państwa zmieniła w sztuczny sposób niektóre z elementów kosztów produkcji danego przedsiębiorstwa i wzmocniła pozycję owego przedsiębiorstwa w zakresie wymiany wewnątrzwspólnotowej w stosunku do konkurencyjnych przedsiębiorstw [14].
Trybunał uważa [15], że nie jest absolutnie wykluczone, aby dotacja publiczna przyznana przedsiębiorstwu świadczącemu usługi transportowe o zasięgu lokalnym lub regionalnym, a nieświadczącemu usług transportowych poza swoim państwem pochodzenia, mogła, mimo wszystko, mieć wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Z drugiej strony, Trybunał jednocześnie podkreślił, iż pomoc może mieć wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi i zakłócić warunki konkurencji, nawet jeśli konkurujące z przedsiębiorstwami z innych Państw Członkowskich przedsiębiorstwo beneficjent pomocy samo nie uczestniczy w działalności transgranicznej.
W rzeczywistości, kiedy jedno z Państw Członkowskich udziela pomocy danemu przedsiębiorstwu, może dojść do utrzymania lub wzrostu wewnętrznej podaży skutkującej zredukowaniem szans przedsiębiorstw utworzonych w innych Państwach Członkowskich na zaoferowanie ich usług skierowanych na rynek tego Państwa Członkowskiego [16].
(80) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [17] nie stosuje się do sektora transportu, zgodnie z jego motywem trzecim oraz z art. 1 lit. a).
Według orzecznictwa Trybunału nie istnieje żaden próg ani wskaźnik procentowy, powyżej którego można byłoby uznać, że pomoc nie oddziałuje na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
W istocie, względnie niski poziom pomocy lub względnie skromna wielkość przedsiębiorstwa beneficjenta pomocy nie wykluczają z góry ewentualności, że pomoc ma wpływ na konkurencję i wymianę handlową między Państwami Członkowskimi [18].
(81) W rozpatrywanym przypadku połączenie lotnicze między Geroną a Madrytem jest obsługiwane przez dwóch operatorów, z których jeden otrzymuje publiczną pomoc finansową, natomiast drugi jej nie otrzymuje.
(82) Prawdą jest, że umowa zawiera klauzulę rozwiązania mającą zastosowanie w przypadku, kiedy inny przewoźnik lotniczy rozpocznie, bez pomocy publicznej ani żadnego innego finansowania ze strony państwa, loty na trasie Gerona–Madryt zgodne z wymogami analogicznymi do wymogów w zakresie obsługi połączenia będących przedmiotem umowy, zwłaszcza w zakresie rodzaju samolotu, częstotliwości przelotów, taryfy cenowej oraz okresu świadczenia usługi.
(83) Jednakże jeśli ewentualny konkurencyjny operator świadczyłby usługi niezgodne z określonymi wcześniej wymogami (na przykład przy użyciu mniejszego samolotu), potwierdziłby się wybiórczy charakter środka, ponieważ obydwaj operatorzy świadczyliby usługi na tej samej trasie, przy czym jeden korzystałby z pomocy, a drugi nie.
Istotnie, strona skarżąca w tej sprawie obsługuje połączenie lotnicze Gerona–Madryt–Gerona, nie otrzymując żadnej pomocy publicznej.
Według informacji dostarczonych przez władze hiszpańskie skarżący wprowadził przeloty czarterowe na trasie Gerona-Madryt-Gerona przy użyciu samolotów o zdolności przewozowej mniejszej o 20 miejsc, co nie odpowiada wymogom umowy.
(84) Poza tym omawiane środki oddziałują na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi od momentu, gdy dotyczą spółki, której działalność transportowa, z natury rzeczy wiążąca się bezpośrednio z wymianą handlową, obejmuje część wspólnego rynku.
Ponadto prowadzą one do zakłócenia konkurencji wewnątrz tego rynku ze względu na to, iż dotyczą wyłącznie jednego przedsiębiorstwa znajdującego się w konkurencji z inną wspólnotową spółką lotniczą, w szczególności od chwili wejścia w życie trzeciej części liberalizacji transportu lotniczego ("trzeciego pakietu") z dniem 1 stycznia 1993 r.
W tej sytuacji przyznanie przez władze hiszpańskie korzyści na rzecz spółki Intermed stanowi pomoc w rozumieniu postanowień art. 87 Traktatu WE.
Działania reklamowe, promocyjne i marketingowe
(85) Środki przeznaczone przez Radę Ogólną Gerony (la Diputació de Girone) na wdrożenie i sfinansowanie wszystkich działań reklamowych, promocyjnych i marketingowych związanych z tym połączeniem lotniczym w okresie obowiązywania umowy na maksymalną kwotę w wysokości 120202 EUR należy również uznać za pomoc państwa.
W rzeczywistości środki te, finansowane z funduszy publicznych, służą do zapoznania szerokiej publiczności z nowymi usługami lotniczymi.
Wnioski
(86) Po przeanalizowaniu warunków zawartych w art. 87 ust. 1 Traktatu, Komisja stwierdza zaistnienie pomocy państwa, którą należy zbadać w celu sprawdzenia zgodności z postanowieniami Traktatu.
Zgodność pomocy z przepisami prawa
(87) Komisja z przykrością stwierdza, że Hiszpania przyznała pomoc państwa z naruszeniem postanowień art. 88 ust. 2 Traktatu WE.
Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem
Zastosowanie art. 87 ust. 2 i 3
(88) Po określeniu charakteru rozpatrywanych środków pomocy państwa, zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, i po ocenie potwierdzonej przez władze hiszpańskie Komisja powinna zbadać, czy środki te można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem, w rozumieniu art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu oraz art. 86 ust. 2 Traktatu.
(89) Komisja powinna ocenić zgodność pomocy w świetle art. 87 ust. 2 lit. a) Traktatu, według którego zgodna ze wspólnym rynkiem jest pomoc o charakterze socjalnym przyznawana indywidualnym konsumentom, pod warunkiem że jest przyznawana bez dyskryminacji związanej z pochodzeniem produktów.
Jak stanowi Komunikat Komisji w sprawie pomocy państwowej w sektorze lotnictwa, pomoc powinna mieć charakter socjalny, to znaczy powinna w zasadzie obejmować wyłącznie niektóre kategorie korzystających z połączenia pasażerów (dzieci, osoby niepełnosprawne, osoby o niskich przychodach).
Jednakże, ponieważ chodzi tu o połączenie z regionem najmniej uprzywilejowanym, a dokładnie o wyspy, pomoc mogłaby objąć całą ludność regionu.
Według tegoż samego Komunikatu pomoc powinna być przyznawana bez dyskryminacji związanej z pochodzeniem usług, to znaczy niezależnie od rodzaju świadczących usługi przewoźników lotniczych Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
Oznacza to również brak przeszkód w dostępie do wymienionego połączenia dla wszystkich przewoźników lotniczych Wspólnoty.
(90) W danym przypadku pomoc jest przeznaczona wyłącznie dla jednej spółki lotniczej eksploatującej wymienione połączenie, z wyłączeniem konkurencyjnych operatorów.
Podstawa prawna tej pomocy wydaje się uniemożliwiać dostęp pozostałych spółek lotniczych do systemu pomocy.
Dlatego też pomoc ta nie spełnia pierwszego z wymaganych warunków, a mianowicie warunku braku dyskryminacji między operatorami.
(91) Odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 2 lit. b) nie ma tu zastosowania, ponieważ w danym przypadku nie chodzi o pomoc mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi.
(92) Artykuł 87 ust. 3 zawiera spis rodzajów pomocy, które można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(93) W celu zachowania poprawnego funkcjonowania wspólnego rynku oraz przez wzgląd na założenia art. 3 lit. g) Traktatu, odstępstwa od postanowień art. 87 ust. 1, takie jak określone w art. 87 ust. 3, powinny zostać poddane dokładnej interpretacji w trakcie badania systemu pomocy lub każdego indywidualnego środka. Ponadto, biorąc pod uwagę zwiększoną konkurencję związaną z liberalizacją transportu lotniczego, do zadań Komisji należy prowadzenie surowej polityki kontroli pomocy państwa, aby nie dopuścić, by pomoc państwa spowodowała skutki uboczne sprzeczne z interesem publicznym:
- litery a) i c) pozwalają na odstępstwa w stosunku do pomocy przeznaczonej na promowanie i sprzyjanie rozwojowi niektórych regionów [19]. Komisja zauważa, że region Gerony nie jest regionem, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. a), dlatego też powyższe odstępstwo nie ma zastosowania. Komisja zauważa ponadto, że prowincja Gerony nie spełnia wymogów odstępstwa z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, z wyjątkiem okręgów zlokalizowanych w Pirenejach, które nie są przedmiotem niniejszego rozważania;
- litery b) i d) nie mają zastosowania, ponieważ nie chodzi o pomoc przeznaczoną na wspieranie realizacji ważnego projektu stanowiącego przedmiot wspólnego zainteresowania lub mającą na celu zaradzenie poważnemu zaburzeniu w gospodarce Państwa Członkowskiego ani o pomoc przeznaczoną na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego; w każdym razie władze hiszpańskie nie powołały się na odstępstwo;
- odstępstwo przewidziane w lit. c) dotyczy pomocy przeznaczonej na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych.
Komisja ocenia, że pomoc o charakterze operacyjnym i nieprzeznaczona na sprzyjanie danej inwestycji może być przyznana jedynie wyjątkowo.
Komisja stwierdza ponadto, że pomoc nie ma na celu ochrony środowiska ani wspierania szkoleń.
Komisja może zaakceptować przyznanie pomocy w ramach wymienionego odstępstwa na rzecz procesu restrukturyzacji danego przedsiębiorstwa, lecz nie jest to przypadek spółki Intermed.
(94) Jednakże pomoc ta mogłaby być traktowana jako pomoc na rozpoczęcie działalności, co zostało przeanalizowane w ust. 101.
Zastosowanie art. 86 ust. 2 Traktatu
(95) Jedyne uzasadnienie, na jakie powołują się władze hiszpańskie, dotyczy zastosowania art. 86 ust. 2 Traktatu.
W związku z tym Komisja uważa, że aby uznać za zgodną pomoc na podstawie tego postanowienia Traktatu, musi dojść do spełnienia dwóch warunków: konieczności i proporcjonalności pomocy.
(96) Komisja pragnie przypomnieć, iż władze hiszpańskie nie kwestionują faktu, że postanowienia art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 zostały naruszone.
Okoliczność ta wyraźnie podkreśla, że władze hiszpańskie nie uważały za konieczne nałożenia zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych w ramach omawianego połączenia lotniczego.
Zostało to potwierdzone już po wszczęciu przez Komisję procedury administracyjnej, ponieważ na wniosek władz regionalnych Katalonii z dnia 13 czerwca 2002 r. właściwe władze hiszpańskie odmówiły wszczęcia procedury nałożenia zobowiązań z tytułu wykonywania usług "z powodu braku wystarczających podstaw do zastosowania art. 4 wspomnianego rozporządzenia" [20].
W tych okolicznościach wydaje się sprzeczne utrzymywanie, z jednej strony, że usługa jest konieczna w ramach art. 86 ust. 2 Traktatu, a z drugiej strony twierdzenie, że usługa ta nie jest konieczna, uwzględniając zwykłe ramy prawne stosowane do postanowień o usłudze publicznej w sektorze lotniczym.
(97) Z powodu nieprzestrzegania procedury ustanowionej art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 nie można również potwierdzić proporcjonalności pomocy.
Władze hiszpańskie twierdzą, że kwota przyznanej dotacji jest niższa od deficytu powstałego w ciągu miesięcy świadczenia usługi, w związku z tym nie może być mowy o zawyżonej kompensacji.
Komisja nie kwestionuje faktu, że kwota pomocy jest niższa od deficytu powstałego w trakcie świadczenia usługi, ale uważa, że z powodu braku obiektywnych środków potrzebnych do ustalenia poziomu kompensacji przy zastosowaniu obowiązujących zasad określonych przez Radę nie można wykluczyć, że inne spółki mogłyby zaoferować powyższe usługi przy niższym poziomie dotacji.
(98) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału [21] należy przystąpić do połączonej oceny zgodności w przypadku, gdy niektóre z warunków pomocy naruszają szczegółowe postanowienia Traktatu, inne niż art. 87 i 88 Traktatu WE, i są nierozerwalnie związane z przedmiotem pomocy, tak że nie można ich oceniać oddzielnie.
Przy takim założeniu warunki wynikające z innych postanowień łączą się z warunkami zgodności wynikającymi z art. 86 ust. 2 Traktatu WE.
Ponadto oczywisty jest fakt, że procedura w zakresie pomocy państwa nie może nigdy prowadzić do rezultatu sprzecznego ze szczegółowymi postanowieniami Traktatu [22] ani z opartymi na tych postanowieniach przepisami wspólnotowymi.
(99) W tym przypadku procedura wynikająca z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 jest nierozerwalnie związana z pomocą. Zgodnie z tym orzecznictwem nie można uznać za zgodną pomocy, której warunki przyznawania są sprzeczne z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92. Ostatnie zdanie art. 86 ust. 2 Traktatu określa także dodatkowy wymóg: "Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty". Komisja uważa, że w przypadku podobnym do omawianego pozwolenie na przyznanie pomocy z naruszeniem rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty.
(100) W związku z powyższym pomoc, o której mowa, nie może zostać uznana za zgodną z art. 86 ust. 2 Traktatu.
Pomoc na rozpoczęcie działalności
(101) W motywie 278 decyzji Komisji 2004/393/WE z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie przywilejów przyznanych przez Region Walonii i port lotniczy Charleroi Bruxelles Sud, rozpoczynającej swą działalność w Charleroi spółce Ryanair [23] Komisja twierdzi, że pomoc umożliwiająca rozwój i zapewniająca właściwszą eksploatację regionalnej infrastruktury lotnisk, aktualnie nie do końca wykorzystanej i stanowiącej koszty dla społeczności, może stanowić niewątpliwy interes wspólnotowy i wpisywać się w cele wspólnej polityki transportowej.
(102) W decyzji tej Komisja stwierdziła, że niektóre z operacyjnych środków pomocy sprzyjające otwieraniu nowych linii lotniczych lub zwiększaniu częstotliwości niektórych przelotów mogą stanowić narzędzie konieczne do rozwoju małych lotnisk regionalnych.
Wspomniane środki mogą posłużyć do przekonania zainteresowanych przedsiębiorstw, aby podjęły ryzyko inwestycji w nowe połączenia lotnicze.
Jednakże w celu uznania tych środków za zgodne na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu należy ustalić w każdym przypadku, czy środki te mają charakter konieczny i proporcjonalny w stosunku do wyznaczonego celu i czy nie naruszają wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(103) Pomoc na działalność rzadko uznaje się za zgodną ze wspólnym rynkiem ze względu na to, że zwykle zakłóca ona warunki konkurencji w sektorach, w których się ją przyznaje, i nie osiąga, w związku ze swym charakterem, niektórych celów, o których mowa w postanowieniach derogacyjnych Traktatu.
Dzięki niewnoszeniu żadnej zmiany technicznej lub strukturalnej do przedsiębiorstwa i sprzyjaniu wyłącznie jego rozwojowi handlowemu, w rzeczywistości pomoc ta umożliwia przedsiębiorstwu oferowanie klientom sztucznie korzystniejszych warunków i zwiększenie, bez żadnego uzasadnienia, marży zysku.
(104) Zasada ta dopuszcza jednak pewne wyjątki i zdarzało się już, że Komisja uznawała za zgodny ten rodzaj pomocy, po spełnieniu pewnych warunków [24].
(105) Aby uznać tego rodzaju pomoc za zgodną na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c), należy określić, czy wypłacona w tym przypadku pomoc jest konieczna i proporcjonalna w stosunku do wyznaczonego celu i czy nie narusza wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Cel zastosowanego środka i obecność interesu wspólnotowego
(106) Pierwszym warunkiem przyznania pomocy na rozpoczęcie działalności jest wpisanie jej w spójny projekt rozwoju lotniska i zademonstrowanie chęci zwiększenia rentowności infrastruktury, która nie zawsze przynosi zysk.
(107) Sprzyjanie rozwojowi regionalnemu, turystyce, gospodarce lokalnej lub promowanie wizerunku regionu stanowi jedynie konsekwencję tej spójnej polityki skierowanej w pierwszym rzędzie na długotrwały rozwój działalności lotniskowej.
(108) Regionalne porty lotnicze mogłyby także przyczynić się do rozwiązania problemu polityki transportowej: to znaczy problemu wyczerpania możliwości największych lotnisk [25].
(109) W tym przypadku nie jest wiadome, czy pozostałe spółki wyrażające chęć otwarcia linii między Geroną i innymi portami przeznaczenia miałyby dostęp do identycznej pomocy.
Nie poinformowano Komisji o istnieniu takiego projektu rozwoju działalności lotniskowej.
Władze hiszpańskie ograniczają się do informacji, że lotnisko w Geronie nie przyjmowało żadnych regularnych lotów aż do chwili rozpoczęcia świadczenia usług na trasie Gerona–Madryt.
Konieczność pomocy
(110) Komisja określiła kryterium konieczności pomocy w decyzji w sprawie "Ryanair" [26].
W związku z powyższym pomoc przeznaczona na rozpoczęcie działalności musi mieć charakter niezbędny do rozwoju lotniska, przy czym należy spełnić pewne warunki.
(111) Po pierwsze, pomoc wypłacana spółkom lotniczym powinna mieć zastosowanie tylko przy otwieraniu nowych tras bądź nowych częstotliwości lotów, pociągając za sobą wyraźny wzrost liczby pasażerów wylatujących z lotniska regionalnego i kompensując część ponoszonego przez spółkę ryzyka.
(112) Po drugie, pomoc nie powinna być wypłacona, kiedy trasa jest już eksploatowana: ryzyko ponoszone przez spółkę jest mniejsze, a nawet żadne, i konieczność pomocy nie ma uzasadnienia.
Zatem jeśli spółka działa już na trasie z wylotem z danego lotniska, nie może korzystać z pomocy publicznej.
(113) Po trzecie, pomoc nie może być również wypłacona spółce lotniczej w związku z otwarciem przez nią nowej linii, która jest eksploatowana zastępczo, i wskutek zamknięcia dawnej linii, która już wcześniej korzystała z pomocy na rozpoczęcie działalności.
W takiej sytuacji dla lotniska nic się nie zmienia i brakuje wyraźnego pozytywnego efektu w zakresie przyjmowanej liczby pasażerów.
Pomoc nie może być także przyznana na rzecz nowego połączenia otwartego przez spółkę w zamian za inne połączenie, które wcześniej obsługiwała z innego lotniska zlokalizowanego na tym samym, atrakcyjnym pod względem gospodarczym i ludnościowym obszarze.
Komisja uważa za konieczne, aby już po przyznaniu maksymalnej kwoty środków pomocowych pomoc na rozpoczęcie działalności nie powodowała podwyższenia dotacji, na przykład wskutek podobnych delokalizacji połączeń.
Podobna praktyka byłaby sprzeczna z samym celem pomocy na rozpoczęcie działalności, którym jest rozwój danego lotniska w zgodzie ze wspólnym interesem.
(114) Po czwarte, pomoc nie może być również przeznaczona na wspieranie tworzenia połączeń, które już istnieją, przez nowego przewoźnika i na rozpoczęcie przez niego bezpośredniej działalności konkurencyjnej w stosunku do działalności istniejącego operatora eksploatującego już połączenie z danego lotniska.
Nowy przewoźnik, rozpoczynając konkurencję z istniejącym operatorem, musi liczyć wyłącznie na swe własne siły, a nie na środki pomocy publicznej.
(115) Jeśli chodzi o pierwszy, drugi i czwarty warunek, należy przypomnieć, iż linia Gerona–Madryt–Gerona była już eksploatowana do dnia 28 października 2001 r. przez inną spółkę, która zaprzestała jej eksploatacji z powodu braku rentowności świadczonych usług.
Na linii tej nie operował żaden inny przewoźnik w chwili zawarcia umowy między właściwymi władzami publicznymi i spółką Intermed w dniu 26 marca 2002 r.
Jednak kilka dni później, dnia 3 kwietnia 2002 r., eksploatację połączenia rozpoczęła inna spółka, Air Catalunya.
Ostatecznie firma Intermed rozpoczęła działania dnia 15 kwietnia 2002 r.
Fakt, że obydwaj przewoźnicy rozpoczęli eksploatację połączenia Gerona-Madryt-Gerona z 12-dniową różnicą, nie pozwala w sposób jasny i ostateczny ustalić, czy usługi ze strony Intermed mogą być uznane za świadczenie nowego połączenia.
(116) Warunek trzeci należy uznać w tym przypadku za spełniony, gdyż linia Madryt–Gerona–Madryt była pierwszą linią eksploatowaną przez spółkę Intermed.
(117) Planowane w początkowej fazie projektu nakłady na marketing i reklamę w celu zaznajomienia klientów z linią można uznać za konieczne ze względu na ich cel, którym jest zapoznanie opinii publicznej z nowo powstałym połączeniem lotniczym.
Zachęcający charakter pomocy
(118) Pomoc powinna mieć charakter zachęcający: umożliwiać przedsiębiorstwu rozwijanie działalności, której nie podjęłoby się bez wsparcia ze środków publicznych.
Jednakże w dłuższym okresie działalność ta powinna się okazać rentowna bez pomocy.
Dlatego właśnie pomoc przeznaczona na rozpoczęcie eksploatacji nowych połączeń lub zwiększenie częstotliwości musi być ograniczona w czasie.
Pomoc ma służyć rozpoczęciu funkcjonowania nowego połączenia, ale nie może utrzymywać tego połączenia w sposób sztuczny: połączenia muszą być efektywne długoterminowo z ekonomicznego punktu widzenia.
(119) Komisja stwierdziła w zakresie pomocy przyznawanej na rozpoczęcie działalności w sektorze transportu lotniczego [27], że rozsądne wydaje się, aby maksymalny okres po otwarciu każdego połączenia wynosił pięć lat, w szczególności dla połączeń wewnątrzwspólnotowych z bezpośrednimi przelotami.
(120) W tym przypadku finansowanie częściowe połączenia Gerona–Madryt, jak również środki na reklamę są ograniczone w czasie (umowa obowiązywała trzy lata), aż do chwili ustabilizowania się tego połączenia i osiągnięcia przez nie rentowności lub do chwili pojawienia się innego przewoźnika działającego bez pomocy publicznej ani innego finansowania ze strony państwa, oferującego loty między Geroną a Madrytem, spełniające identyczne wymogi jak wymogi dla lotów określone w umowie, a dotyczące typu samolotów, częstotliwości przelotów, taryfy cenowej i okresu świadczenia usługi.
Proporcjonalność pomocy
(121) Między kontekstem pomocy a samą pomocą musi zachodzić podwójna zależność.
Po pierwsze, musi istnieć ścisły związek między celem rozwoju lotniska, który opiera się na wyraźnym zwiększeniu liczby pasażerów, a wysokością pomocy wypłaconej spółce lotniczej.
Tak więc wysokość pomocy powinna być obliczana w stosunku do każdego pasażera.
W ten sposób nie dojdzie do niesłusznego faworyzowania spółki lotniczej, która nie potrafi dostarczyć lotnisku liczby pasażerów koniecznej do jego rozwoju.
I odwrotnie, spółka spełniająca cele związane z rozwojem lotniska otrzyma środki pomocowe.
(122) Drugi związek w zakresie proporcjonalności musi zaistnieć między pomocą i kosztami poniesionymi przez beneficjenta.
Komisja przypomina, że wielkość pomocy, którą Komisja ogranicza do 50 % w przypadku pomocy na rozpoczęcie działalności, nie ma zastosowania do całości kosztów prowadzenia działalności, wolnych od przychodów, ponoszonych na danym połączeniu lotniczym.
a) Zatem jako pomoc na rozpoczęcie działalności kwalifikują się jedynie koszty dodatkowe związane z rozpoczęciem działalności, których operator lotniczy nie ponosiłby w ramach podróży lotniczych, a które wymagają wkładu środków publicznych w celu rozłożenia ryzyka braku efektywności związanego z okresem rozpoczęcia działalności.
W przypadku spółki Intermed wiążą się one, na przykład, z wydatkami na cele marketingowe i reklamowe, które miały być poczynione na początku, w intencji zaznajomienia klientów z linią, jak również z kosztami rozpoczęcia działalności przez spółkę Intermed w porcie lotniczym w Geronie.
b) Inaczej, pomoc nie może obejmować ponoszonych przez Intermed stałych kosztów operacyjnych, takich jak dzierżawa lub amortyzacja samolotów, paliwo, pensje załogi czy kosztów cateringu.
Przejrzystość, równe traktowanie operatorów i niedyskryminowanie w przyznawaniu pomocy
(123) Kwota pomocy przyznana danej spółce lotniczej na rozwój usług lotniczych powinna być przejrzysta, na przykład obliczona na jednego pasażera, tak aby była łatwa do zidentyfikowania i identyfikowalna.
(124) Fakt, że dane lotnisko jest gotowe przyznać pomoc mającą za kompensatę świadczenie usług gospodarczych, takich jak rozpoczęcie działalności obsługi nowych linii, musi być upubliczniony w celu umożliwienia zainteresowanym spółkom lotniczym zaprezentowania się i zapewnienia sobie korzyści.
Zatem w tym przypadku należy przestrzegać przepisów i zasad z zakresu procedur zamówień publicznych i koncesji.
(125) W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich spółek lotniczych lotnisko, które zamierza pobudzić rozwój usług lotniczych, musi ustalić obiektywne kryteria w zakresie maksymalnej kwoty i okresu przyznawania pomocy.
(126) Aby zagwarantować, że nie dojdzie do żadnej dyskryminacji w przyznawaniu pomocy i że żadna spółka lotnicza nie otrzyma niesłusznie korzyści w ramach obsługi danego lotniska, należy przewidzieć na poziomie Państw Członkowskich odpowiednie mechanizmy odwoławcze.
Sankcje i mechanizm zwrotu pomocy
(127) Należy wprowadzić mechanizmy nakładania sankcji w przypadku, gdy dany przewoźnik w chwili otrzymania pomocy nie wywiązuje się z podjętych wobec lotniska zobowiązań.
Stworzony system zwracania pomocy może gwarantować lotnisku, że spółka lotnicza będzie się wywiązywać ze zobowiązań.
Omawiana umowa zawiera mechanizm zwrotu pomocy w przypadku nieprzestrzegania przez spółkę Intermed przyjętych zobowiązań.
Kumulacja
(128) W odniesieniu do pomocy o charakterze socjalnym lub o kompensacje z tytułu wykonywania usług publicznych, jeśli zostały one uznane za pomoc, przyznana pomoc nie może zasadniczo być łączona z innymi otrzymanymi przez przewoźników lotniczych dotacjami.
Nie może także, zgodnie z wyznaczonymi powyżej zasadami proporcjonalności, być łączona z innymi rodzajami pomocy na rzecz pokrycia tych samych kosztów, w tym środków przyznanych przez inne państwo.
Całość pomocy, z której korzysta nowo otwarta linia, nie może przekroczyć 50 % kosztów związanych z rozpoczęciem działalności na tej linii.
(129) W celu zachowania zachęcającego charakteru pomocy na rozpoczęcie działalności w zakresie linii lotniczych, jako narzędzia rozwoju przeznaczonego jedynie dla regionalnych lotnisk, Komisja uważa za konieczne upewnienie się, że pomoc ta nie spowoduje żadnej pośredniej korzyści na rzecz dużych lotnisk już teraz szeroko otwartych na ruch międzynarodowy i na konkurencję.
Należy zwrócić szczególną uwagę na ograniczenia kosztów kwalifikowalnych w niniejszym przypadku, w którym jedna linia lotnicza łączy Geronę z dużym lotniskiem w Madrycie.
(130) Pomoc taka nie może być również przyznana, jeśli dostęp do danej trasy posiada wyłącznie jeden przewoźnik, w myśl art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92, a zwłaszcza ust. 1 lit. d) wspomnianego artykułu.
(131) W tym przypadku spółka Intermed nie korzysta, dla swych linii wylotowych z Gerony, z dotacji z tytułu pomocy socjalnej ani z kompensacji z tytułu wykonywania usług publicznych, o których była mowa wcześniej.
Spółka Intermed nie jest też jedynym przewoźnikiem posiadającym dostęp do obsługiwanej przez nią linii z wylotami z Gerony w związku z procedurą przestrzegania konkurencji przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92.
Opis środków, które powinno podjąć dane Państwo Członkowskie, aby pomoc uznać za zgodną
(132) Komisja stwierdza, że pomoc wypłacona przez la Generalitat de Catalunya, la Diputació de Girona i Izbę Przemysłowo-Handlową w Geronie na rzecz spółki Intermed spełnia niektóre z warunków mających zastosowanie do pomocy na rozpoczęcie działalności przeznaczonej na sprzyjanie rozwojowi usług lotniczych z wylotami z lotnisk regionalnych, lecz nie spełnia pozostałych warunków i że w niektórych przypadkach należałoby nałożyć pewne warunki w celu zapewnienia zgodności.
(133) Przyznane przez la Generalitat de Catalunya, la Diputació de Girona i Izbę Przemysłowo-Handlową w Geronie dotacje w postaci finansowania usług lotniczych na trasie Gerona-Madryt uważa się za zgodne ze wspólnym rynkiem jako pomoc na rozpoczęcie działalności związanej z nowymi liniami z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) wkład finansowy musi się wpisywać w ramy programu rozwoju lotniska w Geronie;
b) wszelka pomoc finansowa musi być ograniczona w czasie.
Czas jej trwania będzie wynosił maksymalnie pięć lat od chwili otwarcia danej linii lotniczej;
c) wkładu tego nie można wypłacić, jeśli pomoc jest przeznaczona dla nowego przewoźnika na otwarcie połączeń na istniejącej już trasie i na rozpoczęcie konkurencji z operatorem obsługującym już tę trasę na podobnych warunkach z wylotami z lotniska z Gerony;
d) przyznana pomoc musi zostać uzasadniona poprzez sporządzenie przez Intermed planu rozwoju, zatwierdzonego wcześniej przez władze właściwe dla danej linii lotniczej.
Plan ten określi poniesione i kwalifikowalne koszty, które muszą być bezpośrednio związane ze sprzyjaniem rozwojowi linii, tak aby mogła ona efektywnie funkcjonować bez pomocy po zakończeniu umowy.
Za koszty kwalifikowane uznaje się koszty bezpośrednio związane z rozpoczęciem działalności, takie jak określono w motywie 122 niniejszej decyzji.
W zakresie tego zadania właściwe władze skorzystają, w danym przypadku, ze wsparcia ze strony niezależnego rewidenta księgowego;
e) całość pomocy, z której korzysta nowo powstała linia, nie może nigdy przekroczyć 50 % kosztów związanych z rozpoczęciem działalności i z reklamą obsługiwanej trasy.
Podobnie każdy wypłacony wkład nie powinien przekroczyć 50 % faktycznych kosztów związanych z tą trasą;
f) spółka Intermed jest zobowiązana zwrócić wkład wypłacony przez la Generalitat de Catalunya, la Diputació de Girona i Izbę Przemysłowo-Handlową w Geronie, jeśli na końcu przewidzianego w umowie okresu rozpoczęcia działalności przekroczy on ustalone kryteria;
g) Hiszpania powinna wprowadzić niedyskryminacyjny i przejrzysty program pomocy, zapewniający równe traktowanie spółek lotniczych pragnących rozwijać nowe usługi lotnicze z wylotami z lotniska w Geronie, zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi w niniejszej decyzji.
(134) W przypadku niespełnienia powyższych warunków Hiszpania będzie musiała odebrać całość przyznanej pomocy, o której mowa w poprzednim motywie.
VI.
WNIOSKI
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa przyznana przez Królestwo Hiszpanii na rzecz spółki lotniczej Intermediación Aérea SL, w wysokości 919879,98 EUR oraz w wysokości 120202 EUR, uznaje się za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c), jako pomoc na rozpoczęcie działalności na nowych trasach lotniczych, z zastrzeżeniem następujących warunków.
Artykuł 2
1.
Wkład finansowy musi się wpisywać w ramy programu rozwoju lotniska w Geronie.
2.
Wszelka pomoc finansowa musi być ograniczona w czasie.
Jej czas trwania będzie wynosił maksymalnie pięć lat od chwili otwarcia danej linii lotniczej.
3.
Wkładu tego nie można wypłacić, jeśli pomoc jest przeznaczona dla nowego przewoźnika na otwarcie połączeń na istniejącej już trasie i na rozpoczęcie konkurencji z operatorem obsługującym już tę trasę na podobnych warunkach z wylotami z lotniska z Gerony.
4.
Przyznana pomoc musi zostać uzasadniona w postaci sporządzonego przez Intermed planu rozwoju, wcześniej zatwierdzonego przez władze właściwe dla danej linii lotniczej.
Plan ten określi poniesione i kwalifikowane koszty, które muszą być bezpośrednio związane ze sprzyjaniem rozwojowi linii, tak aby mogła ona efektywnie funkcjonować bez pomocy po zakończeniu umowy zawartej między la Generalitat de Catalunya, la Diputació de Girona, Izbą Przemysłowo-Handlową Gerony a spółką Intermed.
5.
Koszty kwalifikowane, bezpośrednio związane z rozpoczęciem działalności, muszą spełniać następujące warunki:
a) obejmować koszty dodatkowe rozpoczęcia działalności, których spółka lotnicza nie poniosłaby, gdyby była spółką w pełni działającą, i które wymagają udziału środków publicznych w celu rozłożenia związanego z tym ryzyka braku efektywności w okresie rozpoczęcia działalności;
b) inaczej, nie obejmować stałych kosztów działalności, takich jak dzierżawa lub amortyzacja samolotów, paliwo, pensja załogi czy koszty cateringu.
Właściwe władze skorzystają, w danym przypadku, ze wsparcia ze strony niezależnego rewidenta księgowego.
6.
Całość pomocy, z której korzysta nowo powstała linia, nie może przekroczyć 50 % kosztów związanych z rozpoczęciem działalności i z reklamą obsługiwanej trasy.
Podobnie, każdy wypłacony wkład nie powinien przekroczyć 50 % faktycznych kosztów związanych z tą trasą.
7.
Spółka Intermed jest zobowiązana zwrócić wkład wypłacony przez la Generalitat de Catalunya, la Diputació de Girona i Izbę Przemysłowo-Handlową w Geronie, jeśli na końcu przewidzianego w umowie okresu rozpoczęcia działalności przekroczy on ustalone kryteria.
8.
Hiszpania wprowadzi niedyskryminacyjny i przejrzysty program pomocy, zapewniający równe traktowanie spółek lotniczych pragnących rozwijać nowe usługi lotnicze z wylotami z lotniska Gerony, zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi w niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Królestwo Hiszpanii podejmie wszystkie niezbędne środki w celu odzyskania od beneficjenta pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem, o której mowa w art. 1 ust. 2, przekazanej beneficjentowi sprzecznie z prawem.
2.
Odebranie pomocy nastąpi natychmiastowo zgodnie z procedurami prawa krajowego, na tyle, na ile umożliwią one natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Kwota odzyskiwanej pomocy zawiera odsetki powstałe począwszy od dnia przekazania pomocy beneficjentowi do dnia jej odzyskania.
Odsetki zostaną obliczone na podstawie stopy referencyjnej stosowanej przy obliczaniu dotacji równoważnej w ramach pomocy przeznaczonej na cele regionalne.
Artykuł 4
Królestwo Hiszpanii informuje Komisję w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty doręczenia niniejszej decyzji, o podjętych środkach dostosowawczych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
w sprawie podpisania Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Liechtensteinu ustanawiajacej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/353/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia z Księstwem Liechtensteinu negocjacji dotyczących odpowiedniej umowy w celu zapewnienia przyjęcia przez Księstwo Liechtensteinu środków równoważnych środkom, które mają być stosowane we Wspólnocie w celu zapewnienia skutecznego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
(2) Treść Umowy, będąca wynikiem negocjacji, odzwierciedla należycie zalecenia dotyczące negocjacji wydane przez Radę.
Umowie towarzyszy protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Księstwem Liechtensteinu, z drugiej strony, którego tekst załączono do decyzji Rady 2004/897/WE [2].
(3) Stosowanie postanowień dyrektywy 2003/48/WE [3] jest uzależnione od zastosowania przez Księstwo Liechtensteinu środków równoważnych przewidzianym w dyrektywie, zgodnie z Umową zawartą przez Księstwo Liechtensteinu ze Wspólnotą Europejską.
(4) Zgodnie z decyzją 2004/897/WE i z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji w sprawie zawarcia Umowy, Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej dnia 7 grudnia 2004 r.
(5) Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
(6) Należy ustanowić prostą i szybką procedurę wprowadzania możliwych zmian postanowień załączników I i II do Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Księstwem Liechtensteinu ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji [4].
Artykuł 2
Komisja zostaje niniejszym upoważniona do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmian w załącznikach do Umowy, zapewniających prawidłowość zawartych w załącznikach danych dotyczących właściwych organów wynikających z notyfikacji, o których mowa w art. 5 lit. a) dyrektywy 2003/48/WE, oraz w załącznikach do tejże dyrektywy.
Artykuł 3
W imieniu Wspólnoty notyfikacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 Umowy, dokonuje Przewodniczący Rady [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(notyfikowana jako document nr C(2005) 1307)
(Jedynie teksty w językach niemieckim, angielskim, duńskim, hiszpańskim, francuskim, greckim, włoskim, niderlandzkim i portugalskim są autentyczne)
(2005/354/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3] stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje Państwa Członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich zastrzeżeniami, zwołuje dwustronne dyskusje w celu wypracowania porozumienia z danymi Państwami Członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, odwołując się do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. w sprawie ustanowienia procedury pojednawczej w ramach rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [4].
(2) Państwa Członkowskie miały możliwość wnioskowania o wszczęcie procedury pojednawczej.
W niektórych przypadkach możliwość ta została wykorzystana i Komisja przeanalizowała sprawozdanie sporządzone po zakończeniu tej procedury.
(3) Artykuły 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, jak również art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stanowią, że finansowane mogą być jedynie refundacje wywozowe przy wywozie do krajów trzecich oraz działania interwencyjne mające na celu stabilizację rynków rolnych, odpowiednio przyznane lub przedsięwzięte zgodnie z zasadami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych.
(4) Przeprowadzone weryfikacje, wyniki dwustronnych dyskusji i procedury pojednawcze wykazały, że część wydatków zadeklarowanych przez Państwa Członkowskie nie spełnia warunków i nie może zatem być finansowana przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
(5) Należy wskazać kwoty nie uznane do pokrycia w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR, które to kwoty nie dotyczą wydatków poniesionych wcześniej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym powiadomieniem Państw Członkowskich przez Komisję o wynikach weryfikacji.
(6) Dla przypadków objętych niniejszą decyzją szacunek kwot do wykluczenia z uwagi na ich niezgodność z zasadami wspólnotowymi został przekazany Państwom Członkowskim przez Komisję w ramach sprawozdania podsumowującego.
(7) Niniejsza decyzja nie narusza konsekwencji finansowych, jakie Komisja mogłaby uzyskać z wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawach będących w toku w dniu 31 października 2004 r. i dotyczących kwestii stanowiących jej przedmiot,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wydatki akredytowanych agencji płatniczych Państw Członkowskich, zadeklarowane z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR, wskazane w Załączniku, są wyłączone z finansowania wspólnotowego z powodu ich niezgodności z zasadami wspólnotowymi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Królestwa Niderlandów, Republiki Portugalskiej oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
w sprawie zawarcia porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory przewidującego środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/356/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 94 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, ust. 3 akapit pierwszy oraz ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z księstwem Andory w sprawie porozumienia, umożliwiającego zapewnienie przez to państwo przyjęcia środków równoważnych do tych, jakie muszą być stosowane wewnątrz Wspólnoty w celu zapewnienia skutecznego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
(2) Tekst porozumienia, wynikający z negocjacji, jest zgodny z wytycznymi negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę.
Temu dokumentowi towarzyszy wspólna Deklaracja Intencji Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich z jednej strony, a Księstwem Andory z drugiej strony, której tekst jest załączony do decyzji Rady 2004/828/WE [2].
(3) Zastosowanie przepisów dyrektywy 2003/48/WE [3] zależy od zastosowania przez Księstwo Andory środków równoważnych do tych, które przewiduje wymieniona dyrektywa, zgodnie z porozumieniem zawartym przez to państwo ze Wspólnotą Europejską.
(4) Zgodnie z decyzją 2004/828/WE i z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji w sprawie zawarcia porozumienia, porozumienie zostało podpisane w imieniu Wspólnoty Europejskiej dnia 15 listopada 2004 r.
(5) Należy zatwierdzić porozumienie.
(6) Niezbędne jest zaplanowanie prostej i łatwej procedury dla ewentualnych dostosowań załączników I i II do porozumienia.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską przewidujące środki równoważne do tych przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
Tekst porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji [4].
Artykuł 2
Komisja jest upoważniona, w imieniu Wspólnoty, do zatwierdzenia zmian do załączników do porozumienia, niezbędnych w celu zapewnienia ich zgodności z informacjami dotyczącymi właściwych organów, wynikającymi z notyfikacji przewidzianych w art. 5 lit. a) dyrektywy 2003/48/WE, oraz informacjami znajdującym się w jego załączniku.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, przystępuje do notyfikacji przewidzianej w art. 15 ust. 1 porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2004 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/EC w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/357/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia z Republiką San Marino negocjacji dotyczących odpowiedniej umowy w celu zapewnienia przyjęcia przez Republikę San Marino środków równoważnych środkom, które mają być stosowane we Wspólnocie w celu zapewnienia skutecznego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
(2) Treść Umowy, będąca wynikiem negocjacji, odzwierciedla należycie zalecenia dotyczące negocjacji wydane przez Radę.
Umowie towarzyszy protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony, którego tekst załączono do decyzji Rady 2004/903/WE [2].
(3) Stosowanie postanowień dyrektywy 2003/48/WE [3] jest uzależnione od zastosowania przez Republikę San Marino środków równoważnych przewidzianym w dyrektywie, zgodnie z Umową zawartą przez Republikę San Marino ze Wspólnotą Europejską.
(4) Zgodnie z decyzją 2004/903/WE i z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji w sprawie zawarcia Umowy, Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 7 grudnia 2004 r.
(5) Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
(6) Należy ustanowić prostą i szybką procedurę wprowadzania możliwych zmian postanowień załączników I i II do Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji [4].
Artykuł 2
Komisja zostaje niniejszym upoważniona do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmian w załącznikach do Umowy, zapewniających prawidłowość zawartych w załącznikach danych dotyczących właściwych organów wynikających z notyfikacji, o których mowa w art. 5 lit. a) dyrektywy 2003/48/WE, oraz w załącznikach do tejże dyrektywy.
Artykuł 3
W imieniu Wspólnoty notyfikacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 Umowy, dokonuje Przewodniczący Rady [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
wyznaczająca siedzibę Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej
(2005/358/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 15 akapit piąty rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej [1] (zwaną dalej "Agencją"),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Agencja ma siedzibę w Warszawie (Polska).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustanawiająca odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do kłód dębowych (Quercus L.) z korą pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1298)
(2005/359/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/29/WE kłody dębowe (Quercus L.) z korą, pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, zasadniczo nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty z powodu niebezpieczeństwa wprowadzenia Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt, powodującego zamieranie dębu.
(2) Doświadczenie wskazuje, że w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych Ameryki ryzyko rozprzestrzeniania się Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt może być wyeliminowane poprzez stosowanie niektórych środków.
(3) Jednym z tych środków jest fumigacja.
Niektóre Państwa Członkowskie wystąpiły z wnioskiem, aby przywóz kłód dębowych poddanych fumigacji odbywał się wyłącznie za pośrednictwem określonych portów, w których istnieją odpowiednie obiekty do przeładunku i kontroli.
(4) Pod pewnymi warunkami technicznymi można również znieść obowiązek fumigacji w przypadku drewna dębowego należącego do grupy dębu białego.
Niektóre Państwa Członkowskie zwróciły się z wnioskiem o kolejne odstępstwo w celu zezwolenia na przywóz dębu białego w ciągu niektórych miesięcy w roku.
To drugie odstępstwo powinno być ograniczone do tych obszarów Wspólnoty, w których potencjalne wektory Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt wykazują niewielką lub zerową aktywność w czasie zimy, tj. na obszarach na północ od 45o szerokości geograficznej.
(5) Komisja zapewni, aby Stany Zjednoczone udostępniły wszelkie informacje techniczne niezbędne do monitorowania działania wymaganych środków ochronnych.
(6) Państwom Członkowskim powinno się zatem przyznać odstępstwo na czas ograniczony w odniesieniu do wprowadzania kłód dębowych (Quercus L.) z korą ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE i od art. 13 ust. 1 ppkt i) tiret trzecie tej dyrektywy w odniesieniu do załącznika IV części A sekcji I pozycji 3 do tej dyrektywy, Państwa Członkowskie zostają niniejszym upoważnione, od dnia 1 stycznia 2005 r., do zezwolenia na wprowadzanie na swoje terytorium kłód dębowych (Quercus L.) z korą, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (zwanych dalej "kłodami") po spełnieniu warunków określonych w art. 2–7.
Artykuł 2
1.
Aby skorzystać z tego odstępstwa, kłody muszą być poddane fumigacji i oznaczone zgodnie z załącznikiem I.
2. Państwa Członkowskie mogą zwolnić kłody poddane fumigacji z wymogów określonych w art. 5 ust. 1 w odniesieniu do basenów do moczenia drewna oraz w art. 5 ust. 2 i art. 6 ust 2.
Artykuł 3
1.
Kłody mogą być rozładowywane wyłącznie w portach wymienionych w załączniku II.
2.
Na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego Komisja, po konsultacjach z pozostałymi Państwami Członkowskimi, może wprowadzić zmiany do wykazu portów rozładunku zamieszczonego w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Inspekcje wymagane na mocy art. 13 dyrektywy 2000/29/WE są przeprowadzane przez urzędników specjalnie poinstruowanych lub przeszkolonych do celów niniejszej decyzji, w obecności biegłych określonych w art. 21 dyrektywy 2000/29/WE, zgodnie z procedurą określoną w wymienionym artykule, w portach wymienionych w załączniku II albo w pierwszym miejscu składowania wymienionym w art. 5.
Jeżeli port rozładunku i pierwsze miejsce składowania znajdują się w różnych Państwach Członkowskich, Państwa te powinny dokonać między sobą uzgodnień co do miejsca inspekcji oraz wymiany informacji na temat przybycia i składowania przesyłek.
2.
Inspekcje obejmują następujące czynności:
a) kontrolę każdego świadectwa fitosanitarnego;
b) kontrolę identyfikacyjną polegającą na porównaniu oznakowania każdej kłody oraz liczby kłód z informacjami podanymi w odnośnym świadectwie fitosanitarnym;
c) test na fumigacyjną reakcję barwnikową, określony w załączniku III, przeprowadzany na odpowiedniej liczbie kłód wybranych wyrywkowo z każdej przesyłki.
3.
Jeżeli inspekcje nie wykazują, że przesyłka w pełni spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1, cała przesyłka zostaje odrzucona i usunięta z terenu Wspólnoty.
Komisja i odpowiedzialne organy urzędowe we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich zostają bezzwłocznie powiadomione o szczegółach dotyczących danej przesyłki.
Artykuł 5
1.
Kłody są składowane wyłącznie w takich miejscach, które zostały zgłoszone oraz zatwierdzone przez odpowiedzialne organy urzędowe w danych Państwach Członkowskich oraz które posiadają odpowiednie baseny do moczenia drewna, dostępne w okresie określonym w ust. 2.
2.
Kłody poddawane są stałemu moczeniu w basenach, najpóźniej od chwili płukania w sąsiadujących stanowiskach dębu.
3.
Sąsiadujące stanowiska dębu są przedmiotem regularnych inspekcji pod kątem występowania w nich objawów Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt, przeprowadzanych w odpowiednich porach przez odpowiedzialne organy urzędowe.
Jeżeli wykryte zostaną objawy, które mogą być spowodowane przez Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt, przeprowadza się dalsze urzędowe badania według odpowiednich metod, w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności tego grzyba.
W wypadku potwierdzenia obecności Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt, należy bezzwłocznie powiadomić Komisję.
Artykuł 6
1.
Kłody są przetwarzane wyłącznie w zakładach, które zostały zgłoszone i zatwierdzone przez wymienione odpowiedzialne organy urzędowe.
2.
Kora oraz inne odpady powstałe w wyniku przetwarzania są niezwłocznie niszczone w miejscu przetwarzania.
Artykuł 7
1.
Przed przywozem importer powiadamia z odpowiednim wyprzedzeniem odpowiedzialne organy urzędowe Państwa Członkowskiego o każdej przesyłce i o przewidywanym pierwszym miejscu składowania ze wskazaniem:
a) liczby kłód;
b) kraju pochodzenia;
c) portu załadunku;
d) portu lub portów rozładunku;
e) miejsca lub miejsc składowania;
f) miejsca lub miejsc, w których będzie się odbywać przetwarzanie.
2.
Kiedy importer zgłasza zamiar przywozu danej przesyłki, zgodnie z ust. 1, zostaje on powiadomiony przed przywozem przez odpowiedzialny organ urzędowy o warunkach przewidzianych w niniejszej decyzji.
3.
Odpisy informacji przewidzianych w ust. 1 i 2 zostają przekazane przez odpowiedzialny organ urzędowy danego Państwa Członkowskiego właściwym władzom w porcie rozładunku.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić kłody z gatunku Quercus L. należące do grupy dębu białego z obowiązku fumigacji, ustanowionego w art. 2 ust. 1, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) kłody znajdują się w przesyłkach, w których skład wchodzą wyłącznie kłody należące do gatunków z grupy dębu białego;
b) kłody są oznaczone zgodnie z załącznikiem IV;
c) kłody są wysłane z portów załadunku najwcześniej dnia 15 października i docierają do miejsca składowania najpóźniej dnia 30 kwietnia następnego roku;
d) kłody poddawane są moczeniu w basenach;
e) nie wprowadza się kłód na teren obszarów ani nie przewozi ich przez obszary, które znajdują się na południe od 45o szerokości geograficznej; jednakże Marsylia może stanowić port rozładunku, pod warunkiem niezwłocznego przewiezienia danej przesyłki na obszary znajdujące się na północ od 45o szerokości geograficznej;
f) inspekcja określona w art. 4 obejmuje, zamiast testu na fumigacyjną reakcję barwnikową, test barwnikowy na identyfikację kłód dębu białego określony w załączniku IV, przeprowadzany na co najmniej 10 % kłód wybranych wyrywkowo z każdej przesyłki.
W drodze odstępstwa od lit. c) urzędowy organ ochrony roślin Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce składowanie, może zezwolić na rozładunek przesyłek i poddanie ich moczeniu w basenach po dniu 30 kwietnia następnego roku, jak przewidziano w tej literze, jeżeli przybycie przesyłki do portu rozładunku zostało opóźnione w wyniku nieprzewidzianych okoliczności.
2.
Ustęp 1 nie dotyczy Grecji, Hiszpanii, Włoch, Cypru, Malty i Portugalii.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie przekazują Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim teksty przepisów przyjętych na mocy upoważnienia określonego w art. 1.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie, które skorzystały z odstępstwa przewidzianego w niniejszej decyzji, składają Komisji sprawozdanie na temat jego stosowania do dnia 30 czerwca 2007 r.
Sprawozdanie zawiera szczegóły dotyczące przywożonych ilości.
Jeżeli to stosowne, podobne sprawozdanie zostaje złożone do dnia 30 czerwca 2009 r.
Artykuł 11
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
ustanawiająca kryteria ekologiczne oraz związane z tym wymagania dotyczące oceny i weryfikacji dla przyznawania smarom wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1372)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/360/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1980/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom posiadającym cechy, które pozwalają im w znacznym stopniu przyczyniać się do poprawy w odniesieniu do kluczowych aspektów ochrony środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że należy ustalić według grup produktów określone kryteria oznakowania ekologicznego opracowane na podstawie kryteriów sporządzonych przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego.
(3) Ponieważ stosowanie smarów może stanowić zagrożenie dla środowiska naturalnego ze względu na przykład na ich toksyczność dla organizmów wodnych lub ich bioakumulację, należy określić stosowne kryteria ekologiczne.
(4) Wpływ na środowisko nie ma znaczenia, jeśli substancje zawarte w smarach, które po zastosowaniu zmieniają swoją strukturę chemiczną i nie muszą już być klasyfikowane zgodnie z wymogami dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [2].
Zatem kryteria dotyczące przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego nie powinny mieć zastosowania w przypadku substancji, jeśli mniej niż 0,1 % substancji, nałożonej na daną część, pozostaje w takiej samej formie jak przed jej nałożeniem.
(5) Kryteria ekologiczne, podobnie jak związane z tym wymogi oceny i weryfikacji, powinny obowiązywać przez okres 4 lat.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "smary" obejmuje oleje hydrauliczne, smary, oleje do pił łańcuchowych, oleje do dwusuwów, środki antyadhezyjne do betonu oraz inne smary przelotowe, stosowane przez konsumentów i profesjonalnych użytkowników.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszej decyzji zastosowanie mają następujące definicje:
a) "smar" oznacza preparat złożony z płynów bazowych i dodatków;
b) "płyn bazowy" oznacza płyn smarujący, którego przepływ, starzenie, smarowność i właściwości przeciwzużyciowe, jak również właściwości dotyczące zawiesiny substancji skażających nie zostały ulepszone przez dodatki;
c) "zagęszczacz" oznacza substancję znajdującą się w płynie bazowym używaną do zagęszczania lub modyfikowania reologii płynu smarującego lub smaru;
d) "główny składnik" oznacza jakąkolwiek substancję, która stanowi więcej niż 5 % wagowych smaru;
e) "dodatek" oznacza substancję, której podstawowe działanie to poprawa przepływu, starzenia, smarowności, właściwości przeciwzużyciowych lub zawiesiny substancji skażających;
f) "smar" oznacza preparat stały lub półstały złożony ze środka zagęszczającego w smarze płynnym.
2.
W przypadku smarów włączone mogą być inne składniki posiadające specjalne właściwości.
Artykuł 3
Aby otrzymać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne dla smarów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000, smar musi należeć do grupy produktów "smary" i musi spełniać kryteria przedstawione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Kryteria mają zastosowanie do produktów wytworzonych w okresie dostawy.
W przypadku gdy kryteria ustalane są, jeżeli chodzi o substancje składowe, kryteria te mają zastosowanie do jakichkolwiek substancji, które zostały dodane celowo oraz które stanowią więcej niż 0,1 % zawartości produktu, mierzonej zarówno przed, jak i po zajściu jakichkolwiek reakcji chemicznych pomiędzy substancjami zmieszanymi w celu uzyskania smaru.
Jednakże kryteria nie mają zastosowania odnośnie do substancji, które po ich nałożeniu zmieniają postać chemiczną na postać, która sprawia, że nie są już klasyfikowane zgodnie z przepisami dyrektywy 1999/45/WE oraz której mniej niż 0,1 % na daną część pozostaje w postaci jak przed jej nałożeniem.
Artykuł 4
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów "smary", jak również związane z tym wymogi oceny oraz weryfikacji, obowiązują do dnia 31 maja 2009 r.
Artykuł 5
Dla celów administracyjnych numerem kodowym przydzielonym grupie produktów "smary" jest "27".
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 1999/659/WE ustalającą indykatywny podział środków między Państwa Członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej związanych z rozwojem obszarów wiejskich na okres 2000–2006
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1320)
(Jedynie teksty w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim są autentyczne)
(2005/361/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [1], w szczególności jego art. 46 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 1999/659/WE [2] Komisja dokonała wstępnego podziału między Państwa Członkowskie środków na rozwój obszarów wiejskich, współfinansowanych w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR w okresie 2000–2006 r.
(2) Zgodnie z art. 46 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 wstępny podział jest dostosowywany na podstawie rzeczywistych wydatków oraz zweryfikowanych prognoz wydatków przedkładanych przez Państwa Członkowskie, z uwzględnieniem celów programu.
(3) Zgodnie z art. 57 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wprowadzającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [3] Komisja dostosowuje wstępny podział pomiędzy Państwa Członkowskie ustalony decyzją 1999/659/WE w terminie dwóch miesięcy od przyjęcia budżetu na dany rok budżetowy.
(4) Wstępny podział środków musi zostać dostosowany z uwzględnieniem finansowej realizacji zadań przez Państwa Członkowskie w latach 2000–2004 oraz zweryfikowanych prognoz na lata 2005 i 2006 złożonych przed dniem 1 października 2004 r.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 1999/659/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 1999/659/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Republiki Portugalskiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 maja 2005 r.
zatwierdzająca plany zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń na Sardynii we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1255)
(Jedynie tekst w języku wloskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/362/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającą przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniającą dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Afrykański pomór świń występuje u dzikich świń w prowincji Nuoro na Sardynii we Włoszech.
(2) W 2004 r. na Sardynii poważnie wzrosła liczba przypadków tej choroby.
W związku ze wzrostem liczby przypadków choroby Włochy przeprowadziły ocenę środków podjętych do tej pory w celu zwalczenia choroby w ramach dyrektywy Rady 2002/60/WE.
(3) W związku ze wspomnianym wzrostem liczby przypadków choroby Komisja przeprowadziła przegląd środków wprowadzonych na szczeblu wspólnotowym w związku z afrykańskim pomorem świń na Sardynii i przyjęła decyzję 2005/363/WE z dnia 2 maja 2005 r. dotyczącą środków ochrony zdrowia zwierząt przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech [2].
(4) Zgodnie z dyrektywą 2002/60/WE Włochy złożyły do zatwierdzenia plan zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń w regionie Sardynii, który przewiduje również środki mające zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby wśród świń domowych.
(5) Przedstawiony plan określa strefy na Sardynii, w których występują różne poziomy zagrożenia afrykańskim pomorem świń, i w których powinny zostać wprowadzone różne środki służące monitorowaniu i zwalczaniu choroby.
(6) Złożony przez Włochy plan zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń został poddany ocenie i uznany za zgodny z dyrektywą 2002/60/WE.
(7) Dla celów przejrzystości w niniejszej decyzji należy określić obszary geograficzne, na których ma być realizowany plan zwalczania afrykańskiego pomoru świń.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedstawiony przez Włochy plan zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń na obszarze wskazanym w Załączniku zostaje zatwierdzony.
Artykuł 2
Włochy natychmiast podejmą niezbędne środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podadzą je do wiadomości i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 maja 2005 r.
dotycząca środków ochrony zdrowia zwierząt przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1321)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/363/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/514/WE z dnia 10 lipca 2003 r. dotycząca środków ochrony zdrowia przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii [4] została przyjęta w odpowiedzi na pojawienie się afrykańskiego pomoru świń w prowincji Nuoro na Sardynii we Włoszech.
(2) W 2004 r. na Sardynii doszło do poważnego wzrostu liczby zachorowań na afrykański pomór świń.
Afrykański pomów świń dalej należy uważać za chorobę endemiczną występującą w populacji świń domowych i dzikich w prowincji Nuoro.
Odnotowano jednak również kilka ognisk choroby wśród świń domowych w innych prowincjach Sardynii.
(3) Choroba może stanowić zagrożenie dla stad świń w innych regionach Włoch i w innych Państwach Członkowskich, w handlu żywą trzodą chlewną, nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami świń oraz mięsem wieprzowym, produktami z mięsa wieprzowego oraz innymi produktami zawierającymi mięso wieprzowe.
(4) Włochy podjęły środki mające na celu zwalczenie afrykańskiego pomoru świń na Sardynii na mocy dyrektywy Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniającej dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń [5].
(5) W świetle wzrostu liczby zachorowań w 2004 r. Włochy zweryfikowały środki podjęte do tej pory w celu zwalczania choroby.
(6) Decyzja Komisji 2005/362/WE z dnia 2 maja 2005 r. zatwierdzająca plan zwalczania afrykańskiego pomoru świń wśród dzikich świń na Sardynii we Włoszech [6] została przyjęta w celu zatwierdzenia złożonego przez Włochy planu zwalczania afrykańskiego pomoru świń wśród dzikich świń.
(7) W świetle obecnej sytuacji epidemiologicznej właściwe jest podjęcie dalszych środków wspólnotowych wobec całego terytorium Sardynii pod względem przemieszczania żywych świń i nasienia, komórek jajowych oraz zarodków świń oraz wysyłania mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego i innych produktów zawierających mięso wieprzowe.
(8) Należy przewidzieć pewne odstępstwa od środków opisanych w niniejszej decyzji w odniesieniu do mięsa wieprzowego pochodzącego od świń, które zostały wprowadzone na obszar Sardynii jako świnie do uboju zgodnie z dyrektywą Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [7] lub dyrektywą Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i mięsa świeżego [8], lub dyrektywą Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych, zmieniającą dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG i uchylającą dyrektywę 72/462/EWG [9], lub które spełnia pewne wymagania niniejszej decyzji.
(9) Należy również przewidzieć pewne odstępstwa dla produktów z mięsa wieprzowego i innych produktów zawierających mięso wieprzowe uzyskane z mięsa, które zostało wprowadzone na obszar Sardynii jako świeże mięso wieprzowe zgodnie z dyrektywą Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków zdrowotnych produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [10] lub zgodnie z dyrektywą 2002/99/WE lub spełniające wymagania dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [11], bądź też spełniające niektóre wymagania niniejszej decyzji.
(10) W celu zapewnienia, aby mięso wieprzowe, produkty z mięsa wieprzowego oraz inne produkty zawierające mięso wieprzowe, niespełniające pewnych wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, nie były wysyłane z Sardynii oraz w celu zapewnienia możliwości śledzenia takiego mięsa wieprzowego i takich produktów, mięso wieprzowe powinno być w specjalny sposób znakowane.
Te specjalne znaki nie mogą zostać pomylone z owalną pieczęcią przeznaczoną dla mięsa wieprzowego, o której mowa w pkt 50 rozdziału XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG, lub po terminie jej stosowania – ze znakiem zdrowia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [12], oraz z pieczęcią owalną przeznaczoną dla produktów z mięsa wieprzowego i innych produktów zawierających mięso wieprzowe, o której mowa w pkt 4 rozdziału VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG, lub po terminie jej stosowania – ze znakiem identyfikacyjnym zgodnym z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [13].
(11) Należy zatem uchylić decyzję 2003/514/WE.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsza decyzja ustanawia zasady zdrowia zwierząt związane:
a) z przemieszczaniem żywych świń, nasienia, komórek jajowych i zarodków świń oraz wysyłania mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego oraz wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe pochodzących z Sardynii; oraz
b) ze znakowaniem mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego lub wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe na Sardynii.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji przyjmuje się następujące definicje:
a) "świnia" zgodnie z definicją w art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/60/WE;
b) "mięso wieprzowe" oznacza wszystkie części świń, które nadają się do spożycia przez ludzi;
c) "produkty z mięsa wieprzowego" oznaczają produkty przetworzone powstałe w wyniku przetwarzania mięsa wieprzowego lub w wyniku dalszego przetwarzania produktów już przetworzonych, tak że przekrojona powierzchnia wskazuje na to, że produkt nie ma już cech świeżego mięsa;
d) "inne produkty zawierające mięso wieprzowe" oznaczają produkty przeznaczone do spożywania przez ludzi, zawierające mięso wieprzowe lub produkty z mięsa wieprzowego.
Artykuł 3
Zakaz przemieszczania żywych świń, nasienia, komórek jajowych i zarodków świń oraz wysyłania mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego oraz wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe z Sardynii
Włochy zakazują, co następuje:
a) przemieszczania żywych świni z Sardynii;
b) przemieszczania nasienia, komórek jajowych i zarodków świń z Sardynii; oraz
c) wysyłania mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego i wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe z Sardynii.
Artykuł 4
Specjalne znakowanie mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego i wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe na Sardynii
Włochy zapewniają, że mięso wieprzowe, produkty z mięsa wieprzowego oraz wszelkie inne produkty zawierające mięso wieprzowe pochodzące z ubojni świń na Sardynii są znakowane specjalnym znakiem zdrowia lub identyfikacyjnym, którego nie można pomylić z pieczęcią wspólnotową i który w szczególności nie jest owalny.
Artykuł 5
Odstępstwo od art. 3 i 4 w odniesieniu do mięsa wieprzowego
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 lit. c) Włochy mogą zezwolić na wysyłanie mięsa wieprzowego z Sardynii do obszarów poza Sardynią, jeżeli będą spełnione warunki przewidziane w ust. 2–5 niniejszego artykułu.
2.
Mięso wieprzowe musi pochodzić:
a) albo ze świń:
i) wprowadzonych na obszar Sardynii jako świnie do uboju zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG lub dyrektywą 72/462/EWG lub dyrektywą 2004/68/WE; oraz
ii) spełniających warunki podane w załączniku II sekcja A;
b) albo ze świń:
i) trzymanych przez minimum cztery miesiące przed datą transportu do ubojni w gospodarstwie pochodzenia na Sardynii, które musiało być usytuowane poza obszarami wymienionymi w załączniku I; oraz
ii) spełniających warunki podane w załączniku II.
3.
Mięso wieprzowe musi być produkowane, przechowywane i przetwarzane w zakładach:
a) które zostały zatwierdzone do tego celu przez właściwe władze; oraz
b) w których mięso wieprzowe jest produkowane, przechowywane lub przetwarzane oddzielnie od innego mięsa niezgodnego z ust. 2.
4.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 niniejszej decyzji mięso wieprzowe musi być znakowane owalną pieczęcią przewidzianą w pkt 50 rozdziału XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub, po terminie jej stosowania – znakiem zdrowia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 854/2004.
5.
Mięso wieprzowe musi:
a) być poddawane certyfikacji weterynaryjnej zgodnie z art. 5 dyrektywy 2002/99/WE; oraz
b) przy opuszczaniu Sardynii mieć załączone świadectwo obowiązujące w handlu wewnętrznym określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 599/2004 [14], uzupełnione o szczególny wymóg sanitarny określony w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Odstępstwo od art. 3 i 4 w odniesieniu do produktów z mięsa wieprzowego oraz wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 lit. c) Włochy mogą zezwolić na wysyłanie produktów z mięsa wieprzowego i wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe z Sardynii do obszarów poza Sardynią, jeżeli będą spełnione warunki przewidziane w ust. 2–5 niniejszego artykułu.
2.
Produkty muszą:
a) albo być uzyskane z mięsa, które zostało wprowadzone na obszar Sardynii jako świeże mięso wieprzowe zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG lub dyrektywą 2002/99/WE; albo
b) być uzyskane z mięsa wieprzowego, które jest zgodne z art. 5 niniejszej decyzji; albo
c) być zgodne z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/99/WE i zostać wcześniej poddane przetwarzaniu, które zostało ostatecznie uznane za eliminujące wirusa afrykańskiego pomoru świń, zgodnie z przepisami załącznika III do wymienionej dyrektywy.
3.
Produkty muszą być produkowane, przechowywane i przetwarzane w zakładach:
a) zatwierdzonych do tego celu przez właściwe władze; oraz
b) w których są produkowane, przechowywane lub przetwarzane wyłącznie produkty zgodne z ust. 2.
4.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 produkty muszą być oznaczane owalną pieczęcią przewidzianą w pkt 4 rozdziału VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG lub, po terminie jej stosowania – znakiem identyfikacyjnym zgodnym z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004.
5.
Produkty muszą:
a) być poddawane certyfikacji weterynaryjnej zgodnie z art. 5 dyrektywy 2002/99/WE; oraz
b) przy opuszczaniu Sardynii mieć załączone świadectwo obowiązujące w handlu wewnętrznym określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 599/2004, uzupełnione o szczególny wymóg sanitarny określony w załączniku IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Komunikaty do Komisji i innych Państw Członkowskich
Włochy będą przekazywać Komisji i innym Państwom Członkowskim co sześć miesięcy od daty niniejszej decyzji:
a) zaktualizowany wykaz zatwierdzonych zakładów, o których mowa w art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 3; oraz
b) wykaz wszystkich przesyłek mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego i wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe, które zostały poddane certyfikacji zgodnie z przepisami art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 4; oraz
c) wszelkie istotne informacje na temat stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Uchylenie
Decyzja 2003/514/WE traci moc.
Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/364/WPZiB
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Rumunią w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na swoim posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do otwarcia negocjacji zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) W następstwie upoważnienia do otwarcia negocjacji, Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Rumunią w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowa powinna być zatwierdzona.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Rumunią w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych jest niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym umocowany do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy tak, aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2005/365/WPZiB
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do podjęcia rokowań zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia rokowań, Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Republiką Bułgarii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowę tę należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy tak, aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 marca 2005 r.
wdrażająca postanowienia dyrektywy Rady 95/64/WE w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską oraz wprowadzająca zmiany do jej załączników
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 463)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/366/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając postanowienia dyrektywy Rady 95/64/WE z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 12,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) W celu rozróżnienia w pozyskiwanych danych danych o pasażerach rejsów wycieczkowych niezbędne są dodatkowe zmienne statystyczne, definicje oraz zaprezentowana struktura zestawów zawierających dane statystyczne.
(2) Niezbędne jest wprowadzenie zmian w klasyfikacji rodzajów ładunków zapewniających jednoznaczną definicję do celów statystycznych.
(3) Nomenklatura morskich obszarów przybrzeżnych oraz nomenklatura przynależności państwowej statków według rejestru powinny zostać dostosowane do rozwoju technicznego.
(4) Zgodnie z art. 12 tiret pierwsze dyrektywy 95/64/WE Komisja może dostosować treść załączników do niniejszej dyrektywy.
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 95/64/WE.
(5) Zgodnie z art. 4 dyrektywy 95/64/WE Komisja może sporządzić i dokonać aktualizacji wykazu skodyfikowanych i sklasyfikowanych portów według krajów i morskich obszarów przybrzeżnych.
(6) Na mocy decyzji Komisji 98/385/WE z dnia 13 maja 1998 r. o zasadach wdrożenia dyrektywy Rady 95/64/WE w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską [2] przewidziano wykaz portów.
(7) Wykaz portów wymaga aktualizacji.
Decyzja Komisji 98/385/WE powinna zatem zostać zmieniona.
(8) Decyzja 2000/363/WE z dnia 28 kwietnia 2000 r. o zasadach wdrożenia dyrektywy Rady nr 95/64/WE w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską [3] wprowadziła zmiany w załącznikach II, IV, V i VIII do dyrektywy 95/64/WE oraz w wykazie portów przedstawionych w załączniku II do decyzji nr 98/385/WE, w związku z czym można ją uchylić.
(9) Środki przewidziane na realizację niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego na mocy decyzji Rady 89/382/EWG w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich (89/382/EWG, Euratom) [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Atykuł 1
Załączniki I, II, IV, V, VI i VIII do dyrektywy 95/64/WE zastępuje się załącznikami I, II, III, IV, V i VI do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wykaz portów przedstawiony w załączniku II do decyzji 98/385/WE zastępuje się zaktualizowanym wykazem skodyfikowanych i sklasyfikowanych portów według krajów oraz morskich obszarów przybrzeżnych, które zaprezentowano w załączniku VII do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Decyzja 2000/363/WE traci moc.
Wszelkie odniesienia do uchylonej decyzji uważa się za odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Niniejszą decyzję stosuje się od roku sprawozdawczego 2004, obejmującego dane za 2004 r.
Decyzja Rady
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej dokumentów tożsamości marynarzy (Konwencja nr 185)
(2005/367/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) akapit pierwszy, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska podejmuje wysiłki na rzecz ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, opartej, między innymi, na wspólnej polityce wizowej.
(2) Konwencja nr 185 Międzynarodowej Organizacji Pracy (zwanej dalej MOP) dotycząca dokumentów tożsamości marynarzy (zmieniona) została przyjęta dnia 19 czerwca 2003 r. podczas Konferencji Generalnej MOP zorganizowanej w Genewie przez Zarząd Międzynarodowego Biura Pracy.
(3) Powyższa Konwencja stanowi cenny wkład w poprawę bezpieczeństwa w sektorze morskim na poziomie międzynarodowym i w promowanie godnych warunków życia i pracy dla marynarzy, wskazane jest więc, aby przepisy te zaczęto stosować w jak najszybszym terminie.
Niektóre artykuły Konwencji podlegają kompetencjom wspólnotowym w dziedzinie polityki wizowej.
(4) Wspólnota nie może ratyfikować tej Konwencji, jedynie Państwa Członkowskie mogą być jej stronami.
(5) W związku z powyższym Rada powinna upoważnić Państwa Członkowskie związane przepisami wspólnotowymi w dziedzinie polityki wizowej do ratyfikowania Konwencji w interesie Wspólnoty, na warunkach przewidzianych w niniejszej decyzji.
(6) Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia i Zjednoczone Królestwo nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.
W związku z powyższym i bez uszczerbku dla art. 4 Protokołu, o którym mowa powyżej, niniejsza decyzja nie ma zastosowania ani do Irlandii, ani do Zjednoczonego Królestwa.
(7) Zgodnie z art. 4 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, niniejsza decyzja skierowana jest do Danii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zostają upoważnione do ratyfikowania Konwencji dotyczącej dokumentów tożsamości marynarzy przyjętej w dniu 19 czerwca 2003 r.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
dotycząca mianowania trzech pełnoprawnych członków z Łotwy do Komitetu Regionów
(2005/368/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Łotwy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od 26 stycznia 2002 r. do 25 stycznia 2006 r. [1].
(2) Zwolniły się trzy stanowiska członków Komitetu Regionów w związku z wygaśnięciem mandatu Andrisa JAUNSLEINISA, Jānisa KALNAČSA i Arvīda KUCINSA, o czym powiadomiono Radę w dniu 6 kwietnia 2005 r.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby pełnoprawnymi członkami Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r.:
- Andris ELKSNĪTIS
[Dobeles pilsētas Domes priekšsēdētājs]
(Przewodniczący Rady Miejskiej Dobele)
- Edmunds KRASTIŅŠ
[Rīgas domes deputāts]
(Członek Rady Miejskiej Rygi)
- Tālis PUĶĪTIS
[Siguldas novada domes priekšsēdētājs]
(Przewodniczący Połączonej Rady Gminnej Siguldy).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2005 r.
ustanawiająca zasady monitorowania Państw Członkowskich i ustalająca formaty danych do celów dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1355)
(2005/369/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE) [1], w szczególności jej art. 7 ust. 3 akapit drugi i art. 12. ust. 1 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu umożliwienia porównywania danych sporządzanych przez Państwa Członkowskie sposób obliczania zgodności z celami wymienionymi w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE powinien zostać zharmonizowany pod względem sposobu ich przedstawienia.
(2) Dla utrzymania równowagi pomiędzy ryzykiem nieścisłości a obciążeniem administracyjnym związanym z opracowaniem dokładnych informacji należy zezwolić na stosowanie przez Państwa Członkowskie szacunków do określenia ilości materiałów i części składowych zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych (WEEE), które zostały odzyskane, przeznaczone do ponownego wykorzystania lub poddane recyklingowi.
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy 2002/96/WE przetwarzanie odpadów można również prowadzić poza terytorium właściwego Państwa Członkowskiego lub Wspólnoty, pod warunkiem że przesyłanie odpadów odbywa się zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [2]. W osiągnięciu celów wymienionych w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE należy zezwolić Państwom Członkowskim na uwzględnienie ilości zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych wysłanych do przetworzenia w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, pod warunkiem że odpady te zostały zebrane przez Państwo Członkowskie wywozu.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie składają sprawozdanie dotyczące informacji wymaganych w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2002/96/WE, stosując formaty danych określone w tabeli 1 w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wykazują osiągnięcie wskaźników odzysku, ponownego wykorzystania oraz recyklingu określonych w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE, wypełniając tabelę 2 zamieszczoną w Załączniku do niniejszej decyzji.
Wypełniając tabelę Państwa Członkowskie mogą skorzystać z szacunków dotyczących średniego udziału procentowego dla materiałów odzyskanych, użytych do ponownego wykorzystania oraz poddanych recyklingowi, takich jak metale, szkło i plastyk, oraz części składowych zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych.
2. W celu osiągnięcia celów wymienionych w art. 7 ust. 2 wymienionej dyrektywy zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne wywożone do przetworzenia w państwie trzecim lub wysyłane do innego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy nr 2002/96/WE mogą zostać uwzględnione jedynie przez Państwo Członkowskie, które zebrało i wywiozło odpady.
3.
Państwa Członkowskie ustalają, czy oprócz dowodu wymaganego w art. 6 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 2002/96/WE niezbędne jest przedstawienie dodatkowej dokumentacji.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, przedstawiając Komisji tabele 1 i 2 z Załącznika, przesyłają również szczegółowy opis sposobu zgromadzenia danych oraz podają wyjaśnienia dotyczące zastosowanych metod i szacunków.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja rady
z dnia 17 lutego 2005 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska
(2005/370/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja NZ/EKG o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska ("Konwencja z Aarhus") ma na celu przyznanie społeczeństwu praw i nakłada na Strony i władze publiczne obowiązki związane z dostępem do informacji i udziałem społeczeństwa oraz dostępem do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.
(2) Polepszenie dostępu obywateli do informacji i większy udział społeczeństwa w procesach podejmowania decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości stanowią niezbędne narzędzia zapewnienia społecznej świadomości dotyczącej zagadnień związanych ze środowiskiem i promowania lepszego wprowadzania w życie i egzekwowania ustawodawstwa dotyczącego środowiska.
Przyczynia się to więc do wzmocnienia polityk związanych z ochroną środowiska i do uczynienia ich bardziej skutecznymi.
(3) Państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej mogą ratyfikować Konwencję z Aarhus, przyjąć ją, zatwierdzić lub przystąpić do niej.
(4) Zgodnie z postanowieniami Konwencji z Aarhus regionalna organizacja integracji gospodarczej jest zobowiązana określić w swoich dokumentach dotyczących ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zakres swoich kompetencji w odniesieniu do spraw regulowanych Konwencją.
(5) Zgodnie z Traktatem, w szczególności z jego art. 175 ust. 1, Wspólnota wraz z jej Państwami Członkowskimi posiada kompetencje do zawierania umów międzynarodowych oraz do realizacji obowiązków z nich wynikających, które przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w art. 174 Traktatu.
(6) Wspólnota i większość jej Państw Członkowskich podpisały Konwencję z Aarhus w 1998 r. i od tego czasu podejmują wysiłki mające na celu zatwierdzenie przez nich Konwencji.
Tymczasem właściwe prawodawstwo wspólnotowe jest dostosowywane do Konwencji.
(7) Cel Konwencji z Aarhus określony w jej art. 1 jest zgodny z celami polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska określonymi w art. 174 Traktatu, zgodnie z którymi Wspólnota, która dzieli kompetencje z jej Państwami Członkowskimi, przyjęła już wszechstronne prawodawstwo, które podlega rozwojowi i przyczynia się do osiągnięcia celu Konwencji, nie tylko przez jej własne instytucje, lecz również przez władze publiczne w jej Państwach Członkowskich.
(8) Należy zatwierdzić Konwencję z Aarhus,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Konwencja NZ/EKG o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska ("Konwencja z Aarhus") zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Konwencji z Aarhus zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 19 Konwencji z Aarhus Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do złożenia dokumentu potwierdzającego zatwierdzenie u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W tym samym czasie, zgodnie z art. 19 Konwencji z Aarhus, wyznaczona osoba lub osoby składają deklaracje o treści określonej w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 3 marca 2005 r.
w sprawie podpisania umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii w sprawie readmisji osób przebywających nielegalnie
(2005/371/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b), w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji z dnia 28 listopada 2002 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o readmisji osób przebywających nielegalnie.
(2) Negocjacje umowy odbyły się w dniach 15 i 16 maja, 18 września oraz 5 listopada 2003 r.
(3) Z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, umowa parafowana w Brukseli w dniu 18 grudnia 2004 r. powinna zostać podpisana.
(4) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo notyfikowało swoje życzenie uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(5) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani decyzja ta nie ma zastosowania do Irlandii.
(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani decyzja ta nie ma zastosowania do Danii,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się podpisanie w imieniu Wspólnoty Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii w sprawie readmisji osób przebywających nielegalnie, z zastrzeżeniem podjęcia przez Radę decyzji o jej zawarciu.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Decyzja Rady
z dnia 3 marca 2005 r.
dotycząca podpisania umowy między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki o readmisji osób przebywających nielegalnie
(2005/372/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b), w powiązaniu z drugim zdaniem pierwszego akapitu art. 300 ust. 2 oraz pierwszym akapitem art. 300 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Wspólnoty Europejskiej Komisja wynegocjowała umowę między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki o readmisji osób przebywających nielegalnie.
(2) Niniejsza umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 4 czerwca 2004 r. z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją z dnia 25 listopada 2003 r.
(3) Niniejsza umowa powinna zostać zatwierdzona.
(4) Umowa ustanawia Wspólny Komitet ds. Readmisji, który może podejmować decyzje mające skutki prawne w niektórych kwestiach technicznych.
Wobec tego właściwe jest stworzenie uproszczonych procedur służących ustaleniu stanowiska Wspólnoty w tych kwestiach.
(5) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo zgłosiło chęć uczestnictwa w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie jest przedmiotem jej stosowania,
(7) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie jest przedmiotem jej stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty umowę między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki o readmisji osób przebywających nielegalnie oraz załączone do niej deklaracje.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje powiadomienia przewidzianego w art. 21 ust. 2 umowy.
Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez ekspertów z Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji ustanowionym na mocy art. 17 umowy.
Artykuł 4
Komisja przyjmuje stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji w zakresie przyjęcia regulaminu zgodnie z wymogami art. 17 ust. 5 umowy po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
W zakresie wszelkich pozostałych decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji Rada przyjmuje stanowisko Wspólnoty, działając większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 2004 r.
w sprawie pomocy państwa realizowanej przez Republikę Portugalii na rzecz spółki Infineon Technologies, Portugal, SA
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 326)
(Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/373/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z powyższymi postanowieniami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W piśmie z dnia 23 grudnia 2002 r., doręczonym dnia 3 stycznia 2003 r. Portugalia w ramach wielosektorowych ram wspólnotowych pomocy regionalnej przeznaczonej na system dużych projektów inwestycyjnych [2] (zwanych dalej "ramami wielosektorowymi") zgłosiła zamiar udzielenia pomocy inwestycyjnej spółce Infineon Technologies – Fabrico de Semiconductores, Portugal, S.A. (zwanej dalej "Infineon Portugal").
Zaproponowaną pomoc zarejestrowano pod numerem N 1/03.
(2) W piśmie z dnia 15 stycznia 2003 r. Komisja w potwierdziła jego przyjęcie.
W piśmie z dnia 17 stycznia 2003 r. Komisja poinformowała Portugalię, że uważa wystosowane przez nią powiadomienie o zamiarze za niepełne i przedstawiła swoje zapytania.
Po otrzymaniu upomnienia od Komisji Portugalia w piśmie z dnia 6 maja 2003 r. dostarczyła następnych informacji.
W piśmie z dnia 9 lipca 2003 r. (C(2003) 2004 wersja ostateczna) Komisja poinformowała Portugalię o podjęciu decyzji wszczęcia procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE odnośnie pomocy.
Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do złożenia swoich uwag dotyczących wsparcia.
(3) W pismach nr 2531 z dnia 6 sierpnia 2003 r. (doręczonego dnia 13 sierpnia 2003 r.) i nr 2540 z dnia 7 sierpnia 2003 r. (doręczonego 19 sierpnia 2003 r.) Portugalia przedstawiła swoją odpowiedź na decyzję w sprawie wszczęcia postępowania.
(4) Komisja otrzymała uwagi od czterech zainteresowanych stron.
Uwagi zostały przekazane Portugalii, żeby mogła się do nich ustosunkować.
Swoje spostrzeżenia Portugalia odesłała w piśmie nr 825 z dnia 15 grudnia 2003 r. (doręczonym dnia 23 grudnia 2003 r.).
II.
OPIS
1.
Beneficjent
(5) Infineon Portugal jest filią będącą w pełni własnością spółki Infineon Technologies NV, kontrolowanej przez spółkę Infineon Technologies AG (zwaną dalej "Infineon").
Infineon jest spółką dominującą wielkiej międzynarodowej grupy z czterema głównymi działami: komunikacja przewodowa, bezpieczne rozwiązania w dziedzinie technologii bezprzewodowej, jednostki pamięciowe oraz dział motoryzacyjny i przemysłowy.
Infineon wszedł na giełdę w marcu 2002 r. i jest wydzieloną spółką zależną koncernu Siemens AG obejmującą produkcję półprzewodników.
(6) Spółka Infineon Portugal należy do segmentu wytwarzającego pamięci półprzewodników: projektuje, rozwija, wytwarza i sprzedaje produkty pamięci półprzewodników.
Infineon Portugal jest jednostką końcową zapewniającą montaż, testy końcowe i pakowanie jednostek pamięciowych DRAM (Dynamic Random Access Memory) o pojemności 64Mb, 128Mb i 265Mb.
Według władz Portugalii zakład produkcyjny Infineon w Portugalii jest jedyną końcową jednostką produkcyjną w sektorze wytwarzania jednostek pamięciowych DRAM w Europie.
(7) Portugalia przedstawiła następujące dane na temat obrotu i zatrudnienia dotyczące spółki Infineon podzielone na rynek światowy, EOG i portugalski:
(w mln EUR) _BAR_
_BAR_ Światowy _BAR_ EOG _BAR_ Portugalski _BAR_
Obrót _BAR_ Zatrudnienie _BAR_ Obrót _BAR_ Zatrudnienie _BAR_ Obrót _BAR_ Zatrudnienie _BAR_
1998 _BAR_ 3178 _BAR_ 21861 _BAR_ 1861 _BAR_ 14401 _BAR_ […] _BAR_
1999 _BAR_ 4237 _BAR_ 24541 _BAR_ 2444 _BAR_ 15695 _BAR_
2000 _BAR_ 7283 _BAR_ 29166 _BAR_ 3259 _BAR_ 17656 _BAR_
2001 _BAR_ 5671 _BAR_ 33813 _BAR_ 3005 _BAR_ 21821 _BAR_
2002 _BAR_ 5207 _BAR_ 30423 _BAR_ 2395 _BAR_ 20306 _BAR_
2.
Projekt
(8) Projekt inwestycyjny znajduje się w Vila do Conde (Grande Porto), w regionie wspieranym zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. i) Traktatu WE, gdzie maksymalna dozwolona intensywność pomocy dla nowych inwestycji dla dużych przedsiębiorstw wynosi 32 % netto.
(9) Realizacja projektu rozpoczęła się w czerwcu 2000 r. i zakończyła się we wrześniu 2003 r.
Inwestycje miały na celu poprawę zdolności konkurencyjnej spółki poprzez rozszerzenie produkcji jednostek pamięciowych DRAM o pojemności 16 Mb i 64 Mb do 256 Mb i 512 Mb.
Oprócz tego spółka wprowadziła technologię "board on chip", która podniosła wartość produktu końcowego.
Infineon Portugal wprowadził nowy produkt, Chip Sized Package, czyli jednostkę pamięciową mniejszych rozmiarów.
(10) Przed zakończeniem projektu inwestycyjnego spółka Infineon Portugal produkowała około 2 milionów chipów tygodniowo.
Po zakończeniu projektu zdolność produkcyjna wzrosła do 5 milionów chipów tygodniowo.
Zatem zdolność produkcyjna w wyniku wprowadzenia projektu ostatecznie wzrosła o 150 %.
(11) Według władz Portugalii, spółka Infineon posiada 3,5 % udziału w rynku półprzewodników i 12,8 % na rynku DRAM (dane z roku 2002).
(12) Suma kwalifikowanych kosztów inwestycyjnych wynosi 141036103 EUR (sumy za rok 2000).
Koszty projektu zostały przedstawione w następującej tabeli:
(kwoty w EUR) _BAR_
_BAR_ Koszty ogółem _BAR_ Koszty kwalifikowane _BAR_
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_
[…] _BAR_
Suma _BAR_ 141472781 _BAR_ 141036103 _BAR_
(13) Według władz Portugalii projekt przyczynił się do utworzenia 252 miejsc pracy bezpośrednio i pośrednio do utworzenia następnych 30 miejsc pracy w regionie.
Zdaniem władz oprócz tego projekt zapewnił utrzymanie 596 miejsc pracy, co odpowiada liczbie wszystkich miejsc pracy w Infineon Portugal.
3.
Środki pomocy
(14) Według władz Portugalii beneficjent ubiegał się o pomoc państwa w kwietniu 1999 r.
Na pomoc tę składa się pożyczka udzielona zgodnie z systemem N 667/99 [6] i z zachęty podatkowej udzielonej zgodnie z systemem N 97/99 [7].
(15) Suma całkowita pożyczki wynosi 56414441 EUR i nie nalicza się od niej odsetek.
W roku 2005 kwota 42310831 EUR zostanie zamieniona na bezzwrotną subwencję.
Pozostała część pożyczki, czyli 14103610 EUR, będzie zwrócona w 8 równych półrocznych ratach (w okresie między 2005 a 2008 r.).
Pożyczkę zatwierdziły władze Portugalii dnia 21 listopada 2001 r. i żadna kwota nie została wypłacona przed tą datą.
(16) Oprócz tego, spółka Infineon Portugal skorzysta z zachęty podatkowej do wysokości 20450235 EUR.
Zachęta przybierze formę zwolnień podatkowych od zysków pochodzących ze zgłoszonej inwestycji.
Infineon ma ją wykorzystać według następującego kalendarza: 795000 EUR w 2004 r., 1327000 EUR w 2005 r., 15331235 EUR w 2006 r., 1462000 EUR w 2007 r. i 1535000 w 2008 r.
Władze Portugalii zapewniają, że całkowita wysokość zachęty podatkowej nie zostanie przekroczona.
Władze Portugalii zatwierdziły zachętę podatkową w dniu 12 czerwca 2000 r.
(17) W poniższej tabeli przedstawiono intensywność pomocy udzielonej dzięki środkom opisanym powyżej wsparcia przedstawionych działań:
(kwoty w EUR) _BAR_
Zachęta _BAR_ Zachęta nominalna _BAR_ Zachęta gge _BAR_ Zachęta nge _BAR_
Pożyczka podlegająca zwrotowi _BAR_ 14103610 _BAR_ 5074471 _BAR_ 3673917 _BAR_
Bezzwrotne subwencje _BAR_ 42310831 _BAR_ 32068350 _BAR_ 23217486 _BAR_
Zachęty podatkowe _BAR_ 20450235 _BAR_ 14612896 _BAR_ 14612896 _BAR_
Suma _BAR_ 76864676 _BAR_ 51755717 _BAR_ 41504299 _BAR_
(18) Do wyliczenia subwencyjnego ekwiwalentu pomocy netto (nge) i subwencyjnego ekwiwalentu pomocy użyto następujących informacji:
a) Stopa referencyjna zastosowana do obniżenia kwoty pomocy od dnia, w którym inwestycja się rozpoczęła (czerwiec 2000 r.) oraz do wyliczenia oszczędności z odsetek od pożyczki podlegającej zwrotowi wynosiła 5,70 %, co odpowiada stopie obowiązującej w Portugalii w 2000 r.
b) Subwencyjny ekwiwalent pomocy brutto został wyliczony poprzez odliczenie kwoty pomocy od nominalnej wartości obrotu w stosunku do czerwca 2000 r.
c) Subwencyjny ekwiwalent pomocy netto został wyliczony na podstawie kursu przeliczeniowego określonego w planie regionalnej pomocy dla Portugalii [nge = gge ×(1–27,6 %)], o jaki ubiegały się władze Portugalii.
Intensywność pomocy netto (kwota pomocy w nge/całkowite koszty kwalifikowalne) wynosi zatem 29,4 % (41504299 EUR/141036103 EUR).
4.
Podstawy wszczęcia procedury formalnego dochodzenia
(19) Dnia 9 lipca 2003 r. Komisja poinformowała Portugalię, że zdecydowała się wszcząć procedurę formalnego dochodzenia określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w zakresie proponowanej pomocy państwa.
Komisja przedstawiła swoje wątpliwości w odniesieniu do następujących faktów:
a) kwalifikowalność spółki do otrzymania regionalnej pomocy inwestycyjnej w szczególności w odniesieniu do kondycji finansowej Infineon Portugal;
b) czy wniosek o pomoc finansową, który beneficjent przedłożył władzom Portugalii złożono przed realizacją projektu i czy pomoc została już wcześniej wypłacona;
c) obliczenia złożone przez Portugalię dotyczące nge i intensywność pomocy;
d) zastosowanie kilku współczynników redukcji do maksymalnej intensywności pomocy dozwolonej na podstawie wielosektorowych ram, czyli współczynnika konkurencji (T) i współczynnika stosunku kapitał-praca (I).
W szczególności Komisja nie posiadała wiarygodnych informacji do definitywnego określenia cech rynku i nie mogła wykluczyć możliwości, że kondycja danego sektora absolutnie lub relatywnie się pogarsza.
Komisja wyraziła również swoje wątpliwości co do tego, czy wszystkie istniejące miejsca w zakładzie w Portugalii zostałyby zachowane w wyniku projektu inwestycyjnego.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(20) Komisja otrzymała uwagi od czterech zainteresowanych stron: instytutu badawczego, który zajmuje się rozwojem procesów produkcji końcowej, Portugalsko-Niemieckiej Izby Handlowej, portugalskiego instytutu rozwoju nowych technologii i firmy prawniczej reprezentującej konkurenta spółki Infineon.
Uwagi te zostały odesłane do Portugalii w piśmie z dnia 10 listopada 2003 r., a władze Portugalii wyraziły swoje spostrzeżenia na ten temat w piśmie z dnia 15 grudnia 2003 r.
(21) Trzy spośród zainteresowanych stron opowiedziały się za udzieleniem pomocy.
Podkreśliły wagę utrzymania produkcji końcowej jednostek pamięciowych DRAM w Europie, czyli dla dalszych sektorów, w których stosuje się DRAM.
Wskazały również na korzyści dla gospodarki portugalskiej płynącej z posiadania firm o wysokiej wartości dodanej.
Odniosły się także do pozytywnej współpracy spółki Infineon Portugal z uniwersytetami portugalskimi, głównie w zakresie działań badawczych.
Według nich ważne jest, aby UE wspierała takie inwestycje, które przyciągną wysoko innowacyjne MŚP, co nie pozwoli na przenoszenie ich działalności do państw azjatyckich, gdzie udzielana jest wysoka pomoc państwa.
(22) Firma prawnicza, działająca w imieniu konkurenta spółki Infineon wyraziła swój sprzeciw wobec udzielenia pomocy.
Argumentowała swoje stanowisko tym, że spółka Infineon miała pewne problemy i tym samym nie kwalifikowała się do otrzymania pomocy regionalnej.
Powołała się również na fakt, że na rynku produktów DRAM zaistniałaby strukturalna nadwyżka produkcyjna i gdyby Komisja zatwierdziła pomoc, kwotę pomocy należałoby znacznie obniżyć, żeby uniknąć niepotrzebnego zakłócenia konkurencji.
Poza tym argumentowano, że gdyby Komisja postanowiła obniżyć zaplanowaną kwotę pomocy, Portugalia powinna złożyć nowe oświadczenie, dlatego że minęło już 10 miesięcy od oświadczenia i warunki na rynku uległy zmianie.
IV.
UWAGI PORTUGALII
(23) W swoich uwagach do wszczęcia procedury formalnego dochodzenia Portugalia przedstawiła dowody wykazujące, że wniosek o udzielenie pomocy został złożony przed rozpoczęciem realizacji projektu (pismo beneficjenta z kwietnia 1999 r. do rządu Portugalii, z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej na inwestycję).
Przedstawiono również dowody, które jednoznacznie wskazują, że pomoc nie została jeszcze wypłacona (deklaracje audytorów spółki Infineon Portugal, Portugalskiej Agencji Inwestycyjnej i Ministerstwa Finansów).
(24) Władze Portugalii złożyły sprawozdanie finansowe i rachunki zysków i strat spółki Infineon Portugal za okres od 1998 do 2002 r.
(25) Portugalia przedstawiła skorygowane dane dotyczące całkowitych kosztów i kwalifikowanych kosztów inwestycyjnych.
Stwierdzono również drobne zmiany w niektórych rubrykach i podsumach w porównaniu z wcześniejszymi informacjami, ale kwoty łączne zostały niezmienione.
Portugalia zadeklarowała również, że wszystkie zakładane kwoty inwestycyjne zostały wyrażone w wartościach z 2000 r., dlatego nie należy stosować obniżenia w wyliczeniu nge i intensywności pomocy środków.
(26) Na wniosek Komisji Portugalia złożyła szczegółowe wyliczenia nge i intensywności pomocy środków.
Z wyliczeń tych wynika, że intensywność pomocy netto wynosi 29,4 %.
(27) Jeżeli chodzi o informacje o rynku wymagane przez Komisję, które są potrzebne do wyliczenia współczynnika konkurencji, Portugalia stwierdziła, że kryterium, które należy zastosować to średni stopień wykorzystania (według punktu 3.3 ram wielosektorowych), a nie szacowane zużycie.
Na tej podstawie władze Portugalii przedstawiły dane wykazujące, że w latach 1998–2002 na rynku mikrochipów nie występowała strukturalna nadwyżka produkcyjna.
(28) W przypadku podjęcia przez Komisję decyzji o użyciu danych dotyczących szacowanego zużycia Portugalia stwierdziła, że odpowiednim wskaźnikiem było zużycie w bitach a nie w wartości transakcji.
Twierdziła ona, że Komisja stosowała już ten wskaźnik we wcześniejszych decyzjach podjętych zgodnie z ramami wielosektorowymi.
Zaakcentowało również, że Komisja musi wziąć pod uwagę zakłócenia na rynku spowodowane subwencjami dla Hynix, koreańskiego producenta DRAM.
Sama Komisja uznała, że subwencje te doprowadziły do "dramatycznego spadku" cen jednostek pamięciowych DRAM we Wspólnocie w okresie od 1998 do 2001 r. i nałożyła cła wyrównawcze na koreańskie pamięci DRAM w wysokości 34,8 %.
Dlatego też Portugalia twierdzi, że ocena rozwoju rynku pod względem wartości nie daje właściwego obrazu rynku.
(29) Władze Portugalii podały również informacje o udziale rynkowym spółki Infineon w sektorze DRAM (12,8 %) i przewidywany udział w wysokości 17,1 % w roku 2003.
Podsumowano, że udział w rynku spółki Infineon po wprowadzeniu projektu inwestycyjnego nie przekroczył 40 %.
(30) W odniesieniu do wniosku Komisji, aby Portugalia uzasadniła liczbę miejsc pracy, które zostały utrzymane dzięki inwestycji, stwierdzono, że mając na względzie wcześniejszą skalę produkcji i rodzaj produktów zakład w Portugalii nie utrzymałaby swojej zdolności konkurencyjnej bez inwestycji i musiałaby wycofać się z rynku (przedstawiono również ocenę kosztów zamknięcia zakładu).
Oprócz tego zwiększenie całkowitej produkcji o 150 % w wyniku inwestycji wymagało przekwalifikowania się pracowników tak, aby mogli się oni dostosować do nowych procesów produkcyjnych.
Stwierdzono również, że końcowe jednostki produkcyjne są w pełni mobilne ze względu na niskie koszty transportu i coraz częstszy outsourcing tego typu działań.
Jako przykład została przedstawiona spółka działająca w sektorze DRAM, która musiała zakończyć swoją działalność w Portugalii, ze względu na brak stosownych inwestycji w zrównoważoną konkurencję.
(31) Portugalia podsumowała, że Komisja powinna wziąć pod uwagę 596 miejsc pracy, które zostałyby utrzymane, co odpowiada całkowitej liczbie miejsc pracy istniejących przed realizacją projektu inwestycyjnego.
Oprócz tego należy wziąć pod uwagę utworzenie 252 nowych miejsc pracy w zakresie produkcji, które powstały dzięki inwestycji.
Całkowita liczba 848 miejsc pracy oznacza średnio 166316 EUR nowych inwestycji na miejsce pracy, co przedstawia współczynnik kapitał/praca 1.
V. OCENA
A. Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(32) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu WE stanowi, że jeśli nie postanowiono inaczej, pomoc zakłócająca konkurencję lub grożąca jej zakłóceniem poprzez uprzywilejowane traktowanie niektórych firm lub produkcję niektórych towarów, w zakresie w jakim dotyczy to wymiany handlowej pomiędzy Państwami Członkowskimi, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(33) Środki finansowe udzielone przez państwo, czyli pożyczka w kwocie 56414441 EUR i zachęta podatkowa o wartości 20450235 EUR Portugalia określiła jako środki pomocy.
Środki te obejmują zasoby państwowe i przyznają korzyści spółce, która inaczej musiałaby sama ponosić koszty inwestycji.
Ponieważ w tym konkretnym sektorze istnieje konkurencja i wymiana handlowa, korzyści finansowe dla jednej spółki w stosunku do jej konkurentów, zagrażają uczciwej konkurencji i mogą mieć wpływ na handel między Państwami Członkowskimi.
Dlatego też Komisja uważa, że środki te należy traktować jako pomoc państwa w rozumieniu wspomnianego wcześniej artykułu.
B. Kwalifikowalność spółki
(34) Według danych przedstawionych przez Portugalię spółka Infineon Portugal w 1998 r. poniosła stratę w wysokości 1,4 miliona EUR, przy czym w 1999 r. odnotowała zysk o wartości 21,2 mln EUR a w 2000 r. 27,3 mln EUR.
W 2001 r. zysk spadł do 15,7 mln EUR a w 2002 r. do 4,4 mln EUR.
Informacje te wskazują, że spółka Infineon Portugal w czasie realizowania inwestycji nie miała problemów finansowych, pomimo spadku zysków w ostatnich latach.
(35) Jak wspomniano wcześniej, spółka Infineon Portugal jest częścią większej grupy Infineon.
W roku, w którym projekt inwestycyjny się rozpoczął (2000), spółka wykazała zysk 1126 mln EUR, a całkowita wartość aktywów wynosiła 8853 mln EUR.
Na koniec roku finansowego 2000 jej kapitał własny wynosił 5806 mln EUR.
W 2001 r. spółka wykazywała stratę 591 mln EUR, w 2002 r. wynosiła ona 1021 mln EUR i w 2003 r. 435 mln EUR.
Jej majątek własny na koniec 2001 r. miał wartość 6900 mln EUR, w 2002 r. wartość majątku wynosiła 6158 mln EUR a w 2003 r. 5666 mln EUR.
Stan finansowy netto spółki Infineon wynosił w roku 2000 875 mln EUR, w roku 2001 spadł do 568 mln EUR i w 2002 r. do 177 mln EUR.
W 2003 r. wartość ta wzrosła do 328 milionów EUR.
W ostatnich dwóch kwartałach, czyli od 1 czerwca do 30 września i od 1 października do 31 grudnia 2003 r. spółka wykazała zysk odpowiednio 49 mln EUR i 34 mln EUR.
(36) Dane te wykazują, że w momencie realizacji inwestycji spółka Infineon przynosiła zyski, miała solidną sytuację finansową i właściwy kapitał własny.
W 2001 r. i 2002 r. spółka wykazywała straty, ale utrzymała kapitał własny na właściwym poziomie.
Infineon wykazywała dalsze straty również w pierwszym półroczu 2003 r., ale w drugim półroczu odnotowała ponownie zyski.
(37) Na podstawie powyższych danych finansowych Komisja uważa, że zaporoponowana pomoc nie ma na celu ratowania i restrukturyzacji firmy znajdującej się w trudnej sytuacji i dlatego została oceniona jako regionalna pomoc inwestycyjna.
C. Wymóg zgłoszenia
(38) Koszty projektu wynoszący 141,5 mln EUR przekroczyły dozwolony próg 50 mln EUR, określony w pkt 2.1(i) ram wielosektorowych.
Skumulowana intensywność pomocy wynosi 29,4 % kwalifikowanych kosztów inwestycji, co stanowi ponad 50 % obowiązującego regionalnego pułapu pomocy wynoszącego 32 %.
Oprócz tego wsparcie na utworzenie lub utrzymanie miejsc pracy przekroczyło 40000 EUR.
Dlatego też projekt podlega obowiązkowi zgłoszenia określonemu w pkt. 2 ram wielosektorowych i należy go stosownie ocenić.
(39) Jeżeli chodzi o aspekty proceduralne tej kwestii, Portugalia w czerwcu 2000 r. zatwierdziła na rzecz spółki Infineon Portugal zachęty podatkowe, a w październiku 2001 r. pożyczkę.
Jednakże władze Portugalii przedstawiły dowody na potwierdzenie tego, że ani pożyczka, ani zachęta podatkowa nie zostały jeszcze udostępnione.
Dlatego też Komisja uznała taką pomoc jako pomoc zgłoszoną.
(40) Jeżeli chodzi o motywacyjny efekt pomocy, Portugalia przedstawiła pismo firmy Siemens do władz Portugalii z dnia 9 kwietnia 1999 r., które szczegółowo wyjaśnia planowaną inwestycję i wnioskuje o pomoc finansową na jej realizację.
Pismo to przesłała firma Siemens a nie Infineon Portugal dlatego, że wydzielenie się spółki Infineon z koncernu Siemens w Portugalii nie przyniosło jeszcze żadnych praktycznych efektów.
Ponieważ prace nad projektem rozpoczęły się po złożeniu podania o przyznanie pomocy, Komisja uważa, że był to efekt motywujący.
D. Dany produkt
(41) Według Portugalii inwestycja dotyczy produkcji jednostek pamięciowych DRAM (Dynamic Random Access Memory).
DRAM podlega kodowi NACE 32.10, obejmującemu produkcję diod, lamp i innych elementów elektronicznych.
Są to półprzewodniki, które przechowują dane binarne.
Półprzewodniki należą do grupy elementów elektronicznych.
Jednostki DRAM są najpopularniejszym typem półprzewodnikowych jednostek pamięciowych i są używane głównie do komputerów osobistych i niskonakładowych produktów.
(42) DRAM dzielą się według wielkości pamięci (tj. ilości danych, jaką można zapisywać na chipach).
Wielkość ta zależy od generacji chipów.
Produkt ten charakteryzuje szybki rozwój technologiczny, gdzie nowa generacja chipów jest wprowadzana na rynek co trzy, cztery lata.
Pamięci DRAM można też podzielić według funkcji (FPM–DRAM, EDO–DRAM, SDRAM lub RDRAM) lub według produktu końcowego, do którego są użyte.
(43) Istnieją też inne typy chipów pamięciowych jak na przykład SRAM, EPROM i flash memory.
Ogólnie wykonują one funkcje odmienne od DRAM i nie można ich uważać za produkty, które zastępują DRAM.
(44) DRAM jest podstawowym produktem o znormalizowanych właściwościach.
Od strony popytu, taki sam typ DRAM klienci mogą znaleźć u różnych dostawców.
Nowe generacje jednostek pamięciowych DRAM konkurują ze starszymi typami.
To, które typy są wybierane przez klientów, zależy od opłacalności i od funkcji jednostki pamięciowej DRAM w produkcie końcowym.
(45) Od strony podaży, producenci jednostek pamięciowych DRAM mogą wytwarzać produkty DRAM o różnych pojemnościach na identycznych urządzeniach produkcyjnych dlatego, że stosuje się podobne technologie.
Jednakże zmiana generacji produkcji DRAM na danych urządzeniach produkcyjnych nie jest łatwa.
(46) W świetle powyższego rynek produktów DRAM uważa się za właściwy rynek produktów [9].
Nie istnieje oddzielna klasyfikacja NACE dla tego rynku.
(47) Jeżeli chodzi o właściwy rynek geograficzny, można zauważyć, że DRAM sprzedaje się na całym świecie na podstawie tych samych klasyfikacji i koncepcji sprzedaży.
Koszty transportu są niskie i nie istnieją strukturalne bariery wejścia na rynek.
Dzięki temu cały świat uważa się za właściwy rynek geograficzny.
E. Ocena zgodnie z ramami wielosektorowymi
(48) Po pierwsze Komisja nadmienia, że pomoc jest w zgodzie z punktem 4.2 w Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej [10], ponieważ wkład beneficjenta w finansowanie inwestycji przekracza 25 % i nie zawiera żadnej pomocy.
(49) Do określenia maksymalnej wysokości pomocy, która ma być dozwolona dla danego wniosku, Komisja zgodnie z ramami wielosektorowymi ustala maksymalną wysokość wsparcia (maksymalny limit pomocy regionalnej), którą firma może uzyskać w danym wspieranym obszarze zgodnie z systemem autoryzowanej pomocy regionalnej, który obowiązuje w czasie ogłoszenia.
(50) Vila do Conde znajduje się w okręgu Grande Porto, w regionie o słabej regionalnej strukturze ekonomicznej z maksymalnym wsparciem dla dużych firm na poziomie 32 % EDN [11].
(51) Dlatego Komisja musi ocenić serię czynników regulujących i stosować je do wartości procentowej 32 % w celu wyliczenia maksymalnej wysokości pomocy dopuszczalnej dla danego projektu, głównie czynnik konkurencji (T), czynnik kapitał/praca (I) i czynnik znaczenia dla regionu (M).
Czynnik konkurencji (T)
(52) Komisja nadmienia, że projekt stworzy nowe możliwości, wpływając tym samym na rynek europejski.
(53) Zatwierdzenie pomocy na rzecz firm działających w sektorach z naddatkiem możliwości strukturalnych stanowi szczególne zagrożenie zakłócenia konkurencji.
Każde zwiększenie możliwości, które nie jest zrekompensowane obniżką w innym zakresie, spowoduje powiększenie naddatku możliwości strukturalnych.
Zgodnie z punktem 7.7 ram wielosektorowych sytuacja naddatku możliwości strukturalnych nastąpi wtedy, kiedy w ciągu przeciętnie ostatnich pięciu lat wykorzystanie możliwości danego sektora lub podsektora jest o więcej niż dwa punkty procentowe niższe od wskaźnika wytwarzania jako całości.
Poważny naddatek możliwości strukturalnych występuje, kiedy różnica w stosunku do średniej dla wytwarzania jest wyższa niż pięć punktów procentowych.
(54) Zgodnie z punktami 3.3 i 3.4 ram wielosektorowych, jeżeli są dostępne dostateczne informacje o wykorzystaniu możliwości, Komisja musi ograniczyć określenie faktora konkurencji do tego, czy istnieje strukturalny/poważny naddatek możliwości w danym sektorze lub podsektorze.
(Pod)sektor należy utworzyć na niższym poziomie klasyfikacji NACE.
(55) Najniższy kod NACE odpowiadający wytwarzaniu DRAM to 32.10, co obejmuje wszystkie typy elementów elektronicznych.
DRAM stanowią tylko małą część tego kodu NACE i dlatego sytuacja możliwości na łącznym poziomie kodu NACE 32.10 nie odzwierciedla odpowiednio sytuacji na rynku DRAM.
Komisja jest zatem pewna, że analiza możliwości nie może być użyta do oceny czynnika konkurencji.
(56) Zgodnie z punktem 3.4 ram wielosektorowych, jeżeli informacje o wykorzystywaniu możliwości nie są wystarczające, Komisja rozważy, czy inwestycja występuje na rynku spadkowym.
Rynek uznaje się za spadkowy, jeżeli w ostatnich pięciu latach średni roczny wzrost zapotrzebowania na dany produkt był o więcej niż 10 % niższy niż roczny średni przemysł wytwórczy EOG jako całość oprócz przypadków, kiedy występuje silna tendencja wzrostowa relatywnej stopy wzrostu zapotrzebowania na produkt.
Jeżeli przez ostatnie pięć lat średnia roczna stopa wzrostu zapotrzebowania była negatywna, rynek uznaje się za zdecydowanie spadkowy.
(57) Jak już zostało to przedstawione, rynek jednostek pamięciowych DRAM jest uważany za rynek produktów istotnych, ponieważ produkty te są tylko w małej mierze zamienne na inne chipy pamięciowe.
DRAM handluje się na poziomie światowym, dlatego geograficznie odpowiednim jest rynek światowy.
(58) Komisja przypomina, że według Portugalii udział spółki Infineon w rynku półprzewodników wynosi 3,5 %, a w rynku jednostek pamięciowych DRAM – 12,8 % (informacje z roku 2002). Portugalia oceniła, że udział Infineon w rynku w roku 2003 wynosił 17,1 %.
Tak więc udział beneficjenta w rynku światowym DRAM nie przekroczył 40 % nawet po realizacji inwestycji.
(59) Portugalia złożyła informacje o stopie wzrostu zapotrzebowania na DRAM w czasie ostatnich pięciu lat, jak jest to wymagane w ramach wielosektorowych.
Portugalia zgodziła się wziąć pod uwagę informacje użyte przez Komisję w jej decyzji C 86/2001 – Niemcy, Infineon Technologies SC 300 GmbH & Co.
KG w okresie 1995–2000.
Jednakże ponieważ dostępne są nowe informacje na rok 2001 i 2002, w tym przypadku należy ich użyć.
(60) Portugalia argumentowała, że do analizy zapotrzebowania Komisja powinna brać pod uwagę okres pięciu lat, np. 1998 do 2002, a nie okres sześciu lat.
Ramy wielosektorowe stosują się do stopy wzrostu w czasie ostatnich pięciu lat.
Komisja zatem analizuje zapotrzebowanie w czasie sześciu lat do wyliczenia pięciu stóp wzrostu [12].
Komisja w tym przypadku za okres referencyjny uważa lata 1997–2002 zgodnie z punktem 3.3 ram wielosektorowych.
(61) Istotne informacje o konsumpcji jednostek pamięciowych DRAM w okresie 1997–2002 są przedstawione w poniższej tabeli [13]:
(w mln EUR) _BAR_
1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Średni roczny wzrost _BAR_
17594 _BAR_ 12514 _BAR_ 19431 _BAR_ 31285 _BAR_ 12453 _BAR_ 16179 _BAR_ – 1,66 % _BAR_
(62) Według tych informacji średni roczny wzrost zapotrzebowania na rynku DRAM przedstawiał w okresie 1997–2002 wartość – 1,66 %.
W latach wcześniejszych, t.j. w latach 1996–2001, roczny wzrost był również negatywny (– 9,13 %).
Jednak jeżeli brałoby się pod uwagę okres 1998–2002 (jak wnioskowały władze portugalskie), stopa wzrostu byłaby pozytywna (6,63 %).
(63) Rynek DRAM jest cykliczny i są dla niego typowe duże wahania.
Średnie stopy rocznego wzrostu pod względem wartości są bardzo różne w zależności od badanego okresu.
Wahania te wynikają przede wszystkim z dużej zmienności cen.
Wynika to z tego, że dla procesu produkcji DRAM typowe są relatywne wysokie bezzwrotne koszty i niższe koszty marginalne.
Ceny mogą się wahać w szerokim zakresie, ponieważ produkcja pamięci DRAM jest zyskowna, jeżeli pokryte są koszty marginalne.
Analiza rozwoju zapotrzebowania pod względem wartości transakcji nie umożliwia zatem sama w sobie uzyskania prawdziwego obrazu rynku pamięci DRAM.
(64) Komisja uznaje też, że w tym przypadku informacje o konsumpcji w oparciu o wartość transakcji nie tworzą kompletnego i całkowicie reprezentatywnego obrazu sytuacji na rynku.
Jak zauważyły to władze portugalskie, na wartości transakcji konsumpcji poważny wpływ miało zakłócenie spowodowane obecnością na rynku dotowanych przywozów od koreańskiego producenta Hynix.
Dochodzenie, którego wynikiem było wprowadzenie cła wyrównującego na przywozy DRAM od koreańskiego Hynix, doprowadziło między innymi do wniosku, że dotowane przywozy spowodowały dramatyczny spadek cen DRAM we Wspólnocie w okresie od 1998 do 2001 r., a głównie w roku 2001, kiedy ceny przywozu produktów Hynix spadły o 76 % [14].
Kiedy stwierdzono, że dotowane przywozy poważnie zaszkodziły przemysłowi Wspólnoty, wprowadzono cło wyrównujące na przywóz DRAM z Hynix w wysokości 34,8 %, co odzwierciedlało poziom dotacji przyznanych tej spółce.
(65) Rozwój średnich cen sprzedaży DRAM na światowym rynku w okresie referencyjnym jest przedstawiony w poniższej tabeli [15]:
(w USD) _BAR_
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_
_BAR_ 6,08 _BAR_ 4,19 _BAR_ 6,37 _BAR_ 7,85 _BAR_ 2,75 _BAR_ 3,65 _BAR_
Wzrost _BAR_ _BAR_ – 31,1 % _BAR_ 52,1 % _BAR_ 23,3 % _BAR_ – 65,0 % _BAR_ 32,5 % _BAR_
W tabeli widać, że ceny DRAM na rynku światowym spadły w roku 2001 o 65 %, a w roku 2002 tylko częściowo odzyskały dawny poziom.
Ze względu na to Komisja uznaje, że wartości konsumpcji w roku 2001 i w mniejszej mierze również w roku 2002 były wynikiem niezwykle niskich cen spowodowanych dotowaną sprzedażą produktów spółki Hynix.
(66) Z powyższych powodów Komisja zbadała inne dostępne informacje, aby uzyskać bardziej wiarygodną i kompletną analizę rynku.
Rozwój światowego rynku DRAM można ocenić również z punktu wielkości sprzedaży.
Dwie najistotniejsze i najczęściej używane statystyki odnoszące się do wielkości to: transporty (unit shipments) i dostawy mierzone ilością megabajtów dostarczanych jednostek (megabytes).
Zmiany na światowym rynku DRAM w okresie referencyjnym, zgodnie ze statystykami, zostały przedstawione w poniższych tabelach [15]:
(wartości w milionach jednostek) _BAR_
1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Średni roczny wzrost _BAR_
3236 _BAR_ 3668 _BAR_ 3636 _BAR_ 4020 _BAR_ 4227 _BAR_ 4247 _BAR_ 5,59 % _BAR_
(wartości w milionach megabajtów) _BAR_
1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Średni roczny wzrost _BAR_
5289 _BAR_ 10814 _BAR_ 19367 _BAR_ 31919 _BAR_ 52583 _BAR_ 73277 _BAR_ 69,17 % _BAR_
Wartości te wskazują na nieprzerwaną pozytywną tendencję na rynku DRAM w okresie referencyjnym.
Ważne jest podkreślenie, że wzrost na rynku w latach 2000–2001 (5,1 % w jednostkach i 64,7 % w megabajtach) jest porównywalny ze średnim rocznym wzrostem obserwowanym w tym okresie.
Fakt ten oznacza, że wartość transakcji szczególnie niskiego poziomu konsumpcji stwierdzona w roku 2001 została spowodowana przede wszystkim nienormalnym spadkiem cen w tym roku.
Jak uznała Komisja i Rada w dwóch przywołanych powyżej rozporządzeniach (patrz: przypis 11), spadek cen był spowodowany głównie dotowanymi przywozami z Korei.
(67) Kiedy te trzy wskaźniki są analizowane łącznie (wartość transakcji, wielkość sprzedaży w jednostkach i w megabajtach), wydają się oznaczać, że w okresie referencyjnym rynek pamięci DRAM rósł w sposób zrównoważony, za wyjątkiem roku 2001, kiedy rynek został zakłócony nienormalnym spadkiem cen.
(68) Komisja poprosiła również o informacje na temat perspektyw rynku pamięci DRAM.
Według ostatnich ocen World Semiconductor Trade Statistics (Statystyki światowego rynku półprzewodników, patrz: tabela poniżej), średni roczny wzrost rynku półprzewodników w okresie od 2003 do 2005 r. wyniesie 15,4 %.
Także perspektywy dla segmentu jednostek pamięci (wraz z SRAM, DRAM i produktami zawierającymi pamięci stałe) są przychylne.
Zakłada się, że średni roczny wzrost światowego rynku produktów pamięci osiągnie 21,6 %.
(wartości w mln USD) _BAR_
_BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_
Półprzewodniki _BAR_ 160711 _BAR_ 191861 _BAR_ 216051 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 14,2 % _BAR_ 19,4 % _BAR_ 12,6 % _BAR_
Jednostki pamięci _BAR_ 31712 _BAR_ 40912 _BAR_ 48522 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 17,3 % _BAR_ 29,0 % _BAR_ 18,6 % _BAR_
(69) Również informacje z innego niezależnego źródła (Gartner Dataquest) potwierdzają, że perspektywy rozwoju rynku DRAM są bardzo pozytywne:
(wartości w mln USD, w milionach jednostek i milionach megabajtów) _BAR_
_BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_
Wartość transakcji _BAR_ 18095 _BAR_ 26647 _BAR_ 36000 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 16,9 % _BAR_ 47,3 % _BAR_ 35,1 % _BAR_
W unit shipment _BAR_ 4810 _BAR_ 5584 _BAR_ 5855 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 13,3 % _BAR_ 16,1 % _BAR_ 4,9 % _BAR_
W megabajtach _BAR_ 112426 _BAR_ 170036 _BAR_ 262690 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 53,4 % _BAR_ 51,2 % _BAR_ 54,5 % _BAR_
(70) Ograniczająca analiza informacji pod względem wartości transakcji, które przedstawiono powyżej, wskazała na to, że rynek DRAM w badanym okresie znajdował się w absolutnym upadku.
Ale analiza rynku pod względem wielkości (jednostki i megabajty) prowadziła do wniosku, że rzeczywiście rynek rósł w szybszym tempie niż cały przemysł wytwórczy EOG.
Dotowany przywóz DRAM z Korei miał najwidoczniej negatywny wpływ na ceny światowe i w związku z tym na wartość rynku w roku 2001 i w mniejszej mierze również w roku 2002.
Biorąc pod uwagę tę wyjątkową sytuację na rynku Komisja uważa, że w tym przypadku statystyki uwzględniające wielkość sprzedaży dają najprawdopodobniej dokładniejszy obraz rozwoju rynku w badanym okresie.
Jednakże znaczący wpływ na informacje uwzględniające megabajty może mieć postęp technologiczny w przemyśle (zwiększenie objętości DRAM w bajtach).
Komisja uważa zatem, że w ocenianym przypadku rozwój rynku lepiej obrazują informacje uwzględniające jednostki (unit shipments) i wnioskuje, że 5,59 % jest ostrożną i rozważną oceną średniego wzrostu rynku DRAM w okresie referencyjnym.
(71) Jak przedstawiono powyżej, zgodnie z ramami wielosektorowymi, rynek uważa się za spadkowy w przypadku, kiedy w okresie referencyjnym średni roczny wzrost konsumpcji danego produktu jest o ponad 10 % niższy od rocznej średniej dla całości przemysłu wytwórczego w EOG.
W latach 1997–2002 przemysł wytwórczy EOG wykazywał średnią stopę wzrostu w wysokości 4,48 %.
Ponieważ średni roczny wzrost rynku DRAM w okresie referencyjnym był wyższy, Komisja uważa, że rynek nie miał tendencji spadkowej i czynnik konkurencji ustala się na wartość 1.
(72) Ponadto Komisja zaznacza, że w sprawie Infineon toczy się obecnie dochodzenie za domniemany udział w kartelu sektora pamięci DRAM […].
Komisja jest również świadoma, że Infineon uczestniczy w sporze dotyczącym domniemanego naruszenia praw patentowych w USA.
Zwłaszcza dochodzenie może mieć duży wpływ na przedstawioną powyżej analizę rynku.
Jednakże nie wyciągnięto jeszcze ostatecznych wniosków w żadnej z tych spraw i na tym etapie nie można uwzględnić ich ewentualnego wpływu na rynek.
Komisja przypomina władzom portugalskim, że gdyby informacje, na podstawie których wyciągnęła wnioski, okazały się nieprawdziwe, zgodnie z art. 9 rozporządzenia proceduralnego [16] lub jeśli, w wyniku opisanych powyżej postępowań, w późniejszych wnioskach stwierdzono, iż następstwa domniemanych naruszeń zasad konkurencji nie były nieistotne, Komisja zastrzega sobie prawo do zmiany oceny sytuacji na rynku na podstawie nowej analizy i, jeżeli będzie to potrzebne, uchylenia niniejszej decyzji.
Czynnik kapitał/praca (I)
(73) Przy projektach o dużej intensywności kapitałowej ramy wielosektorowe wyznaczają czynnik kapitał-praca, który ma dopasować maksymalną intensywność w celu poparcia projektów, które skutecznie przyczyniają się do obniżenia bezrobocia poprzez tworzenie stosunkowo większej ilości miejsc pracy.
Kryterium to uwzględnia również ewentualny zniekształcający wpływ pomocy na cenę produktu końcowego.
(74) Według Portugalii projekt doprowadził do utworzenia 264 miejsc pracy, rozdzielonych w następujący sposób:
Sektor _BAR_ Bezpośrednie miejsca pracy _BAR_
Montaż _BAR_ 131 _BAR_
Testowanie _BAR_ 116 _BAR_
IT _BAR_ 11 _BAR_
Kontrola jakości _BAR_ 6 _BAR_
Razem _BAR_ 264 _BAR_
(75) Jednakże Portugalia wyjaśniła, że jednocześnie ubyło 12 miejsc pracy.
Uważa się zatem, że ilość netto utworzonych miejsc pracy bezpośrednio związanych z projektem wynosi 252.
(76) Komisja uważa, że 252 miejsca pracy utworzone w wyniku inwestycji mogą być brane pod uwagę, ponieważ liczba ta realistycznie odpowiada zwiększeniu możliwości o 150 %.
(77) Ponadto Portugalia oświadczyła, że wszystkie miejsca pracy istniejące w spółce Infineon Portugal (596 miejsc pracy) utrzymały się dzięki inwestycji.
Według Portugalii grupa Infineon działania finalne produkcji umieściła w Portugalii i w Malezji.
Gdyby projekt inwestycyjny nie był realizowany w Portugalii, spółka Infineon przeniosłaby wszystkie swoje działania do Malezji, co spowodowałoby utratę wszystkich miejsc pracy w Portugalii.
Fakt ten potwierdzają następujące informacje:
a) Portugalia przekazała informacje potwierdzające, że oceniane koszty przeniesienia działalności z portugalskich oddziałów do Malezji były stosunkowo niskie, biorąc pod uwagę koszty transportu urządzeń, rekompensat wypłaconych pracownikom, spłatę krajowych subwencji i zyski ze sprzedaży terenu i budynków.
b) Koszty eksploatacji w Malezji są znacznie niższe niż w Portugalii.
Większość czynności produkcji końcowej znajduje się w południowo-wschodniej Azji, gdzie panują lepsze warunki dla inwestycji ze względu na takie czynniki, jak niższe płace (około 50 % kosztów na siły roboczej w Portugalii), bardziej elastyczny rynek pracy, dostępność wykwalifikowanego personelu, niższe koszty szkoleń, tańsze usługi publiczne (elektryczność, woda, gaz) oraz niższe koszty gruntów i budowli, geograficzna bliskość klientów, dostępność dostawców, elastyczniejsza polityka w kwestii subwencji, preferencyjne warunki podatkowe i mniej surowe wymagania dotyczące ochrony środowiska.
c) Jeden producent pamięci DRAM (TI/Samsung), który zatrudniał 740 robotników, zamknął swoją działalność w Portugalii zanim spółka Infineon otworzyła fabrykę na tym terenie. Infeon przejął 100 byłych pracowników tej firmy.
Obecnie w Portugalii nie istnieje żadna inna fabryka w sektorze DRAM, która mogłaby zatrudnić robotników spółki Infineon.
d) Przed inwestycją większość pracowników spółki Infineon bezpośrednio albo pośrednio brała udział w procesie produkcji (szacunkowo 489 miejsc pracy, wliczając linie produkcyjne, badania, kontrolę jakości itd.).
Miejsca pracy przy produkcji w większości obsadzały osoby o niskich kwalifikacjach, które przeszły intensywne szkolenie specjalistyczne (ukierunkowane na używany sprzęt), przy czym liczni pracownicy są już w starszym wieku (głównie ci, którzy przyszli z TI/Samsung).
Można więc przyjąć, że możliwość ich zatrudnienia jest znacznie ograniczona.
e) W wyniku inwestycji potrzebne było znaczne przeszkolenie w zakresie produkcji jednostek pamięciowych DRAM o większej pojemności, jak również wprowadzenia nowych produktów (board on chip).
f) Wcześniejsze produkty (chipy 16Mb i 64Mb) po przeprowadzeniu inwestycji przestały być produkowane.
Obecnie produkuje się wyłącznie nowe chipy o większej pojemności.
(78) Komisja dochodzi do wniosku, że bez inwestycji działania w Portugalii prawdopodobnie już zostałaby zakończone.
(79) Komisja uważa zatem, że nowa inwestycja utrzymała 596 miejsc pracy i utworzyła 252, co daje łącznie 848 miejsc pracy.
Czynnik kapitał-praca dla kwalifikującej się inwestycji o wartości 141036103 EUR, która prowadzi do utworzenia i utrzymania 848 miejsc pracy, odpowiada 166316 EUR na miejsce pracy.
W związku z tym wartość czynnika "I" na dostosowanie maksymalnej intensywności wsparcia wynosi 1.
Czynnik wpływu regionalnego (M)
(80) Czynnik wpływu regionalnego bierze pod uwagę korzystne efekty nowej wspieranej inwestycji na gospodarkę wspieranego regionu.
Komisja uważa, że tworzenie miejsc pracy może być użyte jako wskaźnik wkładu projektu w rozwój regionu.
Intensywna inwestycja może pośrednio utworzyć znaczną ilość miejsc pracy w danym wspieranym regionie i w przyległych wspieranych regionach.
Tworzenie miejsc pracy w tym kontekście odnosi się do miejsc pracy utworzonych bezpośrednio przez projekt razem z miejscami pracy, które zostały utworzone przez dostawców i klientów pierwszego rzędu w reakcji na wspieraną inwestycję.
(81) Według Portugalii projekt pośrednio prowadził do utworzenia 30 miejsc pracy w regionie.
Te pośrednie miejsca pracy utworzyli miejscowi dostawcy wyposażenia i usług.
Ponieważ liczba ta jest skromna w porównaniu do wysokości inwestycji, Komisja zakłada, że informacje są właściwe.
Również jeżeli nie brałoby się pod uwagę utworzenia pośrednich miejsc pracy, nie miałoby to wpływu na określenie czynnika wpływu regionalnego.
Komisja ustaliła ten czynnik ("M") na 1.
Maksymalna dozwolona pomoc
(82) Biorąc pod uwagę powyższe, maksymalną dozwoloną intensywność pomocy wyliczono według wzoru: 32 % × 1 × 1 × 1 = 32 % netto.
Planowana pomoc o wartości 41504299 EUR, odpowiadająca intensywności pomocy 29,4 % netto, którą Portugalia chce przyznać spółce Infineon Portugal na inwestowanie w Vila de Conde jest zatem poniżej maksymalnej dozwolonej intensywności pomocy, wyliczonej na podstawie ram wielosektorowych.
Kontrola ex post
(83) W stosunku do każdego wspieranego projektu zatwierdzonego w ramach ram wielosektorowych Komisja wymaga, aby każda umowa o udzieleniu pomocy między odpowiednim organem kraju członkowskiego a odbiorcą wsparcia zawierała postanowienie o spłacie w przypadku niewypełnienia umowy lub precyzowała, że ostatnia znacząca płatność pomocy (na przykład 25 %) będzie zrealizowana tylko wtedy, jeśli beneficjent pomocy wykazał Państwu Członkowskiemu, że wykonanie projektu jest zgodne z decyzją Komisji oraz pod warunkiem, że Komisja, która na podstawie informacji o realizacji projektu, udzielonych przez Państwo Członkowskie do 60 dni roboczych, wyrazi swoją zgodę lub nie zgłosi zastrzeżeń względem wypłaty ostatniej kwoty pomocy.
(84) Komisja jest świadoma faktu, że inwestycja została ukończona niedawno i nie została jeszcze wydatkowana żadna kwota pomocy, w oczekiwaniu na jej zatwierdzenie.
Według Portugalii inwestycja została przeprowadzona zgodnie z założeniami.
Przede wszystkim jednak ilość utworzonych miejsc pracy i całkowita kwota inwestycji odpowiada powyższym informacjom.
(85) Komisja uznaje zatem, że Portugalia spełniła swoje obowiązki zgodnie z pkt. 6 ram wielosektorowych.
VI.
WNIOSKI
(86) W świetle powyższych uwag Komisja dochodzi do wniosku, że wysokość wnioskowanej pomocy spełnia warunki potrzebne do uznania jej za zgodną ze wspólnym rynkiem.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, której Portugalia zamierza udzielić spółce Infineon Technologies, Portugal, S.A. w wysokości 41504299 EUR netto spełnia warunki niezbędne do uznania jej za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Realizacja pomocy w wysokości 41504299 EUR w ekwiwalencie pomocy netto zostaje zatem zatwierdzona na podstawie obecnie dostępnych informacji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalii.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie środków pomocy państwa wprowadzonych przez Niemcy na rzecz spółki Kvaerner Warnow Werft
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3921)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/374/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 90/684/EWG z dnia 21 grudnia 1990 r. w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego [1], zmienionej dyrektywą Rady 92/68/EWG [2],
wezwawszy zainteresowane strony do przedstawienia uwag, zgodnie z przepisami powyższych dokumentów [3], oraz uwzględniwszy te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Prasa niemiecka doniosła w dniu 12 czerwca 1999 r., że spółka Kvaerner Warnow Werft GmbH (dalej zwana KWW) udzieliła pożyczki w wysokości około 205 mln EUR [4] swojej spółce macierzystej Kvaerner a.s.
(2) W piśmie z dnia 16 czerwca 1999 r. Komisja zażądała od Niemiec szczegółowych informacji w sprawie pochodzenia przekazanych funduszy w celu upewnienia się, że fundusze te nie pochodziły z nadwyżki pomocy restrukturyzacyjnej, wypłaconej spółce w latach 1993–1995 lub z jakichkolwiek innych środków pomocowych.
W dniu 22 czerwca 1999 r. w Brukseli odbyło się spotkanie z przedstawicielami Niemiec i KWW mające na celu wyjaśnienie wszelkich wątpliwych kwestii.
Komisja zażądała od Niemiec dodatkowych informacji pismami z dnia 23 czerwca, 12 lipca i 8 października 1999 r.
Niemcy przedstawiły swoją odpowiedź w pismach z dnia 30 czerwca i 16 września 1999 r.
(3) Pismem z dnia 29 lutego 2000 r.
Komisja poinformowała Niemcy, że podjęła decyzję o wszczęciu procedury, określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE, w odniesieniu do tej pomocy.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag w sprawie pomocy.
Niemcy odpowiedziały pismem z dnia 31 marca 2000 r.
KWW przesłała swoje uwagi faksem z dnia 6 czerwca 2000 r.
(5) Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron. Przesłała je następnie do Niemiec, dając im szansę na przedstawienie odpowiedzi; uwagi przedstawiono w pismach z dnia 6 lipca i 4 sierpnia 2000 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA
(6) W październiku 1992 r. niemiecka spółka Treuhandanstalt ("THA") sprzedała poprzedniczkę spółki KWW, wschodnioniemiecką stocznię Neue Warnow Werft GmbH (dalej zwaną "WW"), norweskiej grupie przemysłowej Kvaerner a.s.
(7) W dniu 20 lipca 1992 r. Rada zmieniła dyrektywą 92/68/EWG dyrektywę 90/684/EWG (Siódma dyrektywa w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego) w taki sposób, że wprowadzała odstępstwo od stosowania zasad dotyczących innych stoczni Wspólnoty w odniesieniu do stoczni w Niemczech Wschodnich w celu stworzenia im szansy na przeprowadzenie pilnej i gruntownej restrukturyzacji.
W szczególności zaś zwolnienie to umożliwiło stoczniom w Niemczech Wschodnich otrzymanie wysokich kwot pomocy operacyjnej do dnia 31 grudnia 1993 r.
(8) Przyjmując wspomniane wyżej odstępstwo, Komisja zobowiązała się wobec Rady, że wykorzysta swoje uprawnienia w zakresie kontroli i czynności wyjaśniających w celu zapewnienia, by stocznie w Niemczech Wschodnich otrzymywały wyłącznie taką pomoc, która będzie konieczna do restrukturyzacji.
(9) Pismem z dnia 30 października 1992 r. Niemcy poinformowały Komisję o prywatyzacji WW na mocy Umowy o przejęciu.
W kolejnych pismach Niemcy dostarczyły dodatkowych informacji wyjaśniających w sprawie Umowy o przejęciu, restrukturyzacji i planowanych środków pomocowych.
(10) Umowa o przejęciu przewiduje przejęcie spółki KWW i transfer do niej pewnych aktywów i zobowiązań w celu dokonania prywatyzacji stoczni.
Koniec okresu restrukturyzacji miał przypadać na koniec 1995 r.
(11) Zgodnie z pkt. 7 Umowy o przejęciu THA powinna wesprzeć proces prywatyzacji dodatkowymi środkami.
Jej wkład został wynegocjowany na podstawie przewidywanego bilansu w dniu 1 października 1992 r.
W ramach dofinansowania spółka miała dostarczyć łączny kapitał w wysokości około 53,7 mln EUR [105 mln DM].
Ponadto przewidywany bilans miał obejmować środki specjalne w wysokości 223,2 mln EUR [436,5 mln DM], przeznaczone na sfinansowanie inwestycji wyrównujących, oraz 230,08 mln EUR [450 mln DM], dalej zwane "środkami na pokryciem strat", przeznaczone na sfinansowanie strat poniesionych przez KWW podczas okresu restrukturyzacyjnego na skutek zmniejszonych mocy produkcyjnych i niskiej konkurencyjności.
Środki pomocowe
(12) W celu ułatwienia prywatyzacji i restrukturyzacji stoczni pismem z dnia 27 listopada 1992 r. Niemcy złożyły wniosek o łączne środki pomocowe w kwocie 720,5 mln EUR [1409,2 mln DM].
(13) Komisja, uwzględniając zapis o kontroli w dyrektywach 90/684/EWG i 92/68/EWG, jak również fakt, że pomoc operacyjna mogła być zatwierdzona tylko do dnia 31 grudnia 1993 r., podjęła decyzję o zatwierdzeniu środków pomocowych dla stoczni w pięciu transzach.
Łączne zatwierdzone kwoty pomocy były mniejsze od tych zawartych we wniosku Niemiec w listopadzie 1992 r.
Decyzją w sprawie pierwszej transzy Komisja zatwierdziła przyznanie określonej poniżej pomocy:
N 692/D/91 – o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 3 marca 1993 r. (SG (93) D/4052)
- 23,3 mln EUR [45,5 mln DM] pomocy operacyjnej, w tym 6 mln EUR [11,7 mln DM] na pokrycie części strat z kontraktów podpisanych po dniu 1 lipca 1990 r., 3,1 mln EUR [6,1 mln DM] pomocy na wyrównanie konkurencji oraz 14,2 mln EUR [27,75 mln DM] zastrzyku świeżego kapitału własnego,
- 42,1 mln EUR [82,4 mln DM] pomocy operacyjnej w formie przejęcia dawnych zobowiązań przez THA,
- 65,2 mln EUR [127,5 mln DM] pomocy inwestycyjnej,
- 13,8 mln EUR [27 mln DM] pomocy likwidacyjnej.
Ogółem decyzja ta zatwierdziła pomoc państwową w wysokości 144,4 mln EUR [282,4 mln DM].
(14) Przed zatwierdzeniem jakichkolwiek dalszych transz Komisja poprosiła Niemcy pismami z dnia 2 kwietnia, 12 lipca i 11 października 1993 r. o dostarczenie informacji w sprawie przewidywanych i faktycznie poniesionych strat z kontraktów na budowę okrętów zrealizowanych w okresie restrukturyzacji, jak również informacji w sprawie planowanych inwestycji.
W piśmie z dnia 11 października 1993 r. Komisja poprosiła również Niemcy o wyjaśnienie, dlaczego straty wyliczone dla sześciu pierwszych spośród dwunastu kontraktów na budowę okrętów, na które przewidziano środki na pokrycie strat i pomoc na wyrównanie konkurencji, wynosiły zaledwie 29,4 % całkowitych przewidywanych strat (licząc łącznie z pomocą na wyrównanie konkurencji).
(15) W piśmie z dnia 28 maja 1993 r. Niemcy poinformowały Komisję, że kwota 230,08 mln EUR [450 mln DM], stanowiąca środki na pokrycie strat, jest rezultatem negocjacji pomiędzy sprzedającym i kupującym.
Niemcy wskazały, że ryzyko lub korzyści z dodatkowych strat/oszczędności mają być ponoszone przez KWW.
(16) Władze niemieckie wskazały również, że środki na pokrycie strat w wysokości 230,08 mln EUR [450 mln DM] nie obejmują kwoty 17,7 mln EUR [34,6 mln DM] przeznaczonej na pokrycie strat przyszłych, wynikających ze zgłoszonych kontraktów na statki do przewozu pieniędzy przejętych przez THA w ramach prywatyzacji.
Nie obejmuje ono również kwoty pomocy w wysokości 42,1 mln EUR [82,4 mln DM] w formie przejęcia dawnych zobowiązań krótkoterminowych przez THA w ramach prywatyzacji.
(17) Wraz z pismem z dnia 16 listopada 1993 r. Niemcy przesłały pismo KWW z dnia 29 października 1993 r., wyjaśniające, że środki na pokrycie strat w wysokości około 230,08 mln EUR [450 mln DM] dotyczą kontraktów na budowę nie dwunastu, lecz szesnastu okrętów.
Pismo wskazywało, że straty były najwidoczniej większe, niż wynikało to z liczb przedstawionych wcześniej.
(18) Pod koniec 1993 r. Komisja zatwierdziła drugą transzę pomocy:
N 692/J/91 – o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 17 stycznia 1994 r. (SG (94) D/567)
- 315,5 mln EUR [617,1 mln DM] pomocy operacyjnej, z czego 58 mln EUR [113,5 mln DM] wypłacono w gotówce, w tym 34,2 mln EUR [66,9 mln DM] pomocy na wyrównanie konkurencji i 23,8 mln EUR [46,6 mln DM] jako środki na pokrycie części strat z kontraktów podpisanych po dniu 1 lipca 1990 r.,
- decyzja wyjaśnia, że pomoc operacyjna w kwocie 315,5 mln EUR [617,1 mln DM] stanowi maksymalną pomoc operacyjną, jaka może być wypłacona stoczni w związku z kontraktami na budowę okrętów podpisanymi do dnia 31 grudnia 1993 r.
(19) Ostatnie trzy transze zostały zatwierdzone następującą decyzją Komisji:
N 1/95 – o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 20 lutego 1995 r. (SG (95) D/1818)
- 115,3 mln EUR [225,5 mln DM] pomocy inwestycyjnej, z czego 10,2 mln EUR [20 mln DM] stanowiły środki bezgotówkowe,
N 637/95 – o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 18 października 1995 r. (SG (95) D/12821)
- 34,2 mln EUR [66,9 mln DM] pomocy inwestycyjnej,
N 797/95 – o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 11 grudnia 1995 r. (SG (95) D/15969)
- 29,6 mln EUR [58 mln DM] pomocy inwestycyjnej.
(20) Całkowita kwota pomocy zatwierdzonej na mocy tych decyzji wyniosła około 380,9 mln EUR [745 mln DM] w formie pomocy operacyjnej (z czego 37,3 mln EUR [73 mln DM = 66,9 mln DM + 6,1 mln DM] jako pomoc na wyrównanie konkurencji, 23,8 mln EUR [46,6 mln DM] jako środki na pokrycie części strat z kontraktów podpisanych po dniu 1 lipca 1990 r. oraz 42,1 mln EUR [82,4 mln DM] w formie zwolnienia z dawnych zobowiązań krótkoterminowych), 242,8 mln EUR [474,9 mln DM] pomocy inwestycyjnej i 13,8 mln EUR [27 mln DM] pomocy likwidacyjnej.
Stanowi to łącznie pomoc w kwocie około 637,5 mln EUR [1246,9 mln DM].
Sprawdzenie zasadności pomocy
(21) We wszystkich decyzjach Komisji zatwierdzających kilka transz pomocy przywołuje się fakt, że przy zmianie dyrektywy 90/684/EWG w odniesieniu do wspomnianych wyżej zwolnień Komisja zobowiązała się wobec Rady, że wykorzysta swoje uprawnienia w zakresie kontroli i czynności wyjaśniających w celu zapewnienia, by stocznie w Niemczech Wschodnich otrzymywały wyłącznie taką pomoc, jaka będzie konieczna do ich restrukturyzacji.
(22) Komisja podkreśliła, że w świetle tego zobowiązania może zatwierdzić przyznanie pomocy wyłącznie wtedy, kiedy jej konieczność zostanie niezbicie wykazana, a warunki określone we wspomnianej wyżej dyrektywie Rady, odnoszące się do pomocy, będą ściśle przestrzegane.
(23) W każdej z tych decyzji Komisja przypomina Niemcom, że w celu otrzymania dalszych wypłat przewidywanej całkowitej pomocy, na mocy dyrektywy Rady 92/68/EWG, władze niemieckie muszą przedstawić informacje, które:
a) wykażą w sposób zadowalający dla Komisji dalszą konieczność takiej pomocy;
b) wykażą w sposób zadowalający dla Komisji, że inwestycje są prowadzone zgodnie ze szczegółowym planem inwestycyjnym przedstawionym Komisji, a ich skutkiem będzie wymagane ograniczenie mocy produkcyjnych;
c) sporządzone w formie sprawozdań dla Komisji, wykażą w sposób wystarczający, że wyeliminowane zostało wszelkie ryzyko "przecieku" środków pomocowych do innych stoczni ("sprawozdania spillover").
Sprawozdania takie miały być przedstawione przez biegłego księgowego.
W 1995 r., pod koniec okresu restrukturyzacyjnego, wygasał obowiązek składania sprawozdań do Komisji.
Sprawozdania KWW
(24) Ostatnie sprawozdanie spillover za okres do dnia 31 grudnia 1995 r. zostało przedstawione Komisji pismem z dnia 9 lipca 1996 r.
Wyjaśnia ono, że straty z kontraktów stoczniowych poniesione przed dniem 31 stycznia 1995 r. wyniosły około 230,08 mln EUR [450 mln DM] (obliczone bez uwzględniania otrzymanej pomocy na wyrównanie konkurencji).
Według władz niemieckich podczas sporządzania sprawozdania obliczenie końcowych strat nie było możliwe, ponieważ nie dostarczono jeszcze pewnej liczby okrętów, a ryzyko finansowe wynikające z gwarancji ustawowych wciąż nie było określone.
(25) Dopiero w dniu 18 czerwca 1999 r. Komisja otrzymała, po ponagleniu z dnia 16 czerwca 1999 r., zatwierdzone przez biegłych rewidentów, pełne roczne sprawozdanie finansowe KWW za lata 1992–1997 oraz sprawozdanie orientacyjne za rok 1998.
W dniu 30 czerwca 1999 r. Niemcy przesłały Komisji pismo biegłego rewidenta KWW (z dnia 25 kwietnia 1997 r.) dotyczące faktycznego wykorzystania pomocy restrukturyzacyjnej do końca 1996 r.
Sprawozdanie to pokazuje, że na dzień 31 grudnia 1995 r. faktyczne straty z odnośnych kontraktów na budowę okrętów, bez odliczenia pomocy na wyrównanie konkurencji, wyniosły około 178 mln EUR [348,095 mln DM].
Dodatkowe straty w kwocie około 23,1 mln EUR [45,121 mln DM] zostały poniesione w 1996 r., tak że całkowite faktyczne straty do dnia 31 grudnia 1996 r. wyniosły 201,05 mln EUR [393,216 mln DM].
(26) Ponieważ okazało się, że straty faktyczne były niższe niż straty przewidywane (262 mln EUR [512,5 mln DM], wliczając w to pomoc na wyrównanie konkurencji w kwocie 31,9 mln EUR [62,5 mln DM]), Komisja poprosiła Niemcy pismem z dnia 23 czerwca 1999 r. o wyjaśnienie transferu 204,5 mln EUR [400 mln DM] z KWW do jej spółki macierzystej.
(27) Zgodnie z odpowiedzią z dnia 30 czerwca 1999 r. Niemcy nie odzyskały różnicy kwot od KWW.
Niemcy wyjaśniły dalej, że środki na pokrycie strat zostały przyznane i zatwierdzone w formie zryczałtowanej i dlatego też różnica mogła być zatrzymana przez KWW.
Otwarcie procedury
(28) W swojej decyzji o otwarciu formalnej procedury wyjaśniającej Komisja zwróciła uwagę, że KWW otrzymała 262 mln EUR [512,5 mln DM] pomocy operacyjnej na pokrycie strat (w tym pomoc na wyrównanie konkurencji w kwocie 32 mln EUR [62,5 mln DM]), podczas gdy faktyczne straty wyniosły jedynie 201,05 mln EUR 393,216 mln DM].
Wskazywało to, że KWW otrzymała pomoc operacyjną na pokrycie strat zawyżoną o około 61 mln EUR [119,284 mln DM]. Wydawało się to stać w sprzeczności z przepisami zawartymi w decyzjach Komisji, zgodnie z którymi stocznie w Niemczech Wschodnich miały otrzymać wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji.
Komisja zwróciła także uwagę, że we wszystkich swoich decyzjach przyznających pomoc mówi się wyraźnie o wykorzystaniu przez Komisję jej uprawnień w zakresie kontroli i czynności wyjaśniających w celu zapewnienia, by stocznie otrzymywały wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji.
W związku z tym, ponieważ zgodnie z decyzjami Komisji zatwierdzającymi pomoc stocznie otrzymują wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji, a sama Komisja zobowiązała się do kontroli zgodności działań z tym przepisem, wyłącznie odszkodowanie za straty faktycznie poniesione może być uznane za zgodne z decyzjami Komisji przyznającymi pomoc.
(29) Dlatego też Komisja wyraziła wątpliwości, czy pomoc operacyjna w kwocie około 61 mln EUR [119,284 mln DM] była zgodna z zasadami wspólnego rynku.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(30) W dniach 9 i 13 czerwca 2000 r. Komisja otrzymała uwagi od Stowarzyszenia Stoczniowców Duńskich (Foreningen av Jernskibs- og Maskinbyggerier i Danmark – Skibsvaerftsforeningen), a także od Konfederacji Przemysłu Duńskiego (Dansk Industri) w dniach 9 i 28 czerwca 2000 r.
KWW przedstawiła swoje uwagi w dniu 6 czerwca 2000 r.
Uwagi Stowarzyszenia Stoczniowców Duńskich
(31) Stowarzyszenie Stoczniowców Duńskich przypomina o ważności przeprowadzanej przez Komisję stałej kontroli zgodności z obowiązującymi zasadami.
Kilka stoczni w Danii musiało od 1992 r. zostać zamkniętych lub zredukować liczbę swoich pracowników, a liczba zatrudnionych w tym sektorze zmniejszyła się o połowę.
Znacznie zmniejszyła się też liczba miejsc pracy u podwykonawców i dostawców stoczni.
Ograniczenie efektów negatywnych pomocy dla przemysłu stoczniowego w innych Państwach Członkowskich jest zatem równie ważne jak przedtem.
Dlatego też niemożliwe jest dzisiaj ustalenie mniej restrykcyjnych wymagań odnośnie do pomocy i warunków jej przyznawania, niż miało to miejsce w latach 1992–1994.
(32) Jak wynika z dokumentów przygotowawczych do dyrektywy 92/68/EWG, Radzie przedstawiona została bardzo szczegółowa analiza zasadności pomocy, przeprowadzona przez Komisję.
Tak jak w przypadku innych stoczni, pomoc została podzielona na dawne zobowiązania, świeży kapitał i odszkodowanie za poniesione straty.
Rada ustanowiła wprawdzie górny pułap łącznych kwot różnego rodzaju pomocy, nie ustaliła jednak kwot pomocy dla poszczególnych stoczni.
Nie było żadnych wątpliwości co do kwot dotyczących dawnych zobowiązań i świeżego kapitału.
Przedmiotem dyskusji była natomiast kwota, jaką powinna ustalić Komisja w określonych ramach jako odszkodowanie za poniesione straty.
Przy ustalaniu tej kwoty Komisja musiała naturalnie upewnić się, że pomoc będzie wykorzystana wyłącznie na przewidziane cele.
Komisja musiała się również upewnić, wykorzystując do tego celu środki kontrolne, że kwoty te faktycznie zostały wykorzystane wyłącznie na przewidziane cele.
Rada ustanowiła takie warunki pomocy państwowej w czerwcu i lipcu 1992 r. z udziałem Niemiec.
Dlatego też Niemcy nie mogą odwoływać się do innych umów, ewentualnie innej treści, zawartych w późniejszym terminie z nabywcą stoczni.
(33) Zażądano przedstawienia sprawozdań spillover w celu uniknięcia sytuacji, w której strony trzecie mogłyby odnieść korzyści z pomocy.
Gdyby rozpatrywana pomoc została przyznana niezależnie od kosztów beneficjenta, sprawozdania spillover nie byłyby konieczne do zapobieżenia transferowi nadwyżki środków pomocowych do obecnych właścicieli przedsiębiorstwa, odnoszących w ten sposób korzyść z pomocy państwowej.
(34) Kwota 262 mln EUR [512,5 mln DM] przyznana na pokrycie strat w rzeczywistości nie została w całości wykorzystana na ten cel.
Wniosek taki jest logiczną konsekwencją faktu, że poniesione straty były w rzeczywistości mniejsze niż ta kwota.
Dlatego też pomoc musiała zostać wykorzystana do innych celów.
Nawet jeśli Komisja nie wyjaśniła, co faktycznie stało się z tymi kwotami, przyznanie pożyczki spółce macierzystej oznacza, że w każdym wypadku odniosła ona częściową korzyść z przyznanej pomocy.
Zgodnie z warunkami określonymi przez Radę, Komisja powinna była temu zapobiec.
Kwota, która nie została wykorzystana na pokrycie strat oraz której transfer do spółki macierzystej nie został zatwierdzony, musi być uznana za zastrzyk świeżego kapitału, co oznacza, że kwota większa od przyjętej przez Radę na ten cel została nań faktycznie wykorzystana.
Wykorzystanie pomocy jest sprzeczne nie tylko z warunkami określonymi przez Komisję, ale również z dyrektywą Rady 92/68/EWG.
(35) Ostatecznie Stowarzyszenie Stoczniowców Duńskich stwierdza, że według dostępnych informacji KWW otrzymała kwotę pomocy wyższą niż odpowiadające jej rzeczywiste straty, podczas gdy ani Rada, ani Komisja na żadnym etapie nie zatwierdziły pomocy operacyjnej na pokrycie strat w wysokości większej niż faktycznie poniesione straty.
(36) Dodatkowo Stowarzyszenie Stoczniowców Duńskich przyjmuje pogląd, że jeśli Komisja zatwierdza subsydia w zakresie ograniczonym przez Radę Ministrów w taki sposób, że beneficjentom gwarantowane jest przyznanie określonej kwoty na określonych warunkach, zatwierdzenie takie nie może – o ile warunki takie zostały spełnione – być anulowane w późniejszym okresie, niezależnie od tego, czy Komisja zmienia swoje poglądy na temat wcześniejszej interpretacji czy nie.
Z drugiej jednak strony ani Komisja, ani Państwa Członkowskie nie mogą na mocy prawa przyznawać pomocy, która wykracza poza ramy przyjęte przez Radę Ministrów lub ustanowione w Traktacie, nawet jeśli beneficjent działał w dobrej wierze.
Uwagi Konfederacji Przemysłu Duńskiego
(37) Według Konfederacji Przemysłu Duńskiego Wspólnota jest prawnie zobowiązana do upewnienia się, że Komisja weryfikuje wykorzystanie pomocy państwowej, którą zatwierdziła lub zatwierdzi w przyszłości.
Od początku lat 90. duński przemysł stoczniowy został postawiony wobec likwidacji kilku stoczni i znaczącego zmniejszenia zatrudnienia.
Europejski przemysł stoczniowy i jego podwykonawcy są zatem bardzo wyczuleni na interwencje na rynku, a zwłaszcza pomoc państwa.
(38) Jeśli w tym konkretnym przypadku KWW wykorzystuje różnicę kwot pomiędzy swoimi faktycznymi stratami a przeznaczonymi na ich pokrycie kwotami odszkodowania do innych celów niż bezpośrednia restrukturyzacja, kwota różnicy będzie miała efekt pomocy operacyjnej i pogorszy w ten sposób i tak już trudne warunki konkurencji pomiędzy stoczniami europejskimi.
(39) Według Konfederacji Przemysłu Duńskiego sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Wspólnoty jest umożliwienie odbiorcy pomocy ubiegania się o odszkodowanie za straty, w przypadku gdy jego faktyczne straty są niższe niż maksymalne kwota odszkodowania obiecana na ten cel.
Konfederacja nie posiada jednak wiedzy o tym, czy takie wykorzystanie zostało zatwierdzone w nieopublikowanym protokole lub podobnym dokumencie podczas uzgadniania dyrektywy Rady 92/68/EWG.
(40) Konfederacja Przemysłu Duńskiego zwraca uwagę, że beneficjent pomocy przyjmuje pogląd, że Komisja, zatwierdzając pomoc restrukturyzacyjną, przyjęła w całości umowę prywatyzacyjną, a tym samym zasadę, że cel, na który pomoc restrukturyzacyjna została przyznana, nie podlega żadnym warunkom.
Uwzględniając ten fakt, Konfederacja Przemysłu Duńskiego stwierdza, że pomoc zatwierdzona przez Komisję zgodnie z mandatem nadanym jej przez Radę i Traktat nie może być zmieniona po wcześniejszym zatwierdzeniu przez Komisję środka pomocowego, nawet jeśli ta zmienia swój pogląd w późniejszym okresie.
Umowy takie są wiążące dla Komisji.
Niemniej jednak, nawet działając w dobrej wierze, beneficjenci nie mogą nabywać żadnych praw wynikających z przyjęcia środka pomocowego, jeśli Komisja lub Państwo Członkowskie naruszyły przy tym zasady ustanowione przez Radę lub zapisane w Traktacie.
Uwagi KWW
(41) Należy odnotować, że poszczególne punkty, przytoczone w uwagach KWW, są w dużym stopniu zbieżne z punktami zawartymi w uwagach Niemiec, dlatego też poniżej są one wymienione w skrócie.
(42) KWW argumentuje, że nie ma żadnej prawnie uzasadnionej przyczyny, dla której Komisja miałaby kwestionować prawomocność pomocy restrukturyzacyjnej siedem lat po jej zatwierdzeniu.
W umowie prywatyzacyjnej pomiędzy Treuhandanstalt i Kvaerner uzgodniono pokrycie strat w formie zryczałtowanej. Dokumenty te nie nakładają na Kvaerner obowiązku zwrotu różnicy, w przypadku gdyby koszty związane z kontraktami okazały się niższe od szacowanych.
Komisja była świadoma treści tych dokumentów.
W takich okolicznościach Komisja podjęła decyzję o zasadności rozpatrywanej pomocy, a jej decyzje w sprawie zatwierdzenia pomocy nie zawierają żadnego warunku lub klauzuli dotyczącej ewentualnego zwrotu różnicy między szacunkową i rzeczywistą kwotą strat.
(43) KWW twierdzi, że kwestionowana kwota 60,988 mln EUR [119,284 mln DM] stanowi część łącznej pomocy operacyjnej zatwierdzonej przez Komisję w jej decyzjach z 1993 r.
Dlatego też jest to pomoc istniejąca, której zgodność nie podlega ponownej ocenie.
(44) Następnym argumentem KWW jest fakt, że tylko część kwestionowanych kwot stanowi pomoc.
Tylko 29,812 mln EUR [58,309 mln DM] pomocy operacyjnej zostało wypłacone w gotówce.
Pozycje w bilansie, wykorzystane również na pokrycie kosztów restrukturyzacyjnych, nie mogą być uznane za pomoc, ponieważ stanowiły one aktywa stoczni, które zostały sprzedane w wyniku otwartej i bezwarunkowej procedury przetargowej.
(45) KWW argumentuje, że decyzje Komisji zatwierdzające pomoc stanowią podstawę prawną do oceny sprawy.
W opinii KWW spółka działała w pełnej zgodności z decyzjami Komisji zatwierdzającymi pomoc, ponieważ:
a) Komisja zatwierdziła wypłatę pomocy w formie zryczałtowanej, będąc w pełni świadoma, że umowa prywatyzacyjna nie przewiduje żadnych zobowiązań dotyczących ewentualnego zwrotu przyznanych środków.
W jej decyzjach nie podaje się określonej kwoty przeznaczonej na pokrycie strat;
b) Komisja podjęła decyzję o zasadności pomocy przed uruchomieniem transz;
c) Komisja podjęła decyzję o zasadności pomocy bez określenia jakichkolwiek warunków, które uzasadniałyby ponowną ocenę pomocy w późniejszym okresie;
d) fundusze restrukturyzacyjne zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem.
Koszty restrukturyzacyjne, inne niż wydatki na pokrycie strat, były wyższe niż szacowano.
(46) W odniesieniu do litery a) KWW argumentuje, że według umowy prywatyzacyjnej spółka Kvaerner miała ponosić odpowiedzialność za wszelkie straty wyższe niż szacowane.
Podobnie w sytuacji gdy straty byłyby niższe niż szacowane, stanowiłoby to korzyść dla Kvaerner.
Z punktu widzenia spółki Kvaerner wypłata odszkodowania za wszystkie poniesione koszty restrukturyzacyjne bez konieczności ich spłaty stanowiła istotny warunek przejęcia stoczni.
W przypadku obowiązku ewentualnego zwrotu uzyskanych środków spółka Kvaerner nigdy nie przejęłaby stoczni.
Wynika to z paragrafu 12 umowy prywatyzacyjnej, w którym stwierdza się, że w przypadku wprowadzenia zakazu indywidualnych wypłat przez prawodawstwo EWG Kvaerner ma prawo do unieważnienia umowy prywatyzacyjnej.
(47) Według KWW Komisja była świadoma umowy pomiędzy Kvaerner i Niemcami oraz zamierzonego sposobu wypłaty środków na pokrycie strat, mianowicie w formie ryczałtu.
Jeśli Komisja miała zastrzeżenia do takiego zapisu, powinna była wszcząć procedurę i postawić w swoich decyzjach jasne warunki ewentualnego zwrotu wypłaconych środków pomocowych.
(48) W odniesieniu do liter b) i c) KWW argumentuje, że decyzje Komisji nie zawierają żadnych klauzul, które uzasadniałyby ponowną ocenę zatwierdzonej pomocy.
Pomoc została przyznana w całości.
W szczególności w decyzjach nie ma żadnych warunków lub wskazań co do faktu, że wyłącznie środki na pokrycie strat, odpowiadające stratom rzeczywistym, podlegałyby przepisom decyzji zatwierdzających pomoc.
W decyzjach nie było żadnych ograniczeń, które uzasadniałyby późniejszą kontrolę.
Jedynym zdaniem odnoszącym się do tej kwestii jest stwierdzenie, że Komisja zobowiązała się wobec Rady do wykorzystania swoich uprawnień w zakresie prowadzenia kontroli i czynności wyjaśniających w celu zapewnienia, by stocznie otrzymywały wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji.
(49) Według KWW zdanie to stanowi jedynie wprowadzenie, które podkreśla, że uprawnienia w zakresie prowadzenia kontroli i czynności wyjaśniających zostały użyte w kontekście zatwierdzenia pomocy w celu sprawdzenia zasadności pomocy przed uruchomieniem transz.
Zdanie to miało jedynie stanowić uzasadnienie faktu zatwierdzenia przez Komisję pomocy restrukturyzacyjnej w kilku transzach.
(50) Dlatego też, według KWW, decyzje Komisji zatwierdzające pomoc mogły być zrozumiałe wyłącznie w ten sposób, że pomoc została przyznana zgodnie z postanowieniami umowy prywatyzacyjnej, bez zobowiązań do późniejszego zwrotu środków, w przypadku gdyby okazało się, że starty rzeczywiste są niższe niż szacowane.
(51) W odniesieniu do litery d) KWW argumentuje, że decyzje Komisji nie zatwierdzały pomocy ściśle określonej jako środki na pokrycie strat. Zatwierdzono wyłącznie ogólną pomoc operacyjną.
Zgodnie z koncepcją Umowy o przejęciu pomiędzy Kvaerner i THA pomoc była przeznaczona na pokrycie części kosztów restrukturyzacyjnych.
Pomoc została wykorzystana na restrukturyzację stoczni, a zatem zgodnie z jej przeznaczeniem.
(52) KWW argumentuje dalej, że Komisja wiedziała od 1996 r., że straty rzeczywiste były znacząco niższe od szacowanych.
Według Kvaerner fakty te zostały przedstawione w sposób, który odpowiadał stanowi w okresie sporządzania sprawozdania.
Kvaerner i Niemcy nie były zobowiązane po dostarczeniu ostatniego sprawozdania spillover za okres do końca 1995 r. do przedstawienia Komisji jakiejkolwiek dalszej dokumentacji dotyczącej strat.
(53) W każdym wypadku Komisja powinna była zauważyć, już na podstawie sprawozdania spillover za 1995 r., że straty rzeczywiste były niższe niż szacowane.
Różnica między kwotami strat w sprawozdaniu spillover za 1995 r. ( 31 grudnia 1995 r. – 224,861 mln EUR [439,791 mln DM]) i w sprawozdaniu biegłego rewidenta z dnia 25 kwietnia 1997 r. ( 31 grudnia 1996 r. – 201,048 mln EUR [393,216 mln DM]) wynika z faktu, że w poszczególnych przypadkach nie dokonano w pełni właściwej oceny ryzyka.
(54) KWW zgłasza wniosek o nieujmowanie kwoty 31,955 mln EUR [62,5 mln DM] pomocy na wyrównanie konkurencji w ramach środków na pokrycie strat.
Prowadziłoby to do mniejszej różnicy pomiędzy stratami szacunkowymi i rzeczywistymi.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(55) Niemcy wyjaśniają, że kwota 60,988 mln EUR [119,284 mln DM], której dotyczy obecna procedura, stanowi pomoc istniejącą, stanowiącą część pomocy operacyjnej zatwierdzonej decyzjami Komisji z dnia 3 marca 1993 r. i z dnia 17 stycznia 1994 r.
Dlatego też jest rzeczą niezrozumiałą, że Komisja wszczęła procedurę w sprawie pomocy niezgłoszonej w znaczeniu nowej pomocy.
Komisja nie może ponownie oceniać zgodności pomocy bez wyraźnego przepisu w tym względzie zawartego w swojej decyzji, uznawszy tę pomoc już przed laty za zgodną z zasadami wspólnego rynku.
Byłoby to wykroczenie przeciwko zasadom pewności prawa i uprawnionym oczekiwaniom.
(56) Niemcy twierdzą dalej, że nie wszystkie kwoty określone w decyzjach Komisji zatwierdzających pomoc w rzeczywistości tę pomoc stanowiły.
Komisja zatwierdziła pełne pokrycie kosztów restrukturyzacyjnych.
W tym kontekście nie zbadała ona, do jakiego stopnia restrukturyzacja została przeprowadzona przy użyciu zasobów własnych stoczni.
Prognozy strat z kontraktów podpisanych po dniu 1 lipca 1990 r. wynosiły 230,08 mln EUR [450 mln DM].
Do pokrycia tej kwoty nie wystarczyło tylko 29,812 mln EUR [58,309 mln DM] pomocy operacyjnej wypłaconej w gotówce, tak jak wskazano w terminarzu płatności ("Zahlungsplan") przedstawionym Komisji, ale również zasoby własne stoczni, uwidocznione jako pozycje w bilansie.
Zasoby te nie mogą być uznane za pomoc, ponieważ stanowiły one aktywa stoczni, która została sprzedana w wyniku otwartej i bezwarunkowej procedury przetargowej.
(57) Niemcy podkreślają, że stocznia nie mogłaby być zrestrukturyzowana bez pomocy określonej w umowie prywatyzacyjnej i zatwierdzonej przez Komisję, ponieważ spółka Kvaerner w swej ofercie, uznanej za najlepszą, deklarowała przeprowadzenie restrukturyzacji na własne ryzyko wyłącznie pod warunkiem otrzymania tej pomocy.
Jeśli Komisja miała wątpliwości co do wiarygodności prognoz strat ujętych w planie biznesowym w tamtym czasie, nie powinna była zatwierdzać pomocy w formie ryczałtu, powinna za to w swej decyzji umieścić przepis stwierdzający, że zatwierdzenie obejmuje wyłącznie pomoc odpowiadającą rzeczywistym stratom.
Tymczasem tekst decyzji nie zawiera takich przepisów i nie było to nawet zamiarem Komisji w tamtym czasie.
W tamtych okolicznościach uzgodniona wypłata w formie ryczałtu faktycznie została uznana za ostateczną.
Ryzyko i korzyści związane z możliwym przekroczeniem lub niewykorzystaniem tej kwoty zostawiono po stronie KWW jako zachętę do przeprowadzenia restrukturyzacji stoczni w jak najkrótszym czasie i w jak najskuteczniejszy sposób.
(58) Niemcy odnoszą się do swojego pisma do Komisji z dnia 28 maja 1993 r., w którym przypominają Komisji, że w umowie prywatyzacyjnej nie przewiduje się rekompensaty za faktycznie poniesione straty na podstawie dowodów przedstawionych przez spółkę.
Nabywca stoczni ponosi ryzyko wszelkich dodatkowych kosztów.
Podobnie nabywca może odnieść korzyść z osiągniętych oszczędności, które, jak wskazuje doświadczenie, są mniej prawdopodobne.
Dlatego też pomoc operacyjna ustanowiona w formie ryczałtu i uzgodniona z kupującym jest konieczna do prywatyzacji stoczni w Niemczech Wschodnich.
(59) Niemcy nawiązują również do swojego pisma z dnia 16 października 1993 r., w którym napisano, że nie przewiduje się stałej kontroli przyszłych strat.
Fakt ten również odpowiada warunkom umowy z nabywcą, zgodnie z którymi KWW ponosi pełne ryzyko strat większych niż przewidziano w czasie podpisania umowy.
(60) W związku z tym Komisja zatwierdziła w 1993 r. całą pomoc operacyjną bez żadnych warunków ograniczających, będąc w pełni świadoma okoliczności.
Pomoc została następnie bezzwłocznie wypłacona stoczniom, tak jak planowano, na długo przed tym, jak powstała możliwość oceny, jak wysokie mogą być ostatecznie rzeczywiste straty.
(61) Niemcy wskazują dalej, że Komisja nie zastrzegła sobie prawa do oceny zasadności pomocy w okresie późniejszym.
Ani decyzja z marca 1993 r., ani też ze stycznia 1994 r. nie wskazywały, że pomoc została zatwierdzona wyłącznie na pokrycie strat oraz że ocena końcowa przeprowadzona zostanie dopiero później, gdy będzie znana wysokość rzeczywistych strat.
Decyzje Komisji nie wskazują również, że należy wykazać kwotę faktycznych strat lub że pomoc, która zostałaby uznana za "nieuzasadnioną", powinna zostać zwrócona.
Komisja powinna była umieścić w swoich decyzjach wyraźny przepis dotyczący tej kwestii, aby mieć możliwość prawnego narzucenia takiego prawa.
(62) Niemcy nawiązują do decyzji Komisji zatwierdzających pomoc, w których stwierdza się, że "Komisja może, w świetle zobowiązania podjętego wobec Rady, opisanego powyżej, zatwierdzić przyznanie pomocy wyłącznie, o ile wykazano niezbicie jej zasadność...".
Ponieważ w tamtym okresie Komisja zatwierdziła pomoc, nie załączając do decyzji żadnych warunków, może być to interpretowane wyłącznie w takim znaczeniu, że Komisja była przekonana o zasadności pomocy przed jej zatwierdzeniem.
(63) Według Niemiec niemożliwa jest interpretacja, według której Komisja wykorzystałaby swoje uprawnienia w zakresie prowadzenia kontroli i czynności wyjaśniających do późniejszej oceny zasadności kwot pomocy.
Komisja również nie zastrzegła sobie prawa do takiej kontroli.
(64) W decyzjach Komisji zatwierdzających pomoc stwierdza się jedynie, że Komisja zobowiązała się wobec Rady do wykorzystania uprawnień w zakresie prowadzenia kontroli i czynności wyjaśniających w celu zapewniania, że stocznie otrzymają wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji.
Stwierdzenie to zostało umieszczone w decyzjach w celu wyjaśnienia, dlaczego Komisja nie zatwierdziła całej pomocy na mocy jednej decyzji, lecz przyznała ją w kilku transzach.
Dodatkowo zdanie to wskazywało, że Komisja podjęła ostateczną decyzję w sprawie zasadności pomocy przed uruchomieniem pierwszej transzy.
(65) Niemcy wyjaśniają również, że wbrew twierdzeniom Komisji wyrażanym przy otwieraniu procedury, ich pismo z dnia 28 maja 1993 r. w żaden sposób nie wskazuje, że Niemcy powinny zapewnić Komisji możliwość weryfikacji wykorzystania pomocy po jej przyznaniu.
W rzeczywistości, w swoim piśmie Niemcy odniosły się do faktu, że Komisja może przeprowadzić weryfikację sposobu wykorzystania pomocy przed uruchomieniem transz.
Dlatego też w piśmie z dnia 28 maja 1993 r. nawiązano do dokumentu zawierającego dowody wykorzystania pomocy ("Verwendungsnachweis") sporządzonego przez stocznie w tamtym okresie.
Informacje przekazane przez KWW w dniu 26 maja 1993 r. w sprawie wykorzystania pomocy zostały załączone do tego pisma.
Zaproszenie do weryfikacji sposobów wykorzystania pomocy dotyczyło wyłącznie tej informacji.
(66) Niemcy odnoszą się do decyzji Komisji o uruchomieniu drugiej transzy pomocy, która przewiduje, że zatwierdzona kwota jest najwyższą kwotą pomocy operacyjnej, jaka może być wypłacona stoczni.
Oznaczałoby to tylko, że stocznia nie otrzyma żadnej pomocy operacyjnej innej niż przewidziana w umowie prywatyzacyjnej, w szczególności żadnej dodatkowej pomocy na mocy zatwierdzonych programów.
(67) Niemcy wyjaśniają, że fakt przedstawienia Komisji informacji po zatwierdzeniu pomocy, w szczególności tak zwanych "sprawozdań spillover", nie oznacza upoważnienia Komisji do weryfikacji zasadności pomocy.
Sprawozdania spillover zostały przedstawione w celu zilustrowania faktu, że nie doszło do przecieku pomocy ze stoczni do innych przedsiębiorstw.
Wbrew twierdzeniom Komisji znaczenie i cel sprawozdań nie polegały na wykazaniu rzeczywistych kwot strat.
Informacje dotyczące wykorzystania pomocy zawarte w tych sprawozdaniach były przeznaczone wyłącznie jako pomocny sposób przejrzystego wykazania, że żadna część pomocy nie została przetransferowana do inwestora lub do innej stoczni.
(68) Niemcy stwierdzają, że punktualnie wypełniły swoje obowiązki w zakresie składania sprawozdań.
Ostatnie sprawozdanie spillover dotyczące okresu do dnia 31 grudnia 1995 r. zostało przedstawione Komisji pismem z dnia 6 lipca 1996 r.
Na podstawie informacji zawartych w tym sprawozdaniu Komisja najpóźniej od lipca 1996 r. była świadoma, że faktyczne straty były znacząco niższe niż 262,037 mln EUR [512,5 mln DM].
(69) Niemcy wyjaśniły różnice pomiędzy kwotami rzeczywistych strat w sprawozdaniu za 1995 r. i w sprawozdaniu przedstawionym później Niemcom przez firmę Arthur Andersen pismem z dnia 25 lipca 1997 r., dotyczącym stanu na dzień 31 grudnia 1996 r.
Wynikają one z faktu, że nie spełniły się w pełni oceny ryzyka, a sytuacja w 1996 r. okazała się inna ze względu na czynnik czasu.
Pewna część przewidywanego ryzyka nie potwierdziła się w rzeczywistości.
Dlatego też rzeczywiste straty okazały się niższe niż szacowane w dniu 31 grudnia 1995 r.
(70) Niemniej jednak Niemcy utrzymują, że – wbrew twierdzeniom Komisji wyrażonym przy w otwieraniu procedury – nie można było przewidzieć w lecie 1996 r., że rzeczywiste straty mogą okazać się wyższe niż te, na które wskazywało ostatnie sprawozdanie spillover.
Bilans stoczni został starannie sporządzony przy zachowaniu zasad dotyczących utrzymywania wystarczającej ilości kapitału.
Dlatego też straty zostały oszacowane w taki sposób, że nie można było oczekiwać wyższych.
Z tego powodu Komisja była w pełni świadoma różnicy pomiędzy pierwotną prognozą strat a stratami rzeczywistymi już od lipca 1996 r.
Prośby o informacje na temat faktycznych strat zaczęły docierać dopiero w lecie 1999 r., a procedurę wszczęto dopiero w lutym 2000 r.
(71) Niemcy argumentują dalej, że nawet jeśli Komisja doszłaby do wniosku, że różnica pomiędzy stratami szacunkowymi i rzeczywistymi miałaby znaczenie z punktu widzenia pomocy państwowej, różnica byłaby mniejsza niż twierdzi Komisja.
Komisja utrzymuje, że kwota pomocy przyznana na pokrycie strat wyniosła 262,037 mln EUR [512,5 mln DM].
Kwota ta składa się z rekompensaty za straty szacunkowe (230,081 mln EUR [450 mln DM]) i pomoc na wyrównanie konkurencji (31,955 mln EUR [62,5 mln DM]).
Niemniej jednak pomoc na wyrównanie konkurencji nie była przeznaczona na pokrycie strat, lecz, tak jak zwykle, jako rekompensata za niekorzyści odczuwane przez wszystkie stocznie w Niemczech, wynikające z ich położenia w Niemczech i w Europie.
Taki plan zatwierdziła Komisja.
Dlatego też kwota rzeczywistych strat może być porównywana wyłącznie z pierwotną oceną strat w wysokości 230,081 mln EUR [450 mln DM].
Różnica wynosi tym samym tylko 29,033 mln EUR [56,784 mln DM].
V. OCENA POMOCY
Podstawa prawna pomocy
(72) Dyrektywa 90/684/EWG w wersji zmienionej dyrektywą 92/68/EWG przewiduje zastosowanie odstępstwa od przepisu znoszącego pomoc operacyjną w odniesieniu do przemysłu stoczniowego w byłej NRD.
Ta pomoc operacyjna daje tym stoczniom umożliwić przeprowadzenia natychmiastowej i gruntownej restrukturyzacji i wejście na drogę konkurencji na rynku.
Zgodnie z art. 10a ust. 2 dyrektywy 90/684/EWG pomoc operacyjna dla przemysłu stoczniowego i na rzecz przebudowy statków w stoczniach położonych w byłej NRD może być uznana za zgodną z zasadami wspólnego rynku do dnia 31 grudnia 1993 r., pod pewnymi wszakże warunkami.
Warunki te obejmują nałożony na Niemcy obowiązek corocznego składania sprawozdań.
Dodatkowo Komisja ma zapewnić, że pomoc określona w tym artykule nie ma wpływu na warunki handlu w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(73) Na podstawie dyrektywy 90/684/EWG, zmienionej dyrektywą 92/68/EWG, w 1993 r. Komisja przyjęła dwie decyzje wprowadzające niektóre środki na korzyść stoczni na terenie byłej NRD.
Środki te obejmowały między innymi przyznanie pomocy operacyjnej, która została uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. e) Traktatu WE.
(74) Wspomniane wyżej decyzje Komisji zatwierdzające pomoc odnoszą się do obowiązku zapewnienia przez Komisję, że stocznie w nowych landach otrzymają wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji.
Celem dyrektywy 92/68/EWG przewidującej odstąpienie od ogólnego zakazu pomocy operacyjnej w odniesieniu do przemysłu stoczniowego było umożliwienie "ciągłości funkcjonowania stoczni podczas" ich restrukturyzacji.
Pomoc przyznana na podstawie tego odstępstwa miała być ściśle ograniczona do tego celu restrukturyzacji stoczni.
Dlatego też Komisja zatwierdziła pomoc, wyłącznie pod warunkiem że jest ona konieczna do osiągnięcia powyższego celu, tj. zapewnienia ciągłości funkcjonowania podczas restrukturyzacji.
Zostało to wyraźnie stwierdzone w czwartym akapicie decyzji, o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 3 marca 1993 r. (SG (93) D/4052), oraz w czwartym ustępie decyzji, o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 17 stycznia 1994 r.
(75) Dodatkowo, w decyzji w sprawie uruchomienia drugiej transzy pomocy, o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 17 stycznia 1994 r., podkreśla się, że taka pomoc operacyjna stanowi maksymalną kwotę pomocy operacyjnej, która może być wypłacona stoczni w związku z kontraktami podpisanymi do dnia 31 grudnia 1993 r.
Staje się zatem oczywiste, że koncepcja decyzji została jasno przedstawiona Niemcom i beneficjentowi: zatwierdzona pomoc jest kwotą maksymalną, która może być przyznana wyłącznie, o ile jest konieczna do zapewnienia powodzenia procesu restrukturyzacji.
Prognoza strat i pojęcie "ryczałtu"
(76) Niemcy i KWW twierdzą, że Komisja podjęła ostateczną decyzję w sprawie zasadności pomocy przed uruchomieniem transz.
W swoich decyzjach nie określiła ona żadnych warunków, które uzasadniałyby ponowną ocenę pomocy w okresie późniejszym.
Dodatkowo, zdając sobie sprawę, że umowa prywatyzacyjna nie przewiduje żadnych zobowiązań do zwrotu przyznanych środków, Komisja zatwierdziła pomoc w formie ryczałtu.
Jeśli Komisja miała wątpliwości co do wiarygodności przedstawionych jej prognoz strat, powinna była umieścić w swoich decyzjach przepis stwierdzający, że zatwierdzenie obejmowało wyłącznie pomoc odpowiadającą rzeczywistym stratom.
(77) Jak wyjaśniono w decyzji o otwarciu procedury [7], Komisja zwraca uwagę, że w przypadkach, w których pomoc jest przyznawana na restrukturyzację, która ma zostać przeprowadzona po podjęciu decyzji w sprawie zgodności pomocy, zatwierdzenie musi opierać się na danych szacunkowych.
Dane szacunkowe elementów pomocy operacyjnej były szczególnie potrzebne w tym wypadku, ponieważ art. 10a ust. 2 lit. a) dyrektywy 90/684/EWG przewiduje, że pomoc ta miała być wypłacona do dnia 31 grudnia 1993 r.
Wyżej wspomniane decyzje uwzględniają tę pilną potrzebę, kiedy podkreślają, że "[jest] jasne dla Komisji, że decyzja jest pilnie potrzebna, aby nie hamować możliwości restrukturyzacji stoczni".
(78) Komisja musiała przyjąć swoje decyzje dotyczące pomocy operacyjnej niejako z góry, na podstawie informacji przedstawionych przez rząd niemiecki.
Dlatego też stosowne warunki dotyczące jej zasadności musiały być, i faktycznie zostały, wyraźnie ujęte w przepisach decyzji.
W czasie gdy podejmowano decyzje, Komisja nie miała wątpliwości co do wiarygodności prognozy strat, ale musiała się upewnić, że jeśli okaże się, że straty nie są tak wysokie, jak oceniano, przyznana rekompensata za straty staje się niezgodna z zasadami i w związku z tym podlega zwrotowi.
(79) Również dlatego we wszystkich decyzjach Komisji w sprawie uruchamiania kolejnych transz pomocy przywołuje się fakt, że przyjmując odstępstwo od zasad dotyczących pomocy operacyjnej, stosowanych do innych stoczni we Wspólnocie, Komisja zobowiązała się wobec Rady, że wykorzysta swoje uprawnienia w zakresie kontroli i czynności wyjaśniających w celu zapewnienia, że stocznie w nowych landach otrzymają wyłącznie pomoc "potrzebną do tego, by niehamowane były możliwości restrukturyzacji stoczni".
Nie podlega kwestii fakt, że koncepcja pomocy w formie zryczałtowanej, przedstawiona przez Niemcy po zakończeniu restrukturyzacji, nie odpowiada przepisom żadnej z dyrektyw Rady lub decyzji Komisji.
Błędna interpretacja zasad pomocy państwowej
(80) Zanim decyzje o przyznaniu pomocy zostały podjęte, Niemcy dostarczyły Komisji kopię Umowy o przejęciu zawartą pomiędzy THA i Kvaerner Warnow Werft.
Według Niemiec dokument ten podawał Komisji pełne informacje o postanowieniach dotyczących pomocy, która została przyznana w formie ryczałtu.
Niemcy nie wyjaśniają, w jaki sposób taka umowa zawarta pomiędzy THA i Kvaerner Warnow Werft miałaby być wiążąca dla strony trzeciej, mianowicie dla Komisji.
(81) Dalej, Niemcy nawiązują do swojego pisma do Komisji, w którym przedstawiły Komisji w dniu 28 maja 1993 r. dodatkowe informacje dotyczące prywatyzacji stoczni w Niemczech Wschodnich.
Główną kwestią poruszaną w tej korespondencji było wyjaśnienie konieczności pomocy operacyjnej na pokrycie strat wynikających z kontraktów i niedostatecznego zatrudnienia.
Niemcy przywołały również fakt, że zgodnie z umowami o przejęciu refundacja poniesionych strat na podstawie dowodów płatności nie była przewidziana, tak aby uniknąć nieefektywnego zarządzania przedsiębiorstwem.
Celem THA byłoby przeniesienie ryzyka finansowego dodatkowych strat na nabywcę.
Dlatego też przewidywane straty stoczni – w tym Warnow Werft – musiały zostać określone z góry tak dokładnie, jak to było możliwe.
(82) Niemcy wyjaśniły dalej, że aby temu przeciwdziałać, zostało uzgodnione, że nabywca odniesie korzyści z mało prawdopodobnej możliwości osiągnięcia oszczędności.
Mechanizm taki powinien zachęcić nabywców do jak najszybszego przystosowania stoczni do warunków gospodarki rynkowej.
(83) Dokładnie dlatego Komisja musiała powtórzyć w swojej decyzji z dnia 17 stycznia 1994 r. zobowiązania podjęte przez Niemcy, a które określono już jednoznacznie w pierwszej decyzji, o której powiadomiono Niemcy pismem z dnia 3 marca 1993 r.
Dodatkowo Komisja postanowiła odpowiedzieć decyzją, tzn. takim aktem prawnym, który podlegałby arbitrażowi sądowemu i mógłby być definitywny.
Biorąc pod uwagę wiedzę Niemiec na temat zasad pomocy państwowej i informacji związanych z tą sprawą, Komisja nie może zrozumieć błędnej interpretacji przez Niemcy zatwierdzających decyzji Komisji z 1993 r. i 1994 r.
Decyzje te wyraźnie podkreślały, że Komisja wykorzysta swoje uprawnienia w zakresie prowadzenia kontroli i czynności wyjaśniających w celu zapewnienia, że stocznie otrzymają wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji.
Kwoty pomocy otrzymane przez KWW
(84) W swoich uwagach zarówno Niemcy, jak i KWW argumentują, że kwestionowana kwota 60,988 mln EUR [119,284 mln DM] stanowi część całkowitej pomocy operacyjnej zatwierdzonej decyzjami Komisji, o których powiadomiono Niemcy w marcu 1993 r. i w styczniu 1994 r., i dlatego też jest pomocą istniejącą, której zgodność nie podlega ponownej ocenie.
Utrzymują też dalej, że nie wszystkie kwoty, które Komisja zatwierdziła jako pomoc, stanowiły w istocie pomoc.
Część kosztów restrukturyzacyjnych została pokryta z własnych zasobów stoczni, które pojawiły się jako pozycje w bilansie.
Tylko 29,78 mln EUR [58,03 mln DM] pomocy operacyjnej zostało wypłacone w gotówce.
(85) Komisja zwraca uwagę, że całkowita pomoc obejmuje pomoc gotówkową i bezgotówkową.
Taka pomoc bezgotówkowa składa się z transferu aktywów do nowej spółki – transferu pewnych aktywów trwałych i bieżących – w połączeniu z niższym niż proporcjonalnym transferem zobowiązań finansowych.
Mimo to forma płatności pomocy nie jest czynnikiem decydującym w odniesieniu do charakteru pomocowego płatności.
Komisja w swoich dwóch decyzjach zatwierdziła łączną kwotę 380,9 mln EUR [745 mln DM] pomocy operacyjnej i część tej pomocy została wypłacona w gotówce, a druga część miała formę bezgotówkową.
Żadna z tych decyzji nie została zakwestionowana przez Niemcy lub przez beneficjenta.
Dlatego też są one wiążące dla Niemiec, beneficjenta i dla samej Komisji.
Na tym etapie należy również stwierdzić, że zgodnie z decyzjami całkowita kwota pomocy przyznanej w gotówce jest wyraźnie wyższa niż kwestionowana kwota 60,988 mln EUR [119,284 mln DM].
Beneficjent powinien był zakwestionować te decyzje, jeśli odkrył, że ocena była nieścisła, w terminie dwóch miesięcy, tak jak przewidziano w art. 230 ust. 5 Traktatu WE.
(86) Punkt 7.6.2 umowy prywatyzacyjnej stwierdza, co następuje: "Przewidywany bilans miał wykazywać środki specjalne w wysokości 435500000,00 DM, przeznaczone na sfinansowanie inwestycji wyrównujących, prowadzonych przez Spółkę w okresie restrukturyzacyjnym oraz narosłe kwoty specjalne w wysokości 450000000,00 DM, przeznaczone na pokrycie strat poniesionych przez spółki w okresie restrukturyzacyjnym, wynikłe z obniżenia mocy produkcyjnych oraz innych strat poniesionych na skutek zmniejszonej konkurencyjności spółki".
Wynika z tego, że wypłata 450 mln DM na pokrycie strat była warunkiem przejęcia spółki Warnow Werft, co zostało uwzględnione w przewidywanym bilansie.
Dlatego też przewidywany bilans obejmował pozycje, które nie stanowiły bezpośrednio elementów przetransferowanych aktywów, a które KWW otrzymała na pokrycie strat z kontraktów na budowę okrętów; pozycje takie stanowią pomoc państwa.
(87) Fakt, że część pomocy została wypłacona w formie bezgotówkowej, został wyjaśniony w decyzji Komisji, o której powiadomiono Niemcy w dniu 17 stycznia 1994 r., w sprawie uruchomienia drugiej transzy pomocy operacyjnej, i która stwierdza, co następuje: "...617,1 mln DM pomocy operacyjnej, z czego 113,5 mln DM zostanie wypłacone w gotówce, obejmując 66,9 mln DM pomocy na wyrównanie konkurencji i 46,6 mln DM jako środki na pokrycie strat z kontraktów podpisanych po dniu 1 lipca 1990 r....".
Oznacza to, że większa część pomocy operacyjnej zatwierdzonej tą decyzją, mianowicie kwota 257,4 mln EUR [503,6 mln DM], została zatwierdzona w formie bezgotówkowej.
(88) Spółka KWW nie może utrzymywać, że nie kwestionowała decyzji w punktach odnoszących się do pomocy bezgotówkowej, dlatego że decyzja Komisji była pozytywna.
Kwalifikacja transferu aktywów jako pomocy państwowej zaciążyła na KWW w ten sposób, że dopuszczalny byłby wniosek przeciwko tej decyzji, jeśli KWW nie wyraziłaby nań zgody.
Komisja zakwalifikowała te środki jako pomoc i oceniła jej zgodność z zasadami wspólnego rynku.
Oznaczało to, że Komisja mogła narzucić warunki, aby przyjąć zobowiązania Niemiec mające bezpośredni wpływ na działalność beneficjenta.
W takiej sytuacji anulowanie decyzji jest dopuszczalne [8].
(89) Komisja przeprowadziła dogłębną analizę kwot pomocy, którą KWW otrzymała po zatwierdzeniu pomocy na podstawie wszystkich dostępnych informacji.
Po skontrolowaniu bilansu przedprywatyzacyjnego, bilansu przejęcia, sprawozdań spillover od firmy audytorskiej Arthur Andersen, procedury prywatyzacyjnej i umowy prywatyzacyjnej, okazuje się, że stocznia nie otrzymała pomocy operacyjnej równoważnej z umorzeniem dawnych zobowiązań krótkoterminowych w wysokości 42,1 mln EUR [82,4 mln DM], tak jak zatwierdzono w decyzji Komisji z dnia 3 marca 1993 r.
(90) W rzeczywistości umorzenie takie stanowi uruchomienie pomocy państwowej wyłącznie w przypadku, gdy beneficjent może zatrzymać do swojej dyspozycji aktywa zwolnione spod zobowiązań finansowych (lub otrzymuje te aktywa w przypadku powołania do życia nowej spółki, tak jak ma to miejsce w obecnej sprawie).
Jednak bilans przejęcia KWW nie obejmuje takich aktywów nieobciążonych zobowiązaniami przy transferze, które odpowiadałyby wspomnianemu wyżej umorzeniu i które reprezentowałyby taką pomoc operacyjną.
Ponieważ dług zniesiony tuż przed prywatyzacją stanowił zobowiązania WW (spółki publicznej), państwo jako poprzedni udziałowiec było jedynym beneficjentem i nie przetransferowało tych korzyści do nowej spółki.
Okazuje się, że stocznia nie odniosła korzyści z pomocy operacyjnej zatwierdzonej uprzednio przez Komisję.
(91) Ostatecznie, zgodnie ze sprawozdaniem spillover, kontrakty na budowę okrętów specjalnych, nazywanych "statkami do przewozu pieniędzy", nie zostały przekazane KWW.
Mimo że rekompensata za straty z tych kontraktów została ujęta w pomocy operacyjnej w wysokości 315,5 mln EUR [617,1 mln DM], zgodnie z decyzją Komisji z dnia 17 stycznia 1994 r., KWW nie miała możliwości wykonania tych kontraktów.
Dlatego też KWW nie mogła otrzymać rekompensaty za przewidywane straty wynikające z tych kontraktów.
Nie ma zatem żadnego powodu, aby wypłacać KWW rekompensatę za nieotrzymanie tej pomocy w kwocie 17,7 mln EUR [34,6 mln DM].
Jak wspomniano w motywach 12–20, ta ostatnia kwota nie została ujęta w środkach na pokrycie strat w wysokości 230,08 mln EUR [450 mln DM], tak jak wskazano w sprawozdaniu spillover.
(92) KWW otrzymała od landu Mecklenburg-Vorpommern pomoc inwestycyjną mniejszą o 8 mln EUR [15,6 mln DM].
Pomoc na wyrównanie konkurencji
(93) KWW Niemcy dalej twierdzą, że jeśli Komisja doszłaby do wniosku, że różnica pomiędzy stratami faktycznymi i szacunkowymi miałaby znaczenie dla pomocy państwa, to i tak w każdym przypadku byłaby ona mniejsza, niż twierdzi Komisja.
31,955 mln EUR [62,5 mln DM] pomocy na wyrównanie konkurencji nie było przeznaczone na pokrycie strat, lecz, tak jak zwykle, na rekompensatę za niekorzyści odczuwane przez wszystkie stocznie w Niemczech, wynikające z ich położenia w Niemczech i w Europie.
(94) Komisja zwraca uwagę, że, jak wyjaśniono wcześniej, umowa prywatyzacyjna i noty wyjaśniające w sprawie prywatyzacji Warnow Werft zawierały szczegółowe budżety pomocy na restrukturyzacje stoczni.
Jak wyjaśniono wcześniej, dokumenty te określały całkowitą kwotę pomocy na pokrycie strat na poziomie 285,096 mln EUR [557,6 mln DM].
Kwota ta obejmowała: 230,081 mln EUR [450 mln DM] na pokrycie strat, 37,32 mln EUR (73 mln DM) jako pomoc na wyrównanie konkurencji oraz 17,69 mln EUR [34,6 mln DM] na pokrycie strat wynikających ze zgłoszonego kontraktu, przejętego przez Treuhandanstalt.
(95) W pozycji pomoc na wyrównanie konkurencji KWW otrzymała jedynie 31,955 mln EUR [62,5 mln DM] zamiast zatwierdzonych 37,3 mln EUR [73 mln DM].
Kwota pomocy na wyrównanie konkurencji została zatwierdzona w celu pokrycia strat poniesionych w okresie restrukturyzacji.
Dlatego też Komisja ujęła rekompensatę za niewypłaconą pomoc na wyrównanie konkurencji w wysokości 31,955 mln EUR [62,5 mln DM] w ramach łącznej pomocy zatwierdzonej na pokrycie strat.
(96) Nawet jeśli argumenty KWW byłyby logiczne, nie mogłyby one mieć żadnego wpływu na ocenę Komisji.
Nie podlega dyskusji, że KWW otrzymała pomoc zaklasyfikowaną jako pomoc na wyrównanie konkurencji.
Niezależnie od tego, czy była przeznaczona na pokrycie strat czy nie, stanowiła przychód i zmniejszyła straty.
Dlatego też potrzeba pomocy operacyjnej na pokrycie strat była mniejsza.
Argumentu KWW, aby całkowicie pominąć pomoc na wyrównanie konkurencji, nie da się poprzeć żadnymi poważnymi argumentami i musi on zostać oddalony.
Uprawnienia w zakresie kontroli i czynności wyjaśniających
(97) Niemcy kwestionują również uprawnienia Komisji do prowadzenia kontroli w celu ustalenia, czy pomoc została wykorzystana do celów, na które ją przyznano.
Komisja zwraca uwagę, że decyzje zatwierdzające pomoc na pokrycie strat stwierdzają wyraźnie, że Komisja wykorzysta swoje uprawnienia w zakresie kontroli i czynności wyjaśniających w celu zapewnienia, by stocznie na terenie nowych landów otrzymywały wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji.
(98) Komisja nie zgadza się z opinią Niemiec, że decyzje Komisji związane z jej uprawnieniami w zakresie kontroli i czynności wyjaśniających odnoszą się wyłącznie do okresu, w którym przeprowadzono oceny szacunkowe i uruchamiano transze pomocy.
W tym kontekście należy przywołać zarówno specyficzne okoliczności sprawy, w szczególności tekst dyrektywy 92/68/EWG, zgodnie z którym pomoc operacyjna musiała być wypłacona przed końcem 1993 r., oraz fakt, że ta sama dyrektywa nałożyła na Niemcy obowiązek składania sprawozdań.
Biorąc to pod uwagę, zobowiązanie Komisji wobec Rady może być rozumiane wyłącznie jako wymóg sprawdzenia, czy pomoc jest ściśle konieczna do restrukturyzacji.
(99) W odniesieniu do obowiązku kontroli, zwraca się uwagę, że zgodnie z art. 10a ust. 2 lit. d) dyrektywy 90/684/EWG Niemcy miały przedstawić Komisji dowody, w formie rocznych sprawozdań sporządzonych przez biegłego księgowego, że wypłaty pomocy są ściśle ograniczone do działalności stoczni położonych na terenie byłej NRD.
Te tak zwane raporty spillover zostały przedstawione Komisji do końca okresu restrukturyzacyjnego (koniec 1995 r.), by ta mogła sprawdzić, czy pomoc została wykorzystana wyłącznie dla KWW.
Oprócz tych informacji sprawozdania obejmowały informacje w sprawie wykorzystania pomocy.
(100) Niemcy argumentują, że fakt, iż przedstawiły Komisji informacje po zatwierdzeniu pomocy, w szczególności tak zwane raporty spillover, w żadnym wypadku nie upoważnia Komisji do weryfikacji zasadności pomocy.
Sprawozdania spillover zostały przedstawione w celu zilustrowania, że żadne nie doszło do wypłynięcia pomocy ze stoczni do innych przedsiębiorstw.
Niemniej jednak znaczenie i cel tych sprawozdań nie polegały na wykazaniu rzeczywistej kwoty strat.
Informacje w sprawie wykorzystania pomocy, ujęte w tych sprawozdaniach, były przeznaczone wyłącznie pomoc w przejrzystym przedstawienia faktu, że żadna część pomocy nie została przekazana inwestorowi lub innej stoczni.
(101) Niemcy pomijają fakt, że obie zatwierdzające decyzje określają zobowiązania do przyznania pomocy operacyjnej na pokrycie strat, które powinny wykluczać rekompensaty w nadmiernej wysokości.
W świetle tych przepisów dalsza dyskusja w kwestii uprawnień kontrolnych Komisji wydaje się niepotrzebna, uwzględniając fakt, że nie można poważnie kwestionować uprawnień, a nawet obowiązku Komisji do wyciągania konsekwencji w przypadku niezgodności z podstawowymi warunkami decyzji zatwierdzającej pomoc państwa.
W takich przypadkach Komisja musi wymóc odzyskanie takiej pomocy, która musi być uznana za niezgodną i bezprawną, tzn. przyznaną bez zgody Komisji.
(102) Komisja zgadza się z opinią Niemiec, że celem sprawozdań spillover było wykazanie, że żadna część pomocy restrukturyzacyjnej dla stoczni nie została przelana do innych przedsiębiorstw, takich jak spółka macierzysta stoczni.
Niemniej jednak kontrola wykorzystania pomocy zgodnie z decyzjami zatwierdzającymi obejmowała kontrolę celów, na które została ona przeznaczona, aby zapewnić, że cała pomoc została ściśle wykorzystana na restrukturyzację stoczni.
(103) Właściwe wykorzystanie pomocy do celów, na które została ona przyznana, stanowiło ważną część kontroli.
Fakt ten jest również odzwierciedlony w strukturze i treści sprawozdań spillover, w których wyjaśnienie wykorzystania otrzymanej pomocy stanowi istotną część.
Uznano za rzecz niezwykle ważną, aby informacje te zostały ujęte w sprawozdaniach w celu dostarczenia Komisji wszelkich informacji koniecznych do kontroli właściwego wykorzystania pomocy, zgodnie z decyzjami zatwierdzającymi i zobowiązaniami wobec Rady.
Czas przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego Komisji
(104) Dalszym wspólnym argumentem KWW i Niemiec jest fakt, że Komisja była świadoma od 1996 r., czyli od czasu dostarczenia jej ostatniego sprawozdania spillover, że faktyczne straty były znacząco niższe niż szacunkowe.
Niemniej jednak Komisja zaczęła postępowanie wyjaśniające w tej kwestii dopiero w 1999 r.
(105) Komisja zwraca uwagę, że tak jak wyjaśniono w decyzji o otwarciu procedury, ostatnie przedstawione sprawozdanie spillover obejmuje okres do dnia 31 grudnia 1995 r.
Załącznik 2 strona 1 sprawozdania zawiera tabelę pomocy otrzymanej do dnia 31 grudnia 1995 r.
Według tej tabeli pomoc wykorzystana na pokrycie strat do tego dnia wynosi 256,817 mln EUR [502,291 mln DM], podczas gdy kwota pomocy otrzymanej wynosi 262 mln EUR [512,5 mln DM].
Ponieważ istniała możliwość, że brakujące 5 mln EUR mogło być potrzebne po dniu 31 grudnia 1995 r. ze względu na fakt, że nie wszystkie straty z kontraktów podpisanych do dnia 31 grudnia 1993 r. nastąpiły do tego dnia, Komisja uznała, że nie ma powodu do interwencji.
(106) Komisja nie miała żadnych wskazań w czasie składania ostatniego sprawozdania spillover, że różnica pomiędzy stratami rzeczywistymi i szacowanymi mogła być faktycznie znacznie wyższa, niż ta wskazana w ostatnim sprawozdaniu: 60,988 mln EUR [119,284 mln DM] zamiast 5 mln EUR.
Ponieważ ani Niemcy, ani KWW nie poinformowały Komisji o takiej zmianie okoliczności w 1997 r. po otrzymaniu sprawozdania biegłego rewidenta potwierdzającego ostateczne wyniki, Komisja nie była świadoma faktycznej sytuacji.
Komisja uświadomiła to sobie dopiero w lipcu 1999 r., po otrzymaniu przez Komisję, na jej żądanie, pismem Niemiec z dnia 30 czerwca 1999 r., sprawozdania biegłego rewidenta z dnia 25 kwietnia 1997 r.
Ponieważ sprawozdanie to było przeznaczone wyłącznie dla Niemiec, a Komisja nie otrzymała go wcześniej, Komisja nie była świadoma prawdziwej sytuacji przed lipcem 1999 r.
W tej kwestii Komisja pragnie podkreślić, że Niemcy nie przedstawiły żadnych dowodów potwierdzających rzekome powiadomienie Komisji.
Wykorzystanie pomocy zgodnie z przeznaczeniem
(107) KWW argumentuje, że fundusze na restrukturyzację zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, ponieważ decyzje Komisji nie zatwierdzały pomocy bezpośrednio na pokrycie strat; zatwierdzono wyłącznie ogólną pomoc operacyjną.
Pomoc została wykorzystana do restrukturyzacji stoczni, a tym samym zgodnie z jej przeznaczeniem.
(108) Komisja zwraca uwagę, że obie decyzje Komisji, o których powiadomiono Niemcy w marcu 1993 r. i w styczniu 1994 r., określają kwoty zatwierdzone na pokrycie strat.
Decyzja pierwsza wyraźnie zatwierdza kwotę 6 mln EUR [11,7 mln DM] pomocy operacyjnej na pokrycie części strat z kontraktów podpisanych po dniu 01.07.1990 r., a decyzja druga zatwierdza wyraźnie kwotę 23,82 mln EUR [46,6 mln DM] na pokrycie części strat z kontraktów podpisanych po dniu 1 lipca 1990 r.
Kwoty te są przeznaczone na pokrycie poszczególnych strat, podczas gdy wszelka inna pomoc operacyjna nie była przeznaczona na pokrycie konkretnie wymienionych strat, co nie może oznaczać, że była przeznaczona na inne cele.
W powiadomieniu Niemiec o celu przyznania środków pomocy kwoty te były wyraźnie określone jako kwoty na pokrycie strat.
(109) Komisja zwraca uwagę, że umowa prywatyzacyjna i jej dokumenty wyjaśniające obejmowały szczegółowe listy różnych kategorii pomocy.
Kwota przeznaczona w tym dokumencie na pokrycie strat za okres restrukturyzacyjny wynosi 285 mln EUR [557,6 mln DM].
Taka sama klasyfikacja pomocy w różnych kategoriach jest utrzymana w sprawozdaniach spillover, które stanowiły podstawę do kontroli wykorzystania pomocy na różne cele restrukturyzacyjne, zgodnie z zatwierdzonymi przez Komisję decyzjami.
Decyzje te, o których powiadomiono Niemcy w marcu 1993 r. i w styczniu 1994 r., zatwierdzały pomoc operacyjną, która była przeznaczona konkretnie na pokrycie strat w okresie restrukturyzacyjnym.
(110) Komisja wzięła pod uwagę fakt, że pokrycie narosłych zobowiązań z tytułu gwarancji statutowych w wysokości […] [9] EUR [[…] DM] i gwarancji kapitałowych w wysokości […] EUR [[…] DM] – razem […] EUR [[…] DM] – nie zostało ujęte w sprawozdaniu spillover.
Wydatki te, które nieprawidłowo przypisano do kontraktów na budowę okrętów, zostały poniesione dopiero po 1995 r.
Niemniej jednak, nawet jeśli takie koszty gwarancji zostaną uwzględnione, straty w okresie restrukturyzacyjnym były znacznie mniejsze niż pomoc zatwierdzona na ich pokrycie.
(111) Mimo że Komisja może zgodzić się na uwzględnienie kosztów wynikających z gwarancji statutowych i kapitałowych, gdyż są one z natury związane z określonymi kontraktami i z definicji ponoszone są po oddaniu okrętów do użytku, rozumowania tego nie można stosować do kosztów restrukturyzacyjnych poniesionych przez spółkę po grudniu 1995 r.
W rzeczywistości umowa prywatyzacyjna wyraźnie określiła minimalną liczbę pracowników, jaką spółka musiała zatrudniać do końca 1995 r.
W przypadku nieprzestrzegania tego zobowiązania i zatrudnienia mniejszej liczby pracowników przewidziane były surowe kary.
Wszelka pomoc likwidacyjna i pomoc na pokrycie strat zatwierdzona przez Komisję mogła być wykorzystana wyłącznie w okresie restrukturyzacyjnym wygasającym z końcem grudnia 1995 r.
Dlatego też było od początku rzeczą jasną, że jeśli KWW zamierzała zwolnić pewną liczbę pracowników, powinna poczekać z tym do końca 1995 r., a koszty z tym związane nie były pokrywane z pomocy likwidacyjnej lub operacyjnej.
Takie ramy czasowe były wyraźnie określone od dnia prywatyzacji.
Po pierwsze niemożliwa jest zmiana tej koncepcji i ponowny przydział kosztów restrukturyzacyjnych poniesionych po grudniu 1995 r. na kontrakty wykonane przed tą datą.
Po drugie, restrukturyzacja, która miała miejsce po 1995 r., z natury nie prowadziła do niższych strat z kontraktów wykonanych przed tą datą.
Po trzecie, zapis w umowie prywatyzacyjnej zmuszający spółkę do zatrudniania pewnej liczby pracowników stanowi odrębne i oddzielne zobowiązanie, które nie może być łączone z określonymi kontraktami.
(112) W kwestii twierdzenia KWW, że pomoc została wykorzystana na restrukturyzację stoczni i tym samym zgodnie z przeznaczeniem, Komisja zwraca uwagę, że ponieważ rzeczywiste straty za okres restrukturyzacyjny były niższe niż pomoc wypłacona na ich pokrycie, nadwyżka funduszy mogła zostać wykorzystana na inne cele.
Niemniej jednak, według informacji pozostających w posiadaniu Komisji, wszelkie inne kategorie pomocy, dla których zatwierdzono pomoc restrukturyzacyjną, zostały wyczerpane, ponieważ wszystkie środki pomocowe zatwierdzone na te cele zostały w pełni wykorzystana.
Ponieważ kwity i kategorie były ściśle ograniczone decyzjami Komisji, nie było możliwości wykorzystania dodatkowej pomocy na cele restrukturyzacyjne.
(113) Z powodu braku dalszych wyjaśnień ze strony KWW lub Niemiec w sprawie rzeczywistego wykorzystania pozostałych 55,423 mln EUR [108,399 mln DM] oraz według informacji pozostających w posiadaniu Komisji stwierdza się, że pomoc w wysokości 55,423 mln EUR [108,399 mln DM] nie została wykorzystana do celów, na które została zatwierdzona przez Komisję.
Wynikła nadwyżka pomocy
(114) Zgodnie z decyzjami Komisji zatwierdzającymi pomoc stocznie mogą otrzymać wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji, a Komisja zobowiązała się do kontroli zgodności z tym postanowieniem.
Dlatego też wyłącznie rekompensata za rzeczywiste straty może być uznana za zgodną z decyzjami Komisji, zatwierdzającymi pomoc.
(115) Komisja zwraca uwagę, że wyłącznie pomoc, która została przyznana zgodnie z decyzjami Komisji zatwierdzającymi pomoc oraz która spełnia warunki, na jakich pomoc została przyznana, w tym cel, na który pomoc miała być wykorzystana, może być uznana za zgodną z decyzjami Komisji i tym samym z zasadami wspólnego rynku.
Dlatego też pomoc, która nie spełnia tych warunków, automatycznie przestaje podlegać postanowieniom decyzji zatwierdzających i zostaje uznana za niezgodną.
(116) W związku z tym Komisja stwierdza, że łączna kwota pomocy zatwierdzonej przez Komisję dla spółki KWW na jej restrukturyzację wyniosła 637,5 mln EUR [1246,9 mln DM].
W kwestii pomocy operacyjnej Komisja zwraca uwagę, że KWW nie otrzymała 42,1 mln EUR [82,4 mln DM] odpowiadających umorzeniu dawnych zobowiązań krótkoterminowych oraz że KWW otrzymała pomoc na wyrównanie konkurencji w wysokości o 5,4 mln EUR [10,5 mln DM] mniejszej niż pierwotnie zatwierdzono.
(117) Ponieważ KWW nie wykonywała kontraktów na statki do przewozu pieniędzy, nie mogła też otrzymać rekompensaty za straty wynikające z tych kontraktów.
Jak już wyjaśniono, z tej przyczyny nie uwzględnia się braku wypłaty tej pomocy.
(118) Komisja zwraca uwagę, że zgodnie ze sprawozdaniem biegłego rewidenta w sprawie pomocy otrzymanej przez KWW do dnia 31 grudnia 1995 r. KWW otrzymała 230,08 mln EUR [450 mln DM] bezpośrednio na pokrycie strat oraz 31,95 mln EUR [62,5 mln DM] jako rekompensatę za nieprzyznaną pomoc na wyrównanie konkurencji, co daje razem 262 mln EUR [512,5 mln DM] na pokrycie strat w okresie restrukturyzacyjnym.
(119) Komisja zwraca uwagę dalej, że dokumenty przedstawione przez Niemcy pismem z dnia 30 czerwca 1999 r., w tym sprawozdania biegłego rewidenta z dnia 25 kwietnia 1997 r., wskazują, że straty do pokrycia z zatwierdzonej pomocy wyniosły jedynie 201,048 mln EUR [393,216 mln DM] na dzień 31 grudnia 1996 r.
Uwzględniając wspomniane straty dodatkowe wynikłe z pokreślonych gwarancji, kwotę tą należy podnieść o […] EUR [[…] DM] do 206,613 mln EUR [404,101 mln DM].
(120) Na podstawie powyższych informacji Komisja stwierdza, że KWW otrzymała 262,037 mln EUR [512,5 mln DM] pomocy na pokrycie strat w okresie restrukturyzacji, podczas gdy rzeczywiste starty w okresie restrukturyzacji wyniosły jedynie 206,613 mln EUR [404,101 mln DM].
Wskazuje to, że KWW otrzymała nadwyżkę środków pomocowych na pokrycie strat w wysokości 55,423 mln EUR [108,399 mln DM].
(121) Niemniej jednak Komisja bierze pod uwagę fakt, że spółka Kvaerner nie otrzymała 42,1 mln EUR [82,4 mln DM] pomocy operacyjnej na restrukturyzację, zatwierdzonej wcześniej przez Komisję.
Kwota ta może zostać potrącona od nadwyżki pomocy na pokrycie strat.
Równoważenie kwot nadwyżki środków pomocowych na pokrycie strat z kwotami pomocy nieprzyznanej pomocy należnej uznaje się za zgodne ze zobowiązaniem Komisji, zawartym w decyzjach zatwierdzających, do zapewnienia, że beneficjent otrzyma wyłącznie pomoc konieczną do restrukturyzacji.
Zgodnie z tą zasadą kwota pomocy w wysokości 13293077 EUR [25999000 DM] powinna podlegać zwrotowi.
Wyjaśnienie dotyczące domniemanej pożyczki w wysokości 400 mln DM przyznanej przez KWW spółce Kvaerner a.s.
(122) Ostatecznie, mimo że Komisja nie wszczęła procedury w tej kwestii, KWW przedstawiła następujące wyjaśnienia w sprawie przepływu gotówki w wysokości około 400 mln DM, o którym doniosła prasa niemiecka w dniu 12 czerwca 1999 r. i który skłonił Komisję do złożenia wniosku o dostarczenie informacji (patrz: motyw 1).
(123) Grupa Kvaerner wprowadziła system komasowania środków pieniężnych (cash pooling), zgodnie z którym wszystkie środki pieniężne napływające z różnych spółek są konsolidowane i za pomocą którego dokonuje się wszystkich płatności gotówkowych (zobowiązania i inne).
Spółka KWW stała się częścią tego systemu komasowania gotówki w 1998 r.
Wkłady KWW do systemu cash pooling przybrały formę pożyczek udzielanych przez KWW na rzecz spółki macierzystej, Kvaerner a.s.
(124) W odniesieniu do kwestii przeprowadzenia koncentracji środków pieniężnych (cash concentration) za pośrednictwem Kvaerner a.s zauważyć należy, że[…]
(125) Skomasowane przez KWW środki pieniężne (cash pooling) osiągnęły najwyższy poziom 172,877 mln EUR w czerwcu 1999 r. (wyższa, nieprawidłowa kwota przedstawiona została w prasie), z czego […] EUR posłużyło jako zabezpieczenia gwarancji.
Zobowiązania KWW zostały spłacone przy wykorzystaniu z koncentracji środków pieniężnych (cash concentration) zaraz po tym fakcie, zmniejszając tym samym kwotę koncentracji gotówki o […] EUR; pozostało około […] EUR jako "wolne" środki.
(126) Łączna kwota środków pieniężnych dostępna w czerwcu 1999 r. wynikała z dodatnich obrotów gotówkowych wygenerowanych w latach 1996–1998, płatności dokonywanych przez armatorów za dostawy w 1998 r. i w początkach 1999 r. oraz znaczących zaliczek na poczet bardzo dużych kontraktów na budowę okrętów (płatności takie od połowy 1998 r. do czerwca 1999 r. wyniosły […] EUR).
Na tymczasowy charakter szczytu gotówkowego w czerwcu 1999 r. oraz korelacja z zaliczkami wskazuje także fakt, że pod koniec 1999 r. łączna koncentracja gotówki wyniosła jedynie […] EUR na korzyść KWW, w porównaniu z zaliczkami na poczet nowych zamówień, które w tamtym okresie wyniosły […] EUR.
(127) Elementy te pokazują, że przepływ gotówki, o którym doniosła prasa niemiecka w 1999 r., nie wygląda na rezultat nadwyżki środków pomocowych przyznanych w okresie restrukturyzacyjnym, który zakończył się w 1995 r.
VI.
CZAS TRWANIA PROCEDURY
(128) Jak podano w decyzji otwierającej dochodzenie Komisji, prasa niemiecka doniosła w dniu 12 czerwca 1999 r., że Kvaerner Warnow Werft przyznał pożyczkę w wysokości około 400 mln EUR swojej spółce macierzystej Kvaerner a.s. Pismem z dnia 16 czerwca 1999 r.
Komisja zażądała od Niemiec szczegółowych informacji w sprawie pochodzenia przetransferowanych funduszy w celu zapewnienia, że fundusze te nie zawierają pozostałości pomocy restrukturyzacyjnej wypłaconej spółce w latach 1993–1995 ani żadnych innych elementów pomocy.
Niemcy ostatecznie dostarczyły wszystkich koniecznych informacje pismem z dnia 16 września 1999 r. Dalsze informacje dotyczące procedury wstępnej ujęto w punktach I.1 i I.2 decyzji otwierającej.
(129) Pismem z dnia 29 lutego 2000 r. Komisja powiadomiła Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE, w odniesieniu do wyżej wspomnianej pomocy [10].
Jak orzekł Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w połączonych sprawach C-74/00 P i C-75/00 P [11] "wobec braku jakichkolwiek przepisów w tym względzie, fundamentalny wymóg pewności prawnej nie pozwala Komisji powstrzymywać się ad infinitum od wykorzystania swoich uprawnień".
Dla obecnej procedury nie jest to istotne, ponieważ rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [12] obejmuje przepis dotyczący czasu trwania procedury wyjaśniającej.
Zgodnie z art. 7 ust. 6 i 7 "Komisja podejmuje zależnie od możliwości wysiłki w celu podjęcia decyzji w terminie 18 miesięcy od wszczęcia procedury. Po wygaśnięciu terminu określonego w ust. 6, i jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie wystąpi z wnioskiem, Komisja w terminie dwóch miesięcy podejmuje decyzję na podstawie dostępnych jej informacji".
Komisja stwierdza, że Niemcy nie wnosiły o zastosowanie tego przepisu.
(130) Dodatkowo, zarówno Niemcy, pismem z dnia 4 czerwca 2003 r., jak i spółka macierzysta beneficjenta, wsparte pismem norweskiego ministra przemysłu i handlu z dnia 5 stycznia 2004 r., poprosiły Komisję o zwłokę w wydaniu decyzji do czasu wydania przez Trybunał wyroku w sprawie C-181/02 P [13].
KWW nie może zatem twierdzić, że "fundamentalny wymóg pewności prawnej" został naruszony, uwzględniwszy fakt, że spółka sama również prowadziła negocjacje z Komisją, a nawet przedstawiła nowe, choć nieistotne dla sprawy dokumenty w maju 2004 r.
VII.
WNIOSKI
(131) Komisja podkreśla, że nie tylko decyzje zatwierdzające pomoc dla Kvaerner Warnow Werft były specyficzne i niepowtarzalne, ale również towarzyszące im warunki ogólne wynikające ze zjednoczenia Niemiec.
Przede wszystkim decyzje zostały podjęte na szczególnej podstawie prawnej – tzn. art. 10a dyrektywy 90/684/EWG – zatwierdzającej wyjątkowo duże kwoty pomocy; jednocześnie Rada wyznaczyła bardzo krótki termin wypłaty pomocy (do dnia 31 grudnia 1993 r.).
Ponieważ przewidywane kwoty pomocy oparte zostały na ocenach szacunkowych, decyzje zatwierdzające podkreślały, że Komisja zapewni, iż stocznie w nowych landach otrzymają wyłącznie pomoc konieczną do ich restrukturyzacji.
Ten szczególny przepis dotyczący kontroli ex-post zgodności kwot pomocy – która była nadzwyczajna i wyjątkowa – wykonywana za pośrednictwem sprawozdań spillover, które nie tylko zapewniły, że oprócz KWW żadne inne przedsiębiorstwa nie odniosły korzyści z pomocy, ale również dostarczyły konkretne sprawozdania na temat kwot pomocy otrzymanych przez Kvaerner oraz jej strat z niektórych kontraktów na budowę statków, na których pokrycie została zatwierdzona pomoc państwowa.
(132) Ponieważ decyzje zatwierdzające stanowiły wyraźnie, że wyłącznie pomoc na restrukturyzację będzie stanowiła pomoc zgodną z przepisami oraz że zostały ustanowione specjalne środki kontroli strat z kontraktów na budowę okrętów, beneficjent nie może twierdzić, że miał podstawy oczekiwać, że zatrzyma wszelkie nadwyżki pomocy.
Komisja nigdy nie informowała, że niezależnie od tekstu decyzji, jej zobowiązań wobec Rady i specjalnych środków kontroli, pomoc na pokrycie strat może być uznana za ryczałt.
Spółka KWW była świadoma, że dla tak wysokich kwot pomocy, które zostały oparte na danych szacunkowych i wyliczone w krótkim terminie, system ryczałtowy nie mógł być zgodny ze ścisłą kontrolą pomocy państwowej.
(133) Komisja stwierdza, że kwota 13293077 EUR [25999000 DM] pomocy operacyjnej przyznanej przez Niemcy spółce KWW nie była zgodna z postanowieniami decyzji Komisji, o których powiadomiono Niemcy pismami z dnia 3 marca 1993 r. i z dnia 17 stycznia 1994 r., zgodnie z którymi stocznie na terenie nowych landów otrzymają wyłącznie pomoc konieczną na ich restrukturyzację. Ponieważ wyłącznie pomoc zgodna z decyzjami Komisji, podjętymi zgodnie z dyrektywą 90/684/EWG, może być uznana za zgodną z zasadami wspólnego rynku, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. e) Traktatu WE, Komisja stwierdza, że kwota pomocy 13293077 EUR [25999000 DM] jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(134) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 w sprawie decyzji negatywnych w przypadkach pomocy bezprawnej, Komisja postanawia, że zainteresowane Państwo Członkowskie podejmie wszelkie konieczne kroki w celu odzyskania środków pomocowych od beneficjenta. Odzyskane sumy będą zawierały odsetki liczone od dnia, w którym pomoc została udzielona beneficjentowi do dnia jej odzyskania.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc Państwa w kwocie 13293077 EUR [25999000 DM] przyznana przez Niemcy na korzyść Kvaerner Warnow Werft jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 2
1.
Niemcy podejmują wszelkie konieczne kroki w celu odzyskania od beneficjenta środków pomocowych opisanych w artykule 1 i bezprawnie przyznanych beneficjentowi.
2.
Zwrot środków następuje bezzwłocznie i w zgodzie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem że pozwalają one na natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
3.
Odzyskane sumy zawierają odsetki liczone od dnia, w którym pomoc została udzielona beneficjentowi do dnia jej zwrotu.
4.
Odsetki zostaną obliczone na podstawie referencyjnej stopy procentowej wykorzystywanej do obliczania środków równoważnych pomocy regionalnej oraz obowiązującej w dniu, w którym pomoc została po raz pierwszy przekazana do dyspozycji beneficjenta.
5.
Stopa procentowa określona w ustępie 4 zostanie zastosowana przy użyciu metody złożonej, obejmując cały okres określony w ustępie 3.
Niemniej jednak, jeśli upłynęło pięć lub więcej lat od dnia, w którym pomoc została po raz pierwszy przyznana do dyspozycji beneficjenta do dnia jej odzyskania, stopa procentowa będzie obliczana co pięć lat, na podstawie stopy referencyjnej obowiązującej w dniu ponownego jej obliczania.
Artykuł 3
Niemcy informują Komisję, w okresie dwóch miesięcy od trzymania powiadomienia o niniejszej decyzji, o środkach już podjętych oraz planowanych w celu wykonania jej przepisów.
Jednocześnie przekazane zostają informacje wymagane w formularzu zawartym w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 11 maja 2005 r.
zmieniająca decyzję 90/255/EWG w odniesieniu do dokonywania wpisów samców owiec i kóz do Załącznika do księgi hodowlanej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1409)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/375/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotyczącą owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [1], w szczególności jej art. 4 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 90/255/EWG z dnia 10 maja 1990 r. ustanawiająca kryteria regulujące dokonywanie wpisów do księgi hodowlanej owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [2] przewiduje, że stowarzyszenia i organizacje hodowców mogą zadecydować o wpisaniu samców niektórych ras, wyszczególnionych w zamkniętej liście, do Załącznika do księgi hodowlanej.
(2) Unano, że lista ta nie jest użyteczna ani elastyczna oraz powinna zostać zastąpiona bardziej elastyczną procedurą, zgodnie z którą organizacje hodowlane mogą opowiedzieć się za wykorzystaniem niezbędnych zasobów genetycznych w ramach jasno określonego i nadzorowanego programu hodowlanego.
(3) W celu ochrony zwierzęcych zasobów genetycznych należy zezwolić zatwierdzonym organizacjom lub stowarzyszeniom hodowców na utworzenie, gdy to konieczne, Załączników do ksiąg hodowlanych w przypadku samców, którzy nie spełniają kryteriów wpisywania do głównego działu tych ksiąg, ale są niezbędne dla zachowania rasy.
(4) Przepisy dotyczące wpisywania niektórych samców do Załącznika do księgi hodowlanej i zezwalające na wpisywanie potomstwa tych samców do głównego działu księgi hodowlanej powinny być odpowiednio rygorystyczne i wolne od dyskryminacji. W tym celu powinny one zostać uprzednio zatwierdzone przez właściwe władze, o których mowa w decyzji Rady 90/255/EWG z dnia 10 maja 1990 r. ustanawiającej kryteria regulujące dokonywanie wpisów do księgi hodowlanej owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 90/255/WE zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 201
z dnia 15 grudnia 2004 r.
w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 400)
(Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Porozumienia EU/Szwajcaria)
(2005/376/WE)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DO SPRAW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], zgodnie z którym obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest załatwianie wszystkich spraw administracyjnych wynikających z rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i późniejszych rozporządzeń,
uwzględniając art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [2], zgodnie z którym obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest opracowanie wzorów dokumentów niezbędnych do stosowania rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72,
uwzględniając decyzję nr 146 z dnia 10 października 1990 r. dotyczącą interpretacji art. 94 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [3],
uwzględniając decyzję nr 155 z dnia 6 lipca 1994 r. dotyczącą wzorów formularzy potrzebnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 401 do 411) [4],
uwzględniając decyzję nr 157 z dnia 1 lipca 1995 r. dotyczącą wzorów formularzy potrzebnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 401 do 411) [5],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozszerzenie Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. wymaga dostosowania formularzy serii E 400.
(2) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) z dnia 2 maja 1992 r., uzupełnione Protokołem z dnia 17 marca 1993 r., załącznik VI, wprowadza rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 na obszarze Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
(3) Wspólnota Europejska i Państwa Członkowskie oraz Konfederacja Szwajcarska zawarły Porozumienie o swobodnym przepływie osób (Porozumienie ze Szwajcarią), które weszło w życie dnia 1 czerwca 2002 r.
Załącznik II do Porozumienia odnosi się do rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72.
(4) Ze względów praktycznych formularze używane w Unii Europejskiej i EOG oraz w ramach Porozumienia ze Szwajcarią powinny być identyczne,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1.
Uchyla się decyzję nr 155, a wzory formularzy E 401, E 402, E 403, E 404, E 405, E 406, E 407 i E 411 opublikowane w tej decyzji zastępuje się niżej załączonymi wzorami.
2.
Wzór formularza E 413F opublikowanego w decyzji nr 146 zostaje uchylony.
3.
Uchyla się decyzję nr 157.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich udostępnią formularze zainteresowanym stronom zgodnie z niżej załączonymi wzorami.
Formularze te będą dostępne w językach urzędowych Wspólnoty, a ich układ będzie taki, by poszczególne wersje były idealnie zgodne, tak aby umożliwić wszystkim stronom, do których formularz jest skierowany, otrzymanie formularzy wydrukowanych w ich języku ojczystym.
5.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po jej ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 10 maja 2005 r.
zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, odnośnie do zewnętrznych biegłych rewidentów Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique oraz Bank of Greece
(2005/377/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27.1.,
uwzględniając zalecenia EBC/2005/7 i EBC/2005/8 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 7 kwietnia 2005 r. skierowane do Rady Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Bank of Greece [1] i Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rachunki Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.
(2) Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Nationale Bank van België/ Banque Nationale de Belgique (dalej "NBB/BNB") wygasa i nie będzie odnowiony.
Niezbędne jest zatem ustanowienie zewnętrznych biegłych rewidentów począwszy od roku obrotowego 2005.
(3) NBB/BNB dokonał wyboru Ernest & Young Bedrijfsrevisoren/Réviseurs d’Entreprises jako swoich nowych zewnętrznych biegłych rewidentów zgodnie z odpowiednimi zasadami dokonywania zamówień publicznych, przy czym EBC uważa, iż wybrani rewidenci spełniają wymogi konieczne dla ich powołania.
(4) Rada Prezesów EBC zaleciła udzielenie zewnętrznym biegłym rewidentom mandatu na okres trzech lat, z możliwością jednorazowego odnowienia.
(5) Zgodnie z prawem Grecji jeden podmiot nie może być ustanowiony jako zewnętrzny biegły rewident na okres dłuższy niż cztery lata obrotowe.
Zatem nie może być odnowiony mandat Charalambosa Stathakisa, będącego jednym z dwóch dotychczasowych zewnętrznych biegłych rewidentów.
Bank of Greece może, zgodnie z prawem greckim, zatrzymać firmę Ernest & Young (Hellas) Certified Auditors SA jako zewnętrznych biegłych rewidentów, pod warunkiem rotacji na stanowisku osoby pełniącej funkcje partnera.
(6) Bank of Greece zdecydował, iż Ernest & Young (Hellas) Certified Auditors SA powinni być jego wyłącznymi zewnętrznymi biegłymi rewidentami na rok obrotowy 2005, przy czym EBC uważa, iż spółka ta spełnia kryteria niezbędne dla jej powołania.
(7) Rada Prezesów EBC zaleciła udzielenie tym zewnętrznym biegłym rewidentom dalszego mandatu na okres jednego roku, z możliwością odnowienia.
(8) Właściwym jest stosowanie się do zaleceń Rady Prezesów EBC i dokonanie odpowiedniej zmiany decyzji 1999/70/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym zatwierdza się Ernest & Young Bedrijfsrevisoren/Réviseurs d'Entreprises jako zewnętrznych biegłych rewidentów Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique począwszy od roku obrotowego 2005 na okres trzech lat, z możliwością jednorazowego odnowienia."
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 12 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:
"12.
Niniejszym zatwierdza się Ernest & Young (Hellas) Certified Auditors SA jako zewnętrznych biegłych rewidentów Bank of Greece na rok obrotowy 2005 z możliwością odnowienia."
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest notyfikowana Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 2004 r.
dotycząca systemu pomocy, który Belgia proponuje wdrożyć na rzecz centrów koordynacyjnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3348)
(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/378/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z tymi artykułami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Dnia 1 grudnia 1997 r. Rada przyjęła kodeks postępowania w zakresie opodatkowania przedsiębiorstw [2] i zwróciła się do Komisji z wnioskiem o zbadanie lub ponowne zbadanie obowiązujących w Państwach Członkowskich systemów podatkowych.
Dnia 11 listopada 1998 r. Komisja przyjęła komunikat o stosowaniu zasad dotyczących pomocy państwa w środkach zależnych od bezpośredniego opodatkowania przedsiębiorstw [3].
(2) Belgijskie rozporządzenie królewskie nr 187 z dnia 30 grudnia 1982 r. przewiduje system podatkowy stanowiący odstępstwo od prawa wspólnotowego na rzecz zatwierdzonych centrów koordynacyjnych (zwanych dalej "centrami koordynacyjnymi" lub "centrami").
W ramach prac grupy, utworzonej przez Radę zgodnie z literą H Kodeksu postępowania w zakresie opodatkowania przedsiębiorstw (zwanej dalej "grupą Rady do spraw kodeksu postępowania"), uznano, że system ten stanowi szkodliwy środek konkurencji podatkowej.
Dnia 27 lutego 2002 r. Komisja wszczęła również w stosunku do niego formalną procedurę kontrolną.
Procedura ta została zamknięta dnia 17 lutego 2003 r. decyzją Komisji 2003/755/WE [4], ostateczną decyzją negatywną.
(3) Zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu Belgia zgłosiła, pismem z dnia 16 maja 2002 r., część wstępnego projektu ustawy w sprawie zmiany rozporządzenia królewskiego nr 187, mającego na celu dostosowanie tego rozporządzenia do kryteriów ustalonych przez grupę Rady do spraw kodeksu postępowania.
Chodzi więc o nowy system centrów koordynacyjnych, mający zastąpić system obowiązujący od 1983 r.
Ustawa zmieniająca system spółek w zakresie podatków od dochodów i wprowadzająca system wiążących interpretacji podatkowych [5] została ogłoszona dnia 24 grudnia 2002 r.
Na mocy art. 32 tej ustawy data wejścia w życie art. 29, zawierającego zmiany rozporządzenia królewskiego nr 187, zostanie ustalona w terminie późniejszym przez rozporządzenie królewskie.
(4) Dnia 23 kwietnia 2003 r., po wielu wymianach pism i zebraniach mających na celu uzyskanie dodatkowych informacji [6], Komisja wypowiedziała się na temat zgłoszonego systemu.
Decyzja Komisji pozwoliła na niektóre aspekty systemu i wszczęła procedurę przewidzianą w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do trzech innych aspektów tego systemu.
Pozwolenie dotyczyło: 1) zasady wcześniejszego zatwierdzenia centrów na okres dziesięciu lat; 2) zasady wydawania centrom wiążących interpretacji podatkowych ważnych pięć lat; oraz 3) zasady stosowania metody ryczałtowej zwanej cost plus w celu wyliczenia podstawy opodatkowania, o ile zastosowanie tej metody gwarantować będzie opodatkowanie porównywalne do tego, które zostałoby uzyskane, dla niezależnego przedsiębiorstwa, za pomocą stosowania zasad prawa powszechnego [7].
Procedura została wszczęta w stosunku do: 1) szczególnego zwolnienia od podatku potrąconego; 2) szczególnego zwolnienia z podatku od kapitału; oraz 3) nieopodatkowania korzyści specjalnych i nieodpłatnych przyznanych centrom.
(5) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury (zwana dalej "decyzją o wszczęciu procedury") została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [8].
Komisja zwróciła się do zainteresowanych o przedstawienie swoich uwag w sprawie omawianego środka.
(6) Pismem z dnia 15 lipca 2003 r., przekazanym przez Stałe Przedstawicielstwo Belgii przy Unii Europejskiej dnia 27 lipca, władze belgijskie przekazały swoje uwagi, w wyznaczonym terminie, który został przedłużony na ich wniosek.
(7) Pismem z dnia 17 października 2003 r. Komisja przekazała Belgii uwagi otrzymane od stron trzecich.
Belgia poinformowała o swoich komentarzach na ich temat pismem z dnia 14 listopada 2003 r.
(8) Pismem z dnia 24 listopada 2003 r. Komisja przekazała władzom belgijskim swoje komentarze wstępne.
Po czterech spotkaniach technicznych [9] zorganizowanych między przedstawicielami Komisji i belgijskich władz finansowych, władze belgijskie przedstawiły nowe wnioski.
Dodatkowe zebranie odbyło się dnia 6 maja 2004 r., z udziałem premiera Belgii, jego ministra finansów i Komisarza odpowiedzialnego za konkurencję.
(9) Pismem z dnia 7 czerwca 2004 r. Belgia potwierdziła treść zobowiązań podjętych dnia 6 maja.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS SYSTEMU
1.
Wstęp
(10) Jak wynika ze streszczenia procedury w sekcji 1, system będący przedmiotem niniejszej procedury został zgłoszony Komisji dnia 16 maja 2002 r.
Dnia 23 kwietnia 2003 r. Komisja częściowo zatwierdziła ten system i wszczęła procedurę w sprawie trzech środków zwolnienia (podatek potrącony, podatek od kapitału, korzyści specjalne i nieodpłatne).
(11) W związku z dyskusjami, jakie miały miejsce między Komisją a Belgią, ta ostatnia zobowiązała się do zniesienia zwolnień od podatku potrąconego oraz zwolnień z podatku od kapitału, przyznanych centrom koordynacyjnym na szczególnych zasadach na mocy ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r.
Belgia uważa ponadto, że alternatywne środki, jakie zamierza przyjąć odnośnie do podatku potrąconego i podatku od kapitału, są środkami ogólnymi, których zakres stosowania przekracza w związku z tym centra koordynacyjne, oraz że z tej przyczyny nie powinny być zgłaszane Komisji na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu.
Jeżeli chodzi o korzyści specjalne i nieodpłatne przyznawane centrom, Belgia zobowiązuje się do wprowadzenia zmiany do ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r., tak by korzyści specjalne i nieodpłatne przyznawane centrom koordynacyjnym podlegały takim samym przepisom podatkowym, jak podobne korzyści uzyskiwane przez inne przedsiębiorstwa mające siedzibę w Belgii.
(12) Na potrzeby niniejszej decyzji Komisja ograniczy się do streszczenia wstępnych środków zawartych w ustawie z dnia 24 grudnia 2002 r. i odsyła do decyzji o wszczęciu procedury w celu uzyskania bardziej szczegółowego opisu.
Jeżeli chodzi o środki alternatywne, których wprowadzenie Belgia rozważa, zostaną opisane jedynie środki mające na celu dostosowanie systemu centrów koordynacyjnych w sprawie uwzględnienia korzyści specjalnych i nieodpłatnych.
Z uwagi na to, iż środki dotyczące podatku potrąconego i podatku od kapitału mają zasięg bardziej ogólny, nie stanowią zmiany systemu centrów koordynacyjnych.
Ponieważ nie zostały zgłoszone, środki te nie są ani opisane szczegółowo, ani oszacowane w ramach niniejszej decyzji.
2.
System centrów koordynacyjnych po wprowadzeniu ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r.
(13) Podstawą prawną zgłoszonego systemu jest rozporządzenie królewskie nr 187 z dnia 30 grudnia 1982 r. ze zmianami, wprowadzonymi ostatnio art. 29 ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r. [10].
Korzystanie z systemu przyznane jest tylko centrom, które zostały wcześniej indywidualnie zatwierdzone rozporządzeniem królewskim.
W celu uzyskania takiego zatwierdzenia centrum powinno należeć do grupy wielonarodowej i spełniać ponadto inne istotne kryteria.
Centrum koordynacyjne może wykonywać tylko pewien rodzaj działalności i powinno wykonywać ją jedynie na rzecz członków grupy.
Zatwierdzenie lub przedłużenie zatwierdzenia przyznawane jest na rzecz centrum po złożeniu wniosku, na dziesięć lat.
Zatwierdzenie uchyla się z mocy prawa z chwilą, gdy centrum przestaje spełniać jego warunki.
(14) W ramach odstępstwa od powszechnego systemu podatkowego [11], na mocy rozporządzenia królewskiego nr 187 ze zmianami, dochód do opodatkowania zatwierdzonych centrów jest ustalany ryczałtowo i odpowiada procentowo kwocie wydatków i kosztów działania, zgodnie z metodą zwaną cost plus.
Korzyści specjalne lub nieodpłatne [12] przyznane centrum przez członków grupy nie są dodawane do podstawy opodatkowania uzyskanej zgodnie z metodą cost plus.
Inna alternatywna podstawa, obejmująca w szczególności korzyści specjalne i nieodpłatne, jest jednak obliczana w celu ograniczenia nadzwyczajnych transferów przychodów dochodów na rzecz belgijskiego centrum koordynacyjnego.
Zysk centrów jest opodatkowany na zasadach pełnej stawki podatku od spółek.
Praktyczne zastosowanie metody cost plus dokonywane jest w sposób indywidualny dla każdego centrum, zgodnie z zasadami ustalonymi na mocy indywidualnej wiążącej interpretacji podatkowej dla każdego z centrów, wydanej przez Publiczny Wydział Federalny ds. Finansów.
Za wiążącą interpretację podatkową uznaje się akt prawny, na mocy którego Publiczny Wydział Federalny ds. Finansów ustala, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w jaki sposób ustawa będzie stosowana do szczególnej sytuacji lub operacji, opisanej przez podatnika, która nie odniosła jeszcze skutków z punktu widzenia podatkowego.
Decyzja ta jest ważna przez pięć lat i publikowana jest anonimowo.
Ta interpretacja podatkowa jest wiążąca dla administracji podatkowej na przyszłość i nie może pociągać za sobą zwolnienia ani zmniejszenia należności podatkowych.
System wiążących interpretacji podatkowych podlega art. 20–28 ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r.
(15) Poza opisanym powyżej wyliczeniem ryczałtowym, na mocy zgłoszonych przepisów przewidziane były również poniższe zwolnienia: 1) od opodatkowania majątku ruchomego zwolnione są dywidendy, przychody z wierzytelności lub pożyczek oraz dochody z koncesji na wartości niematerialne, które centrum jest winne; (2) wnoszone aporty i zwiększenia kapitału zakładowego centrum są zwolnione z rejestracyjnych opłat proporcjonalnych ("podatek od kapitału").
III.
PRZYCZYNY, KTÓRE DOPROWADZIŁY CZĘŚCIOWO DO ZATWIERDZENIA, A CZĘŚCIOWO DO WSZCZĘCIA PROCEDURY FORMALNEJ
1.
Zatwierdzenie
(16) W decyzji o wszczęciu procedury Komisja zatwierdziła zasady, zgodnie z którymi powinny być wydawane wiążące interpretacje podatkowe w sprawie systemu cost plus.
Komisja uznała, że system ramowy przewidziany ustawą z dnia 24 grudnia 2002 r. nie może, sam w sobie, umożliwić przyznawania pomocy państwa.
2.
Wszczęcie procedury
(17) Poza tym Komisja wszczęła procedurę w stosunku do trzech innych elementów nowego systemu centrów koordynacyjnych.
Po pierwsze, Komisja uważała, że centra koordynacyjne i grupy, do których one należą, zostały w specjalny sposób uprzywilejowane poprzez zwolnienie od podatku potrąconego, przekraczające zwolnienia dostępne dla wszelkich przedsiębiorstw na podstawie powszechnego systemu podatkowego.
Po drugie, Komisja uznała, że zwolnienie z proporcjonalnego podatku od kapitału, przysługujące jedynie centrom koordynacyjnym, zdawało się stanowić dla nich korzyść ekonomiczną w stosunku do przedsiębiorstw, które, w takich samych okolicznościach, temu podatkowi podlegają.
Po trzecie, Komisja uznała, iż nieuwzględnianie korzyści specjalne i nieodpłatne, które byłyby przyznawane centrom, przy wyliczaniu podstawy opodatkowania centrów koordynacyjnych, poza uzyskanym dochodem otrzymanym przez stosowanie metody cost plus, wydaje się być w stosunku do nich wyjątkowo korzystne w porównaniu ze spółkami, których podstawa opodatkowania jest wyliczana zgodnie z tradycyjną metodą analityczną (przychody minus koszty).
(18) Komisja uznała ponadto, iż te korzyści szczególne nie wydają się uzasadnione charakterem czy też ekonomią belgijskiego systemu podatkowego oraz że pociągają za sobą zniekształcenia konkurencji i przeszkody w handlu wewnątrzwspólnotowym. W związku z tym środki te wydają się stanowić pomoc w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu. Poza tym, z uwagi na niestosowanie wyjątków, o których mowa w art. 87 ust. 2 i 3, Komisja doszła do wniosku, że taka pomoc wydaje się, na tym etapie, niezgodna ze wspólnym rynkiem.
IV.
KOMENTARZE I ALTERNATYWNE PROPOZYCJE WŁADZ BELGIJSKICH
(19) W związku z decyzją o wszczęciu procedury Belgia sprecyzowała interpretację, jaką nadała pozwoleniu Komisji dotyczącemu metody cost plus, i zobowiązała się do dostosowania systemu opodatkowania majątku ruchomego, podatku od wniesienia aportu oraz systemu otrzymywanych korzyści specjalnych i nieodpłatnych.
1.
Podatek potrącony
(20) Belgia zobowiązuje się do zniesienia szczególnego charakteru centrów koordynacyjnych, polegającego na zwolnieniu od podatku potrąconego na mocy ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r.
Belgia poinformowała o swoim zamiarze zamiany tego szczególnego zwolnienia na środek o zasięgu ogólnym, który umożliwi utrzymanie zwolnienia przyznanego centrom, obejmując nim inne spółki z siedzibą w Belgii.
2.
Podatek od kapitału
(21) Belgia zobowiązuje się do zniesienia szczególnego charakteru centrów koordynacyjnych, polegającego na zwolnieniu z podatku od kapitału na mocy ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r.
Belgia poinformowała o swoim zamiarze zamiany tego szczególnego zwolnienia na środek powszechnie obniżający współczynnik, po którym będzie pobierany podatek od kapitału.
3.
Korzyści specjalne i nieodpłatne
(22) Belgia zobowiązuje się do dostosowania systemu centrów koordynacyjnych, by korzyści specjalne i nieodpłatne przyznane centrom podlegały takiemu samemu systemowi podatkowemu, jak podobne korzyści uzyskiwane przez inne przedsiębiorstwa z siedzibą w Belgii.
Zgodnie z obecnym ustawodawstwem wszystkie uzyskane korzyści specjalne i nieodpłatne będą dodawane do dochodów podlegających opodatkowaniu uzyskanych metodą cost plus.
Podstawa opodatkowania alternatywnego, opartego w szczególności na tych korzyściach specjalnych i nieodpłatnych (patrz ust. 15 decyzji o wszczęciu procedury), nie będzie już stosowana.
V. KOMENTARZE ZAINTERESOWANYCH STRON TRZECICH
(23) Trzy stowarzyszenia lub federacje przekazały swoje komentarze w imieniu reprezentowanych przez siebie przedsiębiorstw: chodzi o Konfederację Przedsiębiorstw Belgijskich (FEB), Amerykańską Izbę Handlową (AmCham) oraz Federację Centrów Koordynacyjnych, Dystrybucyjnych, Usług i Obsługi Telefonicznej (Forum187).
(24) Poza tymi trzema stowarzyszeniami, 53 centra lub grupy posiadające centrum koordynacyjne wniosły indywidualnie komentarze do Komisji.
Centra te opisują przede wszystkim swoją własna sytuację i odsyłają, co do reszty, do uwag Forum187.
(25) Strony trzecie, które wyraziły swoją opinię, uważają, że środki, o których mowa, należące do nowego systemu centrów koordynacyjnych, nie spełniają żadnego z czterech kryteriów umożliwiających zakwalifikowanie środka pomocy i odsyłają na ogół do komentarzy już sformułowanych w ramach procedury C 15/2002, zamkniętej decyzją 2003/755/WE.
W skrócie, uważają one, że system ten nie przyznaje wyróżniającej korzyści, mogącej zaszkodzić regułom konkurencji, ponieważ wszystkie grupy wielonarodowe, a więc wszyscy konkurenci, mają możliwość założenia belgijskiego centrum koordynacyjnego lub struktury równoważnej w innym kraju, a co za tym idzie – korzystania z porównywalnych przepisów.
(26) Z uwagi na fakt, iż Belgia podjęła decyzję o zniesieniu zwolnień od podatku potrąconego i zwolnień z podatku od kapitału, zapisanych w ustawie z dnia 24 grudnia 2002 r. i stanowiących przedmiot niniejszej procedury, Komisja uznaje za niecelowe dalsze opisywanie następnych argumentów, przytoczonych przez strony trzecie na ten temat.
(27) Jeżeli chodzi o sprawę korzyści specjalnych i nieodpłatnych, zainteresowane strony trzecie uważają, że właściwe jest nie branie tych korzyści pod uwagę w metodzie cost plus, ponieważ nie zaliczają się one do kosztów; nie są marginalnym elementem systemu centrów koordynacyjnych; stanowią one korzyść teoretyczną, która, potencjalnie, nie jest korzystna dla żadnego z centrów; oraz ewentualne korzyści zostaną skorygowane za pomocą mechanizmu konwencji międzynarodowych zapobiegających podwójnemu opodatkowaniu, zawartych między Belgią a jej głównymi partnerami handlowymi.
VI.
OCENA ŚRODKÓW
1.
Komentarz dotyczący interpretacji władz belgijskich w sprawie decyzji Komisji zezwalającej na stosowanie metody cost plus
(28) Belgia postanowiła przedstawić swoją interpretację tej części decyzji o wszczęciu procedury, która zezwala na stosowanie metody cost plus.
Komisja odpowie władzom belgijskim na temat ich interpretacji w piśmie, które niebawem zostanie do nich przesłane.
(29) Niniejsza decyzja dotyczy jedynie środków, co do których Komisja wyraziła wątpliwości w swojej decyzji o wszczęciu procedury; nie dotyczy ona więc metody cost plus.
Komisja odsyła więc w tej sprawie do decyzji o wszczęciu procedury, przypominając, że wydane pozwolenie zakłada przestrzeganie zasad i warunków, które są w niej opisane.
2.
Charakter pomocy
(30) Dany środek stanowi pomoc wówczas, gdy spełnia łącznie cztery kryteria szczególne, określone w art. 87 ust. 1 Traktatu, a mianowicie: 1) środek powinien przynosić korzyść zmniejszającą koszty, które normalnie ciążą na budżecie przedsiębiorstw; 2) korzyść ta powinna być przyznawana za pomocą środków państwowych; 3) wpływać na konkurencję i handel między Państwami Członkowskimi; oraz 4) powinna być przyznawana w sposób wybiórczy lub szczególny, to znaczy przy uprzywilejowaniu niektórych przedsiębiorstw albo niektórych produkcji.
(31) Po zakończeniu formalnej procedury kontrolnej i biorąc pod uwagę argumenty już przytoczone w ramach decyzji o wszczęciu procedury, Komisja uważa, iż wątpliwości wyrażone na etapie wszczęcia procedury na temat zgłoszonych środków ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r. nie mogły zostać usunięte oraz że środki te stanowiły pomoc w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Dotyczyły one bowiem korzyści (zwolnienia podatkowe) przyznanych wybiórczo tylko niektórym przedsiębiorstwom (zatwierdzonym centrom koordynacyjnym lub grupom posiadającym takie centrum) za pomocą środków państwowych (rezygnacji z przychodów podatkowych) oraz wywierające wpływ na konkurencję i handel wewnątrzwspólnotowy (z uwzględnieniem faktu, iż niektóre centra lub niektóre grupy, do których te centra należą, prowadzące z definicji działalność międzynarodową, działają lub mogą działać w sektorach stanowiących przedmiot handlu pomiędzy Państwami Członkowskimi).
(32) Tymczasem Belgia zobowiązała się do zniesienia tych przepisów szczególnych dotyczących centrów koordynacyjnych oraz do zastąpienia ich środkami alternatywnymi, które mają szerszy zasięg niż tylko zmianę zgłoszonego systemu.
Komisja uważa, iż nie jest konieczne bardziej szczegółowe uzasadnianie jej oceny zgłoszonych początkowo środków.
W niniejszej decyzji oceniane są jedynie proponowane zmiany systemu.
Podatek potrącony i podatek od kapitału
(33) Zwolnienia od podatku potrąconego i z podatku od kapitału usunięte z ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r. (patrz: motywy (20) i (21) niniejszej decyzji) i zastąpione środkami zwalniającymi lub zmniejszającymi obciążenia, które władze belgijskie uznają za powszechne.
W tych warunkach zatwierdzonym centrom koordynacyjnym nie przysługuje już żadna szczególna korzyść ekonomiczna i pomoc na rzecz centrów w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu nie jest już udzielana.
Korzyści specjalne i nieodpłatne
(34) Zmiana ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r. – patrz: motyw (22) niniejszej decyzji – poskutkuje opodatkowaniem wszystkich korzyści specjalnych i nieodpłatnych otrzymywanych przez centrum koordynacyjne, na takich samych zasadach, na jakich podlegają one opodatkowaniu przy uzyskiwaniu przez przedsiębiorstwo opodatkowane na zasadach powszechnych.
W obecnym stanie powszechnego prawa podatkowego oznacza to, że wszystkie korzyści specjalne i nieodpłatne powinny zostać dodane do kwoty uzyskanej metodą cost plus.
Biorąc to pod uwagę, Komisja uważa, że żadna szczególna korzyść ekonomiczna nie przysługuje już zatwierdzonym centrom koordynacyjnym w związku z opodatkowaniem uzyskiwanych korzyści specjalnych i nieodpłatnych.
W związku z tym nie występuje już pomoc w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(35) Belgia ogłosiła, że mogłaby ponadto przyjąć nowe przepisy prawne mające na celu umożliwienie, w niektórych przypadkach, zwolnienia od opodatkowania przychodów wynikających z korzyści specjalnych i nieodpłatnych.
Komisja zwraca uwagę Belgii na konieczność ustalenia warunków takiego zwolnienia w sposób, który nie stanowiłby przywileju dla niektórych przedsiębiorstw lub produkcji, bądź też, w razie potrzeby, na obowiązek zgłaszania takich środków, gdyby mogły one zostać uznane za pomoc.
VII.
WNIOSKI
(36) Belgia zobowiązała się do uchylenia zwolnień od podatku potrąconego oraz zwolnień z podatku od kapitału, przewidzianych art. 29 ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r., na rzecz zatwierdzonych centrów koordynacyjnych, na podstawie rozporządzenia królewskiego nr 187, oraz do zastąpienia ich ogólnymi środkami zwalniającymi i zmniejszającymi obciążenia, które nie stanowią przywileju dla centrów w stosunku do innych przedsiębiorstw z siedzibą w Belgii.
(37) Belgia zobowiązała się również do dostosowania swoich zasad prawnych i/lub administracyjnych w sposób, który spowoduje, że wszystkie korzyści specjalne i nieodpłatne uzyskiwane przez centrum koordynacyjne będą podlegać opodatkowaniu na takich samych zasadach, jak wówczas, gdy są uzyskiwane przez przedsiębiorstwo podlegające powszechnemu systemowi prawnemu.
(38) Zmiany te przyniosą skutek polegający na usunięciu przyznawania korzyści szczególnych na rzecz centrów koordynacyjnych w stosunku do innych przedsiębiorstw, a więc przyznawania pomocy na rzecz tych centrów w znaczeniu art. 87 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki przewidziane art. 29 ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r. zmieniające system spółek w zakresie podatków od dochodu i wprowadzające system wiążących interpretacji podatkowych nie stanowią pomocy w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu, z zastrzeżeniem przestrzegania przez Belgię następujących zobowiązań:
a) zniesienia zwolnień od podatku potrąconego i zwolnień z podatku od kapitału, istniejących na rzecz zatwierdzonych centrów koordynacyjnych;
b) zmiany systemu zatwierdzonych centrów koordynacyjnych, polegającej na tym, by wszystkie korzyści specjalne i niedopłatne uzyskiwane przez centrum koordynacyjne podlegały opodatkowaniu na takich samych zasadach jak wówczas, gdy są uzyskiwane przez inne przedsiębiorstwo z siedzibą w Belgii i podlegające powszechnemu systemowi prawnemu.
Artykuł 2
Belgia informuje Komisję, w terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji, o środkach przyjętych w celu dostosowania się do niej.
Artykuł 3
Adresatem niniejszej decyzji jest Królestwo Belgii.
Decyzja Komisji
z dnia 17 maja 2005 r.
w sprawie świadectw rodowodowych i danych szczegółowych dotyczących zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1436)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/379/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 77/504/EWG Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby zwierzęta hodowlane czystorasowe z gatunku bydła oraz ich nasienie i zarodki posiadały w handlu wewnątrzwspólnotowym świadectwo rodowodowe wystawione przez zatwierdzone organizacje lub stowarzyszenia hodowców ("świadectwo rodowodowe").
Dyrektywa stanowi również, że dane szczegółowe umieszczane na świadectwach rodowodowych powinny zostać zharmonizowane.
(2) Wzory świadectw rodowodowych zwierząt i dane szczegółowe zamieszczane w tych świadectwach lub w równoważnych dokumentach dla zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła określa obecnie decyzja Komisji 86/404/EWG [2], dla nasienia i zarodków decyzja Komisji 88/124/EWG [3], a dla komórek jajowych decyzja Komisji 96/80/WE [4].
W celu zapewnienia przejrzystości i racjonalnego porządku w prawodawstwie wspólnotowym decyzje 86/404/EWG, 88/124/EWG i 96/80/WE należy uchylić i zastąpić jedną decyzją.
(3) Przepisy dotyczące identyfikacji bydła określa rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 [5].
(4) Przepisy szczególne dotyczące badań urzędowych buhajów czystorasowych określa dyrektywa Rady 87/328/EWG z dnia 18 czerwca 1987 r. w sprawie dopuszczania zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła do celów hodowlanych [6].
(5) Świadectwa rodowodowe powinny zapewniać klientom nabywającym zwierzę lub jego materiał rozrodczy minimum informacji odpowiadających zakresowi danych szczegółowych wymaganemu zgodnie z decyzjami 86/404/EWG, 88/124/EWG i 96/80/WE.
Na podstawie doświadczeń dotyczących rozwoju technologii informatycznych oraz z uwagi na fakt, iż niektóre wyniki ocen genetycznych są publicznie dostępne, wydaje się, że zalecenie dotyczące zharmonizowanego wzoru świadectwa nie jest już niezbędne i że w pewnych przypadkach wystarczy, aby niektóre dane szczegółowe były podawane w formie odniesienia do publicznego źródła.
(6) Świadectwa rodowodowe oraz oświadczenia uwierzytelniające dokumenty równoważne z nimi są wystawiane przez organy uznawane zgodnie z decyzją Komisji 84/247/EWG z dnia 27 kwietnia 1984 r. ustanawiającą kryteria uznawania stowarzyszeń i organizacji hodowców, które prowadzą lub zakładają księgi zwierząt zarodowych dla zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [7].
Wydaje się jednak słuszne, aby świadectwa rodowodowe nasienia mogły być wystawiane również przez centra pozyskiwania lub przechowywania nasienia zatwierdzone zgodnie z dyrektywą Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [8], a świadectwa rodowodowe zarodków przez zespoły pobierania zarodków zatwierdzone zgodnie z dyrektywą Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [9].
(7) Środki, przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa dane szczegółowe, jakie mają być zawarte w świadectwach rodowodowych lub dokumentach zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła, ich nasienia, komórek jajowych oraz zarodków w handlu wewnątrzwspólnotowym. Świadectwa rodowodowe sporządzane na mocy niniejszej decyzji będą wystawiane przez zatwierdzone organizacje lub stowarzyszenia hodowców (zwane dalej "organizacjami hodowców") uznane urzędowo zgodnie z decyzją 84/247/EWG. Świadectwa rodowodowe nasienia mogą być również wystawiane przez centra pozyskiwania lub przechowywania nasienia zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 88/407/EWG, a świadectwa rodowodowe zarodków przez zespoły pobierania zarodków zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 89/556/EWG, na podstawie danych szczegółowych dostarczanych przez organizację hodowców zgodnie z art. 3 ust. 2 i 5 ust 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Świadectwa rodowodowe zwierząt zawierają następujące dane szczegółowe:
a) tytuł: "Świadectwo rodowodowe wystawione zgodnie z decyzją Komisji 2005/379/WE do celów handlu wewnątrzwspólnotowego";
b) nazwa wystawcy – organizacji hodowców uznanej urzędowo zgodnie z decyzją 84/247/EWG;
c) tytuł księgi hodowlanej;
d) rasa;
e) płeć;
f) numer wpisu w księdze hodowlanej;
g) data wydania świadectwa;
h) system identyfikacji;
i) numer identyfikacyjny zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000;
j) data urodzenia;
k) nazwisko (nazwa) i adres hodowcy;
l) nazwisko (nazwa) i adres właściciela;
m) rodowód:
Ojciec _BAR_ Dziadek _BAR_ Babka _BAR_
Numer księgi hodowlanej _BAR_ Numer księgi hodowlanej _BAR_ Numer księgi hodowlanej _BAR_
Matka _BAR_ Dziadek _BAR_ Babka _BAR_
Numer księgi hodowlanej _BAR_ Numer księgi hodowlanej _BAR_ Numer księgi hodowlanej _BAR_
n) wszystkie dostępne wyniki badań sprawności oraz aktualne wyniki oceny genetycznej, uwzględniające także szczególne cechy genetyczne oraz wady genetyczne, dotyczące zwierzęcia oraz jego rodziców i dziadków, zgodnie z wymaganiami programu hodowli dla danej kategorii i danego zwierzęcia.
Jeśli wyniki oceny genetycznej są dostępne publicznie w Internecie, wystarczy podać odniesienie do strony internetowej, na której można znaleźć te wyniki;
o) w przypadku ciężarnych samic data inseminacji lub krycia oraz identyfikacja buhaja rozpłodnika;
p) nazwisko i stanowisko osoby podpisującej, data i miejsce wydania świadectwa oraz podpis osoby upoważnionej przez organizację hodowców wydającą świadectwo.
2.
Powyższe dane szczegółowe mogą być jednak zawarte w innych dokumentach zwierzęcia, pod warunkiem że organizacja hodowców prowadząca księgę hodowlaną uwierzytelni je przy użyciu następującego sformułowania: "Niżej podpisany zaświadcza, że dane szczegółowe wymagane w myśl art. 2 decyzji Komisji 2005/379/WE są zawarte w załączonych dokumentach: …", uzupełnionego pełnym wykazem stosownych załączników.
Artykuł 3
1.
Świadectwa rodowodowe nasienia zawierają następujące dane szczegółowe:
a) wszystkie dane wyszczególnione w art. 2 dotyczące buhaja dawcy nasienia oraz jego grupa krwi lub wynik testu dającego równoważne gwarancje naukowe umożliwiające weryfikację jego rodowodu;
b) informacje umożliwiające identyfikację nasienia, data jego pobrania, nazwa i adres centrum pozyskiwania nasienia lub centrum przechowywania nasienia oraz nazwa i adres odbiorcy;
c) w przypadku nasienia przeznaczonego do urzędowych badań buhajów czystorasowych – nazwa i adres zatwierdzonej organizacji lub stowarzyszenia odpowiedzialnego za przeprowadzanie badań zgodnie z dyrektywą 87/328/EWG;
d) nazwisko i stanowisko osoby podpisującej, data i miejsce wydania świadectwa oraz podpis osoby upoważnionej przez organizację hodowców wydającą świadectwo.
2.
Powyższe dane szczegółowe mogą być jednak zawarte w innych dokumentach dołączonych do nasienia, pod warunkiem że organizacja hodowców prowadząca księgę hodowlaną uwierzytelni je przy użyciu następującego sformułowania: "Niżej podpisany zaświadcza, że dane szczegółowe wymagane zgodnie z art. 3 decyzji Komisji 2005/379/WE są zawarte w załączonych dokumentach: …", uzupełnionego pełnym wykazem stosownych załączników.
Artykuł 4
1.
Świadectwa rodowodowe komórek jajowych zawierają następujące dane szczegółowe:
a) wszystkie dane wyszczególnione w art. 2 dotyczące krowy dawcy komórek jajowych oraz jej grupa krwi lub wynik testu dającego równoważne gwarancje naukowe umożliwiające weryfikację jej rodowodu;
b) informacje umożliwiające identyfikację komórek jajowych, data ich pobrania, nazwa i adres zespołu pobierania komórek jajowych oraz nazwa i adres odbiorcy;
c) jeśli w probówce znajduje się więcej niż jedna komórka jajowa, wyraźnie oznaczenie ilości komórek jajowych, przy czym wszystkie one muszą pochodzić od tej samej matki;
d) nazwisko i stanowisko osoby podpisującej, data i miejsce wydania świadectwa oraz podpis osoby upoważnionej przez organizację hodowców wydającą świadectwo.
2.
Powyższe dane szczegółowe mogą być jednak zawarte w innych dokumentach komórek jajowych, pod warunkiem że organizacja hodowców prowadząca księgę hodowlaną uwierzytelni je przy użyciu następującego sformułowania: "Niżej podpisany zaświadcza, że dane szczegółowe wymagane w myśl art. 4 decyzji Komisji 2005/379/WE są zawarte w załączonych dokumentach: …", uzupełnionego pełnym wykazem stosownych załączników.
Artykuł 5
1.
Świadectwa rodowodowe zarodków zawierają następujące dane szczegółowe:
a) wszystkie dane wyszczególnione w art. 2 dotyczące krowy dawcy komórek jajowych i buhaja rozpłodnika oraz ich grupy krwi lub wyniki testów dających równoważne gwarancje naukowe umożliwiające weryfikację ich rodowodu;
b) informacje umożliwiające identyfikację zarodka, data jego pobrania, nazwa i adres zespołu pobierania zarodków oraz nazwa i adres odbiorcy;
c) jeśli w probówce znajduje się więcej niż jeden zarodek, wyraźnie oznaczenie ilości zarodków, przy czym wszystkie one muszą pochodzić od tych samych rodziców;
d) nazwisko i stanowisko osoby podpisującej, data i miejsce wydania świadectwa oraz podpis osoby upoważnionej przez organizację hodowców wydającą świadectwo.
2.
Powyższe dane szczegółowe mogą być jednak zawarte w innych dokumentach zarodków, pod warunkiem że organizacja hodowców prowadząca księgę hodowlaną uwierzytelni je przy użyciu następującego sformułowania: "Niżej podpisany zaświadcza, że dane szczegółowe wymagane w myśl art. 5 decyzji Komisji 2005/379/WE są zawarte w załączonych dokumentach: …", uzupełnionego pełnym wykazem stosownych załączników.
Artykuł 6
Niniejszym uchyla się decyzje 86/404/EWG, 88/124/EWG oraz 96/80/WE.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustanawiająca grupę ekspertów pozarządowych do spraw ładu korporacyjnego i prawa spółek
(2005/380/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Opracowany przez Komisję Plan działań w sprawie unowocześnienia prawa spółek oraz umocnienia ładu korporacyjnego w Unii Europejskiej [1], przyjęty w maju 2003 r., wskazał na szereg czynności, jakie należy podjąć w celu unowocześnienia, uzupełnienia i uproszczenia ram prawnych dla prawa spółek i ładu korporacyjnego,
(2) Wspomniany Plan działań podkreśla wagę konsultacji z ekspertami oraz konsultacji publicznej jako integralnej części rozwoju prawa spółek i ładu korporacyjnego na poziomie wspólnotowym.
(3) W związku z tym ustanowić należy grupę ekspertów pozarządowych do spraw ładu korporacyjnego i prawa spółek, która stanowić będzie organ zajmujący się rozpatrywaniem, uzgadnianiem i doradzaniem Komisji w zakresie ładu korporacyjnego i prawa spółek, w szczególności w połączeniu ze środkami przewidzianymi w Planie działań; dlatego też należy zadbać o to, aby członkami wspomnianej grupy stały się osoby o wybitnych kwalifikacjach, działające na polu biznesu, ale także wykazujące się działalnością w środowisku naukowym czy też w organizacjach społeczeństwa obywatelskiego, które będą potrafiły przenieść swoją specyficzną wiedzę na temat ładu korporacyjnego i prawa spółek na grunt wspólnotowy.
(4) Grupa ekspertów pozarządowych do spraw ładu korporacyjnego i prawa spółek powinna opracować swój własny regulamin wewnętrzny przy pełnym poszanowaniu roli i prerogatyw instytucji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanawia się grupę ekspertów pozarządowych do spraw ładu korporacyjnego i prawa spółek we Wspólnocie (zwaną dalej "Grupą").
Artykuł 2
Zadaniem Grupy jest doradzanie Komisji – na jej wniosek – w kwestiach technicznych związanych z podejmowanymi przez Komisję inicjatywami w zakresie ładu korporacyjnego i prawa spółek.
Przewodniczący Grupy może zwrócić się do Komisji z sugestią, ażeby ta przeprowadziła konsultację z Grupą w każdej odnośnej sprawie.
Artykuł 3
Grupa może liczyć maksymalnie 20 członków związanych z biznesem oraz wywodzących się ze środowisk naukowych lub z organizacji społeczeństwa obywatelskiego, których doświadczenie i kompetencje w odniesieniu do kwestii ładu korporacyjnego i prawa spółek cieszą się dużym uznaniem na poziomie wspólnotowym.
Członkowie Grupy są mianowani przez Komisję.
Członkowie mianowani są w charakterze osobistym.
Członkowie Grupy służą Komisji poradą, nie będąc związanymi żadnymi zewnętrznymi instrukcjami.
Listę członków zamieszcza się w Załączniku.
Artykuł 4
Kadencja członków Grupy trwa trzy lata.
Jest ona odnawialna.
Po upływie okresu trzech lat członkowie Grupy nadal pełnią swoje funkcje do momentu, kiedy zostaną zastąpieni lub ich mandat zostanie odnowiony.
W przypadku rezygnacji lub śmierci członka Grupy w czasie trwania kadencji Komisja powołuje nowego członka Grupy zgodnie z art. 3.
Artykuł 5
Lista członków publikowana jest przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Grupie przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Grupa może w porozumieniu z Komisją utworzyć grupy robocze w celu zbadania szczególnych kwestii na podstawie udzielonego mandatu.
Grupy robocze rozwiązywane są z chwilą wypełnienia przez nie swoich mandatów.
Komisja może zaprosić do udziału w pracy Grupy i/lub grup roboczych ekspertów i obserwatorów posiadających specyficzną wiedzę.
Artykuł 7
Posiedzenia Grupy i grup roboczych odbywają się w normalnym przypadku w pomieszczeniach Komisji. Formę tych posiedzeń oraz ich harmonogram określa Komisja.
Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie projektu przedstawionego przez Komisję.
Sekretariat Grupy jest prowadzony przez Komisję.
Zainteresowani pracownicy Komisji mogą być obecni na posiedzeniach Grupy i grup roboczych oraz mogą brać udział w obradach.
Komisja może publikować w Internecie w oryginalnym języku danego dokumentu wszelkie konkluzje, streszczenia, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze związane z pracami Grupy bądź jej grup roboczych.
Artykuł 8
Koszty podróży i diet ponoszone przez członków, obserwatorów i ekspertów w związku z działaniami Grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
Członkowie Grupy nie są wynagradzani za pełnienie swoich funkcji.
Artykuł 9
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 27 kwietnia 2008 r.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 2005 r.
ustanawiająca kwestionariusz do składania sprawozdań ze stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1359)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/381/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE [1], w szczególności jej art. 21 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kwestionariusz, którego Państwa Członkowskie mają używać przy opracowywaniu rocznych sprawozdań ze stosowania dyrektywy 2003/87/WE, powinien ustalać dokładne informacje dotyczące stosowania przez Państwa Członkowskie najważniejszych środków wymienionych w tej dyrektywie, a także następujących środków w stopniu, w jakim są one ściśle powiązane z wdrażaniem dyrektywy 2003/87/WE: dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania i kontroli zanieczyszczeń [2], decyzji Komisji 2004/156/WE z dnia 29 stycznia 2004 r. ustanawiającej wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie ujednoliconego i zabezpieczonego systemu rejestrów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz z decyzją nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
Właściwa jest weryfikacja kwestionariusza w regularnych odstępach czasu.
(2) Pierwsze sprawozdanie ma zostać złożone do dnia 30 czerwca 2005 r.
Jest jednakże pożądane posiadanie jednego sprawozdania rocznego obejmującego cały pierwszy rok działania systemu.
Pierwsze sprawozdanie powinno zatem obejmować okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r., drugie zaś, z terminem złożenia dnia 30 czerwca 2006 r., powinno obejmować okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
Kolejne sprawozdania powinny być składane Komisji dnia 30 czerwca każdego roku i powinny one obejmować cały poprzedzający je rok kalendarzowy, od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stosują kwestionariusz zawarty w Załączniku do sporządzania sprawozdań rocznych, które należy przesyłać do Komisji zgodnie z art. 21 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE.
Artykuł 2
Pierwsze sprawozdanie, które należy złożyć do dnia 30 czerwca 2005 r., obejmuje czteromiesięczny okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r.
Kolejne sprawozdania przesyłane są do Komisji do dnia 30 czerwca każdego roku i obejmują one cały poprzedzający je rok kalendarzowy, od 1 dnia stycznia do dnia 31 grudnia, począwszy od roku kalendarzowego 2005.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 maja 2005 r.
zatwierdzająca metody klasyfikacji tusz wieprzowych na Węgrzech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1448)
(Jedynie tekst w języku węgierskim jest autentyczny)
(2005/382/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych musi być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej. Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją statystycznego błędu przy dokonywaniu oceny. Tolerancja ta została określona w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [2].
(2) Rząd węgierski skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie czterech metod klasyfikacji tusz wieprzowych i przedłożył wyniki próbnego rozbioru dokonanego przed przystąpieniem, przedkładając drugą część protokołu przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
(3) Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tych metod klasyfikacji.
(4) Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 ustanawia, że Państwa Członkowskie mogą uzyskać zatwierdzenie stosowania innej prezentacji tusz wieprzowych niż standardowa prezentacja określona w tym samym artykule, jeżeli uzasadnia to praktyka handlowa lub wymogi techniczne.
(5) Na Węgrzech tradycja w zakresie prezentacji tusz i wynikająca z niej praktyka handlowa wymagają, by tusze były prezentowane z tłuszczem okołonerkowym i przeponą.
Należy wziąć to pod uwagę przy określaniu wagi dla standardowej prezentacji.
(6) Żadna modyfikacja przyrządów lub metod klasyfikacji nie może być zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle zdobytych doświadczeń.
Z tego powodu niniejsze zatwierdzenie może zostać wycofane.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3220/84 niniejszym zatwierdza się następujące metody klasyfikacji tusz wieprzowych na Węgrzech:
a) przyrządy określane jako Fat-O-Meater FOM S70 i Fat-O-Meater FOM S71 oraz związane z nimi metody oceny, których szczegóły podano w części 1 Załącznika;
b) przyrząd określany jako Uni-Fat-O-Meater FOM S89 (UNIFOM) oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 2 Załącznika;
c) przyrząd określany jako Ultra FOM 200 oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 3 Załącznika;
d) przyrząd określany jako Fully automatic ultrasonic carcase grading (AUTOFOM) oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 4 Załącznika.
W odniesieniu do przyrządu Ultra FOM 200, wymienionego w pierwszym akapicie lit. c), ustalono, że po zakończeniu procedury pomiaru powinna istnieć możliwość sprawdzenia na tuszy, czy przyrząd zmierzył wartości pomiaru SZ1 i SZ2 w miejscu przewidzianym w części 3 pkt 3 Załącznika.
Oznaczenie miejsca pomiaru musi nastąpić w chwili dokonywania pomiaru.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów dotyczących standardowej prezentacji, o której mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, tłuszcz okołonerkowy i przepona nie muszą być usunięte z tusz świńskich przed ich zważeniem i klasyfikacją. W celu ustalenia ceny dla tusz wieprzowych na porównywalnej podstawie, zarejestrowany ciężar ciepłej tuszy pomniejsza się o następujące wartości:
a) przepona – 0,35 %;
b) tłuszcz okołonerkowy – 1,68 %.
Artykuł 3
Nie zezwala się na modyfikacje przyrządów lub metod oceny.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Węgier.
Decyzja Komisji
z dnia 11 maja 2005 r.
w sprawie odnowienia mandatu Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2005/383/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W listopadzie 1991 r. Komisja Europejska przyjęła decyzję o włączeniu etyki do procesu decyzyjnego w ramach działań Wspólnoty w zakresie badań i rozwoju technologicznego, powołując Grupę Doradców do spraw Etycznych Skutków stosowania Biotechnologii (GAEIB).
(2) W dniu 16 grudnia 1997 r. Komisja podjęła decyzję o zastąpieniu GAEIB Europejską Grupą do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach (EGE), rozszerzając mandat Grupy na wszystkie obszary stosowania nauki i technologii.
(3) Mandat Grupy EGE został odnowiony decyzją Komisji z dnia 26 marca 2001 r. na okres czterech lat, a jego zakres w niewielkim stopniu zmieniony w celu poprawy metod pracy Grupy.
(4) Grupa EGE potrzebuje nowych metod pracy, aby odpowiednio reagować na coraz szybszy rozwój nauki i technologii, oraz nowych kompetencji, aby móc uwzględniać szerszy zakres naukowych i technologicznych zastosowań.
(5) Komunikat Komisji w sprawie otrzymywania i stosowania przez Komisję porad specjalistycznych: zasady i wskazówki (COM(2002) 713), stanowi, że "otwarte zaproszenia mogą być szczególnie właściwe w przypadku delikatnych zagadnień oraz gdy istnieje duże prawdopodobieństwo, że grupy powoływane są na stosowny okres czasu".
(6) Obecny mandat Grupy EGE wygasa w dniu 25 marca 2005 r., zatem poniższa decyzja zastępuje mandat załączony do komunikatu Komisji z dnia 26 marca 2001 r. (C(2001) 691),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Komisja niniejszym przyjmuje decyzję o odnowieniu mandatu Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach (EGE) na okres czterech lat.
Artykuł 2
Zadania
Zadaniem Grupy EGE jest doradzanie Komisji w kwestiach etycznych odnoszących się do nauki i nowych technologii na wniosek Komisji lub z własnej inicjatywy.
Parlament oraz Rada mogą zwrócić uwagę Komisji na zagadnienia, które uważają za szczególnie ważne w kontekście etyki.
Komisja, zwracając się do Grupy EGE o wydanie opinii, ustanawia termin, w ciągu którego ma ona być dostarczona.
Artykuł 3
Skład – nominacja członków – mianowanie
1.
Członkowie Grupy EGE są mianowani przez Przewodniczącego Komisji.
2.
Zastosowanie będą miały poniższe zasady:
- Członkowie mianowani są ad personam.
Członkowie występują we własnym imieniu i proszeni są o doradzanie Komisji niezależnie od wpływów z zewnątrz.
EGE jest grupą niezależną, pluralistyczną i wielodyscyplinarną.
- W skład Grupy EGE wchodzi maksymalnie 15 członków.
- Każdy członek Grupy EGE mianowany jest na okres czterech lat.
Mandat ten jest odnawialny maksymalnie na kolejne dwie kadencje.
- Członków, którzy nie są już w stanie wnosić wydajnego wkładu w prace grupy lub którzy podali się do dymisji, można zastąpić innym członkiem zgodnie z art. 3.1 na podstawie listy rezerwowej na okres pozostający do końca mandatu.
- Wyznaczenie i wybór członków Grupy EGE nastąpi na podstawie otwartego zaproszenia do wyrażania zainteresowania.
W procedurze wyboru pod uwagę bierze się również dodatkowe wnioski otrzymane z innych źródeł.
- Lista członków Grupy EGE zostaje opublikowana przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Funkcjonowanie Grupy
1.
Członkowie Grupy EGE wybierają spośród siebie przewodniczącego oraz jego zastępcę na okres jednej kadencji.
2.
Program pracy Grupy EGE (w tym przeglądy dotyczące kwestii etycznych zaproponowane przez Grupę EGE w ramach jej prawa do własnej inicjatywy – patrz: art. 2) przyjmuje Przewodniczący Komisji.
Biuro Doradców ds. Polityki Europejskiej (BEPA) Komisji, działając w ścisłej współpracy z przewodniczącym Grupy EGE, odpowiada za organizację pracy Grupy EGE oraz jej sekretariatu.
3.
Spotkania robocze Grupy EGE nie są publiczne.
Poza spotkaniami roboczymi Grupa EGE może prowadzić dyskusję na temat swojej pracy z zainteresowanymi departamentami Komisji oraz może zapraszać przedstawicieli organizacji pozarządowych lub przedstawicieli organizacji, jeśli jest to właściwe w kontekście wymiany poglądów.
Porządek dnia spotkań Grupy EGE zostanie przekazany do odpowiednich służb Komisji.
4.
Grupa EGE będzie się normalnie spotykać w siedzibie Komisji zgodnie z procedurą i kalendarzem ustalonym przez Komisję.
Grupa EGE powinna spotkać się co najmniej 6 razy w ciągu 12 miesięcy, przeznaczając w sumie na te spotkania około dwunastu dni roboczych w ciągu jednego roku.
Od członków oczekuje się obecności co najmniej na czterech spotkaniach rocznie.
5.
W celu przygotowania swojej opinii oraz w granicach dostępnych na ten cel środków Grupa EGE:
- może zapraszać, jeśli uzna to za pożyteczne i/lub konieczne, ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę w celu ukierunkowania i objaśnienia zagadnień będących przedmiotem prac Grupy EGE;
- może zainicjować badania w celu zebrania niezbędnych naukowych i technicznych informacji;
- może powołać grupy robocze w celu rozważenia specjalistycznych zagadnień;
- zorganizuje publiczną debatę w celu wsparcia dialogu oraz poprawy przejrzystości każdej wydanej przez siebie opinii;
- ustanowi bliskie kontakty z departamentami Komisji zaangażowanymi w prace nad zagadnieniami, którymi zajmuje się Grupa;
- może ustanowić bliższe kontakty z przedstawicielami różnych grup etycznych w Unii Europejskiej oraz w krajach ubiegających się o członkostwo.
6.
Każda opinia zostaje opublikowana natychmiast po jej przyjęciu.
W przypadku gdy opinia nie została przyjęta jednomyślnie, zawiera ona wszelkie odmienne zdania.
W przypadku kiedy istnieje operacyjna potrzeba wystawienia opinii na szczególny temat w przyspieszonym trybie, wydane zostaną krótkie oświadczenia, po których nastąpi w razie konieczności pełniejsza analiza. Zasada przejrzystości jest przestrzegana jak w przypadku każdej innej opinii.
Opinie Grupy EGE zawsze odnoszą się do najbardziej aktualnego stanu technologii w czasie, kiedy opinia jest wydawana.
Grupa EGE może podjąć decyzję o aktualizacji swojej opinii, jeśli uzna to za konieczne.
7.
Grupa EGE przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
8.
Przed upływem mandatu Grupa EGE sporządza sprawozdanie na temat swojej działalności, za co odpowiada przewodniczący.
Sprawozdanie zostaje opublikowane.
Artykuł 5
Koszty związane z organizacją spotkań
Koszty podróży oraz diet związane z organizacją spotkań Grupy EGE pokrywa Komisja zgodnie z zasadami Komisji.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie w dniu wyznaczenia nowych członków Grupy EGE.
Decyzja Komisji
z dnia 12 maja 2005 r.
zmieniająca decyzje 2000/45/WE, 2001/405/WE, 2001/688/WE, 2002/255/WE i 2002/747/WE w celu przedłużenia okresu ważności kryteriów ekologicznych dla przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego niektórym produktom
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1446)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/384/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Definicja grupy produktów i kryteria ekologiczne ustanowione w decyzji Komisji 2000/45/WE z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającej ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego pralkom bębnowym [2] tracą ważność dnia 30 listopada 2006 r.
(2) Definicja grupy produktów i kryteria ekologiczne ustanowione w decyzji Komisji 2001/405/WE z dnia 4 maja 2001 r. ustanawiającej kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowych oznakowań ekologicznych dla produktów z bibuły [3] tracą ważność dnia 5 maja 2006 r.
(3) Definicja grupy produktów i kryteria ekologiczne ustanowione w decyzji Komisji 2001/688/WE z dnia 28 sierpnia 2001 r. ustalającej ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego środkom ulepszania gleby i podłożom uprawowym [4] tracą ważność dnia 29 sierpnia 2006 r.
(4) Decyzja Komisji 2002/255/WE z dnia 25 marca 2002 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego odbiornikom telewizyjnym [5] traci ważność dnia 31 marca 2006 r.
(5) Decyzja Komisji 2002/747/WE z dnia 9 września 2002 r. ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych na żarówki i zmieniająca decyzję 1999/568/WE [6] traci ważność dnia 31 sierpnia 2006 r.
(6) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 przeprowadzono we właściwym czasie przegląd kryteriów ekologicznych oraz wymogów oceny i weryfikacji, dotyczącej tych kryteriów, określonych w wymienionych dyrektywach.
(7) W świetle przeglądu wymienionych kryteriów i wymogów, należy przedłużyć okres ważności ekologicznych kryteriów i wymogów na okres jednego roku.
(8) Ponieważ zobowiązanie do przeglądu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 dotyczy wyłącznie kryteriów ekologicznych oraz wymogów oceny i weryfikacji, decyzje 2002/255/WE i 2002/747/WE powinny pozostać w mocy.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2000/45/WE, 2001/405/WE, 2001/688/WE, 2002/255/WE i 2002/747/WE.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3 decyzji 2000/45/WE otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów pralki bębnowe, oraz wymogi oceny i weryfikacji dotyczące tych kryteriów, są ważne do dnia 30 listopada 2007 r.".
Artykuł 2
Artykuł 3 decyzji 2001/405/WE otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów produkty z bibuły oraz wymogi oceny i weryfikacji dotyczące tych kryteriów, są ważne do dnia 4 maja 2007 r.".
Artykuł 3
Artykuł 3 decyzji 2001/688/WE otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów środki ulepszania gleby i podłoża uprawowe oraz wymogi oceny i weryfikacji dotyczące tych kryteriów, są ważne do dnia 28 sierpnia 2007 r.".
Artykuł 4
Artykuł 4 decyzji 2002/255/WE otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów odbiorniki telewizyjne oraz wymogi oceny i weryfikacji dotyczące tych kryteriów, są ważne do dnia 31 marca 2007 r.".
Artykuł 5
Artykuł 5 decyzji 2002/747/WE otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów żarówki oraz wymogi oceny i weryfikacji dotyczące tych kryteriów, są ważne do dnia 31 sierpnia 2007 r.".
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 maja 2005 r.
w sprawie rozliczenia rachunków Państw Członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2004
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1443)
(2005/385/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, Komisja, na podstawie rocznych sprawozdań finansowych przekazanych przez Państwa Członkowskie wraz z informacjami wymaganymi do rozliczenia oraz świadectwem kompletności, dokładności i prawdziwości przekazanych ksiąg oraz sprawozdaniami organów certyfikujących, rozlicza rachunki agencji płatniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia.
(2) Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [2], w roku budżetowym 2004 uwzględnia się wydatki dokonane przez Państwa Członkowskie od dnia 16 października 2003 r. do dnia 15 października 2004 r.
(3) Upłynęły terminy przyznane Państwom Członkowskim na przekazanie Komisji dokumentów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1258/1999 oraz w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3].
(4) Komisja sprawdziła przekazane informacje oraz powiadomiła Państwa Członkowskie przed dniem 31 marca 2005 r. o wynikach tej weryfikacji oraz niezbędnych poprawkach.
(5) Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1663/95, decyzja w sprawie rozliczenia rachunków, określona w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 ustala, bez uszczerbku dla decyzji podjętych następnie zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia, kwotę wydatków poniesionych w każdym Państwie Członkowskim w ciągu danego roku budżetowego, która jest uznawana za podlegającą wpisaniu w ciężar Sekcji Gwarancji EFOGR na podstawie rocznych sprawozdań finansowych, określonych w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 oraz redukcje i odroczenia zaliczek w danym roku budżetowym, łącznie z redukcjami, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 296/96. Zgodnie z art. 154 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4], wynik decyzji w sprawie rozliczenia, czyli każda rozbieżność, która może pojawić się między sumą wydatków zaksięgowanych w księgach rachunkowych w roku budżetowym zgodnie z art. 151 ust. 1 i art. 152 oraz sumą wydatków uwzględnioną przez Komisję w niniejszej decyzji, jest księgowana w pojedynczym artykule jako dodatkowy wydatek lub jako redukcja wydatków.
(6) W świetle dokonanych weryfikacji, roczne sprawozdania finansowe oraz dokumenty towarzyszące pozwalają Komisji podjąć decyzję dotyczącą kompletności, dokładności i prawdziwości przedłożonych ksiąg rachunkowych w przypadku niektórych agencji płatniczych.
Załącznik I wymienia rozliczone kwoty w rozbiciu na Państwa Członkowskie. Szczegóły dotyczące tych kwot zostały opisane w sprawozdaniu podsumowującym, które zostało przedstawione Komitetowi Funduszu łącznie z niniejszą decyzją.
(7) W świetle dokonanych weryfikacji, informacje przekazane przez niektóre agencje płatnicze wymagają dodatkowego dochodzenia, a ich rachunki nie mogą zostać rozliczone niniejszą decyzją.
W załączniku II wymienione są agencje płatnicze, których to dotyczy.
(8) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96, w połączeniu z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 z dnia 26 września 2000 r. w sprawie dyscypliny budżetowej [5] stanowi, że zaliczki na księgowanie są zmniejszane w przypadku wydatków dokonanych przez Państwa Członkowskie po przekroczeniu ustanowionych limitów lub upływie ustalonych terminów. Jednakże zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 296/96, wszelkie przekroczenia terminów w sierpniu, wrześniu i październiku są brane pod uwagę przy zamknięciu sprawozdania finansowego, o ile nie zostaną zgłoszone przed ostatnią decyzją roku budżetowego odnoszącą się do zaliczek. Część wydatków zadeklarowanych przez niektóre Państwa Członkowskie we wspomnianym wyżej okresie i przeznaczonych na środki, dla których Komisja nie uznała żadnych okoliczności łagodzących, została dokonana po przekroczeniu ustanowionych limitów lub terminów. Niniejsza decyzja powinna zatem ustanowić odpowiednie redukcje. Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, decyzja ostatecznie ustalająca wydatki wykluczone z finansowania wspólnotowego, uwzględniająca te redukcje oraz wszystkie inne wydatki, które mogą zostać uznane za dokonane po przekroczeniu ustanowionych limitów lub terminów, zostanie podjęta w późniejszym terminie.
(9) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2040/2000 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96, Komisja dokonała już redukcji lub odroczenia szeregu miesięcznych zaliczek na wydatki w roku budżetowym 2004 i w niniejszej decyzji dokonuje redukcji określonych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 296/96. Wobec powyższego, w celu uniknięcia jakiegokolwiek przedwczesnego bądź jedynie chwilowego zwrotu rozpatrywanych kwot, nie powinny one zostać uznane w niniejszej decyzji, bez uszczerbku dla dalszego ich rozpatrzenia zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(10) Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1663/95 stanowi, że kwoty, które zgodnie z decyzją w sprawie rozliczenia rachunków określoną w akapicie pierwszym, podlegają zwrotowi od każdego Państwa Członkowskiego, lub które są płatne na rzecz każdego Państwa Członkowskiego, ustala się poprzez potrącanie zaliczek wypłaconych w danym roku budżetowym, tj. w roku 2004, od wydatków uznanych w tym samym roku budżetowym zgodnie z akapitem 1. Kwoty te są potrącane od lub dodawane do zaliczek na wydatki począwszy od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym została podjęta decyzja w sprawie rozliczenia rachunków.
(11) Zgodnie z art. 7 ust. 3 ostatni akapit rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95, niniejsza decyzja, przyjęta na podstawie informacji księgowych, nie ma wpływu na podjęcie przez Komisję późniejszych decyzji wykluczających z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane niezgodnie z przepisami Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zostają rozliczone rachunki agencji płatniczych Państw Członkowskich, za wyjątkiem agencji płatniczych określonych w art. 2, dotyczące wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR w odniesieniu do roku budżetowego 2004.
Kwoty, które na podstawie niniejszej decyzji podlegają zwrotowi od każdego Państwa Członkowskiego, lub które są płatne na rzecz każdego Państwa Członkowskiego, są określone w załączniku I.
Artykuł 2
W odniesieniu do roku budżetowego 2004, rachunki agencji płatniczych Państw Członkowskich dotyczące wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR, określonych w załączniku II, są wyłączone z niniejszej decyzji i będą przedmiotem przyszłej decyzji w sprawie rozliczenia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/386/WPZiB
z dnia 14 marca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej udziału Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/570/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1].
(2) Artykuł 11 ust. 3 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe ustalenia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) Po otrzymaniu upoważnienia od Rady w dniu 13 września 2004 r. Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią w sprawie udziału Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea). (4) Umowę należy zatwierdzić, STANOWI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1
Decyzja Rady 2005/387/WSiSW
z dnia 10 maja 2005 r.
w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, 31 ust. 1 lit. e) i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szczególne niebezpieczeństwa nieodłącznie związane z opracowywaniem substancji psychoaktywnych wymagają od Państw Członkowskich szybkiego działania.
(2) Jeżeli nowe substancje psychoaktywne nie są objęte prawem karnym we wszystkich Państwach Członkowskich, mogą wystąpić problemy we współpracy organów sądowych z organami ścigania Państw Członkowskich ze względu na fakt, że dany czyn lub czyny przestępcze nie są karalne jednocześnie na mocy przepisów prawa państwa wnioskującego i państwa, do którego kierowany jest wniosek.
(3) Plan działań Unii Europejskiej w sprawie narkotyków (2000–2004) określił, że Komisja zorganizuje odpowiednią ocenę wspólnego działania z dnia 16 czerwca 1997 r. dotyczącego wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych [2] (zwanego dalej "wspólnym działaniem"), biorąc pod uwagę zewnętrzną ocenę systemu wczesnego ostrzegania, zleconą przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (zwane dalej "EMCDDA").
Ocena ta wykazała, że wspólne działanie spełniło oczekiwania.
Niemniej jednak wyniki oceny wykazały w jasny sposób, że wspólne działanie wymagało wzmocnienia i zmiany orientacji.
W szczególności należało ponownie określić jego główny cel, czytelność procedur i definicji, przejrzystość działań i znaczenie obszaru jego stosowania.
Przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie komunikat Komisji w sprawie średniookresowej oceny planu działań Unii Europejskiej w sprawie narkotyków (2000–2004) wskazał, że zostaną wprowadzone zmiany w prawodawstwie, mające na celu zwiększenie skuteczności działań przeciwko lekom syntetycznym.
Mechanizm stworzony w ramach wspólnego działania powinien w związku z tym zostać dostosowany.
(4) Nowe substancje psychoaktywne mogą być szkodliwe dla zdrowia.
(5) Nowe substancje psychoaktywne objęte niniejszą decyzją mogą obejmować produkty lecznicze określone dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [3] i dyrektywą 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [4].
(6) Wymiana informacji w ramach systemu wczesnego ostrzegania, utworzonego zgodnie z wspólnym działaniem, okazała się być cenną pomocą dla Państw Członkowskich.
(7) Niniejsza decyzja nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w prowadzeniu wymiany informacji w ramach Europejskiej Sieci Informacji o Narkotykach i Narkomanii (zwanej dalej "siecią Reitox") na temat powstających tendencji w nowych zastosowaniach istniejących substancji psychoaktywnych, które mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego, jak również informacji na temat możliwych środków związanych z ochroną zdrowia publicznego, zgodnie z mandatem i procedurami EMCDDA.
(8) Nie będzie dopuszczalne żadne pogorszenie jakości opieki zdrowotnej albo weterynaryjnej w związku z niniejszą decyzją.
Dlatego też substancje o stwierdzonej i uznanej wartości medycznej są wyłączone z zakresu stosowania środków kontroli opartych na niniejszej decyzji.
Powinny zostać podjęte odpowiednie środki regulacyjne i środki związane z ochroną zdrowia publicznego w odniesieniu do niewłaściwego używania substancji o stwierdzonej i uznanej wartości medycznej.
(9) Poza tym, co zostało przewidziane w ramach systemów nadzoru farmakologicznego określonych dyrektywą 2001/82/WE i dyrektywą 2001/83/WE, należy wzmocnić wymianę informacji o nadużywanych lub niewłaściwie używanych substancjach psychoaktywnych i zapewnienia właściwej współpracy z Europejską Agencją Leków (zwaną dalej "EMEA").
Rezolucja 46/7 Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków (zwanej dalej "CND") "Środki ułatwiające wymianę informacji o nowych sposobach używania narkotyków i o używanych substancjach psychoaktywnych" stwarza użyteczne ramy działania dla Państw Członkowskich.
(10) Wprowadzenie nieprzekraczalnych terminów na każdym etapie procedury ustanowionej niniejszą decyzją powinno zagwarantować, że dany instrument może reagować szybko oraz zwiększa jego możliwość dostarczenia szybkiego mechanizmu reagowania.
(11) Komitet naukowy EMCDDA odgrywa centralną rolę w ocenie zagrożeń związanych z nowymi substancjami psychoaktywnymi, jego skład zostanie do celów niniejszej decyzji poszerzony o ekspertów z Komisji, Europolu i EMEA oraz ekspertów z dziedzin nauki nie reprezentowanych lub niewystarczająco reprezentowanych w komitecie naukowym EMCDDA.
(12) Komitet naukowy w poszerzonym składzie, który ocenia zagrożenia związane z nowymi substancjami psychoaktywnymi, powinien pozostać ściśle technicznym zespołem ekspertów, zdolnym do prowadzenia skutecznej oceny wszystkich zagrożeń związanych z nową substancją psychoaktywną.
Z tego względu powinno utrzymywać się rozsądny rozmiar komitetu naukowego w poszerzonym składzie.
(13) W związku z tym, że cele proponowanego działania, a mianowicie dokonywanie wymiany informacji, ocena ryzyka przez komitet naukowy i procedura obejmowania kontrolą zgłaszanych substancji na poziomie Unii Europejskiej nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, i dlatego, z uwagi na skutki proponowanego działania, można je lepiej osiągnąć na poziomie Unii Europejskiej, Unia może podjąć środki zgodnie z zasadą subsydiarności ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(14) Zgodnie z art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu środki oparte na niniejszej decyzji mogą być przyjmowane większością kwalifikowaną, ponieważ są one niezbędne do jej wykonania.
(15) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w art. 6 Traktatu i odzwierciedlonymi w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm szybkiej wymiany informacji o nowych substancjach psychoaktywnych.
Uwzględnia ona informacje o podejrzewanych niekorzystnych reakcjach, które mogą być zgłaszane w ramach systemu nadzoru farmakologicznego ustanowionego przez tytuł IX dyrektywy 2001/83/WE.
Niniejsza decyzja przewiduje również ocenę zagrożeń związanych z tymi nowymi substancjami psychoaktywnymi w celu dozwolenia zastosowania środków kontroli substancji o działaniu narkotycznym i psychotropowym, mających zastosowanie w Państwach Członkowskich, również do tych nowych substancji psychoaktywnych.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do substancji niewymienionych obecnie w żadnym z wykazów załączonych do:
a) Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r., które mogą stanowić porównywalne zagrożenie dla zdrowia publicznego jak substancje wymienione w załączonych do Konwencji wykazach I, II lub IV, i
b) Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r., które mogą stanowić porównywalne zagrożenie dla zdrowia publicznego jak substancje wymienione w załączonych do Konwencji wykazach I, II, III lub IV.
Niniejsza decyzja dotyczy produktów końcowych, w odróżnieniu od prekursorów, w stosunku do których rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwienia wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [5] i rozporządzenie (WE) 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych [6] przewidują system wspólnotowy.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej decyzji mają zastosowanie następujące definicje:
a) "nowa substancja psychoaktywna" oznacza nowy środek odurzający lub nowy lek psychotropowy w postaci czystej lub w formie preparatu;
b) "nowy środek odurzający" oznacza substancję w postaci czystej lub w formie preparatu, która nie została zamieszczona w wykazach załączonych do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r., a która może stanowić porównywalne zagrożenie dla zdrowia publicznego jak substancje wymienione w wykazach I, II lub IV;
c) "nowy lek psychotropowy" oznacza substancję w postaci czystej lub w formie preparatu, która nie została zamieszczona w wykazach załączonych do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r., a która może stanowić porównywalne zagrożenie dla zdrowia publicznego jak substancje wymienione w wykazach I, II, III lub IV;
d) "zezwolenie na wprowadzenie do obrotu" oznacza zezwolenie na wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu, wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, zgodnie z wymogami tytułu III dyrektywy 2001/83/WE (w przypadku produktów leczniczych stosowanych u ludzi) lub tytułu III dyrektywy 2001/82/WE (w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych) lub zezwolenie na wprowadzenie do obrotu wydane przez Komisję Europejską zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków [7];
e) "system Narodów Zjednoczonych" oznacza Światową Organizację Zdrowia (WHO), Komisję Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków (CND) i/lub Komitet Ekonomiczno-Społeczny, działające zgodnie z odpowiednim zakresem ich odpowiedzialności określonym w art. 3 Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. lub w art. 2 Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.;
f) "preparat" oznacza mieszaninę zawierającą nową substancję psychoaktywną;
g) "formularz sprawozdawczy" oznacz formularz o określonej strukturze służący do zgłaszania nowej substancji psychoaktywnej lub preparatu zawierającego nową substancję psychoaktywną, uzgodniony przez EMCDDA/Europol i ich odpowiednie sieci krajowe w sieci Reitox Państw Członkowskich oraz jednostki krajowe Europolu.
Artykuł 4
Wymiana informacji
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia przekazywanie przez swoją jednostkę krajową Europolu i swojego przedstawiciela w sieci Reitox informacji do Europolu i EMCDDA o wytwarzaniu, obrocie i użyciu nowych substancji psychoaktywnych i preparatów zawierających nowe substancje psychoaktywne, w tym dodatkowych informacji o ich możliwych zastosowaniach medycznych, z uwzględnieniem odpowiednich mandatów tych dwóch organów.
Europol i EMCDDA gromadzą informacje otrzymywane na formularzach sprawozdawczych od Państw Członkowskich i niezwłocznie przekazują je sobie wzajemnie, jak również jednostkom krajowym Europolu i przedstawicielom sieci Reitox z Państw Członkowskich, Komisji i EMEA.
2.
Jeżeli Europol i EMCDDA uznają, że informacje otrzymane od Państwa Członkowskiego na temat nowej substancji psychoaktywnej nie uzasadniają ich dalszego przekazania, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie informują o tym powiadamiające Państwo Członkowskie.
Europol i EMCDDA przekazują Radzie uzasadnienie swojej decyzji w terminie sześciu tygodni.
Artykuł 5
Wspólne sprawozdanie
1.
Jeżeli Europol i EMCDDA lub Rada stanowiąca większością głosów swoich członków, uznają, że informacje przekazane przez Państwo Członkowskie na temat nowej substancji psychoaktywnej uzasadniają dalsze gromadzenie informacji, Europol i EMCDDA zestawiają i przedstawiają te informacje w formie wspólnego sprawozdania (zwanego dalej "wspólnym sprawozdaniem").
Wspólne sprawozdanie jest przedstawiane Radzie, EMEA i Komisji.
2.
Wspólne sprawozdanie zawiera:
a) opis chemiczny i fizyczny nowej substancji psychoaktywnej, w tym nazwę, pod jaką jest znana, z podaniem jej nazwy naukowej (międzynarodowa niezastrzeżona nazwa preparatów farmaceutycznych), jeżeli jest ona dostępna;
b) informacje o częstotliwości, okolicznościach lub ilościach, w jakich spotyka się nową substancję psychoaktywną, oraz informacje o sposobach i metodach jej wytwarzania;
c) informacje o udziale przestępczości zorganizowanej w wytwarzaniu nowej substancji psychoaktywnej lub obrocie tą substancją;
d) pierwsze wskazanie zagrożeń związanych z nową substancją psychoaktywną, w tym zagrożeń zdrowotnych i społecznych, oraz charakterystykę użytkowników;
e) informacje o tym, czy nowa substancja jest obecnie poddawana lub została poddana ocenie w ramach systemu Narodów Zjednoczonych;
f) datę zgłoszenia EMCDDA lub Europolowi nowej substancji psychoaktywnej na formularzu sprawozdawczym;
g) informacje, czy nowa substancja psychoaktywna jest już objęta środkami kontroli na szczeblu krajowym w Państwie Członkowskim;
h) tak dalece, jak to możliwe, będą udostępniane informacje na temat:
i) prekursorów chemicznych, o których wiadomo, że zostały użyte do wytworzenia danej substancji;
ii) stwierdzonego lub przewidywanego sposobu i zakresu użycia nowej substancji;
iii) wszelkich innych sposobów użycia nowej substancji psychoaktywnej i zakresu takiego użycia, zagrożeń związanych z użyciem nowej substancji psychoaktywnej, w tym zagrożeń zdrowotnych i społecznych.
3.
EMEA przekazuje Europolowi i EMCDDA następujące informacje o tym, czy na terytorium Unii Europejskiej lub któregokolwiek Państwa Członkowskiego:
a) nowa substancja psychoaktywna uzyskała zezwolenie na wprowadzenie do obrotu;
b) został złożony wniosek o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu nowej substancji psychoaktywnej;
c) wydane zezwolenie na wprowadzenie do obrotu nowej substancji psychoaktywnej zostało zawieszone.
W przypadku gdy powyższe informacje dotyczą zezwoleń na wprowadzenie do obrotu wydanych przez Państwa Członkowskie, te Państwa Członkowskie przekazują te informacje EMEA na jej żądanie.
4.
Państwa Członkowskie przekazują szczegóły, o których mowa w ust. 2, w terminie sześciu tygodni od daty notyfikacji dokonanej na formularzu sprawozdawczym, w sposób określony w art. 4 ust. 1.
5.
Wspólne sprawozdanie jest przedstawiane nie później niż w terminie czterech tygodni od daty otrzymania informacji od Państw Członkowskich oraz EMEA.
Sprawozdanie jest przedstawiane przez Europol lub EMCDDA, odpowiednio, zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2.
Artykuł 6
Ocena zagrożeń
1.
Rada, biorąc pod uwagę głos doradczy Europolu i EMCDDA oraz stanowiąc większością głosów swoich członków, może zażądać dokonania oceny zagrożeń, w tym zagrożeń zdrowotnych i społecznych, powodowanych przez użycie, wytwarzanie i obrót nową substancją psychoaktywną, udział przestępczości zorganizowanej i możliwe konsekwencje stosowania środków kontroli, zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4, pod warunkiem że co najmniej jedna czwarta część jej członków lub Komisja poinformowała Radę na piśmie, że opowiada się za dokonaniem takiej oceny.
Państwa Członkowskie lub Komisja przekazują informację o tym Radzie tak szybko, jak to możliwe, w każdym przypadku jednak w terminie czterech tygodni od otrzymania wspólnego sprawozdania.
Sekretariat Generalny Rady niezwłocznie przekazuje tą informację do EMCDDA.
2.
W celu przeprowadzenia oceny, EMCDDA zwołuje specjalne spotkanie pod auspicjami swojego komitetu naukowego.
Dodatkowo, na potrzeby tego spotkania skład komitetu naukowego może zostać poszerzony o nie więcej niż pięciu ekspertów, których wyznacza dyrektor EMCDDA, działając zgodnie z opinią przewodniczącego komitetu naukowego, wybranego spośród panelu ekspertów zgłaszanych przez Państwa Członkowskie i zatwierdzanych co trzy lata przez zarząd EMCDDA.
Eksperci tacy reprezentują dziedziny nauki nie reprezentowane lub niewystarczająco reprezentowane w komitecie naukowym, których udział jest jednak konieczny dla zapewnienia wyważonej i adekwatnej oceny możliwych zagrożeń, w tym zagrożeń zdrowotnych i społecznych.
Ponadto Komisja, Europol i EMEA zapraszane są do wydelegowania każde nie więcej niż dwóch ekspertów.
3.
Ocenę zagrożeń przeprowadza się na podstawie informacji przekazanych komitetowi naukowemu przez Państwa Członkowskie, EMCDDA, Europol, EMEA, z uwzględnieniem wszystkich czynników, które zgodnie z Jednolitą konwencją ONZ o środkach odurzających z 1961 r. lub Konwencją ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. uzasadniałyby objęcie danej substancji kontrolą międzynarodową.
4.
Po zakończeniu oceny zagrożeń komitet naukowy sporządza sprawozdanie (zwane dalej "sprawozdaniem na temat oceny zagrożeń").
Sprawozdanie na temat oceny zagrożeń składa się z analizy dostępnych informacji naukowych i informacji organów ścigania i odzwierciedla wszystkie opinie członków komitetu.
Sprawozdanie na temat oceny zagrożeń jest przekazywane Komisji i Radzie w imieniu komitetu przez jego przewodniczącego, w terminie dwunastu tygodni od daty przekazania EMCDDA przez Sekretariat Generalny Rady informacji, o której mowa w ust. 1.
Sprawozdanie na temat oceny zagrożeń obejmuje:
a) opis chemiczny i fizyczny nowej substancji psychoaktywnej i mechanizmów jej działania, w tym jej wartości medycznej;
b) zagrożenia dla zdrowia związane z nową substancją psychoaktywną;
c) zagrożenia społeczne związane z nową substancją psychoaktywną;
d) informacje o poziomie zaangażowania przestępczości zorganizowanej oraz informacje o dokonaniu konfiskaty lub przechwyceniu nowej substancji psychoaktywnej przez władze oraz o jej wytwarzaniu;
e) informacje o wszelkich ocenach nowej substancji psychoaktywnej w ramach systemu Narodów Zjednoczonych;
f) tam, gdzie to właściwe, opis środków kontroli, które mają zastosowanie do nowej substancji psychoaktywnej w Państwach Członkowskich;
g) warianty przeprowadzenia kontroli i możliwe konsekwencje środków kontroli; oraz
h) informacje o prekursorach chemicznych używanych do wytwarzania substancji.
Artykuł 7
Okoliczności, w których nie przeprowadza się oceny zagrożeń
1.
Nie przeprowadza się żadnej oceny zagrożeń w przypadku, kiedy Europol i EMCDDA nie sporządziły wspólnego sprawozdania.
Nie przeprowadza się oceny zagrożeń, jeżeli w ramach systemu Narodów Zjednoczonych jest prowadzona ocena nowej substancji psychoaktywnej i ocena ta osiągnęła zaawansowaną fazę, to znaczy po ogłoszeniu przez Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO krytycznego przeglądu wraz z pisemnym zaleceniem, z wyjątkiem przypadku, gdy istnieje istotna nowa informacja mająca znaczenie w zakresie niniejszej decyzji.
2.
W przypadku gdy nowa substancja pychoaktywna została poddana ocenie w ramach systemu Narodów Zjednoczonych, ale podjęto decyzję o nieumieszczaniu jej w wykazie załączonym do Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. lub Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r., ocenę zagrożeń przeprowadza się jedynie w sytuacji, gdy istnieją istotne nowe informacje mające znaczenie w zakresie niniejszej decyzji.
3.
Nie przeprowadza się żadnej oceny zagrożeń nowej substancji psychoaktywnej, jeżeli:
a) nowa substancja psychoaktywna jest używana do wytwarzania produktu leczniczego, w stosunku do którego wydano zezwolenie na wprowadzenie do obrotu; lub
b) nowa substancja psychoaktywna jest używana do wytwarzania produktu leczniczego, w stosunku do którego złożono wniosek o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu; lub
c) nowa substancja psychoaktywna jest używana do wytwarzania produktu leczniczego, w stosunku do którego zezwolenie na wprowadzenie do obrotu zostało zawieszone przez właściwe władze.
W przypadku gdy nowa substancja psychoaktywna jest objęta jedną z kategorii wymienionych w punkcie pierwszym, Komisja, na podstawie danych zgromadzonych przez EMCDDA i Europol, ocenia wraz z EMEA potrzebę dalszego działania, w bliskiej współpracy z EMCDDA i zgodnie z mandatem i procedurami EMEA.
Komisja składa Radzie sprawozdanie z wyników tych prac.
Artykuł 8
Procedura obejmowania kontrolą określonych nowych substancji psychoaktywnych
1.
W terminie sześciu tygodni od daty otrzymania sprawozdania na temat oceny zagrożeń Komisja występuje do Rady z inicjatywą poddania nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli.
Jeżeli Komisja nie uważa za konieczne wystąpienia z inicjatywą poddania nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli, w terminie trzech tygodni od daty otrzymania sprawozdania na temat oceny zagrożeń przedstawia ona Radzie sprawozdanie wyjaśniające jej stanowisko.
2.
Jeżeli Komisja nie uważa za konieczne wystąpienia z inicjatywą poddania nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli, z inicjatywą taką może wystąpić do Rady jedno lub kilka Państw Członkowskich, najlepiej nie później niż w terminie sześciu tygodni od daty przedstawienia przez Komisję sprawozdania Radzie.
3.
Rada podejmuje decyzję, czy poddać nową substancję psychoaktywną środkom kontroli, stanowiąc większością kwalifikowaną i działając na podstawie artykułu 34 ust. 2 lit. c) Traktatu w oparciu o inicjatywę zgłoszoną zgodnie z postanowieniami ust. 1 lub 2.
Artykuł 9
Środki kontroli podejmowane przez Państwa Członkowskie
1.
Jeżeli Rada podejmuje decyzję o poddaniu nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli, Państwa Członkowskie dokładają starań w celu podjęcia tak szybko jak to możliwe, jednak nie później niż w terminie jednego roku od daty tej decyzji, koniecznych środków zgodnie z ich prawem krajowym, w celu poddania:
a) nowego leku psychotropowego środkom kontroli i sankcjom karnym przewidzianym przez ich ustawodawstwo krajowe na mocy ich zobowiązań wynikających z Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.,
b) nowego środka odurzającego środkom kontroli i sankcjom karnym przewidzianym przez ich ustawodawstwo krajowe na mocy ich zobowiązań wynikających z Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r.
2.
Państwa Członkowskie składają zarówno Radzie, jak i Komisji sprawozdanie z podjętych środków, tak szybko jak to możliwie po podjęciu odpowiednich decyzji.
Informacja ta przekazywana jest następnie EMCDDA, Europolowi, EMEA i Parlamentowi Europejskiemu.
3.
Żadne postanowienie niniejszej decyzji nie stanowi przeszkody dla utrzymania lub wprowadzenia przez Państwo Członkowskie na swoim terytorium wszelkich krajowych środków kontroli, jakie uzna za stosowne, po zidentyfikowaniu przez Państwo Członkowskie nowej substancji psychoaktywnej.
Artykuł 10
Doroczne sprawozdanie
EMCDDA i Europol przedstawiają Radzie, Parlamentowi Europejskiemu i Komisji doroczne sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji.
Sprawozdanie uwzględnia wszelkie aspekty potrzebne do oceny skuteczności i osiągnięć systemu ustanowionego na mocy niniejszej decyzji.
Sprawozdanie obejmuje, w szczególności, doświadczenia dotyczące koordynacji pomiędzy systemem ustanowionym niniejszą decyzją a systemem nadzoru farmakologicznego.
Artykuł 11
System nadzoru farmakologicznego
Państwa Członkowskie i EMEA zapewniają właściwą wymianę informacji między mechanizmem ustanowionym w drodze niniejszej decyzji a systemami nadzoru farmakologicznego określonymi i ustanowionymi na podstawie tytułu VII dyrektywy 2001/82/WE14 i tytułu IX dyrektywy 2001/83/WE.
Artykuł 12
Uchylenie
Niniejszym uchyla się wspólne działanie z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie nowych leków syntetycznych.
Decyzje podjęte przez Radę na mocy art. 5 powołanego wspólnego działania pozostają w mocy.
Artykuł 13
Publikacja i skuteczność
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 maja 2005 r.
dotycząca niezbędnych środków w sprawie przeszkody w handlu, jaką stanowią praktyki handlowe Brazylii w odniesieniu do handlu oponami bieżnikowanymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1302)
(2005/388/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. [1] ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu, w szczególności jego art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 listopada 2003 r. Komisja otrzymała skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 (zwanego dalej "rozporządzeniem o barierach w handlu").
Skargę złożyło Bureau International Permanent des Associations de Vendeurs et Rechapeurs de Pneumatiques ("BIPAVER").
(2) Skarga dotyczyła pewnych domniemanych praktyk handlowych Brazylii zapobiegających przywozowi do Brazylii opon bieżnikowanych [2].
W skardze twierdzono w szczególności, że praktyki te są niezgodne z art. III oraz art. XI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu ("GATT 1994").
Na tej podstawie skarżący wnioskował, aby Komisja podjęła niezbędne działania.
(3) Skarga zawierała dowody wystarczające do uzasadnienia wszczęcia wspólnotowej procedury kontrolnej zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.
W związku z tym Komisja wszczęła procedurę w dniu 7 stycznia 2004 r. [3], po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu Doradczego.
(4) Po wszczęciu procedury kontrolnej Komisja przeprowadziła dochodzenie.
Dochodzenie dotyczyło domniemanego zakazu przywozu oraz kar finansowych związanych z przywożonymi oponami bieżnikowanymi.
(5) Dochodzenie objęło brazylijskie ustawodawstwo odnoszące się do zakazu przywozu oraz nałożenia kar finansowych, uwzględniono też opinie wyrażone przez kilka brazylijskich ministerstw oraz stowarzyszeń handlowych.
(6) Dochodzenie doprowadziło do wniosku, że badane brazylijskie środki są niezgodne z kilkoma przepisami układu GATT 1994, w szczególności art. I:1, III:4, XI:1 oraz XIII:1, i nie są uzasadnione na mocy art. XX GATT 1994, Klauzuli Zezwalającej oraz innych mających zastosowanie instrumentów prawa międzynarodowego.
Ponieważ Porozumienie WTO zakazuje omawianych praktyk, istnieje dowód obecności przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.
(7) Dochodzenie wykazało, że przed wprowadzeniem zakazu w dniu 25 września 2000 r. Brazylia była ważnym rynkiem dla europejskich producentów opon bieżnikowanych.
W latach 1995–2000 wywóz do Brazylii opon bieżnikowanych do samochodów osobowych wzrósł przeciętnie o 58 %, a po raz pierwszy w okresie sześcioletnim spadł o 32 % w roku 2001, tj. po wprowadzeniu zakazu.
(8) Mimo że wywóz po wprowadzeniu zakazu dalej istniał, ze względu na będące jeszcze w obiegu pozwolenia na przywóz lub w wyniku sprzeciwu wniesionego przez niektórych importerów do brazylijskich sądów, oczywiste jest, że rynek stopniowo się zamykał dla europejskich eksporterów.
Chociaż wielu wspólnotowym eksporterom udało się znaleźć nowe rynki zbytu, nie byli w stanie zrekompensować sobie utraty dużej części swoich dochodów z wywozu.
Nie wszystkim udało się znaleźć nowe rynki lub stworzyć nowe linie opon bieżnikowanych do pojazdów wyspecjalizowanych (z napędem na cztery koła, sportowych itp.), więc zakaz, w połączeniu z innymi czynnikami (opóźnione płatności ze strony brazylijskiego importera, wahania kursu wymiany walut) doprowadził niektórych producentów wspólnotowych do upadłości.
(9) Dowody wskazują jasno, że przemysł wspólnotowy poniósł i dalej ponosi szkody w rozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia o barierach w handlu.
(10) Dane eksportowe oraz odpowiedzi zawarte w kwestionariuszu wysłanym przez Komisję do europejskich producentów i eksporterów opon bieżnikowanych popierają twierdzenie przedstawicieli przemysłu wspólnotowego, że przed wprowadzeniem zakazu Brazylia była ważnym rynkiem eksportowym oraz że przewidywano osiągnięcie do końca 2002 r. rocznego poziomu sprzedaży w wysokości 3 milionów sztuk.
Dowody potwierdzają również, że przez ostatnie trzy lata producenci i eksporterzy ponosili szkody w wyniku brazylijskiego zakazu importu.
W niektórych przypadkach nastąpiła likwidacja firm, które nie zdołały znaleźć nowych rynków eksportowych.
(11) Na podstawie powyższego można stwierdzić, że w interesie Wspólnoty – w rozumieniu art. 12 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu – jest podjęcie w ramach WTO działań mających na celu szybkie usunięcie brazylijskiego zakazu przywozu opon bieżnikowanych, stanowiącego naruszenie podstawowych zasad Światowej Organizacji Handlu oraz przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.
(12) Niezmiernie istotne dla Wspólnoty jest zapewnienie, aby partnerzy WTO w całości wypełniali swoje zobowiązania tak, jak wymaga się tego od Wspólnoty.
Omówienie naruszenia zasad WTO na tym forum jest zatem kwestią podstawową dla dobrego funkcjonowania systemu handlu wielostronnego.
(13) Podczas prób rozwiązania sporu za pomocą licznych spotkań z brazylijskimi władzami, które odbyły się od czasu wprowadzenia zakazu oraz w trakcie dochodzenia, nie zauważono ze strony brazylijskich władz chęci osiągnięcia rozwiązania satysfakcjonującego wszystkich zainteresowanych.
Ze względu na brak prawdopodobieństwa zmiany stanowiska Brazylii uznaje się za konieczne wszczęcie procedury w ramach administrowanego przez WTO Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów (DSU).
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu TBR (Komitetu ds. Rozporządzenia o Barierach w Handlu),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Nałożenie przez rząd Brazylii zakazu na przywóz opon bieżnikowanych oraz związanych z nim kar finansowych wydaje się niezgodne ze zobowiązaniami Brazylii w ramach Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu oraz, w szczególności, z przepisami Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. i stanowi przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94.
Artykuł 2
Aby zapewnić usunięcie przeszkody w handlu, Wspólnota rozpocznie postępowanie w sprawie rozstrzygania sporów przeciw Brazylii w ramach Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów oraz innych odnośnych przepisów WTO.
Decyzja Komisji
z dnia 18 maja 2005 r.
zmieniająca decyzję 1999/217/WE odnośnie do rejestru substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1437)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/389/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych [1] w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2232/96 ustanawia procedurę dotyczącą ustalania zasad odnośnie do substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych.
Rozporządzenie to przewiduje przyjęcie rejestru substancji aromatycznych ("rejestru"), po notyfikacji przez Państwa Członkowskie wykazu substancji aromatycznych, które mogą być używane w lub na środkach spożywczych sprzedawanych na ich terytorium i na podstawie dokładnej analizy przez Komisję tej notyfikacji.
Rejestr ten został przyjęty decyzją Komisji 1999/217/WE [2].
(2) Ponadto rozporządzenie (WE) nr 2232/96 ustanawia program oceny substancji aromatycznych w celu sprawdzenia, czy spełniają one ogólne kryteria użycia substancji aromatycznych, określone w Załączniku do wymienionego rozporządzenia.
(3) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") stwierdził w swojej opinii z dnia 13 lipca 2004 r. na temat para-hydroksybenzoesanów, że 4-hydroksybenzoesan propylu (FL 09.915) wpływał na hormony płciowe i męskie organy rozrodcze u młodych szczurów.
Urząd nie był w stanie określić dopuszczalnego spożycia dziennego (DSD) tej substancji z powodu braku wyraźnego poziomu, na którym nie obserwuje się szkodliwego działania (NOAEL).
Użycie 4-hydroksybenzoesanu propylu jako substancji aromatycznej w żywności nie jest dopuszczalne, ponieważ nie spełnia on ogólnych kryteriów użycia substancji aromatycznych, określonych w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2232/96.
W związku z tym 4-hydroksybenzoesan propylu powinien zostać wykreślony z rejestru.
(4) Urząd stwierdził w swojej opinii z dnia 7 grudnia 2004 r. na temat alifatycznych alkoholi dwuwodorotlenowych, diketonów i hydroksyketonów, że pentan-2,4-dion (FL 07.191) jest genotoksyczny w badaniach in vitro i in vivo.
Wobec tego użycie go jako substancji aromatycznej nie jest dopuszczalne, ponieważ nie spełnia on ogólnych kryteriów użycia substancji aromatycznych, określonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2232/96.
W związku z tym pentan-2,4-dion powinien zostać wykreślony z rejestru.
(5) W zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 i zalecenia Komisji 98/282/WE z dnia 21 kwietnia 1998 r. w sprawie sposobów, za pomocą których Państwa Członkowskie i sygnatariusze państw Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym powinny chronić własność intelektualną w powiązaniu z rozwojem i produkcją substancji aromatycznych, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady [3], w odniesieniu do niektórych substancji, notyfikujące Państwa Członkowskie zażądały takiego sposobu rejestrowania tych substancji, aby chronione były prawa własności intelektualnej producenta.
(6) Okres ochronny dla tych substancji, wymienionych w części B rejestru, jest ograniczony do najwyżej pięciu lat od daty otrzymania notyfikacji.
Okres ten już upłynął w przypadku 28 substancji, zatem powinny one zostać przeniesione do części A rejestru.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 1999/217/WE.
(8) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 1999/217/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 maja 2005 r.
zmieniająca po raz piąty decyzję 2004/122/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w Korei Północnej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1451)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/390/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny [3] Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków z krajów trzecich wymienionych jako członkowie Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych (OIE) oraz poddają te ptaki kwarantannie i badaniom w momencie wprowadzenia do Wspólnoty.
(2) Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna (Korea Północna) potwierdziła informację o wybuchu ptasiej grypy na jej terytorium.
W związku z tym, że Korea Północna jest członkiem OIE, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków z tego kraju zgodnie z decyzją 2000/666/WE.
Uwzględniając ewentualne poważne konsekwencje wynikające z obecności szczepu wirusa ptasiej grypy w pozostałej części Azji, przywóz tych ptaków z Korei Północnej powinien zostać wstrzymany w ramach środka zapobiegawczego.
(3) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [4] przywóz nieprzetworzonych piór i części piór pochodzących z Korei Północnej jest dozwolony.
Ze względu na obecną sytuację związaną z chorobą w Korei Północnej, przywozy takie powinny zostać wstrzymane.
(4) Decyzja Komisji 2004/122/WE z dnia 6 lutego 2004 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich [5] została przyjęta w odpowiedzi na wybuchy influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich.
Zgodnie z art. 4 tej decyzji Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z niektórych krajów trzecich nieprzetworzonych piór i części piór oraz żywych ptaków innych niż drób, jak ustanowiono w decyzji 2000/666/WE.
W trosce o ochronę zdrowia ludzi i zwierząt Korea Północna powinna zostać włączona do krajów trzecich, o których mowa w art. 4 decyzji 2004/122/WE.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/122/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 1 decyzji 2004/122/WE otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej włącznie z terytorium Hongkongu, Indonezji, Kambodży, Korei Północnej, Laosu, Malezji, Pakistanu, Tajlandii i Wietnamu następujących produktów:
- nieprzetworzonych piór i części piór, oraz
- "żywych ptaków innych niż drób", jak zdefiniowano w decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe).".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach oraz powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 maja 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/233/WE w zakresie wykazu laboratoriów uprawnionych do kontrolowania skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1439)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/392/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2000/258/WE wyznacza laboratorium Agence Française de Sécurité Sanitaire des Aliments de Nancy (laboratorium AFSSA w Nancy, Francja) jako instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepionek przeciw wściekliźnie.
Ta sama decyzja uprawnia laboratorium AFSSA w Nancy do przesyłania Komisji wykazu laboratoriów wspólnotowych, które mają uzyskać uprawnienie do wykonywania testów serologicznych.
Zgodnie z powyższym laboratorium AFSSA w Nancy ma stosować opracowaną procedurę testowania biegłości w celu oceny laboratoriów otrzymujących uprawnienie do wykonywania testów serologicznych.
(2) Decyzja Komisji 2004/233/WE z dnia 4 marca 2004 r. uprawniająca laboratoria do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciwko wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych [2] wprowadziła wykaz zatwierdzonych laboratoriów w Państwach Członkowskich na podstawie wyników testów biegłości podanych przez laboratorium AFSSA w Nancy.
(3) Pięć laboratoriów, odpowiednio w Republice Czeskiej, Estonii, na Łotwie, Litwie i na Węgrzech, zostało zatwierdzonych przez laboratorium AFSSA w Nancy, zgodnie z decyzją 2000/258/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2005 r.
w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy
(notyfikowana jako document nr C(2005) 1478)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/393/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 lit. d), art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 19 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/828/WE [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których Państwa Członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w odniesieniu do choroby niebieskiego języka.
Niniejsza decyzja ustanawia również warunki zwolnienia z zakazu opuszczania ("zakaz opuszczania"), ustanowione dyrektywą 2000/75/WE, dla niektórych rodzajów przemieszczeń zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków.
(2) Ze względu na rozwój sytuacji w zakresie ogniska choroby niebieskiego języka lub jej nowych przypadków rozprzestrzeniania się na terenie Wspólnoty, wywołanych przemieszczeniami zwierząt z krajów trzecich, decyzja 2003/828/WE została kilkakrotnie zmieniona w celu dostosowania wyznaczania tych stref do nowych warunków zdrowotnych zwierząt.
(3) Dla zachowania jasności przepisów prawodawstwa wspólnotowego należy uchylić decyzję 2003/828/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją.
(4) Zgodnie z dyrektywą 2000/75/WE przy wyznaczaniu stref ochrony i nadzoru należy uwzględnić czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epizootiologiczne związane z chorobą niebieskiego języka oraz mechanizmy kontrolne.
Mając na uwadze powyższe czynniki i mechanizmy, jak również informacje przekazane przez Państwa Członkowskie, strefy ustanowione decyzją 2003/828/WE powinny pozostać niezmienione, z wyjątkiem Grecji i Portugalii.
(5) Według najnowszych dostępnych informacji naukowych przemieszczenia zaszczepionych zwierząt uznawane są za bezpieczne, niezależnie od występowania wirusa w miejscu pochodzenia lub aktywności nosicieli w miejscu przeznaczenia.
Należy zatem tak zmienić warunki dotyczące zwolnień z zakazu opuszczania dla przemieszczeń wewnątrz kraju określonych dyrektywą 2003/828/WE, aby uwzględniono w nich powyższe informacje naukowe.
(6) Na mocy decyzji 2003/828/WE Grecja zalicza się do ogólnych obszarów geograficznych, na których należy ustanowić strefy zamknięte.
Grecja przedłożyła Komisji należycie uzasadniony wniosek, zgodnie z dyrektywą 2000/75/WE, w którym zwraca się o usunięcie jej z listy ogólnych obszarów geograficznych, wyznaczonych dyrektywą 2003/828/WE.
Należy zatem usunąć Grecję z niniejszej listy.
(7) Portugalia przedłożyła Komisji należycie uzasadniony wniosek, w którym zwraca się o zmianę wyznaczenia stref zamkniętych określonych dyrektywą 2003/828/WE w odniesieniu do tego Państwa Członkowskiego.
Zważywszy na czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epizootiologiczne związane z chorobą niebieskiego języka na określonych obszarach Portugalii, wyznaczenie tych stref powinno zostać zmienione.
(8) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Celem niniejszej decyzji jest wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") powinny być ustanowione przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 8 ust.1 dyrektywy 2000/75/WE.
Celem niniejszej decyzji jest również określenie warunków zwolnienia z zakazu opuszczania, ustanowionych w art. 9 ust.1 lit. c) i w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2000/75/WE ("zakaz opuszczania"), w odniesieniu do niektórych rodzajów przemieszczeń zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, ze stref zamkniętych i poprzez nie ("tranzyt").
Niniejszej decyzji nie stosuje się do przemieszczeń wewnątrz stref zamkniętych, o których mowa w art. 2 akapit pierwszy, z wyjątkiem artykułów stanowiących inaczej.
Artykuł 2
Wyznaczanie stref zamkniętych
Strefy zamknięte są wyznaczone na terenie ogólnych obszarów geograficznych wymienionych w załączniku I dla stref A, B, C, D i E.
W odniesieniu do tych stref zamkniętych zwolnienia z zakazu opuszczania przyznawane są jedynie zgodnie z art. 3, 4, 5 i 6.
W przypadku strefy zamkniętej E przemieszczenia żywych zwierząt z gatunku przeżuwaczy pomiędzy Hiszpanią i Portugalią wymagają zgody zainteresowanych właściwych władz, która wydawana jest na podstawie umowy dwustronnej.
Artykuł 3
Zwolnienia z zakazu opuszczania dla przemieszczeń wewnątrz kraju
1.
Przemieszczenia zwierząt wewnątrz kraju, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków ze strefy zamkniętej są zwolnione z zakazu opuszczania w przypadku, gdy zwierzęta, ich nasienie, komórki jajowe i zarodki spełniają warunki określone w załączniku II lub, jeśli są zgodne z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2.
Właściwe władze zwalniają przemieszczenia wewnątrz kraju, przewidziane w ust. 1, z zakazu opuszczania, jeżeli:
a) zwierzęta pochodzą ze stada zaszczepionego zgodnie z programem szczepień przyjętym przez właściwe władze;
b) zwierzęta zostały zaszczepione, ponad 30 dni i mniej niż 12 miesięcy przed datą przemieszczenia, na serotyp(-y) obecny(-e) lub których obecność jest możliwa na danym obszarze epidemiologicznym pochodzenia.
3.
Jeśli na danym obszarze epidemiologicznym strefy zamkniętej upłynęło więcej niż 40 dni od daty ustania aktywności nosiciela, właściwe władze mogą udzielić zwolnień od zakazu opuszczania w odniesieniu do przemieszczeń wewnątrz kraju niżej wymienionych zwierząt:
a) zwierząt przeznaczonych do gospodarstw rolnych zarejestrowanych w tym celu przez władze właściwe gospodarstwa docelowego, i które mogą być przemieszczone z tych gospodarstw jedynie w celu bezpośredniego uboju;
b) zwierząt, których wyniki testów serologicznych (ELISA lub AGID*) są negatywne bądź pozytywne, lecz których wyniki testów wirusologicznych (PCR*) są negatywne; lub
c) zwierząt urodzonych po dacie ustania aktywności nosiciela.
Właściwe władze udzielają zwolnienia przewidzianego w niniejszym ustępie jedynie w okresie ustania aktywności nosiciela.Jeśli w ramach programu kontroli epidemiologicznej, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/75/WE, zostanie stwierdzona ponowna aktywność nosiciela w danej strefie zamkniętej, właściwe władze mają obowiązek zapewnić, by takie zwolnienie nie miało już zastosowania.
4.
Pod kontrolą właściwych władz ustanowiona jest procedura nadzoru w celu zapewnienia, by zwierzęta przemieszczane w warunkach przewidzianych w niniejszym artykule nie były w dalszej kolejności przemieszczane do innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Zwolnienia z zakazu opuszczania dla przemieszczeń wewnątrz kraju w celu uboju
Przemieszczenia zwierząt ze strefy zamkniętej w celu natychmiastowego uboju dokonywanego w granicach tego samego Państwa Członkowskiego mogą zostać zwolnione przez właściwe władze z zakazu opuszczania, jeżeli:
a) dokonano oceny jednostkowych przypadków w zakresie potencjalnego kontaktu zwierząt z nosicielami podczas transportu do rzeźni, uwzględniając:
i) dane dostępne z programu nadzoru w odniesieniu do aktywności nosiciela, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/75/WE;
ii) odległość między miejscem wprowadzenia do strefy niezamkniętej a rzeźnią;
iii) danych entomologicznych dotyczących trasy określonej w ppkt ii);
iv) pory dnia wykonania transportu w stosunku do godzin aktywności nosicieli;
v) potencjalnego zastosowania środków owadobójczych zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [3];
b) zwierzęta przeznaczone do przemieszczenia nie wykazują żadnej oznaki choroby niebieskiego języka w dniu transportu;
c) zwierzęta transportowane są w pojazdach zaplombowanych przez właściwe władze i pod urzędowym nadzorem bezpośrednio przewiezione do rzeźni;
d) właściwe władze odpowiedzialne za rzeźnię informowane są bezpośrednio przed transportem o planowanym przewiezieniu do niej zwierząt i zawiadamiają właściwe władze wysyłające o ich dotarciu.
Artykuł 5
Zwolnienia z zakazu opuszczania dla zwierząt przemieszczanych poza strefy zamknięte w zakresie handlu wewnątrzwspólnotowego
1.
Przemieszczenia zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków ze stref zamkniętych zwolnione są z zakazu opuszczania w zakresie handlu wewnątrzwspólnotowego przez właściwe władze, jeżeli:
a) zwierzęta, ich nasienie, komórki jajowe i zarodki spełniają warunki określone w art. 3; oraz
b) Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia wyraża zgodę przed wykonaniem przemieszczenia.
2.
Zgodnie z ust. 1 Państwo Członkowskie pochodzenia zwierząt, których dotyczy niniejsze zwolnienie, zapewnia, by do odpowiednich świadectw zdrowia ustanowionych w dyrektywach Rady 64/432/EWG [4], 88/407/EWG [5], 89/556/EWG [6], 91/68/EWG [7] i 92/65/EWG [8] dołączono wyrażenie w brzmieniu:
"zwierzęta/nasienie/komórki jajowe/zarodki [9], zgodnie z decyzją 2005/393/WE
Artykuł 6
Tranzyt zwierząt przez strefę zamkniętą
1.
Zezwala się na tranzyt przez strefę zamkniętą zwierząt wysyłanych z obszaru położonego poza strefą zamkniętą, pod warunkiem zabezpieczenia zwierząt i środków transportu środkiem owadobójczym, w miejscu załadunku lub zawsze przed wprowadzeniem ich do strefy zamkniętej.
W przypadku gdy podczas tranzytu przez strefę zamkniętą przewidziano okres odpoczynku, należy w takim miejscu zastosować środek owadobójczy w celu ochrony zwierząt przed atakiem nosicieli.
2.
W przypadku handlu wewnątrzwspolnotowego tranzyt uwarunkowany jest zezwoleniem właściwych władz Państwa Członkowskiego tranzytu i Państwa Członkowskiego przeznaczenia, a do odpowiednich świadectw zdrowia ustanowionych w dyrektywach 64/432/EWG, 91/68/EWG i 92/65/EWG dodaje się wyrażenie w brzmieniu:
"Zastosowano środek owadobójczy (nazwa produktu) dnia (data) o (godzina) zgodnie z decyzją 2005/393/WE."
Artykuł 7
Środki wykonawcze
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem handlu, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji, i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 8
Uchylenie
Decyzja 2003/828/WE traci moc.
Odesłania do uchylonej decyzji należy traktować jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 13 czerwca 2005 r.
Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/395/WPZiB
z dnia 10 maja 2005 r.
zmieniająca decyzję Rady 2001/80/WPZiB w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecna organizacja i struktura Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej (SWUE) nie uwzględniają szeregu jego nowych zadań.
(2) Ponadto w przypadku prowadzenia autonomicznych operacji wojskowych, w pewnych okolicznościach, kierując się radą Komitetu Wojskowego UE, Rada może podjąć decyzję odnośnie do wykorzystania ogólnego potencjału Sztabu Wojskowego UE, w szczególności w takich przypadkach, kiedy konieczna jest wspólna reakcja cywilno-wojskowa oraz kiedy nie określono żadnego sztabu krajowego.
(3) W konsekwencji czego należy zmienić zakres uprawnień i organizację SWUE.
(4) W dniu 12 kwietnia 2005 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zalecił wprowadzenie zmian w zakresie uprawnień i organizacji SWUE.
(5) W związku z tym należy zmienić decyzję 2001/80/WPZiB [1].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2001/80/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zakres uprawnień i organizacja Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej są określone w Załączniku do niniejszej decyzji.".
2) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Członkowie Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej podlegają zasadom ustanowionym decyzją Rady 2003/479/WE z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczącą zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady [2].
3) Załącznik do decyzji 2001/80/WPZiB zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 19 stycznia 2005 r.
w sprawie postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG
(DG COMP/C.2/37.214 – Łączna sprzedaż praw medialnych do niemieckiej Bundesligi)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 78)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/396/WE)
Decyzja dotyczy niemieckiego Związku Ligi Piłki Nożnej (Związek Ligi).
Przedmiotem postępowania jest centralnie prowadzony handel prawami medialnymi do meczów męskiej piłki nożnej pierwszej i drugiej Bundesligi.
W ocenie wstępnej Komisja stwierdziła, że wyłączna sprzedaż praw do transmisji przez Związek Ligi mogła ograniczyć konkurencję między klubami i spółkami kapitałowymi Bundesligi i drugiej Bundesligi w rozumieniu art. 81 Traktatu WE.
Po wstępnej ocenie Komisji, nie przeprowadziwszy pełnej analizy sytuacji, wydaje się, że zobowiązania Związku Ligi zapewniają konkurencję pomiędzy ligą i klubami w handlu prawami do rozgrywek Bundesligi i drugiej Bundesligi oraz pozwalają klubom na wprowadzanie nowych produktów, w szczególności firmowanych nazwą klubu.
Zobowiązania pozwalają na zmniejszenie zakresu i okresu obowiązywania przyszłych umów marketingowych oraz zapewniają przejrzystą i niedyskryminującą procedurę. Poprawiają one możliwości dostępu dla telewizji, radia i operatorów nowych mediów.
Komisja doszła do wniosku, iż wobec zobowiązań Związku Ligi oraz w związku ze wstępną oceną i uwagami zainteresowanych stron trzecich nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 [1]. Zobowiązania mają moc wiążącą dla Związku Ligi do dnia 30 czerwca 2009 r.
Komitet Doradczy ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących wydał pozytywną opinię dnia 6 grudnia 2004 r.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2005 r.
ustalającej na 2005 r. definitywny rozdział między Państwa Członkowskie zasobów ze Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego na finansowanie działań określonych w art. 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1513)
(Jedynie teksty w językach niemieckim, hiszpańskim, francuskim, greckim, włoskim, niderlandzkim i portugalskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/397/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 14 a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 13 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2182/2002 z dnia 6 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego [2] przewidują działania wspierające przejście na inny rodzaj produkcji. Działania te są finansowane przez Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy utworzony na mocy art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
(2) Łączne środki dostępne dla Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego na rok 2005 wynoszą 28,8 milionów EUR, z czego 50 % powinno być przeznaczone na poszczególne działania pomagające producentom tytoniu w przejściu na inne uprawy lub inne działalności gospodarcze tworzące nowe miejsca pracy, jak również na badania w tej dziedzinie.
(3) Dlatego, zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002, do dnia 31 maja 2005 r. należy rozdzielić między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi kwotę dostępną na 2005 r. na podstawie przewidywanych planów finansowania działań, we wnioskach o pomoc, składanych przez Państwa Członkowskie.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ostateczny rozdział na 2005 r. między Państwa Członkowskie zasobów ze Wspólnotowego Funduszu Tytoniowego na finansowanie działań określonych w art. 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2182/2002 jest przedstawiony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Austriackiej i Republiki Portugalskiej.
Decyzja Rady
z dnia 10 maja 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory
(2005/398/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71, 137, 149, 150, 151, 152, 156, 159, 161, 175, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest zdecydowana na umocnienie istniejących związków z Andorą, które dotychczas są regulowane Umową ustanawiającą Unię Celną, podpisaną w Luksemburgu w dniu 28 czerwca 1990 r.
(2) Po przyznaniu przez Radę upoważnienia w dniu 24 lutego 1997 r. Komisja zawarła negocjacje z Andorą dotyczące umowy obejmującej szeroki zakres sektorów współpracy.
(3) Zgodnie z decyzją Rady z dnia 25– 26 października 2004 r., i z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym okresie, umowę podpisano w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 15 listopada 2004 r.
(4) Niektóre zadania zostały przypisane Komitetowi ds. Współpracy ustanowionemu na mocy Umowy; Komisja powinna uzyskać uprawnienie do wykonywania tych zadań w imieniu Wspólnoty.
(5) Umowę należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 14 Umowy [2].
Artykuł 3
1.
Wspólnota jest reprezentowana w Komitecie ds. Współpracy, ustanowionym na mocy art. 9 Umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez Komitet ds. Współpracy zostanie określone przez Komisję, po konsultacji z przedstawicielami Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 maja 2005 r.
dotycząca mianowania członka z Hiszpanii do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/399/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. dotyczącą mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od 21 września 2002 r. do 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Hiszpanii,
po konsultacji Komisji,
a także mając na uwadze co następuje:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Pan Marcos ALARCÓN ALARCÓN zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce Pana Fernanda MORALEDY QUÍLEZA, na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 23 maja 2005 r.
dotycząca mianowania członka z Estonii do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/400/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od 21 września 2002 r. do 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Estonii,
po uzyskaniu opinii Komisji,
a także mając na uwadze co następuje:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Pan Kaul NURM zostaje niniejszym mianowany członkiem Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce Pana Kaleva KREEGIPUU, na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 2004 r.
dotycząca działań na rzecz parku rozrywki Bioscope podjętych przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa "S.M.V.P – Mise en Valeur du Patrimoine Culturel"
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2686)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/401/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po zaproszeniu zainteresowanych do przedstawienia uwag zgodnie z tym artykułem [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Komisja otrzymała, pismem z dnia 27 marca 2001 r., zarejestrowanym dnia 28 marca 2001 r., skargę dotyczącą ewentualnej pomocy państwa dla alzackiego parku rozrywki Bioscope (zwanego dalej "parkiem Bioscope").
Skarga ta dotyczyła również Alzackiego Ekomuzeum (l'Ecomusée d'Alsace), które było przedmiotem decyzji Komisji z dnia 21 stycznia 2003 r. [2] i nie jest w związku z tym objęte niniejszą decyzją.
(2) Komisja zażądała od Francji informacji na temat przedmiotowych działań, pismami z dnia 30 marca 2001 r., 31 lipca 2001 r., 14 grudnia 2001 r., 16 lipca 2002 r., 17 października 2002 r. i 3 grudnia 2002 r.
Francja przekazała te informacje pismem z dnia 24 lipca 2002 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 26 lipca 2001 r., z dnia 28 listopada 2001 r., zarejestrowanym przez Komisję tego samego dnia, z dnia 25 czerwca 2002 r., zarejestrowanym przez Komisję tego samego dnia, z dnia 8 lipca 2002 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 9 lipca 2002 r., z dnia 21 października 2002 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 22 października 2002 r. i z dnia 7 lutego 2003 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 10 lutego 2003 r.
(3) Pismem z dnia 29 października 2003 r. Komisja poinformowała Francję o swej decyzji wszczęcia wobec przedmiotowych działań procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat przedmiotowych działań.
(5) Pismem z dnia 26 stycznia 2004 r., zarejestrowanym tego samego dnia, Francja przekazała swoje uwagi Komisji.
(6) Pismem z dnia 19 lutego 2004 r., zarejestrowanym tego samego dnia, Niemiecka Federacja Parków Rozrywki i Przedsiębiorstw Rozrywkowych (Verband Deutscher Freitzeiparks und Freizeitunternehmen e.V. – dalej "VDFU") przekazała Komisji swoje uwagi na temat omawianej pomocy.
(7) Pismem z dnia 24 lutego 2004 r., zarejestrowanym dnia 25 lutego 2004 r., spółka "S.M.V.P. – Valorisation et Animation du Patrimoine Culturel" (poniżej "SMVP") przekazała Komisji swoje uwagi na temat omawianej pomocy.
(8) Pismami z dnia 26 lutego 2004 r. i 27 lutego 2004 r. Komisja przesłała Francji kopie uwag przekazanych przez VDFU i SMVP.
(9) Pismem z dnia 26 marca 2004 r., zarejestrowanym tego samego dnia, Francja przekazała Komisji swoje komentarze do uwag przedłożonych przez VDFU i SMVP.
(10) Pismem z dnia 25 sierpnia 2004 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 31 sierpnia 2004 r., Francja przekazała dodatkowe informacje o przedmiotowych działaniach.
II.
OPIS
1.
Projekt parku rozrywki Bioscope
(11) Projekt parku rozrywki Bioscope został zapoczątkowany w roku 1994 przez region Alzacji.
Celem jest zrealizowanie parku rozrywki o charakterze naukowo-edukacyjno-rozrywkowym, wokół tematów zdrowia, życia i środowiska.
(12) Zgodnie z pomysłem władz regionalnych Alzacji park powinien pozwolić odwiedzającym na uczenie się przy zabawie.
Powinien on odchodzić od konwencjonalnego podejścia reprezentowanego przez bardziej klasyczne muzea naukowo-techniczne, takie jak paryski "Pałac odkryć" ("Palais de la découverte") lub "Miasto nauk" ("Cité des sciences"), które oceniane są jako zbyt mało atrakcyjne, aby naprawdę spełniać funkcje, do jakich zostały powołane.
W przeciwieństwie do nich park Bioscope powinien być przede wszystkim odbierany przez odwiedzających jako miejsce odprężenia i zabawy, które przy okazji pozwala dowiedzieć się czegoś w odpowiadającym im tempie.
(13) Władze regionalne zaznaczają ponadto, że dodatkowym celem stworzenia parku Bioscope, niebędącym w sprzeczności z celem pierwszym, jest rozszerzenie oferty turystycznej Alzacji.
2.
Proces wyboru spółki beneficjenta
(14) Na mocy dekretu prefekta z dnia 12 stycznia 1998 r. Rada Regionalna Alzacji i Rady Generalne departamentów Haut-Rhin i Bas-Rhin utworzyły konsorcjum mieszane Symbio (zwane dalej "Symbio"), którego celem jest wprowadzenie w życie procedur koniecznych do realizacji parku Bioscope.
(15) Władze regionalne zdecydowały, że prowadzenie parku Bioscope odbywać się będzie według prawnej zasady zlecenia usług publicznych [4].
Państwo sfinansuje samodzielnie zakup terenów i część kosztów inwestycyjnych oraz powierzy budowę parku i jego prowadzenie przez okres 30 lat koncesjonariuszowi, w zamian za opłaty w wysokości zależnej od obrotów.
Po wygaśnięciu koncesji majątek wróci do państwa.
(16) W celu wyboru koncesjonariusza parku Bioscope, we wrześniu 1998 r. konsorcjum Symbio ogłosiło zaproszenie do składania ofert przez podmioty prywatne. Zaproszenie to zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5].
(17) W następstwie długiej procedury wyboru, której celem było wyłonienie podmiotu posiadającego niezbędne doświadczenie do wybudowania parku i jego prowadzenia w zadowalający sposób, konsorcjum Symbio zdecydowało się wybrać spółkę Parc Astérix, która od tego czasu weszła w skład grupy Grévin et Compagnie.
Wybór ten został skonkretyzowany poprzez podpisanie w dniu 13 marca 2001 r. zlecenia usług publicznych na "koncesję opracowania koncepcji, realizacji i prowadzenia parku tematycznego Bioscope" pomiędzy konsorcjum Symbio, z jednej strony, a spółką "S.M.V.P – Mise en Valeur du Patrimoine Culturel", filią spółki Parc Astérix, z drugiej strony.
(18) Aneks do powyższego zlecenia usług publicznych został podpisany dnia 9 lipca 2002 r.
Zlecenie usług publicznych ze zmianami zapisanymi w aneksie jest zwane dalej "koncesją".
3.
Projekt wynikający z procedury przetargowej – sposób udziału państwa [6]
(19) Koncesja przewiduje park ograniczonej wielkości, odpowiadający inwestycji początkowej w wysokości 61,5 miliona euro, z przewidywaną początkowo liczbą 400000 odwiedzających rocznie, wzrastającą docelowo do 800000.
(20) Sposób udziału państwa został określony w koncesji.
(21) W szczególności przewidziano następujące punkty:
- państwo przekazuje do dyspozycji SMVP konieczne tereny o łącznej wielkości 50 hektarów, w transzach, na okres 30 lat.
Tereny te pozostają własnością państwa i podlegają nieodpłatnemu zwrotowi po wygaśnięciu koncesji.
Stanowiące własność SMVP i związane z prowadzeniem parku budynki, obiekty i koncesje zakupione, zagospodarowane, wybudowane lub zainstalowane przez tę spółkę w czasie obowiązywania koncesji podlegają nieodpłatnemu zwrotowi na rzecz państwa po wygaśnięciu koncesji, pod warunkiem że zostały zamortyzowane w całości.
W przeciwnym wypadku państwo uzyska je pod warunkiem wypłaty odszkodowania w wysokości odpowiadającej ich pozostałej wartości księgowej,
- SMVP opracowuje pod kontrolą państwa koncepcję parku rozrywki Bioscope, a następnie realizuje ją i prowadzi park przez okres 30 lat,
- wybudowany przez SMVP park stanowi inwestycję, której pierwsza transza wynosi 61,5 miliona euro.
Państwo uczestniczy jedynie w inwestycjach pierwszej transzy, z udziałem w wysokości 30,5 miliona euro, wniesionym za pośrednictwem konsorcjum Symbio,
- późniejsze inwestycje związane z odnawianiem parku zostają w całości pokryte przez SMVP.
Ich koncepcja musi zostać zatwierdzona przez państwo, które w szczególności sprawdza ich zgodność z ideą pedagogiczną parku,
- SMVP płaci państwu roczną należność w wysokości 2,5 % rocznych obrotów brutto, wynikających z całości działalności wykonywanej w granicach geograficznych koncesji (z wyjątkiem dwóch pierwszych lat kalendarzowych, nawet niepełnych, dla których wysokość należności wynosi odpowiednio 1 % i 2 %), pomniejszoną o pobrane przez państwo wszelkiego rodzaju należności od działalności podzleconej.
III.
POWODY WSZCZĘCIA PROCEDURY
(22) W trakcie wymiany pism poprzedzającej rozpoczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego Francja zaznaczyła, że jej zdaniem podjęcie działań przez władze publiczne w tym przypadku stanowi rekompensatę z tytułu zobowiązań związanych z zadaniem świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, które zostało powierzone przedsiębiorstwu posiadającemu koncesję na prowadzenie parku Bioscope.
(23) Wszczynając formalne postępowanie wyjaśniające Komisja wyraziła następujące wątpliwości na temat działań interwencyjnych państwa francuskiego na rzecz parku Bioscope i na temat uzasadnienia, które zostało wtedy podane przez Francję.
(24) Po pierwsze, Komisja oceniła, że istnieją wątpliwości, czy można podzielać tok rozumowania Francji w sprawie zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, które zostałoby powierzone spółce korzystającej z pomocy publicznej.
W rzeczywistości Komisja wyraziła wątpliwość, czy zadanie to zostało jasno określone przez Francję.
Nawet jeśli zadanie to zostałoby określone, Komisja wyraziła wątpliwość, czy Francja przedstawiła wystarczające dowody braku nadmiernej rekompensaty dodatkowych kosztów związanych z tym zadaniem.
(25) Po drugie, Komisja oceniła, że wsparcie państwa stanowiło prawdopodobnie pomoc, w szczególności z uwagi na to, że nie został dostarczony żaden dowód świadczący, iż spółka beneficjent uzyska od państwa płatności odpowiadające cenie rynkowej za świadczenie usługi prowadzenia parku rozrywki.
(26) Po trzecie, Komisja przeanalizowała zgodność potencjalnej pomocy w świetle odpowiednich postanowień Traktatu i doszła do wniosku, że w związku z przewidzianym celem potencjalna pomoc może być rozważana jedynie w świetle postanowień dotyczących pomocy regionalnej lub postanowień art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu w sprawie promocji kultury. Wobec braku uzasadnienia ze strony Francji w tym względzie, Komisja wyraziła wątpliwości, czy zostały spełnione warunki konieczne do zezwolenia na potencjalną pomoc na mocy jednego z tych przepisów.
IV.
UWAGI ZE STRONY FRANCJI NA TEMAT WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO
1.
Na temat rekompensacyjnego charakteru pomocy państwa na rzecz projektu Bioscope w związku ze zobowiązaniem do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym
(27) W swoich uwagach na temat wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego Francja potwierdziła ponownie swoje stanowisko, według którego udział państwa w projekcie Bioscope nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, lecz rekompensatę kosztów związanych ze zobowiązaniem do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym.
(28) Na poparcie tego rozumowania Francja na wstępie przypomina Komisji warunki powstania idei realizacji parku Bioscope, a następnie podaje praktyczny opis projektu parku sporządzonego przez Symbio we współpracy z SMVP.
Opis ten kładzie nacisk na edukacyjny charakter parku i jego atrakcji, tak bardzo różniących się od atrakcji w klasycznych parkach rozrywki.
Francja kładzie nacisk na fakt, że park nie będzie mógł w żaden sposób zmienić swojej koncepcji w przyszłości, ponieważ każda zmiana zakłócająca jego funkcję edukacyjną byłaby sprzeczna z umową pomiędzy koncesjonariuszem i państwem.
(29) Następnie Francja wskazuje, co jej zdaniem obejmuje zadanie świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, powierzone parkowi Bioscope.
(30) Według Francji zadanie to jest jednoznacznie określone w koncesji wiążącej SMVP i państwo.
Na poparcie tego rozumowania Francja przytacza cytaty z koncesji, generalnie podkreślające cele socjalne i edukacyjne parku Bioscope, a także inne cytaty, dotyczące w sposób bardziej szczegółowy taryf mających zastosowanie do niektórych kategorii odwiedzających (dzieci w towarzystwie rodziców, wycieczki szkolne, osoby starsze).
Ponadto Francja podkreśla kontrolę nad działalnością koncesjonariusza, którą zachowa na stałe Symbio.
(31) Francja rozpatruje kolejno kryteria ustalone przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyroku w sprawie Altmark [7], w celu oceny publicznego wsparcia w postaci rekompensaty kosztów związanych z zadaniem świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym.
(32) Podkreślając, że nie można zarzucić Francji nieznajomości tych kryteriów przy ustalaniu wsparcia państwa, ponieważ wyżej wymieniony wyrok został wydany na długo po dacie podpisania koncesji, Francja zaznacza, że:
- obowiązek świadczenia usług publicznych jest jasno określony, ponieważ przedsięwzięcie w całości jest zadaniem świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym,
- parametry, na podstawie których obliczana jest rekompensata, są jasno i z góry określone, ponieważ zostały zdefiniowane przed wydaniem koncesji, a sama ich zasada i charakter zostały określone przed uruchomieniem procedury przetargowej,
- rekompensata nie wykracza poza to, co jest konieczne, aby pokryć koszty związane z wykonaniem zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, ponieważ badania wykonane przez niezależne biuro eksperckie Rise Conseil dowodzą, że stopa zwrotu z inwestycji SMVP w ramach projektu Bioscope (pomiędzy [5 %–10 %] [8] i [10 %–15 %] [8] w zależności od założeń obliczeniowych) jest porównywalna, a nawet niższa od stopy zazwyczaj odnotowywanej w sektorze parków rozrywki (pomiędzy 11 % i 15 % w próbie rentownych parków rozrywki) [9].
2.
Na temat istnienia pomocy państwa
(33) Francja uważa, że podjęcie działań przez władze publiczne na rzecz parku Bioscope nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(34) Francja uznaje z założenia, że park Bioscope nie prowadzi działalności gospodarczej.
Park Bioscope powinien być uważany raczej za alternatywną formę muzeum niż za park rozrywki.
Tak jak muzeum, szkoła czy szpital, park Bioscope miałby być wyrazem chęci służenia społeczności regionu Alzacji.
(35) Ponadto Francja uważa, że istnienie parku Bioscope nie zakłóci wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi.
Francja nie zaprzecza, że projekt Bioscope jest wyraźnie nastawiony na przyciągnięcie odwiedzających z innych państw niż Francja, a w szczególności z pobliskich Niemiec.
Lecz zaznacza też, że strefa przyciągania parku nie przekracza kilkuset kilometrów.
Tak więc jedyny park rozrywki znajdujący się w tej strefie – Europa-Park w Rust – nie może być uznany za konkurenta parku Bioscope, zarówno ze względu na różnicę wielkości między parkami, jak również z powodu zasadniczej różnicy między obiema koncepcjami.
(36) Francja zaznacza, że w szerszym kontekście nie można mówić o wpływie na konkurencję, ponieważ mimo że park Bioscope prowadzi działalność komercyjną, rynek takich produktów jest ograniczony do niego samego lub najwyżej do niewielkiej liczby miejsc bardzo od niego odległych.
Zdaniem Francji bardzo mało produktów turystycznych mogłoby zastąpić produkty oferowane przez park Bioscope.
Francja kładzie nacisk na liczne różnice między parkiem Bioscope, z jednej strony, a parkami rozrywki Eurodisney i Europa-Park, z drugiej.
Wspomina ona park hiszpański Terra Mítica, którego idea jest bliższa idei parku Bioscope, ale zaznacza, że jest mało prawdopodobne w praktyce, żeby turyści musieli wybierać pomiędzy odwiedzeniem tych dwóch parków odległych od siebie o tysiące kilometrów.
(37) Na zakończenie Francja uważa, że pomoc publiczna na rzecz parku Bioscope nie daje żadnych korzyści SMVP ani jej spółce macierzystej Grévin et Compagnie.
Francja opiera swoje rozumowanie na istnieniu procedury przetargowej, która jej zdaniem gwarantuje wybór oferty właściwej dla danych warunków rynkowych, oraz na szczegółowej analizie gospodarczej wykonanej przez niezależne biuro eksperckie Rise Conseil, która dowodzi, że stopa zwrotu z inwestycji dla SMVP w ramach projektu Bioscope byłaby porównywalna, a nawet niższa od stopy zazwyczaj odnotowywanej w sektorze parków rozrywki.
3.
Na temat zgodności potencjalnej pomocy państwa z Traktatem
(38) Francja zaznacza, że w przypadku gdyby udział władz publicznych w projekcie Bioscope miał zostać uznany za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, pomoc ta byłaby w każdym przypadku zgodna ze wspólnym rynkiem.
(39) Po pierwsze Francja zaznacza, że pomoc mogłaby zostać uznana za zgodną z Traktatem na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. c).
(40) Zdaniem Francji pomoc spełnia warunki wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz rozwoju regionalnego [10] (dalej "wytyczne regionalne").
(41) Wyrażona przez Komisję w wytycznych regionalnych negatywna opinia na temat pomocy indywidualnej przyznawanej doraźnie poza zatwierdzonym przez nią systemem nie miałaby zastosowania do przypadku parku Bioscope, który nie podlega polityce sektorowej.
Ponadto Francja podaje listę pozytywnych oddziaływań pomocy na region Alzacji.
Przypomina, że wybór lokalizacji parku Bioscope w strefie objętej pomocą jest celowy, a nawet stał się przedmiotem krytyki wewnętrznej ze strony osób, które wolałyby, aby projekt został zlokalizowany bliżej stolicy regionu.
(42) Francja twierdzi, że pomoc spełnia również wszystkie pozostałe kryteria ustalone przez wytyczne regionalne, a w szczególności kryterium intensywności pomocy, która według badań przeprowadzonych przez Rise Conseil jest dużo niższa niż wskaźniki dopuszczalne dla omawianego obszaru.
(43) Po drugie Francja zaznacza, że pomoc mogłaby zostać uznana za zgodną z Traktatem na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. d).
(44) Według Francji umieszczone w wyżej wymienionym przepisie określenia "kultura" i "dziedzictwo" powinny być interpretowane w szerokim znaczeniu, obejmującym kulturę naukową i promocję zdrowia, stanowiące istotny aspekt dziedzictwa ludzkości.
Francja wymienia w tym względzie cały zestaw zajęć proponowanych przez park Bioscope, które pozwolą odwiedzającym na podniesienie ich kultury naukowej w zakresie środowiska i zdrowia oraz, ogólnie rzecz biorąc, na poprawę ich dobrego samopoczucia.
V. UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
1.
Uwagi przedstawione przez VDFU
(45) VDFU we wstępie do swoich uwag zaznacza, że sektor parków rozrywki składa się głównie z małych i średnich przedsiębiorstw, które z tego tytułu potrzebują szczególnej ochrony przed zakłóceniami konkurencji.
W Niemczech przedsiębiorstwa podobnego typu musiały realizować inwestycje bez żadnej pomocy państwowej, z podjęciem dużego ryzyka.
Niektóre z nich zostały do tej pory przejęte przez spółkę Grévin et Compagnie.
Pomoc państwa, która zakłóca konkurencję, jest szczególnie szkodliwa w tym sektorze, ponieważ prowadziłaby do zmniejszenia liczby gości w okresach szczytu w parkach, które nie otrzymują subwencji, podczas gdy to właśnie te okresy szczytu pozwalają parkom na osiągnięcie rentowności.
(46) VDFU uważa, że podjęcie działań interwencyjnych przez państwo francuskie na rzecz SMVP stanowi pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(47) VDFU uważa wobec tego, że warunki koncesji nie pozwalają SYMBIO na uzyskanie normalnej rentowności ze swojej części inwestycji w parku Bioscope.
Symbio zadowoli się więc, w zamian za swój udział, niską opłatą od obrotów parku, podczas gdy podmiot prywatny zażądałby wyższych udziałów w jego zyskach.
W rezultacie SMVP uzyskuje rentowność wyższą od normalnej rentowności rynkowej.
Koncesja pozwoliłaby dodatkowo SMVP na wykorzystanie istotnej synergii z innymi parkami spółki macierzystej.
(48) Dodatkowo VDFU kwestionuje kwalifikację pomocy jako rekompensaty za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, na którą powołuje się Francja.
VDFU uważa, że żaden z czterech wcześniej przytoczonych warunków wyroku w sprawie Altmark nie został w tym przypadku spełniony.
(49) Zdaniem VDFU definicja zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, powierzonego parkowi Bioscope, nie jest w żadnym wypadku sprecyzowana zgodnie z wymogami Trybunału w tej sprawie.
VDFU nie podważa w żadnym stopniu merytorycznego aspektu celu francuskich władz publicznych, jakim jest nauczanie przez zabawę, lecz uważa, że cel ten jako taki nie jest wystarczający dla precyzyjnego określenia zakresu zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, powierzonego parkowi Bioscope.
W tym celu należałoby szczegółowo określić środki, które należy podjąć, aby zrealizować zadanie świadczenia usług publicznych, a w szczególności wykluczyć każdą późniejszą zmianę parku, która nie byłaby zgodna z celem publicznym.
VDFU zaznacza dodatkowo, że parki rozrywki, nawet całkowicie finansowane ze środków prywatnych, często zawierają atrakcje edukacyjne.
Najlepszym przykładem byłby Europa Park, który posiada w szczególności replikę teatru Shakespeare’a i stacji orbitalnej MIR oraz pozwala na zapoznanie się z tematem ochrony środowiska za pomocą filmu "w czterech wymiarach", zrealizowanego we współpracy z World Wide Fund for Nature (WWF).
(50) Z powodu niedokładnej definicji zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym przez park Bioscope VDFU uważa, iż nie można uznać, że koncesja ustala z wyprzedzeniem oraz w sposób obiektywny i przejrzysty założenia do obliczenia rekompensaty kosztów tego zadania.
VDFU uważa, że kwoty należności płatnych przez SMVP nie są ustalone ani uzasadnione w sposób przejrzysty i nie są oparte na obiektywnych kryteriach.
(51) Dodatkowo VDFU uważa, że procedura użyta do wyboru koncesjonariusza parku Bioscope nie precyzowała wystarczająco zakresu zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym i środków, które należało podjąć, by się rozliczyć z tego zadania, tak by można było uznać, że zastosowanie tej procedury jest wystarczające, by uniknąć możliwości zbyt wysokiej rekompensaty.
Byłoby więc konieczne, aby Francja szczegółowo uzasadniła kwoty rekompensat przyznanych koncesjonariuszowi za koszty zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, z uwzględnieniem wszystkich kosztów i zysków koncesjonariusza, co nie zostało wykonane w sposób wystarczający.
(52) VDFU kontynuuje swoje komentarze wskazując, że uważa, iż pomoc państwa francuskiego dla parku Bioscope jest niezgodna z zapisami Traktatu.
(53) Po pierwsze, VDFU uważa, że pomoc nie może być zgodna z wytycznymi regionalnymi.
Ponieważ pomoc nie została przyznana w ramach systemu dopuszczonego przez Komisję, należałoby wykazać jej korzystny wpływ na gospodarkę regionu.
Tymczasem zdaniem VDFU strefa geograficzna, w której zostanie zlokalizowany park Bioscope, zawiera już przynajmniej dziesięć parków rozrywki, licząc jedynie po stronie niemieckiej.
Połączone doświadczenie w tej dziedzinie, a w szczególności liczne niepowodzenia parków, takich jak park Hagondange/Lotaryngia, wskazywałyby, że duże inwestycje władz publicznych w tej dziedzinie nie mają znaczących korzystnych efektów strukturalnych dla gospodarki regionu.
(54) Według VDFU konieczne byłoby wykazanie, że park miałby duży potencjał w sposób trwały wspierający dynamiczny rozwój regionu i że wynikający z niego rozwój skompensuje wpływ parku Bioscope na konkurencję.
Zdaniem VDFU równoczesne spełnienie tych dwóch warunków jest logicznie niemożliwe, przynajmniej jeśli podążać za tokiem rozumowania Francji.
(55) Na koniec, VDFU uważa, że aby pomoc dla parku Bioscope mogła być dozwolona na podstawie art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu, należałoby przeprowadzić analizę proporcjonalności pomocy do stawianych celów promocji kultury i dziedzictwa.
Jednakże taka analiza proporcjonalności mogłaby zostać przeprowadzona jedynie w warunkach przejrzystości i obiektywności, podobnych do warunków koniecznych do analizy proporcjonalności rekompensaty usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
VDFU uważa, że analiza ta nie została przeprowadzona na takich warunkach, co wyraziła w motywie 45 i następnych.
2.
Uwagi przedstawione przez SMVP
(56) SMVP zaznacza, że całkowicie podziela uwagi Francji, które zostały podsumowane w sekcji IV.
(57) SMVP zaznacza dodatkowo, że jej jedynym celem jest wykonanie zadań przewidzianych przez koncesję.
SMVP zwraca uwagę Komisji na specyfikę parku Bioscope.
Ani sama spółka SMPV, ani żadna inna filia jej spółki macierzystej nie miały wcześniejszego doświadczenia w zarządzaniu tak nietypowymi parkami.
(58) Według SMVP park Bioscope byłby projektem z inicjatywy wyłącznie publicznej, którego idea, określona wyłącznie przez władze publiczne, odpowiadałaby bezsprzecznie zaspokojeniu interesu ogólnego.
(59) Zdaniem SMPV opracowanie koncepcji, realizacja i prowadzenie takiego parku byłyby nie do pomyślenia w ramach czysto prywatnych, jak wykazały wspomniane wyżej wyniki badań biura Rise Conseil.
(60) Ponadto według SMVP udział publiczny w finansowaniu działalności w interesie ogólnym, która nie może zostać pokryta wyłącznie przez sektor prywatny, nie może być uznany za niezgodny z zasadami wspólnotowymi w sprawie pomocy państwa.
(61) SMVP podsumowuje więc, że udział państwa nie przekracza poziomów pomocy zgodnych z zasadami wspólnotowymi.
VI.
KOMENTARZE FRANCJI NA TEMAT UWAG ZAINTERESOWANYCH STRON
(62) Komentarze Francji odnoszą się wyłącznie do uwag VDFU.
(63) Francja zaprzecza stwierdzeniom VDFU, jakoby konsorcjum Symbio nie uzyskiwało zadowalającej stopy zwrotu ze swej inwestycji.
Według Francji Symbio uzyskałoby stopę zwrotu porównywalną ze stopami bez ryzyka, czyli w tym przypadku stopę, która powinna zostać przyjęta dla działalności instytucji publicznej, która musi rozliczyć się z wykorzystania publicznych funduszy.
Ponadto VDFU pominęło uwzględnienie powrotu parku Bioscope do Symbio po 30 latach koncesji, wraz z wartością handlową, co zmienia charakter obliczeń wykonanych przez stowarzyszenie.
(64) Francja zaprzecza również opinii VDFU, według której pomoc państwa dla parku Bioscope nie spełnia warunków ustalonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wymienionym wyżej wyroku w sprawie Altmark.
Powtarza ona po raz kolejny argumenty już przedstawione w sekcji IV, kładąc szczególny nacisk na fakt, że według niej park Bioscope nie mieszałby działalności rozrywkowej z edukacyjną, lecz skoncentrowałby się wyłącznie na tej ostatniej.
Kładzie ona również nacisk na fakt, że koncesja nie pozwala w tym względzie na zmianę charakteru parku.
Każde naruszenie przez koncesjonariusza wyłącznie pedagogicznego charakteru parku mogłoby zostać zakwalifikowane jako "szczególnie ciężkie naruszenie umowy", umożliwiając Symbio podjęcie środków przymusu, mogących doprowadzić nawet do usunięcia koncesjonariusza.
(65) Francja zaznacza dodatkowo, że park Bioscope to projekt wyjątkowy, który jej zdaniem nie stanowi konkurencji dla żadnego niemieckiego parku tematycznego.
Według niej działalność przedstawiona przez VDFU jako przykład działalności kulturalnej prowadzonej przez te parki ma charakter dodatkowy i drugorzędny w stosunku do działalności rozrywkowej.
Dodatkowo w Niemczech jedynie park Europa-Park znajdowałby się bliżej niż około 3 godziny drogi od parku Bioscope.
(66) Francja zaprzecza również analizie VDFU, jeśli chodzi o zgodność pomocy państwa z wytycznymi regionalnymi.
Francja uważa, że nie ma sprzeczności w jej rozumowaniu dotyczącym oddziaływania pomocy na region.
W przypadku gdyby państwo osiągnęło swój cel, pomoc miałaby właśnie pozytywny wpływ na region, a pieniądze publiczne nie zostałyby zmarnowane.
Francja przypomina liczne pozytywne skutki dla gospodarki lokalnej, które przypisuje parkowi Bioscope.
W dalszej części podważa ona argument VDFU, według którego park Bioscope mógłby pozbawiać parki niemieckie gości w okresach szczytu, koniecznych dla ich rentowności.
Jedynym parkiem niemieckim wystarczająco bliskim parkowi Bioscope, aby być przedmiotem ewentualnych wyborów turystów, byłby Europa-Park.
Jednakże roczna liczba odwiedzających ten park (3,3 miliona według Francji) jest tak wysoka, że byłoby mało prawdopodobne, by jego przetrwanie zależało od hipotetycznego okresu szczytu w ciągu roku.
(67) Na koniec Francja przypomina, że jej zdaniem cel kulturalny parku Bioscope w pełni zgadza się z jego zadaniem świadczenia usług publicznych.
VII.
OCENA
1.
Na temat istnienia pomocy
(68) Podjęty środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, jeśli przyznaje selektywną w stosunku do konkurencji korzyść jednemu lub kilku przedsiębiorstwom, za pomocą zasobów państwa, w taki sposób, że ma to lub może mieć wpływ na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
W niniejszej sekcji Komisja bada każde z czterech połączonych kryteriów tej definicji.
Selektywność
(69) Nie ma żadnych wątpliwości, że podjęte środki są selektywne, ponieważ dają korzyść jednemu przedsiębiorstwu: SMVP.
Zasoby państwa
(70) Działania interwencyjne państwa na rzecz parku Bioscope polegają na przekazaniu funduszy przez Symbio, który jest instytucją grupującą wspólnoty lokalne.
Mobilizują one więc w sposób jasny zasoby państwa.
Wpływ na wymianę handlową
(71) Francja utrzymuje, że park Bioscope jest parkiem na tyle specyficznym, iż nie zastępuje w żaden sposób oferty innych parków rozrywki, a w szczególności tego jedynego, który znajduje się, według niej, w strefie oddziaływania Bioscope.
Pomoc przyznana przez państwo dla tego projektu nie miałaby więc wpływu na przepływ odwiedzających ani na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(72) Komisja przyznaje, że działalność proponowana przez park Bioscope jest bardzo różna od działalności proponowanej przez konwencjonalne parki rozrywki.
Nie można więc dokładnie porównać odwiedzenia parku Bioscope z odwiedzeniem klasycznego parku rozrywki, co z pewnością znacznie zmniejsza liczbę odwiedzających, których Bioscope mógłby odebrać tym ostatnim.
(73) Komisja uważa jednak, że różnica ta nie wystarcza, aby całkowicie wykluczyć każdą formę zastępowalności.
W rzeczywistości bowiem, w chwili gdy ktoś ma się zdecydować na sposób spędzenia wolnego czasu, nie zawsze dokonuje wyboru spośród zajęć tego samego typu.
Może on w ten sposób zdecydować się na wyjście na pływalnię zamiast do zoo, choć sposób spędzenia czasu w zoo, w kwestii rozrywki, jest zupełnie różny od przebywania na pływalni.
W ten sam sposób rodzice często decydują się na zwiedzenie muzeum z rodziną, podczas gdy dzieci, jeśli pozostawić im wybór, wolałyby pójść do wesołego miasteczka.
(74) Komisja uważa więc, że odwiedzenie parku Bioscope będzie mogło rzeczywiście stworzyć pewną alternatywę dla odwiedzenia niemieckich parków rozrywki, choć w sposób ograniczony.
(75) W związku z powyższym Komisja uznaje, że w tym przypadku podjęte środki mogą rzeczywiście mieć wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, spełniają więc wymagane kryterium.
Korzyść
(76) Aby stwierdzić, czy podjęte środki zapewniają SMVP przewagę nad konkurencją, Komisja musi sprawdzić, czy działania interwencyjne państwa pozwalają spółce znaleźć się w lepszej sytuacji niż ta, w której znalazłaby się, jeśli siły rynkowe zadziałałyby bez ograniczeń.
(77) Zaistnienie samej interwencji pieniężnej państwa nie jest warunkiem wystarczającym, aby wnioskować o zaistnieniu korzyści dla spółki korzystającej z tej interwencji.
W rzeczywistości działania interwencyjne państwa mogą zostać zrealizowane na warunkach identycznych z tymi, jakie zaakceptowałby inwestor prywatny w warunkach gospodarki rynkowej.
Nie stanowią one więc korzyści w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(78) W tym przypadku analiza charakteru państwowych działań interwencyjnych staje się szczególnie złożona poprzez rodzaj prawny koncesji, która nakłada bardzo asymetryczne prawa i obowiązki na każdą ze stron.
(79) W sposób bardzo skrótowy można uznać z ekonomicznego punktu widzenia, że obie strony inwestują w projekt Bioscope, lecz na odrębnych warunkach ryzyka.
Konsorcjum Symbio, które reprezentuje władze publiczne, podejmuje bardzo niskie ryzyko, podczas gdy SMVP bierze na siebie podstawowe ryzyko handlowe.
W sposób oczywisty inwestor, który podejmuje mniejsze ryzyko, otrzymuje mniej od inwestora, który podejmuje ryzyko większe.
(80) Analiza musi więc w szczególności sprawdzić adekwatność odpowiednich wskaźników rentowności z inwestycji.
(81) Komisja odnotowuje, że analiza ta została wykonana przez niezależną spółkę Rise Conseil, której wnioski zostały przekazane przez Francję.
(82) Z analizy tej wypływa wniosek, że wskaźnik rentowności projektu Bioscope dla SMVP nie jest wyższy od wskaźnika rentowności porównywalnych inwestycji w projektach całkowicie prywatnych.
Wypływa z niej również wniosek, że wskaźnik rentowności projektu Bioscope dla Symbio jest porównywalny ze wskaźnikami rentowności inwestycji bez ryzyka.
Prowadziłoby to do wykazania pewnej adekwatności wskaźników rentowności odpowiednich inwestycji ze wskaźnikami rynkowymi.
(83) Jednakże analiza ta jest oparta na fakcie, że można przyjąć, iż inwestycja władz publicznych przyjmie wyraźnie odrębną formę od inwestycji SMVP.
Aby zasada inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej była spełniona, powinna istnieć możliwość, aby inny inwestor prywatny, niekoniecznie podmiot prowadzący park rozrywki, mógł również zrealizować inwestycję w formie porównywalnej do inwestycji państwa.
(84) Jednak według uwag samej SMVP jest bardzo prawdopodobne, jeśli nie pewne, że projekt nie mógłby zostać rozpoczęty bez udziału Symbio w tej właśnie formie.
Prowadzi to do wskazania, że udział Symbio nie mógłby zostać zastąpiony przez udział inwestora prywatnego, nawet na identycznych warunkach (brak ryzyka połączony z niższym wskaźnikiem rentowności).
Komisja uważa, że nie jest to koniecznie sprzeczne z wynikami badań Rise Conseil, ponieważ jest możliwe, aby państwo posiadało wyjątkowe narzędzia prawne, pozwalające mu na podejmowanie działań w warunkach, które nie mogą zostać przyjęte przez uczestników prywatnych.
(85) W związku z powyższym Komisja nie może wykluczyć zaistnienia korzyści dla SMVP.
(86) Cytowany powyżej wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Altmark wskazuje cztery warunki łączne, które, jeśli są spełnione, pozwalają zakwalifikować podjęty środek jako rekompensatę kosztów związanych z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym i w związku z tym uniknąć zakwalifikowania go jako korzyść w stosunku do konkurencji.
(87) Pierwszym z warunków mówi, że "przedsiębiorstwo beneficjenta zostało rzeczywiście zobowiązane do wykonania obowiązków świadczenia usług publicznych i [że] obowiązki te zostały jasno określone".
(88) W momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja wyraziła wątpliwość co do faktu, czy w tym przypadku ten warunek w szczególności jest spełniony.
(89) Po przeanalizowaniu informacji dostarczonych przez Francję i osoby trzecie Komisja uważa, że jej wątpliwości w tym punkcie nie zostały rozwiane.
(90) Komisja uważa przede wszystkim, że ogólny cel edukacyjny parku Bioscope, tak jak został wyrażony na przykład we wstępie do koncesji, jest zbyt ogólny, aby mógł zostać uznany za jasną definicję zadania usług publicznych.
Definicja ta jest w szczególności zbyt rozległa, aby można było na niej opierać jakiekolwiek oszacowanie kosztów tego zadania.
(91) Z drugiej strony Komisja uważa, że argument Francji, według którego koncesja w swej całości przedstawia definicję obowiązku świadczenia usług publicznych także jest nie do przyjęcia.
Koncesja ta zawiera w rzeczywistości liczne artykuły, które byłyby całkiem identyczne, gdyby park Bioscope nie miał najmniejszego celu pedagogicznego lub edukacyjnego i które nie mogą więc pretendować do miana definicji zadania usług publicznych.
Należałoby przynajmniej móc określić, które artykuły koncesji odnoszą się do tego zadania edukacyjnego.
W związku z tym Komisja uważa, że nie ma zapisu wystarczająco precyzyjnego w tym względzie, z wyjątkiem może zapisów dotyczących specjalnych taryf dla niektórych kategorii odwiedzających, o których mowa w motywie 92.
(92) Na koniec, Komisja uważa, że zapisy dotyczące specjalnych taryf dla niektórych kategorii odwiedzających, na które powołuje się Francja, mogłyby rzeczywiście stanowić podstawę dla określenia zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym.
Jednakże jest jasne, że zapisy te dotyczą tylko części działalności parku Bioscope.
Gdyby powoływać się na nie, aby określić zadanie świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, zakres tego zadania nie mógłby uzasadnić uznania całości projektu za projekt usług publicznych.
Dodatkowo, zakres samego zadania usług publicznych związanego z tymi zapisami jest mało czytelny.
Jest to rzeczywiście normalne, nawet dla parków niesubwencjonowanych, że przewiduje się specjalne taryfy dla niektórych kategorii odwiedzających.
Jest to szeroko rozpowszechniona praktyka handlowa.
(93) W związku z powyższym Komisja uważa, że nie może wykluczyć zaistnienia korzyści dla przedsiębiorstwa beneficjenta i że ta korzyść mogłaby ewentualnie zostać objęta pojęciem rekompensaty kosztów zadania świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, ale tylko częściowo.
Wniosek
(94) Komisja nie może więc wykluczyć istnienia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu na rzecz SMVP.
Zostanie jednak wykazane w sekcji 7.2, że nawet jeżeli ta pomoc zaistniała, to jest ona zgodna z Traktatem.
2.
Na temat zgodności pomocy
(95) Komisja odnotowuje, że pomoc została przyznana dla projektu inwestycji zlokalizowanej w strefie mniej uprzywilejowanej w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu (alzackie zagłębie potasowe).
Chodzi o projekt pomocy ad hoc, ponieważ nie znajduje się on w ramach żadnego systemu pomocy wcześniej zatwierdzonego przez Komisję.
(96) Takie projekty inwestycyjne mogą czasem być analizowane w świetle wielosektorowych zasad ramowych pomocy na rzecz rozwoju regionalnego dla ważnych projektów inwestycyjnych.
W tym przypadku, ponieważ data przyznania pomocy odpowiada dacie podpisania aneksu do koncesji, czyli 9 lipca 2002 r., wielosektorowe zasady ramowe potencjalnie możliwe do zastosowania, to zasady opublikowane w roku 1998 [11].
Zasady te zwane są dalej "zasadami ramowymi".
(97) Punkt 2.1 zasad ramowych ogranicza pole ich zastosowania do niektórych projektów, spełniających dwa precyzyjne kryteria alternatywne.
(98) Pierwsze kryterium składa się z trzech podkryteriów łączonych:
- całkowity koszt projektu musi wynosić przynajmniej 50 milionów euro,
- natężenie kwot skumulowanej pomocy musi wynosić przynajmniej 50 % pułapu pomocy na rzecz rozwoju regionalnego, ustalonego dla dużych przedsiębiorstw w rozważanej strefie,
- pomoc za stworzone lub zachowane miejsce pracy musi wynosić przynajmniej 40000 euro.
(99) W niniejszej sekcji zostanie wykazane, że całkowity koszt projektu wynosi [60–65] [8] milionów euro, a intensywność pomocy wynosi [7–8] [8] %, podczas gdy pułap dla rozważanego obszaru wynosi 10%, oraz że ekwiwalent dotacji brutto wynosi [5–10] [8] milionów euro, co dla stworzonych 105 miejsc pracy odpowiada pomocy na każde miejsce pracy w wysokości [45000–95000] [8] euro.
(100) Zasady ramowe są więc stosowane.
(101) W celu określenia, czy pomoc jest zgodna z kryteriami zasad ramowych, Komisja musi najpierw obliczyć intensywność pomocy.
Intensywność ta musi następnie zostać porównana z pułapem otrzymanym przez zastosowanie wzoru z punktu 3.10 zasad ramowych.
Intensywność pomocy
(102) Intensywność pomocy przyznanej w formie subwencji to stosunek subwencji do kosztów uprawnionych.
Jeśli pomoc została przyznana w innej formie niż subwencja, musi zostać najpierw przetworzona na ekwiwalent subwencji, aby następnie odnieść go do kosztów uprawnionych.
(103) Pomoc przyznana przez państwo w omawianym przypadku jest złożona.
Obejmuje ona element subwencji, lecz również inne elementy dodatnie i ujemne, pochodne praw i obowiązków każdej ze stron koncesji.
Należy więc uwzględnić wszystkie te elementy, aby obliczyć ekwiwalent subwencji dla pomocy.
(104) Poniższa tabela zestawia założenia omawianej koncesji, jak również ich wpływ, dodatni lub ujemny, na pomoc przyznaną dla SMVP.
Zasada koncesji _BAR_ Wpływ na SMVP _BAR_
Udział państwa w inwestycji początkowej _BAR_ Dodatni _BAR_
Oddanie terenów do dyspozycji _BAR_ Dodatni _BAR_
Płatność państwu należności _BAR_ Ujemny _BAR_
Zwrot państwu majątku po wygaśnięciu koncesji _BAR_ Ujemny _BAR_
(105) Aby określić ekwiwalent subwencji brutto pomocy, należy nadać wartość każdemu z tych elementów i dodać je do siebie.
Aby nadać wartość tym elementom, Komisja wykorzystała posiadane informacje, a w szczególności informacje zawarte w raporcie spółki Rise Conseil.
(106) Udział państwa w inwestycji początkowej jest łatwy do obliczenia i wynosi 30,5 miliona euro.
Udział państwa będzie wypłacany zaliczkami, rozłożonymi na 10 lat.
Należy go więc aktualizować.
W tym celu Komisja wykorzystała stopę referencyjną i stopę dyskontową, którą zalecała dla Francji w dniu przyznania pomocy.
Stopa ten wynosi 5,06 %. Jest ona zastosowana we wszystkich następnych obliczeniach.
(107) Zaktualizowana wartość udziału państwa w inwestycji początkowej wynosi 25,933 milionów euro.
(108) Należy dodatkowo odnotować, że jest to jedyny udział państwa w formie subwencji w inwestycji Bioscope.
Późniejsze inwestycje zostaną w całości pokryte przez SMVP.
(109) Oddanie terenów do dyspozycji, to znaczy wartość czynszu dzierżawy niezapłaconego przez SMVP, jest określona na 6,718 milionów euro.
Obliczenia te są oparte na wartości terenów oferowanych w strefie działalności Pulversheim, położonej blisko parku Bioscope (od 10 do 12 euro/m2) i wskaźniku rocznego czynszu dzierżawy terenów w wysokości 8 %, jak to zostało określone przez Generalną Dyrekcję ds. Podatków.
(110) Całkowita wartość opłat zapłaconych SYMBIO przez SMVP została oszacowana na 7,295 milionów euro.
Wartość ta jest oparta na obrotach parku Bioscope przewidzianych w biznesplanie, który został przekazany Komisji.
(111) Określenie wartości efektu zwrotu państwu majątku na zakończenie koncesji jest bardziej złożone.
Jest oczywiste, że ten efekt jest niekorzystny dla SMVP.
W przypadku klasycznej subwencji beneficjent pomocy w rzeczywistości jest i pozostaje definitywnie właścicielem swojej inwestycji, z której może korzystać w całości.
W przypadku szczególnym może ją sprzedać na rynku.
W omawianym przypadku, po zakończeniu 30-letniej koncesji park Bioscope powraca w całości do państwa wraz z jego wartością handlową [12].
W porównaniu z sytuacją klasyczną SMVP traci więc wartość tego majątku, która odpowiada cenie, za jaką spółka mogłaby go sprzedać na rynku (zaktualizowaną oczywiście względem daty początkowej).
(112) Komisja uważa więc, że cena sprzedaży utracona dla SMVP może zostać wykorzystana do wyliczenia wartości ujemnego efektu zwrotu państwu majątku, tak jak przewiduje to koncesja.
(113) Do wyliczenia ceny sprzedaży wykorzystano dwie oddzielne metody: metodę wielokrotności nadwyżki operacyjnej brutto i metodę wolnych przepływów pieniężnych.
(114) Pierwsza metoda polega na określeniu wartości przedsiębiorstwa jako wielokrotności jego normatywnej nadwyżki operacyjnej brutto.
Wielokrotność zależy od sektora i jest szacowana na podstawie niedawnych transakcji, których dane zostały opublikowane.
(115) Wykonana przez spółkę Rise Conseil analiza wartości wielokrotności zaobserwowanych w niedawnych transakcjach w sektorze, dla których została opublikowana wystarczająca ilość danych finansowych, pokazuje wielokrotności zmieniające się pomiędzy 6,3 [13] i 13,25 [14], przy średniej 8,71.
(116) Zastosowanie tej średniej wielokrotności w przypadku parku Bioscope prowadzi do określenia wartości przedsiębiorstwa na [15–20] [8] milionów euro [15].
(117) Druga metoda polega na określeniu wolnych normatywnych przepływów pieniężnych dla przedsiębiorstwa w okresie następującym po wygaśnięciu koncesji oraz na uznaniu, że przedsiębiorstwo ma wartość hipotetycznej spółki, która generowałaby te przepływy w sposób ciągły.
(118) Obliczenia te wymagają przyjęcia założenia odnośnie do współczynnika ciągłości przepływów.
(119) Badanie przez spółkę Rise Conseil analiz finansowych niedawnych transakcji wykazuje, że założenia współczynnika ciągłości zmieniają się od 1 % [16] do 3,5 % [17], ze średnią wynoszącą 2,2 %.
(120) Dodatkowo uważa się zazwyczaj, że współczynnik ciągłości jest tego samego rzędu wielkości, co wskaźnik wzrostu gospodarczego.
Ponieważ wskaźnik ten wynosił w ostatnich latach we Francji od 1 % do 3 %, Komisja uważa, że wartość 2,2 % dla współczynnika ciągłości może zostać przyjęta.
(121) Zastosowanie tej metody przy wyżej wymienionych założeniach prowadzi do określenia wartości przedsiębiorstwa na [15–20] [8] milionów euro [18].
Wartość ta jest bliska poprzedniej, co wskazuje na spójność tych dwóch podejść ekonomicznych.
(122) Aby nie dawać pierwszeństwa jednemu podejściu w stosunku do drugiego, Komisja przyjęła jako wartość parku średnią arytmetyczną obu uzyskanych wyników, czyli [15–20] [8] milionów euro.
(123) Ekwiwalent subwencji brutto pomocy wynosi więc 25,933 + 6,718 – 7,295 – [15–20] [8] = [5–10] [8] milionów euro.
(124) W celu określenia intensywności pomocy należy ją odnieść do inwestycji uprawnionych.
(125) Inwestycje w projekt Bioscope będą się składać z dwóch dużych części: inwestycji początkowej, koniecznej do otwarcia parku, i inwestycji późniejszych, których realizacja jest niezbędna dla utrzymania atrakcyjności parku.
(126) Oba rodzaje inwestycji są zapisane w koncesji.
Koncesja ustala wartość inwestycji pierwszego rodzaju na 61,5 miliona euro, która jest podzielona pomiędzy Symbio i SVMP.
Zaktualizowana wartość tych inwestycji wynosi 49,985 milionów euro.
Koncesja nie ustala natomiast wysokości inwestycji późniejszych, lecz zaznacza jedynie, że muszą pozwolić na zachowanie atrakcyjności parku.
Inwestycje późniejsze muszą zostać zatwierdzone przez Symbio i zostaną w całości pokryte przez SMVP.
(127) Aby określić wartość inwestycji późniejszych, Komisja oparła się na biznesplanie SMVP, który został zatwierdzony przez Symbio.
(128) Całkowita, zaktualizowana wartość inwestycji późniejszych wynosi [25–35] [8] milionów euro.
Komisja uważa, że wartość ta została oszacowana ostrożnie, ponieważ średnia waga tych inwestycji w ciągu ostatnich 10 lat koncesji, gdy park Bioscope osiągnie już rytm docelowy, wynosi jedynie 14 % obrotów, podczas gdy wartości średnie dla sektora we Francji osiągałyby od 16 % do 25 % obrotów [19].
Gdyby oszacowanie tych inwestycji było mniej ostrożne, byłyby one wyższe, a więc natężenie pomocy zmniejszyłoby się.
Komisja dla swoich potrzeb może więc zadowolić się szacunkiem ostrożnym.
(129) Spośród [25–35] [8] milionów euro późniejszych inwestycji Komisja przyjęła jako podstawę do obliczeń kosztów uprawnionych jedynie tę część, która odpowiada inwestycjom w nowe atrakcje, a więc na rozszerzenie działalności parku Bioscope, czyli [15–20] [8] milionów euro, z wyłączeniem inwestycji odtworzeniowych lub przeznaczonych na utrzymanie, wynoszących [10–15] [8] milionów euro.
Jedynie pierwsze z tych wydatków odpowiadają inwestycjom początkowym w rozumieniu wytycznych regionalnych (punkt 4.4 wyżej wymienionych wytycznych regionalnych).
(130) Podstawą do obliczenia kosztów uprawnionych jest więc kwota 49,585 milionów euro dla pierwszej części inwestycji i dodatkowo [15–20] [8] milionów euro dla drugiej części, czyli [65–70] [8] milionów euro.
(131) Komisja usunęła więc z tych kosztów część odpowiadającą działaniom rozpoczynania atrakcji, niespełniającą w jej rozumieniu kryteriów pomocy zgodnie z punktem 4.5 wytycznych regionalnych.
W dokładnym opisie wydatków pierwszej transzy, dostarczonym przez Francję, działalność ta przedstawia 5 % kosztów całkowitych.
Komisja ekstrapolowała je w taki sam sposób na następne transze.
Wydatki spełniające kryteria w rozumieniu wytycznych regionalnych odpowiadają więc 95 % z [65–70] [8] milionów euro, czyli wynoszą [60–65] [8] milionów euro.
(132) Natężenie pomocy w ekwiwalencie subwencji brutto wynosi więc 7,279/[60–65] [8] = [10–12] [8] %.
(133) Natężenie w ekwiwalencie subwencji netto odpowiadające tej wartości, obliczone przy założeniu amortyzacji liniowej z biznesplanu i stopy referencyjnej aktualizacji zalecanej przez Komisję dla Francji, wynosi [7–8] [8] % [20].
Dopuszczalny pułap intensywności pomocy
(134) Wzór z punktu 3.10 zasad ramowych przewiduje, że dopuszczalny pułap intensywności pomocy jest iloczynem czterech czynników.
(135) Pierwszym czynnikiem, określonym jako R, jest maksymalna intensywność pomocy dozwolonej dla dużych przedsiębiorstw na rozważanym obszarze objętym pomocą.
W omawianym przypadku R = 0,10.
(136) Drugim czynnikiem, określonym jako T, jest czynnik stanu konkurencji.
(137) Punkt 3.3 zasad ramowych przewiduje, że "aby określić, czy rozważany (pod-)sektor jest dotknięty lub nie przekroczeniem zdolności strukturalnych, Komisja uwzględni, na poziomie Wspólnoty, różnicę pomiędzy średnim współczynnikiem wykorzystania zdolności produkcyjnych przemysłu wytwórczego w całości i współczynnikiem wykorzystania tych zdolności w rozważanym (pod-)sektorze".
Uważa się, że przekroczenie zdolności występuje, gdy w okresie pięciu ostatnich lat współczynnik wykorzystania zdolności rozważanego (pod-)sektora jest niższy o 2 punkty procentowe niż średni współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych przemysłu wytwórczego w całości.
Jeśli różnica jest wyższa niż 5 punktów procentowych, przekroczenie zdolności strukturalnych jest uważane za poważne.
(138) Jak zauważyła Komisja we wcześniejszych decyzjach [21], nie można porównywać sektora przemysłowego z sektorem usług takim, jak sektor parków rozrywki, lub jeden z jego podsektorów.
Nie można więc zastosować kryterium ilościowego, opisanego w motywie 137.
(139) Wobec braku zadowalających danych na temat wykorzystania zdolności, punkt 3.4 zasad ramowych określa, że Komisja zbada, czy rozważane inwestycje zostały zrealizowane w sektorze rynku o tendencji spadkowej.
W tym celu Komisja porównuje zmianę widocznej konsumpcji rozważanego produktu lub produktów, ze wskaźnikiem wzrostu przemysłu wytwórczego w całości.
(140) W okresie 1997–2002 średni wskaźnik wzrostu przemysłu wytwórczego na całości EOG wyniósł 4,8 % [22].
(141) Trudno uzyskać wartości wskaźnika wzrostu konsumpcji dotyczącego parków rozrywki dla całości Wspólnoty.
(142) Dla szczególnego przypadku Francji, gdzie jest położony park Bioscope, notuje się szczególnie wysoki wskaźnik wzrostu w tym sektorze.
(143) Według raportu Senatu francuskiego [23] działalność parków rozrywki we Francji w ciągu ostatnich dziesięciu lat zwiększyła się dziewięciokrotnie, co odpowiada średniemu wskaźnikowi wzrostu w wysokości 25 %.
Na przyszłość, według tego samego raportu, dynamika wzrostu sektora powinna się zmniejszyć, pozostając jednak w przedziale od 4 % do 8 %.
(144) Komisja uważa, że powyższe dane dla Francji mogą zostać przyjęte do analizy rozważanego przypadku, szczególnie dlatego, że Państwa Członkowskie bliskie Alzacji, które jako jedyne znajdują się w strefie oddziaływania parku Bioscope, mają w tym względzie sytuację podobną do Francji [24].
(145) W związku z powyższym Komisja uważa, że inwestycja nie została zrealizowana w sektorze rynku o tendencji spadkowej.
(146) Ponadto udział rynkowy grupy Grévin et Compagnie dla omawianego produktu parków rozrywki jest znacznie niższy niż 40 %.
Przykładowo, ciągle według wyżej wymienionego raportu Senatu, liczba wszystkich odwiedzających zanotowana przez grupę w roku 2002 wyniosła 5 milionów, przy 13,1 milionach dla samego tylko parku Disneyland Paris.
(147) Stosując tabelę odpowiedników przewidzianą przez zasady ramowe, Komisja wnioskuje więc, że T = 1.
(148) Trzecim czynnikiem, określonym jako I, jest wskaźnik kapitał/praca.
Jest on funkcją stosunku pomiędzy kwalifikowanymi kosztami projektu a liczbą miejsc pracy stworzonych przez ten projekt.
W omawianym przypadku koszty kwalifikowane wynoszą [60–65] [8] milionów euro, a liczba stworzonych bezpośrednio miejsc pracy w równoważnikach pełnego etatu wynosi 105.
Stosunek tych dwóch wartości wynosi więc [600000–650000] [8] na stworzone miejsce pracy.
Stosując tabelę odpowiedników dostarczoną przez zasady ramowe, wnioskuje się, że I = 0,8.
(149) Czwartym czynnikiem, określonym jako M, jest czynnik oddziaływania regionalnego.
Czynnik ten jest zawsze większy lub równy 1.
(150) W związku z powyższymi rozważaniami można wnioskować, że dopuszczalny pułap intensywności pomocy jest większy lub równy 0,10 × 1 × 0,8 × 1 = 8 %.
Wniosek
(151) Ponieważ natężenie pomocy wynosi [7–8] [8] %, a dopuszczalny pułap intensywności jest większy lub równy 8 %, intensywność pomocy jest zgodna z zapisami zasad ramowych.
(152) W związku z powyższym Komisja doszła do wniosku, że pomoc jest zgodna z kryteriami wytycznych regionalnych, a więc zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
(153) Równocześnie Komisja przypomina, że ta pozytywna ocena została oparta na aktualnym stanie projektu parku i koncesji, tak jak zostało to opisane Komisji.
W przypadku gdyby projekt parku miał zmienić charakter lub jeśli udział państwa miałby się zmienić w sposób zasadniczy, zmiany wprowadzone do projektu muszą zostać zgłoszone Komisji celem ponownego ich przeanalizowania w świetle zapisów wspólnotowych dotyczących pomocy państwa.
(154) Komisja nie przesądza o zgodności procedury przyznania koncesji na realizację i prowadzenie parku Bioscope spółce SMVP z regułami i zasadami prawa wspólnotowego.
Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia odpowiednich środków w tym względzie, w przypadku gdyby było to konieczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Działania, jakie Francja podjęła na rzecz przedsiębiorstwa "S.M.V.P – Mise en Valeur du Patrimoine Culturel", a których zasady zostały ustalone w umowie o zlecenie usług publicznych o przedmiocie "koncesja opracowania koncepcji, realizacji i prowadzenia parku tematycznego Bioscope" pomiędzy konsorcjum Symbio, z jednej strony, a spółką "S.M.V.P – Mise en Valeur du Patrimoine Culturel", z drugiej strony, ze zmianami wprowadzonymi aneksem z dnia 9 lipca 2002 r., są w stopniu, w jakim stanowią pomoc państwa, zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2005 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych dotyczących chili, produktów zawierających chili, kurkumy oraz oleju palmowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1454)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/402/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Komisja zawiesza wprowadzanie do obrotu lub wykorzystywanie żywności lub paszy, która może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub podejmuje każdy inny stosowny środek tymczasowy, jeśli temu zagrożeniu nie można w zadowalający sposób zapobiec za pomocą środków podjętych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(2) Zgodnie z decyzją Komisji 2004/92/WE z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie środków nadzwyczajnych dotyczących chili i produktów zawierających chili [2], Państwa Członkowskie przeprowadziły kontrole na obecność substancji chemicznych Sudan I, Sudan II, Sudan III oraz Scarlet Red (Sudan IV).
Substancje te zostały wykryte w chili i produktach zawierających chili, a także w kurkumie i oleju palmowym.
Zgodnie z art. 50 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 o wszystkich wynikach powiadomiono poprzez system wczesnego ostrzegania.
(3) Sudan I, Sudan II, Sudan III oraz Scarlet Red (Sudan IV) zostały sklasyfikowane przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC) jako substancje rakotwórcze kategorii 3.
(4) Rezultaty badań wskazują na zafałszowanie, które stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia.
(5) Biorąc pod uwagę duże zagrożenie dla zdrowia niezbędne jest utrzymanie środków przewidzianych w decyzji 2004/92/WE i rozszerzenie ich na kurkumę i olej palmowy.
Ponadto należy wziąć pod uwagę możliwość handlu trójstronnego, szczególnie w przypadku produktów spożywczych, dla których nie istnieje urzędowe świadectwo pochodzenia.
W celu ochrony zdrowia publicznego właściwe jest wymaganie, aby przesyłkom chili, produktów zawierających chili, kurkumy oraz oleju palmowego przywożonym do Wspólnoty i przeznaczonym do spożycia przez ludzi, niezależnie od ich postaci, towarzyszyło sprawozdanie analityczne dostarczone przez zainteresowanego importera lub podmiot działający na rynku żywności, które wykaże, że przesyłka nie zawiera substancji Sudan I, Sudan II, Sudan III lub Scarlet Red (Sudan IV).
(6) Sprawozdanie analityczne dołączone do przesyłki chili, produktów zawierających chili, kurkumy oraz oleju palmowego powinno być oryginalnym dokumentem zatwierdzonym przez właściwe władze kraju wystawiającego dokument.
Środki te mają na celu zwiększenie gwarancji reprezentowanych przez dokument.
(7) Od Państw Członkowskich należy także wymagać wyrywkowego pobierania próbek chili, produktów zawierających chili, kurkumy i oleju palmowego przedstawionych do przywozu lub znajdujących się już w obrocie oraz ich analizę.
(8) Wskazane jest nakazanie zniszczenia zafałszowanego chili, produktów zawierających chili, kurkumy oraz oleju palmowego aby uniknąć ich wprowadzenia do łańcucha żywnościowego.
(9) Ponieważ środki przewidziane w niniejszej decyzji mają wpływ na możliwości kontrolne Państw Członkowskich, wyniki zastosowania tych środków powinny zostać ocenione w ciągu 12 miesięcy w celu ustalenia, czy są one nadal niezbędne do ochrony zdrowia publicznego.
(10) Ocena ta powinna uwzględniać wyniki wszystkich analiz przeprowadzonych przez właściwe władze.
(11) Niezbędne są środki przejściowe w odniesieniu do przesyłek chili, produktów zawierających chili, kurkumy oraz oleju palmowego przywiezionych przed datą publikacji niniejszej decyzji.
(12) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji zastosowanie mają następujące definicje:
a) "chili": owoce z rodzaju Capsicum, suszone i rozgniatane lub mielone objęte kodem CN 09042090, w każdej postaci, przeznaczone do spożycia przez ludzi oraz
b) "produkty zawierające chili": przyprawa curry objęta kodem CN 091050, w każdej postaci, przeznaczona do spożycia przez ludzi oraz
c) "kurkuma": kurkuma suszona i rozgniatana lub mielona objęta kodem CN 091030, w każdej postaci, przeznaczona do spożycia przez ludzi oraz
d) "olej palmowy": olej palmowy objęty kodem CN 15111090, przeznaczony do spożycia przez ludzi.
Artykuł 2
Warunki przywozu
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu chili, produktów zawierających chili, kurkumy oraz oleju palmowego, chyba że oryginał sprawozdania analitycznego towarzyszącego przesyłce wykazuje, że produkt nie zawiera żadnej z niżej wymienionych substancji chemicznych:
a) Sudan I (numer CAS: 842-07-9),
b) Sudan II (numer CAS: 3118-97-6),
c) Sudan III (numer CAS: 85-86-9),
d) Scarlet Red lub Sudan IV (numer CAS: 85-83-6).
2.
Sprawozdanie analityczne jest zatwierdzone przez przedstawiciela właściwych władz.
3.
Właściwe władze w Państwach Członkowskich sprawdzają, czy każdej przedstawionej do przywozu przesyłce chili, produktów zawierających chili, kurkumy oraz oleju palmowego towarzyszy sprawozdanie analityczne przewidziane w ust. 1.
4.
W przypadku braku takiego analitycznego sprawozdania przewidzianego w ust. 1, importer mający siedzibę na terytorium Wspólnoty poddaje produkt badaniu mającemu wykazać, czy nie zawiera on jednej lub więcej substancji chemicznych, o których mowa w ust. 1.
Do czasu uzyskania sprawozdania analitycznego produkt zostaje zatrzymany pod nadzorem urzędowym.
Artykuł 3
Próbki i analiza
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki, obejmujące wyrywkowe pobieranie próbek chili, produktów zawierających chili, kurkumy oraz oleju palmowego przedstawionych do przywozu lub znajdujących się już w obrocie oraz ich analizę, w celu stwierdzenia braku substancji chemicznych, o których mowa w art. 2 ust. 1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję poprzez system wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz o wszystkich przesyłkach, w których stwierdzono obecność tych substancji.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji kwartalne sprawozdania dotyczące przesyłek, w których nie stwierdzono obecności tych substancji.
Sprawozdania te są przekazywane do końca miesiąca następującego po upływie danego kwartału.
2.
Każda przesyłka poddana urzędowemu pobieraniu próbek i analizie może zostać zatrzymana przed wprowadzeniem do obrotu na maksymalny okres 15 dni roboczych.
Artykuł 4
Podział przesyłki
Jeśli przesyłka jest podzielona, każdej części podzielonej przesyłki towarzyszy uwierzytelniony odpis sprawozdania analitycznego przewidzianego w art. 2 ust. 1.
Artykuł 5
Zafałszowane przesyłki
Chili, produkty zawierające chili, kurkuma oraz olej palmowy, w których stwierdzono obecność jednej lub więcej substancji chemicznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 zostają zniszczone.
Artykuł 6
Zwrot kosztów
Wszystkie koszty wynikające z analizy, składowania i zniszczenia, dokonywanych na podstawie art. 2 ust. 1 lub ust. 4 oraz art. 5, ponoszoną zainteresowani importerzy lub podmioty działające na rynku żywności.
Artykuł 7
Środki przejściowe
1. W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 2, w przypadku przesyłek opuszczających kraj pochodzenia przed datą publikacji niniejszej decyzji, Państwa Członkowskie akceptują sprawozdanie analityczne odnoszące się do produktów wymienionych w art. 1 lit. a) i b) pozbawione urzędowego poświadczenia, o którym mowa w tym przepisie.
2. W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1, w przypadku przesyłek opuszczających kraj pochodzenia przed datą publikacji niniejszej decyzji, Państwa Członkowskie akceptują przywozy produktów wymienionych w art. 1 lit. c) i d), do których nie jest dołączone sprawozdanie analityczne, o którym mowa w tym przepisie.
Artykuł 8
Przegląd środków
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 22 maja 2006 r.
Artykuł 9
Uchylenie
Decyzja 2004/92/WE traci moc.
Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 maja 2005 r.
ustanawiająca klasy odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego dla niektórych wyrobów budowlanych zgodnie z dyrektywą Rady 89/106/EEC
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1501)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/403/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], a w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 89/106/EWG przewiduje, iż w celu uwzględnienia zróżnicowanych poziomów zabezpieczenia obiektów budowlanych na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, może być konieczne ustalenie w dokumentach interpretacyjnych klas odpowiadających właściwościom użytkowym wyrobów dla każdego zasadniczego wymogu.
Dokumenty takie zostały opublikowane jako "Komunikat Komisji w odniesieniu do dokumentów interpretacyjnych do dyrektywy Rady 89/106/EWG [2]".
(2) Z punktu widzenia zasadniczego wymogu bezpieczeństwa pożarowego, dokument interpretacyjny nr 2 wymienia powiązane ze sobą środki, które w całości określają strategię bezpieczeństwa pożarowego, którą Państwa Członkowskie mają tworzyć na własny sposób.
(3) Dokument interpretacyjny nr 2 określa wymogi dotyczące wyrobów budowlanych przeznaczonych do budowy dachów narażonych na działanie ognia zewnętrznego.
(4) Dążąc do zharmonizowanego rozwiązania, przyjęto system klas w decyzji Komisji 2001/671/WE z dnia 21 sierpnia 2001 r. wykonującej dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego [3].
(5) W przypadku niektórych stalowych blach dachowych powlekanych plastizolem konieczne jest użycie klasyfikacji ustanowionej w decyzji 2001/671/WE.
(6) Odporność na ogień zewnętrzny wielu wyrobów i/lub materiałów budowlanych, w ramach klasyfikacji określonej w decyzji 2001/671/WE, jest jednoznacznie ustalona i wystarczająco dobrze znana organom nadzorującym przestrzeganie przepisów przeciwpożarowych w Państwach Członkowskich, dlatego nie jest w stosunku do nich wymagane jakiekolwiek badanie w odniesieniu do właściwości związanych z odpornością.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wyroby i/lub materiały budowlane, które bez potrzeby przeprowadzania dalszych badań spełniają wszystkie wymogi w zakresie właściwości związanych z "odpornością na ogień zewnętrzny", są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Poszczególne klasy obowiązujące dla różnych wyrobów i/lub materiałów budowlanych, w ramach klasyfikacji dotyczącej odporności na ogień zewnętrzny, przyjętej w decyzji 2001/671/WE, są określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 2005 r.
zatwierdzająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1369)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/405/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 98/258/WE z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Standardowa metoda testowa Wspólnoty do badania obecności Enterobacteriaceae i TVC (Total Viable Count) w mięsie została uznana za metodę równoważną metodzie testowej USA do badania obecności Escherichia coli.
(2) Wspólnota i USA prowadziły negocjacje w sprawie dodatkowych wytycznych dotyczących audytu łącznie z wytycznymi dotyczącymi badań nad zdrowiem zwierząt.
Negocjacje te doprowadziły do sporządzenia tekstu tych wytycznych, uzgodnionego przez obie Strony.
(3) Wspólny Komitet Zarządzający ds. Umowy ("Komitet") wydał zalecenia dotyczące określenia równoważności pomiędzy dwoma metodami testowymi i przyjęcia dodatkowych wytycznych dotyczących audytu.
W wyniku tych zaleceń należy wprowadzić zmiany w załącznikach V i VI oraz przypisie 1 do Umowy.
(4) Zmiany te powinny zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
(5) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z zaleceniami Wspólnego Komitetu Zarządzającego ustanowionego na mocy art. 14 Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, zmiany w punkcie 6 załącznika V, w załączniku VI oraz w przypisie 1 do przedmiotowej Umowy zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Umowy w formie wymiany listów, łącznie ze zmianami w punkcie 6 załącznika V, w przypisie 1 oraz w załączniku VI do Umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów zostaje niniejszym upoważniony do podpisania Umowy w formie wymiany listów, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym USA powiadomią na piśmie Komisję o zakończeniu procedur wewnętrznych dotyczących zatwierdzenia zmian określonych w art. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 2003 r.
w sprawie działań doraźnych zastosowanych przez Portugalię wobec RTP
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3526)
(Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/406/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z powyższymi postanowieniami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Na podstawie trzech skarg złożonych przez prywatną telewizję SIC w latach 1993, 1996 i 1997 Komisja została poinformowana, że Portugalia zastosowała szereg środków doraźnych oraz rocznych działań kompensacyjnych na rzecz RTP – przedsiębiorstwa publicznego nadającego programy telewizyjne.
(2) Pismem z dnia 15 listopada 2001 r. Komisja poinformowała władze Portugalii, iż zadecydowała o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE odnośnie do szeregu działań doraźnych zastosowanych wobec RTP.
(3) Decyzja Komisji dotycząca wszczęcia procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag.
(4) Komisja otrzymała uwagi władz Portugalii przedstawione w pismach z dnia 28 i 31 stycznia 2002 r., a następnie przyjęła uwagi od kilku zainteresowanych stron.
(5) W pismach z dnia 8 lutego i 9 maja 2002 r. zostały przedstawione uwagi SIC – autorki skargi, w liście z dnia 8 maja 2002 r. – uwagi prywatnej telewizji TVI, w piśmie z dnia 9 maja 2002 r. – uwagi Europejskiego Stowarzyszenia Prywatnych Nadawców Telewizyjnych (ACT) oraz, w piśmie z dnia 12 czerwca 2002 r., uwagi prywatnej telewizji włoskiej Mediaset.
W dniach 16 maja i 4 sierpnia 2003 r. Komisja otrzymała kolejne pisma od SIC odnośnie do tej kwestii.
(6) Komisja przekazała otrzymane uwagi władzom Portugalii, które udzieliły odpowiedzi w piśmie z dnia 25 marca 2003 r.
W piśmie z dnia 29 lipca 2003 r. władze Portugalii odpowiedziały na pytania dodatkowe, skierowane do nich przez Komisję.
(7) Niniejsza decyzja dotyczyć będzie wyłącznie działań doraźnych, będących przedmiotem decyzji w sprawie wszczęcia procedury.
W związku z tym niniejsza decyzja odnosi się do relacji finansowych pomiędzy RTP a Portugalią w okresie od 1992 do 1998 r.
(8) Podobnie jak decyzja dotycząca wszczęcia procedury, niniejsza decyzja nie obejmuje kwestii związanych z klasyfikacją prawną czy zgodnością z Traktatem rocznych "odszkodowań kompensacyjnych" przyznanych RTP.
Ponieważ początkowo działania te uznano za istniejącą pomoc, rozpatrywane są one w drodze odrębnej procedury, zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 [3].
(9) Niemniej jednak, aby mieć pełen obraz relacji finansowych pomiędzy Portugalią a RTP w okresie, którego dotyczy niniejsze dochodzenie, Komisja musi uwzględnić nie tylko działania doraźne, ale również wsparcie finansowe przyznane RTP w formie rocznych wypłat "odszkodowań kompensacyjnych".
W związku z tym w niniejszej decyzji Komisja odniesie się do rocznych "odszkodowań kompensacyjnych" tylko w zakresie koniecznym do wyjaśnienia swego stanowiska odnośnie działań doraźnych.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS OMAWIANYCH DZIAŁAŃ
Środki finansowe przyznane RTP
Roczne "odszkodowania kompensacyjne"
(10) Roczne "odszkodowania kompensacyjne" stanowią główny mechanizm rekompensacyjny dla RTP.
W okresie od 1992 do 1998 r. RTP otrzymała 66,495 miliardów eskudo portugalskich (PTE) na pokrycie kosztów świadczenia usług publicznych.
Podstawę prawną dla wspomnianej rekompensaty stanowi art. 5 ustawy nr 21/92 [4].
(11) Tabela 1 przedstawia rozbicie rocznych odszkodowań kompensacyjnych przyznanych RTP w okresie, którego dotyczy niniejsza decyzja.
(w milionach PTE) _BAR_
1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_
6200 _BAR_ 7100 _BAR_ 7145 _BAR_ 7200 _BAR_ 14500 _BAR_ 10350 _BAR_ 14000 _BAR_
Zwolnienie z opłat notarialnych i rejestracyjnych
(12) W momencie przekształcenia się RTP w spółkę akcyjną firma została zwolniona z opłat notarialnych i rejestracyjnych związanych z utworzeniem spółki wynoszących 33 miliony eskudo.
Zazwyczaj, zgodnie z prawem portugalskim, założenie firmy, zmiana jej statutu bądź samej firmy podlega opłatom.
(13) Artykuł 11 ust. 1 ustawy nr 21/92 stanowi podstawę prawną dla wyżej wymienionych zwolnień z opłat i ustala, co następuje:
"Zatwierdza się statut RTP SA […], który nie wymaga formy notarialnej, wszystkie zaś odnośne rejestry dokonuje się automatycznie, bez należnych opłat, na podstawie Dziennika Urzędowego Republiki (Diário de República), w którym został opublikowany."
.
(14) Artykuł 11 ust. 1 pochodzi z ustawy nr 84/88.
Artykuł 1 tej ustawy stanowi, że przedsiębiorstwa publiczne, nawet jeśli są upaństwowione, mogą na podstawie dekretu z mocą ustawy zostać przekształcone w spółki akcyjne.
Dekret z mocą ustawy był aktem prawnym zatwierdzającym statut spółki akcyjnej i stanowiącym wystarczającą podstawę spełnienia wszystkich niezbędnych wymogów rejestracyjnych [5].
(15) Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy nr 21/92, wszystkie czynności bezpośrednio związane ze zmianą charakteru prawnego spółki zwolnione są ze wszystkich innych opłat związanych z dokonaniem wpisu.
(16) Artykuł 11 ust. 2 ustawy nr 21/92 wynika z przepisów zawartych w dekrecie z mocą ustawy nr 404/90 [6]. Na podstawie art. 1 tego dekretu, firmy, które do dnia 31 grudnia 1993 r. dokonały czynności związanych ze współpracą lub koncentracją, mogą zostać zwolnione z podatku transferowego należnego w związku z przeniesieniem własności nieruchomości niezbędnych dla koncentracji lub współpracy, jak również z wynagrodzeń i innych należnych opłat prawnych, koniecznych do przeprowadzenia takich czynności.
Pokrycie przez państwo kosztów wydzielenia się sieci przesyłających sygnał telewizyjny
(17) Wraz z otwarciem portugalskiego rynku telewizyjnego postanowiono wydzielić sieć przesyłające sygnał telewizyjny z działalności RTP i stworzyć odrębny podmiot prawny "Teledifusora de Portugal" (TDP), z kapitałem w wysokości 5,4 miliardów PTE [7] Wartość nowego podmiotu ustaliły dwie niezależne instytucje, Banco Nacional Ultramarino (BNU) oraz Banco Português de Investimento (BPI). [8]
(18) W 1993 r. państwo nabyło od RTP sieć służącą do przesyłania sygnału telewizyjnego (TDP) za kwotę 5,4 miliardów PTE (wartość ta była wynikiem niezależnej wyceny), równą wartości majątku, który został wydzielony [9].
Ulgi przyznane za uiszczanie rocznych opłat związanych z użytkowaniem sieci telewizyjnych
(19) Poniżej przedstawiono okoliczności, w jakich podpisano umowy, ewolucję własności Portugal Telecom, jak również pobrane opłaty oraz porozumienia zawarte z RTP.
(20) W latach 1991–1994 portugalska sieć służąca do przesyłania sygnał telewizyjny była własnością przedsiębiorstwa publicznego TDP SA.
Po roku 1994 sieć stała się własnością Portugal Telecom, przedsiębiorstwa, które powstało w drodze fuzji Telecom Portugal SA, Telefones de Lisboa i Porto SA oraz TDP SA.
Po utworzeniu Portugal Telecom, państwo regularnie obniżało swoje udziały w spółce.
W roku 1995 sprzedano 26,3 % udziałów w drodze publicznej oferty sprzedaży.
Druga część została sprzedana na licytacji publicznej w czerwcu 1996 r., co obniżyło udziały skarbu państwa do 51 %.
W połowie 1997 r. udziały państwa spadły do 25 %, a w połowie 1999 r. do 10,5 %.
Obecnie przedsiębiorstwo jest sprywatyzowane [10].
(21) Ustawa nr 58/90 określa wyraźnie, że można odebrać licencję nadawcom prywatnym, jeśli nie uiszczą oni w terminie opłaty z tytułu użytkowania sieci (opłaty koncesyjnej) [11].
(22) Wysokość opłat stosowanych przez operatora sieci wobec RTP i prywatnych nadawców telewizyjnych była taka sama.
De facto, prawo zabrania stosowania różnych opłat wobec nadawcy publicznego RTP i nadawców prywatnych korzystających z sieci [12].
Do roku 1997 wysokość opłat stosowanych przez operatora sieci opierała się na prawnie ustalonych parametrach [13].
W roku 1997 Instytut Środków Komunikacji Społecznej, Dyrekcja Generalna Handlu i Konkurencji oraz Portugal Telecom podpisały umowę, ustalając stawki maksymalne, jakie Portugal Telecom może stosować w związku z dystrybucją sygnału telewizyjnego.
(23) RTP miała płacić roczną opłatę właścicielowi sieci telewizyjnych za ich użytkowanie (opłatę koncesyjną) [14].
(24) Sieci są niezbędne do tego, aby RTP mogła emitować swoje programy.
Co więcej, RTP jest jednym z głównych użytkowników sieci (obok SIC, operatora komercyjnego).
(25) W latach 1992–1998 operator sieci przyjął od RTP spóźnione opłaty. RTP i Portugal Telecom podpisały szereg porozumień dotyczących rozłożenia w czasie spłaty zadłużenia [15].
Jeszcze po roku 1998 obie firmy zawarły takie porozumienia.
W porozumieniu z dnia 31 maja 2001 r. zakumulowane zadłużenie RTP wobec Portugal Telecom zostało skonsolidowane, łącznie z odsetkami od zaległych należności.
Wówczas obie firmy zawarły porozumienie, zgodnie z którym całkowite zadłużenie miało być spłacone w dziesięciu półrocznych ratach, płatnych każdorazowo 30 czerwca i 30 grudnia.
(26) Dnia 3 lipca 2003 r. ANACOM, organ aktualnie odpowiedzialny za przepisy dotyczące ustalania cen sieci przesyłania sygnału telewizyjnego, orzekł, że Portugal Telecom ma obniżyć swoje ceny z 2002 r. o 14 % oraz, dodatkowo od stycznia 2003 r., o 1,2 %.
(27) Zgodnie z przepisami dotyczącymi koncesji na świadczenie publicznych usług telekomunikacyjnych Portugal Telecom zobowiązany jest dostarczać usługi w zakresie dystrybucji i nadawania programów za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych.
Obowiązek świadczenia usług powszechnych przez Portugal Telecom, którego straty mogą być zrekompensowane ze środków z budżetu państwa, nie obejmuje dostarczania usługi dystrybucji sygnału telewizyjnego dla RTP [16].
Rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia wobec systemu ubezpieczeń społecznych oraz zwolnienie z odsetek za zwłokę
(28) Zadłużenie RTP wobec programu ubezpieczeń społecznych za okres od 1983 do 1989 r. wynosiło 2,189 miliardów PTE. Było ono skutkiem nieodprowadzania należnych składek na rzecz tego programu.
Źródłem tego zadłużenia jest konflikt pomiędzy RTP i programem ubezpieczeń społecznych związany z interpretacją przepisów odnośnie do potrącania składek z tytułu godzin nadliczbowych pracowników i honorariów artystów.
(29) Interpretacja programu ubezpieczeń społecznych opierała się na przepisach zawartych w art. 2 lit. e), dekretu regulującego nr 12/83 z dnia 12 lutego 1983 r.
Aby uniknąć procesów sądowych, obie strony zawarły porozumienie, na mocy którego program ubezpieczeń społecznych rezygnował z egzekwowania odsetek za zwłokę i akceptował rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia.
Po zawarciu porozumienia odnośnie do sporu prawnego przepisy dekretu regulującego nigdy nie zostały uchylone.
(30) Na podstawie pisma z dnia 6 maja 1993 r. minister finansów oraz minister ubezpieczeń społecznych formalnie zezwolili na rozłożenie spłaty zadłużenia na 120 miesięcznych rat, uchylając grzywny oraz odsetki na łączną kwotę 1,206 miliardów PTE.
(31) Przepisy zezwalające na spłatę zadłużenia wobec programu ubezpieczeń społecznych na warunkach wyjątkowych zawarte są w dekrecie z mocą ustawy nr 411/91.
Zgodnie z jego art. 2 ust. 1 konieczne jest spełnienie warunku, aby zezwolenie było niezbędne dla zapewnienia funkcjonowania zadłużonej firmy.
Wspomniane powyżej warunki wyjątkowe mogą zostać zastosowane m.in. w sytuacji przewidzianej w lit. d), kiedy to: zadłużone przedsiębiorstwo "jest przedmiotem zajęcia, samozarządzania lub interwencji ze strony państwa".
Emisja obligacji
(32) W 1994 r. RTP wyemitowała obligacje o całkowitej wartości 5 miliardów PTE.
Zgodnie z prospektem emisyjnym RTP gwarantowała zwrot pożyczki ze swoich przychodów.
Protokół w sprawie wspierania produkcji filmowej z września 1996 r.
(33) Dnia 18 września 1996 r. RTP i Ministerstwo Kultury podpisały Protokół w sprawie wspierania produkcji filmowej, który precyzuje zadania RTP w zakresie wspierania produkcji kinematograficznej.
Protokół ten nie przewiduje żadnego szczególnego doraźnego finansowania RTP w zakresie wspierania sektora kinematograficznego.
Plan restrukturyzacji na lata 1996–2000
(34) RTP przeprowadziła badanie na temat możliwości restrukturyzacji przedsiębiorstwa w okresie 1996–2000, które nie zaowocowało żadnymi zobowiązaniami finansowymi ze strony państwa.
Coroczne zastrzyki kapitałowe w latach 1994–1997
(35) W latach 1994–1997 państwo podwyższało co roku kapitał RTP.
Poniższa tabela przedstawia kolejne podwyżki kapitału, których łączna wartość wynosi ponad 46,8 miliardów PTE.
(w milionach PTE) _BAR_
Rok _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_
Podwyżka kapitału akcyjnego _BAR_ 10000 _BAR_ 12800 _BAR_ 10000 _BAR_ 14000 _BAR_
Kapitał akcyjny w dniu 31 grudnia _BAR_ 22708 _BAR_ 35508 _BAR_ 45508 _BAR_ 59508 _BAR_
(36) Koncesje nadawcy publicznego zawarte pomiędzy państwem portugalskim a RTP przewidują udział państwa w inwestycjach realizowanych przez RTP, w formie podwyżki kapitału [17].
Pożyczka w roku 1998
(37) W grudniu 1998 r. Fundusz Stabilizacji Zadłużenia Publicznego (Fundo de Regularização da Dívida Pública) i RTP podpisały umowę o zaciągnięciu pożyczki "podporządkowanej".
Umowa ustalała warunki pożyczki ze strony Funduszu na rzecz RTP w wysokości 20 miliardów PTE, przeznaczonej na podniesienie kapitału spółki.
(38) Fundusz Stabilizacji Zadłużenia Publicznego zarządzany jest przez Instytut Zarządzania Długiem Publicznym (Instituto de Gestão de Crédito Público), który jest odpowiedzialny za zarządzanie zadłużeniem państwa portugalskiego i za realizację centralnego programu pożyczek, zgodnie z ustawą regulującą tryb zadłużenia publicznego państwa [18] oraz kierunkami ustalonymi przez rząd.
Instytut podlega Ministerstwu Finansów [19].
(39) Od dnia, w którym RTP otrzymała pożyczkę, od kwoty tej zaczęto naliczać roczne odsetki według dwunastomiesięcznej stopy Libor, obliczane w pierwszym dniu każdego okresu, zwiększane o 20 punktów bazowych [20].
(40) Zgodnie z umową pożyczka miała być spłacona do dnia 31 grudnia 2003 r., który to termin mógł być przedłużony za obopólną zgodą o rok lub dwa lata.
RTP nie zapłaciła odsetek od pożyczki, jako że umowa określa, iż należne odsetki, w okresie pierwszych czterech rocznych rat, powinny być kapitalizowane [21].
(41) Umowa zawarta pomiędzy Funduszem Stabilizacji Zadłużenia Publicznego a RTP została opracowana zgodnie z kierunkami określonymi w łącznej uchwale Sekretarzy Stanu w Ministerstwach Komunikacji Społecznej, Skarbu i Finansów, z dnia 17 grudnia 1998 r.
Beneficjent
(42) RTP, portugalski publiczny nadawca telewizyjny, powstała z inicjatywy państwa na mocy aktu prawnego z dnia 15 grudnia 1955 roku, na podstawie decyzji państwa o stworzeniu przedsiębiorstwa publicznego, któremu zostanie przyznana koncesja nadawcy publicznego [22].
(43) Do lat 80. RTP miała pozycję monopolisty na rynku telewizyjnym.
W latach 90. pojawiła się konkurencja ze strony prywatnych nadawców telewizyjnych SIC i TVI, którym państwo przyznało w lutym 1992 r. licencje eksploatacyjne na stworzenie, odpowiednio, trzeciego i czwartego kanału [23].
(44) Na podstawie statutu RTP z roku 1992, określonego w ustawie nr 21/92, przedsiębiorstwo to przekształciło się w spółkę akcyjną [24].
(45) RTP prowadzi jednocześnie działalność komercyjną oraz realizuje misję nadawcy publicznego.
Zgodnie z prawem spółka może prowadzić wszelkie inne rodzaje działalności, komercyjne lub produkcyjne, związane z działalnością w zakresie produkcji telewizyjnej [25].
(46) RTP prowadzi działalność komercyjną poprzez udziały finansowe w innych przedsiębiorstwach, posiadających odrębną od RTP osobowość prawną, mających własną strukturę oraz własny system księgowości.
Sytuacja finansowa RTP
(47) Jak wynika z poniższej tabeli, RTP odnotowała straty w analizowanym okresie.
W roku 1996 jej sytuacja finansowa pogorszyła się do tego stopnia, że jej kapitał własny netto wykazał bilans ujemny.
(w milionach PTE) _BAR_
_BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_
Zyski (straty) netto _BAR_ (7883) _BAR_ (19558) _BAR_ (26581) _BAR_ (18512) _BAR_ (32223) _BAR_ (25039) _BAR_
Kapitał własny netto _BAR_ 1557 _BAR_ 8071 _BAR_ 4269 _BAR_ (4274) _BAR_ (20586) _BAR_ (50827) _BAR_
Majątek _BAR_ 39418 _BAR_ 42262 _BAR_ 56078 _BAR_ 67654 _BAR_ 62340 _BAR_ 83843 _BAR_
Długi finansowe _BAR_ 22402 _BAR_ 26855 _BAR_ 30258 _BAR_ 44922 _BAR_ 44885 _BAR_ 92775 _BAR_
Zadania RTP wynikające ze świadczenia usług publicznych w latach 1992-1998.
(48) RTP zobowiązana jest do świadczenia usług telewizyjnego nadawcy publicznego.
Definicję, zadania oraz finansowanie świadczenia tych usług regulują różne akty prawne.
(49) Ustawa nr 58/90, która reguluje działalność w zakresie emisji programów telewizyjnych, ustaliła przepisy stosowane wobec nadawców prywatnych oraz obowiązki państwa w zakresie świadczenia usług telewizyjnego nadawcy publicznego [27].
Ustawa nr 21/92 odnośnie do statutu RTP określa główne zadania wynikające z świadczenia usług nadawcy publicznego oraz zasady ich finansowania.
(50) Świadczenie usług publicznych oraz ich finansowanie są opisane bardziej szczegółowo w dwóch koncesjach nadawcy publicznego, podpisanych przez RTP i państwo portugalskie [28].
Definicja
(51) Artykuł 4 ustawy nr 21/92 ustala, iż państwo i RTP powinny podpisać umowę koncesyjną, oraz precyzuje główne zobowiązania, które muszą zostać wypełnione zgodnie z tą umową. Artykuł 4 ust. 2 ustala ogólne zasady, jakich RTP musi przestrzegać, wykonując swoją działalność jako koncesjonowany telewizyjny nadawca publiczny [29]. Artykuł 4 ust. 3 precyzuje obowiązki wynikające ze świadczenia usług telewizyjnego nadawcy publicznego [30].
(52) Koncesje nadawcy publicznego potwierdzają zobowiązania RTP jako nadawcy publicznego.
Po pierwsze, RTP podlega zobowiązaniom ogólnym oraz zobowiązaniom dotyczącym zawartości programów [31].
RTP jest zobowiązana realizować misję publiczną w zakresie telewizji, w ramach której zobowiązana jest nadawać dwa kanały i zapewnić dostęp do usługi wszystkim mieszkańcom Portugalii kontynentalnej.
Pierwszy kanał ma charakter ogólny i powinien nadawać programy o różnorodnej tematyce.
Drugi kanał powinien być skierowany przede wszystkim do wybranej publiczności i prezentować programy o tematyce kulturalnej, edukacyjnej i naukowej.
Jeden z kanałów powinien być odbierany w Autonomicznych Regionach Azorów i Madery.
(53) Po drugie, umowy koncesyjne nakładają na RTP specyficzne obowiązki odnośnie konstruowania ramówki [32].
Ustalono przepisy dotyczące jakości programów (pluralizm, bezstronność informacji itd.) oraz ich zawartości (najnowsze utwory, sport, programy dla dzieci, produkcja i kultura portugalska, wiadomości krajowe i programy rozrywkowe).
RTP zobowiązana jest odstąpić czas nadawania określonym podmiotom, wspierać produkcję filmową oraz pozostałe formy produkcji audiowizualnej, promować produkcję programów edukacyjnych lub popularnonaukowych, zapewnić wymianę programów z Regionami Autonomicznymi, jak również promować współpracę z innymi organami, które na terytorium Unii Europejskiej świadczą usługi nadawcy publicznego.
Z drugiej strony RTP zobowiązana jest spełniać specyficzne zobowiązania programowe w zakresie współpracy międzynarodowej.
Ponadto RTP jest zobowiązana produkować i emitować programy dla portugalskich emigrantów za granicą, dla krajów afrykańskich, w których językiem oficjalnym jest język portugalski i dla Makau.
RTP musi zapewnić funkcjonowanie RTP Madeira i RTP Açores, jak również utrzymywać swoje ośrodki produkcji oraz filie za granicą.
(54) Po trzecie, umowy koncesyjne nakładają specyficzne zobowiązania na RTP.
Na przykład musi ona odpowiednio dbać o archiwa audiowizualne, wprowadzać innowacje techniczne w zakresie swego wyposażenia i działalności, wspierać Fundację Teatru Narodowego im. S. Carlosa i świadczyć inne usługi, które zostaną doraźnie sprecyzowane.
Zadania wynikające z koncesji
(55) Artykuł 5 ustawy nr 58/90 przyznaje RTP koncesję na świadczenie telewizyjnego nadawcy publicznego na okres 15 lat, która może być odnowiona na kolejne 15 lat. Koncesja obejmuje nadawanie na częstotliwościach odpowiadających pierwszemu i drugiemu kanałowi.
Artykuł 4 ustawy nr 21/92 podkreśla, że RTP jest koncesjonowanym telewizyjnym nadawcą publicznym.
Klauzula 1a) koncesji nadawcy publicznego potwierdza, że RTP jest usługodawcą świadczącym usługi jako telewizyjny nadawca publiczny [33].
Kontrola
(56) Koncesje nadawcy publicznego przewidują powołanie Rady ds. Opinii Publicznej [34].
(57) Każdego roku RTP ma obowiązek przedstawiać Ministrowi Finansów plan działania oraz budżet odnośnie do realizacji misji nadawcy publicznego na kolejny rok, a wraz z nimi opinie wydane przez radę audytorów oraz Radę ds. Opinii Publicznej.
Ponadto musi przedstawić sprawozdanie z wykonania zobowiązań nadawcy publicznego w poprzednim roku, wraz z opinią rady audytorów [35].
(58) Minister Finansów oraz przedstawiciel rządu odpowiedzialny za media mają obowiązek sprawdzenia wywiązywania się z warunków koncesji nadawcy publicznego.
Generalny Inspektor Finansowy ma obowiązek kontrolować plan finansowy.
Ponadto każdego roku powinien być przeprowadzony audyt zewnętrzny przez firmę wyspecjalizowaną w tym zakresie [36].
(59) Nowa koncesja nadawcy publicznego przewiduje również sankcje, jakie państwo ma prawo zastosować w przypadku niespełnienia warunków umowy koncesyjnej. Mogą to być kara grzywny, zajęcie, odebranie koncesji lub wypowiedzenie umowy.
Finansowanie
(60) Artykuł 5 ustawy nr 21/92 nadaje RTP prawo do odszkodowania kompensacyjnego ze strony państwa z tytułu świadczenia usług nadawcy publicznego.
Prawo to potwierdza koncesja nadawcy publicznego.
(61) Oprócz systemu rocznych odszkodowań kompensacyjnych koncesje nadawcy publicznego przewidują również:
- płatności za określone usługi przewidziane w umowach o świadczenie usług, które zostały lub zostaną podpisane przez administrację publiczną i RTP [37];
- udział państwa we wszystkich inwestycjach realizowanych przez RTP, zwłaszcza tych, które są związane z infrastrukturą niezbędną do funkcjonowania ośrodków produkcji i emisji programów telewizyjnych w Autonomicznych Regionach Azorów i Madery, archiwów audiowizualnych, emisji programów RTP za granicą i innych inwestycji technologicznych, których RTP ma dokonać [38].
(62) Wysokość kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług nadawcy publicznego, kwalifikujących RTP do uzyskania odszkodowania kompensacyjnego, obliczana jest na podstawie systemu kosztorysowego obliczania kosztów.
Koncesje określają kryteria obliczania kosztów kwalifikowanych dla odszkodowań za wypełnienie każdego zobowiązania wynikającego ze świadczenia usług publicznych [39].
(63) W ramach systemu kosztorysowego obliczania kosztów RTP dzieli koszty i przychody (np. koszty personelu i materiałowe) na określone rodzaje działalności (tworzenie ramówki, koszty bezpośrednie i pośrednie konstruowania ramówki, koszty rozpowszechniania, koszty nadawania programów, koszty sprzedaży i koszty ogólne).
(64) Koszty bezpośrednie różnych form działalności dzielą się na różne pozycje kosztów (np. RTP 1, RTP 2, RTPi i RTP Africa).
Koszty pośrednie przydzielone są pozycjom kosztów na podstawie spójnych kryteriów analitycznych (np. liczby godzin emisji) [40].
(65) System rozdziału kosztów ma następujące cechy:
- z tytułu koncesji nadawcy publicznego można rekompensować jedynie koszty eksploatacyjne netto, zgodnie z metodą opisaną w umowach koncesyjnych.
Zobowiązania finansowe, wydatki dodatkowe oraz rezerwy związane niebezpośrednio z działalnością nie podlegają rekompensacie [41];
- aby obliczyć koszty eksploatacyjne netto podlegające zwrotowi, RTP musi odjąć od kosztów eksploatacyjnych przychody eksploatacyjne wynikające z każdego zadania w ramach świadczenia usług nadawcy publicznego;
- w ramach poprzedniej koncesji nadawcy publicznego nie można było uzyskać żadnej rekompensaty za ogólne świadczenie usług publicznych związanych z eksploatacją RTP1 i RTP2 i nadawaniem programów w Regionach Autonomicznych przez jeden z dwóch kanałów [42];
- w ramach nowej koncesji nadawcy publicznego koszty eksploatacyjne RTP 1 i RTP 2 mogą podlegać odszkodowaniom kompensacyjnym, ale nie jest możliwa żadna rekompensata dodatkowa w przypadku, gdy faktyczne koszty eksploatacyjne netto RTP 1 i RTP 2 okażą się wyższe niż przewidywano [43].
(66) RTP przedstawiła koszty netto świadczenia usług nadawcy publicznego w rocznych raportach dotyczących realizacji zadań nadawcy publicznego, zgodnie z wyżej opisaną metodą obliczania kosztów.
Poniższa tabela przedstawia koszty z podziałem na rodzaje działalności w zakresie świadczenia usług nadawcy publicznego, kwalifikujące do uzyskania odszkodowania kompensacyjnego.
(w milionach PTE) _BAR_
_BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_
Teletekst _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 112,9 _BAR_ 86,8 _BAR_
Eksploatacja RTP International _BAR_ 882,3 _BAR_ 1517,4 _BAR_ 1826,9 _BAR_ 1890,8 _BAR_ 2059,6 _BAR_ 3999,1 _BAR_ 3712,9 _BAR_
RTP África _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ _BAR_ 654,7 _BAR_ 1332,0 _BAR_
Bezpośrednia emisja RTP 1 na Maderze i Azorach _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 76,8 _BAR_ 295,4 _BAR_
Archiwa audiowizualne _BAR_ 509,1 _BAR_ 241,6 _BAR_ 402,7 _BAR_ 492,7 _BAR_ 184,9 _BAR_ 909,4 _BAR_ 672,1 _BAR_
Współpraca z krajami afrykańskimi, których językiem urzędowym jest język portugalski _BAR_ 186,9 _BAR_ 128,4 _BAR_ 172,2 _BAR_ 148,6 _BAR_ 144,9 _BAR_ 202,4 _BAR_ 200,3 _BAR_
Różnica w zasięgu _BAR_ 406,7 _BAR_ 1312,8 _BAR_ 1314,2 _BAR_ 1050,3 _BAR_ 1050,0 _BAR_ 622,6 _BAR_ 208,6 _BAR_
Filie/korespondenci _BAR_ 797,8 _BAR_ 658,2 _BAR_ 681,1 _BAR_ 642,7 _BAR_ 583,2 _BAR_ 457,2 _BAR_ 211,0 _BAR_
Fundacja Teatru Narodowego im. S. Carlosa _BAR_ _BAR_ 50,0 _BAR_ 55,0 _BAR_ 60,0 _BAR_ 60,0 _BAR_ 60,0 _BAR_ 60,0 _BAR_
Wspieranie produkcji filmowej _BAR_ _BAR_ 215,0 _BAR_ 95,0 _BAR_ 27,5 _BAR_ 156,5 _BAR_ 391,1 _BAR_ 352,8 _BAR_
Eksploatacja ośrodków w Regionach Autonomicznych _BAR_ 3453,4 _BAR_ 3486,0 _BAR_ 3685,9 _BAR_ 3696,1 _BAR_ 3846,6 _BAR_ 3459,2 _BAR_ 2855,2 _BAR_
Nadawanie programów dla konkretnych podmiotów _BAR_ 482,0 _BAR_ 350,6 _BAR_ 151,1 _BAR_ 94,6 _BAR_ 80,8 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Sport TV _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ –440,0 _BAR_
Koszty eksploatacyjne netto RTP1 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 16946,1 _BAR_ 11916,6 _BAR_
Koszty eksploatacyjne netto RTP2 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 9050,6 _BAR_ 10080,6 _BAR_ 8637,6 _BAR_
Razem koszty eksploatacyjne netto _BAR_ 6718,2 _BAR_ 7960,0 _BAR_ 8384,1 _BAR_ 8103,3 _BAR_ 17217,1 _BAR_ 37972,1 _BAR_ 30101,3 _BAR_
(67) Kolejna tabela przedstawia obraz inwestycji RTP w sprzęt i wyposażenie potrzebne do świadczenia usług nadawcy publicznego.
Tabela przedstawia zarówno inwestycje rzeczywiste w działalność związaną ze świadczeniem usług, tak jak figurują one w rocznych sprawozdaniach finansowych, oraz inwestycje wykazane w raportach dotyczących świadczenia usług nadawcy publicznego.
Z tabeli wynika, że wartość rzeczywistych inwestycji w działalność związaną ze świadczeniem usług nadawcy publicznego była wyższa od wartości inwestycji, jakie figurują w koncesjach nadawcy publicznego.
(w milionach PTE) _BAR_
_BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Razem _BAR_
Sprawozdania finansowe _BAR_ 2632,6 _BAR_ 2102,0 _BAR_ 2763,9 _BAR_ 992,7 _BAR_ 1480,4 _BAR_ 4037,4 _BAR_ 6054,2 _BAR_ 20063,2 _BAR_
Raporty dotyczące świadczenia usług nadawcy publicznego _BAR_ 2327,3 _BAR_ 98,0 _BAR_ 1975,1 _BAR_ 154,4 _BAR_ 28,1 _BAR_ 4037,4 _BAR_ 6127,8 _BAR_ 14748,1 _BAR_
Różnica _BAR_ 305,3 _BAR_ 2004,0 _BAR_ 788,8 _BAR_ 838,3 _BAR_ 1452,3 _BAR_ 0 _BAR_ –73,6 _BAR_ 5315,1 _BAR_
Cel działań
(68) Celem działań było zrekompensowanie wydatków, jakie RTP poniosła w związku ze świadczeniem usług i finansowanie jej inwestycji.
Ewentualne skutki działań
(69) W Portugalii nadawca publiczny nie został wybrany w efekcie procedury, w której wszyscy zainteresowani nadawcy mają możliwość określenia wysokości odszkodowania kompensacyjnego, potrzebnego im do realizowania działalności w ramach koncesji przyznającej im status nadawcy publicznego.
Do świadczenia usług nadawcy publicznego w zakresie emisji telewizyjnej rząd wyznaczył RTP.
(70) Nadawcy publiczni i prywatni istnieją na portugalskim rynku telewizyjnym od roku 1992.
Oprócz RTP nadawcy prywatni SIC i TVI posiadają licencje na nadawanie kanałów telewizyjnych.
SIC była pierwszym nadawcą prywatnym, który rozpoczął nadawanie programów za pomocą sieci dnia 6 października 1992 r.
Działania na rzecz RTP mogą doprowadzić do zakłócenia konkurencji na portugalskim rynku telewizyjnym.
Motywy wszczęcia postępowania
(71) Komisja wszczęła postępowanie na podstawie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji z roku 2000 [45].
Orzeczenie to uchylało decyzję Komisji z 1996 r [46].
(72) Ponadto, biorąc pod uwagę czas potrzebny na dokonanie wstępnej oceny oraz wątpliwości odnośnie do proporcjonalności środków finansowych przyznanych RTP w ramach zwrotu kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego, Komisja wszczęła procedurę w związku ze skargami złożonymi przez SIC w latach 1996 i 1997.
Skarżone działania dotyczyły sfinansowania przez państwo wydzielenia się sieci służących do przesyłania sygnału telewizyjnego, emisji obligacji, wspierania produkcji filmowej, planu restrukturyzacji na lata 1996–2000, zastrzyków kapitałowych w latach 1994–1997 oraz pożyczki.
(73) Wszczynając procedurę dochodzeniową, Komisja, uwzględniając sumę kosztów podlegających zwrotowi z tytułu świadczenia przez RTP usług nadawcy publicznego w latach 1992–1998, wyraziła swoją wątpliwość, czy państwo portugalskie nie wypłaciło RTP zbyt wysokich rekompensat z tytułu kosztów netto poniesionych w związku ze świadczeniem usług publicznych.
III.
UWAGI BEZPOŚREDNICH ZAINTERESOWANYCH
(74) Po wszczęciu dochodzenia kilku bezpośrednich zainteresowanych przedstawiło swoje uwagi odnośnie działań.
Poniżej przedstawiono przegląd stosownych uwag, uporządkowanych według zastosowanych działań.
(75) SIC i TVI argumentowały, iż zwolnienie z opłat rejestracyjnych i notarialnych stanowi wyjątek od reguł zwyczajowo stosowanych przy jakiejkolwiek zmianie statutowej jakiejkolwiek spółki.
SIC zauważyła, że działanie to nie ogranicza się do samego utworzenia RTP.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 statutu RTP korzysta ona z ogólnego zwolnienia z podatków i opłat należnych z tytułu wszelkiego rodzaju wpisów i rejestrów.
(76) TVI stwierdziła, że RTP skorzystała również ze zwolnienia z opłat związanych z opublikowaniem aktu założycielskiego spółki.
(77) Jeśli chodzi o ulgi w zakresie rocznych opłat za użytkowanie sieci telewizyjnych, zainteresowane strony stwierdziły, że należy wyjaśnić, czy w ogóle pobierano odsetki, w jakiej wysokości i czy uiszczono jakiekolwiek płatności na rzecz Portugal Telecom.
Należy również złożyć wyjaśnienia odnośnie do aktualnego zadłużenia RTP wobec Portugal Telecom.
(78) SIC i TVI przedstawiły uwagi na temat rozłożenia w czasie spłaty zadłużenia wobec programu ubezpieczeń społecznych.
Stwierdziły one, że RTP miała zezwolenie na amortyzację swoich długów wobec programu ubezpieczeń społecznych na warunkach odmiennych od stosowanych w odniesieniu do innych firm na podstawie przepisów dekretu z mocą ustawy nr 411/91.
ACT podkreśliła kluczową rolę państwa w tej umowie.
(79) Jeśli chodzi o sprzedaż sieci telewizyjnej, ACT i TVI zauważyły, że należy przeprowadzić analizę finansowo-rachunkową majątku nowo utworzonej spółki TDP w celu stwierdzenia, czy wypłacono zawyżoną rekompensatę.
Odnośnie do tej kwestii, Mediaset i ACT stwierdziły, że sieci umożliwiające emisję programu telewizyjnego powstały dzięki finansowaniu przez państwo, a nie przez samego operatora.
Tym samym zapytują, czy rekompensata przyznana RTP za ten wkład państwowy jest uzasadniona.
(80) W odniesieniu do emisji obligacji, SIC podkreśliła, że uwzględniając sytuację finansową RTP, emisja ta została zaakceptowana na rynku tylko dlatego, że stuprocentowym właścicielem udziałów był skarb państwa.
Ponadto Mediaset zauważyła, że Komisja powinna w swej analizie zbadać treść gwarancji, a nie jej formę.
(81) Jeśli chodzi o protokół o wspieraniu produkcji filmowej, SIC zaobserwowała, że państwo zobowiązało się do corocznego zwracania RTP kosztów ponoszonych w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego, łącznie z promocją produkcji filmowej, w ten sposób podwójnie finansując RTP za to samo.
TVI stwierdziła, że podobne protokoły zostały podpisane z nadawcami prywatnymi, ale tylko RTP jest beneficjentem wsparcia finansowego z budżetu państwa.
Ponadto TVI argumentowała, iż protokół o wspieraniu produkcji filmowej z roku 1996 został zastąpiony w 2000 r. innym protokołem, który określał, że RTP musi współfinansować, jako koproducent, wszystkie projekty filmowe korzystające ze wsparcia finansowego ICAM (Instytutu Kina oraz Instytutu Audiowizualnego i Multimedialnego).
Odnośnie do tej kwestii, Mediaset stwierdziła, że w sytuacji, gdy warunki finansowe wymagają, aby nadawca publiczny miał udziały w koprodukcji z niezależnymi producentami, ważne jest zapewnienie, że nadawca publiczny nie będzie czerpał pośrednich korzyści wynikających z jego relacji z takimi producentami filmowymi.
(82) Jeśli chodzi o zastrzyki kapitałowe w latach 1994–1997, SIC, ACT, Mediaset i TVI stwierdziły, że żaden rozsądny udziałowiec nie podniósłby kapitału spółki o cechach RTP.
Te zastrzyki kapitałowe zostały zrealizowane w firmie o poważnym deficycie, nieposiadającej spójnego planu restrukturyzacji, który przewidywałby powrót do prawidłowego funkcjonowania.
(83) SIC dodała, że żadna instytucja finansowa nie przyznałaby RTP pożyczki, z uwagi na upadłość "techniczną", w jakiej RTP znalazła się w 1996 r.
(84) Mediaset i ACT wystąpiły z wnioskiem o to, aby w trakcie procedury dochodzeniowej większy nacisk kłaść na niezależny nadzór nad wypełnianiem misji służby publicznej.
Prywatni nadawcy telewizyjni SIC i TVI uznali, iż Komisja powinna stwierdzić, że działania stanowiły niekompatybilną pomoc państwową, jako że środki publiczne przyznane RTP są nieproporcjonalnie wysokie.
IV.
UWAGI WłADZ PORTUGALII
(85) W odniesieniu do zwolnienia z opłat rejestracyjnych i notarialnych władze Portugalii stwierdziły, że skoro nie było konieczności sporządzenia aktu notarialnego celem sformalizowania przekształcenia przedsiębiorstwa publicznego w spółkę akcyjną, nie istniała żadna podstawa do pobrania stosownych opłat.
(86) Odnośnie do uwag SIC na temat art. 11 ust. 2 ustawy nr 21/92 stwierdzono, że ustawodawca portugalski nie przyznał przedsiębiorstwom publicznym prawa do określonych ulg podatkowych w przypadku przekształcania spółek lub operacji restrukturyzacyjnych. Podstawę dla zwolnienia stanowiły przepisy dekretu z mocą ustawy nr 404/90.
(87) Jeśli chodzi o zwłokę w uiszczaniu płatności za korzystanie z sieci, władze Portugalii twierdzą, że rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia przez Portugal Telecom stanowi powszechną strategię w relacjach handlowych między wierzycielem i dłużnikiem i nie było wynikiem interwencji państwa.
(88) Władze Portugalii twierdzą, że źródłem sytuacji zaistniałych przed porozumieniem początkowym między programem ubezpieczeń społecznych a RTP odnośnie do rozłożenia w czasie spłaty zadłużenia i rezygnacji z odsetek i kary grzywny był spór dotyczący zgodności dekretu regulującego nr 12/83 z konstytucją.
Dekret ten reguluje kwestie związane z obowiązkiem odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzeń za świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych.
Porozumienie regulujące kwestię zadłużenia uznało interpretację RTP, według której wynagrodzenie nie podlega składkom na ubezpieczenia społeczne, która została potwierdzona przez specjalistę w zakresie przepisów fiskalnych.
(89) Po drugie, władze Portugalii stwierdzają, że formalne zatwierdzenie tego porozumienia przez rząd nie przyznało RTP żadnej określonej ulgi finansowej, wyróżniającej ją spośród innych przedsiębiorstw znajdujących się w podobnych okolicznościach, przewidzianych w przepisach dekretu z mocą ustawy nr 411/91.
Władze Portugalii twierdzą, że odstępstwo od art. 2 ust. 1 lit. d) ma zastosowanie w przypadku RTP, jako że firma była przedmiotem interwencji państwa i przeszła przez różnorodne zmiany w okresie, gdy zarządzała nią komisja administracyjna powołana przez rząd w 1977 r. [47].
W opinii władz Portugalii ogólny charakter tego działania podkreśla fakt, iż w oparciu o tę samą ustawę zostało zawarte porozumienie z jedną z zainteresowanych stron.
(90) Co się tyczy opłat z tytułu wydzielenia się sieci służących do przesyłania sygnału telewizyjnego w 1993 r., władze Portugalii zajęły stanowisko, że finansowanie było bezpośrednio związane z procesem podziału i sprzedaży sieci przesyłających i przekazujących sygnały telewizyjne. Państwo kupiło TDP od RTP.
Zapłata została zrealizowana w formie podwyżki kapitału RTP i wynosiła dokładnie tyle samo, ile wynosiła wartość wydzielonego majątku. W związku z tym nie stanowi to pomocy.
(91) Jeśli chodzi o emisję obligacji z gwarancją skarbu państwa, władze Portugalii bronią stanowiska, że ta pożyczka ze strony akcjonariusza nie obejmowała żadnej gwarancji ze strony państwa portugalskiego, co wyraźnie wykazują dokumenty techniczne do tej sprawy.
(92) W odniesieniu do protokołu o wspieraniu produkcji filmowej władze Portugalii stwierdziły, że protokół z 1996 r. wyjaśnia i ustala rodzaje działalności RTP w ramach świadczonych przez nią usług nadawcy publicznego, wśród których figuruje wspieranie i promocja produkcji filmowej.
Zgodnie z protokołem, RTP ma obowiązek współfinansować "projekty korzystające ze wspiercia finansowego", które zostały wstępnie wybrane przez właściwą instytucję państwową.
Według opinii władz Portugalii warunków protokołu podpisanego z RTP nie można porównywać z warunkami protokołów zawartych z SIC i TVI, jako że RTP była zobowiązana do współfinansowania utworów kinematograficznych, które nie były zaplanowane do emisji w telewizji.
Tak czy inaczej, wartość dotacji przyznanej przez RTP była ogólnie dużo wyższa od średniej wartości praw do nadawania utworów przewidzianych do nadawania w telewizji.
(93) Jeśli chodzi o plan restrukturyzacji na lata 1996–2000, władze Portugalii stwierdziły, że plan nigdy nie wyszedł poza etap badań wstępnych i dlatego też nie stanowił podstawy dla jakiejkolwiek formy interwencji finansowej państwa na rzecz RTP.
(94) Co się tyczy pożyczki, władze Portugalii stwierdziły, że warunki techniczne związane z udzieleniem pożyczki określały, że operacja finansowa podlegała oprocentowaniu, obliczonym według kryteriów rynkowych.
(95) Ponadto władze Portugalii argumentowały, że zastrzyki kapitałowe w latach 1994–1998, wraz z odszkodowaniami kompensacyjnymi, stanowiły instrument finansujący koszty związane ze świadczeniem usług nadawcy publicznego.
(96) Według opinii władz Portugalii model finansowania, na podstawie którego rekompensowano koszty ponoszone przez RTP w trakcie świadczenia usług, okazał się nieadekwatny i spowodował deficyty handlowe.
Po pierwsze, odszkodowania kompensacyjne były zawsze obliczane poniżej wartości realnych kosztów poniesionych wskutek świadczenia usług.
Po drugie, państwo portugalskie zawsze wypłacało te odszkodowania z opóźnieniem.
Dlatego też RTP była zmuszona ubiegać się o finansowanie ze strony banków, aby pokryć wydatki związane z jej funkcjonowaniem i nie mogła zawierać obciążeń odsetkowych i amortyzacyjnych w kosztach wynikających ze świadczenia usług nadawcy publicznego.
Po trzecie, RTP musiała odprowadzać do skarbu państwa podatek od wartoci dodanej (VAT) od odszkodowań kompensacyjnych, co obniżało ich wartość netto.
(97) Władze Portugalii twierdzą, że zwolnienie z opłat notarialnych i rejestracyjnych i), ulgi w zakresie opłat związanych z użytkowaniem sieci telewizyjnych ii), rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia wobec programu ubezpieczeń społecznych iii), opłata za wydzielenie się sieci służących do przesyłania sygnału telewizyjnego iv), protokół o wspieraniu produkcji filmowej v) i pożyczka uzyskana przez RTP w 1998 r. vi) nie stanowią państwowych środków pomocowych.
Jeśli chodzi o pozostałe działania, władze Portugalii uznały, że muszą być one potraktowane jako rekompensata za koszty poniesione w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego i dlatego nie mogą być uznane za pomoc państwa [48].
(98) Jeśli chodzi o sposób wyliczenia nadwyżki rekompensaty, władze Portugalii stwierdziły, co następuje:
- włączenie w 1996 r. kosztów eksploatacyjnych RTP 2 do zwrotnych kosztów wynikających ze świadczenia usług nadawcy publicznego uzasadnia koncesja nadawcy publicznego z 1996 r., zgodnie z którą wypłaty odszkodowania kompensacyjnego, związanego z kosztami eksploatacyjnymi RTP 2, rozpoczęło się od dnia 1 stycznia 1996 r. [49],
- pożyczki w wysokości 20 miliardów PTE nie należy traktować jako odszkodowania kompensacyjnego, jako że została przyznana na warunkach rynkowych,
- podwyżki kapitału miały również na celu finansowanie inwestycji, a nie tylko zapewnienie rekompensat finansowych za koszty związane ze świadczeniem usług nadawcy publicznego.
Obowiązek skarbu państwa, jako udziałowca, do uczestnictwa w finansowaniu inwestycji uznanych za konieczne wynika z treści koncesji nadawcy publicznego z 1993 r. i 1996 r. [50],
- odszkodowania kompensacyjne podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, w związku z czym ich wartość netto otrzymywana przez RTP była niższa,
- zgodnie z koncesją nadawcy publicznego z 1996 r. koszty usługi publicznej były zwracane do wysokości wyznaczonego budżetu.
(99) Mając na uwadze powyższe elementy, władze Portugalii stwierdziły, że rekompensaty finansowej na rzecz RTP z tytułu świadczenia przez nią usług nadawcy publicznego nie można uznać za nadmiernie wysoką lub niewłaściwą.
V. OCENA DZIAŁAŃ
Charakter środków pomocowych zastosowanych przez państwo w ramach działań doraźnych
(100) Aby określić, czy działania te stanowią pomoc państwa w rozumieniu w art. 87 ust. 1 Traktatu, Komisja musi ocenić, czy środki na rzecz RTP:
- są przyznane przez państwo lub pochodzą ze środków publicznych,
- mogą prowadzić do zakłócenia konkurencji,
- są korzystne dla niektórych przedsiębiorstw lub dla produkcji pewnych towarów,
- mają wpływ na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Obecność środków publicznych
(101) Środki publiczne wykorzystywane są w przypadku zwolnienia z opłat notarialnych i rejestracyjnych, jako że straty w przychodach fiskalnych wynoszą tyle samo, co środki publiczne wykorzystane w formie wydatków fiskalnych [51].
(102) Komisja zauważa, co następuje, w odniesieniu do wykorzystania środków publicznych w przypadku, gdy operator sieci przesyłających sygnał radiowy akceptuje opóźnienia w uiszczaniu przez RTP opłat za użytkowanie sieci.
Akceptując brak opłat za użytkowanie sieci i związanych z nimi odsetek, co w efekcie doprowadziło do akumulacji zadłużenia w badanym okresie, operator sieci zrezygnował z przychodów i najprawdopodobniej musiał zaciągnąć pożyczki na rynku w celu finansowania swej działalności.
(103) Mając na względzie fakt, że Portugal Telecom był stopniowo prywatyzowany w badanym okresie, Komisja musi wyraźnie oddzielić okres, w którym państwo miało udziały większościowe w Portugal Telecom, od okresu, w którym państwo miało udziały mniejszościowe w tej firmie.
(104) Jeśli chodzi o okres od połowy 1997 r., Komisja uważa, że jakiekolwiek straty w przychodach Portugal Telecom nie mogą być traktowane jako "środki z budżetu państwa", ponieważ udziały skarbu państwa w Portugal Telecom wynosiły zaledwie 25 % i spadły jeszcze bardziej w następnych latach oraz dlatego, że inni główni udziałowcy nabywali udziały w firmie [52].
Ponadto, zgodnie z ust. 27, Portugal Telecom nie mógł otrzymywać rekompensat od państwa z tytułu ewentualnych strat, wynikających z zaakceptowania opóźnionych płatności ze strony RTP.
Dlatego też Komisja stwierdza, że od połowy 1997 r. nie wykorzystywano żadnych państwowych środków pomocowych.
(105) W odniesieniu do okresu do połowy 1997 r., państwo kontrolowało Portugal Telecom, jako że miało udziały większościowe w tej firmie.
Tym samym wszelkie straty w przychodach wynikające z akceptowania opóźnionych płatności za poprzedni okres, do połowy 1997 r., należy uznać za środki publiczne [53].
(106) Po pierwsze, Komisja musi ocenić, czy zachowanie operatora sieci do połowy 1997 r. doprowadziło do strat w środkach państwowych.
W zasadzie, przyznając ulgi w płatnościach, operator sieci postąpił wobec RTP jak wierzyciel publiczny.
W efekcie jego zachowanie należy porównać do zachowania wierzyciela publicznego lub prywatnego, który usiłuje odzyskać należne mu kwoty i który w tym celu zawiera porozumienia z dłużnikiem, na podstawie których spłaty zakumulowanych długów zostaną rozłożone w czasie lub podzielone, aby ułatwić zwrot tych kwot [54].
Oprocentowanie zwyczajowo stosowane w tego rodzaju zadłużeniach, czyli odsetki za zwłokę, ma na celu wyrównanie strat, jakie poniósł wierzyciel z tytułu zwłoki w wywiązywaniu się przez dłużnika z zobowiązań.
Stopa procentowa odsetek za zwłokę, stosowana przez wierzyciela publicznego, powinna być taka sama jak stopa procentowa zastosowana w analogicznych okolicznościach przez wierzyciela prywatnego [55].
(107) Po wszczęciu procedury i po zapoznaniu się z uwagami stron trzecich władze Portugalii nie dostarczyły wystarczających informacji odnośnie do stopy procentowej odsetek zastosowanej przez publicznego operatora sieci ani odnośnie do rynkowej stopy referencyjnej.
Tym samym Komisja nie może wykluczyć możliwości, że stopy procentowe zastosowane przez Portugal Telecom do połowy 1997 r. stanowią straty w środkach państwowych.
(108) Po drugie, Komisja nie tylko musi ocenić, czy działanie pociąga za sobą korzystanie z państwowych środków pomocowych, ale też określić, czy władze publiczne faktycznie uczestniczyły w przyjęciu danego działania [56].
(109) Nie zaprzeczono, jakoby państwo, do połowy 1997 r., mogło kontrolować Portugal Telecom i wywierać dominujący wpływ na jego działania, ponieważ było właścicielem ponad 50 % akcji firmy.
(110) W trakcie dochodzenia Komisja nie ustaliła żadnych dowodów świadczących o tym, że władze Portugalii faktycznie były zaangażowane w przyjęcie porozumień dotyczących akceptacji zwrotu opóźnionych płatności z tytułu zadłużenia ze strony operatora sieci przesyłających sygnał radiowy [57].
(111) Zgodnie z ust. 22 państwo regulowało taryfy i zasady przesyłania sygnału telewizyjnego, będącego obowiązkiem operatora sieci jako strony umowy koncesyjnej zawartej z państwem.
Jednakże przepisy prawne nie rozróżniały pomiędzy usługami i taryfami, jakie operator sieci miał oferować publicznemu nadawcy telewizyjnemu RTP i prywatnym nadawcom telewizyjnym.
Podobnie, operator sieci nie musiał świadczyć usług powszechnych na rzecz RTP w zakresie udostępniania sieci.
(112) W związku z tym Komisja nie zgadza się ze stronami trzecimi, które argumentowały, że były obiektem dyskryminacji, jako że Ustawa o Telewizji przewidywała utratę licencji na przesyłanie sygnału telewizyjnego tylko w przypadku operatorów prywatnych, którzy nie uiszczają w terminie opłaty za użytkowanie sieci.
Mimo że ustawa przewidywała jedynie konsekwencje wynikające z ewentualnego nieuiszczania płatności ze strony operatorów prywatnych, Portugal Telecom nie miał obowiązku świadczenia usług na rzecz RTP, bez względu na to czy RTP uiszczała opłaty, czy nie.
(113) Ponadto operator sieci nie był częścią struktur administracji publicznej, ponieważ, zgodnie z prawem spółek, został utworzony jako spółka akcyjna ("sociedade anónima").
(114) Władze Portugalii wyraźnie stwierdziły, że władze publiczne nie interweniowały, ani bezpośrednio, ani pośrednio, w sprawę akceptacji opóźnionych płatności przez Portugal Telecom.
Również strony trzecie nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących na zaangażowanie się państwa w to działanie.
(115) W końcu, jak wynika z ust. 25, zachowanie operatora sieci do i od połowy 1997 r. nie uległo zmianie.
Od połowy 1997 r. operator sieci nadal zawierał porozumienia z RTP odnośnie do trybu uiszczania opłat.
Główną przyczyną zawarcia tych porozumień wydaje się być spór odnośnie do wysokości opłaty rocznej wraz z kwestią wzajemnej zależności obu firm.
Fakt ten podkreśliła ANACOM w swej decyzji z 2003 r., według której Portugal Telecom musiała znacznie obniżyć swe ceny.
(116) Uwzględniając argumenty przedstawione powyżej, Komisja stwierdza, iż nie ma żadnych dowodów na to, jakoby operator sieci musiał zaakceptować opóźnione uiszczanie płatności pod naciskiem władz publicznych.
Nie ma również żadnych innych dowodów sugerujących, że władze publiczne były zaangażowane w przyjęcie tego działania [58].
Ponadto podobne porozumienia zawarto już po całkowitym sprywatyzowaniu przedsiębiorstwa.
Tym samym działanie to nie może być przypisane państwu, nie mogło więc również doprowadzić do strat w środkach państwowych.
(117) Jeśli chodzi o rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia wobec programu ubezpieczeń społecznych, jak również o rezygnację z odsetek od zaległych płatności, Komisja uważa, że programu ubezpieczeń społecznych nie można uznać za przedsiębiorstwo.
Nie prowadzi on działalności gospodarczej, a raczej jest instytucją publiczną zarządzającą programem ubezpieczeń społecznych [59].
Co więcej, zezwolenie na rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia nie było wydane przez sam program ubezpieczeń społecznych, lecz na podstawie wspólnego pisma Sekretarzy Stanu w Ministerstwie Finansów i Ubezpieczeń Społecznych oraz Wicesekretarza Stanu przy Wiceministrze.
Ponieważ zezwolenie takie zostało wydane, państwo zrezygnowało z otrzymywania przychodów, ponieważ w normalnych okolicznościach otrzymałoby 1,206 miliardów PTE z tytułu odsetek od zaległego zadłużenia.
Oczywistym jest więc fakt, że wykorzystano tu państwowe środki pomocowe i że działanie to przypisuje się państwu.
(118) Podwyżki kapitału na rzecz RTP oraz opłaty z tytułu użytkowania sieci przesyłających sygnał telewizyjny państwo wypłacało bezpośrednio z budżetu.
Oczywiste jest zatem, że fundusze te stanowią państwowe środki pomocowe, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(119) Komisja nie może zgodzić się z władzami Portugalii, że przy udzieleniu pożyczki nie użyto państwowych środków pomocowych.
Należy przypomnieć, że termin "środki państwowe" obejmuje również korzyści przyznane przez organy wyznaczone lub utworzone przez państwo do tego celu [60].
Umowa pożyczki została zawarta między RTP i Funduszem Stabilizacji Zadłużenia Publicznego, zarządzanym przez Instytut Zarządzania Zadłużeniem Publicznym.
Akt prawny określa, że Instytut podlega Ministerstwu Finansów [61].
Dlatego też można stwierdzić, że fundusze przyznane przez Fundusz Stabilizacji Zadłużenia Publicznego należy traktowane jako państwowe środki pomocowe.
(120) Ponadto działanie to można przypisać bezpośrednio władzom Portugalii, jako że uchwała podjęta w dniu 17 grudnia 1998 r. przez Sekretarzy Stanu w Ministerstwach Komunikacji Społecznej, Skarbu i Finansów określała warunki kontraktu.
(121) Nie otrzymano żadnych informacji dowodzących, że emisji obligacji przez RTP towarzyszyła gwarancja skarbu państwa.
Zgodnie z prospektem emisyjnym RTP gwarantowała obsługę zadłużenia.
W momencie emisji RTP nie posiadała statusu prawnego uprawniającego ją do otrzymania gwarancji bezwarunkowej od państwa.
W 1992 r. firma została przekształcona z przedsiębiorstwa publicznego w spółkę akcyjną na podstawie ustawy nr 21/92.
W związku z tym Komisja uważa, że emisja obligacji została przeprowadzona na warunkach rynkowych i że państwo nie zrezygnowało z uzyskiwania przychodów.
Wobec tego nie można mówić o zaangażowaniu jakichkolwiek państwowych środków pomocowych.
W przeciwieństwie do opinii stron trzecich, Komisja uważa, iż fakt, że RTP jest własnością skarbu państwa, nie wpływa na treść tego wniosku. Należy powołać się tutaj na neutralne stanowisko Traktatu WE w odniesieniu do własności publicznej lub prywatnej [62].
(122) W odniesieniu do protokołu o wspieraniu produkcji filmowej z września 1996 r. Komisja nie może się zgodzić z uwagami stron trzecich dotyczącymi otrzymania przez RTP dodatkowych środków finansowych na podstawie tego protokołu.
Protokół ten określał szczegółowo sposób, w jaki RTP powinna świadczyć usługi nadawcy publicznego wspierającego produkcje filmową [63], nie przewidywał jednak żadnej dodatkowej rekompensaty finansowej dla RTP.
Rekompensata finansowa z tytułu świadczenia przez RTP usług w zakresie produkcji filmowej już była możliwa na podstawie ogólnego systemu odszkodowań kompensacyjnych, zgodnie z ustawą nr 21/92 [64].
Dlatego też Protokół nie może być traktowany jako działanie odmienne od finansowania doraźnego.
Tak więc protokół sam w sobie nie prowadzi do strat w środkach państwowych, jako że państwo nie przyznaje RTP żadnych dodatkowych środków finansowych na jego podstawie.
(123) Plan restrukturyzacji na lata 1996–2000 stanowi jedynie badanie wstępne przeprowadzone przez RTP, bez żadnych zobowiązań finansowych ze strony państwa portugalskiego.
Dlatego też Komisja uważa, że nie zaangażowano tu żadnych środków państwowych.
Odnośnie do tej kwestii strony trzecie nie przedstawiły żadnych nowych uwag ani dowodów.
(124) Na podstawie uwag przedstawionych powyżej można więc stwierdzić, że protokół o wspieraniu produkcji filmowej, plan restrukturyzacji na lata 1996–2000, opóźnienia w opłatach za użytkowanie sieci przesyłających sygnał oraz emisja obligacji nie stanowią pomocy państwa, ponieważ nie zostały tu zaangażowane żadne środki państwowe.
Faworyzowanie niektórych firm
(125) W odniesieniu do zwolnień z opłat notarialnych i rejestracyjnych Komisja musi określić, czy działanie spowodowało przyznanie RTP ogólnego zwolnienia z obowiązków podatkowych i czy było ono zastosowane szczególnie wobec RTP (oraz, ewentualnie, tylko wobec przedsiębiorstw publicznych), a nie wobec przedsiębiorstw prywatnych. Ponadto Komisja zobowiązana jest stwierdzić, czy RTP otrzymała dodatkowe korzyści z racji tego, że nie poniosła żadnych kosztów związanych z opublikowaniem aktu założycielskiego spółki i czy RTP została również zwolniona z opłat rejestracyjnych i notarialnych odnośnie pozostałego majątku, zgodnie z art. 11 pkt 2 ustawy nr 21/92.
(126) Po pierwsze, Komisja sądzi, że celem art. 11 było zwolnienie RTP z opłat rejestracyjnych i notarialnych lub analogicznych, związanych bezpośrednio ze zmianą jej statutu.
Jakkolwiek ust. 1 tego artykułu odnosi się do podstawowego wymogu zarejestrowania statutu w Krajowym Rejestrze Handlowym, ust. 2 odnosi się do innych wymaganych czynności rejestracyjnych, związanych bezpośrednio ze zmianą statusu prawnego przedsiębiorstwa (np. z rejestrem majątku ruchomego i nieruchomego itd.).
Istotnie, informacje od władz Portugalii świadczą o tym, że RTP nie korzysta z ogólnego zwolnienia z opłat rejestracyjnych i notarialnych, jako że kilkakrotnie uiściła opłaty notarialne i rejestracyjne związane ze zmianami wewnątrz przedsiębiorstwa, po przekształceniu się w spółkę akcyjną [65].
Z tego też powodu Komisja nie zgadza się z uwagami zainteresowanych stron, jakoby RTP skorzystała ze zwolnienia ze wszystkich opłat notarialnych i rejestracyjnych.
(127) Po drugie, Komisja zgadza się z władzami Portugalii, że art. 11 ust. 1 ustawy nr 21/92, na podstawie którego RTP została zwolniona z opłat notarialnych i rejestracyjnych, nie przyznaje jej żadnych określonych korzyści.
Potwierdza jedynie zastosowanie przepisów ustawy nr 84/88 w konkretnym przypadku RTP, zgodnie z którymi przedsiębiorstwa publiczne, na podstawie dekretu z mocą ustawy, mogą się przekształcać w spółki akcyjne.
Dekret taki musi jednocześnie zatwierdzać statut spółki akcyjnej oraz stanowić wystarczającą podstawę do wykonania wszystkich niezbędnych czynności rejestracyjnych.
(128) Odmienne traktowanie przedsiębiorstw publicznych, których status prawny ulega zmianie wskutek przekształcenia się w spółkę akcyjną, wynika z wewnętrznej logiki systemu i nie przyznaje im określonych korzyści, jako że nie występują czynniki powodujące konieczność uiszczania opłat.
Sporządzenie aktu notarialnego jest niezbędne do poświadczenia dokumentów, które ustanawiają lub zmieniają dane przedsiębiorstwo, w celu nadania im mocy prawnej.
Niemniej jednak akt taki okazuje się zbyteczny w przypadku przedsiębiorstw, których status prawny ulega zmianie wskutek przekształcenia się w spółkę akcyjną w drodze aktu prawnego, jako że ten akt już posiada wymaganą moc prawną.
(129) To samo rozumowanie, mające zastosowanie w przypadku opłat rejestracyjnych, odnosi się również do kosztów publikacji.
Państwo, jako władza publiczna, ma obowiązek publikować zmiany wprowadzone w ustawodawstwie w Dzienniku Urzędowym Republiki (Diário de República).
Ponieważ ustawę nr 21/92 zatwierdzającą nowy statut RTP, państwo publikowało już wcześniej, nie istniała konieczność nakładania na RTP obowiązku publikacji, który jednak mogłyby obowiązywać przedsiębiorstwa prywatne.
Dziennik Urzędowy Republiki zawiera pełen tekst statutu RTP, co jest jednoznaczne z ich rejestracją i podaniem do wiadomości stron trzecich.
(130) Po trzecie, Komisja zgadza się z władzami Portugalii, że art. 11 ust. 2 ustawy nr 21/92, na podstawie którego RTP została zwolniona z innych opłat rejestracyjnych i notarialnych, bezpośrednio związanych ze zmianą statusu prawnego przedsiębiorstwa, nie przyznaje jej żadnych określonych korzyści. Artykuł 11 ust. 2 ustawy nr 21/92 jedynie potwierdza możliwość stosowania art. 1 dekretu z mocą ustawy nr 404/90, na podstawie którego przedsiębiorstwa mogą być zwolnione z podatku transferowego i innych opłat prawnych należnych z tytułu majątku niezbędnego do koncentracji lub współpracy, o których mowa. Dekret z mocą ustawy nr 404/90 miał zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw, które dokonywałyby czynności związanych ze współpracą lub koncentracją do dnia 31 grudnia 1993 r. Zwolnienie RTP z innych opłat rejestracyjnych nie przyznaje jej określonych korzyści, ponieważ było stosowane wobec wszystkich przedsiębiorstw się w takiej samej sytuacji.
(131) Po rozważeniu uwag stron trzecich i władz Portugalii Komisja stwierdza, że porozumienia wstępnego pomiędzy programem ubezpieczeń społecznych a RTP nie można uważać za zachowanie właściwe operatorowi prywatnemu.
Spór dotyczył kwestii rozpatrzenia, czy interpretacja określonych przepisów w zakresie ubezpieczeń społecznych, określonych w dekrecie regulującym nr 12/83, była prawidłowa z prawnego punktu widzenia.
Porozumienie to potwierdziło interpretację RTP popartą analizą eksperta podatkowego, wykazującą, że dekret regulujący był niezgodny z Konstytucją.
Niemniej jednak po zawarciu porozumienia dekretu regulującego nie uchylono.
Dlatego też należy stwierdzić, iż działanie zastosowano wobec RTP w sposób selektywny, nie naruszając możliwości stosowania interpretacji wspomnianych przepisów w zakresie ubezpieczeń społecznych wobec innych przedsiębiorstw.
(132) Ponadto Komisja nie może się zgodzić z władzami Portugalii, że zezwolenie na rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia oraz rezygnacja z opłat i odsetek została przyznana w ramach ogólnego systemu, mającego zastosowanie wobec wszystkich przedsiębiorstw znajdujących się w analogicznej sytuacji, na podstawie dekretu z mocą ustawy nr 411/91, i dlatego nie przyznało ono RTP żadnej określonej korzyści.
(133) Nie przesądzając o tym, czy system ma charakter selektywny czy ogólny, celem niniejszej decyzji jest ustalenie, czy zastosowanie tego systemu wobec RTP było selektywne.
(134) Celem udowodnienia, że rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia jest niezbędne dla zapewnienia funkcjonowania przedsiębiorstwa, dekret z mocą ustawy nr 411/91 wymaga przeprowadzenia analizy ekonomiczno-finansowej. RTP nigdy nie przeprowadziła takiej analizy, zgodnie z art. 2 ust. 3 dekretu z mocą ustawy nr 411/91.
(135) Ponadto warunek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. d), nie miał zastosowania w odniesieniu do RTP, jako że uregulowanie zadłużenia nie nastąpiło wskutek interwencji państwa.
Komisja nie zgadza się z władzami Portugalii, które twierdzą, że interwencje państwa miały wpływ na funkcjonowanie zadłużonego przedsiębiorstwa i że RTP, w trakcie interwencji państwa, postępował zgodnie z przepisami statutowymi. Pomimo że RTP podlegał, w 1977 r.
[66], określonemu systemowy zarządzania, system ten zakończył się w momencie, gdy RTP przyjął nowy statut w 1980 r., a przecież zadłużenie wobec programu ubezpieczeń społecznych zakumulowało się w latach 1983–1989.
Komisja uważa, że zezwolenia na uregulowanie zadłużenia przyznane RTP nie można uważać za część systemu powszechnie stosowanego zgodnie z ustawą nr 411/91, jako że RTP nie spełniał kryteriów zezwalających na regulowanie zadłużeń ustalonych w tej ustawie.
Z tego względu działanie zostało zastosowane wobec RTP w sposób selektywny.
(136) Ponadto, zezwalając na rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia, państwo powinno było działać jako wierzyciel publiczny lub prywatny, usiłujący odzyskać należne mu kwoty i który dla osiągnięcia tego celu zawiera porozumienia odnośnie rozłożenia w czasie spłaty długu, chcąc ułatwić jego spłatę [67].
Zastosowane przez państwo oprocentowanie odsetek za zwłokę powinno być takie samo jak stopa procentowa, jaką wierzyciel prywatny zastosowałby w identycznych okolicznościach.
Komisja uważa, że wierzyciel prywatny, który starałby się odzyskać zadłużenie na drodze prawnej, otrzymałby co najmniej stopę procentową określoną ustawowo.
W związku z tym władze Portugalii, nie wymagając spłaty odsetek, mimo istnienia mechanizmów wykonawczych w tym zakresie, nie postąpiły jak wierzyciel prywatny, którego celem byłoby przecież uzyskanie maksymalnej stopy procentowej.
Ponadto zadłużenie wobec programu ubezpieczeń społecznych skumulowało się w latach 1983–1989, a rozłożenie spłaty nastąpiło dopiero w 1993 r.
W takich okolicznościach wierzyciel prywatny nie zezwoliłby na podobną akumulację zaległego zadłużenia przez tak długi okres czasu i skierowałby sprawę do windykatora.
Dlatego też wydaje się, iż takie działanie przyznało RTP określone korzyści.
(137) W odniesieniu do opłat związanych z wydzieleniem się sieci przesyłających sygnał telewizyjny Komisja nie może uwzględnić uwag stron trzecich kwestionujących wyliczenie wartości sieci nadawczych.
Komisja stwierdziła już, w swej decyzji z dnia 2 października 1996 r. odnośnie do finansowania RTP, że cena, jaką państwo zapłaciło RTP za sieć, odpowiadała cenie rynkowej i nie stanowiła pomocy państwa [68].
Stwierdzenie to nie zostało podważone przez SIC przed Sądem Pierwszej Instancji [69].
(138) Co więcej, Komisja nie zgadza się z uwagami, według których rekompensata nie ma uzasadnienia, ponieważ sieć telewizyjną wybudowano przy finansowej pomocy państwa.
Komisja uważa, że rolę państwa jako inwestora należy oddzielić od jego roli jako władzy publicznej.
Mimo że państwo było wyłącznym właścicielem RTP i stało się również wyłącznym właścicielem TDP, dla zachowania przejrzystości oba przedsiębiorstwa były prawnie i finansowo niezależne.
Sieć stanowiła część majątku RTP.
Z tego względu rekompensata, jaką państwo przyznało przedsiębiorstwu publicznemu RTP pod względem wartości rynkowej sieci, którą zadecydowało oddzielić od majątku RTP, nie stanowi jakiejkolwiek korzyści finansowej dla tego przedsiębiorstwa, jako że wartość rekompensaty równa jest faktycznej wartości tego majątku.
W związku z tym działanie nie przyznaje RTP żadnej korzyści, ponieważ nie stanowi ono pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(139) Po rozpatrzeniu uwag stron trzecich oraz władz Portugalii Komisja stwierdza, iż podwyżki kapitału przyznane w latach 1994–1997 stanowiły korzyść finansową dla RTP.
Na podstawie danych przedstawionych w tabeli 3 i mając na uwadze słabą sytuację finansową RTP w okresie, kiedy realizowane były podwyżki kapitału, żaden inwestor prywatny nie zainwestowałby w przedsiębiorstwo, od którego nie można było oczekiwać jakiegokolwiek zwrotu w stosownym czasie.
Tym samym, pomimo zastrzyków kapitałowych, sytuacja finansowa RTP uległa pogorszeniu.
Ani władze Portugalii, ani strony trzecie nie stwierdziły jakoby państwo portugalskie zachowało się jak inwestor prywatny, dokonując zastrzyków kapitałowych na rzecz tego przedsiębiorstwa.
(140) Komisja nie zgadza się z władzami Portugalii, które utrzymują, że pożyczka udzielona w 1998 r. odpowiada warunkom rynkowym.
Aby nie stanowić pomocy państwa, warunki towarzyszące udzielaniu pożyczki (zabezpieczenie spłaty pożyczki i oprocentowanie) powinny odzwierciedlać ryzyko wynikające z udzielenia pożyczki przedsiębiorstwu [70].
Ryzyko i oprocentowanie są wyższe w przypadku przedsiębiorstwa, które znajduje się trudnej w sytuacji finansowej i którego stabilność jest niższa od wymaganej przez instytucję finansową udzielającą pożyczek.
(141) Na podstawie danych przedstawionych w tabeli 3 można zauważyć, że w okresie, w którym przyznano pożyczkę, RTP znajdowała się w poważnych kłopotach finansowych. Wartość długów przewyższała wartość majątku przedsiębiorstwa, a jej kapitał własny netto wykazywał bilans ujemny.
W ten sposób z technicznego punktu widzenia przedsiębiorstwo znajdowało się w stanie upadłości.
(142) Po pierwsze, należy pamiętać, że pożyczka ta stanowiła pożyczkę "podporządkowaną", tzn. nie miała ona żadnej gwarancji majątkowej i w przypadku upadłości przedsiębiorstwa wierzyciel w kolejce do spłaty znajdował się za wszystkimi dłużnikami, lecz przed udziałowcami.
Brak odpowiedniej gwarancji majątkowej stanowi w przypadku tej pożyczki jasny dowód na to, że nie została ona udzielona na warunkach rynkowych i że udzielono w tym przypadku pomocy.
Biorąc pod uwagę stan technicznej upadłości RTP w momencie przyznawania jej pożyczki, żadna instytucja finansowa nie udzieliłaby RTP pożyczki "podporządkowanej", ponieważ prawdopodobieństwo spłaty pożyczki przez to przedsiębiorstwo było nikłe.
Dlatego też pożyczki nie udzieliła żadna prywatna instytucja finansowa, tylko Fundusz Stabilizacji Zadłużenia Publicznego.
(143) Po drugie, można stwierdzić, że oprocentowanie tej pożyczki nie odzwierciedla jej rzeczywistego ryzyka.
Nie tylko zastosowana stopa procentowa jest niższa od stopy referencyjnej, jaką Komisja zazwyczaj stosuje do obliczenia wartości pomocy udzielonej w formie obniżonych odsetek [71], lecz również każdy podmiot rynkowy wymagałby, oprócz solidnych gwarancji, takiej stopy procentowej, która rekompensowałaby mu wysokie ryzyko nieotrzymania spłaty.
(144) Ponieważ sytuacja finansowa RTP nie umożliwiała jej uzyskania pożyczki "podporządkowanej" na normalnych warunkach, pożyczka jest równoznaczna z dotacją i stanowi korzyść na rzecz RTP.
(145) W związku z tym Komisja uważa, że rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia RTP wobec programu ubezpieczeń społecznych, zastrzyki kapitałowe w latach 1994–1997 oraz pożyczka udzielona w 1998 r. stanowiły korzyść ekonomiczno-finansową w porównaniu z konkurentami, którzy nie otrzymali takich samych funduszy.
Zakłócenie konkurencji
(146) Od momentu otwarcia się portugalskiego rynku telewizyjnego dla konkurencji najpóźniej w 1992 r., w okresie, w którym RTP otrzymywała środki pomocowe, na rynku funkcjonowali już jej konkurenci.
W lutym 1992 r. przyznano licencje na nadawanie programu telewizyjnego prywatnym nadawcom SIC i TVI, a w październiku 1992 r. SIC rozpoczęła emisję programów w Portugalii.
(147) Komisja nie zgadza się ze stanowiskiem władz Portugalii, że porozumienie odnośnie do zadłużenia wobec programu ubezpieczeń społecznych nie miało nic wspólnego z pomocą państwa, jako że samo zadłużenie powstało przed otwarciem portugalskiego rynku nadawczego dla konkurencji.
RTP przyznano korzyść finansową w maju 1993 r., po otwarciu rynku nadawczego dla konkurencji, dlatego też można stwierdzić, że działanie to stanowiło dla RTP korzyść ekonomiczną.
(148) Zatem Komisja stwierdza, że działania państwa mogły stanowić korzyści ekonomiczno-finansowe dla RTP w porównaniu z konkurentami, którzy nie otrzymali takich samych funduszy i w ten sposób zakłócać konkurencję, w rozumieniu art. 87 ust. 1.
Wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi UE
(149) Działania państwa wchodzą w zakres art. 87 ust. 1 w takim zakresie, w jakim wpływają one na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Ma to miejsce zawsze, kiedy dana działalność jest przedmiotem wymiany wewnątrzwspólnotowej.
W omawianym przypadku RTP jako beneficjent prowadzi działalność na rynku międzynarodowym.
Za pośrednictwem Europejskiej Unii Nadawców Publicznych dokonuje wymiany programów telewizyjnych i uczestniczy w systemie Eurowizji [72].
Ponadto RTP bezpośrednio konkuruje z prywatnymi nadawcami, którzy prowadzą działalność na międzynarodowym rynku nadawczym i którzy mają międzynarodową strukturę własności [73].
(150) Dlatego też można stwierdzić, że środki przyznane RTP w ramach działań miały wpływ na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi, w rozumieniu art. 87 ust 1.
Wniosek dotyczący charakteru pomocy działań doraźnych
(151) Z powyższego wynika, że pomijając ewentualne obowiązki świadczenia usług publicznych przez RTP, następujące działania obejmują pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE: rozłożenie w czasie spłaty zadłużenia wobec programu ubezpieczeń społecznych, zastrzyki kapitałowe w latach 1994–1997 oraz pożyczka udzielona w 1998 r.
(152) Jednakże, jak już wspomniano wcześniej, RTP powierzono obowiązki świadczenia usług nadawcy publicznego.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości, w orzeczeniu w sprawie Altmark stwierdził, że działania ze strony państwa, które rekompensują koszty świadczenia usług publicznych nie stanowią pomocy państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, o ile spełnione są jednocześnie następujące cztery warunki [74]:
- przedsiębiorstwo będące beneficjentem ma do wypełnienia obowiązki, przy czym obowiązki te muszą być wyraźnie zdefiniowane,
- parametry, na podstawie których zostanie wyliczona wartość rekompensaty, należy ustalić wcześniej, w sposób obiektywny i przejrzysty,
- wysokość rekompensaty nie może być wyższa od kwoty potrzebnej do całkowitego lub częściowego pokrycia kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego, z uwzględnieniem przychodów, jak również rozsądnego zysku z tytułu świadczenia tych usług,
- w przypadku gdy wybór przedsiębiorstwa nie odbywa się w procedurze zamówień publicznych, wysokość potrzebnej rekompensaty musi zostać określona na podstawie analizy kosztów, jakie poniosłoby typowe, dobrze zarządzane i odpowiednio wyposażone przedsiębiorstwo, realizując takie zadania.
(153) Pomijając warunek pierwszy i trzeci, działania doraźne, o których mowa w ust. 151, wydają się nie spełniać drugiego i czwartego warunku orzeczenia w sprawie Altmark, z przyczyn podanych poniżej.
(154) Oczywiste jest, że finansowanie przyznane na podstawie porozumienia z programem ubezpieczeń społecznych oraz pożyczka nie stanowiły części systemu kompensacyjnego o parametrach ustalonych wcześniej w sposób obiektywny i przejrzysty (drugi warunek).
Wręcz przeciwnie, podejmowanych przez państwo.
(155) Ponadto, zgodnie z ust. 61, koncesje nadawcy publicznego przewidywały określone możliwości finansowania inwestycji w wyposażenie dla potrzeb świadczenia usług, czyli usługi publicznej, w oparciu o zastrzyki kapitałowe.
Nie ograniczają one inwestycji do usług publicznych, ani też nie określają wyraźnie warunków i limitów udziału państwa. Przewidują jedynie możliwość udziału państwa w inwestycjach RTP w charakterze udziałowca.
Z tego względu Komisja uważa, że również zastrzyków kapitałowych nie można rozważać w kontekście systemu kompensacyjnego o parametrach ustalonych wcześniej, w sposób obiektywny i przejrzysty.
(156) Ponadto oczywistym jest, że RTP nie została wybrana w procedurze zamówień publicznych, która zapewniłaby koszty najniższe z możliwych.
Nie ma dowodów na to, że wartość działań doraźnych została ustalona w oparciu o analizę kosztów poniesionych przez typowe przedsiębiorstwo (czwarty warunek).
(157) W związku z powyższym, oczywistym jest, że w omawianym przypadku nie są spełnione wszystkie warunki orzeczenia w sprawie Altmark.
Dlatego też działania, o których mowa w ust. 151, należy uznać za pomoc państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Ocena zgodności działań
(158) Trybunał Sprawiedliwości konsekwentnie stwierdza, że art. 86 może przewidywać zwolnienie z zakazu udzielania przez państwo pomocy przedsiębiorstwom, którym powierzono świadczenie usług o ogólnym interesie ekonomicznym (SGEI).
Orzeczenie w sprawie Altmark wyraźnie potwierdza, że środki pomocowe państwa kompensujące koszty poniesione przez przedsiębiorstwo świadczące usługi o ogólnym interesie ekonomicznym mogą być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem, o ile spełniają one warunki przewidziane w art. 86 ust. 2 Traktatu WE [75].
(159) Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że aby dane działanie mogło skorzystać z takiego zwolnienia, konieczne jest jednoczesne spełnienie trzech zasad: określania, powierzenia i proporcjonalności.
Komisja uważa, że jeśli powyższe zasady są spełnione, rozwój wymiany handlowej pozostaje nienaruszony i nie uderza w interesy Wspólnoty.
(160) Sposób, w jaki zasady te mają zastosowanie w sektorze nadawczym wyjaśniono w komunikat Komisji w sprawie stosowania przepisów w zakresie środków pomocowych ze strony państwa na rzecz świadczenia usług nadawcy publicznego [76].
Zgodnie z tym komunikatem, Komisja musi dokonać oceny, czy [77]:
- działania RTP należą do obowiązków świadczenia usług nadawcy publicznego, wyraźnie określonych przez Państwo Członkowskie (zasada określania);
- realizacja tej misji została oficjalnie powierzona RTP przez władze Portugalii (zasada powierzenia);
- finansowanie jest proporcjonalne do kosztów netto świadczenia usług nadawcy publicznego (zasada proporcjonalności).
Zasada określenia
(161) Zgodnie z Protokołem Amsterdamskim [78] oraz komunikatem w sprawie emisji programu telewizyjnego [79] Państwa Członkowskie określają misję nadawcy publicznego.
W sektorze nadawczym rola Komisji ogranicza się do zweryfikowania, czy definicja usługi publicznej zawiera jakiekolwiek oczywiste błędy, które stanowiłyby nadużycie takiej definicji.
(162) Z uwagi na szczególny charakter sektora nadawczego Komisja, zgodnie z postanowieniami interpretacyjnymi Protokołu, uważa za uzasadnioną definicję przyznającą danemu nadawcy funkcję nadawania zrównoważonych i zróżnicowanych programów telewizyjnych [80].
Taka definicja byłaby spójna z celem w zakresie spełniania potrzeb demokratycznych, społecznych i kulturalnych danego społeczeństwa.
(163) Zgodnie z treścią ust. 51 i 52, na mocy ustawy nr 21/92 i koncesji nadawcy publicznego, zadaniem RTP wynikającym ze świadczenia usług nadawcy publicznego jest zapewnienie nadawania dwóch kanałów o ogólnym zasięgu.
Pierwszy kanał ma nadawać programy o tematyce ogólnej, natomiast drugi kanał powinien być adresowany do publiczności o bardziej szczególnych wymaganiach.
Ponadto, zgodnie z ust. 53 i 54, ustawa nr 21/92 oraz koncesje nadawcy publicznego nakładają RTP bardziej szczegółowe obowiązki w zakresie treści programów, współpracy międzynarodowej i niektórych innych szczególnych obowiązków.
(164) Mimo że określenie usługi publicznej świadczonej przez RTP ma charakter jakościowy i dość szeroki, zgodnie z postanowieniami interpretacyjnymi Protokołu Amesterdamskiego, Komisja uważa za uzasadnione określenie "szeroki" [81].
Dlatego też Komisja uznaje za uzasadnione ogólne określenie misji nadawcy publicznego realizowanej przez RTP w zakresie nadawania dwóch kanałów o zasięgu ogólnokrajowym, jednego o charakterze bardziej ogólnym i drugiego adresowanego bardziej do publiczności o szczególnych wymaganiach.
Można uznać, że takie określenie zaspokaja potrzeby demokratyczne, społeczne i kulturalne społeczeństwa portugalskiego.
(165) Ponadto Komisja uznaje za uzasadnione obowiązki, które szczegółowo określają sposób, w jaki RTP ogólnie powinna realizować misje nadawcy publicznego.
Można również uznać, że zobowiązania te, zgodnie z treścią Protokołu Amsterdamskiego, zaspokajają potrzeby demokratyczne, społeczne i kulturalne społeczeństwa portugalskiego.
(166) Mimo że Komisja uznaje misję nadawcy publicznego realizowaną przez RTP za uzasadnioną, musi jednak upewnić się, czy określenie to zawiera jakieś wyraźne błędy, czy też nie.
(167) Biorąc pod uwagę motyw 45 dyrektywy w sprawie "telewizji bez granic", Komisja może uznać, o ile wynikające z tego prawa autorskie są emitowane w telewizji publicznej, że określenie usługi publicznej świadczonej przez przedsiębiorstwa będące nadawcami publicznymi zawiera w sobie obowiązek znacznego udziału w inwestycjach związanych z europejską produkcją audiowizualną [82].
(168) Komisja uważa, że zadania powierzone RTP dotyczące wspierania produkcji filmowej wchodzą w zakres świadczenia usług nadawcy publicznego, jako że RTP nadaje w telewizji publicznej filmy, będąc właścicielem praw do ich dystrybucji.
(169) W związku z tym Komisja nie może się zgodzić z uwagami zainteresowanych stron co do tego, że obowiązki RTP w zakresie produkcji filmowej i związane z tym finansowanie są dyskryminujące.
Strony stwierdziły, że nadawcy prywatni również zawarli z władzami Portugalii porozumienia dotyczące wspierania produkcji filmowej, ale nie przewidują one żadnych odszkodowań kompensacyjnych.
Komisja uważa, że należy rozróżnić pomiędzy dobrowolnymi porozumieniami zawartymi między państwem i prywatnymi nadawcami w zakresie wspierania produkcji filmowej, z jednej strony, a zadaniami wynikającymi ze świadczenia usług nadawcy publicznego, powierzonymi RTP, związanymi z nadawaniem filmów w telewizji oraz ich finansowaniem.
Oczywiste jest, że RTP wyraźnie powierzono funkcję nadawcy publicznego wspierającego pewne produkcje filmowe, które są w efekcie nadawane jako programy telewizji publicznej, podczas gdy prywatnym nadawcom taka funkcja usługi publicznej nie została powierzona.
W zasadzie RTP staje się narzędziem państwowym służącym do wspierania produkcji filmowej.
Ewentualne korzyści, jakie RTP oferuje na rzecz kina, mogą stanowić środki pomocowe ze strony państwa i powinny być za takie uznane.
Niniejsza decyzja nie stanowi uszczerbku dla ewentualnej oceny możliwych korzyści przyznanych producentom filmowym.
(170) W związku z powyższym Komisja stwierdza, że wpółfinansowanie przez RTP portugalskich produkcji filmowych nadawanych na kanałach publicznych może zostać potraktowane jako szczególny obowiązek, uzasadniony i potrzebny do wywiązywania się z ogólnych zadań wynikających ze świadczenia przez RTP usług nadawcy publicznego.
W związku z tym obowiązek ten nie stanowi wyraźnego błędu.
(171) Niemniej jednak Komisja uważa, że prawny obowiązek nałożony na RTP w zakresie świadczenia innych usług, które zostaną określone doraźnie [83] nie jest wystarczająco precyzyjny, aby umożliwić Komisji dokonanie wcześniejszej oceny, bezpiecznej z prawnego punktu widzenia, na podstawie której mogłaby stwierdzić, czy dane usługi wchodzą w zakres usługi publicznej.
Mimo że Komisja uważa, że "inne usługi, które zostaną określone" nie są wyraźnie zdefiniowane, zauważa, że nie uiszczono żadnych opłat wynikających z tego przepisu w ciągu badanego okresu [84].
(172) W związku z powyższym Komisja stwierdza, że na działalność RTP, tak jak została ona opisana w ustawie nr 21/92 i ponownie zdefiniowana w koncesjach nadawcy publicznego, składają się wyraźnie określone zadania "świadczenia innych usług doraźnie" nie jest zdefiniowany wystarczająco precyzyjnie, aby można wywnioskować z wyprzedzeniem, czy wszystkie usługi świadczone w tym zakresie mogą zostać uznane za usługę publiczną. Jednocześnie w latach 1992–1998 nie uiszczono żadnych opłat wynikających z tego przepisu.
Zasada powierzenia
(173) Po drugie, Komisja musi ocenić, czy obowiązki wynikające ze świadczenia usług publicznych zostały powierzone beneficjentowi.
(174) Zgodnie z komunikatem w sprawie emisji programu telewizyjnego Komisja musi sprawdzić, czy uprawnienia do świadczenia usług publicznych zostały powierzone RTP na podstawie aktu prawnego [85].
(175) Z motywu 55 wynika, że obowiązki świadczenia usług publicznych jednoznacznie zostały powierzone RTP na podstawie różnych ustaw i koncesji: art. 5 ustawy nr 58/90, art. 4 ust. 1 i art. 5 ustawy nr 21/92 oraz klauzuli 1 koncesji nadawcy publicznego.
(176) Komisja nie otrzymała od zainteresowanych stron ani od rządu Portugalii żadnych uwag, które podważałyby fakt, iż uprawnienia RTP do świadczenia usług publicznych zostały jej powierzone na podstawie oficjalnego aktu prawnego.
Zgodnie z komunikatem w sprawie emisji programu telewizyjnego i biorąc pod uwagę wymienione wcześniej ustawy i koncesje, Komisja stwierdza, że nie ma żadnych wątpliwości, że zadaniem RTP jest świadczenie usług nadawcy publicznego i że świadczenie tych usług zostało oficjalnie powierzone RTP.
(177) Poza przedstawieniem dowodów na to, że RTP powierzono obowiązki świadczenia usług publicznych na podstawie oficjalnego aktu prawnego, należy również zapewnić, że usługa świadczona jest zgodnie z przewidzianymi postanowieniami.
Zgodnie z motywami 56–59 ustalono różne mechanizmy kontroli celem zapewnienia, że RTP wypełnia swe obowiązki wynikające z realizacji misji nadawcy publicznego zgodnie z wcześniejszymi założeniami.
(178) Po pierwsze, RTP miała przedstawiać raporty odnośnie do obowiązków wynikających ze świadczenia usług nadawcy publicznego oraz plany wraz z opiniami wydanymi przez radę audytorów.
RTP opracowała takie raporty za okres od 1992 do 1998 r. Opisywały one wypełnianie każdego z zadań wynikających ze świadczenia usług nadawcy publicznego oraz wykazywały koszty związane z wypełnieniem każdego z tych zadań na podstawie systemu kosztorysowego obliczania kosztów.
(179) Po drugie, minister finansów oraz przedstawiciel rządu odpowiedzialny za sektor komunikacji społecznej sprawdzili spełnianie warunków koncesji nadawcy publicznego, a Generalny Inspektor ds. Finansów przeprowadzał audyty finansowe.
(180) Po trzecie, należało dokonywać corocznych audytów zewnętrznych.
Komisja nie może się zgodzić z SIC, że koszty poniesione w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego, tak jak przedstawiły to władze Portugalii, oraz dane odnośnie do RTP, zawarte w jej koncesjach nadawcy publicznego oraz w sprawozdaniach rocznych, nie są wiarygodne i w związku z tym nie mogły być odpowiednio kontrolowane.
Komisja podkreśla, że w latach 1992–1998 kontroler o uprawnieniach państwowych dokonywał corocznych audytów rachunków finansowych RTP.
Ponadto, mimo że raportom na temat zadań wynikających ze świadczenia usług nadawcy publicznego nie towarzyszył raport audytorski, rygorystyczne zasady systemu kosztorysowego obliczania kosztów zapewniały, że koszty związane z wykonaniem każdego z zadań, stanowiących podstawę uzyskania odszkodowań kompensacyjnych, mogły być sprawdzane i prawidłowo kontrolowane.
(181) Jak wynika z powyższego, oczywiste jest, że przeprowadzono czynności kontrolne na trzech różnych szczeblach: przez radę audytorów na szczeblu wewnętrznym, przez odpowiedzialne organy państwowe i przez zewnętrzną firmę audytorską.
Chociaż najwyraźniej raporty dotyczące świadczenia usług nadawcy publicznego nie były poddawane systematycznym audytom zewnętrznym, to jednak opisany system zapewniał, że zadania były wykonywane zgodnie z założeniami.
Dlatego też Komisja stwierdza, że w latach 1992–1998 istniał skuteczny mechanizm zapewniający efektywny nadzór zadań wypełnianych przez RTP w ramach świadczenia usługi publicznych.
Zasada proporcjonalności
(182) Trzecim kryterium, jakie Komisja musi ocenić, jest określenie, czy finansowanie jest proporcjonalne w stosunku do kosztów netto poniesionych w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego.
(183) W komunikacie w sprawie emisji programu telewizyjnego Komisja opisała kryteria, na podstawie których zamierza dokonać oceny proporcjonalności finansowania przez państwo, kładąc szczególny nacisk na to, aby pomoc państwa nie przekraczała wartości kosztów netto poniesionych w związku z pełnieniem funkcji nadawcy publicznego i aby nie pojawiły się niepotrzebne zachwiania na rynku przy wypełnianiu misji nadawcy publicznego [86].
(184) Po pierwsze, aby prawidłowo określić koszt świadczenia usług nadawcy publicznego, komunikat w sprawie emisji programu wymaga odpowiedniego rozdziału kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług nadawcy publicznego od kosztów i przychodów z tytułu prowadzonej działalności komercyjnej.
(185) Zgodnie z motywami 62–64 koncesje nadawcy publicznego określają system obliczania kosztów i przychodów, jaki RTP musi stosować.
W niniejszym przypadku Komisja ma w zasadzie ułatwione zadanie, ponieważ RTP stosowała system kosztorysowego obliczania kosztów, umożliwiający wyliczenie kosztów stanowiących podstawę do zwrotu i poniesionych przez przedsiębiorstwo celem wypełnienia każdego z zadań.
(186) W systemie tym każdy wydatek kwalifikowany jest przydzielany do danej działalności, a następnie rozdzielany pomiędzy różne zadania RTP wynikające ze świadczenia usług publicznych, podlegające zwrotowi kosztów w oparciu o obiektywne zasady rachunkowości.
(187) Ponieważ przychody wynikające z każdego zadania stanowiącego tytuł do uzyskania zwrotu są odejmowane od kosztów eksploatacyjnych, system gwarantuje, że roczne odszkodowania kompensacyjne ograniczają się do kosztów netto poniesionych w ramach wykonywania każdego z zadań nadawcy publicznego (patrz: motyw 65).
(188) W związku z powyższym Komisja stwierdza, że parametry stosowane do określania kosztów są w zasadzie ustalane w sposób obiektywny i przejrzysty.
(189) Niemniej jednak Komisja zauważa, iż zasady kompensowania kosztów mogą zaniżyć efektywne koszty netto RTP związane ze świadczeniem usług nadawcy publicznego i mogą doprowadzić do strukturalnego niedofinansowania faktycznych potrzeb.
(190) Jak wynika z motywu 65, zgodnie z metodą obliczania kosztów określoną w umowach koncesyjnych, pewne koszty związane ze świadczeniem usług nadawcy publicznego zostały wyłączone z systemu zwrotów w formie rocznych rekompensat [87].
Ponadto władze Portugalii poinformowały Komisję, że chociaż RTP musiała płacić podatek VAT od otrzymywanych rocznie odszkodowań kompensacyjnych, nie można było uwzględnić kosztów z tego tytułu, zgodnie z zasadami rachunkowymi (motyw 96).
Wreszcie, w raportach dotyczących świadczenia usług nadawcy publicznego RTP nie zawarła wszystkich swoich inwestycji w wyposażenie służące do wykonywania zadań, mimo że zostały one uwzględnione w sprawozdaniach finansowych (patrz: motyw 67).
(191) Zgodnie z Protokołem Amesterdamskim Państwa Członkowskie finansują nadawców publicznych.
W niniejszym przypadku władze Portugalii zdecydowały, że nie zwrócą części kosztów poniesionych przez usługodawcę w trakcie realizacji swoich zadań.
(192) W omawianym przypadku państwo nie tylko przyznało RTP roczne odszkodowania kompensacyjne, ale przyznało jej również dodatkowe finansowanie w formie podwyżki kapitału, pożyczki i porozumienia z programem ubezpieczeń społecznych.
(193) Mimo że koncesje nadawcy publicznego przewidywały finansowanie przez państwo w formie corocznych odszkodowań kompensacyjnych z tytułu kosztów eksploatacyjnych oraz możliwości podwyższenia kapitału na pokrycie inwestycji RTP, przepisy prawne dotyczące świadczenia przez RTP usług nadawcy publicznego nie przewidywały żadnego finansowania w formie pożyczek i odliczeń w zakresie ubezpieczeń społecznych.
Jednakże, zgodnie z punktem 57 komunikatu w sprawie emisji programu telewizyjnego, Komisja musi zbadać, czy wszystkie środki pomocowe są proporcjonalne do kosztów netto poniesionych w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego.
Dopiero wówczas finansowanie RTP może zostać uznane za zgodne z art. 86 ust. 2 Traktatu WE.
(194) Komisja uważa również, że zadania wynikające ze świadczenia usług nadawcy publicznego powierzone RTP, niestanowiące podstawy do zwrotów w świetle przepisów koncesji nadawcy publicznego, w zasadzie można uznać za uzasadnione i zdefiniowane jako zadania wynikające ze świadczenia usług nadawcy publicznego formalnie powierzone nadawcy publicznemu przez państwo.
W związku z tym, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, państwo portugalskie może finansować wszystkie koszty netto związane ze świadczeniem przez RTP usług nadawcy publicznego.
(195) Do celów niniejszej decyzji nie jest konieczne ponowne dokładne wyliczenie wszystkich faktycznych kosztów netto poniesionych przez RTP w trakcie świadczenia usług.
Wystarczy udowodnić, że całkowita wysokość finansowania przez państwo otrzymana przez RTP w okresie 1992–1998 r. nie przekroczyła kosztów dodatkowych netto, poniesionych przez przedsiębiorstwo w trakcie realizacji wspomnianych zadań.
(196) Tabela 6 przedstawia koszty, jakie RTP poniosła w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego (koszty inwestycyjne i koszty eksploatacyjne netto), wyliczonych zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie w rachunkowości kosztów, jak również rekompensaty uzyskane z tytułu inwestycji i poniesionych kosztów eksploatacyjnych.
(197) Po pierwsze, tabela przedstawia inwestycje w wyposażenie dla potrzeb działalności związanej ze świadczeniem usług nadawcy publicznego (tabela 5) oraz rekompensaty na finansowanie inwestycji (tabela 2).
Po drugie, tabela przedstawia koszty eksploatacyjne netto RTP (tabela 4) oraz odszkodowania kompensacyjne przewidziane na pokrycie tych kosztów (tabela 1).
Po trzecie, tabela przedstawia korzyści uzyskane dzięki pomocy doraźnej wynikającej z porozumienia zawartego z programem ubezpieczeń społecznych i z pożyczki.
(w milionach PTE) _BAR_
_BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Razem _BAR_
Koszty inwestycyjne _BAR_ 2632,6 _BAR_ 2102,0 _BAR_ 2763,9 _BAR_ 992,7 _BAR_ 1480,4 _BAR_ 4037,4 _BAR_ 6054,2 _BAR_ 20063,2 _BAR_
Zastrzyki kapitałowe _BAR_ –0 _BAR_ –0 _BAR_ –10000,0 _BAR_ –12800,0 _BAR_ –10000,0 _BAR_ –14000,0 _BAR_ –0 _BAR_ –46800,0 _BAR_
Różnica pomiędzy kosztami inwestycyjnymi a rekompensatą _BAR_ 2632,6 _BAR_ 2102,0 _BAR_ –7236,1 _BAR_ –11807,3 _BAR_ –8519,6 _BAR_ –9962,6 _BAR_ 6054,2 _BAR_ –26736,8 _BAR_
Koszty eksploatacyjne związane ze świadczeniem usług nadawcy publicznego _BAR_ 6718,2 _BAR_ 7960,0 _BAR_ 8384,1 _BAR_ 8103,3 _BAR_ 17217,1 _BAR_ 37972,1 _BAR_ 30101,3 _BAR_ 116456,1 _BAR_
Odszkodowania kompensacyjne _BAR_ –6200,0 _BAR_ –7100,0 _BAR_ –7145,0 _BAR_ –7200,0 _BAR_ –14500,0 _BAR_ –10350,0 _BAR_ –14000,0 _BAR_ –66495,0 _BAR_
Ubezpieczenia Społeczne _BAR_ — _BAR_ –1206,0 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ –1206,0 _BAR_
Pożyczki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ –20000,0 _BAR_ –20000,0 _BAR_
Różnica pomiędzy kosztami eksploatacyjnym a rekompensatą _BAR_ 518,2 _BAR_ –346 _BAR_ 1239,1 _BAR_ 903,3 _BAR_ 2717,1 _BAR_ 27622,1 _BAR_ –3898,7 _BAR_ 28755,1 _BAR_
(198) Jak już zostało podkreślone, system rocznych odszkodowań kompensacyjnych wybrany przez władze Portugalii zaniżał faktyczne koszty związane ze świadczeniem przez RTP usług nadawcy publicznego, jako że system ten doprowadził do akumulacji zadłużenia.
W celu zachowania równowagi finansowej RTP, w kolejnym etapie, władze posłużyły się działaniami doraźnymi w celu sfinansowania kosztów poniesionych przez RTP w związku ze świadczeniem usług publicznych.
(199) Jak wynika z tabeli 6, wartość zastrzyków kapitałowych przewyższyła wartość inwestycji związanych ze świadczeniem usług nadawcy publicznego o 26,7368 miliardów PTE, podczas gdy wartość odszkodowań kompensacyjnych i innych doraźnych form pomocy była niższa od wartości kosztów eksploatacyjnych o 28,7551 miliardów PTE.
W związku z tym, mimo że zastrzyki kapitałowe były przeznaczone przede wszystkim na finansowanie inwestycji w wyposażenie, wykorzystano je również na zwroty zakumulowanych długów.
(200) Z tabeli 6 wynika również, że całkowita wysokość rekompensaty była niższa o 2,0183 miliardów PTE od kosztów netto związanych ze świadczeniem usług publicznych (28,7551 minus 26,7368 miliardów PTE).
W związku z tym Komisja wywnioskowała, że zgodnie z zasadami wspólnotowymi całkowite finansowanie przez państwo jest proporcjonalne do kosztów eksploatacyjnych netto poniesionych przez RTP w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego w badanym okresie.
(201) Komisja uważa, iż otrzymane fundusze były prawdopodobnie jeszcze niższe od całkowitych kosztów netto poniesionych w związku z realizacją zadań powierzonych RTP jako nadawcy publicznemu przez państwo, biorąc pod uwagę fakt, że tabela 6 nie zawiera wszystkich kosztów RTP związanych z realizacją zadań w latach 1992–1998.
(202) Zgodnie z komunikatem w sprawie emisji programu telewizyjnego Komisja nie tylko musi upewnić się, że finansowanie przez państwo jest proporcjonalne do kosztów netto poniesionych w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego, ale również że nie istnieją żadne zakłócenia na rynku w odniesieniu do działalności komercyjnej wynikające ze świadczenia usług publicznych, odnośnie do których nie jest możliwe prawidłowe określenie kosztów po stronie przychodów i które nie są konieczne do wypełnienia misji.
Takie zakłócenie rynku można by stwierdzić w przypadku, gdyby RTP obniżyła cen reklamy na rynku, zmniejszając w ten sposób przychody konkurentów [88].
W takiej sytuacji RTP nie powiększyłaby swych przychodów komercyjnych i niepotrzebnie zwiększyłaby potrzeby finansowania przez państwo.
Zgodnie z komunikatem w sprawie emisji programu telewizyjnego takie postępowanie, o ile zaistnieje, nie może zostać uznane za wynikające z wykonywania zadań powierzonych nadawcy [89].
(203) W decyzji odnośnie wszczęcia procedury dochodzeniowej Komisja stwierdziła, że gdyby istniał dowód potwierdzający takie zachowanie, wzięłaby pod uwagę takie zakłócenia i wynikającą z nich potrzebę uzyskania większej pomocy finansowej od państwa podczas analizy ewentualnych nadwyżek rekompensacyjnych.
Na tym etapie procedury Komisja zauważyła, że "na podstawie informacji znajdujących się obecnie w posiadaniu Komisji nie można określić, czy RTP dopuściła się takiego zachowania" [90].
(204) Po zaproszeniu różnych stron do przedstawienia swych uwag na początku postępowania Komisja nie otrzymała żadnych uwag ze strony konkurentów RTP, które wskazywałyby lub dowodziłyby, jakoby RTP prezentowała zachowanie antykonkurencyjne na rynkach komercyjnych, prowadzące do pozyskania większego finansowania z budżetu państwa, niezgodnego z postanowieniami Traktatu [91].
(205) W tych okolicznościach Komisja uważa, że nic nie wskazuje na takie zachowanie.
W związku z tym Komisja stwierdza, iż nie wydaje się, aby RTP dopuściła się zachowania antykonkurencyjnego na rynkach komercyjnych, prowadzącego do pozyskania większego finansowania z budżetu państwa i aby otrzymała jakąś dodatkową rekompensatę wskutek takiego zachowania.
(206) W związku z powyższym Komisja wnioskuje, iż porozumienie z programem ubezpieczeń społecznych, zastrzyki kapitałowe i pożyczkę "podporządkowaną" należy uznać za pomoc państwa, art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Jednakże finansowanie RTP w formie doraźnych środków pomocowych jest zgodne ze wspólnym rynkiem, zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu WE. Całkowite finansowanie jest proporcjonalne do kosztów netto związanych z zadaniami nadawcy publicznego wyraźnie określonymi i powierzonymi RTP. W związku z tym finansowanie przez państwo nie miało wpływu na warunki wymiany handlowej ani na konkurencję we Wspólnocie i nie działało wbrew wspólnemu interesowi, zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu WE [92].
VI.
WNIOSEK
(207) Komisja uważa, że Portugalia przyznała nielegalnie omawiane doraźne środki pomocowe, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu.
Zgodnie z powyższą analizą Komisja stwierdza, że porozumienie zawarte z programem ubezpieczeń społecznych zawarte w 1993 r., zastrzyki kapitałowe w latach 1994–1997 oraz pożyczka z 1998 r. stanowią państwowe środki pomocowe, zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Fundusze te pochodzą ze środków państwowych, zakłócają konkurencję, ponieważ sprzyjają RTP i rzutują na wymianę handlową.
Zgodnie z powyższą analizą działania te nie spełniają warunków orzeczenia w sprawie Altmark, jako że nie mogą zostać uznane za część systemu kompensacyjnego, którego parametry zostały wcześniej ustalone w sposób obiektywny i przejrzysty.
Ponadto oczywiste jest, iż RTP nie została wybrana w procedurze zamówień publicznych, co zapewniłoby koszty najniższe z możliwych i nie ma dowodów na to, jakoby wartość doraźnych środków finansowych została określona na podstawie analizy kosztów, jakie poniosłoby typowe przedsiębiorstwo w podobnej sytuacji.
(208) Zwolnienie przewidziane w art. 86 ust. 2 ma zastosowanie w przypadku działań doraźnych.
Zgodnie z powyższą analizą przyznane środki rekompensowały koszty poniesione w związku z realizacją zadań nadawcy publicznego, wyraźnie określonych i odpowiednio powierzonych RTP.
Jak wspomniano powyżej, wartość środków przyznanych w ramach działań doraźnych jest proporcjonalna do kosztów netto, jakie RTP poniosła w związku ze świadczeniem usług nadawcy publicznego.
Działania te nie zakłócają konkurencji i nie są wymierzone przeciwko interesowi wspólnotowemu. Są proporcjonalne do kosztów netto związanych z usługą publiczną świadczoną przez RTP, a samo przedsiębiorstwo nie prezentowało zachowania antykonkurencyjnego w swojej działalności komercyjnej.
Uwzględniając wcześniejsze wnioski, Komisja,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwowe środki pomocowe, jakie Portugalia przyznała RTP w kwocie 68,006 miliardów PTE, w formie porozumienia zawartego z programem ubezpieczeń społecznych w 1993 r., zastrzyków kapitałowych zrealizowanych w latach 1994–1997 oraz pożyczki z 1998 r., jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu, jako że nie doprowadziła do żadnych dodatkowych rekompensat z tytułu kosztów netto poniesionych przez RTP w związku z realizacją powierzonych jej zadań nadawcy publicznego.
Artykuł 2
Następujące działania nie stanowią państwowych środków pomocowych: zwolnienie z opłat notarialnych i rejestracyjnych, pokrycie kosztów wydzielenia się sieci przesyłających sygnał telewizyjny, ulgi w rocznych opłatach za użytkowanie sieci, protokół wspierający produkcję filmową, emisja obligacji oraz plan restrukturyzacji na lata 1996–2000.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Portugalii.
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2004 r.
w sprawie pomocy państwa, jakiej Wielka Brytania planuje udzielić British Energy plc
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3474)
(Jedynie tekst angielski jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/407/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit a),
wezwawszy zainteresowane strony do zgłaszania swoich uwag zgodnie z postanowieniem(-ami) przywołanym(-ymi) powyżej [1] oraz nawiązując do ich uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Dnia 9 września 2002 r., rząd Wielkiej Brytanii ("rząd brytyjski") wprowadził pakiet pomocy na ratowanie brytyjskiej spółki energetycznej British Energy plc ("BE").
Komisja podjęła decyzję o niewnoszeniu sprzeciwu w tym przypadku 27 listopada 2002 r. [2].
Zgodnie z tą decyzją, władze brytyjskie miały do 9 marca 2003 r. przedłożyć plan restrukturyzacji lub likwidacji BE lub wykazać, że kwota pomocy została spłacona.
(2) Dnia 7 marca 2003 r. władze brytyjskie zgłosiły Komisji plan restrukturyzacji.
Złożony przez władze brytyjskie plan zarejestrowano jako pomoc państwa — sprawa nr NN 45/03, gdyż pewne środki mogące obejmować pomoc zostały już wprowadzone w życie.
Dalsze informacje przedłożono 13 marca 2003 r.
Spotkanie przedstawicieli Komisji i władz brytyjskich miało miejsce 28 marca 2003 r.
Komisja przesłała władzom brytyjskim prośbę o informacje 21 kwietnia 2003 r., na którą to prośbę władze brytyjskie odpowiedziały 2 maja 2003 r.
(3) W liście datowanym na 23 lipca 2003 r. Komisja poinformowała Wielką Brytanię, że podjęła decyzję o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do pomocy.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag.
(5) Władze brytyjskie zgłosiły Komisji swoje uwagi z chwilą wszczęcia procedury w piśmie z dnia 22 sierpnia 2003 r., zarejestrowanym przez Komisję tego samego dnia.
(6) Komisja otrzymała komentarze zainteresowanych stron.
Przekazała je Wielkiej Brytanii, która miała możliwość zareagowania; jej uwagi otrzymano w piśmie z dnia 20 października 2003 r., zarejestrowanym przez Komisję 30 października 2003 r.
(7) Komisja spotkała się z władzami brytyjskimi 7 października 2003 r.
Po tym spotkaniu Wielka Brytania przedłożyła informacje w piśmie z dnia 5 listopada 2003 r., zarejestrowanym 10 listopada 2003 r.
Kolejne spotkanie miało miejsce 28 listopada 2003 r.
Komisja przesłała prośbę o informacje skierowaną do Wielkiej Brytanii 5 grudnia 2003 r., na którą to prośbę Wielka Brytania odpowiedziała 22 grudnia 2003 r.
Kolejne spotkanie miało miejsce 2 lutego 2004 r.
Wielka Brytania przedłożyła informacje 4 lutego 2004 r.
Nowe informacje zostały przedstawione przez Wielką Brytanię 10 marca 2004 r.
Spotkanie miało miejsce 22 marca 2004 r.
Komisja przesłała nową prośbę 19 kwietnia 2004 r., na którą to prośbę Wielka Brytania odpowiedziała 11 maja 2004 r.
Spotkanie odbyło się 7 czerwca 2004 r.
Nowe informacje zostały przedstawione 1 lipca 2004 r., zaś spotkanie odbyło się 29 lipca 2004 r.
Wielka Brytania przedstawiła dalsze informacje 23 sierpnia 2004 r.
II.
SZCZEGÓłOWY OPIS POMOCY
1.
Beneficjent pomocy
a) Grupa British Energy plc
(8) BE to producent energii elektrycznej.
Spółka została sprywatyzowana przez władze brytyjskie w 1996 r.
Z wyjątkiem trzech udziałów specjalnych, których właścicielem są władze brytyjskie (jeden udział w BE i po jednym w każdej z dwóch głównych brytyjskich spółek zależnych), właścicielami BE są wyłącznie inwestorzy prywatni.
(9) W chwili prywatyzacji głównymi elementami spółki BE było sześć elektrowni atomowych w Anglii i dwie w Szkocji.
BE nadal zarządza tymi elektrowniami, które mają łączną moc zainstalowaną 9820 MW, z czego 7281 MW pochodzi z elektrowni w Anglii i Walii, a 2539 MW ze Szkocji.
BE jest jedynym prywatnym operatorem elektrowni atomowych w Wielkiej Brytanii.
Dostarcza energię na rynek hurtowy oraz niektórym dużym klientom przemysłowym i komercyjnym ("PiK"), ale poza tym nie sprzedaje energii na rynku detalicznym.
(10) Od czasu prywatyzacji BE założyła spółkę joint venture w proporcji 50:50 w Stanach Zjednoczonych (o nazwie Amergen) w celu zakupu i prowadzenia amerykańskich elektrowni atomowych i nabyła 82,4 % udziałów w dzierżawie Bruce Power LP w Ontario, Kanada.
W Wielkiej Brytanii BE nabyła w 1999 r. firmę zajmującą się detalicznymi dostawami energii: South Wales Electricity (sprzedaną następnie w 2000 r.), zaś w 2000 r. elektrownię węglową o mocy 1970 MW, Eggborough, w celu zapewnienia większej elastyczności i jako zabezpieczenie na wypadek konieczności wyłączania elektrowni atomowych.
(11) Z ośmiu brytyjskich elektrowni atomowych BE siedem to zaawansowane reaktory chłodzone gazem ("AGR"), o unikatowym dla Wielkiej Brytanii projekcie i technologii.
Ósma, Sizewell B, to reaktor wodny ciśnieniowy ("PWR"), o projekcie i technologii powszechnie stosowanych na świecie.
(12) Główne brytyjskie spółki zależne BE to:
- British Energy Generation Ltd ("BEG"), która jest właścicielem i prowadzi sześć elektrowni atomowych w Anglii i posiada licencję dostawcy na działalność związaną z dostawami bezpośrednimi,
- British Energy Generation (UK) Ltd ("BEGUK"), która jest właścicielem i prowadzi dwie elektrownie atomowe w Szkocji,
- Eggborough Power (Holdings) Ltd ("EPL"), która jest właścicielem elektrowni węglowej Eggborough w Anglii,
oraz
- British Energy Power & Energy Trading Ltd ("BEPET"), która sprzedaje energię wytworzoną przez BE (inną niż związaną z dostawami bezpośrednimi) oraz zarządza ryzykiem rynkowym.
b) Ostatnie unowocześnienia
(13) Wskutek znaczącego spadku cen energii na rynku, na którym działa BE, połączonego z brakiem instrumentów zabezpieczających i nieplanowymi przestojami elektrowni atomowych, przychody generowane przez elektrownie BE spadły znacząco w 2002 r.
Duży udział kosztów nieuniknonych [4] w strukturze kosztów BE występujący w elektrowniach atomowych uniemożliwił także zareagowanie zmniejszeniem kosztów na spadek cen.
(14) Spadek cen do 8,56 GBP za MWh, który miał miejsce w ciągu dwóch lat poprzedzających 2002 r., oznacza roczny spadek przychodów o 642 miliony GBP w przypadku wydajności 75 TWh (wydajność elektrowni BE w roku finansowym).
Ani kontrakty na sprzedaż energii, ani działalność polegająca na sprzedaży bezpośredniej nie osłabiły w wystarczającym stopniu wpływu spadku cen energii na przychody BE.
(15) Na skutek tych czynników, stan środków pieniężnych BE pogorszył się znacząco w lecie 2002 r., kiedy to salda gotówkowe spadły z 231 milionów GBP na początku kwietnia 2002 r. do zaledwie 78 milionów GBP z końcem sierpnia 2002 r., przy czym spadek zwiększył tempo z końcem czerwca 2002 r.
Poza znaczącym spadkiem sald gotówkowych, BE przewidywała znaczące rozchody gotówkowe w okresie od września 2002 r. do marca 2003 r.
Rozchody te obejmowały płatności na rzecz British Nuclear Fuel Limited ("BNFL") za kontrakty związane z zarządzaniem rozchodowanym paliwem, znaczące wydatki kapitałowe na rzecz należącej do BE elektrowni Bruce Power w Kanadzie oraz spłatę pierwszej transzy obligacji przypadającą w dniu 25 marca 2003 r.
(16) W dniu 5 września 2002 r., wobec zakończonej niepowodzeniem emisji obligacji w lecie oraz kwestii uzyskania dostępu do niewykorzystanego kredytu bankowego, doradcy prawni BE poinformowali zarząd, że spółka może nie być w stanie zaciągnąć kredytu.
Istotnie, ponieważ w zaistniałej sytuacji zarząd nie mógł zagwarantować, że spółka byłaby w stanie spłacić ten kredyt, zaciąganie takich zobowiązań oznaczałoby prowadzenie działalności bez jakichkolwiek perspektyw uniknięcia likwidacji z powodu upadłości.
Sytuacja ta skłoniła BE do poszukiwania wsparcia finansowego u władz brytyjskich w celu uniknięcia postępowania upadłościowego.
Wsparcie finansowe zostało zatwierdzone jako pomoc na ratowanie przedsiębiorstw decyzją Komisji w dniu 27 października 2002 r.
(17) Decyzja ta odnosiła się do ciążącego na rządzie brytyjskim zobowiązania poinformowania Komisji o likwidacji lub planie restrukturyzacji lub przedstawienia dowodu, że kredyty zostały spłacone w całości i/lub że gwarancja została rozwiązana, nie później niż sześć miesięcy po zatwierdzeniu pomocy.
W dniu 7 marca 2003 r. rząd brytyjski przedłożył Komisji plan restrukturyzacji BE.
2.
Plan restrukturyzacji
a) Przyczyny problemów BE
(18) Rząd brytyjski określił następujące przyczyny problemów BE:
Niezabezpieczona pozycja BE
(19) W przeciwieństwie do innych dużych producentów energii z sektora prywatnego, BE nie posiada firmy prowadzącej działalność w zakresie sprzedaży detalicznej, co stanowiłoby naturalne zabezpieczenie przed ryzykiem związanym z ceną hurtową energii.
BE sprzedaje energię głównie na rynku hurtowym, a w małej części dużym klientom przemysłowym i komercyjnym ("PiK").
(20) Pozycja BE na rynku dostaw detalicznych dla dużych klientów PiK nie zapewniała ochrony przed spadkiem cen hurtowych. Rynek ten jest całkowicie otwarty dla konkurencji od 1994 r.
Panują na nim warunki konkurencyjne, a cena jest dla klientów istotnym elementem.
Ceny na tym rynku także spadły.
Spadek ten w dużym stopniu został przeniesiony bezpośrednio na klientów.
Dlatego też nie odnotowano wzrostu marży detalicznej, która zrównoważyłaby skutki spadku cen hurtowych.
Duży udział nieuniknionych kosztów BE
(21) Struktura kosztów elektrowni atomowych charakteryzuje się bardzo dużym odsetkiem kosztów nieuniknionych i niskim kosztów, jakich można uniknąć [5].
(22) Niektóre z nieuniknionych kosztów BE są typowe wyłącznie dla elektrowni atomowych.
Po pierwsze, obciążenia likwidacyjne są niezwiązane z mocą, jeśli nie liczyć likwidacji zsynchronizowanych w czasie z zamknięciem elektrowni.
Po drugie, koszty zarządzania zużytym paliwem — koszty ponownego przetworzenia, przechowywania i ostatecznej likwidacji zużytego paliwa — są także kosztami, których nie da się uniknąć w przypadku paliwa już wprowadzonego do reaktora.
(23) Z drugiej strony, koszty, jakich można uniknąć w przypadku elektrowni atomowych kształtują się poniżej kosztów dla innych elektrowni w systemie, także innych elektrowni podstawowego obciążenia.
(24) Spadek na rynku cen doprowadził do poważnego zmniejszenia marży uzyskiwanej przez BE powyżej kosztów, jakich można uniknąć.
Wskutek tego środki dostępne na pokrycie kosztów nieuniknionych, głównie koszty finansowe i obciążenia jądrowe wynikłe z dawniejszych działań, uległy znaczącej redukcji.
Doprowadziło to do problemów z wywiązaniem się ze spłat na rzecz wierzycieli, którzy domagali się finansowej restrukturyzacji przedsiębiorstwa.
(25) Niezależnie od długoterminowych nieuniknionych kosztów wynikłych z obciążeń jądrowych, BE także ucierpiała z powodu wysokich krótkoterminowych nieuniknionych kosztów w formie wydatków finansowych, zwiększonych z powodu zwrotu kapitału udziałowcom oraz nabycia firm w Eggborough i Ameryce Północnej oraz kosztów umów o zakup energii.
Znaczące nieplanowe przestoje w elektrowniach atomowych BE
(26) Utrata przychodów przez BE wskutek spadku cen hurtowych energii stała się jeszcze bardziej dotkliwa z powodu znaczących, nieplanowych przestojów w zakładach BE Torness 2 i Dungeness B. W dniu 13 sierpnia 2002 r. BE ogłosiła, że wskutek nieplanowych przestojów w Torness docelowa wydajność elektrowni jądrowych w Wielkiej Brytanii została zmniejszona z 67,5 TWh do 63 TWh (± 1 TWh).
b) Metody restrukturyzacji
(27) Pakiet restrukturyzacyjny składa się z poniższych 7 środków, które zostały uzgodnione z BE, głównymi wierzycielami (także publicznej spółki przetwarzającej paliwa jądrowe BNFL) i rządem brytyjskim:
— Środek A: Środki związane z finansowaniem obciążeń jądrowych,
— Środek B: Środki dotyczące cyklu paliwowego uzgodnione z BNFL,
— Środek C: Środki dotyczące zamrożenia zobowiązań,
— Środek D: Pakiet restrukturyzacyjny głównych wierzycieli,
— Środek E: Wprowadzenie nowej strategii handlowej,
— Środek F: Sprzedaż składników majątkowych mająca na celu pomoc w finansowaniu restrukturyzacji,
— Środek G: Lokalne odroczenia podatkowe.
(28) Środki te opisano szczegółowo w motywach (29)29–102.
Środek A: Środki związane z finansowaniem obciążeń jądrowych
Obciążenia jądrowe
(29) Obciążenia jądrowe wynikają główne z potrzeby powtórnego przetworzenia lub przechowywania, a następnie ostatecznego usunięcia zużytego paliwa jądrowego ("obciążenia związane ze zużytym paliwem") oraz potrzeby zamykania elektrowni atomowych po zakończeniu okresu ich przydatności ("obciążenia związane z wyłączaniem z użytkowania").
(30) W przypadku obciążeń związanych ze zużytym paliwem BE ma kontrakty na świadczenie usług związanych z zarządzaniem zużytym paliwem zawarte z BNFL ("obciążenia zakontraktowane").
Obciążenia zakontraktowane stanowią kwoty, które BE musi na mocy kontraktu zapłacić w przyszłości na rzecz BNFL za powtórne przetworzenie i/lub przechowywanie paliwa zużytego przez elektrownie typu AGR oraz inne usługi w związku z zarządzaniem zużytym paliwem.
Kontrakty obejmują powtórne przetworzenie i przechowywanie zużytego paliwa oraz związanych z tym produktów odpadowych dla paliwa elektrowni typu AGR przynajmniej do roku 2038 lub 2086.
Kontrakty te opiewają przeważnie na stałą kwotę przy obciążeniu BNFL wszelkimi ryzykami technicznymi związanymi ze składowaniem i powtórnym przetworzeniem zużytego paliwa jądrowego.
BE zachowa prawo własności dla całego zużytego paliwa i większości związanych z nim odpadów przez cały okres obowiązywania kontraktu.
(31) Istnieją także inne obciążenia wtórne, które mogą, ale nie muszą być związane ze zużytym paliwem i które nie są obecnie objęte żadnymi umowami o usługi ("obciążenia niezakontraktowane").
Obciążenia niezakontraktowane dotyczą usuwania zużytego paliwa, plutonu, uranu i odpadów pochodzących z powtórnego przetworzenia paliwa AGR, składowania oraz ostatecznego usunięcia paliwa PWR, także budowę suchego mogilnika w Sizewell B, oraz składowanie i usuwanie odpadów operacyjnych.
(32) Obciążenia likwidacyjne odnoszą się do kosztów usunięcia paliwa, odkażenia i demontażu elektrowni jądrowych po zaprzestaniu produkcji energii.
Wyłączenie elektrowni z użytkowania zwykle opisuje się w trzech etapach:
- etap 1: usunięcie paliwa z reaktora krótko po wyłączeniu elektrowni i wywiezienie paliwa,
- etap 2: demontaż zbędnych budynków dodatkowych, zamknięcie i zabezpieczenie kompleksu reaktora przed warunkami atmosferycznymi, po której to czynności kompleks jest konserwowany i monitorowany, zwykle przez dłuższy okres, oraz
- etap 3: demontaż reaktora, by umożliwić ponowne wykorzystanie lokalizacji (co najmniej 85 lat po wyłączeniu elektrowni AGR i do 50 lat po wyłączeniu elektrowni PWR).
(33) Do chwili obecnej poczyniono kilka ustaleń dotyczących finansowania obciążeń jądrowych.
Z chwilą prywatyzacji został utworzony oddzielny fundusz, Nuclear Decommissioning Fund ("NDF" – "Fundusz Likwidacji Urządzeń Jądrowych") w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której udziałowcem był niezależny trust.
Jego celem było gromadzenie wydzielonych środków, które miały pokryć część obciążeń likwidacyjnych.
Finansowanie wszystkich pozostałych obciążeń jądrowych miało zostać zrealizowane z operacyjnych przepływów środków pieniężnych z bieżącej działalności BE.
Niestety, wskutek spadku przychodów BE istniejące ustalenia nie wystarczą do finansowania obciążeń jądrowych.
(34) Rząd brytyjski uwzględnił w planie restrukturyzacji szereg instrumentów w celu przejęcia odpowiedzialności za finansowanie przynajmniej części obciążeń jądrowych.
Te nowe instrumenty zostaną wprowadzone wraz z nowymi ustaleniami dotyczącymi przeznaczenia przez BE środków na koszty obciążeń jądrowych wraz z zarządzaniem obciążeniami jądrowymi BE.
Stworzenie nowego funduszu
(35) Istniejący plan restrukturyzacji zakłada rozszerzenie istniejącego NDF do postaci nowego funduszu lub uzupełnienie go o nowy fundusz, Nuclear Liabilities Fund ("NLF" — "Fundusz Obciążeń Jądrowych").
NLF ma być spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której udziałowcem ma być niezależny trust.
NLF ma pokryć koszty obciążeń niezakontraktowanych oraz obciążeń likwidacyjnych w przypadku:
a) całego paliwa AGR, jakie zostało wprowadzone do reaktorów BE przed dniem, w którym zostaną spełnione wszystkie warunki niezbędne dla restrukturyzacji, włącznie z decyzją Komisji w sprawie planu restrukturyzacji ("data wejścia restrukturyzacji w życie") dla całego paliwa PWR, jak również składowania i likwidacji odpadów operacyjnych z elektrowni;
b) całego etapu 1 obciążeń likwidacyjnych BE;
oraz
c) wszystkie obciążenia likwidacyjne BE dla etapu 2 i 3 w zakresie, w jakim narosła wartość NDF jest niewystarczająca do realizacji zobowiązań likwidacyjnych dla etapu 2 i 3 w miarę przypadania dat płatności.
(36) Po wprowadzeniu restrukturyzacji BE rozpocznie wpłaty do NLF w następujący sposób:
a) stałe wpłaty na rzecz likwidacji w wysokości 20 milionów GBP rocznie — indeksowane wskaźnikiem cen detalicznych ("RPI" — "Retail Price Index") — lecz zmniejszające się stopniowo w miarę zamykania elektrowni;
b) 150000 GBP indeksowane RPI, za każdą tonę paliwa PWR wprowadzoną do reaktora Sizewell B po dacie spełnienia wszystkich warunków poprzedzających datę wejścia restrukturyzacji w życie.
Zdaniem rządu brytyjskiego kwota 150000 GBP za tonę jest porównywalna z międzynarodowymi kosztami zarządzania zużytym paliwem;
c) obligacje wartości 275 milionów GBP na rzecz NFL.
Nowe obligacje będą obligacjami niezabezpieczonymi o wysokim ratingu;
d) płatności wynoszące początkowo do 65 % skonsolidowanych przepływów pieniężnych BE po opodatkowaniu, odjęciu kosztów finansowych i sfinansowaniu rezerw gotówkowych ("płatności NLF").
Płatności te określa się jako "wyprowadzenie środków pieniężnych".
Członkowie zarządu NLF będą także mieli prawo do okresowego przekształcenia całości lub części płatności NLF na pewną liczbę udziałów w BE.
Dopóki właścicielem takich udziałów będzie NLF, udziały takie nie będą dawały prawa głosu, o ile nie będą stanowić 30 % lub więcej głosów w BE.
(37) Procent przepływów pieniężnych, na których opierają się płatności NLF, może być okresowo korygowany na sprawiedliwych i rozsądnych warunkach, tak aby udziałowcy mogli odnieść korzyści z zatrzymanych przepływów pieniężnych oraz wpływów z nowych subskrypcji akcji BE oraz aby NLF i akcjonariusze nie ucierpieli z powodu podziału, emisji papierów wartościowych czy innych działań korporacyjnych.
(38) Wnoszenie stałych wkładów w wysokości 20 milionów GBP rocznie (indeksowanych i zanikających w miarę zamykania elektrowni) na rzecz NLF czy NDF dla obciążeń likwidacyjnych ulegnie przyspieszeniu do podstawy wartości bieżącej netto (zdyskontowanej ze stopą dyskontową odpowiednią dla NLF lub NDF, w zależności od okoliczności) oraz staną się natychmiast wymagalne i przypadające do zapłaty w przypadku niewypłacalności BEG lub BEGUK.
Przyspieszone wpłaty zostaną zagwarantowane przez wszystkie spółki kapitałowe Grupy BE i będą zabezpieczone roszczeniami na ich majątku.
(39) Członkowie zarządu NLF nie będą pełnili żadnych ról ani obowiązków poza zarządzaniem funduszem i jego inwestycjami oraz dokonywaniem płatności kwalifikowanych wydatków.
Ich funkcje obejmują ocenę, czy dla NLF korzystne byłoby wstrzymanie jakichkolwiek płatności NLF czy przekształcenie płatności NLF na udział w kapitale.
Członkowie zarządu NLF nie będą mieli prawa do oceniania zobowiązań, wymagań w zakresie finansowania czy ustalania wkładu BE.
Pomoc rządu brytyjskiego związana z finansowaniem zobowiązań jądrowych
(40) Rząd brytyjski użyje następujących środków związanych z finansowaniem zobowiązań jądrowych:
— Przejęcie odpowiedzialności za zobowiązania BE dotyczące historycznych kontraktów związanych ze zużytym paliwem
(41) Rząd brytyjski zobowiązuje się przejąć odpowiedzialność za zobowiązania BE wynikłe z kontraktów zawartych przez BE i BNFL ("historycznych kontraktów dotyczących zużytego paliwa"), dotyczących: i) powtórnego przetworzenia i/lub przechowywania zużytego paliwa AGR wprowadzonego do reaktorów przed wejściem restrukturyzacji w życie; i ii) innych usług związanych z konserwacją pojemników, zarządzaniem tlenkami i transportem kolejowym zgodnie z istniejącymi umowami z BNFL.
(42) Zobowiązanie to nie obejmuje płatności za paliwo wprowadzone do reaktora AGR po dacie wejścia restrukturyzacji w życie, które to koszty zostaną poniesione przez BE na mocy nowych kontraktów, będących wynikiem negocjacji handlowych między BE i BNFL.
Nie obejmuje płatności związanych z paliwem PWR, jako że paliwo PWR nie jest powtórnie przetwarzane przez BNFL, lecz zarządzane bezpośrednio — czyli po prostu przechowywane — przez BE.
— Zobowiązanie pokrycia wszelkich niedoborów w finansowaniu przez NLF zobowiązań dotyczących likwidacji i zobowiązań niezakontraktowanych etapu 1.
(43) Rząd brytyjski zobowiązuje się pokryć wszelkie niedobory finansowania zobowiązań dotyczących likwidacji i zobowiązań niezakontraktowanych etapu 1 (także kosztów budowy suchego mogilnika w Sizewell B i docelowego składowania paliwa).
— Zobowiązanie pokrycia deficytu finansowania NLF dla zobowiązań likwidacyjnych dla etapu 2 i 3
(44) Rząd brytyjski zobowiązuje się pokryć wszelkie niedobory finansowania w obrębie NLF związane z likwidacją na etapach 2 i 3.
— Specyficzne zwolnienia podatkowe
(45) Wyżej wspomniane zobowiązania podjęte przez rząd brytyjski będą zaliczone jako aktywa w bilansie BE z odpowiednim uznaniem rachunku wyników.
W normalnych warunkach zobowiązanie takie podlegałoby opodatkowaniu.
Według rządu brytyjskiego wymagałoby to od rządu "ubruttowienia" do poziomu pomocy dostarczanej BE w ramach procesu restrukturyzacji o kwotę podatku powstałego wskutek udzielenia pomocy w celu zapewnienia, że BE będzie wypłacalna po restrukturyzacji.
(46) Aby tego uniknąć, władze brytyjskie są w trakcie wprowadzania specjalnej legislacji dotyczącej zwolnienia podatkowego na podstawie Ustawy o elektryczności.
Bez tej legislacji powstałby przychód podlegający opodatkowaniu w wysokości około 3152 milionów GBP.
Zdaniem rządu brytyjskiego, legislacja dotycząca zwolnienia podatkowego została przygotowana w sposób zapewniający, że w przyszłości BE nie otrzyma żadnej asymetrycznej ulgi podatkowej.
Wszelkie dalsze wzrosty wartości przedsięwzięcia, spowodowane zmianą cen czy rewaloryzacją, będą podlegały opodatkowaniu, wyrównując w ten sposób otrzymaną ulgę podatkową otrzymaną przez BE, jeśli w rachunku wyników zostanie wykazany dodatkowy koszt.
(47) Zamieszczona poniżej tabela 1 zawiera przedstawioną przez brytyjskie władze wycenę opisanych powyżej instrumentów pomocowych.
Ta wycena wartości obarczona jest oczywiście znaczną niepewnością.
Zarówno koszty obciążeń jądrowych, jakie pokrywają, jak i wkład BE w pokrycie tych kosztów, są wysoce niepewne.
W istocie bowiem likwidacja tych obciążeń będzie miała miejsce w bardzo długim okresie czasu.
Na przykład, BE najprawdopodobniej nie rozpocznie demontażu reaktora AGR wcześniej niż 85 lat po wyłączeniu elektrowni z użytkowania, zaś zużyte paliwo musi być składowane przez czas nieokreślony.
Ponadto istnieje wiele zadań, jak wyłączenie z użytkowania reaktorów AGR, w przypadku których jak dotąd nie ma bezpośrednich doświadczeń.
Przewidywana wartość pomocy zmieniła się od chwili notyfikacji.
Główną przyczyną jest wzrost wpływów z "wyprowadzenia środków pieniężnych" z powodu poprawy prognoz dotyczących wyników BE, wpływ inflacji, aktualizacji kwot związanych z zobowiązaniami dotyczącymi historycznych kontraktów związanych ze zużytym paliwem, zwiększonych ilości historycznego zużytego paliwa AGR z powodu późniejszej daty wejścia restrukturyzacji w życie i wzrostu wartości majątku w ramach funduszu wyłączania z użytkowania elektrowni atomowych, w celu odzwierciedlenia najnowszej wartości rynkowej.
(miliony GBP) _BAR_
_BAR_ Pierwotne założenie _BAR_ Aktualne prognozy _BAR_
Wartość bieżąca netto(zdyskontowana przy stopie nominalnej 5,4 %) _BAR_ Suma przyszłych płatności pieniężnych(niedyskontowana) _BAR_ Wartość bieżąca netto(zdyskontowana przy stopie nominalnej 5,4 %) _BAR_ Suma przyszłych płatności pieniężnych(niedyskontowana) _BAR_
Zobowiązanie dotyczące historycznych kontraktów dotyczących zużytego paliwa _BAR_ 2185 _BAR_ 3218 _BAR_ 2377 _BAR_ 3067 _BAR_
Zobowiązanie dotyczące obciążeń niezakontraktowanych _BAR_ 750 _BAR_ 3166 _BAR_ 951 _BAR_ 3375 _BAR_
Zobowiązanie dotyczące obciążeń związanych z likwidacją _BAR_ 879 _BAR_ 4917 _BAR_ 1115 _BAR_ 5062 _BAR_
Kwoty wnoszone przez BE na rzecz NLF _BAR_ –1432 _BAR_ –1845 _BAR_ –2007 _BAR_ –2510 _BAR_
Kwoty netto płatne przez Sekretarza Stanu _BAR_ 197 _BAR_ 6238 _BAR_ 59 _BAR_ 5927 _BAR_
Zwolnienie podatkowe _BAR_ 916 _BAR_ 946 _BAR_ 1047 _BAR_ 1077 _BAR_
Razem _BAR_ 3298 _BAR_ 10402 _BAR_ 3483 _BAR_ 10071 _BAR_
Środek B: Metody dotyczące cyklu paliwowego, uzgodnione z British Nuclear Fuel Limited (BNFL)
(48) BNFL zarówno dostarcza BE paliwo jądrowe dla wszystkich reaktorów AGR, jak i przetwarza je lub przechowuje, gdy zostanie zużyte [9].
(49) W ramach planu restrukturyzacji, BNFL, która jest największym indywidualnym wierzycielem BE, wyraziła zgodę na modyfikację swoich kontraktów z BE zarówno w stosunku do dostawy paliwa, jak i przetworzenia zużytego paliwa.
Środki dotyczące dostarczania paliwa (umowy typu "front-end")
(50) Poprzedzające restrukturyzację umowy o dostawę paliwa zawarte między BE i BNFL pochodzą odpowiednio z lat 1997 i 1995 dla BEG i BEGUK.
Miały obowiązywać do 31 marca 2006 r., ale z zamiarem renegocjacji i przedłużenia tych kontraktów od tego dnia w odniesieniu do BEG i opcją przedłużenia w odniesieniu do BEGUK.
(51) Opłaty za dostawę paliwa składały się z rocznej opłaty stałej i dodatkowej opłaty zmiennej za każdy dostarczony element paliwowy.
Opłaty były określane i indeksowane w oparciu o wskaźnik inflacji.
(52) Renegocjowane warunki dostawy paliwa zaczęły obowiązywać od 1 kwietnia 2003 r. na mocy aneksów do uprzednio zawartych umów.
Nowe warunki będą także stanowiły podstawę dla nowych dożywotnich umów na dostawę paliwa AGR po 31 marca 2006 r., które zaczną obowiązywać 1 kwietnia 2006 r.
(53) Zgodnie z nowymi warunkami, stała roczna opłata wynikająca z uprzednich umów zostanie zmniejszona o 5 milionów GBP rocznie i będzie podlegać dalszemu dyskontowaniu, w powiązaniu z podstawowymi cenami energii elektrycznej, lecz będzie podlegać narzutowi w wysokości 15 milionów GBP (zarówno w cenach z 2003 r., jak i zgodnie z indeksacją w oparciu o wskaźnik cen detalicznych).
W innym wypadku ceny pozostaną takie, jak w poprzednich kontraktach.
(54) W przypadku dostaw paliwa od 1 kwietnia 2006 r., gdy co najmniej 4 z 7 elektrowni AGR będzie pracować, stała opłata przypadająca do zapłaty przez BE wyniesie 25,5 miliona GBP minus opisana wyżej obniżka, z opłatą zmienną (zgodnie z istniejącymi kontraktami) równą 191000 GBP za tonę uranu.
Ceny wyrażono zgodnie z wartościami pieniężnymi z lipca 2002 r. i będą one indeksowane zgodnie ze wskaźnikiem cen detalicznych.
(55) Za okres, w którym działać będą tylko 3 lub mniej elektrowni, cena może zostać ustalona w oparciu o zalecenia wspólnego zespołu BE i BNFL, po przeprowadzeniu analizy programu optymalizacji wycofania z użytkowania zakładu BNFL wytwarzającego paliwo.
Środki dotyczące zużytego paliwa (umowy typu "back end")
(56) W 1995 r. poprzednicy prawni BEG i BEGUK (odpowiednio Nuclear Electric i Scottish Nuclear) zawarli kontrakty długoterminowe z BNFL na przechowywanie i ponowne przetworzenie napromieniowanego paliwa AGR i związane z nim usługi.
BEGUK (wówczas Scottish Nuclear) zawarła dalszy kontrakt w 1995 r. na długoterminowe przechowywanie całości odpadów paliwa AGR przekraczających ilości już zakontraktowane do przetworzenia.
W 1997 r. BEG podpisała także dalszy kontrakt na usługi związane z zarządzaniem zużytym paliwem, który obejmował całość odpadów na napromieniowane paliwo AGR na czas nieokreślony, w ilościach przekraczających dostarczone zgodnie z kontraktem z 1995 r. z reaktorów BEG.
Wszystkie powyżej wymienione kontrakty będą dalej określane jako "istniejące umowy dotyczące zarządzania zużytym paliwem".
Zapewniają one usługi przynajmniej do roku 2038 lub 2086 (w zależności od kategorii odpadów).
(57) Zgodnie z istniejącymi umowami dotyczącymi zarządzania zużytym paliwem, BE zachowuje prawo własności do całego zużytego paliwa.
Ostatecznie obowiązkiem BEG i BEGUK będzie odebranie z magazynów BNFL wysokoaktywnych odpadów zeszklonych, niektórych odpadów pośrednich i przetworzonego uranu oraz plutonu w celu wywiązania się z obowiązków dotyczących ich utylizacji.
(58) Cena w przypadku tych umów jest zasadniczo stała, podlega jedynie indeksacji związanej z inflacją oraz, w przypadku zobowiązań dotyczących przechowywania i powtórnego przetworzenia, opiera się na liczbie ton dostarczonego paliwa.
Cena w przypadku początkowych kontraktów z 1995 r. obejmuje także ilości związane z likwidacją THORP (Thermal Oxide Reprocessing Plant — Zakładów Przetwarzania Termicznego Tlenków) w Sellafield, gdzie przetwarza się powtórnie paliwo AGR.
Mając na uwadze charakter usług świadczonych przez BNFL, BE jest zobowiązana do dokonywania stałych wpłat związanych z dostarczanym paliwem, bez względu na to, czy rozwiąże kontrakty w odniesieniu do niedostarczonego paliwa czy też nie.
(59) Strumienie płatności związane z kontraktami z 1995 r. na przechowywanie i powtórne przetworzenie są stałe i będą realizowane do wygaśnięcia kontraktów w 2086 r., a płatności są dokonywanie miesięcznie.
Strumienie płatności związane z kontraktami z 1997 r. opierają się na harmonogramie i liczbie ton paliwa dostarczonego BNFL.
Te stałe płatności odpowiadają sumie ryczałtowej płaconej zgodnie z ustalonym harmonogramem.
(60) Renegocjowana umowa na zarządzanie zużytym paliwem (zwana dalej "nowymi umowami na zarządzanie zużytym paliwem") ma różne zastosowanie w zależności od tego, czy zarządzane paliwo zostało wprowadzone przed czy po dacie wejścia restrukturyzacji w życie.
(61) Znaczące zmiany dla paliwa wprowadzonego przed datą wejścia restrukturyzacji w życie są następujące:
a) harmonogram płatności zostanie skrócony w taki sposób, że wartość bieżąca netto dla przyszłych płatności, obliczona z wykorzystaniem stóp dyskontowych dla brytyjskiego sektora publicznego, pozostanie niezmieniona;
b) postanowienia o rozwiązaniu kontraktów zostaną zmienione tak, że w przypadku niewypłacalności BE mimo restrukturyzacji kontrakty te zostaną rozwiązane bez prawa regresu dla BE.
Władze brytyjskie wskazały, że w tym wypadku konieczne będzie dalsze zarządzanie tym paliwem w ośrodku BNFL w Sellafield, a rząd brytyjski lub NLF będą musiały zawrzeć umowy kontraktowe z BNFL, lub spółką będącą jej następcą, w celu prowadzenia tych działań.
W takim wypadku rząd brytyjski zaznaczył, że spodziewa się, iż nowe umowy będą oparte na ocenie wszystkich zaistniałych wówczas okoliczności, także istniejących warunków kontraktu.
(62) Znaczące zmiany w przypadku paliwa wprowadzonego w dniu lub po dniu wejścia restrukturyzacji w życie:
a) prawo własności zużytego paliwa przejdzie na BNFL z chwilą przejęcia przez nią ryzyka zarządzania zużytym paliwem (czyli dostawy zużytego paliwa do BNFL), od którego to momentu na BE nie będą ciążyły żadne dalsze zobowiązania związane z tym paliwem;
b) płatności za usługi związane ze zużytym paliwem będą dokonywane w oparciu o czas wprowadzenia nienapromieniowanego paliwa do reaktorów BE, a nie jakikolwiek późniejszy etap (na przykład dostawę zużytego paliwa do BNFL) i będą się opierać o plan wprowadzania z uzgodnieniami rocznymi;
c) cena bazowa dla zużytego paliwa wyniesie 150000 GBP za tonę uranu, płatne w chwili wprowadzenia nienapromieniowanego uranu, według cen z roku 2003.
Będzie ona podlegała indeksacji w oparciu o wskaźnik cen detalicznych.
Corocznie będą także dokonywane korekty w górę lub w dół zgodnie ze wzorem opartym na ilości energii elektrycznej wyprodukowanej przez elektrownie AGR oraz wartości podstawowego obciążenia energetycznego w Anglii i Walii, co zapewni BE ochronę przed fluktuacjami cen energii.
Cena bazowa za zarządzanie zużytym paliwem jest zbliżona do 0,6 GBP/MWh przed korektą w dół czy w górę.
Wpływ środków związanych z dostawą i powtórnym przetworzeniem paliwa
(63) Tabela 2 ukazuje wpływ zmian kontraktów na dostawę paliwa BNFL dla BE zgodnie z przewidywaniami władz brytyjskich według trzech możliwych scenariuszy ewolucji rynku energii elektrycznej.
(miliony GBP) _BAR_
Obliczenie oszczędności związanych z dostawą paliwa _BAR_
Narastająco do 31 marca _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_ 2007 _BAR_ 2008 _BAR_
—Przypadek średni i przypadek zawyżony _BAR_ 221 _BAR_ 247 _BAR_ 232 _BAR_ 203 _BAR_ 213 _BAR_
—Przypadek zaniżony _BAR_ 216 _BAR_ 241 _BAR_ 227 _BAR_ 198 _BAR_ 208 _BAR_
—Przypadek średni _BAR_ 206 _BAR_ 231 _BAR_ 218 _BAR_ 188 _BAR_ 201 _BAR_
—Przypadek zawyżony _BAR_ 207 _BAR_ 231 _BAR_ 227 _BAR_ 198 _BAR_ 207 _BAR_
—Przypadek zaniżony _BAR_ 200 _BAR_ 220 _BAR_ 205 _BAR_ 176 _BAR_ 186 _BAR_
—Przypadek średni _BAR_ 15 _BAR_ 16 _BAR_ 14 _BAR_ 15 _BAR_ 12 _BAR_
—Przypadek zawyżony _BAR_ 14 _BAR_ 16 _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_
—Przypadek zaniżony _BAR_ 16 _BAR_ 21 _BAR_ 22 _BAR_ 22 _BAR_ 22 _BAR_
(64) Władze brytyjskie ogłosiły, że podanie dokładnych prognoz oszczędności BE po 2006 r. byłoby trudne, gdyż kontrakty na dostawę paliwa, poprzedzające restrukturyzację, miały wygasnąć w 2006 r.
Wszelkie prognozy dotyczące korzyści płynących ze zmian dla BE musiałyby zatem w jakiś sposób uwzględniać korzyści dla BNFL płynące z przedłużenia kontraktów do końca okresu eksploatacji zakładów BE, co uwzględniają nowe ceny kontraktowe.
Mając na uwadze te elementy niepewne, władze brytyjskie przypomniały, że wewnętrzna prognoza BE dotycząca oszczędności związanych z kosztami po zakończeniu okresu eksploatacji zakładów wyniesie 239 milionów GBP (bez dyskonta) i 140 milionów GBP (z dyskontem o stopę rzeczywistą 3,5 % [10]).
Tabela 3 ukazuje widoczne dla BE skutki zmian w kontraktach dotyczących zużytego paliwa AGR zawartych z BNFL, prognozowanych przez władze brytyjskie, zgodnie z tymi samymi trzema możliwymi scenariuszami [11].
Wartość bieżąca netto jest obliczana z wykorzystaniem rzeczywistej stopy dyskontowej dla brytyjskiego sektora publicznego wynoszącej 3,5 %.
Niniejsza tabela bada wyłącznie wpływ zmian cen kontraktów dotyczących paliwa wprowadzonego w dniu wejścia restrukturyzacji w życie lub po tej dacie.
Wpływ zmian na kontrakty dotyczące paliwa wprowadzonego przez datą wejścia restrukturyzacji w życie jest trudny do oszacowania, gdyż zaistniałby on tylko wtedy, gdyby BE stała się niewypłacalna.
Poza tym korzyści płynące dla BE z przeniesienia prawa własności do zużytego paliwa oraz związanych z tym obciążeń trudno oszacować, zdaniem brytyjskich władz.
Władze brytyjskie przedłożyły jednak subiektywną prognozę korzyści płynących dla BE z przeniesienia prawa własności: miałyby wynieść one około 1421 milionów GBP (bez dyskonta) i 148 milionów GBP (przy nominalnej stopie dyskontowej 5,4 %).
Korzyści tych nie uwzględniono w tabeli 3.
(miliony GBP) _BAR_
_BAR_ Wartość bieżąca netto _BAR_ Suma płatności bez dyskonta _BAR_
—Przypadek średni _BAR_ 592 _BAR_ 1117 _BAR_
—Przypadek średni _BAR_ 418 _BAR_ 558 _BAR_
—Przypadek zawyżony _BAR_ 881 _BAR_ 1204 _BAR_
—Przypadek zaniżony _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
—Przypadek średni _BAR_ 174 _BAR_ 559 _BAR_
—Przypadek zawyżony _BAR_ –289 _BAR_ –87 _BAR_
—Przypadek zaniżony _BAR_ 589 _BAR_ 1113 _BAR_
Środki związane z uranowcami
(65) Początkowo spółki, które teraz są znane jako BEG i BEGUK, same nabywały uranowce w celu przekazania ich BNFL, która wykorzystywała je do produkcji i przygotowania paliwa jądrowego dla swoich elektrowni AGR.
Spółka obecnie działająca jako BEGUK, potem przeniosła kontrakty związane z zaopatrzeniem w uranowce na rzecz BNFL.
Istniejące wcześniej kontrakty były długoterminowe i za każdym razem obejmowały tylko stosunkowo małe ilości materiałów niezbędnych BEGUK, zatem zmiana ta dała BNFL jedynie ograniczone podstawy dla rozwoju działalności związanej z zamówieniami na uranowce i zaopatrywaniem spółki.
(66) W ramach renegocjacji między BE a BNFL, dotyczących kontraktów na przyszłe dostawy wyprodukowanego przez BNFL paliwa jądrowego dla BE, ustalono, że BEG powinna także przenieść kontrakty związane z zaopatrzeniem w uranowce na rzecz BNFL, która miałaby zatem stać się odpowiedzialna za zawieranie przyszłych umów na zaopatrzenie w uranowce niezbędne do produkcji paliwa jądrowego przez BEG dla elektrowni AGR.
(67) Równocześnie BNFL zakupi posiadane przez BEG zapasy uranowców, których oszacowana wartość księgowa wyniesie do 67 milionów GBP.
Środek C: środki związane z zamrożeniem zobowiązań
(68) W ramach planu restrukturyzacji, BE zawarła umowy ("umowy o zamrożeniu zobowiązań") dotyczące wstrzymania, w pewnych warunkach, płatności należnych BNFL i szeregu znaczących wierzycieli finansowych ("znaczących wierzycieli"), do których należeli posiadacze większości obligacji w funtach brytyjskich na lata 2003, 2006 i 2016, wyemitowanych przez BE ("posiadacze obligacji"), syndykat bankowy z Eggborough, w skład którego wchodził Royal Bank of Scotland jako wystawca akredytywy ("RBS") (wspólnie zwane "bankami-kredytodawcami") oraz kontrsygnatariusze trzech umów o zakup energii ("UZE") oraz kontraktów dotyczących różnic: Teaside Power Limited ("TPL"), Total Fina Elf ("TFE"); oraz Enron (dalej zwanych zbiorczo "kontrsygnatariuszami UZE").
(69) Zgodnie z umowami o zamrożeniu zobowiązań, okres wstrzymania rozpoczyna się 14 lutego 2003 r. i kończy najwcześniej 30 września 2004 r. lub z chwilą zaistnienia zdarzenia stanowiącego o rozwiązaniu, lub też wraz z zakończeniem restrukturyzacji.
W tym okresie BNFL i znaczący wierzyciele uzgodnili z BE, że nie podejmą żadnych kroków w kierunku wszczęcia postępowania o niewypłacalności ani nie będą domagać się czy przyspieszać płatności należnych i płatnych z konta BE.
(70) Zobowiązania BE, BNFL i znaczących wierzycieli wynikłe z umów o wstrzymaniu płatności opisano szczegółowo w motywach 71–73.
Zobowiązania BE dotyczące zamrożenia zobowiązań
(71) Na mocy umów o zamrożeniu zobowiązań:
a) wypłacane będą odsetki dla posiadaczy obligacji i banków z Eggborough, zgodnie z istniejącymi ustaleniami;
b) odsetki w wysokości 6 % rocznie będą wypłacane RBS (w związku z akredytywą) od kwoty 34 miliony GBP oraz kontrsygnatariuszom UZE od ich kwot roszczeń (RBS 37,5 miliona GBP; TPL 159 milionów GBP; TFE 85 milionów GBP; Enron 72 miliony GBP);
c) EPL otrzyma kwoty przypisywane kosztom operacyjnym i wydatkom kapitałowym;
d) BE będzie nadal kupować energię od TPL po cenach stałych opartych na bieżącej cenie terminowej na energię elektryczną do zakończenia restrukturyzacji;
e) odsetki na rzecz BNFL będą naliczane w odniesieniu do kwot należnych z mocy istniejących umów na zarządzanie zużytym paliwem od 1 kwietnia 2003 r. i zostaną zniesione, jeśli restrukturyzacja zostanie przeprowadzona.
Kwoty naliczone zgodnie z istniejącymi umowami o zarządzanie zużytym paliwem w odniesieniu do paliwa wprowadzonego do reaktorów przed datą wejścia restrukturyzacji w życie zostaną zamrożone w stopniu, w jakim przekraczają kwoty, jakie przypadałyby do zapłaty, gdyby nowe umowy o zarządzanie zużytym paliwem weszły w życie z dniem 1 kwietnia 2003 r. i zostaną zniesione, jeśli zostanie przeprowadzona restrukturyzacja.
Zobowiązania BNFL i znaczących wierzycieli
(72) Na mocy umów o zamrożeniu zobowiązań:
a) od listopada 2002 r. do 31 marca 2003 r. BNFL wstrzyma wszelkie płatności wynikłe z istniejących umów o zarządzanie zużytym paliwem od 1 kwietnia 2003 r., a BNFL zamrozi różnicę między płatnościami wynikłymi z istniejących i nowych umów o zarządzanie zużytym paliwem;
b) posiadacze obligacji zamrożą kapitał związany z obligacjami na 2003 r.;
c) banki z Eggborough wstrzymają spłaty kapitału oraz inne spłaty związane z umową o wydajności i opłatach ("UWO") z wyjątkiem objętych stałymi zobowiązaniami BE;
d) RBS wstrzyma wszelkie kwoty związane z wzajemną gwarancją ochrony RBS, gwarancją złożoną lub akredytywą;
oraz
e) kontrsygnatariusze UZE wstrzymają wszelkie kwoty wynikłe z UZE z wyjątkiem objętych stałymi zobowiązaniami BE.
(73) Zobowiązania znaczącego wierzyciela zgodnie z umową dotyczące wstrzymania płatności nie będą obowiązywały, jeśli wystąpi dowolny z poniższych warunków, a znaczący wierzyciel wypowie dany warunek BE:
a) nie nastąpi płatność kwoty niebędącej kwotą odroczoną, należną znaczącemu wierzycielowi, i brak płatności będzie występował przez ponad 20 dni roboczych;
b) w stosunku do BE lub dowolnego podmiotu zależnego zostanie wniesiony wniosek o rozwiązanie lub nadzór administracyjny;
c) rząd brytyjski złoży pisemny wniosek o spłatę umowy kredytowej lub na mocy dowolnego innego instrumentu zamiennego banków handlowych gwarantowanego przez rząd brytyjski i odnośną wzajemną odpowiedzialność BE i jej spółek zależnych wobec rządu brytyjskiego;
d) nie uzyskano niezbędnych zezwoleń od przedstawiciela ds. kredytów Eggborough, RBS, banku syndykatu TPL czy Enron.
e) BE lub dowolna spółka zależna opublikuje dokumentację przewidującą dystrybucję na rzecz znaczących wierzycieli, inną niż ujęta w porozumieniu wstępnym ustalonym ze znaczącymi wierzycielami.
Skutki wstrzymania płatności
(74) Tabela 4 podaje poziom środków pieniężnych, jakie zdaniem brytyjskich władz zaoszczędzi BE dzięki umowom o wstrzymaniu płatności, gdyby uznać za datę wejścia restrukturyzacji w życie 31 marca 2004 r.
(miliony GPB) _BAR_
_BAR_ _BAR_ Rok kończący się w marcu 2003 r. _BAR_ Rok kończący się w marcu 2004 r. _BAR_
BNFL _BAR_ _BAR_ 132 _BAR_ 265 _BAR_
Posiadacze obligacji _BAR_ _BAR_ 110 _BAR_ 0 _BAR_
Banki z Eggborough _BAR_ _BAR_ 47 _BAR_ 40 _BAR_
TPL _BAR_ _BAR_ 13 _BAR_ 33 _BAR_
TFE _BAR_ _BAR_ 3 _BAR_ 14 _BAR_
Enron _BAR_ _BAR_ 4 _BAR_ 19 _BAR_
Wpływ VAT _BAR_ _BAR_ 0 _BAR_ –8 _BAR_
Wpływ odsetek _BAR_ _BAR_ –9 _BAR_ –21 _BAR_
Wpływ zamrożenia zobowiązań _BAR_ _BAR_ 300 _BAR_ 342 _BAR_
Kumulacyjne środki pieniężne _BAR_ _BAR_ 300 _BAR_ 642 _BAR_
Środek D: Pakiet restrukturyzacji znaczących wierzycieli
(75) Poza umowami o wstrzymaniu płatności plan restrukturyzacji zakłada restrukturyzację i zmianę harmonogramu roszczeń głównych wierzycieli. W dniu 14 lutego 2003 r.
BE zawarła niewiążącą umowę ze znaczącymi wierzycielami dotyczącą obniżenia i alokacji ich roszczeń.
(76) Zobowiązania wobec znaczących wierzycieli, jakie mają być zmniejszone, ujęte w raporcie finansowym przed audytem BE za sześć miesięcy do 30 września 2002 r., były następujące:
- posiadacze obligacji: 408 milionów GBP,
- pożyczkodawcy — banki: 490 milionów GBP,
- kontrsygnotariusze UZE: 365 milionów GBP.
(77) Zgodnie z warunkami porozumienia wstępnego kwoty roszczeń związanych z UZE dla potrzeb pakietu restrukturyzacyjnego zostały określone na poziomie 316 milionów GBP.
(78) Zobowiązania zostaną zrestrukturyzowane i ponownie rozplanowane w następujący sposób:
a) zostaną wyemitowane nowe obligacje o wartości 275 milionów GBP na rzecz posiadaczy obligacji, banków-kredytodawców, RBS, TPL, TFE oraz Enron;
b) zostanie zawarta zmieniona UWO z bankami z Eggborough ze zwrotem finansowym dla banków w postaci nowych obligacji o wartości 150 milionów GBP;
c) zostaną wyemitowane akcje zwykłe dla posiadaczy obligacji, banków-kredytodawców, RBS, TPL, TFE, Enron.
Środek E: wprowadzenie nowej strategii handlowej
(79) BE dokonała zmiany swojej strategii handlowej, dążąc do zmniejszenia ryzyka związanego z wydajnością i ceną.
Zmiany stanowią jeden z elementów pakietu restrukturyzacyjnego, który poprawi stabilność finansową BE.
Informacje ogólne
(80) BE jest jednym z największych producentów energii elektrycznej w Wielkiej Brytanii, wytwarzającym ponad 20 % brytyjskiej energii.
Jej struktura wytwórcza składa się z energii wytwarzanej przez elektrownie atomowe (83 % wydajności) i energii wytwarzanej przez elektrownię węglową (17 % wydajności), a jej łączna wydajność roczna wynosi około 75 TWh.
(81) Handlowy oddział BE, BEPET, jest odpowiedzialny za sprzedaż wytworzonej przez BE energii elektrycznej, zarządzając ryzykiem związanym z fluktuacjami na rynku energii elektrycznej i maksymalizując ceny sprzedaży osiągane przez BE na rynku.
Ponieważ 83 % produkcji BE zapewniają elektrownie jądrowe, BEPET koncentruje się na sprzedaży tej energii wytwarzanej w sposób ciągły.
(82) Elektrownia węglowa Eggborough jest także ważnym elementem portfela handlowego.
Zapewnia elastyczność wydajności umożliwiającą dostosowanie się do zmiennego popytu i jest cennym "zabezpieczeniem" w przypadku konieczności wyłączenia elektrowni jądrowej.
Zapewnia elastyczność dla celów związanych z dużymi klientami przemysłowymi i komercyjnymi oraz związanych ze sprzedażą hurtową.
(83) Aby zarządzać ryzykiem BE związanym z cenami rynkowymi przy jednoczesnej maksymalizacji cen sprzedaży, BEPET zawiera transakcje terminowe.
Zanim energia zostanie wytworzona BEPET, wraz z innymi producentami energii, usiłuje sprzedać 100 % produkcji w celu uniknięcia ryzyka związanego z niestabilnymi cenami mechanizmu równoważącego.
Sprzedając z wyprzedzeniem, spółka jest w stanie zapewnić, że wygenerowana w przyszłości energia zostanie sprzedana po obowiązującej w danym momencie cenie, a w niektórych przypadkach, że ceny za wygenerowaną w przyszłości energię będą stałe.
(84) BEPET dysponuje szeregiem kanałów, za pośrednictwem których może sprzedawać energię wytworzoną przez BE i sprzedaje 32 % łącznej energii za pośrednictwem mechanizmu sprzedaży bezpośredniej ("MSB").
MSB rozrósł się znacząco i stanowi kluczowy element strategii biznesowej BE.
(85) Pozycja BE na rynku detalicznym obejmuje małą część generowanej energii w porównaniu z innymi znaczącymi wytwórcami energii w Wielkiej Brytanii.
Rozwój BE na tym rynku jest stymulowany celem polegającym na dywersyfikacji kanałów dostawy wygenerowanej energii, nie zaś celem związanym z samym rynkiem detalicznym.
BE uzyskuje marżę brutto sięgającą około 2 % [13] w przypadku sprzedaży bezpośredniej, co odzwierciedla konkurencyjny charakter tego rynku.
(86) Przyczyny problemów finansowych, przed którymi stanęła BE we wrześniu 2002 r., obejmowały zasadniczo trzy umowy na zakup energii typu "opcja poza ceną" oraz kontrakty na różnice, które zawarła wcześniej, w ramach swojej działalności handlowo-korporacyjnej.
Każdą z nich umieszczono w ugodzie ze znaczącymi wierzycielami, jaką zawarto w ramach pakietu restrukturyzacyjnego.
(87) Pierwszy z tych kontraktów zawarto z TFE.
W porównaniu z dzisiejszymi dominującymi cenami rynkowymi, cena realizacji ujęta w tym kontrakcie jest bardzo wysoka.
Kontrakt zawarto w 1997 r., w chwili, gdy średnie ceny były znacząco wyższe niż obecnie.
Umowa jest zasadniczo dla BE umową typu "opcja poza ceną" i kwota roszczeń na rzecz TFE wynosi 85 milionów GBP.
(88) Drugi dotyczy kontraktu typu swap ze spółką Enron, datowanego na 1 kwietnia 1996 r., który jest instrumentem stabilnym finansowo, opartym na różnicy między cenami typu "pool" w szczycie i poza szczytem.
BE zawarła ten kontrakt przed przejęciem Eggborough.
Miał on być zabezpieczeniem przed zmieniającą się strukturą rozrastającego się sektora konsumentów przemysłowych i komercyjnych.
Kwota roszczeń na rzecz Enron uznana w odniesieniu do UZO "opcji poza ceną" w ramach pakietu restrukturyzacyjnego wynosi 72 miliony GBP.
(89) Trzeci dotyczy umowy odziedziczonej wskutek przejęcia przez BE w 1999 r. SWALEC, z TPL.
Kontrakt został pierwotnie podpisany w dniu 26 czerwca 1991 r.
Kontrakt był zasadniczo kontraktem typu "opcja poza ceną".
Kwota roszczenia uznana na rzecz TPL wskutek UZO w ramach pakietu restrukturyzacyjnego wynosi 159 milionów GBP.
Nowa strategia handlowa BE
(90) W ramach pakietu restrukturyzacyjnego BE zobowiązała się zapewnić sprzedaż większej ilości energii w ramach kontraktów średnioterminowych po cenach stałych.
Zdaniem rządu brytyjskiego, wprowadzenie tej strategii zmniejszy niestabilność przepływów pieniężnych i umocni długoterminową rentowność finansową Spółki.
(91) Zgodnie z nową strategią sprzedaż energii w ramach kontraktów typu forward po cenie stałej sprawi, że spółka dokona przedsprzedaży większej ilości energii po cenie stałej w ciągu najbliższych 3–5 lat, jako że BEPET ustala wartość dla znaczniejszej porcji wygenerowanej w przyszłości energii.
(92) Kluczowymi celami nowej strategii handlowej są: i) ograniczenie ryzyka cenowego przez zapewnienie dalszych kontraktów po cenach stałych; ii) utrzymanie ożywionych kanałów sprzedaży dla znaczących ilości wygenerowanej energii; oraz iii) zapewnienie dodatkowych środków gotówkowych na utrzymanie wystarczających rezerw finansowych.
(93) Od chwili sformułowania nowej strategii na początku grudnia 2002 BE odniosła sukces, sprzedając lub przedłużając kontrakty na sprzedaż dodatkowych 14,8 TWh MSB w latach 2003–2006 dzięki odnowieniu rocznych kontraktów w ramach umów wieloletnich. W dniu 6 marca 2003 r.
BE prowadziła także negocjacje z szeregiem partnerów hurtowych, dotyczące sprzedaży strukturalnej.
(94) W dniu 6 lutego 2003 r. podpisano znaczący kontrakt z British Gas Trading Limited dotyczący sprzedaży około 10 TWh rocznie do dnia 1 kwietnia 2007 r., z czego ponad połowy po cenie stałej.
(95) Nowe kontrakty z BNFL zapewniają także BE pewne zabezpieczenie dla cen energii z powodu ceny zmiennej, połączonej z ceną energii elektrycznej, jaka ma być zapłacona za dostawę paliwa AGR i usługi związane ze zużytym paliwem AGR.
W przypadku aktualnych cen rynkowych nowe umowy z BNFL zapewniają częściowe zabezpieczenie dla około 60 % wyprodukowanej przez BE energii z elektrowni AGR w wysokości ok. 5 TWh rocznie.
(96) BE proponuje skupić się na następujących celach w strategii średnioterminowej:
a) zapewnienie, by elektrownie atomowe BE pracowały na światowym poziomie wydajności i bezpieczeństwa;
b) zwiększenie bezpieczeństwa przy jednoczesnej poprawie wydajności i konkurencyjności;
c) zmniejszenie zagrożeń związanych z hurtowymi cenami elektryczności w Wielkiej Brytanii przy dalszym wytyczaniu stabilnej drogi na rynek.
Zostanie to osiągnięte dzięki różnym warunkom kontraktowym, dostępowi do elastycznego wytwarzania energii dzięki Eggborough i MSB, skupianiu się głównie na sektorze konsumentów przemysłowych i komercyjnych;
d) rozpoczęcie przynoszącej zyski działalności w dziedzinie odnawialnych źródeł energii w celu zwiększania konkurencyjności MSB;
e) stałe zaangażowanie we wspieranie sponsorowanych przez UE działań związanych z bezpieczeństwem w byłym Związku Radzieckim i Europie Wschodniej.
Środek F: Sprzedaż składników majątkowych jako pomoc we wspieraniu finansowania restrukturyzacji
Bruce Power
(97) W dniu 23 grudnia 2002 r. BE ogłosiła, że zawarła umowę wstępną mającą na celu sprzedaż 82,4 % udziałów w Bruce Power w następujący sposób: 79,8 % na rzecz konsorcjum złożonego z Cameco, BPC Generation Infrastructure Trust i TransCanada PipeLines Limited (zwanych razem "Konsorcjum") i 2,6 % na rzecz Power Workers’ Union Trust No1 i The Society.
Ponadto Konsorcjum zgodziło się na nabycie 50 % udziałów BE w Huron Wind, projekcie z Ontario dotyczącym turbiny wiatrowej.
Sprzedaż Bruce Power i Huron Wind na rzecz Konsorcjum dokonała się 14 lutego 2003 r.
W chwili jej realizacji BE otrzymała w gotówce 678 milionów CAD.
Ponadto BE ma otrzymać do 140 milionów CAD opłaty warunkowej z chwilą ponownego uruchomienia dwóch bloków Bruce A i kont powierniczych.
(98) Wstępne przychody w wysokości 275 milionów GBP minus pewne koszty transakcji zostały wpłacone na konto zatwierdzone i obciążane na korzyść DTO zgodnie z umową kredytową ("UIK").
AmerGen
(99) Exelon Generation Company, LLC ("Exelon") i British Energy Investment Ltd. wystąpiły z propozycjami dotyczącymi ich udziałów w AmerGen, w odniesieniu do sprzedaży AmerGen.
W dniu 22 grudnia 2003 r. akcjonariusze BE zatwierdzili sprzedaż Exelon Generation Company LLC 50 % posiadanych przez BE udziałów w Amergen.
BE otrzymała około 277 milionów USD w gotówce.
Środek G: Lokalne odroczenia podatkowe
(100) Szereg władz lokalnych wyraziło zgodę na odroczenie, bez odsetek, spłaty podatków handlowych, jakie miała zapłacić BE.
(101) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze brytyjskie, władze te to:
- Rada Miejska Lancaster, w odniesieniu do zakładów w Heysham, w kwocie 1775240 GBP,
- Rada Rejonowa Shepway, w odniesieniu do zakładów w Dungeness, w kwocie GBP 578524 GBP,
- Rada Miejska Hartlepool, w odniesieniu do zakładów w Hartlepool, w kwocie 447508 GBP,
- Rada North Ayrshire, w odniesieniu do zakładów w Hunterston, w kwocie 735947 GBP,
- Rada East Lothian, w odniesieniu do zakładów w Torness, w kwocie 765986 GBP.
(102) Łącznie zapewniono odroczenie płatności kwoty 4303205 GBP od listopada 2002 r. do lutego 2003 r.
W przypadku środka G, kwoty te BE wpłaciła w całości w lutym 2003, zaś odsetki w kwocie 65656,24 GBP za opóźnienia we wpłatach zostały zapłacone w dniu 7 października 2003 r.
Stopę odsetek oparto na stawkach referencyjnych Komisji dla Wielkiej Brytanii w wysokości 6,01 % do 31 grudnia 2002 r. i oraz na stawce 5,42 % po tej dacie.
c) Implikacje finansowe pakietu restrukturyzacyjnego
(103) Przed przedstawieniem wpływu planu restrukturyzacji na kondycję finansową BE władze brytyjskie opisały warunki ekonomiczne wytwarzania energii elektrycznej przez elektrownie jądrowe.
Oceniając warunki ekonomiczne wytwarzania energii elektrycznej przez BE, zgłoszenie rozróżnia między kosztami, których można uniknąć i kosztami nieuniknionymi pracy elektrowni BE.
Elektrownie jądrowe charakteryzują się wysokim poziomem kosztów nieuniknionych i stosunkowo niskim poziomem kosztów, których można uniknąć, w szczególności krótkoterminowych kosztów marginalnych.
Zdaniem władz brytyjskich, ponieważ decyzja o wytwarzaniu energii jest oparta na poziomie kosztów, których można uniknąć oraz w związku z tym, że elektrownie jądrowe mają najniższy poziom krótkookresowych kosztów węzłowych (SRMC), korzystanie z elektrowni jądrowych jest ekonomicznie uzasadnione.
(104) Władze brytyjskie twierdzą dalej, że jeśli restrukturyzacja BE się powiedzie, spółka strukturalnie nie będzie przynosić strat.
Zdaniem władz brytyjskich plan ten będzie w stanie rozwiązać problemy stanowiące przyczynę trudności BE i doprowadzi do długoterminowej poprawy kondycji finansowej spółki.
W szczególności poprawi on strategię handlową BE poprzez próbę zrównoważenia jej niezabezpieczonej pozycji, uwolnienia BE od niektórych wysokich kosztów stałych związanych z przejmowaniem zobowiązań jądrowych oraz umożliwienia jej budowy wystarczających rezerw gotówkowych, by zabezpieczyć jej działalność.
(105) Celem planu restrukturyzacyjnego BE jest restrukturyzacja kosztów i zobowiązań oraz stworzenie stabilnej struktury kapitałowej, by umożliwić BE długofalowe działanie w charakterze finansowo stabilnego podmiotu.
Aby BE mogła zostać uznana za podmiot o stabilnej sytuacji finansowej, rząd brytyjski założył, że w pewnym okresie czasu spółka musi przynosić zysk, posiadać dodatni bilans przepływu środków pieniężnych i być zdolna do bieżącego finansowania swojej działalności.
(106) Aby doprowadzić do rentowności BE, opracowano następujące elementy planu restrukturyzacji:
a) sprzedaż udziałów BE w Bruce Power i AmerGen w celu stworzenia zasobów gotówkowych w obrębie firmy, zwiększenia stabilności i zmniejszenia zakresu działalności;
b) zmniejszenie bieżącej podstawy kosztów BE dzięki negocjacjom handlowym ze znaczącymi wierzycielami w celu zmniejszenia ich roszczeń historycznych oraz zawarcia umów dotyczących przestojów do chwili przeprowadzenia restrukturyzacji w zamian za połączenie nowego zadłużenia i nowego kapitału BE po zakończeniu restrukturyzacji;
c) przejęcie kosztów niektórych obciążeń jądrowych przez rząd brytyjski i renegocjacje handlowe umów na dostawę i odbiór zużytego paliwa jądrowego BNFL; nowe ustalenia handlowe z BNFL także zmniejszyły ryzyko BE na niekorzystne zmiany cen energii elektrycznej;
d) wprowadzenie nowej strategii handlowej w celu zmniejszenia ryzyka BE związanego z obrotami na rynku hurtowym i ryzykiem cenowym.
(107) Zdaniem władz brytyjskich plan restrukturyzacji został stworzony tak, by uwzględnić kluczowe wymaganie dotyczące rentowności, a mianowicie zdolności firmy do finansowania swojej działalności.
Ponieważ spółka raczej napotkałaby problemy z uzyskaniem finansowania z banku czy z rynków obligacji, w szczególności jeśli uwzględnić stosunkowo niewielką liczbę kredytodawców gotowych do zapewnienia środków finansowych spółce zajmującej się wytwarzaniem energii przy użyciu technologii jądrowej, należy rozpatrywać plan restrukturyzacji jako alternatywę do zewnętrznych źródeł finansowania.
Zakłada on tworzenie i budowanie rezerw gotówkowych.
Celem rezerw gotówkowych jest umożliwienie firmie zawierania kontraktów na sprzedaż energii elektrycznej, wymagających zabezpieczenia, oraz przetrwanie w warunkach zmniejszonego dopływu środków pieniężnych bez potrzeby uciekania się do finansowania zewnętrznego.
Zgodnie z powyższym, plan restrukturyzacji zakłada stworzenie dwóch rezerw: gotówkowej rezerwy na zabezpieczenia oraz rezerwy na wypadek przestojów i braku płynności.
Choć określono już dwie oddzielne pule rezerw, zakłada się, że te rezerwy będą wymienne, dzięki czemu z rezerwy na przestoje i brak płynności będzie można korzystać, by spełnić dodatkowe wymogi związane z zabezpieczeniem i odwrotnie.
Zapewni to BE dodatkową stabilność.
(108) BE podjęła szereg działań, by poprawić swoją pozycję pieniężną dzięki:
a) zmniejszeniu wpływu sezonowości poprzez zarządzanie profilami płatności tam, gdzie to możliwe;
b) dalszym inicjatywom zmierzającym do zmniejszenia kosztów;
c) sekurytyzacji należności ze sprzedaży bezpośredniej.
(109) Ponadto BE przeprowadziła proces planowania biznesowego, który zaowocował aktualizacją prognoz finansowych i stworzyła szczegółową analizę problemów związanych z wydajnością swoich zakładów.
(110) W okresie zakończonym 31 marca 2004 r. stworzono rezerwy gotówkowe dzięki dwóm źródłom finansowania: umowom dotyczącym zamrożenia płatności (środek C) oraz sprzedaży składników majątkowych (środek F), po spłacie zaległych zobowiązań zgodnie z umową kredytową dotycząca pomocy na ratowanie firm.
(111) Władze brytyjskie opracowały trzy symulacje finansowe w celu uwzględnienia zmiennych, dla których pozycja finansowa BE wykazuje szczególną wrażliwość: wydajność generowanej energii i ceny elektryczności.
Prognozy finansowe zostały ocenione przez firmę Deloitte & Touche świadczącej usługi doradztwa w dziedzinie gospodarki i energetyki dla rządu brytyjskiego.
Założenia dotyczące wydajności i wydatków kapitałowych uwzględnione w przypadkach planowania biznesowego zostały ocenione przez WS Atkins w ramach jej obowiązków doradcy technicznego na rzecz BE i Citigroup oraz przez Stone & Webster Management Consultants, Inc. pełniącej rolę konsultanta technicznego na rzecz rządu brytyjskiego.
(112) Ocena uwzględniała trzy główne zmiany, jakie zaszły od pierwotnego zgłoszenia z marca 2003 r., a mianowicie poziom cen elektryczności, program poprawy wydajności (PPW) mający na celu poprawę niezawodności elektrowni atomowych i zabezpieczenie handlowe.
(113) Ceny elektryczności ewoluowały znacząco na przestrzeni ostatnich miesięcy.
Zdaniem brytyjskich władz ceny energii elektrycznej plasują się obecnie powyżej 28 GBP za MWh w porównaniu z 16,4 GBP za MWh w marcu 2003 r.
Kluczowymi przyczynami modyfikacji prognoz cen energii elektrycznej są zmiany mających na nie wpływ cen paliw (węgiel, gaz, ropa), system cen węgla wprowadzony przez European Emissions Trading oraz margines rezerwy wydajności.
(114) Elektrownie atomowe BE historycznie wykazują mniejszą wydajność niż podobne zakłady międzynarodowe.
Najstarsze elektrownie są niedoinwestowane, zaś wszystkie wykazują znaczący potencjał usprawnień oraz wysokie ryzyko krótkotrwałych przestojów.
BE stworzyła więc plany modernizacji tych zakładów.
Korzyści płynące z PPW powinny być skutkiem zmian w kulturze i organizacji pracy oraz zwiększonych inwestycji w kapitał i pracowników.
Po pewnym czasie powinien on zaowocować zmniejszeniem awaryjności zakładów i zwiększoną wydajnością.
(115) BE uwzględniła także ostatni znaczący wzrost wymogów związanych z zabezpieczeniami wynikły ze wzrostu cen rynkowych.
(116) Aby określić wpływ alternatywnych założeń dotyczących wytwarzania energii i cen elektryczności na pozycję finansową, BE rozpatrzyła dwa przypadki o skrajnym poziomie wrażliwości, które wspólnie uwzględnią ewolucję cen energii elektrycznej, korzyści płynące z PPW i prognozy dotyczące przewidywanych zabezpieczeń:
a) "przypadek zawyżony" stanowiący podstawę dla budżetu BE na kolejny rok i stosowany do wyznaczania docelowych wartości wydajności; odpowiada on w przybliżeniu "przypadkowi skrajnemu" opisanemu przy wszczęciu postępowania;
b) "przypadek oparty na notowaniach" stanowiący podstawę informacji podawanych w publikowanych sprawozdaniach oraz w prospekcie emisyjnym; jest on postrzegany jako"przypadek bankowy".
Ceny w tym przypadku są obliczane na podstawie krzywej prognostycznej, wykorzystującej model rynkowy, który obejmuje opinie BE na temat kosztów paliw i węgla;
c) "uzasadniony najgorszy przypadek" (UNP), który odpowiada przypadkowi zaniżonemu i uwzględnia elementy niepewne dotyczące cen i wydajności; ceny UNP opierają się na krzywej cen opracowanej przez BE.
(117) Rząd brytyjski przyjął jako podstawę dla testowania rentowności spółki wartości marginesu bezpieczeństwa.
Dla okresu 2005–2010 uzyskano następujące wartości:
(miliony GBP) _BAR_
Przypadek oparty na notowaniach/bankowy _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_ 2007 _BAR_ 2008 _BAR_ 2009 _BAR_ 2010 _BAR_
Rezerwa na wypadek braku płynności _BAR_ […] _BAR_
Wpływ sezonowości i należności _BAR_
Margines bezpieczeństwa po uwzględnieniu sezonowości _BAR_
Zbiorowy wpływ wrażliwości związanej z sytuacją pieniężną, wydajnością i zabezpieczeniami _BAR_
Margines bezpieczeństwa po uwzględnieniu elementów wrażliwych _BAR_
Zbiorowy wpływ działań zarządczych na sytuację pieniężną i zabezpieczenia _BAR_
Margines bezpieczeństwa po uwzględnieniu działań zarządczych _BAR_
UNP/przypadek zaniżony _BAR_
Rezerwa na wypadek braku płynności _BAR_
Instrument zabezpieczenia wpływu sezonowości i należności _BAR_
Margines bezpieczeństwa po uwzględnieniu sezonowości _BAR_
Zbiorowy wpływ wrażliwości związanej z sytuacją pieniężną, wydajnością i zabezpieczeniami _BAR_
Wrażliwe elementy marginesu bezpieczeństwa _BAR_
Zbiorowy wpływ działań zarządczych na sytuację pieniężną i zabezpieczenia _BAR_
Działania zarządcze dla marginesu bezpieczeństwa _BAR_
(118) Władze brytyjskie przedstawiły także szacunkowy rachunek zysków i strat za okres 2005/2009 odnoszący się do przypadku opartego na notowaniach.
_BAR_ Pięcioletni okres prognozy _BAR_
Rachunek zysków i strat _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_ 2007 _BAR_ 2008 _BAR_ 2009 _BAR_
Wydajność elektrowni jądrowych TWh _BAR_ […] _BAR_
Przychód _BAR_
Sprzedaż energii _BAR_
Inna sprzedaż _BAR_
Razem przychody _BAR_
Koszty operacyjne _BAR_
Koszty paliwa _BAR_
Koszty personelu _BAR_
Materiały i usługi _BAR_
Kapitał wydatkowany w ramach rachunku zysku i strat _BAR_
Deprecjacja i amortyzacja _BAR_
Razem koszty operacyjne _BAR_
Zysk operacyjny (strata) _BAR_
Wpływy z nowej działalności (BIT): _BAR_
AmerGen (przed rewaloryzacją) _BAR_
Zysk przed kosztami finansowymi i opodatkowaniem _BAR_
Koszty finansowe _BAR_
Rewaloryzacja (netto) _BAR_
Odsetki netto i inne koszty finansowe _BAR_
Razem koszty finansowe _BAR_
Zysk przed opodatkowaniem _BAR_ 17 _BAR_ 171 _BAR_ 186 _BAR_ 336 _BAR_ 355 _BAR_
Udziały mniejszościowe (udział w zysku przed opodatkowaniem) _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_
Zysk przed opodatkowaniem (i ubezpieczenie rządu brytyjskiego) _BAR_ 17 _BAR_ 171 _BAR_ 186 _BAR_ 336 _BAR_ 355 _BAR_
Zmiany w ubezpieczeniu rządu brytyjskiego _BAR_ 0 _BAR_ –96 _BAR_ –133 _BAR_ –206 _BAR_ –156 _BAR_
Zysk przed opodatkowaniem (i wyjątki) _BAR_ 17 _BAR_ 75 _BAR_ 53 _BAR_ 130 _BAR_ 199 _BAR_
Wyjątki _BAR_ 4068 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ –40 _BAR_ 0 _BAR_
Zysk przed opodatkowaniem (minus wyjątki) _BAR_ 4085 _BAR_ 75 _BAR_ 53 _BAR_ 90 _BAR_ 199 _BAR_
Podatek _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ –26 _BAR_ –87 _BAR_
Zysk po opodatkowaniu i wyjątkach (przed podatkiem od wyjątków) _BAR_ 4085 _BAR_ 75 _BAR_ 53 _BAR_ 64 _BAR_ 112 _BAR_
(119) Prognoza ukazuje, że zysk przed opodatkowaniem, udziały mniejszościowe, przedsięwzięcia rządu brytyjskiego oraz pozycje wyjątkowe uległy poprawie z poziomu 17 milionów GBP w 2005 r., do poziomu od 171 milionów GPB do 355 milionów GBP w kolejnych latach.
W 2005 r. pozycja wyjątków odnosi się do uwzględnienia w księgowaniu przedsięwzięcia rzędu brytyjskiego dotyczącego obciążeń jądrowych wymienionych w ramach środka A.
(120) Zysk przed opodatkowaniem zostaje znacząco zmniejszony dzięki wpłatom na NLF z 2005 r.
Jednakże wpłaty te stanowią 65 % przepływów pieniężnych dostępnych po realizacji obsługi zadłużenia i nie są dokonywane, jeśli przepływy pieniężne są ujemne lub wymagane są transfery w celu utrzymania rezerwy gotówkowej na odpowiednim poziomie.
(121) Analiza prognoz finansowych BE wykazała, że w przypadku opartym na notowaniach firma po restrukturyzacji ma generować zyski i przepływy pieniężne pozwalające na obsługę różnych akcjonariuszy i należy przewidywać, że niezbędne będzie przeznaczenie znacznych środków na realizację zobowiązań niezakontraktowanych i likwidacyjnych, zanim pojawią się jakiekolwiek przychody dla udziałowców.
3.
Podstawy wszczęcia postępowania
(122) Podejmując decyzję o wszczęciu postępowania, Komisja odnotowała, że plan restrukturyzacji stwarza selektywną przewagę konkurencyjną dla BE w sektorze, w którym funkcjonuje handel wewnątrzwspólnotowy.
Środki A i G powodują bezpośrednie zaangażowanie budżetów samorządów lokalnych, a zatem zasobów państwowych.
Jest to pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Możliwe jest także, że środki B oraz przynajmniej częściowo C obejmują zasoby państwowe w stopniu, w jakim publiczna spółka BNFL nie postępowałaby zgodnie z zasadą zachowania prywatnego inwestora w warunkach gospodarki rynkowej.
Wydaje się zatem, że środki te stanowią także pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(123) Komisja dokonała analizy pomocy w świetle wytycznych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa na poprawę kondycji i restrukturyzację przedsiębiorstw w trudnej sytuacji [16] (zwanych "Wytycznymi").
(124) W wyniku analizy podniesiono następujące wątpliwości dotyczące kompatybilności pomocy ze wspólnym rynkiem:
(125) Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące tego, czy plan zaowocuje odtworzeniem rentowności BE w akceptowanym okresie.
Istotnie, niektóre ze środków wykazują bardzo długie ramy czasowe (przynajmniej do 2086 r.).
Ponadto poprawa pozycji BE wydaje się być spowodowana wyłącznie wsparciem zewnętrznym zapewnianym przez rząd i większych wierzycieli, a nie fizyczną restrukturyzacją wewnętrzną.
Co więcej, gdyby była to pomoc państwa, renegocjację cen dostawy paliwa i cen zarządzania zużytym paliwem z BNFL należałoby uznać za długofalową pomoc operacyjną dla elektrowni jądrowych, co byłoby niezgodne z wymogiem, że BE musi sama zmierzyć się z siłami rynkowymi po zakończeniu restrukturyzacji, oraz z zasadą ponoszenia konsekwencji finansowych przez generującego zanieczyszczenia.
(126) Komisja wyraziła też wątpliwości odnośnie do tego, czy można zatwierdzić pomoc bez zaoferowania jakichkolwiek środków kompensacyjnych mających zrównoważyć wpływ pomocy na konkurencję.
W tym aspekcie Komisja uznała za prawdopodobne, iż nie zaistnieje żadna (lub zaistnieje niewielka) nadmierna wydajność na odnośnym rynku.
Jednakże Komisja uznała, że w świetle wysoce konkurencyjnego charakteru rynku i wysokich kwot pomocy będzie dość prawdopodobne, że niezbędne okaże się wprowadzenie jakichś środków kompensacyjnych, by pomoc mogła zostać uznana za zgodną, nawet jeśli środek kompensacyjny nie będzie polegał na nieodwołalnym zamykaniu elektrowni.
(127) Komisja wyraziła wątpliwości, czy pomoc istotnie ograniczono do niezbędnego minimum.
W tej kwestii Komisja zauważyła, że plan przewidywał mechanizm, zgodnie z którym BE partycypowałaby w kosztach restrukturyzacji dzięki pewnemu odsetkowi swoich dostępnych przepływów pieniężnych.
Jednakże mając na uwadze fakt, że kwoty pomocy, jaka ma zostać udzielona, pozostają w dużym stopniu nieznane, Komisja nie była w stanie określić, czy pomoc ograniczono do minimum.
(128) Uwzględniając powyższe uwagi, Komisja uznała, że istnieją wątpliwości odnośnie do tego, czy plan restrukturyzacji jest zgodny z kryteriami opisanymi w wytycznych oraz czy pomoc, jaka została czy będzie przyznana BE przez rząd brytyjski, można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Komisja podjęła zatem decyzję o wszczęciu postępowania przewidzianego art. 88 ust. 2 Traktatu.
(129) W tej samej decyzji Komisja dodała także, że decyzja o wszczęciu postępowania została podjęta bez uszczerbku dla zastosowania Traktatu Euratom.
Niektóre środki, w szczególności środki A i B, należy ocenić mając na uwadze cele Traktatu Euratom.
Komisja zwróciła się zatem z prośbą do Wielkiej Brytanii o dostarczenie wszelkich informacji, jakie mogłyby pomóc w ocenie tych środków, w szczególności środków A i B, w świetle celów Euratom.
III.
KOMENTARZE ZAINTERESOWANYCH STRON
(130) W związku z publikacją decyzji o wszczęciu postępowania i w terminie przewidzianym w tej publikacji Komisja otrzymała uwagi od 20 stron, także samej spółki BE.
Można je podsumować następująco:
British Energy plc (BE)
(131) BE podkreśla, że przypadek jest niezwykły z powodu specyfiki działania rynku energetycznego oraz struktury ekonomicznej elektrowni atomowych.
Wkład BE w plan restrukturyzacji BE
(132) BE podkreśla fakt, że koszty dawnych zobowiązań jądrowych ze strony BE nie mogą być już ponoszone przez BE wobec znaczącego spadku cen energii elektrycznej, jaki nastąpił w Wielkiej Brytanii.
Zgodnie z planem restrukturyzacji obowiązkiem BE będzie także przeznaczenie znacznego wkładu na koszty w przeszłości.
W przypadku kosztów likwidacji i innych zobowiązań jądrowych nieobjętych nowymi kontraktami z BNFL, wkład będzie wnoszony za pośrednictwem NDF/NLF.
Inne środki mające wpływ na BE i jej inwestorów obejmują sprzedaż majątku należących do BE aktywów w Ameryce Północnej, utratę całości inwestycji przez dotychczasowych akcjonariuszy kapitałowych oraz zawarcie ugody z dotychczasowymi inwestorami oraz emisję nowych obligacji.
Czas trwania planu
(133) BE podkreśla, że wypłata sumy ryczałtowej na rzecz odbiorcy nie byłaby uzasadniona, w szczególności dlatego, że koszty te zostaną poniesione w bardzo odległej przyszłości.
Odrzucenie planu restrukturyzacji BE dlatego, że uwalnia on BE raz na zawsze od pewnych określonych, choć obecnie nie dających się wyznaczyć, zobowiązań, stworzyłoby precedens przeciwko zatwierdzeniu pomocy restrukturyzacyjnej wymuszonej przez istnienie kosztów z przeszłości.
Umowy z BNFL i innymi znaczącymi wierzycielami, dotyczące zamrożenia płatności
(134) BE jest zdania, że nie można wyciągnąć żadnych wniosków z porównania umów z wierzycielami pozostającymi w rękach prywatnych.
W szczególności, w przypadku BNFL, ważny element działalności podstawowej zostałby zagrożony, a być może też nierentowny, gdyby elektrownie BE okazały się nierentowne.
Nowe kontrakty z BNFL
(135) BE podkreśla, że BNFL zajęła wyjątkowo nieustępliwe stanowisko i prawdopodobnie mogło je zmienić ostatecznie wyłącznie perspektywa niewypłacalności BE.
Warunki, które były renegocjowane, były warunkami minimalnymi, jakie zdaniem BE można uzyskać w warunkach komercyjnych przy jednoczesnym zachowaniu stabilnej sytuacji po restrukturyzacji.
Zdaniem BE Komisja mogła błędnie pojmować komercyjną naturę nowych kontraktów z BNFL wskutek błędnego pojmowania faktów, w szczególności ich chronologii.
BE składa wraz z niniejszym dokumentem załącznik wykazujący, dlaczego jej zdaniem ceny w nowych kontraktach nie są dla niej szczególnie korzystne.
Powrót do rentowności
(136) BE przypomina, że problemem, jaki ma rozwiązać plan restrukturyzacji, jest zasadniczo fakt, że w obliczu niższych hurtowych cen energii elektrycznej w nowym środowisku BE nie jest w stanie udźwignąć "kosztów z przeszłości".
Zdaniem BE plan restrukturyzacji rozwiązuje ten problem w sposób zadowalający.
Wpływ pomocy na konkurencję
(137) Rozpatrując wpływ pakietu pomocowego na konkurencję, BE wyraża opinię, że — ponieważ krótkookresowe koszty węzłowe (SRMC) elektrowni jądrowych są o wiele niższe niż u innych dostawców obciążenia podstawowego — elektrownie jądrowe BE powinny pracować zawsze.
Dokładny poziom SRMC BE jest jednak bez znaczenia dla określenia cen energii elektrycznej, które odzwierciedlają wyższe SRMC marginalnego dostawcy.
(138) BE wyjaśnia, że elektrownie atomowe są technicznie i ekonomicznie nieelastyczne i wykorzystywanie takich elektrowni w sposób inny niż jako elektrownie obciążenia podstawowego jest nieekonomiczne.
W przypadku strategii handlowej BE wyjaśnia, że zasady ekonomiczne wytwarzania energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych sugerują, że BE powinna skupić się na sprzedawaniu wygenerowanej energii w kontraktach terminowych na rynkach długoterminowych.
(139) Zdaniem BE rynek energii elektrycznej w Wielkiej Brytanii nie wykazuje nadmiernej wydajności.
W przypadku środków kompensacyjnych BE jest zdania, że domaganie się przedwczesnego zamknięcia którejkolwiek z elektrowni atomowych BE byłoby ekonomicznie niewydajne, gdyż celem pakietu pomocowego jest zachowanie wydajności jądrowej BE, która, pod względem wytwarzania energii elektrycznej, z minimalnym możliwym do uniknięcia wydatkowaniem zasobów, ma najbardziej ekonomiczną pod względem kosztów wydajność na rynku brytyjskim.
Ponadto kolidowałaby z realizowaniem przez rząd brytyjski jego kompetencji dotyczących źródeł dostarczania energii dla Wielkiej Brytanii i zwiększyłoby emisję do atmosfery potencjalnie szkodliwych dla środowiska gazów.
British Nuclear Fuels plc — BNFL
(140) BNFL to spółka publiczna działająca w sektorze jądrowym.
Dostarcza i przetwarza lub przechowuje paliwo jądrowe BE.
Poza działalnością związaną z cyklem życiowym paliwa BNFL zarządza także kilkoma elektrowniami jądrowymi Magnox i działa jako projektant elektrowni atomowych.
(141) Materiały przedłożone przez BNFL koncentrują się na zagadnieniach dotyczących istnienia pomocy dla BE w ramach środka B i C. BNFL jest zdania, że wszystkie interwencje BNFL w planie restrukturyzacji BE są zgodne z zasadą postępowania sektora prywatnego w gospodarce rynkowej, zatem nie zawierają elementów pomocy.
Negocjacje, które doprowadziły do zmiany umów (środek B)
(142) BNFL wyjaśnia, że postępując zgodnie z radą swoich doradców finansowych (NM Rothschild & Sons Limited — "Rothschild"), BNFL już w kwietniu 2002 r. uznała, że "systematyczny pakiet ratunkowy" wykazujący wartość dla BNFL był lepszym rozwiązaniem niż dopuszczenie do upadłości BE, mając na uwagę szczególną pozycję BNFL jako największego wierzyciela BE, brak bezpieczeństwa i słabość pozycji z prawnego punktu widzenia.
BNFL dodaje, że jej zarząd jednak wyraził zgodę na restrukturyzację istniejących kontraktów z BE pod warunkiem, że BE nie będzie uznawana za wypłacalną za wszelką cenę i że pakiet przedstawiony BE nie będzie musiał stwarzać przewagi komercyjnej dla BNFL, mając na uwadze jej własny deficyt bilansowy.
(143) BNFL podaje szczegóły dotyczące kolejnych propozycji i kontrpropozycji każdej ze stron, wraz z opinią firmy Rothschild na ich temat.
BNFL podaje także z dużą dokładnością chronologię i treść dyskusji, jakie miały miejsce między BE i BNFL, które ukazują, że BNFL już wyraziła chęć pomocy BE, zanim BE zwróciła się do rząd brytyjskiego o pomoc, ale zdawała sobie sprawę, że bez globalnego planu restrukturyzacji nie będzie to możliwe.
Rozmowy rozpoczęły się już w maju 2000 r., kiedy to BE po raz pierwszy wystąpiła — bez skutku — o zastosowanie klauzuli o trudnościach, występujących w kontraktach.
Nowe rozmowy wszczęto w 2002 r.
(144) BNFL podkreśla także, że nie angażowała się w rozmowy między BE a rządem brytyjskim.
Na podstawie analizy niezależnych doradców prawnych i finansowych BNFL uznała, że postępowanie w ramach restrukturyzacji związanej z przywróceniem rentowności leży w najlepszym interesie handlowym i zawarła z BE umowę w ramach Karty warunków ostatecznych 28 listopada 2002 r.
Dopiero później uzgodniono na Karcie warunków ostatecznych z BE, że jest świadoma szczegółowych danych dotyczących zaangażowania Wielkiej Brytanii.
(145) Porównanie przez BNFL Karty warunków z 3 września i Karty warunków ostatecznych prowadzi do wniosku, że istnieją znaczące podobieństwa między tymi dwoma Kartami warunków i ostateczny wynik jest znacząco bliższy pierwotnej pozycji BNFL niż pozycji BE.
Porównanie skutków dla BNFL restrukturyzacji BE związanej z rentownością w porównaniu z niewypłacalnością BE
(146) BNFL podaje szczegóły dotyczące oceny korzyści handlowych płynących dla niej z restrukturyzacji związanej z przywróceniem rentowności w porównaniu z niewypłacalnością BE w oparciu o analizę dokonaną przez doradców finansowych i prawnych.
Wykryła ona znaczące ryzyka dla BNFL w przypadku niewypłacalności BE, w szczególności z powodu faktu, że BE ma duże nieudokumentowane salda kredytów między spółkami pomiędzy różnymi firmami grupy BE, zaś ustalenia kontraktowe z BE były pod wieloma względami unikatowe i nie można odnaleźć jednoznacznego precedensu na podstawie poprzednich przypadków niewypłacalności.
Poza tym jako jedyny wierzyciel, który odniósłby korzyści z zabezpieczenia na elektrowniach jądrowych BE, rząd brytyjski miałby odegrać podstawową rolę w skutkach niewypłacalności.
BNFL nie uzyskała jednak żadnych opinii dotyczących prawdopodobnego stanowiska rządu brytyjskiego w ramach postępowania upadłościowego.
(147) Jako że BNFL jest kluczowym dostawcą dla BE, można przewidywać, że w przypadku upadłości znajdzie się na kluczowej pozycji negocjacyjnej, a możliwość wysunięcia realnej groźby zaprzestania dostarczania towarów i świadczenia usług na rzecz BE została nadszarpnięta przez szereg czynników.
W szczególności BNFL zauważa, że BNFL jako największy indywidualny wierzyciel odniosłaby znaczące straty finansowe, gdyby doszło do zamknięcia elektrowni atomowych BE wskutek wykonania tej groźby.
Ponadto należy wątpić, czy mogłaby ona legalnie wypowiedzieć umowy i zwrócić BE już otrzymane paliwo i odpady, jako że zakazują tego brytyjskie przepisy o bezpieczeństwie jądrowym.
I wreszcie, jako odpowiedzialna spółka zajmująca się usługami jądrowymi, BNFL musi nadal świadczyć usługi dla BE w zakresie, w jakim zaprzestanie ich świadczenia byłoby niebezpieczne lub nawet mogło być postrzegane jako niebezpieczne dla stron trzecich.
(148) Przeprowadzona przez BNFL analiza upadłości skupiała się na trzech możliwych scenariuszach, a mianowicie na zamknięciu elektrowni atomowych BE prowadzącym do minimalnego odzyskania, przejęciu przez BNFL własności elektrowni jądrowych BE, co oznaczałoby przejęcie wszystkich obciążeń jądrowych BE, co jest wysoce ryzykowne i nieatrakcyjne, oraz przejęciu własności przez rząd brytyjski oraz zwróceniu się do obecnych wierzycieli o znaczące odpisy.
(149) Wobec powyższego proponowana restrukturyzacja związana z wypłacalnością wydawała się być o wiele bardziej atrakcyjna, z komercyjnego punktu widzenia, ponieważ zmniejszała ryzyko BNFL związane z BE i oferowała bardziej pewny strumień przychodów dla BNFL niż w przypadku upadłości.
BNFL musi zatem postępować tak samo, jak każdy inny wierzyciel prywatny.
Porównanie ze stanowiskami innych wierzycieli
(150) I wreszcie, BNFL porównała zyski innych większych wierzycieli zbiorowo z własnymi zyskami w celu zapewnienia, że takie warunki zapewnią korzystną transakcję dla BNFL.
W celu dalszej ochrony swojej pozycji, BNFL zapewniła także wprowadzenie do Karty warunków ostatecznych klauzuli pozwalającej na wycofanie sugerowanych ustępstw w przypadku, gdyby inny znaczący wierzyciel zaproponował bardziej korzystne warunki niż BNFL.
Firma Rothschild dokonała aktualizacji swojej analizy, gdy ustalono już i potwierdzono z innymi znaczącymi wierzycielami, że ustalenia BNFL w istocie nie wydają się być gorsze od ustaleń innych większych wierzycieli.
Ponadto żadne ze zmienionych ustaleń kontraktowych nie wejdzie w życie, dopóki i o ile nie zostanie zakończona restrukturyzacja.
Umowy o zamrożeniu uzgodnione między BNFL a BE
(151) W przypadku środka C BNFL przyznaje, że — z pomocą firmy Rothschild — sprawdziła, iż jej ustępstwa z tytułu zamrożenia zadłużenia nie będą większe niż w przypadku innych znaczących wierzycieli.
Gdy BNFL stała się świadoma faktu, że inni wierzyciele uzyskują bardziej korzystne warunki niż BNFL na mocy umów o zamrożeniu zadłużenia (choć pozycji BNFL nie można porównywać bezpośrednio z pozycją innych większych wierzycieli), rozpatrywała możliwość podjęcia renegocjacji i ubiegania się o odsetki.
Spółka doszła do wniosku, że zapłacenie odsetek przez BE na rzecz BNFL i wygenerowanie wystarczającej nadwyżki gotówkowej w okresie zamrożenia, aby umożliwić kontynuowanie restrukturyzacji związanej wypłacalnością jest bardzo mało prawdopodobne.
Ponadto, mimo swojej pozycji wynikłej z umów o zamrożeniu, BNFL osiągnęłaby lepszy stopień odzysku w przypadku przeprowadzenia restrukturyzacji związanej z wypłacalnością.
Relacja między BNFL a rządem brytyjskim
(152) BNFL przyznaje, że jej decyzja o zawarciu z BE umów była autonomiczną decyzją BNFL, niepodjętą pod wpływem sugestii rządu brytyjskiego.
Fakt, że BNFL jest spółką publiczną, nie wystarczy, by uznać, że decyzje BNFL można przypisać rządowi brytyjskiemu.
Choć rząd brytyjski jest jedynym udziałowcem BNFL, spółka jest niezależna od rządu brytyjskiego w takim sensie, że sama prowadzi swoją regularną działalność i ma działać w oparciu o zasady rynkowe.
BNFL przedłożyła swój status prawny jako podstawowy dokument.
BNFL dodaje, że podczas negocjacji z BE, BNFL informowała swojego akcjonariusza (Ministerstwo Handlu i Przemysłu) o rozmowach z BE.
Opisuje to jako typową sytuację handlową, kiedy to spółka ma akcjonariusza kontrolującego.
Ministerstwo Handlu i Przemysłu zasygnalizowało BNFL, że zatwierdzi wyłącznie (zgodnie z korporacyjnymi umowami rządowymi BNFL z Ministerstwem Handlu i Przemysłu) zmienione umowy z BE, w których BNFL działa na zasadach komercyjnych.
Greenpeace
(153) Greenpeace Limited to brytyjski oddział Greenpeace International, organizacji, której dwa główne aspekty działalności obejmują kampanie na rzecz zaprzestania korzystania z energii atomowej i promowanie w Wielkiej Brytanii czystych i odnawialnych źródeł energii.
Środek A
(154) Greenpeace sugeruje, że zmniejszenie wkładu BE w finansowanie obciążeń jądrowych w ramach środka A stanowi nieuzasadnioną pomoc operacyjną na rzecz BE i udziałowców BE stanowiącą metodę poprawy atrakcyjności BE dla inwestorów na rynku.
Środek B
(155) Zdaniem Greenpeace środki B i C stanowią nieuzasadnioną pomoc operacyjną, a ponieważ zapewniają stałe wsparcie BNFL działającej lub mającej działać jako państwo lub na żądanie państwa w warunkach, w których:
a) BNFL jest przedsięwzięciem niewydolnym, które przetrwa tylko z pomocą państwa;
b) BNFL była stroną trójstronnych negocjacji z rządem i BE, które doprowadziły do stworzenia pakietu restrukturyzacyjnego BE bezpośrednio po wyrażeniu przez BNFL odmowy zmiany warunków kontraktów z BNFL, organizacja Greenpeace zwróciła się do Komisji, by ta zażądała od BNFL przedłożenia kopii dokumentów wewnętrznych celem sprawdzenia, czy BNFL była wtajemniczona w rozmowy BE z rządem brytyjskim;
c) w każdym wypadku umowom brak rzetelnego komercyjnego charakteru; zdaniem Greenpeace, kontrakty BNFL z BE nie są i nie były umowami komercyjnymi z zasady i wyglądają raczej na sztuczny instrument mający zapewnić BNFL gwarantowany strumień przychodów; pakiet restrukturyzacyjny zapewni BNFL dalsze otrzymywanie tych przychodów;
d) renegocjowane warunki cenowe nie odzwierciedlają rzeczywistych kosztów związanych ze świadczonymi usługami, ale są powiązane z cenami hurtowymi; ponieważ przewaga zapewniana przez kontrakty jest stała i wynikła z umów otwartych, pomoc wiąże się z długoterminowym wsparciem dla BE, a nie jednokrotnym dofinansowaniem mającym na celu powrót do rentowności; dofinansowanie ma zatem charakter operacyjny, a nie jest "pomocą restrukturyzacyjną", a zatem jest niezgodne z wspólnym rynkiem.
Zgodność pomocy
(156) Greenpeace popiera wszystkie wątpliwości Komisji oraz wnioskuje, że pomoc jest niezgodna z Traktatem WE.
Podkreśla w szczególności, że pomoc restrukturyzacyjna nie tylko nie będzie miała wpływu na istniejących operatorów, ale także zniechęcałaby istniejących operatorów do wejścia na rynek, ponieważ inni już działający i wchodzący na rynek operatorzy nie mogliby wykorzystywać własnej wydajności.
Wspieranie operatorów wytwarzających energię atomową ponadto byłoby niespójne z deklaracją rządu dotyczącą różnorodności źródeł energii, także odnawialnych.
(157) W przypadku nadmiernej wydajności Greenpeace jest zdania, że "margines planowania" wykorzystywany przez sieć krajową do planowania wytworzonej w przyszłości energii w celu zapewnienia bezpiecznej wydajności nie stanowi poprawnych danych pozwalających na ocenienie, czy na rynku istnieje nadmierna wydajność.
Zdaniem Greenpeace jest prawdopodobne, że na rynku istnieje znacząca nadmierna wydajność strukturalna i będzie ona wzrastać.
(158) Greenpeace wątpi w to, czy zamknięcie niektórych elektrowni BE byłoby bardziej kosztowne dla podatników, gdyż zdolność BE do spłacenia swoich istniejących zobowiązań jest wątpliwa.
Greenpeace dodaje, że w perspektywie krótkoterminowej nie ma podstaw by uważać, że Wielka Brytania nie będzie w stanie osiągnąć swoich celów wynikających z protokołu z Kioto.
(159) Greenpeace sugeruje, że zgodnie z zamówionymi przezeń raportami zamykanie elektrowni atomowych, natychmiastowe lub stopniowe, jest praktyczne i bezpieczne.
Greenpeace wyraża opinię, że opcja częściowego lub fazowego zamykania elektrowni BE może spowodować, że niezbędna pomoc będzie mogła być niższa.
Stosowany Traktat
(160) Greenpeace jest zdania, że Traktat Euratom nie wyklucza żadnej pomocy państwowej zgodnej z Traktatem WE.
W przypadku braku zasad sektorowych odnoszących się do pomocy w przemyśle atomowym w Traktacie Euratom obowiązują ogólne przepisy Traktatu WE dotyczące pomocy państwa.
Greenpeace cytuje wspólne sprawy 188 i 190/80 — Francja i inni przeciwko Komisji [17].
Greenpeace ponadto utrzymuje, że środki pomocowe są związane ze sprawami, które mogą być regulowane z mocy Traktatu Euratom wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do bezpieczeństwa instalacji jądrowych w przypadku aspektów związanych z bezpieczeństwem procesu likwidacji.
Greenpeace oświadcza, że omawiane środki nie są niezbędne, by osiągnąć założone cele i dalsze zapewnianie pomocy operacyjnej jakiegokolwiek rodzaju nie może być uznane za niezbędne w celu zachowania bezpieczeństwa w sytuacji, gdy istnieje bezpieczna, opłacalna opcja stopniowego całkowitego lub częściowego wyłączenia elektrowni BE.
Zdaniem Greenpeace, Komisja powinna posłużyć się wytycznymi wspólnotowymi w sprawie pomocy państwowej związanej z ochroną środowiska [18].
Powergen
(161) Powergen jest jednym z najważniejszych graczy w sektorze energetycznym w Anglii i Walii.
Udział spółki w sektorze wytwarzania energii wynosi 11 % (BE ma 14 %). Spółka prowadzi znaczącą działalność związaną z dostarczaniem energii dla dużych klientów przemysłowych i komercyjnych oraz małych i średnich firm oraz gospodarstw domowych.
Jej właścicielem jest E-ON.
(162) Powergen jest przeciwna pakietowi restrukturyzacyjnemu.
Twierdzi, że pomoc umożliwi BE dalsze prowadzenie elektrowni atomowych, które w przeciwnym razie zostałyby zamknięte.
W tej kwestii Powergen kwestionuje pogląd władz brytyjskich głoszący, że elektrownie BE powinny w każdym wypadku pracować dalej.
Powergen obawia się, że pomoc pozwoli BE oferować sztucznie zaniżone ceny w celu zdobycia udziałów w rynku związanym z dostarczaniem energii dużym klientom oraz wejście na rynek dostarczania energii do gospodarstw domowych.
BE może także być w stanie finansować inwestycje w wytwarzanie energii w elektrowniach innych niż jądrowe.
(163) W przypadku środków kompensacyjnych Powergen życzy sobie, by konsultowano z nią wszelkie środki kompensacyjne, jakie miałyby zostać wprowadzone, i sugeruje trzy możliwości:
(164) Po pierwsze, przyspieszenie zamknięcia reaktora atomowego Dungeness B w kwietniu 2004 r.
Zdaniem spółki Powergen, gdyby z odpowiednim wyprzedzeniem ogłoszono zamknięcie tego reaktora, rynek miałby czas na zbudowanie wystarczających rezerw.
(165) Po drugie, wyodrębnienie pomocy poprzez zakazanie wzajemnego dofinansowania dla przynoszących straty składników majątkowych BE (elektrowni AGR) i innej działalności BE, poprzez utworzenie osobnych spółek zajmujących się wytwarzaniem energii i jej dostarczaniem, spółek z oddzielną księgowością, nakładających specyficzne ograniczenia na wykorzystanie środków pieniężnych przez BE celem zapewnienia, że środki płacone przez państwo na finansowanie zobowiązań jądrowych nie zostaną skierowane na inne zastosowania.
Metody te powinny być wykorzystywane do chwili zakończenia planu restrukturyzacji.
(166) Po trzecie, zapobieganie rozproszeniu konkurencji na detalicznym rynku energii elektrycznej poprzez zakazanie BE sprzedawania energii poniżej kosztów (koszt nabycia energii na rynku hurtowym plus inne koszty sprzedaży), nałożenie ograniczeń na udział BE w rynku dostarczania energii sektorowi przemysłowemu i komercyjnemu (podaje się orientacyjny pułap w wysokości 20 %) oraz zakaz wchodzenia przez BE na nowe rynki detaliczne.
Środki te powinny być wykorzystywane, dopóki realizowane są środki restrukturyzacyjne, a Komisja powinna ocenić ich skuteczność po 5 latach od ich wprowadzenia.
(167) W przypadku przywrócenia rentowności Powergen jest zdania, że scenariusze uwzględniane przez władze brytyjskie, mające zapewnić przyszłą rentowność BE, są zbyt optymistyczne, w szczególności w kwestii dostępności elektrowni BE w porównaniu ze wskaźnikami z przeszłości.
(168) I wreszcie Powergen jest zdania, że "jest powszechnie uznane, że zasady dotyczące pomocy państwa ujęte w Traktacie WE odnoszą się do przemysłu atomowego, pomimo istnienia Traktatu Euratom".
Jest to odesłanie do tego samego przypadku z 1990 r., co cytowany przez Greenpeace.
InterGen
(169) InterGen jest globalnym producentem energii prowadzącym działalność na wszystkich kontynentach.
Ma 2 % udziału w wydajności energetycznej Anglii i Walii, z dwoma działającymi elektrowniami i jedną w budowie (BE ma 14 %).
Sprzedaje większość energii na rynku hurtowym, częściowo w ramach kontraktów długoterminowych.
Spółka ta jest również aktywna na rynku handlu gazem.
Jej właścicielami są Shell i Bechtel.
(170) Intergen uważa, że w Wielkiej Brytanii występuje problem zabezpieczenia dostaw, a syndykowie masy upadłościowej poradzą sobie z problemem bezpieczeństwa atomowego.
Zwracają uwagę Komisji na fakt, że pomoc na rzecz BE była i jest szkodliwa dla InterGen, oraz na fakt, że inni konkurenci InterGen, jak Teeside Power Limited, którzy są wierzycielami BE, także otrzymują preferencje w porównaniu z InterGen w ramach planu restrukturyzacyjnego.
InterGen sugeruje także, że powinna wraz ze swoją filią otrzymać odszkodowanie za straty, w przypadku gdyby Komisja zatwierdziła pomoc.
Pierwsza ze stron trzecich, woląca zachować anonimowość
(171) Strona ta głosi, że wcześniejsze raporty prasowe sugerują, iż cena powtórnego przetworzenia, przed restrukturyzacją BE, wynosiła ok. 1000 GBP za kg metalu ciężkiego (MC).
Wskutek restrukturyzacji BE, została ustalona między BNFL a BE cena rzędu 150 GBP za kg MC, co stanowi obniżkę o 85 % w stosunku do pierwotnych ustaleń.
Dodaje ona, że pierwotne kontrakty dotyczące powtórnego przetworzenia zawarte między BNFL a BE były kontraktami dotyczącymi ceny plus wartość, co oznacza, że klienci w podstawie obciążenia mogliby z mocy kontraktu otrzymać powtórne przetworzenie tylko wtedy, gdyby przyjęli (proporcjonalnie) założenie pełnych kosztów powtórnego przetworzenia plus dodatek na zysk.
Na tej podstawie, gdyby koszty powtórnego przetworzenia ustalone z klientami w podstawie obciążenia pokrywały koszty tylko na poziomie 1000 GBP za kg MC, oznaczałoby to, że nowa, obecnie ustalona cena, w żaden sposób nie może zbliżyć się do pokrycia kosztów.
Nawet w wypadku nowych kontraktów kwota ta wyniesie 1000 GBP za kg MC (ceny z 2003 r.).
(172) Strona ta stwierdza, że ceny te wskazują, iż BNFL nie działa jako prywatny inwestor w warunkach gospodarki rynkowej w negocjacjach z BE, chyba że BNFL byłaby skłonna rozszerzyć te korzystne warunki na innych klientów.
Drax Power Limited
(173) Drax jest największym producentem energii elektrycznej z elektrowni węglowych w Europie Zachodniej.
Pierwotnie była częścią AES Corporation, amerykańskiej grupy energetycznej działającej w dziedzinie wytwarzania, dystrybucji i dostarczania energii na całym świecie.
W dniu 5 sierpnia AES Corporation przekazała kontrolę nad Drax wierzycielom.
W dniu 30 sierpnia 2003 r. Drax ogłosiła zawarcie wyłącznej umowy z International Power plc w celu wzięcia udziału w restrukturyzacji Drax.
(174) Zdaniem DRAX środki A, B i G stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
DRAX zgadza się, że środki D, E i F nie stanowią pomocy państwa.
DRAX wyraża pogląd, że kwotę pomocy trudno ocenić.
W przypadku środka A, DRAX uważa, że kwota ta może być o wiele większa niż obecnie przewidywana, w szczególności z powodu faktu, że obciążenia związane z likwidacją nie są w Wielkiej Brytanii ustawowo regulowane i jest mało prawdopodobne, aby BE pokrywała koszty obciążeń jądrowych.
Rząd brytyjski zawsze pozostanie stroną ponoszącą ostateczną odpowiedzialność za obciążenia związane z usuwaniem paliwa i wyłączaniem z użytkowania.
Rząd brytyjski nie dopuści nigdy do likwidacji BE.
DRAX wyraża opinię, że sama ulga podatkowa powinna zostać uznana za pomoc.
Środki B i C
(175) DRAX wyraziła opinię dotyczącą renegocjacji kontraktów z BNFL, a mianowicie, że żaden inwestor prywatny nie wyraziłby zgody na tak niekomercyjne warunki, skutkujące po jego stronie znaczącymi stratami obecnie i w przyszłości, niezależnie od klauzuli o trudnościach i faktu, że BE jest jej największym klientem.
Jest oczywiste, że renegocjacja poważnie pogorszyła pozycję BNFL.
Doprowadzi ona do redukcji stałych rocznych płatności dotyczących umowy o dostawie paliwa rzędu 5–20 milionów GBP rocznie.
Pogląd ten potwierdza raport księgowy BNFL za 2004 r.
Poza tym wydaje się, że jeśli nawet BE otrzymałaby zarząd komisaryczny, elektrownie BE nadal by pracowały i miałyby takie samo zapotrzebowanie na paliwo, usługi zarządcze oraz usługi związane z przetwarzaniem i likwidacją paliwa po jego wykorzystaniu.
Należy zatem zadać pytanie, czy zarządca byłby w stanie uzyskać od BNFL te warunki.
Ponadto BNFL mogłaby wykorzystać inne możliwości biznesowe, gdyby jej działalność z BE została zredukowana.
BNFL nie działa w oparciu o zasadę inwestora rynkowego.
Co oznacza, że środek B stanowi pomoc państwa.
(176) DRAX wyraża opinię, że umowa BNFL o zamrożeniu, uwzględniona w środku C, także stanowi pomoc państwa, gdyż BNFL nie otrzymuje odsetek w okresie zamrożenia, w przeciwieństwie do innych zaangażowanych wierzycieli.
Zgodność ze środkami pomocowymi
(177) Drax opublikowała także komentarz dotyczący zgodności z pakietem pomocowym.
DRAX nie podważa faktu, że BE jest firmą w trudnej sytuacji.
Jednakże, wyraża pogląd, że niezabezpieczona pozycja BE była w całości spowodowana dziwną decyzją podjętą przez zarząd, a dotyczącą sprzedaży działalności detalicznej.
Poza tym BE mogła zmniejszyć koszty sprzedając niektóre lub wszystkie elektrownie, gdyż utrzymywanie niektórych elektrowni jądrowych jest o wiele droższe niż tymczasowe ich zamknięcie.
Przywrócenie rentowności
(178) W przypadku przywrócenia rentowności, DRAX jest zdania, że proponowany plan nie jest rzeczywistym planem restrukturyzacji.
Ponadto BE jest i zawsze będzie znajdować się w pozycji odmiennej niż jej konkurenci.
Będzie nadal wytwarzać energię i sprzedawać ją na rynek po dowolnej cenie, co spowoduje nacisk na obniżenie cen przez wszystkich konkurentów.
(179) DRAX występuje przeciwko wykorzystaniu przez rząd brytyjski krótkookresowych kosztów węzłowych (SRMC) jako właściwego środka podtrzymania rentowności BE.
Restrukturyzacja uwalnia BE od obciążeń związanych z głównymi kosztami wytwarzania energii w elektrowniach atomowych.
Decyzja spółki dotycząca wejścia lub nie na określony rynek lub dalszego konkurowania na tym rynku będzie oparta na tym, czy będzie ona w stanie, w rozsądnym okresie, pokryć średnie koszty oraz uzyskać akceptowalny zysk z inwestycji.
Nie ma to miejsca w przypadku BE, gdyż zlikwidowano ryzyko komercyjne.
Czas trwania pomocy
(180) Jeśli chodzi o czas trwania pomocy, DRAX jest zdania, że finansowanie obciążeń otwartych w tak dalekiej perspektywie czasowej nie jest zgodne z Wytycznymi.
Argumentuje także, że stała pomoc operacyjna nie może zostać uznana za ograniczoną do niezbędnego minimum.
Ponadto, w przypadku wkładu własnego BE, DRAX zauważa, że nie ma pewności co do przychodów ze sprzedaży majątku i co do tego, czy wkład BE w NLF będzie pochodził ze wspomaganych przepływów pieniężnych, czego nie można uwzględnić.
Zakłócenie konkurencji
(181) W przypadku kwestii nadmiernej wydajności, DRAX zauważa, że rezerwa wydajności rzędu 20 % podawana w decyzji o zainicjowaniu procedury dotyczy wyłącznie popytu w szczycie zimowym.
Zdaniem NGC średni margines mocy w szczycie zimowym wynosi 20,3 %.
Zdaniem DRAX racjonalne podejście ze strony każdego operatora BE zakładałoby zamykanie części elektrowni wytwarzających energię w miesiącach letnich.
Zapewniłoby to oszczędności netto.
(182) DRAX uważa, że istnieje szereg środków kompensacyjnych i/lub poprawek, jakie można wprowadzić do planu restrukturyzacji, które w pewnym stopniu zapewniałyby, by restrukturyzacja przebiegała zgodnie z Wytycznymi i zapewniała kompensację dla konkurentów nieotrzymujących pomocy.
DRAX proponuje, co następuje:
a) usunięcie BE z konkurencyjnego rynku poprzez utworzenie systemu obowiązkowych zakupów energii z elektrowni jądrowych po stałej cenie, podobnego do zobowiązania odnawialnego.
Restrukturyzacja BE nie będzie właściwa, jeśli umożliwi jej konkurowanie na normalnych warunkach z uczestnikami rynku nieotrzymującymi pomocy.
Jeśli BE nie może wycofać się z rynku, najlepsze rozwiązanie zakłada, że wydajność BE można wydzielić na rynku konkurencyjnym.
Cena energii elektrycznej wytworzonej przez elektrownie jądrowe powinna być regulowana i może być ustalona na podstawie kosztów kapitału i innych tradycyjnych parametrów regulacji cen.
Taka propozycja spełnia warunki rządu brytyjskiego dotyczące dostaw i bezpieczeństwa jądrowego i nie powodowałaby zakłócenia konkurencji;
b) zmniejszenie okresu i ponowne zbilansowanie ryzyka kontraktów z BNFL na korzyść BNFL;
c) zbycie Eggborough;
d) zakaz dalszych przejęć czy działania w charakterze lidera rynkowego;
e) uzyskanie zaangażowania rządu brytyjskiego odnośnie zasady jednorazowej pomocy.
Związki między Traktatem Euratom a Traktatem WE
(183) DRAX skomentowała także związki z Traktatem Euratom.
DRAX jest zdania, że Traktat WE i Traktat Euratom dążą do celów uzupełniających się, nie sprzecznych.
Inne zainteresowane strony
(184) Uwagi zgłosiła także organizacja Trade Unionists for Safe Nuclear Energy (within a Balanced Energy Policy) — TUSNE [19] (Związkowcy na Rzecz Bezpiecznej Energii Jądrowej (w ramach zrównoważonej polityki energetycznej)), Robert Freer [20], The UK Chemical Industries Association (Związek Brytyjskiego Przemysłu Chemicznego) ("CIA") [21], John Hall Associates ("JHA") [22], the Energy Intensive Users Group ("EIUG") (Grupa Intensywnych Użytkowników Energii) [23], Terra Nitrogen [24], Energywatch [25], Teollisuuden Voima Oy ("TVO") [26], National Grid Transco [27], the Royal Academy of Engineering (Królewska Akademia Inżynieryjna) [28], Enfield Energy Centre Limited ("EECL") [29], the Energy Information Centre Ltd ("EIC") [30], Major Energy Users' Council Ltd ("MEUC") [31] oraz druga ze stron trzecich, pragnąca zachować anonimowość.
(185) TUSNE, Robert Freer, CIA, JHA, EUIG, Terra Nitrogen, EIC i MEUC wyrażają zaniepokojenie zabezpieczeniem dostarczania energii w Wielkiej Brytanii i twierdzą, że zamknięcie elektrowni atomowych BE stworzyłoby zagrożenie przerwami w dostawie energii elektrycznej i byłoby niekorzystne dla interesów konsumentów.
Niektórzy z nich podkreślają także, że rezygnacja z elektrowni jądrowych BE sprawiłaby, że Wielka Brytania miałaby problemy z realizacją zobowiązań przewidzianych protokołem z Kioto, gdyż wiążą się one ze zróżnicowaniem metod wytwarzania energii.
Twierdzą oni także, że koszty, jakie poniosłaby gospodarka w wyniku niepowodzenia BE znacznie przewyższyłyby cenę restrukturyzacji i niezbędnej pomocy.
(186) Anonimowa strona trzecia twierdzi, że BE korzysta z pomocy państwa, by agresywnie przejmować udział w rynku dzięki cenom dumpingowym.
Przytacza przypadki, kiedy to BE przypuszczalnie oferowała ceny 10–15 % niższe niż konkurencja.
Sugeruje, że utrzymanie takiej oferty nie byłoby możliwe bez poparcia państwa, a zatem nie można twierdzić, że przyczynia się ona do powrotu rentowności spółki.
(187) TVO sugeruje, że na podstawie trudności, jakie przeżywa BE, nie można wysnuć wniosku, że energia wytwarzana przez elektrownie jądrowe nie może być konkurencyjna na zliberalizowanym rynku energii elektrycznej.
(188) National Grid Transco sugeruje, że obecna rezerwa wydajności dla Anglii i Walii jest niższa niż pierwotnie przewidywano, i nie może być uważana za strukturalną nadwyżkę wydajności.
National Grid Transco odwołuje się do 20 % rezerwy bezpieczeństwa jako poziomu, powyżej którego można uznać, że istnieje nadwyżka wydajności.
National Grid Transco przewiduje, że rezerwa wydajności będzie się kształtować poniżej 20 % przynajmniej do roku 2006, w scenariuszu optymistycznym.
Scenariusze pesymistyczne zakładałyby zabezpieczenie zawsze poniżej 20 %, a nawet spadek do 8,5 % w 2009 r.
National Grid Transco wysuwa wniosek, w przypadku żądania zamknięcia elektrowni jako środka kompensacyjnego, należy to ogłosić rynkom z dużym wyprzedzeniem (3–4 lata), by umożliwić rynkowi skompensowanie takiej sytuacji.
(189) EECL głosi pogląd, że wszyscy producenci energii (nie tylko BE), ucierpieli z powodu obniżenia cen hurtowych energii elektrycznej w Wielkiej Brytanii.
EECL kwestionuje pogląd władz brytyjskich, że SRMC powinny być wskaźnikiem określającym zakłócający efekt pomocy, jako że koszty te nie odzwierciedlają średnio- i długoterminowej rentowności firmy.
EECL sądzi, że niskie ceny kontraktów terminowych są najlepszym wskaźnikiem pozwalającym na określenie, czy na rynku istnieje strukturalna nadwyżka wydajności.
IV.
UWAGI WIELKIEJ BRYTANII NA TEMAT WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
Środek G
(190) Władze brytyjskie poinformowały Komisję, że lokalne podatki zostały ostatecznie spłacone z normalnymi odsetkami.
Istnienie pomocy w ramach ustępstw BNFL na rzecz BE w środkach B i C
Środek B
(191) W uwagach wstępnych władze brytyjskie głoszą pogląd, że nawet jeśli Komisja uzna, że środek B obejmuje pomoc, warunki kontraktów zapewniają, że wszelkie wynikłe stąd korzyści, z jakich tymczasowo korzysta BE, zostaną automatycznie wyeliminowane za pomocą odsetek, jeśli pakiet pomocy nie zostanie zatwierdzony.
Nowe warunki przewidują, że nowe kontrakty nie będą obowiązywały w sposób stały, jeśli pakiet pomocowy nie zostanie zatwierdzony.
(192) Wielka Brytania komentuje także test inwestora prywatnego.
Wielka Brytania sugeruje, że BNFL postępowała w taki sam sposób, jak uczyniłby to wierzyciel prywatny.
W szczególności, władze brytyjskie twierdzą, iż nie można uznać, że warunki ustalone przez BNFL są bardziej korzystne niż te, które zaoferowałby wierzyciel prywatny w porównywalnych okolicznościach.
Wielka Brytania sugeruje, że konieczne jest przeanalizowanie, czy BNFL postępowała podobnie wobec prywatnych wierzycieli podczas renegocjowania swoich kontraktów wymienionych przez Trybunał Sprawiedliwości w werdykcie w Ministerstwie Transportu [32].
(193) Wielka Brytania twierdzi, iż Komisja najwyraźniej błędnie pojmuje bieg wydarzeń.
Zdaniem władz brytyjskich BNFL nie sprzeciwia się odwołaniu się do klauzuli o trudnościach, ale, w przeciwieństwie do poglądu Komisji, ogłosiła, iż jest skłonna rozpatrzyć ewentualne zmiany w istniejących kontraktach przed ogłoszeniem rozpoczęcia przez BE negocjacji z rządem brytyjskim.
Jednakże dalsze rozmowy z BE wyjaśniły, że żadna oferta komercyjna, jaką byłaby skłonna złożyć BNFL, sama w sobie nie umożliwi rozwiązania kryzysu finansowego BE.
Stworzenie szerszego planu restrukturyzacji umożliwiło ponowne rozpoczęcie negocjacji między BE a BNFL i osiągnięto zgodę co do warunków, pod wieloma względami wykazującymi podobieństwo do pierwotnej oferty BNFL.
Wielka Brytania uważa, że działania BNFL odpowiadają działaniom prywatnego wierzyciela.
(194) Wielka Brytania dodaje, że BNFL, jako jedyny dotychczas istniejący dostawca usług związanych z cyklem stosowania paliwa jądrowego na rynku brytyjskim, byłaby poważnie zagrożona w przypadku niewypłacalności BE; zostałaby pozbawiona bezpośredniego strumienia przychodów z przechowywania lub ponownego przetwarzania dużych ilości paliwa AGR, które już otrzymała, i miałaby ograniczone perspektywy odzyskania środków wskutek upadłości.
Musiałaby renegocjować nową umowę związaną ze zużytym paliwem z likwidatorem lub rządem, ze znaczną niepewnością dotyczącą poziomu bieżącego wynagrodzenia.
W obliczu tego samego ryzyka, zakłóceń i niepewności, Wielka Brytania wyraża pogląd, że prywatny wierzyciel niewątpliwie dążyłby do uczestnictwa w restrukturyzacji, która na pewno obejmowałaby renegocjację kontraktów z BE w celu maksymalizacji ogólnych przychodów i zapewnienia przywrócenia rentowności BE.
(195) Ponadto Wielka Brytania sugeruje, że fakt, iż BNFL jest spółką publiczną, nie oznacza, że wskutek tego działania BNFL były mniej komercyjne.
Zauważa, że BNFL jest publiczną spółką z ograniczoną odpowiedzialnością założoną zgodnie z Ustawą o spółkach z 1985 r.
Jej zarząd składa się z kadry wykonawczej zaangażowanej w działania komercyjne oraz dyrektorów niewykonawczych z doświadczeniem korporacyjnym w innej działalności sektora prywatnego.
Zarząd BNFL ma obowiązek działać niezależnie, reprezentując interes spółki.
Wielka Brytania dodaje, że rząd brytyjski nie interweniował w bezpośrednie podejmowanie decyzji przez BNFL w celu zachęcenia jej do działań innych niż komercyjne.
(196) I wreszcie, Wielka Brytania przedłożyła analizę roszczeń wierzycieli oraz kwot zmniejszonych zgodnie z pakietem restrukturyzacyjnym.
(197) Władze brytyjskie twierdzą, że środek B nie powinien być uznany za obejmujący pomoc państwa.
Środek C
(198) Wielka Brytania sugeruje, że wiele z identycznych argumentów wymienionych w motywach 191–197 w odniesieniu do środka B odnosi się w równym stopniu do środka C. W szczególności, Wielka Brytania twierdzi, że konieczne jest rozpatrywanie działań BNFL w kontekście wyjątkowej pozycji głównego wierzyciela BE, a BE jako największego klienta BNFL.
Wobec aktualnych długoterminowych relacji handlowych między tymi dwoma i kwoty zobowiązań na rzecz BNFL nie jest zaskakujące, że zamrożenie zobowiązań wobec BNFL stanowi największą absolutną część korzyści uzyskanych przez BE z tytułu umów o zamrożeniu zobowiązań.
Prywatny wierzyciel o takiej samej pozycji jak BNFL — o największym zagrożeniu w przypadku upadłości — nie miałby wielkiego wyboru, lecz musiałby postępować podobnie.
(199) Wielka Brytania sugeruje także, że niewłaściwe jest kontrastowanie umów o zamrożeniu z BNFL z jednej strony, z wszelkimi innymi prywatnymi wierzycielami z drugiej.
Bez udziału wszelkich znaczących wierzycieli cały plan nie mógłby się powieść.
Wielka Brytania przedstawiła porównanie wszystkich niespłaconych długów BE z udziałem wszystkich stron w umowach o zamrożeniu i uważa, że BNFL obecnie ma mniejszy udział procentowy w niespłaconych długach niż większość wierzycieli znajdujących się w rękach prywatnych.
Wątpliwości dotyczące przywrócenia rentowności BE w rozsądnych ramach czasowych
(200) Władze brytyjskie sugerują, że ust. 32 Wytycznych nie wymaga, by środki pomocowe miały ograniczony czas trwania.
Wymaga on, aby plan restrukturyzacji był tak krótki, jak to tylko możliwe, a rentowność długoterminowa została odzyskana "w rozsądnych ramach czasowych".
Zdaniem Wielkiej Brytanii, intencją Wytycznych jest założenie, że pomoc musi być jednorazowa i nie może stanowić stałej pomocy operacyjnej.
Intencją Wytycznych nie jest natomiast wykluczenie pomocy na pokrycie zobowiązań długoterminowych.
(201) Wielka Brytania sugeruje, że restrukturyzacja zostanie zakończona, rentowność przywrócona w rozsądnych ramach czasowych, a pomoc ma charakter jednorazowy, mimo że zobowiązania BE są mają charakter długoterminowy.
BE zacznie generować środki pieniężne od roku 2004 i będzie mieć dodatnie roczne przepływy pieniężne od roku 2005.
Zgodnie ze scenariuszem zrównoważonym, BE odzyska rentowność w 2005 r.
Plan restrukturyzacji ma zapewnić, że BE będzie mogła działać dalej bez dalszego wsparcia w formie ułatwień ze strony rządu brytyjskiego od daty restrukturyzacji; plan restrukturyzacji wykazuje, że taki poziom rezerw generowanych przez spółkę jest wystarczający, by przetrwała ona nawet scenariusz pesymistyczny, a to zapewni rentowność.
(202) W przypadku kwestii dotyczących bieżących ulg związanych z wydatkami, rząd brytyjski przypomina, że zobowiązanie rządu obejmuje wyłącznie zakontraktowane przeszłe zobowiązania, zobowiązania likwidacyjne, powiązane z historycznym zużytym paliwem AGR, całością zużytego paliwa PWR oraz odpadami operacyjnymi i innymi zobowiązaniami dodatkowymi.
Wielka Brytania jest zdania, że zakontraktowane zobowiązania związane z historycznym zużytym paliwem AGR wprowadzonym do reaktorów przed wejściem restrukturyzacji w życie.
Na BE ciążą zobowiązania związane z licencją na prowadzenie instalacji jądrowej, polegające na zarządzaniu tym paliwem, a co za tym idzie ponoszeniem związanych z tym kosztów.
Kosztów tych nie można zatem uniknąć.
(203) Podobny argument dotyczy likwidacji urządzeń atmomowych.
W przypadku tych kosztów BE będzie przeznaczać środki na wyłączenie z użytkowania reaktorów w ramach Nuclear Decommissioning Fund, wskutek czego znacząco przyczyni się do pokrycia ogólnych kosztów likwidacji.
(204) W przypadku niezakontraktowanych zobowiązań związanych z historycznym zużytym paliwem AGR, Wielka Brytania uważa, że zobowiązania te zależą wyłącznie od paliwa AGR wprowadzonego do reaktorów przed wejściem restrukturyzacji w życie.
Zobowiązania związane ze zużytym paliwem PWR dotyczą wszelkich zobowiązań związanych z paliwem wprowadzonym do reaktora Sizewell B. W przypadku przyszłych zobowiązań BE zapłaci 150000 GBP za każdą tonę paliwa PWR wprowadzonego do reaktora Sizewell B po dacie wejścia restrukturyzacji w życie.
Poziom wpłat został porównany z porównywalnymi kosztami międzynarodowymi związanymi z zarządzaniem zużytym paliwem pod kątem pokrycia wszelkich przyszłych kosztów paliwa PWR.
Pozostałe niezakontraktowane zobowiązania odnoszą się do różnych typów odpadów niebędących paliwem, związanych z działaniem elektrowni BE i nie uważa się ich za znaczące.
(205) Koszty zobowiązań likwidacyjnych i niezakontraktowanych są w dużym stopniu stałe i BE nie ma dużych możliwości zwiększenia ich znacząco w ramach normalnego działania elektrowni.
Poza tym znaczący wzrost zobowiązań wynikłych z uznaniowej zmiany procedur operacyjnych z korzyścią ekonomiczną dla BE lub wynikłych z nieprzestrzegania minimalnych standardów pracy będzie musiał być pokryty przez BE.
Ponadto należy zaważyć, że jeśli nawet rząd będzie płacił BE bezpośrednio za zobowiązania zakontraktowane, wsparcie rządu dotyczące zobowiązań likwidacyjnych i zobowiązań niezakontraktowanych ma formę gwarancji warunkowej.
Wielka Brytania sądzi, iż środek B nie powinien być zatem uznany za stałą ulgę w wydatkach bieżących.
Klasyfikacja księgowa środka A, który jest wykazywany w bilansie jako aktywa, jest spójna z tym wnioskiem.
BE nie ma otrzymywać stałych dotacji, gdyż środek A nie jest w żaden sposób związany z bieżącymi operacjami BE, a koszty związane ze środkiem A będą musiały zostać pokryte niezależnie od czasu trwania i skali przyszłych działań BE.
(206) W przypadku środka B Wielka Brytania nie uznaje twierdzenia, jakoby stanowił on pomoc państwa.
(207) Wielka Brytania twierdzi także, że nieuzasadnione jest postrzeganie środka A jako budzącego sprzeciw na podstawie faktu, iż zwalnia BE z części zobowiązań dotyczących zasady "zanieczyszający płaci".
Zgodnie z planem restrukturyzacji BE będzie pokrywać koszty zanieczyszczeń związanych z przyszłą działalnością.
Ponadto będzie przeznaczać środki na poczet historycznych kosztów zanieczyszczeń dzięki "wyprowadzeniu środków pieniężnych" i innym środkom wpłacanym do NLF.
Gdyby nie zobowiązanie rządu, BE stałaby się niewypłacalna i nie mogłaby spłacać żadnych przyszłych zobowiązań związanych z zasadą "zanieczyszczający płaci".
(208) Wielka Brytania zareagowała ponadto na wątpliwości wyrażone przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania dotyczącego zagadnienia, czy można brać pod uwagę przywrócenie rentowności BE w oparciu o głównie wewnętrzne źródła.
Wielka Brytania wyjaśnia, że głównym powodem obecnej niełatwej sytuacji BE jest niemożność wywiązania się z historycznych zobowiązań do uniknięcia oraz wymogów regulacyjnych i minimalnych wymogów związanych z bezpieczeństwem.
Mimo tego Wielka Brytania uważa, że wewnętrzne środki podjęte przez BE nie są nieznaczące.
Spółka sprzedała swoje udziały w Bruce Power oraz Amergen i przeprowadza poważną restrukturyzację wewnętrzną, która będzie obejmowała […].
Zwiększyła także udział średnioterminowych kontraktów opiewających na ceny stałe, w tym także z dużymi klientami przemysłowymi i komercyjnymi, mając na celu ograniczenie ryzyka cenowego na rynku hurtowym.
Poza tym najważniejszymi środkami wewnętrznymi są renegocjacje kontraktów z BNFL dotyczących dostawy paliwa i zarządzania zużytym paliwem.
(209) I wreszcie Wielka Brytania uważa, że Wytyczne wymagają zachowania równowagi pomiędzy wkładem państwa, podmiotów prywatnych i wkładów własnych spółki, ale nie oznacza to, że firma musi być w stanie poprawić swoją kondycję bez interwencji państwa.
Nieograniczona kwota pomocy
(210) Po przypomnieniu, dlaczego nie jest możliwe precyzyjne określenie kosztów obciążeń jądrowych, władze brytyjskie oświadczyły, że w tym przypadku nie jest konieczne określenie, jaka będzie dokładnie kwota pomocy, czy określenie, które kwoty stanowią pomoc, by sformułować opinię, jaki najmniejszy pakiet jest niezbędny.
Przedsięwzięcie rządu, obejmujące określone kategorie zobowiązań, ma podstawowe znaczenie dla pakietu restrukturyzacji i przywrócenia rentowności BE.
Władze brytyjskie stwierdzą, że poziom pomocy zapewnianej BE jest zminimalizowany pod względem strukturalnym dzięki sprzedaży aktywów (Bruce Power i Amergen), redukcji zobowiązań należnych wierzycielom, nieprzerwanym wkładom BE w finansowanie zobowiązań jądrowych, innym wewnętrznym metodom redukcji kosztów oraz mechanizmowi, dzięki któremu BE w przyszłości przeznaczy 65 % swoich dostępnych przepływów pieniężnych na finansowanie obciążeń jądrowych.
Środki kompensacyjne
(211) Władze brytyjskie przypomniały argumenty przedstawione w powiadomieniu, zgodnie z którymi pomoc nie ma wpływu na strukturę konkurencji, gdyż nie ma wpływu na SRMC BE, które determinują codzienną pracę elektrowni.
Przypomniały, w oparciu o zaktualizowane dane i porównania z innymi Państwami Członkowskimi, że na rynku nie istnieje strukturalna nadwyżka wydajności i wygłosiły pogląd, że wskutek tego nie należy wprowadzać środków kompensacyjnych.
V. UWAGI WIELKIEJ BRYTANII DOTYCZĄCE UWAG ZAINTERESOWANYCH STRON
(212) W swoich uwagach władze brytyjskie koncentrują się na tych spostrzeżeniach, które sprzeciwiają się ich stanowisku, przyjmując do wiadomości spostrzeżenia to stanowisko popierające.
Spostrzeżenia Powergen
(213) Władze brytyjskie przede wszystkim przypominają swoje uzasadnienie dotyczące SRMC BE i swojego stanowiska dotyczącego kwestii, czy pakiet pomocy nie miałby wpływu na konkurencję.
Argument ten również popierają liczby dotyczące ofert BE na rynku MSB, które wykazują, że BE nie ma żadnych powodów by rezygnować z maksymalizacji zysku i ustalać ceny na poziomie marginalnym.
Władze brytyjskie zauważają dalej, że BE nie ma też powodów, by utrzymywać na rynku elektrownie, które nie potrafią odzyskać swoich kosztów, których można uniknąć.
W tej kwestii przedstawiają one bieżącą analizę kosztów, której celem jest wykazanie, że elektrownia Dungeness B nie pokrywa swoich kosztów, których można uniknąć przy uzasadnionych założeniach dotyczących cen na rynku elektryczności.
(214) Dalej władze brytyjskie przypominają swój pogląd, że na rynku nie istnieje nadwyżka strukturalna.
Wskazują, że Powergen wznowił użytkowanie swoich zakładów przeznaczonych pierwotnie do konserwacji w zimie 2003–2004, co wskazuje, że sam Powergen uważa, że na rynku nie ma nadwyżki strukturalnej.
Władze brytyjskie przypominają swój pogląd dotyczący braku konieczności wprowadzania środków kompensacyjnych i przekazują swoją opinię dotyczącą środków zaproponowanych przez Powergen.
(215) Władze brytyjskie przypominają następnie swoje stanowisko dotyczące środków B i C oraz podkreślają, w szczególności, że BNFL sama oparła się na doradztwie zewnętrznym.
Uważają, że stanowisko Powergen w przypadku tych środków opiera się na błędnych założeniach dotyczących dat.
(216) W przypadku rentowności władze brytyjskie sprzeciwiają się opinii Powergen dotyczącej niezawodności elektrowni BE i przedłożyły Komisji raport zewnętrznego konsultanta mający na celu sprawdzenie hipotezy o rentowności.
(217) I wreszcie, władze brytyjskie głoszą, w przeciwieństwie do poglądów Powergen, że jeśli ceny wrócą do odpowiedniego poziomu, mechanizm cofnięcia ulgi sprawi, że BE nie otrzyma żadnej zbędnej pomocy.
Spostrzeżenia Greenpeace
(218) Władze brytyjskie nie akceptują poglądu Greenpeace, że należy dokonać analizy pomocy jako pomocy udzielonej akcjonariuszom.
Taka teoria oznaczałaby, że każda pomoc dla wspomnianej firmy byłaby pomocą udzieloną akcjonariuszom.
Władze brytyjskie podkreślają, że akcjonariusze BE zrezygnowali z 97,5 % udziałów w kapitale akcyjnym.
(219) Władze brytyjskie znów podkreślają, że nie uważają, aby BNFL działała pod presją rządu brytyjskiego podczas renegocjowania swoich kontraktów z BE i przypominają, że własny szczegółowy opis wydarzeń BNFL, który równolegle został przesłany Komisji Europejskiej, wykazywał coś wręcz przeciwnego.
Fragment z raportu BE 2002/2003 i artykuł w "The Business", odwołujący się do załamania rozmów między BNFL a BE w sierpniu i na początku września 2002 r. zostały błędnie zinterpretowane przez Greenpeace jako oznaka tego, że BNFL miała później działać pod naciskiem rządu.
Wręcz przeciwnie, dowodzą one, że BNFL nie byłaby gotowa do wzięcia udziału w planach BE, gdyby inni wierzyciele nie zadeklarowali podobnych wkładów.
Władze brytyjskie zauważają, że BNFL już dostarczyła wewnętrzne dokumenty, których dostarczenie zasugerowała Komisji Greenpeace.
W przypadku kontraktów, które zdaniem Greenpeace są tak skonstruowane, że zapewniają BNFL gwarantowany strumień przychodów, władze brytyjskie zauważają, że większość z tych kontraktów była podpisana lub renegocjowana po prywatyzacji, a zatem te kontrakty nie mogły zostać narzucone BE przez rząd brytyjski.
I wreszcie, władze brytyjskie podkreślają, że związek między ustępstwem BNFL a cenami energii elektrycznej jest dowodem na komercyjne zachowanie BNFL, narzucające BE dzielenie się niektórymi korzyściami, a nie odwrotnie.
(220) Władze brytyjskie przypominają swój pogląd dotyczący zastosowania zasady, że w tym przypadku płaci zanieczyszczający.
Uważają, że Greenpeace w tym względzie nie dodała żadnego nowego faktu ani argumentu.
(221) W przypadku wpływu pomocy na konkurencję, władze brytyjskie przede wszystkim sprzeciwiają się poglądowi Greenpeace, że skutkiem pakietu pomocowego będzie utrzymanie na rynku niewydolnego producenta.
BE nie można uznać za niewydolnego producenta energii, gdyż jego koszty, których można uniknąć należą do najniższych na rynku.
Problemy spółki wiążą się wyłącznie z obciążeniami historycznymi.
Ponadto władze brytyjskie przypominają pogląd, że pomoc nie skutkuje zakłóceniem konkurencji, a zatem nie utrudnia wejścia na rynek.
(222) Władze brytyjskie twierdzą, że komentarze Greenpeace dotyczące nadmiernej wydajności są niepoprawne, gdyż opierają się na nieaktualnych prognozach, błędnie interpretują wskaźnik NGTransco dla rezerwy wydajności, korzystają z błędnych liczb przy przedstawianiu bieżącej rezerwy wydajności, uwzględniają jedynie najbardziej optymistyczny z trzech możliwych scenariuszy na przyszłość oraz ignorują trudności związane z powrotem na rynek niektórych elektrowni, w których wstrzymano czasowo produkcję.
(223) Władze brytyjskie kwestionują dalej podstawy ekonomiczne argumentów Greenpeace dotyczące ewentualnego wpływu zamykania elektrowni BE na podatnika.
Wyjaśniają, że sama Greenpeace przyznała, iż zamykanie elektrowni wpłynęłoby na zwiększenie cen energii elektrycznej.
Ponadto analiza wykonana przez Deloitte and Touche wykazała, że wczesne zamknięcie jednej elektrowni atomowej mogłoby spowodować jeszcze większe koszty dodatkowe.
Wczesne zamknięcie więcej niż jednej elektrowni spowodowałoby jeszcze większe koszty z powodu ograniczeń związanych z elektrownią Sellafield, która jest używana do przetwarzania materiałów radioaktywnych.
I wreszcie, władze brytyjskie wspominają, że oba raporty dołączone do komentarzy Greenpeace (autorstwa Large & Associates oraz ILEX) opierają się na nieaktualnych danych liczbowych dotyczących wydajności uzyskanych z NGTransco i nadmiernie optymistycznych hipotezach.
Załączają do komentarzy własną ekspertyzę dotyczącą raportów, opracowaną przez George’a Yarrowa i Tima Keywortha z DKY Limited.
(224) I wreszcie, w oparciu o powyższe, władze Wielkiej Brytanii kwestionują pogląd Greenpeace, że pomoc jest nieproporcjonalna.
Spostrzeżenia Drax
(225) Po pierwsze, władze brytyjskie kwestionują pogląd Drax, iż pakiet pomocowy jest dowodem na to, że rząd brytyjski nigdy nie dopuści do upadku BE.
Przypominają, że pakiet będzie musiał być zatwierdzony przez rząd brytyjski, który oceni szanse BE na rentowność.
(226) W przypadku środka A władze brytyjskie przypominają, że rząd brytyjski nie przejmie wszystkich zobowiązań likwidacyjnych, ale jedynie skompensuje niedobory NLF.
W przypadku oszacowania kosztów związanych ze środkiem A, Wielka Brytania zauważa, że wymaganie, by w obliczeniach nie było absolutnie żadnej niepewności, uniemożliwiłoby uwolnienie spółki od tak długoterminowych obciążeń, co doprowadziłoby do przewrotnego zastosowania zasad pomocy państwowej i postępowania niezgodnego z celami Traktatu Euratom.
Władze brytyjskie odrzucają także twierdzenie Drax, że fakt, iż rząd brytyjski ponosi ostateczną odpowiedzialność za bezpieczeństwo jądrowe zgodnie z umowami międzynarodowymi, stanowi gwarancję państwową i przypomina, że ostateczne zaangażowanie Krajowego Biura Audytu jest pozbawione znaczenia, gdyż jest ono niezależne wobec rządu.
(227) W przypadku środka B władze brytyjskie zauważają, że spostrzeżenia BNFL są sprzeczne z opinią, że BNFL radziłaby sobie, gdyby BE została uznana za niewypłacalną.
Przypominają także, że renegocjacja umów BNFL została przeprowadzona w oparciu o ceny rynkowe.
W przypadku środka C władze brytyjskie wskazują, że brak spłaty odsetek przez BE na rzecz BNFL podczas okresu zamrożenia ma być analizowane jako część całego zaangażowania BNFL w plan restrukturyzacji, a nie pojedynczy element, gdyż cały pakiet negocjowano wspólnie.
Jako całość pakiet nie stawia BNFL na pozycji mniej korzystnej w porównaniu z innymi wierzycielami BE.
(228) W przypadku środka G władze brytyjskie przypominają, że poprzednio przedstawiły dowód, że BE ostatecznie spłaciła stawki biznesowe z należnymi odsetkami.
(229) Odnośnie do zgodności planu restrukturyzacji z Wytycznymi, władze brytyjskie kwestionują pogląd Drax, że plan nie spowoduje przywrócenia rentowności BE, gdyż BE nie będzie w stanie pokryć swoich obecnych kosztów do uniknięcia i nieuniknionych.
Wielka Brytania przypomina, że aby zapewnić przetrwanie BE, konieczne jest uwolnienie jej z części obciążeń z przeszłości, a mianowicie kosztów nieuniknionych.
Kiedy tylko uda się to osiągnąć, BE będzie znów rentowna, gdyż będzie w stanie nie tylko spłacić wszystkie swoje koszty bieżące, ale też przeznaczyć znaczne środki na nieuniknione koszty z przeszłości.
Z ekonomicznego punktu widzenia bardziej korzystne jest utrzymywanie elektrowni atomowych BE w celu uzyskania środków na spłatę nieuniknionych kosztów z przeszłości.
Przyspieszenie zamykania elektrowni BE spowodowałoby w istocie zwiększenie kosztów.
(230) Władze brytyjskie odrzucają argument Drax, że pomoc pozwoli BE sprzedawać energię na rynek po dowolnej cenie.
Twierdzą one, że jako wytwórca energii na potrzeby obciążenia podstawowego, BE nie generuje rezerw, jakie mogłaby sprzedać poza obniżeniem ceny.
Wręcz przeciwnie, jest zainteresowana sprzedawaniem po cenie maksymalnej.
Posiadacze obligacji i akcjonariusze BE zapewnią także, że BE istotnie maksymalizuje zyski, gdyż będą odnosić z tego korzyści.
(231) Władze Wielkiej Brytanii odrzucają także argument, że plan restrukturyzacji jest za długi.
Wyjaśniają, że rzeczywisty wymóg, wynikły z Wytycznych, stanowi, że BE należy przywrócić rentowność w rozsądnych ramach czasowych.
Ich zdaniem, skutek środka A, który, jak głoszą, jest jedynym stanowiącym pomoc państwa, pojawi się natychmiast w bilansie BE.
(232) W przypadku istnienia na rynku nadmiernej wydajności władze brytyjskie wskazują, że ocena Drax opiera się na przestarzałych wartościach liczbowych oraz błędzie w wskaźniku, jaki NGTransco stosuje dla rezerw wydajności.
Sugestia Drax, by zamykać elektrownie atomowe w lecie, jest ekonomicznie wątpliwa i mogłaby wiązać się z problemami dotyczącymi bezpieczeństwa jądrowego czy zabezpieczeń.
Władze brytyjskie następnie badają każdy z czterech środków kompensacyjnych i oświadczają, że wdrożenie ich zagroziłoby bilansowi planu restrukturyzacji lub miało wpływ na powrót BE do rentowności.
Spostrzeżenia pierwszej anonimowej strony trzeciej
(233) Władze brytyjskie wyjaśniają, że cena, o której wspomina strona trzecia, (około 1000 GBP za kg U) odnosi się do kontraktów na zarządzanie zużytym paliwem związanym z obciążeniem podstawowym.
Kontrakty związane z obciążeniem podstawowym były pierwszą partią kontraktów podpisanych przez BNFL z BE lub spółkami, które teraz są częścią BE.
Kontrakty te miały objąć w dużym stopniu stałe koszty związane z urządzeniami do zarządzania zużytym paliwem przez BNFL.
Później BNFL podpisała z BE lub spółkami, które teraz należą do BE, przyrostowe kontrakty po podstawie obciążenia, które nie zawierają już elementu kosztowego powiązanego ze spłatą kosztów stałych.
Te nowe kontrakty zawierały cenę […], a zatem były zawarte po cenie o wiele niższej niż podana przez stronę trzecią.
Wszelkie znaczące porównanie cen pobieranych przez BNFL od BE przed i po renegocjacji ich umów musiałby być oparte na cenach kontraktowych po podstawie obciążenia, które dominowały tuż przed renegocjacją, a nie cenach kontraktów podstawy obciążenia.
W sprawie spostrzeżeń Enfield Energy Centre Limited (EECL)
(234) Władze brytyjskie nie akceptują postulatu EECL głoszącego, że poinformowanie o pakiecie pomocowym przyspieszyło spadek cen hurtowych.
Zdaniem władz brytyjskich ceny spot były wystarczająco ruchome przed i po ogłoszeniu przez rząd brytyjski zaangażowania w ratowanie BE w dniu 9 września 2002 r.
Nie wykazywały one jednak szybkiego spadku.
Ceny forward pozostały raczej bez zmian.
I wreszcie, ceny forward dla podstawowego obciążenia w lecie 2004 r. wzrosły od września 2003 r. mimo umowy o pakiecie restrukturyzacyjnym.
(235) Władze brytyjskie sprzeciwiają się uwadze EECL głoszącej, że błędnie wyciągnęły wnioski z przesłanki, iż BE miałaby decydować o tym, czy zamykać elektrownie atomowe, badając raczej swoje SRMC, a nie koszty uniknione.
Władze brytyjskie przeanalizowały wpływ pakietu pomocowego na uniknione koszty BE i wykazały, że pozostają one znacznie poniżej cen rynkowych typu forward, co jest dla operatora słuszną przesłanką do podjęcia decyzji o zamknięciu elektrowni.
(236) I wreszcie, władze brytyjskie przywołują swoje argumenty o braku nadwyżki na rynku.
Uwagi do spostrzeżeń Intergen
(237) Władze brytyjskie sprzeciwiają się poglądowi Intergen głoszącemu, że można zagwarantować odpowiednią podaż energii nawet wtedy, gdyby BE ogłosiła upadłość, za pomocą umowy zabezpieczającej z odbiorcą.
Władze brytyjskie zauważają ponadto, że Wytyczne nie przewidują żadnej formy kompensacji pieniężnej takiego rodzaju, jaki zdaniem Intergen powinna otrzymać.
I wreszcie, w przypadku różnych typów ustaleń między BE a jej wierzycielami, między innymi Intergen, TFE i Centrica, władze brytyjskie wskazują, że są to złożone ustalenia, które w całości były negocjowane komercyjnie przed restrukturyzacją. Nie są one związane z pakietem pomocy państwa.
Uwagi do spostrzeżeń drugiej anonimowej strony
(238) Władze brytyjskie przedstawiły informacje ilościowe, których celem jest wykazanie, że ceny brytyjskie w segmencie MSB pozostają cały czas powyżej cen hurtowych typu forward, a BE zabezpieczała mniej niż 20 % obrotów, na które składała ofertę, co jest sprzeczne z sugestią strony trzeciej, że BE oferowała nieuzasadnione niskie ceny.
Władze brytyjskie przypominają ponadto, że ich zdaniem BE, jako producent energii obciążenia podstawowego, nie ma żadnych powodów, by oferować sztucznie zaniżone ceny.
VI.
OCENA
(239) Przynajmniej część kwestionowanych środków dotyczy kwestii objętych Traktatem EURATOM, a zatem muszą być one w taki sposób oceniane [33].
Jednakże stopień, w jakim nie są one konieczne dla celów Traktatu Euratom lub wykraczają poza te cele, lub zaburzają czy też zagrażają zaburzeniem na rynku wewnętrznym, musi zostać oceniony zgodnie z Traktatem WE.
1.
Traktat Euratom
(240) Oceniane środki, w szczególności A i B, miałyby wpływ na finansowanie obciążeń jądrowych i przetwarzanie zużytego paliwa.
Wyłączanie z użytkowania i zarządzanie odpadami stanowią koszty, które są niezbędne do właściwej i odpowiedzialnej pracy w przemyśle jądrowym.
W kontekście przemysłu jądrowego potrzeba uwzględnienia ryzyk powiązanych z niebezpieczeństwami stwarzanymi przez promieniowanie jądrowe jonizujące stanowią jeden z głównych priorytetów.
W istocie Komisja zauważa, że te dwa aspekty łańcucha jądrowego stają się coraz ważniejsze i niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pracowników i populacji.
(241) Szczególnie w tym aspekcie Traktat Euratom poświęca odpowiednią uwagę temu celowi, zarazem wyrażając zamiar, by stworzyć "warunki niezbędne do rozwoju silnego przemysłu jądrowego, gwarantującego powszechne zasoby energetyczne…".
Cele te są wymienione w art. 1 Traktatu Euratom, który głosi, że "zadaniem Wspólnoty jest przyczynianie się do podwyższania poziomu życia w Państwach Członkowskich… poprzez ustanowienie warunków niezbędnych do stworzenia i szybkiego rozwoju przemysłu jądrowego".
Odesłanie do tego celu zostało podkreślone w Zielonej Księdze Komisji "Ku europejskiej strategii bezpieczeństwa energetycznego" (COM (2002) 321 wersja ostateczna z 22 czerwca 2002 r.).
Ponadto art. 2 lit. b) Traktatu Euratom głosi, iż Wspólnota, aby wykonać to zadanie, tworzy jednolite normy bezpieczeństwa mające chronić zdrowie pracowników i ludności oraz zapewnia ich stosowanie.
Artykuł 2 lit. e) Traktatu Euratom zakłada także, że Wspólnota zapewnia, poprzez odpowiedni nadzór, niestosowanie materiałów jądrowych do celów innych niż planowane.
Na tej podstawie Traktat Euratom powołuje Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom), tworząc niezbędne instrumenty i podział obowiązków mające na celu realizację tych celów.
W tej kwestii, jak potwierdził Trybunał Sprawiedliwości, bezpieczeństwo jądrowe pozostaje w gestii Wspólnoty, a co za tym idzie musi być powiązane z ochroną przed niebezpieczeństwami związanymi z promieniowaniem jonizującym, przewidzianą art. 30, rozdział 3 Traktatu Euratom, dotyczącym ochrony zdrowia i bezpieczeństwa [34].
Komisja musi zapewnić, że postanowienia tego Traktatu są stosowane i może zatem podejmować decyzje w sposób przewidziany Traktatem oraz przedstawiać opinie, jeśli uzna to za niezbędne.
(242) Komisja zauważa, że dowody przedstawione przez władze brytyjskie wykazują, że skutkiem ocenianych środków będzie, między innymi, zapewnienie bezpieczeństwa elektrowni atomowych, zapewnienie bezpiecznego zarządzania obciążeniami jądrowymi, zwiększenie bezpieczeństwa dostaw poprzez utrzymanie różnorodności źródeł paliwa w Wielkiej Brytanii, jak również uniknięcie emisji dwutlenku węgla.
Sekcje III i IV powyżej wyszczególniają argumenty przedstawione przez władze brytyjskie i strony trzecie, a dotyczące tej kwestii.
(243) Oceniając te informacje, a w szczególności określając, czy środki te są niezbędne lub mieszczą się w celach Traktatu Euratom, Komisja spostrzega, że pomoc państwa i środki odnoszą się do ryzyka powiązanego z bieżącą sytuacją British Energy oraz ewentualnym wpływem wspomnianych celów Traktatu.
W istocie władze brytyjskie podjęły decyzję o interwencji w celu wspierania British Energy, mając na celu, między innymi, zapewnienie ciągłości warunków bezpiecznego i niezawodnego przemysłu atomowego, równocześnie utrzymując funkcjonowanie elektrowni jądrowych jako powszechnego źródła energii.
Interwencja ta ma miejsce w kontekście zagrożenia upadłością głównego brytyjskiego operatora jądrowego.
Ciągłość określonego operatora ekonomicznego nie jest bezpośrednio związana z ciągłością jego operacji jądrowych.
Jednakże w przypadku upadłości, należy wziąć pod uwagę kwestię bezpieczeństwa i niezawodności i/lub gwarancji dostaw.
Komisja zatem rozumie, iż władze brytyjskie uwzględniły te zagrożenia we właściwy i odpowiedzialny sposób, zgodny z celami Traktatu Euratom.
(244) Trzy środki kompensacyjne opisane poniżej wymuszają realizację celów Traktatu Euratom zapewniając, że interwencja publiczna nie będzie stosowana do celów innych niż spłata obciążeń jądrowych.
I wreszcie, system ograniczeń i progów dla trzech typów spłat obciążeń historycznych zapewni dostępność wystarczających środków dla realizacji tych celów, zarazem ograniczając interwencję do minimum niezbędnego dla ich osiągnięcia.
(245) Komisja podsumowuje, że środki przewidywane przez władze brytyjskie są odpowiednie, by zrealizować to połączenie celów, do jakich należy dążyć, oraz są w pełni zgodne z Traktatem Euratom.
2.
Pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(246) Zgodnie z art. 87 1 Traktatu WE pomoc definiuje się jako pomoc udzieloną przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsięwzięciom lub produkcji niektórych towarów i ma wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(247) Jest oczywiste, że interwencja państwa w plan restrukturyzacji jest selektywna, ponieważ faworyzuje tylko jedno przedsięwzięcie.
(248) Handel energią elektryczną między Wielką Brytanią a innymi Państwami Członkowskimi odbywa się za pośrednictwem przedstawicieli we Francji i Irlandii.
Handel energią elektryczną między Państwami Członkowskimi odbywa się od dawna, w szczególności od wejścia w życie dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [35].
Według danych przesłanych przez Wielką Brytanię w notyfikacji, BE jest drugim co do wydajności producentem energii elektrycznej w Anglii i Walii, a trzecim w Szkocji.
Interwencja państwa w plan restrukturyzacji może zatem wyraźnie wpływać na handel między Państwami Członkowskimi.
(249) Spośród siedmiu środków restrukturyzacyjnych, trzy: środek D ("pakiet restrukturyzacyjny znaczących wierzycieli"), środek E ("nowa strategia handlowa") i środek F ("sprzedaż majątku") nie pochodzą z zasobów publicznych. Nie można ich zatem zaklasyfikować jako pomoc państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(250) Środek A, dla odmiany, pochodzi ze środków publicznych, gdyż obejmuje szereg płatności lub zobowiązań do dokonania płatności przez rząd brytyjski.
Ponieważ płatności rządu brytyjskiego spowodują przejęcie części obciążeń jądrowych, które normalnie ponosiłaby BE, środek A stanowi pożytek na rzecz BE.
Uwzględniając wszystkie powyższe elementy, Komisja ogłasza, że środek A stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Wielka Brytania nie kwestionuje tej opinii.
(251) Środki B i C obejmują zasoby BNFL (w całości środek B i częściowo środek C), która jest publicznym przedsiębiorstwem.
Zasoby należące do publicznego przedsiębiorstwa są zasobami państwowymi.
Wobec powyższego, środki B i C stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE wtedy i tylko wtedy, gdy stanowią one o przewadze konkurencyjnej BE i zapewnienie tej przewagi można przypisać państwu.
Ponieważ problem ten poruszono w decyzji o wszczęciu postępowania, zostanie on szczegółowo omówiony poniżej w sekcji b).
(252) Środek G także obejmuje zasoby samorządu lokalnego.
Środki takich władz stanowią zasoby państwowe.
Środek G stanowi zatem pomoc państwową w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE wtedy i tylko wtedy, gdy stanowi on o przewadze konkurencyjnej BE i zapewnienie tej przewagi można przypisać państwu.
Ponieważ problem ten poruszono w decyzji o wszczęciu postępowania, zostanie on szczegółowo omówiony poniżej w sekcji a).
a) Uwaga o istnieniu pomocy w ramach środka G
(253) Władze brytyjskie wykazały, że lokalne podatki objęte środkiem G zostały spłacone przez BE wraz z odsetkami obliczonymi z wykorzystaniem stawki referencyjnej i dyskontowej zalecanej Wielkiej Brytanii przez Komisję.
W prawie brytyjskim nie ma żadnego szczególnego przepisu, który wymagałby zastosowania wyższej stopy odsetkowej w wypadku, gdy samorząd lokalny odracza podatek.
Komisja uważa zatem, że zastosowana stawka była właściwym miernikiem dotyczącym podjęcia decyzji o tym, czy odroczenie podatku stanowi przewagę konkurencyjną dla BE.
W świetle powyższego Komisja uważa, że środek G nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
b) Uwaga o istnieniu pomocy w ramach środków B i C
(254) Podejmując decyzję o wszczęciu postępowania, Komisja ogłosiła, że "na obecnym etapie oceny Komisja uważa, iż renegocjacja kontraktów między BNFL a BE może być uznana za pomoc państwa".
Opiera tę opinię na fakcie, że BNFL, spółka publiczna, ogłosiła, iż zamierza zmienić warunki handlowe swoich istniejących kontraktów z BE dopiero wówczas, gdy BE ogłosiła rozpoczęcie rozmów z rządem brytyjskim dotyczących uzyskania wsparcia finansowego.
Wydaje się wątpliwe, by te kontrakty były renegocjowane w oparciu o ceny rynkowe.
Komisja doszła do tych samych wniosków wstępnych w przypadku środka C.
(255) Korzystając z danych udostępnionych jej od chwili wszczęcia postępowania, Komisja przeprowadziła bardziej dogłębną analizę dotyczącą faktu, czy środki B i C spełniają kryteria pozwalające zaklasyfikować je jako pomoc państwową, w szczególności, czy wiążą się z przewagą konkurencyjną dla BE.
Komisja doszła do następujących wniosków:
Odnośnie do środka B
(256) Środek B dotyczy renegocjacji kontraktów między BNFL, spółką publiczną, a BE.
Komisja zbadała, czy środek B wiąże się z zapewnieniem BE przewagi konkurencyjnej takiej, że żaden prywatny operator nie wyraziłby zgody na współpracę z firmą znajdującą się w trudnej sytuacji na takich warunkach.
Innymi słowy, Komisja rozpatrywała, czy BNFL działa zgodnie z zasadą wierzyciela postępującego zgodnie z zasadą gospodarki rynkowej, wyrażając zgodę na środek B.
(257) W tym celu Komisja zbadała w szczególności, czy renegocjacja kontraktów BNFL z BE dostała dokonana z uwzględnieniem cen rynkowych i czy ustępstwa ze strony BNFL miały charakter komercyjny.
Czy BNFL postąpiła zgodnie z zasadą wierzyciela prywatnego?
(258) Pierwsza kwestia, jaką musi rozpatrzyć Komisja, dotyczy tego, czy nowe ustalenia między BNFL a BE były negocjowane po cenach rynkowych.
Należy także przypomnieć, że BNFL jest największym pojedynczym wierzycielem BE, a BE największym klientem BNFL.
Komisja zbadała zatem, czy warunki przyjęte przez BNFL mogły zostać przyjęte przez prywatnego operatora w analogicznej sytuacji.
W kontekście dostawcy stojącego w obliczu kłopotów głównego klienta, sprowadza się to do sprawdzenia, czy BNFL działała jako sumienny wierzyciel prywatny próbujący maksymalizować szanse odzyskania swoich należności [36].
(259) Komisja zbadała odpowiednie raporty prawnych i finansowych doradców BNFL oraz fragmenty protokołów posiedzeń zarządu przedstawionych przez BNFL.
(260) Po pierwsze, Komisja zauważa, że BNFL już prosiła swoich doradców o rozpatrzenie swojego stanowiska wobec BE na początku 2002 r., kiedy to BE odwołała się do klauzuli o trudnościach w rozmowach z BNFL.
Nie było możliwe dojście do ostatecznego wniosku, że spełniono istotnie warunki klauzuli o trudnościach, ale zarząd polecił BNFL rozpatrzyć możliwe opcje, które byłyby rozwiązaniem problemów BE zgodnie z jednoznacznym warunkiem, że każda opcja musi być z komercyjnego punktu widzenia korzystna dla BNFL.
(261) Raporty przedstawione przez BNFL, które zostały wtedy sporządzone, ilustrują szczególną sytuację BNFL jako wierzyciela i dostawcy BE i analizują wpływ upadłości BE na BNFL.
Konkludują one, że w świetle poważnego zagrożenia BNFL, zmierzająca do odzyskania rentowności restrukturyzacja leży w interesie BNFL, lecz nie powinna być to restrukturyzacja za wszelką cenę.
Określają zatem proponowany pakiet ustępstw na rzecz BE i śledzą ewolucję tego pakietu podczas negocjacji z BE.
Z raportów tych wynika jednoznacznie, że podczas tych negocjacji BNFL zawsze miała na uwadze początkową ideę, której celem była próba i najlepsza możliwa dbałość o jej interesy poprzez uniknięcie sytuacji, w której BE otrzymałaby zarząd komisaryczny, jednak nie za wszelką cenę, w obrębie zrównoważonej idei.
(262) Władze brytyjskie przypomniały, że renegocjowane umowy BNFL należy postrzegać jako pakiet i porównywać je z pozycją, jaką miałaby BNFL, gdyby BE ogłosiła upadłość, a nie poprzez wybieranie poszczególnych elementów.
Raporty przedłożone przez władze brytyjskie i BNFL konkludują, że Karty warunków ostatecznych są bardziej korzystne dla BNFL niż jakikolwiek scenariusz wiążący się z upadłością.
(263) W świetle powyższego Komisja doszła do pierwszego wniosku, iż w wypadku upadłości BE BNFL znalazłaby się w bardzo niepewnej i prawdopodobnie niekorzystnej sytuacji.
(264) Prawdą jest, że upadłość BE nie oznaczałaby, że jej wszystkie elektrownie atomowe zostałyby natychmiast zamknięte, nie oznaczałaby też automatycznego zaniku potrzeby działań likwidacyjnych istniejących elektrowni ani zarządzania historycznym zużytym paliwem.
(265) W przypadku upadłości BE Komisja uznaje, że BNFL znalazłaby się w o wiele trudniejszej pozycji negocjacyjnej wobec dowolnego następcy BE, który miałby prowadzić elektrownie czy wyłączać je z użytkowania.
Implikowałoby to znaczne ryzyko i niepewność, które prywatny inwestor musiałby wziąć pod uwagę rozpatrując renegocjację umów, w szczególności z głównym klientem.
Fakt, że doradcy BNFL zbadali dokładnie tę alternatywę, sugeruje jednoznacznie, że BNFL uwzględniła te fakty w wystarczającym stopniu.
(266) W komercyjnym interesie BNFL jest zatem podjęcie próby i uzyskanie prowadzącej do powrotu rentowności BE restrukturyzacji.
(267) Po dojściu do tego wniosku pierwotnego, Komisja rozpatrzyła wpływ renegocjowanych umów na przychody BNFL w szczególności w świetle uwag stron trzecich, w celu sprawdzenia, pod względem mikroekonomicznym, czy renegocjowane umowy mogłyby zostać przyjęte przez prywatną spółkę w podobnej sytuacji.
(268) W przypadku zarządzania zużytym paliwem obciążenia dotyczące zużytego paliwa są dzielone między obciążenia historyczne i przyszłe.
(269) W przypadku historycznych obciążeń dotyczących zużytego paliwa, zgodnie ze środkiem A planu restrukturyzacji, rząd brytyjski przejmie od BE wszystkie te zobowiązania [37].
(270) W przypadku zarządzania przyszłym zużytym paliwem wprowadzono zmiany do istniejących umów.
BNFL przedstawiła następującą tabelę dotyczącą nowych umów związanych ze zużytym paliwem, która wykazuje, że BE będzie płacić BNFL malejące kwoty.
Dane podane kursywą zostały uzupełnione przez Komisję:
Wynikowa cena energii elektrycznej w GBP/MWh Rzeczywiste warunki z 2003 r. _BAR_ Kwota jednostkowa (Rabat)/Zniżka w GBP/MWh(w porównaniu z pierwotnym kontraktem) _BAR_ Kwota jednostkowa netto płatności za zużyte paliwa w GBP/MWh Rzeczywiste warunki z 2003 r. _BAR_ Płatność w GBP za kgU _BAR_
14,8 i poniżej _BAR_ –0,6 _BAR_ […] _BAR_
15 _BAR_ –0,5 _BAR_
16 _BAR_ 0 _BAR_
17 _BAR_ 0,5 _BAR_
18 _BAR_ 1 _BAR_
19 _BAR_ 1,5 _BAR_
20 _BAR_ 1,75 _BAR_
21 i powyżej _BAR_ 2,0 _BAR_
(271) Należy zauważyć, że rabaty i zniżki, jakie zawiera tabela 7, są porównane z ustaleniami dla zarządzania zużytym paliwem, które obowiązywały tuż przed restrukturyzacją, a nie wcześniejszymi ustaleniami.
Jest to właściwy miernik dla ustępstw na rzecz BE, ponieważ przedstawia, co BNFL otrzymałaby od BE, gdyby BE nie znalazła się w trudnej sytuacji.
Dla kontrastu, porównywanie nowych ustaleń ze starszymi kontraktami, jak początkowe kontrakty dotyczące obciążenia podstawowego, do których odwołuje się pierwsza anonimowa strona trzecia, nie miałyby sensu w przypadku analizowania rzeczywistych ustępstw dokonanych przez BNFL podczas negocjacji planu restrukturyzacji.
(272) Tabela 7 pokazuje, że wynikowa cena energii elektrycznej jest niższa niż cena wykonania w wysokości 16 GBP/MWh, zatem BNFL udziela BE rabatu w porównaniu z umowami dotyczącymi zużytego paliwa, poprzedzającymi restrukturyzację.
Jeśli cena energii elektrycznej będzie niższa niż cena wykonania, BNFL zapłaci zniżkę w porównaniu z płatnościami otrzymanymi z mocy pierwotnych umów dotyczących zarządzania zużytym paliwem.
(273) Jak zauważono w motywie 270, przychody, jaki otrzymuje BNFL za zarządzanie i likwidację zużytego w przyszłości paliwa, w całości zależą od hurtowych cen energii elektrycznej w Wielkiej Brytanii.
Taka zależność sama w sobie nie może być interpretowana jako niekomercyjna.
Jest to raczej powszechna sytuacja w tym sektorze, gdzie gracze pragną współdzielić ryzyko powiązane z potencjalnie dużymi fluktuacjami cen.
(274) Aby sprawdzić, czy ten poziom cen mógłby zostać zaakceptowany przez prywatną firmę, Komisja sprawdziła, w jakim stopniu pozwoliłaby BNFL pokrywać koszty uniknione w świetle przewidywanej ewolucji cen elektryczności.
W istocie, mając na względzie prawdopodobieństwo utraty kluczowego klienta, jakim jest dla BNFL BE, prywatna spółka byłaby skłonna posunąć się do obniżenia cen do kosztów, jakich można by uniknąć likwidując działalność.
Koszty te to dokładnie koszty, jakich można uniknąć.
(275) W tym przypadku, zgodnie z nowymi umowami o zarządzanie zużytym paliwem BNFL otrzyma prawo własności z chwilą jego dostarczenia przez BE.
Oznacza to, że ostateczną likwidację tego paliwa zapewni BNFL, co nie miało mieć miejsca zgodnie z poprzednimi umowami [40].
Ponieważ jest to dodatkowa opłata na rzecz BNFL w porównaniu z poprzednimi ustaleniami, nie można po prostu opierać się na porównaniu między poprzednimi płatnościami a nowymi i ogłosić wniosek, że BNFL odzyska swoje koszty uniknione, gdy tylko cena hurtowa energii przekroczy […] GBP/MWh.
Z drugiej strony, nowe umowy dotyczące zużytego paliwa nie przewidują sposobu postępowania przez BNFL ze zużytym paliwem, którego jest właścicielem.
BNFL może wybrać, czy woli powtórnie przetworzyć paliwo przed jego ostateczną likwidacją czy nie.
(276) Konieczna jest dalsza analiza, opierająca się na rzeczywistych kosztach do uniknięcia BNFL, w tym opłatach za ostateczną likwidację zużytego paliwa.
(277) Komisja zwróciła się do władz brytyjskich z prośbą o przedstawienie dokładnego opisu tych kosztów.
Dokumentacja dostarczona w związku z tym przez władze brytyjskie wskazuje, że BNFL pokryje uniknione koszty, gdy tylko ceny energii elektrycznej przekroczą zakres od […] GBP/MWh do […] GBP/MWh, w zależności od tego, czy BNFL dopuści rezerwy na poczet ryzyka.
Nieznaczna różnica między kwotą […] GBP/MWh w motywie 275 jest spowodowana głównie faktem, że w zakładach BNFL już istnieje zbiornik do długoterminowego przechowywania paliwa przed powtórnym przetworzeniem […].
(278) Aby dokonać krzyżowej kontroli tej oceny, Komisja porównała koszty uniknione obliczone przez władze brytyjskie z kosztami z innego źródła.
(279) Greenpeace opublikowała na swojej stronie internetowej raport autorstwa Gordona MacKerrona z National Economic Research Associates [41].
Raport ten podaje kwotę 200 USD/kg U (110 GBP za kg U [42]) dla przypadkowego tymczasowego składowania zużytego paliwa i 400 USD/kg U (220 GBP za kg U) za składowanie ostateczne.
Zdaniem autora raportu liczby te pochodzą z badań amerykańskich [43].
Istnieje wiele różnic między reaktorami amerykańskimi (głównie typu LWR) a reaktorami BE.
Ponadto z raportu nie wynika jasno, czy koszty, do których on się odwołuje, są kosztami uniknionymi lub obejmują elementy kosztów stałych, przez co pozostają poza zakresem niniejszej analizy.
Są także w dużym stopniu zależne od stawek rabatów, gdyż ostateczne koszty likwidacji zostaną poniesione w odległej przyszłości.
Komisja zdecydowała się jednak skorzystać z tych danych, gdyż uznała, że liczby opublikowane przez stronę trzecią są dobrym źródłem umożliwiającym kontrolę krzyżową liczb przekazanych przez władze brytyjskie.
(280) W świetle danych podanych w motywie 279 cena energii elektrycznej, powyżej której BNFL mogłaby odzyskać swoje koszty, wynosi […] GBP/MWh.
Liczby te należy porównać z przewidywaną ewolucją cen energii elektrycznej.
(281) Właściwym miernikiem dla tego porównania jest rozwój cen energii elektrycznej teraz i w przyszłości, zgodnie z przewidywaniami BNFL, kiedy były negocjowane nowe ustalenia między BNFL a BE.
Wartość ustępstw BNFL na rzecz BE można ocenić na tym potencjalnym tle.
(282) Z dokumentów dostarczonych przez BNFL wynika, iż ogólne prognozy zakładają, że ceny pozostaną w przedziale od 16 GBP/MWh do 19 GBP/MWh w najbliższej przyszłości, a następnie osiągną wyższe, bardziej zrównoważone wartości.
(283) W ocenie ostatecznych warunków planu BNFL korzystała z czterech możliwych scenariuszy.
Tylko w przypadku najbardziej pesymistycznego scenariusza wspomniane ceny energii elektrycznej kształtowały się stale poniżej 17 GBP/MWh, osiągając wartości rzędu 16,5 GBP/MWh w średnim okresie czasu.
Trzy pozostałe zakładały, że ceny te osiągnęłyby wartości około 18 GBP/MWh w roku 2007, a następnie stopniowo osiągnęłyby poziom od ok. 19,5 GBP/MWh do 23 GBP/MWh.
(284) Ocena BNFL jej renegocjacji ustaleń z BE została zatem dokonana w oparciu o prognozy ewolucji cen, które głosiły, że nawet przy najbardziej pesymistycznych założeniach ceny pozwolą pokryć koszty uniknione zgodnie z wewnętrzną wyceną, a we wszystkich scenariuszach z wyjątkiem najbardziej pesymistycznego, ceny pozwolą pokryć koszty uniknione ustalone przez Gordona MacKerrona.
(285) Rzeczywista ewolucja cen elektryczności była ostatecznie wyższa niż w przypadku najbardziej optymistycznego scenariusza ze czterech wykorzystywanych przez BNFL.
W istocie, różne agencje zajmujące się śledzeniem cen podały wartości przekraczające 20 GBP/MWh dla cen zimowych obciążenia podstawowego w najbliższej przyszłości, osiągając nawet tak wysokie wartości jak 27 GBP/MWh [44].
W przypadku cen letnich te same agencje informowały o cenach rzędu 20 GBP/MWh.
Scenariusze, z których korzystała BNFL, były raczej ogólnie pesymistyczne.
(286) Na tej podstawie można wyciągnąć wniosek, że można oczekiwać, iż BNFL pokryje swoje koszty uniknione zgodnie z nowymi ustaleniami, mimo tego, że będzie musiała ponieść koszty ostatecznej likwidacji zużytego paliwa.
(287) Analogicznie, analiza nowych ustaleń dotyczących dostaw paliwa, które są o wiele prostsze, gdyż zawierają cenę zmienną, która nie jest indeksowana cenami energii elektrycznej, wykazują, że BNFL będzie w stanie pokryć we wszystkich przypadkach koszty do uniknięcia związane z dostawami paliwa.
(288) Dogłębna analiza kosztów do uniknięcia ujawnia zatem, że nic nie sugeruje, jakoby BNFL postępowała niekomercyjnie.
Wręcz przeciwnie, rzeczywista ewolucja cen energii elektrycznej sugeruje, że BNFL może równie dobrze poprawić swoją pozycję w porównaniu z poprzednią sytuacją, równocześnie wykazując wystarczającą elastyczność, by umożliwić swojemu klientowi przetrwanie na rynku.
Czy BNFL była traktowana na równej stopie z prywatnymi wierzycielami?
(289) Po przeanalizowaniu renegocjacji z mikroekonomicznego punktu widzenia Komisja sprawdziła, czy BNFL była traktowana na równej stopie z prywatnymi wierzycielami BE.
W drugim etapie analizy Komisja zbadała, czy ustępstwa dokonane przez BNFL są analogiczne jak w przypadku prywatnych wierzycieli.
(290) Informacje dostarczone przez Wielką Brytanię i BNFL wykazują, że:
a) jeśli nawet BNFL ustaliła warunki z BE przed negocjowaniem przez BE indywidualnych warunków z każdym z większych wierzycieli, wymagało to dołączenia klauzuli pozwalającej na wycofanie sugerowanych ustępstw w przypadku gdyby inny znaczący wierzyciel zaoferował bardziej korzystne warunki niż BNFL;
b) w całym procesie negocjacji BNFL zawsze dbała o to, by upewnić się, czy inni prywatni wierzyciele BE będą skłonni do podobnych ustępstw jak BNFL;
c) szczegółowe ilościowe porównanie roszczeń wierzycieli i kwot, w przypadku których zastosowano ustępstwa zgodnie z ostatecznie uzgodnionym pakietem restrukturyzacyjnym wykazało, że BNFL wycofała się z małej części zaległych należności.
Należy także zauważyć, że w tej kwestii BNFL nie miała zabezpieczenia zadłużenia na majątku BE.
(291) Komisja doszła zatem do wniosku, że BNFL była traktowana na równej stopie z prywatnymi wierzycielami.
Sugeruje to, że podczas negocjowania planu restrukturyzacji BNFL nie zachowywała się w sposób odmienny od wierzycieli prywatnych.
Czy BNFL działała jako podmiot niezależny od rządu brytyjskiego?
(292) Komisja uważa, że powyższy wniosek jest wystarczającym dowodem na to, że BNFL działała zgodnie z zasadą wierzyciela rynkowego, a zatem środek B nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(293) Ponadto Komisja uważa, że w obecnym przypadku nie ma żadnych podstaw do przypisywania zachowania BNFL państwu.
Warunek takiego przypisania został przywołany przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w orzeczeniu w sprawie Stardust [45].
Jak utrzymywał Trybunał, nie można automatycznie założyć, że środek jest pomocą państwową tylko dlatego, że został podjęty przez przedsiębiorstwo publiczne.
Nie jest warunkiem wystarczającym, by organ udzielający pomocy był przedsiębiorstwem publicznym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [46].
Fakt, że władze publiczne mogą wywierać, pośrednio lub bezpośrednio, dominujący wpływ, nie jest dowodem na to, że w danym wypadku istotnie wywarły one dominujący wpływ.
Jak wyjaśnia rzecznik generalny Jacobs w swojej opinii dotyczącej sprawy Stardust [47], przypisanie środków pomocowych państwu, w przypadku udzielenia ich przez przedsiębiorstwo publiczne, może być określane za pomocą zbioru wskaźników na podstawie okoliczności sprawy i w kontekście, w którym podjęto te środki.
Rzecznik generalny podaje listę faktów i okoliczności, które można jego zdaniem uwzględnić, jak dowody na to, że środki zostały użyte wskutek nacisku państwa, skalę i charakter środków, stopień kontroli wywieranej przez państwo nad przedsiębiorstwem publicznym i ogólną praktykę wykorzystywania rzeczonego przedsiębiorstwa do celów innych niż komercyjne lub do wywierania wpływu na podejmowane decyzje.
(294) Na podstawie materiałów złożonych przez rząd Wielkiej Brytanii i strony trzecie, Komisja zbadała, czy środek B (i środek C) można przypisać działaniom państwa.
Uwzględniła fakt, że BNFL podjęła decyzję, że w jej najlepszym interesie są ustępstwa mające zapobiec upadłości BE zanim problemy finansowe BE zostały ogłoszone publicznie oraz znacznie wcześniej niż rząd brytyjski ogłosił swoją rolę w potencjalnej restrukturyzacji mającej przywrócić bieżącą płynność finansową.
Z chronologicznego punktu widzenia brak jest dowodów, że renegocjacja miała miejsce z powodu wywierania wpływu przez państwo.
Wręcz przeciwnie, fakt, że BNFL ostatecznie nie zgodziła się na uczestniczenie w planie restrukturyzacji zanim rząd brytyjski ogłosił swoje zaangażowanie, może być postrzegana jako dowód, że BNFL nie była gotowa na ratowanie BE za wszelką cenę i wolała poczekać na interwencję państwa jak pozostali wierzyciele.
(295) Komisja uwzględniła także, że zgodnie z prawem brytyjskim obowiązkiem powierniczym zarządu BNFL jest działać w najlepszym interesie handlowym w celu maksymalizacji wartości i minimalizacji ryzyka finansowego w oparciu o dostępne w danej chwili informacje.
Poparcie na to można znaleźć w odpowiednich fragmentach protokołów z posiedzeń zarządu, udostępnionych Komisji.
Wniosek
(296) Na podstawie powyższych elementów Komisja uznała, że środek B nie stanowi pomocy państwowej w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Środek C
(297) Środek C obejmuje umowy o zamrożeniu dotyczące płatności należne na rzecz BNFL i kilku znaczących wierzycieli ze strony BE za okres rozpoczynający się w dniu 14 lutego 2003 r. i kończący się najwcześniej w dniu 30 września 2004 r.
W przeciwieństwie do innych uczestniczących wierzycieli BNFL nie będzie otrzymywać odsetek w okresie zamrożenia.
Ocena Komisji
(298) W oparciu o dostępne informacje Komisja zauważa, że raporty doradców finansowych BNFL, które zostały sporządzone w okresie, kiedy to BNFL prowadziła negocjacje z BE, zawierają wniosek, że w swoim udziale w pakiecie restrukturyzacyjnym BNFL nie wystąpiła z większymi ustępstwami niż pozostali wierzyciele, co wykazano porównując wkład każdego ze znaczących wierzycieli.
Jak wspomniano w motywie 290, BNFL nie posiadała zabezpieczenia w postaci majątku BE.
(299) Ponadto Komisja doszła do wniosku, że udzielenie zgody na niedomaganie się zapłaty odsetek w celu zachowania ustalonej opcji restrukturyzacji mającej na celu przywrócenie rentowności jest zbieżne z zachowaniem prywatnych wierzycieli, mającym na celu zapewnienie, że wybrano najlepszą dostępną opcję komercyjną.
Analiza doradców finansowych i prawnych BNFL wykazuje, że domaganie się renegocjacji warunków zamrożenia płatności zagroziłoby całości umów z BE, a poza tym, przede wszystkim, wypłacalności BE jako takiej.
Ryzyko to byłoby znaczące, gdyż domaganie się zapłaty odsetek doprowadziłoby do upadłości BE, co nie byłoby korzystne dla interesów BNFL.
Zrzekając się odsetek BNFL postąpiła zgodnie z zasadami prywatnego wierzyciela pragnącego zapewnić sobie najlepsze możliwe przychody.
(300) Konkludując, Komisja nie była w stanie uznać, że część środka C, w której uczestniczy BNFL, należy przypisywać państwu, z powodów wymienionych w ocenie środka B w motywach 256–296.
(301) Komisja doszła zatem do wniosku, że środek C nie stanowi pomocy państwowej w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
3.
Ocena zgodności z Traktatem WE
(302) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu WE podaje ogólną zasadę zakazu pomocy państwowej w obrębie Wspólnoty.
(303) Artykuł 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 Traktatu WE przewidują wyjątki od ogólnej niezgodności opisanej w art. 87 ust. 1.
(304) Wyjątki opisane w art. 87 ust. 2 Wspólnoty WE nie mają w tym przypadku zastosowania, gdyż środki pomocowe nie mają charakteru społecznego i nie są udzielane indywidualnym konsumentom, nie stanowią pomocy łagodzącej skutki klęsk żywiołowych czy zdarzeń wyjątkowych i nie są udzielane niektórym obszarom gospodarki Republiki Federalnej Niemiec dotkniętym jej podziałem.
(305) Dalsze wyjątki podano w art. 87 ust. 3 Traktatu WE. Wyjątki w art. 87 ust. 3 lit. a), art. 87 ust. 3 lit. b) i 87 ust. 3 lit. d) nie mają zastosowania w tym wypadku, gdyż pomoc nie promuje rozwoju gospodarczego na obszarach, gdzie standard życia jest niższy od przeciętnej lub gdzie występuje poważny niedorozwój, nie promuje też realizacji projektu ważnego dla wspólnego interesu europejskiego ani nie jest środkiem zaradczym w przypadku poważnych zaburzeń gospodarki Państwa Członkowskiego oraz nie promuje ochrony kultury i dziedzictwa kulturowego.
(306) Może mieć więc zastosowanie wyłącznie wyjątek przewidziany art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Artykuł 87 ust. 3 lit. c) przewiduje zatwierdzenia pomocy państwowej, które jest udzielane w celu ułatwiania rozwoju niektórych sektorów gospodarki, w przypadku, gdy pomoc taka nie miałaby negatywnego wpływu na warunki handlowe w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(307) W Wytycznych Komisja określiła warunki dotyczące korzystnej realizacji swoich uprawnień wynikłych z art. 87 ust. 3 lit. c) w takich przypadkach jak ten.
(308) Podejmując decyzję o wszczęciu postępowania, Komisja wyraziła szereg wątpliwości dotyczących zgodności planu restrukturyzacji z Wytycznymi.
Wątpliwości te zostały sformułowane w sekcji 3 powyżej.
Poniższe sekcje przedstawiają ocenę i ostateczne wnioski Komisji związane z każdą z tych wątpliwości.
a) Uwagi dotyczące przywrócenia rentowności BE
(309) Przyznanie środków restrukturyzacyjnych wymaga wykonalnego, spójnego i wybiegającego w przyszłość planu restrukturyzacji umożliwiającego odtworzenie długofalowej rentowności firmy w rozsądnym okresie czasu i w oparciu o realistyczne założenia.
Zgodnie z pkt 32 Wytycznych poprawa rentowności musi wynikać głównie ze środków wewnętrznych zawartych w planie restrukturyzacji i może opierać się na czynnikach zewnętrznych, jak zmiany cen i popytu, na które firma nie ma wpływu, jeśli założenia rynkowe są powszechnie uznawane.
(310) Punkt 33 Wytycznych wymaga, by Państwo Członkowskie przedłożyło plan restrukturyzacji opisujący okoliczności, które spowodowały problemy spółki oraz zawierający scenariusze odzwierciedlające założenia: najbardziej optymistyczne, najbardziej pesymistyczne i pośrednie.
Punkt 34 Wytycznych dodaje, że plan powinien zapewniać środki, które po ukończeniu przez firmę restrukturyzacji zapewni pokrycie wszystkich jej kosztów, także amortyzacji i kosztów finansowych.
Przewidywana stopa zwrotu z kapitału powinna być na tyle wysoka, by umożliwiać zrestrukturyzowanej firmie konkurowanie na rynku na normalnych zasadach.
(311) Podejmując decyzję o wszczęciu postępowania, Komisja zwróciła uwagę na kilka kwestii związanych z przywróceniem rentowności BE.
Wątpliwości te opierały się na dwóch obserwacjach.
Po pierwsze, ramy czasowe dla niektórych pozycji środka A i B wydawały się nieograniczone, co wzbudzało wątpliwości co do tego, czy plan restrukturyzacji umożliwi BE stawienie czoła konkurencji o własnych siłach w rozsądnym okresie czasu.
Po drugie, wydawało się, że plan restrukturyzacji nie obejmuje środków wewnętrznych BE w wystarczającym stopniu.
Czas trwania pomocy
(312) Wątpliwości Komisji wiązały się głównie ze środkami A i B. Mając na uwadze czas trwania środka A i otwarty charakter środka B, Komisja zastanawiała się, czy pomoc restrukturyzacyjna na rzecz BE nie została udzielona w formie stałej dotacji, która byłaby sprzeczna z wymaganiami Wytycznych.
Problem ten podkreślały też inne strony, jak Drax.
(313) W przypadku środka B Komisja doszła do wniosku, że nie obejmuje on pomocy państwa w sensie art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Oznacza to, że problem związany z otwartym charakterem środka B nie ma już znaczenia.
(314) W przypadku środka C Komisja rozpatrywała, czy środki związane z wyłączaniem z użytkowania elektrowni atomowych mogą być generowane do roku 2086 i czy finansowanie kosztów związanych z zarządzaniem zużytym paliwem PWR wprowadzonym do należącego do BE reaktora Sizewell B było także kwestią otwartą.
(315) W przypadku kosztów likwidacji Komisja odnotowuje, że koszty te będą istniały w przyszłości, ale będą odnosiły się do budowy elektrowni jądrowych, które miały miejsce w przeszłości.
Komisja przyjmuje argument Wielkiej Brytanii, że nie jest możliwe dokładne określenie ilościowe kwot likwidacyjnych wobec braku istnienia elektrowni AGR w przeszłości i faktu, że będzie to miało miejsce w bardzo odległej przyszłości, z możliwą ewolucją techniczną.
Ponadto rząd brytyjski twierdzi, że koszty likwidacji są w dużym stopniu stałe, a wszelki znaczący wzrost obciążeń wynikłych z uznaniowych zmian w procedurach operacyjnych z korzyścią ekonomiczną dla BE lub wynikły z nieprzestrzegania minimalnych standardów będzie musiał zostać pokryty przez BE.
Ponadto należy przypomnieć, że interwencja państwa jest przewidywana w przypadku spadku finansowania za pośrednictwem NLF.
(316) Uwzględniając szczególny charakter przemysłu atomowego, gdzie nie można posługiwać się materiałem jądrowym dopóki jego poziom promieniowania nie osiągnie bezpiecznych wartości i nieuniknioną skalę czasową finansowania działań likwidacyjnych, Komisja konkluduje, że część środka A odnoszącego się do tych obciążeń nie może być zaklasyfikowana jako dotacja stała dla BE, gdyż są one zdefiniowane i odnoszą się do kosztów już poniesionych.
Rezerwa na poczet tych kosztów została już stworzona w bilansie BE.
Komisja konkluduje ponadto, że opóźniona wypłata pomocy związanej z tymi kosztami nie może być postrzegana jako odsunięcie przywrócenia rentowności w przyszłość.
(317) W przypadku finansowania przez państwo zarządzania paliwem PWR wprowadzonym do reaktora Sizewell B, Komisja przypomina, że BE będzie odprowadzać do NLF środki w kwocie 150 GBP za kg U dla paliwa PWR wprowadzonego do reaktora Sizewell B po dacie wejścia restrukturyzacji w życie.
(318) Ta wartość jest oczywiście niższa niż suma kosztów zarządzania zużytym paliwem PWR, w tym ostatecznej likwidacji. W istocie, łączne koszty oszacowane przez samą BE miały wynieść w latach 2001/2002 240 GBP za kg U. Fakt, że tylko część tych kosztów jest pokrywana z wpłat BE na rzecz NLF potwierdza, że wkład NLF w zarządzanie tym paliwem obejmuje pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(319) Aby podjąć decyzję, czy pomoc ta ma charakter otwarty, Komisja musi określić podział wszystkich kosztów między koszty, których można uniknąć i koszty nieuniknione.
(320) Koszty nieuniknione to koszty bezpowrotnie utracone.
Jest to ekonomicznie racjonalne dla firmy, że operuje ona dopóty, dopóki jest w stanie pokrywać swoje koszty nieuniknione, aby można było spłacić jak największą część kosztów bezpowrotnie utraconych.
Udzielenie pomocy w przypadku kosztów nieuniknionych jednoznacznie daje więc przewagę firmie-beneficjentowi, gdyż zmienia jej próg zerowej rentowności.
W przypadku firm stojących w obliczu trudności, celem jest jak najszybsze przywrócenie ich rentowności.
Ponieważ jednak firma działałaby w każdym razie, gdy tylko pokryłaby swoje koszty do uniknięcia, pomoc w pokryciu kosztów nieuniknionych nie skutkuje sztucznym przedłużaniem życia firmy.
Pomoc taka ma niewątpliwie charakter otwarty.
(321) Dla kontrastu, pomoc w pokryciu kosztów, których można uniknąć, w szczególności kosztów zmiennych, ma na celu sztuczne przedłużanie działania firmy, która w przeciwnym razie nie miałaby ekonomicznego sensu przedłużania swojej działalności.
Pomoc taka ma charakter otwarty w tym sensie, że zapewnia rentowność firmy tylko wtedy, gdy nie jest ograniczona w czasie.
(322) Władze brytyjskie wskazały, że z 240 GBP za kg U kosztów wymienionych w motywie 318 około […]/GBP za kg U stanowią koszty, których można uniknąć.
Pozostałe koszty są głównie związane z kosztami nieuniknionymi powiązanymi z ostatecznym składowaniem historycznego i przyszłego paliwa PWR, które będzie miało miejsce w Sizewell B. Zgodnie z planem urządzenia do przechowywania będą gotowe pod koniec stulecia, co w świetle efektu dyskontowania wyjaśnia stosunkowo małą wartość tych kosztów w porównaniu z kosztami w innych krajach.
(323) Liczby podane w raporcie Gordona MacKerrona wymienione w przypisie 38 nie mogą być wykorzystane w celu krzyżowego sprawdzenia prognoz, gdyż raport nie wskazuje stopnia, w jakim stanowią one koszty nieuniknione.
(324) W celu przeprowadzenia krzyżowej weryfikacji oceny władz brytyjskich Komisja wykorzystała informacje dostępne publicznie, dotyczące fińskiego programu jądrowego, który jest jednym z najbardziej przejrzystych programów jądrowych na świecie.
Podobnie jak w przypadku odpadów z Sizewell odpady produkowane przez fińskie reaktory atomowe nie będą powtórnie przetworzone przed ich ostatecznym składowaniem.
Koszty zarządzania zużytym paliwem w Finlandii są oceniane przez fińską spółkę odpowiadającą za likwidację i mają wynosić 325 EUR za kg U (217 GBP za kg U [48]), z czego 217 EUR za kg U (145 GBP za kg U) jest związane z kosztami, których można uniknąć [49].
(325) Komisja zauważa, że liczby te są podobne do wartości podanych przez władze brytyjskie.
Komisja uznaje, że stanowią one potwierdzenie hipotezy, że kwota 150 GBP za kg U jest wystarczająca do pokrycia kosztów zarządzania zużytym paliwem plus część ich nieuniknionych kosztów.
(326) W świetle powyższego Komisja uznaje, że plan restrukturyzacji nie stanowi stałej dotacji na rzecz BE i jego czas trwania jest zgodny z Wytycznymi przy uwzględnieniu specyfiki przemysłu atomowego o zobowiązań Wielkiej Brytanii zgodnie z Traktatem Euratom [50].
Treść planu restrukturyzacji
(327) Komisja zauważa, że rząd brytyjski przedłożył szczegółowy plan zawierający badanie rynku i scenariusze obejmujące wariant optymistyczny, pesymistyczny i pośredni, zgodnie z wymogami punktu 33 Wytycznych.
Ponadto rząd przedłożył szczegółową analizę przepływów pieniężnych zaktualizowaną w lipcu 2004.
(328) Plan opisuje szczegółowo przyczyny kłopotów BE i środki, jakie zostały lub zostaną wprowadzone w celu usunięcia problemów opisanych w ust. II pkt 2 lit. c) niniejszej decyzji.
Plan restrukturyzacji przewiduje wdrożenie nowej strategii handlowej (środek E) w celu rozwiązania problemu niezabezpieczonej pozycji BE.
Zabezpieczając większym stopniu średnioterminową sprzedaż wygenerowanej energii po cenach stałych, BE zamierza zmniejszyć fluktuacje przepływów pieniężnych i umocnić rentowność długofalową.
Zmniejszy także własne ryzyko związane z hurtowymi cenami energii elektrycznej, zarazem podążając stabilną drogą na rynek dzięki szeregowi warunków kontraktowych, dostępowi do elastycznego wytwarzania energii dzięki Eggborough oraz bezpośredniej sprzedaży firmom, skupiając się na klientach PiK.
Celem środków A i B jest rozstrzygnięcie problemu wysokiego udziału kosztów nieuniknionych, z jakim boryka się BE jako operator jądrowy, poprzez częściowe uwolnienie BE od historycznych obciążeń jądrowych oraz kosztów likwidacji, także historycznych kosztów związanych ze zużytym paliwem oraz kosztów likwidacji oraz redukcję kosztów związanych z zaopatrzeniem w paliwo i usuwaniem zużytego paliwa w ramach kontraktów z BNFL.
Ponadto plan przewiduje renegocjację trzech umów zakupu "opcja poza ceną" oraz sprzedaż majątku BE w Ameryce Północnej, co powinno przyczynić się do rozwiązania problemów BE związanych z wysokimi nieuniknionymi kosztami krótkoterminowymi w postaci kosztów finansowych.
W przypadku trzeciej przyczyny trudności BE, znaczących nieplanowanych przestojów, BE określiła plan, PWP, mający na celu poprawę niezawodności elektrowni jądrowych BE.
PWP przewiduje w szczególności zwiększone inwestycje w kapitał i personel mające na celu poprawę konserwacji i dostępności tych elektrowni.
Ponadto plan rozpatruje scenariusz, w ramach którego dostępność elektrowni BE nie miałaby się zwiększyć, a mimo to, w ramach tego scenariusza, BE nadal generowałaby przychody.
(329) Prognozy finansowe przewidziane przez rząd brytyjski wskazują, że rentowność można zwiększyć w rozsądnych ramach czasowych, gdyż BE zacznie generować przychody od roku 2004 i osiągnie dodatnie roczne operacyjne przepływy pieniężne od roku 2005.
(330) W oparciu o powyższe Komisja konkluduje, że plan restrukturyzacji podejmuje próbę rozwiązania problemów będących przyczyną kłopotów BE i opiera się na realistycznych założeniach zgodnie z wymogami Wytycznych, w szczególności pod względem ewolucji cen energii elektrycznej i wdrożenia PWP.
(331) W swojej decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła wątpliwość, czy przywrócenie rentowności można rozpatrywać jako spowodowane głównie przez środki wewnętrzne.
Komisja zastanawiała się w szczególności, czy warianty ekonomiczne realizowane przez BE zgodnie z tymi środkami były spowodowane wyłącznie ustępstwami ze strony wierzycieli i dostawców, a nie racjonalizacją działalności BE.
(332) Po otwarciu postępowania spółka Drax zgłosiła uwagę do tego punktu.
Jej zdaniem restrukturyzacja BE nie jest rzeczywistą restrukturyzacją, ponieważ nie jest wymuszona przez środki wewnętrzne i daje BE gwarancję powodzenia.
Poza tym dodaje, że niepewny jest wkład BE w restrukturyzację, a zamknięcie niektórych elektrowni byłoby lepszą opcją.
Tę ostatnią opinię podziela Greenpeace.
Wielka Brytania neguje ten pogląd odpowiadając, że pakiet ten podlega zatwierdzeniu rządu brytyjskiego z oceną perspektyw przywrócenia rentowności.
Rząd brytyjski zauważa także, że Wytyczne wymagają równowagi między wkładem państwa, wkładami prywatnymi i własnymi wkładami spółki, ale nie głoszą, że spółka musi być w stanie wydostać się z trudnej sytuacji bez interwencji państwa.
(333) Komisja akceptuje fakt, że restrukturyzacja musi się opierać nie tylko na środkach wewnętrznych, ale także obejmować środki stron państwowych i prywatnych, jak wierzyciele i dostawcy.
Komisja zauważa, że BE już wdrożyła następujące środki: zbyła majątek w Ameryce Północnej (środek F) i […].
Z komercyjnego punktu widzenia Komisja odnotowuje fakt, że zgodnie z nową strategią handlową (środek G), BE zwiększyła liczbę opiewających na stałą kwotę kontraktów długoterminowych, aby zmniejszyć swoją niezabezpieczoną pozycję.
Co więcej, BE nie została zwolniona ze swoich obciążeń jądrowych, ale przyczyni się do ich finansowania za pośrednictwem NLF.
(334) Jak wyjaśniono poniżej w sekcji VI pkt 3 lit. c) ppkt v), Komisja uwzględnia także fakt, że zamknięcie jednej lub kilku elektrowni atomowych BE nie jest wykonalną opcją, a zbycie Eggborough zagroziłoby perspektywom BE na przywrócenie rentowności i byłoby nieproporcjonalne.
(335) Rozpatrując kroki, jakie zostały już podjęte, oraz jakie mają być podjęte przez BE i uwzględniając fakt, że kwestie przyczyn trudności BE są ujęte w planie restrukturyzacji, Komisja konkluduje, że wymogi punktu (32) Wytycznych zostały spełnione.
Specyficzny przypadek Dungeness B
(336) Niektóre ze stron trzecich kwestionowały w szczególności perspektywy przywrócenia rentowności Dungeness B, najstarszej elektrowni jądrowej BE.
(337) Powergen, strona trzecia, która najlepiej umotywowała swoje wątpliwości, oparła swoją analizę sytuacji Dungeness B na ocenie struktury kosztów pierwotnie przedłożonych przez władze brytyjskie i wymienionych w decyzji o wszczęciu postępowania.
(338) Zdaniem Powergen Dungeness B jest elektrownią bardzo niewydajną.
Wartości historyczne wskazują, że jej współczynnik obciążenia jest bardzo mały.
Powergen ocenia go na 46 %.
W przypadku takiego współczynnika obciążenia elektrownia wytwarzałaby około 4,5 TWh rocznie.
Zdaniem Powergen wytwarzanie takiej ilości energii kosztowałoby około 73,8 miliona GBP, przy uwzględnieniu tylko kosztów do uniknięcia.
Powergen konkluduje, że koszty do uniknięcia Dungeness B wynoszą około 16,4 GBP za MWh, zaś cena energii elektrycznej dla obciążenia bazowego wynosi 16 GBP za MWh [51].
(339) W swoich komentarzach do analizy Powergen władze brytyjskie wyraziły swoją opinię na temat konkurencyjnej analizy rentowności Dungeness B. Zdaniem władz brytyjskich w analizie Powergen można znaleźć dwa błędy.
Po pierwsze, hipoteza Powergen dotycząca sumy kosztów elektrowni była zaniżona.
Dane BE sugerują, że rzeczywiste koszty Dungeness B są wyższe od oszacowanych przez Powergen, w szczególności koszty operacyjne i koszty utrzymania.
Prowadzi to do wzrostu kosztów Dungeness B na jedną MWh.
(340) Dla kontrastu, władze brytyjskie uważają, że historia wydajności Dungeness B bardzo się poprawiła w ostatnich latach.
Uważają, że – ponieważ dane historyczne wykazują poprawę – nie należy akceptować na przyszłość hipotezy, że będzie pracować tak jak w najgorszych latach, ale tak jak w ostatnich latach.
Spowodowałoby to zwiększenie współczynnika obciążenia do 61 %.
Powoduje to spadem kosztów Dungeness B na jedną MWh.
(341) Uwzględniając zarówno uwagi podane w motywach 339 i 340, władze brytyjskie oceniają koszty, których można uniknąć Dungeness B na poziomie około […] GBP/MWh przy cenie energii elektrycznej obciążenia podstawowego na rynku hurtowym na […] GBP/MWh.
(342) Komisja zbadała koszty, których można uniknąć Dungeness B, uwzględniając różne hipotezy, w zależności od tego, które prognozy są poprawne dla sumy kosztów i współczynnika obciążenia.
Otrzymano następującą macierz:
_BAR_ Hipoteza władz brytyjskich dotycząca wydajności _BAR_ Hipoteza Powergen dotycząca wydajności _BAR_
Hipoteza władz brytyjskich dotycząca kosztów _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Hipoteza Powergen dotycząca kosztów _BAR_ […] _BAR_ 16,4 GBP za MWh _BAR_
(343) Uwzględniając podział korzyści ze wzrostu cen energii elektrycznej przy różnicy energii elektrycznej obciążenia podstawowego na rynku hurtowym rzędu 16 GBP za MWh między BE a BNFL, Komisja obliczyła cenę wynikową, powyżej której Dungeness B pokrywa swoje koszty, których można uniknąć w różnych hipotezach:
_BAR_ Hipoteza władz brytyjskich dotycząca wydajności _BAR_ Hipoteza Powergen dotycząca wydajności _BAR_
Hipoteza władz brytyjskich dotycząca kosztów _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Hipoteza Powergen dotycząca kosztów _BAR_ […] _BAR_ 16,8 GBP za MWh _BAR_
(344) Jak wynika z tabeli 9, wydaje się, że w przypadku wszystkich scenariuszy z wyjątkiem najgorszego Dungeness B jest w stanie odzyskać koszty, których można uniknąć, a zatem nie generuje strat, gdy cena energii elektrycznej obciążenia podstawowego na rynku hurtowym przekroczy […] GBP za MWh.
Ta cena wynikowa odpowiada cenie energii elektrycznej obciążenia podstawowego na rynku hurtowym, która, jak wykazano w motywach 282–285, jest odnotowywana obecnie na poziomie powyżej 20 GBP za MWh, i w każdym wypadku miała osiągnąć poziom między 16 a 19 GBP za MWh nawet w krótkim okresie czasu, w którym Dungeness B miałaby nadal pracować.
Ponadto Komisja zauważa, że przy obecnych cenach elektryczności Dungeness B jest w stanie pokryć swoje koszty, których można uniknąć nawet w najbardziej pesymistycznym scenariuszu.
(345) Komisja uznaje zatem, że Dungeness B jest rentownym składnikiem majątkowym.
b) Uwaga odnośnie do zapytania, czy pomoc jest ograniczona do niezbędnego minimum
(346) W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła wątpliwości, czy pomoc byłaby ograniczona do niezbędnego minimum, ponieważ charakter pomocy państwowej w ramach środka B, C i G nie został nigdy określony, a dokładna kwota pomocy w ramach środka A nie została ustalona.
(347) Komisja zauważa, że w sekcji VI pkt 2 lit. a) i b) powyżej doszła do wniosku, że środki B, C i G nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Pakiet pomocy jest zatem ograniczony wyłącznie do środka A.
(348) Środek A obejmuje pomoc państwa, której celem jest pokrycie trzech rodzajów obciążeń: zarządzania historycznym zużytym paliwem, zarządzania niezakontraktowanymi obciążeniami oraz likwidacją elektrowni atomowych.
W chwili wszczęcia postępowania obciążenia powiązane z każdą z tych kategorii, a co za tym idzie powiązana z nimi pomoc państwa, były jedynie prognozowane, nie ograniczone.
(349) Obciążenia powiązane z zarządzaniem zużytym paliwem stanowią największy procent łącznych obciążeń.
Obejmują one opłacanie BNFL za usługi związane z zarządzaniem paliwem wprowadzonym do reaktorów BE przed wejściem w życie planu restrukturyzacji.
Usługi te zostały już zakontraktowane, a kwota należna dla BNFL ze strony BE została w większości przypadków dobrze zdefiniowana.
(350) Z tego powodu Komisja nadal uważa, że stopień, w jakim obciążenia te będą finansowane przez rząd brytyjski, powinien być ograniczony.
Władze brytyjskie przyjęły zatem swoją pierwotną prognozę dla tych obciążeń, a mianowicie 2185000000 GBP [52] jako ograniczenie dla pomocy powiązanej z tymi obciążeniami.
(351) Dla kontrastu, obciążenia powiązane z wyłączaniem z użytkowania elektrowni atomowych i niezakontraktowanymi obciążeniami są trudne do oszacowania.
(352) Wyłączanie z użytkowania elektrowni atomowych jest bardzo szczególną czynnością.
Na całym świecie istnieje niewiele przypadków całkowitego ukończenia prac w tej dziedzinie [53].
Eksperci wskazują, że koszty takie mogą wynieść 15 % łącznych kosztów inwestycji lub nawet więcej [54], czy 50 % inwestycji bezpośrednio związanej z instalacją jądrową [55].
Gdyby nawet takie oceny okazały się całkowicie spójne i prawdziwe, należałoby obliczyć dokładnie pierwotne koszty inwestycji w elektrowni atomowej w celu oszacowania kosztów likwidacji, co byłoby szczególnie trudne w przypadku starszych elektrowni, jak te należące do BE, gdzie historia kosztów jest bardzo nieprecyzyjna.
(353) Co więcej, większość z elektrowni BE to elektrownie typu AGR, które nie tylko różnią się od elektrowni istniejących w innych krajach, ale też do pewnego stopnia różnią się między sobą.
Nie można zatem opierać się na doświadczeniach zdobytych w innych krajach czy nawet Wielkiej Brytanii w celu poprawienia trafności prognoz przy obliczaniu kosztów likwidacji reaktorów atomowych.
(354) Analogicznie, z natury rzeczy bardzo trudno prognozować obciążenia niezakontraktowane.
Są one przeważnie związane z ostateczną likwidacją zużytego paliwa.
Sposób, w jaki paliwo jądrowe będzie ostatecznie likwidowane w Wielkiej Brytanii, pozostaje nieznany, jak wykazują doświadczenia składowiska Nirex Intermediate Level Waste.
Doświadczenie innych krajów wykazało, że znalezienie miejsca w celu składowania niektórych typów odpadów jest niełatwe zarówno z technicznego, jak i politycznego punktu widzenia.
Bardzo trudno ocenić z wystarczającą precyzją koszty takich działań, w przypadku których dostępne jest tak mało informacji odnośne sposobu ich realizacji.
Informacje przekazane przez władze brytyjskie wykazują także, że prognozy kosztów składowania w instytucjach innych Państw Członkowskich mogą się drastycznie różnić.
(355) W świetle powyższego Komisja uważa, iż próba określenia maksymalnych kosztów likwidacji i obciążeń niezakontraktowanych byłaby możliwa wyłącznie z dużym marginesem błędu.
Z oszacowaniem tej wartości wiązałoby się poważne ryzyko.
(356) Dlatego właśnie w tym przypadku Komisja uważa, że ustalenie wysoce niepewnej i prawdopodobnie nadmiernie oszacowanej wartości jako ograniczenia pomocy byłoby sprzeczne z niezbędnym wymogiem pomocy minimalnej, jako że marginesy niepewności mogą, w przypadkach, w których nie nastąpi ich urzeczywistnienie, przekształcić się w potencjał udzielenia zbędnej pomocy.
(357) O wiele lepszym sposobem zapewnienia przestrzegania zasady niezbędnego minimum byłaby rezygnacja z prób obliczenia ograniczenia dla pomocy oraz wprowadzenie mechanizmu mającego na celu zapewnienie, że przyszłe koszty byłyby ograniczone do minimum.
(358) Władze brytyjskie podjęły zatem zadanie wprowadzenia szeregu mechanizmów w tym względzie.
W szczególności są to:
a) kategorie obciążeń, koszty których zostaną poniesione przez państwo, zostaną dokładnie zdefiniowane;
b) władze brytyjskie będą ściśle monitorować te koszty za pośrednictwem Nuclear Decommissioning Agency (NDA); monitoring ten będzie miał charakter zarówno ex ante, jak i ex post;
c) czynności związane z wyłączeniem z użytkowania zostaną objęte przetargiem NDA, co zapewni, że ich koszty będą zbieżne ze standardami rynkowymi;
d) działalność NDA będzie ostatecznie kontrolowana przez brytyjskie Ministerstwo Handlu i Przemysłu i Krajowe Biuro Audytu;
e) dalsze umocnienie kontroli Komisji nad wydatkami, przy czym użyta będzie pierwotna prognoza zbiorcza dla obu obciążeń (np. 1629000000 GBP [56]) jako wartość progowa.
Gdyby zbiorowe wydatki związane z tymi dwoma obciążeniami przekroczyły tę wartość progową, Komisja otrzyma rozszerzony raport dotyczący obu tych płatności dokonanych w celu spłacenia zobowiązań oraz kroków podjętych w celu minimalizacji tych kosztów.
Raport ten będzie się opierał na analizie niezależnych ekspertów księgowych.
(359) Może się zdarzyć, że niektóre bardzo ograniczone płatności należne na rzecz BNFL od BE w ramach obciążeń związanych ze zużytym paliwem przekroczą swoje pierwotne prognozy.
Taki przypadek będzie miał miejsce w szczególności wtedy, gdy niektóre elementy związane ze zużytym paliwem nie będą zgodne ze specyfikacją i będą wymagały specjalnego traktowania.
Istotnie, w takim przypadku kontrakty z dotychczasowymi ustaleniami zawarte przez BE i BNFL dopuszczają zwiększenie normalnej ceny za zarządzanie zużytym paliwem.
Gdyby tak się stało, kwoty płacone przez państwo w celu uwolnienie BE od obciążeń przekraczających pierwotną prognozę mogłoby zostać niezaliczone na poczet wspomnianego powyżej progu 1629000000 GBP, bez zmieniania tego progu.
(360) Dla celów obliczania kwot wymienionych w motywach 350 i 358 Komisja uznaje, że należy użyć normalnej stawki referencyjnej.
Jednakże, mając na uwadze długość wspomnianego okresu, stawka referencyjna powinna być dostosowywana co pięć lat [57].
(361) Należy zauważyć, że ograniczenie i próg wspomniany w motywach 350 i 358 odnosi się do wszystkich wydatków dokonanych w celu wywiązania się z tych obciążeń, bez względu na to, czy będą finansowane przez NLF czy przez państwo.
Oznacza to, że mechanizm ograniczenia i progu automatycznie będzie uwzględniał środki dostępne w ramach tego funduszu.
(362) I wreszcie, pakiet restrukturyzacyjny obejmuje także ulgę podatkową dotyczącą wzrostu wartości księgowej elektrowni BE z powodu faktu, że część ich zobowiązań zostanie spłacona przez rząd brytyjski.
Ponieważ zobowiązania te były dawniej księgowane na kontach BE, częściowe lub potencjalne zwolnienie z nich przez zobowiązanie rządu brytyjskiego zwiększa ich wartość o kwotę przewyższającą maksymalną wartość zobowiązania rządu brytyjskiego.
(363) Zgodnie z normalnymi zasadami księgowymi i finansowymi, wzrost ten powinien podlegać opodatkowaniu.
Wprowadzona przez rząd ulga podatkowa stanowi zatem potencjalną przewagę konkurencyjną dla BE w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Jednakże potencjalne opodatkowanie zmniejszyłoby zdolność BE do samodzielnej spłaty zobowiązań, co z kolei zwiększyłoby rzeczywiste obciążenia rządu brytyjskiego.
Dlatego też całość albo część elementu pomocy państwa w ramach podatku może zostać zrównoważona zwiększeniem ostatecznego finansowania obciążeń, jakie ma spłacać rząd.
Rzeczywisty element pomocy państwowej jest jedynie równy tej części ulgi podatkowej, która nie jest równoważona wzrostem płatności, jakie mają zostać dokonane przez rząd brytyjski wywiązujący się ze swych zobowiązań dotyczących spłaty obciążeń jądrowych.
(364) Wzrost wartości elektrowni jest wyłącznie sztuczny, ponieważ zobowiązania pozostają w mocy do chwili realizacji zobowiązania rządu brytyjskiego i w zakresie, w jakim środki są dostępne, i będą musiały zostać pokryte, w stopniu, w jakim jest to możliwe, przez NLF, do którego BE odprowadza środki.
Ponadto gdyby rząd brytyjski pokrył niedobór funduszy w inny sposób lub w innym momencie, na przykład poprzez dotacje doraźne wypłacane w chwili rzeczywistego ponoszenia zobowiązań, jest możliwe, że żadna ulga podatkowa nie byłaby konieczna.
(365) W świetle powyższego Komisja uznaje, że element pomocy państwa w uldze podatkowej nie przekracza pomocy, jaka jest niezbędna dla realizacji celów związanych z restrukturyzacją.
(366) I wreszcie, Komisja zauważa, że każdy wzrost przychodów BE, jak w przypadku wzrostu cen energii elektrycznej, będzie w dużym stopniu przeznaczony na finansowanie wkładu BE w NLF.
Taki wzrost wkładu BE automatycznie będzie oznaczał redukcję kwoty pomocy.
(367) Komisja uznaje, że opisane powyżej mechanizmy wspólnie zapewnią, że pomoc państwowa przewidziana środkiem A zostanie ograniczona do niezbędnego minimum.
c) Uwagi o unikaniu niepożądanego rozproszenia konkurencji
(368) Punkt 35 Wytycznych stanowi, że "należy podjąć środki w celu największego możliwego złagodzenia niepożądanych działań pomocy na konkurencję".
(369) Z wyjątkiem przypadków szczególnych, kiedy to rozmiar odnośnego rynku jest z punktu widzenia Wspólnoty nieistotny, a na poziomie EOG lub udział danej firmy w określonym rynku jest nieistotny, należy zastosować środki, które pozwolą na zachowanie zgodności planu restrukturyzacyjnego ze wspólnym rynkiem.
Muszą one przybierać formę ograniczenia obecności firmy na rynku i pozostawać w proporcji do rozpraszającego działania pomocy.
W przypadkach, w których środki te mogłyby prowadzić do pogorszenia się struktury rynku, należy rozpatrzyć ich zmniejszenie.
(370) Tam, gdzie jest to konieczne, forma i zakres środków kompensacyjnych zależą od sytuacji pozycji rynkowej.
Jeśli na rynku istnieje strukturalna nadwyżka wydajności, środki kompensacyjne muszą przybierać formę nieodwracalnego zmniejszenia wydajności produkcyjnej.
Jeśli brak strukturalnej nadwyżki wydajności, środki kompensacyjne mogą nadal być niezbędne, lecz mogą przybierać inne formy niż nieodwracalna redukcja wydajności produkcyjnej.
i) Właściwy rynek
(371) Przypis 20 do Wytycznych wskazuje, że właściwy rynek geograficzny zwykle obejmuje EOG lub, alternatywnie, dowolną znaczącą jego część, jeśli warunki konkurencji na tym obszarze można wystarczająco odróżnić od innych obszarów EOG.
(372) Handel energią elektryczną między Państwami Członkowskimi odbywa się od dawna, w szczególności od wejścia w życie dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
(373) Jednakże handel energią elektryczną między Państwami Członkowskimi jest ograniczony z powodu ograniczeń fizycznych, a mianowicie niewystarczającego potencjału przesyłowego.
Ograniczenia te są bardziej wyraźne na obszarach, gdzie ograniczenia geograficzne jeszcze bardziej zmniejszają możliwości powstawania nowych podmiotów przekazujących.
(374) W ramach struktury zasad ogólnoeuropejskich sieci, Komisja sporządziła listę takich "wąskich gardeł" na wewnętrznym rynku energii elektrycznej.
Załącznik 1 do decyzji nr 1229/2003/WE Parlamentu Europy i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. ustanawiającej zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz uchylającej decyzję nr 1254/96/WE [58] wskazuje, że Wielka Brytania jest jednym z regionów geograficznych, które w niedostatecznym stopniu połączona jest z resztą sieci, aby wspólny rynek mógł funkcjonować jako jedna całość.
(375) Poza izolacją od pozostałej sieci energetycznej Wspólnoty, Wielka Brytania jest rynkiem energii, który charakteryzuje się bardzo szczególnym systemem handlowym.
Ten specyficzny system handlowy, znany jako New Electricity Trading Arrangements ("Nowe Umowy o Handel Energią Elektryczną" — "NETA"), opiera się głównie na kontraktach dwustronnych zawieranych między wytwórcami energii, dostawcami i klientami, w przeciwieństwie do klasycznych rynków opartych na pulach.
Warunki konkurencyjne w przypadku NETA są zawsze inne niż panujące na takim rynku, czego dowodem jest fakt, że przejście ze struktury opartej na pulach do NETA spowodowało w Wielkiej Brytanii w 2001 r. duży spadek hurtowych cen energii elektrycznej.
(376) Obecnie NETA obejmuje jedynie Anglię i Walię.
Szkocki rynek jest jednak w dużym stopniu powiązany z NETA wskutek indeksacji cen energii elektrycznej w Szkocji w stosunku do cen zaobserwowanych w Anglii i Walii.
Ponadto planuje się szybkie rozszerzenie systemu NETA na Szkocję.
Powstały w ten sposób rynek Wielkiej Brytanii zacznie działać w 2005 r.
Należy zauważyć, że Szkocja będzie stanowić jedynie małą część tego rynku, jako że moc zainstalowana w Szkocji wynosi zaledwie nieco ponad 10 % mocy zainstalowanej dla Anglii i Walii.
(377) Rynek energii elektrycznej w Irlandii Północnej nie będzie połączony z rynkiem Wielkiej Brytanii w przewidywalnej przyszłości.
W istocie powiązania energetyczne między Wielką Brytanią a Irlandią Północną są w tej chwili słabe (jej moc nominalna stanowi 0,5 GW, czyli mniej niż 1 % zarejestrowanej mocy zainstalowanej w Wielkiej Brytanii).
Warunki konkurencyjne w Irlandii Północnej są zatem bardzo odmienne od panujących w Wielkiej Brytanii.
(378) Wobec powyższego oraz dlatego, że BE działa wyłącznie w Wielkiej Brytanii, Komisja uznaje za odpowiedni rynek geograficzny dla celów niniejszej decyzji Wielką Brytanię [59].
(379) Zgodnie z danymi liczbowymi przedstawionymi przez władze brytyjskie, łączna zainstalowana moc w 15 państwach będących Państwami Członkowskimi w chwili ogłoszenia planu restrukturyzacji wynosiła około 565 GW.
Łączna zarejestrowana zainstalowana moc w Wielkiej Brytanii wyniosła około 10 % tej wartości.
Ponadto rynek Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii, dla którego rynek brytyjski stanowi około 95 %, jest jednym z największych w EOG, ustępując jedynie Niemcom i Francji.
Nie można zatem uznać, że ten rynek jest nieistotny na poziomie Wspólnoty i EOG.
(380) Moc BE stanowi około 14 % zarejestrowanej mocy w Anglii i Walii oraz około 24 % w Szkocji.
Nie można zatem uznać, że BE ma nieistotny udział we właściwym rynku.
(381) Konkludując, można stwierdzić, że na odpowiednim rynku jest wielu innych graczy poza BE: BNFL, EDF-Energy, Innogy, Scottish and Southern Electricity, Scottish Power i Powergen, by wymienić tylko kilku największych.
Gdyby BE przestała istnieć, właściwy rynek nie nabrałby charakteru monopolistycznego ani oligopolistycznego.
(382) Powyższe odkrycia potwierdzają wstępną analizę rynku opisaną w decyzji o wszczęciu postępowania.
Komisja zauważa, że żadna ze stron trzecich, które przedłożyły komentarze, nie kwestionowała tych początkowych wniosków.
ii) Sytuacja dotycząca mocy na rynku
Ocena w świetle ewolucji cen energii elektrycznej
(383) W swojej decyzji o wszczęciu postępowania Komisja oświadczyła jednoznacznie, że sytuacja dotycząca mocy na rynku energii elektrycznej powinna uwzględniać fizyczną specyfikę energii elektrycznej oraz potencjalnie olbrzymie zaburzenia, jakie mogłyby spowodować przerwy w dostawie energii, zarówno dla gospodarki, jak i codziennego życia obywateli.
Ocena istnienia strukturalnej nadwyżki mocy powinna zatem przewidywać strukturalny margines mocy pozwalający na zaspokojenie szczytowego popytu w ramach każdego prawdopodobnego scenariusza.
(384) Komisja zauważyła, że margines mocy istniejący na właściwym rynku nie jest szczególnie wysoki w porównaniu z międzynarodowymi standardami i wartościami z przeszłości.
Zauważono jednakże, że być może istnieje przestrzeń dla małego spadku marginesu mocy w porównaniu z kilkoma innymi Państwami Członkowskimi lub wartościami dla Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii z 1995/1996 r.
(385) Komentarze stron trzecich dotyczące istnienia strukturalnej nadwyżki mocy koncentrowały się na ewolucji cen oraz na ocenie istniejącego marginesu mocy w Wielkiej Brytanii.
(386) Niektóre strony trzecie sugerowały, że istnieje powiązanie między ewolucją cen energii elektrycznej a istnieniem strukturalnej nadwyżki mocy na rynku.
Uważają one, że na tak konkurencyjnym rynku jak NETA, cena odgrywa rolę sygnału zapotrzebowania na dalszą moc.
Gdyby dodatek mocy był potrzebny w przyszłości, przewidywany spadek mocy w tym okresie spowodowałby wzrost odpowiednich cen kontraktów terminowych.
Ceny osiągnęłyby taki poziom, że pozwoliłyby na odzyskanie kosztów budowy nowej elektrowni, co mogłoby zainspirować nowy podmiot do wejścia na rynek.
(387) Obecnie zdaniem stron trzecich, choć ostatnio obserwuje się wzrost cen, ceny nie osiągnęły jeszcze wystarczającego poziomu by wymusić nowe wejście na rynek.
To może być dowodem na istnienie nadwyżki mocy na rynku.
(388) Komisja przyznaje, że istnieje związek między cenami na rynku a sytuacją związaną z mocą na tym rynku.
Jednakże Komisja uważa, że takie rynki energii elektrycznej jak NETA są zbyt złożone, by wyciągać ostateczne wnioski co do istnienia strukturalnej nadwyżki mocy na rynku w oparciu o obserwację cen.
(389) Po pierwsze, w przeciwieństwie do rynków opartych na puli, w NETA nie istnieje coś takiego jak cena rozliczeniowa.
NETA opiera się na kontraktach dwustronnych, które mogą przybierać bardzo różne formy i nie zawsze zapewniają bardzo przejrzyste mechanizmy raportowania cen.
Systemy wymiany energii, jak UKPX, są bardziej przejrzyste, ale nie mają wystarczającego udziału w rynku, by można było wyciągać znaczące wnioski.
Co więcej, koncentrują się na handlu krótkoterminowym, przez co zbieranie wiedzy o przyszłych trendach ma ograniczone zastosowanie.
Trzeba zatem opierać się na indeksach cenowych publikowanych przez różne źródła, jak Heren czy Argus.
Indeksy cenowe same mają pewne ograniczenia, gdyż reprezentują wyłącznie rynek hurtowy, który stanowi około dwóch trzecich wymienianej energii, a zatem nie są w stanie wyłapać krótkotrwałych spadków w przewidywalnej generowanej mocy innych niż krótkoterminowe.
(390) Po drugie, uzasadnienie w motywie 389 opiera się na założeniu, że ceny terminowe wiernie reprezentują sytuację rynkową w przyszłości.
Komisja uważa, że nie zawsze tak musi być.
W rzeczywistości ceny te odzwierciedlają bardziej złożoną sytuację, opierając się raczej na tym, jaka zdaniem kupującego i sprzedającego będzie sytuacja w przyszłości.
Oznacza to, że opierają się na oczekiwaniach dotyczących przyszłego rynku, które mogą być bardzo odległe od rzeczywistości, gdyż zarówno popyt jak i oferta podlegają na tym rynku wielu fluktuacjom.
Innymi słowy, ceny kontraktów terminowych w rzeczywistości wcale nie przedstawiają równowagi między popytem a podażą w przyszłości, ale zdanie aktualnych graczy w kwestii tego, jak będzie ona wyglądała.
Poza fluktuacjami cen paliwa, jest to jeden z powodów, dla którego ceny terminowe mogą bardzo zmieniać się w czasie, nawet dla ustalonego terminu w przyszłości.
(391) Po trzecie, nawet gdyby przyjąć, że ceny raportowane są całkowicie trafne i odzwierciedlają wiernie ofertę i popyt, istnieje luka logiczna między wnioskiem, że ceny nie pozwalają na pełne pokrycie kosztów nowych podmiotów wchodzących na rynek i wnioskiem, że na rynku istnieje nadmiar mocy, a nawet jeszcze bardziej w przypadku wniosku, że na rynku istnieje nadmiar mocy strukturalnej.
(392) W świetle powyższego Komisja uważa, że sama obserwacja cen nie jest wystarczająco wiarygodnym wskaźnikiem pozwalającym decydować, czy na rynku energii elektrycznej takim jak NETA rzeczywiście istnieje strukturalna nadwyżka mocy.
(393) Komisja zauważa jednak, że od chwili, gdy BE zaczęła doświadczać trudności, terminowe ceny zimowe energii bardzo wzrosły.
Różne agencje zajmujące się sporządzaniem raportów cenowych informowały o cenach przekraczających 20 GBP za MWh dla zimowych cen obciążenia podstawowego w ciągu najbliższych kilku lat, osiągając nawet tak wysokie wartości jak 27 GBP za MWh [60].
Trend zwyżkowy wydaje się stały i zrównoważony.
Prognozy kosztów dla nowych podmiotów wchodzących na rynek kształtują się między 20 GBP za MWh a 25 GBP za MWh [61].
Ocena w świetle marginesu mocy
(394) Komisja uważa, że istnienie nadmiaru mocy łatwiej ocenić analizując rzeczywiste fizyczne wartości zainstalowanej mocy i poboru szczytowego.
Margines, o który zainstalowana moc przekracza szczytowy pobór fali chłodów [62] jest znana jako margines mocy układu.
W obrębie tej struktury ocenienie, czy rynek wykazuje strukturalny nadmiar mocy oznacza ocenienie, czy obecny i przewidywany margines mocy jest odpowiedni.
(395) Jest oczywiste, że ustalenie definitywnych norm ilościowych dla odpowiedniego marginesu mocy jest bardzo trudnym zadaniem.
Norma musiałaby zależeć od szeregu różnych parametrów, które różnią się dla poszczególnych sieci.
Zależałoby ono także on poziomu bezpieczeństwa dostaw, jaki musi zostać osiągnięty, który z kolei byłby powiązany z mniej obiektywnymi zagadnieniami, jak psychologiczny wpływ pozbawienia energii elektrycznej danego regionu.
(396) Co więcej, jeśli nawet wszelkie fizyczne i psychologiczne parametry pozostały pod kontrolą, niezbędny margines mocy niewątpliwie zależałby w dużym stopniu od struktury rynku.
Niektórzy eksperci uważają, że rynki zliberalizowane w większym stopniu wymagają mniejszego marginesu mocy niż silnie regulowane rynki scentralizowane, choć większość zgadza się z opinią, że kwantyfikacja tego efektu nie jest obecnie możliwa z powodu braku dowodów historycznych.
(397) Komentarze stron trzecich przedstawiają różne opinie na temat marginesu mocy, jaki powinien być odpowiedni dla Wielkiej Brytanii.
Większość komentarzy odnoszących się do tej kwestii podaje liczby związane z angielskim i walijskim operatorem sieciowym (NGTransco) z raportów siedmioletnich.
W tych raportach NGTransco podaje, iż jej zdaniem 20 % margines mocy powinien być nominalnym wyznacznikiem dla celów planowania.
Sugeruje jednak, że mniejszy margines mocy byłby możliwy w przypadku zarządzania systemem w czasie rzeczywistym, i w takim wypadku podaje możliwą wartość 10 %.
(398) Drax i Greenpeace zasugerowały, że choć należy użyć kwoty 10 % jako właściwego punktu odniesienia dla odpowiedniego marginesu mocy dla celów ustalenia, czy na rynku istnieje strukturalna nadwyżka mocy.
Inne organizacje wybrały jako punkt referencyjny 20 %, także instytuty, którym Greenpeace zleciła sporządzenie raportów na ten temat [63].
(399) W ramach własnych obserwacji NGTransco wyjaśniła jednoznacznie, której z tych dwóch liczb użyła w celu ocenienia, czy na rynku istnieje strukturalna nadwyżka mocy, oświadczając: "W ramach naszej roli operatora systemowego dla Anglii i Walii uważamy, ze jakikolwiek margines poniżej poziomu 20 % nie może stanowić nadmiaru mocy na rynku angielskim i walijskim".
(400) W świetle powyższego Komisja uważa, że poziom 20 % jest właściwym punktem odniesienia do oceny nadmiaru mocy na rynkach Anglii i Walii.
Choć rynek Szkocji niebawem dołączy do rynku Anglii i Walii, jest nadal w dużym stopniu oddzielony od niego fizycznie.
Połączenie sieciowe o przepustowości 2200 MW między tymi dwoma regionami jest za małe, by umożliwić całkowicie elastyczne wykorzystanie w celu zapewnienia równowagi między brakiem a nadmiarem mocy dla każdego regionu.
W istocie jest prawie zawsze używane do eksportowania energii ze Szkocji do Anglii i Walii.
Z powodu tego głównego ograniczenia Komisja uważa, że punkt odniesienia 20 % powinien zostać zwiększony przy rozpatrywaniu wartości globalnych dla Wielkiej Brytanii.
Anglia i Walia
(401) Rynek Anglii i Walii jest największym segmentem geograficznym rynku Wielkiej Brytanii.
Jest także segmentem, na którym większość danych ekonomicznych jest ustalona, ponieważ ceny w Szkocji są zbieżne z danymi dla Anglii i Walii.
Znacząca większość komentarzy stron trzecich koncentruje się właśnie na segmencie Anglii i Wielkiej Brytanii.
Komisja zatem rozpoczęła swoją analizę rynku od tego segmentu.
(402) Doświadczenie historyczne wykazało, że połączenia sieciowe między tymi dwoma segmentami były wykorzystywane prawie wyłącznie do eksportowania energii ze Szkocjo do Anglii i Walii.
NGTransco uważa ten potencjał połączeń międzysieciowych za źródło energii dla Anglii i Walii.
I odwrotnie, Scottish Power, która jest szkockim operatorem odpowiedzialnym za część Szkocji granicząc z Anglią, uważa, że potencjał połączeń sieciowych powinien być przeznaczony na eksport.
W świetle powyższego, aby zachować spójność zarówno z doświadczeniem z przeszłości, jak i hipotezą wysuniętą przez lokalnych operatorów, Komisja uzna w pozostałej części decyzji, że potencjał połączeń sieciowych Anglii i Walii/Szkocji należy przypisać Anglii i Walii.
(403) Istnieje tylko jeden operator sieciowy dla całej Anglii i Walii: NGTransco.
Komisja oparła swoją analizę sytuacji w tym segmencie na prognozach NGTransco, które są okresowo publikowane w firmowym raporcie siedmioletnim.
(404) Od chwili otwarcia postępowania NGTransco zmieniła swoje prognozy dotyczące marginesu mocy dla rynku Anglii i Walii.
Wraz z materiałami NGTransco przesłała Komisji nowa prognozę.
Jeszcze nowsza wersja tej samej prognozy została opublikowana przez NGTransco w raporcie siedmioletnim za rok 2004 [64].
(405) Dla celów analizy Komisja użyła nowszej wersji prognozy.
Istotnie, nowsza wersja opiera się na tej samej hipotezie fundamentalnej, w szczególności dotyczącej danych wejściowych, jak przyjęte w prognozie uznanej za właściwą w materiałach dostarczonych Komisji przez NGTransco.
Obejmuje ona tylko więcej aktualnych danych wejściowych na temat rozwoju rynku.
(406) Prognoza obejmuje trzy scenariusze.
Scenariusz najbardziej optymistyczny ("kontekst SYS") zakłada, że dostępność wytwarzania energii będzie odpowiadała podpisanym kontraktom transmisyjnym.
Najbardziej pesymistyczny scenariusz ("kontekst: istniejące lub w budowie") zakłada, że nie będą dostępne żadne elektrownie poza obecnymi.
Scenariusz pośredni ("kontekst pozwoleń") zakłada, że dostępne elektrownie będą już istniejące, aktualnie budowane i te, w przypadku których udzielono już niezbędnych zezwoleń zgodnie z Ustawą o elektryczności i Ustawą o energii.
(407) Poniższa tabela podsumowuje prognozy dla trzech scenariuszy.
Scenariusz _BAR_ 2004/05 _BAR_ 2005/06 _BAR_ 2006/07 _BAR_ 2007/08 _BAR_ 2008/09 _BAR_ 2009/10 _BAR_ 2010/11 _BAR_
Kontekst SYS _BAR_ 22 _BAR_ 21 _BAR_ 23,1 _BAR_ 26,8 _BAR_ 24,5 _BAR_ 25,6 _BAR_ 22,5 _BAR_
Kontekst pozwoleń _BAR_ 22 _BAR_ 21,1 _BAR_ 22,8 _BAR_ 24,3 _BAR_ 21,6 _BAR_ 22,5 _BAR_ 19,1 _BAR_
Kontekst istniejących i budowanych _BAR_ 22 _BAR_ 21,1 _BAR_ 18,7 _BAR_ 17,1 _BAR_ 14,5 _BAR_ 12,8 _BAR_ 9,5 _BAR_
(408) Trzy scenariusze różnią się znacząco co do ostatnich lat, co nie jest zaskakujące w świetle faktu, że hipotezy leżące u ich podstaw sprawiają, że różnice będą widoczne głównie w przyszłości.
Trzy lata jednak nie wystarczą, by ocenić istnienie strukturalnej nadwyżki na dzisiejszym rynku.
(409) W ciągu najbliższych trzech lat trzy scenariusze przewidują margines mocy między 18,7 % a 23,1 %, ze średnią około 21,5 %.
Wartość ta kształtuje się nieznacznie powyżej punktu odniesienia 20 %.
Jednakże różnica między 21,5 % a 20 % w szczytowym poborze ACS wynosi 1,5 % 57000 MW [65], czyli 855 MW.
Wartość ta jest mniejsza niż moc jakiejkolwiek elektrowni jądrowej British Energy.
Jak wynika ze średniej statystycznej, Komisja uważa, że nie może być ona uznana za statystycznie znaczącą na tyle, by stanowiła strukturalną nadwyżkę mocy.
(410) W kolejnych latach różnica między trzema scenariuszami powiększa się, przez co wyciągnięcie z nich znaczących wniosków staje się jeszcze trudniejsze.
Jednakże Komisja zauważa, że w ciągu tych lat średnia dla trzech scenariuszy kształtuje się między 17,0 % a 22,7 %, w ciągu dwóch lat około 20,2 %.
Wydaje się to sugerować, że istnieje ogólna tendencja, by margines mocy kształtował się blisko 20 %, uwzględniając pewien margines błędu.
(411) Komisja konkluduje, że na podstawie powyższych danych można twierdzić, iż na rynku energii elektrycznej w Anglii i Walii nie istnieje strukturalna nadwyżka mocy.
Globalna sytuacja w Wielkiej Brytanii
(412) W przeciwieństwie do Anglii i Walii, w Szkocji istnieje dwóch operatorów sieciowych, Scottish and Southern Electricity i Scottish Power.
Ci dwaj operatorzy publikują prognozy dla swojego obszaru regionalnego.
Prognozy te są jednak mniej szczegółowe niż prognozy NGTransco w przypadku ewentualnych scenariuszy na przyszłość.
Z tych powodów Komisja skoncentrowała swoją analizę dla Szkocji na obecnej sytuacji, w przypadku której nie ma takiej potrzeby tworzenia różnych scenariuszy.
(413) Ponieważ żaden z dwóch szkockich operatorów nie przedłożył komentarzy Komisji w kontekście postępowania, analiza opiera się na dokumentach publicznie dostępnych.
W przypadku Scottish and Southern Electricity Komisja użyła wartości liczbowych podanych w raporcie siedmioletnim za 2003 [66].
W przypadku Scottish Power Komisja użyła wartości liczbowych podanych w raporcie siedmioletnim dotyczącym transmisji w kwietniu 2003 r. [67].
(414) Poniższa tabela podsumowuje prognozy szczytowego poboru mocy i moc zainstalowaną w różnych regionach geograficznych dla lat 2004/2005.
Moc połączona z siecią Scottish Power _BAR_ 7127 _BAR_
Moc połączona z siecią Scottish and Southern Electricity _BAR_ 2844 _BAR_
Moc połączona z siecią NGTransco, bez połączeń sieciowych _BAR_ 63998 _BAR_
Moc połączeń sieciowych Irlandii/Szkocji _BAR_ 500 _BAR_
Moc połączeń sieciowych Francji/Anglii _BAR_ 2000 _BAR_
Moc dostępna dla Wielkiej Brytanii _BAR_ 76469 _BAR_
Maksymalne zapotrzebowanie w strefie Scottish Power _BAR_ 4269 _BAR_
Maksymalne zapotrzebowanie w strefie Scottish and Southern Electricity _BAR_ 1684 _BAR_
Szczytowe zapotrzebowanie ACS w strefie NGTransco _BAR_ 55900 _BAR_
Nagromadzone zapotrzebowanie w szczycie _BAR_ 61853 _BAR_
(415) Margines mocy dla Wielkiej Brytanii wynosi zatem około 23,6 % [69].
Liczba ta jest wyższa niż punkt odniesienia 20 % wymieniony w motywie 400, ale, jak zauważono, 20 % punkt odniesienia, który dotyczy sieci elastycznej, jak w przypadku Anglii i Walii, należy zwiększyć, by uwzględnić ograniczenia w sieci i ograniczenia przesyłowe.
Ponadto liczby te są obliczane w oparciu o hipotezę, że oba połączenia sieciowe z Irlandią Północną i Francją są dostępne dla pełnej mocy importowej, co nie zawsze ma miejsce.
Gdyby wykorzystać te połączenia dla eksportu w chwili szczytowego zapotrzebowania ACS, ich moc należy unettowić o moc dostępną zarazem dodając do zapotrzebowania na moc, co zwiększyłoby margines mocy do 15,5 %.
(416) W świetle powyższego Komisja uważa, że nie ma statystycznie znaczącej strukturalnej nadwyżki mocy na rynku w Wielkiej Brytanii.
Wniosek
(417) W świetle powyższego, Komisja uznaje, że na właściwym rynku nie ma strukturalnej nadwyżki mocy.
(418) Środki kompensacyjne w postaci nieodwracalnej redukcji mocy produkcyjnej nie są zatem obowiązkowe.
iii) Wpływ pomocy na konkurencję na właściwym rynku
(419) Ponieważ na właściwym rynku nie ma strukturalnej nadwyżki mocy, Komisja musi ocenić konieczność zastosowania środków kompensacyjnych i formę, jaką powinny one przybrać dla dobra sprawy.
Ewentualne środki kompensacyjne powinny uwzględniać potencjalnie zakłócający wpływ pomocy na konkurencję.
(420) Władze brytyjskie twierdzą, że pakiet pomocowy nie ma wpływu na konkurencję.
Ich zdaniem w obrębie NETA, ekonomiczną zdolność elektrowni do produkowania energii wyznaczają krótkookresowe ceny węzłowe ("SRMC").
W danym okresie rynek działa, jakby elektrownie były określane zgodnie z rankingiem SRMC, od najniższych do najwyższych, aż nagromadzona moc osiągnie zapotrzebowania.
Cena elektryczności jest równocześnie wyznaczana przez SRMC ostatniej elektrowni, którą określa się jako elektrownię marginalną.
(421) Zdaniem władz brytyjskim pomoc jest skierowana wyłącznie do elektrowni atomowych.
Nie zmieniłaby ona ich SMRC w stopniu takim, by zmienić ich miejsce w rankingu SRMC.
Co więcej, w przypadku elektrowni jądrowych BE SRMC kształtuje się na takim poziomie, że zawsze pozostała poniżej SRMC elektrowni marginalnej.
Pomoc nigdy nie miałaby wpływu na zdolność konkurentów BE do wytwarzania energii ani na cenę, po jakiej mogą sprzedawać wytworzoną energię.
Pomoc nie ma więc wpływu na konkurencję BE.
(422) Komisja uważa, że uzasadnienie władz brytyjskich może być prawdziwe dla idealnego rynku opartego na jednym całkowicie przejrzystym procesie licytacji.
Jednakże, jak wyjaśniono w motywach 389 i 390, NETA nie jest takim rynkiem.
(423) Komisja uważa, że pomoc może mieć wieloraki wpływ na konkurencję BE.
Dwa z tych sposobów mogą mieć znaczący wpływ na konkurencję.
(424) Po pierwsze, BE nie jest jedynie właścicielem elektrowni jądrowych.
Jest także właścicielem elektrowni węglowej Eggborough, która sama ma moc równie dużą, jak łączna moc niektórych konkurentów BE.
(425) BE mogłaby skorzystać z pomocy, jaką otrzymuje dla swoich elektrowni jądrowych tak, by korzyści odniosła także elektrownia Eggborough.
(426) Mogłaby, na przykład, wykorzystać te środki do wyposażenia elektrowni Eggborough w instalację do odsiarczania gazów spalinowych, co pozwoliłoby na spełnienie przez nią warunków nowych przepisów ekologicznych, co znacząco przedłużyłoby jej okres użytkowania.
(427) Alternatywnie, BE mogłaby też wykorzystać te środki do zakupu innych składników majątkowych służących do generowania energii innej niż jądrowa.
(428) BE istotnie potrzebuje jakiegoś elastycznego źródła do wytwarzania energii elektrycznej, które pozwoliłoby zrekompensować brak elastyczności elektrowni jądrowych.
Jeśli pomoc pozwoli BE na rozszerzenie portfela środków innych niż jądrowe, zapewni jej dostęp wewnętrzny do bardziej elastycznych metod wytwarzania energii, a co za tym idzie zwiększa możliwość proponowania lepszych ofert klientom, zarazem zmniejszając potrzebę zakupu elastycznych źródeł energii od konkurencji.
(429) Po drugie, NETA nie jest pojedynczym rynkiem.
NETA obejmuje w szczególności segment rynku hurtowego, w którym wytwórcy energii sprzedają energię elektryczną dostawcom i bezpośrednio firmom w segmencie MSB, w którym wytwórcy energii sprzedają ją bezpośrednio dużym użytkownikom finalnym.
(430) Wytwórcy zwykle sprzedają energię na rynku MSB z dodatkową zapłatą dla całego rynku hurtowego [70].
W przypadku wytwórcy energii preferowane jest zatem sprzedawanie energii w segmencie rynkowym MSB.
(431) Podczas analizowania wpływu pomocy należy zatem rozpatrzyć nie tylko globalną ilość energii elektrycznej sprzedawaną przez każdego wytwórcę, ale też rozkład energii na segment hurtowy i segment MSB.
(432) Jednym z elementów planu restrukturyzacji BE jest zwiększenie udziału spółki w segmencie MSB.
Aby tego dokonać, spółka będzie musiała podjąć próbę zaoferowania klientom z tego sektora konkurencyjnie niskich stawek w stosunku do hurtowych cen energii elektrycznej.
BE będzie także w stanie finansować część lub całość konkurencyjnej oferty dzięki zmniejszeniu SMRC swoich elektrowni jądrowych.
(433) A zatem, choć pozycja elektrowni BE w rankingu SMRC może pozostać bez zmian, przez co nie zostanie odnotowany wpływ na obciążenie konkurencji, wariacja ich poziomu pozwoli BE na przeniesienie części sprzedaży z rynku hurtowego na rynek MSB.
To z kolei pozwoli na przeniesienie części produkcji konkurentów z rynku MSB na rynek hurtowy.
W ten sposób pomoc może zwiększyć zyski BE i zmniejszyć zyski konkurencji.
(434) W świetle powyższego Komisja uważa, że pomoc ma znaczący wpływ na konkurencję BE i konieczne jest wprowadzenie środków kompensacyjnych mających na celu zmniejszenie tego wpływu.
iv) Środki kompensacyjne, jakie mają zostać wprowadzone
(435) Środki kompensacyjne muszą utworzyć równowagę między potrzebą zmniejszenia wpływu pomocy na konkurencję a potrzebą zachowania korzystnego wpływu na perspektywy zyskowności spółki.
(436) Dlatego też Komisja uważa, że środki kompensacyjne powinny być skierowane dokładnie do mechanizmów, w przypadku których pomoc może być szkodliwa dla konkurentów BE.
(437) Oznacza to, że środki kompensacyjne w tym przypadku powinny dążyć do zapewnienia, że BE nie wykorzysta pomocy udzielonej przez rząd do celów związanych ze zbytnim zwiększeniem portfela elastycznego wytwarzania energii czy zwiększenia udziałów w segmencie rynkowym MSB.
(438) Cel ten doprowadził Komisję do zaproponowania trzech środków kompensacyjnych.
Środki te zaproponował rząd brytyjski w oparciu o środku zasugerowane przez konkurentów BE w przedłożonych przez nich propozycjach.
Środek kompensacyjny nr 1
(439) Jak wyjaśniono w motywie 437, jednym ze sposobów, na jakie pomoc mogłaby mieć potencjalnie większy wpływ na konkurentów BE byłoby zwiększenie innego niż jądrowy potencjału wytwórczego BE zamiast pokrywania kosztów ponoszonych w związku z urządzeniami jądrowymi BE.
(440) Pozwoliłoby to BE na łatwiejsze konkurowanie z elektrowniami innych wytwórców [71], i zapewniłoby szerszy dostęp do bardziej elastycznego wytwarzania energii niż obecnie, co z kolei zmniejszyłoby potrzebę BE do zakupu elastyczności ze źródeł zewnętrznych.
(441) W celu uniknięcia tej możliwości należy rozdzielić różne rodzaje działalności BE na różne podmioty prawne z oddzielnymi rachunkami.
(442) W tym celu należy zmodyfikować strukturę BE w taki sposób, by oddzielne podmioty zależne działały w sferze wytwarzania energii w elektrowniach atomowych, wytwarzania energii w innych elektrowniach, sprzedaży na rynku hurtowym i sprzedaży w segmencie MSB.
Pomoc powinna być skierowana wyłącznie do podmiotu zajmującego się wytwarzaniem energii w elektrowniach atomowych.
(443) Należy zakazać dotacji wzajemnych między podmiotami zależnymi.
(444) Zakaz ten należy wprowadzić, w stopniu, w jakim to możliwe, i realizować za pomocą systemu licencjonowania spółek monitorowanego przez brytyjskiego regulatora systemu energetycznego: OFGEM.
Komisja uznaje jednak, że licencje operatorów nie mogą być dowolnie modyfikowane przez OFGEM, który ma obowiązek konsultować się ze stronami trzecimi w przypadku takich modyfikacji i uwzględniać otrzymane komentarze.
(445) Gdyby OFGEM nie był w stanie zmodyfikować jednej z licencji BE w taki sposób, by uniemożliwić dotacje wzajemne, rząd brytyjski powinien przedłożyć Komisji analogiczny środek nieograniczony w czasie, mający ten sam skutek.
W takim przypadku, aby zagwarantować, że handel między podmiotami zależnymi nie obejmuje elementów dotacji wzajemnych, władze brytyjskie powinny zapewnić Komisji roczny raport prezentujący dowody na brak dotacji wzajemnych.
Raport powinien się opierać na analizie niezależnych ekspertów księgowych.
(446) Władze brytyjskie zobowiązały się do wdrożenia tego środka kompensacyjnego.
Środek kompensacyjny nr 2
(447) Środek kompensacyjny nr 1 powinien zasadniczo wystarczyć do zapewnienia, że BE nie wykorzystuje pomocy, jaką otrzymuje dla działalności związanej z elektrowniami atomowymi do ulepszenia lub rozbudowy istniejących elektrowni innych niż jądrowe.
(448) Jednakże w świetle złożoności sektora energetycznego, w szczególności szerokiej gamy możliwych relacji między różnymi graczami, dopuszczalnej przez NETA, Komisja uznaje za niezbędne wprowadzenie innych, bardziej specyficznych środków, w celu zagwarantowania, że BE nie wykorzysta pomocy otrzymanej na działalność związaną z elektrowniami atomowymi w innych sferach działalności.
(449) Co więcej, choć sytuacja na rynku związana z mocą dostępną na rynku nie uzasadnia z ekonomicznego punktu widzenia nałożenia redukcji mocy na BE, Komisja jest zdania, że należy od BE zażądać nie zwiększania zakresu działalności.
(450) Aby rozwiązać te kwestie, należy nałożyć na BE szereg zakazów dotyczących ewentualnej ekspansji BE na sfery działalności związane z wytwarzaniem energii, w których działają jej konkurenci.
(451) W tym celu należy zidentyfikować określony rodzaj mocy ("moc podlegającą ograniczeniom").
Moc ta obejmuje:
a) energię wytwarzaną przez elektrownie spalające paliwa kopalne, znajdujące się w Europejskim Obszarze Gospodarczym;
oraz
b) energię zarejestrowaną wytwarzaną przez duże elektrownie wodne [72] znajdujące się w Wielkiej Brytanii.
(452) Należy zakazać BE na okres sześciu lat od daty niniejszej decyzji, posiadania czy kontrolowania mocy podlegającej ograniczeniom przekraczającej 2020 MW, która jest równa mocy istniejących elektrowni Eggborough (1970 MW) i District Energy (50 MW).
(453) Powód istnienia konieczności zakazu zwiększenia mocy wytwarzanej przez BE z paliw kopalnych został wyjaśniony w motywie 437.
Komisja uważa, że istnieje potrzeba rozszerzenia zakazu na duże elektrownie wodne w celu uniknięcia jakiegokolwiek ryzyka, że BE może nabyć istniejące duże elektrownie wodne, szczególnie w Szkocji.
(454) Zakaz powinien obowiązywać przez sześć lat, co stanowi w przybliżeniu dwukrotność okresu niezbędnego do zbudowania elektrowni z turbiną gazową o cyklu łączonym.
(455) Celem zakazu jest uniemożliwienie BE nabycia większej elastyczności niż posiadana obecnie dzięki elektrowni w Eggborough, co powinno wystarczyć do zachowania jej rentowności.
(456) Jednakże Komisja jest świadoma faktu, że zgodnie z planem restrukturyzacyjnym syndykat bankowy, który zapewnił finansowanie projektowi Eggborough zachowa opcję wykupu Eggborough od BE.
Gdyby banki zdecydowały się na realizację tej opcji, BE zostałaby pozbawiona jedynego źródła elastyczności, które Komisja uznaje za element niezbędny planu restrukturyzacji.
W tym wypadku BE powinna móc przygotować instalację zastępczą dla Eggborough, gdy tylko otrzyma powiadomienie z banków o zamiarze wykorzystania tej opcji.
(457) Z tego też powodu Komisja uważa, że powinien istnieć jakiś wyjątek dla zakazu w przypadku, gdy banki zdecydują się wykonać tę opcję, aby umożliwić BE nabycie jakiegoś źródła elastyczności, które zastąpi Eggborough, lub w przypadku, gdyby elektrownia Eggborough stała się ostatecznie niedostępna z powodów pozostających poza kontrolą BE.
Nie powinno to jednak mieć ostatecznego skutku nabycia przez BE większej elastyczności niż obecnie posiadana, ani wykorzystania tej mocy zastępczej do generowania zysków w możliwym okresie przejściowym między zakończeniem budowy ze zbyciem Eggborough.
(458) W świetle powyższego należy umożliwić BE posiadanie lub prawo kontroli nieco powyżej 2020 MW mocy ograniczonej, na okres od dnia otrzymania powiadomienia od banków do dnia, gdy moc Eggborough nie będzie już dostępna dla BE, lub z końcem sześcioletniego okresu wspomnianego w motywie 452, jeśli wcześniej niż w dniu, kiedy to moc Eggborough przestanie być dostępna dla BE, zgodnie z warunkiem, że nie wykorzystuje ona mocy ograniczonej większej niż 2020 MW lub pozbędzie się całej kontroli operacyjnej i udziałów przekraczających moc ograniczoną.
(459) Od chwili gdy Eggborough stanie się niedostępna dla BE, zgodnie z motywem 458 lub wskutek działania siły wyższej lub nieusuwalnej awarii, należy umożliwić BE posiadanie lub kontrolowanie do 2222 MW mocy ograniczonej, pod warunkiem, że do końca okresu wymienionego w motywie 452, zadeklaruje ona moc ograniczoną dla operatora sieciowego jako 2020 MW i nie kontroluje więcej niż 2020 MW tej mocy.
Celem tego postanowienia jest zapewnienie BE większej elastyczności w zastępstwie Eggborough, bez praktycznej likwidacji zakazu.
(460) I wreszcie, poza ograniczeniami dotyczącymi mocy ograniczonej zgodnie z motywem 451, oraz w celu zachowania zgodności z Wytycznymi dotyczącymi niedopuszczenia do wykorzystania przez beneficjentów pomocy państwa w celu rozszerzenia ich udziału w zyskach, BE powinna także otrzymać zakaz posiadania energetycznych instalacji jądrowych innych niż obecnie posiadane, w Europejskim Obszarze Gospodarczym, bez uprzedniej zgody Komisji, przez sześć lat od daty przyjęcia tej decyzji.
(461) Władze brytyjskie zobowiązały się do wdrożenia tego środka kompensacyjnego.
Środek kompensacyjny nr 3
(462) Jak wyjaśniono w motywie 437, pomoc zostałaby także wykorzystana w sposób nieprawidłowy, gdyby, zamiast pokryć koszty związane z reaktorami atomowymi BE, była użyta do nadmiernego przejęcia udziałów w bardziej zyskownym rynku MSB.
(463) Wrażliwość tego potencjalnego nieprawidłowego wykorzystania jest szczególnie widoczna w treści komentarzy przekazanych Komisji przez stronę trzecią, która życzyła sobie pozostać anonimowa [73].
Nawet jeśli BE nie oferuje cen znacząco niższych od standardów rynkowych, sama sugestia, że mogłaby to robić dzięki pomocy mogłaby być szkodliwa dla konkurentów BE, ponieważ musieliby wówczas stawić czoła klientom z niewłaściwymi oczekiwaniami rynkowymi.
(464) Komisja uznaje zatem, że jest konieczne podkreślenie gwarancji już zaoferowanych przez środek kompensacyjny nr 1 przez bardziej specyficzny środek kompensacyjny związany z zachowaniem BE na rynku MSB.
Od BE powinno się wymagać niezachowania się na tym rynku w sposób niezbliżony do standardów konkurencji.
(465) Aby to zapewnić, należy zakazać oferowania BE cen poniżej dominujących cen rynkowych na rynku MSB.
Czas trwania tego środka powinien wynieść sześć lat od daty niniejszej decyzji, podobnie jak w przypadku środka kompensacyjnego nr 2.
(466) Przestrzeganie przez BE zakazu powinno być monitorowane przez niezależną instytucję wybraną w drodze przejrzystego procesu przetargowego organizowanego przez władze brytyjskie.
Ta niezależna instytucja powinna składać Komisji doroczne raporty.
(467) W przeszłości ceny rynkowe MSB zawsze śledziły ewolucję cen hurtowych z dopłatą.
Zakaz zapewni więc, że zachowanie komercyjne BE nie będzie odbiegać od zachowania konkurencji.
(468) System NETA ma jednak tylko 3 lata.
Nie jest niemożliwe, że w ciągu najbliższych sześciu lat relacja między DSB a rynkiem hurtowym stanie się różna od obserwowanej dziś.
Można sobie wyobrazić, na przykład, że cały rynek hurtowy utraci płynność z jakiegoś powodu, co doprowadzi do niezwykle wysokich cen na tym rynku.
W tym wypadku Komisja uznaje, że w celu niedopuszczenia do utraty klientów wytwórcy energii powinni oczywiście oferować na rynku MSB ceny, które będą nieco poniżej cen hurtowych.
Gdyby do tego doszło, a BE nie miałaby wystarczającej mocy, by móc odpowiednio zareagować, prawdopodobnie straciłaby klientów na rynku MSB, co zniweczyłoby cel restrukturyzacji.
(469) Jest zatem niezbędne, by BE zachowała część elastyczności, co powoli jej na odpowiednie zachowanie w przypadkach wyjątkowych.
Jej margines manewru powinien jednak być bardzo ograniczony, opisany w sposób obiektywny, i starannie monitorowany w celu uniknięcia nadużyć.
Kryteria pozwalające BE wykorzystać jej margines elastyczności powinny zatem dać się testować ex ante w celu uniknięcia nadużyć.
(470) Ponieważ system raportów w przypadku rynku MSB jest o wiele mniej niezawodny niż w przypadku rynków hurtowych, podczas rundy kontraktowej na rynku MSB bardzo trudno stwierdzić, jakie ceny rynkowe MSB zostaną zaoferowane w stosunku do ceny dla rynku hurtowego.
Oznacza to, że obiektywne kryteria wymienione w motywie 469 nie mogą się bezpośrednio opierać na sprawdzeniu, czy konkurenci BE oferują ceny MSB poniżej cen dla rynku hurtowego.
Zamiast tego testy muszą opierać się na pośrednich wskaźnikach, które są dostępne dla BE na krótką metę, i które mogą stanowić oznakę, że cały rynek hurtowy stracił płynność i ceny na rynku MSB równe lub wyższe cenom hurtowym nie są już ekonomicznie opłacalne.
(471) Testy powinny być następujące:
a) w dowolnym okresie […], (kończącym się nie później niż […] przed dniem odwołania się BE do wyjątkowych warunków rynkowych) […] ci użytkownicy BE, finalni i inni niż krajowi, którym BE złożyła oferty na dostawę na warunkach, w których margines dostawy elementu energetycznego powyżej dominującej ceny hurtowej wynosi […] odrzucili ofertę BE;
b) ilości energii sprzedawanej na rynku hurtowym energii w okresie […] spadły poniżej […] średniej ilości sprzedanych w tym samym okresie w ostatnim […] dla którego dostępne są dane;
c) BE podejmuje się dostarczać co najmniej […] energii na rynek hurtowy […] i ilość ta nie jest sprzedawana w ciągu […] godzin.
(472) Ta sama niezależna instytucja, która monitoruje przestrzeganie przez BE zakazu, powinna być odpowiedzialna za sprawdzenie, czy BE jest świadoma przeprowadzenia testów.
Niezależna instytucja sprawdzi, czy test a) wraz z testem b) lub c) został wykonany pomyślnie.
Jeśli tak, BE powinna mieć prawo do cen na rynku DSB kształtujących się poniżej ceny rynkowej dla […] z decyzji tej niezależnej instytucji.
Limit czasowy może być rozszerzony decyzją tej niezależnej instytucji, jeśli wyjątkowe warunki rynkowe nadal się utrzymują.
Podczas […], BE powinna być zobowiązana do postępowania w dobrej wierze i oferowania rabatów, które są porównywalne z rabatami, jakie można prawdopodobnie uzyskać od konkurencji.
Niezależna instytucja powinna ocenić przestrzeganie przez BE kryterium ex post, jeśli […] jest zakończone.
(473) Dla przejrzystości, niezależna instytucja powinna opublikować raport po zakończeniu rundy kontraktowej potwierdzający, że istotnie wystąpiły nadzwyczajne warunki rynkowe i określający czas trwania wyjątkowych warunków.
Szczegóły tej oceny powinny zostać przekazane Komisji.
(474) Władze brytyjskie wyraziły zgodę na wdrożenie środka kompensacyjnego.
v) Środki kompensacyjne, które były rozpatrywane przez Komisję, ale zostały odrzucone
(475) Komisja ocenia, że trzy środki kompensacyjne opisane w sekcji iv) mają wystarczający zakres, by zmniejszyć potencjalne działanie rozpraszające pomocy na konkurencję, a zatem są zgodne z wymaganiami pkt 39 ppkt ii) Wytycznych.
Mają one także być uważane za warunki szczególne dołączone do zatwierdzenia pomocy w rozumieniu pkt 42 ppkt ii) Wytycznych.
(476) Strony trzecie zasugerowały inne możliwe środki kompensacyjne.
(477) Greenpeace zasugerowała, że elektrownie atomowe BE powinny być zamykane w ramach procesu fazowego.
Komisja uważa, że wobec braku nadmiaru mocy na właściwym rynku domaganie się zamykania wytwarzających energię składników majątkowych BE jest nieprzystawalne w stosunku do rozproszenia konkurencji, jakie generuje pomoc.
(478) Powergen zasugerowała, że reaktor Dungeness B powinien zostać zamknięty, gdyż jest najmniej rentownym składnikiem majątkowym BE.
Rentowność Dungeness B była już omawiana powyżej w sekcji VI pkt 3 lit. a).
Komisja zauważa, że zamknięcie Dungeness B planuje się na rok 2008 i że zgodnie z danymi dostarczonymi przez NGTransco dotyczącymi informacji niezbędnych dla znaczących zamknięć, Dungeness B może być w najlepszym razie zamknięta w połowie 2007 r.
Komisja uważa, że taka mała zmiana nie uzasadnia związanych z nią kosztów.
(479) Drax zasugerowała usunięcie jądrowych składników majątkowych BE z konkurencyjnego rynku poprzez stworzenie systemu obowiązkowych zakupów energii elektrycznej z elektrowni jądrowych po stałej cenie, który byłby analogiczny jak zobowiązanie odnawialne.
Oznaczałoby to, że BE otrzymałaby w praktyce całkowitą i nieograniczoną pomoc państwa, co byłoby w całkowitej sprzeczności ze wspólnotową polityką konkurencji.
(480) Drax zasugerowała dopuszczenie BNFL do większego udziału w potencjalnych zyskach BE, jeśli ceny energii elektrycznej spadną, w celu zmniejszenia kwoty pomocy.
Jak wspomniano powyżej w sekcji VI pkt 2 lit. b) Komisja doszła do wniosku, że środek B nie zawiera elementów pomocy państwa.
Przyznanie BNFL dostępu do większej porcji zysków BE spowodowałoby zmniejszenie swobodnego strumienia środków pieniężnych, a w konsekwencji swoich wpłat na rzecz NLF.
Komisja nie może tego zaakceptować.
(481) Drax zasugerowała, że należy zbyć elektrownię Eggborough.
Komisja uznaje, że zbycie Eggborough nie byłoby sprzeczne z koniecznością zachowania marginesu mocy w systemie energetycznym, gdyż nowy właściciel prawdopodobnie nadal prowadziłby elektrownię.
Jednakże, aby zakończyć sukcesem plan restrukturyzacji i przywrócić rentowność, BE musi mieć dostęp do jakiegoś źródła elastycznego wytwarzania energii.
Gdyby BE sprzedała Eggborough, musiałaby zapewnić tę elastyczność ze źródeł zewnętrznych.
(482) W oparciu o próby władze brytyjskie doszły do wniosku, że w przypadku BE nie ma ekonomicznego uzasadnienia kupowanie usług, jakie nabywa od Eggborough, od innych operatorów.
Usługi te obejmują zabezpieczenie przed nieoczekiwanymi awariami elektrowni atomowych, kształtowanie mocy dla potrzeb kontraktów biznesowych i elastyczność pozwalającą przeprowadzić planowaną konserwację reaktorów.
Władze brytyjskie wskazały, że BE zaoszczędziłaby 11 milionów GBP, gdyby zachowała Eggborough.
Prognoza ta opiera się na kosztach Eggborough, co oznacza, że BE mogłaby prawdopodobnie uzyskać te same usługi jako właściciel innych elektrowni.
Zakup tych usług na rynku byłby o wiele bardziej kosztowny, jeśli w ogóle możliwy.
(483) W świetle powyższego Komisja uważa, że domaganie się od BE zbycia Eggborough zagroziłoby perspektywom BE dotyczącym przywrócenia rentowności i byłoby nieproporcjonalne.
Komisja ocenia, że powyżej opisane środki nr 1 i nr 2 nakładają takie same ograniczenia w sposób bardziej proporcjonalny.
(484) Powergen zasugerowała nałożenie ograniczeń na udział BE w rynku DSB.
Komisja uważa, że narzucenie takich ograniczeń byłoby szkodliwe dla konkurencji na tym rynku.
Środek kompensacyjny nr 3 byłby bardziej skuteczny w zmniejszaniu wpływu pomocy na konkurencję na tym rynku nie ograniczając zdolności BE do zawierania konkurencyjnych transakcji na tym rynku o własnych siłach.
(485) Powergen zasugerowała zakazanie BE wchodzenia na nowe rynki detaliczne.
Ten zasugerowany środek miałby wpływ głównie na rynek gospodarstw domowych, który obecnie obsługują wyłącznie dostawcy.
Komisja uważa, że takie ograniczenie pozbawiłoby klientów ewentualnego źródła konkurencji na rynku, który jest już najmniej konkurencyjną częścią brytyjskiego rynku energii elektrycznej [74].
Komisja uznaje, że środek kompensacyjny nr 1 będzie wystarczający, by to zapewnić, a gdyby BE podjęła decyzję o wejściu na rynek, musiałaby uczynić to o własnych siłach, bez nadmiernego rozproszenia konkurencji.
(486) Konkludując, Komisja uważa, że wszelkie inne środki kompensacyjne sugerowane przez strony trzecie, które złożyły komentarze, zostały zawarte w trzech środkach kompensacyjnych, które zostały wybrane przez Komisję.
d) Pełne wdrożenie planu restrukturyzacji
(487) Spółka powinna w pełni wdrożyć plan restrukturyzacji przedłożony przez Komisję.
Rząd brytyjski zobowiązał się zapewnić pełne wdrożenie planu restrukturyzacji, jeśli zostanie on zatwierdzony.
e) Monitorowanie i raport roczny
(488) Jeśli pakiet pomocowy zostanie zatwierdzony, rząd brytyjski zobowiązał się dostarczyć Komisji raport nie później, niż sześć miesięcy po zatwierdzeniu pakietu pomocowego, a następnie raporty roczne, aby Komisja mogła monitorować postępy BE do chwili, aż jej pozycja się ustabilizuje do chwili, aż zdaniem Komisji dalsze raporty nie będą potrzebne.
VII.
WNIOSEK
(489) Komisja konkluduje, że w stopniu, w jakim zachodzi zbieżność z Wytycznymi co do pomocy restrukturyzacyjnej i zgodności z celami Traktatu EURATOM, rzeczona pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc, jakiej Wielka Brytania planuje udzielić zgodnie ze środkiem A planu restrukturyzacji dla British Energy plc ("British Energy"), o jakiej Komisja została powiadomiona 7 marca 2003 r., a która obejmuje zobowiązanie finansowania przez rząd brytyjski:
a) spłaty zobowiązań związanych z zarządzaniem zużytym paliwem wprowadzonym do reaktorów atomowych British Energy przed wejściem w życie planu restrukturyzacji, o ile wydatki związane z tymi obciążeniami, z wyjątkiem przyrostowych obciążeń historycznych, zdefiniowanych zgodnie z umową o finansowanie obciążeń historycznych zawartą między British Energy a rządem Wielkiej Brytanii, nie przekroczą wartości 2185000000 GBP w grudniu 2002 r.;
oraz
b) wszelkich niedoborów Funduszu Obciążeń Jądrowych dotyczących płatności zobowiązań likwidacyjnych urządzeń jądrowych British Energy, niezakontraktowanych zobowiązań British Energy oraz przyrostowych obciążeń historycznych zgodnie z umową o finansowanie obciążeń historycznych zawartą między British Energy a rządem Wielkiej Brytanii;
jest zgodna ze wspólnym rynkiem i celami Traktatu Euratom, z zastrzeżeniem spełnienia warunków art. 2–10.
Artykuł 2
1.
Wielka Brytania zapewnia, że plan restrukturyzacji, przekazany Komisji przez Wielką Brytanię, zostanie w pełni wdrożony.
2.
Wielka Brytania przedkłada raport dotyczący wdrożenia restrukturyzacji nie później, niż sześć miesięcy od daty niniejszej decyzji i corocznie do chwili, aż Komisja uzna taki raport za zbędny.
Artykuł 3
Gdy koszty odpowiadające zobowiązaniom wymienionym w art. 1 lit. b) przekroczą 1629000000 GBP według wartości z grudnia 2002 r., Wielka Brytania przedłoży Komisji rozszerzone raporty dodatkowe, wykazując, że dopłaty rządowe są ograniczone do realizacji zobowiązań wymienionych w tym punkcie, oraz że właściwe kroki zostały ograniczone do niezbędnego minimum pozwalającego na spełnienie tych zobowiązań.
Raporty te będą składane corocznie.
Będą one dołączane do raportów rocznych wymienionych w art. 2.
Artykuł 4
Dla celów obliczania kwot według wartości z grudnia 2002 r., wymienionych w art. 1 i art. 3, Wielka Brytania używa wartości referencyjnej i dyskontowej opublikowanej przez Komisję dla Wielkiej Brytanii, aktualizując tę wartość co pięć lat.
Artykuł 5
1.
Wielka Brytania zobowiązuje British Energy, by nie później niż 1 kwietnia 2005 r. podjęła następujące działania:
a) wyodrębnienie działalności związanej z wytwarzaniem energii elektrycznej z British Energy Generation Limited i przydzielenie jej oddzielnej spółce podległej British Energy plc (lub spółce wiodącej będącej jej następcą);
b) skonsolidowanie istniejącej działalności związanej z wytwarzaniem energii elektrycznej w instalacjach jądrowych w ramach jednej spółki;
oraz
c) wykorzystanie wszelkich uzasadnionych metod w celu uzyskania modyfikacji licencji zgodnie z Ustawą o energii elektrycznej z 1989 r., lub, jeśli nie można uzyskać takich modyfikacji licencji, zawarcie z rządem brytyjskim nieograniczonego w czasie porozumienia o następujących skutkach: i) British Energy będzie traktować istniejące firmy zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej, zarówno z elektrowni jądrowych, jak i innych, jako oddzielne podmioty dla celów licencjonowania (lub dla celów jakiegokolwiek porozumienia z rządem Wielkiej Brytanii); oraz ii) istniejące firmy zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej przez elektrownie jądrowe nie będą udzielały dotacji wzajemnych innym spółkom w grupie British Energy.
2.
W przypadku gdyby zobowiązanie wymienione w lit. c) nie zostało zrealizowane wskutek warunków licencji, Wielka Brytania przedłoży Komisji raport roczny zawierający dowody, że nie zaistniały dotacje wzajemne między jakąkolwiek firmą zajmującą się wytwarzaniem energii elektrycznej z elektrowni jądrowych a jakąkolwiek inną spółką grupy British Energy.
Raport ten będzie się opierał na analizie przeprowadzonej przez niezależnych ekspertów księgowych.
Zostanie on dołączony do raportu wymienionego w art. 2.
Nie powinno to mieć wpływu na opcję, że realizacja zobowiązania wynikająca z warunku licencji zostanie nastąpi w późniejszym terminie, kiedy stanie się to możliwe.
3.
Wielka Brytania powiadamia Komisję bezzwłocznie, gdy tylko zostaną wykonane zobowiązania z ust. 1 i 2.
Artykuł 6
Wielka Brytania zobowiązuje British Energy do podjęcia zobowiązania, że przez sześć lat od daty niniejszej decyzji nie będzie posiadać ani kontrolować:
- zarejestrowanych działających instalacji wytwarzających energię elektryczną z paliw kopalnych [75] w Europejskim Obszarze Gospodarczym,
lub
- dużych zarejestrowanych elektrowni wodnych zgodnie z definicją zarządzenia o zobowiązaniach odnawialnych z 2002 r., generujących moc w Wielkich Brytanii,
(oba typu mocy znane są jako "moc ograniczona"), która nie przekroczy razem 2020 MW, pod warunkiem że:
a) w okresie poprzedzającym zbycie (zgodnie z poniższą definicją), British Energy posiada prawo do posiadania lub kontrolowania mocy ograniczonej przekraczającej 2020 MW, pod warunkiem że nie będzie prowadzić instalacji generujących taką moc lub zbędzie wszelkie operacyjne udziały kontrolne przekraczające taką moc ograniczoną lub energię wygenerowaną powyżej mocy ograniczonej.
W tym celu "okres poprzedzający zbycie" oznacza okres między:
i) otrzymaniem przez Eggborough Power Limited lub Eggborough Power Holdings Limited powiadomienia, że: 1) opcja przejęcia udziałów w Eggborough Power Limited lub elektrowni Eggborough zostanie zrealizowana; lub 2) dowolne zabezpieczenie na udziałach w Eggborough Power Limited lub elektrowni Eggborough zostanie zrealizowane;
oraz
ii) dniem, kiedy zarejestrowana moc wytwarzania energii przez elektrownię Eggborough nie będzie już dostępna dla grupy British Energy;
b) jeśli jedna z opcji zbycia związana z udziałami w Eggborough Power Limited lub elektrowni Eggborough zostanie zrealizowana, British Energy będzie mieć prawo do posiadania lub kontrolowania mocy ograniczonej nieprzekraczającej 2222 MW, pod warunkiem że zadeklaruje swoją moc ograniczoną operatorowi sieci krajowej jako 2020 MW i nie będzie prowadzić działalności związanej z więcej niż 2020 MW mocy ograniczonej;
lub
c) jeśli moc elektrowni Eggborough stanie się niedostępna dla grupy British Energy z powodu nieusuwalnej awarii lub siły wyższej, British Energy będzie mieć prawo do posiadania lub kontrolowania mocy ograniczonej nieprzekraczającej 2222 MW pod warunkiem, że zadeklaruje swoją moc ograniczoną operatorowi sieci krajowej jako 2020 MW i nie będzie prowadzić działalności związanej z więcej niż 2020 MW mocy ograniczonej.
Artykuł 7
Wielka Brytania zobowiązuje British Energy, że przez okres 6 lat od daty niniejszej decyzji nie będzie posiadać ani mieć prawa kontrolowania zarejestrowanej operacyjnej mocy jądrowej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, innej niż związana z istniejącymi instalacjami jądrowymi czy kontraktami na prowadzenie i konserwację, w przypadku których British Energy nie ma udziału w generowanej energii, bez pisemnej zgody Komisji.
Artykuł 8
Wielka Brytania mianuje, w ciągu czterech miesięcy od daty niniejszej decyzji, w następstwie otwartego i przejrzystego procesu, niezależnego eksperta dla celów monitorowania zgodności BE z warunkami podanymi w art. 9 (zwanego dalej "niezależnym ekspertem").
Powiadamia ona bezzwłocznie Komisję o tym mianowaniu.
Artykuł 9
1.
Wielka Brytania zobowiązuje British Energy, by podjęła, co następuje:
a) przez okres sześciu lat od powołania niezależnego eksperta, nie oferować dostaw użytkownikom finalnym innym niż krajowi, którzy kupują energię bezpośrednio od British Energy na warunkach, gdzie element ceny energii w kontrakcie z użytkownikami kształtuje się poniżej ceny rynku hurtowego, pod warunkiem, że w wyjątkowych warunkach rynkowych, kiedy to zostaną przeprowadzone obiektywne testy zalecone przez niezależnego eksperta, jakie mają być przeprowadzone zgodnie z art. 10 ("wyjątkowe warunki rynkowe"), British Energy będzie uprawniona, w okresie, w którym te wyjątkowe warunku rynkowe się utrzymują, ustalić cenę elementu energii na kontrakcie poniżej dominującej ceny rynkowej w dobrej wierze tam, gdzie jest konieczne, by umożliwić British Energy reagowanie na konkurencję zgodnie z art. 10;
oraz
b) współpracować w dobrej wierze z niezależnym ekspertem oraz przestrzegać wszelkich uzasadnionych żądań niezależnego eksperta, na czas spełniając żądania dotyczące próśb o informację, dokumenty czy kontakt z personelem lub kierownictwem.
2.
Niezależny ekspert informuje corocznie Wielką Brytanię o zachowaniu przez British Energy zgodności z tymi warunkami.
Wielka Brytania udostępnia te raporty Komisji.
Artykuł 10
1.
Testy stosowane w celu podjęcia decyzji, czy wyjątkowe warunki rynkowe istnieją, będą następujące:
a) w dowolnym okresie […] (kończącym się nie później niż […] przed datą tzw. żółtego powiadomienia zdefiniowanego poniżej), […] ci użytkownicy British Energy, finalni i inni niż krajowi, którym British Energy złożyła oferty na dostawę na warunkach, w których margines dostawy elementu energetycznego powyżej dominującej ceny hurtowej wynosi […] odrzucili ofertę British Energy;
b) ilości energii w obrocie na rynku hurtowym elektryczności w okresie […] spadną do wartości poniżej […] średniej wartości w obrocie w tym samym okresie w ciągu ostatniego […] dla którego dostępne są dane;
c) British Energy zobowiązuje się dostarczać co najmniej […] energii elektrycznej na rynek hurtowy […] i ta ilość nie zostanie sprzedana w okresie […].
2.
W przypadku zaistnienia okoliczności przypominających powyższe i jeśli British Energy uzna, że jest możliwe, że zachodzi konieczność odwołania się do wyjątkowych warunków rynkowych, British Energy informuje w pierwszej kolejności niezależnego eksperta, nakreślając swoją analizę sytuacji i stanowisko w odniesieniu do obiektywnymi testami ("żółte powiadomienie").
3.
Jeśli sytuacja nie ulegnie poprawie po "żółtym powiadomieniu", i jeśli test a) wraz z testem b) lub testem c) zostanie wykonany, British Energy powiadamia niezależnego eksperta, że ma zamiar zareagować na konkurencję ustalając ceny poniżej cen na rynku hurtowym i dostarcza najnowsze dostępne sobie dowody.
Niezależny ekspert będzie miał maksymalnie 24 godziny na potwierdzenie lub zaprzeczenie, że test a) wraz z b) lub c) został wykonany i deklaruje odpowiednio istnienie wyjątkowych warunków rynkowych lub ich brak.
4.
Jeśli niezależny ekspert ogłosi istnienie wyjątkowych warunków rynkowych, British Energy ma prawo, przez okres […] od decyzji niezależnego eksperta do złożenia ofert w dobrej wierze po cenach mogących sprostać konkurencji na rynku bezpośredniej sprzedaży klientom biznesowym.
5.
Okres […] może zostać odnowiony przez niezależnego eksperta, jeśli spełnione są warunki testu c) powyżej.
6.
Z końcem okresu, ograniczenie cenowe wymienione w art. 9 zacznie znów obowiązywać w stosunku do British Energy.
7.
Po tym okresie British Energy dostarcza niezależnemu ekspertowi raport podsumowujący działania związane ze sprzedażą w tym okresie.
Informacje te zostaną ocenione w raporcie rocznym niezależnego eksperta.
8.
Po zakończeniu rundy kontraktowej, podczas której wystąpiły wyjątkowe warunki rynkowe, niezależny ekspert ogłasza fakt istnienia takich warunków oraz ich czas trwania.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja jest skierowana do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 11 listopada 2003 r.
w sprawie ogłoszenia zgodności koncentracji z zasadami wspólnego rynku i Porozumieniem o EOG
(Sprawa nr COMP/M.2621 – SEB/Moulinex)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4157)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/408/WE)
Dnia 11 listopada 2003 r. Komisja przyjęła decyzję dotyczącą sprawy w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2.
Niepoufną wersję pełnego tekstu decyzji można znaleźć w autentycznym języku tego przypadku i w językach roboczych Komisji na stronie internetowej DG COMP pod następującym adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
(1) Niniejsza sprawa dotyczy przejęcia kontroli nad częścią aktywów spółki Moulinex przez spółkę SEB (marki, niektóre narzędzia produkcji i niektóre oddziały handlowe), o którym, na mocy art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, dnia 13 listopada 2001 r. zawiadomiono Komisję.
(2) SEB i Moulinex to dwa francuskie przedsiębiorstwa działające w sektorze elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego.
Oba te przedsiębiorstwa są obecne w tym sektorze na całym świecie.
SEB sprzedaje swoje produkty głównie pod dwiema markami o zasięgu światowym, "Tefal" i "Rowenta", a Moulinex głównie pod międzynarodowymi markami "Moulinex" i "Krups".
(3) Nabycie aktywów firmy Moulinex przez SEB nastąpiło w ramach postępowania naprawczego grupy Moulinex.
Niniejsza koncentracja była przedmiotem dwóch decyzji Komisji z dnia 8 stycznia 2002 r.
W pierwszej z nich Komisja przesłała władzom francuskim właściwym w sprawach konkurencji, na mocy art. 9 rozporządzenia w sprawie koncentracji, badanie wpływu tej operacji na konkurencję we Francji.
Drugą decyzją, na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie koncentracji, Komisja zezwoliła na przeprowadzenie tej koncentracji w innych państwach, z zastrzeżeniem licencji na markę Moulinex dla niezależnych osób trzecich w dziesięciu państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Belgia, Luksemburg, Norwegia, Niderlandy, Niemcy, Austria, Portugalia, Szwecja, Dania i Grecja).
Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich unieważnił tę ostatnią decyzję w kwestiach dotyczących państw, które nie były przedmiotem zobowiązań, a mianowicie Hiszpanii, Finlandii, Irlandii, Włoch i Zjednoczonego Królestwa [2].
Niniejsza decyzja bada od nowa wpływ tej operacji na konkurencję w pięciu ostatnich państwach.
(4) Komitet Doradczy ds. Koncentracji Przedsiębiorstw wydał jednogłośnie, na swoim 120. posiedzeniu dnia 3 listopada 2003 r., przychylną opinię w sprawie projektu decyzji Komisji, mającego na celu podjęcie decyzji o wydaniu zezwolenia.
(5) W sprawozdaniu z dnia 4 listopada 2003 r. funkcjonariusz ds. przesłuchań uznał, że prawo obu stron do przedstawienia swojego punktu widzenia było przestrzegane.
I. DEFINICJA WŁAŚCIWYCH RYNKÓW
(6) Decyzja ta wyznacza rynek produktów ze względu na kategorie elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego, gdyż każdy z tych sprzętów jest w inny sposób wykorzystywany i odgrywa inną rolę.
Istnieje trzynaście rynków produktów: frytownice, minipiekarniki, tostery, opiekacze do kanapek i gofrownice, urządzenia do przygotowywania wspólnych nieformalnych posiłków, grille elektryczne ogrodowe i grille domowe, urządzenia do gotowania ryżu i parowary, elektryczne ekspresy przelewowe do kawy, czajniki, ekspresy ciśnieniowe, elektryczne roboty kuchenne, żelazka tradycyjne i żelazka nowej generacji oraz urządzenia do użytku osobistego.
(7) Rynki geograficzne mają zasięg krajowy.
Zjednoczone Królestwo i Irlandia posiadają jednak jednorodne warunki rynkowe.
Ponieważ marki i poziomy cen są tam identyczne, dostawca jednego z tych państw nie może prowadzić niezależnej polityki cenowej, gdyż w takim przypadku jego zamówienia zostałyby przeniesione do sąsiedniego państwa.
Oba te kraje uznawane są więc za tworzące jeden i ten sam rynek geograficzny dla wyżej wymienionych produktów.
II.
ANALIZA RYNKÓW
(8) Pozycja konkurencyjna spółki SEB została zbadana w następujących państwach lub dla następujących terytoriów: Hiszpania, Finlandia, Włochy i Zjednoczone Królestwo/Irlandia.
Potencjał konkurencyjny spółki Moulinex
(9) Wyniki sprzedaży spółki Moulinex obniżyły się znacznie w latach 2001 i 2002 w porównaniu z rokiem 2000 w związku z trudnościami powstałymi w wyniku upadłości grupy.
Komisja zbadała, czy spadek ten był spadkiem strukturalnym, czy też Moulinex posiada potencjał umożliwiający odzyskanie poprzednich pozycji.
(10) Z badania rynku wynika, że zdolność spółki Moulinex do odzyskania utraconych przez nią udziałów w rynku nie będzie zależała tylko i wyłącznie od wartości marek dołączonych w wyniku koncentracji, lecz także od innych czynników, takich jak zdolności innowacyjne, handlowe i finansowe jej nowego właściciela.
Potencjał umożliwiający odzyskanie udziałów w rynku, który należy uwzględnić w analizie konkurencyjnej, jest więc zmniejszony przez wpływ tych innych czynników, gdyż nie przedstawiają one bezpośredniego związku przyczynowego z koncentracją, o której mowa.
(11) Komisja uważa poza tym, że z uwagi na wstrzymanie marki Moulinex, możliwość odzyskania jej udziałów w rynku z roku 2000 jest mocno ograniczona.
Sytuacja jest taka sama, gdy weźmie się pod uwagę, że udziały marki w rynku zostały już przejęte przez konkurentów zajmujących silną pozycję na rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego, jak Philips, Braun czy De Longhi, i/lub gdy weźmie się pod uwagę, że Moulinex czy Krups nie są już uznawane za marki niezastąpione z punktu widzenia dystrybutorów.
Metoda analizy
(12) Dla każdego z właściwych rynków Komisja dokonała odtworzenia udziałów w rynku na podstawie deklaracji sprzedaży większości konkurentów obecnych na rynku.
(13) Na każdym z badanych terenów decyzja bada skutki operacji zarówno z punktu widzenia horyzontalnego (skutki połączonej mocy nowego podmiotu dla poszczególnych rynków), jak i niehoryzontalnego (skutki połączonej mocy nowego podmiotu dla całego sektora drobnego sprzętu gospodarstwa domowego, nawet przy braku nakładania się na jakiś szczególny rynek).
(14) Aby połączenie SEB i przejętych aktywów spółki Moulinex przyniosło niehoryzontalne skutki negatywne dla konkurencji, niezbędne jest:
- by nowy podmiot dysponował portfelem marek umożliwiającym mu korzystanie ze znacznej przewagi konkurencyjnej w całym sektorze elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego;
- oraz by połączony podmiot miał pozycje siły na rynkach, na których będzie mógł opierać się w celu utworzenia lub wzmocnienia dominujących pozycji na rynkach trzecich.
Te pozycje siły mogą wynikać albo z koncentracji, albo być wnoszone przez jedną lub drugą ze stron.
(15) W kwestii badania skutków horyzontalnych Komisja nadała swojej decyzji następującą strukturę: i) rynki, w których łączny udział stron w rynku jest mniejszy niż 25 %; ii) rynki z nieistotnym nakładaniem się; oraz iii) rynki ze znacznym nakładaniem się i z łącznym udziałem w rynku przekraczającym 25 %.
(16) Powyższa typologia umożliwia sporządzenie następującej tabeli:
_BAR_ Rynki, w których udział stron w rynku jest mniejszy niż 25 % _BAR_ Rynki z nieistotnym nakładaniem się _BAR_ Rynki, w których udział stron w rynku przekracza 25 % _BAR_
Hiszpania _BAR_ Ekspresy ciśnieniowe, elektryczne ekspresy przelewowe do kawy, grille ogrodowe/grille domowe, parowary, opiekacze do kanapek/gofrownice, frytownice, żelazka tradycyjne/żelazka nowej generacji, urządzenia do użytku osobistego. _BAR_ Roboty kuchenne, urządzenia do wspólnych nieformalnych posiłków. _BAR_ Tostery, czajniki, minipiekarniki. _BAR_
Finlandia _BAR_ Żelazka tradycyjne/żelazka nowej generacji, parowary, tostery, elektryczne ekspresy przelewowe do kawy, frytownice, urządzenia do wspólnych nieformalnych posiłków, urządzenia do użytku osobistego. _BAR_ Ekspresy ciśnieniowe, grille ogrodowe/grille domowe, roboty kuchenne. _BAR_ Minipiekarniki, czajniki, opiekacze do kanapek/gofrownice. _BAR_
Włochy _BAR_ Ekspresy ciśnieniowe, frytownice, minipiekarniki, tostery, urządzenia do użytku osobistego. _BAR_ _BAR_ Czajniki, urządzenia do wspólnych nieformalnych posiłków, opiekacze do kanapek/gofrownice, parowary, roboty kuchenne, żelazka tradycyjne/żelazka nowej generacji, elektryczne ekspresy przelewowe do kawy, grille ogrodowe/grille domowe. _BAR_
Zjednoczone Królestwo/Irlandia _BAR_ Tostery, czajniki, minipiekarniki, elektryczne ekspresy przelewowe do kawy, opiekacze do kanapek/gofrownice, grille ogrodowe/grille domowe, roboty kuchenne, urządzenia do użytku osobistego. _BAR_ Ekspresy ciśnieniowe, żelazka tradycyjne/żelazka nowej generacji. _BAR_ Urządzenia do wspólnych nieformalnych posiłków, parowary, frytownice. _BAR_
(17) Na potrzeby niniejszego streszczenia jedynie rynki należące do trzeciej kategorii są przedmiotem szczegółowych komentarzy.
Decyzja zawiera bowiem wniosek o braku ryzyka stworzenia bądź wzmocnienia dominującej pozycji na rynkach, w których udział stron w rynku jest mniejszy niż 25 %, i na rynkach, w których dołączenie udziału w rynku jest nieistotne.
A. Rynki hiszpańskie
(18) Na rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego w podaży uczestniczą silni międzynarodowi konkurenci, jak Philips ([15–20] % sprzedaży na rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego), SEB [10–20] %* [3], Braun [15–20] %, BSH [0–5] %, De Longhi [0–5] %.
Obecność podmiotów lokalnych na tych rynkach jest skromniejsza: chodzi o firmy Taurus [5–10] %, Jata, Solac i Fagor ([0–5] % każda).
(19) Popyt jest raczej skoncentrowany i występuje w następujących formach dystrybucji: hipermarkety (Carrefour, Auchan, Hipercor), duże sklepy (El Corte Ingles), sklepy specjalistyczne (Media Markt) oraz małe sklepiki tradycyjne, z których większość zorganizowała się wokół grup zakupowych (Densa, Gentesa, Segesa).
(20) Wyniki sprzedaży spółki Moulinex odnotowały na ogół istotny spadek między rokiem 2000 a 2002.
Spadek ten osiąga co najmniej 20 % sprzedaży na każdym z badanych rynków.
Nawet jeżeli wizerunek marek Moulinex i Krups nie ucierpiał z punktu widzenia konsumentów docelowych, zdolność do odzyskania przez te marki utraconych pozycji wydaje się jednak ograniczona z uwagi na konsolidację konkurentów nowego podmiotu na tych rynkach.
(21) Ryzyko powstania lub wzmocnienia dominującej pozycji nie występuje na następujących rynkach (w których łączny udział w rynku przekracza 25 % i gdzie istnieje istotne nakładanie się): tostery, czajniki i minipiekarniki.
(22) Na rynkach tosterów i czajników SEB utrzymywać będzie od [20 do 30] %* udziałów w rynku.
Koncentracja nie przyczyni się do połączenia marek niezastąpionych (tylko Moulinex jest marką niezastąpioną dla tosterów, a Tefal jest nią dla czajników).
Połączone spółki SEB i Moulinex zmierzą się z konkurentami posiadającymi znaczne udziały w rynkach (pomiędzy [15 a 20] % maksymalnie) i dysponującymi renomowanymi markami.
Z tej przyczyny jest mało prawdopodobne, by spółka Moulinex odzyskała swój potencjał konkurencyjny z roku 2000.
W każdym razie, posiadając łączny maksymalny udział w rynku w wysokości [25–35 %], przy braku skutków niehoryzontalnych i wobec konkurentów z silną pozycją, należy wykluczyć, że koncentracja ta zakończy się utworzeniem lub wzmocnieniem dominującej pozycji na tych rynkach.
(23) Na rynku minipiekarników pozycja spółki SEB wydaje się silniejsza.
Zgodnie z uzyskanymi wynikami nowy podmiot posiadałby około [30–40] % rynku hiszpańskiego.
Jego głównymi konkurentami są firmy De Longhi [20–25] %, Jata [5–10] %, Ufesa i Severin ([5–10] % każda).
Nawet posiadanie udziałów w rynku mniejszych niż nowy podmiot nie wpływa na dysponowanie przez te podmioty markami niezastąpionymi czy też szeroką ofertą na wszystkie pojemności obecne na rynku (10/12 litrów, 18/20 litrów, 26/28 litrów).
Ponadto ceny na tym rynku mają tendencję zniżkową, innowacje są regularne, a ograniczenia wjazdowe słabe.
Wreszcie, mimo nieobecności na właściwym rynku kuchenki mikrofalowe z grillem stanowią istotną przeszkodę konkurencyjną, a marka Moulinex posiada ograniczone możliwości odzyskania pozycji, którą zajmowała w roku 2000.
(24) Koncentracja nie umożliwia nowemu podmiotowi korzystania ze skutków niehoryzontalnych.
Jego portfel marek i pozycje siły na niektórych rynkach nie są wystarczające, by umożliwić mu korzystanie z efektu dźwigni, w szczególności przy uwzględnieniu pozycji zajmowanej przez jego konkurentów pod tymi dwoma względami.
(25) Z uwagi na to, co zostało powiedziane, opisywana operacja nie jest w stanie utworzyć ani wzmocnić dominującej pozycji, której konsekwencją byłoby ograniczenie w istotny sposób rzeczywistej konkurencji na różnych rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego w Hiszpanii.
B. Rynki fińskie
(26) Ogólnie rzecz biorąc, SEB ([5–10] %* sprzedaży na rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego) jest dopiero trzecim podmiotem rynków fińskich, wyprzedzanym przez firmę Braun [10–15] %*, a przede wszystkim przez firmę Philips [25–30] %*.
AEG ([5–10] %*) posiada natomiast pozycje porównywalne z pozycjami nowego podmiotu.
Severin, De Longhi, BSH, a także podmioty krajowe, jak OBH/Nordica i Rommelsbacher, są obecne, ale ich pozycje są słabsze (pomiędzy 0 a 5 % każda), są natomiast istotnie obecne na niektórych rynkach szczególnych.
(27) Dystrybucja fińska należy do najbardziej skoncentrowanych w Europie: firmy Kesko i E. Partners realizują, każda z osobna, około [20–25] %* sprzedaży w stosunku do konsumenta docelowego.
Stockman również silnie zaznacza swoją obecność z [15–20] %*.
(28) Wyniki sprzedaży spółki Moulinex załamały się pomiędzy rokiem 2000 a 2002 (co najmniej 50 % spadku na każdym z właściwych rynków).
Mało prawdopodobne jest, by spółka odzyskała utracone udziały w rynku, zważywszy na: i) rozmiar spadku; i na ii) wzmocnienie pozycji przez konkurentów posiadających marki o dużej renomie.
(29) Ryzyko powstania lub wzmocnienia dominujących pozycji nie występuje na następujących rynkach (w których łączny udział w rynku przekracza 25 % i gdzie istnieje istotne nakładanie się): minipiekarniki, czajniki i opiekacze do kanapek/gofrownice.
(30) Rynki minipiekarników i opiekaczy do kanapek/gofrownic znalazły się w tej kategorii z uwagi na istotne udziały w rynku, które połączony podmiot posiadał w roku 2000 (odpowiednio około [40–50] %* i około [20–30] %*).
Jednakże od tego czasu jego pozycje odnotowały silny spadek, by osiągnąć, w roku 2002, udziały w rynku rzędu [0–10] %* na każdym z obu rynków.
Poza tym firma Severin przeszła w rynku minipiekarników od [30–35] % do [50–55] %, podczas gdy liczne podmioty proponują konsumentom marki uznawane za niezastąpione na rynku opiekaczy do kanapek/gofrownic.
Ponadto zaznaczyć należy, iż spółka Moulinex wycofała się, jak na razie, z rynku minipiekarników.
(31) Na rynku czajników nowy podmiot pozostaje na pierwszym miejscu z udziałem w rynku około [30–40] %*, zarówno w 2000, jak i w 2002 r.
Stabilność jego pozycji wynika z tego, że wzrost wyników sprzedaży spółki SEB wyrównał osłabienie pozycji spółki Moulinex.
Philips ze swymi [20–25] % oraz, w mniejszym stopniu, Braun i Severin, są ważnymi konkurentami, dysponującymi niezastąpioną marką, wzmocnioną z powodu trudności spółki Moulinex i są w stanie stanowić przeciwwagę dla nowego podmiotu.
Spółki Moulinex nie wymienia się zresztą na ogół jako marki niezastąpionej, co czyni odzyskanie przez nią potencjału konkurencyjnego mało prawdopodobnym.
(32) Koncentracja nie umożliwia nowemu podmiotowi korzystania ze skutków niehoryzontalnych.
Jego portfel marek i pozycje siły na niektórych rynkach nie są wystarczające, by umożliwić mu korzystanie z efektu dźwigni, w szczególności przy uwzględnieniu pozycji zajmowanej przez jego konkurentów pod tymi dwoma względami.
(33) Z uwagi na to, co zostało powiedziane, opisywana operacja nie jest w stanie utworzyć ani wzmocnić dominującej pozycji, której konsekwencją byłoby ograniczenie w istotny sposób rzeczywistej konkurencji na wspólnym rynku lub na istotnej jego części, na różnych rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego w Finlandii.
C. Rynki włoskie
(34) Podaż na rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego charakteryzuje się we Włoszech silną obecnością firmy De Longhi ([20–30] %* sprzedaży na rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego), za którą niedaleko plasuje się nowy połączony podmiot SEB/Moulinex ([15–25] %*), a następnie Braun i Philips ([5–15] %* każdy).
BSH posiada mniejsze udziały w rynku (mniej niż 5 % łącznie).
Łączny udział podmiotów krajowych w rynku jest na ogół mniejszy, lecz mogą one posiadać znaczącą pozycję na niektórych rynkach.
Dotyczy to firm Imetec (dla robotów kuchennych i opiekaczy do kanapek/gofrownic), Polti (żelazka) i Saeco (70 % rynku ekspresów ciśnieniowych).
(35) Popyt przedstawia strukturę porównywalną do struktury podaży, lecz jest mniej skoncentrowany.
Blisko dwie trzecie dystrybucji dokonywane jest w ramach wielkiej dystrybucji, central handlowych lub wyspecjalizowanych dystrybutorów.
(36) Poziom sprzedaży spółki Moulinex spadł pomiędzy rokiem 2000 i 2002.
Jego możliwości odzyskania udziałów w rynku wydają się napotykać poważne przeszkody z powodu obecności konkurentów dysponujących niezastąpionymi markami, którzy skorzystali z trudności spółki Moulinex, by wejść na rynki lub wzmocnić swoją pozycję.
(37) Ryzyko utworzenia lub wzmocnienia dominujących pozycji nie występuje w całości rynków, gdzie udział w rynku przekracza 25 % i gdzie nakładanie się jest istotne, mianowicie na rynkach: żelazek tradycyjnych/żelazek nowej generacji, czajników, urządzeń do wspólnych nieformalnych posiłków, opiekaczy do kanapek/gofrownic, robotów kuchennych, ekspresów przelewowych do kawy, grillów ogrodowych/grillów domowych oraz parowarów.
(38) To na rynku żelazek tradycyjnych/żelazek nowej generacji pozycja nowego podmiotu wydaje się najsłabsza wśród ośmiu uprzednio wymienianych rynków z [20–30] %* sprzedaży, poziom porównywalny z poziomem De Longhi.
Należy podkreślić, że Moulinex jest tradycyjnie słabym uczestnikiem rynku, zarówno w 2000, jak i w 2002 roku.
Jego produkty nie są opatrzone niezastąpioną marką.
Pozycja nowego podmiotu jest natomiast przedmiotem silnej konkurencji z uwagi na sytuację konkurencyjnych grup: firmy Philips, Imetec i Polti posiadają [10–15] % rynku każda i dysponują wszystkie niezastąpionymi markami.
Nowy podmiot nie może dołączyć do swych własnych niezastąpionych marek (Rowenta i w mniejszym stopniu Tefal) nowej niezastąpionej marki ze względu na koncentrację.
(39) Na rynkach czajników, urządzeń do wspólnych nieformalnych posiłków, opiekaczy do kanapek/gofrownic, robotów kuchennych, ekspresów przelewowych i grillów ogrodowych/grillów domowych udział w rynku nowego podmiotu wynosi około [25–35] %.
Tym samym jest to pierwszy podmiot na tym rynku.
Na każdym z tych rynków będzie musiał stawić czoła konkurentom posiadającym znaczne udziały w rynku i znane marki.
Tożsamość tych konkurentów zmienia się w zależności od rynków, ale znajdują się tam na ogół tradycyjne podmioty międzynarodowe (Philips dla czajników, opiekaczy do kanapek/gofrownic i robotów kuchennych; Braun dla czajników, opiekaczy do kanapek/gofrownic, robotów kuchennych i ekspresów przelewowych; Severin dla urządzeń do wspólnych nieformalnych posiłków; De Longhi dla opiekaczy do kanapek/gofrownic, robotów kuchennych i grillów ogrodowych/grillów domowych) i krajowe (Imetec dla opiekaczy do kanapek/gofrownic).
Ogólnie rzecz biorąc, koncentracja nie łączy dwóch niezastąpionych marek na każdym z tych rynków.
W przypadku niektórych rynków Komisja przeprowadziła dokładniejszą analizę (z uwzględnieniem segmentu cenowego lub rodzaju produktów) w celu uzyskania potwierdzenia analizy, której dokonała na temat rynku globalnego.
(40) Rynek parowarów jest rynkiem, na którym nowy podmiot zajmuje najkorzystniejszą pozycję z [35–45] % sprzedaży.
Jego pozycja wzrosła o 20 % od roku 2000 dzięki poprawie wyników sprzedaży spółki SEB.
Pewne wydarzenia doprowadziły Komisję do relatywizacji tej pozycji rynkowej.
Przede wszystkim, przeważająca sprzedaż nowego podmiotu została dokonana za pośrednictwem jednego dystrybutora, Esselunga, za pomocą jego katalogu wierności.
Spółka SEB jest więc bardzo uzależniona od tego jednego dystrybutora.
Poza tym Moulinex nie wprowadza już na rynek swoich produktów, a ich sprzedaż wynika tylko z upłynniania zapasów.
Okazuje się ponadto, że SEB nie ma żadnego planu ponownego wprowadzenia na rynek produktów spółki Moulinex, która nie jest we Włoszech podmiotem niezastąpionym.
Wreszcie należy zaznaczyć rozwój konkurentów, w tym firm Braun [10–15] % i Girmi [5–10] %, która w ciągu dwóch lat potroiła swą sprzedaż.
(41) Koncentracja nie umożliwia nowemu podmiotowi korzystania ze skutków niehoryzontalnych.
Jego portfel marek i pozycje siły na niektórych rynkach nie są wystarczające, by umożliwić mu korzystanie z efektu dźwigni, w szczególności przy uwzględnieniu pozycji zajmowanej przez jego konkurentów pod tymi dwoma względami.
(42) Z uwagi na to, co zostało powiedziane, opisywana operacja nie jest w stanie utworzyć ani wzmocnić dominującej pozycji, której konsekwencją byłoby ograniczenie w istotny sposób rzeczywistej konkurencji na wspólnym rynku lub na istotnej jego części, na różnych rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego we Włoszech.
D. Rynki w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii
(43) W tych krajach obecna jest duża liczba dostawców, z pozycjami globalnymi prawie identycznymi dla każdego z nich, około 10 %.
Chodzi o firmy Braun, SEB, Philips, De Longhi, Morphy Richards i Salton.
Nieco mniejsze znaczenie mają BSH i Home Product International (około 5 %).
Oryginalność rynku brytyjskiego polega na obecności i renomie podmiotów lokalnych, jak Morphy Richards, Salton, i, w mniejszym stopniu, Home Product International.
(44) Dystrybucja jest bardzo skoncentrowana z uwagi w szczególności na najważniejszy podmiot w tej dziedzinie, Argos ([30–35] %* wartości sprzedaży).
Pięciu dystrybutorów o najsilniejszej pozycji realizuje połowę sprzedaży.
(45) Wyniki sprzedaży spółki Moulinex odnotowały istotny spadek pomiędzy rokiem 2000 a 2002, o co najmniej 30 % na każdym rynku i o ponad 50 % dla większości rynków.
Nowy podmiot ma niewielkie szanse, by odzyskać swe pozycje z roku 2002 z powodu bardzo konkurencyjnej sytuacji rynku brytyjskiego.
Marka Moulinex traktowana jest jako marka drugorzędna, podczas gdy potencjał marki Krups wydaje się wyższy, lecz jego obecność ograniczona jest do niektórych rynków, w tym do rynku ekspresów ciśnieniowych.
(46) Ryzyko powstania lub wzmocnienia dominujących pozycji nie występuje na żadnym z rynków, w których łączny udział w rynku przekracza 25 % i gdzie istnieje istotne nakładanie się, a mianowicie na rynkach urządzeń do wspólnych nieformalnych posiłków, parowarów i frytownic.
(47) Na tych trzech rynkach można stwierdzić, że pozycje spółki Moulinex obniżyły się w istotny sposób pomiędzy rokiem 2000 a 2002.
Przeszły one od [5–15] %* do liczb nieprzekraczających 5 %, a nawet zerowych, gdy spółka Moulinex wycofała się z rynku (urządzenia do wspólnych nieformalnych posiłków).
Tak więc, jeżeli spółka SEB posiada znaczące pozycje ([30–35] % dla parowarów, [25–35] % dla frytownic i [10–15] % dla urządzeń do nieformalnych posiłków), pozycje te nie wzmocnią się z powodu koncentracji.
Na każdym z tych rynków spółka ta musi stawić czoła konkurentom posiadającym niezastąpione marki, podczas gdy koncentracja nie umożliwi jej posiadania jednej takiej marki dodatkowej.
Na rynkach tych pojawiły się zresztą nowe podmioty: Russel Hobbs, Hinari i Magimix.
Podmioty te natychmiast uzyskały wyniki sprzedaży wyższe od wyników spółki Moulinex w 2000 r.
Na rynku frytownic analiza kwartyli cen potwierdziła wnioski wyciągnięte w kwestii rynku globalnego: otóż, dla najniższych kwartyli, zaznaczyła się obecność marek dystrybutora.
(48) Koncentracja nie umożliwia nowemu podmiotowi korzystania ze skutków niehoryzontalnych.
Jego portfel marek i pozycje siły na niektórych rynkach nie są wystarczające, by umożliwić mu korzystanie z efektu dźwigni, w szczególności przy uwzględnieniu pozycji zajmowanej przez jego konkurentów pod tymi dwoma względami.
(49) Z uwagi na to, co zostało powiedziane, opisywana operacja nie jest w stanie utworzyć ani wzmocnić dominującej pozycji, której konsekwencją byłoby ograniczenie w istotny sposób rzeczywistej konkurencji na wspólnym rynku lub na istotnej jego części, na różnych rynkach elektrycznego drobnego sprzętu gospodarstwa domowego w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii.
III.
WNIOSEK
(50) Z przyczyn opisanych powyżej Komisja postanowiła nie sprzeciwiać się powyższej operacji oraz uznać ją za zgodną ze wspólnym rynkiem i z Porozumieniem o EOG, z zastrzeżeniem dalszego wypełniania zobowiązań zaproponowanych w ramach pierwszego postępowania [4]. Decyzję tę podjęto na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 i art. 57 Porozumienia o EOG.
[1] Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 (Dz.U. L 180 z 9.7.1997, str. 1).
[2] Wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T114/02 – Babyliss vs Komisja Wspólnot Europejskich.
[3] Fragmenty tekstu zostały opuszczone w celu zagwarantowania, że żadna informacja poufna nie zostanie przekazana.
Fragmenty te zostały oznaczone wielokropkiem w nawiasach kwadratowych, po których umieszczono gwiazdkę.
[4] Dla przypomnienia, zobowiązania do uzyskania licencji na marki w dziewięciu państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Belgia, Norwegia, Niderlandy, Niemcy, Austria, Portugalia, Szwecja, Dania i Grecja) zostały wpisane jako warunek udzielenia zezwolenia na tę operację w tych państwach.
Zobowiązania te znajdowały się w decyzji Komisji z 8 stycznia 2002 r. i przewidywały w szczególności przyznanie wyłącznej licencji na markę Moulinex na okres pięciu lat na sprzedaż elektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego dla trzynastu kategorii produktów przedstawionych w tej decyzji oraz zobowiązanie do niewprowadzania do sprzedaży w wymienionych państwach produktów opatrzonych marką Moulinex przez okres umowy licencyjnej i przez okres trzech lat po jej wygaśnięciu.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji uznająca, że środki zgłoszone przez: Republikę Czeską w ramach procedury przejściowej ustanowionej w załączniku IV.3 do Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu
(2005/C 86/04)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
Data przyjęcia decyzji: 3.3.2004
Państwo Członkowskie: Republika Czeska
Nr pomocy: CZ 55/03
Tytuł: Moravia Banka, a.s.
Cel: Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje:
Decyzja Komisji uznająca, że środki na rzecz Moravia Banka, a.s., zgłoszone przez Republikę Czeską w ramach tymczasowego mechanizmu na mocy załącznika IV.3 Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu.
Tekst decyzji w języku(-ach) oryginału, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:
http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 2005 r.
zmieniająca załącznik I do decyzji 2003/804/WE ustanawiającej warunki zdrowotne dla zwierząt oraz wymagania certyfikacyjne dla przywozu mięczaków, ich jaj i gamet w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia lub konsumpcji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1585)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/409/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji nr 2003/804/WE [2] ustanawia tymczasową listę państw trzecich, na podstawie której Państwa Członkowskie posiadają pozwolenie umożliwiające przywóz żywych mięczaków, ich jaj i gamet w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia lub konsumpcji we Wspólnocie oraz wzorcowe certyfikaty niezbędne do wysyłki takich produktów.
(2) Kanada, Chorwacja, Maroko, Nowa Zelandia, Tunezja, Turcja i Stany Zjednoczone zostały ujęte na tej tymczasowej liście w oparciu o bieżący handel z Państwami Członkowskimi w oczekiwaniu na przeprowadzoną przez Wspólnotę ocenę gwarancji, których mogą udzielić te państwa trzecie w odniesieniu do chorób mięczaków.
(3) Gwarancje zdrowia zwierząt dostarczone przez Maroko, Nową Zelandię, Tunezję i Turcję zostały ocenione przez Komisję i uznane za niezgodne ze wszystkimi wymaganiami ustanowionymi dyrektywą 91/67/EWG i dyrektywą Rady 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzającą minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży dwuskorupowych [3].
(4) Kanada i Nowa Zelandia poinformowały Komisję, że obecnie nie są zainteresowane wywozem do Wspólnoty żywych mięczaków w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia lub przenoszenia.
(5) Stany Zjednoczone zgłosiły swój program świadectw wywozowych dla obszarów produkcyjnych mięczaków.
Program ten został oceniony przez Komisję i uznano, że zapewnia on gwarancje konieczne do wywozu żywych mięczaków w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia lub przenoszenia we Wspólnocie.
(6) Chorwacja nie ma pozwolenia na wywóz żywych mięczaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi zgodnie z decyzją Komisji 97/20/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. ustanawiającą wykaz państw trzecich spełniających warunki równoważności dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich [4].
Zgodnie z decyzją 2003/804/WE przywóz mięczaków z tego kraju nie powinien być zatem dozwolony.
(7) Właściwym jest również uproszczenie tabeli w załączniku I do decyzji 2003/804/WE.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/804/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2003/804/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 2005 r.
zezwalająca Hiszpanii na przedłużenie o trzy lata zastosowania środka tymczasowego polegającego na wyłączeniu z systemu pomocy wyrównawczej produktów wprowadzanych do obrotu, pochodzących z nowych plantacji bananów posadzonych od dnia 1 czerwca 2002 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1605)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(2005/410/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku sektora bananów [1], w szczególności jego art. 12 ust. 9 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 stanowi, że Państwo Członkowskie może wprowadzić środki przejściowe polegające na wyłączeniu z pomocy wyrównawczej produktów wprowadzanych do obrotu pochodzących z nowych plantacji bananów, jeśli według Państwa Członkowskiego stanowi to ryzyko dla zrównoważonego rozwoju stref produkcyjnych, a szczególnie dla ochrony środowiska, gleby i charakterystycznych elementów krajobrazu.
(2) Decyzją 2002/414/WE [2] Komisja zezwoliła Hiszpanii na wprowadzenie na okres trzech lat środka tymczasowego polegającego na wyłączeniu z pomocy wyrównawczej produktów wprowadzanych do obrotu pochodzących z nowych plantacji bananów posadzonych od dnia 1 czerwca 2002 r.
(3) W dniu 15 kwietnia 2005 r. Hiszpania złożyła w Komisji wniosek o zezwolenie na przedłużenie o okres następnych trzech lat środka wyłączenia z pomocy wyrównawczej na Wyspach Kanaryjskich produktów wprowadzonych na rynek, pochodzących z nowych plantacji bananów posadzonych po dniu 1 czerwca 2002 r.
Prośbę motywuje potrzebą umocnienia pozytywnych skutków stosowania środka wprowadzonego w czerwcu 2002 r., w szczególności zniechęcających do tworzenia nowych plantacji poza tradycyjnymi strefami produkcji w celu ochrony środowiska, szczególnie w odniesieniu do wykorzystania zasobów wodnych, w celu utrzymania stabilności gleby i równowagi społeczno-gospodarczej, jak również zachowania charakterystycznych elementów krajobrazu.
(4) Po zbadaniu złożonego przez Hiszpanię wniosku o zezwolenie na przedłużenie o okres trzech lat środka polegającego na wyłączeniu z pomocy wyrównawczej, można stwierdzić jego zgodność z celem i postanowieniami art. 12 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 404/93. Należy zatem wniosek ten przyjąć.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Złożony do Komisji wniosek Hiszpani o zezwolenie na przedłużenie o okres trzech lat, środka polegającego na wyłączeniu z pomocy wyrównawczej, o której mowa w art. 12 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 produktów wprowadzanych na rynek, pochodzących z nowych plantacji bananów posadzonych od dnia 1 czerwca 2002 r., dopuszczonego decyzją 2002/414/WE, zostaje przyjęty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komisji
z dnia 25 maja 2005 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2004/452/WE określającą wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1525)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/412/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystystyk Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 20 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2002 z dnia 17 maja 2002 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty, dotyczące dostępu do poufnych danych do celów naukowych [2] ma na celu ustalenie, do celów przygotowania wniosków statystycznych w celach naukowych, warunków, na których może zostać przyznany dostęp do poufnych danych przekazywanych instytucji Wspólnoty, a także zasad współpracy pomiędzy Wspólnotą a organami krajowymi w celu ułatwienia takiego dostępu.
(2) Decyzja Komisji 2004/452/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. [3] określiła wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych.
(3) Włoski Bank Centralny i Hiszpański Bank Centralny powinny być uznane za instytucje spełniające wymagane warunki i dlatego powinny zostać dodane do wykazu agencji, organizacji i instytucji, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 831/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Poufności Danych Statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji Komisji 2004/452/WE określającej wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych, zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniająca decyzje 2004/696/WE i 2004/863/WE dotyczące finansowego wkładu Wspólnoty w programy zwalczania i monitorowania TSE w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1550)
(2005/413/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/696/WE z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania niektórych TSE kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r. [2] określa wykaz tych programów oraz proponowany udział i kwotę wkładu dla każdego programu.
(2) Decyzja Komisji 2004/863/WE z dnia 30 listopada 2004 r. zatwierdza programy zwalczania i monitorowania TSE na rok 2005 niektórych Państw Członkowskich oraz ustala wysokość wkładu finansowego Wspólnoty [3].
(3) W dniu 28 stycznia 2005 r. panel naukowy Wspólnoty, któremu przewodniczyło laboratorium referencyjne Wspólnoty zajmujące się TSE (CRL), potwierdził wykrycie gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) u kozy poddanej ubojowi we Francji.
Był to pierwszy przypadek zarażenia chorobą BSE małego przeżuwacza w warunkach naturalnych.
(4) W swoim oświadczeniu z dnia 28 stycznia 2005 r. Panel Naukowy ds. Zagrożeń Biologicznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) podkreślił, iż zasięg tego pojedynczego przypadku zarażenia kozy chorobą BSE we Francji powinien zostać poddany ocenie.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wskazał, iż dla przeprowadzenia tej oceny istotne będą wyniki wzmocnionych kontroli przypadków TSE u kóz.
(5) W odpowiedzi na wspomniane oświadczenie, rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [4], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2005 [5], wprowadziło od dnia 11 lutego 2005 r. nowy program monitorowania TSE u kóz.
Zgodnie z nowym programem monitorowania liczba zdrowych kóz poddanych ubojowi i kóz, które padły w gospodarstwie, które mają być poddane badaniu, została znacznie zwiększona.
(6) W związku ze specyfiką sektora mięsa koziego, ograniczoną wartością do celów uboju kóz powyżej 18 miesiąca życia, oraz ze względu na znaczenie skutecznego wprowadzania w życie wzmocnionego monitorowania w celu oceny występowania BSE u kóz właściwe jest zwiększenie wysokości stawki zwracanej Państwom Członkowskim przez Wspólnotę za przeprowadzone badanie do maksymalnej kwoty 30 EUR za szybki test przeprowadzony na kozach.
(7) Ponadto, rozporządzenie (WE) 999/2001, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 36/2005 [6], nakłada obowiązek przeprowadzania systematycznych badań mających na celu odróżnienie BSE od trzęsawki we wszystkich przypadkach TSE wykrytych u owiec i kóz od dnia 14 stycznia 2005 r.
Ten środek należy uważać za kwalifikujący się do wkładu finansowego Wspólnoty w ramach programów monitorowania i zwalczania TSE w Państwach Członkowskich.
(8) Ze względu na znaczenie oceny występowania BSE u małych przeżuwaczy dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt właściwy jest zwrot 100 % kosztów poniesionych przez Państwa Członkowskie na wstępne badania molekularne w celu odróżnienia BSE od trzęsawki.
(9) Konieczne jest zatem dokonanie przeglądu maksymalnej kwoty wkładu Wspólnoty do każdego programu, zgodnie z decyzjami 2004/696/WE i 2004/863/WE.
(10) Decyzja 2004/863/WE określa warunki wkładu finansowego Wspólnoty, w tym przekazywanie Komisji przez zainteresowane Państwa Członkowskie comiesięcznego sprawozdania dotyczącego postępów programu monitorowania TSE oraz poniesionych kosztów.
Załącznik do decyzji określa koszty kwalifikujące się do zwrotu.
Załącznik ten powinien zostać odpowiednio zmieniony, aby uwzględniał zmiany załączników III i X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, wprowadzone rozporządzeniami (WE) nr 36/2005 i nr 214/2005.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2004/696/WE i 2004/863/WE.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2004/696/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2004/863/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 kwota "3550000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "3586000 EUR";
2) w art. 2 ust. 2 kwota "1700000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1736000 EUR";
3) w art. 3 ust. 2 kwota "2375000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2426000 EUR";
4) w art. 4 ust. 2 kwota "15020000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "15170000 EUR";
5) w art. 5 ust. 2 kwota "290000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "294000 EUR";
6) w art. 6 ust. 2 kwota "585000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1487000 EUR";
7) w art. 7 ust. 2 kwota "4780000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "8846000 EUR";
8) w art. 8 ust. 2 kwota "24045000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "29755000 EUR";
9) w art. 9 ust. 2 kwota "6170000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "6172000 EUR";
10) w art. 10 ust. 2 kwota "6660000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "8677000 EUR";
11) W art. 11 ust. 2 kwota "85000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "353000 EUR";
12) w art. 12 ust. 2 kwota "835000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "836000 EUR";
13) w art. 13 ust. 2 kwota "145000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "155000 EUR";
14) w art. 14 ust. 2 kwota "1085000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1184000 EUR";
15) w art. 15 ust. 2 kwota "35000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "36000 EUR";
16) w art. 16 ust. 2 kwota "4270000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4510000 EUR";
17) w art. 17 ust. 2 kwota "1920000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2076000 EUR";
18) w art. 18 ust. 2 kwota "1135000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1480000 EUR";
19) w art. 19 ust. 2 kwota "435000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "444000 EUR";
20) w art. 20 ust. 2 kwota "1160000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1170000 EUR";
21) w art. 21 ust. 2 kwota "305000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "313000 EUR";
22) w art. 22 ust. 2 kwota "5570000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "5690000 EUR";
23) artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy monitorowania TSE określone w art. 1–22 stanowi 100 % kosztów poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie za wykonane testy (nie wliczając podatku VAT), z zastrzeżeniem:
a) maksymalnej kwoty 8 EUR za test w odniesieniu do testów wykonanych od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. u bydła i owiec określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
b) maksymalnej kwoty 30 EUR za test w odniesieniu do testów wykonanych od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. u kóz określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
c) maksymalnej kwoty 145 EUR za test w odniesieniu do wstępnych molekularnych badań odróżniających wykonanych od dnia 14 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. zgodnie z ustaleniami załącznika X, rozdział C pkt 3.2 lit. c) ppkt i) do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.";
24) załącznik zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniająca załącznik I do decyzji 2003/634/WE zatwierdzającej programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1563)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/414/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/634/WE [2] zatwierdza i wymienia programy przedłożone przez różne Państwa Członkowskie.
Programy te mają na celu umożliwienie Państwu Członkowskiemu wszczęcie procedur w odniesieniu do strefy lub hodowli znajdującej się w strefie niezatwierdzonej w celu nadania jej statusu strefy lub hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
(2) W piśmie z dnia 23 września 2004 r. Włochy złożyły wniosek o zatwierdzenie programu, który ma być zastosowany w "Zona valle di Tosi".
Stwierdzono, że przedłożony wniosek jest zgodny z art. 10 dyrektywy 91/67/EWG i w związku z tym program należy zatwierdzić.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/634/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
W załączniku I decyzji 2003/634/WE po pkt. 3.5 dodaje się punkt w brzmieniu:
"3.6 PROGRAM PRZEDŁOŻONY PRZEZ WŁOCHY W ODNIESIENIU DO REGIONU TOSKANII DNIA 23 WRZEŚNIA 2004 R., OBEJMUJĄCY:
Zona Valle di Tosi
- obszar zlewisk rzeki Vicano di S. Ellero od jej źródeł do zapory w Il Greto niedaleko miejscowości Raggioli.". Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 1 czerwca 2005 r.
upoważniająca Maltę do stosowania systemu zastępującego badania statystyczne dotyczące pogłowia bydła ustanowionego na mocy tytułu I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1588)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/415/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/24/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji bydła [1], w szczególności jej art. 1 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] ustanawia system identyfikacji i rejestracji bydła.
(2) Decyzja Komisji 2004/588/WE [3] uznaje w pełni operacyjny charakter maltańskiej bazy danych bydła.
(3) Zgodnie z dyrektywą 93/24/EWG Państwa Członkowskie mogą, na swój wniosek, zostać upoważnione do korzystania z administracyjnych źródeł informacji zamiast z badań statystycznych dotyczących pogłowia bydła, pod warunkiem że spełniają wymogi określone w wyżej wspomnianej dyrektywie.
(4) W celu uzasadnienia swojego wniosku z dnia 11 marca 2005 r. Malta przekazała dokumentację techniczną dotyczącą struktury i aktualizacji bazy danych określonej w tytule I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, jak również metod obliczania informacji statystycznych.
(5) W szczególności Malta zaproponowała metody obliczeniowe umożliwiające uzyskanie informacji statystycznych dla kategorii określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, które nie są bezpośrednio dostępne w bazie danych określonej w tytule I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000. Malta powinna podjąć wszelkie właściwe środki w celu upewnienia się, że metody te zapewniają precyzyjność danych statystycznych.
(6) Z badania dokumentacji technicznej przekazanej przez władze maltańskie wynika, że wniosek powinien zostać przyjęty.
(7) Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Malta jest upoważniona do zastąpienia badań statystycznych dotyczących pogłowia bydła określonych w dyrektywie 93/24/EWG systemem identyfikacji i rejestracji bydła określonym w tytule I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 w celu uzyskania wszystkich informacji statystycznych wymaganych w celu wypełnienia zobowiązań wynikających ze wspomnianej dyrektywy.
Artykuł 2
Jeżeli system, o którym mowa w art. 1, przestanie być operacyjny lub nie będzie dostarczać wiarygodnych informacji statystycznych dotyczących całego pogłowia lub określonych kategorii bydła, Malta powróci do systemu badań statystycznych w celu dokonania oceny pogłowia bydła lub jego poszczególnych kategorii.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Malty.
Decyzja Komisji
z dnia 19 maja 2005 r.
przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i zmieniająca decyzje 2000/657/WE, 2001/852/WE i 2003/508/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/416/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
po konsultacji z komitetem powołanym na mocy art. 29 dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Komisja, w imieniu Wspólnoty, zadecyduje o zezwoleniu na przywóz do Wspólnoty każdego z chemikaliów podlegających procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC).
(2) Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) wyznaczono do zapewnienia obsługi w zakresie sekretariatu dla funkcjonowania procedury PIC, ustanowionej przez Konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, zatwierdzonej przez Wspólnotę decyzją Rady 2003/106/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami [3].
(3) Komisja, działając jako wspólny wyznaczony organ, zobowiązana jest do przekazywania, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, decyzji w sprawie chemikaliów do Sekretariatu procedury PIC.
(4) Konieczna jest zmiana poprzednich decyzji w sprawie przywozu chemikaliów aldryny, chlordanu, chlordimeformu, DDT, dieldryny, dinosebu oraz jego soli i estrów, EDB (1,2-dibromoetanu), tlenku etylenu, fluoroacetamidu, HCH (mieszaniny izomerów), heptachloru, heksachlorobenzenu, lindanu, metamidofosu, pentachlorofenolu oraz jego soli i estrów, polichlorowanych bifenyli (PCB), polichlorowanych terfenyli (PCT), a także toksafenu, z uwagi na rozszerzenie Wspólnoty w dniu 1 maja 2004 r. oraz konieczność uwzględnienia zmian regulacyjnych, jakie miały miejsce we Wspólnocie od momentu przyjęcia tych decyzji.
(5) Chemikalia aldryna, chlordan, chlordimeform, DDT, dieldryna, dinoseb oraz jego sole i estry, EDB (1,2-dibromoetan), fluoroacetamid, HCH (mieszanina izomerów), heptachlor, polichlorowane bifenyle (PCB) oraz polichlorowane terfenyle (PCT) były objęte wspólnotowymi decyzjami w sprawie przywozu, opublikowanymi po raz pierwszy w okólniku V PIC, przedstawiającym sytuację na dzień 30 czerwca 1995 r.
(6) Chemikalia aldryna, chlordan, DDT, dieldryna, HCH (mieszanina izomerów), heptachlor, które były objęte procedurą PIC jako pestycydy, a także polichlorowane bifenyle (PCB), objęte procedurą PIC jako chemikalia przemysłowe, były zabronione lub ściśle ograniczone (zakazane poza pewnymi ściśle określonymi wyjątkami) rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniającym dyrektywę 79/117/EWG [4].
(7) Chemikalia EDB (1,2-dibromoetan) i dinoseb oraz jego sole i estry są objęte dyrektywą Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [5]. Ponadto żadne z tych chemikaliów nie zostało zidentyfikowane lub zgłoszone w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [6]. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy dziesięcioletniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 [7] nie jest dopuszczalne takie zastosowanie tych chemikaliów.
(8) Fluoroacetamid wchodzi w zakres dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [8].
Zgodnie z decyzją Komisji 2004/129/WE z dnia 30 stycznia 2004 r. dotyczącej niewłączania pewnych substancji czynnych do załącznika I do powyższej dyrektywy oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje [9] fluoroacetamid został wyłączony z załącznika I dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję miały zostać wycofane do dnia 31 marca 2004 r.
Ponadto substancja ta została zidentyfikowana, lecz nie została zgłoszona w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na mocy dyrektywy 98/8/WE.
W związku z tym Państwa Członkowskie mogą zezwolić na jej wykorzystanie w takich produktach najpóźniej do dnia 1 września 2006 r. zgodnie z przepisami ustawodawstwa krajowego.
(9) Chlordimeform jest objęty procedurą PIC jako pestycyd.
Nie został on jednakże objęty wspólnotowym programem oceny istniejących substancji w ramach dyrektywy 91/414/EWG.
Tym samym jest on wyłączony z załącznika I do tej dyrektywy.
Ponadto substancja ta nie została zidentyfikowana ani zgłoszona w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na mocy dyrektywy 98/8/WE.
W związku z tym nie jest ona dopuszczona do użycia jako środek ochrony roślin lub środek biobójczy.
(10) W świetle powyższego, wcześniejsze decyzje w sprawie przywozu, opublikowane w okólniku V PIC, dotyczące aldryny, chlordanu, chlordimeformu, DDT, dieldryny, dinosebu oraz jego soli i estrów, EDB (1,2-dibromoetanu), fluoroacetamidu, HCH (mieszaniny izomerów), heptachloru i polichlorowanych bifenyli (PCB) powinny zostać zastąpione.
(11) Polichlorowane terfenyle (PCT), objęte procedurą PIC jako chemikalia przemysłowe, podlegają surowym ograniczeniom w obrębie Wspólnoty na mocy dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [10].
Poprzednia decyzja w sprawie przywozu powinna zostać zastąpiona celem odzwierciedlenia stanowiska we wszystkich 25 Państwach Członkowskich.
(12) Chemikalia heksachlorobenzen, pentachlorofenol oraz jego sole i estry, a także toksafen, które są objęte procedurą PIC jako pestycydy, oraz metamidofos, którego niektóre formy użytkowe są objęte procedurą PIC jako formy użytkowe bardzo niebezpiecznych pestycydów, były objęte odpowiedziami dotyczącymi przywozu zawartymi w decyzji Komisji 2000/657/WE z dnia 16 października 2000 r. przyjmującej wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów [11].
(13) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2076/2002 z dnia 20 listopada 2002 r. przedłużającego okres określony w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i dotyczącego niewłączania niektórych substancji czynnych do załącznika I do tej dyrektywy oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje [12] pentachlorofenol został wyłączony z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia dla zawierających go środków ochrony roślin miały zostać wycofane do dnia 25 lipca 2003 r.
Środek ten został zidentyfikowany, lecz nie został zgłoszony w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na mocy dyrektywy 98/8/WE.
W związku z tym środek ten może zostać tymczasowo dopuszczony do takiego zastosowania, pod warunkiem że jest ono zgodne z przepisami dyrektywy 76/769/EWG.
(14) Stosowanie heksachlorobenzenu i toksafenu zostało zakazane na mocy rozporządzenia (WE) nr 850/2004.
(15) Metamidofos jest objęty wspólnotowym programem oceny istniejących substancji na mocy dyrektywy 91/414/EWG.
Dyrektywa ta ustanawia okres przejściowy, w jakim Państwa Członkowskie mogą podejmować decyzje na szczeblu krajowym dotyczące substancji i produktów wchodzących w zakres dyrektywy w oczekiwaniu na decyzję Wspólnoty.
Środek ten nie został zidentyfikowany ani zgłoszony w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na mocy dyrektywy 98/8/WE.
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2032/2003 środek nie jest dopuszczony do takiego zastosowania.
(16) Odpowiedzi w sprawie przywozu heksachlorobenzenu, metamidofosu, pentachlorofenolu oraz jego soli i estrów, a także toksafenu zawarte w decyzji 2000/657/WE powinny zatem zostać zastąpione.
(17) Lindan, objęty procedurą PIC jako pestycyd, był przedmiotem odpowiedzi w sprawie przywozu zawartej w decyzji Komisji 2001/852/WE z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie przyjęcia wspólnotowych decyzji dotyczących przywozu na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów i zmieniającego decyzję 2000/657/WE [13].
Stosowanie środka zostało ściśle ograniczone (zakazane poza pewnymi ściśle określonymi wyjątkami) rozporządzeniem (WE) nr 850/2004.
Skutkiem tego odpowiedź w sprawie przywozu zawarta w decyzji Komisji 2001/852/WE powinna zostać zastąpiona.
(18) Środek tlenek etylenu jest objęty dyrektywą 79/117/EWG.
Jednakże środek ten został zgłoszony w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na mocy dyrektywy 98/8/WE, która ustanawia okres przejściowy, w trakcie którego Państwa Członkowskie mogą, w oczekiwaniu na decyzję Wspólnoty, zezwolić na jego wprowadzenie do obrotu dla celów biobójczych, zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
Znalazło to swoje odzwierciedlenie w decyzji w sprawie przywozu, zawartej w decyzji Komisji 2003/508/WE.
Odpowiedź w sprawie przywozu zawarta w tej decyzji powinna zostać zastąpiona w celu odzwierciedlenia stanowiska we wszystkich 25 Państwach Członkowskich.
(19) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje w sprawie przywozu z 1995 r. opublikowane w okólniku V PIC i decyzje 2000/657/WE, 2001/852/WE oraz 2003/508/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Decyzje dotyczące przywozu chemikaliów aldryny, chlordanu, chlordimeformu, DDT, dieldryny, dinosebu oraz jego soli i estrów, EDB (1,2-dibromoetanu), fluoroacetamidu, HCH (mieszaniny izomerów), heptachloru, polichlorowanych bifenyli (PCB) i polichlorowanych terfenyli (PCT), opublikowane po raz pierwszy w okólniku V PIC, zastępuje się decyzjami w sprawie przywozu zawartymi w formularzach odpowiedzi kraju przywozu, zwanych dalej formularzami odpowiedzi w sprawie przywozu, w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzje w sprawie przywozu heksachlorobenzenu, pentachlorofenolu oraz jego soli i estrów, toksafenu i metamidofosu, zawarte w załączniku do decyzji 2000/657/EWG, zastępuje się decyzjami w sprawie przywozu zawartymi w formularzach odpowiedzi w sprawie przywozu w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Decyzję w sprawie przywozu środka lindan (gamma HCH) zawartą w Załączniku do decyzji 2001/852/WE zastępuje się decyzją w sprawie przywozu zawartą w formularzu odpowiedzi w sprawie przywozu w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Decyzję w sprawie przywozu środka tlenek etylenu zawartą w załączniku II do decyzji 2003/508/WE zastępuje się decyzją w sprawie przywozu zawartą w formularzu odpowiedzi w sprawie przywozu w załączniku IV do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 2004 r.
dotycząca szeregu środków fiskalnych, które Belgia zamierza wdrożyć dla transportu morskiego
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2040)
(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/417/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie ze wspomnianymi artykułami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1. Opis procedury
(1) W piśmie swojego Stałego Przedstawicielstwa, z dnia 14 czerwca 2002 r., rząd belgijski ogłosił, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, szereg środków fiskalnych na rzecz floty handlowej, zawartych w projekcie ustawy programowej.
Wszystkie te środki zostały wpisane do rejestru pomocy pod numerem referencyjnym N 433/2002.
Zanim Komisja mogła się wypowiedzieć, przewidywane środki zostały zapisane w ustawie programowej z dnia 2 sierpnia 2002 r.
(2) Dnia 19 marca 2003 r., Komisja postanowiła [2] wszcząć formalną procedurę dochodzenia przewidzianą w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [3], przeciw niektórym aspektom ustawy programowej z dnia 2 sierpnia 2002 r. (od tego momentu sprawa zarejestrowana jest pod nowym numerem C 20/2003) i zatwierdzić pozostałe przepisy ustawy programowej dla transportu morskiego.
(3) Władze belgijskie wprowadziły dekretem królewskim z dnia 7 maja 2003 r., wszystkie przepisy ustawy programowej na rzecz sektora morskiego (art. 115 do 127 wspomnianej ustawy programowej) uściślając w preambule dekretu królewskiego, że dekret ten nie stanowi "dla podatnika żadnej podstawy prawnej, pozwalającej mu korzystać wobec administracji fiskalnej lub przed sądami krajowymi ze środków pomocy podatkowej, których księgowość nadzorowana jest przez Komisję" zgodnie z decyzją Komisji z dnia 19 marca 2003 r.
(4) W piśmie z dnia 7 maja 2003 r., władze belgijskie przedstawiły swoje uwagi na temat decyzji Komisji z dnia 19 marca 2003 r.
(5) W piśmie z dnia 26 czerwca 2003 r., Komisja postawiła władzom belgijskim dodatkowe pytania.
Po monicie z dnia 18 sierpnia 2003 r. wystosowanym przez Komisję, władze belgijskie odpowiedziały pismem z dnia 12 września 2003 r.
(6) Dnia 17 stycznia 2004 r., w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4] zostały opublikowane nowe wytyczne Wspólnoty na temat pomocy państwa dla transportu morskiego.
Weszły one w życie tego samego dnia.
1.2. Tytuł pomocy
(7) Niniejsza decyzja dotyczy środków fiskalnych dla transportu morskiego, zapisanych w ustawie programowej z dnia 2 sierpnia 2002 r., TYTUŁ V – Finanse, ROZDZIAŁ I – Żegluga morska.
1.3. Beneficjenci pomocy
(8) Beneficjentami poszczególnych systemów pomocy są przedsiębiorstwa mające siedzibę w Belgii i działające w sektorze transportu morskiego, eksploatacji zasobów morskich oraz holowania.
1.4. Cel pomocy
(9) Głównym celem przewidywanych środków fiskalnych jest powrót statków nadzorowanych przez Belgię pod banderę krajową, opuszczoną przez całą flotę handlową.
2.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
(10) Ustawa programowa przewiduje szereg środków fiskalnych na rzecz transportu morskiego w Belgii:
- system zryczałtowanego opodatkowania od tonażu dla przedsiębiorstw żeglugowych;
- szereg środków na rzecz przedsiębiorstw żeglugowych, które nie zdecydowały się na zryczałtowane opodatkowanie od tonażu, które obejmują przyspieszoną amortyzację statków, zwolnienie od zysków kapitałowych w momencie sprzedaży statków, pod warunkiem ponownego wykorzystania oraz odliczenia od podatku przy zakupie statków;
- zniesienie opłaty rejestracyjnej od wpisu hipotecznego na statki;
- system zryczałtowanego opodatkowania od tonażu dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich; zarządzającym statkami w imieniu osób trzecich nazywa się podmiot świadczący usługi na rzecz armatorów.
(11) Zryczałtowane opodatkowanie od tonażu [5] polega na zastąpieniu, odnośnie do przedsiębiorstw żeglugowych, które wybrały ten system, podstawy opodatkowania służącej do obliczania podatku dochodowego od osób prawnych, ryczałtem, którego wysokość określa się na podstawie tonażu danej floty.
System ten nie stawia żadnych wymogów, jeśli chodzi o banderę statków.
(12) Podobny mechanizm prowadzący do określenia jeszcze korzystniejszej stawki ryczałtowej, przewidziany jest dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich, zarządzający jest jednak zobowiązany do zarejestrowania trzech czwartych zarządzanej floty pod banderą belgijską.
2.1. System zryczałtowanego opodatkowania
(13) Systemowi zryczałtowanego opodatkowania mogą podlegać statki używane do prowadzenia następujących, kwalifikujących się rodzajów działalności:
- wykorzystywanie statków do przewozu międzynarodową drogą morską ładunków i pasażerów, jak również do poszukiwań, badań oraz wydobycia naturalnych zasobów morskich,
- przychody uzyskane z użytkowania statku, z zaświadczeniem klarowania, do działalności holowniczej, ratownictwa oraz innych rodzajów działalności na morzu,
- pozostałe rodzaje działalności związane bezpośrednio z wymienionymi powyżej rodzajami użytkowania.
(14) W piśmie z dnia 5 września 2002 r., władze belgijskie zaznaczyły, że rybołówstwo nie może zostać zaliczone do kwalifikujących się rodzajów działalności.
(15) Wysokość podatku od spółek dla przedsiębiorstw żeglugowych [6], które wybrały ten system ustala się w sposób ryczałtowy, w zależności od tonażu netto kwalifikujących się statków.
Podstawa opodatkowania podlegająca stawce podatkowej od spółek, równa jest sumie stawek ustalonych dla każdego z kwalifikujących się statków [7] w zależności od następującej taryfy ustalanej na każde 100 ton netto (NT) i za każdą rozpoczętą dobę, niezależnie czy statek jest użytkowany czy też nie:
(w EUR za każde 100 NT) _BAR_
Do 1000 ton netto _BAR_ 1,00 _BAR_
Od 1001 do 10000 ton netto _BAR_ 0,60 _BAR_
Od 10001 do 20000 ton netto _BAR_ 0,40 _BAR_
Od 20001 do 40000 ton netto _BAR_ 0,20 _BAR_
Powyżej 40001 ton netto _BAR_ 0,05 _BAR_
(16) Od momentu wyboru wspomnianego systemu opodatkowania zryczałtowanego, przedsiębiorstwa transportu morskiego podlegają mu przez okres 10 lat.
Po tym okresie system zostaje automatycznie przedłużony na okres kolejnych 10 lat, z wyjątkiem sytuacji, kiedy dane przedsiębiorstwo zgłosi wcześniej chęć wystąpienia z systemu zryczałtowanego opodatkowania.
(17) Ponadto, system ten przewiduje dodatkowe ulgi dla najmłodszych statków.
Artykuł 119 ust. 2 ustawy programowej przewiduje, że przychody podlegające opodatkowaniu określanemu ryczałtowo zgodnie z wymienionymi powyżej stawkami obniżone są do:
- 50 % dziennego ryczałtu dla statków mających poniżej 5 lat; wiek oblicza się od daty dostarczenia;
- 75 % dziennego ryczałtu dla statków mających co najmniej pięć lat, ale mniej niż 10 lat; wiek oblicza się od daty dostarczenia.
(18) Wiek statku określany jest na podstawie daty dostarczenia ustalonej przez notariusza hipotek morskich i rzecznych lub władze odpowiedzialne za rejestrację.
(19) Zgodnie z art. 120 ust. 2 ustawy programowej żadne odliczenie na poczet strat poniesionych we wcześniejszych okresach obliczeniowych nie może być zrealizowane od podstawy opodatkowania określonej w sposób ryczałtowy.
Ewentualna niewliczona część strat wynikających z żeglugi morskiej, pozostająca w momencie, kiedy podstawa opodatkowania od działalności morskiej jest po raz pierwszy określana na podstawie tonażu, może być ponownie poddana odliczeniu od przyszłych zysków po zakończeniu okresu, w którym podstawa opodatkowania jest określana w ten sposób.
Niemniej jednak, na zasadzie odstępstwa, od bazy opodatkowania określonej ryczałtowo mogą być odliczane straty przedsiębiorstwa poniesione w tym samym okresie podatkowym przez inny dział przedsiębiorstwa, o ile straty te nie mogły być odliczone od zysków żadnego innego działu przedsiębiorstwa niepodlegającego opodatkowaniu ryczałtowemu.
2.2. Środki fiskalne dla przedsiębiorstw żeglugowych, które nie wybrały systemu zryczałtowanego opodatkowania
(20) Podczas okresów opodatkowania, w których przedsiębiorstwo żeglugowe nie podlega opodatkowaniu zryczałtowanemu, może ono skorzystać z trzech rodzajów ulg podatkowych, na zasadzie odstępstwa od belgijskiego kodeksu podatków dochodowych z 1992 r.
Ustęp 1. Ustęp 2.
Ustęp 5. Ustęp 6.
(21) Jeżeli chodzi o statki nabyte jako nowe lub statki nabyte z drugiej ręki, stające się po raz pierwszy własnością belgijskiego podatnika, udziały w takich statkach i opłaty związane z dużymi naprawami oraz pracami przystosowawczymi wykonanymi w momencie nabycia statku z drugiej ręki, mogą stanowić przedmiot następującej amortyzacji:
- 20 % w okresie obliczeniowym wprowadzenia do eksploatacji,
- 15 % w każdym z dwóch kolejnych okresów obliczeniowych,
- 10 % za każdy kolejny okres obliczeniowy, aż do całkowitej amortyzacji.
(22) Różnice amortyzacyjne wynikające z trzech pierwszych okresów obliczeniowych, począwszy od okresu obliczeniowego, podczas którego statek wprowadzony jest do eksploatacji, mogą być wyrównane w okresach opodatkowania, które następują po okresie, w którym różnica miała miejsce, nawet poza okresem amortyzacji, biorąc pod uwagę, że całkowita roczna stawka amortyzacyjna na statek nie może w żadnym wypadku przekroczyć 20 % wartości inwestycji.
(23) Statki amortyzowane w ten sposób nie mogą korzystać z systemu amortyzacji degresywnej przewidzianego w art. 64 belgijskiego kodeksu podatków dochodowych z 1992 r.
(24) Statki, które nie zostały nabyte jako nowe i które nie wchodzą po raz pierwszy w posiadanie belgijskiego podatnika, mogą podlegać amortyzacji liniowej na okres ich normalnej eksploatacji.
(25) System specjalnej amortyzacji, o którym mowa również w ustawie programowej jest prawnym wyrazem środka administracyjnego, wprowadzonego w Belgii już kilkadziesiąt lat temu.
Środek ten został zawarty w ustawie w celu zwiększenia jego bezpieczeństwa prawnego oraz zapewnienia ciągłości systemu.
2.2.2. Zwolnienie od opodatkowania zysków kapitałowych pochodzących ze sprzedaży statków
(26) Ustęp 1. Ustęp 2.
Ustęp 8. [9] przewiduje, że zyski kapitałowe, uzyskane w momencie sprzedaży statków zwolnione są od podatku, jeśli zbyty statek lub zbyte statki pozostały w zamrożonych środkach kapitałowych przedsiębiorstwa dłużej niż 5 lat od momentu sprzedaży i od momentu, kiedy wysokość co najmniej równa wartości sprzedaży jest ponownie wykorzystana w terminie 5 lat na zakup statków, współudziałów we własności statków, udziałów we własności statków czy akcji lub udziałów w przedsiębiorstwach żeglugowych mających swoje siedziby we Wspólnocie i prowadzących wyłącznie kwalifikujące się rodzaje działalności [10].
(27) Jeśli ponowne wykorzystanie środków nie odbywa się zgodnie z opisanymi powyżej warunkami, uzyskany zysk kapitałowy uznawany jest za przychód uzyskany w okresie opodatkowania, w czasie którego termin ponownego wykorzystania środków upłynął.
(28) Inwestycja uznana za ponowne wykorzystanie środków, musi pozostać jako część aktywów co najmniej przez pięć lat.
Jednakże, wspomniana inwestycja może ewentualnie zostać zastąpiona w okresie trzech miesięcy w wypadku jej sprzedaży.
Jeśli inwestycja uznana za ponowne wykorzystanie środków została zastąpiona w ten sposób, te same przepisy dotyczące zysku kapitałowego stosują się do zbycia aktywów nabytych w zastępstwie.
(29) W wypadku sprzedaży po zakończeniu okresu, podczas którego podstawa opodatkowania ustalana jest w zależności od tonażu, do obliczania zysku kapitałowego, wartość podatkowa netto ustalana jest na podstawie normalnych przepisów amortyzacyjnych, w tym dla okresu podczas którego zyski pochodzące z żeglugi morskiej określane są w zależności od tonażu.
Ustęp 1. Ustęp 2.
Ustęp 3. Ustęp 4.
(30) Przedsiębiorstwa mające swoje siedziby w Belgii lub przedsiębiorstwa zagraniczne mające swoje oddziały w Belgii, wykonujące wyłącznie kwalifikujące się rodzaje działalności [12], w momencie zakupu nowych statków lub statków z drugiej ręki wchodzących po raz pierwszy w posiadanie belgijskiego podatnika, mogą skorzystać z odliczenia na inwestycję odpowiadającego 30 % ceny ich zakupu.
(31) Odliczenie od podatku nieprzyznane z powodu niewystarczających przychodów w danym okresie obliczeniowym, przenoszone jest sukcesywnie na przychody z kolejnych okresów opodatkowania.
Zgodnie z przepisami stosującymi się do przeniesienia strat w momencie przystąpienia do ryczałtowego systemu opodatkowania, ewentualna część, która nie uległa odliczeniu na inwestycje, pozostająca w momencie, kiedy zyski pochodzące z żeglugi morskiej określane są po raz pierwszy na podstawie tonażu, może ponownie podlegać odliczeniu od przychodów po zakończeniu się okresu, w którym podstawa opodatkowania obliczana jest ryczałtowo.
2.2.4. Redukcja opłat rejestracyjnych od hipotek na statki
(32) Belgijski kodeks opłat rejestracyjnych, hipotecznych i kancelaryjnych został zmieniony w celu wyeliminowania proporcjonalnej opłaty rejestracyjnej od ustanawiania hipotek na statki, niezależnie od tego czy dany statek objęty jest systemem zryczałtowanego opodatkowania, czy też nie jest.
Wspomniana obniżka opłat rejestracyjnych dotyczy zarówno hipotek na statki pełnomorskie, jak i na statki żeglugi śródlądowej.
(33) W aktualnie obowiązującym systemie belgijskim dotyczącym wpisów hipotecznych, oprócz szeregu stałych, ograniczonych opłat, dolicza się dodatkowo 0,052 % na wynagrodzenie dla notariusza hipotecznego oraz opłatę rejestracyjną w wysokości 0,5 % wartości hipoteki.
Według władz belgijskich, to oczywiście ta druga opłata zniechęca do rejestracji pod banderą belgijską.
Według nowego systemu, opłata rejestracyjna w momencie wpisu hipotecznego ograniczałaby się do ogólnej stałej opłaty 25 EUR, przewidzianej w art. 11 akapity 2 i 3 belgijskiego kodeksu opłat rejestracyjnych, hipotecznych i kancelaryjnych.
(34) Przeniesienie hipoteki na statek lub łódź w wyniku odpłatnej cesji wierzytelności, umownego odstąpienia wierzytelności lub każdej innej formy odpłatnej umowy, podlega również opłacie rejestracyjnej 0,5 % zgodnie z art. 92 ust. 2 [13] wspomnianego kodeksu.
Zgodnie z art. 93 tego kodeksu opłata rejestracyjna jest obliczana na podstawie wysokości zabezpieczonych hipoteką kwot, z wyjątkiem odsetek lub zaległości z trzech lat gwarantowanych w art. 87 ustawy hipotecznej z dnia 16 grudnia 1951 r.
2.2.5. System zryczałtowanego opodatkowania od tonażu dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich [14]
(35) Zgodnie z art. 124 ustawy programowej, zarządzający statkami w imieniu osób trzecich korzystają również z ryczałtowego systemu opodatkowania, niemniej jednak proponowane dla nich stawki taryfowe są dziesięć razy korzystniejsze od stawek przewidzianych dla systemu stosowanego dla przedsiębiorstw żeglugowych, ponieważ ta sama stawka stosuje się do zarządzanych statków, nie na przedział każdych kolejnych 100 NT, ale na przedział każdego kolejnego 1000 NT:
(w EUR za każde 1000 NT) _BAR_
Do 1000 ton netto _BAR_ 1,00 _BAR_
Od 1001 do 10000 ton netto _BAR_ 0,60 _BAR_
Od 10001 do 20000 ton netto _BAR_ 0,40 _BAR_
Od 20001 do 40000 ton netto _BAR_ 0,20 _BAR_
Powyżej 40001 ton netto _BAR_ 0,05 _BAR_
(36) Niemniej jednak, stawki te mają zastosowanie wyłącznie w przypadku gdy co najmniej 75 % zarządzanych statków zarejestrowanych jest pod banderą belgijską.
(37) Zarządzający statkami w imieniu osób trzecich to zwykle przedsiębiorstwa usługowe, które na rzecz armatorów przygotowują statki, wyposażają je w wymagane wyposażenie i dostarczają załogi.
Artykuł 115 ust. 4 ustawy programowej określa zarządzającego statkami w imieniu osób trzecich jako "podatnika [, który] zajmuje się zarządzaniem technicznym i/lub wyposażaniem statku na rzecz osób trzecich".
Zarządzający w imieniu osób trzecich nie są przedsiębiorstwami transportowymi samymi w sobie.
Władze belgijskie potwierdziły w swoim piśmie z dnia 5 grudnia 2002 r., że zarządzanie statkami w imieniu osób trzecich jest działalnością usługową świadczoną na rzecz armatorów oraz, że zarządzający w imieniu osób trzecich nie sprzedają usług transportowych ani w zakresie przewozu ładunków, ani w zakresie przewozu pasażerów.
2.3. Pozostałe środki pomocy na rzecz transportu morskiego
(38) W Belgii, transport morski objęty jest innymi, następującymi systemami pomocowymi:
- system zwolnień od składek płaconych przez pracodawców na zabezpieczenie społeczne oraz ustalenie maksymalnego pułapu składek pracowniczych (zatwierdzone przez Komisję decyzjami z dnia 24 lutego 1998 r. [15] i z dnia 23 czerwca 1999 r. [16]);
- system zwolnień od płacenia podatku od płac (fr. précompte professionnel), (zatwierdzony przez Komisję decyzją z dnia 27 czerwca 2000 r. [17]).
2.4. Opis przyczyn rozpoczęcia procedury
(39) W swojej decyzji z dnia 19 marca 2003 r. Komisja zatwierdziła środki pomocy przewidziane w ustawie programowej z wyjątkiem siedmiu szczególnych punktów tej ustawy, w stosunku do których wyraziła wątpliwości dotyczące ich zgodności ze wspólnym rynkiem.
Cztery ze wspomnianych siedmiu punktów dotyczą systemu zryczałtowanego opodatkowania, natomiast trzy pozostałe odnoszą się do przepisów dotyczących pomocy przewidzianych we wspomnianej ustawie.
2.4.1. System zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów
2.4.1.1. Stawka dla statków powyżej 40000 ton
(40) Mimo, że wytyczne Wspólnoty zezwalają na taką stawkę, Komisja zastanawiała się czy wprowadzenie stawki 0,05 EUR za każde 100 ton w przedziale powyżej 40000 ton nie pociągnęłoby za sobą zakłócenia wewnątrzwspólnotowej konkurencji; żaden z zatwierdzonych wcześniej przez Komisję systemów zryczałtowanego opodatkowania nie przewidywał tak korzystnych stawek dla statków przekraczających ten tonaż.
(41) Poniższa tabela pokazuje wysokość stawek służących do określania podstawy opodatkowania, podlegającej stopie opodatkowania od osób prawnych, w innych, zatwierdzonych przez Komisję systemach zryczałtowanego opodatkowania.
Tabela 1
Stawki służące do określania podstawy opodatkowania w systemach zryczałtowanego opodatkowania w niektórych Państwach Członkowskich
Źródło: Komisja.
Stawka w EUR za każde 100 ton na dobę _BAR_
_BAR_ NL _BAR_ DE _BAR_ DK _BAR_ UK _BAR_ ES _BAR_ IE _BAR_ FI _BAR_ FR _BAR_
0–1000 NT _BAR_ 0,91 _BAR_ 0,92 _BAR_ 0,94 _BAR_ 0,97 _BAR_ 0,9 _BAR_ 1 _BAR_ 1,38 _BAR_ 0,93 _BAR_
do 10000 NT _BAR_ 0,67 _BAR_ 0,69 _BAR_ 0,67 _BAR_ 0,73 _BAR_ 0,7 _BAR_ 0,75 _BAR_ 1,03 _BAR_ 0,71 _BAR_
do 25000 NT _BAR_ 0,46 _BAR_ 0,46 _BAR_ 0,4 _BAR_ 0,48 _BAR_ 0,4 _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,69 _BAR_ 0,47 _BAR_
powyżej 25000 NT _BAR_ 0,23 _BAR_ 0,23 _BAR_ 0,27 _BAR_ 0,24 _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,25 _BAR_ 0,57 _BAR_ 0,24 _BAR_
(42) W piśmie z dnia 30 października 2002 r. Komisja poleciła więc Belgii dostarczyć wszystkich informacji i argumentów pozwalających uzasadnić wprowadzenie stawki 0,05 EUR dla statków powyżej 40000 ton, zwłaszcza, że zaakceptowane wcześniej przez Komisję stawki dla zatwierdzonych ostatnio w innych Państwach Członkowskich systemów zryczałtowanego opodatkowania kształtują się na poziomie od 0,20 do 0,25 EUR dla statków o największych tonażach.
(43) W swoim piśmie z dnia 5 grudnia 2002 r., władze belgijskie wniosły następujące elementy, aby uzasadnić wprowadzenie specjalnej stawki dla statków powyżej 40000 ton.
Według dostarczonych przez nie danych, całkowita liczba statków powyżej 40000 ton netto wynosiła w listopadzie 2002 r. 1257 jednostek we flocie światowej liczącej 28155 jednostek.
Nawet jeśli ten typ statków stanowi zaledwie 4,5 % światowej floty przeliczając na jednostki, stanowi on wagowo 34,17 % wielkości tej floty [18].
(44) Zaledwie 143 z tych statków, czyli 0,5 % floty światowej w przeliczeniu na jednostki i 3,5 % jeśli chodzi o pojemność, zarejestrowanych jest w Państwach Członkowskich, jak ilustruje to tabela dostarczona przez władze belgijskie.
Tabela 2
Liczba statków powyżej 40000 ton w Państwach Członkowskich
Źródło: władze belgijskie.
Państwo _BAR_ Liczba statków _BAR_ Uwagi _BAR_
Grecja _BAR_ 108 _BAR_ Na flotę grecką składającą się z 3261 statków, z czego 2476 (75 %) pływa pod zagranicznymi banderami według UNCTAD (36 navires > 60000NT dont 17 > 100000 NT _BAR_
Hiszpania _BAR_ 7 _BAR_ 6 tankowców < 48933 NT +1 tankowiec 60120 NT _BAR_
Włochy _BAR_ 6 _BAR_ 2 tankowce 45740 NT +4 masowce lub rudowce < 47584 NT +1 masowiec 56579 NT _BAR_
Wielka Brytania _BAR_ 6 _BAR_ 4 kontenerowce < 48880 NT +1 tankowiec 41316 NT +1 tankowiec 105889 NT _BAR_
Francja _BAR_ 4 _BAR_ 1 masowiec 56709 NT +2 tankowce < 100000 NT +1 tankowiec 108708 NT _BAR_
Niemcy _BAR_ 4 _BAR_ 4 kontenerowce < 42233 NT _BAR_
Niderlandy _BAR_ 4 _BAR_ 2 kontenerowce 46660 NT +2 kontenerowce 48880 NT _BAR_
Luksemburg _BAR_ 3 _BAR_ 3 tankowce między 84545 NT i 95323 NT _BAR_
Portugalia _BAR_ 1 _BAR_ 1 masowiec 49344 NT _BAR_
(45) Władze belgijskie są zdania, że powyższe dane pokazują, że inne systemy zryczałtowanego opodatkowania mają stawki malejące w stosunku do tonażu statków, niewystarczająco uwzględniają one jednak statki o dużej pojemności.
Zwłaszcza tankowce (53 % statków powyżej 40000 ton) i masowce (41,7 % statków powyżej 40000 ton) zajmują istotną pozycję we flocie armatorów belgijskich.
Na poparcie tych danych, władze belgijskie oświadczają, że bez wprowadzenia dogodnej stawki dla statków powyżej 40000 ton, największe statki belgijskie pozostaną pod tanimi banderami.
(46) W decyzji z dnia 19 marca 2003 r., Komisja wyraziła jednak obawę, że wprowadzenie tak niskich stawek mogłoby zachęcić niektórych zagranicznych armatorów do przeniesienia statków z pozostałych rejestrów wspólnotowych do rejestru belgijskiego.
W efekcie, Komisja uważa, że wspomniana stawka, może pociągnąć za sobą zakłócenie konkurencji we Wspólnocie.
Komisja wszczęła więc procedurę dochodzenia w stosunku do wprowadzenia stawki 0,05 EUR na każde 100 ton, w przedziale powyżej 40000 ton.
2.4.1.2. Działalność dodatkowa, niezwiązana bezpośrednio z działalnością transportową
(47) Komisja do chwili obecnej nie zgodziła się, aby systemy opodatkowania zryczałtowanego od tonażu obejmowały działalność niemającą bezpośredniego związku z transportem morskim.
Tymczasem, w swoim piśmie z dnia 5 grudnia 2002 r., władze belgijskie wymieniły listę kwalifikujących się rodzajów działalności, wśród których wiele wzbudziło wątpliwości ze strony Komisji, jeśli chodzi o ich bezpośredni związek z transportem, a mianowicie:
- działalność dodatkowa i czasowa, którą przedsiębiorstwa prowadzą, aby wykorzystać w pełni personel i aktywa przeznaczone na podstawową działalność przedsiębiorstwa, nawet jeśli działalność ta jest minimalna w porównaniu z podstawową działalnością;
- sprzedaż produktów nieprzeznaczonych do konsumpcji na pokładzie, takich jak artykuły luksusowe oraz świadczenie usług niemających bezpośredniego związku z transportem morskim, takich jak zakłady, hazardowe gry stołowe i kasyna oraz wycieczki dla pasażerów;
- reklama i marketing;
- zyski z inwestycji krótkoterminowych od kapitału obrotowego; zyski z zamrożonych środków finansowych są wykluczone;
- działalność shipbrokerska na rachunek swoich statków;
- zbycie aktywów obrotowych, takich jak nieruchomości służące do zarządzania oraz środki eksploatacyjne służące do załadunku i rozładunku eksploatowanych statków.
(48) W rezultacie, Komisja stwierdziła, że działalność dodatkowa tego typu nie jest bezpośrednio związana z transportem morskim i nie pokrywa się bezpośrednio ze świadczeniem usług transportowych.
(49) W swojej decyzji z dnia 19 marca 2003 r. Komisja wyraziła więc wątpliwości dotyczące zgodności ze wspólnym rynkiem objęcia system zryczałtowanego opodatkowania wymienionych wyżej rodzajów działalności.
2.4.1.3. Odliczenie od podatku zryczałtowanego strat poniesionych przez inne działy, niepodlegające systemowi zryczałtowanego opodatkowania
(50) Ustęp 1.
[19].
Artykuł ten rzeczywiście przewiduje dla przedsiębiorstw wykonujących równocześnie kwalifikujące się i niekwalifikujące się rodzaje działalności, możliwość odliczenia od podatku ustalanego ryczałtowo od tonażu statku, strat innych działów, pod warunkiem, że straty te, w danym okresie obliczeniowym nie mogły zostać odliczone od przychodów żadnego innego działu.
(51) Komisja uważa, że zasada ta jest sprzeczna z ogólną zasadą rozdzielności rachunkowej kwalifikujących się i niekwalifikujących się rodzajów działalności przy określeniu wysokości opodatkowania, zasadą zachowaną w innych, przyjętych przez Komisję systemach zryczałtowanego opodatkowania.
(52) Komisja wyraziła więc swoje wątpliwości w odniesieniu do korzyści, jakie zostałby przyznane belgijskim przedsiębiorstwom żeglugowym objętym belgijskim podatkiem i postanowiła zebrać opinie pozostałych Państw Członkowskich oraz wszystkich innych stron zainteresowanych ewentualnymi konsekwencjami tego przepisu w dziedzinie konkurencji.
Z tego powodu, Komisja poddała również formalnej procedurze dochodzenia przepisy art. 120 ust. 1 ustawy programowej.
2.4.1.4. Odliczenia dla najmłodszych statków
(53) Żaden z zatwierdzonych wcześniej przez Komisję systemów opodatkowania ryczałtowego nie przewidywał zniżek przyznawanych w zależności od wieku statku, stosujących się do określenia podstawy opodatkowania.
(54) W swojej decyzji z dnia 19 marca 2003 r. Komisja zastanawiała się, czy ten dodatkowy przywilej będzie rzeczywiście zachęcał do rejestracji najmłodszych statków pod banderą belgijską, w przypadku tych statków prawdopodobieństwo spełniania warunków bezpieczeństwa nakładanych przez system bandery belgijskiej jest rzeczywiście większe niż w przypadku statków starszych.
Komisja zauważa, że w stosunku do starszych statków tendencja rejestrowania ich pod tanimi banderami jest potencjalnie większa.
Ponadto, przepis ten pociągnąłby za sobą zdecydowanie niższe opodatkowanie zryczałtowane dla statków poniżej 10 lat od opodatkowania, któremu statki te podlegałyby w pozostałych Państwach Członkowskich, które wprowadziły, zatwierdzony przez Komisję, system zryczałtowanego opodatkowania.
(55) Z tego powodu Komisja wszczęła formalną procedurę dochodzenia w stosunku do zniżek przewidzianych w art. 119 ust. 2 ustawy programowej dla statków poniżej 10 lat.
2.4.2. Środki na rzecz armatorów niezwiązane z system zryczałtowanego opodatkowania
2.4.2.1. Przyspieszona amortyzacja niezwiązana z transportem morskim
(56) System przyspieszonej amortyzacji, sprzecznie z wymogami wytycznych Wspólnoty, nie określa związków z kwalifikującymi się rodzajami działalności.
Z tego powodu Komisja w swojej decyzji z dnia 19 marca 2003 r. wyraziła wątpliwości dotyczące zgodności tego systemu amortyzacji, odnośnie do jego wprowadzenia dla statków innych niż te przeznaczone do transportu morskiego oraz statków prowadzących niekwalifikujące się rodzaje działalności.
2.4.2.2. Redukcja opłat rejestracyjnych od wpisu hipotecznego na statki
(57) Redukcja opłat rejestracyjnych od wpisu hipotecznego dotyczy wyłącznie hipotek ustanowionych na statki, niezależnie czy są one przeznaczone do żeglugi morskiej, czy do żeglugi śródlądowej, z wyjątkiem hipotek na inne rodzaje inwestycji, takie jak nieruchomości.
Po wstępnej analizie, Komisja oceniła, że redukcja ta wydaje się być selektywna, ponieważ dotyczy jedynie części aktywów mogących stanowić przedmiot hipoteki i wspomaga, nawet jeśli jest to nieznaczna pomoc, wszelką działalność związaną ze statkami.
Komisja wyraziła więc wątpliwości dotyczące kwestii, czy redukcja ta stanowi pomoc państwa, czy też ogólny środek.
(58) Jeśli środek ten w rozumieniu Traktatu, stanowiłby pomoc, Komisja miałby poważne wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem, zważywszy, że środek ten wspomagałby nie tylko wszystkie rodzaje działalności morskiej, w tym działalność niezwiązaną z transportem morskim, ale również działalność związaną z żeglugą śródlądową, która nie podlega wspomnianym wytycznym Wspólnoty, lecz rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1107/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [20].
Rozporządzenie to nie przewiduje tego typu pomocy.
(59) Komisja wyraziła w swojej decyzji z dnia 19 marca 2003 r. wątpliwości odnośnie do zgodności ze wspólnym rynkiem redukcji opłat rejestracyjnych na rzecz statków innych niż te, przeznaczone do transportu morskiego.
2.4.2.3. System zryczałtowanego opodatkowania stosujący się do zarządzających statkami w imieniu osób trzecich
(60) Po pierwsze, jeżeli chodzi o system stosujący się do zarządzających statkami w imieniu osób trzecich, Komisja zauważa w swojej decyzji z dnia 19 marca 2003 r., że ich działalność, przynajmniej odnośnie do charakteru ich zawodu w Belgii, nie mogłaby być zaliczona do działalności transportu morskiego.
Tymczasem, wyłącznie przedsiębiorstwa transportu morskiego objęte są wytycznymi Wspólnoty [21].
Wydaje się więc, że Belgia byłaby pierwszym Państwem Członkowskim, które zastosowałoby system zryczałtowanego opodatkowania dla podwykonawców transportu morskiego.
(61) Po drugie, Komisja zauważyła, że ten sam statek mógłby umożliwić prawo do systemu zryczałtowanego opodatkowania zarówno jego armatorowi, jak i podmiotowi świadczącemu usługi armatorowi w zakresie zarządzania; należy również przypomnieć, że w stosunku do zarządzającego, do ryczałtowego określenia podstawy opodatkowania zastosowane byłyby stawki dziesięciokrotnie niższe od stawek stosowanych dla armatorów.
(62) Po trzecie, Belgia nie dostarczyła Komisji elementów pozwalających udowodnić, że system stosowany dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich umożliwiałby wspomaganie konkurencyjności floty pod banderą wspólnotową.
Nie udało się również udowodnić, że system umożliwiałby wspomaganie w sposób pośredni armatorów belgijskich poprzez obniżenie cen usług, które zarządzający świadczą w imieniu armatorów.
(63) Po czwarte, nawet jeśli zarządzający znajdzie się w Belgii i nawet jeśli jego działalność będzie prowadzona z terytorium belgijskiego, nie można mieć pewności, że działalność lądowa związana z zarządzaniem statkami będzie prowadzona z terytorium Wspólnoty.
W rzeczywistości część usług, takich jak zarządzanie handlowe i strategiczne, nieświadczonych przez zarządzających statkami w imieniu osób trzecich, może być wykonywana z terytorium państwa trzeciego.
(64) Po piąte, Belgia nie dostarczyła przez rozpoczęciem procedury danych ekonomicznych pozwalających wyjaśnić fakt, że podstawa opodatkowania dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich byłaby dziesięć razy niższa niż ta stosowana dla armatorów.
(65) Wreszcie, Komisja rozpatrywała czy zarządzający statkami w imieniu osób trzecich pracują wyłącznie dla armatorów belgijskich lub też wspólnotowych.
Zaproponowany system wymaga jedynie, aby trzy czwarte zarządzanych statków było zarejestrowanych pod banderą belgijską.
Jeśli zarządzający mają możliwość świadczenia swoich usług armatorom, którzy nie podlegają podatkowi we Wspólnocie, w wysokości jednej czwartej zarządzanej przez nich floty, osiągnięty zysk mógłby trafić do nienależących do Wspólnoty przedsiębiorców związanych z transportem morskim.
Ustęp 5. Ustęp 6.
[22].
3.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
3.1. Uwagi Królewskiego Zrzeszenia Armatorów Belgijskich (Union Royale des Armateurs Belges)
(67) W piśmie z dnia 26 sierpnia 2003 r., Królewskie Zrzeszenie Armatorów Belgijskich (Zrzeszenie królewskie), stowarzyszenie non-profit, zrzeszające armatorów z Belgii, przekazało Komisji swoje uwagi dotyczące punktów, stanowiących przedmiot formalnej procedury dochodzenia.
(68) Na początku, Zrzeszenie królewskie podkreśla, że niska stawka dla statków w przedziale powyżej 40000 ton, ma na celu zachęcanie do powrotu pod bandery wspólnotowe statków przekraczających ten tonaż, przypominając, że statki te stanowią zaledwie 4,5 % światowej floty (1257 jednostek na całkowitą liczbę jednostek na świecie równą 28155), niemniej jednak stanowią one wagowo 34,17 % tonażu światowego (253430610 na 741600000 ton nośności).
(69) W odniesieniu do obniżki dla młodych statków (50 % dla statków poniżej 5 lat i 25 % dla statków między 5 a 10 lat), Zrzeszenie królewskie podkreśla, że miała ona na celu wspieranie młodych flot posiadających bezpieczniejsze i bardziej ekologiczne statki.
Zauważa ono również, że zniżki te mogą także wspomagać utrzymanie atrakcyjnych i cennych miejsc pracy w sektorze morskim i lądowym oraz zachowanie morskiego know-how w Europie.
(70) Jeśli chodzi o istniejącą dla przedsiębiorstwa żeglugowego możliwość, odliczenia od zryczałtowanego podatku strat poniesionych przez inne działy, Zrzeszenie królewskie podtrzymuje, że zakazanie tej możliwości pociągnęłoby za sobą dyskryminację między belgijskimi firmami, zwłaszcza, że firmy niemające działu morskiego mogą kompensować poniesione przez niektóre działy w danym roku straty, zyskami z innych działów, mimo że straty te nie mogą być odliczane od przychodu określanego na podstawie tonażu.
(71) Jeśli chodzi o listę dodatkowych rodzajów działalności, odnośnie do których Komisja wyraziła wątpliwości, Zrzeszenie królewskie zauważa, że rząd belgijski wzorował się na uwagach OECD i na systemach podatków tonażowych stosowanych w Niderlandach i Zjednoczonym Królestwie.
Podkreśliło ono, że działalność shipbrokerska na rachunek własnych statków wpisuje się idealnie w zasady wytycznych Wspólnoty.
(72) Odnośnie do systemu przyspieszonej amortyzacji dla statków, Zrzeszenie królewskie podkreśla, że samo zwróciło się do rządu belgijskiego z wnioskiem o potwierdzenie drogą ustawodawczą istniejącego systemu podatkowego i jak twierdzi, uczyniło to jeszcze przed wejściem w życie Traktatu, w celu umocnienia bezpieczeństwa prawnego wspomnianego systemu.
(73) Jeśli chodzi o redukcję opłat rejestracyjnych związanych z rejestracją hipotek na statki inne niż te przeznaczone do transportu morskiego, Zrzeszenie królewskie zauważa, że opłata ta nie istnieje w większości Państw Członkowskich.
Według Zrzeszenia królewskiego, brak przyjęcia wspomnianej redukcji postawiłby belgijskich właścicieli statków w niekorzystnej pozycji konkurencyjnej.
Poza tym, Zrzeszenie królewskie podkreśla, że środek ten przyczyni się do polepszenia konkurencyjnej pozycji sektora żeglugi rzecznej.
(74) Odnośnie do działalności zarządzania statkami w imieniu osób trzecich, Zrzeszenie królewskie podkreśla, że proponowany system wymaga, aby co najmniej 75 % zarządzanych statków zarejestrowanych było pod banderą belgijską.
Zauważa ono również, że zarządzający w naturalny sposób powinni podlegać innym stawkom opodatkowania zryczałtowanego niż te, stosowane dla armatorów, ponieważ zarządzający nie prowadzą takich samych rodzajów działalności jak armatorzy i nie są narażeni na takie ryzyko jak armatorzy.
3.2. Uwagi Zentralverband der Deutschen Seehafenbetriebe
(75) W piśmie z dnia 3 lipca 2003 r., federacja niemieckich przedsiębiorstw portowych (Zentralverband der Deutschen Seehafenbetriebe) przekazała Komisji swoje uwagi.
Jest ona zdania, że pomoc dla transportu morskiego nie może prowadzić do naruszenia wewnątrzwspólnotowej konkurencji w sektorze holowania.
Podkreśla ona, że konkurencyjność różnych portów europejskich, zależy w dużej mierze od kosztów holowania.
Federacja podtrzymuje, że rozwój konkurencji między przedsiębiorstwami holowniczymi w tym samym porcie oraz między portami jest pożądany i przyczynia się do podtrzymania konkurencyjności różnych portów.
Niemniej jednak, mimo, że konkurencja ta jest pożądana, powinna odbywać się w analogicznych warunkach konkurencyjnych.
(76) Federacja ubolewa nad tym, że system zryczałtowanego opodatkowania stosuje się do belgijskich przedsiębiorstw holowniczych.
Zasadniczo uważa ona, że systemy obniżania kosztów zatrudnienia na rzecz przedsiębiorstw holowniczych są niezgodne z wytycznymi Wspólnoty.
Podsumowując, federacja proponuje, żeby wszystkie systemy pomocy na rzecz sektora holowniczego były uznawane za niezgodne ze wspólnym rynkiem.
3.3. Uwagi Handelskammer Hamburg
(77) W piśmie z dnia 18 lipca 2003 r., Hamburska Izba Handlowa (Handelskammer Hamburg), jako przedstawiciel wszystkich hamburskich podmiotów gospodarczych, przekazała Komisji swoje uwagi oraz uwagi reprezentowanych przez nią przedsiębiorstw.
(78) Izba handlowa podzieliła się obawą, że belgijski system zryczałtowanego opodatkowania od tonażu zakłóca konkurencję nie tylko między przedsiębiorstwami holowniczymi, ale również między portami Europy Północnej.
Uważa ona, że wytyczne Wspólnoty nie powinny dotyczyć działalności żeglugi śródlądowej oraz żeglugi wewnątrz i przy nabrzeżach portów morskich.
Z tego powodu wnioskuje ona o objęcie formalną procedurą dochodzenia stosowania systemu zryczałtowanego opodatkowania w sektorze holowniczym.
3.4. Uwagi przedsiębiorstwa Bugsier
(79) W piśmie z dnia 2 czerwca 2003 r., przedsiębiorstwo Bugsier Rederei- und Bergungs- Gesellsschaft mbH, jako strona zainteresowana, przekazało Komisji swoje uwagi prosząc, aby całość korespondencji przekazanej Komisji w latach od 2000 do 2003 została wzięta pod uwagę.
Uważa ono zwłaszcza, że warunki przewidziane w ustawie programowej dotyczące holowania, szczególnie z kryterium "na morzu z zaświadczeniem klarowania", nie są wystarczające, aby uniknąć wewnątrz Wspólnoty nieuczciwej konkurencji w sektorze holowania portowego i zwraca się do Komisji z wnioskiem o objęcie formalną procedurą dochodzenia również tego aspektu ustawy programowej.
4.
UWAGI BELGII
(80) Komisja wysłała do władz belgijskich, w ramach uwag dotyczących stosowania art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 następujące dokumenty:
- uwagi Zentralverband der Deutschen Seehafenbetriebe zamieszczone w piśmie z dnia 7 sierpnia 2003 r.;
- uwagi Handelskammer Hamburg zamieszczone w piśmie z dnia 7 sierpnia 2003 r.;
- uwagi przedsiębiorstwa Bugsier Rederei- und Bergungs- Gesellschaft mbH zamieszczone w piśmie z dnia 7 sierpnia 2003 r.;
- uwagi Union Royale des Armateurs Belges zamieszczone w piśmie z dnia 17 września 2003 r.
(81) Komisja nie otrzymała od władz belgijskich komentarzy do przekazanych uwag.
(82) W piśmie z dnia 7 maja 2003 r., władze belgijskie przekazały Komisji swoje komentarze na temat decyzji Komisji z dnia 19 marca 2003 r. o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia wobec niektórych aspektów środków fiskalnych przewidzianych dla transportu morskiego.
4.1. System zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów
4.1.1. Niska stawka w przedziale powyżej 40000 ton dla systemu zryczałtowanego opodatkowania [23]
(83) W swojej decyzji z dnia 19 marca 2003 r. Komisja zastanawiała się, czy mimo, że wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego [24] nie zabraniają wprowadzenia stawki 0,05 EUR za każde 100 ton w przedziale powyżej 40000 ton, zastosowanie takiej stawki nie spowoduje zakłócenia konkurencji wewnątrzwspólnotowej.
Rzeczywiście, żaden z systemów zryczałtowanego opodatkowania zatwierdzonych przez Komisję, nie przewiduje tak korzystnych środków dla statków powyżej 40000 ton.
Ponadto, jak ilustruje to tabela 1, Komisja dołożyła starań, aby stawki opodatkowania w różnych, uprzednio zatwierdzonych systemach, kształtowały się na stosunkowo niskim poziomie, w celu zapewnienia jak największej zbieżności systemów opodatkowania we Wspólnocie.
(84) Belgia podkreśla, że stawka ta nie jest sama w sobie sprzeczna z wytycznymi Wspólnoty.
Ponadto władze belgijskie podkreślają, że celem zastosowania tego środka nie jest zakłócenie konkurencji wewnątrzwspólnotowej, ale wspieranie powrotu pod banderę belgijską statków belgijskich, których pojemność przekracza 40000 ton.
(85) Władze belgijskie przypominają, że statki powyżej 40000 ton stanowią zaledwie 4,5 % floty światowej, czyli 1257 jednostek.
Z tej grupy statków jedynie 143 statki, czyli 11,38 % zarejestrowanych jest we Wspólnocie.
Większość z nich (108 statków, czyli 75,52 % floty "europejskiej" powyżej 40000 ton) zarejestrowanych jest w Grecji.
Władze belgijskie zakładają, że pozostałe Państwa Członkowskie nie wprowadziły dotychczas szczególnych środków dla tego typu statków z powodu ich ograniczonej liczby.
(86) Niemniej jednak Belgia, chcąc przyciągnąć pod swoją banderę statki o dużej pojemności, zdecydowała się przyznać stawki przystosowane między innymi do specyfiki tego typu statków.
Władze belgijskie zwracają uwagę, że obciążenie podatkowe, nawet po wprowadzeniu systemu zryczałtowanego opodatkowania zaproponowanego przez Belgię, wynoszą i tak 2, a nawet 2,5 razy tyle ile wynosi wysokość podatku pobieranego w państwach trzecich dysponujących tanimi banderami lub w państwach takich jak Malta czy Cypr.
Odnośnie do Malty i Cypru, władze belgijskie podtrzymują, że ich przystąpienie do Unii Europejskiej będzie miało większy wpływ na zakłócenie konkurencji niż wprowadzenie w Belgii specjalnej stawki dla statków o dużym tonażu.
(87) Według władz belgijskich, fakt, że Państwa Członkowskie nie wykazały szczególnego zainteresowania statkami o dużej pojemności, wynikający prawdopodobnie z tego, że liczba tych statków jest ograniczona lub nawet równa zeru w tych Państwach Członkowskich, nie przeszkodzi Belgii w prowadzeniu innej polityki w tym zakresie.
(88) Wreszcie, władze belgijskie odwołują się do wytycznych Wspólnoty, które przewidują w pkt 3.1 akapit 2 in fine, że "najlepszym rozwiązaniem byłoby stworzenie warunków pozwalających armatorom skutecznie stawić czoło konkurencji tanich bander".
4.1.2. Objęcie systemem zryczałtowanego opodatkowania przychodów niektórych rodzajów działalności niemających bezpośredniego związku z transportem morskim
(89) Sporządzając listę kwalifikujących się rodzajów działalności, która znalazła się również w odpowiedzi wysłanej Komisji dnia 5 grudnia 2002 r., Belgia odwołała się do następujących elementów:
- komentarz OECD w sprawie Modelowej konwencji w zakresie podatków od dochodu i od majątku: w szczególności komentarz dotyczący art. 8 "żegluga morska i powietrzna";
- systemy podatków tonażowych wprowadzone w Niderlandach i Zjednoczonym Królestwie, zatwierdzone przez Komisję decyzją z dnia 20 marca 1996 r. i z dnia sierpnia 2000 r.
(90) Zważywszy, że lista kwalifikujących się rodzajów działalności opracowana została w oparciu o niektóre z istniejących systemów, władze belgijskie uważają, że Komisja powinna traktować je tak samo jak miało to miejsce odnośnie do pozostałych Państw Członkowskich.
(91) Władze belgijskie wyjaśniają ponadto, że w stosunku do dodatkowych i czasowych form działalności, jakie prowadzą przedsiębiorstwa, aby wykorzystać w pełni personel i aktywa przeznaczone na podstawową działalność przedsiębiorstwa, nawet jeśli te formy działalności zajmują minimalną pozycję w porównaniu z podstawową działalnością, tekst ten bazuje na systemie zryczałtowanego opodatkowania od tonażu Zjednoczonego Królestwa [25].
(92) Jeśli chodzi o sprzedaż produktów nieprzeznaczonych do konsumpcji na pokładzie, takich jak artykuły luksusowe oraz świadczenie usług niemających bezpośredniego związku z transportem morskim, takich jak zakłady, hazardowe gry stołowe oraz kasyna i wycieczki dla pasażerów, władze belgijskie utrzymują, że opis tego środka również powstał w oparciu o system zryczałtowanego opodatkowania, obowiązujący w Zjednoczonym Królestwie.
[26].
(94) Jeśli chodzi o krótkoterminowe dochody inwestycyjne z kapitału obrotowego, działalność shipbrokerską [27] na rachunek swoich statków i zbycie aktywów obrotowych, takich jak nieruchomości służące do zarządzania, środki eksploatacyjne używane do załadunku i rozładunku eksploatowanych statków, władze belgijskie oparły się na uzasadnieniu [28] w sprawie niderlandzkiego systemu zryczałtowanego opodatkowania od tonażu [29].
4.1.3. Postanowienia, mające na celu odliczenie od podatku określanego ryczałtowo w zależności od tonażu, strat poniesionych przez inne działy, strat, które nie mogły zostać odliczone od przychodów przez żaden inny dział przedsiębiorstwa
(95) Belgijskie prawo podatkowe przewiduje, że osoby prawne podlegają opodatkowaniu od całkowitej wysokości przychodu.
Pociąga to za sobą wyrównanie w tym samym roku podatkowym, zysków i strat miedzy wszystkimi działami i/lub zakładami przedsiębiorstwa.
(96) Władze belgijskie przypominają, że system ryczałtowy określa nie podatek ryczałtowy od tonażu, ale przychody z żeglugi morskiej podlegające opodatkowaniu.
(97) Ponadto władze belgijskie uważają, że stanowisko Komisji doprowadziłoby do dyskryminacji między belgijskimi przedsiębiorstwami, zważywszy, że przedsiębiorstwa niemające działu morskiego mają możliwość kompensowania rocznych strat zyskami pochodzącymi z innych działów, mimo że straty te nie mogą być odliczane od zysku określanego od tonażu.
4.1.4. 50 % zniżki dla statków mających poniżej 5 lat i 25 % dla statków mających między 5 a 10 lat
(98) Władze belgijskie podkreślają, że w wytycznych Wspólnoty nie znajdują się żadne przepisy dotyczące stawek, które Państwa Członkowskie mogą wprowadzić w systemie zryczałtowanego opodatkowania, ani możliwości wprowadzenia udogodnień finansowych dla młodych statków.
Fakt, że inne, wcześniej zatwierdzone systemy nie przewidują takich zniżek, nie może, według władz belgijskich, przeszkodzić Belgii przy wprowadzeniu tego typu bodźców fiskalnych.
(99) W swojej decyzji z dnia 19 marca 2003 r., Komisja, w oparciu o swoje doświadczenie, zaznacza, że w stosunku do najstarszych statków istnieje silniejsza tendencja rejestrowania ich pod tanimi banderami.
Władze belgijskie podtrzymują, że argumenty te są bezpodstawne i sprzeczne z rzeczywistością, odwołując do fragmentów raportu "Review of Maritime Transport" z 2002 r. [30] stanowiących załącznik do ich pisma z dnia 7 maja 2003 r.
4.2. Środki fiskalne niezwiązane z systemem zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów
4.2.1. System przyspieszonej amortyzacji
(100) Według władz belgijskich, system przyspieszonej amortyzacji został wprowadzony w 1951 r. i uległ już licznym zmianom, ostatnia miała miejsce w 1996 r.
System ten pochodzi więc z okresu poprzedzającego podpisanie Traktatu.
Został on zapisany w formie tekstu ustawodawczego w ustawie programowej z dnia 2 sierpnia 2002 r., w celu zapewnienia mu większego bezpieczeństwa prawnego.
(101) Władze belgijskie dostarczyły Komisji pewne dowody świadczące o tym, że system ten istniał jeszcze przed dniem 1 stycznia 1958 r., czyli przed wejściem w życie Traktatu.
Władze belgijskie załączyły do swojego pisma z dnia 7 maja 2003 r. wewnętrzną instrukcję Ministerstwa Finansów z dnia 24 sierpnia 1951 r. określającą sposoby stosowania specjalnego systemu amortyzacji dla statków, jak również pismo Ministerstwa Finansów do związku zawodowego armatorów z dnia 13 stycznia 1967 r. wskazujące, że wspomniany system w tym okresie nadal obowiązywał.
4.2.2. Redukcja opłat rejestracyjnych od hipotek na statki nieprzeznaczone do transportu morskiego
(102) Bodźce podatkowe mogą być zasadniczo zaakceptowane, jeśli ograniczają się one do działalności transportu morskiego.
Władze belgijskie uważają, że redukcja opłat rejestracyjnych dla statków transportu morskiego byłaby zgodna z sekcją 3.1 wytycznych Wspólnoty, jeśli środek ten okazałby się pomocą w rozumieniu Traktatu.
(103) Władze belgijskie zaznaczyły, że wprowadzenie tego środka było głównie spowodowane brakiem analogicznych opłat rejestracyjnych od hipotek na statki w Niderlandach i w Wielkim Księstwie Luksemburga.
Według władz belgijskich, brak takiego podatku w dwóch państwach graniczących z Belgią, postawiłby flotę belgijską w niekorzystnym położeniu, jeśli chodzi o konkurencyjność.
4.2.3. System dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich [31]
(104) W odpowiedzi na uwagi wyrażone przez Komisję w decyzji z dnia 19 marca 2003 r., władze belgijskie zaznaczają, odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy programowej, że system zryczałtowanego opodatkowania został wprowadzony w celu podwyższenia konkurencyjności technicznego zarządzania statkami oraz w celu utworzenia dyspozycyjnych załóg, na bazie umów menadżerskich.
Według władz belgijskich, istnieje dla tych rodzajów działalności szeroki rynek, na którym Belgia zajmowała do tej pory bardzo ograniczone miejsce.
(105) Według władz belgijskich, wytyczne Wspólnoty mówią wyraźnie o przeniesieniu działalności dodatkowej (takiej jak zarządzanie statkami) do państw trzecich (punkt 1.2 akapit piąty), co pociąga za sobą jeszcze znaczniejszą utratę miejsc pracy zarówno na morzu, jak i na lądzie.
Ustawa programowa przewiduje, że co najmniej 75 % zarządzanych statków musi być wpisanych do belgijskiego rejestru statków.
Władze belgijskie zaznaczają, że ten warunek nie obowiązuje w systemie zryczałtowanego opodatkowania na rzecz przedsiębiorstw transportu morskiego.
Zarządzający, aby móc skorzystać z tego systemu, nie mogą prowadzić działalności innej niż zarządzanie statkami.
(106) Ponadto władze belgijskie przyznają, że ten sam statek może być wzięty pod uwagę do określenia podatku ryczałtowego dwukrotnie: jako statek podlegający armatorowi oraz jako statek podlegający zarządzającemu.
Ponieważ chodzi o dwie różne osoby prawne, prowadzące odrębną działalność, władze belgijskie uważają za naturalne, że w tym przypadku określone zostaną i opodatkowane odrębne przychody.
Według władz belgijskich, zastosowanie różnych stawek można uzasadnić następującym stwierdzeniem: różne formy działalności umożliwiają osiąganie różnych wynagrodzeń.
5.
OCENA POMOCY
5.1. Pomoc w rozumieniu Traktatu WE
(107) W myśl art. 87 ust. 1 Traktatu, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(108) Władze belgijskie zamierzają za pomocą zryczałtowanego opodatkowania od tonażu, przyznać niektórym przedsiębiorstwom przywileje ze środków państwowych.
Subwencje te grożą zakłóceniem konkurencji i mogą mieć wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Z uwagi na wyżej wymienione argumenty, wspomniane środki, które stały się przedmiotem formalnej procedury dochodzenia, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(109) System przyspieszonej amortyzacji dla statków proponujący przepisy korzystniejsze niż te przewidziane w art. 61 do 64 belgijskiego kodeksu podatków dochodowych z 1992 r., jest specyficzny, ponieważ obejmuje jedynie ograniczoną grupę aktywów.
Środek ten jest pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(110) Należy następnie ustalić czy opłata rejestracyjna od ustanowienia hipoteki na statki i okręty jest pomocą.
Władze belgijskie nie dostarczyły elementów, które pozwoliłyby udowodnić, że opłata rejestracyjna jest jedynym tego typu przypadkiem we Wspólnocie lub, że wszystkie pozostałe Państwa Członkowskie nie mają podobnej opłaty od rejestracji hipoteki na statek.
(111) Ponadto Komisja zauważa, że opłata rejestracyjna płacona jest od hipoteki na nieruchomości oraz, że system, o którym mowa nie ogranicza się do statków; stosowany jest on zarówno dla transportu morskiego, jak i dla żeglugi śródlądowej.
Komisja zauważa, że logiczną konsekwencją systemu opłat rejestracyjnych jest pobieranie opłat rejestracyjnych proporcjonalnie do kwoty hipoteki, niezależnie od rodzaju aktywów, na jakie sporządzona została wspomniana hipoteka.
(112) Komisja jest więc zdania, że zniesienie lub znaczne zredukowanie tej opłaty jedynie dla części obszarów działalności, o których mowa, stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu zważywszy, że system obejmowałby nadal pozostałe rodzaje działalności, o których mowa w księdze hipotecznej.
Poza tym, środek obejmuje tylko jeden rodzaj aktywów, grupy aktywów innych niż statki nie są objęte tą redukcją.
Środek ten nie mógłby więc zostać przyjęty jago ogólny środek.
(113) Wreszcie, system zryczałtowanego opodatkowania na rzecz zarządzających statkami w imieniu osób trzecich jest specyficzny, podobnie jak system stosujący się do armatorów.
Jest on więc pomocą w świetle art. 87 ust. 1 Traktatu.
(114) Ponadto, Komisja przypomina, że charakter pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu został zweryfikowany w decyzji z dnia 19 marca 2003 r.
Władze belgijskie nie podważyły tej oceny w komentarzach do wspomnianej decyzji, przekazanych Komisji.
(115) Ogólnie rzecz biorąc, Komisja uważa, że formy pomocy poddane formalnej procedurze dochodzenia są sprzeczne z prawem, ponieważ w związku z ogłoszeniem dekretu królewskiego z dnia 7 maja 2003 r., nawet jeśli nie doszło jeszcze do przyznania pomocy, nie ma żadnych przeszkód prawnych ani administracyjnych, aby to nastąpiło.
Komisja ubolewa, że Belgia wprowadziła te środki, mimo że nie uzyskała uprzednio zatwierdzenia ze strony Komisji.
5.2. Podstawa prawna
(116) W rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c), pomoc przeznaczona na wsparcie rozwoju niektórych rodzajów działalności gospodarczej lub niektórych sektorów gospodarki może być traktowana jako zgodna ze wspólnym rynkiem, w momencie, kiedy nie zakłóca, w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem, warunków wymiany handlowej. Komisja uznała art. 87 ust. 3 lit. c) za właściwą podstawę prawną w tego typu przypadkach.
(117) Pomoc dla sektora morskiego powinna być przeanalizowana w świetle wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego.
Wytyczne te określają systemy pomocy państwa, jakie mogą być wprowadzone, aby udzielić wsparcia interesom sektora transportu morskiego Wspólnoty w perspektywie osiągnięcia ogólnych celów, takich jak:
- utrzymanie zatrudnienia wspólnotowego (zarówno na morzu, jak i na lądzie);
- poprawa bezpieczeństwa;
- ochrona morskiego know-how we Wspólnocie oraz rozwój morskich umiejętności.
(118) Zważywszy, że środki przeanalizowane w ramach formalnej procedury dochodzenia, zostały wprowadzone, należy oprzeć się na przepisach prawnych obowiązujących w momencie wprowadzania poszczególnych środków.
Komisja przystąpiła więc do analizy zgodności poszczególnych, przewidywanych środków fiskalnych odnośnie do wszystkich środków analizowanych na podstawie obowiązujących wytycznych Wspólnoty, to znaczy wytycznych opublikowanych dnia 17 stycznia 2004 r.
[32] Należy jednak dodać, że nowe wytyczne w kwestii środków pomocowych związanych z podatkami od osób prawnych [33], nie różnią się znacznie od poprzednich, poza kwestiami dotyczącymi zarządzających statkami w imieniu osób trzecich.
W przypadku, kiedy analizowane środki dotyczyły sektorów innych niż sektor morski, Komisja odwołała się do tekstów wspólnotowych dotyczących pomocy państwa dla poszczególnych sektorów.
5.3. Analiza środków podlegających systemowi zryczałtowanego opodatkowania
(119) Wstępnie Komisja przyjęła do wiadomości uwagi wyrażone przez poszczególne, zainteresowane strony, dotyczące konieczności objęcia formalną procedurą dochodzenia stosowania środków fiskalnych w sektorze pogłębiania.
Komisja przypomina, że ten aspekt ustawy programowej nie może stanowić przedmiotu niniejszej decyzji, ponieważ decyzja o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia nie dotyczyła tego aspektu.
Dla przypomnienia, Komisja uznała w swojej decyzji o wszczęciu procedury, że przewidziane w ustawie programowej warunki były wystarczające do wykluczenia z zysku osiąganego dzięki przywilejom podatkowym, wszelkiej działalności holowniczej niemieszczącej się w ramach definicji transportu morskiego.
Ocena ta została zakwestionowana przez różne zainteresowane strony, mimo, że w decyzji z dnia 19 marca 2003 r. nie zaproszono stron do składania uwag odnośnie do tego aspektu ustawy programowej.
Komisja proponuje rozważenie tego aspektu ustawy programowej w innej decyzji, w oparciu o bardziej dogłębną analizę skutków ustawy programowej dla sektora holowniczego w Belgii.
(120) W świetle przekazanych przez poszczególne zainteresowane strony uwag oraz komentarzy przedstawionych przez władze belgijskie, Komisja analizuje sukcesywnie siedem punktów, odnośnie do których dnia 19 marca 2003 r. wszczęto formalną procedurę dochodzenia.
5.3.1. Stawki dla statków powyżej 40000 ton
(121) Komisja zauważa przede wszystkim, że władze belgijskie zobowiązały się nie stosować stawki 0,05 EUR do momentu rozstrzygnięcia przez Komisję, w wyniku formalnej procedury dochodzenia, o zgodności wspomnianego środka ze wspólnym rynkiem.
Środek ten nie został więc wprowadzony.
(122) Komisja zauważa ponadto, że żaden z uprzednio zatwierdzonych przez Komisję systemów zryczałtowanego opodatkowania od tonażu nie przewidywał specjalnego traktowania dla statków o bardzo dużej pojemności oraz że wytyczne Wspólnoty pozostawiają możliwość oceny poziomu akceptowalnych stawek związanych z systemem zryczałtowanego opodatkowania.
Poza tym, Komisja nie ma wystarczającego doświadczenia w zakresie tych systemów, aby móc jednoznacznie stwierdzić czy proponowane stawki są wystarczająco atrakcyjne, aby zachęcić armatorów do przeniesienia statków o dużym tonażu, takich jak te, dla których proponowana jest stawka 0,05 EUR, z bander państw trzecich pod bandery wspólnotowe.
(123) Komisja uznaje projekt władz belgijskich proponujący stosowanie specjalnej stawki 0,05 EUR dla statków powyżej 40000 ton, również dla statków pływających już pod banderą jednego z Państw Członkowskich jako niezgodny ze wspólnym rynkiem.
Celem wytycznych jest przede wszystkim umocnienie wspólnotowej floty i tym samym tworzenie miejsc pracy we Wspólnocie, jak również zagwarantowanie objęcia statków wspólnotowymi przepisami bezpieczeństwa.
Oczywistym jest, że jeśli statek pływa pod banderą jednego z Państw Członkowskich, cel ten został już osiągnięty.
(124) Należy unikać sytuacji, w których armatorzy staraliby się skorzystać ze stawki 0,05 EUR przenosząc swoje statki z pozostałych bander wspólnotowych pod banderę belgijską, uprzednio rejestrując je czasowo pod banderą kraju trzeciego.
To właśnie z tego powodu, aby zapewnić, że wprowadzenie stawki 0,05 EUR nie pociągnie za sobą żadnych wewnątrzwspólnotowych zmian bander, Komisja uważa za konieczne narzucenie statkom pochodzącym z rejestrów krajów trzecich, przed przeniesieniem pod banderę belgijską, minimalnego okresu 5 lat, podczas których statek będzie musiał być uprzednio zarejestrowany pod banderą nienależącą do Wspólnoty.
Warunek ten pozwoli osiągnąć cel wymieniony w wytycznych Wspólnoty, dotyczący przeniesienia statków nadzorowanych przez armatorów ze Wspólnoty, a zarejestrowanych pod banderą państw trzecich, do wspólnotowych rejestrów morskich, wykluczając ryzyko zakłócenia wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej.
(125) Komisja uważa więc, że wprowadzenie stawki 0,05 EUR za każde 100 ton w przedziale powyżej 40000 ton, jak przewiduje to art. 119 ust. 1 ustawy programowej z dnia 2 sierpnia 2002 r., jest zgodne ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem, że statki, o których mowa są nowe lub były zarejestrowane co najmniej przez pięć ostatnich lat pod banderą spoza Wspólnoty.
Jeśli ten warunek nie zostanie spełniony, Komisja uznaje środek ten za niezgodny ze wspólnym rynkiem.
W przypadku niespełnienia tych wymogów, istnieje poważne ryzyko, że wspomniana stawka 0,05 EUR pociągnie za sobą zakłócenia konkurencji w wewnątrzwspólnotowej wymianie handlowej.
5.3.2. Objęcie systemem zryczałtowanego opodatkowania przychodów z niektórych rodzajów działalności
(126) Przede wszystkim Komisja zauważa, że rodzaje działalności będące przedmiotem wszczęcia formalnej procedury dochodzenia pochodzą z listy dostarczonej przez władze belgijskie w odpowiedzi skierowanej do Komisji z dnia 5 grudnia 2002 r.
Władze belgijskie zaznaczyły w swoim piśmie z dnia 7 maja 2003 r., że Belgia przy sporządzaniu wspomnianej listy oparła się na Modelowej konwencji w zakresie podatków od dochodu i od majątku oraz na systemach podatku tonażowego wprowadzonych w Niderlandach i Zjednoczonym Królestwie.
(127) Komisja zauważa, że na liście działalności stanowiących przedmiot procedury, znajdują się zarówno działalności generujące dochody, odnośnie do których zasadne jest pytanie czy kwalifikują się one czy nie, jak i rodzaje działalności generujące wyłącznie koszty dla armatorów, odnośnie do których pytanie to nie jest zasadne.
Te ostanie formy działalności są ściśle związane z działalnością transportu morskiego i logicznym jest zatem wprowadzenie kosztów, jakie one generują do obszaru podatkowego służącego do obliczenia zysków podlegających zryczałtowanemu systemowi opodatkowania, między innymi dlatego, że koszty te, w tym przypadku, nie mogą być odliczone od przychodów obliczanych w stosunku do ewentualnych niekwalifikujących się rodzajów działalności.
5.3.2.1. Działalność dodatkowa i czasowa
(128) Jeśli chodzi o działalność dodatkową i czasową, "którą przedsiębiorstwo prowadzi, aby wykorzystać w pełni personel i aktywa przeznaczone na podstawową działalność przedsiębiorstwa, nawet jeśli działalność ta jest minimalna w porównaniu z podstawową działalnością", Komisja zauważa, że władze belgijskie nie przedstawiły argumentów pozwalających stwierdzić, że tego typu działalność jest konieczna lub ściśle związana z działalnością transportu morskiego.
Nie określiły również w jakich granicach i pod jakimi warunkami, poszczególne rodzaje działalności, które ze względu na swój charakter, nie mogą być zaliczone do kwalifikujących się rodzajów działalności, mogą zostać objęte systemem zryczałtowanego opodatkowania.
(129) Komisja uważa więc, że tego typu działalność, ponieważ nie może być zaliczona do żadnej z grup kwalifikujących się rodzajów działalności, stanowi działalność niekwalifikującą się.
Komisja przypomina o swoim niezmiennym stanowisku, potwierdzonym w ostatnich decyzjach, odnośnie do działalności niekwalifikujących się, polegającym na dokładaniu starań w celu uniknięcia wszelkich nadużyć w stosowaniu systemów dla transportu morskiego.
(130) Komisja uważa wreszcie, że brak ograniczeń i jasnych przepisów, jeśli chodzi o działalność dodatkową i czasową, może stać się potencjalnym i istotnym źródłem nadużyć tego systemu w stosunku do jego pierwotnego celu.
(131) Ze względu na wszystkie przytoczone powyżej racje, Komisja uznaje objęcie tego typu działalności podatkiem zryczałtowanym za niezgodne ze wspólnym rynkiem.
5.3.2.2. Sprzedaż produktów i usług nieprzeznaczonych do konsumpcji na pokładzie
(132) Należy zweryfikować, czy sprzedaż produktów nieprzeznaczonych do konsumpcji na pokładzie, takich jak artykuły luksusowe oraz świadczenie usług niemających bezpośredniego związku z transportem morskim, takich jak zakłady, hazardowe gry stołowe i kasyna oraz wycieczki dla pasażerów, mogą być uznawane za kwalifikujące się.
(133) W poprzednich decyzjach, w celu utrzymania zrównoważonego otoczenia konkurencyjnego we Wspólnocie, zgodnie z celami wytycznych Wspólnoty, Komisja prowadziła stałą politykę polegającą na wykluczaniu z systemów zryczałtowanego opodatkowania sprzedaży artykułów i świadczenia usług niezwiązanych bezpośrednio z przewozem pasażerów drogą morską.
Komisja uważa, że sprzedaż artykułów luksusowych, zakłady, hazardowe gry stołowe oraz kasyna na pokładach kwalifikujących się statków, nie są bezpośrednio związane z przewozem pasażerów drogą morską i dlatego nie mogą zostać uznane za kwalifikujące się.
W konsekwencji, tego typu działalność została wykluczona z systemów zryczałtowanego opodatkowania w Irlandii [34], Finlandii [35] i Francji [36].
(134) Komisja uważa, że władze belgijskie nie mogą powoływać się na teksty wykonawcze dotyczące systemu opodatkowania Państwa Członkowskiego, zanim wspomniane teksty nie zostaną podane do wiadomości Komisji i nie zostaną ujęte w decyzji Komisji zatwierdzającej dany system.
Oznacza to, że Państwo Członkowskie nie mogłyby powoływać się na istnienie w innym Państwie Członkowskim sprzecznych z prawem form pomocy, potencjalnych lub faktycznych, dla uzasadnienia istnienia analogicznych form pomocy na swoim terytorium.
(135) Zgodnie z powyższym, Komisja uważa, że objęcie sprzedaży produktów i usług nieprzeznaczonych do konsumpcji na pokładzie systemem zryczałtowanego opodatkowania jest niezgodne ze wspólnym rynkiem.
5.3.2.3. Reklama i marketing
(136) Należy na wstępie wprowadzić rozróżnienie czy prowadzona działalność reklamowa i marketingowa stanowi dla armatora koszt (usługi świadczone przez osoby trzecie), czy też jest źródłem dochodu (usługi świadczone przez armatora).
(137) W przypadku, kiedy stanowi ona koszt związany z transportem morskim (wydatki na reklamę i marketing dotyczące własnej działalności przedsiębiorstwa żeglugowego), reklama i marketing powinny być objęte systemem zryczałtowanego opodatkowania.
W tym przypadku, działalność reklamowa i marketingowa, uznawana jest za kwalifikującą się formę działalności, w tym sensie, że nie generuje ona przychodów dla przedsiębiorstwa żeglugowego.
(138) Kiedy działalność reklamowa i marketingowa jest źródłem dochodu dla przedsiębiorstwa żeglugowego, należy uściślić czy jest ona bezpośrednio związana z działalnością transportu morskiego.
Komisja uważa na przykład, że w świetle wytycznych Wspólnoty, jedynie rodzaje działalności bezpośrednio związane z transportem morskim mogą kwalifikować się do systemu zryczałtowanego opodatkowania, natomiast "formy działalności niemające nic wspólnego z transportem morskim" nie mogą kwalifikować się do wspomnianego systemu.
Sprzedaż powierzchni reklamowych na pokładzie statków pasażerskich jest normalną działalnością przedsiębiorstwa zajmującego się pasażerskim transportem morskim.
W takim przypadku, włączenie tej formy działalności do systemu zryczałtowanego opodatkowania może być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
Niemniej jednak, jeśli działalność reklamowa i marketingowa jest dodatkową działalnością przedsiębiorstwa żeglugowego, niezwiązaną bezpośrednio z transportem morskim, Komisja uważa, że nie może być ona uznana za działalność kwalifikującą się.
5.3.2.4. Zyski z inwestycji krótkoterminowych od kapitału obrotowego
(139) Zyski z inwestycji krótkoterminowych od kapitału obrotowego w transportowym przedsiębiorstwie żeglugowym są wynikiem normalnego zarządzania finansowego, podobnie jak ma to miejsce w przedsiębiorstwach handlowych.
Ponadto, zyski te mogą być bardzo istotne dla przedsiębiorstw żeglugowych, których działalność jest w znacznym stopniu sezonowa.
(140) Ulokowanie bieżących środków finansowych na krótkoterminowych lokatach pieniężnych jest normalną formą działalności, związaną z główną działalnością przedsiębiorstwa żeglugowego.
Komisja uważa, że dochody mogą zostać uznane za kwalifikujące się, o ile odpowiadają zyskowi z bieżących środków płynnych przedsiębiorstwa żeglugowego uzyskanych z prowadzenia kwalifikujących się rodzajów działalności.
Jeśli dochody te uzyskane zostały z innych środków płynnych przedsiębiorstwa żeglugowego lub pochodzą z lokat długoterminowych, albo też ze środków uzyskanych z prowadzenia niekwalifikujących się rodzajów działalności, Komisja uznaje, że dochody takie nie kwalifikują się do systemu zryczałtowanego opodatkowania.
(141) Komisja uważa, że zyski z inwestycji krótkoterminowych od kapitału obrotowego można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem, że zyski te odpowiadają zyskowi od bieżących środków płynnych przedsiębiorstwa żeglugowego pochodzących z prowadzenia kwalifikujących się rodzajów działalności.
5.3.2.5. Działalność shipbrokerska na rachunek własnych statków
(142) Działalność shipbrokerska polega na poszukiwaniu ładunków w porcie na rzecz armatora oraz na obronie interesów armatora.
Działalność shipbrokerska na własny rachunek polega na poszukiwaniu w porcie dodatkowych ładunków, w celu uzupełnienia ładunku swoich statków.
(143) Władze belgijskie podkreśliły, że wzorowały się na uzasadnieniu ustawy niderlandzkiej wprowadzającej system zryczałtowanego opodatkowania od tonażu [37].
Komisja przypomina, że nie będzie mogła uwzględnić tego argumentu, w celu uznania tej formy działalności za kwalifikującą się.
(144) Komisja zauważa jednak, że ten typ działalności nie generuje dochodów dla przedsiębiorstwa żeglugowego, ponieważ stanowi normalną działalność armatora starającego się znaleźć jak najwięcej ładunków dla swoich statków.
Działalność ta nie stanowi źródła wartości dodanej, zwiększającej obrót w stosunku do istniejących klientów armatora, nie może więc powodować uzyskania szczególnego zysku od nowych klientów znalezionych w celu dopełnienia ładunku.
Chodzi więc o normalną działalność armatora zabiegającego o dochodowość swoich aktywów.
(145) Z wyżej wymienionych powodów, Komisja uznaje włączenie do systemu zryczałtowanego opodatkowania, działalności shipbrokerskiej na własny rachunek jako zgodne ze wspólnym rynkiem.
5.3.2.6. Zbycie aktywów obrotowych
(146) Zbycie aktywów obrotowych, takich jak wyposażenie eksploatacyjne, używane na własny rachunek do załadunku i rozładunku eksploatowanych statków może być uznawane za rodzaj działalności bezpośrednio związanej z transportem morskim, podobnie jak zysk kapitałowy od statków zaliczany jest do obszaru systemu zryczałtowanego opodatkowania, jeśli został on uzyskany proporcjonalnie do okresu, w jakim podmiot podlegał systemowi zryczałtowanego opodatkowania.
(147) Niemniej jednak, jeśli chodzi o zysk kapitałowy od budynków biurowych niezwiązanych z transportem morskim, sytuacja jest inna.
Tego typu aktywa mogą być wykorzystywane przez przedsiębiorstwa zupełnie innego rodzaju.
Jeśli zbycie nie dotyczy dóbr, które, ze względu na swój charakter, przeznaczone są do działalności transportu morskiego, zysk kapitałowy ze sprzedaży nie może być objęty systemem zryczałtowanego opodatkowania.
(148) Włączenie do systemu zysku kapitałowego wyłącznie od dóbr, które ze względu na swój charakter przeznaczone są do działalności transportu morskiego, jest zgodne ze wspólnym rynkiem.
5.3.2.7. Wnioski dotyczące kwalifikowalności poszczególnych, analizowanych rodzajów działalności
(149) Podsumowując, Komisja uznaje za niezgodne ze wspólnym rynkiem objęcie systemem zryczałtowanego opodatkowania, następujących form działalności:
- działalność dodatkowa i czasowa;
- sprzedaż produktów nieprzeznaczonych do konsumpcji na pokładzie, takich jak artykuły luksusowe oraz świadczenie usług niemających bezpośredniego związku z transportem morskim, takich jak zakłady, hazardowe gry stołowe, kasyna i wycieczki dla pasażerów;
- zyski z inwestycji, jeśli nie odpowiadają one zyskom z bieżących środków płynnych przedsiębiorstwa;
- reklama i marketing, jeśli nie polegają one na sprzedaży powierzchni reklamowej na pokładach kwalifikujących się statków;
- działalność shipbrokerska na rachunek statków osób trzecich;
- zbycie aktywów obrotowych, jeśli ze względu na swój charakter, nie są one przeznaczone do transportu morskiego.
(150) Komisja uznaje za zgodne ze wspólnym rynkiem objęcie systemem zryczałtowanego opodatkowania następujących rodzajów działalności:
- przychody z inwestycji krótkoterminowych od kapitału obrotowego, jeśli odpowiadają one zyskom z bieżących środków płynnych przedsiębiorstwa;
- reklama i marketing, jeśli polegają one na sprzedaży powierzchni reklamowych na pokładach kwalifikujących się statków;
- działalność shipbrokerska na rachunek własnych statków;
- zbycie aktywów obrotowych, jeśli ze względu na swój charakter, przeznaczone są one do transportu morskiego.
5.3.3. Odliczenie od podatku zryczałtowanego strat innych działów
(151) Komisja przypomina, że w swoich wcześniejszych decyzjach kładła nacisk na wprowadzenie środków zapobiegających nadużyciom (zwanych również środkami "ring-fencing") mających na celu wykluczenie możliwości objęcia środkami przeznaczonymi dla transportu morskiego niekwalifikujących się rodzajów działalności.
Tego typu środki ograniczające są niezbędne, aby mechanizmy ochrony wspólnotowego sektora transportu morskiego nie utraciły wiarygodności i zasadności istnienia w świetle prawa wspólnotowego, obejmując swoim zasięgiem rodzaje działalności niepoddane, w przeciwieństwie do sektora transportu morskiego, presji konkurencji międzynarodowej.
(152) Dlatego właśnie Komisja uznaje za kluczową, zasadę bezwzględnej rozdzielności kwalifikujących się i niekwalifikujących się rodzajów działalności.
Zasada ta została sprawdzona w innych systemach zryczałtowanego opodatkowania zatwierdzonych przez Komisję.
(153) Władzom belgijskim nie udało się udowodnić, że zniesienie podziału między działami morskimi jest konieczne dla obliczania dochodu podlegającego opodatkowaniu zarówno jeśli chodzi o sektor morski, jak i o pozostałe sektory, których to dotyczy.
(154) Komisja nie uwzględniła również argumentu wysuniętego przez Królewskie Zrzeszenie Armatorów Belgijskich, według którego przedsiębiorstwa niestosujące tego rodzaju podziału byłyby karane [38].
W swoim piśmie z dnia 5 września 2002 r., władze belgijskie zobowiązały się, że przedsiębiorstwa prowadzące równocześnie kwalifikujące się i niekwalifikujące się rodzaje działalności wprowadzą rozdzielność rachunkową.
Zobowiązanie takie stanowi dla Komisji gwarancję przestrzegania zasady rozdzielności rachunkowej kwalifikujących się i niekwalifikujących się rodzajów działalności.
Przypadek przytoczony przez Zrzeszenie królewskie nie mógłby więc mieć miejsca.
(155) Uznając za konieczne utrzymanie ścisłej rozdzielności rachunkowej kwalifikujących się i niekwalifikujących się rodzajów działalności, Komisja uważa, że postanowienia przewidziane w art. 120 ust. 2 ustawy programowej, umożliwiające odliczenie od podatku ustalonego ryczałtowo ewentualnych strat poniesionych przez inne działy podlegające normalnemu opodatkowaniu, są niezgodne ze wspólnym rynkiem.
5.3.4. Zniżki dla statków mających poniżej 10 lat
(156) Komisja uwzględnia fakt, że władze belgijskie starają się uprzywilejowywać młode statki w celu popierania bezpieczniejszej i bardziej ekologicznej floty.
Zauważa ona jednak, że żaden z systemów zryczałtowanego opodatkowania od tonażu wprowadzonych w innych Państwach Członkowskich i zatwierdzonych przez Komisję nie przewiduje zróżnicowanych stawek w zależności od wieku statku.
(157) Komisja zauważa również, że nominalne stawki zaproponowane przez Belgię, mogą być porównywalne do poziomu opodatkowania w systemach, zatwierdzonych uprzednio przez Komisję w innych Państwach Członkowskich, ale nie jest to już możliwe, jeśli zastosuje się zniżki 25 % czy 50 % dla najmłodszych statków.
Jeśli zniżki te zostałyby wprowadzone, poziom opodatkowania w Belgii byłby bardzo atrakcyjny w stosunku do pozostałych, wprowadzonych w innych Państwach Członkowskich systemów.
(158) Komisja starała się w swoich poprzednich decyzjach, aby systemy zryczałtowanego opodatkowania były zbieżne jeśli chodzi o ich charakterystyki oraz poziom opodatkowania, jak pokazuje to tabela 1.
Fakt, że wytyczne Wspólnoty nie określają czy pozytywna dyskryminacja na rzecz najmłodszych statków jest możliwa, czy nie, nie odbiera Komisji możliwości oceny, pozwalającej jej określić, jakie środki mogą pociągnąć za sobą zakłócenia sprzeczne ze wspólnym interesem.
Dla Komisji, wprowadzenie zniżek dla statków, których wiek zawiera się między 0 a 10 lat, może pociągnąć za sobą zachwianie równowagi, którą udało się uzyskać między Państwami Członkowskimi, które wprowadziły system zryczałtowanego opodatkowania.
Komisja uważa więc, że we wspólnym interesie nie należy zezwalać poszczególnym systemom zryczałtowanego opodatkowania na zbytnie odchylenia od charakterystyk systemów uprzednio zatwierdzonych, a zwłaszcza na uprzywilejowanie najmłodszych statków.
(159) Ponadto, Komisja uważa, że do osiągania celów wyznaczonych przez wytyczne Wspólnoty nie jest konieczne przewidywanie dodatkowych korzyści dla najmłodszych statków.
(160) W związku z powyższym, Komisja uważa, że zniżki przewidziane w art. 119 ust. 2 ustawy programowej są niezgodne ze wspólnym rynkiem.
5.4. Analiza środków niezwiązanych z systemem zryczałtowanego opodatkowania dla transportu morskiego
5.4.1. System przyspieszonej amortyzacji dla statków nieprzeznaczonych do transportu morskiego
(161) Komisja przypomina na wstępie, że środek ten jest pomocą w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, ponieważ stanowi on odstępstwo od art. 61 do 64 belgijskiego kodeksu podatków dochodowych z 1992 r. dotyczących przyspieszonej amortyzacji, proponując przepisy amortyzacyjne korzystniejsze od tych, przewidzianych we wspomnianych artykułach.
(162) Komisja zauważa, że wytyczne Wspólnoty nie zabraniają przyspieszonej amortyzacji w sektorze transportu morskiego.
Uznaje ona jednak, że system, o którym mowa jest środkiem już istniejącym w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
(163) Niemniej jednak, abstrahując od transportu morskiego, Komisja zauważa, że poszczególne przepisy wspólnotowe mające zastosowanie do innych sektorów, których mogłaby dotyczyć redukcja opłaty rejestracyjnej, takich jak rybołówstwo [39] czy transport rzeczny [40], nie umożliwiają przyznania tego typu pomocy.
(164) Komisja uważa, że decyzja z dnia 19 marca 2003 r., wszczynająca formalną procedurę dochodzenia, stanowi również zaproszenie, aby Belgia przedstawiła uwagi odnośnie do art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
(165) Zważywszy na nieuzasadnione korzyści, jakie system ten przynosi statkom niezajmującym się kwalifikującymi się rodzajami działalności, Komisja uznaje za konieczne zaproponowanie Belgii właściwych środków, zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
Za pomocą niniejszego rozporządzenia, Komisja proponuje Belgii następujące, właściwe środki: Belgia przed dniem 30 czerwca 2005 r. zniesie specjalny system stosujący się do amortyzacji, przewidziany w art. 121 ustawy programowej dla wszystkich statków nieprowadzących kwalifikujących się rodzajów działalności.
Belgia poinformuje Komisję przed dniem 31 grudnia 2004 r. o swojej decyzji zastosowania się do wspomnianych właściwych środków.
5.4.2. Redukcja opłat rejestracyjnych od hipotek na statki nieprzeznaczone do transportu morskiego
(166) Tak jak w przypadku środka omówionego powyżej, abstrahując od transportu morskiego, Komisja zauważa, że poszczególne przepisy wspólnotowe mogące stosować się do innych sektorów, których mogłaby dotyczyć wspomniana redukcja opłaty rejestracyjnej, takich jak rybołówstwo [41] czy transport morski, nie umożliwiają przyznania tego typu pomocy.
(167) Tego typu pomoc na inwestycje może zostać zaakceptowana zgodnie z wytycznymi Wspólnoty, o czym przypomina decyzja Komisji z dnia 19 marca 2003 r., nie dotyczy to jednak statków, które ze względu na swój charakter nie są przeznaczone do transportu morskiego (holowniki, pogłębiarki, statki żeglugi śródlądowej, itp.).
Komisja uważa więc, że redukcja lub zwolnienie z opłaty rejestracyjnej od hipotek na statki nieprzeznaczone do transportu morskiego, stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
5.4.3. System zryczałtowanego opodatkowania dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich
(168) Komisja zauważa, że żadna z zainteresowanych stron, poza Królewskim Zrzeszeniem Armatorów Belgijskich, nie wniosła swoich uwag odnośnie do systemu na rzecz zarządzających statkami, który to system stał się przedmiotem formalnej procedury dochodzenia wszczętej dnia 19 marca 2003 r.
(169) Komisja zastanawiała się, czy zarządzający statkami w imieniu osób trzecich prowadzą działalność transportu morskiego.
Zarządzanie statkami w imieniu osób trzecich, nazywane również w niektórych państwach "ship-management", polega na dostarczeniu załogi oraz na wyposażeniu statku w wymagany do planowanej działalności transportu morskiego osprzęt.
Zarządzający w imieniu osób trzecich proponuje armatorowi lub właścicielowi statku świadczenie usług; nie zawiera więc żadnej umowy transportowej z załadowcą.
Jego działalność nie może więc zostać zaliczona do świadczenia usług transportowych.
(170) Nowe wytyczne Wspólnoty opublikowane dnia 17 stycznia 2004 r. w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego, przewidują, że spółki zarządzające statkami mogą być beneficjentami pomocy przeznaczonej dla statków, w stosunku do których spółki te zajmują się zarządzaniem załogą oraz globalnym zarządzaniem technicznym [42].
Spółki te mogą być uznane za kwalifikujące się, wyłącznie w przypadku, kiedy biorą one na siebie całkowitą odpowiedzialność za eksploatację statku oraz wszystkie prawa i obowiązki narzucone przez kodeks ISM [43].
Komisja może więc przyznać tego typu pomoc jedynie zarządzającym statkami, spełniającym warunki stawiane przez nowe wytyczne Wspólnoty.
(171) Jeżeli chodzi o poziom opodatkowania dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich, Komisja odnotowuje, na podstawie danych statystycznych dostarczonych przez władze belgijskie, że przy takim samym tonażu floty, zarządzający uzyskuje obrót dużo mniejszy niż armator, choćby dlatego, że armator ponosi koszty kapitałowe, których nie ponosi zarządzający.
Według dostarczonego przez władze belgijskie przykładu, można by stwierdzić, że dla statku typu Very Large Crude Carrier (VLCC) istnieje stosunek jeden do stu między obrotem zarządzającego a obrotem armatora.
Przykład ten pokazuje również, że jeśli zarządzający podlegałby systemowi zryczałtowanego opodatkowania z takimi samymi stawkami, jakie stosuje się dla armatorów, jego zryczałtowany podatek byłby znacznie wyższy od podatku, któremu podlegałby rozliczając się w normalnym systemie opodatkowania od osób prawnych.
Komisja jest zdania, że jeśli kwestia ta zostałaby przeanalizowana dogłębniej odnośnie do stosunku między obrotami obu podmiotów, biorąc pod uwagę statki o podobnych parametrach, mogłoby okazać się właściwe zastosowanie niższej stawki podatkowej dla zarządzających niż dla armatorów.
Ponieważ nie przeprowadzono takiej analizy, Komisja jest zdania, że na podstawie informacji, jakimi aktualnie dysponuje, nie może obecnie zaakceptować różnicy tonażowych stawek podatkowych jeden do dziesięciu między armatorami i zarządzającymi statkami.
(172) Ze względu na powyższe uwagi oraz dostępne informacje, Komisja uważa, że system zryczałtowanego tonażowego opodatkowania dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich zgodny jest ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem, że stawki od tonażu są takie same jak stawki stosowane dla przedsiębiorstw transportu morskiego oraz że zarządzający, o których mowa, zajmują się zarówno zarządzaniem załogą, jak i zarządzaniem technicznym statku zgodnie z wymogami wytycznych Wspólnoty, opublikowanych dnia 17 stycznia 2004 r., w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego.
6.
WNIOSKI
(173) Podsumowując, Komisja uważa, że w odniesieniu do systemu zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów, w formie w jakiej został wprowadzony przez ustawę programową z dnia 2 sierpnia 2002 r.:
a) wprowadzenie stawki 0,05 EUR za każde 100 ton w przedziale powyżej 40000 ton (art. 119 ust. 1 ustawy programowej) jest zgodne ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem, że statki, o których mowa są nowe lub były zarejestrowane co najmniej przez pięć ostatnich lat pod banderą inną niż bandery wspólnotowe;
b) objęcie systemem zryczałtowanego opodatkowania (art. 115 ust. 2 ustawy programowej) dochodów pochodzących z następujących rodzajów działalności jest niezgodne ze wspólnym rynkiem:
- działalność dodatkowa i czasowa;
- sprzedaż produktów nieprzeznaczonych do konsumpcji na pokładzie, takich jak artykuły luksusowe oraz świadczenie usług niemających bezpośredniego związku z działalnością morską takich jak zakłady, hazardowe gry stołowe oraz kasyna i wycieczki dla pasażerów;
- krótkoterminowe inwestycje od kapitału obrotowego, jeśli nie odpowiadają one zyskowi z bieżących środków płynnych przedsiębiorstwa, wynikających z prowadzenia kwalifikujących się rodzajów działalności [44];
- reklama i marketing, jeśli nie jest to sprzedaż powierzchni reklamowych na pokładach kwalifikujących się statków;
- działalność shipbrokerska prowadzona na rachunek statków należących do osób trzecich;
- zbycie aktywów obrotowych, które ze względu na swój charakter, nie są przeznaczone do transportu morskiego;
c) objęcie systemem zryczałtowanego opodatkowania dochodów pochodzących z następujących rodzajów działalności (art. 115 ust. 2, ustawy programowej) jest zgodne ze wspólnym rynkiem:
- krótkoterminowe inwestycje od kapitału obrotowego, jeśli odpowiadają one zyskowi z bieżących środków płynnych przedsiębiorstwa, wynikających z prowadzenia kwalifikujących się rodzajów działalności [45];
- reklama i marketing, jeśli jest to sprzedaż powierzchni reklamowych na pokładach kwalifikujących się statków;
- działalność shipbrokerska na rachunek własnych statków;
- zbycie aktywów obrotowych, które ze względu na swój charakter przeznaczone są do transportu morskiego;
d) odliczenie od ustalanego ryczałtowo na podstawie tonażu podatku strat innych działów, które nie mogłyby być odliczone od zysków żadnego innego działu przedsiębiorstwa za dany okres obliczeniowy (art. 120 ust. 1 ustawy programowej) jest niezgodne ze wspólnym rynkiem;
e) zredukowane stawki stosowane do obliczania zryczałtowanego podatku dla statków poniżej 10 lat (art. 119 ust. 2 ustawy programowej) są niezgodne ze wspólnym rynkiem.
(174) Odnośnie do innych środków fiskalnych, niezwiązanych z systemem zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów, Komisja uznaje, że następujące środki są niezgodne ze wspólnym rynkiem:
- wprowadzenie specjalnej amortyzacji przewidziane w art. 121 ustawy programowej dla wszystkich statków niesłużących do prowadzenia kwalifikujących się rodzajów działalności;
- redukcje opłat rejestracyjnych od hipotek ustanowionych na statki nieprzeznaczone do transportu morskiego.
(175) Na podstawie informacji, którymi dysponuje Komisja nie może ona uznać, że system zryczałtowanego opodatkowania dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich, w formie, w jakiej został zapisany w art. 124 ustawy programowej, jest zgodny ze wspólnym rynkiem.
Stanowisko to mogłoby w szczególnym wypadku ulec zmianie w kolejnej decyzji Komisji, na podstawie nowego zgłoszenia oraz pełniejszych i bardziej rzeczowych informacji.
(176) Niemniej jednak, Komisja uznała za zgodny ze wspólnym rynkiem system zryczałtowanego opodatkowania dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich, pod warunkiem, że stawki tonażowe pozostaną takie, jak te stosowane dla przedsiębiorstw transportu morskiego oraz że zarządzający, o których mowa, zajmują się zarówno zarządzaniem załogami, jak i zarządzaniem technicznym statkami, zgodnie z wymogami wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego opublikowanych dnia 17 stycznia 2004 r.
(177) Niniejsza decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu, również w zakresie odzyskania ewentualnej nieprawnie przyznanej pomocy, chyba że pomoc ta nie zalicza się do pomocy państwa, ponieważ nie spełnia wszystkich czterech kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu lub, ze względu na swój charakter, uznawana jest za zgodną ze wspólnym rynkiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki fiskalne zawarte w belgijskiej ustawie programowej z dnia 2 sierpnia 2002 r., które decyzją Komisji z dnia 19 marca 2003 r. stały się przedmiotem wszczęcia formalnej procedury dochodzenia, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 2
Wprowadzenie do systemu zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów obniżonej stawki 0,05 EUR za każde 100 ton w przedziale powyżej 40000 ton, jest zgodne ze wspólnym rynkiem pod warunkiem, że statki powyżej 40000 ton, których dotyczy stosowanie obniżonej stawki, są nowe lub były zarejestrowane pod banderą państwa trzeciego przez okres pięciu lat przed przystąpieniem do systemu zryczałtowanego opodatkowania.
Artykuł 3
1.
Jako niekwalifikujące się do systemu zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów, uznaje się dochody z następujących form działalności:
a) działalność dodatkowa i czasowa;
b) sprzedaż produktów nieprzeznaczonych do konsumpcji na pokładzie, takich jak artykuły luksusowe oraz świadczenie usług niemających bezpośredniego związku z transportem morskim, takich jak zakłady, hazardowe gry stołowe i kasyna oraz wycieczki dla pasażerów;
c) dochody z krótkoterminowych inwestycji od kapitału obrotowego, jeśli nie odpowiadają one zyskom z bieżących środków płynnych przedsiębiorstwa, pochodzących z prowadzenia kwalifikujących się form działalności;
d) reklama i marketing, jeśli nie jest to sprzedaż powierzchni reklamowych na pokładzie kwalifikujących się statków;
e) działalność shipbrokerska na rachunek statków należących do osób trzecich;
f) zbycie aktywów obrotowych, które ze względu na swój charakter nie są przeznaczone do transportu morskiego.
Ich włączenie do systemu zryczałtowanego opodatkowania na rzecz armatorów jest niezgodne ze wspólnym rynkiem.
2.
Jako kwalifikujące się do systemu zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów, uznaje się dochody z następujących form działalności:
a) dochody z krótkoterminowych inwestycji od kapitału obrotowego, jeśli odpowiadają one zyskom z bieżących środków płynnych przedsiębiorstwa, pochodzących z prowadzenia kwalifikujących się rodzajów działalności;
b) reklamę i marketing, jeśli odnosi się do sprzedaży powierzchni reklamowych na pokładach kwalifikujących się statków;
c) działalność shipbrokerska na rachunek własnych statków;
d) zbycie aktywów obrotowych, które ze względu na swój charakter, przeznaczone są do transportu morskiego.
Włączenie ich do systemu zryczałtowanego opodatkowania dla armatorów jest zgodne ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem przestrzegania wymogów wymienionych w niniejszym ustępie.
Artykuł 4
Odliczenie od zryczałtowanego podatku tonażowego dla armatorów, strat poniesionych przez inne działy przedsiębiorstwa, niepodlegające podatkowi zryczałtowanemu, jest niezgodne ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 5
Obniżenie stawek opodatkowania w ramach opodatkowania zryczałtowanego armatorów, na rzecz statków mających mniej niż 10 lat jest niezgodne ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 6
Zastosowanie systemu przyspieszonej amortyzacji dla statków, które ze względu na swój charakter nie są przeznaczone do transportu morskiego, jest niezgodne ze wspólnym rynkiem.
W ramach właściwych środków, proponuje się Belgii wycofanie przed dniem 30 czerwca 2005 r., specjalnego, dodatkowego systemu amortyzacji dla wszystkich statków, które ze względu na swój charakter, nie są przeznaczone do transportu morskiego.
Belgia poinformuje Komisję przed dniem 31 grudnia 2004 r. o swej decyzji przyjęcia wspomnianych właściwych środków.
Artykuł 7
Redukcja lub zwolnienie z opłat rejestracyjnych od hipotek na statki, które ze względu na swój charakter nie są przeznaczone do transportu morskiego, są niezgodne ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 8
System zryczałtowanego opodatkowania od tonażu przewidziany dla zarządzających statkami w imieniu osób trzecich jest zgodny ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem, że zarządzający ci odpowiadają zarówno za zarządzanie załogą, jak i za techniczne zarządzanie statkami, zgodnie z przepisami obowiązujących wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego oraz, że stawki od tonażu będą takie jak stawki stosowane dla przedsiębiorstw transportu morskiego.
Artykuł 9
Belgia poinformuje Komisję w terminie do dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji o podjętych środkach mających na celu dostosowanie ustawy programowej z dnia 2 sierpnia 2002 r. do niniejszej decyzji oraz przystąpienia, w poszczególnych przypadkach, do zwrotu pomocy przyznanej niezgodnie z prawem, na mocy wspomnianej ustawy programowej.
Odsetki należy obliczyć zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 794/2004 [46], a w szczególności jego artykułami 9, 10 i 11.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii.
Decyzja Komisji
z dnia 7 lipca 2004 r.
dotycząca środków pomocy wdrożonych przez Francję na rzecz grupy Alstom
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2532)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/418/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych do przedstawienia swoich uwag zgodnie z tymi artykułami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Po ukazaniu się serii artykułów prasowych w lecie 2003 r., Komisja zwróciła się do Francji z prośbą o informacje dotyczące oferty zakupu, przestawionej przez publiczną grupę nuklearną Areva sektorowi transmisji i dystrybucji (zwanemu dalej "T&D") grupy Alstom oraz o inne informacje dotyczące pewnych środków podjętych na rzecz grupy Alstom, przeżywającej wówczas wielkie trudności finansowe.
(2) Pismami z dnia 8 i 14 sierpnia 2003 r. Francja poinformowała Komisję, że dnia 2 sierpnia 2003 r. zawarła porozumienie z grupą Alstom i 32 bankami, w celu przyznania francuskiej grupie, znajdującej się na progu ogłoszenia upadłości, pewnych środków wsparcia, które należały do planu ratowania i restrukturyzacji tego przedsiębiorstwa.
(3) Pismem z dnia 27 sierpnia 2003 r. Komisja poinformowała Francję, że zamierza zastosować zawieszające postępowanie nakazowe w stosunku do niektórych przewidywanych środków pomocy.
Pismem z dnia 28 sierpnia 2003 r., Komisja zwróciła się o informacje uzupełniające na temat całej serii środków pokrewnych, które nie znalazły się wśród środków zgłoszonych przez Francję.
(4) Odpowiedzi Francji na pisma Komisji dotarły dnia 4 września 2003 r.
Dnia 10 września 2003 r. Francja zwróciła się o przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi na pytania, które zostały jej zadane przez Komisję dnia 28 sierpnia 2003 r., dotyczące środków pokrewnych.
Komisja odrzuciła ten wniosek dnia 15 września 2003 r.
(5) We wrześniu 2003 r odbyło się kilka zebrań roboczych z uczestnictwem Francji i Komisji i przy tej okazji Francja przekazała Komisji dokumenty robocze.
(6) Decyzją z dnia 17 września 2003 r.
Komisja rozpoczęła formalne dochodzenie w związku z art. 88 ust. 2 Traktatu przeciwko wszystkim zgłoszonym środkom oraz przeciwko środkom pokrewnym.
(7) Ponadto Komisja stwierdziła, że spełnione zostały warunki, aby nakazać Francji, by nie wprowadzała w życie objęcia przez siebie udziałów w kapitale grupy Alstom oraz by nie udzielała gwarancji dla związanej z tym pożyczki.
Komisja podjęła decyzję o upoważnieniu Członka Komisji do spraw Konkurencji, za zgodą Przewodniczącego Komisji, do przyjęcia i zawiadomienia Francji o nakazie zawieszenia pewnych środków pomocy najpóźniej do dnia 22 września 2003 r., chyba że Francja zobowiąże się publicznie do nieuczestniczenia w finansowaniu, które pociągnęłoby za sobą automatycznie i w sposób nieodwracalny uczestniczenie w kapitale własnym grupy Alstom, bez uzyskania wcześniejszej zgody Komisji, zgodnie z zasadami stosowanymi w sprawie pomocy państwa.
(8) Dnia 19 września 2003 r. Francja przekazała Komisji nowy projekt porozumienia, jeszcze w trakcie negocjacji między grupą Alstom, jego bankami wierzycielskimi a państwem, które miało zastąpić porozumienie z dnia 2 sierpnia 2003 r.
Pismem z dnia 22 września 2003 r. Komisja została poinformowana o tych sprawach i przekazała Francji, iż z uwagi na fakt, że warunki postawione przez Komisję dnia 17 września 2003 r. zostały spełnione, nie ma już potrzeby wprowadzania w życie nakazu zawieszenia, o którym mowa w upoważnieniu.
(9) Ostateczne porozumienie zostało zgłoszone Komisji dnia 26 września 2003 r.
Sprecyzowano, że szczegóły zmienionego planu zostaną jej przesłane w terminie późniejszym.
(10) Decyzją z dnia 15 października 2003 r.
Komisja dokonała rozszerzenia rozpoczętego formalnego dochodzenia, przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu, na nowe zgłoszone środki [2].
(11) Decyzje Komisji z dnia 17 września i 15 października 2003 r. zostały wspólnie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja zwróciła się do zainteresowanych z wnioskiem o przedstawienie swoich uwag na temat środków, o których była mowa.
(12) Pismem z dnia 31 października 2003 r. Komisja przesłała Francji wniosek o dodatkowe informacje.
Dnia 11 listopada 2003 r. Komisja przesłała Francji pismo w celu zwrócenia uwagi na pewne opóźnienia, jakich dopuściła się przy przekazywaniu niezbędnych dokumentów do oceny Komisji.
(13) W pismach z dnia 24 i 25 listopada 2003 r. Francja przesłała Komisji pierwszą serię informacji dotyczących cesji dziedziny działalności T&D Alstom oraz środków pokrewnych.
(14) Po upomnieniu w dniu 2 grudnia 2003 r. Komisja otrzymała, dnia 5 grudnia 2003 r., pismo zawierające informacje uzupełniające do komunikatów z 8 sierpnia, 14 sierpnia i 26 września 2003 r., a także odpowiedź na dodatkowe pytania Komisji z dnia 31 października 2003 r.
(15) Pismem z dnia 3 grudnia 2003 r. Komisja zwróciła się do Francji o przedstawienie jej nowych szczegółów dotyczących środków pokrewnych.
(16) Pomiędzy 3 a 8 grudnia 2003 r. Komisja otrzymała komunikat na temat 46 opinii zainteresowanych stron trzecich.
Opinie te zostały przekazane Francji w celu opatrzenia komentarzem, pismami z dnia 22 grudnia 2003 r., 12 i 16 stycznia 2004 r.
(17) Pismem z dnia 24 grudnia 2003 r. Francja złożyła wniosek o przyznanie jej dodatkowego terminu 20 dni roboczych w celu udzielenia odpowiedzi na dodatkowe pytania Komisji z dnia 3 grudnia 2003 r.
Komisja przyjęła ten wniosek pismem z dnia 13 stycznia 2004 r.
(18) Pismem z dnia 12 stycznia 2004 r. Komisja poinformowała Francję, że niezależnym ekspertem, którego wybrała Komisja po przeprowadzeniu zaproszenia do składania ofert, zorganizowanym przez nią w celu wspomożenia Francji w analizowaniu planu restrukturyzacji grupy Alstom, jest spółka BearingPoint France SAS.
(19) Pismem z dnia 22 stycznia 2004 r. Francja zwróciła się z wnioskiem o nowe przełożenie terminu o około miesiąc, w celu udzielenia odpowiedzi zainteresowanym stronom trzecim.
To przełożenie terminu zostało zaakceptowane przez Komisję pismem z dnia 27 stycznia 2004 r.
(20) Dnia 30 stycznia 2004 r. Komisja przesłała Francji wniosek o dodatkowe informacje dotyczące w szczególności zasięgu cesji sektora T&D Alstom, na który odpowiedziano pismem z dnia 16 lutego 2004 r.
(21) Dnia 11 lutego 2004 r. Francja odpowiedziała na pismo Komisji z dnia 3 grudnia 2003 r., dotyczące środków pokrewnych.
Ponieważ niektóre z tych informacji były jeszcze częściowo niekompletne, Komisja zwróciła się do Francji o przekazanie jej nowych szczegółów, pismem z dnia 19 lutego 2004 r.
Pismem z dnia 9 marca 2004 r. Francja przekazała wymagane informacje.
(22) Pismem z dnia 10 marca 2004 r. Komisja przypomniała Francji, że czeka na jej odpowiedź dotyczącą komentarzy w sprawie opinii stron trzecich, którą zobowiązała się przekazać najpóźniej dnia 1 marca.
Odpowiedź Francji, do której dołączono informacje dotyczące niektórych zmian w zakładanym początkowo planie restrukturyzacji, została przesłana Komisji pismem z dnia 15 marca 2004 r.
(23) W kwietniu i maju 2004 r. odbyło się kilka spotkań roboczych między Francją a Komisją, których celem była dyskusja na temat organizacji rozwiązania finansowego, zaproponowanego początkowo przez Francję, oraz środków wyrównawczych niezbędnych dla zatwierdzenia pomocy.
Na zakończenie tych rozmów, dnia 21 i 26 maja 2004 r., Francja przesłała Komisji dwa pisma, w których zobowiązała się do przyjęcia pewnej liczby zobowiązań dotyczących środków, o których mowa, oraz poinformowała o zmianach w środkach przewidzianych początkowo.
Informacje dodatkowe zostały przesłane przez Francję Komisji w pismach z 7, 9, 10, 18 i 25 czerwca 2004 r.
II.
OPIS
1.
Grupa Alstom
(24) Alstom jest spółką akcyjną prawa francuskiego, notowaną na giełdach w Paryżu, Londynie i Nowym Jorku.
Podczas okresu obrachunkowego 2002/2003 obroty grupy wyniosły 21,4 mld EUR, wynik operacyjny był ujemny i wyniósł 507 mln EUR, a strata netto wyniosła 1,38 mld EUR.
Na dzień 31 marca 2003 r. grupa Alstom zatrudniała około 110000 osób w 70 krajach, w tym 62000 w Europie.
(25) Przed bieżącą restrukturyzacją grupa Alstom wykonywała działalność polegającą na projektowaniu, produkowaniu i serwisowaniu produktów i systemów w czterech dziedzinach: energii (dalej zwanej: sektorem "Energii"), transmisji i dystrybucji (dalej zwanej: sektorem "T&D"), transportu kolejowego (dalej zwanej: sektorem "Transportu") oraz budowy okrętów (dalej zwanej: sektorem "Marynarki"):
- podczas okresu obrachunkowego 2002/2003 sektor Energii miał obroty w wysokości 10,9 mld EUR i zatrudniał 46000 osób na świecie,
- sektor T&D, przekazany w dużej części francuskiej grupie Areva dnia 25 września 2003 r., odnotował w okresie obrachunkowym 2002/2003, przed cesją, obroty w wysokości 3,6 mld EUR, przy zatrudnieniu 28000 osób,
- w tym samym okresie obrachunkowym 2002/2003 sektor Transportu odnotował obroty w wysokości 5 mld EUR i zatrudniał 28500 osób,
- i wreszcie, sektor Marynarki miał obroty o wysokości 1,5 mld EUR w tym samym okresie obrachunkowym 2002/2003, przy zatrudnieniu 4500 osób.
(26) Podczas okresu obrachunkowego 2003/2004 obroty grupy Alstom wyniosły 16,7 mld EUR, o 10 % mniej w porównaniu z okresem obrachunkowym 2002/2003, przy porównywalnej podstawie.
Niezależnie od dodatniego wyniku operacyjnego w wysokości 300 mln EUR (marża operacyjna w wysokości 1,8 %), strata netto grupy Alstom wzrosła, by osiągnąć 1,86 mld EUR, w tym 655 mln związanych z kosztami restrukturyzacji i 460 mln związanych z kosztami finansowymi.
(27) Zmiany wyników operacyjnych w poszczególnych sektorach zostały przedstawione w tabeli 1.
Tabela 1
Dane dotyczące przedsiębiorstwa
(obroty i wynik operacyjny w mln EUR) _BAR_
_BAR_ 2000/2001 _BAR_ 2001/2002 _BAR_ 2002/2003 _BAR_ 2003/2004 _BAR_
Obroty roczne _BAR_ 24550 _BAR_ 23453 _BAR_ 21351 _BAR_ 16688 _BAR_
Wynik operacyjny _BAR_ 1151 _BAR_ 941 _BAR_ (507) _BAR_ 300 _BAR_
w tym Energia _BAR_ 448 _BAR_ 572 _BAR_ (690) _BAR_ 178 _BAR_
T&D _BAR_ 275 _BAR_ 226 _BAR_ 227 _BAR_ 136 _BAR_
Transport _BAR_ 266 _BAR_ 101 _BAR_ (24) _BAR_ 64 _BAR_
Marynarka _BAR_ 80 _BAR_ 47 _BAR_ 24 _BAR_ (19) _BAR_
Corporate _BAR_ (41) _BAR_ (35) _BAR_ (44) _BAR_ (59) _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 143014 _BAR_ 118995 _BAR_ 109671 _BAR_ 78811 _BAR_
2.
Trudności grupy Alstom przed planem restrukturyzacji
(28) Francja wyjaśnia, że trudności grupy Alstom wywołane zostały przez nałożenie się kilku czynników.
Po pierwsze, grupa ucierpiała w wyniku ogólnego zastoju gospodarki po wydarzeniach z 11 września 2001 r.
Francja podkreśla zresztą, że liberalizacja niektórych rynków (w szczególności rynku elektryczności oraz, w mniejszym stopniu, rynku transportu) stanowiła dodatkowy czynnik trudności dla przedsiębiorstwa.
(29) Ponadto grupa przeżyła następstwa poważnych problemów technicznych, które miały miejsce w dużych turbinach gazowych GT24 i GT26, kupionych od szwedzkiej grupy ABB.
Grupa Alstom miała również trudności związane ze sprzedażą pociągów w Zjednoczonym Królestwie.
Ponadto przedsiębiorstwo ucierpiało wskutek braku zamówień na statki wycieczkowe w latach 2001/2002 i 2002/2003 oraz wskutek strat wynikłych z ogłoszenia upadłości przez Renaissance Cruises.
(30) Począwszy od wiosny 2003 r., grupa Alstom, po ogłoszeniu swoich trudności i wysokości strat, stała się ofiarą głębokiego kryzysu zaufania.
Poziom zamówień zmalał, gdyż klienci nie byli już pewni, że przedsiębiorstwo będzie mogło wywiązać się ze swoich zobowiązań w przyszłości.
Dostawcy narzucili bardziej rygorystyczne warunki płatności, a przedsiębiorstwa finansowe podjęły decyzję o zmniejszeniu kwoty zabezpieczeń na zamówienia realizowane przez Alstom.
(31) Poza tym, wskutek wydarzeń z 11 września 2001 r., wiele towarzystw ubezpieczeniowych zmniejszyło swoje ryzyko w stosunku do klientów i narzuciło grupie Alstom bardziej rygorystyczne warunki uzyskiwania zabezpieczeń.
Kontynuacja działalności na rynkach uzależniona jest, dla grupy Alstom, od uzyskania zabezpieczeń gwarantujących dobre wykonanie umów długoterminowych.
Bez tych gwarancji Alstom nie będzie w stanie sprostać nowym zamówieniom.
3.
Plan restrukturyzacji
(32) W marcu 2002 r. podjęto decyzję w sprawie pierwszego planu przywrócenia wartości grupy Alstom ("Restore value"), lecz został on wdrożony jedynie częściowo.
Drugi plan, obejmujący projekty początkowe, lecz ambitniejszy, został zatwierdzony w marcu 2003 r., a następnie zmieniony i rozszerzony w styczniu 2004 r.
Ten drugi plan uznawany jest przez Francję za plan restrukturyzacji, który powinien objąć okres między okresem obrachunkowym 2002/2003 i okresem obrachunkowym 2005/2006.
Przewiduje trzy rodzaje środków: cesje mające na celu ponowne nakierowanie działań grupy na dziedziny kluczowe; reorganizację przemysłową; reorganizację finansową.
Cesje
(33) W ramach pierwszego rodzaju środków, dotyczącego ponownego nakierowania działań grupy na jej dziedziny kluczowe, grupa Alstom przeprowadziła cesje, które pociągnęły za sobą zmniejszenie obrotów grupy o 4,3 mld EUR (–20 % w stosunku do okresu 2002/2003) oraz zmniejszenie liczby zatrudnionych o 30000 osób (–27 %).
Miały miejsce następujące cesje:
- działalność "Turbiny przemysłowe" została odstąpiona na rzecz firmy Siemens w kwietniu 2003 r.; działalność ta przynosiła 950 mln EUR netto.
Obroty z tej działalności wyniosły 1,25 mld EUR w okresie obrachunkowym 2002/2003 (około 6 % obrotów grupy Alstom) przy 6000 zatrudnionych [4],
- działalność "T&D", za wyjątkiem segmentu Power Conversion, została odstąpiona na rzecz firmy Areva we wrześniu 2003 r., co przyniosło 920 mln EUR netto; obroty z tej działalności wyniosły 3 mld EUR w okresie obrachunkowym 2002/2003 (około 14 % obrotów grupy Alstom) przy 24000 zatrudnionych [5],
- sprzedano nieruchomości za kwotę całkowitą 415 milionów EUR (267 mln EUR przed marcem 2003 r. i 148 mln EUR między marcem a sierpniem 2003 r.); inne sprzedaże dodatkowe na kwotę 50 mln EUR były jeszcze w trakcie negocjacji w grudniu 2003 r.
Reorganizacja przemysłowa
(34) Drugi rodzaj środków obejmuje reorganizację przemysłową kluczowych dziedzin działalności grupy Alstom na trzy sektory, których całkowite obroty szacowane są na 16 mld EUR w okresie 2005/2006:
- sektor Energii, składający się z podsektora "Power Turbo-Systems" (turbiny gazowe i parowe), którego obroty szacowane są na 3,6 mld EUR, z podsektora "Power Service", którego obroty szacowane są na 3,1 mld EUR i z podsektora "Power Environment" (kotły i turbiny wodne), którego obroty szacowane są na 3,1 mld EUR,
- sektor Transportu, którego obroty szacowane są na 5,5 mld EUR,
- sektor Marynarki, którego obroty szacowane są na 1 mld EUR.
Całkowite obroty obejmują również sektor Power Conversion (obroty 0,5 mld EUR), część "Corporate" (0,2 mld EUR) oraz ujemną regulację na przyjętym poziomie ("corporate buffer") w wysokości 1 mld EUR.
(35) W każdym z tych sektorów wysiłki restrukturyzacyjne będą kontynuowane w następujący sposób:
- reorganizacja operacyjna podsektorów Power Environment i Power Turbo-Systems, obejmująca zmianę wielkości lub zamknięcie niektórych zakładów, której celem jest przede wszystkim redukcja zatrudnienia oraz wybór najkorzystniejszego położenia geograficznego,
- wycofanie się z działalności związanej z parowymi turbinami przemysłowymi (IST) (podsektor Power Turbo-Systems) oraz wstrzymanie działalności we francuskich zakładach w La Courneuve,
- reorganizacja przemysłowa sektora Transportu, obejmująca zmianę wielkości lub zamknięcie niektórych zakładów oraz redukcję zatrudnienia,
- redukcja działalności w sektorze Marynarki, po zamknięciu stoczni w Saint-Malo, o którym decyzję podjęto z początkiem 2003 r.
W głównym zakładzie w Saint-Nazaire przewiduje się redukcję zatrudnienia poprzez wysyłanie pracowników na wcześniejszą emeryturę.
(36) Tabela 2 przedstawia w skrócie konsekwencje podjęcia tych środków, dla każdego segmentu działalności, w trzech finansowych okresach obrachunkowych (od 2003 r. do 2006 r.).
W latach następnych oczekiwane w związku z tymi restrukturyzacjami oszczędności powinny wynieść […] [6] mln EUR rocznie.
Tabela 2
Skrótowa informacja związana z reorganizacją działalności w ciągu trzech lat
_BAR_ Redukcja zatrudnienia (jednostki) _BAR_ Koszty restrukturyzacji (w mln EUR) _BAR_ Oczekiwane oszczędności (w mln EUR) _BAR_
Power Environment _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Power Turbo-Systems _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Power Conversion _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
T&D _BAR_ _BAR_ […] _BAR_ _BAR_
Power Services + IST _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Transport _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Marynarka _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Corporate _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Razem _BAR_ […] _BAR_ […] [7] _BAR_ […] _BAR_
Restrukturyzacja finansowa
(37) Jeżeli chodzi o trzeci rodzaj środków, restrukturyzację finansową, przewiduje ona rozwiązanie finansowe obejmujące interwencje grupy Alstom, państwa i banków.
(38) Pierwsze tego rodzaju rozwiązanie zostało sfinalizowane dnia 2 sierpnia 2003 r.
W związku z rozpoczęciem przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego, Francja zgłosiła, dnia 26 września 2003 r., w istotny sposób zmienione porozumienie, które nie obejmowało już środków pociągających za sobą udziału państwa w kapitale własnym grupy Alstom w sposób automatyczny i nieodwołalny, bez wcześniejszej zgody Komisji, takiej, jaką narzucają przepisy wspólnotowe w zakresie pomocy państwa.
To nowe porozumienie, którego warunki opisano poniżej, zastąpiło porozumienie z 2 sierpnia 2003 r.
(39) Porozumienie to obejmuje (środek 1) zobowiązanie państwa do uczestnictwa w emisji podporządkowanych papierów wartościowych o określonym terminie wykupu, podlegających wykupowi w akcjach (TSDDRA), zarezerwowanych dla państwa, w kwocie 300 mln EUR.
Parytet tych papierów wartościowych wynosi 1 TSDDRA za 1 akcję i zostały subskrybowane w cenie 1,25 EUR.
Zostały wyemitowane na okres 20 lat i przynoszą oprocentowanie o stałej stopie w wysokości 2 % rocznie, aż do decyzji Komisji.
Te papiery wartościowe stanowią zobowiązania podporządkowane, o mniejszej wadze w stosunku do innych zobowiązań podporządkowanych, w tym do obligacji podlegających wykupowi w akcjach (ORA), pożyczek podporządkowanych o określonym terminie wykupu (PSDD) oraz podporządkowanych papierów wartościowych o określonym terminie wykupu (TSDD) [8].
(40) Konwersja podlega następującej klauzuli warunkowej: "TSDDRA wyemitowane przez Spółkę i subskrybowane przez państwo podlegają kompensacie w postaci akcji zwykłych tej spółki w liczbie jednej akcji zwykłej o 1,25 EUR wartości nominalnej za TSDDRA, pod jedynym warunkiem uzyskania decyzji Komisji Europejskiej z oświadczeniem, że subskrybowanie przez państwo TSDDRA wyemitowanych przez Alstom oraz ich kompensata w postaci akcji stanowią pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem, lub że nie stanowią pomocy państwa.
Ta kompensata w postaci akcji nastąpi automatycznie i z mocy prawa, pierwszego dnia roboczego po uzyskaniu przez państwo decyzji Komisji".
(41) Państwo zobowiązało się nie odstępować ani TSDDRA, ani akcji mogących wyniknąć z ich kompensaty, przed całkowitym uzdrowieniem spółki.
(42) Ze swej strony banki zobowiązały się nieodwołalnie do subskrybowania podwyższenia kapitału, zatwierdzonego na walnym zgromadzeniu dnia 18 listopada 2003 r. i które jest dla nich zarezerwowane, w kwocie 300 mln EUR, po cenie emisyjnej 1,25 EUR za akcję.
(43) W porozumieniu przewidziane jest również przyznawanie krótkoterminowych ulg komercyjnych na kwotę całkowitą 1,5 mld EUR (środek 2).
Państwo, bezpośrednio lub za pośrednictwem Kasy Depozytowo-Konsygnacyjnej (CDC), zobowiązało się do wznowienia papierów komercyjnych, subskrybowanych na kwotę 300 mln EUR w terminie nieprzekraczającym dwunastomiesięcznego okresu liczonego od dnia ostatniej emisji, która miała miejsce przed 8 lutego 2004 r. oraz do subskrybowania papierów komercyjnych na dodatkową kwotę do 900 mln EUR.
Zobowiązanie państwa w sprawie ulg komercyjnych wynosi więc 1,2 mld EUR.
(44) Dodatkowe 900 mln zostało subskrybowanych w całości, a następnie spłaconych przez Alstom: dnia 23 grudnia 2003 r. przedsiębiorstwo zwróciło 800 mln EUR dzięki długoterminowym przychodom finansowym (TSDDRA, TSDD i PSDD), opisanym w motywach 39, 47 i 48, oraz 100 mln EUR w styczniu 2004 r. z przychodów ze sprzedaży sektora T&D grupie Areva.
(45) Banki ze swej strony uczestniczą w operacji do wysokości 300 mln EUR w papierach komercyjnych oraz zobowiązują się do wznowienia tego udziału w terminie nieprzekraczającym dwunastomiesięcznego okresu liczonego od dnia ostatniej emisji, która miała miejsce przed 8 lutego 2004 r.
(46) Porozumienie przewiduje również (środek 3) emisję przez banki linii zabezpieczeń grupowych w wysokości 3,5 mld EUR, z czego 65 %, to znaczy 2,275 mld EUR, posiada regwarancję państwa.
Ten system zabezpieczeń powinien działać aż do wyczerpania limitu 3,5 mld EUR.
Czas trwania umów handlowych zabezpieczonych w ten sposób nie może przekroczyć 7 lat.
Regwarancja została wprowadzona za pośrednictwem Caisse Française de Développement Industriel (Francuskiej Kasy Rozwoju Przemysłowego) (CFDI), należącej do grupy banków Banques Populaires.
Należy podkreślić, że w odniesieniach do tego środka Francja uznaje tę regwarancję za przyznaną przez państwo.
(47) Czwarty środek stanowi podporządkowana pożyczka o określonym terminie wykupu (PSDD) na okres 5 lat, w wysokości 1,5 mld EUR, z czego 300 mln powinno zostać wniesione przez państwo, a 1,2 mld subskrybowane przez banki (środek 4).
W swych komentarzach z dnia 5 grudnia 2003 r. Francja zaznaczyła, że pożyczka ta została ostatecznie przyznana przez CFDI.
Państwo ogranicza się do udzielenia CFDI gwarancji na kwotę pożyczki.
PSDD jest oprocentowana według stopy procentowej EURIBOR +450 punktów bazowych, z czego 300 punktów bazowych płatnych na zakończenie każdego okresu oprocentowania i 150 punktów bazowych kapitalizowanych i płatnych na zakończenie.
Pożyczka ta stanowi zobowiązanie podporządkowane, jednakże o większej wadze w porównaniu do TSDDRA, TSDD i ORA.
(48) Francja zobowiązała się w sposób nieodwołalny do subskrybowania zarezerwowanej dla państwa emisji podporządkowanych papierów wartościowych o określonym terminie wykupu (TSDD) o wartości 200 mln EUR i o piętnastoletnim terminie wykupu (środek 5, dawny środek 4 a).
Te TSDD będą oprocentowane według stopy referencyjnej powiększonej o 500 punktów bazowych rocznie, z czego 350 punktów bazowych rocznie płatnych co roku w przypadającym terminie, a 150 punktów bazowych rocznie kapitalizowanych i płatnych na zakończenie.
Są one podporządkowane ORA, PSDD i/lub nieuprzywilejowane.
(49) Banki zagwarantowały, poza interwencjami już opisanymi, lokatę emisji ustalonej pierwotnie na kwotę 1 mld EUR w obligacjach podlegających wykupowi w akcjach (ORA), z preferencyjnym prawem wykupu na rzecz obecnych akcjonariuszy spółki.
ORA, których wartość została ostatecznie ustalona na 900 mln EUR, podlegają wykupowi w akcjach po 5 latach, licząc od daty rozpoczęcia operacji.
Warunki tej emisji są następujące: kupon odsetkowy 2 % kapitalizowany na koniec roku 2004, parytet 1 ORA na 1 akcję, cena subskrypcji 1,40 EUR, plus premia emisyjna od 10 do 20 %.
Zobowiązania te są podporządkowane PSDD, lecz o większej wadze w stosunku do TSDDRA i TSDD.
(50) Tabela 3 przedstawia ogólny zarys środków objętych rozwiązaniem finansowym mającym na celu wsparcie grupy Alstom, zgodnie ze zgłoszeniem przez Francję, dokonanym dnia 26 września 2003 r., w zastępstwie porozumienia z 2 sierpnia 2003 r.
Tabela 3
Opis rozwiązania finansowego – wersja z września 2003 r.
(kwoty w mld EUR) _BAR_
Środek _BAR_ Banki/Inwestorzy _BAR_ Zobowiązanie państwa [9] _BAR_
Zwiększenie kapitału I _BAR_ 0,30 _BAR_ — _BAR_
TSDDRA (środek 1) _BAR_ — _BAR_ 0,30 _BAR_
Krótkoterminowe aktywa płynne (środek 2) _BAR_ 0,30 _BAR_ 1,20 _BAR_
Zabezpieczenia w wysokości 3,5 mld (środek 3) _BAR_ 3,5 _BAR_ Regwarancje na kwotę 65 %, czyli 2,275 _BAR_
PSDD (środek 4) _BAR_ 1,20 _BAR_ Gwarancja na rzecz CFDI od 0,30 _BAR_
TSDD (środek 5) _BAR_ — _BAR_ 0,20 _BAR_
ORA _BAR_ 0,90 _BAR_ — _BAR_
(51) W maju 2004 r. Francja poinformowała Komisję o zmianach dotyczących rozwiązania finansowego, które właśnie zostało opisane, a które zostaną wprowadzone w życie przez państwo i banki latem 2004 r.
Nowe rozwiązanie obejmuje dwie zmiany istniejących środków oraz nowy środek.
(52) Po pierwsze, regwarancja państwa należąca do zabezpieczeń grupowych (środek 3) zostanie umorzona i umieszczona w mechanizmie gwarancyjnym, który pokryje nową linię zabezpieczeń grupowych z limitem w wysokości 8 mld EUR, wydaną przez banki.
Ta nowa linia zabezpieczeń obejmuje następujący mechanizm gwarancyjny: straty zostaną pokryte w pierwszym rzędzie z gwarancji dodatkowej (zabezpieczenia kredytu) w gotówce w wysokości 700 mln EUR, wniesionej przez przedsiębiorstwo.
W drugiej kolejności straty zostaną pokryte z gwarancji w wysokości 1,3 mld EUR, w której uczestniczą pari passu państwo w kwocie 1,25 mld EUR i banki w kwocie 50 mln EUR.
Straty powyżej 2 mld EUR nie będą już objęte gwarancją i będą pokrywane w całości przez banki, które wydały zabezpieczenia.
Okres wydawania zabezpieczeń w tej linii zabezpieczeń grupowych wynosi dwa lata, licząc od jej otwarcia, przewidzianego na lato 2004 r.
W tym okresie, z jednej strony, umorzenie istniejących gwarancji wynikające z zakończenia prac i z dostarczenia produktów przez Alstom pociągnie za sobą obniżenie pułapu linii zabezpieczeń.
Z drugiej strony, w tym samym okresie, linia zostanie ponownie zasilona innymi zabezpieczeniami, w granicach pułapu 8 miliardów EUR.
Z chwilą zakończenia wydawania zabezpieczeń i po zawieszeniu ich kontynuacji pułap linii zostanie zmniejszony w zależności od amortyzacji zabezpieczeń.
Równolegle, gwarancje zamortyzują się w taki sposób, by w każdej chwili wynosiły co najmniej 25 % wartości pułapu linii zabezpieczeń.
Gwarancja drugorzędna w wysokości 1,3 mld EUR amortyzuje się jako pierwsza, a gwarancja pierwszych strat w wysokości 700 mln EUR amortyzuje się później.
W związku z tym ryzyko odwołania się do państwa powinno stać się zerowe, począwszy od końca 2008 r. / początku 2009 r., wobec końca 2011 r. / początku 2012 r. w mechanizmie wcześniejszym, w którym regwarancja państwa nie korzystała z amortyzacji priorytetowej.
Należy wspomnieć, że pułap 8 mld EUR nie będzie właściwy jedynie przy wydawaniu nowych zabezpieczeń.
Wszystkie zabezpieczenia wydane przez banki po wrześniu 2003 r. i niekorzystające już w związku z tym z regwarancji państwa w wysokości 65 % oraz, pod pewnymi warunkami i w sposób ograniczony, gwarancje wydane przed wrześniem 2003 r., będą mogły zostać wniesione do tej nowej linii zabezpieczeń grupowych w wysokości 8 mld EUR, a wiec korzystać z odpowiedniego mechanizmu gwarancyjnego.
(53) Po drugie, Francja zobowiązuje się przekształcić w kapitał, latem 2004 r., swoje wierzytelności wobec grupy Alstom, składające się z PSDD w wysokości 300 mln EUR (środek 4) w posiadaniu CFDI oraz TSDD w wysokości 200 mln EUR (środek 5).
Banki będą również mogły przekształcić część swoich wierzytelności wobec grupy Alstom w kapitał.
(54) Dodatkowe zwiększenie kapitału będzie miało miejsce latem 2004 r. i wyniesie od 1 do 1,2 mld EUR (środek 6).
Państwo będzie w nim uczestniczyło proporcjonalnie do swoich udziałów w kapitale, które wyliczyć będzie można po przekształceniu TSDDRA, to znaczy na poziomie od 17 do 18,5 %.
W związku z tym kwota subskrybowana przez państwo wyniesie od 170 do 222 mln EUR.
Saldo zostanie ulokowane na giełdzie i subskrybowane przez związek banków.
To zwiększenie kapitału posłuży w szczególności do uzyskania 700 mln EUR niezbędnych dla utworzenia gwarancji dodatkowej, stanowiącej pokrycie pierwszych strat nowej linii zabezpieczeń grupowych.
(55) Tabela 4 przedstawia ogólny zarys wszystkich środków objętych nowym rozwiązaniem finansowym, stanowiącym przedmiot niniejszej decyzji.
Tabela 4
Opis rozwiązania finansowego – wersja z maja 2004 r.
(kwoty w mld EUR) _BAR_
Środek _BAR_ Banki/Inwestorzy _BAR_ Zobowiązania państwa _BAR_
Zwiększenie kapitału I _BAR_ 0,30 _BAR_ — _BAR_
TSDDRA (środek 1) _BAR_ — _BAR_ 0,30 _BAR_
Krótkoterminowe aktywa płynne (środek 2) _BAR_ 0,30 _BAR_ 1,20 _BAR_
Zabezpieczenia w wysokości 8 miliardów (środek 3) _BAR_ 8 _BAR_ Gwarancja przy drugiej stracie, czyli 1,25 _BAR_
PSDD do przekształcenia w kapitał (środek 4) _BAR_ 1,20 _BAR_ 0,30 _BAR_
TSDD do przekształcenia w kapitał (środek 5) _BAR_ — _BAR_ 0,20 _BAR_
ORA _BAR_ 0,90 _BAR_ — _BAR_
Zwiększenie kapitału II (środek 6) _BAR_ 0,83/0,99 _BAR_ 0,17/0,22 _BAR_
Perspektywy finansowe
(56) Francja uważa, że plan restrukturyzacji pozwoli grupie Alstom zapewnić możliwość skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
Szacunkowe wyliczenia znajdują się w planie finansowym ("Three Year Treasury Plan"), w jego wersji W10.
Ta wersja jest ostatnią z dostępnych wersji, zawierających wszystkie prognozy na każdy okres obrachunkowy od 2003/2004 do 2005/2006.
Podstawowe liczby tego planu przedstawione zostały w tabeli 5.
Tabela 5
Wyciąg z trzyletniego planu refinansowania grupy Alstom – wersja W10 z września 2003 r.
(kwoty w mld EUR) _BAR_
Okres obrachunkowy _BAR_ 2002/2003 _BAR_ 2003/2004 _BAR_ 2004/2005 _BAR_ 2005/2006 _BAR_
Otrzymane zamówienia _BAR_ 19,123 _BAR_ [↘] [10] _BAR_ [↗] _BAR_ [↗] _BAR_
Turbiny Przemysłowe _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Power – Environment _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Power – Turbo-Systems _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Power – Services _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
T&D (w tym Power Conversion) _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Transport _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Marynarka _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Przedsiębiorstwo i inne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Buffer _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Sprzedaż _BAR_ 21,351 _BAR_ [↘] _BAR_ [↘] _BAR_ [↗] _BAR_
Turbiny Przemysłowe _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Power – Environment _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Power – Turbo-Systems _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Power – Services _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
T&D (w tym Power Conversion) _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Transport _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Marynarka _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Przedsiębiorstwo i inne _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Buffer _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Przychody operacyjne marża operacyjna _BAR_ (0,507) –2,4 % _BAR_ [↗] _BAR_ [↗] _BAR_ [↗] _BAR_
Zysk operacyjny _BAR_ (1,062) _BAR_ [↗] _BAR_ [↗] _BAR_ [↗] _BAR_
Przepływy finansowe netto _BAR_ (0,265) _BAR_ [↘] _BAR_ [↗] _BAR_ [↘] _BAR_
Zobowiązania brutto razem _BAR_ 6,688 _BAR_ [↘] _BAR_ [↘] _BAR_ [↘] _BAR_
Dług ekonomiczny _BAR_ 4,918 _BAR_ [↘] _BAR_ [↘] _BAR_ [↘] _BAR_
Kapitał własny _BAR_ 0,847 _BAR_ [↗] _BAR_ [↘] _BAR_ [↗] _BAR_
Dług/Kapitał własny _BAR_ 581 % _BAR_ [↘] _BAR_ [↗] _BAR_ [↘] _BAR_
(57) W związku ze zmianami w rozwiązaniu finansowym, zapowiedzianymi w maju 2004 r., Francja przedstawiła nową wersję prognoz finansowych.
Podstawowe liczby tej wersji przedstawione zostały w tabeli 6.
Zaznaczone zostały dwie wartości: pierwsza z nich odpowiada przypadkowi, w którym banki przekształcają maksymalną kwotę wierzytelności przewidywaną w rozwiązaniu finansowym zapowiedzianym w maju 2004 r. (czyli 700 mln EUR); druga wartość odpowiada przypadkowi, w którym banki nie przekształcają żadnej z tych wierzytelności.
Prognozy nie uwzględniają cesji, które spółka będzie musiała przeprowadzić.
Tabela 6
Nowe prognozy uwzględniające skutki nowych środków finansowych
(kwoty w mld EUR) _BAR_
Okres obrachunkowy _BAR_ 2004/2005 _BAR_ 2005/2006 _BAR_ 2006/2007 _BAR_
Zobowiązania brutto razem _BAR_ […] _BAR_ [↘] _BAR_ [↘] _BAR_
Dług ekonomiczny _BAR_ […] _BAR_ [↘] _BAR_ [↘] _BAR_
Kapitał własny _BAR_ […] _BAR_ [↘] _BAR_ [↗] _BAR_
Dług/Kapitał własny _BAR_ […] _BAR_ [↘] _BAR_ [↘] _BAR_
4.
Inne środki
(58) Poza środkami, które właśnie zostały opisane, w porozumieniu z 2 sierpnia 2003 r. wspomniano o środku znanym już Komisji z prasy i w związku z którym Francja została poproszona o przedstawienie informacji, pismem z dnia 10 lipca 2003 r. (środek 7, dawny środek 5): według doniesień prasowych grupa nuklearna Areva przedstawiła ofertę kupna sektora T&D grupy Alstom za kwotę uznaną za wyższą niż 1 miliard euro.
Zdaniem Francji państwo francuskie się na to zgodziło [11], podczas obrad Rady Nadzorczej dnia 1 lipca 2003 r., w sprawie propozycji zarządu grupy Areva o złożeniu oferty kupna tego sektora od grupy Alstom.
Należy zwrócić uwagę, iż środek ten znajduje się wyraźnie w planie restrukturyzacji i w porozumieniu z 2 sierpnia 2003 r.
(59) Ponadto Komisja zapoznała się z całą serią środków, które nie zostały zgłoszone i w związku z którymi Francja została poproszona o przedstawienie wyjaśnień w pismach z 28 sierpnia i z 3 grudnia 2003 r.:
- środek 8 (dawny środek 6): zdaniem skarżącego Francja udzieliła gwarancji na budowę elektrowni (na przykład w Bahrajnie i/lub w innych krajach),
- środek 9 (dawny środek 7): według doniesień prasowych, przedsiębiorstwo publiczne Gaz de France (GdF) podpisało list intencyjny dotyczący zakupu, od grupy Alstom, jednego lub dwóch zbiornikowców do przewozu skroplonego metanu, w zamian za przyznanie mu z tego tytułu korzyści; całkowita wartość umów wynosi […] mln EUR (dwa zbiornikowce odpowiednio za […] mln EUR i za […] mln EUR),
- środek 10 (dawny środek 8): według doniesień prasowych, SeaFrance, morskie towarzystwo przewozów przez kanał La Manche, będące w posiadaniu francuskich kolei państwowych Société Nationale des Chemins de fer Français (SNCF), zamówiło od grupy Alstom prom samochodowy o wartości […] milionów EUR, co stanowiłoby jeszcze jedną dodatkową korzyść na rzecz grupy Alstom.
III.
UZASADNIENIE WYBORÓW PROCEDURALNYCH
(60) Formalne dochodzenie rozpoczęto w celu sprawdzenia, czy środki, które zostały przedstawione do wiadomości Komisji latem 2003 r., stanowiły pomoc zgodną ze wspólnym rynkiem.
Mimo że środki, o których mowa, pochodziły ze źródeł państwowych oraz że pozwoliły grupie Alstom zachować aktywność na rynkach, o których mowa, zagrażając łamaniem zasad konkurencji i naruszaniem wymiany między Państwami Członkowskimi, Francja kwestionowała pomocowy charakter niektórych z nich (w szczególności środka 1).
Ponadto informacje przekazane przez Francję i dotyczące środków 7–10 były niewystarczające, a pozostałe środki zostały uznane za pomoc w ratowaniu i restrukturyzacji.
Cała pomoc mogła nie spełniać kryteriów ustalonych przez wytyczne wspólnotowe dla pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności [12] (zwane dalej: "wytycznymi"), szczególnie środki zakwalifikowane przez Francję jako pomoc w ratowaniu, w stopniu, w jakim plan restrukturyzacji został już tam wprowadzony w życie.
(61) Następnie, po zawarciu nowego porozumienia z bankami, Francja wprowadziła zmiany w początkowych środkach pomocowych.
Środki te zostały zgłoszone Komisji dnia 26 września 2003 r.
To w tych warunkach formalne dochodzenie zostało rozszerzone, tak by mogło również dotyczyć nowych środków, które miały częściowo zastąpić środki objęte porozumieniem z dnia 2 sierpnia 2003 r., zwiększając ich kwotę.
(62) W związku z nowym rozwiązaniem finansowym, które zostało wprowadzone w maju 2004 r., Komisja uznała, że w danym przypadku nie jest ani konieczne, ani właściwe dokonywanie drugiego rozszerzenia formalnego dochodzenia.
Stwierdzono bowiem przede wszystkim, że wprowadzone zmiany nie spowodują zwiększenia całej kwoty pomocy, lecz że, wręcz przeciwnie, wpłyną one na jej zmniejszenie.
Gwarancja państwa bowiem w linii zabezpieczeń (środek 3), zastępująca poprzednią regwarancję państwa, zmniejsza ryzyko państwa o 1 mld EUR.
Ponadto mechanizm gwarancji wprowadzony w życie przewiduje obecnie, że straty będą pokrywane przede wszystkim za pomocą gwarancji dodatkowej w wysokości 700 mln EUR, wniesionej przez przedsiębiorstwo, a państwo będzie interweniować dopiero w ramach gwarancji drugorzędnej.
Bez względu na poziom strat, kwota pokrywana przez państwo pozostaje niższa od kwoty wynikającej z poprzedniego rozwiązania.
Zgodnie z wyjaśnieniem, które zostanie przedstawione w części VI.3, zabezpieczenia powinny być uznawane za pomoc państwa, która może pokryć aż 100 % ich kwoty.
W tych warunkach przedłużenie zobowiązania państwa w ramach gwarancji jest bardziej niż zrekompensowane przez rzeczywistą i znaczącą redukcję pomocy, wynikającą z wprowadzenia w życie nowego mechanizmu.
W ten sam sposób przekształcenie zobowiązania państwa (środki 4 i 5) w kapitał, wynikające ze zmian, o których mowa, nie powoduje zwiększenia objętej tymi zmianami kwoty pomocy.
Pożyczki są bowiem uważane w danym przypadku, zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w części VI.3, za pomoc stanowiącą 100 % danej kwoty, od chwili ich przyznania.
Wreszcie, udział państwa w nowym zwiększeniu kapitału (środek 6) będzie mało istotny w stosunku do udziału prywatnego.
Będzie miał miejsce proporcjonalnie do kapitału subskrybowanego przez państwo i na tych samych warunkach, jak dla innych uczestników.
Ponadto z punktu widzenia całkowitego ryzyka państwa jego uczestnictwo w zwiększeniu kapitału jest bardziej niż zrekompensowane dzięki zmniejszeniu gwarancji w linii zabezpieczeń.
(63) Stwierdzono również, że zmiany w nowym rozwiązaniu finansowym, jakie mały miejsce w maju 2004 r., zawierały bardzo znaczący wzrost prywatnego wkładu w restrukturyzację i w związku z tym oznaczały znaczącą poprawę sytuacji finansowej grupy Alstom.
Zmiana gwarancji państwa w linii zabezpieczeń oznacza bowiem, że ryzyko banków wynosi w chwili obecnej 6 mld EUR.
Ponadto ponad 80 % nowego zwiększenia kapitału będzie gwarantowane przez banki.
Poza tym należy podkreślić bardzo znaczący wkład samego przedsiębiorstwa, które sfinansuje gwarancję dodatkową w gotówce w wysokości 700 mln EUR, w charakterze pierwszej gwarancji w nowej linii zabezpieczeń.
(64) Wreszcie, należy zwrócić uwagę, że zmianom rozwiązania finansowego towarzyszą zobowiązania Francji, opisane w motywach 96–103, które z jednej strony mają wyrównać zniekształcenia konkurencji mogące wynikać z pomocy, ograniczając interwencję państwa w czasie, a z drugiej strony powinny zapewnić przedsiębiorstwu możliwość skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
(65) W tych warunkach Komisja uważa, że zmiany, jakie miały miejsce w maju 2004 r., mogą zmniejszyć interwencję państwa oraz zwiększyć wkład partnerów prywatnych, ograniczając tym samym zniekształcenia konkurencji wynikające ze wszystkich środków, przyczyniając się w sposób decydujący do zapewnienia przedsiębiorstwu możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
Zmiany te nie mogą więc zwiększyć wątpliwości Komisji co do zgodności całej pomocy ani wywołać nowych wątpliwości dotyczących w szczególności niektórych środków.
Wręcz przeciwnie, zmiany te przyczyniają się do rozwiania pewnych wątpliwości zawartych w decyzji o rozpoczęciu i rozszerzeniu formalnego dochodzenia.
Ponadto nowe rozszerzenie procedury, które nie jest konieczne z punktu widzenia prawnego, byłoby niewłaściwe z powodu opóźnień, jakie z pewnością by za sobą pociągnęło przy przyjmowaniu decyzji końcowej, która jest niezwykle istotna dla wprowadzenia w życie planu restrukturyzacji.
IV.
UWAGI STRON TRZECICH
(66) Po ogłoszeniu decyzji o rozpoczęciu i rozszerzeniu formalnego dochodzenia, odpowiednio 17 września i 15 października 2003 r., Komisja otrzymała, w odpowiednim terminie, liczne komentarze stron trzecich, klientów, dostawców, podwykonawców, konkurentów i przedstawicieli pracowników grupy Alstom (20 uwag od sektora elektryczności, 19 od sektora transportu kolejowego i 5 ze strony organizacji pracowniczych obejmujących oba te sektory).
(67) Większość klientów, dostawców, podwykonawców i przedstawicieli pracowników wyraziło swoją żywotną troskę o przetrwanie grupy Alstom.
Niektóre z komentarzy wskazują, że ewentualne zniknięcie firmy stanowiłoby prawdziwą stratę dla gospodarczej tkanki europejskiej.
Podkreślają w szczególności możliwości technologiczne przedsiębiorstwa oraz jego wpływ na badania i rozwój.
Wiele uwag wskazuje również, że zniknięcie firmy wywarłoby szkodliwy skutek na właściwe rynki, które są już mocno skoncentrowane.
Zniknięcie grupy Alstom zwiększyłoby tę koncentrację i doprowadziło do spadku podaży.
Liczni klienci wyrażają swe obawy związane z przerwą w dostawach.
Obawiają się również, że konserwacja ich sprzętu najnowszej technologii i serwis posprzedażny nie będą już zapewnione na odpowiednich warunkach.
Poza tym różni przedstawiciele pracowników i podwykonawców podkreślają szkodliwe skutki społeczne, jakie z pewnością wywołałoby zniknięcie przedsiębiorstwa na zatrudnienie bezpośrednie i pośrednie.
(68) Sektor Marynarki wywołał komentarz ze strony merów Nantes i Saint-Nazaire, którzy wyrazili swój ogromny niepokój związany ze skutkami społecznymi tej procedury.
(69) Uwagi przesłane przez głównych konkurentów grupy Alstom zostały bardziej szczegółowo przedstawione w motywach 69–75.
(70) Według firmy Siemens trudności, jakim grupa Alstom musiała stawić czoła, wynikają przede wszystkim z poważnych problemów technicznych, jakie miały miejsce w turbinach gazowych wielkiej mocy GT24/GT26.
Trudności te związane są również ze skromnymi przepływami finansowymi, uzyskanymi we wszystkich sektorach działalności grupy Alstom w związku z następującymi czynnikami:
a) niedostateczne zintegrowanie licznych nabytków;
b) zbyt silne konkurowanie ceną, mające na celu poprawę wykorzystania możliwości i finansów dzięki otrzymanym zaliczkom;
c) niedostateczna zdolność zarządzania projektami i ryzykiem.
(71) Siemens uważa w związku z tym, że plan restrukturyzacji nie pozwoli grupie Alstom odbudować możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
Zdaniem tej strony trzeciej grupa będzie w niemożności stawienia czoła usterkom technicznym turbin GT24/GT26, a jej marże na zamówienia sprzętu kolejowego są zbyt niskie; Siemens zwraca ponadto uwagę na niekorzystne perspektywy dla rynku budowy okrętów.
Obawia się również, w szczególności w dziedzinach związanych z rynkiem Power, charakteryzującym się według niego słabym popytem i nadwyżkami mocy, że plan restrukturyzacji nie jest wystarczający, by umożliwić grupie Alstom kontynuację działalności.
(72) Podsumowując, Siemens podkreśla, że rynki, na których grupa Alstom działa, są wystarczająco konkurencyjne (częściowo dzięki regularnemu stosowaniu procedur przetargowych) i że zniknięcie grupy Alstom nie zmieniłoby tego stanu rzeczy.
Dodatkowo podkreśla, że ewentualne zatwierdzenie planu restrukturyzacji przez Komisję powinno być uzależnione od zaprzestania przez Alstom kontynuowania działalności strukturalnie deficytowej oraz od cesji aktywów dodatkowych i oddziałów.
(73) Inny konkurent, który nie chce odkryć swojej tożsamości, martwi się przede wszystkim przyznaniem regwarancji państwa, pokrywającej 65 % linii zabezpieczeń w wysokości 3,5 mld EUR.
Ta regwarancja wywołałaby, jego zdaniem, poważne zniekształcenia konkurencji.
Jego zdaniem praktyka zapewniania gwarancji jest cechą charakterystyczną dla umów długoterminowych, zawartych w przemysłach, w których działa Alstom, a gwarancja udzielona przez państwo pozwala grupie Alstom mieć dostęp do szczególnie wysokich kwot zabezpieczeń, co stanowi nieproporcjonalną korzyść.
W związku z tym obawa wyrażona przez tę stronę trzecią jest podwójna: z jednej strony, grupa Alstom, która korzystałaby z gwarancji dużo wyższych niż gwarancje przyznawane jej konkurentom, z uwagi na globalne zmniejszenie oferty gwarancyjnej od 2002 r., będzie mogła kandydować do większej ilości kontraktów; z drugiej strony, Alstom korzystać będzie z niższych kosztów przy uzyskiwaniu gwarancji, co jest istotnym czynnikiem z uwagi na słabą marżę zysku tego sektora.
Konkurent ten uważa, tak jak Siemens, że rynek transportu kolejowego przeżywa nadwyżki mocy.
Na ten temat sugeruje on środki mające na celu umożliwienie dostępu stronom trzecim do praw własności intelektualnej dotyczących szybkiej kolei TGV i/lub sygnalizacji.
(74) Firma General Electrics (GE) dostarczyła informacji na temat rynków, na których konkuruje z grupą Alstom, nie komentując bezpośrednio planu restrukturyzacji.
(75) Ponadto inny konkurent kwestionuje warunki cesji sektora T&D grupie Areva.
Obawia się w szczególności wejścia publicznej grupy Areva na ten nowy rynek.
Ten konkurent uważa, że cesja, o której mowa, nie była zgodna z praktykami handlowymi.
Jego zdaniem grupa Alstom mogłaby poza tym zmniejszyć cenę cesji na rzecz grupy Areva dzięki środkom pomocowym przyznanym przez Francję.
V. KOMENTARZE FRANCJI
(76) W swojej odpowiedzi na temat rozpoczęcia i rozszerzenia formalnego dochodzenia Francja przekazała informacje na temat nowych środków, w związku z którymi Komisja wyraziła wątpliwości co do ich zgodności ze wspólnym rynkiem w swojej decyzji o rozpoczęciu dochodzenia.
Informacje te zostały streszczone poniżej.
(77) Jeżeli chodzi o środki 1, 2, 3 i 4, Francja podkreśliła, że interwencja państwa była niezbędna w celu uniknięcia upadłości grupy Alstom i zapewnienia jej możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
Na poparcie tego twierdzenia Francja dostarczyła dodatkowych informacji na temat sytuacji grupy Alstom przed tą interwencją, na temat jej planu restrukturyzacji oraz na temat środków podjętych przez przedsiębiorstwo, przez jego wierzycieli i akcjonariuszy oraz przez Francję.
Informacje te zostały przedstawione w części II niniejszej decyzji, w szczególności jeżeli chodzi o elementy dotyczące restrukturyzacji.
(78) W swoich odpowiedziach na temat rozpoczęcia i rozszerzenia formalnego dochodzenia, Francja wylicza również środki pomocowe, które zostały wypłacone przedsiębiorstwu oraz przedstawia oszacowanie ich rodzaju.
Należy zaznaczyć, iż wyliczenia te nie dotyczą środków, które zostały zmienione w maju 2004 r., lecz tych, które zostały wprowadzone w życie lub których wdrożenie było rozważane w sierpniu i wrześniu 2003 r.
(79) Francja uważa, iż TSDDRA środka 1 stanowią pomoc w restrukturyzacji w nominalnej kwocie 300 mln EUR.
Jeżeli chodzi o 1,2 mld EUR środków pieniężnych wniesionych przez państwo (środek 2), Francja uważa, iż 300 mln EUR zostało początkowo przyznanych jako pomoc w ratowaniu przedsiębiorstwa.
Zważywszy że termin zwrotu jest obecnie dłuższy, kwota ta również powinna zostać uznana za element pomocy w restrukturyzacji.
Natomiast 900 mln EUR, o które środek 2 został zwiększony na mocy porozumienia z września 2003 r., powinno zostać w całości uznane za pomoc w ratowaniu przedsiębiorstwa.
Te 900 mln EUR zwrócono Francji między grudniem 2003 r. a styczniem 2004 r.
Chodziło o pomoc w formie aktywów płynnych, której przedmiotem miało być uniemożliwienie natychmiastowego zaprzestania działalności grupy Alstom, a która miałaby zostać zwrócona w ciągu sześciu miesięcy od wypłacenia, zgodnie z wytycznymi.
(80) Francja dostarczyła wyliczeń dotyczących poprzedniej regwarancji w linii zabezpieczeń w wysokości 3,5 mld EUR, uznając, że pomoc powinna być wyliczona za pomocą przemnożenia maksymalnej kwoty zobowiązania państwa przez "realne" ryzyko zastosowania regwarancji i odjęła od tego koszty zapłacone przez Alstom.
Realne ryzyko zastosowania regwarancji samo w sobie wynikałoby z dwóch czynników: z zagrożenia, że grupa Alstom nie będzie mogła wywiązać się ze swych umów (ryzyko wykonania) i z zagrożenia, że nie będzie mogła zwrócić tej gwarancji (ryzyko zwrotu).
Francja doszła do kwoty między 0 a 43 mln EUR.
Ponadto Francja potwierdza, że pomoc odpowiadająca regwarancji powinna zostać uznana za pomoc w ratowaniu przedsiębiorstwa przez cały okres wydawania zabezpieczeń.
Natomiast utrzymanie tej regwarancji przez cały okres wykonywania umów, których dotyczą te zabezpieczenia, należałoby uznać za pomoc w restrukturyzacji.
Należy podkreślić, że Francja nie podała swojej oceny nowej linii zabezpieczeń grupowych w wysokości 8 mld EUR, która zastępuje tę z lata 2003 r.
(81) Jeżeli chodzi o kwotę pomocy PSDD w wysokości 300 mln EUR (środek 4), Francja szacuje na 140 mln EUR pomoc publiczną zawartą w gwarancji CFDI, co odpowiada 50 % kwoty pożyczki przyznanej przez CFDI, minus 10 mln EUR kosztów i wydatków pokrewnych.
(82) Francja ponownie stwierdza, że ten plan restrukturyzacji pozwoli grupie Alstom odzyskać możliwość skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
Francja stwierdza również, że cesje dokonane przez Alstom oraz środki restrukturyzacji przemysłowej i operacyjnej opisane w części II.3 stanowią wystarczające środki wyrównawcze dla uniknięcia wszelkich nienależnych zniekształceń konkurencji.
(83) Ponadto Francja utrzymuje, że środki pomocowe na rzecz grupy Alstom odpowiadają minimum niezbędnemu dla zagwarantowania zarówno przetrwania krótkoterminowego (wkład aktywów płynnych i regwarancja), jak i możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej (długoterminowa restrukturyzacja finansowa i przemysłowa).
(84) Jeżeli chodzi o konsekwencje gospodarcze i społeczne upadłości grupy Alstom, Francja utrzymuje, że należałoby je ocenić za pomocą liczby zwolnień, które by za sobą pociągnęła.
Zgadzając się z tym, że pewne sektory działalności grupy Alstom zostałyby w rzeczywistości przejęte przez inne podmioty, Francja stwierdza, że […] [13] zaprzestałyby po prostu swojej działalności, co, nakładając się na niezbędne restrukturyzacje w sektorach zdolnych do kontynuowania działalności (20 %, zgodnie z szacunkami), spowodowałoby zwolnienie 53600 zatrudnionych.
(85) Francja przewiduje także inne problemy związane z faktem, że 75 % działań grupy Alstom powierzanych jest podwykonawcom, co jej zdaniem przełożyłoby się na 112800 dodatkowych zwolnień.
Do liczby tej należałoby jeszcze dodać około 50000 zwolnień (pośrednich) w regionach najbardziej dotkniętych.
Całkowita liczba zwolnień, jakie należy przewidzieć w przypadku upadłości, wzrosłaby więc według Francji do 216400.
(86) Francja podkreśla również, że upadłość grupy Alstom mogłaby, pośrednio, pociągnąć za sobą […].
(87) Jeżeli chodzi o moc produkcyjną na rynkach, na których grupa Alstom jest obecna, Francja twierdzi, że są one bardzo elastyczne i że z łatwością mogą zostać dostosowane, średnioterminowo, w celu sprostania zapotrzebowaniom, nawet jeśli zmiany koniunkturalne popytu spowodują krótkoterminowe nadwyżki mocy produkcyjnej.
W chwili obecnej tak wygląda przypadek podsektora Power Turbo-Systems.
Francja uważa jednak, że nadwyżki mocy produkcyjnej mogą zostać wchłonięte, średnioterminowo, za pomocą dostosowania liczby zatrudnionych.
Moce produkcyjne nie są również uznawane za problem w sektorze Transportu, w którym łatwo jest dostosować produkcję do popytu.
W końcu, w sektorze Marynarki, a w szczególności w segmencie statków wycieczkowych, aktualny kryzys uznawany jest za tymczasowy, z powodu długoterminowych dobrych perspektyw wzrostu.
(88) W sprawie sprzedaży firmie Areva sektora T&D Alstom (środek 7), Francja dostarczyła dodatkowych informacji mających na celu udowodnienie, że transakcja ta nie obejmowała żadnej pomocy państwa.
Jej zdaniem ustalona cena wyniosła 950 mln EUR, minus skonsolidowany dług netto przeniesionych aktywów.
Transakcja ta została zrealizowana w styczniu 2004 r. za cenę […] 920 mln EUR.
Francja stwierdziła, że oferta grupy Areva była niższa od ofert, które mogły zostać przedstawione przez innych potencjalnych nabywców, lecz że została wybrana przez Alstom jako korzystniejsza, głównie ze względu na to, że grupa Areva miała możliwość uregulowania zapłaty w krótkim terminie, bez konieczności uciekania się do nowych pożyczek czy do zwiększania kapitału.
Ponadto Areva, w przeciwieństwie do innych potencjalnych nabywców, nie wymagała, by grupa Alstom pozostała akcjonariuszem części przekazywanej działalności.
Francja zaznaczyła również, że cena zaoferowana przez grupę Areva okazała się zgodna z wartością przekazaną w serii wycen dokonanych przez grupy Alstom i Areva.
Ostatnia z tych wycen, z lipca 2003 r., wskazywała na cenę mieszczącą się w widełkach między 1 a 1,5 mld EUR.
(89) Jeżeli chodzi o środki 8, 9 i 10, w swojej odpowiedzi z dnia 11 lutego 2004 r. Francja zaprzeczyła, jakoby wniosła gwarancje dla którejkolwiek z wyżej wymienionych operacji.
Przyznała natomiast, że wniosła […"na rzecz"] GdF oraz na rzecz […] francuskich kolei państwowych SNCF "dogodne elementy" związane z zakupem okrętów.
W odpowiedzi na zapytanie Komisji Francja wysłała kopie pism, w których te "dogodne elementy" były skonkretyzowane.
W pismach tych państwo potwierdzało, że jeżeli operacje te nie zostaną do końca przeprowadzone pomyślnie, wdroży postępowanie odszkodowawcze.
Na temat komentarzy zainteresowanych stron trzecich
(90) Francja zaznacza, że komentarze zainteresowanych stron trzecich przekazane Komisji pochodzą zarówno od konkurentów grupy Alstom, jak i od związków zawodowych pracowników przedsiębiorstwa, od dostawców, klientów lub jeszcze od ich podwykonawców.
Francja zwróciła uwagę na niezwykle dużą ilość opinii pozytywnych w stosunku do rozpatrywanych środków oraz zaobserwowała, że duży procent spośród stron trzecich wyrażał zaniepokojenie możliwością likwidacji Alstomu, która odbiłaby się na bezpośrednim lub pośrednim zatrudnieniu, na kontunuacji aktualnych umów, w szczególności co się tyczy transferu technologii, a także w stosunku do podwykonawców.
Inne opinie uznane zostały przez Francję za neutralne.
(91) Francja zauważa, że tylko dwie spośród licznych zainteresowanych stron trzecich, w tym Siemens, wyraziły sprzeciw wobec zakładanych środków.
Francja kwestionuje stwierdzenia firmy Siemens, która uważa, że zwłaszcza sektor Transportu grupy Alstom wykazuje oznaki słabości.
Podkreśla, że obniżenie marży operacyjnej tego sektora było związane jedynie z odosobnionymi trudnościami grupy Alstom oraz że perspektywy rentowności na okres obrachunkowy 2005/2006 są całkiem korzystne.
Siemens uważa ponadto, iż nadwyżki mocy produkcyjnych istnieją w całym sektorze kolejowym, podczas gdy inna zainteresowana strona trzecia uważa, że te nadwyżki mocy produkcyjnych dotyczą jedynie segmentu taboru kolejowego.
W obu przypadkach Francja kwestionuje taką ocenę oraz podkreśla w szczególności, że zamknięcia zakładów, które przeprowadziła, odpowiadają jedynie szczególnym lokalnym nadwyżkom mocy produkcyjnej.
Francja dodaje poza tym, że Alstom kontynuuje swoje wysiłki zmierzające ku restrukturyzacji.
(92) Jeżeli chodzi o sektor Power, Francja zwraca szczególną uwagę na posiadaną przez Alstom wysoką technologię.
Wyjaśnia, że obniżenie marży w latach 1999–2003, o którym donosi Siemens, jest związane z odosobnionymi, lecz równocześnie poważnymi problemami technicznymi, jakie miały miejsce w turbinach gazowych GT24 i GT26 oraz że w chwili obecnej problemy te zostały już rozwiązane.
Francja dodaje ponadto, że podsektor Power Turbo-Systems nie wykazuje żadnego problemu strukturalnego, w przeciwieństwie do twierdzeń Siemensa.
Francja przypomina poza tym, że istotne zmniejszenia mocy produkcyjnej zostały przedsięwzięte w tym sektorze w związku z cesjami sektora Turbin przemysłowych na rzecz firmy Siemens, a sektora T&D na rzecz grupy Areva oraz że kontynuowane są wysiłki restrukturyzacyjne.
(93) Jedna ze stron trzecich przypomina w swoich uwagach istotne znaczenie zabezpieczeń w sektorze transportu i stanowczo kwestionuje gwarancje bankowe uzyskane przez Alstom dzięki regwarancji przyznanej przez państwo.
Francja podkreśla w związku z tym, że gwarancje wykorzystywane były zgodnie z potrzebami historycznymi grupy oraz że praktyki zabezpieczania grupy Alstom nie zmieniły się od czasu przyznania pomocy, o której mowa.
Stwierdza, że propozycja strony trzeciej, dotycząca przyznawania gwarancji dla poszczególnych sektorów, nie może być brana pod uwagę z uwagi na strukturę finansową grup takich jak Alstom, GE lub Siemens.
(94) Francja kwestionuje również komentarze grupy Siemens, która poddaje w wątpliwość skuteczność planu restrukturyzacji grupy Alstom i wątpi w szansę powrotu skutecznego prowadzenia działalności przez grupę.
Krytykuje ponadto jej komentarze dotyczące zniekształceń konkurencji, które mogą zostać wywołane przez środki, o których mowa i sprzeciwia się w związku z tym wszelkim dodatkowym cesjom sugerowanym przez grupę Siemens tytułem kompensaty.
Francja sprzeciwia się poza tym wszelkim wnioskom dotyczącym udostępnienia praw własności intelektualnej związanych z szybką koleją TGV i/lub z sygnalizacją, o których wspomniała inna z zainteresowanych stron trzecich.
(95) Trzecia ze stron trzecich wyraziła niekorzystną opinię, dotyczącą jednak wyłącznie sektora T&D, który jej zdaniem byłby dotknięty strukturalnymi nadwyżkami mocy.
Kwestionuje również warunki, na jakich ten sektor działalności został przekazany grupie Areva.
Francja zauważa, z jednej strony, że grupa Alstom nie prowadzi już działalności w tej dziedzinie oraz że, z drugiej strony, okazała trafne dowody uzasadniające, że cesja na rzecz grupy Areva nie zawiera elementów pomocy państwa.
Zobowiązanie Francji i przedsiębiorstwa
(96) W piśmie z dnia 26 maja 2004 r., które Francja przesłała Komisji, Francja zobowiązuje się, by grupa Alstom zawarła w ciągu czterech lat jedno lub kilka partnerstw przemysłowych.
Partnerstwa te dotyczyć będą istotnych części działalności grupy Alstom.
Partnerstwa te nie będą dotyczyć przedsiębiorstw kontrolowanych przez państwo, de jure lub de facto, indywidualnie lub wspólnie, chyba że Komisja wyrazi na to wcześniej zgodę.
(97) Francja zobowiązuje się ponadto, by wspólne przedsiębiorstwo, nad którym Alstom zachowa wspólną kontrolę i w którym będzie posiadać co najwyżej 50 % kapitału, zostało utworzone z partnerem i dotyczyło działalności "Hydro Power" grupy Alstom [14] (w okresie 2002/2003 obroty wyniosły 879 mln EUR, a zatrudnienie 4680 pracowników).
Operacja ta zostanie w całości zrealizowana w terminie […].
(98) Francja zobowiązuje się również do wycofania się z kapitału grupy Alstom w ciągu dwunastu miesięcy po uzyskaniu przez Alstom ratingu "investment grade".
To wycofanie będzie w każdym razie miało miejsce przed upływem czterech lat od przyjęcia niniejszej decyzji. […]
(99) Francja zobowiązuje się, by grupa Alstom przeprowadziła cesję kilku sektorów działalności w dziedzinie energii i transportu.
Chodzi o fabrykę lokomotyw towarowych w Walencji (w okresie 2002/2003 obroty wyniosły 92 mln EUR, a zatrudnienie 380 pracowników), o wszystkie dziedziny działalności w obrębie sektora Transportu w Australii i Nowej Zelandii (w okresie 2003/2004 obroty wyniosły 227 mln EUR, a zatrudnienie 2172 pracowników), a także o działalność w zakresie kotłów przemysłowych [15] (w okresie 2003/2004 obroty wyniosły 442 mln EUR).
Każda z tych cesji zostanie zrealizowana w terminie […].
Francja zobowiązuje się wprowadzić w życie lub ustabilizować, za pośrednictwem grupy Alstom, system zarządzania nakierowany na zapewnienie dobrego zarządzania każdą z cedowanych działalności i na wprowadzenie w życie jednego powiernika, zobowiązanego do nadzorowania właściwego wykonania zobowiązania tych trzech cesji.
Francja zobowiązuje się również, by grupa Alstom przeprowadziła cesję działalności dodatkowych o wartości 800 mln EUR obrotów (podstawa: 2002/2003) w obrębie działalności grupy, poza sektorem Marynarki.
Cesje te będą mogły zostać przeprowadzone […].
Powinny zostać przeprowadzone w terminie […].
Ponadto Francja zobowiązuje się, by grupa Alstom przeprowadziła cesję […] w terminie […].
(100) Francja zobowiązuje się również przekazywać co roku Komisji, przez cztery lata, sprawozdanie zatwierdzone przez eksperta wybranego przez Alstom i zatwierdzonego przez Komisję.
Zadaniem tego eksperta będzie sprawdzenie, że marże realizowane średnio, w roku, w danym podsektorze, od umów podpisanych przez spółkę w sektorze Transportu, są zgodne z biznesplanem oraz, w razie wykazania różnic, nie wskazują na praktykę cen antykonkurencyjnych.
Ponadto Francja zobowiązuje się, by grupa Alstom nie dokonywała operacji nabywania przedsiębiorstw w obrębie sektora Transportu, w Europejskim Obszarze Gospodarczym, za kwotę przewyższającą 200 mln EUR (wartość przedsiębiorstwa), przez cztery lata.
(101) Jeżeli chodzi o środki strukturalne otwarcia francuskiego rynku sprzętu kolejowego, Francja podejmuje zobowiązania w następujących kwestiach:
a) przekazanie Komisji, na jej wniosek, opinii Réseau Ferré de France (Francuskiej Sieci Kolejowej) w sprawie wydawania certyfikatów bezpieczeństwa i dokumentacji technicznej, na której się one opierają;
b) przekazanie Komisji nowego projektu rozporządzenia w sprawie "taboru kolejowego" oraz, w razie konieczności, elementów wyjaśnień uzasadniających w szczególności przypadki, w których rozporządzenie to nie obowiązuje.
Dekret ten wejdzie w życie najpóźniej dnia 1 stycznia 2005 r.;
c) zniesienie obowiązku prawnego konsultowania się z francuskimi kolejami SNCF w sprawie wydawania certyfikatów bezpieczeństwa, z wejściem w życie dnia 1 stycznia 2005 r.;
d) informowanie Komisji w sprawie umów z wolnej ręki, które zostaną zawarte przez SNCF i Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP) z grupą Alstom;
e) zgłaszanie, na wniosek Komisji, sprawozdań z analizy ofert przedstawianych radzie zarządzającej SNCF w sprawie zamówień udzielanych na podstawie przetargów;
f) transpozycja w sposób przyspieszony, najpóźniej do dnia 1 listopada 2004 r., dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/17/WE z 31 marca 2004 r., w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień w sektorach wody, energii, transportu i usług pocztowych [16];
g) przyjęcie, z wejściem w życie najpóźniej do dnia 1 listopada 2004 r., dyspozycji tymczasowego zarządzenia przedumownego zgodnego z dyrektywą Rady 92/13/EWG z 25 lutego 1992 r. koordynującą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [17].
(102) Poza tym Francja zobowiązuje się wdrożyć środki dodatkowe restrukturyzacji sektora Marynarki, w szczególności środki niezbędne dla doprowadzenia progu rentowności dla budowy okrętów do 4,5 zamówień okrętów (równoważnych z pasażerskimi statkami wypoczynkowymi) rocznie (średnia z ostatnich pięciu lat) do […].
(103) Ponadto Francja […] zobowiązuje się do wycofania […] [18], które już zostałyby przesłane do Komisji w celu udzielenia zezwolenia na dodatkową pomoc państwa na rzecz grupy Alstom.
VI.
OCENA
1.
Analiza rynku [19]
(104) Alstom jest grupą inżynierską projektującą, produkującą i zapewniającą serwisowanie produktów i systemów w trzech podstawowych sektorach: produkcji energii, transportu kolejowego i budowy okrętów [20].
Komisja oparła swoją ocenę rynków na swoich własnych analizach, na sprawozdaniach przemysłowych i na sprawozdaniu swojego konsultanta BearingPoint France SAS.
Zacytowane liczby pochodzą z tej oceny i są przybliżone.
Produkcja energii
(105) Światowy rynek infrastruktury i usług serwisowania na potrzeby produkcji energii reprezentuje obecnie około 150 mld EUR rocznie.
Ameryka Północna i Azja są tu najważniejszymi rynkami, a każdy z nich reprezentuje blisko 30 %.
Cztery podmioty oferują szeroki wachlarz produktów i posiadają istotne udziały w rynku na poziomie światowym: GE, Alstom, Siemens i Mitsubishi HI.
Również firma Toshiba jest istotna jeżeli chodzi o sprzedaż, ale koncentruje się ona przede wszystkim na turbinach parowych.
GE narzuca się coraz bardziej jako numer jeden tego rynku, ze średnią roczną udziałów w rynku w wysokości 23 % we wszystkich rynkach produkcji energii w okresie od 1992 do 2002 r.
GE ma najsilniejszą pozycję w Ameryce Północnej (ponad 50 % udziałów w rynku) i na rynku turbin gazowych (ponad 50 % udziałów w rynku).
W tym okresie Alstom zajmuje drugą pozycję z całkowitym udziałem w rynku w wysokości 14 %.
(106) Obecnie zamówienia elektrowni odnotowują spadek po istotnym wzroście w latach 1998 i 2001, gdy produkcja energii wzrosła ze 136 do 219 GW/rok, i spadły w roku 2002 do poziomu z 1998 r. (138 GW/rok).
Zgodnie z przewidywaniami średnioterminowo popyt pozostanie niewielki (średnio około […] GW/rok aż do 2005 r.).
Jednakże w dłuższym terminie popyt powinien osiągnąć blisko […] GW/rok między 2005 a 2010 r.
W sektorze usług potencjał wzrostu jest większy, z przewidywanym rocznym wzrostem w wysokości […] % (wartość sektora usług stanowi około jednej trzeciej rynku, czyli około […] mld EUR).
(107) Grupa Alstom jest obecna na rynku budowy i usług w następujących segmentach: turbiny gazowe o mocy ponad 50 MW ("wielkie turbiny gazowe"), turbiny parowe o mocy ponad 70 MW ("wielkie turbiny parowe"), turbiny wodne i generatory hydrauliczne, kotły, usługi i fabryki pod klucz.
Komisja dokonała oceny udziałów w rynku w każdym sektorze, dla tego samego okresu 1992–2002.
W istotnym sektorze turbin gazowych (stanowiącym 28 % całego rynku produkcji energii mierzonej w MW) GE odznacza się wyraźnie w wiodącej roli, z udziałem w wysokości […] %; Siemens zajmuje następną pozycję z […] %, a Alstom z […] %.
Ogromny sektor turbin parowych (32 % rynku) jest bardziej podzielony: podmioty chińskie dysponują udziałem w rynku w wysokości […] %, Alstom w wysokości […] %, GE w wysokości […] %, a następnie Mitsubishi HI, Siemens i Toshiba dysponują odpowiednio […] %, […] % i […] %.
Jeżeli chodzi o turbiny wodne (9 % rynku), grupy Alstom i GE mają każda udział w rynku w wysokości […] %, a Siemens w wysokości […] %; co do generatorów hydraulicznych (stanowiących również 9 % rynku), Alstom wyróżnia się udziałem w rynku w wysokości […] %, a GE zajmuje drugą pozycję z […] %, przy czym pozostała część rynku podzielona jest między podmioty chińskie ([…] %), VA Tech hydro ([…] %) i Siemens ([…] %).
W sektorze kotłów (22 % rynku) podmioty chińskie mają pozycję dominującą z udziałem w rynku w wysokości […] % (80 % zapotrzebowania pochodzi z Azji); inne liczące się firmy to Mitsubishi HI ([…] %), Alstom ([…] %), Babcock & Wilcox ([…] %), Foster Wheeler ([…] %) i IHI ([…] %).
Transport kolejowy
(108) Komisja uważa, że światowy rynek wyposażenia i usług w transporcie kolejowym stanowi około 30 mld EUR rocznie, co odpowiada oszacowaniu dokonanemu przez władze francuskie. […] rynku obejmuje tabor kolejowy ([…] mld EUR), […] infrastruktura ([…] mld EUR), […] % sygnalizacja ([…] mld EUR) i […] % usługi ([…] mld EUR).
Sektor taboru kolejowego może z kolei być podzielony następująco, w zależności od średniej sprzedaży na rynku europejskim w latach 2000–2002 dla każdego sektora:
- wielokrotne jednostki elektryczne/diesel ("UME"/"UMD"): […] %,
- szybka kolej i bardzo szybka kolej ("TGV"/"TTGV"): […] %,
- metro: […] %,
- tramwaje i lekkie pojazdy szynowe ("VLR"): […] %,
- lokomotywy: […] %,
- wagony pasażerskie: […] %.
(109) Z punktu widzenia sprzedaży, głównymi podmiotami są Bombardier, Alstom i Siemens oraz, w mniejszym stopniu, GE i Ansaldo.
Razem spółki te posiadają około […] % światowego rynku przewozów kolejowych w 2002 r.: Bombardier […] %, Alstom […] %, Siemens […] %, GE […] % i Ansaldo […] %.
Podmiotami o nieco skromniejszych rozmiarach, lecz aktywnymi na rynkach europejskich są: CAF, Talgo i Vosslogh.
Ostatnio Alstom i Bombardier odgrywały wiodącą rolę w podstawowych sektorach taboru kolejowego.
Podzieliły się pierwszym miejscem na rynku europejskim z grupą Siemens.
Alstom i Siemens mają doskonałą pozycję w sektorze produktów wysokiej technologii.
(110) Europa stanowi największy rynek z udziałem w wysokości […] %.
Francja, Niemcy i Zjednoczone Królestwo stanowią najważniejsze rynki europejskie, obejmujące odpowiednio […] %, […] % i […] % rocznej średniej sprzedaży w latach 2000–2002, za nimi plasują się rynki włoski i hiszpański, z których każdy reprezentuje […] % rynku europejskiego w tym samym okresie.
Obecność lokalna, to znaczy spółki posiadające lokalne instalacje produkcyjne, stanowi istotny czynnik wraz z podmiotami krajowymi i lokalnymi dominującymi na rynkach (udział w rynku we Francji […] %, w Niemczech […] %, w Zjednoczonym Królestwie […] %, w Hiszpanii […] % i we Włoszech […] % od 2000 do 2002 r.).
Zaznacza się jednakże ogólna tendencja do europeizacji rynku.
Uważa się, że przemysł posiada nadwyżkę mocy produkcyjnych w wysokości około […] %, nawet jeżeli przewidywany jest roczny wzrost popytu o […] %.
Sektory szybkiej kolei, sygnalizacji i usług powinny oferować lepsze perspektywy wzrostu.
(111) Na rynku francuskim dominującą pozycję ma Alstom oraz, w mniejszym stopniu, Bombardier.
Komisja ocenia rynek na 1,8 mld EUR, na podstawie średniej sprzedaży w latach 2000–2002 [21], w której UME/UMD stanowią […] mln EUR, TGV […] mln EUR, metro […] mln EUR, lekkie pojazdy szynowe […] mln EUR, a lokomotywy […] mln EUR.
Udział w rynku grupy Alstom w tym okresie wynosił […] % w sektorze TGV, […] % w sektorze VLR i […] % w sektorze lokomotyw [22].
Jedynie w sektorach UME/UMD (Alstom[…] %, Bombardier […] %) i metra (Alstom […] %, Bombardier […] % i Siemens […] %), grupa Alstom jest obecna z innymi konkurentami.
Alstom dysponuje we Francji całkowitym udziałem w rynku w wysokości około […] %.
Dla informacji, w Niemczech, mimo bardzo silnej pozycji grupy Siemens w sektorze TGV, jej całkowity udział w rynku wynosi […] % (za grupą Bombardier z […] %).
Marynarka
(112) Światowy rynek budowy okrętów zdominowany jest przez Japonię i Koreę Południową, z wyraźnym wzrostem znaczenia Chin.
Stocznie europejskie, w tym stocznia Alstom, skoncentrowały się na segmentach wysokiej technologii oraz o dużej wartości dodanej (statki wycieczkowe i zbiornikowce do przewozu skroplonego metanu).
Europejskie stocznie dysponują łącznym udziałem w wysokości […] % rynku statków wycieczkowych, który podzieliły między siebie cztery spółki.
Średnio, między 1994 a 2003 r., Alstom dysponował […] % światowego rynku statków wycieczkowych, Fincantieri […] %, Aker Kvaerner […] % i Meyer […] %.
Dla statków wycieczkowych i dla zbiornikowców do przewozu skroplonego metanu rynkiem odniesienia jest rynek światowy.
(113) Rynek statków wycieczkowych jest obecnie raczej mało aktywny, a zamówień jest niewiele aż do roku 2007.
Perspektywy długoterminowe są jednak dobre, a to dzięki rozwojowi przemysłu turystycznego.
Ukryta stopa wzrostu przemysłu podróży morskich szacowana jest na […] % rocznie, aż do 2010 r.
Rynek zbiornikowców do przewozu skroplonego metanu jest obecnie w fazie szybkiego wzrostu, a perspektywy długoterminowe również są pozytywne.
2.
Istnienie pomocy
(114) Zgodnie z artykułem 87 ust. 1 Traktatu "Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w […] niniejszego Traktatu, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem – w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi – wszelka pomoc przyznawana przez Państwo lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów".
Komisja przeanalizuje więc środki, o których mowa, by stwierdzić, czy stanowią one pomoc państwa.
(115) Zgodnie z tym co zostało powiedziane Alstom prowadzi przede wszystkim działalność w dziedzinach energii, transportu i budowy okrętów.
Wymienione produkty i usługi stanowią przedmiot handlu i konkurencji między Państwami Członkowskimi.
Rozwinięcia sekcji A ukazują obszernie, że wszelka pomoc udzielana grupie Alstom ma wpływ na handel między Państwami Członkowskimi i wypacza konkurencję w obrębie wspólnego rynku.
(116) Poza tym wszelkie przyjęte środki są finansowane przez państwo lub przez instytucje kontrolowane przez państwo, i/lub których postępowanie z niniejszego punktu widzenia daje się, w sposób oczywisty, przypisać woli państwa, takie jak CDC [23] czy CFDI.
Są to środki ad hoc na rzecz grupy Alstom, a więc środki selektywne.
a) Środki od 1 od 6
(117) W swoich decyzjach o rozpoczęciu i rozszerzeniu formalnego dochodzenia Komisja doszła do wniosku, że środki publiczne, o których mowa w porozumieniu z 2 sierpnia 2003 r., zmienionym porozumieniem z września 2003 r., stanowiły pomoc państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Komisja przypomina, że początkowo Francja kwestionowała jedynie charakter pomocowy dawnego środka 1 dotyczącego uczestnictwa państwa w zwiększeniu kapitału oraz przyjmowała kwalifikację pomocy w odniesieniu do pozostałych środków będących przedmiotem porozumienia z 2 sierpnia 2003 r.
(118) Należy podkreślić, że dawny środek 1 został zastąpiony przez TSDDRA (obecny środek 1) oraz że Francja nie kwestionuje już zakwalifikowania do pomocy państwa ani tego nowego środka 1, ani zresztą żadnego innego ze środków przyjętych porozumieniem z września 2003 r.
Wręcz przeciwnie, Francja, pismem z dnia 4 września 2003 r., podkreśliła całkowicie niezbędny charakter uczestnictwa państwa w operacji pomocowej na rzecz grupy Alstom, jak również jego charakter globalny i nieodłączny od pakietu środków finansowych udostępnionych przedsiębiorstwu.
Tak więc okazało się jasne, że zaangażowanie państwa było niezbędne, by uniknąć upadłości grupy Alstom oraz że stanowiło ono element kluczowy porozumienia z 2 sierpnia 2003 r., co potwierdza zmieniona wersja porozumienia, zgłoszona przez Francję dnia 26 września 2003 r.
Bez udziału państwa banki nie zobowiązałyby się do udzielenia pomocy przedsiębiorstwu.
Francja uważa, iż środki przyjęte na mocy porozumienia z września 2003 r. stanowią pomoc, lecz że pomoc ta jest ciągle zgodna ze wspólnym rynkiem.
(119) Wstępne stanowisko Komisji zostało w ten sposób potwierdzone, jeżeli chodzi o środki, o których mowa w decyzjach o rozpoczęciu i rozszerzeniu dochodzenia.
Pozycja ta może się zmienić jedynie przez zmiany niektórych środków, zgłoszone przez władze francuskie w maju 2004 r.
(120) TSDDRA (środek 1) zostały subskrybowane przez państwo na warunkach, które nie mogą być takie, jak dla inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej.
Przysparzają więc one korzyści grupie Alstom za pomocą środków państwowych.
Podobnie, ulgi krótkoterminowe (środek 2) zostały przyznane na warunkach, które nie mogą być takie same dla kredytodawcy prywatnego w gospodarce rynkowej.
Przy tym ostatnim środku należy zaznaczyć, że udział subskrybowany przez CDC został subskrybowany na wniosek państwa i daje się więc przypisać państwu, a faktu tego Francja nigdy nie kwestionowała.
(121) Gwarancja państwa przy drugiej stracie w wysokości 1,25 mld EUR na zabezpieczenia przyznane przez banki (nowy środek 3), tak samo jak wcześniejsza regwarancja (dawny środek 3), stanowi również środek wyjątkowy, który nie mógłby zostać uznany za normalne postępowanie instytucji finansowej, w szczególności z uwagi na sytuację grupy Alstom.
Przysparzają one więc również korzyści finansowych za pomocą środków państwowych, w tym przypadku za pośrednictwem CFDI, co można przypisać państwu.
Należy podkreślić, że Francja nie wprowadza rozróżnienia pomiędzy środkami, które sama przyznała bezpośrednio a tymi, które zostały przyznane za pośrednictwem CFDI.
Protokół porozumienia z dnia 27 maja 2004 r., przekazany pismem z dnia 7 czerwca 2004 r., stanowi bowiem, że "Państwo wniesie swoją regwarancję (do nowego mechanizmu zabezpieczeń) bezpośrednio lub za pośrednictwem CFDI".
Protokół wskazuje również, że nowa gwarancja środka 3 "zostanie wydana przez CFDI, przez państwo lub przez jakąkolwiek jednostkę działającą z gwarancjami państwa."
Dowodzi to jasno, że w danym przypadku zasoby CFDI są zasobami państwa oraz że działania te należy przypisać państwu i że powinny one, w tym przypadku, zostać uznane za stanowiące pomoc państwa.
(122) PSDD subskrybowane przez CFDI i gwarantowane przez państwo (środek 4) oraz TSDD bezpośrednio przyznane przez państwo (środek 5) nie mogą również być uznawane za odpowiadające normalnemu postępowaniu inwestorów/kredytodawców w gospodarce rynkowej.
Żaden normalny inwestor/kredytodawca nie postąpiłby w ten sposób, chyba że, ewentualnie, byłby już wierzycielem lub akcjonariuszem grupy Alstom.
Ponownie należy podkreślić, że przyznanie PSDD było, podczas porozumień z sierpnia i września 2003 r., jednym ze zobowiązań państwa.
Zobowiązanie to przełożone zostało na gwarancję dla CFDI na całość pożyczki.
Jeżeli chodzi o zobowiązanie państwa dotyczące przekształcenia swoich wierzytelności w akcje, bezpośrednio lub za pośrednictwem CFDI, zostało ono podjęte nieodwołalnie oraz na wszystkie posiadane wierzytelności długoterminowe, podczas gdy konwersja będzie opcjonalna dla innych wierzycieli.
Środek ten ma więc również na celu skonsolidowanie struktury finansowej grupy Alstom, bez względu na jej sytuację w chwili konwersji oraz nadaje państwu rolę, która nie jest podobna do roli innych wierzycieli i która zawiera ryzyko dodatkowe.
(123) Jeżeli chodzi o środek 6, Francja nie zakwalifikowała udziału państwa w nowym zwiększeniu kapitału.
Komisja uważa, że ten udział państwa w nowym zwiększeniu kapitału zawiera elementy pomocy.
Zgodnie ze wskazaniem Komisji w dokumencie zatytułowanym "Zastosowanie artykułów 92 [87] i 93 [88] Traktatu EWG [WE] w obejmowaniu udziałów przez władze publiczne" [24], w pewnych okolicznościach istnieje domniemanie pomocy.
Jest tak, "gdy publiczna interwencja finansowa łączy obejmowanie udziałów z innymi sposobami interwencji, które powinny zostać zgłoszone z tytułu art. 93 ust. 3 Traktatu WE" lub gdy "obejmowanie udziałów ma miejsce w niektórych sektorach przeżywających szczególne trudności".
W tym przypadku Komisja podkreśla, że zastrzyk kapitału przyznawany jest równolegle innym środkom, które są uznawane za pomoc państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu, oraz że Alstom jest przedsiębiorstwem przeżywającym trudności.
Poza tym ten wkład kapitału powinien być brany pod uwagę równolegle do innych środków pomocowych podjętych przez państwo [25].
Wszystkie należą do tej samej operacji, której celem jest udzielenie pomocy grupie Alstom w jego przeprowadzanej obecnie restrukturyzacji.
(124) Podsumowując, Komisja uznaje, że środki od 1 do 6 należą wszystkie co jednej całości, której wyraźnym celem jest udzielenie pomocy grupie Alstom, która w innym razie byłaby narażona na poważne ryzyko upadłości.
Poza tym wyraźne staje się, że środki, o których mowa, nie mogłyby zostać podjęte przez inwestora prywatnego działającego w warunkach rynkowych oraz że ponadto ich charakter dotyczy handlu między Państwami Członkowskimi i że mogą one wypaczyć konkurencję w obrębie wspólnego rynku.
W związku z tym, Komisja uznaje, że wszystkie środki od 1 do 6 zawierają elementy pomocy państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
b) Środki od 7 do 10
(125) Jeżeli chodzi o środek 7, Komisja przesłała Francji wniosek o uzyskanie informacji dodatkowych pismem z dnia 10 lipca 2003 r., w celu stwierdzenia, czy cena nabycia sektora T&D Alstom przez publiczną grupę nuklearną Areva, w kwocie 920 mln EUR netto, zawierała elementy pomocy państwa.
Na ten temat Komisja uważa, iż jasne i zgodne informacje, wynikające z pism przesłanych Komisji przez Francję w dniach 4 września 2003 r. i 16 lutego 2004 r., rozwiewają wątpliwości, zgodnie z którymi środek ten mógł zawierać elementy pomocy.
Z powodu braku wskazań, które świadczyłyby, że grupa Alstom uzyskała od grupy Areva korzyść, w dodatku mogącą być przypisaną państwu, Komisja uznaje, że nie istnieje element, który mógłby stanowić dowód, iż transakcja, o której mowa, zawierała elementy pomocy państwa.
Grupa Areva zachowała się w tej operacji jak inwestor prywatny w gospodarce rynkowej.
Nawet w razie przypuszczeń, że sytuacja tak nie wyglądała, Komisja uważa, że ewentualny element pomocy byłby ogromnie zminimalizowany i nie zmienił w niczym ogólnej oceny środków na rzez grupy Alstom.
(126) Jeżeli chodzi o pozostałe środki (środki 8, 9 i 10), należy odrębnie potraktować środek 8 i środki 9 i 10.
(127) Jeżeli chodzi o środek 8, "Bahrajn", decyzja o rozpoczęciu formalnego dochodzenia odnosiła się do gwarancji na budowę elektrowni w Bahrajnie.
Francja zaprzecza, jakoby udzieliła jakiejkolwiek gwarancji w ramach tej czysto handlowej operacji.
Komisja zbadała pismo przesłane przez Francję do władz Bahrajnu i uważa, że niezwykle ogólny charakter tego pisma nie mógłby nadać mu mocy wiążącej, która mogłaby w jakikolwiek sposób uprzywilejować Alstom.
Środek 8 nie może więc być traktowany jak pomoc w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Nawet jeżeli przyjąć, że sprawa miałaby się inaczej, Komisja uważa, iż ewentualny element pomocy, który niezwykle trudno byłoby wyliczyć, nie zmieniłby w niczym jej globalnej oceny środków na rzecz grupy Alstom.
(128) Jeżeli chodzi o środek 9, "nabycie przez GdF zbiornikowca do przewozu skroplonego metanu", i o środek 10, "nabycie przez SeaFrance nowego okrętu", Francja wskazuje przede wszystkim, że zamówienia zostały zdobyte przez grupę Alstom na podstawie jej własnych zasług oraz przy braku jakiejkolwiek pomocy ze strony państwa.
Jednakże Francja przyznaje, że wniosła [… "na rzecz"] GdF i [… "na rzecz"] SNCF, spółki macierzystej SeaFrance, "dogodne elementy" w ramach zakupów, o których mowa.
Po przeanalizowaniu pism, o których mowa w motywie 89, Komisja uważa, że te "dogodne elementy" powinny zostać uznane za równoważne gwarancjom państwa.
W przypadku GdF (środek 9) Francja wskazuje bowiem, że zobowiązuje się do "[…] [26]", jeżeli operacja nie zostałaby doprowadzona do pomyślnego zakończenia.
W przypadku SeaFrance (środek 10) Francja wskazuje, że "[…] [27]", które byłyby niezbędne, by grupa SeaFrance doprowadziła operację do pomyślnego zakończenia.
(129) W myśl tych "listów z udogodnieniami" stwierdza się, że państwo przyznało decydującą korzyść grupie Alstom, przyznając jej klientom gwarancję odszkodowawczą, w ramach wykonywania przez Alstom tych zamówień na statki.
Korzyść ta okazała się bez wątpienia decydującym czynnikiem dla grupy Alstom w chwili, gdy jej sytuacja finansowa była taka, że orientujący się podmiot z pewnością wahałby się, by zamówić u niej okręty.
Znamienne jest zresztą w tej sprawie, że te "listy z udogodnieniami" w rzeczywistości całkowicie zastąpiły zwykle stosowane zabezpieczenia dla tych rodzajów operacji, które wymagały, w pozostałych przypadkach, interwencji państwa (patrz: dawny i nowy środek 3), zgodnie z informacją, którą później Francja przesłała Komisji.
(130) W związku z tym środki te powinny zostać uznane za równoważne gwarancjom, w stopniu, w jakim wywołują podobny skutek do skutku grupowej linii zabezpieczeń.
Powinny one być uznane za integralną część wszystkich pomocy, które Francja dała do dyspozycji grupie Alstom w celu wsparcia jej wysiłków restrukturyzacyjnych, opierających się na planie, będącym w trakcie realizacji od marca 2003 r.
Gwarancje te zostały przyznane grupie Alstom w czerwcu 2003 r., w chwili, gdy trudności przedsiębiorstwa były doskonale znane.
W tej sytuacji gwarancje, o których mowa, powinny być traktowane jak stanowiące pierwsze środki pomocy na rzez grupy Alstom.
(131) W końcu, Komisja podtrzymuje analizę, którą zresztą już przedstawiła w ramach swojej tymczasowej oceny, jeżeli chodzi o gwarancje lokowania przez banki pierwszego zwiększenia kapitału, jak również emisji ORA przez banki i potwierdza w związku z tym, że wymienione elementy nie obejmują pomocy państwa.
3.
Kwota pomocy
(132) W swojej odpowiedzi na rozpoczęcie i rozszerzenie formalnego dochodzenia Francja podkreśliła, że kwota pomocy przydzielonej przez państwo w ramach środków 3 i 4 była niższa niż kwota pokrytych ulg.
Francja zgadza się ponadto uznać resztę środków za pomoc, mogącą zostać oszacowaną aż do 100 % ich wartości nominalnej.
Należy podkreślić, że uwagi Francji dotyczą jedynie całej pomocy przed jej zmianą w maju 2004 r.
Francja nie wypowiada się więc o ilościowej wartości pomocy zawartej w gwarancji o nowej linii zabezpieczeń, która zastąpi regwarancję (środek 3) ani o tej zawartej w zakładanym nowym zwiększeniu kapitału (środek 6).
(133) Środki pomocy udzielane przez państwo, w szczególności wówczas, gdy przybierają formę subskrybowania udziałów przedsiębiorstw (kapitał własny lub quasi-kapitał własny), pożyczek krótko- lub długoterminowych albo gwarancji, powinny być wyliczane ex ante, to znaczy w chwili ich przyznawania.
Jedynie taka metoda działania umożliwia wzięcie pod uwagę ryzyka państwa, podczas gdy wyliczanie ex post opiera się na materializacji ryzyka.
To na podstawie tych zasad powinny być sporządzone elementy wyliczeń pomocy na rzecz grupy Alstom.
(134) TSDDRA (środek 1) i TSDD (środek 5) były quasi-kapitałem własnym.
Żaden inwestor w sytuacji państwa nie subskrybowałby tych papierów wartościowych.
Ryzyko było tak wysokie (w przypadku niespełnienia warunku, dla państwa byłoby nierealne liczenie na jakikolwiek zwrot), że Komisja uznała kwotę pomocy za równą kwocie nominalnej papierów wartościowych.
Francja przyjęła to oszacowanie.
Nie uległo ono zasadniczym zmianom przez przekształcenie tych papierów wartościowych w kapitał.
(135) Krótkoterminowe aktywa płynne (środek 2) również zostały oddane do dyspozycji, podczas gdy żaden inny bank nie był gotów tego zrobić.
W przypadku 300 mln EUR, które państwo zobowiązało się odnawiać aż do lutego 2005 r., a które odpowiadają więc pożyczce średnioterminowej, pomoc może wynieść aż do 100 % wartości nominalnej.
Natomiast 900 mln EUR papierów komercyjnych zostało pożyczonych krótkoterminowo (i rzeczywiście szybko zwróconych).
800 mln z nich przeznaczono na pokrycie potrzeb finansowania w oczekiwaniu na finansowanie długoterminowe przyznane przez państwo (TSDDRA, TSSD i PSDD), przy czym Komisja uważa, że chodzi tu o pomoc na całą te kwotę.
W związku z tym można racjonalnie uznać, że pomoc ta została udzielona przez państwo z chwilą subskrybowania 800 mln EUR w papierach komercyjnych.
Chodzi więc o tę samą kwotę pomocy, która po prostu zmieniła formę i którą należy liczyć tylko raz.
W tabeli podsumowującej nr 7 Komisja stosuje więc współczynnik wagi w wysokości 0 % dla tych 800 mln EUR pożyczki krótkoterminowej, a 100 % dla finansowania długoterminowego, które posłużyło do jej spłacenia.
W ostateczności pozostaje do wyliczenia pomoc zawarta w saldzie 100 mln.
W porównaniu do pożyczki średnio- i długoterminowej, należy uwzględnić niższe ryzyko braku zwrotu dla wierzyciela, z uwagi na krótkoterminowość i fakt, że pożyczka ta miała posłużyć wprowadzeniu bardziej długoterminowych rozwiązań finansowych.
Kwota pomocy stanowi więc tylko ułamek kwoty nominalnej pożyczonej w ten sposób.
(136) Jeżeli chodzi o grupową linię zabezpieczeń (środek 3), zgodnie z jej opisem w części IV, jest pewne, że Francja przekazała jedynie wyliczenia dotyczące dawnej regwarancji w wysokości 2,275 mld EUR.
A regwarancja, o której mowa, została zniesiona i zastąpiona nową gwarancją w wysokości 1,25 mld EUR.
Należy jednak sprecyzować, tak jak zostało to już wyjaśnione, że Francja opiera swoje wyliczenia na oszacowaniu 5 % ryzyka technicznego, wyliczonego na podstawie danych historycznych, które umożliwią oszacowanie kwoty pomocy dla zniesionej regwarancji między 0 a 43 mld EUR.
(137) Zgodnie z przypomnieniem w motywie 133 istnienie i kwota pomocy powinny być określone ex ante, to znaczy w chwili ich przyznawania, a nie, jak chciałaby Francja, po uwzględnieniu skutków na linii zabezpieczeń.
Kwota pomocy nie może zostać oszacowana w zależności od ryzyka umów rzeczywiście pokrytych a posteriori.
Z chwilą przyznania gwarancji Francja nie włączyła żadnych ograniczeń dla użytkowania linii.
Regwarancja mogła więc pokryć jakąkolwiek umowę w jakiejkolwiek dziedzinie działalności grupy Alstom, pod warunkiem że nie przekroczyłaby siedmioletniego okresu trwania.
Ex ante, pomoc zawarta w regwarancji mogła osiągnąć 100 % pokrywanej kwoty, zgodnie z komunikatem Komisji o stosowaniu art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy w postaci gwarancji [28] (zwanym dalej "komunikatem o pomocy w postaci gwarancji"), który stanowi w swoim punkcie 3.2., że "gdy w chwili pożyczki prawdopodobieństwo niespełnienia warunków przez pożyczkobiorcę jest bardzo wysokie z uwagi, na przykład, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, wartość gwarancji może osiągnąć kwotę w rzeczywistości pokrywaną przez tę gwarancję".
Takiego ryzyka nie mógłby wziąć na siebie żaden podmiot prywatny.
W swojej odpowiedzi na rozpoczęcie formalnego dochodzenia, Francja stwierdza, że "z uwagi na to, iż banki nie mogą już same zapewnić mechanizmu zabezpieczeń, uwzględniając już podjęte zobowiązania, państwo postanowiło wspomóc ten strumień zabezpieczeń niezbędny dla właściwego działania grupy Alstom".
Tak więc Francja przyznaje, że bez regwarancji państwa grupa Alstom nie miałaby dostępu do nowej linii zabezpieczeń.
W tej sytuacji Komisja zauważa, że regwarancja, o której mowa, działała de facto jak gwarancja: była bowiem natychmiast wymagalna przez banki przy hipotezie, w której jeden z projektów, które gwarantowała, mógłby nie zostać zrealizowany bądź zakończony na czas przez grupę Alstom.
(138) W związku z tym Komisja uważa, że potencjalne ryzyko dla państwa wynosi 100 % kwoty linii zabezpieczeń objętej gwarancją, to znaczy 2,275 mld EUR.
Jednakże, wskutek zmian zgłoszonych w maju 2004 r., regwarancja państwa w linii zabezpieczeń zostanie zniesiona.
Należy więc, po pierwsze, wyliczyć kwotę pomocy wynikającej z przyznania przez państwo regwarancji na okres około dwunastu miesięcy.
Na podstawie dostępnych informacji oraz w sposób zgodny ze zwykłymi metodami wyliczeń, pomoc odpowiadająca regwarancji przyznanej przez państwo na ten ograniczony okres może być szacowana na maksymalnie 411 mln EUR.
Wyliczenie to wychodzi z założenia, że objęte gwarancją umowy trwają 3 lata (średnia w przemyśle), że ryzyko wykorzystania gwarancji jest rozłożone w sposób równomierny w tym trzyletnim okresie, że zabezpieczenia wydawane są w sposób linearny na 12 miesięcy (wrzesień 2003 r. – sierpień 2004 r.) na całkowitą kwotę 3,5 mld oraz że począwszy od września 2004 r., regwarancja państwa na wydawane zabezpieczenia zostaje zniesiona.
Kwota pomocy uznawana jest za 100 % regwarantowanej kwoty, pomnożonej przez czas trwania gwarancji (liczba miesięcy, podczas których gwarancja była aktualna w stosunku do 3 lat, czyli 36 miesięcy).
Dla przypomnienia, regwarancja wynosiła 65 % na zabezpieczenie [29].
(139) Jak określono w motywie 52, zniesiona regwarancja zostanie zastąpiona przez nową gwarancję drugorzędną w kwocie 1,25 mld EUR, która zostanie dorzucona do nowej linii zabezpieczeń, ograniczonej do 8 mld EUR (środek 3).
W tym nowym schemacie potencjalne ryzyko dla państwa wynosić będzie 1,25 mld EUR, i to od chwili, gdy gwarancja dodatkowa w wysokości 700 mln EUR stanie się niewystarczająca na pokrycie ewentualnych strat.
Nowa regwarancja powinna zostać zaksięgowana jako pomoc, mogąca osiągnąć maksymalnie 100 % swojej kwoty.
Zmiana ta pociąga za sobą w związku z tym zmniejszenie potencjalnego ryzyka państwa w kwocie 1 mld EUR.
Zgodnie z tym, co zostało już powiedziane w części III, zmniejszenie kwoty narażenia państwa było czynnikiem decydującym, by nie dokonywać nowego rozszerzenia formalnego dochodzenia.
(140) Ponadto Komisja uważa, że kwota pomocy nie zostanie w istotny sposób naruszona przez odjęcie kosztów poniesionych przez Alstom w celu skorzystania z gwarancji.
Z uwagi na to oszacowanie oraz fakt, że dane przekazane przez Francję nie zawierały liczb umożliwiających szczegółowe wyliczenie kwot zapłaconych przez Alstom na rzecz państwa, maksymalna kwota pomocy zawarta w gwarancjach nie została zmniejszona.
(141) Jeżeli chodzi o gwarancję państwa na rzecz CFDI w celu udostępnienia grupie Alstom PSDD, o których mowa w środku 4, narzuca się ten sam tok rozumowania.
Bez gwarancji państwa w wysokości 100 % PSDD, CFDI nigdy nie udzieliłaby pożyczki.
W związku z tym i zgodnie z komunikatem na temat pomocy w postaci gwarancji, Komisja uważa, że 100 % gwarancji może stanowić pomoc państwa.
Analiza ta wzmocniona została faktem, że Francja ogłosiła, iż długi grupy Alstom wobec państwa zostaną przekształcone w kapitał latem 2004 r., włączając do tego PSDD.
Przekształcenie długu w kapitał wykazuje, że PSDD finansowane są za pomocą środków państwowych i że mogą być przypisane państwu oraz że powinny być uznawane za pomoc mogącą osiągnąć 100 % kwoty, o której mowa.
(142) Z powodu czynników wyjaśnionych w tej części Komisja uważa, że udział państwa w nowym zwiększeniu kapitału (środek 6) nie może zostać uznany za będący w mocy zwykłego inwestora w gospodarce rynkowej, lecz że stanowi pomoc.
Pomoc zawarta w tym udziale w kapitale może wynieść do 100 % subskrybowanej kwoty.
(143) Jeżeli chodzi o gwarancje udzielone na rzecz GdF i SNCF, zgodnie z ich opisem w środkach 9 i 10, Francja przyznaje, że ich zadaniem było zastąpienie zabezpieczeń.
Zgodnie z oszacowaniem pomocy, zawartym w gwarancji dotyczącej linii zabezpieczeń, Komisja uważa, że maksymalna kwota pomocy może wynieść 100 % objętej kwoty.
Jednakże z uwagi na trudność w szacowaniu zasięgu i prawdopodobieństwa różnych ryzyk mogących wynikać z niewykonania lub ze złego wykonania umów, jak również z części tych ryzyk, która rzeczywiście może być objęta gwarancją państwa, Komisja nie ma możliwości wyliczenia kwoty pomocy właściwej dla tych gwarancji w sposób wiarygodny.
(144) Biorąc pod uwagę to, co zostało powiedziane, Komisja uważa, że tabela 7 przedstawia realistyczne oszacowanie maksymalnej kwoty pomocy wynikającej z całości środków na rzecz grupy Alstom, jedynie za wyjątkiem środków 9 i 10.
Należy uściślić, że ocena wyliczeń rachunkowych, które zostały tu przedstawione, uwzględnia każdy z tych środków, uznawanych za takie, z wszystkimi ich cechami szczególnymi, a nie tylko to oszacowanie ogólne.
Tabela 7
Maksymalna kwota pomocy
(w mld EUR) _BAR_
Środek _BAR_ Maksymalna kwota pomocy _BAR_
1,2 mld krótkoterminowych aktywów płynnych (środek 2) _BAR_ _BAR_
w tym: — 300 mln odnawialnych _BAR_ 0,3 _BAR_
— 900 mln zwróconych (800 mln zwróconych dzięki trzem poniższym środkom) _BAR_ 0,1 _BAR_
TSDDRA (środek 1) _BAR_ 0,3 _BAR_
PSDD do przekształcenia w kapitał (środek 4) _BAR_ 0,3 _BAR_
TSDD do przekształcenia w kapitał (środek 5) _BAR_ 0,2 _BAR_
Zwiększenie kapitału II (środek 6) _BAR_ 0,17/0,22 _BAR_
Gwarancja zabezpieczeń (środek 3) _BAR_ _BAR_
w tym: — 12 miesięcy regwarancji w wysokości 65 % od 3,5 miliarda zabezpieczeń _BAR_ 0,411 _BAR_
— gwarancja od drugiej straty od kwoty 8 miliardów na zabezpieczenia _BAR_ 1,25 _BAR_
Razem _BAR_ 3,03/3,08 _BAR_
4.
Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem
(145) Uwzględniając to, co zostało już powiedziane, środki państwowe powinny być uznawane za pomoc państwa ad hoc w ramach niniejszej analizy.
Artykuł 87 ust. 2 i 3 Traktatu przewiduje odstępstwa od ogólnej niezgodności, o której mowa w ustępie 1.
(146) Odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 2 Traktatu nie stosuje się w tym przypadku, gdyż środki pomocy nie mają charakteru społecznego i nie są przyznawane konsumentom indywidualnym, nie są przeznaczone do naprawiania szkód wywołanych klęskami żywiołowymi ani żadnymi innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, ich przedmiotem nie jest uprzywilejowanie gospodarki niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec, dotkniętych podziałem Niemiec.
(147) Inne odstępstwa przewiduje się w art. 87 ust. 3 Traktatu.
Cel pomocy nie jest regionalny, a ponieważ zastosowanie odstępstwa z lit. b) tegoż ustępu raczej nie wchodzi w grę, stosowane są jedynie odstępstwa, o których mowa w lit. c).
Zgodnie z nią przewidywane jest pozwolenie na pomoc państwa przeznaczoną na ułatwienie rozwoju niektórych dziedzin działalności gospodarczej, gdy nie wypaczają one warunków handlu w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem.
W tym kontekście jest pewne, że środki pomocy zostały przyznane przedsiębiorstwu przeżywającemu trudności, w celu odbudowy możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
Te środki pomocowe mogą być oceniane na podstawie wytycznych.
Po zbadaniu Komisja uważa, że żadna inna pomoc wspólnotowa nie mogłaby w tym przypadku zostać zastosowana.
Francja nie powołała się zresztą na żadne inne odstępstwo z Traktatu i oparła się wyłącznie na wytycznych w celu obrony zgodności środków przekazanych w sierpniu 2003 r.
(148) Aby korzystać z pomocy w ratowaniu i restrukturyzacji, przedsiębiorstwo powinno móc zostać uznane za przedsiębiorstwo przeżywające trudności.
Sekcja 2.1 wytycznych definiuje to pojęcie.
Ich punkt 6 wskazuje, że trudności przedsiębiorstwa objawiają się zwykle rosnącym poziomem strat, zmniejszeniem obrotów, nadwyżkami zapasów, nadwyżkami mocy produkcyjnej, zmniejszeniem marży brutto samofinansowania, zwiększającym się zadłużeniem, zwiększaniem obciążeń finansowych a także osłabieniem lub zniknięciem wartości aktywów netto.
(149) Po odnotowaniu dodatniego zysku netto za okres obrachunkowy 2000–2001, przedsiębiorstwo odnotowało stratę mocno przekraczającą miliard EUR za okres obrachunkowy 2002–2003.
W tym samym czasie kapitał własny zmniejszył się o ponad połowę, przechodząc od 2 mld EUR do mniej niż 800 mln.
Grupa Alstom może w związku z tym zostać uznana za przedsiębiorstwo przeżywające trudności finansowe w znaczeniu punktu 5 wytycznych, a fakt ten nie jest poddawany w wątpliwość ani przez Francję, ani przez żadną inną stronę w ramach procedury.
a) Pomoc w ratowaniu
(150) Francja uważa, że część środków 2 i 3 może zostać uznana za pomoc w ratowaniu przedsiębiorstwa.
By poprzeć tę argumentację, podnosi fakt, że środki te zapewniają realizację potrzeb przedsiębiorstwa w krótkoterminowych aktywach płynnych.
(151) Jeżeli chodzi o środek 2, Francja uważa, że 900 mln EUR wynikających z rozwiązania finansowego na podstawie porozumienia z września 2003 r. powinno zostać uznane za pomoc w ratowaniu w znaczeniu wytycznych.
Pomoc ta, w postaci krótkoterminowych aktywów płynnych, której celem było uniknięcie natychmiastowego zaprzestania działalności grupy Alstom, została zwrócona w ciągu sześciu miesięcy od jej wypłacenia.
(152) Jeżeli chodzi o środek 3, Francja uważa, że regwarancja w linii grupowej zobowiązań państwa powinna również zostać uznana za pomoc w ratowaniu, która miała miejsce podczas fazy przyznawania zabezpieczeń przez banki i regwarancji przez państwo, w stopniu, w jakim środki wprowadzone w życie podczas tej pierwszej fazy umożliwiły utrzymanie Alstom przy życiu.
Zdaniem Francji regwarancja powinna w tych warunkach zostać uznana za pomoc w ratowaniu, przyznaną w trakcie pierwszego roku wdrażania środków mających na celu ratowanie przedsiębiorstwa.
Należy zaznaczyć, że Francja nie bierze pod uwagę w swoich wyliczeniach części pomocy, która powinna zostać uznana za pomoc w ratowaniu ani też tej części pomocy, która powinna zostać uznana za pomoc w restrukturyzacji.
Jeżeli chodzi o jej późniejszy czas trwania, powinna ona zostać uznana za pomoc w restrukturyzacji. Należy podkreślić, że żadnej wyceny nie dokonano w celu ponownego umieszczenia regwarancji w nowej linii grupowej w wysokości 8 mld EUR.
(153) Należy jednak przypomnieć, że Komisja w swoich decyzjach o rozpoczęciu i rozszerzeniu formalnego dochodzenia uznała, iż grupa Alstom wydawała się być w trakcie restrukturyzacji w chwili przyznania środków, o których mowa.
W tych warunkach część środków pomocy, o których mowa, nie powinna zostać uznana za pomoc w ratowaniu, która nie powinna być przyznana, zgodnie z wytycznymi, po wprowadzeniu w życie planu restrukturyzacji lub likwidacji, które musi obowiązkowo poprzedzać.
Ponadto warunki zezwolenia na pomoc w ratowaniu, ustalone w punkcie 23 tych wytycznych, nie wydawały się spełnione w tym przypadku.
W tych warunkach Komisja uznała wówczas, tymczasowo, że pomoc, o której mowa, powinna zostać przeanalizowana w świetle kryteriów pozwoleń na pomoc w restrukturyzacji.
(154) Wątpliwości wyrażone przez Komisję w ramach rozpoczęcia i rozszerzenia formalnego dochodzenia pozostają istotne.
Dzielenie całej pomocy, o której mowa, na pomoc w ratowaniu i na pomoc w restrukturyzacji wydaje się bowiem zawsze sztuczne, gdy żaden okres ratowania nie poprzedzał utworzenia planu restrukturyzacji.
Analiza taka byłaby sprzeczna z celem, jaki stawia sobie przyznawanie pomocy na ratowanie, który polega na utrzymaniu status quo aż do chwili, gdy przedsiębiorstwo będzie mogło zająć stanowisko dotyczące swojej przyszłości.
(155) Środki pomocy, bez względu na to, czy pokrywają potrzeby płynności czy środki strukturalne, wpisują się w logiczny wywód bieżącej restrukturyzacji.
Komisja nie może zezwolić, by pomoc przyznana podczas sześciu pierwszych miesięcy lub jeszcze podczas pierwszego roku restrukturyzacji została bezpodstawnie uznana za pomoc w ratowaniu przedsiębiorstwa.
W tym kontekście obojętne jest, że pomoc pokrywa potrzeby płynności przedsiębiorstwa w trakcie restrukturyzacji, ponieważ pomoc na cele restrukturyzacji często pokrywa potrzeby płynności finansowej przedsiębiorstw w trakcie restrukturyzacji, z tego samego tytułu jak, na przykład, inwestycje lub koszty związane ze zmniejszeniem mocy produkcyjnych.
(156) Ponadto Komisja uważa, że kwota pomocy dotycząca środka 2 była w dużej mierze okrojona z kwot wynikających ze środków strukturalnych, które ją zastąpiły i że, z tej samej przyczyny, należy ją przeanalizować pod kątem restrukturyzacji.
Jeżeli chodzi o regwarancję (dawny środek 3), nie spełnia ona żadnego z kryteriów zezwolenia na pomoc w ratowaniu, wymienionych w wytycznych.
Nie chodziło tu przede wszystkim o płynność, gdyż nie stanowiła ona gwarancji pożyczki, jak przewidziano w punkcie 23 wytycznych.
Poza tym ta regwarancja musiała rozciągać się okres znacznie przekraczający sześć miesięcy przewidziane w wytycznych, gdyż powinna była obejmować projekty trwające aż do siedmiu lat.
(157) Biorąc pod uwagę to, co zostało właśnie powiedziane, Komisja uważa za właściwe ocenianie tych środków jako wchodzących w skład pomocy w restrukturyzacji.
b) Środki pomocy w restrukturyzacji
(158) Wytyczne przewidują cztery warunki, które muszą być wspólnie spełnione w celu pozwolenia na pomoc w restrukturyzacji: plan gwarantujący możliwość skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej, zapobieganie zniekształceniom konkurencji, pomoc ograniczona do minimum i całkowite wdrożenie planu restrukturyzacji.
Powrót do możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej
(159) Przyznanie pomocy uzależnione jest od wprowadzenia w życie planu restrukturyzacji, który zostanie, dla wszystkich indywidualnych środków pomocy, zatwierdzony przez Komisję.
Plan restrukturyzacji, którego czas trwania powinien być jak najbardziej ograniczony, powinien pozwolić przedsiębiorstwu, w rozsądnym terminie, odzyskać możliwość skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej, na podstawie realistycznych założeń dotyczących warunków prowadzenia przyszłej działalności.
Pomoc w restrukturyzacji musi być więc związana z trwałym planem restrukturyzacji, który jest wiążący dla Państwa Członkowskiego.
(160) Komisja oceniła, przy pomocy swojego konsultanta zewnętrznego, plan restrukturyzacji przedstawiony przez Francję w celu określenia, czy jest on wystarczający dla przywrócenia przedsiębiorstwu możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
Komisja oparła swoją analizę na informacjach przedstawionych w sierpniu i grudniu 2003 r., a następnie w lutym 2004 r.
Ocena Komisji dotyczy po pierwsze adekwatności restrukturyzacji operacyjnej, a następnie perspektyw rynku i ich wpływu na plan restrukturyzacji, wreszcie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa po wprowadzeniu w życie planu restrukturyzacji.
Restrukturyzacja operacyjna
(161) W analizie środków restrukturyzacji należy uwzględniać szczególny charakter sektorów, w których grupa Alstom prowadzi działalność.
W szczególności, dla sektorów Power i Transport, niezbędne inwestycje w aktywach trwałych są relatywnie niewielkie w stosunku do potrzeb dotyczących środków obrotowych.
Najważniejsze są tam możliwości realizacji projektu i możliwości inżynierskie, podczas gdy fizyczne zdolności produkcyjne stanowią istotne ograniczenie jedynie dla ograniczonej liczby produktów [30].
W związku z tym przedsiębiorstwa są na ogół zdolne do poszerzenia swojej oferty w okresach dużego popytu.
Odwrotnie, nie zawsze jest możliwe zmniejszenie liczby nadwyżki personelu w okresach niskiego popytu, w szczególności w krajach, w których przepisy socjalne są bardziej ograniczające.
Inną specyfiką działalności grupy Alstom jest konieczność wytwarzania różnych produktów [31] na tej samej linii produkcyjnej w zależności od zamówień, a to w celu optymalizacji wykorzystania zdolności produkcyjnych ("utilization runs").
(162) Zdolność produkcyjną mierzy się przede wszystkim przestrzenią dostępną dla produkcji ("roofed area") oraz dostępną siłą roboczą, podczas gdy zainstalowany sprzęt nie jest, na ogół, najważniejszym ograniczeniem, w przeciwieństwie do innych przemysłów.
Ponadto trudno jest mierzyć zdolność produkcyjną w odniesieniu do jednego produktu, gdyż, jak właśnie zostało to powiedziane, różne produkty mogą być wytwarzane w różnych chwilach na tej samej linii produkcyjnej.
(163) W związku z tym przeanalizowane zostały wewnętrzne metody restrukturyzacji grupy Alstom i sprawdzono, czy umożliwią one przedsiębiorstwu skuteczną reorganizację wykorzystania jego siły roboczej i wybór najkorzystniejszego położenia geograficznego.
(164) Komisja uważa, że jeżeli chodzi o sektory Power Generation i Transport, środki restrukturyzacji są wystarczające, by zapewnić przywrócenie równowagi przemysłowej.
Przewidywane redukcje zatrudnienia uważane są za proporcjonalne do rozmiarów nadwyżki mocy produkcyjnej, istniejącej w tych przemysłach.
Oszacowania kosztów tych restrukturyzacji oraz oszczędności, które z nich wynikają, wydają się realistyczne.
Ponadto wcześniejsze wdrożenie planu restrukturyzacji wskazuje, że proces jest nieźle zaawansowany, tak że ryzyko opóźnienia w realizacji celów przewidzianych na marzec 2006 r. jest ograniczone.
(165) W sektorze Power Turbo-Systems, redukcja zatrudnienia w wysokości […] % (od […] do […] pracowników) jest zgodna z nadwyżką mocy produkcyjnej oznaczonej przez ostatnie wskaźniki wykorzystania grupy Alstom szacowane przez Francję ([…] % w sierpniu 2003 r.) i przez eksperta Komisji ([…] % w 2002 r. i […] % w 2003 r.).
Ta redukcja zatrudnienia, w połączeniu z redukcją i z selektywnym zamykaniem instalacji oraz z reorganizacją operacyjną, pomoże w odzyskiwaniu konkurencyjności grupy Alstom.
W sektorze Power Environment redukcja zatrudnienia w wysokości […] % (od […] do […]) […] [32] została uznana za niezbędną przez eksperta zewnętrznego Komisji.
Jest ona również wyższa od nadwyżki mocy produkcyjnych wskazanej przez wskaźniki wykorzystania oszacowane przez Francję (około […] % w pierwszym półroczu okresu 2003–2004).
Tę znaczną redukcję zatrudnienia można wyjaśnić zamykaniem zakładów produkcyjnych, […].
W sektorze Power Services redukcja zatrudnienia osiąga […] % (od […] do […]).
Nie przewidziano zamykania zakładów [33], lecz może być to uzasadnione koniecznością obecności lokalnej w tej gałęzi działalności.
(166) Poza tym wysiłki restrukturyzacyjne przewidziane są w sektorze Power Conversion (część T&D, która nie została sprzedana grupie Areva), w postaci redukcji zatrudnienia w wysokości […] % (od […] do […] pracowników) i reorganizacji struktury przemysłowej.
(167) W sektorze Transportu przewidywana redukcja zatrudnienia osiąga […] % (od […] do […]).
Ta redukcja zatrudnienia jest zgodna z oszacowaniem nadwyżek mocy produkcyjnej, dokonanym przez konsultanta zewnętrznego (między […] % i […] %).
Ta redukcja nie jest jednak zgodna z obecnymi wskaźnikami wykorzystania grupy Alstom (ponad […] %) zgłoszonymi przez Francję.
Tę niezgodność można jednak częściowo wyjaśnić faktem, że ponad […] % redukcji zatrudnienia (wraz z zamykaniem zakładów produkcyjnych) dotyka Zjednoczonego Królestwa.
Sektor Alstom Transport ostatnio przeżył istotne trudności w tym kraju, a perspektywy rynkowe są tam dużo mniej obiecujące niż w innych krajach.
Dodatkowe redukcje zatrudnienia mogły również zostać wcześniej przewidziane w celu poprawy rentowności, wynikającej z optymalizacji przemysłowej.
(168) W przeciwieństwie do swojej oceny dotyczącej sektorów Transport i Power, Komisja uważa, że działania przewidziane planem restrukturyzacji w sektorze Marynarki są niewystarczające dla wyrównania nadwyżki mocy stoczni grupy Alstom.
Redukcja zatrudnienia przewidziana tym planem wynosi […] % (od […] do […] zatrudnionych).
Produkcja zostanie skoncentrowana w stoczni w Saint-Nazaire, stanowiącej najważniejszy zakład budowlany, podczas gdy inne zakłady, nie tak ważne, zostaną zamknięte.
Bez względu na te środki, Komisja wątpi, że te wysiłki restrukturyzacyjne okażą się wystarczające dla podniesienia wskaźnika wykorzystania stoczni grupy Alstom do poziomu, który można będzie zaakceptować w 2006 r.
Podstawy tej analizy zostały przedstawione w motywach 169 i 170.
(169) Nawet jeżeli sektor Marynarki grupy Alstom posiada zdolność techniczną produkowania różnych typów okrętów (statki wypoczynkowe, zbiornikowce do przewozu skroplonego metanu, masowce, jachty, okręty do badań naukowych i okręty wojskowe itd.), wydaje się, że przyszłe zamówienia powinny koncentrować się na popycie na statki wycieczkowe.
Sam plan restrukturyzacji przewiduje, że nowe zamówienia będą dotyczyć głównie tego rynku, podczas gdy inne typy statków nie powinny stanowić znaczącej części otrzymanych zamówień.
Roczna zdolność produkcyjna stoczni w Saint-Nazaire szacowana jest na 5 do 6 statków wycieczkowych.
Niektóre perspektywy średnioterminowe wskazują że, jeżeli Alstom zachowa swój obecny udział w rynku, będzie otrzymywać zamówienia na maksymalnie 3 statki wycieczkowe rocznie w okresie 2004–2006.
Nawet jeżeli produkcja innych typów statków mogłaby wyrównać poziom zamówień na okręty, który znajdowałby się poniżej tego maksymalnego pułapu, byłoby nieprawdopodobne, by wywarło to znaczący skutek mogący zwiększyć całkowity poziom zamówień do więcej niż 3 okrętów (równoważnych statkom wycieczkowym) rocznie.
(170) W związku z tym Komisja pozytywnie przyjęła niedawne zobowiązanie Francji do podjęcia niezbędnych środków, gdy tylko będzie to możliwe, […], w celu zmniejszenia progu rentowności grupy Alstom dla budowy okrętów do 4, 5 zamówień okrętów (równoważnych statkom wycieczkowym) rocznie (średnia z pięciu ostatnich lat) do […].
Komisja uważa, że ten dodatkowy wysiłek […] jest całkowicie niezbędny dla zapewnienia temu sektorowi możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej oraz że powinien on zostać wprowadzony w życie.
Możliwości operacyjne
(171) Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę prognoz wynikających z planu restrukturyzacji, zarówno dla zamówień, jak i dla przychodów operacyjnych na sektor.
W tym celu sprawdziła, że elementy te są zgodne z prognozami sporządzonymi dla każdego z rynków.
Komisja uważa, że prognozy dotyczące zamówień są na ogół realistyczne, a te, dotyczące udziałów w rynkach i wzrostu przemysłowego są wystarczająco ostrożne.
Jednak dwa sektory stanowią wyjątek od tej reguły: Power Turbo-Systems i Marynarka.
(172) Działalność sektora Power Turbo Systems grupy Alstom odnotowała bardzo duże straty, których przyczyną były poważne usterki turbin gazowych wielkiej mocy GT24/GT26, jakie miały miejsce w roku 2000, stanowiących najważniejszy model z całej gamy modeli sprzedawanych przez Alstom w tym sektorze.
Prace usprawniające możliwości turbin zostały podjęte, a z niezadowolonymi klientami podpisano umowy handlowe.
Francja podkreśla, że wyżej wymienione turbiny są obecnie całkowicie sprawne i dodaje, że niedawno pewna firma hiszpańska zamówiła trzy takie turbiny, co stanowi dowód na to, iż klientela grupy Alstom z powrotem nabrała zaufania do jakości i sprawności turbin wysokiej technologii, sprzedawanych przez grupę.
(173) Komisja uważa, iż istnieje wystarczająco dużo czynników pozytywnych, które potwierdzają ponowne podjęcie działalności w tym sektorze.
Okazało się bowiem, że grupa Alstom rozpoczęła niezbędne prace mające na celu osiągnięcie zakładanej sprawności oraz że spory z niezadowolonymi klientami są w trakcie rozwiązywania; Komisja zauważa ponadto, że rezerwy księgowe stworzone w celu pokrycia pozostałego ryzyka są wystarczające.
W każdym razie, zamówienie na trzy turbiny w grudniu 2003 r., zgłoszone przez Francję dowodzi, że sektor ten może odzyskać swoją konkurencyjność.
(174) Jednak pomimo tych zachęcających sygnałów, Komisja uważa, że Francja przecenia możliwości grupy Alstom co do odzyskania udziałów w rynku w najbliższych latach.
Jeżeli udział w rynku grupy Alstom miałby być zgodny z jej średnimi możliwościami w okresie 1992–2002, Komisja ocenia zagrożenie (zamówienia stanowiące ryzyko) na około […] % przewidywanych zamówień.
Komisja uważa […] EUR z zamówień za stanowiące ryzyko, rocznie, w okresie 2004/2005 i 2005/2006, na […] EUR przewidywanych zamówień.
(175) W sektorze Marynarki Komisja uważa, że przewidywania zamówień, wynikające z planu restrukturyzacji, są zbyt optymistyczne, nawet jeżeli potwierdziłoby się założenie długoterminowego ożywienia rynku statków wypoczynkowych i nawet licząc na możliwość, dla stoczni Chantiers de l’Atlantique, produkowania innych typów okrętów o wysokich możliwościach technologicznych, takich jak zbiornikowce do przewozu skroplonego metanu.
Komisja uważa […] EUR z zamówień za stanowiące ryzyko, rocznie, w okresie 2004/2005 i 2005/2006, na […] EUR przewidywanych zamówień.
(176) Biorąc pod uwagę powyższe czynniki, Komisja uważa, że kwota całkowita […] EUR z zamówień podlega ryzyku.
Kwota ta tylko częściowo jest wyrównywana z marginesu rezerwowego ("corporate buffer") w wysokości […] EUR, stosowanego do przewidywanych zamówień.
Plan restrukturyzacji wydaje się w związku z tym zbyt optymistyczny w stopniu, w jakim Komisja uważa, że […] EUR z zamówień podlegających ryzyku nie jest objęte przez "corporate buffer".
(177) Komisja przeanalizowała przewidywania przedsiębiorstwa na poziomie zysku operacyjnego.
Uważa ona, że cele zawarte w planie restrukturyzacji powinny zostać osiągnięte.
Oczekiwania bowiem w kwestii wyniku operacyjnego są wystarczająco ostrożne, by wyrównać nadmiar optymizmu ustalony na poziomie przewidywanych zamówień.
Komisja uważa więc, że konsekwencje tej zbyt wysokiej oceny nie powinny stanowić zagrożenia dla celu dochodowości operacyjnej grupy Alstom w 2006 r.
(178) Komisja, po przeanalizowaniu innych podstawowych czynników planu restrukturyzacji mającego na celu udowodnienie trafności prognoz dotyczących dochodowości operacyjnej grupy Alstom w 2006 r., uważa, że wyżej wymienione prognozy są realistyczne.
Pierwszy podstawowy czynnik poprawy dochodowości wynika ze środków oszczędnościowych podjętych w ramach działań restrukturyzacyjnych opisanych w części II.3.
Środki oszczędnościowe mające na celu racjonalizację kosztów wydają się realistyczne, a rytm ich wprowadzania w życie może zostać uznany za pozytywny wskaźnik dowodzący, że restrukturyzacja i powrót do możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej mogą nastąpić w przewidzianym terminie.
(179) Po drugie, Komisja zauważa, że istotne straty wynikłe z poważnych wad turbin gazowych wielkiej mocy GT24/GT26 miały charakter wyjątkowy.
Ponadto kilka umów zostało zawartych w celu zakończenia sporów z niektórymi klientami.
Ten rodzaj trudności, z natury swojej niepowtarzalny, nie powinien już mieć miejsca w przyszłości.
(180) Trzecim istotnym czynnikiem jest prognoza utrzymania wyższej dochodowości w dziedzinach już charakteryzujących się dużą sprawnością, a w szczególności w dziedzinie Power Services (marża operacyjna w wysokości […] % przewidziana na 2006 r.).
Te prognozy wydają się rozsądne na podstawie parametrów i wzrostu tych sektorów działalności.
(181) Biorąc pod uwagę te czynniki, Komisja doszła do wniosku, iż cel uzyskania 6 % marży operacyjnej na poziomie grupy, przewidziany planem restrukturyzacji na rok 2006, może zostać zrealizowany.
Powrót możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej
(182) Komisja przeanalizowała kwestię dotyczącą pytania, czy środki przewidziane w planie restrukturyzacji pozwolą grupie Alstom odbudować jej możliwość skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej.
Zgodnie z tym, co zostało już powiedziane, Komisja uważa, iż z punktu widzenia przemysłu środki są na ogół wystarczające, by osiągnąć cele dochodowości przewidziane w planie.
Ponadto istnieją pozytywne sygnały wskazujące, że wyjątkowe problemy techniczne, które spowodowały ciężkie odosobnione straty w latach ubiegłych zostały rozwiązane.
(183) Jednakże Komisja zachowała wątpliwości w sprawie skuteczności środków objętych planem restrukturyzacji w celu odzyskania solidnej sytuacji finansowej grupy Alstom w perspektywie długoterminowej, po marcu 2006 r.
Komisja nie mogła więc przedstawić wniosku, iż po zakończeniu restrukturyzacji przedsiębiorstwo będzie mogło działać na rynku własnymi siłami, jak wymagane to jest w wytycznych.
Wątpliwości Komisji wynikały z następujących czynników analizy.
(184) Po pierwsze, marża operacyjna w wysokości 6 % w okresie 2005/2006, co odpowiada zyskowi operacyjnemu w wysokości […] EUR, nie wydawała się wystarczającą podstawą dla zagwarantowania przedsiębiorstwu długotrwałego prowadzenia działalności.
Zgodnie z planem restrukturyzacji zysk netto w okresie 2005/2006 powinien wynieść […] EUR, czyli […] % sprzedaży.
(185) Ponadto Komisja uznała, iż poziom długu ekonomicznego w stosunku do kapitału własnego był w roku 2006 zbyt wysoki: […] EUR w stosunku do […] EUR.
Dawało to współczynnik dług/kapitał własny ("gearing ratio") w wysokości […].
W związku z tym grupa Alstom powinna była przeznaczyć bardzo istotny odsetek własnych dochodów, by sprostać obciążeniom odsetkowym od swojego długu: obciążenia finansowe wyniosłyby […] EUR, podczas gdy przychody przed odliczeniem odsetek, podatków, obniżeniem wartości i amortyzacją (EBIDTA) powinny wynieść w sumie […] EUR, czyli współczynnik pokrycia kosztów oprocentowania ("interest cover") wysokości […].
Taki poziom wskazywał jasno na niepewną sytuację finansową, trudną do utrzymania w dłuższym czasie.
(186) Poza tym Komisja uważała, że grupie Alstom zagrażał brak możliwości krótkoterminowego finansowania, by sprostać potrzebom płynności finansowej w okresie restrukturyzacji.
W swojej ocenie planu płynności grupy Alstom, konsultant uznał, że "headroom" (dostępne linie kredytowe po odjęciu linii kredytowych już wykorzystanych) powinien być utrzymany poniżej […] EUR, na poziomie, jaki Komisja uznaje za wystarczający, lecz jedynie przy braku nieprzewidzianych trudności.
W każdym razie, na podstawie tego samego planu płynności, poziom "headroom" powinien być niższy od poziomu odniesienia […] euro w pierwszym i drugim kwartale okresu 2005/2006.
(187) Wreszcie, Komisja uznała, że niezbędne było, by grupa Alstom zwiększyła, średnioterminowo, swój kapitał własny.
Zgodnie z planem, poziom kapitałów własnych w 2006 r. powinien osiągnąć […] EUR, czyli […] % sprzedaży, podczas gdy w okresie 1998/2000 kapitał własny stanowił 12 % sprzedaży.
Sporządzenie bardziej solidnego bilansu finansowego od tego przewidzianego na rok 2006 zostało uznane za konieczne, by przedsiębiorstwo mogło przyciągać inwestorów, a więc finansować się na rynkach w sposób niezależny.
(188) Podsumowując, Komisja uznała, że plan restrukturyzacji grupy Alstom pozostał niezadowalający z punktu widzenia finansowego, zwłaszcza z uwagi na bardzo wysoki poziom długu i bardzo niski poziom kapitałów własnych.
(189) Jednak w maju 2004 r. Francja poinformowała Komisję, iż przedsiębiorstwo miało dokonać zwiększenia kapitału w gotówce oraz przekształcenia części swojego długu w kapitał.
Te dwie operacje pozwolą środkom własnym uplasować się między […] a […] EUR, a dług wynosić będzie od […] do […] EUR w marcu 2006 r., w zależności od stopnia udziału banków w przekształcaniu wierzytelności w kapitał, co odpowiada procentowi sprzedaży wysokości od […] % do […] %.
Stosunek między długiem a kapitałem własnym ("gearing ratio") wyniesie między […] a […] w 2006 r., co stanowi wystarczającą poprawę w stosunku do poziomu przedstawionego w prognozach sporządzonych na podstawie poprzedniego planu finansowego.
Ponadto redukcja długu poskutkuje zmniejszeniem kosztów finansowych: w 2006 r. wyniosą one między […] a […] EUR.
Na podstawie EBIDTA […] EUR, wskaźnik "interest cover" powinien znajdować się między […] a […], co wskazuje na sytuację finansową do zaakceptowania.
(190) Na zakończenie, nowe zwiększenie kapitału i wynikająca z niego redukcja długu pozwalają, w dużej mierze, oddalić wątpliwości Komisji dotyczące średnioterminowego prowadzenie działalności przez przedsiębiorstwo.
(191) Ponadto Komisja zwraca uwagę na zaangażowanie Francji, o którym mowa w części V, w zawarcie jednego lub kilku partnerstw przemysłowych w ciągu czterech lat.
(192) Komisja uważa, że w celu długoterminowego wzmocnienia prowadzonej przez Alstom działalności, rzeczywiście niezbędne jest, by przedsiębiorstwo zawarło jedno lub kilka partnerstw.
Wybrany partner lub partnerzy powinni być wystarczająco silni pod względem finansowym i uczestniczyć z punktu widzenia finansowego i przemysłowego w tworzonym partnerstwie.
Dziedziny działalności przemysłowej, o których mowa, powinny jednak być takie, by partner lub partnerzy mogli zostać zatwierdzeni przez Komisję, na podstawie zasad konkurencji zawartych w Traktacie.
Partnerstwo lub partnerstwa powinny być przewidziane długoterminowo.
Powinno chodzić o porozumienia strukturalne i strategiczne, które nie mogłyby ograniczać się do realizacji jednego konkretnego wspólnego projektu, polegającego na przykład na wspólnym wzięciu udziału w konkretnym przetargu.
Aby wywrzeć istotny wpływ na rozwój przemysłowy i finansowy grupy Alstom, partnerstwo lub partnerstwa powinny dotyczyć znaczącej części działalności grupy Alstom w jej kluczowych dziedzinach transportu i energii, w dziedzinach, które nie będą stanowić przedmiotu połączonych przedsiębiorstw (patrz: punkty 206 i 207).
Podsumowując, partnerstwa te powinny pozwolić grupie Alstom na wzmocnienie jej atutów technologicznych i przemysłowych, łagodząc w danych dziedzinach działalności zobowiązania finansowe, którym podlega [34].
(193) Należy także zauważyć, iż partnerstwa te zostaną zawarte, z zasady i bez wyraźnej zgody Komisji, z przedsiębiorstwami, które nie są kontrolowane przez państwowe władze francuskie, de jure lub de facto, indywidualnie lub wspólnie.
Gdyby było inaczej, partnerstwa mogłyby utrwalić obecność państwa u boku grupy Alstom, co stanowiłoby rażące naruszenie innego zobowiązania zawartego przez Francję, a które polega na zakończeniu uczestnictwa władz państwowych w kapitale grupy Alstom, a tym samym pomocy państwa, które to uczestnictwo obejmuje.
(194) Podsumowując, Komisja uznaje realizację zobowiązania dotyczącego partnerstwa za podstawową, by rozwiać wszystkie swoje wątpliwości dotyczące możliwości skutecznego prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo w perspektywie długoterminowej.
Zapobieganie zniekształceniom konkurencji
(195) Pomoc w restrukturyzacji, by uzyskać zezwolenie Komisji, powinna spełniać drugi warunek, który polega na tym, by podjęte zostały środki w celu złagodzenia, w jak największym stopniu, ewentualnych skutków negatywnych, jakie pomoc mogłaby wywrzeć na konkurentach.
W razie ich braku pomoc powinna zostać uznana za "sprzeczną ze wspólnym interesem" i określona jako niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Warunek ten spełniany jest najczęściej za pomocą ograniczenia obecności, jaką przedsiębiorstwo może zachować na swoim lub swoich rynkach po zakończeniu okresu restrukturyzacji.
(196) Zgodnie z tym, co zostało już powiedziane, grupa Alstom prowadziła do 2003 r. działalność w następujących dziedzinach: energia, transmisja i dystrybucja, transport kolejowy i marynarka.
W związku z tym środki przeznaczone na wyrównanie negatywnych skutków pomocy w stosunku do konkurentów powinny być podejmowane w każdym z tych sektorów.
Plan restrukturyzacji przewiduje recentralizację grupy Alstom wokół jej podstawowych dziedzin działalności.
Z tego punktu widzenia istotne jest, by plan restrukturyzacji w formie zgłoszonej Komisji przez Francję dnia 5 grudnia 2003 r. i 15 marca 2004 r., został wykonany w całości, w tym dla aktywów, które zostaną przeniesione.
(197) W sektorze energetycznym należy podkreślić, że przedsiębiorstwo przekazało już segment turbin przemysłowych, obejmujących małe turbiny gazowe (< 50 MW) oraz turbiny parowe (< 100 MW) na rzecz grupy Siemens, jak również gałąź T&D grupie Areva.
Te przekazane gałęzie działalności stanowiły 20 % całkowitych obrotów grupy Alstom w okresie 2002/2003.
Poza tym zobowiązania Francji opisane w części V przewidują dodatkowe cesje aktywów w dziedzinie energii, w szczególności kotłów przemysłowych oraz stworzenie wspólnego przedsiębiorstwa zajmującego się działalnością hydrauliczną.
(198) Jeżeli chodzi o drugą działalność podstawową grupy Alstom, transport kolejowy, Francja zobowiązuje się, w szczególności, przekazać fabrykę lokomotyw towarowych w Walencji oraz swoją działalność w dziedzinie Transportu w Australii i Nowej Zelandii.
(199) Jeżeli chodzi o te dwie ostatnie dziedziny działalności oraz kotły przemysłowe, grupa Alstom powinna kontynuować zarządzanie nimi zgodnie z zasadami dobrego zarządzania, zapewniając im środki na normalny rozwój i nie przyjmując żadnego środka, który zmniejszyłby ich wartość, jak na przykład przeniesienie aktywów niematerialnych (patentów, pozwoleń, umów handlowych itd.), pracowników, klientów lub możliwości sprzedaży na rzecz firmy macierzystej lub jakiejkolwiek innej części grupy Alstom.
W tym celu Francja zobowiązuje się, dla każdej z dziedzin działalności, która ma być przedmiotem cesji, do wprowadzenia lub ustabilizowania przez Alstom zarządzania mającego na celu zapewnienie dobrego zarządzania.
Mianowany przez Francję i zatwierdzony przez Komisję powiernik zapewni kontrolę właściwego rozwoju zarządzania i sprzedaży tych dziedzin działalności.
(200) Jeżeli chodzi o 800 milionów EUR (na podstawie obrotów 2002/2003) dodatkowych cesji, które powinny zostać dokonane w dziedzinach działalności oprócz Marynarki, powinny one całkowicie spełniać dwa następujące warunki.
Z jednej strony, dziedzina działalności podlegająca cesji nie może być przedmiotem, w ramach obecnej decyzji wcześniejszej lub przyszłej cesji ani być zawarta we wspólnym przedsiębiorstwie, o którym mowa w motywie 207.
Z drugiej strony, cesja powinna dotyczyć dobrze prosperującej działalności, obejmującej aktywa stałe i pracowników, a której obroty za okres 2002/2003 są reprezentatywne dla poziomu działalności w chwili cesji. […].
(201) Po zmniejszeniu obrotów o 20 % przez sprzedaż turbin przemysłowych i działalności T&D, cesje dodatkowe również zmniejszają obroty, i to o około 10 %.
Cesje te należy doliczyć do istotnych redukcji działalności (w szczególności do całkowitych lub częściowych zamknięć zakładów produkcyjnych) oraz do redukcji zatrudnienia, o których była mowa wcześniej (patrz: tabela 2), zgodnie z przewidywaniami w ramach planu restrukturyzacji.
(202) W związku z tym Komisja uważa, że kompensaty, które już zostały dokonane lub które mają jeszcze być dokonane przez Alstom, pozwolą na uniknięcie zniekształceń konkurencji w znaczeniu punktów 35–39 wytycznych.
Obejmują one łącznie zamykanie zakładów i cesje.
Fakt, że w sektorach, o których mowa, obecność na rynku i zdolność produkcyjna są nieco zależne od zainstalowanych linii produkcyjnych wyjaśnia, że w danym przypadku Komisja wybrała cesje, a nie zmniejszenie znaczenia fizycznych narzędzi produkcji.
(203) Wniosek ten wzmocniony jest warunkami lub zobowiązaniami szczególnymi, obowiązującymi w danym przypadku dla pozwolenia na pomoc i narzuconymi lub zaakceptowanymi z tytułu punktu 42 wytycznych.
(204) W dziedzinie transportu Francja zobowiązuje się bowiem do wdrożenia całej serii środków strukturalnych mających zwiększyć, w sposób skuteczny, otwarcie francuskiego rynku sprzętu kolejowego w celu zwiększenia konkurencji na tym rynku na rzecz konsumenta.
Zobowiązanie to, istotne na rynkach, które, jak widać z dostępnych danych, mają tendencję do nadawania uprzywilejowanej pozycji przedsiębiorstwom państwowym, spełnia warunki zawarte w punkcie 42 i) wytycznych.
(205) Jeszcze w sektorze Transportu zastosowane zostaną ograniczenia w polityce cenowej i nabywczej grupy Alstom w celu uniknięcia zniekształceń konkurencji.
(206) Komisja przypomina, że Francja zobowiązała się, by przedsiębiorstwo zawarło jedno lub kilka partnerstw przemysłowych, które dotyczyć będą znaczących dziedzin działalności grupy Alstom, w ciągu czterech lat.
Poza poprawą możliwości prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo, to zobowiązanie do partnerstwa jest również uważane za środek wyrównawczy dla konkurentów.
Zobowiązanie to zmusza bowiem grupę Alstom do znalezienia partnerów dla działań istotnych i do wciągnięcia ich do uczestniczenia w tych działaniach.
Komisja uważa, iż potrzeba partnerstwa jest przede wszystkim niezbędna w dziedzinach transportu i energii, w których zniekształcenia konkurencji wynikające z pomocy są najbardziej odczuwalne.
(207) Wspólne przedsiębiorstwo, jakie należy stworzyć na potrzeby działalności hydraulicznej, zgodnie ze zobowiązaniem podjętym przez Francję, wpisuje się w dokładnie taki sam tok rozumowania.
W związku z tym Komisja uważa, iż pojęcie "wspólnej kontroli" powinno być rozumiane w znaczeniu rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 r. z 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw ("rozporządzenie WE dotyczące koncentracji") [35].
(208) Te trzy ostatnie czynniki (ograniczenia w polityce cenowej i nabyć, partnerstwa przemysłowe i utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa), których treść została wyjaśniona szczegółowo, spełniają warunki zawarte w punkcie 42 ii) wytycznych.
(209) Wreszcie, zobowiązanie władz francuskich o wycofaniu zgłoszenia pomocy w dziedzinie innowacji oraz o nieprzedstawianiu zgłoszeń o pomocy w restrukturyzacji, oba dotyczące sektora Marynarki, wpisuje się w warunki punktu 42 iii) wytycznych.
W związku z tym Komisja uznaje również za konieczne narzucenie, by żadna pomoc dodatkowa nie została przyznana grupie Alstom aż do zakończenia procesu restrukturyzacji, a w każdym razie, aż do daty wygaśnięcia możliwości wydania nowych zabezpieczeń z linii grupowej 8 mld EUR, to znaczy do 30 czerwca 2006 r.
Warunek ten nie dotyczy pomocy, o których mowa w art. 87 ust. 2 Traktatu ani pomocy przyznanej w ramach projektów badawczych współfinansowanych przez Unię Europejską, ani pomocy przyznanej w ramach mechanizmu obrony tymczasowej (patrz: motyw 218).
(210) Biorąc pod uwagę pozycję grupy Alstom na rynku francuskim, w szczególności w sektorze sprzętu kolejowego, Komisja odnotowuje z satysfakcją zobowiązania podjęte przez Francję w sprawie środków strukturalnych otwarcia tego rynku.
Razem wzięte, środki te pozwolą innym przedsiębiorstwom pokonać pewne przeszkody, które obecnie silnie ograniczają konkurencję na tym rynku.
(211) W związku z tym Komisja uważa, że zostały podjęte wystarczające środki w celu ograniczenia negatywnego wpływu pomocy na konkurencję, konkurentów i konsumenta.
Pomoc dostosowana do kosztów i korzyści restrukturyzacji
(212) Aby mogło zostać wydane pozwolenie na udzielenie pomocy, musi zostać spełniony trzeci warunek, który polega na tym, by kwota i intensywność pomocy były ograniczone do ścisłego minimum, niezbędnego w celu umożliwienia restrukturyzacji w zależności od możliwości finansowych przedsiębiorstwa, jego akcjonariuszy lub grupy handlowej, do której należy.
Beneficjenci pomocy powinni w istotny sposób uczestniczyć w planie restrukturyzacji, czerpiąc ze środków własnych.
W każdym razie należy udowodnić Komisji, że pomoc zostanie wykorzystana wyłącznie w celu odbudowania możliwości skutecznego prowadzenia działalności przedsiębiorstwa oraz że nie pozwoli ona jej adresatowi zwiększyć mocy produkcyjnych podczas wdrażania planu restrukturyzacji.
(213) W przypadku grupy Alstom Komisja stwierdza, że koszty reorganizacji działalności, jakie zostały opisane w planie ocenionym przez PricewaterhouseCoopers ("PwC"), wynoszą […] EUR [36].
Do kwoty tej należy dodać potrzeby kapitałowe niezbędne do odbudowania wystarczająco solidnej struktury finansowej.
Kapitał własny bowiem prawie całkowicie zniknął z bilansu w związku ze stratami wyjątkowymi z dwóch ostatnich lat.
Wreszcie, trzeba również uwzględnić bardzo istotne potrzeby przedsiębiorstwa w dziedzinie zabezpieczeń i aktywów płynnych.
(214) Komisja przypomina, że państwo interweniuje za pomocą TSDDRA w wysokości 300 mln EUR (środek 1), krótkoterminowych środków płynnych w wysokości 1,2 mld EUR (środek 2), gwarancji drugorzędnej w wysokości 1,25 mld EUR (środek 3), gwarancji na PSDD w wysokości 300 mln EUR, które zostaną przekształcone w kapitał (środek 4), z TSDD w wysokości 200 mln EUR, które zostaną również przekształcone w kapitał (środek 5) i uczestniczy w nowym zwiększeniu kapitału w wysokości od 180 do 220 mln EUR.
Wreszcie, państwo naraża się, poprzez gwarancję w sektorze Marynarki, na nieokreśloną kwotę i przyznało już gwarancje (dawny środek 3) oszacowane na około 411 mln EUR.
Łącznie ryzyko całkowite, na jakie narażone jest państwo w opisywanym okresie, wyniosło maksymalnie 3,470 mld EUR.
Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że z uwagi na to, że przedsiębiorstwo zwróciło już 900 mln EUR (środek 2), jak to zostało już powiedziane, potencjalne ryzyko dla państwa wynosi 2,570 mld EUR.
Zgodnie z przedstawionym powyżej wyjaśnieniem pomoc została oszacowana na maksymalną kwotę między 3,03 a 3,08 mld EUR (patrz: tabela 7), plus nieokreślona kwota wynikająca ze środków 9 i 10.
(215) Wkład samego przedsiębiorstwa w pokrycie kosztów i potrzeb kapitałowych jest znaczący.
Bardzo istotne cesje działalności były i będą realizowane.
Przychody z tych sprzedaży pozwoliły i pozwolą pokryć część tych potrzeb kapitałowych.
Pozwolą na ograniczenie zadłużenia i przyszłych kosztów finansowych przedsiębiorstwa.
Ponadto obok już zasygnalizowanego zwrotu 900 mln EUR, których nie włączono do tabeli 8, by uniknąć ich podwójnego liczenia, przedsiębiorstwo wykona bardzo duży wysiłek, finansując samodzielnie drugą gwarancję w gotówce w kwocie 700 mln EUR, co stanowi podstawowy warunek dla uzyskania nowej linii zabezpieczeń.
(216) Poza uczestnictwem grupy Alstom, istotny wkład prywatny zostanie wniesiony przez banki i przez inwestorów.
Banki dostarczyły gwarancji na pierwsze zwiększenie kapitału w kwocie 300 mln EUR, krótkoterminowych środków płynnych w wysokości 300 mln EUR (środek 2), grupowej linii zabezpieczeń, na której ich realne ryzyko wyniesie 6,05 mld EUR (środek 3), PSDD w wysokości 1,2 mld EUR, ORA za 900 mln EUR i wreszcie gwarancji na ulokowanie nowego zwiększenia kapitału w kwocie od 800 mln do 1 miliarda EUR, z czego 700 mln EUR zostanie spożytkowanych na sfinansowanie gwarancji dodatkowej w gotówce.
Alstom i sektor prywatny zainwestowały w restrukturyzację przedsiębiorstwa kwotę pomiędzy 10,3 a 10,4 mld EUR (lub między 9,6 a 9,7 mld EUR, jeżeli nie brać pod uwagę dodatkowej gwarancji w gotówce finansowanej ze zwiększenia kapitału).
Wkład prywatny może więc zostać uznany w danym przypadku za istotny.
Tabela 8
Opis wkładu sektora prywatnego, poza przychodami z cesji
(w mld EUR) _BAR_
Środki _BAR_ Kwota _BAR_
Banki/Inwestorzy _BAR_
Zwiększenie kapitału I _BAR_ 0,3 _BAR_
ORA _BAR_ 0,9 _BAR_
Krótkoterminowe aktywa płynne odnawialne (środek 2) _BAR_ 0,3 _BAR_
PSDD z możliwym przekształceniem kapitału (środek 4) _BAR_ 1,20 _BAR_
Zabezpieczenia w wysokości 8 mld EUR (środek 3) _BAR_ 6,05 _BAR_
Zwiększenie kapitału II (środek 6) _BAR_ 0,83–0,98 _BAR_
Alstom _BAR_
Finansowanie gwarancji dodatkowej pokrywającej pierwsze straty (środek 6) _BAR_ 0,7 _BAR_
Razem _BAR_ 10,3–10,4 _BAR_
(217) Ponadto Komisja powinna upewnić się, że pomoc zostanie ograniczona do minimum niezbędnego dla umożliwienia restrukturyzacji.
Należy przypomnieć, z jednej strony, że część pomocy została już zwrócona, w szczególności 900 mln EUR ze środka 2.
Z drugiej strony, Francja zobowiązała się, że wycofa się z kapitału przedsiębiorstwa w ciągu dwunastu miesięcy następujących po uzyskaniu przez Alstom ratingu "investment grade" a w każdym razie przed upływem czterech lat. […].
Zważywszy na to, że Francja nie wchodzi do kapitału przedsiębiorstwa jako inwestor prywatny, lecz w ramach pomocy, zobowiązanie Francji jest niezbędne, by zapewnić, że ta forma pomocy państwa w postaci udziału w kapitale ograniczyła się do minimalnej niezbędnej długości.
W związku z tym, Komisja uznaje za najistotniejsze, by to wycofanie się z kapitału było rzeczywiste.
(218) Komisja chce również uzyskać pewność, że żadna pomoc dodatkowa nie burzy proporcjonalności całości pomocy będącej przedmiotem niniejszej decyzji.
Z tego względu żadna inna pomoc nie może zostać wypłacona na rzecz przedsiębiorstwa w ciągu dwóch lat, licząc od daty niniejszej decyzji, co odpowiada w przybliżeniu okresowi restrukturyzacji oraz okresowi, w którym nowe zabezpieczenia mogą zostać wydane z tytułu nowej grupowej linii zabezpieczeń [37].
Komisja uważa bowiem, że pomoc przyznana przez Francję umożliwi grupie Alstom zapewnienie zarówno jej restrukturyzacji, jak i prowadzenie wszystkich dziedzin działalności w okresie tych dwóch lat, bez uciekania się do nowych dodatkowych pomocy finansowych.
Warunek ten nie dotyczy pomocy, które są zgodne z mocy prawa z Traktatem na mocy art. 87 ust. 2 Traktatu, ani pomocy przyznanej w ramach projektów badawczych współfinansowanych przez Unię Europejską, ani pomocy przyznanej w ramach mechanizmu obrony tymczasowej, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1177/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. dotyczącym mechanizmu obrony tymczasowej na rzecz budowy okrętów [38], których szczególnym celem jest udzielenie pomocy wspólnotowym zakładom działającym w sektorach przeżywających zgubne skutki nieuczciwej konkurencji Korei, co może mieć miejsce w przypadku przedsiębiorstw z grupy Alstom.
W związku z tym chodzi również o uzyskanie pewności, że żadna pomoc nie zostanie wypłacona przez jednego z przyszłych partnerów grupy Alstom.
Również z tej przyczyny Francja zobowiązała się do uzyskania wcześniejszej zgody Komisji w przypadku partnerstwa z przedsiębiorstwem kontrolowanym przez państwo, de jure lub de facto, indywidualnie lub wspólnie.
(219) Wreszcie, na mocy punktu 40 wytycznych ustala się, że pomoc nie może również pozwolić przedsiębiorstwu na dysponowanie nadwyżkami aktywów płynnych, które mogłoby przeznaczyć na działalność agresywną mogącą wywołać zniekształcenia konkurencji na rynku lub sfinansować nowe inwestycje, które nie byłyby niezbędne przy powrocie do skutecznego prowadzenia działalności.
(220) W celu zapewnienia przestrzegania tych przepisów przyjęte zostały dwa środki.
Z jednej strony, Francja zobowiązała się do zapewnienia kontroli, przez cztery lata, marży realizowanej średnio rocznie, w poszczególnych podsektorach, w celu oddalenia możliwości praktykowania antykonkurencyjnych cen.
Z drugiej strony, na mocy innego zobowiązania, operacje nabywania przedsiębiorstw w Europejskim Obszarze Gospodarczym będą poważnie ograniczone w tym samym okresie, bez radykalnego wyłączania operacji o skromnym znaczeniu.
Środki te dotyczą jedynie sektora Transportu.
Ta gałąź działalności grupy Alstom odnotowała niewiele nadzwyczajnych strat, a realizowane marże pozostały tam na zadowalającym poziomie.
Ogromna większość pomocy przeznaczona jest więc na restrukturyzację innych sektorów przedsiębiorstwa.
Te dwa środki mają na celu zapewnienie, że pomoc nie zostanie wykorzystana przez Alstom w sektorze Transportu w celu finansowania polityk cen antykonkurencyjnych lub też znaczącej polityki wzrostu zewnętrznego na szkodę konkurencji.
Biorąc pod uwagę to, co zostało wcześniej powiedziane, Komisja uważa, że środki pomocy, mimo swojej wielkości, powinny ograniczać się do minimum niezbędnego dla odtworzenia przedsiębiorstwu możliwości skutecznego prowadzenia działalności w perspektywie długoterminowej i zauważa, że wkład prywatny jest bardzo istotny, zgodnie z wytycznymi.
Całkowite wdrożenie planu
(221) Plan restrukturyzacji czterech sektorów grupy Alstom (Power, Transport, Marynarka i Power Conversion), w tym wszystkie zobowiązania Francji, powinien zostać wykonany w całości.
Komisja zwraca uwagę na zaangażowanie Francji w tę sprawę i zwraca się z prośbą o informowanie jej o zaawansowaniu i wdrażaniu planu oraz o zobowiązaniach z tym związanych.
Informacja ta powinna przyjąć postać sprawozdań na temat stanu zaawansowania i restrukturyzacji.
Zostanie ona uzupełniona przez zgłaszanie sprawozdań z zatwierdzenia biznesplanu i planu płynności, sporządzanych przez gabinet PwC.
(222) Komunikaty szczególne Komisji są ponadto niezbędne w celu zdobycia pewności o przestrzeganiu niektórych zobowiązań.
VII.
WNIOSEK
(223) Komisja stwierdza, że Francja w sposób nielegalny wdrożyła ogromną część środków pomocy będących przedmiotem niniejszej decyzji, z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu.
Jednakże te środki pomocy mogą zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem że wszystkie narzucone warunki zostaną spełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki pomocy, wprowadzone w życie przez Francję na rzecz grupy Alstom, są zgodne ze wspólnym rynkiem, z zastrzeżeniem zobowiązań i warunków przewidzianych w artykule 2.
Artykuł 2
1.
Plan restrukturyzacji grupy Alstom, zgłoszony Komisji przez Francję dnia 5 grudnia 2003 r. i 15 marca 2004 r., został wykonany w całości, w tym dla aktywów, które jeszcze mają zostać przedmiotem cesji.
2.
Francja wycofa się z kapitału grupy Alstom w ciągu dwunastu miesięcy, które nastąpią po uzyskaniu przez przedsiębiorstwo ratingu "investment grade", nadanego przez jedną z dwóch głównych agencji oceniających.
Wycofanie to dokonane zostanie w każdym razie w terminie czterech lat, licząc od przyjęcia niniejszej decyzji. […].
3.
Alstom zawrze jedno lub kilka partnerstw przemysłowych w terminie czterech lat, licząc od przyjęcia niniejszej decyzji.
Partnerstwa te dotyczą znaczących części działalności grupy Alstom.
Partnerstwa te nie dotyczą przedsiębiorstw kontrolowanych przez państwo, de jure lub de facto, indywidualnie lub wspólnie, chyba że Komisja wyrazi na to wcześniej zgodę.
4.
Dla sektora działalności "Hydro Power" grupy Alstom, utworzy się […] przedsiębiorstwo wspólne ze wspólną kontrolą, w którym grupa Alstom obejmie co najwyżej 50 % kapitału.
5.
Następujące aktywa grupy Alstom zostaną przekazane na drodze cesji niezależnemu nabywcy grupy Alstom: fabryka lokomotyw towarowych w Walencji, działalność sektora Transportu w Australii i Nowej Zelandii oraz kotły przemysłowe […].
W terminie jednego miesiąca od ogłoszenia niniejszej decyzji Francja przedstawi Komisji do zatwierdzenia:
a) odpowiednie przepisy dla wprowadzenia lub ustabilizowania przez grupę Alstom zarządzania, mającego na celu dobre zarządzanie każdą z dziedzin działania, o których mowa w akapicie pierwszym, zapewniając im środki na normalny rozwój i nie przyjmując żadnego środka intencyjnego, który zmniejszyłby ich wartość, na przykład przeniesienia wartości niematerialnych i prawnych (patentów, pozwoleń, umów handlowych itd.), pracowników, klientów lub możliwości sprzedaży na rzecz firmy macierzystej lub jakiejkolwiek innej części grupy Alstom;
b) odpowiednie pełnomocnictwo dla trustu oraz wybór niezależnego trustu, który będzie zmuszony zachować wymaganą poufność i który zapewni kontrolę nad prawidłowym sprawowaniem zarządu i sprzedażą aktywów, o których mowa w akapicie pierwszym.
Po uzyskaniu pełnomocnictwa trust rozpocznie natychmiast swą pracę.
Jeżeli trust stwierdzi nieprawidłowości, poinformuje o nich natychmiast Komisję.
6.
Dziedziny działalności stanowiące 800 mln EUR obrotów (podstawa 2002/2003) w obrębie grupy Alstom, poza Marynarką, podlegają cesji w terminie […].
By zostały wzięte pod uwagę, przekazywane dziedziny działalności powinny obejmować dobrze prosperującą działalność, obejmującą aktywa stałe i pracowników, której obroty za okres 2002/2003 są reprezentatywne dla poziomu działalności w chwili cesji i nie mogą być przedmiotem, w ramach niniejszej decyzji, cesji dokonanej już wcześniej lub przyszłej, ani zostać włączone do wspólnego przedsiębiorstwa, przewidzianego w ust. 4.
7. […] i […] podlegają cesji w terminie […].
8.
Co roku, przez cztery lata, Francja przekazuje Komisji sprawozdanie zatwierdzone przez eksperta wybranego przez Alstom i zatwierdzonego przez Komisję.
Zadaniem tego sprawozdania będzie sprawdzenie, że marże realizowane średnio, w ciągu roku, w danym podsektorze, od umów podpisanych przez spółkę w sektorze Transportu, są zgodne z biznesplanem oraz w razie wykazania różnic nie wskazują na praktykę cen antykonkurencyjnych.
9.
Operacje nabywania przedsiębiorstw przez grupę Alstom w obrębie sektora Transportu, w Europejskim Obszarze Gospodarczym, nie przekraczają kwoty całkowitej 200 mln EUR (wartość przedsiębiorstwa), przez cztery lata.
10.
Francja wdraża następujące środki strukturalne otwarcia francuskiego rynku sprzętu kolejowego:
a) przekazanie Komisji, na jej wniosek, opinii Réseau Ferré de France (Francuskiej Sieci Kolejowej) i kolei francuskiej SNCF w sprawie wydawania certyfikatów bezpieczeństwa i dokumentacji technicznej, na której się one opierają;
b) przekazanie Komisji nowego projektu rozporządzenia w sprawie "taboru kolejowego" oraz informowanie Komisji, dla każdego z rynków i dla każdej z umów ramowych, o których mowa w lit. f), czy i dlaczego stosowanie norm przewidzianych przez to rozporządzenie jest obowiązkowe; rozporządzenie to wejdzie w życie najpóźniej 1 stycznia 2005 r.;
c) zniesienie obowiązku prawnego konsultowania się z francuskimi kolejami SNCF w sprawie wydawania certyfikatów bezpieczeństwa, zamienione na obowiązek konsultowania […];
d) informowanie Komisji o zamówieniach i umowach ramowych, które byłyby zawierane z wolnej ręki przez SNCF i Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP) z grupą Alstom, gdy ich kwota przekroczy 473000 EUR, w postaci listy zgłaszanej Komisji, raz w roku, z zaznaczeniem dla każdego z zamówień lub umów ramowych przyczyn odwołania się do procedury negocjacji bez wcześniejszego odwołania się do procedur bez uprzedniego zaproszenia do ubiegania się o zamówienia;
e) stosowanie, z dniem 1 listopada 2004 r., środków niezbędnych dla wdrożenia dyrektywy 2004/17/WE;
f) zgłaszanie Komisji raz w roku listy zamówień i umów ramowych o wartości przekraczającej 473000 EUR, zawieranych z grupą Alstom przez SNCF i RATP, po uprzednim zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie, ze wskazaniem dla każdego z tych zamówień lub umów ramowych trybu formułowania warunków technicznych, przewidzianego w art. 34 ust. 3 dyrektywy 2004/17/WE;
g) zgłaszanie, na wniosek Komisji, sprawozdań z analizy ofert podlegających radzie zarządzającej SNCF dla zamówień i umów ramowych zawieranych z grupą Alstom przez SNCF i RATP, po uprzednim zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie;
h) przyjęcie, z wejściem w życie najdalej 1 listopada 2004 r., dyspozycji tymczasowego zarządzenia przedumownego zgodnego z dyrektywą 92/13/EWG.
11.
Francja wdraża środki dodatkowe restrukturyzacji sektora Marynarki grupy Alstom, niezbędne dla doprowadzenia progu rentowności do 4,5 zamówień okrętów (równoważnych z pasażerskimi statkami wypoczynkowymi) rocznie (średnia z ostatnich pięciu lat) do […].
12.
Żadna pomoc inna niż ta, o której mowa w art. 87 ust. 2 Traktatu lub ta udzielana w ramach projektów badawczych współfinansowanych przez Unię Europejską lub ta, o której mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1177/2002, nie jest udzielana na rzecz Alstom przed zakończeniem procesu restrukturyzacji a w każdym razie w ciągu dwóch lat, licząc od przyjęcia niniejszej decyzji.
W każdym razie żadna inna pomoc w restrukturyzacji nie zostanie udzielona z naruszeniem zasady jednorazowej pomocy.
13.
W celu zapewnienia monitorowania warunków przewidzianych w ust. od 1 do 12, Francja informuje Komisję:
a) o uzyskaniu przez Alstom ratingu "investment grade", zgodnie z ust. 2, w miesiącu, który następuje po uzyskaniu tego ratingu;
b) co trzy miesiące, o działaniach podejmowanych w sprawie partnerstw przemysłowych zgodnie z ust. 3 i o ich wynikach;
c) co trzy miesiące, o działaniach podejmowanych w celu stworzenia wspólnego przedsiębiorstwa w dziedzinie działalności wodnej, zgodnie z ust. 4; w miesiącu następującym po zawarciu umowy o utworzeniu Francja zgłasza Komisji dokumenty dowodowe, by Komisja mogła sprawdzić, że chodzi o wspólne przedsiębiorstwo ze wspólną kontrolą w znaczeniu rozporządzenia (WE) nr 139/2004;
d) w miesiącu następującym po realizacji, o każdej z operacji wymienionych w ust. 4 i 5;
e) o przyjęciu środków przewidzianych w ust. 10 lit. c), e) i h);
f) co trzy miesiące o środkach podjętych w sprawie dodatkowej restrukturyzacji sektora Marynarki, zgodnie z ust. 11;
g) o rocznych sprawozdaniach na temat stanu zaawansowania restrukturyzacji grupy Alstom, uzupełnionych sprawozdaniami zatwierdzającymi biznesplan i plan płynności.
Artykuł 3
Francja poinformuje Komisję, w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty ogłoszenia niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu dostosowania się do niej.
Artykuł 4
Adresatem niniejszej decyzji jest Republika Francuska.
Decyzja Komisji
z dnia 2 czerwca 2005 r.
zmieniająca dodatek A do załącznika VIII do Aktu Przystąpienia z 2003 r. w zakresie niektórych zakładów w sektorach mleczarskim, rybnym i mięsnym na Łotwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1609)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/420/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego załącznik VIII, rozdział 4, sekcja B, podsekcja I, pkt 1, lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Łotwie przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku A [2] do załącznika VIII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
Dodatek ten został zmieniony decyzjami Komisji 2004/460/WE [3] i 2004/472/WE [4].
(2) Łotwa złożyła oświadczenie, że niektóre zakłady w sektorach mleczarskim, rybnym i mięsnym zakończyły proces modernizacji i spełniają obecnie w pełni wymogi prawodawstwa wspólnotowego.
Ponadto niektóre zakłady zaprzestały działalności.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek A do załącznika VIII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
Jednakże, celem zachowania jasności, dodatek ten powinien zostać zastąpiony.
(4) Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych niniejszą decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatek A do załącznika VIII do Aktu Przystąpienia z 2003 r. zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 czerwca 2005 r.
zmieniająca dodatek B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorach mięsnym, mleczarskim i rybnym na Litwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1633)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/421/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego załącznik IX, rozdział 5, sekcja B, podsekcja I, ust. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Litwie przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/472/WE [2] i 2004/473/WE [3].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych władz Litwy niektóre zakłady w sektorach: mięsnym, mleczarskim i rybnym zakończyły proces modernizacji i spełniają obecnie w pełni normy prawa wspólnotowego.
Ponadto niektóre zakłady zakończyły swoją działalność.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
W celu zapewnienia jasności należy go zastąpić.
(5) Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych niniejszą decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatek do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r. zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 czerwca 2005 r.
upoważniająca Francję do stosowania systemu zastępującego badania statystyczne z miesiąca maja dotyczące pogłowia bydła ustanowionego na mocy tytułu I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1626)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/422/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/24/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji bydła [1], w szczególności jej art. 1 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] ustanawia system identyfikacji i rejestracji bydła.
(2) Decyzja Komisji 2001/399/WE uznaje w pełni operacyjny charakter francuskiej bazy danych bydła [3].
(3) Zgodnie z dyrektywą 93/24/EWG Państwa Członkowskie mogą, na swój wniosek, zostać upoważnione do korzystania z administracyjnych źródeł informacji zamiast z badań statystycznych dotyczących pogłowia bydła, pod warunkiem że spełniają wymogi określone w wyżej wspomnianej dyrektywie.
(4) Dnia 5 października 2004 r. Francja złożyła wniosek o zastąpienie majowych badań statystycznych dotyczących bydła systemem identyfikacji i rejestracji bydła.
W celu uzasadnienia swojego wniosku Francja przekazała dokumentację techniczną dotyczącą struktury i aktualizacji bazy danych określonej w tytule I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, jak również metod obliczania informacji statystycznych.
(5) W szczególności Francja zaproponowała metody obliczeń umożliwiające uzyskanie informacji statystycznych dla kategorii określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, które nie są bezpośrednio dostępne w bazie danych określonej w tytule I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000. Francja powinna podjąć wszelkie odpowiednie kroki gwarantujące, że metody obliczeń zapewnią wymaganą precyzję danych statystycznych.
(6) Z badania dokumentacji technicznej przekazanej przez władze francuskie wynika, że wniosek powinien zostać przyjęty.
(7) Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Francja jest upoważniona do zastąpienia majowych badań statystycznych dotyczących pogłowia bydła, określonych w dyrektywie 93/24/EWG, systemem identyfikacji i rejestracji bydła, określonym w tytule I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, w celu uzyskania wszystkich informacji statystycznych wymaganych w celu wypełnienia zobowiązań wynikających ze wspomnianej dyrektywy.
Artykuł 2
Jeżeli system określony w art. 1 przestanie być operacyjny lub nie będzie dostarczać wiarygodnych informacji statystycznych dotyczących całego pogłowia lub określonych kategorii bydła, Francja przywróci system badań statystycznych w celu oceny pogłowia bydła lub jego poszczególnych kategorii.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 2004 r.
dotycząca mianowania członków Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu
(2005/C 98/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 54 akapit drugi i trzeci,
uwzględniając art. X Statutu Agencji Dostaw Euratomu [1],
uwzględniając decyzję Rady z dnia 14 czerwca 1999 r. dotyczącą mianowania członków Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu [2],
uwzględniając opinię Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
Należy mianować członków ww. Komitetu na okres do 28 marca 2005 r., uwzględniając kandydatury przedstawione przez rządy Państw Członkowskich, które dotychczas nie miały swoich przedstawicieli,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu:
Cypr (1 stanowisko) _BAR_ pan Panicos DEMETRIADES _BAR_
Republika Czeska (3 stanowiska) _BAR_ pan Miroslav ŠEDINA _BAR_
pan Zdeněk HUBÁČEK _BAR_
pan Vladimír HLAVINKA _BAR_
Estonia (1 stanowisko) _BAR_ pani Merle LUST _BAR_
Węgry (3 stanowiska) _BAR_ pan Zoltán HORVÁTH _BAR_
pan Ákos PETŐ _BAR_
pani Ágnes SZÉL _BAR_
Łotwa (1 stanowisko) _BAR_ pan Andrejs SALMIŅŠ _BAR_
Litwa (1 stanowisko) _BAR_ pan Donaldas JASULAITIS _BAR_
Polska (5 stanowisk) _BAR_ pan Stefan CHWASZCZEWSKI _BAR_
pani Katarzyna HINCZ _BAR_
pan Jacek Tadeusz KANIEWSKI _BAR_
pan Grzegorz KRZYSZTOSZEK _BAR_
pan Władysław SIKORA _BAR_
Słowenia (1 stanowisko) _BAR_ pan Ivo NOVAK _BAR_
Słowacja (2 stanowiska) _BAR_ pan Michal DURANKO _BAR_
pan Eduard ĎURČEK _BAR_
Decyzja Rady
z dnia 10 maja 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/423/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i jego art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół dodatkowy do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w dniu 16 grudnia 2004 r.
(2) Protokół dodatkowy powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Protokół dodatkowy do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich.
Tekst Protokołu dodatkowego jest załączony do niniejszej decyzji [1].
2.
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 13 Protokołu dodatkowego.
Decyzja Komisji
z dnia 3 czerwca 2005 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w programy Państw Członkowskich w dziedzinie kontroli, inspekcji oraz nadzoru rybołówstwa na 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1630)
(2005/424/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/465/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w programy kontroli rybołówstwa Państw Członkowskich [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie przesłały do Komisji swoje programy kontroli rybołówstwa na rok 2005 wraz z wnioskami o wkład finansowy Wspólnoty w wydatki, które będą ponoszone w realizacji projektów zawartych w tych programach.
(2) Wnioski dotyczące działań wymienionych w art. 4 decyzji 2004/465/WE mogą kwalifikować się do finansowania wspólnotowego.
(3) Właściwym będzie ustalenie maksymalnych kwot i poziomu wkładu finansowego Wspólnoty oraz ustanowienie warunków, na jakich taki wkład może być przyznawany.
(4) Aby kwalifikować się do współfinansowania, elektroniczne urządzenia lokacyjne powinny spełniać warunki ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2244/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. ustanawiającym przepisy szczegółowe dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków [2].
(5) Aby kwalifikować się do współfinansowania, projekty pilotażowe powinny spełniać warunki ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1461/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. ustanawiającym warunki dla projektów pilotażowych w odniesieniu do elektronicznego przekazu informacji w sprawie działalności połowowej oraz w odniesieniu do teledetekcji [3].
(6) Państwa Członkowskie muszą zgodnie z art. 8 decyzji 2004/465/WE przyjąć zobowiązanie wydatków w terminie 12 miesięcy od końca roku, w którym notyfikowano im niniejszą decyzję.
Muszą również spełniać przepisy decyzji 2004/465/WE w odniesieniu do rozpoczynania projektów i składania wniosków o refundację.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja stanowi o wkładzie finansowym Wspólnoty na rzecz działań wymienionych w art. 4 decyzji 2004/465/WE na rok 2005.
Ustanawia ona wysokość wkładu finansowego Wspólnoty dla każdego Państwa Członkowskiego oraz wskaźnik wkładu finansowego Wspólnoty oraz warunki, na jakich może być przyznawany.
Artykuł 2
Nowe technologie i sieci informatyczne
Wydatki poniesione na zakup, instalację i pomoc techniczną w dziedzinie technologii komputerowej oraz budowy sieci informatycznych w celu umożliwienia skutecznej i bezpiecznej wymiany danych w związku z monitorowaniem, kontrolowaniem i nadzorem działalności połowowej kwalifikują się do współfinansowania w wysokości 50 % wydatków kwalifikowanych w granicach określonych w załączniku I.
Artykuł 3
Elektroniczne urządzenia lokacyjne
1.
Wydatki poniesione na zakup i instalację na pokładzie statków rybackich elektronicznych urządzeń lokacyjnych dających statkom możliwość zdalnego monitorowania przez ośrodek monitorowania rybołówstwa przy wykorzystaniu systemu monitorowania statków (VMS) kwalifikują się do współfinansowania do maksymalnej kwoty 4500 EUR na statek w granicach określonych w załączniku II.
2.
W ramach kwoty 4500 EUR określonej w ust. 1 współfinansowanie pierwszych 1500 EUR wydatków kwalifikowanych realizuje się wg wskaźnika 100 %.
3.
Współfinansowanie wydatków kwalifikowanych w wysokości między 1500 EUR a 4500 EUR na statek wynosi maksymalnie 50 % takich wydatków.
4.
Aby kwalifikować się do współfinansowania, elektroniczne urządzenia lokacyjne muszą spełniać wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 2244/2003.
Artykuł 4
Projekty pilotażowe w dziedzinie nowych technologii
1.
Wydatki poniesione na projekty pilotażowe w dziedzinie wdrażania nowych technologii w celu usprawnienia monitorowania działalności połowowej kwalifikują się do współfinansowania w wysokości 50 % wydatków kwalifikowanych w granicach kwot określonych w załączniku III.
2.
Aby kwalifikować się do współfinansowania, projekty pilotażowe w dziedzinie nowych technologii muszą spełniać wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 2244/2003.
Artykuł 5
Szkolenia
Wydatki poniesione na szkolenia i programy wymiany urzędników państwowych odpowiedzialnych za zadania związane z monitorowaniem, kontrolą i nadzorem rybołówstwa kwalifikują się do współfinansowania w wysokości 50 % wydatków kwalifikowanych w granicach kwot określonych w załączniku IV.
Artykuł 6
Seminaria i narzędzia medialne
Wydatki poniesione na przedsięwzięcia obejmujące seminaria i narzędzia medialne mające na celu zwiększenie świadomości rybaków i innych uczestników takich jak inspektorzy, prokuratorzy i sędziowie, jak również społeczeństwa na temat potrzeby zwalczania nieodpowiedzialnych i nielegalnych połowów i na temat zasad wspólnej polityki rybołówstwa kwalifikują się do współfinansowania w wysokości 75 % wydatków kwalifikowanych w granicach kwot określonych w załączniku V.
Artykuł 7
Statki i statki powietrzne patrolowania rybołówstwa
Wydatki związane z zakupem i modernizacją statków i statków powietrznych przeznaczonych do inspekcji i nadzoru działalności połowowej przez właściwe władze Państw Członkowskich kwalifikują się, w ramach kwot określonych w załączniku IV, do współfinansowania nieprzekraczającego:
- 50 % wydatków kwalifikowanych poniesionych przez Państwa Członkowskie, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004 r.,
- 25 % wydatków kwalifikowanych poniesionych przez inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 czerwca 2005 r.
w sprawie przyznania Danii oraz Zjednoczonemu Królestwu jednego dodatkowego dnia przebywania poza portem zgodnie z załącznikiem IVa do rozporządzenia Rady (WE) nr 27/2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1657)
(Jedynie teksty w językach duńskim i angielskim są autentyczne)
(2005/425/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz, w odniesieniu do statków wspólnotowych, na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności pkt 6 lit. e) jego załącznika IVa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 6 lit. a) załącznika IVa do rozporządzenia (WE) nr 27/2005 określa liczbę dni, w których niektóre wspólnotowe statki rybackie, w okresie od dnia 1 lutego 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., mogą przebywać poza portem na obszarach geograficznych określonych w pkt 2 tego załącznika.
(2) Na podstawie wniosku Państwa Członkowskiego oraz pod warunkiem że zainteresowane Państwo Członkowskie posiada system automatycznego zawieszania licencji połowowych w przypadku naruszeń, pkt 6 lit. e) wymienionego załącznika uprawnia Komisję do przyznania jednego dodatkowego dnia przebywania poza portem statku posiadającego na pokładzie narzędzia połowowe, określone w pkt 4 lit. a), o wielkości oczek większej niż 120 mm.
(3) Dania oraz Zjednoczone Królestwo złożyły wniosek i przekazały informację na temat systemu automatycznego zawieszania licencji połowowych w przypadku naruszeń w odniesieniu do statków posiadających na pokładzie włoki denne, niewody lub podobne narzędzia ciągnione o wielkości oczek większej niż 120 mm, z wyjątkiem włoków ramowych.
(4) Biorąc pod uwagę przekazane informacje, należy przyznać Danii oraz Zjednoczonemu Królestwu jeden dodatkowy dzień dla statków posiadających na pokładzie narzędzia połowowe o wielkości oczek większej niż 120 mm, o których mowa w pkt 4 lit. a) załącznika IVa do rozporządzenia (WE) nr 27/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Poza dniami określonymi w pkt 6 lit. a) załącznika IVa do rozporządzenia (WE) nr 27/2005 przyznaje się Danii oraz Zjednoczonemu Królestwu jeden dodatkowy dzień w każdym miesiącu kalendarzowym dla statków posiadających na pokładzie włoki denne, niewody lub podobne narzędzia ciągnione o wielkości oczek większej niż 120 mm, z wyjątkiem włoków ramowych.
Artykuł 2
Nie ma możliwości przeniesienia dodatkowego dnia przyznanego danemu statkowi zgodnie z art. 1 na inny statek, chyba że:
a) statek przyjmujący cały czas używa narzędzia połowowego o wielkości oczek większej niż 120 mm;
b) spełnione zostały warunki określone w pkt 10 załącznika IVa do rozporządzenia (WE) nr 27/2005.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady 2005/426/WPZiB
z dnia 6 czerwca 2005 r.
dotycząca wprowadzenia w życie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych określonych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB [1], w szczególności jego art. 2, w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki mające na celu zamrożenie wszystkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób fizycznych, które zostały postawione w stan oskarżenia przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii (MTKJ).
(2) W dniu 18 kwietnia 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/316/WPZiB zmieniającą listę znajdującą się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.
(3) W związku z tym, że Vujadin POPOVIC i Nebojsa PAVKOVIC znajdują się w areszcie Trybunału, ich nazwiska powinny zostać usunięte z listy.
(4) W dniu 22 kwietnia 2005 r. MTKJ przyjął "Postanowienie zezwalające na wycofanie, z całkowitym zastrzeżeniem, aktu oskarżenia przeciwko Goranowi BOROVNICY (Goran BOROVNICA)", domniemanemu zmarłemu.
Nazwisko to powinno również zostać usunięte z listy.
(5) Lista znajdująca się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Listę osób znajdującą się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 czerwca 2005 r.
ustanawiająca szczególny program monitorowania dotyczący odnowienia zasobów dorsza
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1538)
(Jedynie teksty w języku niemieckim, angielskim, duńskim, francuskim, niderlandzkim i szwedzkim są autentyczne)
(2005/429/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 34 ust. 1 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2004 [2] ustanawia środki odnowienia zasobów dorsza w cieśninie Kattegat, w Morzu Północnym włączając w to cieśninę Skagerrak oraz wschodnią część Kanału, na zachód od Szkocji i w Morzu Irlandzkim.
(2) Załącznik IVa do rozporządzenia Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r., ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia tymczasowe nakłady połowowe oraz dodatkowe warunki monitorowania, inspekcji i nadzoru w kontekście środków odnowienia niektórych zasobów stosowanych do wszystkich łowisk, w których dokonywane są połowy dorsza w cieśninie Kattegat, w Morzu Północnym włączając w to cieśninę Skagerrak oraz wschodnią część Kanału, na zachód od Szkocji i w Morzu Irlandzkim.
(3) Aby środki te przyniosły pożądany wynik, należy ustanowić szczególny program monitorowania obejmujący Belgię, Danię, Niemcy, Francję, Irlandię, Niderlandy, Szwecję i Zjednoczone Królestwo w celu zagwarantowania odpowiedniego poziomu wdrożenia środków ochrony i kontroli stosowanych do działalności połowowej w odniesieniu do odnowienia zasobów dorsza.
(4) Szczególny program monitorowania należy określić na okres dwóch lat. Program może zostać zmieniony w wyniku przyjęcia nowych środków zachowania zasobów lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Rezultaty zastosowania szczególnego programu monitorowania powinny być oceniane okresowo we współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Gdy ma to zastosowanie, program może ulec zmianie.
(5) W celu zharmonizowania inspekcji i nadzoru rybołówstwa na poziomie wspólnotowym stosowne jest opracowanie wspólnych zasad inspekcji i nadzoru, które mają prowadzić właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich. Państwa Członkowskie przyjmą krajowe programy kontroli w celu dostosowania się do wspólnych zasad.
W tym celu, należy ustalić wartości odniesienia dla intensywności działań w zakresie inspekcji i nadzoru, jak również priorytety i procedury inspekcji.
(6) Należy zachęcać do wymiany inspektorów krajowych pomiędzy zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, aby zwiększyć jednolitość praktyk w zakresie inspekcji i nadzoru oraz przyczyniać się do poprawy koordynacji działań pomiędzy właściwymi władzami tych Państw Członkowskich.
(7) Aby zapewnić przyjęcie odpowiednich środków w wyniku naruszeń zgodnie z art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [4], należy ustanowić przepisy ramowe, na mocy których wszystkie zainteresowane władze mogą wnioskować o pomoc wzajemną i wymianę stosownych informacji zgodnie z art. 34 lit. a) i art. 34 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 i art. 28 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot decyzji
Niniejsza decyzja ustanawia szczególny program monitorowania ("szczególny program monitorowania") na okres dwóch lat, w celu zapewnienia zharmonizowanej kontroli zgodności z zasadami dotyczącymi wspierania odnowy zasobów dorsza w następujących strefach określonych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2004:
a) Kattegat;
b) Morze Północne;
c) Skagerrak;
d) Wschodnia część Kanału;
e) Morze Irlandzkie;
f) na zachód od Szkocji.
Artykuł 2
Zakres
Szczególny program monitorowania obejmuje inspekcję i nadzór nad:
a) działalnością połowową prowadzoną przez statki używające rodzajów narzędzi połowowych określonych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 423/2004, które mogą prowadzić połowy dorsza w strefach określonych w art. 1 niniejszej decyzji;
b) wszelkimi działaniami związanymi z połowami, włącznie z przeładunkiem, wyładunkiem, wprowadzeniem na rynek, transportem i składowaniem produktów rybołówstwa oraz rejestrowaniem wyładunków i sprzedaży.
Artykuł 3
Krajowe programy kontroli
1.
Belgia, Dania, Niemcy, Francja, Irlandia, Niderlandy, Szwecja i Zjednoczone Królestwo ustanowią krajowe programy kontroli zgodnie ze wspólnymi zasadami określonymi w załączniku I.
2.
Krajowe programy kontroli zawierają wszystkie dane wyszczególnione w załączniku II.
3.
Państwa Członkowskie określone w ust. 1 przedłożą Komisji, najpóźniej trzy miesiące po przekazaniu tekstu niniejszej decyzji, swoje krajowe programy kontroli i harmonogram ich wdrażania na pierwsze sześć miesięcy.
Harmonogram ma zawierać szczegółowe informacje dotyczące przydzielonych zasobów ludzkich i materialnych oraz okresów i stref rozmieszczenia zasobów.
4.
Następnie, zainteresowane Państwa Członkowskie będą przekazywać Komisji uaktualniony harmonogram realizacji programu co sześć miesięcy, lecz nie później niż na 15 dni przed datą rozpoczęcia wdrażania harmonogramu.
Artykuł 4
Inspekcje Komisji
1.
Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 inspektorzy Komisji mogą przeprowadzać inspekcje bez pomocy inspektorów zainteresowanych Państw Członkowskich.
2.
Właściwa władza zainteresowanego Państwa Członkowskiego udzieli inspektorom Komisji pomocy niezbędnej dla przeprowadzenia inspekcji przewidzianych w ust. 1.
3.
Inspektorzy Komisji skonfrontują swoje wyniki inspekcji z inspektorami zainteresowanych Państw Członkowskich.
W tym celu, po zakończeniu każdej inspekcji inspektorzy Komisji spotkają się z urzędnikami właściwej władzy danego Państwa Członkowskiego, aby poinformować ich o wynikach inspekcji.
Artykuł 5
Wspólne działania w zakresie inspekcji i nadzoru
1.
Państwa Członkowskie wymienione w art. 3 ust. 1 mogą przeprowadzać wspólne działania w zakresie inspekcji i nadzoru.
2.
W tym celu zainteresowane Państwo Członkowskie:
a) zapewnia, aby inspektorzy z innych zainteresowanych Państw Członkowskich zostali zaproszeni do uczestnictwa w działaniach w ramach wspólnych inspekcji;
b) ustanawia wspólne procedury operacyjne mające zastosowanie do zespołów prowadzących nadzór.
3.
Inspektorzy Komisji mogą uczestniczyć we wspólnych inspekcjach, o których mowa powyżej.
Artykuł 6
Naruszenia
1.
Państwa Członkowskie, których inspektorzy wykryją naruszenie podczas prowadzenia inspekcji statku pływającego pod banderą innego Państwa Członkowskiego na wodach podlegających ich jurysdykcji, poinformują Państwo Członkowskie bandery o terminie inspekcji i szczegółach naruszenia.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie, którego inspektorzy wykryli naruszenie, nie podejmie dalszych działań, Państwo Członkowskie bandery podejmie natychmiastowe właściwe działania w celu otrzymania i rozpatrzenia dowodów naruszenia.
Państwo Członkowskie bandery przeprowadzi dalsze dochodzenie niezbędne dla podjęcia działań w związku z naruszeniem.
W miarę możliwości, dokona inspekcji statku rybackiego, którego dotyczy naruszenie.
3. Jeśli sprawa o naruszenie zostanie przekazana zgodnie z art. 31 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, Państwa Członkowskie będą współpracować w celu zagwarantowania, w każdym przypadku, bezpieczeństwa i ciągłości dowodów naruszenia przytoczonych przez inspektorów.
Artykuł 7
Informacje
1. Państwa Członkowskie wymienione w art. 3 ust. 1 przekażą Komisji, nie później niż jeden miesiąc od daty zakończenia każdego sześciomiesięcznego okresu określonego w art. 3 ust. 3, następujące informacje dotyczące tego okresu:
a) liczba statków upoważnionych do prowadzenia połowów dorsza na warunkach określonych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 423/2004 w rozbiciu na kategorie narzędzi połowowych oraz wiarygodne szacunki odnośnie rozdziału możliwości połowowych między te statki;
b) działania przeprowadzone w ramach inspekcji i nadzoru;
c) wszystkie naruszenia, określone w załączniku III, wykryte w okresie sześciu miesięcy, z określeniem w przypadku każdego naruszenia: bandery statku, kodu identyfikacyjnego, daty, godziny i miejsca inspekcji oraz charakteru naruszenia; Państwa Członkowskie określą charakter naruszenia podając jako odniesienie literę, pod którą naruszenie to zostało wyszczególnione w załączniku III;
d) naruszenia niewyszczególnione w załączniku III wykryte w okresie sześciu miesięcy;
e) obecny stan działań prowadzonych po wykryciu naruszenia;
f) czynności podejmowane w ramach koordynacji i współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi w związku z naruszeniem.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie dostarczą, na wniosek Komisji, dokładniejsze informacje zebrane przez inspektorów, w szczególności będące w posiadaniu inspektorów kopie formularzy z inspekcji zawierających informacje dotyczące kwestii określonych w załączniku IV.
Artykuł 8
Ocena
Komisja zwołuje, co najmniej raz do roku, posiedzenie Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury, w celu oceny zgodności ze szczególnym programem monitorowania oraz jego rezultatów.
Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Francuskiej, Irlandii, Królestwa Niderlandów, Królestwa Szwecji i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej
(2005/430/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie drugie, art. 300 ust. 3 akapity pierwszy i drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając Traktat w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi"), w szczególności art. 6 ustęp 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia załączonego do Traktatu,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony [2] (zwany dalej "Układem Europejskim"), wszedł w życie dnia 1 lutego 1995 r.
(2) Traktat w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (zwany dalej "Traktatem o Przystąpieniu") wszedł w życie dnia 1 maja 2004 r.
(3) Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego jest konieczny, aby uwzględnić przystąpienie dziesięciu nowych Państw Członkowskich.
(4) Konsultacje w sprawie Protokołu dodatkowego miały miejsce zgodnie z artykułem 28 ustęp 2 Układu Europejskiego, tak aby zapewnić uwzględnienie wzajemnych interesów Wspólnoty i Bułgarii.
(5) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(6) Należy zatem zatwierdzić Protokół dodatkowy,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, aby uwzględnić przystąpienie do Unii Europejskiej, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Tekst Protokołu dodatkowego załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania Protokołu dodatkowego zgodnie z procedurą, o której mowa w artykule 4 ustęp 2.
Artykuł 3
1. Numery porządkowe przypisane kontyngentom w załączniku I do niniejszej decyzji mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w artykule 4 ustęp 2. Kontyngenty o numerach porządkowych powyżej 09.5100 będą zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4].
2.
Ilości towarów, na które obowiązują kontyngenty, a które dopuszczono do swobodnego obrotu od dnia 1 lipca 2004 r. w ramach koncesji przewidzianych w załączniku A lit. b) protokołu zatwierdzonego decyzją 2003/286/WE [5], obciążają ilości przewidziane w kolumnie czwartej załącznika A lit. b) do protokołu załączonego do niniejszej decyzji, nie włączając w to ilości, dla których pozwolenia na przywóz zostały wydane przed dniem 1 lipca 2004 r.
Artykuł 4
1.
Komisję będzie wspierał Komitet Zarządzający ds. Cukru, zgodnie z art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [6], lub, w odpowiednim przypadku, komitet powołany na podstawie właściwych przepisów innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.
2.
Tam, gdzie mowa o niniejszym ustępie, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 9 Protokołu dodatkowego.
Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej
(2005/431/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w powiązaniu z drugim zdaniem art. 300 ust. 2, akapitem pierwszym i drugim art. 300 ust. 3,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając Traktat w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi"), w szczególności art. 6 ust. 2, Aktu dotyczącego warunków przystąpienia załączonego do Traktatu,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, (zwany dalej "Układem Europejskim") [2], został podpisany w Brukseli dnia 1 lutego 1993 r. i wszedł w życie dnia 1 lutego 1995 r.
(2) Traktat w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (zwany dalej "Traktatem o Przystąpieniu") został podpisany w Atenach dnia 16 kwietnia 2003 r. i wszedł w życie dnia 1 maja 2004 r.
(3) Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego jest konieczny, aby uwzględnić przystąpienie dziesięciu nowych Państw Członkowskich.
(4) Konsultacje w sprawie Protokołu dodatkowego miały miejsce zgodnie z art. 28 ust. 2 Układu Europejskiego, tak aby zapewnić uwzględnienie wzajemnych interesów Wspólnoty i Rumunii.
(5) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(6) Należy zatem zatwierdzić Protokół dodatkowy,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, aby uwzględnić przystąpienie do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Tekst Protokołu dodatkowego załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania Protokołu dodatkowego zgodnie z procedurą, o której mowa w artykule 4 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Numery porządkowe przypisane kontyngentom w załączniku I do niniejszej decyzji mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w artykule 4 ust. 2.
Kontyngenty o numerach porządkowych powyżej 09.5100 będą zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.
[4]
2.
Ilości towarów, na które obowiązują kontyngenty, a które dopuszczono do swobodnego obrotu od 1 lipca 2004 r. w ramach koncesji przewidzianych w załączniku A lit. b) protokołu zatwierdzonego decyzją Rady 2003/18/WE [5], obciążają ilości przewidziane w kolumnie czwartej załącznika A lit. b) do protokołu załączonego do niniejszej decyzji, nie włączając w to ilości, dla których pozwolenia na przywóz zostały wydane przed 1 lipca 2004 r.
Artykuł 4
1.
Komisję będzie wspierał Komitet Zarządzający ds. Cukru, zgodnie z art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [6], lub, w odpowiednim przypadku, komitet powołany na podstawie właściwych przepisów innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.
2.
Tam, gdzie mowa o niniejszym ustępie, stosuje się art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE.
Okres przewidziany w artykule 4 ust. 3 decyzji Rady 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, dokonuje notyfikacji przewidzianej w artykule 9 Protokołu dodatkowego.
Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 czerwca 2005 r.
ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z krajów trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE
(notyfikowana jako document nr C(2005) 1616)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/432/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A punkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c),
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności zdanie wprowadzające do jej art. 8, art. 8 pkt 1 akapit pierwszy, art. 8 pkt 4, art. 9 ust. 2 lit. b) oraz art. 9 ust. 4 lit. b) i c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/41/WE z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiająca warunki zdrowotne i świadectwo zdrowia publicznego dla przywozu z państw trzecich produktów mięsnych otrzymywanych z mięsa drobiowego, mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierząt łownych i mięsa króliczego [3] ustanawia warunki zdrowia publicznego dla przywozu do Wspólnoty niektórych produktów mięsnych.
(2) Decyzja Komisji 97/221/WE z dnia 28 lutego 1997 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i wzór świadectw weterynaryjnych w odniesieniu do przywozu produktów mięsnych z państw trzecich i uchylająca decyzję 91/449/EWG [4] ustanawia warunki zdrowia zwierząt i zasady certyfikacji dla przywozu do Wspólnoty niektórych produktów mięsnych.
(3) Decyzja Komisji 97/222/WE z dnia 28 lutego 1997 r. ustanawiająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych [5], przewiduje przywóz do Wspólnoty niektórych produktów mięsnych, pod warunkiem, że te produkty zostały poddane odpowiedniej obróbce i spełniają wymogi wspólnotowych świadectw weterynaryjnych.
(4) Dyrektywa Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich [6] bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, a także świeżego mięsa lub produktów mięsnych, ustanawia warunki zdrowia zwierząt dla przywozu do Wspólnoty niektórych produktów mięsnych.
Dyrektywa Rady 2004/68/WE [7] przewiduje uchylenie dyrektywy 72/462/EWG z dniem 1 stycznia 2006 r.
(5) Dyrektywa 2002/99/WE ustanawia zasady zdrowia zwierząt dotyczące produkcji, przetwarzania, dystrybucji i wprowadzania produktów pochodzenia zwierzęcego do spożycia przez ludzi.
Dyrektywa ma być wdrożona przez Państwa Członkowskie do dnia 1 stycznia 2005 r.
(6) Dyrektywa Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych innych produktów pochodzenia zwierzęcego [8] będzie obowiązywać do dnia 1 stycznia 2006 r., kiedy zostanie uchylona, a wszelkie definicje produktów zawierających mięso znajdujące się w aktach przyjętych przed dniem 1 stycznia 2006 r. muszą odwoływać się do dyrektywy 77/99/EWG.
(7) Ze względu na wejście w życie dyrektywy 2002/99/WE istnieje konieczność zmiany i aktualizacji wspólnotowych warunków zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz wymogów certyfikacyjnych dla przywozu do Wspólnoty produktów mięsnych otrzymanych z domowego bydła, świń, owiec, kóz, koni, drobiu, dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, domowych królików i zwierzyny łownej.
(8) Ponadto, mając na uwadze jasność i spójność ustawodawstwa wspólnotowego, właściwe jest ustanowienie warunków zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w jednym wzorze świadectwa zdrowia dla przywozu produktów mięsnych do Wspólnoty.
(9) Z powodu różnic w sytuacji zdrowotnej zwierząt w krajach trzecich właściwe jest ustanowienie zasad dotyczących obróbki produktów mięsnych z krajów trzecich lub części krajów trzecich przed ich przywozem do Wspólnoty.
(10) Mając na uwadze jasność i spójność ustawodawstwa wspólnotowego, właściwe jest uchylenie decyzji 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE i zastąpienie ich niniejszą decyzją.
Konsekwentnie, niniejsza decyzja powinna zawierać warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wymagania certyfikacyjne wraz z wykazem krajów trzecich i obróbką wymaganą w odniesieniu do przywozu różnych kategorii produktów mięsnych do Wspólnoty.
(11) Warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne powinny mieć zastosowanie bez uszczerbku dla wymogów określonych w decyzji Komisji 2004/432/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zatwierdzenia przedłożonych przez państwa trzecie, zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE, planów w zakresie kontroli pozostałości [9].
(12) Dyrektywa Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [10] ustanawia zasady dotyczące kontroli weterynaryjnych produktów zwierzęcych wwożonych do Wspólnoty z państw trzecich dla przywozu i przewozu produktów pochodzenia zwierzęcego do Wspólnoty, włączając niektóre wymogi certyfikacyjne.
(13) Mając na uwadze zdrowie zwierząt i zdrowie publiczne oraz w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych we Wspólnocie, niniejsza decyzja powinna ustanowić nowy szczególny model świadectwa zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt.
Ponadto powinno zastrzec się, że przewóz przez Wspólnotę partii produktów mięsnych jest dozwolony tylko wtedy, gdy produkty te pochodzą z krajów trzecich lub części krajów trzecich, których produkty nie są objęte zakazem wwożenia do Wspólnoty.
(14) Konieczne jest ustanowienie specjalnych warunków przewozu przez Wspólnotę partii produktów mięsnych do i z Rosji ze względu na sytuację geograficzną Kaliningradu i biorąc pod uwagę problemy klimatyczne utrudniające korzystanie z niektórych portów w pewnych porach roku.
(15) Decyzja Komisji 2001/881/WE z dnia 7 grudnia 2001 r. ustalająca wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów odzwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich oraz uaktualniająca szczegółowe przepisy dotyczące kontroli przeprowadzanych przez ekspertów Komisji [11] wyznacza punkty kontroli granicznej upoważnione do kontroli przewozu partii produktów mięsnych do i z Rosji przez Wspólnotę.
(16) Obróbka przewidziana dla produktów mięsnych z drobiu pochodzących z Bułgarii i Izraela oraz dla produktów z mięsa dzika pochodzących ze Szwajcarii powinna zostać zrewidowana w celu dostosowania jej do obecnych warunków przywozu z tych krajów świeżego mięsa przedmiotowych gatunków.
(17) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza decyzja ustanawia zasady zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego dla przywozu do Wspólnoty partii pewnych produktów mięsnych, jak również wykaz krajów trzecich i części krajów trzecich, z których przywóz takich produktów jest dozwolony, wzór świadectw zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz zasady obróbki wymaganej dla tych produktów.
2.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie bez uszczerbku dla decyzji 2004/432/WE.
Artykuł 2
Definicja produktu mięsnego
Do celów niniejszej decyzji ma zastosowanie definicja produktów mięsnych sformułowana w art. 2 lit. a) dyrektywy 77/99/EWG.
Artykuł 3
Warunki dotyczące gatunków i zwierząt
Państwa Członkowskie zapewniają, że partie produktów mięsnych przywożone do Wspólnoty pochodzą z mięsa lub produktów mięsnych otrzymanych z następujących gatunków lub zwierząt:
a) drób domowy następujących gatunków: ptactwo domowe, indyki, perliczki, gęsi i kaczki;
b) zwierzęta domowe następujących gatunków: bydło domowe, włączając Bubalus bubalis, Bison bison, świnie, owce, kozy i jednokopytne;
c) dzikie zwierzęta utrzymywane przez człowieka i domowe króliki zdefiniowane w art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 91/495/EWG [12];
d) zwierzyna łowna zdefiniowana w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 92/45/EWG [13].
Artykuł 4
Warunki zdrowia zwierząt dotyczące pochodzenia i obróbki produktów mięsnych
Z zastrzeżeniem zgodności z warunkami dotyczącymi pochodzenia i obróbki produktów mięsnych określonych w załączniku I, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych pochodzących z następujących krajów trzecich lub części krajów trzecich:
a) kraje trzecie wymienione w części 2 załącznika II lub części krajów trzecich określone w części 1 wyżej wymienionego załącznika;
b) kraje trzecie wymienione w części 2 i 3 załącznika II lub części krajów trzecich określone w części 1 wyżej wymienionego załącznika;
Artykuł 5
Warunki zdrowia publicznego dotyczące świeżego mięsa używanego w produkcji produktów mięsnych przywożonych do Wspólnoty
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych otrzymanych ze świeżego mięsa, które spełnia wspólnotowe wymogi zdrowia publicznego dla przywozu takiego mięsa do Wspólnoty.
Artykuł 6
Świadectwa zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego
Partie produktów mięsnych spełniają wymogi wzoru świadectwa zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt przedstawionego w załączniku III.
Świadectwo towarzyszy partii produktów mięsnych i jest należycie wypełnione i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii kraju trzeciego wysyłki.
Artykuł 7
Partie produktów mięsnych przewożone przez Wspólnotę lub składowane we Wspólnocie
Państwa Członkowskie zapewniają, że partie produktów mięsnych wwożone do Wspólnoty, a przeznaczone do krajów trzecich po bezpośrednim przewozie lub po składowaniu zgodnie z art. 12 ust. 4 lub art. 13 dyrektywy 97/78/WE i nie przeznaczone do przywozu do Wspólnoty, spełniają następujące wymogi:
a) pochodzą z terytorium kraju trzeciego lub jego części wymienionych w załączniku II i przeszły minimalną obróbkę wymaganą dla przywozu produktów mięsnych przedmiotowych gatunków w nim przewidzianych;
b) spełniają szczególne warunki zdrowia zwierząt w odniesieniu do przedmiotowych gatunków określone we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego zgodnie z załącznikiem III;
c) towarzyszy im świadectwo zdrowia zwierząt wystawione zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku IV, podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii z właściwych służb weterynaryjnych zainteresowanego kraju trzeciego;
d) zakwalifikowane są jako dopuszczone do przewozu lub składowania (odpowiednio) na Wspólnym Weterynaryjnym Dokumencie Przywozu przez urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej wwozu do Wspólnoty.
Artykuł 8
Odstępstwa dotyczące pewnych miejsc przeznaczenia w Rosji
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 7 Państwa Członkowskie zezwalają na przewóz drogowy lub kolejowy przez Wspólnotę, pomiędzy wyznaczonymi wspólnotowymi punktami kontroli granicznej wymienionymi w załączniku do decyzji 2001/881/WE, partii produktów mięsnych pochodzących z i przeznaczonych dla Rosji, bezpośrednio lub przez inny kraj trzeci, pod warunkiem że spełniają następujące wymogi:
a) partia jest zaplombowana plombą z numerem seryjnym przez urzędowego lekarza weterynarii właściwych władz w punkcie kontroli granicznej wwozu do Wspólnoty;
b) dokumenty towarzyszące partii, o których mowa w art. 7 dyrektywy 97/78/WE są opieczętowane "WYŁĄCZNIE W ODNIESIENIU DO PRZEWOZU PRZEZ WE DO ROSJI" na każdej stronie przez urzędowego lekarza weterynarii właściwych władz w punkcie kontroli granicznej wwozu do Wspólnoty;
c) wymogi proceduralne przewidziane w art. 11 dyrektywy 97/78/WE są spełnione;
d) partia jest zakwalifikowana jako dopuszczona do przewozu na Wspólnym Weterynaryjnym Dokumencie Przywozu przez urzędowego lekarza weterynarii właściwych władz w punkcie kontroli granicznej wwozu do Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na rozładunek lub składowanie takich partii we Wspólnocie, zgodnie z art. 12 ust. 4 lub art. 13 dyrektywy 97/78/WE.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze dokonują regularnych kontroli w celu zapewnienia, że numer partii i ilości produktów opuszczających Wspólnotę zgadzają się z numerem i ilościami wwożonymi.
Artykuł 9
Postanowienia przejściowe
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz do Wspólnoty partii produktów mięsnych zakwalifikowanych zgodnie ze wzorami świadectw weterynaryjnych ustanowionych w decyzjach 97/41/WE lub 97/221/WE na okres sześciu miesięcy licząc od dnia 17 czerwca 2005 r.
Artykuł 10
Uchylenia
Uchyla się decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE.
Artykuł 11
Data obowiązywania
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 17 czerwca 2005 r.
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 czerwca 2005 r.
zmieniająca decyzję nr 92/452/EWG w sprawie zespołów pobierania zarodków w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1687)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/433/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania i zespołów produkcji zarodków bydlęcych zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty [2] przewiduje, że Państwa Członkowskie mogą jedynie sprowadzać zarodki z państw trzecich, o ile zostały one pobrane, poddane obróbce i przechowywane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki zwróciły się o wprowadzenie zmian do tego wykazu w zakresie zapisów dotyczących tego kraju.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki zapewniły gwarancje przestrzegania przepisów określonych w dyrektywie 89/556/EWG, a służby weterynaryjne tego kraju oficjalnie zatwierdziły odpowiedni zespół pobierania zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 17 czerwca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 czerwca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w odniesieniu do zwolnień z zakazu opuszczania stref zamkniętych w przypadkach przemieszczania zwierząt wewnątrz kraju
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1689)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/434/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 19 akapit 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie oraz określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE [2] wyznacza ogólne obszary geograficzne, na których Państwa Członkowskie ustanowią strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w odniesieniu do choroby niebieskiego języka.
Niniejsza decyzja określa również warunki zwolnienia z zakazu opuszczania ("zakaz opuszczania"), ustanowionego dyrektywą 2000/75/WE, niektórych rodzajów przemieszczeń zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków.
(3) Jeżeli w stadzie przeprowadzony został program szczepień, występowanie wirusa zostało ograniczone do takiego poziomu, że ryzyko związane z przemieszczaniem młodych zwierząt ze strefy zamkniętej do gospodarstw poza strefą, gdzie nosiciele znajdują się pod kontrolą, należy uważać za dopuszczalne.
(4) Dnia 14 marca 2005 r. grupa robocza Komisji zajmująca się Kodeksem zdrowia zwierząt lądowych Międzynarodowego Biura ds. Epizootii (OIE – International Office of Epizootics) wydała sprawozdanie dotyczące różnych aspektów przepisów, które powinny być stosowane przy przemieszczaniu zwierząt w odniesieniu do choroby niebieskiego języka.
(5) Grupa robocza stwierdziła, że wiremia po 60 dniach nie stwarza istotnego ryzyka przy przemieszczaniu żywych zwierząt, więc zwierzęta zabezpieczone przed atakiem nosicieli przez okres powyżej 60 dni należy uważać za bezpieczne.
(6) Ponadto, grupa robocza stwierdziła, że ponieważ okres serokonwersji po zarażeniu wynosi maksymalnie 28 dni, zwierzę jest bezpieczne, jeśli było zabezpieczone przed atakiem nosicieli przez okres powyżej 28 dni i wynik badania serologicznego, któremu zwierzę zostało poddane jednokrotnie po upływie 28 dni, był negatywny.
(7) Grupa robocza stwierdziła również, że ponieważ wynik badania wirusologicznego jest zawsze pozytywny siedem dni po zakażeniu, zwierzę jest bezpieczne, jeśli było zabezpieczone przez atakiem nosicieli przez okres powyżej siedmiu dni i wynik badania wirusologicznego, któremu zwierzę zostało poddane jednokrotnie po upływie siedmiu dni, był negatywny.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zmiany w decyzji 2005/393/WE
W decyzji 2005/393/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Właściwe władze zwalniają przemieszczenia wewnątrz kraju, przewidziane w ust. 1, z zakazu opuszczania, jeżeli:
a) zwierzęta pochodzą ze stada zaszczepionego zgodnie z programem szczepień przyjętym przez właściwe władze; oraz
b) zwierzęta:
i) zostały zaszczepione ponad 30 dni lecz mniej niż dwanaście miesięcy przed datą przemieszczenia na serotyp(-y) obecny(-e), lub których obecność jest możliwa, na odnośnym obszarze epidemiologicznym miejsca pochodzenia, lub
ii) są w wieku poniżej dwóch miesięcy w momencie przemieszczenia i są przeznaczone na tucz do gospodarstwa, które jest zabezpieczone przed atakami nosicieli i zarejestrowane przez właściwe władze jako gospodarstwo zajmujące się tuczem.";
2) w załączniku II część A otrzymuje brzmienie:
"A. Żywe zwierzęta muszą być zabezpieczone przed atakiem owadów z gatunku Culicoides:
1) przez okres przynajmniej 60 dni przed przemieszczeniem; lub
2) przez okres przynajmniej 28 dni przed przemieszczeniem i poddane w tym okresie testowi serologicznemu w celu wykrycia przeciwciał wirusa BTV, takiemu jak test ELISA lub AGID, z wynikiem negatywnym, przy czym test przeprowadzony został na próbkach pobranych przynajmniej 28 dni od chwili rozpoczęcia okresu ochronnego przed atakiem nosicieli; lub
3) przez okres przynajmniej siedmiu dni przed przemieszczeniem i poddane w tym okresie testowi izolacji wirusa BTV lub testowi łańcuchowej reakcji polimerazy, z wynikiem negatywnym, przy czym test został przeprowadzony na próbkach krwi pobranych przynajmniej siedem dni od chwili rozpoczęcia okresu ochronnego przed atakiem nosicieli; oraz
4) podczas transportu do miejsca wysyłki."
Artykuł 2
Zastosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 4 lipca 2005 r.
Artykuł 3
Adresaci decyzji
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 czerwca 2005 r.
przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunków Pisum sativum, Vicia faba i Linum usitatissimum niespełniającymi wymogów dyrektyw Rady 66/401/EWG i 2002/57/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1692)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/435/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], w szczególności jej art. 17 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [2], w szczególności jej art. 21 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Finlandii ilość dostępnego materiału siewnego grochu polnego (Pisum sativa), bobu (Vicia faba) i lnu zwyczajnego (Linum usitatissimum) dostosowanego do tamtejszych warunków klimatycznych oraz spełniającego wymogi dotyczące zdolności kiełkowania określonego w dyrektywach 66/401/EWG i 2002/57/WE jest niewystarczająca i w związku z tym nie odpowiada potrzebom tego Państwa Członkowskiego.
(2) Nie można w zadowalający sposób sprostać zapotrzebowaniu na materiał siewny tych gatunków, który spełniałby wszystkie wymogi ustanowione w dyrektywach 66/401/EWG i 2002/57/WE, poprzez dostarczanie go z innych Państw Członkowskich lub państw trzecich.
(3) W związku z tym Finlandia powinna zostać upoważniona do zezwolenia na obrót materiałem siewnym tych gatunków na mniej surowych warunkach na okres do dnia 31 maja 2005 r.
(4) Ponadto inne Państwa Członkowskie, bez względu na to, czy materiał siewny został zebrany w Państwie Członkowskim czy w państwie trzecim, objętym decyzją Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich [3], które są w stanie dostarczyć Finlandii materiał siewny tego gatunku, powinny zostać upoważnione do zezwolenia na obrót takim materiałem.
(5) Stosownym jest, aby Finlandia pełniła rolę państwa koordynującego w celu zapewnienia, że całkowita ilość dopuszczonego materiału siewnego, zgodnie z niniejszą decyzją, nie przekracza maksymalnej ilości określonej w niniejszej decyzji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Obrót materiałem siewnym grochu polnego (Pisum sativa) i bobu (Vicia faba) we Wspólnocie niespełniającym minimalnych wymogów dotyczących zdolności kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 66/401/EWG jest dozwolony na okres do dnia 31 maja 2005 r., zgodnie z warunkami określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji oraz z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) zdolność kiełkowania musi odpowiadać przynajmniej zdolności określonej w Załączniku do niniejszej decyzji,
b) etykieta urzędowa musi zawierać informacje dotyczące kiełkowania ustalone na podstawie urzędowego badania przeprowadzonego zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt Ca lit. d) oraz art. 2 ust. 1 pkt Cb lit. d) dyrektywy 66/401/EWG,
c) materiał siewny został najpierw wprowadzony do obrotu zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Obrót materiałem siewnym lnu zwyczajnego (Linum usitatissimum) we Wspólnocie nie spełniającym minimalnych wymogów dotyczących zdolności kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 2002/57/WE jest dozwolony na okres do dnia 31 maja 2005 r., zgodnie z warunkami określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji oraz z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) zdolność kiełkowania musi odpowiadać przynajmniej zdolności określonej w Załączniku do niniejszej decyzji;
b) etykieta urzędowa musi zawierać informacje dotyczące kiełkowania ustalone na podstawie urzędowego badania przeprowadzonego zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. f) ppkt iv) oraz art. 2 ust. 1 lit. g) ppkt iv) dyrektywy 2002/57/WE;
c) materiał siewny został najpierw wprowadzony do obrotu zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Każdy dostawca materiału siewnego, chcący wprowadzić do obrotu materiał siewny określony w art. 1 i 2, występuje o zezwolenie do Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę, lub do którego prowadzi wywóz.
Zainteresowane Państwo Członkowskie upoważnia dostawcę do wprowadzenia do obrotu materiału siewnego, chyba że:
a) istnieją wystarczające dowody pozwalające wątpić, czy dostawca będzie w stanie wprowadzić do obrotu takie ilości nasion, o jakich zatwierdzenie się ubiega; lub
b) całkowita ilość objęta zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu na mocy przedmiotowego odstępstwa przekracza maksymalną ilość określoną w Załączniku.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie będą udzielać sobie nawzajem pomocy administracyjnej w stosowaniu niniejszej decyzji.
Finlandia pełni rolę koordynującego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do art. 1 i 2, aby zapewnić, że całkowita ilość, na którą wydano zezwolenie, nie przekracza maksymalnej ilości określonej w Załączniku.
Każde Państwo Członkowskie, które otrzyma wniosek zgodnie z art. 3, niezwłocznie powiadamia Państwo Członkowskie pełniące rolę koordynatora o ilości określonej we wniosku.
Państwo Członkowskie pełniące rolę koordynatora niezwłocznie informuje Państwo Członkowskie składające powiadomienie, czy w wyniku zezwolenia przekroczona zostałaby maksymalna dopuszczalna ilość.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję i inne Państwa Członkowskie o ilościach, które dopuściły do obrotu na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie współpracy Wspólnoty z Organizacją ds. Wyżywienia i Rolnictwa ze szczególnym uwzględnieniem działań przeprowadzanych przez Europejską Komisję ds. Zwalczania Pryszczycy
(2005/436/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 12 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kontekście dużych epidemii pryszczycy w późnych latach pięćdziesiątych zarówno we Wspólnocie jak i w sąsiadujących krajach, została utworzona Europejska Komisja ds. Zwalczania Pryszczycy (EKZP) w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).
(2) W latach sześćdziesiątych, z powodu zwiększonego zagrożenia wprowadzeniem do Europy egzotycznych szczepów pryszczycy, Państwa Członkowskie EKZP zostały zwołane w celu ustanowienia Funduszu Powierniczego z przeznaczeniem na środki interwencyjne, które miały być wykorzystane na Bałkanach, głównym kanale wprowadzenia choroby.
W późniejszym czasie fundusz został podzielony na Fundusz Powierniczy 911100MTF/003/EWG wspierany przez te kraje członkowskie, które w tym samym czasie były Państwami Członkowskimi Wspólnoty i Fundusz Powierniczy 90970MTF/004/MUL wspierany przez Państwa Członkowskie EKZP, które w tamtym czasie nie były lub wciąż nie są Państwami Członkowskimi Wspólnoty.
(3) Zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 90/423/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. zmieniającej dyrektywę 85/511/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [2], profilaktyczne szczepienia przeciwko pryszczycy zakończyły się we Wspólnocie w 1991 r.
(4) Jednocześnie decyzja 90/424/EWG wyraźnie określa możliwość wspierania środków zwalczania pryszczycy w państwach trzecich, w szczególności w celu ochrony obszarów zagrożonych w obrębie Wspólnoty.
(5) Przyjmując dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 84/531/EWG i 91/665/EWG i zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG [3], Państwa Członkowskie potwierdziły zakaz szczepień profilaktycznych, jednocześnie przedłużając możliwość stosowania szczepień interwencyjnych przeciwko pryszczycy.
(6) Liczne przypadki wystąpienia pryszczycy odnotowane od 1992 r. zwłaszcza na obszarach Wspólnoty sąsiadujących z państwami, gdzie choroba występuje lokalnie, oraz duże epidemie w niektórych Państwach Członkowskich w 2001 r. wymagają zwiększenia poziomu świadomości i gotowości w odniesieniu do pryszczycy, a także międzynarodowej współpracy.
(7) Ponadto, w krajach sąsiadujących z Państwami Członkowskimi w ciągu ostatnich lat odnotowano ogniska, a w niektórych przypadkach ostre epidemie choroby, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia podatnych na chorobę zwierząt we Wspólnocie.
(8) W świetle pojawienia się nowego typu wirusa i regionalnego pogorszenia się środków kontroli, Wspólnota, w bliskiej współpracy z EKZP oraz poprzez korzystanie z Funduszu Powierniczego 911100MTF/003/EWG wspierała szczepienia interwencyjne w Turcji oraz na Zakaukaziu.
(9) Zgodnie z decyzją Komisji 2001/300/WE z dnia 30 marca 2001 r. w sprawie współpracy Wspólnoty z Organizacją ds. Wyżywienia i Rolnictwa ze szczególnym uwzględnieniem działań przeprowadzanych przez Europejską Komisję ds. Zwalczania Pryszczycy [4] Komisja zawarła "Umowę wykonawczą MTF/ INT/003/EEC911100 (TFEU970089129) w sprawie stałych działań przeprowadzanych przez utworzoną w ramach FAO Europejską Komisję ds. Zwalczania Pryszczycy finansowanych przez WE", która była pomyślnie realizowana do dnia 31 grudnia 2004 r.
(10) Wspólnota Europejska i Organizacja Narodów Zjednoczonych podpisały w dniu 29 listopada 2003 r. nową finansową i administracyjną umowę ramową, która stworzyła sprzyjające warunki dla podpisanej w dniu 17 lipca 2003 r. umowy między Komisją Wspólnot Europejskich i Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.
(11) Stosownym jest odnowić Umowę wykonawczą pomiędzy tymi dwiema organizacjami międzynarodowymi oraz, biorąc pod uwagę poszerzoną Wspólnotę, ustalić wkład Wspólnoty w Fundusz Powierniczy 911100MTF/ INT/003/EEC na maksymalnym poziomie 4,5 mln EUR na okres czterech lat.
Budżet Funduszu Powierniczego na rok 2005 powinien zostać ustanowiony z salda jego funduszy w dniu 25 stycznia 2005 r. oraz z wkładu Wspólnoty tak, aby końcowa kwota wynosiła równowartość 2 milionów EUR w dolarach amerykańskich.
Następnie wydatki powinny być uzupełniane rocznymi transferami.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Saldo Funduszu Powierniczego 911100MTF/INT/ 003/EWG (TFEU 970089129) zostaje ustalone na poziomie 55284 USD jak ustanowiono w raporcie końcowym 71 sesji Komitetu Wykonawczego Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy w dniu 25 stycznia 2005 r. w Rzymie.
2.
Od dnia 1 stycznia 2005 r. zobowiązanie finansowe Wspólnoty w stosunku do Funduszu określonego w ust. 1 zostaje ustalone na poziomie wynoszącym maksymalnie 4500000 EUR na okres czterech lat.
3.
Pierwsza rata kwoty wymienionej w ust. 2, na 2005 r. zostaje ustalona na podstawie:
a) salda określonego w ust. 1, oraz
b) wkładu Wspólnoty w wysokości niezbędnej do zebrania całkowitej kwoty o równowartości 2000000 EUR w dolarach amerykańskich.
4.
Wydatki poniesione przez Fundusz Powierniczy w latach 2005, 2006, 2007 i 2008 zostają uzupełnione poprzez coroczny wkład Wspólnoty płatny odpowiednio w 2006, 2007, 2008 i 2009 r.
Jednakże transfery te odpowiadają istniejącym środkom w budżecie Komisji.
5.
Coroczne wkłady Wspólnoty określone w ust. 4 opierają się na sprawozdaniach finansowych sporządzanych przez EKZP na coroczną sesję Komitetu Wykonawczego lub na zwoływane co pół roku sesje generalne EKZP uzupełnionych szczegółową dokumentacją zgodną z zasadami Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa.
Artykuł 2
1.
Umowa Wykonawcza w zakresie stosowania i działania Funduszu Powierniczego 911100MTF/INT/003/EWG (TFEU 970089129) zostaje zawarta między Komisją Wspólnot Europejskich a Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa na okres czterech lat, poczynając od dnia 1 stycznia 2005 r.
2.
Fundusz Powierniczy określony w art. 1 działa na mocy porozumienia między Komisją a EKZP zgodnie z Umową Wykonawczą, określoną w ust. 1 niniejszego artykułu.
Decyzja Komisji
z dnia 10 czerwca 2005 r.
uchylająca decyzję Komisji 2005/63/WE zmieniającą załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1705)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/437/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę nr 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2005/63/WE zmieniła załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE zgodnie z postępem naukowo-technicznym.
Jednakże przed przyjęciem niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu nie zostały przekazane wszystkie niezbędne dokumenty zgodnie z art. 8 decyzji Rady 1999/468/WE [2].
(2) Trzeba zatem uchylić decyzję 2005/63/WE.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 2005/63/WE traci moc.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1707)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/438/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę (WE) nr 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/53/WE zabrania stosowania ołowiu, rtęci, kadmu lub sześciowartościowego chromu w materiałach i częściach pojazdów wprowadzanych na rynek po dniu 1 lipca 2003 r., innych niż w przypadkach wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy, na określonych w nim warunkach.
(2) Ponieważ ponowne wykorzystanie, modernizacja i przedłużanie cyklu życia pojazdów są korzystne, należy zapewnić dostęp do części zamiennych wykorzystywanych przy naprawie pojazdów, które były już wprowadzone na rynek w dniu 1 lipca 2003 r.
Należy zatem dopuścić wykorzystanie ołowiu, rtęci, kadmu lub sześciowartościowego chromu w częściach zamiennych wprowadzonych na rynek po dniu 1 lipca 2003 r. do naprawy tego rodzaju pojazdów.
(3) Zatem należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2000/53/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 2000/53/WE tiret piąte "Uwag" otrzymuje brzmienie:
"— części zamienne wprowadzone na rynek po dniu 1 lipca 2003 r. wykorzystywane w pojazdach wprowadzonych na rynek przed dniem 1 lipca 2003 r. są wyłączone z postanowień art. 4 ust. 2 lit. a) [3].
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 2005 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2005/131/WE w odniesieniu do pomocy finansowej na rok 2005 dla jednego z laboratoriów referencyjnych Wspólnoty działającego w zakresie weterynaryjnego zdrowia publicznego (ryzyka biologicznego) w Zjednoczonym Królestwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1711)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2005/439/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 28 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2005/131/WE z dnia 7 lutego 2005 r. w odniesieniu do pomocy finansowej Wspólnoty na rok 2005 dla niektórych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w dziedzinie weterynaryjnej służby zdrowia publicznego zajmującej się ryzykiem biologicznym [2] przyznaje tym laboratoriom wspólnotową pomoc finansową na wykonywanie pewnych funkcji i obowiązków.
(2) Dnia 28 stycznia 2005 r. panel naukowy UE, któremu przewodniczyło laboratorium referencyjne Wspólnoty zajmujące się TSE (CRL), potwierdził wykrycie gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) u kozy poddanej ubojowi we Francji.
Był to pierwszy przypadek zarażenia chorobą BSE małego przeżuwacza w warunkach naturalnych.
(3) W swoim oświadczeniu z dnia 28 stycznia 2005 r. panel naukowy ds. zagrożeń biologicznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) podkreślił ponadto, iż zasięg tego pojedynczego przypadku zarażenia kozy chorobą BSE we Francji powinien zostać poddany ocenie.
EFSA wskazał, że dla przeprowadzenia tej oceny istotne będą wyniki wzmocnionych kontroli przypadków TSE u kóz.
W odpowiedzi na to, rozporządzenie Komisji (WE) nr 214/2005 [3] wprowadziło od dnia 11 lutego 2005 r. nowy program monitorowania TSE u kóz.
Zgodnie z nowym programem monitorowania liczba zdrowych kóz poddanych ubojowi oraz kóz, które padły w gospodarstwie, które mają zostać zbadane, została znacznie zwiększona.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 36/2005 z dnia 12 stycznia 2005 r. zmieniające załączniki III i X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do nadzoru epidemiologicznego dotyczącego pewnych postaci zakaźnego gąbczastego zwyrodnienia mózgu bydła, owiec i kóz [4] wprowadziło strategię wykrywania obecności gąbczastego zwyrodnienia mózgu u krów (BSE) u małych przeżuwaczy.
Strategia przewiduje w pierwszej kolejności wdrożenie metody przesiewowej dla wszystkich potwierdzonych przypadków TSE u małych przeżuwaczy na poziomie krajowych laboratoriów referencyjnych.
Następnie we wszystkich przypadkach, w których po pierwszych testach przesiewowych nie wykluczono obecności BSE, przeprowadzona zostanie przez wybrane laboratoria podlegające laboratorium referencyjnemu Wspólnoty ds. TSE (CRL) próba pierścieniowa przy zastosowaniu przynajmniej trzech różnych metod.
Jeżeli wynik badań metodami oznaczania molekularnego będzie wymagał dalszego potwierdzenia, przeprowadzane zostanie badanie określenia szczepu wzorcowego na myszach.
Wkład finansowy Wspólnoty pokryje wszystkie koszty związane z przeprowadzeniem próby pierścieniowej i badania określenia szczepu wzorcowego na myszach.
(5) Na wniosek Komisji rola CRL jako koordynatora prób pierścieniowych i badań określenia szczepu wzorcowego na myszach przeprowadzanych w różnych laboratoriach została uwzględniona w programach pracy na rok 2005.
(6) W związku z tym pomoc finansowa Wspólnoty na realizację rocznego planu pracy CRL powinna zostać zwiększona celem uwzględnienia dodatkowych kosztów związanych z przeprowadzaniem próby pierścieniowej i badań określenia szczepu wzorcowego na myszach.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/131/WE.
(8) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 5 ust. 1 decyzji 2005/131/WE otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wspólnota udziela pomocy finansowej Zjednoczonemu Królestwu w zakresie funkcji i zadań przewidzianych w rozdziale B załącznika X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, które mają być realizowane przez Veterinary Laboratories Agency, Addlestone, Zjednoczone Królestwo, w dziedzinie monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych.
Wymieniona pomoc finansowa nie przekracza 810500 EUR w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 17 lutego 2005 r.
wzywająca Grecję zgodnie z art. 104 ust. 9 Traktatu WE do przyjęcia środków zmierzających do takiego ograniczenia deficytu, jakie zostanie uznane za niezbędne do zaradzenia sytuacji nadmiernego deficytu
(2005/441/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 9,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 ust. 1 Traktatu Państwa Członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.
(2) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu opiera się na dążeniu do osiągnięcia stabilności finansów publicznych jako środka służącego tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cenowej oraz silnego, trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu obejmuje rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [1].
(3) Przyjęta w Amsterdamie rezolucja Rady Europejskiej w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu z dnia 17 czerwca 1997 r. [2], uroczyście wzywa wszystkie strony, mianowicie Państwa Członkowskie, Radę i Komisję do ścisłego i terminowego wdrożenia Traktatu oraz Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
(4) Decyzją Rady 2004/917/WE [3] zdecydowano w dniu 5 lipca 2004 r. zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, że w Grecji występuje nadmierny deficyt.
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97, w dniu 5 lipca 2004 r. Rada skierowała do Grecji zalecenie, wyznaczając na dzień 5 listopada 2004 r. ostateczny termin przyjęcia przez rząd Grecji środków zmierzających do położenia kresu nadmiernemu deficytowi najpóźniej w roku 2005.
(6) Po przyjęciu decyzji 2004/917/WE, dane przedłożone przez rząd Grecji w dniu 4 maja 2004 r. zostały w znacznym stopniu zmienione we wrześniu 2004 r.
Wysokość deficytu za 2003 r. wzrosła do 4,6 % PKB (z 3,2 % zgłoszonych w dniu 4 maja), podczas gdy zgodnie z prognozą Komisji z jesieni 2004 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych miał najprawdopodobniej osiągnąć 5,5 % PKB w 2004 roku w porównaniu z poziomem 3,2 % przewidywanym wiosną.
Ponadto środki zatwierdzone przez parlament grecki w budżecie na 2005 r. mogłyby nie zapewnić sprowadzenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2005 r. do poziomu poniżej 3 % PKB.
Według prognozy Komisji z jesieni 2004 r., która przewidywała stopę wzrostu wynoszącą 3,3 % w 2005 r., środki ujęte w budżecie Grecji na 2005 r. mają, według przewidywań, doprowadzić do nominalnego deficytu w wysokości 3,6 % PKB, co stanowi przekroczenie progu 3 %.
(7) Decyzją Rady 2005/334/WE [4] uznano, zgodnie z art. 104 ust. 8 Traktatu, że Grecja nie podjęła skutecznego działania w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 lipca 2004 r. wydanym zgodnie z art. 104 ust. 7.
(8) Zgodnie z art. 104 ust. 9, jeżeli Państwo Członkowskie w dalszym ciągu nie realizuje zaleceń Rady, może ona wezwać dane Państwo Członkowskie do przyjęcia środków zmierzających do ograniczenia deficytu w wyznaczonym terminie. Na podstawie aktualnej prognozy Komisji Rada uważa, że termin ustalony w zaleceniu Rady z dnia 5 lipca 2004 r. wydanym zgodnie z art. 104 ust. 7 nie zostanie dotrzymany. Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 wskazuje, że decyzję Rady o wystosowaniu takiego wezwania podejmuje się w terminie jednego miesiąca od decyzji Rady stwierdzającej, że dane Państwo Członkowskie nie podjęło skutecznego działania zgodnie z art. 104 ust. 8.
(9) Przy określaniu zaleceń, które powinny zostać zawarte w wezwaniu, należy uwzględnić następujące czynniki.
Po pierwsze, przewiduje się, że wynik deficytu na 2004 r. będzie zdecydowanie wyższy niż przewidywano, kiedy przyjęto zalecenie na podstawie art. 104 ust. 7, a przekroczenia w znacznym stopniu niwelują efekty działania środków ograniczających na 2004 r.
W wyniku tego cały wysiłek fiskalny zmierzający do skorygowania nadmiernego deficytu najpóźniej do 2005 r., wymagany w zaleceniu Rady z dnia 5 lipca 2004 r. wydanym zgodnie z art. 104 ust. 7, powinien zostać podjęty w bieżącym roku.
Po drugie, według prognozy Komisji z jesieni 2004 r., pełne wdrożenie środków zaradczych przewidzianych w budżecie przyjętym przez parlament grecki na 2005 r. doprowadziłoby do zmniejszenia deficytu o 1,9 punktu procentowego PKB.
Stanowi to znaczną poprawę sytuacji fiskalnej, ale nie wystarczyłoby do obniżenia deficytu nominalnego poniżej progu 3 %.
Wreszcie, to dodatkowe dostosowanie mogłoby jeszcze bardziej wzrosnąć, jeżeli urzeczywistni się szereg niepewnych elementów scenariusza makroekonomicznego na rok 2005 oraz wyniku budżetowego na rok 2004.
Uwzględniając te elementy, łączne dostosowanie niezbędne do skorygowania nadmiernego deficytu w 2005 r. mogłoby być wyższe niż 2,6 punktu procentowego PKB, co wymagałoby dodatkowych środków o charakterze stałym prowadzących do skorygowania deficytu o co najmniej 0,7 punktu procentowego PKB.
Taki wysiłek podjęty w okresie jednego roku może okazać się kosztowny pod względem gospodarczym.
(10) W świetle powyższych czynników wydaje się, że ostateczny termin, który został ustalony w lipcu 2004 r. w celu położenia kresu nadmiernemu deficytowi w Grecji, powinien zostać przedłużony o jeden rok.
(11) Na podstawie stopy wzrostu na poziomie 3,3 % przewidzianej w prognozie Komisji z jesieni 2004 r. na lata 2005 i 2006 oraz ze względu na brak pewności co do perspektyw makroekonomicznych i budżetowych, rygorystyczne wykonanie budżetu na 2005 r. wraz ze środkami o charakterze stałym prowadzącymi do korekty deficytu o co najmniej 0,6 punktu procentowego PKB w 2006 r. dałoby deficyt rzędu 3,6 % PKB w 2005 r. oraz sprowadziłoby go poniżej 3 % PKB w 2006 r.
(12) Według prognozy Komisji z jesieni 2004 r., wskaźnik zadłużenia ma ustabilizować się na poziomie około 112 % PKB w latach 2004 i 2005, a w 2006 r. ma nastąpić jedynie jego niewielki spadek do poziomu około 110 %.
Wielkość ta znacznie przekracza określoną w Traktacie wartość odniesienia wynoszącą 60 %.
Ponadto udział czynników innych niż zaciąganie pożyczek netto w zmianach poziomów zadłużenia jest również wysoki.
Konieczne jest, aby władze Grecji w dalszym ciągu poświęcały takim czynnikom właściwą uwagę w celu zmniejszenia w zadowalającym tempie wskaźnika zadłużenia zgodnie z przewidywaniami dotyczącymi salda sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz wzrostu nominalnego PKB.
(13) Wobec istotnych zmian danych statystycznych oraz w celu zapewnienia właściwego monitorowania sytuacji finansów publicznych w Grecji, należy podjąć dalsze starania w celu poprawy jakości gromadzenia i przetwarzania danych dotyczących sektora instytucji rządowych i samorządowych wymaganych przez istniejące ramy prawne, zwłaszcza poprzez wzmocnienie mechanizmów zapewniających szybkie i poprawne dostarczanie tych danych.
(14) Do dnia 21 marca 2005 r. Grecja powinna przedstawić Komisji sprawozdanie określające środki, które należy wdrożyć w celu zastosowania się do niniejszej decyzji.
W szczególności sprawozdanie to powinno zawierać opis środków, które należy wdrożyć w 2005 r. w celu ograniczenia deficytu budżetowego, ocenę następstw wyniku deficytu za 2004 r., który ma być ujawniony w zgłoszeniu procedury nadmiernego deficytu w marcu 2005 r. oraz opis niepewnych elementów związanych ze scenariuszem makroekonomicznym.
W sprawozdaniu tym Grecja powinna także zawrzeć jak najbardziej szczegółowy opis środków, które należy wdrożyć w 2006 r. w celu ograniczenia deficytu.
Komisja i Rada powinny zbadać to sprawozdanie w celu dokonania oceny stosowania się do niniejszej decyzji.
(15) Zgodnie z art. 104 ust. 9 akapit drugi Traktatu Rada może zażądać od Grecji przedstawienia sprawozdań według precyzyjnego harmonogramu w celu zbadania wysiłków dostosowawczych podejmowanych w celu zastosowania się do niniejszej decyzji. Wskazane jest, aby Grecja przedstawiała sprawozdania bezpośrednio po zwykle obowiązujących terminach składania sprawozdań dotyczących deficytu oraz długu publicznego określonych w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3605/93 z 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [5] w celu umożliwienia Komisji dokonania oceny stosowania się do niniejszej decyzji.
(16) W opinii Rady, środki dostosowawcze powinny zapewniać trwałą poprawę salda sektora instytucji rządowych i samorządowych.
W celu zapewnienia trwałej konsolidacji budżetu zmierzającej w kierunku osiągnięcia średnioterminowej sytuacji finansów publicznych bliskich równowadze lub znajdujących się w stanie nadwyżki, czego wymaga Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu, konieczne jest ograniczenie deficytu strukturalnego o co najmniej 0,5 punktu procentowego PKB rocznie po skorygowaniu nadmiernego deficytu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Grecja kładzie kres obecnemu nadmiernemu deficytowi tak szybko jak to możliwe, a najpóźniej do 2006 r. poprzez:
i) rygorystyczne wykonanie budżetu na rok 2005 r. zatwierdzonego przez parlament Grecji;
ii) wdrożenie w 2006 r. środków dostosowawczych o charakterze stałym, prowadzących do korekty deficytu o co najmniej 0,6 punktu procentowego PKB;
2.
Grecja nadal podejmuje wysiłki, zmierzające do określenia i kontrolowania czynników innych niż pożyczki netto, które przyczyniają się do zmiany poziomów zadłużenia, w celu zagwarantowania dostatecznego zmniejszenia się wskaźnika zadłużenia publicznego brutto oraz jego zbliżania się w zadowalającym tempie do wartości odniesienia, zgodnie z korektą nadmiernego deficytu.
3.
Grecja w dalszym ciągu podejmuje wysiłki w celu poprawy gromadzenia i przetwarzania danych sektora instytucji rządowych i samorządowych, zwłaszcza poprzez wzmocnienie mechanizmów zapewniających szybkie i poprawne dostarczanie danych dotyczących sektora instytucji rządowych i samorządowych wymaganych przez istniejące ramy prawne.
Artykuł 2
1.
Grecja przedstawia najpóźniej do dnia 21 marca 2005 r. sprawozdanie, w którym zarysowuje decyzje podjęte w celu przestrzegania zaleceń niniejszej decyzji.
Komisja i Rada dokonują analizy tego sprawozdania w celu dokonania oceny stosowania się Grecji do niniejszej decyzji.
2.
Grecja przedkłada sprawozdania do dnia 31 października 2005 r., 30 kwietnia 2006 r. oraz 31 października 2006 r. przedstawiające postęp dokonany w przestrzeganiu zaleceń zawartych w niniejszej decyzji.
Sprawozdania te zostają przeanalizowane przez Komisję i Radę w celu dokonania oceny stosowania się Grecji do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Rada nalega, aby Grecja przyjęła konieczne środki w celu zapewnienia utrzymania trwałej konsolidacji budżetu zmierzającej w kierunku osiągnięcia średnioterminowej sytuacji finansów państwa bliskich równowadze lub znajdujących się w stanie nadwyżki poprzez ograniczenie deficytu strukturalnego o co najmniej 0,5 punktu procentowego PKB rocznie po przeprowadzeniu korekty nadmiernego deficytu.
Artykuł 4
Grecja podejmuje skuteczne działanie w celu zastosowania się do niniejszej decyzji do dnia 21 marca 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.
Decyzja Rady
z dnia 30 maja 2005 r.
dostosowująca diety służbowe określone w decyzji nr 2003/479/WE dotyczącej zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady
(2005/442/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając decyzję 2003/479/WE [1], w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 7 decyzji 2003/479/WE przewiduje, że dzienne diety i dodatki miesięczne są regulowane raz w roku, bez skutku retroaktywnego, w celu uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty w Brukseli i Luksemburgu.
(2) Ostatnia korekta diet została przewidziana decyzją 2004/240/WE i stała się skuteczna z dniem 1 kwietnia 2004 r.
(3) Rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 31/2005 z dnia 20 grudnia 2004 r. zmieniającym od dnia 1 lipca 2004 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur [2] Rada przewidziała korektę wynagrodzeń i emerytur urzędników Wspólnoty w wysokości 0,7 %,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 15 ust. 1 decyzji 2003/479/WE kwoty 27,96 EUR i 111,83 EUR zastępuje się odpowiednio kwotami 28,16 EUR i 112,61 EUR.
2.
Tabelę w art. 15 ust. 2 zastępuje się tabelą:
"Odległość między miejscem zamieszkania i miejscem oddelegowania (km) _BAR_ Kwota w EUR _BAR_
0–150 _BAR_ 0 _BAR_
> 150 _BAR_ 72,39 _BAR_
> 300 _BAR_ 128,69 _BAR_
> 500 _BAR_ 209,13 _BAR_
> 800 _BAR_ 337,83 _BAR_
> 1300 _BAR_ 530,87 _BAR_
> 2000 _BAR_ 635,45" _BAR_
3.
W art. 15 ust. 4 kwotę 27,96 EUR zastępuje się kwotą 28,16 EUR.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna pierwszego dnia miesiąca następującego po jej przyjęciu.
Decyzja Komisji
z dnia 14 czerwca 2005 r.
w sprawie opłacania w euro przez Zjednoczone Królestwo pewnych wydatków wynikających z instrumentów prawnych związanych ze wspólną polityką rolną
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1730)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2005/443/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 wymaga od nieuczestniczących Państw Członkowskich, które zamierzają opłacić w euro wydatki wynikające z instrumentów prawnych dotyczących wspólnej polityki rolnej, podjęcia środków w celu zapewnienia, że użycie euro nie spowoduje systematycznej przewagi w porównaniu z użyciem waluty krajowej.
(2) Decyzja Komisji 2001/121/WE z dnia 30 stycznia 2001 r. w sprawie opłacania w euro przez Zjednoczone Królestwo pewnych wydatków wynikających z instrumentów prawnych związanych ze wspólną polityką rolną i uchylająca decyzję 2000/328/WE [3] zatwierdziła odpowiednie środki przedstawione przez Zjednoczone Królestwo.
(3) Dnia 14 kwietnia 2005 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję o zamiarze wprowadzenia zmian w środkach zatwierdzonych decyzją 2001/121/WE i przedstawiło nowe środki, które zamierza podjąć w celu niedopuszczenia do systematycznej przewagi wynikającej z użycia euro, a nie funta szterlinga.
Powiadomienie to wpłynęło dnia 14 kwietnia 2005 r.
(4) Planowane przez Zjednoczone Królestwo środki można streścić w następujący sposób:
- ustanowione w prawodawstwie wspólnotowym kwoty mogą być wypłacane podmiotom gospodarczym w euro;
- podmioty gospodarcze ponoszą pełne ryzyko związane z kursem wymiany wynikające z późniejszej zamiany na funta szterlinga;
- podmioty gospodarcze muszą podjąć stałe zobowiązanie na minimalny okres jednego roku;
- w odniesieniu do jednolitych płatności oraz innych płatności bezpośrednich, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników i zmieniającym rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [4] podmioty gospodarcze dokonują wyboru płatności w euro w momencie składania pojedynczego wniosku, o którym mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [5];
- w odniesieniu do środków wspierania rynku, podmioty gospodarcze występują o dokonanie płatności w euro trzy miesiące przed terminem operacyjnym; również w przypadku odstąpienia od porozumienia, powiadomienie musi nastąpić trzy miesiące przed terminem operacyjnym; nowe płatności w euro są w takim przypadku możliwe dopiero po okresie jednego roku.
(5) Powyższe środki są zgodne z celem ustalonym rozporządzeniem (WE) nr 2799/98, a mianowicie celem niedopuszczenia do systematycznej przewagi wynikającej z użycia euro, a nie waluty krajowej.
Powinny zatem zostać zatwierdzone.
(6) Należy zatem uchylić decyzję 2001/121/WE i zastąpić niniejszą decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się środki przedstawione przez Zjednoczone Królestwo dnia 14 kwietnia 2005 r. dotyczące opłacania w euro wydatków wynikających z instrumentów prawnych związanych ze wspólną polityką rolną wymienionych w Załączniku.
Artykuł 2
Decyzja 2001/121/WE traci moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady 2005/444/WPZiB
z dnia 13 czerwca 2005 r.
wdrażająca wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB [1], w szczególności jego art. 6, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We wspólnym stanowisku 2004/161/WPZiB Rada przyjęła środki między innymi w celu nie dopuszczenia do wjazdu na terytoria Państw Członkowskich lub przejazdu przez ich terytoria osób, które angażują się w działania poważnie naruszające zasady demokracji, przestrzeganie praw człowieka oraz zasadę państwa prawnego, jak również w celu zamrożenia ich środków finansowych i zasobów gospodarczych.
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 2005 r.
zezwalające Belgii na realizację jedynie dwóch badań statystycznych rocznie dotyczących świń
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1747)
(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/445/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń [1], w szczególności jej art. 1 ust. 2, 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 93/23/EWG Komisja może upoważnić Państwa Członkowskie do zmniejszenia liczby badań statystycznych dotyczących świń do dwóch rocznie i/lub korzystania z administracyjnych źródeł informacji zamiast z badań statystycznych dotyczących pogłowia świń pod warunkiem, że spełniają wymogi określone w wyżej wspomnianej dyrektywie.
(2) Decyzją Komisji 2002/442/WE z dnia 10 czerwca 2002r. [2] Belgia otrzymała już takie upoważnienie na okres trzech lat.
(3) Pismem z dnia 7 grudnia 2004 r. Belgia wniosła o przedłużenie zezwolenia przyznanego decyzją 2002/442/WE; przedstawiła również wymagane w tej decyzji sprawozdanie.
(4) Belgia przedstawiła dokumentację metodologiczną, która, zgodnie z dyrektywą 93/23/EWG, zapewnia utrzymanie jakości prognoz dotyczących produkcji.
(5) Należy zezwolić Belgii na realizację jedynie dwóch badań rocznie w odstępie sześciomiesięcznym, mianowicie w maju/czerwcu, a następnie w listopadzie/grudniu oraz na korzystanie z administracyjnych źródeł informacji systemu "Sanitel".
(6) Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zezwala się Belgii na realizację jedynie dwóch badań rocznie, w odstępie sześciomiesięcznym, mianowicie w maju/czerwcu a następnie w listopadzie/grudniu.
Artykuł 2
Belgia upoważniona jest do korzystania z informacji administracyjnych systemu "Sanitel" dla obliczenia prognoz produkcji własnej brutto.
Belgia dołoży jednak starań, by zapewnić utrzymanie jakości prognoz dotyczących produkcji własnej brutto (PWB) dokonując zestawienia prognoz dotyczących PWB z faktycznie odnotowaną i dostosowując swoją metodę obliczenia prognoz, jeżeli zajdzie taka potrzeba.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii.
Decyzja Rady 2005/447/WPZiB
z dnia 14 marca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Argentyńską dotyczącej udziału Republiki Argentyńskiej w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/570/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1].
(2) Artykuł 11 ust. 3 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe ustalenia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) Po otrzymaniu upoważnienia od Rady w dniu 13 września 2004 r. Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Argentyńską w sprawie udziału Republiki Argentyńskiej w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea). (4) Umowę należy zatwierdzić, STANOWI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 3 marca 2005 r.
zatwierdzająca wprowadzenie na rynek żywności i składników żywności pochodzących z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii NK 603 jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 580)
(Jedynie teksty w języku francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(2005/448/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1] (zwane dalej rozporządzeniem), w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 kwietnia 2001 r. firma Monsanto przedłożyła właściwym władzom Niderlandów, zgodnie z art. 4 rozporządzenia, wniosek o wprowadzenie na rynek żywności i składników żywności pochodzących z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii NK 603 jako nowej żywności lub nowych składników żywności.
(2) W początkowym raporcie z dnia 5 listopada 2002 r. właściwa niderlandzka instytucja powołana do oceniania żywności doszła do wniosku, że żywność i składniki żywności pochodzące z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii NK 603 są równie bezpieczne jak żywność i składniki żywności pochodzące z konwencjonalnej kukurydzy i mogą być używane w taki sam sposób.
(3) Komisja przekazała początkową ocenę wszystkim Państwom Członkowskim w dniu 6 stycznia 2003 r.
W okresie 60 dni określonym w art. 6 ust. 2 rozporządzenia wniesiono umotywowane zastrzeżenia do rozprowadzania produktu zgodnie z zapisem powyższego artykułu.
(4) W dniu 27 sierpnia 2003 r. Komisja zwróciła się o opinię do Europejskiego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), zgodnie z art. 11 rozporządzenia.
W dniu 25 listopada 2003 r. EFSA dostarczył opinię stwierdzającą, że kukurydza NK 603 jest równie bezpieczna jak tradycyjna kukurydza, a zatem wprowadzenie jej na rynek dla potrzeb przetwórstwa żywności i pasz prawdopodobnie nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt oraz, w tym znaczeniu, środowiska [2].
Przedstawiając tę opinię EFSA rozpatrzył wszystkie kwestie zgłoszone przez Państwa Członkowskie.
(5) Artykuł 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [3] stanowi, że wnioski złożone zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostają rozpatrzone zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 258/97, bez względu na przepisy art. 38 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w przypadkach gdy dodatkowy raport oceniający wymagany zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 258/97 został przekazany Komisji przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
(6) Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej we współpracy z Europejską Siecią Laboratoriów GMO (ENGL) zatwierdziło metodę wykrywania kukurydzy NK 603. Wspólne Centrum Badawcze przeprowadziło pełną analizę walidacyjną (próbę pierścieniową) zgodnie z wytycznymi akceptowanymi na skalę międzynarodową w celu zbadania skuteczności metody ilościowej właściwej dla rozpatrywanego zdarzenia po to, by wykryć i określić liczbę zdarzeń transformacyjnych NK 603 w kukurydzy.
Materiały potrzebne do analizy zostały dostarczone przez Monsanto.
Wspólne Centrum Badawcze uznało, że skuteczność metody była odpowiednia dla zamierzonego celu, uwzględniając kryteria skuteczności zaproponowe przez ENGL dla metod poddawanych ocenie zgodności regulacyjnej czy też obecne naukowe pojmowanie zadowalającej skuteczności metody.
Zarówno metoda, jak i wyniki oceny są publicznie dostępne.
(7) Materiały referencyjne dotyczące genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii NK 603 zostały opracowane przez Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej.
(8) Żywność i składniki żywnościowe pochodzące z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii NK 603 powinny być etykietowane zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz powinny spełniać wymóg możliwości śledzenia określony w rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącym możliwości śledzenia i etykietowania genetycznie zmodyfikowanych organizmów i możliwości śledzenia żywności oraz produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającym dyrektywę 2001/18/WE [4].
(9) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 [5] do produktu został przypisany niepowtarzalny identyfikator w celu spełnienia przepisów rozporządzenia (WE) nr 1830/2003.
(10) Informacje zawarte w załączniku dotyczące identyfikacji żywności i składników żywnościowych pochodzących z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii NK 603, w tym także zatwierdzona metoda wykrywania i materiały referencyjne, powinny być dostępne w rejestrze, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
(11) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywności i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii; w związku z tym Komisja złożyła wniosek do Rady dnia 4 lutego 2004 r. stosownie do art. 13 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 258/97 oraz zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/EC [6], z zastrzeżeniem podjęcia przez Radę działań w ciągu trzech miesięcy.
(12) Rada nie podjęła jednak działań w wyznaczonym czasie, przez co decyzja powinna być teraz przyjęta przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Żywność i składniki żywnościowe pochodzące z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii NK 603 (dalej zwane "produktami"), opisane i wymienione w załączniku, mogą zostać wprowadzone na rynek Wspólnoty jako nowa żywność lub nowe składniki żywności.
Artykuł 2
Produkty te etykietowane są jako "genetycznie zmodyfikowana kukurydza" lub "wyprodukowano z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy" zgodnie z wymogami dotyczącymi etykietowania zapisanymi w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Artykuł 3
Produkty i informacje zawarte w Załączniku zostaną wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2005 r.
dotycząca wniosku o zwolnienie z pobierania opłat od pojazdów silnikowych złożonego przez Francję na mocy art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1818)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/449/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 1999/62/WE Państwa Członkowskie mogą stosować zmniejszone stawki lub zwolnienia w odniesieniu do pojazdów, które jedynie okazjonalnie poruszają się po drogach publicznych Państwa Członkowskiego, w którym są zarejestrowane, oraz które wykorzystywane są przez osoby fizyczne lub prawne, których podstawową działalnością nie jest przewóz towarów, pod warunkiem że przewozy wykonywane tymi pojazdami nie zakłócają konkurencji oraz z zastrzeżeniem zgody ze strony Komisji.
(2) Francja zwróciła się do Komisji o udzielenie zgody na zwolnienie z pobierania opłat od pojazdów silnikowych, zgodnie z dyrektywą 1999/62/WE w odniesieniu do pojazdów o ciężarze równym lub większym niż 12 ton, wykorzystywanych wyłącznie w ramach robót publicznych i przemysłowych na terenie Francji.
(3) Warunki określone w art. 6 ust. 2 lit. b) zostały spełnione, biorąc pod uwagę fakt, że wspomniane pojazdy tylko okazjonalnie poruszają się po drogach publicznych, nie są wykorzystywane do przewozu towarów oraz nie zakłócają konkurencji, ponieważ mogą być wykorzystywane wyłącznie do przewozu sprzętu zamontowanego na stałe w pojeździe i jako takie są używane.
(4) Należy określić czas trwania udzielonej zgody.
(5) Należy zatem zezwolić na zwolnienie z pobierania opłat, o które wystąpiła Francja,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy Komisja niniejszym zatwierdza zwolnienie, do dnia 31 grudnia 2009 r., z podatku od pojazdów silnikowych o ciężarze równym 12 ton lub większym, wykorzystywanych wyłącznie do przewozu sprzętu zamontowanego na stałe w ramach robót publicznych i przemysłowych na terenie Francji:
1) samobieżnych podnośników i urządzeń manipulacyjnych (żurawie zamontowane na podwoziu pojazdu);
2) ruchomych pomp lub stacji pomp zamontowanych na stałe na podwoziu pojazdu;
3) ruchomych zestawów sprężarkowych (fr. groupes motocompresseurs mobiles) zamontowanych na podwoziu pojazdu;
4) betoniarek i pomp betonowych zamontowanych na stałe na podwoziu pojazdu (z wyjątkiem mieszalników bębnowych wykorzystywanych do transportu betonu);
5) ruchomych zestawów generatorowych (fr. groupes générateurs mobiles) zamontowanych na stałe na podwoziu pojazdu.
6) ruchomych urządzeń wiertniczych zamontowanych na stałe na podwoziu pojazdu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2005 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG w sprawie zespołów pobierania zarodków w Nowej Zelandii oraz w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1812)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/450/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania i zespołów produkcji zarodków bydlęcych zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty [2] przewiduje, iż Państwa Członkowskie mogą jedynie sprowadzać zarodki z państw trzecich, o ile zostały one pobrane, poddane obróbce i przechowywane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Nowa Zelandia wystąpiła z wnioskiem o wprowadzenie zmian do wykazu w odniesieniu do zapisów dotyczących tego kraju, w szczególności o wykreślenie siedmiu ośrodków oraz o wprowadzenie zmian adresów trzech ośrodków.
Ponadto Nowa Zelandia zmieniła zapis numeru identyfikacyjnego ośrodków.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki wystąpiły z wnioskiem o wprowadzenie zmian do wykazu w odniesieniu do zapisów dotyczących tego kraju, w szczególności o dodanie jednego ośrodka oraz o wprowadzenie zmian adresów trzech ośrodków.
(4) Nowa Zelandia i Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje dotyczące zgodności z właściwymi przepisami ustanowionymi w dyrektywie 89/556/EWG, a określone zespoły pobierania zostały urzędowo zatwierdzone do wywozu do Wspólnoty przez służby weterynaryjne tych krajów.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(6) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 24 czerwca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/451/WSiSW
z dnia 13 czerwca 2005 r.
ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 871/2004 dotyczącego wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 871/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [1] (zwane dalej "rozporządzeniem Rady"), w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 24 lutego 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/211/WSiSW dotyczącą wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [2].
(2) Zgodnie z art. 2 ust. 1, 2 i 3 tej decyzji niektóre z jej przepisów wchodzą w życie w dniach w określonych w tych przepisach.
(3) Wskazane jest, by identyczne przepisy rozporządzenia Rady były stosowane od tych samych dat.
(4) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Rady stanowi, że rozporządzenie Rady będzie stosowane od dnia określonego przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną warunki wstępne, oraz że Rada może dla różnych przepisów określić różne daty rozpoczęcia ich stosowania.
(5) Warunki wstępne, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady, są spełnione zgodnie z jego art. 1 ust. 1, 3, 7 i 8.
(6) W stosunku do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie tych postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3], które wchodzą w zakres określony w art. 1 punkt G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej Umowy [4].
(7) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie tych postanowień dorobku Schengen zgodnie z Umową podpisaną między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5], które wchodzą w zakres określony w art. 1 punkt G decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady z dnia 25 października 2004 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych przepisów tej Umowy [6],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Artykuł 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady stosuje się od dnia 13 czerwca 2005 r.
2.
Artykuł 1 ust. 7 i 8 rozporządzenia Rady stosuje się od dnia 11 września 2005 r.
3.
Artykuł 1 ust. 1, 3, 7 i 8 rozporządzenia Rady stosuje się w stosunku do Islandii i Norwegii od dnia 10 grudnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2004 r.
w sprawie ogłoszenia zgodności koncentracji z zasadami wspólnego rynku i Porozumieniem o EOG
(Sprawa nr COMP/M.3431 – Sonoco/Ahlstrom)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3678)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2005/452/WE)
Dnia 7 stycznia 2004 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie połączenia na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
Niepoufną wersję pełnego tekstu decyzji Komisji w oryginalnym języku postępowania oraz w językach roboczych Komisji można znaleźć na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
I. ZARYS
(1) Sonoco, z siedzibą w USA, oraz fińskie przedsiębiorstwo Ahlstrom powiadomiły Komisję o swoim zamiarze utworzenia wspólnego przedsiębiorstwa, którego działalność zamierzały wesprzeć swoimi europejskimi zakładami zajmującymi się produkcją tektur na tuleje i tulei.
Tuleje to tuby wyprodukowane z tektury.
Tuleje zazwyczaj służą do nawijania różnorodnych produktów takich jak papier, folia lub przędza.
(2) Podczas postępowania zwrócono uwagę na poważne obawy, jakie występują na rynkach wysokiej jakości tulei papierowych oraz tulei niskowartościowych w niektórych regionach Europy północnej.
Na pierwszym etapie postępowania strony przedstawiły środki zaradcze w celu podjęcia działań zapobiegającym tym obawom.
Strony zaproponowały zbycie zakładu w Svebergu w Norwegii, który produkuje oba wyżej wymienione produkty.
(3) Środek ten prawie w całości usuwa powstały na skutek koncentracji przyrost udziałów w rynku.
Jednakże przeprowadzone w pierwszym etapie postępowania badania rynku wykazały, iż uczestnicy rynku mają obawy co do środków zaradczych, w szczególności w odniesieniu do ich nieodpowiedniego położenia geograficznego oraz rentowności zbywanego przedsiębiorstwa.
Ponieważ na tym etapie środek ten nie usunął w pełni istniejących poważnych obaw w dniu 5 lipca 2004 r., Komisja wszczęła drugi etap postępowania.
(4) Podczas drugiego etapu postępowania strony, przedstawiając przekonywujące dowody dotyczące kosztów związanych z transportem, były w stanie usunąć obawy co do położenia zakładu w Svebergu.
Ponadto strony zaproponowały rozwiązanie zezwalające na rozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących naruszenia zasad konkurencji, tak aby przed zakończeniem przez strony transakcji Komisja mogła zapewnić odpowiedniego kupca.
Środek ten zapewnił rentowność zakładu.
Drugie badanie rynku potwierdziło to stanowisko.
II.
ODPOWIEDNIE RYNKI PRODUKTÓW
(5) Tekturę na tuleje wykonuje się z materiałów takich jak papier lub karton i stosuje się głównie do produkcji tulei papierowych.
Kluczową cechą tektury jest jej odporność na rozwarstwianie, którą wyraża się w dżulach na metr kwadratowy (J/m2).
Istnieje jedynie ograniczony stopień zastępowalności po stronie popytu i podaży.
Producenci tektury o wysokiej odporności na rozwarstwianie (> 375 J/m2) mogą z łatwością przejść na produkcję tektur o niskiej odporności na rozwarstwianie (< 375 J/m2), podczas gdy producenci wyrobów o niskiej odporności, aby produkować tekturę o wysokiej odporności, muszą dokonać niezbędnych inwestycji.
W związku z powyższym tektura na tuleje o wysokiej i niskiej odporności stanowi odpowiedni rynek produktów w odniesieniu do tektury na tuleje.
(6) Tuleje papierowe to tuby wykonane z tektury zwijane spiralnie lub równolegle, które zazwyczaj służą do nawijania różnorodnych produktów (na przykład papieru, folii lub przędzy).
Tuleje papierowe podlegają wyraźnym ograniczeniom względem zastępowalności po stronie popytu, jakkolwiek niektóre z nich mogą mieć wiele zastosowań.
Badanie rynku potwierdziło, że szczególnie do produkcji wyrobów o wysokiej wartości, takich jak wysokiej jakości tulei papierowych (PMC) oraz nośników przędzy, potrzebne są specjalne maszyny oraz specjalistyczna wiedza.
Istnieje dostateczny poziom zastępowalności po stronie podaży między mniej zaawansowanymi tulejami.
Nakładanie powłok na tuleje wymaga jednak dodatkowych inwestycji.
(7) W rezultacie można rozróżnić trzy różne rynki produktów: jeden na tuleje papierowe wysokiej jakości, jeden na nośniki przędzy i jeden na tuleje niskowartościowe, pozostawiając otwartą kwestię, czy tuleje pokryte folią stanowią odrębny rynek produktowy, gdyż ocena konkurencyjna jest taka sama w oparciu o dowolną wziętą pod uwagę definicję.
III.
ODPOWIEDNIE RYNKI GEOGRAFICZNE
(8) Tektura na tuleje: Nawet jeśli badania rynku wykazały, że dostawcy skupiają uwagę na szerszych rynkach, rynek tektury na tuleje obejmuje wszakże cały EOG.
Producenci tektury na tuleje posiadają co najmniej trzy przedsiębiorstwa w EOG, z których dostarczają tekturę na tuleje na całą Europę.
(9) Tuleje: Strony zaproponowały, aby powstał rynek geograficzny EOG na wszystkie rodzaje tulei.
Jednakże strony uznały również, że niektóre regiony w EOG mają szczególnie intensywną wymianę handlową tulejami, co może prowadzić do stworzenia odpowiednich geograficznych rynków.
Te regiony to: i) Europa kontynentalna [2], ii) kraje skandynawskie [3], iii) Finlandia; oraz iv) Zjednoczone Królestwo i Irlandia.
(10) Wysokiej jakości tuleje papierowe: Ogólna wielkość sprzedaży dla odbiorców, którzy znajdują się maksymalnie 500 km od zakładów zaopatrujących, dla każdej ze stron wynosi [80–100 %] [4].
Pomimo iż w Europie kontynentalnej występują liczne przepływy handlowe, jedynie niewielkie przepływy występują pomiędzy tym regionem a Skandynawią, Finlandią oraz Zjednoczonym Królestwie/Irlandią.
(11) W wyniku badań rynku określone zostały cztery rynki geograficzne: i) Europa kontynentalna (pozostawiając otwartą kwestię, czy zgodnie z sugestiami niektórych respondentów dalszy podział na część północną i południową jest odpowiedni); ii) kraje skandynawskie (pozostawiając otwartą kwestię, czy należy do nich zaliczyć również Danię); iii) Finlandia; oraz iv) Zjednoczone Królestwo/Irlandia.
Podział rynku kontynentalnego oraz kwestia, czy rynek skandynawski powinien obejmować Danię, może pozostać otwarta, ponieważ nie zmieni to dokonanej oceny konkurencji.
(12) Nośniki przędzy: W tym przypadku kwestia, czy rynek powinien zostać określony zgodnie z powyżej wymienionymi regionami czy zgodnie z obszarem EOG, może pozostać otwarta, gdyż ostateczna decyzja jest taka sama w oparciu o dowolna wziętą pod uwagę definicję rynku.
(13) Tuleje niskowartościowe: Badanie rynku nie potwierdziło proponowanej przez strony definicji rynku EOG.
Większość odbiorców, którzy odpowiedzieli na badania rynku, określiła rynki regionalne, a nawet wskazała, że kupuje tuleje niskowartościowe we własnym kraju.
(14) Podobnie jak w przypadku wysokiej jakości tulei papierowych, region kontynentalny wskazuje równie intensywną działalność handlową.
W związku z tym można określić następujące rynki: i) Zjednoczone Królestwo/Irlandia; ii) Finlandia; iii) Europa kontynentalna włącznie z Danią, pozostawiając otwartą kwestię, czy powinna zostać podzielona na północną i jedną lub kilka części południowych; oraz iv) Norwegia i Szwecja, pozostawiając otwartą kwestię, czy stanowią one rynki krajowe czy połączony rynek regionalny.
Definicję tę można pozostawić otwartą, gdyż ocena konkurencyjna jest taka sama w oparciu o dowolną wziętą pod uwagę definicję rynku.
IV.
RYNKI, NA KTÓRE BĘDZIE MIAŁA WPŁYW PLANOWANA KONCENTRACJA
(15) Zgłoszona transakcja stanowi zagrożenie dla rynku najwyższej jakości tulei papierowych w Skandynawii, możliwych rynków regionalnych – lub rynków EOG – nośników przędzy oraz rynku norweskiego – lub rynku obejmującego Norwegię i Szwecję – tulei niskowartościowych.
V. OCENA
(16) Wysokiej jakości tuleje papierowe: Na rynku skandynawskim przedsiębiorstwo Ahlstrom z udziałem w rynku wynoszącym [70–80 %] [4] jest bezsprzecznie największym dostawcą. Sonoco ([0–10 %] [4]) w porównaniu do Corenso and Paul jest jednak stosunkowo małym dostawcą.
W wyniku koncentracji jedna z obecnie istniejących czterech możliwości podaży wysokiej jakości tulei papierowych w regionie zostanie wyeliminowana.
Ze względu na wymaganą na tym rynku produktów wysoką jakość, w najbliższym czasie nie przewiduje się wejścia na rynek nowych podmiotów.
Istniały obawy, że wraz z ich wzmacniającą się pozycją firma Sonoco/Ahlstrom stanie się niezbędna dla dużych odbiorców, a zatem będzie w stanie wyprzeć z rynku drobnych dostawców.
(17) Nośniki przędzy: Jedynym regionem, gdzie mogą wystąpić poważne obawy jest Finlandia (Ahlstrom [60–70 %] [4], Sonoco: [20–30 %] [4]).
Wielkość rynku fińskiego jest ograniczona, gdyż jego rozmiar wynosi mniej niż 0,5 % rynku europejskiego.
Obecni i potencjalni konkurenci mają znaczny nadmiar zdolności produkcyjnych, który pozwoliłyby im na zaspokojenie jakiegokolwiek nowego zapotrzebowania na rynku fińskim.
Badanie rynku nie wykazało żadnych istotnych obaw w stosunku do tego produktu.
(18) Tuleje niskowartościowe: Transakcja ta wzbudziła zaniepokojenie na rynku obejmującym Norwegię i Szwecję (Ahlstrom: [40–50 %] [4], Sonoco: [10–20 %] [4]) oraz na potencjalnym norweskim rynku krajowym (Ahlstrom: [30–40 %] [4], Sonoco: [40–50 %] [4]).
Rozbieżność pomiędzy mniejszymi a większymi podmiotami jest w chwili obecnej istotna i na skutek koncentracji znacznie wzrośnie.
Badania rynku zwróciły uwagę na obawy związane ze wzrostem cen na tych rynkach w związku z przeprowadzoną koncentracją.
(19) Zgłoszona koncentracja wzbudziła poważne wątpliwości w sprawie jej zgodności ze wspólnym rynkiem w odniesieniu do rynku najwyższej jakości tulei papierowych (PMC) w Skandynawii oraz niskowartościowych tulei na potencjalnym norweskim rynku krajowym oraz rynku obejmującym Norwegię i Szwecję.
VI.
ZOBOWIĄZANIA PODJĘTE PRZEZ STRONY
(20) W drugiej fazie postępowania strony ponownie zaproponowały zbycie głównych zakładów produkcyjnych firmy Ahlstrom położonych w Svebergu (Norwegia) na rzecz zewnętrznego nabywcy [5].
Główne powody, dla których Komisja odmówiła w pierwszej fazie postępowania zbycia zakładu w Svebergu za pierwszym razem, związane były z jego odizolowanym położeniem geograficznym oraz niepewnością co do jego żywotności finansowej.
VII.
OCENA PRZEDSTAWIONYCH ZOBOWIĄZAŃ
(21) Strony przedstawiły wiarygodne dowody wskazujące, iż położenie geograficzne zakładu nie stanowi poważnej przeszkody.
Sveberg w istocie korzysta ze zjawiska polegającego na tym, iż w Skandynawii stawki przewozowe w regionach północno-południowych są znacznie niższe niż w regionach południowo-północnych.
Sytuacja ta jest korzystna dla Svebergu, położonego w północnej Norwegii, ponieważ wielu obecnych i potencjalnych odbiorców znajduje się na południu kraju.
Zbycie zakładu w Svebergu na rzecz odpowiedniego i niezależnego nabywcy zewnętrznego, które ma zostać zatwierdzone przez Komisję, będzie tym samym gwarancją rentowności przedsiębiorstwa.
Podczas badania rynku w pierwszej fazie postępowania przedstawiona propozycja rozwiązania polegające na zbyciu zakładu w Svebergu została stanowczo odrzucona.
Jednakże wielu krytycznych w ocenie respondentów było zdania, że byliby oni bardziej przychylni zbyciu pod warunkiem, że znajdzie się odpowiedni nabywca.
(22) Zbycie zakładu w Svebergu wyeliminowałoby przyrost udziałów we wszystkich rynkach, co do których wyrażono obawy, z wyjątkiem norwesko/szwedzkiego rynku tulei niskowartościowych.
Na rynku tym przyrost udziałów zostanie zmniejszony z [10–20 %] [4] do [0–10 %] [4], pozostawiając połączonym przedsiębiorstwom udział w rynku na poziomie [40–50 %] [4].
Nawet jeśli przyrost ten nie zostanie całkowicie usunięty, działalność ta pozwoliłaby na wejście nowego podmiotu na rynek norwesko-szwedzki.
Pozwoliłoby to wówczas na wyrównanie liczby podmiotów na tym rynku.
Jeśli jeden z mniejszych aktywnych na rynku konkurentów zakupi zakład w Svebergu, zapewni to większą równowagę na rynku, a działalność Sonoco/Ahlstrom zostanie poddana należytym ograniczeniom konkurencyjnym.
(23) Na podstawie zobowiązań przedstawionych przez strony zgłoszona koncentracja nie wzbudza poważnych wątpliwości odnośnie do jej zgodności ze wspólnym rynkiem i Porozumienia EOG. Decyzja ta została przyjęta na mocy art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 oraz art. 57 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
[1] Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 (Dz.U. L 180 z 9.7.1997, str. 1).
[2] Europa kontynentalna składa się z: Niemiec, Austrii, Francji, krajów Beneluksu, Włoch, Hiszpanii, Portugalii i Grecji.
[3] Dania, Szwecja i Norwegia
[4] Fragmenty tego tekstu zostały przeredagowane w celu nieujawniania tajemnic handlowych. Zmienione fragmenty oznaczono kwadratowymi nawiasami z gwiazdką.
[5] Przed utworzeniem firmy JV należy zawrzeć z odpowiednim nabywcą wiążącą umowę dotyczącą zakupu zakładu w Svebergu.
--------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/453/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2003/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Litwy,
po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Vitas MAČIULIS zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce Arvydasa ŽYGISA na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/454/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Francji,
po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Bruno CLERGEOT zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce Noëla DUPUYA, na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/455/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Litwy,
po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Daiva KVERDARAITE zostaje niniejszym mianowana członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce Aldony BALSIENĖ, na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja NR 456/2005/WE Parlamentu Europejskiego i rady
z dnia 9 marca 2005 r.
ustanawiająca wieloletni program wspólnotowy mający na celu zwiększenie dostępności, użyteczności i wykorzystania zasobów cyfrowych w Europie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozwój społeczeństwa informacyjnego oraz szerokopasmowego przesyłu danych wpłynie na życie każdego obywatela Unii Europejskiej poprzez, między innymi, stymulowanie dostępu do wiedzy oraz poprzez nowe sposoby przyswajania wiedzy, zwiększając tym samym zapotrzebowanie na nowe treści, zastosowania i usługi.
(2) Rozpowszechnienie Internetu we Wspólnocie nadal znacząco rośnie.
Należy wykorzystywać możliwości stwarzane przez Internet dla ułatwienia każdej jednostce i organizacji we Wspólnocie czerpania korzyści społecznych i ekonomicznych z dzielenia się informacją i wiedzą.
W Europie stworzono teraz podstawy do wykorzystywania potencjału zasobów cyfrowych.
(3) We wnioskach końcowych z posiedzenia Rady Europejskiej, które odbyło się w Lizbonie w dniach 23— 24 marca 2000 r., podkreślono, że przejście na gospodarkę elektroniczną, opartą na wiedzy, wzbogacaną nowymi towarami i usługami, stanowić będzie siłę napędową dla wzrostu, konkurencyjności i tworzenia miejsc pracy.
W związku z tym, ze szczególnym uznaniem spotkała się rola, jaką ten sektor gospodarki odgrywa w tworzeniu wartości poprzez wykorzystywanie i łączenie europejskiej różnorodności kulturowej.
(4) Plan działań eEuropa 2005, rozwijający strategię lizbońską, wzywa do podejmowania działań mających na celu stymulowanie powstawania bezpiecznych usług, zastosowań i zasobów w sieciach szerokopasmowych, zachęcając w ten sposób do zapewniania przyjaznego środowiska dla prywatnych inwestycji, tworzenia nowych miejsc pracy, pobudzania produktywności, modernizacji usług publicznych oraz stworzenia każdemu szansy uczestniczenia w globalnym społeczeństwie informacyjnym.
(5) W Europie coraz bardziej widoczne jest zapotrzebowanie na zasoby cyfrowe wysokiej jakości ze zrównoważonym dostępem oraz prawami użytkownika, ze strony szerokiej społeczności, obywateli funkcjonujących w społeczeństwie, studentów, naukowców, MŚP i innych użytkowników z grupy przedsiębiorców oraz ludzi ze szczególnymi potrzebami pragnących poszerzyć wiedzę lub też ze strony "kolejnych użytkowników" pragnących wykorzystywać zasoby cyfrowe do tworzenia usług.
(6) Podmiotami zainteresowanymi zasobami cyfrowymi są dostawcy tych zasobów (w tym organizacje i instytucje państwowe oraz prywatne tworzące, gromadzące lub posiadające zasoby cyfrowe) oraz użytkownicy tych zasobów (w tym organizacje i przedsiębiorstwa będące końcowymi użytkownikami wielokrotnie wykorzystującymi i/lub wzbogacającymi zasoby cyfrowe o nowe wartości).
Szczególna uwaga należy się udziałowi MŚP.
(7) Program eContent (2001—2004), przyjęty decyzją Rady 2001/48/WE [3], sprzyjał rozwojowi i wykorzystaniu europejskich zasobów cyfrowych w Internecie oraz różnorodności językowej europejskich stron internetowych w społeczeństwie informacyjnym.
Komunikat Komisji z dnia 10 października 2003 r., dotyczący średnioterminowej oceny Programu eContent, potwierdza znaczenie prowadzenia działań w tej dziedzinie.
(8) Rozwój technologiczny stwarza potencjał dla zwiększenia wartości zasobów w formie utrwalonej wiedzy oraz dla poprawienia interoperatywności na poziomie usług, co stanowi podstawę dla dostępu, ich użytkowania i rozpowszechniania.
Ma to szczególne znaczenie dla tych dziedzin interesu publicznego, do których program ten jest skierowany.
(9) Kształtowanie trwałych modeli w stosunkach handlowych zapewni ciągłość projektów zainicjowanych w ramach tego programu i w ten sposób poprawi warunki dla zwiększenia zyskowności usług opartych na dostępie do zasobów cyfrowych i ich wielokrotnym wykorzystaniu.
(10) Określono ramy legislacyjne, umożliwiające sprostanie wyzwaniom związanym z zasobami cyfrowymi w społeczeństwie informacyjnym [4] [5] [6].
(11) Różne praktyki stosowane wśród Państw Członkowskich nadal stwarzają przeszkody techniczne utrudniające szeroki dostęp, użytkowanie, wielokrotne użytkowanie i wykorzystanie informacji sektora publicznego we Wspólnocie.
(12) Tam, gdzie zasoby cyfrowe zawierają dane osobowe, muszą być zachowane wymogi dyrektyw 95/46/WE [7] i 2002/58/WE [8], a wykorzystywane technologie powinny respektować prawo do prywatności i w miarę możliwości zapewniać większą prywatność.
(13) Podjęte przez Wspólnotę działania dotyczące zawartości informacji powinny promować wielojęzyczny i wielokulturowy charakter Wspólnoty.
(14) Środki niezbędne do implementacji niniejszej decyzji są przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., określającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(15) Komisja powinna zapewnić komplementarność i synergię między pokrewnymi inicjatywami i programami Wspólnoty, w szczególności tymi, które związane są z edukacją i kulturą oraz z Europejskimi Ramami Interoperatywności.
(16) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały czas trwania programu, ramy finansowe, stanowiące główny punkt odniesienia, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r., zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, w sprawie dyscypliny budżetowej oraz poprawy procedury budżetowej [10], dla działań organu budżetowego w trakcie rocznej procedury budżetowej.
(17) Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą w dostatecznym zakresie osiągnąć celów proponowanych działań, to jest zwiększenia dostępności, użyteczności i wykorzystania zasobów cyfrowych, z powodu ponadnarodowego charakteru tych zagadnień, a cele te można lepiej osiągnąć na poziomie wspólnotowym ze względu na ich europejski zasięg oraz skutki działań, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne, aby osiągnąć te cele,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program wspólnotowy na okres 2005—2008 w celu zwiększenia dostępności, użyteczności i wykorzystania we Wspólnocie zasobów cyfrowych, ułatwiając tworzenie i rozpowszechnianie informacji — w zakresie interesu publicznego — na poziomie wspólnotowym.
Program (zwany dalej "Programem") otrzymuje nazwę "eContentplus".
2.
W celu osiągnięcia ogólnego celu Programu, należy uwzględnić następujące kierunki działania:
a) ułatwienie na poziomie Wspólnoty dostępu do zasobów cyfrowych, ich użycia i wykorzystania;
b) ułatwienie poprawy jakości i rozpowszechnianie dobrych praktyk związanych z zasobami cyfrowymi, w stosunkach pomiędzy dostawcami a użytkownikami zasobów cyfrowych oraz pomiędzy sektorami;
c) wzmocnienie świadomości oraz współpracy pomiędzy podmiotami zainteresowanymi zasobami cyfrowymi.
Działania podejmowane w ramach powyższych kierunków, dotyczą informacji z obszaru sektora publicznego, danych przestrzennych oraz treści edukacyjnych, kulturowych i naukowych, określonych w załączniku I. Program jest wprowadzany w życie zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 2
Udział
1.
W Programie uczestniczą osoby prawne z siedzibą w Państwach Członkowskich.
Mogą w nim również uczestniczyć osoby prawne z siedzibą w państwach kandydujących zgodnie z istniejącymi dwustronnymi porozumieniami oraz porozumieniami, które zostaną zawarte z tymi państwami.
2.
W Programie mogą uczestniczyć osoby prawne z siedzibą w państwach EFTA będących Stronami Porozumienia EOG, zgodnie z postanowieniami tego Porozumienia.
3.
Jeżeli udział osób prawnych z siedzibą w państwach trzecich oraz organizacji międzynarodowych skutecznie przyczyni się do wprowadzenia w życie Programu, mogą one w nim uczestniczyć bez wsparcia finansowego ze strony Wspólnoty.
Decyzja zezwalająca na taki udział jest przyjmowana zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
Artykuł 3
Kompetencje Komisji
1.
Komisja jest odpowiedzialna za wprowadzenie Programu w życie.
2.
Komisja sporządza program prac na podstawie niniejszej decyzji.
3.
Podczas wprowadzania Programu w życie Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia ogólną spójność i komplementarność z innymi stosownymi politykami wspólnotowymi, programami i działaniami, które wpływają na rozwój i wykorzystanie europejskich zasobów cyfrowych oraz na promowanie różnorodności językowej w społeczeństwie informacyjnym, w szczególności ze wspólnotowymi programami badawczymi i dotyczącymi rozwoju technologicznego, IDA, eTEN, eInclusion, eLearning, MODINIS i Safer Internet.
4.
Komisja działa zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 w następujących przypadkach:
a) przyjęcie i zmiany programu prac;
b) określenie kryteriów i treści zaproszeń do składania wniosków zgodnie z celami określonymi w art. 1;
c) ocena projektów przestawionych w odpowiedzi na wezwanie do składania wniosków o przyznanie funduszy wspólnotowych, w których szacowany udział Wspólnoty wynosi co najmniej 1 milion EUR;
d) odstępstwa od zasad określonych w załączniku II.
5.
Komisja powiadamia komitet, o którym mowa w art. 4, o postępach we wprowadzaniu programu w życie.
Artykuł 4
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Kontrola i ocena
1.
W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania pomocy wspólnotowej, Komisja zapewnia, aby działania podjęte w ramach niniejszej decyzji były oceniane przed ich podjęciem, w trakcie realizacji oraz po ich wykonaniu.
2.
Komisja kontroluje projekty realizowane w ramach Programu.
Komisja ocenia sposób, w jaki zrealizowano projekty oraz efekty ich przeprowadzenia w celu oceny, czy osiągnięto zamierzone cele.
3.
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie z realizacji kierunków działania określonych w art. 1 ust. 2 do połowy 2006 roku.
Komisja informuje przy tym o zgodności kwot przeznaczonych na lata 2007 — 2008 z perspektywą finansową.
W razie potrzeby Komisja podejmuje niezbędne kroki w ramach procedur budżetowych na lata 2007 — 2008 w celu zapewnienia zgodności przyznanych rocznie środków z perspektywą finansową.
Po zakończeniu Programu Komisja składa sprawozdanie zawierające jego końcową ocenę.
4.
Komisja przekazuje wyniki ocen ilościowych i jakościowych Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w razie potrzeby wraz z wnioskami o zmianę niniejszej decyzji.
Wyniki ocen są przesyłane przed przedstawieniem projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej odpowiednio na lata 2007 i 2009.
Artykuł 6
Ramy finansowe
1.
Niniejszym ustala się ramy finansowe dla przeprowadzenia działań wspólnotowych na mocy niniejszej decyzji na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w wysokości 149 milionów EUR, z czego 55,6 miliona EUR przypada na okres do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Kwotę na okres rozpoczynający się po 31 grudnia 2006 r. uważa się za potwierdzoną, jeżeli jest ona zgodna na tym etapie z perspektywą finansową obowiązującą od roku 2007.
3. Roczne środki na okres 2005—2008 zatwierdza organ budżetowy w granicach określonych w perspektywie finansowej. Załącznik III zawiera orientacyjny podział wydatków.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/456/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Włoch,
po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Angelo GRASSO zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce Giacomina TARICCA, na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 kwietnia 2005 r.
zatwierdzająca wprowadzenie na rynek izomaltulozy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1001)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(2005/457/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 30 października 2003 r. firma Cargill Incorporated, działając za pośrednictwem firmy Cerestar, skierowała wniosek do właściwych władz Zjednoczonego Królestwa o wprowadzenie na rynek izomaltulozy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności.
(2) W dniu 19 marca 2004 r. właściwe władze Zjednoczonego Królestwa przedstawiły sprawozdanie ze wstępnej oceny.
(3) W sprawozdaniu ze wstępnej oceny właściwy organ Zjednoczonego Królestwa powołany do oceny żywności stwierdził, że zaproponowane zastosowania izomaltulozy są bezpieczne dla ludzi.
(4) W dniu 15 kwietnia 2004 r. Komisja przekazała sprawozdanie ze wstępnej oceny wszystkim Państwom Członkowskim.
(5) Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia, zgłoszone zostały uzasadnione sprzeciwy wobec wprowadzania na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu.
(6) Podczas spotkania w dniu 10 grudnia 2004 r. eksperci Państw Członkowskich uznali sprawozdanie ze wstępnej oceny w zakresie oceny ryzyka, dlatego dalsze konsultacje z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności były zbędne.
(7) W odniesieniu do informacji dotyczących wartości odżywczej obecnej na etykietach i w reklamie żywności zawierającej izomaltulozę, stosuje się przepisy dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 24 wrzenia 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych [2].
(8) Na podstawie sprawozdania ze wstępnej oceny ustalono, że izomaltuloza spełnia kryteria wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Izomaltuloza, określona w Załączniku, może zostać wprowadzona na rynek Wspólnoty jako nowa żywność lub nowy składnik żywności do zastosowania w środkach spożywczych.
Artykuł 2
Nazwa "izomaltuloza" figuruje na etykiecie produktu jako taka bądź w wykazie składników środków spożywczych ją zawierających.
Określenie "izomaltuloza jest źródłem glukozy i fruktozy" jest umieszczone w przypisie w dolnej części strony i jest wyraźnie widoczne. Do określenia odsyła gwiazdka (*) znajdująca się obok nazwy "izomaltuloza".
Określenie ma krój pisma o rozmiarze przynajmniej takim samym jak wyrazy w wykazie składników.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest firmy Cargill Incorporated, c/o Cerestar, Havenstraat 84, B-1800 Vilvoorde.
Decyzja Komisji
z dnia 21 czerwca 2005 r.
przyznająca Włochom odstępstwo przewidziane w art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1826)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/458/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG przewiduje możliwość upoważnienia Państw Członkowskich do wyłączenia z wykazu wymaganego w art. 3 ust. 1 gospodarstw hodujących nie więcej niż trzy sztuki zwierząt z gatunku owiec lub kóz, w stosunku do których nie wystąpiono o premie, lub hodujących jedną świnię, pod warunkiem iż wymienione zwierzęta przeznaczone są na użytek własny lub do konsumpcji własnej hodowców oraz pod warunkiem, że są one poddane kontrolom wymaganym w wymienionej dyrektywie przed jakimkolwiek ich przewozem.
(2) Władze Włoch wystąpiły o takie upoważnienie w odniesieniu do gospodarstw hodujących nie więcej niż jedną świnię i dokonały właściwych zapewnień w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych.
(3) Dlatego Włochy powinny zostać upoważnione do stosowania odstępstwa.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Włochy są upoważnione do stosowania odstępstwa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/102/EWG w odniesieniu do gospodarstw hodujących nie więcej niż jedną świnię.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 2005 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia pinoxadenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1839)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/459/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej pinoxaden została złożona przez Syngenta Ltd. władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 31 marca 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa poinformowały Komisję, że – jak wynika ze wstępnych badań – dokumentacja omawianej substancji czynnej spełnia wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożona dokumentacja wydaje się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, wymienione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacja została następnie przekazana przez wnioskodawców Komisji i innym Państwom Członkowskim oraz przedłożona Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Niniejsza decyzja ma na celu formalne potwierdzenie na poziomie wspólnotowym, że dokumentacja została uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego odpowiednią omawianą substancję czynną, wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy dostarczenia dalszych danych lub informacji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacja dotycząca substancji czynnej wymienionej w Załączniku do niniejszej decyzji, która została przedłożona Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia tej substancji do załącznika I wspomnianej dyrektywy, spełnia zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Wspomniana dokumentacja spełnia również wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych sposobów użycia.
Artykuł 2
Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przeprowadza szczegółowe badania stosownej dokumentacji i przedstawia Komisji wnioski z tych badań wraz z zaleceniami w sprawie włączenia lub niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a także wszelkimi związanymi z nimi warunkami, w jak najkrótszym czasie, a najpóźniej w okresie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3 Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów z Włoch
(2005/461/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Włoch,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od 26 stycznia 2002 r. do 25 stycznia 2006 r. [1].
(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Pana Lorenzo DELLAI, o czym Rada została powiadomiona w dniu 16 marca 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Mario MAGNANI, consigliere provinciale della Provincia autonoma di Trento (Doradca regionalny autonomicznego regionu Trydent) zostaje niniejszym mianowany na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka z Niemiec do Komitetu Regionów
(2005/462/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków do Komitetu Regionów na okres od 26 stycznia 2002 r. do 25 stycznia 2006 r. [1]
(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w wyniku rezygnacji Karstena NEUMANNA (Karsten Neumann), o czym Rada została powiadomiona dnia 21 grudnia 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się Barbarę BORCHARDT (Barbara Borchardt) Mitglied des Landtags Mecklenburg-Vorpommern (członka Parlamentu kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie), na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 czerwca 2005 r.
ustanawiająca grupę roboczą ds. wymiany i koordynacji informacji dotyczących współistnienia upraw genetycznie zmodyfikowanych, tradycyjnych i ekologicznych
(2005/463/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swoim zaleceniu 2003/556/WE z dnia 23 lipca 2003 r. w sprawie wytycznych dotyczących rozwoju krajowych strategii i dobrych praktyk w celu zapewnienia współistnienia upraw genetycznie zmodyfikowanych, tradycyjnych i ekologicznych [1] Komisja poparła podejście, które pozostawia Państwom Członkowskim zadanie rozwinięcia i wdrożenia środków zarządzania współistnieniem wyżej wymienionych upraw.
W tym względzie Komisja zapowiedziała swój zamiar ułatwienia wymiany informacji o bieżących i planowanych projektach badawczych na poziomie krajowym i wspólnotowym.
(2) Zgodnie z art. 26a dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie, uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG [2] Komisja zbiera i koordynuje informacje oparte na badaniach na poziomie wspólnotowym i krajowym oraz obserwuje zmiany dotyczące współistnienia wyżej wymienionych upraw w Państwach Członkowskich.
(3) Do celów wykonania tych zadań Komisja powinna ustanowić pomiędzy Państwami Członkowskimi forum wymiany informacji o wynikach badań naukowych oraz o dobrych praktykach rozwiniętych w ramach krajowych strategii dotyczących współistnienia.
Zasadnicze znaczenie ma zapewnienie Komisji możliwości organizowania posiedzeń grupy roboczej z możliwością udziału ekspertów krajowych i innych, jeżeli zajdzie taka konieczność.
(4) Właściwe jest zatem wyznaczenie grupy roboczej, która wspierałaby Komisję w zakresie działań związanych ze współistnieniem (w skrócie COEX-NET),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zostaje ustanowiona podlegająca Komisji grupa robocza ds. wymiany i koordynacji informacji na temat badań naukowych i dobrych praktyk rozwiniętych w dziedzinie współistnienia różnych rodzajów upraw genetycznie zmodyfikowanych, tradycyjnych i ekologicznych, dalej zwana "grupą".
Artykuł 2
1.
Grupa składa się z ekspertów krajowych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie; przewodniczy jej przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji może zaprosić innych ekspertów do udziału w posiedzeniach i w pracy grupy.
3.
Komisja zapewnia wsparcie organizacji posiedzeń i pracy grupy przez sekretariat.
4.
Posiedzenia grupy odbywają się w budynkach Komisji zgodnie z ustaleniami i kalendarzem przygotowanym przez Komisję.
Artykuł 3
1.
Na mocy art. 2 wydatki poniesione przez ekspertów uczestniczących w posiedzeniach podlegają zwrotowi przez Komisję zgodnie z jej zasadami dotyczącymi zwrotu kosztów podróży i pobytu oraz innych wydatków, określonymi w ust. 2 i 3.
2.
Eksperci wyznaczeni przez Państwa Członkowskie otrzymują zwrot kosztów podróży, a eksperci zaproszeni przez Komisję otrzymują zwrot kosztów podróży i pobytu.
3.
Zwrot wydatków na rzecz ekspertów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie ogranicza się do jednego uczestnika na jedno Państwo Członkowskie.
4.
Eksperci nie otrzymują żadnej rekompensaty za świadczone usługi.
Artykuł 4
Eksperci uczestniczący w grupie nie mogą pozostawać w konflikcie interesów na płaszczyźnie przemysłowej, handlowej, zawodowej lub innej.
Artykuł 5
Nie naruszając przepisów art. 287 Traktatu, eksperci zobowiązują się do nieujawniania uzyskanych informacji będących rezultatem pracy grupy, jeżeli przedstawiciel Komisji poinformuje ich o poufnym charakterze materiałów.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 czerwca 2005 r.
w sprawie wprowadzania programów badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w Państwach Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1827)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/464/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG ustanawia wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na podejmowanie środków technicznych i naukowych niezbędnych do udoskonalenia prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) W sprawozdaniu z dnia 27 czerwca 2000 r. Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt zalecił przeprowadzenie badań na obecność ptasiej grypy w stadach drobiu oraz u dzikiego ptactwa, w szczególności w celu określenia występowania zakażeń wirusem ptasiej grypy podtypu H5 i H7.
(3) Dyrektywa Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [2] określa wspólnotowe środki kontroli stosowane w przypadku wystąpienia ptasiej grypy u drobiu.
Jednakże nie ustanawia ona systematycznych badań tej choroby u drobiu i dzikiego ptactwa.
(4) Decyzje Komisji 2002/649/WE [3] i 2004/111/WE [4] zobowiązują zatem Państwa Członkowskie do przedłożenia Komisji programów nadzoru dotyczących ptasiej grypy.
(5) Decyzje Komisji 2002/673/WE [5] i 2004/630/WE [6] zatwierdziły przedłożone przez Państwa Członkowskie programy badań ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa dla określonych w tych programach okresów.
(6) Podczas tych badań wykryto obecność różnych podtypów wirusów H5 i H7 ptasiej grypy w kilku Państwach Członkowskich.
Mimo że powszechne występowanie wirusów ptasiej grypy można uznać za raczej niskie, istotne kontynuowanie i udoskonalanie jej nadzoru, co pozwoli lepiej zrozumieć epidemiologię wirusów grypy ptaków o niskiej zjadliwości i zapobiec niekontrolowanej cyrkulacji wirusów w populacji drobiu.
Wyniki badań przeprowadzonych w Państwach Członkowskich okazały się bardzo przydatne w monitorowaniu obecności podtypów wirusa ptasiej grypy, które mogłyby stanowić znaczące ryzyko, jeżeli mutowałyby w bardziej zjadliwą odmianę.
Biorąc pod uwagę uzyskane wyniki oraz obecną sytuację związaną z chorobą we Wspólnocie, właściwe jest zwiększenie całkowitej kwoty wkładu Wspólnoty w celu zapewnienia zwiększonego nadzoru.
(7) Państwa Członkowskie powinny zatem przedłożyć Komisji do zatwierdzenia programy badań na obecność ptasiej grypy, tak aby przyznana mogła zostać pomoc finansowa Wspólnoty.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przedkładają w terminie do dnia 30 czerwca 2005 r. do zatwierdzenia przez Komisję programy przeprowadzania badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Wkład finansowy Wspólnoty w odniesieniu do środków określonych w art. 1 wynosi 50 % kosztów poniesionych w Państwach Członkowskich, przy maksymalnej całkowitej kwocie 1200000 euro dla wszystkich Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Maksymalne kwoty kosztów poniesionych na badania, które mają zostać zwrócone, nie przekraczają:
test ELISA : 1 euro za każdy test;
test immunodyfuzji w żelu agarowym : 0,6 euro za każdy test;
test zahamowania hemaglutynacji (HI) na obecność H5/H7 : 4 euro za każdy test;
test izolacji wirusa : 30 euro za każdy test.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 2005 r.
w sprawie wprowadzania na rynek, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rzepaku oleistego (Brassica napus L., odmiana GT73) genetycznie zmodyfikowanego pod kątem tolerancji na herbicyd glifosat
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1838)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/465/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE, wprowadzenie na rynek produktu zawierającego lub składającego się z genetycznie zmodyfikowanego organizmu lub kombinacji genetycznie modyfikowanych organizmów wymaga pisemnej zgody udzielonej przez zainteresowany właściwy urząd zgodnie z procedurą ustanowioną w tejże dyrektywie.
(2) Monsanto SA przedstawił właściwemu urzędowi Niderlandów zgłoszenie dotyczące wprowadzenia na rynek produktu – genetycznie modyfikowanego rzepaku oleistego (Brassica napus L., odmiana GT73).
(3) Zgłoszenie to obejmuje te same zastosowania, co w przypadku każdego innego rzepaku oleistego z wyjątkiem zastosowań jako żywność lub w żywności oraz z wyjątkiem upraw we Wspólnocie odmian uzyskanych z genetycznie zmodyfikowanego produktu (przypadek transformacji GT73).
Zgłoszenie obejmuje przywóz i magazynowanie rzepaku oleistego GT73 oraz jego używanie jako paszy, jak również w przetwórstwie na paszę oraz jego zastosowania przemysłowe jako produktów lub ich składników.
(4) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE właściwy urząd Niderlandów sporządził sprawozdanie z oceny, które zostało przedłożone Komisji oraz właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
W sprawozdaniu z oceny stwierdza się, że nie wystąpiły powody, na podstawie których należałoby odmówić zgody na wprowadzenie na rynek rzepaku oleistego GT73.
(5) Właściwe władze niektórych Państw Członkowskich zgłosiły sprzeciw wobec wprowadzenia wspomnianego produktu na rynek.
(6) Opinia przyjęta w dniu 11 lutego 2004 r. przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [2], potwierdziła na podstawie wszystkich dostarczonych dowodów, że Brassica napus L. odmiany GT73 jest w kontekście proponowanych zastosowań tak samo bezpieczny dla ludzi i zwierząt i środowiska naturalnego, jak konwencjonalny rzepak oleisty.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził również, że plan monitorowania dostarczony przez posiadacza zezwolenia jest odpowiedni dla planowanych zastosowań rzepaku oleistego GT73.
(7) Badanie każdego z zarzutów w świetle dyrektywy 2001/18/WE, informacji przedstawionych w zgłoszeniu oraz opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie ujawniło powodów, aby sądzić, że Brassica napus L. odmiany GT73 będzie niekorzystnie wpływał na zdrowie ludzi lub zwierząt albo na środowisko.
(8) Olej rafinowany z rzepaku oleistego GT73 został dopuszczony do obrotu handlowego we Wspólnocie do celów spożywczych zgodnie z procedurą określoną w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności [3].
(9) Rzepakowi oleistemu GT73 należy przydzielić niepowtarzalny identyfikator do celów rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego system tworzenia i przydzielania niepowtarzalnych identyfikatorów dla organizmów modyfikowanych genetycznie [4].
(10) Przypadkowe lub technicznie nieuniknione ślady zmodyfikowanych genetycznie organizmów w produktach są zwolnione z wymagań etykietowania i możliwości śledzenia zgodnie z progami ustanowionymi na podstawie dyrektywy 2001/18/WE i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [5].
(11) W świetle opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie jest konieczne ustanawianie specjalnych warunków w odniesieniu do planowanych sposobów obchodzenia się z produktem lub jego pakowania oraz ochrony określonych ekosystemów, środowisk, bądź obszarów geograficznych.
(12) W świetle opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności należy wprowadzić odpowiedni system zarządzania w celu niedopuszczenia do przedostawania się ziaren rzepaku oleistego GT73 do upraw.
(13) Przed wprowadzeniem produktu na rynek należy zastosować odpowiednie środki zapewniające jego etykietowanie i możliwość śledzenia na wszystkich etapach wprowadzania na rynek, w tym również weryfikację przy zastosowaniu odpowiedniej zatwierdzonej metodologii wykrywania.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE i w związku z tym Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący tych środków. Ponieważ w momencie upływu okresu, o którym mowa w art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE Rada nie przyjęła proponowanych środków, ani nie wyraziła sprzeciwu wobec nich, zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6], środki powinny zostać przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwolenie
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawnych Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 258/97 i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, właściwy urząd Niderlandów udziela pisemnego zezwolenia na wprowadzenie na rynek, zgodnie z niniejszą decyzją, produktu określonego w art. 2, zgłoszonego przez Monsanto Europe SA (odnośnik C/NL/98/11).
Zezwolenie to, zgodnie z art. 19 ust. 3 dyrektywy 2001/18/WE, wyraźnie określa warunki, jakim pozwolenie to podlega, a które są przedstawione w art. 3 i 4.
Artykuł 2
Produkt
1.
Genetycznie zmodyfikowanymi organizmami, które mają być wprowadzone na rynek jako produkt lub składnik produktu, zwany dalej "produktem", są ziarna rzepaku oleistego (Brassica napus L.) z tolerancją na herbicyd glifosat, uzyskane z rzepaku oleistego odmiany GT73, który został przetworzony z zastosowaniem Agrobacterium tumefaciens przy użyciu wektora PV-BNGT04.
Produkt zawiera następujące DNA w dwóch kasetach:
a) Kaseta 1
Gen syntezy 5-enolopirogronyloszikimiano-3-fosforanowej (epsps) uzyskany ze szczepu CP4 (CP4 EPSPS) gatunku Agrobacterium, który nadaje tolerancję na glifosat poprzez regulację zmodyfikowanego promotora wirusa mozaiki trędownika (P-CMoVb), sekwencji terminatora z genu grochu rbcS E9 kodującego małą podjednostkę karboksylazy/oksegenazy bisfosforanu rybulozy oraz sekwencji N-końcówkowego peptydu przejścia chloroplastu CTP2 z genu epsps Arabidopsis thaliana;
b) Kaseta 2
Wariant 247 pierwotnego genu oksydoreduktazy glifosatu (goxv247) uzyskanego ze szczepu LBAA Ochrobactrum anthropi, który nadaje tolerancję na glifosat, poprzez regulację zmodyfikowanego promotora wirusa mozaiki trędownika (P-CMoVb), sekwencji terminatora z Agrobacterium tumefaciens oraz sekwencji N-końcówkowego peptydu przejścia chloroplastu CTP1 z genu karboksylazy/oksygenazy bisforsforanu rybulozy (Arab-ssu1a) Arabidopsis thaliana.
Produkt nie zawiera genu adenylotransferazy (aad) kodującego odporność na streptomycynę i spektynomycynę, obecnego w zastosowanym wektorze transformacji.
2.
Niepowtarzalnym identyfikatorem produktu jest MON-00073-7.
3.
Zgoda obejmuje ziarna potomstwa uzyskanego ze skrzyżowań rzepaku oleistego odmiany GT73 z dowolnym tradycyjnie uprawianym rzepakiem oleistym, jako produkt lub składnik produktu.
Artykuł 3
Warunki wprowadzenia na rynek
Produkt może być wykorzystany do takich samych zastosowań, jak każdy inny rzepak oleisty, z wyjątkiem uprawy i zastosowania jako żywność lub składnik żywności, i może być wprowadzony na rynek, jeżeli spełnione zostały następujące warunki:
a) okres ważności zezwolenia wynosi 10 lat licząc od dnia, w którym zostało ono wydane;
b) niepowtarzalnym identyfikatorem produktu jest MON-00073-7;
c) bez uszczerbku dla art. 25 dyrektywy 2001/18/WE, posiadacz zezwolenia udostępni każdorazowo na wniosek właściwych władz dodatnie i ujemne kontrolne próbki produktu, jego materiału genetycznego lub materiałów odniesienia;
d) na etykiecie lub w dokumencie dołączonym do produktu zamieszczany jest zwrot "Produkt ten zawiera genetycznie zmodyfikowane organizmy" lub "Produkt ten zawiera genetycznie zmodyfikowany rzepak oleisty GT73" poza przypadkami, dla których ustawodawstwo Wspólnoty ustala próg, poniżej którego informacja taka nie jest wymagana; oraz
e) o ile produkt nie został zatwierdzony do wprowadzenia na rynek do celów uprawy, na etykiecie lub w dokumencie dołączonym do produktu zamieszczany jest zwrot "nieprzeznaczony do uprawy".
Artykuł 4
Monitorowanie
1.
Posiadacz zezwolenia zapewnia, że przez cały okres ważności zezwolenia wprowadzony i realizowany był plan monitorowania ujęty w zgłoszeniu i mający na celu kontrolowanie wszelkiego negatywnego wpływu produktu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko, w związku z jego przetwarzaniem lub używaniem.
2.
Posiadacz zezwolenia bezpośrednio informuje przetwórców i użytkowników o bezpieczeństwie i ogólnych cechach charakterystycznych produktu oraz o warunkach monitorowania, w tym również o odpowiednich środkach zarządzania, jakie należy podjąć w razie przypadkowego rozsypania ziaren.
Wytyczne techniczne dotyczące wdrożenia tego artykułu zawiera Załącznik do niniejszej decyzji.
3.
Posiadacz zezwolenia składa Komisji oraz właściwym władzom Państw Członkowskich coroczne sprawozdania z wyników działań związanych z monitorowaniem.
4.
Bez uszczerbku dla art. 20 dyrektywy 2001/18/WE, zgłoszony plan monitorowania, tam gdzie to stosowne i w przypadku porozumienia Komisji i właściwego urzędu Państwa Członkowskiego, który otrzymał pierwotne zgłoszenie, podlega przeglądowi przez posiadacza zezwolenia na podstawie wyników działań monitorujących.
5.
Posiadacz pozwolenia powinien być w stanie dostarczyć Komisji oraz właściwym władzom Państw Członkowskich dowody na to, że:
a) istniejące sieci monitorowania określone w planie monitorowania zawartym w zgłoszeniu gromadzą informacje istotne dla monitorowania produktu; oraz
b) wyżej wymienione sieci monitorowania zgodziły się na udostępnienie tych informacji posiadaczowi pozwolenia przed datą przedstawienia Komisji i właściwym władzom Państw Członkowskich sprawozdań z monitorowania zgodnie z ust. 3.
Artykuł 5
Zastosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia, w którym metoda wykrywania właściwa dla rzepaku oleistego GT73 została zatwierdzona przez wspólnotowe laboratorium referencyjne wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 641/2004 [7] w sprawie szczegółowych zasad realizacji rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Artykuł 6
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Sprostowanie do decyzji Komisji 2005/465/WE z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie wprowadzania na rynek, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rzepaku oleistego (Brassica napus L., odmiana GT73) genetycznie zmodyfikowanego pod kątem tolerancji na herbicyd glifosat
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 164 z dnia 24 czerwca 2005 r.)
Publikację decyzji 2005/465/WE należy uważać za nieważną i niebyłą.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 19 maja 2004 r.
dotycząca pomocy państwa, którą Belgia ma zamiar wdrożyć na rzecz Sioen Fibres SA
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1622)
(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/467/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych do przedstawienia swoich uwag zgodnie z tymi artykułami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 20 grudnia 2002 r., władze belgijskie poinformowały o projekcie mającym na celu przyznanie pomocy firmie Sioen Fibres SA (zwana dalej "Sioen") przy realizacji inwestycji w urządzenia służące do produkcji przemysłowej przędzy poliestrowej.
Komisja zwróciła się z prośbą o dodatkowe informacje pismem z dnia 12 lutego 2002 r., na które władze belgijskie odpowiedziały pismem z dnia 11 marca 2003 r.
(2) Pismem z dnia 2 maja 2003 r., Komisja poinformowała Belgię o swej decyzji rozpoczęcia procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do planowanej pomocy.
(3) Decyzja Komisji o rozpoczęciu procedury opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja zwróciła się z prośbą do wszystkich zainteresowanych o przedstawienie uwag w odniesieniu do rzeczonej pomocy.
(4) Komisja otrzymała uwagi Belgii dnia 8 lipca 2003 r.
Międzynarodowy Komitet ds. Włókien Sztucznych i Syntetycznych (CIRFS) oraz Hiszpańskie Stowarzyszenie Producentów Włókien Chemicznych (Profibra) przedstawiły swe uwagi odpowiednio 10 i 15 lipca 2003 r.
Powyższe uwagi stron trzecich zostały przekazane Belgii, która z kolei przedstawiła swoje uwagi dnia 8 października 2003 r.
Spotkanie pomiędzy władzami belgijskimi i Sioen miało miejsce dnia 7 listopada 2003 r.
Dnia 27 listopada 2003 r., CIRFS wyraził zgodę, aby niektóre informacje zawarte w jego piśmie z dnia 10 lipca 2003 r. i początkowo zaklasyfikowane jako ściśle poufne, zostały udostępnione władzom belgijskim.
Informacje te zostały przekazane Belgii dnia 1 grudnia 2003 r.
Belgia przedstawiła swe uwagi dnia 19 stycznia 2004 r.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS
(5) Sioen jest dużym przedsiębiorstwem działającym w sektorze włókien sztucznych.
Spółka w 99,99 % należy do spółki Sioen Industries SA, która w 2001 r. wykazała obroty w wysokości 226,02 mln EUR i zatrudniała około 3900 osób.
(6) Deklarowana przez Sioen wysokość nakładów inwestycyjnych kwalifikujących się do pomocy wynosi 19,46 mln EUR w okresie od maja 2001 do czerwca 2003 r.
Celem inwestycji jest zwiększenie mocy produkcyjnych przemysłowej przędzy poliestrowej o dużej wytrzymałości [3].
Przędza przeznaczona jest do produkcji materiałów powlekanych, używanych do produkcji takich wyrobów gotowych jak plandeki do ciężarówek, pokrycia namiotów czy poduszki powietrzne.
Zdaniem Belgii, włókno to nie jest przeznaczone do użytku w sektorze tekstylnym (produkcja ubrań lub dywanów).
Inwestycja powinna pozwolić na stworzenie 39 nowych miejsc pracy.
(7) Inwestycja zwiększy moce produkcyjne z 8500 ton rocznie w 2002 r. do 14850 ton począwszy od 2003 r. [4].
Belgia oświadcza, iż urządzenia nie mogłyby być przystosowane w sposób łatwy i po niskich kosztach do produkcji innego typu przędzy.
W 2002 r. rzeczywista produkcja roczna wyniosła 7650 ton i wzrosła do 13543 ton począwszy od 2003 r.
W ramach struktury integracji wertykalnej w Sioen Industries, całość wytworzonej produkcji jest przeznaczona wyłącznie do użytku wewnętrznego grupy.
(8) Przewidywana pomoc w wysokości 2,86 mln EUR będzie przyznana w ramach dozwolonego systemu pomocy [5], który nie obejmuje jednak pomocy udzielanej przemysłowi włókien sztucznych.
Wniosek o pomoc został przedstawiony władzom walońskim dnia 18 maja 2001 r. i zaakceptowany przez nie dnia 29 sierpnia 2002 r. pod warunkiem wyrażenia zgody przez Komisję.
Maksymalna wysokość dozwolonej pomocy dla regionu Hainaut na mocy przepisów wspólnotowych (art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu) wynosi 17,5 % w subwencyjnym ekwiwalencie pomocy netto dla dużych przedsiębiorstw.
(9) W swej decyzji o rozpoczęciu dochodzenia, z uwagi na sytuację rynkową i wpływ inwestycji będącej przedmiotem pomocy na zdolności produkcyjne, Komisja wyraziła swe wątpliwości w związku ze zgodnością pomocy z kryteriami zgodności ze wspólnym rynkiem, przedstawionymi w ramach regulacyjnych dotyczących pomocy na rzecz przemysłu włókien sztucznych [6] (zwane dalej "ramami regulacyjnymi").
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(10) Uwagi przedstawione przez CIRFS można podsumować w następujący sposób.
(11) CIRFS zauważa, iż przemysł włókien sztucznych jest szczególnie wrażliwy na zniekształcenia konkurencji, wywołane pomocą państwa.
W sektorze tym, do którego zalicza się także produkcję przemysłowej przędzy poliestrowej o dużej wytrzymałości, pomoc państwa, w przypadku braku rygorystycznej kontroli, mogłaby istotnie wpłynąć na warunki wymiany handlowej w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem.
(12) W odniesieniu do ustalenia, czy występuje niewystarczająca podaż strukturalna, CIRFS zauważa, że wyliczenia strony belgijskiej nie wskazują na niedostateczny poziom podaży, opierając się na średnich rocznych z dwóch lat poprzedzających rok złożenia zawiadomienia.
Hipoteza ta byłaby zgodna z poufnymi danymi CIRFS, zebranymi na podstawie deklaracji swoich organizacji członkowskich i oszacowań w odniesieniu do organizacji niebędących członkami CIRFS, zgodnie z którymi wykorzystanie zdolności produkcyjnych we Wspólnocie wynosiło 91,45 % w 2000, 88,06 % w 2001 i 88,23 % w 2002 r.
(13) Odnosząc się do kwestii wpływu na rynek, CIRFS zauważa, iż nakłady inwestycyjne Sioen, których dotyczy pomoc, przyczynią się do znacznego zwiększenia mocy produkcyjnych zarówno Sioen jak i całego sektora.
W kwestii tej CIRFS zauważa także, że żaden z producentów będących członkiem komitetu nie wykazuje obecnie satysfakcjonującego zwrotu z kapitału lub sprzedaży, co powoduje, że pomoc państwa mogłaby w szczególnie negatywny sposób wpłynąć na ich pozycję konkurencyjną.
CIRFS wyjaśnia poza tym, iż jednej z konkurencyjnych firm właśnie udało się przezwyciężyć trudności w wyniku procedury naprawczej, lecz realizacja planu przywrócenia zdolności produkcyjnej tej firmy mogłaby zostać poważnie zagrożona przez przyznanie pomocy państwowej konkurentowi.
Inwestycje w sektorze innych producentów z krajów Wspólnoty szacowane są na 59 mln EUR w okresie ostatnich pięciu lat, przy czym nie mieli oni dostępu do pomocy inwestycyjnej, nawet w przypadku tych firm, które znajdują się w regionach objętych pomocą.
CIRFS przewiduje także, że na rynku utrzyma się wysoka konkurencja, przy niskich marżach na przestrzeni wielu lat, nie tylko z powodu współzawodnictwa pomiędzy producentami Wspólnoty, ale także w wyniku wpływu importu i dumpingu.
(14) Uwagi Profibry można podsumować w następujący sposób.
(15) Profibra wyraziła swe zaniepokojenie w związku z pomocą na rzecz Sioen w piśmie z dnia 15 lipca 2003 r.
Żadne okoliczności nie uzasadniają wniosku o pomoc na rzecz Sioen.
Profibra zauważa, że planowane przez Sioen zwiększenie mocy produkcyjnych reprezentuje 74,4 % aktualnej zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa, co odpowiada 3,5 % całkowitej europejskiej mocy produkcyjnej.
Mając na uwadze obecną sytuację w zatrudnieniu, globalizację rynków oraz brak ograniczeń w dostępie do rynku europejskiego, wniosek o pomoc byłby niezgodny z żadną logiką biznesową lub ekonomiczną.
Profibra poddaje także w wątpliwość twierdzenie o niewystarczającej podaży, biorąc pod uwagę fakt, iż stopień wykorzystania mocy produkcyjnych wynosił 86,7 % w 2000, a 89,5 % w 2001 r.
Profibra wskazuje także na znaczny wzrost importu i zauważa, iż żadna z firm działających w tym sektorze nie może, według wszelkich znanych przesłanek, osiągać zysków, jeśli nie utrzyma wykorzystania mocy produkcyjnych na poziomie od 85 do 90 %.
IV.
UWAGI BELGII
(16) Uwagi przedstawione przez Belgię w sprawie wątpliwości wyrażonych przez Komisję w decyzji o rozpoczęciu dochodzenia oraz w sprawie uwag stron trzecich można podsumować w następujący sposób.
(17) Belgia zauważa, że zarówno CIRFS jak i Profibra są organizacjami branżowymi, reprezentującymi głównych producentów poliestrowej przędzy przemysłowej o dużej wytrzymałości, przy czym Sioen nie jest członkiem żadnej z tych organizacji.
Belgia poddaje w wątpliwość obiektywność przedstawionych uwag, które uważa za nieuzasadnione, nieprecyzyjne i niejasne.
Belgia zwraca się do Komisji z prośbą o zachowanie ostrożności w ocenie tych uwag, tym bardziej, że brak jest oficjalnych danych statystycznych dotyczących rzeczonego rynku.
(18) W odniesieniu do kwestii rozstrzygnięcia, czy istnieje niewystarczająca podaż strukturalna, Belgia zauważa, iż brak jest oficjalnych danych statystycznych dotyczących poliestrowej przędzy przemysłowej o dużej wytrzymałości.
Sioen zebrał informacje na temat mocy wytwórczych i konsumpcji od głównych producentów obecnych na rynku, w celu jak najdokładniejszego oszacowania stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych.
Na podstawie tych informacji, dostarczonych in tempore non suspecto, Belgia wyjaśnia, że stopień wykorzystania mocy produkcyjnych dotyczący poliestrowych włókien przemysłowych o dużej wytrzymałości przekracza 90 %.
Władze belgijskie konkludują, że sektor w latach 2000–2002 wykazywał niewystarczającą podaż strukturalną, co zostało potwierdzone przez wielu ekspertów.
(19) W odniesieniu do poruszanej kwestii, Sioen wyjaśnia także, że produkowana przez niego przędza dostarcza wysokiej wartości dodanej jak również podkreśla fakt, że ceny na rynku są stosunkowo stabilne od roku 1999.
Spółka nie zgadza się także z opinią CIRFS, według której marże zysku miałyby ulegać silnym naciskom w sektorze.
Sioen argumentuje również, iż firmy członkowskie CIRFS działają na mniej rentownych rynkach niż rynek włókna poliestrowego o dużej wytrzymałości, podczas gdy Sioen zawdzięcza swe dobre wyniki znaczącym nakładom na badania i rozwój, ukierunkowanym na stałą poprawę jakości oraz obecności na niszowych, wysoce rentownych rynkach.
(20) Belgia uważa, że zwiększenie mocy produkcyjnych Sioen jest zgodne z ramami regulacyjnymi.
W celu określenia, czy zmiana mocy wytwórczych jest lub nie jest znacząca, Komisja, zgodnie z tymi ramami prawnymi, powinna wziąć pod uwagę wiele czynników.
(21) Po pierwsze, Belgia podkreśla, że dodatkowa produkcja, będąca wynikiem zwiększenia mocy wytwórczych Sioen jest przeznaczona w całości do użytku w obrębie grupy.
Produkcja Sioen nie będzie więc miała żadnego wpływu na poziom cen lub marż zysku innych producentów przędzy poliestrowej o dużej wytrzymałości.
(22) Po drugie, pomoc dotyczy projektu inwestycyjnego zaawansowanej technologii, który pozwoli Sioen zaopatrzyć grupę w produkt o bardzo szczególnych parametrach.
Ten rodzaj przemysłowej przędzy poliestrowej, ciągle udoskonalany i rozwijany przez firmę, nie jest dostępny na rynku.
W konsekwencji, zwiększenie mocy produkcyjnych Sioen jest uzasadnione integracją pionową przedsiębiorstwa, w ramach której cała produkcja zostanie zużytkowana w obrębie grupy.
(23) Po trzecie, Belgia podkreśla, że zwiększenie mocy wytwórczych o 3,5 % jest nieznaczne w proporcji do rynku europejskiego i wynosi mniej niż poziom 5 %, który nie został uznany za znaczny przez Komisję w jej decyzji z roku 1999 w sprawie Sioen [7].
Gdyby więc w niniejszej sprawie Komisja miała oceniać zwiększenie mocy produkcyjnych w odniesieniu do przedsiębiorstwa, a nie w odniesieniu do rynku europejskiego, decyzja taka byłaby sprzeczna z decyzją wydaną w roku 1999.
(24) Wreszcie, jak podkreśla Belgia, ocena zwiększenia mocy produkcyjnych na poziomie przedsiębiorstwa dyskryminowałaby małych producentów, z uwagi na fakt, że dane zwiększenie mocy wytwórczej dałoby stosunkowo mniejszą stopę wzrostu w przypadku dużego przedsiębiorstwa, posiadającego już wysokie moce produkcyjne.
V. OCENA POMOCY
1.
Istnienie pomocy
(25) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu stanowi, że, z zastrzeżeniem innych postanowień, pomoc, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(26) Pomoc dla Sioen polega na udzieleniu subwencji finansowanej ze środków publicznych.
Pozwoli ona przedsiębiorstwu na realizację zakładanej inwestycji bez konieczności ponoszenia jej całkowitych kosztów.
Sioen działa w sektorze, w którym wymiana handlowa między państwami członkowskimi jest intensywna i w którym warunki konkurencji są trudne, jak dowodzi tego istnienie sektorowych ram prawnych do dnia 31 grudnia 2002 r.
[8]. W konsekwencji, subwencja przewidziana na potrzeby Sioen jest więc pomocą, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
2.
Zgodność pomocy
(27) Artykuł 87 ust. 2 Traktatu wymienia listę rodzajów pomocy zgodnych z Traktatem.
Mając na uwadze charakter i przedmiot planowanej pomocy, jak również położenie geograficzne przedsiębiorstwa, liter a), b) i c) we wspomnianym ustępie nie stosuje się do omawianego projektu.
Artykuł 87 ust. 3 Traktatu wyszczególnia inne formy pomocy, które mogą być uważane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
Komisja zauważa, że projekt umiejscowiony jest w strefie Blanc Ballot w Mouscron (region Hainaut), która jest strefą dopuszczoną do korzystania z pomocy na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Maksymalna intensywność dopuszczalnej pomocy wynosi 17,5 % w subwencyjnym ekwiwalencie pomocy dla dużych przedsiębiorstw.
Belgia zamierza przyznać intensywność pomocy równą 50 % dopuszczalnego pułapu pomocy regionalnej.
(28) Od roku 1977 warunki określające przyznawanie pomocy producentom włókien sztucznych, stanowiącej wsparcie dla tego typu produkcji, ustalane są przez ramy prawne, których treść i zakres wielokrotnie ulegały zmianom, po raz ostatni w roku 1996 [9].
Począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r., te ramy prawne nie są już stosowane i nie jest już dopuszczalna żadna pomoc dla przemysłu włókien sztucznych [10].
Jednakże, zgodnie z punktem 39, ostatnie zdanie, pierwszego komunikatu Komisji w sprawie wielosektorowych ram prawnych dotyczących pomocy o zasięgu regionalnym na rzecz dużych projektów inwestycyjnych [11] "zawiadomienia zarejestrowane przez Komisję przed 1 stycznia 2003 r. dla […] sektora włókien sztucznych będą rozpatrywane w świetle kryteriów obowiązujących w momencie zawiadomienia".
Z uwagi na fakt, że zawiadomienie o pomocy zostało złożone dnia 20 grudnia 2002 r., musi ono być rozpatrywane zgodnie z warunkami określonymi w ramach prawnych.
(29) Ramy prawne wymagają złożenia zawiadomienia o każdym projekcie, którego celem jest przyznanie producentom włókien sztucznych, w jakiejkolwiek postaci i niezależnie od tego czy Komisja udzieliła zgody na odpowiedni system czy też nie, pomocy, która nie spełnia kryterium de minimis, która stanowi wsparcie bezpośrednie:
- dla ekstruzji i/lub teksturyzacji wszystkich głównych rodzajów włókien oraz przędzy na bazie poliestru, poliamidu, akrylu lub polipropylenu, niezależnie od ich zastosowania końcowego,
- lub dla polimeryzacji (w tym także polikondensacji), gdy stanowi ona integralny element ekstruzji na poziomie wykorzystywanych urządzeń,
- lub dla każdego dodatkowego procesu związanego z jednoczesną instalacją mocy produkcyjnych do ekstruzji i/lub teksturyzacji przez przyszłego beneficjenta lub przez inne przedsiębiorstwo z grupy, do której należy beneficjent, który to proces, w ramach specyficznych działań przemysłowych, jest zintegrowany z mocą produkcyjną na poziomie użytkowanych urządzeń.
(30) W tym przypadku, planowana pomoc byłaby przyznana w celu wsparcia produkcji włókien sztucznych, których dotyczą ramy prawne, a mianowicie instalacji nowych mocy produkcyjnych do ekstruzji przemysłowej przędzy poliestrowej.
Z tego względu, zawiadomienie zostało złożone przed Komisją w sposób prawidłowy.
(31) Ramy prawne wymieniają także kryteria stosowane przy rozpatrywaniu przez Komisję projektów w zakresie kontroli.
Przewidują one między innymi, że przy ocenie zgodności planowanej pomocy, podstawowym czynnikiem oceny jest wpływ pomocy na rynek włókien i przędzy, których produkcja byłaby wspierana przez przyznaną pomoc.
Na mocy ram prawnych pomoc inwestycyjna dla dużych przedsiębiorstw, to znaczy przedsiębiorstw nienależących do kategorii małych i średnich przedsiębiorstw, dopuszczalna jest do wysokości 50% pułapu pomocy stosowanej w przypadku, gdy pomoc pociąga za sobą znaczącą redukcję odpowiednich mocy produkcyjnych lub gdy rynek produktowy charakteryzuje się niedostateczną podażą strukturalną i jeśli pomoc nie powoduje znacznego zwiększenia mocy produkcyjnych.
Sioen jest dużym przedsiębiorstwem z uwagi na fakt, że grupa, do której należy, zatrudnia ponad 250 osób i realizuje obroty przekraczające 40 mln EUR [12].
(32) Komisja uważa, że zwiększenie mocy produkcyjnych powinno być oceniane w odniesieniu do przedsiębiorstwa.
W związku z tym, aby ocenić zmiany mocy produkcyjnej będące rezultatem projektu, który korzysta z pomocy, należy porównać zdolności wytwórcze beneficjenta przed i po przyznaniu pomocy (dodając uzupełnienie mocy produkcyjnych wynikające z projektu i odejmując moce produkcyjne, których przedsiębiorstwo nie będzie już używać).
(33) W swoich uwagach Belgia odwołuje się do decyzji Komisji z dnia 28 lipca 1999 r. [13], w której Komisja nie wyraziła sprzeciwu w stosunku do pomocy na rzecz Sioen.
Belgia zauważa, że zwiększenie mocy produkcyjnych Sioen zostało ocenione w odniesieniu do całkowitej zdolności produkcyjnej rynku i wynikające z tego zwiększenie rzędu 5 % nie zostało ocenione jako znaczące.
Jednakże, w ocenie Komisji, w poprzednim przypadku Komisja miała do czynienia z sytuacją wyjątkową i całkowicie odmienną w stosunku do obecnej, gdyż w owym czasie przedsiębiorstwo nie posiadało przed inwestycją żadnych mocy wytwórczych w zakresie ekstruzji.
Ocena nowego poziomu mocy produkcyjnych w stosunku do możliwości całego rynku była uzasadniona, gdyż Sioen był nowym graczem na rynku, niedysponującym żadnymi mocami produkcyjnymi w odniesieniu do omawianego produktu.
W przypadku gdyby Komisja oceniała zdolności produkcyjne na poziomie przedsiębiorstwa, każde zwiększenie zdolności wytwórczych firmy wchodzącej na rynek z definicji pociągałoby za sobą zwiększenie w stopniu "znaczącym".
Takie podejście byłoby więc dyskryminujące dla firm wchodzących na rynek.
W chwili obecnej Sioen jest producentem o ugruntowanej pozycji, dysponującym istniejącymi już mocami wytwórczymi, co powoduje, że odstąpienie przez Komisję od stosowanej praktyki, polegającej na ocenie mocy produkcyjnych w odniesieniu do przedsiębiorstwa, jest nieuzasadnione.
(34) W odniesieniu do argumentu Belgii, iż w przypadku niewystarczającej podaży strukturalnej, zwiększenie mocy produkcyjnej powinno być oceniane w odniesieniu do całkowitych mocy produkcyjnych rynku, Komisja zauważa, że zarządzenie nie przewiduje odmiennych metod pomiaru mocy wytwórczych w zależności od faktu, czy istnieje lub nie niedostateczna podaż strukturalna.
Ramy prawne ustalają mniej wymagające warunki w przypadku istnienia niewystarczającej podaży strukturalnej z uwagi na fakt, iż nie wymagają one, aby dla dużych przedsiębiorstw pomoc powodowała "znaczące zmniejszenie mocy produkcyjnych", lecz tylko, aby "nie powodowała znaczącego zwiększenia mocy".
Ramy prawne, w przypadku niewystarczającej podaży strukturalnej, nie przewidują jako dodatkowej korzyści, aby zwiększenie możliwości wytwórczych nie było mierzone w stosunku do przedsiębiorstwa, lecz w stosunku do całkowitych mocy produkcyjnych rynku.
W konsekwencji, niezależnie od tego czy rynek charakteryzuje się czy też nie niewystarczającą podażą strukturalną, pomoc nie może w żadnym przypadku spowodować znaczącego zwiększenia mocy produkcyjnych.
(35) W wyniku rozpoczęcia procedury, Belgia potwierdziła i wyjaśniła Komisji, na podstawie dokumentów dostarczonych przez producentów maszyn, że wyspecjalizowanych maszyn nie można łatwo przystosować do produkcji różnego typu włókien.
Na tej podstawie Komisja zaakceptowała metodę zastosowaną do mierzenia mocy produkcyjnych.
Według Belgii, inwestycja spowoduje wzrost możliwości wytwórczych przemysłowej przędzy poliestrowej z 8500 ton rocznie w roku 2002 do 14850 ton rocznie począwszy od roku 2003 (na bazie średniego decitexa o wartości 1100 dtexów), co reprezentuje znaczące zwiększenie o około 75 % na poziomie przedsiębiorstwa.
(36) Komisja uważa, iż fakt, że Sioen znacząco zwiększa swe możliwości produkcyjne, pozwala na zwolnienie w tym przypadku z konieczności ustalenia, czy na rynku istnieje niewystarczająca podaż strukturalna.
(37) Komisja nie akceptuje argumentu Sioen, według którego produkcja wynikająca ze zwiększenia mocy wytwórczych i przeznaczona w całości na użytek grupy Sioen nie miałaby żadnego wpływu na ceny lub marże zysku innych producentów przemysłowej przędzy poliestrowej.
Nawet w przypadku gdy nowa produkcja jest w całości przeznaczona na użytek grupy Sioen z uwagi na jej zintegrowanie pionowe, nie można wykluczyć, że w innych okolicznościach przędza mogłaby być dostarczana przez innych producentów, jak o tym świadczą reakcje dwóch zainteresowanych stron trzecich.
(38) Mając na uwadze wpływ inwestycji, na rzecz której planowana jest pomoc, na wielkość mocy produkcyjnych, Komisja uważa, że pomoc nie spełnia głównych kryteriów zgodności ze wspólnym rynkiem, opisanych w ramach prawnych, gdyż prowadziłaby ona do znaczącego zwiększenia możliwości produkcyjnych, o których mowa.
W związku z powyższym, nie jest konieczna ocena spełnienia dwóch kolejnych kryteriów zdefiniowanych w ramach prawnych (sytuacja na rynku produktu, innowacyjność produktu).
Komisja stwierdza, iż w każdym razie nie zostało jednoznacznie wykazane, że rynek produktu charakteryzuje się niewystarczającą podażą strukturalną, mając na uwadze informacje przedstawione przez organizacje trzecie (CIRFS i Profibra) na temat stanu mocy produkcyjnych we Wspólnocie oraz dane przekazane przez Belgię w zawiadomieniu początkowym, dotyczącym dwóch lat poprzedzających zgłoszenie (wykorzystanie mocy produkcyjnych na poziomie niższym niż 90 %),
(39) Żadne z innych odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 3 Traktatu WE nie jest stosowane w tym szczególnym przypadku. Inwestycja nie jest umiejscowiona w regionie, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu. Jest także jasne, że celem pomocy nie jest promowanie ważnego projektu, leżącego we wspólnym europejskim interesie ani też przeciwdziałanie poważnym zakłóceniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, jak to przewiduje art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu. Ponadto, władze belgijskie nie przedstawiły żadnych argumentów, a Komisja nie stwierdziła, że pomoc mogłaby zostać wykorzystana do realizacji innego celu horyzontalnego lub sektorowego w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) lub d) Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, którą Belgia zamierza wdrożyć na rzecz Sioen Fibres SA, na kwotę 2,86 mln EUR, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Z tej przyczyny pomoc ta nie może zostać wdrożona.
Artykuł 2
Belgia poinformuje Komisję, w terminie dwóch miesięcy licząc od daty ogłoszenia niniejszej decyzji, o środkach przyjętych w celu dostosowania się do niej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 2004 r.
w sprawie programu pomocy prowadzonego przez Szwecję w zakresie zwolnienia z podatku energetycznego w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2210)
(Jedynie tekst w języku szwedzkim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/468/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do zgłoszenia uwag zgodnie z pierwszym akapitem art. 88 ust. 2 Traktatu [1] i uwzględniając ich uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Komisja poinformowała Szwecję pismem z dnia 11 czerwca 2003 r. o decyzji o wszczęciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu, dotyczącej zwolnienia z podatku energetycznego od energii elektrycznej, dla przemysłu produkcyjnego.
(2) W piśmie z dnia 9 lipca 2003 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję w tym samym dniu (A/34842), Szwecja przedstawiła swoje uwagi na temat wszczęcia postępowania.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 9 sierpnia 2003 r.
[2] Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat przedmiotowej pomocy państwa.
(4) Komisja otrzymała uwagi przedstawione przez Stowarzyszenie szwedzkich przedsiębiorstw (Svenskt näringsliv) w dniu 29 września 2003 r.
(5) Uwagi przedstawione przez Svenskt näringsliv wpłynęły w ustalonym terminie [3] i zostały przekazane przez Komisję rządowi szwedzkiemu, któremu umożliwiono ich skomentowanie.
Szwecja nie przekazała żadnych uwag.
II.
BLIŻSZY OPIS PROGRAMU POMOCY
(6) Ustawę o podatku energetycznym wprowadzono w Szwecji w 1957 r.
Zgodnie z ustawą, podatek energetyczny należy pobierać od paliw kopalnych i energii elektrycznej.
Podatek ma pozytywny wpływ na środowisko, w odniesieniu do oszczędności energii i efektywności energetycznej.
(7) Podatek od energii elektrycznej jest należny w pełnej wysokości od gospodarstw domowych i firm usługowych oraz zakładów produkcyjnych w przypadku energii elektrycznej wykorzystywanej do celów ogrzewania, które nie stanowi części procesu produkcyjnego.
(8) Na podstawie rozdziału 11 art. 3 ustawy o podatku energetycznym zwalnia się całkowicie z podatku energetycznego [4] przedsiębiorstwa zużywające energię elektryczną w trakcie procesów produkcyjnych w przemyśle (NACE Rev.
1 działy C i D). Zwolnienie z podatku zostało wprowadzone w obecnej formie w dniu 1 stycznia 1993 r., tzn. przed przystąpieniem Szwecji do EOG i UE.
Od tego czasu nie zostało zmienione.
(9) W przypadku energii elektrycznej, w badanym okresie stawka podatkowa kształtowała się w granicach 0,198–0,241 koron szwedzkich za KWh.
(10) Władze szwedzkie szacują, że całkowite obniżenie podatków prowadzi do utraty wpływów podatkowych o około 11000 milionów koron szwedzkich (około 1190 milionów euro) rocznie.
(11) Komisja wszczęła procedurę ze względu na wątpliwości dotyczące rodzaju środka jako pomocy państwa i zgodności ewentualnego subsydium ze wspólnym rynkiem.
Komisja uznała, że program zwolnienia podatkowego stanowił pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Komisja zakwestionowała rzekomą zgodność środka z wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska [5] (zwanymi dalej "wytycznymi").
III.
UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ ZAINTERESOWANE STRONY
Uwagi przedstawione przez Svenskt näringsliv
(12) Svenskt näringsliv uważa, że podatki od energii elektrycznej i emisji dwutlenku węgla powinny być traktowane jako dwa składniki tego samego systemu opodatkowania energii.
Jest to spowodowane bliskim związkiem między tymi dwoma podatkami: po to, aby nie tworzyć zbyt dużego popytu na energię elektryczną, podwyżkę podatku od emisji dwutlenku węgla musi równoważyć odpowiedni wzrost podatku od energii elektrycznej.
(13) W okresie 1993–2004 podatek energetyczny wzrósł o około 27000 milionów koron szwedzkich (około 3000 milionów euro) ogółem.
Wzrost ten nie byłby możliwy bez całkowitego zwolnienia sektora produkcyjnego z podatku energetycznego.
Tym samym całkowite zwolnienie z podatków od energii elektrycznej nie prowadzi do utraty dochodów państwa tzn. środek nie jest finansowany z zasobów państwowych.
(14) Svenskt näringsliv jest zdania, że zwolnienie szwedzkiego przemysłu produkcyjnego z podatków jest logiczne z punktu widzenia systemu, ponieważ przemysł ma wystarczające powody do oszczędzania energii elektrycznej, bo ma ona duży udział w kosztach tych przedsiębiorstw.
Aby utrzymać siłę konkurencyjności – w czasie, gdy wzrasta łączny podatek od energii – przemysł musi być zwolniony z podatku od energii elektrycznej.
(15) Ze względów podanych przez rząd szwedzki (patrz: motyw 21 niniejszej decyzji) Svenskt näringsliv uważa, że środki te ani nie zakłócają, ani nie grożą zakłóceniem konkurencji, jak również nie sprzyjają określonej gałęzi produkcji.
(16) Z następujących względów Svenskt näringsliv zaprzecza, jakoby żądanie zwrotu mogło wystąpić w którymś z przedstawionych przypadków:
(17) Po pierwsze, na podstawie art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy stosowania art. 93 Traktatu WE [6], żądanie zwrotu może wystąpić jedynie w odniesieniu do pomocy przyznanej bezprawnie, która w art. 1 lit. f) tego samego rozporządzenia jest zdefiniowana jako: "nowa pomoc, wprowadzona w życie z naruszeniem art. 93 ust. 3 Traktatu". Ponieważ Komisja w pkt 2.2. swojej decyzji o wszczęciu procedury wyjaśniającej doszła do wniosku, iż środek stanowi pomoc już istniejącą, nie może nastąpić żądanie zwrotu ex tunc.
(18) Po drugie, żadne żądanie zwrotu nie może mieć miejsca ze względu na uzasadnione oczekiwania beneficjentów subsydium.
Omawiana ustawa została przedłożona przez szwedzki rząd i przyjęta przez szwedzki parlament.
Przedsiębiorstwa nie powinny być zmuszane do kwestionowania decyzji swojego własnego parlamentu.
Obowiązuje to tym bardziej, ponieważ istnieją wcześniejsze decyzje Komisji [7], w których środki na rzecz sektora produkcyjnego zostały zatwierdzone jako środki publiczne.
Następnie dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [8] umożliwia utrzymanie zerowej stawki podatkowej na energię elektryczną dla dużych odbiorców energii od dnia 1 stycznia 2004 r.
Przezorny przedsiębiorca miał prawo do uzasadnionych oczekiwań, że tego rodzaju stan obowiązywał również w okresie dwóch lat przed tą datą.
(19) Po trzecie, żądanie zwrotu pozostawałoby w sprzeczności z zasadą proporcjonalności.
Celem żądania zwrotu jest przywrócenie poprzedniego stanu, sprzed domniemanego zakłócenia konkurencji.
Skoro Svenskt näringsliv nie uważa, aby środek zakłócał konkurencję lub groził zakłóceniem konkurencji, nie istnieje żadne uprawnione i publiczne interes uzasadniający żądaniem zwrotu.
Ponadto wiele zainteresowanych przedsiębiorstw miałoby trudności ze zwrotem pomocy, przy czym w przypadku niektórych firm nie można byłoby wykluczyć ryzyka bankructwa.
(20) W końcu Svenskt näringsliv podziela pogląd rządu szwedzkiego (patrz: motyw 28 niniejszej decyzji), iż Komisja nie dopełniła swojego obowiązku określonego w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
IV.
UWAGI RZĄDU SZWEDZKIEGO
Zwolnienie z podatku nie stanowi korzyści dla szwedzkiego przemysłu produkcyjnego
(21) Szwedzki przemysł produkcyjny korzysta w znaczniejszej mierze z energii elektrycznej niż konkurenci z innych krajów, którzy wykorzystują węgiel lub gaz ziemny.
Ponieważ te źródła energii w wielu Państwach Członkowskich były zwolnione z podatku, Szwecja uważa, iż właściwe jest zwolnienie szwedzkiego przemysłu produkcyjnego z podatku od energii elektrycznej.
Ponadto szwedzki poziom opodatkowania energii jest generalnie wysoki w porównaniu z odpowiednim poziomem w większości innych Państw Członkowskich.
Osiągnięcie tych poziomów nie byłoby możliwe bez zwolnienia niektórych sektorów z podatku od energii elektrycznej.
(22) Dlatego rząd szwedzki nie zgadza się z tym, że zwolnienie z podatków działałoby na korzyść szwedzkiego przemysłu w porównaniu z innymi Państwami Członkowskimi
Konieczny jest odpowiedni okres na przystosowanie systemu podatkowego dotyczącego energetyki
(23) W piśmie z dnia 16 marca 2001 r. rząd szwedzki zaakceptował odpowiednie środki pomocowe, które zaproponowane zostały w pkt 75–77 wytycznych.
(24) W dniu 8 listopada 2001 r. w rozstrzygnięciu Trybunału w sprawie rabatu dotyczącego podatku od energii w Austrii wykazano, że zwolnienie z podatku energetycznego dla pewnej gałęzi gospodarki stanowi pomoc państwa, sprawa C-143/99, Adria-Wien Pipeline [9].
(25) Rząd szwedzki utrzymuje, iż w czasie, gdy Szwecja przyjęła zaproponowane środki pomocowe zgodnie z wytycznymi, nie wynikało jasno, czy stanowiły one pomoc państwa.
Po wyroku w sprawie Adria-Wien Pipeline stało się jasne dla rządu szwedzkiego, że środek pomocowy zawierał elementy, które powodują problemy w zakresie pomocy państwa.
Szwecja utrzymuje jednak, iż ponieważ podatek energetyczny jest technicznie skomplikowany, konieczny byłby odpowiedni okres od decyzji rządu do momentu, w którym zmienione zasady mogłyby wejść w życie.
Od dnia 1 lipca 2004 r. planuje się pobór podatku energetycznego od energii elektrycznej w przemyśle produkcyjnym, przy czym podatek ten byłby zgodny z minimalnymi poziomami określonymi w nowej dyrektywie 2003/96/WE w sprawie energii.
Podatek od energii elektrycznej i podatek energetyczny powinny być traktowane jako jeden system podatkowy
(26) W Szwecji występuje jeden podatek energetyczny pobierany od paliw kopalnych i energii elektrycznej oraz jeden podatek od dwutlenku węgla pobierany od paliw kopalnych.
Szwedzki rząd traktuje te podatki jako części tego samego systemu podatkowego, których celem jest podwyższenie efektywności energetycznej oraz zmniejszenie emisji dwutlenku węgla.
Dlatego rząd szwedzki twierdzi, iż Komisja w swojej ocenie zgodności ze wspólnym rynkiem powinna uwzględnić obciążenia podatkowe wynikające ze wszystkich części systemu podatkowego łącznie, zamiast oceniać zwolnienie z podatku od energii elektrycznej jako zdarzenie wyizolowane.
Komisja nie przestrzegała tej procedury przy propozycjach środków pomocowych, które określone zostały w rozporządzeniu (WE) nr 659/1999.
Tym samym pomoc nie jest przyznana bezprawnie i dlatego nie można żądać jej zwrotu
(27) Rząd szwedzki wielokrotnie przekazywał do Komisji dane, w których omawiany program pomocy przedstawiany był w całości [10]. Dlatego Szwecja uważa, że wypełniła swoje zobowiązanie wynikające z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 656/1999, w zakresie przekazania wszystkich informacji koniecznych do zbadania przez Komisję istniejących programów pomocy.
(28) Rząd szwedzki twierdzi, że Komisja naruszyła art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, który wymaga, aby przed zaproponowaniem podjęcia właściwych środków Komisja informowała Państwo Członkowskie, jeśli uważa, że środek stał się niezgodny ze wspólnym rynkiem. Komisja zaproponowała, bez przedstawienia takiej informacji, podjęcie środków nie dla poszczególnych programów, tylko dla wszystkich programów, które obowiązywały w czasie, gdy weszły w życie nowe wytyczne w odniesieniu do środowiska naturalnego.
(29) Na skutek tego błędu proceduralnego, pomoc nie została przyznana bezprawnie, a zatem nie może być wymagany jej zwrot.
Żądanie zwrotu stanowiłoby opodatkowanie z mocą wsteczną, co w myśl konstytucji szwedzkiej nie jest dopuszczalne
(30) Na podstawie rozdziału 2 art. 10 akapit 2 ustawy zasadniczej (Regeringsformen), podatek nie może być pobierany w przypadku, gdy nie opiera się na przepisie obowiązującym w czasie, gdy nastąpiło zdarzenie podatkowe.
(31) Ponieważ szwedzka ustawa o podatku od energii nie zawiera reguł, zgodnie z którymi przedsiębiorstwa w przemyśle produkcyjnym powinny płacić podatki od energii elektrycznej, zmiana ustawy stanowiłaby takie opodatkowanie z mocą wsteczną, które jest niezgodne z konstytucją szwedzką.
V. OCENA POMOCY
Okres objęty oceną
(32) W swojej decyzji o wszczęciu procedury na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE Komisja uznała, że środek stanowił istniejące subsydium w rozumieniu art. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w czasie przystąpienia Szwecji do Unii Europejskiej i do dnia 1 stycznia 2002 r.
Szwecja wyraźnie przyjęła zaproponowane przez Komisję środki pomocowe, zgodnie z którymi wszystkie istniejące programy pomocy dotyczące środowiska naturalnego powinny być dostosowane do wytycznych (pkt 77).
Komisja uznała, że w niniejszym przypadku tak się nie stało.
Dlatego poproszono Szwecję o przekazanie wszystkich uwag, które mogłyby być istotne dla zbadania okresu od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
(33) Uwagi otrzymane od rządu szwedzkiego w piśmie z dnia 9 lipca 2003 r. wyraźnie obejmują okres, co do którego Komisja wymagała wyjaśnień.
Rząd szwedzki wykorzystał swoje prawo do obrony w odniesieniu do całego okresu.
(34) Strony trzecie uzyskały możliwość przedstawienia swoich uwag dotyczących zastosowania programu pomocy w odniesieniu do tego samego okresu.
W piśmie z dnia 29 września 2003 r. Svenskt näringsliv przekazała swoje uwagi na temat zwolnienia z podatku energetycznego.
Tym samym prawo stron trzecich do przedstawienia uwag zostało uwzględnione.
(35) Poprzez ustawę o zmianie ustawy (1994:1776) o podatku energetycznym [11] wprowadzony zostanie nowy system opodatkowania energii elektrycznej.
Planuje się, iż ustawa wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2004 r., natomiast do Komisji została zgłoszona w piśmie z dnia 1 kwietnia 2004 r. [12].
Dlatego Komisja podejmie osobną decyzję dotyczącą wymienionego środka pomocowego.
(36) Dlatego ocena zgodności ze wspólnym rynkiem dotyczy okresu od dnia 1 stycznia 2002 r. do momentu, gdy obecny system przestanie obowiązywać.
Istnienie pomocy
(37) Aby środek pomocowy można było traktować jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, muszą być spełnione jednocześnie cztery kryteria.
Środek musi sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom, musi być selektywny, finansowany z zasobów państwowych i musi oddziaływać na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(38) Oceniając sposób, w jaki dany środek sprzyja beneficjentom pomocy, Komisja musi porównać przedsiębiorstwa, które pod względem faktycznym i prawnym znajdują się w porównywalnej sytuacji [13].
Dlatego Komisja nie może oceniać pozycji szwedzkiego przemysłu produkcyjnego w stosunku do innego europejskiego przemysłu produkcyjnego, natomiast musi ocenić korzyści szwedzkiego przemysłu produkcyjnego w porównaniu z sytuacją innych przedsiębiorstw w Szwecji.
Z tego punktu widzenia korzystny jest fakt, iż środek pomocowy uwalnia przedsiębiorstwo w sektorze produkcyjnym od kosztów, które w innym przypadku musiałyby ponosić te przedsiębiorstwa w porównaniu z innymi sektorami w przemyśle szwedzkim.
Przyznając zwolnienia z podatku tylko niektórym przedsiębiorstwom, sprzyja się im, w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami, co potencjalnie może zakłócić konkurencję.
(39) Zwolnienie jest ograniczone do przedsiębiorstw sektora produkcyjnego (NACE Rev.1 działy C i D).
Trybunał Sprawiedliwości WE stwierdził [14], że "ani ta okoliczność, że istnieje duża liczba przedsiębiorstw, które korzystają z pomocy, ani ta okoliczność, że te przedsiębiorstwa należą do różnych i znaczących sektorów nie skutkuje tym, że inicjatywa państwowa może być uważana za publiczny środek ekonomiczno-polityczny".
Svenskt näringsliv odsyła do decyzji Komisji w sprawie pomocy N 255/96 i NN 72a/2000, w których zatwierdziła ona szwedzki system podatkowy dotyczący emisji dwutlenku węgla jako środek publiczny.
Nie jest to prawidłowe.
W pierwszej wymienionej decyzji oceniono system podatkowy dotyczący emisji dwutlenku węgla, jako stanowiący pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem.
Druga decyzja dotyczy rozszerzenia tego samego systemu i zatwierdzona jest na podstawie tych samych postanowień.
Inaczej wygląda sytuacja w przypadku przyjętej przez Komisję praktyki [15] potwierdzonej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości WE [16], która polega na traktowaniu zwolnienia dla przemysłu energochłonnego lub dla określonego sektora, jako środka selektywnego.
Tym samym Komisja stwierdza, iż zwolnienie z podatku jest selektywne.
(40) Komisja uważa, że uzasadnienie selektywności środka pomocowego nie wynika z logiki systemu, ponieważ nie zgadza się ona z logiką podatkową.
Przeciwnie, zwolnienie stanowi wyraźne odchylenie od ogólnej struktury i funkcji podatku.
Celem podatku jest takie sterowanie przedsiębiorstwami, aby podejmowały działania mające na celu oszczędzanie energii.
Nawet w przypadku, gdy zainteresowane przedsiębiorstwa już w dużej mierze podejmują działania mające na celu oszczędzanie energii w celu obniżenia kosztów, to podatek energetyczny ma uzupełniające działanie sprawcze.
Zużycie energii jest generalnie zależne od techniki i określone wyłącznie krótkofalowo.
Na dłuższą metę jest zwykle możliwe, aby, między innymi dzięki postępowi technicznemu i innowacjom, uzyskiwać dalsze korzyści w zakresie efektywności.
W tym względzie zwolnienie z podatku energetycznego dla przedsiębiorstw sektora produkcyjnego, które z definicji również zanieczyszczają środowisko, nie może stanowić elementu logiki systemu, ponieważ zużycie energii we wszystkich sektorach jest równie szkodliwe dla środowiska naturalnego.
(41) Środek jest obciążeniem dla państwa i jest finansowany z zasobów państwowych, ponieważ państwo akceptuje utratę wpływów z podatków.
Komisja nie zgadza się z opinią Svenskt näringsliv, że nie dochodzi do żadnego ubytku wpływów z podatków na skutek zwiększenia podatków od energii elektrycznej i dwutlenku węgla, które faktycznie są opłacane.
Przeciwnie, w wyniku zwolnienia, podwyższona stawka podatkowa prowadzi do jeszcze większego ubytku wpływów z podatków.
(42) Przynajmniej kilku beneficjentów pomocy działa w sektorach, w których istnieje wymiana handlowa między Państwami Członkowskimi.
Środek może oddziaływać na taką wymianę i zakłócać konkurencję.
(43) Reasumując, Komisja uważa, że środek pomocowy stanowi pomoc państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Zgodność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym
(44) Komisja podtrzymuje swoje stanowisko, że podatek energetyczny od energii elektrycznej nie może być oceniany łącznie z podatkiem energetycznym od dwutlenku węgla.
Jak podano w decyzji o wszczęciu procedury na podstawie art. 88 ust. 2, wynika to z dwóch powodów.
Po pierwsze, podatek od dwutlenku węgla nie jest pobierany od zużycia energii.
Po drugie, podatek energetyczny od energii elektrycznej nie ma tego samego działania sprawczego na emisję dwutlenku węgla, co podatek od dwutlenku węgla, ponieważ w Szwecji 90 % energii elektrycznej jest wytwarzane w elektrowniach atomowych i zakładach hydroenergetycznych.
Dlatego podatek energetyczny od energii elektrycznej musi być oceniany osobno.
(45) Do dnia 31 grudnia 2001 r. program pomocy stanowił istniejącą pomoc państwa, w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
Zgodnie z pkt 77 wytycznych i w wyniku akceptacji przez Szwecję stosownych środków, cała pomoc państwa dla ochrony środowiska powinna być dostosowana w taki sposób, aby najpóźniej w dniu 1 stycznia 2002 r. była zgodna z wytycznymi.
(46) Rząd szwedzki twierdzi, iż konieczny jest odpowiedni okres w celu wprowadzenia nowego systemu podatków energetycznych, zgodnego z wytycznymi.
Po pierwsze, upłynęło 2,5 roku między terminem dostosowania programu pomocy, tak aby był on zgodny z wytycznymi, a datą wejścia w życie ponownie opracowanego systemu podatków energetycznych.
Przyznając nawet, iż opodatkowanie energii jest z natury skomplikowane, Komisja uważa, że okres dwuipółletni jest niewspółmiernie długi.
Po drugie, rząd szwedzki nie wykorzystał możliwości przedłużenia okresu potrzebnego dla realizacji wytycznych dotyczących niektórych środków pomocowych – co uczyniły Francja i Niemcy [17].
Przeciwnie, w piśmie z dnia 16 marca 2001 r. władze szwedzkie przyjęły środki zaproponowane przez Komisję.
Jeśli rząd szwedzki miałby problemy ze zmianą programu pomocy w ustalonym terminie, mógłby przyjąć zaproponowane środki i wyłączyć omawiany programie z zakresu ich stosowania.
(47) Uwzględniając powyższe, Komisja oceniła zgodność pomocy z wytycznymi. W decyzji o wszczęciu procedury Komisja wyraziła pogląd, że żadne inne zwolnienia wymienione w art. 87 ust. 2 lub ust. 3 Traktatu WE nie wydawały się być stosowne. Ten punkt widzenia musi być potwierdzony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 88 ust. 2. Podczas tego postępowania nie zostały zaprezentowane żadne nowe okoliczności, które mogłyby złagodzić te obawy, które Komisja wyraziła w swojej decyzji o wszczęciu procedury wyjaśniającej. Dlatego Komisja dochodzi do następujących wniosków:
(48) W pkt 51 ust. 2 wytycznych stwierdza się, iż postanowienia pkt 51 ust. 1 mogą być zastosowane w przypadku, gdy podatek ma znaczący efekt pozytywny w zakresie ochrony środowiska naturalnego i gdy zwolnienie stało się niezbędne ze względu na znaczącą zmianę przesłanek ekonomicznych, które stawiają przedsiębiorstwa w szczególnie trudnej sytuacji z punktu widzenia konkurencji.
Celem podatku energetycznego jest zachęta do oszczędzania energii i podwyższania efektywności jej wykorzystania.
Obecny szwedzki system podatków energetycznych utrzymuje się w niezmienionej formie od 1993 r.
Pod tym względem środek pomocowy jest stawiany na równi ze zwolnieniem z już istniejącego podatku, uchwalonym w okresie, kiedy podatek został przyjęty.
Dlatego środek jest objęty postanowieniami pkt 51 ust. 2 wytycznych, który odsyła do kryteriów zgodności w pkt 51 ust. 1.
(49) W odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. zastosowano pkt 51 ust. 1. lit. b) akapit drugi wytycznych, ponieważ zwolnienie dotyczy podatku krajowego, który został wprowadzony ze względu na brak opłaty wspólnotowej.
Zgodnie z tym postanowieniem przedsiębiorstwa, którym przyznano zmniejszenie podatku, mają jednak zapłacić znaczącą część opłaty krajowej.
Przyczyną tego jest dążenie do utrzymania zachęt dla tych przedsiębiorstw, w zakresie doskonalenia ich działań na rzecz ochrony środowiska.
Wynika to z brzmienia pkt 51 ust. 1 lit. b) akapit pierwszy, który dopuszcza obniżenie zharmonizowanego podatku, jeśli podatek faktycznie płacony przez przedsiębiorstwa korzystające z obniżenia, jest wyższy niż wspólnotowa kwota minimalna, "aby zachęcić przedsiębiorstwa do podjęcia środków poprawiających ochronę środowiska".
Aktualne zwolnienie prowadzi do zerowej stawki podatkowej na energię elektryczną, którą zużywa sektor produkcyjny w procesach produkcji.
Komisja może zatem stwierdzić, że przedsiębiorstwa nie uiszczały znaczącej części opłaty krajowej.
Dlatego też, w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r., środek pomocowy w swojej obecnej formie nie może być uznany za zgodny z wytycznymi.
Ponieważ nie jest on zgodny również z innych powodów, dlatego musi być uznany za niezgodny ze wspólnym rynkiem.
(50) Jak wspomniano w motywie 18, dyrektywa 2003/96/WE weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
W dyrektywie tej uwzględnia się zdecydowanie jako cel ochronę środowiska naturalnego (patrz zwłaszcza: motywy 3, 6, 7 i 12).
Dlatego Komisja uważa, że przestrzeganie minimalnych poziomów opodatkowania ustalonych w dyrektywie 2003/96/WE zachęca przedsiębiorstwa do działań na rzecz poprawy ochrony środowiska.
Z tego względu Komisja może zaakceptować potraktowanie minimalnych poziomów opodatkowania również jako równoznacznych z istotnym udziałem opłaty krajowej, która wymagana jest w pkt 51 ust. 1 lit. b) akapit drugi wytycznych.
Dlatego środek szwedzki w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. może być uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem wyłącznie w takim wymiarze, w jakim podatek, który beneficjenci pomocy mają do zapłaty, odpowiada minimalnym stawkom określonym w dyrektywie 2003/96/WE.
Wielkość pomocy uznanej za niezgodną, odpowiada kwocie wynikającej z zastosowania poziomów minimalnych określonych w dyrektywie 2003/96/WE.
(51) W okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do czasu, gdy obecny system przestanie obowiązywać, omawiany podatek jest zharmonizowany na podstawie dyrektywy 2003/96/WE.
Dlatego zastosowanie znajduje pkt 51 ust. 1 lit. c) akapit pierwszy wytycznych.
Zgodnie z tym postanowieniem obniżenie podatku może być zatwierdzone w przypadku, gdy kwota, którą przedsiębiorstwa faktycznie wpłacają, po obniżeniu pozostanie wyższa niż minimalna kwota wspólnotowa.
Na podstawie art. 10 dyrektywy 2003/96/WE minimalny poziom opodatkowania za energię elektryczną ustalony jest na 0,5 euro za MWh, w przypadku zastosowań gospodarczych.
Ustalona stawka minimalna podatku nie była zatem respektowana w tym przypadku.
Na podstawie art. 17 ust. 2 i ust. 4 tej samej dyrektywy poziom opodatkowania, łącznie z podatkiem zerowym, jest dozwolony dla zakładów energochłonnych, które zawarły umowy lub podobne porozumienia, w których zobowiązują się do podjęcia działań mających na celu ochronę środowiska naturalnego lub podwyższoną efektywność energetyczną odpowiadającą temu, co zostałoby osiągnięte, gdyby minimalne wspólnotowe stawki podatkowe były uwzględnione.
W tym przypadku nie są spełnione warunki zastosowania zerowej stawki podatkowej.
W odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2004 r. istotne jest to, że środek szwedzki może być uznany za zgodny w takim zakresie, w jakim odbiorcy pomocy powinni opłacić stawki minimalne ustalone w dyrektywie 2003/96/WE.
(52) Następnie Komisja stwierdza, że w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do momentu, w którym zwolnienie w swojej obecnej formie przestanie obowiązywać, środek szwedzki nie jest zgodny z wytycznymi i dyrektywą 2003/96/WE.
Wielkość pomocy uznanej za niezgodną odpowiada kwocie wynikającej z zastosowania poziomów minimalnych określonych w dyrektywie 2003/96/WE.
Żądanie zwrotu pomocy, która jest niezgodna ze wspólnym rynkiem
(53) W przypadku gdy pomoc państwa przyznana bezprawnie okaże się być niezgodna ze wspólnym rynkiem, na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 żąda się od beneficjenta jej zwrotu.
Poprzez żądanie zwrotu przywracana jest, na ile to możliwe, sytuacja w zakresie konkurencji istniejąca przed przyznaniem pomocy.
Fakt, iż pomoc przyznaje się w zgodzie z prawem krajowym, co na ogół ma miejsce, nie wpływa na żądanie w zwrotu, ponieważ prawodawstwo wspólnotowe ma pierwszeństwo przed prawodawstwem krajowym.
(54) Jednak w myśl art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 "Komisja nie wymaga windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego". Na podstawie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości WE [18] i praktyki Komisji w zakresie wydawania decyzji ustalono, iż w przypadku, gdy wskutek kroków podjętych przez Komisję beneficjent pomocy ma uzasadnione oczekiwania, że pomoc jest przyznana zgodzie z prawodawstwem wspólnotowym, to żądanie zwrotu tej pomocy stoi w sprzeczności z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.
(55) Na Państwach Członkowskich spoczywa odpowiedzialność za doprowadzenie do zgodności środków krajowych ze wspólnotowymi przepisami w zakresie pomocy państwa, aby przeszkodzić zakłóceniu konkurencji, informowanie Komisji o wszystkich środkach pomocy państwa na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu oraz zaniechanie ich realizacji w okresie oczekiwania na kontrolę.
W zasadzie przedsiębiorstwa nie mogą powoływać się na ochronę uzasadnionych oczekiwań w przypadku pomocy państwa przyznanej bezprawnie.
Jeśli przedsiębiorstwa mogłyby z powodzeniem opierać się na prawodawstwie krajowym – nawet przyjętym w dobrej wierze, ale niezgodnie z regułami o pomocy państwa i dlatego zakłócającym konkurencję – cel wspólnotowej kontroli pomocy państwa nie byłby osiągnięty.
(56) W wyroku w sprawie 265/85 Van den Bergh en Jurgens BV przeciwko Komisji [19] Trybunał Sprawiedliwości WE stwierdził, że "[…] wszyscy przedsiębiorcy, u których jakakolwiek instytucja wzbudziła uzasadnioną nadzieję, mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Z drugiej strony, w przypadku gdy przezorny i trzeźwo myślący przedsiębiorca mógłby przewidzieć podjęcie środka wspólnotowego, który prawdopodobnie wpłynąłby na jego interesy, nie może się powoływać na tę zasadę, jeśli środek zostanie podjęty."
(57) Władze szwedzkie utrzymują, iż zwrotu pomocy państwa nie można żądać, ponieważ Komisja nie wypełniła swoich obowiązków określonych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
W tym względzie Komisja zaproponowała Państwom Członkowskim, aby w celu dostosowania istniejącej pomocy do nowych wytycznych zmieniły one własne istniejące programy pomocy dotyczące środowiska naturalnego, tak aby najpóźniej do dnia 1 stycznia 2002 r. były one zgodne z wytycznymi.
W orzecznictwie [20] utrwaliło się to, iż propozycja przedstawiona w wytycznych stanowi sposób realizacji trwałej i regularnej współpracy, gdzie Komisja, współdziałając z Państwami Członkowskimi, będzie nieprzerwanie kontrolować istniejące programy pomocowe i przedstawiać propozycje właściwych środków, które należy podjąć.
Porozumienie pomiędzy Komisją i każdym Państwem Członkowskim, dotyczące pełnego zestawienia wszystkich istniejących programów pomocy, byłoby niepraktyczne, natomiast słuszne jest, aby odpowiedzialność za dostosowanie systemów pomocy przeszła na Państwa Członkowskie – w szczególności z tego względu, iż Państwa Członkowskie są zaangażowane w wypracowanie nowych wytycznych przed ich wejściem w życie, jak również są świadome tego, w jaki sposób wytyczne te będą oddziaływać na już istniejące programy pomocy.
W tej sprawie władze szwedzkie twierdzą, że Szwecja informowała Komisję o programie pomocy, na przykład przekazując jej kompletny tekst szwedzkiej ustawy o podatku energetycznym.
Komisja uważa, że te dane zostały przesłane i użyte w innych kontekstach oraz że w każdym razie przekazanie tych informacji nie może zastąpić formalnego zgłoszenia wymaganego na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
(58) Svenskt näringsliv utrzymuje, że pomoc stanowi już istniejącą pomoc i żądanie zwrotu jest niemożliwe.
Komisja uważa, że środek pomocowy stanowił istniejącą pomoc tylko do dnia 31 grudnia 2001 r.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. pomoc państwa stała się nową pomocą, ponieważ środek ten miał być dostosowany do wytycznych.
Dlatego Komisja nie zgadza się z argumentami przedstawionymi przez Svenskt näringsliv.
(59) Reasumując, Komisja nie uważa, aby argumenty Szwecji uzasadniały decyzję bez żądania zwrotu. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości WE wynika również to, że Komisja z własnej inicjatywy ma uwzględniać wyjątkowe okoliczności, które na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 skłaniają ją do odstąpienia od żądania zwrotu pomocy przyznanej w sposób bezprawny, w przypadku gdy żądanie zwrotu stoi w sprzeczności z ogólną zasadą prawa wspólnotowego, jaką jest poszanowanie uzasadnionych oczekiwań beneficjentów pomocy.
(60) Na podstawie art. 19 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Państwo Członkowskie musi wprowadzić w życie właściwe środki pomocowe wyłącznie w wyniku przyjęcia przez siebie proponowanych środków.
Potwierdzone zostało to w orzecznictwie [21].
Chodzi o to, że zmiana statusu środka pomocowego ze środka istniejącego na środek nowy była skutkiem przyjęcia przez rząd szwedzki właściwych środków proponowanych w wytycznych.
(61) Na podstawie art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 jest możliwe, że fakt nieopublikowania przez Komisję informacji na temat przyjęcia wytycznych przez rząd szwedzki mógł doprowadzić do tego, że niektórzy beneficjenci w dobrej wierze przyjęli, że w dalszym ciągu środki krajowe były traktowane jako istniejąca pomoc. Artykuł 26 stanowi, że Komisja opublikuje "skrócone zawiadomienie o decyzjach, jakie podejmuje na podstawie […] art. 18 wraz z art. 19 ust. 1". Artykuł 18 tego samego rozporządzenia stanowi, iż w przypadku gdy "Komisja stwierdza, że istniejący program pomocowy nie jest lub przestaje być zgodny ze wspólnym rynkiem, Komisja wydaje skierowane do zainteresowanego Państwa Członkowskiego zalecenie zawierające propozycje właściwych środków." Artykuł 19 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w przypadku gdy Państwo Członkowskie przyjmuje zaproponowane środki, Komisja "stwierdza to ustalenie" i informuje o tym Państwo Członkowskie.
(62) Komisja nie opublikowała informacji na temat przyjęcia przez każde Państwo Członkowskie proponowanych przez Komisję środków mających na celu wprowadzenie wytycznych w życie.
Dlatego też Komisji trudno jest udowodnić to, że beneficjenci byli prawidłowo informowani o przyjęciu środków przez rząd szwedzki i wynikającej stąd zmianie statusu pomocy z już istniejącej pomocy na nowy środek.
W momencie opublikowania przez Komisję decyzji o wszczęciu procedury na podstawie art. 88 ust. 2, dla beneficjentów musiało być jasne, że środek pomocowy nie był już istniejącą pomocą i że mógł być sprzeczny z wytycznymi.
Sprawa ta została opublikowana w dniu 9 sierpnia 2003 r.
(63) Uwzględniając wszystkie omawiane okoliczności, Komisja stwierdza w niniejszej sprawie, że żądanie zwrotu pomocy państwa, przyznanej przed dniem opublikowania decyzji o wszczęciu procedury dochodzeniowej, byłoby sprzeczne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Dlatego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, Komisja postanawia nie domagać się zwrotu za okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 8 sierpnia 2003 r.
(64) Pomoc, której udzielono w ramach programu pomocy państwa począwszy od dnia 9 sierpnia 2003 r., należy jednak zwrócić.
VI.
WNIOSEK
(65) Komisja uważa, że Szwecja bezprawnie utrzymała ustawę (1994:1776) o podatku energetycznym bez zmiany od dnia 1 stycznia 2002 r., co jest sprzeczne z jej zobowiązaniem wynikającym z przyjęcia właściwych środków pomocowych, zaproponowanych przez Komisję i zobowiązaniem zawartym w art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
(66) Program pomocy państwa stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(67) Od dnia 1 stycznia 2002 r. pomoc jest niezgodna z wytycznymi, szczególnie z pkt 51 ust. 1 lit. b) oraz z wszelkimi innymi zwolnieniami, wymienionymi w art. 87 ust. 2 i ust 3 Traktatu WE.
Ponieważ nie ma żadnych innych przyczyn zgodności programu pomocy jako takiego, to jest on niezgodny ze wspólnym rynkiem.
(68) Bezprawnie wypłacona pomoc powinna być zwrócona zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. W tym przypadku okres żądania zwrotu powinien zaczynać się w dniu opublikowania decyzji Komisji o wszczęciu procedury na podstawie art. 88 ust. 2 dotyczącym sprawy, a kończyć się w dniu, w którym nowy system podatków energetycznych wejdzie w życie, tzn. należy zwrócić pomoc przyznaną w okresie od dnia 9 sierpnia 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
(69) Niniejsza decyzja dotyczy danego programu pomocy państwa i musi być natychmiast wykonana, zwłaszcza w części dotyczącej żądania zwrotu każdej poszczególnej pomocy przyznanej w ramach programu pomocy.
Komisja odnotowuje również, że decyzja dotycząca programu pomocy państwa nie wpływa na możliwość oceny poszczególnej pomocy jako całkowicie lub częściowo zgodnej ze wspólnym rynkiem, z jej własnymi uregulowaniami, wynikającymi na przykład z zastosowania reguł de minimis w odniesieniu do indywidualnej pomocy, z przyszłych decyzji Komisji lub z rozporządzenia w sprawie zwolnienia.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zwolnienie z podatku przyznane przez Szwecję w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. zgodnie z ustawą (1994:1776) o podatku energetycznym stanowi program pomocy państwa, który Szwecja bezprawnie zastosowała z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
Taka pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w takim zakresie, w jakim beneficjenci pomocy nie mają obowiązku płacenia minimalnych stawek podatkowych, ustalonych w dyrektywie Rady 2003/96/WE.
Wobec braku możliwości zastosowania innej podstawy zgodności, pomoc tę uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Szwecja uchyli system pomocy państwa, którego dotyczy art. 1, w zakresie, w jakim system ten w dalszym ciągu funkcjonuje.
Artykuł 3
1.
Szwecja podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zażądania zwrotu pomocy wymienionej w art. 1 od beneficjentów pomocy.
2.
Szwecja zawiesi wypłatę pomocy, która jeszcze nie została wypłacona od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
3.
Zwrot następuje niezwłocznie oraz zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawodawstwie krajowym, o ile procedury te umożliwiają bezpośrednie i efektywne wykonanie niniejszej decyzji.
4.
Pomoc podlegająca zwrotowi obejmuje odsetki naliczane od dnia, w którym beneficjentowi udostępniono pomoc, do dnia, w którym zostało zwrócone.
5.
Odsetki oblicza się na podstawie przepisów zawartych w art. 9–11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [22].
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od doręczenia niniejszej decyzji Szwecja poinformuje Komisję o środkach planowanych i już podjętych w celu zastosowania się do niniejszej decyzji.
Szwecja przekaże wymagane dane, korzystając z formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 2005 r.
zmieniająca po raz trzeci decyzję 2004/614/WE dotyczącą okresu stosowania środków ochronnych odnoszących się do ptasiej grypy w Republice Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1863)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/469/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 2004/614/WE z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w Republice Południowej Afryki [3] Komisja przyjęła środki ochronne w związku z ptasią grypą w stadach ptactwa bezgrzebieniowego w Republice Południowej Afryki.
(2) W grudniu 2004 r. Komisja otrzymała z Republiki Południowej Afryki informacje wskazujące na poprawę sytuacji w odniesieniu do tej choroby w stadach ptactwa bezgrzebieniowego.
Informacje te nie pozwoliły jednak Komisji na stwierdzenie, że choroba została rzeczywiście opanowana.
Nie otrzymano żadnych nowych informacji z Republiki Południowej Afryki i obecna sytuacja związana z chorobą wydaje się niejasna.
(3) W tych okolicznościach należy przedłużyć zastosowanie decyzji 2004/614/WE o kolejne sześć miesięcy.
Decyzja ta może jednak zostać poddana przeglądowi przed upływem sześciomiesięcznego okresu w zależności od dalszych informacji, które zostaną przekazane przez Republikę Południowej Afryki.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 7 decyzji 2004/614/WE datę " 30 czerwca 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 2005 r.
kończąca procedurę kontrolną dotyczącą piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii i jego skutków dla handlu Wspólnoty w dziedzinie nagrań dźwiękowych
(2005/470/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tych ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [1], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 1991 r. Komisja otrzymała skargę, złożoną zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2641/84 z dnia 17 września 1984 r. w sprawie wzmocnienia wspólnej polityki handlowej w szczególności w odniesieniu do ochrony przed nielegalnymi praktykami handlowymi [2], od Europejskiego Biura Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego (IFPI), reprezentującej prawie wszystkich producentów nagrań dźwiękowych we Wspólnocie.
(2) W skardze twierdzono, że w Tajlandii ma miejsce piractwo nagrań dźwiękowych Wspólnoty na ogromną skalę oraz że piractwo to wyrządza szkody w przemyśle wspólnotowym, w szczególności wpływając na wywóz nagrań dźwiękowych Wspólnoty do Tajlandii, jak również na niektóre rynki trzecie.
(3) Komisja uznała, że skarga zawiera fakty wystarczające do wszczęcia procedury kontrolnej.
Stosowne zawiadomienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Po wszczęciu procedury Komisja zbadała stan faktyczny i prawny sprawy oraz przedstawiła 20 lutego 1992 r. sprawozdanie z kontroli Komitetowi Doradczemu.
Z powyższego wynikało, że w trakcie okresu odniesienia, zasadniczo wskutek niewłaściwego egzekwowania przez władze tajskie ówczesnego ustawodawstwa tajskiego o prawach autorskich, poziom piractwa nagrań dźwiękowych (z repertuaru międzynarodowego) prawdopodobnie osiągnął 90 %, a sytuacja ta spowodowała istotne szkody dla przemysłu wspólnotowego, w szczególności w postaci utraconej sprzedaży na rynku tajskim (jak również na niektórych innych rynkach trzecich).
(5) Następnie Komisja przeprowadziła konsultacje z władzami tajskimi, w wyniku których rząd tajski zobowiązał się we wrześniu 1992 r. do zmniejszenia piractwa nagrań dźwiękowych WE do nieznacznego poziomu w możliwie najkrótszym okresie czasu oraz do osiągnięcia znacznego zmniejszenia w pierwszym etapie w ciągu jednego roku.
Nowa tajska ustawa o prawach autorskich weszła w życie 21 marca 1995 r.
Wprowadziła ona liczne przepisy mające na celu uproszczenie postępowania przeciwko piratom, włączając w to niezbędne skutki odstraszające dla potencjalnych i rzeczywistych sprawców naruszeń, w szczególności przez znacznie podwyższone kary.
Zważywszy na powyższe okoliczności, decyzją Komisji 96/40/WE [4] postanowiono zawiesić procedurę kontrolną i kontynuować ścisłe monitorowanie sytuacji.
(6) Komisja ponownie zbadała stan faktyczny i prawny sprawy oraz przedstawiła Komitetowi Doradczemu 29 maja 2002 r., 13 października 2003 r. i 29 czerwca 2004 r. trzy sprawozdania z kontroli.
Wynikało z nich, że Tajlandia podjęła działania zmierzające do skutecznego zmniejszenia poziomu piractwa nagrań dźwiękowych, włączając w to przyjęcie przez tajski parlament przepisów prawnych dotyczących nośników optycznych, wzmocnienie działań w zakresie egzekwowania prawa ukierunkowanych na osoby zajmujące się piractwem muzycznym, poprawę koordynacji pomiędzy różnymi władzami tajskimi zaangażowanymi w walkę z piractwem muzycznym oraz pomiędzy władzami tajskimi i stowarzyszeniami branży muzycznej, jak również organizację kampanii publicznych, mających na celu uświadomienie konsumentom negatywnych skutków piractwa.
(7) Pomimo tych inicjatyw piractwo nagrań dźwiękowych (z repertuaru międzynarodowego) w dalszym ciągu stanowi poważny problem w Tajlandii i znaczna ilość pirackich nagrań dźwiękowych jest nadal wywożona do Unii Europejskiej.
Te ciągłe problemy mogą być jednak lepiej rozwiązywane w innym kontekście niż dochodzenie w ramach rozporządzenia (WE) nr 3286/94.
(8) Należy dążyć do osiągnięcia dalszego postępu w ograniczeniu piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii w kontekście stałych dwustronnych i regionalnych ustaleń dotyczących współpracy pomiędzy Tajlandią i Wspólnotą.
(9) Działania mające na celu ograniczenie piractwa mogą być również rozwijane w kontekście dwustronnego partnerstwa i porozumienia o współpracy pomiędzy Tajlandią i Wspólnotą.
(10) Wspólnota może także nadal wspierać wysiłki zmierzające do poprawy możliwości technicznych władz tajskich w zwalczaniu piractwa nagrań dźwiękowych w kontekście programów wsparcia finansowego.
(11) Wysiłki Tajlandii mające na celu rozwiązanie problemów piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty mogą być monitorowane w ramach mechanizmów przewidzianych przez komunikat w sprawie strategii egzekwowania praw własności intelektualnej w krajach trzecich [5].
(12) Właściwym jest zakończenie procedury kontrolnej.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Procedura kontrolna dotycząca piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii i jego skutków dla handlu Wspólnoty w dziedzinie nagrań dźwiękowych zostaje niniejszym zakończona.
Decyzja Komisji
z dnia 27 listopada 2002 r.
dotycząca procedury do art. 81 Traktatu WE przeciwko BPB PLC, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Spółce Lafarge SA i Gyproc Benelux NV
(Sprawa nr COMP/E-1/37.152 – Płyty gipsowe)
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4570)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim, niderlandzkim i niemieckim są autentyczne)
(2005/471/WE)
W dniu 27 listopada 2002 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie procedury do art. 81 Traktatu WE.
Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia 1/2003 [1] zastępującego art. 21 rozporządzenia 17 [2], Komisja publikuje nazwę zainteresowanych stron i zasadniczą treść decyzji, w tym również nałożone kary, uwzględniając słuszny interes stron do nieujawniania tajemnicy handlowej.
Wersja niepoufna decyzji w wersjach autentycznych i w językach roboczych Komisji jest dostępna na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej (http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html).
I. OPIS NARUSZENIA
1.
Adresaci
(1) Następujące firmy są adresatami niniejszej decyzji dotyczącej naruszenia art. 81 Traktatu:
- BPB PLC (dalej zwanym "BPB"),
- Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG (dalej zwana "Knauf Westdeutsche Gipswerke"),
- Société Lafarge SA (dalej zwana "Lafarge"),
- Gyproc Benelux NV (dalej zwana "Gyproc").
2.
Charakter naruszenia
(2) BPB, Knauf [3], Lafarge i Gyproc podpisały i nieprzerwanie uczestniczyły w złożonym i trwałym porozumieniu niezgodnie z art. 81 ust. 1 Traktatu, co przejawiało się w następujących zachowaniach, stanowiących porozumienia oraz uzgodnione praktyki:
- przedstawiciele BPB i Knauf spotkali się w Londynie w 1992 r. i wyrazili wspólną wolę ustabilizowania rynków na terytorium Niemiec (zwanym dalej "rynkiem niemieckim"), terytorium Zjednoczonego Królestwa (zwanym dalej "rynkiem brytyjskim"), terytorium Francji (zwanym dalej "rynkiem francuskim"), terytoriach Holandii, Belgii, Luksemburga (zwanych dalej "rynkiem Beneluksu"),
- przedstawiciele BPB i Knauf ustanowili, od roku 1992, systemy wymiany informacji, do których przyłączyły się Lafarge, a następnie Gyproc, systemy te odnosiły się do wielkości sprzedaży płyt gipsowych na rynkach niemieckim, francuskim, brytyjskim i na rynku Beneluksu,
- przedstawiciele BPB, Knauf i Lafarge wielokrotnie z wyprzedzeniem informowali się wzajemnie o podwyżkach cen na rynku brytyjskim,
- wychodząc na przeciw szczególnemu rozwojowi rynku niemieckiego, przedstawiciele BPB, Knauf, Lafarge i Gyproc spotkali się w Wersalu w 1996 r., w Brukseli w 1997 r. i w Hadze w 1998 r. celem podzielenia lub przynajmniej ustabilizowania rynku niemieckiego,
- przedstawiciele BPB, Knauf, Lafarge i Gyproc wielokrotnie wzajemnie informowali się i ustalali wprowadzenie podwyżki cen na rynku niemieckim między 1996 a 1998 r.
3.
Czas trwania
(3) Okres uczestnictwa wymienianych firm w naruszeniu jest następujący:
- BPB: od dnia 31 marca 1992 r. najpóźniej do dnia 25 listopada 1998 r.,
- Knauf: od dnia 31 marca 1992 r. najpóźniej do dnia 25 listopada 1998 r.,
- Lafarge: od dnia 31 sierpnia 1992 r. najpóźniej do dnia 25 listopada 1998 r.,
- Gyproc: od dnia 6 czerwca 1996 r. najpóźniej do dnia 25 listopada 1998 r.
4.
Etapy procedury
(4) Na podstawie otrzymanych informacji Komisja przeprowadziła kontrolę na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 17, w lokalach różnych firm pomiędzy listopadem 1998 r. a lipcem 1999 r. W związku z tymi kontrolami Komisja skierowała do niektórych firm prośby o informacje w styczniu, lipcu i wrześniu 1999 r. oraz w marcu 2000 r.
(5) W dniu 18 kwietnia 2001 r. Komisja wszczęła procedurę w niniejszej sprawie i przyjęła komunikat dotyczący skarg przeciwko pięciu firmom, to znaczy BPB, Knauf, Lafarge, Gyproc i Etex SA.
Wszystkie strony przedstawiły Komisji pisemne uwagi.
Przesłuchanie w tej sprawie miało miejsce dnia 17 lipca 2001 r., uczestniczyły w nim wszystkie firmy, do których skierowany był komunikat dotyczący skarg.
(6) Komisja, uznając, iż informacje, jakimi dysponuje, nie są wystarczające, aby ustalić uczestnictwo Etex SA w jednolitym, złożonym i trwałym naruszeniu, stwierdza w konsekwencji, że Etex SA nie jest adresatem niniejszej decyzji.
5.
Produkt i rynek
(7) Produktem, do którego odnosi się dana sprawa, są płyty gipsowe.
Obejmuje on produkt wytworzony, składający się z warstwy gipsu umieszczonej pomiędzy dwoma arkuszami papieru lub innego materiału, używany jako materiał budowlany prefabrykowany.
Płyty gipsowe są cięte na różne wielkości i grubości i generalnie stosowane są wewnątrz budynku na powierzchnię ścian, w celu stworzenia ścian działowych wewnątrz budynku, jako izolacja dachu, a także jako wykończenie sufitu w lokalach mieszkalnych, handlowych i administracyjnych.
Płyty gipsowe są interesującym produktem dla przemysłu budowlanego z racji swojej trwałości, wytrzymałości, łatwości montażu, odporności na ogień i niskim kosztom.
Płyty gipsowe bezpośrednio interesują konsumenta.
W rzeczywistości są szeroko stosowane w nowoczesnym budownictwie mieszkaniowym i majsterkowaniu.
Płyty gipsowe są produktem identyfikowalnym: nazwa firm powiązanych wpływa na nazwę wspólną w wielu krajach ("gyproc" w Belgii, "placoplâtre" we Francji itd.).
(8) Całkowita roczna wartość rynków niemieckiego, brytyjskiego, francuskiego i rynku Beneluksu wynosiła w roku 1997 i 1988 około 1 210 milionów ECU na blisko 692 milionów m2 w 1997 r. i 710 milionów m2 w 1998 r.
Firmy uczestniczące w porozumieniu reprezentowały razem niemalże ogół sprzedaży płyt gipsowych na czterech wymienionych rynkach.
II.
KARY
1.
Wysokość podstawowa
(9) Dla ustalenia wysokości kary, Komisja uwzględnia wszystkie stosowne okoliczności, w szczególności powagę i czas trwania naruszenia, które stanowią kryteria wyraźnie wskazane w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17.
a) Powaga naruszenia
(10) Z uwagi na naturę omawianych zachowań, na ich konkretny wpływ na rynek płyt gipsowych, a także ze względu na fakt, iż miały one wpływ na cztery główne rynki na łonie Wspólnoty Europejskiej, Komisja uważa, iż firmy, do których skierowana jest niniejsza decyzja, popełniły bardzo poważne naruszenie art. 81 ust. 1 Traktatu.
b) Zróżnicowane traktowanie
(11) W ramach kategorii bardzo poważnych naruszeń, Komisja może wyróżnić traktowanie, które należy zastosować do firm, celem uwzględnienia rzeczywistych zdolności ekonomicznych wymienionych firm, które spowodowały znaczącą stratę u konkurencji oraz celem ustalenia wysokości kary na poziomie gwarantującym skuteczne zaniechanie tego typu praktyk.
Zasadne jest postępowanie w ten sposób kiedy w danym przypadku istnieje znacząca rozbieżność w wielkości firm, które brały udział w naruszeniu.
W tym celu decyzja dzieli firmy na trzy kategorie na podstawie ich udziału w rynku, który bazuje na obrocie handlowym określonym przez sprzedaż produktu, na czterech wspomnianych rynkach w roku 1997, ostatnim pełnym roku trwania naruszenia: pierwszą grupę stanowi BPB, który dysponował prawie [40–45] % udziałami w rynku, druga grupa to Knauf i Lafarge, które dysponowały odpowiednio [25–30] % i [20–25] % udziałami w rynku, a trzecią grupę stanowi Gyproc, który dysponował [7–10] % udziałem w rynku.
(12) Poza tym, w celu zapewnienia charakteru gwarantującego skuteczne zaniechanie tego typu praktyk za pomocą wymierzonych kar oraz przez wzgląd na rozmiar i łączne dochody firmy, należy powiększyć wysokość podstawy kary dla firmy Lafarge o 100 %.
c) Czas trwania naruszenia
(13) Knauf i BPB naruszyły art. 81 ust. 1 Traktatu z dnia 31 marca 1992 r., w okresie do dnia 25 listopada 1998 r.
Lafarge popełniła to samo wykroczenie w okresie od dnia 31 sierpnia 1992 r. do dnia 25 listopada 1998 r.
W przypadku firmy Gyproc, uczestniczyła ona aktywnie w naruszeniu w okresie od dnia 6 czerwca 1996 r. do dnia 25 listopada 1998 r.
(14) Komisja stwierdziła, iż naruszenie było długotrwałe (przeszło 5 lat) w przypadku Knauf, BPB i Lafarge i o przeciętnym czasie trwania (od jednego do pięciu lat) w przypadku firmy Gyproc i w konsekwencji podwyższa do 65 % wysokość podstawową kary wymierzonej dla BPB i Knauf Westdeutsche Gipswerke, do 60 % wysokość podstawową kary wymierzonej dla Lafarge i do 20 % wysokość podstawy kary wymierzonej dla Gyproc.
2.
Okoliczności obciążające
(15) BPB i Lafarge już wcześniej stanowiły przedmiot dzialań podejmowanych przez Komisję w sprawach porozumienia: kary zostały nałożone na BPB De Eendracht NV [4] (firmę stanowiącą część grupy kierowanej przez BPB, do której skierowana jest decyzja) za uczestnictwo w zakazanym porozumieniu w sektorze tektury oraz Lafarge SA [5] (wtedy noszącej nazwę Lafarge Coppée SA) za uczestnictwo w zakazanym porozumieniu w sektorze cementu.
(16) Fakty przedstawione w niniejszej decyzji dowodzą, iż BPB i Lafarge nieprzerwanie i aktywnie uczestniczyły w porozumieniu, w sektorze płyt gipsowych, po tym jak zostały im zakomunikowane wyżej wymienione decyzje.
Okoliczność, w której firmy powtarzały ten sam typ zachowań w innym sektorze niż ten, w którym zostały nałożone na nie sankcje, dowodzi, iż pierwsza nałożona sankcja nie wpłynęła na zmianę zachowania tych firm i stanowi dla Komisji okoliczność obciążającą.
(17) W przypadku BPB okoliczność, która wpłynęła na fakt, iż decyzja 94/601/WE z dnia 13 lipca 1994 r. została skierowana do filii BPB, BPB De Eendracht NV, nie ma charakteru zabraniającego zastosowania takiej okoliczności obciążającej w niniejszej sprawie.
W rezultacie, jako że BPB De Eendracht NV pozostawało filią BPB PLC w czasie kiedy ta decyzja została wydana, Komisja ocenia, iż chodzi o jedną i tę samą firmę w rozumieniu art. 81 Traktatu, a także iż w ramach odpowiedzialności firmy skazanej przez Komisję spoczywa nie tylko kwestia zaniechania praktyk antykonkurencyjnych, ale również dostosowanie swojej polityki handlowej na terytorium Wspólnoty do indywidualnej decyzji, o której BPB zostało powiadomiona, a czego nie uczyniła, o czym świadczy ta decyzja [6].
Okoliczność, w której ta sama firma stanowiła już przedmiot stwierdzenia naruszenia, a pomimo tego stwierdzenia i nałożonej sankcji, kontynuowała inne naruszenie, analogiczne do tego samego postanowienia Traktatu, stanowi recydywę.
(18) Podwyżka o 50 % wysokości podstawy kary dla BPB i Lafarge wydaje się być uzasadniona tytułem okoliczności obciążających.
3.
Okoliczności łagodzące
(19) Pomimo iż Gyproc jest odpowiedzialna za całość naruszenia w okresie, w którym w nim uczestniczyła, to znaczy od czerwca 1996 r. do listopada 1998 r., z istniejących dowodów wynika, iż firma ta znajdowała się w obiektywnie innej sytuacji niż pozostali adresaci niniejszej decyzji, w związku z czym Komisja uznaje, iż Gyproc nie odegrała takiej samej roli w porozumieniu jak pozostałe firmy.
Różne okoliczności uznane przez Komisję stanowią fakt, iż we właściwym okresie uczestnictwa firmy Gyproc w porozumieniu, z racji zasiadania w radzie nadzorczej Gyproc przedstawicieli BPB, firma miała pewne trudności związane z uniknięciem przechwytywania i przekazywanie przez BPB informacji dotyczących firmy i stanowiło trwały element destabilizujący, który przyczynił się do ograniczenia skutków porozumienia na rynku niemieckim i który przyczynił się do nieobecności firmy na rynku brytyjskim, gdzie przejawy porozumienia były najbardziej widoczne.
(20) Firmie Gyproc przyznana zostaje obniżka o 25 % wysokości podstawy kary tytułem okoliczności łagodzącej.
4.
Zastosowanie komunikatu Komisji dotyczącego nienakładania kary lub obniżki wysokości kary w sprawach odnoszących się do porozumień (Komunikat o ułaskawieniu): znacząca obniżka wysokości kary
(21) Zanim Komisja przyjęła swój komunikat w sprawie skarg, BPB i Gyproc przekazały Komisji informacje i/lub dokumenty.
Zakres i jakość współpracy tych firm z Komisją są jednak zróżnicowane.
(22) BPB był pierwszym członkiem porozumienia, który przekazał, na wniosek Komisji, elementy uzupełniające informacje, jakie zostały odkryte podczas kontroli i potwierdzające istnienie porozumienia, jak to zostało wyżej wykazane.
Te dane zawierają szczegółowe informacje na temat spotkań dotyczących sprawy, a w szczególności spotkania w Londynie oraz wymiany informacji odnośnie do głównych rynków europejskich, a zwłaszcza rynku brytyjskiego.
Poza tym BPB uznała część faktów przedstawionych w komunikacie w sprawie skargi.
Jednakże zaprzecza, iż niektóre fakty, przedstawione w komunikacie, a utrzymane w decyzji, miały charakter naruszenia.
(23) Jednocześnie Gyproc dostarczyła elementy dowodowe, które przyczyniły się do ustanowienia dowodu naruszenia.
Firma ta dostarczyła, na wniosek Komisji, informacje na temat spotkań kartelowych, precyzując terminy kiedy spotkania te miały miejsce w różnych Państwach Członkowskich Wspólnoty, a także nazwy uczestniczących firm.
Poza tym, podczas jednego ze spotkań ze służbami Komisji, o które poprosiła firma Gyproc, przedstawiciel firmy dostarczył ustnych wyjaśnień na temat notatek.
Gyproc spontanicznie dostarczyła również Komisji notatki, z którymi Komisja nie zapoznała się podczas kontroli, a które zawierały informacje odnośnie do wymiany wielkości sprzedaży w trakcie spotkania w Wersalu.
Gyproc nie zaprzecza istnienia faktów i ich zakwalifikowaniu jako naruszenia prawa wspólnotowego o konkurencji.
(24) W tych warunkach Komisja uważa za słuszne przyznanie obniżki wysokości kar o 30 % dla BPB i 40 % dla Gyproc.
5.
Ostateczna wysokość kar wymierzonych w niniejszej procedurze
(25) Na zakończenie, wysokość kar wymierzonych zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 17 musi zostać ustalona w następujący sposób:
BPB: 138,6 miliona EUR,
Knauf Westdeutsche Gipswerke: 85,8 miliona EUR,
Lafarge: 249,6 miliona EUR,
Gyproc: 4,32 miliona EUR.
III.
DECYZJA
(26) BPB PLC, grupa Knauf, Spółka Lafarge SA i Gyproc Benelux N.V. naruszyły art. 81 ust. 1 Traktatu, uczestnicząc w ustalonych porozumieniach i praktykach w sektorze płyt gipsowych.
(27) Naruszenie trwało w okresie:
a) BPB PLC: od dnia 31 marca 1992 r. najpóźniej do dnia 25 listopada 1998 r.;
b) Knauf: od dnia 31 marca 1992 r. najpóźniej do dnia 25 listopada 1998 r.;
c) Spółka Lafarge S.A.: od dnia 31 sierpnia 1992 r. najpóźniej do dnia 25 listopada 1998 r.;
d) Gyproc Benelux N.V.: od dnia 6 czerwca 1996 r. najpóźniej do dnia 25 listopada 1998 r.
(28) Wymieniane firmy położą kres naruszeniu, jeśli jeszcze tego nie uczyniły.
Wstrzymają się, w ramach ich działalności związanej z płytami gipsowymi, od wszelkiego typu porozumień lub od wszelkiego typu uzgodnionych praktyk, które mogłyby mieć podobny lub identyczny charakter do popełnionego wykroczenia.
(29) Następujące kary są wymierzone następującym firmom:
BPB PLC: 138,6 miliona EUR;
Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG: 85,8 miliona EUR;
Firma Lafarge S.A.: 249,6 miliona EUR;
Gyproc Benelux N.V.: 4,32 miliona EUR.
[1] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1). Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
[2] Rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. – pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. 13 z 21.2.1962, str. 204/62). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1/2003.
[3] W decyzji nazwa "Knauf" obejmuje wszystkie spółki grupy Knauf.
[4] Decyzja Komisji 94/601/WE z dnia 13 lipca 1994 r. w sprawie procedury zastosowania art. 85 (późniejszego 81) Traktatu WE (sprawa IV/C/33.833 – Tektura) (Dz.U. L 243 z 19.9.1994, str. 1) i wymierzająca karę 1750000 ECU.
Dnia 14 maja 1998 r.
Sąd Pierwszej Instancji zmniejszył tę karę do 750000 ECU (Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie T-311/94, BPB De Eendracht NV, dawniej Kartonfabriek De Eendracht NV, kontra Komisja Wspólnot Europejskich (Zb. 1998, str.
II-1129).
[5] Decyzja Komisji 94/815/WE z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie procedury zastosowania art. 85 (późniejszego 81) Traktatu WE (sprawa IV/33.126 i 33.322 – Cement) (Dz.U. L 343 z 30.12.1994, str. 1) i wymierzająca karę 22872000 ECU.
Dnia 15 marca 2000 r.
Sąd Pierwszej Instancji zmniejszył tę karę do 14248000 ECU (Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie T-43/95, Cimenteries CBR e.a. kontra Komisja Wspólnot Europejskich w sprawie T-43/95, (Zb. 2000, str.
II-00491).
[6] Patrz również: decyzja Komisji 2002/405/WE z dnia 20 czerwca 2001 r. w sprawie procedury zastosowania art. 82 Traktatu WE (COMP-2/36.041/PO – Michelin) (Dz.U. L 143 z 31.5.2002, str. 1), motywy 361–363.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 2005 r.
w sprawie finansowania badań, ocen wpływu i ocen w obszarach bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz zootechniki
(2005/472/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota podejmuje albo pomaga Państwom Członkowskim w podejmowaniu technicznych i naukowych środków potrzebnych do opracowania prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) Badania, oceny wpływu oraz dokonywanie systematycznych i przeprowadzanych na czas ocen swoich programów wydatkowania stanowią jasno określony priorytet Wspólnoty Europejskiej (WE), jako środek kontroli zarządzania przyznanymi funduszami oraz jako sposób promowania w całej organizacji kultury zdobywania doświadczenia, szczególnie w kontekście coraz większej wagi przykładanej do zarządzania w oparciu o wyniki.
(3) W celu realizacji wymienionych zadań, na skutek otwartej procedury w ostatnim kwartale 2004 r., ogłoszone zostało zaproszenie do składania ofert dotyczących sporządzenia ramowej umowy oceny obejmującej obszary polityki dotyczące bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz zootechniki.
(4) Wymieniona umowa ramowa ma dostarczyć w odpowiednim czasie właściwych informacji o wysokiej jakości, które posłużą jako podstawa do podejmowania decyzji przez Komisję.
(5) Każde pojedyncze działanie podlega szczegółowym uzgodnieniom, podpisanym przez Komisję i wybranego wykonawcę, jak określono w umowie ramowej.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Działania przedstawione w Załączniku do niniejszej decyzji zatwierdza się w celu ich finansowania.
Decyzja Rady
z dnia 30 maja 2005 r.
dotycząca mianowania przedstawiciela Austrii zastępcą członka Komitetu Regionów
(2005/473/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Austrii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję nr 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów [1] na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zostało zwolnione w wyniku rezygnacji Edmunda FREIBAUERA (Edmund FREIBAUER), o czym Rada została powiadomiona dnia 8 lutego 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Johanna MIKL-LEITNER, "Landesrätin", członek rządu kraju związkowego Dolnej Austrii, zostaje mianowana zastępcą członka Komitetu Regionów na miejsce Edmunda FREIBAUERA na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2004 r.
w sprawie opłaty związanej z zakupem mięsa (opłaty utylizacyjnej) wprowadzonej przez Francję
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4770)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2005/474/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionym artykułem [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W odpowiedzi na skargę Komisja skierowała do Francji, w dniu 15 kwietnia 1999 r., wezwanie do przedstawienia informacji dotyczących opłaty związanej z zakupem mięsa (dalej zwanej "opłatą utylizacyjną"), mającej na celu finansowanie działalności związanych z utylizacją mięsa na terytorium Francji.
Władze francuskie odpowiedziały pismem z dnia 12 maja 1999 r.
(2) Wcześniej Komisja wszczęła przeciwko opłacie utylizacyjnej [2] postępowanie w sprawie naruszenia, przewidziane w art. 226 Traktatu.
Pismem z dnia 29 lipca 1998 r. zostało przekazane Francji upomnienie.
W ślad za nim w dniu 18 września 2000 r. wysłana została uzasadniona opinia.
W dniu 26 czerwca 2002 r. Komisja podjęła decyzję o zamknięciu postępowania.
(3) Środek został wpisany do rejestru pomocy nienotyfikowanych, pod numerem NN 17/2001.
Uzupełnienie skargi początkowej zostało odebrane w marcu 2001 r.
Tymczasem Komisja otrzymała kolejną skargę podejmującą elementy pierwszej skargi.
(4) Pismem z dnia 10 lipca 2002 r.
Komisja poinformowała Francję o swej decyzji o wszczęciu, w odniesieniu do opłaty utylizacyjnej, procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu.
(5) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
Komisja wezwała inne Państwa Członkowskie i zainteresowane strony trzecie do przedstawienia swych uwag na temat rozpatrywanej pomocy.
(6) Władze francuskie przesłały wyjaśnienia pismem z dnia 10 października 2002 r.
Komisja otrzymała uwagi od stron trzecich, które zostały przekazane władzom francuskim pismem dnia 11 lutego 2003 r.; władze francuskie odpowiedziały na nie pismem z dnia 9 kwietnia 2003 r.
Od władz francuskich zażądano informacji dodatkowych pismem z dnia 14 lipca 2004 r., zaś władze te przesłały je pismem z dnia 23 września 2004 r.
(7) Niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie finansowania publicznej służby utylizacyjnej (dalej zwanej "SPE") w okresie między dniem 1 stycznia 1997 r. a dniem 31 grudnia 2002 r., który był rokiem wszczęcia postępowania wyjaśniającego.
Finansowanie SPE od dnia 1 stycznia 2003 r. jest rozpatrywane w ramach pomocy państwa nr NN 8/2004.
(8) Opłata utylizacyjna została zniesiona od dnia 1 stycznia 2004 r.
Finansowanie SPE jest teraz zapewnione przez wpływy z "podatku od uboju", wobec którego Komisja nie zgłosiła zastrzeżeń [4].
W ramach opracowywania akt niniejszej sprawy władze francuskie przesłały Komisji, pismem z dnia 29 grudnia 2003 r., informacje także stosowne dla tej sprawy,
II.
OPIS
1.
OPŁATA UTYLIZACYJNA
(9) Opłata utylizacyjna została ustanowiona art. 302a ZD francuskiego Kodeksu Podatkowego, wywodzącego się z art. 1 francuskiej ustawy nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r., w sprawie zbierania i usuwania zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych i wprowadzającej zmiany w Kodeksie rolnym [5].
Zgodnie z tym przepisem opłata utylizacyjna weszła w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
(10) Ustawa nr 96-1139 wprowadza zmianę do art. 264 francuskiego Kodeksu Rolnego, który obecnie stanowi, co następuje: "zbieranie i usuwanie zwłok zwierzęcych, jak również odpadów poubojowych mięsa oraz podrobów, uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi i zwierzęta, jest zadaniem służby publicznej, która należy do kompetencji państwa".
(11) Natomiast zgodnie z art. 271 Kodeksu Rolnego, także zmienionego przez wspomnianą ustawę, "usuwanie odpadów weterynaryjnych, poza wymienionymi w art. 264, oraz odpadów pochodzenia zwierzęcego z ubojni lub zakładów zajmujących się lub przygotowujących zwierzęce środki spożywcze lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, nie leży w gestii publicznej służby utylizacyjnej.
Jest to obowiązek wyłącznie tych ubojni i zakładów.
Poza przypadkami, kiedy one same są uprawnione lub zarejestrowane w tym celu, zobowiązane są do powierzenia utylizacji zakładom uprawnionym do tej działalności lub zarejestrowanym jako takie przez władze administracyjne.".
(12) Do zadania służby publicznej należy zbiórka padłych zwierząt na terytorium kraju, a w szczególności ubitych w ubojniach we Francji, niezdatnych do spożycia przez ludzi.
Zbiórka zwłok zwierzęcych ma miejsce tylko w przypadku zwierząt, czy ich części o wadze minimalnej 40 kg.
Ustawa wyłącza w szczególny sposób korzystanie z usług SPE, finansowanej przez opłatę utylizacyjną, przez osoby będące w posiadaniu lub przechowujące zwłoki zwierzęce.
Osoby te "mogą" przekazać je osobie uprawnionej, jednak nie są do tego zobowiązane (art. 265 II Kodeksu rolnego).
Wyłączone są zatem wszystkie zwłoki zwierząt domowych, należące do osób prywatnych, które opłacają usługi utylizacyjne.
(13) Przedsiębiorstwa prywatne odpowiedzialne za świadczenie usług utylizacyjnych zostają wybrane przez prefektów w drodze procedury przetargowej, której warunki są określone w Kodeksie rolnym.
Warunki przetargowe przewidują sposób wynagrodzenia za działania, których wykonanie zostaje powierzone zwycięzcy przetargu. Wynagrodzenie to jest oddzielne od innych wynagrodzeń otrzymanych od użytkowników usług publicznych.
W związku z tym zakłady utylizacyjne odpowiedzialne za SPE muszą świadczyć bezpłatnie usługi użytkownikom (głównie hodowcom i ubojniom), związane ze zbiórką oraz usuwaniem, i są wynagradzane wyłącznie przez państwo (art. 264-2 Kodeksu rolnego).
(14) Opłata utylizacyjna odnosi się do zakupu mięsa i innych wyszczególnionych produktów przez każdego, kto zajmuje się sprzedażą detaliczną tych produktów.
(15) Opłata jest należna głównie od osób zajmujących się sprzedażą detaliczną.
Jej podstawę stanowi wartość, bez opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT), zakupów wszelkiego pochodzenia:
- mięsa i podrobów, surowych lub gotowanych, schłodzonych lub zamrożonych, z drobiu, królików, dziczyzny lub z bydła, owiec, kóz, świń, koni, osłów, mułów i ich krzyżówek,
- produktów peklowanych, wędliniarskich, smalców, konserw mięsnych i przerobionych podrobów,
- żywności dla zwierząt na bazie mięsa i podrobów.
Z opłaty zwalnia się przedsiębiorstwa, których obroty w poprzednim roku kalendarzowym były niższe niż 2500000 franków francuskich (FRF) [6] (381122 EUR), przed opodatkowaniem podatkiem VAT.
Stawki opodatkowania opłatą ustala się od miesięcznej kwoty zakupów, bez podatku VAT, na 0,5 % do kwoty 125000 FRF (19056 EUR) i na 0,9 % powyżej kwoty 125000 FRF.
Zostały one następnie podwyższone odpowiednio do 2,1 % i 3,9 % (patrz: motyw 18).
(16) Początkowo, czyli od dnia 1 stycznia 1997 r., przychód z podatku był przeznaczony na specjalnie utworzony fundusz, którego celem było finansowanie usług związanych ze zbiórką i usuwaniem zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi i zwierzęta, czyli rodzajów działalności określonych przez art. 264 Kodeksu rolnego jako zadanie służby publicznej.
Funduszem tym zarządzał Krajowy Ośrodek Zagospodarowania Struktur i Gospodarstw Rolnych (Centre national pour l'aménagement des structures des exploitations agricoles – CNASEA).
(17) Ustawa 98-546 z dnia 2 lipca 1998 r., określająca różne przepisy z zakresu gospodarki i finansów [7], ustanowiła, w okresie od dnia 1 lipca 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r., dodatkową opłatę dla tych samych podatników, głównie w celu finansowania usuwania mączek ze ssaków, niezgodnych z normami wspólnotowymi dotyczącymi inaktywacji czynników gąbczastej encefalopatii bydła (BSE), a w szczególności wydatków związanych z zakupem, przewozem, składowaniem i przetwarzaniem.
Przedsiębiorstwa o obrotach niższych w poprzednim roku kalendarzowym niż 3500000 FRF (533571 EUR), bez podatku VAT, zostały zwolnione z tej dodatkowej opłaty.
Stawki opodatkowania tą opłatą zostały określone według miesięcznych zakupów, bez podatku VAT, na 0,3 % do kwoty 125000 FRF (19056 EUR) i na 0,5 % powyżej kwoty 125000 FRF.
(18) Artykuł 35 skorygowanej ustawy finansowej na rok 2000 (ustawa nr 2000-1353 z dnia 30 grudnia 2000 r.) [8] wniósł pewne zmiany do mechanizmu opłaty utylizacyjnej, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Zmiany te miały na celu zneutralizowanie skutków kryzysu BSE i dodatkowych kosztów z niego wynikających.
W związku z tym podstawa opłaty została też poszerzona o "inne produkty na bazie mięsa".
Ustalono więc nową stawkę opłaty w wysokości 2,1 % w przypadku miesięcznych zakupów za kwotę do 125000 FRF (19056 EUR) i 3,9 % w przypadku zakupów powyżej 125000 FRF.
Ponadto wszystkie przedsiębiorstwa o obrotach w ubiegłym roku kalendarzowym poniżej 5000000 FRF (762245 EUR), bez podatku VAT, zostały zwolnione z opłaty.
Wpływy z opłaty zaś zostały przeznaczone bezpośrednio do ogólnego budżetu państwa, zamiast do funduszu, o którym mowa w motywie 16.
(19) Podwyżka opłaty utylizacyjnej miała odpowiadać w szczególności konieczności niszczenia nie tylko zwłok zwierzęcych i odpadów poubojowych uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi i zwierzęta – których liczba, w wyniku kryzysu BSE, jest z pewnością wyższa niż w przeszłości – lub części zwłok zwierzęcych, które poprzednio przerabiane były na mączki zwierzęce lub inne wyroby, a także mączek zwierzęcych, których użytkowanie zostało tymczasowo zakazane decyzją Rady nr 2000/766/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pasażowalnych encefalopatii gąbczastych oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt [9].
2.
ARGUMENTY PODNOSZONE PRZEZ KOMISJĘ W RAMACH WSZCZĘTEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO
2.1. NA TEMAT POMOCY
(20) Artykuł 86 ust. 2 Traktatu przewiduje, że przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym podlegają normom niniejszego Traktatu, zwłaszcza regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych.
Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
(21) Władze francuskie uważają, że finansowane działania zaliczają się do interesu publicznego.
Komisja, w zasadzie, nie miała nic do zarzucenia, jeśli chodzi o charakter służby publicznej, jaki te władze pragnęły nadać tym usługom.
W istocie chodzi o decyzję uzasadnioną racjami zdrowia publicznego i ochrony środowiska naturalnego.
Jednakże Komisja zażądała od władz francuskich wyszczególnienia wszystkich działań finansowanych za pomocą opłaty utylizacyjnej, w celu oceny ich zasięgu.
Wydawało się, że w rzeczywistości z opłaty tej finansowano także rodzaje działalności nieprzewidziane w ustawie nr 96-1139, takie jak niszczenie mączek zwierzęcych niedopuszczonych do sprzedaży.
(22) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich rozstrzygnął [10], że art. 86 ust. 2 Traktatu powinien być interpretowany w tym sensie, iż nie obejmuje on pomocy państwa, z której korzystają przedsiębiorstwa odpowiedzialne za zarządzanie służbą ogólnego interesu gospodarczego, o ile ten przywilej przekracza dodatkowe koszty służby publicznej.
W chwili wszczęcia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie w Trybunale toczyło się wiele spraw dotyczących kwestii ustalenia, czy dany środek działania należy uznać za pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, jeśli korzyść, jaką osiągają niektóre przedsiębiorstwa, nie przekracza dodatkowych kosztów, ponoszonych przez nie w celu wywiązania się z obowiązków służby publicznej, nałożonych na nie przez ustawodawstwo krajowe.
Komisja uznała, że przede wszystkim należałoby ustalić, czy płatności ze środków publicznych dokonywane na rzecz przedsiębiorstw utylizacyjnych mogą być uznane za działalność zaliczoną do służby publicznej.
Następnie należałoby określić, czy te płatności przekroczyły koszty, jakie poniosły przedsiębiorstwa przy prowadzeniu takich rodzajów działalności.
(23) Tymczasem na etapie wszczęcia postępowania wyjaśniającego Komisja nie dysponowała wszystkimi elementami koniecznymi do stwierdzenia, czy wszystkie kryteria ustanowienia służby publicznej były w pełni przestrzegane.
Aby móc się wypowiedzieć się na temat charakteru procedur przetargowych, stosowanych w danym przypadku dla wyłonienia przedsiębiorstw utylizacyjnych, Komisja zażądała od władz francuskich przekazania jej wszelkich informacji w sprawie realizacji wspomnianych przetargów, pozwalających jej stwierdzić, czy przestrzegano w szczególności dyrektywy Rady nr 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [11], w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości na ten temat [12].
(24) Komisja chciała także dysponować informacjami dotyczącymi w szczególności wpływu pomocy na zainteresowane przedsiębiorstwa i uzyskać dowód na to, że ta pomoc służyła tylko do finansowania dodatkowych kosztów zadań wykonywanych w imię interesu ogólnego, bez możliwości skierowania tych zasobów do innych konkurencyjnych obszarów działalności, którymi te przedsiębiorstwa mogłyby się zajmować.
Komisja, w pełni zgadzając się z tym, że SPE może stanowić usługę ogólnego interesu gospodarczego, stwierdziła, że w chwili wszczęcia postępowania wyjaśniającego utrzymywały się wątpliwości na temat skutków pomocy dla bezpośrednich beneficjentów usługi, jak również sposobu, w jaki sama usługa mogła być finansowana.
(25) W chwili wszczęcia postępowania, pkt 5.6.2 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym [13] (dalej zwanych "wytycznymi rolnymi") umożliwiał zbadanie przypadek po przypadku pomocy na rzecz sektora rolnego, takiej jak pomoc w odniesieniu do zbioru, odzyskiwania i przetwarzania odpadków pochodzenia rolnego.
Badanie to powinno się odbywać z uwzględnieniem zasad przedstawionych w Traktacie i wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska [14].
Zgodnie z tymi wytycznymi, jeśli pomoc okazuje się nieodzowna, powinna być ona ograniczona do ścisłej kompensacji dodatkowych kosztów produkcji w stosunku do cen rynkowych danych produktów lub usług.
Pomoc ta powinna także mieć charakter przejściowy i z reguły degresywny, tak żeby stanowić zachętę, aby w miarę szybko ceny odzwierciedliły koszty.
W tym względzie Komisja opierała się także na pkt 11.4.5 wytycznych rolnych dotyczącym zwalczania chorób zwierząt.
(26) Tymczasem okazuje się, że we Francji beneficjenci (gospodarstwa rolne i zakłady mięsne) nie wnoszą żadnego wkładu do wydatków związanych z usługą.
Dlatego Komisja uważa, że pomoc mogłaby nie odpowiadać warunkom ustanowionym w przepisach Wspólnoty.
Ma więc ona wątpliwości odnośnie do zgodności pomocy polegającej na odciążaniu gospodarstw rolnych i zakładów mięsnych od ponoszenia wydatków związanych ze zbiórką i niszczeniem zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych mięsa i podrobów.
(27) Okazało się, że w ramach systemu francuskiego beneficjenci (gospodarstwa rolne i ubojnie) nawet w najmniejszym stopniu nie uczestniczą w kosztach związanych z utylizacją zwłok zwierzęcych.
Ponadto usługi te wydawały się być bezpłatne w sposób stały i niedegresywny.
W przypadku pomocy państwa nr NN 76/2000 [15] Komisja stwierdziła, że pomoc na usuwanie tusz ma przyczynić się do położenia kresu zwyczajowi spalania, zakopywania lub porzucania przez rolników tusz bardzo zanieczyszczających i szkodliwych dla środowiska naturalnego oraz zdrowia.
Komisja przypomniała także, że zazwyczaj nie zezwala na pomoc operacyjną, która zmniejsza obciążenia finansowe przedsiębiorstw związane z powodowanymi przez nie zanieczyszczeniami lub szkodliwymi skutkami.
Komisja odnotowała, że odstępstwa od tej zasady były już przyznawane, szczególnie w dziedzinie gospodarowania odpadami.
W stadium wszczynania postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie Komisja nie dysponowała informacjami wskazującymi, że taka stała i niemalejąca pomoc w odniesieniu do kosztów zbiórki i późniejszej utylizacji zwłok zwierzęcych była konieczna, a zatem i uzasadniona, zwłaszcza w ramach globalnego programu zwalczania niektórych chorób i/lub dla ochrony zdrowia ludzkiego.
Komisja zauważa również, że ustawodawstwo francuskie wprowadzające obowiązek usuwania zwłok zwierzęcych nie miało zastosowania w odniesieniu do wszystkich rolników.
(28) W odniesieniu do odpadów poubojowych mięsa i podrobów, w chwili wszczęcia postępowania Komisja zezwoliła, w ściśle określonych sytuacjach, na pokrycie przez państwo 100 % niektórych kosztów, jakie normalnie obciążałyby producentów.
Komisja uznała więc, że pomoc związana z usługami utylizacyjnymi w odniesieniu do odpadów pochodzenia zwierzęcego, uznanych za niezdatne do spożycia, mogłyby spełniać warunki wymienione w pkt 11.4.5 wytycznych rolnych i skorzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 pkt c) Traktatu.
Jednakże po to, by móc zastosować to odstępstwo, Komisja zwróciła się do władz francuskich o wykazanie, w odniesieniu do każdego gatunku zwierzęcia, którego usługa ta dotyczy, że chodzi o odpady pochodzące od zwierząt chorych lub takich, których usunięcie miało na celu zapobieżenie rozprzestrzenianiu się choroby zwierząt.
Odnosiło się to również do dodatkowej opłaty wprowadzonej w okresie od dnia 1 lipca 1998 do dnia 31 grudnia 1998 r.
(29) W odniesieniu do przedsiębiorstw handlowych zwolnionych z wnoszenia opłaty, Komisja miała podstawy sądzić, w chwili wszczęcia postępowania wyjaśniającego, że istniała pomoc objęta pkt 3.5 wytycznych rolnych.
Punkt ten przewiduje, że każda forma pomocy, żeby mogła być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, powinna zawierać pewien element motywujący lub wymagać współudziału beneficjenta.
W danym wypadku wydawało się, że zwolnienie polegało na pozbawionym wszelkiego elementu motywującego i wszelkiego współudziału ze strony beneficjentów zmniejszeniu obciążeń.
Tak więc zgodność z zasadami konkurencji nie została, na etapie wszczęcia postępowania wyjaśniającego, udowodniona.
(30) Jeśli chodzi o niszczenie mączek zwierzęcych, Komisja nie była w stanie, na etapie wszczęcia postępowania wyjaśniającego, wypowiedzieć się na temat zgodności jego finansowania z przepisami, z powodu niewiedzy, jakiego dokładnie typu produktu dotyczyła pomoc, a w szczególności, czy mączki wyprodukowane po wprowadzeniu w grudniu 2000 r. przez Wspólnotę zakazu korzystały z tej pomocy.
Ponadto Komisja nie wiedziała, czy pomoc wypłacana w ramach wspomnianego niszczenia zawierała dodatkowe wyrównania dla właścicieli mączek lub dla przedsiębiorstw zobowiązanych do ich niszczenia.
Komisja zażądała od władz francuskich uściślenia typu produktów podlegających pomocy ze wskazaniem daty ich produkcji oraz dostarczenia wszelkich informacji umożliwiających sprawdzenie, w jaki sposób uniknięto wszelkiego dodatkowego wyrównania.
2.2. FINANSOWANIE POMOCY
(31) Przed dniem 31 grudnia 2000 r. SPE była finansowana ze środków pochodzących z opłaty parafiskalnej pobieranej od handlu detalicznego mięsem i produktami mięsnymi.
Wpływy z tej opłaty były przeznaczone na fundusz odpowiedzialny za zarządzanie nią.
Komisja przypomniała, że zazwyczaj uznaje, iż finansowanie pomocy państwa za pośrednictwem obowiązkowych opłat może mieć wpływ na pomoc, dając skutek ochronny przekraczający pomoc jako taką i że wobec tego pomoc nie może być finansowana przez opłaty parafiskalne, obciążające także produkty przywożone z innych Państw Członkowskich.
Komisja uznała, na etapie wszczęcia postępowania wyjaśniającego, że kwota uzyskana z zastosowania opłaty wobec produktów przywożonych z innych Państw Członkowskich z zamiarem finansowania SPE może stanowić finansowanie pomocy niezgodne z zasadami konkurencji i, w konsekwencji, pomoc państwa tak finansowana może być niezgodna z Traktatem.
(32) Od dnia 1 stycznia 2001 r. wpływy z opłaty były bezpośrednio przeznaczone do ogólnego budżetu państwa.
Komisja przypomniała, że uważa zgodnie z przyjętą praktyką, iż, z zasady, włączanie wpływów z opłaty do budżetu państwa uniemożliwia ustalenie związku między tą opłatą i finansowaniem określonej usługi świadczonej i finansowanej przez państwo.
Nie można zatem stwierdzić, iż opłata ma charakter dyskryminujący w stosunku do innych produktów, ponieważ wpływy z opłaty łączą się z innymi wpływami budżetu państwa i niemożliwe jest przypisanie jej bezpośredniego finansowania pomocy.
(33) Jednakże istniały poważne wątpliwości co do rzeczywistego rozdziału między wpływami a ich wykorzystaniem, ponieważ okazało się, że po wpłynięciu do budżetu wpływy z opłaty były przydzielone do konkretnego rozdziału budżetu Ministerstwa Rolnictwa, skąd byłyby następnie przekazywane do budżetu CNASEA, organu odpowiedzialnego za zarządzanie finansowe usługami utylizacyjnymi [16].
Co więcej, wpływy z opłaty i suma finansowania usług okazały się prawie identyczne.
(34) Trybunał Sprawiedliwości przypomniał, że ewentualne istnienie związku między systemem podatkowym a systemem pomocy stanowi poważną trudność przy ocenie zgodności pomocy z Traktatem.
Trybunał uściśla, że w przypadku poważnej trudności w ocenie zgodności tej pomocy z postanowieniami Traktatu jedynie wszczynając postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 Traktatu, Komisja będzie w stanie rozstrzygnąć kwestie podnoszone w skargach złożonych w odniesieniu do wspomnianych postanowień [17].
(35) Komisja nie była w stanie, na etapie wszczęcia postępowania wyjaśniającego, wypowiedzieć się na temat zgodności tego systemu pomocy z Traktatem, zwłaszcza że pomoc ta była potencjalnie dyskryminująca wobec produktów przywożonych z innych Państw Członkowskich, także obciążonych tą opłatą.
(36) Komisja zwróciła uwagę, że jeśli finansowanie pomocy państwa zostało uznane za niezgodne ze stosowanymi zasadami konkurencji, pomoc w ten sposób finansowana musi być także uznana za niezgodną, tak długo jak utrzymywałyby się nieprawidłowości w finansowaniu.
W rzeczywistości finansowanie pomocy musi być zgodne z zasadami, aby móc uznać pomoc za zgodną.
2.3.
ARTYKUŁ 86 UST.
2 TRAKTATU
(37) Komisja przypomniała także, że wszelkie naruszenie zasad konkurencji, uzasadniane przy pomocy art. 86 ust. 2 Traktatu, powinno się ograniczać do środków absolutnie niezbędnych dla funkcjonowania służby ogólnego interesu gospodarczego.
Jednakże na etapie wszczęcia postępowania wyjaśniającego Komisja nie widziała, w jaki sposób bezpłatność systemu utylizacyjnego dla hodowców i ubojni była niezbędna dla dobrego funkcjonowania systemu i służby ogólnego interesu gospodarczego.
Komisja nie widziała również, dlaczego dobre funkcjonowanie usług utylizacyjnych wymagało możliwej pomocy operacyjnej na rzecz przedsiębiorstw nieobjętych opłatą lub przedsiębiorstw utylizacyjnych, w zakresie ewentualnych płatności wykraczających poza koszt netto świadczeń usług utylizacyjnych.
Nie rozumiała także, z jakiego powodu konieczne było objęcie opłatą produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich.
(38) Wreszcie, Komisja nie mogła wykluczyć, na etapie wszczęcia postępowania, że wszystkie skutki wynikające z organizacji francuskiego systemu utylizacji mogły wpłynąć na rozwój handlu między Państwami Członkowskimi, w zakresie sprzecznym z interesem Wspólnoty, uniemożliwiając w ten sposób stosowanie art. 86 ust. 2 Traktatu.
Jak stwierdzono powyżej, skutki te mogły dotyczyć zarówno handlu mięsem, jak i usług świadczonych przez ubojnie.
3.
INNE WAŻNE ELEMENTY
(39) Jak już wspomniano w motywie 2, w dniu 18 września 2000 r. Komisja wydała uzasadnioną opinię dotyczącą opłaty utylizacyjnej.
W opinii tej Komisja stwierdziła, że system opłaty utylizacyjnej stanowił środek fiskalny dyskryminujący, niezgodny z art. 90 Traktatu, ponieważ stosował się on do mięsa pochodzącego z innych Państw Członkowskich, mimo że tylko francuscy producenci mięsa korzystali z usług SPE finansowanej z wpływów z tej opłaty.
(40) Ponadto w Trybunale Sprawiedliwości zostało złożone, zgodnie z art. 234 Traktatu, przez apelacyjny sąd administracyjny w Lyonie, pytanie prejudycjalne w sprawie interpretacji art. 87 ust. 1 Traktatu [18], w odniesieniu do opłaty utylizacyjnej.
W dniu 20 listopada 2003 r. sąd wydał wyrok w tej sprawie (dalej zwanej "sprawą GEMO").
(41) W ramach sprawy GEMO apelacyjny sąd administracyjny w Lyonie zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o rozpatrzenie w trybie prejudycjalnym pytania, czy opłatę związaną z zakupem mięsa, przewidzianą przez art. 302 ZD francuskiego Kodeksu podatkowego, można uznać za pomoc w rozumieniu art. 87 Traktatu.
(42) Trybunał odpowiedział, że działalność polegająca na zbiórce i usuwaniu zwłok zwierzęcych i odpadów poubojowych, z jakiej korzystają hodowcy i francuskie ubojnie, należy do państwa.
Trybunał orzekł, że art. 87 ust. 1 Traktatu powinien być interpretowany w ten sposób, iż system zapewniający hodowcom i ubojniom bezpłatną zbiórkę i usuwanie odpadów poubojowych powinien być uznany za pomoc państwa.
III.
UWAGI ZGłOSZONE PRZEZ STRONY TRZECIE
(43) Strony zainteresowane zgłosiły następujące uwagi, które zostały przekazane Francji w dniu 11 lutego 2003 r.
1.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ NIEKTÓRE ZAINTERESOWANE PRZEDSIĘBIORSTWA
(44) Przedsiębiorstwa, które zgłosiły następujące uwagi, prosiły o nieujawnianie ich tożsamości.
Komisja po rozpatrzeniu podanych przez nie powodów uznała za stosowne uszanować ich wolę.
(45) Zdaniem tych przedsiębiorstw opłata utylizacyjna jest pomocą w rozumieniu art. 87 Traktatu w szczególności na rzecz hodowców i ubojni.
Tak więc zgodnie z brzmieniem art. 87 ust. 1 Traktatu, zwalniając hodowców i ubojnie z przypadającego na nich obciążenia finansowego, opłata utylizacyjna przyniosła "niektórym przedsiębiorstwom" ekonomiczną korzyść, która wywiera wpływ na "handel między Państwami Członkowskimi" i "zakłóca konkurencję", ponieważ zmniejsza koszt wywozu francuskiego mięsa i obciąża przywóz mięsa kosztem usuwania niebezpiecznych produktów zwierzęcych, czyli kosztem, którym zostały już obciążone w państwie pochodzenia.
(46) Ponadto przedsiębiorstwa te uważają, że ten środek jest nielegalny, ponieważ Komisja nie została o nim powiadomiona.
Ostateczna decyzja Komisji w sprawie zgodności pomocy nie skutkowałaby ex post unormowaniem przepisów wdrażających pomoc, ponieważ przyjmując je, nie wzięto pod uwagę zakazu, którego dotyczy art. 88 ust. 2 Traktatu.
Przedsiębiorstwa utrzymują, że z tego powodu pomoc jest niezgodna.
(47) Wreszcie, wspomniane przedsiębiorstwa uważają, że usługi utylizacyjne nie powinny być objęte postanowieniami art. 86 ust. 2 Traktatu.
Tak więc, jeśli prawdą jest, że usługi utylizacyjne powinny być finansowane, to finansowanie to niekoniecznie powinno być zapewnione za pośrednictwem niezgodnej pomocy.
Finansowanie to mogłoby oczywiście stanowić obciążenie ponoszone przez użytkowników usług i znajdujące odbicie w cenie mięsa dla konsumentów.
Poza tym opłata stwarza dyskryminację między produktami krajowymi a przywożonymi produktami tego samego rodzaju, co może wpływać niekorzystnie na rozwój handlu w sposób sprzeczny z interesem Wspólnoty.
Przedsiębiorstwa utrzymują, że taka praktyka stanowi przeszkodę w stosowaniu art. 86 ust. 2 Traktatu.
2.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ STOWARZYSZENIE PRZEDSIĘBIORSTW PRZETWORZONYCH PRODUKTÓW SPOŻYWCZYCH (ASSOCIATION DES ENTREPRISES DE PRODUITS ALIMENTAIRES ÉLABORÉS – ADEPALE)
(48) ADEPALE zwraca uwagę, że opłata została wprowadzona ze względu na poważne problemy z utylizacją tusz bydła, będące następstwem choroby BSE.
Otóż największa liczba tusz, jakie musiały zostać zniszczone, pochodziła z bydła mlecznego, które wytwarza mięso tylko w minimalnym stopniu.
W związku z tym ADEPALE ocenia, że obciążenie opłatą wyłącznie "mięsa" i całkowite zwolnienie z niej przetworów mlecznych są nie do zaakceptowania.
Ogólniej ujmując, jeśli należy opodatkować sektory produkujące tusze do usunięcia, trzeba przynajmniej robić to w sposób niedyskryminujący. Powinno to także odnosić się do produktów z jaj.
(49) Ponieważ opłata stosuje się do wartości produktów mięsnych, zawierających co najmniej 10 % mięsa w masie, dotyczy ona różnych i różnorodnych składników dań gotowych, takich jak produkty roślinne, opakowania oraz kosztów stałych i kosztów siły roboczej przedsiębiorstw wytwarzających dania gotowe.
ADEPALE odrzuca próg 10 % dobrany przez administracje francuską i stwierdza, że produktem mięsnym jest produkt, w którym mięso stanowi większość masy.
(50) Ponadto ADEPALE stwierdza, że w praktyce opłata stanowi podatek konsumpcyjny, który obciąża finansowo w sposób dyskryminujący cenę sprzedaży konsumentom niektórych produktów.
Skutkuje to znaczną różnicą w konkurencyjności produktów zawierających ponad 10 % mięsa i wszystkich innych produktów spożywczych, czyli przetworów mlecznych, produktów jaj, produktów roślinnych, a także wszystkich przetworów spożywczych zawierających mniej niż 10 % mięsa.
(51) Wreszcie, jeśli celem opłaty jest zapewnienie zdrowia publicznego, to finansowanie nadzoru sanitarnego nad nim w zasadzie regulowane jest, zdaniem ADEPALE, dyrektywą Rady 96/43/WE z dnia 26 czerwca 1996 r. zmieniającą i konsolidującą dyrektywę 85/73/EWG w celu zapewnienia finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt i niektórych produktów zwierzęcych oraz zmieniająca dyrektywy 90/675/EWG i 91/496/EWG [19] i jej transpozycją do prawa francuskiego.
3.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ FEDERACJĘ PRZEDSIĘBIORSTW HANDLOWYCH I DYSTRYBUCYJNYCH (FÉDÉRATION DES ENTREPRISES DU COMMERCE ET DE LA DISTRIBUTION - FCD)
(52) FCD była już zdania, że pomoc przynosiła podwójną korzyść: ograniczała ryzyko przedsiębiorcy, które normalnie powinno być ponoszone przez przedsiębiorstwa utylizacyjne, i pozwalała na usunięcie kosztu, który normalnie obciążał finansowo budżet hodowców i ubojni, jako producentów tusz oraz odpadów poubojowych.
(53) FCD podkreśla w szczególności, że francuskie przepisy dotyczące finansowania SPE nie są zgodne z art. 86 ust. 2 Traktatu z powodu braku zadowalających środków, zapewniających skuteczną konkurencję przy przyznawaniu zamówień publicznych na utylizację oraz z powodu istnienia dodatkowego wyrównania na finansowanie tej usługi.
(54) FCD informuje także, że fundusze publiczne, z których korzystali utylizatorzy francuscy, były przeznaczone nie tylko na finansowanie SPE, zgodnie z ustawą, ale także na finansowanie innych działalności, które nie wchodziły w zakres stosowania ustawy, takich jak usuwanie mączek zwierzęcych wyprodukowanych zarówno po wprowadzeniu przez Wspólnotę zakazu w grudniu 2000 r., jak i tych wyprodukowanych przed tą datą, na które utylizatorom przekazano pilnie i bez wezwania do składania ofert pomoc w wysokości 205 milionów EUR.
(55) FCD ujawnia istnienie od 2002 r. kolejnej bezprawnej pomocy państwa finansowanej z opłaty związanej z zakupem mięsa, z korzyścią dla drobnych rzeźników, którzy sami usuwają kości i kręgosłupy, pozostające w bezpośredniej styczności z rdzeniem kręgowym bydła w wieku powyżej 12 miesięcy.
Według FCD kwota tej pomocy wynosiła 20 milionów EUR.
4.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ HISZPANIĘ
(56) Hiszpania krytykuje fakt, że przywóz mięsa i produktów mięsnych pochodzących z innych państw jest dyskryminowany przez ten system, ponieważ muszą one uiszczać opłatę, nie otrzymując jakiejkolwiek rekompensaty, a korzyści z opłaty odnoszą jedynie hodowcy francuscy i francuskie ubojnie.
(57) Problem ten, zdaniem Hiszpanii, nasilił się z powodu zniesienia w Hiszpanii od dnia 1 stycznia 2002 r. wszelkich krajowych systemów pomocy oraz ponieważ wszystkie koszty usuwania odpadów mięsnych były zawarte w cenie produktów wywożonych.
Zaś wszelka pomoc w odniesieniu do padłych zwierząt na terenie gospodarstw została zniesiona od tej daty, a ewentualne wydatki hodowców były pokrywane przez system ubezpieczeniowy.
IV.
UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ FRANCJĘ
(58) Pismem z dnia 10 października 2002 r. władze francuskie zgłosiły swoje uwagi na temat decyzji Komisji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu przeciwko rozpatrywanej opłacie.
Dodatkowe wyjaśnienia na prośbę Komisji zostały przesłane pismem z dnia 23 września 2004 r.
(59) Władze francuskie uznały za konieczne przypomnieć krótko ogólną strukturę SPE.
Wyjaśniły one, że SPE została ustanowiona ustawą nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r. w kontekście kryzysu BSE.
Ustawa ta wpisuje się w system zdrowotny, zawierający zwłaszcza dwa istotne rozporządzenia:
- rozporządzenie z dnia 28 czerwca 1996 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 30 grudnia 1991 r. i przewidujące spalanie wyrobów gotowych pochodzących z materiałów wysokiego ryzyka, jakimi są zwierzęta hodowlane nieubite w celu spożycia przez ludzi, inne zwłoki zwierzęce, zwierzęta ubite w ramach zwalczania chorób, odpady zwierząt wykazujących kliniczne objawy chorób przenoszonych na ludzi lub na inne zwierzęta, które padły w czasie transportu, oraz odpady zwierzęce zagrażające zdrowiu ludzi lub zwierząt,
- rozporządzenie z dnia 10 września 1996 r. zawieszające wprowadzanie na rynek i przeznaczanie do spożycia niektórych tkanek zwierzęcych przeżuwaczy i wyrobów je zawierających, zwanych materiałami szczególnego ryzyka (SRM).
Rozporządzenie to przewidywało zawieszenie wprowadzania na rynek oraz stosowania mózgowia, rdzenia kręgowego i gałek ocznych niektórych gatunków bydła, owiec i kóz oraz ich składowanie na takich samych warunkach, jak wyroby wysokiego ryzyka.
(60) Rozporządzenia te, przyjęte w celu zapewnienia ochrony zdrowia konsumentów, z ostrożności zakazywały wprowadzania wymienionych produktów do łańcucha pokarmowego i nakładały obowiązek ich spalania.
Według władz francuskich przepisy te miały sens tylko wtedy, jeśli wpisywały się w system zapewniający całkowitą skuteczność.
Charakteru takiego nie posiadał system utylizacji wynikający z ustawy nr 75-1336 z dnia 31 grudnia 1975 r. uzupełniającej Kodeks rolny i wprowadzającej do niego zmiany w zakresie dotyczącym przemysłu utylizacyjnego [20], który polegał na podniesieniu wartości produktów zbieranych przez utylizatora w zamian za monopol zbiórki w określonej strefie.
(61) W tych warunkach władze francuskie zdecydowały o powołaniu do życia publicznej służby utylizacyjnej odpowiedzialnej za zbiórkę i usuwanie wszystkich materiałów szczególnego ryzyka, przeznaczonych do spalania.
(62) Artykuł 264 Kodeksu rolnego, ze zmianami wprowadzonymi przez ustawę nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r., stanowi, że "zbiórka i usuwanie zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych mięsa i podrobów, uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi i zwierzęta, stanowią zadanie służby publicznej, która należy do kompetencji państwa".
(63) Od momentu przyjęcia ustawy nr 2001-1275 z dnia 28 grudnia 2001 r. pojęcie SRM, które wchodziło w zakres SPE z tytułu odpadów poubojowych, zostało wyraźnie podkreślone we wspomnianych przepisach.
(64) W związku z tym władze francuskie wyjaśniły Komisji, że SPE (publiczna służba utylizacyjna) odpowiedzialna jest tylko za wyroby stanowiące ryzyko dla zdrowia ludzi lub zwierząt, czyli za około 10 % odpadów zwierzęcych w 1996 r., zaś inne produkty uboczne produkcji zwierzęcej są dalej zbierane w ramach umów prawa prywatnego.
Od 2000 r. procent ten wzrósł do 30 % ze względu na zwiększenie się wykazu materiałów szczególnego ryzyka.
System ten różni się od przepisów wprowadzonych na mocy rozporządzenia nr 2000-1166 z dnia 1 grudnia 2000 r.
[21] ustanawiającego odszkodowania dla przedsiębiorstw produkujących niektóre mączki i tłuszcze zakazane rozporządzeniem z dnia 14 listopada 2000 r. w produkcji pasz dla zwierząt.
Ten ostatni system został zgłoszony Komisji w dniu 18 stycznia 2002 r.
(65) Jeśli chodzi o mączki, władze francuskie wyjaśniają, że SPE odpowiedzialne jest tylko za spalanie mączek pochodzących z przerobu wyrobów zebranych w ramach tej służby.
Nie finansuje ona spalania wyrobów wynikających z zakazu wykorzystywania mączek w paszach dla zwierząt.
(66) Finansowanie SPE w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r do dnia 31 grudnia 2002 r. zapewnione było przez opłatę przewidzianą w art. 1 ustawy nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r., z której wpływy przeznaczone były na fundusz zarządzany przez CNASEA.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. służba jest finansowana z budżetu państwa.
1.
NA TEMAT POMOCY DLA ZAKłADÓW UTYLIZACYJNYCH
(67) Władze francuskie sygnalizują, że w pkt 27–48 decyzji o wszczęciu postępowania Komisja dopuszcza, iż SPE, uzasadniona racjami zdrowia publicznego i ochrony środowiska, może wchodzić w zakres pojęcia interesu ogólnego w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu.
Komisja zastanawiała się w szczególności nad wynagradzaniem z funduszy publicznych przedsiębiorstw odpowiedzialnych za SPE.
(68) Władze francuskie wyjaśniły, że całkowita wysokość kwot wypłaconych w okresie 1997–2002 r. zakładom utylizacyjnym wynosi 828552389 EUR.
Odpowiada ona w całości kosztom wydatków publicznej służby utylizacyjnej (SPE).
Kwoty te zostały wypłacone zakładom w wyniku zamówień publicznych albo w wyniku zamówień pozaprzetargowych.
Przetargi były częściej realizowane na szczeblu departamentów i regionów, tak jak i zamówienia pozaprzetargowe, które stanowiły przedmiot rozporządzeń prefektów.
(69) Biorąc pod uwagę warunki przyznawania zamówień publicznych i przepisów stosowanych w przypadku zamówień pozaprzetargowych, władze francuskie uważają, że dokonane wypłaty nie mogły mieć wpływu na jakąkolwiek działalność konkurencyjną przedsiębiorstw beneficjentów.
(70) Władze francuskie zwracają uwagę, że zgodnie z przepisami art. 264-2 Kodeksu rolnego zmienionego rozporządzeniem nr 96-1229 z dnia 27 grudnia 1996 r. w sprawie publicznej służby utylizacyjnej i zmieniającego Kodeks rolny [22], zmieniony rozporządzeniem nr 97-1005 z dnia 30 października 1997 r.
[23], SPE podlega procedurze przyznawania zamówień publicznych.
I tak art. 264-2 Kodeksu rolnego przewiduje w szczególności:
"I – Prefekt w każdym departamencie jest zobowiązany do ustanowienia publicznej służby utylizacyjnej i w tym celu przyznaje, zgodnie z procedurami określonymi w Kodeksie zamówień publicznych, konieczne zamówienia, za które jest osobiście odpowiedzialny w rozumieniu art. 44 tego kodeksu.
Jednakże jeśli charakter działań uzasadnia to, zamówienia mogą być złożone w tym samym przedsiębiorstwie na całość lub część świadczenia, na rzecz wielu departamentów. […]
II – W drodze odstępstwa od przepisów pkt I niniejszego artykułu, niektóre zamówienia konieczne do ustanowienia publicznej służby utylizacyjnej mogą być przyznawane na szczeblu państwa, jeśli względy techniczne lub ekonomiczne uzasadniają koordynację na tym szczeblu […]"
. (71) Władze francuskie tłumaczą, że zgodnie z art. 264-2 Kodeksu rolnego zamówienia te zawierają w szczególności wykaz przepisów administracyjnych określających charakter świadczeń stanowiących przedmiot zamówienia, sposób wynagradzania za świadczenia, za których wykonanie odpowiedzialny jest uprawniony. Wynagrodzenie to jest wyłączone z wszelkich wynagrodzeń otrzymanych od użytkowników służby publicznej, informacje umożliwiające ocenę jakości usługi, jak również wykaz przepisów technicznych określających warunki techniczne zbiórki, transportu, przerobu i w razie potrzeby niszczenia zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych zgodnie z wymogami zdrowotnymi.
(72) Na tej podstawie zamówienia publiczne zostały przyznane na następujących warunkach:
- w 1997 r. zamówienia na szczeblu departamentów składały się z trzech części technicznych, tj. zbiórki, przerobu na mączkę i spalania mączek.
W prawie wszystkich przypadkach nie przyznano zamówień na spalanie, co wyjaśnia utworzenie się znacznych zapasów mączek pochodzących od produktów należących do publicznej służby utylizacyjnej,
- w 1998 r. zamówienia przyznane na szczeblu departamentów dotyczyły tylko zbiórki i wyrobu mączek.
W odniesieniu do spalania uruchomiono przetarg ogólnopaństwowy, który okazał się nieskuteczny ze względu na brak odpowiedniej infrastruktury.
Cementownie, które okazały się przemysłem najlepiej dostosowanym w nagłych wypadkach do spalania mączek jako paliwa zastępczego, musiały zostać dostosowane pod względem technicznym i nie zawsze były położone w regionach wytwarzających odpady z rozpatrywanych zwierząt,
- w 1999 i 2000 r. zamówienia dotyczące zbiórki i przerobu zostały odnowione na szczeblu departamentów, a zamówienia dotyczące spalania zostały zawarte tylko w departamentach "wyrabiających" mączki, bądź ze względu na obecność na jego terenie zakładu przetwórczego, bądź ze względu na istnienie zapasu mączek.
(73) Władze francuskie podkreśliły, że większość procedur zamówień publicznych nie pozwoliła na zapewnienie świadczeń niezbędnych do dobrego funkcjonowania SPE.
(74) Władze francuskie musiały, przy wielu okazjach i w szczególności w odniesieniu do spalania mączek, udzielać zamówień pozaprzetargowych ze względu na nagły przypadek, warunki zdrowotne i porządek publiczny.
Zamówienia te były udzielane na podstawie zarządzenia nr 59-63 z dnia 6 stycznia 1959 r. w sprawie zamówień na towary i usługi [24] oraz rozporządzenia wykonawczego nr 62-367 z dnia 26 marca 1962 r. [25].
(75) Przepisy te przewidują w szczególności, że wynagrodzenie za wymagane świadczenia jest wypłacane w formie odszkodowań mających kompensować tylko straty materialne, bezpośrednie i udowodnione poniesione, w wyniku zamówienia, przez świadczącego usługę.
Te odszkodowania uwzględniają wyłącznie rzeczywiste i konieczne wydatki zadeklarowane przez świadczącego usługę w odniesieniu do wynagrodzenia za pracę, amortyzacji i wpływów z kapitału, wycenione na normalnych podstawach.
Natomiast żadne odszkodowanie nie należy się z tytułu pozbawienia zysku, jakiego mogło dostarczyć świadczącemu usługę swobodne rozporządzanie dobrami z tytułu przyznanego zamówienia lub w pełni swobodna kontynuacja jego działalności zawodowej.
(76) Władze francuskie przekazały tabelę zwięźle przedstawiającą, z rozbiciem na lata i departamenty, zamówienia publiczne i zamówienia pozaprzetargowe.
Ta orientacyjna tabela jest wynikiem ankiety przeprowadzonej w departamentach.
(77) Władze francuskie wyjaśniły, że zamówienia publiczne zostały przyznane w pierwszym rzędzie na szczeblu departamentów na zróżnicowane okresy (od 6 miesięcy do trzech lat).
Zamówienia pozaprzetargowe były konieczne, aby załagodzić skutki bezowocnych przetargów lub aby zapewnić kontynuację działania publicznej służby utylizacyjnej w trakcie przygotowywania zamówień lub z powodu nagłego wzrostu liczby i charakteru produktów ubocznych przeznaczonych do zniszczenia, wynikających z nowych środków działania w zakresie ochrony zdrowia.
(78) W tabeli, o której mowa w motywie 76, przedstawiono przyznawanie zamówień pozaprzetargowych, od chwili wprowadzenia SPE (w 1997 r.), ze względów zdrowotnych w nagłych przypadkach. Następnie przyznawano regularnie zamówienia publiczne na zbiórkę i przerób produktów ubocznych w okresie od 1998 do 2000 r.
Od roku 2000 pojawiły się trudności z odnawianiem zamówień publicznych, ze względu na bardzo istotne zmiany w zakresie rozpatrywanych materiałów ryzyka.
W 2001 r. regionalne przetargi, przeprowadzone według krajowego modelu zgodnie z nowym Kodeksem zamówień publicznych (Code des marchés publics), okazały się bezowocne i doprowadziły od 2002 r. do upowszechnienia, w nagłych przypadkach, odwoływania się do zamówień pozaprzetargowych.
Od tego czasu, zdaniem władz francuskich, państwo nie chciało angażować się w długoterminowe umowy z powodu niepewności prawnych związanych z francuskim systemem ze względu na początkowe dyskusje na temat projektu wytycznych Komisji.
(79) W tym kontekście prawnym za utylizację odpowiedzialnych było wiele przedsiębiorstw.
Najważniejsze z nich: CAILLAUD, SARIA, FERSO-BIO i Équarrissage Moderne du Var, posiadają trzynaście zakładów przerabiających surowe odpady z SPE na mączki zwierzęce.
Inne przedsiębiorstwa, takie jak VERDANNET i SOTRAMO, zapewniają jedynie zbiórkę odpadów.
Jeszcze inne zajmują się spalaniem mączek.
Są to cztery cementownie: LAFARGE, CALCIA, VICAT i HOLCIM.
(80) Władze francuskie informują, że na wszystkich etapach zbiórki i przerobu odpady, za które odpowiedzialna jest SPE, stanowią przedmiot oddzielnej obróbki.
Przetwarzanie odbywa się w zakładach zatwierdzonych rozporządzeniem w sprawie zakładów zatwierdzonych do obróbki materiałów wysokiego ryzyka.
Biorąc pod uwagę tę specyfikę, okazuje się, że obróbka materiałów, za które odpowiedzialna jest SPE, stanowi niemal całkowitą działalność tych zakładów.
Można zatem dokładnie zidentyfikować świadczone usługi.
Płatności za te usługi można oszacować średnio na 30 % obrotu zakładów sektora przetwarzania.
(81) W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, że SPE ustanowiono na podstawie aktu prawnego oraz wymogi związane z zamówieniami publicznymi lub z zamówieniami pozaprzetargowymi, władze francuskie uważają, że wynagrodzenie wypłacone przedsiębiorstwom świadczącym usługi w ramach SPE nie przekracza dodatkowych kosztów związanych z wykonaniem należących do nich obowiązków.
2.
NA TEMAT ISTNIENIA POMOCY DLA HODOWCÓW I UBOJNI
(82) Władze francuskie przypominają, że zdaniem Komisji całkowite zwolnienie hodowców i ubojni z opłat za zbiórkę zwłok zwierzęcych i odpadów mogłoby stanowić pomoc, ponieważ to oni powinni ponosić koszty zbiórki i niszczenia odpadów.
Komisja uważa, że nawet gdyby taka pomoc była uzasadniona zwalczaniem chorób, mogłaby ona być niezgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ przekracza środki dopuszczone zgodnie z wytycznymi rolnymi.
(83) Przede wszystkim władze francuskie zwracają uwagę Komisji na szczególny charakter rynku mięsnego w okresie między 1996 i 2000 r.
Rzeczywiście, kiedy zwłoki zwierzęce i inne odpady zostały uznane we Francji, rozporządzeniami z dnia 28 czerwca i z dnia 10 września 1996 r., za niezdatne do spożycia i poddane obowiązkowi spalania, to te same produkty w innych Państwach Członkowskich były dalej przetwarzane.
(84) Na poziomie Wspólnoty decyzje wymagające wycofania z rynku i niszczenia tych produktów zaczęły obowiązywać, w odniesieniu do materiałów szczególnego ryzyka, dopiero od dnia 1 października 2000 r., na mocy decyzji Komisji 2000/418/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. regulującej wykorzystanie materiałów stanowiących ryzyko w zakresie przenośnych gąbczastych encefalopatii i zmieniającej decyzję 94/474/WE [26] oraz od dnia 1 marca 2001 r. na mocy decyzji Komisji nr 2001/25/WE z dnia 27 grudnia 2000 r. zakazującej stosowania niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w karmieniu zwierząt [27].
(85) Przez cztery lata, z powodu braku harmonizacji, według władz francuskich, w innych Państwach Członkowskich cena wołowiny, która uwzględniała ewentualny koszt zbiórki zwłok zwierzęcych i innych odpadów, uwzględniała również waloryzację tych produktów.
We Francji zwolnienie tych produktów z kosztów utylizacji mogło odbić się na cenie mięsa w sektorze wołowiny, ale wpływ ten nie mógł być, zdaniem władz francuskich, większy od wpływu kosztów uiszczenia, z góry, opłaty utylizacyjnej.
(86) Władze francuskie są zdania, że gdyby skutkiem ustanowienia SPE miała być obniżka ceny mięsa, to przyniosłaby ona wyraźną korzyść francuskiemu wywozowi mięsa do innych Państw Członkowskich, co nie nastąpiło.
Nie odnotowano wzrostu wywozu do Zjednoczonego Królestwa, jedynego Państwa Członkowskiego, w którym, ze względu na zasięg kryzysu BSE, został uruchomiony poważny system przetwarzania i spalania zwłok zwierzęcych.
(87) Gdyby Komisja stwierdziła jednak, że miała miejsce pomoc w rozumieniu art. 87 Traktatu, to zdaniem władz francuskich pomoc ta jest uzasadniona jako środek wchodzący w zakres systemu zwalczania chorób zwierząt.
Jej zgodność powinna zostać rozpatrzona w świetle dokumentu roboczego z dnia 10 listopada 1986 r., mającego zastosowanie w odniesieniu do ustanawiania publicznej służby utylizacyjnej lub w świetle wytycznych rolnych, a w szczególności ich pkt 11.4 i następnych.
Przepisy przyjęte we Francji mają jedynie na celu usunięcie ryzyka skażenia.
(88) Bez względu na podstawę przyjętą przez Komisję, władze francuskie uważają, że pomoc może być dozwolona w sytuacji, kiedy przepisy wspólnotowe lub krajowe pozwalają utworzyć urzędowe ramy zwalczania chorób, stawiając sobie w szczególności za cel ich wykorzenienie poprzez zastosowanie środków przymusowych, które są rekompensowane.
W tym wypadku faktem jest, że środki zwalczania BSE były częścią całości środków przyjętych tak na szczeblu Wspólnoty, jak i na szczeblu krajowym.
(89) Kryzys BSE uświadomił istnienie ryzyka dla zdrowia, jakie stwarza wykorzystywanie zwłok zwierzęcych i odpadów "wysokiego ryzyka" oraz materiałów szczególnego ryzyka w paszach dla zwierząt.
W związku z powyższym należy całkowicie usunąć produkty uznane za niebezpieczne w warunkach, które nie stanowią ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt.
(90) W odniesieniu do zwłok zwierzęcych, władze francuskie stwierdzają, że sama Komisja zrozumiała, że istnieje konieczność zakazu wykorzystywania tych produktów, zakazując ich stosowania do produkcji pasz dla zwierząt hodowlanych, nie tylko zwierząt ubitych w gospodarstwach w ramach zwalczania chorób, ale także wszelkiego bydła, kóz, owiec, zwierząt nieparzystnokopytnych i drobiu padłych w gospodarstwach, ale nieubitych w celu spożycia przez ludzi (wyżej wspomniana decyzja 2001/25/WE).
(91) Władze francuskie stwierdzają, że ponadto okazało się, iż wyłączenie zwłok zwierzęcych z łańcucha pokarmowego zwierząt hodowlanych, w 2001 r., spowodowało w innych zainteresowanych Państwach Członkowskich, przyjęcie środków państwowych pokrywających w całości koszty związane z usuwaniem zwłok zwierzęcych.
(92) Zdaniem władz francuskich odpady poubojowe należą do tej samej kategorii produktów niebezpiecznych dla zdrowia ludzi i zwierząt.
Dotyczą one produktów uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi, których wykaz podany został w rozporządzeniu z dnia 17 marca 1992 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać ubojnie zwierząt rzeźnych, w odniesieniu do produkcji i wprowadzania na rynek mięsa świeżego oraz określenia warunków inspekcji sanitarnej w tych zakładach, i w rozporządzeniu z dnia 8 czerwca 1996 r. w sprawie określenia warunków inspekcji sanitarnej poubojowej drobiu, które stanowią w szczególności transpozycję różnych dyrektyw wspólnotowych przyjętych w dziedzinie zdrowia.
(93) Podczas zbiórki i przerobu zarówno zwłoki zwierzęce, jak i odpady poubojowe, włącznie z SRM, są oddzielone od innych odpadów.
(94) W związku z powyższym władze francuskie uważają, że środki finansowane przez SPE są uzasadnione z tytułu zwalczania chorób zwierząt.
3.
NA TEMAT ISTNIENIA POMOCY DLA PRZEDSIęBIORSTW ZWOLNIONYCH Z UISZCZANIA OPłATY
(95) Jeśli chodzi o możliwość istnienia pomocy na rzecz przedsiębiorstw zwolnionych z opłaty przewidzianej w art. 1 ustawy nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r. i określonej w art. 302a ZD Ogólnego kodeksu podatkowego, władze francuskie wyjaśniły, co następuje.
(96) W okresie od 1997 do 2000 r. opłata była należna od każdej osoby zajmującej się detaliczną sprzedażą mięsa i innych produktów, takich jak wyroby peklowane, wędliny, smalce, konserwy mięsne, podroby przetworzone i pasze dla zwierząt na bazie mięsa oraz podrobów, której obroty w poprzednim roku kalendarzowym wynosiły co najmniej 2,5 miliona FRF bez podatku VAT.
(97) Artykuł 35 ustawy finansowej korygującej na rok 2000 poszerzył podstawę opłaty na wszystkie wyroby na bazie mięsa.
(98) Od dnia 1 stycznia 2001 r. stawki nakładane z uwzględnieniem wielkości miesięcznych zakupów bez podatku VAT także zostały podwyższone z 0,6 % do 2,1 % w przypadku zakupów poniżej 125000 FRF i z 1 % do 3,9 % w przypadku zakupów powyżej 125000 FRF.
Próg opodatkowania został współzależnie podniesiony do 5 milionów FRF (763000 EUR) bez podatku VAT.
(99) Zdaniem władz francuskich ustalenie progu opodatkowania opiera się na kryterium obiektywnym i racjonalnym.
Ponieważ jest on wyliczony w zależności od obrotów uzyskanych przez płatników opłaty, nie zakłóca konkurencji między nimi.
(100) Według władz francuskich kryterium jest obiektywne, ponieważ przy ustalaniu progu nie uwzględnia się żadnych innych motywów niż uzyskane dochody.
Jest to racjonalne, ponieważ próg ten odpowiada progowi opodatkowania podatkiem VAT.
Z tego względu władze francuskie przypominają, że opłata związana z zakupem mięsa jest pobierana i monitorowana zgodnie z zasadami stosowanymi w odniesieniu do podatku VAT.
Takie same progi były przyjęte w odniesieniu do innych opłat, jak np. opłata od niektórych wydatków na reklamę.
(101) W rzeczywistości z opłaty zwolnieni są drobni przedsiębiorcy, jak np. drobni rzeźnicy i drobne wędliniarnie, dla których uiszczanie opłaty byłoby zbyt kosztowne.
(102) Ponadto władze francuskie zwracają uwagę, że nawet gdyby argument Komisji, że ten wybór progu może wpłynąć ujemnie na handel wewnątrz Wspólnoty miałby zostać przyjęty, konsekwencje tego wyboru byłyby bardzo ograniczone, ponieważ:
- supermarkety zaopatrują się głównie na rynku francuskim.
Przywozy mięsa pochodzącego z innych Państw Członkowskich wynoszą około 16 % całego mięsa spożywanego we Francji i przeznaczone są w szczególności na potrzeby gastronomii.
Supermarkety nie sprzedają więc mięsa pochodzącego z innych Państw Członkowskich w znacznych ilościach,
- wyspecjalizowani rzeźnicy nie sprzedają wyłącznie mięsa pochodzącego z terenu regionu lub kraju.
Przeciwnie, niektórzy zaopatrują się w znacznej mierze za granicą.
4.
NA TEMAT FINANSOWANIA SYSTEMU
(103) Władze francuskie stwierdzają, że Komisja uważa, iż SPE mogłaby być finansowana za pomocą opłaty niezgodnej z art. 90 Traktatu, zakazującym wprowadzania dyskryminującego opodatkowania wewnętrznego.
Odnoszą się one w szczególności do postępowania w sprawie naruszenia wszczętego w 1998 r.
(104) Na ten temat władze francuskie odesłały Komisję do argumentów przedstawionych w ich piśmie do Komisji z dnia 18 września 1998 r. w odpowiedzi na upomnienie z dnia 29 lipca 1998 r.
W piśmie tym władze francuskie konkludują, iż opłata utylizacyjna nie spełnia żadnego z kryteriów, które pozwoliłyby na sklasyfikowanie jej jako cła lub opłaty mającej skutek równoważny do cła, lub nawet jako podatku dyskryminującego w rozumieniu Traktatu.
Zwracają one jednak uwagę Komisji na fakt, że w trosce o osiągnięcie porozumienia opłata ta została, od dnia 1 stycznia 2001 r., skierowana do budżetu państwa (art. 35 ustawy finansowej korygującej za rok 2000 – loi de finances rectificative pour 2000).
(105) Zarzut, według którego miałby nie istnieć rzeczywisty rozdział między wpływami z opłaty a ich wykorzystaniem od dnia 1 stycznia 2001 r., władze francuskie uważają za nieuzasadniony.
Opłata, w ten sam sposób co inne porównywalne środki, jest przeznaczona do ogólnego budżetu państwa i nie jest skierowana do konkretnego rozdziału budżetu Ministerstwa Rolnictwa.
Ponieważ to ministerstwo jest odpowiedzialne za funkcjonowanie SPE, sprawą konieczną jest przyznanie mu środków do wypełniania tego zadania.
Władze francuskie zapewniają, że środki te nie pochodzą w żadnym wypadku z wpływów z opłaty pobieranej gdzie indziej.
(106) Władze francuskie przypominają, że przedmiotem ustawy nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r. jest ustanowienie prawa dotyczącego zbiórki i usuwania zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych niezdatnych do spożycia przez ludzi.
W tym celu ustanowiła ona SPE oraz warunki jej finansowania przy pomocy nowej opłaty.
Z tego tytułu ustawa nr 96-1139 równocześnie wprowadza zmiany do Kodeksu rolnego i do Ogólnego kodeksu podatkowego.
Przepis wprowadzony do Ogólnego kodeksu podatkowego przez art. 1 ustawy nr 96-1139 mógłby zostać wprowadzony, w sposób równie właściwy, do ustawy finansowej na rok 1997.
Jednakże z powodów proceduralnych, w celu zapewnienia równoległości między nowymi wydatkami państwa a niezbędnymi dochodami i z powodu ich podobnych celów (wtedy wpływy z opłaty miały być przeznaczone do zasilania funduszu na finansowanie SPE), w ustawie nr 96-1139 przewidziano wprowadzenie art. 302bis ZD do Ogólnego kodeksu podatkowego.
(107) Władze francuskie przypominają, że opłata wprowadzona przez art. 302a ZD Ogólnego kodeksu podatkowego jest opłatą związaną z zakupem mięsa.
Mimo że popularnie zwana "opłatą utylizacyjną" ze względu na jej pierwotny cel, nigdy nie nosiła takiej nazwy oficjalnie.
Ustęp B art. 1 ustawy nr 96-1139 przewidywał, że wpływy z opłaty zebrane z tytułu art. 302a ZD Ogólnego kodeksu podatkowego są przeznaczone na fundusz do finansowania zbiórki i usuwania zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych niezdatnych do spożycia.
(108) Ustawa finansowa korygująca na rok 2000 położyła kres zasilaniu funduszu przez wpływy z opłaty związanej z zakupem mięsa po dniu 31 grudnia 2000 r.
Odtąd opłata związana z zakupem mięsa, która pojawia się jako taka we wpływach podatkowych budżetu państwa, od dnia 1 stycznia 2001 r. nie jest już przeznaczana na wydatki specjalne, ale wpłacana do ogólnego budżetu państwa.
Fundusz ustanowiony na mocy ustawy nr 96-1139 nie jest już zasilany.
Został on zamknięty, a wydatki związane z SPE weszły bezpośrednio do budżetu Ministerstwa Rolnictwa na takich samych zasadach, jak wszystkie inne wydatki, za które ministerstwo jest odpowiedzialne.
Ustawa finansowa korygująca na rok 2000 nie ma na celu zmiany tytułu ustawy nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r. ustanawiającej SPE, ale zmianę Ogólnego kodeksu podatkowego i sposobu finansowania wspomnianej służby publicznej poprzez ustanowienie specjalnego rozdziału w budżecie.
(109) Jeśli chodzi o zmiany w wysokości opłaty po roku 2000, władze francuskie twierdzą, że dokonały zmiany stóp i podstawy opłaty związanej z zakupem mięsa w dniu 1 stycznia 2001 r., gdy wpływy z opłaty zostały przypisane do ogólnego budżetu państwa.
Do dnia 1 stycznia 2004 r. nie podlegała ona żadnym zmianom.
Podwyżki wprowadzone w ustawie finansowej korygującej na rok 2000 miały na celu, poza innymi środkami natury fiskalnej i budżetowej, dopasować wydatki i dochody państwa.
(110) Według władz francuskich finansowanie SPE przez Ministerstwo Rolnictwa stanowiło nowy poważny wydatek, który wpłynął na ponowne zrównoważenie zasobów państwa.
Od tej daty nie istnieje już środek indeksacji stóp opłaty w zależności od potrzeb finansowania SPE.
Ponadto władze francuskie wyjaśniają, że zmiany stóp i podstawy opłaty były źródłem przychodu, który od 2001 r. był wyraźnie wyższy od wydatków na SPE z bardziej ogólnych powodów równowagi budżetowej (patrz: tabela 1).
(111) Władze francuskie sprecyzowały, że fundusze przeznaczone na SPE nie zostały wykorzystane do innych celów niż finansowanie tej służby.
Od 1997 do 2000 r. fundusz zarządzany przez CNASEA był wykorzystywany jedynie na zbiórkę, przetwarzanie i spalanie produktów wysokiego ryzyka przez SPE.
Nie mógłby być wykorzystywany do innego zastosowania, ponieważ zdaniem władz francuskich w tym okresie inne produkty uboczne utylizacji były przerabiane.
(112) Ponadto wpływy z opłaty są znacznie niższe od kosztu SPE w tym okresie.
Po dniu 1 stycznia 2001 r. finansowanie niezbędne dla funkcjonowania SPE było przyznawane, w drodze corocznego głosowania przez parlament, na rzecz Ministerstwa Rolnictwa, zobowiązanego do zapewnienia finansowania i funkcjonowania SPE.
Kwoty określano wyłącznie na podstawie przewidywanych wydatków na SPE i bez związku z wysokością wpływów, których źródłem mogłaby być opłata.
(113) Wreszcie władze francuskie przypominają, że wpływy z opłaty zasilały specjalny fundusz przeznaczony do finansowania SPE tylko w okresie od 1997 do 2000 r.
W tym okresie Ministerstwo Rolnictwa nie przyznało więc środków na pokrycie wydatków na SPE.
Rozdział 44-71 budżetu został utworzony w 2001 r.
Od 1997 do 2000 r. fundusz zasilany przez opłatę związaną z zakupem mięsa nie spowodował powstania nadwyżek.
(114) Według władz francuskich po dniu 1 stycznia 2001 r. nie można ustalić związku między pobieraniem opłaty a środkami przyznanymi przez Ministerstwo Rolnictwa, które pochodzą ze środków budżetowych państwa.
(115) Tabela 1, przekazana przez władze francuskie, wykazuje wpływy z opłaty i wydatki na SPE.
Wynika z niej, że całkowite wpływy z opłaty utylizacyjnej wyniosły w okresie od 1997 do 2002 r. 1337676215 EUR, zaś całkowite wydatki na SPE wyniosły 828552389 EUR.
(w EUR) _BAR_
_BAR_ Wpływy z opłaty zarejestrowane w Skarbie Państwa _BAR_ Wydatki na SPE _BAR_ Wpływy z opłaty zarejestrowane w Skarbie Państwa _BAR_ Budżet przekazany do CNASEA _BAR_ Wydatki na SPE _BAR_
1997 _BAR_ 83702949 _BAR_ 63577613 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
1998 _BAR_ 111557213 _BAR_ 101235325 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
1999 _BAR_ 98223855 _BAR_ 104428265 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
2000 _BAR_ 93868217 _BAR_ 147839108 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Podsuma 1 _BAR_ 387352234 _BAR_ 417080311 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
2001 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 423083271 _BAR_ 185684975 _BAR_ 181777656 _BAR_
2002 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 527240710 _BAR_ 224891780 _BAR_ 229694422 _BAR_
Poduma 2 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 950323981 _BAR_ 410576755 _BAR_ 411472078 _BAR_
5.
SPOSTRZEŻENIA DOTYCZĄCE UWAG ZGŁOSZONYCH PRZEZ STRONY TRZECIE
(116) Pismem z dnia 9 kwietnia 2003 r. władze francuskie odpowiedziały na uwagi zgłoszone przez strony trzecie przedstawiając następujące komentarze.
(117) Odnośnie do zarzutu, według którego SPE nie należy do zakresu stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu, władze francuskie uważają, iż przedsiębiorstwa odpowiedzialne za SPE powinny być uważane za przedsiębiorstwa odpowiedzialne za usługi ogólnego interesu gospodarczego, zwłaszcza ze względu na ochronę zdrowia publicznego.
(118) Jeśli chodzi o uwagi zgłoszone przez FCD, władze francuskie podkreśliły, że SPE zajmuje się zbiórką i niszczeniem produktów wysokiego ryzyka, bez względu na ich pochodzenie, zatem wszyscy korzystający z usług PRS są traktowani w jednakowy sposób.
(119) Odnośnie do rzekomego dodatkowego wyrównania przy opłacaniu SPE, władze francuskie utrzymują, że dodatkowe wyrównanie nie może występować przy opłacaniu zakładów utylizacyjnych, ponieważ usługi te są wynagradzane w ramach bądź procedur zamówień publicznych, bądź zamówień pozaprzetargowych pociągających za sobą odszkodowania rekompensujące straty materialne, bezpośrednie i udowodnione poniesione, w wyniku zamówienia, przez świadczącego usługę
(120) Władze francuskie wyjaśniają, że w przeciwieństwie do twierdzeń FCD, fundusze przeznaczone na finansowanie SPE nie są wykorzystywane na finansowania innych rodzajów działalności niewchodzących w zakres stosowania ustawy.
SPE różni się zatem od systemu ustanowionego w celu niszczenia mączek w wyniku zakazu stosowania tych mączek w paszach dla zwierząt.
(121) Władze francuskie wyjaśniają, że objęcie zakresem działania SPE wszystkich materiałów szczególnego (SRM), na co powołuje się FCD, stanowi jedynie wprowadzenie w życie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [28].
Przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia kręgosłupy bydła starszego niż dwanaście miesięcy nie były sklasyfikowane jako SRM.
Wszystkie SRM, które nie zostały sklasyfikowane pod tym pojęciem w prawie francuskim, zaliczały się, według władz francuskich, do kategorii odpadów poubojowych.
Włączenie kręgosłupów do wykazu SRM, mimo że nie są one usuwane w ubojni, lecz w sklepie mięsnym, sprawiło, że władze francuskie w sposób wyraźny uznały SRM w ustawie.
W związku z tym zmiana ustawodawstwa wpłynęłaby na zastosowanie zasady równego traktowania, co oznacza, że każdy posiadacz SRM mógłby korzystać, na takich samych warunkach, z SPE.
(122) Jeśli chodzi o uwagi rządu hiszpańskiego, to władze francuskie dostarczyły danych liczbowych wykazujących, że w przeciwieństwie do wywozu mięsa francuskiego hiszpański wywóz mięsa świeżego lub mięsa mrożonego, przeznaczonego zarówno dla Państw Członkowskich, jak i dla krajów trzecich, wzrósł od 1995 r.
W tych warunkach władze francuskie uznają, że władze hiszpańskie nie mogą twierdzić, że bezpłatne usługi świadczone przez SPE we Francji miały niekorzystny wpływ na rozwój handlu mięsem, ponieważ nie mają żadnych dowodów na poparcie tej tezy.
V. OCENA
1.
ARTYKUŁ 87 UST.
1 TRAKTATU.
(123) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(124) Artykuły 87–89 Traktatu mają zastosowanie do sektora wieprzowiny na mocy art. 21 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [29]. Mają one zastosowanie do sektora wołowiny na mocy art. 40 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [30]. Przed przyjęciem tego ostatniego rozporządzenia miały one zastosowanie do tego samego sektora na mocy art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [31]. Mają one zastosowanie w sektorze mięsa drobiowego na mocy art. 19 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [32].
1.1. ISTNIENIE KORZYŚCI WYBIÓRCZEJ FINANSOWANEJ Z ZASOBÓW PAŃSTWOWYCH
(125) Trybunał Sprawiedliwości miał już okazję wypowiedzieć się na temat francuskiej publicznej służby utylizacyjnej (SPE) w związku ze sprawą GEMO.
W odniesieniu do wspomnianej sprawy Trybunał stwierdził, że zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu należy ustalić, czy w ramach danego systemu prawnego dane zasoby państwowe mogą faworyzować "niektóre przedsiębiorstwa lub produkcję niektórych towarów" w stosunku do innych.
W przypadku odpowiedzi pozytywnej zasoby te spełniają warunek wybiórczości składającej się na pojęcie pomocy państwa, przewidziane przez wspomniany przepis.
(126) Ponadto według Trybunału za pomoc uważa się działania, które bez względu na formę mogą sprzyjać bezpośrednio lub pośrednio przedsiębiorstwom, lub też muszą być uznane za korzyść ekonomiczną, jakiej przedsiębiorstwo korzystające nie mogłoby uzyskać w normalnych warunkach rynkowych [33].
(127) Poza tym, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, za pomoc uznaje się takie działania, które w różnych formach zmniejszają opłaty, jakie normalnie obciążają budżet przedsiębiorstwa, i jakie, mimo że nie stanowią subwencji w ścisłym znaczeniu tego słowa, mają taki sam charakter i identyczne skutki [34].
(128) Rozpatrywany system jest finansowany z opłaty parafiskalnej ustanowionej przez władze publiczne i z tego powodu państwo jest odpowiedzialne za ten system, co zresztą Trybunał uściśla w sprawie GEMO.
(129) W odniesieniu do istnienia i charakteru pomocy, to należy ją utworzyć na poziomie potencjalnych beneficjentów systemu utylizacji i jego finansowania.
Komisja ustaliła, w chwili wszczęcia postępowania wyjaśniającego, następujące podstawowe kategorie potencjalnych beneficjentów SPE:
- zakłady utylizacyjne,
- hodowcy i ubojnie,
- posiadacze mączek zwierzęcych,
- przedsiębiorstwa sprzedające mięso w detalu, których obroty roczne są niższe niż 2,5 miliona FRF (5 milionów FRF od 2001 r.).
W czasie postępowania wyjaśniającego i na podstawie informacji dostarczonych Komisji można było ustalić nową kategorię beneficjentów:
- rzeźnicy i zakłady rozbioru posiadający SRM.
1.1.1. Pomoc dla zakładów utylizacyjnych
(130) Na etapie wszczęcia postępowania wyjaśniającego Komisja uznała, że należało przede wszystkim ustalić, czy płatności ze środków publicznych dla zakładów mogły być uznane za wynagrodzenie za działalność, którą można sklasyfikować jako służbę publiczną.
Następnie należałoby ustalić, czy te płatności przekroczyły koszty poniesione przez te przedsiębiorstwa przy wykonywaniu tych rodzajów działalności.
(131) Zakłady utylizacyjne, zgodnie z ustawodawstwem francuskim, pełnią misję służby publicznej odpowiedzialnej za zbiórkę i usuwanie zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych mięsa i podrobów uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi i zwierzęta.
(132) Trybunał Sprawiedliwości przypomniał w odniesieniu do sprawy GEMO, że zgodnie z art. 264-1 Kodeksu rolnego publiczna służba utylizacyjna została powierzona przedsiębiorstwom uprawnionym do realizacji zamówień publicznych udzielonych przez prefektów każdego departamentu.
(133) Fakt, że SPE jest finansowana z wpływów pochodzących z opłaty parafiskalnej, obciążającej sprzedawców mięsa, powoduje, że przedsiębiorstwa wykonujące tę służbę korzystają z funduszy publicznych w celu pokrycia wydatków związanych ze wspomnianą służbą.
(134) Działalność utylizacyjna jest zresztą działalnością gospodarczą.
We Francji sektor jest zdominowany przez dwa duże przedsiębiorstwa, które dzielą między sobą 80 do 90 % rynku i realizują obroty, przynajmniej w jednym wypadku przekraczające 152 miliony EUR [35].
(135) Z wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie Altmark [36] wynika, że pomoc państwa mająca umożliwić działalność w zakresie usług publicznych nie podlega art. 87, o ile pomoc ta może być uznana za rekompensatę za świadczenia wykonane przez przedsiębiorstwa korzystające z niej przy wykonywaniu obowiązków służby publicznej.
Jednakże Trybunał przewiduje, że muszą zostać spełnione następujące warunki:
a) po pierwsze, przedsiębiorstwu korzystającemu naprawdę powierzono wykonanie obowiązków służby publicznej i obowiązki te zostały jasno określone;
b) po drugie, podstawowe parametry, na podstawie których obliczono rekompensatę, zostały wcześniej ustalone w sposób obiektywny i przejrzysty;
c) po trzecie, rekompensata nie przekracza kwoty niezbędnej dla pokrycia całości lub części kosztów powstałych przy wykonywaniu obowiązków służby publicznej, z uwzględnieniem związanych z nimi wpływów, oraz rozsądnego zysku za wykonywanie tych obowiązków;
d) po czwarte, jeśli wybór przedsiębiorstwa, które ma wykonywać obowiązki służby publicznej, nie został dokonany w ramach procedury zamówień publicznych, wysokość koniecznej rekompensaty została określona na podstawie analizy kosztów, jakie przedsiębiorstwo średniej wielkości, dobrze zarządzane i wyposażone odpowiednio, aby móc sprostać wymaganiom służby publicznej, poniosłoby przy wykonywaniu tych obowiązków, przy uwzględnieniu związanych z nim wpływów oraz rozsądnego zysku za wykonywanie tych obowiązków.
(136) Poniżej w motywach 137–153 przedstawiono uwagi Komisji w odniesieniu do warunków określonych w wyroku w sprawie Altmark.
(137) Jeśli chodzi o warunek pierwszy, to SPE została ustanowiona na mocy francuskiej ustawy nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r., skonsolidowanej w art. L 226-1 do L 226-10 Kodeksu rolnego.
Artykuł L 226-1 Kodeksu rolnego stanowi, że:
"zbiórka i usuwanie zwłok zwierzęcych, odpadów poubojowych mięsa, podrobów i zwierzęcych produktów ubocznych uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi i zwierzęta, jak również wszelkich materiałów niosących szczególne ryzyko pod względem podostrych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych, zwanych materiałami szczególnego ryzyka, których wykaz został przyjęty przez Ministerstwo Rolnictwa, stanowią misję służby publicznej, która należy do kompetencji państwa." .
(138) Komisja stwierdza na podstawie informacji, jakimi dysponuje, że pierwszy warunek określony w wyroku w sprawie Altmark został spełniony.
(139) Jeśli chodzi o drugi warunek, Komisja uważa, że parametry, na podstawie których obliczono rekompensatę, zostały ustalone wstępnie w sposób obiektywny i przejrzysty.
Rozporządzenie wykonawcze nr 96-1229 z dnia 27 grudnia 1996 r. przewiduje, że SPE jest objęta procedurą zamówień publicznych na szczególnych warunkach.
(140) Zdaniem władz francuskich art. R 226-7 Kodeksu rolnego przewiduje, że prefekt w każdym departamencie jest odpowiedzialny za funkcjonowanie SPE i udzielanie wymaganych zamówień publicznych zgodnie z procedurami określonymi przez Kodeks zamówień publicznych.
W drodze odstępstwa, jeśli jest to uzasadnione względami natury technicznej lub ekonomicznej, zamówienia mogą być udzielane na szczeblu krajowym.
Zgodnie z art. R 226-10 Kodeksu rolnego zamówienia te zawierają przede wszystkim warunki administracyjne określające naturę świadczeń stanowiących przedmiot zamówienia, sposób wynagradzania za świadczenia, których realizacja zostaje powierzona wykonawcy zamówienia, informacje pozwalające ocenić jakość i koszt usługi, sposoby publicznego informowania o warunkach organizacji i funkcjonowania służby, jak również dokumentację techniczną określającą warunki techniczne zbiórki, transportu, przerobu i w razie potrzeby niszczenia zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych z zachowaniem wymaganych gwarancji sanitarnych.
(141) Procedura przyznawania zamówień publicznych, która w danym wypadku wchodzi w zakres załącznika IA do dyrektywy 92/50/EWG, ma, zdaniem władz francuskich, zapewnić zupełną przejrzystość w ustalaniu potrzeb i określaniu oczekiwanych świadczeń.
Ponad 300 ogłoszeń o przetargach zostało opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(142) Jednak w przypadku gdy ogłoszenia o przetargach okazały się bezowocne, czyli wtedy, gdy nie została złożona żadna oferta lub żadna odpowiednia oferta, udzielono zamówień pozaprzetargowych na podstawie Ogólnego kodeksu jednostek terytorialnych (Code général des collectivités territoriales), zgodnie z zarządzeniem nr 59-63 z dnia 6 stycznia 1959 r. i rozporządzeniem wykonawczym nr 62-367 z dnia 26 marca 1962 r., które przewidywały wynagrodzenie w formie rekompensaty pokrywającej wyłącznie konieczne wydatki poniesione przez usługodawcę, bez odszkodowania za utratę potencjalnego zysku, jaki mogłoby przynieść kontynuowanie działalności przez wybrane przedsiębiorstwo.
(143) Władze francuskie przekazały Komisji tabelę z podziałem na lata i departamenty, ukazującą, że świadczenie usług utylizacyjnych zawsze było przedmiotem zamówienia publicznego albo zamówień pozaprzetargowych.
(144) Komisja stwierdza, na podstawie informacji, jakimi dysponuje, że drugi warunek określony w wyroku w sprawie Altmark został spełniony.
(145) Jeśli chodzi o trzeci warunek, władze francuskie zapewniają, że wysokość rekompensaty nie przekracza kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków służby publicznej.
Zastosowanie procedur zamówień publicznych pociąga za sobą konkurencję przedsiębiorstw, pozwalającą na wyłonienie propozycji najkorzystniejszej dla władz publicznych.
Jeśli, jak już wspomniano, zaproszenia do składania ofert okazały się bezowocne, udzielano zamówień pozaprzetargowych.
Ze względu na francuskie przepisy dotyczące udzielania zamówień pozaprzetargowych rekompensaty również obliczano na możliwie najniższym poziomie.
(146) Przepisy obowiązujące we Francji przewidują, że wynagrodzenie za wymagane świadczenia jest wypłacane w formie odszkodowań mających kompensować tylko straty materialne, bezpośrednie i udowodnione poniesione przez świadczącego usługę w wyniku zamówienia pozaprzetargowego.
Odszkodowania te uwzględniają wyłącznie wszystkie konieczne wydatki, rzeczywiście poniesione przez świadczącego usługi, w odniesieniu do wynagrodzenia za pracę, amortyzacji i wpływów z kapitału, wycenione na normalnych podstawach.
Natomiast żadne odszkodowanie nie należy się z tytułu pozbawienia zysku, jakiego mogło dostarczyć świadczącemu usługę swobodne rozporządzanie dobrami z tytułu przyznanego zamówienia lub w pełni swobodna kontynuacja jego działalności zawodowej.
(147) W odniesieniu do trzeciego warunku określonego w wyroku w sprawie Altmark należy przedstawić następujące uwagi.
W chwili wszczynania postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie Komisja zwróciła się do władz francuskich o dostarczenie wszystkich informacji dotyczących, w szczególności, kwot wypłaconych zainteresowanym przedsiębiorstwom i wykazanie, że ta pomoc posłużyła do finansowania tylko dodatkowych kosztów związanych z zadaniami wykonanymi przy zarządzaniu służbą ogólnego interesu gospodarczego w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu.
Ponadto wspomniane władze zostały poproszone o wykazanie, że środki nie mogły być przeznaczone na ewentualną działalność konkurencyjną, jaką przedsiębiorstwa korzystające z pomocy mogłyby się zajmować (subsydiowanie skrośne).
(148) Komisja odnotowuje, że władze francuskie ograniczyły się do wyjaśnienia, iż pełna suma kwot wypłaconych zakładom utylizacyjnym wynosi 828552389 EUR za okres od 1997 do 2002, co odpowiada całkowitemu kosztowi wydatków publicznej służby utylizacyjnej.
Komisja powinna więc wypowiadać się wyłącznie w oparciu o te informacje.
(149) W niniejszym wypadku brak dokładniejszych informacji oraz danych liczbowych dotyczących wypłat dokonanych na rzecz zakładów utylizacyjnych w okresie od 1997 do 2002 r., dowodzących, że wspomniane wypłaty w żadnym wypadku nie przekroczyły dodatkowych kosztów świadczenia usług przez SPE, nie pozwala Komisji ustalić z pewnością, że trzeci warunek określony w wyroku w sprawie Altmark został rzeczywiście spełniony.
Poza tym z braku dokładniejszych informacji Komisja nie mogła przystąpić do badania ewentualnego subsydiowania skrośnego w ramach tych przedsiębiorstw.
(150) Wątpliwości te zostały także potwierdzone w sprawozdaniu z 1997 r., sporządzonym przez Stały Komitet ds. Koordynacji Inspekcji (Comité permanent de coordination des inspections) (sprawozdanie COPERCI) na wniosek francuskiego ministra rolnictwa, według którego "zakłady utylizacyjne miały jakoby korzystać ze szczodrości przy pobieraniu wpływów z opłaty przeznaczonych na wynagrodzenie za ich świadczenia", oraz że "istnieje potencjalne ryzyko podwójnej zapłaty za usługi spalania, ponieważ płacono za nie, a usługi w rzeczywistości nie były świadczone" i że "działalność utylizacyjna, która była strukturalnie deficytowa przed kryzysem BSE, znów stała się dochodowa.".
(151) Komisja uważa, że nie można wobec tego zapewnić, iż – tak jak tego wymaga Trybunał – rekompensata nie przekracza kwoty koniecznej do pokrycia całości lub części kosztów powstałych w wyniku wykonywania obowiązków służby publicznej, przy uwzględnieniu dochodów z nimi związanych oraz rozsądnego zysku z tytułu wykonywania tych obowiązków.
(152) Jednakże prawdą jest, że zarzuty skarżących również nie były poparte dokładnymi danymi liczbowymi, dotyczącymi płatności na rzecz zakładów utylizacyjnych oraz kosztów działań związanych ze świadczeniem usług przez SPE, mogących wykazać, że te przedsiębiorstwa otrzymały dodatkowe wyrównania.
Ponadto brak zgodności między wpływami z opłaty a kosztem SPE nie wystarcza, aby wykazać brak równowagi między dokonanymi płatnościami a kosztem utylizacji.
(153) W świetle powyższych rozważań i informacji dostarczonych przez władze francuskie Komisja nie może więc wyciągnąć wniosku, że wszystkie warunki określone w wyroku w sprawie Altmark zostały spełnione i że z tego względu płatności dokonane na rzecz zakładów utylizacyjnych nie odpowiadają definicji pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(154) Nawet gdyby głównymi beneficjentami środków finansowanych przez opłatę byli rolnicy i ubojnie (patrz pkt 1.1.2), Komisja nie może wykluczyć, że płatności na rzecz zakładów utylizacyjnych zawierały element pomocy w rozumieniu art. 87 Traktatu.
1.1.2. Pomoc dla hodowców i ubojni
(155) Trybunał Sprawiedliwości orzekł w sprawie GEMO, że fakt, iż działalność związana ze zbiórką i usuwaniem zwłok zwierzęcych i odpadów poubojowych, z której korzystają hodowcy i ubojnie, wykonywana była przez przedsiębiorstwa prywatne, nie może podważyć ewentualnego zakwalifikowania jej jako pomocy państwa, ponieważ przepisy regulujące wspomnianą działalność zostały ustanowione przez władze publiczne.
Państwo jest zatem odpowiedzialne za taką działalność.
(156) Trybunał stwierdził, że art. 87 ust. 1 Traktatu powinien być interpretowany w takim sensie, iż system zapewniający hodowcom i ubojniom bezpłatną zbiórkę i usuwanie odpadów poubojowych musi być zakwalifikowany jako pomoc państwa dla rolników i ubojni.
(157) W niniejszym wypadku nie ma wątpliwości co do faktu, że środki na rzecz hodowców i ubojni są finansowane z zasobów publicznych, a w szczególności przez środki budżetowe i/lub z wpływów z obowiązkowej opłaty nałożonej przez władze publiczne.
1.1.3. Posiadacze mączek zwierzęcych
(158) Jeśli mączkami zwierzęcymi, którymi zajmuje się SPE, są mączki pochodzące z przerobu odpadów SPE, a nie mączki zwierzęce objęte zakazem wprowadzania do obrotu, nałożonym od 2000 r., należy wyciągnąć wniosek, że niszczenie tych mączek, pozbawionych jakiejkolwiek wartości handlowej, jest działaniem należącym do kompetencji SPE.
Materiał ten musi być zatem zbadany z takiego samego tytułu, co "pomoc dla hodowców i ubojni", ponieważ stanowi on zaawansowany etap niszczenia odpadów przez nich wytworzonych.
Koszty ostatecznego niszczenia odpadów są częścią kosztów całkowitych, za które odpowiada producent tych odpadów, a państwo, biorąc je na siebie w jego imieniu, oferuje mu tylko dodatkową pomoc.
(159) Władze francuskie zapewniły, że SPE podejmuje się tylko spalania mączek pochodzących z przerobu produktów zbieranych w ramach działania tej służby.
SPE nie finansuje spalania produktów będących wynikiem zakazu wykorzystywania mączek w paszach dla zwierząt.
Kwestia ta jest zresztą badana przez Komisję w ramach innego aktualnie badanego środka (nr NN 44/2002).
Z tego powodu nie stanowi przedmiotu niniejszej decyzji.
1.1.4. Pomoc dla sklepów mięsnych (rzeźników) i zakładów rozbioru będących w posiadaniu SRM
(160) Chodzi tu o środek obowiązujący od dnia 1 stycznia 2002 r., także finansowany z opłaty utylizacyjnej na rzecz rzeźników, którzy przede wszystkim sami usuwają kości kręgosłupa będące w bezpośrednim kontakcie z rdzeniem kręgowym bydła starszego niż 12 miesięcy.
(161) Władze francuskie wyjaśniły, że przed 2002 r. kręgosłupy bydła starszego niż dwanaście miesięcy nie figurowały w wykazie jako SRM.
Umieszczenie tych kręgosłupów w wykazie SRM, nawet kiedy nie są one usuwane w ubojni, ale w sklepach mięsnych, doprowadziłoby władze francuskie do wyraźnego uznania SRM w ustawie za odpady korzystające z SPE.
Według opinii władz francuskich wszystkie SRM, które nie figurowały pod tą nazwą w prawie francuskim, zaliczane były do kategorii odpadów poubojowych.
(162) Jeśli te odpady korzystają z SPE i nie trafiają do ubojni, należy wyciągnąć wniosek, że ich niszczenie stanowi obciążenie dla sklepów mięsnych odpowiedzialnych za kręgosłupy bydła starszego niż dwanaście miesięcy.
(163) Tak więc uwagi na temat "pomocy dla hodowców i ubojni" mają zastosowanie, mutatis mutandis, wobec rzeźników będących w posiadaniu SRM, w tym względzie podlegających SPE.
W związku z tym bezpłatne usuwanie kręgosłupów przez sklepy mięsne i zakłady rozbioru od dnia 1 stycznia 2002 r. stanowi pomoc państwa na rzecz tych zakładów.
1.1.5. Pomoc w odniesieniu dla handlu zwolnionego z uiszczania opłaty
(164) Pojęcie pomocy jest interpretowane przez Trybunał jako nieokreślające środków wprowadzających zróżnicowanie między przedsiębiorstwami w zakresie obciążeń, jeśli takie zróżnicowanie wynika z charakteru i ogólnej organizacji rozpatrywanego systemu obciążeń.
Do Państwa Członkowskiego, które wprowadziło takie zróżnicowanie przedsiębiorstw w zakresie obciążeń, należy wykazanie, czy jest ono faktycznie uzasadnione charakterem i ogólną organizacją rozpatrywanego systemu [37].
(165) Ustawa nr 96-1139 przewiduje zwolnienie przedsiębiorstw sprzedających mięso w detalu, których roczny obrót jest niższy niż 2,5 miliona FRF (próg ten został następnie podwyższony do 5 milionów FRF, patrz: motyw 18).
Zwolnienie takie sprawia, że państwo traci środki [38] i nie wydaje się, żeby było uzasadnione charakterem i ogólną organizacją systemu podatkowego, którego celem jest zapewnianie państwu dochodów.
(166) W istocie zwolnienie nie odnosi się do obrotów osiągniętych ze sprzedaży mięsa, ale do całkowitych obrotów z handlu.
Jest na przykład możliwe, że przedsiębiorstwo sprzedające wyłącznie mięso i uzyskujące obroty w wysokości 2,4 miliona FRF ze sprzedaży mięsa nie zostanie obciążone opłatą.
Natomiast przedsiębiorstwo ogólnospożywcze z obrotami z całej sprzedaży w wysokości 10 milionów FRF, z czego 1 milion FRF przypada na sprzedaż mięsa, zostanie obciążone opłatą.
Ponieważ opłata jest wyliczana od wartości produktów na bazie mięsa, wydaje się nieuzasadnione zwalnianie z opłaty przedsiębiorstwa z wyższymi obrotami ze sprzedaży mięsa, podczas gdy jego konkurent, który osiąga obroty niższe ze sprzedaży mięsa, zostaje poddany opłacie.
(167) W rezultacie wspomniane zwolnienie stanowi korzyść wybiórczą w odniesieniu do handlu objętego zwolnieniem [39].
Chodzi więc o pomoc na rzecz objętych zwolnieniem sprzedających, których obciążenie podatkowe zostaje zmniejszone.
Na podstawie danych liczbowych dotyczących handlu mięsem, określonych w motywie 171, Komisja podsumowuje, że zwolnienie z opłaty kupców osiągających obroty niższe niż 2,5 milionów FRF (a następnie 5 milionów FRF) jest korzyścią stanowiącą pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
1.2. WPłYW NA HANDEL
(168) W celu ustalenia, czy rozpatrywana pomoc należy do zakresu stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu, należy ustalić, czy może ona wywrzeć wpływ na handel między Państwami Członkowskimi.
(169) Trybunał stwierdził, że jeśli dana korzyść przyznana przez Państwo Członkowskie wzmacnia pozycję danej kategorii przedsiębiorstw wobec innych przedsiębiorstw konkurujących w handlu wewnątrz Wspólnoty, to należy uznać, że ta druga grupa przedsiębiorstw jest dotknięta przez wspomnianą korzyść [40].
(170) Utylizacja jest usługą, która może być świadczona ponad granicami.
Dowodzi tego zresztą istnienie wielu wielkich wielonarodowych przedsiębiorstw działających w tym sektorze, oferujących swe usługi w wielu Państwach Członkowskich, w tym we Francji.
Wobec tego Komisja zwraca uwagę, że płatności przyznane utylizatorom francuskim wpływają na handel między Państwami Członkowskimi w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(171) Jeśli chodzi o zakłady utylizacyjne, hodowców i ubojnie, zakłady rozbioru i rzeźników będących w posiadaniu SRM, to fakt, że istnieje wymiana handlowa produktami mięsnymi między Państwami Członkowskimi uzasadnia istnienie w sektorze wielu wspólnych organizacji rynku, wymienionych w motywie 124.
Tabela 2 pokazuje poziom wymiany handlowej w odniesieniu do najważniejszych z rozpatrywanych produktów, między Francją a innymi Państwami Członkowskimi, w pierwszym roku stosowania opłaty utylizacyjnej
Francja/UE 14 _BAR_ Wołowina _BAR_ Wieprzowina _BAR_ Drób _BAR_
Tony _BAR_ 286000 _BAR_ 465000 _BAR_ 140000 _BAR_
Miliony ECU _BAR_ 831 _BAR_ 1003 _BAR_ 258 _BAR_
Tony _BAR_ 779000 _BAR_ 453000 _BAR_ 468000 _BAR_
Miliony ECU _BAR_ 1967 _BAR_ 954 _BAR_ 1069 _BAR_
(172) Należy również odnotować, że według danych liczbowych dostarczonych Komisji przywóz zwierząt żywych do Francji w 1999 r. był warty 2297 milionów FRF, podczas gdy przywóz mięsa i podrobów jadalnych był warty prawie 17000 milionów FRF.
Zatem znaczna większość produktów mięsnych przywożonych do Francji została poddana operacjom utylizacyjnym w kraju pochodzenia.
(173) Jak już Komisja stwierdziła przy wszczęciu postępowania wyjaśniającego, skarżący cytują również okólnik opublikowany przez francuską Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji, Konsumpcji i Zwalczania Przestępczości (Direction générale de la concurrence, de la consommation et de la répression des fraudes française), według którego opłata związana z zakupem mięsa "może doprowadzić do naruszenia marż zysku lub zmniejszyć wielkość sprzedaży producentów zagranicznych" i w związku z tym "niesie ryzyko pogorszenia się warunków wymiany handlowej".
(174) Komisja wnioskuje więc, że środki na rzecz hodowców i ubojni mają, co najmniej potencjalny, wpływ na handel.
(175) Jeśli chodzi o handel zwolniony z opłaty, Komisja jest zdania, że zwolnienie z opłaty ma, co najmniej potencjalny, wpływ w szczególności w strefach przygranicznych, a więc wpływa także na handel transgraniczny.
(176) Podsumowując, wydaje się, że te wszystkie formy pomocy razem wzięte mogą wpływać na handel między Państwami Członkowskimi.
Przedmiotowe sektory są szeroko otwarte na konkurencję na szczeblu Wspólnoty, a zatem wrażliwe na każdy środek faworyzujący przedsiębiorstwa w jakimkolwiek Państwie Członkowskim.
1.3. ZAKŁÓCENIA KONKURENCJI
(177) W sprawie GEMO Trybunał Sprawiedliwości uznał również, że pomoc ze strony władz publicznych mająca na celu zwolnienie hodowców i ubojni z obciążeń finansowych związanych z SPE stanowi korzyść gospodarczą, mogącą zakłócić konkurencję.
Komisja uważa, że taki wniosek odnosi się także do zakładów utylizacyjnych, rzeźników i zakładów rozbioru, będących w posiadaniu SRM, oraz handlu zwolnionego z opłaty.
W rzeczywistości wszystkie te sektory gospodarki działają na rynku otwartym na konkurencję, na którym wielkość wymiany handlowej, jak to opisano w motywie 171, jest bardzo duża, ponieważ niektóre przedsiębiorstwa rolno-spożywcze, których pomoc dotyczy, są bardzo duże.
1.4. WNIOSKI W SPRAWIE CHARAKTERU "POMOCY" W ROZUMIENIU ART.
87 UST.
1 TRAKTATU
(178) W świetle powyższego Komisja uważa, że środki na rzecz zakładów utylizacyjnych, hodowców i ubojni, zakładów rozbioru oraz rzeźników będących w posiadaniu SRM, jak również podmiotów gospodarczych zwolnionych z opłaty, przynoszą im korzyści, których nie mają inne podmioty gospodarcze. Korzyści te zakłócają lub grożą zakłóceniem konkurencji poprzez faworyzowanie niektórych przedsiębiorstw i niektórych rodzajów produkcji, mogą więc wpływać na handel między Państwami Członkowskimi W związku z tym Komisja wyciąga wniosek, iż środki te są objęte zakresem stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu
2.
ZGODNOŚĆ POMOCY
(179) Artykuł 87 Traktatu przewiduje jednak wyjątki od ogólnej zasady, że pomoc państwa jest niezgodna z Traktatem, mimo że niektóre z tych wyjątków nie są w oczywisty sposób stosowane, w szczególności te przewidziane w ust. 2 wspomnianego artykułu.
Władze francuskie nie powołały się na te wyjątki.
(180) Odstępstwa przewidziane w art. 87 ust. 3 Traktatu powinny być dokładnie interpretowane w trakcie badania każdego programu pomocy w skali regionu bądź sektora lub w każdym indywidualnym zastosowaniu ogólnych systemów pomocy.
Przede wszystkim odstępstwa mogą być przyznane tylko w wypadku, gdy Komisja jest w stanie ustalić, że pomoc jest konieczna do realizacji jednego z rozpatrywanych celów.
Przyznanie korzyści wynikających ze wspomnianych odstępstw środkom pomocowym, które nie spełniają tego warunku, byłoby równoznaczne z zezwoleniem na naruszenie wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi i zakłócenie konkurencji, co nie może być uzasadnione interesem Wspólnoty, a tym samym przyznaniem nienależnych przywilejów podmiotom gospodarczych w niektórych Państw Członkowskich.
(181) Komisja uważa, że rozpatrywana pomoc nie ma na celu faworyzowania rozwoju gospodarczego danego regionu, w którym poziom życia jest niezwykle niski lub w którym stopa bezrobocia jest wysoka, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu. Nie ma ona również na celu promocji realizacji ważnego projektu w interesie wspólnej Europy lub zaradzenia poważnym zakłóceniom w funkcjonowaniu gospodarki Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu. Pomoc nie jest także przeznaczona do promocji kultury lub ochrony dziedzictwa narodowego zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. d) Traktatu.
(182) Artykuł 87 ust. 3 lit. c) Traktatu przewiduje jednak, że za zgodną ze wspólnym rynkiem można uznać pomoc mającą na celu ułatwienie rozwoju niektórych rodzajów działalności lub niektórych regionów gospodarczych, jeśli nie zakłóca ona warunków handlu w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem.
By pomoc taka mogła kwalifikować się do przyznania odstępstwa, o którym mowa w tym punkcie, musi ona przyczyniać się do rozwoju rozpatrywanego sektora.
2.1. BEZPRAWNIE PRZYZNANA POMOC
(183) Komisja musi zwrócić uwagę, że, przede wszystkim, że Francja nie zawiadomiła jej, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, o przepisach prawnych ustanawiających opłatę utylizacyjną oraz o działaniach z niej finansowanych. Artykuł 1 lit. f) rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 88 Traktatu WE [41] definiuje pomoc przyznaną bezprawnie jako nową pomoc przyznawaną z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu. Obowiązek powiadamiania państwowych pomocy państwowa został ustanowiony w art. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia [42].
(184) Środki wdrożone przez Francję zawierają elementy pomocy państwa, dotyczą one nowej pomocy, o której nie powiadomiono Komisji i z tego powodu są bezprawne w rozumieniu Traktatu.
2.2. WYTYCZNE DOTYCZĄCE ŚRODKÓW NIENOTYFIKOWANYCH
(185) W odniesieniu do pomocy państwa finansowanej z opłaty parafiskalnej Komisja musi zbadać zarówno finansowane działania, czyli samą pomoc, jak i sposób jej finansowania.
Według Trybunału, jeśli sposób finansowania pomocy, zwłaszcza z przymusowych składek, stanowi integralną część środka pomocy, to Komisja przy badaniu pomocy musi wziąć pod uwagę ten sposób finansowania [43].
(186) Zgodnie z pkt 23.3 Wytycznych rolnych i z komunikatem Komisji dotyczącym określenia przepisów stosowanych do oceny bezprawnej pomocy państwa [44] każda pomoc bezprawna w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 powinna być oceniana zgodnie z przepisami i wytycznymi obowiązującymi w chwili przyznawania pomocy.
(187) W 2002 r. Komisja przyjęła wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa związanej z testami na obecność TSE, z padłymi zwierzętami i z odpadami z ubojni [45] (dalej zwane "wytycznymi TSE").
Wytyczne te stosują się od dnia 1 stycznia 2003 r.
W pkt 44 wytycznych TSE przewidziano, że poza przypadkami dotyczącymi zwłaszcza padłych zwierząt i odpadów poubojowych bezprawna pomoc w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 będzie badana zgodnie z przepisami i wytycznymi stosowanymi w chwili przyznawania pomocy.
Tak więc w odniesieniu do tych dwóch typów pomocy wytyczne TSE stanowią właściwe ramy dla badania przedmiotowego przypadku.
(188) Punkty 46 i 47 wytycznych TSE ustanawiają serię przepisów dotyczących padłych zwierząt i odpadów poubojowych.
(189) Zgodnie z pkt 46 wytycznych TSE Komisja do chwili obecnej nie określiła wyraźnie swej polityki w kwestii pomocy państwa w odniesieniu do padłych zwierząt, w szczególności w odniesieniu do związku między przepisami mającymi na celu zwalczanie chorób określonych w pkt 11.4 wytycznych rolnych, dopuszczających pomoc państwa w wysokości do 100 %, z jednej strony, a zastosowaniem zasady "zanieczyszczający płaci" oraz przepisów dotyczących pomocy na przetwarzanie odpadów, z drugiej strony.
W związku z tym, jeśli chodzi o bezprawną pomoc państwa, mającą na celu pokrycie kosztów związanych z usuwaniem i niszczeniem padłych zwierząt, przyznaną na szczeblu produkcji, przetwarzania i wprowadzania do obrotu zwierząt przed datą wprowadzenia w życie wytycznych TSE i bez uszczerbku dla przestrzegania innych przepisów prawa Wspólnoty, Komisja dopuści pomoc państwa w wysokości do 100 % tych kosztów.
(190) Zgodnie z pkt 47 wytycznych TSE, jeśli chodzi o pomoc państwa w odniesieniu do odpadów poubojowych, od stycznia 2001 r. Komisja podjęła szereg decyzji indywidualnych, dopuszczających pomoc państwa pokrywającą do 100 % kosztów poniesionych w związku z usuwaniem materiałów szczególnego ryzyka (SRM), mączek mięsnych i kostnych i pasz dla zwierząt zawierających takie produkty, które muszą być usuwane z tytułu nowego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE).
Decyzje te opierały się w szczególności na pkt 11.4 wytycznych rolnych, który uwzględnia krótkoterminowy charakter pomocy i konieczność długoterminowego przestrzegania zasady "zanieczyszczający płaci".
W drodze odstępstwa Komisja zezwoliła, aby taka pomoc państwa przyznawana była również innym podmiotom gospodarczym niż pracującym w produkcji żywych zwierząt, na przykład ubojniom.
Komisja zastosuje takie same zasady w odniesieniu do bezprawnej pomocy państwa przyznanej przed końcem 2002 r. na pokrycie porównywalnych kosztów związanych z nowym prawodawstwem Wspólnoty w sprawie TSE, bez uszczerbku dla przestrzegania innych przepisów prawa Wspólnoty.
(191) Jakąkolwiek pomoc operacyjną na rzecz innych podmiotów gospodarczych należy badać w świetle wytycznych rolnych.
2.3. ANALIZA W ŚWIETLE PRZEPISÓW MAJĄCYCH ZASTOSOWANIE
2.3.1. Pomoc
2.3.1.1. Pomoc dla zakładów utylizacyjnych
(192) Wytyczne TSE przewidują w pkt 46, że w odniesieniu do bezprawnej pomocy państwa, mającej na celu pokrycie kosztów związanych z usuwaniem i niszczeniem padłych zwierząt, przyznanej na szczeblu produkcji, przetwarzania i wprowadzania do obrotu zwierząt przed datą wprowadzenia w życie wspomnianych wytycznych, i bez uszczerbku dla przestrzegania innych przepisów prawa Wspólnoty, Komisja dopuści pomoc państwa w wysokości do 100 % tych kosztów.
(193) Zgodnie z pkt 47 wytycznych TSE, jeśli chodzi o pomoc państwa w odniesieniu do odpadów poubojowych, od stycznia 2001 r. Komisja podjęła szereg decyzji indywidualnych, dopuszczających pomoc państwa pokrywającą do 100 % kosztów poniesionych w związku z usuwaniem materiałów szczególnego ryzyka, mączek mięsnych i kostnych i pasz dla zwierząt, zawierających takie produkty, które muszą być usuwane z tytułu nowego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego TSE.
(194) Komisja zwraca także uwagę, że zgodnie z pkt 33 i 34 wytycznych TSE przedsiębiorstwa z reguły zostały wybrane i wynagrodzone zgodnie z zasadami rynkowymi, w sposób niedyskryminujący, w razie potrzeby w drodze procedury przetargowej zgodnej z prawodawstwem Wspólnoty, i w każdym razie wykorzystując reklamę w stopniu wystarczającym, aby zapewnić, by na rynku rozpatrywanych usług zachowana była wolna konkurencja oraz żeby umożliwić kontrolę bezstronności zasad przetargowych.
W nagłych sytuacjach oraz w przypadkach, gdy zaproszenie do składania ofert pozostało bez odpowiedzi, Komisja uznaje zamówienia pozaprzetargowe za stosowne.
(195) Punkt 47 wytycznych TSE przypomina, że Komisja w drodze odstępstwa zezwoliła, aby taka pomoc państwa została również przyznana innym podmiotom gospodarczym niż pracującym przy produkcji żywych zwierząt, np. ubojniom.
Komisja uważa, że to samo odstępstwo musi też obejmować inne przedsiębiorstwa realizujące zadania ściśle związane z produkcją żywych zwierząt, takie jak zakłady utylizacyjne.
(196) Na podstawie przedstawionych faktów Komisja jest w stanie wyciągnąć wniosek, że w rozpatrywanym wypadku pomoc na rzecz zakładów utylizacyjnych, przyznana we Francji w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., i pokrywająca 100 % poniesionych kosztów, odpowiada warunkom określonym w wytycznych TSE.
2.3.1.2. Pomoc dla hodowców – padłe zwierzęta
(197) Wytyczne TSE przewidują w pkt 46, że, w odniesieniu do bezprawnej pomocy państwa przeznaczonej na pokrycie kosztów usuwania i niszczenia padłych zwierząt, przyznanej na szczeblu produkcji, przetwarzania i wprowadzania do obrotu zwierząt przed datą wprowadzenia do życie wspomnianych wytycznych i bez uszczerbku dla przestrzegania innych przepisów prawa Wspólnoty, Komisja dopuści pomoc państwa w wysokości do 100 % tych kosztów.
(198) Na podstawie przedstawionych faktów Komisja może wyciągnąć wniosek, że pomoc na rzecz hodowców, przyznana we Francji w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. na poziomie 100 % poniesionych kosztów odpowiada warunkom określonym w wytycznych TSE.
2.3.1.3. Pomoc dla ubojni – Opady poubojowe mięsa i podrobów
(199) Wytyczne TSE przewidują w pkt 47, że, jeśli chodzi o pomoc państwa w odniesieniu do odpadów poubojowych, Komisja dopuszcza bezprawną pomoc państwa przyznaną przed końcem 2002 r., pokrywającą do 100 % kosztów poniesionych w związku z usuwaniem materiałów szczególnego ryzyka, mączek mięsnych i kostnych i pasz dla zwierząt, zawierających takie produkty, które muszą być usuwane z tytułu nowego prawodawstwa wspólnotowego w sprawie TSE.
(200) Na podstawie przedstawionych faktów Komisja może więc wyciągnąć wniosek, że pomoc w rozpatrywanym wypadku na rzecz ubojni, przyznana we Francji w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. na poziomie 100 % poniesionych kosztów, odpowiada warunkom określonym w wytycznych TSE.
2.3.1.4. Pomoc dla rzeźników – odpady SRM w sklepach mięsnych
(201) Punkt 47 wytycznych TSE stosuje się, mutatis mutandis, do SRM, a w szczególności do kręgosłupów bydła starszego niż dwanaście miesięcy, w przypadku odpadów u rzeźników i w zakładach rozbioru.
(202) Na podstawie przedstawionych faktów Komisja może więc wyciągnąć wniosek, że pomoc na rzecz rzeźników, będących w posiadaniu SRM, które mogły być przyznane we Francji w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., na poziomie 100 % poniesionych kosztów, odpowiada warunkom określonym w wytycznych TSE.
2.3.1.5. Przedsiębiorstwa zwolnione z uiszczania opłaty
(203) Komisja stwierdziła, że zwolnienie przedsiębiorstw, których roczne obroty są niższe niż 2,5 milionów FRF, wpływa na obniżenie zasobów państwa i że nie wydaje się być uzasadnione charakterem i ogólną organizacją systemu podatkowego.
O ile system ten zapewne może przewidzieć środki niezbędne dla swego funkcjonowania w sposób racjonalny i skuteczny, jak na przykład zryczałtowane opodatkowanie małych przedsiębiorstw, zwłaszcza w celu ułatwienia wymogów związanych z księgowością [46], to bardzo wątpliwe, żeby środkami tymi mogły być bezwarunkowe zwolnienia.
Ponadto, gdyby nawet takie zwolnienia były do przyjęcia, to zdaniem Komisji powinny ograniczać się do skrajnych przypadków [47], jeśli wymagania księgowości, z jednej strony, oraz organy podatkowe, z drugiej strony, okazały się kosztowniejsze od oczekiwanego z nich dochodu.
(204) W rozpatrywanym wypadku uzasadnienie ustalenia progu na 2,5 milionów FRF, co stanowi znaczną kwotę, nie jest wcale oczywiste i nie wydaje się wynikać z prac przygotowawczych nad ustawą nr 96-1139 [48].
Wybiórczy zasięg rozpatrywanego zwolnienia jest oczywisty, jeśli uwzględni się fakt, że zgodnie z informacjami Komisji, 80 % mięsa i wyrobów mięsnych sprzedawane jest w supermarketach, których, zgodnie z informacjami Komisji, średnio ogólne obroty, a nawet obroty ze sprzedaży mięsa, są o wiele wyższe od wspomnianego progu [49], podczas gdy drobni rzeźnicy, którzy średnio osiągają obroty niższe od progu (1,6 miliona FRF), konkurują z supermarketami.
(205) Skutkiem progu wydaje się być zwolnienie rzeźników i innych sklepów, podczas gdy zdecydowana większość dystrybucji, realizowana przez supermarkety, jest opodatkowana.
Ponadto, ponieważ próg odnosi się do ogólnych obrotów (a nie tylko "mięsem"), może się zdarzyć, że sklep mięsny osiągający obroty 2,4 miliona FRF zostaje z opłaty zwolniony, podczas gdy supermarket, który sprzedaje mniej mięsa, ale ogólne jego obroty przekraczają próg, musi uiszczać opłatę.
Rozpatrywane zwolnienie wydaje się zatem prowadzić do dyskryminującego traktowania różnych podmiotów sprzedających mięso w detalu na podstawie kryterium, które nie wydaje się odpowiadać właściwej logice systemu parafiskalnego.
(206) Ponieważ władze francuskie nie dostarczyły żadnych dowodów w tej kwestii, Komisja nie uważa, żeby takie zwolnienie było uzasadnione ogólną organizacją systemu podatkowego.
(207) Ponieważ chodzi o przedsiębiorstwa zajmujące się obrotem produktami rolnymi (a zważywszy że opłata obciąża również produkty zawierające mięso, także produktami niewymienionymi w załączniku I do Traktatu) oraz ponieważ Komisja jest zdania, że wewnątrzwspólnotwa wymiana handlowa jest naruszona, uważa ona, iż pomoc należy do zakresu stosowania pkt 3.5 wytycznych rolnych.
Punkt ten przewiduje, że każdy środek pomocy, żeby mógł być uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem, musi posiadać pewien element zachęcający lub wymagać współudziału beneficjenta.
Tak więc, poza wyjątkami przewidzianymi wyraźnie w prawodawstwie Wspólnoty lub w wytycznych rolnych, jednostronna pomoc państwa, mająca na celu jedynie poprawę sytuacji materialnej producentów, która jednak w żaden sposób nie przyczynia się do rozwoju sektora, a w szczególności pomoc przyznana tylko na podstawie ceny, ilości, jednostki produkcji lub jednostki środków produkcji, zalicza się do pomocy operacyjnej, niezgodnej ze wspólnym rynkiem.
(208) Zwolnienie w rozpatrywanym wypadku polega na zmniejszeniu obciążeń, jest pozbawione jakiegokolwiek elementu zachęcającego oraz jakiegokolwiek udziału beneficjenta, a jego zgodności z zasadami konkurencji nie udało się ustalić.
(209) Jeśli chodzi o pomoc przyznaną przed dniem 1 stycznia 2000 r., Komisja w tamtym czasie stosowała już w praktyce pojęcie "pomoc operacyjna", o którym mowa w pkt 3.5 wytycznych rolnych.
W związku z tym odstępstwa od zasady zakazu pomocy, przewidzianej w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, nie stosuje się.
(210) W świetle powyższego Komisja wyciąga wniosek, że zwolnienie podatkowe w rozpatrywanym wypadku stanowi pomoc niezgodną ze stosowanymi zasadami konkurencji.
2.3.2. Finansowanie pomocy
2.3.2.1. Przed dniem 31 grudnia 2000 r.
(211) Władze francuskie zdecydowały finansować SPE do dnia 31 grudnia 2000 r. za pomocą opłaty parafiskalnej, przeznaczonej dla funduszu nią zarządzającego, obciążającej handel detaliczny i producentów mięsa.
(212) Komisja stwierdziła w czasie postępowania w sprawie naruszenia przepisów, o którym mowa w motywie 2, że ten sposób finansowania usługi utylizacyjnej wyklucza wszelkie opłaty pobierane od użytkowników tej usługi.
Tak więc podjęcie się przez państwo pokrycia kosztów działań utylizacyjnych sprawia, że zmniejszają się koszty własne produkcji francuskiej.
Opłata wydaje się więc być rekompensatą za korzyści, uzyskiwane z całkowicie publicznego finansowania zbiórki i niszczenia zwłok zwierzęcych oraz odpadów poubojowych.
(213) Natomiast, poza żywymi zwierzętami przywożonymi i ubitymi we Francji, sprzedawane we Francji produkty pochodzące z innych Państw Członkowskich są poddane opłacie na takich samych warunkach, bez żadnej różnicy, ale nie korzystają z żadnego przywileju wynikającego z finansowania funduszu.
W przypadku tych produktów chodzi więc o wyraźne obciążenie finansowe.
Innymi słowy, jeśli opłata pobierana jest od produktów pochodzenia krajowego i od produktów z innych Państw Członkowskich na identycznych warunkach, jeśli chodzi o zasady określające podstawy opodatkowania, rozliczania i obciążania opłatą, to równoległość taka nie istnieje już z punktu widzenia wykorzystywania wpływów z opłaty.
(214) Komisja zbadała, w ramach wspomnianego postępowania w sprawie naruszenia, zgodność opłaty utylizacyjnej w świetle art. 25 i 90 Traktatu.
(215) Komisja uznała więc, że opłata utylizacyjna nie narusza art. 25 Traktatu i że wobec tego nie może być uznana za opłatę o takim samym skutku jak cło, ponieważ władze francuskie wykazały, że opłata nie jest wykorzystywana wyłącznie do rodzajów działalności, które przynoszą korzyść produktom krajowym, czyli mięsu francuskiemu.
(216) W odniesieniu do art. 90 Traktatu Komisja podsumowała, że Francja nie spełniła obowiązków wynikających z art. 90 Traktatu, ponieważ stosowała opłatę, zwaną opłatą utylizacyjną, związaną z zakupem mięsa i innych wyszczególnionych produktów w odniesieniu do każdego, kto prowadzi sprzedaż detaliczną tych produktów, oraz ponieważ opłata ta była kompensowana, co najmniej częściowo, w przypadku produktów francuskich, przez całkowite publiczne finansowanie utylizacji i zbiórki zwłok zwierzęcych i odpadów poubojowych, zaś wprowadzane do obrotu produkty pochodzące z innych Państw Członkowskich były obciążone opłatą na tych samych warunkach, ale nie korzystały z przywilejów wypływających z funduszu, do którego opłata jest przypisana,
(217) Komisja uważa zatem, że opłata utylizacyjna jest sprzeczna z art. 90 Traktatu, ponieważ wprowadziła ona dyskryminację podatkową ze szkodą dla produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich.
Dotyczy to wszystkich przywozów mięsa oraz żywych zwierząt o tyle, że nie korzystają one z usług utylizacyjnych.
Należy przypomnieć, że przywóz do Francji mięsa pochodzącego z innych Państw Członkowskich jest o wiele większy od przywozu żywych zwierząt.
(218) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości [50] Komisja z reguły uznaje, że finansowanie pomocy państwa z obowiązkowych obciążeń może mieć wpływ na pomoc poprzez skutek ochronny, wykraczający poza samą pomoc.
Rozpatrywana opłata stanowi w rzeczywistości obciążenie obowiązkowe.
Zgodnie ze wspomnianym orzecznictwem Komisja uznaje, że pomoc nie może być finansowana przez opłaty parafiskalne obciążające także produkty przywożone z innych Państw Członkowskich.
(219) Uwzględniając wspomniane orzecznictwo, jak również fakt, że opłata służy do finansowania pomocy państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu i że ma charakter dyskryminujący naruszając art. 90 Traktatu, o tyle że produkty pochodzące z innych Państw Członkowskich również są obciążone opłatą, nie korzystając z przywilejów wypływających z funduszu, do którego jest ona przekazywana, Komisja uważa, że wpływy z opłaty, uzyskane z obciążenia produktów z innych Państw Członkowskich, są niezgodne z zasadami konkurencji.
2.3.2.2. Po dniu 31 grudnia 2000 r.
(220) Od dnia 1 stycznia 2001 r. wpływy z opłaty utylizacyjnej są bezpośrednio odprowadzane do budżetu ogólnego państwa, a nie do funduszu utworzonego w tym celu.
Komisja uważa, że na ogół odprowadzanie wpływów z opłaty do krajowego systemu budżetowego uniemożliwia odnalezienie związku między tą opłatą a finansowaniem danej usługi, świadczonej i finansowanej przez państwo.
Z tego względu nie można ustalić, czy opłata ma charakter dyskryminujący wobec innych produktów, ponieważ wpływy z opłaty mieszają się z pozostałymi dochodami państwa i finansowanie nie może być bezpośrednio przypisane opłacie.
(221) Postępowanie w sprawie naruszenia zostało umorzone przez Komisję w dniu 26 czerwca 2002 r.
Jednak skarga złożona do Komisji wysuwała argumenty, które należy wziąć pod uwagę w ramach niniejszego postępowania.
Te argumenty budziły wątpliwości co do istnienia rzeczywistego rozdziału dochodu i jego wykorzystania.
(222) Tak więc, jeśli prawdą jest, że nowy system utworzony przez władze francuskie polegał na przydzieleniu wpływów z opłaty do ogólnego budżetu państwa, to wydawało się, iż przychód ten, będąc już w budżecie, zostanie przydzielony do konkretnego działu Ministerstwa Rolnictwa, skąd następnie będzie mógł być przekazany do budżetu CNASEA, będącego instytucją zobowiązaną do zarządzania finansowego służbą utylizacyjną.
Wydawało się, że dane liczbowe, jakimi dysponowała Komisja, także budziły wątpliwości w odniesieniu do wspomnianego rozdziału.
(223) Po zbadaniu francuskich dokumentów legislacyjnych Komisja zadała sobie pytanie o rzekomy rozdział między dochodem i jego wykorzystaniem.
W istocie taki rozdział mogłoby w praktyce być równoznaczny z systemem podatkowym, który został zakwestionowany przez Komisję z tytułu art. 90 Traktatu, w ramach postępowania w sprawie naruszenia, o którym mowa w motywie 2.
(224) Władze francuskie zakładają, że kiedy przedstawiano nowe przepisy związane z opłatą, akcent został położony na konieczności dalszego finansowania SPE.
Było to tym bardziej logiczne, że opłata została przydzielona do tego konkretnego celu od dnia 1 stycznia 1997 r.
(225) Niemniej faktem jest, że z punktu widzenia prawa nie został przyjęty żaden tekst wiążący, przewidujący finansowanie SPE z wpływów z opłaty utylizacyjnej, jak to się stało w 1997 r.
W tamtym czasie art. 1 ustawy nr 96-1139 z dnia 26 grudnia 1996 r. przewidywał, że wpływy z opłaty utylizacyjnej zostaną przydzielone do funduszu mającego finansować zbieranie i usuwanie zwłok zwierzęcych i odpadów poubojowych, uznane za niezdatne do spożycia przez ludzi i zwierzęta.
(226) Władze francuskie wyjaśniają, że od dnia 1 stycznia 2001 r. nie istnieje już fundusz służący do finansowania SPE i że środki przyznawane na SPE weszły do budżetu Ministerstwa Rolnictwa z takiego samego tytułu, jak inne wydatki.
Poza tym wpływy z opłaty i koszty SPE nie są równoważne.
Wpływy z opłaty rzeczywiście wynosiły w 2003 r. 550 milionów EUR, podczas gdy wszystkie środki przyznane Ministerstwu Rolnictwa w tym samym roku zostały ustalone na 280 milionów EUR.
(227) Władze francuskie uważają, że w związku z tym, mimo zachowania początkowej pozycji, kwoty te nie są już w przeznaczane na finansowanie SPE.
(228) Komisja zauważa, że w sprawie aktualnie rozpatrywanej przez Trybunał Sprawiedliwości [51] rzecznik generalny zwrócił uwagę na następujące kryteria wskazujące na istnienie bezpośredniego i nierozerwalnego związku między opłatą i pomocą państwa: a) stopień, w jakim rozpatrywana pomoc jest zasilana przez wpływy z opłaty; b) stopień, w jakim wpływy z opłaty są przeznaczane na pomoc; c) stopień, wynikający z rozpatrywanych przepisów prawnych, do którego związek między wpływami z opłaty i ich wykorzystaniem jako pomocy ma charakter obowiązkowy; d) stopień, w jakim i sposób, w którym połączenie opłata/pomoc ma charakter obowiązkowy; d) wymiar, w jakim i sposób, w którym połączenie opłata/pomoc wpływa na stosunki konkurencji w rozpatrywanym (pod)sektorze lub kategorii rozpatrywanych przedsiębiorstw.
(229) Komisja, uznając że chodzi tu o właściwe kryteria, stwierdza, iż rzeczywiście od dnia 1 stycznia 2001 r. w prawie francuskim nie pojawiło się żadne nawiązanie do przeznaczenia opłaty utylizacyjnej na konkretny cel. Od tej pory opłata nie wydaje się więc być przeznaczona na finansowanie SPE.
Wydaje się również niemożliwe stwierdzenie istnienia związku między wpływami z opłaty utylizacyjnej i ich przeznaczeniem.
(230) Komisja przyjmuje do wiadomości uwagi władz francuskich, zgodnie z którymi fundusze przeznaczone na SPE nie były wykorzystywane do innych celów niż finansowanie tej usługi.
Zresztą tabela 1 pokazuje, że wpływy z opłaty w latach 2001 i 2002 (950323981 EUR) i kwota całkowita zapłacona na SPE (411472078 EUR) znacznie się różnią we wszystkich z wymienionych lat i że tylko część wpływów z opłaty była przeznaczona na finansowanie SPE, co świadczy o rozdziale od dnia 1 stycznia 2001 r. między opłatą utylizacyjną i finansowaniem SPE.
(231) Ponadto Komisja zauważa, że po wszczęciu postępowania wyjaśniającego nie otrzymała innych informacji od skarżących, podtrzymujących w sposób jasny i ostateczny ich argumenty w tej sprawie.
Argumenty dostarczone przez skarżących nie pozwoliły Komisji ustalić związków między opłatą parafiskalną i systemem pomocy.
(232) Komisja potwierdza więc swe wnioski w ramach uchylonego postępowania w sprawie naruszenia i stwierdza, że od dnia 1 stycznia 2001 r. istnieje rozdział między opłatą utylizacyjną i finansowaniem SPE.
2.3.2.3. Wnioski w odniesieniu do dwóch okresów
(233) O ile finansowanie pomocy państwa jest uznane ze niezgodne ze stosowanymi zasadami konkurencji, pomoc tak finansowana także musi zostać uznana przez Komisję za niezgodną, tak długo, jak długo finansowanie było niezgodne z przepisami.
Finansowanie pomocy państwa zgodne z przepisami jest warunkiem nieodzownym do stwierdzenia jej zgodności z tymi przepisami.
VI.
WNIOSEK
(234) System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w życie w okresie między dniem 1 stycznia 1997 r. a dniem 31 grudnia 2000 r. z korzyścią dla zakładów utylizacyjnych, hodowców i ubojni w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej, finansowanej za pomocą opłaty związanej z zakupem mięsa, obejmującej również produkty pochodzące z innych Państw Członkowskich, był zgodny z przepisami Wspólnoty, mającymi zastosowanie w odniesieniu do wspomnianych beneficjentów.
Jednak Komisja także stwierdziła naruszenie art. 90 Traktatu w odniesieniu do finansowania pomocy.
Z tego względu Komisja nie może uznać rozpatrywanego systemu za zgodny, ponieważ wprowadzał on dyskryminację między produktami przywożonymi a produktami krajowymi.
(235) Komisja uznaje za właściwe w danym wypadku przyjęcie decyzji warunkowej poprzez wykorzystanie możliwości określonej w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, zgodnie z którym Komisja może dołączyć do swej decyzji pozytywnej warunki, pozwalające jej uznać zgodność ze wspólnym rynkiem oraz zobowiązania umożliwiające jej monitowanie przestrzegania jej decyzji.
(236) W celu naprawienia skutków naruszenia art. 90 i usunięcia w ten sposób wstecznie dyskryminacji Francja musi dokonać zwrotu części opłaty pobranej od produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich w terminie i warunkach ustalonych przez Komisję.
Naprawa tego naruszenia sprawi, że rozpatrywana pomoc będzie zgodna z art. 87 Traktatu.
(237) Komisja ustala warunki, jakie mają być spełnione w związku ze wspomnianym zwrotem.
Francja musi zwrócić zobowiązanym do uiszczenia opłaty tę część opłaty, pobranej od mięsa pochodzącego z innych Pastw Członkowskich w okresie między dniem 1 stycznia 1997 r. a dniem 31 grudnia 2000 r., przestrzegając następujących warunków:
- w maksymalnym terminie sześciu miesięcy od otrzymania niniejszej decyzji Francja powiadamia indywidualnie zobowiązanych do uiszczenia opłaty o przysługującym im specjalnym prawie do zwrotu,
- zobowiązani muszą dysponować terminem złożenia wniosku o zwrot, zgodnym z ich prawem krajowym, ale nie krótszym niż sześć miesięcy,
- zwrot musi nastąpić w maksymalnym terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku,
- kwoty zwrócone muszą być zaktualizowane poprzez uwzględnienie odsetek za okres od daty ich pobrania do daty rzeczywistego zwrotu.
Odsetki te są obliczane na podstawie stopy referencyjnej Komisji, przewidzianej przez metodę określania stóp referencyjnych i dyskontowych [52],
- władze francuskie akceptują wszelkie rozsądne dowody przedstawione przez zobowiązanych wykazujące część uiszczonej opłaty od mięsa pochodzącego z innych Państw Członkowskich,
- prawo do zwrotu nie może być uzależnione od innych warunków, a zwłaszcza warunku dotyczącego nieprzeniesienia opłaty,
- w przypadku gdyby któryś podatnik nie uiścił jeszcze opłaty, władze francuskie formalnie rezygnują z niej, włącznie z ewentualnymi odsetkami za zwłokę z nią związanymi,
- władze francuskie przesyłają do Komisji, w terminie maksymalnie dwudziestu miesięcy od daty powiadomienia o niniejszej decyzji, pełne sprawozdanie o właściwym wykonaniu środka zwrotu.
(238) Pismem z dnia 9 grudnia 2004 r. Francja zobowiązała się do przestrzegania powyższych warunków.
(239) W przypadku gdyby Francja nie przestrzegała swego zobowiązania w odniesieniu do wspomnianych warunków, Komisja może wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające, jak przewidziano w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, lub przekazać sprawę do Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z art. 23 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Komisja uważa, że pierwsza możliwość byłaby w tym wypadku najodpowiedniejsza.
Taka możliwość mogłaby odnieść skutek, jak przewiduje art. 14 powyższego rozporządzenia, w postaci przyjęcia negatywnej decyzji końcowej, włącznie z odzyskaniem całości pomocy przyznanej w rozpatrywanym okresie, którą szacuje się na 417080311 EUR.
(240) System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w życie między dniem 1 stycznia 2001 a dniem 31 grudnia 2002 r na rzecz zakładów utylizacyjnych, hodowców i ubojni w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej, finansowany z opłaty związanej z zakupem mięsa, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
(241) System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w życie w 2002 r. na rzecz rzeźników i zakładów rozbioru, będących w posiadaniu SRM w ramach finansowania utylizacyjnej służby publicznej, finansowany z opłaty związanej z zakupem mięsa, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
(242) Środek w formie zwolnienia z uiszczenia opłaty związanej z zakupem mięsa na rzecz niektórych przedsiębiorstw wprowadzających do obrotu mięso, obowiązujący w okrasie między dniem 1 stycznia 1997 r. a dniem 31 grudnia 2002 r., stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(243) Środki stanowiące przedmiot niniejszej decyzji nie zostały zgłoszone Komisji, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, stanowią zatem pomoc przyznaną bezprawnie w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
(244) Komisja żałuje, że Francja wprowadziła w życie wyżej wymienione środki, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu.
(245) Ponieważ rozpatrywana pomoc została wprowadzona w życie przed wydaniem końcowej decyzji Komisji, należy przypomnieć, że w związku z obowiązkowym charakterem zasad procedury, przewidzianych w art. 88 ust. 3 Traktatu, których skutek bezpośredni Trybunał Sprawiedliwości uznał w wyrokach Carmine Capolongo przeciwko Azienda Agricola Maya [53], Gebrueder Lorenz GmbH przeciwko Niemcom [54] i Steinicke i Weinlig przeciwko Niemcom [55], nie można naprawić a posteriori niezgodności rozpatrywanej pomocy (wyrok w sprawie Fédération nationale du commerce extérieur des produits alimentaires i inni przeciwko Francji [56]).
(246) Trybunał Sprawiedliwości przypomniał, że jeśli środek pomocy, którego sposób finansowania stanowi część integralną, został zrealizowany ze względu na nieznajomość obowiązku notyfikacji, to sądy krajowe są w zasadzie zobowiązane do nakazania zwrotu opłat lub składek pobranych specjalnie w celu finansowania tej pomocy.
Trybunał przypomina również, że do sądów krajowych należy ochrona praw podsądnych w przypadku ewentualnej nieznajomości przez władze państwowe zakazu wprowadzania w życie pomocy, o którym mowa w ostatnim zdaniu art. 88 ust. 2 Traktatu i który ma skutek bezpośredni.
Taka nieznajomość, przytoczona przez podsądnych, którzy mogą się na nią powoływać, i stwierdzona przez sądy krajowe, powinna prowadzić do wyciągnięcia wszystkich konsekwencji, zgodnie z prawem krajowym, tak w przypadku ważności aktów zawierających wprowadzenie rozpatrywanych środków pomocy, jak i odzyskania przyznanego wsparcia finansowego [57].
(247) Komisja nie dysponuje szczegółowymi informacjami, w jakim stopniu zwroty opłaty dokonane lub mające być dokonane na tej podstawie doprowadzą rzeczywiście do całkowitego zwrotu, w szczególności w odniesieniu do jakiejkolwiek pobranej opłaty związanej z zakupem mięsa pochodzącego z innych Państw Członkowskich.
(248) W przypadku niezgodności bezprawnej pomocy ze wspólnym rynkiem, art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 przewiduje, że Komisja decyduje, czy zainteresowane Państwo Członkowskie powinno podjąć wszelkie niezbędne środki w celu odzyskania pomocy od jej beneficjenta. Zwrot ten jest niezbędny do przywrócenia wcześniejszej sytuacji poprzez zniesienie wszystkich finansowych korzyści, z których beneficjent pomocy przyznanej bezprawnie mógł niesłusznie korzystać od dnia przyznania tej pomocy.
(249) Francja musi odzyskać pomoc niezgodną w rozpatrywanym wypadku, w szczególności pomoc na rzecz przedsiębiorstw zwolnionych z uiszczania opłaty związanej z zakupem mięsa.
Całkowita kwota pomocy do odzyskania zawiera kwoty płacone w formie zwolnienia z uiszczania opłaty związanej z zakupem mięsa na rzecz niektórych przedsiębiorstw wprowadzających mięso do obrotu w rozpatrywanym okresie.
(250) Artykuł 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 przewiduje, że odzyskana pomoc zawiera odsetki, które są obliczane na podstawie odpowiedniej stopy ustalonej przez Komisję. Odsetki te należą się od daty przekazania do dyspozycji beneficjenta bezprawnej pomocy.
(251) Pomoc ma być zwrócona zgodnie z procedurami przewidzianymi w ustawodawstwie francuskim.
Kwoty zawierają odsetki liczone od daty wypłaty pomocy do daty jej rzeczywistego odzyskania.
Te odsetki obliczane są na bazie stopy referencyjnej Komisji, przewidzianej przez metodę określania stóp referencyjnych i dyskontowych [58].
(252) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla konsekwencji, jakie Komisja wyciągnie, w danym wypadku, w odniesieniu do finansowania wspólnej polityki rolnej przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w okresie między dniem 1 stycznia 1997 a dniem 31 grudnia 2000 r. na rzecz zakładów utylizacyjnych w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej, finansowanej z opłaty związanej z zakupem mięsa dotyczącej również produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, pod warunkiem że Francja będzie przestrzegała zobowiązań zawartych w ust. 4 niniejszego artykułu.
2.
System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w okresie między dniem 1 stycznia 1997 a dniem 31 grudnia 2000 r. na rzecz hodowców w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej, finansowanej z opłaty związanej z zakupem mięsa dotyczącej również produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, pod warunkiem że Francja będzie przestrzegała zobowiązań zawartych w ust. 4 niniejszego artykułu.
3.
System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w okresie między dniem 1 stycznia 1997 a dniem 31 grudnia 2000 r. na rzecz ubojni w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej, finansowanej z opłaty związanej z zakupem mięsa dotyczącej również produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, pod warunkiem że Francja będzie przestrzegała zobowiązań zawartych w ust. 4 niniejszego artykułu.
4.
Francja zwraca zobowiązanym do uiszczenia opłaty związanej z zakupem mięsa część opłaty uiszczonej przy zakupie, w okresie między dniem 1 stycznia 1997 r. a dniem 31 grudnia 2000 r., mięsa pochodzącego z innych Państw Członkowskich.
Dokona tego przestrzegając następujących warunków:
- w maksymalnym terminie sześciu miesięcy od otrzymania niniejszej decyzji Francja powiadamia indywidualnie zobowiązanych do uiszczenia opłaty o przysługującym im specjalnym prawie do zwrotu,
- zobowiązani muszą dysponować terminem złożenia wniosku o zwrot, zgodnym z ich prawem krajowym, ale nie krótszym niż sześć miesięcy,
- zwrot musi nastąpić w maksymalnym terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku,
- kwoty zwrócone muszą być zaktualizowane poprzez uwzględnienie odsetek za okres od daty ich pobrania do daty rzeczywistego zwrotu.
Odsetki te będą obliczane na podstawie stopy referencyjnej Komisji, przewidzianej przez metodę określania stóp referencyjnych i dyskontowych,
- władze francuskie akceptują wszelkie rozsądne dowody przedstawione przez zobowiązanych wykazujące część uiszczonej opłaty od mięsa pochodzącego z innych Państw Członkowskich,
- prawo do zwrotu nie może być uzależnione od innych warunków, a zwłaszcza warunku dotyczącego nieprzeniesienia opłaty,
- w przypadku gdyby któryś podatnik nie uiścił jeszcze opłaty, władze francuskie formalnie rezygnują z niej, włącznie z ewentualnymi odsetkami za zwłokę z nią związanymi,
- władze francuskie przesyłają do Komisji, w terminie maksymalnie dwudziestu miesięcy od daty powiadomienia o niniejszej decyzji, pełne sprawozdanie o właściwym wykonaniu niniejszego artykułu.
5.
Niniejszy artykuł nie narusza prawa do zwrotu opłaty związanej z zakupem mięsa, jakie podatnicy mogliby posiadać na podstawie innych przepisów prawa Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w okresie między dniem 1 stycznia 1997 r. a dniem 31 grudnia 2000 r. na rzecz przedsiębiorstw utylizacyjnych w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej finansowanej z opłaty związanej z zakupem mięsa, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
2.
System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w okresie między dniem 1 stycznia 1997 r. a dniem 31 grudnia 2000 r. na rzecz hodowców w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej, finansowanej za pomocą opłaty związanej z zakupem mięsa, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
3.
System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w okresie między 1 stycznia 2001 r. a 31 grudnia 2002 r. na rzecz ubojni w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej, finansowanej za pomocą opłaty związanej z zakupem mięsa, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
4.
System pomocy państwa, jaki Francja wprowadziła w okresie między 1 stycznia 2001 r. a 31 grudnia 2002 r. na rzecz rzeźników i zakładów rozbioru, będących w posiadaniu materiałów szczególnego ryzyka, w ramach finansowania publicznej służby utylizacyjnej, finansowanej z opłaty związanej z zakupem mięsa jest zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Artykuł 3
Środek w postaci zwolnienia z uiszczania opłaty związanej z zakupem mięsa przyznanego niektórym przedsiębiorstwom wprowadzającym mięso do obrotu, obowiązujący w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Francja podejmuje niezbędne kroki w celu odzyskania pomocy wypłaconej beneficjentom z tytułu tego systemu.
Całkowitą kwotę pomocy do odzyskania należy zaktualizować poprzez uwzględnienie odsetek liczonych od daty wypłacenia pomocy do daty jej faktycznego odzyskania.
Odsetki oblicza się na podstawie stopy referencyjnej Komisji, przewidzianej przez metodę określania stóp referencyjnych i dyskontowych.
Artykuł 4
Francja informuje Komisję, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu zastosowania się do niej.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 15 czerwca 2005 r.
zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1766)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/475/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/308/WE [2] ustanawia wykaz zatwierdzonych stref oraz zatwierdzonych hodowli ryb znajdujących się w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do niektórych chorób ryb.
(2) Francja, Niemcy, Włochy i Hiszpania przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref w odniesieniu do VHS i IHN dla niektórych stref na swoich terytoriach.
Przedłożona dokumentacja dowodzi, że przedmiotowe strefy spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z powyższym kwalifikują się one do uzyskania statusu strefy zatwierdzonej i powinny być dodane do wykazu stref zatwierdzonych.
(3) Dania, Francja, Niemcy i Hiszpania przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej w odniesieniu do IHN i VHS dla niektórych hodowli znajdujących się na swoich terytoriach.
Przedstawiona dokumentacja wskazuje, że spełniają one wymogi art. 6 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z powyższym hodowle kwalifikują się do uzyskania statusu hodowli zatwierdzonych w strefie niezatwierdzonej i powinny zostać dodane do wykazu hodowli zatwierdzonych.
(4) Niemcy i Włochy złożyły wniosek o dokonanie zmian technicznych w wykazie hodowli zatwierdzonych w strefie niezatwierdzonej ze względu na zmiany własności.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/308/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/308/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji;
2) załącznik II zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego metody obliczania stosowanych ceł na ryż łuskany oraz zmieniającego decyzje 2004/617/WE, 2004/618/WE oraz 2004/619/WE
(2005/476/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r. w celu zmiany niektórych koncesji w odniesieniu do ryżu.
Odpowiednio, Wspólnota Europejska notyfikowała Światowej Organizacji Handlu 2 lipca 2003 r. swój zamiar zmiany niektórych koncesji na liście koncesyjnej CXL WE.
(2) Rokowania były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach dyrektyw negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja prowadziła rokowania ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, będącymi głównym dostawcą produktów oznaczonych kodem HS 1006 20 (ryż łuskany) i będącymi istotnie zainteresowanymi dostawami produktów oznaczonych kodem HS 1006 30 (ryż bielony), Tajlandią, będącą głównym dostawcą produktów oznaczonych kodem HS 1006 30 (ryż bielony) oraz będącą istotnie zainteresowaną dostawami produktów oznaczonych kodem HS 1006 20 (ryż łuskany), oraz Indiami i Pakistanem, będącymi istotnie zainteresowanymi dostawami produktów oznaczonych kodem HS 1006 20 (ryż łuskany).
(4) Porozumienia z Indiami i z Pakistanem zostały zatwierdzone w imieniu Wspólnoty, odpowiednio, decyzją Rady 2004/617/WE [1] oraz decyzją Rady 2004/618/WE [2]. Decyzją Rady 2004/619/WE [3] ustalono nowe stawki celne dla ryżu łuskanego (kod CN 100620) oraz dla ryżu bielonego (kod CN 100630).
(5) Komisja z powodzeniem wynegocjowała Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, które to porozumienie, wobec powyższego, powinno być zatwierdzone.
(6) W celu zapewnienia możliwości pełnego stosowania porozumienia od 1 marca 2005 r. oraz do czasu przyjęcia zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [4], Komisja powinna zostać upoważniona do przyjęcia tymczasowych odstępstw od tego rozporządzenia oraz do przyjęcia środków wykonawczych.
(7) Z tego samego powodu, odpowiednie odstępstwa zawarte w decyzji 2004/617/WE, decyzji 2004/618/WE i decyzji 2004/619/WE powinny być również przedłużone do 30 czerwca 2006 r.
(8) Ze względu na pewność w ujęciu prawnym, odpowiednim jest również wyjaśnienie w decyzjach 2004/617/WE oraz 2004/618/WE, że upoważnienie udzielone Komisji do przyjęcia tymczasowych odstępstw od rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do wykonania omawianych porozumień obejmuje również upoważnienie do przyjęcia szczegółowych środków wykonawczych.
(9) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczące metody obliczania stosowanych ceł na ryż łuskany.
Tekst porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia pełnego stosowania niniejszego porozumienia od 1 marca 2005 r., Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6 ust. 2 niniejszej decyzji, może odstąpić od rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 do czasu przyjęcia zmian do tego rozporządzenia, najpóźniej jednak do 30 czerwca 2006 r.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania porozumienia zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Artykuł 2 decyzji 2004/617/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia pełnego stosowania niniejszego Porozumienia przed 1 września 2004 r., Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji, może odstąpić od rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 do czasu przyjęcia zmian do tego rozporządzenia, najpóźniej jednak do 30 czerwca 2006 r.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania porozumienia zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji."
Artykuł 4
Artykuł 2 decyzji 2004/618/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia pełnego stosowania niniejszego Porozumienia przed 1 września 2004 r., Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji, może odstąpić od rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 do czasu przyjęcia zmian do tego rozporządzenia, najpóźniej jednak do 30 czerwca 2006 r.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania porozumienia zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji."
Artykuł 5
W art. 2 decyzji 2004/619/WE, datę " 30 czerwca 2005 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2006 r."
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż, powołany na podstawie art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 [6].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 7
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty [7].
Decyzja Komisji
z dnia 29 czerwca 2005 r.
przewidująca odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do roślin Vitis L., innych niż owoce, pochodzących z Chorwacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1920)
(2005/477/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Włochy i Słowenię,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2000/29/WE rośliny Vitis L., inne niż owoce pochodzące z krajów trzecich, zasadniczo nie powinny być wprowadzane do Wspólnoty.
(2) Włochy i Słowenia wystąpiły z wnioskiem o odstępstwo umożliwiające przywóz z Chorwacji roślin Vitis L., innych niż owoce, na ograniczony okres w celu umożliwienia wyspecjalizowanym szkółkom rozmnażania tych roślin we Wspólnocie przed ponownym wywozem ich do Chorwacji.
(3) Komisja uważa, że ryzyko rozprzestrzeniania się organizmów szkodliwych nie istnieje dla roślin lub produktów roślinnych pod warunkiem, że rośliny Vitis L., inne niż owoce, pochodzące z Chorwacji, podlegają szczególnym warunkom ustanowionym w niniejszej decyzji.
(4) Należy zatem upoważnić Państwa Członkowskie na ograniczony okres zezwalania na wprowadzenie na ich terytorium takich roślin podlegających szczególnym warunkom.
(5) Upoważnienie to powinno przestać obowiązywać w przypadku stwierdzenia, że szczególne warunki ustanowione w niniejszej decyzji nie są wystarczające do zapobieżenia wprowadzeniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty lub nie są spełnione.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, zgodnie z pkt 15 Część A załącznika III do tej dyrektywy, Państwa Członkowskie są upoważnione do zezwalania na wprowadzanie na ich terytorium roślin Vitis L., innych niż owoce, przeznaczonych do szczepienia na terytorium Wspólnoty i pochodzących z Chorwacji (zwanych dalej "roślinami").
W celu zakwalifikowania do odstępstwa rośliny podlegają, poza wymogami ustalonymi w załącznikach I i II do dyrektywy 2000/29/WE, warunkom ustanowionym w Załączniku do niniejszej decyzji oraz są wprowadzone do Wspólnoty pomiędzy dniem 1 stycznia 2006 r. a dniem 31 marca 2006 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstwa przewidzianego w art. 1 przekazują Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim najpóźniej do dnia 1 lipca 2006 r.:
a) informacje dotyczące ilości roślin przywożonych na mocy niniejszej decyzji; oraz
b) szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli określonych w pkt 6 Załącznika.
Każde Państwo Członkowskie, w którym rośliny są szczepione po wprowadzeniu na jego terytorium, przedstawia również Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli i badań określonych w pkt 8 lit. b) Załącznika, najpóźniej do dnia 1 lipca 2006 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o wszelkich przesyłkach wprowadzanych na ich terytorium zgodnie z niniejszą decyzją, które następnie okazały się nie spełniać wymogów niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów
(2005/478/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Zjednoczonego Królestwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją pana Dereka BODENA,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się członkiem Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r., pana Dave’a QUALYE’A (Dave QUALYE), Member of the North West Regional Assembly, Trafford Metropolitan Borough Council, na miejsce pana Dereka BODENA (Derek BODEN).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów
(2005/479/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Zjednoczonego Królestwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku ze śmiercią pani Ruth BAGNALL,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się zastępcą członka Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r., panią Sharon TAYLOR Member of the East of England Regional Assembly (Stevenage Borough Council), na miejsce pani Ruth BAGNALL.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 kwietnia 2004 r.
dotycząca sprawy COMP/D2/32448 i 32450 Compagnie Maritime Belge SA (Konsekwencje wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 marca 2000 r.)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1779)
(Jedynie tekst w języku duńskim jest autentyczny)
(2005/480/WE)
I. WSTĘP
(1) Dnia 30 kwietnia 2004 r. Komisja podjęła decyzję w sprawie postępowania zgodnie z art. 82 Traktatu WE i nałożyła grzywnę w wysokości 3400000 EUR na przedsiębiorstwo żeglugowe z Antwerpii Compagnie Maritime Belge SA (dalej zwane "CMB").
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu [1], Komisja niniejszym podaje do wiadomości nazwę strony oraz zasadniczą treść decyzji, mając na uwadze uzasadniony interes przedsiębiorstw związany z ochroną ich działalności handlowej.
Niepoufna wersja pełnego tekstu omawianej decyzji w oryginalnych językach postępowania oraz w językach roboczych Komisji znajduje się na stronie Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod adresem http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html.
II.
PROCEDURA
(2) Omawiana decyzja nawiązuje do tzw. sprawy Cewal, w której Komisja nałożyła grzywny na członków porozumienia towarzystw żeglugi liniowej zwanego Associated Central West Africa Lines (dalej zwanego "Cewal") za naruszenie postanowień art. 86 Traktatu WE (obecnie art. 82, zwany tak dalej).
(3) Na mocy decyzji Komisji 93/82/EWG [2] (dalej zwanej "pierwotną decyzją") Komisja postanowiła między innymi, że Cewal oraz dwa inne porozumienia żeglugi liniowej Cowac i Ukwal, a także przedsiębiorstwa, które były członkami tych porozumień, naruszyły art. 85 ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 81 ust. 1, zwany tak dalej). Co więcej, z powodu nadużywania pozycji dominującej na trzy różne sposoby, przedsiębiorstwa należące do porozumienia Cewal naruszyły również art. 82 Traktatu WE. Przedsiębiorstwom tym nakazano zaprzestać naruszeń.
(4) Na mocy pierwotnej decyzji Komisja nałożyła grzywny za naruszenie art. 82 Traktatu WE na cztery przedsiębiorstwa należące do porozumienia Cewal.
Na CMB nałożono grzywnę w wysokości 9,6 mln ECU.
(5) Wszystkie cztery przedsiębiorstwa oraz CMBT, spółka zależna CMB, złożyły wnioski do Sądu Pierwszej Instancji ("SPI") o uchylenie pierwotnej decyzji.
Wnioski te zostały oddalone przez SPI wyrokiem z dnia 8 października 1996 r. [3] (zwanego dalej "wyrokiem SPI").
Obniżono jednak wysokość grzywien.
Grzywna CMB została zmniejszona do wysokości 8640000 mln ECU.
(6) CMB, CMBT oraz inne ukarane grzywną przedsiębiorstwo, Dafra-Lines A/S, złożyły odwołanie od wyroku SPI.
Trybunał Sprawiedliwości w swoim wyroku z dnia 16 marca 2000 [4] (zwanym dalej "wyrokiem ETS") odrzucił wszystkie uzasadnienia, jakie przedstawiono w odwołaniu od pierwotnej decyzji,
- uchylił jednak artykuły pierwotnej decyzji, na mocy których nałożono grzywny, oraz
- oddalił pozostałą część odwołania.
(7) Artykuły anulowano, ponieważ Komisja nie wskazała wyraźnie w oświadczeniu o zastrzeżeniach:
- że rozważała nałożenie grzywien na każdego członka porozumienia Cewal, oraz
- że wysokość grzywien będzie ustalona na podstawie oceny udziału każdego przedsiębiorstwa w działalności stanowiącej domniemane naruszenie.
(8) Dnia 16 kwietnia 2003 r. Komisja przesłała CMB nowe oświadczenie o zastrzeżeniach, w którym poinformowała o zamiarze przyjęcia nowej decyzji nakładającej grzywny za naruszenia stwierdzone w pierwotnej decyzji.
W oświadczeniu tym Komisja wyraźnie poinformowała CMB, że zamierza nałożyć na CMB grzywny indywidualne oraz że wysokość nałożonej grzywny będzie ustalona na podstawie oceny udziału każdego przedsiębiorstwa w działalności stanowiącej domniemane naruszenie.
III.
DECYZJA
(9) Niniejsza decyzja opiera się na istotnych ustaleniach pierwotnej decyzji.
Zawiera ona wyraźne stwierdzenie, że nie ma na celu uzupełniania ani zmiany przedstawionych w pierwotnej decyzji faktów lub stwierdzonych tamże naruszeń.
W związku z powyższym niniejsza decyzja zawiera jedynie opisowe streszczenie elementów pierwotnej decyzji stanowiących podstawę naruszeń w niej wskazanych, oraz opisuje jak omawiane elementy zostały ocenione przez SPI i ETS.
(10) W pierwotnej decyzji Komisja stwierdziła, że członkowie porozumienia Cewal wspólnie mieli dominującą pozycję na szlakach żeglugowych między portami Zairu i Europy północnej.
Pozycji tej nadużywali w celu wyeliminowania konkurencji ze strony dwóch innych przedsiębiorstw żeglugowych poprzez:
- naleganie na wykonanie postanowień umowy o wyłączność pomiędzy porozumieniem Cewal a zairską agencją quasi-rządową (Ogefrem),
- systematyczne wykorzystywanie praktyk znanych jako "okręty bojowe", oraz
- narzucanie umów lojalnościowych oraz korzystanie z tzw. "czarnych list" w celu podjęcia później kroków odwetowych przeciwko klientom korzystającym z usług niezależnych przewoźników.
(11) Jak wynika z oceny prawnej, Komisja uważa, że elementy pierwotnej decyzji dotyczące istnienia, natury i zakresu naruszeń są albo:
- res judicata, albo
- ostateczne, ponieważ termin zaskarżenia omawianych elementów decyzji dawno minął.
(12) W odniesieniu do oceny prawnej kwestii dotyczącej grzywien przyjęto stanowisko, że przedsiębiorstwo CMB miało możliwość właściwej obrony w odniesieniu do grożących mu grzywien oraz elementów decyzji uzasadniających ich nałożenie.
(13) W odniesieniu do przepisów o przedawnieniu stwierdza się, że nie upłynął ani pięcioletni ani dziesięcioletni okres przedawnienia oparty na rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2988/74 [5], nałożenie nowej grzywny leży zatem w kompetencjach Komisji.
IV.
GRZYWNA
(14) Komisja uważa za konieczne nałożenie grzywny zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4056/86 [6] na CMB za naruszenia art. 82 Traktatu WE wskazane w pierwotnej decyzji.
(15) Niniejsza decyzja opiera się na ustaleniach znajdujących się w pierwotnej decyzji i dotyczących nakładania i poziomu grzywien oraz procentowego udziału w nich poszczególnych przedsiębiorstw, a także na ustaleniach SPI w tej sprawie.
(16) Nałożona grzywna opiera się również na Wytycznych z 1998 r.
Przy ustalaniu wysokości kwot wzięto pod uwagę charakter naruszeń, ich faktyczny wpływ na rynek i odnośny rynek geograficzny.
(17) Odnośny rynek geograficzny oznacza rynek usług żeglugi liniowej na obszarze pomiędzy portami północnej Europy a Zairem.
(18) Naruszenia art. 82 Traktatu WE przez CMB i innych członków porozumienia Cewal były na tyle poważne, że umożliwiły porozumieniu Cewal utrzymanie faktycznego monopolu na szlakach żeglugowych z i do Zairu.
Co więcej, miały one na celu wyparcie z rynku jedynego konkurenta.
(19) Wzięto również pod uwagę fakt, że prezes i osoba prowadząca sekretariat porozumienia Cewal byli jednocześnie pracownikami CMB, a biura CMB i Cewal znajdowały się w tym samym budynku.
(20) W swoim wyroku SPI stwierdził, że dla celów odstraszania Komisja miała pełne prawo wziąć pod uwagę fakt, że statki należące do grupy CMB w momencie przyjęcia pierwotnej decyzji przewoziły prawie całość ładunku porozumienia.
Jednak z uwagi na to, że w momencie przyjęcia pierwotnej decyzji nie miała zastosowania żadna szczególna okoliczność tego rodzaju, nie wzięto jej pod uwagę obliczając wysokość grzywny w niniejszej decyzji.
(21) Na podstawie powyższych ustaleń Komisja określiła kwotę podstawową w wysokości 1 mln EUR za każde naruszenie.
(22) Kwoty podstawowe zostały zwiększone odpowiednio o 20 %, 15 % i 20 %, uwzględniając czas trwania naruszeń.
(23) Ze względu czas, jaki upłynął od momentu zakończenia postępowania, oraz okres pomiędzy wydaniem wyroku przez ETS a wydaniem oświadczenia o zastrzeżeniach w kwietniu 2003 r., od wszystkich trzech kwot odjęto 50000 EUR.
(24) W związku z powyższym Komisja nakłada grzywnę w wysokości 3,4 mln EUR.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
[2] Dz.U. L 34 z 10.2.1993, str. 20.
[3] Połączone sprawy T-24/93, T-25/93, T-26/93 i T-28/93, CMB, CMBT i Dafra-Lines przeciwko Komisji, [1996] ECR II-1201.
[4] Połączone sprawy C-395/96 P i C-396/96 P, CMB, CMBT i Dafra-Lines przeciwko Komisji, [2000] ECR I-1365.
[5] Dz.U. L 319 z 29.11.1974, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1/2003.
[6] Dz.U. L 378 z 31.12.1986, str. 4. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1/2003.
--------------------------------------------------
Decyzja Rady 2005/481/WPZiB
z dnia 13 czerwca 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, wspieraną przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do podjęcia negocjacji zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, w celu zawarcia przez Unię Europejską z każdym z nich Umowy w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia negocjacji, Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Ukrainą w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym uprawniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/6/2005
z dnia 14 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
(2005/483/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
Uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25, akapit trzeci,
Uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 4 wspólnego działania 2004/570/WPZiB, generał brygady A. David LEAKEY został mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.
(2) Dowódca operacji UE zalecił mianowanie generała brygady Gian Marco CHIARINIEGO nowym dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.
(3) Komitet Wojskowy UE poparł nominację dnia 1 czerwca 2005 r.
(4) Na podstawie art. 6 wspólnego działania 2004/570 WPZiB, Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podjęcia dalszych decyzji w sprawie wyznaczenia dowódcy sił UE.
(5) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 5 grudnia 2005 r.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 2005 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do zestawów do wykonywania budynków chłodniczych i obudów chłodni
(notyfikowana jako document C(2005) 1961)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/484/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobów przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, Komisja zobowiązana jest wybrać możliwie najmniej kosztowną procedurę zgodną z wymogami bezpieczeństwa. Oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności, czy też z przyczyn dotyczących zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 dyrektywy 89/106/EWG wymagany jest udział zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 dyrektywy 89/106/EWG wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych.
Z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG są opisane szczegółowo w załączniku III do tej dyrektywy.
Dlatego też niezbędne jest jasne określenie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) dyrektywy 89/106/EWG odpowiada systemom ustanowionym w pierwszym przypadku, bez ciągłego nadzoru, oraz w drugim i trzecim przypadku w sekcji 2 pkt ii) załącznika III do dyrektywy 89/106/EWG. Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom wskazanym w załączniku III sekcja 2 pkt i) i pierwszej możliwości z ciągłym nadzorem, określonej w załączniku III sekcja 2 pkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności ustanowioną w załączniku II należy wskazać w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich aprobat technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 2005 r.
zmieniająca decyzje 2001/881/WE i 2002/459/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1835)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/485/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, w szczególności jej art. 20 ust. 3 [1],
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/881/WE z dnia 7 grudnia 2001 r. ustalająca wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów zwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich oraz uaktualniająca szczegółowe przepisy dotyczące kontroli przeprowadzanych przez ekspertów Komisji [4] powinna zostać uaktualniona w celu uwzględnienia w szczególności zmian jakie nastąpiły w niektórych Państwach Członkowskich w zakresie punktów kontroli oraz kontroli przeprowadzonych zgodnie z tą decyzją.
(2) Wykaz punktów kontroli granicznej ustanowiony w decyzji 2001/881/WE ("wykaz") zawiera jednostkowy numer TRACES w odniesieniu do każdego punktu kontroli granicznej.
TRACES to skomputeryzowany system wprowadzony decyzją Komisji 2004/292/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wprowadzenia systemu TRACES i zmieniającą decyzję 92/486/EWG [5].
Zastępuje on wcześniejszy system ANIMO oparty na sieci wprowadzonej decyzją Komisji 91/398/EWG z dnia 19 lipca 1991 r. w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [6] i dotyczącego identyfikacji przepływu zwierząt i niektórych produktów w przywozie i handlu wewnątrzwspólnotowym.
(3) Po zadawalających wynikach kontroli zgodnie z decyzją 2001/881/WE wykaz należy uzupełnić o dodatkowe punkty kontroli granicznej w Sines w Portugalii, Bratysławie w Słowacji, Vallecie w Malcie oraz Manston w Zjednoczonym Królestwie.
(4) W związku z informacjami przekazanymi przez Szwecję i Zjednoczone Królestwo punkty kontroli granicznej w Norrköping i Varberg w Szwecji oraz w Portsmouth w Zjednoczonym Królestwie należy usunąć z wykazu.
(5) Ponadto należy uaktualnić wykaz w celu uwzględnienia ostatnich zmian dotyczących punktów kontroli granicznej, które już zostały zatwierdzone zgodnie z decyzją 2001/881/EC i dotyczących kategoryzacji zwierząt lub produktów, których kontrolowanie jest dozwolone w tych punktach oraz organizacji centrów kontroli działających w ramach tych punktów.
(6) Wykaz jednostek zawarty w decyzji Komisji 2002/459/WE z dnia 4 czerwca 2002 r. wymieniającej jednostki systemu komputerowego animo i uchylającej decyzję 2000/287/WE [7] zawiera jednostkowy numer TRACES w odniesieniu do każdego punktu kontroli granicznej we Wspólnocie.
Dla zachowania spójności prawodawstwa wspólnotowego wykaz ten należy odpowiednio uaktualnić w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian oraz w celu zachowania identycznego wykazu jak ten ustanowiony w decyzji 2001/881/WE.
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/459/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2001/881/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 2002/459/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 czerwca 2005 r.
w sprawie warunków, jakie muszą spełniać wydatki poniesione przez niektóre Państwa Członkowskie w 2005 r. na gromadzenie i zarządzanie danymi wymaganymi dla celów prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1858)
(Jedynie teskt w językach angielskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, włoskim i szwedzkim jest autentyczny)
(2005/486/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/439/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez Państwa Członkowskie na gromadzenie danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2000/439/WE określa warunki, które muszą zostać spełnione, by Państwa Członkowskie mogły otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na wydatki poniesione w związku z programami krajowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1543/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r., ustanawiającym ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa [2].
Na mocy wymienionej decyzji i na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, Komisja corocznie określa kryteria, jakie muszą spełniać prognozowane przez Państwa Członkowskie wydatki, oraz ustala wysokość pomocy finansowej udzielanej przez Wspólnotę na kolejny rok.
(2) Belgia, Dania, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Malta, Niderlandy, Polska, Portugalia, Finlandia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo przedłożyły Komisji roczne programy krajowe, zawierające opis danych, które państwa te zamierzają gromadzić w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1543/2000.
Państwa te przedłożyły również wnioski o udział finansowy Wspólnoty w poniesionych przez nie wydatkach, o którym mowa w art. 4 decyzji 2000/439/WE.
(3) Na mocy art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1639/2001 z dnia 25 lipca 2001 r. ustalającego minimalne i rozszerzone programy wspólnotowe dla celów gromadzenia danych w sektorze rybołówstwa i ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1543/2005 [3], Komisja dokonała analizy programów krajowych Państw Członkowskich na rok 2005 oraz, na podstawie tych programów, oceny stopnia, w jakim poniesione wydatki kwalifikują się do otrzymania wkładu finansowego. Pierwsza rata zostanie przekazana zainteresowanym Państwom Członkowskim zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) decyzji 2000/439/WE na podstawie dokonanej oceny.
(4) Druga rata ma zostać przekazana w roku 2006, po przekazaniu i przyjęciu przez Komisję finansowego i technicznego sprawozdania z wykonanych działań, przedstawiającego szczegółowo stopień, w jakim osiągnięte zostały cele programu, wyznaczone w chwili opracowywania programów minimalnych i rozszerzonych, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) decyzji 2000/439/WE i art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji 1639/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustala wysokość wydatków kwalifikujących się do objęcia udziałem finansowym Wspólnoty w 2005 r. dla każdego Państwa Członkowskiego oraz wysokość wkładu finansowego Wspólnoty na gromadzenie i zarządzanie danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa.
Artykuł 2
Zgodnie z załącznikiem I wydatki poniesione na gromadzenie i zarządzanie danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa mogą zostać objęte wkładem finansowym Wspólnoty, którego wysokość nie przekracza 50 % wydatków kwalifikujących się na program minimalny przewidziany w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000.
Artykuł 3
Zgodnie z załącznikiem II wydatki poniesione na gromadzenie i zarządzanie danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa mogą zostać objęte wkładem finansowym Wspólnoty, którego wysokość nie przekracza 35 % wydatków kwalifikujących się na program rozszerzony przewidziany w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000.
Artykuł 4
1.
Wspólnota wypłaci pierwszą ratę w wysokości 50 % wkładu finansowego określonego w załącznikach I i II.
2.
Druga rata zostanie przekazana w roku 2006, po przekazaniu i przyjęciu sprawozdania finansowego i technicznego, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) decyzji 2000/439/WE.
Artykuł 5
1.
Zgodnie z niniejszą decyzją kursem wymiany euro stosowanym do obliczania kwot kwalifikujących się jest kurs wymiany obowiązujący w maju 2004 r.
2.
Deklaracje wydatków oraz wnioski o zaliczki w walucie krajowej otrzymane od Państw Członkowskich, które nie są uczestnikami trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej, zostaną przeliczone na waluty krajowe po kursie obowiązującym w miesiącu, w którym Komisja otrzymała te deklaracje i wnioski.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Królestwa Niderlandów, Republiki Portugalskiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 2005 r.
dotycząca niewłączenia triazamatu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1960)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/487/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że Państwo Członkowskie może w okresie 12 lat od notyfikacji wyżej wymienionej dyrektywy zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po dacie notyfikacji przy równoczesnym stopniowym badaniu tych substancji w ramach programu pracy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 [2] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 703/2001 [3] ustanawiają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG. W dniu 7 lipca 2004 r. strona notyfikująca poinformowała Komisję, że nie chce dłużej ubiegać się o włączenie substancji czynnej triazamat do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W związku z powyższym nie należy włączać wyżej wymienionej substancji czynnej do wyżej określonego załącznika, a Państwa Członkowskie powinny cofnąć wszystkie zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające triazamat.
(3) Należy wyznaczyć dodatkowy okres na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(4) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Triazamat nie zostaje włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające triazamat wycofuje się z dniem 4 stycznia 2006 r.;
2) od daty publikacji nie przyznaje ani nie przedłuża się żadnych zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające triazamat.
Artykuł 3
Wszelki dodatkowy okres przyznany przez Państwa Członkowskie na mocy art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie zapasów jest możliwie najkrótszy i wygasa najpóźniej z dniem 4 stycznia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 lipca 2005 r.
przyznająca odstępstwa w celu dostosowania systemów statystycznych Państw Członkowskich do wymogów rozporządzenia (WE) nr 501/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kwartalnych rachunków finansowych instytucji rządowych i samorządowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1861)
(Jedynie teksty w językach czeskim, duńskim, niemieckim, estońskim, greckim, hiszpańskim, francuskim, angielskim, włoskim, łotewskim, litewskim, polskim, słoweńskim i słowackim są autentyczne)
(2005/488/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 501/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie kwartalnych rachunków finansowych instytucji rządowych i samorządowych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
uwzględniając wnioski złożone przez Republikę Czeską, Królestwo Danii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estonii, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Irlandię, Republikę Włoską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotwy, Republikę Litwy, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republikę Malty, Republikę Austrii, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem rozporządzenia (WE) nr 501/2004 jest wyliczenie i zdefiniowanie głównych cech kategorii danych Europejskiego Systemu Rachunków (ESA 95) dotyczących wykazu transakcji finansowych i finansowych aktywów i pasywów sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz każdego z podsektorów w ramach instytucji rządowych i samorządowych.
Państwa Członkowskie są zobowiązane – stosując podejście krok po kroku – przekazywać kwartalnie dane do Komisji (Eurostatu).
(2) Niemniej jednak na mocy art. 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 501/2004 Komisja ma prawo przyznać Państwom Członkowskim jedno lub większą ilość odstępstw od ustalonego rozporządzeniem harmonogramu przesyłania danych kwartalnych. Odstępstwa te są przyznawane dla różnych celów i na zróżnicowanych warunkach.
(3) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 501/2004 kilkanaście władz Państw Członkowskich zwróciło się w formie listu z wnioskiem o przyznanie odstępstw celem umożliwienia im dostosowania swoich narodowych systemów statystycznych do wymogów rozporządzenia.
(4) Zgodnie z informacjami dostarczonymi Eurostatowi wnioski Państw Członkowskich o odstępstwa wynikają z potrzeby zasadniczego dostosowania narodowych systemów statystycznych w celu zapewnienia ich pełnej zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 501/2004.
W związku z powyższym odstępstwa stanowiące przedmiot wniosków należy przyznać w całości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyznaje się odstępstwa Państwom Członkowskim wymienionym w Załączniku, na warunkach i w granicach w nim określonych, celem umożliwienia tym Państwom Członkowskim dostosowania swoich narodowych systemów statystycznych do wymogów rozporządzenia (WE) nr 501/2004.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estonii, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotwy, Republiki Litwy, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Malty, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 lipca 2005 r.
przyznająca odstępstwa niektórym Państwom Członkowskim dotyczące pierwszego przekazania kwartalnych danych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1222/2004
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1874)
(Jedynie teksty w językach czeskim, duńskim, greckim, francuskim, polskim, portugalskim i słoweńskim są autentyczne)
(2005/489/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1222/2004 z dnia 28 czerwca 2004 r. dotyczące opracowywania i przekazywania kwartalnych danych dotyczących długu publicznego [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1222/2004 przewiduje opracowywanie i przekazywanie kwartalnych danych dotyczących długu publicznego, stosując tę samą definicję długu publicznego, z wyjątkiem okresu podstawowego, jak określona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [2].
(2) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1222/2004 stanowi, że Komisja może dopuścić uchylenie terminu, nieprzekraczające jednego roku, dla początkowej daty przesłania danych kwartalnych, o ile krajowe systemy statystyczne wymagać będą zasadniczego dostosowania.
(3) Wnioski o przyznanie takich odstępstw złożyły władze Republiki Czeskiej, Danii, Grecji, Francji, Polski, Portugalii i Słowenii.
(4) Zgodnie z otrzymanymi przez Komisję informacjami (Eurostat) przyczyną złożenia wniosków przez zainteresowane Państwa Członkowskie jest konieczność wprowadzenia ważnych zmian do swoich systemów statystycznych oraz fakt, że nie będą one mogły zostać wdrożone przed dniem 31 grudnia 2004 r.
(5) Należy zatem przyznać odstępstwa, o które wystąpiono,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwom Członkowskim wymienionym w art. 2 niniejszej decyzji przyznaje się odstępstwa od terminu ustalonego w rozporządzeniu (WE) nr 1222/2004 dla pierwszego przekazania kwartalnych danych długu publicznego.
Terminem obowiązującym dla tych Państw Członkowskich jest dzień 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Greckiej, Republiki Francuskiej, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalii oraz Republiki Słowenii.
Decyzja Komisji
z dnia 7 lipca 2005 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z Tajwanu i Wietnamu
(2005/490/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("podstawowe rozporządzenie antydumpingowe"), w szczególności jego art. 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) W dniu 11 sierpnia 2004 r. Komisja ogłosiła, po konsultacji, w drodze zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty łączników rur lub przewodów rurowych (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), żeliwne lub stalowe (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, zgłaszanych zwykle pod kodami CN 73079311, 73079319, 73079930 oraz 73079990 (kod TARIC 7307999094), pochodzących z Tajwanu i Wietnamu.
(2) Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej w dniu 28 czerwca 2004 r. przez Komitet Ochrony Przemysłu Łączników Stalowych Używanych w Spawaniu Doczołowym w Unii Europejskiej ("skarżący") w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 60 %, wspólnotowej produkcji tych urządzeń, zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
Skarga zawierała dowody prima facie wykazujące istnienie dumpingu wymienionego produktu i poniesionej w wyniku tego znaczącej szkody, które zostały uznane za wystarczające uzasadnienie otwarcia postępowania.
(3) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w Wietnamie i na Tajwanie, importerów/podmioty gospodarcze i ich stowarzyszenia, zainteresowanych dostawców i użytkowników, przedstawicieli krajów wywozu objętych postępowaniem oraz producentów wspólnotowych, którzy wnieśli skargę.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
II.
WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(4) Skarżący oficjalnie wycofał skargę skierowanym do Komisji pismem z dnia 23 marca 2005 r.
(5) Zgodnie z art. 9 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, postępowanie może być zakończone w przypadku, gdy skarga jest wycofana, chyba że takie zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty.
(6) Komisja stwierdziła, iż obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty.
Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag.
Jednakże nie otrzymano żadnych uwag.
(7) Dlatego też Komisja stwierdza, iż postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z Tajwanu i Wietnamu powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym zakończone zostaje postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu łączników rur lub przewodów rurowych (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), żeliwne lub stalowe (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, zgłaszanych zwykle pod kodami CN 73079311, 73079319, 73079930 oraz 73079990 (kod TARIC 7307999094), pochodzących z Tajwanu i Wietnamu.
Decyzja Rady
z dnia 31 stycznia 2005 r.
w sprawie podpisania Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu
(2005/492/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja, w imieniu Wspólnoty, prowadziła negocjacje dotyczące umowy o współpracy naukowej i technologicznej z Egiptem.
(2) Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, należy podpisać Umowę parafowaną w dniu 4 marca 2004 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania w imieniu Wspólnoty, Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 1 października 2003 r.
dotycząca postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG przeciwko Chisso Corporation, Daicel Chemical Industries Ltd, Hoechst AG, The Nippon Synthetic Chemical Industry Co.
Ltd oraz Ueno Fine Chemicals Industry Ltd
(Sprawa Nr C.37.370 – Sorbaty)
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3426)
(Jedynie teksty w języku angielskim i niemieckim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/493/WE)
W dniu 1 października 2003 r. Komisja przyjęła decyzję dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG.
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia 1/2003 [1] Komisja niniejszym publikuje nazwy stron oraz główną treść decyzji, jak również nałożone kary, uwzględniając prawnie uzasadniony interes przedsiębiorstw do ochrony swoich interesów gospodarczych.
Niepoufną wersję pełnego tekstu decyzji w oryginalnych językach sprawy oraz w roboczych językach Komisji można znaleźć na stronie internetowej DG ds. Konkurencji http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
I: PODSUMOWANIE SPRAWY NARUSZENIA
Adresaci oraz charakter naruszenia
(1) Niniejsza decyzja jest skierowana do Chisso Corporation (zwanego dalej Chisso), Daicel Chemical Industries Ltd (zwanej dalej Daicel), Hoechst AG (zwanego dalej Hoechst), The Nippon Synthetic Chemical Industry Co.
Ltd (zwanego dalej Nippon) oraz Ueno Fine Chemicals Industry Ltd (zwanego dalej Ueno).
(2) Adresaci brali udział w pojedynczym i ciągłym naruszeniu art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej Traktatem WE lub Traktatem) oraz, od 1 stycznia 1994 r., art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanym dalej Porozumieniem o EOG), obejmującym całe terytorium EOG, polegającym na tym, że:
- uzgadniali docelowe ceny;
- przydzielali kontyngenty ilościowe na sorbaty;
- postanawiali, aby nie dostarczać technologii potencjalnym nowym uczestnikom rynku; oraz
- monitorowali swoje antykonkurencyjne porozumienia.
Czas trwania naruszenia
(3) Przedsiębiorstwa brały udział w naruszeniu od co najmniej 31 grudnia 1978 r. do co najmniej 30 listopada 1995 r. w wypadku Nipponu, oraz do co najmniej 31 października 1996 r. w wypadku pozostałych Stron.
Rynek sorbatów
(4) Sorbaty są chemicznymi konserwantami (środkami przeciwko drobnoustrojom), używanymi głównie do żywności i napojów, zdolnymi do spowalniania lub uniemożliwiania rozwoju mikroorganizmów, takich jak drożdże, bakterie oraz pleśnie i grzyby.
Główne mechanizmy ich działania polegają na ograniczaniu dostępności wody i zwiększaniu kwasowości.
Niekiedy dodatki te umożliwiają również zachowanie innych ważnych cech żywności, takich jak smak, kolor, konsystencja oraz wartość odżywcza.
Oprócz zastosowania w charakterze konserwantów w żywności i napojach, sorbaty dobrze sprawdzają się również jako stabilizatory w innych rodzajach produktów, takich jak produkty farmaceutyczne, kosmetyki, pokarm dla zwierząt domowych oraz karma zwierzęca.
(5) Istnieją trzy główne typy sorbatów: kwas sorbinowy, sorbat potasowy oraz sorbat wapniowy.
(6) Kwas sorbinowy jest podstawowym produktem.
Jest to kwas tłuszczowy rozkładany i wykorzystywany w organizmie i fizjologicznie obojętny.
Nie ma wpływu na zapach i smak produktów i jest używany do konserwacji.
Kwas sorbinowy jest powszechnie stosowany do margaryny, majonezu, sałatek, sera, produktów rybnych, mięsa i wyrobów wędliniarskich, produktów owocowych, napojów, wyrobów cukierniczych i piekarniczych, a także do materiałów opakowaniowych hamujących rozwój grzybów.
Produkcja kwasu sorbinowego jest skomplikowana technicznie, natomiast inne produkty sorbatowe są rezultatem prostszego stadium przetworzenia kwasu sorbinowego.
Do produkcji kwasu sorbinowego niezbędne są dwa produkty wyjściowe: keten oraz aldehyd krotonowy, przy czym ten pierwszy (gaz) musi być wytwarzany na miejscu.
Wysokie nakłady inwestycyjne na instalacje produkcyjne stwarzają istotne bariery dla potencjalnych nowych uczestników rynku.
(7) Sorbat potasowy stosuje się w przypadku, gdy pożądana jest wysoka rozpuszczalność w wodzie.
Zastosowanie kwasu sorbinowego jest ograniczone z powodu jego małej rozpuszczalności w wodzie.
Z tego względu sorbat potasowy jest główną postacią używaną do większości produktów o dużej zawartości wody.
(8) Sorbat wapniowy produkuje się w małych ilościach i stosuje do pokrywania papieru do pakowania sera we Francji i we Włoszech.
(9) Kwas sorbinowy i jego sole (w tym sorbat potasowy) należą do głównych konserwantów stosowanych w Europie Zachodniej.
Kwas sorbinowy stanowi 30 % sprzedaży sorbatów, a sorbat potasowy – pozostałe 70 %.
(10) Konserwanty są produktami dojrzałymi technologicznie i nie wymagają istotnego wkładu badawczo-rozwojowego, zaś perspektywy wejścia na rynek nowych konserwantów są minimalne.
(11) Sorbaty stanowią wiodący segment produktów w sektorze konserwantów.
Głównymi substytutami sorbatów są: benzoesan sodu i potasu wraz z parabenami.
Jednakże, ze względów jakościowych wielu producentów preferuje sorbaty mimo ich wysokiej ceny.
Żaden z ww. produktów nie stanowi bowiem doskonałego substytutu sorbatów, szczególnie parabeny, które zajmują jedynie niszę rynkową w przemyśle środków konserwacji żywności.
Popyt na sorbaty nie jest elastyczny cenowo, gdyż właściwie brak jest alternatyw dla ich użycia.
(12) Pod względem geograficznym rynek sorbatów ma zasięg ogólnoświatowy.
Tym samym wykracza on poza obszar geograficzny (EOG), na którym stosuje się sankcję (grzywny).
Funkcjonowanie kartelu
(13) Struktura, organizacja i działanie kartelu opierały się na wspólnej ocenie rynku.
Hoechst reprezentował rynek europejski, zaś Daicel, Chisso, Nippon i Ueno, jako grupa, reprezentowały rynek japoński.
(14) Posiedzenia kartelu organizowane były na kilku różnych szczeblach.
Dwa razy do roku odbywały się posiedzenia z udziałem Hoechsta i czterech japońskich producentów (wspólne posiedzenia); posiedzenia przygotowawcze producentów japońskich (posiedzenia przygotowawcze lub posiedzenia wstępne) oraz dwustronne spotkania i kontakty telefoniczne (kontakty dwustronne).
(15) Przed każdym wspólnym posiedzeniem japońscy producenci odbywali zazwyczaj szereg posiedzeń przygotowawczych w celu uzgodnienia cen i kontyngentów ilościowych do przedyskutowania z Hoechstem.
(16) Oprócz posiedzeń grupy odbyto szereg posiedzeń dwustronnych i rozmów telefonicznych pomiędzy Hoechstem a japońskimi producentami.
II: GRZYWNY
Podstawowa wysokość
(17) Biorąc pod uwagę charakter naruszenia w tym przypadku, jego faktyczny wpływ na rynek sorbatów oraz fakt, że obejmowało ono cały wspólny rynek, a następnie, po jego utworzeniu, cały rynek EOG, Komisja uważa, iż przedsiębiorstwa, których dotyczy niniejsza decyzja dopuściły się naruszenia art. 81 ust. 1 Traktatu WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia o EOG i że naruszenie to było bardzo poważne.
Zróżnicowane traktowanie
(18) Przy ustalaniu wysokości grzywny w kategorii bardzo poważnych naruszeń można zastosować zróżnicowane traktowanie przedsiębiorstw, aby uwzględnić rzeczywistą zdolność gospodarczą sprawców naruszenia do spowodowania znaczącej szkody dla konkurencji.
Zabieg ten jest niezbędny zwłaszcza wówczas, gdy jak w tym przypadku, istnieje znaczna różnica w wielkości rynku przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu.
(19) Zważywszy, że w tej sprawie uczestniczy kilka przedsiębiorstw, przy ustalaniu podstawowej wysokości grzywien należy uwzględnić szczególną rolę każdego z przedsiębiorstw, a tym samym realny wpływ jego sprzecznych z prawem działań na konkurencję.
W tym celu przedsiębiorstwa będące przedmiotem sprawy można podzielić na różne grupy według ich względnego znaczenia na danym rynku.
(20) W związku z tym Komisja uważa, iż w niniejszym przypadku za podstawę do porównania względnego znaczenia każdego przedsiębiorstwa na przedmiotowym rynku należy przyjąć ogólnoświatowe obroty produktami w ostatnim pełnym roku naruszenia (1995).
(21) Według danych dotyczących ogólnoświatowych obrotów produktami, dostarczonych przez same firmy w odpowiedzi na żądania Komisji o podanie informacji, w 1995 r. Hoechst był zdecydowanie największym producentem sorbatów na rynku światowym o udziale […]* [2] % (w EOG […]*%).
Został zatem umieszczony w pierwszej grupie.
Daicel, Chisso Nippon i Ueno mają udziały w rynku wynoszące od […]* % do […]* % (w EOG od […]* % do […]* %), dlatego umieszczono je w drugiej grupie.
(22) Na podstawie powyższego, w oparciu o kryterium względnego znaczenia przedsiębiorstwa na przedmiotowym rynku, w niniejszym przypadku, dla każdej z dwóch grup ustala się następującą początkową wysokość grzywien:
- pierwsza grupa: 20 mln EUR
- druga grupa: 6,66 mln EUR.
Należyte działanie odstraszające
(23) W celu zapewnienia, że grzywna wywarła należyty efekt odstraszający na dużych przedsiębiorstwach oraz biorąc pod uwagę fakt, że duże przedsiębiorstwa dysponują prawną i ekonomiczną wiedzą i infrastrukturą, które pozwalają im łatwiej rozpoznawać, że ich postępowanie stanowi naruszenie przepisów oraz być świadomym wynikających z prawa konkurencji konsekwencji takiego postępowania, początkowa wysokość grzywny w przypadku Hoechsta powinna zostać skorygowana.
(24) W przypadku Hoechsta, będącego niewątpliwie największym z przedsiębiorstw, których dotyczy niniejsza decyzja, Komisja uważa, że początkowa wysokość grzywny, wynikająca z kryterium względnego znaczenia na przedmiotowym rynku, wymaga dalszego skorygowania w górę, aby uwzględnić wielkość i ogólne zasoby tego przedsiębiorstwa.
Z tego względu początkowa wysokość grzywny określona w akapicie 22 powinna zostać podwyższona o 100 % do 40 mln EUR.
Czas trwania
(25) Komisja uważa, iż Chisso, Daicel, Hoechst oraz Ueno naruszali art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia o EOG od 31 grudnia 1978 r. do 31 października 1996 r. Dopuścili się długotrwałego naruszenia trwającego 17 lat i 10 miesięcy. W przypadku Chiaso, Daicela, Ueno i Hoechsta, początkowa wysokość grzywien, wyznaczona ze względu na ciężar naruszenia, powinna zatem zostać zwiększona o 175 %.
(26) Nippon naruszał art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia o EOG od 31 grudnia 1978 r. do 30 listopada 1995 r. Dopuścił się długotrwałego naruszenia trwającego 16 lat i 11 miesięcy. Ze względu na ciężar naruszenia początkowa wysokość jego grzywny, określona w akapicie 22, powinna zostać zwiększona o 165 %.
(27) W związku z powyższym, Komisja ustala podstawowe wysokości grzywien jak następuje: Chisso – 18,315 mln EUR, Daicel – 18,315 mln EUR, Hoechst – 110 mln EUR, Nippon – 17,649 mln EUR i Ueno – 18,315 mln EUR.
Okoliczności obciążające
(28) Wiodąca rola Hoechsta w kartelu oraz fakt recydywy należy uznać za okoliczności obciążające, uzasadniające podwyższenie podstawowej wysokości grzywny o 30 % i 50 %.
(29) Daicel, wraz z Hoechstem, był siłą napędową całego kartelu.
Te dwa przedsiębiorstwa były zdecydowanie najpotężniejszymi członkami kartelu, mając największy udział w rynku i te same interesy.
Fakt, że Hoechst odgrywał wiodącą rolę w naruszeniu nie oznacza, że Daicel również tego nie robił.
Tym niemniej, Komisja przyznaje, że inni członkowie kartelu również podejmowali pewne inicjatywy w celu realizacji wspólnych antykonkurencyjnych celów.
Uwzględniając powyższe, podstawowa wysokość grzywny w przypadku Daicela powinna zostać zwiększona o 30 %.
(30) W stosunku do naruszenia w przypadku Chisso nie ma okoliczności obciążających.
(31) W stosunku do naruszenia w przypadku Nipponu nie ma okoliczności obciążających.
(32) W stosunku do naruszenia w przypadku Ueno nie ma okoliczności obciążających.
Okoliczności łagodzące
(33) W stosunku do naruszenia w przypadku Hoechsta nie ma okoliczności łagodzących.
(34) W stosunku do naruszenia w przypadku Daicela nie ma okoliczności łagodzących.
(35) W stosunku do naruszenia w przypadku Chisso nie ma okoliczności łagodzących.
(36) W stosunku do naruszenia w przypadku Nipponu nie ma okoliczności łagodzących.
(37) W przypadku Ueno, Komisja weźmie pod uwagę jako okoliczność łagodzącą fakt, iż uzgodniony przydział kontyngentów ilościowych w praktyce nie został wykorzystany.
Zastosowanie obwieszczenia o złagodzeniu środków z 1996 r.
(38) Obwieszczenie o złagodzeniu środków z 2002 r. wyraźnie nie znajduje zastosowania do tego przypadku.
Linia podziału przy zastosowaniu ratione temporis obwieszczeń z 1996 r. i z 2002 r. została określona w punkcie 28 obwieszczenia z 2002 r., który brzmi następująco:
"Od dnia 14 lutego 2002 r. niniejsze obwieszczenie zastępuje obwieszczenie z 1996 r. dla wszystkich przypadków, w których żadne przedsiębiorstwo nie skontaktowało się z Komisją w celu skorzystania z przychylnego potraktowania określonego w obwieszczeniu z 1996 r."
(39) W tym przypadku, kilka przedsiębiorstw – w tym Hoechst – "skontaktowało się" z Komisją przed powyższym dniem, w związku z czym obwieszczenie o złagodzeniu środków z 1996 r. pozostaje w zastosowaniu.
(40) Zgodnie z Sekcją B obwieszczenia o złagodzeniu środków z 1996 r., Komisja udziela Chisso 100 % obniżenia grzywny. Grzywna ta zostałaby nałożona, gdyby przedsiębiorstwo to nie przyjęło wobec Komisji postawy współpracującej.
(41) W związku z tym, Komisja nie nałoży grzywny na Chisso.
Znaczące obniżenie grzywny ("Sekcja D": obniżenie od 10 % do 50 %)
(42) Po należytym rozważeniu współpracy Hoechsta, Komisja udziela mu, w ramach obwieszczenia o złagodzeniu środków z 1996 r., zgodnie z pierwszym i drugim tiret ust. 2 sekcji D obwieszczenia, 50 % obniżenia grzywny. Grzywna ta zostałaby nałożona, gdyby przedsiębiorstwo to nie przyjęło wobec Komisji postawy współpracującej.
(43) Po należytym rozważeniu współpracy Nipponu, Komisja udziela mu, w ramach obwieszczenia o złagodzeniu środków z 1996 r., zgodnie z pierwszym i drugim tiret ust. 2 sekcji D obwieszczenia, 40 % obniżenia grzywny. Grzywna ta zostałaby nałożona, gdyby przedsiębiorstwo to nie przyjęło wobec Komisji postawy współpracującej.
(44) Po należytym rozważeniu współpracy Daicela, Komisja udziela mu, w ramach obwieszczenia o złagodzeniu środków z 1996 r., zgodnie z pierwszym i drugim tiret ust. 2 sekcji D obwieszczenia, 30 % obniżenia grzywny. Grzywna ta zostałaby nałożona, gdyby przedsiębiorstwo to nie przyjęło wobec Komisji postawy współpracującej.
(45) Po należytym rozważeniu współpracy Ueno, Komisja udziela mu, w ramach obwieszczenia o złagodzeniu środków z 1996 r., zgodnie z pierwszym i drugim tiret ust. 2 sekcji D obwieszczenia, 25 % obniżenia grzywny. Grzywna ta zostałaby nałożona, gdyby przedsiębiorstwo to nie przyjęło wobec Komisji postawy współpracującej.
(46) Ostatecznie, biorąc pod uwagę charakter współpracy adresatów niniejszej Decyzji z Komisją oraz zgodnie z warunkami określonymi w obwieszczeniu o złagodzeniu środków z 1996 r. grzywny, które mają być nałożone, powinny zostać zmniejszone następująco:
a) Chisso: obniżenie o 100 %,
b) Daicel: obniżenie o 30 %,
c) Hoechst: obniżenie o 50 %,
d) Nippon: obniżenie o 40 %,
e) Ueno: obniżenie o 25 %.
Zdolność płatnicza
Argumenty Chisso i Ueno
(47) Chisso twierdzi, że w ostatnich latach jego sytuacja finansowa uległa pogorszeniu w wyniku poważnego kryzysu gospodarczego w Japonii, utrzymującego się przez ponad dwadzieścia lat oraz ogromnego obciążenia finansowego przedsiębiorstwa odszkodowaniami i kosztami porządkowania powstałymi wskutek choroby Minamata.
W swoim raporcie z dnia 10 czerwca 2003 r. Chisso wyjaśnia i opisuje swoją niepewną sytuację finansową i przedstawia Komisji dane finansowe.
(48) Komisja pragnie zauważyć, iż Ueno nie przedstawiło skonsolidowanych danych.
Po zbadaniu sytuacji finansowej Ueno na podstawie nieskonsolidowanych danych Komisja uznaje, że korygowanie wysokości grzywny w przypadku Ueno nie jest stosowne.
Branie pod uwagę niekorzystnej sytuacji finansowej jakiegoś przedsiębiorstwa byłoby równoznaczne z daniem mu nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej nad przedsiębiorstwami, co najmniej dobrze przystosowanymi do warunków rynku.
Komisja nie nakłada grzywny na Chisso, toteż jego argumentacja nie ma związku ze sprawą.
Decyzja
(49) Ostatecznie, grzywny, które mają być nałożone stosownie do art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 powinny być następujące:
- Daicel Chemical Industries Ltd: 16,6 mln EUR
- Hoechst AG: 99 mln EUR
- The Nippon Synthetic Chemical Industry Co.
Ltd: 10,5 mln EUR
- Ueno Fine Chemicals Industry Ltd: 12,3 mln EUR
(50) Wymienione przedsiębiorstwa niezwłocznie zaprzestaną dopuszczania się naruszeń, o ile dotychczas jeszcze tego nie uczyniły.
Powstrzymają się od powtórzenia wszelkiego czynu lub postępowania takiego, jak naruszenie stwierdzone w tym przypadku, oraz od wszelkiego czynu lub postępowania mającego taki sam bądź podobny przedmiot lub skutek.
[1] DZ.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1.
[2] Fragmenty tekstu zostały opuszczone w celu zagwarantowania, że żadna informacja poufna nie zostanie przekazana. Fragmenty te zostały oznaczone wielokropkiem w nawiasach kwadratowych, po których umieszczono gwiazdkę.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/363/WE dotyczącą środków ochrony zdrowia zwierząt przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2110)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/494/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2005/363/WE z dnia 2 maja 2005 r. dotycząca środków ochrony zdrowia zwierząt przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech [4] została przyjęta w odpowiedzi na pojawienie się afrykańskiego pomoru świń w prowincji Noro oraz części prowincji Sassari na Sardynii.
(2) Włochy poinformowały Komisję o aktualnym rozwoju choroby w prowincjach Sassari i Oristano na Sardynii.
(3) Obszary Sardynii, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit b) ppkt i) decyzji 2005/363/WE, nieobjęte odstępstwem przewidzianym w wymienionym artykule, które pozwala władzom Włoch na wysyłanie mięsa wieprzowego pod określonymi warunkami, należy zatem rozszerzyć o prowincję Oristano oraz gminy Calangianus, Sant’Antonio di Gallura i Telti w prowincji Sassari.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/363/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 2005/363/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/495/WPZiB
z dnia 13 czerwca 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Ukrainą ustanawiającej zasady ogólne udziału Ukrainy w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki dotyczące udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską powinny zostać określone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji.
(2) Prezydencja, po otrzymaniu od Rady upoważnienia w dniu 23 lutego 2004 r., wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Ukrainą ustanawiającą zasady ogólne udziału Ukrainy w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską.
(3) Umowę należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Ukrainą ustanawiającą zasady ogólne udziału Ukrainy w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej (umocowanych) do podpisania umowy, tak by stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 97/757/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Madagaskaru w odniesieniu do wyznaczania właściwego organu oraz wzoru świadectwa zdrowia
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2513)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/496/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/757/WE [2] wyznacza "Direction des services vétérinaires (DSV) du ministère de l’elevage" jako właściwy organ na Madagaskarze, w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji na Madagaskarze, właściwy organ przekształcił się w "Direction de la santé animale et du phytosanitaire (DSAPS) du ministère de l’agriculture, de l’elevage et de la pêche (MAEP)".
(3) Ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawodawstwa.
(4) DSAPS złożył oficjalne zapewnienie dotyczące przestrzegania norm kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa i akwakultury określonych w dyrektywie 91/493/EWG, a także spełnienia wymogów higieny odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/757/WE.
(6) Właściwym jest stosowanie niniejszej decyzji czterdzieści pięć dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu zapewnienia niezbędnego okresu przejściowego.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/757/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Direction de la santé animale et du phytosanitaire (DSAPS) du ministère de l’agriculture, de l’elevage et de la pêche (MAEP)" jest właściwym organem na Madagaskarze w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury przywożone z Madagaskaru muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "MADAGASCAR" oraz numerem zezwolenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.";
3) artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DSAPS-MAEP oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.";
4) załącznik A zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 sierpnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2002/472/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Republiki Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2454)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/497/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/472/WE ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Republiki Bułgarii [2] stanowi, że dodanie nowych przedsiębiorstw i statków do listy przedsiębiorstw i statków, z których zatwierdzono przywóz produktów rybołówstwa z Bułgarii będzie wymagać przeprowadzenia inspekcji przez Komisję.
(2) Decyzja 2002/472/WE stanowi również, że ograniczenie częstotliwości kontroli bezpośrednich, ustanowione w decyzji Komisji 94/360/WE [3] nie dotyczy produktów rybołówstwa przywożonych z Bułgarii.
(3) Wynik nowej inspekcji przeprowadzonej przez ekspertów Komisji wskazuje, że Bułgaria spełnia obecnie warunki, aby zapewnić gwarancje sanitarne przynajmniej równorzędne z tymi stosowanymi we Wspólnocie.
W świetle tego wyniku właściwym jest zezwolenie na ograniczenie częstotliwości kontroli bezpośrednich, włączenie nowych przedsiębiorstw do listy oraz stosowanie procedury ustanowionej w art. 5 decyzji Rady 95/408/WE [4] przy wprowadzaniu zmian do listy w przyszłości.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/472/WE.
(5) Właściwym jest stosowanie niniejszej decyzji czterdzieści pięć dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, ustanawiając w ten sposób konieczny okres przejściowy.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/472/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 4 i 5;
2) załączniki I i II zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 sierpnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 2005 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Algierii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2533)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/498/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Algierii w imieniu Komisji przeprowadzono kontrolę, mającą na celu sprawdzenie warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Algierii w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne wymogom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) Szczególnie "Direction des Services Vétérinaires (DSV) – Ministère de l’Agriculture et du Développement Rural" jest w stanie skutecznie kontrolować wykonywanie obowiązujących przepisów.
(4) DSV udzieliła oficjalnego zapewnienia o zgodności z normami kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełniania wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwym jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty z Algierii, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest również sporządzenie wykazu zakładów, które otrzymały zezwolenie, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych, zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r., ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) pkt (i) dyrektywy 91/493/EWG [2].
Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DSV.
(7) Właściwym jest stosowanie niniejszej decyzji czterdzieści pięć dni po jej opublikowaniu przewidzianym w koniecznym okresie przejściowym.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Algierii właściwym organem odpowiedzialnym za kontrolowanie i poświadczanie zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG jest "Direction des Services Vétérinaires (DSV) – Ministère de l’Agriculture et du Développement Rural".
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Algierii spełniają wymogi określone w art. 3, 4 oraz 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
2.
Świadectwo sporządza się przynajmniej w jednym języku urzędowym Państw Członkowskich, w których przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DSV oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania zawierają napis "ALGIERIA" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, naniesiony w sposób nieusuwalny.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 sierpnia 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 2005 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Bahamów
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2518)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/499/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na Bahamach w imieniu Komisji przeprowadzono kontrolę, mającą na celu sprawdzenie warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Bahamów w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne wymogom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) Szczególnie "Department of fisheries (DF)" jest w stanie skutecznie kontrolować wykonywanie obowiązujących przepisów.
(4) DF udzielił oficjalnego zapewnienia o zgodności z normami kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa, określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełniania wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwym jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty z Bahamów, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest również sporządzenie wykazu zakładów, które otrzymały zezwolenie, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych, zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r., ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) pkt i) dyrektywy 91/493/EWG [2].
Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DF.
(7) Właściwym jest stosowanie niniejszej decyzji czterdzieści pięć dni po jej opublikowaniu przewidzianym w koniecznym okresie przejściowym.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji, są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na Bahamach właściwym organem odpowiedzialnym za kontrolowanie i poświadczanie zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG jest "Department of Fisheries (DF)".
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Bahamów spełniają wymogi określone w art. 3, 4 oraz 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
2.
Świadectwo sporządza się przynajmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DF oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania zawierają napis "BAHAMY" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, naniesiony w sposób nieusuwalny.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 sierpnia 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 2005 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Grenady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2545)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/500/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Grenadzie w imieniu Komisji przeprowadzono kontrolę, mającą na celu sprawdzenie warunków, w których produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa Grenady w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne wymogom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) Szczególnie "Public Health Department (PHD) under the Ministry of Health and the Environment (MHE)" jest w stanie skutecznie kontrolować wykonywanie obowiązujących przepisów.
(4) PHD-MHE udzielił oficjalnego zapewnienia o zgodności z normami kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełniania wymogów higieny równoważnych wymogom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(5) Właściwym jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty z Grenady, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG.
(6) Konieczne jest również sporządzenie wykazu zakładów, które otrzymały zezwolenie, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych, zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r., ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) pkt i) dyrektywy 91/493/EWG [2].
Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez PHD-MHE.
(7) Właściwym jest stosowanie niniejszej decyzji czterdzieści pięć dni po jej opublikowaniu przewidzianym w koniecznym okresie przejściowym.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji, są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Grenadzie właściwym organem odpowiedzialnym za kontrolowanie i poświadczanie zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG jest "Public Health Department (PHD) under the Ministry of Health and the Environment (MHE)".
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Grenady spełniają wymogi określone w art. 3, 4 oraz 5.
Artykuł 3
1.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
2.
Świadectwo sporządza się przynajmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
3.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela PHD-MHE oraz jego urzędową pieczęć odciśniętą w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
Artykuł 5
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania zawierają napis "GRENADA" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, naniesiony w sposób nieusuwalny.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 sierpnia 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 97/296/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w odniesieniu do Algierii, Bahamów i Grenady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2551)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/501/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/296/WE z dnia 22 kwietnia 1997 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] zawiera wykaz państw i terytoriów, z których dozwolony jest przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Część I Załącznika do niniejszej decyzji ustala wykaz państw i terytoriów objętych szczególną decyzją na mocy dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3], a część II tego Załącznika ustala wykaz państw i terytoriów spełniających warunki określone w art. 2 ust. 2 decyzji 95/408/WE.
(2) Decyzje Komisji 2005/498/WE [4], 2005/499/WE [5] oraz 2005/500/WE [6] ustalają szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Algierii, Bahamów i Grenady.
Wymienione państwa należy zatem włączyć do wykazu w części I Załącznika do decyzji 97/296/WE.
(3) W celu zachowania przejrzystości należy w całości zastąpić omawiane wykazy.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/296/WE.
(5) Niniejszą decyzję stosuje się od tego samego dnia, co decyzje 2005/498/WE, 2005/499/WE oraz 2005/500/WE dotyczące przywozu produktów rybołówstwa z Algierii, Bahamów i Grenady.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 97/296/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 28 sierpnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2004 r.
odnosząca się do postępowań zgodnie z art. 81 Traktatu (Sprawa COMP/C.37.750/B2 – Brasseries Kronenbourg, Brasseries Heineken)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3597)
(Jedynie teksty w językach niderlandzkim i francuskim są autentyczne)
(2005/503/WE)
Dnia 29 września 2004 r. Komisja przyjęła decyzję, dotyczącą postępowania zgodnie z art. 81 Traktatu WE.
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady 1/2003 [1], Komisja niniejszym podaje do wiadomości nazwy stron oraz główną treść decyzji, wraz z informacją na temat wysokości nałożonych kar, uwzględniając uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.
Niepoufna wersja pełnego tekstu omawianej decyzji w oryginalnych językach postępowania oraz w językach roboczych Komisji znajduje się na stronie DG COMP pod adresem http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
I. WSTĘP
(1) Decyzja dotyczy umowy o "zawieszeniu broni" w odniesieniu do sprzedaży piwa we Francji na potrzeby konsumpcji poza domem (sektor "HoReCa").
Komisja zebrała dowody na to, że dnia 21 marca 1996 r. dwie główne grupy browarów we Francji, Brasseries Kronenbourg SA i Heineken France SA (poprzednio zwany "SOGEBRA") oraz ich odpowiednie firmy-matki w tym czasie, Groupe Danone i Heineken NV, zawarły tę umowę po zakończeniu "wojny o przejęcie" hurtowni napojów.
Umowa dotyczy z jednej strony przejęcia hurtowni napojów, celem szybkiego zatrzymania wzrostu kosztów pozyskiwania tych firm, z drugiej zaś strony zrównoważenia zintegrowanych sieci dystrybucji stron zainteresowanych.
Umowa o "zawieszeniu broni" nigdy jednakże nie została wprowadzona w życie.
II.
STRESZCZENIE SPRAWY
1.
Początki sprawy i kroki proceduralne
(2) Sprawa rozpoczęła się na podstawie informacji przedstawionych przez Interbrew N.V. (obecnie "Inbev NV") w ramach sprawy kartelowej browaru belgijskiego [decyzja Komisji 2003/569/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. dotycząca postępowania zgodnie z art. 81 Traktatu WE (sprawa IV/37.614/F3 PO/Interbrew i Alken-Maes; Dz.U. L 200 z 7.8.2003, str. 1)].
Na podstawie tych informacji, Komisja przeprowadziła kilka kontroli w roku 2000 i zakończyła dochodzenie wnioskiem o przedstawienie informacji.
(3) Dnia 4 lutego 2004 r. Komisja rozpoczęła postępowanie i przyjęła oświadczenie o zastrzeżeniach wobec Brasseries Kronenbourg SA, Heineken France SA, Groupe Danone i Heineken NV.
Wszystkie strony dostarczyły Komisji pisemną odpowiedź.
Strony zrezygnowały jednakże ze swojego prawa do złożenia ustnego wyjaśnienia.
2.
Sektor
(4) Niniejsza sprawa dotyczy sprzedaży piwa we Francji w sektorze HoReCa.
(5) Przedsiębiorstwa będące stronami umowy są łącznie odpowiedzialne za około trzy czwarte ilości piwa spożytego we Francji w 1999 r.
3.
Charakter naruszenia
(6) Komisja postawiła następujące zarzuty: w dniu 12 lutego 1996 r. Heineken NV i Heineken France SA ogłosiły swój zamiar przejęcia grup Fischer i Saint Arnould.
Ponieważ grupy Fischer i Saint Arnould były odpowiedzialne za dystrybucję znacznej ilości piwa firm Kronenbourg, zamiar ich przejęcia wywołał prawdziwą wojnę o przejęcie.
Każda z grup browarów przejęła jednocześnie wiele hurtowni napojów, co doprowadziło do wysokiej inflacji ceny przejęcia takich hurtowni. W dniu 21 marca 1996 r.
Brasseries Kronenbourg S.A., Heineken France SA oraz ich odpowiednie firmy-matki, Groupe Danone i Heineken NV, zawarły w związku z powyższym umowę o "zawieszeniu broni" dotyczącą pozyskiwnia hurtowni i zrównoważenia ich zintegrowanych sieci dystrybucji.
W szczególności strony uzgodniły:
- czasową przerwę w przejmowaniu hurtowni (zakaz przejmowania hurtowni spoza uzgodnionej listy),
- zrównoważenie całkowitej ilości piwa rozprowadzanego przez sieć każdej ze stron, oraz
- zrównoważenie ilości marek piwa wprowadzanych do obrotu przez każdą ze stron, które powinny być rozprowadzane przez drugą ze stron.
(7) Umowa ta jasno wynika ze służbowej notatki grupy Heineken.
Ponadto Groupe Danone i Brasseries Kronenbourg SA nie zakwestionowały istnienia umowy o "zawieszeniu broni".
Należy jednakże zauważyć, że Komisja nie posiada dowodu na wprowadzenie umowy w życie.
Przeciwnie do założeń umowy, niektóre hurtownie przypisane według listy do jednej ze stron zostały ostateczne przejęte przez drugą ze stron, a także strony kontynuowały również przejmowanie hurtowni spoza uzgodnionej listy.
Co więcej, w okresie od 1996 r. do 2002 r., strony wykazywały tendencję do zastępowania piwa konkurencji swoim piwem w ramach sieci dystrybucji pozostającej pod ich kontrolą.
Umowa mająca na celu zapewnienie równowagi między markami stała się więc bezcelowa.
III.
OCENA PRAWNA
1.
Ograniczenie konkurencji
(8) Umowa o "zawieszeniu broni" z dnia 21 marca 1996 r. miała na celu po pierwsze kontrolę inwestycji grup Heineken i Danone, tak aby powstrzymać wzrost kosztów przejmowania hurtowni.
Ponadto umowa przypomina umowę, której celem był podział rynków HoReCa pomiędzy te dwie grupy.
Dzięki stworzeniu dwoistej równowagi wspomnianej w pkt. 2.3 powyżej, strony istotnie zamierzały zapobiec dominacji jednej ze stron nad drugą w ramach tego rynku.
(9) Według ustanowionego orzecznictwa w celu zastosowania art. 81 ust. 1 Traktatu, nie istnieje potrzeba uwzględniania faktycznych skutków umowy, jeśli wynika z niej, że jej celem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencyjności na wspólnym rynku.
Ponieważ omawiana umowa w niniejszej sprawie ma na celu ograniczenie konkurencyjności poprzez wymóg wstrzymania przejmowania hurtowni i ustanowienia równowagi pomiędzy zintegrowanymi sieciami dystrybucji stron, Komisja uznaje, że doszło do naruszenia przepisów w rozumieniu art. 81 Traktatu, nawet jeśli umowa nie spowodowała żadnych skutków.
2.
Znaczące skutki dla handlu między Państwami Członkowskimi
(10) Według ustanowionego orzecznictwa tam, gdzie umowa między przedsiębiorstwami może mieć wpływ na handel między Państwami Członkowskimi, musi istnieć możliwość przewidzenia z dużą dozą prawdopodobieństwa, na podstawie istniejących obiektywnych czynników prawnych lub faktycznych, że umowa ta może wpływ bezpośredni lub pośredni, faktyczny lub potencjalny, na strukturę handlu pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Właśnie z takim przypadkiem mamy tutaj do czynienia.
(11) Sieci dystrybucji francuskich browarów są w rzeczy samej jednym z głównych sposobów dotarcia do rynku dla zagranicznych browarów, które nie mają takich sieci we Francji.
W tej sytuacji umowa o "zawieszeniu broni", mająca na celu ustanowienie równowagi na poziomie krajowym pomiędzy zintegrowanymi sieciami dystrybucji należącymi do Heineken NV/Heineken France SA i Groupe Danone/Brasseries Kronenbourg SA, mogła wpłynąć na warunki dostępu do rynku HORECA dla browarów zagranicznych, a tym samym na wolumen importu.
Ponadto Interbrew France, główny importer piwa do Francji, był i jest zależny od sieci dystrybucji należących do Heineken France SA i Brasseries Kronenbourg SA, w zakresie dystrybucji dużej części jego produktów na rynku HORECA we Francji.
Dlatego też umowa mająca na celu ograniczenie konkurencji pomiędzy sieciami dytrybucji tych przedsiębiorstw mogłaby mieć wpływ na warunki handlowe, jakie zaproponowały one przedsiębiorstwu Interbrew France w celu dystrybucji jego produktów.
IV.
GRZYWNY
1.
Kwota podstawowa
Ciężar naruszenia
(12) Komisja bierze pod uwagę i) charakter naruszenia ii) jego faktyczny wpływ na rynek, jeśli może on być zmierzony oraz iii) rozmiar danego rynku geograficznego.
i) Umowa o "zawieszeniu broni" jest umową horyzontalną, zaprojektowaną w celu ograniczenia konkurencji pomiędzy przedsiębiorstwami mającymi duże udziały w rynku.
Jednakże umowa sporządzona tak, aby w krótkim czasie zyskać kontrolę nad kosztami pozyskiwania hurtowni dzięki zakończeniu wojny o ich przejmowanie, nie może być postrzegana jako jednoznaczne naruszenie przepisów na równi z umową ustalającą ceny.
Jeśli chodzi o umowę zapewniającą długoterminową równowagę między sieciami dystrybucji dwóch grup browarów, każda taka umowa jest zbliżona do umowy o podziale rynku.
Jednakże nie chodzi tutaj o podział rynku w tradycyjnym znaczeniu, ponieważ umowa miała głównie na celu zapobieżenie dominacji jednej grupy na rynku, a nie wyeliminowanie wszelkiej konkurencji między grupami czy wprowadzenie utrudnień dla stron trzecich.
ii) Umowa nie została wprowadzona w życie i tym samym nie wywarła żadnego wpływu na rynek.
iii) Jeśli chodzi o zasięg geograficzny rynku, Komisja bierze pod uwagę fakt, że umowa dotyczy całego obszaru lądowego Francji, jednakże z ograniczeniem do sektora HORECA, który obejmuje mniej niż jedną trzecią całej wielkości sprzedaży we Francji.
(13) Na podstawie wszystkich tych elementów Komisja uznaje, że adresaci niniejszej decyzji dopuścili się poważnego naruszenia art. 81 Traktatu.
Czas trwania naruszenia
(14) Ponieważ umowa nie została wprowadzona w życie, nie ma powodu do podwyższenia kwoty grzywny podstawowej nałożonej na zainteresowane podmioty.
(15) Podstawowa kwota 1000000 EUR została zatem utrzymana względem obu firm, Groupe Danone/Brasseries Kronenbourg SA i Heineken NV/Heineken France SA.
2.
Okoliczności obciążające
(16) W roku 1984 Groupe Danone (wówczas "BSN") została już raz ukarana za zawarcie umów o podziale rynku, mających na celu utrzymanie "status quo" i ustanowienie równowagi na rynku [decyzja Komisji 84/388/EWG z dnia 23 lipca 1984 r. dotycząca postępowania zgodnie z art. 85 Traktatu EWG (IV/30.988 – Umowy i uzgodnione praktyki w sektorze szkła płaskiego w krajach Beneluksu; Dz.U. L 212 z 8.8.1984, str. 13)].
Recydywa jako okoliczność obciążająca uzasadnia podniesienie kwoty podstawowej grzywny nałożonej na Groupe Danone/Brasseries Kronenbourg SA o 50 %.
Nie znaleziono innych okoliczności obciążających.
3.
Okoliczności łagodzące
(17) Nie znaleziono żadnych okoliczności łagodzących.
4.
Ostateczna kwota grzywny
(18) Ostateczna kwota grzywny nałożonej na każde z przedsiębiorstw jest tym samym następująca:
- Groupe Danone i Brasseries Kronenbourg SA wspólnie i solidarnie odpowiadają za kwotę w wysokości 1500000 EUR,
- Groupe Danone i Brasseries Kronenbourg SA wspólnie i solidarnie odpowiadają za kwotę w wysokości 1000000 EUR.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 96/355/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Senegalu w odniesieniu do wyznaczania właściwego organu oraz wzoru świadectwa zdrowia
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2651)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/505/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 96/355/WE [2] wyznacza "Ministère de la pêche et des transports maritimes – Direction de l’océanographie et des pêches maritimes – Bureau du contrôle des produits halieutiques (MPTM-DOPM-BCPH)" jako właściwy organ w Senegalu do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji w Senegalu właściwy organ przekształcił się w "Ministère de l’Economie Maritime – Direction des Pêches Maritimes – Bureau de Contrôle des Produits Halieutiques (MEM – DPM – BCPH)".
(3) Ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawodawstwa.
(4) MEM – DPM – BCPH złożył oficjalne zapewnienie dotyczące przestrzegania norm kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa i akwakultury określonych w dyrektywie 91/493/EWG, a także spełnienia wymogów higieny odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 96/355/WE.
(6) Właściwe jest stosowanie niniejszej decyzji od 45 dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu zapewnienia niezbędnego okresu przejściowego.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 96/355/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Ministère de l’Economie Maritime – Direction des Pêches Maritimes – Bureau de Contrôle des Produits Halieutiques (MEM – DPM – BCPH)" jest właściwym organem w Senegalu do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG."
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury przywożone z Senegalu muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i obejmujący pojedynczy arkusz zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku A;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "SENEGAL" oraz numerem zezwolenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu."
3) artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela MEM –DPM –BCPH oraz jego urzędową pieczęć w kolorze innym niż pozostałe adnotacje."
4) Załącznik A zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 29 sierpnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 99/120/WE w zakresie włączenia jednego zakładu z Albanii do tymczasowego wykazu zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz osłonek zwierzęcych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2657)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/506/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/120/WE z dnia 27 stycznia 1999 r. ustalająca tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz osłonek zwierzęcych [2] ustala tymczasowe wykazy zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz osłonek zwierzęcych.
(2) Albania przedstawiła nazwę zakładu produkującego osłonki zwierzęce, w odniesieniu do którego odpowiedzialne władze zaświadczają, że zakład ten stosuje się do przepisów wspólnotowych.
(3) Należy zatem ująć ten zakład w wykazie ustalonym w decyzji 1999/120/WE.
(4) Zważywszy, że w tym zakładzie nie przeprowadzono jeszcze kontroli na miejscu, przywóz z omawianego zakładu nie będzie kwalifikował się do zmniejszonej kontroli bezpośredniej zgodnie z dyrektywą Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3].
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 1999/120/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 1999/120/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 22 lipca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta De Nederlandsche Bank
(2005/512/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27.1,
uwzględniając zalecenie EBC/2005/9 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 20 maja 2005 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznego biegłego rewidenta De Nederlandsche Bank [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rachunki Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.
(2) Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów De Nederlandsche Bank (dalej "DNB") wygasa i nie będzie podlegał odnowieniu.
Niezbędne jest zatem ustanowienie zewnętrznego biegłego rewidenta począwszy od roku obrachunkowego 2005.
(3) DNB wybrał pana Josephusa Andreasa Nijhuisa, zarejestrowanego księgowego i prezesa zarządu PricewaterhouseCoopers BV, działającego samodzielnie w ramach osobistych uprawnień, jako swojego nowego zewnętrznego biegłego rewidenta, przy czym EBC uważa, że wybrany biegły rewident wypełnia kryteria niezbędne dla jego ustanowienia.
(4) Rada Prezesów EBC zaleciła udzielenie zewnętrznemu biegłemu rewidentowi mandatu na czas nieoznaczony, z zastrzeżeniem wymogu corocznego potwierdzania rewidenta.
(5) Właściwe jest stosowanie się do zalecenia Rady Prezesów EBC i dokonanie odpowiednio zmiany decyzji 1999/70/WE [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 8 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:
"8.
Niniejszym wyznacza się pana Josephusa Andreasa Nijhuisa, zarejestrowanego księgowego i prezesa zarządu PricewaterhouseCoopers BV, działającego samodzielnie w ramach osobistych uprawnień, na zewnętrznego biegłego rewidenta De Nederlandsche Bank, począwszy od roku obrachunkowego 2005, na czas nieoznaczony, z zastrzeżeniem wymogu corocznego potwierdzania mandatu.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest notyfikowana Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lipca 2005 r.
w sprawie zharmonizowanego wykorzystania widma radiowego w paśmie cząstotliwości 5 GHz celem wdrożenia Bezprzewodowych Systemów Dostępowych, włączając Lokalne Sieci Radiowe (WAS/RLANs)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2467)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/513/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zalecenie Komisji 2003/203/WE z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących zapewniania publicznego dostępu Lokalnych Sieci Radiowych do publicznych sieci i usług łączności elektronicznej dla Wspólnoty [2] zalecało Państwom Członkowskim zapewnienie publicznego dostępu Lokalnych Sieci Radiowych do publicznych sieci i usług łączności elektronicznej w dostępnym paśmie 5 GHz.
(2) Uznano również, że dalsza harmonizacja w szczególności pasma 5 GHz może być konieczna w ramach decyzji nr 676/2002/WE, aby zapewnić dostęp dla Lokalnych Sieci Radiowych we wszystkich Państwach Członkowskich i aby zmniejszyć rosnące przeciążenie pasma 2,4 GHz przeznaczonego dla Lokalnych Sieci Radiowych decyzją (01)07 Europejskiego Komitetu Radiokomunikacyjnego [3].
(3) Stosowne części pasma 5 GHz zostały przeznaczone dla służby ruchomej z wyłączeniem służby ruchomej lotniczej na zasadzie pierwszej ważności, we wszystkich trzech regionach Międzynarodowej Unii Telekomunikacji (ITU) przez Światową Konferencję Radiokomunikacyjną 2003 (WRC-03), uwzględniając potrzebę ochrony innych służb pierwszej ważności w tych pasmach częstotliwości.
(4) Światowa Konferencja Radiokomunikacyjna 2003 przyjęła uchwałę Międzynarodowej Unii Telekomunikacji ITU-R 229 w sprawie "Wykorzystania zakresów częstotliwości 5150–5250 MHz, 5250–5350 MHz i 5470–5725 MHz przez służbę ruchomą celem wdrożenia Bezprzewodowych Systemów Dostępowych, włączając Lokalne Sieci Radiowe", co stało się impulsem do dalszej europejskiej harmonizacji pozwalającej na szybki dostęp systemów Lokalnych Sieci Radiowych w Unii Europejskiej.
(5) W celu takiej harmonizacji Komisja udzieliła pełnomocnictwa [4] Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) dnia 23 grudnia 2003 r. zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji nr 676/2002/WE w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 5 GHz do wykorzystania przez Lokalne Sieci Radiowe.
(6) Na mocy tego pełnomocnictwa CEPT za pośrednictwem swojego Komitetu ds. Łączności Elektronicznej określiła w swoim sprawozdaniu [5] z dnia 12 listopada 2004 r. i swojej decyzji ECC/DEC(04)08 z dnia 12 listopada 2004 r. szczegółowe techniczne i eksploatacyjne warunki korzystania z konkretnych częstotliwości pasma 5 GHz, które są do przyjęcia przez Komisję i Komitet ds. Spektrum Radiowego i które należy stosować we Wspólnocie, aby zapewnić zharmonizowany rozwój WAS/RLAN we Wspólnocie.
(7) Urządzenia WAS/RLAN muszą spełniać wymagania dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [6].
Artykuł 3 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy zobowiązuje producentów do zapewnienia, że urządzenia nie będą źródłem szkodliwych zakłóceń dla innych użytkowników widma.
(8) W kilku Państwach Członkowskich radary wojskowe i meteorologiczne muszą korzystać z zakresów pomiędzy 5250 i 5850 MHz, co wymaga szczególnej ochrony przed szkodliwymi zakłóceniami ze strony WAS/RLAN.
(9) Istnieje również potrzeba określenia stosownych limitów zastępczej mocy promieniowanej izotropowo i ograniczeń eksploatacyjnych, takich jak ograniczenia użytkowania w pomieszczeniach dla WAS/RLAN, w szczególności w zakresie częstotliwości 5250–5350 MHz w celu ochrony systemów pracujących w służbie satelitarnej badań Ziemi (aktywnej) i w służbie badania kosmosu (aktywnej) oraz łączy dosyłowych w służbie ruchomej satelitarnej.
(10) Jak określono w raporcie CEPT, współużytkowanie między radarami służby radiolokalizacyjnej a WAS/RLAN w zakresach 5250–5350 MHz i 5470–5725 MHz jest możliwe jedynie przy zastosowaniu ograniczeń mocy i technik mitygacyjnych, które zapewnią, że WAS/RLAN nie będą zakłócały systemów aplikacji radarowych.
Sterowanie Mocą Nadajnika (TPC) i Dynamiczny Wybór Częstotliwości (DFS) zostały w związku z tym włączone do zharmonizowanej normy EN 301 893 [7] opracowanej przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI), aby zapewnić domniemanie zgodności urządzeń WAS/RLAN z dyrektywą 1999/5/WE.
Sterowanie Mocą Nadajnika (TPC) w WAS/RLAN w zakresach 5250–5350 MHz i 5470–5725 MHz ułatwi współużytkowanie ze służbami satelitarnymi istotnie zmniejszając łączne zakłócenia.
DFS, który jest zgodny z wymaganiami dotyczącymi wykrywania, eksploatacji i reagowania ustanowionymi w załączniku I do zalecenia ITU-R M. 1652 [8] eliminuje używanie przez WAS/RLAN częstotliwości wykorzystywanych przez radary.
Efektywność technik mitygacyjnych w EN 301 893 mających na celu ochronę radarów o stałej częstotliwości będzie kontrolowana.
Będzie poddawana przeglądowi w celu uwzględnienia nowych osiągnięć, w oparciu o badania przez Państwa Członkowskie odpowiednich metod testowych i procedur związanych z technikami mitygacyjnymi.
(11) Na poziomie Wspólnoty i ITU uznaje się potrzebę dalszych badań i możliwości rozwoju alternatywnych warunków techniczno-eksploatacyjnych dla WAS/RLAN, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniej ochrony innych służb pierwszej ważności, w szczególności radiolokalizacji.
Ponadto administracje krajowe powinny przeprowadzić pomiary i testy celem ułatwienia współistnienia różnych służb.
Takie badania i rozwój będą uwzględnione w przyszłym przeglądzie tej decyzji.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Spektrum Radiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej decyzji jest harmonizacja warunków dostępności i efektywnego wykorzystania zakresów częstotliwości 5150–5350 MHz i 5470–5725 MHz dla Bezprzewodowych Systemów Dostępowych, włączając Lokalne Sieci Radiowe (WAS/RLAN).
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
a) "Bezprzewodowe Systemy Dostępowe, włączając Lokalne Sieci Radiowe (WAS/RLAN)" oznaczają szerokopasmowe systemy radiowe pozwalające na bezprzewodowy dostęp dla publicznych i prywatnych zastosowań niezależnie od bazowej topologii sieci;
b) "użytkowanie w pomieszczeniach" oznacza użytkowanie wewnątrz budynku oraz w miejscach do tego przystosowanych, jak samolot, w których osłony będą zasadniczo zapewniały tłumienie konieczne w celu ułatwienia współużytkowania z innymi służbami;
c) "średnia zastępcza moc promieniowana izotropowo (e.i.r.p.)" oznacza e.i.r.p. w trakcie transmisji, która odpowiada najwyższej mocy, jeżeli stosuje się sterowanie mocą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 31 października 2005 r. wyznaczą zakresy częstotliwości 5150–5350 MHz i 5470–5725 MHz i podejmują wszystkie stosowne środki w celu wprowadzenia WAS/RLAN, z uwzględnieniem szczegółowych warunków ustanowionych w art. 4.
Artykuł 4
1.
W zakresie częstotliwości 5150–5350 MHz, WAS/RLAN będą ograniczone do użytkowania w pomieszczeniach przy maksymalnej średniej zastępczej mocy promieniowanej izotropowo (e.i.r.p.) równej 200 mW.
Ponadto maksymalna wartość gęstości średniej e.i.p.r. jest ograniczona:
a) do 0,25 mW/25 kHz w każdym paśmie 25 kHz, w zakresie 5150–5250 MHz; i
b) do 10 mW/MHz w każdym paśmie 1 MHz, w zakresie 5250–5350 MHz.
2.
W zakresie częstotliwości 5470–5725 MHz użytkowanie WAS/RLAN w pomieszczeniach i na zewnątrz ograniczone jest do maksymalnej dopuszczalnej średniej e.i.r.p. wynoszącej 1 W i maksymalnej średniej gęstości e.i.r.p. wynoszącej 50 mW/MHz w każdym paśmie 1 MHz.
3.
WAS/RLAN funkcjonujące w zakresach 5250–5350 MHz i 5470–5725 MHz muszą stosować sterowanie mocą nadajnika (TPC), które zapewnia, średnio, współczynnik mitygacji przynajmniej 3 dB przy maksymalnej dopuszczalnej mocy wyjściowej systemów.
Jeżeli sterowanie mocą nadajnika (TPC) nie jest stosowane maksymalną dopuszczalną średnią e.i.r.p. i odpowiadające limity średniej gęstości e.i.r.p. dla 5250–5350 MHz i 5470–5725 MHz zmniejsza się o 3 dB.
4.
WAS/RLAN funkcjonujące w zakresach 5250–5350 MHz i 5470–5725 MHz muszą używać technik mitygacyjnych, które zapewniają przynajmniej ochronę zgodną z wymaganiami dotyczącymi wykrywania, eksploatacji i reagowania, opisanymi w normie EN 301 893, celem zapewnienia kompatybilnego funkcjonowania z systemami radiolokacyjnymi.
Takie techniki mitygacyjne muszą wyrównywać prawdopodobieństwo wybrania konkretnego kanału z wszystkich dostępnych kanałów, tak aby zapewnić, przeciętnie, prawie jednolite rozłożenie obciążenia widma.
5.
Państwa Członkowskie poddają regularnemu przeglądowi techniki mitygacyjne i informują o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 96/609/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Wybrzeża Kości Słoniowej w odniesieniu do wyznaczania właściwego organu oraz wzoru świadectwa zdrowia
(notyfikowana jako document nr C(2005)2584)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/514/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 96/609/WE [2] wyznacza "Ministère de l’Agriculture et des Ressources Animales – Direction Générale des Ressources Animales (MARA-DGRA)" jako właściwy organ na Wybrzeżu Kości Słoniowej w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji na Wybrzeżu Kości Słoniowej, właściwy organ przekształcił się w "Ministère de la Production Animale et des Ressources Halieutiques – Direction des Services Vétérinaires et de la Qualité (MIPARH-DSVQ)".
(3) Ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawodawstwa.
(4) MIPARH-DSVQ złożył oficjalne zapewnienie dotyczące przestrzegania norm kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa i akwakultury określonych w dyrektywie 91/493/EWG, a także spełnienia wymogów higieny odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 96/609/WE.
(6) Właściwe jest stosowanie niniejszej decyzji 45 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu zapewnienia niezbędnego okresu przejściowego.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 96/609/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Ministère de la Production Animale et des Ressources Halieutiques – Direction des Services Vétérinaires et de la Qualité (MIPARH-DSVQ)" jest właściwym organem na Wybrzeżu Kości Słoniowej w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury przywożone z Wybrzeża Kości Słoniowej muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "WYBRZEŻE KOŚCI SŁONIOWEJ" i numerem zatwierdzenia/rejestracyjnym zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia.";
3) artykuł 3 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela MIPARH-DSVQ oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.";
4) załącznik A zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 2 września 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/292/WE w sprawie wprowadzenia systemu TRACES i zmieniająca decyzję 92/486/EWG
(notyfikowana jako document nr C(2005) 2663)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/515/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT), zmieniającą dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 91/628/EWG i decyzję 90/424/EWG oraz uchylającą decyzję 88/192/EWG [2], w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/292/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wprowadzenia systemu TRACES i zmieniająca decyzję 92/486/EWG [3] przewiduje włączanie do systemu TRACES od dnia 30 czerwca 2005 r. wszystkich wspólnych weterynaryjnych dokumentów wprowadzenia dla produktów.
(2) Udostępnienie systemu wprowadzania danych, pracującego w trybie off-line, który ułatwia pracę przy znacznym wzroście jej nakładu oraz opracowanie interfejsu, umożliwiającego komunikację między systemami krajowymi a TRACES, są opóźnione.
(3) Przeszkolenie przez Państwa Członkowskie spedytorów, w celu umożliwienia im aktywnego uczestnictwa we włączaniu danych do TRACES wymaga czasu.
(4) Należy zatem zmienić datę, o której mowa w decyzji 2004/292/WE, począwszy od której włączanie wszystkich wspólnych weterynaryjnych dokumentów wprowadzenia dla produktów jest obowiązkowe.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 3 decyzji 2004/292/WE data " 30 czerwca 2005 r." zostaje zastąpiona datą " 31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 2005 r.
ustanawiająca Zespół Doradczy ds. Europejskich Badań nad Bezpieczeństwem
(2005/516/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 2003 r. Komisja powołała Grupę Osobistości z dziedziny badań nad bezpieczeństwem, której zasadnicze zadanie polegało na przedstawieniu propozycji zasad i priorytetów Europejskiego Programu Badań nad Bezpieczeństwem (ESRP).
(2) Po przedstawieniu przez Grupę Osobistości w 2004 r. raportu zatytułowanego "Badania na rzecz bezpiecznej Europy", w komunikacie Komisji z dnia 7 września 2004 r. zatytułowanym "Badania nad bezpieczeństwem — następny etap" [1] zaproponowano powołanie Zespołu Doradczego ds. Europejskich Badań nad Bezpieczeństwem (ESRAB).
(3) Konieczne jest powołanie ESRAB oraz określenie jego zadań i struktury.
(4) ESRAB powinien wnieść wkład w treść i wdrożenie Europejskiego Programu Badań nad Bezpieczeństwem.
(5) W skład ESRAB powinni wejść eksperci reprezentujący różne zainteresowane grupy, a mianowicie użytkowników, przemysł i organizacje badawcze.
ESRAB powinien składać się z dwóch grup o różnych, ale uzupełniających się rolach, stosownie do ich dziedzin działalności.
(6) Bez uszczerbku dla komisyjnych reguł dotyczących bezpieczeństwa zawartych w Załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [2], należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków ESRAB.
(7) Należy ustalić termin stosowania niniejszej decyzji.
W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia tego terminu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zespół doradczy
Powołuje się niniejszym zespół doradczy przy Komisji Europejskiej zwany "Zespołem Doradczym ds. Europejskich Badań nad Bezpieczeństwem" (ESRAB), ze skutkiem od dnia 1 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Zadania
Komisja może zasięgać opinii ESRAB we wszelkich sprawach dotyczących treści i wdrożenia Europejskiego Programu Badań nad Bezpieczeństwem (ESRP), realizowanego w ramach programu ramowego na rzecz badań Wspólnoty Europejskiej.
ESRAB wykonuje swoje zadania z pełną znajomością kontekstu polityki europejskiej, w szczególności działalności badawczej prowadzonej na szczeblu krajowym, i wspierając europejskie inicjatywy z zakresu polityki badań naukowych.
ESRAB przedstawia Komisji zalecenia dotyczące, między innymi, następujących zagadnień:
a) określanie misji strategicznych, obszarów zainteresowania i priorytetów ESRP na podstawie raportu Grupy Osobistości "Badania na rzecz bezpiecznej Europy", z uwzględnieniem powołania Europejskiej Agencji Obrony oraz działań podejmowanych na szczeblu krajowym i międzyrządowym;
b) zdolności technologiczne, jakie mają być zapewnione przez uczestników programu; Komitet przedstawi zalecenie dotyczące strategii na rzecz poprawy bazy technologicznej europejskiego przemysłu w celu zwiększenia jego konkurencyjności;
c) strategiczne i operacyjne aspekty ESRP, z uwzględnieniem doświadczeń i rezultatów uzyskanych w ramach działań przygotowawczych na rzecz poprawy europejskiego potencjału przemysłowego w dziedzinie badań nad bezpieczeństwem [3], uzyskanych od służb Komisji aktywnie zainteresowanych dziedziną bezpieczeństwa, w tym badaniami objętymi programem ramowym na rzecz badań Wspólnoty Europejskiej, oraz od innych grup eksperckich i doradczych;
d) kwestie wdrożeniowe, takie jak wymiana informacji niejawnych oraz prawa własności intelektualnej;
e) optymalizacja wykorzystania publicznej infrastruktury badawczej i analitycznej w ramach Europejskiego Programu Badań nad Bezpieczeństwem;
f) strategia komunikacji służąca promowaniu wiedzy na temat ESRP oraz informowaniu o programach badawczych uczestników.
Przewodniczący obu grup ESRAB, określonych w art. 4 ust. 1, mogą wskazywać Komisji inne zagadnienia wymagające opinii Komitetu.
Artykuł 3
Członkowie ESRAB — mianowanie
1.
Członkowie ESRAB są mianowani przez Komisję spośród wysokiej rangi specjalistów i ekspertów strategicznych posiadających wiedzę fachową w dziedzinach wymienionych w art. 2.
2.
Członkowie są mianowani ad personam i nie wyznacza się zastępców.
Członkowie działają we własnym imieniu i doradzają Komisji niezależnie od jakichkolwiek zewnętrznych instrukcji.
Nie rozpowszechniają oni informacji uzyskanych przez Zespół w toku jego działań, jeśli Komisja uzna takie informacje za poufne.
3.
Członkowie są mianowani na okres nieprzekraczający terminu wygaśnięcia niniejszej decyzji.
Pełnią oni swoje funkcję do chwili mianowania następców lub do końca swojej kadencji.
4.
Komisja może mianować inną osobę na pozostały okres kadencji członka, który utracił zdolność wnoszenia użytecznego wkładu w prace Zespołu, złożył rezygnację lub nie przestrzega warunków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu bądź w art. 287 Traktatu.
5.
Wykaz członków ESRAB oraz mianowania kolejnych są ogłaszane przez Komisję dla celów informacyjnych w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Funkcjonowanie
1.
ESRAB składa się z dwóch grup:
a) grupy zajmującej się wymogami zamawiających badania nad bezpieczeństwem;
b) grupy zajmującej się wymogami dostawców technologii.
2.
Członkowie ESRAB wybierają przewodniczącego każdej z grup.
3.
W porozumieniu z Komisją mogą być zakładane podgrupy ad hoc, których zadaniem jest badanie szczególnych zagadnień na podstawie mandatu określonego przez jedną lub obie grupy ESRAB.
Zaraz po wypełnieniu swojego mandatu podgrupy są rozwiązywane.
4.
Komisja może zapraszać ekspertów lub obserwatorów, w tym osoby ze służb Komisji posiadające szczególne kompetencje, do prac nad poszczególnymi punktami porządku obrad, osoby te udzielają wskazówek potrzebnych w pracach ESRAB albo uczestniczą w pracach podgrup ad hoc, jeśli uzna się to za niezbędne lub użyteczne.
5.
Grupy ESRAB spotykają się zazwyczaj w biurach Komisji zgodnie z trybem i kalendarzem ustalonym przez Komisję.
Obie grupy ESRAB mogą korzystać z obsługi sekretarskiej Komisji.
Grupy mogą odbywać wspólne spotkania w celu zapewniania spójności stanowisk i lepszej koordynacji.
Wspólnym spotkaniom przewodniczą wspólnie przewodniczący obu grup ESRAB.
6.
Na podstawie wniosku Komisji grupy ESRAB przyjmują uzgodnione zakresy uprawnień, w tym regulamin.
7.
W celu rozprowadzania dokumentów roboczych, wniosków, protokołów oraz wszelkich innych stosownych dokumentów założona zostaje zamknięta sieć wewnętrzna (intranet).
Artykuł 5
Wydatki
Koszty podróży ponoszone przez członków i wybranych ekspertów w związku z działaniami ESRAB są zwracane przez Komisję zgodnie z jej zasadami.
Członkowie i wybrani eksperci nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane przez nich zadania.
Artykuł 6
Ujawnianie informacji
Zasady ujawniania informacji przez członków ESRAB zostają określone w regulaminie ESRAB.
Żadne osoby uczestniczące w działaniach ESRAB nie ujawniają informacji, do których uzyskują dostęp w związku ze swoim udziałem w tych działaniach.
Artykuł 7
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 2004 r.
w sprawie podpisania Umowy ramowej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii ustanawiającej ogólne zasady udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych
(2005/517/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała z Republiką Albanii, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych.
(2) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, należy podpisać Umowę parafowaną dnia 2 września 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 2004 r.
w sprawie podpisania Umowy ramowej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną ustanawiającej ogólne zasady udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych
(2005/518/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała z Bośnią i Hercegowiną, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową ustanawiającą ogólne zasady udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych.
(2) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, należy podpisać Umowę parafowaną dnia 30 września 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania, w imieniu Komisji Europejskiej, Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 2004 r.
w sprawie podpisania Umowy ramowej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji ustanawiającej ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych
(2005/519/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała z Republiką Chorwacji, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych.
(2) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, należy podpisać Umowę parafowaną dnia 30 lipca 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania, w imieniu Komisji Europejskiej, Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie ogólnych zasadd udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 2004 r.
w sprawie podpisania protokołu do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii ustanawiającej ogólne zasady udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych
(2005/520/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
Mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, w imieniu Wspólnoty, protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczący Umowy ramowej ustanawiającej ogólne zasady udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych.
(2) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, należy podpisać Umowę parafowaną dnia 25 października 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania, w imieniu Komisji Europejskiej, protokołu do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 2004 r.
w sprawie podpisania Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ustanawiającej ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych
(2005/521/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała z Serbią i Czarnogórą, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową ustanawiającą ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych;
(2) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, należy podpisać Umowę parafowaną dnia 4 października 2004 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania, w imieniu Komisji Europejskiej, Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą w sprawie ogólnych zasad udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych.
Decyzja Rady
z dnia 30 maja 2005 r.
zatwierdzająca przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin, zrewidowana w Genewie dnia 19 marca 1991 r.
(2005/523/WE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit drugi oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowa konwencja o ochronie nowych odmian roślin (zwana dalej "Konwencją UPOV") przyjęta w Genewie dnia 19 marca 1991 r. przyznaje hodowcom nowych odmian roślin wyłączne prawo własności, na podstawie jednolitych i jasno określonych zasad.
(2) Prawo Wspólnoty do zawierania międzynarodowych porozumień lub traktatów lub przystępowania do nich nie wynika jedynie z wyraźnego nadania go w Traktacie, ale może także wynikać z innych przepisów Traktatu oraz z ustaw przyjętych zgodnie z tymi postanowieniami przez instytucje Wspólnoty.
(3) Treść Konwencji UPOV wchodzi także w zakres istniejących przepisów wspólnotowych w tej dziedzinie.
(4) Konwencja UPOV powinna zostać zatwierdzona przez Wspólnotę oraz jej Państwa Członkowskie.
(5) Konwencja UPOV powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty, jeśli chodzi o sprawy leżące w jej kompetencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zrewidowany tekst Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin (zwanej dalej "Konwencją UPOV") został zatwierdzony w imieniu Wspólnoty w zakresie spraw leżących w jej kompetencji.
2.
Zrewidowany tekst Konwencji UPOV oraz oświadczenie Wspólnoty Europejskiej są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób posiadających prawo do przekazania, w imieniu Wspólnoty, dokumentu przystąpienia na ręce Sekretarza Generalnego Międzynarodowego Związku dla Ochrony Nowych Odmian Roślin.
Artykuł 3
Wspólnota dobrowolnie płaci składkę za każdy okres budżetowy, w ratach oraz na warunkach określonych w oświadczeniu przedstawionym w załączniku II oraz w wysokości sumy przeznaczonej na ten cel z budżetu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 2 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych
(2005/524/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, ust. 3, akapit drugi i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r. "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej", która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.
(2) Komisja zaleciła w swoim komunikacie pt.: "Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych" zawarcie umów ramowych z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiających ogólne zasady udziału każdego z tych państw w programach wspólnotowych.
(3) Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Republiką Albanii, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową, ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych.
(4) Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.
(5) W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.
(6) Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych, w szczególności w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty.
W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
(7) Republika Albanii może starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [2] lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Republiki Albanii, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
(8) Stosowanie Umowy podlega okresowej kontroli.
(9) Należy zatwierdzić niniejszą Umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę ramową między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
1.
Komisja jest upoważniona w imieniu Wspólnoty do określania szczegółowych zasad i warunków stosowanych odnośnie do udziału Republiki Albanii w danym programie, zwłaszcza w kwestii wpłacania składek finansowych.
W tym celu, Komisja jest wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
2.
Jeżeli Republika Albanii złoży wniosek o pomoc zewnętrzną, stosowane są procedury określone w rozporządzeniu (WE) nr 2666/2000 oraz w jakimkolwiek innym podobnym rozporządzeniu, przewidującym zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Republiki Albanii, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
Artykuł 3
Najpóźniej trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie co trzy lata, Komisja dokona przeglądu realizacji Umowy i sporządzi dla Rady sprawozdanie na ten temat.
Jeżeli to konieczne do sprawozdania mogą zostać dołączone odpowiednie propozycje.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady przystępuje, w imieniu Wspólnoty, do notyfikacji przewidzianych w art. 10 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 2 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną ustanawiającej ogólne zasady udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych
(2005/525/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, ust. 3, akapit drugi i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r. "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej", która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia (SAP) zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.
(2) Komisja zaleciła w swoim komunikacie pt.: "Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych" zawarcie Umowy ramowej z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiającej ogólne zasady udziału w programach wspólnotowych.
(3) Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Bośnią i Hercegowiną, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową, ustanawiającą ogólne zasady udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych.
(4) Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.
(5) W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.
(6) Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych, w szczególności w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty.
W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
(7) Bośnia i Hercegowina mogą starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [2] lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Bośni i Hercegowiny, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
(8) Stosowanie Umowy powinno podlegać okresowej kontroli.
(9) Należy zatwierdzić niniejszą umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę ramową między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną ustanawiającą ogólne zasady udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji. [3]
Artykuł 2
1.
Komisja jest upoważniona w imieniu Wspólnoty do określania szczegółowych zasad i warunków stosowanych odnośnie do udziału Bośni i Hercegowiny w danym programie, zwłaszcza w kwestii wpłacania składek finansowych.
W tym celu, Komisja jest wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
2.
Jeżeli Bośnia i Hercegowina złożą wniosek o pomoc zewnętrzną, stosowane są procedury określone w rozporządzeniu (WE) nr 2666/2000 oraz w jakimkolwiek innym podobnym rozporządzeniu, przewidującym zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Bośni i Hercegowiny, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
Artykuł 3
Najpóźniej trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie co trzy lata, Komisja dokona przeglądu realizacji Umowy i sporządzi dla Rady sprawozdanie na ten temat.
Jeżeli to konieczne do sprawozdania mogą zostać dołączone odpowiednie propozycje.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady, przystępuje, w imieniu Wspólnoty, do notyfikacji przewidzianych w art. 10 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 2 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji ustanawiającej ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych
(2005/526/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, ust. 3, akapit drugi i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r., "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej", która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia (SAP) zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.
(2) Komisja zaleciła w swoim komunikacie pt.: "Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych" zawarcie umów ramowych z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiającej ogólne zasady udziału w programach wspólnotowych.
(3) Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Republiką Chorwacji, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową, ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych.
(4) Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.
(5) W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.
(6) Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Chorwacji w programach wspólnotowych, w szczególności w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty.
W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
(7) Chorwacja może starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2698/90 z 18 grudnia 1989 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w celu rozszerzenia pomocy gospodarczej na inne państwa Europy Środkowej i Wschodniej [2] lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Bośni i Hercegowiny, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
(8) Umowa ramowa zostanie załączona jako protokół i będzie stanowiła integralną część Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, który wszedł w życie 1 lutego 2005 r.
(9) Stosowanie Umowy podlega okresowej kontroli.
(10) Należy zatwierdzić niniejszą umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę ramową między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji. [3]
Artykuł 2
1.
Komisja jest upoważniona w imieniu Wspólnoty do określania szczegółowych zasad i warunków stosowanych odnośnie do udziału Republiki Chorwacji w danym programie, zwłaszcza w kwestii wpłacania składek finansowych.
W tym celu, Komisja jest wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
2.
Jeżeli Republika Chorwacji złoży wniosek o pomoc zewnętrzną, stosowane są procedury określone w rozporządzeniu (WE) nr 3906/89 oraz w jakimkolwiek innym podobnym rozporządzeniu, przewidującym zewnętrzną pomoc Wspólnoty dla Republiki Chorwacji, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
Artykuł 3
Najpóźniej trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie co trzy lata, Komisja dokona przeglądu realizacji Umowy i sporządzi dla Rady sprawozdanie na ten temat.
Jeżeli to konieczne do sprawozdania mogą zostać dołączone odpowiednie propozycje.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady, przystępuje, w imieniu Wspólnoty, do notyfikacji przewidzianych w art. 10 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 2 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ustanawiającej ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych
(2005/527/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, ust. 3, akapit drugi i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r., "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej", która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.
(2) Komisja zaleciła w swoim Komunikacie pt.: "Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych" podpisanie Umowy ramowej z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiającej ogólne zasady udziału w programach wspólnotowych.
(3) Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Serbią i Czarnogórą, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową, ustanawiającą ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych.
(4) Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.
(5) W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.
(6) Szczegółowe zasady i warunki stosowane odnośnie do udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych, zwłaszcza w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty.
W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
(7) Serbia i Czarnogóra mogą starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [2] lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Serbii i Czarnogóry, a które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
(8) Stosowanie Umowy powinno podlegać okresowej kontroli.
(9) Należy zatwierdzić niniejszą umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę ramową między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ustanawiającą ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
1.
Komisja jest upoważniona w imieniu Wspólnoty do określania szczegółowych zasad i warunków stosowanych odnośnie do udziału Serbii i Czarnogóry w danym programie, zwłaszcza w kwestii wpłacania składek finansowych.
W tym celu, Komisja jest wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
2.
Jeżeli Serbia i Czarnogóra złożą wniosek o pomoc zewnętrzną, stosowane są procedury określone w rozporządzeniu (WE) nr 2666/2000 oraz w jakimkolwiek innym podobnym rozporządzeniu, przewidującym zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Serbii i Czarnogóry, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
Artykuł 3
Najpóźniej trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie co trzy lata, Komisja dokona przeglądu realizacji Umowy i sporządzi dla Rady sprawozdanie na ten temat.
Jeżeli to konieczne do sprawozdania mogą zostać dołączone odpowiednie propozycje.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady, przystępuje, w imieniu Wspólnoty, do notyfikacji przewidzianych w art. 10 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 2 czerwca 2005 r.
w sprawie podpisania protokołu do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii ustanawiającej ogólne zasady udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych
(2005/528/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, ust. 3, akapit drugi i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r., "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej", która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.
(2) Komisja zaleciła w swoim komunikacie pt.: "Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych" zawarcie umów ramowych z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiającej ogólne zasady udziału w programach wspólnotowych.
(3) Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, w imieniu Wspólnoty, protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczący Umowy ramowej, ustanawiającej ogólne zasady udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych.
(4) Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.
(5) W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.
(6) Szczegółowe zasady i warunki stosowane odnośnie do udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych, zwłaszcza w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty.
W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
(7) Była Jugosłowiańska Republika Macedonii może starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [2] lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc Wspólnoty dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, a które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
(8) Stosowanie Umowy powinno podlegać okresowej kontroli.
(9) Protokół stanowi integralną część Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2004 r.
(10) Należy zatwierdzić niniejszą umowę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, odnoszący się do Umowy ramowej między Wspólnotą Europejska a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii ustanawiającej ogólne zasady udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji. [3]
Artykuł 2
1.
Komisja jest upoważniona w imieniu Wspólnoty do określania szczegółowych zasad i warunków stosowanych odnośnie do udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w danym programie, zwłaszcza w kwestii wpłacania składek finansowych.
W tym celu, Komisja jest wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
2.
Jeżeli Była Jugosłowiańska Republika Macedonii złoży wniosek o pomoc zewnętrzną, stosowane są procedury określone w rozporządzeniu (WE) nr 2666/2000 oraz w jakimkolwiek innym podobnym rozporządzeniu, przewidującym zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
Artykuł 3
Najpóźniej trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie co trzy lata, Komisja dokona przeglądu realizacji Umowy i sporządzi dla Rady sprawozdanie na ten temat.
Jeżeli to konieczne do sprawozdania mogą zostać dołączone odpowiednie propozycje.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady, przystępuje, w imieniu Wspólnoty, do notyfikacji przewidzianych w art. 10 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2005 r.
w sprawie dostosowania diet wypłacanych członkom i zastępcom członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/554/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 258 akapit czwarty,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 166 akapit czwarty,
uwzględniając wniosek Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 4 kwietnia 2005 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 decyzji 81/121/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Dzienna dieta za dzień w podróży wynosi:
- 130 EUR dla członków i zastępców członków.
2.
Dzienna dieta za dzień posiedzenia wynosi:
- 208 EUR dla członków i zastępców członków.
3.
W przypadku przedstawienia przez osobę uprawnioną wystarczającego dowodu poniesienia kosztów noclegu w miejscu pracy, otrzymuje ona dodatkową dietę dzienną w wysokości 30 EUR.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2005 r.
Decyzja Komisji
z dnia 15 lipca 2005 r.
wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2685)
(Jedynie teksty w językach angielskim, duńskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim są autentyczne)
(2005/555/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3] stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje Państwa Członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich uwagami, zwołuje dwustronne dyskusje w celu wypracowania porozumienia z danymi Państwami Członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, czyniąc odwołanie do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. w sprawie ustanowienia procedury pojednawczej w ramach rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [4].
(2) Państwa Członkowskie miały możliwość złożenia wniosku o otwarcie procedury pojednawczej.
W niektórych przypadkach możliwość ta została wykorzystana i Komisja przeanalizowała sprawozdanie sporządzone po zakończeniu tej procedury.
(3) Artykuły 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, jak również art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stanowią, że finansowane mogą być jedynie refundacje wywozowe przy wywozie do krajów trzecich oraz działania interwencyjne, mające na celu stabilizację rynków rolnych, odpowiednio przyznane lub przedsięwzięte zgodnie z zasadami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych.
(4) Po przeprowadzeniu weryfikacji wyniki rozmów dwustronnych i procedury pojednawcze wykazały, że część wydatków zadeklarowanych przez Państwa Członkowskie nie spełnia warunków, nie może być zatem finansowana przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
(5) Należy wskazać, których kwot Sekcja Gwarancji EFOGR nie uznała za kwalifikujące się do zwrotu. Kwoty te nie dotyczą wydatków poniesionych wcześniej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym powiadomieniem Państw Członkowskich przez Komisję o wynikach weryfikacji.
(6) Komisja, dla przypadków objętych niniejszą decyzją, zakomunikowała Państwom Członkowskim w sprawozdaniu zbiorczym szacunek kwot do wyłączenia z uwagi na ich niezgodność z zasadami wspólnotowymi.
(7) Niniejsza decyzja nie przesądza o skutkach finansowych wynikających dla Komisji z wyroków Trybunału Sprawiedliwości, w sprawach będących w toku w dniu 15 lutego 2005 r. i dotyczących kwestii z nią związanych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wydatki zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie agencji płatniczych, zadeklarowane z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR, wskazane w Załączniku, wyłącza się z finansowania wspólnotowego z powodu ich niezgodności z zasadami wspólnotowymi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do: Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Republiki Portugalskiej, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 grudnia 2003 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy w formie pożyczek udzielonych przez Wagnisbeteiligungsgesellschaft i Landesförderinstitus na rzecz Neue Harzer Werke GmbH
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 4496)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/564/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do zgłaszania uwag zgodnie z powyższym postanowieniem [1] oraz uwzględniając ich uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 23 lutego 1999 r. Niemcy poinformowały Komisję o przyznaniu pomocy na rzecz Neue Harzer Werke GmbH ("NHW").
(2) Pismem z dnia 13 lipca 2000 r. Komisja poinformowała Niemcy, że postanowiła wszcząć procedurę określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do tej pomocy.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do zgłaszania uwag dotyczących pomocy.
(4) W dniu 17 października 2001 r. Komisja przyjęła decyzję nr 2002/377/WE w sprawie pomocy państwa, przyznanej przez Niemcy firmie Neue Harzer Werke GmbH [3]. W decyzji tej negatywnie ocenia się część pomocy przeznaczonej na restrukturyzację przedsiębiorstwa w latach 1996–1999.
(5) Pismem z dnia 17 października 2001 r.
Komisja poinformowała Niemcy, że postanowiła wszcząć procedurę określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do pozostałych środków.
(6) Decyzja Komisji o rozszerzeniu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do zgłaszania uwag dotyczących pomocy.
II.
OPIS POMOCY
(7) Beneficjent pomocy, NHW, ma siedzibę w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, który jest regionem wspieranym w rozumieniu art. 88 ust. 3 lit. a) Traktatu WE.
NHW powstało w marcu 1996 r., gdy jego właściciele nabyli aktywa będącego w stanie bankructwa Harzer Werke GmbH od syndyka masy upadłościowej poprzez transakcję przejęcia aktywów (asset deal).
NHW prowadziła działalność w zakresie odlewnictwa żeliwa.
Pierwotnie przedsiębiorstwo posiadało dwie linie produkcyjne, na które składały się odlewanie w formach piaskowych i odlewanie odśrodkowe.
(8) Dnia 24 lipca 2000 r. NHW zmuszone było ogłosić niewypłacalność.
W następstwie postawienia przedsiębiorstwa w stan upadłości niewypłacalności syndyk dnia 4 stycznia 2001 r., za zgodą zgromadzenia wierzycieli, sprzedał udziały w przedsiębiorstwie nowemu inwestorowi, ASSET GmbH, za cenę 1 DEM.
(9) Następnie Niemcy poinformowały Komisję, że wysiłki nowego inwestora, ASSET GmbH, zmierzające do wznowienia działalności przedsiębiorstwa zakończyły się niepowodzeniem w lipcu 2001 r. i w konsekwencji konieczna była kontynuacja postępowania upadłościowego.
(10) W związku z tym, według Niemiec, aby zaspokoić wierzycieli NHW majątek przedsiębiorstwa musiał zostać zbyty w ramach zwykłego postępowania upadłościowego.
Działalność dotycząca odlewania w formach piaskowych została zakończona z dniem 21 grudnia 2001 r., a związany z tą działalnością majątek został upłynniony.
Kontynuowano natomiast w trakcie postępowania upadłościowego produkcję związaną z odlewaniem odśrodkowym; linia produkcyjna ma być sprzedana przez syndyka, za zgodą zgromadzenia wierzycieli, nowemu inwestorowi poprzez transakcję przejęcia aktywów.
(11) Omawiane postępowanie wyjaśniające obejmuje restrukturyzację NHW w latach 1996 do 1999.
(12) W 1996 r. sporządzono plan restrukturyzacji, który przewidywał przywrócenie rentowności w ciągu trzech lat.
Koszty restrukturyzacji wyniosły 8415864 EUR (16460000 DEM).
W odniesieniu do tego planu, przyznano NHW pomoc w wysokości 4963110 EUR (9707000 DEM) na restrukturyzację przedsiębiorstwa w latach od 1996 do 1999 r.
(13) Restrukturyzacja miała być sfinansowana w sposób następujący:
Tabela 1
Wkłady publiczne na rzecz restrukturyzacji
(w DEM) _BAR_
1. _BAR_ Dotacja inwestycyjna "Gemeinschaftsaufgabe(GA-Mittel)" _BAR_ 4402000 _BAR_
2. _BAR_ Dotacja/subwencja inwestycyjna "Investitionszulage" _BAR_ 531000 _BAR_
3. _BAR_ Pożyczka WBG"Konsolidierungsprogramm" _BAR_ 2000000 _BAR_
4. _BAR_ Pożyczka LFI"Konsolidierungsprogramm" _BAR_ 744000 _BAR_
5. _BAR_ Dotacja BvS _BAR_ 2000000 _BAR_
Razem DEM _BAR_ 9677000 _BAR_
EUR _BAR_ 4947771 _BAR_
Tabela 2
Wkłady prywatne na rzecz restrukturyzacji
(w DEM) _BAR_
6. _BAR_ Zastrzyk kapitałowy _BAR_ 500000 _BAR_
7. _BAR_ Pożyczka KfW _BAR_ 2750000 _BAR_
8. _BAR_ Kredyt NordLB _BAR_ 2000000 _BAR_
9. _BAR_ Umowa leasingu finansowego _BAR_ 1179000 _BAR_
10. _BAR_ Przepływy środków pieniężnych (cashflow) _BAR_ 354000 _BAR_
Razem DEM _BAR_ 6783000 _BAR_
EUR _BAR_ 3468093 _BAR_
Łącznie (Tabela 1 + 2) _BAR_ 16460000 _BAR_
EUR _BAR_ 8415864 _BAR_
(14) Ponieważ Niemcy wskazały, że środki nr 1 do nr 4 z tabeli nr 1 powyżej zostały przyznane zgodnie z wcześniej zatwierdzonymi przez Komisję systemami pomocy, środki te uznano pierwotnie za stanowiące pomoc istniejącą i dlatego też nie były oceniane w ramach formalnej procedury postępowania wyjaśniającego wszczętej 13 lipca 2000 r.
Stąd początkowo jedynie środek nr 5 został uznany za pomoc doraźna na restrukturyzację, która wymagała oceny co do zgodności ze wspólnym rynkiem.
(15) Dnia 17 października 2001 r. Komisja przyjęła decyzję nr 2001/377/WE w odniesieniu do środka pomocy doraźnej o wartości 1022584 EUR (2 mln DEM), który został oceniony zgodnie ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych [12] z 1994 (dalej zwanymi: wytycznymi z 1994).
W wyżej wymienionej decyzji Komisja uznała, że pomoc doraźna przyznana na restrukturyzację NHW była niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(16) Środki 7, 8 i 9 z tabeli nr 2 powyżej nie były uwzględnione w ramach oceny jako wkłady prywatne, ponieważ Niemcy, mimo nakazu informowania zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [13], nie dostarczyły informacji potrzebnych Komisji do oceny czy środki te zostały przyznane na warunkach rynkowych.
(17) W tym samym dniu, w którym została przyjęta decyzja nr 2002/377/WE dotycząca środka nr 5, Komisja przyjęła decyzję, w której rozszerzyła formalną procedurę postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE o wymienione w tabeli 1 środki nr 3 i nr 4 o wartości 1402985 EUR (2744000 DEM). Jak wyjaśniono powyżej, środki te były częścią tego samego pakietu restrukturyzacyjnego co środki ocenione w ramach wspomnianej wyżej decyzji 2002/377/WE, jednakże środki te, z powodów formalnych, nie mogły być ujęte w początkowej ocenie, ponieważ były rzekomo przyznane w ramach systemów pomocy zatwierdzonych przez Komisję, które to systemy musiały zostać uznane za istniejącą pomoc. W zakresie, w jakim środek stanowi pomoc istniejącą, nie może on bezpośrednio podlegać ocenie indywidualnej zgodnie z art. 88 ust. 2, ponieważ w zasadzie środki takie trzeba uznać za już zatwierdzone.
(18) W decyzji o rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego ("rozszerzenie") Komisja stwierdziła, że pomoc w wysokości 1402985 EUR (2744000 DEM) nie jest zgodna z kryteriami wcześniej zatwierdzonych programów pomocy i należy ją uznać za pomoc doraźną na rzecz planu restrukturyzacji, która – podobnie jak wcześniej oceniona pomoc doraźna – musi spełniać warunki odstępstw przewidzianych przy wydawaniu zezwoleń pomoc przy restrukturyzacji.
III.
STANOWISKO NIEMIEC
(19) Pismem z dnia 14 października 2003 r. Niemcy dostarczyły dodatkowe informacje w odniesieniu do rzekomo prywatnych wkładów na rzecz restrukturyzacji (środki nr 7, nr 8 i nr 9 z tabeli nr 2).
Według tych informacji:
a) środek nr 7 zawierał dotacje na spłatę odsetek w wysokości 2812 EUR (5500 DEM);
b) środek nr 8 zawierał dotacje na spłatę odsetek w wysokości 8684 EUR (16985 DEM);
c) środek nr 9 nie został nigdy wprowadzony w życie.
IV.
OCENA POMOCY
(20) Artykuł 87 ust.1 Traktatu WE uznaje wszelką pomoc przyznawaną z zasobów państwa na rzecz określonych przedsiębiorstw za niezgodną ze wspólnym rynkiem, jeśli pomoc ta zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Środki podlegające art. 87 ust. 1 Traktatu WE, które nie stanowią istniejącej pomocy, są ogólnie niezgodne ze wspólnym rynkiem, chyba że wchodzą one w zakres jednego z odstępstw określonych w art. 87 ust. 2 lub art. 87 ust. 3 Traktu WE.
1.
Pomoc państwa
(21) Komisja stwierdza, że dotacje na spłatę odsetek ujęte w środkach nr 7 i nr 8 , wymienionych w tabeli 2, wynoszą łącznie 11496 EUR, co znaczy, że są niższe niż próg pomocy de minimis przewidzianej w rozporządzeniu Komisji (WE) 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [14]. W konsekwencji środki te nie muszą zostać poddane dalszej ocenie w ramach tej decyzji.
(22) Środki nr 3 i nr 4, stanowiące pożyczki o łącznej wartości 1402985 EUR, wbrew twierdzeniu Niemiec, nie są objęte istniejącymi systemami pomocowymi.
Muszą zatem z powodów podanych w decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia wyjaśniającego zostać uznane za środki doraźne na restrukturyzację NHW.
(23) Pożyczki te są przyznane przez Niemcy na sfinansowanie restrukturyzacji NHW, przedsiębiorstwa zagrożonego.
Tym samym, konkretnemu przedsiębiorstwu przyznano korzyści ekonomiczne, których nie uzyskałoby ono w warunkach rynkowych.
W swojej naturze, środki takie mogą zakłócać konkurencję.
Mając na uwadze charakter pomocy oraz istnienie międzypaństwowej wymiany handlowej w ramach wspólnego rynku w sektorach, w których aktywne jest przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc, przyznane środki finansowe podlegają zakresowi art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Wobec powyższego środki te stanowią pomoc.
2.
Odstępstwa na mocy art. 87 Traktatu WE
(24) W art. 87 ust. 2 i 3 określa się warunki, na których pomoc jest zgodna lub może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
(25) Omawiane dwie pożyczki – podobnie jak inne środki na restrukturyzację, będące przedmiotem decyzji Komisji nr 2001/377/WE z dnia 17 października 2001 r. – zostały przyznane na sfinansowanie restrukturyzacji NHW pomiędzy 1996 i 1999 r.
Tak więc obie pożyczki, podobnie jak poprzednio ocenione środki, należy ocenić na podstawie wytycznych Wspólnoty dotyczących zasad udzielania pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych, w których to wytycznych Komisja określa szczegółowe warunki uprzywilejowanego stosowania zasad uznaniowych zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Mimo że rozpatrywane przedsiębiorstwo ma siedzibę w regionie objętym pomocą państwa, pomoc doraźną udzielaną przedsiębiorstwom zagrożonym należy oceniać pod kątem wspomnianych wytycznych, nawet jeżeli w grę wchodzi rozwój regionalny.
Warunkiem przyznania pomocy jest w szczególności to, by dane przedsiębiorstwo w wyniku restrukturyzacji osiągnęło rentowność ekonomiczną i przyczyniało się w ten sposób do rozwoju regionalnego, nie wymagając stałego wsparcia [15].
(26) Jak określono wcześniej w decyzji 2001/377/WE, z informacji dostarczonych przez Niemcy wynika, że wszystkie środki pomocowe przekazano beneficjentowi przed wejściem w życie wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw zagrożonych [16] z 1999 r. (wytyczne z 1999 r.).
Dlatego zgodnie z pkt 7.5 wspomnianych wytycznych z 1999 r. do rozpatrywanych środków zastosowanie mają wytyczne z 1994 r.
(27) Należy zwrócić uwagę, że środki tworzą część planu restrukturyzacji, który został już oceniony przez Komisję w decyzji 2001/377/WE.
a) Przywracanie rentowności
(28) Zgodnie z wytycznymi z 1994 r. plan restrukturyzacji powinien prowadzić do przywrócenia rentowności w rozsądnym czasie, po upływie którego dane przedsiębiorstwo powinno być w stanie konkurować na rynku w oparciu o swoje własne walory.
(29) W decyzji 2001/377/WE dotyczącej pomocy na restrukturyzację, Komisja oceniła już to kryterium. W decyzji tej Komisja doszła do wniosku, że kryterium rentowności zawarte w wytycznych z 1994 r. nie zostało spełnione, jako że planu restrukturyzacji nie można było uznać za właściwy w celu przywrócenia długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa.
Wspomniany wniosek oparto na następujących ustaleniach:
a) przewidywane w planie obroty zostały przeszacowane;
b) plan nie ujął właściwie kosztów ogólnych, co było jednym z powodów początkowego niepowodzenia;
c) redukcja zatrudnienia z 203 do 177 osób była niewystarczająca, aby ograniczyć koszty zatrudnienia;
d) przewidziane w planie inne koszty operacyjne, a w szczególności wysokie koszty konserwacji, były nadmierne.
(30) Ponieważ dwie omawiane pożyczki zostały przyznane na tę samą restrukturyzację i zgodnie z tym samym planem restrukturyzacji, Komisja może jedynie powtórzyć swoje wnioski, że plan nie zapewnia przywrócenia rentowności.
b) Unikanie zakłóceń konkurencji
(31) Kolejnym warunkiem określonym w wytycznych z 1994 r. jest kompensowanie, w możliwie największym stopniu, niekorzystnego wpływu pomocy na konkurencję, co, przy zaangażowaniu omawianego przedsiębiorstwa na rynkach, gdzie występuje nadwyżki produkcji, może prowadzić do ograniczenia produktywności przedsiębiorstw.
(32) Pod tym względem należy zwrócić uwagę, że NHW – co było już uzasadniane w decyzji 2001/377/WE – miała być, w czasie przyznawania pomocy, traktowana jako małe lub średnie przedsiębiorstwo (MŚP).
Zgodnie z wytycznymi dotyczących pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), Komisja przyjmuje mniej restrykcyjne nastawienie wobec MŚP, szczególnie pod względem ograniczania produktywności [17].
(33) W tym kontekście Komisja, uwzględniając, że pomoc została przyznana MŚP z bardzo niskim udziałem rynkowym, stwierdza, że pomoc przyznana NHW nie mogła nadmiernie zakłócić konkurencji w rozumieniu wytycznych z 1994 r.
c) Proporcjonalność pomocy w stosunku do kosztów i korzyści z restrukturyzacji
(34) W wytycznych z 1994 r. wymaga się, aby pomoc ograniczała się do ścisłego minimum potrzebnego do podjęcia restrukturyzacji.
(35) W swojej decyzji 2001/377/WE, Komisja doszła do wniosku, że zasada proporcjonalności pomocy nie jest spełniona pod dwoma względami.
(36) Po pierwsze, według wzmiankowanej zasady odbiorca pomocy jest zobowiązany do wniesienia znaczącego wkładu finansowego w restrukturyzacje ze środków własnych bądź uzyskanych ze źródeł zewnętrznych na warunkach rynkowych.
Z dostępnych źródeł wynika, że inwestor wniósł wkład w wysokości 0,5 mln DEM.
Podczas postępowania wyjaśniającego nie uzyskano jednak żadnych dodatkowych informacji na temat warunków umowy leasingowej (środek nr 9 w tabeli 2), dlatego Komisja nie była w stanie stwierdzić, czy odbyło się to na warunkach rynkowych.
Niezależnie od tego warunki leasingu uznano za nieistotne z punktu widzenia oceny udziału finansowego odbiorcy pomocy.
(37) Innych wkładów finansowych w ramach realizacji planu restrukturyzacji nie można również traktować jako wkładu odbiorcy pomocy.
Nie otrzymawszy bowiem wymaganych przepisami informacji na temat pożyczek KFW (środek 7 w tabeli 2), Komisja nie była w stanie ocenić, czy kwoty przyznano na warunkach rynkowych.
To samo odnosi się do pożyczki Nord LB (środek 8 w tabeli 2).
Przepływy środków pieniężnych (środek 10 w tabeli 2) nie mogły zostać uznane za wkład finansowy odbiorcy pomocy.
Wygenerowane zostały bowiem w znacznej ze środków poprzedniej pomocy państwa.
Poza tym podczas opracowywania planu restrukturyzacji w 1996 r. przepływy środków pieniężnych, o których mowa, nie zostały jeszcze wygenerowane, ich udział był więc niepewny.
(38) Wspomniane środki nie mogły być zatem traktowane jako udział finansowy beneficjenta, a tym samym nie mogły być uwzględnione w ocenie proporcjonalności pomocy.
Łączne koszty restrukturyzacji wyniosły w związku z tym 16,49 mln EUR, z czego na instytucje publiczne przypada 9,707 mln DEM, tj. 58.9 %, a na inwestora 1,679 mln DEM, tj. 10,2 % (ewentualnie tylko 0,5 mln DEM, czyli 3 %).
Wziąwszy to pod uwagę, Komisja doszła do wniosku, że udział finansowy odbiorcy pomocy nie może być uznany za znaczący w rozumieniu wytycznych z 1994 r.
(39) Według najnowszych informacji przekazanych przez Niemcy środek nr 9, wymieniony w tabeli 2, nigdy nie został przyznany.
Wynika stąd, że wbrew ustaleniom dokonanym w decyzji 2001/377/WE kwoty w tej wysokości nie przeznaczono na cele restrukturyzacji.
(40) Według najnowszych informacji środki nr 7 i 8, wymienione w tabeli 2, wynoszące łącznie 2428636 EUR (4,75 mln DEM) zostały refinansowane ze środków publicznych i obejmują dotacje odsetkowe w wysokości 11496 EUR.
W efekcie środków tych, związanych z dotacjami publicznymi, nie można traktować jako wkład prywatny.
(41) Biorąc zatem pod uwagę najnowsze informacje, istnieją tym bardziej podstawy do nieuznania wkładu finansowego odbiorcy pomocy za znaczący w rozumieniu wytycznych z 1994 r.
(42) Po drugie, zgodnie z wytycznymi z 1994 r., zasada proporcjonalności pomocy zakłada, że do objęcia wsparciem kwalifikują się jedynie te inwestycje, które są wymagane z punktu widzenia restrukturyzacji.
W przeciwnym razie pomoc nie jest ograniczona do niezbędnego minimum.
W swojej decyzji o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego Komisja wyraziła wątpliwość, czy pomoc ograniczała się do niezbędnego minimum, biorąc pod uwagę fakt, że w trakcie procesu restrukturyzacji przedsiębiorstwo objęło dwudziestoprocentowy pakiet udziałów w firmie Eisenguss Torgelow GmbH.
Ponieważ, mimo oficjalnego nakazu, nie udzielono żadnych informacji na temat przyczyn przejęcia wyżej wspomnianego pakietu udziałów, Komisja nie jest w stanie ocenić, czy transakcja ta była wymagana z punktu widzenia potrzeb restrukturyzacji z 1996 r.
Dlatego w decyzji 2001/377/WE Komisja stwierdza, że pomoc nie ograniczała się do niezbędnego minimum.
Ocenę taką należy potwierdzić w niniejszej decyzji.
V. WNIOSKI
(43) W świetle powyższych uwag można stwierdzić, że pomoc przyznana na rzecz NHW po pierwsze nie jest zgodna z zasadą proporcjonalności, a po drugie nie wiązała się ze skutecznym planem restrukturyzacji, mającym na celu przywrócenie rentowności i konkurencyjności przedsiębiorstwa.
Dlatego Komisja dochodzi do wniosku, że rozpatrywana pomoc nie spełnia warunków określonych w wytycznych z 1994 r., przez co nie jest zgodne ze wspólnym rynkiem.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa w wysokości 1402985 EUR, którą Niemcy przyznały na rzecz Neue Harzer Werke GmbH w formie pożyczek udzielonych przez Wagnisbeteiligungsgesellschaft i Landesförderinstituts, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
1.
Niemcy podejmują wszelkie konieczne środki, aby odzyskać od beneficjenta środki pomocowe, o których mowa w art. 1, a które zostały mu bezprawnie udostępnione.
2.
Zwrot zostanie dokonany bezzwłocznie i zgodnie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem, że umożliwiają one natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Pomoc, która ma być odzyskana, zawiera odsetki naliczone od dnia, w którym środki pomocowe były do dyspozycji beneficjenta, do dnia, w którym nastąpił ich zwrot.
Odsetki zostają obliczone na podstawie stopy referencyjnej wykorzystywanej do obliczania ekwiwalentu pomocy regionalnej.
Artykuł 3
Niemcy poinformują Komisję, w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu jej wypełnienia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 2004 r.
w sprawie systemu pomocy państwa stosowanego w Austrii odnośnie do rekompensaty podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej w latach 2002 i 2003
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 325)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/565/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Dnia 8 października 2002 r. w Federalnym Dzienniku Ustaw (Bundesgesetzblatt) Republiki Austrii została opublikowana ustawa federalna nr 158/2002, której art. 6 przewiduje zmianę ustawy o rekompensacie podatku od energii (Energieabgabenvergütungsgesetz) z 1996 r.
(2) Pismem z dnia 30 kwietnia 2003 r. Komisja poinformowała Austrię o swojej decyzji wszczęcia procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w związku z pomocą państwa przewidzianą w tych ustawach.
(3) Dnia 20 sierpnia 2003 r. w Federalnym Dzienniku Ustaw Republiki Austrii została opublikowana ustawa federalna nr 71/2003, której art. 54 pkt 6 przedłuża obowiązywanie ustawy o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. w brzmieniu ustawy federalnej nr 158/2002 do dnia 31 grudnia 2003 r.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag odnośnie przedmiotowej pomocy.
(5) Pismem z dnia 4 lipca 2003 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję tego samego dnia (A/34759), Austria przedstawiła swoje uwagi w przedmiocie wszczęcia powyższej procedury.
(6) Dnia 12 sierpnia 2003 r. Komisja otrzymała uwagi Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego (Vereinigung der österreichischen Industrie), dnia 18 sierpnia 2003 r. uwagi Stahl- und Walzwerk Marienhütte Ges.m.b.H, a dnia 14 sierpnia 2003 r. uwagi Jungbunzlauer Ges.m.b.H. Uwagi austriackiej Federalnej Izby Pracowniczej (Bundesarbeitskammer) zostały wycofane pismem z dnia 21 listopada 2003 r.
(7) Wszystkie uwagi nadeszły terminowo [3].
Komisja przekazała uwagi Austrii, która ich jednak nie skomentowała.
(8) Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r., które zostało zarejestrowane przez Komisję dnia 8 grudnia 2003 r. (A/38575), Austria udzieliła dalszych informacji o realizacji rekompensaty podatku od energii w latach 2002 i 2003.
II.
DOKŁADNY OPIS POMOCY
(9) Zgodnie z ustawą o podatku od energii elektrycznej (Elektrizitätsabgabegesetz) i ustawą o podatku od gazu ziemnego (Erdgasabgabegesetz), obie uchwalone dnia 1 czerwca 1996 r., pobiera się podatek od energii elektrycznej i gazu ziemnego w stosunku do dostaw energii elektrycznej i gazu ziemnego, z wyjątkiem dostaw do przedsiębiorstw energii elektrycznej lub gazu ziemnego i do innych przedsiębiorstw nabywających je w celu odsprzedaży, ponadto w stosunku do zużycia energii elektrycznej i gazu ziemnego przez przedsiębiorstwa energii elektrycznej lub gazu ziemnego oraz w stosunku do zużycia energii elektrycznej lub gazu ziemnego samodzielnie wytworzonych lub wprowadzonych na obszar celny.
(10) Płatnikiem podatku jest z reguły dostawca energii elektrycznej lub gazu.
Odbiorca dostarczonej energii zwraca płatnikowi podatku przeniesiony na niego podatek od energii.
Dostawca musi wyraźnie wykazać kwotę podatku od energii, która przypada na danego odbiorcę dostawy, najpóźniej w rozliczeniu rocznym.
(11) Podatek od energii elektrycznej w badanym okresie wynosi 0,015 EUR/kWh.
Podatek od gazu ziemnego wynosi 0,0436 EUR za m3.
1) Czy środki prawne Państwa Członkowskiego, przewidujące częściową rekompensatę podatku od energii pobieranego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, przyznające tę rekompensatę jednak tylko przedsiębiorstwom, których punkt ciężkości w sposób udowodniony leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych, należy postrzegać jako pomoc państwa w rozumieniu art. 92 Traktatu WE?
2) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie: Czy taki środek prawny należy postrzegać jako pomoc państwa w rozumieniu art. 92 Traktatu WE, jeżeli mogą korzystać z niego wszystkie przedsiębiorstwa bez względu na to, czy ich punkt ciężkości w sposób udowodniony leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych?
[4] Austria zmieniła ustawę o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. ustawą federalną nr 158/2002, której art. 6 przewiduje, że od 1 stycznia 2002 r. wszystkie przedsiębiorstwa mają prawo do rekompensaty podatku od energii płaconego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, jeżeli suma podatków przekracza 0,35 % wartości produkcji netto.
Wartość produkcji netto definiuje się jako różnicę między obrotami w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym (Umsatzsteuergesetz) z 1994 r. i obrotami w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 i 2, wykonywanymi na rzecz przedsiębiorstwa.
W ustawie o podatku obrotowym z 1994 r. obroty te są zdefiniowane jako dostawy i inne usługi, wykonywane odpłatnie przez przedsiębiorstwo w kraju.
Ustawa uwzględnia zużycie na potrzeby własne, wyklucza jednak import.
Pierwszych 363 EUR nie podlega rekompensacie.
(13) Rekompensata podatku obowiązuje w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.
(14) Wartość wypłaconych rekompensat wynosi ok.
330 mln EUR/rok.
(15) Komisja wszczęła procedurę, ponieważ powstały wątpliwości w stosunku do charakteru pomocowego środków i w stosunku do zgodności domniemanej pomocy.
Zdaniem Komisji system rekompensat podatków faworyzuje zakłady energochłonne i jest w związku z tym selektywny.
Komisja wątpi, że domniemana pomoc da się pogodzić ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego [5].
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
Uwagi Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego (Vereinigung der österreichischen Industrie)
(16) Zdaniem Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego środek nie jest selektywny i w związku z tym nie stanowi pomocy państwowej.
Austria wprowadziła w życie wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Adria-Wien, według którego środki krajowe, przewidujące rekompensatę podatku od energii płaconego od gazu ziemnego i energii elektrycznej, nie stanowią pomocy państwa, "jeżeli przyznawane są wszystkim przedsiębiorstwom w kraju, niezależnie od rodzaju ich działalności".
Austriacki Trybunał Konstytucyjny (Verfassungsgerichtshof) sformułował tekst uzasadnienia do drugiego pytania prejudycjalnego skierowanego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, dając do zrozumienia, że Austria mogłaby rozszerzyć rekompensatę podatku od energii na wszystkie przedsiębiorstwa.
Trybunał był więc w pełni świadomy funkcji zasad rekompensaty i z pewnością uwzględnił możliwe następstwa prawne w Austrii.
W związku z tym istotne jest tylko pytanie, "czy istnieje rozróżnienie ze względu na beneficjentów".
(17) Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego uważa, że środek de facto nie jest selektywny.
Liczba przedsiębiorstw beneficjentów może wynosić od 2500 do 3000, przy czym są to przedsiębiorstwa ze wszystkich gałęzi gospodarki i różnych wielkości.
(18) Ponadto środek nie jest nastawiony tylko na przedsiębiorstwa z wysokim zużyciem energii.
Rekompensata podatku od energii obliczana jest na podstawie wartości produkcji netto.
Wartość ta jest zależna od sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa.
Straty lub wysokie inwestycje są przyczyną niskiej wartości produkcji netto.
W takich przypadkach również przedsiębiorstwa z niskim zużyciem energii mogą otrzymać rekompensatę podatku od energii.
Postrzegając problem z dłuższej perspektywy czasu, rekompensata nie dotyczy zawsze tego samego kręgu beneficjentów.
(19) Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego uważa za nietrafne przytoczone przez Komisję porównania z innymi przypadkami, w których z treści przepisów wprawdzie nie wynikało, że środek jest selektywny, ale de facto był on selektywny.
W opisanych przypadkach cele pomocowe skierowane były do dużych przedsiębiorstw przemysłowych, częściowo nawet do konkretnego przedsiębiorstwa.
W przeciwieństwie do tego środek austriacki nie ogranicza kręgu beneficjentów, zarówno pod względem wielkości przedsiębiorstwa, jak i branży, zakresu działalności lub sumy inwestycji.
(20) Odnośnie do zgodności Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego stwierdza, że przestrzeganie minimalnych stawek ustalonych w dyrektywie Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [6] (dalej: "dyrektywa w sprawie podatku od energii"), należy postrzegać jako istotną część podatku.
Uwagi Stahl- und Walzwerk Marienhütte Ges.m.b.H
(21) Stahl- und Walzwerk Marienhütte Ges.m.b.H opisuje ekonomiczny kontekst opodatkowania energii, w szczególności dla przemysłu stalowego i twierdzi, że zastosowanie regularnych austriackich stawek podatku od energii do zakładów energochłonnych spowodowałoby natychmiastowe przerwanie produkcji w Austrii.
(22) Mechanizm korekcyjny dla zakładów energochłonnych nie ma negatywnego wpływu na efekt zamierzony systemu podatków od energii.
Koszty energii są same w sobie impulsem do stosowania możliwych rozwiązań zastępczych, a podatek od energii nie daje żadnych dodatkowych efektów.
Powyższe należy uwzględnić, badając, czy środek można usprawiedliwić charakterem systemu podatkowego.
(23) W sprawie C-143/99 Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich najwyraźniej chciał również wyrazić swoje zdanie w kwestii rozróżnienia między zakładami energochłonnymi i innymi.
W przeciwnym razie nie udzieliłby on odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, z racji że jest to pytanie bez znaczenia dla orzeczenia w sprawie toczącej się przed sądem austriackim.
(24) Nawet jeśli jakiś środek zostałby zakwalifikowany jako pomoc państwa, Komisja powinna respektować uprawnione oczekiwania przedsiębiorstw, których pomoc ta dotyczy.
Te przedsiębiorstwa opierały się najprawdopodobniej na ustawie wydanej w Austrii wyraźnie w celu wykonania postanowień wyroku w sprawie Adria-Wien.
Nie można wymagać od przedsiębiorstw, żeby zajmowały się kwestiami prawa europejskiego dokładniej, niż w dobrej wierze czyni to ustawodawca.
Ponadto sam Trybunał Sprawiedliwości jako organ europejski rozbudził uzasadnione oczekiwania, odpowiadając na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego.
Uwagi Jungbunzlauer Ges.m.b.H
(25) Jungbunzlauer Ges.m.b.H dowodzi w swoich uwagach, że rekompensata podatku od energii nie jest pomocą w sensie bezpośrednich wypłat pieniężnych państwa.
Opodatkowanie energii powinno ekonomicznie obciążać odbiorcę końcowego.
Aby to osiągnąć, ustawodawca może skorzystać z różnych opcji.
Aby uprościć prace administracyjne, podatek pobierany jest od dostawcy energii.
Przedsiębiorstwa płacą dostawcy energii podatek razem z ceną energii, a następnie otrzymują od państwa rekompensatę nadpłaty.
W związku z tą strukturą ustawa o rekompensacie podatku od energii została pomyślana w formie rekompensaty.
Ustawodawca mógł był również zdecydować się na bezpośrednie pobieranie podatku od odbiorcy końcowego.
W takim przypadku rekompensata nie byłaby potrzebna.
(26) Ustawodawcy krajowi mogą zadecydować o ograniczeniu obciążenia podatkowego.
Górna granica ustalona na poziomie 0,35 % wartości produkcji netto nie gra roli w przypadku prawnych kwestii związanych z pomocą państwową. Jej zadaniem jest ustalenie obciążenia z tytułu podatku od energii przy prowadzonej działalności gospodarczej na poziomie 0,35 % wartości produkcji netto.
Ten wniosek dotyczy również przewidzianego obciążenia minimalnego w wysokości 363 EUR.
(27) Europejski Trybunał Sprawiedliwości zadecydował w swoim wyroku w sprawie Adria-Wien o całości austriackiego środka.
Jeżeli nie byłoby to zamierzone, Trybunał Sprawiedliwości zapytałby najpierw, czy rekompensata podatku od energii jest sama w sobie selektywna i wtedy zastanowiłby się, czy wykluczenie zakładów usługowych w ramach rekompensaty energii prowadzi do selektywności.
Ponadto pkt 36 wyroku stwierdza jasno, że środek austriacki, który był znany Trybunałowi Sprawiedliwości w całości, nie stanowi pomocy państwa.
(28) Środek nie jest selektywny, przeciwnie, chodzi o ogólny środek ekonomiczny.
Zdanie to podzielił rzecznik generalny w sprawie C-143/99.
(29) Środek nie zakłóca konkurencji i nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową.
(30) Podobne środki stosowane są również w innych Państwach Członkowskich.
Ponadto dyrektywa w sprawie opodatkowania produktów energetycznych również przewiduje obniżenia i zwroty podatków dla przedsiębiorstw, aby chronić inwestycje i miejsca pracy.
IV.
UWAGI AUSTRII
Austria uważa rekompensatę podatku od energii za środek ogólny
(31) Pismem z dnia 4 lipca 2003 r., które Komisja otrzymała dnia 4 lipca 2003 r., Austria potwierdziła swoje zdanie, że rekompensata podatku od energii jest środkiem ogólnym.
W drugim pytaniu prejudycjalnym Austriacki Trybunał Konstytucyjny przedstawił swoją motywację, tzn. jeżeli pierwotny środek był pomocą państwa, Trybunał Konstytucyjny mógłby znieść ograniczenia dla przedsiębiorstw, których punkt ciężkości leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych.
Austriacki Trybunał Konstytucyjny chciał wiedzieć, czy w wyniku zniesienia ograniczenia powstała lub zostałaby rozszerzona niezgodna z prawem pomoc państwa.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości był tego świadomy, ponieważ w raporcie sprawozdawcy Wathelet znajduje się stwierdzenie, że Trybunał Konstytucyjny wychodzi z założenia, że w przypadku zniesienia ograniczenia […] rozszerzenie na wszystkie przedsiębiorstwa jest dopuszczalne tylko wtedy, jeżeli nie stanowi to nowej pomocy, którą należy uprzednio notyfikować.
W innym przypadku drugie pytanie prejudycjalne miałoby charakter czysto teoretyczny i musiałoby zostać odrzucone przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.
(32) Zatem austriacki Trybunał Konstytucyjny uchylił tylko ograniczenie do pierwotnego kręgu beneficjentów rekompensaty, a nie całą ustawę o rekompensacie podatku od energii.
(33) Mając na względzie powyższe, nie można argumentować, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości nie był poinformowany o strukturze środka austriackiego lub że był źle poinformowany.
Trybunał Sprawiedliwości prawidłowo opisał system austriacki w pkt 7, a w pkt 36 odpowiedział na drugie pytanie, że "środki krajowe, podobnie jak te w postępowaniu głównym, nie stanowią pomocy państwa".
Austria zapowiada zmianę rekompensaty podatku od energii z mocą wsteczną.
(34) Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r. Austria poinformowała Komisję, że Ministerstwo Finansów zaproponuje austriackiemu parlamentowi zmianę rekompensaty podatku od energii elektrycznej i gazu ziemnego dla obu grup uprawnionych z mocą wsteczną.
(35) Przedsiębiorstwa, do których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, otrzymają prawo do 100 % rekompensaty podatku w stosunku do tych podatków, które przekraczają 0,35 % ich wartości produkcji netto w 2002 r.
W 2003 r. przedsiębiorstwa zapłacą 20 % krajowej stawki podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej.
To minimalne obciążenie respektuje minimalne stawki podatkowe "dyrektywy w sprawie podatku od energii", która weszła w życie dnia 1 stycznia 2004 r.
Zgodnie z tą dyrektywą minimalna kwota podatku w stosunku do podatku krajowego wynosi ok. 3,3 % dla energii elektrycznej i ok.
(36) Przedsiębiorstwa, do których stosowano ustawę o rekompensacie podatku od energii przed dniem 31 grudnia 2001 r., płacą w 2002 r. i 2003 r. 120 % minimalnych stawek podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej, tak jak zostało to ustalone w załączniku I, tabela C dyrektywy w sprawie podatku od energii ("regulacja 120 %").
Obciążenie 120 % kwotą podatku minimalnego od gazu ziemnego i energii elektrycznej odpowiada statystycznemu średniemu obciążeniu podatkowemu przedsiębiorstw według dyrektywy w sprawie podatku od energii, łącznie z opodatkowaniem energii elektrycznej, gazu ziemnego i węgla.
Regulacja 120 % spowoduje dodatkowe obciążenie podatkowe w wysokości ok. 10–15 % obecnych wpływów podatkowych netto.
Dodatkowe obciążenie nie jest tak wysokie, ponieważ większość przedsiębiorstw, których ono dotyczy, według obowiązujących przepisów już teraz płaci dużo więcej niż te 120 %.
Jednak te przedsiębiorstwa, dla których regulacja 120 % spowoduje podniesienie obciążenia podatkowego, zapłacą przeciętnie ok. 50 % więcej niż dotychczas, niektóre nawet dużo więcej.
(37) Austria poinformowała Komisję, że wszystkie bieżące wypłaty zostały wstrzymane niezwłocznie po rozpoczęciu formalnej procedury badania.
Jednakże Austria nie mogła podać liczby przedsiębiorstw, które będą musiały zwrócić część dotychczas wypłaconej rekompensaty, ani też konkretnych kwot.
Austria potwierdziła, że w stosunku do zwrotów zostaną zastosowane obowiązujące referencyjne stopy procentowe UE.
V. OCENA ZGODNOŚCI POMOCY
Ocena zgodności w latach 2002 i 2003
(38) Chociaż rozpoczęta procedura odnosi się do postanowień ustawy federalnej nr 158/2002 stosowanych w 2002 r., Komisja uważa za usprawiedliwioną również ocenę 2003 r., bez podejmowania oddzielnej decyzji o rozszerzeniu formalnej procedury badania na ten okres.
Komisja stwierdza, że ustawa federalna nr 71/2003 pozostawia postanowienia wprowadzone przez ustawę federalną nr 158/2002 w niezmienionej formie.
W związku z tym postanowienia obowiązujące w 2002 r. i 2003 r. są identyczne.
Komisja jest zatem zdania, że zainteresowane strony miały możliwość wypowiedzenia się we wszystkich kwestiach istotnych dla oceny zgodności regulacji.
(39) Austria wprowadziła w życie przedłużenie czasu obowiązywania ustawy po podjęciu decyzji przez Komisję o wszczęciu formalnej procedury badania.
Jest to porównywalne z sytuacją, w której Państwo Członkowskie zmienia przepisy prawa, które są przedmiotem postępowania w sprawie naruszenia przepisów Wspólnoty, ale zmiana ta nie usuwa wszystkich domniemanych naruszeń, a stan faktyczny, który został opisany w uwagach uwzględniających przyczyny, zostaje utrzymany po przekazaniu tych uwag.
W takich przypadkach sąd zezwala Komisji na kontynuowanie postępowania i dostosowanie jej wniosków do zmienionych okoliczności [7].
(40) Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r. Austria odniosła się wyraźnie do okresu od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. i skorzystała w ten sposób ze swojego prawa do obrony w odniesieniu do całego okresu.
(41) W praktyce również osoby trzecie mogły wypowiedzieć swoje zdanie o zastosowaniu regulacji zarówno w 2002 r., jak i 2003 r.
Wprawdzie dnia 12 sierpnia Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego przedłożyło pisemne uwagi odnośnie do rekompensaty podatku od energii w 2002 r., tzn. przed opublikowaniem ustawy federalnej nr 71/2003 o przedłużeniu rekompensaty podatku od energii.
Ponadto przedstawiciel Stowarzyszenia był obecny w trakcie wielu rozmów między Komisją a rządem austriackim i wypowiedział się przy tej okazji również odnośnie do 2003 r.
W ten sposób prawo Stowarzyszenia do przedstawienia uwag było respektowane.
(42) W uwagach Jungbunzlauer Ges.m.b.H z dnia 14 sierpnia 2003 r. zostało opisane przedsiębiorstwo i stwierdzono, że dane opisujące stan faktyczny "w szczególności (również) dotyczą 2002 r.".
Przedsiębiorstwo wypowiedziało się odnośnie do stosowania pomocy i przytoczyło argumenty, które zasadniczo są niezależne od roku stosowania.
W ten sposób prawo do wypowiedzenia się było respektowane.
(43) Marienhütte Ges.m.b.H przedstawiło swoje uwagi odnośnie do wszczęcia procedury 18 sierpnia, a więc również przed opublikowaniem ustawy federalnej nr 71/2003.
Uwagi są również zasadniczo niezależne od roku stosowania przepisów o rekompensacie podatku od energii.
W ten sposób prawo do wypowiedzenia się było respektowane.
(44) Komisja nie otrzymała spóźnionych uwag ani wniosku o przedstawienie uwag po upłynięciu terminu wyznaczonego w decyzji o wszczęciu procedury.
Stwierdzenie istnienia pomocy
(45) Po dokładnym zbadaniu Komisja doszła do wniosku, że zastosowany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(46) Zdaniem Komisji rekompensata podatku, nawet jeśli teoretycznie obowiązuje w stosunku do wszystkich przedsiębiorstw, które przekroczą wartość progową 0,35 % wartości produkcji netto, jest de facto korzystna dla przedsiębiorstw, które wykazują wysokie zużycie energii w stosunku do wartości produkcji netto i w związku z tym jest selektywna.
(47) Zdaniem Komisji Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-143/99 nie wypowiedział się o wszystkich aspektach pierwotnej regulacji rekompensaty podatku, ale jedynie o ograniczeniu do przedsiębiorstw, których działalność polega przede wszystkim na produkcji materialnych dóbr gospodarczych.
Odpowiadając na oba pytania prejudycjane austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, Trybunał Sprawiedliwości nie musiał uznawać dalszych aspektów tego środka.
Pytania nie odnosiły się do całego austriackiego systemu, lecz ich punkt ciężkości odnosił się do ograniczonego zakresu stosowania.
Nie można argumentować, że Trybunał Sprawiedliwości tylko dlatego zajął wyraźne stanowisko w kwestii, którą się nie zajmował, ponieważ posiadał dużo szersze informacje.
Trybunał Sprawiedliwości odniósł się w swoim wyroku generalnie do "ogólnych środków, które przewidują rekompensatę podatku od energii".
Gdyby Trybunał Sprawiedliwości miał zamiar wypowiedzieć się o wszystkich aspektach austriackiego środka, można założyć, że stałoby się to dużo bardziej wyraźnie.
(48) Komisja nie podziela zdania, że Trybunał Sprawiedliwości nie odpowiedziałby na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego, gdyby nie miał zamiaru wypowiedzieć się o wszystkich aspektach rekompensaty podatku od energii.
Trybunał Sprawiedliwości najpierw odpowiedział na drugie pytanie prejudycjalne austriackiego Trybunału Konstytucyjnego.
To pytanie nie odnosiło się do toczącego się postępowania.
Dlatego też Trybunał Sprawiedliwości umieścił odpowiedź na pierwsze pytanie prejudycjalne dotyczące konkretnej sytuacji w ogólniejszym kontekście i udzielił odpowiedzi na podstawie stałego orzecznictwa, zgodnie z którym środek państwowy oddziałujący pozytywnie na wszystkie przedsiębiorstwa bez wyjątku na terytorium danego państwa, nie stanowi pomocy państwa.
(49) Przypadki precedensowe pokazują, że działanie środka może być selektywne nawet wtedy, gdy według przepisów odnosi się on do wszystkich gałęzi gospodarki.
To są tylko przykłady na to, w jaki sposób może wystąpić selektywność de facto.
Zgadza się, że środek podlegający badaniu nie przewiduje ograniczeń pod względem wielkości przedsiębiorstwa, branży, zakresu działalności lub sumy inwestycji.
Jednak wartość progowa skutkuje tym, że środek jest de facto korzystny dla przedsiębiorstw energochłonnych.
Wprawdzie Stowarzyszenie Przemysłu Austriackiego twierdziło, że również przedsiębiorstwa z małym zużyciem energii mogą korzystać z rekompensaty podatku, jeżeli wartość ich inwestycji jest wysoka lub mają duże straty, jednak ten argument nie został bliżej wyjaśniony.
O wiele bardziej podczas formalnego badania wykazano na przykładach przedsiębiorstw skutki różnych rozwiązań w sektorach energochłonnych.
Potwierdzają to również uwagi Marienhütte Ges.m.b.H, w których środek został wyraźnie określony jako mechanizm korekcyjny dla zakładów energochłonnych.
Ponadto Komisja stwierdza, że Austria nie wypowiedziała się w stosunku do argumentu Stowarzyszenia Przemysłu Austriackiego.
W szczególności Austria nie podała żadnych informacji o rzeczywistych beneficjentach, ani o tym, czy krąg rzeczywistych beneficjentów zmienił się istotnie po nowelizacji ustawy.
W związku z tym Komisja nie posiada żadnych danych, z których można by wnioskować, że skutki środka różnią się istotnie od środka obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2002 r., ograniczającego się do przedsiębiorstw, których punkt ciężkości leży w produkcji materialnych dóbr gospodarczych.
Ponadto Komisja stwierdza, że Austria obliczyła i wprowadziła w życie regulację 120 % również na podstawie wybranych ok. 240 przedsiębiorstw energochłonnych, brak jakichkolwiek danych o wszystkich przedsiębiorstwach uprawnionych do rekompensaty.
Wszystko to wskazuje wyraźnie na to, że środek jest efektywnie skierowany do przedsiębiorstw energochłonnych.
(50) Komisja nie podziela również zdania Jungbunzlauer Ges.m.b.H, według którego kryterium 0,35 % wartości produkcji netto odpowiada maksymalnemu obciążeniu podatkowemu, a taka górna granica nie ma wpływu na pomoc.
Bez konieczności badania ostatniego argumentu, w tym przypadku kryterium to nie ustala ogólnego maksymalnego obciążenia podatkowego dla wszystkich przedsiębiorstw bez różnicy.
Z reguły przedsiębiorstwa muszą płacić pełne stawki podatkowe, z wyjątkiem tych, które osiągną wartość progową, de facto pomyślaną w ten sposób, że stosuje się ją do przedsiębiorstw energochłonnych.
Poprzez ustanowienie obiektywnych kryteriów, mianowicie górnego progu podatkowego dla określonych przedsiębiorstw – w danym przypadku szczególnie dla przedsiębiorstw energochłonnych – środek ten powoduje różne traktowanie.
Różni się on od minimalnego obciążenia podatkowego w wysokości 363 EUR, na które wskazuje Jungbunzlauer Ges.m.b.H, a które efektywnie obowiązuje bez różnicy dla wszystkich przedsiębiorstw.
(51) W decyzji o wszczęciu procedury Komisja wyraziła swoją wątpliwość, czy rozszerzenie zakresu stosowania efektywnie zmieniłoby działanie środka.
Komisja stwierdza, że ani Austria, ani interweniujące strony nie przedstawiły informacji, które mogłyby rozwiać te wątpliwości.
W szczególności Austria nie przedstawiła liczb, które udowodniłyby, że zdecydowanie więcej przedsiębiorstw we wszystkich dziedzinach gospodarki odnosi korzyść z rozszerzenia zakresu stosowania.
Ostatecznie duża liczba beneficjentów jakiegoś środka zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości nie stanowi sama w sobie dowodu na to, że środek można zakwalifikować jako środek ogólny.
(52) Komisja uwzględnia również, że w wielu Państwach Członkowskich obowiązują środki skutkujące w ten sam sposób, dla których wnioskowano o zatwierdzenie pomocy państwa lub które Komisja bada z urzędu [8].
(53) Komisja jest zdania, że selektywności środka nie można uzasadniać charakterem i logiką systemu, ponieważ nie odpowiada to systemowej logice podatkowej.
O wiele bardziej rekompensata jest wyraźnym odchyleniem od ogólnej struktury i sposobu funkcjonowania systemu podatkowego.
Ponadto Komisja stwierdza, że podatek od energii ma podwójny cel. Po pierwsze powinien zachęcać przedsiębiorstwa do tego, aby podejmowały działania mające na celu oszczędzanie energii.
Nawet wtedy, gdy dane przedsiębiorstwa podejmują już w szerszym zakresie działania, aby obniżyć koszty energii, nie można powiedzieć, że opodatkowanie energii nie ma dodatkowego celu zamierzonego.
Zużycie energii jest generalnie zależne od technologii i w związku z tym ustalone jest tylko krótkoterminowo.
Długoterminowo należy oczekiwać zwiększenia efektywności w związku z postępem i innowacjami technicznymi.
Komisja stwierdza ponadto, że Marienhütte Ges.m.b.H nie uzasadniła rzekomego braku celu zamierzonego.
Po drugie, nawet jeśli krótkoterminowo nie można dodatkowo zredukować zużycia energii, podatek pobiera się, aby uzyskać środki państwowe na cele ogólne, również mając na uwadze, że zużycie energii powoduje koszty dla społeczeństwa, którym musi zaradzić państwo.
Dlatego charakter i logika systemu nie może decydować o tym, że przedsiębiorstwa energochłonne, z definicji źródła zanieczyszczenia środowiska naturalnego, zwalniane są z podatku od energii.
(54) Komisja nie podziela zdania Jungbunzlauer Ges.m.b.H, że środek nie stanowiłby pomocy państwa, jeżeli ustawodawca nakazywałby pobór podatku od odbiorcy końcowego.
Struktura administracyjna środka nie ma w tym przypadku wpływu na charakter pomocy.
Nawet jeśli ustawodawca nakazałby pobieranie podatku bezpośrednio od odbiorcy końcowego i przypuszczalnie wprowadziłby różne traktowanie różnych rodzajów użytkowników, to zróżnicowanie również stanowiłoby pomoc państwa.
(55) Zostały spełnione wszystkie inne kryteria pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Środek odciąża przedsiębiorstwa z kosztów, które w innym przypadku musiałyby one ponieść i przysparza im w związku z tym korzyści.
Środek należy przypisać państwu, jest on finansowany z zasobów państwowych, ponieważ państwo akceptuje zmniejszenie wpływów z podatków.
Przyznając rekompensatę podatku tylko określonym przedsiębiorstwom, środek sprzyja im w porównaniu do innych przedsiębiorstw, co może zakłócić konkurencję.
Przynajmniej kilku beneficjentów działa w sektorach, w których odbywa się wymiana handlowa między Państwami Członkowskimi.
W związku z tym środek może mieć negatywny wpływ na wymianę handlową.
Podsumowując, należy stwierdzić, że środek stanowi pomoc państwa i należy go zakwalifikować jako nową pomoc, ponieważ wprowadzono ją po przystąpieniu Austrii do Unii Europejskiej i nie została ona zatwierdzona przez Komisję.
Zgodność pomocy
(56) Komisja zbadała zgodność pomocy na podstawie wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (dalej: "wspólnotowe wytyczne").
W decyzji o wszczęciu procedury Komisja była zdania, że w tamtej sytuacji nie można było zastosować innego odstępstwa zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE.
W trakcie formalnego badania nie pojawiły się nowe kwestie, mogące rozwiać wątpliwości Komisji przytoczone w decyzji o wszczęciu formalnego badania.
W związku z tym Komisja doszła do następującego wniosku:
(57) Nowelizacja wprowadzona ustawą federalną nr 158/2002 wprowadziła w stosunku do przedsiębiorstw, do których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, nowe odstępstwo od istniejącego podatku.
Zgodnie z pkt 51.2 wspólnotowych wytycznych można stosować przepisy pkt 51.1, wtedy gdy podatek ma znaczny pozytywny wpływ na ochronę środowiska naturalnego, a odstępstwa są konieczne z powodu istotnych zmian warunków ekonomicznych, powodujących, że przedsiębiorstwo znalazło się w szczególnie trudnym położeniu konkurencyjnym.
Austria nie podała żadnych informacji, czy taki przypadek miał miejsce.
Austria również nie podniosła istotnie podatku, w związku z tym pkt 52 wspólnotowych wytycznych nie ma zastosowania.
W tych warunkach Państwo Członkowskie może przyznać zwolnienia podatkowe tylko zgodnie z pkt 53 tiret drugie, który odsyła do pkt 45 i 46 wspólnotowych wytycznych.
Zgodnie z nimi można przyznać pomoc operacyjną na okres do pięciu lat, jeżeli ich intensywność zmniejszy się do 50 % kosztów dodatkowych lub w czasie pięciu lat pomoc będzie się stopniowo zmniejszać.
Austriacka ustawa ani nie ogranicza rekompensaty podatku do 50 % kosztów dodatkowych, ani nie wymaga progresywnego zmniejszenia.
(58) W stosunku do przedsiębiorstw, do których już przed dniem 31 grudnia 2001 r. stosowano ustawę o rekompensacie podatku od energii, system rekompensat podatku pozostaje niezmieniony.
Tutaj środek przewiduje zwolnienie od istniejącego podatku, które zostało ustanowione wraz z jego wprowadzeniem.
Wchodzi ono w zakres pkt 51.2 wspólnotowych wytycznych, który odsyła do kryteriów zgodności w pkt 51.1.
Z tego ostatniego postanowienia tylko pkt 51.1 litera b) tiret drugie wydaje się mieć zastosowanie.
Według tego przedsiębiorstwa muszą płacić istotną część podatków krajowych.
Austria nie przedłożyła żadnych danych dla badanego okresu, które umożliwiłyby obliczenie rzeczywistej części podatku, którą muszą zapłacić przedsiębiorstwa, których dotyczy ta regulacja.
W związku z tym Komisja nie mogła dojść do wniosku, że przedsiębiorstwa płacą istotną część podatków krajowych.
(59) Uwzględniając powyższe wywody, Komisja doszła do wniosku, że ustawa o rekompensacie podatku od energii z 1996 r., której obowiązywanie przedłużono bez istotnych zmian art. 6 ustawy federalnej nr 158/2002 do 31 grudnia 2003 r., nie odpowiada wymogom wytycznych wspólnotowych i jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Zgodność zapowiedzianej zmiany pomocy [9]
(60) W stosunku do przedsiębiorstw, do których przed dniem 31 grudnia 2001 r. nie stosowano ustawy o rekompensacie podatku od energii, zapowiedziana przez Austrię zmiana środka jest zgodna z pkt 53 i 54 wytycznych wspólnotowych.
Pomoc wynosi 100 % kosztów dodatkowych w pierwszym roku, a w drugim zostanie zmniejszona do 80 %.
W badanym okresie zmniejsza się więc ona liniowo.
Poza tym Komisja jest zdania, że obniżenie podatku w drugim roku pozostawia beneficjentom kwotę podatku, która nadal przekracza wartość progową wymaganą dyrektywą w sprawie podatku od energii od 2004 r.
(61) W stosunku do przedsiębiorstw, dla których ustawa o rekompensacie podatku od energii obowiązywała do dnia 31 grudnia 2001 r., pomoc jest zdaniem Komisji zgodna z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie wspólnotowych wytycznych.
Zgodnie z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie beneficjenci muszą płacić istotną część podatków krajowych.
Spowodowane jest to koniecznością zachęcenia przedsiębiorstw do poprawy ochrony środowiska naturalnego.
Wynika to z brzmienia pkt 51.1 lit. b) tiret pierwsze, zgodnie z którym można obniżyć zharmonizowany podatek, jeżeli kwota zapłacona przez beneficjenta będzie wyższa od minimum wspólnotowego i na takim poziomie, "który stanowi dla przedsiębiorstw środek zachęcający do poprawy ochrony środowiska naturalnego".
W trakcie badanego okresu austriacki podatek od energii był podatkiem krajowym; dyrektywa w sprawie podatku od energii wprowadza od dnia 1 stycznia 2004 r. zharmonizowane opodatkowanie, ustalające minimalne stawki podatku za korzystanie z produktów energetycznych, które podlegają opodatkowaniu i rekompensacie zgodnie z austriackimi ustawami o podatku od energii.
Dyrektywa w sprawie podatku od energii wyraźnie bierze pod uwagę cele ochrony środowiska naturalnego (zobacz w szczególności następujące punkty uzasadnienia 3, 6, 7 i 12).
Dlatego Komisja jest zdania, że przestrzeganie minimalnych stawek dyrektywy w sprawie podatku od energii jest zachętą dla przedsiębiorstwa do poprawy środowiska naturalnego.
Z tego powodu można również postrzegać przestrzeganie stawek minimalnych jako istotną część podatków krajowych, zgodnie z wymaganiami pkt 51.1 lit. b) tiret drugie wytycznych wspólnotowych.
Austria ustala takie minimalne obciążenia podatkowe, że dotrzymane są nie tylko minimalne stawki podatku od gazu ziemnego i energii elektrycznej, ale również węgla, od którego do tej pory w Austrii nie pobierano podatku od energii.
W ten sposób Austria zapewnia, że minimalne obciążenie podatkowe w 2002 r. i 2003 r. odpowiada poziomowi podatku, a także uwzględnia minimalny warunek pozytywnego oddziaływania na środowisko naturalne, do którego zmierza dyrektywa.
Ochrona zaufania
(62) Jeżeli pomoc państwowa przyznana niezgodnie z prawem zostanie uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem, należy zażądać jej zwrotu od odbiorcy.
Po zażądaniu zwrotu tej pomocy konkurencyjność powinna być porównywalna w miarę możliwości z okresem przed przyznaniem pomocy.
Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [10] mówi jednak: "Komisja nie wymaga windykacji, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego."
Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz praktyką decyzyjną Komisji decyzja o windykacji pomocy jest sprzeczna z ogólną zasadą prawa wspólnotowego, jeżeli działania Komisji mogły wzbudzić zaufanie odbiorcy pomocy, że została ona przyznana zgodnie z prawem wspólnotowym.
(63) Państwo Członkowskie powinno zapewnić zgodność środków krajowych ze wspólnotowymi zasadami konkurencji, tak aby nie spowodować zakłócenia konkurencji oraz żeby zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE Komisja była informowana o środkach pomocowych, które mogą być wprowadzane w życie po zbadaniu przez Komisję.
Zasadniczo przedsiębiorstwa nie mogą mieć uzasadnionych oczekiwań na otrzymanie pomocy niezgodnej z prawem.
Gdyby przedsiębiorstwa mogły się skutecznie powoływać na prawo krajowe, nawet jeśli zostało ono uchwalone w dobrej wierze, ale nie odpowiada przepisom o pomocy i w związku z tym zakłóca konkurencję, nie zostałby osiągnięty cel wspólnotowej kontroli pomocy.
(64) W wyroku Van den Bergh en Jurgens [11] Trybunał Sprawiedliwości orzekł:
"Zgodnie ze stałym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości każdy podmiot gospodarczy może się powoływać na zasadę ochrony zaufania, jeżeli jakiś organ wspólnotowy rozbudził jego uzasadnione oczekiwania.
Jeżeli przezorny i rozważny podmiot gospodarczy jest w stanie przewidzieć ustanowienie środka wspólnotowego, wpływającego na jego interesy, nie może się on w tym przypadku powoływać na tę zasadę."
(65) Austria nie dostarczyła Komisji żadnego argumentu na istnienie uzasadnionego zaufania ze strony beneficjentów regulacji. Z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wynika jednak, że Komisja powinna automatycznie uwzględniać nadzwyczajne okoliczności, które zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 usprawiedliwiają rezygnację z windykacji sprzecznej z prawem pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego, jaką jest zasada ochrony zaufania.
(66) W omawianym przypadku Komisja przyjmuje z jednej strony do wiadomości, że omawiany środek krajowy nakłada na austriackie przedsiębiorstwa znaczne obciążenie w interesie ochrony środowiska naturalnego.
Bez rekompensaty analizowanej w tej decyzji obciążenie tego typu byłoby duże dla przedsiębiorstw energochłonnych.
Podczas planowania środka krajowego nie istniała ugruntowana praktyka prawnej oceny odstępstw lub obniżenia takich podatków, które formalnie stosowane są do różnych gałęzi gospodarki, ale pomimo to są selektywne, ponieważ przysparzają właściwej, rzeczywistej i specyficznej korzyści określonym sektorom.
Z drugiej strony można sobie wyobrazić, że w omawianym przypadku treść odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości na drugie pytanie w wyroku w sprawie Adria-Wien mogła prowadzić do tego, że niektórzy beneficjenci pomocy w dobrej wierze założyli, że sporne środki krajowe omówione przez sędziego krajowego przestały być selektywne, i w związku z tym nie stanowią pomocy państwa, jeżeli korzystanie z nich zostanie rozszerzone na inne sektory niż produkcja materialnych dóbr gospodarczych.
Po uwzględnieniu tych wszystkich rozważań Komisja doszła do wniosku, że w omawianym przypadku windykacja byłaby sprzeczna z zasadą zachowania zaufania.
Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Komisja postanawia nie żądać windykacji.
Pomoc dla rolniczej produkcji pierwotnej
(67) Rekompensata podatku od energii obowiązuje dla rolnictwa i leśnictwa pod tymi samymi warunkami, które obowiązują w innych sektorach korzystających z pomocy.
Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego nie dotyczą rolnictwa.
Oceniając pomoc w postaci podatków od energii [12], obejmującą wiele sektorów, Komisja rozważała jednak równe traktowanie rolnictwa i leśnictwa z innymi gałęziami gospodarki z zastrzeżeniem ogólnych kryteriów pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego.
Powyższe rozważania obowiązują w związku z tym również w przypadku oceny pomocy dla rolnictwa.
VI.
WNIOSKI
(68) Komisja stwierdza, że austriacka ustawa o rekompensacie podatku od energii z 1996 r. w brzmieniu ustawy federalnej nr 158/2002, której ważność została przedłużona do dnia 31 grudnia 2003 r. bez zmian, została przeprowadzona niezgodnie z prawem i jest niezgodna z art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
(69) W stosunku do przedsiębiorstw, których do dnia 31 grudnia 2001 r. nie obejmowała ustawa o rekompensacie podatku od energii, pomoc jest zgodna ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 52 i 45 oraz innymi odstępstwami zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE.
(70) W stosunku do przedsiębiorstw, które już przed dniem 31 grudnia 2001 r. obejmowała ustawa o rekompensacie podatku od energii, pomoc jest niezgodna ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 51.1 lit. b) tiret drugie oraz innymi odstępstwami zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE.
Ponieważ nie można przytoczyć innych powodów zgodności regulacji, jest ona niezgodna ze wspólnym rynkiem.
(71) Jednak po uwzględnieniu szczególnych okoliczności omawianego przypadku oraz zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie żąda się windykacji.
(72) Komisja przyjęła do wiadomości, że rząd austriacki zapowiedział zmianę rekompensaty podatku od energii z mocą wsteczną.
Komisja uważa wyżej wymienione zmiany za zgodne ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego, szczególnie z pkt 52 w połączeniu z pkt 45 i pkt 51.1 lit. b) ust. 2.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rekompensata podatku od energii, przyznana w Austrii w 2002 r. zgodnie z ustawą o rekompensacie podatku od energii z 1996 r., znowelizowaną przez ustawę federalną nr 158/2002, przedłużoną do dnia 31 grudnia 2003 r. bez zmian, jest niezgodna z prawem i stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Austria podejmnie konieczne działania mające na celu uchylenie wymienionej w art. 1 regulacji dotyczącej pomocy państwa, o ile jest ona jeszcze w mocy.
Artykuł 3
Austria podejmie wszelkie konieczne kroki, aby dopasować środek z mocą wsteczną, tak jak zostało to zapowiedziane w piśmie władz austriackich z dnia 5 grudnia 2003 r.
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Austria poinformuje Komisję o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
Artykuł 5
Decyzja jest skierowana do Republiki Austrii.
Decyzja Komisji
z dnia 9 grudnia 2004 r.
dotycząca postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE i art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa C.37.533 – Chlorek choliny)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4717)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim i niemieckim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/566/WE)
W dniu 9 grudnia 2004 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG.
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1] Komisja publikuje w niniejszym dokumencie nazwy stron oraz zasadniczą treść decyzji, wraz z wszelkimi nałożonymi karami, uwzględniając jednocześnie uzasadniony interes przedsiębiorstw odnośnie do ochrony ich interesów handlowych.
Niepoufna wersja pełnego tekstu decyzji jest dostępna w autentycznych językach sprawy oraz w językach roboczych Komisji na internetowej stronie DG COMP pod adresem: http://europa.eu.int/comm/competition
I. STRESZCZENIE NARUSZENIA
1.
Wstęp
(1) Niniejsza decyzja jest adresowana do firm Akzo Nobel N.V., Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemical Internationals B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., wspólnie i oddzielnie (zwanej dalej "Akzo Nobel"), BASF A.G. (zwanej dalej "BASF"), Bioproducts Incorporated (zwanej dalej "Bioproducts"), Chinook Group Limited Partnership i Chinook Group Limited, wspólnie i oddzielnie (zwanej dalej "Chinook"), DuCoa L.P. (zwanej dalej "DuCoa") oraz UCB S.A. (zwanej dalej "UCB")
(2) Adresaci uczestniczyli w pojedynczym i ciągłym naruszeniu art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem WE" lub "Traktatem") oraz, od dnia 1 stycznia 1994 r., art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanego dalej "Porozumieniem EOG") obejmującego całe terytorium EOG.
(3) Komisja, po otrzymaniu od amerykańskiego dostawcy, firmy Bioproducts, wniosku o złagodzenie w kwietniu 1999 r. wszczęła dochodzenie w sprawie światowej produkcji chlorku choliny.
Dochodzenie obejmowało okres od 1992 do końca 1998 r. (zwany dalej "okresem dochodzenia").
2.
Rynek chlorku choliny
(4) Chlorek choliny należy do rozpuszczalnych w wodzie witamin grupy B kompleks (witamina B4).
Stosowany jest głównie w przemyśle produkcji pasz zwierzęcych jako tradycyjny dodatek do paszy, zwłaszcza dla drobiu i trzody chlewnej, służący do zwiększania wzrostu, obniżania wskaźników śmiertelności, podnoszenia wydajności paszy, zwiększania produkcji jaj oraz poprawy jakości mięsa.
(5) Na początku okresu dochodzenia chlorek choliny produkowany był głównie w Europie i Ameryce Północnej (w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie), choć zdolność produkcji chlorku choliny istniała również w Chinach, Indiach, Japonii, Korei i na Tajwanie.
Producenci z Ameryki Północnej eksportowali chlorek choliny do Ameryki Środkowej i Południowej, Europy, na Daleki i Południowy Wschód.
Producenci europejscy zaczęli eksportować go do Ameryki Środkowej i Południowej, Afryki, na Południowy i Daleki Wschód.
Europejscy i północnoamerykańscy producenci posiadali również zakłady produkcyjne w różnych częściach świata i rozszerzali lokalną produkcję w celu obniżenia kosztów transportu i magazynowania oraz w celu lepszej penetracji lokalnych rynków.
W szczególności, BASF utworzył zakłady produkcyjne w Meksyku, Brazylii i Tajlandii, Akzo Nobel i UCB w Chinach, DuCoa w Meksyku, a Chinook w Singapurze.
(6) Wielkość światowego rynku chlorku choliny w roku 1997, ostatnim pełnym roku naruszenia, oszacowano na 183,7 mln EUR, z czego na EOG przypadało 52,6 mln euro.
W okresie dochodzenia producenci uczestniczący w naruszeniu kontrolowali ponad 80 % światowego rynku.
Producenci europejscy związani ze sprawą kontrolowali blisko 80 % terytorium EOG.
3.
Opis kartelu
(7) Jeżeli chodzi o EOG, to kartel chlorku choliny działał na dwóch różnych, lecz ściśle związanych ze sobą poziomach – światowym i europejskim.
Na poziomie światowym wszyscy producenci będący przedmiotem tego postępowania uczestniczyli w działaniach antykonkurencyjnych dotyczących EOG w okresie od czerwca 1992 do kwietnia 1994 r.
Działania te obejmowały ustalanie i podnoszenie cen światowych, rozdzielanie rynków światowych, kontrolę dystrybutorów i przetwórców oraz wymianę poufnych informacji handlowych.
(8) Producenci północnoamerykańscy nie uczestniczyli w szeregu dalszych antykonkurencyjnych spotkań odbywających się ściśle w gronie producentów europejskich i mających na celu skoordynowanie ich działań na rynku europejskim.
Spotkania te miały miejsce w okresie od marca 1994 do października 1998 r.
Działania obejmowały ustalanie i podwyższanie cen (zarówno dla EOG jako całości, dla konkretnych rynków krajowych, jak i dla indywidualnych klientów), rozdzielanie indywidualnych klientów pomiędzy uczestniczące przedsiębiorstwa, przydzielanie udziałów rynkowych każdemu przedsiębiorstwu dla rynku EOG jako całości, kontrolę dystrybutorów i przetwórców oraz wymianę poufnych informacji handlowych.
(9) Komisja stwierdziła, że ustalenia na poziomach światowym i europejskim stanowiły wspólnie część ogólnego planu, który ustalał kierunki działania członków kartelu na terytorium EOG i ograniczał ich indywidualne zachowania handlowe w celu realizowania wspólnego antykonkurencyjnego celu gospodarczego, a mianowicie zakłócenia normalnych warunków konkurencji w EOG dla chlorku choliny.
Producenci północnoamerykańscy brali udział w tym planie przez pewien czas (od października 1992 do kwietnia 1994 r., tj. przez okres jednego roku i sześciu miesięcy), a producenci europejscy przez cały okres (od października 1992 do września 1998 r., tj. przez pięć lat i jedenaście miesięcy).
II.
GRZYWNY
1.
Okres przedawnienia
(10) Producenci południowoamerykańscy zaprzestali współudziału w naruszeniu pod koniec międzynarodowego spotkania, które odbyło się w dniach od 14 do 20 kwietnia 1994 r.
Pierwsze działanie podjęte przez Komisję w celu zbadania naruszenia miało miejsce dnia 26 maja 1999 r.
Ponieważ działanie to podjęte zostało ponad pięć lat po tym, jak producenci południowoamerykańscy zakończyli swój udział w naruszeniu [2], nie można nałożyć grzywien na północnoamerykańskich producentów, Bioproducts, Chinook i DuCoa.
2.
Podstawowa suma
Waga
(11) Naruszenie w tym przypadku polegało głównie na tajnej zmowie pomiędzy członkami kartelu w celu ustalania cen w EOG, popartego podziałem rynku i działaniami uzgodnionymi wymierzonymi przeciwko występującym tam konkurentom. Tego rodzaju ograniczenia horyzontalne należą, z samej swej natury, do najcięższych rodzajów naruszeń art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. Biorąc pod uwagę charakter popełnionego naruszenia oraz fakt, że dotyczyło ono całości wspólnego rynku oraz całości EOG, po jego utworzeniu, Komisja uznaje, że Akzo Nobel, BASF i UCB dopuściły się bardzo poważnego naruszenia art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. W opinii Komisji czynniki te są tego rodzaju, iż naruszenie to należy kwalifikować jako bardzo poważne, nawet jeśli nie można zmierzyć faktycznych skutków naruszenia.
Zróżnicowane traktowanie
(12) W kategorii bardzo poważnych naruszeń skala możliwych grzywien umożliwia zastosowanie zróżnicowanego traktowania w stosunku do przedsiębiorstw, aby uwzględnić faktyczną zdolność gospodarczą sprawców naruszenia do spowodowania znaczącej szkody dla konkurencji.
Biorąc pod uwagę fakt, iż naruszenie rozpoczęło się na poziomie światowym z udziałem firm północnoamerykańskich, które uzgodniły, między innymi, wycofanie się z rynku europejskiego, Komisja uważa za stosowne, aby posłużyć się w tym przypadku udziałami w światowym rynku przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, tak aby określić ich odpowiednią wagę.
Chinook był największym na świecie przedsiębiorstwem działającym na tym rynku, posiadając udział rynkowy wynoszący 19,3 %.
Dlatego zaliczony jest do pierwszej kategorii.
DuCoa, z udziałem rynkowym 16,3 %, umieszczony jest w drugiej kategorii.
UCB, Bioproducts i Akzo Nobel, z udziałem w rynku, odpowiednio, 13,4 %, 12,2 % i 12,0 % umieszczone są w trzeciej kategorii.
I wreszcie BASF, z udziałem rynkowym 9,1, zaliczony jest do czwartej kategorii.
Dostateczny efekt odstraszający
(13) W kategorii bardzo poważnych naruszeń skala możliwych grzywien umożliwia również ustalenie grzywien na poziomie, który zapewni, że będą one miały dostateczny efekt odstraszający, przy uwzględnieniu wielkości poszczególnych przedsiębiorstw.
Mając to na względzie, Komisja odnotowuje, że w roku 2003, będącym ostatnim rokiem budżetowym poprzedzającym niniejszą decyzję, obrót UCB wyniósł 3 mld euro, obrót Akzo Nobel 13 mld euro, zaś obrót BASF 33,4 mld euro.
Komisja uznaje za stosowne pomnożenie grzywny dla Akzo Nobel o współczynnik równy 1,5, a dla BASF o współczynnik równy 2.
Czas trwania naruszenia
(14) Akzo Nobel N.V wraz Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., BASF A.G oraz UCB S.A uczestniczyły w naruszeniu co najmniej od dnia 13 października 1992 r. do dnia 30 września 1998 r., czyli przez okres pięciu lat i jedenastu miesięcy.
3.
Okoliczności obciążające
Recydywa
(15) W czasie gdy wystąpiło naruszenie, BASF podlegał już poprzednim zakazującym postanowieniom Komisji z powodu działań kartelowych, zawartym w decyzjach 69/243/WE [3] i 94/599/WE [4].
Fakt, iż BASF powtórzył ten sam rodzaj zachowania, aczkolwiek w innym sektorze niż ten, w którym uprzednio zostały wymierzone mu kary, pokazuje, że pierwsze kary nie skłoniły BASF do zmiany zachowania w całym przedsięwzięciu.
Stanowi to dla Komisji okoliczność obciążającą.
Ta okoliczność obciążająca uzasadnia zwiększenie o 50 % podstawowej sumy grzywny, jaka ma być nałożona na BASF.
Stawka 50 % jest normalną stawką stosowaną przez Komisję w przypadkach związanych z recydywą.
4.
Okoliczności łagodzące
Wczesne zaprzestanie naruszenia
(16) BASF oraz UCB domagają się zmniejszenia kary z racji wczesnego zaprzestania naruszenia.
Naruszenia kartelowe są z samej swej natury ciężkimi naruszeniami antymonopolowymi.
Uczestnicy tych naruszeń zazwyczaj bardzo dobrze zdają sobie sprawę, że zaangażowani są w działalność niezgodną z prawem.
W opinii Komisji w takich przypadkach rozmyślnego zachowania niezgodnego z prawem fakt, iż firma zaprzestaje tego zachowania przed interwencją Komisji, nie zasługuje na jakąkolwiek szczególną nagrodę poza tym, że okres naruszenia tejże firmy będzie krótszy niż byłby w przeciwnym wypadku.
Niewprowadzenie w życie
(17) Akzo Nobel, BASF i UCB twierdzą, iż naruszenie lub jego elementy nie zostały wprowadzone w życie, nie zostały w pełni wprowadzone w życie lub nie zostały skutecznie wprowadzone w życie.
W opinii Komisji ustalenia, w zakresie, w jakim odnosiły się do rynku EOG, zostały wprowadzone w życie, przynajmniej przez europejskich producentów.
Zostały one w szczególności wprowadzone w życie w odniesieniu do istotnych elementów cen i przydzielenia klientów w Europie oraz kontroli przetwórców, nawet jeśli takie wprowadzenie w życie mogło nie przynieść pełnego sukcesu w osiągnięciu faktycznego wpływu na rynek ze względu na konkurencję pozostającą na tym rynku.
Żaden z trzech producentów, których dotyczy sprawa, nie wykazał żadnej oznaki, iż ma pragnienie i podjął jakiekolwiek działanie w celu rozmyślnego powstrzymania się od wprowadzenia w życie porozumień, jakie zawarł w odniesieniu do EOG w ciągu okresu, w którym stosował się do nich.
Długość czasu trwania dochodzenia
(18) BASF twierdzi, że powinno zostać przyznane zmniejszenie kary z powodu długiego czasu trwania dochodzenia.
Komisja zauważa, iż generalnie nie ma wymogu, aby Komisja zmniejszyła grzywnę ze względu na długi czas dochodzenia.
Stosują się tu normalne okresy przedawnienia określone w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.
W szczególności ust. 5 tegoż artykułu stwierdza, że okres przedawnienia upływa najpóźniej w dniu, w którym upłynął okres równy podwójnemu okresowi przedawnienia bez nałożenia przez Komisję grzywny lub okresowej kary pieniężnej.
Okres ten w niniejszym postępowaniu jest daleki od upłynięcia.
Sytuacja kryzysowa
(19) BASF twierdzi, że powinno zostać przyznane zmniejszenie kary z powodu rzekomego faktu, iż przemysł chlorku choliny znajdował się w sytuacji kryzysowej.
Komisja zauważa, że fakt, iż przedsiębiorstwo może nie odnieść zysków z pewnej działalności handlowej, nie stanowi przyzwolenia na wejście przez nie w tajną zmowę z konkurentami, aby oszukiwać klientów i innych konkurentów.
Zgodnie z ogólną zasadą kartele ryzykują wejściem w grę nie wówczas, gdy przedsiębiorstwa odnoszą duże zyski, ale dokładnie wtedy, gdy sektor napotyka na problemy.
Środki dyscyplinarne oraz program przestrzegania
(20) BASF twierdzi, że powinien otrzymać zmniejszenie kary z powodu podjęcia środków dyscyplinarnych wobec pracowników zaangażowanych w naruszenie oraz z powodu wprowadzenia programu przestrzegania.
Choć Komisja z zadowoleniem przyjmuje środki podejmowane przez przedsiębiorstwa w celu uniknięcia naruszeń kartelu w przyszłości, to środki takie nie mogą zmieniać rzeczywistości naruszenia oraz potrzeby nałożenia na niego odpowiednich sankcji w niniejszej decyzji.
Skuteczna współpraca poza zakresem zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r.
(21) UCB było pierwszym przedsiębiorstwem, które dobrowolnie poinformowało Komisję o fakcie, że poza spotkaniami na poziomie światowym producenci europejscy odbyli szereg spotkań pomiędzy sobą na poziomie europejskim.
Dowody w sprawie tych spotkań dostarczone dobrowolnie przez UCB pozwoliły Komisji określić czas trwania naruszenia na pięć lat i jedenaście miesięcy.
Gdyby Komisja pozostała świadoma jedynie ustaleń na poziomie światowym, to czas trwania naruszenia wynosiłby jeden rok miesięcy i sześć miesięcy.
Aby nagrodzić UCB za to wydłużenie czasu trwania, Komisja uważa za odpowiednie przyznanie UCB zmniejszenia kary z tytułu okoliczności łagodzących wynoszące 25,8 % sumy podstawowej.
Zmniejszenie to odpowiada zwiększeniu sumy podstawowej o 40 % wynikającemu z czasu trwania naruszenia wynoszącego pięć lat i jedenaście miesięcy zamiast jednego roku i sześciu miesięcy.
5.
Zastosowanie Zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r.
Znaczące zmniejszenie grzywny ("Sekcja D": zmniejszenie od 10 % do 50 %)
(22) Akzo Nobel, BASF i UCB współpracowali z Komisją na różnych etapach dochodzenia z myślą o uzyskaniu korzystnego potraktowania określonego w zawiadomieniu o złagodzeniu z 1996 r., które stosuje się do niniejszego postępowania [5].
BASF
(23) BASF było trzecią firmą, która dobrowolnie przedstawiła dowody w sprawie ustaleń światowych.
W chwili gdy BASF przedstawiło swoje dowody, Komisja dysponowała już dowodami dotyczącymi tych ustaleń, przedstawionymi przez Chinook i przez Bioproducts.
Niezależnie od wartości dowodów przedstawionych przez Chinook, dowody Bioproducts stanowiły same w sobie decydujący dowód na istnienie kartelu w rozumieniu sekcji B zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r.
Dlatego gdy BASF przedłożyło swoje dowod y nie było ono pierwszym przedsiębiorstwem, które dostarczyło Komisji decydującego dowodu na istnienie kartelu.
W rezultacie sekcje B i C zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r. nie stosują się do BASF ani do pozostałych dwóch producentów europejskich.
(24) Co do ich wagi, to można powiedzieć, że dowody przedstawione przez BASF, które ograniczały się tylko do ustaleń światowych, istotnie przyczyniły się do ustalenia istnienia naruszenia w rozumieniu sekcji D zawiadomienia o złagodzeniu z 1996 r., które przewiduje możliwe zmniejszenia kary wynoszące od 10 % do 50 %.
Jednak wartość tych przedstawionych dowodów pozostawała dość ograniczona, biorąc pod uwagę obszerne dowody dotyczące światowych ustaleń będące już w posiadaniu Komisji.
(25) Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów BASF poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek odnoszących się do faktów, które Komisja zaakceptowała.
(26) Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że BASF jest uprawnione do obniżenia o 20 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku.
UCB
(27) UCB dobrowolnie poinformowało Komisję o dziewięciu spotkaniach kartelu, które odbywały się na poziomie europejskim od marca 1994 r. do października 1998 r.
Przedsiębiorstwo to wymieniło uczestników i dostarczyło zwięzłego ogólnego opisu treści tych spotkań.
Dołączyło również ówczesne sprawozdania z pierwszych dwóch spośród tych spotkań kartelu, które miały miejsce w 1994 r.
W chwili gdy UCB przedstawiło swoje dowody, Komisja nie wiedziała o żadnych spotkaniach na poziomie europejskim.
Wspólnie dowody te stanowiły znaczący merytoryczny wkład w ustalenie naruszenia, nawet jeśli nie przedstawiono żadnych pisemnych dowodów za okres od 1995 do 1998 r. pochodzących z tamtego okresu.
(28) Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów UCB poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek dotyczących faktów, które Komisja zaakceptowała.
Jednakże w tym samym przedłożonym oświadczeniu UCB stwierdziło, że choć uczestniczyło w szeregu spotkań na poziomie światowym, to nigdy nie było stroną żadnego porozumienia na poziomie światowym.
W swojej decyzji Komisja odrzuciła to stwierdzenie jako bezpodstawne.
Dlatego, ponieważ po otrzymaniu przedstawienia zarzutów UCB faktycznie zakwestionowało zasadniczy element faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, nie otrzymuje ono zmniejszenia kary z tytułu niekwestionowania faktów, na których Komisja opiera swoje zarzuty.
(29) Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że UCB jest uprawnione do zmniejszenia o 30 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku.
Akzo Nobel
(30) W styczniu 2002 Akzo Nobel przedstawiło dobrowolne sprawozdanie dotyczące ustaleń europejskich.
Sprawozdanie to podawało szczegółowy opis treści ustaleń na poziomie europejskim, wraz ze znaczną ilością informacji, których nie dostarczyło UCB.
Jednakże fakt, iż Akzo Nobel złożyło to sprawozdanie dwa i pół roku po tym, jak UCB przedstawiło swoje informacje na temat tych ustaleń, powinien być wzięty pod uwagę przy przyznawaniu zmniejszenia kary z tytułu złagodzenia.
(31) Po otrzymaniu przedstawienia zarzutów Akzo Nobel poinformowało Komisję, że zasadniczo nie kwestionuje faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, z wyjątkiem pewnych poprawek odnoszących się do faktów, które Komisja zaakceptowała.
(32) Biorąc pod uwagę różne elementy wspomnianej współpracy, Komisja uważa, że Akzo Nobel jest uprawnione do zmniejszenia o 30 % grzywny, jaka zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku.
Ocena ta uwzględnia to, że z jednej strony sprawozdanie Akzo Nobel dotyczące ustaleń europejskich było dla Komisji mniej więcej tak samo cenne, jak informacje i dowody w sprawie tychże ustaleń dostarczone wcześniej przez UCB, lecz wpłynęły dwa i pół roku później oraz, z drugiej strony, to, że Akzo Nobel, w przeciwieństwie do UCB, nie zakwestionowało faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty.
W rezultacie obydwa przedsiębiorstwa zasługują na takie samo procentowe zmniejszenie wysokości kary.
6.
Decyzja
(33) Następujące przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 ust. 1 Traktatu oraz – od dnia 1 stycznia 1994 r. – art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG poprzez uczestniczenie, w podanych okresach, w zespole porozumień i praktyk uzgodnionych polegających na ustalaniu cen, podziale rynku i uzgodnionych działaniach wymierzonych przeciwko konkurentom w sektorze chlorku choliny rynku w EOG:
a) Akzo Nobel N.V, wraz z Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. i Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r.;
b) BASF A.G., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r.;
c) Bioproducts Incorporated, od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.;
d) Chinook Group Limited Partnership, wraz z Chinook Group Limited, od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.;
e) DuCoa, L.P., od dnia 13 października 1992 do dnia 14 kwietnia 1994 r.;
f) UCB S.A., od dnia 13 października 1992 do dnia 30 września 1998 r.
(34) Z tytułu tych naruszeń nałożone zostały następujące grzywny:
a)Akzo Nobel N.V, Akzo Nobel Nederland B.V., Akzo Nobel Chemicals International B.V., Akzo Nobel Chemicals B.V. oraz Akzo Nobel Functional Chemicals B.V., wspólnie i oddzielnie _BAR_ 20,99 mln euro; _BAR_
b)BASF AG _BAR_ 34,97 mln euro; _BAR_
c)UCB SA _BAR_ 10,38 mln euro. _BAR_
(35) Przedsiębiorstwa wymienione w motywie 33 powyżej niezwłocznie zaprzestaną naruszenia, o ile jeszcze tego nie uczyniły.
Powstrzymają się również od powtórzenia jakiegokolwiek czynu lub zachowania, takiego jak naruszenie stwierdzone w niniejszym przypadku oraz od jakiegokolwiek czynu lub zachowania mającego takim sam lub podobny przedmiot bądź skutek.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
[2] Patrz: art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/74 (Dz.U. L 319 z 29.11.1974, str. 1) oraz art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.
[3] Dz.U. L 195 z 7.8.1969, str. 11.
[4] Dz.U. L 239 z 14.9.1994, str. 14.
[5] Zgodnie z pkt 28 zawiadomienia o złagodzeniu z 2002 r., od dnia 14 lutego 2002 r. zawiadomienie z 2002 r. zastępuje zawiadomienie z 1996 r. we wszystkich przypadkach, w których żadne przedsiębiorstwo nie skontaktowało się z Komisją w celu skorzystania z możliwości korzystnego traktowania określonego w tymże zawiadomieniu.
Ponieważ w tym przypadku kilka przedsiębiorstw złożyło do Komisji wniosek o złagodzenie przed dniem 14 lutego 2002 r., stosuje się zawiadomienie o złagodzeniu z 1996 r.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 8 lipca 2005 r.
zawieszająca procedurę kontrolną dotyczącą przeszkód w handlu w formie nałożonych środków i praktyk stosowanych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na handel szkocką whisky
(2005/567/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tych ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 2 września 2004 r. Stowarzyszenie Scotch Whisky (SWA) złożyło skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3286/94 ("przedmiotowe rozporządzenie").
(2) SWA twierdziło, iż wspólnotowy wywóz whisky do Wschodniej Republiki Urugwaju był utrudniany przez różnorakie przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia.
(3) Wszystkie domniemane przeszkody w wymianie handlowej były powiązane z urugwajskim wewnętrznym systemem podatku akcyzowego.
(4) Komisja uznała, po przeprowadzeniu odpowiednich konsultacji z Komitetem Doradczym ustanowionym na mocy przedmiotowego rozporządzenia, że skarga zawierała dowody wystarczające do wszczęcia procedury kontrolnej.
Dlatego też w dniu 23 października 2004 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano zawiadomienie o wszczęciu procedury kontrolnej [2].
(5) W czasie dochodzenia rząd Urugwaju wyraził gotowość do wypracowania w drodze negocjacji rozwiązania dotyczącego kwestii podniesionych w skardze i zaproponował:
a) wycofanie wymagania, zgodnie z którym whisky o wieku poniżej trzech lat powinna być objęta najniższą kategorią podatkową.
Środek ten stanie się skuteczny od dnia 1 lipca 2005 r.;
b) zastosowanie takiego samego traktowania wobec whisky krajowej i importowanej w odniesieniu do wymagania mocowania banderoli.
Wschodnia Republika Urugwaju zmieni swoje przepisy wykonawcze do dnia 30 czerwca 2005 r. i wspomniany środek wejdzie w życie po okresie przejściowym wynoszącym 90 dni;
c) promowanie zmiany struktury podatku IMESI celem dostosowania go do najczęściej stosowanych systemów podatkowych na poziomie międzynarodowym.
Zmiana ta byłaby pomocna w rozwiązaniu kwestii domniemanego braku przejrzystości i przewidywalności.
Oczekuje się, że proces reformowania zakończy się do końca 2006 r.
(6) Dlatego też Komisja uważa za stosowne zawieszenie procedury kontrolnej.
(7) Wspólnota będzie kontrolowała sposób wykonywania wynegocjowanego rozwiązania i zakończy procedurę kontrolną, gdy rząd Urugwaju wypełni swoje zobowiązania.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym zawiesza się procedurę kontrolną dotyczącą przeszkód w wymianie handlowej w formie narzuconych środków i praktyk stosowanych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na handel szkocką whisky.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lipca 2005 r.
dotycząca wniosku Republiki Węgierskiej o zastosowanie obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2514)
(Jedynie tekst w języku węgierskim jest autentyczny)
(2005/568/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2004/66/WE [2], w szczególności jej art. 12 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pismem zarejestrowanym przez Komisję w dniu 12 kwietnia 2005 r. Republika Węgierska poinformowała Komisję o zamiarze zastosowania obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego.
(2) Zgodnie z załącznikiem X Traktatu o Przystąpieniu Węgrom udzielono pozwolenia na stosowanie obniżonej stawki VAT na dostawy gazu ziemnego i energii elektrycznej przez okres jednego roku po przystąpieniu do UE.
Od dnia 1 stycznia 2004 r. Węgry stosowały standardową stawkę VAT na dostawy energii elektrycznej.
(3) Węgry zamierzają w dalszym ciągu stosować obniżoną stawkę na dostawy gazu (15 %) oraz standardową stawkę na energię elektryczną (25 %).
To zróżnicowanie stawek nie powoduje ani zakłócenia konkurencji, ani odchodzenia od używania energii elektrycznej kosztem zwiększenia zużycia gazu ziemnego.
Wynika to głównie z przepisów krajowych dotyczących ustalania cen, które są różne dla gazu i energii elektrycznej, oraz z faktu, że z techniczno-technologicznego punktu widzenia oba produkty można stosować wymiennie tylko w celach grzewczych.
Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez władze Węgier cena elektryczności około trzykrotnie przewyższa cenę gazu ziemnego.
(4) Ponadto przepisy dotyczące VAT w odniesieniu do miejsca dostawy gazu, określone w szóstej dyrektywie w sprawie podatku VAT, zostały zmienione dyrektywą 2003/92/WE [3].
Dostawa energii elektrycznej i gazu w stadium końcowym, od podmiotów gospodarczych i dystrybutorów do konsumenta końcowego, podlega opodatkowaniu w miejscu, w którym klient dokonuje użytkowania i konsumpcji tych towarów, w celu zapewnienia, że opodatkowanie ma miejsce w kraju, w którym dochodzi do faktycznej konsumpcji.
(5) Planowany środek ma charakter ogólny i polega na zastosowaniu obniżonej stawki VAT na dostawę gazu ziemnego na mocy art. 12 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w sprawie VAT.
(6) Ponieważ dotyczy to środka o charakterze ogólnym, który nie przewiduje wyjątków, ryzyko zakłócenia konkurencji należy uznać za nieistniejące.
Ponieważ został spełniony warunek ustanowiony w art. 12 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy, Węgry mogą zastosować przedmiotowy środek z chwilą notyfikacji niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Węgry uprawnia się do stosowania środka, o którym poinformowały w piśmie z dnia 12 kwietnia 2005 r., polegającego na zastosowaniu obniżonej stawki VAT na dostawę gazu ziemnego niezależnie od warunków produkcji i dostaw.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Węgier.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 2005 r.
dotycząca dostosowania współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r., w odniesieniu do wynagrodzeń urzędników, pracowników czasowych i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich a także do części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich, w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu (art. 33 ust. 4 Traktatu o Przystąpieniu dziesięciu nowych Państw Członkowskich)
(2005/569/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia stosowane względem innych pracowników Wspólnot, określone rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], w szczególności art. 13 akapit drugi jego załącznika X,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu dziesięciu Państw Członkowskich, w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 257/2005 [2] ustalone zostały zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu pracowniczego, współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 lipca 2004 r. wynagrodzenia urzędników, pracowników czasowych, pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, jak również wynagrodzenia pewnej części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu, wypłacane w walucie kraju przeznaczenia.
(2) Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu pracowniczego, od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r. należy dostosować niektóre współczynniki korygujące, jeśli dane statystyczne, jakimi dysponuje Komisja, wykazują, że różnice w kosztach utrzymania, mierzone według współczynnika korygującego i właściwego kursu wymiany walut, wzrosły w niektórych krajach trzecich o ponad 5 % od momentu ich ostatniego ustalenia lub dostosowania,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Współczynniki korygujące stosowane od dnia 1 sierpnia 2004 r., 1 września 2004 r., 1 października 2004 r., 1 listopada 2004 r., 1 grudnia 2004 r. i 1 stycznia 2005 r. względem wynagrodzeń wypłacanych urzędnikom, pracownikom czasowym i pracownikom kontraktowym Wspólnot Europejskich pracującym w krajach trzecich, a także części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu, w walucie kraju przeznaczenia, dostosowuje się w sposób określony w Załączniku.
Kursy wymiany walut stosowane przy obliczaniu wynagrodzeń są ustalane zgodnie ze szczegółowymi zasadami wykonania rozporządzenia finansowego i odpowiadają datom, o których mowa w akapicie pierwszym.
Decyzja Rady
z dnia 24 czerwca 2005 r.
w sprawie mianowania dwóch niemieckich członków oraz dwóch niemieckich zastępców członków Komitetu Regionów
(2005/570/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) W związku z wygaśnięciem mandatów pana Stanislawa TILLICHA i pani Ulrike RODUST zwolniły się dwa stanowiska członków Komitetu Regionów oraz w związku z wygaśnięciem mandatów pana Volkera SCHIMPFFA i pani Heide SIMONIS zwolniły się dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami lub zastępcami członków Komitetu Regionów na okres pozostały do końca kadencji, to jest do dnia 25 stycznia 2006 r.:
a) na stanowisko członka:
pan Uwe DÖRING
Minister für Justiz, Arbeit und Europa des Landes Schleswig-Holstein
na miejsce pani Ulrike RODUST;
pan Hermann WINKLER
Sächsischer Staatsminister und Chef der Staatskanzlei,
Mitglied des Sächsischen Landtages
na miejsce pana Stanislawa TILLICHA;
b) na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów:
pan Peter Harry CARSTENSEN
Ministerpräsident des Landes Schleswig-Holstein
na miejsce pani Heide SIMONIS;
pan Georg MILBRADT
Ministerpräsident des Freistaates Sachsen,
Mitglied des Sächsischen Landtages
na miejsce pana Volkera SCHIMPFFA.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2001/264/WE w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa
(2005/571/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2004/338/WE, Euratom z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Rady [1], w szczególności jej art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatki do przepisów Rady Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa załączone do decyzji 2001/264/WE [2] zawierają tabelę porównawczą klauzul bezpieczeństwa.
Tabela ta została zmieniona decyzją Rady 2004/194/WE z dnia 10 lutego 2004 r. zmieniającą decyzję 2001/264/WE [3].
(2) Francja i Niderlandy notyfikowały Sekretariatowi Generalnemu Rady zmiany dotyczące ich odpowiednich stopni bezpieczeństwa.
(3) Dlatego odpowiednio konieczna jest zmiana decyzji 2001/264/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji 2001/264/WE dodatki 1 i 2 otrzymują brzmienie przewidziane w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2000/86/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Chin i uchylająca decyzję 97/368/WE w odniesieniu do wyznaczania właściwego organu oraz wzoru świadectwa zdrowia
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2751)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/572/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/86/WE [2] wyznacza "State Administration for Entry/Exit Inspection and Quarantine (CIQ SA)" jako właściwy organ w Chinach, w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji w Chinach, właściwy organ został zmieniony na "General Administration for Quality Supervision, Inspection and Quarantine (AQSIQ)".
(3) Ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawodawstwa.
(4) AQSIQ złożył oficjalne zapewnienie dotyczące przestrzegania norm kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa i akwakultury określonych w dyrektywie 91/493/EWG, a także spełnienia wymogów higieny odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2000/86/WE.
(6) Właściwym jest stosowanie niniejszej decyzji 45 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu zapewnienia niezbędnego okresu przejściowego.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/86/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"General Administration for Quality Supervision, Inspection and Quarantine (AQSIQ)" jest właściwym organem w Chinach w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.".
2) Artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela AQSIQ oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.".
3) Załącznik A zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 6 września 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2002/994/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2764)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/573/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie wykrycia pozostałości leków weterynaryjnych w niektórych produktach pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin oraz w wyniku braków stwierdzonych podczas wizyty kontrolnej w przedmiotowym kraju w zakresie przepisów dotyczących leków weterynaryjnych i systemu kontroli pozostałości u żywych zwierząt oraz w produktach zwierzęcych Komisja przyjęła decyzję 2002/69/WE [2].
(2) Władze Chin wprowadziły w życie środki korygujące oraz dostarczyły dodatkowych informacji i gwarancji.
Wraz z korzystnymi wynikami kontroli przeprowadzonych przez służby Komisji i Państwa Członkowskie środki te pozwoliły na zmianę decyzji 2002/69/WE i przyjęcie różnych środków zezwalających na przywóz produktów pochodzenia zwierzęcego z Chin.
Zmiany te zostały scalone w decyzji Komisji 2002/994/WE z dnia 20 grudnia 2002 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin [3], która uchyliła decyzję 2002/69/WE.
(3) Wyniki przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie kontroli produktów przywożonych z Chin od dnia wejścia w życie decyzji 2004/621/WE z dnia 16 sierpnia 2004 r. są ogólnie korzystne.
Pozwala to na rozważenie zezwolenia na przywóz z Chin karmy dla zwierząt domowych.
W świetle znikomego zagrożenia dla konsumentów należy zatem odpowiednio zmienić decyzję.
(4) W celu poprawy spójności prawnej zakresu produktów zwierzęcych, których przywóz z Chin jest zakazany, należy uspójnić tekst decyzji 2002/994/WE.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/994/WE.
(6) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/994/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu produktów określonych w art. 1.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji zgodnie ze szczególnymi warunkami zdrowia zwierząt oraz zdrowia publicznego, mającymi zastosowanie do przedmiotowych produktów i zgodnie z art. 3 w przypadku produktów wymienionych w części II Załącznika.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz przesyłek produktów wymienionych w części II Załącznika, którym towarzyszy dokument z deklaracją właściwej władzy Chin stwierdzający, że każda przesyłka była poddana przed wysyłką testom chemicznym w celu upewnienia się, że przedmiotowe produkty nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi.
Test taki wykonuje się przede wszystkim w celu wykrycia obecności chloramfenikolu oraz nitrofuranu i jego metabolitów.
Wyniki badań muszą być załączone.";
2) Załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 26 lipca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 2005 r.
w sprawie spełnienia warunków ustanowionych w art. 3 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego
(2005/576/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 ust. 3 lit. e),
uwzględniając decyzję Rady z dnia 29 lipca 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego,
uwzględniając Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego, w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony [1] (zwany dalej "Układem Europejskim") wszedł w życie z dniem 1 lutego 1995 r.
(2) Artykuł 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego stanowi, że w ciągu pierwszych pięciu lat po jego wejściu w życie i na zasadzie odstępstwa od jego ust. 1 pkt 3 Rumunia może w drodze wyjątku w odniesieniu do wyrobów stalowych udzielać pomocy publicznej w celach restrukturyzacji, pod warunkiem że zapewni to rentowność firm korzystających z pomocy w normalnych warunkach rynkowych po zakończeniu okresu restrukturyzacji, że wysokość i intensywność takiej pomocy są ściśle ograniczone do poziomu absolutnie niezbędnego dla przywrócenia takiej rentowności i są stopniowo redukowane oraz pod warunkiem że program restrukturyzacji jest powiązany z ogólną racjonalizacją i ograniczeniem zdolności produkcyjnej w Rumunii.
(3) Wyżej wymieniony wstępny okres pięcioletni wygasł dnia 31 grudnia 1997 r.
(4) Rumunia wniosła o przedłużenie wyżej wymienionego okresu w grudniu 1997 r.
(5) Właściwym jest przedłużenie tego okresu o kolejne osiem lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r. lub do daty przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, jeżeli nastąpi to wcześniej.
(6) W tym celu w dniu 23 października 2002 r. został podpisany przez Wspólnotę i Rumunię Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego i począwszy od tej daty, jest on tymczasowo stosowany.
(7) Zgodnie z art. 2 Protokołu dodatkowego przedłużenie wyżej wymienionego okresu uzależnione jest od przedłożenia Komisji przez Rumunię programu restrukturyzacji oraz planów operacyjnych, spełniających wymogi art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego oraz uprzednio ocenionych i zatwierdzonych przez Krajowy Urząd ds. Pomocy Państwa (Radę ds. Konkurencji).
(8) W grudniu 2004 r. Rumunia przedłożyła Komisji program restrukturyzacji oraz plany operacyjne dla przedsiębiorstw, które skorzystały lub w dalszym ciągu korzystają z pomocy państwa udzielonej na restrukturyzację.
(9) Zgodnie z art. 3 Protokołu dodatkowego przedłużenie wyżej wymienionego okresu uzależnione jest od dokonywanej przez Komisję ostatecznej oceny programu restrukturyzacji i planów operacyjnych.
(10) Komisja wydała ostateczną ocenę przedłożonego przez Rumunię programu restrukturyzacji i planów operacyjnych.
Ocena ta wskazuje, że realizacja programu restrukturyzacji oraz planów operacyjnych pozwoli zainteresowanym przedsiębiorstwom osiągnąć rentowność w normalnych warunkach rynkowych.
Z oceny wynika również, iż zgodnie z planami wielkość pomocy państwa udzielanej na cele restrukturyzacji jest ściśle ograniczona do poziomu niezbędnego dla umożliwienia zainteresowanym przedsiębiorstwom osiągnięcia rentowności oraz iż pomoc była stopniowo redukowana i została wstrzymana pod koniec 2004 r.
Ocena przewiduje także osiągnięcie ogólnej racjonalizacji i zmniejszenia nadwyżki zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa korzystającego z pomocy.
Przeprowadzona przez Komisję ocena wykazuje zatem, że program restrukturyzacji i plan operacyjny spełniają wymogi art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Program restrukturyzacji i plany operacyjne przedłożone Komisji przez Rumunię zgodnie z art. 2 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego są zgodne z wymogami art. 9 ust. 4 protokołu 2.
Artykuł 2
Niniejszym, zgodnie z art. 1 Protokołu dodatkowego, przedłuża się okres, w którym Rumunia może, w drodze wyjątku, udzielać w odniesieniu do wyrobów stalowych pomocy publicznej na cele restrukturyzacji zgodnie z przepisami art. 9 ust. 4 protokołu 2 o kolejne osiem lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r. lub do dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, jeżeli nastąpi to wcześniej.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 2005 r.
w sprawie mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej
(2005/577/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 225a,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140b,
uwzględniając decyzję Rady 2004/752/WE, Euratom z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającą Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej został ustanowiony decyzją Rady 2004/752/WE, Euratom, na podstawie art. 225a i 245 Traktatu WE oraz art. 140b i 160 Traktatu EWEA.
Na mocy tej decyzji dodano w tym celu załącznik do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości (dalej zwany "załącznikiem I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości").
(2) Artykuł 3 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości stanowi:
"1.
Sędziowie są mianowani przez Radę, stanowiącą zgodnie z art. 225a akapit czwarty Traktatu WE i art. 140b akapit czwarty Traktatu EWEA, po konsultacji z komitetem przewidzianym w niniejszym artykule.
Przy mianowaniu sędziów, Rada zapewnia zrównoważony skład Sądu w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich pochodzących z możliwie najszerszego obszaru geograficznego oraz w odniesieniu do reprezentowanych krajowych systemów sądowniczych.
2.
Każda osoba posiadająca obywatelstwo Unii i spełniająca warunki przewidziane w art. 225a akapit czwarty Traktatu WE i art. 140b akapit czwarty Traktatu EWEA może przedstawić swoją kandydaturę.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na zalecenie Trybunału Sprawiedliwości, określa warunki i zasady dotyczące przedstawiania i rozpatrywania kandydatur.
3.
Tworzy się komitet składający się z siedmiu osobistości wybranych spośród byłych członków Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji oraz prawników o uznanej kompetencji.
O mianowaniu członków komitetu oraz zasadach jego działania decyduje Rada stanowiąca większością kwalifikowaną na zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości.
4.
Komitet wydaje opinię, czy kandydat jest odpowiedni do pełnienia funkcji sędziego Sądu do spraw Służby Publicznej.
Komitet dołącza do tej opinii listę kandydatów o najbardziej odpowiednim doświadczeniu na najwyższym poziomie.
Lista taka powinna zawierać co najmniej dwukrotnie większą liczbę kandydatów od liczby sędziów, którzy mają być mianowani przez Radę."
(3) Decyzją 2005/150/WE, Euratom [2], Rada określiła warunki i zasady dotyczące przedstawiania i rozpatrywania kandydatur w celu mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej, zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 2 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
(4) Decyzją nr 2005/49/WE, Euratom [3], Rada ustanowiła zasady działania komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
(5) Decyzją nr 2005/151/WE, Euratom [4], Rada mianowała członków komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
(6) Zaproszenie do zgłaszania kandydatur na stanowiska sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej zostało opublikowane dnia 23 lutego 2005 r.
(Dz.U. C 47 A, str. 1), a termin zgłaszania kandydatur upłynął w dniu 15 kwietnia 2005 r.
Zarejestrowano dwieście czterdzieści trzy kandydatury.
(7) Komitet ustanowiony w art. 3 ust. 3 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości zebrał się kilkakrotnie w maju i czerwcu 2005 r. W wyniku swoich prac, komitet wydał opinię i listę przewidziane w art. 3 ust. 4 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Lista obejmuje czternastu kandydatów.
(8) Na mocy art. 225a akapit czwarty Traktatu WE i art. 140b akapit czwarty Traktatu EWEA sędziowie Sądu do spraw Służby Publicznej są mianowani przez Radę.
(9) Należy zatem mianować siedem osób spośród kandydatów figurujących na wyżej wymienionej liście, zapewniając przy tym zrównoważony skład Sądu w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich pochodzących z możliwie najszerszego obszaru geograficznego oraz w odniesieniu do reprezentowanych krajowych systemów sądowniczych, zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
(10) Na mocy art. 2 akapit drugi zdanie pierwsze załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, sędziowie Sądu do spraw Służby Publicznej są mianowani na okres sześciu lat.
Na zasadzie odstępstwa od tego postanowienia, art. 3 ust. 2 decyzji 2004/752/WE, Euratom przewiduje, że niezwłocznie po złożeniu ślubowania przez wszystkich sędziów Sądu przewodniczący Rady przystępuje do wyboru w drodze losowania trzech sędziów tego Sądu, którzy zakończą pełnienie swoich funkcji z upływem pierwszych trzech lat kadencji.
Należy w odpowiedni sposób rozpowszechnić wynik tego wyboru poprzez opublikowanie go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(11) Należy również zauważyć, że w kwestii wyznaczenia pierwszego prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej, art. 3 ust. 1 decyzji 2004/752/WE, Euratom przewiduje możliwość podjęcia przez Radę decyzji o zastosowaniu procedury określonej w art. 4 ust. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, który stanowi, że sędziowie wybierają spośród siebie na okres trzech lat prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej. Należy skorzystać z tej możliwości,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Następujące osoby mianuje się sędziami Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej:
- Irena BORUTA
- Stéphane GERVASONI
- Heikki KANNINEN
- Horstpeter KREPPEL
- Paul J. MAHONEY
- Charisios TAGARAS
- Sean VAN RAEPENBUSCH
Artykuł 2
Czterech spośród tych sędziów mianuje się na okres sześciu lat, od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2011 r.
Pozostałych trzech sędziów mianuje się na okres trzech lat, od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2008 r.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 2005 r.
wprowadzająca odstępstwo od decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do reguł pochodzenia dla mięsa przegrzebków z rodzaju Placopecten magellanicus pochodzących z Saint-Pierre i Miquelon
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2819)
(2005/578/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [1], w szczególności jej załącznik III art. 37,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 27 kwietnia 2005 r. Saint-Pierre i Miquelon wystąpił o przyznanie na okres 7 lat odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w załączniku III do decyzji 2001/822/WE, w odniesieniu do rocznego limitu 250 ton świeżego lub mrożonego mięsa przegrzebków z rodzaju Placopecten magellanicus, wywożonego z Saint-Pierre i Miquelon.
(2) Powodem złożenia wniosku przez Saint-Pierre i Miquelon z jednej strony są opóźnienia rozpoczęcia w zatoce Miquelon hodowli tego rodzaju małży, a z drugiej strony fakt, iż produkcja lokalna tych małży nadal w dużym stopniu opiera się na przywozie ikry z Kanady.
Tymczasowo ikra, przegrzebki w muszlach, jak również mięso przegrzebków przywożone z Kanady uzupełnią braki zaopatrzeniowe lokalnego przemysłu przetwórczego.
(3) Podstawą odstępstwa, którego dotyczy wniosek, jest załącznik III do decyzji 2001/822/WE, w szczególności jego art. 37 ust. 1, zwłaszcza w odniesieniu do rozwoju istniejącego przemysłu w Saint-Pierre i Miquelon.
Przyznanie odstępstwa jest niezbędne dla utrzymania działalności wymienionego zakładu, w którym zatrudniona jest znaczna liczba osób.
Jeśli przestrzegane będą pewne warunki dotyczące ilości, nadzoru i okresu trwania, odstępstwo nie spowoduje poważnych szkód dla sektora gospodarki Wspólnoty ani w żadnym z jej Państw Członkowskich.
(4) W związku z powyższym należy przyznać odstępstwo w odniesieniu do pewnych ilości mięsa przegrzebków z rodzaju Placopecten magellanicus, przetwarzanych w Saint-Pierre i Miquelon i przywożonych do Wspólnoty.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2] określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Zasady te należy stosować mutatis mutandis do zarządzania ilościami, dla których wymienione odstępstwo zostaje przyznane.
(6) Zważywszy na fakt, iż okres obowiązywania decyzji 2001/822/WE upływa w dniu 31 grudnia 2011 r., konieczne jest wprowadzenie odpowiedniego przepisu gwarantującego, iż odstępstwo zachowa ważność po dniu 31 grudnia 2011 r., w przypadku gdyby nowa decyzja w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą została przyjęta przed upływem tej daty lub gdyby przedłużony został okres obowiązywania decyzji 2001/822/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów załącznika III do decyzji 2001/822/WE, świeże lub mrożone mięso przegrzebków z rodzaju Placopecten magellanicus, objęte pozycją 0307 Nomenklatury Scalonej i określone w załączniku, przetwarzane w Saint-Pierre i Miquelon, uznaje się za pochodzące z Saint-Pierre i Miquelon, jeśli jest otrzymywane z ikry, przegrzebków w muszlach i mięsa przegrzebków z rodzaju Placopecten magellanicus, mających inne miejsce pochodzenia, na warunkach określonych w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 dotyczy podanych w załączniku ilości przywożonych z Saint-Pierre i Miquelon do Wspólnoty w okresie od dnia 1 sierpnia 2005 r. do dnia 31 lipca 2012 r.
Artykuł 3
Artykuły 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi są stosowane mutatis mutandis w odniesieniu do zarządzania ilościami, o których mowa w załączniku.
Artykuł 4
1.
Władze celne Saint-Pierre i Miquelon podejmują niezbędne środki w celu przeprowadzania ilościowych kontroli wywozu produktów, o których mowa w art. 1.
W tym celu wszelkie świadectwa wydawane zgodnie z niniejszą decyzją powinny zawierać odniesienie do niej.
2.
Co trzy miesiące właściwe władze Saint-Pierre i Miquelon przekazują Komisji wykaz ilości, w odniesieniu do których wystawiono, na mocy niniejszej decyzji, świadectwa przewozowe EUR.1 wraz z ich numerami seryjnymi.
Artykuł 5
Rubryka nr 7 świadectw EUR.1, wydawanych na mocy niniejszej decyzji, powinna zawierać jeden z poniższych zapisów:
- "Derogation – Commission Decision 2005/578/EC",
- "Dérogation – Décision 2005/578/CE de la Commission".
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2011 r.
W przypadku wprowadzenia nowego systemu preferencyjnego, zastępującego decyzję 2001/822/WE, na okres po dniu 31 grudnia 2011 r., przepisy niniejszej decyzji mają w dalszym ciągu zastosowanie do dnia zakończenia stosowania nowego systemu, jednakże nie dłużej niż do dnia 31 lipca 2012 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lipca 2005 r.
wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2756)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, portugalskim i włoskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/579/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem EFOGR,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3] stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje Państwa Członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich uwagami, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z danymi Państwami Członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, odwołując się do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. w sprawie ustanowienia procedury pojednawczej w ramach rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [4].
(2) Państwa Członkowskie miały możliwość złożenia wniosku o otwarcie procedury pojednawczej.
W niektórych przypadkach możliwość ta została wykorzystana i Komisja przeanalizowała sprawozdanie sporządzone po zakończeniu tej procedury.
(3) Artykuły 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, jak również art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stanowią, że finansowane mogą być jedynie refundacje wywozowe przy wywozie do krajów trzecich oraz działania interwencyjne, mające na celu stabilizację rynków rolnych, odpowiednio przyznane lub przedsięwzięte zgodnie z zasadami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych.
(4) Po przeprowadzeniu weryfikacji, wyniki rozmów dwustronnych i procedury pojednawcze wykazały, że część wydatków zadeklarowanych przez Państwa Członkowskie nie spełnia warunków i nie może być zatem finansowana przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
(5) Należy wskazać, których kwot Sekcja Gwarancji EFOGR nie uznała, jako kwalifikujące się do zwrotu. Kwoty te nie dotyczą wydatków poniesionych wcześniej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym powiadomieniem Państw Członkowskich przez Komisję o wynikach weryfikacji.
(6) Komisja, dla przypadków objętych niniejszą decyzją, zakomunikowała Państwom Członkowskim w sprawozdaniu zbiorczym szacunek kwot do wyłączenia z uwagi na ich niezgodność z zasadami wspólnotowymi.
(7) Niniejsza decyzja nie przesądza o skutkach finansowych, wynikających dla Komisji z wyroków Trybunału Sprawiedliwości, w sprawach będących w toku w dniu 15 kwietnia 2005 r. i dotyczących kwestii z nią związanych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wydatki zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie agencji płatniczych, zadeklarowane z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR, wskazane w Załączniku, wyłącza się z finansowania wspólnotowego z powodu ich niezgodności z zasadami wspólnotowymi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do: Królestwa Belgii, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Portugalskiej i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 2005 r.
odmawiająca wprowadzenia do obrotu betainy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97
(notyfikowana jako dokument C(2005) 2770)
(Jedynie teksty w językach fińskim i szwedzkim są autentyczne)
(2005/580/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 24 stycznia 2003 r. firma Finnfeeds Finland Ltd skierowała wniosek do właściwych władz Finlandii o wprowadzenie do obrotu betainy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności.
(2) Dnia 3 lipca 2003 r. właściwe władze Finlandii wydały sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wniosku.
(3) W sprawozdaniu dotyczącym wstępnej oceny właściwe władze Finlandii stwierdziły, że betaina może zostać wprowadzona do obrotu.
(4) Dnia 18 sierpnia 2003 r. Komisja przekazała sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wszystkim Państwom Członkowskim.
(5) Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97, zgłoszone zostały uzasadnione sprzeciwy wobec wprowadzenia betainy do obrotu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu.
(6) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził w swojej opinii w sprawie wniosku dotyczącego stosowania betainy jako nowej żywności w UE z dnia 22 lutego 2005 r. [2], że bezpieczeństwo betainy dla zamierzonego użycia przedstawionego przez wnioskodawcę nie zostało potwierdzone.
(7) Produkt nie powinien więc zostać wprowadzony do obrotu we Wspólnocie, ponieważ nie udowodniono, że spełnia kryteria ustanowione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.
(8) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Betaina nie może zostać wprowadzona do obrotu we Wspólnocie jako żywność lub składnik żywności.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Finnfeeds Finland Ltd, Sokeritehtaantie 20, FI-02460 Kantvik.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 2005 r.
zatwierdzająca wprowadzenie na rynek izomaltulozy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2776)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2005/581/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 4 marca 2004 r. firma Südzucker AG skierowała wniosek do właściwych władz Niemiec o wprowadzenie na rynek izomaltulozy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności.
(2) W dniu 1 października 2004 r. właściwe władze Niemiec wydały sprawozdanie ze wstępnej oceny.
W sprawozdaniu tym stwierdzono, że zaproponowane zastosowania izomaltulozy są bezpieczne dla ludzi.
(3) W dniu 30 listopada 2004 r. Komisja przekazała sprawozdanie ze wstępnej oceny wszystkim Państwom Członkowskim.
(4) Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97, zgłoszone zostały uzasadnione sprzeciwy wobec wprowadzania na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu. Te sprzeciwy/komentarze były przedmiotem dyskusji Państw Członkowskich podczas posiedzenia Stałego Komitetu, które odbyło się w dniu 14 lutego 2005 r., w związku z pierwszym wnioskiem o wprowadzenie izomaltulozy na rynek Wspólnoty złożonym przez firmę Cargill.
(5) W odniesieniu do informacji dotyczącej wartości odżywczych obecnej na etykietach i w reklamach artykułów żywnościowych zawierających izomaltulozę, stosuje się przepisy dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych [2].
(6) Na podstawie sprawozdania dotyczącego wstępnej oceny ustalono, że izomaltuloza spełnia kryteria wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Izomaltuloza, opisana w Załączniku, może zostać wprowadzona na rynek Wspólnoty jako nowa żywność lub nowy składnik żywności do zastosowania środków spożywczych.
Artykuł 2
Nazwa "izomaltuloza" figuruje na etykiecie produktu jako taka bądź w wykazie składników środków spożywczych, które ją zawierają.
Określenie "izomaltuloza jest źródłem glukozy i fruktozy" jest umieszczone w przypisie w dolnej części strony i jest wyraźnie widoczne. Do określenia odsyła gwiazdka(*) znajdująca się obok nazwy "izomaltuloza".
Określenie ma krój pisma o rozmiarze przynajmniej takim samym jak wyrazy w wykazie składników.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do firmy Südzucker AG Mannheim/Ochsenfurt, Maximilianstraβe 10, D-68165 Mannheim.
Decyzja Komisji
z dnia 30 października 2002 r.
w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 Traktatu oraz art. 53 Porozumienia EOG
(Sprawa COMP/E-2/37.784 – Domy aukcyjne dzieł sztuki)
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4283 wersja ostateczna ze sprostowaniami C(2002) 4283/7 oraz C(2002) 4283/8)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/590/WE)
W dniu 30 października 2002 r. Komisja przyjęła decyzję (C(2002) 4283 wersja ostateczna) w sprawie postępowania przewidzianego w art. 81 Traktatu WE oraz w art. 53 Porozumienia EOG.
W dniu 6 listopada 2002 r. Komisja w drodze procedury pisemnej przyjęła dokument C(2002) 4283/7, stanowiący sprostowanie do wersji C(2002) 4283/5 decyzji C(2002) 4283 wersja ostateczna, oraz dokument C(2002) 4283/8, stanowiący sprostowanie do wersji C(2002) 4283/6 decyzji C(2002) 4283 wersja ostateczna.
Zgodnie z przepisami art. 21 rozporządzenia nr 17 [1] Komisja niniejszym podaje do wiadomości nazwy stron oraz istotną treść decyzji, mając na uwadze uzasadnione interesy przedsiębiorstw w ochronie ich tajemnic handlowych.
Pełen tekst omawianej decyzji, w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności, w oryginalnym języku postępowania oraz w językach roboczych Komisji, znajduje się na stronie internetowej DG COMP pod adresem http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
I. STRESZCZENIE OPISU NARUSZENIA
1.
Adresaci
(1) Niniejsza decyzja jest skierowana do następujących przedsiębiorstw i/lub związków przedsiębiorstw:
- Christie’s International plc,
- Sotheby’s Holdings Inc.
2.
Czas i charakter naruszenia
(2) Od dnia 30 kwietnia 1993 r. do co najmniej 7 lutego 2000 r. przedsiębiorstwa Christie’s International plc (dalej"Christie’s") oraz Sotheby’s Holdings, Inc. (dalej "Sotheby’s"), będące dwoma największymi na świecie konkurentami w zakresie aukcyjnej sprzedaży komisowej tak zwanych przedmiotów sztuki artystycznej, antyków, mebli, przedmiotów kolekcjonerskich i pamiątek (w dalszej części zwanych także ogólnie "dziełami sztuki"), zawarły ze sobą porozumienie i uczestniczyły w nim w sposób ciągły i/lub stosowały praktyki uzgodnione, dotyczące cen i innych warunków sprzedaży aukcyjnej, z naruszeniem art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 Porozumienia EOG.
(3) Przedsiębiorstwa uzgodniły między innymi przyjęcie identycznej struktury prowizji od sprzedaży, przejście na stałą, nienegocjowalną skalę stawek prowizji (w miejsce uprzednio stosowanej prowizji negocjowalnej), podwyższenie prowizji od sprzedaży oraz powstrzymanie się od przyznawania sprzedającym warunków szczególnych.
Uzgodniły także pewne inne warunki handlowe, zapobiegając w ten sposób wzajemnej konkurencji w branży aukcji dzieł sztuki lub ją ograniczając.
Ponadto wprowadziły mechanizm monitorowania przestrzegania warunków porozumienia i/lub praktyk uzgodnionych.
3.
Rynek usług aukcji dzieł sztuki
(4) Przedmioty sztuki artystycznej, antyki, meble, przedmioty kolekcjonerskie i pamiątki są powszechnie wystawiane na sprzedaż na aukcjach.
Rodzaj sprzedawanych na aukcji przedmiotów ani ich minimalna wartość nie podlegają szczególnym ograniczeniom. Na aukcjach mogą być wystawiane konkretne kolekcje indywidualne.
Aukcje mogą także koncentrować się na określonym temacie, kategorii towarów, okresie lub rodzaju sztuki.
(5) Główne miejsca aukcji dzieł sztuki prowadzonych przez oba domy znajdują się w Londynie i Nowym Jorku.
Ponadto regularnie odbywają się aukcje w takich ośrodkach jak Genewa, Zurych, Amsterdam, Rzym, Mediolan, Hongkong i Melbourne.
Duże aukcje dzieł sztuki są organizowane i prowadzone jako wystawne i elitarne imprezy towarzyskie dla osób zamożnych.
(6) Aukcje organizowane są z dużym wyprzedzeniem, zgodnie z międzynarodowym "sezonem".
Największe aukcje tradycyjnie odbywają się wiosną i jesienią. Z tego względu domy aukcyjne odnotowują największe wpływy i dochody z działalności w drugim i czwartym kwartale.
(7) Właściciele sprzedawanych dóbr oddają je w komis domowi aukcyjnemu, który zapewnia ich fachową wycenę, organizuje aukcję, wydaje katalog i organizuje reklamę.
Dobra oferowane są na sprzedaż zwykle jako pojedyncze przedmioty (tzw. pozycje katalogowe).
Również obiekty wchodzące w skład większej kolekcji zwykle dzieli się na potrzeby sprzedaży na pojedyncze pozycje katalogowe.
Dom aukcyjny sprzedaje majątek jako agent komitenta, wystawiając nabywcy rachunek za zakupione towary i przekazując komitentowi otrzymaną sumę po potrąceniu prowizji, kosztów i podatków.
Pobierana od komitenta (sprzedającego) prowizja zwana jest powszechnie prowizją od sprzedaży. Jej wysokość obliczana jest zwykle jako procent wylicytowanej ceny, czyli ceny, którą zwycięzca licytacji zobowiązuje się zapłacić za towar.
Procentowa prowizja od wylicytowanej ceny pobierana jest również od nabywcy towaru na licytacji (tzw. prowizja od nabycia).
4.
Funkcjonowanie kartelu
(8) Począwszy od kwietnia 1993 roku, Christie’s i Sotheby’s przystąpiły do wspólnego planu z zamiarem ograniczenia konkurencji w szeregu aspektów, obejmujących przede wszystkim warunki stosowane wobec sprzedających, lecz także warunki dla kupujących oraz inne elementy.
Poszczególne elementy planu były modyfikowane i wzbogacane podczas zebrań zarządu w kolejnych latach, aż do lutego 2000 r.
(9) W szczególności porozumienie i/lub praktyki uzgodnione pomiędzy domami aukcyjnymi Christie’s i Sotheby’s obejmowały następujące elementy:
a) w odniesieniu do sprzedających:
- uzgodnienie wprowadzenia nowej "ruchomej skali" prowizji od sprzedaży [2],
- uzgodnienie warunków mających zastosowanie do skali, w tym wprowadzenie zasady jej nienegocjowalności, czyli wyeliminowanie wyjątków (poza uzgodnionymi przypadkami),
- uzgodnienie sposobu oraz harmonogramu wprowadzenia skali,
- uzgodnienie nadzoru nad przestrzeganiem skali poprzez wymianę list dozwolonych wyjątków celem monitorowania wykonania porozumienia oraz eliminowania i omawiania ewentualnych odstępstw,
- uzgodnienie nieudzielania sprzedającym na aukcji gwarancji dotyczących ceny minimalnej,
- uzgodnienie formuły dzielenia się ze sprzedającym "nadwyżką" w przypadku sprzedaży towarów za cenę wyższą od gwarantowanej,
- uzgodnienie niewypłacania sprzedającym zaliczek na poczet pojedynczych pozycji katalogowych,
- uzgodnienie i/lub koordynacja warunków wypłacania zaliczek w odniesieniu do określonych aukcji,
- uzgodnienie minimalnej stopy oprocentowania kredytów,
- uzgodnienie ograniczenia wysokości prowizji wypłacanej zawodowym sprzedawcom i pośrednikom oraz ograniczenie praktyki zapewniania zawodowym sprzedawcom ubezpieczenia,
- uzgodnienie ograniczenia wypłaty prowizji wprowadzającej (do wysokości 1 % prowizji od nabycia w przypadku, gdy nie jest pobierana prowizja od sprzedaży);
b) w odniesieniu do kupujących:
- uzgodnienie ograniczenia okresu kredytowania zawodowych nabywców do 90 dni;
c) inne elementy:
- uzgodnienie ograniczenia działań marketingowych (unikanie podawania oświadczeń dotyczących udziału na rynku lub „czołowej pozycji” na rynku dzieł sztuki bądź w konkretnym segmencie).
(10) Ponadto w celu odpowiedniej realizacji i/lub zmiany porozumień strony podczas regularnych spotkań i kontaktów (telefonicznych) dokonywały uzgodnień i wymieniały informacje dotyczące wszystkich tematów lub spraw (aukcji, sprzedających, pośredników, kupujących), które mogłyby prowadzić do konkurencji między nimi lub jej sprzyjać bądź w inny sposób stać w sprzeczności z zawartym przez nie porozumieniem o niekonkurowaniu lub zagrażać jego realizacji.
II.
GRZYWNY
1.
Podstawowy wymiar grzywny
Waga naruszenia
(11) Biorąc pod uwagę charakter badanego zachowania, jego faktyczny wpływ na rynek aukcji dzieł sztuki oraz fakt, że obejmowało swoim zasięgiem cały wspólny rynek, a po jego utworzeniu, cały Europejski Obszar Gospodarczy (EOG), Komisja uważa, że przedsiębiorstwa, których dotyczy niniejsza decyzja, dopuściły się bardzo poważnego naruszenia art. 81 ust. 1 Traktatu WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG.
Charakter naruszenia
(12) Kartel stanowił umyślne naruszenie art. 81 ust. 1 Traktatu WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. Zdając sobie w pełni sprawę z bezprawności swoich działań uczestnicy porozumieli się, aby stworzyć tajny i zinstytucjonalizowany, niezgodny z prawem plan, mający na celu wyeliminowanie konkurencji pomiędzy dwoma najważniejszymi domami aukcyjnymi dzieł sztuki. Naruszenie to polegało przede wszystkim na praktykach ustalania cen, które same w sobie stanowią najgorszy rodzaj pogwałcenia art. 81 ust. 1 Traktatu WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG.
(13) Uzgodnienia kartelowe były planowane, kierowane i wspierane na najwyższych szczeblach zarządu w obu uczestniczących przedsiębiorstwach.
Prowadzi to z natury rzeczy do poważnego zakłócenia konkurencji, z wyłączną korzyścią dla uczestników kartelu oraz z dużą szkodą dla klientów.
Skutki naruszenia na terytorium EOG
(14) Naruszenia dopuściły się dwa najważniejsze przedsiębiorstwa na rynku aukcji dzieł sztuki.
Obejmowało ono transakcje sprzedaży prowadzone przez nie na terytorium EOG i poza nim.
Wspólny plan maksymalizacji zysków był realizowany przez oba podmioty.
Biorąc pod uwagę udziały rynkowe obu przedsiębiorstw oraz fakt, że porozumienie obejmowało całość sprzedaży prowadzonej przez nie na terytorium EOG, naruszenie miało praktyczne skutki dla rynku EOG.
Wielkość odpowiedniego rynku geograficznego
(15) Do celów wyznaczenia wagi naruszenia Komisja przyjmuje zatem, że istnienie kartelu miało negatywne skutki na całym terytorium Wspólnoty, a po jego utworzeniu także na całym terytorium EOG.
(16) Wobec tego Komisja ustala wyjściowy wymiar grzywny dla obu przedsiębiorstw w wysokości 25,2 mln EUR.
Czas trwania naruszenia
(17) Komisja przyjmuje, że należy uwzględnić okres od dnia 30 kwietnia 1993 r. do dnia 7 lutego 2000 r.
Czas trwania naruszenia obejmuje zatem okres 6 lat i 9 miesięcy.
W rezultacie naruszenie można uznać za długotrwałe, a zatem wyznaczony wymiar grzywny podlega podwyższeniu o 65 % z tytułu wagi naruszenia.
(18) Na tej podstawie Komisja ustala podstawowy wymiar grzywny w następującej wysokości:
- Christie’s: 41,58 mln EUR,
- Sotheby’s: 41,58 mln EUR.
2.
Okoliczności obciążające i łagodzące
(19) Komisja nie uważa, żeby w tej sprawie miały zastosowanie dodatkowe okoliczności obciążające lub łagodzące.
3.
Zastosowanie limitu w wysokości 10 % obrotów
(20) Ponieważ obliczona kwota w przypadku Sotheby’s przekracza 10 % światowych obrotów za rok poprzedzający wydanie niniejszej decyzji, podstawowy wymiar grzywny dla Sotheby’s będzie ograniczony do 34,05 mln EUR, zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17.
4.
Zastosowanie obwieszczenia o łagodzeniu kar z 1996 r. [3]
(21) Ponieważ wnioski o złagodzenie kar złożono w roku 2000, na podstawie obowiązującego wówczas obwieszczenia o łagodzeniu kar, zastosowanie w sprawie ma obwieszczenie o łagodzeniu kar z 1996 r., a nie zmienione obwieszczenie o łagodzeniu kar przyjęte w roku 2002.
Nienakładanie grzywny lub bardzo poważne zmniejszenie jej wymiaru ("Sekcja B")
(22) Dom aukcyjny Christie’s jako pierwszy powiadomił Komisję o istnieniu kartelu oraz przedstawił rozstrzygające dowody, bez których odkrycie kartelu nie byłoby możliwe.
W momencie ujawnienia tych informacji Komisja nie wszczęła dochodzenia ani nie była w posiadaniu wystarczających informacji potwierdzających istnienie kartelu.
Co więcej, dom aukcyjny Christie’s wycofał się z kartelu, powiadamiając Komisję, że nie mają miejsca żadne kontakty z Sotheby’s w odniesieniu do zgłoszonego zachowania oraz ogłaszając publicznie nowy system prowizji od sprzedaży zaledwie kilka dni po przedstawieniu dowodów Komisji.
Ponadto dom Christie’s ciągle współpracował z Komisją, a nie ustalono, żeby przymuszał Sotheby’s do uczestnictwa w kartelu ani żeby odgrywał wobec Sotheby’s rolę decydującą.
(23) Komisja uważa, że w związku z powyższym dom aukcyjny Christie’s spełnia odpowiednie warunki określone w sekcji B obwieszczenia o łagodzeniu kar.
Poważne zmniejszenie wymiaru grzywny ("Sekcja D")
(24) Komisja zaznacza, że dom aukcyjny Sotheby’s w pełni współpracował z nią w toku dochodzenia, dostarczając jej informacji i dowodów, które w istotny sposób przyczyniły się do ustalenia istnienia naruszenia.
Ponadto dom Sotheby’s nie kwestionował w istotny sposób faktów, na których Komisja oparła swoje zarzuty, oraz potwierdził istnienie szeregu elementów naruszenia opisanych przez Komisję w niniejszej decyzji.
(25) W związku z powyższym Sotheby’s spełnia warunki pierwszego i drugiego paragrafu sekcji D obwieszczenia.
Decyzja dotycząca zastosowania obwieszczenia o łagodzeniu kar
(26) Uwzględniając charakter ich współpracy oraz warunki określone w obwieszczeniu o łagodzeniu kar, Komisja postanawia o następującym ograniczeniu wymiaru grzywien nałożonych na adresatów niniejszej decyzji:
- Christie’s: o 100 %,
- Sotheby’s: o 40 %.
5.
Decyzja
(27) Nakłada się następujące grzywny:
- Christie’s International plc: 0 mln EUR
- Sotheby’s Holdings Inc.: 20,4 mln EUR
(28) Wymienione przedsiębiorstwa zobowiązane są niezwłocznie przerwać naruszenie przepisów, o ile nie uczyniły tego do tej pory, a także powstrzymać się od ponownego podejmowania czynów lub zachowań, takich jak stwierdzone w tej sprawie naruszenie przepisów oraz od przyjęcia środków o równoważnych celach lub skutkach.
[1] Dz.U. 13 z 21.2.1962, str. 204/62. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1216/1999 (Dz.U. L 148 z 15.6.1999, str. 5).
[2] Skala ruchoma oznacza, że procentowa wysokość prowizji pobieranej od sprzedającego zmienia się na określonych progach.
W praktyce im wyższa cena uzyskana za towar, tym niższa procentowa wysokość prowizji pobieranej od sprzedającego.
[3] Obwieszczenie Komisji w sprawie nienakładania lub ograniczenia wysokości grzywien w sprawach karteli (Dz.U. C 207 z 18.7.1996, str. 4).
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 2005 r.
zmieniająca dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r. w zakresie niektórych zakładów w sektorach rybnym, mięsnym i mleczarskim w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2813)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/591/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowacji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej [1], w szczególności jego załącznik XII, rozdział 6, sekcja B, podsekcja I, pkt 1, lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polsce przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/458/WE [2], 2004/471/WE [3], 2004/474/WE [4] i 2005/271/WE [5].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych władz w Polsce, kolejne cztery zakłady w sektorach rybnym, mięsnym i mleczarskim zakończyły proces modernizacji i spełniają wszystkie wymogi prawa wspólnotowego.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(5) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakłady wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji skreśla się z dodatku B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/592/WPZiB
z dnia 29 lipca 2005 r.
wdrażająca wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB [1], w szczególności jego art. 6, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We wspólnym stanowisku 2004/161/WPZiB Rada przyjęła środki, między innymi, w celu nie dopuszczenia do wjazdu na terytoria Państw Członkowskich lub przejazdu przez ich terytoria osób, które angażują się w działania poważnie naruszające zasady demokracji, przestrzeganie praw człowieka oraz zasadę państwa prawnego w Zimbabwe, jak również w celu zamrożenia ich środków finansowych i zasobów gospodarczych.
(2) W dniu 13 czerwca 2005 r. Rada przyjęła decyzję Rady 2005/444/WPZiB [2] wdrażającą wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe w następstwie zmian rządowych.
(3) Wykaz osób, podlegających środkom ograniczającym załączony do wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB powinien zostać uaktualniony w celu uwzględnienia osób odpowiedzialnych za mające obecnie miejsce przypadki łamania praw człowieka znane pod nazwą "operacja Murambatsvina" (bezprawne niszczenie domów i wysiedlenia).
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wykaz osób znajdujący się w Załączniku do wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB zastępuje się wykazem stanowiącym Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2005/593/WPZiB
z dnia 18 lipca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącej udziału Republiki Chile w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/570/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1].
(2) Artykuł 11 ust. 3 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe ustalenia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) Po otrzymaniu upoważnienia od Rady w dniu 13 września 2004 r. Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie udziału Republiki Chile w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA). (4) Umowa powinna zostać zatwierdzona, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 29 lipca 2005 r.
o powołaniu czterech członków Zarządu Europejskiej Agencji Leków (EMEA)
(2005/594/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków [1], w szczególności jego art. 65 ust. 1 oraz art. 65 ust. 4,
uwzględniając listę kandydatów opracowaną przez Komisję w dniu 25 lutego 2005 r.,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pani Mary Geraldine BAKER, urodzona w Londynie (Zjednoczone Królestwo) dnia 27 października 1936 r.,
Decyzja Komisji
z dnia 2 sierpnia 2005 r.
uznająca system identyfikacji i rejestracji owiec w Irlandii zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2911)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/597/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. d), a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
System identyfikacji i rejestracji owiec, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004, wprowadzony przez Irlandię, zostaje niniejszym uznany za w pełni funkcjonujący od dnia 9 lipca 2005 r. Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów, które mają być ustanowione zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 21/2004, właściwe władze przeprowadzają co roku kontrole na miejscu w celu sprawdzenia przestrzegania przez hodowców wymogów w zakresie identyfikacji i rejestracji owiec.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Irlandii.
Decyzja Komisji
z dnia 2 sierpnia 2005 r.
zakazująca wprowadzania do obrotu produktów otrzymanych ze sztuk bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. do jakichkolwiek celów i zwalniająca takie zwierzęta z niektórych środków kontroli i zwalczania ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2916)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/598/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1 akapit piąty, art. 13 ust. 3, art. 16 ust. 7 i art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Panel Naukowy ds. Zagrożeń Biologicznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) stwierdził w swojej opinii z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie naukowego uzasadnienia propozycji wprowadzenia zmian w obowiązującym w Zjednoczonym Królestwie schemacie wywozu opartym na datach urodzin (DBES) oraz w przepisie dotyczącym uboju zwierząt w wieku powyżej 30 miesięcy (OTM), że bydło urodzone lub hodowane w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. nie powinno być wprowadzane do łańcuchów żywnościowych i paszowych ze względu na zwiększone występowanie gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) w tej grupie.
W odniesieniu do bydła urodzonego po tej dacie opinia stwierdza, że zagrożenie, jakie stwarza BSE dla konsumentów, jest porównywalne z zagrożeniem w innych Państwach Członkowskich.
Od dnia 1 sierpnia 1996 r. w Zjednoczonym Królestwie obowiązywał zakaz stosowania wszelkiej mączki mięsno-kostnej ze ssaków do żywienia zwierząt gospodarskich.
(2) W tych okolicznościach należy zakazać wprowadzania do obrotu wszelkich produktów zawierających lub składających się z materiałów otrzymanych ze sztuk bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. oraz zapewnić, że materiały te zostaną zniszczone w celu uniknięcia niebezpieczeństwa przeniesienia pasażowalnej encefalopatii gąbczastej (TSE) na ludzi lub zwierzęta.
(3) Zgodnie z naukową opinią stwierdzającą, że skóry nie stanowią zagrożenia, nie powinny zostać ustanowione żadne warunki w odniesieniu do handlu nimi.
Powinno zatem być możliwe wykorzystanie skór tych zwierząt do produkcji artykułów skórzanych.
(4) Wprowadzanie do obrotu skór powinno spełniać wymagania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] i rozporządzenia Komisji (WE) nr 878/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustalającego środki przejściowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 dla niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego sklasyfikowanych jako surowce kategorii 1 i 2 i przeznaczonych do celów technicznych [3]. Ponieważ zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do mleka i produktów mlecznych nie mają zastosowania żadne ograniczenia, mleko i produkty mleczne powinny także zostać wyłączone z zakazu wprowadzania do obrotu.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1326/2001 z dnia 29 czerwca 2001 r. ustanawiające środki przejściowe, umożliwiające przejście do przepisów rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych oraz zmieniające załączniki VII i XI do tego rozporządzenia [4] wstrzymało, jako środek przejściowy, wprowadzanie niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 999/2001, w szczególności środków związanych z wprowadzaniem do obrotu produktów ustanowionych w jego art. 16. W tych okolicznościach zakaz wprowadzania do obrotu produktów otrzymanych ze sztuk bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. powinien zostać przyjęty jako środek przejściowy do czasu przyjęcia i wejścia w życie decyzji określającej status Zjednoczonego Królestwa pod względem BSE.
(6) Artykuły 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 ustanawiają przepisy dotyczące środków, które mają być stosowane w przypadku podejrzenia i potwierdzenia obecności TSE.
Artykuł 13 stanowi, że Państwa Członkowskie, które wprowadziły program zastępczy zapewniający poziom zabezpieczenia równoważny z ograniczeniem przemieszczania się i środkami zabijania i niszczenia stad określonymi w tych artykułach, mogą w drodze odstępstwa stosować te równoważne środki, pod warunkiem że zostały one zatwierdzone zgodnie z procedurą komitologii.
(7) Dnia 24 maja 2001 r. Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o uznanie stosowanych przez nie środków jako równoważnych z ograniczeniami przemieszczania się i uboju stad wymaganych w art. 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(8) Dnia 11 stycznia 2002 r. Naukowy Komitet Sterujący (SSC) przyjął opinię w sprawie dodatkowej ochrony, jaką w obecnych warunkach zapewniają różne programy uboju w Zjednoczonym Królestwie i Niemczech.
SSC uznał, że środki stosowane w Zjednoczonym Królestwie, a mianowicie całkowity zakaz paszowy, realizacja programu niszczenia bydła w wieku powyżej 30 miesięcy (OTMS) i zakaz wykorzystywania materiałów szczególnego ryzyka, zapewniają, pod warunkiem że są skutecznie wprowadzone, poziom bezpieczeństwa, którego nie poprawi w znaczącym stopniu zabijanie i niszczenie zagrożonych zwierząt zgodnie z wymaganiami art. 13 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(9) Ponieważ do obrotu nie mogą być wprowadzane żadne produkty inne niż mleko i produkty mleczne oraz skóry przygotowane wyłącznie do produkcji artykułów skórzanych, otrzymane ze sztuk bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r., program przewidujący niszczenie tych zwierząt na koniec okresu produkcyjnego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 należy uznać za zapewniający ochronę równoważną ze środkami ustanowionymi w art. 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 999/2001, na podstawie opinii SSC z dnia 11 stycznia 2002 r. W odniesieniu do zagrożonych zwierząt urodzonych po dniu 31 lipca 1996 r. powinny w dalszym ciągu mieć zastosowanie środki zwalczania ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001.
(10) Należy zatem, równolegle z zakazem wprowadzania do obrotu, zwolnić Zjednoczone Królestwo z większości wymagań dotyczących kontroli i zwalczania ustanowionych w art. 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do zwierząt urodzonych lub hodowanych w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do obrotu nie są wprowadzane żadne produkty zawierające lub składające się z materiałów innych niż mleko, otrzymanych ze sztuk bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r.
2.
W przypadku śmierci bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. wszystkie części jego ciała są usuwane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002.
3. Nie uchybiając przepisom ust. 1 i 2, skóry zwierząt w nich określonych mogą być wykorzystywane do produkcji artykułów skórzanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 oraz art. 4 ust. 1 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 878/2004.
Artykuł 2
1.
W przypadku podejrzenia obecności pasażowalnej encefalopatii gąbczastej (TSE) lub jej urzędowego potwierdzenia u bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. zwalnia się Zjednoczone Królestwo z wprowadzenia obowiązku:
a) poddania pozostałego bydła z tego gospodarstwa oprócz bydła urodzonego w ciągu 12 miesięcy po dniu 1 sierpnia 1996 r. urzędowemu ograniczeniu przemieszczania się do czasu poznania wyników badań klinicznych i epidemiologicznych zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
b) identyfikacji i zniszczenia innych zwierząt poza potwierdzonym przypadkiem zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 i załącznikiem VII do tego rozporządzenia dotyczącym potwierdzonych przypadków.
2.
Jednakże następujące zwierzęta są identyfikowane, zabijane i niszczone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001:
a) potomstwo samicy, u której potwierdzono chorobę, urodzone w ciągu dwóch lat przed lub po wystąpieniu klinicznych objawów choroby;
b) zwierzęta w tym samym stadzie urodzone po dniu 31 lipca 1996 r., w przypadku gdy chorobę potwierdzono u zwierzęcia urodzonego w ciągu 12 miesięcy przed dniem 1 sierpnia 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 21 czerwca 2005 r.
dotycząca podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy zmieniającej Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.
(2005/599/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 27 kwietnia 2004 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z państwami AKP w celu uzgodnienia zmian w Umowie o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.
[1](zwanej dalej "Umową z Kotonu"). Negocjacje zakończyły się w lutym 2005 r.
(2) Umowa o zmieniająca Umowę z Kotonu powinna zostać w związku z tym podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy, podpisanie Umowy zmieniającej Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., wraz z załączonymi do Aktu Końcowego deklaracjami sporządzonymi jednostronnie przez Wspólnotę lub wspólnie z innymi Stronami. Teksty Umowy oraz Aktu Końcowego są załączone do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2005 r.
w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnienia Państw Członkowskich
(2005/600/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 128 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
uwzględniając opinię Komitetu ds. Zatrudnienia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 Traktatu o Unii Europejskiej określa jako cel Unii, między innymi, popieranie postępu gospodarczego i społecznego oraz wysokiego poziomu zatrudnienia.
Artykuł 125 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi, że Państwa Członkowskie i Wspólnota działają w celu wypracowania skoordynowanej strategii zatrudnienia, w szczególności w celu wsparcia siły roboczej wykwalifikowanej, przeszkolonej i zdolnej do dostosowania się, jak również rynków pracy reagujących na zmiany gospodarcze.
(2) Na szczycie w Lizbonie w marcu 2000 r. Rada Europejska zapoczątkowała realizację strategii zmierzającej do osiągnięcia stałego wzrostu gospodarczego, większej liczby i lepszych miejsc pracy oraz większej spójności społecznej, określając długoterminowe cele w dziedzinie zatrudnienia, jednak po upływie pięciu lat cele tej strategii pozostają dalekie od ich osiągnięcia.
(3) Przedstawienie wytycznych w sprawie zatrudnienia oraz ogólnych wytycznych polityki gospodarczej w formie zintegrowanego pakietu przyczyni się do ponownego ukierunkowania Strategii lizbońskiej na wzrost i zatrudnienie.
Wiodącą rolę w realizacji celów Strategii lizbońskiej w zakresie zatrudnienia odgrywa Europejska strategia zatrudnienia.
Wzmocnienie spójności społecznej również stanowi kluczowy element dla osiągnięcia sukcesu Strategii lizbońskiej.
I odwrotnie, zgodnie z brzmieniem Agendy społecznej, sukces Europejskiej strategii zatrudnienia przyczyni się do osiągnięcia większej spójności społecznej.
(4) Zgodnie z konkluzjami wiosennego szczytu Rady, który odbył się w dniach 22 i 23 marca 2005 r., Unia musi mobilizować wszystkie odpowiednie zasoby krajowe i wspólnotowe – łącznie z polityką spójności – w trzech wymiarach Strategii lizbońskiej (ekonomicznym, społecznym i środowiskowym), aby lepiej wykorzystać ich synergie w ogólnym kontekście trwałego rozwoju.
(5) Cele dotyczące pełnego zatrudnienia, jakości zatrudnienia, wydajności pracy i spójności społecznej muszą znaleźć odzwierciedlenie w wyraźnych priorytetach, którymi są: przyciąganie na rynek pracy i zatrzymywanie na nim większej liczby osób, zwiększanie podaży pracy oraz modernizacja systemów opieki społecznej; zwiększanie zdolności dostosowania pracowników i przedsiębiorstw; oraz zwiększanie inwestycji w kapitał ludzki poprzez lepszą edukację i poprawę umiejętności.
(6) Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny być poddawane pełnemu przeglądowi raz na trzy lata, a w międzyczasie, do 2008 r., ich aktualizacja powinna pozostać ściśle ograniczona.
(7) Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet Ochrony Socjalnej opracowały wspólną opinię dotyczącą "Wzrostu i zatrudnienia – zintegrowanych wytycznych na lata 2005–2008".
(8) Zalecenie Rady z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wykonania polityk zatrudnienia Państw Członkowskich [3] zachowuje ważność jako podstawa odniesienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się przedstawione w Załączniku wytyczne dla polityk zatrudnienia Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Wytyczne są uwzględniane w politykach zatrudnienia Państw Członkowskich, które są przedstawiane w krajowych programach reform.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2929)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/603/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 3 lit. c) i art. 19 akapit 3,
mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym ustala strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których Państwa Członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w odniesieniu do choroby niebieskiego języka.
(3) Dnia 7 czerwca 2005 r. Włochy przedstawiły Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt sprawozdanie, z którego wynikało, że na podstawie obowiązującego we Włoszech systemu nadzoru nie wykazano występowania wirusa w prowincji Masa Carrara, w Toskanii, przez okres ponad dwóch lat.
(4) Prowincja ta powinna być zatem uznana za wolną od choroby niebieskiego języka oraz, na podstawie uzasadnionego wniosku przedłożonego przez Włochy, usunięta z wykazu włoskich prowincji wymienionych w części "Strefa B", znajdującej się w załączniku I do decyzji 2005/393/WE.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2005/393/WE, w części dotyczącej Strefy B, w wierszu odnoszącym się do Toskanii, usuwa się prowincję "Massa Carrara".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych włoskich regionów za wolne od brucelozy (B. melitensis) oraz decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do uznania niektórych włoskich prowincji za wolne od brucelozy bydła i regionu Piemont za wolny od enzootycznej białaczki bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2932)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/604/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej załącznik A część II pkt 7 i załącznik D część I lit.
E,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [2], w szczególności jej załącznik A rozdział 1 pkt II,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/52/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. stwierdzająca stosowanie się Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznająca im status oficjalnie wolnych od choroby [3] wymienia regiony Państw Członkowskich uznane za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) zgodnie z dyrektywą 91/68/EWG.
(2) W regionach Marche i Piemont przynajmniej 99,8 % gospodarstw hodowli owiec lub kóz posiada status oficjalnie wolnych od brucelozy.
Ponadto, wyżej wymienione regiony zobowiązały się przestrzegać niektórych innych warunków określonych w dyrektywie 91/68/EWG dotyczących przeprowadzania kontroli wyrywkowych po uznaniu danych prowincji za wolne od brucelozy.
(3) Regiony Marche i Piemont należy zatem uznać za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) w odniesieniu do gospodarstw hodowli owiec lub kóz.
(4) Wykazy regionów Państw Członkowskich uznanych za wolne od gruźlicy bydła, brucelozy bydła i enzootycznej białaczki bydła są wyszczególnione w decyzji Komisji 2003/467/WE z dnia 23 czerwca 2003 r. przyznającej status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich [4].
(5) Władze Włoch przedłożyły Komisji dokumentację wskazującą na zgodność z odpowiednimi warunkami przewidzianymi w dyrektywie 64/432/EWG w odniesieniu do prowincji Alessandria, Asti, Biella, Novara, Verbania i Vercelli w regionie Piemont w celu uznania tych prowincji za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.
(6) Władze Włoch przedłożyły Komisji również dokumentację wskazującą na zgodność z odpowiednimi warunkami przewidzianymi w dyrektywie 64/432/EWG w odniesieniu do regionu Piemont w celu uznania tego regionu za oficjalnie wolny od enzootycznej białaczki bydła.
(7) Na podstawie oceny dokumentacji przedłożonej przez władze Włoch, prowincje Alessandria, Asti, Biella, Novara, Verbania i Vercelli w regionie Piemont należy uznać za oficjalnie wolne od brucelozy bydła, a region Piemont za oficjalnie wolny od enzootycznej białaczki bydła.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 93/52/WE i 2003/467/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 93/52/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W załącznikach II i III do decyzji 2003/467/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji uznająca, że środki zgłoszone przez: Republika Słowacka w ramach procedury przejściowej ustanowionej w załączniku IV.3 do Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu
(2005/C 137/05)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
Data przyjęcia decyzji: 19.5.2004
Państwo Członkowskie: Republika Słowacka
Nr pomocy: SK 75/2003
Tytuł: Slovenská Sporiteľňa, a.s.
Cel: Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje: Decyzja Komisji uznająca, że środki na rzecz Slovenská Sporiteľňa, a.s., zgłoszone przez Republikę Słowacką w ramach tymczasowego mechanizmu na mocy załącznika IV.3 do Aktu Przystąpienia nie mają zastosowania po przystąpieniu.
Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:
http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/
Data przyjęcia decyzji: 14.7.2004
Państwo Członkowskie: Republika Słowacka
Nr pomocy: SK 4/04
Tytuł: OTP Banka Slovensko, a.s.
Cel: Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje: Decyzja Komisji stwierdzająca, że środki na rzecz OTP Banka Slovensko, a.s., notyfikowane przez Republikę Słowacką w ramach mechanizmu tymczasowego określonego w załączniku IV.3 do Aktu Przystąpienia nie mogą być stosowane po przystąpieniu.
Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:
http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji uznająca, że środki zgłoszone przez: Republikę Czeską w ramach procedury przejściowej ustanowionej w załączniku IV.3 do Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu.
(2005/C 137/06)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
Data przyjęcia decyzji: 14.7.2004
Państwo Członkowskie: Republika Czeska
Nr pomocy: CZ 46/2003
Tytuł: Investiční a poštovní banka, a.s.
(IPB)/Československá obchodní banka, a.s.
(ČSOB)
Cel: pomoc w sektorze bankowości
Inne informacje: decyzja Komisji stwierdzająca, że środki pomocy na rzecz IPB /ČSOB notyfikowane przez Republikę Czeską w ramach mechanizmu tymczasowego zgodnie z załącznikiem IV.3 Aktu Przystąpienia nie mogą być stosowane po przystąpieniu.
Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:
http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/
Data przyjęcia decyzji: 3.3.2004
Państwo Członkowskie: Republika Czeska
Nr pomocy: CZ 51/2003
Tytuł: Pragobanka, a.s.
Cel: Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje: Decyzja Komisji uznająca, że środki na rzecz Pragobanka, a.s., zgłoszone przez Republikę Czeską w ramach tymczasowego mechanizmu na mocy załącznika IV.3, Aktu Przystąpienia nie mają zastosowania po przystąpieniu.
Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:
http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/
Data przyjęcia decyzji: 3.3.2004
Państwo Członkowskie: Republika Czeska
Nr pomocy: CZ 56/003
Tytuł: Coop Banka, a.s.
Cel: Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje: Decyzja Komisji uznająca, że środki na rzecz Coop Banka, a.s., zgłoszone przez Republikę Czeską w ramach tymczasowego mechanizmu na mocy załącznika IV.3 Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu.
Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:
http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/
Data przyjęcia decyzji: 19.5.2004
Państwo Członkowskie: Republika Czeska
Nr programu pomocy: CZ 80/2004
Nazwa: První Městská Banka, a.s.
Cel: Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje: Decyzja Komisji stwierdzająca, że środek na rzecz První Městská Banka, a.s., notyfikowany przez Republikę Czeską zgodnie z załącznikiem IV.3 do Aktu Przystąpienia w ramach mechanizmu tymczasowego nie ma zastosowania po przystąpieniu.
Autentyczny(-e) tekst(-y) decyzji, po usunięciu wszelkich informacji poufnych, znajduje(-ą) się na stronie:
http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 4 sierpnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych, po wywozie czasowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2933)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/605/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 19 pkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w załączniku II do decyzji Komisji 93/195/EWG [2] ponowny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym jest ograniczony do koni przebywających przez okres krótszy niż 30 dni w jednym z państw trzecich umieszczonych w tej samej grupie w załączniku I do tej decyzji.
(2) Biorąc pod uwagę stopień nadzoru weterynaryjnego oraz fakt, że omawiane konie są oddzielone od zwierząt o gorszym stanie zdrowia, maksymalny okres wywozu czasowego należy przedłużyć do okresu krótszego niż 90 dni, a ponadto należy odpowiednio określić warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla powrotnego wwozu zarejestrowanych koni po wywozie czasowym w celu uczestnictwa w wyścigach konnych, zawodach lub wydarzeniach kulturalnych o szczególnym charakterze, które odbywają się w Kanadzie lub Stanach Zjednoczonych Ameryki.
(3) W roku 2005 w Stanach Zjednoczonych Ameryki odbędą się pokazy Hiszpańskiej Szkoły Jazdy z Wiednia upamiętniające sześćdziesiątą rocznicę uratowania przez generała George’a Pattona austriackich lipicanerów pod koniec drugiej wojny światowej.
Pokazy te należy uznać za imprezę jeździecką o szczególnym charakterze, która kwalifikuje się do wystąpienia o specjalne warunki powrotnego wwozu.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 93/195/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
2) załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
dotycząca rozpoczęcia działalności przez Regionalny Komitet Doradczy ds. Zasobów Pelagicznych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa
(2005/606/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/585/WE z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiającą Regionalne Komitety Doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
uwzględniając zalecenie złożone dnia 19 maja 2005 r. przez Niderlandy w imieniu Danii, Niemiec, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Niderlandów, Polski, Portugalii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2] i decyzja 2004/585/WE stanowią ramy dla utworzenia i działalności Regionalnych Komitetów Doradczych.
(2) Artykuł 2 decyzji 2004/585/WE ustanawia Regionalny Komitet Doradczy obejmujący zasoby pelagiczne (błękitek, makrela, ostrobok, śledź) na wszystkich obszarach Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) [3] z wyłączeniem Morza Bałtyckiego.
(3) Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2004/585/WE, przedstawiciele sektora rybołówstwa i pozostałych grup interesów przedłożyły Danii, Niemcom, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Niderlandom, Polsce, Portugalii, Szwecji i Zjednoczonemu Królestwu wniosek dotyczący działalności tego Regionalnego Komitetu Doradczego.
(4) Zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 decyzji 2004/585/WE zainteresowane Państwa Członkowskie zdecydowały, czy wniosek dotyczący Regionalnego Komitetu Doradczego ds. Zasobów Pelagicznych jest zgodny z przepisami ustanowionymi w tej decyzji.
Dnia 19 maja 2005 r. zainteresowane Państwa Członkowskie przekazały Komisji zalecenie dotyczące tego Regionalnego Komitetu Doradczego.
(5) Komisja oceniła złożony przez zainteresowane strony wniosek oraz zalecenie w świetle decyzji 2004/585/WE oraz celów i zasad Wspólnej Polityki Rybołówstwa i uznaje, że Regionalny Komitet Doradczy Morza Północnego może rozpocząć działalność,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Regionalny Komitet Doradczy ds. Zasobów Pelagicznych, ustanowiony na mocy art. 2 ust. 1 lit. f) decyzji 2004/585/WE, rozpoczyna działalność począwszy od dnia 16 sierpnia 2005 r.
Decyzja Komisji
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
w sprawie finansowania wydatków na nośniki informacji i działania komunikacyjne w dziedzinie zdrowia i dobrostanu zwierząt w 2005 r.
(2005/607/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 17, 37 i 37a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/292/WE z dnia 30 marca 2004 r. [2] w sprawie wprowadzenia zintegrowanego systemu Traces nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek uczestnictwa w systemie Traces od dnia 31 grudnia 2004 r.
W związku ze zmianami wprowadzonymi do odpowiednich przepisów weterynaryjnych należy przewidzieć wydatki niezbędne do aktualizacji systemu.
Ze względu na wymogi techniczne związane z dostępnością i stabilnością środowiska wytwarzania systemu Traces oraz na wymogi bezpieczeństwa, należy zakupić sprzęt informatyczny i utworzyć dwa zespoły zajmujące się monitoringiem i konserwacją wyłącznie w zakresie tego systemu.
Codzienne korzystanie z systemu wymaga również odpowiedniej bazy logistycznej.
(2) Decyzją Komisji 2005/176/WE z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie ustanowienia skodyfikowanej formy i kodów zgłaszania chorób zwierząt zgodnie z dyrektywą Rady 82/894/EWG [3] z dnia 21 grudnia 1982 r. należy udoskonalić system zgłaszania ustanowiony na podstawie dyrektywy 82/894/EWG w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [4] w taki sposób, by był on lepiej dostosowany i bardziej przyjazny dla użytkownika, poprzez zakup interfejsu kartograficznego.
(3) W ramach wdrażania polityki informacyjnej w zakresie ochrony zwierząt należy przyjąć odpowiednie środki, mające na celu stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005. dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 [5].
Konieczne jest przede wszystkim przeprowadzenie badań nad użyciem technologii nawigacji satelitarnej oraz nad opracowaniem systemu informacji, zgodnego z istniejącymi systemami, w szczególności z systemem Traces.
(4) Polityka informacyjna z zakresu ochrony zwierząt wymaga również rozpowszechniania informacji, dotyczących rozwoju techniki i nauki w tej dziedzinie oraz przeprowadzenia badań na temat stosunku konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Traces
W odniesieniu do konserwacji i aktualizacji systemu Traces, ustanowionego decyzją 2004/292/WE, dozwolone są następujące kwoty i cele:
- 500000 EUR na zakup sprzętu i wsparcia technicznego, niezbędnych dla dostępności i bezpieczeństwa systemu,
- 300000 EUR na zakup bazy logistycznej potrzebnej w ramach pomocy dla użytkowników systemu,
- 200000 EUR na zakup wsparcia związanego z konserwacją, niezbędnego do dostosowania systemu do zmian w zakresie prawa i postępu techniki.
Artykuł 2
System zgłaszania chorób zwierząt
W odniesieniu do konserwacji systemu zgłaszania, ustanowionego decyzją 2005/176/WE, oraz zakupu oprogramowania kartograficznego, dozwolone są wydatki w wysokości 115000 EUR.
Artykuł 3
Informacje w zakresie dobrostanu zwierząt
1.
Kwota w wysokości 450000 EUR jest dozwolona na następujące działania w zakresie dobrostanu zwierząt:
- badanie mające na celu określenie specyfikacji systemu nawigacji przewidzianego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1/2005, rozdział VI pkt. 4;
- badanie mające na celu rozwój technologii informacyjnych i komunikacyjnych, związanych ze sprzętem nawigacji satelitarnej, umożliwiające zwiększenie wydajności urzędowych kontroli w tej dziedzinie.
2.
W odniesieniu do przeprowadzenia badania typu "Eurobarometr", dotyczącego stosunku konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych, dozwolone są wydatki w wysokości 250000 EUR.
3.
W odniesieniu do opublikowania przez Komisję informacji, dotyczących wspólnotowego prawodawstwa z zakresu ochrony zwierząt, dozwolone są wydatki w wysokości 145000 EUR.
Artykuł 4
Finansowania środków przewidzianych w art. 1, 2 i 3 oraz wyboru wykonawców dokonuje się na podstawie istniejącej umowy ramowej.
Decyzja Komisji
z dnia 8 sierpnia 2005 r.
w sprawie wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu z kukurydzy (Zea Mays L., linia MON 863) genetycznie zmodyfikowanej w celu uzyskania odporności na kukurydzianą stonkę korzeniową
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2950)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/608/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 akapit pierwszy,
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2001/18/WE wprowadzanie do obrotu produktu zawierającego lub złożonego z genetycznie zmodyfikowanego organizmu lub połączenia genetycznie zmodyfikowanych organizmów wymaga uzyskania pisemnego zezwolenia właściwych władz Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w wymienionej dyrektywie.
(2) Monsanto SA złożyło właściwym władzom Niemiec zgłoszenie dotyczące wprowadzenia do obrotu dwóch genetycznie zmodyfikowanych produktów z kukurydzy (Zea mays L., linia MON 863 i hybryda MON 863 × MON 810).
(3) Zgłoszenie obejmuje przywóz i stosowanie jak w przypadku wszelkich innych ziaren kukurydzy, włącznie ze stosowaniem jako pasza, ale nie w charakterze żywności, z wyjątkiem uprawy we Wspólnocie odmian pochodzących ze zdarzenia transformacyjnego MON 863 i hybrydy MON 863 × MON 810.
(4) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE właściwe władze Niemiec sporządziły sprawozdanie z oceny, które zostało przedłożone Komisji i właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
W sprawozdaniu z oceny stwierdzono, że dotychczas nie ma powodów stanowiących podstawę do wstrzymania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu kukurydzy MON 863 oraz kukurydzy MON 863 × MON 810, jeśli spełnione są szczególne warunki.
(5) Właściwe władze innych Państw Członkowskich zgłosiły sprzeciw wobec wprowadzenia produktu do obrotu.
(6) Dnia 2 kwietnia 2004 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przyjął zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [2], opinię, w której stwierdził na podstawie wszystkich przedłożonych danych, że biorąc pod uwagę planowane stosowanie produktu, Zea mays L. linii MON 863 nie powinna mieć negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził również, że zakres planu monitorowania przedłożonego przez wnioskodawcę jest zgodny z planowanym stosowaniem kukurydzy MON 863.
(7) Odnośnie do hybrydy MON 863 × MON 810 Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, że z naukowego punktu widzenia do uzasadnienia oceny bezpieczeństwa hybrydy MON 863 × MON 810 można użyć danych pojedynczych linii MON 863 i MON 810. Jednakże, w związku z potrzebą uzyskania danych potwierdzających ocenę bezpieczeństwa samej hybrydy EFSA postanowił złożyć wniosek o przeprowadzenie 90-dniowego subchronicznego badania szczurów z hybrydą kukurydzy w celu dokonania ostatecznej oceny bezpieczeństwa produktu.
Dokonano zatem jedynie oceny bezpieczeństwa kukurydzy linii MON 863.
(8) Po zbadaniu każdego ze sprzeciwów zgłoszonych w świetle dyrektywy 2001/18/WE i informacji przedłożonych w zgłoszeniu oraz opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdzono, że nie ma powodów, aby przypuszczać, że wprowadzenie do obrotu Zea mays L. linii MON 863 mogłoby mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.
(9) Do celów rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE [3] i rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. w sprawie ustanowienia systemu opracowywania i przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów dla organizmów genetycznie zmodyfikowanych [4], kukurydzy MON 863 należy przypisać niepowtarzalny identyfikator.
(10) Zgodnie z progami ustanowionymi na mocy dyrektywy 2001/18/WE i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [5], przypadkowe lub nieuniknione technicznie występowanie śladów organizmów genetycznie zmodyfikowanych w produktach jest zwolnione z wymogów śledzenia i etykietowania.
(11) W świetle opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie zachodzi konieczność ustanawiania specjalnych warunków dla planowanego stosowania produktu dotyczących obchodzenia się z nim i jego pakowania oraz ochrony określonych ekosystemów, środowisk lub regionów geograficznych.
(12) Przed wprowadzeniem produktu do obrotu należy podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia etykietowania i możliwości śledzenia na wszystkich etapach wprowadzania produktu do obrotu, w tym weryfikację przy zastosowaniu odpowiednich zatwierdzonych metod wykrywania.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE i w związku z tym Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący tych środków. Ponieważ w momencie upływu okresu, o którym mowa w art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, Rada nie przyjęła proponowanych środków, ani nie wyraziła sprzeciwu wobec nich, zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6], środki powinny zostać przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwolenie
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawnych Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 258/97 i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, właściwe władze Niemiec udzielą pisemnego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu, zgodnie z niniejszą decyzją, produktu określonego w art. 2, zgłoszonego przez Monsanto Europe SA (nr referencyjny C/DE/02/9).
Zgodnie z art. 19 ust. 3 dyrektywy 2001/18/WE zezwolenie wyraźnie określa i przedstawia w art. 3 i 4 warunki, jakim podlega.
Artykuł 2
Produkt
1.
Organizmem genetycznie zmodyfikowanym, który ma być wprowadzony do obrotu jako produkt lub w składzie produktów, zwanym dalej "produktem", jest ziarno kukurydzy (Zea mays L.), odporne na kukurydzianą stonkę korzeniową (Diabrotica spp.), otrzymywane z linii komórek AT824 hodowli Zea mays (uzyskiwanych z niedojrzałych zarodków linii kukurydzy AT), do którego wprowadzono za pomocą technologii przyspieszania cząsteczek fragment restrykcyjny MluI DNA wyodrębniony z plazmidu PV-ZMIR13.
Produkt zawiera następujący DNA w dwóch kasetach:
a) Kaseta 1:
Zmodyfikowany gen cry3Bb1 otrzymywany z Bacillus thuringiensis, podgatunek kumamotoensis, kodujący odporność na kukurydzianą stonkę korzeniową Diabrotica spp. pod kontrolą promotora 4AS1 wirusa mozaiki kalafiora, wzmacniacza translacji wtCAB z pszenicy (Triticum aestivum), wzmacniacza transkrypcji ract1 intronu genu aktyny 1 z ryżu (Oryza sativa) i terminatora tahsp 17 3’ z pszenicy.
b) Kaseta 2:
Gen nptII z E. coli kodujący odporność na aminoglikozydy – kanamycynę i neomycynę – pod kontrolą promotora 35S wirusa mozaiki kalafiora i terminatora NOS 3’ z Agrobacterium tumefaciens oraz niefunkcjonalnego skróconego genu ble z E. coli.
2.
Zezwolenie obejmuje ziarna uzyskane z roślin potomnych poprzez krzyżowanie kukurydzy linii MON 863 z dowolną tradycyjnie uprawianą kukurydzą, jako produkt lub składnik produktu.
Artykuł 3
Warunki wprowadzenia do obrotu
Produkt może być wykorzystany do takich samych zastosowań, jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy i zastosowania jako żywność lub składnik żywności, i może być wprowadzony do obrotu, jeżeli spełnione zostały następujące warunki:
a) okres ważności zezwolenia wynosi 10 lat licząc od dnia, w którym zostało ono wydane;
b) niepowtarzalnym identyfikatorem produktu jest MON-ØØ863-5;
c) bez uszczerbku dla art. 25 dyrektywy 2001/18/WE posiadacz zezwolenia udostępnia każdorazowo na wniosek właściwych władz, służb inspekcyjnych Państw Członkowskich oraz laboratoriów kontrolnych Wspólnoty, dodatnie i ujemne kontrolne próbki produktu, materiał genetyczny lub materiały odniesienia;
d) bez uszczerbku dla szczególnych wymagań dotyczących etykietowania ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003, na etykiecie lub w dokumencie dołączonym do produktu zamieszczany jest zwrot "Produkt zawiera genetycznie zmodyfikowane organizmy" lub "Produkt zawiera genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 863", poza przypadkami, dla których prawodawstwo Wspólnoty ustala próg, poniżej którego informacja taka nie jest wymagana;
e) o ile produkt nie został zatwierdzony do wprowadzenia do obrotu do celów uprawy, na etykiecie lub w dokumencie dołączonym do produktu zamieszczany jest zwrot "nieprzeznaczony do uprawy".
Artykuł 4
Monitorowanie
1.
W okresie ważności zezwolenia posiadacz zezwolenia zapewnia wprowadzenie i wdrożenie zawartego w zgłoszeniu planu monitorowania w celu sprawdzenia, czy obchodzenie się z produktem lub jego stosowanie nie ma żadnego negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.
2.
Posiadacz zezwolenia bezpośrednio informuje przetwórców i użytkowników o bezpieczeństwie i ogólnej charakterystyce produktu oraz o warunkach monitorowania, w tym również o odpowiednich środkach zarządzania, jakie należy podjąć w razie przypadkowego rozsypania ziarna.
3.
Posiadacz zezwolenia składa Komisji oraz właściwym władzom Państw Członkowskich coroczne sprawozdania z wyników działań związanych z monitorowaniem.
4.
Bez uszczerbku dla art. 20 dyrektywy 2001/18/WE, posiadacz zezwolenia i/lub właściwe władze Państwa Członkowskiego, które otrzymały pierwotne zgłoszenie, dostosowuje – jeśli zachodzi taka konieczność oraz za zgodą Komisji i właściwych władz Państwa Członkowskiego, które otrzymały pierwotne zgłoszenie – zgłoszony plan monitorowania w oparciu o wyniki monitorowania.
5.
Posiadacz zezwolenia musi być w stanie dostarczyć Komisji i właściwym władzom Państw Członkowskich dowody na to, że:
a) sieci monitorowania określone w zawartym w zgłoszeniu planie monitorowania zbierają wszelkie niezbędne dane dotyczące monitorowania produktu i
b) członkowie wyżej wymienionych sieci zgodzili się udostępnić posiadaczowi zezwolenia wspomniane dane przed terminem przedłożenia Komisji i właściwym władzom Państw Członkowskich sprawozdania z monitorowania zgodnie z ust. 3.
Artykuł 5
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia obowiązywania decyzji Wspólnoty zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktu, o którym mowa w art. 1, w odniesieniu do zastosowań jako żywność lub składnik żywności w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 178/2002, i określającej metodę wykrywania produktu, zatwierdzoną przez laboratorium referencyjne Wspólnoty.
Artykuł 6
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 8 sierpnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/240/WE zatwierdzającą metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2985)
(Jedynie tekst w języku polskim jest autentyczny)
(2005/609/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2005/240/WE [2] zatwierdzono trzy metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Polsce.
(2) Rząd Polski skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie zmian w opisie dwóch przyrządów.
(3) Analiza tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia zmienionego opisu wspomnianych przyrządów.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/240/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2005/240/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) część 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2) Przyrząd jest wyposażony w sondę ultradźwiękową o częstotliwości 3,5 MHz (U-Systems).
Wyniki pomiarów są przetwarzane na szacunkową zawartość chudego mięsa za pomocą samego przyrządu Ultra-FOM.";
2) część 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2) Przyrząd jest wyposażony w 16 przetworników ultradźwiękowych o częstotliwości 2 MHz (GE Inspection Technologies).
Dane ultradźwiękowe powinny obejmować pomiary grubości słoniny i grubości mięśnia.
Wyniki pomiarów przetwarzane są na szacunkową zawartość chudego mięsa za pomocą komputera.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczpospolitej Polskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 9 sierpnia 2005 r.
ustanawiająca klasy odporności niektórych wyrobów budowlanych na działanie ognia
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2925)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/610/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 89/106/EWG uznaje, że aby uwzględnić różne poziomy zabezpieczeń prac budowlanych na szczeblach narodowym, regionalnym i lokalnym, konieczne może być ustanowienie, przez dokumenty interpretacyjne, klas odpowiadających odporności wyrobów w odniesieniu do każdego z wymogów zasadniczych.
Dokumenty takie opublikowano jako "Komunikat Komisji w sprawie dokumentów interpretacyjnych w odniesieniu do dyrektywy 89/106/EWG [2]".
(2) W zakresie zasadniczego wymogu bezpieczeństwa na wypadek pożaru dokument interpretacyjny nr 2 określa listę wzajemnie zależnych środków, które wspólnie definiują strategię bezpieczeństwa przeciwpożarowego, która ma być na różne sposoby rozwijana w Państwach Członkowskich.
(3) Jako jeden z takich środków określonych w dokumencie interpretacyjnym nr 2 identyfikuje się ograniczenie powstawania i rozprzestrzeniania się ognia i dymu na danym obszarze przez ograniczenie potencjalnych możliwości wyrobów budowlanych do przyczyniania się do pełnego rozniecenia ognia.
(4) Poziom takiego ograniczenia można wyrazić jedynie przez różne poziomy odporności wyrobów w różnych zastosowaniach użytkowych na działanie ognia.
(5) Jako rozwiązanie zharmonizowane przyjęto system klas na mocy decyzji Komisji 2000/147/WE [3] z dnia 8 lutego 2000 r. wykonującej dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia.
(6) W przypadku niektórych wyrobów budowlanych konieczne jest stosowanie klasyfikacji ustanowionej decyzją 2000/147/WE.
(7) Klasyfikacja podana w decyzji 2000/147/WE dobrze ustala odporność na działanie ognia wielu wyrobów i/lub materiałów budowlanych i jest dobrze znana jednostkom regulującym zagadnienia pożarowe w Państwach Członkowskich, co oznacza, że nie muszą one badać pod tym względem określonych cech odpornościowych.
(8) Gdzie to właściwe, wyroby rozpatrywano pod kątem ich zastosowania użytkowego.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku określa się wyroby i/lub materiały budowlane, które spełniają wszystkie wymagania w zakresie cechy odporności na działanie ognia ("reakcja na ogień"), bez konieczności dalszego badania.
Artykuł 2
W załączniku do niniejszej decyzji określa się konkretne klasy mające zastosowanie do różnych wyrobów i/lub materiałów budowlanych w ramach klasyfikacji dotyczącej reakcji na działanie ognia, przyjętej w decyzji 2000/147/WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 sierpnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 96/550/WE zatwierdzającą metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Finlandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2995)
(Jedynie teksty w językach fińskim i szwedzkim są autentyczne)
(2005/611/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 96/550/WE [2] zatwierdzono dwie metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Finlandii.
(2) Rząd Finlandii skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie stosowania nowych wzorów na obliczanie zawartości chudego mięsa w tuszach w ramach istniejących metod klasyfikacji oraz przedstawił szczegółowe informacje wymagane na mocy art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [3].
(3) Analiza tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki zatwierdzenia nowych wzorów.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 96/550/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 96/550/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) część 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zawartość chudego mięsa w tuszy oblicza się według następującego wzoru:
= 56,713 – 0,271 • X1 – 0,620 • X2 + 0,258 • X3
gdzie:
szacunkowa zawartość chudego mięsa w tuszy;
X1= grubość słoniny (włącznie ze skórą) w milimetrach zmierzona 8 centymetrów od linii środkowej tuszy za ostatnim żebrem od dołu;
X2= grubość słoniny (włącznie ze skórą) w milimetrach zmierzona 6 centymetrów od linii środkowej tuszy pomiędzy trzecim i czwartym żebrem od dołu;
X3= grubość mięśnia w milimetrach, mierzona w tym samym czasie i w tym samym miejscu co X2.
Niniejszy wzór dotyczy tusz ważących pomiędzy 51 a 120 kilogramów.".
2) część 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zawartość chudego mięsa w tuszy oblicza się według następującego wzoru:
= 69,931 – 0,843 • X1
gdzie:
szacunkowa zawartość chudego mięsa w tuszy;
X1= grubość słoniny (włącznie ze skórą) w milimetrach zmierzona 6 centymetrów od linii środkowej tuszy pomiędzy trzecim i czwartym żebrem od dołu.
Niniejszy wzór dotyczy tusz ważących pomiędzy 51 a 120 kilogramów.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 2005 r.
przyjmująca zobowiązanie zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących, między innymi, z Arabii Saudyjskiej
(2005/613/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 8 i 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 428/2005 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym"), nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych (PWO) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, zmieniła obowiązujące ostateczne cła antydumpingowe na taki przywóz z Korei Południowej oraz zakończyła postępowanie antydumpingowe w stosunku do takiego przywozu z Tajwanu.
(2) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Saudi Basic Industries Corporation ("Sabic") przedłożyło Komisji, w przyrzeczonym terminie, propozycję zobowiązania cenowego, jak również jego zmienioną propozycję, w imieniu własnym oraz wszystkich swych spółek powiązanych, w tym powiązanego producenta produktu objętego postępowaniem – Arabian Industrial Fibres Company (Ibn Rushd).
Zobowiązanie to nie zostało przyjęte z powodów podanych w motywie 292 rozporządzenia ostatecznego.
W szczególności, minimalne ceny zaproponowane pierwotnie przez Sabic nie eliminowały szkodliwych skutków dumpingu.
Ponadto struktura sprzedaży tej spółki we Wspólnocie była taka, że nie pozwalała na skuteczny monitoring zobowiązania.
(3) Kolejne spotkania przedstawicieli Sabic ze służbami Komisji przyniosły efekt w postaci znaczących poprawek propozycji zobowiązania, które rozwiązały powyższe problemy.
Poprawiona propozycja nie tylko wyeliminowała szkodliwe skutki dumpingu, lecz również w zadowalającym stopniu ograniczyła ryzyko obejścia w formie kompensacji w innych produktach.
Ponadto spółka zmieniła swoje kanały sprzedaży we Wspólnocie w zakresie umożliwiającym Komisji skuteczne monitorowanie zobowiązania.
(4) Ostateczne, możliwe do przyjęcia zobowiązanie cenowe zostało złożone przez Sabric przed opublikowaniem ostatecznych ustaleń, jednak na tak zaawansowanym etapie, że ze względów administracyjnych niemożliwe było włączenie jego przyjęcia do rozporządzenia ostatecznego.
(5) Przemysł wspólnotowy został poinformowany o wspomnianej poprawionej propozycji i stwierdził, że przyjęcie zobowiązania cenowego sprawiłoby, iż import nadal wyrządzałby przemysłowi wspólnotowemu poważne szkody, z uwagi na cykliczny charakter ustalania cen poliestrowych włókien odcinkowych.
(6) W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że przedstawiona propozycja przewiduje indeksację minimalnej ceny PWO według międzynarodowych urzędowych notowań głównych ich surowców tj. oczyszczonego kwasu tereftalowego i monoetylenoglikolu.
W rezultacie problem cyklicznego charakteru cen PWO, który głównie odzwierciedla zmiany cen ich surowców, jest rozwiązany w taki sposób, aby wyeliminować ryzyko utrzymywania się szkodliwego dumpingu.
(7) Wreszcie, propozycja zobowiązania przewiduje sporządzanie sprawozdań na temat produktów innych niż PWO sprzedawanych tym samym klientom przez klientów powiązanych Sabic we Wspólnocie.
Dlatego też ryzyko kompensacji w innych produktach jest w dużym stopniu wyeliminowane.
(8) W rezultacie żaden z argumentów podniesionych przez przemysł wspólnotowy nie zmienia wniosku Komisji, że zobowiązanie zaproponowane przez Sabic eliminuje szkodliwe skutki dumpingu oraz w zadowalającym stopniu ogranicza ryzyko obejścia w formie kompensacji w innych produktach.
B. ZOBOWIĄZANIE
(9) W świetle powyższych rozważań Komisja uważa, że zobowiązanie zaproponowane przez Sabic, obejmujące indeksację minimalnych cen według publicznych notowań surowców, może zostać przyjęte z uwagi na fakt, iż eliminuje ono szkodliwe skutki dumpingu.
Ponadto regularne i szczegółowe sprawozdania, które spółka podjęła się dostarczać Komisji, pozwolą na skuteczny monitoring i ograniczą ryzyko obejścia zobowiązania,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się zobowiązanie zaproponowane przez wymienione poniżej spółki, w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz Arabii Saudyjskiej.
Państwo _BAR_ Spółka _BAR_ Kod dodatkowy TARIC _BAR_
Arabia Saudyjska _BAR_ Produkowane i sprzedawane przez Arabian Industrial Fibres Company (Ibn Rushd), Yanbu Al-Sinaiyah lub produkowane przez Arabian Industrial Fibres Company (Ibn Rushd), Yanbu Al-Sinaiyah, a sprzedawane przez Saudi Basic Industries Corporation (Sabic), Riyad, pierwszemu konsumentowi we Wspólnocie będącemu importerem. _BAR_ A671 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do krajowych laboratoriów w niektórych Państwach Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3121)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/615/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG [1], w szczególności jej art. 67 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względów bezpieczeństwa ważne jest, aby wykaz krajowych laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy był uaktualniany.
(2) Właściwe władze Danii, Niemiec i Polski oficjalnie poinformowały Komisję o zmianach dotyczących swojego krajowego laboratorium ds. pryszczycy.
(3) Właściwe władze Słowacji poinformowały oficjalnie Komisję o uzgodnieniach, których dokonały zgodnie z art. 68 ust. 2 dyrektywy.
(4) Dla zapewnienia jasności stosowne jest, aby Państwa Członkowskie były wyszczególnione według kodu ISO kraju.
(5) Należy odpowiednio dostosować wykaz krajowych laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy oraz zmienić część A załącznika XI do dyrektywy 2003/85/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz krajowych laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy w części A załącznika XI do dyrektywy 2003/85/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 sierpnia 2005 r.
w sprawie monitorowania i oceny sytuacji w dziedzinie praw pracowników na Białorusi w kontekście czasowego wycofania preferencji handlowych
(2005/616/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 [1], w szczególności jego art. 26 i 29,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Preferencje taryfowe udzielone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2501/2001 mogą być czasowo wycofane w całości lub w części w sytuacjach obejmujących poważne i systematyczne naruszanie wolności zrzeszania się oraz prawa do rokowań zbiorowych, zgodnie z ich definicjami zawartymi w odpowiednich Konwencjach Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP).
(2) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 Republika Białorusi (dalej zwana "Białorusią") korzysta z ogólnych preferencji taryfowych.
(3) W dniu 29 stycznia 2003 r. Komisja otrzymała informacje od Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych (ICFTU), Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (ETUC) i Światowej Konfederacji Pracy (WCL) o domniemanym występowaniu na Białorusi systematycznych, poważnych naruszeń wolności zrzeszania się, zgodnie z definicją zawartą w Konwencjach MOP nr 87 i 98.
(4) Przedstawione informacje stanowiły wystarczające uzasadnienie dla rozpoczęcia dochodzenia, dlatego też Komisja w dniu 29 grudnia 2003 r. [2] podjęła decyzję o przeprowadzeniu dochodzenia.
(5) Władze Białorusi współuczestniczyły w dochodzeniu.
Pisemne i ustne oświadczenia zebrane przez Komisję w toku dochodzenia potwierdzają zarzuty zawarte we wcześniej dostarczonych informacjach.
Białoruś w różnych istotnych kwestiach narusza Konwencję nr 87 MOP o wolności związkowej, ograniczając prawo do wolnego zakładania organizacji związkowych, prawo do organizowania się, wolność wyboru organizacji związkowych oraz możliwość uzyskiwania przez te organizacje osobowości prawnej.
Białoruś utrudnia działalność organizacji związkowych, w tym otrzymywanie przez nie pomocy finansowej z tytułu uczestnictwa w organizacjach międzynarodowych, a także podejmuje działania zmierzające do rozwiązywania lub zawieszania związków zawodowych.
Rząd Białorusi narusza również Konwencję 98 (1949 r.) dotyczącą stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych poprzez dyskryminację związków zawodowych.
(6) Dostępne informacje stanowią zatem wystarczające podstawy do uznania, że wymienione naruszenia są poważne i systematyczne oraz że uzasadnione jest wycofanie dostępu Białorusi do programu ogólnych preferencji taryfowych.
Sprawozdanie z ustaleń dochodzenia zostało dostarczone Komitetowi ds. Ogólnych Preferencji Taryfowych.
(7) W świetle powyższych informacji Komisja będzie prowadzić monitorowanie i ocenę sytuacji w dziedzinie praw pracowników na Białorusi przez okres sześciu miesięcy.
Po upływie tego okresu Komisja zamierza przedłożyć Radzie wniosek dotyczący czasowego wycofania preferencji handlowych, o ile przed upływem tego okresu Białoruś nie zobowiąże się do podjęcia środków zmierzających do podporządkowania się w terminie ośmiu miesięcy zasadom określonym w Deklaracji dotyczącej Podstawowych Zasad i Praw w Pracy, przyjętej przez MOP w 1998 r.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnych Preferencji Taryfowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1.
Komisja będzie prowadzić monitorowanie i ocenę sytuacji na Białorusi w odniesieniu do Konwencji MOP nr 87 i 98 przez okres sześciu miesięcy począwszy od daty publikacji ogłoszenia o okresie monitorowania i oceny w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 17 sierpnia 2005 r.
tymczasowo uznająca system identyfikacji i rejestracji owiec i kóz w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Zjednoczonym Królestwie) zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3122)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2005/617/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe władze Zjednoczonego Królestwa złożyły dwa wnioski, wraz z odpowiednią dokumentacją, o uznanie systemu identyfikacji i rejestracji owiec i kóz wprowadzonego odpowiednio w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
(2) W następstwie przeprowadzonej przez Komisję misji inspekcji weterynaryjnej w Zjednoczonym Królestwie biegli Komisji ustalili, że stosowane i proponowane w Wielkiej Brytanii systemy identyfikacji i rejestracji owiec i kóz są, ogólnie rzecz biorąc, w stanie zapewnić zgodność z większością celów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 21/2004, ale należy zwrócić uwagę na pewne niedociągnięcia.
System identyfikacji i rejestracji owiec zaproponowany w Irlandii Północnej mógłby osiągnąć zgodność z większością celów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 21/2004, ale jego wprowadzenie wymagałoby wysokiego poziomu świadomości i zaangażowania każdej z zainteresowanych stron.
(3) Właściwe władze Zjednoczonego Królestwa zobowiązały się rozwiązać zaistniałe problemy, a zwłaszcza podjąć działania konieczne do zapewnienia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 21/2004 w ciągu 10 tygodni od otrzymania wnioskowanego zatwierdzenia.
(4) Należy zatem tymczasowo zatwierdzić na okres przejściowy systemy identyfikacji i rejestracji owiec i kóz w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, zezwalając na zastąpienie drugiego środka identyfikacji owiec przez ten system, z wyjątkiem zwierząt stanowiących przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego.
(5) Właściwe władze przeprowadzają odpowiednie kontrole w celu zweryfikowania właściwego wprowadzania systemów identyfikacji i rejestracji owiec i kóz.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Systemy identyfikacji i rejestracji owiec i kóz, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 21/2004, wprowadzone przez Zjednoczone Królestwo w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, zostają niniejszym uznane za funkcjonujące tymczasowo od dnia 9 lipca 2005 r., najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2006 r.
Artykuł 2
Komisja, we współpracy z władzami Zjednoczonego Królestwa, przeprowadza inspekcje na miejscu, których celem jest sprawdzenie wprowadzania działania zaproponowanego przez Zjednoczone Królestwo.
Tymczasowe zatwierdzenie systemu identyfikacji i rejestracji owiec i kóz w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przewidziane w art. 1 zostaje poddane przeglądowi w dniu 31 stycznia 2006 r. w świetle ustaleń wynikających z inspekcji.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla przepisów, które mają być ustanowione zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 21/2004, właściwe władze przeprowadzają co roku stosowne kontrole na miejscu w celu sprawdzenia przestrzegania przez hodowców wymogów w zakresie identyfikacji i rejestracji owiec i kóz.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu ustanowienia maksymalnej wartości koncentracji niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3141)
(2005/618/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ponieważ jest rzeczą oczywistą, iż całkowite wyeliminowanie metali ciężkich oraz bromowanych substancji przeciwpalnych jest w niektórych przypadkach niemożliwe, niektóre wartości koncentracji dla ołowiu, rtęci, kadmu, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu (PBB) lub polibromowego eteru fenylowego (PBDE) w materiałach powinny zostać dopuszczone.
(2) Proponowane maksymalne wartości koncentracji są oparte na obowiązującym prawodawstwie wspólnotowym w zakresie substancji chemicznych i uważa się je za najbardziej odpowiednie dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony.
(3) Zgodnie z art. 5 ust. 2 Komisja zasięgnęła opinii producentów sprzętu elektrycznego i elektronicznego, podmiotów zajmujących się recyklingiem, podmiotów zajmujących się przetwarzaniem, organizacji środowiskowych oraz stowarzyszeń pracowniczych i konsumenckich oraz przekazała uwagi komitetowi utworzonemu na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [2].
(4) Dnia 10 czerwca 2004 r. Komisja przedłożyła zatem środki określone w niniejszej decyzji pod głosowanie w komitecie ustanowionym na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów.
Środki te nie uzyskały jednak kwalifikowanej większości.
Dlatego też dnia 23 września 2004 r. przedłożono Radzie wniosek dotyczący decyzji Rady, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
Ponieważ do dnia upływu okresu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/95/WE, Rada nie przyjęła proponowanych środków, ani nie wyraziła sprzeciwu wobec nich, zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3], środki powinny zostać przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 2002/95/WE dodaje się następujący zapis:
"Do celów art. 5 ust. 1 lit. a) dopuszcza się maksymalną wartość koncentracji 0,1 % wagowo w materiałach jednorodnych dla rtęci, sześciowartościowego chromu, polibromowego difenylu (PBB) i polibromowego eteru fenylowego (PBDE) oraz 0,01 % wagowo w materiałach jednorodnych dla kadmu.".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
zmieniająca po raz szósty decyzję 2004/122/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w niektórych krajach azjatyckich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3183)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/619/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 i ust. 6,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/122/WE z dnia 6 lutego 2004 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w niektórych krajach azjatyckich [3] została przyjęta w związku z wystąpieniem ognisk ptasiej grypy w niektórych krajach azjatyckich.
(2) Decyzja Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny [4] stanowi, że Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków z państw trzecich wymienionych jako państwa członkowskie Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) oraz poddają te ptaki kwarantannie i badaniom w momencie wprowadzenia do Wspólnoty.
(3) Dnia 5 sierpnia 2005 r. Rosja potwierdziła Komisji pojawienie się na jej terytorium ogniska ptasiej grypy typu H5N1.
(4) Kazachstan potwierdził Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt pojawienie się ogniska ptasiej grypy typu H5, chociaż typ nueraminidazy jeszcze nie jest znany.
Jednak ze względu na bliskość ogniska w Rosji prawdopodobnie jest to ten sam szczep.
(5) Kazachstan i Rosja są członkami OIE, a zatem Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z tych krajów ptaków, innych niż drób, zgodnie z decyzją 2000/666/WE.
Biorąc pod uwagę potencjalnie poważne konsekwencje związane z tym szczególnym szczepem wirusa ptasiej grypy (H5N1), tym samym, który wystąpił w kilku krajach azjatyckich, przywóz tych ptaków z Kazachstanu i Rosji powinien zostać wstrzymany jako środek zapobiegawczy.
(6) Na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1774/2002 z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [5], przywóz nieprzetworzonych piór i części piór pochodzących z Kazachstanu i Rosji jest dozwolony.
Ze względu na aktualną sytuację epidemiologiczną w Kazachstanie i Rosji powyższy przywóz także powinien zostać wstrzymany jako środek zapobiegawczy.
(7) Artykuł 4 decyzji Komisji 2004/122/WE wstrzymuje przywóz z określonych państw trzecich nieprzetworzonych piór i części piór oraz żywych ptaków innych niż drób, zgodnie z decyzją 2000/666/WE.
Zatem dla dobra zdrowia publicznego i zwierząt Kazachstan i Rosja powinny zostać dodane do listy państw trzecich, o których mowa w art. 4 decyzji 2004/122/WE.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/122/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/122/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule zapis "dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w niektórych krajach azjatyckich" otrzymuje brzmienie "dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w niektórych państwach trzecich".
2) Artykuł 4 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Kambodży, Chin, w tym Hongkongu, Indonezji, Kazachstanu, Laosu, Malezji, Korei Północnej, Pakistanu, Rosji, Tajlandii i Wietnamu następujących produktów:
- nieprzetworzonych piór i części piór, oraz
- "żywych ptaków innych niż drób" zgodnie z definicją w art. 1 akapit trzeci decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe)."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki, które stosują w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji, i niezwłocznie publikują odpowiednią informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II do decyzji Rady 79/542/EWG w zakresie przywozu świeżego mięsa z Argentyny i Rosji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3147)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/620/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część I załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub części państw trzecich oraz ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa [2] zawiera wykaz państw trzecich i części państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa.
(2) Terytorium AR-4 w Argentynie jest wolne od pryszczycy bez szczepienia.
Ma to swoje odpowiednie odzwierciedlenie w szczególnych warunkach wymienionych w części 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG, zgodnie z którymi zezwala się na korzystanie na tym terytorium ze świadectw weterynaryjnych BOV, OVI, RUW i RUF.
Jednakże wykaz państw trzecich i ich części w części 1 załącznika II do wymienionej decyzji, jak wskazano w pozycji odpowiedniej do terytorium AR-4, nie jest zgodny z powyższym.
Zatem ze względu na spójność i jasność należy włączyć świadectwa weterynaryjne RUW i RUF do tej pozycji.
(3) Data wejścia w życie, odnosząca się do ograniczeń geograficznych i czasowych dotyczących terytorium AR-8, była niepoprawna i mogła wprowadzać w błąd.
W celu zapewnienia jasności data wejścia w życie podana w tabeli specjalnych warunków w odniesieniu do niedozwolonego okresu powinna być poprawiona na dzień 17 marca 2005 r.
(4) Zezwala się regionowi Murmańska w Rosji na przywóz do Wspólnoty mięsa z hodowlanych zwierząt nieudomowionych innych niż świnie i jednokopytne.
Rosja zwróciła się do Komisji z prośbą o włączenie autonomicznego obszaru Yamalo-Nenets do wykazu państw trzecich lub ich części, z których świeże mięso z hodowlanych reniferów może być przywożone do Wspólnoty.
(5) W odpowiedzi na tę prośbę Biuro ds. Żywności i Weterynarii przeprowadziło w dniach 22– 26 listopada 2004 r. misję w autonomicznym obszarze Yamalo-Nenets.
Na podstawie przeprowadzonej misji stwierdzono, że sytuacja zdrowotna zwierząt w tym obszarze jest zadawalająca oraz że właściwy organ weterynaryjny udziela odpowiednich gwarancji w zakresie zgodności z prawodawstwem Wspólnoty, w szczególności z wymaganiami wymienionymi w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2002/99/WE.
Ponadto Rosja przedłożyła plan działania, ustosunkowując się w zadawalający sposób do wszystkich zaleceń ze sprawozdania z misji.
(6) Należy zatem dołączyć do wykazu autonomiczny region Yamalo-Nenets jako region, któremu zezwala się na przywóz do Wspólnoty świeżego mięsa z hodowlanych zwierząt nieudomowionych innych niż świnie i jednokopytne.
(7) Należy odpowiednio zmienić część I załącznika II do decyzji 79/542/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część 1 załącznika II do decyzji 79/542/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzydziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 26 października 2004 r.
stwierdzająca zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem oraz funkcjonującym Porozumieniem EOG
(Nr sprawy COMP/M.3216 – Oracle/PeopleSoft)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4217)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/621/WE)
W dniu 26 października 2004 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie połączenia, na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
Pełen tekst decyzji w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności, w oryginalnym języku postępowania oraz w językach roboczych Komisji, jest dostępny na internetowej stronie Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod następującym adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
(1) W dniu 14 października 2003 r. Komisja otrzymała zgłoszenie na podstawie art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 ("rozporządzenie o koncentracji przedsiębiorstw") o wnioskowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Oracle Corporation ("Oracle", Stany Zjednoczone) przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia o koncentracji przedsiębiorstw, wyłączną kontrolę nad przedsiębiorstwem PeopleSoft Inc.
("PeopleSoft", Stany Zjednoczone) w drodze oferty publicznej.
(2) W dniu 17 listopada 2003 r.
Komisja wszczęła postępowanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia o koncentracji przedsiębiorstw.
Po gruntownym zbadaniu koncentracji oraz jej prawdopodobnych skutków dla klientów, konkurentów i innych graczy na właściwych rynkach, w dniu 12 marca 2003 r. Komisja wysłała swoje zastrzeżenia do Oracle na podstawie art. 18 rozporządzenia o koncentracji przedsiębiorstw.
W zastrzeżeniach tych uznano, że następstwem połączenia może być uzyskanie pozycji dominującej, w wyniku której skuteczna konkurencja na wspólnym rynku oraz na obszarze objętym Porozumieniem EOG zostałaby poważnie zakłócona.
Wysłuchanie odbyło się w Brukseli w dniach 31 marca i 1 kwietnia 2004 r.
(3) W dniu 7 kwietnia 2004 r., po wysłuchaniu, Komisja wystąpiła z wnioskiem o udzielenie informacji na podstawie art. 11 rozporządzenia o koncentracji, prosząc Oracle o przedłożenie dalszych informacji w celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji na "szerszej podstawie faktycznej". Wobec braku odpowiedzi od Oracle Komisja, działając na podstawie art. 11 ust. 5 rozporządzenia o koncentracji przedsiębiorstw, w dniu 14 kwietnia 2004 r. przyjęła decyzję o zawieszeniu biegu terminów, o których mowa w art. 10 ust. 1 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia o koncentracji przedsiębiorstw. Po przedłożeniu przez Oracle informacji w odpowiedzi na wniosek Komisji o udzielenie informacji harmonogram tej procedury został wznowiony w dniu 7 października 2004 r.
(4) Równolegle z podjętym przez Komisję postępowaniem operacja była badana przez władze USA.
Przed Amerykańskim Sądem Okręgowym dla Północnego Okręgu Kalifornii w San Francisco (zwanym dalej "Sądem Okręgowym Północnej Kalifornii") odbyła się rozprawa sądowa (zwana dalej "rozprawą w USA"), która rozpoczęła się w dniu 7 czerwca 2004 r.
Wyrokiem z dnia 9 września 2004 r. Sąd Okręgowy Północnej Kalifornii odmówił wydania nakazu odnośnie do transakcji.
W toku rozprawy liczne dokumenty z przedsięwzięć dotyczących transakcji stały się publicznie znane i zostały (częściowo) zamieszczone na internetowej stronie Amerykańskiego Departamentu Sprawiedliwości.
Publicznie znane stały się również zapisy zeznań złożonych przez około 30 świadków z rozprawy.
Część materiału dowodowego z rozprawy w USA została uwzględniona przez Komisję w niniejszej decyzji.
I. STRONY
(5) Oracle jest publicznie notowaną spółką, której akcje zwykłe znajdują się w obrocie na giełdzie NASDAQ i której działalność polega na projektowaniu, opracowywaniu, produkcji i dystrybucji oprogramowania użytkowego dla przedsiębiorstw, oprogramowania serwerów aplikacji i baz danych oraz świadczeniu związanych z tym usług.
(6) PeopleSoft jest publicznie notowaną spółką, której akcje zwykłe znajdują się w obrocie na giełdzie NASDAQ i której działalność polega na projektowaniu, opracowywaniu, produkcji i dystrybucji oprogramowania użytkowego dla przedsiębiorstw oraz świadczeniu związanych z tym usług.
W lipcu 2003 r. PeopleSoft przejął kontrolę nad amerykańską spółką J.D.Edwards ("JD Edwards"), również prowadzącą działalność w dziedzinie oprogramowania użytkowego.
II.
TRANSAKCJA
(7) Zgłoszona operacja obejmuje publiczną ofertę na wszystkie znajdujące się w obrocie akcje PeopleSoft.
Spółka Oracle ogłosiła publiczną ofertę w dniu 9 czerwca 2003 r.
Termin wygaśnięcia oferty był wielokrotnie przedłużany przez Oracle.
Oferta obejmuje również znajdujące się w obrocie akcje, które zostały wyemitowane przez PeopleSoft jako wkład z tytułu nabycia JD Edwards.
Oferta ta jest kwestionowana przez PeopleSoft i nie ma poparcia Zarządu PeopleSoft.
III.
WŁAŚCIWE RYNKI
Zaawansowane rozwiązania i oprogramowanie HR i FMS
(8) Oracle oraz PeopleSoft są dostawcami oprogramowania użytkowego dla przedsiębiorstw ("EAS").
Oprogramowanie klasy EAS przeznaczone jest do wspierania ważnych funkcji gospodarczych potrzebnych do skutecznego zarządzania przedsiębiorstwem na poziomie spółki lub oddziału, takich jak zarządzanie finansami spółki, automatyzacja funkcji sprzedaży i marketingu lub zarządzanie zasobami zaangażowanymi w realizowanych projektach.
Oprogramowanie EAS, które jest handlowo dostępne "z półki", zwane jest oprogramowaniem "pakietowym" w odróżnieniu od oprogramowania wykonanego na zamówienie, które spełnia takie same funkcje, jak aplikacje pakietowe, lecz jest opracowywane wewnętrznie lub z pomocą zewnętrznych konsultantów.
(9) W branży zwykle dzieli się oprogramowanie EAS na kategorie realizujące funkcje o zasadniczo zbliżonym przeznaczeniu.
Odpowiednie kategorie w ramach niniejszej transakcji obejmują systemy zarządzania finansowego ("FMS") oraz systemy zarządzania zasobami ludzkimi ("HR"), często zwane wspólnie systemami planowania zasobów przedsiębiorstwa ("ERP").
Zestaw oprogramowania FMS zwykle zawiera oprogramowanie do prowadzenia księgowości (rachunek należności, rachunek zobowiązań, księga główna), planowania i budżetowania, sporządzania sprawozdań, zarządzania czasem i wydatkami oraz finansowego łańcucha zaopatrzenia, zaś zestaw oprogramowania HR łączy w sobie oprogramowanie do zarządzania danymi osobowymi, listą płac i świadczeniami dodatkowymi.
Innymi filarami EAS są: zarządzanie relacjami z klientami ("CRM") oraz zarządzanie łańcuchem zaopatrzenia ("SCM").
(10) Komisja stwierdziła, że dla celów oceny omawianej transakcji właściwymi rynkami produktów są rynki zaawansowanego oprogramowania klasy FMS i HR.
Ponieważ aplikacje klasy HR i FMS nie mają dla kupujących charakteru wymiennego, Komisja uznaje je za dwa odrębne rynki.
Zaawansowane aplikacje FMS i HR przeznaczone są na potrzeby dużych i złożonych przedsiębiorstw, które wymagają oprogramowania i towarzyszących mu usług o szczególnie wysokim standardzie pod względem między innymi skalowalności, konfigurowalności, zaawansowania, ceny, niezawodności i jakości oprogramowania oraz uznanej marki sprzedającego.
(11) Badanie rynku wykazało, że charakterystyka zaawansowanego oprogramowania HR i FMS różni się od charakterystyki produktów średniej klasy.
Ogólnie biorąc, rozwiązania zaawansowane oferują bardziej rozbudowane funkcje, obsługują większą liczbę użytkowników (ogółem oraz jednoczesnych), są o wiele droższe (od 2× do 5× lub więcej), a koszty ich wdrożenia są wyższe w porównaniu do oprogramowania średniej klasy.
Zaawansowane oprogramowanie HR i FMS oferuje większy zakres funkcji zarówno w poziomie, jak i w pionie.
Zaawansowane oprogramowanie musi obsługiwać bardzo wielu użytkowników (np. jednocześnie 30000 pracowników korzystających online z portali samoobsługowych) oraz transakcji, w związku z czym musi charakteryzować się bardzo wysoką skalowalnością.
Produkty średniej klasy zwykle ograniczone są do kilkuset użytkowników.
Zaawansowane oprogramowanie HR i FMS może radzić sobie ze złożonymi modelami organizacyjnymi dużych przedsiębiorstw.
W swojej działalności duże i złożone organizacje zwykle angażują szereg działów, podczas gdy w średnich i małych przedsiębiorstwach funkcje wykonywane są przez jedną lub kilka osób.
(12) Zaawansowane oprogramowanie HR i FMS musi zapewniać zgodność z wymaganiami prawnymi i zasadami rachunkowości obowiązującymi na terenie głównych stref ekonomicznych oraz jurysdykcji prawnych (na przykład US-GAAP, IAS oraz innych systemów krajowych).
W tym kontekście rozwiązania dla dużych i złożonych przedsiębiorstw na ogół obsługują wiele regionów i różne waluty jednocześnie lub w czasie zbliżonym do rzeczywistego.
Jako minimum rozwiązania te muszą zapewniać dużym przedsiębiorstwom mechanizmy radzenia sobie z tymi różnicami przy minimum wysiłku.
Ponadto aplikacje dla dużych przedsiębiorstw muszą obsługiwać jednocześnie wiele języków, nawet w tej samej lokalizacji, w tym niekiedy język japoński i chiński.
Rozwiązania średniej klasy zazwyczaj są zoptymalizowane pod kątem użytkowania w konkretnym regionie ekonomicznym i w efekcie zwykle dostarczają znacznie mniej opcji językowych i regionalnych.
(13) Bardzo wysoki poziom serwisu i wsparcia produktu skłania duże przedsiębiorstwa do wyboru produktów EAS i jest nieodłączną cechą zaawansowanych rozwiązań HR i FMS w porównaniu do rozwiązań średniej klasy oraz do potrzeb ich użytkowników w zakresie wsparcia.
Systemy złożonych przedsiębiorstw muszą uwzględniać wpływ całodobowego cyklu pracy przez 7 dni w tygodniu, wymaganego dla sprostania wyzwaniom, przed jakimi staje globalna firma.
W przypadku firm średniej wielkości zwykle główna lokalizacja w USA lub Europie jest połączona z mniejszymi biurami handlowymi lub dystrybutorami za granicą.
(14) Architektura, na której opierają się rozwiązania zaawansowane, różni się zasadniczo od architektury produktów średniej klasy.
Często tylko architektura wielowarstwowa pozwala osiągnąć poziom wydajności wymagany od zaawansowanych rozwiązań EAS.
(15) Produkty średniej klasy mają zwykle prostsze interfejsy lub prostsze zestawy funkcji API (interfejsy programów użytkowych), dzięki czemu łatwiejsza jest ich integracja z innym oprogramowaniem średniej klasy oraz innymi rozwiązaniami o mniejszej skali, lecz jednocześnie możliwości bezpośredniej rozbudowy funkcji oprogramowania są ograniczone.
Oprogramowanie zaawansowane często ma złożone i autorskie biblioteki API, które pozwalają na pełną i kompleksową integrację z innymi rozwiązaniami programowymi dużej skali oraz rozbudowę funkcji w celu dostosowania rozwiązań do indywidualnych potrzeb, a także zapewniają obsługę większej liczby popularnych języków programowania.
(16) Dochodzenie Komisji wykazało dalej, że oprogramowanie najlepsze w swojej klasie, usługi outsourcingu oprogramowania HR, usługi w zakresie integracji systemów oraz oprogramowanie już zainstalowane u klientów nie stanowią konkurencji, która ograniczałaby niewielki, lecz trwały wzrost ceny oprogramowania zaawansowanego, a zatem wszystkie wymienione produkty i usługi nie należą do właściwych w tym przypadku rynków.
Duże i złożone przedsiębiorstwa jako klienci
(17) Zaawansowane rozwiązania klasy HR i FMS to oprogramowanie, które zwykle kupowane jest przez złożone organizacje i przedsiębiorstwa mające bardzo wysokie potrzeby funkcjonalne, oczekujące wysokich standardów działania produktu oraz wymagające krótkiego terminu realizacji i stałej dostępności usług towarzyszących.
(18) W związku z powyższym Komisja doszła do wniosku, że istnieją odrębne rynki zaawansowanych rozwiązań FMS i HR dla dużych i złożonych przedsiębiorstw.
Dostawcy zaawansowanego oprogramowania HR i FMS
(19) Komisja ustaliła dalej, kim są dostawcy zaawansowanego oprogramowania FMS i HR.
Dostawcy ci stanowią ograniczenia konkurencyjne dla połączonych przedsiębiorstw Oracle/PeopleSoft na przedmiotowych rynkach.
(20) Komisja ustaliła dostawców na rynku, przeglądając oferty złożone przez dostawców takim klientom, tj. dużym i złożonym przedsiębiorstwom potrzebującym złożonych funkcji w dziedzinie aplikacji HR i FMS.
Jednakże wydaje się trudne wyznaczenie wyraźnej linii podziału pomiędzy klientami na podstawie złożoności ich potrzeb, czyli pomiędzy klientami na oprogramowanie użytkowe przystosowane do potrzeb dużych i złożonych przedsiębiorstw a klientami na aplikacje przeznaczone dla podmiotów średniej wielkości.
Aby móc przeprowadzić dochodzenie, Komisja posłużyła się wskaźnikami do opisu tych klientów oraz transakcji dotyczących takiego oprogramowania.
(21) Za pierwszy stosowny wskaźnik określający złożoność wymagań dużych organizacji Komisja uznała wartość netto licencji wynosząca 1 milion EUR.
Wartość ta wydała się odpowiednim pierwszym wskazaniem, że oferta dotyczy zaawansowanego rozwiązania dla dużego i złożonego przedsiębiorstwa, choć nie oznacza to, iż w pojedynczych przypadkach oferty poniżej tej wartości nie mogą obejmować zaawansowanych rozwiązań klasy FMS i HR.
Jednakże dla licencji o wartości przekraczającej 1 milion EUR można bezpiecznie przyjąć, że każdy, kto zdobędzie kontrakt na aplikację w dziedzinie HR i FMS o wartości powyżej tego progu, może być uznany za dostawcę zaawansowanych rozwiązań FMS i HR.
Następnie Komisja uzupełniła ten próg poprzez zdefiniowanie dużych i złożonych przedsiębiorstw jako klientów.
Badanie rynku wykazało, że odpowiednim wskaźnikiem dla przybliżonej klasyfikacji dużych i złożonych przedsiębiorstw może być próg odpowiadający 10000 pracowników lub przychodom przekraczającym 1 miliard EUR.
Komisja stwierdza, że ten zbiór uzupełniających się wskaźników może służyć do pierwszej klasyfikacji ofert w celu określenia, czy dotyczą one zaawansowanego oprogramowania dla dużych i złożonych przedsiębiorstw.
(22) Za pomocą tych wskaźników Komisja przeanalizowała przetargi, w których uczestniczyli dostawcy EAS w latach 2001 i 2002, jak również oferty przedłożone przez Oracle w odpowiedzi na żądanie informacji wystosowane przez Komisję po wysłuchaniu.
Komisja przeanalizowała następnie dokumenty dotyczące ofert wynikające z rozprawy w USA celem ustalenia, kim są dostawcy takiego oprogramowania.
(23) Na podstawie tych dowodów Komisja stwierdziła, że na rynkach zaawansowanych rozwiązań klasy FMS i HR dla dużych i złożonych przedsiębiorstw głównymi graczami są Oracle, PeopleSoft i SAP.
Każdy z nich przedstawił w ciągu dwuletniego okresu co najmniej 50–100 ofert odpowiadających przyjętym wskaźnikom, a tym samym dotyczących zaawansowanego oprogramowania dla dużych i złożonych przedsiębiorstw (tj. firm zatrudniających ponad 10000 pracowników i osiągających przychody przekraczające 1 miliard EUR).
Jednakże dane Komisji oraz dane przedłożone przez Oracle pokazują, że także inni gracze od czasu do czasu wygrywają przetargi na zaawansowane oprogramowanie FMS i HR dla dużych i złożonych przedsiębiorstw.
Należą do nich: Lawson, Intentia, IFS, QAD i Microsoft. Pomimo że dostawcy ci wygrali tylko ograniczoną ilość przetargów na zaawansowane oprogramowanie klasy FMS i HR, to plasowali się w czołówce oferentów bądź uczestniczyli w przetargach o wartości licencji przekraczającej 1 milion EUR w większej liczbie przetargów.
(24) Przy użyciu zbioru danych Oracle zawierającego dane przetargowe, jak również dwóch innych zbiorów danych uzyskanych z postępowania podczas rozprawy w USA Komisja przeprowadziła następnie analizę ekonometryczną w celu zbadania, czy dane ujawniły różnicę w zachowaniu się Oracle przy składaniu oferty w zależności od tożsamości konkurentów w końcowej rundzie postępowania przetargowego.
Stwierdzenie, że Oracle było stosunkowo bardziej skłonne do oferowania większych rabatów, gdy w końcowej rundzie postępowania przetargowego były obecne SAP lub PeopleSoft, niż gdy konkurowało z innymi graczami, stanowiłoby pośredni dowód na to, że konkurencja rozgrywa się głównie pomiędzy trzema dużymi dostawcami oprogramowania i że tylko Oracle, SAP i PeopleSoft są dostawcami zaawansowanego oprogramowania FMS i HR zaspokajającego potrzeby dużych i złożonych przedsiębiorstw.
Głównym stwierdzeniem było, iż nie dało się zidentyfikować różnicy w zachowaniu Oracle, gdy konkurowało ono z SAP i PeopleSoft, w porównaniu do jego zachowania w stosunku do innych oferentów.
Było to prawdą, nawet gdy uwagę ograniczono do dużych transakcji.
(25) Komisja przeanalizowała następnie możliwości i zasięg oprogramowania FMS i HR pozostałych dostawców: Lawson, Intentia, IFS, QAD i Microsoft.
W szczególności na podstawie dowodów pochodzących z rozprawy w USA, w San Francisco, Komisja stwierdziła, że pomimo ograniczeń w ofercie produktów każdego z tych dostawców, w przeciwieństwie do Oracle, PeopleSoft i SAP w zakresie zaawansowanego oprogramowania HR i FMS, każdy z nich ma w dziedzinie HR i FMS kilku klientów, którzy mogą kwalifikować się jako duże i złożone przedsiębiorstwa.
Dostawcy ci mogą być zdolni do zaspokajania ich potrzeb co najmniej w pionach, w których się specjalizują.
(26) Właściwymi rynkami produktów są więc, odpowiednio, zaawansowane rozwiązania FMS i HR dla dużych i złożonych przedsiębiorstw.
Głównymi graczami na tych rynkach są SAP, Oracle i PeopleSoft.
Jednakże Komisja doszła do wniosku, że kilku innych dostawców może stanowić ograniczenie konkurencyjne wobec Oracle, PeopleSoft i SAP co najmniej w pionach, w których prowadzą oni działalność, i że nie mogą być oni wykluczeni jako dostawcy z rynków zaawansowanych aplikacji FMS i HR.
W związku z niniejszą transakcją za dostawców zaawansowanych aplikacji FMS i HR uważać należy przedsiębiorstwa Lawson, Intentia, IFS i Microsoft, zaś QAD należy traktować jedynie jako dostawcę zaawansowanych rozwiązań klasy FMS.
Rozwiązania lub oprogramowanie HR i FMS średniej klasy
(27) Komisja stwierdziła, że rynek oprogramowania użytkowego dla średnich przedsiębiorstw (mających przybliżone roczne przychody w granicach od 30 milionów EUR do 1 miliarda EUR) jest odrębny względem rynków zaawansowanych rozwiązań FMS i HR, a być może również względem rynków aplikacji dla małych przedsiębiorstw (o przychodach poniżej 30 milionów EUR).
Aplikacje przystosowane do potrzeb średnich przedsiębiorstw to zwykle gotowe rozwiązania, które zapewniają ograniczony zakres funkcji i tylko w ograniczonym stopniu mogą być konfigurowane pod kątem indywidualnych potrzeb przedsiębiorstwa.
Również wśród oprogramowania średniej klasy można także wyróżnić odrębne rynki rozwiązań FMS i HR, gdyż – patrząc od strony popytu – funkcje FMS i HR dla firm średniej wielkości nie są zamienne ani wzajemnie, ani z żadnymi innymi funkcjami odnoszącymi się do innych filarów (CRM, SCM itp.).
Ponadto Komisja stwierdziła, że oprogramowanie użytkowe dla małych przedsiębiorstw pokrywa tylko podstawowe potrzeby przedsiębiorstwa o jednorodnej strukturze organizacyjnej.
(28) W każdym razie dokładne rozróżnienie rynków produktów dla rozwiązań HR i FMS średniej klasy i oprogramowania dla małych przedsiębiorstw można pozostawić bez rozstrzygnięcia, gdyż transakcja nie prowadzi do zastrzeżeń dotyczących konkurencji na podstawie którejkolwiek z tych możliwych definicji rynku.
Geograficzny zakres właściwych rynków
(29) Badanie rynku wykazało wyraźnie, że rynek zaawansowanych rozwiązań HR i FMS dla dużych i złożonych przedsiębiorstw jest rynkiem ogólnoświatowym.
Większość z tych klientów bierze pod uwagę oferty na rozwiązania EAS od dostawców usytuowanych w EOG, Stanach Zjednoczonych i innych częściach świata, nie zwracając uwagi na region geograficzny, z którego firma pochodzi.
Komisja wykorzystała również dane przedstawione przez Oracle po wysłuchaniu w celu zbadania, czy zachowanie Oracle różniło się w zależności od lokalizacji składanej oferty.
Dane nie wskazywały na to, aby przeciętny rabat oferowany w EOG różnił się od rabatu oferowanego w USA bądź w innych częściach świata.
Dlatego Komisja doszła do wniosku, że rynki rozwiązań HR i FMS mają zakres ogólnoświatowy.
(30) Co się tyczy rozwiązań FMS i HR średniej klasy, to zakres geograficzny tych rynków może nie być szerszy niż terytorium EOG.
Jednakże dokładne określenie można pozostawić bez rozstrzygnięcia.
IV.
OCENA
A. Udziały rynkowe
(31) Obliczenie udziałów rynkowych dla właściwych rynków okazało się szczególnie trudne, gdyż ani publicznie dostępne badania branżowe, ani strony nie podają segmentacji przychodów dostawców w zależności od segmentacji rynku (wysokiej i średniej klasy), a dostawcy zwykle nie klasyfikują swoich klientów według wielkości przychodów lub liczby zatrudnianych pracowników.
Dlatego Komisja starała się ustalić siłę dostawców na podstawie ich łącznych przychodów podanych w biuletynach branżowych, niezależnie od tego, czy zostały one osiągnięte na rynku rozwiązań wysokiej, czy średniej klasy.
Uzyskane wyniki przedstawiono w poniższej tabeli:
Źródło: Gartner, Dalszy spadek na rynku ERP: Statystyki rynkowe 2002, opublikowane w 2003 r.
(w %) _BAR_
Łączne światowe przychody z licencji w 2002 r. _BAR_ FMS _BAR_ HR _BAR_
Oracle _BAR_ 16 _BAR_ 13,5 _BAR_
PeopleSoft _BAR_ 9 _BAR_ 30 _BAR_
JD Edwards _BAR_ 3 _BAR_ 2,5 _BAR_
Oracle/PeopleSoft/JD Edw. łącznie _BAR_ 28 _BAR_ 46 _BAR_
SAP _BAR_ 51 _BAR_ 40 _BAR_
Lawson _BAR_ 4 _BAR_ 9 _BAR_
Intentia _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,5 _BAR_
IFS _BAR_ 0,5 _BAR_ 1 _BAR_
QAD _BAR_ 1 _BAR_ — _BAR_
Microsoft MBS _BAR_ 14 _BAR_ 2,5 _BAR_
(32) Biorąc pod uwagę ograniczone znaczenie ustalonych udziałów dla przedmiotowych rynków, Komisja wykorzystała je tylko jako wskaźnik względnej siły poszczególnych dostawców.
Udziały pokazują, że Oracle, PeopleSoft (wraz z JD Edwards) i SAP są głównymi graczami na rynku zarówno FMS, jak i HR, oraz że szacowany udział pozostałych graczy może wynosić w granicach od 10 % do 15 %.
SAP nadal byłby największym graczem na rynku FMS przed połączonymi Oracle/PeopleSoft, natomiast połączone Oracle/PeopleSoft przejęłyby wiodącą rolę w dziedzinie HR.
B. Uzyskanie pozycji dominującej, w wyniku czego skuteczna konkurencja będzie znacząco utrudniona
Zaawansowane rozwiązania lub oprogramowanie HR i FMS
1) Efekty nieskoordynowane
(33) W zgłoszeniu zastrzeżeń Komisja oparła swoje zarzuty częściowo na stwierdzeniu, że może istnieć znacząca grupa klientów, dla których po transakcji pozostałby zasadniczo tylko jeden dostawca.
Obawa ta została oparta na definicji rynku, który po połączeniu składałby się tylko z Oracle i SAP.
Grupa o ograniczonym wyborze po połączeniu obejmuje między innymi klientów, którzy stwierdzą, że żaden z tych dwóch produktów nie odpowiada ich potrzebom; klientów, którzy wolą, aby ich oprogramowanie działało na bazie danych dostawcy innego niż Oracle [2]; klientów, którzy chcieliby zakończyć swoje stosunki z jednym z tych dwóch podmiotów; klientów, którzy aby uniknąć uzależnienia od jednego dostawcy woleliby zakupić swoje oprogramowanie FMS i HR od dwóch różnych dostawców; oraz klientów, którzy woleliby nie nabywać licencji zarówno na oprogramowanie, jak i na bazę danych od tego samego dostawcy.
(34) W świetle wniosków dotyczących definicji rynku nie jest możliwe, aby Komisja podtrzymała swój wstępny wniosek, że ta grupa klientów po połączeniu stanie de facto wobec braku wyboru.
(35) Aby stwierdzić, czy zgłoszone połączenie może prowadzić do nieskoordynowanych efektów, Komisja przeprowadziła szereg regresji na każdym z czterech zbiorów danych: zbiorze danych uzyskanym od PeopleSoft, jednym zbiorze danych Oracle sporządzonym dla Komisji Europejskiej i dwóch zbiorach danych Oracle uzyskanych z rozprawy w USA.
Celem było zbadanie, w jakim stopniu sytuacja konkurencyjna określonej oferty (zmierzona liczbą oferentów w ostatniej rundzie) miała wpływ na rabaty oferowane przez danego sprzedającego (tj. PeopleSoft w zbiorze danych PeopleSoft i Oracle w zbiorze danych Oracle).
(36) Komisja stwierdziła generalnie, że istnieje bardzo silna zależność pomiędzy wielkością transakcji a oferowanym rabatem.
Transakcje, w których przedstawiane były bardzo wysokie ceny katalogowe, na ogół wiązały się również z bardzo dużymi rabatami.
Komisja stwierdziła również, że w pewnej liczbie regresji, w których zależność pomiędzy wielkością transakcji a rabatem nie została odpowiednio uwzględniona, wydawało się, że istnieje wpływ konkurentów na zachowanie związane z udzielaniem rabatów.
Wstępne stwierdzenie podane w zgłoszeniu zastrzeżeń w rzeczywistości oparte było na takiej regresji.
(37) Stwierdzenie, jak w tym przypadku, że ilość i tożsamość konkurentów w danym przetargu wydaje się nie mieć wpływu na zachowanie firmy samo w sobie nie dowodzi, że nie będzie szkodliwego wpływu połączenia na klientów.
Może istnieć wiele różnych powodów, dlaczego takiego wpływu nie ma w danych przetargowych.
W oparciu o dostępne informacje nie wydaje się możliwe dojście do ostatecznego wniosku co do tego, który z różnych powodów jest najbardziej istotny.
Nie jest jednak konieczne, aby Komisja doszła do wniosku w tej kwestii, gdyż jest oczywiste, że brak znaczącego wpływu konkurencji na zachowanie Oracle czyni dane ofertowe nieodpowiednie do tego, aby polegać na nich jako decydującym dowodzie na antykonkurencyjny skutek połączenia.
2) Efekty skoordynowane
(38) W zgłoszeniu zastrzeżeń Komisja oparła ponadto swoje zarzuty na stwierdzeniu, że oprócz efektów nieskoordynowanych dwóch pozostałych graczy może dalej osłabić konkurencje poprzez skoordynowanie swojego konkurencyjnego zachowania.
Teoria koordynacji oparta była na definicji rynku, który po połączeniu składałby się tylko z Oracle i SAP i opierała się w szczególności na symetrycznych udziałach rynkowych połączonych Oracle/PeopleSoft i SAP oraz na rozmieszczeniu bodźców pomiędzy nimi, z uwagi na fakt, że SAP jest o wiele większym odsprzedawcą baz danych Oracle.
Jako parametry dla przyjęcia wspólnej polityki Komisja zidentyfikowała przydzielanie klientów w duopolu, zmniejszanie konkurencji cenowej oraz wspólne porozumienie o spowolnieniu dodawania dalszych funkcji i udoskonalania produktów.
(39) W świetle wniosków odnoszących się do definicji rynku nie jest możliwe, aby Komisja stwierdziła, czy połączenie może prowadzić do uzyskania wspólnej pozycji dominującej przez połączone Oracle/PeopleSoft i SAP na podstawie efektów skoordynowanych.
(40) Na rynku, na którym – oprócz Oracle, PeopleSoft i SAP – obecni są również Lawson, Intentia, IFS, QAD i Microsoft jako dostawcy zaawansowanych aplikacji FMS i HR, wydaje się trudne uzasadnienie, że gracze ci mogą osiągnąć wspólne porozumienie, jeżeli chodzi o wymienione wyżej parametry.
W szczególności nie będzie możliwe przydzielanie klientów ze względu na większą grupę możliwych dostawców takiego oprogramowania.
Większa liczba dostawców powoduje również zmniejszenie przejrzystości na rynku i może sprawić, że działania odwetowe będą trudniejsze.
Ponadto udziały rynkowe graczy nie są symetryczne.
Dostawcy inni niż Oracle, PeopleSoft i SAP są znacznie mniejsi na właściwych rynkach.
Nie mają oni podobnych powiązań strukturalnych, jak SAP i Oracle w dziedzinie baz danych.
Odsprzedaż przez Lawsona baz danych Oracle wydaje się marginalna w porównaniu do sprzedaży baz danych Oracle przez SAP, natomiast Microsoft w każdym wypadku wykorzystuje swoje własne bazy danych do produktów ERP.
(41) Komisja nie może również stwierdzić, czy połączenie doprowadzi do koordynacji tylko połączonych Oracle/PeopleSoft i SAP.
Inni dostawcy wymienieni w sekcji dotyczącej definicji rynku – Lawson, Intentia, IFS, QAD i Microsoft – wydają się odpowiednimi alternatywami, gdyż dane Komisji oraz zbiór danych przedstawiony przez Oracle po wysłuchaniu (ostatecznie w dniu 27 września 2004 r.) pokazują, że dostawcy ci wygrywają przetargi na oprogramowanie na właściwych rynkach.
Koordynacja konkurencyjnego zachowania połączonych Oracle/PeopleSoft i SAP nie mogła więc zostać z powodzeniem utrzymana.
Rozwiązania lub oprogramowanie HR i FMS średniej klasy
(42) Co się tyczy rynków oprogramowania HR i FMS średniej klasy, to działa tu znacznie więcej graczy niż na rynkach zaawansowanych rozwiązań HR i FMS.
Wśród dostawców do firm średniej wielkości są: Oracle, PeopleSoft, SAP, Lawson, Intentia, IFS, QAD, Microsoft MBS, lecz także Sage, SSA Baan, Unit4 Agresso (zarówno FMS, jak i HR); Hyperion, Systems Union lub "Sun Systems" (tylko FMS); Kronos, Ultimate, Midland, Meta4 i Rebus (tylko HR).
Brak jest dostępnych danych na temat określonych udziałów rynkowych dla aplikacji średniej klasy.
Niemniej jednak ogólne przychody osiągnięte za 2002 r. (na podstawie raportów analityków) pokazują, że w skali ogólnoświatowej SAP może pozostać najsilniejszym graczem na tym rynku FMS, z plasującymi się za nim połączonymi Oracle/PeopleSoft.
Spośród innych znaczących graczy wymienić można Sage, Microsoft MBS, Hyperion, Systems Union i Lawson.
Dla rozwiązań HR średniej klasy, połączone Oracle i PeopleSoft mogą stać się najsilniejszym graczem, a tuż za nimi SAP.
Spośród innych znaczących graczy w dziedzinie HR można wymienić Kronos, Lawson, Sage i Microsoft MBS.
(43) Na poziomie europejskim wpływ transakcji może dawać mniejszy powód do obaw sądząc na podstawie ogólnych przychodów podanych przez analityków dla Europy za 2002 r.
Pozycja SAP może być silniejsza w Europie niż w skali ogólnoświatowej zarówno w FMS, jaki i w HR, natomiast pozycja połączonych Oracle/PeopleSoft może być słabsza.
Wielu innych dostawców stanowi ograniczenie konkurencyjne dla łączących się stron również na rynku ogólnoeuropejskim, jeśli chodzi o oprogramowanie średniej klasy zarówno HR, jak i FMS.
(44) Biorąc pod uwagę ograniczoną siłę połączonych Oracle/PeopleSoft na rynkach aplikacji HR i FMS przeznaczonych dla przedsiębiorstw średniej wielkości i zazwyczaj przez nie kupowanych, a także znaczną liczbę innych graczy również działających na tych rynkach, nie można wykluczyć, że transakcja może doprowadzić do problemów konkurencyjnych na rynkach aplikacji HR i FMS średniej klasy, bez względu na ścisłe rozgraniczenie takich rynków.
V. WNIOSEK
(45) Komisja stwierdza, że proponowane połączenie raczej nie stworzy ani nie wzmocni pojedynczej bądź zbiorowej pozycji dominującej na rynkach zaawansowanych rozwiązań HR i FMS oraz jeśli chodzi o oprogramowanie HR i FMS średniej klasy. W związku z tym Komisja stwierdza, że połączenie jest zgodne ze wspólnym rynkiem i z Porozumieniem o EOG, zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia o koncentracji przedsiębiorstw oraz art. 57 Porozumienia o EOG.
[1] Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 (Dz.U. L 180 z 9.7.1997, str. 1).
[2] Oprogramowanie EAS Oracle działa tylko na bazie danych Oracle, podczas gdy oprogramowanie PeopleSoft i SAP działa również na innych bazach danych, oprócz bazy danych Oracle.
--------------------------------------------------
Decyzja Rady Unii Europejskiej
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
w sprawie przyjęcia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 49,
uwzględniając opinię Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, że Republika Bułgarii i Rumunia złożyły wnioski o członkostwo w Unii Europejskiej,
Decyzja Komisji
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
przyjmująca zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących z Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji
(2005/622/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1](zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 8 i 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) W dniu 28 maja 2004 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania"), opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA) i Rosji oraz wszczęcie okresowego przeglądu cła antydumpingowego na przywóz niektórych blach elektrotechnicznych o ziarnach zorientowanych pochodzących z Rosji, o szerokości ponad 500 mm pochodzących z Rosji.
(2) Biorąc pod uwagę potrzebę dalszego zbadania niektórych aspektów dochodzenia, a także z powodu powiązania ze wspomnianym powyżej przeglądem okresowym, postanowiono kontynuować dochodzenie bez nakładania środków tymczasowych.
(3) W związku z powyższym Komisja kontynuowała dochodzenie w sprawie szkody spowodowanej dumpingiem oraz interesu Wspólnoty, a ostateczne ustalenia są przedstawione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1371/2005 [3] nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji ("rozporządzenie ostateczne").
(4) Dochodzenie potwierdziło tymczasowe ustalenia dotyczące szkodliwego dumpingu w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Rosji i USA.
B. ZOBOWIĄZANIE
(5) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń, jeden współpracujący producent eksportujący w Rosji (Novolipetsk Iron & Steel Corporation) oraz jeden współpracujący producent eksportujący w USA (AK Steel Corporation) złożyli zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z tym zobowiązaniem producenci-eksporterzy, o których mowa, zaproponowali ceny sprzedaży produktu objętego postępowaniem na poziomie równym lub wyższym od cen eliminujących szkodliwy efekt dumpingu.
(6) Przedsiębiorstwa te będą również regularnie dostarczały Komisji szczegółowe informacje dotyczących dokonywanego przez nie wywozu do Wspólnoty, co oznacza możliwość skutecznego monitorowania przez Komisję złożonego zobowiązania.
Ponadto struktura sprzedaży stosowana przez oba przedsiębiorstwa sprawia, że zdaniem Komisji ryzyko obejścia zobowiązania jest ograniczone.
(7) W świetle powyższego zobowiązanie uznaje się za możliwe do przyjęcia.
(8) Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązania przez przedsiębiorstwa, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zgodnie z zobowiązaniem, zwolnienie celne będzie uzależnione od przedstawienia faktury zawierającej co najmniej te informacje, które są wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1371/2005.
Informacje te są również niezbędne, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z wystarczającą precyzją, że ładunek jest zgodny z dokumentami handlowymi.
Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub też nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu organom celnym, należne będzie z tego tytułu odpowiednie cło antydumpingowe.
(9) W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania lub podejrzenia naruszenia, może zostać nałożone cło antydumpingowe zgodnie z art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się zobowiązanie złożone przez wspomnianych poniżej producentów, w związku z obecnym postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych, pochodzących z Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Kod dodatkowy TARIC _BAR_
Rosja _BAR_ Produkowany i sprzedawany przez Novolipetsk Iron & Steel Corporation (NLMK) - 2, Metallurgov sq., Lipetsk — lubProdukowany przez Novolipetsk Iron & Steel Corporation (NLMK) - 2, Metallurgov sq., Lipetsk — i sprzedawany przez Stinol AG — Lugano, Szwajcaria, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie, działającemu w charakterze importera _BAR_ A674 _BAR_
USA _BAR_ Produkowane przez AK Steel Corporation — 703, Curtis, Middletown, Ohio — lubProdukowane przez AK Steel Corporation 703, Curtis Street, Middletown, Ohio — a sprzedawane przez AK Steel BV — Oosterhout, Niderlandy, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie, działającemu w charakterze importera. _BAR_ A673 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
w sprawie przedłużenia ograniczonego uznania dla Hellenic Register of Shipping
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2940)
(Jedynie tekst grecki jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/623/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [1] w szczególności jej art. 4 ust. 3,
uwzględniając list z dnia 2 kwietnia 2004 r. od władz Cypru, składających wniosek o rozszerzenie na Cypr ograniczonego uznania dla Hellenic Register of Shipping (zwanego dalej "HRS") zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 94/57/WE,
uwzględniając list z dnia 7 września 2004 r. od władz Grecji, składających wniosek o bezwarunkowe przedłużenie ograniczonego uznania dla HRS zgodnie z art. 4 ust. 3 tej dyrektywy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ograniczone uznanie w rozumieniu art. 4 ust. 3 dyrektywy 94/57/WE jest uznaniem przyznawanym organizacjom znanym jako towarzystwa klasyfikacyjne, które spełniają wszystkie kryteria inne niż te określone w sekcji A "Ogólne" Załącznika do tej dyrektywy, ale ograniczonym w czasie i zakresie, po to, by dana organizajca mogła zdobyć doświadczenie.
(2) Decyzja Komisji 2001/890/WE [2] na podstawie art. 4 ust. 3 przyznaje HRS dla Grecji na okres trzech lat od dnia 13 grudnia 2001 r.
(3) Komisja sprawdziła, że HRS spełnia wszystkie kryteria wymienione w Załączniku do dyrektywy 94/57/WE, inne niż te określone w sekcji A "Ogólne" ust. 2 i 3 Załącznika.
(4) Przeprowadzona przez Komisję ocena ujawniła ponadto, że HRS powinien w dalszym ciągu rozwijać swój system wskaźników jakości w celu polepszenia swojej zdolności oceny zarówno ryzyka, jak i realizacji.
(5) Opublikowane w Paryskim Protokole Ustaleń dane dotyczące wyników tej organizacji w zakresie bezpieczeństwa oraz emisji zanieczyszczeń, które mimo że w latach 2000–2002 pozostawały na niskim poziomie, wykazywały tendencję do umiarkowanej poprawy w roku 2003, a HRS zobowiązał się, że będzie dążył do wyrównania swoich zapisów wydajności ze średnią uznanych organizacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. COSS powołanego na podstawie art. 7 dyrektywy 94/57/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ograniczone uznanie dla Hellenic Register of Shipping, przyznane decyzją nr 2001/890/WE, zostaje przedłużone na okres trzech lat od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Skutki przedłużonego uznania ograniczają się do Grecji i Cypru.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej i Republiki Cypru.
Decyzja Komisji
z dnia 22 sierpnia 2005 r.
dotycząca odstępstwa od wymogu znakowania mięsa wieprzowego i wymogów dotyczących jego późniejszego użycia, przyznanego niektórym gospodarstwom w strefie nadzoru afrykańskiego pomoru świń na Sardynii we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3161)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2005/624/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającą przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniającą dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2005/363/WE z dnia 2 maja 2005 r. dotycząca środków ochrony zdrowia zwierząt przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech [2] została przyjęta w odpowiedzi na występowanie afrykańskiego pomoru świń na Sardynii we Włoszech.
(2) Na Sardynii nadal występują ogniska afrykańskiego pomoru świń, a Włochy podejmują środki w celu zwalczenia tej choroby na Sardynii w ramach dyrektywy Rady 2002/60/WE.
(3) Dyrektywa 2002/60/WE stanowi, że bezpośrednio po urzędowym potwierdzeniu rozpoznania afrykańskiego pomoru świń u świń w gospodarstwie właściwy organ ustanawia strefę ochronną o promieniu co najmniej trzech kilometrów od ogniska choroby, znajdującą się wewnątrz strefy nadzoru o promieniu co najmniej dziesięciu kilometrów.
(4) Dyrektywa 2002/60/WE stanowi również, że świnie nie mogą opuszczać gospodarstwa, w którym były trzymane ("gospodarstwo pochodzenia") w strefie ochronnej lub strefie nadzoru przez okres, odpowiednio, 40 i 30 dni od zakończenia wstępnego oczyszczania i dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji zakażonych gospodarstw.
Po upływie tego okresu właściwy organ może zezwolić na wywóz świń z gospodarstwa pochodzenia do rzeźni, o ile spełnione zostały określone warunki.
W szczególności świeże mięso świń z takiego gospodarstwa musi zostać przetworzone lub opatrzone specjalnym znakiem i przetworzone w późniejszym czasie.
(5) Dyrektywa 2002/60/WE zezwala na przyznanie Państwom Członkowskim odstępstwa od wymienionych warunków na ich odpowiednio uzasadniony wniosek.
(6) Ognisko afrykańskiego pomoru świń zostało stwierdzone w gminie Anela na Sardynii w dniu 25 maja 2005 r.
Właściwy organ natychmiast ustanowił strefę ochronną o promieniu trzech kilometrów od ogniska choroby, znajdującą się wewnątrz strefy nadzoru o promieniu dziesięciu kilometrów od ogniska.
Kolejne ognisko zostało stwierdzone w ustanowionej już strefie ochronnej w gminie Bultei w dniu 10 czerwca 2005 r.
(7) Władze włoskie zwróciły się do Komisji z wnioskiem o przyznanie odstępstwa od wymogu znakowania świeżego mięsa przewidzianym do tego celu specjalnym znakiem oraz wymogu przetwarzania świeżego mięsa pochodzącego z gospodarstw znajdujących się w strefie nadzoru.
Wniosek uzasadniono poważnymi trudnościami ze znalezieniem odbiorców przetworzonego mięsa, konsekwencjami dla dobrostanu świń w niektórych gospodarstwach, jeśli nie trafią one do uboju w odpowiednim czasie, oraz tym, że omawiane odstępstwo spowoduje znikome zwiększenie ryzyka w zakresie zdrowia zwierząt, o ile jednocześnie zostaną wprowadzone szczególne środki w celu zwalczania choroby.
Należy zatem stwierdzić, że w pewnych warunkach mięso wieprzowe z gospodarstw znajdujących się w ustanowionej strefie nadzoru nie musi być przetwarzane lub oznaczane przeznaczonym do tego celu specjalnym znakiem i przetwarzane w późniejszym czasie.
W celu zapobieżenia obecności afrykańskiego pomoru świń i wyeliminowania ryzyka rozprzestrzeniania się choroby należy wprowadzić dodatkowe środki dotyczące gospodarstwa pochodzenia i przemieszczania świń.
(8) Procedury kontroli i pobierania próbek, dotyczące przemieszczania świń z gospodarstwa mieszczącego się w strefie nadzoru do rzeźni zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym [3], muszą być w pełni stosowane. W przypadku zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2002/60/WE zastosowanie ma rozdział IV ust. 6 Załącznika do podręcznika diagnostycznego.
(9) Należy również stwierdzić, że mięso wieprzowe, produkty z mięsa wieprzowego i wszelkie inne produkty zawierające mięso wieprzowe świń pochodzących z gospodarstw, dla których przyznano omawiane odstępstwo, są oznaczane specjalnym znakiem przewidzianym w decyzji Komisji 2005/363/WE, w celu zagwarantowania, że nie zostaną one wywiezione z Sardynii, oraz w celu zapewnienia możliwości odtworzenia historii tego mięsa i produktów.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsza decyzja ustanawia odstępstwo od warunków dotyczących przetwarzania świeżego mięsa świń pochodzących z gospodarstw znajdujących się w strefie nadzoru ustanowionej wokół gospodarstw, w których urzędowo potwierdzono rozpoznanie afrykańskiego pomoru świń w gminach Anela (rozpoznanie stwierdzono dnia 25 maja 2005 r.) i Bultei (rozpoznanie stwierdzono dnia 10 czerwca 2005 r.) na Sardynii we Włoszech.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje znajdujące się w art. 2 dyrektywy 2002/60/WE i art. 2 decyzji 2005/363/WE.
Artykuł 3
Odstępstwo od art. 10 ust. 3 lit. f) tiret czwarte dyrektywy 2002/60/WE
Właściwy organ może zezwolić na to, by świeże mięso świń, które zostały przetransportowane bezpośrednio do rzeźni zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2002/60/WE, nie było przetwarzane zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. f) tiret czwarte, o ile spełnione zostały następujące warunki:
a) gospodarstwo pochodzenia spełnia wymogi zawarte w art. 4;
b) przemieszczanie świń odbywa się zgodnie ze wszystkimi stosownymi wymogami zawartymi w dyrektywie 2002/60/WE, w szczególności wymogami zawartymi w art. 11 ust. 1 lit. f) oraz art. 4 tej dyrektywy dotyczącymi okresu odpowiednio 30 lub 21 dni od zakończenia wstępnego oczyszczania i dezynfekcji, oraz w miarę potrzeby dezynsekcji zakażonych gospodarstw, w czasie którego świnie nie mogą opuszczać gospodarstwa pochodzenia;
c) mięso, produkty z mięsa wieprzowego oraz wszelkie inne produkty zawierające mięso wieprzowe takich świń są oznaczane specjalnym znakiem zdrowia lub identyfikacyjnym przewidzianym w art. 4 decyzji Komisji 2005/363/WE.
Artykuł 4
Wymogi dotyczące gospodarstwa pochodzenia
Gospodarstwo pochodzenia, o którym mowa w art. 3, musi spełniać następujące wymogi:
a) gospodarstwo pochodzenia nie może znajdować się w strefie ochronnej ustanowionej w następstwie stwierdzenia ogniska afrykańskiego pomoru świń;
b) przed ustanowieniem wokół ogniska afrykańskiego pomoru świń strefy nadzoru, obejmującej swoim zasięgiem gospodarstwo pochodzenia, w gospodarstwie tym zostały wprowadzone i zatwierdzone przez właściwy organ odpowiednie środki bezpieczeństwa biologicznego mające na celu zapobieżenie pojawieniu się afrykańskiego pomoru świń, o których mowa w planie zwalczania zatwierdzonym decyzją Komisji 2005/362/WE [4], oraz program samokontroli służący wykryciu afrykańskiego pomoru świń, o którym również jest mowa we wspomnianym planie zwalczania;
c) w ciągu co najmniej dwóch lat poprzedzających wywóz świń z gospodarstwa pochodzenia nie rozpoznano w nim afrykańskiego pomoru świń.
Artykuł 5
Informacja dla Komisji i innych Państw Członkowskich
Poczynając od dnia przyjęcia niniejszej decyzji, Włochy będą co miesiąc przekazywać Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim wszelkie istotne informacje na temat stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 września 2005 r.
Artykuł 7
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 23 sierpnia 2005 r.
określająca dozwolone ilości bromku metylu przeznaczone do zastosowań krytycznych we Wspólnocie Europejskiej od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. stosownie do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 468)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim i włoskim są autentyczne)
(2005/625/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2 ppkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 ppkt i) lit. d) i art. 4 ust. 2 ppkt i) lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zakazuje odpowiednio produkcji i przywozu bromku metylu po dniu 31 grudnia 2004 r., przeznaczonego do wszystkich zastosowań, z wyjątkiem, między innymi, zastosowań krytycznych zgodnie z art. 3 ust. 2 ppkt ii) oraz z kryteriami ustalonymi w decyzji IX/6 przyjętej przez Strony Protokołu Montrealskiego. Wyłączenia dotyczące zastosowań krytycznych mają stanowić nieliczne odstępstwa w celu zapewnienia krótkiego okresu na przyjęcie rozwiązań alternatywnych.
(2) Decyzja IX/6 stanowi, że bromek metylu należy uznać za "krytyczny" jedynie w przypadku gdy wnioskodawca określa, że brak dostępności bromku metylu do danego konkretnego zastosowania spowodowałby znaczne zakłócenie na rynku; oraz że brak jest substancji alternatywnych możliwych do zastosowania pod względem technicznym i ekonomicznym, jak również brak jest substytutów dostępnych dla użytkownika, które są dopuszczalne z punktu widzenia ochrony środowiska i zdrowia i które są odpowiednie dla danych upraw i z punktu widzenia wszystkich okoliczności wniosku.
Ponadto do produkcji i zużycia bromku metylu do zastosowań krytycznych, jeżeli występują, należy dopuścić jedynie w przypadku gdy zostały podjęte wszelkie działania możliwe z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia, mające na celu ograniczenie zastosowania krytycznego i związanej z tym ewentualnej emisji bromku metylu do minimum.
Wnioskodawca powinien także wykazać, że zostały podjęte stosowne starania w celu dokonania oceny, przygotowania do sprzedaży i zapewnienia krajowego oficjalnego zatwierdzenia substancji alternatywnych i substytutów; oraz że istnieją programy badawcze mające na celu opracowanie i wykorzystanie substancji alternatywnych i substytutów.
(3) Do Komisji wpłynęły 84 wnioski w sprawie zastosowań krytycznych bromku metylu z dziesięciu Państw Członkowskich, w tym z Belgii (60825 kg), Francji (467135 kg), Grecji (227280 kg), Hiszpanii (1059000 kg), Niderlandów (120 kg), Niemiec (45250 kg), Polski (44100 kg), Portugalii (130000 kg), Włoch (2298225 kg) oraz Zjednoczonego Królestwa (140408 kg).
Ogółem wnioskowano o 4472343 kg, z czego o 4111640 kg (92 %) do zastosowań bromku metylu w okresie poprzedzającym zbiory, natomiast o 360703 kg (8 %) do zastosowań w okresie następującym po zbiorach.
(4) W celu określenia ilości bromku metylu, spełniającej warunki zezwolenia dotyczącego zastosowań krytycznych w 2005 r., Komisja zastosowała kryteria zawarte w decyzji IX/6 oraz w art. 3 ust. 2 ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Komisja ustaliła, że we Wspólnocie występowały odpowiednie substancje alternatywne, a w okresie następującym po sporządzeniu wniosków przez Państwa Członkowskie stały się one bardziej rozpowszechnione w wielu krajach będących stronami Protokołu Montrealskiego.
W konsekwencji Komisja określiła, że w 2005 r. może zostać zużyte 2777333 kg bromku metylu w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań krytycznych we wszystkich wymienionych Państwach Członkowskich.
Ilość ta stanowi 14,4 % zużycia bromku metylu w 1991 r. we Wspólnocie Europejskiej i wskazuje, że ponad 85 % bromku metylu zostało zastąpione przez substancje alternatywne.
Kategorie zastosowań krytycznych są zbliżone do kategorii określonych w sprawozdaniach z Pierwszego Nadzwyczajnego Posiedzenia Stron Protokołu Montrealskiego [2], załącznik II, tabela A, oraz w decyzji XVI/2 przyjętej na Szesnastym Posiedzeniu Stron Protokołu Montrealskiego [3], tabela 1A.
(5) Artykuł 3 ust. 2 ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zobowiązuje również Komisję do określenia, którzy użytkownicy mogą korzystać z wyłączenia związanego z zastosowaniem krytycznym. Zważywszy, że art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 wymaga określenia przez Państwo Członkowskie minimalnych wymagań dotyczących kwalifikacji personelu zaangażowanego przy stosowaniu bromku metylu, a jedynym zastosowaniem jest fumigacja (gazowanie), Komisja określiła, że jedynymi użytkownikami bromku metylu są osoby przeprowadzające fumigację zaproponowane przez Państwo Członkowskie i zatwierdzone przez Komisję do stosowania bromku metylu do zastosowań krytycznych. Osoby przeprowadzające fumigację mają odpowiednie kwalifikacje, aby móc w sposób bezpieczny stosować wymieniony środek, natomiast na przykład nie mogą to być rolnicy lub właściciele młynów będący właścicielami obiektów, w których środek ten będzie stosowany, lecz którzy na ogół nie posiadają kwalifikacji w zakresie stosowania bromku metylu.
(6) Decyzja IX/6 stanowi, że produkcja i zużycie bromku metylu do zastosowań krytycznych powinny być dopuszczalne jedynie w przypadku gdy bromek metylu jest niedostępny z istniejących zapasów niewykorzystanego bromku metylu lub tego otrzymanego w wyniku recyklingu. Artykuł 3 ust. 2 ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 stanowi, że na produkcję i przywóz bromku metylu zezwala się jedynie w przypadku gdy żadna ze Stron nie dysponuje bromkiem metylu pochodzącym z recyklingu lub z odzysku. Zgodnie z decyzją IX/6 i art. 3 ust. 2 ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Komisja określiła, że 205926 kg z zapasów jest dostępne do zastosowań krytycznych. Komisja Europejska uruchomiła procedury związane z zezwoleniem umożliwiającym zużycie zapasów przed wydaniem zezwolenia na przywóz lub produkcję bromku metylu.
(7) Ponieważ krytyczne zastosowania bromku metylu zostały wprowadzone dnia 1 stycznia 2005 r., w celu zapewnienia zainteresowanym firmom i podmiotom gospodarczym możliwości skorzystania z systemu zezwoleń właściwym jest, aby niniejsza decyzja była stosowana od wyżej wymienionej daty.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Królestwo Niderlandów, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej otrzymują zezwolenie na zużycie ogółem 2777333 kg bromku metylu do zastosowań krytycznych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r., w ilościach oraz w odniesieniu do kategorii zastosowań wymienionych w załącznikach I–X.
Artykuł 2
Zapasy, zgłoszone przez właściwy organ w każdym Państwie Członkowskim jako dostępne do zastosowań krytycznych, odejmuje się od ilości, które mogą być przedmiotem przywozu lub produkcji w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań krytycznych w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Królestwa Niderlandów, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r. Niniejsza decyzja wygasa z dniem 31 grudnia 2005 r.
Decyzja Komisji
z dnia 26 sierpnia 2005 r.
zatwierdzająca metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Niderlandach
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3234)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(2005/627/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych ma być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej. Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją błędu statystycznego przy dokonywaniu oceny. Tolerancja ta została określona w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych. [2]
(2) Decyzją Komisji 87/131/EWG [3] zatwierdzono metodę klasyfikacji tusz wieprzowych w Niderlandach.
(3) Ze względu na dostosowania techniczne rząd Niderlandów skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie stosowania od dnia 1 lipca 2006 r. nowego wzoru dla przyrządu HGP 2 stosowanego obecnie na mocy decyzji 87/131/EWG i o zatwierdzenie nowej metody klasyfikacji tusz wieprzowych oraz przedstawił w tym celu informacje wymagane na mocy art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
(4) Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tych metod klasyfikacji.
(5) Żadna modyfikacja przyrządów lub metod klasyfikacji nie może być zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle zdobytych doświadczeń.
Z tego powodu niniejsze zatwierdzenie może zostać wycofane.
(6) W celu zapewnienia jasności, decyzja 87/131/EWG powinna zostać uchylona i zastąpiona nową decyzją.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3220/84 niniejszym zatwierdza się następujące metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Niderlandach:
a) przyrząd określany jako Hennessy Grading Probe (HGP 2) oraz związane z nim metody oceny, których szczegółowy opis podano w części 1 Załącznika;
b) przyrząd określany jako VISION system (VCS 2000) oraz związane z nim metody oceny, których szczegółowy opis podano w części 2 Załącznika.
Artykuł 2
Nie zezwala się na modyfikacje przyrządów lub metod oceny.
Artykuł 3
Decyzja 87/131/EWG zostaje niniejszym uchylona.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 26 sierpnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 89/471/EWG zatwierdzającą metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3238)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2005/628/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 89/471/EWG [2] zatwierdzono kilka metod klasyfikacji tusz wieprzowych w Niemczech.
(2) Rząd Niemiec skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie stosowania nowego przyrządu jako układu odniesienia przy ocenie zawartości chudego mięsa w tuszach w ramach istniejących metod klasyfikacji oraz przedstawił szczegółowe informacje wymagane na mocy art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [3].
(3) Analiza tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki zatwierdzenia nowego przyrządu.
Stosowanie przyrządu "Ultrasound-Scanner SSD 256" jako układu odniesienia przy ocenie zawartości chudego mięsa można zatem zastąpić stosowaniem przyrządu "Ultrasonic Scanner GE Logiq 200pro".
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 89/471/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 89/471/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jako metodę klasyfikacji tusz wieprzowych zatwierdza się metodę oceny chudego mięsa na podstawie stosowania przyrządu "Ultrasonic Scanner GE Logiq 200pro", której szczegóły podano w części I Załącznika." ;
2) skreśla się art. 4a;
3) w części I Załącznika wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"CZĘŚĆ 1
Ultrasonic Scanner GE Logiq 200pro"
;
b) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1) "Ultrasonic Scanner GE Logiq 200pro" to dwuwymiarowy skaner ultradźwiękowy przetwarzający obrazy cyfrowe.
System obsługiwany jest za pomocą linearnej sondy o częstotliwości 3,5 MHz, która pozwala na ultradźwiękową penetrację do głębokości około 20 cm w zależności od wybranego wyświetlacza.
Szerokość skanowania sondy wynosi 9,4 cm, co odpowiada dwóm lub trzem żebrom tuszy.
Metoda oceny określona w ust. 2 jest stosowana jako metoda klasyfikacji tusz wieprzowych ustalona na podstawie wartości pomiarów przeprowadzonych za pomocą przyrządu "Ultrasonic Scanner GE Logiq 200pro".
Każdy przyrząd wykorzystywany w ubojniach musi być skalibrowany i musi podawać wartości pomiarów równoważne z wartościami podawanymi przez przyrząd "Ultrasonic Scanner GE Logiq 200pro"."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 26 sierpnia 2005 r.
ustanawiająca Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa
(2005/629/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wdrożenie wspólnotowej polityki w dziedzinie rybołówstwa i akwakultury wymaga wsparcia ze strony wysoko wykwalifikowanego personelu naukowego, w szczególności w zakresie stosowania biologii morskiej oraz rybołówstwa, technologii połowów, ekonomiki rybołówstwa oraz podobnych dyscyplin lub w związku z wymaganiami badań i gromadzenia danych w zakresie połowów i akwakultury.
(2) Należy uzyskać wymienione wsparcie ze strony stałego Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) powołanego w ramach Komisji.
(3) Zgodnie z art. 33 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 Komisja powinna prowadzić regularne konsultacje z STECF w sprawach dotyczących ochrony i zarządzania żywymi zasobami wodnymi, łącznie z zagadnieniami biologicznymi, gospodarczymi, środowiskowymi, społecznymi oraz technicznymi, i powinna uwzględniać porady otrzymane od STECF przy przygotowywaniu wniosków w sprawie zarządzania rybołówstwem na mocy wyżej wymienionego rozporządzenia.
(4) Opinia STECF w sprawach związanych z rybołówstwem musi opierać się na zasadach doskonałości, niezależności, bezstronności i przejrzystości.
(5) Bardzo ważnym jest, by STECF maksymalnie wykorzystał wiedzę specjalistyczną ekspertów ze Wspólnoty oraz spoza Wspólnoty, niezbędną do odpowiedzi na pytania szczegółowe.
(6) W związku z ilością i znaczeniem zmian, jakie należy wprowadzić, należy uchylić decyzję Komisji 93/619/WE z dnia 19 listopada 1993 r. odnoszącą się do ustanowienia Komitetu Naukowego, Technicznego oraz Gospodarczego ds. Rybołówstwa [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanowienie Komitetu
Ustanawia się niniejszym Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
Rola STECF
1.
Komisja regularnie lub każdorazowo, gdy uzna to za konieczne, konsultuje się z STECF prosząc o opinie w sprawie zagadnień, o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Komisja może wymagać przyjęcia takiej opinii w wyznaczonym terminie.
2. STECF może z własnej inicjatywy przekazywać opinie Komisji w sprawach, o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
3.
STECF sporządza coroczne sprawozdanie na temat:
a) sytuacji w odniesieniu do zasobów rybołówstwa Wspólnoty Europejskiej;
b) gospodarczych konsekwencji sytuacji tych zasobów rybołówstwa;
c) zmian w działalności połowowej, z uwzględnieniem czynników biologicznych, ekologicznych, technicznych i ekonomicznych;
d) innych czynników ekonomicznych mających wpływ na rybołówstwo.
Artykuł 3
Struktura
1.
STECF składa się z nie mniej niż 30 członków i nie więcej niż 35 członków.
2.
Członkowie STECF są ekspertami naukowymi w dziedzinie biologii i ekologii morskiej, nauk związanych z rybołówstwem, ochrony środowiska, dynamiki populacji, statystyki, technologii narzędzi połowowych, akwakultury oraz ekonomiki rybołówstwa i akwakultury.
Artykuł 4
Mianowanie członków STECF i utworzenie listy rezerwowej
1.
Komisja mianuje członków STECF z listy kwalifikujących się kandydatów.
Lista zostaje sporządzona po opublikowaniu otwartego zaproszenia do wyrażania zainteresowania opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i na stronie internetowej Komisji.
2.
Członkowie STECF mianowani są na podstawie ich wiedzy specjalistycznej i zgodnie z rozmieszczeniem geograficznym, które odzwierciedla różnorodność zagadnień naukowych i podejść we Wspólnocie.
3.
Lista członków STECF opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wraz z krótkim życiorysem każdego z członków dostępna jest na stronie internetowej Komisji.
4.
Kandydaci, których uznano za kwalifikujących się do uczestnictwa w STECF, ale którzy nie zostali mianowani, zostają wpisani na listę rezerwową.
Lista rezerwowa może być wykorzystywana przez Komisję przy poszukiwaniu odpowiednich kandydatów na zastępców członków, którzy opuścili STECF zgodnie z art. 6 ust. 3.
5.
Lista rezerwowa zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i dostępna jest na stronie internetowej Komisji.
Artykuł 5
Wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczących
STECF dokonuje wyboru przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród członków Komitetu na okres trzech lat.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący STECF mogą być wybierani na to samo stanowisko maksymalnie na dwie następujące po sobie kadencje.
Artykuł 6
Kadencja
1.
Kadencja członka STECF wynosi 3 lata i jest odnawialna na kolejne trzy lata.
2.
Po wygaśnięciu trzyletniego okresu przewodniczący, wiceprzewodniczący oraz członkowie STECF pełnią swoją funkcję do czasu zastąpienia ich bądź odnowienia ich kadencji.
3.
W przypadku gdy członek STECF nie bierze aktywnego udziału w pracach STECF, ma konflikt interesów lub zamierza złożyć dymisję, Komisja może wyłączyć go z członkowstwa.
Artykuł 7
Eksperci zewnętrzni
Za zgodą Komisji STECF może zaprosić ekspertów, którzy nie są członkami STECF i którzy posiadają odpowiednią wiedzę naukową i specjalistyczną, do uczestnictwa w jego pracach.
Artykuł 8
Grupy robocze
Po uzyskaniu zgody Komisji STECF może tworzyć wyspecjalizowane grupy robocze, które realizują dokładnie określone zadania.
Grupy robocze składają się z ekspertów zewnętrznych i przynajmniej dwóch członków STECF.
W wyznaczonym terminie przedkładają STECF sprawozdanie.
Artykuł 9
Zwroty kosztów i dodatki
1.
Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni są uprawnieni do otrzymania dodatku za uczestnictwo w posiedzeniach STECF i grup roboczych oraz za pełnienie funkcji sprawozdawcy w odniesieniu do konkretnej kwestii, jak przewidziano w Załączniku.
2.
Koszty podróży i pobytu członków STECF i ekspertów zewnętrznych pokrywa Komisja.
Artykuł 10
Stosunki między STECF i Komisją
1.
Posiedzenia STECF i grup roboczych odbywają się za zgodą Komisji i są przez nią zwoływane.
2.
Komisja może uczestniczyć w posiedzeniach STECF i jego grup roboczych.
3.
Komisja może zaprosić ekspertów, którzy nie są członkami STECF, do udziału w posiedzeniach STECF i grup roboczych.
Artykuł 11
Regulamin wewnętrzny
1.
STECF za zgodą Komisji przyjmuje swój regulamin.
Regulamin umożliwia wykonywanie zadań STECF zgodnie z zasadami doskonałości, niezależności i przejrzystości, a jednocześnie należycie uwzględnia uzasadnione wnioski o zachowanie tajemnicy podatkowej i poufności handlowej.
2.
Regulamin obejmuje w szczególności następujące elementy:
a) wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczących STECF;
b) procedury:
i) przetwarzania wniosków o wydanie opinii;
ii) przyjmowania opinii w normalnych warunkach i, jeżeli wymaga tego pilny charakter sprawy, w ramach przyspieszonej procedury pisemnej;
c) ustanowienie i organizacja grup roboczych, mianowanie wiceprzewodniczących grup roboczych i opis ich zadań;
d) protokoły z posiedzeń, w tym szczegóły opinii różniących się od już przyjętych;
e) rola ekspertów zewnętrznych;
f) mianowanie sprawozdawców i opis ich zadań;
g) forma i treść opinii naukowych oraz procedury mające na celu zapewnienie i poprawę ich spójności;
h) zakres odpowiedzialności i obowiązki członków STECF i ekspertów zewnętrznych w związku z ich kontaktami na zewnątrz;
i) reprezentacja STECF w Komitecie Doradczym ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA);
j) udział członków STECF w Regionalnych Komitetach Doradczych.
3.
Regulamin zostaje opublikowany na stronie internetowej Komisji.
Artykuł 12
Decyzje i opinie
1.
STECF podejmuje decyzje większością głosów swoich członków obecnych na posiedzeniu.
Decyzje i opinie przyjmuje się wyłącznie jeżeli 70 % członków STECF weźmie udział w głosowaniu, włączając w to osoby wstrzymujące się od głosu.
2.
Uzasadnione opinie mniejszościowe włączane są do opinii STECF i przekazywane zainteresowanym członkom STECF.
3.
Opinie STECF publikuje się bezzwłocznie na stronie internetowej Komisji, przy czym należy zapewnić zachowanie poufności handlowej.
Artykuł 13
Niezależność
1.
Członkowie STECF są mianowani, a eksperci zewnętrzni zapraszani jako osoby prywatne.
Nie mogą oni przekazywać swojego zakresu obowiązków.
2.
Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni prowadzą działania niezależnie od Państw Członkowskich i zainteresowanych stron.
Składają oni oświadczenie, na mocy którego zobowiązują się do działania w publicznym interesie oraz oświadczenie o interesach wskazujące na brak lub istnienie jakiegokolwiek interesu, który mógłby mieć wpływ na ich niezależność.
Oświadczenia te sporządza się na piśmie i są one publicznie dostępne.
Członkowie STECF składają oświadczenie o zobowiązaniach co rok.
3.
Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni informują na każdym posiedzeniu STECF i grup roboczych o szczególnych interesach, które mogłyby szkodzić ich niezależności w związku ze poszczególnymi punktami porządku dziennego.
Artykuł 14
Poufność
1.
Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni nie ujawniają żadnych informacji otrzymanych w związku z pracami STECF lub grup roboczych z wyjątkiem opinii STECF.
2.
Jeżeli STECF zostanie poinformowany przez Komisję, że wymagana opinia ma charakter poufny, w posiedzeniach grupy roboczej uczestniczą wyłącznie członkowie STECF i przedstawiciel Komisji.
Artykuł 15
Sekretariat STECF
1.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu dla STECF i grup roboczych.
2.
Sekretariat jest odpowiedzialny za techniczne i administracyjne wsparcie oraz koordynację w celu ułatwienia skutecznego funkcjonowania STECF i organizacji posiedzeń grup roboczych.
3.
W stosownych przypadkach sekretariat koordynuje działania STECF i jego grup roboczych z działaniami innych organów wspólnotowych i międzynarodowych.
Artykuł 16
Przepisy końcowe
1.
Niniejszym uchyla się decyzję 93/619/WE.
2.
Członkowie STECF mianowani zgodnie z art. 1 decyzji Komisji 93/619/WE pełnią funkcję jako członkowie Komitetu ustanowionego na mocy niniejszej decyzji do czasu mianowania nowych członków STECF zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji.
3.
Przepisy art. 5 mają zastosowanie mutatis mutandis po wygaśnięciu mandatu członków, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
4.
Decyzję 93/619/WE uchyla się od daty pierwszego posiedzenia Komitetu ustanowionego niniejszą decyzją.
Sprostowanie do decyzji Komisji 2005/629/WE z dnia 26 sierpnia 2005 r. ustanawiającej Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 225 z dnia 31 sierpnia 2005 r.)
Decyzję 2005/629/WE odczytuje się, jak następuje:
"
Decyzja komisji
z dnia 26 sierpnia 2005 r.
ustanawiająca Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa
(2005/629/)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wdrożenie wspólnotowej polityki w dziedzinie rybołówstwa i akwakultury wymaga wsparcia ze strony wysoko wykwalifikowanego personelu naukowego, w szczególności w zakresie stosowania biologii morskiej oraz rybołówstwa, technologii połowów, ekonomiki rybołówstwa oraz podobnych dyscyplin lub w związku z wymaganiami badań i gromadzenia danych w zakresie połowów i akwakultury.
(2) Należy uzyskać wymienione wsparcie ze strony stałego Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) powołanego w ramach Komisji.
(3) Zgodnie z art. 33 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 Komisja powinna prowadzić regularne konsultacje z STECF w sprawach dotyczących ochrony i zarządzania żywymi zasobami wodnymi, łącznie z zagadnieniami biologicznymi, gospodarczymi, środowiskowymi, społecznymi oraz technicznymi i powinna uwzględniać porady otrzymane od STECF przy przygotowywaniu wniosków w sprawie zarządzania rybołówstwem na mocy wyżej wymienionego rozporządzenia.
(4) Opinia STECF w sprawach związanych z rybołówstwem musi opierać się na zasadach doskonałości, niezależności, bezstronności i przejrzystości.
(5) Bardzo ważne jest, by STECF maksymalnie wykorzystał wiedzę specjalistyczną ekspertów ze Wspólnoty oraz spoza Wspólnoty niezbędną do odpowiedzi na pytania szczegółowe.
(6) W związku z ilością i znaczeniem zmian, jakie należy wprowadzić, należy uchylić decyzję Komisji 93/619/WE z dnia 19 listopada 1993 r. odnoszącą się do ustanowienia Komitetu Naukowego, Technicznego oraz Gospodarczego ds. Rybołówstwa [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanowienie Komitetu
Ustanawia się niniejszym Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
Rola STECF
1.
Komisja regularnie lub każdorazowo, gdy uzna to za konieczne, konsultuje się z STECF prosząc o opinie w sprawie zagadnień, o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Komisja może wymagać przyjęcia takiej opinii w wyznaczonym terminie.
2. STECF może z własnej inicjatywy przekazywać opinie Komisji w sprawach, o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
3.
STECF sporządza coroczne sprawozdanie na temat:
a) sytuacji w odniesieniu do zasobów rybołówstwa Wspólnoty Europejskiej;
b) gospodarczych konsekwencji sytuacji tych zasobów rybołówstwa;
c) zmian w działalności połowowej, z uwzględnieniem czynników biologicznych, ekologicznych, technicznych i ekonomicznych;
d) innych czynników ekonomicznych mających wpływ na rybołówstwo.
Artykuł 3
Struktura
1.
STECF składa się z nie mniej niż 30 członków i nie więcej niż 35 członków.
2.
Członkowie STECF są ekspertami naukowymi w dziedzinie biologii i ekologii morskiej, nauk związanych z rybołówstwem, ochrony środowiska, dynamiki populacji, statystyki, technologii narzędzi połowowych, akwakultury oraz ekonomiki rybołówstwa i akwakultury.
Artykuł 4
Mianowanie członków STECF i utworzenie listy rezerwowej
1.
Komisja mianuje członków STECF z listy kwalifikujących się kandydatów.
Lista zostaje sporządzona po opublikowaniu otwartego zaproszenia do wyrażania zainteresowania opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i na stronie internetowej Komisji.
2.
Członkowie STECF mianowani są na podstawie ich wiedzy specjalistycznej i zgodnie z rozmieszczeniem geograficznym, które odzwierciedla różnorodność zagadnień naukowych i podejść we Wspólnocie.
3.
Lista członków STECF opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wraz z krótkim życiorysem każdego z członków dostępna jest na stronie internetowej Komisji.
4.
Kandydaci, których uznano za kwalifikujących się do uczestnictwa w STECF, ale którzy nie zostali mianowani zostają wpisani na listę rezerwową.
Lista rezerwowa może być wykorzystywana przez Komisję przy poszukiwaniu odpowiednich kandydatów na zastępców członków, którzy opuścili STECF zgodnie z art. 5 ust. 2.
5.
Lista rezerwowa zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i dostępna jest na stronie internetowej Komisji.
Artykuł 5
Wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczących
STECF dokonuje wyboru przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród członków Komitetu na okres trzech lat.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący STECF mogą być wybierani na to samo stanowisko maksymalnie na dwie następujące po sobie kadencje
Artykuł 6
Kadencja
1.
Kadencja członka STECF wynosi 3 lata i jest odnawialna na kolejne trzy lata.
2.
Po wygaśnięciu trzyletniego okresu przewodniczący, wiceprzewodniczący oraz członkowie STECF pełnią swoją funkcję do czasu zastąpienia ich bądź odnowienia ich kadencji.
3.
W przypadku gdy członek STECF nie bierze aktywnego udziału w pracach STECF, ma konflikt interesów lub zamierza złożyć dymisję Komisja może wyłączyć go z członkostwa.
Artykuł 7
Eksperci zewnętrzni
Za zgodą Komisji STECF może zaprosić ekspertów, którzy nie są członkami STECF i którzy posiadają odpowiednią wiedzę naukową i specjalistyczną, do uczestnictwa w jego pracach.
Artykuł 8
Grupy robocze
Po uzyskaniu zgody Komisji STECF może tworzyć wyspecjalizowane grupy robocze, które realizują dokładnie określone zadania.
Grupy robocze składają się z ekspertów zewnętrznych i przynajmniej dwóch członków STECF.
W wyznaczonym terminie przedkładają STECF sprawozdanie.
Artykuł 9
Zwroty kosztów i dodatki
1.
Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni są uprawnieni do otrzymania dodatku za uczestnictwo w posiedzeniach STECF i grup roboczych oraz za pełnienie funkcji sprawozdawcy w odniesieniu do konkretnej kwestii, jak przewidziano w Załączniku.
2.
Koszty podróży i pobytu członków STECF i ekspertów zewnętrznych pokrywa Komisja.
Artykuł 10
Stosunki między STECF i Komisją
1.
Posiedzenia STECF i grup roboczych odbywają się za zgodą Komisji i są przez nią zwoływane.
2.
Komisja może uczestniczyć w posiedzeniach STECF i jego grup roboczych.
3.
Komisja może zaprosić ekspertów, którzy nie są członkami STECF do udziału w posiedzeniach STECF i grup roboczych.
Artykuł 11
Regulamin wewnętrzny
1.
STECF za zgodą Komisji przyjmuje swój regulamin.
Regulamin umożliwia wykonywanie zadań STECF zgodnie z zasadami doskonałości, niezależności i przejrzystości, a jednocześnie należycie uwzględnia uzasadnione wnioski o zachowanie tajemnicy podatkowej i poufności handlowej.
2.
Regulamin obejmuje w szczególności następujące elementy:
a) wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczących STECF;
b) procedury:
i) przetwarzania wniosków o wydanie opinii,
ii) przyjmowania opinii w normalnych warunkach i, jeżeli wymaga tego pilny charakter sprawy, w ramach przyspieszonej procedury pisemnej;
c) ustanowienie i organizacja grup roboczych, mianowanie wiceprzewodniczących grup roboczych i opis ich zadań;
d) protokoły z posiedzeń, w tym szczegóły opinii różniących się od już przyjętych;
e) rola ekspertów zewnętrznych;
f) mianowanie sprawozdawców i opis ich zadań;
g) forma i treść opinii naukowych oraz procedury mające na celu zapewnienie i poprawę ich spójności;
h) zakres odpowiedzialności i obowiązki członków STECF i ekspertów zewnętrznych w związku z ich kontaktami na zewnątrz;
i) reprezentacja STECF w Komitecie Doradczym ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA);
j) udział członków STECF w Regionalnych Komitetach Doradczych.
3.
Regulamin zostaje opublikowany na stronie internetowej Komisji.
Artykuł 12
Decyzje i opinie
1.
STECF podejmuje decyzje większością głosów swoich członków obecnych na posiedzeniu.
Decyzje i opinie przyjmuje się wyłącznie, jeżeli 70% członków STECF weźmie udział w głosowaniu, włączając w to osoby wstrzymujące się od głosu.
2.
Uzasadnione opinie mniejszościowe włączane są do opinii STECF i przekazywane zainteresowanym członkom STECF.
3.
Opinie STECF publikuje się bezzwłocznie na stronie internetowej Komisji, przy czym należy zapewnić zachowanie poufności handlowej.
Artykuł 13
Niezależność
1.
Członkowie STECF mianowani są, a eksperci zewnętrzni zapraszani jako osoby prywatne.
Nie mogą oni przekazywać swojego zakresu obowiązków.
2.
Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni prowadzą działania niezależnie od Państw Członkowskich i zainteresowanych stron.
Składają oni oświadczenie, na mocy którego zobowiązują się do działania w publicznym interesie oraz oświadczenie o interesach wskazujące na brak lub istnienie jakiegokolwiek interesu, który mógłby mieć wpływ na ich niezależność.
Oświadczenia te sporządza się na piśmie i są publicznie dostępne.
Członkowie STECF składają oświadczenie o zobowiązaniach co rok.
3.
Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni informują na każdym posiedzeniu STECF i grup roboczych o szczególnych interesach, które mogłyby szkodzić ich niezależności w związku z poszczególnymi punktami porządku dziennego.
Artykuł 14
Poufność
1.
Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni nie ujawniają żadnych informacji otrzymanych w związku z pracami STECF lub grup roboczych, z wyjątkiem opinii STECF.
2.
Jeżeli STECF zostanie poinformowany przez Komisję, że wymagana opinia ma charakter poufny, w posiedzeniach grupy roboczej uczestniczą wyłącznie członkowie STECF i przedstawiciel Komisji.
Artykuł 15
Sekretariat STECF
1.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu dla STECF i grup roboczych.
2.
Sekretariat jest odpowiedzialny za techniczne i administracyjne wsparcie oraz koordynację w celu ułatwienia skutecznego funkcjonowania STECF i organizacji posiedzeń grup roboczych.
3.
W stosownych przypadkach sekretariat koordynuje działania STECF i jego grup roboczych z działaniami innych organów wspólnotowych i międzynarodowych.
Artykuł 16
Przepisy końcowe
1.
Niniejszym uchyla się decyzję 93/619/WE.
2.
Członkowie STECF mianowani zgodnie z art. 1 decyzji Komisji 93/619/WE pełnią funkcję jako członkowie Komitetu ustanowionego na mocy niniejszej decyzji do czasu mianowania nowych członków STECF zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji.
3.
Przepisy art. 5 mają zastosowanie mutatis mutatis po wygaśnięciu mandatu członków, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
Decyzja Komisji
z dnia 26 sierpnia 2005 r.
ustanawiająca wzór formularza przekazania wniosku o pomoc prawną zgodnie z dyrektywą Rady 2003/8/WE
(2005/630/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
po konsultacji z komitetem powołanym na mocy art. 17 ust. 1 dyrektywy 2003/8/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/844/WE [2] ustanowiła standardowy formularz wniosku o pomoc prawną zgodnie z dyrektywą Rady 2003/8/WE.
(2) Na mocy dyrektywy 2003/8/WE Komisja powinna ustanowić także standardowy formularz służący do przekazywania wniosków o pomoc prawną między organami sądowymi Państw Członkowskich.
(3) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczyła w przyjęciu dyrektywy 2003/8/WE i dlatego nie podlega zobowiązaniom wynikającym z jej stosowania, ani nie jest objęta jej zastosowaniem,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Przyjmuje się standardowy formularz przekazania wniosku o pomoc prawną, zawarty w Załączniku do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 29 sierpnia 2005 r.
dotycząca zasadniczych wymogów, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE, zapewniających nadajnikom radiolokacyjnym Cospas-Sarsat dostęp do służb ratowniczych
(notyfikowana jako document nr C(2005) 3059)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/631/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
uwzględniając dyrektywę 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [1] w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Radiolatarnie ratunkowe sygnalizujące położenie (EPIRB) działające na częstotliwości 406 MHz w ramach systemu Cospas-Sarsat, będące rodzajem nadajników radiolokacyjnych, stanowią element Światowego Morskiego Systemu Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS).
(2) Zgodnie z decyzją Komisji 2004/71/WE z dnia 4 września 2003 r. w sprawie istotnych wymagań odnoszących się do urządzeń morskiej łączności radiowej, które zamierza się zastosować na statkach nieobjętych przepisami Konwencji SOLAS i które mają być stosowane w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS) [2], producenci EPIRB muszą zapewnić, by sprzęt był zaprojektowany w sposób gwarantujący prawidłowe funkcjonowanie, spełniał wszystkie wymogi operacyjne GMDSS w warunkach zagrożenia i zapewniał wyraźną i niezawodną łączność.
(3) Decyzja 2004/71/WE nie obejmuje jednak nadajników radiolokacyjnych przeznaczonych do innych celów.
Ponieważ planuje się wykorzystanie dużej ilości tego rodzaju nadajników radiolokacyjnych Cospas-Sarsat jako nadajników ratunkowych, konieczne jest zapewnienie, by w zakresie objętym dyrektywą 1999/5/WE nadajniki te były zaprojektowane w sposób zapewniający prawidłowe funkcjonowanie zgodne z przyjętymi wymogami operacyjnymi oraz by spełniały wymogi systemu Cospas-Sarsat.
(4) Środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Oceny Zgodności Telekomunikacji i Nadzoru Rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do nadajników radiolokacyjnych działających na częstotliwości 406 MHz w ramach systemu Cospas-Sarsat, które nie są objęte decyzją 2004/71/WE.
Artykuł 2
Nadajniki radiolokacyjne wymienione w art. 1 muszą być zaprojektowane w sposób zapewniający prawidłowe działanie zgodne z przyjętymi warunkami operacyjnymi w środowisku, w którym nadajniki takie mogą być używane.
W warunkach zagrożenia nadajniki te muszą zapewniać wyraźną i niezawodną łączność o wysokim stopniu wierności, spełniając wszystkie wymogi systemu Cospas-Sarsat.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 sierpnia 2005 r.
w sprawie przyznania Niemcom jednego dodatkowego dnia przebywania poza portem zgodnie z załącznikiem IVa do rozporządzenia Rady (WE) nr 27/2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3153)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2005/633/WE)
KOMISJA WSPÓLNÓT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności pkt 6 lit. e) załącznika IVa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 6 lit. a) załącznika IVa do rozporządzenia (WE) nr 27/2005 określa liczbę dni, w których niektóre wspólnotowe statki rybackie, w okresie od dnia 1 lutego 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., mogą przebywać poza portem na obszarach geograficznych określonych w pkt 2 tego załącznika.
(2) Na podstawie wniosku Państwa Członkowskiego oraz pod warunkiem, że zainteresowane Państwo Członkowskie posiada system automatycznego zawieszania licencji połowowych w przypadku naruszeń, pkt 6 lit. e) wymienionego załącznika uprawnia Komisję do przyznania jednego dodatkowego dnia przebywania poza portem statku posiadającego na pokładzie narzędzia połowowe, określone w pkt 4 lit. a), o wielkości oczek większej niż 120 mm.
(3) Niemcy złożyły wniosek i przekazały informację na temat systemu automatycznego zawieszania licencji połowowych w przypadku naruszeń w odniesieniu do statków posiadających na pokładzie włoki denne, niewody lub podobne narzędzia ciągnione o wielkości oczek większej niż 120 mm, z wyjątkiem włoków ramowych.
(4) Biorąc pod uwagę przekazane informacje, należy przyznać Niemcom jeden dodatkowy dzień dla statków posiadających na pokładzie narzędzia połowowe o wielkości oczek większej niż 120 mm, o których mowa w pkt 4 lit. a) załącznika IVa do rozporządzenia (WE) nr 27/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Poza dniami określonymi w pkt 6 lit. a) załącznika IVa do rozporządzenia (WE) nr 27/2005 przyznaje się Niemcom jeden dodatkowy dzień w każdym miesiącu kalendarzowym dla statków posiadających na pokładzie włoki denne, niewody lub podobne narzędzia ciągnione o wielkości oczek większej niż 120 mm, z wyjątkiem włoków ramowych.
Artykuł 2
Nie ma możliwości przeniesienia dodatkowego dnia przyznanego danemu statkowi, zgodnie z art. 1, na inny statek, chyba że:
a) statek przyjmujący cały czas używa narzędzia połowowego o wielkości oczek większej niż 120 mm;
b) spełnione zostały warunki określone w pkt 10 załącznika IVa do rozporządzenia (WE) nr 27/2005.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 31 sierpnia 2005 r.
w sprawie wprowadzania na rynek, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rzepaku oleistego (Brassica napus L., linia GT73) genetycznie zmodyfikowanego pod kątem tolerancji na herbicyd glifosat
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3110)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(2005/635/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE, wprowadzenie na rynek produktu zawierającego lub składającego się z genetycznie zmodyfikowanego organizmu lub kombinacji genetycznie modyfikowanych organizmów wymaga pisemnej zgody udzielonej przez zainteresowany właściwy urząd zgodnie z procedurą ustanowioną w tejże dyrektywie.
(2) Monsanto S.A. przedstawił właściwemu urzędowi Niderlandów zgłoszenie dotyczące wprowadzenia na rynek produktu – genetycznie modyfikowanego rzepaku oleistego (Brassica napus L., linia GT73).
(3) Zgłoszenie to obejmuje te same zastosowania, co w przypadku każdego innego rzepaku oleistego z wyjątkiem zastosowań jako żywność lub w żywności oraz z wyjątkiem upraw we Wspólnocie odmian uzyskanych z genetycznie zmodyfikowanego produktu (przypadek transformacji GT73).
Zgłoszenie obejmuje przywóz i magazynowanie rzepaku oleistego GT73 oraz jego używanie jako paszy, jak również w przetwórstwie na paszę oraz jego zastosowania przemysłowe jako produktów lub ich składników.
(4) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE właściwy urząd Niderlandów sporządził sprawozdanie z oceny, które zostało przedłożone Komisji oraz właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
W sprawozdaniu z oceny stwierdza się, że nie wystąpiły powody, na podstawie których należałoby odmówić zgody na wprowadzenie na rynek rzepaku oleistego GT73.
(5) Właściwe władze niektórych Państw Członkowskich zgłosiły sprzeciw wobec wprowadzenia wspomnianego produktu na rynek
(6) Opinia przyjęta w dniu 11 lutego 2004 r. przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [2], potwierdziła na podstawie wszystkich dostarczonych dowodów, że Brassica napus L. z linii GT73 jest w kontekście proponowanych zastosowań tak samo bezpieczny dla ludzi i zwierząt i środowiska naturalnego, jak konwencjonalny rzepak oleisty.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził również, że plan monitorowania dostarczony przez posiadacza pozwolenia jest odpowiedni dla planowanych zastosowań rzepaku oleistego GT73.
(7) Badanie każdego z zarzutów w świetle dyrektywy 2001/18/WE, informacji przedstawionych w zgłoszeniu oraz opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie ujawniło powodów, aby sądzić, że Brassica napus L. z linii GT73 będzie niekorzystnie wpływał na zdrowie ludzi lub zwierząt albo na środowisko.
(8) Olej rafinowany z rzepaku oleistego GT73 został dopuszczony do obrotu handlowego we Wspólnocie do celów spożywczych zgodnie z procedurą określoną w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności [3].
(9) Rzepakowi oleistemu GT73 należy przydzielić niepowtarzalny identyfikator do celów rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego system tworzenia i przydzielania niepowtarzalnych identyfikatorów dla organizmów modyfikowanych genetycznie [4].
(10) Przypadkowe lub technicznie nieuniknione ślady zmodyfikowanych genetycznie organizmów w produktach są zwolnione z wymagań etykietowania i możliwości śledzenia zgodnie z progami ustanowionymi na podstawie dyrektywy 2001/18/WE i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [5].
(11) W świetle opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie jest konieczne ustanawianie specjalnych warunków w odniesieniu do planowanych sposobów obchodzenia się z produktem lub jego pakowania oraz ochrony określonych ekosystemów, środowisk, bądź obszarów geograficznych.
(12) W świetle opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności należy wprowadzić odpowiedni system zarządzania w celu niedopuszczenia do przedostawania się ziaren rzepaku oleistego GT73 do upraw.
(13) Przed wprowadzeniem produktu na rynek należy zastosować odpowiednie środki zapewniające jego etykietowanie i możliwość śledzenia na wszystkich etapach wprowadzania na rynek, w tym również weryfikację przy zastosowaniu odpowiedniej zatwierdzonej metodologii wykrywania.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE i w związku z tym Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący tych środków. Ponieważ w momencie upływu okresu, o którym mowa w art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, Rada nie przyjęła proponowanych środków ani nie wyraziła sprzeciwu wobec nich, zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6], środki powinny zostać przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwolenie
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawnych Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 258/97 i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, właściwy urząd Niderlandów udziela pisemnego zezwolenia na wprowadzenie na rynek, zgodnie z niniejszą decyzją, produktu określonego w art. 2, zgłoszonego przez Monsanto Europe S.A. (odnośnik C/NL/98/11).
Zezwolenie to, zgodnie z art. 19 ust. 3 dyrektywy 2001/18/WE, wyraźnie określa warunki, jakim pozwolenie to podlega, a które są przedstawione w art. 3 i 4.
Artykuł 2
Produkt
1.
Genetycznie zmodyfikowanymi organizmami, które mają być wprowadzone na rynek jako produkt lub składnik produktu, zwany dalej "produktem", są ziarna rzepaku oleistego (Brassica napus L.) z tolerancją na herbicyd glifosat, uzyskane z rzepaku oleistego z linii GT73, który został przetworzony z zastosowaniem Agrobacterium tumefaciens przy użyciu wektora PV-BNGT04.
Produkt zawiera następujący DNA w dwu kasetach:
a) Kaseta 1
Gen syntezy 5-enolopirogronyloszikimiano-3-fosforanowej (epsps) uzyskany ze szczepu CP4 (CP4 EPSPS) gatunku Agrobacterium, który nadaje tolerancję na glifosat poprzez regulację zmodyfikowanego promotora wirusa mozaiki trędownika (P-CMoVb), sekwencji terminatora z genu grochu rbcS E9 kodującego małą podjednostkę karboksylazy/oksegenazy bisfosforanu rybulozy oraz sekwencji N-końcówkowego peptydu przejścia chloroplastu CTP2 z genu epsps Arabidopsis thaliana;
b) Kaseta 2
Wariant 247 pierwotnego genu oksydoreduktazy glifosatu (goxv247) uzyskanego ze szczepu LBAA Ochrobactrum anthropi, który nadaje tolerancję na glifosat, poprzez regulację zmodyfikowanego promotora wirusa mozaiki trędownika (P-CMoVb), sekwencji terminatora z Agrobacterium tumefaciens oraz sekwencji N-końcówkowego peptydu przejścia chloroplastu CTP1 z genu karboksylazy/oksygenazy bisforsforanu rybulozy (Arab-ssu1a) Arabidopsis thaliana.
Produkt nie zawiera genu adenylotransferazy (aad) kodującego odporność na streptomycynę i spektynomycynę, obecnego w zastosowanym wektorze transformacji.
2.
Niepowtarzalnym identyfikatorem produktu jest MON-00073-7.
3.
Zgoda obejmuje ziarna potomstwa uzyskanego ze skrzyżowań rzepaku oleistego z linii GT73 z dowolnym tradycyjnie uprawianym rzepakiem oleistym, jako produkt lub składnik produktu.
Artykuł 3
Warunki wprowadzenia na rynek
Produkt może być wykorzystany do takich samych zastosowań, jak każdy inny rzepak oleisty, z wyjątkiem uprawy i zastosowania jako żywność lub składnik żywności, i może być wprowadzony na rynek, jeżeli spełnione zostały następujące warunki:
a) okres ważności zezwolenia wynosi 10 lat, licząc od dnia, w którym zostało ono wydane;
b) niepowtarzalnym identyfikatorem produktu jest MON-00073-7;
c) bez uszczerbku dla art. 25 dyrektywy 2001/18/WE, posiadacz zezwolenia udostępni każdorazowo na wniosek właściwych władz dodatnie i ujemne kontrolne próbki produktu, jego materiału genetycznego lub materiałów odniesienia;
d) na etykiecie lub w dokumencie dołączonym do produktu zamieszczany jest zwrot "Produkt ten zawiera genetycznie zmodyfikowane organizmy" lub "Produkt ten zawiera genetycznie zmodyfikowany rzepak oleisty GT73" poza przypadkami, dla których ustawodawstwo Wspólnoty ustala próg, poniżej którego informacja taka nie jest wymagana; oraz
e) o ile produkt nie został zatwierdzony do wprowadzenia na rynek do celów uprawy, na etykiecie lub w dokumencie dołączonym do produktu zamieszczany jest zwrot "nieprzeznaczony do uprawy".
Artykuł 4
Monitorowanie
1.
Posiadacz zezwolenia zapewnia, że przez cały okres ważności zezwolenia wprowadzony i realizowany był plan monitorowania ujęty w zgłoszeniu i mający na celu kontrolowanie wszelkiego negatywnego wpływu produktu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko, w związku z jego przetwarzaniem lub używaniem.
2.
Posiadacz zezwolenia bezpośrednio informuje przetwórców i użytkowników o bezpieczeństwie i ogólnych cechach charakterystycznych produktu oraz o warunkach monitorowania, w tym również o odpowiednich środkach zarządzania, jakie należy podjąć w razie przypadkowego rozsypania ziaren.
3.
Posiadacz zezwolenia składa Komisji oraz właściwym władzom Państw Członkowskich coroczne sprawozdania z wyników działań związanych z monitorowaniem.
4.
Bez uszczerbku dla art. 20 dyrektywy 2001/18/WE, zgłoszony plan monitorowania, tam, gdzie to stosowne i w przypadku porozumienia Komisji i właściwego urzędu Państwa Członkowskiego, który otrzymał pierwotne zgłoszenie, podlega przeglądowi przez posiadacza zezwolenia na podstawie wyników działań monitorujących.
5.
Posiadacz pozwolenia powinien być w stanie dostarczyć Komisji oraz właściwym władzom Państw Członkowskich dowody na to, że:
a) istniejące sieci monitorowania określone w planie monitorowania zawartym w zgłoszeniu gromadzą informacje istotne dla monitorowania produktu; oraz
b) wyżej wymienione sieci monitorowania zgodziły się na udostępnienie tych informacji posiadaczowi pozwolenia przed datą przedstawienia Komisji i właściwym władzom Państw Członkowskich sprawozdań z monitorowania zgodnie z ust. 3.
Artykuł 5
Zastosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia, w którym metoda wykrywania właściwa dla rzepaku oleistego GT73 została zatwierdzona przez wspólnotowe laboratorium referencyjne wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 i określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 641/2004 [7] w sprawie szczegółowych zasad realizacji rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
Artykuł 6
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 1 września 2005 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz badania podstawowego dotyczącego występowania bakterii Salmonella spp. w stadach brojlerów gatunku Gallus gallus prowadzonego w Państwach Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3276)
(2005/636/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota podejmuje albo pomaga Państwom Członkowskim w podejmowaniu technicznych i naukowych środków potrzebnych do opracowania prawodawstwa w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) Na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [2] należy ustanowić cel wspólnotowy polegający na ograniczeniu występowania salmonelli w populacjach brojlerów gatunku Gallus gallus ("brojlerów") do końca 2006 r.
(3) Do wyznaczenia celu wspólnotowego potrzebne jest udostępnienie porównywalnych danych dotyczących występowania salmonelli w populacjach brojlerów w Państwach Członkowskich.
Takie dane nie są dostępne i dlatego należy przeprowadzić specjalne badanie w celu monitorowania występowania salmonelli u brojlerów przez odpowiedni okres czasu, uwzględniający ewentualną zmienność sezonową.
(4) Badanie to ma dostarczyć informacji technicznych potrzebnych do opracowywania prawodawstwa Wspólnoty w dziedzinie weterynarii.
Ze względu na duże znaczenie zbierania porównywalnych danych dotyczących występowania salmonelli u broilerów w Państwach Członkowskich, należy przyznać wkład finansowy Wspólnoty na wdrażanie specjalnych wymagań badania.
Należy refundować 100 % kosztów poniesionych na testy laboratoryjne do określonej kwoty maksymalnej.
Wszystkie inne koszty, takie jak koszty związane z pobieraniem próbek, koszty podróży, administracyjne itp. nie kwalifikują się do współfinansowania wspólnotowego.
(5) Przyznanie finansowego wkładu Wspólnoty należy uzależnić od zgodności przeprowadzonego badania z właściwymi przepisami prawa wspólnotowego i spełnienia niektórych innych warunków.
(6) Wkład Wspólnoty powinien zostać przyznany w zakresie rzeczywistej realizacji przewidzianych działań oraz pod warunkiem dostarczenia przez władze w wymaganym terminie wszelkich niezbędnych informacji.
(7) Istnieje potrzeba określenia kursu wymiany, według którego przeliczone zostaną kwoty podane we wnioskach w walutach krajowych, zgodnie z art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [3].
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel badania i przepisy ogólne
1.
Badanie prowadzi się w celu oceny występowania na terenie Wspólnoty bakterii gatunków salmonelli w stadach brojlerów Gallus gallus ("brojlerów") w fermach wybranych do pobierania próbek w okresie trzech tygodni przed ubojem ("badanie").
2.
Wyniki badania zostaną wykorzystane do wyznaczenia celów Wspólnoty przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
3.
Badanie obejmuje okres jednego roku, począwszy od dnia 1 października 2005 r.
4.
Dla celów niniejszej decyzji "właściwe organy" to organ lub organy Państwa Członkowskiego określone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
Artykuł 2
Zakres pobierania próbek
1.
Pobieranie próbek organizowane jest przez Państwa Członkowskie i prowadzone od dnia 1 października 2005 r. w fermach hodujących co najmniej 5000 ptaków.
W każdej wybranej fermie pobiera się próbki z jednego stada broilerów w odpowiednim wieku.
Jednak w krajach, w których obliczona liczba stad, z których mają być pobrane próbki, jest wyższa od liczby dostępnych ferm hodujących co najmniej 5000 ptaków, w celu osiągnięcia obliczonej liczby stad można pobrać próbki maksymalnie z czterech stad na tej samej fermie.
Tam gdzie to możliwe, dodatkowe stada z jednej fermy powinny pochodzić z innych brojlerni, a próbki być pobierane w różnych sezonach.
Jeśli liczba stad, z których mają być pobrane próbki, wciąż nie jest wystarczająca, stopniowo można wybierać mniejsze fermy, aż do osiągnięcia, tam gdzie to możliwe, co najmniej 154 stad.
Jeśli liczba stad, z których mają być pobrane próbki, wciąż nie jest wystarczająca, można pobierać próbki z więcej niż czterech stad z tej samej fermy, starając się dobierać większe fermy.
Dla krajów, w których mniej niż 80 % ptaków hoduje się w fermach większych niż 5000 brojlerów, można początkowo wybierać stopniowo mniejsze fermy.
2.
Pobieranie próbek prowadzone jest przez właściwy organ lub pod jego nadzorem.
Artykuł 3
Wykrywanie salmonelli i określanie serotypu odpowiednich izolatów
1.
Badanie na obecność bakterii salmonelli i określanie serotypu odpowiednich izolatów odbywa się w krajowych laboratoriach referencyjnych w zakresie salmonelli.
W przypadku gdy krajowe laboratorium referencyjne nie ma możliwości wykonania wszystkich analiz lub jeśli nie jest to laboratorium, które rutynowo zajmuje się wykrywaniem, właściwe organy mogą wyznaczyć do przeprowadzenia analiz ograniczoną liczbę innych laboratoriów zajmujących się urzędowym zwalczaniem salmonelli.
Laboratoria te muszą wykazać się doświadczeniem w stosowaniu wymaganej metody wykrywania, wdrażają system zapewnienia jakości zgodny z normą ISO 17025 i podlegają nadzorowi krajowego laboratorium referencyjnego.
2.
Badanie na obecność salmonelli przeprowadza się zgodnie z metodą zaleconą przez wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie salmonelli.
3.
Określanie serotypu odpowiednich izolatów wykonuje się zgodnie ze schematem Kaufmanna-White’a.
Artykuł 4
Zbieranie danych, ocena i sprawozdawczość
1.
Organ krajowy odpowiedzialny za przygotowanie rocznego sprawozdania krajowego zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] zbiera i ocenia wyniki uzyskane zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji na podstawie próbek pobranych według zasad określonych w jej art. 2 i przekazuje wszystkie potrzebne dane i swoją ocenę Komisji.
2.
Wszystkie istotne dane, zebrane dla celów badania, dostarcza się są na wniosek Komisji Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności.
3.
Zgromadzone dane oraz wyniki krajowe podaje się do publicznej wiadomości w formie zapewniającej poufność.
Artykuł 5
Specyfikacje techniczne
Zadania i działania określone w art. 2, 3 i 4 niniejszej decyzji są wykonywane zgodnie ze specyfikacjami technicznymi, przedstawionymi na zebraniu Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 19 lipca 2005 r., opublikowanymi na stronie internetowej Komisji [http://europa.eu.int/comm/food/food/biosafety/salmonella/index_en.htm].
Artykuł 6
Zakres wspólnotowego wkładu finansowego
1.
Wspólnota zapewnia wkład finansowy w zakresie niektórych kosztów poniesionych przez Państwa Członkowskie na badania laboratoryjne, tj. wykrywanie bakteriologiczne salmonelli oraz określanie serotypu odpowiednich izolatów.
2.
Maksymalny wkład finansowy Wspólnoty wynosi 20 EUR za badanie bakteriologiczne wykrywania salmonelli i 30 EUR za określenie serotypu odpowiednich izolatów.
3.
Wspólnotowy wkład finansowy nie przekracza kwot ustalonych w załączniku I na czas trwania badania.
Artykuł 7
Warunki przyznawania finansowego wkładu Wspólnoty
1.
Wkład finansowy, o którym mowa w art. 6, przyznawany jest każdemu Państwu Członkowskiemu, o ile realizacja badania jest zgodna z właściwymi przepisami prawa wspólnotowego, w tym z przepisami dotyczącymi konkurencji i zamówień publicznych oraz z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:
a) wprowadzenia w życie do dnia 1 października 2005 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wymaganych do realizacji badania;
b) przekazania sprawozdania okresowego za trzy pierwsze miesiące badania do dnia 31 stycznia 2006 r.;
c) przekazania, najpóźniej do dnia 31 października 2006 r., sprawozdania końcowego dotyczącego technicznych aspektów wykonania badania wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty oraz wynikami osiągniętymi w okresie od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2006 r. Dokumenty dotyczące poniesionych kosztów powinny zawierać co najmniej informacje określone w załączniku II;
d) faktycznej realizacji badania.
2.
Na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego możliwe jest wypłacenie zaliczki w wysokości 50 % całkowitej kwoty, o której mowa w załączniku I.
3.
Niedotrzymanie terminów określonych w ust. 1 lit. c) pociąga za sobą progresywne obniżenie wypłacanego wkładu finansowego o 25 % całkowitej kwoty za opóźnienie do dnia 15 listopada 2006 r., o 50 % do dnia 1 grudnia 2006 r. i o 100 % do 15 grudnia 2006 r.
Artykuł 8
Kurs wymiany dla kwot wyrażonych we wnioskach w walutach krajowych
Jako kurs wymiany dotyczący kwot w walutach krajowych podanych we wnioskach złożonych w miesiącu "n" przyjmuje się kurs wymiany z dziesiątego dnia miesiąca "n + 1" lub z pierwszego dnia, w którym notowany jest kurs wymiany, poprzedzającego ten dzień.
Artykuł 9
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 2005 r.
Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
(2005/638/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Ukrainą [1] weszła w życie dnia 1 marca 1998 r.
(2) Artykuł 22 ust. 1 Umowy o partnerstwie i współpracy stanowi, że handel niektórymi wyrobami stalowymi jest regulowany postanowieniami tytułu III, z wyłączeniem jego art. 14, oraz w postanowieniach Umowy.
(3) W latach 1995 — 2001 handel niektórymi wyrobami stalowymi był przedmiotem umów między Stronami, a w latach 2002, 2003 i do dnia 19 listopada 2004 r. — przedmiotem szczególnych uzgodnień.
Kolejna umowa, obejmująca okres do dnia 31 grudnia 2004 r., została zawarta w dniu 19 listopada 2004 r.
Na okres do 31 grudnia 2006 r. Strony wynegocjowały nową umowę.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską i rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i rządem Republiki Kazachstanu w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
(2005/639/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w połączeniu z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Kazachstanu [1], zwana dalej "UPW", weszła w życie dnia 1 lipca 1999 r.
(2) Artykuł 17 ust. 1 UPW przewiduje, że handel niektórymi wyrobami stalowymi jest regulowany postanowieniami Tytułu III tej Umowy, z wyłączeniem jego art. 11, oraz przepisami w sprawie ustaleń ilościowych.
(3) W latach 2000 — 2004 handel niektórymi wyrobami stalowymi był przedmiotem umów pomiędzy Stronami UPW.
W związku z tym właściwe jest zawarcie nowej umowy, która będzie uwzględniała rozwój stosunków pomiędzy Stronami.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Rządem Republiki Kazachstanu w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi.
2.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 1 grudnia 2004 r.
w sprawie pomocy państwa zastosowanej przez Grecję poprzez obniżenie stawki podatku dochodowego od osób prawnych w przypadku inwestycji przekraczających 30 mln EUR
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4566)
(Jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/642/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
wezwawszy zainteresowane strony do przedstawienia uwag zgodnie z przepisami wymienionymi powyżej [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Dnia 3 marca 2004 r. (C(2004) 456 wersja ostateczna) Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w odniesieniu do środka polegającego na obniżeniu stawki podatku dochodowego od osób prawnych w przypadku inwestycji przekraczających 30 mln EUR.
(2) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie środka pomocy.
(3) Odpowiedź władz greckich w sprawie wszczęcia formalnej procedury wyjaśniającej wpłynęła dnia 13 kwietnia 2004 r. (SG(2004)A/3964), zaś ostatnie informacje Grecja przekazała dnia 17 sierpnia 2004 r. (A/36270).
(4) Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych osób trzecich.
II.
OPIS
Środek pomocy
(5) Dnia 15 stycznia 2004 r. Grecja przyjęła ustawę "Środki rozwoju i polityki społecznej – obiektywność kontroli podatkowych i inne przepisy", która weszła w życie w dniu 30 stycznia 2004 r. z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Republiki Greckiej nr 3220/2004 (FEK A 15).
Artykuł 1 ustawy stanowi, że przedsiębiorstwa, które zainwestują powyżej 30 mln EUR w Grecji korzystają z obniżenia obowiązującej stawki podatku dochodowego od osób prawnych z 35 % (standardowa stawka podatku dochodowego od osób prawnych) do 25 % przez okres 10 lat.
III.
OCENA
(6) Ustawa będąca przedmiotem formalnego postępowania wyjaśniającego została uchylona przez Grecję z mocą wsteczną na mocy art. 22 ust. 1 ustawy nr 3259/2004 (opublikowanej w dniu 4 sierpnia 2004 r.).
(7) Grecja potwierdziła, że żadne przedsiębiorstwo nie skorzystało z zachęt określonych w art. 1 ustawy nr 3220/2004.
(8) Ponieważ środek pomocy nigdy nie był stosowany w praktyce i został teraz zniesiony, ocena środka pomocy i formalne postępowanie wyjaśniające na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do tego środka są obecnie bezprzedmiotowe.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Formalne postępowanie wyjaśniające na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE wszczęte dnia 3 marca 2004 r. w odniesieniu do obniżenia stawki podatku dochodowego od osób prawnych w przypadku inwestycji przekraczających 30 mln EUR zostaje zamknięte.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie programu pomocy "Invest Northern Ireland Venture 2003", którą Zjednoczone Królestwo zamierza zastosować wobec MŚP w Irlandii Północnej
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3917)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/644/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Pismem z dnia 20 marca 2003 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 26 marca 2003 r., władze Zjednoczonego Królestwa powiadomiły Komisję o programie "Invest Northern Ireland Venture 2003".
(2) Pismem D/53203 z dnia 15 maja 2003 r. oraz pismem D/55504 z dnia 29 sierpnia 2003 r.
Komisja zażądała dalszych informacji dotyczących środka będącego przedmiotem powiadomienia.
(3) W pismach z dnia 24 czerwca 2003 r. i 30 września 2003 r., zarejestrowanych przez Komisję odpowiednio dnia 1 lipca 2003 r. oraz dnia 1 października 2003 r., władze Zjednoczonego Królestwa dostarczyły żądane informacje.
(4) Pismem z dnia 26 listopada 2003 r. Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo, że podjęła decyzję o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do przedmiotowego środka.
(5) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag.
(6) W piśmie z dnia 6 stycznia 2004 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 9 stycznia 2004 r., Zjednoczone Królestwo przedstawiło odpowiedź na decyzję Komisji o wszczęciu postępowania.
(7) W pismach z dnia 25 lutego 2004 r., 27 lutego 2004 r., 1 marca 2004 r., 2 marca 2004 r., 3 marca 2004 r., 4 marca 2004 r. i 5 marca 2004 r., zarejestrowanych przez Komisję w dniach 2 marca 2004 r., 3 marca 2004 r., 4 marca 2004 r., 8 marca 2004 r. i 10 marca 2004 r., Komisja otrzymała uwagi od 11 zainteresowanych stron.
(8) W piśmie D/52015 z dnia 18 marca 2004 r.
Komisja przekazała powyższe uwagi Zjednoczonemu Królestwu, które otrzymało możliwość ustosunkowania się do nich.
(9) Opinia Zjednoczonego Królestwa na temat uwag zainteresowanych stron została przedstawiona w piśmie z dnia 29 kwietnia 2004 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 3 maja 2004 r.
(10) W piśmie z dnia 23 czerwca 2004 r., zarejestrowanym przez Komisję w dniu 24 czerwca 2004 r., Zjednoczone Królestwo przedłożyło dodatkowe informacje, dotyczące środka będącego przedmiotem powiadomienia.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA
1.
Cel środka
(11) Środek ma na celu udostępnienie finansowania z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka dla małych i średnich przedsiębiorstw [3] ("MŚP") w Irlandii Północnej poprzez ustanowienie nowego funduszu kapitału podwyższonego ryzyka.
(12) Celem funduszu "Invest Northern Ireland Venture 2003" (dalej zwanego "Funduszem") jest przezwyciężenie pewnych trudności w zakresie finansowania doświadczanych przez MŚP w Irlandii Północnej.
(13) Dnia 4 lutego 2003 r. Komisja zatwierdziła Fundusz kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowy dla małych i średnich przedsiębiorstw (ang. Small and Medium Enterprises Venture Capital and Loan Fund) [4], będący programem ochronnym przeznaczonym dla wszystkich regionów Zjednoczonego Królestwa, łącznie z Irlandią Północną.
(14) Fundusz kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowy dla małych i średnich przedsiębiorstw reguluje tworzenie funduszy z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka ze szczególnym przeznaczeniem na finansowanie z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka w sektorze MŚP na terenie Zjednoczonego Królestwa i Gibraltaru.
(15) W decyzji z dnia 4 lutego 2003 r. Komisja zatwierdziła kapitał podwyższonego ryzyka objęty pomocą państwa w pewnych obszarach gospodarczych kwalifikujących się do otrzymania pomocy na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE do maksymalnej kwoty 750000 EUR w jednej transzy.
(16) Ponieważ Irlandia Północna jest obecnie zaklasyfikowana jako obszar kwalifikujący się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE [5], wartość inwestycji w MŚP na terenie Irlandii Północnej w ramach programu ochronnego Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw jest ograniczona do kwoty 750000 EUR w jednej transzy.
(17) Biorąc pod uwagę wyjątkowe trudności stojące przed Irlandią Północną, władze Zjednoczonego Królestwa zamierzają za pomocą środka będącego przedmiotem powiadomienia dostarczyć finansowanie z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka w kwocie do 1500000 GBP (2,2 mln EUR) w pojedynczej transzy na rzecz MŚP w Irlandii Północnej, tym samym przekraczając maksymalną wielkość inwestycji na transzę zatwierdzoną w decyzji dotyczącej Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw.
(18) Wszystkie inne istotne kwestie dotyczące środka będącego przedmiotem powiadomienia są zgodne z postanowieniami decyzji dotyczącej Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw.
2.
Opis środka
Podstawa prawna programu
(19) Podstawę prawną programu stanowi art. 7 Industrial Development Order 1982 (Northern Ireland).
Budżet programu
(20) Zjednoczone Królestwo proponuje ustanowienie funduszu kapitału podwyższonego ryzyka o wartości od 15 mln GBP (22 mln EUR) do 20 mln GBP (29 mln EUR).
(21) Jeżeli zebrana zostanie kwota mniejsza niż 20 mln GBP (29 mln EUR), udział państwa zostanie proporcjonalnie zmniejszony.
(22) Jeżeli zebrana zostanie kwota większa niż 20 mln GBP (29 mln EUR), fundusz przyjmie dodatkowe inwestycje od inwestorów prywatnych.
Udział państwa nie zostanie zwiększony do proporcjonalnego poziomu.
(23) Udział środków publicznych w funduszu w żadnym przypadku nie przekroczy 50 % całkowitej wartości funduszu.
Czas trwania programu
(24) Fundusz zostanie utworzony pod postacią nowo założonej spółki z 10-letnim okresem działalności, który może za zgodą wszystkich inwestorów zostać przedłużony maksymalnie do 12 lat w celu ułatwienia korzystnego wycofania środków z funduszu.
Beneficjenci programu
(25) Program obejmie wyłącznie małe i średnie przedsiębiorstwa na terenie Irlandii Północnej.
(26) Przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji są wyłączone z programu.
(27) Finansowanie nie obejmie przedsiębiorstw w sektorach dotkniętych nadmierną zdolnością produkcyjną, w tym budownictwa okrętowego i sektorów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Wielkość inwestycji
(28) Fundusz będzie dokonywał inwestycji w MŚP będących beneficjentami o wielkości od 250000 GBP (367000 EUR) do 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR).
Niekiedy mogą pojawić się dalsze inwestycje w ramach następnej rundy finansowania.
Decyzja o ich realizacji nie będzie zależeć od poprzednich decyzji inwestycyjnych i będzie oparta wyłącznie o wyniki MŚP będącego odbiorcą pomocy.
Kumulacja pomocy w ramach programu
(29) Władze Zjednoczonego Królestwa stwierdziły, że na czas trwania inwestycji wszelka inna kwalifikowana pomoc regionalna dla MŚP zostanie względem MŚP otrzymujących finansowanie z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka obniżona o 30 % intensywności pomocy, która w innym przypadku zostałaby uznana przez Komisję za zgodną.
Podstawy do wszczęcia postępowania
(30) Komunikat Komisji w sprawie pomocy państwa i kapitału podwyższonego ryzyka (dalej zwany "komunikatem") [6] uznaje rolę finansowania publicznego środków w zakresie kapitału podwyższonego ryzyka, ograniczonych do rozwiązywania określonych nieprawidłowości na rynku.
(31) Komunikat stwierdza, że szczególne czynniki niekorzystnie wpływające na dostęp MŚP do kapitału, takie jak nierówny lub niepełny dostęp do informacji lub wysokie koszty transakcji, mogą spowodować nieprawidłowości na rynku uzasadniające zastosowanie pomocy państwa.
(32) Komunikat stwierdza ponadto, że nie ma w ramach Wspólnoty zasadniczych nieprawidłowości na rynku kapitału podwyższonego ryzyka, ale występują raczej luki rynkowe dla pewnych rodzajów inwestycji na różnych etapach życia przedsiębiorstw, jak również pewne szczególne trudności w regionach kwalifikujących się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE ("obszary objęte pomocą").
(33) Komunikat wyjaśnia także, że zasadniczo Komisja będzie wymagała dowodów potwierdzających fakt istnienia nieprawidłowości na rynku przed zatwierdzeniem środków kapitału podwyższonego ryzyka.
(34) Komisja może jednak uznać fakt istnienia nieprawidłowości na rynku bez dalszych dowodów w przypadkach, gdy każda transza finansowania przedsiębiorstwa pochodząca ze środków w zakresie kapitału podwyższonego ryzyka, które są w całości lub w części finansowane przez pomoc państwa, będzie wynosić maksymalnie 500000 EUR w obszarach nieobjętych pomocą, 750000 EUR w obszarach kwalifikujących się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu lub 1 mln EUR w obszarach kwalifikujących się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu.
(35) W związku z powyższym w przypadkach przekroczenia podanych wielkości Komisja będzie wymagać wykazania nieprawidłowości na rynku uzasadniającej zastosowanie proponowanego środka wykorzystującego kapitał podwyższonego ryzyka przed oceną zgodności środka z pozytywnymi i negatywnymi elementami wymienionymi w pkt. VIII.3 Komunikatu.
(36) Program "Invest Northern Ireland Venture 2003" zaproponowany przez Zjednoczone Królestwo przewiduje inwestycje kapitałem podwyższonego ryzyka w zakresie od 250000 GBP (367000 EUR) do 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR) na transzę inwestycji dla MŚP na terenie Irlandii Północnej.
(37) Zgodnie z "Mapą pomocy regionalnej 2000–2006" dla Zjednoczonego Królestwa Irlandia Północna jest obecnie zaklasyfikowana jako obszar kwalifikujący się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
(38) Zgodnie z przepisami komunikatu Komisja może tym samym uznać istnienie nieprawidłowości na rynku bez przedstawienia dalszych dowodów, jeżeli finansowanie z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka dla MŚP w Irlandii Północnej, w całości lub części finansowane z pomocy państwa, zostanie ograniczone do maksymalnej kwoty 750000 EUR, jak jest to przewidziane dla obszarów objętych pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE w pkt.
VI.5 komunikatu.
(39) W treści powiadomienia Zjednoczone Królestwo wyjaśniło, że z wyjątkiem proponowanej maksymalnej wielkości transzy równej 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR), wszystkie pozostałe istotne kwestie związane z proponowanym środkiem są zgodne z zasadami już zatwierdzonego Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw.
(40) W związku z powyższym Komisja uważa, że jej decyzja w sprawie Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw obejmuje wszystkie inwestycje zaproponowane w ramach programu "Invest Northern Ireland Venture 2003" o wartości od 250000 GBP (367000 EUR) do 510000 GBP (750000 EUR) na pojedynczą transzę inwestycyjną.
(41) Zgodnie z przepisami komunikatu inwestycje z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka zaproponowane w ramach "Invest Northern Ireland Venture 2003" o wartości od 510000 GBP (750000 EUR) do 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR) wymagają wykazania przez Zjednoczone Królestwo faktu wystąpienia nieprawidłowości na rynku.
(42) W celu wykazania istnienia nieprawidłowości na rynku Zjednoczone Królestwo przytoczyło wiele szczególnych cech rynku kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej, na które zwrócono uwagę w badaniu [7].
Główne przytoczone argumenty były następujące:
a) istnieje luka w podaży kapitału podwyższonego ryzyka dla MŚP w Irlandii Północnej w zakresie wielkości transakcji od 250000 GBP (367000 EUR) do 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR);
b) choć podobna luka występuje także w innych gospodarkach regionalnych, w Irlandii Północnej jest ona bardziej wyraźna z następujących powodów:
i) w kontekście rozwoju rynek kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej pozostaje wiele lat w tyle w stosunku do reszty Zjednoczonego Królestwa w zakresie całkowitej wartości inwestycji, liczby transakcji, liczby funduszy oraz dostępności do wiedzy w zakresie zarządzania funduszami;
ii) wielkość rynku w Irlandii Północnej, fakt, że jest on fizycznie oddzielony od reszty Zjednoczonego Królestwa, oraz długotrwały wpływ niepokojów społecznych w Irlandii Północnej spowodowały nieobecność jakichkolwiek w pełni prywatnych funduszy wykorzystujących kapitał podwyższonego ryzyka, czy to z siedzibą na miejscu, czy też inwestujących w MŚP w Irlandii Północnej z głównego terytorium Zjednoczonego Królestwa;
iii) poza tym trudno jest przyciągnąć doświadczonych specjalistów od zarządzania funduszami do pracy na terenie Irlandii Północnej.
(43) Pismem z dnia 26 listopada 2003 r.
Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do programu "Invest Northern Ireland Venture 2003".
(44) W swoim piśmie Komisja stwierdziła, że ma wątpliwości, czy argumenty przedstawione przez Zjednoczone Królestwo na poparcie faktu istnienia nieprawidłowości na rynku mogą w wystarczający sposób uzasadnić przyznanie transz inwestycji z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka istotnie przekraczających maksymalne kwoty przewidziane w komunikacie dla obszarów kwalifikujących się do otrzymania pomocy zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
(45) Komisja wyjaśniła następnie, że uznała za niezbędną bardziej szczegółową analizę tej kwestii.
Analiza ta będzie wymagać uwzględnienia wszystkich uwag poczynionych przez zainteresowane strony.
Tylko po rozważeniu uwag stron trzecich Komisja może zdecydować, czy środek proponowany przez Zjednoczone Królestwo wpływa na warunki wymiany handlowej w stopniu szkodzącym wspólnemu dobru.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(46) W odpowiedzi na opublikowanie decyzji o otwarciu formalnego postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Komisja otrzymała uwagi od następujących zainteresowanych stron:
- Enterprise Equity (NI) Limited
- Momentum Northern Ireland
- Qubis Limited
- Ulster Farmers’ Union
- CBI Northern Ireland
- Institute of Directors Northern Ireland
- Investment Belfast Limited
- Inter Trade Ireland
- BDO Stoy Hayward
- The Ulster Society of Chartered Accountants
- International Fund for Ireland.
(47) Wszystkie otrzymane uwagi były pozytywne i podkreślały wagę środka oraz adekwatność proponowanych maksymalnych kwot inwestycji.
(48) Argumenty przedstawione przez zainteresowane strony podkreślają trudności w dostępie lokalnych przedsiębiorstw do uzyskania finansowania kapitałem w wielkości od 1 mln GBP (1,5 mln EUR) do 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR).
Sytuacja taka jest spowodowana głównie następującymi czynnikami:
a) fundusze wykorzystujące kapitał podwyższonego ryzyka w pozostałej części Zjednoczonego Królestwa podnoszą minimalne poziomy inwestycji, ma to miejsce również na terenie Irlandii Północnej;
b) peryferyjne położenie Irlandii Północnej niekorzystnie wpływa na koszty związane z funduszami;
c) fundusze z pozostałej części Zjednoczonego Królestwa oraz z Republiki Irlandii nie są w większości zainteresowane inwestycjami o tej wielkości transakcyjnej, nie istnieje również żaden miejscowy fundusz na terenie Irlandii Północnej będący w stanie podjąć się takich inwestycji;
d) zasadniczo niesłuszna opinia o regionie, spowodowana niepokojami społecznymi w przeszłości, wciąż niekorzystnie wpływa na zachowania inwestorów podczas rozważania obszaru Irlandii Północnej w kategoriach lokowania inwestycji.
IV.
Uwagi Zjednoczonego Królestwa
(49) Uwagi Zjednoczonego Królestwa dotyczące decyzji Komisji o wszczęciu formalnego postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE, jak również uwagi pochodzące od stron trzecich, są streszczone poniżej.
(50) Występuje pewna liczba ogólnych problemów gospodarczych, które wymagają rozwiązania w celu poprawy pozycji konkurencyjnej Irlandii Północnej:
a) wielkość produktu krajowego brutto (PKB) Irlandii Północnej na osobę jest niższa od średniej Zjednoczonego Królestwa (77,5 % średniej w Zjednoczonym Królestwie).
Luka ta tylko nieznacznie zmniejszyła się od lat 90-tych ubiegłego wieku (3 punkty procentowe od 1989 r.);
b) całkowita produktywność gospodarki mierzona jako kwota PKB przypadająca na pracownika w Irlandii Północnej jest niższa od analogicznej wartości dla Zjednoczonego Królestwa (89 % średniej w Zjednoczonym Królestwie);
c) wysokie uzależnienie od małych przedsiębiorstw: z ogólnej liczby 85000 firm 99 % z nich zatrudnia poniżej 50 pracowników, a 93 % zatrudnia poniżej 10 pracowników;
d) produkcja jest zależna od "tradycyjnych sektorów" o niskim poziomie wartości dodanej. Wielkość sektora usług gospodarczych o wysokim poziomie wartości dodanej jest o połowę niższa niż w Zjednoczonym Królestwie;
e) niska w porównaniu z innymi regionami Zjednoczonego Królestwa liczba przedsiębiorstw opartych na wiedzy;
f) niski poziom innowacji i działań w dziedzinie badań i rozwoju;
g) jeden z najniższych wskaźników przedsiębiorstw rozpoczynających działalność gospodarczą w całym regionie Zjednoczonego Królestwa;
h) niedostatek środków finansowania długów i kapitału z przeznaczeniem na rozpoczęcie działalności gospodarczej.
(51) Poza ogólnymi słabościami gospodarki, także rynek kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej jest gorzej rozwinięty niż w pozostałych regionach Zjednoczonego Królestwa:
a) poziom inwestycji z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej w latach 1985–2002 stanowił tylko 0,7 % całkowitej wartości inwestycji z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka Zjednoczonego Królestwa, przy udziale Irlandii Północnej w PKB Zjednoczonego Królestwa równym 2,2 %;
b) udział kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej musiałaby wzrosnąć czterokrotnie w stosunku do jego obecnego poziomu, aby dorównać poziomowi inwestycji na osobę w innych regionach Zjednoczonego Królestwa, takich jak Walia lub Szkocja.
(52) Istnieje kilka ogólnych czynników związanych z tym zjawiskiem:
a) peryferyjne położenie: Irlandia Północna znajduje się istotnie w niekorzystnej sytuacji ze względu na swoje położenie geograficzne;
b) wzrost lokalnej przedsiębiorczości: wzrost lokalnej gospodarki był w ostatnich latach bardzo ograniczony na skutek niepokojów społecznych;
c) kultura dotacji: powstała ona wskutek znacznie wyższego poziomu interwencji państwa w działalność związaną z rozwojem przemysłu niż gdziekolwiek indziej w Zjednoczonym Królestwie.
Dlatego też przedsiębiorstwa nie brały pod uwagę zwiększenia kapitału.
(53) Chociaż w ostatnich latach powstało kilka funduszy, dużo więcej pozostaje jeszcze do zrobienia, zwłaszcza jeśli chodzi o stworzenie odpowiedniego przepływu transakcji, ale także o zwiększenie liczby inwestorów oraz pozyskanie nowych rodzajów inwestorów:
a) Irlandia Północna jest w niewielkim stopniu obecna na rynku kapitału podwyższonego ryzyka i posiada tylko niewielką liczbę lokalnych funduszy, które głównie zajmują się transakcjami o małej wartości;
b) w regionie stale obecne są tylko trzy osoby zajmujące się zarządzaniem funduszami wykorzystującymi kapitał podwyższonego ryzyka;
c) większość dostępnych funduszy wykorzystujących kapitał podwyższonego ryzyka oferuje inwestycje poniżej 500000 GBP (730000 EUR);
d) z badań wynika, że średnia wysokość finansowania na wczesnym etapie rozwoju przedsiębiorstwa opartego na technologii zwiększa się wraz z dojrzewaniem rynku.
Oczekiwana luka kapitałowa dla finansowania w pierwszej rundzie finansowania w Irlandii Północnej ma wynieść w ciągu najbliższych pięciu lat od 250000 GBP (367000 EUR) do 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR);
e) biorąc pod uwagę zwiększoną skalę projektów i przewidywane zwiększenie popytu, w Irlandii Północnej należy w ciągu następnych pięciu lat założyć dwa lub więcej funduszy o wielkości komercyjnej, każdy z nich po około 15 mln GBP (22 mln EUR). Jeden z nich powinien być funduszem wspomaganym przez państwo.
(54) Zjednoczone Królestwo nie ma dalszych uwag dotyczących opinii przedstawionych przez strony trzecie, poza podkreśleniem silnego poparcia wyrażonego przez te strony dla ustanowienia proponowanego funduszu.
V. OCENA ŚRODKA
(55) Komisja zbadała program w świetle art. 87 Traktatu WE, w szczególności w oparciu o komunikat.
Streszczenie wyników oceny podano poniżej w akapitach 56 i następnych.
1.
Zgodność z przepisami
(56) Powiadamiając o programie, władze Zjednoczonego Królestwa wywiązały się z obowiązku określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
2.
Obecność pomocy państwa
(57) Zjednoczone Królestwo potwierdza, że z wyjątkiem maksymalnej dozwolonej kwoty finansowania z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka na transzę, wszystkie inne istotne aspekty programu "Invest Northern Ireland Venture 2003" są zgodne z decyzją Komisji dotyczącą Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw.
(58) W związku z powyższym ocena Komisji w kwestii obecności pomocy państwa w tym wypadku jest zgodna z oceną przyjęta w tej decyzji.
(59) W swojej decyzji dotyczącej Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw Komisja stwierdziła, że zgodnie z pkt. IV.2 komunikatu ocena obecności pomocy państwa wymaga uwzględnienia możliwości, że środek w zakresie kapitału podwyższonego ryzyka może być źródłem pomocy na różnych poziomach.
(60) Komisja stwierdziła następnie, że Fundusz kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowy dla małych i średnich przedsiębiorstw korzysta z pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE na poziomie inwestorów i na poziomie MŚP beneficjentów. Komisja uznała również, że pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE nie jest obecna na poziomie funduszu, ani w niezabezpieczonych pożyczkach udzielonych MŚB po bieżącej stopie odniesienia powiększonej o cztery punkty procentowe lub więcej, ani w zabezpieczonych pożyczkach po bieżącej stopie odniesienia.
(61) Ocena ta obowiązuje także wobec oceny środka będącego przedmiotem powiadomienia w niniejszej decyzji.
3.
Dowód istnienia nieprawidłowości na rynku
(62) Zgodnie z postanowieniami komunikatu Komisja jest przygotowana do uznania istnienia nieprawidłowości na rynku bez przedstawienia dalszych dowodów, jeżeli finansowanie z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka dla MŚP w obszarach kwalifikujących się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, w całości lub części finansowane z pomocy państwa, jest ograniczone do maksymalnej kwoty 750000 EUR, jak jest to przewidziane w pkt.
VI.5 komunikatu.
(63) Środek proponowany przez Zjednoczone Królestwo przewiduje inwestycje z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka o wielkości od 250000 GBP (367000 EUR) do 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR) na transzę inwestycyjną dla MŚP w Irlandii Północnej.
(64) Zgodnie z "Mapą pomocy regionalnej 2000–2006" dla Zjednoczonego Królestwa Irlandia Północna jest obecnie zaklasyfikowana jako obszar kwalifikujący się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. Jednak zgodnie z "Mapą pomocy regionalnej 2000–2006" dla Zjednoczonego Królestwa Irlandia Północna jest uważana za "nietypowy" obszar objęty art. 87 ust. 3 lit. c), o pułapie pomocy regionalnej równym 40 %, zasadniczo zarezerwowanym dla regionów kwalifikujących się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a).
(65) Zgodnie z przepisami komunikatu Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo, że z powodu przekroczenia przez proponowane w ramach programu będącego przedmiotem powiadomienia inwestycje z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka progu 750000 EUR przewidzianego dla obszarów kwalifikujących się do objęcia pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c), Zjednoczone Królestwo będzie musiało przedstawić dowód istnienia nieprawidłowości na rynku.
(66) W celu wykazania istnienia nieprawidłowości na rynku w zakresie inwestycji z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka przekraczających wielkość 750000 EUR dla MŚP w Irlandii Północnej Zjednoczone Królestwo przedstawiło argumenty wskazujące, że rynek inwestycji z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej charakteryzuje się szczególnymi cechami, odróżniającymi go od innych regionów Zjednoczonego Królestwa.
(67) Argumenty przedstawione przez Zjednoczone Królestwo zostały poparte badaniem wskazującym na fakt istnienia luki w zakresie dostępności prywatnego finansowania z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka w zakresie wielkości transakcji od 250000 GBP (367000 EUR) do 1,5 mln GBP (2,2 mln EUR).
(68) Chociaż takie luki rynkowe występują także w innych gospodarkach regionalnych, Zjednoczone Królestwo przedstawiło informacje świadczące o tym, że zjawisko to jest w Irlandii Północnej bardziej wyraźne.
Znajdują się one w badaniu dostarczonym przez Zjednoczone Królestwo.
(69) Zgodnie z tym badaniem poziom inwestycji z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej, zarówno pod względem liczby transakcji, jak i ich wartości, znacznie różni się od innych regionów Zjednoczonego Królestwa, takich jak Szkocja oraz region północno-zachodni i Merseyside.
O ile liczba transakcji, w których uczestniczyły przedsiębiorstwa na wczesnym etapie rozwoju w latach 2000–2002, wyniosła w Szkocji 9,9 % całkowitej liczby dla Zjednoczonego Królestwa, a w regionie północno-zachodnim i Merseyside była równa 8,1 %, w wypadku Irlandii Północnej wskaźnik ten wyniósł tylko 4,4 % wartości całkowitej dla Zjednoczonego Królestwa.
Dla przedsiębiorstw na etapie rozwoju odpowiednie wskaźniki względem wartości całkowitej w Zjednoczonym Królestwie wyniosły 10,2 % w Szkocji, 7,9 % w regionie północno-zachodnim i Merseyside i tylko 2,4 % w Irlandii Północnej.
(70) W odniesieniu do wartości transakcji na etapach wczesnego rozwoju i rozwoju w latach 2000–2002 badanie pokazuje, że odpowiednia wartość dla Szkocji stanowiła 8,1 % całkowitej wartości transakcji w Zjednoczonym Królestwie, dla regionu północno-zachodniego i Merseyside – 5,7 %, a dla Irlandii Północnej – 2,2 %.
Różnica ta staje się jeszcze bardziej wyraźna, gdy weźmie się pod uwagę wartość transakcji przedsiębiorstw znajdujących się w fazie rozwoju.
Udział Szkocji wynosi wówczas 9,5 % całkowitej wartości transakcji w Zjednoczonym Królestwie, regionu północno-zachodniego i Merseyside – 21,2 %, a Irlandii Północnej – tylko 0,7 %.
(71) To zjawisko jeszcze bardziej podkreślają znajdujące się w badaniu dane porównujące średnie wielkości transakcji w latach 2000-2002.
Średnia Zjednoczonego Królestwa dla inwestycji na wczesnym etapie rozwoju wynosi tutaj 1,14 mln GBP w porównaniu do 0,93 mln GBP dla Szkocji, 0,81 mln GBP dla regionu północno-zachodniego i Merseyside oraz 0,36 mln GBP dla Irlandii Północnej.
W przypadku MŚP w fazie rozwoju różnica jest ponownie jeszcze wyraźniejsza.
Średnia dla Zjednoczonego Królestwa jest równa 2,82 mln GBP, 2,63 mln GBP dla Szkocji, 7,62 mln GBP dla regionu północno-zachodniego i Merseyside, natomiast w Irlandii Północnej wynosi tylko 0,86 mln GBP.
(72) Te dane, podkreślające względną słabość rynku kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej – według badania na Irlandię Północną przypada tylko 0,7 % całkowitej wartości inwestycji w Zjednoczonym Królestwie, choć ma ona 2,2 % udziału w jego PKB – zwłaszcza w sektorze MŚP w fazie rozwoju, można wyjaśnić przyglądając się funduszom inwestycyjnym wykorzystujących kapitał podwyższonego ryzyka działającym obecnie w Irlandii Północnej.
Z 8 istniejących i działających funduszy kapitału podwyższonego ryzyka, wyłącznie jeden oferuje finansowanie transakcji o wielkości od 250000 GBP do 1,5 mln GBP, ale i on zakończył już swój okres inwestycyjny.
Wszystkie pozostałe fundusze oferują tylko finansowanie transakcji poniżej 250000 GBP.
(73) W badaniu dostarczonym Komisji przez Zjednoczone Królestwo stwierdzono, że ta luka w podaży finansowania kapitałowego dla wielkości transakcji w zakresie od 250000 GBP do 1,5 mln GBP jest wyraźnie związana z ogólnymi cechami społeczno-ekonomicznymi Irlandii Północnej, opisanymi powyżej w akapitach 50 i następnych.
Te szczególne cechy Irlandii Północnej, to znaczy jej peryferyjne położenie i skutki społecznych niepokojów, przyczyniły się do powstania dwóch źródeł niepowodzenia na rynku – niedoskonałej lub niesymetrycznej informacji oraz wysokich kosztów transakcji – opisanych w treści komunikatu.
(74) W swojej decyzji o wszczęciu postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do proponowanego środka pomocowego Komisja stwierdziła, że ze względu na wielkość maksymalnych kwot inwestycji proponowanych w ramach programu, które znacząco przekraczają maksymalne kwoty inwestycji przewidziane w komunikacie, niezbędne było zasięgnięcie opinii zainteresowanych stron w celu podjęcia decyzji, czy środek wpływa na warunki handlu w stopniu szkodzącym wspólnemu interesowi.
(75) Wszystkie uwagi otrzymane od zainteresowanych stron trzecich były pozytywne i podkreślały ogólne znaczenie środka oraz adekwatność proponowanych maksymalnych kwot inwestycji.
(76) Uwzględniając informacje zawarte w pierwotnym powiadomieniu, uwagi zgłoszone przez zainteresowane strony trzecie, jak również dodatkowe informacje dostarczone przez Zjednoczone Królestwo po decyzji Komisji o otwarciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE, stwierdza się, że Zjednoczone Królestwo dostarczyło wystarczających dowodów potwierdzających fakt istnienia nieprawidłowości na rynku inwestycji z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka w Irlandii Północnej.
4.
Zgodność środka
(77) Zjednoczone Królestwo potwierdziło, że z wyjątkiem maksymalnej dozwolonej kwoty finansowania z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka na transzę, wszystkie inne istotne aspekty programu, będącego przedmiotem powiadomienia, są zgodne z decyzją Komisji dotyczącą Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw.
(78) W związku z powyższym ocena zgodności pomocy państwa, będącej przedmiotem powiadomienia, jest zgodna z oceną przyjętą w decyzji dotyczącej Funduszu kapitału podwyższonego ryzyka i pożyczkowego dla małych i średnich przedsiębiorstw.
W tym wypadku w swojej decyzji Komisja stwierdziła, że wszystkie warunki pozytywne określone w pkt. VIII.3 komunikatu zostały spełnione.
Ma to również miejsce w odniesieniu do funduszu "Invest Northern Ireland Venture 2003".
(79) Następujące elementy zostały uznane za pozytywne:
a) ograniczenie inwestycji do MŚP w początkowej fazie rozpoczynania działalności i/lub MŚP szukających możliwość rozwoju i zróżnicowania działalności;
b) skupienie się na nieprawidłowości na rynku kapitału podwyższonego ryzyka: finansowanie MŚP głównie w formie kapitału własnego lub quasi-kapitału własnego;
c) uzależnienie decyzji inwestycyjnych od zysku: inwestorzy rynkowi pokryją przynajmniej 40 % kapitału funduszu.
Osoby zarządzające funduszami będą podejmować wszelkie decyzje inwestycyjne, a ich wynagrodzenie będzie bezpośrednio związane z wynikami funduszu;
d) minimalizacja poziomu nieprawidłowości w kontekście zależności między inwestorami a funduszami inwestycyjnymi: inwestorzy będą wybierani w drodze przetargu.
Inwestorzy prywatni zostaną powiadomieni o możliwości inwestycji za pomocą reklam.
Żadne osoby, ani organizacje nie zostaną pozbawione możliwości inwestycji w funduszu.
Inwestorzy zostaną wybrani w drodze selekcji najmniej preferencyjnych warunków niezbędnych do zachęcenia sektora prywatnego do inwestycji.
W celu zapobieżenia nadmiernemu premiowaniu inwestorów, zyski zostaną podzielone pomiędzy inwestorów z sektora publicznego i prywatnego według ich udziału w inwestycji;
e) skupienie się na sektorach: wyłączono sektory wrażliwe;
f) inwestycje oparte na biznesplanach: wszystkie inwestycje będą opierać się na wiarygodnych biznesplanach w połączeniu z innymi standardowymi testami handlowymi w celu zapewnienia żywotności ekonomicznej projektu i oczekiwanego zwrotu z inwestycji;
g) unikanie kumulacji środków pomocowych w jednym przedsiębiorstwie: władze Zjednoczonego Królestwa stwierdziły, że na czas trwania inwestycji wszelka inna kwalifikowana pomoc regionalna dla MŚP zostanie względem MŚP otrzymujących finansowanie z wykorzystaniem kapitału podwyższonego ryzyka obniżona o 30 % intensywności pomocy, która w innym przypadku zostałaby uznana przez Komisję za zgodną.
(80) W związku z powyższym stwierdza się, że wszystkie elementy pozytywne wymagane przez komunikat są obecne w programie będącym przedmiotem powiadomienia
VI.
WNIOSKI
(81) W związku z powyższym stwierdza się, że program "Invest Northern Ireland Venture 2003" spełnia warunki określone w komunikacie.
Środek będący przedmiotem powiadomienia należy zatem uznać za pomoc zgodną ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, ułatwiającą rozwój pewnych obszarów działalności gospodarczej lub pewnych obszarów gospodarki, niewywierającą niekorzystnego wpływu na warunki wymiany handlowej w stopniu szkodzącym wspólnemu interesowi.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, którą Zjednoczone Królestwo zamierza zrealizować w ramach programu "Invest Northern Ireland Venture 2003", jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
Realizacja powyższej pomocy zostaje zatem zatwierdzona.
Artykuł 2
Zjednoczone Królestwo zobowiązane jest przedstawiać coroczne sprawozdania z przebiegu realizacji pomocy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 16 marca 2005 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, uwzględniającego przystąpienie do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej
(2005/645/CE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich, negocjacji z Marokiem, dotyczących Protokołu zmieniającego Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Królestwem Maroka, z drugiej strony [1], uwzględniającego przystąpienie do UE nowych Państw Członkowskich.
(2) Negocjacje te, ku zadowoleniu Komisji, zakończyły się powodzeniem.
(3) Tekst Protokołu negocjowanego z Marokiem przewiduje w art. 12 ust. 2 tymczasowe stosowanie Protokołu przed jego wejściem w życie.
(4) Z zastrzeżeniem jego ewentualnego zawarcia w terminie późniejszym, Protokół należy podpisać w imieniu Wspólnot i stosować tymczasowo,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) upoważnionej(-ych) do podpisania, w imieniu Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich, Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, uwzględniającego przystąpienie do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii et Republiki Słowackiej [2].
Artykuł 2
Protokół stosuje się tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r., z zastrzeżeniem jego ewentualnego zawarcia w terminie późniejszym.
Decyzja Komisji
z dnia 17 sierpnia 2005 r.
w sprawie ustanowienia rejestru miejsc przewidzianych do stworzenia sieci interkalibracji zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3140)
(2005/646/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [1], w szczególności ppkt vii) sekcji 1.4.1 załącznika V,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 lit. a) ppkt ii) dyrektywy 2000/60/WE nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek ochrony, poprawy i przywrócenia wszystkich części wód powierzchniowych w celu osiągnięcia dobrego stanu wód powierzchniowych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie dyrektywy, z zastrzeżeniem niektórych wyjątków, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku V do dyrektywy.
Artykuł 4 ust. 1 lit. a) ppkt iii) dyrektywy 2000/60/WE nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek ochrony i poprawy wszystkich sztucznych i silnie zmienionych części wód w celu osiągnięcia dobrego potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie dyrektywy, z zastrzeżeniem niektórych wyjątków, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku V do dyrektywy. Zgodnie z ppkt i) sekcji 1.4.1 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE w przypadku silnie zmienionych lub sztucznych części wód odniesienia do stanu ekologicznego powinny być konstruowane jako odniesienia do potencjału ekologicznego.
(2) Sekcja 1.4.1 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE ustanawia proces zapewnienia porównywalności wyników monitorowania biologicznego między Państwami Członkowskimi, będącego centralną częścią klasyfikacji stanu ekologicznego.
W tym celu konieczne jest porównanie wyników systemów monitorowania i klasyfikacji Państw Członkowskich w ramach sieci interkalibracji składającej się z miejsc monitorowania w każdym Państwie Członkowskim i w każdym ekoregionie Wspólnoty.
Dyrektywa nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek zebrania, w miarę potrzeby, niezbędnych informacji w odniesieniu do miejsc włączonych do sieci interkalibracji w celu umożliwienia oceny zgodności krajowych systemów klasyfikacji z normatywnymi definicjami zawartymi w załączniku V do dyrektywy 2000/60/WE oraz porównywalności systemów klasyfikacji między Państwami Członkowskimi.
(3) W celu ustanowienia rejestru miejsc przewidzianych do stworzenia sieci interkalibracji, o której mowa w ppkt vii) sekcji 1.4.1 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE, Państwa Członkowskie zostały poproszone o wybranie miejsc w oparciu o własną interpretację normatywnych definicji granic między klasami bardzo dobrą i dobrą oraz między dobrą i umiarkowaną.
W odniesieniu do tych miejsc wymagane było podanie obecnego tymczasowego stanu klasyfikacji.
Każde Państwo Członkowskie zostało poproszone o dostarczenie, jeśli to możliwe, istotnych informacji w odniesieniu do przynajmniej dwóch miejsc dla każdej z dwóch granic między klasami dla każdego wspólnego typu części wód powierzchniowych wybranych do celów stworzenia sieci interkalibracji obecnego na jego terytorium.
Państwa Członkowskie zostały również poproszone o wskazanie miejsc, które zgodnie z tymczasową klasyfikacją opartą na obecnych krajowych metodach oceny znajdują się w pobliżu wyżej wymienionych granic klasyfikacji, ale niekoniecznie dokładnie na granicach.
(4) W ramach procesu selekcji Państwa Członkowskie zostały poproszone o uwzględnienie wszystkich dostępnych informacji na temat oddziaływań oraz biologicznych elementów jakości.
Wybrane oddziaływania oraz elementy jakości, na których ma skupić się interkalibracja, to te, które uważa się za najczęściej monitorowane.
(5) Istotne dane i informacje związane z każdym miejscem dostarczone przez Państwo Członkowskie w celu ustanowienia rejestru miejsc obejmują między innymi opis miejsca i kryteria typu, informacje o oddziaływaniach, dostępność danych dotyczących wszystkich elementów biologicznych i wspierających elementów fizykochemicznych, dostępność warunków referencyjnych, tymczasowy stan klasyfikacji miejsc, kryteria wykorzystane przy wyborze miejsc oraz opis metodologii wykorzystanej przy ocenie jakości elementów biologicznych.
(6) Działania przeprowadzane w obszarze klasyfikacji stanu ekologicznego powinny przyczynić się do przezwyciężenia niektórych ograniczeń oraz braku pewności obecnego podejścia i mogą, w szczególności w oparciu o wyniki ćwiczenia interkalibracyjnego, doprowadzić do przeglądu rejestru miejsc w przyszłości.
Taki przegląd zapewniłby większą wiarygodność wyników interkalibracji, a także większą dokładność, przyczyniając się w ten sposób do pełniejszego osiągnięcia celów dyrektywy 2000/60/WE.
Dalsze przeglądy mogą się również okazać konieczne na początkowych etapach cyklu planu gospodarowania wodami w dorzeczu w związku z możliwym pojawieniem się nowych dowodów podczas powtarzającego się procesu planowania przewidzianego w art. 13 dyrektywy 2000/60/WE.
(7) Podpunkt v) sekcji 1.4.1 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE wymaga, aby sieć składała się z miejsc wybranych przez Państwa Członkowskie spośród zakresu typów części wód powierzchniowych obecnych w każdym ekoregionie.
W celu zapewnienia porównywalności wód powierzchniowych między Państwami Członkowskimi z podobnymi typami części wód konieczne jest, w związku z ustanowieniem rejestru miejsc, dokonanie podziału miejsc zgodnie z ich Geograficzną grupą interkalibracji, obejmującą grupy Państw Członkowskich, dla których dane typy części wód powierzchniowych są wspólne.
To pozwoliłoby każdej grupie na dokonanie porównania swoich wyników i wykonanie ćwiczenia interkalibracyjnego pośród swoich członków.
(8) Ponieważ Bułgaria, Norwegia i Rumunia posiadają wiele transgranicznych dorzeczy rzek wspólnych z Państwami Członkowskimi, kraje te będą dobrowolnie uczestniczyć w ćwiczeniu interkalibracyjnym i przedłożyły w związku z tym wykaz miejsc zgodnie z tą samą procedurą co Państwa Członkowskie.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Rejestr miejsc przewidzianych do stworzenia sieci interkalibracji, o której mowa w ppkt vii) sekcji 1.4.1 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE, przedstawiono w sekcji 1 Załącznika do niniejszej decyzji. Rejestr obejmuje również miejsca w Bułgarii, Norwegii i Rumunii, które uczestniczą w sieci interkalibracji na zasadzie dobrowolności.
Decyzja Komisji
z dnia 5 września 2005 r.
w sprawie przyznania kontyngentów przywozowych na substancje kontrolowane na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2036)
(Jedynie teksty w językach angielskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, słoweńskim i włoskim są autentyczne)
(2005/647/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Limity ilościowe związane z wprowadzeniem do obrotu we Wspólnocie substancji kontrolowanych określono w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 oraz w załączniku III do tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 4 ust. 2 ppkt i) lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zakazuje każdemu producentowi i importerowi wprowadzania do obrotu bromku metylu oraz stosowania go do własnych celów po dniu 31 grudnia 2004 r. Artykuł 4 ust. 4 ppkt i) lit. b) zezwala na odstępstwo od tego zakazu, w przypadku gdy bromek metylu jest używany do celów zamówień objętych zezwoleniami w odniesieniu do zastosowań krytycznych przez użytkowników określonych w art. 3 ust. 2 ppkt ii). Ilość bromku metylu objęta zezwoleniem w odniesieniu do zastosowań krytycznych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. jest publikowana w osobnej decyzji Komisji.
(3) Artykuł 4 ust. 2 ppkt iii) zezwala na odstępstwo od art. 4 ust. 2 ppkt i) lit. d), w przypadku gdy bromek jest przywieziony lub wyprodukowany do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką (QPS). Ilość bromku metylu, która może być przywożona i produkowana do tych celów w 2005 r., nie może przekraczać średniego obliczonego poziomu dla bromku metylu, który producent lub importer wprowadził do obrotu lub zastosował do własnego użytku do celów QPS w latach 1996, 1997 i 1998.
(4) Artykuł 4 ust. 3 ppkt i) lit. e) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 ustala całkowity obliczony poziom wodorochlorofluorowęglowodorów, które producenci i importerzy mogą wprowadzić do obrotu lub stosować do własnych celów w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
(5) Komisja opublikowała zawiadomienie skierowane do wpólnotowych importerów substancji kontrolowanych, zubożających warstwę ozonową [2], i otrzymała od nich deklaracje dotyczące planowanego przywozu w 2005 r.
(6) W przypadku wodorochlorofluorowęglowodorów przyznanie kontyngentów producentom i importerom jest zgodnie z postanowieniami decyzji Komisji 654/2002/WE z dnia 12 sierpnia 2002 r. określającej mechanizm przyznania producentom i importerom kontyngentów na wodorochlorofluorowęglowodory w okresie 2003–2009 na mocy rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
(7) Decyzja 2004/176/WE dotycząca przyznania kontyngentów substancji kontrolowanych w 2004 r. przestała obowiązywać dnia 31 grudnia 2004 r.
Mając na względzie doświadczenie zdobyte podczas stosowania tej decyzji i wydane w związku z nią zezwolenia oraz w celu zapewnienia zainteresowanym firmom i podmiotom gospodarczym możliwości skorzystania z systemu zezwoleń we właściwym czasie, właściwe jest, aby niniejsza decyzja była stosowana od dnia 1 stycznia 2005 r.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy I (chlorofluorowęglowodory 11, 12, 113, 114 i 115) oraz z grupy II (inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory) podlegających rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty, wynosi 5644000,00 kilogramów substancji potencjalnie niszczących ozon (ODP).
2.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy III (halony) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty, wynosi 31584500,00 kilogramów ODP.
3.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy IV (tetrachlorek węgla) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty, wynosi 17601428,90 kilogramów ODP.
4.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy V (1,1,1-trichloroetan) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty, wynosi 500060,00 kilogramów ODP.
5.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy VI (bromek metylu) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty, wykorzystywanych do celów kwarantanny i przed wysyłką wynosi 502736,06 kilogramów ODP.
6.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy VI (bromek metylu) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, wykorzystywanych do wszystkich celów z wyjątkiem kwarantanny, przed wysyłką i zastosowań krytycznych [4], które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty, wynosi 1587656,06 kilogramów ODP.
7.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy VIII (wodorochlorofluorowęglowodory) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty, wynosi 3157554,752 kilogramów ODP.
8.
Ilość substancji kontrolowanych z grupy IX (bromochloroetan) podlegającej rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000, które można dopuścić do swobodnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r. ze źródeł spoza terytorium Wspólnoty, wynosi 120612,000 kilogramów ODP.
Artykuł 2
1.
Kontyngenty przywozowe na chlorofluorowęglowodory 11, 12, 113, 114 i 115 i inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
Kontyngenty przywozowe na halony w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji.
3.
Kontyngenty przywozowe na tetrachlorek węgla w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku III do niniejszej decyzji.
4.
Kontyngenty przywozowe na 1,1,1-trichloroetan w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku IV do niniejszej decyzji.
5.
Kontyngenty przywozowe na bromek metylu w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku V do niniejszej decyzji.
6.
Kontyngenty przywozowe na wodorochlorofluorowęglowodory w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku VI do niniejszej decyzji.
7.
Kontyngenty przywozowe na bromochlorometan w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. przyznaje się w celach oraz w odniesieniu do przedsiębiorstw wymienionych w załączniku VII do niniejszej decyzji.
8.
Kontyngenty przywozowe na chlorofluorowęglowodory 11, 12, 113, 114 i 115, inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory, halony, tetrachlorek węgla, 1,1,1-trichlorometan, bromek metylu, wodorobromofluorowęglowodory, wodorochlorofluorowęglowodory i bromochlorometan w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. wynoszą tyle, ile określono w załączniku VIII do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do następujących przedsiębiorstw:
Agropest S.A.
ul. Górnicza 12/14
PL-91-765 Łódź
Albemarle Chemicals
Étang de la Gaffette
Boulevard Maritime — BP 28
F-13521 Port-de-Bouc
Alcobre, SA
Luis I, Nave 6-B
Polígono Industrial Vallecas
E-28031 Madrid
Alfa Agricultural Supplies SA
73, Ethnikis Antistaseos str,
GR-152 31 Halandri, Athens
Fujifilm Electronic Materials Europe
Keetberglaan 1A
Haven 1061
B-2070 Zwijndrecht
Asahi Glass Europe BV
World Trade Center
Strawinskylaan 1525
1077 XX Amsterdam
Nederland
Arkema SA
Cours Michelet — La Défense 10
F-92091 Paris-La Défense
Avantec SA
Boulevard Henri-Cahn — BP 27
F-94363 Bry-sur-Marne Cedex
BaySystems Iberia
Pau Clarís, 196
E-08037 Barcelona
Boc Gazy
ul. Pory 59
PL-02-757 Warszawa
Calorie SA
503, rue Hélène-Boucher
ZI Buc — BP 33
F-78534 Buc Cedex
Caraïbes Froid SARL
BP 6033
Ste-Thérèse, route du Lamentin
F-97219 Fort-de-France (Martinique)
Cleanaway Ltd
Airborne Close
Leigh-on-Sea
Essex SS9 4EL
United Kingdom
Desautel SAS (FR)
Parc d'entreprises — BP 9
F-01121 Montluel Cedex
Dow Deutschland
Bützflethersand
D-21683 Stade
DuPont de Nemours (Nederland) BV
Baanhoekweg 22
3313 LA Dordrecht
Nederland
Dyneon GmbH
D-84504 Burgkirchen
Empor d.o.o.
Leskoškova 9a
SI-1000 Ljubljana
Etis d.o.o.
Tržaška 333
SI-1000 Ljubljana
Eurobrom BV
Postbus 158
2280 AD Rijswijk
Nederland
Fenner-Dunlop BV
Oliemolenstraat 2
9203 Drachten
Nederland
GAL Cycle-Air Ltd
3, Sinopis Street
Strovolos
PO Box 28385
Nicosia
Cyprus
Galco SA
Avenue Carton de Wiart 79
B-1090 Brussels
Galex SA
BP 128
F-13321 Marseille Cedex 16
Great Lakes Chemical (Europe) Ltd
Halebank
Widnes
Cheshire WA8 8NS
United Kingdom
Tazzetti Fluids S.r.l.
Corso Europa n. 600/a
I-10088 Volpiano (TO)
Harp International Ltd
Gellihirion Industrial Estate
Rhondda Cynon Taff
Pontypridd
CF37 5SX
United Kingdom
Honeywell Fluorine Products Europe BV
Kempenweg 90
Postbus 264
6000 AG Weert
Nederland
Ineos Fluor Ltd
PO Box 13
The Heath
Runcorn
Cheshire
WA7 4QF
United Kingdom
Laboratorios Miret, SA (LAMIRSA)
Géminis, 4.
Pol.
Ind.
Can Parellada
E-08228 Les Fonts de Terrassa
(Barcelona)
Linde Gaz Polska
ul. J. Lea 112
PL-30-133 Kraków
Matero
PO BOX 51744
3508 Limassol
Cyprus
Mebrom NV
Assenedestraat 4
B-9940 Rieme Ertvelde
Phosphoric Fertilizers Industry S.A.
Thessaloniki Plant, PO Box 10183
GR-54110 Thessaloniki
Poż-Pliszka
ul. Szczecińska 45
PL-80-392 Gdańsk
Prodex-Systems
ul. Artemidy 24
PL-01-497 Warszawa
P.U.P.H. SOLFUM Sp. z o.o.
ul. Wojska Polskiego 83
PL-91-755 Łódź
Refrigerant Products Ltd
N9 Central Park Estate
Westinghouse Road
Trafford Park
Manchester M17 1PG
United Kingdom
Rhodia Organique Fine Ltd
PO Box 46
St Andrews Road
Avonmouth
Bristol
BS11 9YF
United Kingdom
Siemens SAS
9, boulevard Finot
F-77440 St-ThibaultdesVignes
Sigma Aldrich Chemie GmbH
Kappelweg 1
D-91625 Schnelldorf
Sigma Aldrich Chimie SARL
80, rue de Luzais
L'Isle d'Abeau Chesnes
F-38297 St-Quentin Fallavier
Sigma Aldrich Company Ltd
The Old Brickyard
New Road
Gillingham
SP8 4XT
United Kingdom
SJB Chemical Products BV
Wellerondom 11
3230 AG Brielle
Nederland
Solquimia Iberia, SL
Duque de Alba, 3, 1o
E-28012 Madrid
Solvay Fluor GmbH
Hans-Böckler-Allee 20
D-30173 Hannover
Solvay Solexis SpA
Viale Lombardia 20
I-20021 Bollate MI
Syngenta Crop Protection
Surrey Research Park
Guildford
Surrey
GU2 7YH
United Kingdom
Synthesia Espanola, SA
Conde Borrell, 62
E-08015 Barcelona
UAB Genys
Lazdiju, 20
SI-G10 Vilnius
Lithuania
Unitor ASA
Willembarendzstraat, 50
3165 AB Rotterdam/Albrandswaard
Nederland
Wigmors
ul. Irysowa 5
PL-51-117 Wrocław
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r. Niniejsza decyzja wygasa z dniem 31 grudnia 2005 r.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 2005 r.
w sprawie środków ochronnych odnoszących się do rzekomego pomoru drobiu w Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3389)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/648/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 23 sierpnia 2005 r. Bułgaria potwierdziła wybuch rzekomego pomoru drobiu w okręgu administracyjnym Vratsa w Bułgarii.
Rzekomy pomór drobiu jest wysoce zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków i z tego względu istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty należy podjąć właściwe środki w odniesieniu do przywozu żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków pochodzących z Bułgarii.
(3) Bułgaria podała dodatkowe informacje na temat sytuacji w związku z chorobą oraz wystąpiła z wnioskiem o regionalizację w celu zawieszenia przywozu do Wspólnoty wyłącznie z okręgu administracyjnego Vratsa, ponieważ sytuacja w kraju poza tym okręgiem wydaje się być zadowalająca.
Biorąc pod uwagę dostępne obecnie informacje, możliwe jest ograniczenie środków ochronnych do określonego regionu.
(4) Należy zatem zawiesić przywóz do Wspólnoty z administracyjnego okręgu Vratsa świeżego mięsa drobiu bezgrzebieniowego oraz hodowlanych i dzikich ptaków łownych, przetworów mięsnych oraz wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków, otrzymanych z ptaków ubitych po dniu 16 lipca 2005 r.
(5) Decyzja Komisji 2005/432/WE [3] zawiera listę państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz wyrobów mięsnych, oraz ustanawia systemy obróbki w celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych wyrobów.
Obróbka, którą należy zastosować do wyrobu, zależy od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia w odniesieniu do gatunku, z którego pochodzi mięso; w celu uniknięcia niepotrzebnego obciążenia dla handlu należy podtrzymać zezwolenie na przywóz wyrobów z mięsa drobiowego pochodzących z Bułgarii, poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z okręgów administracyjnych w Bułgarii, wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz następujących produktów z okręgów administracyjnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji:
a) świeżego mięsa z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych; oraz
b) przetworów i wyrobów mięsnych składających się z mięsa gatunków określonych w lit. a) lub zawierających takie mięso.
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 lit. a) i b) Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów objętych tym artykułem, uzyskanych z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych pochodzących z okręgów administracyjnych w Bułgarii wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, które zostały poddane ubojowi lub zabite przed dniem 16 lipca 2005 r.
2.
Świadectwa weterynaryjne towarzyszące przesyłkom wyrobów określonych w ust. 1 zawierają następujący tekst:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso z dzikich ptaków łownych/świeże mięso z hodowlanych ptaków łownych/wyroby mięsne składające się z mięsa drobiowego, mięsa z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych, lub zawierające takie mięso/przetwory mięsne składające się z mięsa drobiowego, mięsa z ptaków bezgrzebieniowych, mięsa z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych, lub zawierające takie mięso, [4] zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2005/648/WE.
3.
W drodze odstępstwa od art. 2 lit. b) niniejszej decyzji Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów mięsnych składających się z mięsa drobiowego, mięsa z ptaków bezgrzebieniowych, mięsa z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych, lub zawierających takie mięso, jeżeli mięso tych gatunków poddano jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt B, C lub D części 4 załącznika II do decyzji 2005/432/WE.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem handlu, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 23 sierpnia 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 649/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 kwietnia 2005 r.
zmieniająca decyzję nr 1419/1999/WE ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury" w latach 2005 — 2019
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 151,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 1419/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. ustanawiająca działanie Wspólnoty na rzecz obchodów Europejskiej Stolicy Kultury w latach 2005 — 2019 [3] ma na celu podkreślenie bogactwa, różnorodności i wspólnych cech kultur europejskich oraz przyczynienie się do zwiększenia wiedzy obywateli europejskich o sobie nawzajem.
(2) Załącznik I do decyzji nr 1419/1999/WE ustanawia kolejność chronologiczną, według której Państwa Członkowskie mogą zgłaszać nominacje do tych obchodów.
Załącznik ten obejmuje tylko te państwa, które były Państwami Członkowskimi w dniu przyjęcia tej decyzji, tj. dnia 25 maja 1999 r.
(3) Artykuł 6 decyzji nr 1419/1999/WE stanowi, że decyzja ta może zostać zmieniona, w szczególności w związku z przyszłym rozszerzeniem Unii Europejskiej.
(4) W świetle rozszerzenia z 2004 r. ważne jest, aby również nowe Państwa Członkowskie miały w niedalekiej przyszłości możliwość zgłaszania nominacji w ramach obchodów Europejskiej Stolicy Kultury, bez zmieniania istniejącej kolejności innych Państw Członkowskich, tak aby od 2009 r. do końca bieżącego działania Wspólnoty można było wybierać każdego roku dwa miasta w Państwach Członkowskich.
(5) Decyzja nr 1419/1999/WE powinna zatem zostać zmieniona,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji nr 1419/1999/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się motyw w brzmieniu:
"(12a) Należy uwzględnić finansowe konsekwencje niniejszej decyzji w taki sposób, aby zapewnić wystarczające i odpowiednie środki Wspólnoty na wyznaczenie dwóch Europejskich Stolic Kultury.";
2) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Miasta Państw Członkowskich wyznacza się na Europejską Stolicę Kultury według kolejności określonej w wykazie zawartym w załączniku I. Do 2008 r. włącznie wyznacza się jedno miasto Państwa Członkowskiego wymienionego w wykazie.
Od 2009 r. wyznacza się po jednym mieście z każdego z Państw Członkowskich wymienionych w wykazie.
Kolejność chronologiczna określona w załączniku I może zostać zmieniona w drodze wspólnego porozumienia między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Każde Państwo Członkowskie, według kolejności określonej w załączniku I, zgłasza nominację jednego lub kilku miast Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Komitetowi Regionów.
Nominację zgłasza się nie później niż na cztery lata przed rozpoczęciem odnośnych obchodów, z ewentualnym załączeniem do niej rekomendacji zainteresowanego Państwa Członkowskiego.";
3) załącznik I zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 13 września 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/63/WE upoważniającą Państwa Członkowskie do ustanowienia tymczasowych odstępstw od dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do ziemniaków, oprócz sadzeniaków, pochodzących z niektórych prowincji Kuby
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3406)
(2005/649/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE ziemniaki, oprócz sadzeniaków, pochodzące z Kuby nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże dyrektywa zezwala na odstępstwa od tej zasady, pod warunkiem że nie występuje ryzyko rozprzestrzeniania się organizmów szkodliwych.
(2) Decyzja Komisji 2003/63/WE [2] przewiduje odstępstwo w odniesieniu do przywożonych ziemniaków, oprócz sadzeniaków, pochodzących z niektórych prowincji Kuby z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków.
(3) Niemcy i Zjednoczone Królestwo wystąpiły z wnioskiem o rozszerzenie tego odstępstwa.
(4) Okoliczności uzasadniające odstępstwo nie ulegają zmianie, a odstępstwa mają dalej zastosowanie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/63/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/63/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie dokonujące przywozu przekazują Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim informacje dotyczące przywożonych na mocy niniejszej decyzji ilości oraz szczegółowe techniczne sprawozdanie z przeprowadzenia urzędowych kontroli określonych w pkt 2 lit. f) Załącznika do dnia 1 września każdego roku kalendarzowego, w którym odbywa się przywóz.
Kopie wszystkich świadectw fitosanitarnych przekazuje się Komisji.";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Artykuł 1 ma zastosowanie do ziemniaków, oprócz sadzeniaków, które wprowadzane są do Wspólnoty w okresach:
i) od 1 stycznia 2006 r. do 31 maja 2006 r.;
ii) od 1 stycznia 2007 r. do 31 maja 2007 r.;
iii) od 1 stycznia 2008 r. do 31 maja 2008 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 września 2005 r.
w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby niebieskiego języka w Hiszpanii w 2004 i 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3440)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(2005/650/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzgledniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [2], szczególnie jej art. 3 ust. 3, 4 i ust. 5 tiret drugie oraz art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ogniska choroby niebieskiego języka pojawiły się w Hiszpanii w 2004 i 2005 r.
Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(2) W celu jak najszybszego zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby, Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy do wydatków kwalifikowanych poniesionych przez Państwo Członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, na warunkach przewidzianych w decyzji 90/424/EWG.
(3) Komisja przyjęła różne decyzje, w szczególności decyzję 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [3], w celu określenia stref ochrony i nadzoru oraz ustalenia warunków, jakie muszą spełniać zwierzęta przemieszczane z tych stref.
(4) Spośród wszystkich środków przewidzianych w art. 3 ust. 2 decyzji 90/424/EWG, w odniesieniu do choroby przenoszonej wyłącznie przez "komary", właściwe są tylko te, które mają na celu albo ochronę zwierząt przed atakami nosicieli (działanie środkami owadobójczymi, wypuszczanie zwierząt na zewnątrz jedynie w czasie niskiej aktywności nosicieli), albo zapobieganie szerzeniu się epidemii poprzez przemieszczanie zwierząt (decyzja 2005/393/WE).
Ubój zwierząt gatunków podatnych jest właściwy jedynie w przypadku zwierząt, u których stwierdzono chorobę.
(5) Ze względu na rozwój sytuacji związanej z chorobą wskazane jest podjęcie kampanii szczepień w strefach ochrony ustanowionych wokół ognisk choroby.
(6) Szczepienie jest środkiem, który wraz z już przyjętymi środkami zwalczania choroby, pozwala:
a) ograniczyć liczbę przypadków śmiertelnych w obrębie gatunku owiec;
b) zapobiec wiremii u bydła i w ten sposób umożliwić przemieszczanie zwierząt tego gatunku ze stref objętych ograniczeniami.
(7) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4], środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspónotowymi są finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Do celów kontroli finansowej mają zastosowanie art. 8 i 9 wymienionego rozporządzenia.
(8) Wypłatę wkładu finansowego Wspólnoty należy uzależnić od spełnienia warunku, aby zaplanowane działania zostały rzeczywiście przeprowadzone i aby władze dostarczyły w ustalonym terminie wszelkie niezbędne informacje.
(9) W dniu 28 grudnia 2004 r. Hiszpania przedstawiła wysokość szacunkowych kosztów poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych walki z chorobą, w kwocie około 11,5 mln euro.
(10) W oczekiwaniu na przeprowadzenie przez Komisję kontroli, należy ustalić wysokość wypłaty pierwszej transzy pomocy finansowej Wspólnoty.
Ta pierwsza transza powinna być równa 50 % wkładu Wspólnoty obliczonego na podstawie kosztów szacowanych odszkodowań dla hodowców zwierząt i innych kosztów.
(11) Należy sprecyzować określenia "szybkie i dostateczne odszkodowania dla hodowców", zastosowane w art. 3 decyzji 90/424/EWG, jak również "rozsądne wypłaty" i "uzasadnione wypłaty" oraz kategorie wydatków kwalifikowanych w ramach "innych kosztów" związanych z obowiązkowym ubojem zwierząt.
(12) Władze Hiszpanii całkowicie wypełniły obowiązki techniczne i administracyjne dotyczące środków przewidzianych w art. 3 decyzji 90/424/EWG.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdzenie kampanii szczepień
Zatwierdza się kampanię szczepień przeciw chorobie niebieskiego języka, przeprowadzoną przez Hiszpanię w strefach wymienionych w załączniku I do decyzji 2005/393/WE.
Artykuł 2
Przyznanie Hiszpanii wsparcia finansowego Wspólnoty
Hiszpania powinna skorzystać z wkładu Wspólnoty do wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby niebieskiego języka w 2004 i 2005 r.:
1) w wysokości 50 % kosztów poniesionych na:
a) szybkie i dostateczne odszkodowania dla hodowców zmuszonych do obowiązkowego uboju swoich zwierząt w ramach środków zwalczania ognisk choroby niebieskiego języka, które wystąpiły w 2004 i 2005 r., zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2 tiret siódme decyzji 90/424/EWG oraz niniejszej decyzji;
b) wydatki związane ze środkami niszczenia zakażonych zwierząt, dezynsekcją i kosztami poniesionymi na przeprowadzenie szczepień, zgodnie z warunkami określonymi odpowiednio w art. 3 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie oraz w art. 3 ust. 4 i 5 tiret drugie decyzji 90/424/EWG oraz w niniejszej decyzji;
2) w wysokości 100 % kosztów poniesionych na dostarczenie szczepionek zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 ust. 4 i 5 tiret drugie decyzji 90/424/EWG oraz w niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "szybkie i dostateczne odszkodowania": wypłata w ciągu dziewięćdziesięciu dni po uboju zwierząt, odszkodowania odpowiadającego wartości rynkowej (cenie, którą właściciel mogłby normalnie otrzymać za zwierzę bezpośrednio przed zakażeniem lub jego ubojem, biorąc pod uwagę jego ogólną kondycję, jakość i wiek) bezpośrednio przed zakażeniem, ubojem lub znieszczeniem;
b) "rozsądne wypłaty": wypłaty dokonane na zakup sprzętu lub usług po cenach proporcjonanych do cen rynkowych występujących przed pojawieniem się choroby niebieskiego języka;
c) "uzasadnione wypłaty": wypłaty dokonane na zakup sprzętu lub usług, o których mowa w art. 3 ust. 2 decyzji 90/424/EWG, których charakter i bezpośredni związek z obowiązkowym ubojem zwierząt w gospodarstwach został wykazany.
Artykuł 4
Zasady wypłaty wsparcia
1.
Z zastrzeżeniem wyniku ewentualnych kontroli, o których mowa w art. 7, wypłaca się pierwszą transzę w wysokości 2500000 euro, z tytułu wsparcia finansowego Wspólnoty, o którym mowa w art. 2, na podstawie dokumentów potwierdzających przedstawionych przez Hiszpanię dotyczących szybkich i dostatecznych odszkodowań dla hodowców za obowiązkowy ubój, zniszczenie zwierząt, dezynsekcję gospodarstwa i, w odpowiednich przypadkach, szczepienie zwierząt.
2.
Saldo wsparcia finansowego, o którym mowa w art. 2, zostanie ustalone w późniejszej decyzji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 41 decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 5
Wydatki kwalifikowane objęte wsparciem finansowym Wspólnoty
1.
Wsparcie wspólnotowe, o którym mowa w art. 2, odnosi się jedynie do wypłat rozsądnych i uzasadnionych dotyczących wydatków kwalifikowanych wymienionych w załączniku I.
2.
Niewywiązanie się przez władze hiszpańskie z terminu wypłaty, o którym mowa w art. 3 lit. a), prowadzi do obniżenia kwalifikowanych kwot zgodnie z poniższymi zasadami:
- obniżenie o 25 % w odniesieniu do wypłat dokonanych pomiędzy 91 a 105 dniem po uboju zwierząt,
- obniżenie o 50 % w odniesieniu do wypłat dokonanych pomiędzy 106 a 120 dniem po uboju zwierząt,
- obniżenie o 75 % w odniesieniu do wypłat dokonanych pomiędzy 121 a 135 dniem po uboju zwierząt,
- obniżenie o 100 % w odniesieniu do wypłat dokonanych po 136 dniach po uboju zwierząt.
Jednakże Komisja może zastosować inną skalę czasową i/lub niższy poziom obniżki lub obniżkę zerową, o ile występują szczególne warunki w zarządzaniu przy niektórych środkach lub jeśli Hiszpania przedstawi należyte uzasadnienie.
3.
Wsparcie finansowe Wspólnoty, o którym mowa w art. 2, wyklucza:
a) podatek od wartości dodanej;
b) wynagrodzenie urzędników lub pracowników służby publicznej;
c) wydatki związane z wykorzystaniem sprzętu publicznego, z wyjątkiem materiałów eksploatacyjnych;
d) odszkodowania wynikające z ubojów innych niż obowiązkowe;
e) odszkodowania kumulowane z innymi formami wsparcia wspólnotowego, takimi jak premie ubojowe, z naruszeniem zasad wspólnotowych;
f) odszkodowania związane ze zniszczeniem lub odnawianiem budynków gospodarczych, koszty związane z infrastrukturą, koszty związane ze stratami finansowymi oraz bezrobociem wynikające z wystąpienia choroby lub zakazu odtwarzania stada.
Artykuł 6
Warunki płatności i dokumenty potwierdzające
1.
Wsparcie finansowe Wspólnoty, o którym mowa w art. 2, wypłacane jest na podstawie:
a) wniosku złożonego zgodnie z załącznikami II, IIIa i IIIb w terminie ustalonym w ust. 2;
b) dokumentów potwierdzających wydatki, o których mowa w art. 2, w tym sprawozdanie epidemiologiczne z każdego gospodarstwa, w którym zwierzęta poddano ubojowi i zniszczeniu oraz sprawozdanie finansowe;
c) wyników ewentualnych kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję, o których mowa w art. 7.
Dokumenty, o których mowa w lit. b) powyżej, należy udostępnić na potrzeby kontroli na miejscu prowadzonych przez Komisję.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1 lit. a) należy złożyć w formie pliku informatycznego, zgodnie z załącznikiem II, IIIa i IIIb, w terminie 60 dni kalendarzowych od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
W przypadku niedotrzymania tego terminu, wsparcie finansowe Wspólnoty zmniejsza się o 25 % za każdy miesiąc opóźnienia.
Artykuł 7
Kontrole na miejscu prowadzone przez Komisję
Komisja we współpracy z właściwymi władzami hiszpańskimi może przeprowadzić kontrole na miejscu dotyczące zastosowania środków, o których mowa w art. 2, oraz związanych z nimi wydatkami.
Artykuł 8
Adresat decyzji
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2004 r.
w sprawie pomocy państwa C 38/03 wprowadzonej przez Hiszpanię (dalsza pomoc na restrukturyzację dla stoczni państwowych w Hiszpanii)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3918)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/652/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1013/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. w sprawie pomocy dla określonych stoczni w okresie restrukturyzacji [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiające nowe zasady dotyczące pomocy dla przemysłu stoczniowego [2],
wezwawszy zainteresowane strony do przedstawienia uwag zgodnie z postanowieniami powyższych dokumentów [3] oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1013/97, decyzją z dnia 6 sierpnia 1997 r.
[4]. Komisja zatwierdziła pomoc na restrukturyzację dla stoczni państwowych w Hiszpanii wynoszącą około 1,9 mld euro.
Zgodnie z tą decyzją, jak i z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1013/97, warunek zatwierdzenia pomocy stanowiło nieprzyznawanie dalszych środków pomocowych na cele restrukturyzacyjne.
(2) W latach 2000, 2001 i 2002, holding państwowy Sociedad Estatal de Participationes Industriales (zwany dalej SEPI) zapewnił spółce IZAR Construcciones navales (zwaną dalej IZAR) wsparcie kapitałowe na łączną sumę 1477 mln EUR.
Pismami z dnia 8 listopada 2002 r. i z dnia 14 stycznia 2003 r. Komisja wystąpiła o informacje na ten temat.
(3) Decyzją z dnia 27 maja 2003 r. Komisja wszczęła procedurę przewidzianą w art. 88 ust. 2 Traktatu WE (zwane dalej "otwarcie") w sprawie transakcji przekazania przez SEPI 1477 mln EUR spółce IZAR.
Władze Hiszpanii zostały poinformowane o decyzji pismem Komisji z dnia 28 maja 2003 r.
(4) Pismami z dnia 11 lipca 2003 r., 29 lipca 2003 r., 11 sierpnia 2003 r., 19 stycznia 2004 r., 23 lutego 2004 r., 14 kwietnia 2004 r. i 26 lipca 2004 r., Hiszpania przedstawiła swoje uwagi w sprawie otwarcia tej procedury.
(5) Po otwarciu procedury, Komisja otrzymała uwagi pismem od Royal Van Lent Shipyard z dnia 24 września 2003 r., pismem z dnia 24 września od strony zastrzegającej sobie anonimowość oraz pismem z dnia 6 października 2003 r. od IZAR.
Uwagi te zostały przekazane Hiszpanii pismem z dnia 13 października 2003 r.
Hiszpania przedstawiła komentarze w formie pisma z dnia 10 listopada 2003 r.
W dniu 17 listopada 2003 r. IZAR wystąpił z pozwem [5] przeciwko Komisji do Sądu Pierwszej Instancji, żądając anulowania otwartej procedury.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
BENEFICJENCI
(6) W lipcu 2000 r. SEPI podjął decyzję o połączeniu wszystkich państwowych, wojskowych i cywilnych stoczni i związanych z nim działalności, które w tym okresie prowadziły działalność w formie spółek, w jedną grupę.
Wszystkie cywilne stocznie i związane z nimi działalności zostały w ten sposób wykupione, w dniu 20 lipca 2000 r. i połączone pod jedną nazwą BAZAN, która została następnie zmieniona na IZAR.
(7) IZAR prowadzi działalność cywilną głównie w Astilleros de Cadiz ("Cadiz"), Astilleros de Puerto Real ("Puerto Real"), Astilleros de Sestao ("Sestao"), Astilleros de Sevilla ("Sevilla"), Juliana Constructora Gijonesa ("Juliana"), Fábrica de Manises ("Manises"), Astilleros de Fene ("Fene").
IZAR posiada również trzy stocznie, Ferrol, Cartagena i San Fernando, które budują statki głównie dla celów wojskowych.
POMOC
(8) Dochodzenie obejmuje następujące zastrzyki kapitałowe od SEPI: 1322,227 mln euro (220 mld ESP) dla BAZAN w dniu 28 lipca 2000 r., 105,171 mln euro dla IZAR w 2001 r. i 50 mln euro dla IZAR w 2002 r.
(9) W decyzji o otwarciu procedury Komisja zauważyła, że kapitał dostarczony przez SEPI spółce IZAR może przynieść stoczniom cywilnym korzyści ekonomiczne, których najprawdopodobniej nie mogłyby uzyskać ze źródeł komercyjnych.
Z tego względu środki te stanowiły najprawdopodobniej pomoc.
Z samej natury pomoc taka narusza zasady uczciwej konkurencji.
(10) Z tego względu, sądząc na podstawie ostatnich wyników działalności stoczni cywilnych, Komisja powzięła podejrzenie, że stocznie cywilne otrzymały wsparcie finansowe poprzez zastrzyki kapitału na rzecz spółki IZAR oraz wyraziła wątpliwości, czy takie wsparcie jest zgodne z zasadami pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego.
Celem niniejszej procedury w sprawie pomocy państwa jest zatem ustalenie, czy jakiekolwiek kwoty dostarczone spółce IZAR stanowiły korzyść dla stoczni cywilnych i innych działalności cywilnych.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
UWAGI NA TEMAT OTWARCIA PROCEDURY
(11) Komisja otrzymała uwagi od trzech stron.
Strona zastrzegająca anonimowość przedłożyła wspólny komentarz dla tej sprawy oraz dla sprawy dotyczącej pomocy państwa C 40/00 [6].
Podkreśla ona, że badana pomoc poważnie naruszyła zasady uczciwej konkurencji na rynku statków rekreacyjnych.
Kolejny wspólny komentarz w tej sprawie oraz dla sprawy C 40/00 otrzymano od Royal van Lent Shipyard B.V. Spółka ta twierdzi, że środki pomocowe przyznane w poprzednich latach przez rząd Hiszpanii były głęboko niesprawiedliwe dla wielu uczestników rynku megajachtów.
(12) Komisja otrzymała również uwagi od IZAR.
IZAR twierdzi, że wzięte pod uwagę zastrzyki kapitału podlegają art. 296 Traktatu WE oraz że wszelkie problemy związane z naruszeniem zasad uczciwej konkurencji powinny być rozpatrywane w kontekście procedury współpracy określonej w art. 298 Traktatu WE.
IZAR twierdzi również, że kapitał wprowadzony przez SEPI nie stanowi środków państwowych w każdym aspekcie podlega zasadzie wolnego rynku.
IZAR stwierdza ostatecznie, że możliwość odzyskania wszelkich środków pomocowych dostarczonych państwowym stoczniom w Hiszpanii w 1997 r. jest nie do zaakceptowania, gdyż jest to pomoc istniejąca.
IV.
UWAGI HISZPANII
UWAGI PO OTWARCIU PROCEDURY
(13) W trakcie procedury Hiszpania przedstawiła Komisji następujące argumenty przemawiające za tym, że, w jej opinii, badane zastrzyki kapitału nie stanowiły w żadnym wypadku pomocy państwa.
(14) Po pierwsze Hiszpania twierdzi, że SEPI działał jako prywatny inwestor w warunkach gospodarki rynkowej, nastawionej na maksymalizację zysków, oraz że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów, że środki SEPI pochodzą od państwa lub mogą być państwu przypisane.
(15) Ponadto kapitał został wprowadzony w kontekście planu dla spółki BAZAN, niegdysiejszego przedsiębiorstwa wojskowego.
Kapitał wprowadzono w celu pokrycia licznych kosztów związanych z realizacją tego planu, opracowanego w 1998 r.
W szczególności, […] [7] mln EUR odnosiły się do tak zwanego wyprowadzenia na zewnątrz kosztów socjalnych związanych ze świadczeniami przedemerytalnymi dla byłych pracowników firmy BAZAN.
Suma ta została wypłacona w latach 2000–2002 firmom ubezpieczeniowym, które wypłacają emerytury.
Zwiększone koszty tych zobowiązań tłumaczą, według Hiszpanii, dodatkowe zastrzyki kapitału z SEPI do IZAR w latach 2001 i 2002.
(16) Dodatkowo, dalsza kwota około […] mln EUR została wypłacona na takie koszty socjalne bezpośrednio przez BAZAN niektórym pracownikom, którzy przeszli na wcześniejszą emeryturę.
(17) Pozostałe kwoty wprowadzonego kapitału były, według Hiszpanii, przeznaczone na pokrycie kosztów inwestycji w dziedzinach wojskowych nowej spółki IZAR, osiągając wysokość […] mln EUR, oraz na zwiększone potrzeby kapitału obrotowego dla konstrukcji wojskowych.
(18) Hiszpania stwierdziła również, że analiza tych środków powinna zostać przeprowadzona w kontekście art. 296 Traktatu WE, ponieważ kapitał został dostarczony spółce BAZAN, która według Hiszpanii była spółką o charakterze wyłącznie wojskowym, w czasie gdy zastrzyki kapitału zostały dokonane.
(19) Następnie Hiszpania przedstawiła argumenty przeciwko możliwości, że pewna część pomocy zatwierdzonej w 1997 r. może okazać się niezgodna w przypadku deklaracji ze strony Komisji, że dalsza bezprawna pomoc została przyznana państwowym stoczniom w Hiszpanii.
(20) W odpowiedzi na komentarze przedstawione przez strony trzecie, Hiszpania w pełni potwierdziła stanowisko IZAR oraz zaprzeczyła, że IZAR prowadzi jakąkolwiek znaczącą działalność w sektorze jachtów luksusowych.
(21) Na dalszym etapie procedury Hiszpania przedstawiła dodatkowe informacje, o które wnioskowała Komisja, tzn. szacunkowe straty przedsiębiorstw cywilnych IZAR, w okresie od 1 lipca 2000 r. do 31 grudnia 2003 r. oraz informacje dotyczące ogólnych kosztów IZAR w tym okresie.
V. OCENA
PODSTAWA PRAWNA
(22) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, wszelka pomoc przyznana przez Państwo Członkowskie lub za pośrednictwem zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która narusza lub powoduje zagrożenie naruszenia zasad uczciwej konkurencji poprzez uprzywilejowanie pewnych form przedsiębiorstw lub produkcji określonych towarów, jest, o ile ma wpływ na obrót handlowy pomiędzy Państwami Członkowskimi, niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów europejskich, kryterium wpływu na obrót handlowy zostaje spełnione, jeśli firma otrzymująca prowadzi działalność gospodarczą obejmującą wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(23) Zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. e) Traktatu WE, kategorie pomocy określone na mocy decyzji Rady podjętej kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji mogą zostać uznane za zgodne z zasadami wspólnego rynku. Komisja zauważa, że Rada, działając na tej podstawie, przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1540/98 (dalej zwane: "rozporządzeniem stoczniowym"), obowiązujące w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2003 r. Mimo że okres obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1540/98 wygasł w dniu 31 grudnia 2003 r. i nie jest ono ujęte w obwieszczeniu Komisji w sprawie ustalenia obowiązujących zasad oceny bezprawnej pomocy państwa [8], w interesie spójnej praktyki działania, Komisja – wykorzystując przyznany jej szeroki margines oceny – zamierza zastosować to rozporządzenie także w obecnej sprawie.
(24) Budowa statków stanowi działalność gospodarczą, która ma wpływ na obrót handlowy pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Z tego względu pomoc przyznawana przemysłowi stoczniowemu podlega art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(25) Komisja zauważa, że zgodnie z rozporządzeniem stoczniowym "budowa statków" oznacza budowę samonapędzanych, morskich jednostek komercyjnych.
Komisja zauważa dalej, że IZAR prowadzi budowę takich statków i że w związku z tym jest przedsiębiorstwem podlegającym postanowieniom rozporządzenia.
Komisja zauważa też, że art. 2 wspomnianego rozporządzenia stwierdza, że pomoc przyznana przemysłowi stoczniowemu oraz sektorowi naprawy i przebudowy statków może być uznana za zgodną z zasadami wspólnego rynku, wyłącznie jeśli jest zgodna z postanowieniami rozporządzenia.
Zapis ten stosuje nie tylko do pomocy przyznanej przedsiębiorstwom zaangażowanym w taką działalność, ale również podmiotom z nimi powiązanych.
(26) W sierpniu 1997 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/97, Komisja wyjątkowo zatwierdziła pakiet pomocy na restrukturyzację dla państwowych stoczni cywilnych w Hiszpanii w celu przywrócenia im rentowności do końca 1998 r.
Łącznie ze środkami pomocowymi zatwierdzonymi wcześniej, całkowita wartość pakietu wyniosła 318 mld peset (1,9 mld euro).
(27) Wydając swoją zgodę, Rada podkreśliła wyjątkowy, "jednorazowy i ostateczny" charakter pakietu pomocowego.
Rząd Hiszpanii podjął zobowiązanie, że stocznie nie otrzymają żadnej dodatkowej pomocy na restrukturyzację, ochronę przed bankructwem, rekompensatę strat lub prywatyzację.
Znalazło to swoje odzwierciedlenie w warunkach załączonych do decyzji Komisji zatwierdzającej pomoc.
Zostało to również podkreślone w art. 5 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia stoczniowego.
Postanowienie to stwierdza, że żadna pomoc ochronna lub restrukturyzacyjna nie może być przyznana przedsiębiorstwu, któremu przyznano taką pomoc zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/97.
(28) W konsekwencji pomoc przewyższająca pomoc zatwierdzoną pierwotną decyzją Komisji z sierpnia 1997 r. musi być uznana za niezgodną z zasadami wspólnego rynku, chyba że została zatwierdzona na innej podstawie prawnej.
(29) Komisja zauważa, że stocznie Sestao, Puerto Real, Sevilla, Cadiz, i Juliana stanowiły przedsiębiorstwa podlegające postanowieniom rozporządzenia (WE) nr 1013/97 i decyzji Komisji z 1997 r. opisanymi powyżej.
Manises i Fene (ex Astano) stanowią podmioty powiązane jako że pozostawały w posiadaniu spółki stoczniowej IZAR w okresie objętym postępowaniem wyjaśniającym i z tego względu również podlegają postanowieniom rozporządzenia stoczniowego, zgodnie z jego art. 1 lit. g).
OCENA POMOCY
1.
ROLA SEPI
(30) W decyzji o wszczęciu formalnej procedury Komisja uwzględniła fakt, że SEPI działał w imieniu państwa, tzn. że jego działania w różnych transakcjach mogą być przypisane państwu.
Hiszpania nie zgodziła się z tym poglądem i stwierdziła, że SEPI prowadzi działalność niezależnie od państwa i z tego względu jego działania nie mogą być państwu przypisywane.
W każdym wypadku, w opinii Hiszpanii, SEPI działał jako inwestor rynkowy i z tego względu fundusze dostarczone przez SEPI w tym przypadku nie mogą być uznane za pomoc państwową.
(31) Komisja zauważa, że SEPI jest spółką publiczną podlegającą bezpośrednio Ministrowi Finansów.
Jako taka, uważana jest za przedsiębiorstwo publiczne w rozumieniu dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskim i przedsiębiorstwami publicznymi [9], ponieważ ze względu na pakiet posiadanych akcji lub udziały finansowe władze publiczne mogą bezpośrednio lub pośrednio wywierać dominujący wpływ na działania SEPI.
(32) Sąd określił przypadki, w których środki są uznawane za zasoby państwowe.
Stwierdził on na przykład, że nawet jeśli sumy odpowiadające spornym środkom nie są trwałą własnością skarbu państwa, fakt, że pozostają one pod stałą kontrolą publiczną i w ten sposób mogą nimi dysponować właściwe władze krajowe, jest wystarczający, aby zakwalifikować je jako zasoby państwa (wyrok Sądu w sprawie C-83/98 P Francja przeciw Ladbroke Racing i Komisji [10]).
Stosuje się to bezsprzecznie do zasobów SEPI.
(33) Sąd dodatkowo podjął decyzję (wyrok Sądu C-482/99, Stardust Marine [11], określającą kryteria przypisywalności państwu środków pomocowych podejmowanych przez przedsiębiorstwo publiczne.
Mianowicie można o niej wnioskować, według Sądu, na podstawie powiązanych ze sobą wskaźników wynikających z okoliczności sprawy i kontekstu, w którym dane środki zostały podjęte.
(34) Przykłady wskaźników dostarczone przez Sąd obejmują integrację spółki publicznej w ramach struktur administracji publicznej, charakter jej działalności i prowadzenia jej na rynku w normalnych warunkach konkurencji z przedsiębiorcami prywatnymi, status prawny przedsiębiorstwa (w sensie jego podlegania prawu międzynarodowemu lub zwykłemu prawu spółek), stopień nadzoru wykonywanego przez władze publiczne nad zarządem przedsiębiorstwa lub wszelkie inne wskaźniki wskazujące, w poszczególnych przypadkach, na udział władz publicznych w przyjęciu danego środka lub na nieprawdopodobieństwo braku ich udziału, przy uwzględnieniu również kierunku działania danego środka, jego treści lub warunków, które obejmuje.
(35) SEPI jest spółką o szczególnym statusie prawnym, np. jej raporty roczne nie są dostępne w hiszpańskim rejestrze publicznym.
Nadzór nad działaniami spółki jest wykonywany przez jej radę nadzorczą, składającą się w dużym stopniu z sekretarzy państwowych lub innych osób bezpośrednio związanych z rządem.
Charakter jej działalności obejmuje prywatyzację spółek pozostających w posiadaniu państwa, co stanowi działalność ściśle związaną z polityką państwową.
Ponadto SEPI ma za sobą działalność związaną ze stoczniami, prowadzoną w sposób, który może być uznany za możliwy do przypisania państwu, na przykład dostarczenie części zatwierdzonej pomocy na restrukturyzację w 1997 r. i pomocy bezprawnej w 1998 r.
[12]. Można również zauważyć, że SEPI w innych okolicznościach dostarcza pomoc państwową, tak jak w przypadku hiszpańskiego przemysłu węglowego [13].
(36) Z powyższych motywów 31 i 32 wynika, że fundusze SEPI stanowią zasoby państwowe.
Ponadto z motywów 33–35 podanych powyżej wynika, że dostarczanie jej funduszy objęte postępowaniem w tym przypadku, do spółek stoczniowych, musi być uznane za przypisywalne państwu, ponieważ są one dostarczane na warunkach niezgodnych z zasadami gospodarki rynkowej.
(37) Ogólną zasadą stosowaną do transakcji finansowych pomiędzy państwem i spółkami publicznymi jest tak zwana zasada inwestora w gospodarce rynkowej.
Przy założeniu, że fundusze SEPI stanowią zasoby państwowe, jest rzeczą konieczną stwierdzenie, czy SEPI, w swoich transakcjach gospodarczych z podmiotami przemysłu stoczniowego od niej zależnych (przy czym podmioty zależne są spółkami prowadzącymi działalność gospodarczą lub spółkami-udziałowcami w takich spółkach) w całej rozciągłości działa zgodnie z zasadą inwestora w gospodarce rynkowej.
(38) Zasada inwestora w gospodarce rynkowej jest szczegółowo opisana w komunikacie Komisji [14] do Państw Członkowskich w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu EWG i art. 5 dyrektywy Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [15].
Sąd również stwierdził, np. w sprawie C 40/85 [16], że odpowiednim sposobem określenia, czy dany środek stanowi pomoc państwową jest zastosowanie kryterium rozmiaru możliwości uzyskania przez przedsiębiorstwo spornych sum na rynkach kapitału prywatnego w tych samych warunkach.
Stwierdza on dalej: "w szczególności, czy w podobnych okolicznościach udziałowiec prywatny, uwzględniając przewidywalność możliwych zysków i odkładając na bok wszelkie rozważania natury socjalnej, związane z polityką regionalną lub sektorowe, wniósłby sporny kapitał w dane przedsięwzięcie".
(39) Komisja nie wyklucza, że fundusze dostarczone przez SEPI mogą być wolne od aspektów pomocowych, o ile działania SEPI są zgodne z zasadą inwestora w gospodarce rynkowej.
Z tego względu Komisja przeprowadzi ocenę badanych zastrzyków kapitału, sprawdzając czy SEPI działała zgodnie z zasadą inwestora w gospodarce rynkowej.
2.
POMOC ZAWARTA W ZASTRZYKACH KAPITAŁU Z SEPI DO BAZAN/IZAR
a) Pomoc spółce o charakterze wyłącznie wojskowym
(40) Hiszpania twierdzi, że w dniu 28 lipca 2000 r., w którym BAZAN otrzymała główny zastrzyk kapitału, była ona spółką o charakterze wyłącznie wojskowym, ponieważ nie przeprowadziła jeszcze fuzji z cywilnymi spółkami stoczniowymi, które nabyła nieco wcześniej.
Z tego względu Hiszpania twierdzi, że wszelka pomoc dostarczona spółce BAZAN podlega zwolnieniom określonym w art. 296 Traktatu WE.
(41) Komisja nie zgadza się z tym poglądem i zauważa, że w czasie gdy dostarczono kapitał, BAZAN posiadała wszystkie uwzględnione stocznie cywilne i przedsiębiorstwa z nimi powiązane.
To, czy BAZAN posiadała przedsiębiorstwa cywilne w formie wyłącznej własności podmiotów zależnych lub jako aktywa, nie może być istotne.
Można również zauważyć fakt, że cywilne podmioty zależne zostały połączone w BAZAN dwa miesiące później.
Takie ostateczne wykorzystanie funduszy przez beneficjenta jest istotne przy ocenie, czy pomoc potencjalnie narusza zasady uczciwej konkurencji wśród stoczni cywilnych na wspólnym rynku.
b) Wykorzystanie funduszy na pokrycie kosztów socjalnych
(42) Przy otwarciu procedury, Komisja miała wątpliwości, czy koszty socjalne związane z przeszłą działalnością BAZAN (przed lipcem 2000 r.) były związane wyłącznie z produkcją wojskową, ze względu na fakt, że BAZAN w przeszłości wyprodukowała także kilka statków cywilnych.
Z tego względu Komisja miała wątpliwości, czy fundusze dostarczone na pokrycie tych kosztów podlegają art. 296 Traktatu WE.
(43) Komisja zauważa, że koszty socjalne związane z przeszłą działalnością BAZAN faktycznie pokrywają część całkowitej dostarczonej sumy.
Hiszpania może udokumentować fakt, że […] mln euro zostały dostarczone do firm ubezpieczeniowych z zewnątrz w celu pokrycia kosztów świadczeń przedemerytalnych dla byłych stoczni wojskowych.
Kwota ta obejmuje część kapitału dostarczonego w 2000 r. oraz całość kwot dostarczonych w latach 2001 i 2002.
Dodatkowe zastrzyki kapitału w latach 2001 i 2002 spowodowane były nieoczekiwanym wzrostem kosztów tychże świadczeń przedemerytalnych.
Hiszpania stwierdziła również, że dalsze […] mln euro zostało wypłacone bezpośrednio przez BAZAN określonej grupie pracowników BAZAN, którzy przeszli na wcześniejszą emeryturę.
(44) Jednakże koszty socjalne związane z przeszłą działalnością wojskową BAZAN nie pokrywają całej kwoty kapitału dostarczonego przez SEPI.
Ponadto Komisji nie dostarczono przekonywujących informacji o zwiększonym zapotrzebowaniu stoczni wojskowych na kapitał obrotowy, ani też przekonywujących argumentów, dlaczego inwestycje w wojskowym przemyśle stoczniowym miałyby być finansowane wyłącznie z kapitałów własnych, a nie głównie z pożyczek, co jest normalną praktyką rynkową.
Z tego względu Hiszpania nie wykazała, że fundusze dostarczone przez SEPI do IZAR zostały w pełni wykorzystane do celów wojskowych.
c) Pokrycie strat przedsiębiorstw cywilnych
(45) Hiszpania przedstawiła Komisji szacunkowe wyniki finansowe przedsiębiorstw cywilnych IZAR za lata 2000–2003.
Informacje te wskazują na całkowite straty przedsiębiorstw cywilnych IZAR na kwotę 290 mln euro, jak pokazano w tabeli 1.
Tabela 1
Szacunkowe wyniki przedsiębiorstw cywilnych IZAR za lata 2000–2003 [17]
(w mln EUR) _BAR_
_BAR_ Gijon _BAR_ Sestao _BAR_ Pto Real _BAR_ Sevilla _BAR_ Cadiz _BAR_ Fene _BAR_ Manises _BAR_ Razem _BAR_
2000 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ – 80,2 _BAR_
2001 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ – 103,6 _BAR_
2002 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ – 59,9 _BAR_
2003 _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ – 46,4 _BAR_
Razem _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ – 290,1 _BAR_
(46) Przedstawione wyniki uwzględniają zyski nadzwyczajne, które w szczególności miały wpływ na Puerto Real, Sestao i Sevilla, ze względu na fakt, że spółki te wykazywały dodatnią wartość księgową w czasie, gdy zostały wykupione przez BAZAN za symboliczną cenę.
Na podstawie tabeli można wnioskować, że IZAR pokrył straty wygenerowane w jego przedsiębiorstwach cywilnych na całkowitą sumę 290 mln euro w okresie od 1 lipca 2000 r. do 31 grudnia 2003 r.
(47) Ponadto Hiszpania przedstawiła informacje dotyczące kosztów centralnych IZAR, które nie zostały rozpisane na przedsiębiorstwa cywilne przy obliczeniu wyników z tabeli 1.
Całkowita suma kosztów centralnych za okres 2000–2003 wyniosła […] mln euro.
Udział przedsiębiorstw cywilnych w obrocie IZAR wyniósł w tym okresie […] %.
Wykorzystując ten wskaźnik jako klucz do dystrybucji kosztów centralnych, otrzymujemy dodatkowe straty przedsiębiorstw cywilnych w tym okresie w wysokości 74 mln euro.
(48) W ten sposób przedsiębiorstwa cywilne IZAR przyniosły całkowite szacunkowe straty w wysokości 364 mln euro w okresie za lata 2000–2003.
(49) Kiedy BAZAN przejmował przedsiębiorstwa cywilne, miał on ograniczone zasoby finansowe (kapitał własny 100 mln euro do końca 1999 r.).
Dodatkowo okazuje się, że przyniósł on straty (na podstawie rocznych raportów IZAR) ze swoich przedsiębiorstw wojskowych w latach 2000–2002 w kwocie około […] mln euro.
Można zatem uznać, że straty przedsiębiorstw cywilnych IZAR musiały zostać pokryte z zastrzyków kapitału dostarczonych w roku 2000.
Zasada inwestora w gospodarce rynkowej
(50) Następną kwestią wymagającą oceny jest pytanie, czy w podobnych okolicznościach udziałowiec prywatny, uwzględniając przewidywalność możliwych zysków i odkładając na bok wszelkie rozważania natury socjalnej, związane z polityką regionalną lub sektorowe, wniósłby sporny kapitał w dane przedsięwzięcie.
Sąd stwierdził, że odpowiednim sposobem określenia, czy zastrzyk kapitału stanowi pomoc państwową, jest zastosowanie kryterium rozmiaru możliwości uzyskania przez przedsiębiorstwo spornych sum na rynkach kapitału prywatnego, tak zwany test inwestora prywatnego [18].
(51) Z informacji przedstawionych przez Hiszpanię wynika niezbicie, że spółki cywilne wykupione przez BAZAN w lipcu 2000 r. znajdowały się w trudnej sytuacji ekonomicznej (patrz: tabela 2).
Tabela 2
Wartość księgowa i ryzyko finansowe (oszacowane przez Hiszpanię) w lipcu 2000 r.
(w mln EUR) _BAR_
Spółka _BAR_ Wartość księgowa _BAR_ Szacunkowe ryzyko _BAR_ Szacunkowa wartość netto _BAR_
Spółki sprzedane przez AESA holdingowi BAZAN/IZAR:
Puerto Real _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Sestao _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Sevilla _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Spółki sprzedane przez SEPI holdingowi BAZAN/IZAR
Cadiz _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Juliana _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Manises _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Fene _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_ […] _BAR_
Razem kwota _BAR_ 130,5 _BAR_ 192,6 _BAR_ – 62,1 _BAR_
(52) Ponadto nie było żadnych oznak, że trudna sytuacja finansowa przedsiębiorstw cywilnych, które przynosiły straty przez kilka lat, miałaby się poprawić.
Można zatem wykluczyć możliwość, że przedsiębiorstwa cywilne, pozostając w posiadaniu BAZAN/IZAR, wygenerowałyby satysfakcjonującą stopę zysków, ze względu na ich przeszłe wyniki i brak jakichkolwiek przewidywanych środków restrukturyzacyjnych.
Potwierdzają to również informacje przedstawione przez Hiszpanię, stwierdzające, że każde z przedsiębiorstw cywilnych IZAR przynosiło straty operacyjne we wszystkich latach od roku 2000, z kilkoma małymi wyjątkami.
(53) Z tych powodów można uznać, że IZAR nie byłby w stanie uzyskać pożyczek lub kapitału na rynkach kapitału prywatnego w celu pokrycia strat jego przedsiębiorstw cywilnych.
Z tego względu dostarczenie kapitału do tych przedsiębiorstw nie przeszło testu inwestora prywatnego.
Z tych samych przyczyn SEPI nie mogło oczekiwać zysków z tego kapitału.
Z tego względu dostarczenie tych zasobów z SEPI do IZAR nie było zgodne z zasadą inwestora w gospodarce rynkowej.
Z tego względu zastrzyki kapitału do wykorzystania przez przedsiębiorstwa cywilne stanowią pomoc państwową dla IZAR.
Ta pomoc państwowa była bezprawna, przy uwzględnieniu faktu, że nie powiadomiono o niej Komisji.
(54) Można też dalej wnioskować, że pomoc ta nie była zgodna z zasadami wspólnego rynku, ponieważ nie można jej zatwierdzić jako pomocy na restrukturyzację, gdyż z przyczyn przywołanych powyżej nie była ona dozwolona dla stoczni.
Nie można jej także zatwierdzić dla innych powiązanych przedsiębiorstw, Fene i Manises, ponieważ Hiszpania nie przedstawiła żadnego planu restrukturyzacyjnego.
Pomoc ta nie może być również zatwierdzona na mocy żadnych innych postanowień rozporządzenia stoczniowego.
Ponadto, na podstawie dostępnych informacji, nie można zatwierdzić tej pomocy w oparciu o żadne inne odstępstwa przewidziane w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE.
Pożyczki spłacone przez IZAR w imieniu trzech przedsiębiorstw
(55) Jak ustalono w decyzji dotyczącej pomocy państwa w sprawie C 40/00, pożyczki w kwocie 192,1 mln euro zostały w dniu 12 września 2000 r. spłacone przez IZAR, z odsetkami, spółce SEPI.
W 1999 r. fundusze te otrzymały spółki Juliana, Cadiz i Manises, które zostały następnie przejęte przez BAZAN/IZAR w lipcu 2000 r.
Jak stwierdzono w decyzji w sprawie C 40/00, informacje związane z tą pożyczką zostaną wykorzystane w obecnym postępowaniu wyjaśniającym.
(56) Według informacji przedstawionych przez Hiszpanię, ujęte w raportach straty przedsiębiorstw cywilnych za rok 2000, tak jak przedstawiono w tabeli 1 powyżej, nie obejmują spłaty wspomnianych wyżej pożyczek.
(57) Jest rzeczą niezbitą, że fundusze dostarczone przez SEPI w 1999 r. wsparły spółki cywilne Juliana, Cadiz i Manises.
Ponieważ spłata tych pożyczek nastąpiła z kont ogólnych IZAR, w efekcie te trzy spółki, przekształcone później w jednostki gospodarcze, odniosły korzyści z faktu, że nie musiały spłacać wyżej wspomnianych pożyczek.
Jest zatem jasne, że to właśnie IZAR, poprzez wpłaty z własnych zasobów, zwolnił spółki Juliana, Cadiz i Manises z finansowego obciążenia spłaty tych pożyczek.
(58) Komisja przeprowadziła ocenę, czy pożyczki spłacone przez IZAR mogły być sfinansowane z funduszy otrzymanych z nowej pożyczki podjętej przez IZAR na warunkach rynkowych.
Rozpatrując tę kwestię, Komisja uważa, że bez zastrzyku kapitału w roku 2000, który jak pokazano powyżej został wykorzystany do wsparcia przedsiębiorstw cywilnych IZAR, sytuacja finansowa IZAR wyglądałaby znacznie gorzej niż to miało miejsce w rzeczywistości.
Z tej przyczyny należy przypuszczać, że IZAR nie mógłby otrzymać pożyczki na warunkach rynkowych, jeśli nie otrzymałby bezprawnej i niezgodnej z zasadami pomocy w formie zastrzyku kapitału w kwocie 364 mln euro.
(59) Z tego względu spłata przez IZAR 192,1 mln euro spółce SEPI powinna zostać uznana za dalsze wykorzystanie zastrzyku kapitału objętego dochodzeniem do wsparcia przedsiębiorstw cywilnych IZAR.
Z tych samych przyczyn, które opisano powyżej dla pokrycia strat, takie wykorzystanie funduszy dla przedsiębiorstw cywilnych było niezgodne z zasadą inwestora w gospodarce rynkowej, a odpowiadająca im suma wykorzystana z zastrzyku kapitału do spółki IZAR stanowi niezgodną z zasadami pomoc dla IZAR.
Podsumowanie
(60) Na podstawie powyższej oceny Komisja stwierdza, że przedsiębiorstwa cywilne IZAR odniosły korzyści z zastrzyków finansowych dostarczonych z SEPI do IZAR w roku 2000, otrzymując środki na pokrycie strat w kwocie 364 mln euro, tak jak opisano powyżej w motywie 48, plus środki pomocowe na spłatę długów w kwocie 192,1 mln euro, tak jak opisano powyżej w motywie 51.
W ten sposób całkowita kwota pomocy wynosi 556,1 mln euro.
Dodatkowe zastrzyki kapitałowe w latach 2001 i 2002 z SEPI do IZAR zostały wykorzystane na pokrycie nieoczekiwanie zwiększonych kosztów wcześniejszych świadczeń emerytalnych w byłych stoczniach wojskowych i nie stanowią pomocy.
ODZYSKANIE POMOCY NA RESTRUKTURYZACJĘ JUŻ PRZYZNANEJ I ZATWIERDZONEJ W 1997 R.
(61) Ponieważ wątpliwości dotyczące dalszej, niezgodnej z zasadami pomocy państwa dla państwowych stoczni cywilnych w Hiszpanii zostały potwierdzone, Komisja musi przeprowadzić ocenę, tak jak ujęto w otwarciu procedury, czy pewna część pomocy na restrukturyzację przyznanej w 1997 r. ma być uznana za niezgodną z zasadami i podlegającą odzyskaniu.
(62) W tej kwestii Komisja uważa, że, biorąc pod uwagę komentarze Hiszpanii i IZAR w kontekście niniejszej procedury, nie ma żadnych podstaw, aby uznać część pomocy na restrukturyzację zatwierdzonej w 1997 r. za niezgodną z zasadami.
Przyczyną tego jest, zgodnie z decyzją [19] zatwierdzającą pomoc, wygaśnięcie wraz z ostatnim raportem sprawdzającym [20], datowanym na dzień 13 października 1999 r., prawa Komisji do żądania zwrotu pomocy zatwierdzonej w 1997 r.
Z tego względu pomoc zatwierdzona w 1997 r. stała się pomocą istniejącą po wygaśnięciu okresu sprawdzającego.
ARTYKUŁ 296
(63) Hiszpania twierdzi, że zastrzyk kapitału podlega postanowieniom art. 296 i dlatego znajduje się poza obszarem objętym zasadami dotyczącymi pomocy państwa, ponieważ BAZAN była spółką o charakterze wojskowym w czasie przejęcia przez nią stoczni.
(64) Nie można kwestionować faktu, że przedsiębiorstwa cywilne potrzebowały pomocy finansowej w celu kontynuacji działalności po lipcu 2000 r.
Fakt, że stanowiły one część spółki stoczniowej, która brała udział w budowie obiektów o charakterze wojskowym, nie zmienia natury tych stoczni i przedsiębiorstw z nimi powiązanych.
Z tego względu pomoc dla takich przedsiębiorstw podlega postanowieniom art. 87 Traktatu.
VI.
WNIOSKI
(65) Komisja stwierdza, że Hiszpania bezprawnie wprowadziła pomoc w kwocie 556 mln euro, naruszając postanowienia art. 88 ust. 3 Traktatu.
Pomoc ta została dostarczona w formie zastrzyku kapitałowego w kwocie 1322 mln euro z SEPI do IZAR, w roku 2000, z czego kwota 556,1 mln euro stanowiła korzyść dla przedsiębiorstw cywilnych IZAR.
(66) Pomoc powinna zostać odzyskana w całości od obecnych posiadaczy tych przedsiębiorstw, czyli IZAR.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa w kwocie 556,1 mln EUR bezprawnie przyznana przez Hiszpanię, z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu, na korzyść IZAR jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 2
1.
Hiszpania podejmie wszelkie konieczne kroki w celu odzyskania od IZAR środków pomocowych opisanych w art. 1 i bezprawnie udostępnionych beneficjentowi.
2.
Odzyskanie przeprowadzi się bezzwłocznie i w zgodzie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem że pozwalają one na natychmiastowe i efektywne wykonanie niniejszej decyzji.
Odzyskane sumy będą zawierały odsetki liczone od dnia, w którym pomoc została udzielona beneficjentowi do dnia jej odzyskania.
Odsetki zostaną obliczone na podstawie odnośnej stopy procentowej wykorzystywanej do obliczania środków równoważnych pomocy regionalnej.
Stopa procentowa określona w ust. 4 zostanie zastosowana przy użyciu metody składanej przez cały okres określony w ust. 3.
Artykuł 3
Hiszpania poinformuje Komisję, w okresie dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia o niniejszej decyzji, o środkach już podjętych oraz planowanych w celu wypełnienia jej postanowień.
Dostarczy te informacje przy użyciu kwestionariusza załączonego w załączniku I niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Darfur/1/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
w sprawie mianowania doradcy ds. wojskowych Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
(2005/653/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/556/WPZiB w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie [2].
(2) SPUE zapewnia koordynację i spójność wkładów UE do AMIS.
Pod zwierzchnictwem SPUE komórka koordynacyjna UE w Addis Abebie (ACC), składająca się z doradcy ds. politycznych, doradcy ds. wojskowych i doradcy ds. policyjnych, zarządza bieżącą koordynacją działań ze wszystkimi właściwymi podmiotami UE oraz z Centrum Kontroli Administracyjnej i Zarządzania (ACMC) w ramach struktury dowodzenia Unii Afrykańskiej w Addis Abebie w celu zapewnienia spójnego i terminowego wsparcia UE na rzecz AMIS II.
(3) Doradca ds. wojskowych SPUE pomaga zapewnić spójność elementu wojskowego działania wspierającego UE w Addis Abebie i odpowiada za zarządzanie bieżącą koordynacją elementu wojskowego działania wspierającego UE z ACMC.
(4) Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel, kierując się zaleceniem SPUE, zaproponował mianowanie pułkownika Philippe’a Mendeza doradcą ds. wojskowych SPUE.
(5) Na podstawie art. 4 wspólnego działania 2005/557/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) do mianowania doradcy ds. wojskowych SPUE.
(6) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pułkownik Philippe MENDEZ zostaje niniejszym mianowany doradcą ds. wojskowych SPUE w Sudanie.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Darfur/2/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
w sprawie mianowania szefa zespołu policyjnego UE/doradcy ds. policyjnych Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
(2005/654/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/556/WPZiB w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie [2].
(2) SPUE zapewnia koordynację i spójność wkładów UE do AMIS.
Pod zwierzchnictwem SPUE komórka koordynacyjna UE w Addis Abebie (ACC), składająca się z doradcy ds. politycznych, doradcy ds. wojskowych i doradcy ds. policyjnych, zarządza bieżącą koordynacją działań ze wszystkimi właściwymi podmiotami UE oraz z Centrum Kontroli Administracyjnej i Zarządzania (ACMC) w ramach struktury dowodzenia Unii Afrykańskiej w Addis Abebie w celu zapewnienia spójnego i terminowego wsparcia UE na rzecz AMIS II.
(3) Doradca ds. policyjnych SPUE, pełniący również funkcję szefa zespołu policyjnego UE, odpowiada za zarządzanie bieżącą koordynacją policyjnych działań wspierających UE.
Szef zespołu policyjnego UE obejmuje bieżące zarządzanie elementem policyjnym działania wspierającego w trzech obszarach i jest odpowiedzialny za oraz kwestie personalne i dyscyplinarne.
(4) Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel, kierując się zaleceniem SPUE, zaproponował mianowanie Douglasa Branda szefem zespołu policyjnego UE/doradcą ds. policyjnych SPUE.
(5) Na podstawie art. 4 wspólnego działania 2005/557/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) do mianowania szefa zespołu policyjnego UE/doradcy ds. policyjnych SPUE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Douglas BRAND zostaje niniejszym mianowany szefem zespołu policyjnego UE/doradcą ds. policyjnych SPUE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 2004 r.
w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Włochy w formie ulg podatkowych na inwestycje
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2638)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/655/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po zaproszeniu zainteresowanych osób trzecich do przedstawienia uwag, zgodnie z powyższymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) W kwietniu 2003 r. władze włoskie powiadomiły Komisję, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, o systemie pomocy na inwestycje w określonych obszarach.
Ponieważ wejście w życie wspomnianego systemu pomocy nie zostało poddane wstępnemu zatwierdzeniu przez Komisję, został on zarejestrowany pod numerem NN 53/03 jako pomoc bezprawna.
(2) Dodatkowe informacje zostały dostarczone przez władze włoskie w dniu 4 lipca 2003 r. Dnia 17 września 2003 r.
Komisja zadecydowała o wszczęciu formalnego postępowania dochodzeniowego zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu (zwanej dalej "decyzją o wszczęciu postępowania") oraz zwróciła się do Włoch o dostarczenie wszelkich informacji koniecznych dla oceny środka.
Decyzja Komisji została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Żadne zainteresowane osoby trzecie ani Włochy nie zgłosiły uwag.
(3) Dnia 16 grudnia 2003 r. Komisja ponownie zwróciła się do Włoch o dostarczenie informacji, zwracając uwagę, że w przypadku braku odpowiedzi, zastrzega sobie prawo wydania nakazu udzielenia informacji, zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [3].
Włochy nie dostarczyły wymaganych informacji.
Decyzją z dnia 22 kwietnia 2004 r.
Komisja nakazała Włochom przedstawienie w terminie jednego miesiąca wszystkich istotnych informacji koniecznych do pełnej oceny środka.
W określonym terminie nie nadeszły z Włoch żadne informacje.
(4) Dnia 26 maja 2004 r. Włochy wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie terminu o 15 dni roboczych w celu realizacji nakazu dostarczenia informacji.
Komisja, poinformowawszy Włochy, iż termin określony decyzją Komisji upłynął, przyjęła do wiadomości zamiar przesłania przez Włochy informacji do dnia 17 czerwca 2004 r.
(5) W piśmie z dnia 17 czerwca 2004 r. (zarejestrowanym dnia 22 czerwca 2004 r.) Włochy przesłały dodatkowe informacje.
II.
OPIS POMOCY
(6) Podstawą prawną dla systemu pomocy jest art. 94 ust. 14 ustawy nr 289 z dnia 27 grudnia 2002 r.
(Ustawa o finansach publicznych z 2003 r.).
(7) Omawiany system pomocy ma na celu promowanie inwestycji na określonych obszarach terytorium Włoch, pod kątem realizacji celów rozwoju regionalnego.
System ma obowiązywać do dnia 31 grudnia 2006 r., a budżety roczne na lata 2003, 2004 i 2005 wynoszą 2 miliony euro.
(8) Analogicznie do dwóch innych włoskich systemów pomocy państwa o przeznaczeniu regionalnym, zatwierdzonych przez Komisję [4], w stosunku do których zgłoszony system pomocy stanowi w praktyce rozszerzenie terytorialne, pomoc jest przyznawana w formie ulg podatkowych na inwestycje w środki podlegające amortyzacji.
Pomoc przydzielana jest na inwestycje "netto", określone jako różnica między: 1) kwotami inwestycji w nowe aktywa w danym okresie; a 2) kwotami sprzedaży oraz amortyzacji wszystkich aktywów przedsiębiorstwa w tym samym okresie.
Intensywność pomocy określa się na 8 % EDN (ekwiwalent dotacji netto), powiększany o 10 punktów procentowych brutto dla małych przedsiębiorstw oraz o 6 punktów procentowych brutto dla średnich przedsiębiorstw.
(9) Beneficjentami omawianego systemu pomocy są przedsiębiorstwa należące do wielu różnych sektorów [5], przeprowadzające inwestycje na określonych obszarach terytorium Włoch, wyszczególnionych w art. 4 ustawy nr 448 z dnia 23 grudnia 1998 r. oraz w okólniku Ministerstwa Finansów nr 161 z dnia 25 sierpnia 2000 r.
Są to następujące obszary:
- prowincje: Agrigento, Avellino, Bari, Benevento, Brindisi, Cagliari, Caltanissetta, Campobasso, Caserta, Catania (Katania), Catanzaro, Cosenza, Crotone Enna, Foggia, Frosinone, Isernia, Lecce, Massa, Matera, Messina (Mesyna), Napoli (Neapol), Nuoro, Oristano, Palermo, Potenza, Reggio Calabria, Salerno, Sassari Siracusa (Syrakuzy), Taranto, Trapani, Vibo Valentia, Viterbo;
- gminy: Tivoli (Rzym), Formia (Latina), Sora (Frosinone) oraz Cassino (Frosinone).
(10) System pomocy nie dotyczy sektora produkcji, przetwórstwa i wprowadzania na rynek produktów rolnych, sektora transportu ani przemysłu hutniczego, o czym mowa w wielosektorowych ramach dotyczących pomocy państwa przeznaczonej na duże projekty inwestycyjne [6].
System nie ma zastosowania także do zagrożonych przedsiębiorstw, co zostało określone w wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw [7].
Szczegółowy opis wszystkich wymagań, które przedsiębiorstwa muszą spełnić, by móc skorzystać z omawianej pomocy przedstawiony jest w decyzji o wszczęciu postępowania [8].
III.
UZASADNIENIE WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(11) W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu oraz wyraziła wątpliwości dotyczące jego zgodności ze wspólnym rynkiem, jako że ustanawia on pomoc regionalną na rzecz inwestycji na obszarach, które nie są objęte odstępstwami regionalnymi, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu. Szczegółowy opis motywów, dla których wszczęto postępowanie, a które nie zostały zakwestionowane przez Włochy, znajduje się w decyzji o wszczęciu postępowania [9].
IV.
OCENA POMOCY
1.
Istnienie środka pomocowego
(12) System pomocy przewiduje przyznawanie ulg podatkowych na inwestycje realizowane na określonych obszarach wymienionych w przepisach prawnych i administracyjnych.
Komisja uważa, że powoduje to przyznanie korzyści gospodarczych niektórym przedsiębiorstwom z zasobów publicznych oraz zakłóca konkurencję i ma wpływ na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi, z przyczyn wskazanych w decyzji o wszczęciu postępowania [10].
(13) W konsekwencji środek stanowi pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu oraz jest zasadniczo zabroniony.
Mógłby on być uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem jedynie wówczas, gdyby spełniał warunki kwalifikowania się do jednego z odstępstw przewidzianych w Traktacie.
2.
Zgodność pomocy z prawem
(14) Ponieważ analizowany środek stanowi pomoc, Komisja ubolewa, że władze włoskie nie wywiązały się ze spoczywającego na nich obowiązku powiadomienia, w myśl art. 88 ust. 3 Traktatu, wdrażając środek zanim został on zatwierdzony przez Komisję.
3.
Ocena zgodności pomocy
(15) Analizowany system pomocy nie może korzystać z odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 2 Traktatu ani z odstępstw, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. b) i d), z przyczyn oczywistych, jak zostało to już wskazane w decyzji o wszczęciu postępowania [11]. Ze względu na fakt, że wspomniany system dotyczy promowania inwestycji w celu rozwoju regionalnego oraz został zgłoszony przez Włochy jako pomoc o przeznaczeniu regionalnym, Komisja bada jego zgodność ze wspólnym rynkiem w oparciu o wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa o przeznaczeniu regionalnym [12].
(16) W tym celu, w decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja wyraziła różne wątpliwości dotyczące zgodności analizowanego systemu pomocy ze wspólnym rynkiem.
Komisja uważa, że wszystkie wątpliwości wówczas wyrażone zostały potwierdzone.
W szczególności:
a) system przewiduje przyznanie pomocy na obszarach, które nie mogą korzystać z odstępstw określonych w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu.
Na podstawie karty pomocy regionalnej dla Włoch, dotyczącej okresu 2000–2006 [13], prowincje Campobasso, Frosinone, Isernia, Massa Carrara, Viterbo oraz gminy Tivoli i Formia nie mogą w całości skorzystać z ww. odstępstw.
W związku z tym w obszarach tych nie jest możliwe stosowanie żadnego systemu pomocy regionalnej;
b) wydaje się, że system przewiduje pomoc także dla obszarów, które podlegają odstępstwom, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu.
Jednakże na tych obszarach systemy pomocy, przewidujące przyznanie identycznych ulg podatkowych na inwestycje, zostały już zatwierdzone przez Komisję [14] i mogą być stosowane.
Komisja uważa zatem za możliwe, by analizowany system pomocy był głównie stosowany na obszarach wymienionych w lit. a);
c) system nie wskazuje w sposób wyraźny obowiązku przestrzegania szczególnych zasad przewidzianych w wytycznych do celów analizy pomocy państwa dla rybołówstwa i akwakultury [15], przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 [16] z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa ani przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2369/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [17].
(17) Komisja nie wiedziała, czy pomoc została udzielona w oparciu o omawiany system oraz na jakich obszarach, ponieważ Włochy nie dostarczyły żadnych informacji.
W związku z tym Komisja nakazała Włochom dostarczenie tych informacji.
W myśl rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, w przypadku niezastosowania się przez Państwo Członkowskie do nakazu dostarczenia informacji, Komisja może podjąć decyzję w odniesieniu do nieuprawnionej pomocy na podstawie dostępnych informacji.
(18) Włochy nie odpowiedziały na nakaz w terminie ustalonym decyzją Komisji.
Jednakże Komisja zamierza wziąć pod uwagę informacje przekazane przez Włochy po upływie tego terminu, w których Włochy oświadczyły, że:
- system pomocy nie został jeszcze nigdy zastosowany,
- żadne przedsiębiorstwo nie otrzymało pomocy w ramach analizowanego systemu, ponieważ od momentu jego ustanowienia w roku 2002 nie przyjęto odpowiednich instrukcji administracyjnych oraz nie zostały wydane przepisy podatkowe konieczne dla zastosowania procedury ulg podatkowych.
(19) Komisja przyjmuje do wiadomości oświadczenie Włoch stwierdzające, że żadne przedsiębiorstwo nie skorzystało z pomocy w ramach analizowanego systemu.
Komisja zauważa również, że przepisy prawa, wprowadzające ulgę podatkową, weszły w życie dnia 1 stycznia 2003 r. – przyznając prawo do ulgi bez odniesienia do późniejszych instrukcji administracyjnych – i nadal obowiązują.
Włochy nie podjęły żadnego zobowiązania ani nie dały żadnych wskazań dotyczących zniesienia systemu pomocy w przyszłości.
W związku z tym Komisja uważa za słuszne podjęcie decyzji w sprawie omawianego systemu.
(20) Na podstawie dostępnych informacji, system pomocy państwa o przeznaczeniu regionalnym ma zastosowanie do obszarów, które nie kwalifikują się do korzystania z pomocy regionalnej.
Komisja nie może uznać omawianego systemu za zgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa o przeznaczeniu regionalnym, z przyczyn wskazanych w motywach 15 i 16 oraz szczegółowo opisanych w decyzji o wszczęciu postępowania [18].
V. WNIOSKI
(21) Komisja stwierdza, że analizowany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu. Włochy przystąpiły w sposób nieuprawniony do realizacji omawianej pomocy, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu. Na podstawie analizy przedstawionej w motywach 15–20, Komisja uznaje pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(22) Niniejsza decyzja dotycząca systemu pomocy w formie ulg podatkowych na inwestycje oraz przypadków, w których został on zastosowany, musi zostać niezwłocznie wprowadzona w życie, włączając zwrot wszelkiej pomocy przyznanej niezgodnie ze wspólnym rynkiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
System pomocy państwa przyznający ulgi podatkowe na inwestycje, wdrożony niezgodnie z prawem przez Włochy, naruszając przepisy art. 88 ust. 3 Traktatu, jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
2.
Włochy znoszą omawiany system pomocy, w razie gdyby system nadal obowiązywał oraz powstrzymują się od dokonywania jakichkolwiek płatności w oparciu o niego, z dniem przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Jeżeli w oparciu o system, o którym mowa w art. 1, została przyznana pomoc, Włochy podejmą wszelkie konieczne środki do odzyskania kwot od beneficjentów.
Odzyskanie kwot zostanie wykonane bezzwłocznie, z zachowaniem procedur przewidzianych w prawie krajowym, o ile zezwalają one na skuteczne i niezwłoczne wdrożenie niniejszej decyzji.
Kwoty do zwrotu zawierają odsetki naliczone od daty, w której pomoc została przekazana do dyspozycji beneficjenta, aż do daty ich faktycznego zwrotu.
Odsetki naliczane są zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [19].
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od ogłoszenia niniejszej decyzji Włochy poinformują Komisję o działaniach podjętych w celu dostosowania się do niej, wskazując szczegółowo środki podjęte w celu zniesienia niezgodnego systemu oraz dostarczając dokumentację dotyczącą tych środków.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 września 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/233/WE w zakresie wykazu laboratoriów upoważnionych do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych
(notyfikowana jako document nr C(2005) 3444)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/656/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2000/258/WE wyznaczyła laboratorium Agence Française de Sécurité Sanitaire des Aliments de Nancy (laboratorium AFSSA, Nancy – Francja) jako instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie.
Decyzja ta przewiduje również, że laboratorium AFSSA z Nancy przekaże Komisji wykaz laboratoriów wspólnotowych, które należy upoważnić do przeprowadzania testów serologicznych.
Zatem laboratorium AFSSA z Nancy stosuje ustanowioną procedurę testów biegłości w celu oceny laboratoriów pod kątem ich upoważnienia do przeprowadzania testów serologicznych.
(2) Decyzją 2004/233/WE z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie uznawania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych [2] Komisja ustanowiła wykaz zatwierdzonych laboratoriów w Państwach Członkowskich na podstawie wyników testów biegłości podanych przez laboratorium AFSSA z Nancy.
(3) Zgodnie z decyzją 2000/258/WE jedno laboratorium w Republice Czeskiej zostało zatwierdzone przez laboratorium AFSSA z Nancy.
(4) Właściwe jest zatem włączenie tego laboratorium do wykazu zatwierdzonych laboratoriów w Państwach Członkowskich, zgodnie z Załącznikiem do decyzji 2004/233/WE.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/233/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2004/233/WE sekcja dotycząca Republiki Czeskiej otrzymuje brzmienie:
"1) State Veterinary Institute, National Reference Laboratory (NRL) for Rabies
U Sila 1139
CZ-463 11 Liberec 30
2) State Veterinary Institute Prague
Sídlištní 136/24
CZ-165 03 Praha".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 września 2005 r.
zmieniająca dodatek B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorach mięsnym, mleczarskim i rybnym na Litwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3441)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/657/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego załącznik IX, rozdział 5, sekcja B, podsekcja I, lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Litwie przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/472/WE [1], 2004/473/WE [2] i 2005/421/WE [3].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych władz Litwy, niektóre zakłady w sektorach mięsnym, mleczarskim i rybnym zakończyły proces modernizacji i spełniają obecnie w pełni normy prawa wspólnotowego.
Ponadto niektóre zakłady zakończyły swoją działalność.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) Określona liczba zakładów dokonała znacznych postępów w osiągnięciu zgodności z wymaganiami strukturalnymi ustanowionymi prawem wspólnotowym.
Jednakże zakłady te nie są w stanie zakończyć procesu modernizacji w określonym terminie ze względu na wyjątkowe ograniczenia techniczne.
Jest zatem uzasadnione przydzielenie im dodatkowego czasu na zakończenie procesu modernizacji.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
W celu zapewnienia jasności należy go zastąpić.
(6) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatek B do załącznika IX do Aktu Przystąpienia z 2003 r. zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 września 2005 r.
w sprawie wkładu Wspólnoty w finansowanie szczepień przeciw chorobie niebieskiego języka we Francji w latach 2004 i 2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3445)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2005/659/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3, 4 i 5 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od 2000 r. pojawiają się we Francji, zwłaszcza na Korsyce, ogniska choroby niebieskiego języka.
(2) W dniu 13 września 2004 r. Francja ponownie ogłosiła pojawienie się nowych ognisk choroby niebieskiego języka na Korsyce.
Potwierdzono wystąpienie serotypów 2, 4 i 16.
(3) Pojawienie się choroby niebieskiego języka jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(4) Komisja przyjęła różne decyzje, w szczególności decyzję 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [3], w celu określenia stref ochrony i nadzoru oraz ustalenia warunków, jakie muszą spełniać zwierzęta przemieszczane z tych stref.
(5) Spośród wszystkich środków przewidzianych w art. 3 ust. 2 decyzji 90/424/EWG, w odniesieniu do choroby przenoszonej wyłącznie przez "komary", właściwe są tylko te, które mają na celu albo ochronę zwierząt przed atakami nosicieli (poprzez zastosowanie środków owadobójczych, wypuszczanie zwierząt na zewnątrz jedynie w czasie niskiej aktywności nosicieli) albo zapobieganie szerzeniu się epidemii poprzez przemieszczanie zwierząt (decyzja 2005/393/WE).
Ubój zwierząt gatunków podatnych jest właściwy jedynie w przypadku zwierząt, u których stwierdzono chorobę.
(6) Ze względu na fakt, że wirus w dalszym ciągu się rozprzestrzenia, a szczepienie zapewnia ochronę jedynie przez okres jednego roku, należy w każdym roku ponownie przeprowadzać szczepienie przeciw chorobie niebieskiego języka w celu zahamowania rozwoju epidemii.
Ze względu na rozwój sytuacji związanej z chorobą wskazane jest podjęcie kampanii szczepień w strefach ochrony ustanowionych wokół ognisk choroby.
(7) Szczepienie jest środkiem, który, wraz z już przyjętymi środkami zwalczania choroby, pozwala:
a) ograniczyć liczbę przypadków śmiertelnych w obrębie gatunku owiec;
b) zapobiec wiremii u bydła i w ten sposób umożliwić przemieszczanie zwierząt tego gatunku ze stref objętych ograniczeniami.
(8) Francja przedstawiła plan szczepień, który przewiduje wykorzystanie nowej dostępnej już szczepionki inaktywowanej (serotyp 2).
(9) W dniu 23 listopada 2004 r. Francja przedstawiła wniosek o refundację wydatków poniesionych na szczepienia przeciw tej chorobie.
Według dostępnych informacji zakupiono około 300000 dawek szczepionki inaktywowanej (serotyp 2).
(10) Wkład finansowy Wspólnoty powinien wynosić 100 % kosztów dostarczenia szczepionek i 50 % kosztów przeprowadzenia szczepienia.
W oczekiwaniu na przeprowadzenie przez Komisję kontroli należy ustalić wysokość wypłaty pierwszej transzy pomocy finansowej Wspólnoty.
(11) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4], środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi są finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Kontrola finansowa tych działań podlega art. 8 i 9 wymienionego rozporządzenia.
(12) Wypłatę wsparcia finansowego Wspólnoty należy uzależnić od spełnienia warunku, aby zaplanowane działania zostały rzeczywiście przeprowadzone i aby władze dostarczyły w ustalonym terminie wszelkich niezbędnych informacji.
(13) Władze Francji całkowicie wypełniły zobowiązania techniczne i administracyjne dotyczące środków przewidzianych w art. 3 decyzji Rady 90/424/EWG.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdzenie kampanii szczepień
Zatwierdza się kampanię szczepień przeciw chorobie niebieskiego języka na Korsyce, przeprowadzoną przez Francję w strefach wymienionych w załączniku I do decyzji 2005/393/WE.
Artykuł 2
Przyznanie Francji wsparcia finansowego Wspólnoty
W celu zwalczania choroby niebieskiego języka w 2004 r. i w pierwszej połowie 2005 r. Francja może uzyskać na szczepienia przeciw chorobie niebieskiego języka na Korsyce wkład finansowy Wspólnoty w wysokości:
- 100 % poniesionych kosztów (bez VAT) na zakup 300000 dawek szczepionki inaktywowanej (serotyp 2),
- 50 % kosztów wynagrodzenia i honorariów wypłaconych pracownikom zatrudnionym specjalnie do przeprowadzenia szczepienia, jak również kosztów (bez VAT) wydatków bezpośrednio związanych z tym szczepieniem (materiały eksploatacyjne i drobny sprzęt).
Artykuł 3
Definicja
W niniejszej decyzji stosuje się następującą definicję:
"rozsądne wypłaty": wypłaty dokonane na zakup sprzętu lub usług po cenach proporcjonalnych do cen rynkowych występujących przed kampanią szczepień.
Artykuł 4
Zasady wypłaty wsparcia finansowego
1.
Z zastrzeżeniem wyniku ewentualnych kontroli, o których mowa w art. 7, wypłaca się pierwszą transzę w wysokości 150000 EUR, z tytułu wsparcia finansowego Wspólnoty, o którym mowa w art. 2, na podstawie dokumentów potwierdzających przedstawionych przez Francję, dotyczących szczepienie zwierząt.
2.
Saldo wsparcia finansowego Wspólnoty, o którym mowa w art. 2 zostanie ustalone w późniejszej decyzji, przyjętej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 41 decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 5
Wydatki kwalifikowane objęte wsparciem finansowym Wspólnoty
Wkład wspólnotowy, o którym mowa w art. 2 odnosi się jedynie do rozsądnych i uzasadnionych wypłat dotyczących dozwolonych wydatków wymienionych w art. 2.
Artykuł 6
Warunki płatności i dokumenty potwierdzające
1.
Wsparcie finansowe Wspólnoty, o którym mowa w art. 2 wypłacane jest na podstawie:
a) wniosku złożonego zgodnie z Załącznikiem w terminie ustalonym w ust. 2;
b) dokumentów potwierdzających wydatki, o których mowa w art. 2, w tym sprawozdania epidemiologicznego z każdego gospodarstwa, w którym zwierzęta zostały zaszczepione;
c) wyników wszystkich kontroli na miejscu, przeprowadzanych przez Komisję przewidzianych zgodnie z art. 7.
Dokumenty, o których mowa w lit. b) powyżej, należy udostępnić na potrzeby kontroli na miejscu prowadzonych przez Komisję.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1 lit. a) należy złożyć w formie elektronicznej, zgodnie z Załącznikiem w terminie 60 dni kalendarzowych od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
W przypadku niedotrzymania tego terminu wsparcie finansowe Wspólnoty zmniejsza się o 25 % za każdy miesiąc opóźnienia.
Artykuł 7
Kontrole Komisji na miejscu
Komisja we współpracy z właściwymi władzami francuskimi może przeprowadzić kontrole na miejscu dotyczące zastosowania środków, o których mowa w art. 1 oraz związanych z nimi wydatkami.
Artykuł 8
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 15 września 2005 r.
w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby niebieskiego języka w Portugalii w latach 2004 i 2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3446)
(Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)
(2005/660/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3, art. 4 i 5 tiret drugie oraz jej art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ogniska choroby niebieskiego języka pojawiły się w Portugalii w dniu 24 listopada 2004 r.
Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(2) W celu jak najszybszego zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy do wydatków kwalifikowanych poniesionych przez Państwo Członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, na warunkach przewidzianych w decyzji 90/424/EWG.
(3) Komisja przyjęła różne decyzje, w szczególności ostatnio decyzję 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [3], w celu określenia stref nadzoru i ochrony oraz ustalenia warunków, jakie muszą spełniać zwierzęta przemieszczane z tych stref.
(4) Spośród wszystkich środków przewidzianych w art. 3 ust. 2 decyzji 90/424/EWG, w odniesieniu do choroby przenoszonej wyłącznie przez "komary", właściwe są tylko te, które mają na celu albo ochronę zwierząt przed atakami nosicieli (stosowanie środków owadobójczych, wypuszczanie zwierząt na zewnątrz jedynie w czasie niskiej aktywności nosicieli) albo zapobieganie szerzeniu się epidemii poprzez przemieszczanie zwierząt (decyzja 2005/393/WE).
Ubój zwierząt gatunków podatnych jest właściwy jedynie w przypadku zwierząt, u których stwierdzono chorobę.
(5) Ze względu na rozwój sytuacji związanej z chorobą wskazane jest podjęcie kampanii szczepień w strefach ochrony ustanowionych wokół ognisk choroby.
(6) Szczepienie jest środkiem, który w połączeniu z właściwymi środkami zwalczania choroby pozwala:
a) ograniczyć liczbę przypadków śmiertelnych w obrębie gatunku owiec;
b) zapobiec wiremii u bydła i w ten sposób umożliwić przemieszczanie zwierząt tego gatunku ze stref objętych ograniczeniami.
(7) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4] środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi są finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Kontrola finansowa takich działań podlega art. 8 i 9 wymienionego rozporządzenia.
(8) Wypłatę wsparcia finansowego Wspólnoty należy uzależnić od spełnienia warunku, aby zaplanowane działania zostały rzeczywiście przeprowadzone i aby władze dostarczyły w ustalonym terminie wszelkie niezbędne informacje.
(9) W dniu 28 grudnia 2004 r. Portugalia przedstawiła pierwszą szacunkową wysokość kosztów poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych walki z chorobą. Następnie w dniu 25 lutego 2005 r. uaktualniono szacunkowe koszty, które wynoszą 9005320 EUR.
(10) W oczekiwaniu na przeprowadzenie przez Komisję kontroli należy ustalić wysokość wypłaty pierwszej transzy pomocy finansowej Wspólnoty.
Ta pierwsza transza powinna być równa 50 % wkładu Wspólnoty obliczonego na podstawie kosztów szacowanych odszkodowań dla hodowców zwierząt i innych kosztów.
(11) Należy sprecyzować określenia "szybkie i dostateczne odszkodowania dla hodowców" zastosowane w art. 3 decyzji 90/424/EWG, jak również "rozsądne wypłaty" i "uzasadnione wypłaty" oraz kategorie wydatków kwalifikowanych w ramach "innych kosztów" związanych z obowiązkowym ubojem zwierząt.
(12) Władze Portugalii całkowicie wypełniły zobowiązania techniczne i administracyjne dotyczące środków przewidzianych w art. 3 decyzji 90/424/EWG.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdzenie kampanii szczepień
Zatwierdza się kampanię szczepień przeciw chorobie niebieskiego języka, przeprowadzoną przez Portugalię w strefach wymienionych w załączniku I do decyzji 2005/393/WE.
Artykuł 2
Przyznanie Portugalii wsparcia finansowego Wspólnoty
Portugalia powinna skorzystać z wkładu Wspólnoty do wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby niebieskiego języka w 2004 i 2005 r.:
1) w wysokości 50 % kosztów poniesionych na:
a) szybkie i dostateczne odszkodowania dla hodowców zmuszonych do obowiązkowego uboju swoich zwierząt w ramach środków zwalczania ognisk choroby niebieskiego języka, które wystąpiły w 2004 r., zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2 tiret siódme decyzji 90/424/EWG oraz niniejszej decyzji;
b) wydatki związane ze środkami niszczenia zakażonych zwierząt, dezynsekcją i kosztami poniesionymi na przeprowadzenie szczepień, zgodnie z warunkami określonymi odpowiednio w art. 3 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie oraz w art. 3 ust. 4 i 5 tiret drugie decyzji 90/424/EWG oraz w niniejszej decyzji;
2) w wysokości 100 % kosztów poniesionych na dostarczenie szczepionek zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 ust. 4 i 5 tiret drugie decyzji 90/424/EWG oraz w niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "szybkie i dostateczne odszkodowania": wypłata w ciągu 90 dni po uboju zwierząt, odszkodowania odpowiadającego wartości rynkowej (cenie, którą właściciel mógłby normalnie otrzymać za zwierzę bezpośrednio przed zakażeniem lub jego ubojem, biorąc pod uwagę jego ogólną kondycję, jakość i wiek) bezpośrednio przed zakażeniem, ubojem lub zniszczeniem;
b) "rozsądne wypłaty": wypłaty dokonane na zakup sprzętu lub usług po cenach proporcjonalnych do cen rynkowych występujących przed pojawieniem się choroby niebieskiego języka;
c) "uzasadnione wypłaty": wypłaty dokonane na zakup sprzętu lub usług, o których mowa w art. 3 ust. 2 decyzji 90/424/EWG, których charakter i bezpośredni związek z obowiązkowym ubojem zwierząt w gospodarstwach został wykazany.
Artykuł 4
Zasady wypłaty wsparcia
1.
Z zastrzeżeniem wyniku ewentualnych kontroli, o których mowa w art. 7, pierwszą transzę w wysokości 1000000 EUR, z tytułu wsparcia finansowego Wspólnoty, o którym mowa w art. 2, wypłaca się na podstawie dokumentów potwierdzających przedstawionych przez Portugalię dotyczących szybkich i dostatecznych odszkodowań dla hodowców za obowiązkowy ubój, zniszczenie zwierząt, dezynsekcję gospodarstwa i, w odpowiednich przypadkach, szczepienie zwierząt.
2.
Saldo wsparcia finansowego, o którym mowa w art. 2, zostanie ustalone w późniejszej decyzji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 41 decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 5
Wydatki kwalifikowane objęte wsparciem finansowym Wspólnoty
1.
Wsparcie finansowe Wspólnoty, o którym mowa w art. 2, odnosi się jedynie do rozsądnych i uzasadnionych wypłat, dotyczących wydatków kwalifikowanych wymienionych w załączniku I.
2.
Niewywiązanie się przez władze portugalskie z terminu wypłaty, o którym mowa w art. 3 lit. a), prowadzi do obniżenia kwalifikowanych kwot zgodnie z poniższymi zasadami:
- obniżenie o 25 % w odniesieniu do wypłat dokonanych pomiędzy 91 a 105 dniem po uboju zwierząt,
- obniżenie o 50 % w odniesieniu do wypłat dokonanych pomiędzy 106 a 120 dniem po uboju zwierząt,
- obniżenie o 75 % w odniesieniu do wypłat dokonanych pomiędzy 121 a 135 dniem po uboju zwierząt,
- obniżenie o 100 % w odniesieniu do wypłat dokonanych po 136 dniach po uboju zwierząt.
Jednakże Komisja może zastosować inną skalę czasową i/lub niższy poziom obniżki lub obniżkę zerową, o ile w odniesieniu do niektórych środków występują szczególne warunki zarządzania lub jeśli Portugalia przedstawi należyte uzasadnienie.
3.
Wsparcie finansowe Wspólnoty, o którym mowa w art. 2, wyklucza:
a) podatek od wartości dodanej;
b) wynagrodzenie urzędników lub pracowników służby publicznej;
c) wydatki związane z wykorzystaniem sprzętu publicznego, z wyjątkiem materiałów eksploatacyjnych;
d) odszkodowania wynikające z ubojów innych niż obowiązkowe;
e) odszkodowania kumulowane z innymi formami wsparcia wspólnotowego takimi jak premie ubojowe, z naruszeniem zasad wspólnotowych;
f) odszkodowania związane ze zniszczeniem lub odbudową budynków gospodarczych, koszty związane z infrastrukturą, koszty związane ze stratami finansowymi oraz bezrobociem wynikające z wystąpienia choroby lub zakazu ponownego odtwarzania stada.
Artykuł 6
Warunki płatności i dokumenty potwierdzające
1.
Wsparcie finansowe Wspólnoty, o którym mowa w art. 2, wypłacane jest na podstawie:
a) wniosku złożonego zgodnie z załącznikami II, III a i III b w terminie ustalonym w ust. 2;
b) dokumentów potwierdzających wydatki, o których mowa w art. 2, w tym sprawozdania epidemiologicznego z każdego gospodarstwa, w którym zwierzęta poddano ubojowi i zniszczeniu oraz sprawozdania finansowego;
c) wyników ewentualnych kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję, o których mowa w art. 7.
Dokumenty, o których mowa w lit. b) powyżej, należy udostępnić na potrzeby kontroli na miejscu prowadzonych przez Komisję.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1 lit. a), należy złożyć w formie elektronicznej, zgodnie z załącznikiem II, III a i III b, w terminie 60 dni kalendarzowych od daty notyfikacji niniejszej decyzji.
W przypadku niedotrzymania tego terminu wsparcie finansowe Wspólnoty zmniejsza się o 25 % za każdy miesiąc opóźnienia.
Artykuł 7
Kontrole na miejscu prowadzone przez Komisję
Komisja we współpracy z właściwymi władzami portugalskimi może przeprowadzić kontrole na miejscu dotyczące zastosowania środków, o których mowa w art. 2, oraz związanych z nimi wydatkami.
Artykuł 8
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalii.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 2005 r.
zmieniająca Dodatek do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorze mięsa w Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3451)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/661/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego załącznik XIV rozdział 5 sekcja B lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIV, rozdział 5, sekcja B, lit. a) do Aktu Przystąpienia z 2003 r. stanowi, że wymagania strukturalne ustanowione w załączniku I do dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [2] oraz załączniki A i B do dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na wewnątrzwspólnotowy rynek produktów pochodzenia zwierzęcego [3] nie mają zastosowania do zakładów w Słowacji wymienionych w Dodatku [4] do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia aż do dnia 31 grudnia 2006 r. z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków.
(2) Dodatek do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/463/WE [5] i 2005/189/WE [6].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych władz Słowacji trzy zakłady mięsne zakończyły proces modernizacji i są aktualnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) Jeden zakład mięsny z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym, dokonał znacznych postępów w osiągnięciu zgodności z wymaganiami strukturalnymi ustanowionymi prawem wspólnotowym.
Jednakże zakład ten nie jest w stanie zakończyć procesu modernizacji w określonym terminie ze względu na wyjątkowe ograniczenia techniczne.
Jest zatem uzasadnione przydzielenie mu dodatkowego czasu na zakończenie procesu modernizacji.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić Dodatek do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
W celu zapewnienia jasności należy go zastąpić.
(6) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatek do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia z 2003 r. zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/459/WE przyjmującą środek przejściowy na rzecz niektórych zakładów w sektorze mleka na Węgrzech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3455)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/662/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Węgrom przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów mleczarskich wymienionych w Załączniku do decyzji Komisji 2004/459/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. przyjmującej środek przejściowy na rzecz niektórych zakładów w sektorze mleka na Węgrzech [2].
(2) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych władz Węgier niektóre zakłady zakończyły proces modernizacji i są aktualnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym.
Ponadto niektóre zakłady zakończyły swoją działalność.
(3) Określona liczba zakładów dokonała znacznych postępów w osiągnięciu zgodności z wymaganiami strukturalnymi ustanowionymi prawem wspólnotowym.
Jednakże zakłady te nie są w stanie zakończyć procesu modernizacji w określonym terminie ze względu na wyjątkowe ograniczenia techniczne.
Jest zatem uzasadnione przydzielenie im dodatkowego czasu na zakończenie procesu modernizacji.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić Załącznik do decyzji 2004/459/WE.
W celu zapewnienia jasności należy go zastąpić.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2004/459/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2004 r.
w sprawie nabycia nieruchomości spółki Aircraft Services Lemwerder przez gminę Lemwerder
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4748)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/664/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron, zgodnie z powyższymi postanowieniami [1], do przedstawienia uwag i opierając się na tych uwagach,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Komisja otrzymała skargę dotyczącą transakcji zakupu nieruchomości przeprowadzonej między gminą Lemwerder oraz spółką Aircraft Services Lemwerder (zwaną dalej „ASL”), zgodnie z którą powyższy zakup stanowi element pomocy państwa na rzecz ASL.
Komisja zwróciła się do Niemiec pismem z dnia 30 stycznia 2003 r. o udostępnienie dalszych informacji i otrzymała odpowiedź w piśmie z dnia 18 marca 2003 r.
(2) Decyzją z dnia 17 września 2003 r.
Komisja wszczęła postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE dotyczące zgłoszonego środka.
Sprawie nadano numer C 56/2003.
Decyzję przekazano Niemcom pismem z dnia 18 września 2003 r. oraz opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron.
(3) Władze niemieckie przekazały uwagi w sprawie decyzji Komisji w pismach z dnia 14 listopada 2003 r. i 18 listopada 2003 r.
Komisja zwróciła się o dodatkowe informacje pismami z dnia 13 stycznia 2004 r. i 10 maja 2004 r.
Niemcy przekazały odpowiedzi w pismach z dnia 13 lutego 2004 r. i 31 sierpnia 2004 r.
Dnia 13 października 2004 r. doszło do spotkania przedstawicieli Komisji i Niemiec oraz autora przedłożonej wyceny nieruchomości.
Po spotkaniu Niemcy przekazały dodatkowe informacje pismem z dnia 23 listopada 2004 r.
II.
ŚRODEK
1.
Beneficjent
(4) Spółka ASL (mająca siedzibę w Lemwerder w Dolnej Saksonii w pobliżu Bremy) świadczy usługi między innymi w zakresie obsługi serwisowej samolotów.
W latach 2002/2003, zatrudniając około 700 pracowników, osiągnęła obrót w wysokości 53,4 mln EUR.
Do roku 1993 spółka ASL wchodziła w skład spółki akcyjnej Deutsche Aerospace AG (zwanej dalej DASA).
Gdy DASA zdecydowała się zamknąć zakład, kraj związkowy Dolna Saksonia przedsięwziął odpowiednie środki zmierzające do uratowania ASL.
Komisja udzieliła zgody na powyższe środki decyzją 97/753/WE z dnia 12 marca 1997 r. w sprawie pomocy państwa na rzecz Aircraft Services Lemwerder (ASL) [3]. Dnia 1 stycznia 2004 r.
EADS nabył udział większościowy w przedsiębiorstwie w wysokości 51 %.
Od tego czasu w ASL trwa restrukturyzacja.
Działalność w zakresie obsługi serwisowej samolotów cywilnych zostanie zakończona.
W przyszłości prowadzone będą prace naprawcze i obsługa serwisowa części samolotów bojowych (Transall C-160, Tornado) oraz powstanie montownia komponentów samolotów wojskowych (Eurofighter, A400M).
W roku 2006 r. liczba zatrudnionych wynosić będzie 210 osób [4].
2.
Szczegółowe dane dotyczące środka
(5) Gmina Lemwerder nabyła nieruchomość, której spółka ASL nie potrzebowała.
Zgodnie z informacją przekazaną przez Niemcy w cenie zakupu uwzględniona była bonifikata ilościowa.
Data _BAR_ Nieruchomość _BAR_ Powierzchnia (m2) _BAR_ Cena/m2(DEM/EUR) _BAR_ Razem(DEM/EUR) _BAR_
28.6.2000 _BAR_ West i Mitte _BAR_ 241643(97828 i 143815) _BAR_ […]/[…] _BAR_ […]/[…] _BAR_
16.8.2001 _BAR_ Süd _BAR_ 37328 _BAR_ 1,50/0,77 _BAR_ 55992/28628 _BAR_
(6) Koszt uzbrojenia nieruchomości "West" wyniósł łącznie 1355040 EUR.
Z szeregu powodów przyjęto, że koszty dla nieruchomości "Mitte" będą o około 10 % niższe.
(7) Gmina wyszła z założenia, że po stworzeniu koniecznej infrastruktury mogłaby sprzedać nieruchomości West i Mitte za cenę w wysokości […] DEM/m2 ([…] EUR/m2).
Tę względnie wysoką cenę można uzasadnić jakością lokalizacji związaną z bezpośrednim sąsiedztwem lotniska ASL, bezpośrednim połączeniem z linią kolejową oraz możliwością korzystania z urządzeń portowych spółki ASL na Wezerze.
W latach 1999 i 2002 sprzedano nieruchomości w Edenbüttel za taką samą cenę, choć w ich przypadku dostęp kolejowy, powietrzny i rzeczny (Wezerą) był trudniejszy.
Niemcy przedłożyły dwie kolejne wyceny nieruchomości położonych na północ od ASL, które powinny osiągnąć porównywalną wartość.
(8) Gmina uzyskała pomoc w wysokości 562200 EUR (współfinansowaną w 50 % w ramach Celu 2 EFRR) na uzbrojenie nieruchomości "West" oraz przekazała z własnych środków kwotę w wysokości 132125 EUR.
Przychody ze sprzedaży wyniosły […] EUR.
(9) Gmina oraz przedsiębiorstwo inwestycyjne NILEG z kraju związkowego Dolna Saksonia preferowały przede wszystkim przemysł lotniczy, nie zakładały jednak żadnych ograniczeń odnośnie do potencjalnych nabywców.
W roku 2000 rynek nieruchomości załamał się.
Począwszy od drugiej połowy roku 2002 popyt na tego typu nieruchomości ożywił się, jednakże dotąd nie sprzedano jeszcze ani jednej.
III.
POWODY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(10) W decyzji dotyczącej wszczęcia postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE Komisja wyraziła wątpliwości, czy cena zapłacona przez gminę odpowiadała wartości rynkowej nieruchomości.
Sprzedana nieruchomość była nieuzbrojona, a spółka ASL bądź każdy inny nabywca prywatny lub publiczny musiałby zainwestować poważną kwotę, aby móc sprzedać ją jako nieruchomość uzbrojoną.
Z braku wyceny nieuzbrojonej nieruchomości Komisja dokonała wyceny poprzez pomniejszenie wartości nieruchomości uzbrojonej o koszty uzbrojenia, z uwzględnieniem prawdopodobnego opóźnienia w związku ze sprzedażą nieruchomości podzielonej na działki, kosztów finansowych projektu oraz faktu, że na stworzenie infrastruktury potrzebna jest także jakaś część nieruchomości.
Powyższe wyliczenie wykazało, że wartość nieuzbrojonej nieruchomości jest zdecydowanie niższa od ceny zapłaconej przez gminę.
Komisja wyraziła także wątpliwość, czy inwestor prywatny w ogóle przystąpiłby do uzbrajania nieruchomości, biorąc pod uwagę ogólną sytuację rynkową w bezpośrednim sąsiedztwie spółki ASL.
Ponadto Komisja wyraziła wątpliwości, czy inwestor prywatny miałby szansę na podobną pomoc jak gmina.
Niemcy nie uzasadniły ponadto nabycia nieruchomości "Süd", co może sugerować istnienie kolejnego elementu pomocy.
(11) Komisja wątpi, aby możliwa pomoc, wiążąca się z transakcjami nabycia nieruchomości, mogła być zgodna ze wspólnym rynkiem.
Sprzedaż nieruchomości nie jest na przykład związana z żadnymi zobowiązaniami inwestycyjnymi lub restrukturyzacyjnymi. Ponadto zgodnie z danymi przekazanymi przez Niemcy przedsiębiorstwo nie znajduje się w trudnej sytuacji.
Decyzją 97/753/WE Komisja wyraziła zgodę na przyznanie pomocy pod warunkiem, że Niemcy powstrzymają się od przyznawania doraźnej pomocy przez okres pięciu lat.
Prawdopodobna pomoc wiążąca się z transakcjami nabycia powyższych nieruchomości została jednakże przyznana przed upływem wymienionego okresu pięcioletniego.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(12) Niemcy uważają, że najlepszym punktem odniesienia dla ustalenia wartości rynkowej nieuzbrojonych nieruchomości jest wartość porównywalnych nieuzbrojonych działek z uwzględnieniem lokalizacji oraz przyłączy infrastrukturalnych.
Przedłożono nową wycenę nieuzbrojonej nieruchomości.
Opiera się ona na bezpośrednim porównaniu z innymi nieuzbrojonymi nieruchomościami położonymi w promieniu 80 km oraz uwzględnia różnice w ich jakości.
Biegły obejrzał powyższą oraz inne nieruchomości.
Uwzględnił przy tym zwłaszcza możliwości wykonania przyłączy infrastrukturalnych.
Biegły oszacował wartość w wysokości […] EUR za m2, a ponieważ jest ona wyższa niż cena zapłacona przez gminę, nie można mówić o zaistnieniu sytuacji przyznania pomocy.
Niemcy nie uznają za konieczne uwzględnienia możliwych opóźnień związanych ze sprzedażą działek, kosztów uzbrojenia oraz pomocy.
(13) Ponadto przy uzbrajaniu nieruchomości przemysłowych władze publiczne kierują się względami długoterminowymi, takimi jak na przykład wpływy z podatków od przedsiębiorstw, które będą miały siedzibę na uzbrojonych nieruchomościach.
Zasady pomocy państwa uniemożliwiłyby gminom osiągnięcie wyznaczonych zamiarów, gdyby musiały one sprzedać nieruchomość po określonej cenie.
Ponadto gminy mogłyby wprawdzie przeprowadzić postępowanie przetargowe, gdyby zamierzały sprzedać nieruchomości, jednakże nie byłoby to możliwe, gdyby chciały nabyć nieruchomość spełniającą wymogi ich koncepcji uzbrojenia.
Sprzedający mógłby w takiej sytuacji znaleźć się w bardzo korzystnej pozycji negocjacyjnej.
Transakcja na takich warunkach nie stanowiłaby pomocy na rzecz sprzedającego.
(14) Ocenie Komisji zarzucono ponadto błędy.
Na przykład inwestor prywatny nie podlega takim samym przepisom jak gmina.
Zgodnie z par. 127 i nast. niemieckiego prawa budowlanego (Baugesetzbuch) gminy są zobowiązane do poniesienia co najmniej 10 % kosztów kwalifikowanych uzbrojenia terenu.
Wystąpiły także nieoczekiwane koszty związane z usunięciem materiałów wybuchowych.
W momencie nabycia koszty te nie mogły mieć wpływu na cenę.
Ponadto zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne [6] (zwanym dalej "komunikatem") nie jest konieczne uwzględnienie w wycenie dodatkowych kosztów infrastruktury.
Ponadto, zgodnie z komunikatem, po spełnieniu określonych warunków, dopuszczalna jest wyższa cena (na przykład obowiązuje 5 % tolerancja).
(15) Bezpodstawne jest zatem pytanie, czy inwestor prywatny uzbroiłby wspomnianą nieruchomość.
Uzbrojenie nieruchomości należy do zadań sektora publicznego oraz wchodzi w zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Gmina uzbraja nieruchomość wyłącznie w sytuacji, gdy – tak jak w powyższym przypadku – spodziewa się wystarczającego popytu na daną nieruchomość.
Wystąpienie problemów z podażą nieruchomości o przeznaczeniu komercyjnym przewidział Dolnosaksoński Instytut Badań Gospodarczych (Niedersächsisches Institut für Wirtschaftsforschung).
Przeprowadzenie nowoczesnej restrukturyzacji całego terenu poprzez połączenie z nowym tunelem pod Wezerą oraz z planowaną autostradą wzdłuż wybrzeża aż do projektowanego portu głębinowego w Wilhelmshaven wpłynęło na wzrost popytu na nieruchomości przeznaczone na działalność gospodarczą.
Dolnosaksońska Agencja Inwestycyjno-Promocyjna (Investment and Promotion Agency Niedersachsen) oświadczyła ponadto, iż z tego właśnie powodu przedmiotowe nieruchomości są szczególnie wartościowe oraz że gmina straciłaby istniejący już tzw. "unique selling point" (unikatową cechę produktu), jeśli nie kupiłaby tego terenu.
Z tego względu agencja zaleciła gminie nabycie wymienionej nieruchomości, tym bardziej, że w ten sposób pojawiła się okazja zabezpieczenia użytkowania całości terenu między terenem przemysłowym "Bahnhof Altenesch" oraz nieruchomością spółki ASL.
(16) W kwestii nabycia nieruchomości "Süd" Niemcy zwróciły ponadto uwagę na fakt, że działka ta stanowi niezbędny element całościowego projektu, gdyż służy jako powierzchnia zastępcza i zamienna dla infrastruktury koniecznej do uzbrojenia nieruchomości "Mitte".
V. OCENA
Istnienie pomocy państwa
(17) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu WE stanowi, że "wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi".
W niniejszym przypadku należy zbadać, czy dzięki transakcji dotyczącej nieruchomości spółka ASL odniosła korzyść selektywną.
Byłoby tak, gdyby gmina zapłaciła cenę przewyższającą wartość rynkową.
(18) Komisja zgadza się ze stanowiskiem Niemiec, że za cenę rynkową należy uznać cenę za nieuzbrojoną nieruchomość.
Ustalenie wartości nieuzbrojonej nieruchomości poprzez pomniejszenie wartości nieruchomości uzbrojonej o koszty uzbrojenia stanowi metodę pomocniczą, jeżeli brak jest wyceny bezpośredniej.
Komisja sprawdziła zatem dokładnie przedłożoną przez Niemcy ponowną wycenę nieuzbrojonej nieruchomości.
(19) Jeśli władze mają zamiar nabyć określoną nieruchomość, muszą prowadzić negocjacje z właścicielem. Zorganizowanie nieograniczonego przetargu nie rozwiązuje sprawy. Zasady wymienione w części II punkt 1 komunikatu, dotyczące sprzedaży w trybie przetargu nieograniczonego, nie znajdują w tym przypadku zastosowania, natomiast do pewnego stopnia można zastosować zasady części II punkt 2 komunikatu.
(20) Sprawozdanie zostało sporządzone przez niezależnego biegłego zgodnie z częścią II punkt 2 lit. a) komunikatu.
Biegły nie otrzymał żadnych wskazówek, a jego niezależność gwarantuje publiczne mianowanie oraz zaprzysiężenie.
Wymieniony biegły świadczy usługi także dla Komisji oraz Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jako dyplomowany biegły.
Posiada on w szczególności fachową wiedzę na temat wyceny terenów w przedmiotowej okolicy.
Nawet jeśli wycena opatrzona została datą 6 listopada 2003 r., tzn. po sprzedaży, można ją wykorzystać w niniejszym postępowaniu.
Zdaniem Komisji zastosowana przez biegłego metoda, uwzględniająca wartości innych nieruchomości oraz ich różną jakość, jest właściwa.
Komisja przeprowadziła wnikliwą analizę przedłożonego sprawozdania, szczególnie co do wielkości i charakteru działek zaprezentowanych dla celów porównawczych, ponadto zwróciła uwagę na uwzględnienie w sprawozdaniu możliwych zanieczyszczeń, niezależność biegłego, znaczenie konkretnych odniesień do przyłączeń infrastrukturalnych, rodzaj podłoża oraz zastosowaną metodę obliczenia wyniku.
Ceny uwzględnionych nieruchomości wahały się między 16 a 36 EUR za m2.
Komisja stwierdziła, że obliczenie wyniku w wysokości […] EUR za m2 nie jest może całkowicie prawidłowe, jednakże alternatywne obliczenia wykazywały wyższą wartość.
Na podstawie tej wyceny Komisja stwierdziła, iż wartość […] EUR za m2 można uznać w przybliżeniu za podstawę wartości rynkowej nieuzbrojonej nieruchomości w momencie sprzedaży.
W każdym razie na podstawie sprawozdania Komisja może wykluczyć, jakoby wartość rynkowa była niższa niż cena, za którą rzeczywiście sprzedano nieruchomość, tzn. […] EUR za m2.
(21) Komisja stwierdza, iż w niniejszym przypadku gmina nie nabyła nieruchomości w interesie spółki ASL, lecz z zamiarem uzbrojenia jej, a następnie sprzedania zgodnie z własnym kompleksowym planem wynikającym z szerszej koncepcji politycznej (patrz: pkt 15).
Powyższe potwierdza dodatkowo subwencja EFRR (patrz: pkt 8).
Wybór tego właśnie terenu należącego do spółki ASL jest zgodny z koncepcją polityczną i uzasadniony szczególnie połączeniami infrastrukturalnymi terenu, co dodatkowo potwierdziła Dolnosaksońska Agencja Inwestycyjno-Promocyjna.
(22) Komisja uznaje także, że za taką cenę prywatne przedsiębiorstwo inwestycyjne nie byłoby w stanie zakupić nieuzbrojonego terenu, uzbroić go, wyposażyć w konieczną infrastrukturę, a następnie sprzedać uzbrojoną nieruchomość z zyskiem.
Uzasadniają to niektóre przedstawione przez Niemcy argumenty, np. ramy prawne właściwe dla gmin.
Dalsza ocena niniejszego przypadku nie jest jednakże konieczna, ponieważ dwa powyżej wymienione wnioski wystarczą, aby stwierdzić, że spółka ASL nie odniosła szczególnej korzyści; po pierwsze gmina nie nabyła nieruchomości za cenę przewyższającą wartość rynkową, po drugie gmina nie nabyła nieruchomości w interesie spółki ASL, lecz zgodnie z własnym kompleksowym planem wynikającym z szerszej koncepcji politycznej.
Pozostałe wątpliwości Komisji, zawarte w decyzji o wszczęciu postępowania, nie mają zatem znaczenia.
(23) Komisja może przyznać rację argumentom podniesionym przez Niemcy w kwestii nabycia nieruchomości "Süd".
Ponadto ewentualna pomoc nie przekroczyłaby w żaden sposób minimalnego poziomu w wysokości 100000 EUR.
VI.
WNIOSEK
(24) Komisja doszła do wniosku, że gmina Lemwerder nie nabyła nieruchomości od spółki ASL za cenę przewyższającą wartość rynkową.
Sprzedający nie odniósł zatem korzyści, ani nie otrzymał pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Transakcja dotycząca nieruchomości zawarta między gminą Lemwerder i spółką Aircraft Services Lemwerder nie zawiera elementów pomocy państwa na podstawie art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 19 września 2005 r.
zmieniająca dodatek A do załącznika X do Aktu Przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorze mięsnym na Węgrzech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3450)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/665/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego załącznik X, rozdział 5, sekcja B, lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik X, rozdział 5, sekcja B, lit. a) do Aktu Przystąpienia z 2003 r. stanowi, że wymagania strukturalne ustanowione w załączniku I do dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [1] nie mają zastosowania do zakładów na Węgrzech wymienionych w dodatku A [2] do załącznika X do Aktu Przystąpienia aż do dnia 31 grudnia 2006 r., z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków.
(2) Dodatek A do załącznika X do Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/462/WE [3] i 2004/472/WE [4].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych władz Węgier niektóre zakłady w sektorze mięsnym zakończyły proces modernizacji i są aktualnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym.
Niektóre zakłady zakończyły swoją działalność.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) Status dwóch zakładów mięsnych i zmiana ich kategorii na zakłady o niskiej wydajności podlegają obecnie rozmowom z właściwymi władzami Węgier.
Należy przewidzieć dodatkowy krótki okres w celu wyjaśnienia sytuacji.
(5) Ponadto określona liczba zakładów dokonała znacznych postępów w osiągnięciu zgodności z wymaganiami strukturalnymi ustanowionymi prawem wspólnotowym.
Jednakże zakłady te nie są w stanie ukończyć procesu modernizacyjnego we wskazanym terminie z powodu wyjątkowych ograniczeń technicznych.
Jest zatem uzasadnione przydzielenie im dodatkowego czasu na zakończenie procesu modernizacji.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek A do załącznika X do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
W celu zapewnienia jasności należy go zastąpić.
(7) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodatek A do załącznika X do Aktu Przystąpienia z 2003 r. zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2005 r.
dotycząca rozpoczęcia działalności przez Regionalny Komitet Doradczy ds. Wód Północno-Zachodnich w ramach wspólnej polityki rybołówstwa
(2005/668/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/585/WE z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiającą Regionalne Komitety Doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
uwzględniając zalecenie złożone dnia 27 czerwca 2005 r. przez Irlandię w imieniu Belgii, Francji, Irlandii, Niderlandów, Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2] i decyzja 2004/585/WE stanowią ramy dla utworzenia i działalności Regionalnych Komitetów Doradczych.
(2) Artykuł 2 decyzji 2004/585/WE ustanawia Regionalny Komitet Doradczy obejmujący Wody Północno-Zachodnie dla obszarów [3] Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) V (z wyłączeniem obszaru Va i jedynie dla wód WE obszaru Vb), VI i VII.
(3) Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2004/585/WE, przedstawiciele sektora rybołówstwa i pozostałych grup interesów przedłożyły Belgii, Francji, Irlandii, Niderlandom, Hiszpanii i Zjednoczonemu Królestwu wniosek dotyczący działalności tego Regionalnego Komitetu Doradczego.
(4) Zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 decyzji 2004/585/WE zainteresowane Państwa Członkowskie ustaliły, że wniosek dotyczący Regionalnego Komitetu Doradczego ds. Wód Północno-Zachodnich jest zgodny z przepisami ustanowionymi w tej decyzji.
Dnia 27 czerwca 2005 r. zainteresowane Państwa Członkowskie przekazały Komisji zalecenie dotyczące tego Regionalnego Komitetu Doradczego.
(5) Komisja oceniła złożony przez zainteresowane strony wniosek oraz zalecenie w świetle decyzji 2004/585/WE oraz celów i zasad wspólnej polityki rybołówstwa i uznaje, że Regionalny Komitet Doradczy ds. Wód Północno-Zachodnich może rozpocząć działalność,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Regionalny Komitet Doradczy ds. Wód Północno-Zachodnich, ustanowiony na mocy art. 2 ust. 1 lit. d) decyzji 2004/585/WE, rozpoczyna działalność począwszy od dnia 26 września 2005 r.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania protokołu ustalającego, na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., dopuszczalne wielkości połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów
(2005/669/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów [1], Wspólnota i Federalna Islamska Republika Komorów przeprowadziły negocjacje w celu ustalenia zmian lub uzupełnień, które należy wprowadzić w umowie na koniec okresu stosowania protokołu załączonego do tej umowy.
(2) W wyniku negocjacji dnia 24 listopada 2004 r. został parafowany nowy protokół.
(3) Protokół ten zapewnia rybakom Wspólnoty wielkości dopuszczalnych połowów na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Federalnej Islamskiej Republiki Komorów w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.
(4) W celu zapewnienia kontynuacji działalności połowowej statkom Wspólnoty niezbędne jest, by nowy protokół wszedł w życie w jak najszybszym terminie; w tym celu obie strony parafowały porozumienie w formie wymiany listów, przewidujące tymczasowe stosowanie parafowanego protokołu, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.
(5) Należy zatwierdzić porozumienie w formie wymiany listów z zastrzeżeniem zawarcia protokołu przez Radę.
(6) Istotne jest określenie klucza, według którego ma nastąpić podział wielkości dopuszczalnych połowów między Państwami Członkowskimi na podstawie tradycyjnego podziału wielkości dopuszczalnych połowów w ramach umowy połowowej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania protokołu ustalającego, na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Teksty porozumienia w formie wymiany listów są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalnych połowów określone w protokole są rozdzielane między Państwa Członkowskie według następującego klucza:
a) sejnery do połowu tuńczyka:
Hiszpania: 21 statków
Francja: 18 statków
Włochy: 1 statek;
b) taklowce powierzchniowe:
Hiszpania: 12 statków
Portugalia: 5 statków.
Jeżeli wnioski o licencję połowową tych Państw Członkowskich nie wyczerpują wielkości dopuszczalnych połowów określonych w protokole, Komisja może rozważyć wnioski o licencję połowową każdego innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów w ramach niniejszego protokołu, zobowiązane są do powiadomienia Komisji o wszystkich ilościach złowionych w strefie połowów Komorów zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 [2].
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest upoważniony do desygnowania osób mających zdolność prawną do podpisania umowy, której skutki będzie ponosić Wspólnota.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 2005 r.
w sprawie postępowania zgodnie z art. 82 Traktatu WE oraz art. 54 Porozumienia EOG
(Sprawa COMP/A.39.116/B2 – Coca-Cola)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1829)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/670/WE)
(1) Niniejsza decyzja, przyjęta zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1], jest skierowana do firmy The Coca-Cola Company ("TCCC") i jej trzech głównych rozlewni Bottling Holdings (Luksembourg) sarl, Coca-Cola Erfrischungsgetränke AG oraz Coca-Cola Hellenic Bottling Company SA (zwanych dalej "Stronami").
Przedmiotem postępowania jest działalność TCCC i jej rozlewni w zakresie dostaw bezalkoholowych napojów gazowanych zarówno w kanale dystrybucji do konsumpcji domowej, jak i kanale do konsumpcji pozadomowej w Państwach Członkowskich, Islandii i Norwegii.
We wstępnej ocenie Komisja wyraziła zastrzeżenia zgodnie z art. 82 Traktatu WE i art. 54 Porozumienia EOG w odniesieniu do praktyk polegających na wymaganiach związanych z wyłącznością, rabatach ilościowych i progowych oraz wykorzystywaniu efektu dźwigni siły rynkowej pomiędzy różnymi kategoriami produktów.
(2) Komisja jest zdania, że zobowiązania przedstawione w związku ze wstępną oceną i uwagami zgłoszonymi przez zainteresowane strony trzecie są wystarczające do podjęcia działań w związku ze stwierdzonymi problemami z dziedziny konkurencji w kanałach, w których Strony osiągają określone progi udziałów w rynku.
Strony powstrzymają się w szczególności od zawierania porozumień dotyczących wyłączności, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, oraz od udzielania rabatów ilościowych i progowych.
We wstępnej ocenie praktyki te zostały uznane za utrudniające stronom trzecim konkurowanie na normalnych warunkach.
Zapewniając, że wymagania dotyczące asortymentu i miejsca na półkach muszą być zdefiniowane oddzielnie dla pewnych kategorii marek, zobowiązania odnoszą się do problemów stwierdzonych we wstępnej ocenie polegających na tym, że za pomocą mocnych marek mogłyby być wywierany nacisk na korzyść słabszych marek.
W odniesieniu do finansowania i wyposażenia technicznego zobowiązania skracają czas trwania umowy, dają klientom możliwość spłaty i rozwiązania umowy bez opłat z tego tytułu oraz udostępnienia pewnej części przestrzeni w chłodziarce, a zatem stanowią odpowiedź na zastrzeżenia dotyczące tego, że istniejące dotychczas porozumienia nadmiernie wiązały klientów i prowadziły do sytuacji wyłączności w punkcie sprzedaży.
(3) Niniejszą decyzją stwierdza się, że w świetle omówionych powyżej zobowiązań podstawy do podjęcia przez Komisję działań przestają istnieć.
Decyzja jest wiążąca do dnia 31 grudnia 2010 r.
(4) Komitet Doradczy ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej wydał przychylną opinię w dniu 20 maja 2005 r.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
--------------------------------------------------
Decyzja Rady 2005/671/WSiSW
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie wymiany informacji i współpracy dotyczącej przestępstw terrorystycznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, art. 30 ust. 1, art. 31 oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na nadzwyczajnym posiedzeniu dnia 21 września 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że terroryzm jest rzeczywistym wyzwaniem dla świata i Europy oraz że walka z terroryzmem będzie priorytetowym celem Unii Europejskiej.
(2) Dnia 19 października 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że jest zdecydowana na walkę z terroryzmem w każdej postaci na całym świecie i że będzie kontynuować swoje wysiłki w celu umacniania koalicji wspólnoty międzynarodowej do walki z terroryzmem w każdej formie i postaci, na przykład poprzez zwiększenie współpracy między służbami operacyjnymi odpowiedzialnymi za walkę z terroryzmem, takimi jak: Europol, Eurojust, służby wywiadowcze, siły policyjne i organy sądowe.
(3) W walce z terroryzmem kluczowe znaczenie ma posiadanie przez odpowiednie służby najszerszych i najbardziej aktualnych informacji w odpowiednich dziedzinach.
Wyspecjalizowane służby krajowe i organy sądownicze Państw Członkowskich oraz odpowiednie organy Unii Europejskiej, takie jak Europol i Eurojust, bezwzględnie potrzebują informacji, aby realizować swoje zadania.
(4) Decyzja Rady 2003/48/WSiSW z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie szczególnych środków w odniesieniu do współpracy policyjnej i sądowej w celu zwalczania terroryzmu zgodnie z art. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB [2] stanowi ważny krok naprzód.
Trwałe zagrożenie terrorystyczne i złożoność tego problemu sprawiły, że istnieje potrzeba większej wymiany informacji.
Zakres wymiany informacji powinien zostać rozszerzony na wszystkie etapy postępowania karnego, z uwzględnieniem skazań, oraz na wszystkie osoby fizyczne, grupy lub podmioty, które są przedmiotem dochodzenia, przeciw którym wniesiono oskarżenie lub które zostały skazane za przestępstwa terrorystyczne.
(5) Jako że cele wnioskowanej decyzji nie mogą zostać osiągnięte w zadawalający sposób przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie i mogą ze względu na potrzebę wzajemności być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, przewidzianą w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności przewidzianą w tym artykule, niniejsza decyzja nie powinna wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(6) Przy wymianie informacji, niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla kluczowych interesów bezpieczeństwa krajowego, i nie powinna stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa osób, dla właściwego przebiegu trwającego dochodzenia oraz dla określonych działań wywiadowczych w dziedzinie bezpieczeństwa państwa.
(7) Niniejsza decyzja szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "przestępstwa terrorystyczne" przestępstwa określone w art. 1, 2, 3 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu [3];
b) "Konwencja o Europolu": Konwencja z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji [4];
c) "decyzja Eurojust": decyzja Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiająca Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością [5];
d) "grupa lub podmiot": "grupy terrorystyczne" w rozumieniu art. 2 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW oraz grupy i podmioty wymienione w Załączniku do Wspólnego Stanowiska Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [6].
Artykuł 2
Dostarczanie informacji dotyczących przestępstw terrorystycznych Eurojustowi, Europolowi oraz Państwom Członkowskim
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza wyspecjalizowaną służbę w ramach swoich służb policyjnych lub innych organów ścigania, która, zgodnie z prawem krajowym, będzie miała dostęp do wszystkich istotnych informacji dotyczących i wynikających z dochodzeń w sprawach karnych, prowadzonych przez organy ścigania tego Państwa, odnoszących się do przestępstw terrorystycznych, i będzie je gromadzić oraz będzie przesyłać je Europolowi zgodnie z ust. 3 i 4.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy jeden lub, jeżeli jego system prawny to przewiduje, więcej niż jeden organ działający jako korespondent krajowy Eurojustu ds. zagadnień związanych z terroryzmem, lub odpowiedni organ sądowy, lub inny właściwy organ, który zgodnie z prawem krajowym ma dostęp do wszystkich istotnych informacji dotyczących ścigania sądowego i skazań za przestępstwa terrorystyczne oraz może je gromadzić i przesyłać Eurojustowi zgodnie z ust. 5.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że przynajmniej informacje dotyczące dochodzenia karnego, o których mowa w ust. 4, i informacje dotyczące ścigania sądowego i skazań za przestępstwa terrorystyczne, o których mowa w ust. 5, które mają lub mogą mieć wpływ na dwa lub więcej Państw Członkowskich, gromadzone przez właściwe władze, są przekazywane do:
a) Europolu, zgodnie z prawem krajowym i postanowieniami Konwencji o Europolu, w celu ich przetwarzania; i
b) Eurojustu, zgodnie z prawem krajowym i tam, gdzie przepisy decyzji Eurojust na to zezwalają, w celu umożliwienia Eurojustowi realizacji swoich zadań.
4.
Informacje, które mają być przekazywane Europolowi zgodnie z ust. 3, obejmują:
a) dane określające tożsamość osoby, grupy lub podmiotu;
b) działania objęte dochodzeniem i ich szczególne okoliczności;
c) rodzaj przestępstwa;
d) powiązania z innymi odpowiednimi sprawami;
e) wykorzystanie technologii komunikacyjnych;
f) zagrożenie związane z posiadaniem broni masowego rażenia.
5.
Informacje, które mają być przekazywane Eurojustowi zgodnie z ust. 3, obejmują:
a) dane określające tożsamość osoby, grupy lub podmiotu, która jest przedmiotem dochodzenia w sprawach karnych lub ścigania sądowego;
b) rodzaj przestępstwa i jego szczególne okoliczności;
c) informacje dotyczące prawomocnych wyroków za przestępstwa terrorystyczne i szczególnych okoliczności towarzyszących tym przestępstwom;
d) powiązania z innymi odpowiednimi sprawami;
e) wnioski o pomoc prawną, z uwzględnieniem oficjalnych wniosków o udzielenie pomocy prawnej skierowanych do innego Państwa Członkowskiego, lub przez inne Państwo Członkowskie, oraz odpowiedzi na nie;
6.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszelkie istotne informacje zawarte w dokumentach, aktach, informacjach, przedmiotach lub innych elementach dowodowych, zajętych lub skonfiskowanych w trakcie dochodzenia karnego lub postępowania karnego w związku z przestępstwami terrorystycznymi, będą mogły być udostępniane możliwie jak najszybciej, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwego zakończenia trwających postępowań, władzom innych zainteresowanych Państw Członkowskich, zgodnie z prawem krajowym i odpowiednimi międzynarodowymi instrumentami prawnymi, w przypadku gdy są prowadzone lub mogą zostać wszczęte dochodzenia, lub ma miejsce ściganie sądowe w związku z przestępstwami terrorystycznymi.
Artykuł 3
Wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze
W odpowiednich przypadkach, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu ustanowienia wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, które będą prowadzić dochodzenia w sprawach karnych dotyczących przestępstw terrorystycznych.
Artykuł 4
Wnioski o pomoc sądową i wykonywanie orzeczeń sądowych
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wnioski ze strony innych Państw Członkowskich w sprawie wzajemnej pomocy prawnej oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w związku z przestępstwami terrorystycznymi były rozstrzygane jako sprawy niecierpiące zwłoki i traktowane w sposób priorytetowy.
Artykuł 5
Uchylenie istniejących przepisów
Decyzja 2003/48/WSiSW zostaje niniejszym uchylona.
Artykuł 6
Wprowadzenie w życie
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu przestrzegania przepisów niniejszej decyzji najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r.
Artykuł 7
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Gibraltaru.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie podpisania Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego Stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w następstwie rozszerzenia Unii Europejskiej
(2005/672/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ ustanawiający Stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisany w Ankarze dnia 12 września 1963 r. (zwany dalej "Układem z Ankary") [1], wszedł w życie dnia 1 grudnia 1964 r. [2].
(2) Artykuł 6 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r. wymaga, aby nowe Państwa Członkowskie przystąpiły do umów zawartych z państwami trzecimi przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę działające łącznie.
(3) Komisja, po uzyskaniu upoważnienia od Rady do podjęcia negocjacji z Turcją w sprawie Protokołu dodatkowego do Układu z Ankary w celu uwzględnienia przystąpienia nowych Państw Członkowskich, pomyślnie zakończyła te negocjacje.
(4) Protokół dodatkowy powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich z zastrzeżeniem jego zawarcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego Stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w następstwie rozszerzenia Unii w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
Tekst Protokołu dodatkowego jest załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/673/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/53/WE nakłada na Komisję obowiązek oceny stosowania ołowiu, rtęci, kadmu lub sześciowartościowego chromu zakazanych na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy.
(2) Po dokonaniu niezbędnej oceny naukowo-technicznej Komisja sformułowała wnioski.
(3) Niektóre zwolnienia z zakazu nie powinny być przedłużane ze względu na możliwość uniknięcia wykorzystania ołowiu, rtęci lub sześciowartościowego chromu w tych zastosowaniach.
(4) Niektóre materiały i części zawierające ołów, rtęć, kadm lub sześciowartościowy chrom powinny być zwolnione z zakazu przewidzianego w art. 4 ust. 4 lit. a) lub ich zwolnienie powinno zostać przedłużone, ponieważ stosowanie wspomnianych substancji niebezpiecznych w tych materiałach i częściach jest nadal nieuniknione.
W niektórych przypadkach należy ponownie rozważyć datę wygaśnięcia zwolnień z zakazu w celu oceny czy stosowanie zakazanych substancji jest nadal nieuniknione w przyszłości.
(5) W przypadku aluminium do obróbki skrawaniem o zawartości w masie do 1,5 % ołowiu, opisanego w pkt 2 a) Załącznika, Komisja oceni do dnia 1 lipca 2007 r., czy data wygaśnięcia tego zwolnienia powinna być poddana przeglądowi w związku z dostępnością substytutów ołowiu.
(6) W przypadku brązu ołowiowego w panewkach i tulejach łożyskowych opisanego w pkt 4 Załącznika, Komisja oceni do dnia 1 lipca 2007 r., czy data wygaśnięcia tego zwolnienia powinna zostać poddana ponownej ocenie w celu zapewnienia możliwości zastosowania technologii bezołowiowej we wszystkich silnikach i przekładniach bez szkody dla ich prawidłowego funkcjonowania.
(7) W przypadku stosowania sześciowartościowego chromu w powłokach antykorozyjnych związanych z zespołami śrub i nakrętek stosowanych w podwoziach, opisanego w pkt 13 lit. b) Załącznika, Komisja oceni do dnia 1 lipca 2007 r., czy należy zmienić datę wygaśnięcia tego zwolnienia, aby uniknąć sytuacji przypadkowego rozłączenia istotnych części mechanicznych w całym okresie eksploatacji pojazdów.
(8) W przypadku stosowania kadmu w akumulatorach samochodów z napędem elektrycznym, opisanego w pkt 17 Załącznika, Komisja oceni do końca 2007 r., czy należy zmienić datę wygaśnięcia tego zwolnienia w celu zapewnienia dostępności alternatywnych technologii budowy akumulatorów baterii i pojazdów z napędem elektrycznym.
(9) Dyrektywa 2000/53/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla decyzji Komisji 2005/438/WE [2], załącznik II dyrektywy 2000/53/WE zostaje zastąpiony tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie mianowania dwóch członków oraz czterech zastępców członków Komitetu Regionów
(2005/674/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Irlandii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Zwolniły się dwa stanowiska członków Komitetu Regionów w związku z rezygnacją pani Annette McNAMARA i pana Roystona BRADY.
Zwolniły się cztery stanowiska zastępców członków w związku z rezygnacją pani Angeli LUPTON, pani Vivian O’CALLAGHAN, pana P.J. COGHILL oraz pani Catherine MURPHY,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Komitetu Regionów na okres pozostały do końca kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r.:
a) na stanowisko członka:
panią Marię CORRIGAN
Member of Dun Laoghaire-Rathdown Council
na miejsce pani Annette McNAMARA
pana Paula O’DONOGHUE
Member of Kerry County Council
na miejsce pana Roystona BRADY;
b) na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów:
panią Mary FREEHILL
Member of Dublin City Council
na miejsce pani Angeli LUPTON
panią Michelle MULHERIN
Member of Mayo County Council
na miejsce pani Catherine MURPHY
pana Terry SHANNON
Member of Cork City Council
na miejsce pana P.J. COGHILL
pana Barney STEELE
Member of Longford County Council
na miejsce pani Vivian O’CALLAGHAN.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie mianowania trzech członków oraz pięciu zastępców członków Komitetu Regionów
(2005/675/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Włoch,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Zwolniły się trzy stanowiska członków Komitetu Regionów w związku z wygaśnięciem mandatów panów Francesca STORACEGO (Francesco STORACE), Vita d’AMBROSIA (Vito d’AMBROSIO) oraz Raffaele FITTA (Raffaele FITTO).
Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją pana Giuseppe CHIARAVALLOTIEGO (Giuseppe CHIARAVALLOTI), a cztery stanowiska zastępców członków zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów panów Giovanniego PACEGO (Giovanni PACE), Filippa BUBBICA (Filippo BUBBICO), Giandomenica BARCIEGO (Giandomenico BARCI) i Enza GHIGA (Enzo GHIGO),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Komitetu Regionów na okres pozostały do końca kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r.:
a) na stanowisko członka:
Pana Piero MARRAZZO
Presidente della Regione Lazio
(Przewodniczący Regionu Lacjum)
na miejsce pana Francesca STORACE
Pana Gian Mario SPACCA
Presidente della Regione Marche
(Przewodniczący Regionu Marche)
na miejsce pana Vita d’AMBROSIO
Pana Nichi VENDOLA
Presidente della Regione Puglia
(Przewodniczący Regionu Apulia)
na miejsce pana Raffaele FITTO;
b) na stanowisko zastępcy członka:
Panią Mercedes BRESSO
Presidente della Regione Piemonte
(Przewodnicząca Regionu Piemont)
na miejsce pana Enza GHIGO
Pana Claudio BURLANDO
Presidente della Regione Liguria
(Przewodniczący Regionu Liguria)
na miejsce pana Giandomenica BARCI
Pana Vito DE FILIPPO
Presidente della Regione Basilicata
(Przewodniczący Regionu Basilicata)
na miejsce pana Filippa BUBBICO
Pana Ottaviano DEL TURCO
Presidente della Regione Abruzzo
(Przewodniczący Regionu Abruzzo)
na miejsce pana Giovanniego PACE
Pana Agazio LOIERO
Presidente della Regione Calabria
(Przewodniczący Regionu Kalabria)
na miejsce pana Giuseppe CHIARAVALLOTI.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów
(2005/676/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Słowenii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku ze złożeniem rezygnacji pana Ivana ŽAGARA, (Ivan ŽAGAR),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zostaje mianowany zastępcą członka na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.:
pani Irena MAJCEN
(Burmistrz Słoweńskiej Bystrzycy).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/677/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję 2002/758/WE, Euratom Rady z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od 21 września 2002 r. do 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Francji,
uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Hervé COUPEAU zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce pana Thierry’ego UHLMANN, na czas pozostający do końca kadencji, to znaczy do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie mianowania dwóch członków oraz jednego zastępcy członka Komitetu Regionów
(2005/678/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Estonii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r. [1]
(2) Zwolniły się dwa stanowiska członków Komitetu Regionów w związku z rezygnacją panów Andrusa ANSIPA (Andrus ANSIP) i Edgara SAVISAARA (Edgar SAVISAAR) oraz jedno stanowisko zastępcy członka w związku z zaproponowaniem panu Väino HALLIKMÄGIEMU (Väino HALLIKMÄGI) stanowiska członka,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Komitetu Regionów na okres pozostały do końca kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r.:
a) na stanowisko członka:
pana Väino HALLIKMÄGI
Członek Rady Parnawy
na miejsce pana Andrusa ANSIPA,
pana Tõnis PALTS
Burmistrz Tallina
na miejsce pana Edgara SAVISAARA;
b) na stanowisko zastępcy członka:
panią Laine JÄNES
Burmistrz Tartu
na miejsce pana Väina HALLIKMÄGIEGO.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie mianowania członka oraz zastępcy członka Komitetu Regionów
(2005/679/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Malty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pani Antonii FARRUGII (Antonia FARRUGIA), zaś jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana Keitha GRECHA (Keith GRECH),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r.:
a) na stanowisko członka:
panią Claudette ABELA BALDACCHINO
Deputy Mayor, Qrendi Local Council
na miejsce pani Antonii FARRUGII;
b) na stanowisko zastępcy członka:
pana Joe CORDINA
Member, Xagħra Local Council
na miejsce pana Keitha GRECHA.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2005/680/WPZiB
z dnia 12 sierpnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Demokratyczną Republiką Konga w sprawie statusu i działalności Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Demokratycznej Republice Konga (DRK), EUPOL Kinszasa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 9 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Demokratycznej Republice Konga, EUPOL Kinszasa [1].
(2) Art. 13 wspólnego działania przewiduje, że status personelu EUPOL Kinszasa w Demokratycznej Republice Konga, włącznie z, w stosownych przypadkach, przywilejami, immunitetami i dalszymi gwarancjami niezbędnymi do wypełnienia i sprawnego funkcjonowania EUPOL Kinszasa zostaje przyjęty zgodnie z procedurą określoną w art. 24 Traktatu.
(3) Po udzieleniu w dniu 24 stycznia 2005 r. Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, wspomagającemu Prezydencję, upoważnienia przez Radę do rozpoczęcia negocjacji w jej imieniu, Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa wynegocjował Umowę z Rządem Demokratycznej Republiki Konga w sprawie statusu i działalności EUPOL Kinszasa.
(4) Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 4 Umowy, procedury nabywania towarów i usług powinny odpowiadać zasadom przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji.
(5) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Demokratyczną Republiką Konga w sprawie statusu i działalności Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL Kinszasa) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2]. Artykuł 4
Decyzja Rady 2005/681/WSiSW
z dnia 20 września 2005 r.
ustanawiająca Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL) i uchylająca decyzję 2000/820/WSiSW
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. c) i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska uzgodniła, że należy powołać Europejskie Kolegium Policyjne, zwane dalej "CEPOL", w celu szkolenia wyższych funkcjonariuszy sił policyjnych.
(2) Europejskie Kolegium Policyjne zostało powołane na mocy decyzji Rady 2000/820/WSiSW [2].
(3) Oczywiste jest, że funkcjonowanie CEPOL mogłoby ulec poprawie, gdyby jego finansowanie pochodziło z budżetu ogólnego Unii Europejskiej i gdyby Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich miały również zastosowanie do dyrektora i personelu Sekretariatu CEPOL.
(4) Z tego względu w konkluzjach Rady z dnia 24 lutego 2005 r. wezwano do wprowadzenia w życie wyżej określonych zmian, co powoduje konieczność uchylenia decyzji 2000/820/WSiSW i zastąpienia jej nową decyzją Rady dotyczącą CEPOL.
(5) CEPOL powinien nadal funkcjonować jako sieć łącząca krajowe instytucje szkoleniowe, do których zadań należy szkolenie wyższych funkcjonariuszy policji Państw Członkowskich, zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi w decyzji 2000/820/WSiSW.
(6) CEPOL powinien wykonywać swoje zadania stopniowo, zgodnie z celami wyznaczonymi w rocznych programach pracy i z należytym uwzględnieniem dostępnych zasobów.
(7) Konieczne jest wprowadzenie szeregu zmian technicznych w celu dopasowania struktury CEPOL do procedur, których należy przestrzegać w ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej i Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.
(8) Pozostałe przepisy są w możliwie największym stopniu oparte na decyzji 2000/820/WSiSW.
(9) Zmiany techniczne obejmują zmiany przepisów dotyczących stosunków z państwami trzecimi, funkcjonowania Zarządu, zadań dyrektora, personelu Sekretariatu CEPOL, wymogów finansowych, dostępu do dokumentów i oceny.
(10) W celu zapewnienia ciągłości pracy konieczne są szczególne przepisy przejściowe,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
USTANOWIENIE, OSOBOWOŚĆ PRAWNA I SIEDZIBA
Artykuł 1
Ustanowienie
1.
Niniejszym powołuje się Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL).
Stanowi ono następcę CEPOL ustanowionego decyzją 2000/820/WSiSW.
2.
Bez uszczerbku dla przyszłego rozwoju, CEPOL funkcjonuje jako sieć łącząca krajowe instytucje szkoleniowe w Państwach Członkowskich, do których zadań należy szkolenie wyższych funkcjonariuszy policji i które ściśle w tym celu współpracują.
3.
Zadaniem CEPOL jest realizacja programów i inicjatyw zatwierdzonych przez Zarząd.
Artykuł 2
Osobowość prawna
1.
CEPOL posiada osobowość prawną.
2.
W każdym Państwie Członkowskim CEPOL posiada pełną zdolność prawną oraz zdolność do zaciągania zobowiązań w najszerszym zakresie przewidzianym dla osób prawnych zgodnie z prawem krajowym.
W szczególności CEPOL może nabywać oraz zbywać mienie ruchome i nieruchomości oraz może pozywać i być pozywane.
3.
Dyrektor reprezentuje CEPOL przy wszystkich czynnościach prawnych i zobowiązaniach.
Artykuł 3
Przywileje i immunitety
Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich ma zastosowanie do dyrektora CEPOL i personelu Sekretariatu, z wyjątkiem personelu oddelegowanego z Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Siedziba
Siedzibą CEPOL jest Bramshill w Zjednoczonym Królestwie.
ROZDZIAŁ II
CEL, CELE DZIAŁANIA I ZADANIA
Artykuł 5
Cel
Celem CEPOL jest udzielanie pomocy w szkoleniu wyższych funkcjonariuszy policji Państw Członkowskich poprzez optymalizację współpracy pomiędzy różnymi częściami składowymi CEPOL.
Wspiera ono i rozwija europejskie podejście do głównych problemów stojących przed Państwami Członkowskimi w walce z przestępczością, w zapobieganiu przestępczości oraz utrzymaniu prawa i porządku oraz bezpieczeństwa publicznego, w szczególności w wymiarze transgranicznym tych problemów.
Artykuł 6
Cele działania
Ustala się następujące cele działania CEPOL:
1) podnoszenie poziomu wiedzy o krajowych systemach i strukturach policyjnych w innych Państwach Członkowskich oraz o transgranicznej współpracy policyjnej w obrębie Unii Europejskiej;
2) podnoszenie poziomu wiedzy o międzynarodowych instrumentach i instrumentach Unii, w szczególności w następujących sektorach:
a) instytucje Unii Europejskiej, ich funkcjonowanie i rola, jak również mechanizmy decyzyjne oraz instrumenty prawne Unii Europejskiej, w szczególności ich wpływ na współpracę w zakresie ścigania;
b) cele, struktura i funkcjonowanie Europolu, możliwości poszerzenia współpracy pomiędzy Europolem a odpowiednimi służbami ścigania w Państwach Członkowskich w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej;
c) cele Eurojust, jego struktura i funkcjonowanie;
3) zapewnienie odpowiedniego szkolenia w odniesieniu do przestrzegania standardów demokratycznych, ze szczególnym uwzględnieniem prawa do obrony.
Artykuł 7
Zadania
Aby osiągnąć powyższe cele, CEPOL może podejmować w szczególności następujące działania:
a) zapewnienie opartych na wspólnych standardach szkoleń dla wyższych funkcjonariuszy policji;
b) udział w przygotowaniu zharmonizowanych programów szkolenia średniego szczebla funkcjonariuszy policji, średniego szczebla operacyjnych funkcjonariuszy policji oraz operacyjnych funkcjonariuszy policji w dziedzinie współpracy transgranicznej między siłami policyjnymi w Europie, a także pomoc w ustalaniu właściwych zaawansowanych programów szkoleniowych, jak również opracowanie i przeprowadzenie szkolenia dla instruktorów;
c) zapewnienie specjalistycznych szkoleń dla funkcjonariuszy policji odgrywających kluczową rolę w zwalczaniu przestępczości transgranicznej, ze szczególnym uwzględnieniem przestępczości zorganizowanej;
d) rozpowszechnianie najlepszej praktyki i wyników badań;
e) opracowanie i zapewnienie szkoleń, których celem jest przygotowanie sił policyjnych Unii Europejskiej do udziału w zarządzaniu kryzysami bez udziału sił wojskowych.
f) opracowanie i zapewnianie szkoleń dla organów policyjnych z krajów kandydujących, włącznie z funkcjonariuszami policji o kluczowym znaczeniu;
g) ułatwianie odpowiedniej wymiany i oddelegowania funkcjonariuszy policji w związku ze szkoleniami;
h) rozwijanie sieci elektronicznej, zapewniającej wsparcie CEPOL w wykonywaniu jego obowiązków, przy zapewnieniu zastosowania koniecznych środków bezpieczeństwa;
i) umożliwienie wyższym funkcjonariuszom policji Państw Członkowskich zdobycia odpowiednich umiejętności językowych.
Artykuł 8
Współpraca z innymi organami
1.
CEPOL może współpracować z odpowiednimi organami Unii Europejskiej w dziedzinie ścigania i w innych dziedzinach pokrewnych oraz z odpowiednimi organami prowadzącymi szkolenia w Europie.
2.
CEPOL może współpracować z krajowymi instytucjami szkoleniowymi państw niebędących członkami Unii Europejskiej, w szczególności z instytucjami z państw kandydujących, jak również z instytucjami z Islandii, Norwegii i Szwajcarii.
3.
Zarząd może upoważnić dyrektora CEPOL do negocjowania umów o współpracy z którymkolwiek z organów, o których mowa w ust. 1 i 2.
Takie umowy o współpracy mogą zostać zawarte jedynie za zgodą Zarządu.
Umowy o współpracy z organami z państw niebędących członkami Unii Europejskiej mogą zostać zawarte jedynie po uzyskaniu zgody Rady.
4.
CEPOL może uwzględnić zalecenia Europolu lub Grupy Zadaniowej Szefów Policji Państw Członkowskich UE, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących przyjmowania programu prac CEPOL.
ROZDZIAŁ III
ORGANY, PERSONEL I PUNKTY KONTAKTOWE
Artykuł 9
Organy
Organami CEPOL są:
1) Zarząd;
2) Dyrektor kierujący Sekretariatem CEPOL.
Artykuł 10
Zarząd
1.
W skład Zarządu wchodzi po jednej delegacji z każdego Państwa Członkowskiego.
Każdej delegacji przysługuje jeden głos.
2.
Wskazane jest, aby członkami Zarządu byli dyrektorzy krajowych instytucji szkoleniowych.
Jeżeli z jednego Państwa Członkowskiego pochodzi kilku dyrektorów, tworzą oni delegację.
Zarządowi przewodniczy przedstawiciel Państwa Członkowskiego sprawującego Prezydencję w Radzie Unii Europejskiej.
3.
Przedstawiciele Komisji i Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej oraz Europolu są zapraszani na posiedzenia jako obserwatorzy bez prawa głosu.
4.
Członkom Zarządu mogą towarzyszyć eksperci.
5.
Dyrektor CEPOL uczestniczy w posiedzeniach Zarządu bez prawa głosu.
6.
Posiedzenia Zarządu odbywają się przynajmniej dwa razy w roku.
7.
O ile przepisy niniejszej decyzji nie zawierają odmiennych postanowień, Zarząd stanowi większością dwóch trzecich głosów swoich członków.
8.
Zarząd przyjmuje swój regulamin.
9.
Zarząd przyjmuje:
a) wspólne programy szkoleń, moduły szkoleniowe, metody nauczania oraz wszelkie inne instrumenty dydaktyczne;
b) decyzję o mianowaniu dyrektora;
c) jednomyślnie projekt budżetu przedkładanego Komisji;
d) program pracy, opracowany po konsultacji z Komisją, który jest przedkładany do zatwierdzenia Radzie;
e) sprawozdanie roczne i sprawozdanie pięcioletnie z działalności CEPOL, które są przedkładane Komisji i Radzie w celu zapoznania się z nimi i ich zatwierdzenia przez Radę;
f) przepisy wykonawcze, mające zastosowanie do personelu CEPOL, na wniosek dyrektora i po uzyskaniu zgody Komisji.
10.
Zarząd może podjąć, w przypadkach szczególnej konieczności, decyzję o utworzeniu grup roboczych w celu wydawania zaleceń, opracowywania i przedkładania propozycji strategii, koncepcji i narzędzi szkoleniowych oraz realizacji wszelkich innych zadań doradczych, jakie Zarząd uzna za konieczne.
Zarząd opracowuje zasady tworzenia i funkcjonowania grup roboczych.
11.
W odniesieniu do dyrektora Zarząd wykonuje uprawnienia określone w art. 13 ust. 3.
12.
Bez uszczerbku dla postanowień ust. 9 lit. d) i e) program pracy, sprawozdanie roczne z działalności CEPOL i sprawozdanie pięcioletnie z działalności CEPOL są przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Komisji w celach informacyjnych i są podawane do publicznej wiadomości.
Artykuł 11
Dyrektor
1.
Dyrektor jest mianowany przez Zarząd z listy przynajmniej trzech kandydatów, zgłoszonej przez komitet selekcyjny, na okres czterech lat z możliwością jego jednorazowego przedłużenia.
Zarząd ustala zasady dotyczące wyboru kandydatów.
Przed ich wejściem w życie zasady te są zatwierdzane przez Radę.
2.
Zarząd może zdecydować o przedłużeniu kadencji dyrektora.
3.
Zarząd może odwołać dyrektora ze stanowiska.
4.
Dyrektor odpowiada za zarządzanie bieżącą działalnością CEPOL.
Wspiera pracę Zarządu.
Ponadto:
a) wykonuje w stosunku do personelu uprawnienia określone w art. 13 ust. 3;
b) podejmuje wszelkie niezbędne działania, w tym wydaje wewnętrzne instrukcje administracyjne oraz publikuje zawiadomienia w celu zapewnienia funkcjonowania CEPOL zgodnie z przepisami niniejszej decyzji;
c) sporządza wstępny projekt budżetu, wstępny projekt sprawozdania rocznego oraz wstępny projekt programu prac, które mają zostać przedłożone Zarządowi;
d) wykonuje budżet;
e) utrzymuje kontakty z odpowiednimi służbami w Państwach Członkowskich;
f) koordynuje realizację programu prac;
g) pełni wszelkie inne funkcje przydzielone mu przez Zarząd.
5.
Dyrektor odpowiada za swoje działania przed Zarządem.
6.
Na żądanie Rady dyrektor składa sprawozdanie z wykonywania swoich obowiązków.
Dyrektor może także złożyć sprawozdanie na żądanie Parlamentu Europejskiego.
7.
Dyrektor negocjuje warunki umowy dotyczącej siedziby z rządem przyjmującego Państwa Członkowskiego i przedkłada ją do zatwierdzenia Zarządowi.
Artykuł 12
Sekretariat CEPOL
Sekretariat CEPOL wspiera CEPOL w zadaniach administracyjnych niezbędnych do jego funkcjonowania i realizacji programu rocznego oraz, w odpowiednich przypadkach, dodatkowych programów i inicjatyw.
Artykuł 13
Personel Sekretariatu CEPOL
1.
W odniesieniu do dyrektora CEPOL oraz personelu Sekretariatu CEPOL, zatrudnionych po wejściu w życie niniejszej decyzji, zastosowanie ma Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich do celów stosowania tego Regulaminu pracowniczego i Warunków zatrudnienia.
2. W celu wykonania rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające Regulamin pracowniczy urzędników i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiające specjalne środki, stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji [3], CEPOL jest agencją w rozumieniu art. 1a ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
3. Uprawnienia organu powołującego, wynikające z Regulaminu pracowniczego, oraz uprawnienia organów uprawnionych do zawierania umów, wynikające z Warunków zatrudnienia innych pracowników, są wykonywane przez CEPOL w odniesieniu do personelu jego Sekretariatu zgodnie z postanowieniami art. 10 ust. 11 i art. 11 ust. 4 lit. a) niniejszej decyzji.
4.
W skład personelu Sekretariatu CEPOL wchodzą urzędnicy oddelegowani przez instytucję w rozumieniu Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, eksperci oddelegowani przez Państwa Członkowskie oraz inni pracownicy zatrudnieni przez CEPOL zgodnie z potrzebami do wykonania jego zadań, wszyscy zatrudnieni w charakterze pracowników tymczasowych.
5.
Oddelegowanie ekspertów krajowych z Państw Członkowskich do Sekretariatu CEPOL następuje zgodnie z decyzją Rady 2003/479/WE z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczącą zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady [4], którą stosuje się analogicznie.
Artykuł 14
Punkty kontaktowe
Krajowy punkt kontaktowy CEPOL może zostać założony w każdym Państwie Członkowskim.
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do zorganizowania punktu kontaktowego, zgodnie z własnym uznaniem, wskazane jest, aby punktem kontaktowym była delegacja Państwa Członkowskiego w Zarządzie.
Krajowy punkt kontaktowy zapewnia skuteczną współpracę między CEPOL a instytucjami szkoleniowymi.
ROZDZIAŁ IV
WYMOGI FINANSOWE
Artykuł 15
Budżet
1.
Przychody CEPOL składają się, bez uszczerbku dla innych rodzajów dochodów, z dotacji Wspólnoty z budżetu ogólnego Unii Europejskiej (sekcja Komisji).
2.
Wydatki CEPOL obejmują wydatki kadrowe, administracyjne, infrastrukturalne oraz operacyjne.
3.
Dyrektor sporządza preliminarz przychodów i rozchodów CEPOL na kolejny rok budżetowy i przedkłada go Zarządowi wraz z tymczasowym wykazem etatów.
4.
Przychody i rozchody równoważą się.
5.
Zarząd przyjmuje projekt preliminarza wraz z tymczasowym wykazem etatów, do którego dołączany jest wstępny program prac, i przedkłada go Komisji do dnia 31 marca każdego roku.
Jeśli Komisja ma zastrzeżenia do projektu preliminarza, podejmuje konsultacje z Zarządem w terminie 30 dni od jego otrzymania.
6.
Preliminarz przesyłany jest przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (dalej zwanych "władzą budżetową") wraz ze wstępnym projektem budżetu Unii Europejskiej.
7.
Na podstawie preliminarza Komisja zawiera we wstępnym projekcie budżetu ogólnego Unii Europejskiej pozycje, które uznaje za konieczne do sfinansowania z budżetu ogólnego zarówno wykazu etatów, jak i kwoty dotacji, a następnie przedkłada go władzy budżetowej zgodnie z art. 272 Traktatu.
8.
Władza budżetowa zatwierdza środki przewidziane na dotacje dla CEPOL.
Władza budżetowa przyjmuje wykaz etatów dla CEPOL.
9.
Zarząd przyjmuje budżet CEPOL i wykaz etatów.
Stają się one ostateczne po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
W odpowiednich przypadkach są one stosownie korygowane.
10.
Wszelkie zmiany w budżecie, w tym także w wykazie etatów, odbywają się zgodnie z procedurą określoną w ust. 5–9.
11.
Zarząd niezwłocznie notyfikuje władzy budżetowej zamiar wdrożenia jakiegokolwiek projektu, z którym mogą wiązać się znaczne konsekwencje finansowe wpływające na finansowanie budżetu, w szczególności projekty związane z nieruchomościami, takie jak najem czy zakup budynków.
Zarząd informuje Komisję o takich przypadkach.
12.
Jeśli jeden z organów władzy budżetowej notyfikował zamiar wydania opinii, opinia jest przekazywana Zarządowi w terminie sześciu tygodni od daty notyfikowania takiego zamiaru.
Artykuł 16
Wykonanie i kontrola budżetu
1.
Budżet CEPOL jest wykonywany przez dyrektora.
2.
Do dnia 1 marca każdego następnego roku budżetowego księgowy CEPOL przekazuje księgowemu Komisji sprawozdanie tymczasowe wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami w ciągu roku budżetowego.
Księgowy Komisji sporządza skonsolidowane sprawozdanie tymczasowe instytucji oraz organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5].
3.
Do dnia 31 marca każdego następnego roku budżetowego księgowy Komisji przekazuje sprawozdanie tymczasowe CEPOL do Trybunału Obrachunkowego, wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy.
Sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy przekazywane jest również Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego, dotyczących tymczasowego sprawozdania CEPOL, zgodnie z art. 129 rozporządzenia finansowego dyrektor sporządza na własną odpowiedzialność końcowe sprawozdanie CEPOL i przekazuje je Zarządowi do zaopiniowania.
5.
Zarząd wydaje opinię na temat końcowego sprawozdania CEPOL.
6.
Do dnia 1 lipca następnego roku dyrektor przesyła końcowe sprawozdanie, wraz z opinią Zarządu, do Komisji, Trybunału Obrachunkowego, Parlamentu Europejskiego oraz do Rady.
7.
Końcowe sprawozdanie jest publikowane.
8.
Dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi do dnia 30 września.
Odpowiedź tę przesyła także do Zarządu.
9.
Parlament Europejski, na podstawie zalecenia Rady, przed dniem 30 kwietnia roku n + 2 udziela dyrektorowi CEPOL absolutorium z wykonania budżetu za rok n.
Artykuł 17
Przepis finansowy
Zarząd, po konsultacji z Komisją, jednomyślnie przyjmuje reguły finansowe mające zastosowanie do CEPOL.
Reguły te nie mogą zawierać odstępstw od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6], chyba że za uprzednią zgodą Komisji i o ile specyfika działania CEPOL szczególnie tego wymaga.
O takich odstępstwach informowana jest władza budżetowa.
Artykuł 18
Zwalczanie nadużyć finansowych
1.
W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych bezprawnych działań stosuje się bez ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [7].
2.
CEPOL przystępuje do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz bezzwłocznie wydaje odpowiednie przepisy mające zastosowanie do dyrektora CEPOL oraz personelu Sekretariatu CEPOL.
3.
Decyzje o finansowaniu oraz umowy wykonawcze i wynikające z nich instrumenty w sposób wyraźny określają, że Trybunał Obrachunkowy oraz OLAF mogą, w razie konieczności, przeprowadzać kontrole na miejscu u odbiorców finansowania z CEPOL oraz w jednostkach odpowiedzialnych za jego alokację.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA RÓŻNE
Artykuł 19
Języki
Przepisy rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [8] mają zastosowanie do CEPOL. Roczne sprawozdanie przekazywane Radzie, o którym mowa w art. 10 ust. 9 lit. e) sporządza się w językach urzędowych instytucji Unii.
Artykuł 20
Dostęp do dokumentów
Na podstawie wniosku dyrektora oraz nie później niż sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji Zarząd przyjmuje reguły dotyczące dostępu do dokumentów CEPOL, uwzględniając zasady i ograniczenia określone w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [9].
Artykuł 21
Ocena
1.
W okresie pięciu lat od wejścia w życie niniejszej decyzji, a następnie co pięć lat, Zarząd zleca przeprowadzenie niezależnej zewnętrznej oceny wykonania niniejszej decyzji oraz działań prowadzonych przez CEPOL.
2.
Każda ocena obejmuje wpływ niniejszej decyzji, użyteczność, znaczenie, efektywność i skuteczność działania CEPOL oraz jego sposobu pracy.
3.
Zarząd otrzymuje ocenę i przedstawia Komisji zalecenia dotyczące struktury CEPOL oraz jego sposobu pracy.
Zarówno ocena ustaleń, jak i zalecenia są częścią sprawozdania pięcioletniego, które ma być opracowane zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 9 lit. e).
Artykuł 22
Decyzje podejmowane przez Radę
Działając na mocy art. 8 ust. 3, art. 10 ust. 9 lit. d) i e), art. 11 ust. 1 i art. 16 ust. 9, Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów swoich członków.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 23
Ogólne następstwo prawne
1.
CEPOL ustanowione niniejszą decyzją jest ogólnym następcą prawnym w odniesieniu do wszystkich umów zawartych przez CEPOL ustanowione decyzją 2000/820/WSiSW, zaciągniętych przez nie zobowiązań i nabytych praw.
2. Bez uszczerbku dla postanowień art. 11 ust. 7, umowa dotycząca siedziby, zawarta na podstawie art. 4 ust. 1 decyzji 2000/820/WSiSW, pozostaje w mocy w odniesieniu do CEPOL ustanowionego niniejszą decyzją aż do jej rozwiązania.
Artykuł 24
Dyrektor i personel
1.
Dyrektor mianowany na mocy art. 4 ust. 2 decyzji 2000/820/WSiSW jest przez pozostały okres swojej kadencji dyrektorem w rozumieniu art. 11 niniejszej decyzji.
2.
W przypadku gdy nie wyraża on chęci lub nie jest w stanie pełnić funkcji zgodnie z ust. 1, Zarząd mianuje dyrektora tymczasowego na okres maksymalnie 18 miesięcy, do czasu przeprowadzenia procedury mianowania przewidzianej w art. 11 ust. 1 niniejszej decyzji.
3.
Umowy o pracę zawarte przed przyjęciem niniejszej decyzji pozostają w mocy.
4.
Eksperci krajowi oddelegowani do CEPOL, ustanowionego na podstawie decyzji 2000/820/WSiSW, mają prawo kontynuować swoje oddelegowanie do CEPOL zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 13 ust. 5 niniejszej decyzji.
Artykuł 25
Budżet
1. Procedura udzielenia absolutorium w odniesieniu do budżetów, ustanowiona na podstawie art. 5 ust. 3 decyzji 2000/820/WSiSW, prowadzona jest zgodnie z rozporządzeniem finansowym przyjętym na podstawie art. 5 ust. 3 decyzji 2000/820/WSiSW.
2.
Wszystkie wydatki wynikające ze zobowiązań zaciągniętych przez CEPOL, zgodnie z rozporządzeniem finansowym przyjętym na podstawie art. 5 ust. 3 decyzji 2000/820/WSiSW przed wejściem w życie niniejszej decyzji, które nie zostały jeszcze zapłacone w tym czasie, są pokrywane z budżetu CEPOL ustanowionego w niniejszej decyzji.
3.
Przed upływem okresu dziewięciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji Zarząd jednomyślnie określa kwotę pokrywającą wydatki, o których mowa w ust. 2.
Odpowiadająca kwota, finansowana ze skumulowanej nadwyżki budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 5 ust. 3 decyzji 2000/820/WSiSW, zostaje przeniesiona do budżetu na rok 2006 ustanowionego na mocy niniejszej decyzji i stanowi dochody przyznane na pokrycie tych wydatków.
Jeżeli nadwyżki na pokrycie wydatków, o których mowa w ust. 2, są niewystarczające, finansowanie niezbędne na podstawie decyzji 2000/820/WSiSW zapewniają Państwa Członkowskie.
4. Pozostała część nadwyżki budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 5 ust. 3 decyzji 2000/820/WSiSW zostaje zwrócona Państwom Członkowskim. Kwota do zwrotu dla każdego Państwa Członkowskiego jest obliczana na podstawie rocznych wkładów Państw Członkowskich do budżetów CEPOL, ustanowionych na podstawie art. 5 ust. 2 decyzji 2000/820/WSiSW.
Wyżej wymieniona pozostała część nadwyżki zostaje zwrócona Państwom Członkowskim w ciągu trzech miesięcy od ustalenia kwoty określonej w ust. 3 i od wypełnienia procedur udzielenia absolutorium dotyczących budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 5 ust. 3 decyzji 2000/820/WSiSW.
5.
CEPOL kontynuuje realizację projektów finansowanych przez Wspólnotę, w których uczestniczy CEPOL utworzony na podstawie decyzji 2000/820/WSiSW, w tym również projektów przyjętych w ramach programów CARDS i MEDA.
Artykuł 26
Program pracy i sprawozdanie roczne
1.
Roczny program stałego kształcenia przyjęty na mocy art. 3 decyzji 2000/820/WSiSW uważany jest za program pracy, o którym mowa w art. 10 ust. 9 lit. d) z zastrzeżeniem wszelkich zmian przyjętych zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.
2.
Sprawozdanie roczne z działalności CEPOL za rok 2005 przygotowywane jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 decyzji 2000/820/WSiSW.
Artykuł 27
Ustalenia instytucjonalne
1.
Do celów wykonania przepisów przejściowych niniejszej decyzji Zarząd powołany na podstawie art. 10 niniejszej decyzji zastąpi Zarząd powołany na podstawie decyzji 2000/820/WSiSW.
2.
Niezależnie od art. 28 niniejszej decyzji, odpowiednie przepisy decyzji 2000/820/WSiSW i wszystkie przepisy i postanowienia przyjęte w celu ich wykonania pozostają w mocy do celów wykonania przepisów przejściowych niniejszej decyzji.
Artykuł 28
Środki, które mają być podjęte przed wejściem w życie
Zarząd powołany na podstawie decyzji 2000/820/WSiSW, jak również dyrektor mianowany na podstawie tej decyzji, przygotowują przyjęcie instrumentów wymienionych poniżej:
a) regulamin Zarządu, o którym mowa w art. 10 ust. 8;
b) przepisy wykonawcze, o których mowa w art. 10 ust. 9 lit. f), mające zastosowanie do personelu CEPOL;
c) zasady, o których mowa w art. 11 ust. 1, dotyczące wyboru kandydatów;
d) środki, o których mowa w art. 11 ust. 4 lit. b);
e) reguły finansowe mające zastosowanie do CEPOL, o których mowa w art. 17;
f) środki wymagane w art. 18 ust. 2; oraz
g) przepisy dotyczące dostępu do dokumentów CEPOL określone w art. 20.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 29
Uchylenie
Bez uszczerbku dla przepisów rozdziału VI niniejszej decyzji, uchyla się decyzję 2000/820/WSiSW.
Artykuł 30
Skuteczność
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 28 stosuje się jednakże od następnego dnia po opublikowaniu niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 31
Publikacja
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
przekazująca zastępcy Sekretarza Generalnego uprawnienia do wydawania urzędnikom Sekretariatu Generalnego Rady laisser-passer
(2005/682/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., w szczególności jego art. 7 ust. 1,
uwzględniając Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników tych Wspólnot, ustalony rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1] i ostatnio zmieniony rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 723/2004 [2], w szczególności art. 23 tego Regulaminu jak również artykuł 11 tych Warunków,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 7 ust. 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich to Przewodniczący Rady wydaje laisser-passer urzędnikom i innym pracownikom Sekretariatu Generalnego Rady, na warunkach przewidzianych w art. 23 Regulaminu.
(2) Przewodniczący Rady powinien przekazać to uprawnienie zastępcy Sekretarza Generalnego Rady,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Uprawnienia nadane Przewodniczącemu Rady na mocy art. 7 ust. 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich i dotyczące wydawania urzędnikom i innym pracownikom Sekretariatu Generalnego Rady laisser-passer, są wykonywane przez zastępcę Sekretarza Generalnego Rady.
Zastępca Sekretarza Generalnego Rady jest upoważniony do przekazania tych uprawnień Dyrektorowi Generalnemu ds. Administracyjnych.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/240/WE zatwierdzającą metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3646)
(Jedynie tekst w języku polskim jest autentyczny)
(2005/683/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2005/240/WE [2] zatwierdzono trzy metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Polsce.
(2) Rząd Polski skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie nowego przyrządu do klasyfikacji tusz wieprzowych oraz przedstawił szczegółowe informacje wymagane na mocy art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [3].
(3) Analiza tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki zatwierdzenia nowego przyrządu.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/240/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/240/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w pierwszym akapicie art. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) przyrząd określany jako "IM-03" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 4 Załącznika;";
2) w Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 2005 r.
przyznająca odstępstwa niektórym Państwom Członkowskim odnośnie do sporządzenia statystyk na lata referencyjne 2004 i 2006 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1450/2004
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2772)
(Jedynie teksty w językach francuskim, greckim, maltańskim, niemieckim i włoskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/685/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1450/2004 z dnia 13 sierpnia 2004 r. wykonujące decyzję nr 1608/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sporządzania i rozwoju statystyk Wspólnoty z zakresu innowacji [1], w szczególności sekcję 8 jego Załącznika,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1450/2004 zawiera ramy referencyjne dla wspólnych standardów, definicji i klasyfikacji służących do sporządzania statystyk Wspólnoty z zakresu innowacji w celu uzyskania wysokiej jakości informacji statystycznych z Państw Członkowskich zgodnie ze wspomnianymi standardami, definicjami oraz klasyfikacjami.
(2) Sekcja 8 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1450/2004 stanowi, że w zakresie, w jakim system statystyki krajowej wymaga większych dostosowań, Komisja może udzielić zezwoleń na odstępstwa Państwom Członkowskim w odniesieniu do danych statystycznych, które mają być zestawiane za pierwszy rok referencyjny 2004.
Dodatkowe zezwolenia na odstępstwa mogą zostać udzielone w odniesieniu do zakresu działalności gospodarczych zgodnie z NACE Rev. 1.1 lub podziału według klas wielkości statystyk, które mają być zestawione za rok referencyjny 2006.
(3) O wspomniane odstępstwa wystąpiły władze Grecji, Francji, Malty, Włoch i Austrii.
(4) Zgodnie z informacjami otrzymanymi przez Komisję (Eurostat) wnioski, z którymi wystąpiły zainteresowane Państwa Członkowskie, związane są z potrzebą wprowadzenia istotnych zmian w ich systemach statystycznych.
(5) Z tego powodu należy przyznać przedmiotowe derogacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odstępstwa zostają przyznane Grecji, Francji, Włochom, Malcie i Austrii, jak jest to określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Malty oraz Republiki Austrii.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 2005 r.
przyznająca odstępstwa niektórym Państwom Członkowskim odnośnie do sporządzenia statystyk na lata referencyjne 2003, 2004 i 2005 zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 753/2004
(notyfikowana jako dokument C(2005) 2773)
(Jedynie teksty w językach angielskim, estońskim, francuskim, greckim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, szwedzkim, węgierskim i włoskim i są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/686/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2004 z dnia 22 kwietnia 2004 r. wdrażające decyzję nr 1608/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do statystyk z zakresu nauki i techniki [1], w szczególności sekcje 1 i 2 jego załącznika,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2004 zawiera ramy referencyjne dla wspólnych standardów, definicji i klasyfikacji służące do sporządzania statystyk Wspólnoty z zakresu nauki i techniki w celu uzyskania wysokiej jakości informacji statystycznych z Państw Członkowskich zgodnie ze wspomnianymi standardami, definicjami oraz klasyfikacjami.
(2) Sekcja 1 pkt 3 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 753/2004 przewiduje, że w zakresie, w jakim krajowe systemy statystyczne wymagają znaczących dostosowań, Komisja może przyznać Państwom Członkowskim odstępstwa odnoszące się do statystyk z zakresu badań i rozwoju sporządzanych dla pierwszego roku referencyjnego 2003.
W bardzo wyjątkowych przypadkach ten okres odstępstw może być przedłużony dla regionalnych podziałów niektórych zmiennych.
(3) Sekcja 2 pkt 3 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 753/2004 przewiduje, że w zakresie, w jakim krajowe systemy statystyczne wymagają znaczących dostosowań, Komisja może przyznać Państwom Członkowskim odstępstwa odnoszące się do statystyk z zakresu środków budżetowych lub nakładów asygnowanych przez rząd na działalność badawczo-rozwojową (GBAORD) sporządzanych dla pierwszego roku referencyjnego 2004.
(4) O wspomniane odstępstwa wystąpiły władze Belgii, Estonii, Grecji, Francji, Irlandii, Włoch, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Węgier, Malty, Niderlandów, Austrii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa.
(5) Zgodnie z informacjami otrzymanymi przez Komisję (Eurostat) wnioski, z którymi wystąpiły zainteresowane Państwa Członkowskie, związane są z potrzebą wprowadzenia istotnych zmian w ich systemach statystycznych.
(6) Z tego powodu należy przyznać przedmiotowe derogacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odstępstwa zostają przyznane Belgii, Estonii, Grecji, Francji, Irlandii, Włochom, Łotwie, Litwie, Luksemburgowi, Węgrom, Malcie, Niderlandom, Austrii, Szwecji i Zjednoczonemu Królestwu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2005 r.
w sprawie formatu sprawozdania z działalności sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji oraz na temat sytuacji w państwie przyjmującym w kwestiach dotyczących nielegalnej imigracji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1508)
(Jedynie teksty w języku angielskim, czeskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim są autentyczne)
(2005/687/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 377/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sprawozdania wymagane zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 377/2004 powinny umożliwić Komisji sporządzenie sprawozdania z oceny sytuacji w krajach trzecich, do których oddelegowani zostali oficerowie łącznikowi ds. imigracji, a także rocznego sprawozdania w sprawie rozwoju wspólnej polityki w zakresie nielegalnej imigracji, przemytu ludzi, handlu ludźmi, granic zewnętrznych oraz powrotu nielegalnych rezydentów.
(2) Format sprawozdania powinien zatem odzwierciedlać powyższe cele w zakresie charakteru zawieranych w nim informacji.
(3) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii, dotyczącego włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2], wchodzących w obszar, o którym mowa w artykule 1 pkt A i E decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3].
(4) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską, dotyczącej włączenia Szwajcarii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w obszar, o którym mowa w art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE z dnia 25 października 2004 r. w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku [4].
(5) Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania postanowiła wdrożyć rozporządzenie (WE) nr 377/2004 do prawa duńskiego.
Rozporządzenie (WE) nr 377/2004 jest zatem dla Danii wiążące w kontekście prawa międzynarodowego.
(6) Zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a także zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [5], Zjednoczone Królestwo uczestniczy w rozporządzeniu (WE) nr 377/2004, a tym samym w niniejszej decyzji.
(7) Zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a także zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r.
[6] dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen, Irlandia uczestniczy w rozporządzeniu (WE) nr 377/2004, a tym samym w niniejszej decyzji.
(8) Zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji 2000/365/WE i zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji 2002/192/WE udział Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii w niniejszej decyzji odnosi się do odpowiedzialności Wspólnoty za podjęcie działań, w których uczestniczą Zjednoczone Królestwo i Irlandia, w celu rozwinięcia przepisów dorobku Schengen przeciwdziałających organizacji nielegalnej imigracji.
(9) Niniejsza decyzja stanowi akt bazujący na dorobku Schengen lub jest z nim w inny sposób powiązana w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Format sprawozdania wymaganego w rozporządzeniu (WE) nr 377/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. jest określony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 3 października 2005 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów
(2005/688/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Niderlandów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r. [1].
(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Pana G.B.M. LEERSA,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zostaje mianowany na okres pozostający do końca kadencji, czyli do 25 stycznia 2006 r.:
Pan C.H.J. LAMERS
Burgemeester van Houten
na miejsce Pana G.B.M. LEERSA.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 2005 r.
w sprawie zawarcia Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony
(2005/690/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej w Walencji w dniu 22 kwietnia 2002 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.
(2) Układ ten należy zatwierdzić,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, załączniki i protokoły do Układu, jak i wspólne deklaracje i deklaracje Wspólnoty Europejskiej dołączone do aktu końcowego.
2.
Teksty, o których mowa w ust. 1, załączono do niniejszej decyzji [2].
Artykuł 2
1.
Stanowisko, jakie ma zająć Wspólnota w ramach Rady Stowarzyszenia i Komitetu Stowarzyszenia określa Rada na wniosek Komisji lub, w odpowiednich przypadkach, Komisja, zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatów.
Decyzja Komisji
z dnia 7 maja 2004 r.
w sprawie pomocy państwa nr C 44/03 (ex NN 158/01), którą Austria planuje przyznać na rzecz Banku Burgenland AG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1625)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/691/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2 akapit 1,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [1], w szczególności art. 7 ust. 3,
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z ww. artykułami [2] oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 18 czerwca 2002 r. oraz notami uzupełniającymi z dnia 3 lipca oraz z dnia 9 września 2002 r. Austria zgłosiła Komisji porozumienia gwarancyjne zawarte przez kraj związkowy Burgenland oraz przedłożyła jej plan restrukturyzacji Banku Burgenland AG.
(2) Komisja poinformowała Austrię pismem z dnia 26 czerwca 2003 r. o decyzji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE w sprawie opisanej pomocy państwa.
(3) Austria dostarczyła w dniu 17 września 2003 r., po złożeniu wniosku o odroczenie terminu oraz po pozytywnym jego rozpatrzeniu, opinię na temat wszczęcia postępowania wraz z dodatkowymi dokumentami i informacjami.
(4) W publikacji decyzji o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] Komisja wezwała także pozostałe zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
Nie przekazano żadnych uwag.
(5) Władze austriackie powiadomiły Komisję pismem z dnia 19 grudnia 2003 r. o zamiarze modyfikacji notyfikowanych środków pomocy w ramach procesu prywatyzacyjnego Banku Burgenland (BB).
(6) Pismem z dnia 21 stycznia 2004 r.
Komisja poinformowała Austrię o powziętej decyzji o rozszerzeniu formalnej procedury na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE o planowane zmiany środków pomocowych przeznaczonych na restrukturyzację Banku Burgenland AG.
(7) Austria przekazała swoje stanowisko w powyższej sprawie w dniu 27 lutego 2004 r.
(8) Komisja wezwała także pozostałe zainteresowane strony do przedstawienia uwag w opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4] decyzji o rozszerzeniu procedury.
Nie przekazano żadnych uwag.
II.
OKOLICZNOŚCI
Bank Burgenland AG (BB)
(9) Bank Burgenland jest krajowym bankiem hipotecznym (bankiem regionalnym) z siedzibą w Eisenstadt. Działalność wymienionego banku ograniczona jest w głównej mierze do kraju związkowego Burgenland.
Głównym udziałowcem BB jest kraj związkowy Burgenland; posiada on 97,897 % udziałów w podstawowym kapitale akcyjnym.
Pozostałe 2,103 % znajduje się w posiadaniu rozproszonym.
W roku 2000 [5] BB wykazał sumę bilansową w wysokości około 2,7 miliardów EUR, dzięki czemu znalazł się on na 33 miejscu wśród banków austriackich.
(10) W okresie przed dwoma porozumieniami gwarancyjnymi w czerwcu 2000 r. oraz w grudniu 2000 r. kraj związkowy Burgenland posiadał 50,63 % udziałów w podstawowym kapitale akcyjnym BB.
Pozostałymi ważnymi udziałowcami byli: Bank Austria z udziałem 40,34 % oraz Bausparkasse Wüstenrot posiadająca 7 % udziałów.
Pozostałe 2,03 % udziałów znajdowało się w posiadaniu rozproszonym.
Po nabyciu akcji od Banku Austria (porozumienie gwarancyjne z dnia 23 października 2000 r.) kraj związkowy Burgenland zawarł z Bausparkasse Wüstenrot AG umowę opcji kupna wszystkich akcji Bausparkasse Wüstenrot AG.
Powyższe miało stanowić pierwszy krok w drodze do prywatyzacji BB.
(11) Jako krajowy bank hipoteczny BB ma za zadanie wspierać obrót pieniężny i kredytowy w danym kraju związkowym.
Do głównych zadań banku BB należy udzielanie pożyczek hipotecznych oraz wydawanie hipotecznych listów zastawnych i obligacji komunalnych.
Ponadto w ofercie banku znajdują się prawie wszystkie pozostałe usługi bankowe.
Udział BB w łącznych depozytach bankowych w Burgenland wynosił w 2000 r. 30 %, a udział w rynku kredytów 39 %.
(12) Zgodnie z § 4 ustawy o krajowym banku hipotecznym Burgenland (Landes-Hypothekenbank Burgenland-Gesetz) Dz.U. kraju związkowego (LGBl.) nr 58/1991, dalej ustawy Dz.U. kraju związkowego (LGBl.) nr 63/1998, kraj związkowy odpowiada jako poręczyciel odpowiadający dopiero po postępowaniu egzekucyjnym u dłużnika (Ausfallsbürge) zgodnie z par. 1356 ABGB (Austriacki kodeks cywilny) w przypadku niewypłacalności banku BB za wszystkie zobowiązania przedsiębiorstwa.
Taka odpowiedzialność poręczyciela po postępowaniu egzekucyjnym kraju związkowego Burgenland (Ausfallsbürgschaft) w stosunku do banku BB i do jego poprzedników prawnych istnieje praktycznie w niezmienionej formie już od 1928 r.
Regulacja ustawowa dotycząca obecnie obowiązującej odpowiedzialności publicznej (Gewährträgerhaftung) weszła w życie w dniu 29 czerwca 1991 r.
Od momentu wejścia w życie powyższej nowelizacji ustawy kraj związkowy Burgenland otrzymuje prowizję od odpowiedzialności za gotowość ponoszenia ustawowej odpowiedzialności poręczyciela po postępowaniu egzekucyjnym u dłużnika.
Problemy finansowe BB
(13) W trakcie badania sprawozdania finansowego BB za rok 1999 odkryto oszustwo na szkodę w wysokości około 189 milionów EUR związane z zarządzaniem kredytowym spółki akcyjnej HOWE Bau AG znajdującej się w upadłości. Oszustwo polegało na sfałszowaniu opinii rewidenta dotyczących przedłożonych przez HOWE Bau AG sprawozdań finansowych.
Okazało się, iż wartość rzeczywista listów długu gruntowego, wystawionych w celu zabezpieczenia kredytów, dalece nie wystarcza na pokrycie zobowiązań kredytowych.
Z tego powodu powstała konieczność korekty wartości w wysokości 171 mln EUR, która to suma przekraczała fundusze własne podstawowe banku, wynoszące 80 mln EUR. Spowodowałoby to bezpośrednio niewypłacalność BB.
Ponadto BB musiałby zgodnie z par. 83 austriackiego prawa bankowego (BWG – Bankwesengesetz) złożyć wniosek o ustanowienie zarządu komisarycznego, który jest szczególną regulacją prawa upadłościowego przewidzianą dla instytucji kredytowych, co równałoby się, zdaniem Austrii, z ogłoszeniem upadłości BB.
Oznaczałoby to także konieczność skorzystania z odpowiedzialności kraju związkowego Burgenland, mianowicie z odpowiedzialności poręczyciela po postępowaniu egzekucyjnym dłużnika. Zgodnie z opinią KPMG Austria Wirtschaftsprüfungsgesellschaft m.b.H. z dnia 17 czerwca 2000 r. kwota, którą kraj związkowy Burgenland musiałby pokryć w przypadku niewypłacalności BB, wynosiłaby około 247 mln EUR.
(14) Aby zapobiec powyższemu kraj związkowy Burgenland zawarł w dniu 20 czerwca 2000 r. porozumienie gwarancyjne na kwotę 171 mln EUR i w ten sposób pokrył nieściągalne należności BB, które oznaczałyby nadmierne zadłużenie, mające wpływ na bilans.
(15) Przypadek oszustwa związany z kredytami HOWE przyczynił się do zlecenia dokładniejszego badania dłużników, które miało wykazać, czy błędy systemowe wykryte w przypadku oszustwa HOWE również mogły mieć wpływ na pozostałe zaangażowanie kredytowe.
Jesienią 2000 r. stwierdzona po zbadaniu dłużników dodatkowa konieczność korekty wartości na kwotę 189 mln EUR spowodowała sytuację, w której konieczne korekty wartości przewyższałyby wartość funduszy własnych podstawowych banku. Wyłącznie działanie ze strony kraju związkowego zapobiegło ustanowieniu zarządu komisarycznego.
Aby zapobiec kolejnej szkodzie bezpośrednio grożącej krajowi związkowemu Burgenland jako akcjonariuszowi i poręczycielowi odpowiadającemu dopiero po postępowaniu egzekucyjnym u dłużnika, kraj związkowy Burgenland zawarł z Bankiem Austria AG oraz BB porozumienie ramowe, zgodnie z którym Bank Austria AG zrzekł się wierzytelności w stosunku do BB.
III.
OPIS POMOCY
(16) Na przejętą w roku 2000 przez kraj związkowy Burgenland w stosunku do BB odpowiedzialność składają się poniżej wymienione:
Porozumienie gwarancyjne z dnia 20 czerwca 2000 r.
(17) Kraj związkowy Burgenland przejął odpowiedzialność w stosunku do Banku Burgenland na kwotę w wysokości 171 mln EUR plus odsetki w wysokości 5 % rocznie zgodnie z oprocentowaniem rachunków bieżących od danej sumy gwarancji z tytułu dokładniej ustalonego obliga kredytowego w związku z przypadkiem HOWE.
Porozumienie gwarancyjne przewiduje przeznaczenie dodatnich wyników BB na pokrycie kwoty gwarancyjnej.
Stąd redukcja kwoty gwarancyjnej o zysk roczny BB, jeśli nie zostanie on przeznaczony na wypłatę dywidend uprzywilejowanych, włączając możliwe płatności za lata poprzednie.
Bank BB może skorzystać z gwarancji najwcześniej po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010.
Porozumienie ramowe z dnia 23 października 2000 r.
(18) W celu pokrycia kwoty koniecznej na korektę wartości, ustalonej w ramach zakrojonego na szeroką skalę badania dłużników, w wysokości 189 mln EUR, w dniu 23 października 2000 r. zawarto porozumienie ramowe z głównym wierzycielem BB, Bankiem Austria Creditanstalt AG.
Zrzeczenie się wierzytelności między Bankiem Austria AG a BB
(19) Zgodnie z tym Bank Austria Creditanstalt AG zrzekł się wierzytelności w stosunku do BB w wysokości 189 mln EUR.
Porozumienie o płatności w przypadku polepszenia się sytuacji dłużnika zawarte między Bankiem Austria AG a BB
(20) Rezygnacja z wierzytelności odbyła się w zamian za zobowiązanie się banku BB do płatności wraz z odsetkami w przypadku polepszenia się jego sytuacji. Powyższe zobowiązanie przewiduje zwrot pełnej kwoty wierzytelności, której zrzekł się Bank Austria, wraz z odsetkami w siedmiu ratach, z których pierwsza jest płatna w dniu 30 czerwca 2004 r.
Od tego momentu BB jest zobowiązany do zwrotu kwoty wierzytelności, której zrzekł się Bank Austria, wraz z kapitalizowanymi odsetkami w siedmiu równych ratach rocznych wraz z rocznie przypadającymi odsetkami (Euribor plus 5 punktów bazowych) zawsze dnia 30 czerwca danego roku, do dnia 30 czerwca 2010 r.
Przyszła spłata zgodnie z zobowiązaniem do płatności w przypadku polepszenia się sytuacji nastąpi z zysku netto BB po uwzględnieniu zmian rezerw oraz odpowiednim zaspokojeniu akcjonariuszy uprzywilejowanych z poprzedniego roku obrotowego.
Porozumienie gwarancyjne
(21) Kraj związkowy Burgenland przejął nieodwołalną gwarancję poręczyciela odpowiadającego dopiero po postępowaniu egzekucyjnym u dłużnika (Ausfallgarantie) na rzecz Banku Austria AG w ramach porozumienia dodatkowego z dnia 1 grudnia 2000 r., w przypadku gdyby bank BB nie mógł wypełnić zobowiązania do płatności. Powyższe porozumienie jest ważne na każdy rok w okresie od roku 2004 do roku 2010, zgodnie z nim kraj związkowy Burgenland musi pokryć Bankowi Austria AG każdorazowo brakującą kwotę (rata roczna minus kwota zapłacona przez BB Bankowi Austria AG).
Zgodnie z powyższym porozumieniem zarówno BB, jak i kraj związkowy Burgenland może wypełnić zobowiązanie do płatności w stosunku do Banku Austria AG przed ustalonymi terminami.
Sprzedaż akcji między Bankiem Austria AG oraz krajem związkowym Burgenland
(22) Bank Austria AG sprzedaje posiadane akcje w BB w wysokości 34,13 % za cenę 0,07 EUR krajowi związkowemu Burgenland.
Powody wszczęcia procedury
(23) W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE Komisja tymczasowo zakwalifikowała środki podlegające badaniu jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE oraz art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, ponieważ pochodziły one z zasobów państwowych oraz mogą wpłynąć poprzez poprawę sytuacji finansowej przedsiębiorstwa na sytuację gospodarczą konkurentów z innych Państw Członkowskich [6], i w ten sposób mogą zakłócić konkurencję lub grozić jej zakłóceniem lub mieć negatywny wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(24) Na podstawie wstępnej oceny Komisja doszła do wniosku, że pomoc należy ocenić na podstawie Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności [7] (dalej zwanych "wytycznymi"), i że zastosowania nie mają ani inne przepisy dotyczące zgodności przewidziane w Traktacie WE, ani inne wspólnotowe wytyczne.
Komisja zgodziła się z opinią Austrii, że w przypadku BB chodziło o przedsiębiorstwo przeżywające trudności w rozumieniu pkt 2.1 wytycznych.
Jednakże z racji braku informacji oraz istnienia otwartych kwestii istniały wątpliwości co do zgodności środków pomocowych ze wspólnym rynkiem.
Przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa
(25) Zgodnie z ust. 31–34 wytycznych Komisja bada dokładnie plan restrukturyzacji w przypadku każdej pomocy indywidualnej w kontekście, czy jest on w stanie przywrócić długoterminową rentowność przedsiębiorstwa w odpowiednim czasie, i czy opiera się on na realistycznych założeniach.
(26) Komisja wyraziła wątpliwości w przypadku pierwotnie przekazanego planu restrukturyzacyjnego. Jej zdaniem założenia dotyczące rynku oraz prognozy dotyczące oczekiwanej rentowności nie były wystarczająco precyzyjne, aby można było wyciągnąć z nich wnioski co do sukcesu zaproponowanych środków restrukturyzacyjnych.
Ustalenie założeń rynkowych, na których opierają się środki restrukturyzacyjne, było trudne.
(27) W stosunku do wymienionej w zgłoszeniu prognozy długoterminowej rentowności w wysokości 15 % do roku 2010 Komisja skrytykowała przede wszystkim to, że nie przedstawiono podstaw dla prognozy długoterminowej rentowności, ponadto wyraziła wątpliwość, czy w związku z tym oczekiwany zysk z kapitału w wysokości 15 % jest realistyczny, i czy może być zrealizowany do roku 2010.
Komisja poprosiła Austrię o przekazanie szczegółowych danych prognozy oraz założeń, na podstawie których dane te zostały opracowane.
(28) Odpowiadając na wypowiedź Austrii, iż BB nie posiadał przed wystąpieniem trudności zawyżonej ilości personelu lub nadmiernych wydatków rzeczowych, a z tego powodu możliwości i konieczność zmniejszenia liczby osób zatrudnionych przez bank jest ograniczona, Komisja poprosiła Austrię o przedłożenie dokładniejszych informacji (np. wartości porównywalnych w sektorze bankowym).
(29) Komisja stwierdziła ponadto, iż informacje przedstawione przez Austrię, odnoszące się do powodów trudności przedsiębiorstwa, stanowiły przede wszystkim podsumowanie problemów finansowych.
Podano tak naprawdę tylko jeden rzeczywisty powód ich wystąpienia, mianowicie źle funkcjonujące zarządzanie ryzykiem kredytowym.
Nie przedłożono dokładnej analizy struktur zarządczych, struktur przedsiębiorstwa oraz konkretnych zaniedbań zarządu.
Komisja uważała przedstawienie takiej analizy za niezbędny warunek dokonania oceny perspektyw restrukturyzacji BB.
Komisja wątpiła, czy plan restrukturyzacyjny w wystarczający sposób zidentyfikował powody problemów BB oraz im zaradził.
Dlatego Austria została poproszona o przedstawienie szczegółowej analizy błędów popełnionych w przeszłości oraz przyszłych perspektyw i problemów w kontekście struktury przedsiębiorstwa, metod zarządzania i kontroli, koncepcji kontroli i raportowania, a także technik wprowadzenia procesów decyzyjnych opierających się na podejściu handlowym.
(30) Biorąc pod uwagę możliwą prywatyzację BB, Austria wymieniła zamiar i podjęte już pierwsze kroki, a także planowane zakończenie procesu prywatyzacyjnego.
Nie przedstawiono jednakże szczegółów co do planowanej procedury, warunków oraz innych istotnych czynników.
Komisja zwróciła się zatem do Austrii z prośbą o dalsze informacje, szczególnie co do stadium, w jakim znajduje się obecnie potencjalny proces prywatyzacyjny, czy możliwa prywatyzacja zostanie przeprowadzona w ramach przejrzystej i niedyskryminującej procedury, oraz o przedstawienie dalszego harmonogramu prywatyzacji.
Zapobieganie niedopuszczalnemu zakłóceniu konkurencji
(31) Postanowienie wyłączające w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE uwarunkowane jest koniecznością, aby pomoc państwa nie zmieniała warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Ustępy 35–39 wytycznych określają konieczność podjęcia odpowiednich środków w celu złagodzenia, na tyle na ile jest to możliwe, niekorzystnych dla konkurentów skutków pomocy.
Warunek powyższy spełniany jest zwykle poprzez ograniczenie lub zredukowanie obecności przedsiębiorstwa na rynkach istotnych produktów w wyniku zbycia urządzeń produkcyjnych lub spółek zależnych, czy też na skutek ograniczenia obszarów działalności.
Ograniczenie lub redukcja musi być współmierna do zakłócenia konkurencji spowodowanej przyznaniem pomocy, szczególnie musi być ona współmierna do relatywnego znaczenia przedsiębiorstwa, jakie ma ono na swoim rynku/swoich rynkach.
(32) Zaproponowane przez Austrię środki kompensacyjne obejmowały zbycie udziałów, zamknięcie jednego z oddziałów banku oraz zakończenie udzielania pożyczek federalnych.
Komisja nie była w stanie dokonać oceny całościowego skutku zaproponowanych środków kompensacyjnych, z powodu częściowo pobieżnego opisu samych środków kompensacyjnych oraz ich wpływu na majątek i sytuację zatrudnienia w BB.
Komisja potrzebowała zatem szczegółowych danych odnośnie do skutku każdego z podejmowanych środków na sytuację majątkową, zatrudnienie oraz przyszłą pozycję BB na rynku/w danym segmencie, ponadto konieczne było wyraźne określenie wartości każdego z podjętych środków względnie ich skutku redukcyjnego (np. w stosunku do sumy bilansowej).
(33) Austria powołała się na ust. 53 i 54 wytycznych oraz ich uwzględnienie przy ocenie działań podejmowanych przez Austrię, biorąc pod uwagę fakt, iż Burgenland jest regionem, który od 1995 r. kwalifikowany jest jako region wspomagany Celem 1, i z tego względu dotyczy go pomoc regionalna w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a).
Powyższe nie zostało jednakże właściwie przedstawione, względnie nie przytoczono konkretnych aspektów problemu. Ustępy 53 i 54 określają, iż kryteria oceny wytycznych odnoszą się także do regionów wspomaganych, jednakże kryteria wymaganej redukcji zdolności produkcyjnej na rynkach charakteryzujących się nadmiernymi zdolnościami produkcyjnymi nie muszą być aż tak ostre.
Komisja nie była jednak w stanie określić przydatności powyższego kryterium, ponieważ Austria nie skonkretyzowała tego punktu.
(34) Podsumowując, Komisja nie posiadała informacji pozwalających na odpowiednią i wystarczającą ocenę zaproponowanych środków kompensacyjnych.
Na podstawie posiadanych danych Komisja wątpiła, czy zaplanowane działania redukcyjne wystarczą, aby złagodzić wpływ pomocy na zakłócenie konkurencji.
Pomoc ograniczona do minimum
(35) Zgodnie z ust. 40 i 41 wytycznych pomoc musi ograniczyć się do ścisłego minimum niezbędnego do umożliwienia restrukturyzacji, tak aby nie wyposażać przedsiębiorstwa w nadwyżkowe środki płynne, które może ono przeznaczyć na finansowanie agresywnych działań powodujących zakłócenia na rynku, czy też nawet na ekspansję.
Wytyczne określają ponadto, iż beneficjent pomocy winien z własnych środków przyczynić się znacząco do realizacji planu restrukturyzacyjnego, również poprzez sprzedaż aktywów, jeśli nie są one niezbędne dla dalszego funkcjonowania przedsiębiorstwa.
(36) Austria podkreśliła, iż w przypadku środków państwowych wspierających restrukturyzację BB nie chodzi o przysporzenie środków płynnych, lecz wyłącznie o udzielenie gwarancji przez kraj związkowy Burgenland.
Przy czym w porozumieniach gwarancyjnych oraz dotyczących zobowiązania dłużnika do dokonania płatności po polepszeniu się jego sytuacji finansowej zapisano, iż bank przeznaczy wszystkie zyski na zmniejszenie kwot objętych gwarancją.
Na podstawie posiadanych informacji Komisja nie była w stanie dokładnie ocenić, czy pomoc ograniczona jest do koniecznego minimum, ponieważ w praktyce gwarancje mają takie same skutki, jak doprowadzenie kapitału.
(37) Ponadto Komisja miała wątpliwości, czy wkład własny BB, obejmujący całkowitą redukcję cichych rezerw oraz zmniejszenie kosztów zatrudnienia i funkcjonowania, wypełnia kryterium "znacznego wkładu".
IV.
UWAGI AUSTRII DO WSZCZĘTEJ PROCEDURY
(38) Austria przedstawiła uwagi do wszczętej procedury na podstawie przedłożonego planu restrukturyzacyjnego oraz przedstawiła dodatkowe informacje, obejmujące w szczególności poniższe punkty, miarodajne do podjęcia decyzji przez Komisję:
Przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa
(39) Austria przekazała analizę struktur przedsiębiorstwa i struktur zarządczych BB oraz przedstawiła szczegółowo powody problemów finansowych banku.
Zgodnie z tym za główny powód trudności banku podano niewystarczające zarządzanie ryzykiem kredytowym, które spowodowało, iż bank był szczególnie narażony na oszustwa ze strony osób odpowiedzialnych.
Korekty wartości, które wykryto w ramach badania dłużników, mają tę samą przyczynę.
Trudności banku mają z jednej strony ściśle określony zakres, z drugiej strony jasne umiejscowienie ich przyczyn spowodowało, że można było podjąć konieczne działania zaradcze.
(40) Ponadto w BB wystąpiły, poza przypadkami oszustwa, także olbrzymie problemy z niespłaconymi kredytami spowodowane niebagatelnymi problemami strukturalnymi oraz brakiem względnie nieprzestrzeganiem zasad wewnętrznych systemów kontrolnych.
Wymienione wady strukturalne zostały usunięte między innymi poprzez wdrożenie zarządzania ryzykiem oraz wzmocnienie kontroli wewnętrznej w ramach zakrojonej na szeroką skalę restrukturyzacji organizacji banku.
Powyższy wynik i, co za tym idzie, pomyślne wdrożenie środków restrukturyzacyjnych potwierdził wyraźnie Austriacki Bank Narodowy (Österreichische Nationalbank), który przeprowadził badanie na zlecenie Urzędu Nadzoru Bankowego (Bankenaufsichtsbehörde) w lutym 2003 r.
(41) "Kompleksowa" ocena BB doprowadziła do wniosku, iż BB odróżnia się pod wieloma względami od większości innych przedsiębiorstw przeżywających trudności w rozumieniu wytycznych, ponieważ niektóre symptomy, uznane przez Komisję za typowe dla przedsiębiorstwa przeżywającego trudności, nie wystąpiły w przypadku BB.
I tak, bieżąca działalność BB po przeprowadzeniu koniecznych korekt wartości w trakcie restrukturyzacji portfela w roku 2000 była zasadniczo rentowna i taka pozostanie, nawet z punktu widzenia ostrożnej oceny przyszłego rozwoju działalności.
Ostatnie dwa lata wykazały, że depozyty bankowe ponownie się ustabilizowały, względnie straty z roku 2000 mogły zostać skompensowane.
Austria przedstawiła także wyniki brutto na działalności gospodarczej BB.
(42) Austria przedstawiła sytuację BB w porównaniu z sytuacją w austriackim sektorze bankowym.
Ani rynek właściwy dla BB, ani sam bank BB nie wykazują przerostu zdolności produkcyjnych; bank posiada 300 pracowników, co znaczy, że jest raczej małym bankiem o zasięgu regionalnym, posiadającym jedynie 16 z łącznie 264 oddziałów banków w kraju związkowym Burgenland.
(43) Biorąc pod uwagę planowaną prywatyzację BB, Austria poinformowała, że zgodnie z obecnymi planami prywatyzacja banku powinna zakończyć się najpóźniej do końca 2004 r.
W tym celu powołano grupę roboczą, zajmującą się przygotowaniem procesu sprzedaży, a przeprowadzenie prywatyzacji zlecono Bankhaus HSBC Trinkaus&Burkhardt.
(44) Austria przedłożyła makroekonomiczne uwarunkowania ramowe i cele strategiczne BB, na podstawie których opracowano plan. Zakłada on stałą poprawę rentowności do 15 % w ciągu 7 lat.
Na podstawie stanu zasobów, średniego oprocentowania oraz wpływów zwrotnych z rachunku płynności ze stycznia 2003 r. w ramach procesu planowania przeprowadzonego przez dział controllingu we współpracy z kierownikami innych działów oraz z zarządem zdefiniowano planowane wielkości oraz warunki.
Zyski z odsetek w całym okresie objętym planem obliczono na podstawie aktualnego poziomu odsetek, tzn. w planie nie wzięto pod uwagę hipotez o przyszłych zmianach odsetek.
Biorąc pod uwagę aktualnie niski poziom odsetek, założenie to jest zgodne z zasadą ostrożnego planowania.
(45) Działania restrukturyzacyjne podjęte przez BB po stwierdzeniu przypadku oszustwa, aby z jednej strony odpowiednio zareagować na przyczyny trudności finansowych, a z drugiej strony jak najlepiej przygotować to przedsiębiorstwo na zmiany i szanse rynkowe w przyszłych latach, można opisać hasłowo jako: "zakrojone na szeroką skalę przeorganizowanie zarządzania ryzykiem kredytowym", "koncentracja BB na głównej działalności", "umocnienie pozycji BB jako banku regionalnego" oraz "daleko idące zdyscyplinowanie zarządzania kosztami".
Zapobieganie przypadkom niedopuszczalnego zakłócenia konkurencji
(46) Austria rozważyła starannie, mając na uwadze, że BB jest małym bankiem, kryteria przywrócenia długoterminowej rentowności i zapobiegania przypadkom niedopuszczalnego zakłócenia konkurencji, a także zwróciła w związku z tym uwagę na fakt, iż zgodnie z wytycznymi (numer porządkowy 36) małe i średnie przedsiębiorstwa nie są zobowiązane do świadczenia kompensacyjnego.
Ponadto Austria wyjaśnia powody tylko minimalnego przekroczenia przez bank BB wartości granicznych wyznaczonych dla MSP.
(47) Biorąc pod uwagę, że BB jest małym bankiem, nie dziwi, zdaniem Austrii, iż BB nie jest w stanie ponieść znacznych świadczeń kompensacyjnych.
BB posiada wprawdzie spółki zależne, które jednakże prowadzą główne zakresy działalności bankowej BB i zbycie udziałów w tych spółkach naruszałoby poważnie majątek trwały przedsiębiorstwa.
Ponadto BB nie prowadzi istotnej działalności zagranicznej, a liczba 16 oddziałów krajowych jest zdecydowanie ograniczona.
(48) Zdaniem Austrii słaba pozycja rynkowa BB wyklucza niebezpieczeństwo zakłócenia konkurencji. Austria zwróciła uwagę, iż problemy BB nie są w żadnym razie związane z agresywnym zachowaniem rynkowym, lecz spowodowane zostały wcześniej wymienionymi wydarzeniami, w szczególności przypadkiem oszustwa.
(49) Austria zwróciła także uwagę na fakt, że pomoc udzielona BB nie zwiększyła środków własnych banku, lecz stanowiła zabezpieczenie zagrożonych należności banku. W ten sposób należności nie musiały zostać poddane korekcie wartości, w skutek czego nie doszło do sytuacji, w której pasywa przewyższałyby fundusze własne podstawowe BB.
(50) Austria zwróciła także uwagę na fakt, że BB prowadzi działalność prawie wyłącznie na terenie regionu wspomaganego zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE i przytoczyła odpowiednie postanowienia wytycznych (numer porządkowy 20) oraz trudniejsze okoliczności w momencie wystąpienia trudności finansowych banku.
(51) Austria podała szczegółowe dane dotyczące wartości każdego środka kompensacyjnego względnie ich skutku redukcyjnego (sprzedaż udziałów, zamknięcie oddziału banku, zakończenie udzielania pożyczek federalnych) oraz przedstawiła powody, dla których dalsze środki redukcyjne mogłyby zagrażać istnieniu banku.
Pomoc ograniczona do minimum
(52) Austria podkreśla, iż przedmiotowa pomoc ograniczona była do minimum, ponieważ same porozumienia gwarancyjne nie wystarczą do zachowania wystarczającej wypłacalności, a BB przeprowadził samodzielnie kolejne korekty wartości w wysokości 41 mln EUR, a także samodzielnie pokrył utratę należności w wysokości 218 mln EUR.
BB nie otrzymał ponadto ze strony kraju związkowego kapitału, który kompensowałby trudności banku, co potwierdza dążenie kraju związkowego do ograniczenia pomocy do koniecznego minimalnego rodzaju i zakresu.
(53) Bank BB podjął ponadto znaczne starania, mające na celu doprowadzenie kosztów zatrudnienia do średniego poziomu w sektorze bankowym i zamierzał średnioterminowo pozbyć się niepotrzebnych nieruchomości.
(54) Działania przekraczające powyżej opisane nie są możliwe, ponieważ bank już od dawna dąży do tego, aby być przedsiębiorstwem możliwie efektywnym.
V. ZMIANA ŚRODKÓW POMOCOWYCH
(55) Władze austriackie poinformowały w piśmie z dnia 19 grudnia 2003 r., że w ramach procesu prywatyzacyjnego BB zamierzają zmienić notyfikowane środki pomocowe.
(56) Porozumienie gwarancyjne z dnia 20 czerwca 2000 r. powinno zostać zmienione w następujący sposób:
a) Zysk roczny BB nie zostanie przeznaczony na redukcję gwarantowanej przez kraj związkowy Burgenland kwoty.
Kwota objęta gwarancją kraju związkowego Burgenland zostanie zredukowana o te kwoty, które związane są z gwarantowanymi wierzytelnościami kredytowymi kompleksu HOWE oraz w przyszłych latach staną się wymagalne dla banku BB.
b) Płatności gwarancyjne zostaną przedłużone w następujący sposób: BB będzie mógł skorzystać z gwarancji kraju związkowego Burgenland najwcześniej w momencie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2025 (a nie jak przewidywano wcześniej już za rok obrotowy 2010).
Pozostanie w gestii kraju związkowego podjęcie decyzji, czy od momentu zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010 zapłaci on pełną gwarancję, czy tylko część gwarancji na rzecz BB.
Do dnia 30 czerwca 2011 r. obowiązuje dotychczasowa stopa procentowa w wysokości 5 %, a od dnia 1 lipca 2011 r. aktualna w tym dniu roczna stopa procentowa z ostatnich pięciu lat dla rachunków bieżących od danej sumy gwarancyjnej.
Podobnie od dnia 1 lipca 2016 r. oraz od dnia 1 lipca 2021 r. będzie obowiązywać każdorazowo roczna stopa procentowa z ostatnich pięciu lat dla rachunków bieżących od danej sumy gwarancyjnej.
(57) Porozumienie ramowe z dnia 23 października 2000 r. powinno zostać zmienione w następujący sposób:
a) Zysk roczny BB nie będzie przeznaczony na poczet zobowiązania o dokonaniu płatności przez dłużnika w momencie polepszenia się jego sytuacji finansowej w stosunku do banku Bank Austria Creditanstalt AG.
b) Kraj związkowy Burgenland wypełni zobowiązanie do dokonania płatności na rzecz banku Bank Austria Creditanstalt AG oraz zapłaci wymagalną kwotę zgodnie z porozumieniem gwarancyjnym bezpośrednio przed przeprowadzeniem prywatyzacji BB w formie jednorazowej płatności na rzecz Banku Austria Creditanstalt AG.
(58) Zgodnie z informacją przekazaną przez władze austriackie zmiana przeznaczenia zysku rocznego na poczet redukcji kwot gwarancyjnych wejdzie w życie tylko wówczas, jeśli BB rzeczywiście zostanie sprywatyzowany.
Jeśli kraj związkowy Burgenland nie sprzeda BB, obie gwarancje pozostają w niezmienionej postaci, a kwoty gwarancyjne podlegać będą nadal redukcji o sumę zysku rocznego BB, względnie zobowiązanie do zapłaty przez dłużnika w przypadku polepszenia się jego sytuacji finansowej (BB) pozostaje w mocy bez zmian.
VI.
UWAGI AUSTRII DO ROZSZERZENIA PROCEDURY
(59) Zgodnie z wyjaśnieniami Austrii rząd kraju związkowego dąży do prywatyzacji BB, która jest istotną częścią koncepcji restrukturyzacji, aby w ten sposób uzyskać najlepszy rodzaj działania prewencyjnego na długoterminowe istnienie banku.
Zgodnie z decyzją rządu kraju związkowego z dnia 12 listopada 2003 r.
(Zl.3-12I/ 48-2003) podjęto odpowiednie kroki w celu rozpoczęcia procesu sprzedaży.
W momencie opublikowania ogłoszeń w środkach masowego przekazu w dniu 17 listopada 2003 r. wezwano zainteresowane strony do składania ofert.
Podjęcie negocjacji z poszczególnymi oferentami nastąpi najpóźniej w marcu/kwietniu 2004 r. – po przeprowadzeniu obowiązkowego procesu due diligence.
(60) W celu osiągnięcia najlepszego możliwego przychodu ze sprzedaży BB kraj związkowy Burgenland musi koniecznie zwolnić BB z wszelkich zobowiązań wynikających z porozumienia o zobowiązaniu o dokonaniu płatności przez dłużnika w momencie polepszenia się jego sytuacji finansowej z Bankiem Austria Creditanstalt AG.
To samo dotyczy porozumienia gwarancyjnego z dnia 20 czerwca 2000 r. między krajem związkowym Burgenland i BB. Także w tym przypadku nie można dopuścić do obciążenia zarówno BB, jaki i jego nabywców.
(61) Zdaniem Austrii wątpliwe jest znalezienie kupca banku, jeśli obowiązek odprowadzania zysku BB zostanie utrzymany, ponieważ potencjalni kupcy banku nie będą zainteresowani kupnem banku, jeśli przez wiele lat nie będą mogli spodziewać się żadnych zysków.
(62) Koniecznym warunkiem prywatyzacji banku jest więc zniesienie obowiązku odprowadzania zysku BB, jeśli notyfikowana koncepcja restrukturyzacji, przewidująca przede wszystkim prywatyzację BB, miałaby mieć realne szanse na powodzenie.
W ten sposób nabywca BB mógłby oczekiwać, że będzie od razu korzystał z zysku z kapitału BB, co z kolei jest koniecznym warunkiem dla uzyskania maksymalnej ceny przeniesienia praw do banku.
VII.
OCENA ZGODNOŚCI POMOCY PAŃSTWA
Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(63) Oba porozumienia gwarancyjne kraju związkowego Burgenland na rzecz BB przewidują udostępnienie środków państwowych.
Decyzje podejmowane są w warunkach, które dla kapitałodawcy działającego w warunkach gospodarki rynkowej są nie do zaakceptowania.
(64) Wprawdzie Austria stoi na stanowisku, iż zawarcie porozumień gwarancyjnych przez kraj związkowy Burgenland zapobiegło większej szkodzie finansowej, niż gdyby porozumienia gwarancyjne ograniczały się do absolutnego minimum w celu niedopuszczenia do ustanowienia zarządu komisarycznego w banku.
Jeśli kraj związkowy Burgenland musiałby ręczyć, zgodnie z obowiązkiem ustawowym jako poręczyciel odpowiadający po postępowaniu egzekucyjnym u dłużnika, wówczas, biorąc pod uwagę kwotowo nieograniczoną odpowiedzialność z tytułu bycia poręczycielem odpowiadającym po postępowaniu egzekucyjnym u dłużnika, finansowy zakres zobowiązań z obu gwarancji zostałby przekroczony.
Austria argumentuje z prawnego punktu widzenia, iż kraj związkowy Burgenland podjął działania zgodne z zasadą działania kapitałodawcy w warunkach gospodarki rynkowej.
(65) W odpowiedzi na powyższą argumentację należy jednak zaznaczyć, iż władze Austrii nie przedłożyły żadnych wyliczeń na poparcie tej tezy.
We wspomnianej w motywie 13 opinii KPMG z dnia 17 czerwca 2000 r. obliczono, że kwota, jaką kraj związkowy Burgenland musiałby pokryć w przypadku niewypłacalności BB, wynosiłaby 247 mln EUR.
Jest to mniej niż łączna kwota obydwu gwarancji, przy czym należy zwrócić uwagę na fakt, iż suma ta została obliczona jeszcze przed zleceniem drugiego "dokładniejszego" badania dłużników, tym samym z dzisiejszego punktu widzenia byłaby ona wyższa.
Jednakże wzbudza wątpliwości sposób, w jaki władze Austrii przeprowadziły wyliczenia, w wyniku których otrzymały kwotę 247 mln EUR.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich słusznie stwierdził w swoim orzeczeniu w sprawie Hytasa [8], że należy rozróżniać pomiędzy zobowiązaniami, "które państwo ma obowiązek przejąć jako właściciel udziałów w danej spółce i zobowiązaniami wynikającymi z funkcji władzy publicznej."
Ponieważ BB został utworzony w formie spółki akcyjnej, kraj związkowy jako właściciel akcji tej spółki odpowiada za jej długi jedynie do wysokości wartości likwidacyjnej aktywów tej spółki.
Trybunał Sprawiedliwości stwierdza w cytowanym orzeczeniu, "że stosując kryterium inwestora prywatnego, nie wolno brać pod uwagę zobowiązań wynikających z kosztów związanych ze zwolnieniem pracowników, wypłaty zapomogi dla bezrobotnych oraz dotacji na odbudowę infrastruktury przemysłowej".
Wydaje się, że władze Austrii nie dokonały wspomnianego rozróżnienia i ich obliczenia uwzględniają również te koszty, które powstałyby dla kraju związkowego w związku z przewidzianą w ustawie odpowiedzialnością poręczyciela po postępowaniu egzekucyjnym u dłużnika.
Koszty te nie mają jednak żadnego związku z rolą kraju związkowego Burgenlandu jako właściciela akcji BB, wynikają one raczej ze szczególnego ustawowego zobowiązania, tj. odpowiedzialności państwowej poręczyciela po postępowaniu egzekucyjnym, która nigdy nie może dotyczyć inwestora prywatnego.
(66) Oba środki zostały podjęte na rzecz przedsiębiorstwa znajdującego się w poważnych kłopotach finansowych.
Łącznie mamy do czynienia z niebagatelną kwotą 359,8 mln EUR.
W momencie przejęcia gwarancji przez kraj związkowy niemożliwe było stwierdzenie, iż z powyższego przejęcia będzie można uzyskać zysk akceptowalny dla kapitałodawcy działającego na zasadach wolnego rynku.
(67) Wspomniana pomoc przysparza korzyści BB i stawia BB sztucznie w korzystniejszej sytuacji w stosunku do jego konkurentów, przez co powoduje zakłócenie konkurencji.
BB prowadzi swoją najważniejszą działalność zarówno na poziomie regionalnym, jak i krajowym.
Sektor usług finansowych cechuje wzrastająca integracja, a w ważnych częściowych zakresach zasady rynku wewnętrznego zostały spełnione.
Między poszczególnymi instytucjami finansowymi z różnych Państw Członkowskich panuje ostra konkurencja, która zintensyfikowana została jeszcze wprowadzeniem wspólnej waluty.
W skutek podjętych środków i wynikłych stąd skutków dla obecnych i potencjalnych konkurentów z innych Państw Członkowskich konkurencja została zakłócona, względnie grozi jej zakłócenie, a wymiana handlowa między Państwami Członkowskimi została naruszona.
Zgodnie z powyższym środki stanowią pomoc państwa wg art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Austria nie zakwestionowała tej opinii, lecz zgłosiła przedmiotowe środki, chociaż zgłoszenie to nastąpiło później, niż przewidują przepisy.
Zgodność środków pomocowych ze wspólnym rynkiem
(68) Ponieważ środki pomocowe nie zostały przyznane na podstawie zatwierdzonych regulacji dotyczących pomocy państwa, Komisja musi zbadać ich zgodność ze wspólnym rynkiem bezpośrednio zgodnie z art. 87 Traktatu WE oraz wytycznymi w sprawie pomocy państwa na rzecz ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw w trudnej sytuacji [9] ("wytyczne").
(69) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE, jeżeli niniejszy Traktat nie stanowi inaczej, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(70) Zgodnie z art. 87 Traktatu WE dopuszczalne są wyłączenia od zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem.
Postanowienia wyłączające zgodnie z art. 87 ust. 2 Traktatu WE mogą uzasadniać zgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem.
Środki pomocowe, które mają zostać poddane badaniu, nie wypełniają znamion pomocy o charakterze socjalnym przyznawanej indywidualnym konsumentom (lit. a)), ani pomocy mającej na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi (lit. b)), ani pomocy przyznawanej gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec (lit. c)).
Powyższe wyłączenia nie mają zastosowania do omawianego przypadku.
(71) Mając na względzie postanowienia wyłączające zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. b) i d) Traktatu WE, należy zaznaczyć, iż pomoc nie wypełnia znamion pomocy przeznaczonej na wspieranie ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mającej na celu zaradzenie poważnym zakłóceniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, ani pomocy na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego.
(72) Następnie Komisja bada środki pomocowe w oparciu o postanowienia wyłączające zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Komisja, podejmując ocenę pomocy na ułatwienie rozwoju niektórych gałęzi gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnotowym interesem, opiera się na właściwych wytycznych wspólnotowych.
W opinii Komisji w niniejszym przypadku stosuje się wyłącznie wytyczne wymienione w motywie 68.
Komisja uważa ponadto, że opisane środki pomocowe przyczynią się do sfinansowania restrukturyzacji przedsiębiorstwa, i dlatego należy je uznać za pomoc państwa na rzecz restrukturyzacji przedsiębiorstwa.
(73) Zgodnie z wytycznymi pomoc państwa na rzecz restrukturyzacji jest dopuszczalna tylko w sytuacji, gdy nie jest ona sprzeczna ze wspólnotowym interesem.
Udzielenie zgody przez Komisję na pomoc państwa obwarowane jest określonymi warunkami wymienionymi w wytycznych:
Kwalifikowanie się przedsiębiorstwa do pomocy
(74) Komisja zgadza się z oświadczeniem Austrii, zgodnie z którym BB jest przedsiębiorstwem przeżywającym trudności w rozumieniu ust. 30 w połączeniu z ust. 4 do 8 wytycznych.
(75) Zgodnie z ust. 4 wytycznych przedsiębiorstwo przeżywa trudności "w sytuacji, gdy jest niezdolne, biorąc pod uwagę stan jego własnych środków finansowych lub środków, które byliby gotowi przeznaczyć na jego rzecz właściciele/akcjonariusze i wierzyciele, do zahamowania strat, które przy braku interwencji zewnętrznej ze strony władz publicznych, doprowadziłyby je do niemalże pewnej śmierci ekonomicznej w krótkiej lub średniej perspektywie czasowej".
W przypadku BB warunki powyższe są jednoznacznie spełnione.
(76) Bez pomocy ze strony kraju związkowego Burgenland w BB zostałby ustanowiony zarząd komisaryczny i bank ten zostałby skazany na zakończenie działalności gospodarczej w rozumieniu wytycznych.
Zasada
(77) Zgodnie z ust. 28 wytycznych udzielenie pomocy na rzecz restrukturyzacji będzie możliwe jedynie na podstawie ścisłych kryteriów i przy zapewnieniu, że ewentualne zakłócenia konkurencji zostaną zrównoważone korzyściami wynikającymi z utrzymania przedsiębiorstwa przy życiu, szczególnie gdy zostanie ustalone, że skutek netto zwolnień, będących wynikiem upadłości przedsiębiorstwa, zaostrzyłby problemy lokalne, regionalne lub krajowe związane z zatrudnieniem, albo też – wyjątkowo – likwidacja przedsiębiorstwa doprowadziłaby do powstania monopolu lub ścisłego oligopolu.
(78) Ostatnią kwestię można wykluczyć, ponieważ pozycja BB nie jest wystarczająco silna, by poprzez ogłoszenie upadłości względnie wynikającą z tego częściową sprzedaż doprowadzić do powstania monopolu lub oligopolu.
(79) Austria wprawdzie zaznaczyła, iż poza BB w kraju związkowym Burgenland działa jeszcze tylko jeden znaczący bank, a mianowicie grupa Raiffeisen. Zniknięcie BB doprowadziłoby w związku z tym do dalszej koncentracji struktury rynkowej oraz do dalszego wzmocnienia się grupy Raiffeisen. Powyższy argument nie jest przekonujący, biorąc pod uwagę obecnie dostępne informacje, iż w kraju związkowym Burgenland działają także inne banki, kasy oszczędnościowe oraz banki spółdzielcze (Volksbanken).
(80) Tym niemniej należy stwierdzić, iż skutki hipotetycznej niewypłacalności BB są bardzo trudne do oszacowania.
Nikłe wydaje się prawdopodobieństwo przyciągnięcia do kraju związkowego Burgenland banku zagranicznego, który przejąłby działalność BB w przypadku likwidacji lub redukcji ilości oddziałów BB, zwłaszcza biorąc pod uwagę sytuację gospodarczą oraz relatywnie niską atrakcyjność kraju związkowego Burgenland.
Dużo bardziej prawdopodobny wydaje się niedobór podstawowych usług finansowych w niektórych regionach rolniczych kraju związkowego Burgenland.
Ocena długoterminowej rentowności
(81) Zgodnie z ust. 3.2.2 lit. b) wytycznych przyznanie pomocy jest uwarunkowane wdrożeniem planu restrukturyzacji, który w przypadku każdej pomocy indywidualnej podlega zatwierdzeniu przez Komisję oraz badaniu, czy umożliwia długotrwałe przywrócenie długotrwałej dobrej kondycji przedsiębiorstwa w odpowiednim czasie.
Plan restrukturyzacyjny musi mieć jak najkrótszy czas trwania i opierać się na realistycznych założeniach.
Musi on opisywać warunki, które spowodowały trudności przedsiębiorstwa, co pozwala ocenić, czy zaproponowane środki są właściwe.
Umożliwia on przedsiębiorstwu przejście do nowej struktury, która stwarza mu perspektywę długoterminowej rentowności oraz możliwość samodzielnego prowadzenia działalności, tzn. umożliwia przedsiębiorstwu pokrycie wszystkich kosztów, w tym kosztów amortyzacji i kosztów finansowania, a także osiągnięcie rentowności kapitału własnego wystarczającej do sprostania konkurencji.
(82) Komisja oparła swoją ocenę na danych Austrii, między innymi na planowaniu poszczególnych działań restrukturyzacyjnych, ponadto na prognozowanej opłacalności w okresie restrukturyzacji od 2000 do 2010 r. na podstawie ostrożnej oceny przyszłego rozwoju przedsiębiorstwa z jednej strony i na podstawie wyniku brutto na działalności gospodarczej, wynikającego ze sprawozdań finansowych oraz rachunku planowego z drugiej strony, a także na podstawie analizy odpowiedzialnego za problemy, niewystarczającego zarządzania ryzykiem kredytowym oraz analizy deficytów strukturalnych.
Komisja oparła swoją ocenę ponadto na danych Austrii, dotyczących bieżącego wdrażania planu restrukturyzacji, modyfikacji poszczególnych działań oraz harmonogramu zakończenia planowanej prywatyzacji BB.
(83) Z braku szczegółowych danych prognozowych oraz założeń, będących dla nich podstawą, Komisja wyraziła wątpliwość w decyzji o wszczęciu postępowania co do prognozy długoterminowej rentowności w wysokości 15 % do roku 2010.
Austria przekazała w odpowiedzi na powyższe rachunek planowy, sporządzony z zachowaniem zasady ostrożnego planowania oraz wykazujący przy założeniu makroekonomicznych warunków ramowych (rosnące notowania lokalizacji, rosnąca liczba mieszkańców, przyrost majątku, rozszerzenie Unii Europejskiej) stałą poprawę rentowności do 15 % w ciągu 7 lat.
Powyższe potwierdzają także liczby wyniku brutto na działalności gospodarczej ze sprawozdań finansowych.
Komisja uważa, że plan restrukturyzacji, dotyczący przyszłego rozwoju, jest miarodajny oraz kompletny.
(84) Austria przedłożyła także dalsze informacje i wartości porównawcze dotyczące wydatków rzeczowych i personalnych w porównaniu do innych banków posiadających podobną strukturę względnie wielkość przedsiębiorstwa. Wykazały one, iż BB znajdował się dalece poniżej średniej, jeśli chodzi o koszty personalne per capita oraz wydatki rzeczowe.
(85) Austria dostarczyła analizę, której brak Komisja stwierdziła w decyzji o wszczęciu postępowania, dotyczącą struktury przedsiębiorstwa oraz zarządzania, a także konkretnych błędów kadry zarządczej.
Wymieniono następujące powody problemów finansowych BB: oszustwo, źle rozumianą politykę ryzyka, brak zarządzania ryzykiem, brak wewnętrznego systemu kontroli, niedostateczną sprawozdawczość, brak instrumentu kierowania całościowego bankiem oraz niewydajne procesy organizacyjne.
Ponadto przedstawiono następujące działania restrukturyzacyjne: wdrożenie nowej polityki ryzyka, implementacja niezależnego zarządzania ryzykiem, nowe zdefiniowanie asset allocation, stworzenie nowych struktur i procesów, wdrożenie systemu informacji kadry kierowniczej oraz zdyscyplinowanie zarządzania kosztami.
(86) Komisja uznała dotychczas wdrożone lub zaplanowane działania operacyjne, funkcjonalne oraz finansowe za właściwe do przywrócenia długotrwałej zdolności istnienia banku.
(87) Austria poinformowała ponadto, iż rząd kraju związkowego zamierza przeprowadzić prywatyzację BB, która jest istotną częścią koncepcji restrukturyzacji.
Decyzją rządu kraju związkowego z dnia 12 listopada 2003 r.
(Zl.3-12I/48-2003) podjęto odpowiednie działania konieczne do rozpoczęcia procesu sprzedaży.
W momencie opublikowania ogłoszeń w środkach masowego przekazu w dniu 17 listopada 2003 r. wezwano zainteresowane strony do składania ofert.
W kwietniu 2004 r. – po przeprowadzeniu obowiązkowego procesu due diligence – podjęto negocjacje z trzema ostatnimi najlepszymi oferentami.
Komisja jest zdania, iż prywatyzacja banku może zakończyć się sukcesem.
Zapobieganie przypadkom niedopuszczalnego zakłócenia konkurencji
(88) Postanowienie wyłączające art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE uwarunkowane jest koniecznością, aby pomoc państwa nie zmieniała warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
Ustępy 35–39 wytycznych określają konieczność podjęcia odpowiednich środków w celu złagodzenia, na tyle, na ile jest to możliwe, niekorzystnych dla konkurentów skutków pomocy.
Warunek powyższy spełniany jest zwykle poprzez ograniczenie lub zredukowanie obecności przedsiębiorstwa na rynkach istotnych produktów w wyniku zbycia urządzeń produkcyjnych lub spółek zależnych, czy też na skutek ograniczenia obszarów działalności.
(89) Ograniczenie lub redukcja musi być współmierna do zakłócenia konkurencji spowodowanej przyznaniem pomocy, szczególnie musi być ona współmierna do relatywnego znaczenia przedsiębiorstwa, jakie ma ono na swoim rynku/swoich rynkach.
(90) Zgodnie z art. 53 wytycznych Komisja, podczas rozpatrywania pomocy na restrukturyzację w regionach wspomaganych, musi brać pod uwagę potrzeby rozwoju regionalnego.
Jednakże sam fakt usytuowania przedsiębiorstwa przeżywającego trudności w takim regionie nie jest wystarczający dla tolerowania pomocy.
Zgodnie z ust. 54 wytycznych kryteria oceny wytycznych dotyczą także regionów wspomaganych, nawet jeśli potrzeby rozwoju regionalnego są uwzględniane.
W stosunku do tych regionów Komisja może jednakże stosować łagodniejsze kryteria wymaganej redukcji zdolności produkcyjnej na rynkach charakteryzujących się nadmiernymi zdolnościami produkcyjnymi, jeśli usprawiedliwione jest to wymogami rozwoju regionalnego.
Przy czym należy różnicować między regionami wg art. 87 ust. 3 lit. a) oraz art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, aby uwzględnić poważniejsze problemy regionów wymienionych w pierwszej kolejności.
(91) Z racji, iż kraj związkowy Burgenland jest regionem, który od roku 1995 jest klasyfikowany jako region wspomagany Celem 1, uznaje się go za region w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE oraz uwzględnia w przypadku pomocy regionalnej z dopuszczalnym nasileniem najwyższej pomocy netto w wysokości od 30 do 35 %. Pomimo, że BB jest dobrze przystosowany do warunków gospodarczych tego regionu wspomagania z racji długoletniej działalności, Komisja rozumie, iż problemy finansowe banku w takich regionach występują w ostrzejszej formie, niż zdarza się to w regionach lepiej rozwiniętych gospodarczo i przemysłowo.
(92) BB jest małym przedsiębiorstwem w skali banków austriackich.
Biorąc pod uwagę sumę bilansową w wysokości 2,9 mld EUR, sumę przychodów (na którą składają się przychody z odsetek, przychody z papierów wartościowych, przychody z prowizji, przychody netto z transakcji finansowych oraz pozostałe przychody operacyjne) w wysokości 40,4 mln EUR w roku 2002 oraz niewiele ponad 300 pracowników, bank zarówno z punktu widzenia poziomu zatrudnienia, jaki i siły finansowej jest bliski poziomowi MSP.
(93) Poniżej podlega sprawdzeniu, czy zaproponowane świadczenia kompensacyjne, przy uwzględnieniu faktu, że BB jest małym bankiem oraz że posiada siedzibę w regionie wspomaganym, wystarczą, aby osłabić skutki pomocy zakłócające konkurencję.
(94) Pierwotnie Austria zaproponowała sprzedaż udziałów, zamknięcie jednego z oddziałów banku oraz zakończenie udzielania pożyczek federalnych jako środki kompensacyjne oraz część planu restrukturyzacji.
(95) Komisja stwierdziła w decyzji o wszczęciu postępowania, że nie była w stanie dokonać oceny całościowego skutku zaproponowanych środków kompensacyjnych z powodu częściowo pobieżnego opisu samych środków kompensacyjnych oraz ich skutków i poprosiła o dalsze informacje.
Austria przedłożyła w odpowiedzi na powyższe dodatkowe dane dotyczące wartości poszczególnych środków względnie efektu redukcji oraz zwróciła uwagę, iż zbadano wszelkie możliwości świadczeń kompensacyjnych ze strony BB.
(96) W kwestii sprzedaży udziałów Austria przedstawiła informacje, iż BB zbył już w okresie od 2001 do lipca 2003 r. udziały niekonieczne do prowadzenia dalszej działalności w wysokości 3,5 mln EUR, w wyniku czego o jedną trzecią zredukowane zostały udziały posiadane w portfelu na dzień 31 grudnia 2000 r.
(97) Zgodnie z informacją przekazaną przez Austrię BB nie posiadał ani udziałów niestrategicznych, ani cichych rezerw, nie licząc wartości już sprzedanych, co wynikało także z raportów audytorskich nadzoru bankowego biegłych bankowych banku BB za ostatnie lata obrotowe.
Kolejna sprzedaż majątku tak mocno obciążałaby majątek trwały BB, iż mogłoby to uniemożliwić jego dalsze istnienie.
(98) Jako środek redukcji zdecydowano się w ramach restrukturyzacji na zamknięcie jednego z istniejących dotychczas 17 oddziałów BB (w Parndorf), co spowodowało spadek udziału w rynku o niecałe 6 %.
(99) Austria poinformowała ponadto w kwestii zamknięcia oddziałów banku, iż posiadanie na terenie kraju obecnie 16 oddziałów stanowi dla BB liczbę bardzo ograniczoną, a w regionach wiejskich Burgenlandu oznacza stosunkowo małe zagęszczenie oddziałów.
BB nie prowadzi znaczących interesów poza granicami kraju, poza jednym wyjątkiem, w Sopron (Węgry) ma siedzibę jedyna spółka zależna banku. Z racji obecnej ogólnej sytuacji w sektorze bankowym stanowi ona ważny element zaangażowania przyszłej rentowności oraz zdolności rynkowej w międzynarodowej konkurencji bankowej.
Zamknięcie jeszcze jednego oddziału spowodowałoby bezpośrednie poważne straty w obrotach oraz doprowadziło do zmniejszenia się szans na przyszły zysk.
(100) Austria potwierdziła ponadto, iż BB ma zamiar ograniczyć swoją działalność poprzez dalsze nieudzielanie pożyczek federalnych.
Zakres powyższych pożyczek, 12 % udzielanych pożyczek, był stosunkowo znaczny.
Ponadto chodzi tu o bardzo lukratywne transakcje, ponieważ powyższe pożyczki nie stanowiły żadnego ryzyka dla banku z powodu pierwszorzędnej wiarygodności kraju związkowego jako pożyczkobiorcy. Nie istniały zatem zobowiązania związane z posiadaniem środków własnych na pokrycie ewentualnych strat.
Powyższa transakcja wiązała się dla banku z zyskami z pobieranych odsetek w znacznej wysokości, które nie były obarczone ryzykiem.
(101) Komisja poddała ocenie powyższe argumenty oraz przekazane w związku z nimi informacje i doszła do wniosku, iż dalsze świadczenia kompensacyjne, biorąc pod uwagę, że BB jest małym bankiem, oraz że jego pozycja rynkowa zanika, rzeczywiście mogłyby doprowadzić do zagrożenia zdolności do przetrwania banku.
Ponadto Komisja uznała kilkakrotnie w poprzednich decyzjach dotyczących restrukturyzacji banków redukcję obecności na rynku o 10 % jako wystarczającą, w przypadku gdy banki prowadziły politykę ekspansji w latach poprzedzających popadnięcie w problemy gospodarcze [10].
W przypadku mniejszych banków, które i tak kilkakrotnie przewyższały wielkością BB, Komisja nie wymagała redukcji sieci oddziałów [11].
(102) Zdaniem Komisji całość środków kompensacyjnych już podjętych, zaplanowanych oraz przyrzeczonych wystarczy, aby osłabić skutek zakłócenia konkurencji wywołany przez omawianą pomoc państwa.
Pomoc ograniczona do minimum
(103) Zdaniem Komisji Austria wykazała w wystarczającym stopniu, iż kwoty przyznanej pomocy ograniczały się do minimum koniecznego do przeprowadzenia restrukturyzacji według kryterium dostępnych środków finansowych banku oraz jego akcjonariuszy.
Bank nie uzyskał nadwyżkowej płynności oraz nadwyżki środków własnych, które mógłby wykorzystać, doprowadzając do rozszerzenia działalności na szkodę konkurentów.
(104) Przyznane w ramach porozumień gwarancyjnych kwoty pomocy ze strony kraju związkowego Burgenland bankowi BB w wysokości 359,8 mln EUR zostały obliczone w ten sposób, aby pokryć zarówno konieczność korekty wartości w wysokości 171 mln EUR spowodowaną oszustwem, jak i ustaloną w wyniku badania dłużników dalszą konieczność korekty wartości w wysokości 189 mln EUR.
Mając na względzie fundusze własne podstawowe banku w wysokości 80 mln EUR powyższa pomoc była konieczna dla zabezpieczenia krótkoterminowego istnienia banku. W przeciwnym razie doszłoby do ustanowienia zarządu komisarycznego oraz do konieczności skorzystania z odpowiedzialności poręczyciela po postępowaniu egzekucyjnym u dłużnika.
Jednakże z powyższym nie wiązało się doprowadzenie dodatkowych środków własnych, tak że nie można twierdzić, iż pozycja banku w stosunku do konkurencji uległa polepszeniu.
(105) Gwarancje kraju związkowego na korzyść BB nie okazały się jednakże wystarczające dla zabezpieczenia wystarczającej wypłacalności banku.
Porozumienia gwarancyjne zabezpieczyły konieczną korektę wartości dotyczącą walut kredytowych (Kreditvaluta) zagrożonych pożyczek, jednakże nie uwzględniły spowodowanego nieściągalnością kredytów braku wpływów z odsetek, z którymi bank musiał sam sobie poradzić.
(106) BB podjął ponadto przed zakończeniem gwarancji z dnia 20 czerwca 2000 r. oraz w momencie sporządzania sprawozdania finansowego za rok 1999 kolejne korekty wartości w wysokości 41 mln EUR, które poniósł we własnym zakresie.
(107) W październiku 2000 r. duża ilość klientów wycofała wysokie kwoty z banku z powodu krytycznych opinii pojawiających się w prasie (lokaty oszczędnościowe i terminowe oraz papiery wartościowe) w wysokości 218 mln EUR, co odpowiada około 10 % sumy bilansowej BB.
Także tym szkodom bank zaradził samodzielnie.
(108) Podsumowując, należy podkreślić, iż BB samodzielnie zredukował wszystkie ciche rezerwy i koszty zatrudnienia w ciągu ostatnich trzech lat o 1 mln EUR oraz koszty materiałowe o 10 %.
Kolejne redukcje kosztów przewidziane są w roku 2004 na kwotę 285000 EUR.
(109) Zdaniem Komisji pomoc została ograniczona do niezbędnego minimum.
VIII.
WNIOSKI
(110) Pomoc państwa w łącznej wysokości 359,8 mln EUR składała się z dwóch środków: po pierwsze, z porozumień gwarancyjnych na rzecz BB w wysokości 171 mln EUR wraz z 5 % odsetkami przejęte przez kraj związkowy Burgenland w dniu 20 czerwca 2000 r. oraz, po drugie, z porozumienia ramowego z dnia 23 października 2000 r., przewidującego zrzeczenie się należności przez Bank Austria na rzecz BB i z porozumienia o przyrzeczeniu płatności przez dłużnika na rzecz poręczyciela w momencie polepszenia się jego sytuacji zawartego między obiema stronami, a także z porozumienia gwarancyjnego ze strony kraju związkowego Burgenland na rzecz BB w wysokości 189 mln EUR.
(111) Spełniono wszystkie przesłanki dla zaistnienia pomocy państwa zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE: środki państwowe, uprzywilejowanie określonego przedsiębiorstwa, skutki zakłócające konkurencję oraz naruszenie wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi. Spośród postanowień dotyczących wyłączeń od zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem stosuje się wyłącznie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE w połączeniu ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności.
(112) W ocenie i w zgodzie z kryteriami wytycznych Komisja doszła do wniosku, iż dotychczas przeprowadzone i zaplanowane działania restrukturyzacyjne są rozsądne, logiczne i właściwe do przywrócenia długoterminowej rentowności BB.
(113) Zdaniem Komisji wystarczają dotychczas wdrożone, zaplanowane i przyrzeczone sprzedaże, zamknięcia i redukcje, aby skompensować skutek omawianych środków pomocowych zakłócający konkurencję.
(114) Zdaniem Komisji porozumienia gwarancyjne z dnia 20 czerwca 2000 r. oraz z dnia 23 października 2000 r. ograniczają się do zakresu koniecznego dla przeprowadzenia restrukturyzacji według kryterium dostępnych środków finansowych banku oraz jego akcjonariuszy.
Bank nie uzyska w ten sposób nadwyżki płynności oraz nadwyżki środków własnych, które mogłyby zostać przeznaczone na ekspansję własnej działalności na niekorzyść konkurentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Poniżej wymienione środki pomocy państwa podjęte na rzecz Banku Burgenland AG (BB) są zgodne ze wspólnym rynkiem:
a) Porozumienie gwarancyjne z dnia 20 czerwca 2000 r. przejęte przez kraj związkowy Burgenland w wysokości 171 mln EUR plus odsetki w wysokości 5 %;
b) Porozumienie ramowe z dnia 23 października 2000 r. zawierające porozumienie gwarancyjne przyznane przez kraj związkowy Burgenland w wysokości 189 mln EUR.
Artykuł 2
Powyższa decyzja skierowana jest do Republiki Austrii.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w niektórych państwach trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3704)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/692/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], a w szczególności jej art. 18 ust. 1 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1, 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptysia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii, mogące spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
(2) Decyzja Komisji 2004/122/WE z dnia 6 lutego 2004 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich [3] wstrzymuje w pewnym zakresie przywóz drobiu i produktów drobiowych z państw trzecich, które dotknięte zostały tą chorobą.
(3) Decyzja 2004/122/WE nie obejmuje Mongolii, jednak państwo to zgłosiło ognisko ptasiej grypy u dzikiego ptactwa.
Należy zatem wstrzymać przywóz z tego państwa do Wspólnoty ptactwa innego niż drób, w tym ptaków złowionych w środowisku naturalnym.
(4) Decyzję 2004/122/WE stosuje się od dnia 30 września 2005 r.
Jednakże w państwach trzecich, o których mowa w decyzji 2004/122/WE oraz w Mongolii nadal występują ogniska ptasiej grypy.
Ze względu na to, że sytuacja w tych państwach trzecich jest ciągle niepokojąca, w odniesieniu do przywozów z tych państw wciąż wymagane są środki ochronne.
(5) Właściwe jest ustanowienie w osobnym akcie prawnym szczegółowych zasad w odniesieniu do przywozu z Rosji ptaków innych niż drób, ptaków domowych i piór niepoddanych obróbce.
(6) W celu uwzględnienia zmian sytuacji dotyczącej ptasiej grypy w państwach trzecich decyzję 2004/122/WE kilkakrotnie zmieniano.
(7) W celu zapewnienia jasności i przejrzystości decyzja 2004/122/WE powinna zostać uchylona i zastąpiona nową decyzją.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Tajlandii następujących produktów:
a) świeżego mięsa drobiowego, z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych;
b) przetworów i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso gatunków określonych w lit. a);
c) surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części zwierząt tych gatunków;
d) jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi; oraz
e) niepoddanych obróbce trofeów myśliwskich pochodzących z wszelkich ptaków.
2.
W drodze odstępstwa od art. 1 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów objętych tym artykułem, które uzyskano z ptactwa ubitego przed dniem 1 stycznia 2004 r.
3.
Świadectwa weterynaryjne/dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom wyrobów wymienionych w ust. 2 zawierają następujący tekst, właściwy dla odnośnych gatunków:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso z dzikich ptaków łownych/świeże mięso z ptaków łownych hodowlanych/wyroby mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, dzikich lub hodowlanych ptaków łownych/przetwory mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso ptaków bezgrzebieniowych, mięso z dzikich lub hodowlanych ptaków łownych [4] otrzymane z ptaków ubitych przed dniem 1 stycznia 2004 r. i zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2005/692/WE (niniejsza decyzja).
4.
W drodze odstępstwa od art. 1 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, mięso z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych, jeżeli mięso tych gatunków poddano jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w załączniku II część 4 pkt B, C lub D do decyzji Komisji 2005/432/WE [5].
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Chin następujących produktów:
a) świeżego mięsa drobiowego;
b) przetworów i wyrobów mięsnych składających się z mięsa drobiowego lub je zawierających;
c) surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części drobiu;
d) jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi; oraz
e) niepoddanych obróbce trofeów myśliwskich pochodzących z wszelkich ptaków.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Malezji następujących produktów:
a) surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części drobiu;
b) jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi; oraz
c) niepoddanych obróbce trofeów myśliwskich pochodzących z wszelkich ptaków.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Kambodży, Chin, w tym Hongkongu, Indonezji, Kazachstanu, Laosu, Malezji, Mongolii, Korei Północnej, Pakistanu, Tajlandii i Wietnamu następujących produktów:
a) nieprzetworzonych piór i części piór; oraz
b) żywych ptaków innych niż drób zgodnie z definicją w art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE [6], włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe).
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z Mongolii nieprzetworzonych piór i części piór.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, by w przypadku przywozu przetworzonych piór lub części piór przesyłce towarzyszył dokument handlowy stwierdzający, że zawarte w niej przetworzone pióra lub ich części zostały poddane obróbce strumieniem pary lub inną metodą zapewniającą nieprzenoszenie czynników chorobotwórczych.
Jednakże dokument ten nie jest wymagany w przypadku przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do użytku prywatnego lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
Artykuł 5
Decyzja 2004/122/WE traci moc.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w Rosji
(notyfikowana jako dokument C(2005) 3705)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/693/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
(2) Decyzja Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny [3] stanowi, że Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz ptaków z państw będących członkami Międzynarodowego Biura Epizootycznego (OIE).
Rosja jest członkiem OIE, a zatem na podstawie powyższej decyzji Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz z Rosji ptaków innych niż drób.
(3) Na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1774/2002 z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [4] przywóz nieprzetworzonych piór i części piór pochodzących z Rosji jest dozwolony.
(4) Decyzja Komisji 2004/122/WE z dnia 6 lutego 2004 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich [5] wstrzymuje przywóz drobiu i produktów drobiowych z dotkniętych ptasią grypą państw trzecich.
(5) W dniu 24 lipca 2005 r. Rosja zawiadomiła OIE o pojawieniu się ogniska ptasiej grypy u drobiu.
W związku z powyższym zmieniono decyzję 2004/122/WE wstrzymując przywóz z Rosji na teren Wspólnoty nieprzetworzonych piór i ptaków innych niż drób.
(6) Decyzja 2004/122/WE została uchylona w odniesieniu do dotkniętych ptasią grypą państw trzecich innych niż Rosja i zastąpiona decyzją Komisji 2005/692/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w niektórych państwach trzecich [6].
Właściwym jest zatem ustanowienie w odrębnym akcie prawnym szczegółowych zasad przywozu niektórych ptaków i produktów drobiowych z Rosji.
(7) Biorąc pod uwagę potencjalnie poważne konsekwencje związane z tym szczególnym szczepem wirusa ptasiej grypy (H5N1), tym samym, który wystąpił w kilku państwach azjatyckich, przywóz niektórych ptaków z Rosji powinien zostać wstrzymany jako środek zapobiegawczy.
W związku z obecną sytuacją w Rosji przywóz nieprzetworzonych piór i części piór pochodzących z Rosji także powinien być wstrzymany.
(8) Rosja poinformowała, że ognisko ptasiej grypy ogranicza się do regionów (okręgów federalnych) znajdujących się na wschód od Uralu, a zatem można dokonać podziału regionalnego dla celów przywozu nieprzetworzonych piór.
Przywóz ptaków innych niż drób nadal powinien być wstrzymany w odniesieniu do całego terytorium Rosji.
(9) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Rosji żywych ptaków innych niż drób, o których mowa w art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe).
2.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Rosji nieprzetworzonych piór i części piór z regionów wymienionych w załączniku I.
3.
Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz nieprzetworzonych piór i części piór z tych regionów Rosji, których nie wymieniono w załączniku I, pod warunkiem że posiadają one świadectwo weterynaryjne zgodne z wzorem podanym w załączniku II.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przywozowi przetworzonych piór lub części piór z Rosji towarzyszy dokument handlowy stwierdzający, że przetworzone pióra lub części piór zostały poddane obróbce strumieniem pary lub inną metodą zapewniającą nieprzenoszenie czynników chorobotwórczych.
Jednak wymieniony dokument handlowy nie jest wymagany w przypadku przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do prywatnego użytku lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki przez nie stosowane względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 lipca 2005 r.
w sprawie istnienia nadmiernego deficytu we Włoszech
(2005/694/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając uwagi zgłoszone przez Włochy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie powinny unikać nadmiernego deficytu budżetowego.
(2) Pakt Stabilności i Wzrostu opiera się na dążeniu do zdrowych finansów państwa jako środka służącego wzmocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3) Procedura nadmiernego deficytu na podstawie art. 104 przewiduje podjęcie decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu. Załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury nadmiernego deficytu określa dalsze przepisy związane z wdrażaniem procedury nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 [1] ustanawia szczegółowe reguły i definicje odnoszące się do stosowania przepisów wspomnianego Protokołu.
(4) Artykuł 104 ust. 5 Traktatu nakłada na Komisję obowiązek skierowania do Rady opinii w przypadku uznania przez Komisję, że w Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt lub że może on wystąpić. Komisja skierowała taką opinię w sprawie Włoch do Rady w dniu 29 czerwca 2005 r. Uwzględniając sprawozdanie Komisji zgodnie z art. 104 ust. 3 Traktatu oraz mając na uwadze opinię wydaną przez Komitet Ekonomiczno-Finansowy zgodnie z art. 104 ust. 4 Traktatu, Komisja doszła do wniosku, że we Włoszech istnieje nadmierny deficyt. Przedkładając swoją ocenę, Komisja wzięła pod uwagę sprawozdanie Ecofin dla Rady Europejskiej dotyczące „Poprawy wdrażania Paktu Stabilności i Wzrostu” zatwierdzone przez nią w dniu 22 marca 2005 r.
(5) Artykuł 104 ust. 6 Traktatu stanowi, że Rada po dokonaniu ogólnej oceny, a przed zadecydowaniem, czy istnieje nadmierny deficyt, powinna rozważyć wszelkie ewentualne uwagi danego Państwa Członkowskiego.
W przypadku Włoch całościowa ocena prowadzi do następujących wniosków.
(6) Zgodnie z przedstawionymi dotychczas danymi za 2003 i 2004 r. wskaźnik deficytu w obu tych latach przekroczył, ale pozostawał bliski wynoszącej 3 % PKB wartości odniesienia.
Przekroczenie w latach 2003 i 2004 wynoszącej 3 % PKB wartości odniesienia ustanowionej w Traktacie nie było wynikiem nadzwyczajnego zdarzenia pozostającego poza kontrolą władz Włoch, ani znacznego pogorszenia koniunktury w rozumieniu Paktu Stabilności i Wzrostu.
Wskaźnik wzrostu gospodarczego w ostatnich trzech latach był dodatni, lecz niski (0,4 %, 0,3 % i 1,2 %, odpowiednio w 2002, 2003 i 2004 r.).
Według szacunków luka podażowa zmieniła się z 2,1 % potencjalnego PKB w 2001 r. do – 1,3 % potencjalnego PKB w 2004 r.
Stąd też sytuacja charakteryzująca się spowolnionym wzrostem w 2003 i 2004 r. nie może być uznana za wyjątkową w rozumieniu Traktatu i Paktu Stabilności i Wzrostu.
(7) Przekroczenie wartości odniesienia nie może być uznane za tymczasowe, gdyż według przewidywań Komisji przy standardowym założeniu utrzymania dotychczasowej polityki, po przekroczeniu (w niewielkim stopniu) wartości odniesienia w 2003 i 2004 r., deficyt przekroczy znacznie tę wartość w 2005 i 2006 r.
Wynika z tego, że wymóg Traktatu odnośnie do kryterium deficytu nie jest spełniony.
(8) Co więcej stosunek wskaźnika zadłużenia do PKB, na poziomie 106–107 % PKB w 2004 r., jednoznacznie przewyższa zawartą w Traktacie wartość odniesienia i nie zmniejszał się w zadowalającym tempie na przestrzeni ostatnich lat.
Na tempo redukcji długu rzutowały operacje pozabilansowe zwiększające zadłużenie.
Ponadto obecny poziom pierwotnej nadwyżki (poniżej 2 % PKB w 2004 r.) nie gwarantuje zadawalającego spadku wskaźnika zadłużenia.
Wynika z tego, że wymóg Traktatu odnośnie do kryterium zadłużenia także nie jest spełniony.
(9) Inne istotne czynniki zawarte w sprawozdaniu Komisji zgodnie z art. 104 ust. 3 Traktatu, jak również dodatkowe czynniki wysunięte przez władze włoskie w ich piśmie z dnia 6 czerwca 2005 r. zostały przeanalizowane przez Radę. Zgodnie ze sprawozdaniem Ecofin dla Rady Europejskiej w sprawie "Poprawy wdrażania Paktu Stabilności i Wzrostu", biorąc pod uwagę inne istotne czynniki, decyzja Rady odnośnie do istnienia nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu "musi w pełni podlegać nadrzędnej zasadzie – stanowiącej, że przed uwzględnieniem innych istotnych czynników przekroczenie wartości odniesienia ma charakter tymczasowy, a deficyt pozostaje zbliżony do wartości odniesienia". W przypadku Włoch ten pierwszy warunek nie jest spełniony. Stąd też Rada przy podjęciu swojej decyzji zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu nie bierze w przypadku Włoch pod uwagę innych istotnych czynników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z całościowej oceny wynika, że we Włoszech istnieje nadmierny deficyt. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie podpisania Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Królestwem Maroka, z drugiej strony, uwzględniającego przystąpienie do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej
(2005/695/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie i jego art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Układu o Stowarzyszeniu Eurośródziemnomorskim między Wspólnotami Europejską i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Królestwem Maroka, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich dnia 31 maja 2005 r.
(2) Protokół ten należy zatwierdzić,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Protokół do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Królestwem Maroka, z drugiej strony, zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Tekst protokołu stanowi załącznik do niniejszej decyzji [2].
Decyzja Rady
z dnia 3 października 2005 r.
zmieniająca Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, w celu określenia warunków i zakresu poddawania kontroli Trybunału orzeczeń wydanych przez Sąd Pierwszej Instancji
(2005/696/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 225 ust. 2 i 3 oraz art. 245 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140a ust. 2 i 3 oraz art. 160 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2003 r.,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lutego 2004 r.,
uwzględniając opinię Komisji z dnia 11 lutego 2005 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 225 ust. 2 i 3 Traktatu WE, zmieniony art. 2 ust. 31 Traktatu z Nicei stanowi:
"2.
Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do rozpoznawania skarg wniesionych przeciwko orzeczeniom izb sądowych, utworzonych na mocy artykułu 225a.
Orzeczenia wydane przez Sąd Pierwszej Instancji na mocy niniejszego ustępu mogą zostać w drodze wyjątku, na warunkach i w zakresie określonym przez Statut, poddane kontroli Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności i spójności prawa wspólnotowego.
3.
Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do rozpoznawania pytań prejudycjalnych przedkładanych na mocy artykułu 234, w poszczególnych dziedzinach określonych w Statucie.
Jeżeli Sąd Pierwszej Instancji uzna, że sprawa wymaga orzeczenia co do zasady, które może mieć wpływ na jedność i spójność prawa wspólnotowego, może on przekazać tę sprawę do rozpoznania Trybunałowi Sprawiedliwości.
Orzeczenia wydane przez Sąd Pierwszej Instancji w sprawach pytań prejudycjalnych mogą zostać w drodze wyjątku, na warunkach i w zakresie określonym przez Statut, poddane kontroli Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności i spójności prawa wspólnotowego.".
(2) W art. 140a ust. 2 i 3 Traktatu EWEA wprowadzono podobne zmiany na mocy art. 3 ust. 13 Traktatu z Nicei.
(3) Zmiany te zostały częściowo uwzględnione w art. 62 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym: "Jeżeli w przypadkach przewidzianych w artykule 225 ustępy 2 i 3 Traktatu WE oraz artykule 140a ustępy 2 i 3 Traktatu EWEA pierwszy rzecznik generalny uzna, że zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności i spójności prawa wspólnotowego, może wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o poddanie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji kontroli.
Wniosek musi zostać złożony w terminie jednego miesiąca od wydania orzeczenia przez Sąd Pierwszej Instancji.
W terminie miesiąca od otrzymania wniosku pierwszego rzecznika generalnego, Trybunał Sprawiedliwości decyduje, czy poddać orzeczenie kontroli.".
(4) Zgodnie z deklaracją nr 13 załączoną do Aktu końcowego Traktatu z Nicei, należy przyjąć postanowienia dotyczące kontroli orzeczeń Trybunału odnoszących się do orzeczeń izb sądowych oraz orzeczeń dotyczących pytań prejudycjalnych, precyzujące:
"— rolę stron w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości, w celu zabezpieczenia ich praw,
— wpływ procedury kontroli na wykonalność orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji,
— wpływ orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości na spór między stronami.",
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Sprostowanie do decyzji Rady 2005/696/WE, Euratom z dnia 3 października 2005 r. zmieniającej Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, w celu określenia warunków i zakresu poddawania kontroli Trybunału orzeczeń wydanych przez Sąd Pierwszej Instancji
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 266 z 11 października 2005 r.)
Strona 61, nagłówek w art. 1
Zamiast:
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 12 września 2005 r.
zmieniająca decyzję 2000/745/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym i antysubsydyjnym, które dotyczą przywozu politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego między innymi z Indii
(2005/697/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("antydumpingowe rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [2] ("antysubsydyjne rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 13 i 15,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 [3] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty określonych rodzajów politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego między innymi z Indii. Przywóz PET wywożonego przez przedsiębiorstwa, od których przyjęto zobowiązanie został zwolniony z tego cła zgodnie z art. 2 ust. 1 wymienionego rozporządzenia.
(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2603/2000 [4] Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz do Wspólnoty określonych rodzajów politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego między innymi z Indii. Przywóz PET wywożonego przez przedsiębiorstwa, od których przyjęto zobowiązanie został zwolniony z tego cła zgodnie z art. 2 ust. 1 wymienionego rozporządzenia.
(3) W dniu 29 listopada 2000 r. Komisja przyjęła decyzję 2000/745/WE [5] przyjmującą zobowiązania złożone w związku dwoma wymienionymi wyżej postępowaniami od eksporterów wskazanych w art. 1 tej decyzji.
(4) W dniu 12 stycznia 2005 r., Komisja na mocy rozporządzenia (WE) nr 33/2005 [6] ogłosiła wszczęcie przeglądu dotyczącego nowych eksporterów zgodnie z art. 11 ust. 4 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego.
(5) W tym samym czasie i na tej samej podstawie Komisja wszczęła przegląd w trybie przyspieszonym rozporządzenia (WE) nr 2603/2000 [7] zgodnie z art. 20 antysubsydyjnego rozporządzenia podstawowego.
(6) Ostateczne ustalenia i wnioski z tych dochodzeń są wskazane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1646/2005 [8], zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2604/2000 oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1645/2005 [9] zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2603/2000.
B. ZOBOWIĄZANIE
(7) Po ujawnieniu informacji, w wyniku którego South Asian Petrochem Limited ("przedsiębiorstwo") zostało powiadomione o faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano nałożyć zmienione ostateczne cło antydumpingowe i cło wyrównawcze na jego przywóz do Wspólnoty, przedsiębiorstwo złożyło zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z art. 13 ust. 1 antysubsydyjnego rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym zobowiązaniem wymieniony producent eksportujący zobowiązał się do sprzedaży produktu objętego postępowaniem na poziomie cen równym lub wyższym od poziomu, który usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu i subsydiowania.
(8) Wymienione przedsiębiorstwo będzie również regularnie dostarczać Komisji szczegółowych informacji dotyczących swojego wywozu do Wspólnoty, co pozwoli na skuteczne monitorowanie zobowiązania przez Komisję.
Co więcej, struktura sprzedaży tego przedsiębiorstwa jest taka, że Komisja uznaje, iż ryzyko obejścia przyjętego zobowiązania jest ograniczone.
(9) W świetle powyższego, zobowiązanie złożone przez South Asian Petrochem Limited uznaje się za możliwe do przyjęcia.
(10) Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązań tego przedsiębiorstwa, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniem, zwolnienie z cła będzie uzależnione od przedstawienia faktury zawierającej przynajmniej informacje wymienione w Załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2004.
Taki poziom informacji jest również konieczny, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z odpowiednią dokładnością, że przesyłka jest zgodna z dokumentami handlowymi.
Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub też nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu organom celnym, należna będzie z tego tytułu odpowiednia stawka cła antydumpingowego i wyrównawczego.
(11) W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania lub w przypadku gdy istnieje powód, aby sądzić, że wymienione zobowiązanie jest naruszane, może zostać nałożone tymczasowe lub ostateczne cło zgodnie z art. 8 ust. 9 i 10 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, zgodnie z art. 13 ust. 9 i 10 antysubsydyjnego rozporządzenia podstawowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do tabeli w art. 1 decyzji 2000/745/WE wprowadza się następujące zmiany poprzez dodanie poniższych informacji:
Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
"Indie _BAR_ South Asian Petrochem Limited _BAR_ A 585" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/702/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Układu Eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich w dniu 20 grudnia 2004 r.
(2) Protokół należy zatwierdzić,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich Protokół do Układu Eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egipską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji [2].
Decyzja Rady
z dnia 6 października 2005 r.
zmieniająca decyzję Rady 2000/439/WE w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez niektóre Państwa Członkowskie w trakcie gromadzenia danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwa
(2005/703/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2000/439/WE [2] stanowi, że Wspólnota może przyznać wkłady finansowe w wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie na zbieranie danych na temat rybołówstwa w ramach wspólnotowych określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1543/2000 [3] na okres od 2002 r. do 2006 r. włącznie.
(2) Zbieranie i zarządzanie danymi w 2001 r. przeprowadzone było poprzez zaproszenia do składania wniosków oraz zaproszenia do składania ofert zgodnie z decyzją 2000/439/WE.
(3) W zakresie pomocy finansowej w ramach wydatków ponoszonych przez niektóre Państwa Członkowskie w latach 2002–2006, zaplanowano przygotowanie programów narodowych i odpowiadających im decyzji Komisji w sprawie ich współfinansowania na rok przed ich realizacją.
Dlatego okres wykonania ustanowiony w art. 1 decyzji 439/2000/WE odnosi się do lat 2000 do 2005.
(4) Na skutek błędnego oszacowania czasu trwania niezbędnych procedur administracyjnych i finansowych, postępowanie zgodnie z procedurą przygotowania i podejmowania decyzji w roku poprzedzającym wykonanie programów narodowych okazało się niemożliwe.
W zamian okazało się, że procedury administracyjne i finansowe odbywają się w tym samym roku co rok wykonania.
Dlatego okres referencyjny ustanowiony w art. 1 decyzji 2000/439/WE powinien zostać zmieniony w celu objęcia okresu wykonania od 2001 r. do 2006 r.
(5) Finansowa kwota referencyjna ustanowiona w art. 1 decyzji 2000/439/WE nie odzwierciedla rzeczywistych potrzeb z poprzednich lat oraz uaktualnionych szacunków na kolejne lata.
Ponadto nie bierze pod uwagę potrzeb nowych Państw Członkowskich.
Dlatego należy kwotę referencyjną dostosować do uaktualnionych szacunków.
(6) Dlatego decyzja 2000/439/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/439/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:
"2.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na wykonywanie tych środków w ramach pomocy finansowej przewidzianej w latach 2001–2006 wyniesie 164,5 miliona EUR";
2) w art. 4 ust. 3 lit. b) skreśla się wyrazy "na rok następny".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 października 2005 r.
przyjmująca zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
(2005/704/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 552/2005 [2], Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Po przyjęciu tymczasowych środków antydumpingowych Komisja kontynuowała dochodzenie w sprawie dumpingu, powstałej szkody oraz interesu wspólnotowego.
Ostateczne ustalenia i wnioski z dochodzenia są przedstawione w rozporządzeniu (WE) nr 1659/2005 [3] w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydympingowego i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych cegieł magnezytowych pochodzących z ChRL.
(3) Dochodzenie potwierdziło tymczasowe ustalenia dotyczące szkodliwego dumpingu w odniesieniu do przywozu niektórych cegieł magnezytowych pochodzących z ChRL.
B. ZOBOWIĄZANIE
(4) W następstwie przyjęcia tymczasowych środków antydumpingowych, Yingkou Qinghua Refractories Co.
Ltd., współpracujący producent eksportujący w ChRL, złożył zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W zobowiązaniu tym przedsiębiorstwo zobowiązało się do sprzedaży produktu będącego przedmiotem postępowania, w granicach pułapów ilościowych, po cenach równych lub wyższych od poziomu, który zapewnia uniknięcie szkodliwych skutków dumpingu.
Przywóz powyżej pułapu ilościowego będzie podlegał cłom antydumpingowym.
(5) Wspomniane przedsiębiorstwo będzie również regularnie dostarczać Komisji szczegółowych informacji dotyczących swojego wywozu do Wspólnoty, co pozwoli na skuteczne monitorowanie zobowiązania przez Komisję.
Ponadto struktura sprzedaży tego przedsiębiorstwa pozwala Komisji na uznanie, iż ryzyko obejścia przyjętego zobowiązania jest ograniczone.
(6) W świetle powyższego, zobowiązanie uznaje się za możliwe do przyjęcia.
(7) Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązań przez przedsiębiorstwo, przy składaniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie z zobowiązaniem, zwolnienie celne będzie uzależnione od przedstawienia faktury zawierającej co najmniej te informacje, które są wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1659/2005.
Informacje te są również niezbędne, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z wystarczającą precyzją, że ładunek jest zgodny z dokumentami handlowymi.
Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub też nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu organom celnym, należne będzie z tego tytułu odpowiednie cło antydumpingowe.
(8) W celu pełniejszego zapewnienia skutecznego przestrzegania zobowiązania, w drodze wspomnianego powyżej rozporządzenia powiadomiono importerów o tym, iż każde naruszenie zobowiązania może prowadzić do zastosowania, z mocą wsteczną, cła antydumpingowego w odniesieniu do danych transakcji.
(9) W przypadku naruszenia lub cofnięcia zobowiązania automatycznie zastosowanie ma, na mocy art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, cło antydumpingowe nałożone przez Radę zgodnie z art. 9 ust. 4,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się zobowiązanie złożone przez wymienionych poniżej producentów eksportujących w związku z przedmiotowym postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Yingkou Qinghua Refractories Co.
Ltd., Qinghuayu Village, Qinghua District, Dashiqiao City, Liaoning Province, 115100, ChRL _BAR_ A636 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Turcji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3966)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/705/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel żywym drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Dnia 9 października 2005 r. Turcja powiadomiła Komisję o wybuchu ptasiej grypy w fermie drobiu w zachodniej części Anatolii.
W oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N) i wskaźnika zjadliwości wyizolowany wirus H5 oraz obraz kliniczny pozwalają na podejrzenie wysoce zjadliwej grypy ptaków.
(3) Przywóz ptaków i drobiu oraz produktów otrzymanych z tych gatunków z Turcji nie jest dozwolony za wyjątkiem żywych ptaków innych niż drób, nieprzetworzonych piór oraz produktów z mięsa drobiowego poddanych obróbce cieplnej.
(4) Zważywszy na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty, właściwym jest natychmiastowe tymczasowe zawieszenie przywozu żywych ptaków innych niż drób i nieprzetworzonych piór z Turcji.
(5) Decyzja Komisji 2005/432/WE [3] z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z krajów trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE określa wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie Państw Członkowskich na przywóz produktów mięsnych, i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu odnośnych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych wyrobów, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne dalsze dopuszczenie przywozu produktów z mięsa drobiowego pochodzących z Turcji i poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(6) Przepisy niniejszej decyzji zostaną poddane przeglądowi podczas kolejnego posiedzenia Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w świetle informacji przekazanych Komisji na temat sytuacji epidemiologicznej i środków zwalczania podjętych przez właściwe władze w Turcji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Turcji:
- "żywych ptaków innych niż drób", jak określono w art. 1 tiret trzecie decyzji Komisji 2000/666/WE [4], w tym ptaków towarzyszących swoim właścicielom (ptaki domowe), oraz
- nieprzetworzonych piór i części piór.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku przywozu z terytorium Turcji przesyłkom przetworzonych piór lub części piór (z wyłączeniem przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do prywatnego użytku lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych) towarzyszy dokument handlowy stwierdzający, że zawarte w nich przetworzone pióra lub ich części zostały poddane obróbce strumieniem pary lub z zastosowaniem innej metody zapewniającej unieszkodliwienie czynników chorobotwórczych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 20 października 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej zgodnie z punktem 3 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 7 listopada 2002 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, uzupełniającego Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej
(2005/706/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI ORAZ RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, uzupełniające porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], zwłaszcza w szczególności jego punkt 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej [2],
uwzględniając projekt Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska utworzyła Fundusz Solidarności ("Fundusz"), aby okazać solidarność z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.
(2) Słowacja złożyła wniosek o uruchomienie Funduszu w dniu 24 stycznia 2005 r. po klęsce spowodowanej burzą.
(3) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r. pozwala na uruchomienie środków z Funduszu w ramach rocznego pułapu w wysokości 1 miliarda EUR.
(4) Klęska żywiołowa na Słowacji w listopadzie 2004 r. spełnia kryteria uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Fundusz Solidarności Unii Europejskiej zostaje uruchomiony w celu udostępnienia kwoty 5667578 EUR jako środków na pokrycie zobowiązań z budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
w sprawie mobilizacji instrumentu elastyczności na rzecz wspomagania odbudowy i odnowy krajów dotkniętych tsunami zgodnie z pkt 24 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.
(2005/707/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], w szczególności jego pkt 24,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W odniesieniu do budżetu korygującego nr 3/2005 do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005, zostaje uruchomiony instrument elastyczności celem dostarczenia kwoty 15 mln EUR w postaci środków na pokrycie zobowiązań.
Powyższa suma jest przeznaczona na sfinansowanie pomocy na odbudowę i odnowę krajów azjatyckich dotkniętych trzęsieniem ziemi/tsunami, wchodzącej w zakres działu 4: "Działania zewnętrzne" perspektywy finansowej, w ramach art. 19 10 04: "Działania na rzecz odbudowy i odnowy w azjatyckich krajach rozwijających się" budżetu na rok 2005. Artykuł 2 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
w sprawie zmiany perspektywy finansowej na lata 2000–2006
(2005/708/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej, w szczególności jego pkt 19, 20 i 21 [1],
uwzględniając decyzję 2003/430/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 2003 r. w sprawie zmiany perspektywy finansowej [2],
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 272 ust. 9 akapit piąty Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJĄ NINEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Perspektywa finansowa zostaje zmieniona w następujący sposób:
Roczne pułapy środków na pokrycie zobowiązań pozycji pierwszej w tabelach 1a, 1b, 2a i 2b zostają zmienione następująco:
a) kwota w poddziale 1a "Wspólna polityka rolna" zostanie pomniejszona w 2006 r. o kwotę odpowiadającą modulacji;
kwoty zmniejszone w ramach Wspólnej polityki rolnej _BAR_ 2006 _BAR_
mln EUR według cen z 1999 r. _BAR_ – 570 _BAR_
mln EUR według cen z 2006 r. _BAR_ – 655 _BAR_
b) kwota w poddziale 1b "Rozwój obszarów wiejskich" zostanie powiększona w 2006 r. o kwotę odpowiadającą modulacji;
kwoty zwiększone w ramach Rozwoju obszarów wiejskich _BAR_ 2006 _BAR_
mln EUR według cen z 1999 r. _BAR_ + 570 _BAR_
mln EUR według cen z 2006 r. _BAR_ + 655 _BAR_
Artykuł 2
1.
Perspektywę finansową Unii Europejskiej, wyrażoną w cenach z 1999 r., określono w tabelach 1a i 1b w Załączniku.
2.
Odpowiednią perspektywę finansową wynikającą z dostosowań technicznych w 2005 r., zgodnie ze zmianami w Produkcie Narodowym Brutto (PNB) i w cenach określono w tabelach 2a i 2b w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 sierpnia 2004 r.
dotycząca pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz France Télécom
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3061)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/709/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia ich uwag, zgodnie z wymienionymi przepisami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 31 stycznia 2003 r.
Komisja poinformowała Francję o swojej decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE (zwanej dalej "decyzją o wszczęciu postępowania") w odniesieniu do środków finansowych uruchomionych przez władze francuskie na rzecz France Télécom (zwanej dalej "FT" lub "przedsiębiorstwo") oraz w odniesieniu do systemu podatku przemysłowego (fr. taxe professionnelle) stosowanego wobec tego operatora.
Niniejsza decyzja [2] nie przedstawia ponownie opisu faktów, które doprowadziły do wszczęcia tego postępowania.
(2) Decyzja o wszczęciu postępowania została notyfikowana Francji w dniu 31 stycznia 2003 r.
Po dokonanej korekcie błędów rzeczowych, w dniu 7 marca 2003 r. Francja otrzymała notyfikację o sprostowaniu.
(3) Francja przekazała Komisji informacje uzupełniające w pismach z 4 kwietnia 2003 r., 15 maja 2003 r. oraz 29 stycznia 2004 r.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony trzecie do przedstawienia uwag odnośnie do wymienionych środków pomocy.
(5) Komisja otrzymała od zainteresowanych stron trzecich następujące uwagi na ten temat:
- 21 marca 2003 r. uwagi Cable and Wireless plc oraz Cable and Wireless SA,
- 11 kwietnia 2003 r. uwagi Cegetel,
- 10 kwietnia 2003 r. uwagi AFORS Télécom,
- 11 kwietnia 2003 r. uwagi LDCOM,
- 11 kwietnia 2003 r. uwagi A [4],
- 10 kwietnia 2003 r. uwagi Tiscali,
- 11 kwietnia 2003 r. uwagi WorldCom France,
- 11 kwietnia 2003 r. uwagi B [4],
- 11 kwietnia 2003 r. uwagi Bouygues SA i Bouygues Télécom (BT) [5],
- 14 kwietnia 2003 r. uwagi Telecom Italia,
- 14 kwietnia 2003 r. uwagi C [4],
- 29 kwietnia 2003 r. uwagi B,
- 30 kwietnia 2003 r. uwagi LDCOM [6].
(6) Komisja przekazała je Francji w dniu 16 maja 2003 r., dając jej możliwość zgłoszenia komentarzy.
(7) Władze francuskie przedstawiły swoje uwagi w pismach z 30 czerwca 2003 r. i 29 lipca 2003 r.
(8) Komisja otrzymała również od stron trzecich inne, wymienione poniżej informacje i dokumenty:
- 23 czerwca 2003 r. pismo LDCOM,
- 25 czerwca 2003 r. pismo D [4],
- 27 października 2003 r. pismo MCI,
- 16 października 2003 r. pismo ECTA,
- 25 czerwca 2003 r. pismo E [4],
- 7 stycznia 2004 r. pismo BT,
- 16 stycznia 2004 r. pismo LT,
- 19 marca 2004 r. pismo FT,
- 5 kwietnia 2004 r. pismo Tiscali,
- 17 maja 2004 r. pismo LDCOM,
- 26 maja 2004 r. pismo BT,
- 22 czerwca 2004 r. pismo FT,
- 30 czerwca 2004 r. telefaks FT,
- 2 lipca 2004 r. telefaks FT,
- 16 lipca 2004 r. telefaks BT.
(9) Komisja poprosiła władze francuskie o złożenie dodatkowych wyjaśnień, które otrzymała odpowiednio w pismach z:
- 11 września 2003 r. (odpowiedź władz francuskich z 20 października 2003 r.),
- 11 listopada 2003 r. (odpowiedź władz francuskich z 4 grudnia 2003 r.),
- 12 stycznia 2004 r. (odpowiedź władz francuskich z 21 stycznia 2004 r.),
- 2 lutego 2004 r. (odpowiedź władz francuskich z 16 lutego 2004 r.),
- 1 czerwca 2004 r. (odpowiedź władz francuskich podczas spotkania w dniu 16 czerwca 2004 r.).
(10) Komisja przesłała władzom francuskim w dniach 3 maja 2004 r. i 14 czerwca 2004 r. pisma wymienione w motywie 8.
(11) Komisja wysłuchała przedstawicieli stron trzecich podczas licznych spotkań w trakcie postępowania.
(12) Komisja spotkała się z władzami francuskimi oraz FT w dniu 22 stycznia 2004 r. oraz w dniach 16 i 23 czerwca 2004 r.
(13) Faksem z dnia 5 lipca 2004 r. władze francuskie przedłożyły Komisji nowe obliczenia dotyczące specjalnego systemu podatku przemysłowego.
W dniach 13, 15 i 16 lipca 2004 r. władze francuskie przedłożyły Komisji swoje uwagi uzupełniające.
II.
OPIS
(14) Przedmiotem niniejszej decyzji jest jedynie specjalny system podatku przemysłowego stosowany wobec FT, przedstawiony w decyzji o wszczęciu postępowania.
(15) Ponieważ badany środek został już opisany w sposób szczegółowy w decyzji o wszczęciu postępowania [7], niniejsza decyzja powtarza ten opis jedynie w zakresie, w jakim jest to niezbędne.
(16) Do roku 1990 działalność spółki FT była realizowana przez Dyrekcję Ministerstwa ds. Usług Pocztowych i Telekomunikacyjnych.
Jako państwowa publiczna służba administracyjna dawna Dyrekcja Główna Telekomunikacji nie podlegała żadnemu z wymienionych podatków: i) podatek przemysłowy, ii) podatek od nieruchomości zabudowanej i niezabudowanej oraz iii) podatek od spółek [8].
Dysponowała ona budżetem dodatkowym do budżetu państwa, dodatnim i podlegającym przekazaniu na rzecz budżetu ogólnego z tytułu nadwyżek operacyjnych z działalności, jak również pewnym potrąceniom przeznaczonym na finansowanie specyficznych działań.
(17) Ustawa nr 90-568 z dnia 2 lipca 1990 r. w sprawie organizacji służby publicznej usług pocztowych i telekomunikacyjnych przekształciła dawną Dyrekcję Główną Telekomunikacji w dwie odrębne osoby prawa publicznego (La Poste i FT) posiadające autonomię finansową i podlegające prawu handlowemu.
Przyznanie wymienionej osobowości prawnej obu jednostkom powinno pociągać za sobą zastosowanie systemu podatkowego prawa powszechnego.
Faktycznie, na mocy art. 1654 Ogólnego Kodeksu Podatkowego (fr. Code général des impôts), zwanego dalej "CGI"): "przedsiębiorstwa publiczne, państwowe przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe, przedsiębiorstwa, w których udziały posiadają państwo lub jednostki terytorialne, są zobowiązane do zapłaty na warunkach prawa powszechnego wszelkich podatków i opłat, jakim podlegają przedsiębiorstwa prywatne prowadzące taką samą działalność".
W związku z tym FT powinna była podlegać systemowi podatkowemu prawa powszechnego od dnia jej utworzenia, tj. od dnia 1 stycznia 1991 r. (art. 1 ustawy nr 90-568 z dnia 2 lipca 1990 r.).
Jednakże wbrew tej zasadzie, na którą powołuje się zresztą ta sama ustawa nr 90-568 [9], ustawodawca ustanowił dla FT zasady opodatkowania stanowiące odstępstwo od prawa powszechnego (art. 18–21 ustawy nr 90-568) w zakresie dwóch systemów, systemu "tymczasowego" stosowanego od dnia 1 stycznia 1991 r. do dnia 1 stycznia 1994 r., oraz systemu "ostatecznego" stosowanego od dnia 1 stycznia 1994 r., bez ograniczenia okresu jego stosowania:
- lata 1991–1993: artykuł 19 ustawy nr 90-568 ustanowił zasadę, zgodnie z którą w okresie od 1 stycznia 1991 r. do 1 stycznia 1994 r. FT podlegała jedynie podatkom i opłatom płaconym przez państwo.
W rezultacie, w wymienionym okresie, FT, podobnie jak państwo, nie była zobowiązana do zapłaty podatku przemysłowego, podatku od nieruchomości i podatku od spółek.
W tym samym okresie i na mocy tego samego artykułu, FT była zobowiązana do udziału w budżecie państwa (w szczególności w budżecie cywilnym badań i rozwoju) "z tytułu potrąceń na rzecz budżetu ogólnego".
Udział ten był ustalany corocznie ustawami o finansach, w granicach określonej kwoty [10],
- lata 1994–2003: na mocy ustawy nr 90-568 (art.18) oraz art. 1654 CGI, FT podlegała systemowi podatkowemu prawa powszechnego od dnia 1 stycznia 1994 r., z wyłączeniem podatków lokalnych bezpośrednich (podatek od nieruchomości, podatek przemysłowy), dla których ustawa nr 90-568 przewidywała warunki szczególne odnośnie do stopy, podstawy i sposobów obliczania podatku.
Według pierwotnej oceny władz francuskich przywilej uzyskany przez FT w związku ze stosowaniem specjalnego systemu podatku przemysłowego wynosi około 198 milionów euro rocznie [11].
W oparciu o dane przekazane później przez władze francuskie, wymieniona kwota jest niższa (patrz: pkt 54 i kolejne poniżej).
Ten specjalny system podatku przemysłowego, przewidziany bez ograniczenia okresu jego stosowania, został zniesiony Ustawą o Finansach z 2003 r. [12].
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(18) Uwagi przesłane przez zainteresowane strony ograniczały się do powtórzenia argumentów przedstawionych przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania.
W rezultacie nie zostaną one powtórzone w niniejszej decyzji.
IV.
UWAGI WŁADZ FRANCUSKICH
(19) Argumentacja władz francuskich skupia się na zasadniczym punkcie, a mianowicie stwierdzeniu, że specyficzny system ustalony przez państwo na rzecz FT nie stwarzał przywilejów dla tego przedsiębiorstwa.
Faktycznie, władze francuskie przyjmują, że FT podlegała specjalnemu systemowi dotyczącemu podatku przemysłowego w latach 1991–2002, ale uważają one, że system ten nie przyznawał jej żadnego przywileju oraz nie miał żadnego wpływu na zasoby publiczne, ponieważ wyrażał się nadmiernym opodatkowaniem FT w stosunku do opodatkowania na warunkach prawa powszechnego.
Swoje prowadzące do tego wniosku rozumowanie władze francuskie opierają się na trzech wymienionych niżej punktach:
- w latach 1991–1993 FT podlegała obowiązkowi potrącenia na rzecz budżetu ogólnego, które, zdaniem władz francuskich, było równoważne z opłacaniem podatku przemysłowego oraz zawierało (między innymi) wymienioną kwotę podatku przemysłowego,
- władze francuskie podkreślają fakt, że ustawa nr 90-568 ustaliła "raz na zawsze" wyjątkowy system opodatkowania stosowany wobec FT w latach 1991–2003; oceniają one, że należy dokonać obliczenia całkowitej kwoty korzyści przyznanych FT przez ten system w latach 1991–2003.
Oznacza to, że ich zdaniem nadmierne opodatkowanie FT w jednym roku może "kompensować" niedostateczne opodatkowanie FT w innym roku,
- zdaniem władz francuskich systemy opodatkowania przedsiębiorstwa z tytułu podatku przemysłowego oraz podatku od spółek są nierozłączne; należy wobec tego dokonać porównania różnych składników podatku płaconego przez FT w całym okresie 1991–2003.
Ponieważ podatek przemysłowy jest składnikiem obliczenia dochodu podlegającego opodatkowaniu, korekcie ewentualnego niedostatecznego opodatkowania tytułem podatku przemysłowego powinno towarzyszyć obniżenie kwoty podatku od spółek.
(20) Po drugie, władze francuskie utrzymują, że wymieniony środek powinien być traktowany jako istniejący.
Na koniec, podczas spotkań z Komisją mających miejsce w dniach 16 i 23 czerwca 2004 r., władze francuskie podważyły zasadność obliczeń, które same wcześniej przedłożyły Komisji, dotyczących różnicy między podatkiem przemysłowym płaconym przez FT a podatkiem, jaki musiałaby ona zapłacić, gdyby podlegała podatkowi na zasadach prawa powszechnego.
Zdaniem władz francuskich niemożliwe jest obliczenie w sposób pewny niedostatecznego opodatkowania FT z tytułu podatku przemysłowego w okresie rozpoczynającym się od 1994 r.
W rezultacie, według władz francuskich, Komisja nie powinna orzekać w tej kwestii.
Pismem z dnia 5 lipca 2004 r. władze francuskie przedłożyły Komisji nowe obliczenia (dokonane przez samą FT), które nie mogą być uznane za bardziej szczegółowe lub dokładne niż te przedłożone wcześniej, ale które mają na celu jedynie wykazanie niemożności dokładnej wyceny przywileju, jaki FT uzyskała z tytułem korzystania od 1994 r. ze specjalnego systemu podatku przemysłowego.
V. OCENA POMOCY
(21) Artykuł 87 ust. 1 Traktatu WE uznaje za sprzeczną ze wspólnym rynkiem, w zakresie, w jakim narusza wymianę wewnątrzwspólnotową, pomoc udzielaną przez państwo (lub ze źródeł państwowych bez względu na formę) przyznającą korzyści określonym przedsiębiorstwom lub niektórym sektorom produkcji, która zakłóca przez to konkurencję lub tym grozi.
W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że, a priori, zebrane są wszystkie elementy składowe pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Powyższą analizę powtórzono w niniejszej decyzji jedynie w zakresie najważniejszych wynikających z niej wniosków [13]:
- FT korzystała ze szczególnego traktowania w zakresie podatku przemysłowego (ustanowionego przez art. 18–21 ustawy nr 90-568),
- szczególne traktowanie mogło spowodować jej uprzywilejowanie (zgodnie z oceną samych władz francuskich),
- przepisy specjalne stosowane wobec FT w zakresie podatku przemysłowego zostały ustanowione przez Parlament, ustawą podpisaną przez Prezydenta Republiki Francuskiej. Nie pozostawia cienia wątpliwości, że odpowiedzialność za stosowanie wymienionego środka można przypisać państwu,
- w zakresie, w jakim FT płaciła podatek niższy od podatku płaconego przez przedsiębiorstwa podlegające prawu powszechnemu, ma to wpływ na zasoby publiczne,
- biorąc pod uwagę, że FT działa w sektorze telekomunikacji charakteryzującym się wysoką konkurencyjnością, przywileje, z jakich korzysta FT, zakłócają lub grożą zakłóceniem konkurencji,
- biorąc pod uwagę, że FT działa na rynkach stopniowo otwieranych dla konkurencji od końca lat 80-tych, wszelki przywilej przyznawany FT przez państwo może wpływać na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
1.
Lata 1991–1993
(22) W celu dokonania analizy systemu podatku przemysłowego w latach 1991–1993 należy zbadać pierwszy argument przedstawiony przez władze francuskie, według którego potrącenie na rzecz budżetu ogólnego płacone przez FT w latach 1991–1993 miało charakter podatku i może być uznane za uwzględniające zapłatę podatku przemysłowego według specyficznych zasad.
Odnośnie do tego Komisja zauważa, że, zgodnie z orzecznictwem, nie można uznać, że pomoc finansowa nie istniała w związku z faktem, że przedsiębiorstwo korzystające z uprzywilejowanego systemu podatkowego podlega z innego tytułu opodatkowaniu wyższemu [14].
Każdy podatek faktycznie odzwierciedla pewną logikę i różne założenia.
(23) Odnośnie do natury podatkowej potrącenia, Komisja podkreśla przede wszystkim, że potrącenie to nie jest w sposób wyraźny łączone przez ustawę z podatkiem przemysłowym.
Ustawa nie stanowi, że potrącenie to jest należne zamiast podatku przemysłowego.
Kwota tego potrącenia również nie była określana w oparciu o parametry będące podstawą obliczenia wysokości podatku przemysłowego.
(24) Ponadto w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zaznaczyła, że wysokość kwoty ryczałtowej płaconej przez FT na rzecz państwa z tytułu wkładu do budżetu ogólnego była równa zyskowi, jaki P.T.T. przekazywały państwu w latach 1989 i 1990.
Komisja uznała więc, że zapłata wymienionej kwoty była bardziej zbliżona do potrącenia od wyników działalności FT niż do szczególnego opodatkowania z tytułu podatku przemysłowego.
(25) Do roku 1990, kiedy działalność FT była jeszcze prowadzona przez Dyrekcję Ministerstwa ds. Usług Pocztowych i Telekomunikacyjnych, budżet dodatkowy tej dyrekcji wykazywał nadwyżkę.
W celu uzupełnienia deficytu budżetu ogólnego państwa wymieniony budżet dodatkowy podlegał potrąceniom na rzecz budżetu ogólnego z tytułu "nadwyżek z działalności operacyjnej", do których zostały dodane następnie inne potrącenia mające na celu finansowanie specyficznych działań.
W roku 1988 rząd zobowiązał się do dokonania do roku 1992 ustalenia udziału budżetu dodatkowego w budżecie ogólnym na kwotę 13,7 miliardów franków francuskich w roku 1989 oraz 14 miliardów franków francuskich w roku 1990.
Do wymienionych kwot odnosiła się ustawa nr 90-568, gdy ustalała potrącenie nałożone na FT na rzecz budżetu ogólnego w latach 1991, 1992 i 1993 [15].
(26) W sposób bardziej ogólny, cechy wymienionego potrącenia (płatność zryczałtowana, kwota ustalana w oparciu o wysokość nadwyżki z działalności operacyjnej przedsiębiorstwa w poprzednich okresach rozliczeniowych) nie są cechami klasycznego systemu podatkowego.
(27) Biorąc pod uwagę jego zmiany i sposoby definiowania, wymienione potrącenie bardziej przypomina udział w dochodach z działalności.
(28) Jednakże, nawet jeżeli wymienione potrącenie nie jest przez ustawę łączone w sposób wyraźny z podatkiem przemysłowym, jest ono związane ze specyficznym systemem podatkowym stosowanym wobec FT.
Faktycznie ustawa nr 90-568 przewidywała, w tym samym rozdziale "System podatkowy" i w tym samym artykule, że FT nie była zobowiązana do zapłaty podatków (innych niż podatki opłacane przez państwo) oraz że była zobowiązana do zapłaty wymienionego potrącenia na rzecz budżetu ogólnego.
Wymienione dwa przepisy były stosowane w tym samym okresie (od 1 stycznia 1991 r. do 1 stycznia 1994 r.).
(29) Ponadto wymienione potrącenie zawiera klasyczne składniki podatku, a mianowicie świadczenie pieniężne pobierane ostatecznie, bez kompensaty i odgórnie przez państwo lub inną jednostkę publiczną.
Na koniec potrącenie to dostarcza państwu zasobów.
(30) Wydaje się więc, że celem art. 19 ustawy było ustanowienie trzyletniego okresu przejściowego, w ciągu którego FT płaciłaby wciąż identyczne z płaconymi wcześniej kwoty z tytułu uczestnictwa w dochodach z działalności, i była jednocześnie zwolniona z zapłaty wszelkich podatków (innych niż podatki płacone przez państwo).
Bezzwłoczne poddanie FT systemowi podatkowemu prawa powszechnego pociągnęłoby za sobą, między innymi, zapłatę podatków lokalnych (przynoszących wpływy jednostkom terytorialnym a nie budżetowi ogólnemu państwa, jak np. podatek przemysłowy), co stwarzałoby ryzyko obniżenia udziału FT w budżecie państwa (w przypadku braku wcześniejszego bezzwłocznego ustanowienia nowej formy udziału w dochodach z działalności).
(31) Podsumowując, wydaje się, że potrącenie na rzecz budżetu ogólnego, któremu FT podlegała w latach 1991–1993, miało charakter mieszany, częściowo podatku, a częściowo udziału w dochodach z działalności, w zakresie, w jakim to potrącenie miało zapewnić, że w ciągu trzyletniego okresu przejściowego przedsiębiorstwo będzie płacić na rzecz państwa kwotę równą tej, jaką płaciłoby w przypadku zapłaty podatku na warunkach prawa powszechnego, wraz z dodatkową kwotą odpowiadającą potrąceniu od dochodów z działalności.
Innymi słowy, potrącenie specjalne jakie FT płaciła państwu w latach 1991–1993 miało podwójną rolę: odpowiadało w części zapłacie różnego typu podatków, oraz dodatkowo udziałowi państwa-właściciela w dochodach z działalności przedsiębiorstwa.
(32) W świetle powyższego (w szczególności w części podatkowego charakteru potrącenia oraz związku między tym potrąceniem a specyficznym systemem podatkowym, jakiemu podlegało przedsiębiorstwo), nawet przy braku wyraźnego wskazania w tekście, że potrącenie to powinno być uznawane za specyficzną formę zapłaty podatku przemysłowego, Komisja wnioskuje, że omawiane potrącenie w latach 1991–1993 odpowiadało w części zapłacie podatków, w tym w szczególności zapłacie podatku przemysłowego, oraz dodatkowo udziałowi państwa-właściciela w dochodach z działalności przedsiębiorstwa.
(33) W związku z powyższym należy dodać, że, zgodnie z informacjami przedłożonymi przez władze francuskie, w latach 1991–1993 omawiane potrącenie było wyższe od kwoty podatków, jakie FT byłaby zobowiązana płacić, gdyby podlegała podatkowi przemysłowemu oraz podatkowi od spółek prawa powszechnego.
Wynika z tego, że w powyższym okresie FT nie korzystała z żadnego przywileju związanego ze zwolnieniem z podatku przemysłowego.
Jednakże Komisja przypomina, że w latach 1991–1993 FT podlegała jedynie podatkom i opłatom, jakim podlegało państwo (w szczególności nie płaciła podatku od nieruchomości).
W rezultacie, w celu upewnienia się, że zwolnienie z podatku przemysłowego oraz zastąpienie go omawianym potrąceniem nie dawało FT przywileju podatkowego, Komisja zwróciła się do władz francuskich z zapytaniem, czy potrącenie to było wyższe od kwoty wszystkich innych podatków, jakie FT zobowiązana byłaby płacić, w przypadku gdyby mu podlegała na warunkach prawa powszechnego (a nie jedynie wyższe od sumy podatku przemysłowego oraz podatku od spółek) [16].
Podczas spotkań z Komisją, jakie miały miejsce w dniach 16 i 23 czerwca 2004 r., władze francuskie potwierdziły, że potrącenie to było faktycznie wyższe od kwoty wszystkich innych podatków.
W rezultacie Komisja uznaje, że FT nie korzystała w latach 1991–1993 z przywileju, w zakresie, w jakim podlegała specjalnemu potrąceniu, o charakterze mieszanym, odpowiadającemu w części zapłacie innych podatków oraz dodatkowo potrąceniu od dochodu z działalności, potrąceniu specjalnemu, które przewyższało sumę podatków i opłat, z których zapłaty FT była zwolniona.
2.
Lata 1994–2003
(34) W celu dokonania analizy systemu podatku przemysłowego w latach 1994–2003, należy poddać ocenie argumenty drugi i trzeci przedstawione przez władze francuskie.
(35) Władze francuskie podkreślają fakt, że ustawa nr 90-568 ustaliła "raz na zawsze" wyjątkowy system podatkowy stosowany wobec FT w latach 1991–2002.
Ich zdaniem należy dokonać obliczenia całkowitej kwoty przywileju przyznanego FT przez ten system w całym okresie 1991–2002.
Oznacza to, że ich zdaniem nadmierne opodatkowanie FT w jednym roku mogło "kompensować" niedostateczne opodatkowanie FT w innym roku.
Mówiąc dokładniej, władze francuskie utrzymują, że niedostateczne opodatkowanie FT w okresie "końcowym" ( 1 stycznia 1994 r.– 1 stycznia 2003 r.) jest kompensowane przez nadmierne opodatkowanie (wynikające z zapłaty potrącenia) w okresie "tymczasowym" ( 1 stycznia 1991 r.– 31 grudnia 1993 r.).
Faktycznie, kwota płacona przez FT na rzecz państwa tytułem potrącenia w latach 1991, 1992 i 1993 jest o tyle wyższa od płaconej w ramach opodatkowania na zasadach prawa powszechnego, że przewyższa korzyść, jaką FT czerpie ze specyficznego sposobu definiowania podatku przemysłowego w okresie "końcowym".
(36) Powyższa argumentacja nie może zostać przyjęta.
Ustawa nr 90-568 ustala dwa całkowicie różne systemy opodatkowania:
- system "tymczasowy" w latach 1991–1994, gdy FT była zwolniona z wszelkich podatków, innych niż podatki płacone przez państwo, i była zobowiązana płacić na rzecz państwa kwotę ryczałtową tytułem "potrącenia na rzecz budżetu ogólnego",
- po roku 1994 – system uważany za ostateczny (ustawa nie przewidziała ostatecznej daty stosowania tego systemu i konieczne było uchwalenie nowej ustawy w 2003 r., aby ten system został zniesiony); w ramach tego systemu FT podlegała na warunkach prawa powszechnego wszystkim podatkom, z wyjątkiem podatku od nieruchomości oraz podatku przemysłowego, dla których przewidziane były specjalne warunki.
(37) Zgodnie z orzecznictwem, pomoc udzielona przedsiębiorstwu nie może być "kompensowana" specyficznym obciążeniem, któremu podlega to samo przedsiębiorstwo z innego tytułu.
Trybunał wykluczył wobec tego, że ulga w wydatkach socjalnych związanych z zasiłkami rodzinnymi, z której korzystają niektóre przedsiębiorstwa, "kompensuje" dodatkowe obciążenie z tytułu ubezpieczenia od bezrobocia [17].
(38) W zastosowaniu tego orzecznictwa Komisja nie może przyjąć, by "niedostateczne opodatkowanie" FT z tytułu podatku przemysłowego od roku 1994 było kompensowane przez potrącenie specjalne płacone przez FT w latach 1991–1994, które nie jest szczególnie związane z podatkiem przemysłowym.
Faktycznie, jak już stwierdziła Komisja, ustawa nr 90-568 nie stanowi w żaden sposób, że potrącenie specjalne było należne w zastępstwie podatku przemysłowego.
Kwota wymienionego potrącenia nie była również obliczana w oparciu o parametry będące podstawą obliczenia wysokości podatku przemysłowego, ale poprzez odniesienie do zysku, jaki P.T.T. przekazywał na rzecz państwa w latach 1989–1990.
Biorąc pod uwagę jego zmiany i sposoby definiowania, wymienione potrącenie jest bliższe potrącenia od dochodu z działalności, niż szczególnego podatku przemysłowego.
Powinno to skłonić Komisję do wykluczenia wszelkiej formy kompensaty i stwierdzenia, że brak zapłaty podatku przemysłowego w okresie "tymczasowym" stanowi konkretny przywilej udzielony przedsiębiorstwu.
(39) Jedynie w drodze wyjątku Komisja przyjęła, że potrącenie płacone przez przedsiębiorstwo w latach 1991–1993 było również równoznaczne zapłacie podatku przemysłowego.
Faktycznie, biorąc pod uwagę niejasny charakter tego potrącenia, które wydaje się być związane ze specyficznym systemem opodatkowania stosowanym wobec FT [18], w związku z faktem, że potrącenie to przewyższało kwotę, jaka wynikałaby z zastosowania systemu podatkowego prawa powszechnego, oraz biorąc pod uwagę tymczasowy charakter omawianego systemu, Komisja postanowiła udzielić przedsiębiorstwu przywileju wyrokowania na korzyść w wypadku wątpliwości oraz zgodziła się na uznanie częściowo podatkowego charakteru potrącenia i faktu, że miało ono również wartość zapłaty podatków.
Jednakże wszelka część potrącenia przewyższająca obciążenie podatkowe stosowane na mocy prawa powszechnego może być rozumiana jedynie jako zapłata w kapitale, co wyklucza jakiekolwiek uzasadnienie prawne dla przeprowadzenia kompensaty.
Faktycznie, kompensata dokonana między potrąceniami zapłaconymi przez FT z tytułu nadwyżki z działalności oraz niedostatecznym opodatkowaniem FT z tytułu podatku przemysłowego pociągałaby za sobą pomieszanie różnego rodzaju potrąceń (ulg podatkowych z zyskami natury majątkowej), co nie może być przyjęte.
(40) Na koniec Komisja zauważa, że ustawa nr 90-568 nie przewidywała kompensaty niedostatecznego opodatkowania FT od 1994 r. przez nadmierne opodatkowanie w latach 1991–1994.
Tak więc rachunek ogólny, taki jak zaproponowany przez władze francuskie, pociągałby za sobą przekwalifikowanie ex post rzekomej nadwyżki podatkowej zapłaconej przez FT w okresie "tymczasowym" na zaliczkę z tytułu podatku (ulga podatkowa) do odliczenia w latach następnych, co nie było absolutnie przedmiotem ustawy nr 90-568, gdy ustanawiała ona te dwa systemy.
Jeżeli władze francuskie proponują obecnie dokonanie kompensaty między potrąceniami różnej natury (potrącenie specjalne o charakterze mieszanym – jednocześnie podatkowym i dywidendowym – oraz niedostateczne opodatkowanie FT z tytułu podatku przemysłowego), stosowanymi w różnych okresach, nie jest to w żadnej mierze spowodowane zastosowaniem zwyczajowych reguł podatkowych prawa francuskiego, ale wynika z racjonalizacji a posteriori mającej na celu uniknięcie windykacji pomocy, której beneficjentem była FT.
(41) W rezultacie, Komisja nie może zaakceptować drugiego argumentu przedstawionego przez władze francuskie, według którego należałoby dokonać obliczenia całości kwoty przywileju przyznanego FT przez ten system dla całego okresu 1991–2002.
(42) Oznacza to, że różnica między podatkiem przemysłowym faktycznie płaconym przez FT oraz podatkiem, jaki byłby należny na mocy prawa powszechnego od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 1 stycznia 2003 r., stanowi pomoc państwa, ponieważ ma charakter przywileju przyznanego FT przy użyciu środków, które w innym wypadku zostałyby włączone do budżetu państwa.
(43) Komisja nie może również zaakceptować argumentu, według którego podatek przemysłowy jest składnikiem obliczenia dochodu podlegającego opodatkowaniu, a korekcie ewentualnego niedostatecznego opodatkowania z tytułu podatku przemysłowego powinno towarzyszyć obniżenie kwoty podatku od spółek, w związku z nierozdzielnością systemów opodatkowania przedsiębiorstwa z tytułu podatku przemysłowego i podatku od spółek.
(44) Faktycznie argument ten został odrzucony przez Sąd Pierwszej Instancji, który wyraźnie potwierdził, że: "… Komisja, w wydawanych decyzjach nakazujących windykację pomocy państwa, nie może obliczać wpływu podatku na kwotę pomocy podlegającą windykacji, gdyż wymienione obliczenie wchodzi w zakres stosowania prawa krajowego, lecz powinna ograniczyć się do wskazania kwoty brutto podlegającej windykacji.
Nie stanowi to przeszkody, aby w trakcie windykacji władze krajowe dokonywały, tam, gdzie jest to właściwe, odliczenia od kwoty windykowanej kwot wynikających z zastosowania przepisów prawa krajowego, pod warunkiem, że zastosowanie przepisów prawa krajowego nie spowoduje, że powyższa windykacja stanie się praktycznie niewykonalną oraz nie będzie miało charakteru dyskryminacyjnego w stosunku do porównywalnych przypadków podlegających prawu krajowemu" [19].
VI.
NOWA POMOC
(45) Odnośnie do natury pomocy, Komisja potwierdza swój wniosek wstępny przedstawiony w decyzji o wszczęciu postępowania, według którego omawiana pomoc musi być uznana za pomoc nową.
Faktycznie system przewidujący odstępstwo od podatku przemysłowego został ustanowiony przez ustawę z roku 1990 (lub po wejściu w życie Traktatu), właśnie w celu uniknięcia, by utworzenie FT jako przedsiębiorcy państwowego nie przeniosło jej obowiązku podatkowego do systemu podatkowego prawa powszechnego.
Ponadto od roku 1988 sektor telekomunikacji podlegał stopniowej liberalizacji.
Biorąc pod uwagę, że FT od roku 1994 korzystała z pomocy związanej ze specyficznym systemem podatku przemysłowego oraz, że w wymienionym okresie rynki, na których działała FT, były przynajmniej w części rynkami konkurencyjnymi [20], Komisja stwierdza, że pomoc o której mowa, jest pomocą nową.
VII.
PRZEDAWNIENIE
(46) Władze francuskie uważają, że w każdym przypadku domniemany program pomocy na rzecz FT, ustanowiony ustawą nr 90-568, stanowi program pomocy istniejącej, która nie może podlegać windykacji.
Zaznaczają one, że program ten został ustanowiony ustawą nr 90-568 z dnia 2 lipca 1990 r. oraz oceniają, że to właśnie dnia 2 lipca 1990 r. (a więc w dniu przyjęcia ustawy) wymieniona pomoc została przyznana jej beneficjentowi.
Decyzja o wszczęciu postępowania została podjęta w dniu 30 stycznia 2003 r., a więc po upływie dziesięciu lat od daty przyznania pomocy.
Władze francuskie utrzymują, że, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, domniemana pomoc na rzecz FT jest "objęta" przepisami wspólnotowymi dotyczącymi przedawnienia pomocy państwa.
(47) W związku z tym należy przypomnieć, że art. 15 przewiduje:
"1.
Kompetencje Komisji w zakresie windykacji pomocy podlegają dziesięcioletniemu okresowi przedawnienia.
2.
Okres przedawnienia zaczyna się w dniu, w którym bezprawnie przyznano pomoc beneficjentowi w charakterze pomocy indywidualnej lub w ramach programu pomocowego.
Jakiekolwiek działania, podejmowane przez Komisję lub przez Państwo Członkowskie działające na wniosek Komisji w odniesieniu do pomocy przyznanej bezprawnie, powoduje przerwanie okresu przedawnienia.
Każde przerwanie powoduje, że okres przedawnienia zaczyna się od początku.
Okres przedawnienia zostaje zawieszony tak długo, jak decyzja Komisji jest przedmiotem postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
3.
Wszelką pomoc, w odniesieniu do której upłynął okres przedawnienia, uznaje się za pomoc istniejącą".
(48) Należy zauważyć, że dziesięcioletni termin przewidywany w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 "będąc dalekim od wyrażania zasady ogólnej zmieniającej pomoc nową w pomoc istniejącą, wyklucza jedynie windykację pomocy udzielonej w okresie poprzedzającym o ponad dziesięć lat pierwszą interwencję Komisji" [21].
Wynika z tego, że w zastosowaniu art. 15 rozporządzenia pomoc z jakiej FT korzystała z tytułu specyficznego systemu podatku przemysłowego, nie traci charakteru pomocy nowej w związku z ustanowieniem tego systemu przed ponad dziesięcioma laty.
Na mocy tego przepisu Komisja może nakazać jedynie windykację pomocy, z której przedsiębiorstwo korzystało w okresie dziesięciu lat poprzedzających jej działanie.
Tak więc biorąc pod uwagę, że FT korzystała z pomocy od roku obrotowego 1994 oraz decyzja o wszczęciu postępowania została wydana w dniu 30 stycznia 2003 r., Komisja jest zobowiązana do nakazania windykacji omawianej pomocy w jej całości.
(49) Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 "Kompetencje Komisji w zakresie windykacji pomocy podlegają dziesięcioletniemu okresowi przedawnienia" oraz, że okres ten rozpoczyna się "w dniu, w którym bezprawnie przyznano pomoc beneficjentowi […] w ramach programu pomocowego".
Na mocy rozporządzenia znaczenie ma więc data przyznania beneficjentowi pomocy indywidualnej w ramach programu pomocowego, a nie data ustanowienia samego programu.
Inaczej mówiąc, przepisy art. 15 nakazują przedawnienie przez Komisję windykacji pomocy przyznanej bezprawnie beneficjentowi przed ponad dziesięcioma laty, a w żadnym wypadku – w przeciwieństwie do tego, co utrzymują władze francuskie – nie określają dziesięcioletniego okresu przedawnienia od momentu powstania samych systemów pomocowych.
Wynika z tego, że w przypadku systemów pomocowych, okres przedawnienia w odniesieniu do windykacji zaczyna biec nie w dniu ustanowienia systemu pomocy, ale w dniu, w którym pomoc została faktycznie beneficjentowi przyznana.
Ustawa nr 90-568 ustanowiła system pomocowy na rzecz FT [22].
Wobec tego termin przedawnienia pomocy przyznanej FT z tytułu specyficznego systemu podatkowego nie zaczyna biec w dniu przyjęcia ustawy nr 90-568, ale w dniu, w którym pomoc została faktycznie przyznana FT, to znaczy w rozumieniu rocznym, w momencie, w którym był należny podatek przemysłowy.
(50) Odnośnie do przerwania biegu terminu przedawnienia, nie wymaga to wydania przez Komisję decyzji oficjalnej, w przeciwieństwie do tego, co utrzymują władze francuskie.
Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 "jakiekolwiek działanie podejmowane przez Komisję […] w odniesieniu do pomocy przyznanej bezprawnie powoduje przerwanie okresu przedawnienia".
Trybunał rozstrzygnął już, że zwykły wniosek o udzielenie informacji może wstrzymać bieg okresu przedawnienia określony w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 [23].
W tym przypadku pierwszy wniosek o udzielenie informacji skierowany przez Komisję do władz francuskich odnośnie specjalnego systemu opodatkowania z tytułu podatku przemysłowego stosowanego wobec FT nosi datę 28 czerwca 2001 r.
Tak więc to w tym dniu, w rozumieniu art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 [24], nastąpiło przerwanie biegu okresu przedawnienia.
(51) W konsekwencji jedynie pomoc przyznana FT ponad dziesięć lat przed pierwszym wnioskiem o udzielenie informacji (lub przed dniem 28 czerwca 1991 r.) mogłyby już nie podlegać windykacji.
Tak więc, ponieważ pomoc została przyznana FT od roku obrotowego 1994, w ramach systemu podatku przemysłowego stosowanego dla okresu 1994–2003, Komisja jest zobowiązana nakazać windykację pomocy, o której mowa, w jej całości.
VIII.
ZGODNOŚĆ POMOCY
(52) Władze francuskie nie podały żadnego konkretnego argumentu na poparcie zgodności pomocy. Komisja podkreśla, że z powodów przedstawionych w ust. 122 i 123 decyzji o wszczęciu postępowania uważa, że pomoc nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 lit. a), c) (odniesienie do rozwoju gospodarczego niektórych regionów), d) i e). Omawiana pomoc nie jest zresztą związana z żadnym projektem restrukturyzacji przedsiębiorstwa, a stanowi raczej pomoc dla jego funkcjonowania. W rezultacie, w oparciu o art. 87 ust. 3 lit. c), pomoc nie może być uznana za zgodną (odniesienie do rozwoju niektórych działań gospodarczych).
IX.
WNIOSEK
(53) W świetle powyższego Komisja stwierdza, że:
- System podatku przemysłowego stosowany w latach 1991–1993 nie stanowi pomocy państwa.
- Różnica między podatkiem przemysłowym płaconym faktycznie przez FT a podatkiem, jaki byłby należny na mocy prawa powszechnego w okresie od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., stanowi pomoc państwa.
Pomoc ta jest pomocą nową, która została bezprawnie udzielona przez Francję, z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
Pomoc ta nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem i w rezultacie musi zostać odzyskana.
(54) Według wyliczeń raportu przekazanego Parlamentowi przez Dyrekcję Generalną ds. Podatków w listopadzie 2001 r. "bezzwłoczna normalizacja warunków opodatkowania FT w zakresie podatku przemysłowego pociągnęłaby za sobą, przy niezmienianej stopie (to znaczy niezależnie od decyzji podjętych przez jednostki terytorialne) zwiększenie opodatkowania przedsiębiorstwa w kwocie prawie 198 milionów euro".
Jednakże w piśmie z dnia 15 maja 2003 r. władze francuskie przedłożyły Komisji bardziej szczegółowe informacje dotyczące niedostatecznego opodatkowania FT z tytułu specyficznego systemu podatku przemysłowego (patrz: tabela poniżej):
Źródło: Odpowiedź władz francuskich z dnia 15 maja 2003 r.
(w milionach euro) _BAR_
Rok obrotowy _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Suma _BAR_
Symulacja opodatkowania na zasadach prawa powszechnego _BAR_ 674 _BAR_ 786 _BAR_ 830 _BAR_ 923 _BAR_ 1012 _BAR_ 1092 _BAR_ 1035 _BAR_ 1039 _BAR_ 971 _BAR_ 8362 _BAR_
Rzeczywiste opodatkowanie FT _BAR_ 560 _BAR_ 667 _BAR_ 694 _BAR_ 785 _BAR_ 855 _BAR_ 914 _BAR_ 940 _BAR_ 913 _BAR_ 894 _BAR_ 7222 _BAR_
Niedostateczne opodatkowanie _BAR_ 114 _BAR_ 119 _BAR_ 136 _BAR_ 138 _BAR_ 157 _BAR_ 178 _BAR_ 95 _BAR_ 126 _BAR_ 77 _BAR_ 1140 _BAR_
- Władze francuskie obliczyły w sposób prawidłowy kwotę podatku przemysłowego, jaki FT płaciłaby w latach 2000, 2001 i 2002, gdyby podlegała systemowi opodatkowania prawa powszechnego, w oparciu o wydzielenie na poziomie lokalnym inwestycji i majątku ruchomego, majątku nieruchomego i wynagrodzeń po zastosowaniu lokalnych stóp podatkowych.
- Władze francuskie dokonały obliczenia podatku przemysłowego za lata 1994–1999 poprzez odniesienie do kwoty podatku przemysłowego, jaki FT płaciłaby w roku 2000, gdyby podlegała systemowi prawa powszechnego, z zastosowaniem korekty podstawy opodatkowania i stóp podatkowych od roku 1991, biorąc pod uwagę, że posiadane dane nie pozwalały na dokonanie prawidłowego obliczenia dla lat poprzedzających rok 2000, z uwagi na trudności w odtworzeniu podstaw i stóp lokalnych.
- Z powyższych obliczeń wynika, że kwota pomocy do odzyskania wynosi 1140 milionów euro.
(55) Pismem z dnia 29 stycznia 2004 r. władze francuskie poinformowały Komisję, że podatek przemysłowy należny od przedsiębiorstwa w roku 2003 (pierwszym roku stosowania systemu prawa powszechnego) wynosił 773 miliony euro, co stanowi kwotę znacznie niższą od 971 mln EUR prognozowanych na 2002 r., podczas gdy należna kwota podatku nie była wówczas jeszcze znana, i podkreśliły, że przeniesienie tej liczby na lata poprzedzające potwierdzało i umacniało ich stanowisko, gdyż wykazywało nadmierne opodatkowanie FT w stosunku do prawa powszechnego.
(56) Na koniec, podczas spotkań z Komisją w dniach 16 i 23 czerwca 2004 r. władze francuskie utrzymywały, że obliczenia przedłożone uprzednio Komisji były niedokładne i że było niemożliwe dokładne obliczenie kwoty pomocy, z jakiej korzystała FT w latach 1994–2003.
W rezultacie zaproponowały one Komisji, by nie orzekała o domniemanej pomocy, z jakiej FT korzystała z tytułu specjalnego systemu podatku przemysłowego.
(57) W odniesieniu do ostatniego argumentu Komisja zaznacza przede wszystkim, że jest to nowy argument, który przeczy poprzedniemu stanowisku władz francuskich, które przedłożyły obliczenia z dnia 15 maja 2003 r., potwierdzone i uzupełnione w dniu 19 stycznia 2004 r.
Władze francuskie nie kwestionowały zresztą prawidłowości tych obliczeń przez cały okres trwania procedury.
Dopiero podczas spotkania w czerwcu 2004 r., gdy dochodzenie Komisji dobiegało końca, władze francuskie zakwestionowały dostarczone wcześniej obliczenia.
W tych okolicznościach argument braku możliwości dokładnego obliczenia kwoty pomocy, z jakiej korzystała FT, nie może zostać przyjęty.
(58) Ponadto władze francuskie przedłożyły Komisji w dniu 5 lipca 2004 r. nowe obliczenia dotyczące podatku przemysłowego, jaki byłby należny ze strony FT, gdyby podlegała ona prawu powszechnemu w latach 1991–2002.
Faksem z dnia 13 lipca 2004 r. władze francuskie zaznaczyły, że "obliczenia te oparte są jedynie na kwocie faktycznej, obecnie znanej, podatku przemysłowego, jaką FT zapłaciła za rok 2003, zgodnie z zasadami prawa powszechnego".
Faksem z dnia 16 lipca 2004 r. władze francuskie przedstawiły metodę stosowaną w tych nowych obliczeniach:
- władze francuskie ustaliły, że kwota netto podatku przemysłowego FT za rok 2003 wynosi 773 milionów euro,
- dokonały one następnie obliczenia kwoty podatku przemysłowego, jaką FT zapłaciłaby na mocy ustawy nr 90-568, biorąc pod uwagę deklaracje podatkowe FT za rok 2003; kwota ta wynosi 696 milionów euro,
- władze francuskie stwierdziły następnie, że nowe obowiązujące przepisy (zastosowanie systemu prawa powszechnego opartego o stopy efektywne i rzeczywiste podstawy) doprowadziłyby do zwiększenia podatku należnego zgodnie z poprzednio obowiązującymi zasadami, dla roku obrotowego 2003 o 77 milionów euro, to jest o 11,06 %,
- wymieniony procent zwiększenia został zastosowany do podatków faktycznie płaconych przez FT w latach 1991–2002,
- z obliczeń tych wynika, że niedostateczne opodatkowanie FT w latach 1994–2002 wynosi 798 milionów euro.
Źródło: Pismo władz francuskich z dnia 5 lipca 2004 r.
(w milionach euro) _BAR_
Rok obrotowy _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Suma _BAR_
Symulacja opodatkowania na zasadach prawa powszechnego _BAR_ 622 _BAR_ 741 _BAR_ 771 _BAR_ 872 _BAR_ 949 _BAR_ 1015 _BAR_ 1044 _BAR_ 1014 _BAR_ 992 _BAR_ 8020 _BAR_
Rzeczywiste opodatkowanie FT _BAR_ 560 _BAR_ 667 _BAR_ 694 _BAR_ 785 _BAR_ 855 _BAR_ 914 _BAR_ 940 _BAR_ 913 _BAR_ 894 _BAR_ 7222 _BAR_
Niedostateczne opodatkowanie _BAR_ 62 _BAR_ 74 _BAR_ 77 _BAR_ 87 _BAR_ 94 _BAR_ 101 _BAR_ 104 _BAR_ 101 _BAR_ 98 _BAR_ 798 _BAR_
(59) Biorąc pod uwagę rozbieżność informacji przedłożonych przez władze francuskie, Komisja nie może na tym etapie określić dokładnej kwoty pomocy podlegającej windykacji, ale uważa, że FT korzystała z pomocy państwa, której orientacyjna kwota zawiera się w granicach między 798 milionami euro a 1140 milionami euro w kapitale, z doliczeniem odsetek liczonych od dnia udostępnienia jej beneficjentowi do dnia jej odzyskania [25].
Dokładna kwota pomocy podlegającej windykacji zostanie określona przez Komisję we współpracy z władzami francuskimi, w ramach procedury windykacji, najpóźniej do dnia 1 listopada 2004 r.
(60) W rezultacie Komisja stwierdza, że specyficzny system podatku przemysłowego stosowany wobec FT w latach 1994–2003 dał jej przywilej stanowiący pomoc państwa, w zakresie niedostatecznego opodatkowania w stosunku do prawa powszechnego.
Wymieniona pomoc państwa, przyznana przez władze francuskie z naruszeniem ich obowiązku uprzedniego powiadomienia, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i powinna zostać odzyskana.
Komisja zaprasza władze francuskie, zgodnie ze spoczywającym na nich obowiązkiem rzetelnej współpracy, do wspólnej pracy mającej na celu określenie dokładnej kwoty pomocy podlegającej windykacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa udzielona bezprawnie przez Francję, w sprzeczności z art. 88 ust. 3 Traktatu WE, na rzecz France Télécom, poprzez system podatku przemysłowego stosowany wobec tego przedsiębiorstwa w okresie od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. (przewidziany ustawą nr 90-568 (artykuł 18) oraz art. 1654 CGI) jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 2
1.
Francja podejmie wszystkie niezbędne środki w celu odzyskania od France Télécom pomocy określonej w art. 1.
2.
Odzyskanie nastąpi bezzwłocznie, zgodnie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem, że pozwalają one na bezzwłoczne i rzeczywiste wykonanie niniejszej decyzji.
3.
Pomoc podlegająca odzyskaniu obejmuje odsetki naliczane od dnia jej udostępnienia beneficjentowi, do dnia jej odzyskania.
4.
Odsetki są naliczane zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczącego wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [26].
Artykuł 3
Francja poinformuje Komisję, w terminie dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji, o środkach, jakie zamierza podjąć lub już podjęła w celu zastosowania się do niej.
W tym celu Francja posłuży się kwestionariuszem załączonym do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4068
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/710/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22,
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia środka chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Dnia 12 października 2005 r. Rumunia poinformowała Komisję o izolacji szczepu wirusa ptasiej grypy H5 pobranego z chorego osobnika.
W oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N) i wskaźnika zjadliwości, obraz kliniczny pozwala na podejrzenie wystąpienia wysoce zjadliwej ptasiej grypy.
(3) Zważywszy na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty, właściwym jest natychmiastowe zawieszenie przywozu z Rumunii żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
(4) Ponieważ Rumunia posiada zezwolenie na przywóz trofeów myśliwskich, jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi i nieprzetworzonych piór, przywozy tych produktów do Wspólnoty również powinny zostać zawieszone ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt.
(5) Ponadto należy zawiesić przywóz do Wspólnoty z Rumunii świeżego mięsa z drobiu, drobiu bezgrzebieniowego, hodowlanych i dzikich ptaków łownych oraz przywozu przetworów mięsnych i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków.
(6) Powinno się utrzymać zezwolenie na niektóre produkty otrzymane z drobiu poddanego ubojowi przed dniem 1 sierpnia 2005 r., biorąc pod uwagę okres inkubacji choroby.
(7) Decyzja Komisji 2005/432/WE ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [3] określa wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie Państw Członkowskich na przywóz produktów mięsnych, i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu odnośnych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych wyrobów, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne dalsze zezwalanie na przywóz produktów z mięsa drobiowego pochodzących z Rumunii i poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Rumunii następujących produktów:
- żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób, jak określono w art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe) oraz jaja wylęgowe tych gatunków,
- świeżego mięsa z drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, dzikich i hodowlanych ptaków łownych,
- przetworów i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków,
- surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części tych gatunków,
- jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi,
- nieobrobionych trofeów myśliwskich z wszelkich ptaków, a także
- nieprzetworzonych piór i części piór.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów objętych ust. 1 tiret pierwsze – tiret czwarte, które uzyskano z ptactwa ubitego przed dniem 1 sierpnia 2005 r.
3.
Świadectwa weterynaryjne/dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom wyrobów, o których mowa w ust. 2 zawierają następujący tekst, właściwy do odnośnych gatunków:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso z dzikich ptaków łownych/świeże mięso z hodowlanych ptaków łownych/wyroby mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych/przetwory mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, mięso z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych/surowa karma dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzone surowce paszowe zawierające jakiekolwiek części drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych [4] otrzymane z ptaków ubitych przed dniem 1 sierpnia 2005 r. zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2005/710/WE.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso drobiowe, z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, pod warunkiem, że mięso tych gatunków poddano przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt. B, C lub D w części IV załącznika II do decyzji Komisji 2005/432/WE.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że przywozowi przetworzonych piór lub części piór towarzyszy dokument handlowy stwierdzający, że przetworzone pióra lub części piór zostały poddane obróbce strumieniem pary lub inną metodą zapewniającą nieprzenoszenie czynników chorobotwórczych.
Jednak wymieniony dokument handlowy nie jest wymagany w przypadku przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do prywatnego użytku lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 kwietnia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 11 października 2005 r.
zezwalająca Republice Federalnej Niemiec i Królestwu Niderlandów na stosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 3 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2005/713/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 27 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od stosowania omawianej dyrektywy, w celu uproszczenia procedury poboru podatków.
(2) W pismach zarejestrowanych przez Sekretariat Generalny Komisji dnia 14 października 2004 r. i dnia 27 października 2004 r. Republika Federalna Niemiec (zwana dalej "Niemcami") i Królestwo Niderlandów (zwane dalej "Niderlandami") wystąpiły o pozwolenie na wprowadzenie specjalnego środka dotyczącego budowy, naprawy i renowacji mostu granicznego nad Rodebach, łączącego Selfkant (na północ od Millen, Niemcy) i Echt-Susteren (na północ od Sittard, Niderlandy).
(3) Zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, pismem z dnia 11 stycznia 2005 r.
Komisja poinformowała inne Państwa Członkowskie o wniosku złożonym przez Niemcy i Niderlandy. Pismem z dnia 14 stycznia 2005 r.
Komisja zawiadomiła Niemcy i Niderlandy, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(4) Odnośnie do dostaw towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, przywozu towarów przeznaczonych do budowy, naprawy i renowacji mostu celem specjalnego środka jest uznanie całego terenu budowy mostu granicznego oraz – po ukończeniu budowy – samego mostu granicznego za terytorium Niemiec.
(5) W przypadku braku specjalnego środka odnośnie do każdej dostawy towarów i usług przeznaczonej do budowy, naprawy czy renowacji omawianego mostu, konieczne byłoby stwierdzenie, czy miejscem opodatkowania są Niemcy czy Niderlandy, co w praktyce byłoby bardzo skomplikowane dla wykonawców zajmujących się omawianymi pracami.
(6) Celem niniejszego odstępstwa jest uproszczenie procedury pobierania podatku od budowy, naprawy czy renowacji omawianego mostu.
(7) Odstępstwo nie będzie miało negatywnego wpływu na zasoby własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 dyrektywy 77/388/EWG, Republika Federalna Niemiec i Królestwo Niderlandów są niniejszym upoważnione, odnośnie do dostaw towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, przywozu towarów przeznaczonych do budowy, naprawy i renowacji mostu granicznego nad Rodebach, łączącego Selfkant (na północ od Millen, Niemcy) i Echt-Susteren (na północ od Sittard, Niderlandy), do uznania całego terenu budowy mostu granicznego, a po ukończeniu budowy, samego mostu granicznego, za terytorium Niemiec. Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec oraz do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 2005 r.
ustalająca ostateczne przydziały finansowe dla Państw Członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3737)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, angielskim, czeskim, francuskim, greckim, niemieckim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, węgierskim i włoskim są autentyczne)
(2005/715/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 14 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady dotyczące restrukturyzacji i konwersji winnic zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [2].
(2) Szczegółowe zasady dotyczące planowania finansowego i uczestniczenia w finansowaniu programu restrukturyzacji i konwersji, ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000 przewidują, że odniesienia do danego roku budżetowego odnoszą się do płatności rzeczywiście dokonanych przez Państwa Członkowskie pomiędzy 16 października a 15 października roku następnego.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Komisja co roku dokonuje wstępnych przydziałów dla Państw Członkowskich w oparciu o obiektywne kryteria, uwzględniając sytuacje i szczególne potrzeby, jak również starania, jakie należy podjąć biorąc pod uwagę cel programu.
(4) W decyzji 2004/687/WE [3] Komisja określiła orientacyjne przydziały finansowe na rok gospodarczy 2004/2005.
(5) Na mocy art. 17 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 wydatki poniesione i zatwierdzone przez Państwa Członkowskie są ograniczone do kwoty ich przydziałów, określonych w decyzji 2004/687/WE. W odniesieniu do roku budżetowego 2005 limit ten nie ma zastosowania do żadnego Państwa Członkowskiego.
(6) Zgodnie z art. 17 ust. 4 w przypadku gdy faktycznie poniesione przez Państwo Członkowskie wydatki na hektar przekraczają wydatki przewidziane w decyzji 2004/687/WE, stosuje się karę.
W tym roku karę tę stosuje się do Luksemburga w kwocie 289 EUR.
(7) Na mocy art. 16 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 Państwa Członkowskie mogą składać wnioski o późniejsze finansowanie w ramach bieżącego roku budżetowego. Jest to przypadek Niemiec, Hiszpanii, Francji, Włoch, Austrii oraz Portugalii.
(8) Na mocy art. 17 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 Państwa Członkowskie, dla których rok budżetowy 2005 jest pierwszym rokiem stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji, mogą składać wnioski o finansowanie dodatkowe w granicach 90 % przydziału finansowego, dokonanego zgodnie z decyzją 2004/687/WE. Przepis ten stosuje się do Republiki Czeskiej, Węgier, Malty oraz Słowacji.
(9) Na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 wnioski złożone zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. c) wymienionego rozporządzenia zostały przyjęte w odniesieniu do Państw Członkowskich, które wydały pierwotny przydział, proporcjonalnie do ich wniosków, przy wykorzystaniu dostępnych środków, po odjęciu, dla wszystkich Państw Członkowskich, sumy kwot przekazanych zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i b) wymienionego rozporządzenia i skorygowanych, tam, gdzie stosowne, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 3, oraz sumy kwot przekazanych i zaakceptowanych na mocy art. 17 ust. 9 wymienionego rozporządzenia, kwoty całkowitej przyznanej Państwom Członkowskim. Przepis ten stosuje się w odniesieniu do roku budżetowego 2005 do Niemiec, Hiszpanii, Francji, Włoch, Austrii oraz Portugalii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ostateczne przydziały finansowe na rok gospodarczy 2004/2005 dla zainteresowanych Państw Członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na rok budżetowy 2005, znajdują się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Republiki Austrii, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 2005 r.
ustalająca orientacyjne przydziały finansowe dla Państw Członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok gospodarczy 2005/2006
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3738)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, czeskim, niemieckim, greckim, angielskim, francuskim, włoskim, węgierskim, portugalskim, słowackim i słoweńskim są autentyczne)
(2005/716/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 14 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady dotyczące restrukturyzacji i konwersji winnic zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [2].
(2) Szczegółowe zasady dotyczące planowania finansowego i uczestniczenia w finansowaniu programu restrukturyzacji i konwersji, ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000, przewidują, że odniesienia do danego roku budżetowego odnoszą się do płatności rzeczywiście dokonanych przez Państwa Członkowskie pomiędzy 16 października a 15 października roku następnego.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przydziały finansowe dla Państw Członkowskich dokonywane są z odpowiednim uwzględnieniem proporcji winnic wspólnotowych istniejących w danym Państwie Członkowskim.
(4) Na potrzeby stosowania art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 istotne jest, aby przydziały finansowe dokonywane były w odniesieniu do określonej liczby hektarów.
(5) Na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wkład Wspólnoty w finansowanie kosztów restrukturyzacji i konwersji jest wyższy w regionach objętych Celem nr 1, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych [3].
(6) Należy uwzględnić środki wyrównawcze za straty przychodów, jakie ponoszą plantatorzy winorośli w okresie, kiedy winnica nie produkuje jeszcze win.
(7) Zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 w przypadku gdy wydatki rzeczywiście poniesione przez Państwo Członkowskie w danym roku budżetowym są niższe niż 75 % kwot pierwotnego przydziału, wydatki, które należy przyjąć na następny rok budżetowy, jak również odpowiednią powierzchnię całkowitą, zmniejsza się o jedną trzecią różnicy między tym progiem a wydatkami rzeczywiście poniesionymi w rozpatrywanym roku budżetowym. Przepis ten stosuje się w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 do Grecji, której wydatki na rok budżetowy 2005 wynoszą 72,63 % kwot jej pierwotnego przydziału, oraz do Luksemburga, którego poniesione wydatki wynoszą 74,54 % jego pierwotnego przydziału. Przepis ten nie ma zastosowania do Państw Członkowskich, które po raz pierwszy uczestniczyły w programie restrukturyzacji i rekonwersji w roku gospodarczym 2004/2005, na mocy art. 17 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000.
(8) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dotacja początkowa zostanie dostosowana w zależności od rzeczywistych wydatków oraz od prognoz skorygowanych wydatków przekazanych przez Państwa Członkowskie, z uwzględnieniem celu programu oraz w granicach dostępnych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Orientacyjne przydziały finansowe dla zainteresowanych Państw Członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 na rok gospodarczy 2005/2006 znajdują się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Republiki Austrii, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2005 r.
zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3754)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/717/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2002/95/WE Komisja jest zobowiązana do oceny niektórych substancji niebezpiecznych zakazanych zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.
(2) Niektóre materiały i komponenty zawierające ołów, rtęć, kadm, sześciowartościowy chrom, polibromowane bifenyle (PBB) lub polibromowane etery difenylowe (PBDE) powinny być zwolnione z zakazu stosowania niebezpiecznych substancji, o ile eliminacja tych niebezpiecznych substancji lub ich zastąpienie w tych materiałach i komponentach są w dalszym ciągu niemożliwe.
(3) Deka-BDE może zostać aż do odwołania zwolnione z wymogów art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/95/WE, ponieważ ocena ryzyka w odniesieniu do deka-BDE, przeprowadzona na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [2] wykazała, że nie istnieje obecnie konieczność wprowadzania innych poza już stosowanymi środków w celu zmniejszenia ryzyka dla konsumentów, ale potrzebne są dodatkowe badania w ramach oceny ryzyka.
Jeśli nowe dowody doprowadzą do odmiennych wniosków dotyczących oceny ryzyka, decyzja ta zostanie ponownie rozpatrzona i w razie potrzeby zmieniona.
Równocześnie przemysł wprowadza dobrowolny program ograniczania emisji.
(4) Zwolnienia z zakazu stosowania niebezpiecznych substancji w określonych materiałach lub komponentach powinny mieć ograniczony zakres, aby doprowadzić do stopniowego wycofywania niebezpiecznych substancji w urządzeniach elektrycznych i elektronicznych, ponieważ z czasem będzie można uniknąć wykorzystania tych substancji w takich zastosowaniach.
(5) Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2002/95/WE każde zwolnienie wymienione w Załączniku do tej dyrektywy podlega weryfikacji przynajmniej raz na cztery lata lub po upływie czterech lat od umieszczenia pozycji w wykazie, w celu rozważenia usunięcia materiałów lub komponentów urządzeń elektrycznych lub elektronicznych, jeśli ich eliminacja lub zastąpienie poprzez zmiany projektowe lub poprzez zastosowanie materiałów i komponentów, które nie wymagają żadnych materiałów lub substancji określonych w art. 4 ust. 1, jest technicznie lub naukowo możliwe, pod warunkiem że negatywne skutki takiego zastąpienia dla środowiska, zdrowia i/lub bezpieczeństwa konsumentów nie przeważają nad wynikającymi z niego korzyściami dla środowiska, zdrowia i/lub bezpieczeństwa konsumentów. Z tego względu przed 2010 r. dokona się weryfikacji każdego zwolnienia przewidzianego w niniejszej decyzji.
(6) Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/95/WE Komisja zasięgnęła opinii producentów urządzeń elektrycznych i elektronicznych, podmiotów zajmujących się recyklingiem, podmiotów zajmujących się przetwarzaniem, organizacji środowiskowych oraz stowarzyszeń pracowniczych i konsumenckich oraz przekazała uwagi komitetowi utworzonemu na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3], zwanemu dalej "Komitetem".
(7) Dnia 19 kwietnia 2005 r.
Komisja przedłożyła przewidziane w niniejszej decyzji środki pod głosowanie w komitecie ustanowionym na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/WE w sprawie odpadów.
Środki te nie uzyskały jednak kwalifikowanej większości.
Dlatego też dnia 6 czerwca 2005 r. przedłożono Radzie wniosek dotyczący decyzji Rady, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
Ponieważ do dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/95/WE, Rada nie przyjęła proponowanych środków ani nie wyraziła wobec nich sprzeciwu, zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4], przedmiotowe środki powinny zostać przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W Załączniku do dyrektywy 2002/95/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2005 r.
dotycząca zgodności niektórych norm z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa dyrektywy 2001/95/WE i publikacji odniesień do nich w Dzienniku Urzędowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3803)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/718/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 akapit drugi i czwarty,
uwzględniając opinię Stałego Komitetu utworzonego zgodnie z art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE nakłada na producentów obowiązek wprowadzania na rynek jedynie produktów bezpiecznych.
(2) Zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE produkt uważa się za bezpieczny, o ile uwzględnione zostały zagrożenia i kategorie zagrożeń objęte odnośnymi normami krajowymi, jeżeli spełnia dobrowolne normy krajowe będące transpozycją norm europejskich, do których Komisja opublikowała odniesienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 4 wymienionej dyrektywy.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy europejskie organy normalizacyjne ustanawiają normy europejskie w oparciu o mandat udzielony przez Komisję.
Komisja publikuje odniesienia do takich norm.
(4) Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy ustanawia procedurę publikacji odniesień do norm przyjętych przez europejskie organy normalizacyjne przed wejściem w życie dyrektywy.
Jeżeli te normy zapewniają zgodność z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa, Komisja może podjąć decyzję o opublikowaniu odniesienia do tych norm w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W tych przypadkach Komisja z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 2 dyrektywy, podejmuje decyzję, czy dana norma spełnia ogólny wymóg bezpieczeństwa.
Po konsultacji z Komitetem utworzonym na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Komisja podejmuje decyzję o publikacji odniesień.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
(5) Jednakże niektóre normy zostały ustanowione przez europejskie organy normalizacyjne po wejściu w życie dyrektywy bez mandatu Komisji zgodnie z art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy. Zamiarem ustawodawcy było zapewnienie współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi i uznanie odpowiednich norm bezpieczeństwa dla produktów objętych dyrektywą, dla których Komisja nie udzieliła mandatu zgodnie ze stosownymi przepisami art. 4. Należy zatem opublikować odniesienia do takich norm, postępując w tym celu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4 ust. 2.
(6) Niniejsza decyzja dotycząca zgodności norm wymienionych w Załączniku z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa zostaje podjęta z inicjatywy Komisji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy dyrektywy 2001/95/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Normy wymienione w Załączniku spełniają ogólny wymóg bezpieczeństwa dyrektywy 2001/95/WE dla zagrożeń, które obejmują.
Artykuł 2
Odniesienia do norm w załączniku są opublikowane w części C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/719/WSiSW
z dnia 12 października 2005 r.
ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów decyzji 2005/211/WSiSW dotyczącej wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotyczącą wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [1], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2005/211/WSiSW stanowi, że przepisy art. 1 tej decyzji stają się skuteczne od dnia ustalonego przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną konieczne warunki wstępne oraz że Rada może określić dla różnych przepisów różne daty ich wejścia w życie.
Te warunki wstępne zostały spełnione w odniesieniu do art. 1 ust. 12 decyzji 2005/211/WSiSW.
(2) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2], które wchodzą w zakres określony w art. 1 lit.
G) decyzji 1999/437/WE [3], w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [4] oraz 2004/860/WE [5] w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz w sprawie tymczasowego stosowania niektórych przepisów tej Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 12 decyzji 2005/211/WSiSW stosuje się od dnia 15 października 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2005 r.
w sprawie mianowania wiceprezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz trzech prezesów komisji odwoławczych tego Urzędu
(2005/C 178/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. dotyczące wspólnotowego znaku towarowego [1], w szczególności jego art. 120 i 131,
uwzględniając kandydatury przedstawione przez Radę Administracyjną Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 25 maja 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Peter LAWRENCE, urodzony w Londynie (Zjednoczone Królestwo) dnia 5 sierpnia 1954 r., zostaje mianowany na stanowisko wiceprezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) na okres pięciu lat.
Decyzja Rady
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/721/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 roku, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, negocjacji z Tunezją, w sprawie protokołu zmieniającego Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony [1], w celu uwzględnienia przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej.
(2) Negocjacje te zostały zakończone zgodnie z wymogami Komisji.
(3) Tekst Protokołu wynegocjowanego z Republiką Tunezyjską stanowi w art. 12 ust. 3 o tymczasowym stosowaniu Protokołu do czasu jego wejścia w życie.
(4) Z zastrzeżeniem jego zawarcia, Protokół należy podpisać w imieniu Wspólnoty i stosować tymczasowo,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Protokół, o którym mowa w art. 1, stosowany jest tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 2005 r.
w sprawie programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych TSE, oraz programów zapobiegania chorobom odzwierzęcym kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3922)
(2005/723/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i art. 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre Państwa Członkowskie przedstawiły Komisji programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym oraz programy zwalczania i monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE), na realizację których chciałyby uzyskać udział finansowy Wspólnoty.
(2) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2] programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych są finansowane w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Do celów kontroli finansowej mają zastosowanie art. 8 i 9 tego rozporządzenia.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [3] ustanawia zasady monitorowania i zwalczania TSE u bydła, owiec i kóz.
(4) Ustalając wykazy programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, wykaz programów kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym oraz wykaz programów zwalczania i monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE), kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r., a także proponowaną stawkę i maksymalną kwotę udziału w odniesieniu do każdego programu, należy uwzględnić zarówno znaczenie każdego programu dla Wspólnoty, jak i jego zgodność z przepisami technicznymi odnośnego wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego i wielkość dostępnych środków.
(5) Państwa Członkowskie przekazały Komisji informacje umożliwiające jej ocenę zainteresowania Wspólnoty udziałem finansowym w programach na 2006 r.
(6) Komisja zbadała każdy przedstawiony program zarówno z weterynaryjnego, jak i finansowego punktu widzenia i stwierdziła, że programy te należy uwzględnić w wykazach programów kwalifikujących się do finansowego udziału Wspólnoty w 2006 r.
(7) Ze względu na znaczenie tych programów dla ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, jak również obowiązek stosowania programów zwalczania i monitorowania TSE we wszystkich Państwach Członkowskich, należy zapewnić najbardziej odpowiedni poziom pomocy finansowej ze strony Wspólnoty.
(8) W związku z powyższym właściwe jest przyjęcie wykazu programów kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r. oraz ustalenie proponowanej stawki i maksymalnej kwoty tego udziału.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt wymienione w załączniku I kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu, o którym mowa w ust. 1, proponowana stawka i maksymalna kwota udziału finansowego Wspólnoty są określone w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym wymienione w załączniku II kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu, o którym mowa w ust. 1, proponowana stawka i maksymalna kwota finansowego udziału Wspólnoty są określone w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Programy monitorowania TSE (BSE i trzęsawki owiec) wymienione w załączniku III kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu, o którym mowa w ust. 1, proponowana stawka i maksymalna kwota finansowego udziału Wspólnoty są określone w załączniku III.
Artykuł 4
1.
Programy zwalczania BSE wymienione w załączniku IV kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu, o którym mowa w ust. 1, proponowana stawka i maksymalna kwota finansowego udziału Wspólnoty są określone w załączniku IV.
Artykuł 5
1.
Programy zwalczania trzęsawki owiec wymienione w załączniku V kwalifikują się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r.
2.
W odniesieniu do każdego programu, o którym mowa w ust. 1, proponowana stawka i maksymalna kwota finansowego udziału Wspólnoty są określone w załączniku V.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/464/WE w sprawie wprowadzania programów badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w Państwach Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3960)
(2005/726/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG ustanawia wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na podejmowanie środków technicznych i naukowych niezbędnych do udoskonalenia prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji i szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) W sprawozdaniu z dnia 27 czerwca 2000 r. Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt zalecił przeprowadzenie badań na obecność ptasiej grypy w stadach drobiu oraz u dzikiego ptactwa, w szczególności w celu określenia występowania zakażeń wirusem ptasiej grypy podtypu H5 i H7.
(3) Dyrektywa Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [2] określa wspólnotowe środki kontroli stosowane w przypadku pojawienia się ogniska ptasiej grypy u drobiu.
Jednakże nie ustanawia ona systematycznych badań tej choroby u drobiu i dzikiego ptactwa.
(4) Decyzja Komisji 2005/464/WE z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie wprowadzania programów badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w Państwach Członkowskich [3] ustanawia wprowadzenie w 2005 r. badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w Państwach Członkowskich pod warunkiem zatwierdzenia przez Komisję planów tych badań.
Mają one zbadać obecność choroby u drobiu, co może doprowadzić do przeglądu obowiązującego prawodawstwa oraz przyczynić się do poznania możliwych zagrożeń, jakie stanowią dzikie zwierzęta dla zwierząt i ludzi.
Decyzja ta stanowi, że Państwa Członkowskie są zobowiązane przedłożyć do zatwierdzenia do dnia 30 czerwca 2005 r. programy wprowadzania wymienionych badań zgodnie z wytycznymi ustanowionymi w jej Załączniku.
(5) Państwa Członkowskie przedłożyły wymienione programy do dnia 30 czerwca 2005 r.
Jednakże w świetle rozwoju sytuacji ptasiej grypy w Azji, w szczególności w odniesieniu do nadzoru ptaków migrujących, grupa ekspertów na posiedzeniach w dniach 25 sierpnia 2005 r. i 6 września 2005 r. doszła do wniosku, że biorąc pod uwagę aktualną wiedzę na temat dróg wędrówki poszczególnych gatunków ptaków z Azji Środkowej i Wschodniej, należy poprawić nadzór nad dzikim ptactwem i wzmocnić programy nadzoru zaplanowane na rok 2005/2006 poprzez zwiększenie ilości próbek pobieranych od migrujących ptaków wodnych na trasach przelotu, na których istnieje ryzyko wprowadzenia choroby.
(6) Zgodnie ze tymi wnioskami Państwa Członkowskie wprowadziły zmiany w swoich programach i przekazały Komisji informacje na temat tych zmian do zatwierdzenia.
Aby Komisja zatwierdziła te zmienione programy i zdecydowała o wkładzie finansowym Wspólnoty w odpowiednim czasie, należy odpowiednio zmienić termin przedkładania programów, wykaz finansowanych testów oraz warunki ustanowione w Załączniku do decyzji 2005/464/WE.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/464/WE.
(8) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/464/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 datę " 30 czerwca 2005 r." zastępuje się datą " 13 września 2005 r.";
2) w art. 3 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
test PCR: 10 EUR za każdy test.";
3) część D Załącznika zastępuje się częścią D Załącznika do niniejszej decyzji;
4) do Załącznika dodaje się część F.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/727/WSiSW
z dnia 12 października 2005 r.
ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów decyzji 2005/211/WSiSW dotyczącej wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotyczącą wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [1], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2005/211/WSiSW stanowi, że przepisy art. 1 tej decyzji stają się skuteczne od dnia ustalonego przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną konieczne warunki wstępne, oraz że Rada może określić dla różnych przepisów różne daty ich wejścia w życie.
Te warunki wstępne zostały spełnione w odniesieniu do art. 1 ust. 10 decyzji 2005/211/WSiSW.
(2) Właściwym jest, aby od tego samego dnia stał się skuteczny art. 1 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 871/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącego wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [2], który ma takie samo brzmienie jak art. 1 ust. 10 decyzji 2005/211/WSiSW.
(3) Odrębna decyzja Rady przewiduje wejście w życie art. 1 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 871/2004.
(4) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3], które wchodzą w zakres określony w art. 1 lit.
G) decyzji 1999/437/WE [4] w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE [5] oraz 2004/849/WE [6] z dnia 25 października 2004 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz w sprawie tymczasowego stosowania niektórych przepisów tej Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 10 decyzji 2005/211/WSiSW stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2005/728/WSiSW
z dnia 12 października 2005 r.
ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 871/2004 dotyczącego wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 871/2004 z 29 kwietnia 2004 r. dotyczące wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [1], a w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 871/2004 stanowi, że przepisy art. 1 tego rozporządzenia są stosowane od dnia ustalonego przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną konieczne warunki wstępne, oraz że Rada może dla różnych przepisów ustalić różne daty rozpoczęcia ich stosowania. Te warunki wstępne zostały spełnione w odniesieniu do art. 1 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 871/2004.
(2) Właściwym jest, aby od tego samego dnia stał się skuteczny art. 1 ust. 10 decyzji Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotyczącej wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [2], który ma takie samo brzmienie jak art. 1 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 871/2004.
(3) Odrębna decyzja Rady przewiduje wejście w życie art. 1 ust. 10 decyzji 2005/211/WSiSW.
(4) W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3], które wchodzą w zakres określony w art. 1 lit.
G) decyzji 1999/437/WE [4], w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE [5] oraz 2004/849/WE [6] z dnia 25 października 2004 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz w sprawie tymczasowego stosowania niektórych przepisów tej Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 871/2004 stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 7 czerwca 2005 r.
uchylająca decyzję 2005/136/WE w sprawie występowania nadmiernego deficytu w Niderlandach
(2005/729/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 12,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2005/136/WE [1], przyjętą po otrzymaniu zalecenia Komisji zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, Rada stwierdziła występowanie nadmiernego deficytu w Niderlandach.
(2) Zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu Rada wydała dnia 2 czerwca 2004 r. zalecenie skierowane do Niderlandów w celu likwidacji nadmiernego deficytu. Zalecenie to wraz z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [2] określiło termin skorygowania nadmiernego deficytu najpóźniej na 2005 r.
(3) Zgodnie z art. 104 ust. 12 Traktatu Rada uchyla decyzję o występowaniu nadmiernego deficytu, kiedy w ocenie Rady nadmierny deficyt w danym Państwie Członkowskim zostanie skorygowany.
(4) Definicje terminów "publiczny" i "deficyt" określono w Protokole w sprawie procedury nadmiernego deficytu przez odesłanie do Europejskiego systemu zintegrowanych rachunków gospodarczych, drugie wydanie.
Dane dla potrzeb procedury nadmiernego deficytu są dostarczane przez Komisję.
(5) Na podstawie danych przekazanych przez Komisję po przedłożeniu sprawozdania przez Niderlandy przed dniem 1 marca 2005 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [3], oraz w oparciu o późniejsze sprawozdanie na temat dochodów i wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych skierowane do Eurostatu w dniu 31 marca 2005 r. i prognozę służb Komisji z wiosny 2005 r., uzasadnione są następujące wnioski:
- deficyt sektora organizacji rządowych i pozarządowych szacuje się na 2,3 % PKB w 2004 r. w porównaniu z 3,2 % w roku 2003.
Wynik za rok 2004 był zgodny z zaleceniem Rady wystosowanym na podstawie art. 104 ust. 7 Traktatu, w szczególności w zakresie obniżenia deficytu poniżej wartości odniesienia wynoszącej 3 % PKB najpóźniej do 2005 r.
W 2004 r. przeprowadzono dostosowanie fiskalne w postaci znacznych środków oszczędnościowych, zawartych częściowo w budżecie na 2004 r., a częściowo uchwalonych w dodatkowym pakiecie konsolidacyjnym w dniu 14 kwietnia 2004 r.
Ponadto wyższe od spodziewanych dochody z podatków i dodatkowe dochody pochodzące ze sprzedaży gazu ziemnego w odpowiedzi na wysokie ceny ropy pomogły obniżyć deficyt;
- przedsięwzięte środki budżetowe zmierzają ku zapewnieniu trwałej poprawy salda sektora instytucji rządowych i samorządowych.
Na 2005 r. prognoza służb Komisji z wiosny 2005 r. przewiduje dalszy spadek deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do 2,0 % PKB, spowodowany w dużej mierze zastosowaniem środków oszczędnościowych o charakterze w większości strukturalnym, składających się na 0,5 % PKB.
Jest to zgodne z oficjalną wartością docelową deficytu, wynoszącą 2,1 % PKB.
Jeżeli chodzi o 2006 r., prognoza służb Komisji z wiosny 2005 r. przewiduje na podstawie założeń bieżącej polityki dalszy spadek deficytu do 1,6 % PKB, co wskazywałoby na trwałe obniżenie deficytu budżetowego;
- trwała konsolidacja budżetowa zostanie zapewniona poprzez redukcję skorygowanego o cykl deficytu budżetowego, który według przewidywań ma osiągnąć pozycję bliską równowadze po skorygowaniu nadmiernego deficytu.
W 2004 r. skorygowany o cykl deficyt budżetowy znacznie spadł do poziomu 1,2 % PKB w porównaniu z 2,0 % PKB w 2003 r.
Prognoza służb Komisji z wiosny 2005 r. przewiduje dalszy spadek skorygowanego o cykl deficytu budżetowego w 2005 r. o kolejne 0,8 % PKB do wysokości 0,4 % PKB – wartości bliskiej równowadze – i spadek do 0,0 % PKB w 2006 r.;
- według zgłoszenia procedury nadmiernego deficytu z marca 2005 r. wskaźnik zadłużenia publicznego w 2004 r. utrzymał się poniżej wartości odniesienia 60 % PKB.
Prognoza służb Komisji z wiosny 2004 r. przewiduje, że utrzyma się on poniżej tego progu w latach 2005 i 2006.
(6) Należy zatem uchylić decyzję 2005/136/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z całościowej oceny wynika, że nadmierny deficyt w Niderlandach został skorygowany w 2004 r. zgodnie z warunkami określonymi w zaleceniu skierowanym do Niderlandów w dniu 2 czerwca 2004 r. na podstawie art. 104 ust. 7 Traktatu. Artykuł 2 Niniejszym uchyla się decyzję 2005/136/WE. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Portugalii
(2005/730/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 6,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając uwagi Portugalii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.
(2) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych jako środka służącego tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
(3) Procedura nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 przewiduje podjęcie decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu.
Załączony do Traktatu Protokół w sprawie procedury nadmiernego deficytu zawiera dalsze przepisy dotyczące wdrażania procedury nadmiernego deficytu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r.
[1] określa szczegółowe zasady i definicje w zakresie stosowania przepisów wspomnianego Protokołu.
(4) Artykuł 104 ust. 5 Traktatu nakłada na Komisję obowiązek skierowania opinii do Rady w przypadku uznania przez Komisję, że w Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt lub że taki deficyt może wystąpić. Komisja przedstawiła Radzie taką opinię na temat Portugalii w dniu 20 lipca 2005 r. Uwzględniwszy sprawozdanie opracowane zgodnie z art. 104 ust. 3 oraz wziąwszy pod uwagę opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego wydaną zgodnie z art. 104 ust. 4 Traktatu, Komisja doszła do wniosku, iż w Portugalii istnieje nadmierny deficyt. Przedkładając ocenę, Komisja uwzględniła sprawozdanie Rady ds. Gospodarczych i Finansowych (Ecofin) dla Rady Europejskiej z dnia 20 marca 2005 r. w sprawie "Poprawy wdrażania Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu" zatwierdzone przez Radę Europejską w dniu 22 marca 2005 r.
(5) Artykuł 104 ust. 6 Traktatu stanowi, że Rada po dokonaniu ogólnej oceny, a przed podjęciem decyzji, czy istnieje nadmierny deficyt, zobowiązana jest rozważyć wszelkie uwagi zgłaszane przez dane Państwo Członkowskie.
W przypadku Portugalii ogólna ocena prowadzi do następujących wniosków.
(6) Zgodnie ze zaktualizowanym programem stabilności dla Portugalii z czerwca 2005 r. planowany deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2005 r. sięgnie 6,2 % PKB.
Deficyt ten znacznie przekracza wartość odniesienia wynoszącą 3 % PKB.
Przekroczenie przez deficyt wartości odniesienia nie wynika z nadzwyczajnego zdarzenia pozostającego poza kontrolą władz Portugalii ani też ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej.
Podczas gdy wskaźnik wzrostu PKB gwałtownie spadał od 2000 r., w 2004 r. gospodarka ponownie wykazała pozytywny wzrost. Prognozy przedstawione przez służby Komisji wiosną 2005 r. oraz zaktualizowany program stabilności z czerwca 2005 r. przewidują utrzymanie stopniowego, choć umiarkowanego, trendu wzrostowego w następnych latach.
Ponadto pomimo dużej ujemnej luki podażowej, która nie zmniejszy się znacząco w nadchodzących latach, osłabienie równowagi budżetowej jest nieproporcjonalne do obecnego zwiększenia luki podażowej.
Zatem nie można uznać, że przekroczenie wartości odniesienia wynika ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej.
Zgodnie z prognozą służb Komisji z wiosny 2005 r. przewiduje się, że wskaźnik deficytu budżetowego znacznie przekroczy określoną w Traktacie wartość odniesienia również w 2006 r., w którym ma nastąpić stopniowe ożywienie gospodarki.
Aktualizacja programu stabilności dla Portugalii z czerwca 2005 r. w istocie przewiduje zmniejszanie się deficytu budżetowego w nadchodzących latach, jakkolwiek do 2007 r. będzie on przekraczał wartość odniesienia.
(7) Przekroczenie wartości odniesienia nie może być uznane za wyjątkowe i tymczasowe w rozumieniu Traktatu oraz Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
Fakt ten oznacza, że zapisany w Traktacie wymóg dotyczący kryterium deficytu nie jest spełniony.
(8) Stosunek zadłużenia do PKB w 2003 r. narusza określoną w Traktacie wartość odniesienia równą 60 % PKB, osiągając 61,9 % w 2004 r., co stanowi wzrost o około 8,5 punktów procentowych PKB od 2000 r.
Wzrost wskaźnika zadłużenia wyjaśnić można bardzo niską pierwotną nadwyżką, znaczną, powiększającą zadłużenie korektą przepływów kapitału, a także niskim nominalnym wzrostem PKB.
Ponadto wartość zadłużenia przewidywana na lata 2005–2007 zawarta w zaktualizowanym programie stabilności z czerwca 2005 r. i w dużym stopniu pokrywająca się z przewidywaniami dotyczącymi zadłużenia przedstawionymi wiosną 2005 r. w prognozie służb Komisji sugeruje dalszy gwałtowny wzrost wskaźnika zadłużenia, który w 2007 r. ma osiągnąć poziom szczytowy nieco poniżej 68 %.
Koliduje to z wymogiem określonym w Traktacie polegającym na tym, że w przypadku gdy stosunek między długiem publicznym a produktem krajowym brutto przekracza wartość odniesienia wynoszącą 60 % PKB, "stosunek ten zmniejsza się dostatecznie i zbliża się do wartości odniesienia w zadowalającym tempie".
Fakt ten dowodzi, że przewidziany w Traktacie wymóg dotyczący kryterium zadłużenia nie jest spełniony.
(9) Zgodnie ze sprawozdaniem Rady ds. Gospodarczych i Finansowych (Ecofin) dla Rady Europejskiej w sprawie "Poprawy wdrażania Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu", biorąc pod uwagę inne istotne czynniki, decyzję Rady o istnieniu nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu "należy w pełni podporządkować nadrzędnej zasadzie stanowiącej, że przed uwzględnieniem innych istotnych czynników przekroczenie wartości odniesienia ma charakter tymczasowy, zaś deficyt pozostaje bliski wartości odniesienia". W przypadku Portugalii warunek ten nie jest spełniony. Zatem dla celów decyzji Rady zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu inne istotne czynniki nie są w tej sytuacji brane pod uwagę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z ogólnej oceny wynika, że w Portugalii istnieje nadmierny deficyt. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2005 r.
ustanawiająca dodatkowe wymogi dla nadzoru obecności ptasiej grypy wśród dzikiego ptactwa
(notyfikowana jako document nr C(2005) 3877)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/731/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowe środki zwalczania ptasiej grypy zostały ustanowione dyrektywą Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [2] w celu zapewnienia ochrony zdrowia zwierząt oraz przyczynienia się do rozwoju sektora drobiowego.
(2) uwagi na pojawienie się ogniska bardzo poważnej epidemii ptasiej grypy spowodowanej wysoce chorobotwórczym szczepem wirusa H5N1 w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r. przyjęto decyzję Komisji 2004/122/WE z dnia 6 lutego 2004 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w niektórych krajach trzecich [3].
(3) Ta decyzja, wielokrotnie zmieniana w miarę jak choroba rozprzestrzeniała się w kierunku zachodnim, przewiduje zawieszenie, z ograniczonymi wyjątkami, przywozu do Wspólnoty z tych państw trzecich mięsa drobiowego, żywego drobiu, innego rodzaju żywego ptactwa oraz niektórych produktów pochodzenia drobiowego.
W tym celu szczególnie uwzględniono wnioski sformułowane przez grupę roboczą ds. ptasiej grypy Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt na spotkaniach w dniach 25 sierpnia 2005 r. i 6 września 2005 r.
(4) Decyzję 2004/122/WE uchylono i zastąpiono decyzją Komisji 2005/692/WE z dnia 6 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w kilku państwach trzecich [4] oraz decyzją Komisji 2005/693/WE z dnia 6 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w Rosji [5].
(5) Ponadto w celu ograniczenia ryzyka związanego z niekomercyjnymi przywozami produktów pochodzenia zwierzęcego przyjęto decyzję Komisji 2002/995/WE z dnia 9 grudnia 2002 r. ustanawiającą tymczasowe środki bezpieczeństwa w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do indywidualnego spożycia [6].
Decyzję tę uchylono i zastąpiono rozporządzeniem Komisji (WE) nr 745/2004 z dnia 16 kwietnia 2004 r. ustanawiającym środki w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do indywidualnego spożycia [7].
(6) Poza tym od 2002 r. w Państwach Członkowskich wprowadza się programy nadzoru w odniesieniu do ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa.
Programy te zostały zatwierdzone decyzją Komisji 2002/673/WE z dnia 22 sierpnia 2002 r. w sprawie zatwierdzenia programów wprowadzenia przez Państwa Członkowskie badań ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa [8] oraz decyzją Komisji 2004/630/WE z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie zatwierdzenia programów wprowadzenia przez Państwa Członkowskie badań ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w roku 2004 oraz ustanawiającą zasady sprawozdawczości i zasady decydujące o przyznaniu przez Wspólnotę dofinansowania na pokrycie kosztów wdrożenia tych programów [9].
(7) Ostatnio takie programy zostały zatwierdzone decyzją Komisji 2005/732/WE z dnia 17 października 2005 r. w sprawie zatwierdzenia programów wprowadzenia przez Państwa Członkowskie badań ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w 2005 r. i ustanawiającą zasady dokonywania sprawozdań i kwalifikowania się kosztów wdrażania tych programów do wkładu finansowego Wspólnoty [10] biorąc szczególnie pod uwagę wnioski sformułowane przez grupę roboczą ds. ptasiej grypy Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt na spotkaniach w dniach 25 sierpnia i 6 września 2005 r.
(8) Na swoim spotkaniu w dniu 6 września 2005 r. grupa robocza ds. ptasiej grypy Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt zaleciła, między innymi, aby przypadki anormalnej śmiertelności oraz istotnych ognisk choroby u dzikiego ptactwa podlegały nadzorowi i testom laboratoryjnym na ptasią grypę.
(9) Należy zatem odpowiednio zastąpić istniejące przepisy wspólnotowe oraz ustanowić szczególne przepisy dotyczące nadzoru i badania przypadków chorób u dzikiego ptactwa, zwłaszcza u dzikiego ptactwa wodnego.
(10) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy wprowadzają odpowiednie ustalenia, aby organizacje myśliwskie oraz inne organizacje zajmujące się dzikim ptactwem, niezwłocznie przekazywały właściwym organom informacje o każdym przypadku anormalnej śmiertelności lub istotnych ogniskach choroby u dzikiego ptactwa, zwłaszcza u dzikiego ptactwa wodnego.
Artykuł 2
1.
Niezwłocznie po otrzymaniu przez właściwe organy notyfikacji przewidzianej w art. 1 oraz w przypadku gdy nie znaleziono jasnego powodu choroby, innego niż rozpoznanie ptasiej grypy, Państwa Członkowskie zapewniają:
a) pobranie odpowiednich próbek od martwych ptaków oraz, jeśli jest to możliwe, od innych ptaków mających kontakt z martwymi ptakami; oraz
b) poddanie tych próbek testom laboratoryjnym na wykrycie wirusa ptasiej grypy.
2.
W przypadku pozytywnych wyników testów laboratoryjnych na wykrycie wysoce chorobotwórczego wirusa ptasiej grypy wspomnianego w ust. 1 lit. b), Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zmieniają swoje prawodawstwa w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie, w odpowiedni sposób, publikują informację o przyjętych środkach.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 stycznia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2005 r.
w sprawie zatwierdzenia programów wprowadzenia przez Państwa Członkowskie badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w roku 2005 oraz ustanawiająca zasady dokonywania sprawozdań i kwalifikowania w odniesieniu do finansowego wkładu Wspólnoty w koszty wprowadzenia tych programów
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3920)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/732/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 90/424/EWG ustanawia wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na podejmowanie środków technicznych i naukowych niezbędnych do udoskonalenia prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju edukacji lub szkolenia w dziedzinie weterynarii.
(2) Decyzja Komisji 2005/464/WE z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie wprowadzania programów badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w Państwach Członkowskich [2] przewiduje wprowadzenie takich badań w 2005 r. i na początku 2006 r., pod warunkiem, że Komisja zatwierdzi plany tych badań.
Badania te mają zbadać obecność choroby u drobiu, co może doprowadzić do przeglądu obowiązującego prawodawstwa oraz przyczynić się do poznania możliwych zagrożeń, jakie stanowią dzikie zwierzęta dla zwierząt i ludzi.
(3) Programy przedstawione przez Państwa Członkowskie zostały przeanalizowane przez Komisję zgodnie ze wspomnianą decyzją.
(4) Jednakże, w świetle rozwoju sytuacji ptasiej grypy w Azji, grupa ekspertów na posiedzeniach w dniach 25 sierpnia i 6 września 2005 r. doszła do wniosku, że biorąc pod uwagę aktualną wiedzę na temat dróg wędrówki poszczególnych gatunków ptaków z Azji Środkowej i Wschodniej, należy poprawić nadzór nad dzikim ptactwem oraz nadzór nad żywymi lub upolowanymi ptakami, jak również bierny nadzór nad padłym dzikim ptactwem.
Przede wszystkim grupa ekspertów zaleciła wzmocnienie programów nadzoru już zaplanowanych na rok 2005/2006 poprzez zintensyfikowanie pobierania próbek od migrujących ptaków wodnych na trasach przelotu, na których istnieje ryzyko wprowadzenia choroby.
Decyzja 2005/464 została zatem zmieniona decyzją 2005/726/WE.
(5) Komisja uznała przedłożone programy za zgodne z wymaganiami określonymi w zmienionej decyzji 2005/464/WE.
W związku z tym programy te należy zatwierdzić.
(6) Ze względu na znaczenie tych programów dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia ludzi i zdrowia zwierząt, właściwym jest ustalenie, że wkład finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów, które poniosą dane Państwa Członkowskie w związku ze środkami wspomnianymi w niniejszej decyzji do kwoty maksymalnej dla każdego programu.
(7) Wydatki związane z programami, które mają zostać zatwierdzone, ponoszone od dnia 1 lipca 2005 r. również powinno się uznać za wydatki kwalifikujące się do współfinansowania przez Wspólnotę.
(8) Ponadto należy ustanowić zasady dokonywania sprawozdań z wyników badań oraz zasady kwalifikowania kosztów przedstawionych we wniosku dotyczącym uczestnictwa Wspólnoty w kosztach wprowadzenia programu poniesionych przez Państwa Członkowskie.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Programy Państw Członkowskich wymienione w załączniku I zostały zatwierdzone na okres określony w tym załączniku ("programy").
Artykuł 2
Państwa Członkowskie prowadzą badania na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa zgodnie z tymi programami.
Artykuł 3
Wkład finansowy Wspólnoty w koszty analizowania próbek wypłaca się każdemu Państwu Członkowskiemu w kwocie maksymalnej określonej w załączniku I.
Kwota ta zostanie przyznana pod warunkiem, że Państwo Członkowskie:
a) wprowadzi w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wprowadzenia programu;
b) najpóźniej do dnia 31 marca 2006 r. przedstawi Komisji oraz Światowemu Laboratorium Referencyjnemu w zakresie ptasiej grypy sprawozdanie końcowe dotyczące technicznego wykonania programu oraz otrzymane wyniki, zgodnie ze wzorami sprawozdań zawartymi w załącznikach II, III, IV i V;
c) przedstawi Komisji odpowiednie dowody kosztów poniesionych w okresie, na który zatwierdzony jest program;
d) skutecznie wprowadzi program, przede wszystkim właściwy organ musi zapewnić, że pobierania próbek dokonuje się w sposób właściwy.
Artykuł 4
Maksymalne kwoty kosztów, które mają zostać zwrócone Państwom Członkowskim za wykonanie testów objętych programami, nie mogą przekraczać następujących kwot:
test ELISA: 1 EUR za test;
test immunodyfuzji w żelu agarowym: 0,6 EUR za test;
test zahamowania hemaglutynacji (HI) na obecność H5/H7: 4 EUR za test;
test izolacji wirusa: 30 EUR za test;
test PCR: 10 EUR za test;
Artykuł 5
Jako kurs przeliczeniowy mający zastosowanie do wniosków złożonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z decyzją 90/424/EWG, w walutach krajowych w miesiącu "n" przyjmuje się kurs przeliczeniowy z dziesiątego dnia miesiąca "n+1" lub z pierwszego dnia poprzedzającego dzień, w którym kurs jest ogłoszony.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej ptasiej grypy w Turcji i uchylająca decyzję 2005/705/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4135)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/733/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1, 5 i 6,
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 9 października 2005 r. Turcja poinformowała Komisję o pojawieniu się ogniska ptasiej grypy na fermie drobiu w zachodniej części Anatolii.
W celu zmniejszenia ryzyka wprowadzenia choroby do Wspólnoty decyzja Komisji 2005/705/WE z dnia 10 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Turcji [3] została przyjęta jako natychmiastowy środek w celu zawieszenia przywozu z Turcji ptaków innych niż drób i nieprzetworzonych piór.
(2) Turcja została zamieszczona w wykazie znajdującym się w Załączniku do decyzji Komisji 94/85/WE z dnia 16 lutego 1994 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego [4].
Decyzja 2003/812/WE z dnia 17 listopada 2003 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG [5] odnosi się do wspomnianego wykazu.
(3) Decyzja Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny [6] przewiduje, że Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków z państw trzecich wymienionych jako państwa członkowskie Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).
Turcja jest członkiem OIE, a zatem na podstawie powyższej decyzji Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z Turcji ptaków innych niż drób.
(4) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [7] zezwala się na przywóz szerokiej gamy produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, takich jak żelatyna do użytku technicznego, preparaty do użytku farmaceutycznego i innych, pochodzących z Turcji, ponieważ produkty te uznaje się za bezpieczne z uwagi na specjalne warunki produkcji, przetwarzania i wykorzystania, które skutecznie unieszkodliwiają możliwe czynniki chorobotwórcze lub zapobiegają kontaktowi z podejrzanymi zwierzętami.
(5) Zgodnie z decyzją Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z krajów trzecich i uchylającą decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [8] zezwala się na przywóz z Turcji tych produktów, które zostały poddane obróbce cieplnej pozwalającej na uzyskanie temperatury przynajmniej 70 °C, również wewnątrz produktów.
(6) Władze Turcji przesłały Komisji dalsze informacje dotyczące choroby, które uzasadniają całkowite wstrzymanie wszystkich przywozów żywego drobiu i ptaków oraz otrzymywanych z nich wyrobów, a jednocześnie informacja ta pozwala teraz na ustanowienie warunków, na jakich mogą być przywożone bezpieczne wyroby pochodzące od ptaków.
(7) Jednak biorąc pod uwagę zagrożenie, jakie stwarzają te wyroby, przywóz niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym przetworzonych piór i części piór, przetworzonych trofeów myśliwskich oraz wyrobów z mięsa drobiowego poddanych obróbce cieplnej w temperaturze przynajmniej 70 °C, w dalszym ciągu jest dozwolony, ponieważ obróbka unieszkodliwia określony czynnik chorobotwórczy.
(8) Właściwe jest również utrzymanie zezwolenia na przywozy pasteryzowanych produktów jajecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi w oparciu o kryteria mikrobiologiczne ustanowione w decyzji Komisji 97/38/WE z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiającej szczególne wymagania dotyczące zdrowia publicznego przy przywozie produktów jajecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [9].
(9) Zezwolenie należy również utrzymać na niektóre produkty otrzymane z drobiu poddanego ubojowi przed dniem 1 września 2005 r., biorąc pod uwagę okres inkubacji choroby.
(10) Ponadto należy zezwolić na przywóz próbek pobieranych z któregokolwiek gatunku ptaków, bezpiecznie pakowanych i bezpośrednio wysyłanych, pod nadzorem właściwych organów Turcji, do zatwierdzonego laboratorium w danym Państwie Członkowskim w celu otrzymania diagnozy laboratoryjnej, w tym przeprowadzenia testów, zgodnie z Podręcznikiem na temat badań diagnostycznych i szczepionek dla Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).
(11) Niniejszym należy uchylić decyzję 2005/705/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją.
(12) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z Turcji następujących produktów:
1) żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych ptaków łownych, dzikich ptaków łownych i żywych ptaków innych niż drób, jak określono w art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe); oraz
2) wyrobów otrzymywanych z różnych gatunków ptaków, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 2, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz następujących produktów:
a) wyrobów mięsnych składających się z mięsa z drobiu lub zawierających, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, jeżeli mięso z tych gatunków poddano jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt. B, C lub D w części 4 załącznika II do decyzji 2005/432/WE;
b) piór i części piór, które po poddaniu obróbce opisanej w pkt 55 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 nie są już uznawane za nieprzetworzone;
c) próbek pobieranych z któregokolwiek gatunku ptaków, bezpiecznie pakowanych i bezpośrednio wysyłanych, pod nadzorem właściwych organów Turcji, do zatwierdzonego laboratorium w danym Państwie Członkowskim w celu otrzymania diagnozy laboratoryjnej.
2. W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 2 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów spełniających warunki ustalone w rozdziałach II (C), III (C), IV (B), VI (C) i X (B) załącznika VII oraz rozdziałach II (C), VII (B) (5) i X załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
3.
W drodze odstępstwa od zakazu ustanowionego w art. 1 ust. 2, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz pasteryzowanych produktów jajecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi zgodnie z wymaganiami decyzji 97/38/WE.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przywożonym z Turcji przesyłkom przetworzonych piór lub części piór towarzyszy dokument handlowy zaświadczający o dokonaniu obróbki wymaganej w art. 2 ust. 1 lit. b).
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do prywatnego użytku lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że świadectwa weterynaryjne lub dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom produktów, o których mowa w art. 2, zawierają następujący tekst:
"Wyrób pochodzący od ptaków zgodnie z art. 2 decyzji Komisji 2005/733/WE".
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 5
Decyzja 2005/705/WE traci moc.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 kwietnia 2006 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 2005 r.
ustanawiająca środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4163)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/734/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki przewidziane w dyrektywie Rady nr 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [2] powinny zapewniać ochronę zdrowia zwierząt oraz przyczyniać się do rozwoju sektora drobiu.
(2) Po wybuchu wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 po raz pierwszy w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r. Komisja przyjęła kilka decyzji w celu ochrony przed przenoszeniem tej choroby do Wspólnoty z państw trzecich, w których wystąpiła.
Wyżej wymienione decyzje stanowią że, z zastrzeżeniem ograniczonych wyjątków, zakazuje się przywozu do Wspólnoty z przedmiotowych krajów żywego drobiu, innych żywych ptaków, mięsa drobiowego i niektórych innych produktów pochodzenia drobiowego, mięsa i produktów mięsnych z dzikich i hodowlanych zwierząt łownych, trofeów myśliwskich z ptaków oraz jaj i produktów z jaj.
(3) Działania określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 745/2004 z dnia 16 kwietnia 2004 r. ustanawiającym środki w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do indywidualnego spożycia [3] odnoszą się wyraźnie do mięsa i produktów mięsnych z dzikich i hodowlanych zwierząt łownych.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 745/2004 wprowadza wobec wszystkich Państw Członkowskich wymóg zwrócenia uwagi pasażerów na ustanowione zasady na wszystkich wyznaczonych punktach wjazdu na teren UE.
Państwa Członkowskie powinny w szczególności zapewnić, by pasażerowie przybywający z państw, w których wystąpiła ptasia grypa byli odpowiednio poinformowani.
Informacje należy umieszczać w formie wyraźnych ogłoszeń w dobrze widocznych miejscach.
Operatorzy międzynarodowego transportu pasażerskiego powinni zapewnić, by wszyscy pasażerowie przewożeni na teren Wspólnoty byli wystarczająco informowani o warunkach zdrowotnych zwierząt, mających zastosowanie w przypadku przywozu do Wspólnoty produktów pochodzenia zwierzęcego.
(5) Ponieważ istnieje ryzyko szerzenia wirusa grypy A podtyp H5N1 przez dzikie ptaki, a w szczególności ptaki migrujące, Komisja przyjęła również decyzje 2005/731/WE [4], 2005/732/WE [5] i 2005/726/WE [6] przewidujące dodatkowy nadzór nad drobiem domowym i dzikim ptactwem w związku z ptasią grypą.
(6) Prawodawstwo wspólnotowe, zwłaszcza dyrektywa 90/425/EWG i 92/40/EWG ustanawia ogólne wymogi dotyczące utrzymania maksymalnej gotowości do zwalczania choroby, a w szczególności wdrażania wetrynaryjnej kontroli i środków bezpieczeństwa biologicznego.
(7) Wysoce zjadliwą grypę ptaków spowodowaną przez wirus grypy A podtyp H5N1 potwierdzono niedawno w Turcji.
Dowody i molekularne dane epidemiologiczne zdecydowanie wskazują na to, że wirus ptasiej grypy został przeniesiony do tego kraju przez ptaki migrujące ze Środkowej Azji.
(8) Przypadki ptasiej grypy zostały również potwierdzone w Rumunii na terenie fermy drobiu w obszarze o wysokim zagęszczeniu ptaków migrujących.
(9) W celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 przez dzikie ptaki do ferm drobiu i innych pomieszczeń gospodarskich gdzie ptaki są trzymane w niewoli właściwe jest wzmocnienie już istniejących wspólnotowych środków zapobiegania temu ryzyku.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny uwzględniać ryzyko i nie ograniczać się do działań średnioterminowych jak te wdrażane w ramach krajowych planów działań na wypadek zagrożenia ptasią grypą lub rzekomym pomorem drobiu w przypadku wybuchu choroby.
(11) W celu zapewnienia właściwego wdrażania niniejszej decyzji Państwa Członkowskie powinny poinformować Komisję najpóźniej do dnia 5 listopada 2005 r. o podjętych środkach.
Wyżej wymienione środki i, w razie potrzeby, niniejsza decyzja zostaną przeanalizowane przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt na posiedzeniu zaplanowanym w dniach 10– 11 listopada 2005 r.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środki bezpieczeństwa biologicznego
1.
Państwa Członkowskie podejmą właściwe i konkretne środki w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 (dalej zwanej "ptasią grypą") z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli, z uwzględnieniem kryteriów i czynników ryzyka określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
W zależności od określonej sytuacji epidemiologicznej środki ustanowione w ust. 1 powinny być w szczególności skierowane na:
a) zapobieganie bezpośredniemu i pośredniemu kontaktowi ptaków dziko żyjących, w szczególności ptactwa wodnego z drobiem i innymi ptakami, w szczególności kaczkami i gęsiami;
b) odizolowanie domowych kaczek i gęsi od innego drobiu.
3.
Państwa Członkowskie zadbają o to, by kontrole zdrowia zwierząt na fermach drobiu były prowadzone w sposób zapewniający zgodność z przepisami niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Systemy wczesnego wykrywania
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą system wczesnego wykrywania na obszarach swych terytoriów uznanych za obszary szczególnego ryzyka przeniesienia ptasiej grypy, z uwzględnieniem kryteriów określonych w załączniku II do niniejszej decyzji.
2.
Systemy wczesnego wykrywania mają na celu szybkie informowanie właściwych organów weterynaryjnych przez właścicieli lub hodowców o wszelkich objawach ptasiej grypy u drobiu i ptaków żyjących w niewoli.
3.
W szczególności w takiej sytuacji należy uwzględniać kryteria określone w załączniku II.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą zmiany do ustawodawstwa krajowego w sposób zapewniający zgodność z niniejszą decyzją oraz bezzwłocznie poinformują społeczeństwo o przyjętych środkach.
W celu zapewnienia właściwego wdrażania niniejszej decyzji Państwa Członkowskie powinny bezzwłocznie poinformować Komisję o podjętych środkach.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja obowiązuje do dnia 31 stycznia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie przyjęcia Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/735/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich w dniu 31 maja 2005 r.
(2) Protokół należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich Protokół do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji [2].
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 2004 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/736/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie drugie,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada upoważniła Komisję, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, do rozpoczęcia negocjacji z Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, zwanym dalej "Jordanią", w celu dostosowania Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony [1], biorąc pod uwagę przystąpienie nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej.
(2) Negocjacje te zostały zakończone zgodnie z wymogami Komisji.
(3) Tekst Protokołu będący przedmiotem negocjacji z Jordanią stanowi w art. 10 ust. 2 o tymczasowym stosowaniu Protokołu przed jego wejściem w życie.
(4) Z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie, Protokół powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich i powinien być stosowany tymczasowo,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby/osób umocowanej/umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, i z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie, Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie niniejszym wyrażają zgodę na tymczasowe stosowanie postanowień Protokołu, z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2005 r.
kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych żelaznych lub stalowych lin i kabli (SWR) pochodzących z Republiki Korei
(2005/739/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Wszczęcie postępowania
(1) W dniu 20 listopada 2004 r. Komisja ogłosiła, w drodze zawiadomienia ("zawiadomienie o wszczęciu") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty niektórych żelaznych lub stalowych lin i kabli (Steel Wire Rope – SWR) pochodzących z Republiki Korei ("Korea").
(2) Postępowanie antydumpingowe wszczęto w następstwie skargi złożonej w dniu 11 października 2004 r. przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej ("EWRIS" lub "skarżący"), działający w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, całkowitej wspólnotowej produkcji SWR.
Skarga zawierała dowody wykazujące istnienie dumpingu wymienionego produktu i poniesionej w wyniku tego istotnej szkody, które zostały uznane za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia postępowania.
1.1.
Obowiązujące środki i trwające dochodzenia dotyczące przywozu SWR z krajów trzecich
(3) W sierpniu 1999 r.
Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 [3], nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli ("SWR") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy.
Środki mające zastosowanie do wymienionego przywozu przyjęły formę cła ad valorem, z wyjątkiem jednego producenta eksportującego z Indii, jednego z Meksyku, jednego z RPA oraz jednego z Ukrainy, od których przyjęto zobowiązania na mocy decyzji Komisji 1999/572/WE [4].
Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1678/2003 [5] Komisja wycofała zobowiązanie złożone przez wymienionego wyżej ukraińskiego producenta eksportującego, a na mocy rozporządzenia (WE) nr 1674/2003 [6] Rada ponownie nałożyła odpowiednie antydumpingowe cło ad valorem w odniesieniu do tego eksportera.
(4) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1601/2001 [7] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych żelaznych lub stalowych lin i kabli pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji.
Środki mające zastosowanie do wymienionego przywozu przyjęły formę cła ad valorem, z wyjątkiem jednego czeskiego, jednego rosyjskiego, jednego tajlandzkiego oraz dwóch tureckich producentów eksportujących, od których przyjęto zobowiązania na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 230/2001 [8] i decyzji Komisji 2001/602/WE [9].
Zobowiązania obydwóch tureckich eksportujących producentów zostały wypowiedziane na mocy rozporządzeń Komisji (WE) nr 2303/2002 [10] i nr 1274/2003 [11].
(5) Następnie, po przeprowadzeniu dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe"), ustalono, iż miało miejsce obejście środków dotyczących przywozu z Ukrainy i Chińskiej Republiki Ludowej za pośrednictwem odpowiednio Mołdowy i Maroka.
W konsekwencji antydumpingowe cło nałożone na przywóz pochodzący z Ukrainy rozszerzono na przywóz takich samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Mołdowy [12].
Podobnie, ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej rozszerzono na przywóz takich samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Maroka [13], z wyjątkiem tych produkowanych przez rzeczywistych producentów marokańskich.
(6) W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do SWR pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy [14] Komisja otrzymała w dniu 17 maja 2004 r. wniosek o dokonanie przeglądu wymienionych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(7) Wniosek został złożony przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej ("EWRIS") (zwany dalej "wnioskodawcą") w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, całkowitej wspólnotowej produkcji SWR.
W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponowienia dumpingu i wystąpienia szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(8) Następnie, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wszczęto przegląd wygaśnięcia dotyczący SWR pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Południowej Afryki i Ukrainy, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Wymieniony przegląd jest nadal w toku.
(9) Niniejszy dokument dotyczy wyłącznie przywozu z Korei, tj. dochodzenia wskazanego w motywach 1 i 2 powyżej.
1.2.
Strony, których dotyczy postępowanie
(10) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w Korei, importerów/przedsiębiorstwa handlowe i ich stowarzyszenia, zainteresowanych dostawców i użytkowników, przedstawicieli krajów wywozu objętych postępowaniem oraz skarżącego i innych znanych producentów wspólnotowych.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(11) Ze względu na dużą liczbę producentów wspólnotowych, koreańskich producentów eksportujących oraz importerów wspólnotowych wskazanych w skardze kontrola wyrywkowa został przewidziane dla stron określonych w zawiadomieniu o wszczęciu zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(12) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, wszyscy producenci wspólnotowi, importerzy wspólnotowi oraz producenci eksportujący zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie podstawowych informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu, dotyczących ich działalności w okresie od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r., związanej z produktem objętym postępowaniem.
(13) Po zbadaniu informacji przedłożonych przez producentów eksportujących trzy przedsiębiorstwa zostały objęte próbą na podstawie ich wielkości wywozu do Wspólnoty.
Jednakże jeden z objętych próbą producentów eksportujących zaprzestał współpracy w późniejszym okresie i dlatego objęto próbą kolejnego największego eksportera pod względem wielkości wywozu.
Do ostatecznej próby zostały wybrane następujące przedsiębiorstwa:
- Kiswire Ltd,
- DSR Wire Corporation,
- Chung-Woo Rope Co., Ltd.
(14) Jeżeli chodzi o niepowiązanych importerów, tylko jeden z nich przywożący w rzeczywistości produkt objęty postępowaniem z kraju, którego dotyczy postępowanie, udzielił pozytywnej odpowiedzi na formularz dotyczący kontroli wyrywkowej i wyraził swoją gotowość do dalszej współpracy ze służbami Komisji.
Mając na uwadze powyższą sytuację, służby Komisji podjęły decyzję o niestosowaniu kontroli wyrywkowej w odniesieniu do niepowiązanych importerów, lecz o wysłaniu kwestionariusza wyżej wymienionemu importerowi.
(15) Skarga została złożona w imieniu dwudziestu jeden producentów wspólnotowych.
Komisja zwróciła się do wymienionych dwudziestu jeden przedsiębiorstw i do wszystkich innych znanych producentów o nawiązanie współpracy, prosząc ich o wypełnienie formularza dotyczącego kontroli wyrywkowej.
Siedemnaście przedsiębiorstw prawidłowo wypełniło formularz dotyczący kontroli wyrywkowej w określonym terminie i oficjalnie zgodziło się na dalszą współpracę podczas dochodzenia.
Formularz dotyczący kontroli wyrywkowej zawierał pytania dotyczące zmian niektórych makrowskaźników szkody, mianowicie mocy produkcyjnej, wielkości produkcji, zapasów, wielkości i wartości sprzedaży oraz zatrudnienia.
Spośród wymienionych siedemnastu producentów, którzy wyrazili swoją gotowość do dalszej współpracy podczas dochodzenia, pięć następujących przedsiębiorstw zostało objętych próbą:
- BTS Drahtseile GmbH (Niemcy),
- Cables y Alambres especiales, SA (Hiszpania),
- CASAR Drahtseilwerk Saar GmbH (Niemcy),
- Manuel Rodrigues de Oliveira Sa & Filhos, SA (Portugalia),
- Trefileurope, SA (Francja).
(16) Komisja przesłała kwestionariusze do objętych próbą producentów eksportujących i producentów wspólnotowych oraz do wszystkich innych zainteresowanych stron.
Otrzymano odpowiedzi od trzech objętych próbą koreańskich producentów eksportujących, jednego importera we Wspólnocie powiązanego z jednym z wymienionych koreańskich eksporterów, pięciu objętych próbą producentów przemysłu wspólnotowego, współpracującego niepowiązanego importera, dwóch dostawców surowców i dziesięciu użytkowników.
(17) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów wstępnego ustalenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty.
Wizyty weryfikacyjne odbyły się w zakładach następujących przedsiębiorstw:
a) producenci przemysłu wspólnotowego
- BTS Drahtseile GmbH, Gelsenkirchen (Niemcy),
- Cables y Alambres especiales, SA, Bilbao (Hiszpania),
- CASAR Drahtseilwerk Saar GmbH, Kirkel (Niemcy),
- Manuel Rodrigues de Oliveira Sa & Filhos, SA, Gemunde (Portugalia),
- Trefileurope SA, Bourg en Bresse (Francja);
b) niepowiązany importer
- Interkabel GmbH, Solms (Niemcy);
c) producenci eksportujący w Korei
- Kiswire Ltd, Seul,
- DSR Wire Corporation, Suncheon,
- Chung-Woo Rope Co., Ltd., Busan.
1.3.
Okres objęty dochodzeniem
(18) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "IP").
Badanie tendencji w kontekście analizy szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca IP ("okres objęty postępowaniem").
2.
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
2.1.
Produkt objęty postępowaniem
(19) Produktem objętym postępowaniem są żelazne lub stalowe liny i kable, włącznie z linami zamkniętymi, z wyjątkiem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnych wymiarach poprzecznych przekraczających 3 mm, z zamontowanymi łącznikami lub bez nich, pochodzące z Republiki Korei ("produkt objęty postępowaniem"), zwykle zgłaszane w ramach kodów CN 73121082, 73121084, 73121086 oraz 73121088 i 73121099.
2.2.
Produkt podobny
(20) Stowarzyszenie reprezentujące importerów wspólnotowych (EWRIA) stwierdziło, iż przywożone produkty różnią się w znaczący sposób od produktów wytwarzanych i sprzedawanych we Wspólnocie, a zatem nie powinny być porównywane.
Ten sam argument był przedmiotem pogłębionej analizy w ramach rozporządzenia (WE) nr 230/2001, stwierdzono wtedy, iż produkty produkowane przez przemysł wspólnotowy muszą być uważane za produkty podobne.
Ponieważ EWRIA nie wniósł żadnych nowych elementów, wnioski osiągnięte w wyżej wymienionym rozporządzeniu zostają potwierdzone.
(21) Niniejsze dochodzenie wykazało, iż produkty wywożone przez producentów eksportujących oraz produkty wytwarzane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz takie samo podstawowe wykorzystanie, a zatem są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
To samo odnosi się do produktów wytwarzanych przez producentów koreańskich i sprzedawanych na koreańskim rynku krajowym.
3.
Dumping
3.1.
Wartość normalna
3.1.1.
Ogólna reprezentatywność
(22) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała w pierwszej kolejności w odniesieniu do każdego współpracującego producenta eksportującego, czy jego krajowa wartość sprzedaży SWR była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wartość takiej sprzedaży stanowiła przynajmniej 5 % całkowitej wartości sprzedaży eksportowej producenta do Wspólnoty.
3.1.2.
Porównywalność rodzajów produktu
(23) Komisja określiła następnie takie rodzaje SWR sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
Komisja stwierdziła, iż rodzaje produktów sprzedawane na rynku krajowym i wywożone są bezpośrednio porównywalne, wtedy gdy posiadają podobną liczbę splotek, liczbę drutów w splotce, sposób wykonania splotki z drutów, rdzeń, wytrzymałość na rozciąganie, właściwości drutu, specjalne właściwości liny, powłokę oraz przekrój liny.
3.1.3.
Reprezentatywność poszczególnych rodzajów produktu
(24) W odniesieniu do każdego rodzaju sprzedawanego przez producentów eksportujących na ich rynkach krajowych i uznanych za bezpośrednio porównywalne z rodzajami SWR sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego rodzaju SWR uznano za wystarczająco reprezentatywną w przypadku, gdy ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju podczas IP stanowiła co najmniej 5 % ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju SWR wywożonego do Wspólnoty.
Ustalono, iż większość rodzajów produktu wywożonych do Wspólnoty była sprzedawana w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym.
3.1.4.
Badanie zwykłego obrotu handlowego
(25) Komisja zbadała następnie, czy sprzedaż krajowa każdego przedsiębiorstwa mogła być uważana za przeprowadzoną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(26) Dokonano tego, określając proporcję sprzedaży krajowej każdego rodzaju produktu, którego dotyczy wywóz, dokonanej ze stratą na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym podczas IP.
a) W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których ponad 80 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym zostało zrealizowane po cenie nie niższej od kosztów jednostkowych i w przypadku których średnia ważona ceny sprzedaży była równa lub wyższa od średniej ważonej kosztów produkcji, wartość normalna, w podziale na rodzaj produktu, została obliczona jako średnia ważona wszystkich krajowych cen sprzedaży rozpatrywanego rodzaju.
b) W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których co najmniej 10 % lecz nie więcej niż 80 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym zostało zrealizowane po cenie nie niższej od kosztów jednostkowych, wartość normalna, w podziale na rodzaj produktu, została obliczona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży, które były wyłącznie równe lub wyższe od kosztów jednostkowych rozpatrywanego rodzaju.
c) W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których mniej niż 10 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym zostało zrealizowane po cenie nie niższej od kosztów jednostkowych, stwierdzono, że dany rodzaj produktu objętego postępowaniem nie został sprzedany w zwykłym obrocie handlowym, a zatem do ustalenia wartości normalnej należy zastosować inną metodologię.
(27) W wyniku powyższego ustalono, iż większość wywożonych rodzajów produktu została sprzedana w zwykłym obrocie handlowym na rynku krajowym.
3.1.5.
Wartość normalna oparta na faktycznych cenach krajowych
(28) W odniesieniu do rodzajów sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa objęte dochodzeniem, przy spełnieniu wymagań określonych w sekcjach 3.1.3 oraz 3.1.4 lit. a) i b), wartość normalna została ustalona, dla odpowiadających rodzajów produktu, na podstawie cen faktycznie płaconych lub należnych od niezależnych klientów na koreańskim rynku krajowym podczas IP, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.1.6.
Wartość normalna oparta na cenach krajowych innych producentów w Korei
(29) W odniesieniu do rodzajów produktu objętych sekcją 3.1.4 lit. c), jak również w odniesieniu do rodzajów produktu, które nie były sprzedawane przez producentów eksportujących w reprezentatywnych ilościach na koreańskim rynku krajowym, jak wskazano w sekcji 3.1.3 powyżej, w pierwszej kolejności ustalono, czy dla wymienionych rodzajów produktu ceny sprzedaży innych producentów krajowych mogą zostać wykorzystane do określenia wartości normalnej.
Ustalono jednak, iż sprzedaje się wiele modeli SWR, a na ostateczną cenę sprzedaży mają wpływ różnorodne czynniki.
Różnice pomiędzy sprzedawanymi modelami spowodowałyby liczne dostosowania, które musiałyby zostać oparte na szacunkach.
Dlatego też uznano za bardziej odpowiednie skonstruowanie wartości normalnej.
3.1.7.
Wartość normalna oparta na wartości skonstruowanej
(30) Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do wszystkich rodzajów produktu wskazanych w motywie 29 wartość normalna została skonstruowana na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(31) Podczas konstruowania wartości normalnej poniesione wydatki związane ze sprzedażą i wydatki ogólne i administracyjne ("SG & A") oraz średni ważony zysk uzyskany przez objętych postępowaniem współpracujących producentów eksportujących z krajowej sprzedaży produktu podobnego dokonanej w zwykłym obrocie handlowym podczas IP dodano do ich własnych średnich kosztów wytworzenia w IP, zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Tam gdzie było to konieczne, skorygowano część kosztów wytworzenia, które zostały nieprawidłowo przypisane w przypadku jednego przedsiębiorstwa, oraz wydatki SG & A, przed wykorzystaniem ich w badaniu zwykłego obrotu handlowego oraz konstruowaniem wartości normalnej.
(32) W tym zakresie wszyscy objęci postępowaniem producenci eksportujący włączyli nieoperacyjne wydatki do swoich wydatków SG & A na rynku krajowym w odniesieniu do produktu podobnego.
Wymienieni producenci odliczyli również od wydatków SG & A kwoty dochodu niepowiązane ze sprzedażą produktu podobnego na rynku krajowym.
(33) Jednakże w wyniku dochodzenia wykazano, iż niektóre z wymienionych wydatków i dochodów nie mogły być powiązane ze sprzedażą produktu podobnego na rynku krajowym, a zatem nie powinny być przypisane do odpowiednich wydatków SG & A ani odliczone od nich.
W konsekwencji wymienione nieoperacyjne wydatki i dochód zostały wykluczone z przedstawionych SG & A.
3.2.
Cena eksportowa
(34) We wszystkich przypadkach, kiedy produkt objęty postępowaniem był wywożony do niezależnych odbiorców we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie cen eksportowych faktycznie płaconych lub należnych.
(35) W przypadku gdy sprzedaży eksportowej dokonano za pośrednictwem powiązanego importera, cena eksportowa została skonstruowana, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny, po której przywiezione produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu nabywcy, z właściwym uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz zysków.
W tym zakresie wykorzystano koszty własne SG & Apowiązanego importera.
Z powodu braku jakichkolwiek bardziej wiarygodnych informacji odpowiednią marżę zysku oszacowano na 5 %.
Wymieniona marża zysku została wykorzystana w poprzednim dochodzeniu antydumpingowym dotyczącym przywozu tego samego produktu, którego ostateczne ustalenia zostały opublikowane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1601/2001 [15].
Żadne dostępne informacje nie wskazywały, iż nie była to wiarygodna marża.
3.3.
Porównanie
(36) Porównania wartości normalnej i cen eksportowych dokonano na bazie ex works.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Stosowne dostosowanie przyznano we wszystkich przypadkach, w których uznano je za rozsądne, prawidłowe i poparte potwierdzonymi dowodami.
Na tej podstawie wprowadzono dostosowania uwzględniające różnice w zakresie upustów, rabatów, prowizji, transportu lądowego, kosztów związanych z opakowaniem, kosztów kredytu, frachtu morskiego, ubezpieczenia, opłat związanych z przeładunkiem i załadunkiem, opłat bankowych i innych czynników.
(37) Wszyscy eksportujący producenci złożyli wnioski o dostosowanie wartości normalnej w celu uwzględnienia kosztów kredytu poniesionych na rynku krajowym.
Jednakże wszyscy koreańscy producenci eksportujący stosowali system otwartej rachunkowości i niemożliwe było ustalenie związków między wymienionymi kosztami kredytu a rozpatrywanymi krajowymi transakcjami sprzedaży.
Dlatego też nie można było ustalić, iż taki czynnik miał wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z wymogami art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
W konsekwencji wymienione wnioski musiały zostać odrzucone.
(38) Wszyscy eksportujący producenci złożyli również wnioski o dostosowanie w zakresie kosztów kredytu poniesionych w odniesieniu do sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
Mimo iż takie dostosowania były uzasadnione, zgłoszone kwoty były zawyżone i musiały zostać skorygowane podczas weryfikacji przeprowadzonych na miejscu.
(39) Objęci postępowaniem producenci eksportujący złożyli wnioski o dostosowanie w zakresie opłat przywozowych i podatków pośrednich zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
W przypadku dwóch objętych postępowaniem producentów eksportujących ustalono, iż kwota zwróconych należności przywozowych przekraczała kwotę zapłaconych należności przywozowych.
Dlatego też jest mało prawdopodobne, aby wymienieni eksporterzy otrzymali zwroty wyłącznie za te przywiezione części, które zostały w późniejszym okresie włączone do wywiezionych towarów.
Ponadto, w przypadku wymienionych producentów eksportujących, zwrot otrzymany przy wywozie SWR nie był powiązany z należnościami przywozowymi zapłaconymi za surowce, tzn. zwrot został otrzymany niezależnie od tego, czy przywieziony surowiec został wykorzystany w produkcji wywiezionego produktu.
Stwierdzono zatem, iż zwrot należności przywozowych nie miał miejsca w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
W żadnym przypadku producenci eksportujący objęci postępowaniem nie byli w stanie wykazać, czy i w jakim zakresie produkt podobny został obciążony opłatami przywozowymi i podatkami pośrednimi w momencie sprzedaży na rynku krajowym.
Dlatego też niemożliwe było ustalenie, iż miało to wpływ na porównywalność cen.
Zatem żaden z warunków wskazanych w wyżej wymienionych przepisach nie został spełniony, a wszystkie wnioski musiały być odrzucone.
(40) Ustalono, iż jeden z producentów eksportujących zapłacił prowizję swojemu powiązanemu importerowi za działania związane ze sprzedażą eksportową SWR dokonaną bezpośrednio przez producenta eksportującego niezależnemu klientowi we Wspólnocie.
Ponieważ stwierdzono, iż zapłacona prowizja była czynnikiem, który wywarł wpływ na ceny i porównywalność cen w rozumieniu art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, wprowadzono odpowiednie dostosowania do rozpatrywanej sprzedaży.
(41) Dwóch producentów eksportujących złożyło wniosek o dostosowanie sprzedaży, krajowej i eksportowej, w zakresie różnic dotyczących innych czynników, na które składają się poniesione przez przedsiębiorstwo koszty opłat związanych z kontrolą oraz pracy nakładczej (montowanie łączników) w odniesieniu do części sprzedaży w celu spełnienia wymagań klientów.
Stwierdzono, iż bardziej odpowiednie było uznanie tych wniosków w ramach dostosowania w zakresie właściwości fizycznych.
Kwota dostosowania odpowiada cenie faktycznie zapłaconej przez producenta eksportującego za opłaty związane z kontrolą i pracę nakładczą.
(42) Wreszcie jeden z producentów eksportujących złożył wniosek o dostosowanie w zakresie różnic dotyczących poziomu handlu zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego.
Jednakże sprzedaż na rynku krajowym została dokonana na rzecz krajowych dystrybutorów.
Jest to zatem poziom handlu podobny do poziomu handlu w odniesieniu do sprzedaży powiązanym importerom po odtworzeniu ceny eksportowej.
W konsekwencji żadne dostosowanie nie było uzasadnione.
3.4.
Margines dumpingu w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych dochodzeniem
(43) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnia ważona wartość normalna została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową w podziale na rodzaj produktu dla każdego producenta, jak określono powyżej.
(44) Na podstawie powyższego, margines dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, wyrażony jako wartość procentowa ceny netto cif na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi:
Kiswire Ltd – 8,4 %,
DSR Wire Corporation 0,7 %,
Chung-Woo Rope Co., Ltd – 6,1 %.
(45) W odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą ustalono, iż w przypadku znacznej części ich sprzedaży ceny eksportowe były zasadniczo zbliżone do cen eksporterów objętych próbą.
Z powodu braku jakichkolwiek informacji wskazujących na odmienny stan rzeczy stwierdzono, iż wyniki kontroli wyrywkowej są reprezentatywne dla wszystkich innych eksporterów.
Ponadto należy zauważyć, iż zarówno inni współpracujący eksporterzy, jak i eksporterzy niewspółpracujący, stanowili około 0,5 % konsumpcji wspólnotowej w IP.
Z tych powodów stwierdzono, iż jakikolwiek wpływ wymienionego przywozu, nawet jeżeli przekraczał poziom de minimis dumpingu, nie mógłby, pomijając inne czynniki, wyrządzić szkody przemysłowi wspólnotowemu.
3.5.
Wniosek
(46) Zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego postępowanie antydumpingowe powinno zostać zakończone w przypadku stwierdzenia, że margines dumpingu jest mniejszy niż 2 %.
(47) Dlatego też, mając na uwadze powyższe ustalenia, należy zakończyć niniejsze postępowanie.
(48) Uznano, że nie jest konieczne określanie szkody, związku przyczynowego i aspektów interesu Wspólnoty, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia dotyczące dumpingu i zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przewidującego niezwłoczne zakończenie postępowania w przypadku ustalenia, że marginesy dumpingu są de minimis,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu stalowych lin i kabli, włącznie z linami zamkniętymi, z wyjątkiem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnych wymiarach poprzecznych przekraczających 3 mm, z zamontowanymi łącznikami lub bez nich, objętych kodami CN 73121082, 73121084, 73121086, 73121088 i 73121099, pochodzących z Korei, zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/693/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w Rosji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4176)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/740/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
(2) Decyzja Komisji 2005/693/WE z dnia 6 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w Rosji [3] została przyjęta z powodu wystąpienia ogniska ptasiej grypy w Rosji.
Wspomnianą decyzją wstrzymuje się przywóz z Rosji ptaków innych niż drób.
(3) Ponadto decyzją 2005/693/WE wstrzymuje się przywóz nieprzetworzonych piór i nieprzetworzonych części piór z regionów Rosji, które wymieniono w załączniku I do wspomnianej decyzji.
Jednakże nadal zezwala się na przywóz nieprzetworzonych piór i części nieprzetworzonych piór z regionów Rosji, których nie wymieniono w załączniku I do wspomnianej decyzji, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków, włączając regiony leżące na zachód od Uralu, w których nie pojawiły się ogniska choroby w dniu przyjęcia decyzji 2005/693/WE.
(4) Dnia 19 października 2005 r. Rosja poinformowała Komisję o wystąpieniu ogniska ptasiej grypy w Tuli w Centralnym Okręgu Federalnym Rosji, w którym wcześniej nie zgłaszano ogniska choroby i z którego nieprzetworzone pióra i części nieprzetworzonych piór mogą być nadal przywożone, zgodnie z decyzją 2005/693/WE.
(5) W związku z niedawnym wystąpieniem ognisk wysoce zjadliwej ptasiej grypy wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 w Turcji, Rumunii i Rosji, dowody i epidemiologia molekularna zdecydowanie wskazują na to, że wirus ptasiej grypy został przeniesiony do tych państw trzecich przez ptaki migrujące ze Środkowej Azji.
Wspomniane wyjaśnienie znajduje się także w sprawozdaniu z ostatniej misji w Rosji przeprowadzonej przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE), opublikowanym dnia 14 października 2005 r.
(6) Przywóz do Wspólnoty nieprzetworzonych piór i części nieprzetworzonych piór powinien być zatem zakazany z regionów Rosji, w których ognisko ptasie grypy niedawno wystąpiło lub, w których występuje szczególne ryzyko, zgodnie z obecną wiedzą na temat ścieżki migracji ptaków migrujących z obszarów Środkowej Azji i Syberii, gdzie zanotowano wystąpienie choroby.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do decyzji Komisji 2005/693/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2005/693/WE dodaje się pkt. 4, 5, 6 i 7:
"4.
Centralny Okręg Federalny
Obejmuje następujące podmioty Federacji Rosyjskiej: obwód Biełgorodski, obwód Briański, obwód Iwanowski, obwód Kałuski, obwód Kostromski, obwód Kurski, obwód Lipiecki, Moskwa (miasto federalne), obwód Moskiewski, obwód Oryol, obwód Riazański, obwód Smoleński, obwód Tambowski, obwód Twerski, obwód Tulski, obwód Władymirski, obwód Woroneski, obwód Jarosławski.
5.
Południowy Okręg Federalny
Obejmuje następujące podmioty Federacji Rosyjskiej: Republika Adygeja, obwód Archangielski, Republika Czeczeńska, Republika Dagestan, Republika Inguska, Republika Kabardyno-Bałkarska, Republika Kalmykia, Republika Karaczajo-Czerkieska, Kraj Krasnojarski, Republika Północna Osetia-Alania, Kraj Stawropolski, obwód Rostowski, obwód Wołgogradzki.
6.
Północny Okręg Federalny
Obejmuje następujące podmioty Federacji Rosyjskiej: obwód Archangielski, Republika Komi, obwód Nowgorodzki, obwód Pskowski, obwód Wołogziański.
7.
Nadwołżański Okręg Federalny
Obejmuje następujące podmioty Federacji Rosyjskiej: Republika Baszkortostan, Republika Czuwaska, obwód Kirowski, Republika Mari Eł, Republika Mordwa, obwód Niżegorodzki, obwód Orenburski, obwód Penzeński, obwód Permski, Permiacki Okręg Autonomiczny, Obwód Samarski, Obwód Saratowski, Republika Tatarstan, Republika Udmurcka, obwód Uljanowski."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/858/WE w odniesieniu do wykazu terytoriów, z których dozwolony jest przywóz niektórych gatunków żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych we Wspólnocie Europejskiej (WE)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3964)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/742/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/858/WE z dnia 21 listopada 2003 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw przy przywozie żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych, oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] ustanawia wykaz państw trzecich lub części ich terytoriów, z których dozwolony jest przywóz żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych we Wspólnocie.
(2) Uwaga o treści "tylko karp" zamieszczona w tabeli w załączniku I do decyzji 2003/858/WE spowodowała różnice interpretacyjne dotyczące stosowania decyzji.
Ze względu na przejrzystość tekstu uwagę tę należy zatem uściślić z taksonomicznego punktu widzenia, tak aby zrealizować cel decyzji.
(3) Należy również uprościć układ tabeli w załączniku I, aby nie powtarzać wymogów określonych we wzorach świadectw.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/858/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2003/858/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 2005 r.
zezwalająca Państwom Członkowskim na przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na nowe substancje czynne boskalid, indoksakarb, spinosad i wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4002)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/743/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w kwietniu 2001 r.
Niemcy otrzymały od BASF AG wniosek o włączenie substancji czynnej o nazwie boskalid (poprzednia nazwa: nikobifen) do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 2002/268/WE [2] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II i załączniku III do tej dyrektywy.
(2) W październiku 1997 r. Niderlandy otrzymały od DuPont de Nemours wniosek dotyczący indoksakarbu (poprzednia nazwa: DPX-KN128).
Decyzja Komisji 98/398/WE [3] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II i załączniku III do tej dyrektywy.
(3) W lipcu 1999 r. Niderlandy otrzymały od Dow Agrosciences wniosek dotyczący spinosadu.
Decyzja Komisji 2000/210/WE [4] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II i załączniku III do tej dyrektywy.
(4) W lipcu 1996 r. Niderlandy otrzymały od Biosys wniosek dotyczący wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua.
Decyzja Komisji 97/865/WE [5] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II i załączniku III do tej dyrektywy.
(5) Potwierdzenie kompletności dokumentacji było niezbędne w celu umożliwienia poddania jej szczegółowemu zbadaniu i umożliwienia Państwom Członkowskim przyznawania tymczasowych zezwoleń na okresy do trzech lat, w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne, przy spełnieniu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności warunku odnoszącego się do szczegółowej oceny substancji czynnej i środka ochrony roślin w świetle wymogów ustanowionych w dyrektywie.
(6) W przypadku tych substancji czynnych oceniono wpływ na zdrowie ludzi i na środowisko, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez odpowiednich wnioskodawców.
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny dnia 22 listopada 2002 r. (boskalid), 7 lutego 2000 r. (indoksakarb), 5 marca 2001 r. (spinosad) i 19 listopada 1999 r. (wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua).
(7) Po przedłożeniu projektów sprawozdań z oceny przez odpowiednie Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, pojawiła się konieczność zażądania od wnioskodawców dalszych informacji. Państwa Członkowskie miały zbadać te informacje i przedstawić swoją ocenę.
W związku z powyższym dokumentacja jest w dalszym ciągu badana i zakończenie oceny dokumentacji nie będzie możliwe w ramach czasowych przewidzianych w dyrektywie 91/414/EWG.
(8) Ponieważ dotychczasowa ocena nie daje żadnego powodu do zaniepokojenia, należy umożliwić Państwom Członkowskim przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne na okres 24 miesięcy, zgodnie z przepisami art. 8 dyrektywy 91/414/EWG, aby umożliwić dalsze prowadzenie badania dokumentacji.
Przewiduje się, że ocena i proces podejmowania decyzji odnoszące się do decyzji w sprawie możliwego włączenia do załącznika I każdej spośród danych substancji czynnych zostaną zakończone w terminie 24 miesięcy.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie mogą przedłużyć tymczasowe zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające boskalid, indoksakarb, spinosad lub wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua na okres nieprzekraczający 24 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 października 2005 r.
ustanawiająca wymogi mające na celu zapobieganie wysoce zjadliwej ptasiej grypie wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 u ptaków podatnych trzymanych w ogrodach zoologicznych w Państwach Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4197)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/744/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
(2) Dyrektywa Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [2] określa środki kontroli, które należy stosować w przypadku wystąpienie ogniska ptasiej grypy u drobiu, nie naruszając przepisów wspólnotowych regulujących handel wewnątrzwspólnotowy.
Wspomnianej dyrektywy nie stosuje się w przypadku wykrycia ptasiej grypy u innych ptaków, ale stanowi ona, że w takich przypadkach dane Państwo Członkowskie musi poinformować Komisję o wszystkich podjętych środkach.
(3) Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [3], w szczególności art. 3, stanowi, że handel i przywóz danych zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nie mogą być zakazane lub ograniczone z przyczyn związanych ze zdrowiem zwierząt, innych niż tych wynikających ze stosowania prawodawstwa wspólnotowego, a w szczególności wszelkich podjętych środków ochronnych.
Dyrektywa Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotycząca trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych [4] definiuje ogrody zoologiczne objęte wspomnianą dyrektywą.
Do celów niniejszej decyzji należy uwzględnić definicję ogrodów zoologicznych.
Jednakże, do celów niniejszej decyzji, należy uzupełnić tą definicję w zakresie handlu.
(4) Wysoce zjadliwą ptasią grypę wywołaną wirusem grypy A podtyp H5N1 potwierdzono niedawno w Turcji, Rumunii, Rosji i na zachód od Gór Ural.
Dowody i epidemiologia molekularna zdecydowanie wskazują na to, że wirus ptasiej grypy został przeniesiony do tych krajów przez ptaki migrujące ze Środkowej Azji.
Wspomniane wyjaśnienie znajduje się także w sprawozdaniu z ostatniej misji w Rosji przeprowadzanej przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE), opublikowanym dnia 14 października 2005 r.
(5) W związku z ryzykiem wprowadzenia wysoce zjadliwej ptasiej grypy wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 do Wspólnoty, Komisja przyjęła szereg decyzji, łącznie z decyzją 2005/734/WE ustanawiającą środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej ptasiej grypy wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka [5].
(6) Należy ustanowić na poziomie Wspólnoty środki bezpieczeństwa biologicznego mające na celu zapobieganie wysoce zjadliwej ptasiej grypie wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 u ptaków podatnych trzymanych w ogrodach zoologicznych w Państwach Członkowskich w celu ochrony dzikiej fauny i zachowania różnorodności biologicznej.
(7) Szczepienie ptaków podatnych trzymanych w ogrodach zoologicznych mogłoby, w niektórych przypadkach, stanowić odpowiedni dodatkowy środek ochronny.
(8) Należy zatem również ustanowić na poziomie Wspólnoty niezbędne wymogi dotyczące szczepienia ptaków trzymanych w ogrodach zoologicznych, które Państwa Członkowskie powinny spełniać, jeżeli uznają one, że należy zaszczepić takie ptaki.
(9) W odniesieniu do handlu międzynarodowego, szczepienie, nawet ograniczonej szczególnej kategorii zwierząt, które pierwotnie nie są przedmiotem handlu, może zagrozić sytuacji sanitarnej ptasiej grypy, nie tylko w Państwie Członkowskim lub części jego terytorium, na którym są przeprowadzane szczepienia.
Zatem szczepione ptaki nie powinny być przedmiotem handlu, o ile określone wymogi nie będą spełnione.
W celu zapewnienia właściwego wdrażania niniejszej decyzji Państwa Członkowskie powinny poinformować Komisję najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r. o podjętych środkach.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia przepisy mające na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się ptasiej grypy wywołanej wirusem grypy A podtyp H5N1 (zwanej dalej "ptasią grypą") u ptaków podatnych trzymanych w ogrodach zoologicznych.
W zależności od określonej sytuacji epidemiologicznej przepisy te powinny być w szczególności skierowane na zapobieganie bezpośredniemu i pośredniemu kontaktowi ptaków dziko żyjących, w szczególności ptactwa wodnego z ptakami podatnymi trzymanymi w ogrodach zoologicznych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji przyjmuje się następujące definicje:
a) "Ogrody zoologiczne" oznaczają:
i) wszelkie stałe instytucje, gdzie zwierzęta dzikich gatunków przetrzymywane są w celach pokazywania ich publiczności przez 7 lub więcej dni w roku, z wyjątkiem cyrków, sklepów ze zwierzętami oraz instytucji wyłączonych przez Państwa Członkowskie z obowiązku spełniania wymogów niniejszej decyzji w związku z faktem, że nie pokazują one publiczności znacznej liczby zwierząt lub gatunków, i że wyłączenie takie nie będzie zagrażać celom niniejszej decyzji. oraz
ii) "zatwierdzoną jednostkę, instytut lub ośrodek" zgodnie z definicją znajdującą się w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 92/65/EWG;
b) "Ptaki podatne" oznaczają każdy gatunek ptaków podatny na ptasią grypę i nieprzeznaczony do produkcji produktów zwierzęcych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują właściwe i konkretne środki w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia ptasiej grypy z ptaków dziko żyjących na ptaki podatne trzymane w ogrodach zoologicznych, z uwzględnieniem kryteriów i czynników ryzyka określonych w załączniku I.
Artykuł 4
Na podstawie oceny ryzyka Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o zaszczepieniu przeciw ptasiej grypie ptaków podatnych trzymanych w ogrodach zoologicznych, którym grozi zarażenie się ptasią grypą, zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie, które zamierzają zastosować szczepienia, zgodnie z art. 4, przedkładają Komisji oraz oficjalnie przedstawiają Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, swój programem szczepień ptaków podatnych trzymanych w ogrodach zoologicznych.
2.
Program szczepień, o którym mowa w ust. 1 zawiera co najmniej następujące szczegółowe informacje:
a) dokładny adres i lokalizacja ogrodów zoologicznych, w których mają być przeprowadzone szczepienia;
b) szczegółowa identyfikacja i liczba ptaków podatnych;
c) oznaczenie indywidualne ptaków, które mają być szczepione;
d) rodzaj szczepionki, jaka ma zostać wykorzystana, system szczepień oraz daty szczepień;
e) powody podjęcia decyzji o realizacji środków szczepień;
f) harmonogram szczepień, które mają być przeprowadzone.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/734/WE ustanawiającą środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4199)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/745/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel żywym drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Wysoce zjadliwa grypa ptaków spowodowana przez wirus grypy A podtyp H5N1 została ostatnio potwierdzona w państwach trzecich sąsiadujących ze Wspólnotą.
Dowody i molekularne dane epidemiologiczne zdecydowanie wskazują na to, że wirus ptasiej grypy został przeniesiony przez ptaki migrujące.
(3) W celu monitorowania sytuacji w Państwach Członkowskich Komisja przyjęła decyzję 2005/732/WE z dnia 17 października 2005 r. w sprawie zatwierdzenia programów wprowadzenia przez Państwa Członkowskie badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w roku 2005 oraz ustanawiająca zasady dokonywania sprawozdań i kwalifikowania w odniesieniu do finansowego wkładu Wspólnoty w koszty wprowadzenia tych programów [2].
(4) W celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących do ferm drobiu lub innych pomieszczeń, w których trzymane są ptaki żyjące w niewoli, została przyjęta decyzja Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiająca środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka [3].
(5) Zgodnie z tą decyzją Państwa Członkowskie muszą określić poszczególne fermy drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, które według danych epidemiologicznych i ornitologicznych należy uznać za szczególnie zagrożone ptasią grypą spowodowaną przez wirus A podtyp H5N1 przenoszoną z ptaków dziko żyjących.
(6) Biorąc pod uwagę nowy sezon migracyjny dzikiego ptactwa we Wspólnocie oraz sprawozdania dotyczące nowych przypadków ognisk ptasiej grypy w krajach sąsiadujących ze Wspólnotą należy wzmocnić, względnie uzupełnić już istniejące wspólnotowe środki podejmowane zgodnie z decyzją 2005/734/WE w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania się ptasiej grypy.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/734/WE.
(8) W celu zapewnienia właściwego wdrażania niniejszej decyzji Państwa Członkowskie powinny poinformować Komisję najpóźniej do dnia 5 listopada 2005 r. o podjętych środkach.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/734/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Dodaje się art. 2a o następującym brzmieniu:
"Artykuł 2a
Dodatkowe środki ograniczające zagrożenie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że na obszarach ich terytorium, które zostały określone jako obszary szczególnego ryzyka wystąpienia ptasiej grypy, zgodnie z art. 1 ust. 1, spełnione są następujące warunki:
a) trzymanie drobiu na wolnym powietrzu jest bezzwłocznie zabronione; jednakże, właściwy organ może zezwolić na trzymanie drobiu na wolnym powietrzu, z zastrzeżeniem dostarczania ptakom pokarmu i wody w zamkniętym pomieszczeniu lub w miejscu osłoniętym, które w dostateczny sposób uniemożliwia przylatywanie dzikich ptaków oraz zapobiega ich kontaktom z pokarmem i wodą przeznaczonymi dla drobiu;
b) zewnętrzne zbiorniki wody niezbędne ze względu na wymogi w zakresie zdrowia zwierząt w przypadku niektórych gatunków drobiu są dostatecznie chronione przed dostępem dzikiego ptactwa wodnego;
c) drób nie otrzymuje wody pochodzącej ze zbiorników wody powierzchniowej, do których ma dostęp dzikie ptactwo, chyba że woda ta została poddana zabiegom zapewniającym inaktywację potencjalnego wirusa;
d) wykorzystywanie ptaków rzędu Anseriformes oraz Charadriiformes jako wabiki podczas polowania jest zabronione; jednakże, ptaki te mogą być wykorzystane pod ścisłym nadzorem właściwego organu jako wabiki dla dzikiego ptactwa przeznaczonego do pobierania próbek w ramach programu nadzoru ustawionego w decyzji 2005/732/WE.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że gromadzenie drobiu i innych ptaków na targach, pokazach, wystawach i imprezach kulturalnych jest zabronione. Jednakże, właściwy organ może zezwolić na gromadzenie drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli w powyższych przypadkach, z zastrzeżeniem zadowalającego wyniku oceny ryzyka.".
2) Datę " 31 stycznia 2006 r." w art. 4 zastępuje się datą " 1 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/452/WE określającą wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4026)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/746/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 20 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2002 z dnia 17 maja 2002 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty, dotyczące dostępu do poufnych danych do celów naukowych [2] zmierza do ustalenia, w celu umożliwienia opracowywania wniosków statystycznych do celów naukowych, warunków, na których może zostać przyznany dostęp do poufnych danych przekazywanych organom Wspólnoty, a także zasad współpracy pomiędzy Wspólnotą a władzami krajowymi w celu ułatwienia takiego dostępu.
(2) Decyzja Komisji 2004/452/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. określająca wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych [3] ustanowiła wykaz instytucji, których naukowcy mogą uzyskać dostęp do poufnych danych w celach naukowych.
(3) Uniwersytet Cornell (University of Cornell, stan Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki) powinien zostać uznany za instytucję spełniającą konieczne warunki i w związku z tym wpisany do wykazu agencji, organizacji i instytucji, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 831/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Poufności Danych Statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2004/452/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4054)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/747/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2002/95/WE Komisja jest zobowiązana do oceny niektórych niedozwolonych substancji niebezpiecznych zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.
(2) Ponieważ stosowanie niebezpiecznych substancji w określonych materiałach i substancjach jest w dalszym ciągu nieuniknione, niektóre materiały i substancje zawierające ołów i kadm powinny być zwolnione (lub nadal podlegać zwolnieniu) z zakazu stosowania niebezpiecznych substancji.
(3) Niektóre zwolnienia z zakazu stosowania niektórych określonych materiałów lub substancji powinny być ograniczone w zasięgu, aby stopniowo wycofać niebezpieczne substancje w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, biorąc pod uwagę, iż z czasem będzie można uniknąć wykorzystania tych substancji w takich zastosowaniach.
(4) Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2002/95/WE każde zwolnienie określone w Załączniku podlega przeglądowi przynajmniej co cztery lata lub cztery lata po umieszczeniu pozycji w wykazie w celu rozważenia usunięcia materiałów lub komponentów sprzętu elektrycznego lub elektronicznego, jeśli ich zniesienie lub zastąpienie poprzez zmiany projektowe lub materiały i komponenty, które nie wymagają żadnych materiałów lub substancji określonych w art. 4 ust. 1, jest technicznie lub naukowo możliwe, pod warunkiem że negatywny wpływ na środowisko, zdrowie i/lub bezpieczeństwo konsumenta spowodowany przez zastąpienie nie przeważy korzyści z ich zastąpienia w odniesieniu do środowiska, zdrowia i/lub bezpieczeństwa konsumenta.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/95/WE.
(6) Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/95/WE Komisja zasięgnęła opinii producentów sprzętu elektrycznego i elektronicznego, podmiotów zajmujących się recyklingiem, podmiotów zajmujących się przetwarzaniem, organizacji środowiskowych oraz stowarzyszeń pracowniczych i konsumenckich i przekazała uwagi komitetowi utworzonemu na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [2], zwanemu dalej "Komitetem".
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 2002/95/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 2002/300/WE w odniesieniu do stref usuniętych z wykazu zatwierdzonych stref odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4081)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/748/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/300/WE z dnia 18 kwietnia 2002 r. ustanawiająca wykaz stref zatwierdzonych odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens [2] wyznacza obszary we Wspólnocie uznane za wolne od chorób małża Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens.
(2) Irlandia i Zjednoczone Królestwo poinformowały Komisję pismami z czerwca 2005 r., że rozpoznano przypadek Bonamia ostreae w Lough Foyle, wspólnej strefie wód przybrzeżnych znajdującej się na granicy pomiędzy Irlandią a Irlandią Północną.
Uprzednio strefa ta uznana została za wolną od Bonami ostreae, ale już nie może za taką uchodzić.
(3) Ponadto Irlandia złożyła wniosek o wprowadzenie poprawki do wykazu stref w Irlandii zatwierdzonych decyzją 2002/300/WE odnośnie do Bonamia ostreae w celu bardziej precyzyjnego opisu położenia geograficznego jednego z obszarów dotkniętych wspomnianą chorobą.
W związku z powyższym, opis "Logmore, Belmullet" powinno zastąpić się opisem "Loughmore, Zatoka Blacksod".
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/300/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2002/300/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Chorwacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4229)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/749/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia środka chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Chorwacja poinformowała Komisję o izolacji szczepu wirusa ptasiej grypy H5 pobranego z chorego osobnika wśród dzikich gatunków.
W oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N) i wskaźnika zjadliwości, obraz kliniczny pozwala na podejrzenie wystąpienia wysoce zjadliwej ptasiej grypy.
(3) Zważywszy na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty, właściwym jest natychmiastowe zawieszenie przywozu z Chorwacji żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
(4) Ponieważ Chorwacja posiada zezwolenie na przywóz trofeów myśliwskich, jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi i nieprzetworzonych piór, przywozy tych produktów do Wspólnoty również powinny zostać zawieszone ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt.
(5) Ponadto należy zawiesić przywóz do Wspólnoty z Chorwacji świeżego mięsa z dzikich ptaków łownych oraz przywozu przetworów mięsnych i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków.
(6) Powinno się utrzymać zezwolenie na niektóre produkty otrzymane z drobiu poddanego ubojowi przed dniem 1 sierpnia 2005 r., biorąc pod uwagę okres inkubacji choroby.
(7) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [3] określa wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie Państw Członkowskich na przywóz produktów mięsnych, i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu odnośnych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych wyrobów, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne dalsze zezwalanie na przywóz wyrobów z mięsa dzikich ptaków łownych pochodzących z Chorwacji i poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zostaną poddane przeglądowi na następnym spotkaniu Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Chorwacji następujących produktów:
- żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób, jak określono w art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe) oraz jaja wylęgowe tych gatunków,
- świeżego mięsa dzikich ptaków łownych,
- przetworów i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych,
- surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części dzikich ptaków łownych,
- jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi,
- nieobrobionych trofeów myśliwskich z wszelkich ptaków, a także
- nieprzetworzonych piór i części piór.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów objętych ust. 1 tiret drugie – tiret czwarte, które uzyskano z ptactwa ubitego przed dniem 1 sierpnia 2005 r.
3.
Świadectwa weterynaryjne/dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom wyrobów, o których mowa w ust. 2 zawierają następujący tekst, właściwy do odnośnych gatunków:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso z dzikich ptaków łownych/świeże mięso z hodowlanych ptaków łownych/wyroby mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych/przetwory mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, mięso z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych/surowa karma dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzone surowce paszowe zawierające jakiekolwiek części drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych [4] otrzymane z ptaków ubitych przed dniem 1 sierpnia 2005 r. zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2005/749/WE.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych, pod warunkiem, że mięso tych gatunków poddano przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt. B, C lub D w części IV załącznika II do decyzji 2005/432/WE.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że przywozowi przetworzonych piór lub części piór towarzyszy dokument handlowy stwierdzający, że przetworzone pióra lub części piór zostały poddane obróbce strumieniem pary lub inną metodą zapewniającą nieprzenoszenie czynników chorobotwórczych.
Jednak wymieniony dokument handlowy nie jest wymagany w przypadku przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do prywatnego użytku lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie podejmą konieczne środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji i opublikują te środki.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 października 2005 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia kwasu askorbinowego, jodku potasu i rodanku potasu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4025)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/751/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1] w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej – kwasu askorbinowego została przedłożona władzom Królestwa Niderlandów przez przedsiębiorstwo Citrex Nederland BV w dniu 14 września 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca jodku potasu została przedłożona władzom Królestwa Niderlandów przez przedsiębiorstwo Koppert Beheer BV w dniu 6 września 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca rodanku potasu została przedłożona władzom Królestwa Niderlandów przez przedsiębiorstwo Koppert Beheer BV w dniu 6 września 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Królestwa Niderlandów poinformowały Komisję, że po wstępnym badaniu dokumentacje dotyczące przedmiotowych substancji czynnych wydają się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożone dokumentacje wydają się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego przedmiotową substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacje zostały następnie przekazane przez poszczególnych wnioskodawców Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim oraz Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Niniejsza decyzja ma na celu formalne potwierdzenie na poziomie wspólnotowym, że dokumentacje uznano za zasadniczo spełniające wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego omawianą substancję czynną, wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do żądania od wnioskodawców przedłożenia dalszych danych lub informacji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacje dotyczące substancji czynnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, które zostały przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia tych substancji do załącznika I do wymienionej dyrektywy, spełniają zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Wspomniane dokumentacje spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych sposobów użycia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przeprowadzają szczegółowe badania przedmiotowych dokumentacji i przedstawiają Komisji wnioski z tych badań wraz z zaleceniami dotyczącymi włączenia lub niewłączania danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz wszelkich warunków takiego włączenia, w jak najkrótszym czasie, ale nie później niż w okresie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3 Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 2005 r.
ustanawiająca grupę ekspertów ds. handlu elektronicznego
(2005/752/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, na rynku wewnętrznym (dyrektywa o handlu elektronicznym) [1], zobowiązała Państwa Członkowskie do ustanowienia jednego lub kilku krajowych punktów kontaktowych celem wzmocnienia współpracy z innymi Państwami Członkowskimi (art. 19.2 dyrektywy).
(2) Pierwszy raport dotyczący stosowania dyrektywy 2000/31/WE w sprawie handlu elektronicznego (COM (2003) 702 wersja ostateczna z dnia 21 listopada 2003 r.) w rozdziale siódmym przewidział, że Komisja "skoncentruje się na zapewnieniu praktycznego funkcjonowania współpracy administracyjnej i stałej wymiany informacji pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi".
(3) Ponadto należy zapewnić Państwom Członkowskim możliwość przedyskutowania problemów związanych ze stosowaniem dyrektywy o handlu elektronicznym oraz nowych zagadnień w tej dziedzinie.
Ważne jest również ułatwienie oraz wzmocnienie współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją.
Dlatego też Grupa ekspertów stanowić ma forum wymiany poglądów dotyczących wdrożenia i praktycznego stosowania dyrektywy, włącznie z informacjami dotyczącymi kodeksów postępowania sporządzonych przez stowarzyszenia konsumentów oraz stowarzyszenia zawodowe; kodeksów postępowania dotyczących reklamy on-line zawodów regulowanych; orzecznictwa krajowego, w szczególności odnoszącego się do przepisów dotyczących odpowiedzialności pośredników internetowych; nowych zagadnień, o których mowa w art. 21 dyrektywy, takich jak: odpowiedzialność usługodawców zapewniających łącza hipertekstowe oraz wyszukiwarki internetowe, procedury "powiadamiania i usuwania" (ang. "notice and take down") oraz przedyskutować zakres kolejnych raportów dotyczących stosowania dyrektywy o handlu elektronicznym.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy pomiędzy organami krajowymi odpowiedzialnymi za wykonywania prawa ochrony konsumenta [2] ustanawia sieć organów publicznych odpowiedzialnych za ochronę interesów gospodarczych konsumenta, częściowo harmonizuje ich uprawnienia dotyczące prowadzenia dochodzeń i egzekwowania prawa oraz ustanawia reguły w zakresie wzajemnej pomocy pomiędzy nimi.
Postanowienia dyrektywy 2000/31/WE chroniące interesy gospodarcze konsumentów dotyczą zakresu wspomnianego wyżej rozporządzenia. Dlatego też właściwe jest, aby Komitet ustanowiony w celu implementacji rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 regularnie informował grupę ekspertów ds. handlu elektronicznego o swojej działalności w zakresie dotyczącym prac Grupy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się grupę ekspertów ds. handlu elektronicznego (zwaną dalej "Grupą").
Artykuł 2
Zadania
Komisja może konsultować z Grupą wszelkie kwestie dotyczące dyrektywy o handlu elektronicznym, w szczególności w zakresie:
- współpracy administracyjnej w kontekście art. 3 ust. 4–6 – procedura ograniczająca swobodę świadczenia usług przeciwko danemu dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego,
- informacji dotyczących opracowywania przez stowarzyszenia i organizacje handlowe, zawodowe lub konsumenckie kodeksów postępowania na poziomie wspólnotowym, mających na celu właściwą implementację art. 5–15 dyrektywy (art. 16 dyrektywy),
- kodeksów postępowania dotyczących reklamy on-line zawodów regulowanych (art. 8 dyrektywy),
- orzecznictwa krajowego, w szczególności odnoszącego się do przepisów regulujących odpowiedzialność pośredników internetowych, łącznie z decyzjami podjętymi w drodze pozasądowego rozstrzygania sporów (art. 17 oraz art. 19.5 dyrektywy),
- dziedzin znajdujących się obecnie poza zakresem regulacji dyrektywy, dotyczących odpowiedzialności pośredników internetowych wspomnianych w art. 21 dyrektywy, takich jak procedury "powiadamiania i usuwania" (ang. "notice and take down"), łącza hipertekstowe oraz wyszukiwarki,
- zakresu kolejnych raportów dotyczących stosowania dyrektywy o handlu elektronicznym (art. 21 dyrektywy).
Przewodniczący Grupy może wystąpić z wnioskiem, aby Komisja przeprowadziła konsultacje z Grupą w jakiejkolwiek sprawie związanej z zagadnieniami handlu elektronicznego.
Kwestie dotyczące współpracy administracyjnej, które wchodzą w zakres rozporządzenia (WE) nr 2006/2004, a dotyczą przepisów dyrektywy 2000/31/WE w zakresie ochrony interesów konsumentów, powinny być także przedmiotem prac Komitetu ustanowionego celem implementacji rozporządzenia (WE) nr 2006/2004.
Komitet ten na bieżąco informuje Grupę ekspertów o swojej działalności.
Artykuł 3
Skład – Nominacje
1.
Członkami Grupy powinny być osoby pełniące funkcję krajowych punktów kontaktowych powołanych na mocy art. 19.2 dyrektywy o handlu elektronicznym (jeden reprezentant z każdego Państwa Członkowskiego) oraz przedstawiciele Komisji.
2.
Grupa składa się z członków w liczbie odpowiadającej liczbie Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej oraz z przedstawicieli Komisji.
3.
Członkowie pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub wygaśnięcia mandatów.
4.
Członkowie, którzy nie są w stanie dłużej brać aktywnego udziału w pracach Grupy, którzy złożą rezygnację lub którzy nie przestrzegają warunków określonych na mocy art. 3 ust. 1 lub art. 287 Traktatu, mogą zostać zastąpieni innymi członkami na okres pozostający do końca ważności ich mandatu.
Artykuł 4
Funkcjonowanie
Grupie przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Grupa, w porozumieniu z Komisją, może powołać grupy robocze celem dokonania analizy określonych zagadnień na podstawie otrzymanego mandatu.
Grupy robocze zostaną rozwiązane po wypełnieniu udzielonego mandatu.
Komisja może zaprosić do udziału w pracach Grupy i/lub grup roboczych ekspertów i obserwatorów posiadających specjalistyczną wiedzę.
Informacje uzyskane podczas pracy Grupy lub podgrup roboczych nie mogą być rozpowszechniane, jeżeli Komisja uzna, że mają one charakter poufny.
Grupa ekspertów ds. handlu elektronicznego ustanowi regulamin działania na podstawie wzoru przyjętego przez Komisję (Załącznik III SEC(2005) 1004).
Artykuł 5
Posiedzenia
Posiedzenia Grupy i grup roboczych odbywają się zwykle w budynkach Komisji, w formie oraz według harmonogramu ustalonego przez Komisję.
Sekretariat Grupy prowadzony jest przez Komisję.
Zainteresowani pracownicy Komisji mogą być obecni na posiedzeniach Grupy i grup roboczych oraz brać udział w dyskusjach.
Komisja może opublikować w Internecie, w języku oryginalnym danego dokumentu, wszelkie wnioski, streszczenia, wnioski częściowe lub dokumentację roboczą dotyczącą prac Grupy lub jej podgrup roboczych.
Artykuł 6
Koszty posiedzeń
Koszty podróży i pobytu poniesione przez członków, obserwatorów i ekspertów w związku z działalnością Grupy są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
Członkowie nie otrzymują wynagrodzenia.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 2005 r.
zmieniająca załącznik II do decyzji Rady 79/542/EWG w zakresie przywozu świeżego mięsa z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4168)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/753/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część I załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub części państw trzecich oraz ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa [2] zawiera wykaz państw trzecich i części państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa.
(2) Na mocy wymienionej decyzji zezwala się na przywóz do Wspólnoty dojrzałego mięsa bez kości otrzymanego z bydła pochodzącego z części terytorium Brazylii, w której przeprowadza się szczepienia przeciwko pryszczycy.
(3) Jednakże organy weterynaryjne Brazylii potwierdziły ognisko pryszczycy, a Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt sporządziła dnia 10 października 2005 r. sprawozdanie na temat wybuchu wspomnianej choroby w Brazylii w stanie Mato Grosso do Sul, blisko granicy ze stanem Parana.
Ponadto realizuje się znaczną ilość przewozów i istnieją powiązania epidemiologiczne między tymi stanami i stanem Sao Paulo.
W związku z tym, z uwagi na brak szczegółowych informacji pozwalających na dokładniejsze określenie dotkniętego chorobą obszaru oraz w celu zapewnienia wysokiego statusu zdrowotnego Wspólnoty w związku z pryszczycą, uznaje się za właściwe wstrzymanie przywozu wołowiny pochodzącej z tych stanów.
(4) Organy weterynaryjne Brazylii zostały po raz pierwszy powiadomione dnia 30 września 2005 r.
Zatem przesyłki zawierające świadectwo dotyczące dojrzałego mięsa bez kości otrzymanego z bydła poddanego ubojowi przed wspomnianą datą powinny być akceptowane, ale przesyłki takiego mięsa otrzymanego z bydła poddanego ubojowi w tym dniu lub po wspomnianej dacie pochodzące z tych trzech stanów powinny być wstrzymane.
(5) Należy odpowiednio zmienić część I załącznika II do decyzji 79/542/EWG.
(6) Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w świetle informacji otrzymywanych z Brazylii.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 2005 r.
w sprawie mianowania członków na trzecią kadencję Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach
(2005/754/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając decyzję Komisji z dnia 16 grudnia 1997 r. (SEC(97) 2404) w sprawie utworzenia Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach (ang. European Group on Ethics in Science and New Technologies – EGE) oraz upoważnienia Przewodniczącego Komisji Europejskiej do mianowania jej członków,
uwzględniając decyzję Komisji z dnia 26 marca 2001 r. (C(2001) 691) w sprawie zmiany mandatu Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach,
uwzględniając decyzję Komisji 2005/383/WE z dnia 11 maja 2005 r. [1] w sprawie odnowienia mandatu Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach,
uwzględniając otwarte zaproszenie do wyrażania zainteresowania opublikowane na stronie internetowej EGE w dniu 20 maja 2005 r. z terminem składania ofert do dnia 20 czerwca 2005 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) EGE jest niezależnym, multidyscyplinarnym organem konsultacyjnym przy Komisji Europejskiej, składającym się z 15 członków.
(2) W odpowiedzi na zaproszenie do wyrażania zainteresowania [2] nadesłanych zostało 38 podań.
10 spośród ustępujących członków spełnia warunki wymagane do ponownego wyboru [3], przy czym 9 z nich wyraziło zainteresowanie ponownym mianowaniem.
(3) Koniecznym jest zapewnienie w składzie EGE odpowiedniego zakresu umiejętności zawodowych oraz doświadczenia.
(4) Członków mianuje się ad personam na podstawie ich osobistych kwalifikacji i zalet,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedłuża się na okres czterech lat okres mianowania wymienionych poniżej ustępujących członków EGE:
1) Rafael Capurro
2) Inez de Beaufort
3) Göran Hermerén
4) Linda Nielsen
5) Pere Puigdomenech Rosell
6) Günter Virt.
Artykuł 2
Następujące osoby mianuje się członkami EGE na okres czterech lat:
1) Emmanuel Agius
2) Diána Bánáti
3) Anne Cambon-Thomsen
4) Carlo Casini
5) Jozef Glasa
6) Hille Haker
7) Julian Kinderlerer
8) Krzysztof Marczewski
9) Paula Martinho da Silva.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 25 października 2005 r.
zmieniająca decyzje 2005/92/WE i 2005/93/WE dotyczące eksportu pewnych produktów do państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4134)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/755/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 12 ust. 12 i art. 13 ust. 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, [2] w szczególności jej art. 13 ust. 3,
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/78/WE ustanawia wymogi dotyczące kontroli weterynaryjnych przesyłek pewnych produktów pochodzenia zwierzęcego sprowadzanych z państwa trzeciego i przewiduje między innymi składowanie produktów, które nie spełniają wspólnotowych warunków przywozowych dotyczących zdrowia zwierząt, w składach celnych, strefach wolnocłowych, magazynach wolnocłowych i pomieszczeniach podmiotów gospodarczych dostarczających środki transgranicznego transportu morskiego.
(2) Dyrektywa Rady 2002/99/WE stanowi, że Państwa Członkowskie podejmują środki mające zapewnić, aby począwszy od 1 stycznia 2005 r. do obrotu wprowadzane były z państw trzecich tylko takie produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do spożycia przez ludzi, które są zgodne z zasadami ustanowionymi w wyżej wymienionej dyrektywie.
(3) Decyzja Komisji 2005/92/WE z dnia 2 lutego 2005 r. odnosząca się do warunków zdrowotnych zwierząt, certyfikacji i przepisów przejściowych dotyczących wprowadzania i okresu składowania przesyłek pewnych produktów pochodzenia zwierzęcego w strefach wolnocłowych, magazynach wolnocłowych i pomieszczeniach podmiotów gospodarczych zaopatrujących środki transgranicznego transportu morskiego we Wspólnocie [3] oraz decyzja Komisji 2005/93/WE z dnia 2 lutego 2005 r. odnosząca się do przepisów przejściowych dotyczących wprowadzenia okresu przechowywania przesyłek niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego w składach celnych na terenie Wspólnoty [4] przewidują dalsze przechowywanie w okresie przejściowym do dnia 1 stycznia 2006 r. produktów niespełniających wspólnotowych zasad dotyczących zdrowia zwierząt, które zostały wprowadzone do Wspólnoty przed dniem 1 stycznia 2005 r., aż do czasu wysłania tych produktów do miejsca docelowego w państwie trzecim.
(4) Istnieje realne ryzyko, że produkty niespełniające wspólnotowych warunków dotyczących zdrowia zwierząt przechowywane obecnie we Wspólnocie mogą stanowić znaczące zagrożenie w dziedzinie zdrowia zwierząt zarówno dla Wspólnoty, jak i dla państw sąsiednich, i że mogą być wysyłane do państw trzecich bez zgody właściwych organów weterynaryjnych docelowego lub tranzytowego państwa trzeciego.
(5) Decyzje 2005/92/WE i 2005/93/WE stanowią, że od dnia 1 stycznia 2006 r. wszelkie przechowywane przesyłki produktów objęte zakresem stosowania tych decyzji mają być zniszczone.
W celu zabezpieczenia zarówno Wspólnoty, jak i sąsiednich państw trzecich do czasu takiego zniszczenia należy wprowadzić bardziej rygorystyczne kontrole w celu zapewnienia, by przesyłki, które nie spełniają w pełni wspólnotowych zasad dotyczących zdrowia zwierząt, wysyłane z miejsc przechowania we Wspólnocie, były dokonywane za wyraźną zgodą docelowego państwa trzeciego i każdego tranzytowego państwa trzeciego.
(6) Decyzje 2005/92/WE i 2005/93/WE powinny zatem zostać zmienione, tak by zezwalały na przemieszczanie produktów, których dotyczą, do docelowego państwa trzeciego lub przez tranzytowe państwo trzecie albo na statki stanowiące środki transgranicznego transportu morskiego, wyłącznie po uzyskaniu wyraźnego pisemnego zezwolenia od właściwych organów w tych państwach lub odpowiedzialnego oficera na pokładzie statku.
(7) Należy przewidzieć, by osoba odpowiedzialna za przemieszczanie omawianych produktów uzyskiwała niezbędne pisemne zezwolenia i przedstawiała je właściwym organom Państw Członkowskich, w których produkty są przechowywane przed wydaniem przez właściwy organ zgody na wywóz produktów do miejsca docelowego lub na tranzyt do takiego miejsca.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/92/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszelkie przesyłki produktów, o których mowa w art. 1, którym nie towarzyszy odpowiednie świadectwo zdrowia zwierząt, a które są obecnie przechowywane w strefie wolnocłowej, magazynie wolnocłowym lub pomieszczeniach podmiotu gospodarczego dostarczającego środki transgranicznego transportu morskiego w Państwie Członkowskim, nie były wydawane z miejsca przechowywania w celu przeniesienia do wywozowego punktu kontroli granicznej w celu dalszego transportu do miejsca docelowego, o ile osoba odpowiedzialna za daną przesyłkę nie przedłoży pisemnego zezwolenia potwierdzającego, że produkty takie zostaną przyjęte na terytorium państwa lub na pokład statku, wydanego przez:
i) właściwy organ docelowego państwa trzeciego lub tranzytowego państwa trzeciego; lub
ii) odpowiedzialnego oficera na zaopatrywanym statku.";
2) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Wszelkie koszty zniszczenia zostają nałożone na osobę odpowiedzialną za przedmiotową przesyłkę.".
Artykuł 2
W decyzji 2005/93/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszelkie przesyłki produktów, o których mowa w art. 1, którym nie towarzyszy odpowiednie świadectwo zdrowia zwierząt, a które są obecnie przechowywane w składzie celnym w Państwie Członkowskim, nie były wydawane z miejsca przechowywania w celu przeniesienia do wywozowego punktu kontroli granicznej i dalszego transportu do miejsca docelowego, o ile osoba odpowiedzialna za daną przesyłkę nie przedłoży pisemnego zezwolenia wydanego przez właściwy organ w państwie docelowym lub w tranzytowym państwie trzecim, potwierdzającego, że produkty takie zostaną przyjęte na terytorium tego państwa.";
2) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Wszelkie koszty zniszczenia zostają nałożone na osobę odpowiedzialną za przedmiotową przesyłkę.".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 października 2005 r.
uchylająca decyzję 2001/131/WE w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Haiti na mocy art. 96 Umowy o Partnerstwie AKP–WE
(2005/756/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o Partnerstwie AKP–WE [1], która weszła w życie dnia 1 kwietnia 2003 r., w szczególności jej art. 96,
uwzględniając umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy AKP–WE [2], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 2001/131/WE [3] zostały przyjęte, zgodnie z art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy AKP–WE, "właściwe środki" skutkujące częściowym zawieszeniem pomocy finansowej dla Haiti.
(2) Decyzja 2004/681/WE wygasa z dniem 31 grudnia 2005 r. i przewiduje przegląd środków po upływie 6 miesięcy.
(3) W marcu 2005 r. grupa robocza utworzona przez Prezydencję Unii Europejskiej, Komisję Europejską i przedstawicieli Państw Członkowskich na Haiti przedstawiła sprawozdanie oceniające postępy w zakresie realizacji podjętych przez rząd Haiti wyraźnych zobowiązań przestrzegania zasadniczych elementów określonych w art. 9 Umowy z Kotonu, w szczególności jeśli chodzi o poszanowanie praw człowieka, przestrzeganie zasad demokratycznych i państwa prawnego w celu przywrócenia w kraju rządów w pełni konstytucyjnych i demokratycznych.
(4) Obecna sytuacja na Haiti jest bardzo niepokojąca pod względem bezpieczeństwa, poszanowania praw człowieka i ubóstwa.
Analiza ta znalazła potwierdzenie w sprawozdaniu misji Rady Bezpieczeństwa ONZ w kwietniu 2005 r.
Jednakże społeczność międzynarodowa kilkakrotnie potwierdziła swoją gotowość udzielania wsparcia dla rządu tymczasowego oraz społeczeństwa Haiti w podejmowanych przez nich staraniach, których celem jest demokracja oraz rozwój gospodarczy i społeczny.
(5) Rząd tymczasowy zasługuje na zaufanie Unii Europejskiej w wypełnianiu swojego zadania przeprowadzenia transformacji politycznej w szczególności poprzez organizację wolnych i uczciwych wyborów w pełni realizując ogłoszony kalendarz wyborczy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się decyzję 2001/131/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Załączony do niniejszej decyzji list zostaje wysłany do władz haitańskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Chorwacji i uchylająca decyzję 2005/749/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4286)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/758/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1, 3 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1, 5 i 6,
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia środka chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Chorwacja poinformowała Komisję o izolacji szczepu wirusa ptasiej grypy H5 pobranego z chorego osobnika wśród dzikich gatunków.
W oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N) i wskaźnika zjadliwości, obraz kliniczny pozwala na podejrzenie wystąpienia wysoce zjadliwej ptasiej grypy.
(3) W związku z powyższym Komisja przyjęła decyzję 2005/749/WE z dnia 24 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Chorwacji [3].
(4) Zważywszy na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty, właściwym jest natychmiastowe zawieszenie przywozu z Chorwacji żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób oraz jaj wylęgowych tych gatunków.
Ponieważ Chorwacja posiada zezwolenie na przywóz trofeów myśliwskich i nieprzetworzonych piór, przywozy tych produktów do Wspólnoty również powinny zostać zawieszone ze względu na zagrożenie dla zdrowia zwierząt.
(5) Ponadto należy zawiesić przywóz do Wspólnoty z Chorwacji świeżego mięsa z dzikich ptaków łownych oraz przywozu przetworów mięsnych i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso tych gatunków.
(6) Powinno się utrzymać zezwolenie na niektóre produkty otrzymane z drobiu poddanego ubojowi przed dniem 1 sierpnia 2005 r., biorąc pod uwagę okres inkubacji choroby.
(7) Decyzja Komisji 2005/432/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z państw trzecich i uchylająca decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE [4] określa wykaz państw trzecich, które mogą otrzymać zezwolenie Państw Członkowskich na przywóz produktów mięsnych, i ustanawia systemy obróbki uznane za skuteczne w unieszkodliwianiu odnośnych czynników chorobotwórczych.
W celu uniknięcia ryzyka przenoszenia chorób za pośrednictwem tych wyrobów, w zależności od statusu zdrowotnego kraju pochodzenia i gatunków, z których otrzymano produkt, należy zastosować odpowiednią obróbkę.
W związku z tym wydaje się stosowne dalsze zezwalanie na przywóz wyrobów z mięsa dzikich ptaków łownych pochodzących z Chorwacji i poddanych całościowej obróbce w temperaturze co najmniej 70 °C.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz z terytorium Chorwacji następujących produktów:
- żywego drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych i dzikich ptaków łownych, żywych ptaków innych niż drób, jak określono w art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe) oraz jaja wylęgowe tych gatunków,
- świeżego mięsa dzikich ptaków łownych,
- przetworów i wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych,
- surowej karmy dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzonych surowców paszowych zawierających jakiekolwiek części dzikich ptaków łownych,
- nieobrobionych trofeów myśliwskich z wszelkich ptaków, a także
- nieprzetworzonych piór i części piór.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów objętych ust. 1 tiret drugie – tiret czwarte, które uzyskano z ptactwa ubitego przed dniem 1 sierpnia 2005 r.
3.
Świadectwa weterynaryjne/dokumenty handlowe towarzyszące przesyłkom wyrobów, o których mowa w ust. 2 zawierają następujący tekst, właściwy do odnośnych gatunków:
"Świeże mięso drobiowe/świeże mięso z ptaków bezgrzebieniowych/świeże mięso z dzikich ptaków łownych/świeże mięso z hodowlanych ptaków łownych/wyroby mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych/przetwory mięsne składające się z lub zawierające mięso drobiowe, mięso z ptaków bezgrzebieniowych, mięso z hodowlanych lub dzikich ptaków łownych/surowa karma dla zwierząt domowych oraz nieprzetworzone surowce paszowe zawierające jakiekolwiek części drobiu, ptaków bezgrzebieniowych, hodowlanych lub dzikich ptaków łownych [5] otrzymane z ptaków ubitych przed dniem 1 sierpnia 2005 r. zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2005/758/WE.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz wyrobów mięsnych składających się z lub zawierających mięso dzikich ptaków łownych, pod warunkiem, że mięso tych gatunków poddano przynajmniej jednej ze szczególnych metod obróbki określonych w pkt. B, C lub D w części IV załącznika II do decyzji 2005/432/WE.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że przywozowi przetworzonych piór lub części piór towarzyszy dokument handlowy stwierdzający, że przetworzone pióra lub części piór zostały poddane obróbce strumieniem pary lub inną metodą zapewniającą nieprzenoszenie czynników chorobotwórczych.
Jednak wymieniony dokument handlowy nie jest wymagany w przypadku przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do prywatnego użytku lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie podejmą konieczne środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji i opublikują te środki.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Decyzja 2005/749/WE traci moc.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 kwietnia 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach trzecich oraz przemieszczania z państw trzecich ptaków towarzyszących swoim właścicielom
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4287)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/759/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia środka chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu żywymi ptakami innymi niż drób, w tym ptakami towarzyszącymi swoim właścicielom (ptaki domowe).
(2) Decyzja Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny [2] przewiduje, że Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków z państw trzecich wymienionych jako państwa członkowskie Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).
Państwa wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji są członkami OIE i w związku z tym Państwa Członkowskie powinny zgodzić się na przywóz ptaków innych niż drób z tych państw na mocy decyzji 2000/666/WE.
(3) W stosownych przypadkach należy również odnieść się do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa [3].
(4) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG przewiduje różne rodzaje kontroli weterynaryjnej, w zależności od liczby zwierząt.
Do celów niniejszej decyzji należy uwzględnić takie zróżnicowanie.
(5) Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [4] wymaga poddania przywożonych zwierząt kontroli zgodnie z dyrektywą Rady 91/496/EWG.
(6) Zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 stosuje się środki zabezpieczające podejmowane zgodnie z dyrektywą Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [5], w szczególności jej art. 18 ust. 1.
(7) Wysoce zjadliwa grypa ptaków została wykryta u przywożonych ptaków objętych kwarantanną w jednym z Państw Członkowskich, w związku z czym należy wstrzymać przemieszczanie ptaków domowych z niektórych zagrożonych obszarów oraz, w celu określenia tych obszarów, zwrócić się do poszczególnych Komisji Regionalnych OIE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przemieszczanie z państw trzecich
1.
Państwa Członkowskie zezwalają jedynie na przemieszczanie przesyłek zawierających mniej niż pięć żywych ptaków domowych.
Przemieszczanie to jest dozwolone w przypadku, gdy ptaki te pochodzą z państwa członkowskiego OIE należącego do właściwej komisji regionalnej, niewymienionej w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają jedynie na przemieszczanie przesyłek zawierających mniej niż pięć żywych ptaków domowych.
Przemieszczanie to jest dozwolone w przypadku, gdy ptaki te pochodzą z państwa członkowskiego OIE należącego do właściwej komisji regionalnej wymienionej w załączniku I, oraz
a) odbyły 30-dniową izolację przedwywozową w miejscu wyjazdu w państwie trzecim wymienionym w decyzji 79/542/EWG, lub
b) podlegają 30-dniowej kwarantannie poprzywozowej w Państwie Członkowskim miejsca przeznaczenia w miejscu zatwierdzonym zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji 2000/666/WE, lub
c) zostały zaszczepione i przynajmniej jeden raz ponownie zaszczepione w okresie ostatnich 6 miesięcy i nie później niż w okresie 60 dni poprzedzających wysyłkę, szczepionką H5 przeciwko grypie ptaków, zatwierdzoną dla przedmiotowych gatunków, zgodnie z instrukcją producenta, lub
d) pozostawały w izolacji co najmniej w okresie 10 dni poprzedzających wywóz i zostały poddane badaniu na występowanie antygenu lub genomu H5N1, zgodnie z zaleceniami rozdziału 2.1.14 Podręcznika Testów Diagnostycznych i Szczepionek dla Zwierząt Lądowych przeprowadzonemu na próbce pobranej nie wcześniej, niż trzeciego dnia izolacji.
3.
Zgodność z wymogami ust. 1 i 2 poświadcza urzędowy lekarz weterynarii, natomiast w przypadku wymogów ust. 2 lit. b) poświadczenie to wystawiane jest na podstawie deklaracji właściciela z państwa trzeciego wysyłki, sporządzonej zgodnie ze wzorem świadectwa przedstawionym w załączniku II.
4.
Do świadectwa weterynaryjnego dołącza się:
a) deklarację właściciela lub jego przedstawiciela, zgodnie z załącznikiem III,
b) następujące oświadczenie:
"Ptaki domowe, zgodnie z art. 2 decyzji 2005/759/WE".
Artykuł 2
Kontrola weterynaryjna
1.
Państwa Członkowskie podejmują stosowne działania w celu zapewnienia, że ptaki domowe przemieszczone na terytorium Wspólnoty z państwa trzeciego podlegają kontrolom w zakresie dokumentacji i identyfikacji przeprowadzanym przez właściwe organy w punkcie wjazdu podróżujących na terytorium Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy określone w ust. 1, które są odpowiedzialne za przeprowadzanie takich kontroli oraz niezwłocznie informują o tym Komisję.
3.
Każde Państwo Członkowskie sporządza wykaz punktów wjazdu, o których mowa w ust. 1 i przekazuje go innym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
4.
W przypadku, gdy przeprowadzane kontrole wykazują, że zwierzęta nie spełniają wymogów ustanowionych w niniejszej decyzji, stosuje się art. 14, akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przemieszczania na terytorium Wspólnoty ptaków towarzyszących swoim właścicielom z Andory, Wysp Owczych, Grenlandii, Islandii, Lichtensteinu, Norwegii, San Marino lub Szwajcarii.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 listopada 2005 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4288)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/760/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków o wysokiej śmiertelności, która może szybko osiągnąć rozmiary epidemii i stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel żywymi ptakami innymi niż drób.
(2) Ponieważ w jednym z Państw Członkowskich wysoce zjadliwa grypa ptaków została wykryta u przywiezionych ptaków poddanych kwarantannie, właściwe wydaje się wstrzymanie przywozu ptaków z określonych obszarów zagrożonych oraz wykorzystanie odniesienia do odpowiednich regionalnych komisji Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) w celu określenia tych obszarów.
(3) Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [3] przewiduje istnienie zatwierdzonych jednostek, instytutów i ośrodków oraz wzór świadectwa, które towarzyszy zwierzętom lub ich gametom w przypadku handlu między tego rodzaju zatwierdzonymi jednostkami, instytutami lub ośrodkami znajdującymi się w różnych Państwach Członkowskich.
Informacje wymagane w przypadku handlu mogłyby być wykorzystywane do przywozu.
(4) Decyzja Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny [4] przewiduje, że Państwa Członkowskie muszą zezwolić na przywóz ptaków z państw trzecich będących członkami Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).
Państwa, które należą do regionalnych komisji OIE wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, są członkami OIE i w związku z tym zgodnie z decyzją 2000/666/WE Państwa Członkowskie muszą zezwolić na przywóz ptaków innych niż drób z tych państw.
(5) W przypadku przyjmowania na miejsce kwarantanny Państwa Członkowskie powinny ustalić w oparciu o świadectwo, czy dany ptak jest miejscowy, czy też urodził się i został wyhodowany albo złowiony w państwie wywozu.
(6) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z państw trzecich, względnie części tych państw, należących do regionalnych komisji OIE wymienionych w Załączniku:
a) żywych ptaków innych niż drób, zgodnie z definicją w art. 1 tiret trzecie decyzji 2000/666/WE, oraz
b) wyrobów otrzymywanych z gatunków, o których mowa w lit. a).
2.
Wstrzymanie przywozu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do ptaków, dla których przed datą publikacji niniejszej decyzji wydane zostało przez państwo trzecie świadectwo zdrowia zgodnie z decyzją 2000/666/WE.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1 lit. a), Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków pochodzących z oraz przeznaczonych dla jednostek, instytutów i ośrodków zatwierdzonych przez właściwy organ Państwa Członkowskiego będącego miejscem przeznaczenia zgodnie z dyrektywą 92/65/EWG.
2.
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1 lit. b) Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz:
a) jaj wylęgowych ptaków, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) pod warunkiem, że jaja te są:
i) przeznaczone dla zatwierdzonych jednostek, instytutów lub ośrodków, o których mowa w ust. 1, lub
ii) przeznaczone dla specjalnych wylęgarni zatwierdzonych do tego celu przez właściwy organ, w których nie jest prowadzony w tym samym czasie wylęg jaj dla drobiu, i w których jaja są składane wyłącznie po fumigacji skutecznie odkażającej skorupę.
b) próbek pobieranych z któregokolwiek gatunku ptaków, bezpiecznie pakowanych i bezpośrednio wysyłanych, pod nadzorem właściwych władz państwa wysyłki wymienionego w Załączniku, do zatwierdzonego laboratorium w jednym z Państw Członkowskich w celu otrzymania diagnozy laboratoryjnej.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) ptakom, o których mowa w art. 2 ust. 1, towarzyszy świadectwo zdrowia przewidziane w załączniku A do decyzji 2000/666/WE,
b) jajom wylęgowym, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a), towarzyszy świadectwo zdrowia zawierające przynajmniej takie informacje, jakie wymagane są w świadectwie przewidzianym w części 3 załącznika E do dyrektywy 92/65/EWG.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że świadectwa zdrowia towarzyszące przesyłkom zwierząt i wyrobów wymienionych w ust. 1 zawierają następujące potwierdzenie:
"Żywe ptaki lub jaja wylęgowe spełniające wymogi art. 2 decyzji 2005/760/WE".
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku przywozu zgodnego z przepisami niniejszej decyzji, przesyłkom ptaków, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), towarzyszy świadectwo potwierdzające, że ptaki te są miejscowe albo wykluły się i zostały wyhodowane lub też zostały złowione w państwie trzecim, będącym państwem wywozu.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie niezwłocznie podejmują środki niezbędne w celu dostosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 listopada 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka w Hiszpanii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4162)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/763/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 lit. d), art. 8 ust. 3 i art. 19 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których Państwa Członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w odniesieniu do choroby niebieskiego języka.
(3) Hiszpania poinformowała Komisję o wykryciu występowania wirusa na wielu peryferyjnych obszarach strefy zamkniętej.
(4) W związku z powyższym zasięg strefy zamkniętej powinien być powiększony z uwzględnieniem dostępnych danych dotyczących ekologii nosiciela i rozwoju jego okresowej aktywności.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/393/WE, część dotycząca strefy E w odniesieniu do Hiszpanii otrzymuje brzmienie:
"Hiszpania:
- Prowincje Cádiz, Málaga, Sevilla, Huelva, Córdoba, Cáceres, Badajoz,
- Prowincja Jaen (okolice Jaen i Andujar),
- Prowincja Toledo (okolice Almorox, Belvis de Jara, Gálvez, Mora, Los Navalmorales, Oropesa, Talavera de la Reina, Toledo, Torrijos i Juncos),
- Prowincja Avila (okolice Candelada, Arenas de San Pedro, Sotillo de la Adrada),
- Prowincja Ciudad Real (okolice Almadén, Almodóvar del Campo, Horcajo de los Montes, Malagón i Piedrabuena),
- Prowincja Salamanca (okolice Bejar i Sequeros),
- Prowincja Madrid (okolice Aranjuez, El Escorial, Grinon, Navalcarnero i San Martin de Valdeiglesias).".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania prowincji Grosseto należącej do regionu Toskanii we Włoszech za wolną od brucelozy (B. melitensis) oraz decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do uznania Francji za wolną od brucelozy bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4187)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/764/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej załącznik A część II pkt 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [2], w szczególności jej załącznik A rozdział 1 pkt II,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/52/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. stwierdzająca stosowanie się Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznająca im status oficjalnie wolnych od choroby [3] wymienia regiony Państw Członkowskich uznane za urzędowo wolne od brucelozy (B. melitensis) zgodnie z dyrektywą 91/68/EWG.
(2) W prowincji Grosseto należącej do regionu Toskanii przynajmniej 99,8 % gospodarstw hodowli owiec lub kóz posiada status urzędowo wolnych od brucelozy.
Ponadto wyżej wymieniona prowincja zobowiązała się przestrzegać niektórych innych warunków określonych w dyrektywie 91/68/EWG, dotyczących przeprowadzania kontroli wyrywkowych po uznaniu tej prowincji za wolną od brucelozy.
(3) Prowincję Grosseto należącą do regionu Toskanii należy zatem uznać za urzędowo wolną od brucelozy (B. melitensis) w odniesieniu do gospodarstw hodowli owiec lub kóz.
(4) Wykazy regionów Państw Członkowskich uznanych za wolne od gruźlicy bydła, brucelozy bydła i enzootycznej białaczki bydła znajdują się w decyzji Komisji 2003/467/WE z dnia 23 czerwca 2003 r. ustanawiającej status bydła urzędowo wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła dla stad w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich [4].
(5) Na podstawie przeprowadzonej przez Komisję oceny dokumentacji przedłożonej przez Francję, wykazującej zgodność z odpowiednimi warunkami przewidzianymi w dyrektywie 64/432/EWG w odniesieniu do przyznania statusu urzędowo wolnego od brucelozy bydła, całe Państwo Członkowskie musi być uznane za urzędowo wolne od brucelozy bydła.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 93/52/EWG i 2003/467/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do decyzji 93/52/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W załączniku II do decyzji 2003/467/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/765/WPZiB
z dnia 3 października 2005 r.
dotycząca zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) oraz jej personelu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 9 września 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja)) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) [1].
(2) Artykuł 7 wspólnego działania przewiduje, że status personelu Misji Obserwacyjnej w Acehu, w Indonezji, w tym, w stosownych przypadkach, przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania tej misji zostają ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 Traktatu.
(3) Po udzieleniu w dniu 18 lipca 2005 r. przez Radę upoważnienia Prezydencji, wspieranej w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, na wypadek przyszłych cywilnych misji zarządzania kryzysami, do rozpoczęcia negocjacji z państwami przyjmującymi zmierzających do zawarcia umów w sprawie statusu cywilnych misji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE na podstawie wzoru umowy w sprawie statusu cywilnej misji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE w państwie przyjmującym, Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała z rządem Indonezji porozumienie w formie wymiany listów w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM) oraz jej personelu.
(4) Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) oraz jej personelu niniejszym zostaje zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej lub osób uprawnionych do podpisania porozumienia, tak by stało się ono wiążące dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi
(2005/766/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 ust. 2, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy naukowej i technologicznej z Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi.
(2) Z zastrzeżeniem możliwości zawarcia Umowy w późniejszym terminie, Umowę parafowaną dnia 2 kwietnia 2003 r. podpisano dnia 3 lutego 2004 r.
(3) Należy zatwierdzić niniejszą Umowę,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi.
Tekst umowy stanowi Załącznik do niniejszej decyzji [2].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 11 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 24 października 2005 r.
zezwalająca Francji na zastosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania paliw silnikowych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE
(2005/767/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [1], w szczególności jej art. 19,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W liście z dnia 16 czerwca 2004 r. Francja wniosła o zezwolenie na zastosowanie zróżnicowanych stawek opodatkowania oleju napędowego i benzyny bezołowiowej do celów reformy rządowej związanej z decentralizacją niektórych określonych uprawnień należących obecnie do rządu centralnego.
(2) Planowana przez Francję decentralizacja stanowi element mający na celu wzmocnienie skuteczności administracyjnej poprzez poprawę jakości usług publicznych oraz zmniejszenie ich kosztów.
Jest ona również elementem polityki pomocniczości, umożliwiającej podejmowanie decyzji w wielu dziedzinach na właściwym szczeblu.
Możliwość zróżnicowania regionalnego stanowi dodatkową zachętę dla regionów do poprawiania w przejrzysty sposób jakości swojej administracji.
Obniżki powinny być uzależnione od warunków społeczno-ekonomicznych panujących w regionie ich zastosowania.
(3) Objęcie derogacją nie może być bezterminowe.
Artykuł 19 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE ogranicza okres obowiązywania zwolnień lub obniżek stawek opodatkowania energii elektrycznej i produktów energetycznych do 6 lat z możliwością przedłużenia.
(4) Niski poziom zróżnicowania stawek akcyzy między różnymi regionami oraz istniejące rozbieżności cen detalicznych między sieciami dystrybucji oznaczają, że ryzyko wzmożonych przejazdów do rejonów o niższych cenach i wynikające z tego ryzyko zwiększenia emisji szkodliwych dla środowiska będzie bardzo niskie.
Pozwoli to również na spełnienie wymogów polityki energetycznej.
(5) Wewnątrzwspólnotowy obrót olejem napędowym oraz benzyną bezołowiową odbywa się prawie w całości przy zawieszeniu cła.
Rozważana przez Francję decentralizacja podatku akcyzowego nie wpływa na ten rodzaj obrotu wewnątrzwspólnotowego.
W nielicznych przypadkach gdy obrót wymaga opłacenia cła, planowane procedury kontroli nie mają charakteru dyskryminacyjnego i nie będą miały, jeśli ich przeprowadzanie będzie regularnie sprawdzane, faktycznego wpływu na wewnątrzwspólnotowy obrót produktów objętych cłem.
Przy zachowaniu powyższych warunków decentralizacja podatku akcyzowego nie wydaje się szkodliwa dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(6) Bardzo ścisłe limity wyznaczające zróżnicowanie stawek podatku akcyzowego między regionami powinny zagwarantować, że decentralizacja podatku akcyzowego nie będzie skutkować naruszeniem konkurencji na rynku produktów naftowych.
Ponadto zróżnicowanie powinno być kompensowane przez duże rozbieżności w cenach między sieciami dystrybucji.
Jako że przewidziany środek nie ma zastosowania do oleju napędowego używanego do celów handlowych, naruszenie konkurencji na rynkach przewozu towarów i osób powinno być wykluczone.
(7) Zwiększenie krajowych stawek, które poprzedzi możliwość regionalnych obniżek stawek, prowadzi do wniosku, że zastosowanie środka proponowanego przez Francję nie będzie zasadniczo stanowić przeszkody w realizacji wspólnotowej polityki ochrony środowiska.
(8) Komisja regularnie dokonuje przeglądu obniżek i zwolnień w celu sprawdzenia, czy nie zakłócają one konkurencji i czy nie szkodzą funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz czy są zgodne z polityką Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska, energii i transportu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zezwala się Francji na zastosowanie obniżonego poziomu opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju napędowego używanych jako paliwa.
Olej napędowy używany do celów handlowych w rozumieniu art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE nie podlega takim obniżkom.
2.
Regiony administracyjne mogą być upoważnione do stosowania zróżnicowanych obniżek, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
a) obniżki nie są wyższe niż 35,4 EUR za 1000 litrów benzyny bezołowiowej lub 23,0 EUR za 1000 litrów oleju napędowego;
b) wysokość obniżek nie przewyższa różnicy między poziomami opodatkowania oleju napędowego nieużywanego do celów handlowych a oleju napędowego używanego do celów handlowych;
c) obniżki są uzależnione od warunków społeczno-ekonomicznych panujących w regionie, w którym mają one zastosowanie;
d) zastosowanie obniżek regionalnych nie wpływa na zapewnienie danemu regionowi przewagi konkurencyjnej w handlu wewnątrzwspólnotowym.
3.
Obniżone poziomy opodatkowania muszą być zgodne z wymogami dyrektywy 2003/96/WE, w szczególności z poziomami minimalnymi określonymi w art. 7.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja traci moc po trzech latach od dnia wprowadzenia w życie przepisów art. 1 ust. 2.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 28 października 2005 r.
zmieniająca decyzję 2001/618/WE w celu włączenia francuskiego departamentu Ain do wykazu regionów wolnych od choroby Aujeszky’ego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4178)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/768/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/618/WE z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie dodatkowych gwarancji w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną odnoszących się do choroby Aujeszky’ego, kryteriów przekazywania informacji o tej chorobie oraz uchylająca decyzje 93/24/EWG i 93/244/EWG [2] ustanawia dodatkowe gwarancje wymagane w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną dotyczące choroby Aujeszky’ego oraz wykazy terytoriów w Państwach Członkowskich, w których wprowadzone zostały zatwierdzone programy zwalczania tej choroby i które są wolne od tej choroby.
(2) Program zwalczania choroby Aujeszky’ego został wprowadzony we Francji na okres kilku lat i departament Ain figuruje jako region, w którym wprowadzono zatwierdzony program zwalczania choroby Aujeszky’ego.
(3) Francja przedstawiła Komisji uzupełniającą dokumentację w odniesieniu do statusu departamentu wolnego od choroby Aujeszky’ego wykazując, że w departamencie Ain choroba ta została zwalczona.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2001/618/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do decyzji 2001/618/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2005 r.
ustanawiająca zasady składania zamówień na pomoc żywnościową przez organizacje pozarządowe upoważnione przez Komisję do nabywania i pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 oraz uchylająca decyzję Komisji z dnia 3 września 1998 r.
(2005/769/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego [1], w szczególności jego art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2519/97 z dnia 16 grudnia 1997 r. ustanawiającego ogólne zasady pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczone na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 jako wspólnotowa pomoc żywnościowa [2], Komisja może upoważnić organizacje międzynarodowe i pozarządowe, będące beneficjentami pomocy wspólnotowej, do samodzielnego dokonywania zakupu i pozyskiwania produktów w celu ich wykorzystania jako dostawy pomocowe, pod warunkiem określenia przez Komisję zasad i procedur, które będą następnie obowiązujące w tym zakresie.
(2) Artykuł 164 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3] ("przepisy wykonawcze") stanowi, że w sytuacji, w której wykonanie działań, na które może być przyznana dotacja wspólnotowa, wiąże się z zamówieniami, wówczas umowa w sprawie przyznania dotacji, zawarta w tym celu, powinna zawierać zasady dotyczące zamówień, które beneficjent musi stosować.
(3) Zgodnie z art. 120 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4] ("rozporządzenie finansowe"), udzielenie zamówienia przez beneficjenta dotacji podlega zasadom określonym w rozporządzeniu finansowym oraz przepisom wykonawczym do tego rozporządzenia.
(4) Zasady dotyczące zamówień, które muszą być stosowane przez organy określone w części 2 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1292/96 w zakresie realizacji polityki pomocy żywnościowej, są już określone w umowach w sprawie przyznania dotacji, zawartych w tym celu przez Komisję z tymi organizacjami międzynarodowymi; w przypadku organizacji pozarządowych zasady zamówień i inne warunki konieczne dla pozyskiwania pomocy żywnościowej i do przestrzegania zasad finansowych określonych w rozporządzeniu finansowym oraz jego przepisach wykonawczych powinny opierać się w szczególności na zasadach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2519/97, odpowiednio dostosowanych dla uwzględnienia sytuacji w zakresie zarządzania finansowego.
(5) W przypadkach, w których Komisja upoważnia organizacje pozarządowe do nabywania i pozyskiwania pomocy żywnościowej w ramach umów zawieranych w celu realizacji rocznego programu pracy dotyczącego pomocy żywnościowej, powinny obowiązywać zasady dotyczące zamówień publicznych, bez uszczerbku dla prawa urzędnika zatwierdzającego Komisji do umieszczenia w takich umowach dodatkowych wymogów służących należytemu zarządzaniu finansowemu.
Z tego względu należy uchylić decyzję Komisji z dnia 3 września 1998 r.
(6) Zgodnie z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1292/96, o niniejszym środku został poinformowany Komitet ds. Pomocy Żywnościowej i Bezpieczeństwa Żywności,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zasady składania zamówień na pomoc żywnościową przez organizacje pozarządowe upoważnione przez Komisję do nabywania i pozyskiwania produktów, które mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1292/96, są określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Zasady te stanowią integralną część umów i konwencji zawartych przez Komisję w tym celu.
Artykuł 2
Uchyla się decyzję Komisji z dnia 3 września 1998 r. upoważniającą niektóre organizacje otrzymujące pomoc żywnościową Komisji do samodzielnego nabywania niektórych produktów z przeznaczeniem na dostawy jako pomoc żywnościowa Komisji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji.
Decyzja Komisji
z dnia 3 listopada 2005 r.
zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2003/634/WE zatwierdzającej programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4185)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/770/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/634/WE [2] zatwierdza i wymienia programy przedłożone przez różne Państwa Członkowskie.
Programy te mają na celu umożliwienie Państwu Członkowskiemu wszczęcie procedur w odniesieniu do strefy lub hodowli znajdującej się w strefie niezatwierdzonej, celem nadania jej statusu strefy lub hodowli zatwierdzonej w strefie niezatwierdzonej, w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN).
(2) Program mający zastosowanie do Finlandii w odniesieniu do IHN na jej całym terytorium i w odniesieniu do VHS w części kontynentalnej jej terytorium został zakończony i należy go usunąć z załącznika I do decyzji 2003/634/WE.
(3) Program mający zastosowanie do Incubatoio ittico di valle – Loc Cascina Prelle – Traversella (TO) został zakończony i należy go usunąć z załącznika II do decyzji 2003/634/WE.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/634/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/634/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji;
2) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4186)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/771/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 19 ppkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w załączniku II do decyzji Komisji 93/195/EWG [2] powrotny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym jest ograniczony do koni przebywających przez okres krótszy niż 30 dni w jednym z państw trzecich wymienionych w tej samej grupie w załączniku I do tej decyzji.
(2) Zarejestrowane konie biorące udział w igrzyskach olimpijskich, w zawodach próbnych przygotowujących do igrzysk oraz w paraigrzyskach będą podlegać nadzorowi weterynaryjnemu właściwych organów przyjmującego państwa trzeciego oraz organu odpowiedzialnego za organizację, czyli Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej (FEI).
(3) Biorąc pod uwagę stopień nadzoru weterynaryjnego oraz fakt, że omawiane konie są oddzielone od zwierząt o gorszym stanie zdrowia, okres wywozu czasowego należy przedłużyć do okresu krótszego niż 90 dni, a ponadto należy odpowiednio określić warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla powrotnego wwozu zarejestrowanych koni po wywozie czasowym w celu uczestnictwa w zawodach jeździeckich na igrzyskach olimpijskich, łącznie z zawodami próbnymi przygotowującymi i paraolimpiadą.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 93/195/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— brały udział w zawodach jeździeckich na igrzyskach olimpijskich, zawodach próbnych przygotowujących do igrzysk lub w paraolimpiadzie oraz spełniają wymogi określone w świadectwie zdrowia zgodnie ze wzorem świadectwa zdrowia ustanowionym w załączniku IX do niniejszej decyzji";
2) tekst załącznika do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik IX.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 listopada 2005 r.
w sprawie wprowadzenia do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kukurydzy (Zea mays L., linia hodowlana 1507) zmodyfikowanej genetycznie w celu uzyskania odporności na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe) i tolerancji na herbicyd glufosynat amonowy
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4192)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(2005/772/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1 akapit pierwszy,
po konsultacji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2001/18/WE wprowadzanie do obrotu produktu zawierającego lub złożonego z genetycznie zmodyfikowanego organizmu lub połączenia genetycznie zmodyfikowanych organizmów wymaga uzyskania pisemnego zezwolenia właściwego urzędu Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w tejże dyrektywie.
(2) Pioneer Hi-Bred International, INC i Mycogen Seeds przedstawiły właściwemu urzędowi Niderlandów zgłoszenie dotyczące wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L., linia hodowlana 1507) (nr ref. C/NL/00/10).
(3) Zgłoszenie to obejmuje przywóz i zastosowanie, jak w przypadku innych ziaren kukurydzy, włącznie z zastosowaniem jako pasza, ale nie obejmuje upraw ani zastosowań jako żywność lub składnik żywności, we Wspólnocie odmian pochodzących ze zdarzenia transformacyjnego 1507.
(4) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE właściwy urząd Niderlandów sporządził sprawozdanie z oceny, które zostało przedłożone Komisji i właściwym urzędom innych Państw Członkowskich.
W sprawozdaniu z oceny stwierdzono, że dotychczas brak jest powodów mogących stanowić podstawę do wstrzymania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu Zea mays L. linii hodowlanej 1507, jeśli spełnione są szczególne warunki.
(5) Właściwe organy innych Państw Członkowskich zgłosiły zastrzeżenia wobec wprowadzenia produktu do obrotu.
(6) Dnia 24 września 2004 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przyjął opinię, w której stwierdził, że proponowane zastosowanie Zea mays L. linii hodowlanej 1507 nie powinno mieć negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał również, że plan monitorowania przedłożony przez wnioskodawcę jest zgodny z planowanym zastosowaniem kukurydzy 1507.
(7) Badanie każdego z zastrzeżeń zgłoszonych w świetle dyrektywy 2001/18/WE i informacji przedłożonych w zgłoszeniu oraz opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie ujawniło powodów, aby sądzić, że wprowadzenie do obrotu Zea mays L. linii hodowlanej 1507 będzie niekorzystnie wpływać na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko.
(8) Do celów rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE [2] i rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. w sprawie ustanowienia systemu opracowywania i przypisywania jednolitych identyfikatorów dla organizmów genetycznie zmodyfikowanych, kukurydzy 1507 należy przypisać niepowtarzalny identyfikator [3].
(9) Zgodnie z progami ustanowionymi na mocy dyrektywy 2001/18/WE i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy [4], przypadkowe lub nieuniknione technicznie występowanie śladów organizmów genetycznie zmodyfikowanych w produktach jest zwolnione z wymogów śledzenia i etykietowania.
(10) W świetle opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie jest konieczne ustanawianie specjalnych warunków dotyczących planowanych sposobów obchodzenia się z produktem lub jego pakowania oraz ochrony określonych ekosystemów, środowisk bądź obszarów geograficznych.
(11) Przed wprowadzeniem produktu do obrotu należy zastosować odpowiednie środki zapewniające jego etykietowanie i możliwości śledzenia na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, w tym również weryfikację przy zastosowaniu odpowiedniej zatwierdzonej metodologii wykrywania.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 30 dyrektywy 2001/18/WE, dlatego Komisja przedstawiła Radzie wniosek ich dotyczący. Ponieważ w okresie ustanowionym w art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE Rada ani nie przyjęła proponowanych środków, ani nie wyraziła sprzeciwu w stosunku do nich zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5], środki, o których mowa, powinny zostać przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwolenie
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawnych Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [6] i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, właściwy urząd Niderlandów udziela pisemnego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu, zgodnie z niniejszą decyzją, produktu określonego w art. 2, zgłoszonego przez Pioneer Hi-Bred International, Inc. i Mycogen Seeds (nr ref. C/NL/00/10).
Zgodnie z art. 19 ust. 3 dyrektywy 2001/18/WE zezwolenie wyraźnie i szczegółowo określa warunki udzielania zezwolenia, przedstawione w art. 3 i 4.
Artykuł 2
Produkt
1.
Genetycznie zmodyfikowanymi organizmami, które mają być wprowadzone do obrotu jako produkt lub składnik produktu, zwany dalej "produktem", są ziarna kukurydzy (Zea mays L.), z tolerancją na omacnicę prosowiankę (Ostrinia nubilalis) i inne szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe) oraz z tolerancją na herbicyd glufosynat amonowy, uzyskane z Zea mays linii hodowlanej 1507, do którego wprowadzono za pomocą technologii przyspieszania cząsteczek liniowy fragment DNA PHI8999A zawierający następujące sekwencje DNA w dwóch kasetach:
a) kaseta 1:
syntetyczną wersję skróconego genu cry1F uzyskiwanego z Bacillus thuringiensis, podgatunek aizawai, kodujący odporność na omacnicę prosowiankę (Ostrinia nubilalis) i inne szkodniki z rzędu Lepidoptera (łuskoskrzydłe), takie jak Sesamia spp., Spodoptera frugiperda, rolnica gwoździarka (Agrotis ipsilon) i Diatraea grandiosella, pod kontrolą promotora ubikwityny ubiZM1(2) uzyskiwanego z Zea mays i terminatora ORF25PolyA uzyskiwanego z Agrobacterium tumefaciens pTi15955;
b) kaseta 2:
syntetyczną wersję genu pat uzyskiwanego z Streptomyces viridochromogenes łańcuch Tü494, który nadaje tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy pod kontrolą promotora 35S wirusa mozaiki kalafiora i sekwencji terminatora.
2.
Zezwolenie obejmuje ziarna uzyskane z roślin potomnych poprzez krzyżowanie kukurydzy linii hodowlanej 1507 z dowolną tradycyjnie uprawianą kukurydzą, jako produkt lub składnik produktu.
Artykuł 3
Warunki wprowadzenia do obrotu
Produkt może być wykorzystany do takich samych zastosowań, jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy i zastosowania jako żywność lub składnik żywności, i może być wprowadzony do obrotu, jeżeli spełnione zostały następujące warunki:
a) okres ważności zezwolenia wynosi 10 lat, licząc od dnia, w którym zostało wydane;
b) niepowtarzalnym identyfikatorem produktu jest DAS-Ø15Ø7-1;
c) bez uszczerbku dla art. 25 dyrektywy 2001/18/WE, posiadacz zezwolenia udostępnia każdorazowo, na wniosek właściwych urzędów, służb inspekcyjnych Państw Członkowskich oraz laboratoriów kontrolnych Wspólnoty, dodatnie i ujemne kontrolne próbki produktu, jego materiału genetycznego lub materiałów odniesienia;
d) bez uszczerbku dla szczególnych wymagań dotyczących etykietowania ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003, na etykiecie lub w dokumencie dołączonym do produktu zamieszczany jest zwrot "Produkt ten zawiera genetycznie zmodyfikowane organizmy" lub "Produkt ten zawiera genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 1507", poza przypadkami, dla których ustawodawstwo Wspólnoty ustala próg, poniżej którego informacja taka nie jest wymagana;
e) określenie "nie do uprawy" umieszcza się na etykiecie lub w dokumencie towarzyszącym produktowi, aż do otrzymania zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu w celu uprawy.
Artykuł 4
Monitorowanie
1.
Posiadacz zezwolenia gwarantuje, że przez cały okres ważności zezwolenia wprowadzony i realizowany był plan monitorowania, ujęty w zgłoszeniu i obejmujący plan ogólnej obserwacji, mający na celu kontrolowanie wszelkiego negatywnego wpływu produktu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko, w związku z jego przetwarzaniem lub używaniem.
2.
Posiadacz zezwolenia bezpośrednio zawiadamia zainteresowane podmioty gospodarcze, użytkowników, instytucje krajowe ds. badań żywności i pasz oraz służby weterynaryjne o wprowadzeniu do Wspólnoty kukurydzy 1507, bezpieczeństwie i ogólnych cechach produktu oraz warunkach jego monitorowania.
3.
Posiadacz zezwolenia przedkłada Komisji i właściwym urzędom Państw Członkowskich roczne sprawozdanie z wyników monitorowania.
4.
Bez uszczerbku dla art. 20 dyrektywy 2001/18/WE, posiadacz zezwolenia i/lub właściwy urząd Państwa Członkowskiego, który otrzymał pierwotne zgłoszenie, dostosowuje zgłoszony plan monitorowania na podstawie wyników monitorowania, jeśli zachodzi taka konieczność oraz za zgodą Komisji i właściwego urzędu Państwa Członkowskiego, który otrzymał pierwotne zgłoszenie.
Wnioski dotyczące dostosowania planu monitorowania przedkłada się właściwym urzędom Państw Członkowskich.
5.
Posiadacz zezwolenia musi dostarczyć Komisji i właściwym urzędom Państw Członkowskich dowody na to, że:
a) sieci monitorowania określone w zawartym w zgłoszeniu planie monitorowania zawierają wszelkie niezbędne dane dotyczące monitorowania produktu; oraz
b) członkowie wyżej wymienionych sieci zgodzili się udostępnić posiadaczowi zezwolenia wspomniane dane przed terminem przedłożenia Komisji i właściwym urzędom Państw Członkowskich sprawozdania z monitorowania zgodnie z ust. 3.
Artykuł 5
Zastosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia obowiązywania decyzji Wspólnoty zezwalającej na wprowadzenie do obrotu produktu, o którym mowa w art. 1, w odniesieniu do zastosowań jako żywność lub składnik żywności w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [7], w oparciu o metodę wykrywania produktu, zatwierdzoną przez laboratorium referencyjne Wspólnoty.
Artykuł 6
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 3 listopada 2005 r.
uchylająca decyzję 2003/136/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w Luksemburgu
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4193)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2005/773/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1, art. 25 ust. 3 i art. 29 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W roku 2001 potwierdzono wystąpienie klasycznego pomoru świń u dzikich świń w Luksemburgu.
(2) Decyzją Komisji 2003/136/WE [2] Komisja zatwierdziła przedłożone przez Luksemburg plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń.
(3) Decyzją Komisji 2005/224/WE Komisja zatwierdziła zakończenie planu szczepień interwencyjnych dzikich świń.
(4) Z informacji dostarczonych przez Luksemburg wynika, że klasyczny pomór świń u dzikich świń został skutecznie zwalczony oraz że nie ma potrzeby dalszego stosowania zatwierdzonego planu zwalczania.
(5) Należy zatem uchylić decyzję 2003/136/WE.
(6) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 2003/136/WE traci moc.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej i do Wielkiego Księstwa Luksemburga.
Decyzja Komisji
z dnia 3 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG w odniesieniu do zespołów pobierania zarodków w Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4195)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/774/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [2] stanowi, że Państwa Członkowskie mogą sprowadzać zarodki z państw trzecich tylko w przypadku, gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowywane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki zwróciły się z wnioskiem o wprowadzenie zmian w tym wykazie w odniesieniu do pozycji dotyczących tego państwa, a w szczególności o dodanie jednego zespołu oraz o wykreślenie jednego zespołu z wykazu.
(3) Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje w zakresie przestrzegania odpowiednich zasad określonych w dyrektywie 89/556/EWG, a służby weterynaryjne tego państwa oficjalnie zatwierdziły odnośny zespół pobierania zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 8 listopada 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z 4 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2002/499/WE upoważniającą do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie skarłowaciałych roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L., pochodzących z Republiki Korei
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4235)
(2005/775/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE rośliny Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L., inne niż owoce i nasiona, pochodzące z krajów pozaeuropejskich, zasadniczo nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże dyrektywa 2000/29/WE dopuszcza odstępstwa od tej zasady pod warunkiem ustalenia, że nie zachodzi ryzyko wprowadzenia organizmów szkodliwych.
(2) Decyzja Komisji 2002/499/WE [2] przewiduje odstępstwo w przypadku przywozu roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L., innych niż owoce i nasiona, pochodzących z Republiki Korei, z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(3) Zjednoczone Królestwo wystąpiło o przedłużenie okresu stosowania tego odstępstwa.
(4) W związku z tym, że sytuacja uzasadniająca to odstępstwo pozostaje bez zmian, należy zezwolić na dalsze stosowanie odstępstwa.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/499/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/499/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Państwa Członkowskie przedstawią Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim, do dnia 1 sierpnia każdego roku, w okresie od 2005 r. do 2008 r., informacje na temat ilości przywożonych na mocy niniejszej decyzji w ciągu roku poprzedzającego ten termin oraz szczegółowe sprawozdanie techniczne z badań i/lub testów przeprowadzonych na tych roślinach w okresie kwarantanny, określonym w pkt 10 Załącznika.
Każde Państwo Członkowskie, inne niż państwo przywozu, do którego rośliny te są wprowadzane, również przedstawi Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim, do dnia 1 sierpnia każdego roku, w okresie od 2005 r. do 2008 r., szczegółowe sprawozdanie techniczne z badań i/lub testów przeprowadzonych na tych roślinach, wprowadzonych w ciągu roku poprzedzającego ten termin w okresie kwarantanny, określonym w pkt 10 Załącznika.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą stosować odstępstwa wspomniane w art. 1 w stosunku do roślin przywożonych do Wspólnoty w następujących okresach:
Rośliny _BAR_ Okres _BAR_
Chamaecyparis: _BAR_ 1.6.2004– 31.12.2007 _BAR_
Juniperus: _BAR_ 1.11.2004– 31.3.2005, 1.11.2005– 31.3.2006 oraz 1.11.2006– 31.3.2007 _BAR_
Pinus: _BAR_ 1.6.2004– 31.12.2007"; _BAR_
3) w drugim zdaniu pkt 3 Załącznika wyrażenie "2004 r." zastępuje się wyrażeniem "każdego roku".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2005 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2005/180/WE upoważniającą Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 96/49/WE do przyjęcia niektórych odstępstw w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3555)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/777/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 9 dyrektywy 96/49/WE Państwa Członkowskie powinny z wyprzedzeniem powiadamiać Komisję o swoich odstępstwach, po raz pierwszy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. lub w terminie dwóch lat od ostatniej daty zastosowania zmienionych wersji Załącznika do tej dyrektywy.
(2) Dyrektywa Komisji 2003/29/WE [2] wprowadziła zmiany do Załącznika do dyrektywy 96/49/WE.
Zgodnie z dyrektywą 2003/29/WE Państwa Członkowskie miały obowiązek wprowadzenia w życie ustawodawstwa krajowego najpóźniej do dnia 1 lipca 2003 r.
Data ostatniego zastosowania, o której mowa w art. 6 ust. 9 dyrektywy 96/49, to dzień 30 czerwca 2003 r.
(3) Niektóre Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję do dnia 31 grudnia 2003 r. o chęci przyjęcia odstępstw od dyrektywy 96/49/WE.
Decyzją 2005/180/WE z dnia 4 marca 2005 r. upoważniającą Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 96/49/WE do przyjęcia niektórych odstępstw w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [3] Komisja upoważniła Państwa Członkowskie do przyjęcia odstępstw wymienionych w załącznikach I i II do tej decyzji.
(4) Dyrektywa Komisji 2004/89/WE [4] wprowadziła zmiany do Załącznika do dyrektywy 96/49/WE.
Zgodnie z dyrektywą 2004/89/WE Państwa Członkowskie miały obowiązek wprowadzenia w życie ustawodawstwa krajowego najpóźniej do dnia 1 października 2004 r.
Data ostatniego zastosowania, o której mowa w art. 6 ust. 9 dyrektywy 96/49, to dzień 30 września 2004 r.
(5) W terminie do 31 grudnia 2004 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję o chęci wprowadzenia zmian do stosowanych przez siebie odstępstw w załączniku I do decyzji 2005/180/WE.
Komisja zbadała powiadomienia w celu stwierdzenia zgodności z warunkami ustalonymi w art. 6 ust. 9 dyrektywy 96/49/WE i je zatwierdziła.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powinno zatem zostać upoważnione do przyjęcia omawianych odstępstw.
(6) Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian do załącznika I do dyrektywy 2005/180/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, ustanowionego na podstawie art. 9 dyrektywy Rady 94/55/WE [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/180/WE wprowadza się następujące zmiany:
w załączniku I wprowadza się zmiany dotyczące odstępstw wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji
z dnia 28 października 2005 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia aminopiralidu i fluopikolidu do załącznika I dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4535)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/778/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji aktywnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji aktywnej aminopiralid została złożona przez Dow AgroSciences Ltd. władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 22 kwietnia 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca substancji fluopikolid została przedłożona przez Bayer CropScience, Francja, władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 7 maja 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa poinformowały Komisję, że, jak wynika ze wstępnych badań, dokumentacja omawianych substancji aktywnych spełnia wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożona dokumentacja wydaje się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, wymienione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję aktywną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacja została następnie przekazana przez właściwych wnioskodawców Komisji i innym Państwom Członkowskim oraz przedłożona Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Niniejsza decyzja ma na celu formalne potwierdzenie na poziomie wspólnotowym, że dokumentacja została uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego odpowiednią omawianą substancję aktywną, wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy dostarczenia dalszych danych lub informacji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacja dotycząca substancji aktywnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, która została przedłożona Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia tych substancji do załącznika I wspomnianej dyrektywy, spełnia zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Wspomniana dokumentacja spełnia również wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję aktywną, z uwzględnieniem proponowanych sposobów użycia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przeprowadzają szczegółowe badania stosownej dokumentacji i przedstawiają Komisji wnioski z tych badań wraz z zaleceniami w sprawie włączenia lub niewłączenia danej substancji aktywnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a także wszelkimi związanymi z nimi warunkami, w jak najkrótszym czasie, a najpóźniej w okresie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3 Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 listopada 2005 r.
dotycząca środków ochrony zdrowia zwierząt przed chorobą pęcherzykową świń we Włoszech
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4273)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/779/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W niektórych regionach Włoch wystąpiły przypadki choroby pęcherzykowej świń.
(2) Włochy podjęły środki zwalczania choroby zgodnie z dyrektywą Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającą ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń [2].
(3) Włochy podjęły również dodatkowe środki zwalczania i monitorowania choroby pęcherzykowej świń, obowiązujące w całych Włoszech.
Środki te są określone w rocznych programach zwalczania i monitorowania choroby pęcherzykowej świń przedłożonych przez Włochy i zatwierdzonych zgodnie z art. 24 ust. 6 oraz art. 29 i 32 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [3].
(4) Decyzja Komisji 2004/840/WE z dnia 30 listopada 2004 r. zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt oraz programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym, przedstawione przez Państwa Członkowskie na rok 2005, oraz ustalająca wysokość wkładu finansowego Wspólnoty [4] zatwierdziła program zwalczania i monitorowania choroby pęcherzykowej świń w roku 2005 przedłożony przez Włochy.
(5) Środki określone w rocznych programach zwalczania i monitorowania choroby pęcherzykowej świń mają na celu uznanie gospodarstw, w których hodowane są świnie, za wolne od choroby pęcherzykowej świń oraz zapewnienie, że wszystkie regiony Włoch osiągną ten status.
Programy zawierają również przepisy dotyczące przemieszczania żywych świń i handlu żywymi świniami z regionów i gospodarstw, które w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń nie posiadają tego samego statusu.
(6) W związku z zadowalającymi wynikami wielokrotnego pobierania próbek i badania świń ze wszystkich gospodarstw objętych rocznymi programami zwalczania i monitorowania większość regionów Włoch – z wyjątkiem Abruzji, Kampanii, Kalabrii i Sycylii – została uznana za wolne od choroby pęcherzykowej świń.
(7) Jednakże biorąc pod uwagę charakter choroby oraz jej stałe utrzymywanie się w określonych regionach Włoch, należy utrzymać kontrole mające na celu wczesne wykrywanie choroby pęcherzykowej świń w regionach uznanych za wolne od tej choroby.
(8) Występowanie choroby w regionach, które nie są uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń, może również – poprzez handel żywymi świniami – zagrozić gospodarstwom, w których hodowane są świnie w innych regionach Włoch.
Świnie nie powinny być zatem przemieszczane z regionów, które nie są uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń, do innych regionów Włoch, chyba że pochodzą z gospodarstw spełniających określone warunki.
(9) Świnie z regionów, które nie są uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń, nie powinny być wysyłane do innych Państw Członkowskich.
Natomiast świnie z regionów, które są uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń, powinny być wysyłane jedynie z gospodarstw uznanych za wolne od tej choroby.
(10) Przepisy niniejszej decyzji stosuje się bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 92/119/EWG.
Należy zdefiniować pojęcie "punkt gromadzenia świń" w sposób odmienny niż w dyrektywie Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [5].
(11) Przepisy dotyczące statusu gospodarstw, w których hodowane są świnie, i regionów w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń oraz przepisy dotyczące przemieszczania żywych świń i wewnątrzwspólnotowego handlu żywymi świniami z gospodarstw i regionów o różnym statusie w zakresie tej choroby powinny w interesie przejrzystości zostać określone na poziomie Wspólnoty.
(12) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsza decyzja ustanawia przepisy dotyczące zdrowia zwierząt w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń dla regionów Włoch, które są uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń, oraz dla regionów, które nie są uznane za wolne od tej choroby.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji:
1) stosuje się definicje dyrektywy 92/119/EWG;
2) "punkt gromadzenia świń" oznacza gospodarstwo podmiotu prowadzącego handel, do którego, względnie z którego, zakupione świnie są regularnie przemieszczane w okresie 30 dni od daty zakupu.
ROZDZIAŁ II
UZNAWANIE REGIONÓW I GOSPODARSTW WE WŁOSZECH ZA WOLNE OD CHOROBY PĘCHERZYKOWEJ ŚWIŃ
Artykuł 3
Uznawanie regionów
1.
Regiony Włoch wymienione w załączniku I są uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń.
2.
Regiony Włoch wymienione w załączniku II nie są uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń.
Artykuł 4
Uznawanie gospodarstw
1.
Włochy zapewniają, że spełnione są wymogi ust. 2 do 6.
2.
W regionach uznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń gospodarstwo, w którym hodowane są świnie, uznawane jest za wolne od tej choroby, jeśli:
a) określona liczba świń hodowlanych, wystarczająca do wykrycia u 5 % zwierząt choroby pęcherzykowej świń przy przedziale pewności wynoszącym 95 %, została dwukrotnie, w odstępie wynoszącym 28 do 40 dni, przebadana serologicznie z wynikiem negatywnym; oraz
b) jeśli w gospodarstwach w regionach uznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń nie ma świń hodowlanych, wszystkie świnie przemieszczane do tych gospodarstw pochodzą z gospodarstw uznanych za wolne od tej choroby.
3.
W regionach nieuznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń gospodarstwo, w którym hodowane są świnie, uznawane jest za wolne od tej choroby, jeśli określona liczba świń, wystarczająca do wykrycia u 5 % zwierząt choroby pęcherzykowej świń przy przedziale pewności wynoszącym 95 %, została dwukrotnie, w odstępie wynoszącym 28 do 40 dni, przebadana serologicznie z wynikiem negatywnym.
4.
Uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń gospodarstwo, w którym hodowane są świnie, zachowuje ten status, jeśli:
a) pobieranie próbek i kontrola są przeprowadzane zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 6 i ich wyniki są negatywne; oraz
b) świnie przemieszczane do takiego gospodarstwa pochodzą z gospodarstw uznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń.
5.
Status gospodarstwa uznanego za wolne od choroby pęcherzykowej świń:
a) zostaje zawieszony w przypadku wykrycia jakiegokolwiek przypadku seropozytywnego, który został potwierdzony dalszymi badaniami, do momentu kiedy przedmiotowa świnia zostanie poddana ubojowi pod urzędowym nadzorem; lub
b) zostaje cofnięty w przypadku wykrycia dwóch lub więcej przypadków seropozytywnych.
6.
Gospodarstwo, w którym hodowane są świnie, ponownie uzyskuje status wolnego od choroby pęcherzykowej świń, jeśli pobieranie próbek i kontrola przewidziane w ust. 2, względnie ust. 3, zostały przeprowadzone z wynikiem negatywnym.
ROZDZIAŁ III
NADZÓR
Artykuł 5
Nadzór w regionach uznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń
1.
Włochy zapewniają, że w regionach uznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń pobieranie próbek i kontrola mające na celu wykrycie tej choroby przeprowadzane są zgodnie z ust. 2 i 3.
2.
W gospodarstwach, w których hodowane są więcej niż dwie świnie hodowlane, pobieranie próbek do badań serologicznych przeprowadza się na losowej próbie 12 świń hodowlanych lub na wszystkich świniach hodowlanych, jeśli w gospodarstwie jest ich mniej niż 12, i w następujących odstępach czasu:
a) raz w roku, jeśli gospodarstwo produkuje głównie świnie przeznaczone do uboju;
b) dwa razy w roku w pozostałych przypadkach.
3.
W punktach gromadzenia świń z każdej zagrody, w której zazwyczaj trzymane są świnie, pobierane są w miesięcznych odstępach czasu próbki odchodów do badań wirusologicznych.
Artykuł 6
Nadzór w regionach nieuznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń
1.
Włochy zapewniają, że w regionach nieuznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń pobieranie próbek i kontrola mające na celu wykrycie tej choroby przeprowadzane są zgodnie z ust. 2 i 3.
2.
W odniesieniu do gospodarstw uznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń, w których hodowane są świnie hodowlane, oraz do punktów gromadzenia świń stosuje się przepisy art. 5.
3.
W gospodarstwach uznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń, w których nie są hodowane świnie hodowlane, pobieranie próbek do badań serologicznych przeprowadza się dwa razy w roku na losowej próbie 12 świń lub na wszystkich świniach, jeśli w gospodarstwie jest ich mniej niż 12.
Pobieranie próbek ze świń gospodarstwa może również odbywać się w rzeźni w momencie uboju.
ROZDZIAŁ IV
PRZEMIESZCZANIE ŻYWYCH ŚWIŃ W GRANICACH WŁOCH I DO INNYCH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
SEKCJA I
Przemieszczanie w granicach włoch
Artykuł 7
Środki w odniesieniu do przemieszczania żywych świń w granicach Włoch
1.
Włochy zapewniają, że spełnione są wymogi ust. 2, 3 i 4 w odniesieniu do przemieszczania żywych świń w granicach Włoch.
2.
Jeśli świnie z gospodarstw nieuznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń są przemieszczane do rzeźni w celu uboju, z określonej liczby świń, wystarczającej do wykrycia u 5 % zwierząt choroby pęcherzykowej świń przy przedziale pewności wynoszącym 95 %, pobierane są próbki w celu przeprowadzenia badań serologicznych.
3.
Zakazane jest przemieszczanie świń z gospodarstw nieuznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń do innych gospodarstw.
4.
Zakazane jest przemieszczanie świń z regionów nieuznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń do innych regionów Włoch.
Artykuł 8
Odstępstwa i warunki
W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 4, władze Włoch mogą zezwolić na przemieszczanie świń z gospodarstw położonych w regionach nieuznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń do innych regionów Włoch, pod warunkiem że:
a) gospodarstwo pochodzenia jest od co najmniej dwóch lat nieprzerwanie uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń;
b) w okresie 60 dni przed przemieszczeniem gospodarstwo pochodzenia nie znajdowało się w strefie ochrony lub nadzoru wyznaczonej w następstwie wybuchu choroby pęcherzykowej świń;
c) w okresie 12 miesięcy przed przemieszczeniem do gospodarstwa pochodzenia nie zostały przemieszczone żadne świnie z gospodarstw, w których podejrzewano występowanie choroby pęcherzykowej świń;
d) na 20 do 30 dni przed przemieszczeniem ze świń z gospodarstwa pochodzenia pobierane są próbki, oraz określona liczba świń, wystarczająca do wykrycia u 5 % zwierząt choroby pęcherzykowej świń przy przedziale pewności wynoszącym 95 %, poddawana jest badaniom serologicznym;
e) najpóźniej 28 dni po przemieszczeniu pobierane są próbki ze świń z gospodarstwa przeznaczenia, oraz określona liczba świń, wystarczająca do wykrycia u 5 % zwierząt choroby pęcherzykowej świń przy przedziale pewności wynoszącym 95 %, poddawana jest badaniom serologicznym.
Świnie mogą być przemieszczane z gospodarstwa przeznaczenia dopiero wtedy, kiedy przeprowadzone badania przyniosą wynik negatywny;
f) przemieszczane zwierzęta są transportowane w zapieczętowanych pojazdach pod nadzorem władz;
g) właściwy dla gospodarstwa przeznaczenia urząd weterynaryjny powiadamiany jest z wyprzedzeniem wynoszącym przynajmniej 48 godzin o planowanym przemieszczaniu świń;
h) pojazdy używane do transportu świń są przed przemieszczeniem i po przemieszczeniu czyszczone i dezynfekowane pod urzędowym nadzorem.
SEKCJA II
Przemieszczenia wewnątrzwspólnotowe
Artykuł 9
Wysyłka żywych świń z Włoch do innych Państw Członkowskich
1.
Włochy zapewniają, że spełnione są wymogi ust. 2 i 3.
2.
Zakazana jest wysyłka świń z regionów nieuznanych za wolne od choroby pęcherzykowej świń do innych Państw Członkowskich.
3.
Świnie wysyłane do innych Państw Członkowskich z regionów, które są uznane za wolne od choroby pęcherzykowej świń, powinny pochodzić z gospodarstw uznanych za wolne od tej choroby.
Artykuł 10
Obowiązek w odniesieniu do świadectw
Włochy zapewniają, że świadectwa zdrowia przewidziane w art. 5 ust. 1 dyrektywy 64/432/EWG, które towarzyszą świniom wysyłanym z Włoch do innych Państw Członkowskich zgodnie z art. 9 niniejszej decyzji, zawierają następującą adnotację:
"Zwierzęta spełniające wymogi decyzji Komisji 2005/779/WE dotyczącej środków ochrony zdrowia zwierząt przed chorobą pęcherzykową świń we Włoszech"
.
ROZDZIAŁ V
OBOWIĄZEK POWIADOMIENIA
Artykuł 11
Powiadamianie Komisji i Państw Członkowskich
W sześciomiesięcznych odstępach władze Włoch przekazują Komisji i Państwom Członkowskim wszelkie informacje dotyczące zastosowania niniejszej decyzji poprzez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 listopada 2005 r.
w sprawie zakupu i przechowywania antygenów wirusa pryszczycy
(2005/780/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylająca dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 92/46/EWG [2], w szczególności jej art. 80 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [3] ustanowiono rezerwy antygenów do szybkiego opracowania szczepionki przeciwko pryszczycy, które ze względów bezpieczeństwa są przechowywane w wyznaczonych oddzielnych miejscach na terenie zakładu producenta.
(2) Na mocy dyrektywy 2003/85/WE Komisja zapewnia, by rezerwy skoncentrowanych inaktywowanych antygenów wirusa pryszczycy Wspólnoty do produkcji szczepionek przeciwko pryszczycy były przechowywane na terenie wspólnotowego banku antygenów i szczepionek.
(3) W tym celu decyzja o liczbie dawek i różnorodności szczepów i podtypów antygenów wirusa pryszczycy przechowywanych we wspólnotowym banku antygenów i szczepionek jest podejmowana z uwzględnieniem potrzeb określonych w kontekście planów gotowości i sytuacji epidemiologicznej, jeśli to konieczne, w porozumieniu ze wspólnotowym laboratorium referencyjnym.
(4) W oczekiwaniu na powołanie wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla pryszczycy pod uwagę brane jest sprawozdanie Światowego Laboratorium Referencyjnego FAO ds. Pryszczycy w sprawie wykazu antygenów priorytetowych zalecanych dla banków antygenów, które zostało zatwierdzone przez komitet techniczny Komisji Europejskiej ds. Zwalczania Pryszczycy (EUFMD) przy Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) na 36. posiedzeniu plenarnym EUFMD.
(5) Pogarszająca się w niektórych częściach świata sytuacja dotycząca pryszczycy wymaga natychmiastowego zasilenia rezerw antygenów ze względu na ryzyko, jakie stanowi osiągnięcie stadium epidemii dla Wspólnoty i krajów sąsiadujących.
(6) Decyzja w sprawie zakupu dodatkowych ilości i podtypów antygenów wirusa pryszczycy powinna uwzględniać istniejące ilości takich antygenów, zgodność wymaganą przy łączeniu antygenów w szczepionki poliwalentne oraz pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przyznane producentowi antygenów przynajmniej w jednym z Państw Członkowskich, zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [4].
(7) Ponieważ informacje dotyczące ilości i podtypów antygenów lub zatwierdzonych szczepionek przechowywanych we wspólnotowym banku antygenów i szczepionek są traktowane jako informacje niejawne zgodnie z dyrektywą 2003/85/WE, Załącznik do niniejszej decyzji nie powinien być przeznaczony do publikacji.
(8) Zgodnie z art. 14 decyzji 90/424/EWG należy ustalić poziom udziału Wspólnoty w tworzeniu rezerw antygenów i warunki, jakim taki udział podlega.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Ilości i podtypy antygenów wirusa pryszczycy, które zakupuje Komisja, określone są w Załączniku.
2.
Komisja zapewnia, by antygeny były rozprowadzane do przechowywania w dwóch wyznaczonych miejscach na terenie zakładu producenta zgodnie z Załącznikiem.
3.
Komisja wprowadza środki wymienione w ust. 1 i 2, we współpracy z dostawcą właściwych antygenów przechowywanych już we wspólnotowym banku antygenów.
4.
Środki przewidziane w art. 1 są wykonane najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 2
1.
Komisja ponosi całkowite koszty środków, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2, o maksymalnej wysokości nieprzekraczającej 2500000 EUR.
2.
Komisja zawiera umowę zakupu na wartość przewidzianą w ust. 1 zgodnie z art. 80 ust. 4 dyrektywy 2003/85/WE.
3.
Komisja zapewnia, by antygeny, o których mowa w art. 1 ust. 1, zostały objęte zakresem obowiązujących umów dotyczących przechowywania antygenów oraz opracowania, produkcji, pakowania, etykietowania i dostawy szczepionek otrzymanych na bazie tych antygenów.
4.
Niniejszym upoważnia się Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów do podpisania w imieniu Komisji umowy przewidzianej w ust. 2.
Artykuł 3
Zgodnie z art. 80 ust. 3 dyrektywy 2003/85/WE Załącznik do niniejszej decyzji nie jest przeznaczony do publikacji.
Decyzja Rady
z dnia 6 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii
(2005/781/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 ust. 2, w powiązaniu z pierwszym zdaniem pierwszego akapitu art. 300 ust. 2 oraz art. 300 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Wspólnoty w sprawie Umowy o Współpracy Naukowej i Technologicznej z Federacyjną Republiką Brazylii.
(2) Z zastrzeżeniem możliwości zawarcia umowy w późniejszym terminie, umowa parafowana dnia 3 grudnia 2002 r. została podpisana dnia 19 stycznia 2004 r.
(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą a Federacyjną Republiką Brazylii.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji [2].
Artykuł 2
W imieniu Wspólnoty Europejskiej Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. XII niniejszej umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2005 r.
w sprawie programu pomocy państwa, który Niemcy planują wdrożyć na rzecz rozbudowy lokalnej infrastruktury służącej bezpośrednio przemysłowi zgodnie z pkt 7 części II wspólnego planu ramowego rządu federalnego i krajów związkowych "Poprawa regionalnej struktury gospodarczej" – Tworzenie lub rozbudowa centrów przedsiębiorczości, technologii oraz inkubatorów oferujących małym i średnim przedsiębiorstwom pomieszczenia i usługi (2004–2006)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1315)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/782/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [1], w szczególności jego art. 7,
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionymi artykułami [2], oraz uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 19 września 2002 r., zarejestrowanym w dniu 20 września 2002 r. przez Sekretariat Generalny Komisji, Niemcy zgłosiły Komisji wymieniony powyżej program pomocy zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
Niemcy nie uznawały tego działania za pomoc państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, jednakże dokonały jego zgłoszenia z powodów bezpieczeństwa prawnego.
Działanie zostało zarejestrowane jako pomoc państwa nr N 644/g/2002.
Pismami z dnia 9 października 2002 r., 17 stycznia 2003 r., 30 czerwca 2003 r. i 25 września 2003 r.
Komisja zwróciła się o udzielenie dodatkowych informacji.
Informacje te zostały przekazane w pismach z dnia 18 listopada 2002 r., 11 i 12 lutego 2003 r., 24 lipca 2003 r. oraz 30 października 2003 r.
Pismem z dnia 26 listopada 2003 r.
Niemcy wyraziły zgodę na przedłużenie dwumiesięcznego terminu zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 do 5 lutego 2004 r. i przekazały dalsze informacje.
(2) Pismem z dnia 18 lutego 2004 r. Komisja poinformowała Niemcy o przyjęciu decyzji w sprawie wszczęcia postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE.
(3) Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(4) Pismem z dnia 2 listopada 2004 r., zarejestrowanym w dniu 3 listopada 2004 r., Komisja otrzymała uwagi Federalnego Związku Centrów Innowacji, Technologii i Inkubatorów Przedsiębiorczości (niem. Bundesverband deutscher Innovations-, Technologie- und Gründerzentren e.V., zwany dalej "ADT").
Pismem z dnia 15 listopada 2004 r. Komisja przekazała uwagi ADT Niemcom i dawała możliwość ustosunkowania się do nich.
Niemcy jednak nie zajęły stanowiska wobec tych uwag.
(5) W dniu 19 marca 2004 r. nadesłano uwagi ze strony Niemiec.
W dniu 22 kwietnia 2004 r. miało miejsce spotkanie, w rezultacie którego Niemcy po dwóch monitach Komisji z dnia 9 lipca 2004 r. i 9 września 2004 r. przesłały dodatkowe informacje pismem z dnia 16 września 2004 r., zarejestrowanym w dniu 22 września 2004 r.
W dniu 16 grudnia 2004 r. odbyło się kolejne spotkanie, w rezultacie którego Niemcy po monicie Komisji z dnia 14 lutego 2005 r. przesłały dodatkowe informacje i wprowadziły zmiany do wspomnianego programu pomocy pismami z dnia 3 i 23 marca 2005 r., zarejestrowanymi odpowiednio w tym samym dniu.
II.
OPIS ŚRODKA POMOCY
(6) Wspomniane działanie jest wspólnie finansowane przy użyciu zasobów federalnych i poszczególnych krajów związkowych.
Pomoc ta jest zarządzana przez rządy krajów związkowych, w związku z tym niektóre szczegóły działania w niewielkim stopniu różnią się między sobą w zależności od kraju związkowego.
(7) Wsparcie publiczne jest przyznawane w postaci dotacji dla podmiotów zarządzających centrami.
Wsparcie wynosi najwyżej 90 % kosztów budowy lub rozbudowy centrów.
Wsparcie finansowe przyznawane w ramach środka pomocy powinno przynieść korzyść użytkownikom centrów.
Wsparcia nie należy rozumieć w ten sposób, że to podmioty zarządzające centrami lub użytkownicy centrów otrzymują dotacje w wysokości 90 % kosztów kwalifikowanych.
Środek pomocy ma zastosowanie zarówno dla regionów odpowiadających postanowieniom art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE, jak również dla regionów niekwalifikujących się do wsparcia finansowego (około 5 % regionów objętych programem pomocy).
Okres trwania programu pomocy kończy się w dniu 31 grudnia 2006 r.; zaś jego roczny budżet wynosi około 120 mln euro.
(8) Działanie ma na celu zapewnienie małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP) określonych udogodnień.
Przy tym dla MŚP kwestia dotyczy w pierwszym rzędzie możliwości najmowania pomieszczeń w danym centrum.
Poza tym MŚP mogą w tych centrach korzystać również z takich usług, jak doradztwo, wyposażenie badawcze i możliwości współpracy przykładowo ze szkołami wyższymi i instytutami badawczymi lub nawiązywanie kontaktów z innymi przedsiębiorstwami.
(9) Jednakże MŚP nie są finansowane bezpośrednio, lecz w ramach bardziej kompleksowej struktury.
Niemcy udostępniają tzw. "podmiotom zarządzającym centrami" środki finansowe mające stanowić dla nich zachętę dla utworzenia lub rozbudowy budynku, tj. "centrum przedsiębiorczości, centrum technologii lub inkubatora przedsiębiorczości", tak aby takie centrum mogło oferować pomieszczenia i usługi ich użytkownikom, a mianowicie MŚP.
Podmioty zarządzające centrami muszą zagwarantować działanie centrów przez okres przynajmniej 15 lat.
(10) Podmiotami zarządzającymi centrami są zwykle gminy i związki gmin, ale mogą to także być publiczne i prywatne stowarzyszenia nienastawione na osiąganie zysku.
(11) Zazwyczaj centra są albo nienastawionymi na osiąganie zysku samodzielnymi przedsiębiorstwami komunalnymi lub odrębnymi, nienastawionymi na zysk osobami prawnymi.
(12) Występują różnego rodzaju centra: centra przedsiębiorczości zwykle udostępniają pomieszczenia dla wszelkiego rodzaju MŚP z określonego sektora lub wszystkich sektorów, natomiast centra technologii są ukierunkowane na małe przedsiębiorstwa prowadzące działalność badawczo-rozwojową i oferują im konieczne w tym celu wyposażenie, jak na przykład laboratoria, usługi doradztwa, nawiązywanie kontaktów ze szkołami wyższymi i instytutami badawczymi.
Grupą docelową dla centrów inkubatorów przedsiębiorczości są nowo utworzone przedsiębiorstwa, w szczególności małe przedsiębiorstwa.
Możliwe są jednak formy mieszane centrów.
Przede wszystkim wtedy gdy nie wszystkie pomieszczenia mogą być wynajęte dla przedsiębiorstw pożądanego typu, centra przyciągają zwykle inne grupy docelowe.
Tak na przykład dane centrum technologii może być wykorzystywane częściowo jako centrum przedsiębiorczości.
(13) MŚP, które korzystają z usług centrów (dalej zwane użytkownikami), opłacają czynsz za najmowane pomieszczenia i wnoszą dodatkowe opłaty za korzystanie z innych urządzeń (jak urządzenia laboratoryjne lub sprzęt specjalistyczny) i/lub w danym przypadku z usług doradztwa.
Czynsz i/lub cena za inne urządzenia/usługi może kształtować się na poziomie poniżej ceny rynkowej.
Najmujący mogą korzystać z centrów zwykle przez pięć lat (w wyjątkowych przypadkach: osiem lat).
(14) Poniższy wykres wyjaśnia sposób funkcjonowania środka pomocy:
Federacja/Kraj związkowyPodmiot zarządzający centrumGminy i związki gminUdostępnianie pomieszczeń, wyposażenia badawczego, świadczenie usług doradztwa przez centraCentrumUżytkownicy90 % (– X)10 % (+ X)100 %Instytucje nienastawione na zysk
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA PROCEDURY
(15) W decyzji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja zgłaszała wątpliwości co do zgodności działania ze wspólnym rynkiem, ponieważ Niemcy w odniesieniu do wielu aspektów nie przekazały dostatecznych informacji.
W szczególności dotyczyło to kwestii, czy pomoc państwa była zaangażowana na wszystkich poziomach wspomnianego działania, a przede wszystkim – czy beneficjantami są podmioty zarządzające centrami oraz korzystające z usług centrów MŚP czy też pomoc w całości przypada na korzyć MŚP.
IV.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(16) ADT oświadczył, że usługi oferowane przez centra nie są dostępne na rynku.
Do oferowanych usług, według informacji przekazanych przez ADT, należą usługi doradztwa (opracowywanie biznesplanów, wsparcie w pozyskaniu kapitału założycielskiego itd.), krótkoterminowe umowy najmu, współpraca i tworzenie sieci kontaktów z regionalnymi instytucjami badawczymi, szkołami wyższymi lub innymi przedsiębiorstwami oraz wyposażenie badawcze (laboratoria, sprzęt specjalistyczny itd.).
(17) Ponadto ADT zwrócił uwagę na to, że prawie 90 % nowo utworzonych przedsiębiorstw w centrach jest w stanie przetrwać pierwsze trzy lata, co w porównaniu z innymi nowo założonymi przedsiębiorstwami jest bardzo wysokim odsetkiem.
V. UWAGI WŁADZ NIEMIEC
(18) Pierwotnie Niemcy w swoich uwagach wyjaśniały, że wspomniany program pomocy służy zrekompensowaniu niekorzystnej sytuacji na rynku nieruchomości, który nie jest w stanie zaoferować przedsiębiorstwom – zwłaszcza nowo utworzonym – pomieszczeń w cenie, która byłaby dla nich do przyjęcia.
Zgodnie z doświadczeniami niemieckimi rynek prywatny niechętnie udostępnia pomieszczenia nowo powstałym, innowacyjnym przedsiębiorstwom, gdyż są one obciążone wysokim ryzykiem.
Ponadto, jak się wydaje, na rynku jest wyraźny niedobór niewielkich pomieszczeń.
(19) Niemcy utrzymywały również, iż pomoc w całości ma przynieść korzyść użytkownikom centrów.
W odniesieniu do elementu pomocy przeznaczonego dla użytkowników Niemcy oświadczały najpierw, że intensywność pomocy dla użytkowników nie przekracza 10–20 % porównywalnych cen rynkowych.
Jednakże w piśmie z dnia 22 września 2004 r. Niemcy wyjaśniały, iż użytkownicy zwykle płacą ceny rynkowe (ceny na dolnym poziomie skali cen rynkowych) oraz że kwota pomocy nie przekracza pułapu 100000 euro w jakimkolwiek okresie trzech lat (do 23000 euro rocznie dla każdego użytkownika w okresie pięciu lat).
Niemcy przekazały uwagi wszystkich krajów związkowych, z których część powołuje się na badania prezentujące pozytywne skutki funkcjonowania centrów dla użytkowników oraz ich pozytywne oddziaływanie w skali regionów.
Do tego czasu Niemcy nie zobowiązały się do przestrzegania wszystkich postanowień rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [4], w szczególności art. 3 dotyczącego kumulacji i monitorowania.
(20) W swoich ostatnich uwagach i przede wszystkim w piśmie z dnia 3 marca 2005 r. Niemcy zmieniły pierwotne zgłoszenie, zobowiązując się w odniesieniu do dotacji na usługi doradcze dla MŚP będących użytkownikami centrów do przestrzegania art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [5].
Ponadto Niemcy zobowiązywały się do stosowania rozporządzenia (WE) nr 69/2001 w odniesieniu do wszystkich pozostałych, przeznaczonych dla MŚP środków wsparcia, w szczególności wynajmu pomieszczeń i laboratoriów, korzystania ze sprzętu badawczego i innych przedmiotów wyposażenia.
Pomimo tego, że na mocy wymienionych rozporządzeń pomoc jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, Niemcy z powodów bezpieczeństwa prawnego zwróciły się do Komisji z prośbą o wydanie decyzji końcowej.
VI.
OCENA ŚRODKA
(21) Komisja dokonała oceny środka w oparciu o art. 87 i następne Traktatu WE oraz art. 61 i następne Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz na podstawie rozporządzeń (WE) nr 69/2001 i (WE) nr 70/2001.
1.
Istnienie pomocy państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(22) W przypadku oceny środka pomocy w oparciu o przepisy Traktatu WE w sprawie pomocy państwa należy w pierwszej kolejności zbadać, czy w przypadku danego działania mamy do czynienia z pomocą państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(23) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Pojęcie pomocy państwa ma zastosowanie do każdego środka pomocy, który jest bezpośrednio lub pośrednio finansowany przy użyciu zasobów państwowych oraz który jest przyznawany przez państwo bądź instytucje działające na podstawie mandatu państwowego. Dany środek uznaje się za pomoc państwa, jeśli spełnia on wszystkie kryteria art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(24) W przypadku środków pomocy przyznawanych w formie dotacji lub pożyczki przy badaniu, czy mamy do czynienia z pomocą państwa, zwykle nie ma wątpliwości co do tego, które przedsiębiorstwo potencjalnie jest beneficjentem.
Jednakże przedmiotowy środek pomocy jest bardziej skomplikowany, ponieważ władze Niemiec stymulują do działania jedną grupę uczestników rynku (podmioty zarządzające), aby wspierać inną grupę (użytkowników).
Ponadto środek ten przewiduje stworzenie trzeciej grupy potencjalnych uczestników rynku – centrów istniejących niezależnie od podmiotów zarządzających i użytkowników.
Jeśli nawet zamierzenie Niemiec polegało jedynie na tym, aby stworzyć korzyści dla użytkowników, możliwe jest, że odbiorcami pomocy państwa są przedsiębiorstwa wszystkich trzech poziomów.
(25) W konsekwencji należy zbadać istnienie pomocy państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE na trzech różnych poziomach: podmiotów zarządzających, centrów i użytkowników.
1.
Poziom pierwszy: podmioty zarządzające
(26) Bezsporne jest, że wspomniane działanie jest finansowane przy użyciu zasobów państwowych.
Procent przydzielonego przez państwo wsparcia uzależniony jest od tego, czy podmiotem jest gmina, związek gmin czy instytucja publiczna lub prywatna nienastawiona na osiąganie zysku.
W pierwszym przypadku centrum jest tworzone w 100 % przy użyciu zasobów państwowych (do 90 % ze środków federalnych i krajów związkowych i przynajmniej 10 % ze środków gminy bądź związków gmin).
Jeśli jest w to z kolei zaangażowana instytucja nienastawiona na osiąganie zysku, musi ona pokryć przynajmniej 10 % nakładów finansowych, natomiast do 90 % pozostałych kosztów pokrywa państwo.
Właściwymi odbiorcami pomocy są jednakże MŚP; użycie zasobów państwowych jest konieczne, aby pokryć koszty kwalifikowane wybudowania budynku, jednakże koszty te nie mówią nic o wysokości pomocy przyznanej MŚP.
(27) Występują dwa rodzaje podmiotów zarządzających: 1) gminy lub związki gmin bądź przedsiębiorstwa państwowe będące ich własnością; i 2) publiczne lub prywatne instytucje non-profit, jak na przykład szkoły wyższe lub instytucje badawcze. Niezależnie od formy prawnej wspomnianych podmiotów oraz faktu, że mają one charakter non-profit, Komisja jest zdania, jak zostało to już określone w jej decyzji 98/353/WE z dnia 16 września 1997 r. w sprawie pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstwa Gemeinnützige Abfallverwertung GmbH [6], że podmioty zarządzające należy traktować jako przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, o ile prowadzą one na rynku działalność gospodarczą.
(28) Gminy i związki gmin nie są zwykle uważane za przedsiębiorstwa. Jednakże chociaż wykonują one szereg zadań publicznych i mogą sprawować władzę publiczną, to jednak zgodnie z opinią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przedstawioną w orzeczeniu z dnia 16 czerwca 1987 r. w sprawie 118/85 (Komisja przeciwko Włochom) [7], mogą one być traktowane jako przedsiębiorstwa, o ile prowadzą na rynku działalność gospodarczą.
Takie założenie należy przyjąć w niniejszym przypadku, zwłaszcza jeśli gminy działają za pośrednictwem własnych przedsiębiorstw komunalnych.
(29) W ramach badanego środka pomocy za utworzenie (budowę) i zarządzanie centrami są odpowiedzialne wspomniane podmioty.
Tym samym podmioty te tworzą podstawy ku temu, aby centrum mogło wynajmować pomieszczenia dla MŚP i/lub oferować inne usługi.
Jeśli nawet wspomnianymi podmiotami są instytucje nienastawione na osiąganie zysku, prowadzą one działalność gospodarczą, która może być wykonywana na przykład przez prywatne przedsiębiorstwa obrotu nieruchomościami lub prywatne firmy doradcze.
(30) Jednakże same podmioty nie powinny być beneficjentami pomocy, bowiem wsparcie państwa ukierunkowane jest na stworzenie warunków ku temu, aby móc oferować MŚP pomieszczenia i usługi.
Udostępniane wspomnianym podmiotom zasoby państwowe powinny zapewnić korzyści gospodarcze wyłącznie użytkownikom.
Aby zagwarantować, że żadne korzyści nie powstaną na poziomie podmiotów, przewidziano różne mechanizmy:
(31) W celu utworzenia (zbudowania) lub rozbudowy centrum ogłasza się zaproszenie do składania ofert odpowiednio do przepisów prawnych dotyczących zamówień publicznych.
(32) Podmioty zarządzające są zobowiązane do przekazania centrum w posiadanie ich użytkownikom lub przekazania im praw do użytkowania centrum przez okres przynajmniej 15 lat.
W tym zakresie podmioty nie uzyskują żadnej korzyści przez ten okres 15 lat, kiedy budynki muszą być użytkowane jako centra.
(33) Po upływie 15 lat budynki pozostają jednak własnością wspomnianych podmiotów i przez okres, przez jaki nie muszą oni płacić żadnej rekompensaty z tytułu wartości pozostałej, wartość centrum, które może zostać następnie oddane do użytku na inną działalność lub sprzedane, może stanowić dla podmiotów (właścicieli budynków) korzyść.
Aby zagwarantować, że na poziomie podmiotów zarządzających nie powstanie żadna korzyść po tym okresie, władze Niemiec w toku przeprowadzanego przez Komisję badania zadeklarowały, że po upływie 15 lat nastąpi odprowadzenie zysku.
Następuje to albo w drodze metody wartości kapitalizowanej przeciętnego czystego zysku (metoda zdyskontowanych przepływów pieniężnych) albo w każdym razie w oparciu o inną metodę zgodną z metodą określoną w art. 29 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [8].
Przy czym łącznie z wartością pozostałą budynku uwzględnia się wszystkie zyski i straty poniesione przez przedstawicieli w okresie 15 lat eksploatacji centrum.
Oznacza to, że działalność biznesową centrów należy ulokować na poziomie zarządzających nimi podmiotów, bowiem to one są w efekcie ponoszą ryzyko gospodarcze związane z danym centrum.
(34) Ponieważ podmioty nie odnoszą żadnej korzyści gospodarczej, nie mogą być traktowane jako odbiorcy pomocy państwa w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Należy ich jedynie traktować jako pośredników, którzy dbają o to, aby użytkownikom za pośrednictwem centrów udzielane było wsparcie.
2.
Poziom drugi: centra i zarządzający centrami
(35) Środki państwowe, udostępnione w ramach badanego działania, służą budowie lub rozbudowie centrów.
Ponieważ w ramach omawianego środka pomocy kosztami kwalifikowanymi są tylko koszty budowy, toteż pomoc ta nie jest przeznaczona na pokrycie kosztów operacyjnych centrów.
Można to zagwarantować poprzez kontrole dowodów zastosowania, tj. poprzez nadzorowanie pomocy przez Niemcy.
Będące własnością wspomnianych podmiotów centra mają wyłącznie oferować użytkownikom pomieszczenia i usługi.
(36) Dokonuje się również odniesienia do wspomnianego w motywie 33 odprowadzenia zysku, które zgodnie z zapowiedzią Niemiec będzie miało zastosowanie również do poziomu centrów.
Dzięki temu na poziomie centrów po upływie 15 lat nie pozostanie żadna nieuzasadniona korzyść.
(37) Ponadto Niemcy potwierdziły, że na prowadzenie centrów zostanie opublikowane zaproszenie do składania ofert zgodnie z przepisami prawnymi dotyczącymi zamówień publicznych, gdyby miało ono zostać przejęte przez stronę trzecią.
Zarządzający danym centrum otrzymają jedynie określoną w zaproszeniu do składania ofert zapłatę według stawek rynkowych.
(38) Tym sposobem ani centra, ani zarządzający nimi nie uzyskują żadnych korzyści gospodarczych i stąd nie można ich uważać za odbiorców pomocy, a jedynie za pośredników dbających o to, aby wsparcie udzielane było użytkownikom.
W konsekwencji w ramach omawianego działania nie przyznano pomocy na poziomie centrów i zarządzających nimi podmiotów.
3.
Poziom trzeci: użytkownicy
(39) MŚP, które najmują pomieszczenia w centrach, stają się pośrednio beneficjentami pomocy państwa za pośrednictwem podmiotów zarządzających centrami i poprzez same centra.
Należy jednak zaznaczyć, że dla grupy docelowej, jaką są MŚP, nie przewiduje się intensywności pomocy w wysokości 90 %.
Koszty finansowane ze środków państwowych do 90 %, a nawet do 100 %, są konieczne po to, aby móc centra wybudować.
(40) Centra mają dla MŚP dużą ilość ofert (pomieszczenia, wyposażenie, możliwość współpracy, laboratoria, doradztwo i inne usługi).
Czynsze płacone przez MŚP z tytułu przekazania pomieszczeń oraz ceny innych usług (jak udostępnianie laboratoriów i sprzętu specjalistycznego) mogą znajdować się poniżej ceny rynkowej, bowiem niektóre MŚP mogą mieć problemy ze znalezieniem tego rodzaju pomieszczeń i usług na rynku, a w każdym razie nie po cenach, na które byłoby je finansowo stać.
Korzyść dla MŚP polega zatem na korzystaniu po dogodnych kosztach w porównaniu z cenami rynkowymi z pomieszczeń centrum, włącznie z dostępem do innych usług.
Dlatego Komisja wychodzi z założenia, że wspomniane działanie zapewnia użytkownikom, tj. MŚP, określoną korzyść, polegającą na tym, że czynsz i/lub pozostała oferta w centrach kształtują się poniżej cen rynkowych.
(41) Środek pomocy zakłóca lub może zakłócać konkurencję, ponieważ zorientowany jest na sprzyjanie określonym przedsiębiorstwom, przy czym grupa docelowa określana jest poprzez rodzaj centrum.
Jak przedstawiono w motywach 6–14, centra przedsiębiorczości ukierunkowane są na wszelkiego rodzaju MŚP, centra technologii na MŚP o charakterze innowacyjnym, a centra inkubatorów przedsiębiorczości na nowo powstałe, małe i drobne przedsiębiorstwa.
Oczywiście istnieje także wiele form mieszanych, jak choćby nowo powstałe przedsiębiorstwa mogą również mieć innowacyjny charakter.
(42) W ramach omawianego środka nie wyklucza się, że pomoc zostanie udzielona przedsiębiorstwom, które działają w obszarach gospodarki, w których odbywa się handel wewnątrzwspólnotowy.
W konsekwencji należy przyjąć, że środek ten wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(43) Tym samym na poziomie użytkowników przedmiotowe działanie stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, o ile nie zostanie przekroczony pułap de minimis – rzędu 100000 euro dla każdego odbiorcy pomocy przez okres trzech lat, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 69/2001.
(44) Pod względem zastosowania pułapu de minimis w stosunku do różnych ofert centrów Komisja stwierdza, co następuje:
- W odniesieniu do najmu pomieszczeń przyjmuje się do wiadomości, że Niemcy zobowiązały się do przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 69/2001 na poziomie użytkowników.
Uprzedni brak przejrzystości programu pomocy zostanie zlikwidowany, ponieważ Niemcy zobowiązały się, że elementy pomocy, zawarte w czynszu dla MŚP za najmowane pomieszczenia, będą obliczane na podstawie porównywalnych czynszów za podobne pomieszczenia, w szczególności oficjalnego poziomu, na jakim kształtują się czynsze za wynajem pomieszczeń do celów komercyjnych.
Tym sposobem Niemcy zapewnią, że zachowany zostanie pułap de minimis rzędu 100000 euro w okresie trzech lat.
Dlatego Niemcy zobowiązują się, aby w stosunku do każdego użytkownika wyjaśnić, że korzystanie z usług centrum może zawierać elementy pomocy oceniane jako pomoc de minimis podlegającą rozporządzeniu (WE) nr 69/2001.
- W odniesieniu do korzystania z laboratoriów i sprzętu specjalistycznego (zwłaszcza w centrach technologii) Niemcy poinformowały, że ewentualne elementy pomocy odzwierciedlają się w narzucie nakładanym na czynsz, jaki użytkownik ma do zapłacenia.
Dlatego też można to oddzielić od zwykłego czynszu.
Podtrzymuje się, że Niemcy również pod względem tych narzutów z tytułu korzystania z laboratoriów i sprzętu specjalistycznego zapowiedziały przestrzeganie rozporządzenia (WE) nr 69/2001.
- W odniesieniu do usług doradztwa element pomocy nie został ograniczony do pułapu de minimis i stąd musi zostać uznany za pomoc państwa w z akresie zastosowania art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
2.
Legalność środka
(45) Niemcy wywiązały się ze swojego zobowiązania zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
3.
Zgodność środka pomocy z Traktatem WE
(46) Ponieważ możliwych w ramach programu pomocy środków na rzecz MŚP (np. pomieszczenia, laboratoria, sprzęt specjalistyczny), z wyjątkiem usług doradztwa, nie uznaje się za pomoc państwa, o ile przestrzegany jest pułap de minimis oraz przepisy rozporządzenia (WE) nr 69/2001, należy jedynie zbadać usługi doradztwa na rzecz MŚP pod kątem zgodności ze wspólnym rynkiem.
(47) Omawiany program pomocy ma wspierać upowszechnianie i komercyjne wykorzystywanie nowych niemieckich i międzynarodowych badań i opracowań w zakresie ogólnego zarządzania i rozwoju przedsiębiorstw.
Tym samym ma sprzyjać wymianie technologii i ułatwiać współpracę pomiędzy przedsiębiorstwami.
(48) Zgodnie z art. 157 Traktatu WE wspieranie wymiany technologii oraz współpraca między przedsiębiorstwami są dwoma ważnymi celami Wspólnoty.
W tym zakresie środek pomocy odpowiada celom art. 157 Traktatu WE.
Jednakże Komisja nie opracowała jeszcze szczegółowych kryteriów oceny środków pod kątem tych celów, aczkolwiek tego rodzaju działania są często wspierane w ramach polityki regionalnej Wspólnoty Europejskiej przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego.
(49) W tym kontekście Komisja odsyła do swojego komunikatu na wiosenny szczyt Rady Europejskiej "Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia" [9], w którym podkreślono znaczenie popierania i oferowania bodźców na rzecz innowacji i biegunów innowacyjnych.
Grupa docelowa badanego programu pomocy ogranicza się do innowacyjnych i zorientowanych technologicznie MŚP w fazie rozruchu; jednocześnie jest to najważniejsza grupa docelowa w odniesieniu do wspierania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
(50) Odnośnie do usług doradztwa należy zaznaczyć, że Niemcy zobowiązały się do nieprzyznawania dotacji powyżej 50 % kosztów kwalifikowanych.
Tym samym pomoc dla usług doradztwa jest zgodna z rozporządzeniem (WE) nr 70/2001, w szczególności jego art. 5.
(51) Stosownie do tego Komisja winna przychylnie ocenić ten środek pomocy.
VII.
WNIOSEK KOŃCOWY
(52) Na podstawie zmian dokonanych przez Niemcy w toku formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja dochodzi na następującego wniosku:
(53) W odniesieniu do pomocy przyznanej w ramach wspomnianego programu pomocy określonym MŚP na rzecz najmu pomieszczeń, korzystania z laboratoriów lub sprzętu specjalistycznego i/lub innych składników wyposażenia, Komisja przyjmuje do wiadomości zobowiązanie Niemiec do przestrzegania rozporządzenia (WE) nr 69/2001 w stosunku do badanego programu pomocy.
(54) W odniesieniu do przyznawania w ramach programu pomocy dotacji na rzecz usług doradczych dla MŚP dostępnych w centrach Niemcy zobowiązały się do udzielania takiego wsparcia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 70/2001, w szczególności jego art. 5,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Program pomocy, który Niemcy zamierzają wdrożyć w latach 2004–2006 w celu rozbudowy lokalnej infrastruktury gospodarczej zgodnie z pkt 7 części II wspólnego planu ramowego rządu federalnego i krajów związkowych "Poprawa regionalnej struktury gospodarczej" w celu tworzenia lub rozbudowy centrów przedsiębiorczości, technologii i inkubatorów przedsiębiorczości oferujących pomieszczenia oraz usługi małym i średnim przedsiębiorstwom, nie stanowi pomocy państwa w zakresie zastosowania art. 87 ust. 1 Traktatu WE, o ile Niemcy będą wywiązywały się z podjętego zobowiązania do przestrzegania rozporządzenia (WE) nr 69/2001 w odniesieniu do najmu pomieszczeń, laboratoriów, sprzętu specjalistycznego i/lub innych usług.
2. Określony w ust. 1 program pomocy stanowi pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem stosownie do art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, o ile Niemcy będą przestrzegały podjętego zobowiązania do przyznawania wszelkiej pomocy na rzecz usług doradztwa dla małych i średnich przedsiębiorstw, które korzystają z usług oferowanych przez centra przedsiębiorczości, technologii i inkubatory przedsiębiorczości, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 70/2001.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 2005 r.
zmieniająca decyzje 2001/689/WE, 2002/231/WE oraz 2002/272/WE w celu przedłużenia okresu ważności kryteriów ekologicznych dla przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego niektórym produktom
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4102)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/783/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Definicja grupy produktów i kryteria ekologiczne ustanowione w decyzji Komisji 2001/689/WE z dnia 28 sierpnia 2001 r. ustanawiającej ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego zmywarkom do naczyń [2] tracą ważność dnia 28 sierpnia 2006 r.
(2) Decyzja Komisji 2002/231/WE z dnia 18 marca 2002 r. ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla obuwia i zmieniająca decyzję 1999/179/WE [3] traci ważność dnia 31 marca 2007 r.
(3) Decyzja Komisji 2002/272/WE z dnia 25 marca 2002 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego twardym pokryciom podłogowym [4] traci ważność dnia 31 marca 2007 r.
(4) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 przeprowadzono we właściwym czasie przegląd kryteriów ekologicznych oraz związanych z nimi wymogów oceny i weryfikacji, ustanowionych wyżej wymienionymi decyzjami.
(5) W świetle przeglądu wymienionych kryteriów i wymogów we wszystkich trzech przypadkach należy przedłużyć okres ważności ekologicznych kryteriów i wymogów na okres jednego roku.
(6) Ponieważ zobowiązanie do przeglądu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 dotyczy wyłącznie kryteriów ekologicznych oraz wymogów oceny i weryfikacji, decyzje 2002/231/WE oraz 2002/272/WE powinny pozostać w mocy.
(7) Decyzje 2001/689/WE, 2002/231/WE i 2002/272/WE powinny zatem zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3 decyzji 2001/689/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów zmywarki do naczyń oraz wymogi oceny i weryfikacji dotyczące tych kryteriów są ważne do dnia 28 sierpnia 2007 r.".
Artykuł 2
Artykuł 5 decyzji 2002/231/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów obuwie oraz wymogi oceny i weryfikacji dotyczące tych kryteriów są ważne do dnia 31 marca 2008 r.".
Artykuł 3
Artykuł 4 decyzji 2002/272/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Kryteria ekologiczne dla grupy produktów twarde pokrycia podłogowe oraz wymogi oceny i weryfikacji dotyczące tych kryteriów są ważne do dnia 31 marca 2008 r.".
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/784/WPZiB
z dnia 7 listopada 2005 r.
rozszerzająca i zmieniająca decyzję 1999/730/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [1], w szczególności jego art. 6, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 15 listopada 1999 r. Rada przyjęła decyzję 1999/730/WPZiB [2] dotyczącą wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży.
(2) Decyzja 1999/730/WPZiB została ostatnio rozszerzona i zmieniona decyzją 2004/792/WPZiB.
(3) Niektóre ostateczne cele nie mogły zostać osiągnięte do dnia 15 listopada 2005 r., w którym wygasa decyzja 1999/730/WPZiB, a inne powinny zostać skonsolidowane po tej dacie.
Projekt, o którym mowa, jest projektem wieloletnim.
(4) Decyzja 1999/730/WPZiB powinna zatem zostać rozszerzona i zmieniona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji 1999/730/WPZiB wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
a) w art. 3 ust. 1 finansową kwotę referencyjną w wysokości "1375565 EUR" zastępuje się kwotą "600000 EUR";
b) w art. 4 drugi akapit, datę " 15 listopada 2005 r." zastępuje się datą " 15 listopada 2006 r.";
c) skreśla się art. 5;
d) załącznik zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 16 listopada 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 2005 r.
w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów
(2005/785/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Zjednoczonego Królestwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Sally POWELL, o czym Rada została powiadomiona 21 grudnia 2004 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się członkiem Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r.:
Gabrielle KAGAN
Councillor – Brent Council
na miejsce Sally POWELL.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 marca 2005 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Chemische Werke Piesteritz
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 427)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/786/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] oraz po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W piśmie z dnia 7 marca 1997 r., które wpłynęło w dniu 15 kwietnia oraz zostało zarejestrowane dnia 18 kwietnia 1997 r., Niemcy zgłosiły pomoc państwa udzieloną na rzecz przedsiębiorstwa Chemische Werke Piesteritz GmbH (dalej zwanego "CWP").
Zgodnie ze zgłoszeniem przedsiębiorstwo otrzymało już część pomocy.
Komisja zwróciła się w pismach z dnia 14 maja 1997 r., 22 lipca 1997 r. oraz 4 listopada 1997 r. o uzupełnienie informacji, które Niemcy przekazały w pismach z dnia 10 lipca 1997 r. oraz 2 września 1997 r. i które zarejestrowano każdorazowo w dniu wpłynięcia.
Pytania sformułowane w piśmie Komisji z dnia 4 listopada omówiono w trakcie spotkania z przedstawicielami władz niemieckich w dniu 24 listopada 1997 r.
(2) W dniu 17 czerwca 1997 r. do Komisji wpłynęło zapytanie bezpośredniego konkurenta beneficjenta pomocy.
Przedsiębiorstwo Société Chimique Prayon-Rupel SA (zwane dalej "Prayon-Rupel"), bezpośredni konkurent beneficjenta, w piśmie z dnia 28 lipca 1997 r. wyraziło swoje wątpliwości co do zgodności przyznanej pomocy z prawem konkurencji.
(3) Komisja zdecydowała dnia 16 grudnia 1997 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec przyznanej pomocy. Powyższą decyzję przekazano Niemcom w dniu 22 stycznia 1998 r.
Streszczenie decyzji opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja poinformowała także przedsiębiorstwo Prayon-Rupel o powyższym dnia 19 grudnia 1997 r. oraz przekazała mu dnia 5 marca 1998 r. pełną treść przyjętej decyzji.
(4) Dnia 5 maja 1998 r. Prayon-Rupel wniosło skargę do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (SPI) o stwierdzenie nieważności decyzji.
Dnia 15 marca 2001 r. uchylono kwestionowaną decyzję [3].
Wyrok doręczono Komisji dnia 19 marca 2001 r.
(5) W wyniku powyższego wyroku Komisja wszczęła w dniu 20 czerwca 2001 r. formalne postępowanie wyjaśniające.
Decyzję w tej sprawie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4].
Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie przedmiotowej pomocy.
Dnia 20 sierpnia 2001 r. wpłynęły uwagi konkurencyjnego przedsiębiorstwa, Chemische Fabrik Budenheim Rudolf A. Oetker (dalej zwane "CFB"), które zostały zarejestrowane dnia 21 sierpnia 2001 r.
W piśmie z dnia 10 września 2001 r., zarejestrowanym dnia 13 września 2001 r., Prayon-Rupel uzupełniło swoje stanowisko z dnia 15 czerwca 2001 r.
Z kolei w piśmie z dnia 26 września 2001 r., zarejestrowanym tego samego dnia, wpłynęły uwagi przedsiębiorstwa BK Giulini GmbH (dalej zwanego "BK Giulini").
Powyższe uwagi przekazano Niemcom dnia 29 października 2001 r. oraz 6 sierpnia 2002 r.
Niemcy odpowiedziały na powyższe w piśmie z dnia 8 października 2002 r., zarejestrowanym tego samego dnia, przekazując odpowiedź CWP na uwagi stron trzecich.
(6) Niemcy odpowiedziały na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego pismem z dnia 21 września 2001 r., które zarejestrowano dnia 27 września 2001 r.
Załączniki, w tym sprawozdania z działalności z okresu 1994–1999, przekazano w piśmie z dnia 26 września 2001 r., które zarejestrowano dnia 4 października 2001 r.
Ponieważ nadal brakowało ważnych informacji, Komisja nakazała ich dostarczenie w piśmie z dnia 25 października 2001 r.
Dnia 4 grudnia 2001 r. w Brukseli odbyło się spotkanie z przedstawicielami rządu niemieckiego oraz beneficjenta pomocy.
Po powyższym spotkaniu, dnia 14 grudnia 2001 r., Komisja wystosowała szereg pytań.
Niemcy przedłożyły dokumenty, których zażądano w trakcie spotkania, w piśmie z dnia 20 grudnia 2001 r., zarejestrowanym dnia 4 stycznia 2002 r.
W odpowiedzi na pismo z dnia 14 grudnia 2001 r. wpłynęło pismo od Niemiec z dnia 6 lutego 2002 r., zarejestrowane dnia 8 lutego 2002 r., oraz pismo z dnia 21 lutego 2002 r., zarejestrowane tego samego dnia.
Pismo z dnia 6 lutego 2002 r. zawierało także uwagi beneficjenta pomocy.
Pismem z dnia 7 lutego 2002 r., zarejestrowanym dnia 14 lutego 2002 r., Niemcy przekazały załączniki do pisma z dnia 6 lutego 2002 r.
W piśmie z dnia 22 lutego 2002 r., zarejestrowanym dnia 26 lutego 2002 r., Niemcy przedłożyły sprawozdanie z działalności za rok 2000.
Ponadto udzielono dodatkowych informacji pismem z dnia 13 marca 2002 r., zarejestrowanym dnia 14 marca 2002 r., oraz pismem z dnia 4 kwietnia 2002 r., zarejestrowanym dnia 5 kwietnia 2002 r. Dnia 14 sierpnia 2002 r.
Komisja zwróciła się o udzielenie wyjaśnień w związku z kwestionowaną pomocą.
Niemcy przekazały żądane informacje w piśmie z dnia 15 października 2002 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
(7) Dnia 6 marca 2003 r. Komisja powiadomiła Niemcy o przyjęciu decyzji o nakazie udzielenia informacji, aby wyjaśnić wątpliwości oraz pomocowy charakter określonych środków.
(8) Niemcy przekazały informacje, których zażądała Komisja, w pismach z dnia 17 kwietnia i 5 maja 2003 r., zarejestrowanych w dniu 22 kwietnia 2003 r. oraz w dniu 6 maja 2003 r.
Odpowiednie załączniki przesłano pismem z dnia 28 kwietnia 2003 r., zarejestrowanym dnia 6 maja 2003 r.
Informacje uzupełniające przekazano pismem z dnia 13 czerwca 2003 r., zarejestrowanym tego samego dnia, oraz pismami z dnia 4, 9 i 29 lipca 2003 r., zarejestrowanymi dnia 7, 17 i 29 lipca 2003 r., a także pismem z dnia 13 sierpnia 2003 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
W dniu 22 sierpnia 2003 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli Komisji, rządu federalnego i rządu kraju związkowego oraz przedstawicieli CWP.
Kwestie poruszone w trakcie spotkania znalazły odpowiedź w postaci pism z dnia 3 i 26 września 2003 r., zarejestrowanych w dniach 4 oraz 26 września 2003 r.
(9) Dnia 14 maja 2004 r. odbyło się kolejne spotkanie z przedstawicielami władz niemieckich.
Niemcy przekazały uwagi uzupełniające w piśmie z dnia 18 czerwca 2004 r., zarejestrowanym dnia 24 czerwca 2004 r.
Ostatnie spotkanie z przedstawicielami władz niemieckich miało miejsce dnia 6 lipca 2004 r.; odnośne pismo z dnia 29 lipca 2004 r. zarejestrowano tego samego dnia.
Kolejne informacje od strony niemieckiej wpłynęły w piśmie z dnia 26 sierpnia 2004 r., zarejestrowanym tego samego dnia.
II.
OPIS
A. Beneficjent
(10) Przedsiębiorstwo CWP jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości Piesteritz, w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, który jest regionem objętym pomocą w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a).
Przedsiębiorstwo produkuje kwas fosforowy oraz jego pochodne, przede wszystkim fosforany.
CWP powstało w roku 1994 w celu przejęcia działu produkcji "pochodnych fosforu" Zakładów Azotowych AG Wittenberg Piesteritz (zwanych dalej "Zakładami Azotowymi") w ramach przeprowadzanej prywatyzacji.
Zakłady Azotowe produkowały wyroby chemiczne i znajdowały się w posiadaniu Urzędu Powierniczego ("Treuhandanstalt", zwanego dalej "Urzędem Powierniczym"), który jest instytucją prawa publicznego odpowiedzialną za przeprowadzenie prywatyzacji i restrukturyzacji przedsiębiorstw byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
(11) Prywatyzację przeprowadzono dnia 29 czerwca 1994 r. w ramach przetargu zorganizowanego przez Goldmann Sachs.
Właścicielami CWP byli Vopelius GmbH, URSEKO GmbH, Phosphor AG (Kazachstan) i ośmiu prywatnych inwestorów.
Warunkiem prywatyzacji było podwyższenie przez Phosphor AG wkładu kapitałowego z 30000 DEM do 1,6 mln DEM.
Ponieważ to nie nastąpiło, udziały URSEKO GmbH oraz Phosphor AG przejęła spółka Vopelius GmbH oraz sześciu pracowników CWP.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy umowa prywatyzacyjna nabrała mocy prawnej dnia 30 listopada 1994 r.
(12) Niemcy przekazały poniższe dane dotyczące działalności prowadzonej przez CWP:
Tabela 1 [5]
(w mln DEM) _BAR_
_BAR_ 1996/97 _BAR_ 1997/98 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
Obroty roczne _BAR_ 18,8 _BAR_ 26,3 _BAR_ 6,2 _BAR_ 33,0 _BAR_ 31,2 _BAR_
Wynik na działalności gospodarczej _BAR_ – 4,8 _BAR_ – 4,1 _BAR_ – 7,2 _BAR_ – 5,0 _BAR_ – 4,1 _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 80 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_
(13) Zgodnie z informacjami strony niemieckiej przedsiębiorstwo CWP posiada od grudnia 1998 r. kapitał zakładowy w wysokości 288880 EUR (0,565 mln DEM).
Udziałowcy CWP to: Vopelius Chemie AG (29,2 %), Vopelius GmbH (28,3 %), pan Thilo Koth von Vopelius (17,7 %) oraz BVT Industrie GmbH & Co.
Chemische Werke Piesteritz KG (24,8 %).
(14) Vopelius Chemie AG, Vopelius GmbH oraz Galvano Chemie Leipzig GmbH i Vopelius-Bioprodukte GmbH [6], spółki zależne Vopelius Chemie AG, tworzą zintegrowaną grupę (grupa Vopelius).
Prezesem zarządu Vopelius Chemie AG jest Thilo von Vopelius.
Grupa Vopelius oraz Thilo von Vopelius posiadają łącznie 75,2 % kapitału CWP.
Zgodnie z informacjami strony niemieckiej, które przekazano w ramach odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji, grupa zatrudniała (bez CWP) w 2002 r. 43 pracowników, a jej obroty wynosiły 17252657 EUR (33,755 mln DEM), natomiast aktywa miały wartość 6777174 EUR (13,255 mln DEM).
Należy zwrócić uwagę na fakt, że zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy przedsiębiorstwa nie tworzą grupy w rozumieniu prawa handlowego.
(15) Przedsiębiorstwo BVT Industrie GmbH & Co.
Chemische Werke Piesteritz KG jest częścią grupy BVT, międzynarodowego przedsiębiorstwa świadczącego usługi inwestycyjne i finansowe, którego łączna wartość inwestycji wynosi ponad 3 mld EUR (6 mld DEM) [7].
Grupa ta posiada 24,8 % kapitału CWP i jest postrzegana przez Niemcy jako partner instytucjonalny.
(16) W lutym 2001 r. CWP sprzedało urządzenia służące do produkcji fosforanu przedsiębiorstwu […]* [8] (TI), produkującemu fosfor i pochodne fosforu.
Zgodnie z treścią umowy sprzedaż dotyczyła wartości firmy, wartości niematerialnych i prawnych, zasobów itp. o wartości […]* EUR ([…]* DEM) oraz nieruchomości gruntowych i środków trwałych o wartości […]* EUR ([…]* DEM).
Zdaniem Niemiec warunkiem nabycia nieruchomości gruntowych oraz środków trwałych jest przeniesienie składników majątku trwałego wolnych od obciążeń oraz decyzja Komisji dotycząca pomocy państwa na rzecz CWP, z której wynika, że w stosunku do przedsiębiorstwa TI nie można przeprowadzić ewentualnej windykacji pomocy.
Jeśli decyzja Komisji będzie pozytywna, następca Urzędu Powierniczego, Federalny urząd do zadań specjalnych związanych ze zjednoczeniem Niemiec ("Bundesanstalt für vereinigungsbedingte Sonderaufgaben", zwany dalej "BvS") oraz kraj związkowy Saksonia-Anhalt zwolnią zabezpieczenia na składnikach majątku trwałego, które przejmie TI, tak aby zostało spełnione kryterium przekazania składników majątku trwałego bez obciążeń oraz aby umowa sprzedaży mogła wejść w życie.
Dopóki umowa sprzedaży nie nabierze mocy prawnej, kwota w wysokości […]* EUR ([…]* DEM) nie zostanie zapłacona.
Do momentu wejścia w życie umowy CWP będzie produkował fosforany wyłącznie na potrzeby przedsiębiorstwa TI, które dostarcza surowiec.
B. Środki finansowe przyznane przez sektor publiczny
(17) W związku z prywatyzacją z dnia 29 czerwca 1994 r. CWP uzgodniło cenę sprzedaży w wysokości 3181769 EUR (6,223 mln DEM) za dział produkcji "pochodne fosforu" Zakładów Azotowych, płatną w trzech transzach, każdorazowo po 511292 EUR (1 mln DEM) w następujących terminach: 30 czerwca 1995 r., 1 czerwca 1996 r. oraz 30 czerwca 1996 r., oraz pozostałą kwotę w wysokości 1647894 EUR (3,223 mln DEM), płatną dnia 1 lipca 1997 r.
CWP zobowiązało się ponadto do utrzymania do dnia 1 października 1999 r. 70 miejsc pracy oraz do zainwestowania do dnia 31 grudnia 2002 r. kwoty 5112919 EUR (10 mln DEM).
(18) W odpowiedzi na to Urząd Powierniczy udostępnił szereg środków.
Część z nich została dostosowana w ramach licznych uzupełnień umowy prywatyzacyjnej w latach 1994–2003.
Poniższa tabela przedstawia obraz omawianej sytuacji:
Tabela 2
(w mln EUR) _BAR_
Środki prywatyzacyjne (Urząd Powierniczy) _BAR_
1 _BAR_ Poręczenie _BAR_ 1,02 _BAR_
1a _BAR_ Przedłużenie poręczenia oraz zamiana na pożyczkę/dotację _BAR_ (1,02) _BAR_
2 _BAR_ Dotacja inwestycyjna _BAR_ 3,06 _BAR_
3 _BAR_ Usunięcie zaległości produkcyjnych _BAR_ 0,31 _BAR_
Razem _BAR_ 4,39 _BAR_
(19) Środek 1: Poręczenie w wysokości 1022583 EUR (2 mln DEM) za kredyt operacyjny.
Kredyt został przyznany pierwotnie przez Deutsche Bank, a następnie został on przeniesiony do Commerzbank w 1996 r., a w roku 1998 do Hypovereinsbank.
(20) Środek 1a: Poręczenie wymienione w środku 1 miało pierwotnie obowiązywać do grudnia 1995 r.
Jednak po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy poinformowały, że poręczenie przedłużono kilkakrotnie w ramach różnych uzupełnień umowy prywatyzacyjnej, ostatnio do dnia 30 listopada 2000 r.
Przed upływem tego terminu BvS w dniu 21 listopada 2000 r. udzielił CWP pożyczki na spłacenie kredytu zabezpieczonego powyższym poręczeniem w wysokości tej samej kwoty. Pożyczka zastąpiła istniejący kredyt, a poręczenie wygasło.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy nowa pożyczka została udzielona do dnia 31 grudnia 2005 r., a jej oprocentowanie odpowiada stopie referencyjnej [9] ustalonej przez Komisję.
Ostatnia zmiana umowy prywatyzacyjnej z lipca 2003 r. przewidywała, w przypadku przyjęcia przez Komisję pozytywnej decyzji, zamianę pożyczki na dotację, tzn. rezygnację z jej spłaty przez CWP.
(21) Środek 2: Bezzwrotna dotacja w wysokości 3067751 EUR (6 mln DEM) na sfinansowanie inwestycji mających na celu utrzymanie produkcji.
(22) Środek 3: Urząd Powierniczy przejął koszty związane z usunięciem zaległości produkcyjnych, które wynosiły ok.
623776 EUR (1,22 mln DEM).
W późniejszym okresie podwyższono dotację o 306775 EUR (0,6 mln DEM).
Według strony niemieckiej nigdy nie wypłacono dodatkowej kwoty, ponieważ projekt, którego dotyczyła subwencja, okazał się niemożliwy do zrealizowania z powodów technicznych.
Środki finansowe w 1997 r. według informacji strony niemieckiej
(23) Pierwsze zmiany umowy prywatyzacyjnej przewidywały m.in. przedłużenie poręczenia wymienionego w środku 1 (środek 1a) oraz odroczenie terminu płatności ceny sprzedaży.
(24) Kolejne uzgodnienie z przełomu lat 1996/1997, zawarte między przedsiębiorstwem a BvS, miało zapobiec niewypłacalności CWP.
Przewidywano szereg środków sektora publicznego, stanowiących główną część zgłoszenia z roku 1997.
Poniższa tabela przedstawia środki restrukturyzacyjne zgłoszone w 1997 r.
Tabela 3
(w mln EUR) _BAR_
Środki Urzędu Powierniczego/BvS _BAR_ Kwota _BAR_
4 _BAR_ Umorzenie ceny sprzedaży _BAR_ 3,18 _BAR_
5 _BAR_ Umorzenie odsetek za prolongatę _BAR_ 0,23 _BAR_
6 _BAR_ Dotacja inwestycyjna _BAR_ 1,79 _BAR_
7 _BAR_ Poręczenie 20 % kwoty prywatnej pożyczki inwestycyjnej na kwotę ponad 6,3 mln DEM _BAR_ 0,64 _BAR_
8 _BAR_ Poręczenie 20 % kwoty prywatnej pożyczki operacyjnej na kwotę ponad 8,5 mln DEM _BAR_ 0,87 _BAR_
7a/8a _BAR_ Przekształcenie poręczenia na pożyczkę/dotację _BAR_ (1,51) _BAR_
Środki kraju związkowego Saksonia-Anhalt _BAR_
9 _BAR_ Poręczenie 80 % kwoty prywatnej pożyczki inwestycyjnej na kwotę ponad 6,3 mln DEM _BAR_ 2,58 _BAR_
10 _BAR_ Poręczenie 80 % kwoty prywatnej pożyczki operacyjnej na kwotę ponad 8,5 mln DEM _BAR_ 3,47 _BAR_
Środki w ramach zatwierdzonych systemów pomocy _BAR_
11 _BAR_ Bezpośrednie dotacje inwestycyjne (środki wspólnotowe) z dnia 8 lipca 1998 r. _BAR_ 1,94 _BAR_
12 _BAR_ Subwencje inwestycyjne (1994–1997) _BAR_ 0,15 _BAR_
Razem _BAR_ 14,85 _BAR_
(25) Środek 4: W ramach niniejszego porozumienia BvS zgodził się w grudniu 1996 r. na dalsze odroczenie zapłaty ceny sprzedaży, której płatność już kilkakrotnie odraczano na mocy wcześniejszych zmian umowy prywatyzacyjnej, do dnia 31 grudnia 1999 r.
Dnia 5 lipca 1999 r. ostatecznie umorzono zapłatę ceny sprzedaży.
Komisję poinformowano o powyższym, przekazując zestawienia dotyczące tzw. "zarządzania umowami", informujące o działaniach BvS w zakresie kontroli umów [10].
(26) Środek 5: Po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy przyznały, że decyzją z grudnia 1996 r. umorzono odsetki w wysokości 237239 EUR (0,464 mln DEM) narosłe do końca 1996 r. wskutek odroczenia płatności.
Ponadto BvS oświadczył, że również w przyszłości nie będzie pobierać odsetek za odroczenie płatności ceny sprzedaży.
(27) Środek 6: BvS podwyższył dotację na finansowanie inwestycji mających na celu utrzymanie produkcji (środek 2) o 2065619 EUR (4,04 mln DEM).
Po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego strona niemiecka poinformowała, że z kwoty w łącznej wysokości 5133370 EUR (10,04 mln DEM) przyznanej na finansowanie inwestycji (środki 2 i 6) wykorzystano tylko 4867499 EUR (9,52 mln DEM).
Uwzględniając powyższe, podwyższenie subwencji wyniosło 1799747 EUR (3,52 mln DEM).
(28) Środek 7: W kwietniu 1998 r. CWP otrzymało od Hypovereinsbank pożyczkę operacyjną w wysokości 3221139 EUR (6,3 mln DEM).
Pożyczka była zabezpieczona w 20 % przez poręczenie BvS na kwotę 644228 EUR (1,26 mln DEM).
Pozostałe 80 % zabezpieczono poręczeniem kraju związkowego Saksonia-Anhalt (środek 9).
Termin spłaty pożyczki upływał w grudniu 1998 r.
Później była ona jednak kilkakrotnie przedłużana i według ostatnich informacji jeszcze nie została spłacona.
(29) Środek 8: W kwietniu 1998 r. CWP otrzymało od Hypovereinsbank pożyczkę inwestycyjną w wysokości 4345981 EUR (8,5 mln DEM).
Pożyczka była zabezpieczona w 20 % przez poręczenie BvS na kwotę 869196 EUR (1,7 mln DEM).
Pozostałe 80 % zabezpieczono poręczeniem kraju związkowego Saksonia-Anhalt (środek 10).
Termin spłaty pożyczki upływa w maju 2013 r.
Według ostatnich informacji nie została ona jeszcze spłacona.
(30) Środek 7a/8a: Po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy poinformowały, że poręczenia BvS, zabezpieczające 20 % kwoty pożyczek, były kilkakrotnie przedłużane.
W dniu 21 listopada 2000 r. BvS spłacił ostatecznie bezpośrednio bankom część pożyczki zabezpieczonej przez te poręczenia, tzn. 1513424 EUR (2,96 mln DEM).
Wymieniona gotówka stanowi zabezpieczenie spłaty kredytu przez CWP.
W przypadku banków chodzi wyłącznie o zastąpienie istniejących zabezpieczeń, lecz dla CWP jest to nowa pożyczka, która zastępuje 20 % kwoty wcześniejszych pożyczek.
Przedsiębiorstwo CWP powinno zapłacić kwotę w wysokości 1513424 EUR (2,96 mln DEM) do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz odsetki zgodnie ze stopą referencyjną Komisji.
W odpowiedzi na nakaz udzielenia informacji Niemcy poinformowały, że CWP od stycznia 2003 r. nie płaciło odsetek, a płatności zostały odroczone.
Odsetki narosłe do grudnia 2002 r. w wysokości 301000 EUR (588705 DEM) zapłacono w lipcu 2003 r.
Ostatnia zmiana umowy prywatyzacyjnej z lipca 2003 r. przewidywała przekształcenie pożyczki łącznie z odsetkami odroczonymi od stycznia 2003 r. w dotację, tzn. rezygnację ze spłaty pożyczki wraz z należnymi odsetkami przez CWP w razie przyjęcia przez Komisję decyzji pozytywnej.
Jako że kwestionowane środki polegały wyłącznie na przedłużeniu lub uzupełnieniu środków, których dotyczyła decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, Komisja musi je ocenić w niniejszej decyzji.
(31) Środek 9: Pożyczka operacyjna w wysokości 3221138 EUR (6,3 mln DEM) (środek 7) została w pozostałej kwocie, tzn. w 80 %, również zabezpieczona poręczeniem kraju związkowego Saksonia-Anhalt w wysokości 2576911 EUR (5,04 mln DEM).
Poręczenia udzielono pierwotnie do dnia 30 kwietnia 1998 r., jednak kilkakrotnie przedłużano je na kolejny rok.
CWP złożyło wniosek o kolejne przedłużenie.
Zgodnie z informacjami Niemiec poręczenie ciągle jeszcze obowiązuje.
Jeśli Komisja przyjmie w powyższej sprawie decyzję pozytywną, kraj związkowy Saksonia-Anhalt rozważy kolejne przedłużenie poręczenia.
(32) Środek 10: Pożyczka inwestycyjna w kwocie 4345981 EUR (8,5 mln DEM) (środek 8) została w pozostałej części, tzn. w 80 %, także zabezpieczona poręczeniem kraju związkowego Saksonia-Anhalt na kwotę 3476785 EUR (6,8 mln DEM).
Termin poręczenia upływa w kwietniu 2013 r.
(33) Środek 11: Dnia 8 lipca 1998 r. przyznano dotacje inwestycyjne w wysokości 1937796 EUR (3,79 mln DEM).
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez stronę niemiecką wykorzystano jedynie 1845764 EUR (3,61 mln DEM).
(34) Środek 12: Subwencje inwestycyjne w wysokości 357904 EUR (0,7 mln DEM).
C. Restrukturyzacja
(35) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy w 1997 r. już w trakcie prywatyzacji podjęto pierwsze próby restrukturyzacji przy wsparciu Urzędu Powierniczego (środki 1–3).
Zakończyły się one jednakże niepowodzeniem i w roku obrotowym 1996 r. CWP znalazło się w trudnej sytuacji z powodu niewystarczającego kapitału własnego, przerwania dostaw surowców oraz braku płynności finansowej.
(36) Phosfor AG nie podwyższył do dnia 30 września 1994 r. swojego wkładu kapitałowego z 15339 EUR (30000 DEM) do 818067 EUR (1,6 mln DEM), co spowodowało, że kapitał własny był niewystarczający.
Jeżeli chodzi o dostawy surowców, CWP liczyło na dostawy fosforu elementarnego, który jest surowcem do produkcji kwasu fosforowego.
Kwas fosforowy stanowi podstawę do produkcji fosforanów.
Spółka Phosfor AG z Kazachstanu miała dostarczyć fosfor elementarny.
Ponieważ dostawy nie zostały zrealizowane, w roku obrotowym 1995/1996 wystąpiły problemy z zaopatrzeniem w surowce.
Przedsiębiorstwo przezwyciężyło te problemy częściowo dzięki zakupowi surowców po wyższych cenach na innych rynkach.
Spowodowało to przerwę w produkcji, która w roku 1995 i 1996 doprowadziła do strat i w konsekwencji do znacznego ograniczenia płynności przedsiębiorstwa.
Pierwotny plan restrukturyzacyjny
(37) Aby przywrócić długoterminową rentowność przedsiębiorstwa, konieczne było przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji.
Zgodnie ze zgłoszeniem z 1997 r. restrukturyzację planowano między 1997 a 2000 r.
Przewidywała ona przede wszystkim inwestycje w nową metodę produkcyjną ("metoda mokra").
(38) CWP produkował do 1996 r. przede wszystkim fosforany słabo oczyszczone, używane głównie do produkcji środków piorących.
Fosforany otrzymuje się z kwasu fosforowego.
CWP produkował kwas fosforowy na potrzeby własne (dalsze przetwarzanie w fosforany) oraz do sprzedaży osobom trzecim.
Istnieją dwie metody produkcji kwasu fosforowego, do których konieczny jest każdorazowo inny surowiec.
W ramach "metody mokrej" wskutek reakcji chemicznej otrzymuje się czysty kwas fosforowy z surowego kwasu fosforowego (Merchant Grade Acid – MGA).
Natomiast w przypadku termicznego procesu produkcji, stosowanego przez CWP, czysty kwas fosforowy otrzymuje się wskutek spalania fosforu elementarnego.
Surowy kwas fosforowy, zgodnie ze zgłoszeniem, można kupić łatwiej i przetwarzać taniej niż fosfor elementarny, dlatego CWP zdecydowało się w ramach planu restrukturyzacyjnego na zmianę surowca, a w konsekwencji na zmianę metody produkcji.
W ten sposób miał zostać rozwiązany problem z dostawami fosforu elementarnego z Kazachstanu.
(39) Niemcy przedłożyły dwa dokumenty, które stanowią plan restrukturyzacyjny.
Dokumenty te zawierają informacje sprzeczne ze zgłoszeniem z 1997 r.
(40) Pierwszy dokument z dnia 29 maja 1996 r. pod tytułem "Nowa koncepcja zarządzania CWP, następcy działu produkcji pochodnych fosforu Zakładów Azotowych Stickstoffwerke AG Wittenberg" streszcza strategię restrukturyzacji CWP, która stawia sobie zasadniczo dwa cele: po pierwsze, rozszerzenie bazy surowcowej, a po drugie, rozszerzenie zakresu działalności przedsiębiorstwa.
Powyższy dokument nie wspomina jednak o rezygnacji z termicznej metody produkcyjnej.
Produkcja miała być kontynuowana na bazie fosforu elementarnego przy użyciu termicznej metody produkcyjnej, a określone urządzenia miały zostać dostosowane do obróbki zakupionego surowego kwasu fosforowego.
Ponadto zwrócono uwagę na potrzebę rozważenia w niedługim terminie budowy aparatu ekstrakcyjnego w celu oczyszczenia MGA, tzn. produkcji metodą mokrą.
(41) W drugim dokumencie pod tytułem "Propozycja długoterminowego zapewnienia działalności przedsiębiorstwa CWP oraz plan inwestycyjny i finansowy" z dnia 16 października 1996 r. CWP zawarło swoje priorytety inwestycyjne oraz plany dotyczące finansowania, nie kwestionując jednocześnie wcześniej opracowanej strategii utrzymania termicznej metody produkcyjnej równolegle do wprowadzania metody mokrej.
CWP zaliczyło do priorytetów inwestycyjnych dostosowanie istniejących urządzeń oraz maszyn do obróbki kwasu fosforowego metodą mokrą oraz budowę wymienionego wcześniej aparatu ekstrakcyjnego, tak aby do września 1998 r. przedsiębiorstwo nie było już uzależnione od dostaw fosforu elementarnego.
Możliwość wykonania aparatu ekstrakcyjnego była przedmiotem badania biegłego, DLM [11], który przygotował także kosztorys [12] i wycenił koszty urządzenia na 3,07 mln EUR (6 mln DEM).
Zmiana koncepcji
(42) W odpowiedzi na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy poinformowały o zmianie i rozszerzeniu technicznej koncepcji budowy aparatu ekstrakcyjnego.
Do pierwszej zmiany doszło w grudniu 1997 r., kiedy szereg przeprowadzonych testów wykazał, że konieczna jest obróbka końcowa kwasu, na którą składa się etap defluoryzacji i zagęszczenia, aby uzyskać jakość spożywczą.
W lutym 1999 r. jeden z dostawców CWP, dostarczający kwas o jakości MAG, którego nie trzeba było wstępne oczyszczać, wypowiedział umowę.
W następstwie powyższego CWP zmuszone było do nabycia kwasu o standardowej jakości MAG, do przeprowadzenia oczyszczania wstępnego i odbarwiania.
Te dwie zmiany pociągnęły za sobą dodatkowe koszty oraz opóźnienia we wdrożeniu koncepcji o około półtora roku i zmusiły CWP do rozbudowy urządzeń, co pociągnęło za sobą ponownie dodatkowe koszty i znów odroczyło wdrożenie.
Koszty aparatu ekstrakcyjnego wzrosły z 3,07 mln EUR (6 mln DEM) do 7,772 mln EUR (15,1 mln DEM).
(43) W 2000 r. pojawił się kolejny problem związany z wysoce toksycznym produktem ubocznym – rafinatem.
W odpowiedzi na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy zwróciły uwagę, że CWP liczyło na dalsze przetwarzanie rafinatu przez osoby trzecie, a w połowie 2000 r. stwierdziło brak odpowiednich ofert na rynku.
Spowodowany w ten sposób kryzys doprowadził do opóźnień we wdrożeniu działań restrukturyzacyjnych i do przerwania budowy aparatu ekstrakcyjnego.
Pomimo różnych podwyższeń kapitału przez wspólników przedsiębiorstwo stanęło latem 2000 r. w obliczu niewypłacalności.
Ostatecznie uniknięto tego dzięki umowie zawartej z TI.
(44) Umowę zawarto na początku 2001 r. Przewidywała ona sprzedaż działu produkcji fosforanów przedsiębiorstwu TI, jak wspomniano powyżej.
Do momentu uprawomocnienia się umowy CWP produkuje wyłącznie fosforany dla TI, a TI udostępnia surowiec.
Po wejściu w życie umowy CWP wycofa się całkowicie z produkcji fosforanów i skoncentruje się wyłącznie na produkcji kwasu fosforowego metodą mokrą, kiedy tylko zakończona zostanie budowa aparatu ekstrakcyjnego.
W tym celu konieczne jest przeprowadzenie nowych działań w celu zakończenia eksploatacji urządzeń służących do produkcji kwasu fosforowego metodą termiczną (tradycyjna metoda produkcyjna CWP), pięciotlenku fosforu, podfosforynu sodu (jeden z produktów wprowadzonych w ramach restrukturyzacji) oraz zamknięcia magazynu fosforu (fosfor nie może już być wykorzystywany jako surowiec).
Liczbę zatrudnionych w CWP zredukowano o ok. 33 pracowników.
(45) Zdaniem Niemiec restrukturyzacja działu produkcji fosforanów w CWP, który ma być przejęty przez TI, zakończyła się sukcesem.
To samo będzie dotyczyło produkcji kwasu fosforowego, kiedy tylko TI zapłaci cenę sprzedaży za składniki majątku trwałego CWP.
CWP będzie wtedy w stanie zakończyć budowę aparatu ekstrakcyjnego i zapewnić sobie długoterminową egzystencję nie odbiegając zbyt poważnie od pierwotnej koncepcji restrukturyzacyjnej.
Zgodnie z informacjami Niemiec aparat ekstrakcyjny jest już w 90 % gotowy.
Produkcję kwasu fosforowego metodą termiczną zakończono już w lutym 2001 r.
Urządzenia opróżniono, wyczyszczono i zakończono ich eksploatację.
D. Koszty restrukturyzacji
(46) Zgodnie z dokumentem pt.: "Propozycja długoterminowego zapewnienia działalności przedsiębiorstwa CWP oraz plan inwestycyjny i finansowy" z dnia 16 października 1996 r. CWP potrzebowało w latach 1996–2000 nakładów inwestycyjnych na kwotę 5,62 mln EUR (11 mln DEM) oraz środków obrotowych w wysokości 2,56 mln EUR (5 mln DEM).
Ten sam dokument zawiera ponadto plan inwestycyjny, w którym ujęte są inwestycje o łącznej wysokości 9,29 mln EUR (18,17 mln DEM).
Zgodnie ze zgłoszeniem z 1997 r. koszty restrukturyzacyjne wynoszą łącznie 12,88 mln EUR (25,2 mln DEM).
Działania restrukturyzacyjne zgłoszone w 1997 r. znajdują się w tabeli 4.
Tabela 4
(w mln EUR) _BAR_
Działania restrukturyzacyjne _BAR_ Koszty _BAR_
Wyrównanie strat (1995–1998) _BAR_ 4,91 _BAR_
Inwestycje zabezpieczające _BAR_ 2,15 _BAR_
Inwestycje restrukturyzacyjne _BAR_ 5,52 _BAR_
Utylizacja odpadów szkodliwych dla środowiska z okresu przed 1 lipca 1990 r. _BAR_ 0,31 _BAR_
Razem _BAR_ 12,88 _BAR_
(47) Po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego podano takie same koszty w wysokości 18,87 mln EUR (36,9 mln DEM).
Tabela 5 zawiera dwie nowe rubryki "dotacje" oraz "umorzenie ceny sprzedaży", które stanowią raczej środki finansowe niż koszty restrukturyzacyjne.
Tabela 5
(w mln EUR) _BAR_
Działania restrukturyzacyjne _BAR_ Koszty _BAR_
Wyrównanie strat (1995–1998) _BAR_ 4,86 _BAR_
Inwestycje zabezpieczające _BAR_ 2,05 _BAR_
Inwestycje restrukturyzacyjne _BAR_ 7,98 _BAR_
Utylizacja odpadów szkodliwych dla środowiska z okresu przed 1 lipca 1990 r. _BAR_ 0,31 _BAR_
Dotacje _BAR_ 0,20 _BAR_
Umorzenie ceny sprzedaży _BAR_ 3,43 _BAR_
Razem _BAR_ 18,87 _BAR_
(48) Odpowiedź Niemiec na nakaz udzielania informacji zawierała podział restrukturyzacji na dwie części: restrukturyzację produkcji fosforanów oraz restrukturyzację pozostałych obszarów działalności (głównie produkcji kwasu fosforowego).
Koszty restrukturyzacji produkcji fosforanu oszacowano na kwotę łączną 7,99 mln EUR (15,63 mln DEM), obejmują one inwestycje w wysokości 4,71 mln EUR (9,21 mln DEM).
Koszty restrukturyzacji pozostałych zakresów działalności oszacowano łącznie na 27,14 mln EUR (53,08 mln DEM), obejmują one inwestycje w wysokości 13,22 mln EUR (25,86 mln DEM).
Zgodnie z powyższym koszty restrukturyzacji wynoszą łącznie 35,13 mln EUR (68,71 mln DEM).
Należy jednakże podkreślić, że powyższe koszty restrukturyzacji [13] obejmują nakłady za okres 1995–2001, tzn. także okres nieudanej restrukturyzacji po procesie prywatyzacji.
(49) W piśmie z dnia 26 sierpnia 2004 r. Niemcy podały ostatecznie koszty łączne od 1997 r. do daty pisma w wysokości ok.
31,20 mln EUR (61 mln DEM). Różnica w stosunku do kwoty podanej w odpowiedzi na nakaz udzielania informacji nie została wyjaśniona.
E. Wkład własny
(50) Zgodnie ze zgłoszeniem z 1997 r. wkład własny CWP na rzecz restrukturyzacji obejmował sfinansowanie określonych inwestycji oraz wkład poszczególnych wspólników.
(51) CWP miało do 31 grudnia 2002 r. przeznaczyć na inwestycje łącznie 5,11 mln EUR (10 mln DEM).
Należy jednak zauważyć, że powyższe zobowiązanie inwestycyjne uzgodniono już w momencie prywatyzacji dnia 29 czerwca 1994 r. i wówczas nie przewidziano, że inwestycje należy sfinansować ze środków prywatnych.
(52) W piśmie stanowiącym odpowiedź na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy podały, że w okresie od 1994 do 2000 r. zainwestowano kwotę w wysokości 15,7 mln EUR (30,70 mln DEM).
Z tego 7,21 mln EUR (14,11 mln DEM) pochodziło ze środków prywatnych.
Jednak należy zauważyć, że powyższa kwota zawiera środki finansowane z zasobów publicznych w wysokości 3,73 mln EUR (7,3 mln DEM).
Wkład udziałowców na poczet powyższych inwestycji wynosi zatem 3,48 mln EUR (6,81 mln DEM).
(53) W przypadku drugiego składnika wkładu własnego, tzn. wkładów udziałowców, spółka Vopelius Chemie GmbH, zgodnie ze zgłoszeniem z 1997 r., udzieliła kredytu na kwotę 0,15 mln EUR (0,3 mln DEM).
Niemcy poinformowały w odpowiedzi na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego, że w powyższym przypadku mamy do czynienia z umową najmu z opcją zakupu dóbr inwestycyjnych, za które przedsiębiorstwo Vopelius poręczyło jako współdłużnik solidarny.
(54) W odpowiedzi na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy stwierdziły ponadto, że wpłacony kapitał własny w wysokości 288879 EUR (0,565 mln DEM) należy także uznać za wkład udziałowców na rzecz finansowania inwestycji.
(55) W odpowiedzi na nakaz udzielenia informacji Niemcy przedstawiły wykaz środków (tabela 6), które ich zdaniem należy uznać za finansowanie prywatne.
Tabela 6
(w mln EUR) _BAR_
Finansowanie prywatne _BAR_ Kwota _BAR_
Wkład komandytowy (BVT) _BAR_ 4,84 _BAR_
Pożyczka udziałowca (BVT) _BAR_ 0,15 _BAR_
Dotacje udziałowca (BVT) _BAR_ 0,11 _BAR_
Wkład w kapitał zakładowy _BAR_ 0,29 _BAR_
Przychody ze sprzedaży działu produkcji soli _BAR_ 1,64 _BAR_
Przychody ze sprzedaży urządzenia do produkcji soli (jeszcze nie zrealizowano) _BAR_ 1,66 _BAR_
Kredyt dostawcy (Vopelius) _BAR_ 2,75 _BAR_
Razem _BAR_ 11,44 _BAR_
(56) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy podwyższenie finansowania prywatnego związane jest przede wszystkim z wkładem kapitałowym przedsiębiorstwa BVT, które w grudniu 1998 r. przejęło nietypowy cichy udział w CWP.
BVT udzieliło ponadto w marcu 2001 r. pożyczki oraz we wrześniu 2001 r. dotacji na rzecz CWP.
Niemcy podały jako wkład inwestora kredyt dostawcy Vopelius, który udostępniono między styczniem 1997 r. a styczniem 1998 r., a polegający na odroczeniu płatności na rzecz firmy Vopelius za dostarczony surowiec, oraz przychód, który CWP uzyskałby ze sprzedaży działu produkcji fosforanu na rzecz TI.
(57) Nie wyjaśniono jednakże zależności, w jakiej pozostają środki wymienione w tabeli 6 wobec kosztów restrukturyzacji omówionych w motywach 46–49.
F. Analiza rynkowa
(58) Przedsiębiorstwo CWP było producentem fosforanów przemysłowych i wytwarzało kwas fosforowy na potrzeby własne.
Zgodnie z planem restrukturyzacji jakość fosforanów miała ulec poprawie, aby można było rozpocząć produkcję dla przemysłu spożywczego, planowano także wprowadzenie metody mokrej produkcji kwasu fosforowego.
Należy zauważyć, że kwas fosforowy wyprodukowany metodą mokrą wykazuje taką samą jakość oraz takie same właściwości jak kwas fosforowy wyprodukowany metodą termiczną.
Jednakże w trakcie obu metod produkcyjnych stosowane są różne surowce, mianowicie fosfor elementarny w metodzie termicznej i MAG w metodzie mokrej.
Metoda mokra składa się ponadto z różnych etapów i prowadzi do powstania produktów ubocznych (szczególnie rafinatu), które należy poddać dalszej obróbce.
(59) Kwas fosforowy stanowi podstawę wytwarzania produktów fosforanowych, które wymagają surowca o wyższym stopniu czystości.
Kwas fosforowy znajduje zastosowanie w produkcji nawozów fosforowych na potrzeby rolnictwa oraz fosforanów dla przemysłu spożywczego.
Polifosforany, szczególnie politrójfosforan sodu, stosowane są w proszkach do prania i środkach do mycia naczyń, a także w innych środkach czystości.
Ponadto stosowane są w najróżniejszy sposób w przemyśle.
(60) W podręczniku "Chemical Economics Handbook" z 2002 r. znajduje się stwierdzenie, że popyt na kwas fosforowy wyprodukowany metodą termiczną zmniejsza się drastycznie, gdyż w przypadku magazynowanych produktów chemicznych preferuje się kwasy fosforowe produkowane metodą mokrą.
Import z Chin przyczynia się ponadto do bardzo ostrej konkurencji.
Wcześniej stosowano kwas fosforowy produkowany metodą termiczną do wielu produktów fosforanowych oraz do bezpośredniego użycia; dziś zastępowany jest on przez kwas fosforowy ekstrakcyjny, dzięki czemu uzyskuje się znaczne oszczędności.
Zasoby surowego kwasu fosforowego są szeroko dostępne i względnie korzystne cenowo.
Podręcznik nadmienia także, iż w 2002 r. w Europie Zachodniej istniało jeszcze czterech producentów kwasu fosforowego wykorzystujących metodę termiczną, mianowicie: TI (największy producent), CWP, FEBEX S.A. oraz Krems Chemie.
(61) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy europejski rynek kwasu fosforowego i fosforanów charakteryzuje struktura oligopolistyczna i brak jest niewykorzystanych zdolności produkcyjnych.
Natomiast zdaniem CWP na rynku europejskim nie ma oligopolu.
Niektórzy konkurenci CWP zgadzają się z tą opinią, uważają jednakże, że na rynku występuje wyraźny nadmiar zdolności produkcyjnych.
(62) Zdaniem Niemiec oraz CWP posiadany przez CWP udział w rynku fosforanów w Europie Zachodniej jest nieznaczny (fosforany stosowane w przemyśle oraz fosforany spożywcze).
W 2000 r. wynosił on 5,1 %. Od 2001 r.
CWP produkuje wyłącznie na potrzeby TI, nie jest zatem obecne na rynku.
Udział rynkowy CWP przejęło przedsiębiorstwo TI.
Niemcy wyjaśniają dalej, że TI nie działa w segmencie fosforanów specjalnych jak CWP, lecz na rynku fosforu, kwasu fosforowego oraz innych pochodnych.
(63) W kwestii produkcji kwasu fosforowego CWP stwierdza, że jego produkcja kwasu fosforowego metodą termiczną w wysokości 40000 t powinna zostać zredukowana do 20000 t kwasu fosforowego ekstrakcyjnego.
Pierwotnie przewidziany udział w rynku kwasu fosforowego w wysokości 6 % zmniejszy się w Europie Zachodniej do 3 %.
Urządzenia wykorzystywane w metodzie termicznej zostały już wycofane z eksploatacji, a aparatu ekstrakcyjnego jeszcze nie uruchomiono, dlatego CWP nie produkuje obecnie kwasu fosforowego, a jego udział w rynku wynosi zero.
III.
POWODY WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO
(64) W następstwie skargi o unieważnienie aktu prawnego wniesionej przez Prayon-Rupel Sąd Pierwszej Instancji uchylił wyrokiem z dnia 15 marca 2001 r. decyzję Komisji z dnia 16 grudnia 1997 r. [14] z powodu naruszenia zasadniczego przepisu formalnego.
Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że Komisja była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego z powodu poważnych problemów przy ocenie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem.
(65) Sąd uzasadnił poważne problemy faktem, iż Komisja przyjęła decyzję bez wystarczającej znajomości technicznych działań restrukturyzacyjnych.
SPI potwierdził po pierwsze, że Komisja błędnie opisała działania restrukturyzacyjne przeprowadzone przez CWP.
Komisja oparła opis technicznych działań restrukturyzacyjnych na informacjach Niemiec z 1997 r., iż termiczna metoda produkcji kwasu fosforowego powinna zostać zastąpiona metodą mokrą.
SPI podkreślił jednak, że w żadnym projekcie planu restrukturyzacyjnego z maja i października 1996 r., które Komisja otrzymała od Niemiec, nie ma mowy o rezygnacji z metody termicznej.
Po drugie, SPI stwierdził, że Komisja błędnie oceniła techniczną możliwość przeprowadzenia działań restrukturyzacyjnych oraz ich rentowność.
SGI zajął takie stanowisko na podstawie ekspertyzy przedłożonej przez stronę skarżącą.
(66) Komisja była zobowiązana na podstawie art. 233 ust. 1 Traktatu WE do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku SPI.
Komisja przeprowadziła wstępne badanie środków na rzecz CWP, łącznie ze środkami, których nie zbadano w poprzedniej decyzji i uznała, że jej stanowisko zostało potwierdzone, mianowicie iż doszło do przyznania pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Komisja wyraziła poważne wątpliwości co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem.
Po pierwsze, Komisja nie była w stanie określić dokładnej kwoty pomocy.
Ponadto tymczasowe badanie przeprowadzone zgodnie ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi sprawie pomocy państwa na rzecz ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji z 1994 r. (dalej zwane "wytycznymi wspólnotowymi (1994)") [15] ujawniło poważne wątpliwości co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem.
W związku z powyższym Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające.
IV.
POWODY WYSTOSOWANIA NAKAZU UDZIELENIA INFORMACJI
(67) Komisja wszczęła postępowanie głównie na podstawie informacji przedłożonych w 1997 r.
Odpowiedź Niemiec na nakaz udzielenia informacji zawiera jednak szczegółowe informacje dotyczące wcześniejszych środków, które przedstawiono jako istniejącą pomoc (środki 1–3) oraz jako zmiany określonych środków (środek 1a oraz środki 7a/8a).
Ponadto środki dotąd przedstawione jako środki doraźne po wszczęciu postępowania zostały uznane przez Niemcy za pomoc istniejącą (środki 9 i 10).
Komisja nie była w stanie stwierdzić na podstawie posiadanych informacji, czy środki określane jako pomoc istniejąca są rzeczywiście zgodne z programamí, na podstawie których zostały one rzekomo przyznane.
Aby wyjaśnić powyższe niejasności, Komisja wystosowała w dniu 6 marca 2003 r. nakaz udzielenia informacji.
V. UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(68) Po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego trzej bezpośredni konkurenci CWP oraz CWP przedstawili swoje uwagi, które streszczono poniżej.
A. Uwagi Prayon-Rupel
(69) Prayon-Rupel przekazało wyczerpujący opis obu metod produkcyjnych (metoda termiczna i mokra) oraz przedmiotowych produktów i rynków.
Prayon-Rupel wyraża przede wszystkim wątpliwości, czy powyższy projekt można uznać za plan restrukturyzacyjny.
Zmiana metody produkcyjnej nie stanowi skutecznej restrukturyzacji w rozumieniu wytycznych wspólnotowych (1994).
Jeśli problemy przedsiębiorstwa związane są z zaopatrzeniem, zmiana metody produkcji ich nie rozwiąże.
Ponadto na rynku nie występują problemy z zaopatrzeniem, gdyż przedsiębiorstwo może kupować fosfor z Chin, największego producenta na świecie, zamiast z Kazachstanu.
(70) Po drugie, Prayon-Rupel wątpi w wykonalność planu restrukturyzacyjnego.
Zmiana metody termicznej na mokrą przewidziana w pierwszym dokumencie nie jest możliwa do przeprowadzenia.
Pociągałaby ona za sobą znaczne inwestycje oraz uruchomienie zupełnie nowego urządzenia, a nie wyłącznie wymienione przez Niemcy nieliczne inwestycje.
Zmiana metody produkcyjnej nie doprowadzi również do otrzymywania wysokowartościowego produktu; takie stanowisko prezentują także Niemcy.
Prayon-Rupel wyraziło również wątpliwości dotyczące odzyskania rentowności przez CWP, gdyż prognozy obrotu oparto na bardzo optymistycznych założeniach, a wyniki operacyjne nadal wykazują wartości negatywne.
Zmiana metody produkcyjnej bez odpowiednich nakładów inwestycyjnych może doprowadzić jedynie do uzyskania produktu o gorszej jakości, i w ten sposób przyczynić się do dalszego ograniczenia zysków.
(71) Po trzecie, Prayon-Rupel uważa, że CWP zwiększy zdolność produkcyjną.
Zgodnie z pierwszym planem restrukturyzacyjnym metoda mokra miała zostać wprowadzona przy jednoczesnym utrzymaniu termicznej metody produkcyjnej.
Taki stan rzeczy oznacza zdaniem Prayon-Rupel podwojenie zdolności produkcyjnych.
(72) Po czwarte, Prayon-Rupel twierdzi, że pomoc nie jest ograniczona do koniecznego minimum, a zobowiązanie udziałowców do zainwestowania 5,11 mln EUR (10 mln EUR) w ramach prywatyzacji nie jest związane z restrukturyzacją, lecz jest niewystarczające i wyłącznie hipotetyczne.
(73) Prayon-Rupel wątpi ponadto, czy plan restrukturyzacyjny zostanie w pełni zrealizowany.
Przejęcie działu produkcji fosforu CWP przez TI potwierdza tylko przypuszczenie, że plan nie zostanie przeprowadzony w przewidziany sposób.
B. Uwagi Chemische Fabrik Budenheim A. Oetker
(74) Przedsiębiorstwo Chemische Fabrik Budenheim A. Oetker (dalej zwane "CFB") w piśmie z dnia 20 sierpnia 2001 r. wyraziło wątpliwości dotyczące wykonalności planu restrukturyzacyjnego.
Zbudowanie nowego aparatu ekstrakcyjnego nie jest możliwe w tak krótkim czasie i przy tak niskich kosztach, jak planuje CWP.
Powyższe stwierdzenie potwierdziło się, gdyż zgodnie z informacjami z rynku CWP wycofało z eksploatacji urządzenie do produkcji metodą termiczną oraz wstrzymało prace przy budowie nowego aparatu ekstrakcyjnego.
CFB uważa, że koszty budowy nowego urządzenia skalkulowano na zbyt niskim poziomie, a CWP nie posiada koniecznego know-how w zakresie nowej metody produkcji kwasu fosforowego.
Ponadto CWP nie udziela informacji o tym, w jaki sposób przetwarzane będą toksyczne produkty uboczne powstające w ramach nowej metody produkcyjnej.
CWP stwierdza ponadto, że TI z powodzeniem produkuje kwas fosforowy metodą termiczną, który to fakt zaprzecza konieczności zmiany metody produkcji w celu przywrócenia rentowności CWP.
CFB wątpi w problemy z zabezpieczeniem dostaw fosforu elementarnego.
Produkcja kwasu fosforowego w nowym urządzeniu nie doprowadziłaby do redukcji kosztów wstępnych prefinansowania.
(75) CFB stwierdza ponadto, że ścisła współpraca między CWP i TI, włączając uzgodnione przekazanie działu produkcji fosforanów do TI oraz – po pewnym czasie – prawo TI do przejęcia tego działu produkcji CWP, nasuwa pytanie, czy pomoc nie przysparza ostatecznie korzyści przedsiębiorstwu TI.
(76) CFB zwraca również uwagę na fakt, że CWP otrzymuje wsparcie finansowe od swoich udziałowców, szczególnie od BVT Industrie GmbH oraz od TI.
W momencie udzielania pomocy należy zatem uwzględnić stan kapitału własnego CWP.
C. Uwagi BK Giulini
(77) BK Giulini informuje w piśmie z dnia 26 września 2001 r., że CWP nie posiada planu restrukturyzacyjnego, a przedstawiona koncepcja jest niewystarczająca i nieproporcjonalna.
Zmiana metody produkcji nie jest konieczna, a pod względem technicznym i ekonomicznym niemożliwa do przeprowadzenia.
Ponieważ CWP nie zamierza ponadto zrezygnować z termicznej metody produkcji, przyznane środki stanowią pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Problemy z dostawami oraz brak wystarczającej płynności nie uzasadniają wystarczająco zmiany metody produkcji ani restrukturyzacji.
Przyznaną pomoc wykorzystano nie na inwestycje, lecz jako dotację na poprawę płynności, co doprowadziło do zakłóceń w funkcjonowaniu rynku we Wspólnocie.
Nadmiar zdolności produkcyjnych kwasu fosforowego na rynku europejskim wymieniono jako kolejny argument przeciw pomocy na rzecz CWP.
(78) BK Giulini stwierdza ponadto, że pomoc przyznana przez Niemcy nie doprowadziła do odzyskania zdolności do funkcjonowania przez CWP.
Pomimo przyznanej pomocy przedsiębiorstwo ponosi straty od 1998 r.
Porozumienie zawarte między CWP i TI potwierdza w pełni niepowodzenie działań restrukturyzacyjnych.
(79) Zdaniem BK Giulini rzeczywistym beneficjentem przyznanej pomocy jest przedsiębiorstwo TI.
D. Uwagi CWP
(80) W pismach z dnia 21 września 2001 r. oraz 6 lutego 2002 r. Niemcy przekazały odpowiedź CWP na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego.
W piśmie z dnia 8 października 2002 r., w którym Niemcy przekazały odpowiedź CWP na powyższe uwagi stron trzecich, CWP nawiązało do wątpliwości wyrażonych przez Komisję w momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego oraz przez pozostałe strony.
(81) W kwestii istnienia koncepcji restrukturyzacyjnej CWP wyjaśnia, że restrukturyzacja zasadniczo stawia sobie dwa cele: rozszerzenie palety produktów w zakresie fosforanów i stworzenie szerszej bazy surowcowej dzięki alternatywom korzystniejszym cenowo niż fosfor.
Powyższe cele nie zmieniły się w trakcie całego procesu restrukturyzacji, nawet jeśli koncepcja ulegała rzeczywiście kilkakrotnie modyfikacjom.
(82) Odnośnie do wątpliwości co do wykonalności działań restrukturyzacyjnych CWP jest zdania, że paletę produktów w zakresie fosforanów można rozszerzyć dzięki zainstalowaniu nowej suszarki fluidyzacyjnej do produkcji fosforanów bezwodnych.
W odniesieniu do rozszerzenia bazy surowcowej, która jest drugim celem, CWP stwierdza, że dzięki urządzeniu ekstrakcyjnemu możliwa jest produkcja takich samych produktów o takiej samej jakości i przy niższych kosztach niż metodą termiczną, przy czym nie powstaje zależność od dostaw fosforu elementarnego od stron trzecich.
(83) Odpowiadając na stwierdzenie CFB, iż TI produkuje z powodzeniem kwas fosforowy metodą termiczną, CWP oświadcza, że TI nie jest zależne od dostaw fosforu elementarnego, gdyż samo jest jego producentem.
TI jest również w stanie utrzymać koszty elektryczności na niskim poziomie (które stanowią większość kosztów produkcji fosforu elementarnego), ponieważ jeden z udziałowców TI zarządza elektrownią jądrową, dzięki czemu TI nabywa prąd po cenach preferencyjnych.
Z powyższych względów sytuacji TI nie można porównać z sytuacją CWP.
(84) W kwestii wątpliwości dotyczących powodzenia restrukturyzacji, CWP oświadcza, że wdrożone działania stanowią klasyczne działania restrukturyzacyjne przedsiębiorstwa.
Budowa obu urządzeń była zyskownym przedsięwzięciem.
Oczekuje się przede wszystkim, że aparat ekstrakcyjny przyczyni się do zmniejszenia kosztów produkcji o 7 % w porównaniu z termiczną metodą produkcji oraz do osiągnięcia zysku z kapitału netto w wysokości 23 %.
Pierwsze testy wykazały, iż przy użyciu aparatu ekstrakcyjnego można wyprodukować kwas fosforowy o takiej samej jakości, jak metodą termiczną.
CWP stwierdza ponadto, że inni konkurenci, szczególnie Prayon-Rupel, również zapowiedzieli budowę aparatu ekstrakcyjnego i to sześć razy większego niż urządzenie CWP.
Opóźnienia w budowie aparatu ekstrakcyjnego były spowodowane problemami z dostawami, a nie faktem niemożności budowy takiego urządzenia.
Powyższe urządzenie jest już w 90 % gotowe, ponadto jedna z instytucji jest zainteresowana licencją na know-how.
(85) CWP nie podziela ponadto stanowiska, że doszło do zakłócenia konkurencji.
CWP zwróciło uwagę na przewidywania wyrażone przez CRU International Ltd w uaktualnionej wersji badania pt. "The Market for Industrial and Food Phosphates" ("Rynek fosforanów przemysłowych i spożywczych") na lata 1998–2002, iż podczas gdy w 2003 r. przemysł będzie posiadał łącznie wystarczającą ilość mocy produkcyjnych dla zaspokojenia popytu, wystąpią olbrzymie różnice regionalne, które wymagać będą działań zaradczych.
Nadwyżka mocy produkcyjnych w przypadku fosforanów przemysłowych oraz spożywczych istnieje w rzeczywistości tylko na papierze, gdyż zgodnie z powyższym badaniem urządzenia produkcyjne znajdują się w bardzo złym stanie i wymagają modernizacji.
Ponadto udział w rynku przypadający na CWP jest nieznaczny, zgodnie z opisem w motywach 62 i 63.
CWP nigdy też nie sprzedawało swoich wyrobów poniżej cen rynkowych.
(86) CWP stwierdza także, że BK Giulini nie jest jego bezpośrednim konkurentem.
Przedsiębiorstwo produkujące fosforany specjalne nabyło w 2000 r. ponad dwie trzecie produkcji fosforanów CWP i było zainteresowane przejęciem od CWP działu produkcji kwasu fosforowego oraz fosforanów.
Zdaniem CWP omawiana pomoc w żaden sposób nie miała wpływu na sytuację BK Giulini.
(87) W kwestii udziału własnego w restrukturyzacji CWP stwierdza, że przedsiębiorstwo nie było w stanie sfinansować restrukturyzacji całkowicie ze środków własnych z powodu wysokich kosztów surowców.
Jednakże miało w niej znaczny udział.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez CWP inwestycje sfinansowane ze środków prywatnych wynosiły 5,11 mln EUR (10 mln DEM).
Wszystkie pożyczki przyznane przedsiębiorstwu – także zabezpieczone poręczeniami BvS oraz kraju związkowego – należy uznać za wkład własny na rzecz restrukturyzacji, ponieważ CWP płaci odsetki, a spłatę zaplanowano z przychodów ze sprzedaży urządzeń do produkcji fosforanów na rzecz TI.
(88) W kwestii określenia beneficjenta CWP stwierdza, że przedsiębiorstwo nie zostało włączone do TI.
Po sprzedaży działu produkcji fosforanów na rzecz TI, w obecnej lokalizacji CWP działać będą dwa niezależne przedsiębiorstwa: TI zajmujące się produkcją fosforanów oraz CWP zajmujące się produkcją kwasu fosforowego.
Wbrew twierdzeniom CFB, CWP nigdy nie dostarczało termicznego kwasu fosforowego przedsiębiorstwu TI.
Ponadto CWP jest jedynym beneficjentem pomocy.
VI.
UWAGI NIEMIEC
(89) W odpowiedzi na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy przekazały informacje opisane w motywach 42–44 dotyczące modyfikacji koncepcji restrukturyzacji.
Niemcy poinformowały także o wszystkich środkach finansowych sektora publicznego, które przedsiębiorstwo uzyskało w trakcie prywatyzacji i restrukturyzacji, zgodnie z opisem w motywach 17–34.
Ponadto w motywach 50–57 przedstawiono dane dotyczące wkładu własnego na restrukturyzację, sprawozdania z działalności przedsiębiorstwa za lata 1994–2000 oraz dane rynkowe.
Odnośnie do uwag stron trzecich Niemcy odwołują się do odpowiedzi CWP wyrażonej w piśmie z dnia 8 października 2002 r.
(90) Odpowiadając na nakaz udzielenia informacji, Niemcy przedstawiły informacje dotyczące zgodności istniejącej pomocy z programami, na podstawie których została ona rzekomo przyznana.
Ponadto Niemcy opowiedziały się za podziałem procedury na część odnoszącą się do działu produkcji fosforanów, zdaniem Niemiec pomyślnie zrestrukturyzowanego, oraz na część odnoszącą się do pozostałej działalności prowadzonej przez CWP polegającej przede wszystkim na produkcji kwasu fosforowego przy pomocy aparatu ekstrakcyjnego, której działalność zacznie przynosić zyski po uiszczeniu pozostałej części ceny sprzedaży przez TI.
VII.
OCENA
A. Wstęp
(91) Niektóre z badanych środków zostały poddane ocenie już we wcześniejszej decyzji, którą uchylił Sąd Pierwszej Instancji; z kolei inne środki zgłoszono na początku projektu zgodnie z art. 93 ust. 3 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 Traktatu WE), a jeszcze inne wdrożono przed przyjęciem decyzji przez Komisję. Niektóre środki nie zostały zbadane w uchylonej decyzji Komisji, czy też zostały przedłużone lub uzupełnione po przyjęciu wspomnianej decyzji.
(92) W celu zbadania poszczególnych środków Komisja uwzględni dla środków zgłoszonych sytuację istniejącą w momencie przyjmowania pierwszej decyzji, a dla środków niezgłoszonych sytuację w momencie przyznania pomocy finansowej.
Komisja jest jednak zobowiązana przeprowadzić całościową ocenę restrukturyzacji, która powinna wziąć pod uwagę rozwój wydarzeń do momentu podjęcia ostatnich środków.
B. Przedmiotowe przedsiębiorstwo
(93) W odpowiedzi na nakaz udzielenia informacji Niemcy przekazały szczegółowe informacje dotyczące struktury udziałowców CWP.
Wynika z nich, że w 2002 r. przedsiębiorstwo CWP łącznie z grupą Vopelius, w tym panem Vopelius, który posiada 75,2 % kapitału, zatrudniało 100 pracowników, dysponowało aktywami w wysokości 25,81 mln EUR (50,48 mln DEM) i osiągnęło obroty w wysokości 22,36 mln EUR (43,73 mln DEM).
Zatem nie przekroczono wartości granicznych określonych w zaleceniu Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. dotyczącym definicji małych i średnich przedsiębiorstw [16].
(94) Odnośnie do grupy BVT posiadającej pozostałe udziały w wysokości 24,8 % Niemcy informują, że należy ją traktować jako inwestora instytucjonalnego, ponieważ udostępnia ona jedynie kapitał ryzyka i nie kontroluje działalności operacyjnej CWP.
Biorąc pod uwagę powyższe, CWP można zakwalifikować do małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).
CWP wypełniało kryteria MŚP także przed 1997 r. (pierwszy rok, za który przedstawiono pełne dane).
(95) Komisja stwierdza na podstawie udostępnionych informacji, że CWP nie otrzymało żadnych środków finansowych z zasobów państwowych po zawarciu umowy z TI w lutym 2001 r.
Komisja zapoznała się ponadto z ekspertyzą sporządzoną przez AnChem Consult i przekazaną przez Niemcy, zgodnie z którą umowę zawarto po przeprowadzeniu otwartej i przejrzystej procedury przetargowej, w ramach której wszystkie przedsiębiorstwa działające w Europie na przedmiotowym rynku mogły złożyć ofertę; wybrano ofertę TI jako najbardziej adekwatną i najlepszą z gospodarczego punktu widzenia; cena sprzedaży odpowiada cenie rynkowej.
Dlatego też Komisja jest zdania, że pomoc państwa udzielona CWP nie przysporzyła korzyści przedsiębiorstwu TI ani pośrednio, ani bezpośrednio.
C. Pomoc istniejąca
(96) Kilka środków stanowi rzekomo istniejącą pomoc i nie zostanie poddanych ponownej ocenie przez Komisję.
Komisja przeprowadzi natomiast badanie zgodności powyższych środków z przepisami, na podstawie których zostały one rzekomo przyznane.
(97) Środki 1, 2 i 3: Przedsiębiorstwo zatrudniało ok. 70 pracowników w momencie prywatyzacji, dlatego zdaniem Niemiec każdą pomoc przyznaną w takiej sytuacji należy uznać za objętą programem Urzędu Powierniczego N 768/94 [17].
Komisja uznaje, że przedsiębiorstwo zatrudniało w momencie prywatyzacji mniej niż 250 osób.
Stąd powyższe środki nie podlegały obowiązkowi zgłoszenia i należy uznać je za pomoc istniejącą.
(98) Środek 1a: Przyznanie poręczenia jest objęte programem pomocy THA (Urzędu Powierniczego), dlatego od razu brano pod uwagę możliwość przekształcenia poręczenia w pożyczkę lub dotację, gdyż przedsiębiorstwo znajdowało się już w trudnej sytuacji.
Tego typu podejście zostało zgodnie uznane w trzech kolejnych programach THA, tworzących podstawę prawną przyznania poręczenia.
Decyzja dotycząca programu THA E 15/92 wyraźnie określa, że pożyczki i poręczenia przyznane przez Urząd Powierniczy w coraz większym stopniu mogą być przekształcane w dotacje [18].
Przekształcenie poręczenia w pożyczkę lub dotację było już objęte programem THA, zatem nie można uznać go za nową pomoc.
(99) Środki 9 i 10: Po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy po raz pierwszy poinformowały, że poręczenia przyznano na podstawie programu, który Komisja zatwierdziła dla ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [19].
Komisja uznała, że w niniejszym przypadku wypełniono wszystkie przewidziane założenia do przyznania poręczenia.
Jednocześnie należy podkreślić, że powyższy program wprowadzono przed wejściem w życie wytycznych wspólnotowych, a wytyczne wspólnotowe nie wymagały od Państw Członkowskich uzgodnienia istniejących systemów pomocy z nowymi przepisami (patrz: pkt 2.5 wytycznych wspólnotowych).
Komisja nie zbadała ponadto kwestionowanego programu po przyjęciu wytycznych wspólnotowych.
Powyższe wyjaśnia zatem, dlaczego środki 9 i 10 wprawdzie odpowiadają programowi ratowania i restrukturyzacji, ale nie są zgodne z wytycznymi wspólnotowymi.
Powyższe środki można zatem zakwalifikować jako istniejącą pomoc, która nie podlega ponownej ocenie.
(100) Środek 11: Dotacje inwestycyjne w wysokości 1,94 mln EUR (3,8 mln DEM) przyznano na podstawie programu pomocy, który Komisja zatwierdziła jako regionalną pomoc inwestycyjną [20].
W odpowiedzi na nakaz udzielenia informacji Niemcy stwierdziły, że przy przyznaniu pomocy regionalnej na rzecz CWP będzie zapewnione przestrzeganie przepisów dotyczących kumulowania się różnych form pomocy oraz maksymalnego regionalnego pułapu pomocy dla MŚP.
Komisja uznaje zatem środek za istniejącą pomoc.
Ponadto środek nie został uwzględniony w momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.
(101) Środek 12: Subwencje inwestycyjne w wysokości 0,36 mln EUR (0,7 mln DEM) przyznane w ramach programu pomocy zatwierdzonego przez Komisję jako regionalna pomoc inwestycyjna.
W odpowiedzi na nakaz udzielenia informacji Niemcy stwierdziły, że przy przyznaniu pomocy regionalnej na rzecz CWP będzie zapewnione przestrzeganie przepisów dotyczących kumulowania się różnych form pomocy oraz maksymalnego pułapu pomocy regionalnej dla MŚP.
Komisja uznaje zatem środek za istniejącą pomoc.
Ponadto środek nie został uwzględniony w momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.
(102) W związku z tym Komisja wychodzi z założenia, dysponując przedłożonymi informacjami, że środki 1 (łącznie z 1a), 2 i 3 oraz środki 9, 10, 11 i 12 stanowią istniejącą pomoc, której Komisja nie musi poddawać ponownej ocenie.
Ich kwota zostanie jednak uwzględniona w ocenie proporcjonalności całkowitej pomocy.
D. Pozostała pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(103) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Środki finansowe na rzecz CWP przyniosły przedsiębiorstwu korzyści, których przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji nie uzyskałoby na rynku.
Należy przypomnieć, iż CWP stało w 1997 r. w obliczu niewypłacalności, a żaden prywatny inwestor nie był wówczas skłonny udostępnić CWP koniecznych środków finansowych.
Produkty CWP znajdują się w obrocie handlowym, a konkurenci tego przedsiębiorstwa działają w innych Państwach Członkowskich, dlatego przyznana pomoc grozi zakłóceniem konkurencji na rynku oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(104) Środki są finansowane z zasobów państwowych i udostępniane przez Urząd Powierniczy/BvS lub kraj związkowy Saksonia-Anhalt.
Urząd Powierniczy powstał jako instytucja prawa publicznego w celu przeprowadzenia prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej i podlegał bezpośrednio niemieckiemu ministerstwu finansów.
BvS jest również instytucją prawa publicznego oraz następcą Urzędu Powierniczego.
Dlatego środki uznaje się za państwowe.
Stanowią one pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE i należy je poddać odpowiedniej ocenie.
(105) Środki 4, 5, 6, 7 i 8: Powyższe środki, czyli umorzenie ceny sprzedaży oraz narosłych odsetek, dotacja inwestycyjna oraz oba 20 % poręczenia BvS przyznano poza programami pomocy; stanowią one zatem tzw. pomoc ad hoc i podlegają odpowiedniej ocenie.
Niemcy nie kwestionują tego stanu rzeczy.
(106) Środki 7a/8a: Zdaniem Niemiec przedłużenia poręczenia oraz przekształcenia go w pożyczkę i dotacje nie należy oceniać jako nowej pomocy.
Ta kwestia byłaby jednak istotna tylko i wyłącznie, gdyby w przypadku środków 7 i 8 chodziło o istniejąca pomoc, co nie ma miejsca w niniejszym przypadku.
Środki 7 i 8 należy ocenić jako pomoc ad hoc, dlatego środki 7a i 8a zostaną uwzględnione w ocenie zgodności jako część środków 7 i 8.
(107) Dzięki poręczeniom przyznanym w ramach środka 7 (łącznie z 7a) oraz środka 8 (łącznie z 8a) CWP otrzymało pożyczki na korzystniejszych warunkach niż oferowane na rynkach finansowych.
Komisja uznaje za element pomocy w poręczeniu przyznanym w ramach środka 7 i w poręczeniu w ramach środka 8 różnicę między stopą procentową, którą CWP musiałoby płacić za pożyczkę na warunkach rynkowych (tzn. bez poręczenia) oraz stopą procentową płaconą za rzeczywiście przyznaną pożyczkę, której dotyczyło poręczenie.
W momencie udzielenia poręczeń oraz przyznania pożyczki CWP przeżywało poważne trudności finansowe, stąd element pomocy mógł wynosić do 100 % poręczenia, jako że nikt nie udzieliłby pożyczki bez poręczenia.
Zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych [21] stopy referencyjne mają odzwierciedlać średnią wysokość rynkowych stóp procentowych pożyczek średnio- i długoterminowych ze standardowymi zabezpieczeniami.
Komunikat określa ponadto, że w ten sposób ustalona stopa referencyjna stanowi stopę minimalną, którą można podwyższyć w sytuacjach szczególnego ryzyka (np. wobec przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji).
W takiej sytuacji można podwyższyć ją o 400 punktów bazowych lub nawet powyżej tej wartości.
Dlatego w niniejszym przypadku Komisja uważa, że CWP zmuszone byłoby bez poręczenia płacić co najmniej stopę procentową odpowiadającą stopie referencyjnej plus 400 punktów bazowych.
Element pomocy stanowi zatem różnica między stopą referencyjną plus 400 punktów bazowych, a stopą procentową przyznanej pożyczki zabezpieczonej poręczeniem.
(108) Podobnie przedstawia się sytuacja w przypadku przekształcenia poręczeń w pożyczki BvS.
Zdaniem Komisji pożyczki zostały przyznane ze stopą procentową niższą niż stopa procentowa, którą CWP uzyskałoby na rynku.
Element pomocy pożyczki BvS w ramach środka 7 (łącznie z 7a) oraz pożyczki BvS w ramach środka 8 (łącznie z 8a) stanowi zatem różnica między stopą procentową, którą CWP zapłaciłoby za taką pożyczkę uzyskaną na rynku oraz stopą procentową, z którą BvS udzielił CWP pożyczki.
Komisja uważa, że CWP byłoby zmuszone zapłacić stopę procentową odpowiadającą co najmniej stopie referencyjnej plus 400 punktów bazowych.
Element pomocy każdej pożyczki stanowi zatem różnica między stopą referencyjną plus 400 punktów bazowych oraz stopą procentową, którą rzeczywiście zapłacono za udzieloną pożyczkę.
E. Zgodność pomocy
(109) Komisja uznaje środki 4, 5, 6, 7 (łącznie z 7a) oraz 8 (łącznie z 8a) za pomoc ad hoc. Artykuł 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE przewiduje odstępstwa od ogólnego zakazu pomocy przewidzianego w art. 87 ust. 1.
(110) Żadne odstępstwo określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie znajduje w powyższej sytuacji zastosowania, ponieważ pomoc nie ma charakteru socjalnego ani nie została przyznana indywidualnym konsumentom, ani nie miała na celu naprawienia szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innym zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani nie została przyznana gospodarce niektórych regionów dotkniętych podziałem Niemiec.
Niemcy nie złożyły wniosku o zastosowanie powyższych odstępstw.
(111) Pozostałe odstępstwa zostały określone w art. 87 ust. 3 lit. a) oraz c) Traktatu WE. Głównym celem pomocy nie jest rozwój regionalny, lecz przywrócenie trwałej rentowności przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji, dlatego w niniejszym przypadku dozwolona jest jedynie pomoc na restrukturyzację. Stosuje się do niej przede wszystkim odstępstwo określone w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
(112) Aby przeprowadzić ocenę pomocy na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstwa, Komisja wydała wytyczne wspólnotowe [22], które znajdują zastosowanie w przedmiotowym przypadku [23].
Poniżej przebadane zostaną założenia zastosowania wytycznych wspólnotowych.
(113) Zdaniem Komisji nie można zastosować innych podstaw dotyczących zgodności, a szczególnie innych ram wspólnotowych, np. dotyczących badań i rozwoju, ochrony środowiska, małych i średnich przedsiębiorstw, zatrudnienia, edukacji lub kapitału ryzyka.
Ocena wsparcia przedsiębiorstwa
(114) Zgodnie z pkt 2.1 wytycznych wspólnotowych problemy finansowe przedsiębiorstw, które otrzymują pomoc na restrukturyzację, powinny wynikać z niewystarczającej wydajności w przeszłości oraz niekorzystnych prognoz na przyszłość.
Typowe symptomy takiej sytuacji to spadająca rentowność lub rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się rezerw, nadwyżki produkcyjne, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się wartość księgowa netto.
(115) W momencie przyznania pomocy CWP odnotowywało rosnące straty oraz stało w obliczu ogromnych problemów z płynnością, jak wyjaśniono szczegółowo powyżej.
Dlatego też Komisja jest zdania, iż w momencie przyznania pomocy CWP było przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji.
Przywrócenie rentowności
(116) Koniecznym warunkiem każdego planu restrukturyzacyjnego jest przywrócenie długotrwałej rentowności przedsiębiorstwa w odpowiednim okresie na podstawie realistycznych założeń dotyczących przyszłych warunków działalności operacyjnej.
Dlatego też pomoc na restrukturyzację powinna być powiązana ze skuteczną koncepcją restrukturyzacyjną.
Plan restrukturyzacji z reguły przewiduje reorganizację i racjonalizację działalności przedsiębiorstwa, mając za podstawę zwiększoną wydajność.
Należy uwzględnić między innymi okoliczności, które spowodowały trudną sytuację.
(117) W przypadku CWP pierwsza restrukturyzacja po zakończonej prywatyzacji nie powiodła się.
Drugą restrukturyzację przeprowadzono w 1997 r. na podstawie obu dokumentów wskazanych w motywach 40 i 41.
Nawet jeśli istnieją między nimi różnice, założeniem strategii było wprowadzenie metody mokrej, do czego konieczny był aparat ekstrakcyjny, aby zastosować MGA jako surowiec oraz zmniejszyć zależność od wysokich cen fosforu elementarnego.
Ponadto zamierzano także poprawić jakość najważniejszego produktu końcowego, tzn. fosforanów.
Oba cele są powiązane: CWP mogło produkować opłacalnie fosforan z łatwo dostępnego i korzystnego cenowo surowca wyłącznie przy pomocy metody mokrej.
By stwierdzić skuteczność strategii z 1996 r., należy ocenić środki przewidziane w celu wprowadzenia metody mokrej.
(118) Zgodnie z informacjami zawartymi w ekspertyzie Prayon-Rupel nie można wprowadzić nowej metody produkcji poprzez nieznaczne zmiany w istniejących urządzeniach.
Metoda mokra wymaga zupełnie innych urządzeń niż metoda termiczna, m.in. konieczna jest obróbka produktu przed i po magazynowaniu, łącznie z defluoryzacją, zagęszczeniem, odbarwieniem itp.
Strategia z 1996 r. nie przewidywała żadnego z powyższych etapów produkcji.
Obróbkę wstępną wprowadzono w grudniu 1997 r., już po wdrożeniu projektu, po tym jak testy laboratoryjne wykazały konieczność takiej obróbki.
Takie testy należało przeprowadzić przed rozpoczęciem projektu i oprzeć na nich obliczenie wszystkich kosztów.
W ekspertyzie DLM dotyczącej wykonalności urządzenia z listopada 1997 r. także nadmieniono konieczność obróbki wstępnej kwasu fosforowego w metodzie mokrej.
Powyższą ekspertyzę należało sporządzić przed sporządzeniem planu restrukturyzacyjnego i na jej podstawie obliczyć koszty i finansowanie restrukturyzacji.
Obróbkę końcową wprowadzono na początku 1999 r., chociaż CWP twierdzi, że była ona konieczna wyłącznie z tego powodu, że dostawca nie był już w stanie dostarczać kwasu o odpowiedniej jakości.
Komisja jednakże nie zgadza się z tym stwierdzeniem: umowa między CWP i jego dostawcą pochodzi z lipca 1998 r., podczas gdy projekt planowano już w 1996 r.
Zatem już w 1996 r. wiadomo było, że konieczna będzie obróbka końcowa, szczególnie aby otrzymać produkty o wysokim stopniu czystości na potrzeby przemysłu spożywczego, tak jak planowało przedsiębiorstwo CWP.
Obróbka wstępna i końcowa produktu wymaga większych urządzeń, co CWP stwierdziło w 1999 r.
Taki obrót sytuacji należało przewidzieć od początku.
(119) Dokumenty pochodzące z 1996 r. składające się na koncepcję restrukturyzacji nie zawierały ponadto odpowiedniego rozwiązania dotyczącego wysoce toksycznego rafinatu.
Tej kwestii w ogóle nie poruszono, nie zawiera jej także zgłoszenie z 1997 r.
Ekspertyza DLM dotycząca wykonalności aparatu ekstrakcyjnego z listopada 1997 r. zawiera informację, że fosforan uzyskany z rafinatu (zawierającego kwas fosforowy) wykazuje zbyt wysoką zawartość metali i że należy określić ilość akceptowalną.
Inaczej mówiąc, ekspertyza wskazuje na problem i ewentualny kierunek rozwiązania, ale nie przedstawia samego rozwiązania.
Później CWP miało najwyraźniej nadzieję na możliwość sprzedaży rafinatu, stwierdziło jednak brak popytu, co doprowadziło do ostrego kryzysu finansowego w 2000 r.
Już na etapie tworzenia koncepcji w 1996 r. należało jednoznacznie określić, iż konieczne jest znalezienie rozwiązania w odniesieniu do toksycznego rafinatu.
Jeśli miałoby to oznaczać jego sprzedaż, należało przeprowadzić odpowiednie badanie rynku i stwierdzić, czy jest to możliwe.
Jednak w dokumentach z lat 1996 i 1997 problem ten nie został nawet wspomniny.
(120) Koszty całego programu inwestycyjnego, a szczególnie koszty aparatu ekstrakcyjnego, zostały jednoznacznie zaniżone z powodu niewystarczającego zaplanowania poszczególnych etapów działań zmierzających do osiągnięcia postawionego celu.
Niemcy nie podzielają jednak tej opinii i przedłożyły ekspertyzę DLM na temat kosztów aparatu ekstrakcyjnego.
Jest to czterostronicowy dokument wyliczający jedynie koszty produkcji kwasu fosforowego metodą mokrą, przyjmujący za podstawę obliczenia teoretyczne, które powinno się sprawdzić na podstawie testów praktycznych.
Nie ujęto przy tym kosztów budowy samego urządzenia.
Dlatego też nie zmienia on oceny, że koszty programu inwestycyjnego, w szczególności budowy aparatu ekstrakcyjnego, nie zostały właściwie zaplanowane w momencie ustalania strategii restrukturyzacyjnej.
Potwierdziło się to później, ponieważ koszty okazały się mocno zaniżone.
Aparat ekstrakcyjny planowany w 1996 r. na kwotę 3,07 mln EUR (6 mln DEM) na przełomie lat 2000/2001, kiedy to przerwano prace w związku z utratą płynności, kosztował już 7,72 mln EUR (15,1 mln DEM).
Łączna wartość inwestycji zaplanowana w 1996 r. na 7,67 mln EUR wzrosła w latach 2000/2001 do 17,93 mln EUR.
(121) Brak rzeczywistego planu działań restrukturyzacyjnych oraz kosztów inwestycyjnych przyczynił się bezsprzecznie do tego, że aparat ekstrakcyjny nie był gotowy w 1998 r., a CWP nie odzyskało długotrwałej rentowności do 2000 r., jak pierwotnie zaplanowano. W 2000 r.
CWP nie spłaciło żadnej z przyznanych przedsiębiorstwu pożyczek, aparat ekstrakcyjny nie był jeszcze gotowy, a przedsiębiorstwo nadal uzależnione było od dostaw fosforu elementarnego i stało w obliczu niewypłacalności.
Uwzględniając powyższe, można więc stwierdzić, że strategia restrukturyzacyjna z 1996 r. zakończyła się niepowodzeniem w 2000 r.
(122) Niemcy prezentują jednak inny punkt widzenia.
Ich zdaniem CWP zakończyło restrukturyzację przedsiębiorstwa z powodzeniem po sprzedaży działu produkcji fosforanu na rzecz TI, dzięki czemu uchroniło się przed niewypłacalnością.
Zdaniem Niemiec restrukturyzacja działu produkcji kwasu fosforowego zakończy się z sukcesem, kiedy tylko TI zapłaci pozostałą część ceny sprzedaży, gdyż wtedy CWP będzie mogło zakończyć budowę innowacyjnego aparatu ekstrakcyjnego oraz odzyskać rentowność.
Niemcy wsparły swoje stanowisko ekspertyzą dr. Scheibitza z dnia 25 lipca 2000 r.
Niemcy doszły do wniosku, iż pierwotna strategia była skuteczna, a nawet jeśli Komisja nie podziela takiego punktu widzenia, zmiany pierwotnej koncepcji zagwarantowały dalsze istnienie CWP.
(123) Komisja nie zgadza się z powyższym stanowiskiem.
Po pierwsze, restrukturyzacji CWP nie można podzielić na dwa działy przedsiębiorstwa (fosforany oraz kwas fosforowy). Chodzi tu o przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji, dla którego przedstawiono strategię restrukturyzacji.
Restrukturyzacja obu działów jest ze sobą ściśle powiązana: CWP mogło wydajnie produkować fosforan wyłącznie w oparciu o opłacalną produkcję kwasu fosforowego.
Chociaż CWP rozszerzyło paletę swoich produktów oraz potencjalnie poprawiło jakość fosforanów, wydajna produkcja nie była możliwa, gdyż ciągle istniała zależność od dostaw fosforu elementarnego.
Nie można uznać za udaną restrukturyzację faktu wycofania się CWP z jego tradycyjnego rynku w wyniku sprzedaży działu produkcji fosforanów, która miała zapobiec grożącej niewypłacalności; stanowi to raczej dowód niepowodzenia pierwotnie założonej koncepcji.
Ponadto należy zauważyć, że restrukturyzacja nie została jeszcze zakończona.
Aparat ekstrakcyjny, którego budowę zaplanowano do 1998 r., tzn. przed "sprzedażą" działu produkcji fosforanów na rzecz TI, nadal nie został uruchomiony, a urządzenia do produkcji kwasu fosforowego metodą termiczną już wycofano z eksploatacji.
Komisja nie może uznać powyższego za zmianę pierwotnej koncepcji restrukturyzacyjnej: nie ulega wątpliwości, że pierwotna strategia zakończyła się w 2000 r. całkowitym niepowodzeniem i że od tego momentu CWP znajduje się w zupełnie innej sytuacji.
(124) Komisja nie podziela także stanowiska Niemiec, iż zmodyfikowana strategia przyczyniłaby się do zwiększenia szans na przetrwanie CWP.
Komisja zauważa, że ekspertyza dr. Scheibitza, przedłożona przez Niemcy jako dowód na techniczną wykonalność aparatu ekstrakcyjnego, wskazuje na dwa problemy.
Po pierwsze, aparat nie może być wykorzystywany, jeśli nie zostanie rozwiązany problem rafinatu.
Po drugie, CWP nie uwzględniło etapu pilotażowego, który pozwoliłby na wykrycie ewentualnych problemów w funkcjonowaniu aparatu.
Jak można było przewidzieć, krótko po przedstawieniu ekspertyzy przedsiębiorstwo znów stanęło w obliczu niewypłacalności.
Zgodnie z dostępnymi informacjami ciągle jeszcze nie znaleziono rozwiązania problemu rafinatu.
Nawet gdyby CWP zakończyło budowę urządzenia, bez przeprowadzenia etapu pilotażowego mogłyby wystąpić kolejne problemy.
Na zakończenie Komisja stwierdza, że CWP jest małą firmą na trudnym rynku, charakteryzującym się dużą koncentracją oraz zdominowanym przez duże przedsiębiorstwa, jak Rhodia, Astaris, Prayon i TI.
Najwyraźniej CWP nie posiada łatwego dostępu do finansowania i ma ciągłe problemy z płynnością.
Nawet zakończenie budowy aparatu ekstrakcyjnego nie zabezpieczyłoby samo w sobie zdolności przeżycia przedsiębiorstwa.
(125) Komisja stoi na stanowisku, iż strategia z 1996 r. nie została zaplanowana w odpowiednio staranny sposób, brakowało niektórych etapów, a koszty zaniżono.
Taka strategia nie mogła doprowadzić do odzyskania długoterminowej rentowności przez przedsiębiorstwo.
Liczne zmiany koncepcji potwierdzają taki osąd.
Nie dziwi więc, że CWP stało w obliczu niewypłacalności w momencie gdy restrukturyzacja powinna się zakończyć sukcesem.
Komisja uważa, że strategia z 1996 r., na którą przyznano pomoc, w 2000 r. zakończyła się fiaskiem, a przetrwanie CWP nie jest obecnie w żaden sposób zagwarantowane.
Jest zatem jednoznaczne, że założenia zawarte w pkt 3.2.2 lit. i) wytycznych wspólnotowych nie zostały spełnione.
Stosunek do kosztów i korzyści z restrukturyzacji
(126) Zakres i intensywność pomocy muszą ograniczać się do minimum koniecznego do przeprowadzenia restrukturyzacji oraz stać w odpowiednim stosunku do korzyści z punktu widzenia Wspólnoty.
Dlatego beneficjenci muszą zwykle wnieść znaczny wkład własny w plan restrukturyzacji, pochodzący ze środków własnych lub z finansowania zewnętrznego.
Pomoc należy ponadto przyznać w takiej formie, aby przedsiębiorstwo nie otrzymało nadwyżki płynności, która mogłaby doprowadzić do agresywnego, zakłócającego konkurencję zachowania w obszarach działalności, które nie zostały objęte restrukturyzacją.
(127) Zgodnie z informacjami strony niemieckiej z 1997 r. koszty restrukturyzacji miały wynosić łącznie 12,88 mln EUR, jak przedstawiono w tabeli 4.
Niemcy podały w odpowiedzi na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego, że całkowite koszty restrukturyzacji wynoszą 18,87 mln EUR, zgodnie z tabelą 5.
(128) Jako wkład beneficjenta na rzecz restrukturyzacji podano w zgłoszeniu z 1997 r. dwie pozycje: finansowanie inwestycji w wysokości 5,11 mln EUR (10 mln DEM) oraz wkład udziałowców pierwotnie w wysokości 0,15 mln EUR (0,3 mln DEM).
Jak zauważono w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, zobowiązanie do inwestycji było warunkiem prywatyzacji w 1994 r., które podjęto dwa lata przed rozpoczęciem restrukturyzacji, a nie stanowiło wkładu na rzecz restrukturyzacji z 1996 r.
Zobowiązanie inwestycyjne obejmuje jedynie przeprowadzenie inwestycji na kwotę 5,11 mln EUR.
Stąd takiego zobowiązania nie można uznać za wkład prywatnego inwestora w restrukturyzację z 1996 r.
(129) Pożyczek zabezpieczonych poręczeniami państwowymi nie można uznać za wkład inwestora prywatnego, jak twierdzi CWP.
(130) Odpowiadając na nakaz udzielenia informacji, Niemcy wymieniły kredyt dostawcy przyznany przez przedsiębiorstwo Vopelius jako wkład inwestora.
Podkreślić należy, iż w tym przypadku nie chodzi o właściwy kredyt, lecz o odroczenie płatności za dostawę surowców firmy Vopelius o kilka tygodni.
Kwota podana przez Niemcy jako wkład inwestora wynosząca 2,75 mln EUR jest otwartą należnością firmy Vopelius ze stycznia 1998 r.
Wysokość należności ciągle się zmienia.
W styczniu 1997 r. wynosiła ona 0,73 mln EUR, następnie zmniejszyła się w kwietniu 1997 r. do 0,4 mln EUR, a w styczniu 1998 r. ponownie wzrosła.
Tego krótkoterminowego odroczenia płatności za wierzytelności, które nie ma związku z finansowaniem kosztów restrukturyzacji, nie można uznać za wkład własny w restrukturyzację.
(131) Pozostałe środki wymienione jako wkład własny w odpowiedzi Niemiec na nakaz udzielenia informacji pochodzą z okresu po 1998 r. i nie mają związku z przyznaniem pomocy na przełomie lat 1996/1997 ani z pierwotną koncepcją restrukturyzacyjną.
(132) Nawet jeśli Komisja uwzględniłaby jako wkład własny zaplanowane koszty restrukturyzacji zgodnie z pierwotnym zgłoszeniem Niemiec (12,88 mln EUR) oraz kapitał podstawowy przedsiębiorstwa w wysokości 0,29 mln EUR, a także 0,15 mln EUR od udziałowców wspomniane w zgłoszeniu z 1997 r., uzyskałaby ona wkład własny w wysokości 3,4 % kosztów restrukturyzacji, która to kwota jest jednoznacznie niewystarczająca, nawet biorąc pod uwagę dotychczasową praktykę odnośnie do pomocy dla przedsiębiorstw mających siedzibę we wschodnich krajach związkowych.
(133) Zatem założenie, iż pomoc musi zostać przyznana w odpowiednim stosunku do kosztów i korzyści z restrukturyzacji, nie zostało spełnione.
Nie wypełniono jednoznacznie kryteriów z pkt 3.2.2 lit. iii) wytycznych wspólnotowych.
Pełne wdrożenie planu restrukturyzacyjnego
(134) Zgodnie z powyższym koncepcja restrukturyzacji z 1996 r. nie została przeprowadzona.
Nie wypełniono zatem założeń zawartych w pkt 3.2.2 lit. iv) wytycznych wspólnotowych.
F. Wniosek
(135) Ocena ex ante wykazała, że pierwotnie zaplanowana i przyznana pomoc nie spełniła założeń wytycznych wspólnotowych i z powyższego względu nie można uznać jej za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Ponadto należy podkreślić, iż kolejne wydarzenia zarówno w trakcie przyznawania kolejnych środków, jak i po przyznaniu ostatnich środków, potwierdzają powyższy wniosek: pierwotna strategia, na podstawie której przyznano pomoc, zakończyła się jednoznacznie niepowodzeniem, a przyszłość przedsiębiorstwa stoi pod dużym znakiem zapytania.
(136) Komisja uważa więc pomoc przyznaną CWP za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 [24], gdy zostały podjęte decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane Państwo Członkowskie podejmie wszystkie konieczne środki, chyba że byłyby one sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.
(137) W niniejszym przypadku wszystkie środki składające się na pomoc, łącznie z pierwotnie zgłoszonymi, zostały wprowadzone w życie bez przyjęcia obowiązującej decyzji przez Komisję.
Należy zatem uznać je za pomoc niezgodną z prawem.
Uwzględniając fakt, że wcześniejsza decyzja została w odpowiednim terminie zaskarżona i uchylona przez Sąd Pierwszej Instancji, ogólne zasady prawa wspólnotowego, w szczególności zasady bezpieczeństwa prawnego oraz uzasadnionego zaufania nie wykluczają windykacji pomocy.
Powyższe potwierdza odpowiednie orzecznictwo sądów wspólnotowych [25].
W przeciwnym razie kontrola legalności przeprowadzona przez sędziego wspólnotowego zgodnie z art. 220 Traktatu WE, art. 230 ust. 1 Traktatu WE oraz art. 233 Traktatu WE odnośnie do aktów prawnych przyjętych przez organy Wspólnoty zostałaby pozbawiona praktycznej skuteczności [26].
Nie można zatem wprowadzać rozróżnienia między pierwotnie zgłoszoną pomocą i pomocą od początku przyznaną bezprawnie.
(138) Komisja stoi zatem na stanowisku, że Niemcy powinny w ciągu dwóch miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji nakazać beneficjentowi zwrot pomocy łącznie z odsetkami.
Komisja uważa ponadto za konieczne, by w terminie dwóch miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji Niemcy przedłożyły dokumenty potwierdzające, że w stosunku do beneficjenta wszczęto postępowanie o zwrot bezprawnie przyznanej pomocy (administracyjne pismo okólne i decyzja administracyjna o zwrocie pomocy),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa przyznana przez Niemcy na rzecz Chemische Werke Piesteritz jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Pomoc składa się z następujących środków:
1) środek 4: umorzenie ceny sprzedaży w wysokości 3181769 EUR;
2) środek 5: umorzenie odsetek od ceny sprzedaży narosłych do końca 1996 r. w wysokości 237239 EUR;
3) środek 6: dotacje inwestycyjne w wysokości 1799747 EUR;
4) środek 7 (łącznie z 7a): poręcznie/pożyczka BvS w wysokości 644228 EUR.
Element pomocy w związku z poręczeniem to różnica między stopą referencyjną plus 400 punktów bazowych oraz stopą procentową, z którą przyznano poręczoną pożyczkę.
Element pomocy w związku z pożyczką to różnica między stopą referencyjną plus 400 punktów bazowych oraz stopą procentową, z którą BvS udzieliło pożyczki;
5) środek 8 (łącznie z 8a): poręczenie/pożyczka BvS w wysokości 869196 EUR.
Element pomocy w związku z poręczeniem to różnica między stopą referencyjną plus 400 punktów bazowych oraz stopą procentową, z którą przyznano poręczoną pożyczkę.
Element pomocy w związku z pożyczką to różnica między stopą referencyjną plus 400 punktów bazowych oraz stopą procentową, z którą BvS udzieliło pożyczki.
Artykuł 2
1.
Niemcy podejmują wszystkie konieczne działania, aby odzyskać od beneficjenta pomoc wymienioną w art. 1, przyznaną bezprawnie.
Pożyczki zgodnie ze środkiem 7 (łącznie z 7a) oraz ze środkiem 8 (łącznie 8a) zostają wstrzymane w terminie dwóch miesięcy od opublikowania niniejszej decyzji.
2.
Windykacja pomocy zostaje przeprowadzona bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, pod warunkiem że pozwalają one na bezzwłoczne i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Kwota pomocy podlegająca windykacji obejmuje odsetki od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi, do daty jej rzeczywistej windykacji.
Odsetki zostają obliczone zgodnie z postanowieniami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [27].
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy informują Komisję o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
W tym celu Niemcy posługują się kwestionariuszem załączonym do niniejszej decyzji.
Niemcy przedkładają Komisji w szczególności wszystkie dokumenty dotyczące wszczęcia postępowania o zwrot nielegalnej pomocy w stosunku do beneficjenta.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 11 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 97/569/WE w zakresie włączenia jednego zakładu z Republiki Południowej Afryki do tymczasowego wykazu zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz produktów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4283)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/787/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowy wykaz zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz produktów zwierzęcych został sporządzony w decyzji Komisji 97/569/WE [2].
(2) Republika Południowej Afryki przedstawiła nazwę zakładu produkującego produkty mięsne, w odniesieniu do którego odpowiedzialne władze zaświadczają, że zakład ten stosuje się do przepisów wspólnotowych.
(3) Zakład ten powinien być włączony do wykazu sporządzonego w decyzji 97/569/WE.
(4) Ze względu na to, że w tym zakładzie nie przeprowadzono jeszcze kontroli na miejscu, przywóz z omawianego zakładu nie będzie kwalifikował się do zmniejszonej kontroli bezpośredniej zgodnie z dyrektywą Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3].
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/569/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 97/569/WE zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 listopada 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 listopada 2005 r.
dotycząca niewłączenia naledu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4351)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/788/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że Państwo Członkowskie może, w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy, zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji przy równoczesnym stopniowym badaniu tych substancji w ramach programu pracy.
(2) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 [2] oraz (WE) nr 703/2001 [3] ustanawiają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG. W dniu 2 grudnia 2004 r. strona notyfikująca poinformowała Komisję, że rezygnuje z ubiegania się o włączenie substancji czynnej naled do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W związku z powyższym nie należy włączać wymienionej substancji czynnej do wyżej określonego załącznika, a Państwa Członkowskie powinny wycofać wszystkie zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające naled.
(3) Należy wyznaczyć dodatkowy okres na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów w celu umożliwienia wykorzystania istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(4) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Naled nie zostaje włączony jako substancja czynna do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mają obowiązek zapewnić, że:
a) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające naled wycofuje się z dniem 11 maja 2006 r.;
b) nie przyznaje się ani nie przedłuża żadnych zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające naled od dnia 12 listopada 2005 r.
Artykuł 3
Wszelki dodatkowy okres przyznany przez Państwa Członkowskie na mocy art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie zapasów jest możliwie najkrótszy i wygasa najpóźniej z dniem 11 maja 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 listopada 2005 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na 2005 r. w wydatkach poniesionych przez Belgię, Francję i Niderlandy w celu zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4356)
(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
(2005/789/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2000/29/WE wkład finansowy Wspólnoty może być przyznany Państwom Członkowskim na pokrycie wydatków związanych bezpośrednio z koniecznymi środkami, które zostały podjęte lub są planowane do celów zwalczania szkodliwych organizmów wprowadzanych z państw trzecich lub z innych obszarów Wspólnoty, w celu ich zlikwidowania lub, jeśli to niemożliwe, ich powstrzymania.
(2) Zarówno Belgia, Francja, jak i Niderlandy ustanowiły program działań mający na celu zwalczenie organizmów szkodliwych dla roślin, wprowadzonych na ich terytoria.
Programy te określają cele, przeprowadzone działania, czas trwania oraz koszt.
Belgia, Francja i Niderlandy wystąpiły z wnioskiem o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na rzecz tych programów w terminie wyznaczonym dyrektywą 2000/29/WE i zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1040/2002 z dnia 14 czerwca 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie przepisów odnoszących się do przyznawania udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli zdrowia roślin oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2051/97 [2].
(3) Informacje techniczne dostarczone przez Belgię, Francję i Niderlandy umożliwiły Komisji dokładną i wszechstronną analizę sytuacji i wyciągnięcie wniosku, że warunki dla przyznania wkładu finansowego Wspólnoty ustanowione w szczególności w art. 23 dyrektywy 2000/29/WE zostały spełnione.
W związku z tym właściwe jest przyznanie udziału finansowego Wspólnoty w celu pokrycia wydatków na wspomniane programy.
(4) Udział finansowy Wspólnoty może stanowić do 50 % wydatków kwalifikowanych.
Jednakże, zgodnie z art. 23 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy, wskaźnik wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz programu przedstawionego przez Belgię powinien zostać zmniejszony, ponieważ programowi zgłoszonemu przez to Państwo Członkowskie został już przyznany wkład Wspólnoty na mocy decyzji Komisji 2004/772/WE [3].
(5) Zgodnie z art. 24 dyrektywy 2000/29/WE Komisja ustala, czy wprowadzenie danych szkodliwych organizmów zostało spowodowane przez nieodpowiednie badania lub inspekcje i podejmuje działania wymagane na podstawie tej weryfikacji.
(6) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [4] środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi finansowane są w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Kontrola finansowa tych działań objęta jest art. 8 i 9 powyższego rozporządzenia, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (WE) nr 1040/2002 oraz art. 23 ust. 8 i 9 dyrektywy.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na rok 2005 w wydatkach poniesionych przez Belgię, Francję i Niderlandy, bezpośrednio związanych z niezbędnymi działaniami, zgodnie z art. 23 ust. 2 dyrektywy 2000/29/WE, oraz podjętymi w celu walki z organizmami objętymi programami zwalczania, określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Całkowita kwota udziału finansowego, o którym mowa w art. 1, wynosi 689449 EUR.
2.
Całkowita kwota udziału finansowego Wspólnoty w przypadku każdego programu zwalczania jest wskazana w Załączniku.
Artykuł 3
Kwota udziału finansowego Wspólnoty określona w Załączniku zostanie wypłacona pod następującymi warunkami:
a) dostarczenie odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej podjęte działania, zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1040/2002;
b) zainteresowane Państwo Członkowskie przedłoży Komisji wniosek o wypłatę udziału finansowego Wspólnoty, zgodnie z przepisami określonymi w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1040/2002.
Wypłata udziału finansowego Wspólnoty nie narusza weryfikacji przeprowadzanej przez Komisję na mocy art. 24 dyrektywy 2000/29/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Francuskiej i Królestwa Niderlandów.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych
(2005/790/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie jest związana przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [1], ani nie podlega jego stosowaniu.
(2) Decyzją z dnia 8 maja 2003 r. Rada w drodze wyjątku upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzającej na Danię przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia.
(3) Komisja przeprowadziła w imieniu Wspólnoty negocjacje z Królestwem Danii w sprawie takiej umowy.
(4) Zgodnie z postanowieniami art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(5) Zgodnie z postanowieniami art. 1 i 2 wyżej wymienionego Protokołu w sprawie stanowiska Danii kraj ten nie uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(6) Umowa, parafowana w Brukseli w dniu 17 stycznia 2005 r., powinna zostać podpisana,
Decyzja Komisji
z dnia 14 listopada 2005 r.
upoważniająca Niemcy do kontynuowania nowej praktyki enologicznej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4376)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2005/791/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 46 ust. 2 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 41 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r., ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [2], Niemcy wyraziły zgodę na przeprowadzanie prób doświadczalnych dotyczących stosowania wiórów i kawałków drewna dębowego w procesie dojrzewania wina.
(2) Powyższe próby dotyczyły zastosowania różnych typów wiórów i kawałków drewna dębowego w kontakcie z winem, badania substancji zapachowych wina poddawanego obróbce oraz wpływu tych elementów na jakość organoleptyczną wina po dojrzewaniu w różnych pojemnikach.
Ważne jest, aby próby te były kontynuowane w celu sprecyzowania niektórych ich wyników.
(3) Niemcy przekazały Komisji informację dotyczącą powyższych prób doświadczalnych, którą Komisja przekazała Państwom Członkowskim, oraz złożyły do Komisji wniosek o przedłużenie okresu prób o dodatkowe trzy lata, z uwagi na otrzymane interesujące wyniki badań.
Na poparcie swego wniosku Niemcy przedstawiły stosowne uzasadnienia.
(4) Powyższe doświadczenia będą już dotyczyć produkcji wina ze zbiorów winogron z 2005 r.
(5) Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie przedstawionego jej wyżej wymienionego wniosku, zgodnie z art. 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niemcy są upoważnione do eksperymentalnego kontynuowania stosowania wiórów i kawałków drewna dębowego w procesie dojrzewania wina do dnia 31 lipca 2008 r., zgodnie z warunkami określonymi w art. 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
dotycząca podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych
(2005/794/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) oraz w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie jest związana przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w Państwach Członkowskich [1] ani nie podlega jego stosowaniu.
(2) Decyzją z dnia 8 maja 2003 r. Rada w drodze wyjątku upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzającej na Danię stosowanie przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia.
(3) Komisja przeprowadziła w imieniu Wspólnoty negocjacje z Królestwem Danii w sprawie takiej umowy.
(4) Zgodnie z postanowieniami art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(5) Zgodnie z postanowieniami art. 1 i 2 wyżej wymienionego Protokołu w sprawie stanowiska Danii, Dania nie uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(6) Umowa, parafowana w Brukseli w dniu 17 stycznia 2005 r., powinna zostać podpisana,
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2005 r.
w sprawie zastąpienia członków Komitetu Europejskiego Funduszu Społecznego
(2005/795/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 49,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 24 września 2004 r. w sprawie odnowienia składu Komitetu, o którym mowa w art. 147 Traktatu WE [2],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 24 września 2004 r. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, przyjęła decyzję w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Europejskiego Funduszu Społecznego na okres do dnia 30 kwietnia 2007 r.
(2) W tym czasie stanowiska niektórych członków zwolniły się w wyniku ich rezygnacji.
(3) Należy mianować członków Komitetu Europejskiego Funduszu Społecznego na zwolnione stanowiska,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym mianuje się osoby wymienione w Załączniku członkami Komitetu Europejskiego Funduszu Społecznego na okres pozostający do końca kadencji, czyli, jak wskazano, do dnia 30 kwietnia 2007 r.
Decyzja Rady
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie kwestii związanych z handlem winem
(2005/798/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 23 października 2000 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji dotyczących Umowy w sprawie handlu winem pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
(2) Negocjacje zostały zakończone i w dniu 14 września 2005 r. Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem oraz Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie kwestii związanych z handlem winem zostały parafowane przez obie Strony.
(3) Na korzyść win pochodzących ze Stanów Zjednoczonych przewidziano pewne odstępstwa od zasad wspólnotowych dotyczących praktyk produkcji wina i niektórych praktyk certyfikacyjnych, w szczególności w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1037/2001 z dnia 22 maja 2001 r. zezwalającym na oferowanie i dostarczanie do bezpośredniego spożycia przez ludzi niektórych przywożonych win, które mogły być poddane procesom enologicznym nieprzewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 [1] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [2].
(4) Odstępstwa te wygasną w dniu 31 grudnia 2005 r. Zgodnie art. 4 i 9 Umowy w sprawie handlu winem wina pochodzące ze Stanów Zjednoczonych będą nadal traktowane w ten sam sposób, jednak zgodnie z art. 17 ust. 2 tej Umowy przepisy te będą obowiązywać dopiero od pierwszego dnia drugiego miesiąca po otrzymaniu pisemnego zawiadomienia, o którym mowa w art. 6 ust. 3 tej Umowy.
(5) Z tego powodu konieczne stało się wynegocjowanie oddzielnego Porozumienia w formie wymiany listów, obejmującego okres od dnia 31 grudnia 2005 r. do daty wejścia w życie art. 4 i 9 Umowy w sprawie handlu winem.
(6) Należy zatem zatwierdzić wyżej wymienione Porozumienia w formie wymiany listów.
(7) Aby ułatwić wdrożenie Porozumienia w formie wymiany listów, Komisja powinna zostać upoważniona do podjęcia w tym celu niezbędnych środków, zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], z uwzględnieniem wszelkich niezbędnych przedłużeń okresu obowiązywania odstępstw przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1037/2001,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie kwestii związanych z handlem winem (zwane dalej "Porozumieniem").
Tekst Porozumienia zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w celu związania nim Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja zostaje niniejszym upoważniona do przyjęcia niezbędnych środków zapewniających wdrożenie Porozumienia, zgodnie z procedurą określoną w art. 75 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, z uwzględnieniem wszelkich niezbędnych przedłużeń okresu obowiązywania odstępstw przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1037/2001.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 16 listopada 2005 r.
uchylająca decyzję 2004/614/WE w sprawie środków ochronnych odnoszących się do grypy ptaków o wysokiej zjadliwości w Republice Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4396)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/799/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 6 i 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/614/WE z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie środków ochronnych odnoszących się do grypy ptaków o wysokiej zjadliwości w Republice Południowej Afryki [3] została przyjęta w odpowiedzi na pojawienie się ognisk ptasiej grypy u ptaków bezgrzebieniowych w Republice Południowej Afryki.
(2) Republika Południowej Afryki ogłosiła, że jest wolna od ptasiej grypy oraz wysłała końcowe sprawozdanie na temat stanu zdrowia zwierząt do Komisji wraz z wnioskiem o wprowadzenie odpowiednich zmian w decyzji 2004/614/WE.
(3) Informacje zawarte w sprawozdaniu końcowym wyraźnie wskazują na to, że ognisko w Republice Południowej Afryki zostało zwalczone i że kraj jest wolny od ptasiej grypy.
Środki ochronne w odniesieniu do Republiki Południowej Afryki nie są już zatem potrzebne.
(4) Należy zatem uchylić decyzję 2004/614/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 2004/614/WE traci moc.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmieniają środki przez nie stosowane względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 listopada 2005 r.
dotyczącej zawarcia Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r.
(2005/800/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 25 listopada 2003 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w imieniu Wspólnoty w sprawie dokonania zmian w Umowie międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 1986 r., ze zmianami i rozszerzeniami z 1993 r. oraz ostatnio przedłużonej w 2004 r.
(2) Dnia 29 kwietnia 2005 r. Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie negocjacji dotyczących Umowy zastępującej Umowę międzynarodową w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych przyjęła nową Umowę międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych.
(3) Umowa międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r. promuje współpracę międzynarodową, wspiera rozwój i stabilność rynków przedmiotowych produktów oraz realizowanie wspólnotowej polityki handlowej i rolnej.
(4) Zatwierdzenie Umowy z 2005 r. leży zatem w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę międzynarodową w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r.
Tekst umowy stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej(-ych) do podpisania Umowy w celu wyrażenia zgody Wspólnoty nazwiązanie się Umową, zgodnie z art. 39 ust. 2 lit. a) [1].
Decyzja Komisji
z dnia 9 grudnia 2004 r.
uznająca koncentrację za niezgodną z zasadami wspólnego rynku zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 ("rozporządzenie w sprawie połączeń")
(Sprawa nr COMP/M.3440 – EDP/ENI/GDP)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4715)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/801/WE)
Dnia 9 grudnia 2004 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie łączenia przedsiębiorstw na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
Wersja bez klauzuli poufności pełnego tekstu omawianej decyzji w oryginalnym języku postępowania oraz w językach roboczych Komisji znajduje się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod adresem http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
I. STRONY
(1) Energias de Portugal SA ("EDP") to portugalski operator narodowy energii elektrycznej.
Firma zajmuje się głównie wytwarzaniem, dystrybucją i dostawą energii elektrycznej w Portugalii.
EDP kontroluje hiszpańską spółkę Hidrocantábrico, która działa w Hiszpanii w sektorach energii elektrycznej i gazu. EDP jest notowana na giełdzie Euronext Lizbona.
Portugalski skarb państwa jest właścicielem – bezpośrednio lub pośrednio – około 30 % akcji firmy.
(2) ENI SpA ("ENI") zajmuje się wydobyciem i przetwórstwem ropy naftowej i gazu ziemnego na świecie.
Działalność ENI obejmuje również dostawy, przesył, magazynowanie, dystrybucję i obrót gazem ziemnym.
Ponadto ENI posiada udziały w firmach transportowych, które zajmują się eksploatacją międzynarodowych gazociągów służących do przesyłu gazu ziemnego.
(3) Gás de Portugal, SGPS, SA, ("GDP") to portugalski operator narodowy w dziedzinie gazownictwa.
GDP jest w pełni zależny od portugalskiego przedsiębiorstwa Galp Energia, SGPS, SA ("GALP"), które jest obecnie kontrolowane łącznie przez portugalski skarb państwa i firmę ENI zainteresowaną zarówno sektorem ropy naftowej, jak i gazu ziemnego.
Usługi oferowane przez GDP i jego podmioty zależne pokrywają wszystkie poziomy łańcucha dostaw gazu w Portugalii.
GDP, poprzez swoje przedsiębiorstwo zależne, Transgás, importuje gaz ziemny do Portugalii poprzez gazociąg Maroko–Hiszpania–Portugalia oraz poprzez terminal LNG w Sines i odpowiada za przesył, magazynowanie, transport i dostawę gazu ziemnego poprzez portugalską sieć gazociągów wysokociśnieniowych ("sieć").
GDP zajmuje się również dostawą gazu ziemnego do dużych odbiorców przemysłowych, a także budową – a w przyszłości eksploatacją – pierwszych w Portugalii podziemnych instalacji do magazynowania gazu ziemnego.
GDP, poprzez GDP Distribuição ("GDPD"), obecnie kontroluje również pięć z sześciu krajowych przedsiębiorstw zajmujących się dystrybucją gazu w Portugalii.
(4) Rede Eléctrica Nacional SA ("REN") nie jest stroną zgłaszającą w niniejszej koncentracji, jednak bierze udział w całej transakcji, w której skład wchodzi omawiana koncentracja.
REN to portugalska spółka utworzona wskutek wydzielenia ogólnokrajowej sieci elektroenergetycznej z EDP w 1994 r.
REN obecnie zarządza portugalską ogólnokrajową siecią elektroenergetyczną i ma status wyłącznego nabywcy, który kupuje energię elektryczną od producentów i odsprzedaje ją dystrybutorowi/dostawcy, który dalej dostarcza energię odbiorcom nieuprawnionym.
Portugalski skarb państwa kontroluje – bezpośrednio lub pośrednio – 70 % REN, natomiast pozostała część struktury własnościowej tej firmy należy do EDP.
II.
OPERACJA
(5) Niniejsza sprawa dotyczy koncentracji, w ramach której EDP i ENI ("strony") planują przejęcie wspólnej kontroli nad GDP.
Operacja przewiduje, że sieć przesyłowa gazu ziemnego (z wyłączeniem terminalu LNG w Sines, gazociągu międzynarodowego i podziemnych instalacji do magazynowania gazu Carriço) zostanie przeniesiona, w określonym terminie, do firmy REN, portugalskiego operatora ogólnokrajowej sieci elektroenergetycznej.
W okresie przejściowym EDP przejmie kontrolę nad siecią gazociągów, wraz z firmami ENI i REN.
(6) Zgodnie z drugą dyrektywą w sprawie gazu ziemnego [2] oraz z odstępstwem przyznanym Portugalii, 33 % portugalskiego rynku gazu ziemnego zostanie zliberalizowane najpóźniej do 2007 r., rynek odbiorców niebędących gospodarstwami domowymi – najpóźniej do 2009 r., a rynek obejmujący wszystkie rodzaje odbiorców (włącznie z gospodarstwami domowymi) – najpóźniej do 2010 r.
Rząd portugalski może zadecydować o wcześniejszym rozpoczęciu procesu liberalizacji.
III.
RYNEK WŁAŚCIWY
A. WŁAŚCIWY RYNEK ENERGII ELEKTRYCZNEJ
1.
WŁAŚCIWY RYNEK PRODUKTOWY
(7) Uwzględniając specyfikę rynków portugalskich, a także warunki konkurencji i ramy regulacyjne, Komisja ustaliła, iż należy wydzielić następujące rodzaje rynków w Portugalii:
i) rynek hurtowy dostaw energii elektrycznej;
ii) dostawa usług regulacji/bilansowania mocy [3],
iii) sieć przesyłowa;
iv) sieć dystrybucyjna;
v) rynek detaliczny dostaw energii elektrycznej (duzi i mali odbiorcy).
(8) Krajowy system energii elektrycznej składa się z dwóch podsystemów: sieci publicznej, zwanej inaczej "systemem dostępu regulowanego" (Sistema Eléctrico de Serviço Público, "SEP"), oraz niezależnego systemu energii elektrycznej (Sistema Eléctrico Independente, "SEI").
Oba systemy wykorzystują ogólnokrajową sieć przesyłową, która jest eksploatowana na podstawie koncesji przez firmę Rede Eléctrica Nacional ("REN").
(9) SEP to system regulowany, który obejmuje wytwarzanie i dystrybucję energii elektrycznej.
System ten obejmuje przedsiębiorstwa energetyczne i sieci dystrybucyjne posiadające regulowany dostęp.
W ramach tego systemu REN ma status wyłącznego nabywcy energii elektrycznej na poziomie hurtowym.
REN nabywa energię głównie od grupy elektrowni ("przedsiębiorstw energetycznych posiadających regulowany dostęp") na podstawie umów o zakup energii elektrycznej.
(10) W ramach umów o zakup energii elektrycznej przedsiębiorstwa energetyczne posiadające regulowany dostęp zobowiązują się do dostawy energii do sieci regulowanej (SEP) na zasadach wyłączności w okresie przekraczającym 20 lat, zgodnie z określoną formułą cenową [4].
Budowa omawianych przedsiębiorstw energetycznych posiadających regulowany dostęp nie została zliberalizowana i podlega regulacji przez państwo.
Zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem system regulowany obejmuje następujące przedsiębiorstwa: EDP (poprzez EDP Produção i Companhia Portuguesa de Electridade), Tejo Energia [5] i Turbogás [6].
Większość energii elektrycznej w Portugalii (83 % w 2003 r.) [7] jest dostarczana w ramach wspomnianych wyżej umów o zakup energii elektrycznej, zawartych na zasadach wyłączności przez REN i wytwórców energii.
(11) Energia elektryczna nabywana przez REN zostaje następnie odsprzedawana regulowanemu dystrybutorowi, spółce kontrolowanej przez EDP, w ramach regulowanego systemu taryfowego.
Taryfy regulowane ustala portugalski regulator sektora energetyki, ERSE.
(12) SEI, niezależny system energii elektrycznej, obejmuje nieregulowaną sieć elektryczną (Sistema Eléctrico Não Vinculado, "SENV"), która funkcjonuje w warunkach wolnorynkowych (tj. większość energii w ramach tego systemu jest docelowo sprzedawana odbiorcom, którzy odłączyli się od sieci regulowanej), oraz wytwórców działających w ramach systemu specjalnego (Produtores em regime especial, PRE), którzy dostarczają firmie REN energię wytworzoną w skojarzonych źródłach energii, mini elektrowniach wodnych i innych odnawialnych źródłach energii (np. w elektrowniach wiatrowych) zgodnie z taryfami regulowanymi.
(13) Odbiorcy uprawnieni mają swobodę wyboru dostawcy energii i mogą kupować energię od SEP zgodnie z taryfami regulowanymi lub od SENV (w ostatnim przypadku energia jest dostarczana przez niezależnego dostawcę detalicznego na zasadach rynkowych).
Na mocy dekretu z dnia 17 sierpnia 2004 r. wszyscy odbiorcy są ostatecznie uprawnieni [8].
(14) Istniejące ramy regulacyjne są obecnie zmieniane.
Rynek hurtowy energii elektrycznej
(15) Rynek hurtowy energii elektrycznej obejmuje produkcję energii w elektrowniach oraz energię elektryczną fizycznie przesyłaną poprzez sieci międzysystemowe dla celów odsprzedaży dostawcom detalicznym.
Podobnie jak w innych Państwach Członkowskich, niewielu bardzo dużych odbiorców energii elektrycznej może zadecydować o kupnie energii bezpośrednio na rynku hurtowym (w Hiszpanii taki zakup stanowi poniżej 5 % zakupów energii na rynku hurtowym).
(16) Komisja uważa, że od momentu wygaśnięcia umów o zakup energii elektrycznej powstanie w Portugalii rynek hurtowy obejmujący ofertę dawnych wytwórców posiadających regulowany dostęp, wytwórców nieposiadających regulowanego dostępu oraz import.
Oszacowanie to oparto o rynek hurtowy bez uwzględnienia podziału na system zliberalizowany i regulowany.
Bilansowanie mocy i usługi pomocnicze
(17) Istnieje techniczne zapotrzebowanie na tego typu usługi, ponieważ operator systemu przesyłowego jest odpowiedzialny za utrzymywanie napięcia w sieci w obrębie bardzo wąskich szerokości pasma.
W przypadku nadmiernego zużycia napięcie w sieci spada, co może spowodować pewnego rodzaju problemy ze stabilnością sieci.
Również w przypadku niedostatecznego zużycia energii powstaje problem, ponieważ napięcie w sieci wzrasta powyżej dopuszczalnego poziomu tolerancji, a operator systemu przesyłowego musi wyłączyć pewną część mocy lub zapewnić dodatkowe zużycie energii.
(18) Usługi tego typu muszą być świadczone odpłatnie i zazwyczaj przewidziana jest "kara" za odstępstwo w przypadku kiedy zapotrzebowanie danego odbiorcy przekracza lub wypada poniżej określonego poziomu zużycia energii, który to poziom odpowiada ilości energii, jaką dostawca wcześniej zakupił na rynku hurtowym lub którą planuje wytworzyć własnymi siłami (a o zamiarze tym musi uprzednio poinformować operatora systemu przesyłowego).
(19) Obecnie w Portugalii usługi bilansowania mocy i inne usługi pomocnicze (w zakresie przeciążenia sieci) świadczy firma REN wszystkim podmiotom działającym w systemie.
W Portugalii nie powstał jeszcze rynek tego typu usług.
Jednak jest prawdopodobne, że taki rynek lub rynki wyłonią się po wygaśnięciu umów o zakup energii elektrycznej.
Dla celów niniejszej decyzji dokładne wytyczenie tego rynku lub rynków pozostaje otwarte.
Przesył i dystrybucja
(20) Niniejsza decyzja nie wywiera wpływu na wspomniane rynki.
W Portugalii sieć przesyłowa została już wydzielona i jest eksploatowana przez REN, portugalskiego operatora systemu przesyłowego.
Sieci dystrybucyjne stanowią własność EDP i władz miejskich; zarządza nimi firma kontrolowana przez EDP, Distribuição Energia SA ("EDPD").
Dostęp do sieci przesyłowej i dystrybucyjnej podlega regulacji portugalskiego urzędu regulacji energetyki, ERSE.
Sprzedaż detaliczna energii elektrycznej
(21) Dla celów niniejszego oświadczenia rozważy się następujące rynki detaliczne energii elektrycznej: i) dostawa energii elektrycznej dla dużych odbiorców przemysłowych, którzy są podłączeni do sieci wysoko- i średnionapięciowej ("HV" i "MV"); ii) dostawa energii elektrycznej do mniejszych odbiorców przemysłowych, komercyjnych i gospodarstw domowych, podłączonych do sieci niskonapięciowej ("LV").
(22) Istnieją duże różnice pomiędzy użytkownikami sieci HV/MV a użytkownikami sieci LV w zakresie konsumpcji energii i warunków, na podstawie których zakupują energię elektryczną.
Również inna jest relacja handlowa w obu tych grupach odbiorców.
Użytkownicy sieci MV i HV to w większości przypadków odbiorcy przemysłowi, dla których energia może stanowić znaczną część ponoszonych kosztów.
Natomiast większość użytkowników sieci LV to mali odbiorcy przemysłowi, komercyjni lub gospodarstwa domowe, gdzie zużycie energii elektrycznej na użytkownika jest dość ograniczone.
2.
GEOGRAFICZNE RYNKI ENERGII ELEKTRYCZNEJ
(23) W poprzednich decyzjach Komisji ustalono, że właściwy rynek geograficzny hurtowej dostawy energii elektrycznej nie przekracza granic państwowych [9].
Dochodzenie przeprowadzone w niniejszej sprawie wykazało, iż rynki hurtowe i detaliczne energii elektrycznej wyraźnie obejmują swym zakresem obszar Portugalii i sytuacja ta nie zmieni się w przewidywalnej przyszłości.
(24) Strony twierdzą, iż w najbliższej przyszłości na Półwyspie Iberyjskim powstanie jednolity iberyjski komercyjny rynek energii elektrycznej, MIBEL.
Przewidywanie to nie zostało potwierdzone w pogłębionej analizie przeprowadzonej przez Komisję.
Wydaje się, że: 1) obecny poziom połączeń sieciowych pomiędzy Hiszpanią i Portugalią nie jest wystarczający do tego, by mówić o istnieniu jednolitego rynku na Półwyspie Iberyjskim; oraz 2) jest wysoce nieprawdopodobne, że w najbliżej przyszłości rynek hurtowy energii elektrycznej będzie obejmował swym zasięgiem cały Półwysep Iberyjski, ponieważ:
i) należałoby usunąć wiele istotnych barier regulacyjnych, aby utworzyć MIBEL;
ii) jest prawdopodobne, że warunki funkcjonowania konkurencji w Hiszpanii i w Portugalii będą się znacznie różnić nawet po powstaniu rynku MIBEL;
iii) krajowe plany przydziału emisji CO2 i krajowe plany kompensacji kosztów osieroconych prawdopodobnie spowodują utrzymanie lub nawet pogłębienie się tych różnic w warunkach funkcjonowania konkurencji;
iv) nie istnieje prawdopodobieństwo, że projektowany poziom połączeń sieciowych pomiędzy Hiszpanią a Portugalią pozwoli na skuteczną integrację obu rynków w przewidywalnej przyszłości.
B. WŁAŚCIWE RYNKI GAZU ZIEMNEGO
1.
RYNEK PRODUKTOWY
(25) Komisja wyodrębniła cztery rynki produktów gazowych, na które wywrze wpływ przedmiotowa operacja:
i) dostawa gazu do wytwórców energii elektrycznej (elektrowni cieplnych typu CCGT [10]);
ii) dostawa gazu do lokalnych przedsiębiorstw dystrybucyjnych;
iii) dostawa gazu do dużych odbiorców przemysłowych;
iv) dostawa gazu do małych odbiorców przemysłowych, komercyjnych i gospodarstw domowych.
(26) Sześć lokalnych przedsiębiorstw dystrybucyjnych dystrybuuje i dostarcza gaz do większości odbiorców końcowych poprzez sieci średnio- i niskociśnieniowe [11] i działa na podstawie koncesji w obszarach objętych wyłącznością.
(27) W Portugalii pierwszym zliberalizowanym rynkiem będzie rynek dostaw gazu do wytwórców energii.
Strony twierdzą, że elektrownie cieplne typu CCGT i duzi odbiorcy przemysłowi powinni zostać potraktowani jako część jednolitego, szerszego rynku hurtowego.
Komisja nie zgadza się z opinią przedstawioną przez strony.
Wytwórcy energii elektrycznej mają bowiem jedyne w swoim rodzaju zapotrzebowanie w zakresie ilości i elastyczności dostaw.
Elektrownie cieplne muszą więc mieć zapewnione zarówno umowy długoterminowe, które są niezbędne dla zagwarantowania podstawowej żywotności ekonomicznej i technicznej i zabezpieczenia dostaw, jak i umowy krótkoterminowe zawarte na krótsze okresy.
Mają również inne marże, relacje z klientami i dynamikę wzrostu, a także inne są potrzeby handlowe podmiotów odsprzedających.
2.
RYNEK GEOGRAFICZNY
(28) W odniesieniu do każdego z właściwych rynków gazu ziemnego zarówno Komisja, jak i strony zgadzają się, że dostawa gazu ziemnego w Portugalii ma zakres krajowy.
IV.
OCENA KONKURENCYJNOŚCI
A. RYNKI ENERGII ELEKTRYCZNEJ
1.
RYNEK HURTOWY
a) EDP ma dominującą pozycję na rynku hurtowym energii elektrycznej w Portugalii
(29) Z przeprowadzonej przez Komisję pogłębionej analizy wynika, że EDP zajmuje dominującą pozycję na rynku hurtowym w Portugalii, niezależnie od tego, czy jest rozważane w ramach obecnej struktury czy po wygaśnięciu umów o zakup energii elektrycznej.
(30) W 2003 r. na rynku hurtowym przedsiębiorstwo EDP posiadało 70 % mocy produkcyjnych, jego produkcja stanowiła 70 % wytworzonej energii i było ono największym importerem energii elektrycznej.
Ponadto poziom energii produkowanej przez EDP pozostanie nienaruszony po wygaśnięciu umów o zakup energii elektrycznej.
Po wygaśnięciu tych umów zostanie wdrożony plan kompensacji kosztów osieroconych, utworzony dla zrównoważenia ewentualnych strat rynkowych, jakie mogą ponieść w przyszłości istniejący wytwórcy energii.
Wspomniany plan kompensacji faworyzuje operatorów narodowych (monopolistów).
EDP ma otrzymać większość przewidzianych kompensacji, co umożliwi ochronę przedsiębiorstwa przed przyszłą konkurencją.
(31) Po stronie popytu EDP kontroluje prawie 100 % dystrybucji energii w Portugalii.
Spółka zależna od EDP, EDP Distribuição, będzie pełniła w przyszłości funkcję dystrybutora detalicznego systemu regulowanego, co przyniesie istotne korzyści dla EDP.
(32) Po stronie podaży istotne znaczenie dla oferty EDP ma utworzenie nowej elektrowni cieplnej typu CCGT EDP ("TER").
W odniesieniu do możliwości produkcyjnych trzecich stron Komisja doszła do wniosku, że projekty budowy elektrowni cieplnych CCGT przez przedsiębiorstwa konkurencyjne są niepewne oraz że EDP ma wpływ na jedno z nich (Tejo Energia).
b) Operacja umocni dominującą pozycję firmy EDP z uwagi na skutki zarówno poziome, jak i pionowe
Skutki poziome: pozbycie się znaczącego przedsiębiorstwa konkurencyjnego
(33) W odniesieniu do skutków poziomych Komisja doszła do wniosku, że w przypadku gdyby nie doszło do planowanego połączenia, GDP najprawdopodobniej zostałaby głównym rywalem EDP na rynkach energii elektrycznej w Portugalii, zważywszy że: i) dostęp do konkurencyjnych zasobów gazu ziemnego przynosi znaczące korzyści w sektorze energii elektrycznej, ponieważ elektrownie cieplne typu CCGT stanowią obecnie najpopularniejszą metodę wytwarzania nowej energii: oraz ii) GDP, jako firma portugalska, mogłaby polegać na swojej marce i zaoferować swoim odbiorcom gazu łączną dostawę gazu ziemnego i energii elektrycznej.
(34) Po planowanym połączeniu GDP straciłaby status potencjalnego znaczącego rywala, co jednocześnie umocniłoby dominującą pozycję EDP.
Skutki pionowe: podniesienie kosztów przedsiębiorstwa konkurencyjnego
Uprzywilejowany i preferencyjny dostęp do portugalskiej infrastruktury gazu ziemnego (terminal LNG w Sines, gazociąg międzynarodowy oraz podziemne instalacje do magazynowania gazu Carriço)
(35) Po planowanej transakcji EDP miałoby możliwość i motywację do tego, by utrzymywać uprzywilejowany i preferencyjny dostęp do zasobów gazu ziemnego na niekorzyść spółek zajmujących się – w tym momencie lub w przyszłości – wytwarzaniem energii.
(36) Wysokociśnieniowa sieć gazowa: po połączeniu EDP miałoby możliwość wpływania na zarządzanie wysokociśnieniową siecią gazową: i) skutki krótkoterminowe: EDP przejmie tymczasowo [12] łączną kontrolę nad firmą Transgás (włącznie z siecią gazową), tj. w okresie nieprzekraczającym 19,5 miesiąca.
W tym okresie EDP może wywrzeć silny wpływ na strategię i zarządzanie siecią.
Dzięki temu przejęciu kontroli EDP może uzyskać dogłębne informacje na temat funkcji eksploatacyjnych sieci, z których to informacji będzie mogła później wyciągnąć korzyści; ii) skutki długoterminowe: wskutek planowanego połączenia podmiotem eksploatującym wysokociśnieniową sieć gazową będzie REN.
(37) Międzynarodowy gazociąg GDP: spółka powstała w wyniku połączenia miałaby możliwość użytkowania pełnej przepustowości pierwszego istniejącego punktu dostępowego w Portugalii (gazociągu przebiegającego z Algierii do Portugalii poprzez Maroko i Hiszpanię, który wchodzi do Portugalii w Campo Maior), aby nie dopuścić do wykorzystania przez konkurencję żadnych uwolnionych przepustowości.
Zatem jeżeli nawet zastosuje się zasadę dostępu trzeciej strony (TPA), ilość wolnej przepustowości oferowana trzecim stronom nie będzie na tyle wystarczająca, aby mogły importować gaz na zasadach permanentnych i przy minimalnym zabezpieczeniu poziomu importowanego przez nie gazu.
(38) Terminal GDP w Sines: terminal LNG, usytuowany w Sines, jest jedynym terminalem tego typu w Portugalii.
Terminal ten, który został uruchomiony na początku 2004 r., stanowi własność GDP i jest eksploatowany przez tę firmę (poprzez Transgás, przedsiębiorstwo w pełni zależne od GDP).
Maksymalna przepustowość importowa terminalu wynosi 5,3 bilionów m3 rocznie.
Jako że sektor gazownictwa nie został dotychczas zliberalizowany, nie zastosowano żadnej zasady dostępu trzeciej strony (TPA) w odniesieniu do terminalu.
Wskutek tego trzecie strony, które chciałyby mieć dostęp do terminalu, musiałyby skontaktować się z firmą GDP i wynegocjować z nią warunki tego dostępu.
(39) Podziemne instalacje do magazynowania gazu Carriço: po planowanym połączeniu EDP miałoby również możliwość eksploatacji podziemnej instalacji do magazynowania gazu Carriço, będącej własnością GDP.
Jest to jedyna instalacja do magazynowania gazu ziemnego w Portugalii (poza terminalem LNG w Sines, który jest o wiele mniejszy).
Dostęp do tej instalacji przyznany na zasadach niedyskryminujących i związana z tym elastyczność są niezwykle istotne dla rywalizujących ze sobą wytwórców energii elektrycznej, eksploatujących elektrownie cieplne typu CCGT.
Badania rynkowe potwierdziły, że warunki dostępu są niewystarczające dla zapewnienia podmiotom konkurencyjnym pełnego dysponowania instalacją magazynującą, ponieważ EDP będzie miało możliwość ograniczenia dostępu z powodów technicznych.
(40) Po przeprowadzeniu planowanej operacji EDP przejęłoby znaczącą kontrolę nad punktami dostępowymi do sieci gazowej oraz nad instalacjami magazynującymi gaz ziemny.
Operacja mogłaby zatem udostępnić firmie EDP wszystkie niezbędne środki i argumenty pozwalające na utrudnianie dostępu do sieci gazowej przedsiębiorstwom konkurencyjnym, nawet jeżeli po wydzieleniu własnościowym wysokociśnieniowa sieć gazowa w Portugalii ma przejść pod kontrolę REN.
Możliwość kontrolowania ograniczeń w dostawie gazu do elektrowni cieplnych na niekorzyść konkurencyjnych elektrowni cieplnych
(41) Zważywszy że skuteczne przekazanie firmie REN praw do infrastruktury i zasobów transportowych jest w dużym stopniu niepewne, nie ma gwarancji, że dostawy gazu do obecnych (np. Turbogás) i potencjalnych konkurencyjnych elektrowni cieplnych CCGT będą realizowane przez firmę inną niż przedsiębiorstwo powstałe w wyniku planowanego połączenia.
W przypadku powstania w Portugalii ograniczeń w dostawie gazu GDP będzie musiało faworyzować elektrownie EDP na niekorzyść konkurencyjnych elektrowni cieplnych.
Możliwość i argumenty uzasadniające kontrolę cen gazu i podniesienie kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa konkurencyjne, co pozwoliłoby na przejęcie obecnej i potencjalnej konkurencji i uniemożliwienie wejścia tych podmiotów na rynek
(42) Po planowanym połączeniu EDP miałoby możliwość i argumenty uzasadniające podniesienie cen gazu dostarczanego do obecnych firm konkurencyjnych (firmy Turbogás, w odniesieniu do zamówień krótkoterminowych).
Taka możliwość mogłaby również zaistnieć w odniesieniu do potencjalnych podmiotów konkurencyjnych (obejmując wszystkie zamówienia), ponieważ tempo liberalizacji i niepewność korzystania z punktów dostępowych sprawiają, że dostawy gazu do ewentualnych przyszłych elektrowni cieplnych byłyby realizowane przez GDP.
Dostęp do zastrzeżonych prawnie informacji na temat kosztów ponoszonych przez firmy konkurencyjne wobec EDP, co przyniosłoby EDP znaczne korzyści
(43) Spółka powstała w wyniku planowanego połączenia posiadałaby wiedzę na temat kosztów inwestycyjnych jej obecnych rywali. Mogłaby więc narzucić takie ceny, które pozwoliłyby jej na przejęcie przedsiębiorstw konkurencyjnych.
Taka korzyść strukturalna umocniłaby również dominującą pozycję firmy EDP i prawdopodobnie uniemożliwiłaby lub opóźniła wejście na rynek potencjalnych rywali planujących eksploatację nowych elektrowni cieplnych przy użyciu gazu ziemnego dostarczanego przez GDP.
Dostęp do informacji firm konkurencyjnych na temat planowanego dziennego zużycia gazu, co przyniosłoby EDP znaczne korzyści
(44) Po planowanym połączeniu przedsiębiorstw EDP będzie również miało dostęp do informacji o planowanym dziennym zużyciu gazu przez firmę Turbogás (i inne elektrownie cieplne CCGT, z których usług będzie ewentualnie korzystać GDP), tj. informacji otrzymywanych na dzień wcześniej o planowanym przez daną elektrownię cieplną zużyciu gazu na godzinę w następującym dniu.
Dzięki temu EDP będzie wcześniej znać ilość energii, jaką Turbogás planuje wytworzyć następnego dnia.
Zważywszy na zmienność rozmiaru produkcji elektrowni cieplnych, informacje te mają charakter strategiczny: wiedząc, na przykład, że Turbogás nie będzie produkować energii w określonych godzinach następnego dnia, EDP będzie miało możliwość podnieść ceny tak, aby przewyższały koszty zmienne ponoszone przez Turbogás, nie ponosząc jednocześnie ryzyka utraty klienta, jakim jest Turbogás.
(45) Wymienione wyżej skutki poziome i pionowe, analizowane razem lub osobno, spowodują wzmocnienie dominującej pozycji EDP na rynku hurtowym energii elektrycznej.
2.
USŁUGI POMOCNICZE
(46) Przedmiotowa operacja pozbawi GDP szans wejścia na rynek energii elektrycznej, a zatem również potencjalnych możliwości świadczenia usług pomocniczych.
W oparciu o wszystkie argumenty uzyskane przy ocenie rynku hurtowego oraz zważywszy że jedynie nieliczne przedsiębiorstwa są dostawcami tego typu usług, wejście firmy GDP na rynek hurtowy osłabiłoby pozycję EDP jako dostawcy usług pomocniczych.
Skutkiem koncentracji byłaby eliminacja tego potencjalnego konkurenta na rynku usług pomocniczych.
3.
RYNKI DETALICZNE ENERGII ELEKTRYCZNEJ W PORTUGALII
a) EDP zajmuje pozycję dominującą na rynkach detalicznych energii elektrycznej w Portugalii
(47) Odbiorcy rynku dostaw energii elektrycznej dla dużych użytkowników przemysłowych (45 % całkowitego zużycia) mają status odbiorców w pełni kwalifikowanych.
EDP ma 92 % udział w tym rynku w zakresie wielkości produkcji (i dużo większy w odniesieniu do liczby odbiorców).
(48) Rynek małych odbiorców otwarto dopiero w 2004 r.
Udział EDP w tym rynku wynosi blisko 100 %.
Doświadczenia innych Państw Członkowskich pokazują wyraźnie, że opłaty za przyłączenie, jakie ponoszą tego typu odbiorcy, są znacznie niższe niż opłaty, jakimi obciąża się odbiorców przemysłowych.
Dzięki temu rywalizacja z dominującym EDP będzie przebiegała powoli.
b) Umocnienie dominującej pozycji EDP na rynku detalicznym energii elektrycznej w Portugalii
(49) Planowana operacja umocni dominującą pozycję EDP, ponieważ doprowadzi do eliminacji GDP jako potencjalnego znaczącego konkurenta.
W trakcie przeprowadzonej przez Komisję ankiety respondenci potwierdzili, że GDP stałoby się najprawdopodobniejszym i mającym największe szanse nowym graczem na tych rynkach, w szczególności dzięki dużej bazie odbiorców gazu oferowanego przez GDP, znanej ogólnie marce krajowej, a także dzięki możliwości świadczenia dostawy energii elektrycznej i gazu jednocześnie.
(50) Ponadto planowane połączenie przedsiębiorstw spowoduje podniesienie barier wejścia na rynek, ponieważ powstała w wyniku koncentracji firma wykorzystałaby przywileje, jakie posiadają dwaj monopoliści: operatorzy narodowi w obszarze energii i gazownictwa, zmuszając dzięki temu swoją konkurencję do jednoczesnego wejścia na rynki gazu i energii elektrycznej i świadczenia łącznych dostaw energii i gazu.
B. RYNKI GAZU ZIEMNEGO
1.
GDP ZAJMUJE DOMINUJĄCĄ POZYCJĘ NA PORTUGALSKICH RYNKACH GAZU ZIEMNEGO
(51) Dzięki swojej obecnej pozycji monopolisty GDP zajmuje pozycję dominującą na wszystkich rynkach gazu ziemnego, z jedynym wyjątkiem rynku dystrybucji gazu ziemnego w obszarze Porto, gdzie działa Portgás, spółka, w której EDP ostatnio nabyło łączny pakiet kontrolny.
(52) GDP ma znaczną przewagę nad potencjalnymi nowymi graczami na rynkach gazu ziemnego, wynikającą z jego pozycji monopolistycznej – która to przewaga zostanie zachowana po zliberalizowaniu tych rynków.
W szczególności, i) firma GDP zdobyła bogate doświadczenie i wiedzę w zakresie portugalskich rynków gazu ziemnego na każdym poziomie; ii) zyskała dużą bazę odbiorców swoich usług i osiągnęła znaczącą wielkość sprzedaży w kraju; iii) rozwinęła dobrze znane marki na rynkach lokalnych i ogólnokrajowych; iv) zdobyła jedyną w swoim rodzaju wiedzę na temat profilu swoich klientów (dotyczącą zakresu zużycia, wypłacalności, zdolności kredytowych) oraz potrzeb specyficznych dla danych odbiorców (takich jak zapotrzebowanie na usługi dodatkowe lub usługi specjalne); v) kontroluje, za pomocą zależnych od siebie lokalnych dystrybutorów, operatorów systemu dystrybucji.
2.
UMOCNIENIE DOMINUJĄCEJ POZYCJI GDP NA PORTUGALSKICH RYNKACH GAZU ZIEMNEGO
a) Dostawa gazu do wytwórców energii (elektrowni cieplnych typu CCGT)
(53) W odniesieniu do dostawy gazu do elektrowni cieplnych, po przeprowadzeniu zgłoszonej operacji popyt na gaz ze strony elektrowni cieplnych (mianowicie zamówienia krótkoterminowe firm Turbogás [13] i TER/Carrgado) zostanie przejęty przez przedsiębiorstwo powstałe wskutek połączenia. Gdyby nie doszło do operacji, odbiorcy ci mogliby zostać przejęci przez konkurencję GDP od momentu uznania elektrowni cieplnych za odbiorców uprawnionych.
Operacja umocni więc dominującą pozycję GDP na rynku dostaw gazu ziemnego do elektrowni cieplnych.
b) Dostawa gazu do lokalnego dystrybutora
(54) Po przeprowadzeniu zgłoszonej operacji zamówienia na gaz ze strony Portgás, jedynego lokalnego dystrybutora, który nie jest zależny od GDP, zostaną przejęte przez przedsiębiorstwo powstałe wskutek połączenia.
Po połączeniu przedsiębiorstwa konkurencyjne nie będą miały możliwości dostawy gazu do lokalnych dystrybutorów od momentu uznania tych ostatnich za odbiorców uprawnionych, co umocni dominującą pozycję GDP na ryku dostaw gazu do lokalnych dystrybutorów.
c) Dostawa gazu do dużych odbiorców przemysłowych
(55) Przeprowadzona analiza wykazała, że po liberalizacji tego rynku EDP zostałoby jedynym prawdopodobnym graczem na rynku dostaw gazu do dużych odbiorców przemysłowych.
(56) Wydaje się, iż EDP ma największe szanse wejścia na ten rynek, zważywszy że: i) eksploatuje elektrownię cieplną dla wytworzenia energii elektrycznej (ma więc dostęp do dużych ilości gazu), co stwarza silną zachętę do wejścia na rynek dostaw gazu; ii) może oprzeć planowaną sprzedaż o swoją bazę odbiorców energii elektrycznej (EDP kontroluje prawie 100 % dystrybucji energii elektrycznej w Portugalii), którym mogłoby zaoferować łączną dostawę gazu i energii elektrycznej; iii) może wykorzystać doświadczenie, reputację oraz bazę klientów dystrybutora Portgás.
W wielu Państwach Członkowskich wejście operatorów narodowych energii elektrycznej na rynki gazu ziemnego zostało uwieńczone sukcesem.
(57) Eliminacja przez EDP potencjalnej konkurencji wzmocniłaby dominującą pozycję GDP na rynku dostaw gazu do dużych odbiorców przemysłowych.
d) Dostawa gazu do małych odbiorców
(58) Komisja doszła do wniosku, iż gdyby nie doszło do planowanego połączenia, EDP miałoby największe szanse wejścia na rynek dostaw gazu do małych odbiorców.
(59) Przewaga EDP wynika z trzech grup korzyści: a) w zakresie zamówień, co wynika z pozycji EDP jako wytwórcy energii w elektrowniach cieplnych w Portugalii; b) wynikających z pozycji EDP jako monopolisty na rynku detalicznym energii i na rynku dystrybucji energii; c) wynikające z jego pozycji na rynku detalicznym gazownictwa oraz posiadanych przez niego informacji na temat tego rynku (Portgás oraz informacje na temat Lisboagás).
(60) O zamiarze EDP wejścia na rynki gazu ziemnego świadczy również fakt, iż ostatnio przedsiębiorstwo to przejęło kontrolę nad portugalskim dystrybutorem lokalnym, Portgás, oraz poczyniło zdecydowane kroki na rynkach gazownictwa w Hiszpanii (EDP przejęło kontrolę nad drugim największym przedsiębiorstwem gazownictwa w Hiszpanii, Naturcorp).
(61) W oparciu o wyżej wymienione argumenty koncentracja spowodowałaby eliminację głównego konkurenta GDP i podniesienie barier wejścia na rynek dostawy gazu do małych odbiorców.
Wzmocniłaby więc dominującą pozycję GDP na rynku detalicznym gazu ziemnego w Portugalii.
V. ZOBOWIĄZANIA ZAPROPONOWANE PRZEZ ZGŁASZAJĄCE STRONY
(62) Dnia 28 października 2004 r. strony złożyły zobowiązania, następnie – dnia 17 listopada 2004 r. – ich poprawioną wersję.
Streszczenie poprawionej wersji zobowiązań z dnia 17 listopada 2004 r. przedstawione jest poniżej, zachowując numerację zastosowaną przez strony:
EDP.1 : Redukcja udziałów EDP w firmie REN z 30 % do 5 %
EDP.2 : Zbycie udziałów w Tejo Energia, jakie posiada EDP
EDP.3 : Moratorium dotyczące budowy nowej elektrowni cieplnej podlega klauzuli rewizyjnej
EDP.4 : Dzierżawa mocy produkcyjnej elektrowni TER przypadającej na jednostkę podlega klauzuli rewizyjnej
EDP.5 : Zawieszenie niektórych praw EDP do głosowania w Turbogás oraz powołanie niezależnych członków zarządu w Turbogás
ENI.II : Sprzedaż terminalu LNG w Sines LNG firmie REN
ENI.III : Sprzedaż podziemnych instalacji do magazynowania gazu w Carriço firmie REN
ENI.IV : Wcześniejsza sprzedaż gazowej sieci wysokociśnieniowej firmie REN
ENI.V : Gwarancje dostępu do sieci w trakcie procedury sprzedaży sieci firmie REN
ENI.VI : Przekazanie firmie REN przepustowości w punkcie dostępowym w Campo Maior, która jest obecnie zarezerwowana przez Transgás, lecz nie jest użytkowana
ENI.VII : Zobowiązanie do zaprzestania dalszych rezerwacji przepustowości w punkcie dostępowym w Campo Maior
ENI.VIII : Zobowiązanie do zaprzestania dalszych rezerwacji przepustowości w gazociągu z Estremadury
ENI.IX : Zobowiązanie do udostępnienia przepustowości w gazociągu z Estremadury i/lub w punkcie dostępowym w Campo Maior zgodnie z określonymi warunkami
ENI.X : Pozbawienie GDP prawa pierwokupu w oparciu o mechanizm wyboru najlepszej oferty
ENI.XI : Przyjęcie środków zmierzających do wyeliminowania problemów związanych z ewentualnym uprzywilejowanym dostępem do informacji cenowych
ENI.XII : Przyjęcie środków zmierzających do skutecznej liberalizacji popytu ze strony dużych odbiorców przemysłowych
ENI.XIII : Zobowiązanie do wstrzymania oferty łącznej dostawy gazu ziemnego i energii elektrycznej dla dużych odbiorców przemysłowych i odbiorców detalicznych w Portugalii do momentu liberalizacji rynku dostaw gazu ziemnego do wymienionych grup odbiorców
ENI.XIV : Sprzedaż lokalnego dystrybutora Setgás
VI.
OCENA PRZEDSTAWIONYCH ZOBOWIĄZAŃ
A. ZOBOWIĄZANIA W OBSZARZE ENERGII ELEKTRYCZNEJ
1.
RYNEK HURTOWY ENERGII ELEKTRYCZNEJ
a) Skutki poziome operacji (eliminacja GDP jako przedsiębiorstwa mającego największe szanse wejścia na rynek)
(63) Przedstawiona przez strony propozycja polega na wprowadzeniu środków mających na celu zapewnienie wejścia przedsiębiorstw konkurencyjnych na rynek przy jednoczesnym uniknięciu zbycia majątku elektrowni.
Propozycja oparta jest głównie o moratorium dotyczące budowy nowej elektrowni cieplnej EDP i wydzierżawienie pewnych mocy produkcyjnych TER, elektrowni należącej do EDP, na czas określony.
(64) Respondenci, którzy przedstawili swoje opinie w ankietach rynkowych Komisji, uważają powyższe propozycje za zdecydowanie niewystarczające – jeżeli chodzi o skalę, zakres oraz okres obowiązywania proponowanych środków – dla zrekompensowania znacznych strat, jakie poniesie GDP jako potencjalny konkurent, ani dla skutecznego zagwarantowania terminowego wejścia na rynek potencjalnej konkurencji.
Komisja podziela te obawy, przedstawione przez strony trzecie.
(65) Wydzierżawienie mocy produkcyjnych od TER dotyczy jedynie jednej trzeciej elektrowni i stanowiłoby tylko 4 % całkowitej mocy energii elektrycznej wytwarzanej w Portugalii.
Umowa dzierżawy może automatycznie wygasnąć przy zaistnieniu kryteriów niezapewniających obecności nowych przedsiębiorstw konkurencyjnych ani ich faktycznego działania na rynku iberyjskim.
Okres obowiązywania umowy dzierżawy może być krótki – 3 lata.
EDP będzie znać w czasie rzeczywistym koszty i wielkość energii elektrycznej, którą dzierżawca będzie chciał sprzedać.
Zważywszy wszystkie te czynniki, nie jest prawdopodobne, aby dzierżawca miał znaczący wpływ na rynek oraz by wywarł presję konkurencyjną na EDP.
(66) Zważywszy na klauzulę rewizyjną, dołączoną do proponowanego moratorium, moratorium prawdopodobnie niedługo wygaśnie, nie dając żadnej gwarancji, że nowe przedsiębiorstwa konkurencyjne faktycznie wejdą na rynek.
Ponadto moratorium nie powstrzymuje EDP od rozpoczęcia projektów nowych elektrowni cieplnych (dotyczy wszystkich etapów z wyjątkiem samej budowy).
Proponowane moratorium i propozycja nie są więc wystarczające dla wsparcia konkurencji tak, jak spowodowałoby to rozwiązanie strukturalne.
(67) Ponadto strony proponują zbycie 10 % udziałów EDP w Tejo Energia, przedsiębiorstwie konkurencyjnym.
Mimo iż można uznać tę propozycję za pozytywną, w żadnym wypadku nie gwarantuje ona, że Tejo Energia faktycznie zbuduje elektrownię cieplną w przyszłości.
(68) Strony zaproponowały również zawieszenie praw do głosowania w Turbogás, jakie posiada EDP.
Okres tego zawieszenia jest ograniczony do trzech lat i do dwóch obszarów decyzyjnych.
EDP ostatnio nabyło również opcję zakupu 20 % dodatkowych udziałów w Turbogás i zarządzania całością produkcji tej firmy.
Jest zatem dość wątpliwe, aby podjęte przez strony zobowiązania powstrzymały EDP od wywarcia wpływu na Turbogás w zakresie strategii dostaw gazu i przyszłych projektów.
b) Skutki pionowe (podniesienie kosztów konkurencji)
EDP ma uprzywilejowany i preferencyjny dostęp do portugalskiej infrastruktury gazu ziemnego
(69) Sprzedaż terminalu LNG w Sines i podziemnych instalacji do magazynowania gazu w Carriço operatorowi wysokociśnieniowej sieci gazu ziemnego, tj. wydzielenie własnościowe, jest propozycją pozytywną, którą Komisja popiera.
Jednak warunki tych operacji nie zapewniają, że strony trzecie będą miały dostęp do wystarczającej przepustowości.
W szczególności, proponowane środki jednoznacznie pozwalają firmom Union Fenosa Gas i Naturcorp, zależnym od stron niniejszej propozycji, prowadzącym działalność na rynkach gazownictwa w Hiszpanii, rezerwować większe ilości przepustowości przed proponowanym transferem, jak również stronom – po zrealizowaniu transferu.
(70) Strony zaproponowały udostępnienie przepustowości w hiszpańsko-portugalskim gazociągu w punkcie dostępowym po stronie portugalskiej (w Campo Maior).
Według odpowiedzi uzyskanych w ankietach rynkowych proponowana przepustowość jest o wiele za niska (stanowi poniżej 10 % przepustowości tego gazociągu, co nie wystarcza dla zaspokojenia dostawy do jednego zakładu elektrowni cieplnej 400 MW) i nie jest zagwarantowana dla dostaw gazu do granicy Portugalii z sieci gazociągów kopalnianych (gazociągu z Estremadury).
Opracowano mechanizm zapewniający dodatkową przepustowość, lecz warunki tego dostępu do dodatkowej przepustowości, zaproponowane dla stron trzecich, sprawiają, że w rzeczywistości nie jest on wykonalny czasowo ani ekonomicznie, nie jest też zagwarantowana jego długotrwałość.
(71) Pozytywny skutek, jaki mogą wywrzeć przedstawione zobowiązania w zakresie infrastruktury gazu ziemnego na rynki energii elektrycznej i gazu, będzie więc bardzo ograniczony.
Inne pionowe skutki proponowanego połączenia przedsiębiorstw
(72) W odniesieniu do innych zastrzeżeń [14], dotyczących pionowych skutków proponowanej operacji, zobowiązania proponują jedynie wprowadzenie wewnętrznych barier organizacyjnych ograniczających przepływ informacji pomiędzy GDP a EDP.
Z ankiet rynkowych wyraźnie wynika, że w obecnym przypadku takie środki są niewystarczające dla rozwiązania tego typu problemów.
2.
RYNEK USŁUG POMOCNICZYCH
(73) Wydzierżawienie mocy produkcyjnych, na zasadach określonych w zaproponowanych zobowiązaniach, nie pozwala dzierżawcy na prowadzenie działalności na rynku usług bilansowania mocy, co wymaga dostosowania produkcji danej elektrowni w czasie rzeczywistym.
(74) Zgodnie z przedstawionymi wyżej argumentami zobowiązania nie zapewniają wystarczającej gwarancji, że podmioty konkurencyjne będą mogły zbudować nowe elektrownie w Portugalii w przewidywalnej przyszłości.
W związku z powyższym proponowane środki nie zapobiegają umocnieniu dominującej pozycji EDP na tym rynku.
3.
DOSTAWA ENERGII ELEKTRYCZNEJ NA RYNKACH DETALICZNYCH
(75) Jedyny środek zaradczy, który nawiązuje bezpośrednio do dostawy energii elektrycznej na rynku detalicznym, to "wstrzymanie oferty łącznej dostawy gazu ziemnego i energii elektrycznej dla odbiorców detalicznych w Portugalii do momentu liberalizacji rynku dostaw gazu ziemnego do wymienionych grup odbiorców".
Zobowiązanie byłoby ograniczone w czasie i w żadnym wypadku nie zapewniłoby pojawienia się konkurencji równoważącej stratę, jaką poniesie GDP.
(76) Inne z proponowanych środków mogą pośrednio pozytywnie wpłynąć na rynek detaliczny energii elektrycznej, jednak nie zapewniają skutecznego i szybkiego wejścia konkurencji na rynek dostaw energii dla odbiorców detalicznych w Portugalii na dużą skalę – tak, by zrekompensować straty poniesione przez przyszłą konkurencję GDP.
B. RYNKI GAZU ZIEMNEGO
1.
DOSTAWA GAZU DO WYTWÓRCÓW ENERGII ELEKTRYCZNEJ (PRZEJĘCIE ODBIORCÓW)
(77) Trzy zobowiązania nawiązują bezpośrednio do tego zagadnienia: i) pozbawienie GDP prawa pierwokupu przy dostawie gazu do elektrowni TER; ii) zawieszenie niektórych praw EDP do głosowania w Turbogás na okres trzech lat; iii) częściowe wydzierżawienie elektrowni TER.
(78) i) Gracze rynkowi podkreślili, że pozbawienie GDP prawa pierwokupu przy dostawie gazu do TER nie pozbawia EDP argumentów skłaniających do kupowania dostaw gazu od GDP; ii) samo zawieszenie niektórych praw do głosowania na czas ograniczony nie wyklucza możliwości wywierania przez EDP wpływu na Turbogás w zakresie strategii dostaw gazu; iii) dzierżawa dotyczy jedynie jednej trzeciej zasobów elektrowni TER i dzierżawca będzie musiał kupować większość swojego gazu od GDP.
Komisja uważa więc, że przedstawione przez strony zobowiązania są niewystarczające dla rozwiązania problemu umocnienia dominującej pozycji GDP na rynku dostaw gazu dla przedsiębiorstw energetycznych.
2.
DOSTAWA GAZU DLA LOKALNYCH DYSTRYBUTORÓW (PRZEJĘCIE ODBIORCÓW)
(79) Proponowana operacja spowoduje przejęcie odbiorców firmy Portgás, jedynego dystrybutora niezależnego od GDP.
Zużycie gazu przez Setgás, lokalnego dystrybutora, który ma zostać sprzedany, jest czterokrotnie niższe niż konsumpcja Portgás.
Zobowiązanie nie zapobiega zatem umocnieniu dominującej pozycji GDP na rynku dostaw gazu do lokalnych dystrybutorów.
3.
DOSTAWA GAZU DLA DUŻYCH ODBIORCÓW PRZEMYSŁOWYCH
(80) Jedyne z proponowanych środków, które bezpośrednio dotyczą problemów tego rynku, to zobowiązanie do nieoferowania łącznych dostaw gazu i energii elektrycznej przed liberalizacją rynku dostaw gazu dla dużych odbiorców przemysłowych oraz zobowiązanie do umożliwienia dużym odbiorcom przemysłowym odnawiania co roku swoich umów o dostawę gazu.
Oba proponowane środki są niewystarczające dla zapewnienia wejścia nowych przedsiębiorstw na rynek dostaw gazu dla dużych odbiorców przemysłowych.
(81) Niemniej jednak przeanalizowano również środki, które mogą wywrzeć pośredni wpływ na tę dziedzinę. W odniesieniu do infrastruktury importu gazu, jest wysoce niepewne, czy zostaną udostępnione wystarczające przepustowości.
Ponadto firma Setgás, która ma zostać sprzedana, obsługuje poniżej 10 % odbiorców gazu w Portugalii. Dla przedsiębiorstw wchodzących na rynek dużych odbiorców przemysłowych stanowiłaby bardzo ograniczony punkt wyjścia w porównaniu z odbiorcami energii elektrycznej oferowanej przez EDP i gazu dostarczanego przez Portgás.
4.
DOSTAWA GAZU DLA MAŁYCH ODBIORCÓW
(82) Zbycie przedsiębiorstwa Setgás stanowi rozwiązanie strukturalne, jednak nie rekompensuje strat, jakie poniesie przyszła konkurencja EDP/Portgás na rynku detalicznym gazu ziemnego: sprzedaż firmy Setgás stanowi 8 % całości sprzedaży detalicznej tego rynku w Portugalii, natomiast Portgás ma 30 % udział rynkowy.
Zobowiązanie do nieoferowania łącznych dostaw gazu i energii detalicznym odbiorcom gazu, którzy jeszcze nie mają statusu odbiorców uprawnionych w dziedzinie gazu i energii elektrycznej, jest bardzo ograniczone czasowo i przyniesie bardzo ograniczone skutki.
Nie zaproponowano żadnego innego środka w celu zrekompensowania strat poniesionych przez potencjalną konkurencję, która będzie musiała stawić czoła EDP posiadającej takie atuty, jak dotychczasowa ogólnokrajowa baza odbiorców energii elektrycznej, znana marka i możliwości oferowania łącznych dostaw energii elektrycznej i gazu.
VII.
ŚRODKI ZAPROPONOWANE W TERMINIE PÓŹNIEJSZYM
(83) Dnia 26 listopada 2004 r., po upływie terminu składania propozycji środków [15], strony przedstawiły dokumenty z propozycjami zmian zgłoszonych wcześniej środków, które to zmiany uwzględniały zastrzeżenia Komisji.
Jednak z rozwiązań tych nie wynika jednoznacznie, że zidentyfikowane przez Komisję bariery, jakim musi sprostać konkurencja, zostaną w pełni zniesione.
(84) Dnia 3 grudnia 2004 r., w piątkowy wieczór, strony przedstawiły nowy zestaw "zobowiązań gazowych" mający na celu wdrożenie rozwiązań proponowanych w dokumencie przekazanym Komisji dnia 26 listopada 2004 r.
Zważywszy że zobowiązania te przedstawiono w bardzo późnym etapie postępowania (jedynie trzy dni robocze przed datą planowanego posiedzenia Komisji, tj. 9 grudnia 2004 r., w czasie którego miała zapaść decyzja końcowa – termin zbyt krótki na ocenę proponowanych rozwiązań zgodnie z wymogami proceduralnymi), a także biorąc pod uwagę fakt, iż celem tej propozycji jest jedynie wdrożenie rozwiązań zawartych w dokumencie z dnia 26 listopada 2004 r., najnowszy zestaw zobowiązań nie może być potraktowany jako podstawa do podjęcia decyzji przez Komisję.
VIII.
WNIOSEK
(85) W związku z powyższymi argumentami, rozważanymi osobno lub łącznie, Komisja dnia 9 grudnia 2004 r. wydała decyzję, która uznaje proponowaną koncentrację za niezgodną z regułami wspólnego rynku, na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, ponieważ wzmocniłaby pozycje dominujące na różnych rynkach gazu ziemnego i energii elektrycznej w Portugalii, co spowodowałoby zahamowanie skutecznej konkurencji w dużej części wspólnego rynku.
[1] Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 (Dz.U. L 180 z 9.7.1997, str. 1).
[2] Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57).
[3] Patrz: sprawa COMP/M.3268-Sydkraft/Graninge.
[4] Formuła cenowa gwarantuje przede wszystkim płatność za moc (co pociąga za sobą określoną stopę zwrotu zainwestowanego kapitału dla elektrowni) oraz za energię (w oparciu o koszty).
[5] Tejo Energia jest spółką kontrolowaną przez brytyjskie przedsiębiorstwo International Power, które posiada 45 % udziałów, oraz hiszpańskie przedsiębiorstwo Endesa, będące właścicielem 35 % udziałów.
EDP i Electrcité de France posiadają jedynie pakiet mniejszościowy – każde z nich ma po 10 % udziałów – co najwyraźniej nie pozwala żadnemu z tych przedsiębiorstw na przejęcie łącznej kontroli nad spółką.
[6] W momencie zgłoszenia Turbogás był spółką zależną niemieckiego przedsiębiorstwa energetycznego RWE.
EDP posiada 20 % udział w Turbogás, co najwyraźniej nie pozwala na przejęcie łącznej kontroli nad spółką.
RWE od tego czasu zawarła umowę sprzedaży z firmą International Power.
Zakup przez International Power został zatwierdzony przez portugalski urząd ochrony konkurencji.
[7] 35 TWh z całkowitej dostawy wynoszącej 43 TWh w 2003 r.
[8] Portugalia zatem wyprzedzi przepisy dotyczące wdrożenia dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 37), które nakładają obowiązek pełnego otwarcia rynków detalicznych energii elektrycznej od dnia 1 lipca 2007 r.
[9] Patrz np.: sprawa M.2434 – Grupo Villar MIR/ENBW/Hidrocantabrico.
[10] Elektrownie cieplne typu CCGT (combined cycle gas turbine) – elektrownie o cyklu kombinowanym z turbinami gazowymi.
[11] Odpowiednio pomiędzy 4 i 20 bary oraz poniżej 4 barów.
[12] Komisja musi również ocenić pośrednie etapy ewolucji struktury rynku, w szczególności dlatego że sytuacja, nawet jeżeli będzie tymczasowa, może wywrzeć mocno niekorzystny wpływ na konkurencję i ewentualnie spowodować długotrwałe skutki.
[13] Posiadane przez EDP 20 % udziałów w Turbogás przyznaje przedsiębiorstwu pewne prawa do blokowania decyzji.
[14] To znaczy: i) zastrzeżenia co do możliwości i argumentów, jakie ma EDP, aby kontrolować ceny gazu i podnieść koszty ponoszone przez konkurencję, przejmując w ten sposób swoją obecną i potencjalną konkurencję i uniemożliwiając wejście tych podmiotów na rynek; ii) możliwości EDP w zakresie ograniczania dostaw gazu do elektrowni cieplnych na niekorzyść elektrowni konkurencyjnych; iii) dostęp EDP do zastrzeżonych prawnie informacji o kosztach ponoszonych przez konkurencję, dziennym zużyciu gazu, co przyniosłoby EDP znaczne korzyści.
[15] Termin składania propozycji środków upłynął dnia 17 listopada 2004 r.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2005 r.
przyjmująca zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej
(2005/802/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3068/92 [2] Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego m.in. z Rosji ("obowiązujące środki").
(2) W marcu 2004 r. w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] Komisja z własnej inicjatywy rozpoczęła częściowy przegląd okresowy obowiązujących środków w celu zbadania, czy należy je zmienić tak, aby uwzględnić rozszerzenie Unii Europejskiej do 25 Państw Członkowskich z dnia 1 maja 2004 r. ("rozszerzenie").
(3) Wyniki wspomnianego częściowego przeglądu okresowego wykazały, że tymczasowe dostosowanie obowiązujących środków leżało w interesie Wspólnoty, aby uniknąć nagłych i nadmiernie negatywnych skutków dla importerów i użytkowników w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich ("UE-10") bezpośrednio po rozszerzeniu.
(4) W tym celu Komisja, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 [4], przyjęła zobowiązania od m.in. dwóch producentów eksportujących w Rosji, mianowicie JSC Silvinit oraz JSC Uralkali, w odniesieniu do ich wywozu do UE-10. Ponadto, aby umożliwić zwolnienie z cła antydumpingowego nałożonego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3068/92 na przywóz dokonywany zgodnie z warunkami zobowiązań, rozporządzenie (EWG) nr 3068/92 zostało zmienione rozporządzeniem (WE) nr 992/2004 [5].
(5) W czerwcu 2005 r.
Komisja, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 858/2005 [6], przyjęła nowe zobowiązania dotyczące wywozu do UE-10 złożone przez wymienione rosyjskie przedsiębiorstwa na kolejny okres, który wygasa z dniem 13 kwietnia 2006 r.
(6) W międzyczasie, w styczniu 2004 r., otrzymano oddzielne wnioski od JSC Silvinit i JSC Uralkali ("wnioskodawcy") dotyczące indywidualnych częściowych przeglądów okresowych w odniesieniu do obowiązujących środków zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(7) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, iż istnieją wystarczające dowody do wszczęcia częściowych przeglądów okresowych, Komisja opublikowała zawiadomienia o wszczęciu i rozpoczęła dochodzenie [7].
(8) Zgodnie z ustaleniami dwóch wymienionych częściowych przeglądów okresowych Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1891/2005, zmieniła stawki cła antydumpingowego nałożonego na wnioskodawców.
II.
ZOBOWIĄZANIA
(9) Jak wskazano powyżej, Komisja przyjęła zobowiązania złożone przez wnioskodawców w odniesieniu do ich wywozu do UE-10.
W tym zakresie należy przypomnieć, iż zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 992/2004 wymienione zobowiązania miały charakter przejściowy i zmierzały jako środek tymczasowy do podniesienia cen chlorku potasu w UE-10 do poziomu obowiązującego we Wspólnocie w jej kształcie istniejącym bezpośrednio przed rozszerzeniem ("UE-15").
Ponadto wymienione zobowiązania w odniesieniu do UE-10 nie były bezpośrednio równoważne cłu antydumpingowemu, ponieważ minimalne ceny importowe (MCI) ustalono wyjątkowo na niższym poziomie niż zazwyczaj (tj. zostały one ustalone na poziomie, który nie usuwał w pełni wyrządzającego szkodę wpływu dumpingu).
(10) Jednakże wnioskodawcy, w ramach częściowych przeglądów okresowych i oprócz wyżej wymienionych zobowiązań stosowanych w odniesieniu do ich wywozu do UE-10, zobowiązali się również do sprzedaży produktu objętego postępowaniem klientom w UE-15 po cenach równych lub wyższych od poziomu cen, który usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu.
(11) Zobowiązania złożone w odniesieniu do sprzedaży do UE-10 wygasną w dniu 13 kwietnia 2006 r., do tego czasu zobowiązania dotyczące sprzedaży do UE-10 oraz zobowiązania złożone w odniesieniu do wywozu do UE-15 będą funkcjonować równolegle.
(12) Wynika z tego, iż po wygaśnięciu w kwietniu 2006 r. zobowiązań w odniesieniu do UE-10 wyższa MCI ustalona w zobowiązaniach złożonych w ramach częściowych przeglądów okresowych dotyczących sprzedaży do UE-15 będzie miała również zastosowanie do sprzedaży do UE-10.
A zatem takie same MCI ustalone na poziomie niewyrządzającym szkody będą stosowane do całego przywozu dokonywanego przez wnioskodawców na rynek wspólnotowy w ujęciu całościowym, a cel przejściowych i wyjątkowych środków mających zastosowanie do wywozu do UE-10 w okresie następującym po rozszerzeniu zostanie osiągnięty.
(13) Przedsiębiorstwa będą również dostarczać Komisji okresowe i szczegółowe informacje dotyczące ich wywozu do Wspólnoty, co umożliwi Komisji skuteczne monitorowanie zobowiązań.
Ponadto struktura sprzedaży wymienionych przedsiębiorstw sprawia, że, zdaniem Komisji, ryzyko obejścia zobowiązania jest ograniczone.
(14) Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązań przez przedsiębiorstwa, jeżeli wniosek o dopuszczenie do wolnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniem przedłożony jest właściwemu organowi celnemu, zwolnienie z cła będzie zależało od przedstawienia faktury zawierającej przynajmniej elementy informacji wskazane w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1891/2005.
Informacje te są również niezbędne, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z wystarczającą dokładnością, że ładunek jest zgodny z dokumentami handlowymi.
Jeżeli brak jest takiej faktury lub nie odpowiada ona produktom przedstawionym urzędowi celnemu, nałożone zostanie z tego tytułu odpowiednie cło antydumpingowe.
(15) Producenci eksportujący powinni również mieć świadomość tego, że zgodnie z warunkami zobowiązań, jeżeli ustalone zostanie, że monitorowanie zobowiązań staje się z jakiegokolwiek powodu trudne lub niemożliwe lub w przypadku gdy są one w jakikolwiek sposób naruszane, Komisja jest upoważniona do wycofania przyjęcia zobowiązania od przedsiębiorstwa objętego postępowaniem, które w konsekwencji zostanie zastąpione ostatecznym cłem antydumpingowym.
(16) W świetle wszystkich wymienionych czynników, złożone przez wnioskodawców zobowiązania w ramach częściowych przeglądów okresowych uznaje się za możliwe do przyjęcia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Rosji przyjmuje się zobowiązania złożone przez wymienionych poniżej producentów eksportujących i przedsiębiorstwa:
Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Kod dodatkowy TARIC _BAR_
Federacja Rosyjska _BAR_ Towary produkowane przez JSC Silvinit, Solikamsk, Rosja i sprzedawane przez JSC International Potash Company, Moskwa, Rosja pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A695 _BAR_
Federacja Rosyjska _BAR_ Towary produkowane i sprzedawane przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja, lub produkowane przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja i sprzedawane przez Uralkali Trading SA, Genewa, Szwajcaria pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A520 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2005 r.
w sprawie zawarcia umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
(2005/803/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w połączeniu z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony [1], zwana dalej UPW, weszła w życie dnia 1 grudnia 1997 r.
(2) Artykuł 21 ust. 1 UPW przewiduje, że handel niektórymi wyrobami stalowymi jest regulowany postanowieniami tytułu III tej Umowy, z wyłączeniem jego art. 15, oraz przepisami w sprawie ustaleń ilościowych.
(3) W latach 1995–2004 handel niektórymi wyrobami stalowymi był przedmiotem umów pomiędzy stronami UPW.
W związku z tym właściwe jest zawarcie nowej umowy, która będzie uwzględniała rozwój stosunków pomiędzy Stronami.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z 18 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2000/609/WE w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa ptaków bezgrzebioniowych z Australii i Urugwaju
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4408)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/804/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 12, art. 14 ust. 1 i art. 14a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/85/WE z dnia 16 lutego 1994 r. ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego [3] uwzględnia w swoim wykazie Urugwaj.
(2) Decyzja Komisji 2000/609/WE z dnia 29 września 2000 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych, zmieniająca decyzję 94/85/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego [4], stanowi, że Państwa Członkowskie mogą dopuszczać przywóz świeżego mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych jedynie z państw trzecich lub ich części wymienionych w załączniku I do decyzji 2000/609/WE pod określonymi warunkami.
Urugwaj nie jest obecnie uwzględniony w wymienionej decyzji.
(3) W następstwie misji Komisji przeprowadzonej w październiku 2004 r., dalszych działań i gwarancji udzielonych przez Urugwaj sytuacja w zakresie zdrowia zwierząt i ludzi jest na tyle zadowalająca, aby zezwolić na zawarcie w wykazie zatwierdzonych państw trzecich krajów wymienionych w załączniku I do decyzji 2000/609/WE.
(4) Mając na uwadze status Urugwaju pod względem zdrowia zwierząt w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu, przywozowi świeżego mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych powinien towarzyszyć wzór "A" świadectwa zdrowia, jak stanowi załącznik II część 2 do decyzji 2000/609/WE.
(5) Decyzja 2000/609/WE, zmieniona decyzją 2004/118/WE, błędnie stanowi, że świeżemu mięsu hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych musi towarzyszyć wzór "A" świadectwa zdrowia, o którym mowa w załączniku II część 2 do decyzji Komisji 2000/609/WE, zamiast wzoru "B", o którym mowa w tym załączniku.
Błąd ten zatem powinien zostać poprawiony.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2000/609/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2000/609/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/805/WPZiB
z dnia 21 listopada 2005 r.
wykonująca wspólne działanie 2005/556/WPZiB w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/556/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1, w związku z art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/556/WPZiB w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie.
(2) Dnia 21 listopada 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/806/WPZiB wykonującą wspólne działanie 2005/557/WPZiB w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [2], w której ustalono wysokość nowej finansowej kwoty referencyjnej na pokrycie wydatków związanych z wprowadzeniem w życie przepisów sekcji II wspólnego działania 2005/557/WPZiB [3] na kolejny okres sześciu miesięcy.
(3) W związku z powyższym Rada powinna zdecydować o wysokości finansowej kwoty referencyjnej dla kontynuacji wspólnego działania 2005/556/WPZiB na kolejny okres sześciu miesięcy.
(4) SPUE będzie wykonywał swój mandat w warunkach, które mogą zaszkodzić celom WPZiB określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z kontynuacją wspólnego działania 2005/556/WPZiB w okresie od 18 stycznia do 17 lipca 2006 r. wynosi 600000 EUR.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
Wydatki kwalifikują się do sfinansowania od dnia 18 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2005/806/WPZiB
z dnia 21 listopada 2005 r.
wprowadzająca w życie wspólne działanie 2005/557/WPZiB w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1 akapit drugi, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 15 wspólnego działania 2005/557/WPZiB, Rada postanowiła kontynuować cywilno-wojskowe działanie Unii Europejskiej wspierające misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie.
(2) W odniesieniu do elementu cywilnego Rada powinna zdecydować o wysokości kwoty referencyjnej dla kontynuacji działania wspierającego.
(3) Działanie wspierające UE na rzecz AMIS II będzie prowadzone w kontekście sytuacji, która może ulec pogorszeniu i przeszkodzić w realizacji celów WPZiB określonych w art. 11 Traktatu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z wprowadzeniem w życie przepisów sekcji II wspólnego działania 2005/557/WPZiB w okresie od 29 stycznia do 28 lipca 2006 r. wynosi 2200000 EUR.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty Europejskiej mającymi zastosowanie do budżetu z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Obywatele państw trzecich są dopuszczani do uczestniczenia w przetargach.
Artykuł 2
W terminie do 30 czerwca 2006 r. Rada oceni, czy działanie wspierające UE powinno być kontynuowane.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
Wydatki kwalifikują się do objęcia finansowaniem od dnia 29 stycznia 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2005/808/WPZiB
z dnia 21 listopada 2005 r.
przedłużająca mandat Szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 23 ust. 2,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/921/WPZiB z dnia 25 listopada 2002 r., rozszerzające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 22 listopada 2004 r. Rada przyjęła decyzję 2004/795/WPZiB [2] rozszerzającą mandat Pani Maryse DAVIET jako Szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM).
Decyzja ta wygasa z dniem 31 grudnia 2005 r.
(2) Dnia 21 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/807/WPZiB rozszerzające i zmieniające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) [3] do dnia 31 grudnia 2006 r.
(3) Należy zatem przedłużyć również mandat Szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Mandat Pani Maryse DAVIET jako Szefa Misji EUMM zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2005 r.
dotycząca podpisania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o readmisji osób przebywających nielegalnie
(2005/809/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b), w powiązaniu z drugim zdaniem pierwszego akapitu jego art. 300 ust. 2 oraz akapitem pierwszym art. 300 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, [1]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Wspólnoty Europejskiej Komisja wynegocjowała Umowę między Wspólnotą Europejską i Republiką Albanii o readmisji osób przebywających nielegalnie.
(2) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 14 kwietnia 2005 r. z zastrzeżeniem jej możliwego zawarcia w terminie późniejszym, zgodnie z decyzją 2005/371/WE [2].
(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona.
(4) Umowa ustanawia Wspólny Komitet Readmisyjny, który może podejmować decyzje mające skutki prawne w niektórych kwestiach technicznych.
Wobec tego właściwe jest stworzenie uproszczonych procedur służących ustaleniu stanowiska Wspólnoty w tych kwestiach.
(5) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo notyfikowało swoje życzenie uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani decyzja ta nie ma zastosowania do Irlandii.
(7) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani decyzja ta nie ma zastosowania do Danii,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o readmisji osób przebywających nielegalnie oraz załączone do niej deklaracje [3].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 22 ust. 2 umowy [4].
Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez ekspertów z Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie Readmisyjnym ustanowionym na mocy art. 18 umowy.
Artykuł 4
Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu Readmisyjnego w zakresie przyjęcia regulaminu zgodnie z wymogami art. 18 ust. 5 umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
W zakresie wszelkich pozostałych decyzji Wspólnego Komitetu Readmisyjnego stanowisko Wspólnoty jest przyjmowane przez Radę kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Francji
(2005/810/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Francji,
uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Georges LIAKORAPIS zostaje mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce Claude’a CAMBUSA (Claude CAMBUS), na czas pozostający do końca kadencji, to znaczy do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie mianowania członka oraz zastępcy członka Komitetu Regionów z Włoch
(2005/811/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Włoch,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r. [1].
(2) W związku z wygaśnięciem mandatu wiceprzewodniczącego Rady Regionalnej, pana Luciana CAVERIEGO (Luciano CAVERI), członka, zwolniło się stanowisko członka Komitetu Regionów; stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją pana Rosaria CONDORELLIEGO (Rosario CONDORELLI),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się następujące osoby w Komitecie Regionów na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.:
a) na stanowisko członka:
Pana Luciano CAVERI
Presidente della Regione autonoma Valle d'Aosta;
b) na stanowisko zastępcy członka:
Pana Rosario CONDORELLI
Assessore Comunale del Comune di Sant'Agata Li Battiati (Catania).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów z Hiszpanii
(2005/812/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.
(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Manuela FRAGA IRIBARNE (Manuel FRAGA IRIBARNE), członka z Hiszpanii,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zostaje mianowany na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.:
M. Emilio PÉREZ TOURIÑO
Presidente de la Xunta de Galicia
na miejsce
Manuela FRAGA IRIBARNE
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 15 listopada 2005 r.
zmieniająca załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4394)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/813/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/308/WE [2] ustanawia wykaz zatwierdzonych stref oraz zatwierdzonych hodowli ryb, znajdujących się w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do niektórych chorób ryb.
(2) Włochy przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) dla niektórych stref na swoim terytorium.
Przedłożona dokumentacja wskazuje, że przedmiotowe strefy spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z powyższym kwalifikują się do uzyskania statusu strefy zatwierdzonej i powinny być dodane do wykazu stref zatwierdzonych.
(3) Finlandia przedłożyła uzasadnienia w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) dla tych stref na jej terytorium, które nie są objęte szczególnymi środkami zwalczania wprowadzonymi po wystąpieniu przypadków VHS w niektórych strefach przybrzeżnych.
Po spotkaniu służb Komisji z przedstawicielami Finlandii, które odbyło się w dniu 5 lipca 2005 r., Finlandia wycofała wniosek o nadanie strefom przybrzeżnym statusu stref wolnych od VHS.
Przedłożona dokumentacja wskazuje, że w odniesieniu do IHN całe terytorium, a w odniesieniu do VHS – lądowe części terytorium Finlandii spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/67/EWG.
Z tego względu powyższe części Finlandii kwalifikują się do otrzymania statusu stref zatwierdzonych w odniesieniu do VHS i IHN i powinny być dodane do wykazu stref zatwierdzonych.
(4) Ponieważ źródła niektórych obszarów zlewisk w Finlandii znajdują się w Rosji, Finlandia powinna utrzymać wysoki poziom nadzoru nad wspomnianymi obszarami zlewisk zgodnie z programem zatwierdzonym na mocy decyzji Komisji 2003/634/WE [3] po nadaniu tym obszarom statusu stref zatwierdzonych.
(5) Austria, Francja, Niemcy i Włochy przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu hodowli zatwierdzonych w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do VHS i IHN dla niektórych hodowli znajdujących się na ich terytorium.
Przedłożona dokumentacja wskazuje, że przedmiotowe hodowle spełniają wymogi art. 6 dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z powyższym kwalifikują się one do uzyskania statusu hodowli zatwierdzonych w strefie niezatwierdzonej i powinny być dodane do wykazu hodowli zatwierdzonych.
(6) Włochy powiadomiły o występowaniu IHN w dwóch hodowlach uprzednio uznanych za wolne od tej choroby.
Jednakże nie stwierdzono występowania VHS we wspomnianych dwóch hodowlach.
Zatem wyżej wymienione hodowle nie powinny już być wymienione w decyzji 2002/308/WE jako wolne od IHN.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2002/308/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/308/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji.
2) załącznik II zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 listopada 2005 r.
przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniająca decyzję 2000/657/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/814/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1 akapit pierwszy,
po konsultacji z komitetem powołanym na mocy art. 29 dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 304/2003, Komisja ma obowiązek decydować, w imieniu Wspólnoty, o zezwoleniu na przywóz do Wspólnoty każdego z chemikaliów podlegających procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC).
(2) Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Organizacja ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) zostały wyznaczone do zapewnienia obsługi w zakresie sekretariatu dla funkcjonowania procedury PIC, ustanowionej przez Konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami; Konwencja ta została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2003/106/WE [3].
(3) Komisja, działając jako wspólny wyznaczony organ, zobowiązana jest do przekazywania, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, decyzji w sprawie chemikaliów do Sekretariatu Konwencji.
(4) Chemikalia tetraetyloołów oraz tetrametyloołów zostały objęte procedurą PIC jako chemikalia przemysłowe.
Komisja otrzymała informacje na temat obydwu chemikaliów w formie jednolitych wytycznych dla decyzji.
Stosowanie obydwu chemikaliów zostało ściśle ograniczone na poziomie Wspólnoty ze względu na fakt, że ich stosowanie jako środków przeciwstukowych w benzynie zostało zakazane, poza drobnymi wyjątkami, dyrektywą 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 93/12/EWG [4].
Należy zatem podjąć odpowiednią decyzję w sprawie przywozu.
(5) Substancja chemiczna paration również została objęta procedurą PIC jako pestycyd, na którego temat Komisja otrzymała informacje z Sekretariatu w formie wytycznych dla decyzji.
(6) Paration wchodzi w zakres dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5].
Na mocy decyzji Komisji 2001/520/WE z dnia 9 lipca 2001 r. dotyczącej niewłączania parationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [6], paration został wyłączony z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia dla zawierających go środków ochrony roślin musiały zostać wycofane do dnia 8 stycznia 2002 r.
Paration był wcześniej objęty tymczasową procedurą PIC w takim zakresie, że niektóre formy użytkowe bardzo niebezpiecznych pestycydów zawierających paration były wymienione w załączniku III do Konwencji, co znalazło swoje odzwierciedlenie w formularzu odpowiedzi zawartym w Załączniku do decyzji Komisji 2000/657/WE z dnia 16 października 2000 r. w sprawie przyjęcia wspólnotowych decyzji dotyczących przywozu na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów [7].
Pozycja dotycząca parationu w załączniku III do Konwencji musi zostać zastąpiona pozycją obejmującą paration we wszystkich jego formach.
Dlatego też należy przyjąć nową decyzję w sprawie przywozu.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2000/657/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Przyjmuje się decyzję w sprawie przywozu substancji chemicznej tetraetyloołowiu, zawartą w formularzu odpowiedzi kraju przywozu, w załączniku I.
2.
Przyjmuje się decyzję w sprawie przywozu substancji chemicznej tetrametyloołowiu, zawartą w formularzu odpowiedzi kraju przywozu, w załączniku II.
Artykuł 2
Decyzję w sprawie przywozu substancji chemicznej paration zawartą w Załączniku do decyzji 2000/657/WE zastępuje się decyzją w sprawie przywozu zawartą w formularzu odpowiedzi kraju przywozu, w załączniku III do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie obchodów Europejskiej Stolicy Kultury na rok 2009
(2005/815/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 1419/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów Europejskiej Stolicy Kultury w latach 2005–2019 [1], w szczególności jej art. 2 ust. 3.,
uwzględniając sprawozdanie komisji selekcyjnej z kwietnia 2005 r. przedłożone Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji nr 1419/1999/WE,
uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 18 października 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Linz i Wilno zostają wyznaczone na Europejskie Stolice Kultury roku 2009 zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji nr 1419/1999/WE.
Artykuł 2
Oba wyznaczone miasta podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia skutecznego wprowadzenia w życie art. 1 i 5 decyzji nr 1419/1999/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2005 r.
upoważniająca Republikę Estońską do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych w obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4423)
(Jedynie tekst w języku estońskim jest autentyczny)
(2005/816/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [1], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], zwanej dalej "szóstą dyrektywą", Państwa Członkowskie mogą nadal zwalniać z podatku lub opodatkowywać określone transakcje.
Transakcje te muszą być uwzględniane w celu określenia podstawy zasobów opartych na VAT.
(2) Do celów stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy, ust. 1 pkt b) sekcji 7 (Podatki) załącznika VI do Aktu Przystąpienia Republiki Estońskiej do Wspólnot Europejskich [3] upoważnia Republikę Estońską do zwolnienia z podatku określonych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(3) Republika Estońska nie jest w stanie dokonać dokładnego obliczenia podstawy zasobów własnych opartych na VAT dla transakcji wymienionych w załączniku F pkt 17 do szóstej dyrektywy.
Takie obliczenie prawdopodobnie pociągnęłoby za sobą obciążenia administracyjne, niewspółmierne do skutków tych transakcji dla łącznej podstawy zasobów opartych na VAT Republiki Estońskiej.
Republika Estońska jest w stanie dokonać obliczenia przy użyciu przybliżonych danych szacunkowych dla tej kategorii transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
W związku z tym należy upoważnić Republikę Estońską do oparcia się w obliczeniach podstawy VAT na przybliżonych danych szacunkowych zgodnie z drugim tiret art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89.
(4) Komitet Doradczy ds. Zasobów Własnych zatwierdził sprawozdanie, w którym odnotowano opinie jego członków na temat niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów obliczenia podstawy zasobów własnych opartych na VAT od dnia 1 maja 2004 r. upoważnia się Republikę Estońską do wykorzystywania przybliżonych danych szacunkowych odnośnie do następującej kategorii transakcji, o których mowa w załączniku F do szóstej dyrektywy:
1) przewozy pasażerskie (załącznik F pkt 17).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Estońskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2005 r.
upoważniająca Republikę Łotewską do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych przy obliczaniu podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4424)
(Jedynie tekst w języku łotewskim jest autentyczny)
(2005/817/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [1], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], zwanej dalej "szóstą dyrektywą", Państwa Członkowskie mogą utrzymywać zwolnienie z podatku lub opodatkowanie niektórych transakcji; transakcje te należy brać pod uwagę w przypadku określania podstawy zasobów pochodzących z VAT.
(2) W odniesieniu do stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy, ust. 1 sekcji 7 (Podatki) załącznika VIII do Aktu Przystąpienia Republiki Łotewskiej do Wspólnot Europejskich [3] upoważnia Republikę Łotewską do zwolnienia z podatku niektórych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(3) Republika Łotewska nie jest w stanie wykonać dokładnych obliczeń podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT dla niektórych kategorii transakcji wymienionych w pkt 2 i 17 załącznika F do szóstej dyrektywy; obliczenia takie mogą wywołać obciążenie administracyjne niewspółmierne do znaczenia tych transakcji dla całkowitej podstawy zasobów Republiki Łotewskiej pochodzących z VAT; Republika Łotewska jest w stanie wykonać obliczenia wykorzystując przybliżone dane szacunkowe dla kategorii transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy; zgodnie z art. 6 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 należy zatem upoważnić Republikę Łotewską do obliczania podstawy VAT przy wykorzystaniu przybliżonych danych szacunkowych.
(4) Komitet Doradczy ds. Środków Własnych zatwierdził sprawozdanie zawierające opinie jego członków w sprawie niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów obliczania podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT od dnia 1 maja 2004 r. niniejszym upoważnia się Republikę Łotewską, zgodnie z art. 6 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89, do wykorzystania przybliżonych danych szacunkowych w odniesieniu do następujących kategorii transakcji, o których mowa w załączniku F do szóstej dyrektywy:
1) usługi świadczone przez autorów, artystów i wykonawców (załącznik F pkt 2);
2) transport osób (załącznik F pkt 17).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Łotewskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2005 r.
upoważniająca Republikę Węgierską do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych przy obliczaniu podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4427)
(Jedynie tekst w języku węgierskim jest autentyczny)
(2005/818/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [1], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], zwanej dalej "szóstą dyrektywą", Państwa Członkowskie mogą utrzymywać zwolnienie z podatku lub opodatkowanie niektórych transakcji. Transakcje te należy brać pod uwagę w przypadku określania podstawy zasobów pochodzących z VAT.
(2) W odniesieniu do stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy sekcja 7 pkt 1 lit. c) załącznika X do Aktu Przystąpienia Republiki Węgierskiej do Wspólnot Europejskich [3] upoważnia Republikę Węgierską do zwolnienia z podatku niektórych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(3) Republika Węgierska nie jest w stanie wykonać dokładnych obliczeń podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT dla transakcji wymienionych w pkt 17 załącznika F do szóstej dyrektywy.
Obliczenia takie mogą wywołać obciążenie administracyjne niewspółmierne do znaczenia tych transakcji dla całkowitej podstawy zasobów Republiki Węgierskiej pochodzących z VAT.
Republika Węgierska jest w stanie wykonać obliczenia dla kategorii transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy przy wykorzystaniu przybliżonych danych szacunkowych.
Zgodnie z art. 6 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 należy zatem upoważnić Republikę Węgierską do obliczania podstawy VAT przy wykorzystaniu przybliżonych danych szacunkowych.
(4) Komitet Doradczy ds. Środków Własnych zatwierdził sprawozdanie rejestrujące opinie jego członków w sprawie niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów obliczania podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT od dnia 1 maja 2004 r. niniejszym upoważnia się Republikę Węgierską do wykorzystania przybliżonych danych szacunkowych w odniesieniu do następującej kategorii transakcji, o której mowa w załączniku F do szóstej dyrektywy:
1) transport osób (załącznik F pkt 17).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Węgierskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2005 r.
upoważniająca Republikę Litewską do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych przy obliczaniu podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4429)
(Jedynie tekst w języku litewskim jest autentyczny)
(2005/819/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [1], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], zwanej dalej "szóstą dyrektywą", Państwa Członkowskie mogą utrzymywać zwolnienie z podatku lub opodatkowanie niektórych transakcji. Transakcje te należy brać pod uwagę w przypadku określania podstawy zasobów pochodzących z VAT.
(2) W odniesieniu do stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy sekcja 8 pkt 1 (Podatki) załącznika IX do Aktu Przystąpienia Republiki Litewskiej do Wspólnot Europejskich [3] upoważnia Republikę Litewską do zwolnienia z podatku niektórych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(3) Republika Litewska nie jest w stanie wykonać dokładnych obliczeń podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT dla niektórych kategorii transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy. Obliczenia takie mogą wywołać obciążenie administracyjne niewspółmierne do znaczenia tych transakcji dla całkowitej podstawy zasobów Republiki Litewskiej pochodzących z VAT.
Zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 należy zatem upoważnić Republikę Litewską do obliczania podstawy VAT przy wykorzystaniu przybliżonych danych szacunkowych.
(4) Komitet Doradczy ds. Środków Własnych zatwierdził sprawozdanie rejestrujące opinie jego członków w sprawie niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 6 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 do celów obliczania podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT od dnia 1 maja 2004 r. niniejszym upoważnia się Republikę Litewską do wykorzystania przybliżonych danych szacunkowych w odniesieniu do międzynarodowego transportu osób w zakresie krajowym (pkt 17 załącznika F do szóstej dyrektywy).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Litewskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2005 r.
upoważniająca Republikę Słowacką do wykorzystywania danych statystycznych za lata poprzedzające rok przedostatni oraz do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych w obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4430)
(Jedynie tekst w języku słowackim jest autentyczny)
(2005/820/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [1], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], zwanej dalej "szóstą dyrektywą", Państwa Członkowskie mogą nadal zwalniać z podatku lub opodatkowywać określone transakcje; transakcje te muszą być uwzględniane w celu określenia podstawy zasobów opartych na VAT.
(2) Do celów stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy, ust. 1 sekcji 7 (Podatki) załącznika XIV do Aktu Przystąpienia Republiki Słowackiej do Wspólnot Europejskich [3] upoważnia Republikę Słowacką do zwolnienia z podatku określonych transakcji wymienionych w ałączniku F do szóstej dyrektywy.
(3) Republika Słowacka nie może dokonać dokładnego obliczenia podstawy zasobów własnych opartych na VAT dla określonych kategorii transakcji wymienionych w załączniku F pkt 17 do szóstej dyrektywy; takie obliczenie prawdopodobnie pociągnęłoby za sobą obciążenia administracyjne, niewspółmierne do skutków tych transakcji dla łącznej podstawy zasobów opartych na VAT Republiki Słowackiej; Republika Słowacka jest w stanie dokonać obliczenia przy użyciu przybliżonych danych szacunkowych dla tej kategorii transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy; Republika Słowacka powinna zatem zostać upoważniona do oparcia się w obliczeniach podstawy VAT na przybliżonych danych szacunkowych zgodnie z drugim tiret art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89.
(4) Do celów podziału transakcji według kategorii statystycznych przewidzianego w art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89, Republika Słowacka nie jest w stanie wykorzystywać rachunków narodowych dotyczących roku przedostatniego przed rokiem budżetowym, dla którego podstawa zasobów opartych na VAT ma być obliczona; w związku z tym należy upoważnić Republikę Słowacką do wykorzystywania rachunków narodowych dotyczących lat poprzedzających rok przedostatni.
(5) Komitet Doradczy ds. Zasobów Własnych zatwierdził sprawozdanie, w którym odnotowano opinie jego członków na temat niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów rozbicia na poszczególne stawki VAT, o którym mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89, niniejszym upoważnia się Republikę Słowacką do wykorzystywania danych uzyskanych z rachunków narodowych dotyczących 2001 r. dla roku budżetowego 2004, dla którego ma być obliczona podstawa zasobów opartych na VAT.
Artykuł 2
Do celów obliczenia podstawy zasobów własnych opartych na VAT od dnia 1 maja 2004 r. upoważnia się Republikę Słowacką zgodnie z drugim tiret art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) do wykorzystywania przybliżonych danych szacunkowych odnośnie do następującej kategorii transakcji, o których mowa w załączniku F do szóstej dyrektywy:
1) przewozy pasażerskie (załącznik F pkt 17).
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowackiej.
Decyzja Rady 2005/821/WPZiB
z dnia 21 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/658/WPZiB w sprawie przepisów finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Europejskiej Agencji Obrony
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/551/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Obrony [1], w szczególności jego art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 13 września 2004 r. Rada przyjęła decyzję 2004/658/WPZiB [2] w sprawie przepisów finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Europejskiej Agencji Obrony.
(2) W dniu 23 maja 2005 r. Rada Sterująca Europejskiej Agencji Obrony zaleciła Radzie przedłużenie z roku do dwóch lat okresu, w ciągu którego Rada Sterująca powinna dokonać przeglądu i w razie potrzeby zmiany tych przepisów finansowych.
(3) Decyzja 2004/658/WPZiB powinna zostać odpowiednio zmieniona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 2004/658/WPZiB zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Rada Sterująca dokonuje przeglądu lub zmiany, zależnie od potrzeby, tych przepisów finansowych przed dniem 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2001/671/WE wykonującą dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4437)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/823/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], w szczególności jej art. 20 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/671/WE z dnia 21 sierpnia 2001 r. wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego [2] ustanawia system klasyfikacji w odniesieniu do odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego.
(2) W wyniku przeprowadzonego przeglądu należy wprowadzić dodatkowe klasy w celu uwzględnienia potrzeb regulacyjnych Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2001/671/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2001/671/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 czerwca 2004 r.
w sprawie środków wprowadzonych przez Hiszpanię dla Siderúrgica Añón SA
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1813)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/827/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 88 ust. 2 tiret pierwsze,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag, zgodnie z wymienionymi artykułami [1] i uwzględniając ich uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W następstwie doniesień prasowych o tym, iż nowa spółka Siderúrgica Añón S.A. (zwana dalej "Siderúrgica Añón") otrzymała pożyczkę w wysokości 9,62 miliona EUR, za poręczeniem regionalnego rządu Galicji, na sfinansowanie instalacji walcowni, w piśmie z dnia 14 maja 2001 r. Komisja zażądała udzielenia informacji w sprawie tego wprowadzonego środka.
Pismem z dnia 2 lipca 2001 r. Komisja wysłała ponaglenie w tej sprawie.
(2) W piśmie z dnia 10 lipca 2001 r. władze hiszpańskie poinformowały Komisję o istnieniu pożyczki oraz gwarancji udzielonej przez Galicyjski Instytut Promocji Gospodarczej (IGAPE).
(3) W piśmie z dnia 27 lipca 2001 r. Komisja zażądała dalszych informacji w sprawie warunków pożyczki oraz gwarancji.
(4) W następstwie dwóch upomnień z dnia 19 września i 12 października 2001 r. władze hiszpańskie dostarczyły zażądane informacje w piśmie z dnia 25 października 2001 r. uzupełnionym pismem z dnia 12 listopada 2001 r.
(5) W piśmie z dnia 20 grudnia 2001 r.
Komisja powiadomiła Hiszpanię o swojej decyzji o wszczęciu postępowania na podstawie art. 6 ust. 5 decyzji Komisji nr 2496/96/EWWiS z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiającej wspólnotowe zasady pomocy państwa dla przemysłu stalowego [2] (zwanej dalej "Kodeksem Pomocy dla Przemysłu Stalowego") w stosunku do przedmiotowych środków.
(6) Decyzja Komisji dotycząca udzielenia zezwolenia jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie wprowadzonych środków.
Jednocześnie Komisja wydała nakaz informacji żądający pewnych informacji.
(7) W piśmie z dnia 1 marca 2002 r. władze hiszpańskie przedstawiły swoje uwagi i niektóre z żądanych informacji.
Brakujące informacje zostały przedstawione pismem z dnia 19 kwietnia 2002 r. i uzupełnione pismem z dnia 7 maja 2002 r.
(8) Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron.
Zostały one przekazane władzom Hiszpanii, która otrzymała możliwość zareagowania; uwagi Hiszpanii otrzymano pismem z dnia 26 marca 2002 r.
(9) W następstwie informacji przekazanych przez Hiszpanię, Komisja postanowiła, w dniu 2 lipca 2002 r., rozszerzyć na inne działania postępowanie, które zostało już wszczęte w stosunku do wspomnianej powyżej pożyczki i gwarancji, o których mowa w motywie (2).
(10) W piśmie z dnia 9 sierpnia 2002 r. władze hiszpańskie przedstawiły swoje uwagi.
(11) Decyzja Komisji dotycząca udzielenia zezwolenia jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie wprowadzonych środków.
(12) Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron.
Przesłała je Hiszpanii, której dano możliwość zareagowania.
II.
FAKTY
1.
Beneficjent
(13) Siderúrgica Añón S.A. jest spółką utworzoną w styczniu 2000 r. w celu produkcji i sprzedaży wyrobów ze stali.
Próby produkcyjne rozpoczęła w marcu 2002 r.
W czasie, gdy była tworzona jej kapitał zakładowy wynosił 3004800 EUR i był objęty przez Hierros Añón SA (zwaną dalej "Hierros Añón") (66,66 %) i Rodonita S.L. (zwaną dalej "Rodonita") (33,33 %).
(14) Hierros Añón SA jest spółką zajmującą się sprzedażą wyrobów ze stali.
Poprzez swoją spółkę zależną Gallega de Mallas SL (zwaną dalej "Gallega de Mallas") produkuje ona również spawaną siatkę stalową.
(15) Poniższa tabela przedstawia odpowiednie dane dotyczące grupy:
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
_BAR_ Pracownicy _BAR_ Obrót (w mln EUR) _BAR_ Bilans (w mln EUR) _BAR_ Pracownicy _BAR_ Obrót (w mln EUR) _BAR_ Bilans (w mln EUR) _BAR_
Gallega de Mallas _BAR_ 22 _BAR_ 15,2 _BAR_ 9,9 _BAR_ 22 _BAR_ 18,4 _BAR_ 9,9 _BAR_
Hierros Añón _BAR_ NA _BAR_ 18,0 _BAR_ 9,8 _BAR_ 20 _BAR_ 22,5 _BAR_ 15,4 _BAR_
Promociones Ańón _BAR_ 0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,2 _BAR_ 0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,2 _BAR_
Siderúrgica Añón _BAR_ 0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 12,0 _BAR_
Ogółem _BAR_ _BAR_ 33,2 _BAR_ 19,9 _BAR_ 42 _BAR_ 40,9 _BAR_ 37,5 _BAR_
(16) Rodonita jest spółką należącą do grupy Epifanio Campo SL (zwanej dalej "Epifanio Campo"), która działa głównie w sektorze surowców przemysłowych.
(17) Poniższa tabela przedstawia odpowiednie dane dotyczące spółek, w kapitale których Rodonita ma ponad 25 % udziału:
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_
_BAR_ Pracownicy _BAR_ Obrót (w mln EUR) _BAR_ Bilans (w mln EUR) _BAR_ Pracownicy _BAR_ Obrót (w mln EUR) _BAR_ Bilans (w mln EUR) _BAR_
Pretensados Campo _BAR_ 20 _BAR_ 1,99 _BAR_ 1,86 _BAR_ 19 _BAR_ 1,52 _BAR_ 2,41 _BAR_
Campo Brick _BAR_ 37 _BAR_ 1,12 _BAR_ 12,61 _BAR_ 26 _BAR_ 3,93 _BAR_ 13,89 _BAR_
Epifanio Campo _BAR_ 26 _BAR_ 6,16 _BAR_ 11,92 _BAR_ 27 _BAR_ 12,21 _BAR_ 17,69 _BAR_
Nueva Cerámica Campo _BAR_ 35 _BAR_ 4,20 _BAR_ 6,93 _BAR_ 32 _BAR_ 4,34 _BAR_ 6,22 _BAR_
A Ostreira _BAR_ 7 _BAR_ 0,17 _BAR_ 0,86 _BAR_ 7 _BAR_ 0,26 _BAR_ 0,90 _BAR_
Cerámica Campor Saez _BAR_ 25 _BAR_ 0,87 _BAR_ 0,74 _BAR_ 29 _BAR_ 1,48 _BAR_ 0,80 _BAR_
Siderúrgica Ańón _BAR_ 0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 0 _BAR_ 0,0 _BAR_ 12,0 _BAR_
Ogółem _BAR_ 150 _BAR_ 14,51 _BAR_ 34,93 _BAR_ 140 _BAR_ 23,74 _BAR_ 53,94 _BAR_
(18) Według władz hiszpańskich, głównymi celami spółek Hierros Añón S.A. (zwanej dalej "Hierros Añón") i Rodonita w tych inwestycjach są: a) pokrycie swoich potrzeb w zakresie wyrobów stalowych, tak aby nie być zależnymi od zewnętrznych źródeł, jak to miało miejsce dotąd; b) osiągnięcie jednolitej jakości swoich wyrobów; c) zwiększenie wartości dodanej w grupach.
Planuje się, że 70 % produkcji Siderúrgica Añón kierowane będzie do spółek należących do tych grup, podczas gdy reszta będzie wywożona poza Wspólnotę, głównie do Afryki Północnej i Ameryki Łacińskiej, lecz być może również do Azji.
Procent ten będzie niższy po zakończeniu drugiej fazy projektu.
(19) Całkowite koszty inwestycyjne projektu zostały początkowo oszacowane na 29992589 EUR.
Miały być one sfinansowane przy użyciu środków własnych, pomocy publicznej i pożyczek.
2.
Rynek
(20) Spółka będzie produkować swoje wyroby końcowe (pręty zbrojeniowe do betonu w postaci prętów i zwojów) z kęsów stalowych nabywanych na otwartym rynku.
Pręty zbrojeniowe do betonu są produktem o niskiej wartości dodanej, używanym w sektorze budowlanym.
(21) Pomimo że w latach 1995–1997 miały miejsce znaczne ograniczenia wydajności, na przykład we Włoszech zdolność produkcyjna została zmniejszona o 3,4 miliona ton rocznie, sektor, w którym działa Siderúrgica Añón cierpi na nadmiar zdolności produkcyjnych, co przedstawiają poniższe tabele.
Źródło: Inwestycje w przemyśle węglowym i stalowym we Wspólnocie.
Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
Pręty zbrojeniowe do betonu _BAR_ Produkcja wspólnotowa (w mln ton) _BAR_ Zdolność wspólnotowa (w mln ton) _BAR_ Wskaźnik wykorzystania (%) _BAR_
1997 _BAR_ 11,8 _BAR_ 19,5 _BAR_ 60,2 _BAR_
1998 _BAR_ 12,0 _BAR_ 18,2 _BAR_ 65,6 _BAR_
1999 _BAR_ 12,0 _BAR_ 17,6 _BAR_ 68,5 _BAR_
2000 _BAR_ 12,5 _BAR_ 17,5 _BAR_ 71,4 _BAR_
Źródło: Inwestycje w przemyśle węglowym i stalowym we Wspólnocie.
Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
Pręty zbrojeniowe do betonu _BAR_ Produkcja wspólnotowa (w mln ton) _BAR_ Zdolność wspólnotowa (w mln ton) _BAR_ Wskaźnik wykorzystania (%) _BAR_
1997 _BAR_ 2,0 _BAR_ 2,8 _BAR_ 70,6 _BAR_
1998 _BAR_ 1,7 _BAR_ 2,8 _BAR_ 60,2 _BAR_
1999 _BAR_ 2,2 _BAR_ 2,8 _BAR_ 77,1 _BAR_
2000 _BAR_ 3,0 _BAR_ 3,7 _BAR_ 80,5 _BAR_
(22) W 1999 r. Hiszpania wywiozła około 480000 ton tych wyrobów do pozostałych państw UE.
Przywiozła z pozostałych państw Wspólnoty około 290000 ton.
(23) Pręty zbrojeniowe do betonu są produkowane w całej Wspólnocie, z wyjątkiem Irlandii, Szwecji i Finlandii.
3.
Opis wprowadzonych środków
(24) W dniu 10 listopada 2000 r. rząd Galicji poprzez IGAPE udzielił Siderúrgica Añón subsydium w wysokości 2399407 EUR stanowiące 8 % kwalifikujących się kosztów (z czego do dnia 31 lipca 2002 r. wypłacono 285681 EUR).
IGAPE został utworzony w 1993 r. i zajmuje się ukierunkowywaniem działań rządu Galicji na rzecz pobudzania gospodarki Galicji.
(25) W dniu 29 grudnia 2000 r. hiszpańskie Ministerstwo Nauki i Technologii udzieliło bezprocentowej pożyczki w wysokości 1803036 EUR z okresem spłaty pożyczki wynoszącym 15 lat, przy czym pierwsze pięć lat jest wolne od spłaty.
(26) W dniu 2 kwietnia 2001 r. Siderúrgica Añón zaciągnęła w siedmiu bankach pożyczkę konsorcyjną w wysokości 9616193 EUR w ramach szerszego porozumieniem pomiędzy Rządem Galicji a tymi bankami, tzw. zdolność Strategicznych Inwestycji Galicji (INESGA) [5].
Stopa procentowa wynosi: EURIBOR trzy miesiące + 25 punktów bazowych oraz jednorazowa opłata formalizacyjna w wysokości 0,5 %.
Spłata 30 % tej pożyczki korzysta z dodatkowej gwarancji IGAPE.
Za tę gwarancję spółka płaci premię w wysokości 0,2 % gwarantowanej kwoty. W dniu 1 lutego 2001 r.
IGAPE zgodził się również na subsydiowanie 25 punktów bazowych stopy procentowej, jak również opłaty formalizacyjnej związanej z pożyczką.
(27) W dniu 19 kwietnia 2001 r. kapitał zakładowy Siderúrgica Añón został podwyższony do 10217220 EUR.
Kontrolowana przez kapitał publiczny spółka akcyjna SODIGA Galicia SCR, SA (zwana dalej "SODIGA") wniosła 1803060 EUR (faktyczny udział odpowiadał jednak wartości akcji w wysokości 1202040 EUR, gdyż cena 60 EUR za akcję, jaka miała być płacona, została powiększona o premię w wysokości 30 EUR), Hierros Añón 4006860 EUR i Rodonita 2003520 EUR.
Prywatni wspólnicy płacili 60 EUR za akcję, z czego połowa była płacona natychmiast, a druga połowa miała być zapłacona przed końcem września 2001 r.
Po tym podwyższeniu kapitału kapitał zakładowy Siderúrgica Añón został podzielony w następujących proporcjach: Hierros Añón SA 58,82 %; Rodonita SL 29,41 %; SODIGA 11,76 %.
Strony podpisały ponadto porozumienie, na mocy którego Hierros Añón i Rodonita (lub sama Siderúrgica Añón) zobowiązały się wobec SODIGA do zakupienia najpóźniej w dniu 19 kwietnia 2007 r. udziału SODIGA po najwyższej spośród dwu następujących wartości: a) teoretycznej księgowej wartości spółki określonej, w razie potrzeby, poprzez niezależnego eksperta; lub b) 141,85 % początkowego wkładu, tj. 2557640,61 EUR.
Począwszy od 30 grudnia 2002 r., SODIGA będzie otrzymywać od Siderúrgica Añón cztery roczne raty w wysokości 150916 EUR jako zaliczkę na poczet wartości ostatecznej.
(28) SODIGA jest spółką o kapitale podwyższonego ryzyka, kontrolowaną przez rząd Galicji i przeznaczoną do czasowego uczestniczenia w przedsięwzięciach związanych z rozwojem gospodarki i przemysłu Galicji.
Udziałowcami SODIGA są: Rząd Galicji (20,6 % bezpośrednio i 46,6 % poprzez IGAPE) oraz instytucje finansowe (32,8 %).
SODIGA otrzymuje subsydia od IGAPE, które do 2000 r. wyniosły 6861574,89 EUR.
Subsydia te muszą być wykorzystywane przy finansowaniu szczególnych inwestycji, tj. inwestycji bardziej ryzykownych niż te, które są zwykle finansowane przez spółkę lub posiadających dłuższe okresy płatności lub okresy umorzenia, bądź inwestycji w określonych rejonach geograficznych.
(29) W dniu 1 marca 2002 r. kapitał zakładowy Siderúrgica Añón został podwyższony o dalsze 4207140 EUR.
Objęło go trzech akcjonariuszy proporcjonalnie do swojego udziału (SODIGA wniosła 495180 EUR) i na tych samych warunkach dla wszystkich trzech udziałowców, jeśli chodzi o cenę za akcję i płatność.
Strony podpisały ponadto porozumienie, na mocy którego Hierros Añón i Rodonita (lub sama Siderúrgica Añón) zobowiązały się wobec SODIGA do zakupienia najpóźniej w dniu 19 kwietnia 2007 r. udziału SODIGA po najwyższej spośród dwu następujących wartości: a) teoretycznej księgowej wartości spółki określonej, w razie potrzeby, poprzez niezależnego eksperta; lub b) 133,82 % początkowego wkładu, tj. 662650 EUR.
Począwszy od 30 grudnia 2003 r., SODIGA będzie otrzymywać od Siderúrgica Añón cztery roczne raty w wysokości 41867 EUR jako zaliczkę na poczet wartości ostatecznej.
4.
Podstawy wszczęcia postępowania
(30) W decyzjach o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła swoje wątpliwości, czy udział SODIGA w kapitale zakładowym Siderúrgica Añón może być uważany za prawdziwe wniesienie kapitału podwyższonego ryzyka zgodnie ze zwykłą praktyką inwestycyjną w gospodarce rynkowej i czy cena zapłacona za gwarancję była ceną rynkową.
Ponadto Komisja wyraziła swoje wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem tych środków, jak również innych środków przyjętych przez władze hiszpańskie dla finansowania inwestycji, wymienionych w poprzednim rozdziale.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(31) W piśmie z dnia 22 lutego 2002 r. Niezależne Europejskie Stowarzyszenie Hut Stali (EISA) uznało, że pomoc była niezgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ: a) rynek stalowych prętów zbrojeniowych cierpi na nadmiar zdolności produkcyjnych; b) inwestycja nigdy nie będzie dochodowa i doprowadzi jedynie do zakłócenia konkurencji; oraz c) żaden prywatny inwestor nie będzie w aktualnych warunkach rynkowych ryzykował kapitału na produkcję tych wyrobów.
(32) W piśmie z dnia 5 marca 2002 r. Unión de Empresas Siderúrgicas (UNESID) uznała za nielogiczne użycie publicznych funduszy do tworzenia nowych zdolności produkcyjnych w sektorze, w którym przeznaczono znaczne publiczne fundusze na redukcję siły roboczej i zdolności produkcyjnych.
(33) W piśmie z dnia 8 marca 2002 r. Federacciai – federacja włoskich przedsiębiorstw przemysłu stalowego – stwierdziła, że rynek stalowych prętów cierpi na nadmiar zdolności produkcyjnej i dlatego inwestowanie w ten sektor wiąże się z wysokim ryzykiem i można spodziewać się niskiej dochodowości.
Ponadto uważa ona, że zaangażowanie się spółek SODIGA i INESGA wiąże się z powodami politycznymi.
Wreszcie, stopa procentowa pożyczki udzielonej za pośrednictwem INESGA oraz premia płacona na poczet gwarancji nie odpowiadają warunkom rynkowym.
(34) W piśmie z dnia 17 października 2002 r. UK Steel Enterprise Ltd. (zwane dalej "UK Steel") stwierdziło, że sektor ten cechują nadmiar zdolności produkcyjnej, nadmierna konkurencja ze strony państw trzecich oraz niskie ceny i wszystko to wskazuje, że zwykły prywatny inwestor nie wniósłby kapitału w tworzenie nowej zdolności produkcyjnej.
Należałoby poddać w wątpliwość, czy Hierros Añón i Rodonita same zainwestowaliby w ten projekt, gdyby nie dostępność bezprawnej pomocy państwa.
Ponadto fakt, że Hierros Añón i Rodonita będą wykorzystywać 70 % swojej produkcji do swoich wewnętrznych celów musi stawiać pod znakiem zapytania możliwość rentowności Siderúrgica Añón.
Polityka cen transferowych w odniesieniu do produktu będzie nieprzejrzysta i będzie prawdopodobnie nastawiona bardziej na maksymalizację w dłuższym okresie rentowności Hierros Añón i Rodonita niż Siderúrgica Añón.
(35) W piśmie z dnia 31 lipca 2002 r. Siderúrgica Añón przedstawiła następujące argumenty:
(36) Według spółki od dnia 23 lipca 2002 r. rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [6] (zwane dalej "rozporządzeniem o MŚP"), stosuje się do sektora stalowego.
Fakt, że pomoc została udzielona przed wygaśnięciem Traktatu EWWiS, jest bez znaczenia, gdyż według utrwalonego orzecznictwa decyzje Komisji w sprawie zgodności pomocy muszą być oparte na elementach faktu i prawa istniejących w chwili przyjmowania decyzji, a nie w chwili udzielenia pomocy.
Ponadto komunikat Komisji w sprawie określenia stosowanych zasad oceny bezprawnej pomocy państwa [7], do której odnosi się komunikat Komisji dotyczący niektórych aspektów traktowania przypadków konkurencji wynikających z wygaśnięcia Traktatu EWWiS [8], wymienia jedynie ramy, wytyczne, komunikaty i zawiadomienia lecz nie rozporządzenia.
(37) W tych okolicznościach, ponieważ Siderúrgica Añón zalicza się do MŚP, a intensywność przyznanej pomocy [9] jest niższa niż intensywność wymieniona w art. 4 rozporządzenia o MŚP, pomoc ta byłaby zgodna ze wspólnym rynkiem (i zwolniona od obowiązku zgłoszenia).
(38) Ponadto w odniesieniu do subsydium udzielonego przez IGAPE i bezprocentowej pożyczki przyznanej przez Ministerstwo Nauki i Technologii, spółka twierdzi, że zostały one przyznane w ramach planów zaaprobowanych przez Komisję, odpowiednio, w dniu 5 lipca 1995 r. (pomoc państwa N21/95) oraz 18 maja 2001 r. (pomoc państwa N 182/2001) i dlatego są zgodne ze wspólnym rynkiem.
(39) W odniesieniu do udziału SODIGA w kapitale Siderúrgica Añón spółka twierdzi, że fakt, iż interesy akcjonariuszy prywatnych i publicznych mogą być różne, jest bez znaczenia, gdyż istotnym elementem jest to, aby inwestorzy prywatni i publiczni uczestniczyli na tych samych zasadach i warunkach.
Na poparcie swojego stanowiska spółka stwierdza, że Komisja uznała, iż nie było pomocy państwa w przypadku udziału spółki Bavaria w kapitale NMH wraz z trzema innymi producentami stali (decyzja z dnia 26 lipca 1988 r. wspomniana w decyzji Komisji z dnia 31 października 1995 r.) i że przy wszczęciu postępowania w stosunku do uczestnictwa regionu walońskiego w Carsid Komisja nie wzięła pod uwagę różnych interesów akcjonariuszy prywatnych i publicznych.
(40) W piśmie z dnia 30 września 2002 r. spółka stwierdziła, że ponieważ ustanowiony w art. 6 ust. 5 Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego trzymiesięczny okres przeznaczony na przyjęcie decyzji już upłynął, Komisja nie była już uprawniona do przyjęcia decyzji w sprawie środków, które rozważała w piśmie z dnia 20 grudnia 2001 r.
(41) W piśmie z dnia 23 czerwca 2003 r.
Siderúrgica Añón przesłała dalsze uwagi. Po pierwsze, spółka stwierdziła, że pomoc nie może być analizowana w świetle Traktatu EWWiS ani Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego.
Po drugie, utrzymywała ona, że do pomocy stosuje się rozporządzenie o MŚP.
Po trzecie, stwierdziła, że pomoc ta jest istniejącą pomocą w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [10] (zwanego dalej "rozporządzeniem proceduralnym"), ponieważ została przyznana przed wejściem w życie w odniesieniu do sektora stalowego zasad pomocy państwa zawartych w Traktacie WE.
IV.
UWAGI HISZPANII
(42) W odniesieniu do udziału spółki SODIGA w kapitale zakładowym Siderúrgica Añón, władze hiszpańskie twierdzą, że wszystko zostało dokonane zgodnie ze zwykłą praktyką obowiązującą w gospodarce rynkowej.
Decyzje inwestycyjne są podejmowane wyłącznie przy uwzględnieniu możliwości zrealizowania projektów i spodziewanej rentowności.
W omawianym przypadku SODIGA weszła do kapitału zakładowego Siderúrgica Añón w chwili podwyższenia kapitału zakładowego i równocześnie z innymi akcjonariuszami, którzy wspólnie objęli 83,4 % nowych akcji.
W tych okolicznościach władze hiszpańskie argumentują, że zgodnie z orzecznictwem spełnia ona kryteria prywatnego inwestora.
Władze hiszpańskie utrzymują ponadto, że poprzez umowę odkupienia SODIGA zapewnia minimum rentowności inwestycji wynoszące 7,2 % rocznie, co jest wartością wyższą od oprocentowania (dziesięcioletnich) obligacji skarbu państwa w chwili podpisywania umowy (5,3 %).
W każdym razie, gdyby była to pomoc państwa, to byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem zgodnie z punktem VIII.3 lit. ii) zawiadomienia Komisji w sprawie pomocy państwa i kapitału podwyższonego ryzyka [11], ponieważ dotyczy ono średniego przedsiębiorstwa w chwili jego uruchomienia na obszarze objętym pomocą.
(43) W odniesieniu do faktu, iż SODIGA zapłaciła wyższą cenę za akcję i wypłaciła ją natychmiast, władze hiszpańskie utrzymują, że miało to zrekompensować przyznany SODIGA minimalny zwrot z inwestycji, z którego pozostali akcjonariusze nie mogli skorzystać.
Władze hiszpańskie utrzymują, iż tak czy inaczej jest to jedynie normalna praktyka, że nowy udziałowiec płaci wyższą cenę za nowo wydane akcje, co odzwierciedla znaczne zaufanie pokładane w projekcie przez pierwotnych akcjonariuszy, np. w umowach z dostawcami urządzeń i na nabycie gruntu.
(44) W odniesieniu do udziału SODIGA w drugim podwyższeniu kapitału zakładowego Siderúrgica Añón władze hiszpańskie utrzymują, że SODIGA uczestniczyła proporcjonalnie do posiadanych przez nią akcji oraz na takim samych warunkach, jak pozostali akcjonariusze.
W takich okolicznościach nie ma zatem pomocy państwa.
(45) W odniesieniu do możliwości przypisania działań SODIGA władzom publicznym, władze hiszpańskie utrzymują, że zgodnie z orzecznictwem Komisja powinna dostarczyć dowody, że uczestniczyły one w decyzji o zainwestowaniu w Siderúrgica Añón.
(46) W odniesieniu do pożyczki udzielonej poprzez INESGA władze hiszpańskie utrzymują, że środki te pochodzą wyłącznie z prywatnych źródeł (od uczestniczących banków), że banki te mają swobodę w finansowaniu dowolnej operacji oraz że uczestnictwo INESGA jest ograniczone do działania następczego.
W tym sensie, twierdzą one, że nie są zaangażowane żadne publiczne finanse.
Ponadto utrzymują one, że użyte przez Komisję porównanie ze stopą referencyjną nie jest adekwatne, gdyż stopa referencyjna odpowiada średniej pięcioletnich stóp wymiany międzybankowej z miesięcy: wrzesień, październik i listopad 2000 r. powiększonej o 75 punktów procentowych.
Ponieważ pięcioletnia stopa wymiany międzybankowej w dniu przyznania pożyczki wynosiła 4,769 %, skorygowana stopa referencyjna powinna wynosić 5,519 %.
Wreszcie, utrzymują one, że stopa procentowa jest podobna lub nawet wyższa niż w przypadku innych pożyczek udzielonych spółkom należącym do grupy Añón.
(47) W odniesieniu do gwarancji udzielonej przez IGAPE, władze hiszpańskie utrzymują, że jest ona zgodna z warunkami rynkowymi.
Są one zdania, że prowizja zastosowana przez prywatne banki do tych projektów wynosi 0,15 % na kwartał.
Różnica w stosunku do prowizji zastosowanej w obecnych transakcjach jest spowodowana następującymi czynnikami: a) warunki uruchomienia gwarancji są o wiele bardziej rygorystyczne niż warunki gwarancji bankowych, ponieważ są one wykonalne na pierwsze żądanie, a gwarancja IGAPE jest wykonalna tylko pomocniczo (z chwilą, gdy beneficjent ogłosi niewypłacalność), ryzyko podjęte przez IGAPE jest bardzo niskie, gdyż pokrywa ona jedynie 30 % pożyczki, a pożyczka pokrywajedynie 40 % inwestycji; c) projekt jest wspierany przez grupy znane ze swej wypłacalności.
(48) Władze hiszpańskie przedstawiły oświadczenia dwóch banków (Caixa Galicia i Banco Pastor), w których stwierdzają one, że z uwagi na warunki pożyczki oraz tożsamość akcjonariuszy zastosowałyby do takiej gwarancji prowizję w wysokości 0,20 % rocznie.
(49) W odniesieniu do subsydium IGAPE pokrywającego 0,25 % oraz opłatę formalizacyjną, władze hiszpańskie utrzymują, że pomoc ta została udzielona w ramach planów zatwierdzonych przez Komisję oraz że, z wyjątkiem sumy 14299,44 EUR, wchodzi ona w zakres zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r.
[12] w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy na zasadzie de minimis, które stosuje się również do sektora EWWiS.
Utrzymały one ponadto, że miałoby to wpływu na rynek tych produktów, gdyż większość wyrobów zostałaby użyta wewnątrz grupy, a prawie cała reszta byłaby wywieziona poza EOG.
(50) W odniesieniu do subsydium udzielonego przez IGAPE, władze hiszpańskie utrzymywały, iż zostało one przyznane w ramach planu zatwierdzonego przez Komisję i że z tego względu było ono zgodne ze wspólnym rynkiem.
(51) Władze hiszpańskie utrzymują, że pomoc i tak byłaby zgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ wchodzi w zakres zastosowania przepisów rozporządzenia o MŚP, które stosuje się również do sektora stalowego EWWiS.
(52) Ponadto władze te utrzymują, że pomoc jest zgodna ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na cele związane z środowiskiem naturalnym [13].
Twierdzą one, że wybrany system uzdatniania wody mógłby wpłynąć na poprawę ochrony środowiska w porównaniu z tradycyjnym systemem i że stanowi on dodatkowy koszt w wysokości 661113 EUR.
Podobnie, zastosowanie gazu ziemnego w piecach grzewczych radykalnie zmniejszy emisje w porównaniu do oleju opałowego, a to stanowi dodatkowy koszt w wysokości 1502530 EUR.
Po trzecie, fakt, iż wszystkie instalacje związane z układami hydraulicznymi, układami smarowania, okablowaniem i przewodami rurowymi zostały wykonane nad powierzchnią gruntu zamiast pod ziemią przyczyni się do poprawy warunków pracy i pozwoli uniknąć podziemnych wycieków, lecz stanowi dodatkowy koszt w wysokości 6911639 EUR.
(53) W odniesieniu do uwag przedstawionych przez strony trzecie (patrz: motywy 31–33 powyżej) władze hiszpańskie utrzymują, że uwagi te nie są poparte żadnym faktycznym dowodem i że stowarzyszenia te próbują jedynie nie dopuścić do wejścia na rynek nowej spółki.
W tym kontekście władze hiszpańskie przypominają, że to właśnie trudności w zaopatrywaniu się w te wyroby od tradycyjnych producentów (głównie z powodu nieuzasadnionego opóźnienia w wywiązywaniu się z dostaw) skłoniły organizatorów nowej spółki do realizacji inwestycji.
Zwracają one również uwagę Komisji na decyzję Komisji 89/515/EWG z dnia 2 sierpnia 1989 r. w sprawie procedury zastosowania art. 85 Traktatu EWG [14] oraz związane z nią wspólnotowe orzecznictwo, na mocy których zostało stwierdzone, że niektórzy członkowie EISA uczestniczyli w praktykach antykonkurencyjnych.
V. OCENA WPROWADZONYCH ŚRODKÓW
(54) Siderúrgica Añón SA wytwarza stalowe pręty i walcówkę, które są wyrobami ujętymi w załączniku I do Traktatu EWWiS.
Dlatego też jest ona przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 80 tego Traktatu.
(55) W omawianym przypadku jest oczywiste, że Hiszpania wprowadziła wspomniane środki bezprawnie, gdyż nie postąpiła zgodnie z procedurami określonymi w art. 6 Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego.
W związku z powyższym Komisja nie może przyjąć argumentu przedstawionego przez spółkę (patrz: motyw 41), że pomoc tę można uznać za pomoc istniejącą.
(56) Pomimo iż procedura została wszczęta na podstawie Traktatu EWWiS, Komisja nie mogła przyjąć ostatecznej decyzji przed dniem 23 lipca 2002 r., gdyż decyzja o rozszerzeniu procedury została przyjęta w dniu 2 lipca 2002 r., a wysłana do władz hiszpańskich w dniu 4 lipca 2002 r.
Zawiadomienie wzywające do przedstawiania uwag zostało opublikowane w dniu 9 września 2002 r.
W punkcie 43 swojego komunikatu dotyczącego niektórych aspektów traktowania przypadków konkurencji wynikających z wygaśnięcia Traktatu EWWiS Komisja stwierdza, że w takich przypadkach może kontynuować dochodzenie na podstawie przepisów rozporządzenia proceduralnego i przyjąć ostateczną decyzję na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE.
(57) Komisja nie może przyjąć argumentu spółki, że upłynięcie trzymiesięcznego okresu od chwili początkowej decyzji o wszczęciu procedury uniemożliwia jej przyjęcie decyzji (patrz: motyw 40). Ponieważ Trybunał Sprawiedliwości swoim wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C-5/01 Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich [15] orzekł, iż "trzymiesięczny okres określony w art. 6 ust. 5 szóstego kodeksu pomocy dla przemysłu stalowego nie może być uważany za termin przedawnienia skutkujący utratą kompetencji". Obecnie stosuje się w całości rozporządzenie proceduralne i postąpiono zgodnie z zawartym w nim art. 7 ust. 6.
1.
Istnienie pomocy państwa
(58) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
a) Udział SODIGA w kapitale zakładowym Siderúrgica Añón
(59) W odniesieniu do udziału spółki SODIGA w kapitale zakładowym spółki Siderúrgica Añón (patrz: motywy 27 i 29) Komisja zwraca uwagę przede wszystkim na to, że SODIGA jest kontrolowana przez rząd Galicji.
Komisja zwraca ponadto uwagę, iż rząd Galicji uważa to za część programów IGAPE na rzecz wspierania przedsiębiorstw [16].
W tej sytuacji Komisja uważa, iż działania spółki SODIGA mogą być przypisane państwu.
(60) Aby ustalić, czy beneficjentowi podjętego środka przyznano korzyści Komisja stosuje zasadę inwestora rynkowego.
Zasada ta była stosowana przez Komisję w wielu przypadkach i została przyjęta i rozwinięta przez sąd w kilku orzeczeniach [17].
Istota tej zasady polega na tym, że gdy organ publiczny inwestuje w przedsiębiorstwo na zasadach i warunkach, które byłyby możliwe do przyjęcia dla prywatnego inwestora działającego w normalnych warunkach gospodarki rynkowej, inwestycja nie jest pomocą państwa.
(61) Co do zasady, gdy w danej transakcji bierze udział inwestor prywatny i inwestor publiczny pomoc państwa nie występuje, jeżeli prywatny i publiczny inwestor uczestniczą na tym samych zasadach i warunkach.
(62) Tak jednak nie jest w przypadku udziału spółki SODIGA w kapitale zakładowym spółki Siderúrgica Añón, z następujących powodów:
(63) Po pierwsze, przy pierwszym podwyższeniu kapitału zakładowego SODIGA wpłaciła swój wkład natychmiast, podczas gdy prywatni partnerzy wpłacili swoje wkłady później, ponadto SODIGA zapłaciła 90 EUR za każdą nabytą przez siebie akcję, natomiast prywatni partnerzy zapłacili za swoje akcje tylko po 60 EUR.
(64) Po drugie, głównymi beneficjentami produkcji Siderúrgica Añón będą prywatni partnerzy, którzy mogą czerpać zyski ze swoich wkładów, podczas gdy SODIGA, aby uzyskać zwrot ze swojej inwestycji może liczyć tylko na rentowność Siderúrgica Añón.
(65) Komisja nie może przyjąć argumentu, że premia płacona przez SODIGA jest normalną praktyką (patrz: motyw 43), ponieważ spółka nie rozpoczęła jeszcze produkcji i dlatego nie mogła wykazać się szczególnie dobrymi wynikami, które uzasadniałyby premię.
Ponadto, gdyby powyższy argument został przyjęty, należałoby go zastosować do kapitału wniesionego przez wszystkich inwestorów w tamtym czasie.
(66) Komisja zwraca jednak uwagę, że poprzez umowę o odkupienie akcji, SODIGA zapewniała zwrot z inwestycji w wysokości 7,2 %, którego prywatni udziałowcy byli pozbawieni [18].
(67) Komisja uważa, iż biorąc pod uwagę, że roczne raty będą płacone, fakt, że udział spółki SODIGA jest udziałem mniejszościowym i nie daje jej żadnego wpływu na zarządzanie spółką oraz że Siderúrgica Añón będzie produkować głównie dla swoich akcjonariuszy, z ekonomicznego punktu widzenia udział ten może przyrównany do podporządkowanej pożyczki udziałowej Jednakże, z punktu widzenia ryzyka, inwestycję tę należy traktować jako zwykły kapitał akcyjny, a więc pożyczki podporządkowane, pomimo iż są podporządkowane innym instrumentom dłużnym, przeważają nad kapitałem akcyjnym.
(68) Kwestia polega więc na tym, czy wspomniany wyżej zwrot z inwestycji w wysokości 7,2 % pokryłby związane ryzyko i czy byłby do przyjęcia dla prywatnego inwestora udzielającego podporządkowanej pożyczki udziałowej.
Postępując zgodnie z podejściem przyjętym w decyzji 2003/284/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Hiszpanię dla Sniace SA [19], uważa, że normalna stopa oprocentowania dla pokrycia ryzyka wynosiłaby 12,33 % dla pierwszego podwyższenia kapitału zakładowego oraz 11,06 % dla drugiego podwyższenia kapitału zakładowego.
Odpowiada to międzybankowej stopie użytej przez Komisję do obliczenia własnej rynkowej stopy referencyjnej plus normalne 75 punktów bazowych, które dodaje do pożyczek w Hiszpanii (6,33 % w dniu 19 kwietnia 2001 r. oraz 5,06 % w dniu 1 marca 2002 r.) plus 600 punktów bazowych.
Wspomniane 600 punktów bazowych uzasadnia brak jakichkolwiek zabezpieczeń, ryzyko związane z nową spółką działającą w sektorze stalowym, która odznacza się nadmiarem zdolności produkcyjnej oraz faktem, że, tak jak wspomniano wcześniej, wiąże się to ze znacznie wyższym ryzykiem niż normalna pożyczka (w razie niewypłacalności, wszyscy wierzyciele mieliby pierwszeństwo) [20].
Jest to zgodne ze wskazaniami zawartymi w zawiadomieniu Komisji w sprawie metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych [21], gdzie jest nadmienione, że stopa referencyjna może być zwiększona o 400 punktów bazowych lub więcej w sytuacjach związanych ze szczególnym ryzykiem (na przykład, kiedy nie są udzielane gwarancje wymagane normalnie przez banki).
(69) Komisja uznaje zatem, że przedmiotowy udział przyznaje korzyści spółce Siderúrgica Añón, która jest finansowana ze środków państwowych.
(70) Element pomocy związany z tymi dwoma udziałami polega na różnicy odsetek pomiędzy 12,33 % a 7,2 %, tj. 5,13 % w przypadku pierwszego udziału oraz różnicy odsetek pomiędzy 11,06 % i 7,2 %, tj. 3,86 % w przypadku drugiego udziału.
Biorąc pod uwagę raty płacone przez Siderúrgica Añón na rzecz SODIGA, pomoc ta odpowiada różnicy pomiędzy faktycznie płaconymi zwrotami a spłatami rocznych odsetek i zwrotem kwoty głównej, które byłyby należne po zastosowaniu wyżej ustalonych normalnych stóp procentowych, odpowiednio, 12,33 % i 11,06 %.
To ostatnie powoduje spłaty rocznych odsetek w wysokości 222317,3 EUR należnych z tytułu pierwszego udziału oraz 54766,9 EUR należnych z tytułu drugiego udziału.
Różnicę pomiędzy właściwymi spłatami odsetek a rzeczywistym planem zwrotów dla dwóch udziałów można przedstawić następująco [22]:
Pierwszy udział w wysokości 1803060 EUR (2001)
Rok _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_ 2007 _BAR_
Plan zwrotów bez pomocy _BAR_ 222317 _BAR_ 222317 _BAR_ 222317 _BAR_ 222317 _BAR_ 222317 _BAR_ 222317 + 1803060 = 2025377 _BAR_
Aktualny plan zwrotów _BAR_ 150916 _BAR_ 150916 _BAR_ 150916 _BAR_ 150916 _BAR_ 150916 _BAR_ 1803060 _BAR_
Pomoc roczna _BAR_ 71401 _BAR_ 71401 _BAR_ 71401 _BAR_ 71401 _BAR_ 71401 _BAR_ 222317 _BAR_
Drugi udział w wysokości 495180 EUR (2002)
Rok _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_ 2007 _BAR_
Plan zwrotów bez pomocy _BAR_ 54766 _BAR_ 54766 _BAR_ 54766 _BAR_ 54766 _BAR_ 54766 + 495180 = 549946 _BAR_
Aktualny plan zwrotów _BAR_ 41868 _BAR_ 41868 _BAR_ 41868 _BAR_ 41868 _BAR_ 495180 _BAR_
Pomoc roczna _BAR_ 12869 _BAR_ 12869 _BAR_ 12869 _BAR_ 12869 _BAR_ 54766 _BAR_
b) Pożyczka udzielona za pośrednictwem INESGA
(71) W odniesieniu do pożyczki udzielonej poprzez INESGA (patrz: motyw 26) Komisja uznaje, że mogły wiązać się z nią elementy pomocy państwa, gdyż stopa procentowa wydaje się raczej niska.
Komisja zwraca jednak uwagę, że środki pieniężne są dostarczone przez prywatne banki i że te mają swobodę udziału w pożyczce.
W tych okolicznościach Komisja stwierdza, że lepsze warunki finansowe spowodowane są uczestnictwem IGAPE (gwarancja, odsetki od dotacji płacone bezpośrednio do banków) oraz tym, że jest to pożyczka konsorcyjna.
Dlatego w samej pożyczce nie występuje pomoc państwa.
c) Gwarancja udzielona przez IGAPE
(72) W odniesieniu do gwarancji udzielonej przez IGAPE (patrz: motyw 26) praktyka Komisji [23], dotycząca oceniania indywidualnych gwarancji, zawiera szereg warunków, które gwarancja musi spełniać, aby nie stanowiła pomocy państwa.
W omawianym przypadku Komisja zwraca uwagę, że Siderúrgica Añón nie miała trudności finansowych w rozumieniu wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz [24] wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności i uzyskała pożyczki z rynków finansowych bez jakiejkolwiek interwencji ze strony państwa.
Zwraca również uwagę, że gwarancja jest związana z określoną pożyczką, jest udzielona na ustaloną maksymalną sumę, pokrywa 30 % zaległej pożyczki i jest ograniczona czasowo.
W odniesieniu do ceny płaconej za gwarancję Komisja miała wątpliwości, czy płacona premia (0,2 % rocznie od zaległego długu gwarantowanego; bez opłaty formalizacyjnej) odpowiadała rynkowej cenie podobnej gwarancji, biorąc pod uwagę wykazy maksymalnych cen gwarancji opublikowane przez dwa banki uczestniczące w pożyczce.
(73) Komisja nie może przyjąć jako komparatora "ofert" złożonych ex post przez wspomniane dwa banki (patrz: motyw 48), ponieważ są one hipotetyczne i zostały wykonane do celów niniejszej procedury.
Ponadto są one ofertami tych dwóch banków i dlatego niekoniecznie muszą przedstawiać punk widzenia rynku.
(74) Komisja nie może także przyjąć argumentów dotyczących szczególnych cech gwarancji (patrz: motyw 47), a zatem obniżenia ceny w stosunku do "normalnej" rynkowej stopy, z następujących powodów: a) fakt, że gwarancje w Hiszpanii są zwykle wykonalne na pierwsze żądanie, tłumaczony jest wymaganiem innego zabezpieczenia od beneficjenta.
Jednakże w obecnym przypadku IGAPE wyraźnie zrzekł się swoich praw do żądania jakiegokolwiek innego zabezpieczenia (po uzyskaniu zgody rządu Galicji); b) fakt, że gwarancja pokrywa tylko 30 % pożyczki, jest nieistotny, ponieważ tym, co się liczy dla gwaranta, jest wielkość ryzyka; c) fakt, że projekt jest wspierany przez grupy, o których wiadomo, że są wypłacalne, również jest nieistotny, ponieważ grupy te nie byłyby odpowiedzialne za długi Siderúrgica Añón.
(75) W tych okolicznościach Komisja uznaje, że rynkowa stopa dla podobnej gwarancji powinna być co najmniej równa stopie wskazanej przez władze hiszpańskie, wynoszącej 0,6 % rocznie (patrz: motyw 47).
(76) Komisja uznaje zatem, że omawiana gwarancja przyznaje korzyści spółce Siderúrgica Añón, która jest finansowana ze środków państwowych.
(77) W odniesieniu do kwoty pomocy państwa związanej z tą gwarancją punkt 3.2 zawiadomienia w sprawie gwarancji ustala, że równowartość dotacji gotówkowej dla gwarancji indywidualnej powinna być obliczona w taki sam sposób, jak równowartość dotacji dla kredytu preferencyjnego, przy czym subsydium odsetkowe wyrażone będzie różnicą pomiędzy rynkową stopą procentową a stopą uzyskaną dzięki gwarancji państwowej po odjęciu wszelkich opłaconych premii.
W omawianym przypadku, aby określić rynkową stopę takiej pożyczki i przy braku innych niegwarantowanych pożyczek na sfinansowanie inwestycji, Komisja uważa za stosowne zastosowanie stopy procentowej niezabezpieczonego kredytu przyznanego przez Caixa de Galicia dla Siderúrgica Añón (suma główna: 3000000 EUR, stopa procentowa: dwanaście miesięcy EURIBOR + 0,75, opłata formalizacyjna: 0,15 %, okres: jeden rok, począwszy od 20 marca 2002 r.) [25].
Subsydium odsetkowe do pożyczki INESGA wynosi zatem 0,3 % (różnica 0,50 % pomiędzy premią za ryzyko pożyczki INESGA (3 miesiące EURIBOR + 0,25 %) a premią za ryzyko tamtego kredytu (12 miesięcy EURIBOR + 0,75 %) minus 0,2 % zapłacone z tytułu gwarancji).
Wynosi to 28848,6 EUR (0,3 % z 9616193 EUR ) rocznie.
d) Inne środki
(78) Subsydium udzielone przez IGAPE (patrz: motyw 24), bezprocentowa pożyczka udzielona przez Ministerstwo Nauki i Technologii (patrz: motyw 25 powyżej), subsydiowanie przez IGAPE odsetek i opłaty formalizacyjnej od pożyczki udzielonej za pośrednictwem INESGA (patrz: motyw 26) przyznają korzyści spółce Siderúrgica Añón, która jest finansowana ze środków państwowych.
(79) Kwoty środków pomocy wymienionych w poprzednim punkcie są następujące: subsydium udzielone przez IGAPE: 2399407 EUR; subsydium udzielone przez IGAPE na pożyczkę udzieloną przez INESGA: 0,25 % rocznie od 9616193 EUR (subsydium odsetkowe), tj. 24040,5 EUR na rok oraz 0,5 % od 9616193 EUR (opłata formalizacyjna), tj. 48081 EUR; bezprocentowa pożyczka udzielona przez Ministerstwo Nauki i Technologii: 5,7 % rocznie od 1803036 EUR, tj. 102773,5 EUR rocznie.
e) Zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wymianę handlową
(80) Z uwagi na istnienie konkurencji i wewnątrzwspólnotowego handlu w omawianym sektorze (patrz: motywy 20–22 powyżej) Komisja uznaje, że powyższe środki pomocy zakłócają konkurencję lub grożą jej zakłóceniem, a także wpływają na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(81) Komisja stwierdza zatem, iż subsydium udzielone przez IGAPE, bezprocentowa pożyczka udzielona przez Ministerstwo Nauki i Technologii, subsydiowanie przez IGAPE odsetek i opłaty formalizacyjnej od pożyczki udzielonej za pośrednictwem INESGA, udział SODIGA w kapitale zakładowym Siderúrgica Añón oraz gwarancja udzielona przez IGAPE stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
2.
Zgodność ze wspólnym rynkiem
(82) Komisja, po pierwsze, nie może przyjąć argumentu, że niektóre środki pomocy zostały udzielone na podstawie zatwierdzonych planów (N 21/95 [26] oraz N 182/2001 [27].
W decyzjach zatwierdzających te plany Komisja zwróciła uwagę na zobowiązanie władz hiszpańskich do przestrzegania stosownych zasad dotyczących sektora stalowego.
Komisja zwraca uwagę, że zasady dotyczące sektora stalowego zostały zawarte w Kodeksie Pomocy dla Przemysłu Stalowego, który wyklucza sektor stalowy ze wspomnianych planów i nakłada obowiązek uprzedniego zgłoszenia.
Ponieważ obowiązek uprzedniego zgłoszenia nie został spełniony, pomoc udzielona spółce Siderúrgica Añón nie jest objęta tymi dwoma planami.
(83) Zgodnie z punktem 44 komunikatu Komisji dotyczącego niektórych aspektów traktowania przypadków konkurencji wynikających z wygaśnięcia Traktatu EWWiS, "podejmując decyzje po 23 lipca 2002 r. w stosunku do pomocy państwa wprowadzonej w życie w tym dniu lub przed tym dniem bez uprzedniego zatwierdzenia Komisji, Komisja będzie postępować zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie określenia stosownych zasad oceny bezprawnej pomocy państwa" [28].
Zgodnie z ostatnim akapitem wspomnianego obwieszczenia określone tam zasady pozostają "bez uszczerbku dla interpretacji rozporządzeń Rady i Komisji w dziedzinie pomocy państwa".
(84) Faktycznie, zgodnie z art. 9 ust. 2 akapit drugi [29] rozporządzenia (WE) nr 70/2001 "pomoc indywidualna wychodząca poza ramy schematu przyznana przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia bez upoważnienia ze strony Komisji i z naruszeniem wymogu zgłoszenia z art. 88 ust. 3 Traktatu jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest zwalniana, jeżeli spełni wszystkie warunki określone w niniejszym rozporządzeniu poza warunkiem w art. 3 ust. 1, który wyraża odniesienia do niniejszego rozporządzenia.".
(85) Komisja uważa, że biorąc pod uwagę dane dotyczące obrotów, zatrudnienia lub łącznego bilansu spółki Siderúrgica Añón i powiązanych z nią przedsiębiorstw (patrz: motywy 15 i 17), jest ona średnim przedsiębiorstwem (zgodnie z załącznikiem 1 do rozporządzenia o MŚP).
Należy zatem ocenić, czy jakakolwiek pomoc inwestycyjna udzielona Siderúrgica Añón spełnia warunki rozporządzenia o MŚP.
(86) W związku z tym Komisja zwraca uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia o MŚP dotacje z tytułu pomocy indywidualnej nie są zwolnione od obowiązku uprzedniego zgłoszenia, gdy osiągnięty jest jeden z dwóch progów wymienionych w lit. a) i b).
(87) Wynika stąd, że pomoc w postaci subsydiów w wysokości 2399407 EUR udzielonej przez IGAPE nie może być zwolniona.
Według władz hiszpańskich (patrz: motyw 24) pomoc stanowi 8 % inwestycji.
Inwestycja wynosi zatem 29992588 EUR, co przekracza 25000000 przewidziane w art. 6 ust. 1 lit. a).
Ponadto przemysł stalowy musi być uważany za sektor, który nie kwalifikuje się do pomocy regionalnej zgodnie z punktem 1 akapit trzeci komunikatu Komisji w sprawie pomocy na ratowanie i restrukturyzację oraz pomocy przy zamykaniu w sektorze stalowym [30] oraz punktem 27 wielosektorowych ram wspólnotowych pomocy regionalnej przeznaczonej na system dużych projektów inwestycyjnych [31].
To samo obowiązywało wtedy, gdy udzielana była pomoc dla sektora stalowego na podstawie Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego.
Ponieważ Siderúrgica Añón jest średnim przedsiębiorstwem, punkt wyjścia dla stosownego pułapu wymienionego w art. 6 ust. 1 lit. a) ppkt i) jest określony w art. 4 ust. 2 lit. b) jako 7,5 %.
Stosownie do art. 6 ust. 1 lit. a) ppkt i) intensywność pomocy brutto nie może więc przekroczyć 50 % z 7,5 %, tj. 3,75 %.
8 % jest wyraźnie powyżej tego progu.
Intensywność pomocy brutto IGAPE musi bowiem uwzględniać pełną kwotę subsydium (która wynosi 8 %), a nie kwotę początkowo wypłaconą (wynoszącą 0,95 %), jak twierdziły władze hiszpańskie (patrz: motyw 37), ponieważ przy ocenie pomocy należy brać pod uwagę kwotę przyznaną, a nie kwotę wypłaconą.
(88) Ponieważ, jak wynika dalej z punktu 27, ostatnie zdanie, wielosektorowych ram wspólnotowych pomocy regionalnej przeznaczonej na system dużych projektów inwestycyjnych dotacje z tytułu pomocy indywidualnej w sektorze stalowym niezwolnione na podstawie rozporządzenia o MŚP są niezgodne ze wspólnym rynkiem, subsydium udzielone przez IGAPE nie może być zwolnione na podstawie rozporządzenia o MŚP.
Należy podkreślić, że do takich samych wniosków można było dojść, gdyby zastosowany został Kodeks Pomocy dla Przemysłu Stalowego, który był gotowy do wdrożenia w czasie, gdy pomoc była udzielana.
(89) W odniesieniu do wszystkich pozostałych środków pomocy uważanych za pomoc inwestycyjną, również one nie mogły zostać zwolnione na podstawie rozporządzenia o MŚP.
Musiałyby więc one zostać skumulowane z subsydium udzielonym przez IGAPE i tym samym byłyby niezgodne według rozumowania przedstawionego w motywach 86–88.
(90) W odniesieniu do zgodności na podstawie regionalnego odstępstwa dla pomocy państwa, musi być ona oceniona zgodnie z konkretnymi kryteriami określonymi w dowolnym instrumencie obowiązującym w czasie udzielania pomocy, zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie określenia stosownych zasad oceny bezprawnej pomocy państwa.
Jak już wspomniano, Kodeks Pomocy dla Przemysłu Stalowego nie upoważniał do żadnej pomocy regionalnej w czasie, gdy pomoc była udzielana.
A zatem pomoc nie może korzystać z odstępstwa regionalnego.
(91) Komisja nie może przyjąć argumentu, że niektóre z inwestycji kwalifikowałyby się do pomocy w dziedzinie ochrony środowiska, z następujących powodów:
(92) Zgodnie z art. 3 Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego [32], który zawiera kryteria dla stosowania wytycznych dotyczących ochrony środowiska, Komisja musi unikać przyznawania ogólnej pomocy inwestycyjnej przeznaczonej na nowe zakłady i urządzenia.
Ponadto stosowne wytyczne dotyczące ochrony środowiska [33] na mocy Kodeksu Pomocy dla Przemysłu stalowego stwierdzają, że pomoc rzekomo przeznaczona na środki dotyczące ochrony środowiska, lecz faktycznie przeznaczona na ogólną inwestycję, nie jest objęta tymi wytycznymi (punkt 3.2.1).
(93) W omawianym przypadku Komisja zwraca uwagę przede wszystkim na to, że przy udzielaniu pomocy władze hiszpańskie nie brały pod uwagę względów ochrony środowiska.
(94) Komisja zwraca również uwagę, że inwestycje w system uzdatniania wody i w piec grzewczy spowodują wzrost efektywności spółki poprzez zmniejszenie kosztów wody i energii.
Instalowanie tego typu urządzeń jest normalną praktyką w przemyśle i nie jest uważane za inwestycję w dziedzinie ochrony środowiska.
Komisja uważa, że to właśnie jest powodem ich realizacji i dlatego nie są one objęte wytycznymi dotyczącymi ochrony środowiska [34].
(95) W każdym razie ani władze hiszpańskie, ani beneficjent nie przedstawili żadnego konkretnego dowodu na korzyści tych urządzeń dla środowiska naturalnego Nie ma zatem potrzeby stosowania niezależnej ekspertyzy ani konsultacji z Państwami Członkowskimi (patrz: załącznik do Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego).
Władze hiszpańskie oraz beneficjent nie odliczyli także wszystkich korzyści z tytułu niższych kosztów produkcji, jak jest to wymagane w załączniku [35] do Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego, ani nie wyjaśnili, w jaki sposób wyliczone zostały dodatkowe koszty.
(96) W odniesieniu do inwestycji w prace inżynieryjne Komisja uważa, że nie ma w tym przypadku korzyści dla środowiska naturalnego i że gdyby były korzyści dla bezpieczeństwa pracowników, nie byłyby one objęte wytycznymi dotyczącymi ochrony środowiska ani też żadnym przepisem Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego.
(97) Komisja nie potrafi też wskazać, na podstawie jakiego postanowienia Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego pomoc ta byłaby zgodna.
Pomoc ta w sposób oczywisty nie jest pomocą dla badań i rozwoju, pomocą związaną z zamknięciami i nie została udzielona w Grecji.
Komisja zwraca dalej uwagę, że środki pomocy nie są pomocą szkoleniową zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej [36] i nie są pomocą w zakresie zatrudnienia w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia [37], [38].
W żadnym wypadku hiszpańskie organy nie powoływały się na żadne z tych derogacji lub rozporządzeń.
(98) Wreszcie, Komisja zwraca uwagę, że zawiadomienie Komisji w sprawie kapitału podwyższonego ryzyka nie miało zastosowania się do sektora stalowego w czasie gdy środki pomocy były udzielane i nadal nie ma zastosowania do tego sektora zgodnie z jego punktem VIII.3 akapit ósmy.
(99) Mając na uwadze powyższe, Komisja uznaje, że żaden z wyjątków od zakazu pomocy inwestycyjnej dla sektora stalowego nie znajduje zastosowania w omawianej sprawie, a zatem środki pomocy uznane przez Komisję za pomoc państwa nie są zgodne ze wspólnym rynkiem.
VI.
WNIOSKI
(100) Komisja stwierdza, że Hiszpania bezprawnie wprowadziła omawiane środki pomocy państwa, które są niezgodne ze wspólnym rynkiem.
Należy zatem zaprzestać tych środków.
(101) Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, w przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane Państwo Członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta.
Pomoc podlegająca windykacji obejmuje odsetki od dnia, w którym pomoc została udostępniona beneficjentowi do daty jej windykacji.
Odsetki są obliczane na podstawie stopy referencyjnej używanej do obliczania równowartości dotacji dla pomocy regionalnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Pomoc państwa, którą Hiszpania wprowadziła dla Siderúrgica Añón SA, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
2.
Pomoc, o której mowa w ust. 1, obejmuje:
a) element pomocy związany z udziałem spółki SODIGA w kapitale zakładowym spółki Siderúrgica Añón, który odpowiada:
i) rocznej premii w wysokości 5,13 % zastosowanej do początkowo wniesionego kapitału w wysokości 1803060 EUR pomniejszonego o pięć rocznych spłat w wysokości 150916 EUR, związanej z pierwszym udziałem w 2001 r.; oraz
ii) rocznej premii w wysokości 3,86 % zastosowanej do początkowo wniesionego kapitału w wysokości 495180 EUR pomniejszonego o pięć rocznych spłat w wysokości 41868 EUR, związanej z drugim udziałem w 2002 r.;
b) subsydium udzielone przez IGAPE w dniu 10 listopada 2000 r. w kwocie 2399407 EUR;
c) subsydia odsetkowe udzielone w związku z pożyczką konsorcyjną w wysokości 9616193 EUR z dnia 2 kwietnia 2001 r. poprzez 30 % gwarancję, tj. 0,3 % rocznie, oraz bezpośrednie subsydium odsetkowe w wysokości 0,25 % rocznie dostarczone przez IGAPE, co ogółem wynosi 52889,1 EUR rocznie;
d) zapłata przez IGAPE opłaty formalizacyjnej w wysokości 48081 EUR związanej z pożyczką w wysokości 9616193 EUR z dnia 2 kwietnia 2001 r.;
e) subsydium odsetkowe w wysokości 5,7 % rocznie zawarte w bezprocentowej pożyczce w wysokości 1803036 EUR udzielonej przez Ministerstwo Nauki i Technologii w dniu 29 grudnia 2000 r.
Artykuł 2
1.
Hiszpania powstrzyma się od udzielania beneficjentowi jakiejkolwiek dalszej pomocy poprzez środki, o których mowa w art. 1.
W odniesieniu do płatności już zatwierdzonych, ale nie dokonanych z dniem przyjęcia niniejszej decyzji, Hiszpania może wystąpić o zwrot wszystkich płatności dokonanych po dacie przyjęcia niniejszej decyzji, bądź z tą datą dostosować warunki wprowadzonych środków wymienionych w art. 1 do warunków rynkowych, jak to zostało uwzględnione w niniejszej decyzji.
2.
Hiszpania podejmie wszelkie niezbędne środki w celu windykacji pomocy, o której mowa w art. 1, od beneficjenta.
3.
Windykacja powinna być dokonana bezzwłocznie i według procedur zgodnych z prawem krajowym, pod warunkiem że pozwalają one na niezwłoczne i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
Od kwot, które mają być przedmiotem windykacji, naliczone zostaną odsetki, licząc od dnia, w którym kwoty te zostały udostępnione beneficjentowi, do dnia ich faktycznej windykacji.
Zastosowana stopa procentowa zostanie ustalona na podstawie stopy referencyjnej używanej do obliczania subwencyjnego równoważnika pomocy regionalnej.
Stopa procentowa, o której mowa w akapicie pierwszym, będzie stosowana przez cały okres określony w tymże akapicie.
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od dnia powiadomienia o niniejszej decyzji Hiszpania poinformuje Komisję o planowanych i podjętych już środkach mających na celu zastosowania się do niniejszej decyzji.
Informacje te przekaże w formie kwestionariusza załączonego w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka w Hiszpanii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4481)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/828/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 lit. d), art. 8 ust. 3 i art. 19 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, na których Państwa Członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w odniesieniu do choroby niebieskiego języka.
(3) Hiszpania poinformowała Komisję o wykryciu występowania wirusa na kilku nowych peryferyjnych obszarach strefy zamkniętej dotyczącej serotypu 4.
(4) W związku z powyższym zasięg strefy zamkniętej powinien być powiększony z uwzględnieniem dostępnych danych dotyczących ekologii nosiciela i rozwoju jego okresowej aktywności.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2005/393/WE część strefy E dotycząca Hiszpanii otrzymuje następujące brzmienie:
"Hiszpania:
- Prowincje Cádiz, Málaga, Sevilla, Huelva, Córdoba, Cáceres, Badajoz
- Prowincja Jaen (okolice Jaen i Andujar)
- Prowincja Toledo (okolice Almorox, Belvis de Jara, Gálvez, Mora, Los Navalmorales, Ocaña, Oropesa, Quintanar de la Orden, Madridejos, Talavera de la Reina, Toledo, Torrijos i Juncos)
- Prowincja Avila (okolice Arenas de San Pedro, Candelada, Cebreros, Las Navas del Marques, Navaluenga, Sotillo de la Adrada)
- Prowincja Ciudad Real (okolice Almadén, Almodóvar del Campo, Ciudad Real, Horcajo de los Montes, Malagón, Manzanares i Piedrabuena)
- Prowincja Salamanca (okolice Bejar, Ciudad Rodrigo i Sequeros)
- Prowincja Madrid (okolice Aranjuez, El Escorial, Grinon, Navalcarnero i San Martin de Valdeiglesias).".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 29 listopada 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 2005 r.
uchylająca decyzje 1999/355/WE oraz 2001/219/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4500)
(2005/829/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/355/WE z dnia 26 maja 1999 r. w sprawie środków nadzwyczajnych przeciw rozprzestrzenianiu się Anoplophora glabripennis (Motschulsky) w odniesieniu do Chin (z wyjątkiem Hongkongu) [2] oraz decyzja Komisji 2001/219/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie tymczasowych środków nadzwyczajnych w odniesieniu do opakowania z drewna wykonanego w części lub w całości z nieprzetworzonego drewna drzew iglastych pochodzących z Kanady, Chin, Japonii oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki [3] przestały być aktualne, ponieważ odpowiednie przepisy zostały ustanowione w dyrektywie 2000/29/WE.
(2) Należy zatem dla dobra spójności i przejrzystości prawa Wspólnoty uchylić decyzje 1999/355/WE i 2001/219/WE.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzje 1999/355/WE i 2001/219/WE tracą moc.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/322/WE w odniesieniu do karmienia niektórych ptaków padlinożernych określonymi surowcami kategorii 1
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4521)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, greckim, francuskim, włoskim i portugalskim są autentyczne)
(2005/830/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 23 ust. 2 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/322/WE z dnia 12 maja 2003 r. wykonująca rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do karmienia niektórych ptaków padlinożernych określonymi surowcami kategorii 1 [2] określa warunki zezwalające niektórym Państwom Członkowskim na karmienie niektórych zagrożonych lub chronionych gatunków ptaków padlinożernych.
(2) Zgodnie z tą decyzją oraz w celu ograniczenia ryzyka rozprzestrzeniania się pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) tusze bydła, owiec i kóz, przeznaczonych do wykorzystania w karmieniu zwierząt należy poddać badaniu na TSE, którego wynik powinien być negatywny.
(3) W celu poprawy dostępności paszy dla gatunków zagrożonych lub chronionych należy dostosować wymogi dotyczące badania tusz wykorzystywanych jako pokarm do wymogów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającym przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [3], przy jednoczesnym ograniczeniu ilości tusz owiec i kóz, z których zostaną pobrane próbki.
(4) Należy utrzymać zakaz wykorzystywania jako pokarm tusz badanych na TSE, u których stwierdzono wynik pozytywny.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/322/WE.
(6) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 2003/322/WE, część B pkt 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) zapewnić, że tusze bydła oraz co najmniej 4 % tusz owiec i kóz przeznaczonych do wykorzystania w karmieniu zwierząt są przed ich wykorzystaniem poddawane badaniu, przeprowadzanym w ramach programu monitorowania TSE zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, i że wynik tego badania jest negatywny; oraz".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Grecji, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypru i Republiki Portugalii.
Decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji
z dnia 4 listopada 2005 r.
w sprawie mianowania członków Komitetu Nadzoru Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
(2005/833/WE, Euratom)
PARLAMENT EUROPEJSKI,
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiającą Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [1], w szczególności jej art. 4,
uwględniając rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. [2] oraz rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [3], w szczególności art. 11 ust. 2 każdego z tych rozporządzeń,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 oraz rozporządzenia (Euratom) nr 1074/1999 stanowią, że Komitet Nadzoru jest złożony z pięciu niezależnych osób z zewnątrz posiadających kwalifikacje wymagane w swoich krajach do sprawowania wyższych stanowisk odnoszących się do obszaru działalności Urzędu.
(2) Członkowie Komitetu Nadzoru mianowani z mocą od dnia 1 sierpnia 1999 r. zakończyli swoją kadencję.
Należy zatem jak najszybciej mianować nowych członków.
(3) Artykuły 11 ust. 2 wymienionych powyżej rozporządzeń stanowią, że członkowie Komitetu Nadzoru są mianowani za wspólnym porozumieniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym mianuje się członkami Komitetu Nadzoru Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) od dnia 30 listopada 2005 r. następujące osoby:
- Pana Petera STRÖMBERGA,
- Pana Kálmána GYÖRGYI,
- Panią Rosalind WRIGHT,
- Pana Luisa LÓPEZA SANZ-ARANGUEZA,
- Panią Diemut R. THEATO.
2.
W wypadku rezygnacji którejkolwiek z wymienionych powyżej osób z członkostwa Komitetu Nadzoru, jej śmierci lub trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków zostanie ona niezwłocznie zastąpiona przez pierwszą z osób wymienionych na zamieszczonej poniżej liście, która nie została jeszcze mianowana członkiem Komitetu Nadzoru:
- Pana Eugeniusza RUŚKOWSKIEGO,
- Pana Albertusa Hendrikusa KORTHALSA,
- Pana Jaroslava FENYKA,
- Pana Stefano DAMBRUOSO.
Artykuł 2
Pełniąc swoje obowiązki, członkowie Komitetu Nadzoru nie zwracają się ani nie przyjmują instrukcji od jakiegokolwiek rządu lub instytucji, organu, urzędu lub agencji.
Nie mogą oni zajmować się, bezpośrednio lub pośrednio, sprawami, które dotyczą ich osobiście, w szczególności ze względów rodzinnych lub finansowych, co mogłoby wpłynąć na ich niezależność.
W stosunku do wszelkich przedłożonych im dokumentów oraz prac nad nimi, są oni zobowiązani do zachowania ścisłej poufności.
Artykuł 3
Członkom Komitetu Nadzoru zostają zwrócone wszelkie poniesione przez nich w trakcie wykonywania obowiązków koszty, a także przysługuje im dzienna dieta za każdy dzień pracy.
Kwota tej diety oraz procedura zwrotu zostanie ustalona przez Komisję.
Artykuł 4
Komisja powiadamia wymienione powyżej osoby o niniejszej decyzji, a także zawiadamia niezwłocznie każdą z osób mianowaną w późniejszym terminie członkiem Komitetu Nadzoru zgodnie z art. 1 ust. 2.
Mianowanie odbywa się na podstawie art. 11 ust. 2 oraz 3 rozporządzeń (WE) nr 1073/1999 oraz (Euratom) nr 1074/1999. Procedura ta pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek przyszłych zmian niniejszych przepisów, które mogą zostać przyjęte przez Parlament Europejski i Radę.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 2005 r.
w sprawie równoważności kontroli praktyk dotyczących zachowania odmian przeprowadzanych w niektórych państwach trzecich i zmieniająca decyzję 2003/17/WE
(2005/834/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [2], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych [3], w szczególności jej art. 22 ust. 1 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [4], w szczególności jej art. 23 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [5], w szczególności jej art. 37 ust. 1 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [6], w szczególności jej art. 20 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W decyzji 97/788/WE [7] Rada stwierdziła, że kontrole urzędowe praktyk dotyczących zachowania odmian przeprowadzane w niektórych państwach trzecich zapewniały takie same gwarancje, co kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie.
(2) Wydaje się, że te kontrole nadal zapewniają takie same gwarancje, co kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie.
W związku z powyższym kontrole te należy nadal uważać za równoważne.
(3) Decyzja 97/788/WE została uchylona z dniem 30 czerwca 2005 r.
Aby uniknąć zakłóceń w wymianie handlowej z państwami trzecimi, niniejsza decyzja musi wejść w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
(4) Niniejsza decyzja nie powinna uniemożliwiać odwołania ustaleń Wspólnoty w zakresie równoważności kontroli ani odmowy przedłużenia okresu ich ważności, w przypadku gdy warunki, na których są one oparte, nie są lub przestają być spełniane.
(5) Środki konieczne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przedsięwzięte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(6) Dyrektywa 2004/117/WE [9] rozszerzyła zakres wspólnotowej kategoryzacji równoważności materiału siewnego na wszystkie kategorie materiału siewnego, w tym na materiał siewny pokoleń poprzedzających elitarny materiał siewny.
W związku z powyższym należy zmienić decyzję Rady 2003/17/WE [10] w celu zbliżenia przepisów tej decyzji do zmienionych przepisów dyrektyw o obrocie materiałem siewnym.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Urzędowe kontrole praktyk, dotyczących zachowania odmian przeprowadzane w państwach trzecich i przez organy, wymienione w Załączniku dla gatunków objętych dyrektywami dotyczącymi każdego z tych państw, zapewniają takie same gwarancje, co kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Zmiany w Załączniku, z wyjątkiem zmian dotyczących pierwszej kolumny tabeli, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, ustanowiony na mocy art. 1 decyzji 66/399/EWG [11], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku gdy czyni się odwołanie do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 4
Artykuł 1 i art. 2 decyzji 2003/17/WE otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Inspekcje polowe dotyczące upraw nasiennych roślin uprawnych gatunków wyszczególnionych w załączniku I, przeprowadzane w krajach trzecich znajdujących się w wykazie w tym załączniku, są uważane za równoważne inspekcjom polowym wykonywanym zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE, pod warunkiem że:
a) są przeprowadzane urzędowo przez organy określone w wykazie w załączniku I lub pod kontrolą urzędową tych organów;
b) spełniają warunki określone w punkcie A załącznika II.
Artykuł 2
Materiał siewny gatunków wyszczególnionych w załączniku I, wyprodukowany w krajach trzecich ujętych w tym załączniku oraz urzędowo certyfikowany przez organy ujęte w wykazie w tym załączniku jest uważany za równoważny z materiałem siewnym spełniającym warunki dyrektyw 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE, jeśli spełnia warunki określone w punkcie B załącznika II.".
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2005 r.
Jednakże art. 4 stosuje się od dnia 1 października 2005 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL COPPS/1/2005
z dnia 16 listopada 2005 r.
dotycząca mianowania Szefa Misji/Komendanta Policji Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)
(2005/836/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/797/WPZiB z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 2 wspólnego działania 2005/797/WPZiB stanowi, iż Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podjęcia odpowiednich decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu, w tym decyzji o mianowaniu Szefa Misji/Komendanta Policji, na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
(2) Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel złożył wniosek o mianowanie Pana Jonathana McIvora,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Jonathan McIvor zostaje niniejszym mianowany Szefem Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS), począwszy od dnia rozpoczęcia misji.
Do tego dnia pełni on obowiązki szefa zespołu planowania.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
Decyzja Rady
z dnia 21 listopada 2005 r.
w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/837/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
mając na uwadze, iż stanowisko członka powyższego komitetu zwolniło się w związku z rezygnacją Sheili RITCHIE (Sheila RITCHIE);
uwzględniając kandydaturę zaproponowaną przez rząd Zjednoczonego Królestwa,
po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Kenneth FRASER zostaje mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce Sheili RITCHIE, na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 24 listopada 2005 r.
w sprawie mianowania francuskiego członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2005/838/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. [1],
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Francji,
uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z rezygnacją Pana Pierre’a SIMONA,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Pan Jean-François PONS zostaje mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce Pana Pierre’a SIMONA, na okres pozostający do końca kadencji, to jest do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 2005 r.
uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z funkcjonowaniem Porozumienia EOG – sprawa nr COMP/M.3625 – Blackstone/Acetex
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2672)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2005/839/WE)
Dnia 13 lipca 2005 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie połączenia na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia.
Jawną wersję pełnego tekstu decyzji Komisji w autentycznej wersji językowej postępowania oraz w językach roboczych Komisji można znaleźć na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
(1) W dniu 20 stycznia 2005 r. do Komisji wpłynęło zgłoszenie planowanej koncentracji zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004, w ramach której przedsiębiorstwo Celanese Corporation z siedzibą w USA (zwane dalej "Celanese"), kontrolowane przez Blackstone Crystal Holdings Capital Partners z siedzibą na Kajmanach (zwane dalej "Blackstone"), nabywa w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) wymienionego rozporządzenia Rady całość przedsiębiorstwa Acetex Corporation z siedzibą w Kanadzie (zwanego dalej "Acetex") w drodze zakupu akcji.
(2) Blackstone jest prywatnym przedsiębiorstwem bankowo-handlowym z siedzibą w USA, działającym w głównej mierze w sektorze usług w zakresie doradztwa finansowego, prywatnych inwestycji kapitałowych i na rynku nieruchomości.
Jak wykazano poniżej, jedna ze spółek kontrolowanych przez Blackstone, Celanese, działa na tych samych rynkach produktów co Acetex.
(3) Celanese jest działającą na całym świecie spółką sektora chemicznego, której cztery główne obszary działalności to: produkty chemiczne, octany, polimery techniczne i składniki żywności.
W sektorze produktów chemicznych Celanese jest producentem podstawowych produktów, takich jak kwas octowy, bezwodnik octowy i octanu winylu; dodatków uszlachetniających takich jak polialkohol winylowy i emulsje oraz produktów chemicznych specjalnego przeznaczenia obejmujących kwasy karboksylowe, alkohole, aminy i estry.
(4) Acetex prowadzi działalność w branży acetylu i tworzyw sztucznych.
Głównymi produktami Acetexu w branży acetylu są kwas octowy i octan winylu, które łącznie stanowią ponad 70 % sprzedaży produktów acetylowych przez Acetex w 2003 r.
Produkty acetylowe Acetexu obejmują również następujące produkty pochodne kwasu octowego: bezwodnik octowy, polialkohol winylowy i polioctan winylu.
(5) Na swoim 132 posiedzeniu w dniu 22 czerwca 2005 r. Komitet Doradczy ds. Koncentracji wyraził przychylną opinię na temat projektu decyzji zatwierdzającej koncentrację, przedłożonego mu przez Komisję [2].
(6) W sprawozdaniu z dnia 29 czerwca 2005 r. urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające uznał, że prawa stron składających wyjaśnienia zostały uszanowane [2].
I. WŁAŚCIWE RYNKI
Właściwe rynki produktów
(7) Badanie Komisji wykazało, że właściwe są następujące rynki produktów: rynek kwasu octowego, octanu winylu, bezwodnika octowy i polialkoholu winylowego.
(8) Kwas octowy jest półproduktem chemicznym wykorzystywanym do produkcji różnych innych produktów chemicznych np. octanu winylu, polialkoholu winylowego, bezwodnika octowego, estrów kwasu octowego i kwasu monochlorooctowego.
Badanie Komisji wykazało, że kwas octowy stanowi oddzielny rynek produktów, ponieważ na rynku nie ma innych produktów, które mogłyby go zastąpić.
(9) Octan winylu jest wielkotonażowym produktem chemicznym będącym pochodną kwasu octowego.
Octan winylu można otrzymać kilkoma metodami: i) dodając kwas octowy do acetylenu; ii) dodając kwas octowy do etylenu; iii) poprzez reakcję bezwodnika octowego z aldehydem octowym.
Badanie Komisji wykazało, że octan winylu stanowi oddzielny rynek produktów, który nie musi być dalej dzielony.
(10) Bezwodnik octowy jest podstawowym produktem chemicznym wykorzystywanym głównie (w ok. 75 %) do produkcji płatków octanu celulozy, które z kolei są wykorzystywane jako surowiec do produkcji włókna z octanu celulozy (stosowanego do produkcji filtrów papierosowych, przędzy i niektórych tworzyw sztucznych do wyrobu elementów konstrukcyjnych).
Bezwodnik octowy wykorzystywany jest również w produkcji środków farmaceutycznych i detergentów.
Badanie Komisji wykazało, że bezwodnik octowy należy uznać za oddzielny rynek produktów, ponieważ nie istnieją produkty zastępcze.
(11) Polialkohol winylowy jest rozpuszczalnym w wodzie syntetycznym polimerem należącym do większej grupy polimerów o wysokiej barierowości.
Polialkohol winylowy otrzymuje się z polimeru octanu winylu.
Badanie Komisji wykazało, że nie istnieją produkty zastępcze.
Dlatego dla celów niniejszej decyzji polialkohol winylowy stanowi oddzielny właściwy rynek produktów.
Właściwe rynki geograficzne
(12) Główną kwestią w tej dziedzinie jest określenie właściwego zakresu geograficznego dla rynków kwasu octowego, octanu winylu i bezwodnika octowego.
Strony twierdziły, że rynki geograficzne to rynek światowy, opierając swój punkt widzenia na pięciu głównych kwestiach:
- import zaspokaja ponad 20 % zapotrzebowania w Europie Zachodniej,
- koszty transportu, przywozowe należności celne ani krajowe przepisy nie utrudniają handlu omawianymi produktami na skalę światową,
- główni światowi producenci dostarczają produkty do Europy Zachodniej wyłącznie w drodze importu,
- światowe przepływy handlowe wydają się swobodnie przemieszczać między Azją, Europą Wschodnią, Zachodnią a Ameryką Północną w zależności od zmian w lokalnej podaży i popycie,
- ceny wydają się być blisko skorelowane między regionami geograficznymi na całym świecie.
(13) Podczas badania rynku argumenty stron zostały zbadane i zasadniczo potwierdzono ich słuszność.
Komisja przeanalizowała w szczególności przepływ handlowy w zakresie kwasu octowego, octanu winylu i bezwodnika octowego między różnymi regionami na świecie, średnią cenę w różnych regionach, strukturę cen, znaczenie kosztów produkcji i transakcji (transport, magazynowanie i opłaty celne), jak również rozwój zdolności produkcyjnych.
Ponadto większość respondentów w badaniu wskazała, że w przypadku wszystkich trzech produktów za właściwe rynki geograficzne uważają rynki światowe.
(14) Dla poparcia swoich stwierdzeń w zakresie określenia rynków geograficznych dla kwasu octowego i octanu winylu strony przedłożyły wyniki kilku badań ekonometrycznych (analiza korelacji cenowych i analiza wpływu nieprzewidzianych przestojów instalacji na obroty handlowe), które w ich opinii wskazują na rynki światowe.
Komisja dokładnie zweryfikowała i powtórzyła te badania.
Przeprowadziła również własne badanie posługując się dokładniejszymi danymi.
Zgodnie z jego wynikiem rynek geograficzny, zarówno dla kwasu octowego, jak i octanu winylu, obejmuje przynajmniej EOG i Amerykę Północną, ale może również być rynkiem światowym.
(15) Z powodów wymienionych powyżej w decyzji stwierdza się, że w tej sprawie właściwym rynkiem geograficznym dla kwasu octowego, octanu winylu i bezwodnika octowego jest rynek światowy.
(16) W jednej z poprzednich decyzji [3] Komisja stwierdziła, że właściwym rynkiem geograficznym dla wszystkich typów polimerów o wysokiej barierowości, łącznie z polialkoholem winylu, jest rynek światowy.
Zostało to szeroko potwierdzone w badaniu rynku przeprowadzonym przez Komisję.
Dlatego w decyzji stwierdza się, że właściwym rynkiem geograficznym dla polialkoholu winylowego jest rynek światowy.
II.
OCENA
(17) Na światowym rynku kwasu octowego udziały nowego podmiotu wyniosą [20–30] [4] % (Celanese [20–30] %; Acetex [0–5] %) w zakresie zdolności produkcyjnej i [20–30] % (Celanese [15–25] %; Acetex [5–10] %) w zakresie sprzedaży.
Podmiot powstały wskutek połączenia będzie musiał sprostać konkurencji największego obecnie przedsiębiorstwa na rynku, BP (zdolność produkcyjna [20–30] %; sprzedaż [25–35] %) i innych dużych przedsiębiorstw jak Millennium (zdolność produkcyjna [1–10] %; sprzedaż [1–10] %) i Daicel (zdolność produkcyjna [1–10] %; sprzedaż [1–10] %).
(18) Komisja zbadała, czy konkurencyjne przedsiębiorstwa mają wystarczającą zdolność produkcyjną do ograniczenia antykonkurencyjnego wzrostu cen oraz czy klienci mogą łatwo zmienić dostawców w przypadku wzrostu ceny.
Biorąc pod uwagę stopień koncentracji na rynku, konieczne było również zbadanie, czy planowana operacja mogłaby wywołać efekty skoordynowane.
(19) W decyzji stwierdza się, że efekty jednostronne nie są prawdopodobne, ponieważ zdolność produkcyjna wzrośnie szybciej niż spodziewane zapotrzebowanie, a w związku z tym będzie istniała wystarczająca zdolność produkcyjna, aby zwalczyć ewentualny wzrost cen.
Ponadto zmiana dostawcy przez klienta wydaje się być prosta, ponieważ znaczna większość klientów otrzymuje dostawy z kilku źródeł.
Jeśli chodzi o efekty skoordynowane, decyzja stwierdza – po dokładnym przeanalizowaniu struktury rynku, przejrzystości rynku, wiarygodnego mechanizmu środków zaradczych, reakcji konsumentów oraz obecnych i potencjalnych przedsiębiorstw konkurencyjnych – że takie efekty są również mało prawdopodobne.
(20) Na światowym rynku octanu winylu udziały nowego podmiotu wyniosą [25–35] % (Celanese [20–30] %; Acetex [0–5] %) w zakresie zdolności produkcyjnej i [35–45] % (Celanese [30–40] %; Acetex [5–10] %) w zakresie sprzedaży.
Strony będą musiały sprostać konkurencji ze strony kilku dużych przedsiębiorstw, takich jak Dow (zdolność produkcyjna [5–15] %; sprzedaż [5–15] %), Millennium (zdolność produkcyjna [5–15] %; sprzedaż [10–20] %), DuPont (zdolność produkcyjna [10–20] %), Dairen (zdolność produkcyjna [1–10] %; sprzedaż [1–10] %) i BP (zdolność produkcyjna [1–10] %; sprzedaż [5–15] %).
(21) Z podobnych względów, jak te wymienione w przypadku rynku kwasu octowego, po dokładnym zbadaniu cech rynku octanu winylu, w decyzji stwierdza się, że efekty jednostronne są mało prawdopodobne.
W decyzji stwierdza się również, że antykonkurencyjne efekty skoordynowane są mało prawdopodobne na rynku octanu winylu; głównie dlatego, że istnieje znaczna rozbieżność pomiędzy udziałem w rynku sprzedaży stron a udziałem największego przedsiębiorstwa konkurencyjnego.
Ponadto różny stopień integracji i wykorzystanie różnych technologii jest powodem różnic w strukturze kosztów i systemach zachęt u różnych producentów, które sprawiają, że skuteczna koordynacja staje się jeszcze mniej prawdopodobna.
(22) Na światowym rynku bezwodnika octowego udziały nowego podmiotu wyniosą [15–25] % (Celanese [15–25] %; Acetex [0–5] %) w zakresie zdolności produkcyjnej i [30–40] % (Celanese [25–35] %; Acetex [5–10] %) w zakresie sprzedaży.
Strony będą musiały sprostać konkurencji ze strony BP, Eastman, Jilin i Daicel, których udział w rynku sprzedaży wynosi odpowiednio [15–25] %, [10–20] %, [5–15] % i [1–10] %.
Biorąc pod uwagę silną konkurencję, której będzie musiał sprostać podmiot powstały wskutek połączenia ze strony tych przedsiębiorstw, które obecnie realizują produkcję po konkurencyjnych kosztach, w decyzji stwierdza się, że zgłoszona operacja nie wpłynie znacząco na skuteczną konkurencję na światowym rynku bezwodnika octowego.
W decyzji zbadano również prawdopodobieństwo wystąpienia efektów skoordynowanych i stwierdzono, że można je wykluczyć.
(23) Na światowym rynku polialkoholu winylowego udziały nowego podmiotu wyniosą [5–15] % (Celanese [5–10] %; Acetex [0–5] %) w zakresie zdolności produkcyjnej i [5–15] % (Celanese [5–10] %; Acetex [0–5] %) w zakresie sprzedaży.
Ten udział w rynku po połączeniu nie pozwoli stronom na wykorzystywanie siły rynkowej, dlatego w decyzji stwierdza się, że operacja nie wpłynie znacząco na konkurencję na światowym rynku polialkoholu winylowego.
(24) Komisja zbadała również potencjalne skutki, jakie transakcja mogłaby wywrzeć na rynki powiązane wertykalnie.
Zarówno Celanese, jak i Acetex są przedsiębiorstwami podporządkowanymi wertykalnie, ponieważ oba wykorzystują kwas octowy do produkcji bezwodnika octowego i octanu winylu, a octan winylu do produkcji polialkoholu winylowego.
Celanese prowadzi działalność na końcowych rynkach emulsji i proszków emulsyjnych, octanu celulozy i estrów kwasu octowego.
Acetex jest odbiorcą kopolimerów żywicy etylenu i octanu winylu oraz żywic polioctanu winylu.
Jednak biorąc pod uwagę niewielki udział stron w rynku i stosunkowo niewielki jego wzrost spowodowany przez transakcję na rynkach właściwych, w decyzji stwierdza się, że transakcja prawdopodobnie nie wypłynie na rynki powiązane wertykalnie.
III.
WNIOSEK
(25) Z powodów wymienionych powyżej Komisja stwierdza, że planowana koncentracja nie wpływa znacząco na skuteczną konkurencję na wspólnym rynku lub na jego znacznej części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej.
Koncentrację należy uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem EOG, zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie połączeń i art. 57 Porozumienia EOG.
[1] Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.
[2] Dz.U. C 297 z 29.11.2005.
[3] Decyzja Komisji z dnia 2 czerwca 1999 r. stwierdzająca zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem (sprawa nr IV/M.1469 – Solvay/BASF) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4069/89 (Dz.U. C 197 z 14.7.1999, str. 2).
[4] Fragmenty tekstu zostały opuszczone w celu zagwarantowania, że żadna informacja poufna nie zostanie przekazana. Fragmenty te zostały oznaczone wielokropkiem w nawiasach kwadratowych, po których umieszczono gwiazdkę.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2004/4/WE upoważniającą Państwa Członkowskie do tymczasowego podejmowania środków nadzwyczajnych przeciwko rozprzestrzenianiu się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith w odniesieniu do Egiptu
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4525)
(2005/840/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 2004/4/WE [2] wprowadzanie do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L. pochodzących z Egiptu jest zasadniczo zakazane.