(24) Ponieważ nie otrzymano żadnych innych uwag dotyczących danych na temat produkcji, wydajności, wielkości sprzedaży, cen sprzedaży, udziału w rynku, zapasów, rentowności, inwestycji czy zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym, niniejszym potwierdza się wnioski ust. 40–49 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5.
Wniosek
(25) Na podstawie powyższych informacji, stwierdzono, że przemysł wspólnotowy ponosi szkodę majątkową określona w motywie 55 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
F. PRZYCZYNA
1.
Skutek przywozu po cenach dumpingowych
(26) Rząd Tajwanu (RT) oraz jeden ze wspólnotowych importerów twierdzili, że wysoki udział w rynku przemysłu wspólnotowego (89 % podczas okresu dochodzenia) wskazywał na to, że przemysł wspólnotowy nie mógł ponieść szkody majątkowej spowodowanej przywozem z Tajwanu, o znacznie mniejszym udziale w rynku (6,1 %).
W obecnej sprawie ustalono, że towary przywożone z Tajwanu, z dużą presją na ceny na konkurencyjnym i przejrzystym rynku (dumping w wysokości 12,3 % w okresie dochodzenia), wywierały znaczną presję na przemysł wspólnotowy.
W celu utrzymania udziału w rynku, przemysł wspólnotowy musiał również obniżyć ceny (-47 % obniżki cen od 1995 r. do okresu dochodzenia), w wyniku czego przemysł wspólnotowy poniósł poważne straty (rentowność spadła z +14,9 % do -9,8 % od 1996 r. do okresu dochodzenia).
Wreszcie, uważa się, że wysoki udział w rynku całego przemysłu wspólnotowego nie chronił go przed nieuczciwą konkurencją dumpingową z Tajwanu, i że presja cenowa spowodowana towarami przywożonymi z Tajwanu była główną przyczyną szkody poniesionej przez ten przemysł.
(27) RT twierdził, że zwiększone inwestycje producentów wspólnotowych stworzyły silniejszą konkurencję między tymi producentami, wynikiem czego były szkody spowodowane taką silną konkurencją.
Jednakże dochodzenie wykazało, że inwestycje, określone w ust. 48 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ulegały wahaniom od 1995 r. i nie wykazały tendencji zwyżkowej, jak twierdzi RT.
Inwestycje pozostały na raczej niskim poziomie, co odpowiada normalnemu procesowi unowocześniania sprzętu.
Najważniejsze inwestycje zostały dokonane przez producentów przed 1995 r., kiedy ustanawiali jednostki produkcyjne.
(28) RT twierdził także, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy mogła być spowodowana podniesieniem cen na surowce.
Jednakże ceny surowców, jak stwierdzono w ust. 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ulegały wahaniom od roku 1995 i nie wykazały szczególnych tendencji.
Bardziej prawdopodobne jest, że są to wahania cykliczne i dlatego nie mogą one stanowić jasnego uzasadnienia ciągłego spadku cen SBS od 1995 r.
(29) Jeden ze wspólnotowych importerów dowodził, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy mogła być spowodowana wzrostem kosztów produkcji, sprzedaży i ogólnych kosztów administracyjnych.
Jednakże dochodzenie wykazało, że mimo że koszty utrzymywały się na prawie takim samym poziomie w latach 1995 i 1996, wartość sprzedaży producentów wspólnotowych spadła bardzo znacząco (o 39 %), z powodu spadku cen.
2.
Wniosek
(30) Biorąc pod uwagę, że nie otrzymano więcej dowodów dotyczących powodu szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, niniejszym potwierdza się wniosek, że szkoda ta została spowodowana przywozem SBS z Tajwanu, jak stwierdzono w motywach 74 i 75 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
G. INTERES WSPÓLNOTOWY
1.
Interes przemysłu wspólnotowego
(31) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag dotyczących interesu przemysłu wspólnotowego, niniejszym potwierdza się wnioski w motywach 77–81 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.
Wpływ na użytkowników
(32) Po przyjęciu rozporządzenia nakładającego środki tymczasowe, dwóch importerów wspólnotowych wyraziło zaniepokojenie wpływem tych środków na ich klientów.
Należy odnotować, że jedna z tych firm sprowadzała towary od producenta z Tajwanu, który nie współpracował w niniejszym postępowaniu, i że importer ten podlegał tymczasowemu łącznemu cłu w związku z dumpingiem i subsydiami w wysokości 28,2 %.
Jednakże jeżeli zostaną nałożone ostateczne środki, wszyscy importerzy będą mogli kupować SBS od producentów wspólnotowych, od jednego ze współpracujących producentów z Tajwanu lub z innego źródła niepodlegającego tym środkom.
(33) W wyniku tego szacuje się, że średnia zwyżka cen spowodowana środkami ostatecznymi powinna wynieść 1,1 %.
Dochodzenie wykazało, że taka zwyżka cen nie wpłynęłaby znacząco na klientów.
Przebadano wpływ ceł na wielu typowych użytkowników, u których SBS stanowił 40 % kosztów produkcji.
Stwierdzono, że nałożenie środków obniżyłoby rentowność średnio o 0,3 % w przypadku tej części ich działalności, która ma związek z SBS.
(34) Co więcej, ponieważ większość wspólnotowych użytkowników kupuje większą część SBS od producentów wspólnotowych, nie doświadczyliby oni żadnych podwyżek cen w stosunku do przeważającej części ich zakupu.
(35) Wreszcie, ponieważ wspólnotowi importerzy nie dostarczyli żadnych dalszych dowodów i ponieważ wspólnotowi użytkownicy nie wnieśli żadnych uwag, niniejszym potwierdza się wniosek ust. 86 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.
Wniosek
(36) Ponieważ nowe argumenty otrzymane w związku z określeniem interesu wspólnotowego nie mogą podważyć wniosku, że nie istnieją żadne nieodparte powody przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych, niniejszym potwierdza się wnioski tymczasowe.
H. OSTATECZNY PRZEBIEG POSTĘPOWANIA
(37) W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, przyczyny i interesu wspólnotowego, stwierdza się, że powinno się podjąć ostateczne środki antydumpingowe w celu zapobieżenia dalszym szkodom ponoszonym przez przemysł wspólnotowy przez przywóz po cenach dumpingowych z Tajwanu.
1.
Poziom zniesienia szkody
(38) Jak wyjaśniono w motywie 91 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, niepowodujący szkody poziom cen został ustalony przez dodanie do cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego jego średniej straty rzeczywistej oraz przez dodanie marży zysku w wysokości 8 %, co pokryłoby koszt produkcji przemysłu wspólnotowego i pozwoliłoby osiągnąć rozsądny zysk pod nieobecność na rynku dumpingowych towarów przywożonych z rozpatrywanego państwa.
2.
Forma i poziom cła
(39) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wysokość stawki cła antydumpingowego powinna odpowiadać marginesowi dumpingu, chyba że margines szkody jest niższy.
(40) Dlatego też na współpracujących producentów z Tajwanu nałożono następujące stawki cła antydumpingowego:
— Chi Mei Corporation _BAR_ 9,1 % _BAR_
— Lee Chang Yung Chemical Industry Corporation _BAR_ 5,3 % _BAR_
(41) W przypadku tych producentów-eksporterów, którzy nie odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji ani też w żaden inny sposób nie ujawnili się, margines dumpingu ustalony został na podstawie dostępnych istniejących danych, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(42) Powyżsi producenci reprezentują około 70 % wywozu rozpatrywanego produktu z Tajwanu do Wspólnoty.
Dlatego też, za właściwe uznano, aby określić pozostały margines dumpingu na poziomie wyższym od najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla przedsiębiorstwa współpracującego.
Pozostały margines dumpingu został ustalony na podstawie rodzaju produktów o najwyższych określonych marginesach dumpingu, to znaczy 20 %
I. POBIERANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(43) W świetle rozmiaru dumpingu stwierdzonego u producentów - eksporterów, i w świetle rozmiaru szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, uznano za niezbędne, aby kwoty nałożone w formie tymczasowego cła antydumpingowego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1091/2000 pobierać do wysokości kwoty nałożonych ceł ostatecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe nakłada się na przywóz termoplastycznego kauczuku styreno-butadieno-styrenowego, objętego zakresem kodów CN ex40021900 i ex400299 (kody TARIC: 4002190010, 4002991010 i 4002999091) i pochodzącego z Tajwanu.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną w odniesieniu do ceny netto, franco granica Wspólnoty, bez opłat celnych, ustala się następująco dla produktów wytwarzanych przez następujące przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo _BAR_ _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chi Mei Corporation, Tainan, Tajwan _BAR_ 9,1 % _BAR_ A127 _BAR_
Lee Chang Yung Chemical Industry Corporation, Taipei, Tajwan _BAR_ 5,3 % _BAR_ A128 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa z Tajwanu _BAR_ 20 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty uzyskane z tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz towarów pochodzących z Tajwanu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1091/2000 pobiera się według stawki ostatecznie nałożonego cła.
Kwoty pobrane przewyższające stawkę ostatecznego cła antydumpingowego zwraca się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1994/2000
z dnia 18 września 2000 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze oraz ustanawiające ostateczne pobranie tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz kauczuku termoplastycznego styreno-butadieno-styrenowego pochodzącego z Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 14 i 15,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1092/2000 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie cła tymczasowego") zostały nałożone tymczasowe wyrównawcze należności celne na przywóz do Wspólnoty kauczuku termoplastycznego styreno-butadieno-styrenowego (zwanego dalej "SBS"), objętego kodami CN ex40021900 i ex400299 i pochodzącego z Tajwanu.
(2) W wyniku prowadzonego równolegle badania antydumpingowego, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1091/2000 [3] na przywóz do Wspólnoty SBS pochodzącego z Tajwanu nałożono tymczasowe cło antydumpingowe.
B. DALSZY PRZEBIEG POSTĘPOWANIA
(3) Po ogłoszeniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których została podjęta decyzja o nałożeniu środków tymczasowych, kilka zainteresowanych stron zgłosiło swoje uwagi na piśmie. Zgodnie z przepisami art. 11 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem"), wszystkim zainteresowanym stronom, które tego zażądały, umożliwiono wysłuchanie przez Komisję.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego na przywóz SBS pochodzącego z Tajwanu i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez Strony, zostały rozpatrzone i w przypadkach, gdy uznano je za właściwe, zostały uwzględnione w ostatecznych ustaleniach.
(7) Po dokonaniu przeglądu wstępnych ustaleń na podstawie informacji zebranych od tego czasu, stwierdzono, że główne ustalenia zawarte w rozporządzeniu tymczasowym powinny zostać niniejszym potwierdzone.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(8) Produktem objętym postępowaniem jest kauczuk termoplastyczny styreno-butadieno-styrenowy, aktualnie oznaczony kodami CN ex40021900 i ex400299.
(9) Jeden importer ze Wspólnoty zgłosił zastrzeżenie, że przywożony z Tajwanu kauczuk SBS ma inną płynność i wytrzymałość niż SBS produkowany we Wspólnocie.
Jednakże badanie przeprowadzone przez Komisję wykazało, że producenci z Tajwanu wytwarzają różne rodzaje kauczuku SBS, których skład jest dokładnie taki sam jak skład SBS produkowanego we Wspólnocie.
Badanie wykazało również, że chociaż w latach 1995 i 1996 jakość SBS przywożonego z Tajwanu mogła być niższa w przypadku jednej spółki, kiedy rozpoczynała ono dopiero swoją produkcję, to jednak szybko poprawiła się i osiągnęła poziom porównywalny do jakości SBS produkowanego we Wspólnocie.
Ostatecznie w wyniku badania stwierdzono, że użytkownicy we Wspólnocie pod względem jakościowym traktują SBS z Tajwanu tak samo jak SBS ze Wspólnoty.
W związku z tym, Komisja doszła do wniosku, że SBS przywożony z Tajwanu i SBS produkowany we Wspólnocie mają te same właściwości i taką samą jakość.
(10) Inny importer ze Wspólnoty zgłosił zastrzeżenie, że suchy kauczuk SBS i kauczuk SBS modyfikowany olejem powinny być traktowane jako dwa różne produkty, ponieważ są one wykorzystywane przez inne gałęzie przemysłu.
Jednakże z informacji udzielonych Komisji przez innych producentów i użytkowników SBS wynika, że wielu użytkowników we Wspólnocie, w szczególności przemysł obuwniczy, nie różnicuje SBS suchego i modyfikowanego olejem.
W związku z tym został wyciągnięty wniosek, że rynki suchego SBS i SBS modyfikowanego olejem nie mogą być wyodrębnione.
(11) Ta sama spółka twierdziła również, że suchy SBS i SBS modyfikowany olejem są produktami o cechach zbliżonych do innych produktów, takich jak kauczuk styreno-izopreno-styrenowy (zwany dalej "SIS"), które są również wytwarzane przez producentów SBS we Wspólnocie.
Ta spółka utrzymywała, że wyodrębnianie SBS spośród tych innych produktów jest nieuzasadnione.
Jednakże badanie wykazało, że suchy SBS i SBS modyfikowany olejem mają dokładnie taką samą zawartość butadienu i styrenu, a jedyna różnica między nimi polega na tym dodawaniu oleju pod koniec procesu produkcyjnego.
Ta właściwość fizyczna wyraźne odróżnia SBS od innych produktów, takich jak SIS.
Wobec tego uznano, że suchy SBS i SBS modyfikowany olejem powinny być traktowane jako jeden odrębny produkt do celów niniejszego badania, w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(12) Ponieważ nie przedstawiono żadnych innych argumentów, ustalenia określone w motywach 15–18 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
D. SUBSYDIA
(13) Ustalenia zawarte w rozporządzeniu w sprawie cła tymczasowego odnośnie do subsydiów podlegających środkom wyrównawczym, uzyskanych przez producentów eksportujących, zostają niniejszym ostatecznie potwierdzone, chyba że w niniejszym dokumencie wyraźnie stwierdzono inaczej.
I ZAGADNIENIA OGÓLNE
1.
Obliczenie ogólnej rynkowej stopy procentowej
(14) Wstępnie zdecydowano, aby do celów niniejszego badania zastosować ogólną stopę procentową w wysokości 9 %.
Taka wartość stopy procentowej została ustalona na podstawie informacji uzyskanych w trakcie badania i uznana za odpowiednią dla tego celu.
Rząd Tajwanu (zwany dalej "RT") zakwestionował wiarygodność tej stopy procentowej.
(15) W związku z powyższym zastrzeżeniem, Komisja dokonała ponownego przeliczenia ogólnie stosowanej stopy procentowej.
Jako wzorcową stopę procentową przyjęto 7,99 %, wartość, którą otrzymano poprzez obliczenie średniej rynkowych stóp procentowych, stosowanych w badanym okresie przez 8 głównych banków krajowych na Tajwanie.
Te dane o stopach procentowych są publicznie dostępne i stanowią część comiesięcznych statystyk finansowych publikowanych przez Departament Badań Ekonomicznych Banku Centralnego Republiki Chińskiej.
2.
Zastosowanie stopy procentowej w obliczeniach kwoty subsydium
(16) RT twierdził, że metoda polegająca na dodawaniu stopy procentowej do wartości nominalnej subsydium nie może być stosowana do obliczenia kwot pochodzących z domniemanego subsydiowania w formie ulg podatkowych, gdyż ulgi podatkowe, o które ubiegały się spółki, są stosowane tylko w rocznych zeznaniach podatkowych sporządzanych do dnia 31 marca następnego roku.
W związku tym RT zgłosił zastrzeżenie, że z tego tytułu do tej daty spółkom nie są przyznawane żadne korzyści.
(17) W odwiedzi na to zastrzeżenie stwierdzono, że ponieważ korzyści polegają na obniżeniu podatku bezpośredniego, który jest płacony corocznie, to jako takie będą pojawiały się każdego roku.
Wobec tego kwota korzyści uzyskiwanych w ten sposób powinna zawierać także stopę procentową jako składnik korzyści, ze względu na wyeliminowanie konieczności zaciągania na wolnym rynku pożyczki na sumę odpowiadającą kwocie oszczędności podatkowych.
II.
INDYWIDUALNE PROGRAMY
1.
Kredyty z zastosowaniem preferencyjnych stóp procentowych: środki zachęcające do wprowadzania automatyzacji i zmniejszania zanieczyszczenia środowiska
(18) Te programy zostały opisane w motywach 32–41 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego.
Oparte są one na art. 21 ust. 1 ustawy w sprawie unowocześniania przedsiębiorstw (zwanej dalej "ustawą UP").
(19) RT twierdził, że te kredyty są ogólnie dostępne dla prawie wszystkich spółek tajwańskich i dlatego nie są one kredytami o szczególnym charakterze, a wobec tego nie podlegają środkom wyrównawczym.
Ponadto twierdzono, że dostęp do tych kredytów nie jest ograniczony tylko dla niektórych spółek oraz że zasady kwalifikacji do programu są obiektywne.
(20) W związku z tymi zastrzeżeniami, w wyniku weryfikacji stwierdzono, że władze tajwańskie ograniczają dostęp do tych kredytów do "inwestycji przeznaczonych na finansowanie ważnych przedsięwzięć lub projektów związanych z unowocześnianiem przemysłu lub usprawnianiem struktur przemysłowych", które są "zgodne z polityką przemysłową rządu na rzecz wspierania racjonalnego rozwoju przemysłu" (art. 21 ustawy UP).
Przepisy tego artykułu nie mogą być uważane za obiektywne, ponieważ stosowane tam kryteria nie są neutralne, nie mają charakteru ekonomicznego i nie są stosowane horyzontalnie, ponieważ z góry wiadomo, że niektóre przedsiębiorstwa mają większe szanse skorzystania z tych kredytów tylko z tego powodu, że działają w określonym sektorze gospodarczym.
Dlatego też korzyści płynące z tego programu będą siłą rzeczy większe dla niektórych sektorów w porównaniu z innymi.
W związku z tym powyższe zastrzeżenie zostaje oddalone.
(21) Reasumując, ten program został uznany za szczególny, ponieważ ogranicza się tylko do niektórych przedsiębiorstw w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia.
W związku z tym wstępne ustalenia, opisane w motywie 37 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, zostają potwierdzone.
Obliczanie kwoty subsydium
(22) Korzyści producentów eksportujących zostały wyliczone w sposób wyjaśniony w motywach 38–40 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego.
(23) Korzyści uzyskane przez dwie spółki wymienione w rozporządzeniu w sprawie cła tymczasowego, wynosiły 0,07 %.
Ta wielkość została teraz zredukowana do 0,06 % dla spółki Chi Mei ze względu na zmianę zastosowanej stopy procentowej.
2.
Zwolnienie z należności przywozowych: zakup nowego wyposażenia oraz urządzeń służących zmniejszaniu zanieczyszczeń
(24) Podstawą prawną dla tego domniemanego programu subsydiowania podlegającego środkom wyrównawczym są dodatkowe uwagi 3 i 9 do działu 84, dodatkowe uwagi 4 i 5 do działu 85 oraz dodatkowe uwagi 1 i 2 do działu 90 przywozowej taryfy celnej oraz klasyfikacji przywozowej i wywozowej produktów Republiki Chińskiej (zwanej dalej "kodeksem celnym").
(25) RT twierdził, że żadna z definicji subsydium, podanych w art. 2 podstawowego rozporządzenia nie stosuje się do tego programu celnego przede wszystkim dlatego, że nie występuje w nim bezpośredni transfer funduszy, nie ma dostarczania produktów lub usług, ani wsparcia cen i dochodu.
To zastrzeżenie musi być odrzucone, ponieważ ten program uwzględniał wkład finansowy ze strony RT w formie odstąpienia od pobierania należności przywozowych, które w innych przypadkach są wymagane, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ii) podstawowego rozporządzenia, czego wynikiem była korzyść.
(26) RT zgłosił także zastrzeżenie, że program opisany w motywach 44–54 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego jest traktowany jako normalna część krajowego systemu celnego.
W związku z tym, nawet gdyby program celny był formą subsydium na mocy art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia nie podlega on środkom wyrównawczym.
(27) W szczególności twierdzono, że ten program zwolnień z należności przywozowych jest dostępny dla wszystkich spółek tajwańskich mających zamiar nabywać urządzenia nieprodukowane na miejscu i dlatego nie powinien być uważany za program specjalny, ponieważ krąg spółek, które chcą skorzystać z tego zwolnienia, nie jest ograniczany i jest ustalany na podstawie obiektywnych i bezstronnych kryteriów.
(28) Przepisy zawarte w uwagach dodatkowych kodeksu celnego są uważane za niemające charakteru ekonomicznego ani horyzontalnego w stosowaniu art. 3 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia, ponieważ ten program jest przeznaczony tylko dla niektórych przedsiębiorstw.
Aby móc z niego skorzystać, przedsiębiorstwo musi być wyspecjalizowanym producentem lub dostawcą usług technicznych, właściwie zakwalifikowanym jako takie, stosującym ten program w celu przywozu maszyn, urządzeń i aparatów służących zapobieganiu zanieczyszczaniu powietrza i wody, nadmiernemu hałasowi lub wibracjom, kontroli środowiska, próbom i usuwaniu odpadów, badaniom i eksperymentom lub kontroli i analizie, na podstawie odpowiednich pozycji w poszczególnych działach kodeksu celnego.
(29) Powyższe zastrzeżenia zostają odrzucone, a wstępne ustalenia opisane w motywie 52 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, potwierdzone.
Obliczanie kwoty subsydium
(30) Korzyści producentów eksportujących zostały obliczone w sposób wyjaśniony w motywie 53 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego.
(31) Te korzyści, uzyskane przez dwie spółki eksportujące, wyniosły odpowiednio 0,05 % i 0,04 %.
3.
Zwolnienie z należności przywozowych: przywóz surowców
(32) Podstawą prawną dla domniemanego subsydiowania podlegającego środkom wyrównawczym programu, opisanego w motywach 55–60 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, jest dodatkowa uwaga 6 do działu 29 kodeksu celnego.
(33) RT twierdził, że żadnej z definicji subsydium podanych w art. 2 podstawowego rozporządzenia nie stosuje się do tego programu celnego, przede wszystkim dlatego, że nie występuje w nim bezpośredni transfer funduszy, nie ma dostarczania produktów lub usług, ani wsparcia cen i dochodu.
To zastrzeżenie musi być odrzucone, ponieważ ten program uwzględniał wkład finansowy ze strony RT w formie odstąpienia od pobierania należności celnych przywozowych, które w innych przypadkach są wymagane, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ii) podstawowego rozporządzenia, czego wynikiem była korzyść.
(34) RT także twierdził, że ten program jest traktowany jako normalna część krajowego systemu celnego.
W związku z tym, nawet gdyby program celny był formą subsydium, to zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia nie podlega on środkom wyrównawczym.
(35) Twierdzono, że takie zwolnienia z należności przywozowych przy przywozie surowców nieprodukowanych lub dostępnych w stopniu niewystarczającym na rynku miejscowym w rzeczywistości nie ograniczają się tylko do niektórych przedsiębiorstw, ponieważ te zwolnienia są przyznawane w oparciu o obiektywne i bezstronne kryteria.
(36) Ten program jest wyraźnie ograniczony do niektórych producentów, którzy podlegają przepisom administracyjnym o przywozie szczegółowo wykazanych surowców, a w tym przypadku substancji chemicznych, które są stosowane wyłącznie do produkcji tworzyw sztucznych, włókien syntetycznych, kauczuku syntetycznego i pośrednich produktów petrochemicznych, uzyskiwanych drogą reakcji chemicznej. Dodatkowym warunkiem jest, aby te substancje chemiczne nie były dotychczas produkowane na Tajwanie lub nie były tam dostarczane w wystarczającej ilości.
W rezultacie Komisja ustaliła, że ten program jest wyraźnie ograniczony do niektórych przedsiębiorstw, które spełniają warunki określone w uwadze dodatkowej do kodeksu celnego.
Takich warunków nie uznaje się za neutralne lub mające charakter ekonomiczny ani za stosowane horyzontalnie.
(37) Jeden eksporter wskazał, że przypuszczalnie wszystkie obliczenia były wykonane na poziomie spółki, z wyjątkiem obliczeń odnoszących się do zwolnienia z należności przywozowych na surowce. Dlatego spółka twierdziła, że poziom tego subsydium powinien być także obliczony na poziomie spółki.
(38) W odpowiedzi na powyższy argument, należy wyraźnie podkreślić, że jeżeli korzyść z tytułu subsydium jest ograniczona do konkretnego produktu, to denominator dla przydziału kwoty subsydium powinien odzwierciedlać tylko sprzedaż (lub wywóz) tego produktu.
W innym przypadku tym denominatorem powinna być ogólna sprzedaż (lub wywóz) beneficjenta.
(39) Komisja, zgodnie ze słusznym zastrzeżeniem przedsiębiorstwa, zastosowała to podejście w swoich obliczeniach wysokości zwolnienia z należności przywozowych na surowce.
W tym konkretnym przypadku, korzyści zostały zidentyfikowane tylko w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem i w konsekwencji zastosowano odpowiadający mu denominator sprzedaży.
W odniesieniu do wszystkich pozostałych opisanych programów ustalono, że wynikające z nich korzyści nie były ograniczone tylko do konkretnego produktu i dlatego jako denominator została wykorzystana ogólna sprzedaż.
(40) Wobec powyższego wstępne ustalenia opisane w motywie 60 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego zostają potwierdzone.
Obliczenie kwoty subsydium
(41) Korzyści producentów eksportujących zostały obliczone w sposób wyjaśniony w motywie 62 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego.
(42) Korzyści uzyskane przez dwie rozpatrywane spółki eksportujące mieściły się w przedziale 0,61 %–0,97 %.
4.
Ulgi podatkowe i zwolnienia podatkowe
(43) Ponieważ nie zgłoszono uwag odnośnie do tych programów, wnioski sformułowane w motywach 22–31 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
5.
Kwota subsydiów podlegających środkom wyrównawczym
(44) Ustalono poniższe krajowe stawki subsydiów dla spółek współpracujących:
_BAR_ Chi Mei Corporation _BAR_ Lee Chang Yung Chemical Industry Corporation _BAR_
Ulgi podatkowe i zwolnienia podatkowe _BAR_ 0,42 % _BAR_ 0,32 % _BAR_
Kredyty z zastosowaniem preferencyjnych stóp procentowych _BAR_ 0,06 % _BAR_ 0,07 % _BAR_
Zwolnienie z należności przywozowych _BAR_ 1,02 % _BAR_ 0,65 % _BAR_
Łączna kwota subsydium _BAR_ 1,50 % _BAR_ 1,04 % _BAR_
E. SZKODA
1.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(45) Ponieważ nie zgłoszono żadnych uwag dotyczących definicji przemysłu wspólnotowego, wnioski sformułowane w motywie 67 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Zużycie we Wspólnocie
(46) Ponieważ w odniesieniu do zużycia we Wspólnocie nie zgłoszono żadnych uwag, jego ocena, wskazana w motywie 68 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, zostaje niniejszym potwierdzona.
3.
Przywóz SBS z Tajwanu do Wspólnoty
a) Wielkość przywozu, udział w rynku i średnia cena importowa
(47) Ponieważ nie zgłoszono żadnych uwag w odniesieniu do wielkości przywozu z Tajwanu do Wspólnoty, jego udziału w rynku oraz średniej ceny importowej, oceny wskazane w motywach 69–72 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
b) Podcięcie cenowe
(48) Należy tu przypomnieć, że wielkość podcięcia cenowego została wstępnie ustalona na podstawie porównania między ceną eksportową (ustaloną na warunkach cif granica Wspólnoty, po zapłaceniu cła) a cenami (loco zakład) stosowanymi przez przemysł wspólnotowy.
Rozpatrywane ceny sprzedaży podobnych rodzajów produktów były cenami żądanymi od niezależnych odbiorców, po potrąceniu upustów i rabatów.
(49) Zgodnie z tym, co zostało powiedziane w motywie 9 napłynęło kilka uwag dotyczących porównywalności różnych rodzajów produktów, jednak w tej kwestii ustalono, że SBS przywożony z Tajwanu i SBS produkowany we Wspólnocie mają takie same właściwości.
(50) Te uwagi nie mają wpływu na wnioski sformułowane w rozporządzeniu tymczasowym, które pozwoliły na ustalenie średniego marginesu podcięcia cenowego, wyrażonego procentowo w stosunku do średniej cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego, wynoszącego 12,3 %.
4.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
(51) Jeden importer ze Wspólnoty zwrócił uwagę na to, że nie wyliczono stanu zapasów i rentowności za 1995 r.
Zgodnie z tym, co zostało stwierdzone w motywach 81 i 82 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego dokładne dane liczbowe dotyczące stanu zapasów i rentowności nie mogły być prawidłowo uzyskane z powodu zmian systemów księgowania w jednym przedsiębiorstwie oraz zmian w strukturze drugiego przedsiębiorstwa.
W każdym razie badanie wykazało, że rentowność w 1995 r. była wyższa od rentowności w 1996 r.
Jest to dodatkowy argument przemawiający za określeniem szkody.
(52) Ponieważ nie zgłoszono żadnych innych uwag w odniesieniu do danych liczbowych dotyczących produkcji, zdolności produkcyjnej, wielkości sprzedaży, ceny sprzedaży, udziału w rynku, stanu zapasów, rentowności, inwestycji i zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym, wnioski sformułowane w motywach 76–84 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
(53) Na podstawie powyższego został sformułowany wniosek, że przemysł wspólnotowy poniósł szkodę majątkową, zgodnie z ustaleniami opisanymi w akapicie 90 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wpływ subsydiowanego przywozu
(54) RT i jeden importer ze Wspólnoty zgłosili zastrzeżenie, że wysoki poziom udziału przemysłu wspólnotowego w rynku (89 % w badanym okresie) wskazuje na to, że przemysł wspólnotowy nie mógł ponieść szkody z powodu przywozu z Tajwanu, którego udział w rynku jest dużo mniejszy (6,1 %).
Jednakże w obecnie rozpatrywanym przypadku zostało ustalone, że wielkość przywozu z Tajwanu, z silną presją cenową (12,3 % podcięcia cenowego w badanym okresie) na konkurencyjnym i przejrzystym rynku, wywierała znaczny nacisk na przemysł wspólnotowy.
Aby utrzymać swój udział w rynku, przemysł wspólnotowy musiał dostosowywać swoje ceny do ogólnej tendencji zniżkowej (-47 % redukcji cen od roku 1995 do badanego okresu).
W rezultacie, przemysł wspólnotowy poniósł poważne straty (rentowność spadła z +14,9 % do -9,8 % od 1996 r. do badanego okresu).
Ostatecznie stwierdzono, że wysoki udział przemysłu wspólnotowego w rynku nie ochronił go przed nieuczciwą, subsydiowaną konkurencją ze strony Tajwanu i że presja cenowa wywierana przez przywóz z Tajwanu jest główną przyczyną szkody wyrządzonej temu przemysłowi.
2.
Inne czynniki
(55) RT zgłosił zastrzeżenie, że zwiększone inwestycje producentów wspólnotowych przyczyniły się do silniejszej konkurencji między tymi producentami i w rezultacie szkody spowodowanej siłami konkurencji.
Jednakże przeprowadzone badanie wykazało, że od 1995 r. poziom inwestycji wahał się, jak to określono w motywie 83 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, oraz nie wykazywał tendencji wzrostowej, jak zostało stwierdzone w zastrzeżeniu zgłoszonym przez RT.
Inwestycje pozostawały na raczej niskim poziomie, odpowiadającym normalnym nakładom na unowocześnienie parku maszynowego.
Najważniejsze inwestycje producentów miały miejsce przed 1995 r., czyli w czasie, gdy zakładali oni swoje jednostki produkcyjne.
(56) RT zgłosił również zastrzeżenie, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy mogła być wynikiem wzrostu cen surowców.
Jednakże jak wykazano w motywie 108 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, od 1995 r. poziom cen surowców wahał się i nie wykazywał żadnej wyraźnej tendencji.
Jest bardziej prawdopodobne, że te wahania cen mają charakter cykliczny i dlatego nie mogą służyć jako racjonalne wyjaśnienie stałego spadku cen SBS, który trwa od 1995 r.
(57) Jeden importer ze Wspólnoty twierdził, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy mogła być spowodowana wzrostem kosztów wytwarzania i sprzedaży oraz kosztów ogólnych i administracyjnych.
Jednakże przeprowadzone badanie wykazało, że jakkolwiek te koszty pozostały w przybliżeniu na tym samym poziomie w okresie od 1995 r. do 1999 r., to wartość sprzedaży realizowanej przez producentów wspólnotowych drastycznie zmniejszyła się (o 39 %) z powodu spadku cen.
3.
Wniosek
(58) Ponieważ nie przedstawiono żadnych innych argumentów odnośnie do przyczyn szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, wniosek sformułowany w motywach 110 i 111 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, że przywóz SBS z Tajwanu był powodem szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, zostaje niniejszym potwierdzony.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Interes przemysłu wspólnotowego
(59) Ponieważ nie zgłoszono żadnych uwag w odniesieniu do interesu przemysłu wspólnotowego, wnioski sformułowane w motywach 113–117 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Wpływ na użytkowników
(60) Po przyjęciu rozporządzenia nakładającego środki tymczasowe, dwóch importerów ze Wspólnoty wyraziło zaniepokojenie z powodu ewentualnego wpływu środków wyrównawczych na ich odbiorców.
Należy zaznaczyć, że jedna z tych spółek importowała produkt od tajwańskiego producenta, który nie współpracował w trakcie niniejszego badania, a importer ten i korzystał z tymczasowego skumulowanego subsydium i był objęty cłem antydumpingowym w wysokości 28,2 %.
Jednakże jeżeli zostaną wprowadzone ostateczne środki, wszyscy importerzy będą mieli możliwość zakupu SBS albo od producentów wspólnotowych, albo od jednego ze współpracujących producentów z Tajwanu, lub z innego źródła zaopatrzenia, które nie jest objęte tymi środkami.
(61) W rezultacie oszacowano, że średni wzrost cen z powodu nałożenia ostatecznych środków powinien wynieść 1,1 %.
W trakcie badania zostało potwierdzone, że taki wzrost cen prawdopodobnie będzie miał ograniczony wpływ na użytkowników.
Zbadano wpływ ceł na kilku typowych użytkowników, dla których SBS stanowił 40 % ich kosztów wytwarzania.
Stwierdzono, że nałożenie środków mogłoby obniżyć rentowność średnio o 0,3 % dla tej części ich działalności gospodarczej, która jest związana z SBS.
(62) Ponadto, ponieważ większość użytkowników we Wspólnocie zakupuje zasadniczą część swojego SBS od producentów wspólnotowych, ci użytkownicy nie odczuliby żadnego wzrostu cen odnośnie do znacznej części swoich zakupów.
(63) Ostatecznie, ponieważ importerzy ze Wspólnoty nie przedstawili żadnego innego dowodu i ponieważ użytkownicy we Wspólnocie nie zgłosili innych uwag, wniosek sformułowany w motywie 123 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzony.
3.
Wniosek
(64) Nowe argumenty odnośnie do określenia interesu Wspólnoty, które przedstawiono, nie zostały uznane za wystarczające do zmiany poprzedniego wniosku, że nie ma istotnych powodów przemawiających przeciw nałożeniu środków wyrównawczych.
Wobec tego, wstępne ustalenia zostają potwierdzone.
H. OSTATECZNY KIERUNEK DZIAŁANIA
(65) W świetle wniosków sformułowanych odnośnie do subsydiów, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, uznaje się, że w celu zapobieżenia wyrządzaniu dalszej szkody przemysłowi wspólnotowemu przez subsydiowany przywóz z Tajwanu, należy zastosować ostateczne środki wyrównawcze.
1.
Poziom wyeliminowania szkody
(66) Zgodnie z wyjaśnieniem podanym w motywie 127 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, poziom cen niepowodujących szkody został określony poprzez dodanie do ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego jego średniej rzeczywistej straty, a następnie dodanie 8 %, marży zysku, która pokryłaby koszty wytwarzania w przemyśle wspólnotowym i pozwoliła na osiągnięcie rozsądnie uzasadnionego zysku, gdyby nie istniał subsydiowany przywóz z Tajwanu.
2.
Forma i poziom opłaty celnej
(67) Zgodnie z art. 24 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, żaden produkt nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczymi należnościami celnymi do celów zaradzenia jednej i tej samej sytuacji wynikłej z dumpingu lub subsydiowania wywozu. Programy subsydiowania objęte niniejszym postępowaniem nie stanowiły subsydiów eksportowych w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia. Jako takie, subsydia mają wpływ zarówno na ceny eksportowe, jak i na ceny krajowe producentów eksportujących, a zatem nie wpływają na margines dumpingu.
(68) Zgodnie z art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, stawka cła wyrównawczego powinna odpowiadać marginesowi subsydium, o ile margines szkody nie jest niższy.
(69) W rezultacie ustalono następujące stawki cła wyrównawczego dla współpracujących producentów z Tajwanu:
- Chi Mei Corporation _BAR_ 1,5 % _BAR_
- Lee Chang Yung Chemical Industry Corporation _BAR_ 1,0 % _BAR_
(70) Zgodnie z wyjaśnieniem podanym w motywie 129 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego, udział tych dwóch współpracujących spółek eksportujących wynosił poniżej 30 % SBS pochodzącego z Tajwanu i przywożonego do Wspólnoty Europejskiej w badanym okresie.
(71) W wyniku badania ujawniono istnienie subsydiów, podlegających środkom wyrównawczym, dostępnych również innym eksporterom niewspółpracującym.
W związku z tym uznano, że brak współpracy ze strony tych producentów jest wynikiem stosowania i czerpania przez nich korzyści z tych subsydiów na poziomie wyższym od de minimis.
Zgodnie z przepisami art. 28 podstawowego rozporządzenia oraz na podstawie informacji zawartych w skardze i ustaleniach z badania, a także w celu uniknięcia nagradzania za brak współpracy, uznaje się za stosowne ustalenie pozostałego poziomu cła wyrównawczego na 8,2 %.
I. POBRANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(72) Ze względu na kwotę subsydiów podlegających środkom wyrównawczym, stwierdzoną w przypadku producentów eksportujących oraz w świetle poważnego rozmiaru szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uznano za konieczne, by wszystkie kwoty, które zostały zabezpieczone w postaci tymczasowego cła wyrównawczego, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1092/2000 zostały ostatecznie pobrane według stawki ostatecznie ustalonego cła,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz kauczuku termoplastycznego styreno-butadieno-styrenowego objętego kodami CN: ex40021900 oraz ex400299 (kody TARIC: 4002190010, 4002991010 oraz 4002999091) i pochodzącego z Tajwanu.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła dla produktów produkowanych przez niżej wymienione przedsiębiorstwa ustala się następująco:
Spółka _BAR_ _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chi Mei Corporation, Tajwan _BAR_ 1,5 % _BAR_ A127 _BAR_
Lee Chang Yung Chemical Industry Corporation, Taipei, Tajwan _BAR_ 1,0 % _BAR_ A128 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki tajwańskie _BAR_ 8,2 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktów pochodzących z Tajwanu w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1092/2000, zostają pobrane w stawce ostatecznie nałożonego cła.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę cła wyrównawczego zostaną zwrócone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1995/2000
z dnia 18 września 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i ostatecznie pobierające tymczasowe cło antydumpingowe nałożone na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu, pochodzących z Algierii, Białorusi, Litwy, Rosji i Ukrainy i kończące postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Republiki Słowackiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, na mocy rozporządzenia (WE) nr 617/2000 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem tymczasowym"), nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu, oznaczonych kodem CN 31028000, pochodzących z Algierii, Białorusi, Litwy, Rosji i Ukrainy oraz wstępnie zaakceptowała zobowiązanie zaproponowane przez producenta dokonującego wywozu z Algierii.
(2) W tym samym rozporządzeniu zostały sformułowane wstępne ustalenia, w których stwierdza się, że nie należy nakładać żadnych ceł antydumpingowych na przywóz towarów, o których mowa, pochodzących z Republiki Słowackiej, także objętych tym samym badaniem, ponieważ ustalono, że taki przywóz nie wyrządzał szkody majątkowej przemysłowi Wspólnoty.
B. DALSZY PRZEBIEG POSTĘPOWANIA
(3) Po ogłoszeniu (zwanym dalej "ogłoszeniem") istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się zastosować środki tymczasowe w odniesieniu do przywozu roztworów mocznika i azotanu amonu, pochodzących z Algierii, Białorusi, Litwy, Rosji i Ukrainy, wiele zainteresowanych stron przedłożyło swoje uwagi na piśmie.
Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, także umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z tym ogłoszeniem.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez Strony, zostały rozpatrzone, i gdzie właściwe, wstępne ustalenia odpowiednio zmienione.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(7) Zgodnie z motywem 8 rozporządzenia tymczasowego, towarem objętym postępowaniem jest roztwór mocznika i azotanu amonu, płynny nawóz azotowy wykorzystywany w rolnictwie.
Przyjmuje się, że wszystkie roztwory mocznika i azotanu amonu, bez względu na zawartość azotu, mają zasadniczo takie same właściwości fizyczne i chemiczne, a zatem do celów niniejszego badania stanowią jeden produkt.
(8) W świetle powyższego oraz ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła nowych argumentów odnośnie do wstępnych ustaleń Komisji dotyczących towaru objętego postępowaniem i wniosków dotyczących towaru podobnego, stan faktyczny i ustalenia określone w motywach 8 i 9 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Algieria
a) Wartość normalna
(9) Współpracujący producent dokonujący wywozu zgłosił zastrzeżenie, że jego koszty wytwarzania zostały błędnie obliczone, ponieważ Komisja nie uwzględniła faktu, że nie zostały zapłacone żadne należności celne przywozowe od przywożonych surowców wykorzystywanych do produkcji towaru objętego postępowaniem, przeznaczonego do wywozu.
Stwierdził on również, że Komisja błędnie wyznaczyła koszty transportu z fabryki do portu.
(10) Przeanalizowano oba zastrzeżenia.
Uznano, że w odniesieniu do należności celnych przywozowych zastrzeżenie jest słuszne.
W związku z tym ponownie wyliczono wartość normalną konstruowaną, uwzględniając ten czynnik.
W przypadku kosztów transportu zastrzeżenie odrzucono, ponieważ nie zostały dostarczone żadne informacje na jego poparcie.
Pozostałe ustalenia dotyczące wartości normalnej, wymienione w motywach 11 i 12 rozporządzenia tymczasowego, zostają potwierdzone.
b) Cena eksportowa, porównanie
(11) Wobec braku uwag odnośnie do tych pozycji, wstępne ustalenia podane w motywach 13 i 14 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
c) Margines dumpingu
(12) Wobec braku uwag dotyczących metody stosowanej do obliczenia wielkości marginesu dumpingu, metoda opisana w motywie 15 rozporządzenia tymczasowego zostaje potwierdzona.
Na tej podstawie ustalony ostateczny margines dumpingu dla współpracującego producenta dokonującego wywozu, wyrażony procentowo w stosunku do ceny cif granica Wspólnoty wynosi 9,7 %.
Ponieważ jedyny znany producent dokonujący wywozu realizuje całość wywozu z Algierii w przypadku towaru objętego postępowaniem, pozostałe marginesy dumpingu ustala się na tym samym poziomie.
2.
Litwa
a) Wartość normalna
(13) Producent litewski zgłosił sprzeciw wobec wstępnych ustaleń Komisji twierdząc, że jego wartość normalna, która ze względu na brak sprzedaży towaru objętego postępowaniem na rynku krajowym została skonstruowana, jest zbyt wysoka i w efekcie określono zbyt dużą wielkość marginesu dumpingu (7,6 %).
W szczególności twierdził on, że jego koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne zostały przeszacowane i że te koszty zostały przyjęte na podstawie innej dokumentacji (poddanej audytowi za 1998 r.) niż przyjmuje się do celów obliczania kosztów wytwarzania (wewnętrznej dokumentacji zarządu obejmującej badany okres od czerwca 1998 r. do maja 1999 r.), co doprowadziło do zniekształcenia wyników.
(14) Ponieważ stwierdzono, że na rynku krajowym nie było sprzedaży towaru objętego postępowaniem, wielkość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych musiała zostać ustalona zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem").
W związku z tym, że nie istnieli żadni inni producenci litewscy, których koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne mogłyby być wykorzystane, wielkość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych jedynego litewskiego producenta określono dla "tej samej ogólnej kategorii towarów eksportera lub producenta, o którym mowa, działającego na rynku krajowym przedsiębiorstwa pochodzenia".
Należy tu zaznaczyć, że początkowo przedsiębiorstwo nie dostarczyło żadnych informacji dotyczących kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych w odpowiedzi na kwestionariusz.
Te informacje zostały dostarczone w odpowiedzi na list dotyczący uzupełnienia braków, wystosowany przez Komisję, jednak kiedy je przesłano, okazało się, że nie tylko są błędne, ale także niepełne, ponieważ pominięto w nich koszty finansowe.
Uznano zatem za stosowne skorzystanie, do celów dokonania wstępnych ustaleń, z wiarygodnego źródła informacji (dokumentacji księgowej po audycie za 1998 r.).
(15) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, do celów określenia wielkości kosztów wytworzenia towaru objętego postępowaniem, koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne zostały przeliczone na podstawie tej samej wewnętrznej dokumentacji zarządu, która była przyjęta do dokonania wstępnych ustaleń.
Komisja zażądała dalszego wyjaśnienia dotyczącego danych liczbowych przedsiębiorstwa i przeprowadziła weryfikację wszystkich informacji, jakie otrzymała od chwili rozpoczęcia badania.
Doszła ona do wniosku, że dane liczbowe są wystarczająco wiarygodne, by można było je wykorzystać.
W wyniku przeliczenia kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych normalną wartość skorygowaną w dół.
(16) Po ogłoszeniu ostatecznych ustaleń, producent litewski zgłosił dalsze zastrzeżenia.
W ogólnym ujęciu, przedsiębiorstwo twierdziło, że zastosowanie zweryfikowanej metody doprowadziło do wielu niekonsekwencji wynikających z tego, że dokumentacja księgowa przyjęta do ustalenia kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, była niepełna lub niedokładna.
W odniesieniu do tej uwagi o charakterze ogólnym należy zaznaczyć, że była to ta sama dokumentacja, z której korzystano przy określaniu kosztów wytwarzania i na wstępnym etapie postępowania przedsiębiorstwo jej nie kwestionowało, przeciwnie, nawet nalegało na to, by ta dokumentacja została także wykorzystana przy ustalaniu kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
Następnie przedsiębiorstwo wniosło kilka szczególnych zastrzeżeń.
Po pierwsze oświadczyło, że w wewnętrznej dokumentacji zarządu, obejmującej badany okres, były podane zaniżone wielkości zarówno obrotów łącznych, jak i obrotów na rynku krajowym.
Zastrzeżenie odrzucono, ponieważ przedsiębiorstwo miało dość sposobności od początku badania, by przedstawić pełny i dokładny obraz sytuacji.
Do czasu, gdy zdecydowało się zakwestionować ostateczne ustalenia, nie wspomniało ani razu o potencjalnych niedokładnościach dostarczonych danych liczbowych, a nawet wówczas nie wyjaśniło rozbieżności w wielkościach obrotów.
Po drugie, przedsiębiorstwo twierdziło, że jego koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne, odnoszące się do wywozu w dokumentacji zarządu zostały zaniżone, gdyż nie obejmowały kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych związanych z wywozem na rynki inne niż rynek Wspólnoty; w związku z tym Komisja powinna była odjąć większą kwotę od kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, aby otrzymać poprawną wielkość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych dla sprzedaży na rynku krajowym.
To zastrzeżenie zostało odrzucone, ponieważ koszty, o których mowa były niezmiernie wysokie w stosunku do dochodu ze sprzedaży wywozowej na tych innych rynkach w porównaniu z wywozem do Wspólnoty, a ponieważ nie wspominano o tej rozbieżności na wcześniejszym etapie postępowania i nie przedstawiono żadnych wyjaśnień odnośnie do niewłączenia tych kosztów do wewnętrznej dokumentacji zarządu.
Po trzecie, przedsiębiorstwo twierdziło, że niektórych z jego kosztów finansowych nie można przypisywać produkcji roztworu mocznika i azotanu amonu, gdyż znaczną część jego działalności stanowi działalność holdingowa.
Należy tutaj zaznaczyć, że produkcja nawozów ma znaczny udział w działalności przedsiębiorstwa, ponadto nie dostarczyło ono żadnych danych dotyczących kosztów finansowych w odpowiedzi na kwestionariusz, twierdząc, że żadnych z tego rodzaju kosztów nie można przypisać produkcji mocznika i azotanu amonu.
Uznaje się, że wszystkie koszty, których nie można bezpośrednio przypisać do określonego towaru, powinny i tak zostać mu przypisane oraz że w przypadku braku bardziej rozsądnego podejścia, obroty są odpowiednią podstawą dla podziału tych kosztów.
Wobec tego zastrzeżenie, o którym mowa zostało odrzucone, z wyjątkiem "kosztów pośrednictwa finansowego", które – jak stwierdzono – nie muszą być uwzględniane, gdyż nie mają wpływu na ostateczne ustalenia.
Po czwarte, przedsiębiorstwo twierdziło, że koszty ogólne i administracyjne powinny być uwzględniane tylko w takim zakresie, w jakim odnoszą się one do działalności produkcyjnej.
Przedsiębiorstwo przedstawiło zestawienie zawierające dane liczbowe przygotowane na tej podstawie przez audytorów zewnętrznych.
To zastrzeżenie zostało odrzucone, gdyż audytorzy, w liście, do którego załączono zestawienie, jednoznacznie odmówili wydania opinii na temat tych danych.
Ponadto argument z poprzedniego akapitu, dotyczący ogólnego podziału kosztów, ma zastosowanie również w tym przypadku.
Podobne zastrzeżenie, dotyczące podziału kosztów ogólnych i administracyjnych, poniesionych w związku z działalnością handlową, w odniesieniu do którego nie dostarczono materiałów dowodowych, również zostało odrzucone.
(17) Skarżący tj. Europejski Związek Producentów Nawozów (EFMA) także zgłosił uwagi dotyczące metody konstruowania wartości normalnej dla litewskiego producenta i stwierdził, że Komisja powinna była wprowadzić korektę ze względu na:
- stopy amortyzacji, uzasadniając, że stopy stosowane przez producenta są zbyt niskie i nie są dostosowane do obowiązujących w Europie Zachodniej, w szczególności do stosowanych przez przemysł Wspólnoty,
- przeszacowanie wartości aktywów, uzasadniając, że aktywa producenta nie były wyceniane zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości,
- cenę gazu pobieraną przez rosyjskiego dostawcę gazu, którą oceniono jako zbyt niską, w związku z czym koszty wytwarzania były nienormalnie niskie.
Skarżący zaproponował, aby Komisja przeliczyła ceny gazu producenta w oparciu o dane liczbowe uzyskane od producentów gazu we Wspólnocie, ze wskazaniem, jaka cena może być uważana za najniższą uzasadnioną cenę, jaką litewski producent mógł zapłacić za gaz w badanym okresie.
Przeanalizowano wszystkie trzy zastrzeżenia.
Jeśli chodzi o amortyzację, większość stóp, jednak w żadnym wypadku nie wszystkie, stosowanych przez litewskiego producenta, odnosiło się do dłuższych okresów niż stosowane przez producentów Wspólnoty, jednakże przeważnie mieściły się w zakresie stwierdzanym we Wspólnocie; kwoty amortyzacyjne, jako procent kosztów wytworzenia, nie różniły się w istotny sposób od zwyczajowo stosowanych w przemyśle Wspólnoty.
Ponadto wysokość tych stóp była zgodna z litewskimi praktykami księgowości.
Przeszacowanie wartości aktywów także mieściło się w krajowych standardach księgowości.
Te zastrzeżenia zostały więc odrzucone.
W odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących cen gazu, należy zaznaczyć, że ta kwestia została już dokładnie zbadana na wstępnym etapie postępowania i stwierdzono, że nie ma żadnych dowodów, które mogłyby świadczyć o tym, że pobierane ceny nie są wiarygodne lub nie odzwierciedlają rzeczywistych kosztów dostawy.
Ponadto stwierdzono, że cena płacona za gaz przez litewskiego producenta nie jest niższa od ceny podanej przez składającego wniosek o wszczęcie postępowania.
Wobec tego, to zastrzeżenie także zostało odrzucone.
b) Cena eksportowa, porównanie
(18) Wobec braku uwag odnośnie do tych pozycji, wstępne ustalenia, podane w motywach 17 i 18 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
c) Margines dumpingu
(19) Wobec braku uwag dotyczących metody zastosowanej do obliczenia marginesu dumpingu, metoda opisana w motywie 19 rozporządzenia tymczasowego zostaje potwierdzona.
Na tej podstawie ostateczny margines dumpingu dla współpracującego producenta dokonującego wywozu, przy uwzględnieniu zmian, o których mowa powyżej, i wyrażony procentowo w stosunku do ceny cif granica Wspólnoty, wynosi 5,8 %.
Ponieważ jedyny znany producent dokonujący wywozu realizuje całość wywozu z Litwy towaru objętego postępowaniem, pozostałe marginesy dumpingu ustala się na tym samym poziomie.
3.
Białoruś, Rosja, Ukraina
a) Kraj analogiczny
(20) Wobec braku uwag dotyczących wyboru Litwy jako państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, wstępne ustalenia określone w motywie 22 rozporządzenia tymczasowego zostają podtrzymane.
b) Rosja
i) Indywidualne traktowanie
(21) Jeden współpracujący producent dokonujący wywozu zażądał ponownego rozpatrzenia wniosku o indywidualne traktowanie, na tej podstawie, że w odniesieniu do sprzedaży wywozowej nie podlegał on żadnym wpływom państwa.
W uzasadnieniu swego żądania argumentował, że:
- dysponował swobodą przy ustalaniu warunków i zasad swojej sprzedaży wywozowej,
- rada nadzorcza spółki była wybierana corocznie przez akcjonariuszy, z których większość stanowiły spółki prywatne lub osoby fizyczne.
Wszyscy członkowie rady nadzorczej z wyjątkiem jednego są niezależni od wpływów państwa,
- przeliczenia kursów walutowych były dokonywane według kursów rynkowych.
(22) Komisja przeanalizowała wniosek w sprawie indywidualnego traktowania, koncentrując się na ostatecznym etapie badania, przede wszystkim na aspektach mających bezpośredni wpływ na działalność wywozową spółki.
Na tej podstawie Komisja uznała, że argumenty wysunięte przez spółkę były słuszne, a ponieważ stwierdzono, że zakres wpływu państwa nie był na tyle duży, by istniała możliwość unikania środków, gdyby eksporterzy otrzymali różne stawki ceł, zaakceptowano żądanie spółki.
(23) Skarżący zdecydowanie sprzeciwiał się przyznaniu indywidualnego traktowania temu producentowi na ostatecznym etapie, ponieważ Komisja odrzuciła ten wniosek na etapie wstępnym, twierdząc, że producent nie jest "w wystarczającym stopniu niezależny od wpływów państwa".
Już sam ten fakt powinien być wystarczający, by Komisja powstrzymała się przed zmianą decyzji.
Skarżący argumentował, że obniżenie cen gazu przez państwo rosyjskie dało producentom nawozów nieuczciwą przewagę konkurencyjną i że wobec tego transakcji sprzedaży wywozowej nie należy uważać za transakcje faktycznie wolnorynkowe.
Wyraził on także obawy o zwiększone prawdopodobieństwo unikania ceł, ponieważ indywidualny margines dumpingu był nieco niższy od ustalonego dla całego kraju.
Należy podkreślić, że decyzje podjęte na etapie wstępnym są zawsze weryfikowane w świetle zgłaszanych uwag i mogą być zmieniane przed sformułowaniem ostatecznych ustaleń.
Jakkolwiek okazało się prawdą, że państwo ma wpływ na ustalanie cen gazu, jednak w związku z tym, że wartość normalna została określona na podstawie wartości konstruowanej w kraju analogicznym ten argument nie ma zastosowania.
Ponadto stwierdzono, że spółka dysponowała swobodą przy podejmowaniu decyzji o tym, jakie ilości ma przeznaczać na wywóz i po jakich cenach.
W każdym razie przyjęcie tego argumentu byłoby równoznaczne z odmową indywidualnego traktowania wszystkim przedsiębiorstwom, które nie kwalifikują się do przyznania im statusu wolnorynkowych (tzn. z powodu niespełnienia kryteriów ustanowionych w art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia).
Jeśli chodzi o zwiększone ryzyko unikania ceł, należy odwołać się do motywu 23, w którym jest mowa o niezależności zainteresowanej spółki rosyjskiej od państwa.
ii) Porównanie
(24) Skarżący zakwestionował także podstawę, w oparciu o którą porównywano wartość normalną z ceną eksportową, tzn. ceną franco (granica kraju wywozu).
Argumentował on, że zastosowanie tej metody zniekształca ustalenia, ponieważ w ten sposób nie uwzględnia się w wystarczającym stopniu różnic w wewnętrznych kosztach transportu krajów o gospodarce rynkowej i krajów o gospodarce nierynkowej oraz że gdyby dokonano porównania w oparciu o cenę loco zakład, margines dumpingu byłby znacznie niższy.
Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową powinno być dokonane na faktycznie podobnym poziomie obrotu handlowego, bez względu na to, czy przyjmuje się cenę franco, czy loco zakład.
W niniejszym przypadku towar będący przedmiotem postępowania jest towarem masowym, dla którego koszty transportu stanowią znaczący procent ceny sprzedaży.
Po dokładnym zbadaniu argumentów uznano, że porównanie cen franco faktycznie daje sprzeczną z prawem przewagę przedsiębiorstwom, które, gdyby znajdowały się w kraju o gospodarce rynkowej, z uwagi na swoje położenie geograficzne nie miałyby możliwości wywozu towarów masowych, a w związku z tym do celów ostatecznych ustaleń, zmieniono podstawę porównania z cen franco na loco zakład.
Dokonano zatem odpowiedniej korekty ceny eksportowej z tytułu kosztów transportu z loco zakład na port i kosztów usług portowych.
iii) Margines dumpingu
(25) Indywidualny margines dumpingu dla współpracującego producenta dokonującego wywozu, któremu przyznano indywidualne traktowanie oraz ogólnokrajowy margines dumpingu dla wszystkich producentów zostały wyliczone z zastosowaniem skorygowanej wartości normalnej dla litewskiego producenta (patrz: motywy 13–15).
Na tej podstawie, marginesy dumpingu, wyrażone procentowo względem ceny cif granica Wspólnoty, wynoszą:
JSC Nevinnomyssky Azot: _BAR_ 28,5 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa: _BAR_ 41,0 %. _BAR_
c) Białoruś
i) Porównanie
(26) W świetle zmiany podstawy porównania z cen franco na ceny loco zakład (patrz: motyw 24), dokonano odpowiedniej korekty ceny eksportowej z tytułu kosztów transportu z ceny loco zakład port i kosztów usług portowych.
ii) Margines dumpingu
(27) Margines dumpingu dla Białorusi został obliczony przy zastosowaniu skorygowanej wartości normalnej litewskiego producenta (patrz: motywy 13–15).
(28) Współpracujący producent dokonujący wywozu twierdził, że nie udostępniono mu w wystarczającym zakresie wstępnych ustaleń, co uniemożliwiło mu wniesienie uwag w odniesieniu do obliczania marginesu dumpingu, istotnych i mających znaczenie dla postępowania.
Ponadto stwierdził on, że błędnie obliczono ilości wywiezionych towarów, ponieważ nie uwzględniono zwrotów i ponieważ czasem zawartość azotu w wywożonym roztworze mocznika i azotanu amonu wynosiła 30 % zamiast częściej spotykanych 32 %.
Wreszcie, twierdził on, że cena cif została błędnie obliczona.
(29) Jeśli chodzi o ilość informacji zawartych w ogłoszeniu wstępnych ustaleń uznano, że informacje przekazano w sposób na tyle wyczerpujący, na ile było to możliwe bez naruszenia obowiązku zachowania poufności w stosunku do jedynego litewskiego producenta w odniesieniu do jego wartości normalnej.
(30) Odnośnie do dalszych zastrzeżeń, dostępne informacje zostały zweryfikowane a ilości wywiezionych towarów skorygowane.
W odniesieniu do obliczania ceny cif, metoda przyjęta w rozporządzeniu tymczasowym zostaje potwierdzona.
(31) Wobec braku innych uwag dotyczących ustalenia marginesu dumpingu, metoda opisana w motywie 31 rozporządzenia tymczasowym zostaje utrzymana.
Na tej podstawie ogólnokrajowy margines dumpingu, wyrażony procentowo w stosunku do ceny cif granica Wspólnoty wynosi 55,0 %.
d) Ukraina
i) Porównanie
(32) W świetle zmiany podstawy porównania z cen franco na loco zakład (patrz: motyw akapit 24), dokonano odpowiedniej korekty ceny eksportowej z tytułu kosztów transportu z loco zakład na loco port i kosztów usług portowych.
ii) Margines dumpingu
(33) Komisja ponownie obliczyła margines dumpingu dla Ukrainy, przyjmując skorygowaną wartość normalną litewskiego producenta (patrz: motywy 13–15).
Na tej podstawie ogólnokrajowy margines dumpingu, wyrażony procentowo w stosunku do ceny cif granica Wspólnoty, wynosi 50,4 %.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
(34) Wobec braku uwag i nowych informacji, wstępne ustalenia określone w motywach 35 i 36 rozporządzenia tymczasowego, dotyczące definicji przemysłu Wspólnoty, zostają potwierdzone.
F. SZKODA
1.
Kumulacja
(35) Oskarzyciel zakwestionował niekumulowanie przywozu z Republiki Słowackiej, nie dostarczając jednak żadnych nowych informacji.
W związku z tym należy szczególnie podkreślić, że zarówno wielkość, jak i udział w rynku przywozu pochodzącego z Republiki Słowackiej były niższe niż we wszystkich zainteresowanych krajach, a ich ceny nie były znacząco niższe od cen w przemyśle wspólnotowym.
Wobec tego wstępne ustalenia dotyczące zasadności niekumulowania przywozu pochodzącego z Republiki Słowackiej zostają potwierdzone.
(36) Algierski producent dokonujący wywozu stwierdził, że przywóz pochodzący z Algierii powinien być oceniany odrębnie, ze względu na niski margines dumpingu, niewielki średni udział w rynku i niewielki margines podcięć cenowych.
W związku z tym należy podkreślić, że margines dumpingu dla przywozu pochodzącego z Algierii przekracza poziom de minimis, a wielkość przywozu w badanym okresie jest znaczna.
Ponadto, jeśli chodzi o warunki konkurencji, pojawiła się tendencja wzrostowa w wielkości przywozu, a kształtowanie się cen algierskiego producenta dokonującego wywozu było porównywalne z kształtowaniem się cen innych producentów dokonujących wywozu z innych zainteresowanych krajów i stwierdzono stosowanie dumpingowej ceny w przypadku przywozu, dla którego były wykorzystywane te same kanały handlu.
Z tych powodów i zgodnie z art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, wstępne ustalenia określone w motywie 41 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
2.
Dumpingowa cena
(37) Producent dokonujący wywozu z Białorusi stwierdził, że cło stosowane przy przywozie pochodzącym z Białorusi wynosiło 6,8 % w 1998 r. i 6,5 % w 1999 r., natomiast Komisja, obliczając wartość cif granica Wspólnoty franco nabrzeże, po zapłaceniu cła, przyjęła stawkę w wysokości 6,5 % dla całego przywozu.
Wartość cif została odpowiednio przeliczona, co jednak nie zmieniło wielkości marginesu dumpingowej ceny dla przywozu pochodzącego z Białorusi, o czym jest mowa w motywie 46 rozporządzenia tymczasowego.
(38) Ponieważ cło mające zastosowanie do przywozu pochodzącego z Rosji także zmieniło się w roku 1999 r., margines dumpingowej ceny dla przywozu pochodzącego z Rosji również został odpowiednio przeliczony.
Poprawiona średnia ważona dumpingowej ceny, wyrażona procentowo w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego wynosi 6,5 %.
W pozostałych przypadkach metoda określona w motywie 46 rozporządzenia tymczasowego zostaje potwierdzona.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(39) Niektóre ze stron twierdziły, że do celów analizy szkody sytuację z roku 1995 należy porównywać z sytuacją z badanego okresu, a nie sytuację z 1997 r. z sytuacją z badanego okresu.
W tym względzie należy wyjaśnić, że szkoda majątkowa w badanym okresie jest jednym z kryteriów, jakie mają być spełnione, zanim zostaną zastosowane środki antydumpingowe.
Należy zaznaczyć, że podstawowe rozporządzenie nie wymaga, aby szkoda miała miejsce przez cały okres obejmujący badanie szkody.
W istocie byłoby to równoznaczne z wymogiem, by sytuacja przemysłu Wspólnoty stale się pogarszała w okresie czterech do pięciu lat, zanim zastosowanie środków byłoby możliwe.
W celu ustalenia, czy taka szkoda zaistniała, jako punkt odniesienia przyjmuje się między innymi, lata poprzednie oraz rozwój zdarzeń i tendencje, występujące wówczas i w badanym okresie.
W niniejszym przypadku, badanie dotyczyło okresu między rokiem 1995 a badanym okresem, a nie jedynie rok 1995 i badany okres, jak sugerowały niektóre strony.
Biorąc pod uwagę rozwój zdarzeń w całym tym okresie, stwierdzono znaczne pogorszenie sytuacji przemysłu Wspólnoty, w szczególności między rokiem 1997 a badanym okresem.
W związku z powyższym wstępne ustalenia dotyczące materialnej szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty zostają potwierdzone.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(40) Niektórzy producenci dokonujący wywozu stwierdzili, że Komisja nie doceniła wpływu decyzji Chin, zakazującej przywozu mocznika począwszy od kwietnia 1997 r. z uwagi na nadmierną podaż na całym świecie.
W odniesieniu do tej kwestii należy zaznaczyć, że istnienie lub nie nadmiernej podaży, bez względu na znaczenie takich sytuacji, nie stanowi uzasadnienia przywozu po cenach dumpingowych wyrządzającego szkodę przemysłowi Wspólnoty.
A zatem, wobec braku nowych informacji, ustalenia określone w motywach 62 i 63 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(41) Wobec braku nowych informacji, wstępne ustalenia, określone w motywach 64–69 rozporządzenia tymczasowego, zostają potwierdzone.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Zakończenie postępowania w odniesieniu do Republiki Słowackiej
(42) W świetle wniosków określonych w motywie 60 rozporządzenia tymczasowego, tzn. że nie stwierdzono żadnej dumpingowej ceny, że wielkość przywozu była stosunkowo niewielka a udział w rynku mały i stabilny, postępowanie dotyczące przywozu pochodzącego z Republiki Słowackiej zostaje niniejszym zakończone bez podejmowania żadnych środków.
2.
Poziom zniesienia szkody
(43) Do celów ustalenia poziomu ostatecznych środków, jakie należy zastosować, niniejszym zostaje potwierdzone, że ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych powinny być zwiększone do poziomu, na jakim szkodliwy dumping zostanie zniesiony.
(44) Skarżący stwierdził, że marża zysku w wysokości 5 % nie jest realna i że przy określaniu nieszkodliwego poziomu cen należy przyjąć wyższy poziom zysku.
Jednakże ponieważ w poprzednich postępowaniach antydumpingowych dotyczących roztworów mocznika i azotanu amonu przyjęto marżę zysku wynoszącą 5 % oraz wobec braku czynników wskazujących na zmianę okoliczności, wymagającą dokonanie nowej oceny, ostatecznie przyjęto, że marżę w wysokości 5 % zostaje utrzymana jako właściwy poziom zysku.
(45) Ponadto, metoda zastosowana przy ustalaniu marginesu szkody, określona w motywie 70 rozporządzenia tymczasowego, zostaje potwierdzona.
(46) Margines szkody dla Białorusi został zweryfikowany, w celu uwzględnienia faktu, że cło odnoszące się do przywozu pochodzącego z Białorusi wynosiło 6,8 % w 1998 r. i 6,5 % w 1999 r., podczas gdy jak wspomniano powyżej, Komisja do obliczenia wartości cif granica Wspólnoty franco nabrzeże, po zapłaceniu cła, przyjęła 6,5 % dla całego przywozu.
Wartość cif została ponownie odpowiednio przeliczona.
Nowy margines szkody przy przywozie pochodzącym z Białorusi wynosi 27,5 %.
(47) Ponieważ cło odnoszące się do przywozu pochodzącego z Rosji także się zmieniło w 1999 r., margines szkody dla przywozu pochodzącego z Rosji także został ponownie wyliczony.
Ponadto, ze względu na to, że jednemu rosyjskiemu producentowi dokonującemu wywozu przyznano indywidualne traktowanie, odpowiednio obliczono indywidualny margines szkody.
Nowe marginesy szkody przy przywozie pochodzącym z Rosji pozostają jednak poniżej stwierdzonych marginesów dumpingu.
3.
Zobowiązania
(48) Zobowiązania przyjęte od algierskiego producenta dokonującego wywozu na wstępnym etapie postępowania zostały zweryfikowane, w celu skorygowania minimalnej ceny importowej w oparciu o ostateczne ustalenia dotyczące tego producenta (patrz: motywy 9–12 powyżej).
Odrzucono zobowiązania zaproponowane przez dwie współpracujące spółki rosyjskie.
Jedno zostało odrzucone, ponieważ zainteresowana spółka nie była producentem dokonującym wywozu, od którego można by przyjąć takie zobowiązania, lecz pośrednikiem handlowym, kupującym towar objęty postępowaniem od producenta niewspółpracującego i sprzedającym go spółce powiązanej z przeznaczeniem na wywóz.
Drugie z zaproponowanych zobowiązań zostało odrzucone, gdyż spółka jest zintegrowanym producentem nawozów, a w związku z tym dysponuje szerokim zakresem możliwości marketingowych, z których może skorzystać w przypadku zastosowania środków w odniesieniu do jednego z jej wyrobów.
Należy podkreślić, że w tych okolicznościach kontrola wypełnienia zobowiązań byłaby niemożliwa do przeprowadzenia.
Zobowiązanie zaproponowane przez współpracującego producenta dokonującego wywozu z Białorusi zostało odrzucone z podobnych przyczyn.
4.
Forma i poziom środków ostatecznych
(49) W świetle powyższego, uznaje się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, ostateczne cła antydumpingowe powinny zostać nałożone na poziomie ustalonych marginesów szkody, które są niższe od marginesów dumpingu.
Z powodów wymienionych w motywach 15 i 19 rozporządzenia tymczasowego, zostaje potwierdzone, że pozostałe należności celne w przypadku Algierii i Litwy powinny być ustalone na poziomie określonym odpowiednio dla jedynego producenta w każdym z tych krajów.
(50) W celu zapewnienia skuteczności środków oraz zniechęcania do manipulowania cenami, co zaobserwowano w niektórych poprzednich postępowaniach dotyczących nawozów, zostaje potwierdzone, że cła powinny być nałożone w formie określonej kwoty za tonę.
Stawki tych ceł są następujące:
Państwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Podstawa ustalenia cła antydumpingowego _BAR_ Cło (za tonę) _BAR_
Algieria
- Fertalge Industries _BAR_ 9,7 _BAR_ 9,7 _BAR_ EUR 6,88 _BAR_
Białoruś _BAR_ 55,0 _BAR_ 27,5 _BAR_ EUR 17,86 _BAR_
Litwa
- JSC Achema _BAR_ 5,8 _BAR_ 5,8 _BAR_ EUR 3,98 _BAR_
Rosja
- JSC Nevinnomyssky Azot _BAR_ 28,5 _BAR_ 27,4 _BAR_ EUR 17,80 _BAR_
- Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 41,0 _BAR_ 32,0 _BAR_ EUR 20,11 _BAR_
Ukraina _BAR_ 50,4 _BAR_ 45,7 _BAR_ EUR 26,17 _BAR_
(51) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw, określone w niniejszym rozporządzeniu, zostały ustanowione na podstawie ustaleń dokonanych w ramach niniejszego badania.
W związku z tym, odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną podczas badania w odniesieniu do danego przedsiębiorstwa.
Stawka cła (w przeciwieństwie do stawki cła obowiązującej dla całego kraju i stosowanej dla "wszystkich innych przedsiębiorstw") odnosi się wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z danego kraju i wytwarzanych przez dane przedsiębiorstwo, czyli przez wymienioną osobę prawną.
Przywożone towary, wytworzone przez inne przedsiębiorstwo, niewymienione w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, także podmioty powiązane z przedsiębiorstwami, które zostały szczególnie wymienione, nie mogą korzystać z tej stawki i stosują stawkę cła odnoszącą się do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(52) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być kierowane do Komisji [3] wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub wywozowej, związanej np. z taką zmianą nazwy lub zmianami odnośnie do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
J. POBIERANIE CEŁ TYMCZASOWYCH
(53) W związku z zakresem stwierdzonych marginesów dumpingu oraz w świetle poziomu szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uznaje się za niezbędne, by kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 617/2000, zostały ostatecznie pobrane w wysokości odpowiadającej stawce cła nałożonego ostatecznie.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz mieszanin mocznika i azotanu amonu w roztworze wodnym lub amoniakalnym, objętych kodem CN 31028000, pochodzących z Algierii, Białorusi, Litwy, Rosji i Ukrainy.
2.
Cło w EUR za tonę dla zainteresowanych państw jest następujące:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło (za tonę) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Algieria _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ EUR 6,88 _BAR_ A999 _BAR_
Białoruś _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ EUR 17,86 _BAR_ — _BAR_
Litwa _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ EUR 3,98 _BAR_ — _BAR_
Rosja _BAR_ JSC Nevinnomyssky Azot 357030 Federacja Rosyjska,Region Stavropol Nevinnomyssk, Nizyaev st. 1 _BAR_ EUR 17,80 _BAR_ A176 _BAR_
Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ EUR 20,11 _BAR_ A999 _BAR_
Ukraina _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ EUR 26,17 _BAR_ — _BAR_
3.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu, i z tego powodu, do celów ustalenia wartości celnej, cena faktycznie zapłacona bądź należna jest przeliczana proporcjonalnie, zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/91 [4], cło antydumpingowe obliczone na podstawie powyżej ustalonych wartości, zostanie zmniejszone o procent odpowiadający części ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
4.
Nie naruszając ust. 1, ostateczne cło nie odnosi się do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z przepisami art. 2.
5.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
6.
Postępowanie dotyczące przywozu roztworów mocznika i azotanu sodowego pochodzących z Republiki Słowackiej zostanie zakończone.
Artykuł 2
1.
Przywóz, zgodnie z zobowiązaniem zaproponowanym przez:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Państwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Fertalge Industries spa 12, Chemin AEK Gadouche Hydra Algier _BAR_ Algieria _BAR_ A107 _BAR_
oraz przyjętym przez Komisję, przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu, jest zwolniony z cła antydumpingowego ustanowionego w art. 1 ust. 2, jeżeli towary są wytwarzane i bezpośrednio wywożone oraz zafakturowane na przedsiębiorstwo przywożące we Wspólnocie przez przedsiębiorstwo wymienione powyżej i zadeklarowane zgodnie z odpowiednim dodatkowym kodem TARIC.
2.
Zwolnienie z cła jest uzależnione od przedstawienia właściwym służbom celnym odpowiedniego Państwa Członkowskiego ważnej faktury w ramach zobowiązania, wystawionej przez przedsiębiorstwo wywożące, zawierającej podstawowe informacje wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 617/2000.
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 617/2000 w sprawie przywozu roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Algierii, Białorusi, Litwy, Rosji i Ukrainy, są pobierane w stawce ostatecznie nałożonego cła.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostaną zwrócone.
W przypadku gdy stawka cła ostatecznego jest wyższa od stawki cła tymczasowego, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych zostaną ostatecznie pobrane.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2000
z dnia 21 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1374/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu i otwierania kontyngentów taryfowych na mleko i przetwory mleczne oraz rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 26,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1374/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu i otwierania kontyngentów taryfowych na mleko i przetwory mleczne [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1491/2000 [4], ustanawia ilości, w stosunku do których nie wymaga się pozwolenia na przywóz.
(2) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1961/2000 [6] ustanawia przypadki, w których nie wymaga się pozwolenia na wywóz.
(3) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7], wyznacza 150 kg jako maksymalną ilość przetworów mlecznych, które nie wymagają przedłożenia pozwolenia. Aby rozwiązania te stały się jaśniejsze, należy przyjąć odpowiednie przepisy rozporządzeń (WE) nr 1374/98 i (WE) nr 174/1999, i wprowadzić specjalne przepisy dotyczące wywozu przetworów mlecznych korzystających z odstępstw od niektórych przepisów rozporządzeń (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 1291/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1374/98 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Bez uszczerbku dla tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, cały przywóz do Wspólnoty któregokolwiek z produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 (zwanych dalej "przetworami mlecznymi"), jest objęty obowiązkiem przedstawienia pozwolenia na przywóz."
Artykuł 2
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Refundacje są przyznawane tylko po przedstawieniu pozwolenia na wywóz, a jedynym wyjątkiem są przypadki określone w art. 5 ust. 1 tiret pierwsze i czwarte rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Dla celów art. 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w przypadku gdy do zgłoszenia wywozowego wpisano kilka odrębnych kodów nomenklatury refundacji ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [8] lub kodów nomenklatury scalonej, dane szczegółowe odnoszące się do każdego z kodów uważa się za odrębne zgłoszenie."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000
z dnia 18 września 2000 r.
wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na spotkaniu w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. Rada Europejska postanowiła, że Układy o stabilizacji i stowarzyszeniu z krajami zachodniobałkańskimi powinny być poprzedzone asymetryczną liberalizacją handlu.
(2) Rada w swoich konkluzjach z dnia 24 stycznia i 14 lutego 2000 r. wezwała również Komisję do zbadania zagadnień związanych z ułatwieniem handlu z Republiką Czarnogóry w Federalnej Republice Jugosławii.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. dotyczące porozumień stosowanych w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z Republiki Bośni i Hercegowiny i Republiki Chorwacji oraz przywozu wina pochodzącego z byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Republiki Słowenii [1], oferuje dla pewnych produktów przemysłowych zwolnienie od cła w granicach plafonów taryfowych oraz ustanowienie ograniczonych koncesji dla towarów rolnych, wiele z nich w formie zwolnienia od ceł w zakresie kontyngentów taryfowych.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/1999 z dnia 29 lipca 1999 r. dotyczące porozumień stosowanych do przywozu do Wspólnoty produktów pochodzących z Albanii przewiduje podobny system zawierający te same ograniczenia i zmieniający rozporządzenie (WE) nr 2820/98 dotyczące stosowania wielostronnego programu ogólnych preferencji taryfowych w odniesieniu do Albanii w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. [2].
(4) Ogólny poziom przywozu z krajów zachodniobałkańskich wynosi jest niższy o 0,6 % od całego przywozu Wspólnoty.
Oczekuje się, że dalsze otwarcie rynku wniesie wkład w proces stabilizacji politycznej i gospodarczej w regionie bez negatywnych skutków dla Wspólnoty.
(5) Właściwa jest zatem dalsza poprawa wspólnotowych autonomicznych preferencji handlowych poprzez usuwanie wszystkich pozostałych plafonów taryfowych dla produktów przemysłowych oraz poprzez dalszą poprawę dostępu do rynku Wspólnoty dla produktów rolnych i rybołówstwa, w tym produktów przetworzonych.
(6) Środki te proponowane są jako część procesu stabilizacji i stowarzyszania UE w odpowiedzi na szczególną sytuację w Zachodnich Bałkanach.
Nie stanowią one precedensu dla wspólnotowej polityki handlowej z innymi państwami trzecimi.
(7) Zgodnie z procesem stabilizacji i stowarzyszania UE, opartym na wcześniejszym podejściu regionalnym i konkluzjach Rady z 29 kwietnia 1997 r., rozwój dwustronnych stosunków między Unią Europejską a krajami Zachodnich Bałkan zależy od pewnych warunków.
Przyznanie autonomicznych preferencji handlowych jest powiązane z poszanowaniem podstawowych zasad demokracji i praw człowieka oraz z gotowością odnośnych krajów do rozwijania wzajemnych stosunków gospodarczych.
Przyznanie poprawionych autonomicznych preferencji handlowych na rzecz krajów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszania UE powinno być połączone z ich gotowością do zaangażowania się w efektywne reformy gospodarcze i współpracę regionalną, w szczególności poprzez ustanowienie strefy wolnego handlu zgodnie z odpowiednimi standardami GATT/WTO.
Ponadto uzyskanie korzyści z autonomicznych preferencji handlowych jest uwarunkowane zaangażowaniem beneficjentów w efektywną współpracę administracyjną ze Wspólnotą w celu zapobiegania ryzyku nadużyć finansowych.
(8) Preferencje handlowe mogą być przyznane tylko krajom lub terytoriom posiadającym administrację celną.
(9) Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, była Jugosłowiańska Republika Macedonii i Kosowo, jak określono w rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r., podlegające międzynarodowej administracji cywilnej Misji ONZ w Kosowie (UNMIK) (zwane dalej "Kosowo"), spełniają warunki, i podobne preferencje w handlu powinny być im przyznane, w celu uniknięcia dyskryminacji w regionie.
(10) Republika Czarnogóry w Federalnej Republice Jugosławii nie posiada odrębnej administracji celnej.
Niemożliwie jest zatem przyznanie jej takich samych preferencji handlowych.
Jednakże przyznanie ograniczonych preferencji handlowych dla niektórych czarnogórskich produktów przemysłowych, które nie są produkowane w innych częściach Federalnej Republiki Jugosławii jest możliwe bez uszczerbku dla zasady wyłączenia Federalnej Republiki Jugosławii z preferencji handlowych jako całości oraz w pełnej zgodzie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1294/1999 z dnia 15 czerwca 1999 r. dotyczącym zamrożenia funduszy i zakazu dokonywania inwestycji w odniesieniu do Federalnej Republiki Jugosławii oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1295/98 i (WE) nr 1607/98 [3].
(11) Była Jugosłowiańska Republika Macedonii jest już powiązana ze Wspólnotą Umową o współpracy obejmującą preferencje w handlu, a Wspólnota i jej Państwa Członkowskie rozpoczęły negocjacje Układu o stabilizacji i stowarzyszenia z tym krajem.
Ekwiwalent poprawionych autonomicznych preferencji handlowych w ramach niniejszego rozporządzenia powinien być zatem przyznany temu krajowi na oddzielnych zasadach, z wyjątkiem koncesji na wino.
(12) Proponowane rozporządzenie powinno nadal ustalać koncesje na wino, zgodnie z treścią rozporządzenia (WE) nr 6/2000, które stosowane są zarówno wobec Słowenii, jak i byłej Federalnej Republiki Macedonii do czasu zawarcia z tymi krajami indywidualnych Porozumień w sprawie wina.
Ponieważ przedmiotowe koncesje będą nadal wyrażone globalnym kontyngentem taryfowym, stosowne jest umieścić te przepisy w jednym i tym samym rozporządzeniu.
(13) Właściwe jest zatem przyznanie poprawionych autonomiczne preferencji handlowych Albanii, Bośni i Hercegowinie oraz Chorwacji i włączyć Kosowo oraz przyznać ograniczone i szczególne preferencje handlowe niektórym produktom przemysłowym pochodzącym z Federalnej Republiki Jugosławii.
(14) Dla celów procedur certyfikacji lub pochodzenia i współpracy administracyjnej, powinny zostać zastosowane odpowiednie przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4].
(15) Ze względu na racjonalizację i uproszczenie należy zapewnić, że Komisja może, po konsultacji z Komitetem Kodeksu Celnego i bez naruszania szczególnych procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, wprowadzić konieczne zmiany i poprawki techniczne niezbędne dla niniejszego rozporządzenia.
(16) Powinny zostać przyjęte środki konieczne dla realizacji niniejszego rozporządzenia zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 29 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(17) Wprowadzenie proponowanych środków dla produktów rolnych i produktów rybołówstwa pochodzących z Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji uczyni zbytecznym włączenie tych republik do wspólnotowych programów uogólnionych preferencji taryfowych.
Właściwe zatem staje się usunięcie tych republik z listy beneficjentów rozporządzenia Rady (WE) nr 2820/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. dotyczącego zastosowania wieloletniego systemu uogólnionych taryf preferencyjnych w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. [6]
(18) Jednolite nowe rozporządzenie obejmujące wszystkie autonomiczne preferencje w handlu dałoby większą przejrzystość wspólnotowemu systemowi handlowemu z krajami i terytoriami uczestniczącymi lub powiązanymi z procesem stabilizacji i stowarzyszania UE.
W konsekwencji uchyla się rozporządzenia (WE) nr 1763/99 i (WE) nr 6/2000.
(19) Porozumienia dotyczące przywozu powinny zostać przedłużone na podstawie warunków ustanowionych przez Radę oraz w świetle doświadczenia zdobytego w przyznawaniu tych Porozumień w ramach niniejszego rozporządzenia.
Należy zatem ograniczyć czas trwania Porozumień do dnia 31 grudnia 2002 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienia preferencyjne
1.
Z zastrzeżeniem przepisów szczególnych ustanowionych w art. 3 i 4, produkty pochodzące z Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, jak również z Kosowa, w rozumieniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r. (zwanego dalej "Kosowo"), innych niż pozycje nr 0102, 0201, 0202 i 1604 Nomenklatury Scalonej, są dopuszczone do przywozu do Wspólnoty bez ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym oraz zwolnione od ceł i opłat o skutku równoważnym.
2.
Przywóz win pochodzących z Republiki Słowenii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii korzysta z koncesji przewidzianych w art. 4.
3.
Niektóre produkty pochodzące z Jugosławii będą korzystać z koncesji ustalonych w art. 5.
Artykuł 2
Warunki uprawniające do Porozumień preferencyjnych
1.
Uprawnienie do korzystania z Porozumień preferencyjnych wprowadzonych art. 1 jest uwarunkowane:
a) zgodnością z definicją pojęcia "produkty pochodzące" ustaloną w sekcji 2, rozdział 2 tytuł IV rozporządzenia (EWG) nr 2454/93; oraz
b) wstrzymaniem się krajów i terytoriów wymienionych w art. 1 od wprowadzania nowych ceł lub opłat o skutku równoważnym oraz nowych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym wobec przywozu pochodzącego ze Wspólnoty lub od rosnących dotychczasowych poziomów ceł lub opłat, bądź od wprowadzania jakichkolwiek innych ograniczeń od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
c) zaangażowaniem beneficjentów w efektywną współpracę administracyjną ze Wspólnotą w celu zapobiegania ryzyku nadużyć finansowych.
2.
W odniesieniu do Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji uprawnienie do korzystania z porozumień preferencyjnych wprowadzonych przez art. 1 jest również uwarunkowane ich gotowością do zaangażowania się w efektywne reformy gospodarcze i współpracę regionalną z innymi krajami objętymi procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, w szczególności poprzez ustanowienie strefy wolnego handlu zgodnie z art. XXIV GATT z 1994 r. i innych stosownych przepisów WTO.
W przypadku niezgodności w tym zakresie Rada może, na wniosek Komisji, podjąć stosowne środki kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 3
Ograniczone koncesje na niektóre produkty włókiennicze
1. W odniesieniu do produktów włókienniczych pochodzących z krajów lub terytoriów, określonych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia i wskazanych w załączniku III B do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczególnymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [7], zwolnienie od ceł i opłat o skutku równoważnym jest ograniczone do rocznych ilości Wspólnoty ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 517/94.
2. W odniesieniu do powtórnego przywozu po uszlachetnieniu biernym, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3036/94 z dnia 8 grudnia 1994 r. ustanawiającym zasady gospodarczego uszlachetniania biernego, stosowane do niektórych wyrobów włókienniczych i odzieżowych przywożonych powtórnie do Wspólnoty po obróbce lub uszlachetnianiu w niektórych państwach trzecich [8], zwolnienie z ceł jest ograniczone do rocznych ilości Wspólnoty określonych w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 517/94, jeżeli produkty pochodzą z krajów lub terytoriów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Produkty rolne — kontyngenty taryfowe
1.
W odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji oraz wina pochodzącego z krajów lub terytoriów określonych w art. 1 ust. 1 i 2, wymienionych w załączniku I, cła stosowane wobec przywozu do Wspólnoty są zawieszone, na poziomach i w zakresie kontyngentów taryfowych Wspólnoty wskazany dla każdego produktu w tym załączniku.
2.
Cła stosowane wobec przywozu do Wspólnoty młodej wołowiny w rozumieniu załącznika II i pochodzącej z krajów i terytoriów, o których mowa w art. 1 ust. 1, stanowią 20 % cła ad valorem i 20 % określonego cła, jak ustalono we Wspólnej Taryfie Celnej, w ramach rocznego kontyngentu taryfowego 10900 ton wyrażonych w masie tuszy.
Wielkość rocznego kontyngentu taryfowego 10900 ton jest rozdzielona między republiki korzystające z pomocy, jak następuje:
a) 1500 ton (masy tuszy) młodej wołowiny pochodzącej z Bośni i Hercegowiny;
b) 9400 ton (masy tuszy) młodej wołowiny pochodzącej z Chorwacji.
Przywóz do Wspólnoty młodej wołowiny w rozumieniu załącznika II i pochodzącej z Albanii i Kosowa nie korzysta z koncesji celnych.
Wnioskom w sprawie przywozu w ramach tych kontyngentów towarzyszą świadectwa autentyczności wydawane przez właściwe władze kraju wywozu i potwierdzające, że towary pochodzą z odnośnego kraju lub terytorium i odpowiadają definicji w załączniku II.
Świadectwo to zostanie sporządzone przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [9].
Artykuł 5
Kontyngenty taryfowe na wyroby aluminiowe pochodzące z Federalnej Republiki Jugosławii
Od dnia 1 stycznia do 31 grudnia każdego roku przywóz wyrobów aluminiowych do Wspólnoty, pochodzących z Federalnej Republiki Jugosławii i wymienionych w załączniku III, korzysta ze zwolnień od cła zgodnie z kontyngentami taryfowymi Wspólnoty wymienionymi w tym załączniku.
Artykuł 6
Realizacja kontyngentów taryfowych na młodą wołowinę
Komisja określi szczegółowe zasady realizacji kontyngentu taryfowego na młodą wołowinę, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 7
Administrowanie kontyngentami taryfowymi
Kontyngenty taryfowe, określone w art. 4 ust. 1 i art. 5, są administrowane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W tym celu Państwa Członkowskie i Komisja komunikują się, w miarę możliwości, za pomocą połączeń elektronicznych.
Artykuł 8
Dostęp do kontyngentów taryfowych
Każde Państwo Członkowskie zapewni, aby importerzy mieli jednakowy i niezakłócony dostęp do kontyngentów taryfowych tak długo, jak długo pozwala na to saldo odpowiednich wielkości kontyngentowych.
Artykuł 9
Przyznanie kompetencji
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2, przyjmuje przepisy konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia, inne niż przepisy przewidziane w art. 6, w szczególności:
a) konieczne zmiany i korekty techniczne po zmianach w kodzie Nomenklatury Scalonej i podpodziałach Taric;
b) konieczne korekty po zawarciu innych układów między Wspólnotą a krajami i terytoriami, o których mowa w art. 1.
Artykuł 10
Komitet Zarządzający
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany art. 247 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [10], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet ustala swój regulamin.
Artykuł 11
Współpraca
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia, w szczególności przepisów określonych w art. 12 ust. 1.
Artykuł 12
Czasowe zawieszenie
1.
Jeśli Komisja stwierdzi, że istnieją wystarczające dowody nadużycia finansowego lub niezapewnienia współpracy administracyjnej zgodnie z wymaganiami weryfikacji dowodów pochodzenia lub masowy wzrost przywozu do Wspólnoty ponad poziom normalnej produkcji i zdolności eksportowych lub brak zgodności z przepisami art. 2 ust. 1 w odniesieniu do krajów lub terytoriów objętych niniejszym rozporządzeniem, może podjąć środki w celu zawieszenia całości lub części ustaleń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu na okres trzech miesięcy z zastrzeżeniem, że uprzednio:
a) poinformuje Komitet;
b) wezwie Państwa Członkowskie do podjęcia koniecznych środków zapobiegawczych w celu zabezpieczenia interesów finansowych Wspólnoty i zapewnienia realizacji art. 2 ust. 1 przez uprawnione kraje i terytoria;
c) opublikuje notatkę w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich stwierdzającą, że istnieją podstawy do uzasadnionych wątpliwości w odniesieniu do stosowania Porozumień preferencyjnych i spełnienia art. 2 ust. 1 przez uprawniony odnośny kraj i terytorium, które mogą kwestionować jego prawo do dalszego korzystania z korzyści przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwo Członkowskie może w ciągu 10 dni skierować decyzję Komisji do Rady.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w ciągu 30 dni podjąć odmienną decyzję.
3.
Po zakończeniu okresu zawieszenia Komisja zadecyduje o zniesieniu środka tymczasowego zawieszenia po konsultacji z Komitetem lub o przedłużeniu środka zawieszenia zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1.
Artykuł 13
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 2820/98
W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2820/98 skreśla się następujące hasła: "AL Albania", "BA Bośnia i Hercegowina" i "HR Chorwacja".
Artykuł 14
Utrata mocy
Rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 tracą moc.
Artykuł 15
Początkowe zastosowanie pro rata
1.
W drodze odstępstwa od art. 7, ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu stosuje się przez pierwszy rok kalendarzowy obowiązywania niniejszego rozporządzenia.
2.
Wielkości kontyngentów taryfowych są obliczane jako pro rata zasadniczych wielkości wskazanych w załącznikach I i III, biorąc pod uwagę część okresu upływającego przed datą zastosowania niniejszego rozporządzenia.
3. Ilości przywożone w ramach kontyngentów taryfowych o numerach porządkowych 09.1515 i 09.1561, stosowanych — odpowiednio — w ramach rozporządzeń (WE) nr 6/2000 i (WE) nr 1763/1999, są brane pod uwagę w odniesieniu do obciążenia odnośnych kontyngentów taryfowych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4. Ilości przywożone w ramach kontyngentów taryfowych na młodą wołowinę stosowanych w ramach art. 5 ust. 3 i załącznika F rozporządzenia (WE) nr 6/2000 są brane pod uwagę w odniesieniu do obciążenia odnośnych kontyngentów taryfowych, określonych w art. 4 ust. 2 i załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Środki przejściowe
1.
Korzyść uogólnionych preferencji taryfowych, ustanowiona na mocy rozporządzenia (WE) nr 2820/98, będzie nadal przyznawana w odniesieniu do towarów pochodzących z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji wprowadzonych do wolnego obiegu we Wspólnocie przed dniem 1 stycznia 2001 r., z zastrzeżeniem, że:
a) odnośne towary są objęte umową sprzedaży zawartą przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia; oraz
b) można wykazać do celów organów celnych, że towary te opuściły kraj pochodzenia nie później niż w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Organy celne mogą uznać ust. 1 lit. b) za spełniony, jeśli zostanie im przedłożony jeden z następujących dokumentów:
a) w przypadku transportu morskiego lub śródlądowego, konosament wykazujący, że załadowanie miało miejsce przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
b) w przypadku transportu kolejowego, list przewozowy zaakceptowany przez koleje kraju ekspediującego przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
c) w przypadku transportu drogowego, karnet międzynarodowego transportu drogowego TIR wydany przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia przez urząd celny w kraju pochodzenia lub jakikolwiek inny stosowny dokument uwierzytelniony przez właściwe organy celne kraju pochodzenia przed tą datą;
d) w przypadku transportu lotniczego lotniczy list przewozowy wykazujący, że linia lotnicza otrzymała towar przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Wejście w życie i zastosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od pierwszego dnia drugiego miesiąca po wejściu w życie do dnia 31 grudnia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2011/2000
z dnia 18 września 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz fluorytu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9, art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W marcu 1994 r., na mocy rozporządzenia Rady WE nr 486/94 [2], zostały nałożone ostateczne środki antydumpingowe w formie zmiennego cła związanego z ceną minimalną 113,50 ECU za tonę na przywóz fluorytu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
Pierwotny badany okres obejmował okres od dnia 1 stycznia 1991 r. do dnia 30 marca 1992 r.
2.
Rozpoczęcie przeglądu
(2) Po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu fluorytu pochodzącego z ChRL [3], w grudniu 1998 r., Komisja otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu tych środków, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("podstawowe rozporządzenie").
(3) Wniosek został złożony przez Eurometaux ("wnioskodawca"), działający w imieniu producentów Wspólnoty, których łączny udział we wspólnotowej produkcji fluorytu stanowił więcej niż 95 %.
(4) W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków, istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu Wspólnoty.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, ustaliła, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające rozpoczęcie przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia i rozpoczęła przegląd [4].
(5) W tym samym czasie, Komisja, zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, z własnej inicjatywy podjęła decyzję o rozpoczęciu przeglądu ograniczającym się do ustalenia formy cła.
Uzasadnieniem niniejszej decyzji była mała skuteczność środków zastosowanych dla usunięcia szkody, czego dowodem był stały spadek udziału rynku w przemyśle Wspólnoty po nałożeniu środków oraz stałe utrzymywanie się cen eksportowych chińskiego fluorytu na poziomie poniżej ceny minimalnej.
3.
Badanie
(6) O rozpoczęciu przeglądu Komisja oficjalnie powiadomiła producentów ze Wspólnoty składających wniosek, eksporterów i producentów w kraju wywozu, zainteresowanych importerów i reprezentujące ich stowarzyszenia, oraz przedstawicieli kraju wywozu.
Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich wymienionych stron i do tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu.
Ponadto, producent z Republiki Południowej Afryki, która została wybrana jako kraj analogiczny, został powiadomiony i otrzymał kwestionariusz.
Komisja także dała zainteresowanym bezpośrednio stronom możliwość przedstawienia na piśmie swoich poglądów oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(7) Wszyscy producenci ze Wspólnoty składający wniosek odpowiedzieli na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Na kwestionariusz odpowiedziało dziewięciu chińskich eksporterów/handlowców, wszyscy będący członkami Chińskiej Izby Handlowej Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Substancji Chemicznych (CCCMC).
Ponadto, kwestionariusz dla eksporterów/handlowców wypełniło Cometals, Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki, będące niezależnym podmiotem gospodarczym zajmującym się handlem chińskim fluorytem oraz CMC Trading AG, Zug, Szwajcaria.
(8) Komisja prowadziła dalsze badania i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz ustalenia interesów Wspólnoty.
Odbyły się wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących spółek:
a) producenci ze Wspólnoty składający wniosek:
- Minersa, Bilbao, Hiszpania,
- Nuova Mineraria Silius, Cagliari, Włochy,
- Sachtleben Bergbau, Lennestadt, Niemcy,
- Sogerem, Albi, Francja;
b) użytkownicy we Wspólnocie:
- Ausimont SpA, Mediolan, Włochy,
- Bayer, Leverkusen, Niemcy,
- Fluorsid, Assemini, Włochy,
- ICI Chemicals, Runcorn, Zjednoczone Królestwo.
(9) Badanie w sprawie utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od dnia 1 marca 1998 r. do dnia 28 lutego 1999 r., w szczególności miesiące: marzec, wrzesień 1998 r. i luty 1999 r. ("badany okres").
Badanie w sprawie utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1993 r. aż do dnia 28 lutego 1999 r. (zwanego dalej "rozważanym okresem").
B. ROZWAŻANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Rozważany produkt
(10) Rozważany produkt to fluoryt dwóch gatunków, zarówno kwasowegoy jak i ceramicznego, występujący w postaci placków filtracyjnych lub w postaci sproszkowanej, o zawartości 97 % lub mniej fluorku wapnia (CaF2), objęty kodem CN ex25292100 (kod TARIC 2529210010), jak również zawierające, więcej niż 97 % fluorku wapnia (CaF2), objęty kodem CN ex25292200 (kod TARIC 2529220010) ("fluoryt").
W celu wyprodukowania fluorytu należy wydobyć jego rudę, pokruszyć i poddać flotacji.
W wyniku uzyskuje się fluoryt o różnej zawartości fluorku wapnia.
Fluoryt w postaci placków filtracyjnych i w postaci sproszkowanej różnią się tylko zawartością wilgoci, jednak są doskonale wymienne z punktu widzenia użycia.
Fluoryt jest głównie wykorzystywany jako surowiec w procesie produkcji kwasu fluorowodorowego.
Produkt ten jest w dużym stopniu wykorzystywany w produkcji: fluoropochodnych węglowodorów, podstawowych środków zakwaszających do aerozoli, czynników chłodniczych oraz piankowych tworzyw sztucznych; w produkcji fluorku glinu, wykorzystywanego w sektorze aluminiowym oraz w produkcji związków chemicznych na bazie fluoru, takich jak rozpuszczalniki.
Ponieważ wszystkie rodzaje fluorytu mają jednakowe lub podobne właściwości fizyczne i chemiczne oraz jednakowe zastosowania, do celów prowadzonego dochodzenia zostały one uznane za jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(11) Zgodnie z tym, co zostało ustalone w uprzednim dochodzeniu oraz potwierdzone w niniejszym, fluoryt wywożony do Wspólnoty z ChRL, produkowany i sprzedawany przez przemysł Wspólnoty na rynku Wspólnoty oraz fluoryt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w kraju analogicznym są jednakowe lub o zbliżonym podobieństwie zarówno pod względem ich podstawowych właściwości fizycznych i chemicznych, jak i ich wykorzystania.
W niniejszej sprawie uwzględniono, że fluoryt jest wydobywany i przetwarzany w podobny sposób, pomimo różnic występujących w metodach wydobycia, zawartości CaF2 w złożu i metodach produkcji, które mogą być różne w przypadku poszczególnych producentów na świecie i we Wspólnocie.
Potwierdza to fakt, że zarówno producenci ze Wspólnoty, jak i chińscy eksporterzy mają liczbę wspólnych odbiorców.
(12) W związku z powyższym, fluoryt wywożony do Wspólnoty, sprzedawany na rynku krajowym w Republice Południowej Afryki i fluoryt produkowany i sprzedawany na rynku Wspólnoty uważa się za produkty podobne, w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO DALSZEGO STOSOWANIA DUMPINGU
(13) Pomimo obciążenia środkami antydumpingowymi, wielkość przywozu fluorytu z ChRL znacznie wzrosła – z 62935 ton w 1995 r. do 155200 ton w 1998 r. – w okresie stosowania tych środków obejmującym znaczną część okresu dochodzenia zdefiniowanego w motywie 9.
Zbadano, czy dumping utrzymywał się lub czy istniało prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu w okresie dochodzenia.
1.
Wartość normalna
a) Kraj analogiczny
(14) Wartość normalna dla przywozu z ChRL, zgodnie z art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia, została oparta na danych pochodzących z państwa trzeciego o gospodarce rynkowej.
Afryka Południowa została wybrana w pierwotnym dochodzeniu jako właściwe państwo trzecie o gospodarce rynkowej.
W związku z tym, w zawiadomieniu o rozpoczęciu niniejszego przeglądu, przewidziano, że ten kraj zostanie zachowany dla określenia wartości normalnej.
Jeden ze współpracujących eksporterów/handlowców oraz kilku użytkowników fluorytu ze Wspólnoty stwierdziło, że Afryka Południowa jest niewłaściwym krajem, ze względu na to, że dostęp do surowców jest tam bardziej utrudniony niż w ChRL.
W szczególności stwierdzono, że kopalnie fluorytu w Afryce Południowej nie mają tak korzystnych warunków naturalnych jak kopalnie w ChRL, a w wyniku czego koszty wydobycia i przetwarzania są wyższe w kopalniach Afryki Południowej niż w kopalniach chińskich. Jednakże te strony nie odniosły się do tego, że zmieniło się większość okoliczności występujących w czasie uprzedniego dochodzenia.
Strony te proponowały, jako alternatywę, by przyjąć Meksyk i Kenię, jako kraje analogiczne, w których jak wykazano, że istnieją porównywalne warunki naturalne do tych występujących w ChRL.
(15) W tym względzie Komisja poszukiwała do współpracy krajów, w których fluoryt jest produkowany w wystarczających ilościach.
W szczególności wniosek o podjęcie współpracy został skierowany do jednego producenta z Republiki Południowej Afryki, jednego z Maroka, czterech z Meksyku oraz jednego z Kenii.
Tylko producent z Republiki Południowej Afryki w pełni współpracował.
Żadna z pozostałych spółek nie udzieliła odpowiedzi na kwestionariusz w ustalonym terminie odpowiedzi.
Producent z Kenii dostarczył niekompletną odpowiedź po upływie terminu.
(16) Biorąc pod uwagę to, że do współpracy pozyskano reprezentatywnego producenta z Afryki Południowej i pozostałe kraje uznano za mniej właściwe jako kraje analogiczne, to państwo zostało przyjęte jako kraj analogiczny.
(17) W tym względzie należy zauważyć, że współpracujący producent z Afryki Południowej wykazał się reprezentatywną krajową sprzedażą (patrz: motyw 20), gdy tymczasem wyżej wymieniony producent z Kenii w ogóle nie miał krajowej sprzedaży.
(18) Metoda wydobywania, jakość, proces produkcyjny stosowany przez producenta z Afryki Południowej mogą być uważane za podobne do metod wydobywania, jakości i procesu produkcji chińskich producentów, zgodnie z tym, co zostało ustalone w dochodzeniu, które doprowadziło do wprowadzenia środków poddawanych przeglądowi.
Rzekome różnice w odniesieniu do dostępu do surowców, występujące między Afryką Południową a ChRL, zostały należycie uwzględnione, tak jak to miało miejsce w pierwotnym dochodzeniu przy porównywaniu ceny eksportowej i wartości normalnej (patrz: motyw 26).
Wszystkie zainteresowane strony zostały należycie poinformowane o ostatecznym wyborze Afryki Południowej jako kraju analogicznego.
b) Określenie wartości normalnej
(19) Wartość normalną ustalono na podstawie informacji dostarczonych przez współpracującego producenta z Afryki Południowej.
Nazwa tej spółki nie została tu ujawniona, gdyż warunkiem zabezpieczenia współpracy byłoby ścisłe zagwarantowanie przez Komisję poufnego traktowania jej tożsamości.
(20) Zgodnie z art. 2 podstawowego rozporządzenia, najpierw ustalono, czy sprzedaż krajowa rozważanego produktu była reprezentatywna w stosunku do chińskiego wywozu do Wspólnoty.
Sprzedaż krajowa, realizowana przez współpracującego producenta Południowej Afryki, jako reprezentanta, stanowiła trochę mniej niż 5 % całkowitego przywozu do Wspólnoty z ChRL w okresie dochodzenia, natomiast w okresie stosowania środków antydumpingowych, sprzedaż ta utrzymywała się ogólnie powyżej 5 %.
W tych okolicznościach, Komisja uznała, że sprzedaż krajowa w Południowej Afryce była reprezentatywna dla chińskiego wywozu do Wspólnoty.
Dalej ustalono, że sprzedaż krajowa była dokonywana w toku zwykłym obrocie handlowej tj. ceny krajowe umożliwiały pokrycie wszystkich kosztów.
W związku z tym, cenę sprzedaży na rynku krajowym wykorzystano jako podstawę do obliczenia wartości normalnej.
2.
Cena eksportowa
(21) Zgodnie z art. 17 podstawowego rozporządzenia, biorąc pod uwagę dużą liczbę chińskich eksporterów/handlowców, członków CCCMC, gotowych do współpracy, dochodzenie ograniczono do próby transakcji wywozowych realizowanych przez dziewięciu wyżej wymienionych eksporterów/handlowców.
Ich transakcje wywozowe łącznie stanowiły reprezentatywną wielkości wywozu tj. 70 % ogólnego przywozu rozważanego produktu z ChRL do Wspólnoty, w 1988 r., czyli w okresie, za który były dostępne dane w czasie wyboru próby.
(22) Ponieważ chińscy eksporterzy/handlowcy sprzedawali w wywozie importerom niepowiązanym we Wspólnocie, cena eksportowa była ustalona, zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia, na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych lub należnych z tytułu wywozu do Wspólnoty.
(23) Ceny cif granica Wspólnoty były oparte na cenach zadeklarowanych przez współpracującego eksportera/handlowca Cometals z USA i cenach obliczonych wynikających z danych przedłożonych przez współpracujących chińskich eksporterów/handlowców.
Uwzględniając, że współpracujący chińscy eksporterzy/handlowcy sprzedawali do Wspólnoty na podstawie fob ex-ChRL, to ich wartości cif zostały ustalone poprzez dodanie do tych cen rozsądnie uzasadnionych kwot frachtu morskiego i ubezpieczenia, ustalonych na podstawie informacji dostarczonych przez współpracujących użytkowników we Wspólnocie.
3.
Porównanie
(24) W celu zapewnienia rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, wzięto pod uwagę różnice czynników mających wpływ na ceny i porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia.
(25) W związku z tym, wprowadzono korekty z tytułu różnic w zakresie właściwości fizycznych, transportu, ubezpieczeń, opłat manipulacyjnych i kosztów kredytu.
(26) Dwa dostosowania w odniesieniu do różnic w cechach fizycznych zasługują na szczególną uwagę:
- chiński fluoryt wywożony na rynek Wspólnoty jest mokry, natomiast fluoryt sprzedawany przez współpracującego producenta z Afryki Południowej na rynku Afryki Południowej jest suchy.
Tak jak w poprzednim dochodzeniu, dokonano dostosowania normalnej wartości, przyjmując za podstawę rozsądnie oszacowaną różnicę w wartości rynkowej fluorytu przedstawionego w suchej i mokrej formie, tj. uwzględniono koszty suszenia, rozsądną wysokość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych oraz zysk.
- W wyniku dochodzenia, które doprowadziło do obciążenia środkami antydumpingowymi objętych przeglądem, ustalono, że ChRL, z uwagi na łatwiejszy dostęp do surowca dysponuje korzystniejszymi warunkami naturalnymi w porównaniu do warunków, jakie ma Afryka Południowa, a to z kolei ma wpływ na czystość produktu, i w związku z tym Afryka Południowa ponosi pewne koszty, których nie ponosi ChRL.
Wobec tego, w celu skompensowania tej różnicy wpływającej na porównywalność cen, dokonano dostosowania wartości normalnej w ramach pierwotnego dochodzenia.
Biorąc pod uwagę, że korzystniejsze warunki naturalne, o których mowa, nadal istnieją, podjęto decyzję o zastosowaniu do celów obecnego przeglądu, takiego samego dostosowania wartości normalnej jak w pierwotnym dochodzeniu.
(27) Współpracujący chińscy eksporterzy/handlowcy zażądali wprowadzenia korekty ze względu na różnice w poziomach obrotu handlowego, na tej podstawie, że współpracujący producent z Afryki Południowej sprzedaje swój produkt użytkownikom a chińscy eksporterzy/handlowcy sprzedają importerom/handlowcom.
Po dalszej analizie tej sprawy, stwierdzono, że istniejąca różnica w poziomach obrotu handlowego, uzasadnia wprowadzenie korekty.
W związku z tym, że współpracujący producent z Republiki Południowej Afryki nie sprzedaje na dwóch różnych rozważanych poziomach obrotu handlowego, szacowane dostosowanie, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) ii), określono na poziomie 10 % jego marży brutto, czyli zgodnie z ustaloną praktyką instytucji Wspólnoty.
4.
Margines dumpingu
(28) Porównanie średniej ważonej ceny eksportowej ze średnią ważoną wartością normalną wykazało ciągłą obecność dumpingu podczas okresu dochodzenia, z marginesem dumpingu równym wysokości, o jaką wartość normalna przekroczyła cenę eksportową (wyrażoną procentowo w stosunku do ceny importowej cif granica Wspólnoty, przed opłaceniem cła).
Jednakże stwierdzony margines dumpingu był niższy od ustalonego w pierwotnym dochodzeniu.
Należy również zauważyć, że obniżony poziom dumpingu jest przede wszystkim rezultatem wzrostu cen eksportowych odzwierciedlających chiński system licencji wywozowych oraz formy cła antydumpingowego (tj. zmiennego cła).
5.
Wniosek dotyczący prawdopodobieństwa utrzymania się dumpingu
(29) Ponieważ stwierdzono istnienie dumpingu w okresie dochodzenia, nie ma powodów, by sądzić, że dumping nie będzie kontynuowany, jeżeli obecnie stosowane środki antydumpingowe zostaną uchylone.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(30) Po ustaleniu, że dumping utrzymywał się w okresie dochodzenia, zbadano prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu, w przypadku usunięcia rozważanych środków.
W tym celu, zbadano następujące czynniki: ewolucję chińskich cen eksportowych od 1993 r. do okresu dochodzenia, wpływ systemu licencji wywozowych, wprowadzonych w 1994 r. przez chińskie władze, sytuację w ChRL w zakresie produkcji fluorytu, zdolności produkcyjne i stan zapasów.
2.
Kształtowanie się chińskich cen eksportowych przy wywozie do Wspólnoty
(31) Równolegle z obciążeniem środkami antydumpingowymi, ceny eksportowe chińskiego fluorytu stopniowo zwiększały się i osiągnęły średnią wartość, ustaloną na bazie cif granica Wspólnoty, bliską cenie minimalnej, która wynosiła 113,5 ECU za tonę metryczną suchego wyrobu.
W szczególności, te ceny wzrosły z 86 ECU w 1993 r. do 111 ECU za tonę metryczną suchego produktu w 1998 r.
Można na tej podstawie wskazywać, że cena minimalna działała jako zachęta do podnoszenia cen.
Dlatego istnieje duże prawdopodobieństwo, że zniesienie środków antydumpingowych może odwrócić tę sytuację i spowodować zmniejszenie cen eksportowych.
3.
Wpływ chińskiego systemu licencji wywozowych
(32) W 1994 r. chiński rząd wprowadził system regulacji prawnych składający się z rocznego kontyngentu wywozowego w połączeniu z opłatą z tytułu licencji wywozowych, obejmujący wiele minerałów z fluorytem włącznie.
Należy tu zaznaczyć, że wprowadzenie systemu licencji wywozowych zbiegło się w czasie z obciążeniem cłami antydumpingowymi na fluoryt oraz stosowaniem ceł antydumpingowych na inne minerały.
Deklarowanym celem tych środków była stabilizacja wielkości wywozu fluorytu i innych minerałów, jak również zapobieganie spadkowi cen eksportowych pod presją wewnętrznej konkurencji.
To faktycznie, miało wpływ na wzrost chińskich cen eksportowych przy wywozie do Wspólnoty.
W 1998 r. kontyngent został zniesiony, a następnie ponownie wprowadzony w 1999 r., podczas gdy opłaty z tytułu licencji wywozowych pozostawały od czasu ich wprowadzenia.
Licencje wywozowe podlegają procedurze przetargowej i są udzielane oferentom, których oferta cenowa jest najwyższa lub powyżej ceny średniej.
(33) System licencji wywozowych, od czasu jego wprowadzenia, został kilka razy znacznie zmodyfikowany, łącznie z tymczasowym wstrzymaniem stosowania systemu kontyngentów w 1998 r.
Dlatego, jeżeli warunki panujące na rynkach międzynarodowych zmienią się lub wprowadzony system zostanie uznany za niespełniający swego celów, wówczas chińska administracja może podjąć decyzję o zmianie lub nawet całkowitym zniesieniu tego systemu, bez uprzedniego zawiadamiania.
To z kolei może doprowadzić do zmniejszenia cen eksportowych, szczególnie, jeżeli obecnie obowiązujące środki antydumpingowe zostałyby uchylone.
(34) W każdym razie, w związku z tym, że opisany powyżej system jest niezależnie zarządzany przez władze kraju wywozu, nie powinien mieć żadnego wpływu na decyzje instytucji Wspólnoty w sprawie odnowienia lub nie środków antydumpingowych, w ramach dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
4.
Chińska produkcja, zdolność produkcyjna i stan zapasów
(35) Żadnego chińskiego producenta fluorytu nie pozyskano do współpracy.
Władze chińskie i CCCMC zostały poinformowane, że wobec braku pełnej współpracy, odpowiedzi udzielone przez różne strony chińskie zainteresowane przeglądem będą uważane za niewystarczające.
W określonym terminie nie uzyskano żadnej odpowiedzi na tę informację.
W konsekwencji Komisja, zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia, była zmuszona oprzeć swoje ustalenia dotyczące wielkości produkcji, zdolności produkcyjnych i stanu zapasów chińskiego fluorytu na podstawie dostępnych faktów.
Wykorzystane informacje wynikają z badania rynku w sektorze, informacje dostarczone przez wiodącego na świecie handlowca rozważanego produktu, jak również publiczne informacje dostępne od innych organów zajmujących się sprawami antydumpingu.
(36) W tym względzie podczas dochodzenia stwierdzono wzrost chińskich zdolności produkcyjnych dotyczących fluorytu i stworzenie zapasów, co spowoduje ryzyko wzrost chińskiego wywozu, co może wywołać ogólnoświatowy spadek cen.
Rzeczywiście, chińskie zdolności produkcyjne fluorytu gatunku kwasowego wzrosły o 26 % między 1993 a 1998 r.
Wzrost zdolności produkcyjnych doprowadził również do zmniejszenia stopnia ich wykorzystania, który dla fluorytu gatunku kwasowego był szacowany w 1998 r. na 59 %.
Stwierdzono, że wzrosły duże ilości chińskich zapasów.
Zapewnia to szczególnie niestabilną sytuację, tym bardziej, że chińska produkcja fluorytu gatunku kwasowego stanowi około 52 % produkcji światowej, a chiński wywóz odpowiada 38 % światowej produkcji.
5.
Wniosek w sprawie ponownego wystąpienia dumpingu
(37) Biorąc pod uwagę, że:
- wywóz do Wspólnoty fluorytu pochodzącego z ChRL był w okresie dochodzenia dokonywany po cenach dumpingowych,
- kształtowanie się chińskich cen eksportowych cif zależy w dużym stopniu od istnienia środków antydumpingowych objętych przeglądem oraz wprowadzonego systemu licencji wywozowych, który jest niezależnie zarządzany przez rząd ChRL,
- z uwagi na prawdopodobnie tymczasowy charakter systemu licencji wywozowych system ten nie może on być uważany za gwarancję utrzymania obecnie stosowanych cen eksportowych,
- chińscy producenci fluorytu zdecydowanie zwiększyli swoje zdolności produkcyjne, znacznie powiększyli zapasy i obecnie mają bardzo niskie wykorzystanie zdolności,
został sformułowany wniosek, że istnieje bardzo duże prawdopodobieństw utrzymania się dumpingu w zwiększonych ilościach, jeżeli zostaną zniesione obowiązujące środki.
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTY
(38) Dochodzenie wykazało, że w okresie dochodzenia współpracujący producenci Wspólnoty reprezentowali więcej niż 95 % całkowitej produkcji we Wspólnocie rozważanego produktu. Dlatego, ci producenci stanowią przemysł Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. Będą oni zwani dalej przemysłem Wspólnoty.
F. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU FLUORYTU WE WSPÓLNOCIE
1.
Zużycie na rynku Wspólnoty
(39) Poziom zużycia ustalono na podstawie łącznej wielkości sprzedaży dokonanej przez przemysł Wspólnoty stronom niepowiązanym na rynku Wspólnoty, informacji na temat całkowitej wielkości przywozu z ChRL, wykazanej w kwestionariuszach wypełnionych przez eksporterów/handlowców, wielkości przywozu z innych państw trzecich, wykazanej przez Eurostat oraz danych dotyczących przywozu, uzyskanych z krajowych urzędów statystycznych Austrii, Finlandii i Szwecji, za okres przed 1995 r.
(40) Sprzedaż dokonywana przez producentów Wspólnoty stronom powiązanym, które przetwarzają fluoryt w ramach struktury wewnętrznej, została uznana jako odbywająca się w warunkach zmonopolizowanego rynku i dlatego została wyłączona z oceny wielkości zużycia we Wspólnocie oraz, bardziej ogólnie, z oceny sytuacji przemysłu Wspólnoty.
Ta konkluzja została osiągnięta w związku z tym, że fluoryt przeznaczony na rynek własny nie stanowił konkurencji dla fluorytu dostępnego we Wspólnocie oraz że sprzedaż tego produktu stronom niepowiązanym była realizowana po cenach transferowych.
(41) Wnioskodawca stwierdził, że część przywozu pochodzącego z Namibii i Afryki Południowej powinna być wyłączona z obliczenia wielkości zużycia, ponieważ ten przywóz był przeznaczony dla użytkowników we Wspólnocie powiązanych z zainteresowanymi eksporterami, a zatem był realizowany na rynku własnym.
(42) Stwierdzono, że obydwa kraje dokonywały wywozu rozważanego produktu zarówno do spółek powiązanych, jak i niepowiązanych.
Ponadto, strony powiązane ze Wspólnoty nabywały dany produkt także ze źródeł niepowiązanych.
Jeśli się uwzględni to, że nie można ustalić wyraźnego podziału między tymi dwoma rodzajami sprzedaży, dlatego postanowiono, że cały przywóz powinien być włączony do obliczenia wielkości zużycia we Wspólnocie.
(43) Na tej podstawie, zużycie na rynku Wspólnoty wzrastało z około 284300 ton w 1993 r. do 392700 ton w 1994 r., do 400900 ton w 1995 r., do 470700 ton w 1996 r., do 491800 ton w 1997 r. i do 496200 ton w 1998 r.
Zużycie fluorytu we Wspólnocie wzrosło o 75 % w rozważanym okresie, w szczególności między 1993 a 1994 r. (+38 %) oraz między 1995 a 1996 r. (+17 %).
Ten wzrost zużycia jest związany ze wzrostem zapotrzebowania na aluminium oraz wzrastającym zapotrzebowaniem na fluoropochodne węglowodorów (czynniki chłodnicze), czyli zastosowań, do których fluoryt musi odpowiadać szczególnym wymaganiom.
Ten wzrost można również przypisać rozwojowi nowych zastosowań fluorytu w przetwórstwie.
2.
Przywóz z rozważanego kraju
a) Wielkość przywozu, udział rozważanego przywozu w rynku
(44) Wielkość przywozu fluorytu pochodzącego z ChRL znacząco wzrosła z około 60400 ton w 1993 r. do 62900 w 1994 r., do 68500 ton w 1995 r., do 109300 tonu w 1996 r., do 128800 ton w 1997 r. i do 155200 ton w 1998 r.
Chiński przywóz fluorytu do Wspólnoty stale wzrastał w rozważanym okresie o 157 %, a jego tempo wzrostu było wyższe niż zużycie we Wspólnocie.
(45) Udział przywozu z ChRL w całkowitym przywozie fluorytu do Wspólnoty wahał się między 26,7 % a 50,6 %.
Najwyższy udział przywozu został osiągnięty w okresie dochodzenia.
(46) Udział przywozu z ChRL w rynku Wspólnoty przebiegał następująco: z 21,3 % w 1993 r. na 16 % 1994 r., na 17,1 % w 1995 r., na 23,2 % w 1996 r., na 26,2 % w 1997 r. i na 31,3 % w 1998 r.
Odpowiada to ogólnemu wzrostowi o 10 punktów w badanym okresie.
Zmniejszenie udziału w rynku w 1994 i 1995 r. można wyjaśnić zarówno wprowadzeniem środków antydumpingowych w marcu 1994 r., jak i chińskiego systemu licencji wywozowych wprowadzonego w kwietniu 1994 r.
b) Kształtowanie się cen i zachowanie cen rozważanego przywozu
i) Kształtowanie się cen
(47) Zgodnie z odpowiedziami na kwestionariusz, udzielonymi przez eksporterów/handlowcy uznano, że ceny chińskiego fluorytu wzrosły o 29 % między 1993 r. a okresem dochodzenia i osiągnęły poziom na bazie cif granica Wspólnoty nieco niższy od ceny minimalnej wynoszącej 113,5 EUR/tonę.
W szczególności, między 1993 a 1997 r. ceny chińskiego fluorytu w sposób stały wzrastały od 86,06 ECU/tonę do 114,58 ECU/tonę.
Spadek chińskich cen, odnotowany w między 1997 a 1998 r., zbiegł się w czasie ze zniesieniem chińskiego kontyngentu wywozowego, co uruchomiło ogólny spadek chińskich cen eksportowych na wszystkich rynkach wywozowych.
ii) Zachowanie cen
(48) W celu zbadania zachowania chińskich cen importowych w okresie dochodzenia, porównanie cen zostało dokonane na podstawie średnich cen sprzedaży realizowanych przez przemysł Wspólnoty i średnich cen sprzedaży współpracujących chińskich eksporterów/handlowców oraz podmiotów gospodarczych niepochodzących ze Wspólnoty Europejskiej dla importerów niepowiązanych we Wspólnocie, dostosowanych do tego samego poziomu handlu.
(49) Chińskie ceny w tym okresie były niższe o wielkość marginesu wynoszącą około 12 %, od cen przemysłu Wspólnoty.
Należy zaznaczyć, że w poprzednim dochodzeniu margines podcięcia cenowego wynosił 41 %.
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu Wspólnoty
a) Produkcja
(50) Produkcja przemysłu Wspólnoty wzrosła o 32 % w badanym okresie z około 276000 ton w 1993 r. do około 363800 ton w 1998 r.
W 1995 r. przemysł ten osiągnął szczytową wielkość produkcji wynoszącą około 372300 ton.
b) Zdolność produkcyjna
(51) Zdolność produkcyjną przemysłu Wspólnoty określono dla wydajności flotacji, która stanowi wąskie gardło w produkcji fluorytu.
Zmieniły się one z 518000 ton w 1993 r. do 502000 ton w 1988 r., co stanowi spadek o 3 % w badanym okresie.
c) Wykorzystanie zdolności
(52) Wykorzystanie zdolności przemysłu Wspólnoty wzrastało z 53 % w 1993 r. do 60 % w 1994 r., do 72 % w 1995 r., do 68 % w 1996 r. i 1997 r. oraz do 72 % w 1998 r.
Niski poziom w 1993 i 1994 r. można wyjaśnić wpływem dumpingowego przywozu, jak ustalono w poprzednim dochodzeniu.
Dopiero po 1994 r. środki antydumpingowe zaczęły wywierać skutki, umożliwiając przemysłowi Wspólnoty funkcjonowanie na wyższym poziomie wykorzystania jego zdolności produkcyjnej.
d) Wielkość sprzedaży
(53) Sprzedaż przemysłu Wspólnoty wzrosła we Wspólnocie z około 120000 ton w 1993 r. do około 189000 ton w 1998 r.
Szczególnie zauważalny wzrost sprzedaży był w 1995 r, kiedy to przemysł Wspólnoty zwiększył sprzedaż do 191600 ton poprzez zmniejszenie cen, co miało na celu utrzymanie udziału w rynku Wspólnoty.
e) Udział w rynku
(54) Udział przemysłu Wspólnoty w rynku Wspólnoty zmniejszył się z 42,1 % w 1993 r. do 38,1 % w 1998 r., przy czym szczytowy udział w rynku odnotowano w 1995 r. i wynosił on 47,8 %, co odpowiada okresowi ogólnego spadku przywozu do Wspólnoty na skutek niskich cen, jakie stosował przemysł Wspólnoty w tym roku, ze szkodą dla swojej rentowności.
Po 1995 r. udział w rynku regularnie spadał o 4 punkty procentowe w porównaniu do 1993 r.
f) Kształtowanie się cen
(55) Średnia cena sprzedaży na rynku Wspólnoty fluorytu przemysłu Wspólnoty zmniejszyła się między 1993 a 1995 r., a między 1995 a 1998 r. nastąpił jej ogólny wzrost, największy w 1997 r.
Niski poziom cen w 1995 r. odpowiada strategii przemysłu Wspólnoty, określonej powyżej, polegającej na podejmowaniu prób utrzymania udziału w rynku poprzez zmniejszanie poziomu cen.
Między 1995 a 1997 r. poziom cen przemysłu Wspólnoty wzrósł, co zbiegło się w czasie ze stałym wzrostem zarówno chińskich cen i zapotrzebowania na fluoryt.
Między 1997 a 1998 r. ceny przemysłu Wspólnoty nieco się obniżyły, co zbiegło się ze spadkiem chińskich cen importowych.
g) Rentowność
(56) Rentowność przemysłu Wspólnoty, wyrażona procentowo w stosunku do sprzedaży netto, zmniejszyła się z 11,8 % w 1993 r. do 0,9 % w 1998 r.
h) Zatrudnienie
(57) Zatrudnienie w przemyśle Wspólnoty zmniejszyło się z 696 pracowników w 1993 r. do 689 pracowników w 1998 r.
i) Zapasy
(58) Zapasy producentów Wspólnoty równomiernie zmniejszały się z około 50000 ton w 1993 r. do 28400 ton w 1998 r., co odpowiada 43 % spadkowi.
Zapasy reprezentowały 18 % produkcji w 1993 r. oraz 8 % w 1998 r.
j) Inwestycje
(59) Ogólna wartość inwestycji przemysłu Wspólnoty związane z fluorytem wrosły z około 2,2 miliona ECU w 1993 r. do 9,4 miliona ECU w 1998 r.
k) Wniosek
(60) Po obciążeniu w 1994 r. środkami antydumpingowymi, sytuacja w przemyśle Wspólnoty ogólnie poprawiła się.
Zostały podjęte dalsze wysiłki w celu racjonalizacji procesu produkcji i nowe inwestycje.
Jednakże pomimo ogólnej poprawy sytuacji, w okresie, w którym obowiązywały te środki przemysł Wspólnoty nie zdołał w pełni odzyskać swojej kondycji, utraconej po skutkach wpływu przywozu po cenach dumpingowych, szczególnie jeśli chodzi o poziom rentowności.
Rzeczywiście między 1993 a 1997 r. rentowność przemysłu Wspólnoty pozostawała na poziomie ujemnym.
Począwszy od 1997 r. nastąpiła poprawa rentowności przemysłu Wspólnoty, co zbiegło się w czasie z ogólną poprawą jego cen sprzedaży we Wspólnocie i jego produktywności.
Jednakże przemysł Wspólnoty jest niewiele powyżej progu rentowności, a jego wyniki finansowe pozostają wyraźnie poniżej tego, co mogłaby osiągnąć ta branża w normalnych warunkach rynkowych.
(61) Dlatego stwierdzono, że chociaż sytuacja przemysłu Wspólnoty poprawiła się po kolejnym obciążeniu środkami antydumpingowymi, jednak w pełni nie odzyskał on swojej kondycji i nadal znajduje się w niepewnej sytuacji.
4.
Wpływ przywozu
(62) Dochodzenie wykazało, że pomimo obciążenia środkami antydumpingowymi w marcu 1994 r., chiński wywóz do rynku wspólnotowego nadal wzrastał.
Rzeczywiście, przywóz fluorytu z ChRL wzrósł o 157 % w między 1993 a 1998 r., a jego udział w rynku Wspólnoty wzrósł z 21,3 % do 31,3 %.
W tym samym okresie sprzedaż przemysłu Wspólnoty wzrosła o 58 %, jednak stracił on udział w rynku na rzecz chińskiego przywozu.
Udział sprzedaży przemysłu Wspólnoty w rynku Wspólnoty spadł z 42,1 % do 38,1 %.
(63) W zakresie cen, ceny przywozu chińskiego wzrosły w rozważanym okresie o 29 %.
Ten rozwój cen należy oceniać w świetle wprowadzenia środków antydumpingowych w marcu 1994 r. oraz wprowadzenia w 1994 r. chińskiego systemu licencji wywozowych, co przyczyniło się do wzrostu chińskich cen na całym świecie.
Bardziej znaczący wzrost cen odnotowano począwszy od 1996 r., co zbiegło się w czasie ze wzrostem cen sprzedaży i zmniejszeniem się strat w przemyśle Wspólnoty.
(64) W lipcu 1998 r. Ministerstwo Handlu Zagranicznego i Współpracy Gospodarczej zniosło kontyngent wywozowy, utrzymując jedynie opłatę licencyjną.
Równocześnie z tym spadły chińskie ceny, przede wszystkim w drugiej połowie 1998 i w 1999 r., wykazując tendencję do spadku cen chińskiego fluorytu w przypadku braku środków antydumpingowych.
5.
Wielkość przywozu i ceny importowe innych państw trzecich
(65) Wielkości przywozu fluorytu z innych państw trzecich wzrosła w badanym okresie o 46 %, z około 104100 ton w 1993 r. do 151700 ton w 1988 r.
Jednakże udział w rynku powyższych krajów ogólnie spadł między 1993 r. a 1998 r. z 36,6 % do 30,6 %.
(66) Ceny z tych pozostałych krajów wywozu wzrosły o 20 % między 1993 a 1998 r.
Jednakże z wyjątkiem cen Maroka, pozostały średnio niżej od cen chińskich.
Fakt, że w przypadku Namibii i Afryki Południowej średnie ceny eksportowe są niższe od cen chińskich należy oceniać w świetle faktu, że część wywozu do Wspólnoty jest realizowana na rzecz powiązanych użytkowników ze Wspólnoty, prawdopodobnie po cenach transferowych.
W odniesieniu do Kenii i Meksyku, ich ceny fluorytu wynikają z większej procentowej zawartości zanieczyszczeń, co wiąże się ze stosowaniem niższych cen, ponieważ użytkownicy muszą ponieść dodatkowe koszty.
(67) Na podstawie powyższego uważa się, że przywóz fluorytu z innych państw trzecich miał ograniczony wpływ na sytuację ekonomiczną przemysłu Wspólnoty.
Ponadto, wykazuje to, że chińscy eksporterzy byli w stanie w znacznym stopniu poprawić swoją pozycję na rynku Wspólnoty, działając tym samym na niekorzyść przemysłu Wspólnoty, lecz także innych państw trzecich.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ SZKODY
(68) W celu oceny prawdopodobnego skutku wygaśnięcia obowiązujących środków, rozpatrzono następujące czynniki: sytuację przemysłu fluorytu w ChRL, zachowanie się chińskiego przywozu fluorytu w innych państwach trzecich oraz przypuszczalne konsekwencje zniesienia środków antydumpingowych dla sytuacji przemysłu Wspólnoty.
1.
Analiza sytuacji przemysłu fluorytu w ChRL
a) Produkcja, zdolność produkcyjna, zapasy
(69) Wnioskodawca dowodził, że produkcja i zdolności produkcyjne fluorytu w ChRL znacznie wzrosły w rozważanym okresie, osiągając poziom znacznie wyższy od rocznego światowego zużycia.
Ponadto dowodził on, że w przypadku zniesienia środków wystąpi niebezpieczeństwo dalszego wzrostu chińskiego przywozu po cenach dumpingowych.
(70) Chińscy eksporterzy/handlowcy twierdzili, że jest bardzo mało prawdopodobne, aby nastąpił wzrost wywozu fluorytu do Wspólnoty w przypadku zniesienia środków, ze względu na wzrost krajowego zużycia oraz kontrole wprowadzone przez władze chińskie, obejmujące produkcję i zdolności produkcyjne.
(71) Kilku użytkowników Wspólnoty twierdziło, że bieżący poziom produkcji i zdolności produkcyjne ChRL w okresie dochodzenia nie stanowią zagrożenia dla przemysłu Wspólnoty, uwzględniając wzrost zużycia krajowego, państwa trzecie, które tradycyjnie nie kupują z ChRL, takie jak Indie, zaczęły przywozić chiński fluoryt i ponieważ należy oczekiwać nasilenia chińskiego przywozu na rynek Stanów Zjednoczonych Ameryki (zwanych dalej USA) ze względu na przewidywany wzrost popytu na tym rynku.
(72) Zgodnie z dostępną informacją i z tym, co zostało wymienione w motywie 36, należy zaznaczyć, że chińska produkcja i chińska zdolność produkcyjna wykazywały stały wzrost w badanym okresie.
Rzeczywiście, chińska zdolność produkcyjna wzrosła z 1,9 miliona ton w 1993 r. do 2,4 miliona ton w 1998 r.
W tym samych latach produkcja wzrosła z 0,8 miliona ton do 1,4 miliona ton.
W tym samym czasie wykorzystanie zdolności produkcyjnej było niskie, szacunkowo 59 % w 1998 r.
Chińskie krajowe zużycie ocenia się na około 300000 ton rocznie.
Ponadto, w tym samym okresie, duże stany zapasów w Chinach powiększyły się.
(73) Przy tak ogromnej zdolności produkcyjnej oraz możliwości zniesienia chińskiego systemu licencji, istnieje prawdopodobieństwo, że duże ilości fluorytu, przekraczające bieżącą wielkość przywozu mogą zostać skierowane po cenach dumpingowych na rynek Wspólnoty, w przypadku braku środków antydumpingowych.
b) Chiński system licencji wywozowych
(74) Zgodnie z tym, co stwierdzono już w motywie 32, w kwietniu 1994 r. władze chińskie wprowadziły system licencji wywozowych, obejmujący kontyngent wywozowy w połączeniu z opłatą za licencję wywozową chińskiego fluorytu.
(75) W ciągu ostatnich lat ten system poddano pewnym zmianom: w połowie 1998 r. zniesiono kontyngent wywozowy, a zatem, począwszy od drugiej połowy 1998 r., pozostawały tylko opłaty za licencję wywozową.
Na początku 1999 r. władze chińskie przywróciły kontyngent.
W 1998 r. opłata licencyjna wynosiła średnio około 20,3 ECU za tonę.
Nasuwa się wniosek, że jeżeli wywóz jest dokonywany na poziomie 113,5 ECU, rzeczywista cena eksportowa bez opłaty licencyjnej wynosiłaby 93,2 ECU.
(76) Wnioskodawca stwierdził, że chiński system licencji może być wkrótce zniesiony, co stwarza obawy, że jeżeli wygasną środki antydumpingowe wzrośnie chiński wywóz fluorytu do Wspólnoty po niższych cenach.
(77) Chińscy eksporterzy/handlowcy twierdzili, że system licencji był przeznaczony do ochrony zasobów fluorytu oraz zapewnienia stabilizacji i wiarygodności rynku fluorytu i że nie ma powodu przypuszczać, że system licencji zostanie wkrótce zniesiony.
Ponadto, oświadczyli oni, że jeżeli obowiązywanie środków antydumpingowych nie zostanie kontynuowane, to system licencji nie będzie zniesiony.
(78) Uznano, że wszelkie domniemania dotyczące przyszłego rozwoju systemu licencji są raczej spekulacyjne.
Jednakże analiza chińskiego sytemu licencji wykazuje, że od czasu jego wprowadzenia był on kilkakrotnie znacznie modyfikowany, łącznie ze wstrzymaniem kontyngentu wywozowego w 1998 r.
Ponadto, znaczna kwota chińskich opłat licencyjnych wykazuje potencjał chińskich producentów fluorytu, sprzedających po bardzo niskich cenach.
Ponadto, przy rozsztrzyganiu czy szkodliwy dumping będzie utrzymany czy nie, Komisja nie może polegać na systemie licencji eksportowych, który jest stworzony i administrowany przez rząd istnienie systemu licencji wywozowych stworzonego i administrowanego przez rząd państwa trzeciego.
c) Kształtowanie się chińskich cen eksportowych we Wspólnocie
(79) Wydaje się, że wprowadzenie środków antydumpingowych doprowadziło do stopniowego wzrostu cen eksportowych stosowanych przez chińskich eksporterów.
Dlatego zniesienie środków może odwrócić tę sytuację i przynieść spadek cen eksportowych, jak pokazują doświadczenia z 1998 r. oraz znaczne sumy chińskich opłat za licencję wywozową.
(80) Ponadto, w 1998 r. stwierdzono wiele przypadków, w których użytkownicy zakupili chiński fluoryt po cenach niższych od ceny minimalnej i w związku z tym musieli zapłacić cła antydumpingowe.
2.
Prawdopodobne skutki zniesienia środków antydumpingowych na sytuację przemysłu Wspólnoty
(81) Na pierwszym miejscu należy zaznaczyć, że po okresie dochodzenia jeden z producentów Wspólnoty składający wniosek zaprzestał produkcji fluorytu, kiedy utracił największego odbiorcę na rzecz chińskiej konkurencji.
Fakt, że miało to miejsce w czasie obowiązywania środków antydumpingowych, wskazuje na potencjalną dalszą szkodę dla przemysłu Wspólnoty, jeżeli środki antydumpingowe zostałyby zniesione.
(82) Po drugie, dochodzenie wykazało, że nawet w czasie obowiązywania środków antydumpingowych, ceny przemysłu Wspólnoty pozostawały pod presją rozważanego przywozu.
Należy oczekiwać, że w przypadku braku tych środków, ceny, na które, jak wykazało dochodzenie, środki antydumpingowe pozytywnie wpływały, mogłyby zacząć spadać, a podcięcie cenowe utrzymywałoby się na wyższym poziomie.
Potencjał spadku chińskich cen jest odzwierciedlony w kwotach zapłaconych za opłatę za licencję wywozową, która w 1988 r. wyniosła średnio 20,3 ECU/tonę.
Po odjęciu tej kwoty od ceny eksportowej, margines podcięcia cenowego może być oszacowany na 26,7 %.
Można się spodziewać, że takie podcięcie cenowe spowoduje poważne straty w przemyśle Wspólnoty.
(83) Po trzecie, przewiduje się, że w przypadku braku środków antydumpingowych, na rynku Wspólnoty pojawią się duże ilości fluorytu przywożonego po niskich cenach dumpingowych.
Prawdopodobnie nastąpi wówczas dalszy spadek wielkości sprzedaży producentów Wspólnoty i ich udziału w rynku na rzecz chińskich eksporterów.
3.
Wniosek dotyczący prawdopodobieństwa utrzymania się szkody
(84) Biorąc pod uwagę, że:
- chińscy producenci fluorytu zdecydowanie zwiększyli swoje zdolności produkcyjne, stworzyli duże zapasy oraz mieli bardzo niski poziom wykorzystania zdolności produkcyjnych,
- na kształtowanie się chińskich cen eksportowych cif istotny wpływ miały obowiązujące środki antydumpingowe oraz istnienie systemu licencji wywozowych nałożonego przez rząd ChRL.
System ten nie może być uznawany jako gwarancja utrzymania cen eksportowych w przypadku braku środków antydumpingowych,
- ceny, jakie mogliby stosować chińscy eksporterzy w przypadku braku środków antydumpingowych, są potencjalnie bardzo niskie, szczególnie, jeżeli weźmie się pod uwagę kwoty wpłacone z tytułu opłat za licencję wywozową, które wskazują, na duże prawdopodobieństwo kontynuacji podcięcia cenowego,
- sytuacja przemysłu Wspólnoty jest nadal niepewna,
- stwierdzono wiele przypadków, w których użytkownicy ze Wspólnoty nabyli chiński fluoryt poniżej minimalnej ceny importowej,
sformułowano wniosek, że dalej istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody przez chiński przywóz po cenach dumpingowych, jeżeli obowiązujące środki antydumpingowe zostaną zniesione, a w takich okolicznościach sytuacja przemysłu Wspólnoty może nawet ulec dalszemu pogorszeniu.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(85) Zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia zbadano, czy można wyraźnie stwierdzić, że utrzymanie środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Wspólnoty.
Interes Wspólnoty określono na podstawie szacunkowej oceny różnych interesów cząstkowych, dotyczących łącznie tj. przemysłu Wspólnoty, importerów i użytkowników rozważanego produktu.
(86) Należy przypomnieć, że w uprzednim dochodzeniu przyjęcie środków antydumpingowych składających się z ceny minimalnej nie uznano za działanie przeciwko interesom Wspólnoty.
Należy zaznaczyć, że obecne dochodzenie jest przeglądem, który wymaga analizy sytuacji, w której środki antydumpingowe są już stosowane.
W związku z tym rozkład i charakter obecnego dochodzenia pozwalają na ocenę jakiegokolwiek nadmiernego, negatywnego wpływu środków antydumpingowych objętych przeglądem.
(87) W celu ocenienia prawdopodobnego wpływu utrzymania lub zaprzestania stosowania środków, Komisja zażądała informacji od wszystkich zainteresowanych stron wymienionych powyżej, w formie odpowiedzi na kwestionariusz.
Na kwestionariusz nie odpowiedział żaden z importerów.
Na kwestionariusz odpowiedziało dziewięciu użytkowników.
1.
Interes przemysłu Wspólnoty
(88) Dochodzenie wykazało, że przemysł Wspólnoty skorzystał z istniejących środków antydumpingowych.
W ostatnich latach włożył on znaczne wysiłki w poprawę wydajność poprzez racjonalizację.
Rzeczywiście, wydajność przemysłu Wspólnoty w badanym okresie wzrosła o 33 % i przez ten sam okres były realizowane inwestycje.
Poziom inwestycji był szczególnie wysoki w 1998 r., co wskazuje, że przemysł jest nadal w dobrej kondycji i zdolny do funkcjonowania.
(89) Jednakże sytuacja przemysłu Wspólnoty pozostaje w dalszym ciągu trudna, szczególnie w dziedzinie rentowności.
W tym kontekście wszelka zmiana środowiska handlowego rozważanego produktu mogłaby mieć znacząco niekorzystny wpływ na sytuację przemysłu Wspólnoty zajmującego się produkcją fluorytu.
(90) Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzono, że bez utrzymania środków sytuacja przemysłu Wspólnoty prawdopodobnie pogorszy się.
Utrzymanie środków byłoby zatem w interesie przemysłu Wspólnoty.
2.
Interes importerów
(91) Żaden z niepowiązanych importerów nie odpowiedział na kwestionariusz.
Brak współpracy może być oznaką tego, że środki antydumpingowe nałożone w marcu 1994 r. nie wywarły znacząco niekorzystnego wpływu na importerów.
Potwierdza to fakt, że przywóz z ChRL stale wzrastał w badanym okresie, a importerzy byli w stanie nadal korzystać z chińskich źródeł zaopatrzenia.
(92) Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, że utrzymanie tych środków nie doprowadzi do pogorszenia się ich sytuacji ekonomicznej w przyszłości.
3.
Interes użytkowników we Wspólnocie
a) Uwagi wstępne
(93) Fluoryt jest podstawowym surowcem dla dużej ilość produktów przetworzonych o bardzo wysokiej wartości dodanej.
Pierwszym krokiem przetwarzania fluorytu jest produkcja kwasu fluorowodorowego (zwanego dalej "KF"), który z kolei jest wykorzystywany do produkcji fluoropochodnych węglowodorów (nakład dla czynników chłodniczych, rozpuszczalników i pianki), fluorku glinu (stosowanego w produkcji aluminium) oraz innych pochodnych związków chemicznych.
b) Dane uzyskane od stron współpracujących
(94) W 1998 r. współpracujący użytkownicy zakupili całość przywozu fluorytu z ChRL oraz około 80 % fluorytu wyprodukowanego przez przemysł Wspólnoty.
(95) W 1998 r. obroty tych współpracujących spółek wynosiły 26465 milionów ECU, z których 682 milionów ECU (2,6 %) przypadało na zastosowania pochodnych fluorytu.
Na przemysł użytkowników fluorytu składają się małe, średnie i duże spółki, które poczyniły znaczne inwestycje w 1998 r.
Średnia ważona rentowność sektora produkcji związków pochodnych fluorytu wzrosła z 3,7 % w 1996 r. do 6,3 % w 1998 r.
(96) Dochodzenie wykazało, że udział fluorytu w ogólnych kosztach produkcji KF wynosi około 30 %, od 5 % do 20 % w kosztach produkcji pochodnych KF.
c) Argumenty podniesione przez użytkowników
i) Uzależnienie od przywozu
(97) Niektórzy użytkownicy twierdzili, że utrzymanie środków nie leży w interesie Wspólnoty, jeśli uwzględni się to, że użytkownicy są zależni od przywozu z powodu ograniczonych zdolności produkcyjnych dostępnych we Wspólnocie.
W związku z tym twierdzili oni, że utrzymanie środków antydumpingowych może spowodować niedobory w dostawie do Wspólnoty, zważywszy, że popyt na fluoryt odpowiednio rośnie w związku z rozwojem technologicznym i rozwojem w regulacjach.
(98) Przemysł Wspólnoty nie kwestionował tego, że przywóz z państw trzecich jest niezbędny w celu zaspokojenia popytu Wspólnoty na fluoryt.
Twierdził on natomiast, że celem środków antydumpingowych nie jest zamknięcie Wspólnoty dla przywozu, lecz zapewnienie, aby ten przywóz był wykonywany po uczciwych cenach.
(99) Dochodzenie wykazało, że obowiązujące środki antydumpingowe nie stanowiły przeszkody dla wprowadzenia chińskiego przywozu na rynek Wspólnoty.
Rzeczywiście, miedzy 1994 a 1998 r. przywóz z ChRL wzrósł o 146 %, w związku ze zwiększeniem popytu na fluoryt.
W tym samym czasie przemysł Wspólnoty także zwiększył swoją sprzedaż o 58 %.
(100) W związku z powyższym jest mało prawdopodobne, by utrzymanie środków antydumpingowych powstrzymało użytkowników przed zaopatrywaniem się w ChRL, jednak utrzymanie takiej siatki bezpieczeństwa pomoże przemysłowi Wspólnoty w pełnym odzyskaniu poprzedniej kondycji po poniesionej szkodzie.
Z powyższego wynika, że jest także mało prawdopodobne, by wystąpiły niedobory w dostawie, jeżeli środki antydumpingowe zostaną utrzymane.
ii) Ujemne następstwa konkurencji
(101) Niektórzy użytkownicy twierdzili, że środki antydumpingowe nałożone na chiński fluoryt prowadzą do sztucznie wysokich cen fluorytu we Wspólnocie, a tym samym spowodują, że użytkownicy fluorytu znajdą się w niekorzystnych warunkach konkurencji względem tych swoich konkurentów ze Wspólnoty, którzy nie zaopatrują się w ChRL, jak i konkurentów międzynarodowych.
Może to spowodować skutek w przeniesienie produkcji KF do USA i ChRL, gdzie dostęp do fluorytu byłby tańszy, a to w konsekwencji doprowadziłoby do utraty miejsc pracy, ograniczenia inwestycji i zmniejszenia zysków we Wspólnocie w branżach wytwarzających dużą wartość dodaną, kluczowych dla przyszłej konkurencyjności przemysłu użytkowników fluorytu we Wspólnocie.
(102) Przemysł Wspólnoty twierdził, że w okresie stosowania środków przetwórstwo zrealizowało znaczące inwestycje we Wspólnocie, co pozostaje w sprzeczności z argumentem o przeniesieniu.
(103) Ustalono, że między 1996 a 1998 r. przemysł użytkowników fluorytu we Wspólnocie poczynił znaczące inwestycje.
Ponadto ustalono, że ceny fluorytu w USA były wyższe niż we Wspólnocie.
Rzeczywiście, w 1998 r. ceny chińskiego przywozu do USA były o 7 % wyższe niż ceny chińskiego przywozu na rynek Wspólnoty.
Zyski użytkowników wzrosły średnio z 3,7 % w 1996 r. do 6,3 % w 1998 r. bez względu na obowiązywanie środków antydumpingowych.
(104) W zakresie, bardziej szczególnie, przeniesienia produkcji KF do ChRL, należy zwrócić uwagę na to, że KF jest produktem wysoce niebezpiecznym, nienadającym się do przewożenia na duże odległości.
W praktyce oznacza to, że przeniesienie produkcji KF do ChRL pociągałoby za sobą przeniesienie całego całości przetwórstwa do ChRL.
Informacje dostarczone przez współpracujących użytkowników, dotyczące okresu stosowania środków antydumpingowych, pozostają w sprzeczności z powyższym.
Rzeczywiście, użytkownicy poczynili znaczące inwestycje we Wspólnocie w przetwórstwie w okresie stosowania środków antydumpingowych.
W związku z powyższym, przeniesienie w całości przetwórstwa do ChRL, w przypadku dalszego obowiązywania środków antydumpingowych, nie wydaje się prawdopodobne.
(105) W związku z powyższym, nie oczekuje się, by utrzymanie środków antydumpingowych w ich obecnej formie mogło przyczynić się do stworzenia niekorzystnych warunków konkurencji przemysłowi użytkowników.
iii) Alternatywne źródła zaopatrzenia
(106) Duża liczba producentów wyrobów pochodnych fluorytu musi być zdana na fluoryt pochodzący z przywozu.
Użytkownicy twierdzili, że fluoryt pochodzący z innych źródeł niż ChRL, np. z Meksyku i Kenii, zawiera znaczne ilości zanieczyszczeń, co wyjaśnia, dlaczego głównym i pewnym źródłem zaopatrzenia jest ChRL.
Dlatego, utrzymanie środków antydumpingowych odnośnie do przywozu z ChRL mogłoby hamować użytkownikom dostęp do dobrej jakości fluorytu.
(107) Po pierwsze, należy zauważyć, że mimo różnic w czystości, przywóz z innych krajów wzrósł w okresie stosowania środków antydumpingowych, co było spowodowane zwiększonym popytem.
Na przykład, przywóz z Meksyku wzrósł sześciokrotnie, podczas gdy przywóz z Kenii wzrósł o 57 %.
Jak zdaje się wynikać z powyższego, taki fluoryt jest odpowiedni dla niektórych zastosowań w przetwórstwie.
(108) Po drugie, znaczny wzrost przywozu z ChRL wskazuje, że nałożone w 1993 r. środki nie spowodowały wyeliminowania chińskiego przywozu z rynku Wspólnoty, lecz odniosły efekt w postaci podwyższenia jego cen.
(109) W związku z powyższym stwierdzono, że jest mało prawdopodobne, by utrzymanie obecnych środków antydumpingowych doprowadziło do ograniczenia dostępu użytkowników do fluorytu każdej jakości.
4.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(110) Po przeanalizowaniu różnych interesów ustalono, że utrzymanie środków antydumpingowych może doprowadzić do względnej stabilizacji cen fluorytu na rynku Wspólnoty, co w okresie stosowania obowiązujących środków, wydaje się nie miało negatywnego skutku na sytuację ekonomiczną użytkowników.
Ponadto pozostawienie przemysłu Wspólnoty bez ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych mogłoby pogorszyć jego niepewną sytuację i zagrozić jego żywotności.
(111) W związku z powyższym, stwierdzono, że brak niepodważalnych powodów na gruncie interesu Wspólnoty przeciwko utrzymaniu środków antydumpingowych, w obecnym przypadku.
I. TYMCZASOWY PRZEGLĄD
(112) Chińscy eksporterzy/handlowcy twierdzili, że rozpoczęcie tymczasowego przeglądu, ograniczającego się w zakresie do formy środków, było nielegalne, ponieważ nie przedstawiono dowodów, które sugerowałyby potrzebę zmiany formy tych środków.
W związku tym twierdzili oni, że wniosek o dokonanie przeglądu, zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, nie zawierał żadnej informacji odnośnie do nieskuteczności środków antydumpingowych.
(113) Należy tu nadmienić, że tymczasowy przegląd, ograniczający się do form środków, został wszczęty ex officio przez Komisję.
Przegląd wszczęto w oparciu o informacje, zawarte we wniosku w sprawie przeglądu, zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia przedstawionego przez wnioskodawcę, zawierające oznaki wskazujące osłabienie skuteczności rozważanych środków.
(114) Dochodzenie wykazało, że pomimo utraty udziału w rynku przez przemysł Wspólnoty w badanym okresie, środki antydumpingowe w swojej obecnej formie umożliwiły mu zwiększenie cen, a związku z tym zmniejszenie strat, szczególnie w okresie między 1996 a 1998 r.
Jednakże okres obowiązywania tych środków nie umożliwił przemysłowi Wspólnoty w pełni odzyskać swojej kondycji, w szczególności pod względem rentowności.
Dlatego, co się tyczy skuteczności rozważanych środków, ich obecna forma wydaje się odpowiednia dla pełnego przywrócenia sytuacji przemysłu Wspólnoty i nie powinna być zmieniana.
(115) Ostatecznie, co się tyczy rozważanych użytkowników, dochodzenie wykazało, że środki antydumpingowe w obecnej formie nie wpłynęły znacząco na sytuację ekonomiczną użytkowników.
(116) W związku z powyższym stwierdzono, że środki andtydumpingowe powinny zostać utrzymane w ich obecnej formie.
J. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(117) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie istniejących środków.
Stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.
Uwagi zgłoszone po ostatecznym ujawnieniu informacji zostały należycie wzięte pod uwagę.
(118) Z powyższego, jak przewidziano w art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, wynika, że cło antydumpingowe obliczono na podstawie ceny minimalnej 113,50 ECU za tonę metryczną suchego produktu, nałożoną na przywóz fluorytu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 486/94, powinno być utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe jest niniejszym nałożone na przywóz fluorytu przedstawionego w postaci placka filtracyjnego lub w formie proszku, oznaczonego kodem CN ex25292100 (kod TARIC 2529210010 ) lub CN ex25292200 (kod TARIC 2529220010), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Opłata celna jest równa różnicy między ceną minimalną 113,5 EUR za tonę (suchej masy netto) a ceną netto na granicy Wspólnoty przed odprawą celną.
3.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu, i dlatego, że, cena faktycznie zapłacona bądź należna jest wyznaczona dla określenia wartości celnej zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [5], minimalna cena importowa, określona powyżej, zostanie zmniejszona o procent odpowiadający cenie faktycznie zapłaconej bądź należnej.
Należne cło jest wtedy równe różnicy między obniżoną minimalną ceną importową a obniżoną ceną netto franco granica Wspólnoty przed odprawą celną.
4.
Chyba że ustalono inaczej, mają zastosowanie obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2000
z dnia 21 września 2000 r.
zmieniające załącznik 4 do protokołu nr 9 Aktu Przystąpienia z 1994 r. i rozporządzenie Komisji (WE) nr 3298/94 w odniesieniu do systemu ekopunktów dla samochodów ciężarowych jadących tranzytem przez Austrię
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności art. 11 ust. 2 i art. 16 protokołu nr 9 tego Aktu,
działając w zgodzie z procedurą ustanowioną w protokole nr 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół nr 9 przewiduje specjalną regulację dotyczącą tranzytu samochodów ciężarowych przez terytorium Austrii opartą na systemie praw tranzytu (ekopunkty).
Skala przydzielania ekopunktów Państwom Członkowskim podana jest w załączniku 4 do Protokołu.
(2) Artykuł 11 ust. 2 lit. c) protokołu nr 9 zobowiązuje Komisję do przyjęcia odpowiednich środków zgodnie z ust. 3 załącznika 5 jeśli liczba przejazdów tranzytowych przez Austrię, wymagających ekopunktów, w którymkolwiek roku przekracza wartość odniesienia, ustanowioną w roku 1991, o więcej niż 8 %.
(3) Ustęp 3 załącznika 5 do protokołu ustanawia reguły w celu ustanowienia zrewidowanej liczby ekopunktów, które zostają udostępnione w przypadku przekroczenia wartości odniesienia w 1991 r.
(4) Próg ustanowiony w wyżej wymienionym art. 11 ust. 2 lit. c) został przekroczony w 1999 r.
Zastosowanie metody kalkulacji przewidzianej w ust. 3 załącznika 5 prowadzić będzie do redukcji całkowitej liczby dostępnych ekopunktów.
(5) Protokół nr 9 ma być stosowany zgodnie z podstawowymi wolnościami ustanowionymi w Traktacie; w związku z powyższym konieczne jest podjęcie środków, które mogą zapewnić swobodny przepływ towarów i pełne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(6) Narzucenie całkowitej redukcji ekopunktów tylko w 2000 r. miałoby faktycznie niewspółmierny skutek powstrzymania ruchu tranzytowego przez Austrię.
Zatem redukcja całkowitej liczby ekopunktów powinna być rozciągnięta od 2000 r. do 2003 r.
(7) Proporcjonalność redukcji ekopunktów wymaga także, by te Państwa Członkowskie, które najbardziej przyczyniły się do przekroczenia 8 % progu, zostały poddane zmniejszeniu przydziału ekopunktów, aby doprowadzić, jak przewidziano, do całkowitej redukcji.
Wymaga to rewizji klucza przydziału ekopunktów Państwom Członkowskim.
(8) Aby zapewnić jak najbardziej sprawne korzystanie z dostępnej liczby ekopunktów, Komisja będzie podejmować działania w celu dalszego zachęcenia Państw Członkowskich do zwrotu niewykorzystanych ekopunktów do Komisji w celu redystrybucji.
(9) Bardziej intensywne korzystanie z przewozów kolejowych w transporcie kombinowanym, w szczególności w "Rollende Landstrasse", ma mniej szkodliwy wpływ na środowisko, aniżeli transport samochodowy i odciąża liczbę dostępnych ekopunktów.
Korzystanie z nich, usprawnione m.in. przez sprawdzanie, w jaki sposób są rezerwowane miejsca, powinno być promowane.
Skutki tego rodzaju wysiłków powinny być monitorowane.
(10) Załącznik 4 do protokołu nr 9 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 3298/94 [1] powinny być odpowiednio zmienione.
(11) Komitet utworzony na mocy art. 16 protokołu nr 9 nie dostarczył opinii dotyczących środków przewidzianych w propozycji. Zgodnie z art. 16 ust. 3 protokołu nr 9 Komisja przedstawi niezwłocznie Radzie propozycję dotyczącą środków, które należy przedsięwziąć.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik 4 do protokołu nr 9 do Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji otrzymuje brzmienie:
"Rok _BAR_ Procent ekopunktów _BAR_ Ekopunkty dla EU-15 _BAR_
(1) _BAR_ (2) _BAR_ (3) _BAR_
2000 _BAR_ 48,5 % _BAR_ 11428150 _BAR_
2001 _BAR_ 47,2 % _BAR_ 11121897 _BAR_
2002 _BAR_ 43,5 % _BAR_ 10250317 _BAR_
2003 _BAR_ 39,6 % _BAR_ 9321531" _BAR_
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 3298/94 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 6 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W okolicznościach przewidzianych w art. 11 ust. 2 lit. c) protokołu nr 9 liczba ekopunktów zostanie zredukowana. Redukcja będzie obliczona przy pomocy metody ustalonej w pkt. 3 załącznika 5 do protokołu nr 9. Tak obliczana redukcja ekopunktów rozciągnięta będzie na kilka lat."
2.
Do art. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Każdego roku w dniu 1 lutego Komisja będzie zwracać uwagę na liczbę ekopunktów przydzielonych dla każdego Państwa Członkowskiego w roku poprzednim, które pozostały niewykorzystane oraz nie zostały zwrócone do Komisji zgodnie z art. 7 ust. 2.
Jeśli niewykorzystana wielkość przekracza 2 % przydziału ekopunktów dla Państwa Członkowskiego, Komisja odejmie równoważną liczbę ekopunktów od przydziału dla Państwa Członkowskiego na dany rok.
Liczbę odjętych ekopunktów dodaje się do rezerw Unii Europejskiej na ten rok."
3.
Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 14b
Komisja musi stworzyć system kontroli działań podejmowanych przez Austrię i pozostałe Państwa Członkowskie w celu ulepszania poziomu usług przeznaczonych dla transportu kombinowanego przez Alpy.
Komisja sporządzi pierwsze sprawozdanie w 2001 r."
4.
Załącznik D otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji WE nr 2020/2000
z dnia 25 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 207/93 określające treść załącznika VI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 oraz zmieniające sekcję C załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady EWG nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1437/2000 [2], w szczególności art. 5, ust. 7 i 8 oraz art. 13, tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 207/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 345/97 [4], określające treść załącznika VI do rozporządzenia EWG nr 2092/91 oraz ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie przepisów art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia.
(2) Szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu Państw Członkowskich określającego tymczasowe zezwolenia, zgodnie z art. 5, ust. 3 lit. b) i ust. 5a lit. b) rozporządzenia EWG nr 2092/91, przewidziane w art. 3 rozporządzenia EWG nr 207/93 muszą być sprawdzane, aby zostały uwzględnione niektóre trudności, jakich doświadczają obecnie Państwa Członkowskie.
(3) Niektóre produkty określone w załączniku VI część C pochodzące z rolnictwa ekologicznego, są dostępne we Wspólnocie w wystarczającej ilości.
Dlatego też produkty te powinny być wykreślone z załącznika VI część C.
(4) Powinien być dozwolony okres zwłoki dla niektórych wycofanych, zwykłych produktów w celu zezwolenia na utylizację istniejących zapasów i na dostosowanie branży do nowych wymagań.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 14 rozporządzenia EWG nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia EWG nr 207/93 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1. Tak długo jak składnik pochodzenia rolniczego nie jest objęty załącznikiem VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 sekcja C, składnik ten może być stosowany zgodnie z odstępstwem przewidzianym w art. 5 ust. 3 lit. b) i art. 5 ust. 5a lit. b) niniejszego rozporządzenia na następujących warunkach:
a) podmiot gospodarczy zgłosił właściwemu organowi Państwa Członkowskiego wszelkie niezbędne dowody wykazujące, że wspomniany składnik spełnia warunki przewidziane w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91; oraz
b) właściwy organ Państwa Członkowskiego tymczasowo zezwolił na jego stosowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, w okresie najwyżej trzech miesięcy, po sprawdzeniu, że podmiot gospodarczy podjął niezbędny kontakt z dostawcami we Wspólnocie, w celu upewnienia się, że dane składniki o wymaganej jakości, są niedostępne; bez uszczerbku dla przepisów ust. 6, Państwa Członkowskie mogą maksymalnie trzy razy przedłużyć okres ważności zezwolenia, za każdym razem na okres siedmiu miesięcy; oraz
c) zgodnie z przepisami ust. 4 lub 6, nie została podjęta żadna decyzja o wycofaniu przyznanego zezwolenia w odniesieniu do danego składnika.
2.
W przypadku, gdy zezwolenie określone w ust. 1 zostało przyznane, Państwo Członkowskie bezzwłocznie zgłasza innym Państwom Członkowskim i Komisji następujące informacje:
a) datę wydania zezwolenia oraz, w przypadku przedłużonego zezwolenia, datę wydania pierwszego zezwolenia;
b) nazwisko, adres, numer telefonu, gdzie jest to właściwe, numer faxu oraz adres poczty elektronicznej posiadacza zezwolenia; nazwę i adres organu, który wydał zezwolenie;
c) nazwę i, gdzie jest to niezbędne, dokładny opis i wymagania co do jakości danego składnika pochodzenia rolniczego;
d) rodzaj produktu dla którego przygotowania niezbędny jest dany składnik;
e) wnioskowane ilości oraz ich uzasadnienie;
f) przyczyny i przewidywany okres niedoboru;
g) datę, w której Państwo Członkowskie zawiadomiło inne Państwa Członkowskie i Komisję.
Komisja i/lub Państwa Członkowskie mogą udostępnić te informacje do wiadomości publicznej.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie przedstawia Komisji i Państwu Członkowskiemu, które przyznało zezwolenie, uwagi, które wykazują, że rezerwy są dostępne w okresie trwania niedoboru, Państwo Członkowskie rozważa wycofanie zezwolenia lub skrócenie przewidzianego okresu ważności oraz, w ciągu piętnastu dni od daty otrzymania powyższych informacji, zawiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie, o podjętych działaniach.
4.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji sprawa jest przekazywana do zbadania komitetowi określonemu w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, może być podjęta decyzja o cofnięciu przyznanego zezwolenia lub o zmianie okresu jego ważności, bądź, gdzie sytuacja tego wymaga, o objęciu tego składnika załącznikiem VI sekcja C.
5.
W przypadku przedłużenia określonego w ust. 1b, będą stosowane procedury przewidziane w ust. 2 i 3.
6.
Jeżeli Państwo Członkowskie żąda zapewnienia, że składniki pochodzące ze zwykłej produkcji mogą ciągle być używane po wydaniu trzeciego przedłużenia zezwolenia określonego w ust. 1b, to Państwo Członkowskie, razem z wnioskiem o wydanie trzeciego przedłużenia przyznanego zezwolenia, przedkłada wniosek o włączenie składnika do załącznika VI część C. Dopóki decyzja nie wejdzie w życie, zgodnie z procedurą określoną w art. 14, w celu włączenia składnika do załącznika VI część C lub w celu wycofania zezwolenia, Państwo Członkowskie może kontynuować przedłużenie zezwolenia w okresie siedmiu miesięcy, zachowując warunki ust. 1, 2 i 3."
Artykuł 2
Załącznik VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 sekcja C, zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Po sześciu miesiącach od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, następujące produkty zbożowe mogą być używane na tych samych warunkach, co produkty wymienione w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 sekcja C:
Acerola (Malphigia punicifolia), orzechy nerkowca (Anacardium occidentale), kozieradka pospolita (Trigonella foenum-graecum), papaje (Carica papaya), orzeszki pinii (Pinus pinea), ziele angielskie (Pimenta dioica), kardamon (Fructus cardamomi (minoris), (malabariensis) Elettaria cadamomum), cynamon (Cinnamomum zellanicum), goździk korzenny (Syzygium aromaticum), imbir (Zingiber officinale), curry sporządzone z: kolendry (Coriandum sativum), musztardy (Sinapis alba), koper włoski (Foeniculum vulgare), imbir (Zingiber officinale), jak również tłuszcze i oleje rafinowane lub nierafinowane, a nie modyfikowane chemicznie, z palmy, rzepaku, krokoszu barwierskiego, sezamu i soi.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2000
z dnia 27 września 2000 r.
w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 374/95 [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 wspomnianego rozporządzenia, wprowadzenie nomenklatury krajów i terytoriów należy do obowiązku Komisji.
(2) Wersja obowiązująca 1 stycznia 2000 r. została przedstawiona w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2543/1999 [3].
(3) Alfabetyczne kodowanie krajów i terytoriów oparte jest na obowiązującej normie ISO alfa 2, o ile jest ona zgodna z wymogami prawodawstwa wspólnotowego.
Ponadto preferowane jest przyjęcie okresu przejściowego pozwalającego Państwom Członkowskim na dostosowanie się do wprowadzonych zmian.
Do celów uproszczenia niezbędne jest, aby ten okres przejściowy skończył się, gdy przepisy zmieniające zasady dotyczące Jednolitego Dokumentu Administracyjnego wejdą w życie.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki odnoszącej się do Handlu Towarami z Państwami Trzecimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wersja obowiązująca 1 stycznia 2001 r. nomenklatury krajów i terytoriów dla statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi jest przedstawiona w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 1 stycznia 2001 r.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą używać trzycyfrowe kody numeryczne także przedstawione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia do chwili, gdy przepisy zmieniające załączniki 37 i 38 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [4] wejdą w życie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) NR 2037/2000 Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 29 czerwca 2000 r.
w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 5 maja 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Utrzymująca się na obecnych poziomach emisja substancji zubożających warstwę ozonową w dalszym ciągu wywołuje znaczące szkody w warstwie ozonowej.
Zubożenie ozonu na półkuli południowej osiągnęło bezprecedensowy poziom w roku 1998.
Podczas trzech z czterech ostatnich wiosen poważne zubożenie ozonu zostało wykryte w rejonie Arktyki.
Wzrastające promieniowanie UV-B wynikające ze zubożenia ozonu stwarza poważne zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska.
Dlatego istnieje potrzeba podjęcia dalszych efektywnych środków mających na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed niekorzystnym wpływem spowodowanym takimi emisjami.
(2) W świetle odpowiedzialności za środowisko oraz wymianę handlową Wspólnota, stosownie do decyzji 88/540/EWG [4], stała się stroną Konwencji Wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej oraz Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, zmienionego przez strony Protokołu podczas ich drugiego spotkania w Londynie oraz czwartego spotkania w Kopenhadze.
(3) Dodatkowe środki w celu ochrony warstwy ozonowej zostały podjęte przez strony Protokołu montrealskiego podczas siódmego spotkania w Wiedniu w grudniu 1995 r. oraz podczas dziewiątego spotkania w Montrealu we wrześniu 1997 r., w których Wspólnota uczestniczyła.
(4) Konieczne jest podjęcie działania na poziomie wspólnotowym, w celu wypełnienia obowiązków nałożonych na Wspólnotę, wynikających z Konwencji Wiedeńskiej i jej ostatnich zmian oraz poprawek do Protokołu montrealskiego, w szczególności w zakresie stopniowego wycofywania produkcji bromku metylu oraz wprowadzania go do obrotu we Wspólnocie, jak również wprowadzenie systemu pozwoleń nie tylko dla przywozu, ale również dla wywozu substancji zubożających warstwę ozonową.
(5) W świetle wcześniejszej niż przewidywano dostępności technologii umożliwiających zastępowanie substancji zubożających warstwę ozonową, w niektórych przypadkach właściwym jest wprowadzenie surowszych środków kontroli niż przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3093/94 z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [5] oraz surowszych niż zawarte w Protokole montrealskim.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 3093/94 musi być w istotnej mierze zmienione.
W interesie prawnej przejrzystości i jasności, rozporządzenie powinno zostać całkowicie znowelizowane.
(7) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3093/94 produkcja chlorofluorowęglowodorów, innych całkowicie fluorowcowanych chlorofluorowęglowodorów, halonów, tetrachlorku węgla, 1,1,1-trichloroetanu oraz wodorobromofluorowęglowodorów miała być wyeliminowana.
Produkcja wymienionych substancji regulowanych jest zatem zakazana, z zastrzeżeniem czasowego odstępstwa w stosunku do celów ich nieodzownego zużycia oraz w celu wypełnienia podstawowych krajowych potrzeb stron zgodnie z art. 5 Protokołu montrealskiego.
Również stosownym jest stopniowe zakazywanie wprowadzania do obrotu oraz używania tych substancji oraz produktów i urządzeń je zawierających.
(8) Nawet po całkowitym wyeliminowaniu substancji regulowanych, pod pewnymi warunkami Komisja może pozwolić na ich stosowanie jako substancji do celów niezbędnego zużycia.
(9) Wzrastająca dostępność substancji alternatywnych w stosunku do bromku metylu powinna wiązać się z bardziej znaczącą redukcją jego produkcji i zużycia niż określona w Protokole montrealskim.
Produkcja i zużycie bromku metylu powinny zostać całkowicie wstrzymane z zastrzeżeniem możliwości odstępstw w odniesieniu do zastosowań krytycznych, określonych na poziomie Wspólnoty, spełniających kryteria zawarte w Protokole montrealskim.
Zużycie bromku metylu do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką powinno być również kontrolowane.
Jednakże zużycie takie nie powinno przekraczać obecnych poziomów oraz powinno być ostatecznie zredukowane w świetle postępu technologicznego i rozwoju sytuacji w ramach Protokołu montrealskiego.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 3093/94 przewiduje kontrolę produkcji wszystkich innych substancji zubożających warstwę ozonową z wyjątkiem kontroli produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów.
Właściwym jest wprowadzenie takiego przepisu w celu zapewnienia, że wodorochlorofluorowęglowodory nie są używane tam, gdzie istnieją alternatywne substancje niezubożające warstwy ozonowej.
Wszystkie strony Protokołu montrealskiego powinny podjąć środki w celu kontroli produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów.
Wstrzymanie produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów odzwierciedlałoby potrzebę i zdecydowanie Wspólnoty do podejmowania wiodącej roli w tym względzie.
Produkowane ilości winny być dostosowane do przewidywanego ograniczania wprowadzania wodorochlorofluorowęglowodorów do obrotu we Wspólnocie oraz do zmniejszającego się światowego popytu, w wyniku redukcji zużycia wodorochlorofluorowęglowodorów, wymaganej Protokołem montrealskim.
(11) Artykuł 2F ust. 7 Protokołu montrealskiego wymaga, aby strony podjęły starania zmierzające do zagwarantowania, że użytkowanie wodorochlorofluorowęglowodorów ogranicza się do zastosowań, w przypadku których nie są dostępne inne substancje oraz technologie bardziej przyjazne środowisku.
W świetle dostępności substancji alternatywnych oraz technologii zastępczych, wprowadzanie do obrotu oraz stosowanie wodorochlorofluorowęglowodorów i produktów je zawierających może być w dalszym ciągu ograniczane.
Decyzja VI/13 podjęta na spotkaniu stron Protokołu montrealskiego stanowi, że ocena substancji alternatywnych dla wodorochlorofluorowęglowodorów powinna brać pod uwagę takie czynniki, jak: potencjał zubożania ozonu, wydajność energetyczną, potencjalną łatwopalność, toksyczność, globalne ocieplenie oraz potencjalny wpływ na efektywne używanie oraz stopniowe wycofywanie częściowo podstawionych chlorofluorowęglowodorów i halonów.
Kontrola wodorochlorofluorowęglowodorów wynikająca z Protokołu montrealskiego powinna być znacznie zaostrzona w celu ochrony warstwy ozonowej i odzwierciedlenia dostępności substancji alternatywnych.
(12) Ograniczone ilości substancji regulowanych dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie powinny być przeznaczone jedynie do określonych zastosowań.
Nie można przywozić substancji regulowanych oraz produktów zawierających substancje regulowane z państw niebędących stronami Protokołu montrealskiego.
(13) System pozwoleń, dotyczący substancji regulowanych, powinien zostać poszerzony, aby obejmować zezwolenie dotyczące wywozu substancji regulowanych, w celu monitorowania handlu substancjami zubożającymi warstwę ozonową oraz w celu umożliwienia wymiany informacji między stronami.
(14) Należy uwzględnić kwestię odzysku zużytych substancji regulowanych oraz zapobiegania wyciekom substancji regulowanych.
(15) Protokół montrealski wymaga składania sprawozdań w zakresie handlu substancjami zubożającymi warstwę ozonową.
Dlatego roczne sprawozdania powinny być sporządzane przez producentów, importerów i eksporterów substancji regulowanych.
(16) Należy przyjąć środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(17) Decyzja X/8 dziesiątego spotkania stron Protokołu montrealskiego zachęca strony do podejmowania w sposób aktywny, gdzie stosowne, środków zmierzających do zaniechania produkcji i obrotu nowymi substancjami zubożającymi warstwę ozonową, w szczególności bromochlorometanu.
W tym celu powinien zostać ustanowiony mechanizm, który zapewni objęcie nowych substancji przepisami niniejszego rozporządzenia.
Produkcja, przywóz, wprowadzanie na rynek oraz stosowanie bromochlorometanu powinny być zakazane.
(18) Zmiana na nowe technologie lub alternatywne produkty, wymagane z powodu stopniowego wycofywania produkcji i stosowania substancji regulowanych, mogłyby prowadzić do powstania problemów w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).
Dlatego Państwa Członkowskie powinny rozważyć wprowadzenie właściwych form pomocy, szczególnie dla MŚP, w celu dokonania przez nie niezbędnych zmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produkcji, przywozu, wywozu, wprowadzania do obrotu, stosowania, odzysku, recyklingu, regeneracji i niszczenia chlorofluorowęglowodorów, innych całkowicie fluorowcowanych chlorofluorowęglowodorów, halonów, tetrachlorku węgla, 1,1,1-trichloroetanu, bromku metylu, wodorobromofluorowęglowodorów oraz wodorochlorofluorowęglowodorów, do składania sprawozdań odnośnie do tych substancji oraz do przywozu, wywozu, wprowadzania do obrotu, stosowania produktów i urządzeń zawierających wymienione substancje.
Rozporządzenie stosuje się również do produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu oraz stosowania substancji ujętych w załączniku II.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
- "Protokół" oznacza Protokół montrealski z 1987 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, wraz z ostatnimi zmianami i poprawkami,
- "Strona" oznacza każdy podmiot będący stroną Protokołu,
- "Państwo niebędące stroną Protokołu" oznacza, w odniesieniu do określonej substancji regulowanej, państwo lub regionalną wspólnotę gospodarczą, które nie wyraziły zgody na wypełnianie obowiązków wynikających z przepisów Protokołu, odnoszących się do tej substancji,
- "substancja regulowana" oznacza chlorofluorowęglowodory, inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory, halony, tetrachlorek węgla, 1,1,1-trichloroetan, bromek metylu, wodorobromofluorowęglowodory oraz wodorochlorofluorowęglowodory, występujące samodzielnie lub w mieszaninach, zarówno pierwotne, jak i odzyskane, po recyklingu lub regeneracji.
Definicja nie obejmuje substancji regulowanej zawartej w produkcie przemysłowym innym niż pojemnik do jej transportowania lub magazynowania, albo nieznacznych ilości substancji regulowanej pochodzącej z niezamierzonego lub przypadkowego wytworzenia podczas procesu produkcyjnego, z nieprzereagowanych substratów lub z wykorzystaniem jej jako czynnika ułatwiającego procesy chemiczne, obecnej w substancjach chemicznych w postaci śladowego zanieczyszczenia oraz emitowanej podczas wytwarzania lub transportowania produktu.
- "chlorofluorowęglowodory" (CFCs) oznaczają substancje regulowane wymienione w grupie I w załączniku I, w tym ich izomery,
- "inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory" oznaczają substancje regulowane wymienione w grupie II w załączniku I, w tym ich izomery,
- "halony" oznaczają substancje regulowane wymienione w grupie III w załączniku I, w tym ich izomery,
- "tetrachlorek węgla" oznacza substancję regulowaną wymienioną w grupie IV w załączniku I,
- "1,1,1-trichloroetan" oznacza substancję regulowaną wymienioną w grupie V w załączniku I,
- "bromek metylu" oznacza substancję regulowaną wymienioną w grupie VI w załączniku I,
- "wodorobromofluorowęglowodory" oznaczają substancje regulowane wymienione w grupie VII w załączniku I, w tym ich izomery,
- "wodorochlorofluorowęglowodory" (HCFCs) oznaczają substancje regulowane wymienione w grupie VIII w załączniku I, w tym ich izomery,
- "nowe substancje" oznaczają substancje wymienione w załączniku II.
Definicja ta obejmuje substancje występujące samodzielnie lub w mieszaninach, zarówno pierwotne, jak i odzyskane, po recyklingu lub regeneracji.
Definicja ta nie obejmuje substancji zawartych w produkcie przemysłowym innym niż pojemnik do ich transportowania lub magazynowania, lub nieznacznych ilości tych substancji pochodzących z niezamierzonego lub przypadkowego ich wytworzenia podczas procesu produkcyjnego lub z nieprzereagowanych substratów,
- "substrat" oznacza substancję regulowaną lub nową substancję, przechodzącą chemiczną transformację w procesie, w którym ulega całkowitemu przekształceniu ze stanu pierwotnego i której emisje są nieznaczne,
- "czynnik ułatwiający procesy chemiczne" oznacza substancje regulowane wykorzystywane jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne w zastosowaniach wymienionych w załączniku VI, w instalacjach funkcjonujących od dnia l września 1997 r. oraz których emisja jest nieznaczna. Komisja, w świetle niniejszych kryteriów oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, ustala wykaz przedsiębiorstw, w których można stosować substancje regulowane jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne, ustanawiając jednocześnie maksymalne poziomy emisji dla każdego z danych przedsiębiorstw. Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja może również, w świetle nowych informacji lub postępu technicznego, w tym oceny przewidzianej w decyzji X/14 spotkania stron Protokołu dokonać poprawek w załączniku VI, jak również w wykazie przedsiębiorstw, określonym powyżej,
- "producent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną wytwarzającą substancje regulowane we Wspólnocie,
- "produkcja" oznacza ilość wyprodukowanych substancji regulowanych pomniejszoną o ilość substancji poddanych zniszczeniu przy pomocy technologii zatwierdzonych przez strony oraz pomniejszoną o całkowitą ilość zużytych substancji jako substratów lub czynników ułatwiających procesy chemiczne w wytwarzaniu innych chemikaliów.
Produkcja nie obejmuje ilości substancji odzyskanych, po recyklingu lub regeneracji,
- "potencjał niszczenia ozonu" oznacza liczbę wymienioną w trzeciej kolumnie załącznika I, określającą potencjalny wpływ każdej substancji regulowanej na warstwę ozonową,
- "obliczony poziom" oznacza ilość ustaloną przez pomnożenie ilości każdej substancji regulowanej przez jej potencjał niszczenia ozonu, a następnie zsumowanie końcowych wyników, oddzielnie dla każdej grupy substancji regulowanych wymienionych w załączniku I,
- "racjonalizacja przemysłowa" oznacza transfer całości lub części obliczonego poziomu produkcji, zarówno między stronami jak i w Państwie Członkowskim, od jednego producenta do drugiego, w celu optymalizacji efektywności gospodarczej lub w odpowiedzi na przewidziane niedobory w podaży wynikające z zamykania zakładów,
- "wprowadzanie do obrotu" oznacza dostarczanie lub sprzedaż osobom trzecim za opłatą lub nieodpłatnie, substancji regulowanych lub produktów zawierających substancje regulowane objęte niniejszym rozporządzeniem,
- "zużycie" oznacza wykorzystywanie substancji regulowanych do produkcji lub obsługi technicznej, w szczególności do ponownego napełniania produktów lub urządzeń lub do innych zastosowań, z wyjątkiem ich wykorzystywania jako substratów i czynników ułatwiających procesy chemiczne,
- "nawrotne systemy pomp cieplnych/klimatyzacyjnych" oznacza kombinację połączonych ze sobą części, zawierających czynnik chłodniczy, tworzących zamknięty obieg chłodzący z cyrkulującym czynnikiem chłodniczym, w celu pochłaniania i wydzielenia ciepła (tzn. chłodzenia, ogrzewania), w odwracalnych procesach zachodzących w parowniku i skraplaczu, zaprojektowanych w sposób zamiennie funkcjonujący,
- "uszlachetnianie czynne" oznacza procedurę określoną w art. 114 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7],
- "odzysk" oznacza zbieranie i magazynowanie substancji regulowanych, pochodzących np. z maszyn, urządzeń i zbiorników, w trakcie obsługi technicznej lub przed usunięciem,
- "recykling" oznacza ponowne użycie odzyskanej substancji regulowanej po wstępnym oczyszczeniu metodą filtracji i osuszania.
Recykling czynników chłodniczych obejmuje zazwyczaj ponowne umieszczenie ich w urządzeniu, przy czym czynność ta wykonywana jest często w miejscu pracy urządzenia,
- "regeneracja" oznacza powtórne przetworzenie i uszlachetnienie odzyskanej substancji regulowanej z wykorzystaniem takich procesów, jak filtracja, osuszanie, destylacja, i obróbka chemiczna, w celu doprowadzenia jej do określonego standardu eksploatacyjnego, przy czym czynności te często odbywają się poza miejscem pracy urządzenia, w instalacji głównej,
- "przedsiębiorstwo" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która produkuje, poddaje recyklingowi substancje regulowane w celu wprowadzenia do obrotu lub używa ich do celów przemysłowych bądź handlowych wewnątrz Wspólnoty, która wprowadza takie przywożone substancje do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub która wywozi takie substancje z obszaru Wspólnoty w celach produkcyjnych lub handlowych.
ROZDZIAŁ II
PLAN STOPNIOWEGO WYCOFYWANIA
Artykuł 3
Monitorowanie produkcji substancji regulowanych
1.
Z zastrzeżeniem ust. 5–10, zakazuje się produkcji poniższych substancji:
a) chlorofluorowęglowodorów,
b) innych całkowicie fluorowcowanych chlorofluorowęglowodorów,
c) halonów,
d) tetrachlorku węgla,
e) 1,1,1-trichloroetanu,
f) wodorobromofluorowęglowodorów.
W świetle wniosków Państw Członkowskich Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, stosuje kryteria określone w decyzji stron IV/25 w celu ustalania co roku nieodzownych zastosowań, dla których produkcja oraz przywóz substancji regulowanych, określonych w akapicie pierwszym, mogą być we Wspólnocie dozwolone, oraz tych użytkowników, którzy mogą skorzystać z tych nieodzownych zastosowań.
Taka produkcja i przywóz są dozwolone jedynie w przypadku gdy żadna ze stron nie dysponuje odpowiednimi alternatywnymi substancjami lub substancjami regulowanymi po recyklingu czy regeneracji, określonymi w akapicie pierwszym.
2. i) Z zastrzeżeniem ust. 5-10 każdy producent zapewnia, że:
a) obliczony poziom jego produkcji bromku metylu w okresie od dnia l stycznia do dnia 31 grudnia 1999 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza 75 % obliczonego poziomu jego produkcji bromku metylu w 1991 r.;
b) obliczony poziom jego produkcji bromku metylu w okresie od dnia l stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza 40 % obliczonego poziomu jego produkcji bromku metylu w 1991 r.;
c) obliczony poziom jego produkcji bromku metylu w okresie od dnia l stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza 25 % obliczonego poziomu jego produkcji bromku metylu w 1991 r.;
d) nie produkuje bromku metylu po dniu 31 grudnia 2004 r.
Obliczone poziomy określone w lit. a), b), c) oraz d) nie obejmują ilości bromku metylu produkowanego do celów kwarantanny i zastosowania przed wysyłką.
ii) W świetle wniosków Państw Członkowskich, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja stosuje kryteria określone w decyzji stron IX/6 wraz z innymi istotnymi kryteriami uzgodnionymi przez strony, w celu ustalania co roku zastosowań krytycznych, dla których można pozwolić na produkcję, przywóz i stosowanie bromku metylu we Wspólnocie po dniu 31 grudnia 2004 r., dozwolonych ilości substancji i zastosowań oraz tych użytkowników, którzy mogą skorzystać z wyłączenia krytycznego.
Taka produkcja i przywóz są dozwolone jedynie w przypadku gdy żadna ze stron nie dysponuje odpowiednimi alternatywnymi substancjami albo bromkiem metylu po recyklingu czy regeneracji.
W sytuacjach wyjątkowych wywołanych przez nieprzewidziane gwałtowne rozprzestrzenianie się szczególnych szkodników lub chorób, Komisja może zezwolić na czasowe stosowanie bromku metylu, na prośbę właściwych władz Państwa Członkowskiego.
Takie zezwolenie obejmuje okres nie dłuższy niż 120 dni oraz ilość substancji nieprzekraczającą 20 ton.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 8, 9 i 10 każdy producent zapewnia, że:
a) obliczony poziom jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w okresie od dnia l stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. oraz w każdym następnym 12-mięsięcznym okresie nie przekracza obliczonego poziomu jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodory w 1997 r.;
b) obliczony poziom jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w okresie od dnia l stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. oraz w każdym następnym 12-mięsięcznym okresie nie przekracza 35 % obliczonego poziomu jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w 1997 r.;
c) obliczony poziom jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w okresie od dnia l stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. oraz w każdym następnym 12-mięsięcznym okresie nie przekracza 20 % obliczonego poziomu jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w 1997 r.;
d) obliczony poziom dla produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w okresie od l stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz w każdym następnym 12-mięsięcznym okresie nie przekracza 15 % obliczonego poziomu jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w 1997 r.;
e) nie produkuje żadnych wodorochlorofluorowęglowodorów po dniu 31 grudnia 2025 r.
Przed dniem 31 grudnia 2002 r. Komisja dokona przeglądu poziomu produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w celu określenia:
- czy powinno zostać zaproponowane ograniczenie w produkcji przed 2008 r., i/lub
- czy powinny zostać zaproponowane zmiany w poziomach produkcji określonych w lit. b), c) i d),
Przegląd będzie obejmował rozwój zużycia wodorochlorofluorowęglowodorów na całym świecie, wywozu wodorochlorofluorowęglowodorów z obszaru Wspólnoty oraz innych państw należących do OECD oraz technicznej i ekonomicznej dostępności substancji lub technologii alternatywnych, jak również odpowiedni rozwój sytuacji międzynarodowej w zakresie wynikającym z Protokołu.
4.
Komisja wydaje pozwolenia użytkownikom, określonym w ust. l akapit drugi oraz ust. 2 ii), oraz powiadamia ich o rodzaju zastosowań, na które mają zezwolenie, oraz substancjach i ich ilości, na wykorzystanie których mają zezwolenie.
5.
Producent może zostać upoważniony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na terenie którego zlokalizowana jest produkcja prowadzona przez danego producenta, do produkcji substancji regulowanych określonych w ust. l i 2, w celu realizacji zamówień objętych pozwoleniem zgodnie z ust. 4.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego powiadamiają z wyprzedzeniem Komisję o zamiarze wydania takiego pozwolenia.
6.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym zlokalizowana jest odpowiednia produkcja prowadzona przez danego producenta, mogą zezwolić na przekroczenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w ust. l i 2 w celu zaspokojenia podstawowych krajowych potrzeb stron, na podstawie art. 5 Protokołu, pod warunkiem że dodatkowe obliczone poziomy produkcji w danym Państwie Członkowskim nie przekraczają poziomów dozwolonych dla tych potrzeb w art. 2A–2E oraz 2H Protokołu w omawianych okresach.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego powiadamiają Komisję o zamiarze wydania takiego zezwolenia.
7.
W zakresie dozwolonym na podstawie Protokołu, właściwe władze Państwa Członkowskiego, na terenie którego znajduje się produkcja, mogą zezwolić danemu producentowi na przekroczenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w ust. l i 2 w celu zaspokojenia wszystkich nieodzownych i krytycznych zastosowań przez strony na ich wniosek.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego powiadamiają Komisję o zamiarze wydania takiego zezwolenia.
8.
W zakresie dozwolonym na podstawie Protokołu, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym zlokalizowana jest właściwa produkcja prowadzona przez danego producenta, mogą zezwolić danemu producentowi na przekroczenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w ust. l–7, w celu racjonalizacji przemysłowej w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że obliczone poziomy produkcji w danym Państwie Członkowskim nie przekraczają sumy obliczonych poziomów produkcji realizowanej przez jego krajowych producentów, które ustanowiono w ust. l–7, w omawianych okresach.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego powiadamiają Komisję o zamiarze wydania takiego zezwolenia.
9.
W zakresie dozwolonym na podstawie protokołu Komisja, w Porozumieniu z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, w którym zlokalizowana jest właściwa produkcja prowadzona przez danego producenta, może zezwolić danemu producentowi na przekroczenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w ust. l–8, w celu racjonalizacji przemysłowej między Państwami Członkowskimi, pod warunkiem że połączone obliczone poziomy produkcji w danych Państwach Członkowskich nie przekraczają sumy obliczonych poziomów produkcji realizowanej przez ich krajowych producentów, które ustanowiono w ust. l–8, w omawianych okresach.
Wymagana jest również zgoda właściwych władz Państwa Członkowskiego, którego dotyczy zamiar obniżeniu produkcji.
10.
W zakresie dozwolonym na podstawie Protokołu, w porozumieniu z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, w którym zlokalizowana jest właściwa produkcja prowadzona przez danego producenta, oraz w porozumieniu z rządem państwa będącego zainteresowaną strona trzecią, Komisja może zezwolić producentowi na połączenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w ust. l–9 z obliczonymi poziomami produkcji dozwolonymi producentowi w państwie będącym stroną trzecią, na podstawie Protokołu oraz na podstawie krajowego prawa tego producenta w zakresie racjonalizacji przemysłowej dotyczącej strony trzeciej, pod warunkiem że połączone obliczone poziomy produkcji dla tych dwóch producentów nie przekraczają sumy obliczonych poziomów produkcji dozwolonych dla producenta Wspólnoty zgodnie z ust. l–9 oraz obliczonych poziomów produkcji dozwolonych dla producenta z państwa będącego stroną trzecią, na podstawie Protokołu i innych odpowiednich krajowych przepisów prawa.
Artykuł 4
Ograniczenia wprowadzania do obrotu i stosowania substancji regulowanych
1.
Z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, zakazuje się wprowadzania do obrotu i stosowania poniższych substancji regulowanych:
a) chlorofluorowęglowodorów,
b) innych całkowicie fluorowcowanych chlorofluorowęglowodorów,
c) halonów,
d) tetrachlorku węgla,
e) 1,1,1-trichloroetanu, oraz
f) wodorobromofluorowęglowodorów.
Na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja może zezwolić na czasowe odstępstwo i dopuścić stosowanie chlorofluorowęglowodorów do dnia 31 grudnia 2004 r. w mechanizmach aplikujących w hermetycznie szczelnych urządzeniach, zaprojektowanych do implantacji w ludzkim ciele w celu aplikowania odmierzonych dawek lekarstw, oraz do dnia 31 grudnia 2008 r. do istniejących zastosowań wojskowych, w przypadku gdy udowodniono, w odniesieniu do szczególnego zastosowania, że osiągalne z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia substancje alternatywne lub technologie alternatywne nie są dostępne lub nie mogą zostać zastosowane.
2. i) Z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 każdy producent i importer zapewnia, że:
a) obliczony poziom dla bromku metylu wprowadzanego przez niego na rynek lub stosowanego do własnych celów w okresie od dnia l stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza 75 % obliczonego poziomu dla bromku metylu wprowadzonego przez niego do obrotu lub zastosowanego do celów własnych w 1991 r.;
b) obliczony poziom dla bromku metylu wprowadzanego przez niego na rynek lub stosowanego do własnych celów w okresie od dnia l stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza 40 % obliczonego poziomu dla bromku metylu wprowadzonego przez niego do obrotu lub zastosowanego do celów własnych w 1991 r.;
c) obliczony poziom dla bromku metylu wprowadzanego przez niego do obrotu lub stosowanego do własnych celów w okresie od dnia l stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza 25 % obliczonego poziomu dla bromku metylu wprowadzonego przez niego do obrotu lub zastosowanego do celów własnych w 1991 r.;
d) po dacie 31 grudnia 2004 r. nie wprowadza do obrotu bromku metylu ani nie stosuje go do celów własnych.
W zakresie dozwolonym na podstawie Protokołu, na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego oraz zgodnie z art. 18 ust. 2, Komisja dostosuje obliczony poziom dla bromku metylu, określony w art. 3 ust. 2 ppkt i) lit. c) oraz w lit. c) niniejszego ustępu, gdzie wykazano konieczność zaspokojenia potrzeb wymienionego Państwa Członkowskiego, ponieważ osiągalne z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia substancje alternatywne lub substytuty, akceptowane ze względu na ochronę zdrowia i środowiska, nie są dostępne lub nie mogą zostać zastosowane.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja popiera rozwój, w tym prace badawcze, oraz stosowanie substancji alternatywnych dla bromku metylu możliwie jak najszybciej.
ii) Z zastrzeżeniem ust. 4, wprowadzanie na rynek bromku metylu oraz stosowanie go przez przedsiębiorców innych niż producenci i importerzy jest zakazane od dnia 31 grudnia 2005 r.
iii) Obliczone poziomy, określone w ppkt i) lit. a)–d) oraz ppkt ii), nie obejmują ilości bromku metylu wyprodukowanego lub przywiezionego do celów kwarantanny i zastosowania przed wysyłką.
W okresie od dnia l stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie, każdy producent i importer zapewnia, że obliczony poziom dla bromku metylu wprowadzanego przez niego do obrotu lub używanego do własnych celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką nie przekracza średniego obliczonego poziomu dla bromku metylu wprowadzonego przez niego do obrotu lub zużytego do własnych celów kwarantanny i przed wysyłką w latach 1996, 1997 i 1998.
Każdego roku Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania, obejmujące informacje na temat dozwolonych ilości bromku metylu użytego do celów kwarantanny i przed wysyłką na ich terytoriach, na temat celów, do których bromek metylu został zużyty oraz informacje na temat postępu w ocenie i stosowaniu substancji alternatywnych.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja podejmuje środki w celu redukcji obliczonego poziomu dla bromku metylu, który producenci i importerzy mogą wprowadzać do obrotu lub używać do własnych celów kwarantanny i przed wysyłką, przy uwzględnieniu technicznej i ekonomicznej dostępności substancji lub technologii alternatywnych oraz rozwoju sytuacji międzynarodowej w zakresie wynikającym z Protokołu.
iv) Całkowite ilościowe limity w odniesieniu do wprowadzania do obrotu lub używania do celów własnych bromku metylu przez producentów i importerów bromku metylu są wymienione w załączniku III.
3. i) Z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 oraz art. 5 ust. 5:
a) obliczony poziom dla wodorochlorofluorowęglowodorów, wprowadzanych do obrotu lub używanych do celów własnych przez producentów i importerów, w okresie od dnia l stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza sumy:
- 2,6 % obliczonego poziomu dla chlorofluorowęglowodorów, które producenci i importerzy wprowadzili do obrotu lub wykorzystali do celów własnych w 1989 r., i
- obliczonego poziomu dla wodorochlorofluorowęglowodorów, które producenci i importerzy wprowadzili do obrotu lub wykorzystali do celów własnych w 1989 r.;
b) obliczony poziom dla wodorochlorofluorowęglowodorów, wprowadzanych do obrotu lub używanych do celow własnych przez producentów i importerów, w okresie od dnia l stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. nie przekracza sumy:
- 2,0 % obliczonego poziomu dla chlorofluorowęglowodorów, które producenci i importerzy wprowadzili do obrotu lub wykorzystali do celów własnych w 1989 r., i
- obliczonego poziomu dla wodorochlorofluorowęglowodorów, które producenci i importerzy wprowadzili do obrotu lub wykorzystali do celów własnych w 1989 r.;
c) obliczony poziom dla wodorochlorofluorowęglowodorów, wprowadzanych do obrotu lub używanych do celów własnych przez producentów i importerów, w okresie od dnia l stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. nie przekracza 85 % obliczonego poziomu określonego w lit. b);
d) obliczony poziom dla wodorochlorofluorowęglowodorów, wprowadzanych do obrotu lub używanych do celów własnych przez producentów i importerów, w okresie od dnia l stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. nie przekracza 45 % obliczonego poziomu określonego w lit. b);
e) obliczony poziom dla wodorochlorofluorowęglowodorów, wprowadzanych do obrotu lub używanych do celów własnych, w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza 30 % obliczonego poziomu określonego w lit. b);
f) obliczony poziom dla wodorochlorofluoroweglowodorów, wprowadzanych do obrotu lub używanych do celów własnych przez producentów i importerów, w okresie od dnia l stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie nie przekracza 25 % obliczonego poziomu określonego w lit. b);
g) producenci i importerzy nie wprowadzają wodorochlorofluorowęglowodorów do obrotu ani ich nie używają do celów własnych po dniu 31 grudnia 2009 r.;
h) każdy producent i importer zapewnia, że obliczony poziom dla wodorochlorofluorowęglowodorów, wprowadzanych do obrotu lub używanych do celów własnych w okresie od dnia l stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz w każdym następnym 12-miesięcznym okresie, wyrażony w procentach obliczonego poziomu w lit. a)–c), nie przekracza procentowego udziału w rynku w 1996 r.
ii) Przed dniem l stycznia 2001 r. zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja ustala mechanizm przydziału kontyngentów w zakresie obliczonych poziomów dla każdego producenta i importera, określonych w lit. d)–f), dla okresu od dnia l stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz na każdy następny okres 12-miesięczny.
iii) W przypadku producentów wielkości określone w niniejszym ustępie odnoszą się do ilości pierwotnych wodorochlorofluorowęglowodorów wprowadzanych przez nich do obrotu lub stosowanych do celów własnych we Wspólnocie oraz które zostały wyprodukowane we Wspólnocie.
iv) całkowite limity ilościowe, dotyczące wprowadzania wodorochlorofluorowęglowodorów do obrotu oraz stosowania ich do celów własnych przez producentów i importerów, są wymienione w załączniku III.
4. i) a) Ustępy l, 2 oraz 3 nie mają zastosowania do wprowadzania do obrotu substancji regulowanych przeznaczonych do zniszczenia we Wspólnocie za pomocą technologii zatwierdzonych przez strony;
b) Ustępy l, 2 oraz 3 nie mają zastosowania do wprowadzania do obrotu substancji regulowanych i ich stosowania, jeśli:
- są stosowane jako substraty lub czynniki ułatwiające procesy chemiczne; lub
- są używane do celów zamówień objętych pozwoleniami w odniesieniu do nieodzownego zużycia przez użytkowników, określonych w art. 3 ust. 1 lub zamówień objętych pozwoleniami w odniesieniu do zastosowań krytycznych przez użytkowników określonych w art. 3 ust. 2 lub do czasowego stosowania w sytuacjach wyjątkowych, dopuszczalnych zgodnie z art. 3 ust. 2 ii).
ii) Ustęp 1 nie ma zastosowania do wprowadzania do obrotu przez przedsiębiorców innych niż producenci substancji regulowanych, w celu obsługi technicznej lub naprawy urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, do dnia 31 grudnia 1999 r.
iii) Ustęp 1 nie ma zastosowania do substancji regulowanych używanych do obsługi technicznej lub naprawy urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych lub do zastosowań w daktyloskopii, do dnia 31 grudnia 2000 r.
iv) Ustęp 1 lit. c) nie ma zastosowania do wprowadzania do obrotu i stosowania halonów odzyskanych, po recyklingu lub regeneracji, stosowanych w istniejących systemach przeciwpożarowych, do dnia 31 grudnia 2002 r. lub wprowadzania do obrotu i stosowania halonów do zastosowań krytycznych, podanych w załączniku VII.
Każdego roku właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o ilości halonów zużytych do zastosowań krytycznych, podjętych środkach w zakresie redukcji ich emisji oraz prognozach ich emisji, jak również o obecnych działaniach mających na celu identyfikowanie substancji alternatywnych i ich stosowanie.
Każdego roku Komisja dokonuje przeglądu zastosowań krytycznych wymienionych w załączniku VII oraz, gdy niezbędne, wprowadza stosowne zmiany, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
v) Z wyjątkiem zastosowań wymienionych w załączniku VII, systemy przeciwpożarowe i gaśnice zawierające halony wycofuje się z użycia przed dniem 31 grudnia 2003 r., a halony zostają odzyskane zgodnie z art. 16.
5.
Każdy producent i importer uprawniony do wprowadzania substancji regulowanych do obrotu lub używania ich do celów własnych, określonych w niniejszym artykule, może przenieść swoje prawo do całkowitej ilości lub jej części odnoszącej się do danej grupy substancji ustalonej zgodnie z niniejszym artykułem, na innego producenta lub importera danej grupy substancji we Wspólnocie.
O jakiekolwiek tego rodzaju przeniesieniu prawa powiadamia się Komisję z wyprzedzeniem.
Przeniesienie prawa wprowadzania do obrotu lub stosowania nie oznacza dalszego prawa do produkcji lub przywozu.
6.
Zakazuje się przywozu oraz wprowadzania do obrotu produktów i urządzeń zawierających chlorofluorowęglowodory, inne całkowicie fluorowcowane chlorofluorowęglowodory, halony, tetrachlorek węgla, 1,1,1-trichloroetan oraz wodorobromofluoroweglowodory, z wyjątkiem tych produktów i urządzeń, w odniesieniu do których stosowanie odpowiedniej substancji regulowanej zostało dozwolone zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi lub które jest wymienione w załączniku VII.
Produkty i urządzenia wyprodukowane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia nie są objęte niniejszym zakazem.
Artykuł 5
Kontrola stosowania wodorochlorofluorowęglowodorów
1.
Z zastrzeżeniem poniższych warunków zakazuje się stosowania wodorochlorofluorowęglowodorów:
a) w aerozolach;
b) jako rozpuszczalników:
i) do zastosowań niezawierających rozpuszczalników, włączając otwarte urządzenia czyszczące, otwarte systemy odwadniania nieposiadające powierzchni chłodniczych, w klejach i jako czynniki ułatwiające proces uwalniania się na skutek mieszania poza zamkniętym systemem oraz do czyszczenia chemicznego, gdzie wodorochlorofluorowęglowodory nie są odzyskiwane;
ii) od dnia l stycznia 2002 r. do wszystkich zastosowań jako rozpuszczalniki, z wyjątkiem precyzyjnego czyszczenia elementów elektrycznych oraz innych części składowych stosowanych w przestrzeni powietrznej i lotnictwie, co do których zakaz wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2008 r.;
c) jako czynników chłodniczych:
i) w urządzeniach wyprodukowanych po dniu 31 grudnia 1995 r., do poniższych zastosowań:
- w systemach otwartych wykorzystujących bezpośrednie odparowywanie,
- w domowych chłodziarkach i zamrażarkach,
- w układach klimatyzacyjnych, zasilanych dowolną energią, zamontowanych w pojazdach silnikowych, traktorach, pojazdach specjalnego przeznaczenia lub przyczepach z wyjątkiem zastosowań wojskowych, dla których zakaz wchodzi w życie dnia 31 grudnia 2008 r.,
- w układach klimatyzacyjnych stosowanych w transporcie publicznym;
ii) w urządzeniach klimatyzacyjnych stosowanych w transporcie kolejowym, wyprodukowanych po dniu 31 grudnia 1997 r.;
iii) od dnia l stycznia 2000 r. w urządzeniach wyprodukowanych po dniu 31 grudnia 1999 r. przeznaczonych dla:
- państwowych i dystrybucyjnych chłodni i magazynów,
- urządzeniach o mocy napędowej równej 150 kW lub większej;
iv) od dnia l stycznia 2001 r. we wszystkich urządzeniach chłodniczych i klimatyzacyjnych wyprodukowanych po dniu 31 grudnia 2000 r., z wyjątkiem stacjonarnych urządzeń klimatyzacyjnych o wydajności chłodzącej do 100 kW, dla których zakaz stosowania wodorochlorofluorowęglowodorów obowiązuje od dnia l lipca 2002 r., dla urządzeń wyprodukowanych po dniu 30 czerwca 2002 r. oraz nawrotnych systemów pomp cieplnych/klimatyzacyjnych, dla których zakaz stosowania wodorochlorofluorowęglowodorów obowiązuje od dnia l stycznia 2004 r. dla urządzeń wyprodukowanych po dniu 31 grudnia 2003 r.,
v) od dnia l stycznia 2010 r. obowiązuje zakaz używania pierwotnych wodorochlorofluorowęglowodorów do obsługi technicznej i naprawy istniejących urządzeń klimatyzacyjnych i chłodniczych, pozostających w użytkowaniu w tym terminie; od dnia l stycznia 2015 r. zakaz obejmuje wszystkie wodorochlorofluorowęglowodory.
Przed dniem 31 grudnia 2008 r. Komisja dokonuje przeglądu w zakresie technicznej i ekonomicznej dostępności substancji alternatywnych dla wodorochlorofluorowęglowodory po recyklingu.
Uwzględniając potrzebę unikania nadmiernego pozbywania się urządzeń, przegląd uwzględnia dostępność, technicznie i ekonomicznie osiągalnych substancji alternatywnych dla wodorochlorofluorowęglowodorów znajdujących się w istniejących urzadzeniach chłodniczym.
Rozważane substancje alternatywne powinny charakteryzować się znacznie niższym szkodliwym wpływem na środowisko niż wodorochlorofluoroweglowodory.
Komisja przedstawia wyniki przeglądu do Parlamentu Europejskiego oraz Rady.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, jeśli jest to właściwe, zostaje podjęta decyzja w sprawie ewentualnej akceptacji daty l stycznia 2015 r.;
d) do produkcji pianek:
i) do produkcji wszystkich pianek z wyjątkiem pianek o strukturze integralnej, stosowanych do celów bezpieczeństwa oraz sztywnych pianek izolacyjnych;
ii) od dnia l października 2000 r. do produkcji pianek o strukturze integralnej, stosowanych do celów bezpieczeństwa oraz sztywnych polietylenowych pianek izolacyjnych;
iii) od dnia l stycznia 2002 r. do produkcji wytłaczanych sztywnych polistyrenowych pianek izolacyjnych, z wyjątkiem zastosowań izolacyjnych w transporcie;
iv) do dnia l stycznia 2003 r. do produkcji pianek poliuretanowych stosowanych w urządzeniach, elastycznych pianek poliuretanowych, poliuretanowych paneli o budowie "kanapkowej", z wyjątkiem ostatnich dwóch stosowanych jako izolacje w transporcie;
v) od dnia l stycznia 2004 r. do produkcji wszystkich pianek, w tym pianek poliuretanowych w sprayu i w postaci bloków;
e) jako gaz nośny dla substancji sterylizujących w układach zamkniętych, w urządzeniach wyprodukowanych po dniu 31 grudnia 1997 r.;
f) do wszystkich innych zastosowań.
2.
W drodze odstępstwa od ust. l, zezwala się na stosowanie wodorochlorofluorowęglowodorów:
a) do celów laboratoryjnych, w tym do prac badawczo-rozwojowych;
b) jako substratów;
c) jako czynników ułatwiających procesy chemiczne.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1, użycie wodorochlorofluorowęglowodorów jako czynników gaśniczych w istniejących systemach przeciwpożarowych może być dozwolone w celu zamiany halonów w zastosowaniach wymienionych w załączniku VII, zgodnie z poniższymi warunkami:
- halony zawarte w takich systemach przeciwpożarowych zostają całkowicie wymienione,
- wycofane halony zostają zniszczone,
- 70 % kosztów zniszczenia halonów zostaje pokryte przez dostawcę wodorochlorofluorowęglowodorów,
- każdego roku Państwo Członkowskie wykorzystujące niniejszy przepis powiadamia Komisję o liczbie odnośnych instalacji oraz ilości halonów.
4.
Przywóz i wprowadzanie do obrotu produktów i urządzeń zawierających wodorochlorofluorowęglowodory, w odniesieniu do których ograniczenie stosowania obowiązuje na podstawie niniejszego artykułu, są zakazane od daty wejścia w życie zakazu stosowania.
Produkty i urządzenia wyprodukowane przed datą wymienionego ograniczenia stosowania nie są objęte niniejszym zakazem.
5.
Do dnia 31 grudnia 2009 r. ograniczenie stosowania wodorochlorofluorowęglowodorów, na podstawie niniejszego artykułu, nie stosuje się w odniesieniu do wytwarzania produktów przeznaczonych na wywóz do krajów, w których stosowanie wodorochlorofluorowęglowodorów w tych produktach jest nadal dozwolone.
6.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, w świetle posiadanego doświadczenia wynikającego z działania niniejszego rozporządzenia lub uwzględniając postęp techniczny, Komisja może dokonać zmiany wykazu i dat określonych w ust. l, jednakże w żadnym przypadku nie dokonuje rozszerzenia okresów w nim określonych, bez uszczerbku dla wyłączeń przewidzianych w ust. 7.
7. Na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja może przyznać ograniczone czasowo wyłączenie, zezwalające na stosowanie oraz wprowadzanie do obrotu wodorochlorofluorowęglowodorów, w drodze odstępstwa od ust. l oraz art. 4 ust. 3 w przypadku gdy wykazuje się, że dla szczególnego zastosowania technicznie i ekonomicznie osiągalne substancje alternatywne nie są dostępne lub nie mogą być zastosowane. Komisja niezwłocznie powiadamia Państwa Członkowskie o każdym przyznanym wyłączeniu.
ROZDZIAŁ III
HANDEL
Artykuł 6
Pozwolenia na przywóz z państw trzecich
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub w celu uszlachetniania czynnego substancji regulowanych następuje po uzyskaniu pozwolenia na przywóz.
Pozwolenia są wydawane przez Komisję po sprawdzeniu ich zgodności z art. 6, 7, 8 i 13.
Komisja przesyła kopię każdego pozwolenia do właściwych władz Państwa Członkowskiego, do którego dane substancje mają być przywiezione.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza władze jako właściwe do tego celu.
Substancje regulowane wymienione w grupach I–V załącznika I nie mogą być przywożone w celu uszlachetniania czynnego.
2.
Pozwolenie dotyczące procedury uszlachetniania czynnego może zostać wydane, jeśli substancje regulowane mają być wykorzystane na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z systemem zawieszeń przewidzianym w art. 114 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, oraz pod warunkiem że produkty kompensacyjne zostają ponownie wywiezione do państwa, w którym produkcja, zużycie lub przywóz tej substancji regulowanej nie są zakazane.
Pozwolenie może zostać wydane jedynie po wyrażeniu zgody właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym uszlachetnianie czynne ma mieć miejsce.
3.
Wniosek o pozwolenie zawiera:
a) nazwy oraz adresy importera i eksportera;
b) kraj wywozu;
c) państwo docelowe, jeśli substancje regulowane mają być stosowane na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego określoną w ust. 2;
d) opis każdej substancji regulowanej, w tym:
- opis handlowy,
- opis i kod CN określony w załączniku IV;
- własności fizyczne substancji (pierwotna, odzyskana, zregenerowana);
- ilość substancji w kilogramach;
e) cel zakładanego przywozu;
f) miejsce i datę zakładanego przywozu, jeżeli są znane, oraz informacje o jakichkolwiek zmianach, gdy istotne, tych danych.
4.
Komisja może wymagać świadectwa potwierdzającego własności fizyczne przywożonych substancji.
5.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja może dokonać zmiany wykazu pozycji wymienionych w ust. 3 i w załączniku IV.
Artykuł 7
Przywóz substancji regulowanych z państw trzecich
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie substancji regulowanych przywożonych z państw trzecich podlega limitom ilościowym.
Wymienione limity zostają ustalone, a kontyngenty przydzielone przedsiębiorcom w okresie od dnia l stycznia do dnia 31 grudnia 1999 r. oraz dla każdego następnego 12-miesięcznego okresu, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
Kontyngenty przydziela się tylko dla:
a) substancji regulowanych z grup VI i VIII określonych w załączniku I;
b) substancji regulowanych, jeżeli są wykorzystywane do niezbędnych lub krytycznych zastosowań lub do celów kwarantanny bądź zastosowań przed wysyłką;
c) substancji regulowanych, jeżeli są wykorzystywane jako substraty lub czynniki ułatwiające procesy chemiczne;
d) przedsiębiorców posiadających instalacje do niszczenia odzyskanych substancji regulowanych, jeśli substancje regulowane są niszczone we Wspólnocie, przy użyciu technologii zatwierdzonych przez strony.
Artykuł 8
Przywóz substancji regulowanych z państw niebędących stronami Protokołu
Zakazuje się dopuszczania substancji regulowanych do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub do celów uszlachetniania czynnego, przywożonych z państw niebędących stronami Protokołu.
Artykuł 9
Przywóz produktów zawierających substancje regulowane z Państw niebędących stronami Protokołu
1.
Zakazuje się dopuszczania do wolnego obrotu we Wspólnocie produktów oraz urządzeń zawierających substancje regulowane, przywożone z państw niebędących stronami Protokołu.
2.
Do potrzeb służb celnych Państw Członkowskich, wykaz produktów zawierających substancje regulowane wraz z kodami CN jest podany w załączniku V. Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja może dodać pozycje do wymienionego wykazu, usunąć je lub dokonać poprawek na wymienionym wykazie w świetle zmian dokonywanych przez strony.
Artykuł 10
Przywóz produktów wytworzonych z wykorzystaniem substancji regulowanych z państwa niebędącego stroną Protokołu
W świetle decyzji stron, Rada na prośbę Komisji zatwierdza zasady dotyczące dopuszczania do swobodnego obrotu we Wspólnocie, produktów wytworzonych z wykorzystaniem substancji regulowanych, ale niezawierających substancji identyfikowanych jako substancje regulowane, przywożonych z państw niebędących stronami Protokołu,.
Identyfikacja takich produktów jest zgodna z okresowymi technicznymi wytycznymi dla stron.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Artykuł 11
Wywóz substancji regulowanych lub produktów zawierających substancje regulowane
1.
Zakazuje się wywozu ze Wspólnoty chlorofluorowęglowodorów, innych całkowicie fluorowcowanych chlorofluorowęglowodorów, halonów, tetrachlorku węgla, 1,1,1-trichloroetanu oraz częściowo podstawionych bromofluorowęglowodorów lub produktów i urządzeń innych niż rzeczy osobiste, zawierających wymienione substancje lub których funkcjonowanie uzależnione jest od ciągłej dostawy tych substancji.
Zakazu nie stosuje się do wywozu:
a) substancji regulowanych, wyprodukowanych zgodnie z art. 3 ust. 6 w celu zaspokojenia podstawowych krajowych potrzeb stron zgodnie z art. 5 Protokołu;
b) substancji regulowanych, wyprodukowanych zgodnie z art. 3 ust. 7 w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań nieodzownych lub krytycznych w państwach będących stronami;
c) produktów i urządzeń zawierających substancje regulowane, wyprodukowane zgodnie z art. 3 ust. 5 lub przywożonych zgodnie z art. 7 ust. b;
d) produktów i urządzeń zawierających halon, w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań krytycznych wymienionych w załączniku VII;
e) substancji regulowanych do zastosowań w charakterze substratów i czynników ułatwiających procesy chemiczne.
2.
Zakazuje się wywozu bromku metylu ze Wspólnoty do państw niebędących stronami Protokołu.
3.
Zakazuje się wywozu od dnia l stycznia 2004 r. częściowo podstawionych chlorofluorowęglowodorów z obszaru Wspólnoty do państw niebędących stronami Protokołu.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 Komisja dokonuje oceny wprowadzenia powyższej daty w świetle międzynarodowego postępu wynikającego z Protokołu i ją zmieni, jeśli uzna za stosowne.
Artykuł 12
Pozwolenie na wywóz
1.
Wywóz substancji regulowanych z obszaru Wspólnoty może odbywać się na podstawie pozwolenia.
Komisja wydaje przedsiębiorcom pozwolenia na wywóz na okres od dnia l stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz na każdy następny 12-miesięczny okres zgodnie z art. 11.
Komisja przekazuje kopię każdego pozwolenia do właściwych władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
2.
Wniosek w sprawie pozwolenia na wywóz zawiera:
a) nazwę oraz adres eksportera i producenta, w przypadku gdy nie są jednakowe;
b) opis substancji regulowanej(-ych), przeznaczonej(-ych) do wywozu, zawierający:
- opis handlowy,
- opis i kod CN podany w załączniku IV;
- rodzaj substancji (pierwotna, odzyskana, zregenerowana);
c) łączną ilość każdej substancji przeznaczonej do wywozu;
d) państwo/państwa docelowe, do których substancje są wywożone;
e) cel wywozu.
3.
Każdy eksporter notyfikuje Komisji jakiekolwiek zmiany w danych, zgłoszonych na podstawie ust. 2, które mogą się pojawić w trakcie obowiązywania pozwolenia.
Każdy eksporter zobowiązany jest do przedstawiania Komisji sprawozdań zgodnie z art. 19.
Artykuł 13
Wyjątkowe pozwolenia na handel z Państwami niebędącymi stronami Protokołu
W drodze odstępstwa od art. 8, 9 ust. 1, art. 10, art. 11 ust. 2 i 3, Komisja może pozwolić na handel z państwami niebędącymi stronami Protokołu, substancjami regulowanymi oraz produktami je zawierającymi lub wyprodukowanymi przy użyciu jednej lub wielu takich substancji, w takim zakresie, w jakim państwo niebędące stroną Protokołu jest zdeterminowane do zachowania przez strony pełnej zgodności z Protokołem oraz w zakresie, w jakim przedstawiło dane w tym względzie, określone w art. 7 Protokołu. Komisja postępuje zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Handel z terytorium nieobjętym Protokołem
1.
Z zastrzeżeniem każdej decyzji podjętej zgodnie z ust. 2, art. 8 i 9, art. 11 ust. 2 i 3 odnoszą się do każdego terytorium nieobjętego Protokołem, tak jak odnoszą się do każdego Państwa niebędącego stroną Protokołu.
2.
Tam, gdzie władze terytorium nieobjętego Protokołem postępują zgodnie z Protokołem oraz przedstawiły dane w tym względzie określone w art. 7 Protokołu, Komisja może podjąć decyzję o niestosowaniu części lub wszystkich przepisów art. 8, 9 i 11 niniejszego rozporządzenia.
Komisja podejmuje decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
Artykuł 15
Powiadamianie Państw Członkowskich
Komisja niezwłocznie notyfikuje Państwom Członkowskim jakiekolwiek działania w zakresie zmian art. 6, 7, 9, 12, 13 oraz 14.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLA EMISJI
Artykuł 16
Odzyskiwanie zużytych substancji regulowanych
1.
Substancje regulowane zawarte w:
- urządzeniach chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pompach cieplnych, z wyjątkiem domowych chłodziarek i zamrażarek,
- urządzeniach zawierających rozpuszczalniki,
- systemach przeciwpożarowych i gaśnicach,
odzyskuje się w trakcie obsługi technicznej urządzeń lub przed ich demontażem bądź usunięciem, w celu zniszczenia przy użyciu technologii zatwierdzonych przez strony lub innych technologii zaakceptowanych z punktu widzenia ochrony środowiska, lub w celu ich przeznaczenia do recyklingu lub regeneracji.
2.
Po dniu 31 grudnia 2001 r substancje regulowane zawarte w domowych chłodziarkach i zamrażarkach są odzyskiwane oraz traktowane zgodnie z ust. l.
3.
Substancje regulowane zawarte w produktach, instalacjach i urządzeniach innych niż te, określone w ust. l i 2 są odzyskiwane oraz traktowane zgodnie z ust. 1, jeżeli jest to praktycznie możliwe.
4.
Zakazuje się wprowadzania na rynek substancji regulowanych w pojemnikach jednorazowych, z wyjątkiem przeznaczonych do nieodzownego zużycia.
5.
Państwa Członkowskie podejmują działania promujące odzysk, recykling i regenerację oraz niszczenie substancji regulowanych oraz nakładają odpowiedzialność na użytkowników, techników ds. chłodnictwa lub inne właściwe jednostki, za zagwarantowanie postępowania zgodnego z przepisami ust. 1.
Państwa Członkowskie ustalają minimalne wymagania kwalifikacyjne dla zaangażowanego personelu.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r. Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie dotyczące programów odnoszących się do wyżej wymienionych kwalifikacji.
Komisja dokonuje oceny środków podjętych przez państwa.
W świetle tej oceny oraz technicznych, a także innych istotnych informacji Komisja proponuje środki dotyczące omawianych minimalnych wymagań kwalifikacyjnych.
6.
Państwa Członkowskie do dnia 31 grudnia 2001 r. przedkładają sprawozdanie do Komisji, dotyczące utworzonych systemów promowania odzysku zużytych substancji regulowanych, obejmujące dane na temat dostępnych obiektów i urządzeń oraz ilości zużytych substancji regulowanych odzyskanych, poddanych recyklingowi, regeneracji lub zniszczonych.
7.
Niniejszy artykuł nie narusza dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [8] lub środków przyjętych w art. 2 ust. 2 wymienionej dyrektywy.
Artykuł 17
Wycieki substancji regulowanych
1.
Wszelkie wykonalne środki ostrożności podejmuje się w celu zapobiegania wyciekom substancji regulowanych i ich minimalizowania.
W szczególności stacjonarne urządzenia zawierające płyn chłodniczy w ilości powyżej 3 kg są kontrolowane corocznie pod kątem wycieków.
Państwa Członkowskie określają minimalne wymagania kwalifikacyjne dla zaangażowanego personelu.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r. Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie dotyczące programów odnoszących się do wyżej wymienionych kwalifikacji.
Komisja dokonuje oceny środków podjętych przez Państwa Członkowskie.
W świetle tej oceny oraz technicznych, a także innych istotnych informacji Komisja, jeśli jest to właściwe, proponuje środki dotyczące omawianych minimalnych wymagań kwalifikacyjnych.
Komisja wspiera przygotowywanie norm europejskich, odnoszących się do kontroli wycieków oraz do odzysku substancji wyciekających z handlowych oraz przemysłowych urządzeń klimatyzacyjnych i chłodniczych, z systemów przeciwpożarowych oraz z urządzeń zawierających rozpuszczalniki, jak również, jeśli uzna za właściwe, do wymagań technicznych w odniesieniu do instalacji chłodniczych w zakresie ich szczelności.
2.
Wszelkie wykonalne środki ostrożności podejmuje się w celu zapobiegania i minimalizowania wycieków bromku metylu z instalacji do fumigacji oraz z jego innych zastosowań.
Ilekroć bromek metylu stosowany jest do fumigacji gleby, obowiązkowe jest stosowanie w odpowiednio długim czasie nieprzepuszczalnych folii lub zastosowanie innych technik, zapewniających co najmniej ten sam poziom ochrony środowiska.
Państwa Członkowskie określają minimalne wymagania kwalifikacyjne dla zaangażowanego personelu.
3.
Wszelkie wykonalne środki ostrożności podejmuje się w celu zapobiegania i minimalizowania wycieków substancji regulowanych podczas ich stosowania jako substraty i czynniki ułatwiające procesy chemiczne.
4.
Wszelkie wykonalne środki ostrożności podejmuje się w celu zapobiegania i minimalizowania wycieków substancji regulowanych wyprodukowanych w sposób niezamierzony w czasie wytwarzania innych chemikaliów.
5.
Komisja opracowuje, jeśli to właściwe i upowszechnia materiały, określające najlepsze dostępne technologie oraz najlepsze praktyki z punktu widzenia środowiska, dotyczące zapobiegania i minimalizowania wycieków oraz emisji substancji regulowanych.
ROZDZIAŁ V
KOMITET, SPRAWOZDAWCZOŚĆ, KONTROLA I KARY
Artykuł 18
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, jednocześnie uwzględniając przepisy art. 8 powyższej decyzji.
Okres, ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 19
Sprawozdawczość
1.
Każdego roku przed dniem 31 marca każdy producent, importer i eksporter substancji regulowanych przekazuje Komisji, przesyłając kopię do właściwych władz Państwa Członkowskiego, wymienione poniżej dane dla każdej substancji regulowanej za okres od dnia l stycznia do dnia 31 grudnia roku poprzedniego.
Wzór sprawozdania ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
a) Każdy producent informuje o:
- całkowitej produkcji w odniesieniu do każdej substancji regulowanej,
- jakiejkolwiek produkcji wprowadzonej do obrotu lub zużytej do celów własnych we Wspólnocie, oddzielnie wykazując produkcję substancji wykorzystanych jako substraty, czynniki ułatwiające procesy chemiczne, do celów kwarantanny oraz zastosowania przed wysyłką lub innych,
- jakiejkolwiek produkcji przeznaczonej na zaspokojenie potrzeb niezbędnego zużycia na obszarze Wspólnoty, na podstawie pozwolenia zgodnie z art. 3 ust. 4,
- jakiejkolwiek produkcji na podstawie zezwolenia na mocy art. 3 ust. 6 przeznaczonej na zaspokojenie podstawowych krajowych potrzeb stron na podstawie art. 5 Protokołu,
- jakiejkolwiek produkcji na podstawie zezwolenia na mocy art. 3 ust. 7 przeznaczonej na zaspokojenie potrzeb stron, wynikających z zastosowań krytycznych i niezbędnych,
- jakimkolwiek wzroście produkcji na podstawie zezwolenia zgodnie z art. 3 ust. 8, 9 i 10 w związku z racjonalizacją przemysłową,
- jakichkolwiek ilościach poddanych recyklingowi, regeneracji lub ilościach zniszczonych,
- jakichkolwiek zapasach.
b) Każdy importer, włączając producentów będących importerami, informuje o:
- jakichkolwiek ilościach dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie, oddzielnie wykazując przywóz przeznaczony jako substraty, czynniki ułatwiające procesy chemiczne, do zastosowań krytycznych i niezbędnych dozwolonych zgodnie z art. 3 ust. 4, wykorzystywanych do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką oraz przeznaczony do zniszczenia,
- jakichkolwiek ilościach substancji regulowanych wprowadzanych na obszar Wspólnoty zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego,
- jakichkolwiek ilościach zużytych substancji regulowanych przywiezionych w celach recyklingu i regeneracji,
- jakichkolwiek zapasach.
c) Każdy eksporter, włączając producentów będących eksporterami, informuje o:
- jakichkolwiek ilościach substancji regulowanych wywiezionych ze Wspólnoty, w tym o substancjach ponownie wywiezionych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, oddzielnie wykazując ilości wywiezione do każdego z krajów przeznaczenia oraz ilości przeznaczone na substraty i czynniki ułatwiające procesy chemiczne, do celów zastosowania niezbędnego i krytycznego, do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką, przeznaczonych do zaspokojenia podstawowych potrzeb krajowych stron na podstawie art. 5 Protokołu, a także w celu zniszczenia,
- jakichkolwiek ilościach zużytych substancji regulowanych wywiezionych w celach recyklingu i regeneracji,
- jakichkolwiek zapasach.
2.
Każdego roku przed dniem 31 grudnia organy celne Państw Członkowskich zwracają Komisji wykorzystane dokumenty pozwoleń.
3.
Każdego roku przed dniem 31 marca każdy użytkownik, który otrzymał zezwolenie na wykorzystanie wyłączenia niezbędnego zużycia na mocy art. 3 ust. 1, przedkłada Komisji sprawozdanie dotyczące każdej substancji, na którą otrzymał zezwolenie, przesyłając kopię sprawozdania do właściwych władz Państwa Członkowskiego, przy czym sprawozdanie zawiera sposób wykorzystania, ilości substancji wykorzystanych w roku poprzedzającym, ilości posiadanych zapasów, jakiekolwiek ilości substancji poddanych recyklingowi lub zniszczonych, oraz ilości produktów zawierających te substancje, wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie i/lub wywiezionych.
4.
Każdego roku przed dniem 31 marca każde przedsiębiorstwo, które otrzymało zezwolenie na stosowanie substancji regulowanych jako czynnika ułatwiającego procesy chemiczne, przedkłada Komisji sprawozdanie zawierające dane na temat ilości zużytych substancji w roku poprzednim oraz prognozę emisji, która miała miejsce podczas stosowania tych substancji.
5.
Komisja podejmuje właściwe działania w celu ochrony poufności przedłożonych jej informacji.
6.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 Komisja może wprowadzić zmiany w zakresie wymagań sprawozdawczych ustanowionych w ust. l–4, w celu wypełnienia zobowiązań w ramach Protokołu lub w celu poprawy praktycznego stosowania wymienionych wymagań sprawozdawczych.
Artykuł 20
Kontrola
1.
Wykonując zadania powierzone jej na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja może uzyskiwać wszelkie informacje od rządów oraz właściwych władz Państw Członkowskich, jak również od przedsiębiorstw.
2.
Występując do przedsiębiorstwa z żądaniem o przekazanie informacji, w tym samym czasie Komisja przesyła kopię żądania właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium mieści się siedziba przedsiębiorstwa, wraz z podaniem powodów żądania wymienionych informacji.
3.
Właściwe władze Państw Członkowskich przeprowadzają dochodzenia, które Komisja uzna za niezbędne na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie przeprowadzają również wyrywkowe kontrole w zakresie przywozu substancji regulowanych i powiadamiają Komisję o ich harmonogramie i wynikach.
4.
Z zastrzeżeniem Porozumienia Komisji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, na terytorium, którego dochodzenia mają być przeprowadzone, urzędnicy Komisji pomagają urzędnikom tych władz podczas wypełniania ich obowiązków.
5.
Komisja podejmuje właściwe działanie mające na celu wspieranie należytej wymiany informacji i współpracy między krajowymi władzami, jak również między krajowymi władzami i Komisją.
Komisja podejmuje właściwe działania w celu ochrony poufności informacji otrzymanych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 21
Kary
Państwa Członkowskie ustalają niezbędne kary za naruszanie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach dotyczących kar nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r. oraz powiadamiają niezwłocznie o jakichkolwiek późniejszych zmianach mających wpływ na te przepisy.
ROZDZIAŁ VI
NOWE SUBSTANCJE
Artykuł 22
Nowe substancje
1.
Zakazuje się produkcji, dopuszczania do swobodnego obrotu we Wspólnocie, uszlachetniania czynnego, wprowadzania do obrotu oraz stosowania nowych substancji wymienionych w załączniku II.
Zakazu nie stosuje się do nowych substancji w przypadku gdy wykorzystywane są jako substraty.
2.
Komisja sporządza, gdzie właściwe, wniosek, w sprawie włączenia do wykazu w załączniku II, substancji, które nie są substancjami regulowanymi, ale które według Zespołu ds. oceny naukowej, przy Protokole, posiadają znaczny potencjał niszczenia ozonu, włączając możliwe odstępstwa od ust. 1.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 23
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 3093/94 traci moc z dniem 1 października 2000 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia l października 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich
Rozporządzenie (WE) nr 2038/2000 parlamentu europejskiego i rady
z dnia 28 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową w odniesieniu do inhalatorów ciśnieniowych oraz pomp infuzyjnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA KOMITETU SPOŁECZNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wywóz inhalatorów ciśnieniowych do krajów rozwijających się oraz wywóz pomp infuzyjnych, zawierających chlorofluorowęgle, nie jest dozwolony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [3].
Jednakże wywóz tych produktów leczniczych, których stosowanie jest dozwolone na rynku wspólnotowym nie powinien być ograniczany.
(2) Z tego względu rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) inhalatory ciśnieniowe oraz mechanizmy doprowadzające, zawierające chlorofluorowęgle, dla hermetycznie zamkniętych urządzeń przeznaczonych do wszczepiania do organizmu ludzkiego w celu podania odmierzonych dawek leku, na mocy art. 4 ust. 1, mogą otrzymać tymczasowe zezwolenie, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2039/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową w odniesieniu do roku bazowego dotyczącego przydziału kontyngentu wodorochlorofluorowęglowodorów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [3], uznaje rok 1996 za rok bazowy przydziału kontyngentów wodorochlorofluorowęglowodorów (HCFC).
Od 1996 r. rynek HCFC zmienił się istotnie w odniesieniu do importerów, a utrzymanie stanu z 1996 r. mogłoby doprowadzić do pozbawienia dużej liczby importerów kontyngentów przywozowych.
Jako zasada ogólna, kontyngenty powinny być oparte na najbardziej aktualnych i reprezentatywnych danych liczbowych, w tym przypadku w odniesieniu do danych dotyczących 1999 r., a również utrzymanie stanu z 1996 r. mogłoby być uznane za arbitralne i mogłoby nawet skutkować naruszeniem zasad niedyskryminacji oraz prawnie uzasadnionych oczekiwań.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 powinno z tego względu zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 lit. i) i h) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 wyrazy "procentowego udziału w rynku w 1996 r." zastępuje się wyrazami "przypisanego udziału procentowego w 1999 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2040/2000
z dnia 26 sierpnia 2000 r.
w sprawie dyscypliny budżetowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, 279 i 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rada Europejska na posiedzeniu w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. uzgodniła, że wydatki Unii muszą uwzględniać zarówno konieczność przestrzegania dyscypliny budżetowej, jak i efektywnego wydatkowania.
(2) W dniu 6 maja 1999 r. Parlament Europejski, Rada i Komisja zawarły Porozumienie Międzyinstytucjonalne w sprawie dyscypliny budżetowej oraz poprawy procedury budżetowej [4].
Porozumienie to, którego wszystkie postanowienia stosuje się w pełni, podkreśla, że dyscyplina budżetowa obejmuje wszystkie wydatki i jest wiążąca dla wszystkich instytucji zaangażowanych w jej realizację.
Ustanawia ono perspektywę finansową mającą na celu zapewnienie, by średnioterminowe wydatki Unii Europejskiej, podzielone według ogólnych kategorii, rozwijały się w sposób uporządkowany i w granicach środków własnych.
(3) Instytucje uzgodniły, że kosztorys wytycznych dotyczących rolnictwa pozostaje bez zmian.
Jednakże mając na względzie uproszczenie, przyjmuje się najnowszą bazę referencyjną, a koncepcje statystyczne powinny być spójne z tymi, które mają być przyjęte w przyszłej decyzji Rady dotyczącej systemu środków własnych Wspólnot Europejskich.
(4) Rada Europejska postanowiła, że wytyczne dotyczące rolnictwa od chwili obecnej obejmują wydatki z tytułu zreformowanej wspólnej polityki rolnej, nowych środków wspierających rozwój obszarów wiejskich, środków weterynaryjnych oraz środków ochrony roślin, wydatki związane z instrumentem przedakcesyjnym dotyczącym rolnictwa oraz kwoty dostępne na przystąpienie.
(5) Mechanizmy amortyzacji zasobów powstałych w ciągu roku budżetowego powinny zostać zachowane.
(6) Rada Europejska na posiedzeniu w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r., uwzględniając faktyczne poziomy wydatków oraz mając na celu stabilizację rzeczywistych wydatków związanych z rolnictwem w latach 2000–2006, uznała, że reformę wspólnej polityki rolnej można zrealizować w określonych wcześniej ramach finansowych.
Zwróciła się do Komisji i do Rady o wprowadzenie dodatkowych oszczędności w celu zapewnienia, że całkowite wydatki, z wyłączeniem środków dla rozwoju obszarów wiejskich oraz dla weterynarii, w latach 2000–2006, nie przekroczą ustalonej rocznej średniej kwoty.
W świetle podjętych przez nią decyzji Rada uznała, że kwoty, które będą wprowadzone w pozycji 1 perspektywy finansowej, nie przekroczą pewnych rocznych poziomów, które Parlament Europejski, Rada i Komisja zatwierdziły w drodze Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.
(7) Pułapy dla podpozycji "wspólna polityka rolna" oraz "środki dla rozwoju obszarów wiejskich i środki towarzyszące" zostały określone w perspektywie finansowej, stanowiącej integralną część Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.
(8) Kiedy Rada dokona zmiany prawodawstwa rolnego oraz kiedy uzna to za konieczne, Komisja, w stosownych przypadkach, zwróci uwagę Rady na fakt, że istnieje poważne ryzyko, iż wydatki powstałe w związku z zastosowaniem prawodawstwa rolnego mogą przekroczyć pułap podpozycji 1 perspektywy finansowej.
(9) Bez uszczerbku dla punktu 19 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r., ponieważ nie można uwzględnić takiego przekroczenia wydatków w żadnym wniosku o wszczęcie postępowania przeglądowego pułapu dla podpozycji 1a perspektywy finansowej, konieczne jest, aby Rada miała możliwość dostosowania prawodawstwa rolnego w odpowiednim czasie w celu zapewnienia przestrzegania pułapu.
(10) Dyscyplina budżetowa wymaga, aby wszystkie proponowane i, w stosownych przypadkach, przyjęte środki prawne oraz środki wymagane, dopuszczone lub wdrożone w trakcie trwania procedury budżetowej i przy realizacji budżetu, były zgodne z kwotami określonymi w perspektywie finansowej dla wydatków na wspólną politykę rolną z wyłączeniem rozwoju obszarów wiejskich, które stanowią wydatki obowiązkowe, oraz dla wydatków na rozwój obszarów wiejskich i środków towarzyszących.
(11) Istnieje prawdopodobieństwo konieczności realizacji oszczędności w krótkim czasie w celu zapewnienia zgodności z pułapami ustanowionymi dla pozycji 1.
W celu zachowania zgodności z zasadą ochrony uzasadnionego zaufania konieczne jest ostrzeżenie zainteresowanych stron, aby miały możliwość dostosowania swoich uzasadnionych oczekiwań do tych nieprzewidzianych okoliczności.
Środki takie muszą być podjęte odpowiednio wcześnie i mogą wejść w życie dopiero po rozpoczęciu kolejnego roku gospodarczego w każdym z branych pod uwagę sektorów.
(12) Ponadto, wobec konieczności uwzględniania uzasadnionych oczekiwań zainteresowanych stron, odpowiednio wcześnie powinny zostać podjęte środki, które mogą okazać się konieczne i w tym celu co roku powinna być badana średnioterminowa sytuacja budżetowa w świetle wciąż poprawianych prognoz.
(13) Jeżeli z badania wynika, że istnieje poważne ryzyko, iż kwoty wprowadzone w pozycji 1 perspektywy finansowej zostaną przekroczone, Komisja podejmie odpowiednie środki naprawcze wykorzystując przysługujące jej uprawnienia w zakresie zarządzania, a w przypadku gdy nie może podjąć wystarczających środków, Komisja złoży Radzie wniosek o podjęcie innych działań, a Rada, w związku z tym, że rok gospodarczy wielu organizacji wspólnego rynku rozpoczyna się 1 lipca, podejmie działania przed tą datą.
Jeżeli Komisja w dalszym ciągu uważa, że wciąż istnieje znaczne ryzyko i nie jest ona w stanie podjąć wystarczających środków wykorzystując przysługujące jej uprawnienia w zakresie zarządzania, przy pierwszej sposobności zaproponuje inne środki Radzie, która podejmie działania tak szybko, jak to możliwe.
(14) W trakcie realizacji budżetu Komisja powinna ustanowić comiesięczny system wczesnego ostrzegania i monitoringu dla każdego rozdziału uwzględniającego wydatki związane z rolnictwem tak aby, jeżeli pojawi się ryzyko przekroczenia pułapu dla podpozycji 1a, Komisja mogła jak najwcześniej podjąć odpowiednie środki wykorzystując przysługujące jej uprawnienia w zakresie zarządzania, a następnie, jeżeli środki te okażą się niewystarczające, zaproponować inne środki Radzie, która podejmie działania tak szybko, jak to możliwe.
(15) Kurs walutowy przyjęty przez Komisję przy sporządzaniu dokumentów budżetowych, które przedkłada ona Radzie, po odliczeniu wymaganego okresu pomiędzy sporządzeniem dokumentów przez Komisję a ich złożeniem, powinien oddawać możliwie najbardziej aktualne informacje.
(16) Konieczne jest, aby przepisy regulujące rezerwę pieniężną były zgodne z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r.
Przy stopniowym wprowadzaniu reformy wspólnej polityki rolnej wydatki będą prawdopodobnie mniej narażone na zmiany w kursie eurodolara i dzięki temu rezerwa pieniężna może być stopniowo wycofywana.
(17) Należy sporządzić rezerwę na ewentualność ograniczenia lub czasowego zawieszenia comiesięcznych zaliczek, kiedy informacje przekazane przez Państwa Członkowskie nie pozwalają Komisji na stwierdzenie, czy przeznaczenie środków jest zgodne z odpowiednimi zasadami Wspólnoty oraz kiedy świadczą one wyraźnie o niewłaściwym użyciu funduszy Wspólnoty.
(18) Instytucje uzgodniły, że rezerwa związana z pożyczkami i gwarancjami kredytowymi dla państw nieczłonkowskich i w tychże państwach musi zostać wprowadzona do budżetu w formie tymczasowych środków, tak aby można było gromadzić zasoby w Funduszu Gwarancyjnym dla działań zewnętrznych ustanowionym rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2728/94 [5] i zaspokajać wszelkie żądania gwarancji przekraczających kwotę dostępną z tytułu Funduszu.
(19) Instytucje uzgodniły, że należy wprowadzić do budżetu rezerwę w formie tymczasowych środków w celu umożliwienia szybkiej reakcji na konkretne zapotrzebowanie na pomoc nadzwyczajną w państwach nieczłonkowskich wynikające z zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności, z pierwszeństwem dla działań humanitarnych.
(20) Instytucje uzgodniły, że warunki uruchamiania i gromadzenia funduszy będą takie same w przypadku rezerwy pieniężnej, rezerwy na gwarancje kredytowe oraz rezerwy na pomoc nadzwyczajną, zgodnie z szczegółowymi zasadami ustanowionymi przez instytucje w Porozumieniu Międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r.
(21) Decyzja Rady 94/729/WE z dnia 31 października 1994 r. w sprawie dyscypliny budżetowej [6] powinna zostać dla jasności uchylona i zastąpiona niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dyscyplina budżetowa dotyczy wszystkich wydatków.
Dyscyplinę stosuje się odpowiednio na mocy rozporządzenia finansowego, niniejszego rozporządzenia oraz Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.
I. Wydatki z Sekcji Gwarancji Funduszu EFOGR
Artykuł 2
Wytyczne dotyczące rolnictwa, które ustalają pułap wydatków na rolnictwo określony w art. 4 ust. 1 dla każdego roku budżetowego, muszą być przestrzegane w każdym roku.
Dla każdego roku budżetowego Komisja przedkłada wytyczne dotyczące rolnictwa wraz ze wstępnym projektem budżetu.
Artykuł 3
1.
Wartość bazowa, na podstawie której oblicza się wytyczne dotyczące rolnictwa, wynosi 36394 mln EUR na rok 1995, innymi słowy jest to suma odpowiadająca obliczeniu dokonanemu na poprzedniej wartości bazowej na rok 1988.
2.
Wytyczne dotyczące rolnictwa na dany rok są równe wartości bazowej określonej w ust. 1 plus kwoty odpowiadające:
a) wartości bazowej pomnożonej przez:
- 74 % stopy wzrostu PKB w okresie pomiędzy 1995 r. (rok bazowy) a danym rokiem, oraz
- deflator PKB obliczony przez Komisję dla tego samego okresu;
b) prognozom wydatków w danym roku związanych ze zbyciem cukru z krajów AKP, zwrotem pomocy żywnościowej, wpłatom dokonanym przez producentów z tytułu opłat przewidzianych wspólną organizacją rynku cukru oraz innym przychodom pochodzącym z sektora rolnego w przyszłości.
3.
Podstawa statystyczna dla PKB jest taka, jak podano w dyrektywie Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji kompilacji produktu krajowego brutto w cenach rynkowych [7].
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia, PKB określa się jako dochód krajowy brutto (DKB) dla danego roku w cenach rynkowych, jak to zostało określone przez Komisję na podstawie ESA 95, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996r w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [8].
Artykuł 4
1.
Wytyczne dotyczące rolnictwa obejmują sumę:
- kwot objętych Tytułami 1–4 podsekcji B1 Sekcji III budżetu zgodnie z nomenklaturą przyjętą dla budżetu na rok 2000;
- kwot przewidzianych w związku z instrumentem przedakcesyjnym dotyczącym rolnictwa w pozycji 7 perspektywy finansowej;
- kwot związanych z rolnictwem, które są dostępne na przystąpienie w rozumieniu perspektywy finansowej.
2.
Każdego roku Tytuły 1 i 2 podsekcji B1 budżetu zawierają środki niezbędne dla finansowania wszystkich kosztów związanych z umorzeniem zapasów utworzonych w ciągu roku budżetowego.
Artykuł 5
1.
Wszystkie środki legislacyjne proponowane przez Komisję lub przyjęte przez Radę lub przez Komisję z tytułu wspólnej polityki rolnej odpowiadają kwotom ustanowionym w perspektywie finansowej w podpozycji dla wydatków na wspólną politykę rolną (podpozycja 1a) oraz w podpozycji dla rozwoju obszarów wiejskich i środków towarzyszących (podpozycja 1b).
2.
W trakcie trwania procedury budżetowej oraz w chwili realizacji budżetu, środki na wydatki związane z wspólną polityką rolną muszą mieścić się w kwocie ustalonej dla podpozycji 1a, a środki związane z rozwojem obszarów wiejskich oraz środki towarzyszące muszą mieścić się w kwocie określonej dla podpozycji 1b.
3.
Parlament Europejski, Rada i Komisja wykorzystują swoje odpowiednie uprawnienia w taki sposób, aby dostosować się do tych rocznych pułapów wydatków w trakcie trwania każdej procedury budżetowej oraz w chwili realizacji budżetu na dany rok.
4.
W celu zapewnienia, aby kwoty określone dla podpozycji 1a zostały dotrzymane, Rada, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 Traktatu, może podjąć w odpowiednim czasie decyzję o dostosowaniu poziomu odpowiednich środków wsparcia od początku następnego roku gospodarczego w każdym z sektorów, których to dotyczy.
Artykuł 6
1.
Komisja ocenia średnioterminową sytuację budżetową, kiedy określony zostanie wstępny projekt budżetu na każdy rok.
Przedkłada ona Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie swoją prognozę według produktu na lata finansowe n-1 oraz n + 1 wraz ze wstępnym projektem budżetu na rok budżetowy n. Jednocześnie przedstawia ona analizę różnic pomiędzy początkowymi prognozami a faktycznymi wydatkami na lata finansowe n-2 i n-3 oraz środki podjęte w celu poprawy jakości prognoz.
2.
Jeżeli w momencie ustanowienia wstępnego projektu budżetu na rok budżetowy n okaże się, że kwoty dla podpozycji 1a lub 1b perspektywy finansowej na rok budżetowy n mogą zostać przekroczone, Komisja podejmuje odpowiednie środki naprawcze wykorzystując przysługujące jej uprawnienia w zakresie zarządzania.
3.
Jeżeli nie jest możliwe podjęcie wystarczających środków, Komisja składa Radzie propozycję podjęcia innych środków, o ile to stosowne w chwili określania poziomów środków naprawczych w celu zapewnienia, że kwoty, o których mowa w art. 5 ust. 2 są przestrzegane.
Rada podejmuje decyzję dotyczącą koniecznych środków zgodnie z procedurą i na mocy warunków ustanowionych w art. 5 ust. 4 do dnia 1 lipca roku budżetowego n-1.
Parlament Europejski przedstawia w odpowiednim czasie swoją opinię Radzie w celu zwrócenia uwagi i podjęcia działań w wyznaczonym terminie.
4.
Jeżeli Komisja w dalszym ciągu uważa, że istnieje ryzyko, iż kwoty podpozycji 1a i 1b perspektywy finansowej na lata finansowe n lub n + 1 zostaną przekroczone i jeżeli nie może ona podjąć wystarczających środków naprawczych wykorzystując przysługujące jej uprawnienia w zakresie zarządzania, składa ona Radzie wniosek o podjęcie innych środków w celu zapewnienia, że kwoty określone w art. 5 ust. 2 są przestrzegane.
Rada podejmuje decyzję w sprawie środków niezbędnych na rok budżetowy n zgodnie z procedurą oraz na mocy warunków ustanowionych w art. 5 ust. 4 w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku Komisji.
Parlament Europejski przedstawia w odpowiednim czasie swoją opinię Radzie w celu zwrócenia uwagi i podjęcia działań w wyznaczonym terminie.
Artykuł 7
1.
Dla zapewnienia, że pułapy dla podpozycji 1a i 1b perspektywy finansowej nie zostaną przekroczone Komisja wprowadza comiesięczny system wczesnego ostrzegania i monitorowania dla każdego rozdziału uwzględniającego wydatki tego rodzaju, o których mowa w Tytułach 1–4 podsekcji B1 budżetu.
2.
W tym celu przed rozpoczęciem każdego roku budżetowego Komisja określa profil comiesięcznych wydatków dla każdego rozdziału budżetu w oparciu, w odpowiednim przypadku, o średnie miesięczne wydatki z trzech poprzednich lat.
3.
W celu monitorowania wydatków w rozumieniu Tytułu 4 podsekcji B1 Komisja przeprowadza również kontrolę dla zapewnienia zgodności z kwotą, o której mowa w art. 5 ust. 2, tak jak to określono w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
[9]
4. Zestawienia wydatków przedkładane Komisji co miesiąc przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [10] są przesyłane przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dla celów informacyjnych.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, zwykle w ciągu 30 dni od otrzymania informacji, miesięczne sprawozdania dotyczące stosunku wydatków faktycznie poniesionych do zakładanych, łącznie z oszacowaniem przewidywanej realizacji dla roku budżetowego.
5.
Jeżeli z badania wynika, że istnieje ryzyko przekroczenia pułapu podpozycji 1a dla roku n, Komisja podejmuje stosowne środki naprawcze wykorzystując przysługujące jej uprawnienia w zakresie zarządzania.
Jeżeli środki te okażą się niewystarczające, Komisja występuje z wnioskiem do Rady o podjęcie innych środków w celu zapewnienia, że kwoty określone w art. 5 ust. 2 są przestrzegane.
Rada podejmuje decyzje o koniecznych środkach zgodnie z procedurą oraz na mocy warunków określonych w art. 5 ust. 4 w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku Komisji.
Parlament Europejski przedkłada na czas swoją opinię Radzie w celu zwrócenia uwagi i podjęcia działań w wyznaczonym terminie.
Artykuł 8
1.
Przyjmując wstępny projekt budżetu lub pismo korygujące wstępny projekt budżetu dotyczący wydatków na rolnictwo, Komisja przyjmuje, w celu sporządzenia szacunkowego budżetu dla Tytułów 1–3 podsekcji B1, średni kurs rynkowy eurodolara za okres trzech ostatnich miesięcy zakończony co najmniej 20 dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego.
2.
Przyjmując wstępny projekt uzupełniający lub korygujący budżet lub też pismo korygujące tenże budżet, w stopniu, w jakim dokumenty te dotyczą środków w rozumieniu Tytułów 1–3 podsekcji B1 budżetu, Komisja przyjmuje:
- rzeczywiste notowania kursu rynkowego EUR do dolara w okresie od 1 sierpnia poprzedniego roku budżetowego do końca okresu ostatnich trzech miesięcy zakończonego co najmniej 20 dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego oraz ostatni kurs z dnia 31 lipca bieżącego roku budżetowego;
- jako prognozę na pozostałą część roku, średni kurs zanotowany w ciągu ostatnich trzech miesięcy zakończonych co najmniej 20 dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego.
Artykuł 9
1.
Suma 500 mln EUR zostanie wprowadzona do rezerwy w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, określanym jako "rezerwa pieniężna", jako rezerwa na pokrycie skutków wahań rynkowego kursu eurodolara w stosunku do kursu przyjętego w budżecie zgodnie z treścią art. 10.
2.
Rezerwa pieniężna ulega obniżeniu do 250 mln EUR na rok budżetowy 2002.
Rezerwa pieniężna zostaje zniesiona wraz z początkiem roku budżetowego 2003.
3.
Środki te nie są ujęte w wytycznych dotyczących rolnictwa i nie będą ujęte w podpozycji 1a perspektywy finansowej.
Artykuł 10
Najpóźniej do końca października każdego roku Komisja przedstawia władzy budżetowej sprawozdanie dotyczące wpływu wahań średniego kursu eurodolara na wydatki uwzględnione w Tytułach 1–3 podsekcji B1 budżetu.
Artykuł 11
1.
Oszczędności lub dodatkowe koszty wynikające z wahań kursu eurodolara traktuje się w sposób symetryczny.
Kiedy dolar umacnia się w stosunku do EUR w porównaniu z kursem przyjętym w budżecie, oszczędności w Sekcji Gwarancji w wysokości do 500 mln EUR w latach 2000 i 2001 oraz 250 mln EUR w roku 2002 zostaną przelane do rezerwy pieniężnej.
Kiedy zagrażają dodatkowe koszty budżetowe spowodowane osłabieniem się dolara w stosunku do EUR w porównaniu z kursrm przyjętym w budżecie, z rezerwy pieniężnej zwalnia się środki i przelewa je do tych pozycji Sekcji Gwarancji Funduszu EFOGR, które zostały dotknięte osłabieniem się dolara.
W koniecznych przypadkach wnioski w sprawie dokonania przelewów zostaną zgłoszone w tym samym terminie, co sprawozdanie określone w art. 10.
2.
Przewiduje się neutralny margines w wysokości 200 mln EUR.
Oszczędności lub koszty dodatkowe niższe od tej kwoty, wynikające z wahań kursowych, o których mowa w ust. 1, nie stanowią podstawy dokonania przelewów do lub z rezerwy pieniężnej.
Oszczędności lub koszty dodatkowe powyżej tej kwoty zostają wpłacone na lub pokryte z rezerwy pieniężnej.
Neutralny margines obniża się do 100 mln EUR od roku 2002.
Artykuł 12
1.
Fundusze są zwalniane z rezerwy jedynie wówczas, kiedy koszty dodatkowe nie mogą być pokryte ze środków budżetowych przeznaczonych na pokrycie wydatków określonych w podpozycji 1a perspektywy finansowej w danym roku.
2.
Zgodnie z decyzją Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [11] oraz postanowieniami przyjętymi na jej podstawie, zmobilizowane zostaną konieczne środki własne w celu finansowania odpowiednich wydatków.
3.
Wszelkie oszczędności z Sekcji Gwarancji Funduszu EFOGR, które zostały przelane do rezerwy pieniężnej zgodnie z art. 11 ust. 1 i które pozostają w rezerwie pieniężnej pod koniec roku budżetowego, zwalnia się i wprowadza w pozycji przychodów w budżecie na nadchodzący rok w formie pisma korygującego wstępny projekt budżetu na następny rok.
Artykuł 13
Artykuły 9–12 stosuje się jedynie do roku finansowego 2002 włącznie.
Artykuł 14
1.
Komisja wypłaca comiesięczne zaliczki z Sekcji Gwarancji Funduszu EFOGR na podstawie informacji dotyczących wydatków z każdego rozdziału, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
2.
Jeżeli zadeklarowane wydatki lub informacje przekazane przez Państwo Członkowskie nie pozwalają Komisji na ustalenie, czy przeznaczenie środków jest zgodne z odpowiednimi zasadami Wspólnoty, Komisja żąda od Państwa Członkowskiego przedstawienia dalszych informacji w ustalonym przez siebie terminie zależnym od wagi problemu, który zwykle nie może być krótszy niż 30 dni.
3.
W przypadku otrzymania odpowiedzi, którą Komisja uzna za niewystarczającą lub która wyraźnie świadczy o nieprzestrzeganiu zasad i niewłaściwym wykorzystaniu funduszy Wspólnoty, Komisja może ograniczyć lub tymczasowo zawiesić comiesięczne zaliczki dla danego Państwa Członkowskiego.
4.
Takie ograniczenia i zawieszenia nie mają wpływu na stosowanie decyzji, które zostaną podjęte w związku z rozliczeniem kont.
5.
Przed podjęciem decyzji Komisja powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie.
Państwo Członkowskie przedstawia swoje stanowisko w terminie dwóch tygodni.
Decyzja Komisji wraz z jej uzasadnieniem zostaje podjęta po konsultacji z Komitetem EFOGR, przy zachowaniu zasady proporcjonalności.
II.
Rezerwy na działania zewnętrzne
1.
Rezerwa na pożyczki i gwarancje kredytowe
Artykuł 15
1.
Każdego roku do ogólnego budżetu Unii Europejskiej zostaje wprowadzona rezerwa przeznaczona na pokrycie:
a) wymogów Funduszu Gwarancyjnego na działania zewnętrzne;
b) w koniecznych przypadkach, uruchomionych gwarancji przewyższających środki dostępne w Funduszu, tak aby daną kwotą można było obciążyć budżet.
2.
Wysokość tej rezerwy jest taka sama jak w perspektywie finansowej będącej częścią Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.
Umowy dotyczące wykorzystywania tej rezerwy są takie same, jak ustanowione w Porozumieniu Międzyinstytucjonalnym.
2.
Rezerwa na pomoc nadzwyczajną
Artykuł 16
1.
Rezerwa na pomoc nadzwyczajną dla państw nieczłonkowskich jest co roku wprowadzana do budżetu ogólnego Unii Europejskiej w pozycji rezerw.
Celem tej rezerwy jest umożliwienie szybkiej reakcji na konkretne zapotrzebowanie na pomoc nadzwyczajną w państwach nieczłonkowskich wynikające z zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności, z pierwszeństwem dla działań humanitarnych.
2.
Wysokość tej rezerwy jest taka sama jak rezerwy przyjętej w perspektywie finansowej zawartej w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r.
Szczegółowe zasady wykorzystywania tej rezerwy są takie same jak ustanowione we wspomnianym Porozumieniu Międzyinstytucjonalnym.
3.
Postanowienia wspólne
Artykuł 17
Rezerwa może być wykorzystana w formie przelewu do odpowiednich pozycji budżetu zgodnie z postanowieniami rozporządzenia finansowego.
Artykuł 18
Środki własne konieczne do sfinansowania rezerw nie są ściągane z Państw Członkowskich do chwili wykorzystania rezerw zgodnie z art. 17.
Konieczne środki własne zostają udostępnione Komisji w trybie określonym w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującym decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnoty [12].
III.
Postanowienia końcowe
Artykuł 19
Niniejszym uchyla się decyzję 94/729/WE.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 października 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2042/2000
z dnia 26 września 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych pochodzących z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebedących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie badania
(1) W kwietniu 1994 r. w wyniku badania antydumpingowego zapoczątkowanego w marcu 1993 r. ("badanie pierwotne"), Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1015/94 [2] ("rozporządzenie ostateczne"), nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych ("SKT") pochodzących z Japonii.
Pierwotne badanie obejmowało okres od dnia 1 lipca 1991 r. do dnia 31 grudnia 1992 r.
(2) W październiku 1997 r. w wyniku badania ("badania dla stwierdzenia chłonności") zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe"), Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1952/97 [3], podniosła stawki ostatecznego cła antydumpingowego dla dwóch zainteresowanych spółek, a mianowicie Sony Corporation ("Sony") i Ikegami Tsushinki & Co Ltd, odpowiednio do 108,3 % i 200,3 %.
(3) W czerwcu 1998 r. Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 1178/98 [4], zapoczątkowała, na podstawie art. 13 podstawowego rozporządzenia, badanie dotyczące zarzucanego omijania obowiązujących środków antydumpingowych poprzez montaż części i modułów SKT we Wspólnocie ("badanie dla stwierdzenia omijania").
Później skarżący przemysł wspólnotowy wycofał swoje skargi i postępowanie zostało zakończone w lutym 1999 r.
Na podstawie dowodów uzyskanych w trakcie tego badania, Komisja zapoczątkowała postępowanie zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia, dotyczącego przywozu niektórych części SKT pochodzących z Japonii [5] ("badanie dotyczące części").
(4) Dodatkowo, zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia, w styczniu 1999 r. zostało wszczęte badanie antydumpingowe dotyczące przywozu SKT pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA) [6] ("badanie dotyczące USA").
Badanie to zostało zakończone dnia 1 lutego 2000 r. bez nakładania żadnych środków, w wyniku zamknięcia obiektów produkcyjnych jedynego producenta eksportującego SKT z USA, spółka związana z głównym japońskim producentem eksportującym SKT.
2.
Bieżące badanie
2.1. Postępowanie przeglądowe dotyczące wygaśnięcia środków
(5) W nawiązaniu do publikacji zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu [7] obowiązujących środków antydumpingowych na przywóz SKT pochodzących z Japonii, Komisja otrzymała prośbę o dokonanie przeglądu tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
(6) Wniosek został złożony dnia 28 stycznia 1999 r. przez Philips Digital Video Systems i Thomson Broadcast Systems ("składający wniosek producent wspólnotowy" lub "przemysł wspólnotowy"), których łączna produkcja SKT stanowi 100 % wspólnotowej produkcji tych produktów, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(7) Wniosek opierał się na argumentacji, że wygaśnięcie środków mogłoby spowodować kontynuację lub ponowne wystąpienie dumpingu i szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(8) Po ustaleniu, w porozumieniu z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody dla rozpoczęcia postępowania przeglądowego dotyczącego wygaśnięcia środków, Komisja rozpoczęła bieżące badanie zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia przez opublikowanie w dniu 30 kwietnia 1999 r. zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [8].
3.
Badanie
(9) Komisja oficjalnie powiadomiła składających wniosek wspólnotowych, producentów eksportujących w Japonii oraz przedstawicieli rządu kraju wywozu o rozpoczęciu postępowania przeglądowego.
Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron oraz do tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu badania.
Komisja dała zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia na piśmie swoich stanowisk oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(10) Składający wniosek producenci wspólnotowi odpowiedzieli na kwestionariusz.
Komisja otrzymała odpowiedź tylko od jednego japońskiego producenta eksportującego i nie otrzymała odpowiedzi od żadnego niepowiązanego importera.
Piętnastu użytkowników odpowiedziało na kwestionariusz, chociaż niektórzy spośród nich uczynili to jedynie częściowo, a stowarzyszenie użytkowników dostarczyło pewne informacje.
(11) Komisja odszukała i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celów określenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla interesów Wspólnoty.
Odbyły się wizyty weryfikacyjne w pomieszczeniach następujących spółek:
a) składający wniosek producenci wspólnotowi:
- Philips BTS Broadcast Television Systems b.v., Breda ("Philips")
- Thomson Broadcast Systems, Cergy St. Christophe ("Thomson")
b) Eksportujący producenci w Japonii:
- Hitachi Denshi, Ltd.
(12) Badanie prawdopodobieństwa kontynuacji i/lub ponownego wystąpienia dumpingu objęło okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. ("okres objęty badaniem").
Badanie tendencji istotnych dla oceny kontynuacji i/lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres (zwany dalej okresem objętym badaniem szkody) od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 1998 r.
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Rozpatrywany produkt
(13) Rozpatrywanym produktem są systemy kamer telewizyjnych (SKT) obecnie sklasyfikowane w ramach kodów CN ex85253090, ex85371091, ex85371099, ex85299081, ex85299088ex85438995, ex85282114, ex85282116 i ex85282190 pochodzące z Japonii.
(14) Jak ustalono w ostatecznym rozporządzeniu, SKT może składać się z następujących części, przywożonych razem lub oddzielnie:
- głowica kamery z trzema lub więcej czujnikami (12 mm lub większymi sprzężonymi pojemnościowo urządzeniami łączącymi) o ilości pikseli większej niż 400000 każdy, które mogą być podłączone do tylnego złącza, i o specyfikacji stosunku sygnał/szum 55 dB lub większym przy normalnym wzmocnieniu; albo stanowiące całość z głowicą kamery i złączem, albo oddzielne,
- wizjer (o długości przekątnej 38 mm lub większej),
- stacja bazowa lub zespół sterujący kamery (CCU) podłączony do kamery za pomocą kabla,
- operacyjny pulpit sterujący (OCP) do sterowania kamerą (np. do korekcji koloru otwierania obiektywu, lub soczewek) dla kamer pojedynczych,
- główny pulpit sterujący (MCP) lub główny zespół nastawczy (MSU) ze wskazaniem wybranej kamery, dający możliwość podglądu i regulowania kilku kamer zdalnych.
(15) Produktami, których powyższa definicja nie obejmuje, są:
- obiektywy,
- magnetowidy,
- głowice kamer z zespołem nagrywającym w tej samej, nieodłączanej obudowie,
- kamery profesjonalne, które nie mogą być używane do celów nadawczych,
- profesjonalne kamery wymienione w Załączniku (dodatkowy kod TARIC: 8786).
(16) W trakcie trwania badania stwierdzono, że począwszy od roku 1997 opracowywano nowy model SKT, tzn. głowica kamery telewizyjnej, którą podłącza się do magnetowidu ("kamkorder").
Badanie wykazało, że zarówno przemysł wspólnotowy, jak i producenci wywożący oferują głowice kamer telewizyjnych w zasadzie w różnych konfiguracjach, podłączone do pośredniego złącza potrójnego lub do zespołu nagrywającego.
Jak określono powyżej, magnetowidy i głowice kamer z zespołem nagrywającym w tej samej obudowie są wyłączone z zakresu produktów objętych bieżącym postępowaniem.
Jednakże kamkordery mogą również składać się z głowicy kamery połączonej z magnetowidem, bez umieszczenia obu tych zespołów we wspólnej obudowie.
Na tej podstawie stwierdzono, że taki rodzaj głowic kamer mieści się w definicji rozpatrywanego produktu podanej w ostatecznym rozporządzeniu.
Ponadto ustalono, że na podstawie definicji rozpatrywanego produktu wspomnianej powyżej, zespół nagrywający nie wchodzi w jej zakres.
(17) Badanie wykazało również, że nadawcze SKT analogowe były stopniowo zastępowane przez nowy rodzaj SKT, a mianowicie przez nadawcze SKT cyfrowe ("cyfrowe SKT"), które wprowadzono na rynek wspólnotowy począwszy od 1997 r.
Te cyfrowe SKT mieszczą się w zakresie definicji rozpatrywanego produktu w ostatecznym rozporządzeniu.
2.
Produkt podobny
(18) Stwierdzono, że nie ma zasadniczych różnic między właściwościami fizycznymi i technicznymi oraz zastosowaniami SKT wytwarzanych przez japońskich producentów eksportujących i sprzedawanych we Wspólnocie, i produktów wytwarzanych i sprzedawanych na rynku krajowym kraju wywozu.
(19) Ponadto dany produkt wytwarzany przez japońskiego producenta eksportującego i sprzedawany we Wspólnocie oraz produkt wytwarzany i sprzedawany przez składających wniosek producentów wspólnotowych wykorzystuje tę samą podstawową technologię i oba te produkty spełniają odpowiednie przemysłowe normy światowe.
Produkty te mają również takie same zastosowania i przeznaczenie, w rezultacie mają podobne właściwości fizyczne i techniczne, są zamienne i konkurują ze sobą.
Ponadto i składający wniosek producenci wspólnotowi i japońscy producenci eksportujący wytwarzają produkty cyfrowe i kamkordery, stanowiące najnowsze osiągnięcia technologiczne związane z danym produktem, w porównaniu z pierwotnym badaniem.
Dlatego SKT wytwarzane przez japońskich producentów eksportujących i sprzedawane we Wspólnocie oraz SKT wytwarzane i sprzedawane przez skarżący przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty są podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA LUB KONTYNUACJI DUMPINGU
(20) Zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, celem tego rodzaju postępowania przeglądowego w odniesieniu do aspektów dotyczących dumpingu jest ustalenie, czy wygaśnięcie środków może prowadzić do kontynuacji i/lub ponownego wystąpienia dumpingu, czy też nie.
1.
Poziom współpracy
(21) W porównaniu do poprzedniego badania, poziom współpracy japońskich producentów eksportujących w bieżącym badaniu był szczególnie niski.
Tylko jeden z mniejszych producentów SKT współpracował i zgłosił marginalną wielkość wywozu danego produktu do Wspólnoty.
Pozostałe trzy spółki, które były zainteresowane pierwotnym badaniem, odmówiły wszelkiej współpracy, chociaż jest ogólnie wiadomo, że posiadają one swoje siedziby, główne produkcje i obiekty badawczo–rozwojowe w Japonii, oraz że w przypadku co najmniej dwóch z nich SKT noszące ich nazwy firmowe zostały sprzedane we Wspólnocie w trakcie pierwotnego badania w znaczących ilościach.
2.
Prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu
(22) Uwzględniając niski stopień współpracy oraz fakt, że informacje statystyczne dostępne z Eurostat w tym względzie zostały uznane za niewiarygodne (kody CN obejmują również produkty inne niż rozpatrywany produkt), nie było możliwe ustalenie z całą pewnością czy przywóz głowic kamer telewizyjnych jako takich z Japonii miał miejsce.
Jednakże przypomina się, że w trakcie okresu objętego badaniem do Wspólnoty przywożono ważne części SKT.
Co więcej, ustalono, że SKT produkowane w USA przez oddział Sony były przywożone do Wspólnoty w znacznych ilościach.
Uznano zatem za rozważne przyjęcie wniosku, że obecna wielkość przywozu SKT pochodzących z Japonii jest niska w porównaniu z wielkością przywozu w okresie objętym pierwotnym badaniem.
Stąd też nie wyciągnięto żadnych wniosków w odniesieniu do prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu.
3.
Prawdopodobieństwo nawrotu dumpingu
(23) Z uwagi na brak współpracy ze strony głównych japońskich producentów eksportujących oraz zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia, wnioski trzeba było wyciągnąć na podstawie dostępnych faktów.
W rezultacie oraz z uwagi na brak wszelkich innych wiarygodnych źródeł analiza dotycząca prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w wypadku wygaśnięcia środków, została oparta na informacjach dostarczonych we wniosku o przeprowadzenie postępowania przeglądowego oraz informacjach otrzymanych w trakcie badania od przemysłu wspólnotowego i użytkowników SKT.
(24) Zgodnie z wnioskiem poziom dumpingu dla samych głowic kamer wynosi 30,6 %.
Odpowiadające temu obliczenia zawierają pewną ilość zachowawczych oszacowań.
Na przykład we wskazanych wyżej obliczeniach nie uwzględniano innych elementów SKT, chociaż są one niekiedy dostarczane bez opłat.
Wskazuje to, że rzeczywisty poziom dumpingu w przypadku uchylenia cła byłby prawdopodobnie wyższy niż 30,6 %.
(25) Wniosek wykazuje również, że marginesy dumpingu powinny osiągnąć co najmniej poziom określony w pierwotnym badaniu, jeśli obowiązujące środki zostały uchylone.
(26) Na tej podstawie oraz wobec braku jakichkolwiek innych właściwych informacji, przyjęto wniosek, że w razie uchylenia obowiązujących środków, powróciłby na znaczny poziom.
(27) Jeżeli chodzi o prawdopodobną przyszłą wielkość wywozu SKT do Wspólnoty uznano, że zgodnie z dostępnymi informacjami zdolność produkcyjna SKT w Japonii utrzymuje się co najmniej na poziomie identycznym z tym, który określono w trakcie pierwotnego badania oraz jest dostatecznie duża aby umożliwić ponowne podjęcie znacznego wywozu do Wspólnoty, o ile wygasną obecnie obowiązujące cła antydumpingowe.
Potwierdza to fakt sprzedaży SKT montowanych we Wspólnocie i w państwach trzecich, które zazwyczaj zawierają wartościowe i ważne części SKT pochodzące z Japonii, wskazujący że zdolność produkcyjna zasadniczo nie uległa zmianie.
(28) Ponadto uwzględniając mobilny charakter tej produkcji, zdolność produkcyjna dla tych produktów może być w razie potrzeby zwiększona w ciągu miesięcy.
Istotnie fakt że zakłady wytwórcze jednego z japońskich producentów eksportujących zostały przeniesione z USA do Wspólnoty w ciągu kilku miesięcy jasno wykazuje, że zdolności produkcyjne dla rozpatrywanego produktu mogą być tworzone/zwiększane lub zmniejszane w krótkim okresie czasu.
W wypadku wygaśnięcia środków antydumpingowych, produkcja SKT we Wspólnocie może być przeniesiona do Japonii, a zdolności produkcyjne w Japonii można łatwo zwiększyć w celu ponownego podjęcia wywozu do Wspólnoty.
(29) W trakcie okresu objętego badaniem szkody, z wyjątkiem Sony wszyscy wywożący producenci japońscy wytwarzali swoje SKT na rynki USA i Ameryki Łacińskiej w Japonii.
Ponadto na podstawie dostępnych informacji ustalono, że SKT przeznaczone na rynki Japonii i Azji były wytwarzane w Japonii przez wszystkich producentów eksportujących.
Co więcej, działalność badawczo-rozwojowa dotycząca tych produktów była również umiejscowiona w Japonii, jako że ważna część tej działalności wykorzystywana jest nie tylko w produkcji SKT, ale również w produkcji kamer profesjonalnych oraz innych produktów.
Japońscy producenci wywożący byli zdolni do przystosowania się do zmieniającego się popytu przez zwiększanie swojej produkcji w Japonii, gdy rynek ulegał rozszerzeniu.
Doprowadziło to do wniosku, że w Japonii istniały wolne możliwości produkcyjne, które zostały uruchomione gdy zapotrzebowanie tak we Wspólnocie, jak i na całym świecie uległo zwiększeniu.
Dlatego też zwiększenie produkcji przez japońskich producentów eksportujących w razie wygaśnięcia środków antydumpingowych jest prawdopodobne.
(30) Wyciągnięto wniosek, że istniejące zdolności produkcyjne, jak również możliwość ich zwiększenia w razie potrzeby, stanowią dla japońskich producentów eksportujących możliwość zwiększenia produkcji i wielkości wywozu do Wspólnoty w przypadku wygaśnięcia środków antydumpingowych.
Ich obiekty badawczo-rozwojowe oraz zakłady wytwórcze dla głównej części elementów SKT były zlokalizowane w Japonii, dałoby to w rezultacie zwiększenie skali korzyści japońskich producentów eksportujących.
(31) Należy również zwrócić uwagę, że dwóch japońskich producentów eksportujących, którzy ulokowali zakłady montażowe SKT we Wspólnocie, utrzymywało w Japonii produkcję na wywóz do Wspólnoty produktów niepodlegających cłom antydumpingowym, to jest magnetowidów, głowic kamer z zespołem nagrywającym w tej samej, nieodłącznej obudowie i kamer profesjonalnych, które nie mogą być wykorzystywane do celów nadawania.
Chociaż, jak wspomniano powyżej, produkty te nie są objęte bieżącym badaniem, linie produkcyjne i związane z nimi możliwości produkcyjne dla tych produktów są również właściwe do produkcji SKT.
Na tej podstawie oraz z powodu braku innych informacji z uwagi na brak współpracy ze strony zainteresowanych producentów eksportujących, stwierdzono, że chociaż nałożenie ceł antydumpingowych doprowadziło do zmiany w organizacji produkcji SKT przez zainteresowanych producentów eksportujących, to wygaśnięcie środków antydumpingowych może prawdopodobnie odwrócić tę sytuację.
4.
Wniosek
(32) Z powyższego wynika, że japońscy producenci eksportujący dysponują potencjałem do zwiększenia swojej produkcji w Japonii oraz wielkości wywozu SKT do Wspólnoty po znacznych cenach dumpingowych.
(33) Badanie nie ujawniło żadnych faktów wykazujących, że sytuacja w odniesieniu do normalnej wartości, cen eksportowych i – w konsekwencji – marginesów dumpingu ustalonych w pierwotnym badaniu, badaniu dla stwierdzenia chłonności i badaniu dla stwierdzenia omijania, uległa znacznej zmianie.
Wyciągnięto zatem wniosek, że w wypadku uchylenia środków, istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(34) Badanie potwierdziło, że łączna produkcja dwóch składających wniosek producentów wspólnotowych stanowi 100 % wspólnotowej produkcji SKT. Dlatego też uważa się, że ci dwaj producenci stanowią przemysł wspólnotowy w znaczeniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(35) Jeżeli chodzi o inne podmioty gospodarcze we Wspólnocie, powiązane z japońskimi producentami eksportującymi, biorąc pod uwagę niski stopień współpracy, charakter ich działalności we Wspólnocie nie może być szczegółowo zbadany, to jest nie można stwierdzić czy ich działalność polega na prostych działaniach montażowych, czy też istnieje pewna wartość dodana we Wspólnocie.
Dlatego też nie można stwierdzić, czy te działania montażowe są wystarczające w celu zakwalifikowania tych spółek jako spółki wytwarzających rozpatrywany produkt we Wspólnocie.
Ponadto uwzględniając ich powiązanie z japońskimi producentami eksportującymi uznano, że powinni oni być wyłączeni z przemysłu wspólnotowego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
E. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM [9]
1.
Uwagi wstępne
(36) Jak opisano powyżej rozpatrywanym produktem w bieżącym postępowaniu jest SKT składająca się z głowicy kamery z trzema lub większą liczbą czujników, wizjera, stacji bazowej lub zespołu sterującego kamery (CCU), operacyjnego pulpitu sterującego (OCP) i głównego pulpitu sterującego (MCP) lub głównego zespołu nastawczego (GZN).
W praktyce części te mogą być sprzedawane, a zatem również i przywożone razem lub oddzielne.
(37) Badanie potwierdziło, że chociaż SKT nie zawsze składają się ze wszystkich wymienionych elementów, zawsze musi występować w nich głowica kamery.
Dlatego też, zgodnie z podejściem przyjętym w pierwotnym badaniu, zdecydowano się wyrazić wskaźniki ekonomiczne odnoszące się do sytuacji przemysłu wspólnotowego i sytuacją na rynku Wspólnoty w kategoriach liczby głowic kamer telewizyjnych (GKT).
2.
Zużycie
(38) Jak wspomniano powyżej w bieżącym badaniu współpracował tylko jeden z japońskich producentów eksportujących.
Dlatego w odniesieniu do innych japońskich producentów eksportujących, którzy nie współpracowali i odnośnie do których badanie wykazało, że nadal działają na rynku wspólnotowym, Komisja oparła się na najlepszych dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia.
(39) Dlatego też jawne zużycie głowic kamer telewizyjnych we Wspólnocie zostało ocenione na podstawie:
- wielkości sprzedaży we Wspólnocie, według przemysłu wspólnotowego i
- informacji o wielkości sprzedaży japońskich producentów eksportujących we Wspólnocie, przedłożone przez przemysł wspólnotowy i ustalone na podstawie umów i przegranych przetargów Wspólnoty przez przemysł wspólnotowy na rzecz wszystkich japońskich producentów eksportujących.
Informacje te uznano za wiarygodne, biorąc pod uwagę przejrzysty charakter rynku w kategoriach wielkości i liczby uczestników rynku, w dużej mierze zaopatrywanego w drodze ofert.
Co więcej, informacje dostarczone przez użytkowników potwierdziły informacje dostarczone przez przemysł wspólnotowy o działalności japońskich producentów eksportujących.
(40) Uwzględniając niski poziom współpracy oraz fakt, że informacje statystyczne dostępne z Eurostatu w tej materii nie zostały uznane za wiarygodne, nie było możliwe ustalenie czy GKT były przywożone z Japonii jako takie.
Jednakże bez względu na ich pochodzenie, te GKT były faktycznie sprzedawane pod odpowiadającymi im nazwami firmowymi na rynku wspólnotowym i dlatego muszą być włączone do zużycia tego produktu we Wspólnocie.
(41) Na tej podstawie badanie wykazało, że podczas gdy zużycie utrzymywało się na stabilnym poziomie w roku 1995 i 1996, w roku 1997 nastąpiła ogólna ekspansja, która trwała nadal w okresie objętym badaniem.
Przyczyną tego była między innymi sprzedaż GKT do celów transmisji Mistrzostw Świata w piłce nożnej we Francji w roku 1998 oraz wprowadzenie na rynek nowego rodzaju GKT, a mianowicie kamkorderów, co rozpoczęło się w roku 1997.
Ogólnie biorąc, od roku 1995 do okresu objętego badaniem zużycie Wspólnoty zwiększyło się o 54 %, osiągając wielkość około 1500 jednostek w okresie objętym badaniem.
3.
Przywóz i sprzedaż GKT we Wspólnocie przez japońskich producentów eksportujących
(42) W ślad za nałożeniem w roku 1994 ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz GKT pochodzących z Japonii, przywóz ten uległ znacznemu zmniejszeniu.
Jak potwierdziły to wspomniane badania dla stwierdzenia omijania, dotyczące części i dotyczące USA w, przywóz ten został zastąpiony przez przywóz niektórych części SKT pochodzących z Japonii, które z kolei były montowane we Wspólnocie przez niektórych japońskich producentów eksportujących, i w przypadku jednego z japońskich producentów eksportujących, przez przywóz niekompletnych GKT z USA.
W istocie bieżące badanie wykazało, że japońscy producenci eksportujący kontynuowali sprzedaż GKT na rynku wspólnotowym pod swoimi nazwami firmowymi.
(43) Stąd też zmniejszenie przywozu GKT pochodzących z Japonii należy oceniać jako konsekwencję ceł antydumpingowych obowiązujących od 1994 r.
Fakt, że przywóz ten zastąpił sprzedaż GKT montowanych we Wspólnocie, a zawierających części pochodzące z Japonii, świadczy o tym, że zgodnie z wytłumaczeniem podanym poniżej, istnieje prawdopodobieństwo, że przywóz z danego kraju mógłby mieć miejsce na takim samym poziomie, jak w okresie objętym badaniem pierwotnym, w przypadku gdyby środki antydumpingowe nie zostały utrzymane.
4.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
(44) Zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, zostały zbadane wszystkie czynniki i indeksy ekonomiczne mające wpływ na stan przemysłu wspólnotowego.
(45) Wskaźniki ekonomiczne odnoszące się do sytuacji przemysłu wspólnotowego należy rozpatrywać w świetle poprzednich badań dotyczących SKT pochodzących z Japonii, tj. pierwotnego badania w 1994 r. i późniejszego badania dla stwierdzenia chłonności, które doprowadziły do zwiększenia stawek cła antydumpingowego.
Bieżące badanie wykazało, że te ostatnie miały pozytywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Dodatkowo na niektóre wskaźniki podane poniżej miały wpływ dwa inne czynniki związane z postępem technologicznym, tj. wspominane powyżej wprowadzenie na rynek od roku 1997 kamkorderów, nowego rodzaju GKT oraz rozwój nowych generacji cyfrowych GKT, również rozpoczęty w 1997 r.
4.1. Produkcja
(46) Produkcja ogółem GKT przez przemysł wspólnotowy uległa znacznemu zmniejszeniu między 1995 r. a 1996 r. tj. o 32 %, następnie równomiernie wzrastała między 1997 r. a okresem objętym badaniem, nie odzyskując jednak poziomu z roku 1995.
Pod tym względem produkcja podążała za ewolucją rynku wspólnotowego od 1997 r.
4.2. Możliwości produkcyjne oraz wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(47) Możliwości produkcyjne przemysłu wspólnotowego pozostawały stabilne w okresie objętym badaniem szkody.
Wykorzystanie tych możliwości do produkcji GKT zmniejszyło się między 1995 r. a 1996 r. tj. o 32 %, wzrastając ponownie około okresu objętego badaniem.
Rozwój ten podobnie odzwierciedla wspomniane wyżej zwiększenie produkcji następujące od roku 1997.
4.3. Wielkość sprzedaży
(48) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się między 1995 r. a 1996 r. o 10 % i od tego momentu wzrastała aż do roku 1997 i okresu objętego badaniem, tj. ogólnie ujmując zwiększyła się o 21 % między rokiem 1995 a okresem objętym badaniem, osiągając wielkość około 850 jednostek, który to wzrost nie odpowiadał jednak wzrostowi zużycia wspólnotowego, który w tym samym okresie znacznie się zwiększył, tj. o 54 %.
4.4. Udziały w rynku
(49) Stały spadek udziału przemysłu wspólnotowego w rynku między 1995 r. a okresem objętym badaniem o ponad 16 punktów procentowych, osiągający około 60 % w okresie objętym badaniem, wykazuje, że przemysł wspólnotowy nie odniósł korzyści z tytułu zwiększającego się zużycia wspólnotowego lub ze sprzyjających warunków rynkowych od 1997 r., które powstały po zakończeniu badania dla stwierdzenia chłonności.
4.5. Zatrudnienie
(50) Zatrudnienie pozostawało stabilne poczynając od roku 1996, w którym to roku zwiększyło się o 20 % w wyniku wprowadzenia kamkorderów i nowej generacji cyfrowych SKT.
4.6. Inwestycje
(51) Inwestycje zmniejszyły się znacznie między 1995 r. a 1996 r., tj. o 21 %, w rezultacie negatywnego rozwoju produkcji i sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Następnie znacznie zwiększyły się w roku 1997, o około 100 %, między innymi na skutek inwestycji badawczo-rozwojowych związanych z opracowaniem nowej generacji cyfrowych SKT, jednak ponownie znacznie się zmniejszyły w okresie objętym badaniem.
4.7. Rentowność
(52) W roku 1995, w szczególności w 1996 r. przemysł wspólnotowy ponosił znaczne straty, które zmniejszyły się dopiero w roku 1997, w czasie gdy między innymi zwiększono stawkę cła antydumpingowego nałożonego na SKT pochodzące z Japonii oraz pomyślnie wprowadzono do obrotu kamkordery.
Jednak w ciągu tego okresu sprzedaż przemysłu wspólnotowego w dalszym ciągu przynosiła straty.
Straty te pozostawały stale na poziomie około -10 % sprzedaży netto w okresie objętym badaniem.
5.
Wniosek dotyczący sytuacji na rynku wspólnotowym
(53) Badanie wykazało, że w okresie objętym badaniem szkody cła antydumpingowe były płacone bardzo rzadko.
Istotnie, poczynając od nałożenia cła antydumpingowego na przywóz GKT pochodzących z Japonii, został on zastąpiony przywozem części GKT pochodzących z Japonii, które poczynając od roku 1998 były przedmiotem badania dla stwierdzenia omijania i badania dla stwierdzenia dumpingu.
Jednakże rozwój rynku po nałożeniu tych środków ujawnił, że japońscy producenci eksportujący kontynuowali sprzedaż GKT na rynku wspólnotowym.
(54) W odniesieniu do polityki cenowej japońskich producentów eksportujących badanie dla stwierdzenia wchłaniania zakończone w 1997 r. wykazało, że ceny eksportowe japońskich producentów eksportujących spadły poniżej poziomu z roku 1994.
(55) Po nałożeniu środków antydumpingowych w roku 1994 i podczas całego okresu objętego badaniem szkody, sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się odnośnie do niektórych zbadanych wskaźników ekonomicznych.
Kontynuowano wysiłki w celu racjonalizacji procesu produkcyjnego oraz dokonano nowych inwestycji, wykazując że przemysł jest wciąż zdolny do funkcjonowania.
Jednakże ogólna ocena wskaźników ekonomicznych w trakcie okresu objętego badaniem szkody nie wskazuje na taki korzystny rozwój.
Istotnie, w trakcie okresu objętego badaniem szkody wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego nie postępowała za wzrastającym trendem rynkowym i zwiększyła się jedynie o 21 %, podczas gdy zużycie wspólnotowe wzrosło o 54 %.
W wyniku tych przeciwstawnych trendów przemysł wspólnotowy utracił udział w rynku wielkości 16 punktów procentowych.
Co więcej, pomimo że jego straty zmniejszyły się w okresie objętym badaniem szkody, przemysł wspólnotowy nadal ponosił straty o wielkości około -10 % w okresie objętym badaniem, podczas gdy dla takiego rodzaju przemysłu zysk na poziomie 15 % uważa się za konieczny, aby możliwe było inwestowanie potrzebne dla nadążenia za postępem technologicznym.
(56) Na podstawie powyższych stwierdzeń wyciągnięto zatem wniosek, że pomimo obowiązujących środków, na skutek stałej presji cenowej wywieranej przez japońskich producentów eksportujących, przemysł wspólnotowy nadal pozostaje w trudnej sytuacji ekonomicznej.
Ta presja cenowa uniemożliwiła przemysłowi wspólnotowemu pełne wyjście z kryzysu wywołanego poprzednimi i bieżącymi praktykami dumpingowymi.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI I/LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODLIWEGO DUMPINGU
(57) W celu ustalenia prawdopodobnych skutków wygaśnięcia obowiązujących środków oraz biorąc pod uwagę, że przemysł wspólnotowy znajduje się nadal w trudnej sytuacji, rozważono dodatkowo następujące elementy, oprócz tych które wymieniono już wyżej.
(58) Bieżące badanie wykazało, że japońscy producenci eksportujący kontynuowali sprzedaż GKT na rynku wspólnotowym, pod swoimi nazwami firmowymi [10].
(59) Istotnie, sprzedaż GKT we Wspólnocie przez japońskich producentów eksportujących znacznie wzrosła w kategoriach ilościowych między 1995 r. a okresem objętym badaniem, tzn. o 157 %, osiągając około 600 jednostek w trakcie okresu objętego badaniem.
(60) W odniesieniu do rozwoju ich udziału rynkowego, ogólna tendencja wykazuje stały i znaczny wzrost między 1995 r. a okresem objętym badaniem, tzn. o więcej niż 16 punktów procentowych, osiągając poziom około 40 % w trakcie okresu objętego badaniem.
(61) W zakresie cen sprzedaży GKT, ustalanych przez japońskich producentów eksportujących na rynek wspólnotowy, badanie wykazało, że były znacznie niższe od cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
(62) Japońscy producenci eksportujący nie dostarczyli żadnych informacji o cenach sprzedaży.
Ustalono jednak, że sprzedaż dokonywana w drodze przetargu zarówno przez przemysł wspólnotowy jak i przez japońskich producentów eksportujących, stanowiła znaczną część ogólnej wielkości sprzedaży GKT w trakcie okresu objętego badaniem (około 40 %).
Na podstawie przetargów, o których informacje udostępniał przemysł wspólnotowy i użytkownicy, ceny oferowane przez producentów eksportujących były ogólnie niższe od cen oferowanych przez przemysł wspólnotowy, zarówno dla ofert jako całości [11], jak i GKT traktowanych oddzielnie.
W jednym z analizowanych przetargów ogólna cena oferowana przez japońskiego producenta eksportującego była o 37 % niższa od ceny oferowanej przez producenta wspólnotowego.
W tym przetargu producent wspólnotowy zmuszony był udzielić dodatkowego rabatu w wysokości ponad 40 % w celu wygrania przetargu.
Inny przetarg w innym Państwie Członkowskim wykazał, że w drugiej rundzie negocjacji i pomimo udzielenia znacznych rabatów między pierwszą a drugą rundą, końcowa oferta japońskiego producenta eksportującego była nadal około 20 % niższa niż oferta producenta wspólnotowego, biorącego udział w przetargu.
W tym przypadku ten ostatni przegrał przetarg.
(63) Podobnie ustalono, że niskie ceny oferowane w trakcie przetargu z konieczności wpływają na wszystkie ceny negocjowane w dalszych transakcjach i późniejszych przetargach, prowadzonych w tym samym Państwie Członkowskim.
Wynika z tego, że polityka cenowa w przetargach w istotny sposób wpłynęła na znacznie większy udział w rynku wspólnotowym niż te 40 %, które były bezpośrednio zarządzane w ramach przetargów.
Stąd też analiza przetargów wykazała nie tylko stopień, w jakim ceny oferowane przez producentów eksportujących w ramach przetargów (do 37 %) konkurowały z cenami oferowanymi przez przemysł wspólnotowy, ale również depresyjny skutek przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
(64) Na powyższe różnice cenowe należy patrzeć mając na względzie, że rynek SKT jest wrażliwy na ceny i przejrzysty, wobec niewielkiej ilości konkurentów, oraz że przemysł wspólnotowy poniósł straty o wielkości około 10 %, podczas gdy dla tego rodzaju przemysłu zaawansowanych technologii, zysk uznawany za odpowiedni dla nadążenia za postępem technologicznym musi wynosić 15 %.
(65) Na tej podstawie, o ile obowiązujące środki zostały uchylone, można oczekiwać że japońscy producenci eksportujący mogliby ponownie podjąć wytwarzanie kompletnych SKT w Japonii, gdzie jak wyżej wspomniano, istnieją możliwości produkcyjne, zlokalizowane są działy badawczo-rozwojowe i gdzie mogliby oni odnieść korzyść.
Co więcej uznano, że producenci eksportujący prawdopodobnie kontynuowaliby sprzedaż swoich produktów na rynku wspólnotowym po cenach znacznie niższych niż ceny przemysłu wspólnotowego, w ten sposób przyczyniając się do kontynuacji sytuacji szkodliwej dla przemysłu wspólnotowego.
(66) Odnośnie do polityki cenowej japońskich producentów eksportujących w państwach trzecich, na podstawie informacji udostępnionych przez przemysł wspólnotowy, wykazano podobieństwo polityki cenowej japońskich producentów eksportujących w USA i we Wspólnocie.
Na obu tych rynkach ceny japońskie były ogólnie niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego i miało to miejsce w trakcie całego okresu badania szkody, ale szczególnie wyraźnie w 1998 r.
(67) Ściślej, w trakcie analizowania dostępnych informacji o przetargach na rynkach Ameryki Północnej stwierdzono, że japońscy producenci eksportujący udzielali rabatów sięgających 70 % w porównaniu z ich cennikami oraz że ceny przez nich oferowane były w rezultacie do 50 % niższe, niż ceny oferowane przez przemysł wspólnotowy.
Poza tym niektóre elementy SKT lub nawet innego wyposażenia, sprzedawane łącznie z SKT w ramach tej samej oferty, były niekiedy oferowane bezpłatnie lub z bardzo wysokimi rabatami, takimi jak wspomniane już 70 %.
(68) Ponadto na podstawie dostępnych informacji o przetargach, które miały miejsce w Ameryce Łacińskiej, ceny oferowane przez japońskich producentów eksportujących były również niższe niż odpowiednie ceny przemysłu wspólnotowego, w podobnych proporcjach i przy takiej samej polityce, jaką prowadzono odnośnie do rabatów i produktów oferowanych bezpłatnie.
(69) W związku z powyższym wyciągnięto wniosek, że w razie braku środków antydumpingowych ceny japońskich producentów eksportujących zostałyby utrzymane na co najmniej tych samych poziomach, jakie stwierdzono na rynku wspólnotowym, które są znacznie niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego i mogłyby nawet potencjalnie spaść do poziomów porównywalnych z cenami przywozu pochodzącego z Japonii na rynki USA, Kanady i Ameryki Łacińskiej, lub do poziomu cen stwierdzonego w trakcie okresu pierwotnego badania.
Wniosek w sprawie ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu
(70) W świetle powyższego, a mianowicie następujących czynników:
- pomimo obowiązujących środków, przemysł wspólnotowy znajdował się nadal w trudnej sytuacji ekonomicznej,
- sprzedaż GKT wytwarzanych przez japońskich producentów eksportujących miała wyjątkowo silną pozycję na rynku wspólnotowym i była prowadzona przy wyjątkowo niskich cenach w porównaniu z odpowiednimi cenami przemysłu wspólnotowego,
- ceny, jakie japońscy producenci eksportujący mogliby narzucić ustala się jako potencjalnie bardzo niskie jeżeli wziąć pod uwagę praktyki producentów na rynkach Ameryki Północnej i Ameryki Łacińskiej, gdzie ich ceny były niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego,
- dostępne informacje o możliwościach produkcyjnych w Japonii, jak również o możliwości ich zwiększenia w razie konieczności zareagowania na wzrost popytu, wskazują, że japońscy producenci eksportujący mieli możliwość zwiększenia swojej produkcji i wielkości wywozu,
- pomimo że obowiązywało wysokie cło antydumpingowe sięgające 200 %, japońscy producenci eksportujący mogli zaoferować ceny, które były niższe niż odpowiednie ceny przemysłu wspólnotowego, wskazując tym samym, że są w pełni zdolni do utrzymywania agresywnej polityki cenowej pomimo obowiązujących środków,
wnioskuje się, że w razie uchylenia tych środków zachodzi prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, i dlatego obecnie obowiązujące środki powinny nadal być utrzymane.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wprowadzenie
(71) Zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia, Komisja zbadała, czy przedłużenie istniejących środków antydumpingowych byłoby przeciwko interesowi Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty oparto na zrozumieniu wszystkich różnorodnych interesów mających znaczenie.
(72) Aby ocenić prawdopodobny wpływ kontynuacji lub zaprzestania kontynuacji tych środków, Komisja poprosiła o informacje od przemysłu wspólnotowego oraz użytkowników SKT.
Komisja wysłała kwestionariusze do ponad sześćdziesięciu użytkowników rozpatrywanego produktu.
Otrzymano piętnaście odpowiedzi, chociaż w wielu przypadkach otrzymane informacje nie były kompletne.
(73) Należy przypomnieć, że w poprzednim badaniu przyjęcia środków nie uważano za godzące w interes Wspólnoty.
Ponadto należy zauważyć, że bieżące badanie jest postępowaniem przeglądowym, tak więc analizuje sytuację w której środki antydumpingowe są już stosowane.
W rezultacie bieżące badanie powinno umożliwić analizę zbytniego negatywnego wpływu, jaki obecne środki antydumpingowe mogły wywierać w przeszłości na zainteresowane strony.
(74) Na tej podstawie sprawdzono, czy pomimo wniosku w sprawie prawdopodobnej kontynuacji i/lub ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, istnieją niepodważalne powody mogące prowadzić do wniosku, że utrzymanie w mocy obecnych środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
Interesy przemysłu wspólnotowego
(75) Uważa się, że bez utrzymania w mocy środków antydumpingowych ustalonych w poprzednim badaniu prawdopodobna jest kontynuacja lub ponowne wystąpienie szkodliwego dumpingu, a sytuacja przemysłu wspólnotowego, która nadal jest delikatna, może ulec dalszemu pogorszeniu.
(76) Jak wykazano powyżej, na przemysł wspólnotowy miała wpływ sprzedaż GKT prowadzona po niskich cenach przez japońskich producentów eksportujących we Wspólnocie w trakcie okresu objętego badaniem szkody.
Dlatego też uważa się, że cel środków antydumpingowych objętych postępowaniem przeglądowym, tj. przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym między producentami wspólnotowymi i ich eksportującymi odpowiednikami w państwach trzecich, nie został w pełni osiągnięty.
(77) Przemysł wspólnotowy wykazał, że jest przemysłem dobrze funkcjonującym strukturalnie i dobrze prosperującym, zdolnym do przystosowania gamy swoich produktów do zmieniających się warunków konkurencji na rynku, a nawet do osiągnięcia pewnej technologicznej przewagi w rozwijaniu technologii cyfrowej, co zostało potwierdzone w szczególności jego inwestycjami podczas okresu objętego badaniem szkody.
(78) Jednakże nie można wykluczyć, że przemysł ten ograniczy swoją działalność wytwórczą odnośnie do rozpatrywanego produktu, jeżeli środki antydumpingowe nie będą utrzymane.
Wniosek ten jest usprawiedliwiony z punktu widzenia czasu trwania sytuacji ujemnej rentowności (podczas badania przemysł wspólnotowy ponosił straty w wielkości ok.
10 %). Jak wspomniano powyżej, bez środków antydumpingowych przywóz GKT pochodzących z Japonii prawdopodobnie zostałby wznowiony, a jego wpływ obniżający ceny trwałby nadal, udaremniając wszystkie wysiłki przemysłu wspólnotowego zmierzające do odzyskania zadowalających marginesów rentowności, które są szczególnie potrzebne by nadążać za postępem technicznym w tego rodzaju przemyśle.
Dodatkowo, z uwagi na to, że pewne działania w produkcji GKT są pracochłonne, jest bardzo możliwe, że mogą one zostać przeniesione do krajów o niskich kosztach płac, w celu zmniejszenia takich kosztów.
(79) Istotnie, w przypadku dalszego pogarszania się sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego może on zostać zmuszony do ograniczenia swojej działalności wytwórczej we Wspólnocie, a około 250 stanowisk pracy bezpośrednio związanych z rozpatrywanym produktem może być zagrożonych.
Jednak w przypadku utrzymania środków antydumpingowych, przemysł ten będzie zdolny utrzymać i dalej rozwijać swoją działalność we Wspólnocie.
W ten sposób również zabezpieczy się kolejne stanowiska pracy pośrednio związane z produkcją SKT, głównie w działach badawczo-rozwojowych.
Stąd też w przypadku utrzymania środków antydumpingowych zabezpieczy się całkowite zatrudnienie związane z SKT we Wspólnocie i można nawet oczekiwać jego zwiększenia.
(80) Odnośnie do postępu badawczo-rozwojowego, produkcja systemów kamer telewizyjnych wykazuje efekty uboczne związane głównie z rozwojem części GKT, a mianowicie przetworników CCD, ponieważ ich części są używane w innych zastosowaniach, takich jak systemy zabezpieczeń, zastosowania medyczne, przemysłowe i telekomunikacyjne.
Ponadto istnienie przemysłu wspólnotowego wytwarzającego SKT ma wpływ na cały przemysł telewizyjny, tj. poczynając od rozwijania i wytwarzania urządzeń nadawczych, aż po produkcję odbiorników telewizyjnych i magnetowidów, ale może mieć również w niedalekiej przyszłości wpływ na normy ustanawiane dla wspólnotowego sektora telewizyjnego.
(81) Biorąc powyższe pod uwagę, wyciągnięto wniosek, że konieczne jest przedłużenie istniejących środków, aby zapobiec niekorzystnym skutkom przywozu po cenach dumpingowych, które mogłoby zagrozić istnieniu przemysłu wspólnotowego i w konsekwencji liczbie miejsc pracy.
Należy wziąć również pod uwagę, że zaniknięcie przemysłu zaawansowanych technologii odbiłoby się niekorzystnie na przemyśle telewizyjnym jako całości.
3.
Interesy powiązanych importerów i podmiotów gospodarczych we Wspólnocie
(82) W odniesieniu do podmiotów gospodarczych we Wspólnocie powiązanych z japońskimi producentami eksportującymi, jest prawdopodobne, że decyzja o utrzymaniu w mocy środków antydumpingowych miałaby pozytywne skutki w odniesieniu do produkcji i zatrudnienia we Wspólnocie, jako że część działalności wytwórczej w zakresie SKT, która ma miejsce we Wspólnocie nabrałaby nawet większego znaczenia, co zostało udowodnione w rezultacie wszczęcia badania dotyczącego USA, i nie byłaby przeniesiona do Japonii.
4.
Interesy użytkowników
(83) Użytkownikami SKT są głównie licencjonowane spółki telewizyjne, które nadają swoje własne programy przy użyciu swojego własnego wyposażenia.
Jednakże istnieli również licencjonowani nadawcy telewizyjni, którzy nie nadawali swoich własnych programów oraz spółki usługowe, które dostarczają swoim klientom sprzęt włączając systemy kamer jak również ekipę, i na koniec, spółki wynajmujące które dostarczają kamery i inny sprzęt różnym klientom.
Wszyscy ci użytkownicy SKT zazwyczaj dokonują zakupu bezpośrednio od producentów SKT.
(84) Na kwestionariusz przesłany przez Komisję odpowiedziało i częściowo współpracowało jedynie piętnastu spośród sześćdziesięciu użytkowników, którzy go otrzymali.
Niski poziom i stopień współpracy wskazuje sam w sobie, że ten sektor nie odczuł żadnych znacznych negatywnych skutków w wyniku działania środków antydumpingowych dla swojej sytuacji ekonomicznej.
(85) Wniosek ten jest zgodny z ustaleniami wcześniejszych postępowań, w których stwierdzono, że SKT nie stanowiły znacznego elementu kosztu dla użytkowników, ponieważ w stosunku do produkowanych przez nich programów telewizyjnych stanowiły one jedynie niewielką część ich kosztów całkowitych.
Biorąc pod uwagę jedynie koszty użytkowników dotyczące sprzętu, koszt SKT stanowił około 10 % kosztów studia i osiągał około 20 % małych samochodów transmisyjnych.
Jednakże biorąc pod uwagę całkowite koszty spółki telewizyjnej, a nie tylko na sprzęt, udział procentowy ulega zmniejszeniu, ponieważ występowały inne ważne koszty, takie jak produkcja programu, personel, koszty ogólne itp., które znacznie przewyższały zwykły koszt SKT.
Ponadto średnia żywotność SKT została oceniona przez współpracujących użytkowników na około osiem lat, wyjątkowo tylko osiągając więcej niż piętnaście lat, co oznacza że SKT nie były bynajmniej powtarzającym się elementem kosztu dla użytkowników.
(86) Podobnie, w kategoriach ogólnych, wpływ na każdą grupę użytkowników był względnie ograniczony w porównaniu do rozmiarów ogólnych obrotów spółek telewizyjnych i innych spółek mających do czynienia z SKT, tzn. nabycie SKT stanowi około 0,1 % ogólnego obrotu spółek nadawczych i około 0,1 % obrotu spółek produkcyjnych i wynajmujących.
(87) Badanie wykazało również, jak wyżej wspomniano, że ceny SKT we Wspólnocie w żadnym razie nie zwiększyły się znacznie w następstwie nałożenia cła antydumpingowego na przywóz SKT pochodzących z Japonii.
Istotnie, pewni użytkownicy kontynuowali, a nawet zaczęli zakup SKT wytwarzanych przez japońskich producentów eksportujących, pomimo obowiązujących środków.
Dlatego też te środki nie stanowią czynnika odstraszającego użytkowników SKT od zmiany swoich źródeł zaopatrzenia.
Stąd też jakiegokolwiek zwiększenia się ceny importowej nie traktowano jako czynnika stanowiącego jakąkolwiek znaczną niedogodność.
(88) Na podstawie powyższego można wykluczyć jakoby środki antydumpingowe miały jakikolwiek znaczący negatywny wpływ na sytuację kosztów i rentowność dla użytkowników rozpatrywanego produktu.
Dlatego też obowiązywanie środków antydumpingowych nie spowodowało zamknięcia rynku wspólnotowego dla SKT wytwarzanych przez japońskich producentów eksportujących, ale raczej przeciwdziałało nieuczciwym praktykom handlowym, i w pewnej mierze zaradziło niekorzystnym skutkom przywozu po cenach dumpingowych.
(89) Ponieważ środki antydumpingowe oddziaływały przez pewien okres czasu i będą utrzymane na tym samym poziomie, można przyjąć wniosek, że nie będzie to skutkować jakimkolwiek pogorszeniem się sytuacji użytkowników.
5.
Konkurencja i czynniki zakłócające handel
(90) W odniesieniu do skutków dla konkurencji we Wspólnocie, niektóre zainteresowane strony argumentowały, że w razie utrzymania środków antydumpingowych będzie to prowadzić do zniknięcia zainteresowanych producentów eksportujących z rynku Wspólnoty, znacznie osłabiając w ten sposób konkurencję i skutkując zwiększeniem cen SKT.
(91) Wydaje się jednak bardziej prawdopodobne, że japońscy producenci eksportujący będą kontynuować sprzedaż SKT, aczkolwiek po cenach nieoddziaływujących szkodliwie, jako że dysponują oni solidną bazą technologiczną, silną pozycją rynkową i obiektami wytwórczymi we Wspólnocie.
Wniosek ten potwierdza rozwój, który nastąpił po nałożeniu cła antydumpingowego w 1994 r. i zwiększeniu jego stawki w 1997 r., co nie doprowadziło do żadnych szkodliwych dla konkurencji skutków na rynku Wspólnoty.
(92) Uwzględniając szybki rozwój technologiczny w tym sektorze, po utrzymaniu środków antydumpingowych konkurencja niewątpliwie będzie nadal silna.
Uwzględniając również fakt, że pewna ilość podmiotów rynku SKT stworzyła swoje własne obiekty wytwórcze tych produktów we Wspólnocie, będą oni zdolni zaspokoić popyt ze strony użytkowników i oferować szeroki zakres modeli.
Stąd też kontynuacja obowiązujących środków antydumpingowych nie ograniczy użytkownikom możliwości wyboru, ani nie osłabi konkurencji.
6.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(93) Opierając się na powyższym stwierdza się, że odnośnie do interesów Wspólnoty nie ma niepodważalnych powodów przeciwko przedłużeniu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(94) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i rozważaniach, na podstawie których zamierza się zalecić utrzymanie istniejącego cła antydumpingowego w odniesieniu do przywozu SKT pochodzących z Japonii.
Przyznano im także okres, w ciągu którego mogą składać oświadczenia w następstwie tego ujawnienia.
Nie otrzymano żadnych komentarzy zmierzających do zmiany powyższych wniosków.
(95) Z powyższego wynika, że jak przewidziano w art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, cło antydumpingowe obowiązujące obecnie w zakresie przywozu SKT pochodzących z Japonii nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1015/94, zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1952/97, powinno zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych i ich części, objętych kodami CN ex85253090 (TARIC kod 8525309010), ex85371091 (TARIC kod 8537109191), ex85371099 (TARIC kod 8537109991), ex85299081 (TARIC kod 8529908138), ex85299088 (TARIC kod 8529908832), ex85438995 (TARIC kod 8543899539), ex85282114 (TARIC kod 8528211410), ex85282116 (TARIC kod 8528211610) i ex85282190 (TARIC kod 8528219010), pochodzących z Japonii.
2.
Systemy kamer telewizyjnych mogą składać się z kombinacji następujących części, przywożonych łącznie albo oddzielnie:
a) głowica kamery z trzema lub więcej czujnikami (12 mm lub większymi sprzężonymi pojemnościowo urządzeniami łączącymi (złączami, połączeniami) o ilości pikseli większej niż 400000 każdy, które mogą być podłączone do złącza tylnego i o specyfikacji stosunku sygnał/szum 55 dB lub większym przy normalnym wzmocnieniu; albo stanowiące całość z głowicą kamery i złączem w jednej obudowie, albo oddzielne;
b) wizjer (o długości przekątnej 38 mm lub większej);
c) stacja bazowa lub zespół sterujący kamery (CCU) podłączony do kamery za pomocą kabla;
d) operacyjny pulpit sterujący (OCP) do sterowania kamerą (np. do korekcji koloru otwierania obiektywu lub soczewek) dla kamer pojedynczych;
e) główny pulpit sterujący (MCP) lub główny zespół nastawczy (MSU) ze wskazaniem wybranej kamery, dający możliwość podglądu i regulowania kilku kamer zdalnych.
3.
Cła nie nakłada się na:
a) obiektywy;
b) magnetowidy;
c) głowice kamer z zespołem nagrywającym w tej samej, nieodłączanej obudowie;
d) kamery profesjonalne, które nie mogą być używane do celów nadawczych;
e) kamery profesjonalne wymienione w Załączniku (dodatkowy kod TARIC: 8786).
4.
Jeżeli system kamer telewizyjnych przywozi się wraz z obiektywem, do celów obliczenia cła antydumpingowego należy przyjąć wartość systemu kamer telewizyjnych po cenach franco granica Wspólnoty bez obiektywu.
Jeżeli wartości tej nie podano na fakturze, importer deklaruje wartość obiektywu z chwili dopuszczenia go do swobodnego obrotu oraz przedstawia odpowiedni dowód i informację na tę okoliczność.
5.
Stawkę cła antydumpingowego ustala się na 96,8 % ceny netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem (dodatkowy kod TARIC: 8744), z wyjątkiem produktów wytwarzanych przez następujące spółki, dla których stawkę ustala się następująco:
- Ikegami Tsushinki Co.
Ltd: 200,3 % (dodatkowy kod TARIC: 8741),
- Sony Corporation: 108,3 % (dodatkowy kod TARIC: 8742),
- Hitachi Denshi Ltd: 52,7 % (dodatkowy kod TARIC: 8743).
6.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2072/2000
z dnia 29 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1898/97 ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3066/95 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2698/93 i (WE) nr 1590/94 oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1585/2000 określające zakres, w jakim mogą być przyjmowane wnioski złożone w lipcu 2000 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przywidzianym w umowach zawartych przez Wspólnotę z Rzeczpospolitą Polską, Republiką Węgierską, Republiką Czeską, Słowacją, Bułgarią i Rumunią
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1727/2000 z dnia 31 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Węgrami [1], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 618/98 [3], ustanawia zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień zawartych w Układach Europejskich. Należy zmienić to rozporządzenie zgodnie z przepisami dotyczącymi produktów z wieprzowiny w rozporządzeniu (WE) nr 1727/200.
(2) Zwrot kwot należności celnych przywozowych za produkty wymienione w części A załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1898/97, obowiązujących przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, przywożonych na podstawie pozwoleń, z których korzystano od dnia 1 lipca 2000 r., wchodzi w zakres przepisów art. 878–898 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1602/2000 [5].
(3) W celu zapewnienia właściwego zarządzania ilościami niezbędne jest ustanowienie ostatecznego terminu ważności pozwoleń na koniec każdego roku kontyngentowego.
(4) W celu ułatwienia handlu wieprzowiną i zharmonizowania wysokości zabezpieczeń w odniesieniu do pozwoleń na przywóz w sektorach mięsa konieczne jest dokonanie przeglądu wysokości zabezpieczenia ustalonego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/97.
(5) Od dnia 1 lipca 2000 r. wymagane jest równoległe stosowanie niniejszego rozporządzenia z rozporządzeniem (WE) nr 1727/2000.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1585/2000 [6] określa ilości, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/97, dostępne na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2000 r. Należy zmienić wymienione wyżej rozporządzenie stosownie do nowych ilości rocznych podanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1898/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1727/2000 i (WE) nr 3066/95 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2698/93 i (WE) nr 1590/94.".
2) Artykuł 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Cały przywóz do Wspólnoty w ramach systemu ustanowionego w rozporządzeniach (WE) nr 1727/2000 oraz (WE) nr 3066/96 produktów objętych numerami grup 1, 2, 3, 4, H1, 5, 6, 7, 8, 9, 10/11, 12/13, 14, 15, 16 i 17 przewidzianych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia jest objęty wymogiem przedstawienia pozwoleń na przywóz.".
3) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Dla celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia są ważne przez 150 dni od daty ich faktycznego wydania.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po dniu 30 czerwca w roku wydania.
Pozwolenia nie mogą być przekazywane innym podmiotom:".
4) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Zabezpieczenie w wysokości 20 EUR na 100 kg wnosi się przy składaniu wniosków o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do każdego produktu wskazanego w art. 1.".
5) Część A załącznika I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1585/2000 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2082/2000
z dnia 6 września 2000 r.
przyjmujące normy Eurocontrolu i zmieniające dyrektywę 97/15/WE przyjmującą normy Eurocontrolu oraz zmieniającą dyrektywę Rady 93/65/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/65/EWG z dnia 19 lipca 1993 r. w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając dyrektywę Komisji 97/15/WE z dnia 25 marca 1997 r. przyjmującą normy Eurocontrolu oraz zmieniającą dyrektywę Rady 93/65/EWG w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/15/WE przyjęła normę Eurocontrolu dla bezpośredniej wzajemnej wymiany danych (OLDI), wersja 1.0 oraz normę Eurocontrolu dla prezentacji danych dotyczących służb ruchu lotniczego (ADEXP), wersja 1.0.
(2) Eurocontrol przyjał bardziej aktualną wersję wyżej wspomnianych norm na przykład OLDI wersja 2.2 oraz ADEXP wersja 2.0, a także nową normę Eurocontrolu zwaną Wymiana danych lotu — Dokument kontroli interfejsu.
(3) Zmiany norm Eurocontrolu wchodzące w zakres dyrektywy 93/65/EWG przyczyniają się do harmonizacji krajowych systemów kontroli ruchu lotniczego Państw Członkowskich, w szczególności przekazywania lotów między centrami kontroli ruchu lotniczego (OLDI) i zarządzania przepływem ruchu lotniczego (ADEXP) oraz komunikacji między krajowymi systemami (FDE-ICD).
(4) Wersja 2.2 OLDI oraz 2.0 ADEXP zastępuje poprzednie wersje obecnie w obiegu zgodnie z przepisami art. 1 dyrektywy 97/15/WE i dlatego ten artykuł musi zostać uchylony.
(5) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią komitetu utworzonego zgodnie z dyrektywą 93/65/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W takim zakresie, w jakim potrzebne są do stosowania zintegrowanego europejskiego systemu kontroli ruchu lotniczego, obowiązkowe elementy specyfikacji Eurocontrolu zawarte w niniejszym dokumencie normy Eurocontrolu są przyjęte w ramach dyrektywy 93/65/EWG:
- norma Eurocontrolu dla bezpośredniej wzajemnej wymiany danych (OLDI), wersja 2.2 (Eurocontrol, dokument odniesienia DPS.ET1.ST06-STD), którego tekst jest zawarty w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
- norma Eurocontrolu dla wymiany danych służb ruchu lotniczego (ADEXP), wersja 2.0 (Eurocontrol, dokument odniesienia DPS.ET1.ST09-STD), którego tekst jest zawarty w załączniku II do niniejszego rozporządzenia,
- norma Eurocontrolu dla "Wymiany danych lotu — Dokumentu kontroli interfejsu" (FDE-ICD), wersja 1.0 (Eurocontrol, dokument odniesienia COM.ET1.ST12-STD), którego tekst jest zawarty w załączniku III niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Artykuł 1 dyrektywy 97/15/WE uchyla się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2085/2000
z dnia 2 października 2000 r.
w sprawie zezwolenia na przesunięcia między limitami ilościowymi na wyroby włókiennicze i odzieżowe pochodzące z Republiki Indii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1987/2000 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół Ustaleń między Wspólnotą Europejską i Republiką Indii w sprawie ustaleń w zakresie dostępu do rynku dla wyrobów włókienniczych, parafowane dnia 31 grudnia 1994 r. [3] (Protokół Ustaleń) stanowi, że niektóre wnioski złożone przez Indie o "wyjątkową elastyczność" zostały pozytywnie rozpatrzone.
(2) Republika Indii wystąpiła z wnioskiem dnia 28 stycznia 2000 r.
(3) Przesunięcia, o które wnioskuje Republika Indii, podlegają ograniczeniom w zakresie przepisów dotyczących elastyczności określonych w art. 7 i określonych w załączniku VIII do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
(4) Zgodnie z ust. 2 Protokołu Ustaleń, Indie przekazały dnia 1 grudnia 1999 r. powiadomienie do WTO o przyjętych za wiążące należnościach celnych linii taryfowych, uzgodnionych w Protokole Ustaleń.
(5) Powiadomienie przekazane przez Indie z dnia 1 grudnia 1999 r. nie jest w pełni spójne z Protokołem Ustaleń.
Jednakże konsultacje między obydwiema stronami doprowadziły do wzajemnych wyjaśnień.
Dlatego też należy przychylić się częściowo do wniosku i zwolnić pozostałe wyjątkowe elastyczności, gdy tylko Indie zmienią swoje powiadomienie do WTO w odniesieniu do tych linii taryfowych, w stosunku do których Indie ogłosiły, że wprowadzą maksymalne należności celne.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Zarządzającego Komitetu Tekstylnego, przewidzianą w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przesunięcia między limitami ilościowymi na wyroby włókiennicze pochodzące z Republiki Indii zostają dopuszczone na rok kontyngentowy 2000, co zostało szczegółowo opisane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2092/2000
z dnia 28 września 2000 r.
zakazujące przywozu tuńczyka błękitnopłetwego (Thunnus thynnus) pochodzącego z Belize, Hondurasu i Gwinei Równikowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasoby połowowe które są wyczerpującymi się zasobami naturalnymi, muszą być chronione w imię równowagi biologicznej i światowego bezpieczeństwa żywnościowego.
(2) Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT), której Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną, przyjęła w 1994 r. plan działania w celu zapewnienia skuteczności programu ochrony tuńczyka błękitnopłetwego, jak również zalecenie w 1996 r. dotyczące zgodności w połowach tuńczyka błękitnopłetwego i północnoatlantyckiego włócznika, w celu zapewnienia skutecznej ochrony tuńczyka błękitnopłetwego i jej wykonania.
(3) Dane zasoby nie mogą być efektywnie zarządzane przez Umawiające się Strony ICCAT, których rybacy są zobowiązani do zmniejszania swoich połowów tuńczyka błękitnopłetwego, o ile wszystkie strony nie będące Umawiającymi się Stronami nie będą współpracować z ICCAT i przestrzegać środków ochronnych i zarządzania.
(4) ICCAT zidentyfikowała Belize, Honduras i Gwineę Równikową jako państwa, których statki poławiają tuńczyka błękitnopłetwego w sposób naruszający środki tej organizacji mające na celu ochronę gatunków, popierając swoje ustalenia danymi dotyczącymi połowów, handlu i obserwacji statków.
(5) Próby ICCAT mające na celu zachęcenie tych trzech państw do przestrzegania środków w zakresie ochrony i zarządzania tuńczykiem błękitnopłetwym, nie przyniosły żadnych rezultatów.
(6) ICCAT zaleciła Umawiającym się Stronom podjęcie właściwych środków mających na celu utrzymanie zakazu przywozu z Belize i Hondurasu, oraz wprowadzenie zakazu przywozu produktów z tuńczyka błękitnopłetwego w jakiejkolwiek postaci z Gwinei Równikowej; środki te zostaną zniesione, jeśli zostanie stwierdzone, że dane państwa dostosowały swoje praktyki rybackie do środków ICCAT; w związku z tym, Wspólnota mając wyłączne kompetencje w tej kwestii, musi wykonać te środki.
(7) ICCAT uznała ulepszoną współpracę z Panamą w zakresie ochrony tuńczyka błękitnopłetwego; ICCAT na swoim rocznym spotkaniu w 1999 r., zaleciła aby zniesiony został zakaz przywozu stosowany przez Umawiające się Strony wobec Panamy w odniesieniu do produktów z tuńczyka błękitnopłetwego w jakiejkolwiek postaci.
(8) Niezbędnym jest uchylnie rozporządzenia (WE) nr 1435/98 [1] wprowadzającego zakaz przywozu z Belize, Hondurasu i Panamy tuńczyka błękitnopłetwego i produktów z niego.
(9) Niniejsze środki są zgodne ze zobowiązaniami Wspólnoty w ramach umów międzynarodowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakazuje się wprowadzania do swobodnego obrotu we Wspólnocie tuńczyka błękitnopłetwego (Thunnus thynnus) objętego kodami CN ex03019990, 03023911, 03023991, 03034921, 03034923, 03034929, ex03034990, ex03041038, ex03041098, ex03042045, ex03049097, ex03052000, ex03053090, ex03054980, ex03055990, ex03056990, ex16041411, ex16041416, ex16041418 i ex16042070 pochodzącego z Belize, Hondurasu i Gwinei Równikowej.
2.
Niniejszym zakazuje się wyładunku produktów wymienionych w ust. 1 do celów tranzytu wspólnotowego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do ilości produktów pochodzących z Gwinei Równikowej określonych w art. 1 ust. 1, w odniesieniu do których można wykazać w sposób wymagany przez krajowe właściwe władze, że znajdowały się one na terytorium Wspólnoty w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i zostały dopuszczone do swobodnego obrotu nie później niż 14 dni od takiego dnia.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 1435/98 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2093/2000
z dnia 28 września 2000 r.
zakazujące przywozu włócznika (Xiphias gladius) pochodzącego z Belize i Hondurasu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasoby połowowe, będące zużywalnymi zasobami naturalnymi, muszą być chronione w interesie równowagi biologicznej i globalnego bezpieczeństwa żywnościowego.
(2) Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT), której Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną, przyjęła w 1995 r. plan działania mający na celu zapewnienie skuteczności programu ochrony tuńczyka atlantyckiego, aby zapewnić efektywną ochronę tego gatunku.
(3) Dane zasoby nie mogą być efektywnie zarządzane przez umawiające się strony ICCAT, których rybacy są zobowiązani do zmniejszania swoich połowów włócznika, o ile wszystkie strony niebędące umawiającymi się stronami nie będą współpracować z ICCAT i przestrzegać środków ochronnych i zarządzania.
(4) W 1998 r. ICCAT ustaliła, że Belize i Honduras są państwami, których statki odławiają włócznika w sposób obniżający skuteczność zastosowanych przez tę organizację środków ochronnych włócznika, popierając swoje ustalenia danymi dotyczącymi połowów, handlu i obserwacji statków.
(5) Próby ICCAT, mające na celu zachęcenie tych dwóch państw do przestrzegania środków w zakresie ochrony i zarządzania włócznikiem, nie przyniosły żadnych rezultatów.
(6) ICCAT zaleciła umawiającym się stronom podjęcie właściwych środków mających na celu zakazanie przywozu z Belize i Hondurasu produktów z włócznika w jakiejkolwiek postaci; środki te zostaną zniesione, jeśli zostanie stwierdzone, że dane państwa dostosowały swoje praktyki połowowe do środków ICCAT; w związku z tym Wspólnota, mając wyłączne kompetencje w tej kwestii, musi wykonać te środki.
(7) Niniejsze środki są zgodne ze zobowiązaniami Wspólnoty w ramach innych umów międzynarodowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zakazuje się wprowadzania do swobodnego obrotu we Wspólnocie włócznika (Xiphias gladius) objętego kodami CN ex03019990, 03026987, 03037987, ex03041038, ex03041098, 03042087, 03049065, ex03052000, ex03053090, ex03054980, ex03055990, ex03056990, ex16041991, ex16041998 i ex16042070, pochodzącego z Belize i Hondurasu.
Niniejszym zakazuje się wyładunku produktów wymienionych w ust. 1 do celów tranzytu wspólnotowego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do ilości produktów określonych w art. 1 ust. 1, w odniesieniu do których można wykazać w sposób wymagany przez krajowe właściwe władze, że znajdowały się one na terytorium Wspólnoty w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i zostały dopuszczone do swobodnego obrotu nie później niż 14 dni od takiej daty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2099/2000
z dnia 3 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła oraz śmietany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1560/2000 [4], ustala, że masło pochodzące ze skupu interwencyjnego wystawione do sprzedaży musi trafić do magazynu przed dniem 1 lipca 1996 r.
(2) Uwzględniając sytuację na rynku masła i ilości masła w magazynach interwencyjnych, masło magazynowane przed dniem 1 września 1999 r. powinno być wystawione do sprzedaży.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 datę "1 lipca 1996 r." zastępuje się "1 września 1999 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2114/2000
z dnia 5 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1961/2000 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 1587/96 [6], w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych. Aby zagwarantować niezakłócone funkcjonowanie uzgodnień w sprawie refundacji wywozowych, jak również zmniejszyć ryzyko wniosków spekulacyjnych i zakłóceń w zakresie uzgodnień dotyczących niektórych przetworów mlecznych, w danej sytuacji rynkowej, należy ograniczyć okres ważności pozwoleń na wywóz i podwyższyć zabezpieczenie ustanowione w tym rozporządzeniu.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 174/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) końca czwartego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku produktów objętych kodem CN 040210;";
2) w art. 9 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) 30 % na produkty objęte kodem CN 040210;".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2220/2000
z dnia 28 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 8 lutego 1993 r. Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 302/93 [3].
(2) Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN) (zwane dalej "Centrum") odpowiada za ustanowienie i koordynację, we współpracy z Państwami Członkowskimi, Europejskiej Sieci Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox).
(3) Parlament Europejski w swojej rezolucji z września 1998 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok 1997 w sprawie statusu problemów związanych z narkotykami w UE wskazał, że Centrum powinno podjąć działania w sprawie włączania państw kandydujących z Europy Środkowej i Wschodniej oraz Republiki Cypryjskiej do sieci Reitox oraz uwzględnienia danych z tych krajów w swoich sprawozdaniach i analizach.
(4) Istnieje potrzeba stopniowego organizowania uczestnictwa państw kandydujących w działalności Centrum oraz zasadniczych zadaniach Reitox.
(5) Wielonarodowy Program PHARE ds. Walki z Narkotykami stawia sobie za cel, w szczególności, udzielanie pomocy państwom Europy Środkowej i Wschodniej w kwestii rozwoju i wzmacniania systemów informacyjnych oraz sieci przeznaczonych do zbierania, przetwarzania oraz dystrybucji danych dotyczących narkotyków i narkomanii w tych państwach.
(6) Pożądane jest bezpośrednie powierzenie Centrum realizacji projektów dotyczących strukturalnej pomocy technicznej w dziedzinie systemów informacyjnych w państwach kandydujących z grona państw Europy Środkowej i Wschodniej oraz innych państw kandydujących w celu włączenia ich w działalność Centrum oraz ustanowienia powiązań strukturalnych z siecią Reitox.
(7) Niezbędne jest, aby Centrum obejmowało w swoim podejściu wszystkie państwa objęte programem PHARE, które są częścią Wielonarodowego Programu ds. Walki z Narkotykami, włączając do tego celu Albanię, Bośnię i Hercegowinę oraz Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii.
(8) Projekty pomocy strukturalnej, które mają zostać zastosowane przez Centrum w państwach kandydujących oraz państwach spełniających wymogi programu PHARE, obejmują w szczególności działania odnoszące się do koordynacji oraz wymiany informacji, przekazywania know-how, tworzenia i wzmacniania powiązań strukturalnych z siecią Reitox, a także w ustanawianiu i konsolidacji krajowych punktów ogniskowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 302/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Bez uszczerbku dla art. 2 (D) pkt 14, Centrum nie może podejmować żadnych środków, które w jakikolwiek sposób wykraczają poza sferę informacji i ich przetwarzania.";
2) w art. 2 (D) dodaje się następujący punkt w brzmieniu:
"14. Może przenosić do państw kandydujących spełniających wymogi programu PHARE, na wniosek Komisji Wspólnot Europejskich, swoje know-how oraz pomagać w tworzeniu i wzmacnianiu powiązań strukturalnych z siecią Reitox, a także w ustanawianiu i konsolidacji krajowych punktów ogniskowych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2222/2000
z dnia 7 czerwca 2000 r.
ustanawiające zasady finansowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1266/1999 [2] w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej postanawia, że Komisja realizuje pomoc wspólnotową zgodnie z zasadami rozporządzenia finansowego stosowanego do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [3], w szczególności jego art. 114, art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 stanowi, że wsparcie finansowe powinno przestrzegać zasad ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4]. Rozporządzenie to dotyczy zarazem Sekcji Gwarancji i Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, jednakże ustala w szczególności specjalne przepisy dotyczące Sekcji Gwarancji objętej tytułem VIII rozporządzenia finansowego.
(2) Przewiduje się, że skutkiem wprowadzania w życie programu będzie rozwój instytucji w zainteresowanych państwach. Program Dostosowań Strukturalnych dla Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich (SAPARD) będzie wymagał od każdego z 10 państw ubiegających się o członkostwo określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999, prowadzenia dużej liczby projektów, z których każdy ma na ogół ograniczony wymiar finansowy. Pożądane jest przekazanie państwom ubiegającym się o członkostwo zadań związanych z zarządzaniem, a art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 przewiduje możliwość przyznania takiego zarządzania państwom ubiegającym się o członkostwo w UE. Zarządzanie programem SAPARD powinno zatem być zorganizowane poprzez agencje państw ubiegających się o członkostwo zgodnie z zdecentralizowanym podejściem.
(3) Minimalne kryteria i warunki w celu zastosowania zdecentralizowanego zarządzania na mocy art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 są ustanowione w Załączniku do tego rozporządzenia. Te kryteria i warunki odzwierciedlają kryteria i warunki, jakie agencje płatnicze muszą spełnić, aby uzyskać zgodność z zasadami Sekcji Gwarancji EFOGR, ustanowionymi w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2245/1999 [6]; w świetle powyższego agencja ustanowiona przez każde z państw ubiegających się o członkostwo powinna być zorganizowana zgodnie z przepisami Sekcji Gwarancji EFOGR.
(4) Przepisy Sekcji Gwarancji EFOGR ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1663/95, dotyczą głównie funkcji płatniczej.
Agencje w państwach ubiegających się o członkostwo będą jednakże musiały dysponować zarazem tą funkcją i funkcją wdrożeniową; należy zatem ustalić również odpowiednie kryteria dotyczące tej ostatniej funkcji.
(5) Właściwe jest, aby istniała możliwość tymczasowego przyznawania akredytacji pod warunkiem spełnienia zasadniczych/minimalnych kryteriów.
(6) Aby Komisja zrzekła się zatwierdzenia ex ante określonego w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 i przyznała zarządzanie pomocą państwu ubiegającemu się o członkostwo, krajowa akredytacja agencji SAPARD powinna być zatwierdzona w państwie ubiegającym się o członkostwo.
(7) Należy w miarę możliwości wykorzystać struktury istniejące w państwach ubiegających się o członkostwo do celów niektórych operacji finansowych.
W każdym z tych państw istnieje już fundusz narodowy, poprzez który przekazywane są pieniądze Phare, a ust. 2 v) Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 przewiduje, że krajowy urzędnik zatwierdzający ponosi pełną odpowiedzialność finansową za wymienione środki.
Dlatego właściwe jest, aby do celów SAPARD-u fundusz krajowy w każdym państwie ubiegającym się o członkostwo był właściwym organem akredytującym agencję SAPARD i sprawującym nadzór nad dalszą zgodnością z kryteriami akredytacji.
Krajowy urzędnik zatwierdzający jest punktem kontaktowym w sprawach informacji finansowej między Komisją a państwem ubiegającym się o członkostwo.
(8) Rozporządzenie Rady nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [7], przewiduje w art. 31 ust. 2, że pierwsze zobowiązanie zostanie podjęte, gdy Komisja ustanowi decyzję o zatwierdzeniu pomocy. Model ten, w tych okolicznościach i dla uruchomienia zobowiązania budżetu Wspólnoty może być uznany za właściwy model stosowany mutatis mutandis do programu SAPARD.
(9) Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 przewiduje realizację kontroli ex post przez Komisję. Procedura rozliczania rachunków EFOGR jest efektywnym systemem prowadzenia audytu płatności przez zdecentralizowane agencje i w razie konieczności odzyskiwania nieprawidłowych lub nienależnych płatności od państw ubiegających się o członkostwo.
(10) Przepisy wykonawcze programu SAPARD powinny być ustalone w dwustronnych umowach między Komisją a każdym państwem ubiegającym się o członkostwo Komisja i każdy państwo ubiegające się o członkostwo powinny zatem sporządzić wieloletnią umowę finansową, w której ustalone będą warunki wykorzystania wkładów SAPARD.
Roczne umowy finansowe powinny określać finansowy wkład Wspólnoty.
(11) W celu ochrony finansowych interesów Wspólnoty, państwa ubiegające się o członkostwo powinny mieć te same obowiązki co Państwa Członkowskie w odniesieniu do kontroli przeprowadzonej przez urzędników Wspólnoty w odniesieniu do pieniędzy SAPARD.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres niniejszego rozporządzenia
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki, na jakich powierza się zarządzanie pomocą przewidzianą na mocy rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 agencjom w 10 państwach ubiegających się o członkostwo określonych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, na mocy art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
2.
Komisja zamierza egzekwować od państw ubiegających się o członkostwo przestrzeganie tych warunków poprzez włączenie ich do umów finansowych, które są negocjowane z każdym państwem.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "państwa ubiegające się o członkostwo" oznacza państwa wymienione w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999;
b) "fundusz krajowy" oznacza jednostkę powołaną przez państwo ubiegające się o członkostwo i podlegający krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu, który ponosi pełną odpowiedzialność za środki finansowe, oraz działający jako właściwy organ.
Krajowy urzędnik zatwierdzający jest punktem kontaktowym do celów informacji finansowych przesyłanych między Komisją a państwem ubiegającym się o członkostwo;
c) "właściwy organ" oznacza jednostkę w państwie ubiegającym się o członkostwo, która
i) wydaje, monitoruje i wycofuje akredytację agencji SAPARD do celów art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1663/95; i
ii) powołuje jednostkę certyfikującą;
d) "agencja SAPARD" oznacza jednostkę powołaną przez państwo ubiegające się o członkostwo i działającą pod jego odpowiedzialnością, który spełnia dwie funkcje: funkcję wdrożeniową i funkcję płatniczą.
W każdym państwie ubiegającym się o członkostwo może być akredytowana tylko jedna agencja SAPARD;
e) "jednostka certyfikująca" oznacza jednostkę, która w swoim działaniu jest niezależna od agencji SAPARD i sporządza poświadczenia rachunków, sprawozdania dotyczące systemów zarządzania i kontroli oraz sprawdza elementy współfinansowania;
f) "wieloletnia umowa finansowa" oznacza umowę ustalającą właściwe przepisy, których należy przestrzegać w ramach współfinansowania SAPARD-u;
g) "roczna umowa finansowa" oznacza umowę ustalającą przydział finansowy na dany rok w oparciu o pozycje zapisane w budżecie Wspólnoty oraz uzupełnia i zmienia odpowiednio postanowienia przyjęte w wieloletniej umowie finansowej;
h) "rachunek SAPARD w euro" oznacza rachunek otwarty w instytucji finansowej lub skarbowej przez krajowego urzędnika zatwierdzającego w ramach jego odpowiedzialności, oprocentowany na normalnych warunkach komercyjnych w celu przyjmowania płatności określonych w art. 8, wykorzystywany wyłącznie do transakcji SAPARD-u i prowadzony w euro;
i) "rok budżetowy" oznacza rok kalendarzowy od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
ROZDZIAŁ 2
PRZYZNANIE ZARZĄDZANIA
Artykuł 3
Przyznanie zarządzania pomocą
1. Komisja sprawdza zgodność z warunkami art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999, zwanymi dalej "warunkami" oraz z przepisami art. 4–6 i Załącznika do tego rozporządzenia zanim podejmie decyzję o przyznaniu państwom ubiegającym się o członkostwo zarządzania pomocą.
Komisja w celu stwierdzenia zgodności z warunkami i przepisami wspomnianymi w akapicie pierwszym:
- bada procedury i struktury funduszu krajowego odnoszące się do wprowadzania w życie programu SAPARD i procedur i struktury agencji SAPARD i w miarę potrzeb procedury i struktury innych jednostek, których zadania mogą być przekazane zgodnie z art. 4 ust. 4, art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 2,
- przeprowadza weryfikacje na miejscu.
2.
Decyzja o przyznaniu zarządzania pomocą agencji może być podjęta tymczasowo, o ile spełnione są odpowiednie warunki, funkcje i kryteria Załącznika do niniejszego rozporządzenia oraz przepisy art. 4–6.
3.
Komisja monitoruje stałą zgodność z warunkami i przepisami niniejszego rozporządzenia łącznie z Załącznikiem.
Jeśli na jakimkolwiek etapie stwierdza się, że przestały być one spełniane, Komisja niezwłocznie uchyla decyzję i:
- zaprzestaje podejmowania jakichkolwiek nowych zobowiązań finansowych ze strony Wspólnoty,
- zaprzestaje przekazywania pieniędzy państwom ubiegającym się o członkostwo i
- jeśli właściwe dokonuje korekt finansowych wobec państwa ubiegającego się o członkostwo.
Artykuł 4
Zadania właściwego organu
1.
Zadania właściwego organu obejmują zadania określone w art. 1 ust. 3, 4, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 mutatis mutandis.
Akredytacja może być tymczasowo udzielona na pewien okres, którego długość ustala się w zależności od powagi problemu i wprowadzenia koniecznych zmian w zakresie rozwiązań administracyjnych i księgowych.
2.
Decyzja właściwego organu, aby akredytować agencję SAPARD podejmowana jest na podstawie badania procedur i struktur administracyjnych, płatniczych, kontrolnych i księgowych, które obejmuje ustalenia w zakresie wyboru projektów, udziału w przetargach, zawierania umów i przestrzegania reguł udzielania zamówień z uwzględnieniem kryteriów określonych w Załączniku.
Badanie to przeprowadza się zgodnie z normami audytu, przyjętymi na szczeblu międzynarodowym.
W przypadkach, w których przewiduje się akredytację tymczasową, musi być zachowana zgodność z warunkami zawartymi w Załączniku, w szczególności w kwestii wymogów stawianych procedurom pisemnym, podziałowi obowiązków, zatwierdzania wstępnych projektów, kontroli przed dokonaniem zapłaty, procedur płatności, procedur księgowych, zabezpieczenia systemu komputerowego, audytu wewnętrznego, oraz w danym przypadku – z przepisami zamówień publicznych.
3.
Właściwy organ monitoruje akredytację i bezzwłocznie ją wycofuje, jeśli kryteria akredytacji przestają być spełnione oraz niezwłocznie powiadamia o tym Komisję.
4.
Właściwy organ może przekazać zadanie przeprowadzenia badań określone w ust. 2 innym jednostkom.
We wszystkich przypadkach krajowy urzędnik zatwierdzający zachowuje pełną odpowiedzialność.
Artykuł 5
Zadania agencji SAPARD
1.
Zadanie wdrażania agencji SAPARD obejmuje:
- wezwanie do składania wniosków,
- wybór projektu,
- sprawdzenie wniosków o zatwierdzanie projektów pod względem warunków, wybieralności i zawartości zatwierdzonego programu rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich SAPARD zwanego dalej "programem", zawierającego w danym przypadku przepisy zamówień publicznych,
- ustanowienie zobowiązań umownych między agencją a potencjalnym beneficjentami oraz wydawanie zezwolenia na rozpoczęcie prac,
- przeprowadzenie kontroli na miejscu zarówno przed jak i po zatwierdzeniu projektu,
- działania monitorujące w celu zapewnienia postępów realizowanych projektów,
- sprawozdawczość z postępów w realizacji środków w oparciu o wskaźniki.
2.
Zadanie płatnicze agencji SAPARD obejmuje:
- sprawdzanie wniosków o płatność,
- realizację kontroli na miejscu i ustalenie wyboru płatności,
- zatwierdzanie płatności,
- realizację płatności,
- księgowanie zobowiązań i płatności,
- w danym przypadku kontrolę beneficjentów po dokonaniu płatności pomocy w celu sprawdzenia czy warunki pomocy są nadal przestrzegane.
3.
Jeśli funkcje wdrożeniowa i płatnicza nie są wykonywane w ramach jednej struktury administracyjnej, mogą być one realizowane przez inne strony pod warunkiem przestrzegania przepisów ppkt 2.3 Załącznika.
Jednakże w żadnym przypadku realizacja płatności oraz księgowanie zobowiązań i płatności nie mogą być oddelegowane.
Zatwierdzenie projektu, kontrole na miejscu oraz proces płatności musi opierać się na odpowiednim podziale obowiązków.
4.
Wszelkie proponowane zmiany w ustaleniach wdrażania lub płatności agencji SAPARD po jej akredytacji są przedkładane Komisji przez właściwą władzę.
5.
Jeśli agencja SAPARD nie wypełnia także funkcji organu zarządzającego przewidzianego w art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2759/1999 [8] przekazuje ona temu organowi informacje konieczne do wykonywania tej funkcji.
Artykuł 6
Zadania jednostki certyfikującej
1.
Zadania jednostki certyfikującej obejmują:
- wydawanie poświadczenia rocznych rachunków agencji SAPARD oraz rachunku SAPARD w euro,
- coroczne sprawozdania określające czy systemy zarządzania i kontroli agencji SAPARD są odpowiednie pod względem ich zdolności do zapewnienia zgodności wydatków z przepisami art. 8 ust. 1,
- sprawdzanie istnienia i poprawności krajowego elementu współfinansowania określonego w art. 9 ust. 1.
2.
Podczas wykonywania tych zadań jednostka certyfikująca działa zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 i uwzględnia wszelkie wytyczne określone przez Komisję.
Jeśli wyznaczona jednostka jest krajowym urzędem audytowym lub równoważnym, może on oddelegować niektóre lub wszystkie zadania określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 innym jednostkom, pod warunkiem że zadania te będą skutecznie wykonywane.
W każdym przypadku jednostka certyfikująca zachowuje pełną odpowiedzialność.
3. Poświadczenie rocznych sprawozdań finansowych i sprawozdań z kontroli określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 i w art. 13 ust. 1 są sporządzane do dnia 15 kwietnia następnego roku i przekazywane Komisji najpóźniej w terminie do dnia 30 kwietnia.
ROZDZIAŁ 3
PŁATNOŚĆ I KONTROLA
Artykuł 7
Zobowiązania budżetowe
1.
Decyzja Komisji zezwalająca na podpisanie każdej rocznej umowy finansowej powoduje podjęcie zobowiązania przydziału środków z budżetu Wspólnoty.
2.
Pierwsza roczna umowa finansowa może być podpisana w imieniu Komisji jedynie w przypadku spełnienia następujących warunków:
- program został zatwierdzony przez Komisję i,
- wieloletnia umowa finansowa została podpisana przez obydwie strony.
3. Komisja zrzeka się jakiejkolwiek części zobowiązania zgodnie z zasadą określoną w art. 31 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i z uwzględnieniem wymogów art. 10.
Artykuł 8
Płatności ze strony Komisji
1.
Wyłącznie pomoc w ramach programu SAPARD przyznana zgodnie z postanowieniami zatwierdzonego przez Komisję programu i wieloletniej i rocznej umowy finansowej oraz zgodnie z decyzją Komisji określonej w art. 3 ust. 1 podlega współfinansowaniu wspólnotowemu.
2. Płatności dokonywane są w euro na rachunek SAPARD w euro, zgodnie z przepisami art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 2 akapit drugi, art. 32 ust. 3 z wyjątkiem lit. a), d) oraz akapitu drugiego i trzech ostatnich akapitów, a także zgodnie z art. 32 ust. 4 lit a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
3.
Komisja dokonuje pierwszej płatności na rachunek SAPARD w euro.
Płatność ta, która może być zrealizowana w większej niż jedna liczbie rat, nie przekracza 49 % rocznego przydziału dla zainteresowanego państwa ubiegającego się o członkostwo określonego w Załączniku do decyzji Komisji (WE) nr 1999/595/WE [9].
Płatności dokonuje się pod warunkiem że akredytacja agencji SAPARD była przedmiotem decyzji określonej w art. 3 ust. 1 i po zawarciu wieloletniej umowy finansowej i pierwszej rocznej umowy finansowej.
Płatność podlega zwrotowi, jeśli Komisja nie otrzyma żadnego wniosku w sprawie płatności zgodnie z art. 10 w ciągu 18 miesięcy od daty tej płatności.
4.
Następne płatności dokonywane są zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 10.
5.
Koszty przeliczania waluty, opłaty bankowe i straty z tytułu wymiany walutowej nie podlegają współfinansowaniu wspólnotowemu.
Artykuł 9
Płatności ze strony agencji SAPARD
1.
Płatności ze strony agencji SAPARD dla beneficjenta są:
- dokonywane w walucie krajowej i obciążają rachunek SAPARD w euro.
Polecenie(-a) przelewu dla beneficjenta(-ów) powinny być jako generalna zasada dokonywane w ciągu pięciu dni od dnia obciążenia rachunku SAPARD,
- oparte na deklaracjach wydatków poniesionych przez beneficjenta.
Deklaracje te obejmują wyłącznie projekty wybrane i wydatki poniesione po terminie podjęcia decyzji Komisji określonej w art. 3 ust. 1.
Wkład wspólnotowy będzie realizowany równocześnie z wkładem krajowym.
Jednakże w przypadku beneficjentów w sektorze publicznym, wkład krajowy może być realizowany przed wkładem wspólnotowym.
2.
Całkowity wkład publiczny do indywidualnych działań i przyznań na poziomie projektów powinien być jasno określony na poziomie agencji SAPARD.
3.
Agencja SAPARD zachowuje zapisy każdej płatności obejmujące co najmniej następujące informacje:
- kwota w walucie krajowej,
- odpowiadająca jej kwota w euro.
4.
Wszelkie nadpłaty, mianowicie kwoty powyżej należnej sumy, odnotowywane przez agencję SAPARD są bezzwłocznie zapisywane na rachunku SAPARD w euro i odejmowane od wniosków w sprawie płatności, składanych do Komisji określonych w art. 10.
5. Końcowe saldo pomocy wypłacane jest zgodnie z art. 32 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i po przyjęciu decyzji określonej w art. 13 i art. 14.
6.
Agencja SAPARD zapewnia terminowe rozpatrywanie wniosków o płatność ze strony beneficjentów.
W przypadkach, w których okres między otrzymaniem kompletnych dokumentów uzupełniających a wydaniem polecenia płatności przekracza trzy miesiące, współfinansowanie wspólnotowe może zostać zmniejszone zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96 [10].
Artykuł 10
Wniosek o płatność ze strony Wspólnoty
1.
Komisja uwzględnia jedynie wnioski o płatność sporządzane kwartalnie przez agencję SAPARD, przedstawiane zgodnie z formularzem sporządzonym przez Komisję i przekazane Komisji przez krajowego urzędnika zatwierdzającego w ciągu miesiąca od końca każdego kwartału.
Jednakże dodatkowe wnioski mogą być składane tylko w przypadkach uzasadnionych na podstawie ryzyka wyczerpania bilansu netto rachunku SAPARD w euro przed rozpatrzeniem następnego wniosku kwartalnego.
2.
Wnioski zawierają co najmniej następujące informacje:
- kwota wydatków zapłaconych beneficjentom przez agencję SAPARD w poprzednim kwartale z podziałem – na środki waluta krajowa i na euro – na wkład krajowy i wspólnotowy,
- bilans wspólnotowych funduszy na rachunku SAPARD w euro po ostatnim obciążeniu rachunku,
- szczegóły dotyczące długów pozostających do ściągnięcia.
3. Komisja sprawdza wnioski o płatność uwzględniając warunki określone w art. 32 ust. 3 lit. b), c), e) i f) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
4.
Wydatki zadeklarowane we wnioskach o płatność są zwracane przez Komisję w zasadzie w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania przez nią akceptowalnego wniosku o płatność, pod warunkiem przeprowadzenia weryfikacji określonej w ust. 3.
Artykuł 11
Kurs wymiany walut i odsetki
1.
Kurs wymiany między euro a walutą krajową jest kursem ogłaszanym przez Europejski Bank Centralny:
- w odniesieniu do płatności dokonywanych przez agencję SAPARD w ostatnim dniu pracy Komisji w miesiącu poprzedzającym miesiąc, podczas którego wydatek został zapisany w księgach rachunkowych agencji SAPARD.
Datą wydania polecenia płatności beneficjentowi jest data podana w księgach rachunkowych,
- w odniesieniu do nadpłat dokonanych przez agencję SAPARD w ostatnim dniu pracy Komisji w miesiącu poprzedzającym miesiąc, podczas którego nadpłaty zostały po raz pierwszy zapisane w księgach rachunkowych agencji SAPARD,
- w odniesieniu do kwot ustalonych w rozliczeniu rachunku i w decyzjach dotyczących zgodności rozliczenia w ostatnim dniu pracy Komisji w miesiącu poprzedzającym miesiąc, podczas którego decyzja została podjęta.
2. Jeśli nie są przestrzegane terminy określone w art. 13 ust. 5 i art. 14 ust. 4, wszelkie zaległe kwoty są oprocentowane na poziomie Euribor równym trzymiesięcznym depozytom prowadzonych przez Europejski Bank Centralny powiększone o 1,5 % punktu. Stopa procentowa powinna być równa średniej stopie z miesiąca, w którym decyzja ta została podjęta.
3.
Dochody z odsetek na rachunku SAPARD w euro są wykorzystywane wyłącznie na program SAPARD.
Odsetki te nie mogą być przedmiotem redukcji z tytułu opłat pobieranych z wyjątkiem tych o charakterze fiskalnym.
Artykuł 12
Środki inicjowane przez Komisję
W przypadkach, w których Komisja nie przydziela państwu ubiegającemu się o członkostwo całego przydziału rocznego przewidzianego w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999, wykorzystanie nie przydzielonej w ten sposób kwoty jest przedmiotem decyzji Komisji podjętej ad hoc.
Artykuł 13
Decyzja dotycząca rozliczenia rachunków
1. Bez uszczerbku dla decyzji, o których mowa w art. 14, państwo ubiegające się o członkostwo sporządza na każdy rok finansowy roczną deklarację przekazywaną Komisji przez krajowego urzędnika zatwierdzającego i przedstawioną zgodnie z formularzem ustalonym przez Komisję wraz z poświadczeniem i sprawozdaniem z kontroli wymaganymi przez art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, art. 4 i art. 5 ust. 1 lit. a), c), i e) oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1663/95.
2.
Dokumenty określone w ust. 1 są przekazywane Komisji w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po danym roku budżetowym.
Stosuje się przepisy art. 7 ust. 1 zdanie przedostatnie i ostatnie, art. 7 ust. 2 lit. c) oraz art. 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 296/96. Na rok budżetowy "n" pod uwagę brane są wszystkie transakcje zapisane w księgach rachunkowych agencji SAPARD w roku budżetowym "n".
3. W terminie do dnia 30 września roku następującego po danym roku budżetowym Komisja podejmuje decyzję dotyczącą rozliczenia rachunków agencji SAPARD zgodnie z przepisami art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1663/95, zwaną dalej "decyzją dotyczącą rozliczenia rachunków". Decyzja dotycząca rozliczenia rachunków obejmuje również rozliczenia rachunku SAPARD w euro. Rozlicza ona również kwoty zapisywane na rachunku SAPARD w euro zgodnie z art. 9 ust. 4 i art. 11 ust. 3.
4.
Komisja powiadamia zainteresowane państwo ubiegające się o członkostwo o wynikach weryfikacji dostarczonych informacji, w terminie do dnia 31 lipca następującego po upływie roku budżetowego.
Jeśli z powodów, dotyczących zainteresowanego państwa ubiegającego się o członkostwo Komisja nie jest w stanie rozliczyć rachunków państwa ubiegającego się o członkostwo w terminie do dnia 30 września, wówczas Komisja powiadamia państwo ubiegające się o członkostwo o dalszym postępowaniu, które proponuje.
5.
Kwota ustalona na mocy decyzji dotyczącej rozliczenia rachunków jest dodawana do lub odejmowana od jednej z następnych płatności Komisji na rzecz państwa ubiegającego się o członkostwo.
Jednakże w przypadkach, w których kwota która ma być potrącona, w wysokości ustalonej przez niniejszą decyzję przekracza poziom następnych możliwych płatności, kwota niezbilansowana jest zapisywana w euro na rzecz Komisji w ciągu dwóch miesięcy od przyjęcia decyzji.
Komisja może jednak na podstawie każdego przypadku podjąć decyzję, że każda kwota, która ma być zapisana na jej rzecz będzie odpisana od należnych płatności Komisji na rzecz państwa ubiegającego się o członkostwo w ramach jakichkolwiek narzędzi Wspólnoty.
Artykuł 14
Decyzja dotycząca zgodności rozliczenia
1.
Komisja podejmuje decyzję o wykluczeniu wydatku z współfinansowania wspólnotowego, jeśli stwierdzi, że wydatek ten nie został poniesiony zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 ust. 1, zwaną dalej "decyzją dotyczącą zgodności rozliczenia".
2. Procedury dotyczące zgodności rozliczenia przeprowadza się zgodnie z obowiązującymi mechanizmami i procedurami stosowania art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1663/95.
3.
Korekta finansowa może obejmować stosowanie stawek ryczałtowych w przypadkach nieprawidłowych ustaleń lub nieprawidłowego przeprowadzenia kontroli przez agencję SAPARD oraz odmowę rekompensaty przewidzianej korekty finansowej przez wydatki na inne projektów.
4.
Powiadomienie o kwocie do odzyskania zgodnie z decyzją dotyczącą zgodności rozliczenia na mocy ust. 1 jest przekazywane krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu, który zapewnia przekazanie tej kwoty w euro Komisji w ciągu dwóch miesięcy po powiadomieniu o decyzji.
Kwota określona przez decyzję nie może być ponownie przyznana w programie SAPARD.
Komisja może jednak na podstawie każdego przypadku podjąć decyzję, że każda suma, która ma być zapisana na jej rzecz będzie odpisana od należnych płatności Komisji na rzecz państwa ubiegającego się o członkostwo w ramach jakichkolwiek narzędzi Wspólnoty.
Artykuł 15
Przepisy dotyczące dokumentacji i kontroli
1.
Agencja SAPARD i fundusz krajowy zachowują dokumenty do dyspozycji Komisji przez okres pięciu lat od daty dokonania ostatniej płatności na rzecz beneficjenta.
2. Jeśli kontrole przeprowadza są na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999, przepisy rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 [11] oraz art. 8 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stosują się mutatis mutandis do realizacji programu SAPARD.
3.
Państwa ubiegające się o członkostwo będą zobowiązane do stosowania przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1681/94 [12] dotyczącego nieprawidłowości i organizacji systemu informacji w tej dziedzinie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2223/2000
z dnia 6 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 65/82 ustanawiające szczegółowe zasady przenoszenia cukru na następny rok gospodarczy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1527/2000 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2038/1999 pozwala przedsiębiorstwom produkującym cukier przenieść na następny rok gospodarczy, w celu traktowania jako części produkcji tego roku, całą lub część jego produkcji cukru A i B, który stał się cukrem C w następstwie zastosowania mechanizmu redukcji ustanowionego w art. 26 ust. 5 tego rozporządzenia.
(2) Szczegółowe zasady stosowania ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 65/82 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 260/96 [4], regulują przeniesienie określone w art. 32 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2038/1999. Podczas gdy, zasady obejmują warunki stosowane w nowej opcji przeniesienia cukru C, potrzebne są jednak pewne wyjaśnienia, w celu uwzględnienia faktu, że to przeniesienie nie jest przedmiotem ograniczenia ilości w art. 32 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2038/1999. Rozporządzenie (EWG) nr 65/82 musi zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 65/82 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku przeniesienia określonego w art. 32 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, ta decyzja przedsiębiorstwa może być stosowana tylko do maksymalnej ilości nieprzekraczającej 20 % jego kwoty A mającej zastosowanie w roku gospodarczym, podczas którego został wyprodukowany przedmiotowy cukier.".
2) W art. 4 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) ilość, wyrażoną jako cukier biały, cukru B lub cukru C, która ma zostać przeniesiona, przydzieloną odpowiednio między:
- przeniesienie na mocy art. 32 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2038/1999,
- przeniesienie na mocy art. 32 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2038/1999.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2235/2000
z dnia 9 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1839/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii oraz rozporządzenie (WE) nr 1249/96 w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4 i art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1963/95 [4], ustanawia szczegółowe przepisy w sprawie zarządzania danym przywozem.
(2) Okresem ustanowionym przy przywozie kukurydzy i sorgo do Hiszpanii w ramach kontyngentów taryfowych jest rok gospodarczy, chociaż zebrane doświadczenia wskazują, że inny okres, bazujący na roku kalendarzowym, byłby bardziej odpowiedni dla uwzględnienia przywozu produktów substytucyjnych do Hiszpanii.
W przypadku przywozu kukurydzy do Portugalii, przywóz produktów substytucyjnych nie wpływa na zarządzanie kontyngentem.
Wskutek tego, okres ustanowiony w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1839/95 dla tego przywozu nie wymaga zmiany.
(3) Ponieważ ilość kukurydzy i sorgo, które mają być przywożone do Hiszpanii w danym roku jest zmniejszona o ilość niektórych zbożowych substytutów przywożonych do Hiszpanii w tym samym roku, pod koniec roku niemożliwe jest ustalenie bilansu kukurydzy i sorgo, które pozostają do przywiezienia w danym roku.
Wskutek tego, powinien zostać przedłużony okres, podczas którego przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii może zostać zaliczony na dany rok.
(4) Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/96 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2519/98 [6], przewiduje zmniejszenie należności przywozowych na kukurydzę rogowatą.
Z uwagi na to, w celu rozwiązania licznych nieprawidłowości wynikających z obecnych uzgodnień w handlu wspólnotowym tym rodzajem kukurydzy oraz w celu zgodności wypełnienia zobowiązań międzynarodowych, powinno być w związku z powyższym ustanowione, że kukurydza przywożona w ramach tych kontyngentów nie może być stosowana do produkcji mączki kukurydzianej stosowanej do wytwarzania płatków śniadaniowych.
Ze względu na fakt, że kukurydza z ponad 60 % zawartością ziaren szklistych jest odpowiednia do produkcji płatków śniadaniowych, należy przewidzieć środki do kontroli tego przywozu oraz jego ostatecznego wykorzystania.
Najbardziej odpowiednimi formami kontroli są badania przywiezionych towarów oraz monitorowanie aż do momentu ostatecznego wykorzystania produktów z ponad 55 % zawartością ziaren szklistych.
W celu zezwolenia na ewentualne różnice w wynikach badań przeprowadzonych na kukurydzy podczas wysyłki oraz podczas jej przybycia do miejsca przeznaczenia, należy zezwolić na 5 % tolerancję w zawartości ziaren szklistych.
(5) Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, pod pewnymi warunkami, zmniejszenie należności przywozowych na kukurydzę rogowatą, wynoszącej 14 EUR na tonę. Z uwagi na zmiany światowych cen rynkowych kukurydzy rogowatej, obniżka cła przewidziana w rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 powinna zostać zwiększona. Zabezpieczenia przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 powinny zostać odpowiednio dostosowane.
(6) Zakładając, że specjalna obniżka należności przywozowych jest przewidziana w ramach kontyngentów oraz obniżka ta jest wystarczająca do wypełnienia zobowiązań wspólnotowych w ramach WTO, obniżki należności przywozowych kukurydzy rogowatej, przewidzianej w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, nie powinno stosować się do przywozu w ramach tych kontyngentów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny zostać przyjęte na próbę w celu rozwiązania problemów, jakie obecnie występują podczas zarządzania kontyngentami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1839/95.
Bez uszczerbku dla dalszych zmian oraz bardziej wszechstronnej reformy systemu w ramach kontyngentów, środki, do których nawiązują powyższe trzy wyszczególnienia, powinny zostać wprowadzone na okres próbny, wygasający po roku od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1839/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wprowadza się dnia 1 stycznia każdego roku kontyngent na przywóz z państw trzecich, do swobodnego obrotu na terytorium Hiszpanii, o maksymalnej wielkości wynoszącej w każdym roku gospodarczym 2 miliony ton kukurydzy i 300000 ton sorgo.
Przywóz w ramach tego kontyngentu prowadzony jest zgodnie z przepisami zawartymi w poniższych artykułach."
2.
W art. 1 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. W ramach tego kontyngentu nie stosuje się obniżki należności przywozowych na kukurydzę rogowatą, przewidzianej w art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/96 [7]."
3.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Ilości, jakie mają zostać przywiezione do Hiszpanii określone w art. 1 ust. 1, są zmniejszane co roku proporcjonalnie do wszelkich wielkości pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy objętych kodem CN 23031019 oraz 23099020, pozostałości i odpadów browarniczych i gorzelnianych objętych kodem CN 23033000 oraz pozostałości pulpy cytrusowej objętych kodem CN 23089030 przywożonych do Hiszpanii z państw trzecich w danym roku.
2.
Komisja zalicza:
- ilości kukurydzy i sorgo przywożone do Hiszpanii z państw trzecich w danym roku oraz, jeśli to konieczne, w styczniu i lutym roku następnego,
- ilości pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy, pozostałości i odpadów browarniczych i gorzelnianych, także pozostałości pulpy cytrusowej przywożonych co roku do Hiszpanii.
W tym celu władze hiszpańskie regularnie przekazują Komisji wszelkie niezbędne informacje."
4.
W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla zmniejszenia należności przywozowych może być zorganizowana procedura przetargowa.
W takich przypadkach, zainteresowane strony odpowiadają na zaproszenie do składania ofert albo w formie złożenia pisemnej oferty za potwierdzeniem odbioru w agencji interwencyjnej wskazanej w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert lub też wysyłając tę ofertę listem poleconym, teleksem, faksem lub telegramem."
5.
W art. 9 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6. Organy celne danego Państwa Członkowskiego będącego importerem pobierają próbki reprezentatywne z przywiezionej partii zgodnie z Załącznikiem do dyrektywy Komisji 76/371/EWG [8], w celu ustalenia zawartości ziaren szklistych, stosując metodę i kryteria określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96."
6.
W art. 12 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3. Bez uszczerbku dla środków nadzoru przyjętych zgodnie z art. 13, zabezpieczenie określone w art. 9 ust. 1, zwalnia się, jeśli oferent udowodni, że:
- w przypadku przywożonej kukurydzy, dla której badania przeprowadzone zgodnie z art. 9 ust. 6 wskazują na ponad 60 % zawartość ziaren szklistych, że przywożony produkt został przetworzony w Państwie Członkowskim, które dopuściło go do swobodnego obrotu, w każdy produkt poza tymi, które są objęte kodem CN 19041010, 110313 lub 110423. Ten dowód jest dostarczany w formie formularza kontrolnego T5 sporządzonego przez biuro odprawy celnej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [9] przed wysyłką towarów przeznaczonych do przetworzenia,
- w przypadku kukurydzy, dla której badania przeprowadzone zgodnie z art. 9 ust. 6 wskazują na równą lub niższą niż 60 % zawartość ziaren szklistych oraz dla sorgo, że przywożony produkt został przetworzony lub wykorzystany w Państwie Członkowskim, które dopuściło go do swobodnego obrotu.
Ten dowód jest dostarczony w formie faktury sprzedaży do przetwórcy lub konsumenta z siedzibą główną firmy w Państwie Członkowskim, które dopuściło go do swobodnego obrotu, lub
- produkt nie może być przywożony, przetworzony lub wykorzystany z powodu działania siły wyższej, lub
- przywożony produkt stał się bezużyteczny."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 5 akapit pierwszy tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— 24 EUR za tonę przywożonej kukurydzy rogowatej spełniającej warunki ustanowione w załączniku I."
2.
W art. 2 ust. 5 lit. c) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"c) importer musi złożyć u właściwego organu zabezpieczenie wynoszące:
- 14 EUR za tonę dla pszenicy zwyczajnej,
- 24 EUR za tonę dla kukurydzy rogowatej,
- 8 EUR za tonę jęczmienia.
Jednakże, jeśli należność stosowana za dane produkty w dniu zakończenia formalności celnych przywozowych wynosi mniej niż 14 EUR za tonę w przypadku pszenicy zwyczajnej, 24 EUR za tonę w przypadku kukurydzy rogowatej lub 8 EUR za tonę w przypadku jęczmienia, równa się wartości danej należności.
Zabezpieczenie zwalnia się przy dostarczeniu dowodu na specyficzne ostateczne wykorzystanie gwarantujące premię jakościową w stosunku do ceny produktu podstawowego określonego w lit. a).
Ten dowód, możliwie w formie formularzu kontrolnego T5, musi wykazać w sposób satysfakcjonujący właściwym władzom Państwa Członkowskiego, dokąd nastąpił przywóz, że cała przywieziona ilość została przetworzona w produkt określony w lit a).
Przetwarzanie uważa się za dokonane w terminie ustanowionym w lit. b), jeśli:
- w przypadku pszenicy zwyczajnej produkt określony w lit. a) został wytworzony:
- w jednym lub więcej zakładów przetwórstwa należących do firmy znajdującej się w Państwie Członkowskim, lub
- w zakładzie (zakładach) przetwórstwa określonych w lit. b),
- w przypadku jęczmienia browarnianego, gdy został poddany namoczeniu,
- w przypadku kukurydzy rogowatej, jeśli została ona przetworzona na produkt objęty kodami CN 19041010, 110313 lub 110423."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2238/2000
z dnia 9 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 384/96 [1] Rada przyjęła wspólne procedury ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(2) Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 384/96 stanowi, że w przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, w szczególności z państw wymienionych w przypisie do tego przepisu, wartość normalna ma być między innymi określona na podstawie ceny lub wartości konstruowanej, odnoszącej się do analogicznego kraju trzeciego o gospodarce rynkowej.
(3) Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 384/96 dalej stanowi, że w przypadku przywozu z Federacji Rosyjskiej oraz z Chińskiej Republiki Ludowej wartość normalna może być określona zgodnie z zasadami odnoszącymi się do krajów o gospodarce rynkowej w przypadkach, gdy istnieje możliwość wykazania, że warunki rynkowe przeważają w stosunku do jednego lub wielu producentów poddanych postępowaniu pod względem produkcji i sprzedaży odnośnego produktu.
(4) Proces reform na Ukrainie, w Wietnamie i w Kazachstanie zasadniczo zmienił gospodarki tych krajów i doprowadził do powstania firm, w odniesieniu do których przeważają warunki gospodarki rynkowej.
Skutkiem powyższego te trzy państwa odeszły od sytuacji gospodarczej, która sugerowała zastosowanie metody kraju analogicznego.
(5) Właściwe jest dokonanie przeglądu praktyki antydumpingowej Wspólnoty, aby możliwe było uwzględnienie zmienionych warunków gospodarczych na Ukrainie, w Wietnamie i Kazachstanie.
(6) Właściwe jest również przyznanie podobnego traktowania w odniesieniu do przywozu z krajów, które są członkami Światowej Organizacji Handlu (WTO) z dniem rozpoczęcia odpowiedniego postępowania antydumpingowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 384/96 wprowadza się następujące zmiany:
- lit. b) otrzymuje brzmienie:
- "b) — W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu z Federacji Rosyjskiej, Chińskiej Republiki Ludowej, Ukrainy, Wietnamu i Kazachstanu oraz z jakiegokolwiek kraju o gospodarce nierynkowej, które jest członkiem WTO w dniu rozpoczęcia postępowania, wartość normalna będzie określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków przedstawianych przez jednego lub wielu producentów poddanych postępowaniu oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży podobnego, odnośnego towaru.
Jeśli wyżej wspomniana sytuacja nie będzie miała miejsca, stosuje się zasady określone w lit. a).",
- przypis otrzymuje następujące brzmienie:
"(*) Albania, Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Korea Północna, Kirgistan, Mołdawia, Mongolia, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie odnosi się do wszystkich postępowań antydumpingowych rozpoczętych po dniu jego wejścia w życie.
W przypadku przywozu z państw o gospodarce nierynkowej, które stają się członkami WTO po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, odnosi się ono do wszystkich postępowań antydumpingowych dotyczących produktów pochodzących z tych krajów, które są rozpoczynane po dacie wstąpienia tych krajów do WTO.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2388/2000
z dnia 9 października 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe w przywozie czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE ANTYDUMPINGOWE
1.
Wszczęcie postępowania antydumpingowego
(1) Dnia 24 lipca 1999 r. Komisja ogłosiła dwa zawiadomienia ("zawiadomienia o wszczęciu") opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] w sprawie wszczęcia dwóch postępowań antydumpingowych w sprawie przywozu do Wspólnoty odpowiednio One Dye Black 1 ("ODB-1") i One Dye Black 2 ("ODB-2") pochodzących z Japonii.
(2) Postępowanie zostało wszczęte w następstwie dwóch wniosków wniesionych w czerwcu 1999 r. przez CEFIC (Europejską Radę Przemysłu Chemicznego) w imieniu Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna, reprezentującą całkowitą wspólnotową produkcję odpowiednio ODB-1 i ODB-2, dwóch rodzajów czarnego barwnika pigmentowego.
Wnioski zawierały dowody dumpingu wymienionych towarów i poniesionej w następstwie dumpingu szkody materialnej, które zostały uznane za wystarczająco uzasadniające wszczęcie postępowania antydumpingowego.
2.
Badanie
(3) Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu postępowania występującego z wnioskiem producenta wspólnotowego oraz jego reprezentatywne podmioty powiązane we Wspólnocie, eksporterów, producentów, importerów i znanych zainteresowanych użytkowników oraz zainteresowane podmioty reprezentatywne kraju wywozu.
Strony zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w terminie określonym w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.
(4) Jeden producent będący eksporterem w zainteresowanym kraju, jak również producent wspólnotowy przedstawili swoje opinie na piśmie.
Wszystkim stronom, które wystąpiły z wnioskiem o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego w powyższym terminie i przedstawiły zaistnienie szczególnych powodów, dla których powinno się ono odbyć, taka możliwość została zagwarantowana.
(5) Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim stronom znanym jako zainteresowane i wszystkim innym stronom, które ujawniły się jako zainteresowane w terminach określonych w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi otrzymano od jedynego producenta wspólnotowego, sześciu użytkowników ODB-1 i/lub ODB-2, grupy importerów powiązanych z japońskim eksporterem oraz dwóch przedsiębiorstw z siedzibą w Japonii.
(6) Żaden z producentów będących eksporterami nie wykazał się współpracą podczas badania. Dlatego też oraz na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("podstawowe rozporządzenie"), ustalenia zostały dokonane na podstawie dostępnego stanu faktycznego. Wobec braku właściwej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz zgodnie z art. 16 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, nie przeprowadzono niezbędnych kontroli w siedzibie producentów będących eksporterami lub powiązanych importerów.
(7) Komisja uzyskała oraz zweryfikowała wszelkie informacje, które uznała za niezbędne do celów ustalenia szkody oraz interesu wspólnotowego.
Niezbędne kontrole zostały przeprowadzone w siedzibie następujących przedsiębiorstw:
a) Producent wspólnotowy
- Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna, Macclesfield (Zjednoczone Królestwo)
b) Użytkownicy we Wspólnocie
- Jujo Thermal Ltd, Eura (Finlandia)
- Torraspapel SA, Barcelona (Hiszpania)
- Zanders Feinpapiere AG, Bergisch Gladbach (Niemcy).
(8) Badanie dumpingu oraz ustalanie szkody objęło okres od dnia 1 lipca 1998 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. ("badany okres" lub "BO").
Badanie tendencji odpowiednich dla ustalenia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca okresu przeprowadzania badania ("okres rozpatrywany").
3.
Wyjaśnienie/rozszerzenie zakresu towaru
(9) Podczas badań wstępnych ustalono, że były inne rodzaje czarnego barwnika pigmentowego niż ODB-1 i ODB-2, które okazały się posiadać te same podstawowe właściwości chemiczne i fizyczne oraz okazały się pokrywać w zastosowaniu (mianowicie papier powlekający stosowany jako papier przebitkowy niezawierający węgla ("papier niezawierający węgla") lub papier do obrazów w podczerwieni ("papier termiczny")).
(10) Dlatego też, po konsultacji Komitetem Antydumpigowym, Komisja uznała za niezbędne opublikowanie w dniu 1 kwietnia 2000 r., zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] dotyczącego zakresu objęcia towaru procedurą antydumpingową z zamiarem objęcia wszelkich rodzajów czarnego barwnika pigmentowego stosowanych w powlekaniu papieru ("czarny barwnik pigmentowy"), w celu dalszego zbadania tej sprawy.
(11) Występujący z wnioskiem producent wspólnotowy oraz jego reprezentatywne podmioty powiązane, eksporterzy, producenci, importerzy, użytkownicy znani jako zainteresowani, jak również reprezentatywne podmioty kraju wywozu zostali oficjalnie zawiadomieni o wyjaśnieniu/rozszerzeniu zakresu objęcia towaru procedurą antydumpingową.
Stronom zainteresowanym została zapewniona możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w terminie określonym w tym zawiadomieniu.
(12) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron znanych jako zainteresowane i do wszystkich innych stron, które ujawniły się w terminie określonym w zawiadomieniu.
Odpowiedzi na pytania zawarte w takich kwestionariuszach udzielili wyłączny producent wspólnotowy, jeden importer powiązany z eksporterem, trzy japońskie przedsiębiorstwa oraz sześciu użytkowników czarnego barwnika pigmentowego.
(13) Również na tym etapie żaden z japońskich producentów będących eksporterami nie wykazał współpracy podczas badania. W konsekwencji, na podstawie art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, ustalenia zostały dokonane na podstawie dostępnego stanu faktycznego w odniesieniu do Japonii oraz nie przeprowadzono niezbędnych kontroli w siedzibach producentów będących eksporterami lub powiązanych importerów zgodnie z art. 16 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
(14) Komisja dalej poszukiwała oraz weryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celów ustalenia szkody i interesu wspólnotowego, włącznie z przeprowadzeniem niezbędnych kontroli w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
- Papierfabrik August Koehler AG, Oberkirch (Niemcy).
(15) Jedna z zainteresowanych stron podniosła zarzut, że nie można było rozszerzyć zakresu procedury celem objęcia wszystkich rodzajów czarnego barwnika pigmentowego pochodzących z Japonii, ponieważ wnioski zostały wniesione wyłącznie w odniesieniu do ODB-1 i ODB-2 bez wymieniania innych rodzajów barwnika pigmentowego, chociaż przemysł Wspólnoty nie mógł nie wiedzieć o ich istnieniu.
(16) Określenie definicji zakresu objętego postępowaniem antydumpingowym towaru nie jest uprawnieniem występującego z wnioskiem o wszczęcie postępowania.
Towar musi zostać zdefiniowany zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa, jak to się odbywa w praktyce Komisji i Rady oraz znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
W niniejszym przypadku wnioski zostały wniesione odpowiednio w odniesieniu do ODB-1 i ODB-2 pochodzących z Japonii, wraz z przedstawieniem opartych na domniemaniu faktycznym dowodów dumpingu wyrządzającego szkodę przemysłowi Wspólnoty.
Jednakże informacje zebrane podczas badania, wszczętego na podstawie wniesionych wniosków, wykazały, że oba postępowania powinny zostać połączone oraz zakres objętego postępowaniem towaru, wynikający z odrębnego postępowania, powinien zostać rozszerzony celem objęcia wszystkich rodzajów czarnego barwnika pigmentowego rodzajów stosowanych do celów pokrywania papieru.
Wynika to z faktu, że wszystkie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego okazały się posiadać takie same właściwości fizyczne i chemiczne oraz ich zastosowania okazały się pokrywać.
Ponadto, oparte na domniemaniu faktycznym dowody dumpingu oraz wyrządzonej szkody, zawarte w pierwotnych wnioskach o wszczęcie postępowania antydumpigowego oraz odnoszące się do tylko dwóch rodzajów czarnego barwnika pigmentowego zostały uznane za wystarczająco reprezentatywne w odniesieniu do wszystkich rodzajów czarnego barwnika pigmentowego, ze względu na znaczący udział tych dwóch rodzajów barwników w rynku wspólnotowym.
W zakresie odpowiedniego procesu, prawa zainteresowanych stron były przestrzegane z uwagi na ich powiadomienie w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz zapewnienie możliwości ujawnienia się, przedstawienia wyjaśnień, informacji i opinii oraz wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego.
B. PRODUKT
1.
Przepisy ogólne
(17) Czarny barwnik pigmentowy stanowi szczególną grupę barwników pigmentowych fluoranu, który podczas stosowania do celów pokrywaniu papieru w produkcji papieru niezawierającego węgla lub papieru termicznego wytwarza swoimi właściwościami czarny obraz na papierze bez konieczności zmieszania z innymi barwnikami pigmentowymi.
(18) Na podstawie przedstawionych przez wszystkie strony informacji, stwierdza się, że istnieją różne rodzaje czarnego barwnika pigmentowego, takie jak Black 15, Black 100, Black 303, Black 305, Black 500, CF 51, ETAC, Fuji Black, ODB-1, ODB-2, ODB-7, PSD 150, PSD 184, PSD 300A, S-205 i TH 107.
Ten wykaz rodzajów produktu nie jest wyczerpujący, ponieważ do obrotu regularnie wprowadzane są nowe rodzaje produktu.
Jednakże należy zauważyć, że głównymi rodzajami stanowiącymi ponad 90 % całkowitego wspólnotowego zapotrzebowania w OB są ODB-1, ODB-2, Black 15 i S-205.
(19) Badanie wykazało, że wszystkie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego posiadają te same podstawowe właściwości chemiczne, to jest tę samą podstawową cząsteczkę (C26H16N2O3).
Podstawowa cząsteczka powstaje w wyniku kondensacji ketonokwasu benzofenonu w kwasie siarkowym z podstawioną difenyloaminą.
Otrzymanym produktem jest talid, który jest następnie płukany, izolowany i oczyszczany.
Obok podstawowej cząsteczki, różne podstawniki są przyłączone do układu pierścieniowego (R1-R5).
Reakcja barwienia pigmentowego jest przenoszona na papier przez podstawową cząsteczkę chemiczną, w reakcji, gdzie działanie ciepła lub ciśnienia otwiera pierścień w podstawowej cząsteczce.
To pozostawia resztkowy ładunek dodatni, który jest przemieszczany dookoła układu pierścieniowego.
Energia wymagana w celu umożliwienia takiego przemieszczania jest absorbowana z incydentalnego widocznego promieniowania nadającego związkowi jego czarną barwę.
W tym zakresie podstawniki w układzie pierścieniowym nie wpływają na istotę reakcji barwienia pigmentowego.
Podstawniki te prowadzą wyłącznie do powstania różnorodności nieznacznych różnic i szczególnych właściwości finalnego produktu papieru (biel tła, odporność na zmiany temperatury, stabilność obrazu).
(20) Ponadto, wszystkie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne polegające na tym, że mają one postać białego lub o lekkim zabarwieniu luźnego proszku.
(21) Wreszcie, wszystkie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego mają to samo zastosowanie.
Czarny barwnik pigmentowy stosuje się do pokrycia papieru w celu produkcji papieru niezawierającego węgla lub papieru termicznego.
W celu pokrycia papieru czarny barwnik pigmentowy miesza się z innymi chemikaliami w celu otrzymania "receptury", która jest charakterystyczna dla poszczególnego producenta papieru oraz różni się w zależności od poszczególnego rodzaju zastosowanego barwnika pigmentowego.
Informacja przedstawiona przez współpracujących użytkowników wykazuje, że zachodzi znacząca wymienialność między różnymi rodzajami czarnego barwnika pigmentowego wykorzystywanymi do produkcji papieru niezawierającego węgla lub papieru termicznego.
Ponadto, użytkownicy również wymieniali różne rodzaje czarnego barwnika pigmentowego podczas krótkiego okresu czasu w celu wyprodukowania tego samego finalnego produktu papieru.
2.
Produkt badany
(22) Produktem badanym jest czarny barwnik pigmentowy pochodzący z Japonii.
Jak opisano powyżej, wszystkie rodzaje badanego produktu posiadają te same podstawowe chemiczne i fizyczne właściwości oraz ich zastosowania do celów pokrywania papieru w produkcji papieru bez zawartości węgla lub papieru termicznego pokrywają się.
W konsekwencji wszystkie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego należy uznać za jeden odrębny produkt do celów niniejszego badania, to jest produkt badany.
(23) Jedna z zainteresowanych stron podniosła zarzut, że ODB-1/ODB-2 i S-205 nie posiadają tych samych podstawowych właściwości chemicznych.
Strona podnosiła, że podstawniki R1 i R2 różnią się między ODB-1/ODB-2 i S-205, oraz że zmienia to znacząco właściwości S-205 w porównaniu z ODB-1/ODB-2.
Należy zauważyć, że strona ta nie określiła tych właściwości.
(24) Badanie wykazało, że S-205 i ODB-1/ODB-2 posiadają te same chemiczne właściwości, to jest tę samą podstawową cząsteczkę (patrz akapit 19), oraz wytwarzają bez potrzeby mieszania z innymi barwnikami pigmentowymi czarny obraz na papierze podłożowym.
Odnośnie szczególnych właściwości przenoszonych przez różne podstawniki R1 i R2, należy zauważyć, że fakt, iż użytkownikom udało się otrzymać ten sam produkt papieru w zastosowaniu obojętnie ODB-1/ODB-2 albo S-205, sugeruje, że różne właściwości przeniesione na papier w zastosowaniu różnych rodzajów czarnego barwnika pigmentowego, o ile w ogóle, są w ogólności nieznaczne.
Ponadto, podniesiony przez inną z zainteresowanych stron fakt, że każdy rodzaj czarnego barwnika pigmentowego posiada różne dodatkowe cechy, nie zaprzecza jednakże faktowi, że podstawowe właściwości chemiczne są te same.
(25) Odnośnie wymienialności, te same zainteresowane strony twierdziły, że w ogólności nie wykorzystuje się ODB-1do produkcji papieru termicznego.
(26) Badanie ujawniło jednakże że co najmniej dwóch użytkowników wspólnotowych wykorzystuje ODB-1 do produkcji papieru termicznego.
Ten sam użytkownik również stwierdził, że w produkcji papieru niezawierającego węgla ODB-1, ODB-2 i S-205 są stosowane zamiennie.
Ponadto, jeden z użytkowników zmienił ODB-1 na ODB-2 w 1998 r., a następnie na Black 15 w OB do celów produkcji papieru niezawierającego węgla.
(27) Te same zainteresowane strony również podnosiły zarzuty, że papier termiczny mógł zostać wyprodukowany w zastosowaniu ODB-2 albo S-205.
Jednakże właściwości i jakość produktu gotowego różniły się.
Następnie stwierdzono, że dla konsumentów końcowych, produkty papieru wytworzone w zastosowaniu S-205 nie były zamienne z papierem wyprodukowanym w zastosowaniu innych rodzajów czarnego barwnika pigmentowego, które, zgodnie z twierdzeniem stron, były niższej jakości, mniej odporne na upływ czasu oraz zapewniające mniejszą trwałość druku.
(28) Mając na uwadze fakt, że co najmniej sześciu użytkowników produkuje papier termiczny w zastosowaniu rodzajów czarnego barwnika pigmentowego innych niż S-205 oraz, że w ramach produkcji papieru termicznego wytwarza się standardowe produkty takie jak papier do faksu, ten argument nie może zostać uwzględniony.
Ponadto, jeden z producentów będących eksporterem i powiązany z importerem twierdził, że jeżeli cena ODB-2 miała wzrosnąć, zmiana z ODB-2 na S-205 mogła mieć miejsce, oraz że S-205 było zamienne z ODB-2.
(29) Dwie zainteresowane strony podnosiły zarzuty, że zmiana czarnego barwnika pigmentowego mogła być przyczyną powstania wymogu w stosunku do użytkowników polegającego na zmianie w stosowanej technologii, w szczególności zmianie w recepturze lub formie użytkowej.
Dlatego też twierdzono, że nie było możliwym dokonanie zamiany rodzajów czarnego barwnika pigmentowego bez znaczących kosztów technicznych i ekonomicznych.
Dlatego też twierdzono, że każdy rodzaj czarnego barwnika pigmentowego stanowi odrębny produkt.
(30) Należy zauważyć, że pojęcie tego samego lub podobnego użycia końcowego produktu objętego niniejszym postępowaniem niekoniecznie oznacza, że w odniesieniu do każdego użytkownika powinno być możliwe dokonanie zamiany zastosowania z jednego rodzaju danego produktu na inny, bez dokonywania określonych dostosowań.
W takim przypadku niewątpliwym jest, że zmiana rodzaju czarnego barwnika pigmentowego pociąga za sobą zmianę w recepturze.
Należy jednakże zauważyć, że potrzeba zmiany receptury nie stanowi ekonomicznej lub technicznej przeszkody w dokonaniu zamiany, jak udowodniono na podstawie dokonanych w przeszłości przez użytkowników zamian z jednego rodzaju na inny.
W każdym przypadku użytkownicy sami wskazali, że linia produkcyjna, procedura produkcji oraz know-how nie muszą być w sposób istotny zmieniane podczas zamiany rodzajów czarnego barwnika pigmentowego.
(31) Wobec powyższego, stwierdza się, że wszystkie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego z Japonii powinny być uznane za jeden produkt, to jest produkt badany.
3.
Produkt podobny
(32) Stwierdzono, że badany produkt oraz czarny barwnik pigmentowy produkowane i sprzedawane we Wspólnocie przez przemysł Wspólnoty (jak określono w motywie 61) miały te same podstawowe chemiczne i fizyczne właściwości oraz tych samych użytkowników jak ten pochodzący z Japonii i wywożony do Wspólnoty.
To samo stwierdzono w przypadku czarnego barwnika pigmentowego produkowanego i sprzedawanego na rynku krajowym w Japonii, który był podobny do produktu badanego.
(33) Podnoszono zarzut, że ponieważ przemysł Wspólnoty produkuje dwa rodzaje czarnego barwnika pigmentowego, to jest ODB-1 i ODB-2, produkt badany obejmuje wyłącznie te rodzaje, które produkuje przemysł Wspólnoty.
(34) Po pierwsze, należy zauważyć, że w postępowaniu antydumpingowym, produkt badany oraz produkt podobny określa się poprzez odniesienie do jego podstawowych fizycznych, chemicznych i/lub technicznych właściwości oraz jego podstawowego użycia.
Po określeniu definicji produktu badanego, to jest produktu wywożonego z Japonii, należy zbadać czy produkt produkowany i sprzedawany w kraju, oraz produkt produkowany i sprzedawany przez przemysł Wspólnoty we Wspólnocie są produktami podobnymi w stosunku do produktu badanego.
W tym zakresie fakt, że określony rodzaj produktu nie jest produkowany we Wspólnocie, jest bezprzedmiotowy.
(35) Ponadto ograniczenie zakresu definicji produktu oraz ewentualnie środków antydumpingowych wyłącznie do rodzajów produkowanych przez przemysł Wspólnoty w przedmiotowej sprawie, może spowodować pominięcie faktu, że zachowanie eksporterów rodzajów wyprodukowanych poza obszarem Wspólnoty ma wpływ na przemysł Wspólnoty, ponieważ ich odpowiednie produkty są podobne.
Takie ograniczenie mogłoby w ostatecznym przypadku prowadzić do dokonania przez użytkowników zamiany na takie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego nieobjęte niniejszym badaniem, i w ten sposób mogłyby spowodować bezskuteczność jakiegokolwiek środka antydumpingowego.
Użytkownicy podali różnice cenowe w wysokości między 5 % i 15 % jako wystarczający bodziec do zamiany rodzaju czarnego barwnika pigmentowego.
(36) Dlatego też stwierdzono, że czarny barwnik pigmentowy produkowany i sprzedawany przez przemysł Wspólnoty na rynku Wspólnoty oraz ten sprzedawany na japońskim rynku krajowym są produktami podobnymi w stosunku do produktu badanego w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(37) W celu stwierdzenia, że wszystkie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego stanowią jeden odrębny produkt, łączy się w jednym postępowaniu postępowania dotyczące odpowiednio ODB-1 i ODB-2 oraz potwierdza się, że zakres produktu będącego przedmiotem połączonych postępowań obejmuje wszystkie rodzaje czarnego barwnika pigmentowego.
Dlatego podjęto przeprowadzenie pojedynczej analizy dumpingu oraz wyrządzonej szkody, a także interesu Wspólnoty.
C. DUMPING
1.
Współpraca
(38) We wnioskach o wszczęcie postępowania antydumpingowego zidentyfikowano trzech japońskich producentów ODB-1 i ODB-2.
Czwarte przedsiębiorstwo zostało zidentyfikowane podczas badania wstępnego jako eksporter S-205.
Żadne spośród czterech przedsiębiorstw nie wykazało współpracy podczas badania.
(39) Przedsiębiorstwo Nippon Soda Co.
Ltd oświadczyło, po wszczęciu oraz po rozszerzeniu/wyjaśnieniu zakresu produktu, że nie odpowie na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(40) Przedsiębiorstwo Hodogaya Chemical Co.
Ltd ("Hodogaya") wypełniło kwestionariusze zarówno dla producentów/eksporterów ODB-1 i ODB-2 oraz kwestionariusz dla producentów/eksporterów czarnego barwnika pigmentowego.
Przedstawione informacje jednakże nie zezwoliły na dokonanie indywidualnych ustaleń w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa.
Przedstawiono przedsiębiorstwu Hodogaya wyjaśnienie w tej kwestii oraz nie zgłosiło ono żadnych uwag.
(41) Przedsiębiorstwo Yamamoto Chemicals Inc. ("Yamamoto") nie przedstawiło odpowiedzi na pytania głównej części kwestionariusza przeznaczonego dla producentów/eksporterów ODB-1 i ODB-2.
Odpowiedzi zostały otrzymane od grupy przedsiębiorstw handlowych ("grupa Mitsui") [4] odnośnie do wyłącznie części kwestionariusza zatytułowanej "kwestionariusz przeznaczony dla przedsiębiorstw powiązanych zajmujących się sprzedażą danego produktu".
Przedsiębiorstwo Yamamoto oświadczyło, że całkowita sprzedaż na rynku Wspólnoty była prowadzona przez grupę Mitsui oraz żądało wyłącznie indywidualnych ustaleń w odniesieniu do cen eksportowych oraz marginesu szkody.
W odpowiedzi na pytania kwestionariusza dotyczące czarnego barwnika pigmentowego, przedsiębiorstwo Yamamoto przedstawiło tylko dodatkowe stanowisko w sprawie szkody i interesu wspólnotowego.
Wobec powyższego, żadne indywidualne ustalenie dumpingu nie mogło zostać dokonane w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa.
(42) Przedsiębiorstwo Yamada Chemicals Co.
Ltd ("Yamada") i powiązane z nim przedsiębiorstwo Fukui Yamada Chemicals Co.
Ltd ("Fukui Yamada") przedstawiły merytorycznie niepełne odpowiedzi na pytania kwestionariusza przeznaczonego dla producentów/eksporterów czarnego barwnika pigmentowego.
Przedsiębiorstwa zostały należycie powiadomione oraz została im zapewniona możliwość przedstawienia dalszych wyjaśnień zgodnie z art. 18 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
Przedsiębiorstwa zostały powiadomione, że w przypadku braku należytej odpowiedzi, przedstawione informacje są niewystarczające w celu dokonania indywidualnego ustalenia.
W szczególności, korporacyjna struktura tych przedsiębiorstw nie mogła zostać ustalona, ponieważ przedsiębiorstwa zgodziły się na ujawnienie identyfikacji wyłącznie jednego z ich akcjonariuszy; nie przedstawiono informacji w sprawie procesu produkcji oraz kosztów produkcji; na podstawie tajemnicy handlowej przedsiębiorstwa odmówiono Komisji dostępu do rachunków, w stosunku do których przeprowadzony został audyt, lub innych sprawozdań finansowych.
W dniach 13 i 17 lipca 2000 r., więcej niż dwa miesiące po upływie nieprzekraczalnego terminu na udzielenie odpowiedzi na pytania kwestionariusza, przedsiębiorstwo Yamada/Fukui Yamada przedstawiło informacje w sprawie kosztów produkcji S-205 oraz ich sprawozdania finansowe dotyczące trzech lat finansowych.
Takie przedstawienie informacji, które zostało dokonane znacznie po upływie jakiegokolwiek przewidzianego terminu, nie mogło zmienić oceny prawnej, że przedsiębiorstwa te nie współpracowały podczas badania.
Jednocześnie nie było możliwe wykorzystanie wniosków jako dostępnych informacji w rozumieniu art. 18 podstawowego rozporządzenia, ponieważ zostały one otrzymane na zaawansowanym etapie badania i ich wnikliwe rozpatrzenie nie było możliwe.
(43) W odpowiednim terminie nie ujawnił się żaden inny producent będący eksporterem do Wspólnoty produktu badanego.
(44) W dniach 17 i 18 lipca 2000 r., japoński eksporter, przedsiębiorstwo Nagase & Co.
Ltd, dokonał po raz pierwszy przedstawienia dwóch stanowisk Te stanowiska przedstawione z przekroczeniem jakiegokolwiek określonego terminu, nie mogły, jednakże stanowić kompensaty wstępnego braku współpracy ze strony przedsiębiorstwa.
Wstępnego braku współpracy również nie mogła skompensować współpraca ze strony powiązanego z nim przedsiębiorstwa w Niemczech, które ujawniło się i współpracowało podczas badania jako niezależny importer.
Konkluzje dotyczące przedsiębiorstwa Nagase & Co.
Ltd nie mogły jednocześnie zostać wykorzystane jako dostępne informacje w rozumieniu art. 18 podstawowego rozporządzenia, ponieważ zostały otrzymane na zawansowanym etapie badania oraz nie mogły być odpowiednio wnikliwie rozpatrzone.
(45) Przy braku współpracy ze strony producentów będących eksporterami ustalenia w odniesieniu do dumpingu zostały dokonane w oparciu stan faktyczny ustalony ogólnie w stosunku do Japonii na podstawie art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Zgodnie z dostępnymi informacjami, znacząca większość przywozu czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego z Japonii obejmuje ODB-1, ODB-2 i S-205.
Dlatego tez stwierdzono, że jakiekolwiek ustalenie dumpingu opartego na tych trzech rodzajach produktu byłoby odpowiednio reprezentatywne w przywozie przedmiotowego produktu.
2.
Wartość normalna
(46) W odniesieniu do ODB-1 i ODB-2, uwzględniając brak jakiejkolwiek współpracy, wnioski w sprawie wszczęcia postępowania antydumpingowego stanowiły jedyne źródło dostępnych informacji.
We wnioskach oszacowano wartość normalną na podstawie cen krajowych.
Niepełne odpowiedzi na pytania kwestionariusza nie zawierały również jakichkolwiek informacji w sprawie sprzedaży krajowej oraz kosztów produkcji.
(47) W odniesieniu do S-205, jedyne dostępne informacje stanowiły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu przedstawione przez przedsiębiorstwo Hamada/Fukui Yamada.
Tę sprzedaż krajową uznano za reprezentatywną, ponieważ uwzględniała więcej niż 5 % wielkości sprzedaży do Wspólnoty.
Z uwagi na brak informacji dotyczących kosztów produkcji S-205, te ostatnie zostały oszacowane na podstawie informacji przedstawionych we wnioskach w sprawie wszczęcia postępowania odnośnie do ODB-1 i ODB-2.
Na takiej podstawie, transakcje przedstawione przez przedsiębiorstwo Yamada okazały się transakcjami przynoszącymi zysk.
Odpowiednio, wartość normalną S-205 ustalono jako średnią ważoną ceny całkowitej sprzedaży krajowej niezależnym klientom przez przedsiębiorstwo Yamada dla OB.
3.
Cena eksportowa
(48) Ceny eksportowe trzech rodzajów produktów zostały ustalone, jak następuje:
3.1. ODB-1
(49) Cena eksportowa została ustalona na podstawie informacji przedstawionej przez grupę Mitsui oraz Eurostat.
(50) Jeżeli chodzi o informacje otrzymane od grupy Mitsui, należy zauważyć, że stwierdzono, iż wszystkie przedsiębiorstwa należące do grupy były przedsiębiorstwami powiązanymi.
Na podstawie art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia, ceny sprzedaży między nimi pominięto oraz uwzględniono ceny po których przywożony ODB-1 został po raz pierwszy odsprzedany niezależnemu nabywcy.
Ceny zostały dostosowane w celu uwzględnienia wszystkich kosztów poniesionych między przywozem i odsprzedażą, włączając podatki, należności celne, sprzedaż, ogólne i administracyjne koszty poszczególnego przedsiębiorstwa powiązanego, które pośredniczyło między przywozem i odsprzedażą niezależnemu klientowi oraz 5 % zysk w obrocie.
Przy braku jakiejkolwiek współpracy za strony niezależnego importera we Wspólnocie, 5 % zysk odpowiada marży zysku uznanej za należytą w poprzednim przypadku dotyczącym produktu chemicznego [5].
(51) Ponieważ ODB-1 jest objęty określonym kodem TARIC podczas OB, wartość oraz wielkość pozostałej sprzedaży na rynku wspólnotowym zostały ustalone poprzez odjęcie wielkości oraz wartości cif wywozu podanych przez przedsiębiorstwo Mitsui & Co.
Ltd (Japonia) dla OB od odpowiednich wartości jak określono w statystykach Eurostat.
3.2. ODB-2
(52) Cena eksportowa została ustalona na podstawie informacji przedstawionych przez grupę Mitsui oraz we wniosku w sprawie wszczęcia postępowania antydumpingowego.
(53) W odniesieniu do cen wywozu ODB-2 podanych w oświadczeniu przez grupę Mitsui, zastosowano metodykę wymienioną w akapicie 50.
(54) Odnośnie pozostałej sprzedaży, dane Eurostat nie stanowiły wiarygodnego źródła informacji, ponieważ kod TARIC, na podstawie którego podany został w oświadczeniu przywóz ODB-2 również obejmuje inne chemikalia, a ODB-2 reprezentuje tylko część wielkości przywozu podanego w oświadczeniu pod tą pozycją.
Potwierdza to fakt, że średnia wartość cif jednostki była znacząco niższa od średniej ceny eksportowej cif oszacowanej we wniosku oraz od danych przedstawionych przez przedsiębiorstwa grupy Mitsui.
Dlatego też ilość i wartość pozostałego przywozu ODB-2 zostały ustalone przez odjęcie ilości i wartości cif wywozu podanego w oświadczeniu przedsiębiorstwa Mitsui & Co.
Ltd (Japonia) dla OB od odpowiednich wartości jak oszacowano we wniosku z uwagi na brak innych dostępnych informacji.
3.3. S-205
(55) Przedsiębiorstwo Fukui Yamada oświadczyło, że dostarczało wszystkie produkty przedsiębiorstwu Yamada, które w zamian wykorzystywało japoński niezależny podmiot gospodarczy w celu wywozu S-205 do Wspólnoty.
Przedstawione ceny eksportowe odpowiadały cenom cif zafakturowanym przez ten podmiot gospodarczy powiązanemu przedsiębiorstwu we Wspólnocie.
Te ceny zostały następnie pominięte ze względu na ich niewiarygodność oraz uwzględniono ceny kupna przedstawione przez pierwszych niezależnych nabywców we Wspólnocie.
Ceny te zostały dostosowane w celu uwzględnienia wszystkich poniesionych kosztów między przywozem i odsprzedażą oraz 5 % marży zysku w obrocie.
4.
Porównanie
(56) Do celów rzetelnego porównania między wartościami normalnymi i cenami eksportowymi na poziomie ex works, należne świadczenia w formie dostosowań zostały przewidziane w odniesieniu do różnic mających wpływ na porównywalność cen.
Takie dostosowania zostały dokonane poprzez odniesienie do art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia w stosunku do prowizji, transportu, ubezpieczenia, zarządzania, załadunku oraz dodatkowych kosztów w wykorzystaniu informacji przedstawionych we wnioskach (odnośnie do ODB-1 i ODB-2) oraz przez przedsiębiorstwo Yamada (odnośnie do S-205).
5.
Margines dumpingowa
(57) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia średnie ważone wartości normalnych zostały porównane ze średnią ważoną cen eksportowych poszczególnych trzech rodzajów produktu.
(58) Na podstawie art. 2 ust. 12 podstawowego rozporządzenia, średnia ważona marginesów dumpingowych na rodzaj produktu została ustalona i uznana za reprezentatywną dla poziomu dumpingu wszystkich rodzajów czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego z Japonii.
(59) Wyrażając procentowo wspólnotową wartość cif na granicy Wspólnoty w przywozie, margines dumpingu w ten sposób wyrażony wynosi 49,8 %.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTY
(60) Przedsiębiorstwo Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna było jedynym producentem wspólnotowym czarnego barwnika pigmentowego we Wspólnocie podczas OB.
(61) Dlatego też to przedsiębiorstwo stanowi "przemysł Wspólnoty" na podstawie art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
E. SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(62) Jak określono powyżej, badanie tendencji odpowiednich dla ustalenia szkody obejmuje okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca okresu badanego.
(63) Jedna z zainteresowanych stron podniosła zarzut, ze wybrany okres był okresem niereprezentatywnym i nieproporcjonalnym, oraz że analiza powinna się rozpocząć w roku 1992, to jest roku, w którym występujący z wnioskiem o wszczęcie postępowania antydumpingowego rozpoczął produkcję czarnego barwnika pigmentowego we Wspólnocie.
(64) Po pierwsze, należy zauważyć, że w zwykłej praktyce w postępowaniu antydumpingowym przyjmuje się okres czasu długości między trzema a pięcioma latami w celu zbadania rozwoju sytuacji w przemyśle Wspólnoty.
(65) Po drugie, należy zauważyć, że szkoda oraz dumping muszą zostać uprawdopodobnione w OB.
Okres przed rozpoczęciem OB służy jedynie jako wskaźnik rozwoju sytuacji w przemyśle Wspólnoty w celu ustalenia czy sytuacja podczas OB może zostać określona jako powodująca szkodę.
W tym zakresie wykrycie szkody wyrządzonej przemyśle Wspólnoty podczas OB, mogłoby zostać dokonane bez względu na przyjęty punkt początkowy.
(66) Wobec powyższego nie uznaje się za uzasadnione przedłużenie okresu do celów analizy tendencji w kontekście ustalenia szkody.
2.
Konsumpcja wspólnotowa
(67) Przy braku jakiejkolwiek współpracy ze strony producentów będących eksporterami oraz ze względu na niedokładny charakter informacji Eurostat w sprawie przywozu, konsumpcja wspólnotowa została ustalona na podstawie wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym podanej przez przemyśle Wspólnoty, przywozie pochodzącym z Japonii oraz USA według informacji przedstawionych przez współpracujących użytkowników oraz informacji przedstawionych przez przemysł Wspólnoty we wnioskach w sprawie wszczęcia postępowania antydumpingowego.
(68) W okresie między 1996 a 1998 r. konsumpcja wzrosła o 18 % w następstwie zwiększenia produkcji papieru termicznego.
W okresie między rokiem 1998 a OB konsumpcja zmniejszyła się nieznacznie o 1 %.
Ten spadek konsumpcji tłumaczy się wycofaniem dwóch wspólnotowych użytkowników z produkcji papieru.
3.
Przywóz pochodzący z Japonii
3.1. Wielkość i udział w rynku przywozu pochodzącego z Japonii
(69) Uwzględniając brak współpracy ze strony producentów będących eksporterami oraz niedokładny charakter informacji Eurostat w sprawie przywozu, dane te zostały oparte na dostępnych informacjach, to jest informacjach przedstawionych przez współpracujących użytkowników oraz informacjach przedstawionych przez przemysł Wspólnoty we wnioskach w sprawie wszczęcia postępowania antydumpingowego.
(70) Na tej podstawie, wielkość przywozu badanego produktu wzrastała nieprzerwanie z (wskaźnik) 100 w 1996 r. do 123 w 1997 r., 131 w 1998 r. i 141 w OB, to jest wzrosła powyżej 40 %.
Ten wzrost również odzwierciedla się w udziale w rynku badanego produktu, który wzrósł z 36,0 % w 1996 r. do 41,7 % w 1997 r., do 40,0 % w 1998 r. i do 43,4 % w OB.
3.2. Ceny rozważanego przywozu
a) Ewolucja cen w przywozie pochodzącym z Japonii
(71) Średnia cena jednostkowa wszystkich rodzajów czarnego barwnika pigmentowego przywożonych z Japonii, na podstawie informacji przedstawionej przez współpracujących użytkowników i jednego importera, wyrażona w ecu/euro na kg spadła o 19 % podczas rozpatrywanego okresu.
Wysokość cen zmniejszyła się z 24,9 ECU na kg w 1996 r. do 22,1 ECU na kg w 1997 r. i następnie do 21,6 ECU na kg w 1998 r. oraz następnie spadła do 20,2 ECU/euro na kg w OB [6].
Wysokość cen różnych rodzajów czarnego barwnika pigmentowego nieprzerwanie zmniejszała się podczas rozpatrywanego okresu, chociaż w różnym stopniu: średnie ceny ODB-1 spadły o 13 % podczas rozpatrywanego okresu, podczas gdy średnie ceny ODB-2 spadły o 19 % oraz średnie ceny S-205 spadły o 15 % podczas tego samego okresu [7].
b) Podcięcie cenowe
(72) Wspólnotowy rynek czarnego barwnika pigmentowego charakteryzuje się niewielką liczbą dostawców oraz ograniczoną liczbą użytkowników.
Na tym rynku ustalanie cen odbywa się w drodze systemu notowań cenowych według których użytkownicy pytają o ceny wszystkich dostawców oraz dalsze negocjacje opierają się na cenach oferty dostawców.
(73) Wobec powyższego podcinanie cen zostało zbadane na podstawie negocjacji cenowych między dostawcami i użytkownikami wspólnotowymi.
Przy braku współpracy ze strony japońskich producentów będących eksporterami, analiza podcinania cen została oparta na informacjach przedstawionych przez przemysł Wspólnoty z odniesieniem do negocjacji cenowych reprezentujących 50 % ogółu sprzedaży przemysłu Wspólnoty.
W miarę możliwości takie informacje zostały zweryfikowane poprzez odniesienie do współpracujących użytkowników.
(74) W odniesieniu do ODB-1, negocjacje cenowe zostały zbadane dla transakcji reprezentujących około 45 % wspólnotowej sprzedaży ODB-1 w OB.
Na tej podstawie stwierdzono, że cena wstępnie oferowana przez przemysł Wspólnoty została następnie podcięta przez japońskie oferty w zakresie od 5 % do 8 % porównując wstępne oferty z ostatecznymi uzgodnionymi cenami.
(75) W odniesieniu do ODB-2, negocjacje cenowe zostały zbadane dla transakcji reprezentujących około 70 % wspólnotowej sprzedaży ODB-2 w OB.
Ten sam wzorzec zaobserwowano w odniesieniu tego rodzaju czarnego barwnika pigmentowego, z marginesem podcięcia wahającym się między 1 % a 5 %.
(76) Ta sytuacja wyraźnie odzwierciedla nie tylko stopień w jakim ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty zostały podcięte przez ceny badanego produktu w ramach procesu notowań cenowych, ale również wpływający obniżająco na ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty przywóz towarów po cenach dumpingowych. Jak stwierdzono, poprzedzające zawarcie transakcji niskie notowania cenowe bezwzględnie wpływają na ceny wynegocjowane w stosunku do tego samego klienta.
(77) Podsumowując, nacisk cenowy wywołany przez oferty japońskie oraz transakcje na rynku wspólnotowym wymusiły na przemyśle Wspólnoty dostosowanie jej cen.
Spowodowało to obniżenie cen o około 3 % dla przemysłu Wspólnoty w okresie między rokiem 1998 a OB.
(78) Jedna z zainteresowanych stron podnosiła zarzut, że metodyka zastosowana do zbadania podcięcia cenowego była fałszywa.
Strona zarzuciła, że wstępna oferta w negocjacjach handlowych rzadko reprezentuje handlowy poziom ceny, raczej taka oferta jest często zbyt wysoka ponieważ strona przedstawiająca ofertę wie, że zostanie ona obniżona podczas procesu negocjacji.
(79) Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez przemysł Wspólnoty, wstępne oferty przedstawione przez przemysł Wspólnoty odpowiadały poziomowi ceny uzgodnionemu z odpowiednimi klientami w ramach poprzednich negocjacji cenowych.
Ponadto należy zauważyć, że ta cena była już ceną przynoszącą niewystraczający zwrot dla przemysłu Wspólnoty.
Dlatego też stwierdzono, że wstępna oferta, w odniesieniu do której przeprowadzono zbadanie podcięcia, nie jest fałszywa.
3.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
4.1. Uwagi ogólne
(80) Zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, badanie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł Wspólnoty obejmowało ocenę wszystkich odpowiednich czynników ekonomicznych i wskaźników mających wpływ na sytuację przemysłu, włącznie z obniżeniem sprzedaży, zysków, produkcji, udziału w rynku, wydajności, zwrotu inwestycji, zdolności użytkowania, czynników wpływających na ceny wspólnotowe, przepływ środków pieniężnych, zapasy, zatrudnienie, wzrost płac, zdolność podnoszenia kapitału lub inwestowania.
Należy zauważyć, że niekoniecznie jakikolwiek jeden lub więcej spośród tych czynników stanowi wytyczną decydującą.
4.2. Produkcja, wydajność, zdolność użytkowania oraz zapasy
(81) Produkcja wzrosła o 19 % w okresie między 1996 a 1997 r., zbiegając się ze wzrostem konsumpcji.
Produkcja obniżyła się o 2 % między 1997 i 1998 r. i następnie obniżyła się o 18 % między 1998 r. i OB.
Ta obniżka zbiegła się z nieznacznym obniżeniem konsumpcji oraz poważnym spadkiem sprzedaży w tym samym okresie.
(82) Zdolność produkcyjna powinna być postrzegana w świetle faktu, że te same urządzenia, maszyny i narzędzia produkcyjne wykorzystywane są do produkcji zarówno czarnego barwnika pigmentowego, jak i kolorowego barwnika pigmentowego.
Dlatego też, zdolność produkcyjna odnośnie do produkcji czarnego barwnika pigmentowego została oszacowana poprzez odjęcie produkcji kolorowego barwnika pigmentowego od przedstawianej zdolności tej linii produkcyjnej.
(83) Odpowiednio, wskaźnik zdolności użytkowania ewoluował od 72 % w 1996 r. do wartości szczytowej 79 % w 1997 r. oraz spadku do poziomu 69 % w 1998 r., który utrzymał się w OB.
(84) Podczas analizowania zapasów, należy zauważyć, że czarny barwnik pigmentowy produkowany jest na zamówienie i dlatego też zapasy obejmują towary oczekujące na wysłanie do klientów.
Dlatego też w tym zakresie ocena zapasów okazuje się nie być odpowiadającą badaniu sytuacji ekonomicznej przemysłu Wspólnoty.
Jednakże z uwagi na całościowo przeprowadzaną analizę, ewolucja zapasów jest analizowana poniżej.
(85) Końcowe zapasy przemysłu Wspólnoty zmniejszyły się o 58 % w okresie między rokiem 1996 a OB, osiągając wielkość najwyższą w 1997 r. i powracając do poziomu roku 1996 w roku 1998.
W stosunku do wielkości produkcji ogółem przemysłu Wspólnoty, końcowe zapasy również zmniejszyły się o 58 % w trakcie rozpatrywanego okresu, mianowicie zapasy reprezentujące 20,7 % wielkości produkcji ogółem w roku 1996 oraz 8,7 % w OB.
(86) Zmniejszenie stanu zapasów w OB wynikało z wprowadzenia projektu zmniejszenia zapasów.
Ponadto trzy czynniki przyczyniły się do zmniejszenia zapasów produktów końcowych: właściwe zamówienia były w większym stopniu zgodne z prognozami wielkości sprzedaży; mielenie produktów spowodowało powstanie wąskiego gardła w 1999 r., co doprowadziło do zwiększenia ilości zapasów półwyrobów (nierozpakowany czarny barwnik pigmentowy) oraz w ten sposób niższych zapasów produktów końcowych i wreszcie w czerwcu 1999 r. amerykańska organizacja sprzedaży przemysłu Wspólnoty rozpoczęła zwiększanie ilości zapasów w Stanach Zjednoczonych Ameryki i dlatego wysyłki do Stanów Zjednoczonych Ameryki doprowadziły do zmniejszenia zapasów wspólnotowych.
4.3. Wielkość sprzedaży, udział rynkowy i wzrost
(87) Sprzedaż przemysłu Wspólnoty niepowiązanym stronom we Wspólnocie obniżyła się o 5 % w trakcie rozpatrywanego okresu.
Wielkość sprzedaży obniżyła się o 2 % w okresie między 1996 a 1997 r.
W okresie między 1997 a 1998 r. sprzedaż zwiększyła się o 15 % zgodnie z ewolucją konsumpcji.
Sprzedaż obniżyła się gwałtownie w okresie między rokiem 1998 a OB, podczas gdy konsumpcja obniżyła się jedynie nieznacznie (spadek 1 %).
(88) Wynikający stąd udział w rynku przemysłu Wspólnoty zmniejszył się z 45,0 % w 1996 r. do 41,6 % w 1997 r. i następnie nieznacznie wzrósł do 43,1 % w 1998 r. oraz ponownie zmniejszył się do 36,5 % w OB.
Dlatego też, pomimo znaczącego wzrostu konsumpcji czarnego barwnika pigmentowego we Wspólnocie, branża wspólnotowa nie była zdolna do korzystania z tego wzrostu.
To ogólne zmniejszenie udziału w rynku dla przemysłu Wspólnoty nie odpowiada podobnemu wzrostowi udziału w rynku produktu badanego.
Ważnym jest, aby zauważyć, że pomimo wzrostu ogólnej konsumpcji czarnego barwnika pigmentowego o 17 % w trakcie rozpatrywanego okresu, przemysł Wspólnoty nie odniósł korzyści ze wzrostu sprzedaży.
Wprost przeciwnie, wspólnotowa branża utraciła wielkość sprzedaży (5 % spadek) oraz udział w rynku w trakcie tego okresu.
4.4. Ceny sprzedaży i czynniki wpływające na ceny sprzedaży
(89) Ceny jednostkowe, po których przemysł Wspólnoty sprzedawał przedmiotowy produkt na rynku wspólnotowym, obniżyły się w sumie o 16 % w trakcie rozpatrywanego okresu.
Po spadku o 6 % w okresie między 1996 a 1997 r. ceny obniżyły się o dalsze 7 % w okresie między 1997 a 1998 r., po czym obniżyły się o dalsze 3 % w okresie między rokiem 1998 a OB.
(90) W odniesieniu do czynników wpływających na ceny sprzedaży, koszty produkcji zostały zbadane.
Koszt produkcji został obniżony o 8 % w okresie między rokiem 1996 a OB, głównie w następstwie obniżenia ceny surowców, które stanowią (między 60 % i 75 %) [8] kosztu całkowitego produkcji.
Koszt całkowity produkcji obniżył się o 7 %.
(91) W odniesieniu do płac pracowników, zgodnie z danymi dostępnymi dla przedsiębiorstwa Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna, płace wzrosły o 26 % w trakcie rozpatrywanego okresu.
Uwzględniając 15 % wzrost szacowanego zatrudnienia w branży czarnego barwnika pigmentowego, wzrost płac wyniósł 10 % w trakcie okresu rozpatrywanego, to jest 2,8 % średniego rocznego wzrostu płac i wynagrodzeń.
Należy jednakże zauważyć, że koszty pracy stanowią niewielką wartość procentową kosztu całkowitego produkcji.
Umiarkowany wzrost płac zbiegł się jednakże ze wzrostem wydajności przemysłu Wspólnoty w związku ze skróceniem okresu czasu niezbędnego do zakończenia cyklu produkcyjnego ("czas produkcji partii"), oraz podwyższył wydajność na partię.
(92) Dlatego też stwierdzono, że w trakcie okresu rozpatrywanego, ceny przemysłu Wspólnoty obniżyły się znacznie ponad obniżenie kosztów (- 7 %).
Ten poważny spadek cen (- 16 %) doprowadził do poważnych strat dla przemysłu Wspólnoty, jak opisano poniżej.
4.5. Rentowność, przepływ środków pieniężnych oraz zwrot inwestycji
(93) Rentowność przemysłu Wspólnoty jako zwrot sprzedaży netto na rynku wspólnotowym przed jakąkolwiek pozycją nadzwyczajną i podatkami, wzrosła z poziomu niemalże blisko progu rentowności w 1996 r. do (między - 5 % do - 7 %) w 1997 r., do (między - 7 % do - 9 %) w 1998 r. i do (między - 8 % do 10 %) w OB [9].
(94) W okresie między 1996 a 1997 r. rentowność przemysłu Wspólnoty pogorszyła się z bliskiej nawet załamaniu do wyniku negatywnego.
To zbiegło się z obniżeniem wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty (- 2 %) oraz z gwałtownym obniżeniem cen sprzedaży (- 7 %), podczas gdy koszty przemysłu Wspólnoty pozostały niezmienione.
W okresie między 1997 a 1998 r. rokiem przemysł Wspólnoty podejmował próby odzyskania wielkości sprzedaży i udziału w rynku poprzez obniżenie cen (- 7 %), ale ponieważ koszty przemysłu Wspólnoty zmniejszyły się o 6 %, ta obniżka cen spowodowała większe straty.
W okresie między rokiem 1998 a OB straty wzrosły, ponieważ ceny sprzedaży obniżyły się o 3 %, podczas gdy koszty zmniejszyły się tylko o 1 %.
(95) Jedna z zainteresowanych stron podniosła zarzut, że przemysł Wspólnoty nie poniósł istotnej szkody, ponieważ cały sektor barwnika pigmentowego przynosił zyski w trakcie tego okresu lub nawet po upływie OB.
(96) Należy zauważyć, że zakres produktu, którego dotyczy niniejsze postępowanie obejmuje czarny barwnik pigmentowy, a nie ogólnie barwniki pigmentowe.
Badanie wykazało, że przemysł Wspólnoty poniósł znaczące straty w sprzedaży czarnego barwnika pigmentowego we Wspólnocie w OB.
Dlatego też fakt, że inne produkty przynoszą przemysłowi Wspólnoty zyski, to jest kolorowy barwnik pigmentowy, nie jest wyznacznikiem, że przemysł Wspólnoty nie ponosi szkód w zakresie niniejszego postępowania.
(97) W odniesieniu do przepływu środków pieniężnych, wskaźnik ten mógł zostać ustanowiony wyłącznie w stosunku do przedsiębiorstwa Ciba Specialty Chemicals Inc., szwajcarskiej spółki dominującej Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna, oraz począwszy dopiero od roku 1997, w którym została powołana spółka dominująca.
Jednakże należy zauważyć, że czarny barwnik pigmentowy reprezentuje tylko około 0,4 % całkowitego obrotu spółki dominującej.
Wobec powyższego stwierdzono, że ten czynnik nie mógł stanowić wytycznej dla powstania specyficznej sytuacji przemysłu Wspólnoty w branży czarnego barwnika pigmentowego.
(98) W odniesieniu do zwrotu inwestycji, wskaźnik ten był wyłącznie dostępny na poziomie przedsiębiorstwa Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna, podczas, gdy czarny barwnik pigmentowy stanowi jedynie około 3,5 % całkowitego obrotu przedsiębiorstwa Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna.
Wobec powyższego, stwierdzono, że ten czynnik mógł dlatego nie stanowić wytycznej dla powstania specyficznej sytuacji przemysłu Wspólnoty w branży czarnego barwnika pigmentowego.
4.6. Inwestycje oraz zdolność podwyższania kapitału
(99) Inwestycje dokonane w trakcie rozpatrywanego okresu zmniejszyły się ze 100 w 1996 r. do 71 w OB.
Reprezentowały one około 9 % obrotu przemysłu Wspólnoty w trakcie całego rozpatrywanego okresu.
(100) W odniesieniu do zdolności podwyższania kapitału, wskaźnik ten był dostępny wyłącznie dla przedsiębiorstwa Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna.
Jednakże jak stwierdzono powyżej, z uwagi na fakt, że czarny barwnik pigmentowy stanowi jedynie około 3,5 % całkowitego obrotu przedsiębiorstwa Ciba Specialty Chemicals spółka akcyjna, stwierdzono, że ten czynnik z tego powodu nie stanowił wytycznej powstania specyficznej sytuacji przemysłu Wspólnoty w branży czarnego barwnika pigmentowego.
4.7. Zatrudnienie i wydajność
(101) Zatrudnienie w przemyśle Wspólnoty powiązanym z produkcją czarnego barwnika pigmentowego wzrosło o 15 %, z 48 osób zatrudnionych w 1996 r. do 55 zatrudnionych w OB.
Należy zauważyć, że ponieważ pracownicy są zatrudnieni zarówno w produkcji czarnego barwnika pigmentowego oraz kolorowego barwnika pigmentowego, zatrudnienie zostało przyznane na podstawie stosunku wielkości produkcji czarnego barwnika pigmentowego reprezentującej wielkość produkcji ogółem wszystkich barwników pigmentowych.
(102) Wydajność przemysłu Wspólnoty, mierzona jako produkcja na zatrudnioną osobę, zmniejszyła się o 14 % w trakcie rozpatrywanego okresu.
Te wartości dotyczące wydajności w większości odzwierciedlają wszystkie rozliczenia dokonane w celu ustalenia zatrudnienia.
5.
Wniosek w sprawie szkody
(103) W okresie między rokiem 1996 a OB, wielkość przywozu czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego z Japonii wzrastała znacząco (41 %) przy poziomie cen, które nieprzerwanie obniżały się w trakcie tego samego okresu (-19 %) oraz które znacząco obniżyły ceny przemysłu Wspólnoty poprzez podcięcie cen notowanych przez przemysł Wspólnoty podczas negocjacji ceny.
(104) W trakcie tego samego okresu sytuacja przemysłu Wspólnoty pogorszyła się odnośnie do produkcji (- 1 %), sprzedaży (-5 %) i udziału w rynku (-8,5 % punktów procentowych).
Pomimo znaczącego obniżenia całkowitych kosztów (-7 %), gwałtowna obniżka cen (- 16 %) doprowadziła do poważnych strat.
W trakcie rozpatrywanego okresu, pomimo wzrostu konsumpcji we Wspólnocie, to jest o 17 %, udział w rynku przemysłu Wspólnoty zmniejszył się gwałtownie z 45,0 % do 36,5 %.
(105) W szczególności, w okresie między 1996 a 1997 r. udział w rynku przemysłu Wspólnoty zmniejszył się z 45,0 % do 41,6 %.
Przemysł Wspólnoty podjął próby przeciwdziałania sytuacji poprzez obniżenie cen sprzedaży w 1998 r. w celu utrzymania udziału w rynku, tj. przemysł Wspólnoty obniżył swoje ceny o 6 % i zwiększył swój udział w rynku (z 41,6 % w 1997 r. do 43,1 % w 1998 r.), ale koszt rentowności zmniejszył się z (między -5 % i -7 %) do (między -7 % i -9 %) [10].
W okresie między rokiem 1998 a OB przemysł Wspólnoty mógł jedynie obniżyć swoje ceny o (-3 %) z takim skutkiem, ze utracił on wielkość sprzedaży (-18 %) oraz udział w rynku, który zmniejszył się do 36,5 %.
Ponieważ ceny przemysłu Wspólnoty obniżyły się bardziej niż jej koszty, poniósł on znaczące straty.
(106) Wobec powyższego, stwierdzono, że w OB przemysł Wspólnoty poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 1 podstawowego rozporządzenia w postaci spadku produkcji oraz cen, utraty udziału w rynku oraz obniżenia cen prowadzącego do poważnych strat.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Uwagi wstępne
(107) Zgodnie z art. 3 podstawowego rozporządzenia, zbadano czy wielkość oraz ceny przedmiotowego przywozu towarów po cenach dumpingowych odpowiadały za wpływ na przemysł Wspólnoty w stopniu umożliwiającym zakwalifikowanie jako wpływ istotny w rozumieniu art. 3 ust. 6 podstawowego rozporządzenia.
Podczas przeprowadzania badania zwrócono uwagę, aby zapewnić, że znane czynniki, inne niż przywóz towarów po cenach dumpingowych, które w tym samym okresie wyrządzają branży wspólnotowej szkody, nie były związane z przedmiotowym przywozem towarów po cenach dumpingowych.
2.
Skutek przywozu dumpingowego
(108) W trakcie rozpatrywanego okresu, przywóz towarów po cenach dumpingowych badanego produktu wzrósł znacznie w stosunku do wielkości i udziału w rynku.
To zbiegło się z pogorszeniem sytuacji przemysłu Wspólnoty, który obniżył wielkość sprzedaży i utracił udział w rynku.
W tym zakresie, udział w rynku utracony przez przemysł Wspólnoty został stopniowo zajęty przez przywóz badanego produktu.
(109) Należy zauważyć, że na rynku czarnego barwnika pigmentowego, konkurencja przybiera formę konkurencji cenowej.
Wynika to z faktu, że na rynku jest obecnych niewiele podmiotów, oraz że różne rodzaje produktów są w znaczącym stopniu zamienialne.
(110) W tym zakresie badanie wykazało, że przemysł Wspólnoty został zmuszony do obniżenia swoich cen sprzedaży w celu utrzymania udziału w rynku.
Zostało udowodnione na podstawie zebranych informacji, że ceny badanego produktu podcinały ceny przemysłu Wspólnoty.
W okresie między 1996 a 1997 r. przemysł Wspólnoty obniżył ceny o 7 %, podczas gdy ceny badanego produktu zostały obniżone o 10 %.
To zbiegło się z utratą udziału w rynku przez przemysł Wspólnoty oraz zwiększeniem udziału w rynku o 5,7 punków procentowych przez badany produkt.
Podejmując wysiłek w celu odzyskania udziału w rynku, przemysł Wspólnoty obniżył swoje ceny o dalsze 6 % w okresie między 1997 a 1998 r. ze skutkiem wynikającego stąd zwiększenia udziału w rynku oraz niewielkiej utraty udziału w rynku przez badany produkt.
Jednakże z uwagi na poniesione straty, w okresie między rokiem 1998 a OB przemysł Wspólnoty obniżył swoje ceny tylko o kolejne 3 %, podczas gdy japońscy eksporterzy obniżyli swoje ceny o 5 %.
W konsekwencji przemysł Wspólnoty utracił udział w rynku, natomiast produkt badany uzyskał znaczący udział w rynku.
Taki złożony skutek polegający na obniżeniu cen i spadku wielkości sprzedaży oraz w konsekwencji zmniejszeniu wielkości produkcji wpłynął niekorzystnie na rentowność przemysłu Wspólnoty.
3.
Wpływ innych czynników
3.1. Pozostały przywóz
(111) Przywóz z innych państw trzecich wzrósł nieznacznie powyżej 20 % wspólnotowej konsumpcji w OB.
(112) Obok Japonii, wywóz czarnego barwnika pigmentowego do Wspólnoty głównie pochodzi ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Jest jeden znaczący amerykański producent czarnego barwnika pigmentowego oraz dwaj pozostali producenci, którzy są powiązani z japońskimi producentami będącymi eksporterami.
(113) Przywóz czarnego barwnika pigmentowego pochodzący ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oparty na informacjach przedstawionych przez współpracujących użytkowników i oszacowany przez przemysł Wspólnoty kształtował się według wartości od wskaźnika 100 w 1996 r. do 93 w 1997 r.
W 1998 r. przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki wzrósł do 105 i następnie zwiększył się do 124 w OB.
Udział w rynku tego przywozu wynosił od 19,0 % w 1996 r., do 16,7 % w 1997 r., do 16,9 % w 1998 r. i do 20,1 % w OB.
(114) W odniesieniu do cen, należy zauważyć, że brak jest dostępnych informacji w sprawie poziomu cen w 1996 r., ale od 1997 r. poziom cen obniżał się znacząco ze 100 w 1997 r. do 82 w 1998 r. i do 76 w OB.
(115) Należy zauważyć, że poziom cen przywozu czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki kształtuje się, z wyjątkiem 1997 r., poniżej cen przywozu pochodzącego z Japonii.
(116) Z uwagi na niski poziom cen przywozu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, stwierdzono, ze przywóz czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki mógł się przyczynić do wyrządzenia szkody przemysłowi Wspólnoty w OB.
Jednakże pomimo niskiego poziomu cen przywozu amerykańskiego, udział w rynku przywozu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki pozostał niezmieniony i dlatego też nie stanowi przyczyny utraty udziału w rynku przez przemysł Wspólnoty.
3.2. Ewolucja kosztów produkcji przemysłu Wspólnoty
(117) Zbadano czy pogorszenie sytuacji przemysłu Wspólnoty, mianowicie w odniesieniu do rentowności, zostało materialnie spowodowane przez wzrost kosztów produkcji przemysłu Wspólnoty.
(118) Jak już zostało wyjaśnione powyżej, koszty produkcji przemysłu Wspólnoty obniżyły się (-7 %) podczas rozpatrywanego okresu, głównie ze względu na obniżenie kosztu surowców.
(119) Dlatego tez stwierdzono, że pogorszenie sytuacji przemysłu Wspólnoty w trakcie rozpatrywanego okresu nie może wynikać z jakiegokolwiek wzrostu kosztu produkcji.
4.
Wniosek w sprawie związku przyczynowego
(120) Powyższe ustalenia wyraźnie wskazują na istnienie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych oraz wykryciem powstania szkody majątkowej.
Dowodem na to jest, w szczególności, utrata udziału w rynku przez branżę wspólnotową, który został prawie całkowicie przejęty przez japoński przywóz, w powiązaniu z obniżeniem cen rentowności przemysłu Wspólnoty.
Zbiegło się to ze wzrostem wielkości przywozu pochodzącego z Japonii po cenach podcinających i znacząco obniżających ceny przemysłu Wspólnoty.
(121) Jakiekolwiek pozostałe czynniki, w szczególności przywóz pochodzący ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, mogły przyczynić się do powstania sytuacji powodującej wyrządzenie szkody przemysłowi Wspólnoty, ale nie do tego stopnia, żeby przerwać związek między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Japonii oraz szkodą wyrządzoną przemysłowi Wspólnoty, w szczególności z uwagi na przejęcie udziału w rynku prze japoński przywóz po niskich cenach.
(122) Dlatego też stwierdza się, że wwóz dumpingowy czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego z Japonii miał istotny wpływ na szkody poniesione przez przemysł Wspólnoty, w rozumieniu art. 3 ust. 6 podstawowego rozporządzenia.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi wstępne
(123) Zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia oraz na podstawie wszystkich przedstawionych dowodów, zbadano, czy w niniejszym przypadku, pomimo szkodliwych skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych, zaistniały ważne przyczyny niewprowadzania obciążenia środkami antydumpingowymi.
To ustalenie zostało dokonane w oparciu o wszelkie różnorodne interesy uwzględnione całościowo.
(124) W celu ustalenia czy obciążenie środkami naruszało interes Wspólnoty, czy było w interesie Wspólnoty, zażądano przedstawienia informacji przez wszystkie zainteresowane strony, włącznie z branżą krajową, importerami/podmiotami gospodarczymi i użytkownikami.
2.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
2.1. Sytuacja przemysłu Wspólnoty
(125) Badanie wykazało, że ogólna rentowność przemysłu Wspólnoty w odniesieniu do wszystkich barwników pigmentowych wyprodukowanych z wykorzystaniem tych samych urządzeń i maszyn produkcyjnych, jakich używa się do produkcji czarnego barwnika pigmentowego, była dodatnia w rozpatrywanym okresie.
Niekorzystna sytuacja przedsiębiorstw wspólnotowej branży czarnego barwnika pigmentowego jest dlatego przypisywana nieuczciwym praktykom handlowym stosowanym przez japońskich producentów będących eksporterami, szkodliwym w skutkach dla przemysłu Wspólnoty.
(126) Zgodnie z rozwojem sytuacji obserwowanym podczas rozpatrywanego okresu, oczekuje się, że rynek wspólnotowy czarnego barwnika pigmentowego będzie nieprzerwanie wzrastał w następnych latach.
Chociaż produkcja papieru niezawierającego węgla prawdopodobnie się zmniejszy, zmniejszenie to zostanie w znacznym stopniu wyrównane wzrostem produkcji papieru termicznego.
W tym zakresie, inwestycje dokonane przez branżę wspólnotową w trakcie tego okresu oraz nieprzerwane wysiłki branży podejmowane w dziedzinie badań i rozwoju (wzrost o 44 % w rozpatrywanym okresie) wykazują, ze przemysł Wspólnoty nie jest gotowy na opuszczenie rynku, oraz że jeżeli odpowiednie warunki rynkowe zostaną przywrócone, przemysł Wspólnoty uzyska korzyści z przewidywanego wzrostu rynku.
(127) Wreszcie należy zauważyć, że przemysł Wspólnoty znacząco zwiększył wydajność.
Znaczące wysiłki zostały podjęte przez branżę wspólnotową w postaci skrócenia okresu produkcji partii oraz zwiększenia wydajności na partię, co przyczyniło się do obniżenia kosztów.
2.2. Przewidywane skutki obciążenia środkami antydumpingowymi
(128) W zakresie przewidywanych dla przemysłu Wspólnoty skutków obciążenia środkami antydumpingowymi, należy zauważyć, że w ogólności obciążenie środkami spowoduje zwiększenie wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym przez przemysł Wspólnoty lub może spowodować podwyższenie poziomu cen, jakie można uzyskać w tej branży.
(129) W zakresie podwyższenia cen na rynku wspólnotowym, jest prawdopodobne, że obciążenie środkiem antydumpingowym badanego produktu będzie skutkowało wzrostem cen i w konsekwencji wzrostem poziomu cen we Wspólnocie.
(130) Ponieważ najbardziej poważnym szkodliwym czynnikiem było obniżenie cen powodujące starty finansowe, oczekuje się, że przemysł Wspólnoty będzie odnosić korzyści z obciążenia środkiem antydumpigowym w postaci wzrostu cen.
(131) Obciążenie środkami prawdopodobnie również spowoduje umiarkowany wzrost wielkości sprzedaży.
W tym zakresie wzrost wielkości sprzedaży we Wspólnocie oraz produkcji wspólnotowej umożliwi przemysłowi Wspólnoty obniżenie kosztów jednostkowych i w konsekwencji poprawę rentowności.
(132) Dlatego też stwierdzono, że obciążenie środkami antydumpingowymi umożliwi przemysłowi Wspólnoty podwyższenie zarówno cen, jak i wielkości sprzedaży, poprawiając w konsekwencji sytuacje finansową.
2.3. Przewidywane skutki niewprowadzania obciążenia środkami antydumpingowymi przemysłu Wspólnoty
(133) W przypadku nie wprowadzenia obciążenia środkami antydumpingowymi, przewiduje się, że negatywne tendencje w odniesieniu do cen, rentowności i udziału w rynku będą nadal się utrzymywać, o ile nie pogłębią się z czasem.
(134) Przy braku poprawy odnośnie do poziomu cen we Wspólnocie, nie przewiduje się, że przemysł Wspólnoty odzyska rentowność w drodze racjonalizacji, uwzględniając wysiłki już podjęte w kierunku zwiększenia wydajności.
Ponadto, obecny poziom strat finansowych nie umożliwia utrzymania operatywności przez tą branżę.
Dlatego też przewiduje się, że w przypadku utrzymania stałego poziomu cen lub dalszego ich obniżania, przemysł Wspólnoty w ostateczności może zostać zmuszony do wycofania z tego rynku, wraz z wynikającą stąd stratą w inwestycjach, know-how i zatrudnieniu oraz ze skutkiem polegającym na znacznym zmniejszeniu liczby dostawców na rynku wspólnotowym, łącznie z negatywnymi skutkami dla konkurencji we Wspólnocie.
W przypadku wycofania przemysłu Wspólnoty z tego rynku jest mało prawdopodobne, że ponownie wejdzie ona na ten rynek.
Po pierwsze, przemysł Wspólnoty utraciłby wiarygodność w stosunku do klientów, z którymi blisko współpracuje w dziedzinie badań i rozwoju.
Po drugie, okres od dwóch do trzech lat jest niezbędny przed oddaniem do eksploatacji zakładu produkcyjnego oraz dodatkowy rok jest wymagany przed osiągnięciem wymaganej stabilności na partię.
Wreszcie, przemysł Wspólnoty utraciłby personel wykwalifikowany oraz wieloletni dorobek badań i rozwoju.
2.4. Wnioski
(135) Wobec powyższego, stwierdza się, że obciążenie środkiem antydumpingowym mogłoby przynieść korzyści przemysłowi Wspólnoty w zakresie wzrostu cen, pewnego wzrostu sprzedaży oraz wielkości produkcji, a w konsekwencji poprawy sytuacji finansowej.
Natomiast niewprowadzenie obciążenia środkami mogłoby w średnim okresie spowodować wycofanie branży wspólnotowej z rynku.
3.
Interes importerów/podmiotów gospodarczych
(136) Trzech spośród czterech zainteresowanych importerów/podmiotów gospodarczych, reprezentujących około 60 % całkowitej wielkości przywozu badanego produktu nie odpowiedziało na pytania kwestionariusza Komisji, lecz przedłożyło ogólne informacje.
(137) Jeden spośród tych importerów/podmiotów gospodarczych podniósł zarzuty, że obciążenie cłem antydumpingowym spowodowałoby prawdopodobne usunięcie badanego produktu z rynku wspólnotowego, jednakże nie przedstawił uzasadniania tego zarzutu, ani skutków dla działań przedsiębiorstwa.
(138) Należy zauważyć, że chociaż przemysł Wspólnoty posiada znaczące wolne moce, zdolności te nie są wystarczające, aby zaspokoić całkowity popyt rynku wspólnotowego.
Dlatego też przywóz jest niezbędny do celów zaspokojenia popytu.
Wobec powyższego, nie przewiduje się, że obciążenie środkami spowoduje całkowite wyłączenie badanego produktu z rynku wspólnotowego, ale raczej, że przywóz będzie się odbywał po słusznych cenach.
(139) Na podstawie informacji przedstawionych przez jedynego współpracującego importera/podmiot gospodarczy, stwierdzono, że importerzy/podmioty gospodarcze ogólnie prowadzą handel produktami innymi niż czarny barwnik pigmentowy, ten ostatni w stosunku (między 8 % i 12 %) [11].
Ponieważ przewiduje się, że głównym skutkiem obciążenia środkami antydumpingowymi jest wzrost cen oraz tylko nieznaczny wzrost wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty, niekorzystny wpływ na sytuację importerów/podmiotów gospodarczych w postaci znaczącego zmniejszenia wielkości sprzedaży jest mało prawdopodobny.
(140) W konkluzji należy stwierdzić, że jest mało prawdopodobne, aby obciążenie środkiem antydumpingowym przywozu czarnego barwnika pigmentowego pochodzącego z Japonii mogło znacząco wpłynąć na sytuację ekonomiczną importerów/podmiotów gospodarczych.
4.
Interes użytkowników
4.1. Uwagi wstępne w sprawie struktury branży użytkowników
(141) Czarny barwnik pigmentowy stosuje się jako pokrycie w produkcji papieru niezwierającego węgla i papieru termicznego.
Czarny barwnik pigmentowy miesza się z innymi chemikaliami w recepturze i następnie stosuje się na papierze bazowym.
(142) Zgodnie z dostępnymi informacjami we Wspólnocie jest 15 użytkowników będących producentami papieru niezawierającego węgla lub papieru termicznego, z których ośmiu współpracowało w czynnościach postępowania.
Dwóch spośród użytkowników produkuje oba rodzaje papieru, trzech produkuje papier niezwierający węgla oraz trzech produkuje wyłącznie papier termiczny.
W zakresie wielkości przedsiębiorstwa, branża papieru podłożowego nie jest jednolita i składa się z dużych przedsiębiorstw oraz średniej wielkości przedsiębiorstw.
Ponadto, są przedsiębiorstwa, które prowadzą działalność wyłącznie w branży papieru podłożowego, jak również przedsiębiorstwa produkujące pozostałe rodzaje papieru (nie podłożowego).
Wreszcie, należy zauważyć, że większość przedsiębiorstw produkuje papier bazowy we własnym zakresie, podczas gdy jeden spośród współpracujących użytkowników dokonuje zakupu papieru bazowego, który następnie pokrywa.
(143) Około 40 % całkowitej konsumpcji wspólnotowej czarnego barwnika pigmentowego wykorzystuje się do celów pokrywania w produkcji papieru niezawierającego węgla.
Wspólnotowa produkcja tego rodzaju papieru wyniosła około 1000000 ton w 1998 r.
(144) Pięciu współpracujących użytkowników prowadzi działalność w tym sektorze.
Produkcja najważniejszego producenta reprezentuje ponad 30 % produkcji wspólnotowej.
Drugie i trzecie największe przedsiębiorstwa łącznie posiadają udział około 25 % produkcji wspólnotowej oraz dwa pozostałe przedsiębiorstwa reprezentują każde około 10 % wspólnotowej produkcji.
(145) Penetracja przywozu papieru niezawierającego węgla jest bardzo niska (między 1 % i 2 %).
Sektor ten uznaje się za schyłkowy ze względu na wprowadzanie nowych technologii takich jak drukarki poczty elektronicznej, atramentowe i laserowe, które zmniejszają stosowanie form wielokopiowych, stanowiących najważniejsze zastosowanie papieru niezawierającego węgla.
(146) Około 60 % całkowitej konsumpcji wspólnotowej czarnego barwnika pigmentowego jest wykorzystywane jako pokrycie do produkcji papieru termicznego.
Produkcja wspólnotowa tego rodzaju papieru wyniosła około 200000 w OB.
(147) W tym sektorze prowadzi działalność pięciu użytkowników.
Udział największego z nich wynosi między 35 % i 45 % [12].
Drugie i trzecie największe przedsiębiorstwo są wielkości blisko jednej trzeciej największego przedsiębiorstwa na rynku oraz pozostała część rynku jest podzielona między około pięć przedsiębiorstw.
(148) Penetracja przywozu jest bardzo niska, poniżej 7 %.
Ten sektor uznaje się za wzrastający o 4 % do 5 % rocznie ze względu na stosowanie papieru termicznego w etykietowaniu.
4.2. Dane uzyskane od stron współpracujących
(149) Współpracujący przedsiębiorcy reprezentują obrót około 2000 millionów EUR, w którym papiery podłożowe stanowią połowę.
Całkowite zatrudnienie u współpracujących użytkowników wyniosło około 10000 w OB.
(150) W odniesieniu do rentowności, średnia ważona rentowność producentów papieru termicznego w OB wynosiła między 5 % i 7 % [13], podczas, gdy średnia ważona rentowność producentów papieru niezawierającego węgla w OB wynosiła między 0,5 % i 2 %.
(151) W OB współpracujący użytkownicy poinformowali o wielkości zakupów od importerów reprezentującej 77 % całkowitej wielkości przywozu badanego produktu.
Zakupili oni również około 72 % czarnego barwnika pigmentowego wyprodukowanego przez branżę wspólnotową.
(152) W następstwie badania wykazano, że czarny barwnik pigmentowy reprezentuje średnio 1,1 % kosztu całkowitego produkcji producentów papieru niezawierającego węgla.
W odniesieniu do producentów papieru termicznego, czarny barwnik pigmentowy reprezentuje średnio 7,9 % kosztu całkowitego produkcji.
W stosunku do całej branży użytkowników, średnia ważona wynosi 4,2 %.
4.3. Wpływ w zakresie kosztów środków antydumpingowych
(153) Mając na uwadze powyższe, obciążenie cłem antydumpingowym na rozważanym poziomie powodowałoby hipotetycznie maksymalny wzrost kosztów produkcji producentów papieru niezawierającego węgla o 0,21 %.
W odniesieniu do producentów papieru termicznego maksymalny hipotetyczny wzrost kosztów produkcji wynosiłby 1,49 %.
(154) Jednakże jest to hipotetyczny maksymalny wpływ środka, jeżeli całkowity wpływ na użytkownika miałby mieć miejsce.
Nie uwzględnia się, że użytkownicy mają istotną siłę nabywczą, że alternatywne źródła zaopatrzenia istnieją (Stany Zjednoczone Ameryki), które nie są objęte tymi środkami, i że chociaż wzrost niektórych cen jest spodziewany, jest mało prawdopodobne, że będzie to taka sama kwota jak przewidywane cło, ponieważ przemysł Wspólnoty będzie również korzystać ze średniego wzrostu wielkości sprzedaży.
4.4. Argumenty użytkowników na rzecz obciążenia środkami antydumpingowymi
a) Brak możliwości tolerowania wzrostu kosztów czarnego barwnika pigmentowego
(155) Uwzględniając ostrą konkurencję wśród producentów papieru oraz rzeczywisty niski poziom cen w stosunku do produktu finalnego, niektórzy użytkownicy twierdzili, że ceny czarnego barwnika pigmentowego nie mogły wzrosnąć.
(156) Badanie wykazało, że czarny barwnik pigmentowy stanowi nieznaczną część kosztu całkowitego produkcji producentów papieru, natomiast większość ważnych czynników wpływających na koszt produkcji producentów papieru stanowiły ceny masy papierniczej, które reprezentują 50 % lub więcej kosztów produkcji papieru podłożowego oraz którego ceny są niestabilne.
Miesięczne kształtowanie się cen masy papierniczej między 1996 rokiem i końcem OB wykazuje, że wahania cen masy papierniczej mogą wynosić do 28 % miesięcznie.
(157) Ze względu na fakt, że masa może stanowić 50 % lub więcej kosztów produkcji papieru podłożowego, jakiekolwiek wahania ceny masy mają poważny wpływ na całkowite koszty produkcji zarówno papieru niezawierającego węgla, jak i papieru termicznego.
(158) W tym zakresie, informacje przedstawione przez współpracujących użytkowników wykazują, że ceny papieru podłożowego odzwierciedlają wahania cen głównego surowca.
Dostępne informacje wykazały, że 12 % wahania cen mogą być w znacznym stopniu przeniesione na klientów.
(159) Dlatego też stwierdzono, że nie jest prawdopodobne, aby umiarkowane wzrosty cen, które mogły wynikać z obciążenia zaproponowanymi środkami antydumpingowymi, zagroziły działalności gospodarczej użytkowników.
b) Ograniczenie źródeł zaopatrzenia
(160) Jeden z użytkowników podnosił zarzuty, że obciążenie cłem antydumpingowym mogłoby ograniczyć dostępne dla użytkowników wspólnotowych źródła zaopatrzenia w ten sposób eliminując lub ograniczając konkurencję we Wspólnocie.
(161) Badanie wykazało, że najbardziej prawdopodobnym skutkiem obciążenia środkami antydumpingowymi byłby umiarkowany wzrost poziomu cen czarnego barwnika pigmentowego we Wspólnocie, niż całkowicie wyeliminowanie z rynku wspólnotowego japońskiego przywozu, mianowicie z uwagi na fakt, ze przemysł Wspólnoty nie byłby zdolny do zaspokojenia całego popytu na rynku wspólnotowym.
Ponadto, USA jest alternatywnym źródłem zaopatrzenia dla przemysłu Wspólnoty i Japonii.
(162) Dlatego też stwierdzono, że nie jest prawdopodobne, aby obciążenie środkami antydumpingowymi spowodowało dla użytkowników wspólnotowych obniżenie dostępności źródeł zaopatrzenia.
Wprost przeciwnie, niewprowadzenie obciążenia środkami antydumpingowymi mogłoby doprowadzić w średnim okresie do zaprzestania działalności przez jedynego wspólnotowego producenta czarnego barwnika pigmentowego, mianowicie ze względu na znaczące straty wynikające z dumpingu badanego produktu, co mogłoby zmniejszyć ilość źródeł zaopatrzenia we Wspólnocie.
c) Utrata konkurencyjność wywozu spoza Wspólnoty
(163) Jeden z użytkowników podnosił zarzuty, że obciążenie cłami antydumpingowymi mogłoby zagrozić jego wywozowi poza obszar Wspólnoty ze względu na wzrost kosztów w porównaniu z podmiotami konkurującymi poza obszarem Wspólnoty.
(164) Po pierwsze, stwierdzono, że ze względu na ostrą konkurencję na rynku wspólnotowym czarnego barwnika pigmentowego, cena we Wspólnocie jest znacząco niższa niż cena innych głównych rynków produkcji papieru, tj. Stanów Zjednoczonych Ameryki i Japonii.
W konsekwencji, producenci papieru niezawierającego węgla i papieru termicznego korzystają z dostaw spoza wspólnotowego źródła dostaw czarnego barwnika pigmentowego po cenach, które mogą być nawet 20 % wyższe niż ceny zapłacone przez użytkowników wspólnotowych.
Po drugie, należy zauważyć, że cła antydumpingowe są albo nienależne w przypadku gdy badany produkt jest przywożony w ramach systemu przetwarzania wewnętrznego albo podlegają zwrotowi w przypadku powrotnego wywozu lub włączenia w inny produkt.
(165) Wobec powyższego, nie przewiduje się, aby obciążenie cłem antydumpingowym spowodowało utratę konkurencyjności użytkowników wspólnotowych na rynkach wywozu.
5.
Następstwa dla konkurencji na rynku wspólnotowym
(166) Zgodnie z art. 21 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, szczególną uwagą opatrzono potrzebę usunięcia powodujących zakłócenie rynku skutków szkodliwego dumpingu oraz odtworzenie skutecznej konkurencji we Wspólnocie.
(167) W odniesieniu do struktury światowego rynku czarnego barwnika pigmentowego, ustalono, ze są trzy główne kraje produkujące: Wspólnota Europejska, gdzie jedynym producentem jest przedsiębiorstwo Ciba; Japonia, gdzie wiadomo, że czterech producentów produkuje czarny barwnik pigmentowy; oraz Stany Zjednoczone Ameryki, gdzie wiadomo, że trzech producentów produkuje czarny barwnik pigmentowy (dwaj spośród producentów są przedsiębiorstwami zależnymi dwóch głównych japońskich producentów będących eksporterami oraz jeden z nich jest niezależnym producentem).
(168) We Wspólnocie, przedsiębiorstwo Ciba produkuje zarówno czarny jak i kolorowy barwnik pigmentowy.
Udział w rynku przedsiębiorstwa Ciba wynosił 36,5 % w OB, podczas, gdy udział w rynku przywozu badanego produktu wynosił 43,4 % oraz przywozu pochodzącego ze Stanów Zjednoczone Ameryki wynosił 20,1 %.
Należy zauważyć, że szacowne 15 % przywozu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki jest produkowane przez amerykańskie przedsiębiorstwa zależne dwóch głównych japońskich producentów będących eksporterami.
Wspólnota, stanowiąca największy światowy rynek czarnego barwnika pigmentowego (38 % całkowitej ocenianej światowej konsumpcji czarnego barwnika pigmentowego) jest w większości otwarta na penetracje przywozu (około 64 % całkowitej konsumpcji).
(169) W Japonii, dwóch producentów, którzy są głównymi eksporterami na rynek wspólnotowy, utrzymuje ponad 70 % zdolności produkcyjnej.
W Japonii, rynek czarnego barwnika pigmentowego jest w większości zamknięty na wywóz ze Wspólnoty, ponieważ papier niezawierający węgla nie jest produkowany z czarnego barwnika pigmentowego, lecz z kolorowego barwnika pigmentowego oraz ODB-2 nie może być wywożony przez przemysł Wspólnoty ze względu na patent ograniczenia.
W następstwie nie istnieje przywóz czarnego barwnika pigmentowego do Japonii.
(170) W Stanach Zjednoczonych Ameryki, przedsiębiorstwa zależne dwóch głównych japońskich producentów posiadają największą zdolność produkcyjną (ponad 50 %).
Rynek amerykański charakteryzuje się stosowanym w przywozie czarnego barwnika pigmentowego wysokim poziomem cła (11,6 %).
Ponadto w Stanach Zjednoczone Ameryki poprzez przejęcie przez lokalnego producenta, przedsiębiorstwo zależne japońskiego eksportera jest związane długoterminową umową dostawy z największym amerykańskim użytkownikiem reprezentującym między 40 % i 50 % rynku czarnego barwnika pigmentowego w Stanów Zjednoczonych Ameryki.
W konsekwencji penetracja przywozu w Stanach Zjednoczonych Ameryki wynosi tylko 17 %.
(171) Konkludując, Wspólnota jest rynkiem o najwyższej penetracji przywozu oraz o najniższych cenach na świecie.
Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez zainteresowane strony, powiadomiono, że ceny w Stanach Zjednoczonych Ameryki i Japonii są ponad 20 % wyższe niż we Wspólnocie w OB.
(172) W odniesieniu do sytuacji konkurencji na rynku wspólnotowym, badanie wykazało, że w rozpatrywanym okresie przemysł Wspólnoty utracił znaczący udział w rynku oraz poniósł wzmożone straty w następstwie przywozu po cenach dumpingowych badanego produktu.
Utrata udziału w rynku została głównie przejęta przez badany produkt w drodze nieuczciwej praktyki handlowej.
Sytuacja jest tym bardziej poważna ze względu na udział w rynku Wspólnoty posiadany przez japońskich producentów będących eksporterami albo poprzez wywóz pochodzący z Japonii albo pochodzący ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(173) Jest prawdopodobne, ze przyjęcie środków antydumpingowych zapewni przemysłowi Wspólnoty pozostanie na rynku, rozwijając w ten sposób konkurencję.
Z drugiej strony nie przewiduje się, że obciążenie środkami antydumpingowymi spowoduje zamknięcie rynku wspólnotowego na przywóz badanego produktu ze względu na ograniczoną zdolność przemysłu Wspólnoty oraz siłę nabywczą użytkowników.
(174) Jest wysoce nieprawdopodobne, że bez obciążenia środkami antydumpingowymi, przemysł Wspólnoty mógłby wycofać się z rynku ograniczając w ten sposób konkurencję we Wspólnocie.
Jak określono powyżej w akapicie 134, w przypadku wycofania, jest mało prawdopodobne, ze względu na wysokie koszty wejścia na tym rynku, aby przemysł Wspólnoty ponownie wkroczył na rynek.
(175) Dlatego też stwierdzono, że jest prawdopodobne, iż obciążenie środkami antydumpingowymi spowoduje przywrócenie skutecznej konkurencji poprzez ustanowienie poziomu stosownych cen oraz zapewnienie równych warunków konkurencji dla wszystkich podmiotów gospodarczych.
6.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(176) W stosunku do przemysłu Wspólnoty stwierdzono, że obciążenie cłem antydumpingowym mogłoby korzystnie wpłynąć na sytuację w postaci oczekiwanego wzrostu cen i odzyskanej rentowność.
Jest prawdopodobne, że niewprowadzenie obciążenia środkami doprowadzi do zakończenia działalności przemysłu Wspólnoty w średnim okresie ze względu na ujemną rentowność.
(177) W stosunku do importerów/podmiotów gospodarczych jest mało prawdopodobne, aby obciążenie cłem antydumpingowym w sposób znacząco niekorzystny na nich wpłynęło, uwzględniając ograniczony wpływ czarnego barwnika pigmentowego na całość ich działań handlowych.
(178) W stosunku do użytkowników, obciążenie cłem antydumpingowym badanego produktu tylko nieznacznie wpłynęłoby na ich sytuację ze względu na niewielki wpływ czarnego barwnika pigmentowego na ich koszty całkowite, możliwość przeniesienia wahań w surowcach na ceny produktów papieru oraz istnienie alternatywnego źródła dostaw, to jest Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Obciążenie środkami antydumpingowymi uważa się także za sprzyjające rozwijaniu konkurencji na rynku wspólnotowym czarnego barwnika pigmentowego poprzez odtworzenie uczciwych warunków handlu.
(179) Wobec powyższego, Komisja stwierdziła, że w tych okolicznościach brak jest istotnych powodów na gruncie interesu wspólnotowego, aby w przedmiotowej sprawie nie przyjąć środków antydumpingowych.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(180) Do celów ustanowienia wysokości poziomu ostatecznego cła uwzględniony został ustalony poziom dumpingu oraz wysokość cła niezbędna w celu usunięcia szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
1.
Poziom usunięcia szkody
(181) Stwierdzono, że wysokość cła niezbędna do usunięcia skutków szkodliwego dumpingu powinna umożliwić przemysłowi Wspólnoty objęcie jej kosztów produkcji oraz otrzymanie odpowiedniego zysku ze sprzedaży.
W tym zakresie stwierdzono, że 7 % marża zysku w obrocie mogłaby zostać uznana za właściwą podstawę, uwzględniając stopę zwrotu szacowaną w sposób uzasadniony w przypadku braku szkodliwego dumpingu.
Tę stopę zwrotu ustala się w drodze odniesienia do dostępnej publicznie marży zysku dla wielu przedsiębiorstw europejskich w dziedzinie sektora chemicznego, jak określono w informacji niezależnej strony.
(182) Przedsiębiorstwo Yamamoto podniosło zarzuty, że informacja przedstawiona przez grupę Mitsui była wystarczająca, aby umożliwić indywidualne ustalenie w zakresie marginesu szkody.
Ta informacja przedstawiona przez grupę Mitsui zawierała ogólne informacje dotyczące przedsiębiorstw, ich zakupu, cen kupna i odsprzedaży na rynku wspólnotowym.
Przedsiębiorstwo Yamamoto podniosło zarzut, że było to wystarczające ustalenie indywidualnej ceny eksportowej i indywidualnego marginesu szkody w tym zakresie, ponieważ całkowita sprzedaż przedsiębiorstwa do Wspólnoty była prowadzona przez grupę Mitsui.
Na podstawie art. 18 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, przedsiębiorstwo Yamamoto oraz wspomniane powyżej przedsiębiorstwa należycie powiadomiły, że przedstawione informacje były niewystarczające, oraz uwzględniając okoliczność przedstawienia dalszych wyjaśnień, przedsiębiorstwo Yamamoto i grupa Mitsui przedstawiły sprostowania dotyczące nieprawidłowości stwierdzonych w odpowiedzi grupy Mitsui i oswiadczeniach stanowiących o związku między przedsiębiorstwami Yamamoto i Mitsui & Co.
Ltd ("Mitsui (Japonia)"), oraz rolę (Japonia) jako jedyego eksportera produktów przedsiębiorstwa Yamamoto.
Jednakże przedsiębiorstwo Yamamoto odmówiło odpowiedzi na główną część kwestionariusza, w której wymagano udzielenia informacji w sprawie korporacyjnej struktury producenta będącego eksporterem, jego produkcji, sprzedaży wywozowej do Wspólnoty, krajowej sprzedaży oraz kosztów produkcji.
(183) Stwierdzono, że brak współpracy ze strony producenta uniemożliwił dokonanie jakichkolwiek indywidualnych ustaleń w tym zakresie.
Dlatego też niemożliwym było zweryfikowanie czy przedsiębiorstwa z grupy Mitsui przedstawiły w sposób wyczerpujący i rzeczywisty informacje dotyczące sprzedaży czarnego barwnika pigmentowego na rynku wspólnotowym, jednocześnie brak informacji w sprawie produkcji, struktury korporacyjnej i sprzedaży uniemożliwiły ustalenie czy sprzedaż przedstawiona w informacjach grupy Mitsui reprezentowała całość sprzedaży przedsiębiorstwa Yamamoto we Wspólnocie.
Czarny barwnik pigmentowy wyprodukowany przez przedsiębiorstwo Yamamoto w Japonii mógł być wywieziony do Wspólnoty przez inne kanały albo bezpośrednio za pośrednictwem powiązanych stron.
Pozostali producenci lub podmioty gospodarcze mogły być powiązane z przedsiębiorstwem Yamamoto i japońskimi eksporterami czarnego barwnika pigmentowego do Wspólnoty, co wymagałoby ustalenia jednej ceny eksportowej i indywidualnego marginesu szkody dla grupy.
Brak danych odpowiednich do dokonania indywidualnych ustaleń odnosi się dlatego też nie tylko do marginesu dumpingu, ale jednakowo do marginesu szkody.
(184) Wobec powyższego, przedsiębiorstwo Yamamoto uznane zostało za niewspółpracującego producenta będącego eksporterem do celów niniejszego postępowania antydumpingowego i dlatego też, nie dokonano w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa żadnych indywidualnych ustaleń marginesu szkody.
(185) Odpowiednio, poziomy usuwania szkód zostały ustalone na podstawie ODB-1 i ODB-2 w drodze porównania kosztów produkcji powiększonych o odpowiednią marżę zysku odnośnie do poszczególnych rodzajów czarnego barwnika pigmentowego wyprodukowanego przez przemysł Wspólnoty, z ceną sprzedaży tego samego rodzaju czarnego barwnika pigmentowego badanego na poziomie użytkownika.
Margines szkody, to jest różnica wyrażona procentowo odpowiedniej wartości cif przywozu, wynosiła średnio 18,9 %.
2.
Forma i poziom ostatecznych środków antydumpingowych
(186) Ponieważ stwierdzono, iż margines szkody był niższy niż margines dumpingu, ostateczne cło, które ma zostać nałożone powinno odpowiadać ustalonemu marginesowi szkody, zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(187) Na podstawie ustalonego dumpingu oraz szkody wynikającej z dumpingu, przywóz czarnego barwnika pigmentowego pochodzący z Japonii powinien zostać obciążony ostatecznym cłem ad valorem na poziomie 18,9 %,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przywóz czarnego barwnika pigmentowego objętego kodem CN ex29322980 (kod TARIC: patrz Załącznik) i pochodzącego z Japonii niniejszym zostaje obciążony ostatecznym cłem antydumpingowym.
2.
Do celów niniejszego postępowania, czarny barwnik pigmentowy jest chemicznym barwnikiem pigmentowym, który w przypadku użycia do celów pokrycia papieru do produkcji niezawierającego węgla papieru do drukarek lub papieru termicznego wytwarza poprzez swoje właściwości czarny obraz na papierze, bez potrzeby zmieszania z innym barwnikiem pigmentowym, oraz posiada następującą budowę fluoranu:
+++++ TIFF +++++
R1 i R2 mogą być identyczne lub różne oraz muszą być wybrane z podstawionych albo niepodstawionych grup alkilowych lub arylowych.
R1 i R2 mogą także stanowić część układu pierścieniowego.
R3 musi być wybrany z wodoru, podstawionych albo niepodstawionych grup alkilowych, arylowych lub fluorowców.
R3 jest zwykle grupą metylową lub chloru.
R4 musi być wybrany z podstawionej albo niepodstawionej grupy monoaryloaminowej.
Jeżeli R3 to wodór, wówczas R4 musi być podstawiony grupą monoaryloaminową.
R1, R2 i R4 nie muszą być wodorem.
R5 jest wodorem lub halogenem, zwykle wodorem.
Wykaz zidentyfikowanych rodzajów czarnego barwnika pigmentowego określa Załącznik.
3.
W odniesieniu do produktów określonych w ust. 1, stawka cła antydumpingowego stosowanego do ceny franco granica Wspólnoty, przed cłem, wynosi 18,9 %.
4.
Chyba że ustalono inaczej, stosuje się przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2266/2000
z dnia 12 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/50/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1972/1999 [4], określa zasady ponownej oceny 90 substancji czynnych wprowadzonych już do obrotu po upływie dwóch lat od ogłoszenia dyrektywy 91/414/EWG, których ponowna ocena uznana została za priorytetową. Ocena ta została zorganizowana przez Komisję w ramach wspólnego i skoordynowanego programu ustanowionego w rozporządzeniu, w ramach którego Państwa Członkowskie podejmują szczególne zadania, przyczyniając się do dokonania oceny naukowo-technicznej, która jest podstawą do podejmowania decyzji regulacyjnych na poziomie wspólnotowym.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [5] ustanawia szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac.
(3) Doświadczenie wskazuje, że decyzja o ewentualnym włączeniu substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy może być podjęta jedynie w przypadku gdy powiadamiający wykaże, iż dla ograniczonego zakresu popieranych zastosowań oraz w odniesieniu do jednego lub więcej preparatów mogą zostać spełnione wymogi dyrektywy w odniesieniu do kryteriów określonych w art. 5.
Dlatego należy przedstawić wszystkie informacje dotyczące każdego punktu załącznika II i załącznika III do dyrektywy w odniesieniu do popieranych zastosowań.
(4) Informacje przedłożone na temat większości z dotychczas przebadanych substancji czynnych nie są wystarczające.
Dlatego w celu umożliwienia Komisji zakończenia programu prac w odniesieniu do tych 90 substancji czynnych możliwie jak najszybciej, należy ustalić nieprzekraczalny termin, przed upływem którego powiadamiający zobowiązani są do uzupełnienia dokumentacji z uwzględnieniem wymogów dotyczących danych, szczegółowo określonych między lipcem 1993 r. a październikiem 1996 r.
(5) W celu przyspieszenia procesów dokonywania ocen i podejmowania decyzji należy podjąć decyzję o ewentualnym włączeniu substancji do załącznika I na podstawie przedłożonych danych oraz nie należy odkładać podjęcia decyzji.
Dlatego bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy zaakceptowanie przedłożenia nowych wyników badań jest możliwe jedynie w przypadku, gdy Państwo Członkowskie sprawozdawca za zgodą Komisji wystąpi do powiadamiających o przedłożenie dalszych danych w celu wyjaśnienia dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 6 ust. 2 lit. b) na końcu dodaje się, co następuje:
"powiadamiający zobowiązany jest wykazać, że na podstawie informacji przedłożonych na temat jednego lub większej ilości preparatów w odniesieniu do ograniczonego zakresu reprezentatywnych zastosowań mogą być spełnione wymogi dyrektywy w odniesieniu do kryteriów określonych w jej art. 5;".
2) W art. 7 ust. 4 na końcu tiret pierwszego dodaje się, co następuje:
"w tym przypadku nieprzekraczalny termin ustala się na dzień 25 maja 2002 r., chyba że Komisja ustali termin wcześniejszy dla poszczególnych substancji czynnych, z wyłączeniem wyników badań długoterminowych, określonych jako niezbędne przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę i Komisję podczas badań dokumentacji i które nie zostaną zakończone przed ustalonym terminem, pod warunkiem że przedłożone informacje zawierają dowody potwierdzające, iż badania takie zostały zlecone, a ich wyniki zostaną przedłożone najpóźniej w dniu 25 maja 2003 r.
W wyjątkowych przypadkach, gdy niemożliwe jest określenie przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę i Komisję takich badań do dnia 25 maja 2001 r., możliwe jest ustanowienie alternatywnego terminu ukończenia tych badań, pod warunkiem że powiadamiający przedstawi Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy dowody na to, iż badania takie zostały zlecone w okresie trzech miesięcy od żądania podjęcia tych badań, dołączając protokół i sprawozdanie okresowe z badania do dnia 25 maja 2002 r.".
3) W art. 7 ust. 4 na końcu dodaje się, co następuje:
"Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy przedstawione nowe badania nie będą akceptowane.
Państwo Członkowskie sprawozdawca za zgodą Komisji może wystąpić o przedłożenie przez powiadamiającego dalszych danych niezbędnych do wyjaśnienia dokumentacji.
W przypadku gdy informacje określone w tiret pierwszym, odnoszące się do substancji czynnych nie zostały przedłożone w ustalonym terminie, Państwo Członkowskie sprawozdawca niezwłocznie powiadamia Komisję.
Komisja podejmuje decyzję w trybie przewidzianym w art. 8 ust. 2 akapit ostatni dyrektywy o niewłączeniu do załącznika I do dyrektywy tych substancji czynnych, z podaniem powodów takiej decyzji. Do dnia 25 lipca 2003 r.
Państwa Członkowskie cofną zezwolenia na stosowanie środków ochrony roślin zawierających te substancje czynne.".
4) W art. 8 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"powiadomić Komisję możliwie jak najszybciej i najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania wszelkich wymaganych informacji o swojej ocenie dokumentacji w formie uzupełnienia do sprawozdania oceny uprzednio przedłożonego Komisji.
Sprawozdanie jest przedstawione w formie zalecanej przez Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin i zawiera ono zalecenie:
- włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, z podaniem warunków włączenia,
- lub niewłączenia takiej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, z podaniem powodów niewłączenia.".
5) W art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"Po otrzymaniu podsumowania i sprawozdania określonego w ust. 1 Komisja przekaże je Komitetowi w celu ich zbadania.
Przed przekazaniem Komitetowi dokumentacji i sprawozdania Komisja udostępni sprawozdanie sprawozdawcy Państwom Członkowskim w celu informacyjnym. Komisja może też zorganizować konsultację ekspertów z jednego lub większej ilości Państw Członkowskich.
Komisja może zasięgnąć opinii niektórych lub wszystkich powiadamiających o substancjach czynnych na temat sprawozdania lub części sprawozdania dotyczącego danej substancji czynnej.
Podczas powyższych konsultacji Państwo Członkowskie sprawozdawca zapewni niezbędne wsparcie techniczne i naukowe.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy przedłożenie wyników nowych badań nie będzie akceptowane.
Państwo Członkowskie sprawozdawca po konsultacji z Komisją może zażądać od powiadamiających przedłożenia dalszych danych niezbędnych do wyjaśnienia dokumentacji.
Po przeprowadzeniu badania określonego w art. 7 ust. 3 Komisja przedstawi Komitetowi, bez uszczerbku dla jakichkolwiek wniosków, które może przedłożyć w celu zmiany Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG:
a) projekt dyrektywy w sprawie włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, określając, gdzie stosowne, warunki takiego włączenia, w tym termin;
lub
b) projekt decyzji skierowanej do Państw Członkowskich w sprawie cofnięcia zezwolenia na stosowanie środków ochrony roślin, zawierających daną substancję czynną, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy, na mocy której dana substancja czynna nie zostaje włączona do załącznika I do dyrektywy, z podaniem powodów niewłączenia.".
6) Skreśla się art. 8 ust. 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2287/2000
z dnia 13 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3846/87, ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, i rozporządzenie (WE) nr 174/1999, ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w zakresie pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1000/2000 [4], ustanawia na podstawie Nomenklatury Scalonej nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
(2) Nomenklatura do celów refundacji określa obecnie jedynie minimalną zawartość tłuszczu.
Z uwagi na przyjęcie przez Komisję ds. Codex Alimentarius na posiedzeniu w dniach od 28 czerwca do 3 lipca 1999 r. minimalnej zawartości białka w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych, która ma być powszechnie uznawana i stosowana w obrocie międzynarodowym, nomenklatura powinna zostać zmieniona poprzez wprowadzenie do niej zapisu dotyczącego tej samej minimalnej zawartości białka i maksymalnej zawartości wody w odniesieniu do danych produktów.
(3) Dla uproszczenia powinny zostać usunięte kody odnoszące się do produktów nieobjętych już refundacjami lub do produktów, co do których od lipca 1995 r. nie wpłynęły wnioski o wydanie pozwoleń.
Ponadto refundacja przyznawana w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku, będącego składnikiem niektórych mieszanek paszowych, powinna zostać zniesiona (a odnośne kody usunięte), gdyż te produkty uprawnione są do pomocy w przypadku, gdy w ich skład wchodzi odtłuszczone mleko w proszku.
(4) Załącznik II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [5], ostatnio zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 1961/2000 [6], określa grupy produktów, w przypadku których, pod pewnymi warunkami, przyznaje się refundację w odniesieniu do produktu różniącego się od produktu, odnośnie do którego refundacja ustalona była z góry.
Załącznik powinien zostać dostosowany zgodnie z proponowanymi zmianami.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W sektorze 9 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) informacja odnosząca się do kodów CN od 0401 do 0405 otrzymuje brzmienie podane w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) skreśla się informację odnoszącą się do kodu CN 2309;
3) przypis 8 otrzymuje brzmienie:
"(8) W przypadku gdy w produktach objętych tym kodem zawartość białka mleka (zawartość azotu x 6,38) w suchej masie beztłuszczowej mleka jest niższa niż 34 %, żadna refundacja nie jest należna.
W przypadku, gdy w produktach w proszku objętych tym kodem zawartość wody w masie produktu jest wyższa niż 5 %, żadna refundacja nie jest należna.";
4) skreśla się przypisy 2 i 9.
Artykuł 2
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 174/1999 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2294/2000
z dnia 16 października 2000 r.
wprowadzające odstępstwa od art. 31 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku refundacji zróżnicowanych oraz ustanawiające szczegółowe zasady stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej dla niektórych przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 10 i 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 10 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, iż w przypadku zróżnicowanych refundacji refundacja ma być wypłacana po przedstawieniu dowodu, że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację. Możliwe są wyjątki od tej zasady, z zastrzeżeniem określenia warunków oferujących równoważne gwarancje.
(2) W przypadku gdy refundacje wywozowe są zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1557/2000 [4], stanowi, iż część refundacji, obliczonych przy zastosowaniu najniższej stawki refundacji, ma być wypłacana na wniosek eksportera po dostarczeniu dowodu, iż produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(3) Na mocy szczególnych uzgodnień z niektórymi państwami trzecimi stawka refundacji stosowana przy wywozie niektórych przetworów mlecznych do tych krajów może być niższa, w niektórych przypadkach o znaczną sumę, niż stosowana zwykle refundacja.
Możliwe jest też, aby refundacja nie była ustalana, tak że najniższa stawka refundacji jest także wynikiem braku ustalenia refundacji.
(4) Artykuł 20a ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1961/2000 [6], reguluje zróżnicowanie refundacji do niektórych rodzajów mleka w proszku objętego kodem 0402 Nomenklatury Scalonej, przeznaczonego na wywóz do Republiki Dominikańskiej.
(5) Szczególne uzgodnienia dotyczące wywozu do Republiki Dominikańskiej niektórych produktów, które mogą korzystać ze szczególnego traktowania w przywozie do tego kraju, gwarantują, że produkty, wobec których zastosowano refundację, przeznaczone do innych miejsc przeznaczenia albo do tego miejsca przeznaczenia, lecz poza szczególnymi uzgodnieniami, nie mogą być wwożone do Republiki Dominikańskiej na mocy szczególnych uzgodnień ustanowionych w Protokole Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską.
(6) Te szczególne uzgodnienia muszą dlatego być uwzględnione podczas stosowania powyższych przepisów rozporządzeń (WE) nr 1255/1999 i (WE) nr 800/1999, tak by nie obciążać eksporterów zbędnymi kosztami w handlu z państwami trzecimi.
W tym celu, jeśli ustalona jest najniższa stawka refundacji, nie należy uwzględniać stawek ustalonych na mocy tych warunków i dla tego szczególnego miejsca przeznaczenia będącego przedmiotem rozważań.
(7) Kontyngent taryfowy przeznaczony do Republiki Dominikańskiej stosuje się od dnia 1 lipca 2000 r., należy więc zezwolić podmiotom gospodarczym na korzystanie z tego odstępstwa od tego samego dnia.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 31 ust. 10 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 i bez uszczerbku dla art. 20a ust. 14 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 nie wymaga się dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w odniesieniu do produktów określonych w art. 20a ust. 3 i 11 rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
Artykuł 2
Specjalna refundacja, określona w art. 20a ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, której stawka jest niższa niż najniższa stawka ustalona dla innych miejsc przeznaczenia, nie jest uwzględniana przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2311/2000
z dnia 18 października 2000 r.
ustanawiające wykaz środków, do których rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 nie ma zastosowania i uchylające decyzję 96/284/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3235/94 [2], w szczególności jej art. 1 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 wyraźnie przewiduje, że Komisja sporządza wykaz środków, do których rozporządzenie nie ma zastosowania. Właściwe jest objęcie takim wykazem środków, które ze swej natury nie nadają się do kontroli a posteriori poprzez szczegółowe badanie dokumentów handlowych.
(2) Należy wziąć pod uwagę środki na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/2000 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i zmieniające oraz uchylające niektóre rozporządzenia [3].
(3) Decyzja Komisji 96/284/WE z dnia 12 kwietnia 1996 r. ustanawiająca wykaz środków, do których rozporządzenie (EWG) nr 4045/89 Rady nie ma zastosowania [4], powinna zostać uchylona, aby oddać pewne zmiany w prawodawstwie Wspólnoty.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Systemu szczegółowych badań ustanowionego przez rozporządzeniem (EWG) nr 4045/89 nie stosuje się do środków wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Decyzja nr 96/284/WE niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2313/2000
z dnia 17 października 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na przywóz niektórych katodowych kineskopów do odbiorników telewizyjnych z ekranem do odbioru kolorowego pochodzących z Indii i Republiki Korei oraz kończące postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu towarów pochodzących z Litwy, Malezji oraz Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Środki tymczasowe
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 837/2000 [2] ("rozporządzenie tymczasowe") zostało nałożone tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty katodowych kineskopów do odbiorników telewizyjnych z ekranem do odbioru kolorowego o przekątnej ekranu (tj. aktywnej części kineskopu mierzonej w linii prostej) przekraczającej 33 cm, lecz nieprzekraczającej 38 cm, z ekranem o stosunku szerokości do wysokości mniejszym niż 1,5 i o podziałce (tj. o przerwie pomiędzy dwiema liniami tego samego koloru w centrum ekranu) nie mniejszej niż 0,4 mm ("katodowe kineskopy"), pochodzących z Indii, Malezji oraz Chińskiej Republiki Ludowej (Chin), a także z Republiki Korei (Korei), objętych kodami CN ex85401111 (kod TARIC 8540111194).
(2) Mając na uwadze fakt, iż margines dumpingu w przypadku Litwy pozostawał poniżej 2 % limitu ustanowionego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("rozporządzenia podstawowego"), żadne środki tymczasowe nie zostały nałożone na tej kraj.
2.
Dalsza procedura
(3) W następstwie nałożenia tymczasowego cła antydumpingowego, stronom ujawniono fakty oraz okoliczności, na których opierało się tymczasowe rozporządzenie.
Niektóre ze stron przedstawiły swe uwagi na piśmie.
Wszystkim zainteresowanym stronom, które wniosły stosowną prośbę umożliwiono wysłuchanie ich przez Komisję.
Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi, w odpowiedzi na ujawnione informacje.
(4) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez strony, zostały rozpatrzone i w odpowiednich przypadkach, uwzględnione w ostatecznych ustaleniach.
(5) Komisja poszukiwała dalszych informacji uważanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(6) Zważywszy, że jedyne otrzymane uwagi dotyczące niniejszej pozycji po ujawnieniu tymczasowych ustaleń dotyczył produktów produkowanych przez chińskiego producenta dokonującego wywozu i ponieważ uważa się za właściwe zakończenie postępowania odnoszącego się do tego kraju (patrz: motyw 85), potwierdza się niniejszym treść oraz wnioski akapitów 7–10 rozporządzenia tymczasowego.
C. DUMPING
1.
Litwa
1.1. Wartość normalna
(7) Strona wnosząca skargę zarzuca, że amortyzacja i koszty badań i rozwoju podane przez jedynego litewskiego producenta dokonującego wywozu są zaniżone.
Jednakże nie dostarczyła ona żadnego dowodu na potwierdzenie swych zarzutów.
Podane koszty zostały poddane rewizji, w wyniku której okazało się, że nie były zaniżone.
Argumentacja strony wnoszącej skargę została zatem odrzucona, a ustalenia określone w motywie 35 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
1.2. Cena eksportowa i porównanie
(8) Do tego ustępu nie było żadnych komentarzy.
Potwierdza się zatem ustalenia określone w motywach 36 i 37 rozporządzenia tymczasowego.
1.3. Margines dumpingu
(9) Margines dumpingu (1,3 %) ustalony w motywie 38 rozporządzenia tymczasowego niniejszym zostaje potwierdzony jako minimalny.
2.
Malezja
2.1. Wartość normalna i cena eksportowa
(10) Ponieważ nie przedstawiono żadnych nowych argumentów, potwierdza się ustalenia określone w motywach 11–13 rozporządzenia tymczasowego.
2.2. Porównanie
(11) Jeden z dwóch malezyjskich producentów dokonujących wywozu twierdził, że dostosowanie do wartości normalnej winno być dokonane w odniesieniu do kosztów po sprzedaży.
Uwaga ta została rozpatrzona i dostosowanie okazało się w tym przypadku właściwe.
Co więcej, uznano za bardziej właściwe wykorzystanie przy porównywaniu wartości normalnej z ceną eksportową jednego producenta dokonującego wywozu, tej samej metodologii (tj. średniego miesięcznego kursu wymiany) stosowanej już na etapie tymczasowym w odniesieniu do innych producentów dokonujących wywozu.
(12) Z wyjątkiem powyższych przypadków, potwierdza się ustalenia opisane w motywie 14 rozporządzenia tymczasowego.
2.3. Margines dumpingu
(13) W wyniku zmian, określonych w motywie 11, marginesy dumpingu ustala się ostatecznie w następujący sposób:
- Samsung Electron Devices (M) SDN.BHD: 0,7 %,
- Chungwha Picture Tubes (M) SDN.BHD: 4,5 %.
(14) W odniesieniu do przywozu pochodzącego z Malezji, należy odnotować, że dwaj producenci dokonujący wywozu, wymienieni powyżej, dostarczają całości wywożonych towarów pochodzących z tego kraju.
W celu dokonania oceny, czy w skali krajowej, margines dumpingowy był na poziomie minimalnym, został ustanowiony średni ważony margines dumpingu w skali krajowej.
Okazało się, że margines ten utrzymywał się na poziomie minimalnym ze względu na wagę wywozu Samsunga w porównaniu z wywozem Chungwhy.
W związku z utrzymywaniem się minimalnego poziomu marginesu dumpingowego w skali krajowej, niskim marginesem dumpingowym Chungwhy oraz niewielkim znaczeniem przywozu z Malezji, podjęto decyzję, że dochodzenie powinno być zakończone bez uprzedniego przyjęcia środków ochronnych w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Malezji, w związku z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.
Chiny
(15) Po rozważeniu uwag zainteresowanych stron potwierdzono istnienie dumpingu na dużą skalę przypadku Chin.
Jednakże w związku z wnioskami przytoczonymi w akapicie 35 w sprawie utrzymującego się na poziomie minimalnym przywozu rzeczy pochodzących z Chin oraz w związku z zakończeniem postępowania odnoszącego się do Chin (patrz: motyw 85), nie uznano za konieczne ustalania istnienia dumpingu.
4.
Indie
(16) Należy przypomnieć, że żaden dokonujący wywozu producent z Indii nie uczestniczył w dochodzeniu i dlatego ustalenia musiały zostać poczynione na podstawie dostępnych faktów.
4.1. Wartość normalna
(17) Nie otrzymano żadnych uwag do tej pozycji.
Zrewidowano sposób obliczania wartości normalnej, w celu odzwierciedlenia zmian, określonych w akapicie 11.
4.2. Cena eksportowa i porównanie
(18) Nie otrzymano żadnych nowych uwag do tej pozycji.
Potwierdza się zatem ustalenia określone w motywach 18 i 19 rozporządzenia tymczasowego.
4.3. Margines dumpingu
(19) W wyniku zmian wartości normalnej, określonych w motywie 17, margines dumpingu ostatecznie ustalono w następujący sposób:
- wszystkie spółki: 20,5 %.
5.
Korea
(20) Przypomina się, że żaden dokonujący wywozu producent z Korei nie uczestniczył w dochodzeniu i dlatego ustalenia musiały zostać poczynione na podstawie dostępnych faktów.
5.1. Wartość normalna
(21) Nie otrzymano żadnych uwag w tym względzie.
Zrewidowano sposób obliczania wartości normalnej w celu odzwierciedlenia zmian, określonych w motywie 11.
5.2. Cena eksportowa i porównanie
(22) Nie otrzymano żadnych nowych uwag do tej pozycji.
Potwierdza się zatem ustalenia określone w motywach 23 i 24 rozporządzenia tymczasowego.
5.3. Margines dumpingu
(23) W wyniku zmian wartości normalnej, określonej w motywie 21, margines dumpingu ostatecznie ustalono w następujący sposób:
- wszystkie spółki: 19,7 %.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
(24) Ponieważ nie zgłoszono żadnych uwag dotyczących definicji przemysłu Wspólnoty, potwierdza się niniejszym wnioski sformułowane w motywach 39 i 40 rozporządzenia tymczasowego.
E. SZKODA
1.
Konsumpcja katodowych kineskopów we Wspólnocie
(25) Po nałożeniu środków tymczasowych, dane dotyczące konsumpcji ustalone w rozporządzeniu tymczasowym musiały być zmienione w celu zapewnienia, że dostępne dane o spółkach ze Wspólnoty związanych z producentami dokonującymi wywozu w odpowiednich krajach zostaną uwzględnione.
Nowe ustalenia potwierdziły spadek konsumpcji katodowych kineskopów we Wspólnocie (patrz; motyw 45 rozporządzenia tymczasowego), jak następuje:
Tabela 1: Konsumpcja katodowych kineskopów we Wspólnocie
Źródło:
Dane przedłożone przez przemysł Wspólnoty oraz przez Wspólnotowe podmioty gospodarcze związane z producentami dokonującymi wywozu; Eurostat.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Jednostki _BAR_ 6717805 _BAR_ 5882421 _BAR_ 4992089 _BAR_ 4954292 _BAR_ 4704257 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 74 _BAR_ 74 _BAR_ 70 _BAR_
Indeks 1997 = 100 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 94 _BAR_
(26) Ogólnie, rynek Wspólnoty zmalał o 30 % ze względu na wielkość w rozważanym okresie.
Należy zauważyć, że główny spadek odnotowano w latach 1995–1997 (-26 %).
Jednakże jak można również zobaczyć w powyższej tabeli, konsumpcja we Wspólnocie ustabilizowała się od 1997 r.
Rzeczywiście, konsumpcja utrzymała się na tym samym poziomie w 1997 i 1998 r., po czym nastąpił lekki spadek o 5 % w okresie objętym dochodzeniem.
(27) Przypomina się, że główny spadek konsumpcji we Wspólnocie może wynikać z faktu, że w pierwszej części rozważanego okresu, część produkcji 14-calowych telewizorów kolorowych ("TK") we Wspólnocie została przeniesiona do niektórych krajów Europy Środkowo-Wschodniej (patrz: motyw 46 rozporządzenia tymczasowego).
Skutki procesu przeniesienia są rozważone poniżej w motywach 63–65.
2.
Przywóz katodowych kineskopów z określonych krajów do Wspólnoty
2.1. Litwa i Malezja: minimalny poziom marginesu dumpingu
(28) Dochodzenie potwierdziło, że dla Litwy ustalono margines dumpingu na poziomie minimalnym.
Dodatkowo, jak wyjaśniono w motywie 14, średni ważony margines dumpingu ustalony dla Malezji, na ostatecznym etapie również był poniżej minimalnego progu.
2.2. Chiny: nieznaczny przywóz
(29) Jeden z producentów z Chin twierdził, że jest jedynym producentem w kraju oraz że wielkość jego wywozu katodowych kineskopów do Wspólnoty była nieznaczna w okresie objętym dochodzeniem.
Dodatkowo, twierdził, że rozbieżność pomiędzy wielkością jego wywozu do Wspólnoty i statystykami Eurostatu dotyczącymi przywozu wynikała z faktu, że kody CN używane w przypadku katodowych kineskopów w tych statystykach również zawierały inne katodowe kineskopy o wymiarach powyżej i poniżej 14 cali, czyli te nie objęte niniejszym postępowaniem.
W tym kontekście wykazał on, że przemysł Wspólnoty prowadzi przedsiębiorstwo spółkę joint venture ze spółką posiadającą swą siedzibę w Chinach i że to również może wyjaśniać powyższe rozbieżności.
(30) Ten sam producent twierdził również, że rzeczywista wielkość jego wywozu do Wspólnoty nie przekroczyła progów minimalnych, argumentując to tym, że poziom konsumpcji ustalony przez Komisję na etapie tymczasowym (patrz: motywy 41–44 rozporządzenia tymczasowego) był wysoce niedokładny oraz zażądał, aby dochodzenie w odniesieniu do Chin zostało zakończone.
(31) W celu zbadania powyższych twierdzeń, Komisja zbadała statystyki dotyczące wywozu z Chin, zażądała informacji z Delegacji Unii Europejskiej w Chinach i przeprowadziła dochodzenie w sprawie danych przekazanych przez przemysł Wspólnoty.
(32) Zgodnie ze statystykami chińskimi, wielkość wywozu do Wspólnoty była wyższa niż wskazywały statystyki Eurostatu.
Jednakże zostało to wyjaśnione faktem, że odpowiednie statystyki dotyczyły innych typów katodowych kineskopów, z uwzględnieniem tych nie objętych niniejszym postępowaniem.
(33) Przemysł Wspólnoty dostarczył informacji dotyczących swojej spółki joint venture w Chinach.
Na tej podstawie, ustalono, że ta spółka joint venture nie produkowała towarów objętych tym kodem CN, ale inne komponenty ekranu.
W odniesieniu do różnicy pomiędzy statystykami Eurostatu dotyczącymi przywozu i wynikami przedstawionymi przez chińskiego producenta dokonującego wywozu, należy zauważyć, że, jak wspomniano powyżej, dostępne fakty nie wykluczają, iż katodowe kineskopy inne niż rozważany produkt były wywożone z Chin do Wspólnoty.
(34) Ponadto, w trakcie dochodzenia nie zidentyfikowało żadnego innego chińskiego eksportera rozważanego produktu poza wyżej wymienioną spółką.
(35) Na podstawie tych rozważań i po wzięciu pod uwagę, że a) wielkość przywozu z Chin wyraźnie obniżyła się w trakcie rozważanego okresu (83 %), b) kod CN na rozważany produkt obejmuje również produkty nie objęte aktualnym dochodzeniem oraz, że w związku z tym statystyki Eurostatu dotyczące przywozu mogą niedokładnie odzwierciedlać przywóz rozważanego produktu z Chin, c) wielkość przywozu zadeklarowana przez chińskiego producenta w jego odpowiedzi na kwestionariusz nie przekraczała minimalnego progu ustalonego w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego oraz d) nie było informacji sugerujących, że wyżej wymieniony producent z Chin nie był jedynym chińskim producentem sprzedającym rozważany produkt na wywóz do Wspólnoty, ustalono za właściwe rozważenie, że udział przywozu z Chin w rynku nie przekraczał minimalnego progu.
2.3. Indie i Korea
(36) W konsekwencji, mając na uwadze wnioski przytoczone w motywie 28 dotyczące Litwy i Malezji i motywie 35 dotyczące Chin, wyłącznie przywóz z dwóch pozostałych krajów, Indii i Korei, był analizowany w pozostałej ocenie szkody i jest on zwany dalej przywozem z "omawianych krajów".
2.4. Łączna ocena przywozu z omawianych krajów
2.4.1. Wielkość przywozu
(37) Wielkości przywozu pochodzącego z omawianych krajów przedstawia się w sposób następujący.
Tabela 2: Wielkości przywozu z omawianych krajów we Wspólnocie
Źródło:
Eurostat.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Jednostki _BAR_ 806188 _BAR_ 318471 _BAR_ 126559 _BAR_ 483361 _BAR_ 494254 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 40 _BAR_ 16 _BAR_ 60 _BAR_ 61 _BAR_
Indeks 1997 = 100 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 382 _BAR_ 391 _BAR_
(38) Ogólnie, wielkość przywozu z omawianych krajów obniżyła się o 39 % podczas rozważanego okresu.
Powyższa tabela wykazuje, że dumpingowy przywóz obniżył się pomiędzy 1995 r. a 1997 r. (-84 %) i ponownie znacznie wzrósł od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem (+291 %).
2.4.2. Udział przywozu w rynku
(39) Mając na uwadze zrewidowane wyniki konsumpcji, udział w rynku dumpingowego przywozu omawianych krajów Wspólnoty przedstawia się w sposób następujący:
Tabela 3: Udział w rynku importowym z omawianych krajów we Wspólnocie
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu Wspólnoty i Eurostatu.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
_BAR_ 12,0 % _BAR_ 5,4 % _BAR_ 2,5 % _BAR_ 9,8 % _BAR_ 10,5 % _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 45 _BAR_ 21 _BAR_ 81 _BAR_ 88 _BAR_
Indeks 1997 = 100 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 385 _BAR_ 414 _BAR_
(40) Tabela wykazuje, że podczas gdy udział w rynku obniżył się w trakcie okresu 1995–1997 r. o 9,5 punktu procentowego, wzrósł on o 8 punktów procentowych w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem.
2.4.3. Średnia cena importowa
(41) Przypomina się, że zgodnie z wnioskami przedstawionymi w motywie 55 rozporządzenia tymczasowego, średnia cena importowa na katodowe kineskopy pochodzące z Indii, Malezji, Chin i Korei już wykazuje tendencję zniżkową (-11 % w rozważanym okresie i -19 % w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem).
Po wyłączeniu Malezji i Chin, ustalono, że rozwój cen był bardziej wyraźny:
Tabela 4: Średnia cena importowa z omawianych krajów we Wspólnocie
Żródło:
Eurostat.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
ECU/jednostka _BAR_ 39,36 _BAR_ 42,15 _BAR_ 45,27 _BAR_ 34,85 _BAR_ 31,85 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 115 _BAR_ 89 _BAR_ 81 _BAR_
Indeks 1997 = 100 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 77 _BAR_ 70 _BAR_
Od 1995 r. do okresu objętego dochodzeniem, ceny sprzedaży stosowane przez producentów dokonujących wywozu na rynku Wspólnotowym spadły o 19 %.
Tendencja zniżkowa jest jeszcze wyraźniejsza, jeśli weźmie się pod uwagę sytuację pomiędzy 1997 r. a okresem objętym dochodzeniem, kiedy średnia cena importowa spadła o 30 %.
Sytuacja ta miała miejsce wraz ze wzrostem wielkości przywozu o 291 %.
Ponadto, pomiędzy 1997 r. a okresem objętym dochodzeniem średnia cena importowa spadła znacznie bardziej (-30 %) niż średnia cena przemysłu Wspólnoty (-19 %).
2.5. Zaniżanie cen
(42) Ponieważ powyższa analiza omawianego przywozu nie ma wpływu na zaniżanie cen, wnioski przytoczone w motywie 59 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone w odniesieniu do Indii i Korei.
Wyniki porównania wskazują, że średnie marginesy zaniżania ceny, wyrażone jako procent średnich cen sprzedaży przemysłu Wspólnoty, wynosiły 14,7 % dla Indii i 10,8 % dla Korei.
2.6. Wniosek
(43) W oparciu o stan faktyczny i rozważania, ustalono, że wielkość dumpingowego przywozu pochodzącego z omawianych krajów rozwijała się w dwóch etapach.
Pomiędzy 1995 r. a 1997 r., przywóz znacznie obniżył się.
Jednakże w trakcie okresu od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem, odnowił się i wzrósł o 291 %.
W odniesieniu do udziału w rynku ustalono podobną tendencję.
Udział w rynku przywozu z omawianych krajów spadł w trakcie okresu 1995–1997 r. o 9,5 punktu procentowego, ale wzrósł o 8 punktów procentowych od 1997 do okresu objętego dochodzeniem.
To samo dotyczy cen importowych, które wzrosły o 15 % do 1997 r. następnie spadły o 30 %.
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu Wspólnoty
(44) Nie zgłoszono żądnych uwag dotyczących tymczasowej analizy szkody, która wskazała, że większość wskaźników ekonomicznych dotyczących przemysłu Wspólnoty przejawiała znaczną tendencję zniżkową (motywy 60–69 i 72–79 rozporządzenia tymczasowego).
Jednakże mając na uwadze w szczególności zmianę konsumpcji wspólnotowej, ustalenia odnoszące się do sytuacji przemysłu Wspólnoty są przedstawione poniżej.
Należy zauważyć, że tendencja spadkowa wskaźników ekonomicznych dotyczących przemysłu Wspólnoty była szczególnie znacząca w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem.
Zgodnie z motywem 60 rozporządzenia tymczasowego, mając na uwadze, że tylko jeden producent stanowi przemysł Wspólnoty, dane odnoszące się do przemysłu Wspólnoty zostały przedstawione w formie wskaźników w celu zachowania poufności danych przekazanych zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
Należy również zauważyć, że zbadano wszystkie wskaźniki wymienione w art. 3 ust. 5 rozporządzenia tymczasowego.
Te uznane za właściwe są określone poniżej.
3.1. Produkcja
(45) Przypomina się, że produkcja katodowych kineskopów przez przemysł Wspólnoty wzrosła o 9 % podczas rozważanego okresu (patrz: motyw 64 rozporządzenia tymczasowego).
Należy również wskazać, że w czasie, kiedy produkcja TK była przeniesiona do niektórych krajów Europy Środkowej i Wschodniej, przemysł Wspólnoty utrzymał produkcję katodowych kineskopów we Wspólnocie.
3.2. Wielkość sprzedaży, średnie ceny sprzedaży i rentowność we Wspólnocie
(46) Przypomina się, że przemysł Wspólnoty stracił 55 % wielkości sprzedaży w trakcie rozważanego okresu i 26 % w trakcie okresu od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem (patrz: motyw 66 rozporządzenia tymczasowego).
W trakcie tego samego okresu, konsumpcja zmalała odpowiednio o 30 % i 6 %.
Podkreśla się, że główny spadek konsumpcji przypada na okres 1995–1997 r. (-26 %), w czasie, kiedy część produkcji TK we Wspólnocie została częściowo przeniesiona do krajów Europy Środkowej i Wschodniej, podczas gdy od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem konsumpcja pozostała ogólnie rzecz biorąc stabilna.
W związku z tym, spadek sprzedaży przemysłu Wspólnoty był znacznie większy niż spadek konsumpcji.
(47) Jak wskazano w motywie 68 rozporządzenia tymczasowego, dochodzenie wykazało, że ceny stosowane przez przemysł Wspólnoty wobec niezależnych klientów spadły o 21 % w trakcie rozważanego okresu, ale główny spadek miał miejsce pomiędzy 1997 r. a okresem objętym dochodzeniem (-19 %), jako że ceny były stabilne w okresie 1995–1997 r.
W związku z tym, główny spadek cen przemysłu Wspólnoty miał miejsce w czasie, kiedy konsumpcja była względnie stabilna (spadek o 6 % w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem), podczas gdy ceny przemysłu Wspólnoty były stabilne, w okresie gdy konsumpcja znacznie spadła (-26 % w okresie 1995–1997).
(48) Ponadto, rentowność przemysłu Wspólnoty była ujemna.
Jak wskazuje motyw 75 rozporządzenia tymczasowego, nastąpiła strata w zyskach o około 4 punktów procentowych w trakcie rozważanego okresu.
3.3.
Udział w rynku Wspólnoty
(49) Na podstawie zrewidowanych wyników konsumpcji udział w rynku przemysłu Wspólnoty przedstawiał się w sposób następujący.
Tabela 5. Udział w rynku przemysłu Wspólnoty
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu Wspólnoty i Eurostat.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 83 _BAR_ 64 _BAR_ 65 _BAR_
Indeks 1997 = 100 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 77 _BAR_ 78 _BAR_
(50) Przemysł Wspólnoty stracił 15,5 punktu procentowego udziału w rynku podczas rozważanego okresu zamiast 6 punktów procentowych, jak ustalono tymczasowo (patrz: motyw 71 rozporządzenia tymczasowego).
Główny spadek udziału w rynku (-7,9 punktu procentowego) miał miejsce w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem, kiedy dumpingowy przywóz wzrósł (+291 %) i uzyskał znaczny udział w rynku (+8 punktów procentowych).
4.
Wniosek w sprawie szkody
(51) Przypomina się, że podczas rozważanego okresu ceny sprzedaży w przemyśle Wspólnoty spadły o 21 %, rentowność była ujemna (strata około 4 punktów procentowych zysku), wielkość sprzedaży spadła o 55 % (patrz: motyw 81 rozporządzenia tymczasowego), a strata udziału w rynku wyniosła 15,5 punktów procentowych.
Średnia cena importowa stosowana w dumpingowym przywozie, która była wyraźnie niższa niż cena przemysłu Wspólnoty w trakcie rozważanego okresu, była około 12 % niższa niż średnia cena przemysłu Wspólnotypodczas okresu objętego dochodzeniem.
(52) Wielkość dumpingowego przywozu spadła znacznie w okresie 1995–1997 r.
Następnie wzrosła znacznie o 291 % w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem.
Wzrost ten zbiegł się w czasie z 6 % spadkiem konsumpcji pomiędzy 1997 r. a okresem objętym dochodzeniem.
W odniesieniu do średniej ceny importowej, należy zauważyć, że w okresie 1995–1997 r. ustalił się wzrost o 15 %, podczas gdy pomiędzy 1997 r. a okresem objętym dochodzeniem, średnie ceny importowe spadły o 30 %.
(53) Bardziej szczegółowe dochodzenie potwierdziło, że sytuacja ekonomiczna przemysłu Wspólnoty pogorszyła się w szczególności w okresie pomiędzy 1997 r. a okresem objętym dochodzeniem, kiedy miał miejsce wzrost dumpingowego przywozu i kiedy produkcja przemysłu Wspólnoty spadła o 15 % (patrz: motyw 64 rozporządzenia tymczasowego), jego ceny sprzedaży o 19 % i rentowność również znacznie spadły, a zatrudnienie spadło o 13 %.
(54) W świetle powyższego, w szczególności w świetle spadku cen sprzedaży i rentowności, wniosek, że przemysł Wspólnoty poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego, zostaje potwierdzony.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(55) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy istotna szkoda poniesiona przez przemysł Wspólnoty została spowodowana dumpingowym przywozem z omawianych krajów.
(56) Skutki znanych czynników innych niż dumpingowy przywóz zostały również zbadane w celu zapewnienia, że szkoda spowodowana przez inne czynniki nie jest błędnie przypisywana dumpingowemu przywozowi z omawianych krajów.
2.
Skutki przywozu dumpingowego
(57) Po wyłączeniu Malezji i Chin, ustalono, że wielkość dumpingowego przywozu wzrosła znacznie w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem(+291 %).
Jego udział w rynku wzrósł o 8 punktów procentowych.
Odnowienie przywozu zbiegło się z czasem stabilnej konsumpcji.
W tym samym czasie miał miejsce spadek sprzedaży przemysłu Wspólnoty (-26 %) i jego udziału w rynku (-7,9 punktu procentowego).
(58) Ceny stosowane przez omawiane kraje na rynku Wspólnoty spadły o 19 % w trakcie rozważanego okresu.
Najbardziej znaczący spadek miał miejsce pomiędzy 1997 r. a okresem objętym dochodzeniem (-30 %).
Ceny przemysłu Wspólnoty spadły o 21 % w trakcie rozważanego okresu, podczas gdy główny spadek miał miejsce w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem (-19 %).
Zaniżanie cen ujawnione podczas dochodzenia wynosiło średnio około 12 %.
Doprowadziło to do pogorszenia rentowności przemysłu Wspólnoty, który odnotował straty sięgające 4 % obrotu.
(59) W związku z powyższym, istnieje wyraźna zbieżność w czasie, w szczególności od 1997 r., pomiędzy pogorszeniem się sytuacji przemysłu Wspólnoty a wzrostem dumpingowego przywozu po niskich cenach z omawianych krajów.
W istocie, musząc sprostać znacznej wielkości dumpingowego przywozu pochodzącego z omawianych krajów, przemysł Wspólnoty utracił swą wielkość sprzedaży i udział w rynku i w związku z tym, nie mając innego wyboru, musiał podążyć za obniżeniem cen spowodowanym przez przywóz dumpingowy.
(60) Powyższy stan faktyczny i okoliczności wykazują, że przywóz dumpingowy po zaniżonych cenach miał znaczący negatywny wpływ na sytuację ekonomiczną przemysłu Wspólnoty, w szczególności na udział w rynku, wielkość sprzedaży, ceny sprzedaży oraz rentowność i spowodował istotną szkodę.
3.
Zmiany konsumpcji
(61) Wysuwano argumenty, że szkoda przemysłu Wspólnoty była spowodowana głównie ogromnym spadkiem konsumpcji, będącym skutkiem ogólnej tendencji schyłkowej na rynku.
W istocie, dochodzenie wykazało, że konsumpcja spadła w trakcie rozważanego okresu.
Rynek Wspólnoty skurczył się o 30 %, jeżeli chodzi o wielkość w trakcie rozważanego okresu i o 6 % od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem.
(62) Jednakże bardziej szczegółowe dochodzenie wykazało, że strata poniesiona przez przemysł Wspólnoty nie jest skutkiem ogólnej tendencji schyłkowej na rynku.
Ustalono, że to, co wydawało się świadczyć o ogólnej tendencji schyłkowej na rynku, było skutkiem przeniesienia produkcji TK do niektórych krajów Europy Środkowej i Wschodniej (patrz: motywy 63–65).
Ponieważ konsumpcja TK we Wspólnocie, będących towarem, do którego stosuje się katodowe kineskopy, wzrosła podczas rozważanego okresu (patrz: motywy 66 i 67), taka zmiana konsumpcji nie powinna być łączona ze spadkiem cen.
Wreszcie, należy zauważyć, że większość wskaźników ekonomicznych dotyczących przemysłu Wspólnoty poddała się znacznej tendencji zniżkowej w czasie, kiedy konsumpcja ustabilizowała się (patrz: motywy 69–71), tj. od 1997 r.
3.1. Skutki przeniesienia
(63) Zgodnie z dostępnymi informacjami, przeniesienie procesu produkcji TK do niektórych krajów Europy Środkowej i Wschodniej miało miejsce w pierwszej części rozważanego okresu.
Skutkiem tego przeniesienia był spadek ilości katodowych kineskopów używanych we Wspólnocie i wzrost wywozu katodowych kineskopów, w celu zaspokojenia potrzeb nowych miejsc produkcji.
(64) Można z tego wnioskować, że obniżenie konsumpcji katodowych kineskopów we Wspólnocie nie wskazywało na ogólny spadek popytu na rozważany produkt z wynikającym z tego negatywnym skutkiem na ceny sprzedaży, ale jedynie zmianę lokalizacji geograficznej użytkowników.
Podczas gdy przeniesienie produkcji TK do krajów Europy Środkowej i Wschodniej może wyjaśniać w dużym stopniu spadek konsumpcji katodowych kineskopów we Wspólnocie, jego skutkiem nie był ogólny spadek popytu na ten produkt.
(65) W związku z tym wyciągnięto wniosek, że obniżenie cen sprzedaży zaobserwowane w trakcie dochodzenia przeprowadzonego na rynku Wspólnoty, w szczególności od 1997 r. oraz pogorszenie sytuacji ekonomicznej przemysłu Wspólnoty nie mogą być wyjaśnione ogólną słabością rynku rozważanego produktu.
3.2. Konsumpcja TK we Wspólnocie
(66) Mając na uwadze powyższe i w celu otrzymania pełnego obrazu i zrozumienia spadku konsumpcji katodowych kineskopów we Wspólnocie w trakcie rozważanego okresu, zbadano sposób w jaki konsumpcja TK zmieniała się w okresie 1995–1998 r.
W istocie, odkąd katodowe kineskopy są stosowane do produkcji TK, analiza konsumpcji TK we Wspólnocie uzupełnia analizę rynku katodowych kineskopów we Wspólnocie.
Tabela 6: Konsumpcja TK we Wspólnocie
Źródło:
Dane badań rynkowych dot. TK i Eurostat.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Jednostki _BAR_ 8292391 _BAR_ 8070930 _BAR_ 8342555 _BAR_ 9276425 _BAR_ Niedostępne _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 101 _BAR_ 111 _BAR_
(67) Tabela wyraźnie wykazuje, że popyt na TK we Wspólnocie wzrósł w trakcie rozważanego okresu, w szczególności w 1997 r. i 1998 r.
(68) Powyższe dane pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że spadek konsumpcji katodowych kineskopów we Wspólnocie nie jest skutkiem ogólnego zmniejszenia popytu na TK, jako że popyt wzrósł o około 11 % od 1995 r. do 1998 r.
W związku z tym, przeniesienie nie może ukryć faktu, że popyt na TK nadal wzrastał we Wspólnocie, wskazując na to, że rozważany produkt nie wyszedł z użycia.
3.3. Zmiany konsumpcji od 1997 r.
(69) Zgodnie ze wskazaniami tabeli 1 i z wyjaśnieniami w motywie 26, najbardziej znaczący spadek konsumpcji katodowych kineskopów we Wspólnocie miał miejsce w okresie 1995–1997 r. (-26 %).
Jednakże zaobserwowano raczej stabilną tendencję, jeśli chodzi o konsumpcję w okresie późniejszym.
(70) Bardziej szczegółowa analiza wykazała, że ceny przemysłu Wspólnoty były stabilne, podczas gdy konsumpcja znacznie spadła (-26 % w okresie 1995–1997 r.) oraz że główna spadek cen przemysłu Wspólnoty miała miejsce w czasie, kiedy konsumpcja była względnie stabilna (spadek o 6 % w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem).
Ponadto sytuacja ekonomiczna Wspólnoty pogorszyła się szczególnie w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem, kiedy miał miejsce wzrost dumpingowego przywozu (+ 291 % wielkości przywozu i 8 punktów procentowych udziału w rynku), a sprzedaż przemysłu Wspólnoty spadła o 26 % i stracił on 7,9 punktu procentowego udziału w rynku.
W tym okresie średnia cena jednostkowa katodowych kineskopów sprzedawanych przez przemysł Wspólnoty niezależnym klientom spadła o 19 %, produkcja o 15 % a rentowność o około 4 punkty procentowe.
Wreszcie, należy zauważyć, że koszty produkcji przemysłu Wspólnoty nie wzrosły w okresie spadku sprzedaży.
Przeciwnie, nastąpiło obniżenie kosztów produkcji o ponad 10 % pomiędzy 1997 r. a okresem objętym dochodzeniem.
(71) Wynika z tego, że zmiana konsumpcji katodowych kineskopów we Wspólnocie nie może wyjaśniać pogorszenia sytuacji ekonomicznej przemysłu Wspólnoty i znacznego wzrostu zarówno wielkości przywozu, jak i udziału w rynku przywozu katodowych kineskopów z omawianych krajów, w szczególności w okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem.
4.
Przywóz do Wspólnoty z innych państw trzecich
(72) Sumy w tabeli poniżej obejmują przywóz z wszystkich krajów innych niż Indie i Korea.
Tabela 7: Przywóz z innych państw trzecich
Źródło:
Eurostat.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Litwa _BAR_ 438051 _BAR_ 549112 _BAR_ 357202 _BAR_ 408607 _BAR_ 373510 _BAR_
Malezja _BAR_ 742235 _BAR_ 500531 _BAR_ 271838 _BAR_ 525015 _BAR_ 544397 _BAR_
Singapur _BAR_ 678752 _BAR_ 814216 _BAR_ 984267 _BAR_ 729387 _BAR_ 480032 _BAR_
Inne _BAR_ 1096695 _BAR_ 802426 _BAR_ 997232 _BAR_ 676018 _BAR_ 467133 _BAR_
Wszystkie inne państwa trzecie _BAR_ 2955733 _BAR_ 2666285 _BAR_ 2610539 _BAR_ 2339027 _BAR_ 1865072 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 88 _BAR_ 79 _BAR_ 63 _BAR_
Indeks 1997 = 100 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 71 _BAR_
W okresie objętym dochodzeniem, Litwa, Malezja i Singapur były największymi eksporterami do Wspólnoty w tej grupie.
Zgodnie z motywem 35, przywóz z Chin nie przekraczał progów minimalnych.
(73) Całkowita wielkość przywozu z państw trzecich spadła o 37 % w trakcie rozważanego okresu, podczas gdy konsumpcja spadła o 30 %.
W okresie od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem, przywóz obniżył się o 29 %, podczas gdy konsumpcja spadła tylko o 6 %.
(74) Dochodzenie wykazało, że w okresie objętym dochodzeniem, ceny nałożone przez większość podmiotów gospodarczych działających w innych państwach trzecich na Wspólnotę były wyższe niż te, nałożone przez omawiane kraje na rynek Wspólnoty.
Ceny te kształtowały się, według Eurostatu, było następujące.
Tabela 8: Ceny importowe
Źródło:
Eurostat.
(ECU/jednostka) _BAR_
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ IP _BAR_
Litwa _BAR_ 34,97 _BAR_ 36,96 _BAR_ 38,88 _BAR_ 35,40 _BAR_ 27,36 _BAR_
Malezja _BAR_ 44,59 _BAR_ 41,68 _BAR_ 45,65 _BAR_ 43,92 _BAR_ 35,53 _BAR_
Singapur _BAR_ 43,61 _BAR_ 41,18 _BAR_ 42,63 _BAR_ 41,78 _BAR_ 40,35 _BAR_
Średnie ceny importowe _BAR_ 41,46 _BAR_ 42,32 _BAR_ 42,98 _BAR_ 39,94 _BAR_ 37,54 _BAR_
Indeks 1995 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 104 _BAR_ 96 _BAR_ 91 _BAR_
Indeks 1997 = 100 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 87 _BAR_
(75) Tabela 8 wykazuje, że ceny importowe stosowane przez Singapur przekraczały poziom cen przemysłu Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem oraz, że ceny katodowych kineskopów różniły się znacznie między innymi państwami trzecimi.
Ceny importowe stosowane przez Malezję były porównywalne do cen stosowanych przez przemysł Wspólnoty, ale ceny nałożone przez litewskich producentów dokonujących wywozu były niższe.
Na tej podstawie nie można całkowicie wykluczyć, że przywóz z niektórych państw trzecich miał negatywny wpływ na sytuację ekonomiczną Wspólnoty.
5.
Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(76) Podsumowując, nie można wykluczyć, że czynniki inne niż dumpingowy przywóz z omawianych krajów, w szczególności przywóz z Litwy, mogły przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
Jednakże czynniki te są niewystarczające, aby zerwać związek przyczynowy pomiędzy stwierdzoną szkodą, a skutkiem rozważanego dumpingowego przywozu, w szczególności w świetle udziału w rynku.
(77) Jest to wyraźnie widoczne w znacznym pogorszeniu się sytuacji ekonomicznej przemysłu Wspólnoty, w szczególności od 1997 r. do okresu objętego dochodzeniem.
W tym czasie miał miejsce wzrost przywozu z omawianych krajów (+291 %), a wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty spadła o 26 %.
W tym okresie przemysł Wspólnoty stracił 7,9 punktu procentowego udziału w rynku (omawiane kraje zyskały 8 punktów procentowych), jego cena spadła o 19 %, produkcja o 15 %, a rentowność o około 4 punkty procentowe.
Ponadto stwierdzono istotne zaniżanie cen w okresie objętym dochodzeniem.
(78) Postępowanie producentów dokonujących wywozu z omawianych krajów miało negatywne konsekwencje natury materialnej dla sytuacji przemysłu Wspólnoty.
W związku z tym potwierdza się, że przywóz ten, traktowany niezależnie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Wspólnoty.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Interes przemysłu Wspólnoty
(79) Należy zauważyć, że pomimo wspomnianego powyżej przeniesienia produkcji TK, nadal utrzymuje się znacząca produkcja katodowych kineskopów we Wspólnocie.
W istocie, wzrost popytu na TK wskazuje na fakt, że rozważany produkt nie wyszedł z użycia.
Należy zauważyć, że przemysł Wspólnoty jest nadal czynny, co wynika z jego procesu racjonalizacji.
Przemysł Wspólnoty zracjonalizował i poprawił swoją produktywność w ostatnich latach, poprzez skuteczną próbę obniżenia kosztów produkcji i zwiększenia konkurencyjności na rynku.
Uważa się, że przy braku środków antydumpingowych ceny przemysłu Wspólnoty będą nadal spadały. To mogłoby pociągać za sobą zamknięcie produkcji katodowych kineskopów we Wspólnocie i, co za tym idzie, obniżenie się zatrudnienia we Wspólnocie.
2.
Wpływ na importerów i użytkowników
(80) Ponieważ po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego nie otrzymano żadnych uwag dotyczących potencjalnych negatywnych skutków, jakie wprowadzenie środków antydumpingowych mogłoby wywrzeć na działalność importerów i użytkowników, wnioski przytoczone w motywach 108–110 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
3.
Wniosek
(81) Na podstawie powyższego stanu faktycznego, wyciągnięto wniosek, iż nie było istotnych powodów przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych dotyczących przywozu rozważanych produktów z Indii i Korei.
H. OSTATECZNE ŚRODKI
(82) Mając na uwadze wyciągnięte wnioski dotyczące dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, uważa się, że ostateczne środki antydumpingowe powinny zostać nałożone w celu zapobiegania dalszym szkodom wyrządzanym przemysłowi Wspólnoty poprzez dumpingowy przywóz z Indii i Korei.
1.
Poziom zniesienia szkody
(83) Poziom zniesienia szkody został obliczony przy użyciu tej samej metodologii, którą wyjaśniono w motywie 116 rozporządzenia tymczasowego.
Nieszkodliwy poziom cen został ustalony jako obejmujący koszty produkcji przemysłu Wspólnoty i pozwalający na osiągnięcie rozsądnego zysku przy braku dumpingowego przywozu z omawianych krajów.
2.
Forma i poziom ostatecznego cła antydumpingowego
(84) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, jako że marginesy szkody były wyższe niż margines dumpingowy ustalony dla wszystkich odpowiednich producentów dokonujących wywozu, ostateczne cło antydumpingowe powinno zostać ustalone na poziomie marginesów antydumpingowych.
3.
Zakończenia postępowania
(85) Z uwagi na ustalenia dotyczące przywozu pochodzącego z Litwy, Malezji (minimalny margines dumpingowy) i Chin (minimalny udział w rynku) postępowanie odnoszące się do tych krajów powinno zostać zakończone.
I. POBIERANIE I ZWOLNIENIE CŁA TYMCZASOWEGO
(86) Mając na uwadze rozmiar marginesu dumpingowego ustalonego dla producentów dokonujących wywozu w Indiach i Korei oraz w świetle poważnego rozmiaru szkody wyrządzonej przemysłowi Wspólnoty, uważa się za konieczne, aby kwoty zabezpieczone poprzez tymczasowe cło antydumpingowe na mocy rozporządzenia (WE) nr 837/2000 powinny być ostatecznie pobierane w wysokości odpowiadającej wysokości ostatecznego cła nałożonego.
(87) Mając na uwadze zakończenie postępowania odnoszącego się do przywozu pochodzącego z Malezji i Chin, sumy zabezpieczone poprzez tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz pochodzący z tych krajów na mocy rozporządzenia (WE) nr 837/2000 powinny zostać zwolnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz katodowych kineskopów do odbiorników telewizyjnych z ekranem do odbioru kolorowego o przekątnej ekranu (czyli aktywnej części kineskopu mierzonej w linii prostej) przekraczającej 33 cm, ale nieprzekraczającej 38 cm, z ekranem o stosunku szerokości do wysokości mniejszym niż 1,5 i o podziałce (tj. o przerwie pomiędzy dwiema liniami tego samego koloru w centrum ekranu) nie mniejszej niż 0,4 mm, pochodzące z Indii i Republiki Korei, objęte kodami CN ex85401111 (kod TARIC 8540111194).
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, ustala się następująco:
Państwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_
Indie _BAR_ 20,5 _BAR_
Republika Korei _BAR_ 19,7 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące ceł, chyba że postanowiono inaczej.
Artykuł 2
Postępowanie dotyczące przywozu katodowych kineskopów do odbiorników telewizyjnych z ekranem do odbioru kolorowego, zdefiniowanych w art. 1 ust. 1, pochodzących z Litwy, Malezji i Chińskiej Republiki Ludowej zostaje zakończone.
Artykuł 3
1.
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego, nałożonego w wykonaniu postanowień rozporządzenia (WE) nr 837/2000 na przywóz towarów pochodzących z Indii oraz Republiki Korei, zostają pobrane w stawce ostatecznie nałożonego cła.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostają zwolnione.
2.
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego w wykonaniu postanowień rozporządzenia (WE) nr 837/2000 na przywóz towarów pochodzących z Malezji i Chińskiej Republiki Ludowej zostają zwolnione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2314/2000
z dnia 17 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 763/2000 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 584/96 w sprawie przywozu niektórych kształtek rurowych i rur z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i na przywóz niektórych kształtek rurowych i rur z żelaza lub stali wysyłanych z Tajwanu, zgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu lub niepochodzące z Tajwanu, oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu dokonywanego przez trzech eksporterów z Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1],
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 763/2000 [2] rozszerzyło ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 58,6 % nałożone rozporządzeniem (WE) nr 584/96 [3] na przywóz takich samych produktów wysyłanych z Tajwanu, zgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu lub niepochodzące z Tajwanu, z wyjątkiem produktów wyprodukowanych i wysyłanych przez trzech współpracujących eksporterów tajwańskich.
(2) W stałej praktyce instytucji Wspólnoty leży indywidualizacja środków antydumpingowych w odniesieniu do towarów produkowanych przez poszczególne koncerny.
(3) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 763/2000 ogranicza zwolnienie z ceł na produkty wytworzone i sprzedawane bezpośrednio do Wspólnoty przez trzech współpracujących eksporterów tajwańskich.
(4) Na podstawie wyników odpowiedniego dochodzenia, wydaje się właściwe, objęcie zwolnieniem całej sprzedaży eksportowej produktów wytworzonych przez określonych eksporterów, dokonywaną zarówno bezpośrednio jak i przez pośredników handlowych.
(5) Dlatego też, wyżej wymieniony art. 1 powinien zostać zmieniony w celu zastosowania zwolnienia w stosunku do produktów wytworzonych przez trzech współpracujących eksporterów tajwańskich, niezależnie od tego, kto jest odpowiedzialny za wywóz tych towarów do Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 763/2000 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 584/96 w sprawie przywozu niektórych kształtek rurowych i rur z żelaza lub stali objętych kodami CN ex73079311 (kod TARIC 7307931190), ex73079319 (kod TARIC 7307931990 ), ex73079930 (kod TARIC 7307993091) i ex73079990 (kod TARIC 7307999091) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerza się niniejszym na przywóz takich samych kształtek wysyłanych z Tajwanu (bez względu na to czy takie kształtki są zgłoszone jako pochodzące z Tajwanu, czy też nie) (dodatkowy kod TARIC A 999), z wyjątkiem tych, które wyprodukowane zostały przez Chup Hsin Enterprise Co.
Ltd, Kaohsiung (Tajwan) (dodatkowy kod TARIC A 098), Rigid Industries Co.
Ltd, Kaohsiung (Tajwan) (dodatkowy kod TARIC A 099) oraz Niang Hong Pipe Fittings Co.
Ltd, Kaohsiung (Tajwan) (dodatkowy kod TARIC A 100).
2. Cło rozszerzone ust. 1 pobiera się od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1683/1999 i art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, z wyjątkiem towarów wyprodukowanych przez firmy określone w ust. 1." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2338/2000
z dnia 20 października 2000 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1960/2000 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać erytromycynę, flumechinę, marbofloksacynę, pirlimycynę, tiamulinę i tylmikozynę.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać Anisi stellati fructus, jej znormalizowane ekstrakty i preparaty, Cinchonae cortex, jej znormalizowane ekstrakty i preparaty, Cinnamomi cassiae cortex, jej znormalizowane ekstrakty i preparaty, Cinnamomi ceylanici cortex, jej znormalizowane ekstrakty i preparaty, Condurango cortex, jej znormalizowane ekstrakty i preparaty, Gentianae radix, jej znormalizowane ekstrakty i preparaty, boroformian sodu i propionian.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości dla kolistyny, jozamycyny i oksyklozanidu, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2348/2000
z dnia 23 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do przyznawania pomocy do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 10 i 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1550/2000 [4], ustala kwotę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę. Ze względu na sytuację w zakresie podaży w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku należy obniżyć wysokość pomocy.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999 otrzymuje brzmienie:
"1. Pomoc ustala się na poziomie:
a) 4,93 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
b) 4,35 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
c) 61,00 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
d) 53,80 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2354/2000
z dnia 24 października 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury celnej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1264/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy dział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2013/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2356/2000
z dnia 24 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2759/1999 ustalające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 ustanawia parametry i limity, które potrzebują dalszego wyjaśnienia w celu lepszego odzwierciedlenia wspólnotowej polityki strukturalnej, która jest stosowana w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [2].
(2) W szczególności, należy wyjaśnić, że "pomoc publiczna" określona w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 odnosi się do wszelkiej pomocy publicznej, nie tylko tej, która jest udzielana w ramach programów określonych w art. 9 tego rozporządzenia.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2759/1999 [3] dopuszcza wsparcie w sektorze przetwórstwa i obrotu jedynie w odniesieniu do nowych maszyn i sprzętu; w określonych okolicznościach dopuszczalne jest udzielenie wsparcia w odniesieniu do urządzeń używanych.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2759/1999 ogranicza wspieranie inwestycji w przetwórstwie i wprowadzaniu do obrotu produktów rybołówstwa do produktów pochodzących z krajów kandydujących lub ze Wspólnoty; ograniczenie to nie jest wymagane przez prawodawstwo Rady; nie jest ono również ograniczeniem pożądanym w sektorze rybołówstwa w ramach rozporządzenia (WE) nr 2759/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Rolnej i Rozwoju Wsi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2759/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wsparcie może zostać udzielone na inwestycje przewidziane w art. 25 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 związane z usprawnieniem przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, w tym produktów rybołówstwa wymienionych w załączniku I do Traktatu.
Produkty rolne, z wyłączeniem produktów rybołówstwa, muszą pochodzić z krajów kandydujących lub ze Wspólnoty.
Inwestycje na poziomie handlu detalicznego są wykluczone ze wsparcia.";
2) w art. 3 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) nowe maszyny i sprzęt, w tym oprogramowanie komputerowe; jednakże na zasadzie jednostkowych przypadków, Komisja może uznać urządzenia używane za kwalifikujące się do wsparcia z zastrzeżeniem zachowania szczególnych środków zabezpieczenia dotyczących, w szczególności, pochodzenia i specyfikacji technicznych;";
3) w art. 8 tytuł otrzymuje brzmienie:"Zakwalifikowanie i intensywność pomocy";
4) w art. 8 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. Do celów stosowania art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999:
a) "inwestycje przynoszące dochód". obejmują wszelkie inwestycje, z wyjątkiem inwestycji w zakresie infrastruktury nieprzynoszących znacznych dochodów netto;
b) "pomoc publiczna". oznacza wszelką taką pomoc udzielaną w ramach programu lub poza nim.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2357/2000
z dnia 24 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [3], które stosuje się od dnia 1 października 2000 r., przestanie istnieć możliwość stosowania pozwoleń na wywóz wraz z wcześniejszym ustalaniem refundacji w przypadku dostaw dla sił zbrojnych, jak określono w art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1557/2000 [5]. Z uwagi na znaczenie ekonomiczne takich dostaw dla sektora mleka, należy udzielić odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 tak, aby ponownie, bezzwłocznie ustanowić możliwość wcześniejszego ustalenia refundacji dla takich dostaw przetworów mlecznych.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [6] po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, pozwolenie na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji może być używane do przyznania refundacji za wywóz przetworów mlecznych, jak określono w art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 800/1999."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2364/2000
z dnia 25 października 2000 r.
dotyczące czwartego wykazu substancji priorytetowych przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 793/93
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 8 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 793/93 przewiduje system oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje i stanowi, że w celu podjęcia takiej oceny, właściwe jest określenie substancji priorytetowych wymagających uwagi.
(2) W konsekwencji art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 wymaga, by Komisja opracowała wykazy substancji priorytetowych, uwzględniające niektóre czynniki wskazane w niniejszym rozporządzeniu.
(3) Artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 przewiduje, że za ocenę każdej substancji priorytetowej umieszczonej w wykazach odpowiada jedno z Państw Członkowskich, a podział substancji zapewnia sprawiedliwy rozkład obciążeń między Państwami Członkowskimi.
(4) Pierwszy, drugi i trzeci wykaz substancji priorytetowych został przyjęty rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1179/94 [2], (WE) nr 2268/95 [3] i (WE) nr 143/97 [4].
(5) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Czwarty wykaz substancji priorytetowych, przewidziany w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 793/93, jest zawarty w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ten wykaz substancji priorytetowych wskazuje również Państwa Członkowskie odpowiedzialne za każdą z tych substancji.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2000
z dnia 23 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], w szczególności jego art. 8 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 Finlandia może, na podstawie upoważnienia Komisji, przyznać pomoc na pewne ilości nasion zielnych oraz nasion zbóż, specyficznych z uwagi na szczególne warunki klimatyczne tego państwa.
(2) Na podstawie informacji przesłanych do Komisji przez Finlandię Komisja przekazała Radzie sprawozdanie wymagane zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71.
Niniejsze sprawozdanie pokazuje, że pomoc przyznana między 1995 r. i 1999 r. nie zakłóciła handlu między Państwami Członkowskimi.
Wydaje się właściwe dalsze utrzymanie umożliwienie Finlandii, za zgodą Komisji, przyznawanie pomocy na produkcję nasion zielnych i nasion zbóż oraz ustanowienie przepisu dotyczącego złożenia Komisji przed dniem 1 stycznia 2006 r. sprawozdania, wraz z wszelkimi niezbędnymi propozycjami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 akapit ostatni rozporządzenia (EWG) 2358/71 otrzymuje brzmienie:
"Przed dniem 1 stycznia 2006 r. Komisja, na podstawie informacji dostarczonych w odpowiednim czasie przez Finlandię, przekaże Radzie sprawozdanie dotyczące skutków przyznanej pomocy razem ze wszystkimi niezbędnymi propozycjami." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2390/2000
z dnia 27 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2491/98 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest wyjaśnienie pewnych przepisów z art. 8 i z załącznika F do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 [3] z dnia 13 lipca 2000 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji.
(2) Właściwe jest przesunięcie w czasie terminów końcowych składania wniosków o zaświadczenia o refundacji, aby ułatwić ich przekazywanie.
(3) Należy dostosować stawkę, przy zastosowaniu której przyznaje się zaświadczenia zgodnie z art. 8 ust. 4, aby pozwolić podmiotom gospodarczym na uzyskiwanie zaświadczeń na właściwych warunkach.
(4) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Produktami Rolnymi Przetworzonymi, nie wymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1520/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 8 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
O zaświadczenia o refundacji wydane na pojedynczy okres budżetowy można się ubiegać osobno w sześciu transzach.
Wnioski o zaświadczenia mogą być złożone najpóźniej w dniu:
a) dnia 7 września dla zaświadczeń ważnych od dnia 1 października;
b) dnia 7 listopada dla zaświadczeń ważnych od dnia 1 grudnia;
c) dnia 7 stycznia dla zaświadczeń ważnych od dnia 1 lutego;
d) dnia 7 marca dla zaświadczeń ważnych od dnia 1 kwietnia;
e) dnia 7 maja dla zaświadczeń ważnych od dnia 1 czerwca;
f) dnia 7 lipca dla zaświadczeń ważnych od dnia 1 sierpnia.
Podmioty gospodarcze mogą składać wnioski o zaświadczenie o refundacji jedynie na transzę odpowiadającą pierwszemu terminowi końcowemu tak, jak to wymieniono w lit. a)–f), następującemu po dniu złożenia.
2.
Państwa Członkowskie powinny powiadomić Komisję nie później niż:
- dnia 14 września o wnioskach o zaświadczenia, określonych w ust. 1 lit. a);
- dnia 14 listopada o wnioskach o zaświadczenia, określonych w ust. 1 lit. b);
- dnia 14 stycznia o wnioskach o zaświadczenia, określonych w ust. 1 lit. c);
- dnia 14 marca o wnioskach o zaświadczenia, określonych w ust. 1 lit. d);
- dnia 14 maja o wnioskach o zaświadczenia, określonych w ust. 1 lit. e);
- dnia 14 lipca o wnioskach o zaświadczenia, określonych w ust. 1 lit. f).".
2) W art. 8 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"4.
Całkowita kwota, na jaką może zostać wydane zaświadczenie na każdą z transz, do których odnosi się ust. 1, powinna stanowić:
- 30 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej w dniu 14 września na transzę, do której odnosi się ust. 1 lit. a),
- 27 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej w dniu 14 listopada na transzę, do której odnosi się ust. 1 lit. b),
- 32 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej w dniu 14 stycznia na transzę, do której odnosi się ust. 1 lit. c),
- 44 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej w dniu 14 marca na transzę, do której odnosi się ust. 1 lit. d),
- 67 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej w dniu 14 maja na transzę, do której odnosi się ust. 1 lit. e),
- 100 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej w dniu 14 lipca na transzę, do której odnosi się ust. 1 lit. f).
5.
Jeżeli całkowita kwota wniosków otrzymanych na każdy z danych okresów przekroczyłaby maksymalną kwotę określoną w ust. 4, Komisja ustala współczynnik redukcji stosowany do wszystkich wniosków złożonych przed odpowiednią datą, określoną w ust. 1, aby zgadzało się to z kwotą maksymalną, określoną w się ust. 4.
Komisja opublikuje ten współczynnik w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w terminie pięciu dni roboczych od dnia, określonego w ust. 2.".
3) W art. 8 ust. 8–10 otrzymują brzmienie:
"8.
Wnioski o zaświadczenia o refundacji mogą zostać złożone poza okresami, do których odnosi się ust. 1, ze skutkiem od dnia 1 października każdego okresu budżetowego.
O wnioskach złożonych w trakcie każdego tygodnia Komisja jest powiadamiana w następny wtorek.
Odpowiednie zaświadczenia mogą być wydawane od poniedziałku po powiadomieniu, chyba że Komisja wyda przeciwne instrukcje.
Jeżeli Komisja uważa, że istnieje niebezpieczeństwo, iż Unia Europejska może nie wypełnić swych zobowiązań międzynarodowych, może zastosować współczynnik redukcji wobec zaświadczeń o refundacji już wniesionych, biorąc pod uwagę w szczególności metodę obliczeń określoną w ust. 3 i 4.
Może ona także zawiesić wydawanie zaświadczeń.
Komisja opublikuje ten współczynnik w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w terminie czterech dni roboczych od powiadomienia o wnioskach, jak wspomniano w akapicie pierwszym.
9.
Wnioski o zaświadczenia o refundacji, określone w poprzednim ustępie, mogą zostać złożone tylko wówczas, gdy nie został ustalony żaden współczynnik redukcji zgodnie z ust. 5.
Wydane w ten sposób zaświadczenia zmierzają do wykorzystania kwot obliczonych zgodnie z ust. 4, łącznie z kwotami, na które zaświadczenia zostały faktycznie wydane oraz kwotami jakichkolwiek zwróconych zaświadczeń.
10.
Jeżeli kwoty ustalone zgodnie z ust. 3 pozostają dostępne, Komisja poprzez opublikowanie w Dzienniku Urzędowym, najpóźniej do dnia 10 sierpnia, może zezwolić na składanie wniosków o zaświadczenia o refundacji od następnego poniedziałku w odniesieniu do towarów przeznaczonych do wywozu przed dniem 1 października na warunkach określonych w ust. 8.".
4) W załączniku F rozdział I art. 2, otrzymuje brzmienie:
"2.
Na tytule "Pozwolenie na wywóz lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji". podstęplowuje się "zaświadczenie o refundacji nieobjęty załącznikiem I"..
Informacja ta może być skomputeryzowana.
Wnioskodawcy muszą wypełnić pola 4, 8, 17 i 18 oraz gdzie stosowne 7.
W polach 17 i 18 kwota ma zostać wpisana w EUR.
Nie wypełnia się pól 13–16.
W polu 20 wnioskodawcy muszą oświadczyć, czy planują wykorzystywać zaświadczenie o refundacji jedynie w Państwie Członkowskim, które je wydało lub też wymagają zaświadczenia o refundacji ważnego na całym obszarze Wspólnoty.
Wnioskodawcy muszą wpisać miejsce i datę wniosku i podpisać wniosek.
Jeżeli wniosek dotyczy pomocy żywnościowej, muszą oni także umieścić w polu 20 jedno ze wskazań wymienionych w art. 10 niniejszego rozporządzenia lub w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 259/98 [4].".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dzień po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2391/2000
z dnia 27 października 2000 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2338/2000 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać dicyklanil, tylmikozynę, flumetrynę i chlorowodorek klenbuterolu, bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego, w szczególności dyrektywy Rady 96/22/WE [3].
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać butafosfan.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać foksym.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [5].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2409/2000
z dnia 30 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [2] ustanawia, że przedsiębiorcy zobowiązani do przeprowadzenia obowiązkowej destylacji mogą korzystać ze środków przewidzianych w tym rozporządzeniu tylko, jeżeli wypełniają swoje zobowiązania Przepisy te powinny być uzupełnione dla roku winiarskiego 2000/01 w odniesieniu do tych samych środków dotyczących obowiązkowej destylacji, które realizowane są w poprzednim roku winiarskim na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1677/1999 [4].
(2) Przepisy art. 55 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 zezwalają Francji na różnicowanie ceny skupu wina zgodnie ze środkami dotyczącymi destylacji, przewidzianymi w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. W celu zniesienia gospodarczego wpływu tych przepisów na producentów alkoholu, należy dokonać równorzędnego dostosowania pomocy na destylację. Przepisy takie należy zamieścić w artykułach ustalających poziom pomocy.
(3) Należy ustanowić przedział tolerancji dla ilości dostarczonych do obowiązkowej destylacji na mocy art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 tolerancja ustanowiona jest tylko w art. 48 w odniesieniu do produktów ubocznych produkcji wina.
Takie same przepisy powinny zostać zamieszczone w art. 56 w odniesieniu do destylacji wina z winogron o podwójnym przeznaczeniu.
(4) Artykuł 57 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 ustanawia specjalne zasady dla produktów bezpośredniej destylacji win uzyskanych z odmian winogron sklasyfikowanych w tej samej jednostce administracyjnej jako odmiany winorośli właściwej oraz jako odmiany przeznaczone do produkcji alkoholu winnego.
Celem tych zasad jest zapobieżenie wykorzystywania w produkcji wyrobów spirytusowych wina będącego przedmiotem destylacji obowiązkowej lub fakultatywnej.
W wyniku błędu przepis ten umieszczono w rozdziale I sekcja II, który odnosi się wyłącznie do jednego środka obowiązkowej destylacji.
Omawiany artykuł należy w związku z tym przenieść do rozdziału III dotyczącego wspólnych przepisów stosowanych do destylacji.
(5) Termin ostateczny ustanowiony w art. 63 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dla Państw Członkowskich w zakresie powiadamiania o ogólnej ilości umów zatwierdzonych do celów przeprowadzenia destylacji na mocy art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 jest zbyt krótki i nie zawsze może być dotrzymany. W związku z tym, ten termin ostateczny należy zmienić.
(6) Nie ma już obowiązku wskazywania w umowach dostawy dotyczących produktów przeznaczonych do destylacji, rzeczywistego stężenia alkoholu.
Jednakże, art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 powinien ustanowić tolerancję dla stężenia alkoholu w przypadkach, gdy Państwa Członkowskie ustanowią wymóg jego wskazywania.
(7) Wymienione zmiany stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W roku winiarskim 2000/01, obowiązki określone w akapicie pierwszym są takie, jak ustanowiono w art. 35 i 36 rozporządzenia (EWG) nr 822/87.".
2) W art. 56 dodaje się akapity w brzmieniu:
"W przypadku, gdy cena zakupu jest zróżnicowana, jak przewidziano w art. 55 ust. 2, pomoc określoną w akapicie pierwszym różnicuje się w ten sam sposób.
Pomoc się nie należy w odniesieniu do ilości wina dostarczonego do destylacji, przekraczającej o więcej niż 2 % zobowiązanie producenta przewidziane w art. 52 niniejszego rozporządzenia.".
3) Skreśla się art. 57.
4) W art. 63 ust. 5 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o łącznej ilości umów zatwierdzonych w momencie pierwszego powiadomienia zgodnie z ust. 4, następującego po tym zatwierdzeniu.".
5) W art. 65 ust. 10 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku, gdy rzeczywiste stężenie alkoholu w % objętościowych podane jest w umowie, dozwolona jest rozbieżność 1 % objętościowego między stężeniem wskazanym a stężeniem ustalonym przy przeprowadzaniu kontroli.".
6) Dodaje się art. 65a w brzmieniu:
"Artykuł 65a
Wymagania dotyczące alkoholu uzyskiwanego w wyniku destylacji niektórych win
Wyłącznie produkty o stężeniu alkoholu wynoszącym 92 % objętościowe lub więcej mogą być uzyskiwane w wyniku bezpośredniej destylacji win otrzymywanych z winogron odmian sklasyfikowanych w tej samej jednostce administracyjnej jako odmiany winorośli właściwej oraz jako odmiany przeznaczone do produkcji alkoholu winnego.".
7) W art. 69 ust. 3 po akapicie trzecim dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku, gdy cena zakupu jest zróżnicowana, jak przewidziano w art. 55 ust. 2, pomoc określoną w akapicie poprzedzającym tiret drugie różnicuje się w ten sam sposób.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2426/2000
z dnia 31 października 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2020/2000 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zastrzega, że produkty przywożone z państwa trzeciego mogą być wprowadzane do obrotu tylko w przypadku, gdy pochodzą one z państwa trzeciego wymienionego w wykazie sporządzonym zgodnie z kryteriami ustanowionymi w ust. 2 tego artykułu. Wyżej wymieniony wykaz jest zawarty w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1616/2000 [4].
(2) Władze argentyńskie zwróciły się do Komisji z wnioskiem o włączenie nowej jednostki kontrolującej i wydającej świadectwo zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 94/92.
(3) Władze argentyńskie przekazały Komisji wszystkie niezbędne gwarancje i informacje potwierdzające ponad wszelką wątpliwość, że nowa jednostka kontrolująca i wydająca świadectwo spełnia kryteria ustanowione w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zgodne są z opinią Komitetu, określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 zmienia się, jak wskazano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2437/2000
z dnia 3 listopada 2000 r.
dotyczące stałego zezwolenia na dodatek oraz tymczasowego zezwolenia na nowe dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. w sprawie dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1887/2000 [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na nowe dodatki, biorąc pod uwagę postęp w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej.
(2) Artykuł 9d dyrektywy przewiduje, że zezwala się na stosowanie dodatku typu wymienionego w załączniku C część II do dyrektywy, w przypadku gdy po dokonaniu oceny dokumentacji wszystkie warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy są spełnione.
(3) Artykuł 9e dyrektywy przewiduje, że można zezwolić tymczasowo na stosowanie dodatku tego samego typu na okres do czterech lat, jeżeli po przeprowadzeniu oceny dokumentacji określonej powyżej warunki art. 3a lit. b)-e) dyrektywy są spełnione i jeśli zasadne jest założenie, w związku z dostępnymi wynikami, że warunki ustanowione w art. 3a lit. a) są również spełnione.
(4) Ocena przedłożonej dokumentacji wskazuje, że preparat zawierający mikroorganizmy opisane w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia spełnia warunki art. 3a lit. b)-e) dyrektywy.
Co więcej, spełnia on warunki wymienione w art. 3a lit. a), gdy jest stosowany w odniesieniu do prosiąt.
(5) Zasadne jest również założenie, w związku z dostępnymi wynikami, że warunki ustanowione w art. 3a lit. a) są spełnione, w odniesieniu do stosowania tych samych preparatów z mikroorganizmami dla kategorii zwierząt wymienionych w załączniku II do rozporządzenia.
(6) Ocena przedłożonych dokumentacji wskazuje, że preparaty enzymatyczne opisane w załączniku III do niniejszego rozporządzenia spełniają warunki wstępnego zezwolenia, określone w art. 9e dyrektywy, gdy stosowane są wobec tych kategorii zwierząt i zgodnie z pozostałymi warunkami wymienionymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
(7) Dyrektywa Rady 89/391/EWG [3] z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz jej odpowiednie dyrektywy szczegółowe, w szczególności dyrektywa Rady 90/679/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 97/65/WE [5] w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy, mają pełne zastosowanie do stosowania dodatków paszowych i operacji wykonywanych przez pracowników z wykorzystaniem dodatków paszowych.
(8) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do nieszkodliwości preparatów enzymatycznych i zawierających mikroorganizmy oraz w odniesieniu do pozytywnego wpływu preparatów zawierających mikroorganizmy na prosięta.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "Mikroorganizmy", wymienionej w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, na warunkach ustanowionych we wspomnianych załącznikach.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "enzymy", wymienionej w załączniku III do niniejszego rozporządzenia jako dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych we wspomnianym załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2438/2000
z dnia 3 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 908/2000 ustanawiające szczegółowe zasady obliczania wysokości pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów w sektorze rybołówstwa i akwakultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 908/2000 z dnia 2 maja 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady obliczania wysokości pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów w sektorze rybołówstwa i akwakultury [2] ustanawia szczegółowe zasady przejścia od przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 1999 r. do tych, które będą obowiązywać od dnia 1 stycznia 2000 r.
(2) Przepisy art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 908/2000 nie są zgodne z przepisami określonymi w art. 30 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [3]. Sytuacja ta powinna zostać skorygowana poprzez zmianę rozporządzenia (WE) nr 908/2000.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 908/2000 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"W przypadku pomocy określonej przez Państwa Członkowskie po dniu 1 stycznia 2000 r. na podstawie art. 7 i 7b rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 zwrotu dokonuje się w związku z programowaniem funduszy strukturalnych dla danego Państwa Członkowskiego na lata 2000–2006."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2446/2000
z dnia 6 listopada 2000 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1509/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Hiszpania, Francja, Włochy i Irlandia przesłały Komisji wnioski o zarejestrowanie niektórych nazw jako nazw pochodzenia lub oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wnioski uznano za spełniające wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisji nie przekazano żadnej deklaracji sprzeciwu w rozumieniu art. 7 tego rozporządzenia, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw podanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Dlatego nazwy te należy wpisać do Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i tym samym należy chronić na całym terenie Wspólnoty jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1904/2000 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) i chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych", przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2448/2000
z dnia 7 listopada 2000 r.
otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dostawy wspólnotowe niektórych produktów rybołówstwa zależą obecnie od przywozu z państw trzecich.
W interesie Wspólnoty jest zawieszenie, częściowe lub całkowite, opłat celnych na produkty, o których mowa, w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych o odpowiedniej wielkości.
Aby nie powodować zagrożenia perspektyw rozwoju tego produktu we Wspólnocie i aby zapewnić odpowiednie dostawy, w celu zaspokojenia potrzeb użytkowników wskazane jest otwarcie tych kontyngentów z zastosowaniem opłat celnych, zmienianych odpowiednio do wrażliwości różnych produktów na rynku wspólnotowym.
(2) Niezbędne jest w szczególności zapewnienie wszystkim importerom wspólnotowym równego i niezakłóconego dostępu do wspomnianych kontyngentów oraz zapewnienie nieprzerwanego stosowania stawek ustanowionych dla tych kontyngentów wobec całego przywozu do wszystkich produktów Państw Członkowskich, których to dotyczy, do wyczerpania kontyngentów.
(3) Decyzję w sprawie otwarcia autonomicznego kontyngentu taryfowego powinna podjąć Wspólnota.
W celu zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami nie istnieje żadna uzasadniona przeszkoda w upoważnieniu Państw Członkowskich do podejmowania z kwoty kontyngentu niezbędnych ilości odpowiadających aktualnemu przywozowi.
Jednakże ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, przy czym ta ostatnia musi w szczególności być w stanie monitorować tempo, w jakim kontyngenty są wyczerpywane, i informować o tym Państwa Członkowskie.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być wykorzystywane zgodnie z porządkiem chronologicznym dat zgłoszeń celnych.
(5) Analiza sytuacji w zakresie dostaw krewetek tropikalnych z Ameryki Południowej i Ameryki Środkowej (krewetki z rodzaju Penaeus z wyłączeniem gatunków Penaeus monodon i Penaeus japonicus) na rynek wspólnotowy wykazała, że głównie z powodu "syndromu białych plamek", którym dotknięte są te gatunki, użytkownicy tymczasowo nie otrzymują wystarczających dostaw.
Dlatego powinien zostać otwarty autonomiczny kontyngent taryfowy o ograniczonej kwocie i ograniczonym okresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Należności przywozowe na towary wymienione w Załączniku zawiesza się według wskazanej stawki celnej na okresy i w kwotach wskazanych w treści tego Załącznika.
2.
Przywóz produktów, o których mowa, nie zostaje objęty kontyngentami określonymi w ust. 1, chyba że cena franco granica, ustalona przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [2], jest co najmniej równa cenie referencyjnej ustalonej lub mającej być ustaloną przez Wspólnotę na omawiane produkty z kategorii produktów, których to dotyczy.
Artykuł 2
Kontyngentami taryfowymi określonymi w art. 1 zarządza Komisja zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ściśle w celu zapewnienia wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2451/2000
z dnia 7 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych, w odniesieniu do załącznika XIV
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1622/2000 [2], w szczególności jego art. 43 i 46,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik V(C)(4) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje, że limity zwiększenia stężenia alkoholu w % objętościowych w winie mogą zostać podniesione o 1 % w latach, gdy warunki pogodowe były wyjątkowo niekorzystne.
(2) Artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 określa, że te niekorzystne lata i strefy uprawy winorośli, regiony geograficzne oraz dane odmiany są takie jak określono w załączniku XIV do tego rozporządzenia.
(3) Z powodu wyjątkowo niekorzystnych warunków pogodowych w 2000 r., limity zwiększania naturalnego stężenia alkoholu, ustanowione w załączniku V(E), nie pozwalają na produkcję wina w strefach uprawy winorośli w Zjednoczonym Królestwie, na którą w normalnych warunkach istniałoby popyt.
Z tego względu Zjednoczone Królestwo powinno zostać upoważnione do zwiększenia naturalnego stężenia alkoholu o 4,5 % objętościowego, a rok, do którego odnosi się to odstępstwo, wraz z innymi istotnymi informacjami, powinien zostać włączony do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 wprowadza się następujące zmiany:
_BAR_ "Rok _BAR_ Strefa uprawy winorośli _BAR_ Region geograficzny _BAR_ Odmiana (gdzie stosowne) _BAR_
1. _BAR_ 2000 _BAR_ A _BAR_ Anglia, Walia _BAR_ Auxerrois, Chardonnay, Ehrensfelser, Faber, Huxelrebe, Kerner, Pinot Blanc, Pinot Gris, Pinot Noir, Riesling, Schonburger, Scheurebe, Seyval Blanc i Wurzer" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2452/2000
z dnia 7 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2808/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne ustalenia dotyczące euro [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 przewiduje możliwość przyznania rekompensaty agromonetarnej w odniesieniu do środków natury strukturalnej lub środowiskowej, w przypadku gdy kurs wymiany stosowany w dniu przeprowadzenia operacji jest niższy od kursu stosowanego poprzednio.
(2) Powyższe środki określone są w art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999 [3].
(3) Jednakże rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [4], wprowadza nowe środki natury strukturalnej lub środowiskowej.
(4) Obecne odniesienia muszą zostać odpowiednio uzupełnione o odniesienia wynikające z rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami odpowiednich komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2808/98 dodaje się:
"lub tymi, które są określone w rozdziałach I, IV, V, VI lub VIII rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [5]."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2461/2000
z dnia 8 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2138/97 wyznaczające jednorodne obszary produkcji oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2702/1999 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [4], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 18 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 stanowi, że współczynniki wydajności oliwek i oliwy mają być wyznaczane dla jednorodnego obszaru produkcji na podstawie danych dostarczanych przez Państwa Członkowskie będące producentami.
(2) Obszary produkcji są określone w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2138/97 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2224/2000 [6].
Z powodów administracyjnych i strukturalnych należy dokonać zmian w jednorodnych obszarach produkcji w Grecji w roku gospodarczym 1999/2000.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2138/97 w pkt C wprowadza się następujące zmiany:
w nomos"Ηρακλείου": - skreśla się gminy "Κασσάνων", "Νιπηδητού" i "Παναγιάς" ze strefy 3,
- skreśla się gminy "Αφρατίου", "Εμπάρου", "Καραβάδου", "Μάρυας", "Μηλιαράδου" i "Ξευιάκου" ze strefy 4,
- tworzy się nową strefę znaną jako "strefa 10", składającą się z gmin: "Αφρατίου", "Εμπάρου", "Καραβάδου", "Κασσάυωυ", "Μάρυας", "Μηλιαράδου", "Νιπηδητού", "Ξευιάκου" i "Παναγιάς",
- gminę "Προφήτη Ηλία" przenosi się ze strefy 9 do strefy 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2474/2000
z dnia 9 listopada 2000 r.
ustanawiające na podstawie art. 1 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 wykaz wyrobów włókienniczych i odzieżowych, które zostaną włączone do GATT 1994 dnia 1 stycznia 2002 r. oraz zmieniające załącznik X do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 i załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 3285/94
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając art. 1 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska zawarła Porozumienie ustanawiającego Światową Organizację Handlu (zwaną dalej WTO) [2], do którego załączone jest Porozumienie w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych (zwane dalej ATC).
(2) Zgodnie z art. 2 ust. 8 lit. b) i ust. 11 ATC, Wspólnota jest zobowiązana, z jednej strony, włączyć dnia 1 stycznia 2002 r. do normalnych reguł i środków dyscyplinujących GATT, wyroby, które w roku 1990 stanowiły nie mniej niż 18 % całkowitej wielkości przywozu do Wspólnoty wszystkich wyrobów włókienniczych i odzieżowych objętych ATC, a z drugiej strony, do dnia 1 stycznia 2001 r., zgłosić do Organu Kontrolnego ds. Tekstyliów WTO wykaz takich wyrobów.
(3) Przy wyborze włączanych wyrobów Rada wzięła pod uwagę szereg czynników, w tym wrażliwość wyrobów dla przemysłu wspólnotowego i jego składników w poszczególnych regionach, w szczególności mając na uwadze konkurencyjność i sytuację zatrudnienia, skuteczność ograniczeń ilościowych w odniesieniu do wyrobu, zdolność dostosowania się przemysłu wspólnotowego do wzmożonej konkurencji w przypadku wyrobów objętych obecnie ograniczeniami ilościowymi wobec jednego lub kilku krajów dostawców, pragnienie dostosowania przemysłu w akceptowalnym tempie w ciągu dziesięcioletniego okresu przejściowego, skutki dla konsumentów, skutki dla państw trzecich i możliwość uproszczenia wspólnotowego systemu przywozu wyrobów włókienniczych i odzieżowych.
(4) Stanowiska przedstawione przez zainteresowane strony w odpowiedzi na opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] wezwanie Komisji do ich przedstawienia, zostały pod tym względem wzięte pod uwagę.
(5) Wykaz wyrobów zamieszony w załączniku X do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 musi zostać zmieniony celem wykreślenia wyrobów, które mają zostać włączone w dniu 1 stycznia 2002 r.
(6) Wykaz wyrobów włókienniczych i odzieżowych podlegających normalnym regułom i środkom dyscyplinującym GATT zamieszczony w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [4] musi zostać zmieniony celem wpisania od dnia 1 stycznia 2002 r. wyrobów, które mają zostać włączone do normalnych reguł GATT,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Towary, które mają zostać włączone do normalnych reguł GATT od dnia 1 stycznia 2002 r., są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Załącznik X do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zastępuje się od dnia 1 stycznia 2002 r. załącznikiem zamieszczonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
3.
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 3285/94 zastępuje się od dnia 1 stycznia 2002 r. załącznikiem zamieszczonym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2488/2000
z dnia 10 listopada 2000 r.
utrzymujące zamrożenie funduszy w stosunku do p. Milosevica i osób powiązanych z nim oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1294/1999 i 607/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 926/98
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i art. 301,
uwzględniając wspólne stanowisko 2000/599/WPZiB z dnia 9 października 2000 r. w sprawie poparcia dla demokratycznej FRJ i niezwłocznego zniesienia niektórych środków ograniczających [1] oraz wspólne stanowisko 2000/696/WPZiB z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie utrzymania szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko p. Milosevicowi i osobom z nim powiązanym [2],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Dnia 15 czerwca 1999 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1294/1999 dotyczące zamrożenia funduszy i zakazu dokonywania inwestycji w odniesieniu do Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ) [3] z powodu ciągłego naruszania przez rząd tego państwa praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego.
(2) W wyniku wyborów z 24 września 2000 r., został demokratycznie wybrany i zaprzysiężony nowy prezydent FRJ, p. V. Kostunicę.
(3) 9 października 2000 r. Rada zaakceptowała deklarację w sprawie FRJ wzywającą do zniesienia wszelkich sankcji nałożonych na FRJ od 1998 r., z wyłączeniem przepisów dotyczących byłego prezydenta FRJ p. Slobodana Milosevica i osób z nim powiązanych, jako że stanowią one ciągłe zagrożenie dla konsolidacji demokracji w FRJ.
(4) W związku z powyższym zakres obecnych ram prawnych, dotyczących zamrożenia funduszy rządu FRJ i Republiki Serbskiej, znajdujących się za granicą, powinien być ograniczony do osoby p. Milosevica i osób z nim związanych.
(5) Środki te objęte są zakresem Traktatu.
(6) W związku z powyższym oraz mając na celu uniknięcie zakłóceń konkurencji, ustawodawstwo wspólnotowe jest niezbędne dla wykonania wymienionych środków na terytorium Wspólnoty.
Za terytorium to uważa się, do celów niniejszego rozporządzenia, wszystkie terytoria Państw Członkowskich, do których stosuje się Traktat, na warunkach ustanowionych w tym Traktacie;
(7) Właściwe organy Państw Członkowskich powinny być, tam gdzie to konieczne, uprawnione do zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(8) Istnieje potrzeba wzajemnego przekazywania przez Komisję oraz Państwa Członkowskie informacji o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia oraz innych posiadanych istotnych informacji związanych z niniejszym rozporządzeniem, bez uszczerbku dla zobowiązań w odniesieniu do określonych pozycji.
(9) Pożądane jest, aby sankcje za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia mogły być nakładane od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(10) Ze względów przejrzystości i prostoty główne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1294/1999 zostały włączone do niniejszego rozporządzenia, w związku z powyższym poprzednie rozporządzenie traci moc. Z tych samych przyczyn rozporządzenie (WE) nr 607/2000 [4] oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 926/98 [5] również tracą moc.
(11) Należy ustanowić procedurę określającą zmianę załączników do niniejszego rozporządzenia oraz przyjęcie określonych wyłączeń z powodów ściśle humanitarnych.
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zamraża się wszelkie fundusze, znajdujące się poza terytorium Federalnej Republiki Jugosławii, należące do p. Milosevica i osób fizycznych z nim powiązanych, wymienionych w załączniku I.
2.
Nie udostępnia się żadnych funduszy, bezpośrednio ani pośrednio, którejkolwiek z osób, o których mowa w ust. 1 lub na korzyść którejkolwiek z tych osób.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- fundusze oznaczają: aktywa finansowe i korzyści ekonomiczne każdego rodzaju, w tym, lecz niekoniecznie ograniczające się do nich, gotówkę, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia wypłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze; depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych jednostkach, salda na kontach, długi i zobowiązania dłużne; publiczne i prywatne rynkowe papiery wartościowe i papiery dłużne, w tym akcje i udziały, zaświadczenia papierów wartościowych, obligacje, weksle, poręczenia, skrypty dłużne, kontrakty pochodne; odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów lub wartości narosłe z powstałych aktywów; kredyty, prawa do potrącenia, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania zobowiązania lub inne zobowiązania finansowe; akredytywy, listy przewozowe (konosamenty), kwity zastawne z upoważnieniem wierzyciela do sprzedaży zastawu; dokumenty poświadczające zyski z funduszy lub środków finansowych oraz wszelkie inne instrumenty finansowania wywozowego;
- zamrożenie funduszy oznacza: zapobieganie jakiemukolwiek przeniesieniu, przekazaniu, zmianie, użyciu lub postępowania z funduszami w jakikolwiek sposób, który prowadziłby do jakiejkolwiek zmiany ich ilości, wartości, umiejscowienia, własności, posiadania, charakteru, miejsca przeznaczenia lub innej zmiany, która umożliwiałaby użycie funduszy, w tym zarządzanie portfelem akcji, z wyjątkiem powstałych odsetek, dochodów lub kapitału podlegającego automatycznemu zwrotowi z tytułu terminu spłaty funduszy, są wypłacane i przechowywane na zamrożonych rachunkach.
Artykuł 2
1.
Świadomy i zamierzony udział w powiązanych czynnościach, których podmiotem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie wspieranie transakcji lub czynności, o których mowa w art. 1, lub obchodzenie przepisów niniejszego rozporządzenia jest zakazane.
2.
Wszelkie informacje o obejściu lub obchodzeniu przepisów niniejszego rozporządzenia należy zgłaszać właściwym organom Państw Członkowskich, wymienionym w załączniku II i/lub Komisji.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla mających zastosowanie zasad dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej oraz postanowień art. 284 Traktatu, banki, inne instytucje finansowe, firmy ubezpieczeniowe i inne organy oraz osoby:
a) dostarczają niezwłocznie wszelkich informacji, które ułatwiłyby uzyskanie zgodności z niniejszym rozporządzeniem, takich jak konta i kwoty zamrożone zgodnie z art. 1:
- właściwym organom Państw Członkowskich wymienionym w załączniku II, w których zamieszkują lub mieszczą się,
- Komisji bezpośrednio lub przez właściwe organy,
b) współpracują z właściwymi organami wymienionymi w załączniku II, w zakresie jakiejkolwiek weryfikacji tych informacji.
2.
Wszelkie informacje przekazane lub otrzymane zgodnie z niniejszym artykułem są używane wyłącznie do celów, dla których zostały przekazane lub otrzymane.
3.
Wszelkie informacje otrzymane bezpośrednio przez Komisję udostępnia się właściwym organom Państw Członkowskich, których one dotyczą.
Artykuł 4
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia, odnoszące się do spraw, o których mowa poniżej, z wyjątkiem określonych w lit. c), przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 5 ust. 2.
2.
Komisja jest uprawniona do:
a) zmian załącznika I, z uwzględnieniem decyzji wykonujących wspólne stanowisko 2000/696/WPZiB,
b) przyznawania wyłączeń od art. 1 z powodów ściśle humanitarnych, na zasadach wyłączności,
c) zmiany danych dotyczących właściwych organów w Państwach Członkowskich wymienionych w załączniku II, na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
3.
Z każdym wnioskiem osoby o wyłączenie, o którym mowa w ust. 2 lit. b) lub o dokonanie zmiany w załączniku I, występuje się poprzez właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II.
Właściwe organy Państw Członkowskich sprawdzają, w najszerszym możliwym zakresie, informacje dostarczone przez osoby występujące z wnioskiem.
Artykuł 5
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2271/96.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Ustala się okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE na 10 dni roboczych.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 6
1.
Komitet określony w art. 5 bada wszystkie problemy dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, które mogą być wniesione przez przewodniczącego albo przez przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Komitet dokonuje regularnych przeglądów skuteczności przepisów niniejszego rozporządzenia, a Komisja regularnie przedkłada Radzie sprawozdania sporządzone na podstawie tych przeglądów.
Artykuł 7
Komisja i Państwa Członkowskie informują się wzajemnie o środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie posiadane istotne informacje związane z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje otrzymane zgodnie z art. 3, i dotyczące naruszeń i trudności w realizacji lub orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 8
Każde Państwo Członkowskie ustala sankcje nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Takie sankcje winny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Do czasu przyjęcia, tam, gdzie jest to konieczne, jakiegokolwiek aktu prawnego prowadzącego do realizacji tego celu, sankcjami nakładanymi w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, są sankcje ustalone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1294/1999.
Artykuł 9
Rozporządzenia (WE) nr 1294/99 i 607/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 926/98 tracą moc.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
- na terytorium Wspólnoty, włączając jej przestrzeń powietrzną,
- na pokładzie jakiegokolwiek samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego,
- wobec każdej przebywającej gdzie indziej osoby, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego,
- wobec każdego organu zarejestrowanego lub powstałego na mocy prawa Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2493/2000
z dnia 7 listopada 2000 r.
w sprawie środków mających na celu wspieranie pełnej integracji wymiaru środowiskowego w procesie rozwoju krajów rozwijających się
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 i 179,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 27 lipca 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyczerpanie zasobów naturalnych i degradacja środowiska mają bezpośredni wpływ na rozwój gospodarczy, w szczególności na sposób życia społeczności lokalnych, w tym ludności autochtonicznej i stoją tym samym w sprzeczności z wysiłkami podejmowanymi w zwalczaniu ubóstwa poprzez zapewnienie trwałego rozwoju.
(2) Obecnie, modele produkcji i konsumpcji mają niezaprzeczalne skutki transgraniczne i globalne, szczególnie jeśli dotyczą powietrza, hydrosfery, stanu gleby i różnorodności biologicznej.
(3) Wspólnota i Państwa Członkowskie są sygnatariuszami Deklaracji z Rio oraz programu działań "Agenda 21" i w pełni popierają rezolucję przyjętą podczas sesji nadzwyczajnej Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych zatytułowaną "Program dalszego wdrażania Agendy 21".
(4) Wspólnota i Państwa Członkowskie są stronami umów wielostronnych dotyczących środowiska naturalnego, szczególnie Konwencji o różnorodności biologicznej, Ramowej Konwencji w sprawie zmian klimatu i Konwencji o zwalczaniu pustynnienia.
Są one zatem zobowiązane do uwzględnienia wspólnych, ale zróżnicowanych obowiązków stron rozwiniętych i rozwijających się w tych dziedzinach.
(5) Istnieje konieczność zintegrowania aspektów wewnętrznych i zewnętrznych polityki Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska dla efektywnego sprostania wyzwaniom określonym przez Konferencję Narodów Zjednoczonych "Środowisko i rozwój" (UNCED) i w trakcie prac z niej wynikających.
(6) Wspólnota i Państwa Członkowskie są zaangażowane w program Komitetu Pomocy Rozwojowej Organizacji Współpracy Gospodarczego i Rozwoju (OECD) zatytułowanego "Formułowanie strategii na XXI wiek", wzywającej do wspierania wdrażania krajowych strategii na rzecz trwałego rozwoju we wszystkich krajach do roku 2005, aby zapewnić, że obecne tendencje do wyczerpywania się zasobów środowiska naturalnego zostaną skutecznie odwrócone zarówno na poziomie globalnym jak i krajowym do roku 2015.
(7) Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję nr 2179/98/WE z dnia 24 września 1998 r. w sprawie rewizji wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju "Ku zrównoważonemu rozwojowi" [4] wzywającego do wzmocnienia roli Wspólnoty w ramach współpracy międzynarodowej w dziedzinie środowiska naturalnego i trwałego rozwoju.
Podstawowa strategia programu polega na osiągnięciu pełnej integracji polityki środowiskowej z innymi politykami, również z polityką rozwoju.
(8) Rada Europejska, która na szczycie w czerwcu 1998 r. w Cardiff, przyjęła komunikat Komisji zatytułowany "Partnerstwo dla integracji", ustalający strategię włączenia rozważań dotyczących środowiska do polityki Unii Europejskiej i poparła zasadę, według której głównym propozycjom polityk powinna towarzyszyć ocena ich wpływu na środowisko naturalne.
(9) Rada i Państwa Członkowskie przyjęły dnia 15 lipca 1996 r. rezolucję na temat oceny środowiskowej w ramach współpracy na rzecz rozwoju.
(10) W swojej rezolucji z dnia 30 listopada 1998 r. Rada uznała kluczową rolę ludności autochtonicznej w kwestii zachowania i zrównoważonego użytkowania zasobów naturalnych.
(11) Trwały rozwój opiera się na integracji wymiaru środowiskowego z procesem rozwoju.
(12) Ponieważ zasoby naturalne są ograniczone, tworzenie odpowiednich polityk, strategii i narzędzi oraz wdrażanie eksperymentalnych procedur jest niezbędnym składnikiem do takiej integracji we współpracy gospodarczej i współpracy na rzecz rozwoju.
(13) Instrumenty finansowe dostępne Wspólnocie dla wspierania trwałego rozwoju w krajach rozwijających się powinny być uzupełnione.
(14) Poprawy wymaga koordynacja działań finansowanych ze środków Wspólnoty.
(15) Rozporządzenie Rady (WE) nr 722/97 z dnia 22 kwietnia 1997 r. w sprawie działań środowiskowych realizowanych w krajach rozwijających się w kontekście zrównoważonego rozwoju [5] określiło ramy pomocy wspólnotowej mającej na celu umożliwienie krajom rozwijającym się integrację wymiaru środowiskowego w ich proces rozwoju.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 722/97 było stosowane do dnia 31 grudnia 1999 r.
Doświadczenia nabyte w trakcie jego wdrażania powinny znaleźć odzwierciedlenie w niniejszym rozporządzeniu.
(16) Należy wprowadzić przepisy umożliwiające finansowanie działań określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(17) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały czas trwania programu, ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie, w rozumieniu punktu 33 międzyinstytucjonalnego porozumienia z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawienia procedury budżetowej [6] dla władz budżetowych w okresie rocznej procedury budżetowej.
(18) Należy ustanowić szczegółowe zasady wykonania, w szczególności formę działania, partnerów współpracujących oraz procedury podejmowania decyzji.
(19) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota wspiera wysiłki krajów rozwijających się w celu zintegrowania wymiaru środowiskowego z ich procesem rozwoju.
Wspólnota udziela pomocy finansowej i wykonuje właściwe ekspertyzy w celu sporządzenia i promowania wdrożenia polityk, strategii, narzędzi i technologii na rzecz trwałego rozwoju.
2.
Wsparcie wspólnotowe jest udzielane bezpośrednio krajom rozwijającym się, jak również pośrednio, przez wzmocnienie wymiaru środowiskowego gospodarki wspólnotowej i współpracy na rzecz rozwoju w celu zapewnienia, że interesy środowiska naturalnego będą w pełni uwzględnione w programach wspólnotowych.
3.
Pomoc i ekspertyzy udzielane na podstawie niniejszego rozporządzenia uzupełniają i wzmacniają pomoc i ekspertyzy dostarczane przez inne instrumenty współpracy na rzecz rozwoju.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następującą definicją:
"stały rozwój" oznacza poprawę poziomu życia i dobrobytu określonych grup ludności, w granicach możliwości ekosystemów, przez zachowanie zasobów naturalnych i ich różnorodności biologicznej w interesie obecnych i przyszłych pokoleń.
Artykuł 3
1.
Działania wykonywane na podstawie niniejszego rozporządzenia są skierowane w szczególności na:
- globalne problemy środowiskowe, szczególnie takie, które objęte są wielostronnymi umowami środowiskowymi, takie jak zmiana klimatu, pustynnienie i różnorodność biologiczna,
- transgraniczne problemy środowiskowe, szczególnie zanieczyszczenie powietrza, gleby i wody,
- wpływ środowiskowy na integrację krajów rozwijających się z gospodarką światową,
- włączenie do współpracy na rzecz rozwoju projektów środowiskowych, rozważenie nadania tym projektom trwałego wymiaru, aby były wyróżnione, zidentyfikowane i ocenione,
- wpływ środowiskowy polityk makroekonomicznych w krajach rozwijających się,
- trwałe wzorce produkcji i konsumpcji,
- zrównoważone zarządzanie i korzystanie z zasobów naturalnych i środowiskowych we wszystkich sektorach produkcji, takich jak rolnictwo, rybołówstwo i przemysł,
- problemy środowiskowe wynikające z niezrównoważonego korzystania za zasobów spowodowanego ubóstwem,
- zrównoważona produkcja i korzystanie z energii, w szczególności zachęcanie do korzystania z odnawialnych źródeł energii, wzrostu efektywności energetycznej, oszczędności energii, jak również zastąpienia szczególnie szkodliwych źródeł energii przez mniej szkodliwe,
- zrównoważoną produkcję i korzystanie z produktów chemicznych, szczególnie z substancji niebezpiecznych i toksycznych,
- zachowanie różnorodności biologicznej - szczególnie przez ochronę ekosystemów i środowisk naturalnych oraz zachowanie różnorodności gatunków - zrównoważone korzystanie z jej części składowych, zaangażowanie osób posiadających tradycyjną wiedzę w dziedzinie korzystania z różnorodności biologicznej, jak również sprawiedliwy i równy podział korzyści powstałych z wykorzystania zasobów genetycznych,
- zarządzanie zasobami świeżej wody pitnej,
- zarządzanie strefą przybrzeżną, ujściami rzek i obszarami bagiennymi,
- pustynnienie,
- problemy środowiska miejskiego związane, między innymi, z transportem, odpadami i ściekami, zanieczyszczeniem powietrza, hałasem oraz z jakością wody pitnej,
- problemy środowiskowe związane z działalnością przemysłową.
2.
Działania uprawnione do finansowania obejmują między innymi:
- wsparcie w sporządzaniu polityk, planów, strategii, programów i projektów trwałego rozwoju na poziomie krajowym, regionalnymi i lokalnym,
- projekty zwiększające zdolności instytucjonalne i operacyjne uczestników procesów na rzecz rozwoju, czyli rządów, organizacji pozarządowych, sektora prywatnego, społeczeństwa obywatelskiego i ludności autochtonicznej, na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym,
- projekty pilotażowe realizowane w terenie, szczególnie te oparte na technologiach przyjaznych dla środowiska, przystosowane do ograniczeń i potrzeb lokalnych,
- promocję handlu produktami wytworzonymi według zrównoważonych metod produkcji,
- tworzenie instrumentów wspierających trwały rozwój, między innymi instrumentów związanych z handlem, takich jak etykietowanie i certyfikacja produktów oraz inicjatywy w dziedzinie handlu ekologicznego,
- formułowanie wytycznych, instrukcji oraz instrumentów promujących trwały rozwój i integrację środowiskową, w szczególności pod postacią ogólnodostępnych baz danych i banków danych w internecie (dostępnych dla opinii publicznej),
- kampanie informacyjne na temat substancji niebezpiecznych, w szczególności toksycznych odpadów i pestycydów,
- wsparcie dla rozwoju i stosowania narzędzi oceny środowiskowej podczas tworzenia i wdrażania polityk, strategii, programów i projektów w dziedzinie środowiska naturalnego,
- zwiększanie świadomości społeczności lokalnych i kluczowych uczestników procesu rozwoju oraz współpracy na rzecz rozwoju w odniesieniu do skutków trwałego rozwoju, szczególnie przez kampanie informacyjne i szkolenie,
- inwentaryzację, rachunkowość i prace statystyczne, w celu poprawy jakości danych i wskaźników środowiskowych.
3.
W trakcie selekcji, przygotowania, wdrażania i oceny działań szczególną uwagę należy zwrócić na:
- udział w głównym celu jakim jest zwalczanie ubóstwa,
- inicjatywy lokalne zawierające innowacyjne środki mające na celu trwały rozwój,
- aktywne zaangażowanie, wspieranie i własność lokalnych grup ludności, szczególnie ludności autochtonicznej,
- szczególne role każdej z płci, wiedza, perspektywy oraz udział kobiet/dziewcząt i mężczyzn/chłopców w zrównoważonym zarządzaniu i użytkowaniu zasobów naturalnych,
- możliwość integracji w szerszym kontekście polityk i programów wspólnotowych na rzecz rozwoju,
- internalizację kosztów środowiskowych, szczególnie za pomocą instrumentów gospodarczych,
- udział we wzmacnianiu współpracy regionalnej w dziedzinie trwałego rozwoju.
Elementami niezbędnymi przy wdrażaniu niniejszego rozporządzenia są wnioski wyciągane z przeprowadzonych działań i upowszechnienie ich wyników, łącznie ze wspieraniem wykonywania międzynarodowych umów środowiskowych.
Artykuł 4
Współpracującymi partnerami uprawnionymi do otrzymania pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia są: organizacje międzynarodowe, państwa, regiony i organy regionalnego, służby zdecentralizowane, organizacje publiczne, prywatne podmioty gospodarcze i przemysłowe, spółdzielnie, społeczności lokalne, organizacje pozarządowe i stowarzyszenia reprezentujące lokalne grupy ludności, w szczególności ludności autochtonicznej.
Artykuł 5
1.
Finansowanie przez Wspólnotę może obejmować badania, pomoc techniczną, edukację, trening lub inne usługi, mniejsze dostawy i prace, przyznawanie małych funduszy a także wyceny, rewizję ksiąg, ocenę i nadzorowanie zadań.
W zakresie ustalanym corocznie przez władzę budżetową, finansowanie to może pokrywać wydatki na pomoc techniczną i administracyjną na rzecz Komisji i beneficjenta, związane z innymi działaniami niż tymi wykonywanymi stale przez administrację publiczną i mającymi związek z identyfikacją, przygotowaniem, zarządzaniem i nadzorowaniem, rewizją ksiąg i kontrolą programów lub projektów.
Finansowanie przez Wspólnotę może pokrywać zarówno inwestycje związane z określonym działaniem, z wyjątkiem nabycia nieruchomości, jak i wydatki bieżące (łącznie z wydatkami administracyjnymi, zachowawczymi i obrotowymi).
Z wyjątkiem szkolenia, edukacji i programów badawczych, bieżące wydatki mogą być pokrywane jedynie w fazie uruchamiania i na zasadach stopniowego zmniejszania.
2.
Należy dążyć do udziału partnerów współpracujących, określonych w art. 4, w każdym projekcie współpracy.
Ich udział jest uzależniony od ich środków i charakteru danego projektu.
3.
Należy szukać możliwości współfinansowania projektów przez innych sponsorów, szczególnie przez Państwa Członkowskie i odpowiednie organizacje międzynarodowe.
Z tego względu konieczna jest koordynacja działań ze środkami podejmowanymi przez innych sponsorów.
4.
Podejmuje się niezbędne działania dla podkreślenia wspólnotowego charakteru pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
5.
Do osiągnięcia celów spójności i komplementarności ustanowionych w Traktacie i w celu zagwarantowania optymalnej skuteczności wszystkim tym działaniom, Komisja, w powiązaniu z Państwami Członkowskimi, podejmuje wszystkie konieczne działania koordynujące, w szczególności zawierające:
a) systematyczną wymianę i analizę informacji na temat działań przez siebie finansowanych lub, których finansowanie jest rozważane przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie;
b) miejscowa koordynacja działań, poprzez regularne spotkania i wymianę informacji między przedstawicielami Komisji a Państw Członkowskich w krajach będących beneficjentami pomocy.
6.
W celu osiągnięcia możliwie jak największego wpływu z działań na poziomie globalnym, krajowym i lokalnym, Komisja, w powiązaniu z Państwami Członkowskimi, podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia odpowiedniej koordynacji i ścisłej współpracy z partnerami współpracującymi, partnerami lokalnymi (organizacjami pozarządowymi, społecznościami i stowarzyszeniami lokalnymi), dawcami i innymi zainteresowanymi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności z tymi, które stanowią część sytemu Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 6
Pomoc finansowa na podstawie niniejszego rozporządzenia jest udzielana w formie dotacji.
Artykuł 7
Ramy finansowe dla wykonania niniejszego rozporządzenia w okresie 2000–2006 r. są ustalone na 93 miliony EUR.
Wartość rocznych środków przyznanych zostanie zatwierdzona przez władze budżetowe w ramach perspektyw finansowych.
Artykuł 8
1.
Komisja jest odpowiedzialna za ocenianie, podejmowanie decyzji w sprawie finansowania i zarządzanie działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności tymi ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym dotyczącym budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
2.
Co dwa lata Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 ust. 2, strategiczne wytyczne i priorytety dla wdrożenia działań, które mają być wykonane w następnych latach.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski.
3.
Decyzje dotyczące dotacji wynoszących 2,5 miliona EUR lub więcej w sprawie pojedynczych działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 ust. 2.
4.
Komisja skrótowo informuje komitet określony w art. 9 ust. 1 o wszelkich decyzjach finansowych, które ma zamiar podjąć w odniesieniu do dotacji niższej niż 2,5 milionów EUR dla działań prowadzonych w myśl niniejszego rozporządzenia.
Informacje te zostają udostępnione nie później niż tydzień przed podjęciem decyzji.
5.
Komisja jest uprawniona do zatwierdzenia wszelkich dodatkowych zobowiązań, koniecznych do pokrycia przewidzianych lub faktycznych przekroczeń kosztów, lub dodatkowych wymagań dotyczących działań, pod warunkiem że przekroczenie lub dodatkowe wymaganie wynosi nie więcej niż 20 % początkowego zaangażowania ustalonego przez decyzję finansową.
6.
Wszystkie finansowe porozumienia lub umowy zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia, przewidują przeprowadzenie w imieniu Komisji i Trybunału Obrachunkowego kontroli na miejscu, zgodnie ze zwykłymi procedurami przewidzianymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności tych ustanowionych w rozporządzeniu finansowym dotyczącym budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
7.
W przypadku gdy działania są przedmiotem umowy finansowej między Wspólnotą a krajem będącym beneficjentem, umowa ta przewiduje, że podatki, opłaty i inne należności nie są pokrywane przez Wspólnotę.
8.
Udział w zaproszeniach do składania ofert i w udzielaniu zamówień jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i z kraju będącego beneficjentem.
Może on być rozszerzony na inne kraje rozwijające się i w wyjątkowych, ściśle usprawiedliwionych przypadkach, na inne państwa trzecie.
9.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich, z kraju będącego beneficjentem lub z innych krajów rozwijających się.
W wyjątkowych przypadkach, kiedy okoliczności to uzasadniają, dostawy mogą pochodzić z innych państw.
10.
Szczególna uwaga zwrócona jest na:
- dążenie do efektywności pod względem kosztów i zrównoważonego wpływu działań,
- jasne określenie i nadzorowanie osiąganych celów i wskaźników dla wszystkich działań.
Artykuł 9
1.
Komisja jest wspomagana przez właściwy pod względem geograficznym komitet odpowiedzialny za rozwój, zwany dalej "Komitetem".
2.
Tam gdzie dokonano odwołania do tego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy zawarte w art. 8 tej decyzji.
Ustala się okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 10
1.
Przed dniem 1 września po każdym roku budżetowym Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie podsumowujące działania finansowane w trakcie tego roku oraz ocenę wykonania niniejszego rozporządzenia w tym okresie.
Raport zawiera w szczególności informacje na temat ilości i rodzaju finansowanych działań, partnerów współpracujących i zainteresowanych krajów.
Sprawozdanie określa również ilość wykonanych zewnętrznych ocen dotyczących danych działań.
2.
Komisja regularnie ocenia działania finansowane przez Wspólnotę w celu ustanowienia, czy cele tych działań zostały osiągnięte i przewiduje wytyczne dla poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja przedkłada Komitetowi określonemu w art. 9 ust. 1 podsumowanie wykonanych ocen.
Oceny udostępniane są Państwom Członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu i innym zainteresowanym stronom.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie, nie później niż miesiąc po podjęciu decyzji, o zatwierdzonych działaniach, ustalając ich koszt i charakter, jak również kraj zainteresowany i partnerów współpracujących.
4.
Podręcznik finansowania określający wytyczne i kryteria stosowane do wyboru działań jest publikowany i udostępniany zainteresowanym stronom przez służby Komisji, łącznie z delegacjami Komisji w krajach zainteresowanych.
Artykuł 11
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Cztery lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie całościową ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia, w kontekście całościowej współpracy Wspólnoty na rzecz rozwoju, jak również propozycje dotyczące przyszłości niniejszego rozporządzenia, łącznie z jego możliwą zmianą lub utratą mocy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2494/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 listopada 2000 r.
w sprawie środków promocji ochrony i trwałej gospodarki lasami tropikalnymi i innymi lasami w krajach rozwijających się
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 i 179,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustaloną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 27 lipca 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Lasy spełniają różnorodne funkcje, przedstawiają znaczącą wartość dla ludzkości i mogą przyczynić się do osiągnięcia przez Wspólnotę celów w dziedzinie rozwoju oraz środowiska, takich jak walka z ubóstwem, trwały rozwój ekonomiczny i społeczny oraz ochrona środowiska.
(2) W licznych uchwałach Parlament Europejski wyraził swoje zaniepokojenie z powodu zniszczenia lasów oraz konsekwencji tego dla ludności, której egzystencja związana jest z lasem, w szczególności dla ludności autochtonicznej.
(3) W odpowiedzi na prośbę Parlamentu Europejskiego, wyrażoną w jego uchwale w sprawie strategii Unii Europejskiej dotyczącej leśnictwa [4], Komisja przyjęła informację ,"Lasy i Rozwój: Podejście WE", określającą strategię działania Wspólnoty na rzecz promocji ochrony i trwałej gospodarki lasami w krajach rozwijających się.
(4) Cele tej strategii mają być realizowane w kontekście szerszego celu Wspólnoty promocji ochrony i trwałego użytkowania lasów, bez względu na to, w jakim znajdują się one rejonie geograficznym lub strefie klimatycznej.
(5) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są sygnatariuszami Deklaracji z Rio i programu działania Agenda 21 i przyjęły na siebie zobowiązania w ramach uchwały "Program dalszego wprowadzania w życie Agendy 21", przyjętej na Specjalnej Sesji (Ungass) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych.
(6) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są członkami Światowej Organizacji Handlu i stronami Wielostronnych Umów w sprawach Środowiska, w szczególności Konwencji o Różnorodności Biologicznej, Ramowej Konwencji w sprawie zmian klimatu i Konwencji o Walce z Pustynnieniem; są one zatem zobowiązane brać pod uwagę wspólne, lecz zróżnicowane obowiązki w tych sprawach krajów rozwiniętych i rozwijających się.
(7) Na swojej Sesji Specjalnej w 1997 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych zaaprobowało propozycje działań przedstawionych w ramach Międzyrządowej Grupy Ekspertów ds. Lasów (IPF).
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są w pełni zobowiązane do wprowadzenia w życie tych propozycji.
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3062/95 z dnia 20 grudnia 1995 r. w sprawie działań na rzecz wspierania lasów tropikalnych [5] określiło ramy pomocy Wspólnoty w tym obszarze.
Rozporządzenie (WE) nr 3062/95 obowiązywało do dnia 31 grudnia 1999 r.
Doświadczenie nabyte w czasie wprowadzania w życie rozporządzenia (WE) nr 3062/95 powinno znaleźć odzwierciedlenie w niniejszym rozporządzeniu.
(9) W swojej rezolucji z dnia 30 listopada 1998 r. Rada potwierdziła znaczenie ludności autochtonicznej dla środowiska, w szczególności jeśli chodzi o ochronę i trwałe użytkowanie lasów tropikalnych w krajach rozwijających się.
(10) Dostępne dla Wspólnoty finansowe instrumenty wspierania ochrony i trwałego rozwoju lasów powinny zostać uzupełnione.
(11) Należy ustanowić przepisy mające na celu finansowanie działań wymienionych w niniejszym rozporządzeniu.
Poważne zasoby finansowe są niezbędne dla znacznego udziału w ochronie lasów tropikalnych i innych lasów w krajach rozwijających się, gdzie wylesienie doprowadziło lub grozi doprowadzeniem do klęsk żywiołowych, takich jak powodzie lub zanieczyszczenie powietrza.
(12) Niniejsze rozporządzenie określa na cały czas trwania programu, który został ustalony na jego podstawie, ramy finansowe tworzące główne odniesienie, w rozumieniu punktu 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [6], dla organów budżetowych w okresie rocznej procedury budżetowej.
(13) Należy ustalić szczegółowe zasady wprowadzania w życie, a zwłaszcza formę działania, partnerów współpracy i procedurę podejmowania decyzji.
(14) Środki niezbędne do realizacji niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustalającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota zapewnia pomoc finansową i odpowiednią wiedzę fachową dla promocji ochrony i trwałego gospodarowania lasami tropikalnymi i innymi lasami w krajach rozwijających się, w celu spełnienia wymogów ekonomicznych, społecznych i środowiskowych, stawianych lasom na poziomie lokalnym, krajowym i globalnym.
Pomoc i fachowość zapewniana na podstawie niniejszego rozporządzenia uzupełniają i wzmacniają inne instrumenty zapewnione w ramach współpracy rozwojowej.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "Lasy tropikalne i inne lasy", dalej zwane "lasami", oznaczają naturalne i półnaturalne ekosystemy leśne, pierwotne lub wtórne, zamknięte lub otwarte lasy, na obszarach suchych, częściowo wysuszonych i wilgotnych.
2. "Ochrona" oznacza wszystkie działania mające na celu zachowanie i przywracanie do właściwego stanu lasów, zwłaszcza działania ukierunkowane na ochronę lub odtwarzanie różnorodności biologicznej oraz funkcji ekologicznych leśnego ekosystemu, jednocześnie zapewniając w możliwie największym stopniu ich obecną i przyszłą wartość dla ludzkości, a zwłaszcza dla ludności, której egzystencja związana jest z lasem.
3. "Trwała gospodarka lasami" oznacza gospodarowanie i użytkowanie lasami i terenami zadrzewionymi w sposób i w stopniu zachowującym ich różnorodność biologiczną, produktywność, zdolności regeneracyjne, żywotność i ich potencjał w zakresie spełniania, teraz i w przyszłości, odpowiednich funkcji ekologicznych, ekonomicznych i społecznych, na poziomie lokalnym, krajowym i globalnym, bez wyrządzania jakiejkolwiek szkody innym ekosystemom.
4. "Trwały rozwój" oznacza podnoszenie standardu życia i dobrobytu ludności związanej z lasem w granicach możliwości ekosystemów poprzez zachowanie naturalnych zasobów i ich różnorodności biologicznej dla dobra obecnego i przyszłych pokoleń.
5. "Ludność, której egzystencja związana jest z lasem" oznacza ludność autochtoniczną, która zamieszkuje w lesie lub uważa go za swój tradycyjny dom oraz wszyscy ludzie, którzy mieszkają w lesie lub w jego pobliżu i pozostają tradycyjnie bezpośrednio i w znacznym stopniu zależni od lasu.
Artykuł 3
Działania podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia mają na celu:
- podniesienie statusu lasów w polityce krajowej oraz zintegrowanie z planami rozwoju polityki dotyczącej lasów opartej o trwałą gospodarkę lasami;
- propagowanie produkcji oraz zastosowania drewna i leśnych produktów niedrzewnych, pochodzących z zasobów, które są zagospodarowywane w sposób trwały;
- przyczynienie się do właściwej wyceny zasobów leśnych i usług;
- zapewnienie aktywnego udziału lokalnych społeczności oraz ludności, której egzystencja związana jest z lasem w planowaniu rozwoju oraz w opracowywaniu krajowej polityki dotyczącej lasów;
- poprawę koordynacji i przepływu informacji pomiędzy projektami Komisji a projektami Państw Członkowskich, w celu uzyskania spójności działań w tym obszarze.
Artykuł 4
1.
Działania realizowane na podstawie niniejszego rozporządzenia są ukierunkowane w szczególności na:
a) rozwój odpowiednich ram krajowej i międzynarodowej polityki dotyczącej lasów, opartej na realistycznej wycenie zasobów leśnych, obejmującej planowanie gospodarki gruntami, sprawiedliwy handel produktami leśnymi wytwarzanymi zgodnie z zasadami trwałej gospodarki, środki prawne i fiskalne, tworzenie instytucji, wspieranie sektora prywatnego i wspieranie samodzielnych inicjatyw ludności, której egzystencja związana jest z lasem, w celu ukształtowania ich własnego społecznego, ekonomicznego i kulturalnego rozwoju.
Powinno to uwzględniać polityki dotyczące innych sektorów, mające wpływ na lasy oraz na interesy oraz zwyczajowe prawa społeczności zależnych od lasu;
b) ochronę i odtwarzanie lasów, które są uznawane za mające duże znaczenie ze względu na ich wysoką wartość ekologiczną, a zwłaszcza na ich wkład do utrzymania różnorodności biologicznej lub ze względu na ich lokalne i globalne oddziaływanie, takie jak ochrona basenów hydrograficznych, ochrona przed erozją gleby lub zmianą klimatu;
c) trwałą gospodarkę leśną i użytkowanie lasów prowadzone w celu zapewnienia korzyści ekonomicznych, społecznych i środowiskowych oraz uwzględniając, między innymi, certyfikację lasów biorąc pod uwagę różne warunki gospodarowania małymi i dużymi obszarami leśnymi – oraz nieszkodliwe dla środowiska zbieranie plonów produktów leśnych zarówno drzewnych, jak i niedrzewnych oraz naturalne i wspomagane odtwarzanie lasów;
d) ekonomiczną żywotność trwałej gospodarki lasami poprzez bardziej efektywne użytkowanie produktów leśnych i techniczne ulepszenia w działalności ubocznej sektora leśnego, takiej jak przetwórstwo na małą i średnią skalę oraz sprzedaż leśnych produktów drzewnych i niedrzewnych, stosowanie drewna jako źródła energii w sposób zgodny z zasadami trwałego użytkowania oraz rozwijanie alternatyw wobec działalności rolniczej opierającej się na wycinaniu lasów;
e) uzyskiwanie i przetwarzanie wiedzy i informacji dotyczących usług i produktów leśnych, w celu zapewnienia solidnej bazy naukowej dla działań wymienionych w lit. a) – d).
2.
Działania kwalifikujące się do finansowania obejmują projekty pilotażowe w terenie, programy innowacyjne, studia i badania, których wyniki, w połączeniu z ich określonymi celami, przyczyniają się do rozwoju, dostosowania i lepszego wprowadzania w życie polityki w sprawach leśnictwa Wspólnoty i krajów partnerskich.
3.
Szczególną uwagę należy zwrócić na:
- zachęcanie prywatnych przedsiębiorstw przejawiających odpowiedzialne podejście do środowiska naturalnego i zagadnień społecznych do przetwarzania produktów leśnictwa i tworzenia sieci sprzedaży, w kontekście uzgodnionej polityki dotyczącej rozwoju sektora prywatnego i biorąc pod uwagę istniejące systemy socjalne oraz wspólnotowe działania gospodarcze;
- zachęcanie do bezpośredniego udziału partnerów współpracujących w krajach rozwijających się, a jednocześnie zapewnianie odpowiedniej skali interwencji i przystosowania procedur administracyjnych do miejscowych możliwości gospodarki lasami,
- dostarczanie wcześniejszej informacji oraz zapewnienie udziału społeczności związanych z lasem i lokalnych społeczności w działaniach realizowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, uwzględniając ich priorytety rozwoju oraz prawa ekonomiczne, społeczne i kulturalne, m.in. poprzez budowanie zdolności do pełnego uczestnictwa we wszystkich procesach podejmowania decyzji,
- trwałość społeczną, ekonomiczną i w zakresie środowiska wszystkich proponowanych działań,
- właściwą koordynację i przepływ informacji między Komisją a Państwami Członkowskimi w celu zapewnienia spójności działań w regionach będących przedmiotem zainteresowania,
- specyficzną rolę płci, wiedzę, perspektywy oraz udział kobiet/dziewcząt oraz mężczyzn/chłopców w gospodarce leśnej i użytkowaniu lasów.
4.
Priorytety ustala się zgodnie z:
- potrzebami każdego kraju odzwierciedlonymi w polityce regionalnej, rozwoju kraju oraz w dziedzinie środowiska odnoszącej się do lasów, uwzględniając krajowe plany dotyczące lasów i lokalne potrzeby, oraz
- celami współpracy wspólnotowej, ustalonymi przez Komisję we wspólnie uzgodnionych dokumentach strategicznych dotyczących poszczególnych krajów.
5.
Działania prowadzone na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny być poprzedzone oceną ich wpływu na życie społeczno-kulturalne oraz na środowisko, włączając ocenę zgodności przewidzianych działań z priorytetami rozwojowymi ludności, której egzystencja związana jest z lasem i zainteresowanych społeczności lokalnych, jak również analizą możliwości finansowych i ekonomicznych.
Te działania powinny być poprzedzone otwartą wymianą informacji z ludnością, której egzystencja związana jest z lasem i społecznościami lokalnymi oraz uzależniona od ich poparcia.
6.
Działania prowadzone na podstawie niniejszego rozporządzenia są koordynowane i mogą wspierać krajowe i międzynarodowe programy i działania na rzecz ochrony lasów i trwałej gospodarki leśnej, a szczególnie propozycji działań sformułowanych w ramach Międzyrządowej Grupy Ekspertów ds. Lasów/Międzyrządowego Forum w sprawach leśnictwa (IPF/IFF).
7.
Jeśli jest to wskazane, działania są prowadzone w ramach organizacji regionalnych i międzynarodowych programów współpracy oraz wspomagają rozwój globalnej polityki w dziedzinie ochrony i trwałej gospodarki leśnej, tam gdzie polityka Wspólnoty może zostać zintegrowana.
Artykuł 5
Za partnerów współpracy, którzy mogą otrzymać pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia, uważa się organizacje międzynarodowe, państwa, regiony i jednostki regionalne, zdecentralizowane służby, agencje publiczne, prywatne podmioty gospodarcze, przemysł, spółdzielnie, lokalne społeczności, organizacje pozarządowe i stowarzyszenia reprezentujące miejscową ludność, w szczególności ludność, której egzystencja jest związana z lasem.
Artykuł 6
1.
Finansowanie wspólnotowe może obejmować studia, pomoc techniczną, edukację kształcenie, lub inne usługi, dostawy i prace, niewielkie dotacje, jak również oszacowania, audyt oraz oceny i misje monitorujące.
Może ono pokrywać, w ramach limitu ustalanego corocznie przez organy budżetowe, koszty pomocy technicznej i administracyjnej, udzielanej na rzecz Komisji i beneficjanta, związanej z działaniami innymi niż stałe zadania administracji publicznej, związane z identyfikacją, przygotowaniem, zarządzaniem, monitorowaniem, audytem i kontrolą programów lub projektów.
Finansowanie wspólnotowe może obejmować zarówno inwestycje związane ze specyficzną działalnością, z wyjątkiem kupna nieruchomości, jak i stałe wydatki (w tym wydatki administracyjne, wydatki na utrzymanie i funkcjonowania).
Wydatki stałe mogą być w zasadzie pokryte tylko w fazie początkowej oraz na bazie stopniowo zmniejszającej się, z wyjątkiem programów kształcenia, edukacji i badań.
2.
Udziału ze strony partnerów współpracy, wymienionych w art. 5, poszukuje się w każdej dziedzinie współpracy.
Ich udział jest uzależniony od ich środków i rodzaju prowadzonej działalności.
3.
Można poszukiwać możliwości współfinansowania z innymi donatorami, w szczególności z Państwami Członkowskimi oraz zainteresowanymi organizacjami międzynarodowymi.
W takim przypadku należy koordynować działania podjęte przez innych donatorów.
4.
Podejmuje się niezbędne kroki dla podkreślenia wspólnotowego charakteru pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
5.
Aby osiągnąć cel spójności i komplementarności ustanowiony w Traktacie i dla zagwarantowania optymalnej efektywności wszystkich działań, Komisja we współdziałaniu z Państwami Członkowskimi podejmuje wszystkie niezbędne kroki koordynujące, polegające w szczególności na:
a) systematycznej wymianie i analizowaniu informacji dotyczących działań finansowanych lub branych pod uwagę pod kątem finansowania przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie;
b) koordynacji na miejscu tych działań drogą regularnych spotkań i informacji przekazywanych między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w krajach beneficjantach.
6.
W celu osiągnięcia możliwie największego wpływu na działania na poziomie globalnym, krajowym i lokalnym Komisja, w powiązaniu z Państwami Członkowskimi, podejmuje każdą inicjatywę niezbędną do zapewnienia właściwej koordynacji i ścisłej współpracy, szczególnie w odniesieniu do wymiany informacji, z partnerami współpracy, donatorami i innymi zaangażowanymi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności donatorami stanowiącymi część systemu Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 7
Pomoc finansowa udzielana jest na podstawie niniejszego rozporządzenia w formie dotacji.
Artykuł 8
Ramy finansowe dla wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia w okresie od roku 2000 do 2006 wynoszą 249 milionów EUR.
Roczna wartość przyznanych środków jest zatwierdzana przez organy budżetowe w granicach przewidzianych w perspektywie finansowej.
Artykuł 9
1.
Komisja jest odpowiedzialna za szacowanie, podejmowanie decyzji o finansowaniu i administrowaniu działaniami, objętymi niniejszym rozporządzeniem zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności z tymi, które zostały ustanowione w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
2.
Raz na dwa lata Komisja przyjmuje strategiczne wytyczne i priorytety związane z wprowadzaniem w życie działań przewidzianych na następne lata, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 10 ust. 2.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski.
3.
Decyzje odnoszące się do dotacji w wysokości 3,5 miliona EUR lub większych na indywidualne działania finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą ustaloną w art. 10 ust. 2.
4.
Komisja informuje zwięźle Komitet, o którym mowa w art. 10 ust. 1 o każdej decyzji finansowania, jaką zamierza podjąć w odniesieniu do dotacji wynoszących mniej niż 3,5 miliona EUR dotyczących działań objętych niniejszym rozporządzeniem.
Informacja zostaje udostępniona nie później niż na tydzień przed podjęciem tej decyzji.
5.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzenia każdego dodatkowego zobowiązania niezbędnego do pokrycia jakichkolwiek przewidywanych lub rzeczywistych przekroczeń kosztów lub do dodatkowych wymagań związanych z działaniami, pod warunkiem że przekroczenie lub dodatkowe wymogi stanowią mniej niż lub równowartość do 20 % początkowego zobowiązania ustalonego na podstawie decyzji finansowej.
6.
Wszystkie umowy lub kontrakty dotyczące finansowania zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia przewidują prowadzenie przez Komisję i Trybunał Obrachunkowy kontroli na miejscu, zgodnie ze zwyczajowymi procedurami ustalonymi przez Komisję, stosownie do obowiązujących przepisów, w szczególności ustanowionych w rozporządzeniu finansowym, mającym zastosowanie w stosunku do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
7.
Gdy przedmiotem umów o finansowaniu między Wspólnotą a otrzymującym krajem są działania operacyjne, umowy takie zastrzegają, że opłacenie podatków, ceł lub jakichkolwiek innych opłat nie jest pokrywane przez Wspólnotę.
8.
Uczestniczenie w zaproszeniach do przetargu i udzielaniu zamówień jest dostępne na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych Państw Członkowskich i kraju otrzymującego.
Może ono zostać rozszerzone na inne kraje rozwijające się, a w wyjątkowych w pełni uzasadnionych przypadkach na inne kraje trzecie.
9.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich, kraju przyjmującego lub innego kraju rozwijającego się.
W wyjątkowych przypadkach, gdy jest to usprawiedliwione okolicznościami, dostawy mogą pochodzić z krajów innych niż wymienione.
10.
Szczególna uwaga powinna zostać zwrócona na:
- dążenie do efektywności pod względem kosztów i trwałego wpływu na działania,
- jasne określenie i monitorowanie celów oraz wskaźników osiągnięć we wszystkich działaniach.
Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez odpowiedni komitet, geograficznie odpowiedzialny za rozwój, dalej zwany "Komitetem".
2.
Gdy ma miejsce powołanie się na niniejszy ustęp, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy zawarte w jej art. 8.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
1.
Do dnia 1 września po zakończeniu każdego roku budżetowego Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne, podsumowujące działania finansowane w ciągu danego roku i oceniające realizację niniejszego rozporządzenia w tym czasie.
Podsumowanie zawiera w szczególności informacje o ilości i rodzaju finansowanych działań, o partnerach współpracy i zainteresowanych krajach.
Sprawozdanie wykazuje również ilość ocen zewnętrznych sporządzanych dla określonych działań.
2.
Komisja regularnie ocenia działania finansowane przez Wspólnotę, aby ustalić, czy cele wyznaczone dla tych działań zostały osiągnięte i dostarczyć wytyczne dla poprawy efektywności przyszłych działań.
Analizy powinny uwzględniać opinie beneficjantów, włączając w to opinie ludności, której egzystencja związana jest z lasem oraz społeczności lokalnych.
Komisja przedkłada Komitetowi wymienionemu w art. 10 ust. 1 podsumowanie wykonanych analiz.
Sprawozdania z oceny są udostępnione każdemu Państwu Członkowskiemu, Parlamentowi Europejskiemu i innym zainteresowanym stronom.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie, po upływie najwyżej jednego miesiąca od podjęcia przez nią decyzji, o działaniach, które zostały zatwierdzone, podając ich koszt oraz rodzaj, kraj, którego dotyczą, i partnerów współpracy.
4.
Służby pomocnicze Komisji publikują i przekazują zainteresowanym stronom, w tym przedstawicielstwom Komisji w zainteresowanych krajach, przegląd finansowy, zawierający wytyczne i zastosowane kryteria wyboru działań.
Artykuł 12
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Cztery lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie całościową ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia, w kontekście kompleksowego rozwoju współpracy Wspólnoty, z uwzględnieniem propozycji dotyczących przyszłości niniejszego rozporządzenia, w tym jego ewentualnej modyfikacji lub uchylenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2508/2000
z dnia 15 listopada 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do programów operacyjnych w sektorze rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 9 ust. 5 i art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 nakłada na organizacje producentów obowiązek przedkładania programu operacyjnego w zakresie planowania dostaw i regulującego z wyprzedzeniem dostawy od swych członków już na początku roku połowowego.
(2) W celu wykonania swoich zobowiązań przez organizacje producentów istnieje potrzeba określenia programu operacyjnego.
Dlatego też niezbędne jest ustalenie, jakie są wymogi strategii wprowadzania do obrotu, planu połowowego i planu produkcji, jeżeli chodzi o organizacje producentów zarówno połowowe, jak i prowadzące akwakultury.
(3) Konieczne jest zapewnienie wewnętrznej dyscypliny w organizacjach producentów w celu zapewnienia, aby program operacyjny mógł wejść w życie.
Przewidziane kary muszą być proporcjonalne do stopnia naruszenia dyscypliny, a członkowie organizacji producentów muszą zostać o tym powiadomieni z wyprzedzeniem.
(4) W celu zapewnienia skuteczności działania uzgodnień należy ustanowić harmonogram dostarczania programów operacyjnych przez organizacje producentów i ich zatwierdzania przez właściwe organy krajowe.
(5) Organizacjom producentów należy udzielać zaliczek na pokrycie niektórych kosztów finansowych wynikających z ustanawiania programów operacyjnych.
(6) Właściwe jest ustalenie, aby sprawozdania o wdrożeniu programu operacyjnego były sporządzane na koniec roku połowowego w celu umożliwienia organizacjom producentów dokonania oceny skuteczności swoich programów, a organom krajowym stwierdzenia, czy należy im przyznawać rekompensaty finansowe.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Strategia wprowadzania do obrotu i plan połowowy dla połowowych organizacji producentów
Artykuł 1
Dla gatunków wymienionych w załącznikach I i IV do rozporządzenia (WE) nr 104/2000, strategia wprowadzania do obrotu, określona w art. 9 ust. 1 lit. a) wyżej wymienionego rozporządzenia, zawiera następujące elementy:
a) liczbę zarejestrowanych członków organizacji producentów w pierwszym dniu roku połowowego, tak jak zostało to określone w art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) liczbę i rodzaj statków rybackich będących członkami organizacji producentów w pierwszym dniu roku połowowego;
c) wielkość produkcji i działań interwencyjnych w poprzednim roku połowowym z podziałem na gatunki;
d) całkowity obrót organizacji producentów w poprzednim roku połowowym;
e) kwoty przyznane organizacji producentów z podziałem na gatunki;
f) procent ryb sprzedanych w drodze przetargu lub w inny sposób w poprzednim roku połowowym;
g) strategię dla poprawy lub utrzymania jakości produktów zbywanych bezpośrednio przez organizację producentów lub jej członków;
h) dobrowolne etykietowanie produktów lub inne działania promocyjne;
i) proponowane rynki zbytu lub inne możliwości handlowe.
Artykuł 2
1.
Za gatunki reprezentujące znaczny udział wyładunków organizacji producentów uważa się te gatunki, które stanowią:
a) co najmniej 5 % całkowitej produkcji organizacji producentów podczas poprzedniego roku połowowego, w stosunku do ilości lub wartości — dla gatunków objętych kwotami połowowymi ustalonymi zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 [2]; lub
b) co najmniej 10 % całkowitej produkcji organizacji producentów podczas poprzedniego roku połowowego, w stosunku do ilości lub wartości — dla gatunków nieobjętych kwotami połowowymi określonymi w lit a).
2. Dla gatunków określonych w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, które spełniają wymogi ust. 1 niniejszego artykułu, plan połowowy zawiera harmonogram dostaw obejmujący cały rok połowowy i bazujący na tendencjach sezonowych (cena, produkcja i popyt) panujących na rynku.
3.
Plan połowowy może być uproszczony w sytuacjach, gdy nie występują żadne trudności na rynku, w szczególności wycofanie towaru z rynku.
4.
Tam, gdzie istnieją plany połowowe ustalane przez Państwo Członkowskie na różnych szczeblach dla organizacji producentów, dana organizacja producentów może dokonywać odniesienia do tych planów.
Jednakże istnienie takich planów nie zwalnia organizacji producentów od stosowania dalszych środków regulujących dostawy od swoich członków, zgodnie z art. 5.
ROZDZIAŁ II
Strategia wprowadzania do obrotu i plan produkcji dla organizacji producentów prowadzących akwakultury
Artykuł 3
Dla gatunków, określonych w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 104/2000, strategia wprowadzania do obrotu, określona w art. 9 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, zawiera następujące elementy:
a) liczbę zarejestrowanych członków organizacji producentów w pierwszym dniu roku połowowego, jak określone w art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) ilość gatunków złowionych w poprzednim roku połowowym;
c) przeciętną cenę sprzedaży tych gatunków w poprzednim roku połowowym;
d) całkowity obrót organizacji producentów w poprzednim roku połowowym;
e) stosowaną metodę uprawy;
f) szczytowe sezony dla produkcji i sprzedaży;
g) strategię poprawy lub utrzymania jakości produktów zbywanych bezpośrednio przez organizację producentów lub jej członków;
h) dobrowolne etykietowanie produktów lub inne działania promocyjne;
i) ocenę rynku obejmującą proponowane nowe rynki lub inne możliwości handlowe.
Artykuł 4
Plan produkcji, określony w art. 9 ust. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 104/2000, zawiera harmonogram dostaw dla roku połowowego, oparty na sezonowych czynnikach produkcji i oczekiwanych tendencjach na rynku.
ROZDZIAŁ III
Środki mające zastosowanie do gatunków wymienionych w załącznikach I, IV i V do rozporządzenia (WE) nr 104/2000
Artykuł 5
Program operacyjny, określony w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, zawiera przyczyny występowania w ostatnich latach połowowych każdej ze zwyczajowych trudności rynkowych oraz określa środki podjęte w celu dostosowania dostaw do zaistniałej sytuacji.
Artykuł 6
1.
Organizacja producentów podejmuje wszelkie niezbędne kroki w celu próby przeciwdziałania sytuacji, w której warunki rynkowe ulegają zmianie w ten sposób, że:
a) wycofywanie produktów z rynku, określone procentowo w stosunku do ilości przeznaczonych do sprzedaży, wzrasta w jakimkolwiek miesiącu o 5 punktów procentowych w porównaniu do przeciętnego procentu wycofywania w poprzednich trzech miesiącach; lub
b) pojawiają się jakiekolwiek inne poważne trudności rynkowe.
Produkty wycofane z rynku w celu uzyskania pomocy w odniesieniu do składowania, określone w art. 23 i 24 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, nie są traktowane jako wycofywane w rozumieniu niniejszego ustępu.
2.
Organizacja producentów informuje właściwe organy Państwa Członkowskiego o wszelkich krokach podjętych zgodnie z ust. 1.
Zmiana planu operacyjnego nie jest konieczna, o ile nie zażądają tego właściwe organy Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Organizacja producentów ustanawia wykaz kar, określonych w art. 9 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 i udostępni go wszystkim swoim członkom.
Kary są proporcjonalne do stopnia naruszenia.
Artykuł 8
Za nieprzewidziane okoliczności określone w art. 9 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 104/2000, uważa się te zdarzenia, które wystąpiły niezależnie od działań podejmowanych przez organizację producentów i które oddziałują na rynek przedmiotowych gatunków.
ROZDZIAŁ IV
Sprawy proceduralne
Artykuł 9
1.
Rok połowowy trwa 12 miesięcy i zasadniczo rozpoczyna się w dniu 1 stycznia, o ile nie jest uzasadniony i zatwierdzony przez właściwe organy Państwa Członkowskiego alternatywny okres lub jego dzień początkowy.
2.
Organizacja producentów dostarcza swój program operacyjny w ciągu siedmiu tygodni od rozpoczęcia roku połowowego.
Organizacja producentów niezwłocznie wykonuje swój program operacyjny.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie zatwierdza program operacyjny w ciągu 12 tygodni od rozpoczęcia roku połowowego.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi potrzebę wprowadzenia istotnych zmian w programie przez organizację producentów, termin zatwierdzenia może zostać przedłużony o kolejne 2 tygodnie.
Artykuł 10
Po zatwierdzeniu przez zainteresowane Państwo Członkowskie programu operacyjnego i najpóźniej w ciągu czterech miesięcy po rozpoczęciu roku połowowego może ono udzielić zaliczki w wysokości 50 % wartości rekompensaty przyznanej organizacji producentów zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, pod warunkiem że organizacja producentów złoży zabezpieczenie w wysokości nie mniejszej niż 105 % wartości zaliczki.
Artykuł 11
1. Liczbę statków braną pod uwagę w celu obliczenia pomocy, określonej w art. 10 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, stanowi całkowita liczba statków organizacji producentów w pierwszym dniu roku połowowego.
2. Reprezentatywność organizacji producentów, brana pod uwagę w celu obliczenia pomocy określonej w art. 10 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, jest ustalana na podstawie danych dotyczących roku połowowego poprzedzającego rok połowowy, dla którego tworzony jest program operacyjny.
3. Pięcioletni okres, określony w art. 10 ust. 1 akapit drugi i trzeci rozporządzenia (WE) nr 104/2000 i w jego załączniku VII, jest równy liczbie pięciu lat połowowych określonych w art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Organizacja producentów sporządza sprawozdanie ze swoich działań oraz przesyła je do właściwych władz Państwa Członkowskiego w ciągu siedmiu tygodni kończących rok połowowy.
Sprawozdanie powinno zawierać następujące informacje:
a) sprawozdanie rynkowe dotyczące gatunków objętych programem operacyjnym, które powinno skupić się na trudnościach rynkowych zaistniałych w ciągu danego roku oraz środki podjęte w celu reakcji na te trudności, takie jak wymagane przez art. 6, włącznie z zastosowanymi karami, a ponadto, jeżeli właściwe, powody, dla których organizacja producentów nie była w stanie zaradzić tym trudnościom;
b) kopię regulaminu organizacji producentów obowiązującego w pierwszym roku połowowym wykonania programu oraz następujące później wszelkie zmiany tego regulaminu;
c) wykaz kar ustanowionych przez organizację producentów zgodnie z art. 7.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2509/2000
z dnia 15 listopada 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr 104/2000 w zakresie przyznawania rekompensat finansowych za wycofywanie niektórych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 21 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000, które z mocą do dnia 1 stycznia 2001 r. zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2792/1999 [3], stanowi, że Państwa Członkowskie mają przyznawać rekompensaty finansowe organizacjom producentów wycofującym z rynku niektóre produkty. Rozporządzenie to dostosowało poziomy rekompensaty finansowej i zlikwidowało przyznawanie specjalnych rekompensat finansowych z tytułu nadzwyczajnych okoliczności. Obecnie jest właściwym wypełnienie ram ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 104/2000 poprzez określenie szczegółowych zasad oraz poprzez uchylenie przepisów wykonawczych obowiązujących dotychczas w tym zakresie, to jest rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3902/92 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1338/95 [5].
(2) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe dla niektórych produktów rybołówstwa [6], zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 323/97 [7], stanowi, że te produkty, które zostały sklasyfikowane jako kategoria "B", nie kwalifikują się do objęcia pomocą finansową, przyznawaną w ramach mechanizmu interwencyjnego wspólnej organizacji rynku. Zakładając, że tylko produkty jakości "Ekstra" i "A" kwalifikują się do rekompensaty finansowej za wycofanie określonej w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, to obliczenie ilości produktów kwalifikujących się do tej rekompensaty finansowej powinno opierać się na tych właśnie kategoriach produktów.
(3) W celu zapewnienia maksymalnej skuteczności działań stabilizujących rynek, organizacje producentów nieprzestrzegające wspólnotowej ceny wycofania w trakcie roku połowowego powinny zostać wyłączone z otrzymywania rekompensaty finansowej.
(4) Konieczne jest dokładne określenie wymogów odnoszących się do marginesu tolerancji, przewidzianego w art. 21 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, dla zagwarantowania normalnych warunków konkurencji między organizacjami producentów. W celu zapewnienia przejrzystości rynku, fakt stosowania marginesu tolerancji musi być w odpowiedni sposób podawany do wiadomości publicznej.
(5) Ponieważ w trakcie trwania każdej operacji sprzedaży popyt może ulegać wahaniom, produktów nie powinno się wycofywać z rynku przed ich uprzednim wystawieniem na sprzedaż.
Rekompensata finansowa powinna być przyznawana wyłącznie tym produktom, które w normalnym trybie wystawiono na sprzedaż, i które nie znalazły nabywcy po ustalonej wspólnotowej cenie wycofania.
(6) Musi być wyraźnie zabronione przyznawanie rekompensaty finansowej w stosunku do produktów, którym została już przyznana pomoc za przeniesienie przewidzianej w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
(7) Planowa zgodność ze wspólnymi normami handlowymi określonymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, jest czynnikiem determinującym tworzenie cen i przyczynia się do stabilizacji rynku.
Dlatego też przyznawanie rekompensaty finansowej w odniesieniu do kwalifikujących się do tego ilości produktów powinno być zatem uzależnione od zapewnienia zgodności z normami wszystkich ilości danych produktów przeznaczonych do sprzedaży przez organizacje producentów lub ich członków w ciągu roku połowowego.
(8) Rekompensata finansowa nie może zostać wypłacona przed końcem roku połowowego.
Dla ułatwienia działania organizacji producentów powinno umożliwić się wypłacanie im zaliczek po wniesieniu zabezpieczenia.
Należy ustanowić zasady obliczania zaliczek na rekompensaty finansowe i ustalania wymaganych kwot zabezpieczenia.
(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1925/2000 z dnia 11 września 2000 r. ustanawiające terminy operacyjne dla kursów walutowych stosowanych do obliczania niektórych kwot przewidzianych w mechanizmach rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [8], ustala termin operacyjny dla kursu walutowego stosowanego do obliczania rekompensaty finansowej.
Ten kurs walutowy powinien również znaleźć odzwierciedlenie przy obliczaniu zaliczek na rekompensaty finansowe.
(10) Przyznawanie rekompensaty finansowej powinno obejmować ryby wystawione na sprzedaż i wycofane przez organizacje producentów lub jej członków z innych Państw Członkowskich.
Organy takiego innego Państwa Członkowskiego, w którym ryby wystawiono na sprzedaż i wycofano lub przeniesiono, powinny wystawić dokument poświadczający oraz przekazać jego kopię.
(11) Identyfikacja statku rybackiego jest łatwiejsza i dokładniejsza przy odniesieniu się raczej do numeru łodzi w rejestrze floty, aniżeli przy posługiwaniu się jego nazwą.
Zaświadczenie wystawiane przy wyładunku w innym Państwie Członkowskim powinno zostać zmienione w taki sposób, aby wymagało ono od organizacji producentów odniesienia się do numeru wewnętrznego rejestru floty.
(12) Każde Państwo Członkowskie powinno wprowadzić system kontroli w celu weryfikacji, czy liczby podane we wniosku o rekompensatę finansową odpowiadają ilościom rzeczywiście wystawionym na sprzedaż i następnie wycofanym.
Komisja powinna zostać powiadomiona o szczegółach systemu kontroli, aby mogła zapewnić jego odpowiednią zgodność z prawodawstwem.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości produktów kwalifikujących się do rekompensaty finansowej na podstawie art. 12 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 oblicza się na podstawie ilości sklasyfikowanych na podstawie norm handlowych określonych zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia, jedynie jako jakości "ekstra" lub "A".
Artykuł 2
1. Rekompensata finansowa przyznawana jest organizacjom producentów, pod warunkiem że stosują się oraz że zapewnią stosowanie się przez ich członków do wspólnotowej ceny wycofania, w ciągu danego roku połowowego, podczas pierwszego wystawienia produktów na sprzedaż, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 21 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
2. Jeżeli korzystanie z marginesu tolerancji przewidzianego w art. 21 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 prowadzi do ustalenia innych poziomów ceny wycofania dla tej samej kategorii produktu przez organizacje producentów powstałe na danym terenie, każda z tych organizacji może przyjąć poziom ceny ustalony przez inną organizację producentów na tym samym terenie, ze skutkiem od dnia, kiedy stała się możliwa do zastosowania i dla danego okresu.
3.
Poziom ceny wycofania ustalony przez organizację producentów, korzystającą z marginesu tolerancji, ma zastosowanie do wszystkich ilości oferowanych na sprzedaż przez tę organizację lub jej członków, włącznie z tymi ilościami, które są przez nią oferowane poza terenem jej działalności.
Każda organizacja producentów lub jej członek sprzedający swe produkty na terenie innym niż ich własny teren działalności, może jednakże stosować albo swój własny poziom ceny wycofania, który nie może być niższy od poziomu cen obowiązującej na danym terenie, albo poziom przyjęty, po ostatecznym zastosowaniu marginesu tolerancji, przez organizację producentów działającą na tym terenie.
4.
Cena wycofania nie zawiera kosztów powstałych po wyładunku produktów, z wyjątkiem kosztów transportu koniecznych ze względu na udział w aukcji lub sprzedaży z nabrzeża.
Artykuł 3
1.
Każda organizacja producentów, korzystająca z marginesu tolerancji w odniesieniu do wspólnotowej ceny wycofania, powiadamia właściwe organy Państwa Członkowskiego, na terenie którego jest uznawana, o przyjętym poziomie ceny wycofania dla każdej z kategorii swoich produktów we wszystkich częściach obszaru swojej działalności, na co najmniej dwa dni robocze przed dniem jego zastosowania.
Jeżeli organizacja producentów zamierza zmienić okres stosowania marginesu tolerancji lub poziomu ceny wycofania albo skorzystać z możliwości przewidzianych w art. 2 ust. 2, powiadamia ona o tym właściwy organ na co najmniej dwa dni robocze przed datą rozpoczęcia wykonywania swej decyzji
Wszystkie decyzje określone w niniejszym ustępie będą stosowane przez co najmniej pięć dni roboczych.
2.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego zapewnią, by wszelkie informacje, przekazywane przez nie na podstawie ust. 1, były niezwłocznie publikowane zgodnie z regionalnymi sposobami i zwyczajami.
3. W drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/74 [9] i do celów niniejszego rozporządzenia, soboty, niedziele i dni ustawowo wolne od pracy uznaje się jako dni robocze, pod warunkiem że wystawienie na sprzedaż następuje zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c).
Artykuł 4
1.
Ilości wycofywane z rynku uważa się za ilości kwalifikujące się do rekompensaty tylko wówczas gdy:
a) zostały one złowione przez członka organizacji producentów;
b) zostały one wystawione na sprzedaż:
i) przez organizację producentów;
ii) przez jej członka, przy zachowaniu ogólnych zasad ustanowionych przez organizację producentów, jak określono w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000;
c) przed wycofaniem zostały one wystawione na sprzedaż dostępną dla wszystkich zainteresowanych stron zgodnie z regionalnymi sposobami i miejscowymi zwyczajami, podczas której to sprzedaży zostało stwierdzone, że nie znalazły nabywcy po cenie ustalonej zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000;
d) nie były one przedmiotem wniosku o przyznanie pomocy na przeniesienie określonego w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 i gdy nie skorzystały one z takiej pomocy.
2.
Przyznanie rekompensaty finansowej zgodnie z ust. 1 ilościom, które się do tego kwalifikują, nastąpi pod warunkiem że w odniesieniu do danego produktu lub grupy produktów wszystkie ilości wystawione na sprzedaż przez organizację producentów lub jej członków w ciągu roku połowowego zostały uprzednio sklasyfikowane zgodnie z normami handlowymi określonymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Artykuł 5
1.
Rekompensata finansowa jest wypłacana organizacji producentów na jej wniosek, po zakończeniu każdego roku połowowego.
2.
Organizacje producentów składają wnioski o wypłacenie rekompensaty finansowej we właściwych organach Państwa Członkowskiego najpóźniej w cztery miesiące po zakończeniu roku połowowego, którego dotyczy rekompensata.
3.
Władze krajowe wypłacają rekompensatę najpóźniej w ciągu ośmiu miesięcy od zakończenia roku połowowego, którego dotyczy rekompensata.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje innym Państwom Członkowskim i Komisji nazwę i adres organu odpowiedzialnego za przyznawanie rekompensat finansowych.
Artykuł 6
Na wniosek zainteresowanej organizacji producentów Państwa Członkowskie przyznają każdego miesiąca zaliczkę na rekompensatę, pod warunkiem że wnioskodawca wniesie zabezpieczenie odpowiadające 105 % kwoty zaliczki.
Wysokość zaliczki jest obliczana zgodnie z metodą opisaną w załączniku I.
Artykuł 7
Jeżeli organizacja producentów lub któryś z jej członków wystawia swe produkty na sprzedaż w innym Państwie Członkowskim, niż to, w którym jest ona uznawana, właściwe organy pierwszego z Państw Członkowskich wystawiają tejże organizacji lub jej członkowi, niezwłocznie i na wniosek — świadectwo o treści zgodnej ze wzorem określonym w załączniku II, przekazując jednocześnie drugą oficjalną kopię tego świadectwa organowi przyznającemu rekompensatę finansową w tym drugim Państwie Członkowskim.
Wnioski o wystawienia zaświadczenia składa się właściwym organom natychmiast po wystawieniu produktu na sprzedaż.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą system kontroli w celu weryfikacji, czy informacje podawane we wnioskach o wypłacenie rekompensaty odpowiadają ilościom rzeczywiście wystawionym na sprzedaż i wycofanym z rynku przez zainteresowaną organizację producentów.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych na podstawie ust. 1 natychmiast po ich wprowadzeniu, a w każdym przypadku do dnia 31 stycznia 2001 r.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach istniejących w zakresie objętym ust. 1 do dnia 31 stycznia 2001 r.
Artykuł 9
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 3902/92 traci moc.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2516/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 listopada 2000 r.
zmieniające wspólne zasady europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie (ESA 95) odnośnie do podatków i składek na zabezpieczenie społeczne i zmieniające rozporządzenie Rady (EW) nr 2223/96
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [4] (ESA 95) zawiera wzorce ramowe wspólnych norm, definicji, klasyfikacji oraz zasad rachunkowości stosowanych przy sporządzaniu rachunków Państw Członkowskich z uwagi na wymóg prowadzenia statystyki we Wspólnocie w celu uzyskania porównywalnych wyników między Państwami Członkowskimi.
(2) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 ustanawia warunki, na mocy których Komisja może wprowadzić do metodologii ESA 95 poprawki zapewniające przejrzystość i poprawę jej treści.
(3) Konieczne jest skierowanie poprawek wyjaśniających dotyczących rejestrowania podatków i składek na zabezpieczenie socjalne w ESA 95 do Parlamentu Europejskiego oraz do Rady, ponieważ wyjaśnienia te modyfikują podstawowe pojęcia.
(4) Artykuł 2 Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu odnoszący się do art. 104 Traktatu określa deficyt publiczny jako pożyczkę netto sektora administracji centralnej zgodnie z definicją europejskiego systemu zintegrowanych rachunków gospodarczych (ESA).
(5) Komitet ds. Programu Statystycznego (SPC), ustanowiony decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [5], Komitet ds. Statystyki Pieniężnej, Finansowej i Bilansu Płatniczego (CMFB), ustanowiony decyzją Rady 91/115/EWG [6], oraz Komitet ds. Produktu Narodowego Brutto (Komitet PNB) mogą wyrazić własną opinię na temat właściwego dla danego kraju sposobu traktowania w systemie rachunkowym podatków i składek na zabezpieczenie socjalne, gdy tylko uznają to za stosowne.
(6) Przeprowadzono konsultacje z SPC oraz CMFB;
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia (WE) nr 2223/96 powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest zmienienie wspólnych zasad ESA 95 w odniesieniu do podatków i składek na zabezpieczenie socjalne w celu zapewnienia porównywalności i przejrzystości między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
Zasady ogólne
Wpływ podatków i składek na zabezpieczenie socjalne zarejestrowanych w systemie na udzielanie/zaciąganie pożyczek netto przez administrację centralną nie uwzględnia kwot, które prawdopodobnie nie zostaną zebrane.
W związku z tym wpływ podatków i składek na zabezpieczenie socjalne zarejestrowanych w systemie narastającej podstawy na udzielanie/zaciąganie pożyczek netto przez administrację centralną powinien być równy w ciągu okresu o rozsądnej długości odpowiadającym kwotom faktycznie otrzymanym.
Artykuł 3
Traktowanie podatków i składek na zabezpieczenie socjalne na rachunkach
Podatki i składki na zabezpieczenie socjalne zarejestrowane na rachunkach mogą pochodzić z dwóch źródeł: z potwierdzonych kwot oszacowanych i deklarowanych lub z wpływów gotówkowych.
a) W przypadku stosowania szacunków i deklaracji kwoty powinny być dostosowywane przy pomocy współczynnika odzwierciedlającego kwoty szacowane i zadeklarowane, nigdy nie zebrane.
Jako podejście alternatywne transfer kapitału do odpowiednich sektorów mógłby być rejestrowany jako równoważny temu dostosowaniu.
Współczynniki powinny być szacowane na podstawie doświadczeń z przeszłości oraz bieżących oczekiwań odnośnie do kwot oszacowanych i zadeklarowanych, nigdy nie zebranych.
Powinny one odpowiadać różnym typom podatków i składek na zabezpieczenie socjalne.
Określenie tych współczynników pozostawia się poszczególnym krajom, natomiast metoda zostanie wcześniej uzgodniona z Komisją (Eurostat).
b) W przypadku stosowania wpływów gotówkowych wpływy te powinny być dostosowywane w czasie, tak aby gotówka była przypisywana w chwili wykonania danej czynności w celu stworzenia zobowiązania podatkowego (lub w chwili określenia kwoty podatku w przypadku niektórych podatków dochodowych).
Takie dostosowanie może opierać się na średniej różnicy czasu pomiędzy czynnością (lub określeniem kwoty podatku) a wpływem podatku w gotówce.
Artykuł 4
Weryfikacja
1.
Komisja (Eurostat) weryfikuje stosowanie przez Państwa Członkowskie zasad określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Począwszy od 2000 r., Państwa Członkowskie przedkładają Komisji (Eurostatowi) przed końcem każdego roku szczegółowy opis metod, które zamierzają stosować w odniesieniu do różnych kategorii podatków i składek na zabezpieczenie socjalne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.
3.
Zastosowane metody oraz ewentualne korekty podlegają porozumieniu między danym Państwem Członkowskim a Komisją (Eurostatem).
4.
Komisja (Eurostat) poinformuje SPC, CMFB oraz Komitet PNB o metodach oraz sposobie obliczania wyżej wymienionych współczynników.
Artykuł 5
Wykonanie
W ciągu 6 miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia Komisja wprowadzi do treści Załącznika A dołączonego do rozporządzenia (WE) nr 2223/96, zgodnie z procedurą określoną w jego art. 4, zmiany konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Procedura Komitetu
Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. programu statystycznego (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia się do niniejszego artykułu art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE będą miały zastosowanie z uwagi na przepisy zawarte w art. 8 wymienionej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin."
Artykuł 7
Wprowadzenie w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Państwa Członkowskie mogą zwrócić się do Komisji z prośbą o przyznanie okresu przejściowego nie dłuższego niż dwa lata, w którym dostosują swoje systemy księgowania do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2000
z dnia 17 listopada 2000 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2391/2000 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać prednizolon.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2548/2000 Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 2 listopada 2000 r.
dotyczące przepisów przejściowych w celu stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny po wprowadzeniu euro w Grecji
(ECB/2000/11)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 19.1 oraz art. 47.1 tiret pierwsze, rozporządzenie Rady (WE) nr 2531/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny [1] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [3] (EBC), w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (WE) nr 2818/98 z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie stosowania stóp rezerw obowiązkowych (EBC/1998/15) [4], zmienione rozporządzeniem EBC (WE) nr 1921/2000 [5],
uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (WE) nr 2819/98 z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie skonsolidowanych bilansów w sektorze monetarnych instytucji finansowych (EBC/1998/16) [6], zmienione rozporządzeniem EBC (WE) nr 1921/2000 [7],
uwzględniając wkład Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wprowadzenie euro w Grecji z dniem 1 stycznia 2001 r. pociąga za sobą podporządkowanie w tym samym dniu instytucji kredytowych w Grecji oraz oddziałów instytucji kredytowych w Grecji systemowi stóp rezerw obowiązkowych Europejskiego Systemu Banków Centralnych.
(2) Integracja tych instytucji w ramach systemu stóp rezerw obowiązkowych Europejskiego Systemu Banków Centralnych wymaga przyjęcia przepisów przejściowych w celu zapewnienia szybkiej integracji bez nieproporcjonalnych obciążeń dla instytucji kredytowych w uczestniczących Państwach Członkowskich, w tym Grecji.
(3) Artykuł 5 Statutu i art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską łącznie nakładają na Państwa Członkowskie obowiązek przyjęcia na poziomie krajowym wszelkich właściwych środków zbierania danych statystycznych, niezbędnych w celu spełnienia wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego i przygotowania we właściwym czasie statystyki, tak aby móc stać się uczestniczącym Państwem Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy przejściowe
Przewodniczący [1] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 1.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2549/2000
z dnia 17 listopada 2000 r.
ustanawiające dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów dorsza w Morzu Irlandzkim (rejon ICES VII a)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasoby dorosłego dorsza w Morzu Irlandzkim zostały ostatnio uszczuplone i w trybie pilnym wprowadzono tymczasowe środki techniczne dla połowów w Morzu Irlandzkim rozporządzeniem Komisji (WE) nr 304/2000 z dnia 9 lutego 2000 r. ustanawiającym środki w celu odnowienia zasobów dorsza w Morzu Irlandzkim (rejon ICES VII a) [3].
(2) Wymagana jest zwiększona ochrona młodego dorsza w Morzu Irlandzkim, tak aby więcej młodych ryb mogło przetrwać do wieku dojrzałego.
(3) Na Morzu Irlandzkim wymagane są zatem dodatkowe środki techniczne zmierzające do zapewnienia przetrwania młodego dorsza.
(4) Warunki określone w przypisie 6 do załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki dla ochrony młodocianych stadiów organizmów morskich [4] zezwalają obecnie na to, aby w 2000 r. dopuścić stosowanie złagodzonych warunków dotyczących procentu przyłowu dla różnych rodzajów narzędzi połowowych, zarówno na wodach Morza Irlandzkiego, jak i na wodach do niego przylegających (rejon ICES VIIa).
Stosowanie tych warunków w ciągu 2000 r. nie jest pożądane.
Przypis 6 nie powinien zatem być stosowany w odniesieniu do Morza Irlandzkiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki techniczne, dodatkowe w stosunku do tych, jakie określa rozporządzenie (WE) nr 850/98, które będą miały zastosowanie wyłącznie w stosunku do Morza Irlandzkiego (rejon ICES VIIa określony w rozporządzeniu (EWG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na północno-wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych) [5].
Artykuł 2
Podczas połowów na Morzu Irlandzkim zakazane jest stosowanie:
1) jakichkolwiek dennych sieci ciągnionych, innych niż włok ramowy zawierający worek włoka lub przedłużacz włoka, wykonanych w całości lub częściowo z materiału sieciowego wykonanego z wielosplotowej nici rybackiej;
2) jakichkolwiek dennych sieci ciągnionych, innych niż włok ramowy zawierający worek włoka lub przedłużacz włoka, dla której grubość nici rybackiej przekracza 6 mm;
3) jakichkolwiek dennych sieci ciągnionych, innych niż włok ramowy zawierający worek włoka o rozmiarze oczek w przedziale 70-79 mm lub o rozmiarze oczek w przedziale 80-89 mm mających więcej niż 120 oczek na każdym z obwodów wspomnianego worka włoka, z wyłączeniem połączeń i obrzeży sieci;
4) jakichkolwiek dennych sieci ciągnionych, zawierających jakiekolwiek czworoboczne oczka, których boki nie są w przybliżeniu jednakowej długości;
5) jakichkolwiek dennych sieci ciągnionych, innych niż włok ramowy o rozmiarze oczek w przedziale 70-79 mm lub rozmiarze oczek w przedziale 80-99 mm, jeżeli cała górna połowa części przedniej takiej sieci nie składa się z płatu materiału sieciowego przymocowanego bezpośrednio do liny górnej sieci, ciągnącego się w kierunku części tylnej sieci przez długość co najmniej 15 oczek i zbudowanego z materiału sieciowego o oczkach rombowych, w którym żadne z pojedynczych oczek nie ma rozmiaru mniejszego niż 140 mm;
6) jakichkolwiek włoków ramowych o rozmiarze oczek w przedziale 70-79 mm lub o rozmiarze oczek w przedziale 80-99 mm, jeżeli cała górna połowa części przedniej takiej sieci nie składa się płatu materiału sieciowego przymocowanego do liny górnej sieci, ciągnącego się w kierunku części tylnej sieci przez co najmniej 30 oczek i zbudowanego z materiału sieciowego o oczkach rombowych, w którym żadne z pojedynczych oczek nie ma rozmiaru mniejszego niż 180 mm;
7) jakichkolwiek dennych sieci ciągnionych, innych niż włok ramowy o rozmiarze oczek w przedziale 80-99 mm, jeżeli nie zawierają one płatu o oczkach kwadratowych o rozmiarach co najmniej 80 mm, zgodnie z warunkami określonymi w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 850/98;
8) jakichkolwiek dennych sieci ciągnionych, w których worek włoka o rozmiarach oczek mniejszych niż 100 mm jest przymocowany w inny sposób, niż przez jego wszycie do sieci (przednia część worka włoka).
Artykuł 3
Przypis 6 do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 850/98 nie ma zastosowania do rejonu ICES VII a.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2550/2000
z dnia 17 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1626/94 ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1626/94 ustanawiają niektóre zachowawcze środki techniczne, podlegające do dnia 31 maja 2000 r. warunkom odstąpienia dotyczącym niektórych tradycyjnych połowów oraz działalności w zakresie rybołówstwa.
(2) Działalność w zakresie rybołówstwa korzystająca obecnie z tych odstąpień stanowi bardzo istotny udział w całościowej gospodarce dużą liczbą gałęzi przemysłu związanego z rybołówstwem.
(3) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1448/1999 z dnia 24 czerwca 1999 r. wprowadzającego środki przejściowe w celu zarządzania niektórymi połowami na Morzu Śródziemnym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1626/94 [2] zastrzega, że Komisja, opierając się na wszelkich właściwych informacjach naukowych, przedstawi Radzie propozycję stanowiącą, czy działalność w zakresie rybołówstwa objęta przez wspomniane wyżej odstąpienia może być nadal prowadzona oraz ustanawiającą warunki techniczne tych odstąpień.
(4) Komitet Naukowo-Techniczny i Gospodarczy Rybołówstwa (STECF) podczas swojego posiedzenia plenarnego w dniach 3-7 kwietnia 2000 r. wydał opinię na temat oddziaływania biologicznego wspomnianych połowów.
Na podstawie informacji uzyskanych od STECF można stwierdzić, że niekorzystny wpływ, jaki wywierają połowy na zasoby, może zostać złagodzony przy zastosowaniu pewnych warunków technicznych.
(5) Debata na temat wspólnej polityki rybołówstwa, która będzie miała miejsce w roku 2002 po przedstawieniu przez Komisję sprawozdania zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa oraz akwakultury [3] stworzy podstawę dla trwałego rozwiązania tego problemu oraz innych problemów dotykających niektórych działów rybołówstwa na Morzu Śródziemnym.
(6) Dlatego właściwe jest zapewnienie do dnia 31 grudnia 2002 r. kontynuacji istniejących odstąpień od art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 przy zastosowaniu warunków technicznych łagodzących wpływ wywierany przez rybołówstwo na zasoby.
(7) Państwa Członkowskie powinny poprzez ustawodawstwo krajowe regulować wspomniane wyżej warunki techniczne, zgodnie z wytycznymi ustanowionymi na podstawie doradztwa STECF.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 1626/94 należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1626/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże jakiekolwiek narzędzia połowowe używane w odległości od wybrzeża mniejszej niż określono to w akapicie pierwszym i stosowane zgodnie z prawem krajowym obowiązującym w dniu 1 stycznia 1994 r. mogą być używane do dnia 31 grudnia 2002 r., chyba że Rada, działając większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zadecyduje inaczej w świetle danych naukowych dowodzących, że ich używanie nie ma negatywnego wpływu na zasoby.";
2) w art. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Zabrania się korzystania z narzędzi połowowych użytkowanych zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 akapit drugi, z wyjątkiem połowów prowadzonych za pomocą wszelkiego typu włoków, chyba że zainteresowane Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki zapewniające temu rybołówstwu, co następuje:
- nie jest zagrożony naruszeniem zakaz przewidziany w ust. 3,
- połowy nie kolidują z działaniami statków używających narzędzi połowowych innych niż włoki, niewody lub podobne sieci trałowe,
- połowy są ograniczone do gatunków objętych połowem ukierunkowanym, niepodlegających minimalnej wielkości wyładunku zgodnie z art. 8,
- połowy są ograniczone w taki sposób, że poławiane ilości w ramach gatunków wymienionych w załączniku IV są minimalne,
- statki podlegają specjalnym zezwoleniom połowowym, wydawanym zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 21 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [4].
Komisja powinna zostać powiadomiona o tych środkach przed dniem 31 grudnia 2000 r.";
3) w art. 6 ust. 1 datę "31 maja 2000 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2002 r.";
4) w art. 6 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Użytkowanie narzędzi połowowych, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 akapit drugi, jest zabronione, chyba że zainteresowane Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki zapewniające temu rybołówstwu, co następuje:
- połowy są ograniczone do gatunków objętych połowem ukierunkowanym, niepodlegających minimalnej wielkości wyładunku zgodnie z art. 8,
- połowy są ograniczone w taki sposób, że poławiane ilości w ramach gatunków wymienionych w załączniku IV są minimalne,
- statki podlegają specjalnym zezwoleniom połowowym, wydawanym zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94.
Komisja powinna zostać powiadomiona o tych środkach przed dniem 31 grudnia 2000 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2555/2000
z dnia 20 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2461/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w zakresie użytkowania gruntów odłogowanych do produkcji surowców przeznaczonych do wytwarzania we Wspólnocie produktów nieprzeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi lub zwierzęta
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1672/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sektor lnu i konopi został ostatnio poddany reformom.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [3] przewiduje pomoc w odniesieniu do przetwarzania słomy z lnu i konopi.
Te dwa produkty, przeznaczone do produkcji włókna, zostały również włączone do systemu wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych i dlatego kwalifikują się do otrzymania pomocy obszarowej.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2461/1999 [4], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 827/2000 [5], produkcja siemienia lnianego i nasion konopi na gruntach odłogowanych jest możliwa pod warunkiem, że nasiona te nie są przeznaczone do wykorzystania innego niż do produkcji wyrobów włókienniczych.
Art. 25 wymienionego rozporządzenia stanowi, że surowce wymienione w załączniku I nie kwalifikują się do otrzymania żadnego innego rodzaju pomocy, w szczególności w ramach systemów interwencji mających na celu stabilizację rynków rolnych.
W przypadku konopi, odmiany wykorzystywane do produkcji włókna są takie same, jak te wykorzystywane do innych celów, co może stwarzać problemy w czasie kontroli mających na celu sprawdzanie zgodności z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 2461/1999.
Problem ten nie występuje w przypadku lnu, ponieważ odmiany różnią się.
W tych okolicznościach nasiona konopi powinny zostać wykreślone z wykazu surowców, które mogą być uprawiane na gruntach odłogowanych.
(3) Ponadto nowy system w odniesieniu do lnu dotyczy lnu przeznaczonego do produkcji włókna, co jest pojęciem szerszym niż określenie "len do wykorzystania na cele włókiennicze", użyty dotychczas w rozporządzeniu (WE) nr 2461/1999.
Dlatego należy dostosować nazewnictwo zastosowane w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2461/1999.
(4) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 2461/1999 stanowi, że surowce wymienione w załączniku II mogą być uprawiane na gruntach odłogowanych pod warunkiem, że są przeznaczone do wytwarzania produktów końcowych umieszczonych w wykazie w załączniku III.
(5) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2461/1999 przewiduje możliwość uprawy bylin takich jak Miscanthus sinensis na gruntach odłogowanych. Nowe informacje wskazują, że wymieniona roślina po rozdrobnieniu może być wykorzystana jako ściółka dla koni lub do suszenia czy czyszczenia roślin, co stanowi wykorzystanie do celów nieżywnościowych, odpowiadające celom rozporządzenia (WE) nr 2461/1999.
(6) Dlatego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 2461/1999 powinien zostać zmieniony w celu wprowadzenia nowego wykorzystania Miscanthus sinensis.
(7) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2461/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wyszczególnienie produktów objętych kodem CN
ex12040090
otrzymuje brzmienie:
"ex12040090 _BAR_ Siemię lniane, inne niż przeznaczone do siewu, ale przeznaczone do wykorzystania innego niż produkcja włókna"; _BAR_
2.
W załączniku I skreśla się następujący kod CN:
"ex12079991 _BAR_ Nasiona konopi inne niż przeznaczone do siewu i wymienione w załączniku B do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1164/89, przeznaczone do zastosowań innych niż do produkcji wyrobów włókienniczych"; _BAR_
3.
W załączniku III po tiret jedenastym dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Miscanthus sinensis objęty kodem CN 06029051, rozdrobniony, stosowany jako ściółka dla koni, mierzwa, dodatki w celu poprawy kompostu oraz ściółka do suszenia lub czyszczenia roślin,".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2563/2000
z dnia 20 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2007/2000 poprzez rozszerzenie na Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii i Federalną Republikę Jugosławii nadzwyczajnych środków handlowych dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [1] nie stosuje się do przywozu do Wspólnoty produktów pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii z wyjątkiem przywozu wina, i nie stosuje się do całego przywozu z Federalnej Republiki Jugosławii.
(2) Zawieszenie, w drodze wymiany listów, handlu i dotyczących handlu postanowień Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii [2] podpisanej dnia 29 kwietnia 1997 r. pozwala na przyznanie temu państwu autonomicznych preferencji handlowych.
(3) Federalna Republika Jugosławii w świetle rozwoju sytuacji w kraju spełnia podstawowe warunki przyznania autonomicznych preferencji handlowych, jak określono w konkluzjach Rady z dnia 29 kwietnia 1997 r.
Rada ds. Ogólnych z dnia 9 października 2000 r. wezwała Komisję do przedłożenia wniosków w sprawie rozszerzenia na Federalną Republikę Jugosławii korzyści wynikających z nadzwyczajnych środków handlowych, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2007/2000.
(4) Kosowo, w rozumieniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r., podlega międzynarodowej administracji cywilnej Misji ONZ w Kosowie (UNMIK), która ustanowiła oddzielną administrację celną.
(5) Dlatego właściwe jest pełne rozszerzenie ustaleń przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2007/2000 na Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii i Federalną Republikę Jugosławii, jak również Kosowo, w rozumieniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2007/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 wyrazy "pochodzące z Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, jak również z Kosowa, w rozumieniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r. (zwanego dalej "Kosowo"") otrzymują brzmienie "pochodzące z Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Federalnej Republiki Jugosławii, jak również z Kosowa, w rozumieniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.";
2) w art. 1 ust. 2 skreśla się wyrazy "i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii";
3) artykuł 1 ust. 3 uchyla się;
4) w art. 2 ust. 2 wyrazy "do Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji" zastępuje się wyrazami "do Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Federalnej Republiki Jugosławii";
5) w art. 4 ust. 1 wyrazy "z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji" zastępuje się wyrazami "z krajów i terytoriów określonych w art. 1 ust. 1";
6) w art. 4 ust. 2:
a) kwotę "10900" ton zastępuje się kwotą "22525" ton;
b) dodaje się lit. c) w brzmieniu: "c) 1650 ton (masa tuszy) młodej wołowiny pochodzącej z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii" i lit. d) w brzmieniu: "lit. d) 9975 ton (masa tuszy) młodej wołowiny pochodzącej z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, a także z Kosowa";
c) akapit trzeci otrzymuje brzmienie: "Przywóz do Wspólnoty produktów młodej wołowiny zdefiniowanej w załączniku II i pochodzącej z Albanii nie korzysta z koncesji taryfowej";
7) w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Nie naruszając innych przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 12, uwzględniając szczególną czułość rynków rolnych i produktów rybołówstwa, jeśli przywóz produktów rolnych i rybołówstwa powoduje poważne zakłócenia rynków wspólnotowych i ich mechanizmów regulacyjnych, Komisja może podjąć właściwe środki zgodnie z przepisami właściwego Komitetu Zarządzającego."
8) uchyla się art. 5;
9) w art. 7 skreśla się wyrazy "i art. 5";
10) w art. 13 po "BA Bośnia i Hercegowina" dodaje się wyrazy "XM Była Jugosłowiańska Republika Macedonii";
11) w art. 16 ust. 1 po wyrazach "1 stycznia 2001 r." dodaje się wyrazy "i do towarów pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, wprowadzonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie przed pierwszym dniem trzeciego miesiąca po wejściu w życie rozporządzenia (WE) nr 2563/2000 zmieniającego niniejsze rozporządzenie";
12) w art. 17 datę "31 grudnia 2002 r." zastępuję się datą "31 grudnia 2005 r.".
13) załącznik I zastępuje się następującym załącznikiem.
"
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2578/2000
z dnia 17 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2406/96 ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art.2 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 [2] dodaje się pięć nowych gatunków do wykazu produktów kwalifikujących się do objęcia przez mechanizmy interwencyjne w ramach wspólnej organizacji rynków.
(2) Dlatego też należy ustanowić dla tych gatunków wspólne normy handlowe, ujednolicone dla całego rynku wspólnotowego, przez zmianę rozporządzenia (WE) nr 2406/96 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 2406/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3:
a) w ust. 1 wykaz znajdujący się pod lit. a) dodaje się następujące tiret:
"— Barbata lub barwena (Mullus barbatus, Mullus surmuletus)
— Kantar (Spondyliosoma cantharus)";
b) w ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) Przegrzebek zwyczajny oraz inne wodne bezkręgowce objęte kodem CN 0307:
- Przegrzebek zwyczajny (Pecten maximus)
- Trąbik zwyczajny (Buccinum undatum)";
2. artykuł 4 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Krab, przegrzebek zwyczajny oraz trąbik zwyczajny określone w art. 3 nie są klasyfikowane według specjalnych norm świeżości;"
3. artykuł 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Produkty określone w art. 3 mierzy się według wagi lub według ich liczby przypadającej na kilogram.
Jednakże krewetki i kraby klasyfikuje się w kategoriach wielkości według szerokości skorupy; przegrzebki zwyczajne oraz trąbiki zwyczajne klasyfikuje się w kategoriach wielkości według szerokości skorupy;"
4. w załączniku II po istniejącej tabeli dodaje się tabelę dotycząca kategorii wielkości mających zastosowanie do barbaty lub barweny, kantara, przegrzebka zwyczajnego oraz trąbika zwyczajnego, znajdującą się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2000
z dnia 20 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3448/93 ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [4], stanowi, że przy wywozie towarów, produkty rolne, które zostały użyte, mogą kwalifikować się do refundacji określonych zgodnie z rozporządzeniami w sprawie wspólnej organizacji rynków w danych sektorach.
Artykuł ten powinien zostać uzupełniony, aby uwzględnić ograniczenia powstałe w wyniku Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w wyniku wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej.
(2) W szczególności powinny istnieć kontrole wydatków na podstawie zobowiązań powstałych przy wydawaniu zaświadczeń.
Jednakże w przypadku wydatków, które nie są objęte uzyskaniem zaświadczenia lub zaświadczeń, księgowanie takich wydatków będzie nadal prowadzone na podstawie wypłaty refundacji, w razie konieczności w formie zaliczek.
(3) Komisja rozważy sytuację zakładów przetwórstwa produktów rolnych jako całość, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, biorąc pod uwagę wpływ zamierzonych środków dotyczących oszczędności w odniesieniu do refundacji wywozowych.
(4) W Europie od wspomnianego sektora uzależnionych jest 2,5 miliona miejsc pracy, co stanowi ważny czynnik stabilności społecznej i planowania regionalnego.
Z uwagi na ich specyficzne interesy, drobni eksporterzy powinni być zwolnieni z przedkładania zaświadczeń wymaganych na podstawie przepisów dotyczących refundacji wywozowych.
(5) W ramach umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu istnieje ryzyko, że zapotrzebowanie przemysłów przetwórczych na surowce rolne może nie być całkowicie zaspokojone, na konkurencyjnych warunkach, przez surowce pochodzące ze Wspólnoty.
Art. 117 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5] dopuszcza towary w ramach procedur uszlachetniania czynnego z zastrzeżeniem warunków gospodarczych określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [6].
Uwzględniając wyżej wymienione umowy, należy rozpatrzyć warunki gospodarcze, które muszą być spełnione, aby dopuścić określone ilości niektórych produktów rolnych w ramach procedur uszlachetniania.
(6) W celu zabezpieczenia interesów producentów surowców rolnych, w kolejnych latach budżetowych należy udostępnić wymagane środki, aby towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu mogły całkowicie wykorzystać obecne pułapy WTO.
Powinny także istnieć całościowe kontrole, jednakże ustanowiona procedura powinna być elastyczna, oparta na regularnie sprawdzanych prognozach, ilości dopuszczonych w ramach procedur uszlachetniania czynnego, niepoddanych uprzednim indywidualnym kontrolom warunków ekonomicznych (z wyłączeniem tych, które dotyczą przetwórstwa, zabiegów zwyczajowych lub wytwarzania towarów nieobjętych refundacjami) oraz zgodnie z innymi ogólnymi warunkami dotyczącymi procedur uszlachetniania czynnego.
W końcu, aby zapewnić rozsądne zarządzanie wymienionymi ilościami, należy również wziąć pod uwagę sytuację na wspólnotowym rynku wspomnianych produktów.
(7) Należy także uaktualnić niektóre odniesienia i definicje stosując kodyfikację Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(8) Środki konieczne do wykonania rozporządzenia (WE) nr 3448/93 powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(9) W rezultacie należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 3448/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3448/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1. ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
- "produkty rolne" oznacza produkty objęte załącznikiem I do Traktatu,
- "towary" oznacza produkty nieobjęte załącznikiem I do Traktatu i wymienione w załączniku B do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże termin "towary", użyty w tytule 1 rozdział 2 oraz w art. 11, odnosi się do produktów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu i zawartych w odpowiednich załącznikach do rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze rolnym."
2.
W artykuł 8 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"5.
Zgodność z limitami wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu zapewnia się na podstawie zaświadczeń wydawanych w odniesieniu do określonych okresów referencyjnych, wraz z ilością przewidzianą w przypadku drobnych eksporterów.
6.
Kwotę, poniżej której drobni eksporterzy mogą być zwolnieni z przedkładania zaświadczeń wymaganych na podstawie przepisów dotyczących refundacji wywozowych, ustala się w wysokości 50000 EUR na rok.
Pułap ten może zostać dostosowany zgodnie z procedurą określoną w art. 16."
3.
Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Odprawa produktów rolnych w ramach procedur uszlachetniania czynnego podlega uprzedniej kontroli zgodności z warunkami gospodarczymi, określonymi w art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Warunki te uważa się za spełnione zgodnie z art. 552 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [8].
Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93, warunki gospodarcze określone w art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, uznaje się także za spełnione dla pewnych ilości produktów podstawowych użytych do wytworzenia towarów.
Ilości te ustala się za pomocą bilansu sporządzonego przez Komisję, opartego na porównaniu wymaganych dostępnych środków z prognozowanym zapotrzebowaniem na refundacje oraz uwzględniając, w szczególności, szacunkową wielkość wywozu wspomnianych towarów i wewnętrzną oraz zewnętrzną sytuację rynkową odpowiednich produktów podstawowych.
Bilans ten, a zatem ilości, powinny być oceniane w regularnych odstępach czasu, aby wziąć pod uwagę rozwój czynników gospodarczych i regulacyjnych.
Szczegółowe zasady stosowania akapitu drugiego, umożliwiające wyznaczenie podstawowych produktów dopuszczonych w ramach procedur uszlachetniania czynnego oraz kontroli i planowania ilości w nim wymienionych, zagwarantują podmiotom gospodarczym większą przejrzystość dzięki uprzedniej publikacji indykatywnych ilości przywozu dla każdej oddzielnej wspólnej organizacji rynku.
Publikacje te wydawane są regularnie, w zależności od wykorzystania takich ilości.
Szczegółowe przepisy wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 16.
Termin "produkt podstawowy" użyty w niniejszym artykule dotyczy produktów wyszczególnionych według kodu CN w tabeli w załączniku A, włączając jedynie przypis 1 dotyczący zbóż.
2.
Ilości towarów, dopuszczonych w ramach procedur uszlachetniania czynnego innych niż określone w ust. 1 akapit drugi i przez to niepodlegające opłacie przewidzianej w art. 2 w celu, albo w wyniku, wywozu innych towarów, są tymi, które zostały faktycznie wykorzystane przy wytworzeniu towarów."
4.
Skreśla się artykuł 15.
5.
Artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. handlu produktami rolnymi przetworzonymi, nie wymienionymi w załączniku I (zwany dalej "komitetem").
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Ustala się okres, przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin."
Artykuł 2
Na koniec pierwszego roku wprowadzenia w życie zmian, wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem do rozporządzenia (WE) nr 3448/93, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące procedury uszlachetniania czynnego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2584/2000
z dnia 24 listopada 2000 r.
ustanawiające system przekazywania informacji w sprawie niektórych dostaw wołowiny, cielęciny i wieprzowiny transportem drogowym na terytorium Federacji Rosyjskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12 i art. 41 oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 Protokołu w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w celu prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego, załączony do Układu o Partnerstwie i Współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony [2], przewiduje, że Strony mają wzajemnie sobie pomagać w zapewnieniu prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego, w szczególności przez zapobieganie, wykrywanie i dochodzenie naruszeń tego ustawodawstwa.
Dla wykonywania pomocy administracyjnej Komisja, reprezentowana przez Europejskie Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwane dalej "OLAF"), oraz władze rosyjskie zawarły Umowę ustanawiającą mechanizm przekazywania informacji dotyczących przepływu towarów między Wspólnotą a Federacją Rosyjską.
(2) Jako część tej pomocy administracyjnej, szczególnie w odniesieniu do transportu drogowego produktów z wołowiny, cielęciny i wieprzowiny z przeznaczeniem dla Federacji Rosyjskiej, muszą być określone informacje, które podmioty gospodarcze muszą przesyłać właściwym organom Państw Członkowskich oraz system przekazywania tych informacji między właściwymi organami Państw Członkowskich, OLAF a władzami rosyjskimi.
(3) Informacje te i wprowadzany system ich przekazywania umożliwią określenie wywozu danych produktów do Federacji Rosyjskiej oraz, gdzie to właściwe, wykrycie przypadków w których refundacja nie jest należna i musi być odzyskana.
(4) Stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia będzie oceniane po upływie istotnego okresu ich funkcjonowania.
Ocena przeprowadzana na tej podstawie może, w miarę potrzeby, prowadzić do rozszerzenia tych przepisów na wywóz innych produktów oraz na inne środki transportu i powodować skutki finansowe w przypadkach, gdy zobowiązania nie zostają spełnione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami danych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przesyłek samochodem ciężarowym produktów z wołowiny, cielęciny i wieprzowiny, objętych kodami CN 0201, 0202 i 0203, kierowanych na terytorium Federacji Rosyjskiej, w odniesieniu do których deklaracjom wywozowym towarzyszą wnioski o refundację wywozową.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przesyłek określonych w akapicie pierwszym o wielkości mniejszej niż 3000 kilogramów.
Artykuł 2
Eksporterzy przekazują centralnemu organowi wyznaczonemu przez każde Państwo Członkowskie wywozu, w odniesieniu do każdego zgłoszenia wywozowego, w ciągu czterech dni roboczych od daty rozładunku tych produktów w Rosji, następujące informacje:
a) opis towarów, z podaniem ośmiocyfrowego kodu produktu w Nomenklaturze Scalonej;
b) numer zgłoszenia wywozowego;
c) ilość netto w kilogramach;
d) numer karnetu TIR lub numer referencyjny rosyjskiego celnego dokumentu tranzytowego;
e) Państwo Członkowskie wywozu, celny urząd wywozu i datę zakończenia wywozowych formalności celnych;
f) numer licencji składu znajdującego się pod dozorem celnym, do którego dostarczono produkty w Rosji;
g) data dostarczenia produktów do składu znajdującego się pod dozorem celnym w Rosji.
Artykuł 3
1.
Organ w danym Państwie Członkowskim określony w art. 2 przesyła otrzymane informacje pocztą elektroniczną do OLAF w ciągu dwóch dni roboczych od daty ich otrzymania.
2.
Informacje określone w art. 2 oraz numer identyfikacyjny każdej operacji wywozowej przesyłane są przez OLAF za pokwitowaniem do rosyjskich organów celnych.
3.
OLAF informuje centralny organ w danym Państwie Członkowskim, odpowiednio, o odpowiedzi rosyjskich organów celnych – w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania tej odpowiedzi, lub o braku udzielenia odpowiedzi przez te organy – w ciągu dwóch dni roboczych od końca trzytygodniowego okresu ustanowionego na udzielenie odpowiedzi przez władze rosyjskie, na podstawie zawartego z nimi uzgodnienia administracyjnego.
Artykuł 4
1.
Informacje określone w art. 1 i 2 nie stanowią wymagań dodatkowych wobec tych, które zostały ustanowione w związku z przyznawaniem refundacji wywozowych w danych sektorach.
2.
System przekazywania informacji ustanowiony niniejszym rozporządzeniem jest oceniany po upływie sześciomiesięcznego okresu skutecznego stosowania.
Artykuł 5
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2595/2000
z dnia 27 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1103/97 sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro [4] zawiera reguły w sprawie przyjęcia kursów wymiany między euro a walutami Państw Członkowskich, które przyjmują euro oraz w sprawie stosowania tych kursów do przeliczania kwot pieniężnych.
Reguły te stosują się do kursów wymiany walut tych Państw Członkowskich, które przyjęły euro, gdy Wspólnota przeszła do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej.
Konieczne jest rozszerzenie reguł o kursy wymiany walut wszystkich Państw Członkowskich, które przyjęły euro w późniejszym terminie.
(2) W przypadku Państw Członkowskich, których waluty są zastąpione przez euro po dacie, w której Wspólnota przeszła do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej, określenie "krajowe jednostki walutowe" powinno odnosić się do jednostki walutowej Państwa Członkowskiego, jak to było określone niezwłocznie przed wprowadzeniem euro w tym Państwie Członkowskim.
(3) Artykuł 123 ust. 5 stanowi obecnie podstawę prawną podejmowania wyżej wskazanych środków, które są niezbędne do wprowadzenia euro w tych Państwach Członkowskich, które przyjęły euro przed rozpoczęciem trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej.
(4) Zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami prawa, w szczególności z zasadami prawa walutowego, należy ogólnie uznać przepisy niniejszego rozporządzenia za stanowiące część prawa walutowego Państw Członkowskich, wzmacniając tym samym bezpieczeństwo i przejrzystość prawną dla podmiotów gospodarczych we wszystkich Państwach Członkowskich i w państwach trzecich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1103/97:
a) na końcu tiret trzeciego dodaje się wyrazy "lub zgodnie z ust. 5 tego artykułu";
b) na końcu tiret czwartego dodaje się wyrazy "lub w razie potrzeby w dniu zastąpienia waluty Państwa Członkowskiego, które przyjmuje euro w późniejszym terminie".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2596/2000
z dnia 27 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 974/98 w sprawie wprowadzenia euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [4] stanowi o zastąpieniu walutą euro walut Państw Członkowskich, które spełniły konieczne warunki do przyjęcia jednolitej waluty, w czasie gdy Wspólnota rozpoczęła trzeci etap Unii Gospodarczej i Walutowej.
Rozporządzenie to zawiera również zasady, które mają zastosowanie do krajowych jednostek monetarnych tych Państw Członkowskich w czasie okresu przejściowego kończącego się dnia 31 grudnia 2001 r. oraz zasady dotyczące banknotów i monet.
(2) Decyzję Rady 98/317/WE z dnia 3 maja 1998 r. zgodnej z art. 121 ust. 4 Traktatu [5] stanowiącej, że Grecja nie spełnia koniecznych warunków dla przyjęcia jednolitej waluty.
(3) Zgodnie z decyzją Rady 2000/427/WE z dnia 19 czerwca 2000 r. zgodnej z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia przez Grecję jednolitej waluty z dniem 1 stycznia 2001 r [6].
Grecja spełnia konieczne warunki, a odstępstwa w stosunku do Grecji mają być uchylone z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r.
(4) Wprowadzenie euro w Grecji wymaga rozszerzenia na Grecję postanowień dotyczących wprowadzenia euro, które mają zastosowanie w Państwach Członkowskich, w których euro zostało wprowadzone w czasie, gdy Wspólnota rozpoczęła trzeci etap Unii Gospodarczej i Walutowej.
(5) W przypadku Państw Członkowskich, których waluty zostały zastąpione walutą euro po dacie, w której Wspólnota rozpoczęła trzeci etap Unii Gospodarczej i Walutowej, określenie "krajowe jednostki walutowe" powinno odnosić się do jednostki walutowej Państwa Członkowskiego, jak to było określone niezwłocznie przed wprowadzeniem euro w tym Państwie Członkowskim.
(6) W przypadku Grecji od dnia 1 stycznia 2001 r. mają zastosowanie przepisy dotyczące okresu przejściowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 974/98:
1.
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w tiret pierwszym wyraz "Grecja" należy dodać między wyrazami "Niemcy" i "Hiszpania";
b) w tiret trzecim fragment tekstu "lub zgodnie z ust. 5 tego artykułu" należy przenieść na koniec;
c) w tiret piątym fragment tekstu "lub, jeżeli zajdzie taki przypadek, w dniu poprzedzającym dzień zastąpienia walutą euro waluty Państwa Członkowskiego, które przyjmuje euro w tym ostatnim dniu" należy dodać na końcu.
2.
Pierwsze zdanie art. 2 otrzymuje brzmienie:"Od dnia 1 stycznia 1999 r. walutą uczestniczących Państw Członkowskich, z wyjątkiem Grecji, staje się euro.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. walutą obowiązującą w Grecji staje się euro.".
3.
Na końcu art. 9 dodaje się, co następuje: "lub, w przypadku Grecji, do 31 grudnia 2000 r. włącznie.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2601/2000
z dnia 17 listopada 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do określenia momentu wprowadzania cen zakupu do zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 w związku z art. 5 ust. 3,
po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy przepisów art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95, każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do sporządzenia zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (HICP) poczynając od wskaźnika na styczeń 1997 r.
(2) Zgodnie z przepisami art. 2 lit. a) ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1749/96 z dnia 9 września 1996 r. w sprawie wstępnych środków koniecznych do wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1688/98 [4], ceny wykorzystywane w HICP są cenami zakupu płaconymi przez gospodarstwa domowe w celu nabycia poszczególnych towarów i usług w transakcjach pieniężnych.
(3) Istnieje znaczny zakres różnic proceduralnych w odniesieniu do momentu wprowadzania cen zakupu do HICP.
Zharmonizowana metodologia dotycząca takich ram czasowych jest konieczna do zapewnienia, że wskaźniki HICP spełniają wymóg porównywalności określony w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95, w szczególności w odniesieniu do produktów, w których przypadku może występować różnica między czasem zakupu, płatności lub dostawy a czasem konsumpcji.
(4) Zasady ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z definicjami ustanowionymi w Europejskim Systemie Rachunków z 1995 r.
(ESA 95) ustanowionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 448/98 [6] w stopniu w jakim ESA 95 pozostaje w zgodzie z założeniami wskaźnika HICP.
(5) W szczególności pkt 3.89 ESA 95 stanowi, że towary i usługi powinny być w zasadzie rejestrowane w momencie powstania zobowiązania, to znaczy wtedy, gdy kupujący zaciąga zobowiązanie pieniężne względem sprzedającego.
(6) Wskaźnik HICP powinien odzwierciedlać zmianę ceny w stosunku do okresu bazowego lub okresu odniesienia na podstawie zmiany w wydatkach przy zachowaniu wzorca konsumpcji gospodarstw domowych i struktury populacji konsumentów.
(7) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (SPC) powołanego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest harmonizacja uzgodnienia w czasie rejestrowania i wprowadzania cen kupna do zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (zwanego dalej HICP), by zapewnić, że wskaźniki HICP są rzetelne i właściwe oraz spełniają wymóg porównywalności ustanowiony w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
Artykuł 2
Uzgodnienie w czasie
Ceny wykorzystywane we wskaźniku HICP są cenami kupna płaconymi przez gospodarstwa domowe w celu nabycia poszczególnych towarów lub usług w transakcjach pieniężnych.
Ceny towarów są wprowadzane do HICP za ten miesiąc, w którym są one stosowane.
Ceny usług są wprowadzane do HICP za ten miesiąc, w którym może rozpocząć się konsumpcja usługi po stosowanych cenach.
Artykuł 3
Wykonanie
Przepisy niniejszego rozporządzenia zostaną zastosowane przez Państwa Członkowskie w grudniu 2000 r. i zaczną obowiązywać wraz ze wskaźnikiem za styczeń 2001 r.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2602/2000
z dnia 17 listopada 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm traktowania obniżek cen w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 w związku z art. 5 ust. 3,
po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy przepisów art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do sporządzenia zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (ZWCK), poczynając od wskaźnika na styczeń 1997 r.
(2) Istnieje znaczny zakres różnic proceduralnych w traktowaniu obniżek cen oraz postrzeganiu związku pomiędzy obniżkami cen i ceną zakupu.
Konieczne zatem staje się stosowanie zharmonizowanej metodologii do traktowania obniżek cen we wskaźniku ZWCK, aby zapewnić, że skalkulowane wskaźniki ZWCK spełniają wymóg porównywalności określony w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
Poprawi to również ich wiarygodność i przydatność.
(3) Ceny wykorzystywane do wyliczenia wskaźnika ZWCK powinny być cenami zakupu rzeczywiście zapłaconymi przez gospodarstwa domowe w celu nabycia poszczególnych towarów i usług w transakcjach pieniężnych, łącznie z wszelkimi podatkami pomniejszonymi o subwencje do produktów, po odliczeniach od standardowych cen lub opłat obniżek za zakupy hurtowe lub po cenach obniżonych, a także z wyłączeniem odsetek lub opłat bankowych dodanych na mocy umów kredytowych oraz wszelkich innych dodatkowych opłat poniesionych w wyniku nieuiszczenia płatności w okresie wyznaczonym w chwili dokonywania zakupów.
(4) W przypadku wprowadzenia zmian w specyfikacji, ceny powinny być traktowane zgodnie z zasadami dotyczącymi korekty jakości określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1749/96 z dnia 9 września 1996 r. w sprawie wstępnych środków koniecznych do zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [3], wraz z późniejszymi zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady (WE) nr 1688/98 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (SPC), powołanego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest określenie sposobu traktowania, w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych, zwanym dalej "ZWCK", obniżek cen poszczególnych towarów lub usług, aby wskaźniki ZWCK były rzetelnym i trafnym źródłem informacji oraz spełniały wymogi porównywalności określone art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
Artykuł 2
Ceny zakupu
Jeżeli nie ustanowiono inaczej, ceny zakupu wykorzystywane we wskaźniku ZWCK uwzględniają zasadniczo obniżki cen poszczególnych towarów i usług, jeżeli takie obniżki:
a) mogą być przypisane do zakupu pojedynczego towaru lub usługi;
b) są dostępne wszystkim potencjalnym konsumentom bez spełniania żadnych specjalnych warunków (niedyskryminujące);
c) są znane kupującemu w chwili zawierania umowy ze sprzedającym w sprawie kupna danego produktu; oraz
d) są realizowane w chwili zakupu lub w ciągu takiego okresu następującego po dokonaniu zakupu, że potrafią wywrzeć istotny wpływ na ilości, jakie kupujący są chętni nabyć.
We wskaźniku ZWCK należy w szczególności uwzględnić obniżki w cenach poszczególnych towarów i usług, które prawdopodobnie będą dostępne znowu po cenach standardowych lub są dostępne po cenach standardowych w innym miejscu.
Cena standardowa oznacza cenę bez żadnych warunków lub zastrzeżeń, która nie jest określana mianem ceny specjalnej.
Artykuł 3
Zachęta
Wartość rynkowa pewnej rzeczy oferowanej konsumentom przez krótki okres w celu nakłonienia ich do zakupu określonego produktu, zwana dalej "zachętą", może zostać odliczona, jeśli jest znana.
Wartość rynkową należy dodać ponownie w chwili wycofania oferty.
Zachęty w formie pozycji lub dodatków nieujętych w cenie podstawowej, jak na przykład dodatkowa ilość przedmiotowego produktu, włączenie innego "wolnego od opłat" produktu lub inne korzyści pomija się, jeżeli posiadają znikomą wartość.
Artykuł 4
Zmiana specyfikacji
Jeśli do specyfikacji zostaną wprowadzone zmiany, ceny są traktowane zgodnie z zasadami dotyczącymi zmian w specyfikacji, zwłaszcza tymi, które odnoszą się do korekty jakości, o której mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1749/96.
Artykuł 5
Wdrażanie
Przepisy niniejszego rozporządzenia zostaną zastosowane przez Państwa Członkowskie najpóźniej w grudniu 2000 r. i staną się skuteczne albo w stosunku do wskaźnika na styczeń 2001 r., albo w stosunku do wskaźnika na styczeń 2002 r.
Artykuł 6
Korekta
1.
Jako środek przejściowy, w przypadku gdy zastosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia będzie miało wpływ na roczną stopę zmiany (m/(m-12)) wskaźnika obejmującego wszystkie pozycje o więcej niż jedną dziesiątą jednego punktu procentowego w porównaniu ze wskaźnikiem, w którym nie uwzględnia się obniżek cen, omawiana seria wskaźnika jest odpowiednio korygowana.
2.
Ogólne przepisy dotyczące korygowania wskaźników ZWCK przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2494/95; wówczas środki tymczasowe przestają obowiązywać.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2603/2000
z dnia 27 listopada 2000 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Indii, Malezji i Tajlandii oraz kończące postępowanie antysubsydyjne w odniesieniu do przywozu określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Indonezji, Republiki Korei oraz Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 14 i 15,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1741/2000 [2] ("rozporządzeniem tymczasowym"), tymczasowe wyrównawcze należności celne były nakładane na przywóz do Wspólnoty politereftalanu etylenu pochodzącego z Indii, Malezji, Tajwanu i Tajlandii.
(2) W wyniku jednoczesnego dochodzenia antydumpingowego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1742/2000 [3] zostały nałożone tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty politereftalanu etylenu pochodzącego z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii.
(3) Przypomina się, że dochodzenie w sprawie subsydiowania i szkód obejmowało okres od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 1999 r.
(IP, "okres dochodzenia"); badanie trendów istotnych dla przeprowadzenia analizy szkód obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca okresu dochodzenia ("okres analizy").
B. DALSZE POSTĘPOWANIE
(4) Po ujawnieniu zasadniczych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się na wprowadzenie tymczasowych środków, zainteresowane strony złożyły uwagi na piśmie; zgodnie z przepisami art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 ("rozporządzenia podstawowego"), wszystkim zainteresowanym stronom, które domagały się wysłuchania, stworzono okazję do wypowiedzenia się przed Komisją.
(5) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych wniosków.
(6) Strony były informowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych wyrównawczych należności celnych oraz ostateczne pobranie sum zabezpieczonych za pomocą ceł tymczasowych.
Odnośnym stronom przyznano także czas, w jakim mogły składać odwołania po uzyskaniu tej informacji.
(7) Uwzględniono argumenty przedstawione ustnie bądź na piśmie, dostarczone przez strony, a gdzie stosowne, uwzględniono je w ostatecznych ustaleniach.
(8) Po zapoznaniu się z tymczasowymi wnioskami na podstawie zgromadzonych dotychczas informacji stwierdza się, że główne wnioski, jak zaproponowano w rozporządzeniu tymczasowym, powinny być niniejszym zatwierdzone.
C. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozpatrywany
(9) Rozporządzenie tymczasowe opisywało produkt rozpatrywany jako politereftalan etylenu ("PET") o współczynniku lepkości 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z DIN (Deutsche Industrienorm) 53728, odpowiadający kodowi CN 39076020 i kodowi CN ex39076080 (kod TARIC 3907608010); ponieważ nie otrzymano żadnych nowych uwag odnośnie do tej definicji, niniejszym zatwierdza się wnioski tymczasowe dotyczące rozpatrywanego produktu.
2.
Produkt podobny
(10) W motywie 16 rozporządzenia tymczasowego stwierdza się, że PET produkowany przez przemysł Wspólnoty i sprzedawany na rynku Wspólnoty oraz PET produkowany w rozpatrywanych krajach i wywożony do Wspólnoty są produktami podobnymi, ponieważ nie wykazują różnic w podstawowych fizycznych i technicznych cechach oraz istniejących zastosowaniach różnych typów PET.
Ponieważ żaden nowy dowód dotyczący powyższej sprawy nie został dostarczony, zatwierdza się tymczasowe wnioski dotyczące produktu podobnego.
D. SUBSYDIA
(11) Wnioski przedstawione w rozporządzeniu tymczasowym dotyczące wyrównawczych subsydiów uzyskanych przez producentów eksportujących niniejszym zatwierdza się ostatecznie, o ile w niniejszym dokumencie wyraźnie nie stwierdzono inaczej.
I. INDIE
Zagadnienia ogólne
1.
Czynności wstępne
(12) Rząd Indii zarzuca, że Komisja rozpoczęła niniejsze dochodzenie z naruszeniem art. 10 rozporządzenia podstawowego i art. 11 ust. 2 Porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
Rząd Indii twierdzi, że informacja zawarta w przedłożonej skardze dotycząca subsydiowania i szkody była niedokładna i niekompletna i nie stanowiła wystarczającego dowodu do wszczęcia niniejszego postępowania.
(13) W odpowiedzi na powyższy spór stwierdzono, że skarga zawierała wystarczający dowód subsydiowania i szkody w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz art. 11 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Skarga zawierała informację dotyczącą subsydiowania, szkody i przyczynowości, która była dostatecznie dostępna występującemu z roszczeniem. W odniesieniu do subsydiowania, należy także przypomnieć, że większość programów dostępnych w Indiach zostało już sprawdzonych i objętych środkami wyrównawczymi w poprzednich dochodzeniach, obejmujących przywóz z Indii np. folii z PET, wyrobów walcowanych płaskich ze stali itp. Dowód przedstawiony w skardze został zbadany przez Komisję pod kątem jego dokładności i zgodności, stosownie do art. 10 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, i uznano go za wystarczający do rozpoczęcia czynności wstępnych, dlatego też przedmiotowa skarga nie może zostać uznana.
2.
Zawiadomienie o czynnościach wstępnych
(14) Rząd Indii zarzuca, że zawiadomienie o czynnościach wstępnych [4] nie spełnia kryteriów określonych w art. 22 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, ponieważ nie zawiera informacji, na podstawie której w skardze zarzuca się subsydiowanie, jak również określenia czynników, na których oparty jest zarzut powstania szkody.
(15) Artykuł 22 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych stanowi, że publiczne zawiadomienie o dochodzeniu powinno zawierać odpowiednią informację dotyczącą m.in. opisu praktyki subsydiowania i określenia czynników, na których oparty jest zarzut powstania szkody; co się tyczy zarzutu subsydiowania, stwierdza się w zawiadomieniu o czynnościach wstępnych, iż "zarzuca się, że wytwórcy rozpatrywanego produktu z Indii czerpali korzyści z pewnych subsydiów przyznanych przez rząd Indii.
Subsydia te występowały w formie zwolnienia z podatku dochodowego, przywozu surowców i dóbr inwestycyjnych bez uiszczania należności przywozowych oraz korzyści dla firm nastawionych na działalność wywozową i firm ulokowanych w strefach przetwórstwa na wywóz" oraz że "zarzuca się, że wyżej wymienione systemy oznaczają subsydiowanie, ponieważ pociągają za sobą udział finansowy Rządu Indii i przynoszą korzyść odbiorcom, tj. eksporterom politereftalanu etylenu.
Zarzuca im się, że są uzależnione od wyniku działalności wywozowej i dlatego też są specyficzne i wymagające zastosowania środków wyrównawczych".
Co się tyczy zarzutu powodowania szkody, stwierdza się w zawiadomieniu o czynnościach wstępnych, że "wnoszący skargę dostarczył dowód na to, że przywóz rozpatrywanego produktu z Indii, Indonezji, Republiki Korei, Malezji, Tajwanu i Tajlandii wzrósł w całości w kategoriach bezwzględnych i w kategoriach udziału w rynku" oraz, ponadto, że "zarzuca się, że ilości i ceny rozpatrywanego przywożonego produktu mają, pośród innych konsekwencji, negatywny wpływ na udział w rynku oraz poziom cen kontrolowany przez producentów Wspólnoty, w rezultacie wpływając negatywnie w istotny sposób na całkowitą wydajność i sytuację finansową przemysłu Wspólnoty".
Powyższy tekst zawiera właściwe streszczenie zarzutów dotyczących subsydiowania i szkody.
Subsydia
1.
System "paszportowy" uprawnienia celnego (DEPB)
a) System DEPB na bazie danych przed dokonaniem wywozu
(16) Rząd Indii stwierdza, że DEPB na bazie danych przed dokonaniem wywozu został zniesiony dnia 1 kwietnia 2000 r., dlatego też żadne wyrównawcze należności celne nie powinny być nakładane w ramach tego programu, ponieważ nałożenie ceł byłoby sprzeczne z art. 15 rozporządzenia podstawowego.
(17) Po ujawnieniu faktów Rząd Indii przedstawił dowód, że program, o którym mowa, w rzeczywistości wygasł i nie będzie dłużej przynosić korzyści producentom eksportującym w Indiach.
Tak więc niniejsza skarga została przyjęta, a korzyść z programu wyklucza się z obliczeń stopy subsydium.
Ponieważ program ten nie jest objęty środkami wyrównawczymi, nie jest konieczne uwzględnianie innych roszczeń wnoszonych przez zainteresowane strony w odniesieniu do tego programu.
b) DEPB na bazie danych po dokonaniu wywozu
(18) Rząd Indii stwierdza, że Komisja popełniła oczywisty błąd w oszacowaniu możliwości stosowania środków wyrównawczych w tym systemie.
W szczególności Komisja błędnie wywnioskowała, że Rząd Indii nie posiada na miejscu systemu kontroli, który sprawdzałby, jakie środki produkcyjne są zużywane w procesie produkcji oraz to, czy system jest skutecznie stosowany.
Ponadto Rząd stwierdza, że oszacowanie przez Komisję korzyści w ramach tego systemu było niepoprawne, ponieważ zgodnie z art. 2 rozporządzenia podstawowego jako subsydium można traktować jedynie zwrot nadwyżki celnej.
(19) Komisja zastosowała następującą metodę w celu ustalenia, czy DEPB na bazie danych po dokonaniu wywozu stanowi subsydium wyrównawcze, i, w takim przypadku, obliczenia wysokości korzyści.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) pkt ii) rozporządzenia podstawowego stwierdza się, że system ten wymaga udziału finansowego Rządu Indii, ponieważ wpływy budżetowe (tj. należności celne przywozowe pobierane przy przywozie) należne co do zasady, nie są pobierane.
Istnieje także zysk dla odbiorcy, ponieważ producenci eksportujący nie muszą płacić zwykle pobieranych należności celnych przewozowych.
(20) Jednakże art. 2 ust. 1 lit. a) pkt ii) rozporządzenia podstawowego przewiduje wyjątek od tej generalnej reguły dla, między innymi, systemów zwrotu cła i zwrotu zastępczego, które odpowiadają ścisłym zasadom ustanowionym w załączniku I pkt i) oraz w załącznikach II (definicje i zasady zwrotu) i III (definicje i zasady zwrotu zastępczego) do tego rozporządzenia podstawowego.
(21) Analiza pokazała, że system DEPB na bazie danych po dokonaniu wywozu nie jest systemem zwrotu ani zwrotu zastępczego.
W badanym systemie nie ma obowiązku przywozu jedynie tych towarów, które są wykorzystywane do produkcji towarów przeznaczonych do wywozu (załącznik II do rozporządzenia podstawowego).
Ponadto na miejscu nie ma systemu weryfikacji sprawdzającego, czy przywożone towary są rzeczywiście wykorzystywane w procesie produkcyjnym.
Nie jest to także system zwrotu zastępczego, ponieważ przywożone towary nie muszą być w takiej samej ilości i o tych samych cechach, co środki produkcyjne pochodzenia krajowego, których użyto do produkcji (załącznik III rozporządzenia podstawowego).
W końcu producenci eksportujący są uprawnieni do korzyści z systemu DEPB bez względu na to, czy w ogóle dokonują przywozu jakichkolwiek środków produkcyjnych.
Eksporter uzyskuje zysk wywożąc towar, bez potrzeby wykazywania, że jakiekolwiek wykorzystane do produkcji środki produkcyjne były faktycznie przywożone; stąd producenci eksportujący, którzy lokalnie nabywają wszystkie środki produkcyjne i nie przywożą towarów, które mogą być użyte jako środki produkcyjne, są nadal uprawnieni do odnoszenia korzyści z systemu DEPB.
Tak więc system DEPB na bazie danych po dokonaniu wywozu nie stosuje się do żadnego z przepisów załączników I–III.
Ponieważ wyjątek ten z definicji subsydiowania z art. 2 nie ma tutaj zastosowania, to korzyść z wyrównania jest umorzeniem całkowitej kwoty należności celnych przywozowych zwykle płatnej od każdego przywozu.
(22) Z powyższego jasno wynika, że nadwyżka umorzenia kwoty należności celnych przywozowych jest podstawą do obliczenia wysokości zysku jedynie w przypadku systemu zwrotu bona fide lub zwrotu zastępczego.
Ponieważ ustalono, że system DEPB na bazie danych po dokonaniu wywozu nie podlega jednej z tych dwóch kategorii, korzyść jest całkowitym umorzeniem należności celnych przywozowych, a nie umorzeniem przypuszczalnej nadwyżki.
(23) Co się tyczy systemu weryfikacji, to spór dotyczy stwierdzenia, czy system DEPB na bazie danych po dokonaniu wywozu może być uznany jako system zwrotu, czy system zwrotu zastępczego.
Ponieważ stwierdzono, że system DEPB na bazie danych po dokonaniu wywozu nie jest ani systemem zwrotu, ani zwrotu zastępczego, jak określono w załącznikach II i III do rozporządzenia podstawowego, nie ma potrzeby prowadzenia dalszych badań.
Nawet jeśli system DEPB spełniałby kryteria załączników II i III, należałoby stwierdzić, że nie istnieje żaden rozsądny system weryfikacji.
Normy dotyczące środków produkcyjnych i produktów stanowią wykaz możliwych pozycji, które mogą być wykorzystane w procesie produkcji, oraz określają, w jakich ilościach; zatem normy dotyczące środków produkcyjnych i produktów nie stanowią systemu weryfikacji w rozumieniu ust. 5 załącznika II do rozporządzenia podstawowego.
Na podstawie tych norm nie można kontrolować środków, które są faktycznie wykorzystywane w procesie produkcyjnym i nie stwarzają systemu, na podstawie którego można by stwierdzić, czy środki te były w rzeczywistości przywożone.
(24) Uwzględniając powyższe powody, niniejsze roszczenie nie może być uznane i zatwierdza się tymczasowe wnioski w zakresie możliwości uzyskania wyrównania w tym systemie oraz obliczenia korzyści.
2.
Strefy przetwórstwa na wywóz (jednostki kierowane do wywozu)
(25) Jeden producent eksportujący i Rząd Indii twierdzili, że nie powinno się uważać, iż korzyści uzyskiwane w ramach systemu jednostek kierowanych do wywozu stanowią subsydium, ponieważ zwolnienie z akcyzy i cła jest przyznawane jedynie na ilość środków produkcyjnych wykorzystywanych do produkcji produktu finalnego, przeznaczonego do wywozu.
Domniemywa się, że system ten stanowi system zwrotu cła zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I pkt i) i załączniku II do rozporządzenia podstawowego.
(26) Dwóch indyjskich eksporterów posiada swoje siedziby w jednostkach skierowanych na wywóz.
Bez uszczerbku dla pytania, czy system stanowi system zwrotu cła zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, Komisja, po dalszym dochodzeniu, przyjmuje, że w rzeczywistości nie ma nadmiarowego zwolnienia z cła w przypadku któregokolwiek odnośnego przedsiębiorstwa.
W konsekwencji, w obecnym dochodzeniu, zwolnienie z cła na surowce dla tych przedsiębiorstw nie będzie wyrównywane.
(27) Wysokość subsydium dla dwóch przedsiębiorstw posiadających swoje siedziby w strefach przetwórstwa na wywóz lub jednostkach kierowanych do wywozu została zatem ograniczona do zwolnienia z cła na dobra inwestycyjne i odpowiednio zmniejszona do 0,37 % i 4,43 %.
3.
System promocji wywozu dóbr inwestycyjnych
(28) Rząd Indii zauważył, że w ramach systemu promocji wywozu dóbr inwestycyjnych nie nakłada się obowiązku wywozu wszystkich produktów wyprodukowanych z wykorzystaniem dobra inwestycyjnego i że posiadacz licencji może sprzedać część produkcji na rynku krajowym.
Stąd Rząd Indii utrzymywał, że każda korzyść przyznana w ramach tego systemu powinna być rozdzielona na całość produkcji.
(29) W odpowiedzi na ten argument należy podkreślić, że, jak wyjaśniono w motywie 52 rozporządzenia podstawowego, przedsiębiorstwo może przywozić dobra inwestycyjne z zerową stawką celną albo z obniżoną stawką w zależności od stopnia zaangażowania się w wywóz, jaki przedsiębiorstwo jest gotowe przyjąć.
System jest zatem prawnie uwarunkowany dokonaniem wywozu, ponieważ nie można uzyskać korzyści bez zobowiązania się do wywozu towarów.
Jako taki uważa się go za specyficzny w ramach przepisów art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Ponieważ subsydium jest subsydium wywozowym, uważa się, że przynosi ono korzyści jedynie przy sprzedaży na wywóz; zatem właściwym denominatorem jest całkowita sprzedaż na wywóz.
(30) Ponieważ po opublikowaniu wniosków tymczasowych nie otrzymano żadnych innych uwag w sprawie tego systemu, niniejszym zatwierdza się wnioski określone w motywach 50–57 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Wysokość subsydiów wyrównawczych
(31) Wszystkie subsydia rozpoznano jako subsydia wywozowe. Wysokość subsydiów wywozowych wyrażonych
ad valorem dla badanych producentów eksportujących przedstawia się następująco:
Typ subsydium _BAR_ System DEPB _BAR_ System promocji wywozu dóbr inwestycyjnych _BAR_ Strefa przetwórstwa na wywóz/jednostka skierowana na wywóz _BAR_ Suma _BAR_
Na podstawie danych po dokonaniu wywozu _BAR_
Reliance Industries Limited _BAR_ 6,52 % _BAR_ 1,71 % _BAR_ 8,23 % _BAR_
Futura Polymer Limited _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0,37 % _BAR_ 0,37 % _BAR_
Pearl Engineering Polymers Limited _BAR_ 5,01 % _BAR_ 0,79 % _BAR_ _BAR_ 5,8 % _BAR_
Elque Polyesters Limited _BAR_ _BAR_ _BAR_ 4,43 % _BAR_ 4,43 % _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 8,23 % _BAR_
(32) Średnia ważona dla całego kraju wysokość subsydium w odniesieniu do wszystkich objętych badaniem producentów eksportujących, dokonujących powyżej 90 % wywozu do Wspólnoty rozpatrywanego produktu pochodzącego z Indii, jest wyższa od stosowanej dla tego kraju wysokości minimalnej wynoszącej 3 %.
(33) Wobec wysokiego stopnia współpracy stawka końcowa dla przedsiębiorstw niewspółpracujących została określona na poziomie najwyższej stawki subsydium ustalonego dla przedsiębiorstwa współpracującego, tj. 8,23 %.
II.
INDONEZJA
(34) Ponieważ nie otrzymano żadnych znaczących uwag po opublikowaniu wniosków tymczasowych, niniejszym zatwierdza się wniosek twierdzący, że wysokość subsydium dla Indonezji ma być uznana za nieistotną i zatwierdza się również wnioski z motywu 78 rozporządzenia tymczasowego.
Postępowanie dotyczące Indonezji powinno być zatem zakończone.
III.
KOREA
(35) Ponieważ nie otrzymano żadnych znaczących uwag po opublikowaniu wniosków tymczasowych, niniejszym zatwierdza się wniosek twierdzący, że wysokość subsydium dla Korei ma być uznana za nieistotną i zatwierdza się również wnioski określone w motywie 79 rozporządzenia tymczasowego.
Postępowanie dotyczące Korei powinno być więc zakończone.
IV.
MALEZJA
1.
Wstęp
(36) W rozporządzeniu tymczasowym korzyść uzyskana dzięki statusowi przemysłu pioniera została błędnie zakwalifikowana w motywie 132 jako subsydium wywozowe.
Jednakże zatwierdza się wnioski określone w motywach 93–95 w sprawie możliwości zastosowania środków wyrównawczych w przypadku tego systemu jako specyficznego subsydium krajowego.
Oznaczałoby to, że wysokość stwierdzonego subsydium nie powinna być już obniżana o cło antydumpingowe.
(37) Ponieważ nie otrzymano żadnych innych uwag po opublikowaniu wniosków tymczasowych, po poprawieniu pewnych błędów rachunkowych, zatwierdza się wnioski określone w motywach 80–133 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Wysokość subsydiów wyrównawczych
(38) Wysokość wyrównawczych subsydiów wywozowych zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem , dla objętych badaniem producentów eksportujących przedstawia się następująco:
Typ subsydium _BAR_ Wywóz _BAR_ Krajowe _BAR_ Suma _BAR_ Status pioniera _BAR_ Zwolnienie z cła przywozowego i zwolnienie z podatku od sprzedaży _BAR_
Krajowe _BAR_ Wywóz _BAR_ Podwójne odliczenia _BAR_ Zwolnienie z cła przywozowego i zwolnienie z podatku od sprzedaży _BAR_
Hualon Corporation (M) Sdn.
Bhd. _BAR_ 0 _BAR_ 3,3 % _BAR_ 0 _BAR_ 0,27 % _BAR_ 3,57 % _BAR_
MPI Polyester Industries Sdn.
Bhd. _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0,91 % _BAR_ 0 _BAR_ 0,91 % _BAR_
Pozostali _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 3,57 % _BAR_
(39) Średnia ważona dla całego kraju wysokość subsydium odnośnie do wszystkich objętych badaniem producentów eksportujących, dokonujących powyżej 90 % wywozu do Wspólnoty rozpatrywanego produktu pochodzącego z Malezji, jest wyższa od stosowanej dla tego kraju wysokości minimalnej wynoszącej 2 %.
V. TAJWAN
(40) Jedno z przedsiębiorstw stwierdziło, że Komisja zrobiła błąd rachunkowy dotyczący korzyści przez nie uzyskiwanej w ramach systemu zwolnienia z cła przywozowego za maszyny.
Korzyść uzyskana w ramach tego systemu została jeszcze raz przeliczona i stwierdzono, że wystąpił błąd rachunkowy.
Błąd poprawiono i korzyść w ramach tego programu została zmniejszona z 1,92 % do 0,27 %.
(41) Po tym fakcie Komisja przystąpiła do dokładnego zbadania całych akt sprawy Tajwanu, wraz ze sprawdzeniem obliczeń dla wszystkich czterech producentów eksportujących w celu zbadania wpływu tej poprawki na określenie wysokości subsydium dla całego kraju.
(42) Stwierdzono, że, w wyniku zmniejszenia się wysokości stawki subsydiów dla powyższego przedsiębiorstwa, wysokość subsydium dla całego kraju zmniejszyła się do 0,94 %, która to wartość jest niższa od progu minimalnego dla tego kraju wynoszącego 1 %.
Dlatego też dochodzenie w sprawie przywozu pochodzącego z Tajwanu powinno być zakończone.
VI.
TAJLANDIA
1.
Część ogólna
(43) W dochodzeniu tymczasowym stwierdzono, że mimo iż jedna strefa w Tajlandii (strefa 3) jest w jasny sposób oznaczoną strefą geograficzną, spełniającą warunki definicji regionu słabo rozwiniętego zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, to korzyści wynikające z różnych systemów subsydiowania są szczególne dla gałęzi przemysłu, ponieważ dostęp do programów jest ograniczony do pewnych typów przemysłu.
Rząd Tajlandii twierdzi, że system jest dostępny dla szerokiego zakresu rodzajów przemysłu i w konsekwencji jest ogólnie dostępny.
(44) Stwierdzono, że Rząd Tajlandii ustalił zamknięty wykaz typów działalności uprawnionych do korzystania z popierania inwestycji, który z definicji ogranicza dostęp do subsydium, ponieważ przedsiębiorstwa wytwarzające produkty, które nie znajdują się na wykazie, nie są uprawnione do uzyskiwania korzyści w ramach ustawy o popieraniu inwestycji.
Ponadto ten wykaz powinien być traktowany jako wykaz pozytywny, który jasno definiuje specyficzne produkty, producenci których są faworyzowani w stosunku do innych.
Fakt, że korzyści w ramach ustawy o popieraniu inwestycji są dostępne dla 200 różnych produktów, nie ma znaczenia, ponieważ przedsiębiorstwa, które nie produkują tych produktów, są wyłączone z uzyskiwania jakichkolwiek korzyści.
Dlatego też zatwierdza się wnioski tymczasowe dotyczące specyficzności.
(45) W motywach 193 i 196 rozporządzenia tymczasowego stwierdza się, że projekty, w których występuje się z wnioskami do Komitetu Inwestycyjnego, muszą spełniać kryterium 20 % wartości dodanej.
Tymczasowo stwierdza się, że warunek ten zachęca przedsiębiorstwa do przedkładania towarów krajowych nad przywożone i w konsekwencji jest specyficzny w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia tymczasowego.
(46) Po opublikowaniu Rząd Tajlandii przekazał dowód, że kryterium dotyczące wartości dodanej nie nakazuje stosowania krajowych zasobów produkcyjnych zamiast przywożonych.
Rząd Tajlandii przedstawił dowód, który wykazuje, że kryterium wartości dodanej może być spełnione nawet, gdy do produkcji produktu finalnego są stosowane surowce przywożone.
Dlatego też dla produktu, którego dotyczy dochodzenie, program ten nie jest uwarunkowany stosowaniem towarów krajowych zamiast przywożonych w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
2.
Zwolnienie z podatku od przedsiębiorców
(47) Producent eksportujący stwierdza, że wybrał zastosowanie swoich strat netto z lat ubiegłych zamiast zwolnienia z podatku dochodowego od przedsiębiorców w celu obniżenia bieżącego dochodu podlegającego opodatkowaniu i w konsekwencji nie uzyskał korzyści w okresie dochodzenia.
(48) Ustalono, że przedsiębiorstwo, które korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego i jednocześnie może obniżyć swoje dochody o straty z lat ubiegłych w ramach zwykłych przepisów podatkowych, ma możliwość wyboru dowolnej opcji.
Zostało to potwierdzone przez Ministerstwo Opodatkowania i Tajski Komitet Inwestycyjny.
W niniejszym przypadku ustalono, że producent eksportujący stosował zwolnienie z podatku dochodowego od przedsiębiorców, ponieważ suma należnych podatków nie została obniżona o straty netto z lat ubiegłych.
W rzeczywistości straty netto z lat ubiegłych wzrosły w ostatnim roku budżetowym (z 1655089790 bahtów do 1704894309 bahtów).
Jeżeli producent eksportujący wybrałby obniżenie swojego zysku o straty netto z lat ubiegłych, to wówczas nie wypełniłby sekcji dotyczącej dochodu niepodlegającego opodatkowaniu, który dotyczy tylko dochodu korzystającego ze zwolnienia przyznanego przez Komitet Inwestycyjny.
Ponadto Urząd Apelacyjny Światowej Organizacji Handlu ustalił w sprawie dotyczącej kanadyjskiego samolotu cywilnego [5], że w celu ustalenia, czy udział finansowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) pkt i) Umowy w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych przynosi "korzyść", tj. przywilej, koniecznym jest określenie, czy udział finansowy stawia otrzymującego w bardziej uprzywilejowanej pozycji niż wtedy, gdyby nie otrzymał tego udziału finansowego.
Jak wspomniano powyżej, producent eksportujący jest w bardziej uprzywilejowanej sytuacji przez korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od przedsiębiorców, ponieważ mógł przenieść do wykorzystania w przyszłości większą sumę strat z lat ubiegłych, niż miałoby to miejsce w przeciwnym przypadku.
Dlatego też producent eksportujący wykorzystał zwolnienie z podatku dochodowego i uzyskał korzyść, jego odwołanie nie może być zatem przyjęte.
3.
Zwolnienie z cła należnego przy przywozie maszyn
(49) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag odnośnie do tego systemu, niniejszym zatwierdza się wnioski określone w motywach 202–208 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Wysokość subsydiów wyrównawczych
(50) Na podstawie uwag otrzymanych po wnioskach tymczasowych wysokość subsydiów wyrównawczych zgodnie z przepisami rozporządzenia tymczasowego, wyrażona ad valorem , dla objętego badaniem producenta eksportującego określa się w następującej wysokości:
_BAR_ Zwolnienie z podatku dochodowego _BAR_ Zwolnienie z cła należnego przy przywozie maszyn _BAR_ Suma _BAR_
Thai Shingkong, Industry Corporation Limited _BAR_ 8,13 % _BAR_ 0,35 % _BAR_ 8,4 % _BAR_
(51) Ponieważ objęty badaniem producent eksportujący realizował praktycznie cały przywóz do Wspólnoty rozpatrywanego produktu pochodzącego z Tajlandii, średnia ważona wysokość subsydium znacznie przekracza stosowaną minimalną wysokość subsydiowania wynoszącą 2 %.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
(52) Wobec braku nowej informacji odnośnie do definicji przemysłu Wspólnoty, zatwierdza się wnioski określone w akapitach 226–231 rozporządzenia tymczasowego.
F. SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(53) Niektóre z zainteresowanych stron zakwestionowały stosowanie danych dostarczonych przez przemysł Wspólnoty tylko dla okresu od 1996 r., podczas gdy rozwój rynku przed tym okresem opierał się na informacji pochodzącej z niezależnych badań rynku.
(54) Komisja uznała, że dane dostarczone przez przemysł Wspólnoty dla roku 1995 nie mogą być stosowane z powodu podziału firm Kodak i Eastman w 1995 r. i z powodu restrukturyzacji działalności firmy Shell.
Ani Shell, ani Eastman nie były w stanie dostarczyć pełnych danych za ten rok.
(55) Jednak Komisja uważała za zasadnicze dokonanie przeglądu kryzysu związanego z niedoborem, który wystąpił na rynku Wspólnoty w 1995 r. z powodu wpływu tego wydarzenia zarówno na ceny, jak i na rentowność przemysłu Wspólnoty.
Zastosowanie zatem informacji pochodzącej z niezależnego badania rynku było uważane za odpowiednie do ustalenia koniecznych danych pomocniczych dla oceny sytuacji w przemyśle Wspólnoty w okresie analizy, jak to wyjaśniono w motywie 236 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Zużycie
(56) Wobec braku odmiennych nowych informacji, zatwierdza się wnioski odnośnie do zużycia produktu we Wspólnocie, jak zostało to określone szczegółowo w motywach 239 i 240 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Przywóz z krajów rozpatrywanych
Przywóz pochodzący z Korei, Indonezji i Tajwanu
(57) Zatwierdza się wnioski określone w motywie 242 rozporządzenia tymczasowego odnośnie do minimalnej wysokości subsydium dla towarów przywożonych pochodzących z Korei i Indonezji.
Oba państwa zostały tym samym wyłączone z oszacowania szkody.
(58) W świetle nowych wniosków opisanych powyżej wysokość subsydium stwierdzona dla towarów pochodzących z Tajwanu jest na poziomie minimum, zatem przywozu tego nie bierze się pod uwagę przy oszacowaniu szkody.
Przywóz pochodzący z Indii, Malezji i Tajlandii
a) Połączenie
(59) Rząd Tajlandii stwierdził, że przywóz pochodzący z tego kraju nie powinien być oceniany łącznie z innymi rozpatrywanymi towarami przywożonymi, ponieważ przywóz pochodzący z Tajlandii ma najmniejszy udział w rynku z trzech rozpatrywanych krajów i nie powoduje obniżania cen przemysłu Wspólnoty, co oznacza, że eksporter tajlandzki nie zachowuje się tak samo, jak eksporterzy z innych krajów.
Stwierdzono, że elementy te nie były nowe, odwołanie to zostało zatem odrzucone i zatwierdza się, że przywóz pochodzący z Tajlandii powinien być oceniany łącznie z przywozem pochodzącym z Indii i Malezji.
(60) Rządy Indii i Malezji stwierdziły, że łączony winien być jedynie przywóz subwencjonowany pochodzący odpowiednio z ich krajów.
Ponieważ ustalono, że średnia ważona dla całego kraju wysokość subwencji dla całego objętego badaniem przywozu pochodzącego z Indii i Malezji była na poziomie wyższym od stosowanej minimalnej wysokości subwencjonowania, musi być wzięty pod uwagę cały ich wywóz do Wspólnoty.
Odwołanie to zostało zatem odrzucone i wnioskuje się, żeby cały przywóz pochodzący z Indii, Malezji i Tajlandii był rozpatrywany łącznie w celu oszacowania szkody doznanej przez przemysł Wspólnoty.
b) Wielkość przywozu
(61) Jak wskazuje następująca tabela, wielkość przywozu pochodzącego z Indii, Malezji i Tajlandii znacząco wzrosła między 1996 r. a okresem dochodzenia (wzrost prawie siedmiokrotny), by osiągnąć poziom
123563
ton.
Przywóz _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
W sumie: India, Malezja, Tajlandia _BAR_ 17831 t _BAR_ 44708 t _BAR_ 118113 t _BAR_ 123563 t _BAR_
Wskaźnik (1996 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 251 _BAR_ 662 _BAR_ 693 _BAR_
(62) Po znacznym wzroście między 1996 r. a 1998 r., gdy przywóz co najmniej podwajał się każdego roku, wzrost przywozu ustalił się na stałym poziomie od 1998 r. do okresu dochodzenia.
Należy jednak zauważyć, że przywóz nadal wzrastał, chociaż z mniejszą szybkością, pomimo wysiłków czynionych przez przemysł Wspólnoty w celu sprostania konkurencji cenowej subwencjonowanego przywozu i odzyskania udziału w rynku.
c) Udział w rynku
(63) Udział w rynku przywożonego odnośnego produktu rozwijał się następująco:
Udział przywozu w rynku _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
W sumie: India, Malezja, Tajlandia _BAR_ 2,2 % _BAR_ 4,1 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 9,2 % _BAR_
Wskaźnik (1996 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 190 _BAR_ 417 _BAR_ 424 _BAR_
(64) Udział w rynku przywozu pochodzącego z Indii, Malezji i Tajlandii osiągnął 9,2 % w okresie dochodzenia.
Liczba ta była ponad cztery razy większa od poziomu osiągniętego w 1996 r., tj. początku okresu analizy.
Między 1998 r. a okresem dochodzenia udział w rynku tego przywozu ustalił się na stałym poziomie w wyniku zmniejszenia się wielkości przywozu opisanego powyżej.
d) Ceny towaru przywożonego
(65) Ceny towaru przywożonego pochodzącego z Indii, Malezji i Tajlandii obniżyły się o 34 % w okresie od 1996 r. do okresu dochodzenia; w stosunku rocznym spadły one o 16 % między 1996 r. a 1997 r., o 5 % między 1997 r. a 1998 r. i o 13 % między 1998 r. a okresem dochodzenia.
Średnio cena CIF nieobejmująca cła wynosiła 516 EUR/t w okresie dochodzenia.
Potwierdzono w czasie dochodzenia, że duża liczba eksporterów sprzedawała ze stratą do Wspólnoty, co wskazuje na agresywną politykę cenową w stosunku do rynku Wspólnoty.
e) Zaniżanie cen
(66) Potwierdzono zaniżanie cen przez subsydiowany przywóz, wyliczone według metody określonej szczegółowo w motywie 254 rozporządzenia tymczasowego, w wysokości podanej poniżej:
Rozmiar zaniżania: zakresy _BAR_
Indie _BAR_ Malezja _BAR_ Tajlandia _BAR_
1,2 – 7,9 % _BAR_ 11,8 – 12,9 % _BAR_ 0 % _BAR_
(67) Wobec braku odwołań i nowej informacji od zainteresowanych stron, która zawierałyby przeciwną propozycję, zatwierdza się wnioski dotyczące zaniżania cen, jak określono w motywie 254 rozporządzenia tymczasowego.
W szczególności zauważa się, że niskie średnie stawki zaniżania były wynikiem spadku cen spowodowanym zachowaniem się producentów eksportujących w krajach rozpatrywanych, którzy sprzedawali rozpatrywany produkt na rynek Wspólnoty po cenach, które nie tylko były subsydiowane, lecz także przynoszące straty.
4.
Wpływ zmiany w omawianym przywozie na oszacowanie szkód i przyczynowość
(68) Należy zauważyć, że wyłączenie przywozu pochodzącego z Tajwanu z analizy szkody nie zmienia trendów ustalonych dla odnośnego przywozu w tymczasowym rozporządzeniu.
Wnioskuje się zatem, że w wyniku poprawionej informacji przedstawionej powyżej nie zmieniły się wnioski ustalone w tymczasowym rozporządzeniu odnośnie do wpływu rozpatrywanego przywozu na sytuację przemysłu Wspólnoty ani związek przyczynowy.
5.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
(69) Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, badanie wpływu subsydiowanego przywozu na przemysł Wspólnoty zawierało ocenę wszystkich stosownych czynników i wskaźników wywierających wpływ na stan przemysłu Wspólnoty.
Dochodzenie dotyczyło wszystkich czynników wyszczególnionych w art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże pewnymi czynnikami nie zajmowano się szczegółowo, ponieważ stwierdzono, że nie mają one znaczenia dla oceny sytuacji w przemyśle Wspólnoty w przebiegu dochodzenia (płace i zapasy patrz poniżej).
Jeśli chodzi o wpływ rozmiaru wysokości subwencji wyrównawczej na przemysł Wspólnoty, biorąc pod uwagę ilość i ceny przywozu z rozpatrywanych krajów, to wpływ ten nie może być uważany za nieistotny.
Czynniki badane w tymczasowym rozporządzeniu
– Inwestycje:
(70) Stwierdzono, że pewne inwestycje dokonane przez współpracującego producenta ze Wspólnoty nie były brane pod uwagę na etapie tymczasowym.
Po wprowadzeniu tych danych sytuacja dotycząca inwestycji nie zmienia trendu uprzednio ustalonego.
Zainteresowane strony stwierdziły, że rozmiar inwestycji dokonanych w 1998 r. przez przemysł Wspólnoty wskazywał, że był on w dobrej kondycji finansowej.
Inne z zainteresowanych stron zauważyły, że jeżeli poziom inwestycji był niski w okresie dochodzenia, to było to konsekwencją poprzednich lat, w czasie których przemysł Wspólnoty doznał strat i nie może to zostać przypisane wpływowi subsydiowanego przywozu w okresie dochodzenia.
Pod tym względem dochodzenie wyraźnie wykazało, że nakłady inwestycyjne dokonane w 1997 r., 1998 r. i w okresie dochodzenia były głównie konsekwencją decyzji podjętych w 1995 r. i 1996 r., gdy perspektywy w sektorze PET były dobre (mimo iż straty wystąpiły w 1996 r., sytuacja ta była uważana za tymczasową).
W takim przemyśle bardziej zasadne byłoby zbadanie planów inwestycyjnych niż czasu, na który przypadały wydatki rzeczywiste.
Jak stwierdzono w motywie 264 rozporządzenia tymczasowego, potwierdza się, że, w konsekwencji dalszego pogorszenia swojej sytuacji finansowej spowodowanej szkodliwym subsydiowaniem w okresie dochodzenia, przemysł Wspólnoty nie planował żadnego znacznego zwiększenia zdolności produkcyjnej w celu sprostania wzrostowi przyszłego popytu.
– Płace i zapasy:
Płace i zapasy były także objęte badaniem, jednakże płac nie uważano za czynnik istotny, ponieważ ich udział w kosztach całkowitych jest niski i nie zmieniały się one w okresie analizy.
Co się tyczy zapasów, biorąc pod uwagę sezonowy charakter rynku PET, stwierdzono, że poziomy zapasów zmieniały się znacząco w czasie roku i nie były zatem brane pod uwagę za istotne dla analizy szkód.
– Wzrost:
Mimo iż nie jest to wprost wspomniane w tymczasowym rozporządzeniu, Komisja badała także w swojej analizie wzrost udziału w rynku, który wykazał lekki spadek dla przemysłu Wspólnoty w okresie analizy.
Inne badane czynniki
(71) Badano także sytuację przemysłu Wspólnoty pod względem następujących wskaźników:
- Zdolność do zwiększenia kapitału:
Jak już wspomniano w tymczasowym rozporządzeniu, poziom strat, jakich doznano w okresie dochodzenia, był taki, że nie można było uzgodnić żadnego nowego planu inwestycyjnego w okresie dochodzenia.
Nie poprawiło to oczywiście zdolności przemysłu Wspólnoty do zwiększenia kapitału w tym okresie, pomimo oczekiwanego wzrostu popytu.
- Wydajność:
Wydajność w wyprodukowanych tonach na zatrudnionego wzrosła o 67 % od 1996 r. do okresu dochodzenia i o 21 % od 1998 r. do okresu dochodzenia.
Taki znaczący wzrost wydajności świadczy o tym, że przemysł Wspólnoty podjął wszelkie możliwe starania w celu pozostania konkurencyjnym.
- Rentowność inwestycji:
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Zwrot z zaangażowanego kapitału _BAR_ – 6 % _BAR_ – 7 % _BAR_ 1 % _BAR_ – 8 % _BAR_
Powyższy wskaźnik odzwierciedla ogólną sytuację przemysłu Wspólnoty (wraz z większością linii biznesowych PET).
Kontrola wykazała, że większa część negatywnego trendu w okresie dochodzenia może być przypisana sektorowi PET.
Wskaźnik ten zgadza się z pogorszeniem się rentowności przemysłu Wspólnoty;
- Przepływ gotówki:
(EUR) _BAR_
1996 _BAR_ Wpływ (odpływ) gotówki netto z działalności operacyjnej _BAR_ –79002884 _BAR_
1997 _BAR_ Wpływ (odpływ) gotówki netto z działalności operacyjnej _BAR_ 84901988 _BAR_
1998 _BAR_ Wpływ (odpływ) gotówki netto z działalności operacyjnej _BAR_ 132915718 _BAR_
okres dochodzenia _BAR_ Wpływ (odpływ) gotówki netto z działalności operacyjnej _BAR_ 51115757 _BAR_
Powyższy wskaźnik odzwierciedla ogólną sytuację przemysłu Wspólnoty (wraz z większością linii biznesowych PET).
Przedstawia on wynik operacyjny brutto tych przedsiębiorstw, tj. sprzedaż pomniejszoną o koszt sprzedaży i przed odjęciem opłat finansowych, amortyzacji, prowizji.
Kontrola wykazała, że znaczną część pogorszenia się w okresie dochodzenia można powiązać z sektorem PET.
6.
Kolejne argumenty
a) Ogólne argumenty wysuwane w stosunku do wniosków Komisji
(72) Zainteresowane strony podważały wnioski Komisji w sprawie szkód, ponieważ pewne wskaźniki szkód wykazywały trend albo wzrostowy, albo zrównoważony.
Pod tym względem niektóre z zainteresowanych stron wskazywały na niski poziom zaniżania cen, wzrost wolumenu sprzedaży i ogólnej stabilności udziału w rynku.
Uważały one, że wskaźniki te wykazywały, że przemysł Wspólnoty był w dobrym stanie i chociaż ceny były bardzo niskie, były one na normalnym poziomie, biorąc pod uwagę przeważające warunki rynkowe.
(73) Argument ten nie mógł zostać przyjęty.
Jak ustalono w rozporządzeniu tymczasowym, wzrost sprzedaży i odzyskanie udziału w rynku w okresie dochodzenia, po utracie 5 punktów procentowych między 1997 r. a 1998 r., wystąpił, gdy przemysł Wspólnoty znacząco obniżył swoje ceny w celu wyrównania ich z cenami subsydiowanego przywozu.
Jak wyjaśniono w rozporządzeniu tymczasowym, ustalono, że przywóz był dokonywany po cenach subsydiowanych.
Pod tym względem niski poziom zaniżania cen wynika z faktu, że ceny przemysłu Wspólnoty były obniżone w okresie dochodzenia.
Obniżenie cen było wynikiem subsydiowanego przywozu znaczącego pod względem ilości i udziału w rynku i który zmusił przemysł Wspólnoty do zareagowania przez obniżenie swoich cen.
b) Rozwój sytuacji po okresie dochodzenia
(74) Zainteresowane strony i delegaci z Państw Członkowskich zażądali od Komisji, przeanalizowania i rozpatrzenia pewnych czynników, które wystąpiły po okresie dochodzenia.
W szczególności strony te podkreślały szybki i znaczący wzrost cen PET sprzedawanego przez przemysł Wspólnoty w porównaniu do wzrostu kosztu surowców.
Zdaniem tych stron sytuacja przemysłu Wspólnoty od okresu dochodzenia zdecydowanie się poprawiła i było prawdopodobne, że przemysł Wspólnoty nie ponosił już szkód majątkowych.
(75) Należy przypomnieć, że art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego stwierdza, iż informacja odnosząca się do czasu po okresie dochodzenia nie powinna być brana pod uwagę.
Na podstawie orzecznictwa Trybunału czynniki, które wystąpiły po okresie dochodzenia, mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy w ich świetle nałożenie środków wyrównawczych staje się wyraźne nieodpowiednie.
(76) Komisja przeanalizowała rozwój rynku PET w dziewięciomiesięcznym okresie następującym po okresie dochodzenia, tj. od dnia 1 października 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r.
Stwierdzono, że ceny sprzedaży PET produkowanego przez przemysł Wspólnoty na rynek Wspólnoty wykazywały trwały wzrost.
Średnia cena sprzedaży dla okresu dziewięciomiesięcznego była około 40 % wyższa od średniej dla okresu dochodzenia.
Wzrost ten miał szybsze tempo niż wzrost kosztów (około 20 %), prowadząc do poprawy sytuacji finansowej przemysłu Wspólnoty.
Niemniej jednak w tym dziewięciomiesięcznym okresie, średni zwrot ze sprzedaży dla przemysłu Wspólnoty był nadal ujemny, osiągając –2 %, wskazując, że wynik finansowy pozostawał niezadowalający i daleki od poziomu, który mógłby zapewnić powodzenie przemysłu.
(77) Ta znacząca zmiana cen miała swoje źródło głównie we wzroście cen ropy, który następował od połowy 1999 r. i w sposób zauważalny wpłynął na ceny wszystkich polimerów kilka miesięcy później.
Należy również zauważyć, że następował stały wzrost sprzedaży i udziału w rynku przemysłu Wspólnoty kosztem subsydiowanego przywozu.
Jednakże zmniejszenie się ilości subsydiowanego przywozu może być konsekwencją otwarcia dochodzenia antysubsydyjnego.
W obecnym przypadku rozwój kursu wymiany dolar/euro także spowodował zmniejszenie atrakcyjności rozpatrywanego przywozu.
(78) Należy zauważyć, że kurs wymiany oraz cena ropy naftowej są niestabilne i zmiany mogą być tymczasowe.
Ponadto, jeżeli prowadzone dochodzenie antysubsydyjne zostałoby zakończone bez podjęcia działań, to jest prawdopodobne, że subsydiowany przywóz ponownie odzyskałby udział w rynku.
(79) Na podstawie powyższego wywnioskowano, że procesy, które miały miejsce po okresie dochodzenia, nie wykazały, że szkoda spowodowana subsydiowanym przywozem zanikła.
W konsekwencji nałożenie środków wyrównawczych nie jest wyraźnie nieodpowiednie.
7.
Wniosek w sprawie szkody
(80) Ponieważ nie otrzymano żadnych innych argumentów w sprawie szkód doznanych przez przemysł Wspólnoty, niniejszym zatwierdza się wniosek twierdzący, że przemysł Wspólnoty doznał szkód majątkowych w rozumieniu art. 8 rozporządzenia podstawowego, jak określono w motywach 265–268 rozporządzenia tymczasowego.
G. PRZYCZYNY
(81) Niektóre z zainteresowanych stron nadal twierdziły, że Komisja nieprawidłowo wyciągnęła wniosek, że przywóz pochodzący z krajów przedmiotowych był przyczyną szkód doznanych przez przemysł Wspólnoty, podczas gdy, w ich opinii, sytuacja tego przemysłu i poziom cen na rynku Wspólnoty były spowodowane nałożeniem się innych czynników.
W tym kontekście wielokrotnie żądały ponownego rozpatrzenia punktów już podniesionych na etapie tymczasowym (wraz z ceną surowców, sytuacją nadwyżki zdolności produkcyjnych, konkurencją między producentami PET).
(82) Ponieważ nie otrzymano żadnych innych argumentów w sprawie przyczyny szkód doznanych przez przemysł Wspólnoty, wniosek twierdzący, że przywóz PET z krajów będących przedmiotem rozporządzenia wywołał szkody przemysłowi Wspólnoty, jak stwierdzono w akapicie 290 rozporządzenia tymczasowego, jest niniejszym zatwierdzony.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Prawdopodobny wpływ nałożenia środków na przemysł korzystający z PET
a) Dalsze dochodzenie
(83) W świetle niskiego stopnia współpracy ze strony użytkowników pierwszego etapu dochodzenia Komisja zdecydowała, aby przeprowadzić dalsze dochodzenie dotyczące prawdopodobnego wpływu nałożenia środków na przemysł przetwórczy.
Dlatego też Komisja wysłała około 90 nowych uproszczonych ankiet do użytkowników PET, do niektórych z nich już uprzednio je wysłano, jednakże nie uzyskano odpowiedzi.
19 uprzednio niewspółpracujących przedsiębiorstw przesłało istotne odpowiedzi w wyznaczonym terminie.
Nowo współpracujące przedsiębiorstwa to:
- trzy firmy przetwarzające butelki lub półprodukty:
Lux PET GmbH & Co.
(Luksemburg)
Pucetti SpA (Włochy)
EBP SA (Hiszpania),
- czterej producenci folii i arkuszy PET stosujący rozpatrywany produkt
RPC Cobelplast Montonate Srl (Włochy)
Moplast SpA (Włochy)
Alusuisse Thermoplastic (Wielka Brytania)
Klöckner Pentaplast BV (Niderlandy),
- czterej producenci napojów bezalkoholowych
L'Abeille (Francja)
Pepsico Food Beverages Intl.
Ltd.
(Włochy)
Pepsico France (Francja)
Europe Embouteillage Snc (Francja),
- ośmiu producentów wody mineralnej i źródlanej
Aguas Minerales Pasqual S.L. (Hiszpania)
Eycam Perrier SA (Hiszpania)
Font Vella SA & Aguas de Lanjarón SA (Hiszpania)
Italaquae SpA (Włochy)
Neptune SA (Francja)
Roxane SA (Francja)
San Benedetto (Włochy)
Società generale delle acque minerali arl (Włochy).
W sumie dane przekazane przez przedsiębiorstwa, które wypełniły albo pierwszą, albo drugą ankietę, dotyczą 26 % zużycia PET we Wspólnocie w okresie dochodzenia.
Liczby dotyczące kosztów ustalone na podstawie tej informacji uważano za reprezentatywne dla różnych podsektorów użytkowników, ponieważ informacja przekazana przez pojedyncze przedsiębiorstwo wykazywała duży poziom zgodności między przedsiębiorstwami należącymi do tych samych podsektorów.
(84) Po nałożeniu tymczasowych środków Komisja otrzymała kilka uwag od użytkowników lub reprezentujących ich stowarzyszeń.
Zawierały one spostrzeżenia na temat rozwoju sytuacji na rynku PET w przeszłości oraz dyskusji na temat możliwego wpływu środków na sektory użytkowników.
Uwagi te pochodziły od:
- Schmalbach-Lubeca, największego przetwórcy w Europie (18 % zużycia PET we Wspólnocie);
- stowarzyszenia "Europejskie Firmy Przetwarzające Tworzywa Sztuczne" (EUPC);
- UNESDA, stowarzyszenia reprezentującego producentów napojów bezalkoholowych;
- grupy Nestlé, wielokrotnie powtarzającej, że liczby podane dla rynku francuskiego są reprezentatywne dla całego rynku europejskiego (całkowity zakup PET przez grupę stanowi około 9 % zużycia PET we Wspólnocie, z których 3 % dotyczy tylko rynku francuskiego).
Uwagi te oraz uwagi przesłane przez stowarzyszenia reprezentujące producentów wody (przyczyniło się to do ich popularyzacji w czasie pierwszego etapu dochodzenia) były wzięte pod uwagę, w sumie uwagi pochodzą od przedsiębiorstw reprezentujących przynajmniej połowę rynku.
b) Opis sektorów użytkowników
(85) Po przeanalizowaniu wszystkich dostarczonych informacji stwierdzono, że sektor użytkowników, uprzednio uważany za trzy grupy (firmy wytwarzające półprodukty, producenci wody i producenci zintegrowanych napojów bezalkoholowych) dokładniej można opisać jako dwie grupy:
- Firmy przetwarzające, wliczając w to wytwórców półproduktów i butelek oraz producentów arkuszy.
Użytkownicy wykonują jedynie proste czynności przetwarzające; dlatego koszt PET jest dotychczas ich głównym składnikiem kosztu.
Wytwórcy butelek i półproduktów sprzedają większość swojej produkcji rozlewniom napojów bezalkoholowych.
Producenci arkuszy, reprezentujący tylko niewielką część sektora firm przetwarzających, prowadzą sprzedaż dla wielu typów przedsiębiorstw, które stosują arkusze głównie do pakowania swoich wyrobów.
- Rozlewnie napojów bezalkoholowych, wliczając gazowane i niegazowane napoje bezalkoholowe, mleko, soki owocowe itp.
Podział tej grupy użytkowników na producentów wody i napojów bezalkoholowych nie jest sensowny, ponieważ w wielu przypadkach ten sam producent butelkuje zarówno wodę, jak i napoje bezalkoholowe.
Bardziej sensowne jest rozróżnienie różnych napojów produkowanych przez nich, ponieważ, biorąc pod uwagę względne wartości, udział PET w kosztach produkcji zależy od właściwego kosztu tych napojów (napoje gazowane lub soki owocowe stanowią droższy wkład niż woda).
W każdym przypadku PET pozostaje dość ważnym składnikiem kosztu i problemy, jakie napotykają rozlewnie odnośnie do dostawy PET, są podobne niezależnie od butelkowanego produktu.
(86) Należy zauważyć, że istnieje bardzo bliski związek operacyjny między przetwórcami (z wyjątkiem wytwórców arkuszy) i rozlewniami.
- Rozlewnie kupują prawie całą produkcję przetwórców.
- Każda firma przetwarzająca ma bardzo ograniczoną liczbę klientów (często tylko jednego).
- Firmy przetwarzające działają na zasadzie zleceń od swoich klientów a zlecenia te bardzo często zawierają przepisy, które automatycznie biorą pod uwagę zmiany cen PET lub są one renegocjowane regularnie.
W konsekwencji wpływ opisanych niżej środków nie powinien się kumulować, ponieważ większość wpływu tych środków będzie bezpośrednio przesunięta na głównych klientów firm przetwarzających, tj. rozlewnie napojów bezalkoholowych.
c) Przewidywalne wpływ środków na użytkowników
(87) Uwzględniając otrzymane nowe dane, sytuacja użytkowników, którzy dostarczyli pełną ilościową informację, przedstawia się następująco:
_BAR_ _BAR_ Zużycie PET jako % zużycia we Wspólnocie _BAR_ PET jako % kosztu produkcji _BAR_ Pracownicy zaangażowani do produkcji z zastosowaniem PET _BAR_
Firmy przetwarzające _BAR_ Producenci półproduktów i butelek _BAR_ 7 _BAR_ 66 _BAR_ 770 _BAR_
Producenci arkuszy _BAR_ 1 _BAR_ 55 _BAR_ 186 _BAR_
Rozlewnie napojów bezalkoholowych _BAR_ Woda mineralna i źródlana _BAR_ 18 _BAR_ 24 _BAR_ 6766 _BAR_
Napoje bezalkoholowe _BAR_ 1 _BAR_ 9 _BAR_ 298 _BAR_
RAZEM _BAR_ _BAR_ 26 _BAR_ _BAR_ 8020 _BAR_
d) Wpływ na firmy przetwarzające
(88) Oceniono, że zastosowanie środków wyrównawczych, które zostały zaproponowane, biorąc pod uwagę ilości PET pochodzącego z krajów przedmiotowych, kupowanego w okresie dochodzenia, dałoby w wyniku 0,75 % wzrostu kosztów produkcji firm przetwarzających wykonujących półprodukty i butelki.
W tych samych warunkach wpływ zastosowanych środków na producentów arkuszy wyniósłby około 0,4 %.
Z powodu związania się kontraktami ze swoimi klientami jest prawdopodobne, że przedsiębiorstwa przetwarzające będą mogły przenieść większość tego wzrostu kosztów na swoich klientów.
Szacuje się, że wpływ zastosowanych środków wyrównawczych na rentowność tych przedsiębiorstw będzie bardzo ograniczony.
e) Wpływ na rozlewnie napojów bezalkoholowych
(89) Oceniono, że zastosowanie środków wyrównawczych, które zostały zaproponowane, biorąc pod uwagę ilości PET pochodzącego z krajów przedmiotowych, kupowanego w okresie dochodzenia, dałoby w wyniku średni wzrost o mniej niż 0,2 % kosztu produkcji rozlewni napojów bezalkoholowych.
2.
Cena detaliczna napojów
(90) Stwierdzono, że ceny butelkowanej wody i napojów bezalkoholowych wzrastały ze względnie stałą szybkością 1–2 % na rok w czasie ostatniej dekady (statystyka indeksu cen detalicznych Eurostat).
W tym samym okresie ceny PET zmieniały się bardzo często, jednak bez wpływu na ceny detaliczne butelkowanej wody i napojów bezalkoholowych.
Dlatego też odrzuca się twierdzenie o potencjalnie inflacyjnym wpływie proponowanych środków na ceny detaliczne butelkowanej wody i napojów bezalkoholowych.
3.
Prawdopodobny wpływ nałożonych środków na przemysł Wspólnoty i przemysł korzystający z PET
(91) Proponowane środki najprawdopodobniej byłyby korzystne dla przemysłu Wspólnoty, który przez swoje wysiłki restrukturyzacyjne i imponujący wzrost wydajności wykazał determinację utrzymania swojej obecności na szybko rosnącym rynku Wspólnoty.
Zastosowanie środków pozwoliłoby temu przemysłowi na poprawienie rentowności i dałoby możliwość dokonania nowych inwestycji, które są decydujące w takiej kapitałochłonnej działalności, by zapewnić swoją długoterminową realną obecność we Wspólnocie.
(92) Ponieważ sytuacja przemysłu korzystającego z PET zależy od stanu producentów PET we Wspólnocie, to poprawa sytuacji tych ostatnich, spowodowana zastosowaniem środków, będzie także korzystna dla przemysłu korzystającego z PET.
Zostało to potwierdzone przez przedsiębiorstwa współpracujące w przemyśle korzystającym z PET.
4.
Wnioski w sprawie interesu Wspólnoty
(93) Na podstawie dodatkowej informacji uzyskanej od użytkowników wnioskuje się, że wpływ proponowanych środków na użytkowników będzie ograniczony.
W rzeczy samej, ponieważ przedsiębiorstwa przetwarzające mogą przenieść większość kosztów na swoich klientów, szacuje się, że sumaryczny wpływ środków na producentów napojów będzie marginalny w stosunku do całkowitej rentowności tego sektora.
(94) Potwierdza się ponadto, że przeniesienie produkcji półproduktów poza Wspólnotę jest mało prawdopodobne, że na ceny detaliczne napojów bezalkoholowych zwykle nie wpływają wahania cen PET i że zastosowanie proponowanych środków leży w interesie przemysłu Wspólnoty oraz przemysłu korzystającego z PET.
(95) Ponieważ nie otrzymano żadnych innych argumentów odnośnie do interesu Wspólnoty, to niniejszym zatwierdza się wniosek rozporządzenia tymczasowego twierdzący, że nie ma żadnych przekonujących argumentów, by nie wprowadzać środków wymienionych w motywie 344 tego rozporządzenia.
I. NIENAŁOŻENIE CEŁ
(96) W świetle powyższych wniosków stwierdzających, że średnia ważona dla całego kraju wysokość subwencji dla przywozu pochodzącego z Indonezji, Korei i Tajwanu jest na minimalnym poziomie, podejmuje się ostateczną decyzję nienakładania środków wyrównawczych w stosunku do przywozu pochodzącego z tych krajów.
W konsekwencji postępowanie odnośnie do przywozu z tych krajów powinno być zakończone.
J. DZIAŁANIE OSTATECZNE
(97) W świetle wniosków dotyczących subsydiowania, szkód, przyczyny i interesu Wspólnoty uważa się, że ostateczne środki wyrównawcze powinny być podjęte w celu zapobieżenia dalszym szkodom wyrządzanym Wspólnocie przez subsydiowany przywóz pochodzący z Indii, Malezji i Tajlandii.
(98) Wobec braku jakiejkolwiek nowej informacji niniejszym zatwierdza się metodologię stosowaną do ustalenia poziomu likwidacji szkód, jak określono w motywach 349 i 350 rozporządzenia tymczasowego.
(99) W celu zapobieżenia sytuacji, w której wahania cen PET powodowane wahaniami cen ropy naftowej staną się przyczyną pobierania wyższych opłat, uważa się za właściwe nałożenie ceł w formie określonej kwoty na tonę.
Kwoty te wynikają z zastosowania stawek ceł wyrównawczych w stosunku do cen eksportowych CIF stosowanych do wyliczania poziomu eliminacji szkód w okresie dochodzenia.
(100) Doprowadziło to do ustalenia następujących stawek cła wyrównawczego (EUR za tonę) dla współpracujących producentów eksportujących:
a) INDIE
Reliance Industries Limited _BAR_ 41,3 EUR/t _BAR_
Pearl Engineering Polymers Limited _BAR_ 31,3 EUR/t _BAR_
Elque Polyesters Limited _BAR_ 22,0 EUR/t _BAR_
Futura Polymer Limited _BAR_ 0 _BAR_
b) MALEZJA
MPI Polyester Industries Sdn.
Bhd. _BAR_ 0 _BAR_
Hualon Corporation (M) Sdn.
Bhd. _BAR_ 16,6 EUR/t _BAR_
c) TAJLANDIA
Thai Shingkong Industry Corporation Limited _BAR_ 49,1 EUR/t _BAR_
(101) W celu uniknięcia przyznawania premii za brak współpracy uważano za stosowne ustalenie stawek celnych dla przedsiębiorstw niewspółpracujących w wysokości najwyższych stawek ustalonych dla przedsiębiorstw współpracujących, tj. 41,3 EUR/t dla producentów indyjskich, 16,6 EUR/t dla producentów malajskich i 49,1 EUR/t dla producentów tajskich.
(102) Specyficzne cła wyrównawcze dla indywidualnych przedsiębiorstw wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu ustalono na podstawie wniosków obecnego dochodzenia.
Odzwierciedlają one zatem sytuację stwierdzoną w dochodzeniu w stosunku do tych przedsiębiorstw.
Cła te (w przeciwieństwie do ceł stosowanych dla całego kraju dla "wszystkich innych przedsiębiorstw") stosuje się wyłącznie do wspomnianych określonych podmiotów.
Przywożone produkty wytwarzane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo niewymienione wyraźnie w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia ze swojej nazwy, wraz z podmiotami związanymi z tymi wyraźnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych ceł i powinny podlegać cłom stosowanym dla "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(103) Jakiekolwiek żądanie zastosowania tych stawek cła wyrównawczego określonych dla indywidualnego przedsiębiorstwa (np. po zmianie nazwy jednostki lub po założeniu nowych jednostek produkcyjnych lub sprzedaży) powinno być skierowane do Komisji [7] bezzwłocznie z wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności dotyczącymi modyfikacji działalności związanej z produkcją, sprzedażą krajową i na wywóz związanymi z np. zmianą nazwy lub zmianą jednostek produkcyjnych i sprzedaży.
Komisja, gdy właściwe, po konsultacji z Komitetem Doradczym zmieni odpowiednio rozporządzenie uaktualniając wykazy przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
K. POBIERANIE CEŁ TYMCZASOWYCH
(104) W świetle wysokości subsydiów wyrównawczych stwierdzonej w przypadku producentów eksportujących i z uwagi na wielkość szkód wyrządzonych przemysłowi Wspólnoty uważa się za konieczne, by kwoty zabezpieczone przez tymczasowe cła wyrównawcze na mocy rozporządzenia (WE) nr 1741/2000 były pobrane w wysokości ostatecznych stawek celnych nałożonych.
W przypadkach gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, ostatecznie będą pobrane tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych.
Kwoty zabezpieczone przez tymczasowe cła wyrównawcze za przywóz określonego rodzaju politereftalanu etylenu pochodzącego z Tajwanu będą uwolnione.
L. ZOBOWIĄZANIA
(105) W następstwie nałożenia tymczasowych ceł wyrównawczych dwóch producentów eksportujących z Indii zaproponowało zobowiązania cenowe zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(106) Komisja uważa, że zobowiązania zaproponowane przez Reliance Industries Limited i Pearl Engineering Polymers Limited mogą być przyjęte [8], ponieważ eliminują one szkodliwy skutek subsydiowania.
Ponadto regularne i szczegółowe sprawozdania, które przedsiębiorstwa zobowiązały się dostarczać Komisji, pozwolą na efektywną kontrolę.
Co więcej, struktura sprzedaży powyższych przedsiębiorstw jest taka, że Komisja uważa, iż ryzyko obejścia tych zobowiązań jest zminimalizowane.
(107) W celu zapewnienia skutecznego poszanowania i kontroli realizacji zobowiązań, gdy przedstawia się wniosek o dopuszczenie do wolnego obrotu na mocy zobowiązań, zwolnienie z cła jest uwarunkowane przedstawieniem służbie celnej zainteresowanego Państwa Członkowskiego ważnej "faktury w ramach zobowiązania" wystawionej przez producentów eksportujących, od których przyjęto zobowiązanie i zawierającej informację podaną w Załączniku.
Gdy nie przedstawi się takiej faktury lub gdy nie będzie ona odpowiadała produktowi przedstawionemu służbie celnej, będzie obowiązywało opłacenie odpowiedniej stawki cła wyrównawczego w celu zapewnienia skutecznej realizacji zobowiązań.
(108) W przypadku złamania lub wycofania zobowiązania na mocy art. 13 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego mogą być nałożone wyrównawcze należności celne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz politereftalanu etylenu o współczynniku lepkości 78 ml/g lub wyższym według DIN (Deutsche Industrienorm) 53728, odpowiadający kodowi CN 39076020 i kodowi CN ex39076080 (kod TARIC 3907608010).
2.
Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ust. 3, stawka ostatecznego cła wyrównawczego, stosowana do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, będzie następująca dla produktów pochodzących z następujących krajów:
Państwo _BAR_ Cło ostateczne (EUR/t) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ 41,3 _BAR_ A999 _BAR_
Malezja _BAR_ 16,6 _BAR_ A999 _BAR_
Tajlandia _BAR_ 49,1 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stawki te nie mają zastosowania do produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, w stosunku do których ustalono następujące stawki ceł wyrównawczych:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło ostateczne (EUR/t) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Reliance Industries Limited _BAR_ 41,3 _BAR_ A181 _BAR_
Indie _BAR_ Pearl Engineering Polymers Limited _BAR_ 31,3 _BAR_ A182 _BAR_
Indie _BAR_ Elque Polyesters Limited _BAR_ 22,2 _BAR_ A183 _BAR_
Indie _BAR_ Futura Polymer Limited _BAR_ 0 _BAR_ A184 _BAR_
Malezja _BAR_ MPI Polyester Industries Sdn.
Bhd. _BAR_ 0 _BAR_ A185 _BAR_
Malezja _BAR_ Hualon Corporation (M) Sdn.
Bhd. _BAR_ 16,6 _BAR_ A186 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Thai Shingkong Industry Corporation Limited _BAR_ 49,1 _BAR_ A190 _BAR_
4.
W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wejściem do swobodnego obrotu i dlatego cena rzeczywiście zapłacona bądź należna byłaby rozdzielona w celu określenia wartości celnej na mocy art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [9], kwota cła wyrównawczego wyliczona na podstawie ilości ustalonej powyżej ma być pomniejszona o procent, który odpowiada rozdzieleniu ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej.
5.
W drodze odstępstwa od ust. 1 cło ostateczne nie będzie stosowane do towarów przywożonych przeznaczonych do swobodnego obrotu zgodnie z przepisami art. 2.
6.
O ile nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1.
Zwolnione z cła wyrównawczego nałożonego przez art. 1 będą towary przywożone, pod warunkiem że są produkowane i bezpośrednio wywożone (tj. zafakturowane i wysłane) do przedsiębiorstwa działającego jako importer we Wspólnocie przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 3, zadeklarowane pod odpowiednim kodem dodatkowym TARIC, i że będą spełnione warunki podane w ust. 2.
2.
Gdy będzie przedstawione żądanie dopuszczenia do swobodnego obrotu, to zwolnienie z cła będzie uwarunkowane przedstawieniem służbie celnej danego Państwa Członkowskiego ważnej "faktury w ramach zobowiązania" wystawionej przez przedsiębiorstwa wywożące wspomniane w ust. 3, zawierającej zasadnicze elementy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Zwolnienie z cła będzie nadal uwarunkowane tym, by towary zadeklarowane i przedstawione do odprawy celnej odpowiadały dokładnie opisowi w "fakturze w ramach zobowiązania".
3.
Towary przywożone, którym towarzyszyć będzie "faktura w ramach zobowiązania", powinny być zadeklarowane pod następującymi dodatkowymi kodami TARIC:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Państwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Reliance Industries Limited _BAR_ Indie _BAR_ A181 _BAR_
Pearl Engineering Polymers Limited _BAR_ Indie _BAR_ A182 _BAR_
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone przez tymczasowe cła wyrównawcze na mocy rozporządzenia (WE) nr 1741/2000 nałożone na przywóz określonego rodzaju politereftalanu etylenu pochodzącego z Indii, Malezji i Tajlandii będą pobrane w wysokości stawek cła ostatecznie nałożonego.
Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczne stawki cła wyrównawczego będą zwolnione.
Artykuł 4
Niniejszym kończy się postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu określonego rodzaju politereftalanu etylenu pochodzącego z Indonezji, Republiki Korei i Tajwanu.
Artykuł 5
Kwoty zabezpieczone przez tymczasowe cła wyrównawcze nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1741/2000 na przywóz określonego rodzaju politereftalanu etylenu pochodzącego z Tajwanu będą uwolnione.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2604/2000
z dnia 27 listopada 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych tereftalatów polietylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i art. 10 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 1742/2000 [2] ("rozporządzeniem tymczasowym"), nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz niektórych tereftalatów polietylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii.
(2) W równoległym postępowaniu antysubsydyjnym Komisja nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1741/2000 [3], również tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz niektórych tereftalatów polietylenu pochodzących z Indii, Malezji, Tajwanu i Tajlandii.
(3) Należy przypomnieć, że dochodzenie w sprawie dumpingu i szkód obejmowało okres od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 1999 r.
("OP"). Badanie tendencji potrzebnych do analizy szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca OP ("okresu analizy").
B. DALSZE DOCHODZENIE
(4) Po ujawnieniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano o nałożeniu środków antydumpingowych, wiele zainteresowanych stron przedłożyło uwagi na piśmie. Zgodnie z postanowieniami art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("podstawowego rozporządzenia") wszystkim zainteresowanym stronom, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie, umożliwiono przedstawienie swego stanowiska Komisji.
(5) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych wniosków.
(6) Dodatkową kontrolę przeprowadzono w lokalach następującego przedsiębiorstwa powiązanego z koreańskim producentem eksportującym, która odpowiedziała na kwestionariusz:
- SK Global Belgium NV (Antwerpia).
(7) Wszystkie strony poinformowano o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(8) Rozważono argumenty przedstawione ustnie i pisemnie przez strony i, w stosownych przypadkach, uwzględniono je w ostatecznych ustaleniach.
(9) Po dokonaniu przeglądu tymczasowych ustaleń na podstawie informacji zgromadzonych od tego czasu stwierdzono, że główne ustalenia określone w tymczasowym rozporządzeniu powinny niniejszym zostać zatwierdzone.
C. PRODUKT ROZWAŻANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozważany
(10) Tymczasowe rozporządzenie definiowało produkt rozważany jako tereftalat polietylenu ("PET") o współczynniku lepkości 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z normą DIN (Deutsche Industrienorm) 53728, objęty kodem CN 39076020 i kodem CN ex39076080 (kod TARIC 3907608010).
Ponieważ nie otrzymano żadnych nowych uwag dotyczących tej definicji, ustalenia tymczasowe odnoszące się do rozważanego produktu niniejszym zatwierdza się.
2.
Produkt podobny
(11) W motywie 12 tymczasowego rozporządzenia Komisja stwierdziła, że PET produkowany przez przemysł Wspólnoty i sprzedawany na rynku wspólnotowym oraz PET produkowany w rozważanych krajach i wywożony do Wspólnoty są produktami podobnymi, ponieważ nie wykazują różnic w podstawowych fizycznych i technicznych cechach charakterystycznych oraz zastosowaniach istniejących różnych typów PET.
Ponieważ żaden nowy dowód dotyczący powyższej sprawy nie został dostarczony, zatwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące produktu podobnego.
D. DUMPING
1.
Wartość normalna
(12) Indonezyjski producent eksportujący, do którego zastosowano art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, ponieważ stwierdzono, że dostarczył informacji fałszywych i wprowadzających w błąd, zakwestionował ustalenia Komisji.
Sądził on, że zastosowanie art. 18 nie było uzasadnione i że odrzucenie jego kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, było środkiem nadmiernie surowym.
(13) Komisja zbadała ponownie wszystkie informacje dostarczone przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz i w czasie kontroli na miejscu.
Potwierdzono, że działalność jednostki organizacyjnej przedsiębiorstwa, które rzekomo zajmowało się jedynie działalnością finansową i które przypuszczalnie nie miało związku z rozważanym produktem, była znacznie szersza niż podawano.
W rzeczywistości wszystkie normalne czynności zarządu były wykonywane przez tę jednostkę.
Potwierdzono także, że działalność tej jednostki i koszty przez nią ponoszone nie mogą być uważane za całkowicie niezwiązane z produkcją i sprzedażą rozważanego produktu.
Potwierdzono również, że przedsiębiorstwo dostarczyło fałszywe i wprowadzające w błąd informacje odnośnie do czynności wykonywanych przez zarząd.
(14) Nieuwzględnienie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w formie podanej przez przedsiębiorstwo było zatem w pełni uzasadnione i zgodne z art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Wartość normalna na podstawie sprzedaży krajowej
(15) Dwa tajwańskie przedsiębiorstwa wystąpiły z wnioskiem, by określanie sprzedaży dokonanej w drodze zwykłego obrotu handlowego było dokonywane na podstawie sprzedaży kwartalnej a nie na podstawie sprzedaży rocznej.
Powodem przedstawionym w celu poparcia tego żądania było to, że w czasie OP występowały istotne wahania kosztów i cen rozważanego produktu, głównie z powodu zmian ceny surowców.
(16) Wahania kosztów i cen w OP są prawie nieuniknione w każdym dochodzeniu antydumpingowym.
By wziąć je pod uwagę w celu ustalenia, która sprzedaż została dokonana w ramach zwykłego obrotu handlowego, Komisja konsekwentnie stosowała metodę porównywania cen krajowych ze średnim ważonym kosztem produkcji w OP.
Uważa się, że szczególna sytuacja dwóch przedsiębiorstw, które zwróciły się z wnioskiem, nie uzasadnia odchylenia od metody stosowanej dla wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw w niniejszym postępowaniu.
Stosowanie różnych ram czasowych dla "próby zwykłego obrotu handlowego" (kwartalnego) i dla innych etapów obliczania dumpingu (rocznego) byłoby w dodatku sprzeczne z konsekwentną praktyką Komisji.
(17) Należy ostatecznie zaznaczyć, że istotne informacje (np. dane liczbowe dotyczące kwartalnego kosztu produkcji) zostały dostarczone po raz pierwszy po opublikowaniu ustaleń tymczasowych i to pomimo faktu, że jest to związane ze stanem faktycznym, który był dobrze znany przedsiębiorstwom przed kontrolą na miejscu i ich odpowiedzią na kwestionariusz.
Dlatego Komisja nie była w stanie zweryfikować na tak późnym etapie postępowania znacznej ilości informacji koniecznych do zmodyfikowania metodologii ustalania rentowności sprzedaży krajowej.
(18) Jedno przedsiębiorstwo koreańskie kwestionowało metodologię Komisji rozdzielenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych wymienioną w motywie 50 rozporządzenia tymczasowego.
(19) Producent eksportujący po ujawnieniu ustaleń tymczasowych przedstawił nowe dane liczbowe, ale pomimo żądania Komisji nie dostarczył jakiegokolwiek dowodu lub wyjaśnienia dotyczącego metody rozdzielenia kosztów, którą stosował.
W konsekwencji, wniosek przedsiębiorstwa został odrzucony.
Wartość normalna konstruowana
(20) Jeden indonezyjski producent eksportujący zakwestionował marżę zysku stosowaną w celu skonstruowania wartości normalnej dla jednego typu PET, który wywoził on do Europy.
(21) Podejście Komisji polegające na stosowaniu rzeczywistej marży zysku od sprzedaży innych typów PET dokonywanej w ramach zwykłego obrotu handlowego przez tego producenta eksportującego na swoim rynku krajowym jest w pełni zgodne z art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia (patrz: motyw 21 rozporządzenia tymczasowego).
Dlatego ustalenia tymczasowe zostają zatwierdzone.
(22) Jeden z malezyjskich producentów eksportujących zakwestionował metodologię opartą na obrocie, zastosowaną przez Komisję do ponownego rozdziału pewnych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, stosowaną w celu konstruowania wartości normalnej w tymczasowym rozporządzeniu.
(23) Kontrola wykazała, że klucz do rozdzielenia kosztów zastosowany przez przedsiębiorstwo do pewnych kosztów w jego odpowiedzi na kwestionariusz był niedokładny i niewłaściwy i nie był stosowany uprzednio.
W konsekwencji i w sytuacji braku bardziej właściwego klucza do rozdzielenia, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne zostały ponownie rozdzielone na podstawie obrotu zgodnie art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
Potwierdzono zatem podejście zastosowane do tej sprawy w tymczasowym rozporządzeniu.
(24) Dwóch indonezyjskich producentów eksportujących dowodziło, że wartości normalne dla przedsiębiorstw, które nie prowadzą sprzedaży w ramach zwykłego obrotu handlowego na rynku krajowym, powinny być oparte, zgodnie z art. 2 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, na cenach w sprzedaży krajowej innego przedsiębiorstwa, a nie na konstruowanej wartości normalnej.
(25) W motywie 19 rozporządzenia tymczasowego wyjaśniono już, dlaczego ceny sprzedaży krajowej innego przedsiębiorstwa nie mogą być zastosowane.
Żaden z dwóch zainteresowanych producentów eksportujących nie dostarczył żadnego dowodu podważającego rozumowanie Komisji w odniesieniu do stosowania konstruowanej wartości normalnej.
Niemniej jednak Komisja ponownie zbadała wszystkie przedłożone informacje i w konsekwencji zatwierdziła metodologię stosowaną do środków tymczasowych.
(26) Jedno przedsiębiorstwo koreańskie dowodziło, że Komisja nie powinna była stosować swoich własnych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych do konstruowania wartości normalnej, ponieważ sprzedaż krajowa, do której odnosiły się te koszty, nie miała miejsca w ramach zwykłego obrotu handlowego.
Przedsiębiorstwo dowodziło, że pozostawało to w sprzeczności z art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia.
(27) Konsekwentną praktyką Komisji, jak to wykazano również w motywie 21 tymczasowego rozporządzenia, jest uznanie jako rzetelnych rzeczywistych krajowych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej danego przedsiębiorstwa jest reprezentatywna w porównaniu do wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
W rzeczywistości czynnikiem decydującym o tym, by uznać koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne za użyteczne, nie było to, czy ta sprzedaż dawała zysk, ale czy wystarczająco reprezentatywna ilość sprzedaży była dokonywana na podstawie warunków rynkowych.
Dlatego ustalenia tymczasowe zostają zatwierdzone.
(28) Jedno przedsiębiorstwo tajwańskie zwróciło się z prośbą, aby koszt produkcji we wrześniu 1999 r. nie był brany pod uwagę z powodu trzęsienia ziemi, które miało miejsce na Tajwanie.
(29) Jednakże bez względu na fakt, czy można wziąć poprawkę na trzęsienia ziemi lub podobne przypadki działania siły wyższej, czy też nie, przedsiębiorstwo nie wykazało, czy i w jakim stopniu trzęsienie ziemi wpłynęło na koszty.
Ponadto Komisja, ze swej własnej inicjatywy, przeanalizowała rzekomy wpływ na koszty produkcji i stwierdzono, że ilość produkowana we wrześniu 1999 r. przewyższała ilość produkowaną w kilku innych miesiącach OP, podczas gdy wzrost kosztów nie był wyższy niż w innych miesiącach OP.
W konsekwencji ani ilość produkowana we wrześniu, ani koszty nie mogą zostać zakwalifikowane jako wyjątkowe.
Z tego względu wniosek przedsiębiorstwa musiał zostać odrzucony.
2.
Cena eksportowa
(30) Jeden indonezyjski producent eksportujący twierdził, że Komisja odliczyła zbyt wysoką kwotę na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i zysk w przypadku powiązanego importera w celu skonstruowania cen eksportowych zgodnie z art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia.
(31) W odniesieniu do odsetka odliczonych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych Komisja musiała polegać na jedynej dostępnej informacji, tj. poddanych audytowi sprawozdań finansowych powiązanego przedsiębiorstwa handlowego.
W odniesieniu do tego należy zauważyć, że nie dostarczono żadnej szczególnej informacji na temat kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, pomimo wyraźnego żądania tego w kwestionariuszu.
W konsekwencji wielkość odliczonych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych określono na podstawie obrotu.
(32) W odniesieniu do odliczonej marży zysku motyw 23 tymczasowego rozporządzenia podaje, że marża zysku w wysokości 5 % była uważana za rozsądną dla funkcji pełnionej przez podmiot gospodarczy.
W przypadku braku jakiejkolwiek innej informacji podlegającej sprawdzeniu niniejszym zatwierdza się to podejście.
3.
Porównanie
(33) Jeden indonezyjski producent eksportujący uskarżał się, że Komisja zignorowała jego żądanie korekty wartości normalnej.
(34) Dla tego przedsiębiorstwa Komisja skonstruowała normalną wartość zgodnie z art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia. Kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i zysku były, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a), określane na podstawie średniej ważonej rzeczywistych kwot ustalanych dla innych producentów eksportujących, którzy byli przedmiotem postępowania dotyczącego produkcji i sprzedaży produktu podobnego w Indonezji. Artykuł 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia stanowi, że należna ulga w formie korekt powinna być sporządzona w odniesieniu do różnic w czynnikach, które wpływają na ceny i porównywalność cen. Ponieważ ceny sprzedaży krajowej danego przedsiębiorstwa nie były stosowane, korekty wpływające na porównywalność cen były w tym przypadku odnoszone do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracji innych przedsiębiorstw stosowanych do konstruowania wartości normalnej. Zatem podejście stosowane do tymczasowego określania zostało potwierdzone.
Fizyczne cechy charakterystyczne
(35) Jeden z malezyjskich producentów eksportujących twierdził, że typ PET sprzedawany na rynku krajowym posiadał wyższą wartość rynkową niż typ PET wywożony do Wspólnoty, a zatem normalna wartość powinna być odpowiednio skorygowana.
(36) Jednak producent eksportujący nie domagał się wprowadzenia żadnej korekty ze względu na różnice fizyczne ani w odpowiedzi na kwestionariusz, ani w czasie kontroli na miejscu.
Nie podał też ilościowej wartości rynkowej rzekomej różnicy.
Ponadto w czasie postępowania nie znaleziono ani nie przedstawiono żadnego dowodu uzasadniającego taki wniosek.
W świetle tego stanu faktycznego wniosek ten musiał zostać odrzucony.
Opłaty przywozowe i podatki pośrednie
(37) Jeden indyjski producent eksportujący dowodził, że powinno zostać przyznane prawo domagania się zwrotu należności celnych, ponieważ należności celne przywozowe są refundowane w momencie wywozu, podczas gdy nie dokonuje się takiej refundacji w odniesieniu do sprzedaży krajowej, co wpływa na porównywalność cen.
Eksporter twierdził również, że korekta powinna być dokonana bez względu na to, czy cła były zapłacone przy przywozie surowców i bez względu na to, czy te surowce stały się fizycznie częścią produktu podobnego sprzedawanego na rynku krajowym.
(38) Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) podstawowego rozporządzenia korekta wartości normalnej może być dokonana w odniesieniu do należności celnych przywozowych nakładanych na produkt podobny i surowce fizycznie włączonych do niego, gdy są one przeznaczone do konsumpcji w kraju wywozu i refundowane (lub niepobierane) w odniesieniu do produktu wywożonego do Wspólnoty.
Należy zauważyć, że w tym przypadku eksporter opierał swoje żądanie zwrotu należności celnych jedynie na sumach należności celnych przywozowych refundowanych przy wywozie PET.
Zgodnie z systemem "paszportowym" uprawnienia celnego (system DEPB), który ma zastosowanie do przedsiębiorstwa, prawo do zwrotu cła przy wywozie było przyznawane bez względu na to, czy surowce do produkcji podobnego produktu były przywożone, czy też nie.
Ponadto rzeczywista kwota opłat przywozowych płaconych za surowce do PET sprzedawanego na rynku krajowym podczas OP i refundowana lub niepobierana w czasie wywozu rozważanego produktu do Wspólnoty nie została podana przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz ani w czasie kontroli na miejscu.
Wynika z tego, że przedsiębiorstwo nie mogło wykazać, że należności celne przywozowe, które były refundowane, zostały włączone do ceny krajowej.
W konsekwencji niemożliwe było ustalenie, czy wpłynęło to na porównywalność cen i wniosek musiał zostać odrzucony.
(39) Ten sam indyjski producent eksportujący twierdził również, że ustalenia tymczasowe z dochodzenia antydumpingowego były sprzeczne z ustaleniami tymczasowymi w równoległym postępowaniu antysubsydyjnym.
Dowodzono, że odrzucenie prawa przedsiębiorstwa do korekty z tytułu zwrotu należności celnych w kontekście dochodzenia antydumpingowego byłoby niewłaściwe, gdy w tym samym czasie zyski przedsiębiorstwa z systemu DEBP były uważane za subsydium wywozowe w kontekście postępowania antysubsydyjnego.
(40) Ten argument nie może być przyjęty.
Rzeczywiście, w kontekście równoległego dochodzenia antysubsydyjnego, stwierdzono, że system, który dawał prawo odpowiednio do zwrotu cła lub przywozu bezcłowego, jest wyrównawczym subsydium wywozowym, a nie faktycznym systemem zwrotu ceł w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4] ("podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne").
Zgodnie z art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, to cło wyrównawcze będzie odliczone od cła antydumpingowego.
Tak więc wprowadzenie żądanej korekty w tym miejscu, ponad dokonane już odliczenie, dałoby w sumie podwójną korektę, która byłaby sprzeczna z wynikami dochodzenia antysubsydyjnego.
(41) Uwzględniając powyższe, zatwierdza się niniejszym tymczasowe ustalenia Komisji, tj. nie uznano prawa przedsiębiorstwa do korekty dotyczącej różnic w należnościach celnych przywozowych i podatkach pośrednich za uzasadnione i w konsekwencji wniosek został odrzucony.
(42) Jedno przedsiębiorstwo koreańskie kwestionowało metodę obliczania korekty z tytułu zwrotu należności celnych dokonywanego przez Komisję, która, według przedsiębiorstwa, nie odzwierciedlała rzeczywistej kwoty zwróconych należności celnych otrzymanych w OP.
(43) W trakcie dochodzenia przedsiębiorstwo nie dostarczyło żadnych dowodów dotyczących związku między rzeczywiście otrzymaną kwotą zwróconych należności celnych a surowcami fizycznie włączanymi do produktu.
Wobec braku nowych dowodów, które mogłyby potwierdzić wniosek producenta eksportującego, zatwierdza się podejście zastosowane w motywie 58 tymczasowego rozporządzenia.
(44) Inne przedsiębiorstwo koreańskie sprzeciwiało się decyzji Komisji dotyczącej odrzucenia w całości korekt z tytułu zwrotu należności celnych (patrz motyw 58 tymczasowego rozporządzenia).
(45) W świetle wyjaśnień dostarczonych przez przedsiębiorstwo po opublikowaniu tymczasowego rozporządzenia i rozważeniu informacji zebranych w czasie postępowania, Komisja mogła ponownie obliczyć kwotę ulgi z tytułu zwrotu należności celnych w celu odzwierciedlenia cła zapłaconego za surowce przywiezione podczas OP.
Ulga została następnie przyznana, ale tylko do takiej wysokości, w jakiej mogła być zweryfikowana.
(46) Jeden indyjski producent eksportujący zakwestionował fakt nieuwzględnienia przez Komisję podatków z tytułu sprzedaży przy ustalaniu krajowych cen sprzedaży.
Dowodzono, że chociaż przedsiębiorstwo było zwolnione z podatku z tytułu sprzedaży w OP, to cena na fakturze, którą obciążano klientów, była ceną całkowitą i że podatki z tytułu sprzedaży były właściwie płacone przez klientów i następnie wpłacane na rzecz rządu.
(47) Informacje dostarczone przez producenta po nałożeniu środków tymczasowych przeczy informacjom zebranym i poddanym kontroli na miejscu, na których oparto tymczasowe ustalenia.
Ponadtonie dostarczono żadnych dowodów na poparcie żądania wskazującego na to, że podatek od sprzedaży był rzeczywiście pobierany od klientów i płacony na rzecz rządu.
Dochodzenie jasno wykazało, że przedsiębiorstwo, o którym mowa, korzystało z systemu zwolnienia z podatku z tytułu sprzedaży, który stosowano do zakupów i sprzedaży rozważanego produktu w OP.
Stwierdzono, że ceny sprzedaży na fakturach handlowych były "wolne od podatku z tytułu sprzedaży" i właściwe wewnętrzne dokumenty dotyczące polityki ustalania cen wskazywały na to, że podatek od sprzedaży wynosił "zero w chwili obecnej".
Podstawę prawną systemu zwolnienia z podatku z tytułu sprzedaży dodatkowo szczegółowo zbadano i nie znaleziono żadnego uzasadnienia dla nowych wniosków przedsiębiorstwa.
W konsekwencji zatwierdza się tymczasowe ustalenia.
Poziom obrotu handlowego
(48) Jeden malezyjski producent eksportujący wielokrotnie ponawiał swoje wnioski dotyczące korekty z tytułu różnicy w poziomie obrotu handlowego między sprzedażą rozważanego produktu na rynku krajowym i na wywóz.
(49) Wobec braku jakiegokolwiek dowodu wskazującego na logiczne i wyraźne różnice w funkcjach i cenach sprzedawcy spowodowanych rzekomo różnymi poziomami obrotu handlowego na rynku krajowym kraju wywozu, zgodnie z opisem w motywie 69 tymczasowego rozporządzenia, potwierdza się tymczasowe ustalenia.
Koszty kredytu
(50) Jeden malezyjski producent eksportujący twierdził, że nie wzięto pod uwagę kosztów kredytu na krajowe transakcje sprzedaży w OP.
(51) Wobec braku uzasadnionego wniosku o wprowadzenie korekty z tytułu różnic w kosztach kredytu przekazanego w terminie, wniosek nie mógł być zweryfikowany i dlatego powinien zostać odrzucony.
(52) Inny malezyjski producent eksportujący twierdził, że stopa procentowa zastosowana do obliczenia kosztów kredytu po stronie wywozu w tymczasowym rozporządzeniu była nieprawidłowa.
(53) Tymczasowe ustalenia dotyczące tej sprawy ponownie przejrzano i wywnioskowano, że stopa procentowa zastosowana przez przedsiębiorstwo w jego odpowiedzi na kwestionariusz była w rzeczywistości bardziej właściwa i odpowiednio zmieniono obliczenia.
Dyskonta i rabaty
(54) Jeden indyjski producent eksportujący wielokrotnie ponawiał swoje wnioski o korektę wartości normalnej o kwotę "dyskonta za lojalność" udzielanego pewnym klientom na rynku krajowym.
(55) Stwierdzono, że dyskonto, o którym mowa, było należne po zakończeniu OP dopiero w przypadku spełnienia pewnych warunków.
Jak już wspomniano w motywie 35 tymczasowego rozporządzenia, brakowało dowodu, aby system dyskontowy był stosowany konsekwentnie i w przeszłości.
W rzeczywistości nie dokonano jeszcze żadnych rozchodów środków pieniężnych w ramach systemu.
Dlatego też na mocy art. 2 ust. 10 lit. c) podstawowego rozporządzenia, który wymaga, aby uwzględniać korektę jedynie wtedy, gdy żądanie jest oparte na stałej praktyce w okresach poprzedzających, wraz ze zgodnością z warunkami wymaganymi do zakwalifikowania do dyskonta, żądanie musiało zostać odrzucone.
Koszty manipulacyjne
(56) Zauważono błąd pisarski w obliczeniach korekty dokonanej z tytułu opłaty manipulacyjnej po stronie wywozu jednego z indyjskich producentów eksportujących.
Zostało to poprawione.
Pozostałe
(57) Jeden indyjski producent eksportujący zakwestionował podstawy, na których oparto odrzucenie jego żądania o przyznanie ulgi na wynagrodzenia dla sprzedawców na rynku krajowym i rynku wywozu i dostarczył nowych informacji na poparcie swojego żądania.
(58) Jednakże te informacje lub dowody, chociaż wyraźnie wymagane w kwestionariuszu, zostały udostępnione dopiero dłuższy czas po dokonaniu kontroli na miejscu.
Wobec braku przekazanego w terminie uzasadnionego żądania o korektę na wynagrodzenia dla sprzedawców żądanie nie mogło być zweryfikowane i powinno być zatem odrzucone.
4.
Margines dumpingu przedsiębiorstw objętych dochodzeniem
(59) Jeden koreański producent eksportujący twierdził, że Komisja odeszła od zasady zawartej w art. 2 ust. 11 tymczasowego rozporządzenia przez porównanie średniej ważonej wartości normalnej z indywidualnymi cenami eksportowymi w celu obliczenia marginesu dumpingu.
Porównanie to zostało uznane za dyskryminujące w porównaniu do metodologii stosowanej dla innych koreańskich producentów eksportujących.
Przedsiębiorstwo, które po opublikowaniu tymczasowych ustaleń dostarczyło zmodyfikowane dane liczbowe do średnich cen ważonych w stosunku do klienta i regionu, utrzymywało, że zróżnicowanie cen nie może być uważane za istotne.
Ponadto twierdziło, że takie zróżnicowanie wynikało z różnic w warunkach konkurencyjności na rynku wspólnotowym, a nie z zamiaru prowadzenia celowego dumpingu.
(60) Do celów tymczasowego określenia Komisja uważała, że metoda obliczania stosowana dla innych producentów eksportujących (patrz motyw 60 tymczasowego rozporządzenia), w szczególnym przypadku tego przedsiębiorstwa, nie odzwierciedlałaby pełnego stopnia stosowanego dumpingu.
Ponadto stwierdzono, że układ cen eksportowych różnił się znacznie w odniesieniu do różnych odbiorców i regionów.
W konsekwencji wartość normalna ustalona na bazie średniej ważonej została porównana do cen indywidualnych transakcji wywozowych do Wspólnoty.
(61) Metodologia stosowana przez Komisję do porównania średniej ważonej wartości normalnej z indywidualnymi cenami eksportowymi jest w pełni zgodna z regułą ustaloną w art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia.
Artykuł 2 ust. 11 akapit drugi jasno stanowi, że wartość normalna ustalona na podstawie średniej ważonej może być porównywana do cen wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych do Wspólnoty, jeżeli występuje układ cen eksportowych, który różni się znacznie w zależności od kupującego, regionów lub okresów i jeżeli porównanie wartości normalnej i cen eksportowych na podstawie średniej ważonej nie odzwierciedla pełnego rozmiaru dumpingu.
W obecnym przypadku obydwa te warunki są spełnione.
Nawet po poprawkach w cenach wywozu wprowadzonych przez producenta eksportującego było nadal jasne, że układ cen różnił się znacznie w zależności od kupującego i regionu i że pełny rozmiar dumpingu nie był odzwierciedlony przez porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej na bazie średniej ważonej.
(62) Dlatego uznano, że nie miała miejsca dyskryminacja między koreańskimi producentami eksportującymi, lecz wyłącznie zastosowanie prawidłowej zasady do każdej szczególnej sytuacji.
Tymczasowe ustalenia są zatem zatwierdzone.
(63) Jedno przedsiębiorstwo tajwańskie zażądało, aby porównywanie skonstruowanej wartości normalnej z cenami eksportowymi było dokonywane co miesiąc, twierdząc, że w czasie OP występowały znaczne wahania kosztów i cen z powodu zmian cen surowców.
(64) Wahania kosztów i cen w OP są prawie nieuniknione w postępowaniu antydumpingowym.
Do celów porównania wartości normalnej z ceną eksportową Komisja ustaliła średnią ważoną obydwu czynników, biorąc w ten sposób pod uwagę wpływ wahań, szczególnie w przypadku tego producenta eksportującego, gdzie występuje wyraźna analogia między kształtowaniem się kosztów i cen.
Uważa się, że szczególna sytuacja przedsiębiorstwa, które przedstawiło wniosek, nie uzasadnia odstępstwa od metodologii stosowanej do wszystkich innych przedsiębiorstw, których dotyczy obecne postępowanie.
Stosowanie różnych ram czasowych, tj. miesięcznych dla porównania wartości normalnej i ceny eksportowej i rocznej dla innych etapów wyliczania dumpingu byłoby ponadto niezgodne z konsekwentną praktyką Komisji.
(65) Ponadto należy zauważyć, że przedsiębiorstwo nie przedstawiło takiego wniosku w swojej odpowiedzi na kwestionariusz ani podczas kontroli na miejscu, chociaż jest ono oparte na stanie faktycznym dobrze znanych przedsiębiorstwom w tym czasie.
Wszystkie odpowiednie informacje powinny być dostarczone w pierwotnie wyznaczonym terminie.
Informacje przesłane kilka miesięcy po upływie tych terminów nie mogłyby zostać należycie zweryfikowane i w konsekwencji wniosek przedsiębiorstwa musiał zostać odrzucony.
(66) Jedno przedsiębiorstwo tajwańskie, dla którego ustalono, że jego sprzedaż na wywóz do Wspólnoty występowała nieco poza OP, zawnioskowało o przypisanie mu średniego marginesu dumpingu dla innych współpracujących przedsiębiorstw zamiast pozostałego marginesu dumpingu dla Tajwanu, który został ustalony na poziomie najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla przedsiębiorstw współpracujących.
(67) Wniosek został uwzględniony.
Dlatego margines dumpingu dla przedsiębiorstwa Nan Ya Plastics Corp. został ustalony na poziomie średniego marginesu dumpingu dla współpracujących przedsiębiorstw tajwańskich, tj. 9,6 %.
(68) Dwa współpracujące przedsiębiorstwa tajwańskie wskazały na błędy pisarskie w obliczeniu tymczasowego marginesu dumpingu.
Błędy te zostały poprawione i odpowiednie marginesy dumpingu zostały odpowiednio zmienione.
(69) Uwzględniając powyższe i wobec braku innych uwag zainteresowanych stron zdecydowano zastosować metody wymienione w tymczasowym rozporządzeniu dla przedsiębiorstw współpracujących i niewspółpracujących.
(70) Porównanie wykazało istnienie minimalnego marginesu dumpingu dla wywozu rozważanego produktu do Wspólnoty dokonywanego przez jedno przedsiębiorstwo koreańskie w czasie OP.
(71) Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, wynoszą:
Indie _BAR_ Reliance Industries Limited _BAR_ 51,5 % _BAR_
Pearl Engineering Polymers Limited _BAR_ 30,0 % _BAR_
Pozostali _BAR_ 51,5 % _BAR_
Indonezja _BAR_ P.T. Bakrie Kasei Corporation _BAR_ 63,5 % _BAR_
P.T. Indorama Synthetics Tbk _BAR_ 15,2 % _BAR_
P.T. Polypet Karyapersada _BAR_ 73,7 % _BAR_
Pozostali _BAR_ 73,7 % _BAR_
Republika Korei _BAR_ Honam Petrochemical Corporation _BAR_ 19,8 % _BAR_
Tongkook Corporation _BAR_ 55,8 % _BAR_
Daehan Synthetic Fiber Corporation _BAR_ 5,1 % _BAR_
Sk Chemicals Corporation _BAR_ 1,4 % minimalny _BAR_
Pozostali _BAR_ 55,8 % _BAR_
Malezja _BAR_ Hualon Corporation (M) Sdn.
Bhd. _BAR_ 7,8 % _BAR_
MPI Polyester Industries Sdm.
Bhd. _BAR_ 34,2 % _BAR_
Pozostali _BAR_ 34,2 % _BAR_
Tajwan _BAR_ Far Eastern Textile Ltd. _BAR_ 7,8 % _BAR_
Shingkong Synthetic Fibers Corporation _BAR_ 7,8 % _BAR_
Tuntex Distinct Corp. _BAR_ 12,4 % _BAR_
Nan Ya Plastics Corporation _BAR_ 9,6 % _BAR_
Pozostali _BAR_ 12,4 % _BAR_
Tajlandia _BAR_ Thai Shingkong Industry Corporation Limited _BAR_ 32,5 % _BAR_
Pozostali _BAR_ 32,5 % _BAR_
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTY
(72) W przypadku braku jakichkolwiek nowych informacji dostarczonych w odniesieniu do definicji przemysłu Wspólnoty, ustalenia podane w motywach 87 i 92 tymczasowego rozporządzenia są zatwierdzone.
F. SZKODA
1.
Uwagi wstępne
(73) Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały zastosowanie danych dostarczonych przez przemysł Wspólnoty tylko dla okresu od 1996 r., podczas gdy rozwój sytuacji rynkowej przed tym okresem opierał się informacjach pochodzących z niezależnych badań rynku.
(74) Komisja uznała, że dane dostarczone przez przemysł Wspólnoty za rok 1995 nie mogą być stosowane z powodu podziału przedsiębiorstw Kodak i Eastman w 1995 r. oraz z powodu restrukturyzacji działalności przedsiębiorstwa Shell.
Ani Shell, ani Eastman nie były w stanie dostarczyć pełnych danych za ten rok.
(75) Jednakże Komisja uznała za zasadnicze przedstawienie przeglądu kryzysu związanego z niedoborem, który wystąpił na rynku wspólnotowym w 1995 r. w świetle wpływu tego wydarzenia zarówno na ceny, jak i na rentowność przemysłu Wspólnoty.
Zatem zastosowanie informacji pochodzących z niezależnego badania rynku zostało uznane za odpowiednie do ustalenia koniecznych danych pomocniczych do oceny sytuacji w przemyśle Wspólnoty w czasie okresu analizowanego, jak to wyjaśniono w motywie 97 tymczasowego rozporządzenia.
2.
Konsumpcja
(76) W przypadku braku jakichkolwiek nowych informacji, z których wynikałyby przeciwne wnioski, ustalenia dotyczące konsumpcji rozważanego produktu we Wspólnocie, jak to podano szczegółowo w motywach 100 i 101 tymczasowego rozporządzenia, są zatwierdzone.
3.
Przywóz z rozważanych krajów
(77) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji tymczasowe ustalenia dotyczące stosowanych cen importowych i wielkości przywozu z rozważanych krajów są zatwierdzone.
Łączna ocena wpływu przywozu objętego dochodzeniem
(78) Indonezyjski producent twierdził, że przywóz pochodzący z Indonezji nie powinien być oceniany łącznie z innymi rozważanymi rodzajami przywozu, szczególnie w świetle różnic w tendencjach wielkości między przywozem pochodzącym z tego kraju i innych krajów objętych dochodzeniem.
Argument ten zbadano już w motywie 106 tymczasowego rozporządzenia, a ponieważ nie przedstawiono żadnych nowych informacji, Komisja nie mogła zaakceptować tego wniosku.
(79) Dlatego zatwierdzony jest wniosek dotyczący oceny przywozu pochodzącego z Indonezji łącznie z przywozem z innych rozważanych krajów.
4.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty (80) Zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia badanie wpływu przywozu dumpingowego na przemysł Wspólnoty zawierało ocenę wszystkich czynników i wskaźników związanych ze sprawą, które wywierają wpływ na stan przemysłu Wspólnoty.
Badanie dotyczyło wszystkich czynników wyszczególnionych w art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
Jednakże pewnymi czynnikami nie zajmowano się szczegółowo, ponieważ stwierdzono, że nie mają one znaczenia dla oceny sytuacji w przemyśle Wspólnoty w czasie postępowania (płace i zapasy patrz poniżej).
Jeśli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł Wspólnoty, wpływ ten nie może być uznany jako bez znaczenia, biorąc pod uwagę wielkość oraz ceny przywozu z przedmiotowych krajów.
Czynniki badane w tymczasowym rozporządzeniu
– Inwestycje:
(81) Stwierdzono, że pewne inwestycje dokonane przez współpracującego producenta Wspólnoty nie były brane pod uwagę na etapie tymczasowym.
Po wprowadzeniu tych danych sytuacja dotycząca inwestycji nie zmienia uprzednio ustalonych tendencji.
(82) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że zakres inwestycji dokonanych w 1998 r. przez przemysł Wspólnoty wskazywał, że był on w dobrej sytuacji finansowej.
Inni zauważali, że jeżeli poziom inwestycji był niski w czasie OP, to było to konsekwencją poprzednich lat, w czasie których przemysł Wspólnoty odnotował straty, i to nie może zostać przypisane wpływowi przywozu dumpingowego w OP.
(83) Pod tym względem dochodzenie wyraźnie wykazało, że wydatki na inwestycje dokonane w 1997 r., 1998 r. i w OP były głównie konsekwencją decyzji podjętych w 1995 r. i 1996 r., gdy perspektywy w sektorze PET były dobre (chociaż straty wystąpiły w 1996 r., to sytuacja ta była uważana za tymczasową).
W takim przemyśle bardziej zasadne byłoby zbadanie planów inwestycyjnych niż czasu, na który przypadały rzeczywiste wydatki inwestycyjne.
Jak stwierdzono w motywie 124 tymczasowego rozporządzenia, potwierdza się, że w konsekwencji dalszego pogorszenia swojej sytuacji finansowej spowodowanej wyrządzającym szkodę dumpingiem w OP, przemysł Wspólnoty nie planował żadnego zwiększenia zdolności produkcyjnych w celu sprostania wzrostowi przyszłego popytu.
– Płace i zapasy:
(84) Płace i zapasy były także badane, jednakże płace nie zostały uznane za czynnik istotny, ponieważ ich udział w kosztach ogólnych jest niski i nie zmieniał się w analizowanym okresie.
W odniesieniu do zapasów, biorąc pod uwagę sezonowy charakter rynku PET, stwierdzono, że poziomy zapasów zmieniały się znacząco w czasie roku i nie były zatem uznane za znaczące dla analizy szkody.
– Wzrost:
(85) Chociaż nie zostało to wprost wspomniane w tymczasowym rozporządzeniu, Komisja badała także wzrost podczas dokonywania analizy udziału w rynku i stwierdziła lekki spadek dla przemysłu Wspólnoty w analizowanym okresie.
Inne badane czynniki
(86) Sytuację przemysłu Wspólnoty badano jeszcze pod względem następujących wskaźników.
– Zdolność do zwiększania kapitału:
(87) Jak już wspomniano w tymczasowym rozporządzeniu, poziom strat, których doznano w OP, był taki, że w okresie tym nie można było uzgodnić żadnego nowego planu inwestycyjnego.
Nie poprawiło to oczywiście zdolności przemysłu Wspólnoty do zwiększania kapitału w tym okresie, pomimo oczekiwanego wzrostu popytu.
– Wydajność:
(88) Wydajność wyrażona w wyprodukowanych tonach na pracownika wzrosła o 67 % od 1996 r. do OP i o 21 % od 1998 r. do OP.
Taki znaczący wzrost wydajności świadczy o tym, że przemysł Wspólnoty podjął wszelkie możliwe starania w celu pozostania konkurencyjnym.
– Rentowność inwestycji:
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OP _BAR_
Rentowność zaangażowanego kapitału _BAR_ – 6 % _BAR_ – 7 % _BAR_ 1 % _BAR_ – 8 % _BAR_
(89) Powyższy wskaźnik odzwierciedla całkowitą sytuację przemysłu Wspólnoty (zawierając głównie linie produkcyjne PET).
Kontrola wykazała, że większa część negatywnych tendencji w OP może być przypisana sektorowi PET.
Ten wskaźnik zgadza się z pogorszeniem się rentowności przemysłu Wspólnoty.
– Przepływ środków pieniężnych:
(EUR) _BAR_
1996 _BAR_ Przepływ środków pieniężnych netto z działalności operacyjnej _BAR_ –79002884 _BAR_
1997 _BAR_ Przepływ środków pieniężnych netto z działalności operacyjnej _BAR_ 84901988 _BAR_
1998 _BAR_ Przepływ środków pieniężnych netto z działalności operacyjnej _BAR_ 132915718 _BAR_
OP _BAR_ Przepływ środków pieniężnych netto z działalności operacyjnej _BAR_ 51115757 _BAR_
(90) Powyższy wskaźnik odzwierciedla ogólną sytuację przemysłu Wspólnoty (zawierając głównie linie produkcyjne PET).
Przedstawia on wynik operacyjny brutto tych przedsiębiorców, tj. sprzedaż pomniejszoną o koszt sprzedaży i przed odjęciem opłat finansowych, amortyzacji, prowizji i podatków.
Kontrola wykazała, że dużą część pogorszenia w OP można powiązać z sektorem PET.
5.
Dalsze podnoszone argumenty
Ogólne argumenty podnoszone w stosunku do ustaleń Komisji
(91) Niektóre zainteresowane strony podważały wnioski Komisji w sprawie szkody, ponieważ pewne wskaźniki szkody wykazywały tendencję albo wzrostową, albo zrównoważoną.
Pod tym względem pewna liczba zainteresowanych stron wskazywała na niski poziom podcięcia cenowego, wzrost wielkości sprzedaży i ogólnej stabilności udziałów w rynku.
Uważali oni, że wskaźniki te wykazywały, że przemysł Wspólnoty był w dobrym stanie i chociaż ceny były bardzo niskie, znajdowały się one na normalnym poziomie, biorąc pod uwagę przeważające warunki rynkowe.
(92) Argument ten nie mógł być przyjęty.
Jak ustalono w tymczasowym rozporządzeniu, wzrost sprzedaży i odzyskanie udziałów w rynku w OP, po utracie 5 punktów procentowych między 1997 r. a 1998 r., wystąpiły, gdy przemysł Wspólnoty znacząco obniżył swoje ceny, by zrównać je z cenami przywozu dumpingowego.
Jak wyjaśniono w tymczasowym rozporządzeniu, ustalono, że przywóz był dokonywany po cenach dumpingowych.
Pod tym względem niski poziom podcięcia cenowego wynika z faktu, że ceny przemysłu wspólnotowego były obniżone w OP.
To obniżenie cen było wynikiem przywozu dumpingowego, który był znaczący pod względem wielkości i udziału w rynku i który zmusił przemysł Wspólnoty do zareagowania przez obniżenie swoich cen.
Rozwój sytuacji po OP
(93) Wiele zainteresowanych stron i delegatów Państw Członkowskich wnioskowało do Komisji, aby przeanalizowała i wzięła pod uwagę pewne czynniki, które wystąpiły po upływie OP.
W szczególności strony te podkreślały szybki i znaczący wzrost cen PET sprzedawanego przez przemysł Wspólnoty w porównaniu do wzrostu kosztu surowców.
Zdaniem tych stron sytuacja przemysłu wspólnotowego znacznie się poprawiła od OP i było prawdopodobne, że przemysł Wspólnoty nie ponosił już znaczącej szkody.
(94) Należy przypomnieć, że art. 6 ust. 1 podstawowego rozporządzenia przewiduje, że informacje odnoszące się do okresu po OP nie powinny być zwykle brane pod uwagę.
Na podstawie orzecznictwa Trybunału nowe wydarzenia mające miejsce po OP mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy w ich świetle nałożenie środków antydumpingowych staje się wyraźne nieodpowiednie.
(95) Komisja przeanalizowała rozwój rynku PET w czasie dziewięciomiesięcznego okresu następującego po OP, tj. od dnia 1 października 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r.
Stwierdzono, że ceny sprzedaży PET produkowanego przez przemysł Wspólnoty na rynek wspólnotowy wykazywały trwały wzrost.
Średnia cena sprzedaży dla okresu dziewięciomiesięcznego była o około 40 % wyższa od średniej dla OP.
Ten wzrost był szybszy niż wzrost kosztów (około 20 %), prowadząc do poprawy sytuacji finansowej przemysłu Wspólnotowego.
Niemniej jednak średnio, w czasie tego okresu dziewięciomiesięcznego, zwrot na sprzedaży dla przemysłu wspólnotowego był nadal ujemny, osiągając –2 %, wskazując, że wynik finansowy pozostawał niezadowalający i daleki od poziomu, który mógłby zapewnić powodzenie przemysłu.
(96) Ta dramatyczna zmiana cen w większości miała swoje źródło we wzroście cen ropy naftowej, który następował od połowy 1999 r. i w sposób zauważalny wpłynął na ceny wszystkich polimerów kilka miesięcy później.
Należy również zauważyć, że miał miejsce stały wzrost sprzedaży i udziału w rynku przemysłu Wspólnoty kosztem przywozu dumpingowego.
Jednakże zmniejszenie wielkości przywozu dumpingowego może być konsekwencją wszczęcia dochodzenia antydumpingowego.
W obecnym przypadku rozwój kursu wymiany dolar/euro także spowodował zmniejszenie atrakcyjności rozważanego przywozu.
(97) Należy zauważyć, że kursy wymiany oraz cena ropy naftowej są nadzwyczaj zmienne i zmiany te mogą być tymczasowe.
Ponadto, jeżeli będące w toku dochodzenie antydumpingowe zostałoby zakończone bez podjęcia działań, to jest prawdopodobne, że przywóz dumpingowy ponownie odzyskałby udział w rynku.
(98) Na podstawie powyższego wywnioskowano, że zdarzenia, które miały miejsce po OP, nie wykazały, że szkoda spowodowana przywozem dumpingowym znikła.
W wyniku tego nałożenie środków antydumpingowych nie jest wyraźnie nieodpowiednie.
6.
Wniosek w sprawie szkody
(99) Ponieważ nie otrzymano żadnych innych argumentów odnoszących się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty, wniosek, że przemysł Wspólnoty poniósł znaczną szkodę w rozumieniu art. 3 podstawowego rozporządzenia, jak to ustalono w motywach 125–128 tymczasowego rozporządzenia, zostaje niniejszym zatwierdzony.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWO-SKUTKOWY
(100) Wiele zainteresowanych stron nadal uważało, że Komisja wyciągnęła nieprawidłowy wniosek, że przywóz pochodzący z rozważanych krajów był przyczyną szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty, podczas gdy w ich opinii sytuacja tego przemysłu i poziom cen na rynku wspólnotowym były spowodowane kombinacją innych czynników.
W tym kontekście strony wielokrotnie żądały powtórzenia punktów już podniesionych na etapie tymczasowym (wraz z ceną surowców, sytuacją nadmiernej zdolności produkcyjnej, konkurencją między producentami PET).
(101) Ponieważ nie przedstawiono żadnych innych argumentów odnoszących się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty, wniosek, że przywóz PET z rozważanych krajów wyrządził szkodę w przemyśle Wspólnoty, jak to stwierdzono w motywie 148 tymczasowego rozporządzenia, zostaje niniejszym zatwierdzony.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Prawdopodobny wpływ nałożenia środków na przemysł korzystający z PET Dalsze dochodzenie
(102) W świetle niskiego stopnia współpracy ze strony użytkowników w czasie pierwszego etapu dochodzenia Komisja zdecydowała się prowadzić dalsze dochodzenie w odniesieniu do prawdopodobnego wpływu nałożenia środków na przemysł korzystający z PET.
Dlatego Komisja wysłała 90 nowych uproszczonych kwestionariuszy do użytkowników PET, do niektórych z nich już uprzednio je wysłano, ale nie uzyskano odpowiedzi.
19 wcześniej niewspółpracujących przedsiębiorstw przesłało znaczące odpowiedzi w określonym terminie.
Nowe przedsiębiorstwa współpracujące to:
- trzech przetwórców półproduktów/butelek:
Lux PET GmbH & Co.
(Luksemburg)
Puccetti SpA (Włochy)
EBP SA (Hiszpania)
- czterej producenci folii i arkuszy PET stosujący rozważany produkt:
RPC Cobelplast Montonate Srl (Włochy)
Moplast SpA (Włochy)
Alusuisse Thermoplastic (Wielka Brytania)
Klöckner Pentaplast BV (Niderlandy)
- czterej producenci napojów bezalkoholowych:
L'Abeille (Francja)
Pepsico Food Beverages Intl.
Ltd.
(Włochy)
Pepsico France (Francja)
Europe Embouteillage Snc (Francja)
- ośmiu producentów wody mineralnej i źródlanej:
Aguas Minerales Pasqual S.L. (Hiszpania)
Eycam Perrier SA (Hiszpania)
Font Vella SA & Aguas de Lanjarón SA (Hiszpania)
Italaquae SpA (Włochy)
Neptune SA (Francja)
Roxane SA (Francja)
San Benedetto (Włochy)
Società generale delle acque minerali arl (Włochy)
(103) Łącznie dane przekazane przez przedsiębiorstwa, które wypełniły pierwszy lub drugi kwestionariusz, odpowiadały 26 % konsumpcji PET we Wspólnocie podczas OP.
Dane liczbowe dotyczące kosztów ustalone na podstawie tej informacji uważano za reprezentatywne dla różnych podsektorów użytkowników, ponieważ informacje przekazane przez pojedyncze przedsiębiorstwa wykazywały duży poziom zgodności między przedsiębiorstwami należącymi do tych samych podsektorów.
(104) Po nałożeniu tymczasowych środków Komisja otrzymała kilka pism od użytkowników lub ich reprezentatywnych stowarzyszeń.
Zawierały one spostrzeżenia na temat rozwoju sytuacji na rynku PET w przeszłości i komentarze na temat możliwych skutków środków na sektory użytkowników.
Pisma te pochodziły od:
- Schmalbach-Lubeca, największego przetwórcy w Europie (18 % wspólnotowej konsumpcji PET);
- Europejskiego Stowarzyszenia Przetwórców Tworzyw Sztucznych (EUPC);
- UNESDA, stowarzyszenia reprezentującego producentów napojów bezalkoholowych;
- Grupy Nestlé, wielokrotnie powtarzającej, że dane liczbowe podane dla rynku francuskiego są reprezentatywne dla całego rynku europejskiego (całkowity europejski zakup PET przez grupę stanowi około 9 % wspólnotowej konsumpcji PET, z których 3 % skierowane jest wyłącznie na rynek francuski).
(105) Pisma te oraz pisma przesłane przez stowarzyszenia reprezentujące producentów wody (którzy ujawnili się w trakcie pierwszego etapu badania) zostały wzięte pod uwagę, a w całości uzyskano odpowiedzi od przedsiębiorstw reprezentujących przynajmniej połowę rynku.
Opis sektorów użytkowników
(106) Po przeanalizowaniu wszystkich dostarczonych informacji stwierdzono, że sektor użytkowników, uprzednio traktowany jako 3 grupy (producenci półproduktów, producenci wody i zintegrowani producenci napojów bezalkoholowych) dokładniej można opisać jako dwie grupy:
- Przetwórcy, włączając w to producentów półproduktów i butelek oraz producentów arkuszy.
Ci użytkownicy wykonują tylko proste czynności przetwarzające; dlatego koszt PET jest zdecydowanie głównym składnikiem ich kosztów.
Producenci butelek i półproduktów sprzedają większość swojej produkcji rozlewniom napojów bezalkoholowych.
Producenci arkuszy, którzy reprezentują tylko niewielką część sektora przetwórców, prowadzą sprzedaż dla wielu typów przedsiębiorstw, które stosują arkusze głównie do pakowania swoich wyrobów.
- Rozlewnie napojów bezalkoholowych, włączając wodę, gazowane i niegazowane napoje bezalkoholowe, mleko, soki owocowe itp.
Podział tej grupy użytkowników na producentów wody i napojów bezalkoholowych nie jest stosowny, ponieważ w wielu przypadkach ten sam producent butelkuje zarówno wodę, jak i napoje bezalkoholowe.
Bardziej stosowne jest rozróżnienie różnych napojów produkowanych przez nich, ponieważ, biorąc pod uwagę względne wartości, udział PET w kosztach produkcji zależy od właściwego kosztu tych napojów (napoje gazowane lub soki owocowe stanowią droższy wkład, niż woda).
W każdym przypadku PET pozostaje dość ważnym składnikiem kosztów i problemy, które napotykają rozlewnie odnośnie do dostawy PET, są podobne, niezależnie od butelkowanego produktu.
(107) Należy zauważyć, że istnieje bardzo bliski związek operacyjny między przetwórcami (z wyjątkiem producentów arkuszy) i rozlewniami.
- Rozlewnie kupują prawie całą produkcję przetwórców.
- Każdy przetwórca ma bardzo ograniczoną liczbę klientów (często tylko jednego).
- Przetwórcy są związani ze swoimi klientami przez umowy, które bardzo często zawierają przepisy uwzględniające zmiany cen PET lub są regularnie renegocjowane.
W konsekwencji, wpływ opisanych niżej środków nie powinien się kumulować, ponieważ większość skutków środków będzie bezpośrednio przesunięta na głównych klientów przetwórców, tj. rozlewnie napojów bezalkoholowych.
Przewidywalne wpływ środków na użytkowników
(108) Po wzięciu pod uwagę dostarczonych nowych danych liczbowych sytuacja użytkowników, którzy dostarczyli pełną ilościową informację, przedstawia się następująco:
_BAR_ _BAR_ Konsumpcja PET jako % konsumpcji wspólnotowej _BAR_ PET jako % kosztów produkcji _BAR_ Pracownicy zaangażowani w produkcję z zastosowaniem PET _BAR_
Przetwórcy _BAR_ Producenci półproduktów i butelek _BAR_ 7 _BAR_ 66 _BAR_ 770 _BAR_
Producenci arkuszy _BAR_ 1 _BAR_ 55 _BAR_ 186 _BAR_
Rozlewnie napojów bezalkoholowych _BAR_ Woda mineralna i źródlana _BAR_ 18 _BAR_ 24 _BAR_ 6766 _BAR_
Napoje bezalkoholowe _BAR_ 1 _BAR_ 9 _BAR_ 298 _BAR_
SUMA _BAR_ _BAR_ 26 _BAR_ _BAR_ 8020 _BAR_
Wpływ na przetwórców
(109) Oszacowano, że nałożenie środków antydumpingowych i wyrównawczych, które zostały zaproponowane (15 % z których należy przypisać tylko cłu wyrównawczemu), biorąc pod uwagę ilości PET pochodzącego z rozważanych krajów, kupowanego w OP, dałoby wynik 4 % wzrostu kosztów produkcji przetwórców wykonujących półprodukty i butelki (stosując ceny PET z lipca 2000 r., wyniosłoby to 2 %).
W tych samych warunkach wpływ zastosowanych środków na producentów arkuszy wyniósłby około 2,3 % (1,2 % przy cenach PET z lipca 2000 r.).
(110) Z powodu związania się umowami ze swoimi klientami jest prawdopodobne, że przetwórcy wykonujący półprodukty i butelki będą mogli przenieść większość tego wzrostu kosztów na swoich klientów.
To samo dotyczy producentów arkuszy.
Szacuje się, że bezpośredni wpływ zastosowanych środków na zwrot ze sprzedaży dla tych przedsiębiorstw będzie ograniczony.
(111) Największe ryzyko, o którym wielokrotnie mówili ci użytkownicy, to możliwe przeniesienie działalności przetwórczej do krajów poza Wspólnotą.
Jednakże Komisja nie znalazła jakiegokolwiek nowego dowodu, który sugerowałby istnienie takiego ryzyka, w szczególności biorąc pod uwagę oszacowany wpływ proponowanych środków, z jednej strony, i koszt oraz niedogodności związane z przeniesieniem, z drugiej strony.
W motywie 179 tymczasowego rozporządzenia oszacowano, że dodatkowy koszt odnoszący się do transportu przedstawiałby wzrost kosztów o 2,5 %.
Ponadto wyjaśniono, że zasadniczymi problemami dla użytkowników były bliskość, elastyczność oraz rzetelność dostaw.
Wpływ na rozlewnie napojów bezalkoholowych
(112) Oszacowano, że nałożenie środków antydumpingowych i cła wyrównawczego, które zostały zaproponowane, biorąc pod uwagę ilości PET pochodzącego z rozważanych krajów, kupowane w OP, oraz fakt, że większość wzrostu kosztów półproduktów zostałaby przeniesiona na nich, dałoby w efekcie średni wzrost o mniej niż 0,9 % kosztów produkcji rozlewni napojów bezalkoholowych (stosując ceny z lipca 2000 r. wyniósłby on około 0,4 %).
(113) Szacuje się, że ten wzrost kosztów produkcji miałby ograniczony wpływ na duże przedsiębiorstwa, które sprzedają markowe napoje, ponieważ te przedsiębiorstwa są bardzo dochodowe.
Niewielkie wytwórnie napojów innych niż markowe, które stanowią tylko niewielką część tego sektora, działają z niższą marżą zysku; jest mało prawdopodobne, by taki wzrost kosztów poważnie zagroził ich działalności, ale wymagałby pewnego wysiłku przy restrukturyzacji kosztów.
Pod tym względem należy zauważyć, że w przeszłości te przedsiębiorstwa musiały sobie radzić z dużymi wahaniami cen PET.
Ogólny wpływ na użytkowników
(114) Jak już wspomniano powyżej, PET w większości jest stosowany bezpośrednio, lub pośrednio przez przetwórców, przez producentów napojów bezalkoholowych, podczas gdy stanowi tylko marginalny materiał do opakowań dla innych przedsiębiorstw.
Ponieważ do szacowanego wpływu na sektor napojów bezalkoholowych już wliczono wpływ na koszty PET przetwarzanego przez przetwórców, można uważać, że wpływ wzrostu kosztów na użytkowników PET będzie ograniczony.
2.
Cena detaliczna napojów
(115) Stwierdzono, że ceny butelkowanej wody i napojów bezalkoholowych wzrastały ze względnie stałą szybkością 1–2 % na rok w czasie ostatniej dekady (statystyka wskaźnika cen detalicznych Eurostat).
W tym samym okresie ceny PET zmieniały się bardzo często, jednak nie wpływały na ceny detaliczne butelkowanej wody i napojów bezalkoholowych.
Dlatego też odrzuca się twierdzenie o potencjalnie inflacyjnym wpływie proponowanych środków na ceny detaliczne butelkowanej wody i napojów bezalkoholowych.
3.
Prawdopodobny wpływ nałożenia środków na przemysł wspólnotowy i przemysł korzystający z PET
(116) Proponowane środki najprawdopodobniej byłyby korzystne dla przemysłu wspólnotowego, który przez swoje wysiłki restrukturyzacyjne i imponujący wzrost wydajności pracy wykazał swoją determinację i chęć utrzymania swojej obecności na szybko rosnącym rynku wspólnotowym.
Zastosowanie środków pozwoliłoby temu przemysłowi na poprawienie rentowności i dałoby możliwość dokonania nowych inwestycji, które są decydujące w tak kapitałochłonnej działalności, by zapewnić długoterminową żywotną obecność tego przemysłu we Wspólnocie.
(117) Ponieważ sytuacja przemysłu przetwórczego jest zależna od sytuacji finansowej producentów PET we Wspólnocie, to poprawa sytuacji tych ostatnich spowodowana nałożeniem środków będzie również korzystna dla przemysłu przetwórczego.
Zostało to potwierdzone przez przedsiębiorstwa współpracujące w przemyśle przetwórczym.
4.
Wnioski w sprawie interesu Wspólnoty
(118) Na podstawie dodatkowych informacji uzyskanych od użytkowników wnioskuje się, że wpływ proponowanych środków na użytkowników będzie ograniczony.
Ponieważ przetwórcy mogą przenieść większość kosztów na swoich klientów, szacuje się, że ogólny wpływ środków na producentów napojów będzie marginalny w stosunku do ogólnej rentowności tego sektora.
(119) Dodatkowo potwierdza się, że przeniesienie produkcji półproduktów poza Wspólnotę jest mało prawdopodobne, że na ceny detaliczne napojów bezalkoholowych zwykle nie wpływają wahania cen PET i że nałożenie proponowanych środków leży w sposób oczywisty w interesie przemysłu wspólnotowego oraz przemysłu przetwórczego.
(120) Ponieważ nie przedstawiono żadnych innych argumentów w odniesieniu do interesu Wspólnoty, wniosek, że nie ma żadnych istotnych powodów, dla których należałoby się powstrzymać od nakładania środków, jak określono w motywie 202, zostaje niniejszym zatwierdzony.
I. DZIAŁANIE OSTATECZNE
(121) W świetle wniosków, które wyciągnięto w odniesieniu do dumpingu, szkody, związku przyczynowo-skutkowego i interesu Wspólnoty, uważa się, że ostateczne środki antydumpingowe powinny być zastosowane w celu zapobieżenia dalszym szkodom wyrządzanym Wspólnocie przez przywóz dumpingowy pochodzący z rozważanych krajów.
1.
Poziom zniesienia szkody
(122) W przypadku braku jakichkolwiek nowych informacji metodologia stosowana do ustalenia marginesu szkody, jaką opisano w motywie 206 tymczasowego rozporządzenia, zostaje niniejszym zatwierdzona.
2.
Forma i poziom ceł
(123) W przypadku braku jakichkolwiek nowych informacji metodologia stosowana do ustalenia stawek cła antydumpingowego, łącznie z odpowiednimi stawkami cła wyrównawczego ustalonymi w równoległym postępowaniu antysubsydyjnym, opisana w motywach 209–213 tymczasowego rozporządzenia, zostaje niniejszym zatwierdzona.
(124) W celu uniknięcia sytuacji, w której wahania cen PET spowodowane zmianami cen ropy naftowej dawałyby podstawę do pobierania wyższych ceł, uważa się za słuszne nałożenie ceł w formie określonej kwoty na tonę.
Te kwoty wynikają z zastosowania stawek cła antydumpingowego do cen eksportowych cif stosowanych do wyliczania poziomu zniesienia szkody w okresie badanym.
(125) Proponuje się następujące cła antydumpigowe:
Indie
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines zniesienia szkody _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Stawka cła wyrównawczego (wynikająca z subsydiów wywozowych) _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Reliance Industries Limited _BAR_ 44,3 % _BAR_ 51,5 % _BAR_ 8,2 % _BAR_ 36,1 % _BAR_ 181,7 EUR/t _BAR_
Pearl Engineering Polymers Limited _BAR_ 33,6 % _BAR_ 30,0 % _BAR_ 5,8 % _BAR_ 24,2 % _BAR_ 130,8 EUR/t _BAR_
Elque Polyesters Limited _BAR_ 44,3 % _BAR_ 51,5 % _BAR_ 4,4 % _BAR_ 39,9 % _BAR_ 200,9 EUR/t _BAR_
Futura Polymer Limited _BAR_ 44,3 % _BAR_ 51,5 % _BAR_ 0 _BAR_ 44,3 % _BAR_ 223,0 EUR/t _BAR_
Wszystkie pozostałe _BAR_ _BAR_ 51,5 % _BAR_ 8,2 % _BAR_ 36,1 % _BAR_ 181,7 EUR/t _BAR_
(126) Elque Polymers Limited i Futura Polymer Limited uczestniczyły w równoległym postępowaniu antysubsydyjnym, ale nie w obecnym dochodzeniu antydumpingowym, ponieważ nie prowadziły one wywozu do Wspólnoty.
Są one zatem uprawnione do zwrócenia się o przegląd przysługujący przedsiębiorstwom rozpoczynającym sprzedaż na wywóz, w momencie gdy faktycznie rozpoczną wywóz do Wspólnoty lub gdy będą mogły wykazać, że są związane nieodwołalnymi zobowiązaniami umownymi dokonania wywozu znaczących ilości do Wspólnoty.
Indonezja
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines zniesienia szkody _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
P.T. Bakrie Kasei Corporation _BAR_ 35,1 % _BAR_ 63,5 % _BAR_ 187,7 EUR/t _BAR_
P.T. Indorama Synthetics Tbk _BAR_ 17,8 % _BAR_ 15,2 % _BAR_ 92,1 EUR/t _BAR_
P.T. Polypet Karyapersada _BAR_ 32,9 % _BAR_ 73,7 % _BAR_ 178,9 EUR/t _BAR_
Wszystkie pozostałe _BAR_ _BAR_ 73,7 % _BAR_ 187,7 EUR/t _BAR_
Korea
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines zniesienia szkody _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Honam Petrochemical Corporation _BAR_ 16,9 % _BAR_ 19,8 % _BAR_ 101,4 EUR/t _BAR_
Tongkong Corporation _BAR_ 26,5 % _BAR_ 55,8 % _BAR_ 148,3 EUR/t _BAR_
Daehan Synthetic Fiber Corporation _BAR_ 28,5 % _BAR_ 5,1 % _BAR_ 28,2 EUR/t _BAR_
SK Chemicals Corporation _BAR_ 11 % _BAR_ 1,4 % _BAR_ 0 _BAR_
Wszystkie inne _BAR_ _BAR_ 55,8 % _BAR_ 148,3 EUR/t _BAR_
Malezja
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines zniesienia szkody _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Stawka cła wyrównawczego (wynikająca z subsydiów wywozowych) _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Hualon Corporation(M) Sdn.
Bhd. _BAR_ 52,1 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 0,2 % _BAR_ 7,6 % _BAR_ 36,0 EUR/t _BAR_
MPI Polyester Industries Sdn.
Bhd. _BAR_ 54,2 % _BAR_ 34,2 % _BAR_ 0 _BAR_ 34,2 % _BAR_ 160,1 EUR/t _BAR_
Wszystkie pozostałe _BAR_ _BAR_ 34,2 % _BAR_ Nie dotyczy _BAR_ 34,2 % _BAR_ 160,1 EUR/t _BAR_
Tajwan
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines zniesienia szkody _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Far Eastern Textile Ltd. _BAR_ 8,2 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 50,2 EUR/t _BAR_
Shingkong Synthetic Fibers Corporation _BAR_ 16,6 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 47,0 EUR/t _BAR_
Tuntex Distinct Corp. _BAR_ 26,3 % _BAR_ 12,4 % _BAR_ 69,5 EUR/t _BAR_
Nan Ya Plastics Corporation _BAR_ 26,3 % _BAR_ 9,6 % _BAR_ 53,8 EUR/t _BAR_
Wszystkie pozostałe _BAR_ _BAR_ 12,4 % _BAR_ 69,5 EUR/t _BAR_
Tajlandia
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines zniesienia szkody _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Stawka cła wyrównawczego _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Thai Shingkong Industry Corporation Limited _BAR_ 22,6 % _BAR_ 32,5 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 14,2 % _BAR_ 132,2 EUR/t _BAR_
Wszystkie pozostałe _BAR_ _BAR_ 32,5 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 14,2 % _BAR_ 132,2 EUR/t _BAR_
(127) Jakikolwiek wniosek o zastosowanie tych stawek cła antydumpingowego określonych dla indywidualnych przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy jednostki lub po uruchomieniu nowych jednostek zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinien zostać bezzwłocznie skierowany do Komisji [6], wraz ze wszystkimi stosownymi informacjami, w szczególności dotyczącymi modyfikacji działalności przedsiębiorstwa, związanymi z produkcją, sprzedażą krajową i na wywóz, które wynikają z np. z tej zmiany nazwy lub ze zmian dotyczących jednostek zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, stosownie do potrzeb, po konsultacji z Komitetem Doradczym, zmieni odpowiednio rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
3.
Ostateczny pobór ceł tymczasowych
(128) W świetle wielkości dumpingu stwierdzonego w przypadku producentów eksportujących i w świetle powagi szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu uważa się za konieczne, aby kwoty zabezpieczone przy pomocy tymczasowych ceł antydumpingowych zostały pobrane w wysokości ostatecznie nałożonych stawek celnych.
W przypadkach gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, ostatecznie będą pobrane tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych.
4.
Zobowiązania
(129) W następstwie nałożenia tymczasowych środków antydumpingowych producenci eksportujący z Indii i Indonezji przedłożyli oferty zobowiązań cenowych, zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
(130) Komisja uznała, że zobowiązania cenowe Reliance Industries Limited, Pearl Engineering Polymers Limited i P.T. Polypet Karyapersada mogą zostać przyjęte [7], ponieważ eliminują one szkodliwy skutek dumpingu.
Ponadto regularne i szczegółowe sprawozdania, które przedsiębiorstwa zobowiązały się przedstawiać Komisji, pozwolą na skuteczną kontrolę.
Poza tym struktura sprzedaży tych przedsiębiorstw jest taka, że Komisja uważa, iż ryzyko obejścia zobowiązań jest minimalne.
(131) Inne przedsiębiorstwo także złożyło wniosek dotyczący zobowiązania cenowego, jednakże dostarczyło ono nieprawdziwe i wprowadzające w błąd informacje odnoszące się do niektórych aspektów dochodzenia, co, podważając jego rzetelność i wiarygodność, wpłynęło na współpracę (porównaj motyw 13).
W konsekwencji Komisja uznała, że realizacja zobowiązania przez to przedsiębiorstwo nie będzie mogła być skutecznie kontrolowana i dlatego też oferta została odrzucona.
(132) W celu zapewnienia odpowiedniego przestrzegania i kontroli realizacji zobowiązań, w chwili przedstawienia wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniami, zwolnienie z cła jest uwarunkowane przedstawieniem służbie celnej zainteresowanego Państwa Członkowskiego ważnej "faktury zobowiązania" wystawionej przez producentów eksportujących, których zobowiązanie przyjęto, i zawierającej informacje wymienione w Załączniku.
Jeśli taka faktura nie zostanie przedstawiona lub gdy nie będzie ona odpowiadać produktowi przedstawionemu służbie celnej, w celu zapewnienia skutecznej realizacji zobowiązania, wymagane będzie opłacenie właściwej stawki cła antydumpingowego.
(133) W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania może zostać nałożone cło antydumpingowe na mocy art. 8 ust. 9 i art. 10 podstawowego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tereftalatu polietylenu o współczynniku lepkości 78 ml/g lub wyższym zgodnie z normą DIN (Deutsche Industrienorm) 53728, objętego kodem CN 39076020 i kodem CN ex39076080 (kod TARIC 3907608010).
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3 poniżej, stawka ostatecznego cła antydumpingowego, stosowana do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, dla produktów pochodzących z poszczególnych państw, wynosi odpowiednio:
Państwo _BAR_ Cło ostateczne (EUR/t) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ 181,7 _BAR_ A999 _BAR_
Indonezja _BAR_ 187,7 _BAR_ A999 _BAR_
Malezja _BAR_ 160,1 _BAR_ A999 _BAR_
Republika Korei _BAR_ 148,3 _BAR_ A999 _BAR_
Tajwan _BAR_ 69,5 _BAR_ A999 _BAR_
Tajlandia _BAR_ 83,2 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Powyższe stawki nie mają zastosowania do produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, objęte następującymi stawkami ceł antydumpingowych:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło ostateczne (EUR/t) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Pearl Engineering Polymers Limited _BAR_ 130,8 _BAR_ A182 _BAR_
Indie _BAR_ Reliance Industries Limited _BAR_ 181,7 _BAR_ A181 _BAR_
Indie _BAR_ Elque Polyesters Limited _BAR_ 200,9 _BAR_ A183 _BAR_
Indie _BAR_ Futura Polymer Limited _BAR_ 223,0 _BAR_ A184 _BAR_
Indonezja _BAR_ P.T. Bakrie Kasei Corporation _BAR_ 187,7 _BAR_ A191 _BAR_
Indonezja _BAR_ P.T. Indorama Synthetics Tbk _BAR_ 92,1 _BAR_ A192 _BAR_
Indonezja _BAR_ P.T. Polypet Karyapersada _BAR_ 178,9 _BAR_ A193 _BAR_
Malezja _BAR_ Hualon Corporation (M) Sdn.
Bhd. _BAR_ 36,0 _BAR_ A186 _BAR_
Malezja _BAR_ MpI Polyester Industries Sdn.
Bhd. _BAR_ 160,1 _BAR_ A185 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Daehan Synthetic Fiber Co., Limited _BAR_ 28,2 _BAR_ A194 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Honam Petrochemical Corporation _BAR_ 101,4 _BAR_ A195 _BAR_
Republika Korei _BAR_ SK Chemicals Co., Limited _BAR_ 0 _BAR_ A196 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Tongkong Corporation _BAR_ 148,3 _BAR_ A197 _BAR_
Tajwan _BAR_ Far Eastern Textile Corporation _BAR_ 50,2 _BAR_ A188 _BAR_
Tajwan _BAR_ Tuntex Distinct Corporation _BAR_ 69,5 _BAR_ A198 _BAR_
Tajwan _BAR_ Shingkong Synthetic Fibers Corporation _BAR_ 47,0 _BAR_ A189 _BAR_
Tajwan _BAR_ Nan Ya Plastics Corporation _BAR_ 53,8 _BAR_ A187 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Thai Shingkong Industry Corporation Limited _BAR_ 83,2 _BAR_ A190 _BAR_
4.
W przypadku uszkodzenia towarów przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu, kiedy cena faktycznie zapłacona lub należna byłaby rozdzielana w celu określenia wartości celnej na mocy art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8], kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie ilości ustalonych powyżej jest pomniejszana o odsetek, który odpowiada rozdzieleniu ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.
5.
Nie naruszając ust. 1, ostatecznego cła nie stosuje się do towarów przywiezionych i dopuszczonych do swobodnego obrotu zgodnie z przepisami art. 2.
6.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
1.
Przywóz jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych przez art. 1, jeśli dotyczy towarów produkowanych i bezpośrednio wywożonych (tj. zafakturowanych i wysłanych) do przedsiębiorstwa działającego jako importer we Wspólnocie przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 3, zadeklarowanych pod właściwym kodem dodatkowym TARIC, i przy spełnieniu warunków podanych w ust. 2.
2.
W chwili przedstawienia wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zwolnienie z cła zależy od przedstawienia służbie celnej danego Państwa Członkowskiego ważnej "faktury zobowiązania" wystawionej przez przedsiębiorstwa eksportujące wymienione w ust. 3, zawierającej zasadnicze elementy wymienione w Załączniku.
Zwolnienie z cła jest również uzależnione od tego, czy towary zadeklarowane i przedstawione do odprawy celnej odpowiadają dokładnie opisowi zawartemu w "fakturze zobowiązania".
3.
Przywóz, któremu towarzyszy "faktura zobowiązania" powinien być zadeklarowany pod następującymi dodatkowymi kodami TARIC:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Państwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Reliance Industries Limited _BAR_ Indie _BAR_ A181 _BAR_
Pearl Engineering Polymers Limited _BAR_ Indie _BAR_ A182 _BAR_
P.T. Polypet Karyapersada _BAR_ Indonezja _BAR_ A193 _BAR_
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone za pomocą tymczasowych ceł antydumpingowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1742/2000 w sprawie przywozu niektórych tereftalatów polietylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii są pobierane w wysokości stawek nałożonego cła ostatecznego.
Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczne stawki cła antydumpingowego są zwrócone.
W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, ostatecznie pobiera się jedynie kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000
z dnia 27 listopada 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Rozpoczęcie
(1) Dnia 16 września 1999 r. Komisja ogłosiła poprzez opublikowanie zawiadomienia ("Zawiadomienie o wszczęciu postępowania") w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] rozpoczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL), Republiki Korei ("Korea") i Tajwanu.
(2) Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi wniesionej dnia 30 lipca 1999 r. w imieniu producentów Wspólnoty reprezentujących znaczącą część przemysłu wspólnotowego wag elektronicznych, zdefiniowanego zgodnie z art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe"). Skarga zawierała dowody na istnienie dumpingu wymienionego produktu i na istotne szkody z niego wynikające, co zostało uznane za wystarczającą podstawę do wszczęcia postępowania.
2.
Dochodzenie
(3) Komisja oficjalnie zawiadomiła wnoszących skargę producentów Wspólnoty, producentów eksportujących wagi elektroniczne, importerów, użytkowników (a także reprezentujące ich stowarzyszenia), którzy mogli być tym zainteresowani, jak również przedstawicieli krajów wywozu, o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swych opinii na piśmie oraz wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Komisja wysłała kwestionariusze do znanych sobie zainteresowanych stron i innych stron, które zgłosiły się w nieprzekraczalnym terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Uzyskano odpowiedzi od dwóch producentów Wspólnoty, ośmiu producentów eksportujących z rozważanych krajów, a także od niektórych znanych powiązanych importerów ze Wspólnoty oraz współpracującego producenta z kraju analogicznego.
Otrzymano poza tym odpowiedzi od dwóch użytkowników rozważanego produktu ze Wspólnoty.
(5) Komisja poczyniła starania o zebranie wszelkich informacji, uważanych za niezbędne do celów określenia rozmiarów dumpingu i szkody a także interesu Wspólnoty.
Przeprowadzono również inspekcje kontrolne na miejscu, w lokalach następujących spółek:
a) Producenci Wspólnoty
Avery Berkel Ltd, Birmingham, Zjednoczone Królestwo
Bizerba GmbH, Balingen, Niemcy
Bizerba Belgium SA, Bruksela (filia Bizerba GmbH)
b) Producenci eksportujący
KOREA
A & D Korea Co.
Ltd, Seul
CAS Corporation, Seul
Descom Scales Mfg.
Co.
Ltd, Kyungki-Do
TAJWAN
Snowrex International Co.
Ltd, Taipei
UWE-Universal Weight Enterprise Co.
Ltd, Taipei
CHIŃSKA REPUBLIKA LUDOWA
Mettler-Toledo Changzhou Scale Ltd, Changzhou
Shanghai Teraoka Electronic Co.
Ltd, Szanghaj
Shanghai Yamato Scale Co.
Ltd, Szanghaj
c) Kraj analogiczny
INDONEZJA
PT TEC Indonezja Co.
Ltd, Batam
d) Importerzy powiązani
Ishida Europe AB, Gustavsberg, Szwecja
Mettler-Toledo GmbH, Gieβen, Niemcy
Mettler-Toledo (Albstadt) GmbH, Albstadt, Niemcy
Mettler-Toledo GmbH, Wiedeń, Austria.
(6) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1999 r. ("okres dochodzenia").
Badanie trendu potrzebne do określenia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1995 r. do końca okresu dochodzenia ("okres analizowany").
(7) Wszystkie zainteresowane strony zostały powiadomione o podstawowych faktach i okolicznościach, na podstawie których zalecono wprowadzenie obowiązujących środków.
Zainteresowane strony złożyły oświadczenia po powiadomieniu.
Informacje te zostały wzięte pod uwagę i tam gdzie zachodziła tego potrzeba, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
3.
Poprzednie postępowania dotyczące rozważanego produktu
(8) W październiku 1993 r. rozporządzeniem (WE) nr 2887/93 [3] Rada przyjęła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz wag elektronicznych z Singapuru i Korei.
Środki stosowane wobec Singapuru są przedmiotem przeglądu, który podjęto w październiku 1998 r. [4], a środki stosowane wobec Korei przestały obowiązywać w październiku 1998 r.
(9) W kwietniu 1993 r. rozporządzeniem (WE) nr 993/93 [5] Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe zastosowane do przywozu wag elektronicznych pochodzących z Japonii.
Środki te są również przedmiotem przeglądu, który podjęto w kwietniu 1998 r. [6].
B. ROZWAŻANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Rozważany produkt
(10) Rozważanym produktem jest waga elektroniczna używana w handlu detalicznym, posiadająca wyświetlacz cyfrowy ciężaru, ceny jednostkowej i ceny należnej (bez względu na to, czy w wadze wyposażona jest w urządzenie drukujące te dane, czy nie) objęta kodem CN ex84238150.
Istnieją różne modele wag elektronicznych, o różnych parametrach pracy i różnej technologii wykonania.
W tym aspekcie przemysł wag elektronicznych wyróżnia trzy klasy takich wag: niska, średnia i wysoka.
Wagi elektroniczne mogą być wolnostojące, bez wbudowanych drukarek; występują także modele wyższej klasy posiadające układy wstępnego ustawiania przy pomocy klawiszy i z możliwością integracji danych do komputerowych systemów kontroli i zarządzania.
(11) Mimo, że potencjalne możliwości użytkowania wag elektronicznych mogą się zmieniać w zależności od posiadanych przez nie dodatkowych funkcji w klasie średniej i wysokiej, podstawowe cechy fizyczne i techniczne różnych modeli wag elektronicznych są podobne.
Ponadto dochodzenie wykazało, że między tymi trzema klasami brak wyraźnych linii podziału, modele należące do sąsiednich klas często są zamienne.
Do celów niniejszego dochodzenia należy więc przyjąć, że jest to ten sam produkt.
2.
Produkt podobny
(12) Dochodzenie wykazało, że różne wagi elektroniczne produkowane w ChRL, Korei, na Tajwanie i w Indonezji (która do tych celów jest uważna za kraj analogiczny do ChRL) i sprzedawane na tamtych rynkach, mimo istniejących różnic w rozmiarach, żywotności, napięciu zasilania lub wzorach projektowych, są identyczne lub bardzo podobne do wag elektronicznych wywożonych z ChRL, Korei i Tajwanu do Wspólnoty i zgodnie z tym powinny być uważane za produkty podobne.
(13) Podobnie, wagi elektroniczne produkowane przez przemysł wspólnotowy i sprzedawane na rynku Wspólnoty są podobne do wag elektronicznych produkowanych i wywożonych z ChRL, Korei i Tajwanu do Wspólnoty.
(14) Produkty te są zatem podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Kraje o gospodarce rynkowej
Metodologia ogólna
Wartość normalna
(15) W odniesieniu do określenia wartości normalnej, ustalono najpierw dla każdego producenta eksportującego, czy ogólna wielkość jego sprzedaży krajowej wag elektronicznych była reprezentatywna w porównaniu z ogólną wartością sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wielkość sprzedaży krajowej uważa się za reprezentatywną wtedy, gdy ogólna wielkość sprzedaży każdego producenta eksportującego na rynku krajowym stanowi co najmniej 5 % wielkości jego sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
(16) Następnie określono typy wag elektronicznych, które były sprzedawane przez te spółki na rynku krajowym, a które były identyczne lub zbliżone do typów wag sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty.
(17) Dla każdego typu wag elektronicznych sprzedawanego przez producentów eksportujących na ich rynkach krajowych i uznanych za zbliżone do typów sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty, ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna do celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajowa określonego typu uważana była za reprezentatywną, jeżeli całkowita wielkość sprzedaży danego typu wag elektronicznych podczas okresu badania przedstawiała co najmniej 5 % całkowitej sprzedaży porównywalnego typu wag elektronicznych wywożonych do Wspólnoty.
(18) Sprawdzono również, czy sprzedaż krajowa każdego typu wag elektronicznych mogłaby zostać uznana za sprzedaż dokonywaną w normalnych warunkach handlu poprzez ustalenie odsetku sprzedaży z zyskiem danego typu niezależnym klientom.
W przypadkach kiedy wielkość sprzedaży wag elektronicznych sprzedanych po cenach netto równych lub wyższych od obliczonych kosztów produkcji stanowiła 80 % lub więcej ogólnej wielkości sprzedaży, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen całkowitej sprzedaży krajowej dokonanej w okresie badania, bez względu na to, czy sprzedaż ta przynosiła zysk, czy nie.
W sytuacji, kiedy wielkość sprzedaży z zyskiem stanowiła mniej niż 80 % ale 10 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży krajowej, wartość normalna oparta była na rzeczywistej krajowej cenie sprzedaży, obliczonej jako średnia ważona tylko sprzedaży z zyskiem.
W sytuacji, kiedy wielkość sprzedaży z zyskiem wag elektronicznych jakiegokolwiek typu stanowiła mniej niż 10 % ogólnej wielkości sprzedaży uznano, że ten określony typ sprzedany został w ilościach niewystarczających, aby cenę krajową potraktować jako podstawę do ustalenia wartości normalnej.
(19) We wszystkich przypadkach, kiedy nie można było zastosować ceny sprzedaży krajowej określonego typu wag elektronicznych sprzedawanych przez producenta eksportującego, konstruowano wartość normalną.
A zatem zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna skonstruowana została przez dodanie do kosztów produkcji typów wag elektronicznych sprzedawanych na wywóz, skorygowanych, jeśli była taka potrzeba, racjonalnie przyjętych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjne (SOiZ) i rozsądnie przyjętej marży zysku.
W tym celu, sprawdzono, czy koszty SOiZ i zyski osiągnięte na rynku krajowym przez każdego producenta eksportującego swe produkty stanowiły dane wiarygodne.
(20) Rzeczywiste koszty SOiZ uznano za wiarygodne wtedy, gdy wielkość sprzedaży krajowej danej spółki można było uznać za reprezentatywną.
Krajową marżę zysku określono na podstawie sprzedaży krajowej w normalnych warunkach handlu, tj. kiedy ta sprzedaż niezależnym odbiorcom po cenach równych lub wyższych od kosztów produkcji stanowiła co najmniej 10 % ogólnej wielkości sprzedaży krajowej danej spółki.
W przypadkach, kiedy kryterium to nie było spełnione przyjęto średnią ważoną marży zysku innych spółek w tym kraju o odpowiednio wysokiej sprzedaży dokonanej w normalnych warunkach handlu.
Cena eksportowa
(21) We wszystkich przypadkach, kiedy wagi elektroniczne były sprzedawane na wywóz niezależnym odbiorcom we Wspólnocie cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie cen eksportowych rzeczywiście płaconych lub należnych.
(22) W przypadku kiedy towar sprzedawano na wywóz powiązanemu importerowi, cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie ceny, po której produkty przywożone były po raz pierwszy odsprzedawane niezależnym nabywcom.
W takich przypadkach, w celu określenia wiarygodnej ceny eksportowej zwiększano cenę uwzględniając wszelkie koszty, jakie wystąpiły w czasie między przywiezieniem a odsprzedażą oraz uzyskany zysk.
W oparciu o dostępne informacje zysk ustalono na ok. 10 %.
Informacje, jakimi dysponowano, otrzymano od niepowiązanych importerów w trakcie ostatniego badania dotyczącego tego samego produktu.
Poziom ten został uznany za uzasadniony również ze względu na funkcje wykonywana przez odpowiednie strony.
Porównanie
(23) Porównanie przeprowadzono na podstawie loco-fabryka i na tym samym poziomie sprzedaży.
W celu zapewnienia właściwego porównania między wartością normalną a ceną eksportową uwzględniono, w postaci odpowiedniej korekty, różnice wpływające na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Margines dumpingu w spółkach objętych dochodzeniem
(24) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnia ważona wartość normalna określonego typu wag elektronicznych została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową każdego producenta.
Wartość normalna ustalona na podstawie średniej ważonej porównana została jednak porównana z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych ze Wspólnotą, kiedy układ cen eksportowych różnił się znacznie w różnych regionach, u różnych odbiorców i w różnym czasie, i tam, gdzie porównanie obydwu średnich ważonych nie pozwalało na odzwierciedlenie stopnia dumpingu w pełnej skali.
Margines dumpingu w spółkach nie współpracujących
(25) "Pozostały" margines dumpingu spółkach niewspółpracujących określony został na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(26) Zdecydowano, że dla krajów, gdzie istnieje wysoki stopień współpracy, pozostały margines dumpingu zostaje ustalony na poziomie spółki współpracującej, o najwyższym marginesie dumpingu.
(27) Dla krajów, gdzie istnieje niski stopień współpracy wykorzystano informacje uzyskane od spółki współpracującej, u której występował najwyższy margines dumpingu.
Pozostały margines dumpingu określony został na podstawie średniego ważonego marginesu dla typów wag podlegających dumpingowi z najwyższym marginesem dumpingu wywożonych w ilościach reprezentatywnych.
Takie podejście do zagadnienia uznane zostało za konieczne w celu uniknięcia sytuacji, w której brak współpracy byłby wynagradzany, uwzględniając fakt, iż nie było powodów by twierdzić, że strona, która nie podjęła współpracy stosowała dumping na niższym poziomie.
2.
Korea
(28) Trzy spółki i dwóch importerów wspólnotowych powiązanych z producentami eksportującymi odpowiedziało wysyłając wypełnione kwestionariusze dla producentów eksportujących.
Wartość normalna
(29) W przypadku jednego producenta eksportującego wartość normalna była całkowicie oparta na cenach uzyskiwanych w sprzedaży krajowej, a innego – całkowicie na skonstruowanej wartości normalnej.
W stosunku do trzeciej spółki użyto obu wartości normalnych, skonstruowanej i przyjętej w oparciu o ceny sprzedaży krajowej.
(30) Przy konstruowaniu wartości normalnych można było wykorzystywać koszty produkcji i koszty SOiZ każdego danego producenta eksportującego.
W stosunku do jednego producenta, który niektóre modele sprzedawał ze stratą, wykorzystywano zysk średni z dokonywanej na rynku krajowym sprzedaży z zyskiem pozostałych modeli.
Dla pozostałego producenta, który ponosił straty w sprzedaży na rynek krajowy wszystkich modeli, wykorzystywano przy analizie średni zysk dwóch innych producentów.
Cena eksportowa
(31) W przypadku sprzedaży na wywóz do Wspólnoty rozważanego produktu, dokonywanej przez produkujących eksporterów niezależnym importerom we Wspólnocie cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, poprzez odniesienie do cen rzeczywiście płaconych lub należnych.
(32) W przypadku sprzedaży na wywóz do Wspólnoty rozważanego produktu, dokonywanej przez producentów eksportujących poprzez powiązanych importerów we Wspólnocie cena eksportowa była konstruowana na podstawie ceny, po której produkty przywożone odsprzedawane były pierwszy raz niezależnemu nabywcy zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
W takich przypadkach, w celu określenia wiarygodnej ceny eksportowej, zwiększano cenę uwzględniając wszelkie koszty, jakie wystąpiły w czasie między przywozem a odsprzedażą a także osiągnięty zysk.
Porównanie
(33) Porównanie przeprowadzono na podstawie loco-fabryka i na tym samym poziomie sprzedaży.
W celu zapewnienia słusznego porównania między wartością normalną a ceną eksportową uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice między czynnikami, co do których zarzucano i udowodniono wpływ na porównywalność cen.
Zwiększenie cen związane z różnicami kosztów transportu, ubezpieczenia, obsługi, załadunku i kosztów dodatkowych, kredytów, prowizji, opłaty przywozowe i koszty związane ze sprzedażą (rękojmia/gwarancja itd.) zostały uwzględnione tam, gdzie było to stosowne i uzasadnione.
W przypadku dwu spółek objęło to również zwiększenia cen dokonano dla pokrycia kosztów poniesionych przez stronę powiązaną w Japonii.
(34) Zwiększenie cen wprowadzone w wartości normalnej wyliczonej na podstawie sprzedaży krajowej, zastosowano również do wartości normalnej wyliczonej zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Margines dumpingu
(35) Jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnie ważone wartości normalne każdego typu rozważanego produktu wywożonego do Wspólnoty zostały porównane ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi każdego typu produktu odpowiadającego produktowi rozważanemu.
Jednak w przypadku dwóch producentów eksportujących metoda ta nie odzwierciedlała pełnej skali stosowanego dumpingu a układ cen eksportowych różnił się znacznie między różnymi nabywcami i regionami.
Dlatego też wartość normalną ustaloną w oparciu o średnią ważoną porównano z cenami wszystkich indywidualnych transakcji dokonanych ze Wspólnotą.
(36) Porównanie wykazało istnienie zjawiska dumpingu w odniesieniu do dwóch producentów współpracujących.
Margines dumpingu wyrażony w procentach ceny importowej cif na granicy Wspólnoty wynosi:
CAS Corporation, Seul _BAR_ 0 % _BAR_
A & D Korea Co., Ltd, Seul _BAR_ 4,7 % _BAR_
Descom Scales Mfg.
Co.
Ltd, Kyungki-Do _BAR_ 4,9 % _BAR_
Ponieważ poziom współpracy był wysoki, pozostały margines dumpingu ustalony został na takim samym poziomie jak dla spółki współpracującej, tj. 4,9 %.
3.
Tajwan
(37) Dwie spółki odpowiedziały odsyłając wypełnione kwestionariusze dla producentów eksportujących.
Wartość normalna
(38) Cała sprzedaż krajowa wag elektronicznych (zaliczanych do niskiej klasy) jednego z producentów była dokonana ze stratą.
Inny producent nie sprzedawał porównywalnych wywożonych wag elektronicznych (też zaliczanych do niskiej klasy) na rynku krajowym.
(39) Zatem wartość normalna dla wszystkich modeli wag elektronicznych sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Wykorzystano koszty produkcji modeli przeznaczonych do sprzedaży na wywóz, jakie wystąpiły u każdego producenta, a także jego krajowe koszty SOiZ.
Przyjęto dla obu eksportujących producentów marżę zysku taką samą, jaką ustalono dla producenta, który miał zysk z dokonywanej w zwykłych warunkach handlu sprzedaży krajowej modeli wag, które nie były porównywalne z modelami przeznaczonymi do sprzedaży na wywóz.
Ceny eksportowe
(40) Cała sprzedaż rozważanego produktu na wywóz do Wspólnoty przez dwóch producentów eksportujących realizowana była do niezależnych importerów we Wspólnocie.
Dlatego też cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego poprzez odniesienie do cen rzeczywiście płaconych lub należnych.
Porównanie
(41) Porównanie przeprowadzono na podstawie loco-fabryka i na tym samym poziomie sprzedaży.
W celu zapewnienia słusznego porównania między wartością normalną a ceną eksportową uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice między czynnikami, co do których zarzucano i udowodniono wpływ na porównywalność cen. Zwiększenie cen związane z różnicami kosztów transportu, ubezpieczenia, obsługi, załadunku i kosztów dodatkowych, kredytów, prowizji, opłaty przywozowe i koszty związane ze sprzedażą (rękojmia/gwarancja etc.) zostały uwzględnione tam, gdzie było to stosowne i uzasadnione.
(42) Zwiększenie cen wprowadzone w wartości normalnej wyliczonej na podstawie sprzedaży krajowej, zastosowano również do wartości normalnej wyliczonej zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Margines dumpingu
(43) Jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnie ważone wartości normalne każdego typu rozważanego produktu wywożonego do Wspólnoty zostały porównane ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi każdego typu produktu odpowiadającego produktowi rozważanemu.
Jednak w przypadku dwóch producentów eksportujących metoda ta nie odzwierciedlała pełnej skali stosowanego dumpingu a układ cen eksportowych różnił się znacznie między różnymi nabywcami i regionami.
Dlatego też wartość normalną ustaloną w oparciu o średnią ważoną porównano z cenami wszystkich indywidualnych transakcji dokonanych ze Wspólnotą.
(44) Porównanie wykazało istnienie zjawiska dumpingu w odniesieniu do dwóch producentów współpracujących.
Margines dumpingu wyrażony w procentach ceny importowej cif na granicy Wspólnoty wynosi:
Universal Weight Enterprise (UWE) _BAR_ 5,5 % _BAR_
Snowrex International _BAR_ 5,9 % _BAR_
Ponieważ poziom współpracy był niski, to pozostały margines dumpingu ustalony została na poziomie najwyższego indywidualnego marginesu dumpingu ustalonego dla modelu sprzedanego w ilościach reprezentatywnych.
4.
Chińska Republika Ludowa
Analiza statusu gospodarki rynkowej
(45) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, trzy spółki chińskie zwróciły się o przyznanie im statusu gospodarki rynkowej (SGR).
Żądanie jednej z spółek musiało zostać odrzucone, ponieważ złożone informacje dotarły do Komisji długo po upłynięciu nieprzekraczalnego terminu, a poza tym zawarte w odpowiedziach informacje były niekompletne.
Komisja usiłowała zdobyć wszelkie informacje, jakie uznała za niezbędne, na temat SGR, a następnie zweryfikowała informacje podane w tych wnioskach o przyznanie SGR, na miejscu, w siedzibach dwóch pozostałych spółek.
(46) Komisja stwierdziła, że obie spółki sprzedawały przez kilka lat swe produkty w Chinach po cenach wyliczonych z mniejszymi lub większymi stratami.
Ponadto obie spółki nie miały pełnej swobody w decydowaniu czy, i w jakim stopniu, powinny one sprzedawać swoją produkcję na rynku krajowym.
Stałą praktyką Komisji było odrzucanie wniosków o przyznanie statusu SGR w sytuacjach, kiedy sprzedaż krajowa podlegała ograniczeniom i kiedy ceny dla różnych odbiorców nie ulegały zmianie, w takim stopniu, w jakim taka polityka cenowa może wynikać z centralnie narzuconego systemu kontroli cen.
Co więcej, dowody wskazywały, że ceny te były utrzymywane na poziomie powodującym straty przez kilka lat, co również dowodzi, że producenci nie działali w warunkach gospodarki rynkowej.
(47) Obie badane spółki nie spełniały zatem warunków ustalonych art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Po konsultacjach z Komitetem Doradczym spółki te zostały więc poinformowane, że ich wniosek o przyznanie SGR nie został uwzględniony.
Wybór kraju analogicznego
(48) W sytuacji braku jakichkolwiek spółek kwalifikujących się do uzyskania SGR konieczne było dokonanie porównania cen eksportowych chińskich producentów eksportujących z wartością normalną ustaloną dla odpowiedniego kraju o gospodarce rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(49) Indonezja została zasugerowana przez wnoszącego skargę i zaproponowana przez Komisję w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony nie wniosły sprzeciwu w odniesieniu do tego wyboru.
Jedna z indonezyjskich producentów podjął współpracę i przedłożył odpowiedź na kwestionariusz.
Odpowiedź ta została uznana za dopuszczalną.
W wyniku tego przyjęto, że do celów tego dochodzenia Indonezja może zostać uznana za kraj analogiczny.
(50) Zdecydowano, że Indonezja jest najbardziej odpowiednim do ustalenia wartości normalnej państwem trzecim o gospodarce rynkowej, mając na względzie znaczną wielkość sprzedaży wewnętrznej i na wywóz producentów indonezyjskich w porównaniu do przywozu do Wspólnoty z ChRL, a także poziom konkurencji na rynku indonezyjskim i rynkach wywozowych, co zapewniało racjonalny, ale niezbyt wysoki zysk.
Ponadto sprzedaż w Korei i na Tajwanie nie została uznana za odpowiednią bazę do wyznaczenia wartości normalnej, ponieważ wagi elektroniczne sprzedawane na tych rynkach należały do niższego poziomu klasy niskiej i nie były w związku z tym porównywalne z modelami przeznaczonymi na wywóz pochodzącymi z ChRL.
Traktowanie indywidualne
(51) Każdy ze współpracujących chińskich producentów eksportujących zwrócił się o potraktowanie jego przypadku w sposób indywidualny.
Odpowiedzieli oni na szczegółowe pytania zawarte we formularzu wniosku o przyznanie SGR, rozesłanym zainteresowanym stronom po wszczęciu postępowania.
Wnioski zbadano koncentrując się głównie na tych obszarach zagadnień, które miały bezpośredni wpływ na działalność wywozową spółek.
Stwierdzono, że w odniesieniu do tej działalności poziom ingerencji państwa nie był ani na tyle wysoki, aby wywrzeć na nią silny wpływ, ani by umożliwić obejście środków jeśli w stosunku do eksportujących zastosowano by indywidualne stawki celne.
(52) Wyniki analizy dostarczonych informacji pokazały, że wszystkie trzy spółki spełniały warunki wymagane dla potraktowania ich w sposób indywidualny.
Podjęto więc decyzję o indywidualnym potraktowaniu tych trzech spółek.
Wartość normalna
(53) Wartość normalna dla chińskich producentów eksportujących, którzy sprzedawali na wywóz do Wspólnoty wyłącznie wagi elektroniczne klasy niskiej obliczana była, zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o wartości normalne ustalone dla współpracującej spółki indonezyjskiej przez wykorzystanie danych o najbardziej konkurencyjnym modelu klasy niskiej sprzedawanym zarówno na rynku indonezyjskim jak i na rynkach wywozowych w znacznych ilościach i które uznano za porównywalne z produktami chińskimi odpowiedniego typu wywożonymi do Wspólnoty.
Ceny eksportowe
(54) Przy sprzedaży na wywóz do Wspólnoty przez producentów eksportujących poprzez niezależnych importerów we Wspólnocie cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego przez odniesienie jej do cen rzeczywiście płaconych lub należnych.
(55) W przypadku sprzedaży wag elektronicznych na wywóz do Wspólnoty dokonywanej przez producentów eksportujących za pośrednictwem importerów powiązanych ze Wspólnotą, cena eksportowa konstruowana była na podstawie ceny, po której produkty przywożone odsprzedawane były pierwszy raz niezależnemu odbiorcy zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Porównanie
(56) Porównanie przeprowadzono na podstawie loco-fabryka i na tym samym poziomie sprzedaży.
W celu zapewnienia słusznego porównania między wartością normalną a ceną eksportową uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice między czynnikami, co do których zarzucano i udowodniono wpływ na porównywalność cen. Zwiększenie cen związane z różnicami kosztów transportu, ubezpieczenia, obsługi, załadunku i kosztów dodatkowych, kredytów, prowizji, opłaty przywozowe i koszty związane ze sprzedażą (rękojmia/gwarancja itd.) zostały uwzględnione tam, gdzie było to stosowne i uzasadnione.
Margines dumpingu
(57) Jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnia ważona wartość normalna rozważanego produktu klasy niskiej wywożonego do Wspólnoty została porównana ze średnią ważoną ceny eksportowej produktu odpowiadającego typem produktowi rozważanemu.
Jednak w przypadku jednego producenta eksportującego wartość normalna ustalona w oparciu o średnią ważoną porównana została z cenami wszystkich indywidualnych transakcji zawartych ze Wspólnotą, ponieważ układ cen eksportowych różnił się znacznie między różnymi nabywcami, regionami lub okresami i metoda średniej ważonej nie odzwierciedlała w pełnej skali stosowanego dumpingu.
(58) Przeprowadzone porównanie wykazało istnienie zjawiska dumpingu u trzech współpracujących producentów, których potraktowano indywidualnie.
Margines dumpingu wyrażony w procentach ceny importowej cif na granicy Wspólnoty wyniósł:
Shanghai Teraoka Electronic Co.
Ltd, Shanghai _BAR_ 12,8 % _BAR_
Shanghai Yamato Scale Co.
Ltd, Shanghai _BAR_ 9,0 % _BAR_
Mettler-Toledo Changzhou Scale Ltd, Changzhou _BAR_ 12,2 % _BAR_
Ponieważ poziom współpracy był niski, pozostały margines dumpingu ustalony został na poziomie najwyższego indywidualnego margines dumpingu ustalonego dla modelu sprzedawanego w ilościach reprezentatywnych przez spółki współpracujące, tj. na poziomie 30,7 %.
D. SZKODA
1.
Struktura przemysłu wspólnotowego
(59) W okresie analizowanym struktura przemysłu Wspólnoty uległa znacznej zmianie.
Od października 1993 r. (tj. od kiedy wprowadzono ostateczne środki antydumpingowe na przywóz wag elektronicznych pochodzących z Singapuru i Korei) program restrukturyzacji i konsolidacji spowodował, że z dziewięciu spółek, które współpracowały w badaniu, w okresie badania pozostały gospodarczo aktywne tylko cztery.
W czasie badania stało się oczywiste, że inni producenci Wspólnoty ulegli podobnej restrukturyzacji i konsolidacji.
(60) Mimo że czterech producentów Wspólnoty (reprezentujących ponad 50 % produkcji Wspólnoty) poparło skargę, to tylko dwie z tych spółek współpracowały przy prowadzeniu badania i odpowiedziały na wysłane do nich kwestionariusze.
Te dwie spółki stanowiły 39 % ogólnej produkcji Wspólnoty w okresie badania.
(61) Należy zauważyć, że do celów obliczenia ogólnej produkcji wag elektronicznych we Wspólnocie, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wszystkie spółki prowadzące swą działalność we Wspólnocie, powiązane z producentami eksportującymi w rozważanych krajach, były wyłączona z definicji produkcji ogólnej Wspólnoty. W przypadku spółki Mettler-Toledo było oczywiste, że producent we Wspólnocie bezpośrednio kontrolował swą filię w Chinach.
(62) Jeden z innych producentów Wspólnoty (który został wyłączony z definicji producenta Wspólnoty, ponieważ był jednocześnie jednym z chińskich producentów eksportujących) zgłosił zastrzeżenie, że wspomniany wyżej przyjęty poziom współpracy (39 %) był zbyt niski, aby uzasadnić kontynuowanie badania.
Zastrzeżenie to zostało odrzucone ponieważ dwaj współpracujący producenci wspólnotowi dostarczali znacznie więcej niż 25 % ogólnej produkcji we Wspólnocie, co może być uznane, zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, za znaczną część produkcji Wspólnoty.
W rezultacie tych ci dwaj producenci stanowią przemysł Wspólnoty.
2.
Konsumpcja we Wspólnocie
Uwagi ogólne
(63) Konsumpcja wag elektronicznych we Wspólnocie obliczona została przy wykorzystaniu zweryfikowanych danych sprzedaży dostarczonych przez przemysł Wspólnoty i danych podanych w skardze (dotyczących innych producentów we Wspólnocie) a także danych o wielkości przywozu uzyskanych z Eurostat.
Liczba wag elektronicznych _BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OB _BAR_
Konsumpcja we Wspólnocie _BAR_ 161682 _BAR_ 172314 _BAR_ 177391 _BAR_ 201123 _BAR_ 218655 _BAR_
Wskaźnik 1995 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 110 _BAR_ 124 _BAR_ 135 _BAR_
Wagi elektroniczne klasy niskiej _BAR_ 59952 _BAR_ 77100 _BAR_ 74614 _BAR_ 79502 _BAR_ 79754 _BAR_
Wskaźnik 1995 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 129 _BAR_ 124 _BAR_ 133 _BAR_ 133 _BAR_
W okresie analizowanym sprzedaż wszelkiego rodzaju wag elektronicznych wzrosła o 35 %, a wag elektronicznych klasy niskiej o 33 %.
Wzrost konsumpcji wag elektronicznych klasy niskiej podany został oddzielnie ponieważ w okresie badania 97 % przywozu z rozważanych krajów dotyczyło właśnie wag elektronicznych tej klasy.
Wzrost konsumpcji w 1996 r. spowodowany był dużym wzrostem przywozu z tych krajów.
Następnie w 1997 r. wielkość przywozu spadła.
Wpływ waluty euro
(64) Wzrost konsumpcji od 1997 r. do okresu badania, spowodowany był głównie wzrostem popytu u sprzedawców detalicznych na skutek wprowadzenia waluty euro.
Istotnie, w okresie przed wprowadzeniem euro sprzedawcy detaliczni musieli prezentować ceny zarówno w euro jak i w walutach krajowych i dlatego rozpoczęli wymianę wag elektronicznych.
Spowodowało to wzrost popytu na rynku Wspólnoty i zwiększenie wielkości sprzedaży wag elektronicznych wszystkich klas.
Ta poprawa sytuacji będzie jednak krótkookresowa i przewiduje się, że konsumpcja będzie spadać ponieważ wielu sprzedawców detalicznych, którzy mieliby wymienić wagi elektroniczne w okresie 2001–2004 zrobiło to już w latach 1997–2000.
Tym samym wprowadzenie waluty euro nie spowodowało wzrostu sprzedaży, lecz przesunięcie pewnej jej z części okresu 2001–2004 na okres 1997–2000.
(65) Mimo że ostateczny termin wprowadzenia systemu metrycznego w sprzedaży detalicznej w Zjednoczonym Królestwie również spowodował wzrost konsumpcji, to zaobserwowany wpływ nie był znaczący dla wzrostu sprzedaży i dotyczył tylko jednego Państwa Członkowskiego.
(66) Poniższa tabela przedstawia dane dotyczące rzeczywistego i przewidywanego kształtowania się konsumpcji w latach 1995–2005.
Tabela wskazuje również, że wpływ waluty euro spowodował czasowy wzrost sprzedaży w okresie 1997–2000 i że przewidywana sprzedaż w latach 2000–2002 będzie niższa.
Przewiduje się, że począwszy od 2004 r. wielkość konsumpcji będzie wracała do normalnego poziomu (tj. takiego, jaki miał miejsce w latach 1995/96).
(sprzedaż w tys. szt.) _BAR_
1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_
162 _BAR_ 172 _BAR_ 178 _BAR_ 201 _BAR_ 219 _BAR_ 177 _BAR_ 144 _BAR_ 126 _BAR_ 144 _BAR_ 172 _BAR_ 172 _BAR_
(67) Wpływ wprowadzenia waluty euro był kwestionowany przez niektórych producentów eksportujących.
Nie podano jednak żadnego alternatywnego wytłumaczenia wzrostu sprzedaży, dlatego też ich zastrzeżenie zostało odrzucone.
(68) Jeden z producentów eksportujących wskazał, że sprzedaż wzrosła od czasu poprzednich badań dotyczących rozważanego produktu, wspominanych wyżej w motywach 8 i 9.
Istotnie, stwierdzono, że konsumpcja produktu wzrosła i nadal wzrastała w okresie analizowanym.
Jednak jak zostało to wyjaśnione wyżej, wzrost ten może być przypisany w wysokiej mierze wprowadzeniu waluty euro.
3.
Przywóz do Wspólnoty z rozważnych krajów
Łączna ocena wpływu rozważanego przywozu
(69) Po pierwsze sprawdzono, czy, uwzględniając ustalenia dotyczące dumpingu przedstawione wyżej, przywóz z rozważanych krajów powinien być oceniany łącznie.
Stwierdzono, że:
- marginesy dumpingu zostały ustalone dla wszystkich rozważanych krajów na poziomie wyższym niż nieznaczny,
- wielkości przywozu z każdego kraju i odpowiadające im udziały w rynku nie były wielkościami nieznacznymi w porównaniu z konsumpcją we Wspólnocie,
- rozważany produkt przywożony z rozważanych krajów mogły być traktowane w wysokim stopniu jako wymienne,
- trend ceny importowych wykazywał duży stopień podobieństwa,
- analiza warunków konkurencji między przywożonymi wagami elektronicznymi i produktami podobnymi wskazuje, że wszystkie wagi elektroniczne sprzedawane były podobnym grupom odbiorców przy zastosowaniu podobnej polityki cenowej.
Niektórzy producenci eksportujący wnioskowali, by ich nie łączyć ich przywozu z przywozem z innych krajów z tego powodu, że poziom cen i tendencje wielkości sprzedaży nie były takie same.
Przyjęto jednakże, że w świetle powyższego, wszystkie warunki uzasadniające łączną ocenę przywozu zostały spełnione.
Dlatego też argumentacja ta została odrzucona.
Wielkość rozważnego przywozu
(70) W oparciu o informacje uzyskane z Eurostat wielkość przywozu wag elektronicznych z rozważanych krajów do Wspólnoty w okresie badania wzrosła z 14533 sztuk w 1995 r. do 33063 sztuk, tj. o 123 %.
Dochodzenia pokazały, że ponad 97 % wag elektronicznych przywożonych z rozważanych krajów w okresie badania, należało do klasy niskiej, jak zostało to wyjaśnione w motywie 73.
Udział przywozu w rynku
(71) Udział producentów eksportujących w rynku wzrósł w okresie analizowanym z 9,2 % do 15 %.
Kontrastuje to ze stratami w udziale w rynku jaki odniósł przemysł Wspólnoty, a które wyniosły 4,6 % (tj. z 26,1 % do 24,9 %) dla wag elektronicznych wszystkich typów i 22 % dla wag elektronicznych klasy niskiej (tj. z 21,8 % do 17,1 %).
Podcięcie cenowe
(72) Porównano ceny sprzedaży stosowane na rynku Wspólnoty w trakcie okresu badania przez przemysł Wspólnoty, z cenami współpracujących producentów eksportujących.
Zgodnie z poprzednimi badaniami tego produktu porównanie zostało przeprowadzone w oparciu o sprzedaż modeli porównywalnych na rynkach Wspólnoty na tym samym szczeblu obrotu (ceny niepowiązany pośrednik/importer).
Także zgodnie z poprzednimi badaniami ceny sprzedaży dla każdego Państwa Członkowskiego porównywane były jako średnie ważone na producenta eksportującego.
Wszystkie ceny przyjmowano po odliczeniu rabatów.
Ceny produktów pochodzących z przemysłu Wspólnoty zostały skorygowane do poziomu cen ex-works.
Cenami przywozu dumpingowego były ceny cif na granicy Wspólnoty uwzględniające tam, gdzie miało to zastosowanie, należności celne przywozowe.
(73) Zdecydowana większość modeli sprzedawanych we Wspólnocie przez współpracujących producentów eksportujących należała do klasy niższej (ponad 97 % w ujęciu ilościowym).
Przeprowadzone obliczenia nie objęły zatem niewielkich ilości wag elektronicznych klasy średniej i wysokiej, ponieważ zostały uznane one za występujące w ilościach niereprezentatywnych.
(74) Wagi elektroniczne klasy niskiej sprzedawane były przez przemysł wspólnotowy w trzech modelach:
I. wagi elektroniczne standardowe kontuarowe lub "mono" wagi (zwane dalej "mono");
II. wagi elektroniczne kontuarowe z wyświetlaczem dla klienta na wysięgniku (zwane dalej "z wysięgnikiem");
III. inne typy wag elektronicznych niskiej klasy, jak np. wagi elektroniczne podwieszane.
Porównanie przeprowadzono biorąc pod uwagę wagi elektroniczne "mono" i "z wysięgnikiem".
Inne typy wag elektronicznych klasy niskiej (kategoria III jak wyżej) nie zostały uwzględnione, ponieważ sprzedawane one były w bardzo małych ilościach zarówno przez przemysł wspólnotowy jak i producentów eksportujących; sprzedaż ich uznana zatem została za niereprezentatywną.
Wyniki porównania cen
(75) Wyniki porównania cen wskazały na margines podcięcia cenowego. Podcięcie to wynosiło od 0 % do 52 % dla Chin, 60 % do 65 % dla Tajwanu i 30 % do 50 % dla Korei.
4.
Sytuacja w przemysłu wspólnotowego
Uwagi wstępne
(76) Ponieważ dane dotyczące przemysłu wspólnototwego odnoszą się tylko do dwóch producentów Wspólnoty, niektóre informacje przedstawione poniżej zostały przedstawione w formie wskaźników ze względu na poufność danych.
(77) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na przemysł Wspólnoty objęło ocenę wszystkich czynników ekonomicznych i wskaźników mających związek ze stanem przemysłu.
Niektóre czynniki nie zostały jednak uwzględnione szczegółowo w podanych niżej wynikach badania, ponieważ nie uznano ich za odpowiednie dla sytuacji przemysłu Wspólnoty w trakcie prowadzenia omawianego badania.
Należy też zauważyć, że żaden z tych czynników nie dostarcza informacji o charakterze determinującym.
Produkcja, wykorzystanie zdolności produkcyjnych i zapasy
(78) Produkcja wszystkich wag elektronicznych w okresie analizowanym wzrosła o 22 %.
W przeciwieństwie jednak do tego, produkcja wag elektronicznych klasy niskiej wzrosła w tym samym czasie tylko o 5 %.
Stopień wykorzystania zdolności przemysłu wspólnotowego wzrósł w okresie analizowanym z 55 % do 65 %.
Zdolności produkcyjne i produkcja WspólnotyWskaźnik 1995 r. = 100 _BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OB _BAR_
Ilość wyprodukowanych wszystkich wag elektronicznych _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 105 _BAR_ 107 _BAR_ 122 _BAR_
Ilość wyprodukowanych wag elektronicznych klasy niskiej _BAR_ 100 _BAR_ 123 _BAR_ 114 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_
Zdolność produkcyjna (wszystkich wag elektronicznych) _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_
Stopień wykorzystania zdolności produkcyjnej (wszystkie wagi elektroniczne) _BAR_ 55 % _BAR_ 56 % _BAR_ 58 % _BAR_ 60 % _BAR_ 65 % _BAR_
Przyjęto stanowisko, że poziom zapasów nie mógł być uznany za mający jakiś znaczący wpływ na sytuację w przemyśle wspólnotowym, ponieważ przemysł wspólnotowy produkował na zamówienie, podczas gdy zapasów prawie nie było.
Wielkość sprzedaży
(79) Sprzedaż ogółem wag elektronicznych produkowanych przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty w okresie analizowanym wzrosła ilościowo o 29 %, za to sprzedaż wag elektronicznych klasy niskiej wzrosła ilościowo tylko o 10 %.
Obrót
(80) Rozwój obrotu przedstawiony jest w postaci wskaźników w poniższej tabeli.
Obroty osiągnięte przez przemysł wspólnotowy osiągane ze sprzedaży ogólnej wag elektronicznych na rynku Wspólnoty wzrosły o 27 % w okresie analizowanym.
Obroty osiągnięte ze sprzedaży wag elektronicznych klasy niskiej spadły za to w tym czasie o 11 %.
ObrotyWskaźnik 1995 r. = 100 _BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OB _BAR_
Wszystkie wagi elektroniczne _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 97 _BAR_ 100 _BAR_ 127 _BAR_
Wagi elektroniczne niskiej klasy _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_ 90 _BAR_ 89 _BAR_
Udział w rynku i wzrost obrotów rynkowych
(81) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku Wspólnoty spadł dla wszystkich wag elektronicznych z 26,1 % w 1995 r. do 24,9 % w okresie badania, tj. spadek wyniósł 4,6 %.
Udział przemysłu wspólnotowego w sprzedaży wag elektronicznych klasy niskiej spadł w tym czasie za to z 21,8 % w 1995 r. do 17,1 % tj. spadek wyniósł 22 %.
(82) A zatem przemysł wspólnotowy nie mógł w pełni odnosić korzyści ze wzrostu obrotów rynkowych.
Udział w rynku przemysłu Wspólnoty _BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OB _BAR_
Wszystkie wagi elektroniczne _BAR_ 26,1 % _BAR_ 25,1 % _BAR_ 26,0 % _BAR_ 23,6 % _BAR_ 24,9 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 96 _BAR_
Wagi elektroniczne klasy niskiej _BAR_ 21,8 % _BAR_ 17,9 % _BAR_ 19,8 % _BAR_ 16,1 % _BAR_ 17,1 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 91 _BAR_ 74 _BAR_ 78 _BAR_
Ceny sprzedaży
(83) Średnie ceny sprzedaży wag elektronicznych wszystkich klas odbiorcom niepowiązanym spadły w okresie analizowanym:
klasa wysoka (-11 %)
klasa średnia (-18 %); i
klasa niska (-17 %).
Jeden z producentów eksportujących wskazał, że średnie ceny sprzedaży wszystkich wag elektronicznych wzrosły w okresie analizowanym, co rzekomo miało dowodzić, iż przemysł wspólnotowy nie poniósł szkody.
Jednak ten pozorny wzrost był w całości spowodowany zmianami w ofercie produktu (tzn. w okresie od 1995 r. do okresu badanego nastąpiły istotne zmiany w wielkości sprzedaży produktu w różnych segmentach rynku) i dlatego uwaga ta nie została uwzględniona.
Wynika to jasno z powyżej przedstawionego trendu dla wag elektronicznych każdej klasy.
Rentowność
(84) Zysk ze sprzedaży wag elektronicznych wszelkiego rodzaju jako całość wzrosła w okresie badania, z niewielkiego dodatniego poziomu do 10 %.
Za to zysk w klasie niskiej spadł z niewielkiego jednak dodatniego poziomy w 1995 r. do silnie ujemnego w okresie badania (około 20 %).
(85) Trend dla wszystkich wag elektronicznych jako całości można wyjaśnić wzrostem wielkości sprzedaży i obrotów wynikających z "efektu euro", jak pozostało to wyjaśnione w motywie 64.
Należy zauważyć, że przemysł wspólnotowy nie mógł osiągnąć akceptowalnego poziomu zysku w latach poprzedzających wystąpienie "efektu euro" i rentowność w okresie analizowanym osiągała zaledwie poziom wystarczający do podtrzymania funkcjonowania przemysłu właśnie dzięki wzrostowi sprzedaży spowodowanemu "efektem euro".
(86) W celu pokazania w jaki sposób rentowność może ulec pogorszeniu przy słabnięciu "efektu euro" dokonano oceny wpływu "efektu euro" na rentowność.
Przewiduje się, że obroty przemysłu Wspólnoty spadną o co najmniej 27 % (tj. o tyle samo, o ile wzrosły obroty na skutek "efektu euro", jak podano w motywie 80).
(87) Dalsze dowody wpływu efektu euro są widoczne jeśli przeanalizuje się stopę rentowności przemysłu Wspólnoty w 1996 r. (tj. przed działaniem "efektu euro").
W tamtym okresie rentowność wynosiła poniżej 3 %.
(88) Istotne jest wskazanie, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie w pełni odnosić korzyści z efektu euro, ponieważ zysk ze sprzedaży wag elektronicznych klasy niskiej był znacznie poniżej progu rentowności w okresie badania.
Jest to znaczące, ponieważ właśnie w tej klasie wag elektronicznych koncentrował się przywóz z rozważanych krajów.
Straty w tej klasie wag elektronicznych pomniejszyły ogólną rentowność przemysłu Wspólnoty i nie pozwoliły na odniesienie pełnych korzyści z działania efektu euro i z wprowadzenia środków antydumpingowych dotyczących przywozu z Japonii i Singapuru.
Ponadto uznano, że presja na ceny spowodowana przywozem po cenach dumpingowych odczuwalna była również w segmencie wag elektronicznych klasy średniej i wysokiej, jako że ceny wag elektronicznych jednej klasy w sposób nieunikniony wpływają na ceny wag elektronicznych innych klas.
(89) Ostatecznie można stwierdzić, że ogólna rentowność przemysłu wspólnotowego nie osiągnęła poziomu, jaki mogłaby osiągnąć w okresu badania, na skutek obniżania cen wywołanego przywozem po cenach dumpingowych.
Inne czynniki
(90) Nie dokonano szczegółowej analizy przepływu środków finansowych, możliwości pozyskiwania kapitału (lub inwestycji) i zwrotu z inwestycji, ponieważ taka analiza odnosiłaby się do sytuacji danej spółki jako całości.
Produkcja o innych profilach tych spółek stanowi ponad 50 % obrotów spółek i dlatego analiza taka nie odzwierciedlałaby sytuacji związanej z badanym produktem.
W odniesieniu do wpływu znaczenia obecnego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, uwzględniając wielkość oraz ceny wwozu z przedmiotowych krajów, wpływ ten nie może być uważany za nieistotny.
Wydajność, zatrudnienie i płace
(91) Poniższa tabela pokazuje, że w okresie analizowanym w przemyśle wspólnotowym nastąpił spadek zatrudnienia o 11 %.
Wydajności pracy na jednego zatrudnionegoWskaźnik 1995 r. = 100 _BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OB _BAR_
Ilość wyprodukowanych sztuk _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 105 _BAR_ 107 _BAR_ 122 _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 82 _BAR_ 90 _BAR_ 89 _BAR_
Produktywność na jednego zatrudnionego _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 123 _BAR_ 123 _BAR_ 140 _BAR_
(92) Wydajność pracy na jednego zatrudnionego wzrosła w badanym okresie o 40 %.
(93) Nie dokonano szczegółowej analizy płac pracowników, ponieważ duże znaczenie w całej działalności tych spółek miała produkcja o innych profilach.
Dlatego taka analiza odnosiłaby się do przedsiębiorstwa jako całości i nie byłaby reprezentatywna dla rozważanego produktu.
5.
Wnioski w sprawie szkody
(94) Wyniki badań przedstawione powyżej wskazują, że w okresie badania, biorąc pod uwagę rozwój wydarzeń, jakie miał miejsce w rozważanym okresie, w przemysł wspólnotowy odnotował spadek średnich cen (dla wszystkich trzech klas wag elektronicznych) i straty w udziale w rynku.
Wyniki dotyczące wag elektronicznych klasy niskiej (w zakresie wielkości sprzedaży, średnich cen, wielkości produkcji, udziału w rynku i rentowności) wskazują na znacznie gorszą sytuację dla wag elektronicznych jako całości, tj. wszystkich klas.
W szczególności zła sytuacja ekonomiczna w obszarze wag elektronicznych klasy niskiej uniemożliwiła przemysłowi Wspólnoty osiągnięcie poziomu ogólnej rentowności, jakiego mógłby on oczekiwać w okolicznościach działania efektu euro i wprowadzenia środków antydumpingowych, w szczególności mając na uwadze wysiłki związane z przeprowadzoną restrukturyzacją.
(95) Uznano więc, że przemysł Wspólnoty poniósł istotną szkodę w okresie dochodzenia.
(96) Należy zauważyć, że cały segment wag elektronicznych klasy niskiej jest ważny dla przemysłu wspólnotowego, ponieważ przemysł ten musi oferować klientom wagi elektroniczne wszystkich trzech klas i każda presja na ceny wag elektronicznych klasy niskiej w sposób nieunikniony powoduje spadek cen wag elektronicznych innych klas, które są w większości sprzedawane tym samym klientom.
(97) Efekt euro miał charakter przejściowy, podczas gdy brak jest wskazówek, aby konkurencja spowodowana przywozem po cenach dumpingowych miała się zakończyć.
Jest więc tylko kwestią czasu zanim cała sytuacja przemysłu wspólnotowego ulegnie jeszcze większemu pogorszeniu.
Stanie się tak zapewne na skutek oczekiwanego spadku popytu, który spowoduje zmniejszenie produkcji, sprzedaży, udziału w rynku i cen.
Należy również zwrócić uwagę, że średnie ceny w strefie euro, były znacznie wyższe niż poza tą strefą wskazując tym samym na przyszły rozwój sytuacji.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(98) Przeprowadzono badanie skutków przywozu po cenach dumpingowych dla przemysłu wspólnotowego.
(99) Ponadto, dokonano oceny wpływu wszystkich innych znanych czynników na przemysł wspólnotowy.
Analiza ta utwierdza w przekonaniu, że wszelkie szkody spowodowane innymi czynnikami niż rozważany przywóz po cenach dumpingowych zostały należycie przypisane temu właśnie przywozowi.
2.
Skutki przywozu po cenach dumpingowych
Wpływ na wielkość sprzedaży i na udział w rynku
(100) W rozważanym okresie konsumpcja na rynku Wspólnoty wzrosła o 35 %.
Jednak sprzedaż przemysłu wspólnotowego wzrosła tylko o 29 % a przywóz z rozważanych krajów aż o 123 %.
(101) Jak zostało to wyjaśnione w motywie 81, udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadł o 4,6 % w rozważanym okresie.
Za to, udział w rynku przywozu z rozważanych krajów wzrósł w tym samym okresie z 9,2 % do 15,1 %.
(102) Jak zostało to wyjaśnione w motywie 82, ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadły w rozważanym okresie.
W tym samym okresie ceny te były znacznie podcięte poprzez przywóz z rozważanych krajów, jak to zostało opisane w motywie 75.
Wszystkie te okoliczności miały niesprzyjający wpływ na rentowność przemysłu Wspólnotowego.
(103) Powyższa analiza wskazuje, że istnieje ścisły związek w czasie między spadkiem głównych wskaźników finansowych i ekonomicznych przemysłu wspólnotowego a wzrostem przywozu po cenach dumpingowych z rozważanych krajów.
Wpływ przywozu po cenach dumpingowych na produkty zaliczane do klasy niskiej
(104) Negatywny wpływ przywozu po cenach dumpingowych na ogólną sytuację przemysłu wspólnotowego można prześledzić dokonując pogłębionej analizy związków przyczynowych na rynku wag elektronicznych różnych klas.
(105) Należy zwrócić uwagę, że w okresie badania 97 % przywozu pochodzącego od współpracujących producentów eksportujących, (czyli prawie 15000 sztuk wag elektronicznych) dotyczyło wag elektronicznych klasy niskiej.
Całkowity przywóz z rozważanych krajów w okresie badania wynosił 33063 sztuk wag elektronicznych.
Założono więc, że 97 % ogólnego przywozu dotyczyło wag elektronicznych klasy niskiej.
Założenie to oparto na dostępnych faktach, ponieważ nie było powodów aby uważać, że pozostały przywóz miałby mieć inny układ niż ten, którego dokonywali współpracujący producenci eksportujący.
A zatem chociaż sprzedaż przemysłu wspólnotowego w segmencie wag elektronicznych klasy niskiej była tylko nieco niższa niż przywóz z rozważanych krajów na początku rozważanego okresu, w okresie badania spadła ona do poziomu znacznie niższego niż połowa przywozu z rozważanych krajów.
W poniższej tabeli podano wzrost wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego w segmencie wag elektronicznych klasy niskiej w porównaniu do szacowanej sprzedaży w tym samym segmencie producentów eksportujących w rozważanych krajach.
Pokazuje to, że w rozważanym okresie producenci eksportujący zwiększyli wielkość swej sprzedaży w tym segmencie o 123 %, podczas gdy przemysł wspólnotowy zdołał zwiększyć swą sprzedaż zaledwie o 10 %.
Wielkość sprzedaży wag elektronicznych klasy niskiej na rynku WspólnotyWskaźnik 1995 r. = 100 _BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OB _BAR_
Przemysł wspólnotowy _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 109 _BAR_ 104 _BAR_ 110 _BAR_
Rozważane kraje - w oparciu o 97 % ogólnej wielkości wywozu _BAR_ 14407 _BAR_ 31849 _BAR_ 25629 _BAR_ 33430 _BAR_ 32071 _BAR_
Wskaźnik dla rozważanych krajów _BAR_ 100 _BAR_ 221 _BAR_ 178 _BAR_ 232 _BAR_ 223 _BAR_
(106) Odpowiadające temu stanowi rzeczy zmiany w udziale w rynku również pokazują, że przywóz z rozważanych krajów wzrósł w rozważanym okresie kosztem przemysłu wspólnotowego.
Udział w rynku wag elektronicznych klasy niskiej przywożonych z rozważanych krajów wzrósł z 9,2 % do 15,1 % (tj. ogólny wzrost o 65 %), podczas gdy udział przemysłu wspólnotowego w rynku wag elektronicznych klasy niskiej spadł z 21,8 % do 17,1 % (tj. spadek o 22 %).
(107) W motywie 82 przedstawiono kształtowanie się średnich cen przemysłu wspólnotowego.
Mimo, że średnie ceny przemysłu wspólnotowego spadły we wszystkich trzech klasach wag elektronicznych, to spadek w klasie niskiej był znacznie większy niż ogólny spadek cen średnich.
(108) Należy także przypomnieć, że rozkład zysków przemysłu wspólnotowego nie był równomierny dla wszystkich klas produktów.
Cła antydumpingowe dotyczące przywozu z Japonii i Singapuru (opisane w motywie 8 i 9) dotyczą głównie wag elektronicznych klasy wyższej i średniej i przyczyniły się do uzyskania opłacalności w tych segmentach.
Natomiast sprzedaż przemysłu wspólnotowego wag elektronicznych klasy niskiej dała znaczące straty.
Jest to dokładnie ten segment wag elektronicznych, który był celem producentów eksportujących w rozważanych krajach.
3.
Przywóz z innych państw trzecich
(109) W okresie badania istniał również przywóz do Wspólnoty produktów pochodzących z kilku innych krajów, w tym z Japonii i Singapuru. Dane te przedstawia poniższa tabela.
Wielkość przywozu wag elektronicznych (bez rozważanych krajów) _BAR_ _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OB _BAR_
Japonia _BAR_ 474 _BAR_ 954 _BAR_ 1606 _BAR_ 2794 _BAR_ 2332 _BAR_
Japonia – udział w rynku _BAR_ 0,3 % _BAR_ 0,6 % _BAR_ 1,0 % _BAR_ 1,6 % _BAR_ 1,2 % _BAR_
Singapur _BAR_ 3776 _BAR_ 863 _BAR_ 987 _BAR_ 1332 _BAR_ 427 _BAR_
Singapur- udział w rynku _BAR_ 2,5 % _BAR_ 0,6 % _BAR_ 0,6 % _BAR_ 0,8 % _BAR_ 0,2 % _BAR_
Inne _BAR_ 7079 _BAR_ 6663 _BAR_ 8357 _BAR_ 9514 _BAR_ 7897 _BAR_
Inne – udział w rynku _BAR_ 4,4 % _BAR_ 3,9 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 4,7 % _BAR_ 3,6 % _BAR_
Przywóz ogółem (bez rozważanych krajów) _BAR_ 11329 _BAR_ 8480 _BAR_ 10950 _BAR_ 13640 _BAR_ 10656 _BAR_
(110) W rozważnym okresie obowiązywały środki antydumpingowe w wysokości od 15 % do 32 % w stosunku do przywozu z Japonii i Singapuru. Przywóz z tych krajów był niewielki.
Ceny dla końcowego odbiorcy można uznać za nie powodujące szkód.
Jest więc oczywiste, że przywóz z tych krajów nie przyczynił się do obniżki cen i raczej nie przyczynił się w sposób znaczący do powstania szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy.
(111) Przywóz z innych państw trzecich (głównie ze Szwajcarii, USA i Indonezji) był niewielki.
Jedyne informacje dostępne dla Komisji dotyczące cen pochodziły z Eurostat, który nie podał jednak jakiego zakresu one dotyczyły i stąd trudno było wyciągnąć wnioski dotyczące poziomu tych cen.
Według opinii przemysłu wspólnotowego jedyne obawy, jakie oni mieli dotyczyły wywozu pochodzącego z Indonezji.
Mając jednak na uwadze, że przywóz był nieznaczny (wynosił 1415 sztuk) w okresie badania, jest oczywiste, iż nie mógł on przyczynić się z znaczącym stopniu do szkód, jakie poniósł przemysł wspólnotowy.
4.
Wpływ konkurencji wewnątrz Wspólnoty
(112) Producenci eksportujący podkreślili, że na spadek cen miała wpływ konkurencja wewnętrzna w obrębie rynku wag elektronicznych Wspólnoty, wynikająca ze zmian w strukturze handlu detalicznego Wspólnoty.
Zbadano więc, czy zmiany te miały taki charakter, że mogłyby wpływać na związek przyczynowy między przywozem po cenach dumpingowych a szkodami, jakie poniósł przemysł wspólnotowy.
(113) W całej Wspólnocie w rynku udział dużych użytkowników (tzn. duże sieci supermarketów) wzrósł znacznie, ponieważ liczba użytkowników mniejszych spadła.
Ta zmiana struktury spowodowała zwiększenie ogólnej siły nabywczej przemysłu użytkowników i jest prawdopodobne, że zmiana ta spowodowała spadek cen średnich.
(114) Jak wspomniano w motywie 59, struktura przemysłu wspólnotowego zmieniła się w rozważanym okresie również w sposób znaczący.
Zmniejszenie się liczby spółek i wzrost wydajności, wspomniane w motywie 90, zaplanowane były w celu zaradzenia tym zmianom rynkowym.
Stwierdzono, że konkurencja na rynku wewnętrznym wynikająca ze zmian w strukturze handlu detalicznego Wspólnoty nie wpłynęła na związek przyczynowy między przywozem po cenach dumpingowych a szkodami, jakie poniósł przemysł Wspólnoty.
5.
Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(115) Mając na uwadze zbieżność w czasie, z jednej strony ustalonego podcięcia cenowego i zwiększenie się udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych z rozważanych krajów, a z drugiej, odpowiadające temu straty w udziale w rynku, jakie poniósł przemysł wspólnotowy a także spadek cen sprzedaży, można było wyciągnąć wniosek, że przywóz po cenach dumpingowych z rozważanych krajów spowodował istotne szkody w przemyśle wspólnotowym.
(116) Nasunął się więc wniosek, że przywóz po cenach dumpingowych z rozważanych krajów spowodował istotne szkody w przemyśle wspólnotowym.
Chociaż inne czynniki mogły się również do tego przyczynić nie wydaje się, aby mogły one być znaczące dla związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodami, jakie poniósł przemysł wspólnotowy.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(117) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego sprawdzono, czy nałożenie środków antydumpingowych byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty opierało się na uznaniu wszelkich, różnych, związanych z tą sprawą interesów, tj. interesów przemysłu wspólnotowego, importerów a także użytkowników rozważanego produktu w takim zakresie, w jakim odpowiednie zainteresowane strony przedstawiły żądane informacje na ten temat.
(118) W celu dokonania oceny prawdopodobnego wpływu nałożenia lub wstrzymania się od nałożenia środków antydumpingowych zwrócono się o informacje do wszystkich zainteresowanych stron.
Kwestionariusze rozesłano do przemysłu wspólnotowego, importerów/pośredników handlowych i dwóch stowarzyszeń użytkowników wag elektronicznych.
(119) Na podstawie tych informacji sprawdzono, czy pomimo wniosków, jakie wyciągnięto w odniesieniu do dumpingu, strat i związków przyczynowych, istnieją istotne przyczyny, które prowadziłyby do stwierdzenia, że wprowadzenie środków w tym szczególnym przypadku byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty.
2.
Interesy przemysłu wspólnotowego
(120) W przypadku braku środków zapobiegających szkodliwemu dumpingowi sytuacja w przemyśle wspólnotowym z pewnością ulegnie pogorszeniu w zakresie udziału w rynku, rentowności i zatrudnienia.
Staje się to szczególnie widoczne jeśli się weźmie pod uwagę, że efekt euro, który do pewnego stopnia kompensuje skutki przywozu po cenach dumpingowych, niebawem przestanie istnieć.
Przywóz po cenach dumpingowych wywarł natychmiastowy skutek w segmencie wag elektronicznymi klasy niskiej, z którym przemysł wspólnotowy nie może sobie poradzić na dłuższy okres czasu.
Znaczenie wag elektronicznych tej właśnie klasy dla przemysłu wspólnotowego polega na tym, że przemysł ten musi głównym użytkownikom oferować na rynku wag elektronicznych wagi elektroniczne wszystkich trzech klas.
(121) W okresie analizowanym nastąpiła znaczna koncentracji produkcji Wspólnoty.
Jest to kontynuacja procesu, jaki miał miejsce w latach 90. i polegał na łączeniu się spółek i ich przejmowaniu.
Konsolidacja ta była pomocna dla przetrwania produkcji wag elektronicznych we Wspólnocie a przez to pozwoliła utrzymać technologię produkcji wag elektronicznych w ogóle.
Jest to ważne, ponieważ w sposób nieunikniony wystąpiłby tu tzw. efekt łańcuchowy (w sensie zmniejszonej rentowności i zatrudnienia), zarówno u dostawców przemysłu jak i w powiązanych dziedzinach produkcji w ramach przemysłu wspólnotowego, jeżeli obowiązujące środki miałyby wygasnąć.
Działoby się tak dlatego, że technologie produkcji wag elektronicznych i całego szeregu innych produktów są z sobą powiązane.
Każda utrata technologicznego know-how w dziedzinie produkcji wag elektronicznych oznaczać będzie również ogólną utratę konkurencyjności w dziedzinach pokrewnych.
Przemysł wspólnotowy produkuje też inne wagi elektroniczne, jak np. te używane w przemyśle, a poza tym świadczy usługi w zakresie prac konserwacji, napraw i przeglądów takich wag.
Ponadto przemysł wspólnotowy produkuje cały szereg innych urządzeń wykorzystywanych w handlu detalicznym jak np. maszyny do krojenia, które są także sprzedawane poprzez te same kanały sprzedaży.
Jest oczywiste, że zatrudnienie w tych obszarach znalazłoby się w stanie zagrożenia jeśli zgodzono by się, aby szkodliwy dumping miał trwać nadal.
(122) Ponadto, przemysł wspólnotowy uczynił wszystko co możliwe aby stawić czoła konkurencji z ChRL, Korei i Tajwanu.
Przykłady tych działań to:
- postęp w kierunku większej koncentracji (mniejsza liczba spółek),
- ograniczenie nadmiernych zdolności produkcyjnych,
- szersze wykorzystanie nowoczesnych technik produkcji (np. produkcja na zamówienie, zwiększona mechanizacja i komputeryzacja),
- poprawienie wydajności,
- obniżenie kosztów poprzez zwiększenie liczby zamówień na wykonanie przez osoby trzecie dostaw elementów i wprowadzanie zmian w wykorzystaniu kanałów dystrybucji, i
- inwestycje w nowe modele wag elektronicznych i doskonalenie technologii produkcji wag elektronicznych.
Producenci Wspólnoty okazali więc gotowość i wolę utrzymania konkurencyjności na rynku Wspólnoty i są w stanie czerpać korzyści z wprowadzenia środków antydumpingowych jeżeli istotnie zostaną one wprowadzone.
Jeżeli środki te nie zostałyby wprowadzone, pomogłoby to spowodowałoby powstanie zagrożeń.
3.
Interesy innych stron
(123) W celu zbadania wpływu na sytuację użytkowników wag elektronicznych starano się nawiązać współpracę z przedstawicielami handlu detalicznego, włącznie z dużymi użytkownikami rozważanego produktu (supermarkety).
(124) Przy badaniach współpracowało tylko dwóch użytkowników.
Jeden użytkownik wyraził swe poparcie dla wnoszących skargę przedstawicieli przemysłu wspólnotowego stwierdzając, że korzyści w wymiarze długoterminowym wynikające z ogólnych właściwości dostaw i świadczenia usług przez przemysł wspólnotowy przeważyłyby nad chwilowymi korzyściami wynikającymi z zakupu wag elektronicznych z rozważanych krajów wywozu po cenach dumpingowych.
Natomiast inny użytkownik wskazał na odwrotną sytuację, a mianowicie, że jeżeli środki te zostałyby wprowadzone to on poniósłby szkodę wynikającą z wyższych kosztów i zmnieszonej konkurencyjności.
(125) Brak współpracy ze strony użytkowników bez wątpienia jest wynikiem niewielkiego udziału kosztów związanych z zakupem i utrzymaniem wag elektronicznych w kosztach ogólnych tych użytkowników.
Wpływ przyjęcia środków antydumpingowych w tym, co należy do rynku o dużej konkurencyjności, można uznać za nieznaczny.
(126) Starano się również pozyskać opinie importerów we Wspólnocie.
Otrzymano tylko jeden niekompletny kwestionariusz.
Wyciągnięto z tego wniosek, że jeżeli środki zostaną wprowadzone, to wpłyną one na wielkość obrotów importerów i ich dochody.
Jednakowoż wpływ ten mógłby nie być znaczący biorąc pod uwagę fakt, że importerzy ci prowadzą działalność handlową również w obszarach innych produktów.
4.
Wniosek
(127) Niski poziom współpracy użytkowników i importerów w niniejszych badaniach czyni w sposób oczywisty trudnym wyciągniecie wniosków odnośnie skutków, jakie spowodowałoby w tym sektorze wprowadzenie środków antydumpingowych.
Uznano jednak, że wpływ ten byłby nieznaczny, w szczególności w sferze handlu detalicznego, gdzie udział kosztów związanych z zakupem i utrzymaniem wag elektronicznych w kosztach ogólnych działalności handlowej jest niewielki.
(128) Należy jednak przypomnieć, że przywóz po cenach dumpingowych z rozważanych krajów spowodował powstanie istotnych szkód w przemyśle wspólnotowym, który poczynił duże wysiłki dla utrzymania swej konkurencyjności.
Pełny rozmiar tych strat jest przysłonięty chwilowymi korzyściami spowodowanymi wprowadzeniem waluty euro.
Jednak w przypadku braku środków i mając na uwadze zmniejszający się efekt euro prawdopodobnym jest, że warunki działania przemysłu wspólnotowego ulegną dalszemu pogorszeniu i może dojść do zaprzestania produkcji wag elektronicznych klasy niskiej, a zatem może powstać zagrożenie dla całego przemysłu wspólnotowego.
(129) W oparciu o powyższe Komisja stwierdza, że z punktu widzenia interesów Wspólnoty nie ma istotnych przyczyn, dla których należałby powstrzymać się od wprowadzenia środków antydumpingowych.
G. PROPONOWANE CŁA
1.
Poziom zniesienia szkody
(130) W celu zapobieżenia dalszym szkodom spowodowanym przywozem po cenach dumpingowych proponuje się przyjęcie środków antydumpingowych w postaci ostatecznych ceł.
W celu określenia poziomu tych ceł uwzględniono ustalone w czasie badań marginesy dumpingu, stawki celne, jakie należy nałożyć aby wyeliminować szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy, a także pozycję rynkowa przemysłu wspólnotowego.
(131) Do tego celu wykorzystano reprezentatywne koszty produkcji dwóch podstawowych modeli wag elektronicznych klasy niskiej (tj. wagi mono i z wysięgnikiem) przemysłu wspólnotowego oraz marżę zysku wynoszącą 10 %.
Ceny wynikowe, przy których nie powstają szkody (w przemyśle wspólnotowym) oparte na tych kosztach i zysku są cenami sprzedaży, jakie Wspólnota oczekuje osiągnąć w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych.
Porównano dwie ceny, przy których nie dochodziłoby do szkód, z cenami stosowanymi w przywozie po cenach dumpingowych wykorzystanymi przy określaniu podcięcia cenowego, jak opisano to w motywach 72–75.
Różnice między tymi cenami (jako średnimi ważonymi i podanymi jako procent ceny CIF) wyrażały margines zaniżenia przy sprzedaży po cenach podciętych stosowany dla każdej ze spółek.
(132) Marginesy te, włącznie z marginesami współpracujących eksporterów, są wyższe od określonych w badaniach marginesów dumpingu (z wyjątkiem spółki Mettler-Toledo, w przypadku której margines szkody wyniósł 0 %).
Zgodnie z zasadą niższego cła, jak stanowi art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, proponuje się, aby cło ustalone zostało na poziomie najniższego marginesu.
2.
Forma i wysokość środków ostatecznych
(133) W świetle powyższego uznaje się, że zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego powinno zostać nałożone ostateczne cło antydumpingowe.
W postępowaniu tym wysokość cła ustanowiona według stawki ad valorem uznana zostaje za środek najbardziej odpowiedni.
(134) Wysokość pozostałej stawki celnej ustalona została na takim poziomie, który nie będzie stanowić środka premiowania braku współpracy w każdym z rozważanych krajów.
Ponieważ w Korei współpraca utrzymywana była na wysokim poziomie, poziom pozostałych ceł ustalony został na poziomie najwyższego marginesu dumpingu spółek współpracujących.
W Chinach i Tajwanie współpraca była niewielka i pozostałe cło dla tych krajów ustalone zostało na poziomie najwyższego indywidualnego marginesu dumpingu ustalonego dla modelu sprzedawanego w reprezentatywnych ilościach.
(135) Wysokość indywidualnych stawek ceł antydumpingowych podanych w niniejszym rozporządzeniu dla poszczególnych spółek ustalona została na podstawie wyników przeprowadzonego badania.
A zatem odzwierciedla ona sytuację zastaną w tych spółkach w czasie prowadzenia badań.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do ceł na poziomie krajowym stosowanych do "wszystkich innych spółek") są więc stosowane wyłącznie przy przywozie produktów pochodzących z rozważanych krajów i wyprodukowanych przez spółkę, a więc przez wspomnianą określoną osobę prawną.
Produkty przywożone wytworzone przez inne spółki, których nazwa i adres nie zostały wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z jednostkami powiązanymi z wyżej wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i do ich produktów stosowane są stawki dla "wszystkich innych spółek".
(136) Każde żądanie zastosowania indywidualnej antydumpingowej stawki celnej (np. po zmianie nazwy jednostki lub po utworzeniu nowej jednostki prowadzącej działalność w zakresie produkcji lub sprzedaży) powinno być niezwłocznie kierowane do Komisji z podaniem odpowiednich informacji, w szczególności odnoszących się do zmian w działalności spółki związanych z produkcją, sprzedażą na rynku krajowym i wywozem, wynikających np. ze zmiany nazwy lub utworzenia nowej jednostki prowadzącej działalność w zakresie produkcji lub sprzedaży.
Tam gdzie podjęcie działań będzie uzasadnione i po konsultacji z Komitetem Doradczym, Komisja wprowadzi odpowiednie zmiany do rozporządzenia uaktualniając wykaz spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wprowadza się niniejszym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wag elektronicznych o maksymalnej nośności nieprzekraczającej 30 kg do stosowania w sprzedaży detalicznej, które są zaopatrzone w cyfrowy wyświetlacz wagi, ceny jednostkowej i ceny należnej (bez względu na to, czy są wyposażone w urządzenie drukujące czy nie), obecnie klasyfikowanych w symbolach CN ex84238150 (kod TARIC 8423815010) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Korei i Tajwanu.
2.
Cło obliczone na podstawie ceny netto franco na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynosi:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy symbol TARIC _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Shanghai Teraoka Electronic Co.
Ltd _BAR_ 12,8 % _BAR_ A207 _BAR_
Mettler-Toledo Changzhou Scale Ltd _BAR_ 0 % _BAR_ A208 _BAR_
Shanghai Yamato Scale Co.
Ltd _BAR_ 9,0 % _BAR_ A209 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 30,7 % _BAR_ A999 _BAR_
Republika Korei _BAR_ CAS Corporation _BAR_ 0 % _BAR_ A210 _BAR_
A & D Korea Co.
Ltd _BAR_ 4,7 % _BAR_ A211 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 4,9 % _BAR_ A999 _BAR_
Tajwan _BAR_ UWE-Universal Weight Enterprise Co.
Ltd, Taipei _BAR_ 5,5 % _BAR_ A213 _BAR_
Snowrex International Co.
Ltd, Taipei _BAR_ 5,9 % _BAR_ A214 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 13,4 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2630/2000
z dnia 30 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 ustanawiające wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów ze Wspólnoty Europejskiej do Bahrajnu, Haiti, Hondurasu, Libii, Namibii, Kataru, Uzbekistanu oraz Watykanu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 1999/816/WE [2], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W styczniu Komisja Europejska wysłała do wszystkich krajów nienależących do OECD "notę werbalną" (również do Węgier i do Polski, które nie zastosowały jeszcze decyzji OECD C(92)39 final).
"Nota werbalna" służyć miała trzem celom: i) poinformowaniu tych krajów o nowych rozporządzeniach Wspólnoty; ii) wystosowaniu prośby o potwierdzenie odpowiednich stanowisk przedstawionych w załącznikach do obu rozporządzeń; oraz iii) uzyskaniu odpowiedzi od tych krajów, które jej nie udzieliły w 1994 r.
(2) Z krajów, które udzieliły odpowiedzi, następujące powiadomiły Komisję, że nie życzą sobie przywozu odpadów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93:
1.
Bahrajn (odpowiedź z dnia 29 lutego 2000 r.);
2.
Haiti (odpowiedź z dnia 1 marca 2000 r.);
3.
Honduras (odpowiedź z dnia 23 marca 2000 r.);
4.
Libia (odpowiedź z dnia 22 lutego 2000 r.);
5.
Namibia (odpowiedź z dnia 20 lutego 2000 r.);
6.
Katar (odpowiedź z dnia 9 maja 2000 r.);
7.
Uzbekistan (odpowiedź z dnia 6 marca 2000 r.);
8.
Watykan (odpowiedź z dnia 16 marca 2000 r.);
(3) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [4], został powiadomiony o oficjalnym żądaniu tych krajów w dniu 19 czerwca 2000 r.
(4) W celu uwzględnienia nowej sytuacji tych krajów należy wprowadzić zmiany do rozporządzenia Rady (WE) nr 1420/1999 [5] ustanawiającego wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1420/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) Do krajów wymienionych w załączniku A dodaje się następujące kraje wraz ze wzmianką "Wszystkie rodzaje"
: "Bahrajn, Haiti, Honduras, Libia, Namibia, Katar, Uzbekistan oraz Watykan."
2) Z wykazu w załączniku B skreśla się następujące kraje:
"Bahrajn, Haiti, Honduras, Namibia, Katar, Uzbekistan oraz Watykan."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2658/2000
z dnia 29 listopada 2000 r.
w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień specjalizacyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2821/71 z dnia 20 grudnia 1971 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, [1] ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. c),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia, [2]
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2821/71 upoważnia Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu (poprzednio art. 85 ust. 3), poprzez rozporządzenie do niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, wchodzących w zakres art. 81 ust. 1, które mają na celu specjalizację, włączając w to porozumienia niezbędne do jej osiągnięcia.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2821/71, Komisja wydała rozporządzenie (EWG) nr 417/85 z dnia 19 grudnia 1984 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień specjalizacyjnych, [3] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2236/97 [4]. Rozporządzenie (EWG) nr 417/85 wygasa z dniem 31 grudnia 2000 r.
(3) Nowe rozporządzenie powinno spełnić dwa wymogi. Powinno zapewniać skuteczną ochronę konkurencji oraz gwarantować odpowiedni poziom bezpieczeństwa prawnego dla przedsiębiorstw.
Realizacja tych celów powinna uwzględnić potrzebę możliwie największego uproszczenia nadzoru administracyjnego i ram legislacyjnych.
Dla celu stosowania art. 81 ust. 3 można generalnie przyjąć, że poniżej pewnego poziomu pozycji rynkowej, pozytywne rezultaty porozumień specjalizacyjnych przeważają nad ich negatywnymi skutkami na konkurencji.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 2821/71 wymaga, żeby rozporządzenie wyłączające Komisji definiowało kategorie porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, do których ma ono zastosowanie, wyszczególniało ograniczenia lub klauzule, które mogą lub nie mogą występować w tych porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych oraz wyszczególniało klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, lub inne warunki, które muszą być spełnione.
(5) Właściwe jest odchodzenie od podejścia polegającego na wyliczaniu klauzul podlegających wyłączeniu i położenie większego nacisku na definiowanie kategorii porozumień, które podlegają wyłączeniu do pewnego poziomu pozycji rynkowej oraz na wyszczególnienie ograniczeń lub klauzul, które nie mogą być zawierane w takich porozumieniach.
Jest to zgodne z podejściem gospodarczym, które ocenia skutki porozumień na właściwym rynku.
(6) Do stosowania art. 81 ust. 3 poprzez rozporządzenie nie jest konieczne zdefiniowanie tych porozumień, które mogą wchodzić w zakres art. 81 ust. 1. Przy indywidualnej ocenie porozumień na mocy art. 81 ust. 1 należy uwzględnić kilka czynników, w szczególności strukturę właściwego rynku.
(7) Przywilej wyłączenia grupowego powinien być ograniczony do tych porozumień, w przypadku których można z wystarczającą pewnością założyć, że spełniają warunki określone w art. 81 ust. 3.
(8) Porozumienia specjalizacyjne dotyczące produkcji ogólnie przyczyniają się do poprawy produkcji lub dystrybucji produktów, ponieważ uczestniczące w nich przedsiębiorstwa mogą koncentrować się na wytwarzaniu określonych produktów, a przez to działać skuteczniej i oferować produkty po niższej cenie.
Porozumienia specjalizacyjne w świadczeniu usług mogą, co do zasady, być uznane za przynoszące podobną poprawę.
Prawdopodobne jest, że w warunkach skutecznej konkurencji, konsumenci uzyskają słuszną cześć powstałego zysku.
(9) Takie korzyści mogą jednakowo powstawać w przypadku porozumień, na mocy których jeden uczestnik zaprzestaje wytwarzania określonych produktów lub świadczenia określonych usług na rzecz innego uczestnika ("specjalizacja jednostronna"), w przypadku porozumień, na mocy których każdy z uczestników zaprzestaje wytwarzania określonych produktów lub świadczenia określonych usług na rzecz innego uczestnika ("specjalizacja wzajemna") oraz w przypadku porozumień, na mocy których uczestnicy zobowiązują się wspólnie wytwarzać określone produkty lub świadczyć określone usługi ("wspólna produkcja").
(10) Jako że porozumienia dotyczące specjalizacji jednostronnej między nie-konkurentami mogą korzystać z przywileju wyłączenia grupowego przewidzianego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych [5], zastosowanie niniejszego rozporządzenia do porozumień dotyczących specjalizacji jednostronnej powinno być ograniczone do porozumień między konkurentami.
(11) Wszystkie inne porozumienia zawierane między przedsiębiorstwami, odnoszące się do warunków, na jakich specjalizują się one w produkcji towarów i/lub świadczeniu usług, powinny wchodzić w zakres niniejszego rozporządzenia.
Wyłączenie grupowe powinno mieć zastosowanie również do zawartych w porozumieniach specjalizacyjnych przepisów, które nie stanowią podstawowego przedmiotu takich porozumień, lecz są bezpośrednio związane i niezbędne do wprowadzania w życie porozumień specjalizacyjnych oraz do niektórych związanych z nimi porozumień dotyczących zakupu i obrotu.
(12) W celu zagwarantowania, że korzyści ze specjalizacji zostaną zrealizowane bez względu na to, że jedna strona wycofa się z rynku w trakcie produkcji, porozumienia o specjalizacji jednostronnej i wzajemnej powinny zostać objęte niniejszym rozporządzeniem wtedy, gdy zawierają zobowiązania dostaw lub kupna.
Zobowiązania te mogą, ale nie muszą, mieć charakter wyłączny.
(13) Można zakładać, że jeżeli udział przedsiębiorstw uczestniczących we właściwym rynku nie przekracza 20 %, porozumienia specjalizacyjne określone w niniejszym rozporządzeniu niosą ze sobą, co do zasady, korzyści gospodarcze w postaci korzyści skali lub zakresu, lub lepszych technologii produkcji, przy zastrzeżeniu dla konsumentów słusznej części zysku, który z tego wynika.
(14) Niniejsze rozporządzenie nie wyłącza porozumień zawierających ograniczenia, które nie są niezbędne to osiągnięcia pozytywnych skutków wyżej wymienionych.
Co do zasady, niektóre poważne ograniczenia konkurencji odnoszące się do ustalania cen pobieranych od osób trzecich, ograniczenia produkcji lub sprzedaży lub podziału rynków lub konsumentów powinny zostać wykluczone z przywileju wyłączenia grupowego określonego niniejszym rozporządzeniem, niezależnie od udziału rynkowego uczestniczących przedsiębiorstw.
(15) Ograniczenie udziału rynkowego, niewyłączenie niektórych porozumień oraz warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu gwarantują w normalnych warunkach, że porozumienia, do których stosuje się wyłączenie grupowe, nie umożliwiają uczestniczącym w nich przedsiębiorstwom możliwości eliminowania konkurencji w stosunku do znacznej części danych produktów i usług.
(16) W szczególnych przypadkach, w których porozumienia wchodzące w zakres niniejszego rozporządzenia wywołują mimo to skutki niezgodne z art. 81 ust. 3 Traktatu, Komisja może wycofać przywilej wyłączenia grupowego.
(17) W celu ułatwienia zawierania porozumień specjalizacyjnych, które mogą mieć wpływ na strukturę przedsiębiorstw uczestniczących, właściwe jest ustalenie okresu ważności niniejszego rozporządzenia na 10 lat.
(18) Rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 82 Traktatu.
(19) Zgodnie z zasadą nadrzędności prawa wspólnotowego, żaden środek, podjęty na mocy prawa krajowego w sprawie konkurencji, nie może stać na przeszkodzie jednolitemu stosowaniu wspólnotowych reguł konkurencji na wspólnym rynku lub pełnemu skutkowi wszelkich środków przyjętych w celu wprowadzenia w życie tych reguł, włącznie z niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyłączenie
1. Zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu oraz z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia oświadcza się, że art. 81 ust. 1 nie ma zastosowania do następujących porozumień zawartych między dwoma lub więcej przedsiębiorstwami (zwanymi dalej: "Stronami"), które odnoszą się do warunków, na jakich te przedsiębiorstwa specjalizują się w wytwarzaniu produktów (zwane dalej "porozumieniami specjalizacyjnymi"):
a) porozumień o specjalizacji jednostronnej, na mocy których jedna strona zgadza się na zaniechanie lub powstrzymanie się od wytwarzania niektórych produktów i na nabywanie ich od konkurującego przedsiębiorstwa, a konkurujące przedsiębiorstwo zobowiązuje się te produkty wytwarzać i dostarczać; lub
b) porozumień o specjalizacji wzajemnej, na mocy których dwie strony lub więcej zgadzają się, na zasadzie wzajemności, na zaprzestanie lub powstrzymanie się od wytwarzania niektórych, lecz różnych, produktów oraz na nabycie tych produktów od innych stron, które zgadzają się na ich dostarczanie; lub
c) porozumień o wspólnej produkcji, na mocy których dwie strony lub więcej zgadzają się wspólnie wytwarzać niektóre produkty.
Niniejsze wyłączenie stosuje się w zakresie, w jakim takie porozumienia specjalizacyjne zawierają ograniczenia konkurencji wchodzące w zakres art. 81 ust. 1 Traktatu.
2.
Wyłączenie przewidziane w ust. 1 stosuje się również do przepisów zawartych w porozumieniach specjalizacyjnych, które nie stanowią ich podstawowego przedmiotu, lecz są bezpośrednio związane i niezbędne dla ich wprowadzenia w życie, takich jak przepisy dotyczące cesji lub korzystania z praw własności intelektualnej.
Akapitu pierwszego nie stosuje się do przepisów, które mają taki sam cel, jak ograniczenia konkurencji wymienione w art. 5 ust. 1.
Artykuł 2
Definicje
Dla Celów niniejszego rozporządzenia:
1) "porozumienie" oznacza porozumienie, decyzję związku przedsiębiorstw lub praktykę uzgodnioną.
2) "przedsiębiorstwa uczestniczące" oznaczają przedsiębiorstwa będące stronami porozumienia i ich odpowiednie przedsiębiorstwa powiązane.
3) "przedsiębiorstwa powiązane" oznaczają:
a) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia, bezpośrednio lub pośrednio:
i) jest uprawniona do dysponowania więcej niż połową praw głosu, lub
ii) jest uprawniona do mianowania więcej niż połowy członków rady nadzorczej, zarządu lub organów ustawowo uprawnionych do reprezentowania przedsiębiorstwa, lub
iii) ma prawo prowadzić sprawy przedsiębiorstwa;
b) przedsiębiorstwa, które, bezpośrednio lub pośrednio, posiadają wobec strony porozumienia prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
c) przedsiębiorstwa, w których przedsiębiorstwo określone w lit. b), bezpośrednio lub pośrednio, posiada prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
d) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia wraz z jednym lub więcej przedsiębiorstwami, określonymi w lit. a), b) lub c), lub w których dwa lub więcej z tych ostatnich przedsiębiorstw wspólnie posiadają prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a);
e) przedsiębiorstwa, w których prawa lub uprawnienia wymienione w lit. a) są wspólnie posiadane przez:
i) strony porozumienia lub ich odpowiednie przedsiębiorstwa powiązane określone w lit. a)–d), lub
ii) jedną stronę lub więcej stron porozumienia lub jedno ich przedsiębiorstwo powiązane lub więcej określonych w lit. a)–d) lub jedną stronę trzecią lub więcej;
4) "produkt" oznacza towary i/lub usługi, włączając w to zarówno towary i/lub usługi pośrednie, jak i towary i/lub usługi ostateczne, z wyłączeniem usług dystrybucji i najmu.
5) "produkcja" oznacza wytwarzanie towarów lub świadczenie usług, włączając produkcję w formie podwykonawstwa.
6) "właściwy rynek" oznacza rynek właściwy lub rynki właściwe produktów lub geograficzne, do którego lub do których należą produkty stanowiące przedmiot porozumienia specjalizacyjnego.
7) "przedsiębiorstwo konkurujące" oznacza przedsiębiorstwo aktywne na rynku właściwym (konkurent rzeczywisty) lub przedsiębiorstwo, które w realnych założeniach mogłoby przedsięwziąć niezbędne, dodatkowe inwestycje lub inne konieczne zmiany kosztów tak, aby wejść na rynek właściwy w odpowiedzi na mały i stały wzrost w cenach stosunkowych (konkurent potencjalny).
8) "zobowiązanie wyłącznej dostawy" oznacza zobowiązanie zaniechania dostarczania przedsiębiorstwu konkurującemu, innemu niż strona porozumienia, produktu, którego dotyczy porozumienie specjalizacyjne.
9) "zobowiązanie wyłącznych zakupów" oznacza zobowiązanie zakupu produktu, którego dotyczy porozumienie specjalizacyjne, tylko od strony, która zgodziła się na jego dostarczanie.
Artykuł 3
Porozumienia dotyczące zakupu i obrotu
Wyłączenie przewidziane w art. 1 stosuje się również gdy:
a) strony akceptują zobowiązanie wyłącznych zakupów i/lub wyłącznej dostawy w kontekście porozumienia o specjalizacji jednostronnej lub wzajemnej, bądź porozumienia o wspólnej produkcji, lub
b) strony nie prowadzą samodzielnie sprzedaży produktów będących przedmiotem porozumienia specjalizacyjnego, ale przewidują łączną dystrybucję lub dystrybucję przez wyznaczoną stronę trzecią na zasadzie wyłączności lub braku wyłączności, pod warunkiem że strona trzecia nie jest przedsiębiorstwem konkurującym.
Artykuł 4
Próg udziału rynkowego
Wyłączenia przewidziane w art. 1 stosuje się pod warunkiem, że łączny udział rynkowy przedsiębiorstw uczestniczących nie przekracza 20 % w rynku właściwego.
Artykuł 5
Porozumienia nieobjęte wyłączeniem
1.
Wyłączenia przewidzianego w art. 1 nie stosuje się do porozumień, które, bezpośrednio lub pośrednio, samodzielnie lub w połączeniu z innymi czynnikami pod kontrolą stron, mają na celu:
a) ustalenie cen sprzedaży produktów osobom trzecim;
b) ograniczenie produkcji lub sprzedaży; lub
c) podział rynków lub klientów.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się do:
a) przepisów o uzgodnionej ilości produktów w kontekście porozumień o specjalizacji jednostronnej lub wzajemnej lub o ustaleniu zdolności i wielkości produkcji wspólnego przedsięwzięcia produkcyjnego w kontekście porozumienia o wspólnej produkcji;
b) określania celów sprzedaży oraz ustalania cen, których wspólne przedsięwzięcie produkcyjne żąda od swoich bezpośrednich klientów w kontekście art. 3 lit. b).
Artykuł 6
Stosowanie progu udziału rynkowego
1.
Dla celów stosowania progu udziału rynkowego przewidzianego w art. 4 stosuje się następujące zasady:
a) udział rynkowy oblicza się na podstawie wartości sprzedaży rynkowej; jeżeli dane dotyczące wartości sprzedaży rynkowej nie są dostępne, dla ustalenia udziału rynkowego przedsiębiorstw uczestniczących używa się szacunków opartych na innych wiarygodnych informacjach rynkowych, włączając wielkość sprzedaży rynkowej;
b) udział rynkowy oblicza się na podstawie danych odnoszących się do poprzedniego roku kalendarzowego;
c) udział rynkowy przedsiębiorstwa określony w art. 2 ust. 3 lit. e) jest zaliczany w częściach równych każdemu przedsiębiorstwu dysponującemu prawami lub uprawnieniami wymienionymi w art. 2 ust. 3 lit. a).
2.
Jeżeli udział rynkowy, określony w art. 4, początkowo nie przekracza 20 %, ale następnie rośnie ponad ten próg, nie przekraczając jednak 25 %, wyłączenie przewidziane w art. 1 ma w dalszym ciągu zastosowanie przez okres dwóch kolejnych lat kalendarzowych następujących po upływie roku, w którym próg 20 % został przekroczony po raz pierwszy.
3.
Jeżeli udział rynkowy, określony w art. 4, początkowo nie przekracza 20 %, ale następnie rośnie do poziomu ponad 25 %, wyłączenie przewidziane w art. 1 ma w dalszym ciągu zastosowanie przez okres jednego roku kalendarzowego następującego po upływie roku, w którym próg 25 % został przekroczony po raz pierwszy.
4.
Przywileje wynikające z ust. 2 i 3 nie mogą być łączone w sposób pozwalający przekroczyć okres dwóch lat kalendarzowych.
Artykuł 7
Cofnięcie wyłączenia
Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2821/71, Komisja może, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, bądź osoby fizycznej lub prawnej posiadającej uzasadniony interes, cofnąć przywilej wyłączenia ustanowiony niniejszym rozporządzeniem, gdy w konkretnym przypadku stwierdzi, że porozumienie wyłączone przez niniejsze rozporządzenia wywołuje jednak skutki, które są niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 Traktatu, w szczególności gdy:
a) porozumienie nie pociąga za sobą istotnych efektów w zakresie racjonalizacji lub konsumenci nie uczestniczą słusznie w osiągniętym zysku, lub
b) produkty, które są przedmiotem specjalizacji, na wspólnym rynku lub na jego istotnej części nie są poddane skutecznej konkurencji produktów tożsamych lub produktów uznawanych przez konsumentów za równoważne pod względem ich właściwości, ceny i przeznaczenia.
Artykuł 8
Okres przejściowy
Zakaz ustanowiony w art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r. w odniesieniu do porozumień będących w mocy w dniu 31 grudnia 2000 r., które nie spełniają warunków wyłączenia przewidzianego niniejszym rozporządzeniem, ale które spełniają warunki wyłączenia przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 417/85.
Artykuł 9
Okres obowiązywania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wygasa z dniem 31 grudnia 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2659/2000
z dnia 29 listopada 2000 r.
w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o badaniach i rozwoju
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2821/71 z dnia 20 grudnia 1971 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk [1], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności art. 1 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia,
uwzględniając projekt niniejszego rozporządzenia, [2]
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2821/71 upoważnia Komisję do zastosowania art. 81 ust. 3 Traktatu (poprzednio art. 85 ust. 3) w formie rozporządzenia w sprawie niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych wchodzących w zakres zastosowania art. 81 ust. 1, mających na celu prowadzenie prac badawczo-rozwojowych nad produktami lub procesami, aż do etapu przemysłowego zastosowania oraz wykorzystywanie ich rezultatów, włączając w to postanowienia dotyczące prawa własności intelektualnej.
(2) Artykuł 163 ust. 2 Traktatu wzywa Wspólnotę do zachęcania przedsiębiorstw, włączając w to małe i średnie przedsiębiorstwa, w ich staraniach o wysoką jakość badań i rozwoju technologicznego oraz popiera ich wysiłki służące współpracy między nimi. Stosownie do decyzji Rady nr 1999/65/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. dotyczącej reguł udziału przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz upowszechniania wyników badań dla realizacji piątego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej (1998-2002) [3] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 996/1999 [4] z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie wykonania decyzji nr 1999/65//WE, pośrednie działania w zakresie badań i rozwoju technologicznego (BRT), wspierane na gruncie piątego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej, powinny być realizowane wspólnie.
(3) Porozumienia dotyczące wspólnego wspierania realizacji prac badawczych lub wspólnego rozwoju rezultatów badań, aż do, ale z wyłączeniem etapu ich przemysłowego zastosowania, generalnie nie są objęte zakresem art. 81 ust. 1 Traktatu. W pewnych okolicznościach jednakże, gdy strony postanowią nie prowadzić innych badań i prac rozwojowych w tej samej dziedzinie, rezygnując tym samym z możliwości zdobycia przewagi konkurencyjnej nad innymi stronami, porozumienia takie mogą być objęte zakresem art. 81 ust. 1 i dlatego powinny być objęte zakresem niniejszego rozporządzenia.
(4) Na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2821/71, Komisja wydała rozporządzenie (EWG) nr 418/85 z dnia 19 grudnia 1984 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o badaniach i rozwoju [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2236/97 [6]. Rozporządzenie EWG nr 418/85 wygasa z dniem 31 grudnia 2000 r.
(5) Nowe rozporządzenie musi spełnić dwa wymogi — zapewnić skuteczna ochronę konkurencji oraz zagwarantować odpowiedni poziom ochrony prawnej dla przedsiębiorstw.
Przy realizacji niniejszego celu, należy wziąć pod uwagę potrzebę maksymalnie możliwego uproszczenia nadzoru administracyjnego i ram prawnych.
W celu stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu można generalnie przyjąć, że poniżej pewnego poziomu siły rynku pozytywne rezultaty porozumień o badaniach i rozwoju przeważają nad ich negatywnym wpływem na konkurencję.
(6) Rozporządzenie (EWG) nr 2821/71 wymaga, ażeby rozporządzenie wyłączające określało kategorie porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, do których ma ono zastosowanie, sprecyzowało ograniczenia lub klauzule, które mogą lub nie mogą występować w tych porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, oraz sprecyzowało klauzule, które muszą znajdować się w tych porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, lub inne warunki, które muszą być spełnione.
(7) Właściwe jest odchodzenie od podejścia polegającego na wyliczaniu wyłączonych postanowień i położenie większego nacisku na określenie grup porozumień, które są wyłączone do pewnego poziomu siły rynku i na określenie ograniczeń lub klauzul, które nie mogą występować w takich porozumieniach.
Jest to zgodne z podejściem opartym na zasadach ekonomicznych, które bada wpływ porozumień na rynek właściwy.
(8) Dla zastosowania art. 81 ust. 3 w formie rozporządzenia nie jest konieczne określenie tych porozumień, które mogą wchodzić w zakres zastosowania art. 81 ust. 1. Przy indywidualnej ocenie porozumień na mocy art. 81 ust. 1 trzeba uwzględnić kilka czynników, w szczególności strukturę rynku właściwego.
(9) Przywilej wyłączenia grupowego powinien być ograniczony do tych porozumień, w przypadku, których można z wystarczającą pewnością założyć, że spełniają one warunki określone w art. 81 ust. 3.
(10) Współpraca dotycząca badań i rozwoju oraz wykorzystanie ich wyników generalnie promują postęp techniczny i gospodarczy, zwiększając upowszechnianie know-how między stronami oraz unikając powielania prac badawczo-rozwojowych, stymulując postęp poprzez wymianę uzupełniającej się know-how oraz racjonalizując wytwarzanie produktów lub stosowanie technologii wynikającej z prac badawczo-rozwojowych.
(11) Wspólne wykorzystywanie wyników może być uznane za naturalne następstwo wspólnych prac badawczo-rozwojowych.
Może ono przybrać różne formy, takie jak produkcja, korzystanie z praw własności intelektualnej, które istotnie przyczyniają się do postępu technicznego lub gospodarczego, lub sprzedaży nowych produktów.
(12) Konsumenci mogą generalnie spodziewać się pewnych korzyści ze zwiększonej wielkości oraz skuteczności prac badawczo-rozwojowych, polegających na wprowadzeniu nowych lub ulepszonych produktów lub usług bądź na zmniejszeniu cen spowodowanym ulepszonymi technologiami.
(13) W celu osiągnięcia korzyści oraz wspólnych celów prac badawczo-rozwojowych przywilejem wynikającym z niniejszego rozporządzenia powinny być objęte także te postanowienia porozumień o badaniach i rozwoju, które nie stanowią głównego celu takich porozumień, ale są z nimi bezpośrednio związane i konieczne dla ich wdrażania.
(14) W celu uzasadnienia wyłączenia, wspólne wykorzystywanie powinno odnosić się do produktów lub technologii, dla których użycie wyników badań i rozwoju jest decydujące, a każda ze stron ma możliwość wykorzystania wszystkich wyników, jakie ją interesują.
Jednakże jeśli w pracach badawczo-rozwojowych biorą udział instytucje akademickie, instytuty badawcze lub przedsiębiorstwa, które prowadzą prace badawczo-rozwojowe na zasadzie komercyjnego świadczenia usług, nie korzystając aktywnie z wyników prac, mogą one zgodzić się na wykorzystanie wyników prac badawczo-rozwojowych tylko do celów dalszych badań.
Podobnie, niekonkurenci mogą zgodzić się na ograniczenie ich prawa do wykorzystania wyników w postaci zastosowania w jednej lub więcej sferach technicznych, aby ułatwić współpracę między stronami posiadającymi uzupełniające się umiejętności.
(15) Wyłączenie zapewnione na podstawie niniejszego rozporządzenia powinno być ograniczone do porozumień o badaniach i rozwoju, które nie dają przedsiębiorstwom możliwości wyeliminowania konkurencji w stosunku do istotnej części danych produktów lub usług.
Konieczne jest wyjęcie spod wyłączeń grupowych porozumień pomiędzy konkurentami, których łączny udział rynkowy produktów lub usług, ulepszanych lub zastępowanych przez wyniki prac badawczo-rozwojowych, przekracza w chwili wejścia w życie porozumienia pewien poziom.
(16) W celu zagwarantowania utrzymania skutecznej konkurencji w czasie wspólnego wykorzystywania wyników należy wprowadzić przepis, w myśl którego wyłączenie grupowe przestaje być stosowane, jeśli łączny udział stron w rynku produktów objętych wspólnymi pracami badawczo-rozwojowymi staje się zbyt duży.
Wyłączenie powinno być nadal stosowane, bez względu na udział rynkowy stron, przez pewien okres po rozpoczęciu wspólnego wykorzystywania wyników, aby poczekać na stabilizację ich udziałów rynkowych, zwłaszcza po wprowadzeniu na rynek całkowicie nowego produktu, oraz aby zagwarantować minimalny okres zwrotu poniesionych nakładów.
(17) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać porozumień zawierających ograniczenia, które nie są niezbędne dla osiągnięcia wskazanych powyżej pozytywnych skutków.
W zasadzie pewne poważne ograniczenia antykonkurencyjne, takie jak ograniczenie wolności stron w prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych w sferze niezwiązanej z porozumieniem, ustalanie cen pobieranych od osób trzecich, ograniczenia produkcji lub sprzedaży, podział rynków lub klientów oraz ograniczenia skutecznej sprzedaży pasywnej produktów objętych umową na terytoriach zarezerwowanych dla innych stron, powinny być wyjęte spod przywileju wyłączenia grupowego ustanowionego niniejszym rozporządzeniem, bez względu na udział rynkowy przedsiębiorstw uczestniczących.
(18) Ograniczenie udziału rynkowego, bez wyłączenia pewnych porozumień, oraz warunki przewidziane przez niniejsze rozporządzenie zwykle zapewniają, że porozumienia, do których stosuje się wyłączenie grupowe, nie są w stanie umożliwić przedsiębiorstwom uczestniczącym eliminowania konkurencji co do istotnej części rozpatrywanych produktów i usług.
(19) W szczególnych przypadkach, w których porozumienia objęte niniejszym rozporządzeniem wywierają skutki niezgodne z art. 81 ust. 3 Traktatu, Komisja może wycofać przywilej wyłączenia grupowego.
(20) Porozumienia między przedsiębiorstwami niebędącymi konkurującymi wytwórcami produktów, które mogą być ulepszone lub zastąpione wynikami prac badawczo-rozwojowych, wykluczają zasady konkurencji w sferze prac badawczo-rozwojowych tylko w szczególnych okolicznościach.
Dlatego właściwe jest umożliwienie takim porozumieniom korzystania z przywileju wyłączenia grupowego, bez względu na udział rynkowy, i skierowania takich wyjątkowych spraw na zasadzie wycofania tego przywileju. Natomiast tylko w szczególnych przypadkach należy cofnąć przywilej wyłączenia.
(21) Ze względu na to, że porozumienia o badaniach i rozwoju często mają charakter długoterminowy, szczególnie jeśli współpraca obejmuje wykorzystanie wyników, właściwe jest ustalenie okresu ważności rozporządzenia na 10 lat.
(22) Rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 82 Traktatu.
(23) Zgodnie z zasadą prymatu prawa wspólnotowego żaden środek podjęty w zastosowaniu krajowych ustaw dotyczących ochrony konkurencji nie może naruszać jednolitego stosowania wspólnotowych zasad konkurencji na obszarze Wspólnego Rynku lub pełnemu oddziaływaniu wszelkich środków podjętych w celu wykonania tych reguł, włączając w to niniejsze rozporządzenie.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyłączenie
1. Na podstawie art. 81 ust. 3 Traktatu i przepisów niniejszego rozporządzenia stwierdza się, że art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do porozumień zawartych miedzy dwoma lub więcej przedsiębiorstwami (zwanymi dalej: stronami), odnoszącymi się do warunków, na jakich przedsiębiorstwa te podejmują:
a) wspólne prace badawczo-rozwojowe produktów i technologii oraz wspólne korzystanie z wyników tych prac;
b) wspólne wykorzystywanie wyników prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie produktów lub technologii, prowadzonych wspólnie w myśl porozumienia zawartego wcześniej między tymi samymi stronami;
c) wspólne prace badawczo-rozwojowe w dziedzinie produktów i technologii, z wyłączeniem wspólnego korzystania z wyników tych prac.
Wyłączenie to stosuje się w zakresie, w jakim porozumienia te (zwane dalej porozumieniami o badaniach i rozwoju) zawierają ograniczenia konkurencji objęte zakresem art. 81 ust. 1.
2.
Wyłączenie przewidziane w ust. 1 ma zastosowanie także do postanowień zawartych w porozumieniach o badaniach i rozwoju, które nie stanowią ich głównego celu, lecz są bezpośrednio związane i niezbędne dla ich wykonywania, jak zobowiązanie do nieprowadzenia, przez okres wykonywania porozumienia, niezależnie lub razem z innymi stronami, prac badawczo-rozwojowych w obszarze, którego porozumienie dotyczy lub w obszarze ściśle z nim związanym.
Akapit pierwszy nie ma jednak zastosowania do postanowień, które mają taki sam cel, jak ograniczenia konkurencji wyliczone w art. 5 ust. 1.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) "porozumienie" oznacza porozumienie, decyzję związku przedsiębiorstw lub praktykę uzgodnioną;
2) "przedsiębiorstwa uczestniczące" oznaczają przedsiębiorstwa będące stronami porozumienia o badaniach i rozwoju oraz ich odpowiednie przedsiębiorstwa powiązane;
3) "przedsiębiorstwa powiązane" oznaczają:
a) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia, bezpośrednio lub pośrednio:
i) jest uprawniona do dysponowania więcej niż połową praw do głosowania;
ii) jest uprawniona do mianowania więcej niż połowy członków rady nadzorczej, zarządu lub organów ustawowo uprawnionych do reprezentowania przedsiębiorstwa; lub
iii) ma prawo zarządzać sprawami przedsiębiorstwa;
b) przedsiębiorstwa, które, bezpośrednio lub pośrednio, dysponują wobec strony porozumienia prawami lub uprawnieniami wymienionymi w lit. a);
c) przedsiębiorstwa, w których przedsiębiorstwo określone w lit. b), bezpośrednio lub pośrednio, dysponuje prawami lub uprawnieniami wymienionymi w lit. a);
d) przedsiębiorstwa, w których strona porozumienia razem z jednym lub wieloma przedsiębiorstwami wymienionymi w lit. a), b) lub c), bądź w którym dwa lub więcej tych przedsiębiorstw wspólnie dysponują prawami lub uprawnieniami wymienionymi w lit. a);
e) przedsiębiorstwa, w których prawami lub uprawnieniami wymienionymi w lit. a) dysponują łącznie:
i) strony porozumienia lub ich odpowiednio powiązane przedsiębiorstwa określone w lit. a)–d); lub
ii) jedna lub więcej stron porozumienia lub jedno lub więcej ich przedsiębiorstw powiązanych określonych w lit. a)–d) lub jedna lub więcej stron trzecich;
4) "prace badawczo-rozwojowe" oznaczają pozyskiwanie know-how odnoszącej się do produktów lub technologii oraz prowadzenie teoretycznych analiz, systematycznych studiów lub doświadczeń, włączając w to produkcję eksperymentalną, techniczne testowanie produktów lub technologii, pozyskiwanie koniecznego oprzyrządowania oraz uzyskiwanie praw własności intelektualnej na ich wynikach;
5) "produkt" oznacza towar i/lub usługę, włączając w to zarówno towary i/lub usługi pośrednie, jak i towary i/lub usługi finalne;
6) "technologia umowna" oznacza technologię lub proces powstały w wyniku wspólnych prac badawczo-rozwojowych;
7) "produkt objęty umową" oznacza produkt powstały ze wspólnych prac badawczo-rozwojowych bądź wytworzony lub dostarczony w związku z zastosowaniem technologii umownej;
8) "wykorzystanie wyników" oznacza produkcję lub dystrybucję produktów objętych umową lub zastosowanie umownych technologii bądź przeniesienie praw własności intelektualnej lub udzielenie licencji na te prawa, bądź też udostępnianie know-how wymaganej do takiej produkcji lub stosowania;
9) "prawa własności intelektualnej" obejmują prawa własności przemysłowej, prawa autorskie oraz prawa pokrewne;
10) "know-how" oznacza zbiór nieopatentowanych, praktycznych informacji wywodzących się z doświadczeń i testów, które są tajne, istotne oraz zidentyfikowane: w tym kontekście "tajny" oznacza, że know-how nie jest ogólnie znany lub powszechnie dostępny: "istotny" oznacza, że dany wycinek know-how zawiera informacje, które są niezbędne dla wytwarzania produktów objętych umową lub zastosowania umownych technologii: "zidentyfikowany" oznacza, iż know-how jest określana w sposób wystarczająco zrozumiały, aby można było to zweryfikować dla zbadania czy wypełnia kryteria tajności i istotności;
11) prace badawczo-rozwojowe lub korzystanie z wyników są wykonywane "wspólnie", jeśli zaangażowana praca jest:
a) wykonywana przez wspólny zespół, organizację lub przedsiębiorstwo;
b) wspólnie powierzona stronie trzeciej; lub
c) rozdzielona między strony w formie specjalizacji prac badawczych, rozwojowych, produkcji lub dystrybucji;
12) "przedsiębiorstwo konkurujące" oznacza każde przedsiębiorstwo dostarczające produkt, który może być ulepszony lub zastąpiony przez produkt objęty umową (konkurent rzeczywisty), lub każde przedsiębiorstwo, które przy realnych założeniach mogłoby przedsięwziąć dodatkowe inwestycje lub inne konieczne koszty dostosowawcze, tak aby móc dostarczyć taki produkt w odpowiedzi na mały i stały wzrost odnośnych cen (konkurent potencjalny);
13) "rynek właściwy dla produktów objętych umową" oznacza ryneki(rynki) właściwy dla produktów lub geograficznie, do którego lub do których należą produkty objęte umową.
Artykuł 3
Warunki wyłączenia
1.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 stosuje się z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w ust. 2—5 niniejszego artykułu.
2.
Wszystkie strony muszą mieć dostęp do wyników wspólnych prac badawczo-rozwojowych dla celów dalszych badań lub korzystania z tych wyników.
Jednakże instytuty badawcze, instytucje akademickie lub przedsiębiorstwa, które prowadzą prace badawczo-rozwojowe na zasadzie komercyjnego świadczenia usług, nie będąc stale aktywnym w wykorzystaniu wyników prac, mogą zgodzić się na ograniczenie użycia wyników prac badawczo-rozwojowych tylko do celów dalszych badań.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 2, jeśli porozumienie o badaniach i rozwoju przewiduje tylko wspólne prowadzenie prac badawczo-rozwojowych, każda ze stron musi pozostać niezależna w zakresie korzystania z wyników wspólnych prac badawczo-rozwojowych oraz istniejącej wcześniej know-how, niezbędnej w celu takiego wykorzystania.
Takie prawo wykorzystania może być ograniczone do jednego lub więcej technicznych obszarów zastosowania, jeśli strony nie są przedsiębiorstwami konkurującymi w chwili zawierania porozumienia o badaniach i rozwoju.
4.
Jakiekolwiek wspólne korzystanie musi dotyczyć wyników chronionych przez prawa własności intelektualnej lub stanowiących know–how, które istotnie przyczyniają się do postępu technicznego i gospodarczego, przy czym wyniki te muszą być decydujące dla wytwarzania produktów objętych umową lub stosowania technologii umownych.
5.
Od przedsiębiorstw obciążonych wytwarzaniem w formie specjalizacji produkcji należy wymagać, aby realizowały zamówienia na dostawy pochodzące od wszystkich stron, z wyjątkiem sytuacji, gdy porozumienie o badaniach i rozwoju przewiduje także wspólną dystrybucję.
Artykuł 4
Progi udziałów rynkowych i okres wyłączenia
1.
Jeśli przedsiębiorstwa uczestniczące nie są przedsiębiorstwami konkurującymi, wyłączenie przewidziane w art. 1 stosuje się przez czas trwania prac badawczo-rozwojowych.
Jeśli wyniki prac są wspólnie wykorzystywane, wyłączenie stosuje się nadal przez 7 lat od chwili, gdy produkty objęte umową są po raz pierwszy wprowadzone do obrotu na wspólnym rynku.
2.
Jeśli dwa lub więcej przedsiębiorstw uczestniczących są przedsiębiorstwami konkurującymi, wyłączenie przewidziane w art. 1 stosuje się przez czas określony ust. 1 tylko wtedy, gdy w czasie obowiązywania porozumienia o badaniach i rozwoju, łączny udział rynkowy przedsiębiorstw uczestniczących nie przekracza 25 % rynku właściwego dla produktów, które mogą być ulepszone lub zastąpione przez produkty objęte umową.
3.
Po zakończeniu okresu określonego w ust. 1 wyłączenie stosuje się nadal przez taki czas, w którym łączny udział rynkowy przedsiębiorstw uczestniczących nie przekracza 25 % rynku właściwego dla produktów objętych umową.
Artykuł 5
Porozumienia nieobjęte wyłączeniem
1.
Wyłączenie przewidziane w art. 1 nie ma zastosowania do porozumień o badaniach i rozwoju, które, bezpośrednio lub pośrednio, samodzielnie lub w powiązaniu z innymi czynnikami, na które strony mają wpływ, mają na celu:
a) ograniczenie swobody uczestniczenia przedsiębiorstw w prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych samodzielnie lub we współpracy ze stronami trzecimi w dziedzinie niezwiązanej z tą, do której odnoszą się prace badawczo-rozwojowe objęte porozumieniem, bądź, po ich zakończeniu, w dziedzinie, której prace dotyczą lub innej pokrewnej;
b) zakaz podważania po zakończeniu prac badawczo-rozwojowych, ważności praw własności intelektualnej wykonywanych przez strony na wspólnym rynku i odpowiednich do prac badawczo-rozwojowych, bądź po wygaśnięciu porozumienia o badaniach i rozwoju ważności praw własności intelektualnej wykonywanych przez strony na wspólnym rynku oraz chroniących wyniki prac badawczo-rozwojowych, z uwzględnieniem możliwości zapewnienia zakończenia porozumienia o badaniach i rozwoju, w przypadku gdy jedna ze stron kwestionuje ważność takich praw własności intelektualnej;
c) ograniczenie produkcji lub sprzedaży;
d) ustalenie cen sprzedaży produktu objętego umową osobom trzecim;
e) ograniczenie dotyczące konsumentów, którzy mogą być obsługiwani przez uczestniczące przedsiębiorstwa, po upływie 7 lat od chwili wprowadzenia produktów objętych umową na wspólny rynek po raz pierwszy;
f) zakaz prowadzenia biernej sprzedaży produktów objętych umową na terytoriach zarezerwowanych dla innych stron;
g) zakaz wprowadzania produktów objętych umową na rynek lub prowadzenie wobec nich polityki aktywnej sprzedaży na tych terytoriach w ramach wspólnego rynku, które są zastrzeżone dla innych stron, po upływie 7 lat od chwili wprowadzenia produktów objętych umową na wspólny rynek po raz pierwszy;
h) wymóg nieudzielania stronom trzecim licencji na wytwarzanie produktów objętych umową lub stosowania umownych technologii, jeśli korzystanie z wyników prac badawczo-rozwojowych przez przynajmniej jedną ze stron nie jest przewidziane lub nie jest wykonywane;
i) wymóg odmowy zaspokojenia popytu ze strony tych użytkowników lub odsprzedawców na ich odpowiednich terytoriach, którzy sprzedawaliby produkty objęte umową na innych obszarach w ramach wspólnego rynku; lub
j) wymóg mający na celu utrudnianie użytkownikom lub odsprzedawcom uzyskania produktów objętych umową od innych odsprzedawców w ramach wspólnego rynku, w szczególności wykonywanie praw własności intelektualnej w taki sposób, bądź podejmowanie takich środków, aby uniemożliwić użytkownikom lub odsprzedawcom otrzymanie lub wprowadzenie na wspólny rynek produktów, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone już do obrotu we Wspólnocie przez inną stronę lub za jej pozwoleniem.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
a) ustalania celów produkcji, jeśli wykorzystywanie wyników obejmuje wspólne wytwarzanie produktów objętych umową;
b) ustalenia celów sprzedaży oraz cen pobieranych od bezpośrednich klientów, jeśli wykorzystanie wyników prac badawczo-rozwojowych obejmuje wspólną dystrybucję produktów objętych umową.
Artykuł 6
Stosowanie progu udziałów rynkowych
1.
Dla celów stosowania progu udziałów rynkowych przewidzianego w art. 4 stosuje się następujące zasady:
a) udział rynkowy oblicza się na podstawie wartości sprzedaży rynkowej; jeżeli dane dotyczące wartości sprzedaży rynkowej nie są dostępne, dla ustalenia udziału w rynku przedsiębiorstw uczestniczących można wykorzystać dane szacunkowe oparte na innych wiarygodnych informacjach rynkowych, włączając wielkość sprzedaży;
b) udział rynkowy jest obliczany na podstawie danych odnoszących się do poprzedniego roku kalendarzowego;
c) udział rynkowy przedsiębiorstwa określonego w art. 2 ust. 3 lit. e) jest zaliczany w częściach równych każdemu przedsiębiorstwu dysponującemu prawami lub uprawnieniami wymienionymi w art. 2 ust. 3 lit. a).
2.
Jeżeli udział rynkowy określony w art. 4 ust. 3 początkowo nie przekracza 25 %, ale następnie rośnie ponad ten próg, nie przekraczając jednak 30 %, wyłączenie przewidziane w art. 1 stosuje się w dalszym ciągu przez okres dwóch następnych lat kalendarzowych po upływie roku, w którym próg 25 % został przekroczony po raz pierwszy.
3.
Jeżeli udział rynkowy, o którym mowa w art. 4 ust. 3, początkowo nie przekracza 25 %, ale następnie rośnie do poziomu ponad 30 %, wyłączenie przewidziane w art. 1 ma w dalszym ciągu zastosowanie przez okres jednego roku kalendarzowego po upływie roku, w którym próg 30 % został przekroczony po raz pierwszy;
4.
Przywileje wynikające z ust. 2 i 3 nie mogą być połączone tak, że przekroczą okres dwóch lat kalendarzowych.
Artykuł 7
Cofnięcie wyłączenia
Zgodnie z art. 7 rozporządzenia EWG nr 2821/71 Komisja może, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego albo osoby fizycznej lub prawnej, mających w tym uzasadniony interes, cofnąć przywilej stosowania niniejszego rozporządzenia, gdy w konkretnym przypadku stwierdzi, że porozumienie wyłączone przez niniejsze rozporządzenie ma jednak skutki, które są niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 Traktatu, w szczególności gdy:
a) istnienie porozumienia o badaniach i rozwoju istotnie ogranicza dostęp stron trzecich do prowadzenia prac badawczo-rozwojowych w odpowiedniej dziedzinie z powodu ograniczonego potencjału badawczego;
b) ze względu na szczególną strukturę podaży istnienie porozumienia o badaniach i rozwoju istotnie ogranicza dostęp stron trzecich do rynku produktów objętych umową;
c) bez żadnej obiektywnie ważnej przyczyny, strony nie korzystają z wyników wspólnych prac badawczo-rozwojowych;
d) produkty objęte umową nie są poddane na wspólnym rynku lub jego istotnej części skutecznej konkurencji produktów identycznych lub produktów uznawanych przez konsumentów za ekwiwalentne pod względem ich właściwości, ceny i celu używania;
e) istnienie porozumienia o badaniach i rozwoju eliminowałoby skuteczną konkurencję w pracach badawczo-rozwojowych na określonym rynku.
Artykuł 8
Okres przejściowy
Zakaz ustanowiony w art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania przez okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r. w odniesieniu do porozumień będących w mocy w dniu 31 grudnia 2000 r., które nie spełniają przesłanek wyłączenia przewidzianego przez niniejsze rozporządzenie, ale spełniają przesłanki rozporządzenia (EWG) nr 418/85.
Artykuł 9
Okres obowiązywania rozporządzenia
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r
Obowiązuje ono do dnia 31 grudnia 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2666/2000
z dnia 5 grudnia 2000 r.
w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1628/96 i zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 i (EWG) nr 1360/90 oraz decyzje 97/256/WE i 1999/311/WE
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota zapewnia pomoc dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
(2) Większa część pomocy Wspólnoty jest obecnie zapewniana na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1628/96 z dnia 25 lipca 1996 r. odnoszącego się do pomocy dla Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (OBNOVA) [2] oraz na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [3].
Oznacza to, że pomoc Wspólnoty podlega różnym zbiorom procedur, co utrudnia zarządzanie.
W interesie skuteczności pożądane jest zatem ustanowienie jednolitych ram prawnych w odniesieniu do tej pomocy, zgodnie z żądaniem wyrażonym przez Radę Europejską na szczycie w Helsinkach w dniach 10 i 11 grudnia 1999 r.
Właściwe jest zatem uchylenie rozporządzenia (WE) nr 1628/96 oraz zmiana rozporządzenia (EWG) nr 3906/89.
Jednak, w celu zapewnienia ciągłości działań Europejskiej Agencji Odbudowy, przepisy rozporządzenia (WE) nr 1628/96, które dotyczą ustanowienia i działania tej Agencji należy włączyć do nowego rozporządzenia, które powinno wejść w życie w dniu uchylenia.
(3) Rada Europejska na szczycie w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. potwierdziła, że jej ogólnym celem pozostaje najpełniejsza możliwa integracja państw regionu w głównym nurcie politycznym i gospodarczym Europy oraz że proces stabilizacji i stowarzyszania stanowi rdzeń jej polityki na Bałkanach.
(4) Rada Europejska na szczycie w Feirze w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r. uznała państwa objęte procesem stabilizacji i stowarzyszania za potencjalnych kandydatów do członkostwa w UE.
(5) Istniejąca pomoc Wspólnoty powinna zostać rozszerzona i przekierowana tak, by odpowiadała celom politycznym Unii Europejskiej wobec tego regionu, w szczególności, aby przyczyniała się do procesu stabilizacji i stowarzyszania i zwiększała odpowiedzialność krajów otrzymujących pomoc oraz podmiotów związanych z tym procesem.
(6) W tym celu pomoc Wspólnoty będzie się koncentrować przede wszystkim na rozbudowie ram instytucjonalnych, ustawodawczych, gospodarczych i społecznych ukierunkowanych na wartości i modele stosowane przez Unię Europejską oraz na promowaniu gospodarki rynkowej, z uwzględnieniem priorytetów uzgodnionych z danymi partnerami.
(7) Warunkiem wstępnym otrzymania pomocy jest przestrzeganie przez jej beneficjentów zasad demokratycznych, państwa prawnego, praw człowieka i praw mniejszości, podstawowych wolności oraz zasad prawa międzynarodowego.
(8) Szczególną uwagę należy poświęcić regionalnemu wymiarowi pomocy Wspólnoty, w szczególności przyspieszeniu współpracy regionalnej i wspieraniu roli Unii Europejskiej jako głównej siły w ramach Paktu Stabilizacji.
(9) Ze względu na sytuację polityczną na niektórych obszarach oraz charakter różnych podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność za wdrażanie tam pomocy, wydaje się pożądane zapewnienie, że pomoc ta w niektórych przypadkach może być świadczona bezpośrednio biorcom innym niż państwo.
(10) W celu zwiększenia skuteczności pomocy Wspólnoty i zapewnienia jej odpowiedniej realizacji, Komisja powinna przyjąć ogólne wytyczne zgodne z procedurą zarządzania ustanowioną w niniejszym rozporządzeniu, biorąc pod uwagę cele reformy pomocy zewnętrznej.
(11) W celu promowania współpracy w regionie należy ustanowić przepisy dla krajów kandydujących oraz, w oparciu o zasadę indywidualnego podejścia, dla krajów objętych programami Tacis i MEDA aby uczestniczyć w procedurach przetargowych i umowach.
(12) Należy wprowadzić przepisy dla kontroli oraz ochrony interesów finansowych Wspólnoty, między innymi poprzez umożliwienie Komisji, w tym Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz Trybunałowi Obrachunkowemu wykonywania swoich uprawnień zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [4] oraz rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [5].
(13) Zarządzanie pomocą Wspólnoty powinno następować w ramach strategii oraz poprzez roczne i wieloletnie programowanie, przedkładane komitetowi zarządzającemu powołanemu na mocy niniejszego rozporządzenia celem uzyskania opinii.
W ten sposób zapewnianie pomocy wpisane zostanie w perspektywę średniookresową, dzięki czemu możliwe będzie zapewnienie, by pomoc Wspólnoty uzupełniała i była zgodna z pomocą zapewnianą przez Państwa Członkowskie.
(14) Środki niezbędne do realizacji niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/486/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(15) W przypadku Federalnej Republiki Jugosławii należy ustanowić przepisy umożliwiające Komisji delegowanie wdrożenia programów pomocy do Europejskiej Agencji Odbudowy.
(16) Z uwzględnieniem zakresu spraw regulowanych niniejszym rozporządzeniem, należy wprowadzić kolejne zmiany do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [7], do decyzji Rady 97/256/WE z dnia 14 kwietnia 1997 r. o udzieleniu gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami udzielonymi na potrzeby projektów prowadzonych poza obszarem Wspólnoty (Europa Środkowa i Wschodnia, kraje basenu Morza Śródziemnego, Ameryka Łacińska i Azja oraz Afryka Południowa) [8], do decyzji Rady 1999/311/WE przyjmującej trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006) [9] oraz do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1360/90 z dnia 7 maja 1990 r. ustanawiającego Europejską Fundację Kształcenia [10].
(17) Działania objęte niniejszym rozporządzeniem są częścią polityki Wspólnoty wobec Bałkanów Zachodnich i są potrzebne do realizacji jednego z jej celów.
(18) Traktat nie przewiduje, dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia, uprawnień innych niż uprawnienia przewidziane na mocy art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota zapewnia pomoc, zwaną dalej "pomocą Wspólnoty" dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii, oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
2.
Do otrzymywania pomocy Wspólnoty bezpośrednio uprawnione są następujące podmioty: państwo, podmioty działające pod jurysdykcją i administracją Organizacji Narodów Zjednoczonych, organy federalne, regionalne i lokalne, organy publiczne i częściowo publiczne, partnerzy społeczni, organizacje wspierające przedsiębiorstwa prywatne, spółdzielnie, spółdzielnie kredytowe, towarzystwa, fundacje i organizacje pozarządowe.
3.
Władze ustanowione przez wspólnotę międzynarodową do działania w charakterze administracji cywilnej na niektórych obszarach, takie jak Wysoki Przedstawiciel w Bośni i Hercegowinie oraz Tymczasowa Misja Administracyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie (UNMIK), są konsultowane w sprawie realizacji pomocy wspólnotowej na tych obszarach.
Wszelkie programy lub projekty, które są przez nich wdrażane kwalifikują się do pomocy Wspólnoty na mocy niniejszego rozporządzenia, z wyłączeniem kosztów bieżących tych podmiotów; gdzie stosowne, koszty takie mogą zostać pokryte z dotacji zapewnianych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1080/2000 z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie wsparcia Misji Tymczasowej ONZ w Kosowie (UNMIK) oraz Biura Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR) [11].
4.
Finansowa kwota referencyjna dla wdrożenia niniejszego programu w okresie 2000–2006 wynosi 4650 mln EUR.
Roczne przyznane środki są zatwierdzane przez organy budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 2
1.
Podstawowym celem pomocy Wspólnoty jest wspieranie udziału przez kraje otrzymujące pomoc w procesie stabilizacji i stowarzyszania.
2.
Pomoc Wspólnoty jest przeznaczana między innymi na:
a) odbudowę, pomoc w odniesieniu do powrotu uchodźców i wysiedleńców oraz stabilizację regionu;
b) stworzenie ram instytucjonalnych i ustawodawczych dla wzmocnienia demokracji, państwa prawnego oraz praw człowieka i praw mniejszości, pojednania oraz wzmocnienia społeczeństwa obywatelskiego, niezależności mediów oraz wzmocnienia praworządności i środków zwalczania przestępczości zorganizowanej;
c) stały wzrost gospodarczy oraz reformę gospodarczą zorientowaną na tworzenie gospodarki rynkowej;
d) rozwój społeczny, ze szczególnym odniesieniem do ograniczania ubóstwa, równości mężczyzn i kobiet, kształcenia, nauczania i szkolenia oraz rehabilitacji środowiskowej;
e) rozwój bliższych stosunków między krajami otrzymującymi pomoc a Unią Europejską oraz między krajami otrzymującymi pomoc a krajami, które kandydują do przystąpienia do Unii Europejskiej, w koordynacji z innymi instrumentami na rzecz transgranicznej, transnarodowej oraz regionalnej współpracy z państwami trzecimi;
f) wspieranie regionalnej, transnarodowej oraz międzyregionalnej współpracy między krajami otrzymującymi pomoc, a Unią Europejską oraz między krajami otrzymującymi pomoc a pozostałymi krajami regionu.
3.
Pomoc Wspólnoty jest realizowana poprzez inwestycje finansowe oraz programy tworzenia instytucji zgodnie z zasadami programowania określonymi w ogólnych wytycznych przyjętych przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Poza wyjątkowymi, ściśle określonymi przypadkami, pomoc Wspólnoty jest świadczona w następujący sposób:
a) ramy strategiczne ("dokument strategiczny danego kraju") dla okresu 2000–2006, które służą dla określenia długoterminowych celów pomocy oraz priorytetowych obszarów działań w krajach otrzymujących pomoc.
W tym celu, należy uwzględnić wszelkie stosowne oceny.
Ramy strategiczne należy poddać weryfikacji jeżeli wymagają tego wyjątkowe wydarzenia lub w świetle wyników oceny przewidzianej w art. 12;
b) w oparciu o ramy strategiczne określone w lit. a), opracowane zostają wieloletnie programy indykatywne, na okresy trzyletnie, dla każdego kraju otrzymującego pomoc Wspólnoty.
Programy te odzwierciedlają priorytety określone w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszania oraz priorytety zidentyfikowane i uzgodnione z partnerami.
Programy takie opisują reformy, które mają zostać przeprowadzone przez partnerów w sektorach priorytetowych i obejmować ocenę dokonanego w ten sposób postępu.
Programy wskazują indykatywne kwoty (całkowite oraz dla każdego z sektorów priorytetowych) i określają kryteria finansowania danego programu.
Są one co roku aktualizowane zgodnie z wymogami.
Mogą one być zmieniane w świetle doświadczenia i postępu we wdrożeniu układów o stabilizacji i stowarzyszeniu, szczególnie w zakresie współpracy regionalnej;
c) roczne programy działania oparte na wieloletnich programach indykatywnych, określonych w lit. b) są sporządzane dla każdego kraju otrzymującego pomoc Wspólnoty.
Dla danego roku operacyjnego możliwie precyzyjnie określają one cele, obszary działania oraz budżet będący do dyspozycji.
Roczne programy działania zawierają szczegółowy wykaz projektów do sfinansowania oraz określają właściwe kwoty.
2.
Ramy strategiczne, wieloletnie programy indykatywne oraz roczne programy działania, określone w ust. 1, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Wszelkie poprawki są przyjmowane zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 4
1.
W zakresie, w jakim pomoc Wspólnoty dla Republiki Jugosławii jest realizowana przez Europejską Agencję Odbudowy zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2667/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy [12]:
a) ramy strategiczne, wieloletni program indykatywny oraz roczny program działania określony w art. 3 obejmujący pomoc Wspólnoty udzielaną przez tą Agencję jest przyjmowana zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2. W największym stopniu należy brać pod uwagę zalecenia Rady Zarządzającej Agencji, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2667/2000;
b) projekt rocznych programów działania jest przekazywany Komisji przez dyrektora Agencji.
Rada Zarządzająca Agencji jest konsultowana w sprawie wdrożenia rocznego programu działania, zgodnie z tym, co zostało ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2667/2000.
2.
Procedura ustanowiona w art. 10 ust. 2 zostaje również wykorzystana dla przyjęcia programów pomocy dla Federalnej Republiki Jugosławii, które nie są wdrażane przez Agencję i nie są tym samym włączone do rocznego programu działania.
Artykuł 5
1.
Szacunek dla zasad demokracji i państwa prawnego oraz dla praw człowieka i praw mniejszości, a także podstawowych wolności jest zasadniczym elementem stosowania niniejszego rozporządzenia i warunkiem wstępnym kwalifikowania się do pomocy Wspólnoty.
Jeżeli zasady te nie są respektowane, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może na wniosek Komisji podjąć odpowiednie środki.
2.
Pomoc Wspólnoty może również podlegać warunkom określonym przez Radę w jej konkluzjach z dnia 29 kwietnia 1997 r., szczególnie w zakresie podejmowania się przez beneficjentów pomocy przeprowadzenia demokratycznych, gospodarczych i instytucjonalnych reform.
Artykuł 6
1.
Pomoc Wspólnoty ma formę dotacji.
2.
Finansowanie wspólnotowe może zostać wykorzystane na pokrycie wydatków na przygotowanie, wdrożenie, monitorowanie, kontrolę i ocenę projektów oraz programów, a także na informowanie.
3.
Finansowanie wspólnotowe może zostać wykorzystane na współfinansowanie, którego należy poszukiwać, gdy jest to możliwe.
Współfinansowanie projektów inwestycyjnych finansowanych przez gwarancje kredytowe Europejskiego Banku Inwestycyjnego może, w wyjątkowych wypadkach, przyjąć formę subwencji do oprocentowania.
4.
Finansowanie Wspólnoty może obejmować część dotacji w ramach decyzji o doraźnej pomocy finansowej o charakterze wyjątkowym, podejmowanych prze Radę na podstawie art. 308 Traktatu.
5.
Finansowanie wspólnotowe nie może zostać wykorzystane na pokrycie podatków, ceł bądź opłat ani na zakup nieruchomości.
Artykuł 7
1.
Komisja realizuje pomoc Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem finansowym Rady z dnia 21 grudnia 1977 r. odnoszącym się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [13].
2.
Przy podejmowaniu decyzji finansowych w ramach niniejszego rozporządzenia oraz przeprowadzaniu ocen określonych w art. 12 Komisja uwzględnia zasady solidnego zarządzania finansowego, w szczególności gospodarki i efektywności pod względem kosztów, zgodnie z zapisami rozporządzenia finansowego.
3.
Udział w zaproszeniach do składania ofert i w umowach jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich, państw otrzymujących pomoc na mocy niniejszego rozporządzenia oraz krajów kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej.
Kraje otrzymujące pomoc w ramach programów Tacis i MEDA są również upoważnione przez Komisję do udziału na zasadzie jednostkowych przypadków.
4.
W przypadku współfinansowania Komisja może upoważnić obywateli innych krajów do udziału w zaproszeniach do składania ofert i w umowach w oparciu o zasadę jednostkowych przypadków.
5.
Komisja dostarcza informacji na temat zaproszeń do składania ofert, udzielania zamówień, umów i porozumień finansowych, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
1.
Decyzje o finansowaniu oraz wszelkie porozumienia i umowy z nich wynikające wyraźnie uwzględniają monitorowanie oraz kontrolę finansową Komisji, w tym OLAF, oraz audyty Trybunału Obrachunkowego, w razie potrzeby na miejscu.
2. Ponadto, Komisja może przeprowadzić kontrole na miejscu oraz inspekcje zgodnie z rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96. Środki podejmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2 zapewniają odpowiednią ochronę interesów finansowych Wspólnoty zgodnie z wymogiem rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95.
Artykuł 9
1.
Decyzje finansowe nieobjęte wieloletnimi programami indykatywnymi ani rocznymi programami działania są indywidualnie przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
2. Decyzje zmieniające decyzje przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 1 zostają przyjęte przez Komisję, gdy nie obejmują zasadniczych zmian charakteru programów początkowych oraz działań, oraz w zakresie elementu finansowego, gdy nie przekraczają 20 % całkowitej kwoty przeznaczonej na omawiane programy, z zastrzeżeniem limitu 4 mln EUR Komitet CARDS określony w art. 10 jest powiadamiany o wszelkich zmianach w decyzjach.
Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet zarządzający, zwany dalej "Komitetem CARDS".
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE zostaje ustalony na 45 dni.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
4.
Komitet może zbadać wszelkie pozostałe kwestie dotyczące niniejszego rozporządzenia przekazywane mu przez przewodniczącego, niezależnie od tego, czy na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego czy też nie, oraz w szczególności wszelkie kwestie związane z programowaniem lub ogólnym wdrożeniem środków lub ze współfinansowaniem.
Artykuł 11
1.
W celu zwiększenia spójności, skuteczności i komplementarności pomocy Wspólnoty, Państwa Członkowskie oraz Wspólnota wymieniają wszelkie odpowiednie informacje dotyczące działań, które zamierzają realizować.
2.
W powiązaniu z Państwami Członkowskimi i w oparciu o okresową wzajemną wymianę informacji, w tym na miejscu, szczególnie w odniesieniu do dokumentów strategicznych, wieloletnich programów indykatywnych oraz rocznych programów działania, oraz przygotowań projektów i monitorowania ich realizacji, Komisja zapewnia skuteczną koordynację wysiłków dla udzielenia pomocy podejmowanych przez Wspólnotę, wraz z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, oraz przez każde Państwo Członkowskie w celu zwiększenia zgodności oraz komplementarności ich programów współpracy.
Ponadto Komisja zachęca do zwiększania koordynacji i współpracy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi, programami współpracy Organizacji Narodów Zjednoczonych i pozostałych dawców.
Praktyczne ustalenia dotyczące koordynacji na miejscu są objęte wytycznymi wymagającymi aprobaty Komitetu CARDS.
Artykuł 12
Każdego roku Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie okresowe w sprawie postępu dotyczącego pomocy Wspólnoty.
Sprawozdanie to zawiera informacje na temat działań finansowanych na przestrzeni roku oraz oceny monitorowania, Komisja dostarcza także oceny wyników osiągniętych w realizacji ram strategicznych, wieloletnich programów indykatywnych oraz rocznych programów działania określonych w art. 3 ust. 1.
Artykuł 13
1.
Rada dokonuje przeglądu niniejszego rozporządzenia przed dniem 31 grudnia 2004 r.
2.
W tym celu, nie później niż dnia 30 czerwca 2004 r. Komisja przekazuje Radzie sprawozdanie wraz z oceną oraz propozycjami dotyczącymi przyszłości niniejszego rozporządzenia oraz wszelkich zmian, których ono wymaga.
Artykuł 14
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1628/96 traci moc.
2.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3906/89, skreśla się nazwy "Bośnia i Hercegowina", "Albania", "Chorwacja", "Była Jugosłowiańska Republika Macedonii" oraz "Jugosławia".
Artykuł 15
Rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 oraz (WE) nr 1628/96 tym niemniej nadal są stosowane dla projektów i programów, dla których procedury prowadzące do decyzji o finansowaniu przez Komisję zostały uruchomione, ale nie zostały jeszcze zakończone w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1360/90 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejską Fundację Kształcenia (zwaną dalej "Fundacją"), której celem jest przyczynianie się do rozwoju systemów kształcenia zawodowego:
- krajów Europy Środkowej i Wschodniej określonych przez Radę jako kwalifikujące się do otrzymania pomocy gospodarczej zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3906/89 lub każdym kolejnym odpowiednim aktem prawnym,
- nowych Niepodległych Państw byłego Związku Radzieckiego oraz Mongolii, które są beneficjentami programu reformy gospodarczej i poprawy sytuacji gospodarczej zgodnie z rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 1279/96 lub każdym kolejnym odpowiednim aktem prawnym,
- śródziemnomorskich państw trzecich Unii Europejskiej oraz terytoriów, które są beneficjentami środków finansowych i technicznych, a które mają pomóc w reformowaniu ich struktur gospodarczych i społecznych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1488/96 lub każdym kolejnym odpowiednim aktem prawnym, oraz
- krajów, które są beneficjentami na mocy rozporządzenia (WE) nr 2666/2000 [14] lub każdego kolejnego odpowiedniego aktu prawnego.
Kraje te są dalej określane jako "kraje kwalifikujące się"." .
Artykuł 17
W art. 1a ust. 5 decyzji 97/256/WE akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Decyzje finansowe dotyczące niniejszej decyzji zostają przyjęte zgodnie z procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2666/2000 [15]."
.
Artykuł 18
W art. 2 decyzji 99/311/WE akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Program Tempus III dotyczy krajów, które są beneficjentami na mocy rozporządzenia (WE) nr 2666/2000 [16] oraz nowych Niepodległych Państw byłego Związku Radzieckiego i Mongolii, wymienionych w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 99/2000 [17] (które zastępuje stary program Tacis).
Kraje te są dalej określane jako "kraje kwalifikujące się"."
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 31 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000
z dnia 5 grudnia 2000 r.
w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pomoc dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii została zasadniczo zrealizowana na mocy rozporządzenia (WE) nr 1628/96 [2] i rozporządzenia Rady (WE) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [3].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1628/96 ustanowiło Europejską Agencję Odbudowy.
(3) Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2666/2000 [4], które określa jednolite ramy prawne dla pomocy Wspólnoty tym krajom oraz uchyla rozporządzenie (WE) nr 1628/96.
(4) Przepisy regulujące ustanowienie i działanie Europejskiej Agencji Odbudowy powinny zatem zostać dostosowane do postanowień rozporządzenia (WE) nr 2666/2000 oraz włączone do nowego rozporządzenia jak również w tym samym czasie należy przeprowadzić stosowne zmiany.
(5) Rada Europejska obradująca na szczycie w Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r. podkreśliła, że Europejska Agencja Odbudowy, jako organ wdrażający przyszły program CARDS powinna być w stanie wykorzystywać cały swój potencjał dla realizacji celów określonych na szczycie Rady Europejskiej w Kolonii, który odbył się w dniach 3 i 4 czerwca 1999 r.
(6) Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych kompetencji, niż wymienione w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Komisja może przekazać Agencji kompetencję realizację pomocy Wspólnoty przewidzianej w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2666/2000 dla Federalnej Republiki Jugosławii.
W tym celu ustanawia się Europejską Agencję Odbudowy, zwaną dalej "Agencją", do której zadań należy realizacja pomocy Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Aby zrealizować cel ustanowiony w art. 1 akapit drugi, Agencja przeprowadza następujące zadania w ramach swoich uprawnień oraz zgodnie z decyzjami podjętymi przez Komisję:
a) zbieranie, analizowanie i przekazywanie Komisji informacji dotyczących:
i) zniszczeń, wymogów odbudowy oraz powrotu uchodźców i wysiedleńców oraz inicjatyw pokrewnych podejmowanych przez rządy, władze lokalne i regionalne oraz wspólnotę międzynarodową;
ii) pilnych potrzeb danych społeczności, z uwzględnieniem różnych wysiedleń ludności oraz możliwości powrotu wysiedleńców;
iii) sektorów priorytetowych oraz obszarów geograficznych wymagających pilnej pomocy ze strony wspólnoty międzynarodowej;
b) przygotowanie projektów programów odbudowy Federalnej Republiki Jugosławii oraz powrotu uchodźców i wysiedleńców zgodnie z wytycznymi Komisji;
c) realizacja pomocy Wspólnoty, o której mowa w art. 1, jeśli to możliwe, we współpracy ze społecznością lokalną, a w razie potrzeby, poprzez korzystanie z usług podmiotów wybranych w drodze przetargu.
Komisja może odpowiednio uczynić Agencję odpowiedzialną za wszelkie operacje wymagane dla wdrożenia programów określonych w lit. b), włączając w to:
i) formułowanie zakresu uprawnień;
ii) przygotowywanie i ocenę zaproszeń do składania ofert;
iii) podpisywanie umów;
iv) zawieranie porozumień finansowych;
v) przyznawanie umów, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;
vi) ocenę projektów programów określonych w lit. b);
vii) sprawdzanie wdrażania projektów programów określonych w lit. b);
viii) dokonywanie płatności.
2.
Rada Zarządzająca, o której mowa w art. 4 jest informowana o wykonaniu zadań wymienionych w ust. 1.
W przypadku gdy jest to konieczne przyjmuje ona zalecenia, o których zostaje powiadomiona Komisja i które zostają poddane pod uwagę Komitetowi CARDS ustanowionemu na mocy art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2666/2000.
3.
Bez uszczerbku dla operacji współfinansowanych w ramach obowiązków powierzonych Agencji na mocy art. 1, Agencja może realizować programy odbudowy, programy przywrócenia społeczeństwa obywatelskiego oraz rządów prawa, a także programy przewidujące pomoc na powrót uchodźców i wysiedleńców, które Państwa Członkowskie i inni dawcy jej powierzą, między innymi w ramach uzgodnień dotyczących współpracy ustanowionych przez Komisję wraz z Bankiem Światowym, międzynarodowymi instytucjami finansowymi oraz Europejskim Bankiem Inwestycyjnym (EBI).
Realizacja taka podlega następującym warunkom:
a) finansowanie musi być zapewniane w całości przez pozostałych dawców;
b) finansowanie musi pokrywać wszelkie związane z nią koszty administracyjne;
c) okres trwania finansowania musi być zgodny z ostatecznym terminem rozwiązania Agencji określonym w art. 14.
4.
Komisja może również powierzyć Agencji dalsze decyzje (włączając w to monitoring, ocenę i audyt) dotyczące pomocy dla Tymczasowej Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie (UNMIK) podjętej w ramach rozporządzenia (WE) nr 1080/2000 [5].
Artykuł 3
Agencja posiada osobowość prawną.
Agencja posiada w każdym z Państw Członkowskich najszerszą zdolność prawną przyznaną osobom prawnym w ramach ich systemów prawnych.
Może ona, w szczególności nabywać oraz zbywać majątek ruchomy i nieruchomy oraz być stroną w postępowaniu sądowym.
Agencja jest organizacją o charakterze niezarobkowym.
Agencja może ustanowić centra operacyjne o znacznym stopniu autonomii w sferze zarządzania.
Ogólne służby Agencji mieszczą się w jej siedzibie w Salonikach.
Artykuł 4
1.
Agencja posiada Radę Zarządzającą złożoną z jednego przedstawiciela z każdego z Państw Członkowskich oraz z dwóch przedstawicieli Komisji.
2.
Przedstawiciele Państw Członkowskich są mianowani przez odpowiednie Państwa Członkowskie z należytym uwzględnieniem doświadczenia oraz kwalifikacji istotnych w działaniach Agencji.
3.
Kadencja przedstawicieli wynosi trzydzieści miesięcy.
4.
Radzie Zarządzającej przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przewodniczący nie posiada prawa głosu.
5.
EBI wyznacza obserwatora bez prawa głosu.
6.
Rada Zarządzająca przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
7.
Każdemu Przedstawicielowi Komisji i Państw Członkowskich zasiadającym w Radzie Zarządzającej przysługuje jeden głos.
Decyzje Rady Zarządzającej są przyjmowane większością dwóch trzecich głosów.
8.
Rada Zarządzająca jednogłośnie ustala zasady dotyczące języków używanych w pracach Agencji.
9.
Rada Zarządzająca jest zwoływana przez przewodniczącego w zależności od potrzeb, co najmniej raz na trzy miesiące.
Rada Zarządzająca jest zwoływana również na wniosek dyrektora Agencji lub na wniosek przynajmniej zwykłej większości jej członków.
10. Rada Zarządzająca jest informowana przez dyrektora o ramach strategicznych, programie wieloletnim oraz rocznym programie działania określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2666/2000, który obejmuje pomoc Wspólnoty dla Federalnej Republiki Jugosławii, a także wykaz projektów do wdrożenia.
11.
Dyrektor okresowo przedstawia Radzie Zarządzającej sprawozdanie na temat postępów we wdrożeniu projektów.
Rada Zarządzająca może następnie przyjąć zalecenia dotyczące:
a) warunków wdrożenia i właściwej realizacji projektów;
b) możliwych dostosowań do projektów obecnie realizowanych;
c) oddzielnych projektów, które mogą być szczególnie wrażliwe.
12.
Dyrektor regularnie przedstawia Radzie Zarządzającej sprawozdanie z funkcjonowania i działań centrów operacyjnych ustanowionych zgodnie z art. 3.
Rada Zarządzająca może przyjąć zalecenia w tym zakresie.
13.
Na wniosek dyrektora Rada Zarządzająca może podjąć decyzje w sprawie:
a) uzgodnień dla oceny wdrożenia oraz właściwej realizacji projektów;
b) wniosków dla programów wdrażanych przez pozostałych dawców, określonych w art. 2 ust. 3 w celu możliwego wdrożenia przez Agencję;
c) ustanowienia wieloletnich ram umownych wraz z tymczasowym organem odpowiedzialnym za administrowanie Kosowem, w celu realizacji pomocy Wspólnoty określonej w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2666/2000;
d) tego, czy przedstawiciele krajów i organizacji delegujący wdrożenie swoich programów Agencji powinni być obecni w Radzie Zarządzającej jako obserwatorzy;
e) ustanowienia nowych centrów operacyjnych, zgodnie z art. 3 akapit drugi.
14.
Rada Zarządzająca przedstawia Komisji najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku projekt rocznego sprawozdania w sprawie działań Agencji w roku ubiegłym oraz sposobu ich finansowania.
Komisja przyjmuje roczne sprawozdanie i przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 5
1.
Dyrektor Agencji jest mianowany przez Radę Zarządzającą na wniosek Komisji na trzydziestomiesięczną kadencję.
Kadencja może zostać zakończona w tym samym trybie.
Dyrektor jest odpowiedzialny za:
a) przygotowywanie projektu rocznego programu działania określonego w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2666/2000 oraz za jego wdrożenie;
b) przygotowywanie i organizację pracy Rady Zarządzającej oraz regularne jej informowanie;
c) informowanie Rady Zarządzającej o zaproszeniach do składania ofert, zamówieniach publicznych i umowach;
d) bieżące administrowanie Agencją;
e) przygotowywanie zestawienia przychodów i wydatków oraz wykonanie budżetu Agencji;
f) przygotowywanie i publikację sprawozdań określonych w niniejszym rozporządzeniu;
g) wszelkie sprawy personalne;
h) wykonywanie decyzji Rady Zarządzającej oraz wytycznych ustanowionych dla działań Agencji.
2.
Dyrektor jest odpowiedzialny przed Radą Zarządzającą za swoje działania i uczestniczy w jej spotkaniach.
3.
Dyrektor jest przedstawicielem ustawowym Agencji.
4.
Dyrektor posiada uprawnienie organu właściwego do powoływania.
5.
Dyrektor przedstawia kwartalne sprawozdanie z działalności Parlamentowi Europejskiemu.
Artykuł 6
1.
Preliminarz przychodów i wydatków Agencji jest przygotowywany dla każdego roku finansowego, który odpowiada rokowi kalendarzowemu i jest on włączany do budżetu Agencji, który obejmuje wykaz etatów.
2.
Budżet Agencji powinien być zrównoważony w odniesieniu do przychodów i wydatków.
3.
Przychody Agencji obejmują, bez naruszenia pozostałych rodzajów przychodu, subwencję z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, płatności dokonane jako wynagrodzenia za wykonane usługi oraz finansowanie z innych źródeł.
4.
Budżet obejmuje także szczegółowe informacje na temat wszelkich funduszy udostępnianych przez same kraje otrzymujące pomoc z Agencji przeznaczoną na projekty.
Artykuł 7
1.
Dyrektor ustala każdego roku projekt budżetu dla Agencji obejmujący wydatki administracyjne i operacyjne na kolejny rok finansowy i przekazuje go Radzie Zarządzającej.
2.
Na tej podstawie, Rada Zarządzająca przyjmuje projekt budżetu dla Agencji najpóźniej do dnia 15 lutego każdego roku i przekazuje go Komisji.
3.
Komisja ocenia projekt budżetu Agencji pod kątem priorytetów, które ustaliła oraz ogólnych wytycznych finansowych dla pomocy Wspólnoty na odbudowę Federalnej Republiki Jugosławii.
Ustanawia ona, na tej podstawie oraz w ramach zaproponowanych limitów łącznej kwoty przewidzianej do udostępnienia jako pomoc Wspólnoty dla Federalnej Republiki Jugosławii, roczny wkład do budżetu Agencji przewidziany do włączenia do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
4.
Rada Zarządzająca, po otrzymaniu opinii Komisji przyjmuje budżet Agencji na początku każdego roku finansowego, dopasowując go do różnych wkładów wniesionych do Agencji oraz do funduszy z innych źródeł.
W budżecie zawarte są również szczegółowe dane o liczbie, stopniu i kategorii personelu zatrudnionego przez Agencję w danym roku finansowym.
5.
Z uwagi na przejrzystość budżetową fundusze ze źródeł innych niż budżet Wspólnoty są ujmowane osobno w przychodach Agencji.
W części wydatków, koszty administracyjne i personalne są wyraźnie oddzielone od kosztów operacyjnych programów, określonych w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy.
Artykuł 8
1.
Dyrektor realizuje budżet Agencji.
2.
Właściwe departamenty Komisji są odpowiedzialne za kontrole finansowe.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku dyrektor przekazuje Komisji, Radzie Zarządzającej oraz Trybunałowi Obrachunkowemu szczegółowe zestawienie wszystkich przychodów i wydatków z poprzedniego roku finansowego.
Trybunał Obrachunkowy sprawdza rachunki zgodnie z art. 248 Traktatu.
Każdego roku Trybunał publikuje sprawozdanie na temat działalności Agencji.
4.
Na podstawie zalecenia Rady, Parlament Europejski udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu Agencji.
Artykuł 9
Rada Zarządzająca po otrzymaniu zgody Komisji oraz opinii Trybunału Obrachunkowego przyjmuje rozporządzenie finansowe Agencji określające w szczególności procedurę dotyczącą przygotowania i wykonania budżetu Agencji, zgodnie z art. 142 rozporządzenia finansowego Rady z dnia 21 grudnia 1977 r. mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6].
Artykuł 10
Personel Agencji podlega zasadom i przepisom mającym zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Rada Zarządzająca, w uzgodnieniu z Komisją przyjmuje niezbędne przepisy wykonawcze.
Personel Agencji jest złożony ze ściśle określonej liczby urzędników mianowanych lub oddelegowanych przez Komisję lub Państwa Członkowskie do wypełnienia obowiązków zarządzania.
Pozostały personel jest złożony z innych pracowników zatrudnionych przez Agencję na okres ściśle ograniczony do jej wymogów.
Artykuł 11
Usługi tłumaczeniowe wymagane dla działania Agencji z reguły zapewnia Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej.
Artykuł 12
Rada Zarządzająca decyduje o przystąpieniu Agencji do Porozumienia Międzyinstytucjonalnego w sprawie wewnętrznych dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).
Rada Zarządzająca przyjmuje regulacje niezbędne dla prowadzenia dochodzeń wewnętrznych przez OLAF.
Decyzje finansowe oraz każdy wynikający z nich instrument wykonawczy lub umowa dotycząca realizacji wyraźnie określają, że Trybunał Obrachunkowy i OLAF mogą, w razie potrzeby, przeprowadzić kontrole na miejscu wobec beneficjentów funduszy Agencji oraz wobec pośredników, którzy dokonują ich dystrybucji.
Artykuł 13
1.
W zakresie odpowiedzialności umownej Agencji stosuje się przepisy prawa właściwego dla umowy.
2.
W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Agencja, zgodnie z ogólnymi zasadami prawa Państw Członkowskich, naprawia wszelkie szkody wyrządzone przez Agencję lub jej urzędników w czasie wykonywania ich obowiązków.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy dla sporów związanych z roszczeniami o odszkodowanie z tytułu powstałych szkód.
3.
Odpowiedzialność osobista pracowników wobec Agencji jest regulowana przez odpowiednie zapisy mające zastosowanie do personelu Agencji.
Artykuł 14
W przypadku uznania przez Komisję, że Agencja wypełniła upoważnienie opisane w art. 1, przekazuje ona Radzie wniosek o rozwiązanie Agencji.
W każdym przypadku, jednak nie później niż do dnia 30 czerwca 2004 r., Komisja przekazuje Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia oraz propozycję dotyczącą statusu Agencji.
Artykuł 15
Komisja może przekazać Agencji kompetencje w zakresie realizacji ustalonej pomocy Wspólnoty dla Federalnej Republiki Jugosławii na mocy rozporządzenia (WE) nr 1628/96.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2698/2000
z dnia 27 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1488/96 w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1488/96 [3] przewiduje, że to rozporządzenie będzie przedmiotem przeglądu Rady przed dniem 30 czerwca 1999 r. i że Komisja przedstawi Radzie zmiany do wymienionego rozporządzenia, jeśli będzie to konieczne.
(2) Obszar śródziemnomorski stanowi obszar priorytetowy dla Unii Europejskiej, a rozwój polityczny, gospodarczy i społeczny partnerów śródziemnomorskich jest wyzwaniem o stale wzrastającym znaczeniu.
(3) Ważne jest prowadzenie i intensyfikacja współpracy, zainicjowanej w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego, które zostało ustanowione przez Deklarację barcelońską z dnia 27 listopada 1995 r.
(4) Nowe umowy o stowarzyszeniu eurośródziemnomorskim zaczynają wchodzić w życie, a ich przygotowanie, jak również ich zastosowanie, wymagają znacznych wysiłków dostosowawczych ze strony partnerów śródziemnomorskich.
Te wysiłki powinny być popierane przez Wspólnotę.
(5) W okresie 1995–1998, rozporządzenie Rady (WE) nr 1488/96 zostało wykonane w sposób zadowalający, lecz teraz konieczna jest racjonalizacja procedur decyzyjnych w celu skuteczniejszej realizacji pomocy wspólnotowej.
(6) Dlatego programowanie indykatywne powinno wyraźniej określać przewidywany wpływ planowanych działań finansowanych przez MEDA w kontekście procesu reform partnerów śródziemnomorskich i ustanowienie partnerstwa eurośródziemnomorskiego.
(7) Dokumenty strategiczne oraz krajowe i regionalne programy indykatywne powinny określać główne cele, wytyczne oraz priorytetowe sektory wsparcia wspólnotowego.
(8) Wprowadzenie krajowych i regionalnych planów finansowania opartych na programach indykatywnych ułatwia racjonalizację procedur decyzyjnych.
(9) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [4] ustanawia wspólne ramy prawne dla wszystkich dziedzin wydatków i zasobów własnych Wspólnot.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [5] ma zastosowanie do wszystkich obszarów działalności Wspólnot, bez uszczerbku dla przepisów reguł wspólnotowych mających zastosowanie do innych obszarów polityki.
(10) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(11) Komisja oraz Europejski Bank Inwestycyjny zobowiązane są do zapewnienia dalszej poprawy współpracy dotyczącej wykonania działań z kapitałem podwyższonego ryzyka oraz dotacji na spłatę oprocentowania.
(12) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [7] jest objęta niniejszym rozporządzeniem przez cały czas trwania programu, tym samym nie naruszając kompetencji organu budżetowego, które zostały określone w Traktacie.
(13) Dlatego niezbędna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 1488/96.
(14) Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych kompetencji, niż wymienione w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1488/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wspólnota stosuje środki w ramach zasad i priorytetów partnerstwa eurośródziemnomorskiego w celu wspierania wysiłków, które śródziemnomorskie terytoria i państwa trzecie wymienione w załączniku I (zwane dalej "partnerami śródziemnomorskimi";) podejmą w celu zreformowania ich struktury gospodarczej i społecznej, poprawy warunków grup w niekorzystnej sytuacji oraz zmniejszenia wszelkich społecznych lub środowiskowych konsekwencji, wynikających z rozwoju gospodarczego.";
2) w art. 1 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Finansowa kwota referencyjna dla wykonania tego programu na okres 2000–2006 wynosi 5350000000 EUR.";
3) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Te środki wspierania są wprowadzane z uwzględnieniem celu, jakim jest osiągnięcie stałego rozwoju prowadzącego do długotrwałej stabilności i dobrobytu.
Szczególną uwagę zwraca się na wpływ gospodarczy, społeczny oraz wpływ na środowisko naturalne, jaki transformacja gospodarcza wywiera na współpracę regionalną i subregionalną oraz na stworzenie zdolności partnerów śródziemnomorskich do integracji z gospodarką światową.
Cele i szczegóły tych procedur są wymienione w załączniku II.";
4) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi oraz na podstawie wzajemnej i regularnej wymiany informacji, w tym wymiany informacji na miejscu, szczególnie w odniesieniu do dokumentów strategicznych, indykatywnych programów krajowych (IPK), rocznych planów finansowania, a także przygotowania projektów i nadzorowania ich wykonania, zapewnia właściwą koordynację wysiłków pomocowych podejmowanych przez Wspólnotę, w tym Europejski Bank Inwestycyjny (dalej zwany "Bankiem";) oraz pojedyncze Państwa Członkowskie, w celu poprawy spójności i komplementarności ich programów współpracy.
Komisja zapewnia ponadto koordynację i współpracę z międzynarodowymi instytucjami finansowymi programami współpracy Organizacji Narodów Zjednoczonych i innymi donatorami.
Przepisy szczególne koordynacji na miejscu są przedmiotem wytycznych zatwierdzanych przez Komitet ustanowiony w art. 11.
2.
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu mogą zostać dostosowane przez Wspólnotę albo w sposób niezależny, albo w postaci współfinansowania z partnerami śródziemnomorskimi lub z instytucjami prywatnymi lub publicznymi Państw Członkowskich i Banku z jednej strony, lub z instytucjami wielostronnymi lub państwami trzecimi z drugiej strony.
Gdzie sytuacja tego wymaga, Komisja wspiera takie współfinansowanie na podstawie wzajemnej i szybkiej wymiany informacji z Państwami Członkowskimi.";
5) w art. 5 ust. 2 i 3 zastępuje się ust. 2–6 w brzmieniu:
"2.
Dokumenty strategiczne, obejmujące okres 2000–2006, są sporządzane na szczeblu krajowym i regionalnym, w powiązaniu z Bankiem.
Celem tych dokumentów strategicznych jest długoterminowych celów współpracy oraz określenie priorytetowych obszarów wsparcia.
W tym celu uwzględnia się wszelkie właściwe oceny, w tym analizę problemów oraz zagadnienia przekrojowe.
W miarę możliwości rozwijane są wskaźniki wykonania w celu ułatwienia oceny, czy osiągnięto cele działania.
Jeżeli nieprzewidywalne okoliczności tego wymagają lub w zależności od wyników oceny określonej w art. 15 ust. 4, dokumenty strategiczne zostają poddane weryfikacji.
3.
Krajowe i regionalne programy indykatywne, obejmujące okresy trzech lat, oparte są na odpowiednich dokumentach strategicznych.
Sporządzane są na szczeblu krajowym oraz regionalnym, w powiązaniu z Bankiem, i mogą zawierać, odpowiednio, dotacje na spłatę oprocentowania oraz kapitał podwyższonego ryzyka.
Programy uwzględniają priorytety uzgodnione z partnerami śródziemnomorskimi, w szczególności wnioski z dialogu gospodarczego.
Programy określają główne cele, wytyczne i priorytetowe sektory wsparcia wspólnotowego na obszarach określonych w sekcji II załącznika II wraz ze wskaźnikami oceny tych programów.
Programy te zawierają kwoty indykatywne (ogólną i w ramach każdego sektora priorytetowego) i wymieniają kryteria finansowania danego programu.
Programy są uaktualniane w miarę potrzeb każdego roku.
Mogą być zmieniane w świetle zdobytego doświadczenia lub postępu osiągniętego przez partnerów śródziemnomorskich w odniesieniu do reform strukturalnych, stabilizacji makroekonomicznej, rozwoju przemysłowego i postępu społecznego lub w zależności od wyników współpracy na mocy nowych umów stowarzyszeniowych.
Programy opisują reformy, które partnerzy muszą wprowadzić w życie w sektorach priorytetowych i zawierają ocenę postępu osiągniętego w tym zakresie.
4.
Plany finansowania oparte są na programach indykatywnych określonych w ust. 3 i co do zasady są przyjmowane corocznie.
Są sporządzane na szczeblu krajowym i regionalnym w powiązaniu z Bankiem.
Projekty dotyczące dotacji na spłatę oprocentowania są zawarte w krajowych planach finansowania, a projekty dotyczące kapitału podwyższonego ryzyka są zawarte w regionalnych planach finansowania.
Plany zawierają wykaz projektów, które mają być sfinansowane.
Każdy projekt jest badany w zależności od korzyści jaką przedstawia jako składnik planu finansowania jako całości.
Treść planów jest opisana dostatecznie szczegółowo, aby mogły one być przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
5.
Komisja, w powiązaniu z Bankiem zapewnia, że programowanie środków dotyczących dotacji na spłatę oprocentowania i kapitał podwyższonego ryzyka są komplementarne i spójne z krajowymi i regionalnymi dokumentami strategicznymi, do programami indykatywnymi i planami finansowania.
Bank zapewnia, że na etapie wykonania zgodność podjętych środków z niniejszym rozporządzeniem oraz z decyzjami podjętymi na jego podstawie.
Projekty dotyczące bonifikat na spłatę oprocentowania są co do zasady włączane przez Komisję, na podstawie wniosków złożonych przez Bank, do krajowych planów finansowania, gdzie sytuacja tego wymaga.
Projekty odnoszące się do kapitału podwyższonego ryzyka, są włączane przez Komisję, na podstawie wniosków złożonych przez Bank, do regionalnego planu finansowania, gdzie sytuacja tego wymaga.
Projekty przybierają formę instrumentu kapitału podwyższonego ryzyka składającego się z rozdziału na działania finansowania kapitału podwyższonego ryzyka w okresie wieloletnim.
6.
Decyzje o finansowaniu są oparte na właściwym programie indykatywnym, jeżeli projekty nie są częścią planu finansowania.";
6) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 6 skreśla się zdanie ostatnie.
b) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Pożyczki z Banku zawierające dotacje na spłatę oprocentowania są denominowane i płatne w euro.
Stosowana stopa procentowa jest ustalana dla każdej płatności, przy uwzględnieniu charakterystyki finansowej danego działania; stopa dotacji stosowana wobec każdej płatności jest równa połowie stopy procentowej dotyczącej danej płatności, przy czym stopa dotacji nie może być wyższa od stopy nominalnej 3 %.";
c) w ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3. decyzje o finansowaniu oraz wszelkie umowy o finansowaniu i wynikające z nich zamówienia przewidują, między innymi, nadzór i kontrolę finansową Komisji (w tym Europejskiego Biura ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)), w tym kontrole na miejscu oraz inspekcje zgodne z rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 [8], a także audyty Trybunału Obrachunkowego, przeprowadzane w miarę możliwości na miejscu. Komisja podejmuje środki zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2, w celu zapewnienia właściwej ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej, zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2988/95 [9].";
d) w ust. 4 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Kapitał podwyższonego powyższonego ryzyka jest wykorzystywany w pierwszej kolejności w celu wzmocnienia sektora prywatnego, w szczególności w celu umocnienia sektora finansowego w krajach MEDA.
Wyraźnie stwarzają wartość doda, poprzez oferowanie produktów finansowych i warunków, które nie są dostępne lokalnie.";
e) w ust. 4 akapit trzeci zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie: "Kapitał podwyższonego ryzyka, dostarczany i zarządzany przez Bank, może w szczególności przybierać formę:";
7) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu mogą pokrywać wydatki na przywóz towarów i usług, jak również lokalne wydatki potrzebne do przeprowadzania projektów i programów.
Bezpośrednia pomoc budżetowa na rzecz partnera będącego beneficjentem może również zostać pokryta, aby wesprzeć zatwierdzone programy reformy gospodarczej, w szczególności poprzez sektorowe ułatwienia na rzecz dostosowania strukturalnego, jak określono w części I lit. b) załącznika II.
Podatki, należności celne i opłaty zostają wyłączone z finansowania przez Wspólnotę.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Koszty poniesione w ramach określenia, przygotowania, zarządzania, nadzoru, audytu i kontroli programów i projektów mogą również zostać pokryte.
Mogą w tym zostać zawarte koszty związane z pomocą techniczną i administracyjną, gdy są one korzystne zarówno dla Komisji, jak i dla beneficjentów tej działalności i nie stanowią stałych zadań służby publicznej.";
8) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 skreśla się tiret ostatnie;
b) ustęp 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"4.
Komisja, w powiązaniu z Państwami Członkowskimi, dostarcza na wniosek wszystkim zainteresowanym firmom, organizacjom i instytucjom w całej Wspólnocie, dokumentację na temat ogólnych aspektów programów MEDA i warunków uczestnictwa w tych programach, w sposób właściwy posługując się internetem.
5.
Konwencje dotyczące finansowania określone w art. 9 ust. 6 lub propozycje finansowe zawierają wskazówki dotyczące spodziewanych zamówień, łącznie z przewidywanymi wartościami, procedurą udzielania zamówień i przewidywanymi terminami zaproszeń do składania ofert przetargowych.";
c) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Wyniki przetargów, łącznie z informacjami dotyczącymi liczby ofert otrzymanych w dniu zamknięcia przetargu oraz nazwiskami i adresami oferentów, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i zamieszczane w internecie.
Komisja dostarcza Komitetowi co 6 miesięcy określonemu w art. 11 szczegółowe informacje na temat udzielonych zamówień w celu zrealizowania programów i projektów MEDA.";
9) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Komisja przesyła do celów informacyjnych całościowe planowanie programu finansowego oraz jego podstawowe uzasadnienie w kontekście dokumentów strategicznych, wskazując w szczególności całkowitą kwotę krajowych i regionalnych programów indykatywnych, jak również rozmieszczenie według kraju beneficjenta i według sektora priorytetowego całkowitej kwoty przyjętej w ramach tych programów.
2.
Dokumenty strategiczne, programy indykatywne, plany finansowania oraz każda zmiana tych dokumentów przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 2.
3.
Decyzje o finansowaniu, które nie są objęte krajowymi i regionalnymi planami finansowania są podjęte indywidualnie przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2, z zastrzeżeniem ust. 5 niniejszego artykułu.
4.
Decyzje zmieniające decyzje finansowania określone w ust. 3 są podejmowane przez Komisję tylko i wyłącznie, gdy nie zawierają istotnych zmian ani dodatkowych zobowiązań wyższych niż 20 % pierwotnego zobowiązania.
Komisja informuje o tym natychmiast komitet określony w art. 11.
5.
Decyzje o finansowaniu nieprzekraczające 2000000 EUR są przyjmowane przez Komisję jeżeli stanowią część całkowitego przydziału.
Całkowity przydział ustalany jest zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
Komitet określony w art. 11 jest informowany systematycznie i niezwłocznie, w każdym przypadku przed następnym posiedzeniem, o decyzjach finansowania dla projektów o wartości nieprzekraczającej 2000000 EUR.
6.
Bez uszczerbku dla art. 106 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1997 r. mającego zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [10] (zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym";), konwencje o finansowaniu są przekazywane w celu informacyjnym dla członków komitetu określonego w art. 11 na dwa tygodnie przed ich podpisaniem.
7.
Dalsza procedura określona w art. 12, ma zastosowanie do dotacji na spłatę oprocentowania na pożyczki udzielone przez Bank dla projektów finansowanych w dziedzinie środowiska.
Inna procedura, przewidziana w art. 13, ma z kolei zastosowanie w odniesieniu do kapitału podwyższonego ryzyka.";
10) W art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przy podejmowaniu decyzji o finansowaniu na podstawie niniejszego rozporządzenia i przy przeprowadzaniu oceny określonej w art. 15, Komisja bierze pod uwagę zasady należytego zarządzania finansami, w szczególności zasady gospodarki oraz efektywność pod względem kosztów w odniesieniu do rozporządzenia finansowego.";
11) W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1–3 otrzymują brzmienie:
"1.
Ustanawia się komitet zarządzający (zwany dalej "Komitetem MED").
Przedstawiciel Banku bierze udział w pracach Komitetu bez prawa głosu.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE.
3.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji Rady 1999/468/WE wynosi trzy miesiące."
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Komitet uchwala regulamin wewnętrzny kwalifikowaną większością głosów, zgodnie z art. 205 ust. 2 Traktatu.";
c) skreśla się ust. 7;
12) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Bank powiadamia Komisję o wnioskowanym projekcie dotyczącym dotacji na spłatę oprocentowania albo w celu wprowadzenia do planu finansowania albo w celu podjęcia indywidualnej decyzji o finansowaniu określonej w art. 9 ust. 2 i 3.
Komisja sprawdza czy wnioskowany projekt jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem i z odpowiednimi decyzjami podjętymi na jego podstawie.
2.
Komisja powiadamia Bank o każdej decyzji dotyczącej dotacji na spłatę oprocentowania, niezależnie od tego, czy była podjęta w ramach planu finansowania lub jako szczególna decyzja o finansowaniu.
3.
Zgodnie z decyzją określoną w ust. 2, Bank, w przypadku gdy decyzja przyznaje dotację na spłatę oprocentowania, może udzielić pożyczki odpowiadającej wymienionej dotacji, na podstawie pozytywnej opinii Komitetu określonego w art. 14 i przedstawiciela Komisji w tym Komitecie.
4.
Bank odpowiednio powiadamia Komisję.";
13) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Bank powiadamia Komisję o wnioskowanym projekcie dotyczącym kapitału podwyższonego ryzyka w postaci instrumentu kapitału podwyższonego ryzyka, w celu włączenia do regionalnego planu finansowania.
Komisja sprawdza, czy warunki tego projektu są zgodne z niniejszym rozporządzeniem i z właściwymi decyzjami podjętymi na jego podstawie.
2.
Komisja powiadamia Bank o każdej decyzji podjętej zgodnie z art. 9 ust. 2, dotyczącej regionalnego planu finansowania zawierającego kapitał podwyższonego ryzyka, w celu jego wykonania.
3.
Na tej podstawie, Bank przedstawia Komitetowi określonemu w art. 14, w celu zaopiniowania, pojedyncze działania realizujące projekt kapitału podwyższonego ryzyka, przewidzianego w ramach regionalnego planu finansowania.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi stanowisko swojej instytucji dotyczące przewidywanego działania, w szczególności dotyczące zgodności tego działania z regionalnym planem finansowania.
4.
Na tej podstawie oraz na mocy pozytywnej opinii Komitetu określonego w art. 14 i przedstawiciela Komisji w ramach tego Komitetu, pojedyncze działania z kapitałem podwyższonego ryzyka są przedstawiane bankowi w celu podjęcia właściwych środków.
5.
Bank odpowiednio powiadamia Komisję.";
14) w art. 14 ust. 3 i 4, odniesienie do art. 148 ust. 2 Traktatu zastępuje się odniesieniem do art. 205 ust. 2 Traktatu.
15) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Komisja, wraz z Bankiem, bada poczynione postępy środków podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie najpóźniej do dnia 30 czerwca następnego roku.
To sprawozdanie zawiera informacje na temat środków finansowanych w ciągu roku, z zachowaniem odpowiedniej poufności, jak również informacje na temat wyników monitorowania oraz dostarcza ocenę uzyskanych wyników, w całościowym kontekście dokumentów strategicznych.
2.
Komisja każdego roku powiadamia Państwa Członkowskie o wykonaniu budżetu roku poprzedniego w zakresie zobowiązań i płatności.
3.
Komisja i Bank dokonują oceny własnych projektów oraz głównych sektorów interwencji w połowie ich realizacji oraz ex post w celu ustalenia czy cele zostały osiągnięte oraz w celu ustalenia wytycznych dla zwiększenia skuteczności przyszłych działań.
Sprawozdania oceniające, z zachowaniem odpowiedniej poufności, zostają udostępnione Komitetowi MED oraz Parlamentowi Europejskiemu.
W stosunku do działań zarządzanych przez Bank, sprawozdania te są przekazywane do Komitetu MED.
4.
Co trzy lata, Komisja wraz z Bankiem, przedstawia ogólne sprawozdanie oceniające na temat pomocy udzielonej do tej pory partnerom śródziemnomorskim, zawierający ocenę skuteczności programów oraz przegląd dokumentów strategicznych.
Sprawozdanie to jest niezwłocznie przedstawiane Komitetowi MED w celu rozpatrzenia.
5.
Rada dokona ponownego przeglądu niniejszego rozporządzenia przed dniem 30 czerwca 2006 r.
W tym celu, Komisja przedstawia Radzie, przed dniem 31 grudnia 2005 r., sprawozdanie oceniające, któremu towarzyszą propozycje dotyczące przyszłości niniejszego rozporządzenia oraz, w razie potrzeby zmiany, których należy w nim dokonać.";
16) załącznik II rozporządzenia (WE) 1488/96 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2699/2000
z dnia 4 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2200/96 w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, rozporządzenie (WE) nr 2201/96 w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych oraz rozporządzenie (WE) nr 2202/96 wprowadzające wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2200/96 [4] ogranicza kwotę pomocy finansowej Wspólnoty przyznanej każdej pojedynczej organizacji producentów, jak również określa limit całkowitej pomocy przyznanej wszystkim organizacjom producentów.
Stosowanie tego limitu wprowadza zmienny czynnik do systemu, w ten sposób komplikując zadanie organizacji producentów dotyczące opracowania i wdrożenia programów operacyjnych oraz stwarzając niepewność w odniesieniu do ich finansowania.
Doświadczenie wykazuje, że limit ten może być pominięty przy dalszym zapewnieniu właściwego zarządzania finansami.
W świetle wyników poprzednich programów limit dla pojedynczych organizacji może być ustalony na poziomie 4,1 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przez każdą organizację producentów.
(2) Dla owoców cytrusowych rozbieżność, spowodowana w szczególności przekroczeniem progu dla przetwórstwa, pomiędzy wspólnotową rekompensatą z tytułu wycofania produktów a pomocą wspólnotową w odniesieniu do przetwórstwa może w przyszłości doprowadzić do nieuzasadnionej skłonności do wycofywania produktów, które normalnie powinny zostać przetworzone.
W celu uniknięcia tego ryzyka pułap ustalony w art. 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 jako procentowy udział wielkości produkcji wprowadzonej do obrotu, uprawniony do uzyskania wspólnotowej rekompensaty z tytułu wycofania produktów, powinien zostać zmniejszony do 10 % dla roku gospodarczego 2001/02 oraz do 5 % począwszy od roku 2002/03.
Ta poprawka umożliwi uproszczenie brzmienia art. 23 i 26 tego rozporządzenia.
(3) Doświadczenie wykazuje, że można ulepszyć i uprościć zarządzanie refundacjami wywozowymi dla świeżych owoców i warzyw, przynajmniej w pewnych przypadkach, w drodze procedury przetargowej.
Należy zatem ustanowić przepis umożliwiający organizowanie przetargów.
(4) Doświadczenie stosowania wspólnotowego systemu pomocy w odniesieniu do przetwórstwa pomidorów, objętego rozporządzeniem (WE) nr 2201/96, pokazało, że mechanizm kwotowy usztywnia sektor, uniemożliwiając zakładom przemysłu przetwórczego szybkie dostosowanie się do popytu rynkowego.
W celu poprawienia elastyczności sektora system kwotowy powinien zostać zastąpiony systemem progów dla przetwórstwa połączonym z pomocą na następny rok gospodarczy, która jest zmniejszana, jeżeli progi są przekroczone.
W celu zapewnienia wystarczającej elastyczności tych mechanizmów powinien zostać ustalony jednolity wspólnotowy próg wyrażony w tonach świeżych pomidorów przeznaczonych do przetworzenia.
W celu zwiększenia popytu na te produkty próg powinien być ustalony powyżej poziomu odpowiadającego aktualnemu systemowi kwotowemu.
(5) Ilości pomidorów, brzoskwiń i gruszek przeznaczonych do przetworzenia, w ramach systemu pomocy, objętego rozporządzeniem (WE) nr 2201/96, różniły się pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi.
W związku z tym oraz w celu zapewnienia, że podmioty gospodarcze w każdym Państwie Członkowskim wezmą na siebie większą odpowiedzialność, wspólnotowe progi dla przetwórstwa powinny być podzielone pomiędzy Państwa Członkowskie na sprawiedliwych zasadach oraz każde zmniejszenie wspólnotowej pomocy, będące wynikiem przekroczenia wspólnotowego progu, powinno być stosowane tylko w tych Państwach Członkowskich, w których próg został przekroczony.
W takim przypadku należy wziąć pod uwagę ilości, które nie zostały przetworzone w tych Państwach Członkowskich, w których próg nie został przekroczony.
W celu uwzględnienia cech sektora pomidorów obranych należy umożliwić Państwom Członkowskim dokonanie podziału ich krajowego progu na dwa podprogi.
W takim przypadku zmniejszenie pomocy, będące następstwem przekroczenia tego krajowego progu, powinno być stosowane osobno dla każdego z dwóch podprogów.
(6) Obecnie pomoc w odniesieniu do przetwórstwa pomidorów, brzoskwiń i gruszek jest przyznawana na mocy rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przetwórcom, którzy zapłacili producentom za surowce cenę nie mniejszą niż pewna cena minimalna.
Pomoc jest ustalana na jednostkę wagi przetworzonego produktu.
Zarządzanie tym systemem powinno być uproszczone poprzez wprowadzenie większej elastyczności w stosunkach handlowych pomiędzy organizacjami producentów a przetwórcami oraz poprzez udział w dostosowywaniu podaży do popytu konsumentów po rozsądnych cenach.
W tym celu pomoc powinna być przyznawana organizacjom producentów, które dostarczają świeże produkty do przetworzenia, pomoc ta powinna być ustalona w przeliczeniu na wagę surowców, niezależnie od wagi przetworzonego produktu oraz powinno się zaprzestać stosowania ceny minimalnej.
(7) Kwota pomocy w odniesieniu do przetwórstwa pomidorów, brzoskwiń i gruszek powinna być ustalona w szczególności na podstawie pomocy przyznanej w ostatnich latach gospodarczych, poprzedzających wprowadzenie niniejszej zmiany do systemu.
(8) W wyniku wprowadzenia niniejszej zmiany do tytułu I rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przepisy dotyczące pomocy w odniesieniu do przetwórstwa śliwek pochodzących z suszonych śliwek odmiany "d’Ente" oraz dla przetwórstwa suszonych fig muszą zostać przystosowane, chociaż bez zmian co do istoty treści.
Ponadto powinna zostać uproszczona procedura weryfikacji w odniesieniu do listy produktów przetworzonych znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(9) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 [5] ustanawia wspólnotowe progi dla przetwórstwa osobno dla cytryn, pomarańczy, grejpfrutów oraz zbiorczo dla mandarynek, klementynek i mandarynek "Satsuma", zwanych dalej "małymi owocami cytrusowymi".
Od momentu wprowadzenia tego systemu progi te były znacznie przekraczane w każdym roku gospodarczym w przypadku cytryn i pomarańczy oraz w mniejszym stopniu w latach gospodarczych 1998/99 i 1999/2000 w przypadku małych owoców cytrusowych.
Progi dla grejpfrutów były przestrzegane.
Zgodnie z zasadami przekroczenia te doprowadziły do znacznego zmniejszenia pomocy w odniesieniu do przetwórstwa.
Kontynuacja takiej sytuacji może doprowadzić w przyszłości do tego, że produkty normalnie przeznaczone do przetworzenia będą wycofywane.
W wyniku tego progi dla cytryn, pomarańczy i małych owoców cytrusowych powinny być zwiększone.
W celu uwzględnienia cech sektora małych owoców cytrusowych należy umożliwić Państwom Członkowskim dokonanie podziału ich krajowego progu na dwa podprogi.
W takim przypadku zmniejszenie pomocy, będące następstwem przekroczenia tego krajowego progu, powinno być stosowane oddzielnie dla każdego z dwóch podprogów.
(10) Ilości przeznaczone do przetworzenia różniły się pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi.
W związku z tym oraz w celu zapewnienia, że podmioty gospodarcze w każdym Państwie Członkowskim wezmą na siebie większą odpowiedzialność, wspólnotowe progi dla przetwórstwa powinny być podzielone pomiędzy Państwa Członkowskie na sprawiedliwych zasadach oraz każde zmniejszenie wspólnotowej pomocy będące wynikiem przekroczenia wspólnotowego progu powinno być stosowane tylko w tych Państwach Członkowskich, w których próg został przekroczony.
W takim przypadku należy wziąć pod uwagę ilości, które nie zostały przetworzone w tych Państwach Członkowskich, w których próg nie został przekroczony.
(11) Zmiany w numerowaniu załączników rozporządzenia (WE) nr 2202/96 wymagają zmiany brzmienia art. 3 tego rozporządzenia.
(12) Środki niezbędne do wykonania rozporządzeń (WE) nr 2200/96 i (WE) nr 2201/96 powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [6].
(13) Niniejsze poprawki do rozporządzeń (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 2202/96 powinny być stosowane od roku gospodarczego 2001/02. Jednakże zmiana art. 15 ust. 5 akapitu trzeci rozporządzenia (WE) nr 2200/96 powinna być stosowana od 2001 r., ponieważ fundusze operacyjne zarządzane są na podstawie roku kalendarzowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2200/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 15 ust. 5 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Jednakże pomoc finansowa zostanie ograniczona do 4,1 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przez każdą organizację producentów.";
2. artykuł 23 ust. 3–6 otrzymują brzmienie:
"3.
W przypadku stosowania ust. 1 w odniesieniu do jakiegokolwiek produktu z tych wymienionych w załączniku II, spełniających odpowiednie normy, organizacje producentów lub ich stowarzyszenia wypłacą swoim członkomproducentom wspólnotową rekompensatę z tytułu wycofania produktów określoną w załączniku V, do wysokości:
- 5 % dla owoców cytrusowych,
- 8,5 % dla jabłek i gruszek,
- 10 % dla pozostałych produktów,
wprowadzonej do obrotu ilości.
Pułapy ustalone w pierwszym akapicie stosuje się w odniesieniu do wprowadzonej do obrotu ilości każdego produktu, określonej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 46, dostarczonego wyłącznie przez członków zainteresowanej organizacji producentów lub innej organizacji w przypadku stosowania art. 11 ust. 1 lit. c).
4.
Pułap ustalony w ust. 3 stosuje się od roku gospodarczego 2002/03.
Dla roku gospodarczego 2001/02 pułapy wynoszą 10 % dla owoców cytrusowych, melonów i arbuzów oraz 20 % dla pozostałych produktów.
Ust. 3 akapit drugi stosuje się w odniesieniu do pułapów ustalonych w tym ustępie.
5.
Procenty w ust. 3 i 4 stanowią roczne średnie z okresu trzech lat, z rocznym marginesem przekroczenia wynoszącym 3 %.";
3. artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
W odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II, organizacje producentów udostępnią korzyści wynikające z art. 23 producentom, którzy nie są członkami żadnej ze zbiorowych struktur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, jeżeli wystąpią oni z takim wnioskiem.
Jednakże wspólnotowa rekompensata z tytułu wycofania produktów jest zmniejszona o 10 %.
Wypłacona kwota uwzględnia ponadto, po dokładnym zbadaniu dowodów, całkowite koszty wycofania poniesione przez członków.
Rekompensata nie może być przyznana od ilości większej niż ten udział produkcji wprowadzonej do obrotu przez producentów, odpowiadający procentom podanym w art. 23 ust. 3.";
4. artykuł 26 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
Wspólnotowa rekompensata z tytułu wycofania produktów stanowi jednolitą kwotę obowiązującą w całej Wspólnocie.";
5. w art. 35 ust. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Refundacje są ustalane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 46.
Refundacje są ustalane okresowo lub w drodze przetargu.";
6. uchyla się art. 45;
7. artykuł 46 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 46
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet, Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw, zwany dalej "komitetem"., w skład którego wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, a jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Termin przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się jako jeden miesiąc.
4.
Komitet przyjmie własny regulamin.".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 2201/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuły 2–6 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
Niniejszym wprowadza się wspólnotowy system pomocy w celu wsparcia organizacji producentów dostarczających pomidory, brzoskwinie i gruszki zebrane we Wspólnocie do produkcji produktów przetworzonych wymienionych w załączniku I.
Lista przetworzonych produktów znajdująca się w załączniku I może zostać zweryfikowana na podstawie zmian na rynku zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Artykuł 3
1.
System określony w art. 2 oparty jest na umowach zawieranych pomiędzy organizacjami producentów, które zostały uznane lub tymczasowo zatwierdzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96 z jednej strony i przetwórcami zatwierdzonymi przez właściwe władze Państw Członkowskich z drugiej strony.
Jednakże w ciągu roku gospodarczego 2001/02 umowy zawarte pomiędzy przetwórcami i indywidualnymi producentami są dozwolone do ilości nieprzekraczającej 25 % całkowitej ilości zakontraktowanej przez przetwórcę.
2.
Umowy są zawierane do określonego terminu, który zostanie ustalony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Mają one w szczególności określać ilości, które obejmują, przebieg dostaw do przetwórcy i cenę płaconą organizacjom producentów oraz zobowiążą przetwórcę do przetworzenia produktów objętych umową.
Po zawarciu umów zostaną one przesłane właściwym władzom Państwa Członkowskiego.
3.
Organizacje producentów rozszerzają korzyści wynikające z przepisów niniejszego artykułu na podmioty gospodarcze niezrzeszone w żadnej ze zbiorowych struktur przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96, które poprzez te struktury podejmują się obrotu całą produkcją pomidorów, brzoskwiń i gruszek przeznaczonych do przetworzenia oraz które współfinansują całkowite koszty zarządzania tym systemem ponoszone przez organizację.
Artykuł 4
1.
Pomoc jest przyznawana organizacjom producentów dla ilości surowców dostarczonych do przetworzenia w ramach umów określonych w art. 3.
2.
Kwota pomocy wynosi:
34,50 EUR/t w odniesieniu do pomidorów,
47,70 EUR/t w odniesieniu do brzoskwiń,
161,70 EUR/t w odniesieniu do gruszek.
3.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 5 pomoc jest wypłacana przez Państwa Członkowskie na wniosek organizacji producentów, skoro tylko organy kontrolne w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce przetwórstwo, stwierdzą, że produkty objęte umowami zostały dostarczone do zakładów przemysłu przetwórczego.
Kwota pomocy otrzymywana przez organizację producentów jest wypłacana na rzecz jej członków oraz, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 ust. 3, zainteresowanym podmiotom gospodarczym.
Artykuł 5
1.
Dla każdego produktu określonego w art. 2 wspólnotowe i krajowe progi dla przetwórstwa są wymienione w załączniku II.
2.
W każdym przypadku, gdy przekroczony zostanie wspólnotowy próg dla przetwórstwa, pomoc w odniesieniu do odnośnych produktów, zgodnie z art. 4 ust. 2, zostanie zmniejszona we wszystkich Państwach Członkowskich, w których odpowiedni próg został przekroczony.
Dla celów stosowania pierwszego akapitu przekroczenie progu zostanie obliczone poprzez porównanie progu ze średnią ilością produktów przetworzonych objętych pomocą na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających rok, na który pomoc ma być ustanowiona.
Jednakże w celu obliczenia przekroczenia progów ustalonych dla każdego Państwa Członkowskiego, każde ilości dostępne poniżej progu Państwa Członkowskiego, lecz nieprzetworzone, będą przydzielone innemu Państwu Członkowskiemu, proporcjonalnie do ich odpowiednich progów.
Zmniejszenie pomocy będzie proporcjonalne do wielkości przekroczenia dotyczącego odpowiedniego progu.
3.
W przypadku pomidorów i na zasadzie odstępstwa od ust. 2 akapitu drugiego stosuje się następujące ustalenia w odniesieniu do pierwszych trzech lat gospodarczych następujących bezpośrednio po wykonaniu niniejszego rozporządzenia:
a) w pierwszym roku gospodarczym:
- przekroczenie progu dla przetwórstwa zostanie obliczone na podstawie ilości dostarczonej do przetworzenia i objętej pomocą w ciągu roku, oraz
- pomoc ustalona w art. 4 ust. 2 zostanie zmniejszona do 31,36 EUR/t.
Jednakże w Państwach Członkowskich, w których progi nie zostaną przekroczone lub zostaną przekroczone o mniej niż 10 %, oraz we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich, jeżeli progi wspólnotowe nie zostaną przekroczone, dodatek zostanie wypłacony po zakończeniu roku gospodarczego.
Dodatek ten zostanie ustalony na podstawie rzeczywistego poziomu przekroczenia progu;
b) dla drugiego roku gospodarczego przekroczenie progu dla przetwórstwa zostanie obliczone na podstawie ilości dostarczonej do przetworzenia i objętej pomocą w ciągu pierwszego roku;
c) dla trzeciego roku gospodarczego przekroczenie progu dla przetwórstwa zostanie obliczone na podstawie średniej ilości dostarczonej do przetworzenia i objętej pomocą w pierwszym i drugim roku gospodarczym.
4.
Państwa Członkowskie mogą podzielić krajowy próg dla pomidorów na dwa podprogi, mianowicie, pomidory do przetworzenia na całe obrane pomidory oraz te do przetworzenia na inne produkty pomidorowe.
Państwa Członkowskie, które dokonają takiego wyboru, powiadomią o tym Komisję.
Jeżeli krajowe progi zostaną przekroczone, zmniejszenie pomocy przewidziane w ust. 2 ma zastosowanie do pomocy w odniesieniu do obu podprogów, proporcjonalnie do odnotowanego przekroczenia danego podprogu.
Artykuł 6
1.
Szczegółowe zasady stosowania art. 2–5, w szczególności zasad dotyczących zatwierdzania przetwórców, zawierania umów przetwórczych, wypłacania pomocy, środków kontrolnych i sankcji, lat gospodarczych, minimalnych parametrów surowców dostarczonych do przetworzenia, minimalnych wymagań jakości dla produktów gotowych oraz finansowych konsekwencji przekroczenia progów, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
2.
Kontrole jakości i ilości zostaną również ustalone zgodnie z tą procedurą w celu zweryfikowania:
- czy produkty dostarczone przetwórcom przez organizacje producentów spełniają wymagania; oraz
- czy produkty dostarczone zostały rzeczywiście przetworzone na produkty wymienione w załączniku I.";
2. po art. 6 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 6a
1.
System pomocy w odniesieniu do produkcji jest stosowany dla:
a) suszonych fig oznaczonych kodem CN 08042090;
b) śliwek pochodzących z suszonych śliwek odmiany "d’Ente"; oznaczonych kodem CN ex08132000;
uzyskanych z owoców zebranych we Wspólnocie.
2.
Pomoc w odniesieniu do produkcji jest przyznawana przetwórcom, którzy zapłacili producentom za ich surowce cenę nie niższą niż cena minimalna ustalona w ramach umów zawartych pomiędzy organizacjami producentów uznanymi lub tymczasowo zatwierdzonymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96 z jednej strony, a przetwórcami z drugiej strony.
Jednakże w ciągu roku gospodarczego 2001/02 umowy zawarte pomiędzy przetwórcami i indywidualnymi producentami będą również dozwolone do ilości nieprzekraczającej 25 % ilości zaklasyfikowanej do pomocy w odniesieniu do produkcji.
Organizacje producentów rozszerzą korzyści wynikające z przepisów niniejszego artykułu na podmioty gospodarcze niezrzeszone w żadnej ze zbiorowych struktur przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96, które poprzez te struktury podejmują się obrotu całą produkcją przeznaczoną do wytworzenia produktów określonych w ust. 1 oraz które współfinansują całkowite koszty zarządzania tym systemem ponoszone przez organizację.
Umowy muszą być podpisane przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Artykuł 6b
1.
Cena minimalna płacona producentom zostanie obliczona na podstawie:
a) minimalnej ceny obowiązującej w poprzednim roku gospodarczym;
b) ruchów cen rynkowych w sektorze owocowo-warzywnym;
c) konieczności zapewnienia normalnego zagospodarowania podstawowych świeżych produktów na rynku pod kątem różnych sposobów wykorzystania, łącznie z zaopatrzeniem przemysłu przetwórczego.
2.
Ceny minimalne są ustalane przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego.
3.
Ceny minimalne i szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Artykuł 6c
1.
Pomoc w odniesieniu do produkcji nie może przekraczać różnicy pomiędzy ceną minimalną płaconą producentowi we Wspólnocie a ceną surowca w państwach trzecich będących głównymi producentami i eksporterami.
2.
Kwota pomocy w odniesieniu do produkcji jest ustalana w taki sposób, aby umożliwić zbycie produktu wspólnotowego w ramach limitu określonego w ust. 1.
Przy ustalaniu tej kwoty uwzględnia się w szczególności:
a) różnicę pomiędzy ceną surowca we Wspólnocie i tą uzyskaną w głównych konkurujących państwach trzecich;
b) kwotę pomocy ustaloną dla poprzedniego roku gospodarczego;
oraz
c) w przypadkach, w których wspólnotowa produkcja jakiegoś produktu stanowi znaczący udział w rynku, zmiany wielkości handlu zagranicznego i cen uzyskiwanych w tym handlu, przy czym to ostatnie kryterium powoduje zmniejszenie kwoty pomocy.
3.
Pomoc w odniesieniu do produkcji jest ustalana w przeliczeniu na wagę netto przetworzonego produktu.
Współczynniki wyrażające stosunek między wagą zużytego surowca i wagą netto przetworzonego produktu są określone w sposób ujednolicony. Będą one regularnie uaktualniane w oparciu o doświadczenie.
4.
Pomoc w odniesieniu do produkcji jest przyznawana przetwórcom wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych, które:
a) zostały wyprodukowane z surowców zebranych we Wspólnocie, za które wnioskujący zapłacił co najmniej cenę minimalną określoną w art. 6a ust. 2;
b) spełniają minimalne wymogi jakości.
5.
Cena surowca w głównych konkurujących państwach trzecich jest ustalana głównie na podstawie cen obowiązujących w rzeczywistości na poziomie gospodarstwa, świeżych produktów o porównywalnej jakości, zużytych w przetwórstwie, ważonych w oparciu o ilości gotowych produktów eksportowanych przez te państwa trzecie.
6.
W przypadku gdy produkcja Wspólnoty stanowi co najmniej 50 % udziału w ilości produktu tworzącego rynek konsumencki Wspólnoty, zmiany wielkości i cen produktów przywożonych i wywożonych szacowane są poprzez porównywanie danych z roku kalendarzowego poprzedzającego rozpoczęcie roku gospodarczego z danymi z poprzedniego roku kalendarzowego.
7.
Komisja ustala kwotę pomocy dla produkcji przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Współczynniki określone w ust. 3, minimalne wymagania jakości oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z tą samą procedurą.";
3. uchyla się art. 28;
4. artykuł 29 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 29
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych, zwany dalej "Komitetem";, w skład którego wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, a jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się jako miesiąc.
4.
Komitet przyjmie własny regulamin.";
5. załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
6. załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2202/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Pomoc udzielana jest organizacjom producentów w odniesieniu do ilości dostarczonych do przetworzenia w ramach umów określonych w art. 2.
2.
Kwota pomocy jest wymieniona w tabeli 1 załącznika I.
Jednakże:
a) w przypadku gdy umowa określona w art. 2 ust. 1 obejmuje okres dłuższy niż jeden rok gospodarczy i minimalną ilość owoców cytrusowych, ustaloną zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, kwotą pomocy jest kwota wymieniona w tabeli 2 załącznika I;
b) w odniesieniu do ilości dostarczonych na mocy art. 4 kwotą pomocy jest kwota wymieniona w tabeli 3 załącznika I.
3.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 5, pomoc jest wypłacana przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów, które o nią wystąpią, z chwilą gdy przeprowadzające kontrole władze Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się przetwarzanie, ustalą, że produkty objęte kontraktami zostały dostarczone do zakładu przetwórczego.
Pomoc otrzymana przez organizacje producentów jest wypłacana na rzecz ich członków.
4.
Środki będą przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w celu zapewnienia wywiązania się zakładu przetwórczego z zobowiązania przetworzenia produktów dostarczonych przez organizacje producentów.";
2. artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Progi dla przetwórstwa są ustalane dla Wspólnoty i dla każdego Państwa Członkowskiego będącego producentem, z jednej strony osobno — dla cytryn, grejpfrutów i pomarańczy i z drugiej strony zbiorczo — dla mandarynek, klementynek i mandarynek "Satsuma";.
Progi są wymienione w załączniku II.
2.
W każdym przypadku, gdy wspólnotowe progi dla przetwórstwa zostaną przekroczone, pomoc ustalona dla danego produktu zgodnie z art. 3 ust. 2 jest zmniejszana we wszystkich Państwach Członkowskich, w których odpowiednie progi zostały przekroczone.
Dla celów stosowania akapitu pierwszego przekroczenie kwot zostanie obliczone poprzez porównanie progu ze średnią ilością produktów przetworzonych i objętych pomocą na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu trzech lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, na który pomoc ma być ustanowiona.
Jednakże w celu obliczenia przekroczenia progów ustalonych dla każdego Państwa Członkowskiego, jakiekolwiek ilości wciąż dostępne poniżej progu Państwa Członkowskiego, lecz nieprzetworzone, będą przydzielone innym Państwom Członkowskim, proporcjonalnie do ich odpowiednich progów.
Zmniejszenie pomocy jest proporcjonalne do wielkości przekroczenia dotyczącego odpowiedniego progu.
3.
Państwa Członkowskie mogą podzielić krajowe progi ustanowione dla małych owoców cytrusowych na dwa podprogi, mianowicie: małe owoce cytrusowe przeznaczone do przetworzenia na cząstki oraz te przeznaczone do przetworzenia na sok.
Państwa Członkowskie, które dokonają takiego wyboru, muszą powiadomić o tym Komisję.
Jeżeli krajowe progi zostaną przekroczone, zmniejszenie pomocy przewidziane w ust. 2 ma zastosowanie do pomocy w odniesieniu do obu podprogów, proporcjonalnie do odnotowanego przekroczenia danego podprogu.";
3. załącznik staje się załącznikiem I;
4. tekst załącznika II znajdujący się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia dodaje się po załączniku I.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do każdego produktu lub grupy produktów od roku gospodarczego 2001/02.
Jednakże art. 1 ust. 1 stosuje się w odniesieniu do funduszy operacyjnych od 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 listopada 2000 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26, 95 i 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 253 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] przewiduje, że Rada przed dniem 1 stycznia 1998 r., na podstawie sprawozdania Komisji, do którego mogą być dołączone wnioski, dokona przeglądu Kodeksu Celnego w celu wniesienia odpowiednich poprawek, które mogą okazać się konieczne ze względu na urzeczywistnienie rynku wewnętrznego.
(2) Każdy przegląd Kodeksu musi, nie stwarzając jakichkolwiek przeszkód dla handlu międzynarodowego, być okazją do wprowadzenia instrumentów i procedur mających zapobiec nadużyciom, jak zostało podkreślone we wnioskach Rady z dnia 19 maja 1998 r., zapobieganie nadużyciom jest jednym z najlepszych środków ochrony pieniędzy podatnika.
(3) Należy uwzględnić rezolucję Rady z dnia 25 października 1996 r. w sprawie uproszczenia i racjonalizacji przepisów i procedur celnych [5].
(4) Kompetencje różnych organów w zakresie ustalania kursu walut po wprowadzeniu EUR nie zostały jeszcze określone.
(5) Należy ustanowić przepisy w celu stworzenia możliwości, by do zgłoszenia celnego dokonywanego z wykorzystaniem technik przetwarzania danych nie musiały być dołączane niektóre dokumenty.
(6) W celu uproszczenia korzystania z uzgodnień dotyczących uszlachetniania czynnego, przetwarzania pod kontrolą celną i odprawy czasowej należy uelastycznić obowiązujące przepisy.
(7) Zgodnie z procedurą Komitetu należy ustanowić przepisy dotyczące dodatkowych przypadków, w których należności w ramach procedury uszlachetniania biernego mają być naliczane na podstawie kosztów operacji przetwarzania.
(8) W niektórych strefach wolnocłowych właściwe może okazać się zezwolenie na dopełnianie formalności związanych z procedurą składu celnego i przeprowadzania kontroli celnej zgodnie z tą procedurą.
(9) W niektórych okolicznościach korzystanie z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na rodzaj lub szczególne przeznaczenie towaru oraz zróżnicowane naliczanie należności w ramach procedury uszlachetniania biernego może być również dozwolone w przypadku gdy dług celny powstaje z innych przyczyn niż dopuszczenie do swobodnego obrotu.
(10) Przepisy dotyczące miejsca powstania długu celnego powinny zawierać szczególne reguły stosowane w poszczególnych przypadkach, w których dana kwota jest niższa od określonego poziomu.
(11) W poszczególnych przypadkach uzgodnień preferencyjnych należy zdefiniować pojęcia błędu organów celnych i dobrej wiary osoby odpowiedzialnej za uiszczenie opłat celnych.
Osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych nie powinna ponosić odpowiedzialności za złe funkcjonowanie systemu spowodowane błędem popełnionym przez organy państwa trzeciego.
Jednakże wydanie przez te organy nieprawidłowego świadectwa nie powinno być traktowane jak błąd, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie wniosku zawierającego nieprawidłowe informacje.
Należy ocenić niewłaściwy charakter informacji przedstawionych przez eksportera w jego wniosku, z uwzględnieniem wszystkich elementów zawartych w tym wniosku.
Osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na swoją dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że zachowała należytą staranność, jeżeli w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nie została opublikowana opinia wyrażająca uzasadnione wątpliwości.
(12) Należy chronić interesy finansowe Wspólnoty oraz prawa osoby odpowiedzialnej za uiszczenie opłat celnych przed zbyt długimi procedurami przewidzianymi w przepisach prawa.
(13) Należy wprowadzić zawieszenie obowiązku uiszczenia długu celnego w przypadkach, gdy dług celny powstał w wyniku usunięcia towaru spod dozoru celnego i jeżeli występuje większa liczba dłużników, co ma umożliwić organom celnym wszczęcie postępowania w celu pokrycia należności w pierwszej kolejności przeciw określonemu dłużnikowi.
(14) Należy przyjąć środki konieczne w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(15) Dlatego też należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2913/92,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2913/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 pkt 24 otrzymuje brzmienie:
"24. Przez procedurę Komitetu należy rozumieć procedurę określoną w art. 247 i 247a albo w art. 248 i 248a.";
2. w art. 35 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli czynniki służące do ustalenia wartości celnej towarów wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna, kurs wymiany, który ma być zastosowany, jest taki jak należycie opublikowany w przez właściwe w tym celu organy.";
3. w art. 77 obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Jeżeli zgłoszenie celne dokonywane jest z zastosowaniem technik przetwarzania danych, organy celne mogą zezwolić, by dokumenty towarzyszące określone w art. 62 ust. 2, nie były przedstawiane wraz ze zgłoszeniem.
W takim przypadku dokumenty te przechowuje się do dyspozycji organów celnych.";
4. w art. 115 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Środki mające na celu zakaz, uzależnienie od pewnych warunków lub ułatwienie stosowania przepisów ust. 1, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu.";
5. w art. 117 lit. c) dodaje się zdanie w brzmieniu:"Przypadki, w których warunki ekonomiczne uważa się za spełnione, mogą zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu."
6. artykuł 124 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 124
1.
System ceł zwrotnych może być stosowany wobec wszystkich towarów.
Jednakże nie może być on stosowany w przypadkach, gdy w chwili przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu:
- przywożone towary podlegają ograniczeniom ilościowym w przywozie,
- przywożone towary korzystają ze środka taryfowego w ramach kontyngentów,
- przywożone towary podlegają przedstawieniu świadectwa przywozowego lub wywozowego przewidzianego w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, lub
- refundacja wywozowa lub kwota podatku została ustalona dla produktów kompensacyjnych
2.
Ponadto, nie jest możliwe udzielenie jakiegokolwiek zwrotu należności przywozowych w ramach systemu ceł zwrotnych, jeżeli w chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego produktów kompensacyjnych, produkty te podlegają przedstawieniu świadectwa przywozowego lub wywozowego w ramach Wspólnej Polityki Rolnej lub, jeżeli dla tych produktów został wyznaczony zwrot lub podatek w wywozie.
3.
Odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 mogą zostać wprowadzone zgodnie z procedurą Komitetu.";
7. artykuł 131 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 131
Przypadki i szczególne warunki stosowania procedury przetwarzania pod kontrolą celną określane są zgodnie z procedurą Komitetu.";
8. w art. 133 lit. e) dodaje się zdanie w brzmieniu:"Przypadki, w których warunki ekonomiczne uważa się za spełnione, mogą zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu.";
9. artykuł 142 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 142
1.
Pozwolenie na zastosowanie procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności przywozowych udzielane jest dla towarów, które nie są wymienione w przepisach przyjętych zgodnie z art. 141 lub, które będąc w nich wymienione, nie spełniają wszystkich określonych w nich warunków dla udzielenia pozwolenia na odprawę czasową z całkowitym zwolnieniem.
2.
Wykaz towarów, wobec których nie może być stosowana procedura odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności przywozowych, jak również warunki stosowania tej procedury, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.";
10. w art. 153 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od przepisów art. 151, przypadki i szczególne warunki dopuszczania towarów w następstwie procedury uszlachetniania biernego do swobodnego obrotu, przyjmując za podstawę naliczania należności z zastosowaniem Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich koszty procesu uszlachetnienia, mogą zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu.";
11. w art. 167 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Z wyjątkiem stref wolnocłowych wyznaczonych zgodnie z art. 168a, strefy wolnocłowe powinny być ogrodzone.
Państwa Członkowskie wyznaczają miejsca wejścia i wyjścia w każdej ze stref wolnocłowych lub składów wolnocłowych.";
12. w art. 168 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Granice i miejsca wejścia i wyjścia ze stref wolnocłowych, z wyjątkiem stref wolnocłowych wyznaczonych zgodnie z art. 168a, oraz składów wolnocłowych podlegają dozorowi organów celnych.";
13. pomiędzy art. 168 i pozycję B (
"Wprowadzanie towarów do stref wolnocłowych lub składów wolnocłowych"
) wprowadza się artykuł:
"Artykuł 168a
1.
Organy celne mogą wyznaczyć strefy wolnocłowe, w których przeprowadza się kontrole i dopełnia formalności celnych oraz stosuje się przepisy dotyczące długu celnego zgodnie z procedurą składu celnego.
Przepisów art. 170, 176 i 180 nie stosuje się w odniesieniu do w ten sposób wyznaczonych stref wolnocłowych.
2.
Odniesienia do stref wolnocłowych w art. 37, art. 38 i art. 205 nie dotyczą stref wolnocłowych, określonych w ust. 1.";
14.
Artykuł 212a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 212a
Jeżeli przepisy prawa celnego celne przewidują preferencje taryfowe dla towaru ze względu na jego rodzaj lub szczególne przeznaczenie, całkowite lub częściowe zwolnienie z należności przywozowych lub należności wywozowych na mocy art. 21, 145 lub 184-187, takie preferencje lub zwolnienia stosuje się również w przypadkach powstania długu celnego na mocy art. 202-205, 210 lub 211, jeżeli zachowanie osoby zainteresowanej nie nosi znamion oszustwa ani rażącego niedbalstwa i udowodni ona, że pozostałe warunki wymagane dla zastosowania preferencji lub zwolnienia pozostają łącznie spełnione.";
15. w art. 215 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Jeżeli organ celny stwierdzi, że dług celny powstał na mocy art. 202 w innym Państwie Członkowskim, to uważa się, że dług celny powstał w Państwie Członkowskim, w którym stwierdzono jego powstanie, jeżeli kwota długu jest niższa niż 5000 EUR.";
16. w art. 220 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.
Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu.
Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji.
Osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachował należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji.
Jednakże osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający;";
17. w art. 221 ust. 3 zastępuje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
"3.
Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego.
Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 na czas trwania procedury odwoławczej.
4.
Jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3.";
18. w art. 222 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zgodnie z procedurą Komitetu mogą zostać określone przypadki i warunki, w których obowiązek uiszczenia należności przez dłużnika zostaje odroczony:
- jeżeli wniosek o umorzenie należności zostanie złożony zgodnie z przepisami art. 236, 238 lub 239, lub
- jeżeli towar został zajęty w celu jego późniejszej konfiskaty, zgodnie z przepisem art. 233 lit. c) tiret drugie lub art. 233 lit. d), lub
- jeżeli dług celny powstał z zastosowaniem art. 203 i istnieje większa liczba dłużników.";
19.
Artykuł 247, 248 i 249 zastępuje się art. 247, 247a, 248, 248a i 249 w brzmieniu:
"Artykuł 247
Przepisy wykonawcze do niniejszego Kodeksu, wraz z przepisami wykonawczymi do rozporządzenia, określone w art. 184, z wyjątkiem tytułu VIII i z zastrzeżeniem art. 9 i 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 [7], jak również art. 248 niniejszego rozporządzenia, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 247a ust. 2, z poszanowaniem międzynarodowych zobowiązań przyjętych przez Wspólnotę.
Artykuł 247a
1.
W pracach Komisji uczestniczy Komitet Kodeksu Celnego (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku powołania się na niniejszy ustęp, stosuje się przepisy art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi 3 miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 248
Przepisy wykonawcze do art. 11, 12 i 21 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w art. 248a ust. 2.
Artykuł 248a
1.
W pracach Komisji uczestniczy Komitet Kodeksu Celnego, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku powołania się na niniejszy ustęp, stosuje się przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi 3 miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 249
Komitet może rozpatrywać każdą sprawę dotyczącą przepisów prawa celnego, która zostanie wniesiona przez Przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2703/2000
z dnia 11 grudnia 2000 r.
zmieniające pozycje w specyfikacjach dla kilku nazw wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Rząd Francuski zażądał zmiany pozycji w specyfikacji kilku nazw zarejestrowanych na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2446/2000 [4]. Wnioski te zostały rozpatrzone, a zmiany uznane za nieznaczne.
(2) W odniesieniu do nazwy "Pays d’Auge" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia, na mocy "wymogów krajowych" w specyfikacji przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, wyrazy "Dekret z dnia 19 marca 1996 r." powinny zostać zastąpione wyrazami "Dekret w sprawie zarejestrowanej nazwy pochodzenia "Pays d’Auge"".
Poprzedni dekret zostaje zastąpiony nowym dekretem, aby uwzględnić wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
(3) W odniesieniu do nazwy "Cornouaille" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia, na mocy "wymogów krajowych" w specyfikacji przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, wyrazy "Dekret z dnia 19 marca 1996 r." powinny zostać zastąpione wyrazami "Dekret w sprawie zarejestrowanej nazwy pochodzenia "Cornouaille"".
Poprzedni dekret zostaje zastąpiony nowym dekretem, aby uwzględnić wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
(4) W odniesieniu do nazwy "Rocamadour" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia, na mocy "wymogów krajowych" w specyfikacji przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wyrazy "Dekret z dnia 19 marca 1996 r." powinny zostać zastąpione wyrazami "Dekret w sprawie zarejestrowanej nazwy pochodzenia "Rocamadour"".
Poprzedni dekret zostaje zastąpiony nowym dekretem, aby uwzględnić wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
(5) zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, na mocy decyzji z dnia 17 listopada 2000 r. Komisja zadecydowała o niestosowaniu procedury z art. 6, uważając zmiany za nieznaczne.
(6) Zmiany uznano również za zgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
W wyniku tego powinny one zostać zarejestrowane i opublikowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany wymienione w niniejszym Załączniku są wpisane do rejestru i opublikowane zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2706/2000
z dnia 11 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1455/1999 ustanawiające normę handlową dla słodkiej papryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1455/1999 [3] ustanawia normę handlową dla słodkiej papryki.
(2) Niemożliwe jest dokonanie w praktyce rozróżnienia między rodzajami słodkiej papryki.
Należy zatem ustalić, że wszystkie słodkie papryki są odmianami (kultywarami) otrzymanymi z Capsicum annum L. var. annuum, a odstępstwo w odniesieniu do minimalnej wielkości Capsicum annuum L. var. longum, znanej pod nazwą "peperoncini", należy skreślić.
(3) Sprzedaż małej podłużnej (spiczastej) słodkiej papryki rośnie.
Minimalna wielkość dozwolona dla tego rodzaju papryki powinna więc zostać obniżona.
(4) W przypadku gdy słodka papryka jest prezentowana w formie mieszanki kolorów, jednorodność pochodzenia nie jest wymagana.
Dlatego konieczne jest zapewnienie, gdzie właściwe, oznaczenia różnych krajów pochodzenia.
(5) Sprzedaż miniaturowej papryki wzrosła w ostatnich latach.
Powinno się więc ustanowić specjalne przepisy dotyczące wymiarów dla produktów o wymiarach mniejszych od wymiarów minimalnych, wraz z odpowiednimi przepisami dotyczącymi etykietowania i prezentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1455/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule I (Definicja produktu) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Norma ta ma zastosowanie do odmian słodkiej papryki otrzymanych z Capsicum annuum L. var. annuum, dostarczanej do konsumenta w stanie świeżym, z wyłączeniem słodkiej papryki przeznaczonej do przetwórstwa przemysłowego."
2) W tytule III (Przepisy dotyczące wymiarów) akapit trzeci tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— wydłużona papryka (spiczasta): 20 mm."
3) W tytule III (Przepisy dotyczące wymiarów) akapit trzeci wraz z przypisem otrzymuje brzmienie:
"Wymogi dotyczące wielkości nie mają zastosowania do produktów miniaturowych [1] Przez produkt miniaturowy rozumie się odmianę lub kultywar słodkiej papryki otrzymywany poprzez uprawę rośliny i/lub specjalne techniki uprawy, z wyłączeniem odmian nie miniaturowych słodkiej papryki, które są nie w pełni rozwinięte lub mają nieodpowiednią wielkość.
Wszystkie inne wymogi tej normy muszą być spełnione.."
4) W tytule V (Przepisy dotyczące prezentacji) pkt A (Jednorodność) po akapicie czwartym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Miniaturowa słodka papryka musi być względnie jednorodnej wielkości.
Dopuszcza się mieszanie jej z innymi miniaturowymi produktami różnego typu i pochodzenia."
5) W tytule VI (Przepisy dotyczące oznakowania) pkt B (Charakter produktu) tiret trzecie skreśla się.
6) W tytule VI (Przepisy dotyczące oznakowania) pkt C (Pochodzenie produktu) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— Państwo lub, gdzie właściwe, państwa pochodzenia i, do wyboru, dzielnica lub nazwa krajowa, regionalna lub lokalna miejsca uprawy."
7) W tytule VI (Przepisy dotyczące oznakowania) pkt D (Specyfikacje handlowe) po tiret drugim dodaje się następujące tiret:
"— Minipapryka, papryczka lub inny właściwy termin określający produkty miniaturowe.
W przypadku gdy kilka rodzajów produktu miniaturowego jest pomieszanych w tym samym opakowaniu, należy oznaczyć odpowiednie pochodzenie wszystkich produktów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2707/2000
z dnia 11 grudnia 2000 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej do dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych dla uczniów w instytucjach edukacyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r., dotyczące wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 zastępuje rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 [3] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [4], oraz między innymi rozporządzenie Rady (EWG) nr 1842/83 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1958/97 [6], w sprawie dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych uczniom szkół. Nowy program pomocy Wspólnoty oraz nabyte doświadczenia są sygnałem do zmiany i uproszczenia rozporządzenia Komisji (WE) nr 3392/93 z dnia 10 grudnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1842/83, ustanawiającego ogólne zasady dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych po obniżonych cenach uczniom szkół [7] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2235/97 [8]. Dla jasności powinno się zmienić treść tego rozporządzenia.
(2) Pomoc powinna być kierowana do przedszkoli i szkół podstawowych, a do decyzji Państw Członkowskich pozostawia się włączenie lub nie, w program szkół średnich.
Aby uprościć zarządzanie, wyłączone powinno zostać spożycie mleka przez uczniów podczas pobytu na szkolnych obozach wakacyjnych.
(3) Istnieją trudności przy stosowaniu polityki subsydiowania przetworów mlecznych służących do przygotowywania posiłków podawanych dzieciom, a co więcej, wydaje się to nie być skutecznym sposobem osiągania celów przez program pomocy.
Dlatego pomoc powinna być ograniczona do produktów rozdzielanych wśród uczniów.
(4) Wykaz produktów kwalifikujących się do pomocy musi dawać pierwszeństwo niektórym podstawowym przetworom mlecznym, których spożycie jest istotne dla równowagi rynku.
Aby wziąć pod uwagę zróżnicowane nawyki żywieniowe we Wspólnocie, Państwa Członkowskie powinny brać pod uwagę możliwość włączenia niektórych przetworów niskotłuszczowych i niektórych serów.
(5) Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000, określa nową stopę pomocy do mleka pełnego w wysokości 75 % ceny docelowej mleka, a dla innych produktów stopę wyznaczaną zgodnie z mlecznymi częściami składowymi produktu. Pomoc dla różnych produktów według tych zasad powinna zostać określone.
(6) W odniesieniu do wypłaty pomocy, wymagania, jakie spełnić muszą wnioskujący, muszą zostać ustanowione zasady składania wniosków, kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze oraz procedura płatności.
Do celów zarządzania i kształtowania polityki dotyczącej pomocy, istnieć powinna procedura zatwierdzenia dla wnioskodawców.
Aby uprościć zarządzanie tym programem, powinno się zachęcać do korzystania z organizacji, które składałyby wnioski w imieniu i na rzecz pewnej liczby szkół.
(7) Na mocy art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, maksymalna ilość dzienna na jednego ucznia, do jakiej udzielone może zostać wsparcie, odpowiada 0,25 litra mleka. Powinny zostać określone przeliczniki między mlekiem i różnymi produktami.
(8) Ustanowione muszą być zasady prowadzenia polityki dla systemu pomocy, aby zagwarantować, że pomoc jest należycie odzwierciedlona w cenie płaconej przez odbiorców oraz że subsydiowane produkty nie będą miały różnego od planowanego zastosowania.
(9) Rozporządzenie to powinno być stosowane od 1 styczna 2001 r., ponieważ jest to data, od której wejdą w życie nowe kwoty pomocy i da to właściwym władzom czas na przygotowanie nowych przepisów.
(10) Środki przewidziane w tym rozporządzeniu zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Rozporządzenie to ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej na mocy jego art. 14, w odniesieniu do dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych dla uczniów instytucji edukacyjnych.
Artykuł 2
Beneficjenci
1.
Beneficjentami tej pomocy są uczniowie, którzy regularnie uczęszczają do jednego z następujących typów instytucji edukacyjnej:
a) przedszkola/inne przedszkolne instytucje edukacyjne zarządzane lub uznawane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego;
b) szkoły podstawowe;
c) szkoły średnie (w zależności od wyboru Państwa Członkowskiego).
2.
Uczniowie nie korzystają z pomocy podczas pobytów na wakacyjnych obozach szkolnych organizowanych przez szkołę czy jej władze szkolne.
3.
Pomoc jest uwarunkowana pisemnym zobowiązaniem złożonym do odpowiednich władz, przez szkołę lub, jeśli to właściwe, przez władze szkolne, że dotowane przetwory mleczne nie będą używane do przygotowywania posiłków.
Jednakże w przypadku gdy Państwo Członkowskie wskaże uzasadniony powód, Komisja może je upoważnić do niestosowania akapitu pierwszego.
Artykuł 3
Przetwory kwalifikujące się
1.
Państwa Członkowskie wypłacają pomoc na produkty kategorii I i III wyszczególnione w załączniku.
2.
Bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (WE) nr 2596/97 [9], Państwo Członkowskie może wypłacić dotacje na produkty kategorii II i IV wyszczególnione w załączniku.
3.
We francuskich departamentach zamorskich, mleko smakowe z dodatkiem czekolady albo inne może być mlekiem rekonstytuowanym.
4.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodanie, co najwyżej 5 mg dodatku smakowego na kilogram w produktach kategorii I–V.
5. Produkty wyszczególnione w art. 3 ust. 2 lit. b) oraz c) rozporządzenia Rady (WE) nr 2597/97 [10]są uważane za, właściwe, jako mleko pełne, półtłuste oraz odtłuszczone.
Artykuł 4
Stopa pomocy
1.
Stopy pomocy wynoszą:
a) 23,24 EUR/100 kg dla produktów kategorii I;
b) 21,82 EUR/100 kg dla produktów kategorii II;
c) 17,58 EUR/100 kg dla produktów kategorii III;
d) 16,17 EUR/100 kg dla produktów kategorii VI;
e) 13,34 EUR/100 kg dla produktów kategorii V;
f) 69,72 EUR/100 kg dla produktów kategorii VI;
g) 177,79 EUR/100 kg dla produktów kategorii VII;
h) 197,54 EUR/100 kg dla produktów kategorii VIII;
i) 217,29 EUR/100 kg dla produktów kategorii IX.
2.
Bez względu na ust. 1, jeżeli pomoc jest większa niż cena sprzedaży dostawcy przed odjęciem od niej pomocy, jest obniżona na tyle, aby nie była wyższa od tej ceny.
3.
Jeżeli zmieniana jest stopa pomocy w euro, do ogólnej ilości dostarczonych w ciągu danego miesiąca stosuje się stopę, która obowiązywała pierwszego dnia tego miesiąca.
4.
Jeżeli dostarczone ilości wyrażone są w litrach, stosuje się współczynnika 1,03 do celów przeliczenia ich na kilogramy.
Artykuł 5
Maksymalna ilość objęta subsydium
1. W celu zapewnienia zgodności z maksymalną ilością 0,25 litra, określoną w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, oblicza się ogólną ilość przetworów mlecznych, dla których istnieje tytuł do przyznania pomocy w okresie objętym wnioskiem, na podstawie liczby uczniów zapisanych na wykazach szkolnych.
2.
Dla produktów kategorii VI–IX wyszczególnionych w załączniku, obliczenia uwzględniają następujące przeliczniki:
a) kategoria VI: 100 kg = 300 kg mleka pełnego;
b) kategoria VII: 100 kg = 765 kg mleka pełnego;
c) kategoria VIII: 100 kg = 850 kg mleka pełnego;
d) kategoria IX: 100 kg = 935 kg mleka pełnego.
Artykuł 6
Ogólne warunki przyznawania pomocy
1.
Pomoc przyznaje się wnioskodawcom, zatwierdzonym zgodnie z art. 7–9 odnośnie do dostarczania produktów Wspólnoty nabytych w Państwie Członkowski, gdzie umiejscowiona jest szkoła.
2.
O pomoc ubiegać się mogą:
a) instytucje edukacyjne;
b) władze oświatowe odnośnie do produktów rozdzielanych wśród uczniów, w obrębie ich obszaru;
c) jeśli przewidzi to Państwo Członkowskie, dostawcy produktów;
d) jeśli przewidzi to Państwo Członkowskie, organizacje działające w imieniu jednej lub więcej szkół lub odpowiednich władz oświatowych i specjalnie ustanowione dla tych celów.
Artykuł 7
Zatwierdzenie wnioskodawców
Wnioskodawcy o pomoc muszą być zatwierdzeni do tych celów przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w których znajduje się instytucja edukacyjna, do której dostarczane są produkty.
Artykuł 8
Ogólne warunki zatwierdzenia
Zatwierdzenie jest uwarunkowane następującymi pisemnymi zobowiązaniami wnioskodawcy wobec właściwych władz:
a) nieużywanie produktów do celów innych niż spożycie przez uczniów danej szkoły albo szkół odnośnie do których składany jest wniosek o pomoc;
b) zwrot wszelkiej pomocy wypłaconej niezgodnie ze stanem faktycznym w odniesieniu do danych ilości, jeśliby się okazało, że produkty nie zostały rozdzielone odbiorcom wskazanym w art. 2 albo że zostały one wypłacone dla ilości większych niż podane przy zastosowaniu art. 5;
c) sporządzenie dokumentów towarzyszących dostępnych dla właściwych władz na ich żądanie;
d) zezwolenie na poddanie się bezpośredniej kontroli.
Artykuł 9
Szczególne warunki zatwierdzenia niektórych wnioskodawców
1.
Jeżeli o pomoc ubiega się dostawca, musi sporządzić następujące pisemne zobowiązania jako dodatek do wyszczególnionych w art. 8:
a) prowadzić zapisy wykazujące wytwarzających produkty, nazwy i adresy instytucji edukacyjnych albo, tam gdzie właściwe, władz oświatowych, oraz ilości sprzedane bądź dostarczone do tych instytucji;
b) przedstawić wszelkie dodatkowe kontrole, o jakich zadecydują odpowiednie władze Państwa Członkowskiego, w szczególności szczegółowe kontrole zapisów.
2.
Jeżeli o pomoc ubiega się organizacja określona w art. 6 ust. 2 lit. d), musi ona sporządzić następujące pisemne zobowiązania jako dodatek do wyszczególnionych w art. 8:
a) prowadzić zapisy wykazujące wytwarzających produkty, nazwy i adresy instytucji edukacyjnych albo, tam gdzie właściwe, władz oświatowych, oraz ilości sprzedane bądź dostarczone do tych instytucji;
b) przedstawić wszelkie dodatkowe kontrole, o jakich zadecydują odpowiednie władze Państwa Członkowskiego, w szczególności szczegółowe kontrole zapisów.
Artykuł 10
Zawieszenie lub wycofanie zatwierdzenia
Jeżeli uznano, że ubiegający się o pomoc nie spełnia już warunków ustanowionych w art. 8 i 9, albo innych zobowiązań wynikających z mocy tego rozporządzenia, zatwierdzenie jest zawieszone na okres od jednego do dwunastu miesięcy, w zależności od ważności nieprawidłowości.
Działanie to nie jest przedsiębrane w przypadkach siły wyższej albo, jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że nieprawidłowość nie dopuszczono się umyślnie, albo też, że zaniedbanie było mniej znaczące.
Po wycofaniu zatwierdzenia, może zostać ono przywrócone na wniosek wnioskodawcy po okresie, co najmniej 6 miesięcy.
Artykuł 11
Wnioski o płatności
1.
Wnioski o płatności muszą być sporządzone w sposób określony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego i zawierać, co najmniej, następujące informacje:
a) ilości rozdzielone według kategorii;
b) nazwę i adres instytucji edukacyjnej albo władz oświatowych.
2.
Państwo Członkowskie określa częstotliwość wniosków.
Może ona obejmować okresy od jednego do siedmiu miesięcy, odpowiednio do kwoty pomocy, o jakie się wnioskuje.
3.
Za wyjątkiem przypadku siły wyższej, aby wnioski o pomoc były ważne, muszą być złożone ostatniego dnia czwartego miesiąca po zakończeniu okresu, do którego się odnoszą.
Jeśli ten termin został przekroczony o mniej niż dwa miesiące, pomoc nadal będzie wypłacone, ale wysokości obniżonej:
a) o 5 %, jeżeli przekroczenie jest mniejsze niż miesiąc;
B) o 10 % w innych przypadkach.
4.
Kwoty wskazane we wniosku muszą być wsparte dokumentacją dowodową, dostępnymi dla właściwych władz.
Musi on wykazywać osobno cenę każdego dostarczonego produktu i być pokwitowany albo towarzyszyć mu ma dowód płatności.
Artykuł 12
Wypłata pomocy
1.
Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 4, pomoc jest wypłacana dostawcom tylko wtedy, gdy:
a) przedstawiają oni pokwitowanie dla ilości rzeczywiście dostarczonych; albo
b) istnieje podstawa w postaci sprawozdania inspekcji dokonanej przez właściwe władze przed ostateczną wypłatą płatności tytułem pomocy, stwierdzająca, iż spełnione zostały wymagania dotyczące wypłaty; albo
c) po stwierdzeniu Państwa Członkowskiego, przy przedstawieniu wyciągu z konta dostawcy, na podstawie czego, i w żaden inny sposób, płaci się za ilości dostarczone do celów niniejszego rozporządzenia.
2.
Pomoc jest wypłacona przez odpowiednie władze w ciągu czterech miesięcy od dnia złożenia wniosku, jak się do tego odnosi art. 11 ust. 3, chyba że zapoczątkowane zostało administracyjne postępowanie wyjaśniające w odniesieniu uzyskanego do niej tytułu.
3.
Państwo Członkowskie może delegować lokalne władze do wypłaty pomocy i zarządzać programem przewidywanym w niniejszym rozporządzeniu.
W przypadkach do ustalenia przez Państwo Członkowskie władze lokalne mogą być zastąpione przez stowarzyszenie, zatwierdzone przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się instytucja edukacyjna.
Artykuł 13
Wypłata zaliczek
1.
Państwo Członkowskie może wypłacić zaliczkę równą kwocie pomocy, na jaką złożono wniosek, pod zabezpieczenie dla 110 % zaliczkowanej kwoty.
2. Jeśli dostawca składa wniosek o zaliczkę, właściwe władze mogą wypłacić ją na podstawie dostarczonych ilości bez wymagania dokumentacji dowodowej wskazanej w art. 12 ust. 1. W ciągu jednego miesiąca od płatności, dostawca powinien przekazać odpowiednim władzom dokumenty wymagane do płatności ostatecznej, chyba że te ostatnie wytworzą sprawozdanie, przewidziane w art. 12 ust. 1 lit. b).
3.
Ostateczna wypłata pomocy zostaje dokonana do końca szóstego miesiąca po zakończeniu danego roku szkolnego.
Artykuł 14
Środki kontroli
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne do upewnienia się czy kwota pomocy jest w sposób właściwy odzwierciedlona w cenie płaconej beneficjentom.
W tym ustalają one ceny maksymalne, jakie mają być płacone przez uczniów za różne produkty wyszczególnione w załączniku, które są rozdzielane na jego terytorium.
O cenach tych należy powiadamiać Komisję, wraz z dowodami na ich poparcie.
2.
Państwa Członkowskie podejmują środki kontroli konieczne do zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia.
Środki kontroli obejmują w szczególności weryfikację dokumentów dowodowych dotyczących dostaw produktów oraz zgodność z maksymalnymi ilościami, dla których może być wypłacona pomoc.
3.
Środki kontroli określone w ust. 2 zostaną uzupełnione przez kontrole fizyczne na miejscu, aby sprawdzić w szczególności:
a) wpływ pomocy na cenę płaconą przez beneficjentów oraz zgodność z cenami maksymalnymi, do których odnosi się ust. 1;
b) zapisy, określone w art. 9;
c) wykorzystanie subsydiowanych produktów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, szczególnie jeśli istnieją podejrzenia co do sprzeniewierzenia tych produktów;
d) cenę produktów płaconą dostawcom, w celu upewnienia się iż nie jest ona niższa niż pomoc.
Artykuł 15
Powiadamianie
1.
W ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach jego stosowania, w szczególności o przyjętych sposobach kontroli.
2.
Przed 31 grudnia każdego roku powinny one zgłosić:
a) ilości, do których wypłacono pomoc w ciągu poprzedniego roku szkolnego;
b) krótkie sprawozdanie na temat wszelkich środków informacyjnych i promocyjnych dla przetworów mlecznych, przedsięwziętych w połączeniu z rozdzielaniem subsydiowanych produktów w szkołach.
Artykuł 16
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 3392/93 niniejszym traci moc.
Odniesienia do tego rozporządzenia są traktowane jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Odstępstwa na mocy art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3392/93 pozostają skuteczne na mocy niniejszego rozporządzenia.
Zatwierdzenia przyznane zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3392/93 pozostają skuteczne dla celów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2712/2000
z dnia 12 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2123/89 ustanawiające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2123/89 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1285/98 [4], ustanawia wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie.
Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2722/2000
z dnia 13 grudnia 2000 r.
ustanawiające warunki na jakich Instrument Finansowy Orientacji Rybołówstwa (IFOR) może mieć udział w zwalczaniu niebezpieczeństw o charakterze patologicznym w akwakulturze
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r., ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 zezwala na udzielanie pomocy wspólnotowej ze środków Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa (FIFG) dla działań mających na celu zwalczanie zagrożeń o charakterze patologicznym w akwakulturze. Dlatego też możliwe jest kompensowanie producentom kosztów uboju zwierząt wodnych.
(2) Artykuł 24 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [2], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1258/1999 [3], ustanawia zasady wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz realizacji programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, w szczególności stanowi, że dana choroba musi być wymieniona w załączniku do tej decyzji, program uboju (zawierający dane dotyczące możliwej rekompensaty dla producentów) musi być zatwierdzony przez Komisję, zaś wydatki (włączając w to każdą rekompensatę dla producentów) muszą się kwalifikować do objęcia rekompensatą finansową.
(3) Z wyjątkiem kampanii szczepienia zwierząt wodnych, należy unikać sytuacji, w których stosowanie art. 15 ust. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 może prowadzić do przyjęcia procedury i warunków innych niż ustanowione w art. 24 decyzji 90/424/EWG.
(4) Jeżeli przepisy finansowe wspomnianego art. 24 nie są spójne z przepisami finansowymi ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [4] należy ustalić, że rozporządzenie będzie nadal stosowane w odniesieniu do FIFG.
(5) Ponadto należy zabronić kumulowania pomocy wspólnotowej w odniesieniu do tego samego schematu zwalczania zagrożeń o charakterze patologicznym w akwakulturze.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Tam, gdzie w celu zwalczania zagrożeń o charakterze patologicznym w akwakulturze, właściwy organ Państwa Członkowskiego udziela pomocy w ramach wkładu finansowego Wspólnoty z funduszów FIFG, zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, są stosowane odpowiednie przepisy art. 24 decyzji 90/424/EWG.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się w przypadku kampanii szczepień zwierząt wodnych.
3.
Nadal stosowane są przepisy finansowe w sprawie Funduszy Strukturalnych ustanowione w tytule III rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
4.
Pomoc FIFG odnosząca się do projektów zwalczania zagrożeń nie może być kumulowana z innymi formami pomocy wspólnotowej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2725/2000
z dnia 11 grudnia 2000 r.
dotyczące ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji Dublińskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 pkt 1 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie ratyfikowały Konwencję Genewską z dnia 28 lipca 1951 r., ze zmianami wprowadzonymi protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. dotyczącym statusu uchodźców.
(2) Państwa Członkowskie zawarły Konwencję określającą Państwo właściwe dla rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu wniesionych w jednym z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich, podpisaną w Dublinie dnia 15 czerwca 1990 r. (zwaną dalej "Konwencją Dublińską") [2].
(3) W celu stosowania Konwencji Dublińskiej konieczne jest ustalenie tożsamości osób ubiegających się o azyl oraz osób zatrzymanych w związku z nielegalnym przekroczeniem granic zewnętrznych Wspólnoty; pożądane jest również, w celu skutecznego stosowania Konwencji Dublińskiej, w szczególności jej art. 10 ust. 1 lit. c) i e), umożliwienie każdemu z Państw Członkowskich sprawdzenia, czy cudzoziemiec przebywający nielegalnie na jego terytorium wystąpił o azyl w innym Państwie Członkowskim.
(4) Odciski palców stanowią ważny element w dokładnym ustalaniu tożsamości takich osób; konieczne jest ustanowienie systemu do porównywania ich odcisków palców.
(5) W tym celu niezbędne jest ustanowienie systemu o nazwie Eurodac, składającego się z jednostki centralnej, ustanowionej w ramach Komisji, która będzie obsługiwała skomputeryzowaną centralną bazę danych o odciskach palców, a także elektronicznego sposobu transmisji danych między Państwami Członkowskimi a centralną bazą danych;
(6) Niezbędne jest również niezwłoczne wprowadzenie dla wszystkich Państw Członkowskich wymogu pobierania odcisków palców każdej osoby ubiegającej się o azyl oraz każdego cudzoziemca zatrzymanego w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy zewnętrznej Państwa Członkowskiego, jeżeli ukończyli oni czternaście lat.
(7) Konieczne jest precyzyjne określenie reguł przesyłania danych o takich odciskach palców do jednostki centralnej, zapisu takich danych oraz innych danych o istotnym znaczeniu w centralnej bazie danych, ich przechowywania, porównywania z innymi danymi o odciskach palców, przesyłania wyników takich porównań oraz blokowania i usuwania zarejestrowanych danych; reguły takie mogą być różne dla sytuacji różnych kategorii cudzoziemców oraz powinny być dostosowane do tej sytuacji.
(8) Cudzoziemcy, którzy wystąpili o azyl w jednym z Państw Członkowskich, mogą skorzystać z możliwości wystąpienia o azyl w innym Państwie Członkowskim przez wiele kolejnych lat; zatem maksymalny okres przechowywania danych o odciskach palców w jednostce centralnej powinien być stosunkowo długi; zważywszy, że większość cudzoziemców, którzy pozostawali we Wspólnocie przez kilka lat, uzyskało prawo osiedlenia się lub nawet obywatelstwo Państwa Członkowskiego po upływie tego czasu, okres dziesięcioletni należy uważać za rozsądny czas przechowywania danych o odciskach palców;
(9) Okres przechowywania danych powinien być krótszy w niektórych szczególnych sytuacjach, w przypadku gdy nie ma potrzeby ich przechowywania przez tak długi czas; dane o odciskach palców powinny być usuwane niezwłocznie po uzyskaniu przez cudzoziemca obywatelstwa Państwa Członkowskiego.
(10) Niezbędne jest wyraźne ustanowienie obowiązków Komisji względem jednostki centralnej i Państw Członkowskich w odniesieniu do wykorzystania, ochrony, dostępu i korygowania zarejestrowanych danych.
(11) Podczas gdy odpowiedzialność deliktowa Wspólnoty w związku z obsługą systemu Eurodac będzie regulowana odpowiednimi postanowieniami Traktatu, niezbędne jest ustanowienie szczególnych przepisów dotyczących odpowiedzialności deliktowej Państw Członkowskich w związku z obsługą systemu.
(12) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu cel proponowanych działań, mianowicie stworzenie w ramach Komisji systemu do porównywania danych o odciskach palców w celu wspomożenia wdrażania polityki azylowej Wspólnoty, nie może być, ze względu na swoją naturę, w wystarczającym stopniu zrealizowany przez Państwa Członkowskie i dlatego może być lepiej zrealizowany przez Wspólnotę; zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(13) Ponieważ jedynie Państwa Członkowskie są właściwe dla identyfikacji i klasyfikacji wyników porównania przesłanych przez jednostkę centralną, a także blokady danych odnoszących się do osób przyjętych i uznanych za uchodźców; ponieważ właściwość ta dotyczy szczególnie drażliwego obszaru przetwarzania danych osobowych i może się wiązać z ograniczeniem swobody jednostki, istnieją szczególne podstawy do zastrzeżenia sobie przez Radę wykonanie niektórych kompetencji wykonawczych, związanych w szczególności z przyjęciem środków zapewniających bezpieczeństwo i wiarygodność takich danych.
(14) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(15) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [4] ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Państwa Członkowskie w ramach systemu Eurodac.
(16) Na mocy art. 286 Traktatu dyrektywa 95/46/WE ma zastosowanie również do instytucji i organów wspólnotowych; ponieważ jednostka centralna zostanie ustanowiona w obrębie Komisji, dyrektywa ta ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez tę jednostkę;
(17) Zasady ustanowione w dyrektywie 95/46/WE, dotyczące ochrony praw i wolności jednostki, a zwłaszcza ich prawa do prywatności, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych należy uzupełnić lub wyjaśnić, szczególnie co do niektórych sektorów.
(18) Właściwe jest monitorowanie i ocenianie funkcjonowania systemu Eurodac.
(19) Państwa Członkowskie powinny wprowadzić system kar za wykorzystanie danych zarejestrowanych w centralnej bazie danych w celach innych niż cele systemu Eurodac.
(20) Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokółu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wyraziły życzenie uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(21) Dania, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do wymienionych Traktatów, nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i zatem nie jest nim związana ani nie jest zobowiązana do jego stosowania.
(22) Właściwe jest ograniczenie zakresu terytorialnego niniejszego rozporządzenia tak, aby pokrywał się on z zakresem terytorialnym Konwencji Dublińskiej.
(23) Niniejsze rozporządzenie powinno stanowić podstawę prawną do reguł wykonawczych, które w celu szybkiego zastosowania rozporządzenia są wymagane w celu ustanowienia niezbędnych mechanizmów przez Państwa Członkowskie i Komisję.
Zadaniem Komisji powinno być sprawdzenie, czy warunki te zostały spełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel systemu Eurodac
1.
Niniejszym ustanawia się system o nazwie "Eurodac", którego celem jest określenie, które Państwo Członkowskie ma być właściwe zgodnie z Konwencją Dublińską do badania wniosków o azyl wniesionych w Państwie Członkowskim, jak również w celu ułatwienia stosowania Konwencji Dublińskiej zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
System Eurodac składa się z:
a) jednostki centralnej określonej w art. 3;
b) skomputeryzowanej centralnej bazy danych, w której dane określone w art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 2 i art. 11 ust. 2, są przetwarzane do celów porównywania danych o odciskach palców osób ubiegających się o azyl oraz cudzoziemców kategorii określonych w art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 1;
c) środków do przesyłania danych pomiędzy Państwami Członkowskimi i centralną bazą danych.
Przepisy regulujące działanie systemu Eurodac mają również zastosowanie do operacji przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie, począwszy od przesyłania danych do jednostki centralnej, aż do wykorzystania wyników porównania.
3.
Bez uszczerbku dla wykorzystania danych przeznaczonych dla systemu Eurodac przez Państwo Członkowskie pochodzenia w bazach danych ustanowionych na mocy prawa tego Państwa Członkowskiego dane o odciskach palców i inne dane osobowe mogą być przetwarzane w systemie Eurodac tylko w celach określonych w art. 15 ust. 1 Konwencji Dublińskiej.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "Konwencja Dublińska" oznacza Konwencję określającą Państwo właściwe dla rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu wniesionych w jednym z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich, podpisaną w Dublinie dnia 15 czerwca 1990 r.;
b) "osoba ubiegająca się o azyl" oznacza cudzoziemca, który złożył wniosek o azyl lub w imieniu którego taki wniosek został złożony;
c) "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza:
i) w przypadku osoby ubiegającej się o azyl Państwo Członkowskie, które przesyła dane osobowe do jednostki centralnej i otrzymuje wyniki porównania;
ii) w przypadku osoby objętej art. 8 Państwo Członkowskie, które przesyła dane osobowe do jednostki centralnej;
iii) w przypadku osoby objętej art. 11 Państwo Członkowskie, które przesyła dane osobowe do jednostki centralnej i otrzymuje wyniki porównania;
d) "uchodźca" oznacza osobę, która została uznana za uchodźcę zgodnie z Konwencją Genewską dotyczącą statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienioną Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.;
e) "trafienie" oznacza wystąpienie stwierdzonej przez jednostkę centralną zgodności porównywanych danych o odciskach palców zarejestrowanych w banku danych z danymi przesłanymi przez Państwo Członkowskie w odniesieniu do danej osoby, z zastrzeżeniem, że Państwo Członkowskie musi niezwłocznie sprawdzić wyniki porównania na podstawie art. 4 ust. 6.
2.
Pojęcia zdefiniowane w art. 2 dyrektywy 95/46/WE mają takie samo znaczenie w niniejszym rozporządzeniu.
3.
O ile nie ustalono inaczej, pojęcia zdefiniowane w art. 1 Konwencji Dublińskiej mają takie samo znaczenie w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Jednostka centralna
1.
Jednostkę ustanawia się w ramach Komisji; jest ona odpowiedzialna za obsługę centralnej bazy danych określonej w art. 1 ust. 2 lit. b), w imieniu Państw Członkowskich.
Jednostka centralna jest wyposażona w skomputeryzowany system rozpoznawania odcisków palców.
2.
Dane osób ubiegających się o azyl, osób objętych art. 8 i osób objętych art. 11, które przetwarzane są przez jednostkę centralną, będą przetwarzane w imieniu Państwa Członkowskiego pochodzenia zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Jednostka centralna będzie opracowywać co kwartał statystykę swojej pracy, wskazującą:
a) liczbę przesłanych zestawów danych dotyczących osób ubiegających się o azyl oraz osób określonych w art. 8 ust. 1 i w art. 11 ust. 1;
b) liczbę trafień w odniesieniu do osób ubiegających się o azyl, które złożyły wniosek o azyl w innym Państwie Członkowskim;
c) liczbę trafień w odniesieniu do osób określonych w art. 8 ust. 1, które następnie złożyły wniosek o azyl;
d) liczbę trafień w odniesieniu do osób określonych w art. 11 ust. 1, które wcześniej złożyły wniosek o azyl w innym Państwie Członkowskim;
e) liczbę danych o odciskach palców, których jednostka centralna musiała zażądać po raz drugi z Państw Członkowskich pochodzenia, ponieważ dane o odciskach palców przesłane za pierwszym razem nie pozwalały na porównanie przy użyciu skomputeryzowanego systemu rozpoznawania odcisków palców.
Pod koniec każdego roku przygotowuje się dane statystyczne w formie zbioru kwartalnych statystyk opracowywanych od początku działania systemu Eurodac, włącznie ze wskazaniem liczby trafień w odniesieniu do osób, określonych w lit. b), c) i d).
Statystyki zawierają rozbicie danych w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 2 jednostka centralna może być obciążona realizacją niektórych zadań statystycznych na podstawie przetwarzanych przez nią danych.
ROZDZIAŁ II
OSOBY UBIEGAJĄCE SIĘ O AZYL
Artykuł 4
Pobieranie, przesyłanie i porównywanie odcisków palców
1.
Każde Państwo Członkowskie natychmiast pobiera odciski wszystkich palców od każdej osoby ubiegającej się o azyl w wieku co najmniej 14 lat i natychmiast przesyła do jednostki centralnej dane, określone w art. 5 ust. 1 lit. a)–f).
Procedurę pobierania odcisków palców ustala się zgodnie z praktyką obowiązującą w danym Państwie Członkowskim i zgodnie ze środkami bezpieczeństwa określonymi w Europejskiej konwencji praw człowieka oraz w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka.
2.
Dane określone w art. 5 ust. 1 zostają niezwłocznie zarejestrowane przez jednostkę centralną w centralnej bazie danych lub bezpośrednio przez Państwo Członkowskie pochodzenia, jeżeli spełnione są warunki techniczne niezbędne do tego celu.
3.
Dane o odciskach palców w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b), przesłane przez którekolwiek z Państw Członkowskich, zostają porównane przez jednostkę centralną z danymi o odciskach palców przesłanymi przez inne Państwa Członkowskie i przechowywanymi już w centralnej bazie danych.
4.
Jednostka centralna zapewnia na wniosek Państwa Członkowskiego, że porównanie określone w ust. 3, oprócz danych z innych Państw Członkowskich, obejmuje dane o odciskach palców wcześniej przesłane przez to Państwo Członkowskie.
5. Jednostka centralna niezwłocznie przesyła informacje o trafieniu lub negatywnym wyniku porównania do Państwa Członkowskiego pochodzenia. W przypadku gdy nastąpi trafienie, przesyła ona wszystkie zestawy danych odpowiadające trafieniu oraz dane określone w art. 5 ust. 1, chociaż w przypadku danych określonych w art. 5 ust. 1 lit. b) tylko w zakresie, w którym były one podstawą trafienia.
Bezpośrednia transmisja wyników porównania do Państwa Członkowskiego pochodzenia jest dopuszczalna tam, gdzie spełnione są warunki techniczne niezbędne do tego celu.
6.
Wyniki porównania są niezwłocznie sprawdzane w Państwie Członkowskim pochodzenia.
Ostatecznej identyfikacji dokonuje Państwo Członkowskie pochodzenia we współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, na podstawie art. 15 Konwencji Dublińskiej.
Informacje otrzymane z jednostki centralnej dotyczące innych danych i uznane za niewiarygodne zostają usunięte lub zniszczone zaraz po stwierdzeniu niewiarygodności tych danych.
7.
Przepisy wykonawcze ustanawiające procedury konieczne w celu zastosowania ust. od 1 do 6 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22 ust. 1.
Artykuł 5
Zapisywanie danych
1.
W centralnej bazie danych zapisywane będą tylko następujące dane:
a) Państwo Członkowskie pochodzenia, miejsce i data złożenia wniosku o azyl;
b) dane o odciskach palców;
c) płeć;
d) numer referencyjny użyty przez Państwo Członkowskie pochodzenia;
e) data pobrania odcisków palców;
f) data przesłania danych do jednostki centralnej;
g) data wprowadzenia danych do centralnej bazy danych;
h) szczegóły dotyczące odbiorcy (odbiorców) przesłanych danych oraz datę (daty) przesłania.
2.
Po zapisaniu danych w centralnej bazie danych jednostka centralna niszczy nośniki użyte do przesłania danych, chyba że Państwo Członkowskie pochodzenia wystąpiło o ich zwrot.
Artykuł 6
Przechowywanie danych
Każdy zestaw danych określony w art. 5 ust. 1 jest przechowywany w centralnej bazie danych przez okres dziesięciu lat od daty pobrania odcisków palców.
Po wygaśnięciu tego okresu jednostka centralna automatycznie usuwa te dane z centralnej bazy danych.
Artykuł 7
Wcześniejsze usunięcie danych
Dane odnoszące się do osoby, która uzyskała obywatelstwo któregokolwiek z Państw Członkowskich przed wygaśnięciem okresu, określonego w art. 6, usuwa się z centralnej bazy danych, zgodnie z art. 15 ust. 3, zaraz po tym, gdy Państwo Członkowskie pochodzenia zostanie powiadomione, że osoba ta uzyskała obywatelstwo.
ROZDZIAŁ III
CUDZOZIEMCY ZATRZYMANI W ZWIĄZKU Z NIELEGALNYM PRZEKROCZENIEM GRANICY ZEWNĘTRZNEJ
Artykuł 8
Pobieranie i przesyłanie odcisków palców
1.
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie ze środkami bezpieczeństwa ustanowionymi w Europejskiej konwencji praw człowieka oraz w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka, niezwłocznie pobiera odciski wszystkich palców od każdej osoby w wieku co najmniej 14 lat, która zostanie zatrzymana przez właściwe organy kontrolne w związku z nielegalnym przekroczeniem lądowej, morskiej lub powietrznej granicy tego Państwa Członkowskiego, a która przybyła z państwa trzeciego i nie została zawrócona.
2.
Państwo Członkowskie niezwłocznie przesyła do jednostki centralnej następujące dane dotyczące każdego cudzoziemca określonego w ust. 1 i który nie został zawrócony:
a) Państwo Członkowskie pochodzenia, miejsce i data zatrzymania;
b) dane o odciskach palców;
c) płeć;
d) numer referencyjny użyty przez Państwo Członkowskie pochodzenia;
e) data pobrania odcisków palców;
f) data przesłania danych do jednostki centralnej.
Artykuł 9
Zapisywanie danych
1. Dane określone w art. 5 ust. 1 lit. g) i w art. 8 ust. 2 są zapisywane w centralnej bazie danych.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 3 dane przesyłane do jednostki centralnej na podstawie art. 8 ust. 2 są zapisywane wyłącznie w celu porównania z danymi dotyczącymi osób ubiegających się o azyl, przesyłanymi kolejno do jednostki centralnej.
Jednostka centralna nie porównuje danych przesłanych do niej na podstawie art. 8 ust. 2 z żadnymi innymi danymi zapisanymi w centralnej bazie danych ani z danymi przesyłanymi później do jednostki centralnej na podstawie art. 8 ust. 2.
2. Stosuje się procedury przewidziane w art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 2 oraz przepisy ustanowione w art. 4 ust. 7. Przy porównywaniu danych osób ubiegających się o azyl, przesyłanych później do jednostki centralnej z danymi określonymi w ust. 1, stosuje się procedury przewidziane w art. 4 ust. 3, 5 i 6.
Artykuł 10
Przechowywanie danych
1.
Każdy zestaw danych odnoszący się do cudzoziemca określony w art. 8 ust. 1 jest przechowywany w centralnej bazie danych przez dwa lata od daty pobrania odcisków palców cudzoziemca.
Po wygaśnięciu tego okresu jednostka centralna automatycznie usuwa te dane z centralnej bazy danych.
2. Dane odnoszące się do cudzoziemca określonego w art. 8 ust. 1 zostają usunięte z centralnej bazy danych zgodnie z art. 15 ust. 3, niezwłocznie po powiadomieniu Państwa Członkowskiego pochodzenia o zaistnieniu jednej z następujących okoliczności przed upływem dwuletniego okresu wspomnianego w ust. 1:
a) cudzoziemcowi wydano dokument pobytowy;
b) cudzoziemiec opuścił terytorium Państw Członkowskich;
c) cudzoziemiec uzyskał obywatelstwo któregokolwiek z Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ IV
CUDZOZIEMCY PRZEBYWAJĄCY NIELEGALNIE W PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM
Artykuł 11
Porównywanie odcisków palców
1.
W celu sprawdzenia, czy przebywający nielegalnie na terytorium Państwa Członkowskiego cudzoziemiec złożył wcześniej wniosek o udzielenie azylu w innym Państwie Członkowskim, każde Państwo Członkowskie może przesłać do jednostki centralnej jakiekolwiek dane o odciskach palców związane z odciskami, które mogły być pobrane od takiego cudzoziemca w wieku co najmniej 14 lat, wraz z numerem referencyjnym użytym przez to Państwo Członkowskie.
Ogólną zasadą jest, że podstawy do sprawdzenia, czy cudzoziemiec złożył wcześniej wniosek o azyl w innym Państwie Członkowskim, występują w przypadku, gdy:
a) cudzoziemiec deklaruje, że złożył wniosek o udzielenie azylu, ale bez wskazania Państwa Członkowskiego, w którym wniosek został złożony;
b) cudzoziemiec nie występuje o azyl, ale sprzeciwia się odesłaniu do swojego kraju pochodzenia, twierdząc, że będzie tam w niebezpieczeństwie;
c) cudzoziemiec w inny sposób próbuje uniemożliwić swój powrót, odmawiając współpracy w ustaleniu swojej tożsamości, w szczególności przez nieujawnianie lub pokazywanie fałszywych dokumentów tożsamości.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uczestniczy w procedurze określonej w ust. 1, przesyła ono do jednostki centralnej dane o odciskach wszystkich palców lub przynajmniej palców wskazujących, lub jeśli takowych brak, dane o odciskach wszystkich innych palców cudzoziemców określone w ust. 1.
3.
Dane o odciskach palców cudzoziemca określone w ust. 1 przesyła się wyłącznie w celu porównania z danymi o odciskach palców osób ubiegających się o azyl, przesłanymi przez inne Państwa Członkowskie i zarejestrowanymi już w centralnej bazie danych.
Danych o odciskach palców takich cudzoziemców nie zapisuje się w centralnej bazie danych ani nie będą porównywane z danymi przesłanymi do jednostki centralnej na podstawie art. 8 ust. 2.
4. W przypadku porównywania danych o odciskach palców przesłanych na mocy niniejszego artykułu z danymi o odciskach palców osób ubiegających się o azyl przesłanych przez inne Państwa Członkowskie, które zostały już zapisane w centralnej bazie danych, stosuje się procedury przewidziane w art. 4 ust. 3, 5 i 6 oraz przepisy ustanowione na podstawie art. 4 ust. 7.
5.
Po przesłaniu wyników porównania do Państwa Członkowskiego pochodzenia jednostka centralna bezzwłocznie:
a) usuwa dane o odciskach palców oraz inne dane przesłane do niej na mocy ust. 1; oraz
b) niszczy nośniki wykorzystane przez Państwo Członkowskie pochodzenia do przesłania danych do jednostki centralnej, chyba że Państwo Członkowskie pochodzenia wystąpiło o ich zwrot.
ROZDZIAŁ V
UZNANI UCHODŹCY
Artykuł 12
Blokowanie danych
1.
Dane dotyczące osoby ubiegającej się o azyl, które zostały zapisane zgodnie z art. 4 ust. 2, zostają zablokowane w centralnej bazie danych, jeśli osoba ta zostanie uznana za uchodźcę w Państwie Członkowskim i przyjęta przez nie.
Blokada taka jest realizowana przez jednostkę centralną według instrukcji Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Do czasu przyjęcia decyzji zgodnej z ust. 2 dane o trafieniach dotyczących osób, które zostały uznane za uchodźców i przyjęte przez Państwo Członkowskie, nie są przesyłane.
Jednostka centralna odsyła negatywny wynik porównania Państwu Członkowskiemu.
2.
Pięć lat po rozpoczęciu funkcjonowania systemu Eurodac i na podstawie wiarygodnych statystyk opracowanych przez jednostkę centralną odnoszących się do osób, które złożyły wnioski o udzielenie azylu w Państwie Członkowskim po uznaniu za uchodźców przez inne Państwo Członkowskie i przyjętych przez nie oraz na podstawie odpowiednich postanowień Traktatu podjęta zostaje decyzja, czy dane odnoszące się do osób, które zostały uznane za uchodźców i przyjęte przez Państwo Członkowskie:
a) będą przechowywane zgodnie z art. 6 do celów porównawczych przewidzianych w art. 4 ust. 3; lub
b) zostaną usunięte po uznaniu danej osoby za uchodźcę i przyjęciu jej.
3.
W przypadku określonym w ust. 2 lit. a) dane zablokowane na podstawie ust. 1 zostają odblokowane, a procedura określona w art. 1 nie ma zastosowania.
4.
W przypadku określonym w ust. 2 lit. b):
a) dane, które zostały zablokowane na mocy ust. 1, zostają usunięte niezwłocznie przez jednostkę centralną; oraz
b) dane odnoszące się do osób, które zostają następnie uznane za uchodźców i przyjmowane jako uchodźcy, zostają usunięte zgodnie z art. 15 ust. 3, zaraz po powiadomieniu Państwa Członkowskiego pochodzenia, że dana osoba została uznana za uchodźcę i przyjęta przez Państwo Członkowskie.
5.
Reguły wykonawcze dotyczące procedury blokowania danych określone w ust. 1 oraz opracowywania statystyk określonych w ust. 2 przyjmuje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22 ust. 1.
ROZDZIAŁ VI
WYKORZYSTANIE DANYCH, OCHRONA DANYCH I ODPOWIEDZIALNOŚĆ
Artykuł 13
Odpowiedzialność za wykorzystywanie danych
1.
Państwo Członkowskie pochodzenia jest właściwe dla zapewnienia, aby:
a) odciski palców pobierane były zgodnie z prawem;
b) dane o odciskach palców i inne dane określone w art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 2 i art. 11 ust. 2 były przesyłane do jednostki centralnej zgodnie z prawem;
c) dane były dokładne i aktualne w momencie przesyłania do jednostki centralnej;
d) niezależnie od właściwości Komisji dane w centralnej bazie danych były zapisywane, przechowywane, poprawiane i usuwane zgodnie z prawem;
e) wyniki porównania danych o odciskach palców przesyłane przez jednostkę centralną były wykorzystywane zgodnie z prawem.
2.
Zgodnie z art. 14 Państwo Członkowskie pochodzenia zapewnia ochronę danych określoną w ust. 1, przed i podczas przesyłania danych do jednostki centralnej, oraz ochronę danych, które otrzymuje z jednostki centralnej.
3.
Państwo Członkowskie pochodzenia jest właściwe dla ostatecznej identyfikacji danych na podstawie art. 4 ust. 6.
4.
Komisja zapewnia, aby jednostka centralna funkcjonowała zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz jego regułami wykonawczymi.
Komisja w szczególności:
a) stosuje środki zapewniające, że osoby pracujące w jednostce centralnej wykorzystują dane zapisane w centralnej bazie danych tylko zgodnie z celem systemu Eurodac, jak ustanowiono w art. 1 ust. 1;
b) zapewnia, że osoby pracujące w jednostce centralnej realizują wszystkie wnioski Państw Członkowskich z którymi wystąpiono mocy niniejszego rozporządzenia, związane z zapisem, porównywaniem, poprawianiem i usuwaniem danych, za które są odpowiedzialne;
c) stosuje środki niezbędne do zapewnienia ochrony jednostki centralnej zgodnie z art. 14;
d) zapewnia, że dostęp do danych zapisanych w centralnej bazie danych mają tylko osoby upoważnione do pracy w jednostce centralnej, bez uszczerbku dla postanowień art. 20 i kompetencji niezależnego organu nadzoru, który zostanie ustanowiony na mocy art. 286 ust. 2 Traktatu.
Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o środkach podjętych zgodnie z akapitem pierwszym.
Artykuł 14
Ochrona
1.
Państwo Członkowskie pochodzenia podejmuje środki niezbędne do:
a) uniemożliwienia dostępu osób nieupoważnionych do obiektów państwowych, w których Państwa Członkowskie prowadzą działania prowadzące do realizacji celu systemu Eurodac (kontrole przy wejściu do obiektów);
b) uniemożliwienia odczytu, kopiowania, modyfikowania i usuwania danych z nośników danych systemu Eurodac przez osoby nieupoważnione (kontrola nośników danych);
c) zagwarantowania, aby możliwe było sprawdzenie i ustalenie po fakcie, jakie dane zostały zapisane w systemie Eurodac, kiedy i przez kogo (kontrola zapisu danych);
d) uniemożliwienia nielegalnego zapisu danych w systemie Eurodac, nielegalnej modyfikacji i nielegalnego usunięcia danych zapisanych w systemie Eurodac (kontrola wprowadzania danych);
e) zagwarantowania, że przy obsłudze systemu Eurodac osoby upoważnione będą miały dostęp jedynie do danych, które leżą w ich kompetencji (kontrola dostępu);
f) zagwarantowania, aby możliwe było sprawdzenie i ustalenie, do jakich organów dane zapisane w systemie Eurodac mogą być przesyłane za pomocą urządzeń do przesyłania danych (kontrola przesyłu);
g) uniemożliwienia odczytu, kopiowania, modyfikowania i usuwania danych zarówno podczas bezpośredniego przesyłania danych do lub z centralnej bazy danych, jak i podczas transportu nośników danych do lub z jednostki centralnej (kontrola transportu).
2.
W odniesieniu do pracy jednostki centralnej Komisja odpowiada za zastosowanie środków określonych w ust. 1.
Artykuł 15
Dostęp, poprawianie i usuwanie danych zapisanych w systemie Eurodac
1.
Państwo Członkowskie pochodzenia ma dostęp do danych, które przesłało i które są zapisane w centralnej bazie danych zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Żadne Państwo Członkowskie nie może przeszukiwać danych przesłanych przez inne Państwo Członkowskie ani nie może otrzymywać takich danych z wyjątkiem danych wynikających z porównania określonego w art. 4 ust. 5.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organy, które zgodnie z ust. 1 mają dostęp do danych zapisanych w centralnej bazie danych.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz tych organów.
3. Tylko Państwo Członkowskie pochodzenia ma prawo zmiany danych, które przesłało do jednostki centralnej, przez uzupełnianie i poprawianie takich danych lub przez ich usuwanie, z zastrzeżeniem usuwania danych wykonywanego zgodnie z art. 6, art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 4 lit. a).
W przypadku gdy Państwo Członkowskie pochodzenia zapisuje dane bezpośrednio w centralnej bazie danych, może bezpośrednio zmieniać lub usuwać dane.
Gdy Państwo Członkowskie pochodzenia nie zapisuje danych bezpośrednio w centralnej bazie danych, jednostka centralna zmienia lub usuwa dane na wniosek tego Państwa Członkowskiego.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub jednostka centralna dysponują dowodami sugerującymi, że dane zapisane w centralnej bazie danych są rzeczywiście niedokładne, powiadamiają o tym Państwo Członkowskie pochodzenia najszybciej, jak to jest możliwe.
Jeżeli Państwo Członkowskie dysponuje dowodami sugerującymi, że dane zostały zapisane w centralnej bazie danych niezgodnie z niniejszym rozporządzeniem, podobnie powiadamia o tym Państwo Członkowskie pochodzenia najszybciej, jak to jest możliwe.
Państwo Członkowskie pochodzenia sprawdza dane, o których mowa i, jeśli jest to konieczne, niezwłocznie je zmienia lub usuwa.
5.
Jednostka centralna nie przesyła ani nie udostępnia danych zapisanych w centralnej bazie danych organom żadnego państwa trzeciego, chyba że zostanie do tego upoważniona w ramach umowy Wspólnoty o kryteriach i mechanizmach określania Państwa odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o azyl.
Artykuł 16
Prowadzenie zapisu przez jednostkę centralną
1.
Jednostka centralna prowadzi zapis wszystkich operacji związanych z przetwarzaniem danych wewnątrz jednostki centralnej.
Zapis ten obejmuje cel udostępnienia danych, datę i czas, przesłane dane, dane użyte do porównania oraz nazwę jednostki wprowadzającej lub odczytującej dane oraz osoby odpowiedzialne.
2.
Zapis taki można wykorzystywać tylko do monitorowania ochrony danych w związku z dostępem do danych w celu ich przetwarzania oraz do zapewnienia ochrony danych na podstawie art. 14.
Zapis musi być zabezpieczony przed nielegalnym dostępem za pomocą właściwych środków i usuwany po upływie jednego roku, jeśli nie jest konieczny do funkcjonowania procedur monitorowania, które zostały już uruchomione.
Artykuł 17
Odpowiedzialność
1.
Każda osoba lub Państwo Członkowskie, które poniesie szkody w wyniku niezgodnego z prawem przetwarzania danych lub działania niezgodnego z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, jest uprawnione do odszkodowania od Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za wyrządzone szkody.
Państwo to jest zwolnione z odpowiedzialności, całkowicie lub częściowo, jeśli udowodni, że nie jest odpowiedzialne za zdarzenie stanowiące podstawę szkody.
2.
Jeżeli niewypełnienie przez Państwo Członkowskie zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia wyrządzi szkody centralnej bazie danych, to Państwo Członkowskie odpowiada za te szkody, chyba że Komisja nie podjęła odpowiednich kroków mających na celu zapobieżenie szkodom lub zminimalizowanie ich wpływu.
3.
Roszczenia wobec Państwa Członkowskiego dotyczące odszkodowania za szkody określone w ust. 1 i 2 regulują przepisy prawa krajowego pozwanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 18
Prawa osoby, której dotyczą dane
1.
Państwo Członkowskie pochodzenia podaje osobie objętej niniejszym rozporządzeniem następujące informacje:
a) tożsamość kontrolera i jego przedstawiciela, jeśli istnieje;
b) cel, dla którego dane będą przetwarzane w systemie Eurodac;
c) odbiorców danych;
d) w odniesieniu do osoby objętej art. 4 lub art. 8 informację o obowiązku pobrania odcisków palców od tej osoby;
e) o prawie do dostępu do danych dotyczących tej osoby oraz do ich sprostowania.
W odniesieniu do osoby objętej art. 4 lub art. 8 informacje określone w akapicie pierwszym podaje się przy pobieraniu odcisków palców od tej osoby.
W odniesieniu do osoby objętej art. 11 informacje określone w akapicie pierwszym podaje się nie później niż przy przesyłaniu danych dotyczących tej osoby do jednostki centralnej.
Obowiązek ten nie ma zastosowania w przypadku, gdy dostarczenie takich informacji jest niemożliwe lub wymagałoby nieproporcjonalnie dużego nakładu sił.
2.
W każdym Państwie Członkowskim każda osoba, której dotyczą dane, może, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami tego Państwa, wykonywać prawa przewidziane w art. 12 dyrektywy 95/46/WE.
Bez uszczerbku dla obowiązku dostarczenia innych informacji zgodnie z art. 12 lit. a) dyrektywy 95/46/WE osoba, której dotyczą dane, ma prawo do uzyskania informacji o danych jej dotyczących zapisanych w centralnej bazie danych oraz o Państwie Członkowskim, które przesłało je do jednostki centralnej.
Taki dostęp do danych może być przyznany jedynie przez Państwo Członkowskie.
3.
W każdym Państwie Członkowskim każda osoba może wystąpić z wnioskiem, aby dane, które są rzeczywiście niedokładne, zostały poprawione, a dane zapisane bezprawnie usunięte.
Poprawianie i usuwanie danych jest wykonywane bez nadmiernych opóźnień przez Państwo Członkowskie, które przesłało dane, zgodnie z jego prawem, przepisami i procedurami.
4.
Jeżeli prawo do poprawienia i usunięcia danych jest wykonywane w innym Państwie Członkowskim niż to lub te, które przesłało/przesłały dane, organy tego Państwa Członkowskiego skontaktują się z organami Państwa Członkowskiego lub Państw, o których mowa, aby mogły one sprawdzić dokładność danych oraz legalność transmisji i zapisu danych w centralnej bazie danych.
5.
Jeżeli okaże się, że dane zapisane w centralnej bazie danych są rzeczywiście niedokładne lub zostały zapisane bezprawnie, Państwo Członkowskie, które przesłało te dane, poprawia je lub usuwa zgodnie z art. 15 ust. 3.
Wspomniane Państwo Członkowskie powiadamia pisemnie osobę, której dotyczą dane, bez nadmiernego opóźnienia, że podjęło działania mające na celu poprawienie lub usunięcie danych jej dotyczących.
6.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przesłało dane, nie zgadza się, że dane zapisane w centralnej bazie danych są rzeczywiście niedokładne lub zostały zapisane bezprawnie, wyjaśnia pisemnie osobie, której dane dotyczą, bez nadmiernego opóźnienia, dlaczego nie jest gotowe do poprawienia lub usunięcia danych jej dotyczących.
To samo Państwo Członkowskie dostarcza również osobie, której dane dotyczą informacje o kolejnych czynnościach, jakie osoba może podjąć, jeśli nie akceptuje dostarczonych wyjaśnień. objaśniają one, jak zainicjować takie czynności lub, jeśli właściwe, jak wnieść skargę do właściwych organów lub sądów wymienionego Państwa Członkowskiego, oraz informacje o pomocy finansowej i pomocy innego rodzaju dostępnej zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami tego Państwa Członkowskiego.
7.
Każdy wniosek wynikający z ust. 2 i 3 zawiera wszystkie szczegółowe informacje niezbędne do zidentyfikowania osoby, której dotyczą dane, włącznie z odciskami palców.
Dane takie wykorzystuje się wyłącznie do umożliwienia korzystania z praw określonych w ust. 2 i 3, i następnie niezwłocznie niszczy się.
8.
Właściwe organy Państw Członkowskich aktywnie współpracują w celu szybkiego korzystania z praw wynikających z ust. 3, 4 i 5.
9.
W każdym Państwie Członkowskim państwowy organ nadzoru pomaga osobie, której dotyczą dane w wykonywaniu jej praw zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy 95/46/WE.
10.
Państwowy organ nadzorczy Państwa Członkowskiego, które przesłało dane, oraz państwowy organ nadzorczy Państwa Członkowskiego, w którym przebywa osoba, której dane dotyczą, pomagają i, na wniosek osoby, doradzają jej w wykonywaniu jej prawa do poprawienia lub usunięcia danych.
Obydwa państwowe organy nadzorcze współpracują w tym celu.
Wniosek o taką pomoc może być złożony w państwowym organie nadzoru państwa członkowskiego, w którym osoba przebywa, a organ ten przesyła wniosek do organu Państwa Członkowskiego, które przesłało dane.
Osoba, której dane dotyczą, może również wnioskować o pomoc i poradę do wspólnego organu nadzorczego ustanowionego w art. 20.
11.
W każdym Państwie Członkowskim każda osoba może, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami tego Państwa, zainicjować działania lub, jeśli właściwe, wnieść skargę do właściwych organów lub sądów Państwa, jeśli odmówiono jej prawa dostępu do danych, przewidzianego w ust. 2.
12.
Każda osoba może, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami Państwa Członkowskiego, które przesłało dane, zainicjować działania lub, jeśli właściwe, wnieść skargę do właściwych organów lub sądów tego Państwa w związku z danymi odnoszącymi się do tej osoby zapisanymi w centralnej bazie danych, w celu wykonania swoich praw na podstawie ust. 3.
Obowiązek państwowych organów nadzorczych w zakresie pomocy i, na wniosek podmiotu danych, doradztwa, zgodnie z ust. 10, nie wygasa przez cały czas trwania postępowania.
Artykuł 19
Państwowy organ nadzorczy
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby państwowy organ lub organy wyznaczone na podstawie art. 28 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE monitorowały niezależnie, zgodnie z obowiązujących w tym Państwie prawem, legalność przetwarzania, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, danych osobowych przez to Państwo Członkowskie włącznie z transmisją danych do jednostki centralnej.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby państwowy organ nadzorczy miał możliwość zasięgania porad u osób dysponujących wystarczającą wiedzą o odciskach palców.
Artykuł 20
Wspólny organ nadzorczy
1.
Ustanawia się niezależny wspólny organ nadzorczy, składający się maksymalnie z dwóch przedstawicieli organów nadzorczych każdego z Państw Członkowskich.
Każdej delegacji przysługuje jeden głos.
2.
Zadaniem wspólnego organu nadzorczego jest monitorowanie działalności jednostki centralnej w celu zapewnienia, aby prawa osób, których dotyczą dane, nie były naruszane wskutek przetwarzania lub wykorzystywania danych posiadanych przez jednostkę centralną.
Dodatkowo do zadań organu należy monitorowanie legalności przesyłania danych osobowych przez jednostkę centralną do Państw Członkowskich.
3.
Wspólny organ nadzorczy jest odpowiedzialny za badanie problemów związanych z wdrażaniem systemu Eurodac, badaniem potencjalnych trudności z kontrolami przeprowadzanymi przez państwowe organy nadzorcze oraz za opracowanie zaleceń dotyczących wspólnych rozwiązań występujących problemów.
4.
W wykonywaniu swoich obowiązków wspólny organ nadzorczy jest, gdy konieczne, aktywnie wspierany przez państwowe organy nadzorcze.
5.
Wspólny organ nadzoru ma możliwość zasięgania porad u osób dysponujących wystarczającą wiedzą o odciskach palców.
6.
Komisja wspomaga wspólny organ nadzoru w wykonywaniu jego zadań.
W szczególności dostarcza informacji, których zażąda wspólny organ nadzorczy udostępnia wszystkie dokumenty i akta papierowe, a także dane przechowywane w systemie i zapewni dostęp do wszystkich swoich obiektów przez cały czas.
7.
Wspólny organ nadzorczy jednomyślnie przyjmuje swój regulamin.
Jest wspierany przez sekretariat, którego zadania definiuje w regulaminie wewnętrznym.
8.
Sprawozdania opracowane przez wspólny organ nadzorcze są upubliczniane i przekazywane tym organom, którym przedkładają sprawozdania państwowe organy nadzorcze, a także Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji w celach informacyjnych.
Dodatkowo, wspólny organ nadzorczy może zgłaszać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji w dowolnej chwili komentarze lub propozycje usprawnień dotyczących jego mandatu.
9.
Podczas wykonywania swoich obowiązków członkowie wspólnego organu nadzorczego nie otrzymują instrukcji od żadnego z rządów ani organów.
10.
Wspólny organ nadzorczy konsultuje dotyczącą go część projektu budżetu operacyjnego jednostki centralnej systemu Eurodac.
Jego opinia jest załączana do projektu wspomnianego budżetu.
11.
Wspólny organ nadzorczy zostaje rozwiązany po ustanowieniu niezależnego organu kontrolnego określonego w art. 286 ust. 2 Traktatu.
Niezależny organ kontrolny zastępuje wspólny organ nadzorczy i realizuje wszystkie kompetencje powierzone mu na mocy aktu ustanawiającego ten organ.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
Koszty
1.
Koszty poniesione w związku z ustanowieniem i funkcjonowaniem jednostki centralnej są pokrywane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
2.
Koszty poniesione przez jednostki państwowe i koszty ich połączenia z centralną bazą danych są pokrywane przez każde z Państw Członkowskich.
3.
Koszty przesyłu danych z Państwa Członkowskiego pochodzenia oraz przesyłania wyników porównania do tego Państwa są ponoszone przez zainteresowane Państwo.
Artykuł 22
Reguły wykonawcze
1.
Rada, stanowiąc większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu, przyjmuje przepisy wykonawcze niezbędne do:
- ustanowienia procedury określonej w art. 4 ust. 7,
- ustanowienia procedury blokowania danych określone w art. 12 ust. 1,
- opracowania statystyk określonych w art. 12 ust. 2.
W przypadkach gdy przepisy wykonawcze mają wpływ na wydatki operacyjne, które mają być ponoszone przez Państwa Członkowskie, Rada stanowi jednomyślnie.
2. Środki określone w art. 3 ust. 4 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 23
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 24
Roczne sprawozdanie: monitoring i ocena
1.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie z działalności jednostki centralnej.
Roczne sprawozdanie zawiera informacje dotyczące zarządzania i funkcjonowania systemu Eurodac oparte na ilościowych wskaźnikach dotyczących celów określonych w ust. 2.
2.
Komisja zapewnia istnienie systemów monitorowania funkcjonowania jednostki centralnej, mając na względzie realizację celów, wydajność, skuteczność jakość działania.
3.
Komisja regularnie ocenia funkcjonowanie jednostki centralnej w celu ustalenia, czy jej cele zostały osiągnięte w sposób skuteczny ekonomicznie, i aby podać wytyczne dla poprawy skuteczności działania w przyszłości.
4.
Rok po rozpoczęciu funkcjonowania systemu Eurodac Komisja opracowuje sprawozdanie oceniające jednostkę centralną, koncentrując się na poziomie zapotrzebowania w porównaniu z oczekiwaniami oraz na doświadczeniach w działaniu i zarządzaniu, w celu wskazania możliwych krótkoterminowych udoskonaleń do zastosowania w praktyce.
5.
Trzy lata po rozpoczęciu funkcjonowania systemu Eurodac oraz co sześć kolejnych lat w okresie późniejszym Komisja przygotowuje ogólną ocenę systemu Eurodac, konfrontując osiągnięte wyniki z celami, oceniając zasadność i racjonalność podstaw systemu oraz wszelkie implikacje dla jego przyszłej działalności.
Artykuł 25
Kary
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wykorzystanie danych zapisanych w centralnej bazie danych niezgodnie z celem systemu Eurodac w myśl postanowień art. 1 ust. 1, podlegało właściwym karom.
Artykuł 26
Zakres terytorialny
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania na terytorium, do którego nie ma zastosowania Konwencja Dublińska.
Artykuł 27
Wejście w życie i stosowanie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, a system Eurodac rozpoczyna działanie od daty, którą Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, gdy spełnione zostaną następujące warunki:
a) każde Państwo Członkowskie powiadomi Komisję, że poczyniło niezbędne przygotowania techniczne do przesyłania danych do jednostki centralnej zgodnie z regułami wykonawczymi przyjętymi na mocy art. 4 ust. 7 oraz zgodnie z przepisami wykonawczymi przyjętymi na mocy art. 12 ust. 5; oraz
b) Komisja poczyni niezbędne przygotowania techniczne do rozpoczęcia pracy przez jednostkę centralną, zgodnie z regułami wykonawczymi przyjętymi na mocy art. 4 ust. 7 oraz art. 12 ust. 5.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2729/2000
z dnia 14 grudnia 2000 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze w sprawie kontroli w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1622/2000 [2], w szczególności jego art. 72, ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 72 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, które zastępuje rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1677/1999 [4], z mocą od dnia 1 sierpnia 2000 r., zawiera przepisy odnoszące się do kontroli w sektorze wina. Ramy w ten sposób ustalone wymagają przepisów wykonawczych, a rozporządzenia, które regulowały te kwestie, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2347/91 z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie pobierania próbek z produktów winiarskich do celów współpracy między Państwami Członkowskimi i analizy jądrowym rezonansem magnetycznym, w tym analizy do celów wspólnotowego banku danych [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1754/97 [6] i (EWG) nr 2348/91 z dnia 29 lipca 1991 r. ustanawiającym bank danych dla wyników analiz produktów winiarskich jądrowym rezonansem magnetycznym deuteru [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1932/97 [8], powinny zostać uchylone.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1608/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiającym środki przejściowe do czasu wprowadzenia ostatecznych przepisów wykonawczych wprowadzających w życie rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2631/2000 [10], rozporządzenie Rady (EWG) nr 2048/89 z dnia 19 czerwca 1989 r. ustanawiające ogólne zasady kontroli w sektorze wina [11] pozostaje w mocy do dnia 30 listopada 2000 r. W konsekwencji, nowe przepisy wykonawcze powinny wejść w życie z dniem 1 grudnia 2000 r.
(3) Do celów jednolitego stosowania przepisów w sektorze wina powinny zostać przyjęte zasady mające na celu z jednej strony określenie procedur kontrolnych już obowiązujących na poziomie krajowym i wspólnotowym, a z drugiej strony zapewniające bezpośrednią współpracę między organami odpowiedzialnymi za kontrole w sektorze wina.
(4) Ponadto powinny zostać ustanowione szczególne zasady tworzenia i funkcjonowania organu w sektorze wina złożonego z urzędników, odpowiedzialnego przed Komisją za zapewnienie jednolitego stosowania reguł wspólnotowych.
(5) Powinny zostać wprowadzone zasady regulujące sposób, w jaki organy krajowe oraz Komisja wspierają się wzajemnie w zapewnianiu poprawnego stosowania zasad w sektorze wina.
Takie zasady nie mogą wstrzymywać stosowania szczególnych przepisów w zakresie wydatków Wspólnoty, deklasyfikacji gatunkowych win produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr), spraw karnych lub krajowych kar administracyjnych.
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że stosowanie szczególnych przepisów w odniesieniu do dwóch ostatnich kwestii nie narusza celu niniejszego rozporządzenia ani skuteczności kontroli w nim przewidzianych.
(6) Państwa Członkowskie muszą zapewnić skuteczność pracy organów odpowiedzialnych za kontrole w sektorze wina.
W tym celu muszą one wyznaczyć organ odpowiedzialny za komunikację między nimi a Komisją.
Istotne jest również, by operacje kontroli były koordynowane między właściwymi władzami we wszystkich Państwach Członkowskich, w których kontrole w sektorze wina zostały rozdzielone między kilka właściwych organów.
(7) W celu wsparcia jednolitego stosowania zasad na terenie całej Wspólnoty, Państwa Członkowskie muszą podjąć niezbędne kroki dla zapewnienia, że personel właściwych organów dysponuje minimalnymi uprawnieniami w zakresie przeprowadzania dochodzeń w celu zagwarantowania zgodności z zasadami.
(8) Ponadto, muszą zostać sporządzone zasady regulujące tworzenie i funkcjonowanie w sektorze wina organu złożonego z urzędników odpowiedzialnego przed Komisją.
(9) Jeśli urzędnicy organu odpowiedzialnego przed Komisją napotkają powtarzające się i nieuzasadnione trudności w trakcie wypełniania swoich zadań, Komisja musi być w stanie domagać się wyjaśnień ze strony danego Państwa Członkowskiego oraz środków niezbędnych do pomyślnego wypełnienia zadań inspektorów.
Dane Państwo Członkowskie musi wypełnić swoje zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia poprzez wsparcie inspektorów w wypełnieniu ich zadań.
(10) Ustanowione muszą być szczególne przepisy regulujące kontrole, jakie mają być przeprowadzane w odniesieniu do potencjału produkcji wina.
W szczególności, przedmiotem systematycznych kontroli na miejscu muszą być operacje korzystające ze wsparcia wspólnotowego.
(11) Współzależność rynków sektora wina jest odzwierciedlona w ewolucji handlu między Państwami Członkowskimi, w szczególności w stałym wzroście dużego udziału spółek międzynarodowych aktywnych w tym sektorze oraz możliwościach, jakie oferują zasady zarządzania sektorem polegających na przeprowadzaniu operacji objętych lub nie pomocą lub ich przenoszeniu do lokalizacji innej niż ta, z której produkt pochodzi.
Takie rozwiązania wymaga większej harmonizacji metod kontroli i bliższej współpracy między różnymi organami odpowiedzialnymi za kontrole.
(12) Do celów skutecznej współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie stosowania zasad w sektorze wina właściwe organa Państwa Członkowskiego muszą być w stanie komunikować się z właściwymi organami innego Państwie Członkowskiego.
Określone muszą zostać zasady regulujące tę komunikację i wsparcie.
(13) Z uwagi na złożony charakter niektórych kwestii i pilną potrzebę ich rozstrzygnięcia istotne jest, by upoważnieni przedstawiciele wyznaczeni przez właściwy organ występujący z prośbą o wsparcie mogli w porozumieniu z innym właściwym organem uczestniczyć w przeprowadzaniu dochodzenia.
(14) W przypadku zaistnienia poważnego ryzyka nadużycia lub nadużycia dotyczącego kilku Państw Członkowskich lub jednego Państwa Członkowskiego, dane organy muszą być w stanie automatycznie wdrożyć procedurę wsparcia bez skierowania takiej prośby.
(15) Z uwagi na charakter informacji wymienianych w ramach niniejszego rozporządzenia informacja ta musi być objęta tajemnica zawodową.
(16) Rozporządzenie (EWG) nr 2348/91 ustanawia bank danych analiz we Wspólnym Centrum Badawczym (WCB) do celów wzmocnienia harmonizacji kontroli analitycznych na terytorium Wspólnoty oraz zebrania próbek analitycznych i sprawozdań analitycznych z Państw Członkowskich.
Przepisy regulujące bank danych powinny być przejęte i przeformułowane w świetle doświadczenia uzyskanego od momentu jego założenia.
(17) Zastosowanie metod porównawczej analizy izotopowej może zapewnić skuteczniejsze kontrole wzbogacania produktów winiarskich lub wykrycie dodawania wody do takich produktów, a zastosowanie łącznie z wynikami analiz innych parametrów izotopowych takich produktów może pomóc w zweryfikowaniu zgodności pochodzenia z pochodzeniem wskazanym w nazwie.
W celu ułatwienia interpretacji wyników takich analiz powinno być możliwe porównanie tych wyników z wynikami otrzymanymi poprzednio z wykorzystaniem tych samych metod do analizy produktów o podobnych cechach, potwierdzonym pochodzeniu i produkcji.
(18) Analiza izotopowa wina i produktów winopochodnych przeprowadzana jest przy zastosowaniu metod porównawczej analizy izotopowej przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2676/90 z dnia 17 września1990 r. określającym wspólnotowe metody analizy wina [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 761/1999 [13].
(19) W celu ułatwienia interpretacji wyników otrzymanych z takich analiz przeprowadzonych w laboratoriach Wspólnoty odpowiednio wyposażonych do tego celu oraz zagwarantowania, że wyniki otrzymane w takich laboratoriach są porównywalne, ustalone powinny by jednolite zasady pobierania próbek winogron oraz winifikacji i przechowywania takich próbek.
(20) W celu zagwarantowania jakości i porównywalności danych analitycznych musi być zastosowany system uznanych norm jakości stosowanych do laboratoriów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do przeprowadzania analizy izotopowej próbek z przeznaczeniem do banku danych.
(21) Analiza izotopowa produktów sektora wina oraz interpretacja wyników to procedury delikatne, zatem w celu umożliwienia jednolitej interpretacji takich wyników analitycznych bank danych WCB powinien być dostępny dla laboratoriów urzędowych stosujących tę metodę analityczną, a na prośbę innych organów urzędowych Państw Członkowskich również dla tychże jednostek, jednakże z poszanowaniem ochrony danych osobowych.
(22) Rozporządzenie (EWG) nr 2347/91 zawiera zasady pobierania próbek w celu ich wysyłania do urzędowego laboratorium w innym Państwie Członkowskim oraz wspólne zasady pobierania próbek, które mają być analizowane metodami izotopowymi. Zasady te powinny zostać przejęte, a pobieranie próbek dla wspólnotowego banku danych powinno być uważane za przykład pobierania próbek dla produktu sektora wina jako część systemu bezpośredniej komunikacji między organami.
(23) W celu zagwarantowania obiektywizmu kontroli, specjalni urzędnicy Komisji bądź urzędnicy właściwego organu Państwa Członkowskiego muszą być w stanie domagać się od właściwych organów w innym Państwie Członkowskim pobierania próbek.
Urzędnik występujący z taką prośbą musi mieć dostęp do pobranych próbek i musi być w stanie określić laboratorium, w którym mają one być zbadane.
(24) Powinny zostać sporządzone szczegółowe zasady dla próbek pobieranych oficjalnie, które to zasady stanowiłyby część współpracy między właściwymi organami Państw Członkowskich, a także byłyby stosowane w odniesieniu do wykorzystania takich próbek. Zasady te muszą gwarantować reprezentatywność oraz możliwość zweryfikowania wyników oficjalnych analiz w całej Wspólnocie.
(25) W celu uproszczenia zarządzania wydatkami związanymi z pobieraniem i wysyłaniem próbek, ich analizą i badaniami organoleptycznymi oraz korzystaniem z usług specjalisty powinna zostać ustanowiona zasada, że wydatki są ponoszone przez organ zlecający pobieranie próbek lub usługi specjalisty.
(26) Musi zostać określona rozstrzygające znaczenie wyników kontroli przeprowadzonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(27) Bez uszczerbku dla specjalnych przepisów prawodawstwa wspólnotowego, Państwa Członkowskie muszą określić kary stosowane w przypadku naruszenia zasad w sektorze wina.
Stosowane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i mieć charakter odstraszający, a także nie mogą utrudniać stosowania prawa Wspólnoty bardziej niż kary ustanowione w prawie krajowym.
(28) W celu zagwarantowania sprawnego funkcjonowania kontroli i pobierania próbek winogron w winnicach powinny zostać przyjęte przepisy mające na celu powstrzymanie zainteresowanych stron przed zakłócaniem kontroli, które ich dotyczą oraz zmierzające do ułatwienia pobierania próbek i dostarczania informacji wymaganych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(29) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontrole i kary
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy szczególne w odniesieniu do kontroli i kar w sektorze wina.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie:
- szczególnych przepisów regulujących relacje między Państwami Członkowskimi przy zwalczaniu nadużyć w sektorze wina o tyle, o ile one ułatwiają stosowanie niniejszego rozporządzenia,
- zasady związane z:
- postępowaniem karnym lub wzajemną pomocą Państw Członkowskich na poziomie sądowym w sprawach karnych,
- administracyjną procedurą kar.
TYTUŁ I
KONTROLE PRZEPROWADZANE PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE
Artykuł 2
Zasady
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki wymagane do kontroli zgodności z regułami wspólnotowymi regulującymi sektor wina oraz przepisami krajowymi ich stosowania.
2.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne i kontrole na miejscu w celu zapewnienia skutecznego sprawdzenia zgodności z wymaganymi warunkami.
3.
Zgodnie z istotą danego środka wsparcia Państwa Członkowskie definiują metody i środki dla weryfikacji i określają, kto jest przedmiotem kontroli.
4.
Kontrole są przeprowadzane bądź systematycznie, bądź towarzyszą pobieraniu próbek.
W przypadku pobierania próbek Państwa Członkowskie zapewniają, by liczba, istota i częstotliwość kontroli była reprezentatywna dla całego terytorium i odpowiadała wielkości produktów sektora wina sprzedanych lub przechowywanych z zamiarem wprowadzenia do obrotu.
Artykuł 3
Organy kontrolne
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie wyznacza kilka właściwych organów do kontroli zgodności z zasadami regulującymi sektor wina, powinno ono koordynować pracę tych organów.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden organ łącznikowy odpowiedzialny za kontakty z organami łącznikowymi innych Państw Członkowskich oraz z Komisją.
W szczególności, organ łącznikowy otrzymuje i przekazuje prośby o współpracę w celu wdrożenia niniejszego tytułu i reprezentuje dane Państwo Członkowskie wobec innych Państw Członkowskich lub Komisji.
3. Komisja zapewnia, aby informacje przekazane jej przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 72, ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 były dostarczane regularnie i w odpowiedniej formie.
Artykuł 4
Uprawnienia urzędników przeprowadzających kontrolę
Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie stosowne środki w celu ułatwienia pracy urzędników swoich właściwych organów.
W szczególności zapewnia, by urzędnicy ci, w razie konieczności wraz z urzędnikami innych departamentów, których w tym celu upoważni:
- mieli dostęp do winnic, instalacji do produkcji i przechowywania wina, instalacji do przetwórstwa produktów winiarskich oraz środków transportu tych produktów,
- mieli dostęp do pomieszczeń handlowych (lub magazynów) oraz środków transportu każdej osoby, która posiada z zamiarem sprzedaży, zaoferowania lub transportu produktów winiarskich lub produktów, które mogą być przeznaczone do zastosowania w sektorze wina,
- mogli dokonać inwentaryzacji produktów sektora wina i substancji bądź produktów, które mogą być zastosowane do przygotowania takich produktów,
- mogli pobierać próbki produktów sektora wina, substancji bądź produktów, które mogą być zastosowane do przygotowania takich produktów oraz produktów przechowywanych z zamiarem sprzedaży, zaoferowania lub transportu,
- mogli zbadać dane księgowe i inne dokumenty stosowane w procedurach kontrolnych oraz sporządzić z nich kopie lub wyciągi,
- mogli podejmować środki zachowawcze w odniesieniu do przygotowania, przechowywania, transportu, opisu, przedstawienia i wprowadzania do obrotu produktu winiarskiego lub produktu przeznaczonego do wykorzystania przy przygotowywaniu takiego produktu, jeżeli istnieje podstawa przekonania, że nastąpiło poważne naruszenie przepisów wspólnotowych, w szczególności w przypadku nadużyć lub wystąpienia zagrożenia zdrowia.
Artykuł 5
Potencjał produkcyjny
1.
Dla celów zgodności z przepisami w zakresie potencjału produkcji ustanowionego w tytule II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie stosują rejestr winnic lub diagramy porównawcze, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2392/86 [14].
Całkowite zaniechanie produkcji, restrukturyzacja i przekwalifikowanie objęte wsparciem ze strony Wspólnoty jest systematycznie sprawdzane na miejscu.
Sprawdzane są te działki, które objęte są wnioskami o pomoc.
2. Zgodność z zakazem tworzenia nowych nasadzeń ustanowionym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 jest weryfikowana za pomocą diagramu porównawczego sporządzonego zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86.
Państwa Członkowskie, w których nie jest dostępny diagram porównawczy, powiadamiają Komisję do dnia 1 stycznia 2001 r. o środkach podjętych w celu zapewnienia zgodności z zakazem tworzenia nowych nasadzeń.
TYTUŁ II
STRUKTURA KONTROLI WSPÓLNOTOWEJ
Artykuł 6
Organ Komisji składający się z wyspecjalizowanych urzędników
1. Organ Komisji składający się z wyspecjalizowanych urzędników ustanowiony zgodnie z art. 72 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 może pomóc w kontrolach organizowanych przez właściwe organy w Państwach Członkowskich.
Kontrole są przeprowadzone zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [15].
Komisja może żądać od Państw Członkowskich:
- dostarczenia informacji odnośnie do planowanych przez nie kontroli,
- wykonanie kontroli przy udziale jej szczególnych urzędników.
Urzędnicy Państw Członkowskich odpowiadają w każdym czasie za wykonywanie operacji kontrolnych opisanych w akapicie pierwszym i drugim.
2.
W wypełnianiu swoich zadań wyspecjalizowani urzędnicy Komisji mają prawa i uprawnienia określone w art. 4 tiret pierwsze, drugie, trzecie i czwarte bez uszczerbku dla ograniczeń nałożonych przez Państwa Członkowskie na swoich urzędników w wykonywaniu kontroli.
Wyspecjalizowani urzędnicy Komisji przyjmują w trakcie kontroli postawę zgodną z zasadami i praktykami zawodowymi, których przestrzegają urzędnicy danego Państwa Członkowskiego. Zachowują oni tajemnicę zawodową.
3.
Po wykonaniu każdego działania kontrolnego Komisja przekazuje informacje dotyczące pracy jej wyspecjalizowanych urzędników organowi łącznikowemu danego Państwa Członkowskiego; w informacji tej zostają napotkane trudności i wykryte naruszenia obowiązujących przepisów.
TYTUŁ III
WSPÓŁPRACA MIĘDZY ORGANAMI KONTROLI
Artykuł 7
Pomoc na wniosek
1.
Jeśli właściwy organ Państwa Członkowskiego podejmuje działania kontrolne na swoim terytorium, może zwrócić się o informacje do Komisji bądź właściwego organu innego Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy bezpośrednio lub pośrednio.
Komisja jest powiadamiana, gdy tylko produkt będący przedmiotem kontroli określonej w akapicie pierwszym pochodzi z państwa trzeciego oraz jeśli sprzedaż tego produktu może leżeć w wyraźnym interesie innych Państw Członkowskich.
Organ, do którego zwrócono się z wnioskiem, dostarcza wszelkich informacji, jakie umożliwią organowi występującemu z wnioskiem wykonanie jego obowiązków.
2.
Na uzasadniony wniosek organu występującego z wnioskiem organ, do którego się zwrócono, wykonuje specjalny nadzór lub kontrole dla osiągnięcia zamierzonych celów lub podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia, że taki nadzór lub kontrole są wykonane.
3.
Organ, do którego się zwrócono, działa tak, jakby robił to we własnym imieniu.
4.
W porozumieniu z organem, do którego się zwrócono, wnioskodawca może wyznaczyć urzędników:
- bądź w celu otrzymania od władzy administracyjnej podlegającej Państwu Członkowskiemu, w którym organ, do którego się zwrócono, ma siedzibę, informacji związanych ze stosowaniem zasad w sektorze wina lub do kontroli działań, z włączeniem sporządzania kopii dokumentów transportowych lub innych dokumentów lub wyciągów z rejestrów,
- bądź do uczestniczenia w trakcie działań wymaganych w ust. 2, po powiadomieniu organu, do którego się zwrócono odpowiednio wcześniej przed rozpoczęciem działań.
Kopie określone w tiret pierwszym, mogą być sporządzone jedynie po uzyskaniu zgody organu, do którego się zwrócono.
Urzędnicy organu, do którego się zwrócono, pozostają odpowiedzialni za operacje kontroli przez cały czas.
Urzędnicy organu wnioskującego:
- sporządzają pisemną notę z podaniem ich tożsamości i zajmowanego stanowiska służbowego,
- mają przyznane, bez uszczerbku dla ograniczeń, co do wykonywania tych kontroli, nałożonych przez Państwo Członkowskie, do którego się zwrócono, na jego własnych urzędników:
- prawo dostępu przewidziane w art. 4 tiret pierwsze i drugie,
- prawo do uzyskania informacji o wynikach kontroli przeprowadzonych przez urzędników organu, do którego się zwrócono, zgodnie z art. 4 tiret trzecie i piąte,
- w trakcie kontroli zachowują się w sposób zgodny z zasadami i praktykami zawodowymi, których mają przestrzegać urzędnicy Państwa Członkowskiego oraz zachowują tajemnicę zawodową.
5.
Wnioski, o których mowa w niniejszym artykule są przekazywane organowi, do którego się zwrócono, poprzez organ łącznikowy tego Państwa Członkowskiego.
Ta sama procedura stosuje się do:
- odpowiedzi na takie prośby,
- przesyłanych informacji dotyczących stosowania ust. 2 i 4.
Nie naruszając akapitu pierwszego w celu szybszej i skuteczniejszej współpracy między organami, Państwa Członkowskie zezwalają właściwemu organowi na:
- występowanie z wnioskiem lub przekazywanie informacji bezpośrednio do właściwego organu innego Państwa Członkowskiego,
- bezpośrednie odpowiedzi na prośby lub informacje otrzymane z właściwego organu innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Pomoc dobrowolna
Jeśli właściwy organ Państwa Członkowskiego posiada podstawy do podejrzewania lub jest w posiadaniu informacji, że:
- produkt wymieniony w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 nie spełnia zasad bądź był przedmiotem nadużyć mających na celu uzyskanie lub sprzedanie tego produktu, oraz
- niewypełnienie zasad leży w wyraźnym interesie jednego lub więcej innych Państw Członkowskich i jako taka może prowadzić do podjęcia środków administracyjnych lub działań prawnych,
właściwy organ, poprzez organ łącznikowy, pod który podlega, powiadamia niezwłocznie organ łącznikowy zainteresowanych Państw Członkowskich oraz Komisję.
Artykuł 9
Przepisy wspólne
1. Informacjom, określone w art. 7 ust. 1 i art. 8, towarzyszą i uzupełniają je niezwłocznie odpowiednie dokumenty i inne dowody oraz odniesienie do wszelkich środków administracyjnych i postępowania prawnego, w szczególności obejmujące:
- skład i właściwości organoleptyczne danego produktu,
- opis i prezentację produktu,
- zgodność lub jej brak z zasadami ustanowionymi dla produkcji i wprowadzania produktu do obrotu.
2.
Organy łącznikowe zaangażowane w sprawę, w odniesieniu do której zapoczątkowana została procedura wsparcia, informują się nawzajem o:
- postępie w dochodzeniu,
- wszelkich działaniach administracyjnych oraz prawnych podjętych w następstwie danych operacji.
3. Koszty podróży poniesione w ramach wdrażania art. 7 ust. 2 i 4 są ponoszone przez:
- Państwo Członkowskie, które wyznaczyło urzędnika do celów określonych w poprzednich ustępach, bądź
- budżet wspólnotowy na prośbę organu łącznikowego Państwa Członkowskiego, jeśli Komisja formalnie uznała z góry interesy Wspólnoty w kontroli danego działania.
TYTUŁ IV
BANK DANYCH ANALITYCZNYCH
Artykuł 10
Cel banku danych
1.
Bankiem danych analitycznych produktów sektora wina zarządza Wspólne Centrum Badawcze (WCB).
2.
Bank danych zawiera dane otrzymane z analiz izotopowych składników etanolu i wody w produktach winiarskich zgodnie z referencyjnymi metodami analizy przewidzianymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2676/90.
3.
Bank danych ma pomóc w zharmonizowaniu interpretacji wyników otrzymanych przez laboratoria urzędowe Państw Członkowskich w stosowaniu referencyjnych metod analizy przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2676/90.
Artykuł 11
Próbki
1.
Dla ustanowienia banku danych analitycznych do analizy pobiera się próbki ze świeżych winogron, poddaje się je działaniu różnych środków i przetwarza na wino zgodnie z instrukcją zamieszczoną w załączniku I.
2.
Próbki ze świeżych winogron są pobierane w winnicach zlokalizowanych w obszarach uprawy winorośli o jasno określonym rodzaju gleby, usytuowaniu, systemie uprawy winorośli, odmianie, wieku i praktykach prowadzenia upraw.
Liczba próbek do pobrania każdego roku do celów banku danych wynosi przynajmniej:
- 400 próbek we Francji,
- 400 próbek we Włoszech,
- 200 próbek w Niemczech,
- 200 próbek w Hiszpanii,
- 50 próbek w Portugalii,
- 50 próbek w Grecji,
- 50 próbek w Austrii,
- 4 próbki w Luksemburgu,
- 4 próbki w Zjednoczonym Królestwie.
Wybór próbek musi brać pod uwagę położenie geograficzne winnic w powyższych Państwach Członkowskich.
Każdego roku przynajmniej 25 % próbek jest pobieranych z tej samej działki, co w roku poprzednim.
3.
Próbki są analizowane metodami opisanymi w załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 przez laboratoria wyznaczone przez Państwa Członkowskie.
Wyznaczone laboratoria muszą spełnić ogólne kryteria działania laboratoriów badawczych, ustanowione w normie europejskiej EN 45001 lub ISO/IEC 17025, w szczególności muszą uczestniczyć w systemie badań doskonałości obejmujących metody analizy izotopowej.
4.
Sprawozdanie z analizy jest sporządzane zgodnie z załącznikiem III.
Karta opisowa jest sporządzana dla każdej próbki zgodnie z załącznikiem II.
5.
Kopia sprawozdania z analizy wraz z wynikami oraz interpretacja analiz wraz z kartą opisową są przesyłane do WCB.
6.
Państwa Członkowskie oraz WCB zapewniają, że:
- dane w analitycznym banku danych są przechowywane,
- przynajmniej jedna próbka kontrolna dla każdej próbki wysłanej do WCB jest przechowywana przez okres przynajmniej trzech lat od daty jej pobrania,
- bank danych wykorzystywany jest wyłącznie do monitorowania stosowania prawodawstwa wspólnotowego i krajowego w sektorze wina lub do celów statystycznych lub naukowych,
- stosuje się środki w celu ochrony danych, w szczególności środki przeciw kradzieżom i obcej ingerencji,
- kartoteki są udostępniane bez zbędnej zwłoki lub kosztów tym, których dotyczą tak, by nieścisłości mogły być poprawione.
Artykuł 12
Analizy izotopowe
1.
Państwa Członkowskie będące producentami wina niedysponujące sprzętem do wykonywania analizy izotopowej przesyłają swoje próbki wina do WCB w celu wykonania analizy.
W takim przypadku mogą one wyznaczyć właściwy organ zatwierdzony do celów dostępu do informacji dotyczących próbek pobranych na ich terytorium.
2.
Państwa Członkowskie przeprowadzające samodzielnie analizę izotopową produktów winiarskich przesyłają przynajmniej 10 % próbek do analizy kontrolnej przeprowadzanej przez WCB lub jakiekolwiek innego laboratorium wyznaczonego przez WCB.
Artykuł 13
Powiadamianie o wynikach
1.
Informacje zawarte w banku danych są udostępniane na prośbę laboratoriom wyznaczonym do tego celu przez Państwa Członkowskie.
2.
We właściwie uzasadnionych przypadkach, informacja określona w ust. 1, jeśli jest reprezentatywna, może być udostępniona innym urzędowym organom Państw Członkowskich.
3.
Przekazywanie informacji dotyczy jedynie danych analitycznych wymaganych do interpretacji analiz wykonanych na próbce o porównywalnych cechach i pochodzeniu.
Wszelkiemu przekazywaniu informacji towarzyszy nota informacyjna o minimalnych wymogach korzystania z banku danych.
Artykuł 14
Zgodność z procedurami
Państwa Członkowskie zapewniają, że wyniki analiz izotopowych przechowywane w ich własnych bankach danych są otrzymywane poprzez analizę próbek pobranych i zbadanych zgodnie z niniejszym tytułem.
TYTUŁ V
ZBIERANIE PRÓBEK DO CELÓW KONTROLI
Artykuł 15
Prośba o zebranie próbek
1.
W kontekście stosowania tytułów II i III wyspecjalizowani urzędnicy Komisji lub urzędnicy właściwego organu Państwa Członkowskiego mogą żądać, aby właściwy organ innego Państwa Członkowskiego zebrał próbki zgodnie z odpowiednimi przepisami tegoż Państwa Członkowskiego.
2.
Organ kierujący prośbę przechowuje próbki zebrane i określa między innymi laboratorium, w którym mają one być analizowane.
3.
Próbki są pobierane i przygotowywane zgodnie z instrukcjami zamieszczonymi w załączniku IV.
Artykuł 16
Koszty zbierania, wysyłania i analizy próbek
1.
Koszty poniesione na skutek pobrania, przygotowania i wysłania próbki oraz przeprowadzania badań analitycznych i organoleptycznych ponoszone są przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, który wystąpił z prośbą o pobranie próbek.
Koszty te są obliczane zgodnie ze stawkami obowiązującymi na terytorium, na którym operacje te są wykonywane.
2.
Koszty ponoszone przy wysyłaniu próbek, określone w art. 12, do WCB lub innego laboratorium wyznaczonego przez WCB do wykonania analizy izotopowej są ponoszone przez Wspólnotę.
W przypadku Państw Członkowskich, które nie dysponują laboratorium zaopatrzonym w sprzęt do wykonania analizy izotopowej dla produktów winiarskich koszty ponoszone przy wysyłaniu wszystkich próbek, które mają być pobrane zgodnie z art. 14 ust. 1 do WCB, są ponoszone przez Wspólnotę.
TYTUŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 17
Moc dowodowa
Wyniki uzyskane przez wyspecjalizowanych urzędników Komisji lub urzędników właściwego organu Państwa Członkowskiego w trakcie stosowania niniejszego tytułu mogą być przywoływane przez właściwe organy Państw Członkowskich lub Komisję.
W takich przypadkach nie mają one mniejszej wartości wynikającej z tego, że nie pochodzą z danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 18
Kary
Bez uszczerbku dla szczególnych uzgodnień przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 lub w rozporządzeniach przyjętych w następstwie tego rozporządzenia, Państwa Członkowskie określają kary stosowane w przypadku naruszenia przepisów regulujących sektor wina i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania.
Kary te są skuteczne, współmierne do ich celów oraz o odpowiednim skutku odstraszającym.
Artykuł 19
Osoby podlegające kontrolom
1.
Osoby fizyczne lub prawne oraz grupy takich osób, których działalność zawodowa może być przedmiotem kontroli opisanych w niniejszym rozporządzeniu, nie zakłócają takich kontroli i ułatwiają je w każdym czasie.
2.
Rolnicy uprawiający winorośl, z których urzędnicy właściwego organu pobierają winogrona:
- nie mogą utrudniać ich zbierania w żaden sposób, oraz
- muszą udostępnić tym urzędnikom wszelkie informacje wymagane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 20
Utrata mocy
Rozporządzenia (EWG) nr 2347/91 i (EWG) nr 2348/91 niniejszym tracą moc.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2731/2000
z dnia 14 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2543/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2702/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uproszczenia uzgodnień załącznik III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [3] ustanawia maksymalne ilości produktów rolnych, dla których nie wymaga się pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw ustalonych z góry i nie trzeba też ich dostarczać.
W przypadku oliwy z oliwek te ilości to 100 kg, tak w odniesieniu do przywozu, jak i wywozu.
(2) Artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2543/95 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 726/98 [5], stanowi, iż nie wymaga się pozwolenia na wywóz w ilości 50 kg lub mniejszej.
(3) Z uwagi na środki dotyczące całości przyjęte w rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000, dotyczące maksymalnych ilości, które mogą być przywożone lub wywożone w podziale na produkty, bez pozwolenia, przez wzgląd na uproszczenie i bezpieczeństwo prawne, nie należy utrzymywać w obrębie żadnego sektora, w szczególności w odniesieniu do oliwy z oliwek, rozbieżnych przepisów.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2543/95 skreśla się art. 2 ust. 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2733/2000
z dnia 14 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu dopłat w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 907/2000 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 8, art. 6 ust. 4, art. 11 ust. 5 i art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 41 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu dopłat [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1900/2000 [4], i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 3886/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999 [6], ustanawia zasady wypłacania zaliczek. Z uwagi na trudną sytuację na rynku wołowiny i cielęciny wynikającą z gwałtownego spadku popytu, związaną w szczególności z niezadowoleniem zaniepokojonych konsumentów i wzrostem liczby przypadków gąbczastej encefalopatii bydła, należy zezwolić na podwyższenie zaliczek na poczet premii specjalnej, premii za krowy mamki, premii z tytułu uboju i płatności dodatkowych.
(2) Ze względu na sposób, w jaki rozwija się sytuacja, niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w odniesieniu do roku kalendarzowego 2000 może być wypłacona zaliczka równa 80 % premii specjalnej, premii za krowy mamki, premii z tytułu uboju oraz płatności dodatkowych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2734/2000
z dnia 14 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1627/89 w sprawie skupu wołowiny w drodze przetargu oraz odstępujące od lub zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 907/2000 [2], w szczególności jego art. 38 ust. 2 i 47 ust. 8,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1627/89 z dnia 9 czerwca 1989 r. w sprawie skupu wołowiny w drodze przetargu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2652/2000 [4], otwiera skup w drodze przetargu w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państwa Członkowskiego w odniesieniu do niektórych grup jakości.
(2) Ostatnie wydarzenia związane z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) doprowadziły do znacznej utraty zaufania konsumenta do bezpieczeństwa wołowiny i cielęciny.
Spowodowało to drastyczny spadek konsumpcji i znaczny spadek cen, który może trwać przez pewien czas.
W konsekwencji rynek wołowiny i cielęciny uległ silnemu załamaniu i istnieje ryzyko, że może się on całkowicie załamać.
Zatem konieczne jest szybkie przyjęcie środków wsparcia zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(3) Z uwagi na opisaną powyżej sytuację na rynku oraz w celu poprawy skuteczności środków, które mają być podjęte, dodatkowe produkty powinny być przyjęte do interwencji, tusze zwierząt, które muszą być przetrzymywane przez okres dłuższy niż zazwyczaj z uwagi na niski popyt i które przekraczają maksymalną dopuszczalną wagę powinny być przyjęte, a także powinno się czasowo dostosować wzrost stosowany do średniej ceny rynkowej w celu obliczania maksymalnej ceny skupu w taki sposób, by uwzględnić w szczególności wzrost kosztów i spadek przychodów w tym sektorze.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/96 z dnia 19 kwietnia 1996 r. przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr1176/2000 [6], przyjęło szczególne środki w odniesieniu do bydła hodowanego w Zjednoczonym Królestwie, które ma powyżej 30 miesięcy.
Środki te obejmują ubój i następnie zniszczenie takiego bydła. Wykastrowane zwierzęta ze Zjednoczonego Królestwa przekraczające ten wiek nie są uprawnione do interwencji publicznej.
Ponadto decyzja Komisji 2000/764/WE [7] ustanawia, że wszystkie zwierzęta należące do bydła, mające powyżej 30 miesięcy, będące przedmiotem normalnego uboju z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi muszą być poddane badaniom w formie jednego z szybkich testów wymienionych w załączniku IV(A) do decyzji Komisji 98/272/WE [8], ostatnio zmienionej decyzją 2000/374/WE [9], najpóźniej począwszy od dnia 1 lipca 2001 r.
Zwierzęta, które nie zostały poddane tym testom, nie mogą być przyjęte do interwencji publicznej w celu dalszego zbytu na rynku.
(5) Aby interwencja osiągnęła swój pełny wymiar, należy ogłosić drugi przetarg dla miesiąca grudnia 2000 r.
W tym celu powinien zostać ustalony dodatkowy terminy składania ofert oraz powinien zostać ustalony okres dostawy.
(6) Z uwagi na problemy z odnotowywaniem cen, gdy działalność na rynku jest znikoma, oraz wziąwszy pod uwagę tendencje cenowe we Wspólnocie, konieczne może się okazać przyjęcie, że średnia wspólnotowa cena rynkowa, określona w art. 47 ust. 3 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, jest niższa niż 84 % ceny interwencyjnej i że ostatnia odnotowana tygodniowa cena rynkowa jest wystarczająca, by ogłosić drugi przetarg na grudzień 2000 r.
(7) W celu zaradzenia dalszym zaburzeniom na rynku, które mogą wynikać z wprowadzenia na rynek znacznej liczby opasowych zwierząt płci męskiej pochodzących ze Wspólnoty, które były przetrzymywane w swoich gospodarstwach pochodzenia z powodu braku popytu i dla których gospodarstwa te nie mają już paszy, powinny zostać przyjęte niezbędne środki wsparcia oraz powinno się zezwolić na skup tusz z takich zwierząt.
Ponadto w celu uniknięcia skupu zwierząt prawie gotowych do wystawienia na rynek powinien zostać ustanowiony limit co do wagi uprawnionych tusz w ramach tych uregulowań.
W celu uniknięcia podwójnej dopłaty należy wprowadzić mechanizm, który uzależniałby wypłatę pełnej ceny skupu od niezłożenia wniosku przez producenta o wypłatę premii specjalnej, określonej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, w odniesieniu do tego zwierzęcia.
W końcu konieczne są dalsze zmiany lub odstępstwa od normalnego programu interwencyjnego, który został przewidziany rozporządzeniem (WE) nr 1254/1999.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 [10], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2258/2000 [11], wprowadza system obowiązkowego etykietowania wołowiny, z którym produkty objęte skupem interwencyjnym muszą być zgodne.
(9) Niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 [12] powinny zostać odpowiednio uchylone lub zmienione.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 1627/89 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 562/2000 dodatkowe produkty, które mogą być przedmiotem skupu interwencyjnego, ustala się następująco:
- kategoria A, klasa O2 i klasa O3,
- Irlandia: kategoria C, klasa O4,
- Zjednoczone Królestwo i Irlandia Północna: kategoria C, klasa O4.
Artykuł 3
Dodatkowo w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000:
a) tusze i półtusze wykastrowanych zwierząt wyhodowanych w Zjednoczonym Królestwie, które mają więcej niż 30 miesięcy nie mogą być przedmiotem skupu;
b) w pozostałych Państwach Członkowskich tusze i półtusze wykastrowanych zwierząt, które mają więcej niż 30 miesięcy i które nie były poddane żadnemu z zatwierdzonych szybkich testów wymienionych w załączniku IV(A) do decyzji 98/272/WE, nie mogą być przedmiotem skupu.
Artykuł 4
Drugi specjalny przetarg jest otwierany dla miesiąca grudnia 2000 r.
W tym celu:
- dodatkowo w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustala się termin składania ofert odpowiadający temu przetargowi na trzeci wtorek miesiąca grudnia 2000 r.,
- nie naruszając przepisów art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 okres dostawy kończy się dnia 12 stycznia 2001 r.
Artykuł 5
Nie naruszając przepisów art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2000:
- przetargi mogą być ogłaszane, jeśli Państwo Członkowskie lub region Państwa Członkowskiego spełnia warunek ustanowiony w art. 47 ust. 3 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 1254/1999,
- ostatnie ceny tygodniowe odnotowane w Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich wystarczają do otwarcia skupu określonego w art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
1.
Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000, maksymalna waga tusz wynosi 380 kg.
Jednakże w odniesieniu do dwóch pierwszych przetargów maksymalna waga wynosi 430 kg.
2.
Nie naruszając przepisów art. 36 rozporządzenia (WE) nr 562/2000:
a) w przypadku przetargów na mocy art. 47 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 wzrost stosowany do średniej ceny rynkowej wynosi 14 EUR na 100 kg wagi tuszy;
b) w przypadku przetargów na mocy art. 47 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 wzrost stosowany do średniej ceny rynkowej wynosi 7 EUR na 100 kg wagi tuszy.
Artykuł 7
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2000 i z niniejszym rozporządzeniem skup jest również otwierany w odniesieniu do tusz i półtusz zwierząt męskich pochodzenia wspólnotowego mających mniej niż 12 miesięcy w kategorii A i mających mniej niż 14 miesięcy w kategorii C.
W tym celu:
- waga tusz wynosi między 140 a 200 kg, a tusze nie wykazują żadnych deformacji ani anomalii wagi w stosunku do wieku zwierzęcia,
- jeśli tusze i półtusze zgłoszone do interwencji pochodzą od zwierząt przynajmniej dziewięciomiesięcznych, cena skupu wypłacana wygrywającemu przetarg jest zmniejszona o 61 EUR na każdą dostarczoną półtuszę.
Jednakże jeśli dostarczony jest dowód, że nie złożono wniosku o premię specjalną w odniesieniu do danego zwierzęcia, redukcja ta nie ma zastosowania,
- oferowana cena nie jest powiązana z jakością produktu,
- art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 stosuje się do skupu określonego w niniejszym artykule. Jednakże ustanowione współczynniki mogą różnić się od tych ustanowionych w powyższym artykule w odniesieniu do skupu innych produktów,
- następujące przepisy rozporządzenia (WE) nr 562/2000 nie mają zastosowania:
a) art. 4 ust. 3 lit. b) i c), z wyjątkiem tych, które dotyczą znakowania wskazującego na kategorię i numer ubojowy;
b) art. 18 ust. 3;
c) art. 20, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Portugalii;
d) art. 36;
e) informacje w załączniku II odnoszące się do klasyfikacji produktów.
Ponadto w odniesieniu do produktów zakupionych zgodnie z niniejszym artykułem:
- nie naruszając przepisów art. 11 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 562/2000, przetargi muszą dotyczyć co najmniej 5 ton,
- informując Komisję o przetargach, agencje interwencyjne muszą określić ilości nimi objęte,
- takie produkty są przechowywane oddzielnie, w łatwo identyfikowalnych partiach, w rozbiciu na zaproszenie do przetargu lub na miesiąc składowania,
- notyfikacje przewidziane w art. 31 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 są przesyłane osobno w odniesieniu do informacji wymaganych dla innych produktów objętych skupem interwencyjnym.
Artykuł 8
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) oznaczone etykietami zgodnie z systemem wprowadzonym przez rozporządzenie (WE) nr 1760/2000."
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do drugiego przetargu ogłaszanego w miesiącu grudniu 2000 r. i do przetargów ogłaszanych w pierwszym kwartale 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2772/2000
z dnia 18 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1964/82 ustanawiające warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny bez kości
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1964/82 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1470/2000 [3], ustanawia warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych kawałków wołowiny bez kości.
(2) Obecnie obowiązujące zasady wymagają, aby wszystkie kawałki mięsa wytwarzane poprzez oddzielenie od kości ćwierćtuszy tylnych, z wyjątkiem polędwicy, zostały wywiezione.
Jednakże zgodnie z ogólnymi tendencjami rynkowymi, możliwość niewywożenia polędwicy należy rozszerzyć na inne kawałki mięsa uzyskiwane z ćwierćtuszy tylnych w celu osiągnięcia lepszych cen we Wspólnocie, bez narażania jednak realizacji celu, jakim jest uwolnienie rynku Wspólnoty.
(3) Ponieważ stawka specjalnej refundacji wywozowej pozostaje w związku ze średnim poziomem wsparcia dla wszystkich kawałków mięsa uzyskiwanych z ćwierćtuszy tylnych, podjęcie decyzji o wstrzymaniu wywozu niektórych kawałków mięsa uzyskiwanych z ćwierćtuszy tylnych oznacza konieczność dostosowania refundacji, przy obliczeniu wielkości tego dostosowania przez odniesienie do wartości kawałków mięsa, na które miało to największy wpływ.
(4) Niektóre punkty w tekście wymagają wyjaśnienia, a inne spośród szczegółów technicznych wymagają aktualizacji, w szczególności, gdy chodzi o zastąpienie odniesień do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 604/98 [5], odniesieniami do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1557/2000 [7], które je zastąpiło.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1964/82 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 skreśla się zdanie ostatnie.
2.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Formalności celne przy wywozie ze Wspólnoty w odniesieniu do dostaw określonych w art. 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [8] lub do produktów poddanych procedurze określonej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, dopełnia się w Państwie Członkowskim, w którym przyjęto deklarację określoną w art. 2.
2. W polu 11 "zaświadczenie mięsa bez kości" władze celne wprowadzają numery referencyjne oraz daty deklaracji określone w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
W przypadku gdy korzysta się z ustaleń przewidzianych w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, władze celne wprowadzają numery referencyjne oraz daty deklaracji płatności, przewidziane w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Jeżeli jest to niezbędne, szczegóły te są wprowadzane na odwrotnej stronie zaświadczenia i potwierdzane przez organy celne.
3.
Po dopełnieniu formalności celnych w odniesieniu do kawałków mięsa przeznaczonych do wywozu, "zaświadczeniu mięsa bez kości" wysyła się drogą administracyjną do instytucji odpowiedzialnej za wypłaty refundacji wywozowych."
3.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, refundacje specjalne są udzielane pod warunkiem dokonania wywozu całej ilości kawałków mięsa, wyprodukowanych przez oddzielenie od kości, przeprowadzone pod kontrolą zgodnie z art. 2 ust. 3 wykazanej w zaświadczeniu(-ach), określonych w art. 4 ust. 1.
2.
Jednakże podmioty gospodarcze są upoważnione do tego, aby nie dokonywać wywozu całej ilości kawałków mięsa wyprodukowanych przez oddzielenie od kości ćwierćtuszy tylnych.
Jeśli ilości wywożone stanowią przynajmniej 95 % łącznej wagi kawałków mięsa wyprodukowanych przez oddzielenie od kości, przeprowadzane pod kontrolą zgodnie z art. 2 ust. 3, wypłacona jest refundacja specjalna.
Jeśli ilości wywożone stanowią mniej niż 95 %, ale nie mniej niż 85 % łącznej wagi kawałków mięsa wyprodukowanych przez oddzielenie od kości, wypłacana refundacja specjalna ulega zmniejszeniu.
Decyzja w sprawie kwoty, o jaką należy zmniejszyć stawkę, jest podejmowana, gdy jest ustalana lub zmieniana stawka danej refundacji.
Określana jest ona przy uwzględnieniu w szczególności wartości różnych kawałków mięsa, które prawdopodobnie pozostaną na rynku Wspólnoty.
3.
Kości, duże ścięgna, tkanka chrzęstna, części tłuszczu oraz okrawki pozostałe po oddzieleniu od kości mogą być sprzedawane na obszarze Wspólnoty.
4.
Podmioty gospodarcze pragnące skorzystać z jednej z możliwości przewidzianych w ust. 2 muszą wspomnieć o tym w swoich deklaracjach, jak przewidziano w art. 2 ust. 1.
Ponadto w zaświadczeniu(-ach) przewidzianych w art. 4 ust. 1 muszą zostać podane:
- w polu 4, łączna waga netto kawałków mięsa wyprodukowanych przez oddzielenie od kości oraz, tam, gdzie ma to zastosowanie, potwierdzenie:
"— Zastosowanie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 – opcja 95 %,"
lub
"— Zastosowanie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 – opcja 85 %,"
- w polu 6, waga netto produktu, który ma być wywieziony.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć rodzaje kawałków mięsa, w stosunku do których podmioty gospodarcze mogą podejmować decyzje o nie dokonywaniu wywozu, do dwóch na dany rodzaj operacji oddzielania od kości.
5.
Jeśli ilość wywożona jest mniejsza niż waga wykazana w polu 6 zaświadczenia (zaświadczeń), przewidzianego w art. 4 ust. 1, refundacja specjalna jest zmniejszona.
Współczynnik procentowy zmniejszenia wynosi:
- pięciokrotność różnicy procentowej wagi, w przypadku gdy różnica między wagą wywożoną a wykazaną w polu 6 zaświadczenia (zaświadczeń), przewidzianego w art. 4 ust. 1, nie przekracza 10 %,
- w pozostałych przypadkach 80 % stawki refundacji na produkty objęte, w zależności od konkretnej sytuacji, kodami CN 020130009100 lub 020130009120, mającej zastosowanie w dniu wskazanym w polu 21 pozwolenia na wywóz, na podstawie którego dokonano formalności, określonych w art. 5 ust. 1 lub w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Do przypadków objętych niniejszym ustępem nie ma zastosowania kara przewidziana w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999."
4.
Dodaje się art. 9 w brzmieniu:
"Artykuł 9
W odniesieniu do zaświadczeń przewidzianych w art. 4 ust. 1, potwierdzonych przez właściwe organy każdego kwartału i dotyczących oddzielonych od kości kawałków mięsa uzyskanych z ćwierćtuszy tylnych, Państwa Członkowskie, w drugim miesiącu następującym po każdym kwartale, przekazują informacje o:
- łącznej wadze netto wykazanej na zaświadczeniach dotyczących przypadków przewidzianych w art. 6 ust. 1,
- łącznej wadze netto wskazanej na zaświadczeniach dotyczących przypadków przewidzianych w art. 6 ust. 2 – opcja 95 %,
- łącznej wadze netto wskazanej na zaświadczeniach dotyczących przypadków przewidzianych w art. 6 ust. 2 – opcja 85 %."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2785/2000
z dnia 19 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), i ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 4 ust. 8, art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2000/427/WE z dnia 19 czerwca 2000 r., zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia przez Grecję jednej waluty od dnia 1 stycznia 2001 r.
[2] stwierdza, że Grecja spełnia niezbędne warunki do przyjęcia jednej waluty.
(2) Artykuł 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia EUR [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2596/2000 [4], stanowi, że od dnia 1 stycznia 2001 r. walutą Grecji będzie EUR.
(3) Artykuł 4 ust. 1a lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), oraz ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2761/1999 [6], stanowi, że zaliczki na księgowanie wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR należy ustalić i wypłacić w EUR dla uczestniczących Państw Członkowskich; Zaliczki jakie należy wypłacić na początku stycznia 2001 r. związane z wydatkami dokonanymi między dniem 16 października 2000 r. a dniem 30 listopada 2000 r.; dlatego należy ustanowić przepis w celu wypłacenia tych zaliczek Grecji po raz ostatni w walucie krajowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 296/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 ust. 8 lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Wybór ten stosuje się do Grecji od dnia 1 stycznia 2001 r."
2.
W art. 4 ust. 1a lit. c) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zaliczki na wydatki poczynione przez Grecję między dniem 16 października 2000 r. a dniem 30 listopada 2000 r. wypłaca się w krajowych jednostkach walutowych lub w walucie krajowej."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2786/2000
z dnia 19 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2409/2000 [3], ustanawia zasady przeprowadzania destylacji zgodnie z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, a ust. 4 tego artykułu określa terminy, w których Państwa Członkowskie mają obowiązek dwa razy w miesiącu powiadamiać o umowach zawartych w odniesieniu do takiej destylacji. W celu uwzględnienia dni świątecznych w okresie Bożego Narodzenia w niektórych Państwach Członkowskich, termin pierwszego powiadomienia w styczniu powinien zostać przesunięty.
(2) Artykuł 100 ust. 2 lit. b) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 określa pewne pułapy ubytków alkoholu, dopuszczalnych dla produktów destylowanych z wina na różnych etapach składowania i przewozu.
Akapit drugi i trzeci tego ustępu ustanawiają przepisy w sprawie łącznego stosowania tych pułapów.
Przepisy te są nieprawidłowe i należy je poprawić.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 63 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dodaje się następujące zdanie:
"Jednakże w styczniu powiadomienia tego dokonuje się dziesiątego, a nie piątego dnia miesiąca."
Artykuł 2
1. W art. 100 ust. 2 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 otrzymuje brzmienie:
"Procenty wymienione w v) i/lub vi) mogą być dodane do procentów w ii) i iii)."
2. W art. 100 ust. 2 lit. b) akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 otrzymuje brzmienie:
"Procenty wymienione w vii) i/lub viii) mogą być dodane do procentów w iv)."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2787/2000
z dnia 15 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] (zwane dalej "Kodeksem"), w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie mogą wyrazić chęć uczestniczenia w programach prób uproszczeń dla oceny podjętych inicjatyw, w szczególności na szczeblu międzynarodowym, harmonizacji i uproszczenia procedur celnych. Bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 374/98 [4], tego rodzaju inicjatywa może wymagać odstępstwa od stosowania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1602/2000 [6] w okresie niezbędnym do wykonania takiego programu prób.
(2) Doświadczenie wykazało, że istnieje potrzeba dostosowania niektórych przepisów dotyczących udzielania zezwoleń dla usług regularnych linii żeglugowych.
(3) Uproszczenie i wyjaśnienie reguł tranzytu wspólnotowego będzie korzystne zarówno dla przedsiębiorstw, jak i służb celnych.
(4) Problemy, jakie pojawiły się w ostatnich latach w związku ze stosowaniem procedur tranzytowych, spowodowały znaczne straty dla budżetu Państw Członkowskich oraz Wspólnoty i stanowią stałe zagrożenie dla europejskich środowisk handlowych i podmiotów gospodarczych.
(5) Uznano potrzebę unowocześnienia tych procedur, aby w większym stopniu odpowiadały potrzebom nastawionym na handel przedsiębiorstwom, zapewniając jednocześnie skuteczną ochronę publicznych interesów Państw Członkowskich i Wspólnoty.
(6) Należy bardziej wyraźnie zdefiniować przypadki, w których zastosowanie procedury tranzytu wspólnotowego jest obowiązkowe.
(7) Należy w wyraźny sposób odróżnić standardową procedurę stosowaną wobec wszystkich podmiotów gospodarczych od uproszczeń stosowanych tylko do podmiotów gospodarczych, które spełniają niektóre warunki.
Wymaga to wyważonego podejścia, które uwzględnia ryzyko i korzyści dla wiarygodnych podmiotów gospodarczych, w szczególności upoważniające je do korzystania z uproszczeń, przy jednoczesnym utrzymaniu zasady swobodnego dostępu do standardowej procedury tranzytowej.
(8) W celu zapewnienia jednolitego stosowania art. 94 ust. 4 Kodeksu należy ustanowić zasady i warunki obniżenia kwoty gwarancji generalnej i zwolnienia z gwarancji.
Te zasady i warunki powinny uwzględniać zarówno wiarygodność podmiotu gospodarczego, jak i ryzyko związane z towarem.
(9) Należy określić warunki, w których stosowanie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub gwarancji generalnej może zostać zabronione w stosunku do towarów o podwyższonym stopniu ryzyka.
(10) W oczekiwaniu na pełne wprowadzenie komputerowego systemu tranzytu można usprawnić administrację i kontrolę procedury tranzytu wspólnotowego poprzez wprowadzenie do przepisów szeregu reguł, które w wyraźny sposób ustalają obowiązujące procedury i terminy w celu zapewnienia osobom korzystającym z tranzytu odpowiedniej jakości obsługi.
(11) Należy uzupełnić obecnie obowiązujące przepisy tranzytu wspólnotowego dla ułatwienia i przyspieszenia odzyskiwania należności celnych.
(12) Należy wprowadzić niektóre poprawki dotyczące odniesienia do Konwencji TIR.
(13) Ze względu na postęp techniczny w produkcji słodu powstała potrzeba skorygowania standardowych współczynników wydajności odnoszących się do produkcji słodu palonego i niepalonego.
(14) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2513/98 [7] uaktualnia załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1501/95 [8], w którym wyszczególniono współczynniki przetwarzania w produkcji słodu palonego i niepalonego stosowane do obliczeń refundacji wywozowych za produkty przetworzone.
W związku z tym standardowe współczynniki wydajności powinny być obliczane na podstawie tych współczynników.
(15) Aby uniknąć niedogodności przy wypłacaniu zaliczek na refundacje wywozowe zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 565/80 [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [10], przepisy dotyczące nowych standardowych współczynników wydajności dotyczące prefinansowanych towarów powinny być stosowane z mocą od dnia 1 września 1998 r.
(16) Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(17) Niektóre przepisy przejściowe niniejszego rozporządzenia powinny zastąpić przepisy art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 502/1999 [11].
Mając na uwadze zachowanie przejrzystości, te ostatnie powinny zostać skreślone.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule I część I rozdział 3 dodaje się art. 4c w brzmieniu:
"Artykuł 4c
Dla programów prób wykorzystujących techniki przetwarzania danych opracowanych dla oceny ewentualnych uproszczeń organy celne mogą, na okres bezwzględnie konieczny na wykonanie programu, odstąpić od wymogu przedstawiania następujących informacji:
a) zgłoszenia przewidzianego w art. 178 ust. 1;
b) na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 222 ust. 1, danych szczegółowych odnoszących się do niektórych pól jednolitego dokumentu administracyjnego, które nie są konieczne do ustalenia tożsamości towarów i nie są informacjami, na podstawie których stosuje się należności celne przywozowe lub wywozowe.
Jednakże informacje te muszą być udostępniane na żądanie w ramach czynności kontrolnych.
Kwota należności celnych przywozowych, która jest naliczana w okresie objętym odstępstwem udzielonym z zastosowaniem akapitu pierwszego, nie może być niższa od kwoty, która byłaby pobrana w przypadku braku odstępstwa.
Państwa Członkowskie, które chcą uczestniczyć w takich programach, przedstawiają Komisji z wyprzedzeniem wszystkie szczegóły dotyczące zaproponowanego programu prób, w tym przewidziany okres jego wykonania.
Informują one również Komisję o jego rzeczywistym wykonaniu i wynikach.
Komisja informuje inne Państwa Członkowskie."
2) W art. 215 ust. 1 akapit drugi cyfry "(1, 4, 5 i 7)" zastępuje się cyframi "(1, 4 i 5)".
3) W art. 263 tiret pierwsze wyrazy "art. 406-409" zastępuje się wyrazami "art. 406, 407 i 408".
4) W tytule II nagłówek części II otrzymuje brzmienie:
"STATUS CELNY TOWARÓW I TRANZYT"
5) W tytule II część II skreśla się rozdziały 1 i 2.
6) W art. 313 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty zgodnie z art. 37 Kodeksu.
Jednakże zgodnie z art. 38 ust. 5 Kodeksu towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty uważa się za towary wspólnotowe, chyba że zostało stwierdzone, że nie posiadają one statusu wspólnotowego:
- jeżeli, w przypadku transportu drogą powietrzną, towary zostały załadowane lub przeładowane w porcie lotniczym znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty w celu przesyłki do innego portu lotniczego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, pod warunkiem że przewóz odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego sporządzonego w Państwie Członkowskim, lub
- jeżeli, w przypadku transportu morskiego, towary przewożone są między portami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty regularną linią żeglugową, która została zatwierdzona zgodnie z art. 313a i art. 313b";
b) skreśla się akapit drugi.
7) W art. 313b wprowadza się następujące zmiany:
a) Ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Jeżeli przedsiębiorstwo żeglugowe, określając zakres swoich usług, składa wniosek, organy celne Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą, mogą za zgodą pozostałych zainteresowanych Państw Członkowskich, zatwierdzić utworzenie regularnej linii żeglugowej.
2.
Wniosek zawiera następujące dane szczegółowe:
a) nazwy portów;
b) nazwy statków, które mają obsługiwać linie regularne; i
c) wszystkie innego rodzaju informacje wymagane przez organy celne, w szczególności rozkład rejsów.";
b) W ust. 3 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) prowadzą działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty i których ewidencja jest dostępna dla właściwych organów celnych;
b) nie popełniły poważnego lub powtórnego naruszenia przepisów w związku z prowadzeniem regularnej linii żeglugowej";
c) W ust. 6 zdanie ostatnie skreśla się wyrazy "korzystając z procedury przewidzianej w ust. 4" i dodaje zdanie w brzmieniu:"O ile ulegają zmianie dane wymagane na podstawie ust. 2 lit. a), stosuje się procedurę przewidzianą w ust. 4."
8) W art. 314 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie pierwsze wyrazy "w ust. 2" zastępuje się wyrazami "zgodnie z art. 314c ust. 1";
b) skreśla się ust. 2;
c) w ust. 3 wyrazy "w ust. 2" zastępuje się wyrazami "w art. 314c ust. 1";
d) skreśla się ust. 4.
9) Po art. 314 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 314a
Administracje celne Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnej pomocy przy kontroli autentyczności i prawidłowości dokumentów oraz sprawdzaniu, czy procedury, zgodnie z przepisami niniejszego tytułu, stosuje się do celów potwierdzania wspólnotowego statusu towarów.
Sekcja 2
Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów
Artykuł 314b
Do celów niniejszej sekcji określenie "właściwy urząd" oznacza organy celne odpowiedzialne za poświadczanie wspólnotowego statusu towarów.
Artykuł 314c
1.
Bez uszczerbku dla towarów umieszczonych pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego wspólnotowy status towarów może zostać potwierdzony tylko z wykorzystaniem jednego z następujących środków:
a) jednego z dokumentów przewidzianych w art. 315–317b;
b) zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 319–323;
c) dokumentu towarzyszącego, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2719/92 [12]
d) zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 325:
e) etykiety przewidzianej w art. 462a ust. 2;
f) dokumentu przewidzianego w art. 816, który zatwierdza wspólnotowy status towarów; lub
g) egzemplarza kontrolnego T5 określonego w art. 843.
2.
Jeżeli dokumenty lub reguły określone w ust. 1 są wykorzystywane dla towarów wspólnotowych, których opakowania nie posiadają statusu wspólnotowego, na dokumencie zatwierdzającym wspólnotowy status towarów umieszcza się jedną z następujących adnotacji:
- envases N
- N-emballager
- N-Umschließungen
- Συσκευασία N
- N packaging
- emballages N
- imballaggi N
- N-verpakkingen
- embalagens N
- N-pakkaus
- N förpackning.
3.
Dokumenty określone w art. 315-323 mogą być wystawione z mocą wsteczną, o ile zostaną spełnione warunki wymagane dla ich wydania.
W takim wypadku umieszcza się na nich, w kolorze czerwonym, jedno z następujących określeń:
- Expedido a posteriori,
- Udstedt efterfoelgende,
- Nachträglich ausgestellt,
- Εκδοθέν εκ των υστέρων,
- Issued retroactively,
- Délivré a posteriori,
- Rilasciato a posteriori,
- Achteraf afgegeven,
- Emitido a posteriori,
- Annettu jälkikäteen,
- Utfärdat i efterhand.
Podsekcja 1
Dokument T2L"
10) Artykuł 315 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 315
1.
Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów dokonywane jest poprzez wystawienie dokumentu T2L.
Dokument ten sporządzony jest zgodnie z ust. 3-5.
2.
Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów wysyłanych do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie nie stosuje się dyrektywy 77/388/EWG, dokonywane jest poprzez wystawienie dokumentu T2LF.
Do dokumentu T2LF stosuje się mutatis mutandis ust. 3-5 niniejszego artykułu oraz art. 316–324f.
3.
Dokument T2L jest sporządzany na formularzu zgodnym z kartą 4 lub kartą 4/5 według wzoru w załącznikach 31 i 32.
W miarę potrzeby do formularza tego dołączany jest jeden lub większa liczba formularzy uzupełniających odpowiadających karcie 4 lub karcie 4/5 według wzorów w załącznikach 33 i 34.
Jeżeli Państwa Członkowskie nie zezwolą na użycie formularzy uzupełniających przy zastosowaniu komputerowego systemu do sporządzania deklaracji, do formularza tego należy dołączyć jeden lub kilka formularzy odpowiadających karcie 4 lub karcie 4/5 według wzorów w załącznikach 31 i 32.
4.
Osoba zainteresowana wpisuje "T2L" w prawej części pola 1 formularza oraz "T2L bis" w prawej części pola 1 każdego formularza uzupełniającego.
5.
Zamiast formularza uzupełniającego jako część opisową dokumentu T2L mogą być wykorzystywane listy towarowe sporządzone zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku 45 i sporządzone zgodnie z załącznikiem 44a."
11) Dodaje się art. 315a w brzmieniu:
"Artykuł 315a
Organy celne mogą zezwolić każdej osobie, która spełnia warunki określone w art. 373, na wykorzystywanie list towarowych, które nie spełniają wszystkich warunków określonych w załącznikach 44a i 45.
Przepis art. 385 ust. 1 akapit drugi pkt 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis."
12) Artykuł 316 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 316
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 324f dokument T2L jest sporządzany w jednym oryginalnym egzemplarzu.
2.
Na wniosek zainteresowanego właściwy urząd poświadcza dokumenty T2L i, w miarę potrzeby, formularze uzupełniające lub listy towarowe.
Poświadczenia te zawierają następujące dane, które, w miarę potrzeb, należy wpisać w polu "C. Urząd wywozu":
a) w przypadku dokumentów T2L, nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu, datę poświadczenia oraz albo numer ewidencyjny, albo numer zgłoszenia do wysyłki, jeśli istnieje taki wymóg;
b) w przypadku formularzy uzupełniających lub list towarowych, numer, który podany jest na dokumencie T2L, należy umieścić za pomocą stempla z nazwą właściwego urzędu lub odręcznie; w tym drugim przypadku należy przystawić służbową pieczęć tego urzędu.
Dokumenty te zwracane są osobie zainteresowanej."
13) Po art. 316 dodaje się, co następuje:
"Podsekcja 2
Dokumenty handlowe"
.
14) W art. 317 ust. 2, 3 i 4 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na fakturze lub dokumencie przewozowym określonym w ust. 1 należy podać przynajmniej pełną nazwę i adres nadawcy lub osoby zainteresowanej, jeżeli nie jest ona nadawcą, liczbę, rodzaj, znaki towarowe i numery opakowań, opis towaru, jak również masę całkowitą w kilogramach i, w miarę potrzeby, numery kontenerów.
Osoba zainteresowana musi wyraźnie i w sposób widoczny wpisać na wyżej wymienionym dokumencie symbol "T2L" i złożyć odręczny podpis.
3.
Faktura lub dokument przewozowy, należycie wypełniony i podpisany przez zainteresowaną osobę powinien zostać na jej wniosek poświadczony przez właściwy urząd.
Poświadczenie to musi zawierać nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu, datę poświadczenia oraz numer ewidencyjny lub numer zgłoszenia do wysyłki, jeżeli takie zgłoszenie jest wymagane.
4.
Jeżeli całkowita wartość towarów wspólnotowych ujętych na fakturze lub dokumencie przewozowym wypełnionym i podpisanym zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu lub zgodnie z art. 224 nie przekracza 10000 EUR, zgłaszający nie musi poświadczać tego dokumentu we właściwym urzędzie.
W tym przypadku na fakturze lub dokumencie przewozowym musi być podana, oprócz danych określonych w ust. 2, nazwa właściwego urzędu."
15) W art. 317a wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany:
i) litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) zwyczajowy opis handlowy towarów, zawierający dostateczne dane potrzebne do ustalenia ich tożsamości;";
ii) Litera f) otrzymuje brzmienie:
"f) następujące wpisy dotyczące statusu towarów:
- symbol "C" (odpowiednik "T2L") w przypadku towarów, których status wspólnotowy może zostać wykazany,
- symbol "F" (odpowiednik "T2LF") w przypadku towarów, których status wspólnotowy może zostać wykazany, wysyłanych do lub pochodzących z części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie nie stosuje się przepisów dyrektywy 77/388/EWG,
- symbol "N" w przypadku wszystkich pozostałych towarów."
b) Ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Należycie sporządzona i podpisana przez przedsiębiorstwo żeglugowe faktura lub dokument przewozowy zostaje, na jego wniosek, poświadczony przez właściwy urząd.
Poświadczenie to musi zawierać nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu oraz datę potwierdzenia."
16) Dodaje się art. 317b w brzmieniu:
"Artykuł 317b
W przypadku stosowania uproszczonej procedury tranzytu wspólnotowego przewidzianej w art. 444 i 448 potwierdzenie statusu wspólnotowego towarów następuje poprzez umieszczenie na manifeście, obok odpowiednich pozycji, symbolu "C"(odpowiednik "T2L")."
17) Skreśla się art. 318 i dodaje się, co następuje:
"Podsekcja 3
Inne potwierdzenia właściwe dla niektórych procedur"
18) W art. 319 ust. 1 zdanie pierwsze skreśla się wyrazy "i z zastrzeżeniem art. 314 ust. 2".
19) W art. 320 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 315-319 i art. 321, 322 i 323."
20) W art. 321 wyrazy "w art. 315-318" zastępuje się wyrazami "w art. 315-317 b".
21) Skreśla się art. 323a i 324 i dodaje się podsekcję 4 w brzmieniu:
"Podsekcja 4
Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów dostarczane przez upoważnionego nadawcę
Artykuł 324a
1.
Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić każdej osobie, zwanej dalej "upoważnionym nadawcą", która spełnia warunki określone w art. 373 i chce dokonywać potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów z wykorzystaniem dokumentu T2L zgodnie z art. 315 lub z wykorzystaniem jednego z dokumentów przewidzianych w art. 317–317b, zwanych dalej "dokumentami handlowymi", na stosowanie tych dokumentów bez obowiązku przedstawienia ich w celu poświadczenia przez właściwy urząd.
2.
Do zezwolenia określonego w ust. 1 przepisy art. 374-378 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 324b
Zezwolenie określa w szczególności:
a) urząd, na którym spoczywa obowiązek uprzedniego poświadczenia formularzy stosowanych do sporządzenia danych dokumentów do celów art. 324c ust. 1 lit. a);
b) sposób potwierdzania przez upoważnionego nadawcę właściwego wykorzystania tych formularzy;
c) wyłączone kategorie lub przewozy towarów;
d) termin i sposób informowania przez upoważnionego nadawcę właściwego urzędu w celu umożliwienia mu przeprowadzenia ewentualnej kontroli przed wysyłką towarów.
Artykuł 324c
1.
W zezwoleniu określa się, że na pierwszej stronie przedmiotowych dokumentów handlowych lub w polu "C. Urząd wywozu", które znajduje się na przedniej stronie formularzy stosowanych do sporządzania dokumentu T2L i, w miarę potrzeb, formularzy uzupełniających, musi znajdować się:
a) wcześniej umieszczona pieczęć urzędu określonego w art. 324b lit. a) oraz podpis funkcjonariusza tego urzędu; lub
b) umieszczony przez upoważnionego nadawcę odcisk specjalnej metalowej pieczęci zatwierdzonej przez organy celne i zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 62.
Odcisk takiej pieczęci może zostać uprzednio wydrukowany na formularzu, jeżeli jego druk dokonywany jest przez upoważnioną do tego drukarnię.
Przepisy art. 401 stosuje się mutatis mutandis.
2.
Najpóźniej w momencie przesyłki towarów upoważniony nadawca musi wypełnić i podpisać formularz.
Musi on ponadto w polu "D. Kontrola urzędu wywozu" dokumentu T2L lub w widocznym miejscu stosowanego dokumentu handlowego wpisać nazwę właściwego urzędu, datę wystawienia dokumentu oraz jedną z następujących adnotacji:
- Expedidor autorizado
- Godkendt afsender
- Zugelassener Versender
- Εγκεκριμένος αποστολέας
- Authorised consignor
- Expéditeur agréé
- Speditore autorizzato
- Toegelaten afzender
- Expedidor autorizado
- Nyväksytty lähettäjä
- Godkänd avsändare.
Artykuł 324d
1.
Upoważnionemu nadawcy może zostać udzielone zezwolenie, aby dokumenty T2L lub stosowane dokumenty handlowe opatrzone specjalną pieczęcią określoną w załączniku 62 i sporządzone z wykorzystaniem systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych nie musiały być przez niego podpisywane.
Takie zezwolenie może być udzielone, pod warunkiem że upoważniony nadawca zobowiąże się wcześniej na piśmie wobec tych organów do przyjęcia odpowiedzialności prawnej za wystawianie wszystkich dokumentów T2L lub wszystkich dokumentów handlowych opatrzonych specjalną pieczęcią.
2.
Na dokumentach T2L lub dokumentach handlowych sporządzonych zgodnie z ust. 1 należy umieścić w miejscu przeznaczonym na podpis upoważnionego nadawcy jedną z następujących adnotacji:
- Dispensa de firma
- Fritaget for underskrift
- Freistellung von der Unterschriftsleistung
- Δεν απαιτείται υπογραφή
- Signature waived
- Dispense de signature
- Dispensa dalla firma
- Van ondertekening vrijgesteld
- Dispensada a assinatura
- Vapautettu allekirjoituksesta
- Befriad från underskrift.
Artykuł 324e
1.
Organy celne Państw Członkowskich mogą zwolnić przedsiębiorstwa żeglugowe z obowiązku wystawiania manifestu służącego do potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów najpóźniej do następnego dnia po wypłynięciu statku i w każdym przypadku przed przybyciem statku do portu przeznaczenia.
2.
Zezwolenie określone w ust. 1 udzielane jest wyłącznie międzynarodowym przedsiębiorstwom żeglugowym, które:
a) spełniają warunki art. 373; na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 373 ust. 1 lit. a) przedsiębiorstwa żeglugowe nie muszą prowadzić działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, jeżeli posiadają tam swoje regionalne biuro; i
b) do celów przekazywania informacji między portami wywozu i przeznaczenia we Wspólnocie stosują systemy elektronicznej wymiany danych; oraz
c) realizują znaczącą liczbę rejsów między Państwami Członkowskimi po uznanych trasach.
3.
Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe prowadzi działalność gospodarczą, powiadamiają o tym wniosku pozostałe Państwa Członkowskie, na których obszarze znajdują się porty wywozu i zamierzone porty przeznaczenia.
Jeżeli w ciągu sześćdziesięciu dni od daty przekazania wniosku nie zostaje wniesiony sprzeciw, organy celne udzielają zgody na korzystanie z procedury uproszczonej opisanej w ust. 4.
Zezwolenie takie jest ważne w zainteresowanych Państwach Członkowskich i jest stosowane tylko w stosunku do procedur tranzytowych realizowanych między portami, do których się ono odnosi.
4.
Uproszczenie stosuje się w następujący sposób:
a) z portu wywozu do portu przeznaczenia manifest przesyłany jest z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych;
b) przedsiębiorstwo żeglugowe wpisuje do manifestu informacje określone w art. 317a ust. 2;
c) na żądanie wydruk manifestu przesyłany jest organom celnym portu wywozu za pomocą elektronicznego systemu wymiany danych najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu wypłynięcia statku i w każdym przypadku przed przybyciem statku do portu przeznaczenia;
d) wydruk manifestu na podstawie wymiany danych przedstawia się organom celnym w porcie przeznaczenia.
5.
Artykuł 448 ust. 4 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 324f
Upoważniony nadawca sporządza kopie każdego dokumentu T2L lub każdego dokumentu handlowego wystawionego z zastosowaniem niniejszej podsekcji.
Organy celne określą warunki przedstawiania wspomnianej kopii do celów kontroli i przechowują ją przynajmniej przez okres dwóch lat."
22) W tytule II część II rozdział 3 nagłówek "Sekcja 2 — Przepisy szczególne dotyczące produktów połowów morskich oraz innych produktów wydobytych z morza przez statki" wyrazy "Sekcja 2" zastępuje się wyrazami "Podsekcja 5".
23) W art. 325 ust. 1 zdanie pierwsze wyrazy "Do celów niniejszej sekcji" zastępuje się wyrazami "Do celów niniejszej podsekcji".
24) Skreśla się art. 337.
25) W tytule II część II rozdziały 4–6a otrzymują brzmienie:
"ROZDZIAŁ 4
Tranzyt wspólnotowy
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 340a
O ile przepisy nie stanowią inaczej, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zewnętrznego i wewnętrznego tranzytu wspólnotowego.
Towary o podwyższonym stopniu ryzyka nadużyć finansowych wymienione są w załączniku 44c.
Jeżeli przepis niniejszego rozporządzenia odwołuje się do tego Załącznika, wszelkie środki dotyczące wymienionych w nim towarów stosuje się jedynie wtedy, gdy ilość tych towarów jest wyższa od odpowiedniej minimalnej ilości.
Załącznik 44c poddawany jest analizie co najmniej raz w roku.
Artykuł 340b
"urząd wywozu" : oznacza urząd celny, w którym przyjmowane są zgłoszenia o umieszczenie pod procedurą tranzytu wspólnotowego;
"urząd tranzytowy" oznacza a) urząd celny w miejscu wywozu z obszaru celnego Wspólnoty, jeżeli przesyłka opuszcza ten obszar w trakcie procedury tranzytowej przez granicę między Państwem Członkowskim a państwem trzecim nienależącym do Państwa EFTA; lub
b) urząd celny w miejscu wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, jeżeli towary w trakcie procedury tranzytowej przekraczają terytorium państwa trzeciego;
"urząd przeznaczenia" : oznacza urząd celny, w którym należy przedstawić towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego w celu zakończenia procedury;
"urząd składania gwarancji" : oznacza wyznaczony przez organy celne każdego Państwa Członkowskiego urząd, w którym składana jest gwarancja przez gwaranta.
"Państwa EFTA" : oznaczają wszystkie Państwa EFTA lub wszystkie państwa, które przystąpiły do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej [13]
Artykuł 340c
1.
Pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego umieszczane są towary wspólnotowe, które są wysyłane:
a) z części obszaru celnego Wspólnoty, wobec której stosowane są przepisy dyrektywy 77/388/EWG, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy nie obowiązują; lub
b) z części obszaru celnego Wspólnoty, wobec której przepisów dyrektywy 77/388/EWG nie stosuje się, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy obowiązują; lub
c) z części obszaru celnego Wspólnoty, w której przepisów dyrektywy 77/388/EWG nie stosuje się, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy również nie obowiązują.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 towary wspólnotowe, które są wysyłane z jednego miejsca na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego miejsca na tym samym obszarze przez terytorium jednego lub kilku Państw EFTA, w zastosowaniu Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, są umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego.
Umieszczenie towarów, określonych w akapicie pierwszym, które są przewożone całkowicie drogą morską lub powietrzną, pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego nie jest obowiązkowe.
3.
Jeżeli towary wspólnotowe są wywożone do Państwa EFTA lub jeżeli są wywożone tranzytem przez terytorium jednego lub kilku Państw EFTA, z zastosowaniem postanowień Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, umieszczenie pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego odbywa się na następujących warunkach:
a) jeżeli zostały poddane formalnościom celnym przy wywozie w celu uzyskania refundacji wywozowych do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej; lub
b) jeżeli pochodzą z zapasów interwencyjnych i podlegają środkom kontroli w zakresie wykorzystania i/lub przeznaczenia i poddane zostały formalnościom celnym przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej; lub
c) jeżeli korzystają ze zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych, pod warunkiem że dokonano ich wywozu poza obszar celny Wspólnoty; lub
d) jeżeli w formie produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym zostały poddane formalnościom celnym przy wywozie do państw trzecich w celu zakończenia procedury uszlachetniania czynnego lub systemowi ceł zwrotnych w celu uzyskania zwrotu lub umorzenia cła.
Artykuł 340d
Towary, do których ma zastosowanie procedura tranzytu wspólnotowego, mogą być przewożone z jednego do drugiego miejsca na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium państwa trzeciego niebędącego Państwem EFTA można stosować wspólnotową procedurę tranzytową pod warunkiem, że przejazd przez wymienione państwo trzecie odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego sporządzonego w Państwie Członkowskim; w takim przypadku działanie wymienionej procedury zostaje zawieszone na obszarze państwa trzeciego.
Artykuł 340e
1.
Procedura tranzytu wspólnotowego jest obowiązkowa dla towarów przewożonych drogą powietrzną wyłącznie w przypadku, gdy są one załadowane lub przeładowane w porcie lotniczym Wspólnoty.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 91 ust. 1 Kodeksu procedura tranzytu wspólnotowego jest obowiązkowa dla towarów przewożonych drogą morską, jeżeli są one przewożone regularną linią żeglugową zatwierdzoną zgodnie z art. 313a i 313b.
Artykuł 341
Do innych opłat w rozumieniu art. 91 ust. 1 lit. a) Kodeksu, przepisy rozdziału 1 i 2 tytułu VII Kodeksu oraz przepisy niniejszego tytułu stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 342
1.
Gwarancja złożona przez głównego zobowiązanego jest ważna w całej Wspólnocie.
2.
Jeżeli gwarancja złożona jest przez gwaranta, gwarant musi wskazać adres do doręczeń lub wyznaczyć pełnomocnika w każdym Państwie Członkowskim.
3.
Gwarancję należy składać dla procedur tranzytu wspólnotowego realizowanych przez przedsiębiorstwa kolejowe Państw Członkowskich w ramach procedury innej niż procedura uproszczona określona w art. 372 ust. 1 lit. g) i).
Artykuł 343
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji, w uzgodnionym formacie, wykaz urzędów celnych właściwych dla przeprowadzania procedur tranzytu wspólnotowego, ze wskazaniem ich odpowiednich numerów identyfikacyjnych i zakresu obowiązków, a także dni i godzin urzędowania.
O każdej zmianie tych danych należy powiadomić Komisję.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 344
Szczegóły dotyczące formularzy innych niż jednolity dokument administracyjny stosowany w systemie tranzytu wspólnotowego są wymienione w załączniku 44b.
Sekcja 2
Procedura
Podsekcja 1
Gwarancja pojedyncza
Artykuł 345
1.
Gwarancja pojedyncza musi pokrywać całość kwoty, mogącego powstać długu celnego, obliczonej na podstawie najwyższych stawek stosowanych dla towarów w Państwie Członkowskim wywozu.
Jednakże stawki uwzględniane przy obliczaniu gwarancji pojedynczej nie mogą być niższe od stawki minimalnej, jeżeli taka stawka podana jest w piątej kolumnie Załącznika 44c.
2.
Gwarancja pojedyncza w formie depozytu gotówkowego składana jest w urzędzie wywozu.
Po zakończeniu procedury gwarancja jest zwracana.
3.
Gwarancja pojedyncza, składana przez gwarantującego, może polegać na wykorzystaniu karnetów gwarancji pojedynczej na kwotę 7000 EUR, wydanych przez gwaranta osobom, które zamierzają występować w charakterze głównego zobowiązanego.
Gwarant odpowiada do wysokości 7000 EUR z tytułu każdego karnetu.
Artykuł 346
1.
Gwarancja pojedyncza składana przez gwarantującego powinna być zgodna ze wzorem przedstawionym w załączniku 49.
Jeżeli urząd wywozu nie jest urzędem składania gwarancji, zatrzymuje on kopię dokumentu stanowiącego dowód, że przyjął zobowiązanie gwaranta.
Główny zobowiązany przedstawia oryginał w urzędzie wywozu, który go zatrzymuje.
W miarę potrzeby urząd ten może zażądać jego tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych danego Państwa Członkowskiego.
2.
Jeżeli wymaga tego prawo krajowe, rozporządzenia i przepisy administracyjne lub przyjęta praktyka, każde Państwo Członkowskie może zezwolić, aby zobowiązanie określone w ust. 1, dotyczące sporządzenia w innej formie pod warunkiem że dokument ten będzie posiadał ten sam skutek prawny jak zobowiązanie określone we wzorze.
Artykuł 347
1.
W przypadku określonym w art. 345 ust. 3 gwarancja pojedyncza musi być zgodna ze wzorem przedstawionym w załączniku 50.
Artykuł 346 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.
2.
Karnet gwarancji pojedynczej wystawiany jest na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 54.
Na karnecie gwarancyjnym gwarant podaje ostatni dzień, w którym może zostać on wykorzystany i który nie może następować po upływie jednego roku, licząc od dnia jego wydania.
3.
Gwarant może wystawiać karnety gwarancji pojedynczej, które nie są ważne dla procedury tranzytu wspólnotowego dotyczącej towarów wymienionych w załączniku 44c.
W tym celu gwarant umieszcza ukośnie na karnecie gwarancji pojedynczej jedno z następujących oznaczeń:
- Validez limitada
- Begrænset gyldighed
- Beschränkte Geltung
- Περιορισμένη ισχύς
- Limited validity
- Validité limitée
- Validità limitata
- Beperkte geldigheid
- Validade limitada
- Voimassa rajoitetusti
- Begränsad giltighet.
4.
Główny zobowiązany musi dostarczyć do urzędu celnego karnety gwarancji pojedynczej w ilości odpowiadającej wielokrotności 7000 EUR wymaganej dla pokrycia całkowitej kwoty określonej w art. 345 ust. 1.
Karnety te zatrzymywane są w urzędzie wywozu.
Artykuł 348
1.
Urząd składania gwarancji cofa decyzję, na mocy której przyjął zobowiązanie gwaranta, jeżeli warunki ustanowione w dacie jej wystawienia nie są już spełniane.
Podobnie gwarant może w każdej chwili unieważnić swoje zobowiązanie.
2.
Cofnięcie lub unieważnienie staje się skuteczne szesnastego dnia następującego po dniu, w którym gwarant lub urząd składania gwarancji został właściwie powiadomiony.
Od dnia, w którym cofnięcie lub unieważnienie decyzji staje się skuteczne, wcześniej wystawione karnety gwarancji pojedynczej nie mogą już być wykorzystywane do umieszczania towarów pod procedurą tranzytu wspólnotowego.
3.
Państwo Członkowskie urzędu składania gwarancji niezwłocznie powiadamia Komisję o cofnięciu lub unieważnieniu oraz dniu, kiedy stają się skuteczne.
Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Podsekcja 2
Środki transportu i zgłoszenia
Artykuł 349
1.
Jednym zgłoszeniem tranzytowym mogą być objęte jedynie towary, które zostały załadowane lub mają zostać załadowane na jeden środek transportu w celu przewozu z jednego urzędu wywozu do jednego urzędu przeznaczenia.
Do celów niniejszego artykułu za stanowiące jeden środek transportu, pod warunkiem że przewożone na nim towary mają być dostarczone jednocześnie, uważa się:
a) pojazd drogowy z przyczepą lub z przyczepami bądź z naczepą lub naczepami;
b) zestawy wagonów kolejowych;
c) zespół statków, które tworzą jedną całość;
d) kontenery, które zostały załadowane na jeden środek transportu w rozumieniu tego artykułu.
2.
Pojedynczy środek transportu może być wykorzystywany do załadunku towarów w kilku urzędach wywozu i do rozładunku w kilku urzędach przeznaczenia.
Artykuł 350
Listy towarowe sporządzone zgodnie z załącznikiem 44a i wzorem przedstawionym w załączniku 45 mogą być wykorzystywane zamiast formularzy uzupełniających jako część opisowa zgłoszeń tranzytowych, których stanowią integralną część.
Artykuł 351
W przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary, które muszą zostać umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego i towary, które muszą zostać umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego do zgłoszenia tranzytowego oznaczonego symbolem "T" dołącza się:
a) formularze uzupełniające oznaczone odpowiednio symbolami "T1 bis", "T2 bis" lub "T2F bis"; lub
b) listy towarowe oznaczone odpowiednio symbolami "T1", "T2" lub "T2F".
Artykuł 352
W przypadku gdy w prawej części pola 1 zgłoszenia tranzytowego nie umieszczono symbolu "T1", "T2" lub "T2F" lub gdy w przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego i towary umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego nie były przestrzegane przepisy art. 351, przyjmuje się, że towary umieszczone są pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego.
Jednakże do celów stosowania należności wywozowych lub środków obowiązujących w wywozie w ramach wspólnej polityki handlowej przyjmuje się, że towary te przemieszczają się na podstawie procedury wewnętrznego tranzytu wspólnotowego.
Artykuł 353
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 222 ust. 1 zgłoszenie tranzytowe z wykorzystaniem technik przetwarzania danych określonych w art. 4a ust. 1 lit. a) jest zgodne z układem i uwagami wyjaśniającymi wymienionymi w załączniku 37a.
2.
Organy celne mogą wyrazić zgodę, na warunkach i w sposób, który same określą oraz z poszanowaniem zasad określonych w przepisach prawa celnego, na wykorzystanie list towarowych jako części opisowej zgłoszenia tranzytowego dokonywanego z wykorzystaniem technik przetwarzania danych.
Artykuł 354
Organy celne mogą dopuścić, na warunkach i w sposób przez nie określony, oraz uwzględniając zasady uregulowane przez przepisy prawa celnego, aby zgłoszenie lub niektóre jego dane szczegółowe wnoszone były z wykorzystaniem dysków lub taśm magnetycznych bądź poprzez wymianę informacji z zastosowaniem podobnych środków, a jeżeli jest to wymagane, w postaci zakodowanej.
Podsekcja 3
Formalności w urzędzie wywozu
Artykuł 355
1.
Towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego są przewożone do urzędu przeznaczenia ekonomicznie uzasadnioną trasą podróży.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 387 dla towarów umieszczonych w wykazie w załączniku 44c lub, jeżeli organy celne bądź główny zobowiązany uzna to za konieczne, urząd wywozu wyznacza trasę, a w polu 44 zgłoszenia tranzytowego podaje przynajmniej nazwy Państw Członkowskich, przez które ona przebiega, uwzględniając informacje podane przez głównego zobowiązanego.
Artykuł 356
1.
Urząd wywozu wyznacza termin, w którym towary muszą zostać zgłoszone w urzędzie przeznaczenia, uwzględniając trasę podróży, przepisy dotyczące przewozu i inne obowiązujące przepisy oraz, w miarę potrzeb, informacje przekazane przez głównego zobowiązanego.
2.
Wyznaczony przez urząd wywozu termin jest wiążący dla organów celnych Państw Członkowskich, na których obszarze realizowana jest procedura tranzytu wspólnotowego, i nie może zostać przez te organy zmieniony.
3.
Jeżeli towary są zgłaszane w urzędzie przeznaczenia po upływie terminu wyznaczonego przez urząd wywozu, a przekroczenie tego terminu spowodowane zostało okolicznościami, które zostały odpowiednio usprawiedliwione zgodnie z wymogami urzędu przeznaczenia i niezależnymi od przewoźnika lub głównego zobowiązanego, uznaje się, że ten ostatni dotrzymał wyznaczonego terminu.
Artykuł 357
1.
Bez uszczerbku dla ust. 4 towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego nie mogą być zwolnione, dopóki są pod zamknięciem.
2.
Zamknięcie dotyczy:
a) przez nałożenie zamknięć na przestrzeń ładunkową, jeżeli środek transportu został już dopuszczony na podstawie innych przepisów lub uznany przez urząd wywozu jako odpowiedni do nałożenia takich zamknięć;
b) w pozostałych wypadkach przez nałożenie zamknięć na opakowanie.
Zamknięcia muszą być zgodne z opisem zawartym w załączniku 46a.
3.
Za odpowiednie do nałożenia zamknięć mogą być uznane środki transportu:
a) na które zamknięcia mogą być nałożone w sposób prosty i skuteczny;
b) które są tak zbudowane, że żadne towary nie mogą być wyjęte lub dołożone bez pozostawienia widocznych śladów wyłamania lub naruszenia zamknięć;
c) które nie zawierają żadnych schowków, gdzie mogłyby być ukryte towary;
d) których przestrzenie ładunkowe są łatwo dostępne dla kontroli właściwych organów celnych.
Każdy pojazd drogowy, przyczepa, naczepa lub kontener dopuszczony do przewozu towarów pod zamknięciami celnymi zgodnie z przepisami międzynarodowej umowy, której stroną jest Wspólnota, uważany jest za nadający się do nałożenia zamknięcia.
4.
Urząd wywozu może odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli tożsamość towarów może być stwierdzona przez ich opis w zgłoszeniu tranzytowym lub w załączonych dokumentach, z uwzględnieniem ewentualnych innych środków służących zapewnieniu tożsamości.
Opis towarów można uznać za umożliwiający ustalenie tożsamości towarów, jeżeli jest wystarczająco szczegółowy, aby można było łatwo zidentyfikować ilość i rodzaj towarów.
W przypadku gdy urząd wywozu wyraża zgodę na odstąpienie od nakładania zamknięć, umieszcza w polu "D. Kontrola urzędu wywozu" zgłoszenia tranzytowego, obok rubryki "Nałożone zamknięcia", jedną z następujących adnotacji:
- Dispensa
- Fritaget
- Befreiung
- Απαλλαγή
- Waiver
- Dispense
- Dispensa
- Vrijstelling
- Dispensa
- Vapautettu
- Befrielse.
Artykuł 358
1.
Jeżeli zgłoszenie tranzytowe przetwarzane jest w urzędzie wywozu w systemie komputerowym, karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego zastąpione zostają tranzytowym dokumentem towarzyszącym zgodnym ze wzorem i uwagami wyjaśniającymi zawartymi w załączniku 45a.
2.
W miarę potrzeby do tranzytowego dokumentu towarzyszącego załączony zostaje wykaz pozycji, zgodny ze wzorem i uwagami wyjaśniającymi zawartymi w załączniku 45c lub wykazem załadunkowym.
Wykazy te stanowią integralną część tranzytowego dokumentu towarzyszącego.
3.
W przypadku, określonym w ust. 1, urząd wywozu zatrzymuje zgłoszenie tranzytowe i informuje o zwolnieniu towarów, przekazując głównemu zobowiązanemu tranzytowy dokument towarzyszący.
4.
Jeżeli zgoda taka została wydana, tranzytowy dokument towarzyszący może być drukowany w systemie komputerowym głównego zobowiązanego.
5.
Jeżeli przepisy niniejszego tytułu odnoszą się do kart zgłoszenia, które towarzyszą przesyłce, stosuje się je mutatis mutandis do tranzytowego dokumentu towarzyszącego.
Podsekcja 4
Formalności w czasie przewozu
Artykuł 359
1.
Przewóz towarów umieszczonych pod procedurą tranzytu wspólnotowego odbywa się z zastosowaniem kart 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego zwróconych głównemu zobowiązanemu przez urząd wywozu.
Przesyłka oraz karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego przedstawiane są w każdym urzędzie tranzytowym.
2.
W każdym urzędzie tranzytowym przewoźnik przedstawia świadectwo przekroczenia granicy sporządzone na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 46. Urząd tranzytowy zatrzymuje świadectwo przekroczenia granicy.
3.
Jeżeli przewóz następuje przez inny urząd tranzytowy niż wymieniony na kartach 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, urząd tranzytowy, przez który dokonano przewozu, bezzwłocznie przesyła świadectwo przekroczenia granicy do pierwotnie przewidzianego urzędu tranzytowego.
Artykuł 360
1.
Przewoźnik jest zobowiązany dokonać wymaganych wpisów na kartach 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego i przedstawić je wraz z przesyłką organom celnym Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się środek transportu:
a) w przypadku zmiany wyznaczonej trasy i jeżeli stosuje się przepisy art. 355 ust. 2;
b) w przypadku naruszenia zamknięć podczas przewozu z powodów pozostających poza kontrolą przewoźnika;
c) w przypadku przeładunku towarów na inny środek transportu; przeładunek ten musi zostać dokonany pod nadzorem organów celnych, które mogą jednakże zezwolić na dokonanie przeładunku bez ich nadzoru;
d) w przypadku nieuchronnego zagrożenia uzasadniającego konieczność natychmiastowego, częściowego lub całkowitego rozładunku środka transportu;
e) w przypadku każdego zdarzenia lub wypadku, który może mieć wpływ na przestrzeganie obowiązków przez głównego zobowiązanego lub przewoźnika.
2.
Jeżeli organy celne stwierdzą, że procedura tranzytu wspólnotowego może być prowadzona w sposób normalny, podejmą wszelkie kroki, jakie mogą być niezbędne, i poświadczą wówczas karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego.
Podsekcja 5
Formalności w urzędzie przeznaczenia
Artykuł 361
1.
Towary oraz karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego należy przedstawić w urzędzie przeznaczenia.
2.
Urząd przeznaczenia dokonuje rejestracji kart 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, wpisuje na nich datę dostarczenia towarów oraz informacje dotyczące przeprowadzonych kontroli.
3.
Na wniosek głównego zobowiązanego i dla potwierdzenia, że procedura została zakończona zgodnie z art. 365 ust. 2, urząd przeznaczenia poświadcza dodatkową kartę 5 lub kopię karty 5 zgłoszenia tranzytowego, na której umieszczone jest jedno z następujących oznaczeń:
- Prueba alternativa
- Alternativt bevis
- Alternativnachweis
- Εναλλακτική απόδειξη
- Alternative proof
- Preuve alternative
- Prova alternativa
- Alternatief bewijs
- Prova alternativa
- Vaihtoehtoinen todiste
- Alternativt bevis.
4.
Procedura tranzytowa może zostać zakończona w innym urzędzie niż ten, który został wpisany w zgłoszeniu tranzytowym.
Urząd ten staje się wówczas urzędem przeznaczenia.
Jeżeli nowy urząd przeznaczenia należy do innego Państwa Członkowskiego niż to, do którego należy pierwotnie wyznaczony urząd, nowy urząd przeznaczenia umieszcza je w polu "I. Kontrola urzędu przeznaczenia" karty 5 zgłoszenia tranzytowego, oprócz zwyczajowych uwag, które jest zobowiązany uczynić, jedną z następujących adnotacji:
Diferencias: mercancías presentadas en la oficina (nombre y país)
Forskelle: det sted, hvor varerne blev frembudt (navn og land)
Unstimmigkeiten: Stelle, bei der die Gestellung erfolgte (Name und Land)
Διαφορές: εμπορεύματα προσκομισθέντα στο τελωνείο (Όνομα και χώρα)
Differences: office where goods were presented (name and country)
Différences: marchandises présentées au bureau (nom et pays)
Differenze: ufficio al quale sono state presentate le merci (nome e paese)
Verschillen: kantoor waar de goederen zijn aangebracht (naam en land)
Diferenças: mercadorias apresentadas na estãncia (nome e país)
Muutos: toimipaikka, jossa tavarat esitetty (nimi ja maa)
Avvikelse: varorna uppvisade för kontor (namn, land)
.
Artykuł 362
1.
Na wniosek osoby, która przedstawia karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, urząd przeznaczenia wystawia poświadczenie odbioru.
2.
Formularz poświadczenia odbioru powinien być zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 47.
Alternatywnie, poświadczenie odbioru może zostać sporządzone zgodnie ze wzorem przedstawionym na odwrocie karty 5 zgłoszenia tranzytowego.
3.
Poświadczenie odbioru powinno zostać uprzednio wypełnione przez zainteresowanego.
Mogą zostać na nim umieszczone, obok części zastrzeżonej dla urzędu przeznaczenia, inne dane szczegółowe dotyczące przesyłki.
Poświadczenie odbioru nie może być wykorzystywane jako dowód zakończenia procedury w rozumieniu art. 365 ust. 2.
Artykuł 363
Bezzwłocznie i najpóźniej w ciągu jednego miesiąca od zakończenia procedury organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia odsyłają kartę 5 zgłoszenia tranzytowego organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu.
Artykuł 364
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o utworzeniu urzędów zajmujących się centralizacją odbioru i przesyłania dokumentów oraz rodzajach dokumentów i uprawnieniach tych urzędów.
Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.
Podsekcja 6
Kontrola zakończenia procedury
Artykuł 365
1.
Jeżeli karta 5 zgłoszenia tranzytowego nie zostanie zwrócona organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego, organy te informują o tym głównego zobowiązanego, wzywając go do dostarczenia dowodu, że procedura została zakończona.
2.
Dowód określony w ust. 1 może zostać dostarczony organom celnym w formie dokumentu poświadczonego przez organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia, potwierdzające tożsamość danych towarów i stwierdzające, że zostały one zgłoszone w urzędzie przeznaczenia lub, w przypadku stosowania art. 406, upoważnionemu odbiorcy.
3.
Procedurę tranzytu wspólnotowego uważa się za zakończoną także wtedy, gdy główny zobowiązany przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, dokument celny umieszczenia pod nadzorem celnym w państwie trzecim lub jego kopię bądź fotokopię, potwierdzającą tożsamość danych towarów.
Kopia lub fotokopia tego dokumentu musi zostać odpowiednio poświadczona bądź przez organ, który poświadczył oryginalny dokument, bądź przez organy danego państwa trzeciego albo organy jednego z Państw Członkowskich.
Artykuł 366
1.
Jeżeli w ciągu czterech miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego organy celne Państwa Członkowskiego wywozu nie otrzymały dowodu, że procedura została zakończona, niezwłocznie wszczynają postępowanie poszukiwawcze, aby zebrać informacje potrzebne do zakończenia procedury lub, jeżeli nie jest to możliwe, ustalenia, czy powstał dług celny, identyfikacji dłużnika i określenia organów celnych odpowiedzialnych za wpisy na rachunkach.
W przypadku gdy organy celne zostaną wcześniej powiadomione lub podejrzewają, że procedura nie została zakończona, niezwłocznie wszczynają postępowanie poszukiwawcze.
2.
Postępowanie poszukiwawcze wszczynane jest również w przypadku, gdy w następstwie okaże się, że dowód zakończenia procedury został sfałszowany, a postępowanie poszukiwawcze jest niezbędne dla osiągnięcia celów ust. 1.
3.
W celu rozpoczęcia postępowania poszukiwawczego organy celne Państwa Członkowskiego wywozu przesyłają do organów celnych Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia wniosek, do którego dołączone są wszystkie potrzebne informacje.
4.
Organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia i, w miarę potrzeby, urzędy tranzytowe, które zostają wezwane do wzięcia udziału w postępowaniu poszukiwawczym, udzielają niezwłocznie odpowiedzi.
5.
Jeżeli w wyniku postępowania poszukiwawczego zostanie ustalone, że procedura tranzytowa została prawidłowo zakończona, organy celne Państwa Członkowskiego wywozu niezwłocznie powiadamiają o tym głównego zobowiązanego oraz, w miarę potrzeb, organy celne, które mogą wszcząć procedurę odzyskania należności celnych zgodnie z art. 217-232 Kodeksu.
Podsekcja 7
Dodatkowe przepisy stosowane w przypadku wymiany między organami celnymi informacji tranzytowych przy użyciu technologii informatycznej i sieci komputerowych
Artykuł 367
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych okoliczności i przepisów dotyczących procedury tranzytu wspólnotowego, które, w miarę potrzeb, stosuje się mutatis mutandis, opisana w niniejszej podsekcji wymiana informacji między organami celnymi odbywa się z zastosowaniem technologii informacyjnych i sieci komputerowych.
2.
Przepisów niniejszej podsekcji nie stosuje się do procedur uproszczonych właściwych dla rodzajów transportu określonych w art. 372 ust. 1 lit. g).
Artykuł 368
1.
Poza wymogami bezpieczeństwa określonymi w art. 4a ust. 2 organy celne wprowadzają i utrzymują odpowiednie środki bezpieczeństwa dla skutecznego, niezawodnego i bezpiecznego funkcjonowania całego systemu tranzytowego.
2.
W celu zapewnienia wspomnianego wyżej poziomu bezpieczeństwa każde wprowadzenie, zmiana i usunięcie danych jest rejestrowane ze wskazaniem powodów, dokładnego czasu takiego przetworzenia i identyfikacji osoby, która to przeprowadziła.
Ponadto oryginalne dane lub jakiekolwiek dane, które stały się przedmiotem takiego przetworzenia, przechowuje się przez okres co najmniej trzech lat, licząc od zakończenia roku, którego dotyczą, lub przez okres dłuższy, jeżeli wymagają tego inne przepisy.
3.
Organy celne systematycznie nadzorują stosowanie środków bezpieczeństwa.
4.
Zainteresowane organy celne informują się wzajemnie o wszystkich podejrzeniach dotyczących naruszeń środków bezpieczeństwa.
Artykuł 369
Zwalniając towary, urząd wywozu powiadamia ustalony urząd przeznaczenia o procedurze tranzytu wspólnotowego, stosując komunikat "Rejestr przewidywanego przybycia".
Komunikat taki sporządza się na podstawie danych pochodzących ze zgłoszenia tranzytowego, które może być poprawione i, w miarę potrzeb, odpowiednio wypełnione.
Komunikat musi być zgodny z układem i danymi określonymi przez organy celne w drodze wspólnych uzgodnień.
Artykuł 370
1.
Urząd przeznaczenia zatrzymuje tranzytowy dokument towarzyszący i w dniu jego przedstawienia w urzędzie przeznaczenia powiadamia urząd wywozu o zgłoszeniu towarów, stosując "Komunikat zawiadomienia o przybyciu".
Komunikat ten nie może być wykorzystywany jako dowód zakończenia procedury do celów art. 365 ust. 2.
2.
Z wyjątkiem uzasadnionych przypadków urząd przeznaczenia przekazuje komunikat "Wyniki kontroli" do urzędu wywozu najpóźniej następnego dnia roboczego po dniu, w którym towary zostały zgłoszone w urzędzie przeznaczenia.
3.
Komunikaty muszą być zgodne z układem i danymi określonymi przez organy celne w drodze wspólnych uzgodnień.
Artykuł 371
Kontrole towarów przeprowadza się, stosując komunikat otrzymany z urzędu wywozu "Rejestr przewidywanego przybycia" jako podstawę takiej kontroli.
Sekcja 3
Uproszczenia
Podsekcja 1
Przepisy ogólne dotyczące uproszczeń
Artykuł 372
1.
Organy celne, na wniosek głównego zobowiązanego lub, odpowiednio, odbiorcy, mogą wyrazić zgodę na następujące uproszczenia:
a) stosowanie gwarancji generalnej lub zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji;
b) stosowanie specjalnych list towarowych;
c) wykorzystanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych;
d) zwolnienie z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą;
e) występowanie jako upoważniony nadawca;
f) występowanie jako upoważniony odbiorca;
g) stosowanie procedur uproszczonych właściwych dla przewozu towarów:
i) koleją lub z wykorzystaniem dużych kontenerów;
ii) drogą powietrzną;
iii) drogą morską;
iv) rurociągami;
h) stosowanie innych procedur uproszczonych na podstawie art. 97 ust. 2 Kodeksu.
2.
O ile przepisy niniejszej sekcji lub zezwolenie nie stanowi inaczej, w przypadku udzielenia uproszczeń określonych w ust. 1 lit. a), b) i g) uproszczenia stosuje się we wszystkich Państwach Członkowskich.
W przypadku udzielenia uproszczeń określonych w ust. 1 lit. c), d) i e) uproszczenia stosuje się tylko do procedur tranzytu wspólnotowego rozpoczynającej się w Państwie Członkowskim, w których udzielone zostało zezwolenie.
W przypadku zgody na skorzystanie z uproszczenia, określonego w ust. 1 lit. f), uproszczenie stosuje się tylko w Państwie Członkowskim, w którym udzielone zostało zezwolenie.
Artykuł 373
1.
Zezwolenie określone w art. 372 ust. 1 udzielane jest tylko osobom, które:
a) prowadzą działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty z zastrzeżeniem, że zezwolenie na korzystanie z gwarancji generalnej może być udzielone wyłącznie osobom, które prowadzą działalność gospodarczą w Państwie Członkowskim, gdzie gwarancja została udzielona;
b) regularnie stosują ustalenia dotyczące tranzytu wspólnotowego i o których organy celne wiedzą, że są w stanie wypełnić zobowiązania wynikające z ustaleń lub, w związku z uproszczeniami określonymi w art. 372 ust. 1 lit. f), regularnie odbierają towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego; i
c) nie popełniły żadnego rażącego lub wielokrotnego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych.
2.
W celu zapewnienia właściwego korzystania z uproszczeń zezwolenia udzielane są wyłącznie w przypadku, gdy:
a) organy celne mogą zapewnić nadzór i kontrolę procedury, nie podejmując wysiłków administracyjnych nieproporcjonalnych w stosunku do wymagań danych osób; i
b) osoby korzystające z uproszczeń prowadzą ewidencję umożliwiającą organom celnym przeprowadzenie skutecznej kontroli.
Artykuł 374
1.
Wniosek o udzielenie zezwolenia na korzystanie z uproszczeń, zwany dalej "wnioskiem", sporządzany jest w formie pisemnej.
Wniosek musi być opatrzony datą i podpisany.
2.
We wniosku muszą być podane wszystkie informacje, które umożliwią organom celnym sprawdzenie, czy przestrzegane są warunki, od których zależy udzielenie zezwolenia na korzystanie z uproszczeń.
Artykuł 375
1.
Wniosek składany jest organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą.
2.
Zezwolenie jest wydawane lub wniosek zostaje odrzucony w maksymalnym terminie trzech miesięcy, licząc od dnia otrzymania wniosku.
Artykuł 376
1.
Opatrzony datą i podpisany oryginał zezwolenia oraz jedna lub większa liczba kopii zezwolenia wręczane są osobie, której wydawane jest zezwolenie.
2.
Zezwolenie określa warunki korzystania z uproszczeń i ustanawia zasady działania i kontroli.
Zezwolenie jest ważne od dnia jego wydania.
3.
W przypadku uproszczeń określonych w art. 372 ust. 1 lit. c), d) i g) zezwolenie należy okazać na każde żądanie urzędu wywozu.
Artykuł 377
1.
Osoba posiadająca zezwolenia ma obowiązek informować organy celne o każdym sprostowaniu, które nastąpiło po wydaniu tego zezwolenia, i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres.
2.
Data uprawomocnienia się decyzji musi być podana w decyzji o cofnięciu lub zmianie zezwolenia.
Artykuł 378
1.
Organy celne przechowują wnioski i załączone do nich dokumenty uzupełniające oraz kopie wydanych zezwoleń.
2.
W przypadku odrzucenia wniosku lub unieważnienia bądź cofnięcia zezwolenia wniosek i w zależności od przypadku decyzja o odrzuceniu lub unieważnieniu bądź cofnięciu wniosku oraz załączone do nich dokumenty uzupełniające przechowywane są przez okres co najmniej trzech lat, licząc od zakończenia roku kalendarzowego, w którym odrzucono wniosek lub unieważniono bądź cofnięto zezwolenie.
Podsekcja 2
Gwarancja generalna i zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji
Artykuł 379
1.
Główny zobowiązany korzysta z gwarancji generalnej lub ze zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji do wysokości kwoty referencyjnej.
2.
Kwota referencyjna jest identyczna z kwotą długu celnego, który może powstać wobec towarów umieszczanych przez głównego zobowiązanego pod procedurą tranzytu wspólnotowego w okresie co najmniej jednego tygodnia.
Kwotę tę określa urząd składania gwarancji we współpracy ze stroną zainteresowaną na podstawie danych dotyczących towarów przewożonych w przeszłości i szacunku ilości zamierzonych procedur tranzytu wspólnotowego wykazywanych, między innymi, w jej dokumentacji handlowej i księgowej.
Ustalając kwotę referencyjną, uwzględnia się najwyższe stawki celne i opłaty stosowane do towarów w Państwie Członkowskim urzędu składania gwarancji.
3.
Urząd składania gwarancji dokonuje corocznej analizy kwoty referencyjnej, w szczególności na podstawie informacji otrzymanych z urzędu lub urzędów wywozu i, o ile zaistnieje taka potrzeba, dokonuje korekty tej kwoty.
4.
Główny zobowiązany zapewnia, że kwoty co do których złożył zobowiązanie, z uwzględnieniem procedury, w przypadku których procedura nie została zakończona, nie są wyższe od kwoty referencyjnej.
Jeżeli kwota referencyjna okaże się niewystarczająca na pokrycie procedur tranzytu wspólnotowego, główny zobowiązany musi o tym powiadomić urząd składania gwarancji.
Artykuł 380
1.
Kwota, którą ma pokryć gwarancja generalna, jest równa kwocie referencyjnej określonej w art. 379.
2.
Kwota gwarancji generalnej może zostać obniżona:
a) do 50 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że jego sytuacja finansowa jest stabilna i posiada wystarczające doświadczenie w zakresie procedury tranzytu wspólnotowego;
b) do 30 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że jego sytuacja finansowa jest stabilna i że posiada wystarczające doświadczenie w zakresie procedury tranzytu wspólnotowego i bardzo ściśle współpracuje z organami celnymi.
3.
Zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji może zostać udzielone w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że spełnia normy wiarygodności opisane w ust. 2 lit. b), opanował czynności transportowe i posiada wystarczające środki finansowe, aby wywiązać się ze swoich zobowiązań.
4.
Do celów ust. 2 i 3 Państwa Członkowskie uwzględniają kryteria wymienione w załączniku 46b.
Artykuł 381
1.
W przypadku rodzaju towarów określonych w załączniku 44c, aby uzyskać zezwolenie na złożenie gwarancji pełnym pokryciem, główny zobowiązany musi wykazać, że nie tylko spełnia warunki art. 373, ale również jego sytuacja finansowa jest stabilna, posiada wystarczające doświadczenie w zakresie procedury tranzytu wspólnotowego i bardzo ściśle współpracuje z organami celnymi oraz ma wpływ na dokonywane przewozy.
2.
Kwota gwarancji generalnej określona w ust. 1 może zostać obniżona:
a) do 50 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że bardzo ściśle współpracuje z organami celnymi i ma wpływ na dokonywane przewozy;
b) do 30 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że bardzo ściśle współpracuje z organami celnymi, ma wpływ na dokonywane przewozy i posiada wystarczające środki finansowe, aby wywiązać się ze swoich zobowiązań.
3.
Do celów stosowania ust. 1 i 2 organy celne uwzględniają kryteria wymienione w załączniku 46b.
4.
Przepisy wykonawcze dotyczące czasowego zakazu korzystania z gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub korzystania z gwarancji generalnej, przewidziane w art. 94 ust. 6 i 7 Kodeksu, wymienione są w załączniku 47a.
Artykuł 382
Gwarancja generalna składana jest przez gwaranta.
Musi być ona przedmiotem dokumentu gwarancyjnego zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 48.
Artykuł 346 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 383
1.
Na podstawie zezwolenia organy celne wydają głównemu zobowiązanemu jedno lub większą liczbę zaświadczeń gwarancji generalnej lub zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia gwarancji, zwanych dalej "zaświadczeniami", sporządzonymi na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 51 lub załączniku 51a i uzupełnianymi zgodnie z załącznikiem 51b, aby umożliwić głównemu zobowiązanemu przedstawienie dowodu posiadania gwarancji generalnej lub zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji.
2.
Poświadczenie należy przedstawić w urzędzie wywozu.
Na zgłoszeniu tranzytowym należy umieścić dane szczegółowe poświadczenia.
3.
Okres ważności poświadczenia nie może przekraczać dwóch lat.
Jednakże urząd składania gwarancji może jednorazowo okres ten przedłużyć o nie więcej niż dwa lata.
Artykuł 384
1. Do cofania i unieważniania gwarancji generalnej przepisy art. 348 ust. 1 i art. 348 ust. 2 akapit pierwszy stosuje się mutatis mutandis.
2.
Od dnia uprawomocnienia się cofnięcia zezwolenia na korzystanie z gwarancji generalnej lub zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji przez organy celne lub cofnięcia decyzji, na mocy której urząd składania gwarancji przyjął zobowiązanie gwaranta lub unieważnienie zobowiązania przez gwaranta, wcześniej wystawione poświadczenia nie mogą być wykorzystywane w celu umieszczania towarów pod procedurą tranzytu wspólnotowego i główny zobowiązany musi je bezzwłocznie zwrócić do urzędu składania gwarancji.
3.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o sposobach identyfikacji nadal ważnych, a jeszcze niezwróconych zaświadczeń.
Komisja informuje o tym inne Państwa Członkowskie.
4.
Ustęp 3 stosuje się również do poświadczeń, które zostały uznane za skradzione, utracone lub sfałszowane.
Podsekcja 3
Specjalne listy towarowe
Artykuł 385
1.
Organy celne mogą zezwolić głównym zobowiązanym na stosowanie jako list towarowych wykazów, które nie spełniają wszystkich warunków określonych w załącznikach 44a i 45.
Stosowanie takich wykazów może być dopuszczone jedynie wówczas, gdy:
a) są wystawione przez przedsiębiorstwa, których ewidencja jest prowadzona z zastosowaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych;
b) zostały sporządzone i wypełnione w taki sposób, że mogą być bez trudności wykorzystane przez organy celne;
c) dla każdej pozycji towarowej podają informacje wymagane zgodnie z załącznikiem 44a.
2.
Jako listy towarowe określone w ust. 1 mogą być także stosowane wykazy opisowe, które są sporządzane do celów realizacji formalności wysyłkowych/wywozowych, nawet jeżeli wykazy te są wystawiane przez przedsiębiorstwa, których ewidencja nie jest prowadzona z zastosowaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych.
3.
Przedsiębiorstwa, których ewidencja jest prowadzona z zastosowaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych i, które zgodnie z ust. 1 i 2, uzyskały zezwolenie na korzystanie z wykazów specjalnego rodzaju, mogą również uzyskać zezwolenie na stosowanie tych wykazów dla procedur tranzytu wspólnotowego obejmujących tylko jedną kategorię towarów, jeśli to ułatwienie jest uwarunkowane programami komputerowymi zainteresowanych przedsiębiorstw.
Podsekcja 4
Użycie specjalnych zamknięć
Artykuł 386
1.
Organy celne mogą zezwolić głównym zobowiązanym na nałożenie specjalnych zamknięć na środki transportu lub opakowania pod warunkiem, że organy celne potwierdzą, iż zamknięcia te spełniają wymogi wymienione w załączniku 46a.
2.
Główni zobowiązani określają w polu "D. Kontrola urzędu wywozu" zgłoszenia tranzytowego, obok rubryki "nałożone zamknięcia", rodzaj, liczbę i oznakowanie nałożonych zamknięć.
Główni zobowiązani nakładają zamknięcia nie później niż z chwilą zwalniania towarów.
Podsekcja 5
Zwolnienie z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą
Artykuł 387
1.
Organy celne mogą zwolnić z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą głównych zobowiązanych, którzy zapewnią organom celnym możliwość ustalenia w każdym czasie miejsca, w którym znajdują się przesyłki.
2.
Osoby, którym udzielono takiego zwolnienia, zamieszczają w polu 44 zgłoszenia tranzytowego jedną z następujących adnotacji:
- Dispensa de itinerario obligatorio
- fritaget for bindende transportrute
- Befreiung von der verbindlichen Beförderungsroute
- Απαλλαγή από την υποχρέωοη τήρησης συγκεκριμένης διαδρομής
- Precribed itinerary waived
- Dispense d'itinéraire contraignant
- Dispensa dall'itinerario vincolante
- Geen verplichte route
- Dispensa de itinerário vinculativo
- Vapautettu sitovan kuljetusreitin noudattamisesta
- Befrielse från bindande färdväg"
.
26) W tytule II część II nagłówek "Rozdział 7 — Uproszczenia" skreśla się nagłówek "Sekcja 1 — Procedura uproszczona wystawiania dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów", w art. 389-396 skreśla się nagłówek "Sekcja 2 — Uproszczenie formalności tranzytowych przeprowadzanych w urzędach wywozu i przeznaczenia" i skreśla się art. 397.
27) W tytule II część II nagłówek "Podsekcja 1 — Formalności dokonywane w urzędzie wywozu" oraz art. 398-404 otrzymują brzmienie:
"Podsekcja 6
Status upoważnionego nadawcy
Artykuł 398
Osobom, które zamierzają realizować procedurę tranzytu wspólnotowego, nie zgłaszając w urzędzie wywozu ani towarów, ani odpowiedniego zgłoszenia tranzytowego, może zostać przyznany status upoważnionego nadawcy.
Uproszczenie to jest udzielane wyłącznie osobom, które korzystają z gwarancji generalnej lub są zwolnione z obowiązku złożenia gwarancji.
Artykuł 399
W zezwoleniu określa się w szczególności:
a) urząd lub urzędy wywozu odpowiedzialne za procedury tranzytu wspólnotowego;
b) sposób i termin powiadamiania urzędu wywozu przez upoważnionego nadawcę o procedurach tranzytu wspólnotowego w celu przeprowadzenia przez urząd niezbędnej kontroli przed wysyłką towarów;
c) środki pozwalające na stwierdzenie tożsamości towarów w przypadku, w którym organy celne mogą zażądać, aby na środki transportu lub opakowania upoważniony nadawca nałożył specjalne zamknięcia uznane przez organy celne i odpowiadające wymogom wymienionym w załączniku 46a;
d) kategorie lub przewozy towarów, które są zabronione.
Artykuł 400
1.
W zezwoleniu ustala się, że pole "C. Urząd wywozu" formularzy zgłoszenia tranzytowego musi być:
a) uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wywozu i podpisem funkcjonariusza tego urzędu; lub
b) opatrzone przez upoważnionego nadawcę odciskiem specjalnej metalowej pieczęci dopuszczonej przez organy celne i zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 62; jeżeli druk powierzony został upoważnionej do tego drukarni, pieczęć taka może być uprzednio wydrukowana na formularzach.
Upoważniony nadawca zobowiązany jest wypełnić to pole, podając datę wysyłki towarów, a zgłoszeniu tranzytowemu nadać numer zgodnie z zasadami ustanowionymi w zezwoleniu.
2.
Organy celne mogą nakazać stosowanie formularzy, jako środki pozwalające na ustalenie tożsamości, które opatrzone są znakiem wyróżniającym.
Artykuł 401
1.
Upoważniony nadawca jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia bezpiecznego przechowywania specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych pieczęcią urzędu wywozu lub odciskiem specjalnej pieczęci.
Informuje on organy celne o środkach bezpieczeństwa, jakie zastosował zgodnie z pierwszym akapitem.
2.
W przypadku niewłaściwego wykorzystania przez kogokolwiek formularzy opatrzonych uprzednio pieczęcią urzędu wywozu lub specjalną pieczęcią upoważniony nadawca, niezależnie od tego, kto popełnił nadużycie i bez uszczerbku dla postępowania karnego, odpowiada za uiszczenie ceł i innych opłat, które były należne w określonym Państwie Członkowskim za towary przewożone z zastosowaniem tych formularzy, o ile nie udowodni on organom celnym, które udzieliły mu zezwolenia, że podjął środki określone w ust. 1.
Artykuł 402
1.
Najpóźniej w chwili wysyłki towarów upoważnieni nadawcy muszą wypełnić zgłoszenie tranzytowe, podając, w miarę potrzeby, w polu 44 wyznaczoną trasę podróży zgodnie z art. 355 ust. 2 i, w polu "D. Kontrola urzędu wywozu", termin wyznaczony zgodnie z art. 356, w którym towary muszą być zgłoszone w urzędzie przeznaczenia, środki pozwalające na stwierdzenie tożsamości towarów, jak również jedną z następujących adnotacji:
- Expedidor autorizado
- Godkendt afsender
- Zugelassener Versender
- Εγκεκριμένος αποστολέας
- Authorised consignor
- Expéditeur agréé
- Speditore autorizzato
- Toegelaten afzender
- Expedidor autorizado
- Hyväksytty lähettäjä
- Godkänd avsändare.
2.
Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego wywozu przeprowadzają kontrolę przesyłki przed wysyłką, rejestrują ten fakt w polu "D. Kontrola urzędu wywozu" zgłoszenia tranzytowego.
3.
Po dokonaniu przesyłki towarów karta 1 zgłoszenia tranzytowego zostaje bezzwłocznie przesłana do urzędu wywozu.
Organy celne mogą określić w zezwoleniu, że karta 1 ma zostać odesłana organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu po wypełnieniu zgłoszenia tranzytowego.
Pozostałe karty towarzyszą towarom.
Artykuł 403
1.
Upoważnionemu nadawcy może zostać udzielone zezwolenie, aby zgłoszenia tranzytowe opatrzone specjalną pieczęcią określoną w załączniku 62 i sporządzone w zintegrowanym systemie elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych nie musiały być przez niego podpisywane.
Zezwolenie takie udzielane jest pod warunkiem, że upoważniony nadawca zobowiąże się wcześniej na piśmie wobec organów celnych, że będzie występował jako główny zobowiązany we wszystkich procedurach tranzytu wspólnotowego, realizowanych z zastosowaniem zgłoszeń tranzytowych opatrzonych odciskiem specjalnej pieczęci.
2.
Na zgłoszeniach tranzytowych sporządzonych zgodnie z ust. 1 musi być umieszczona, w polu przeznaczonym na podpis głównego zobowiązanego, jedna z następujących adnotacji:
- Dispensa de firma
- Fritaget for underskrift
- Freistellung von der Unterschriftsleistung
- Δεν απαιτείται υπογραφή
- Signature waived
- Dispense de signature
- Dispensa dalla firma
- Van ondertekening vrijgesteld
- Dispensada a assinatura
- Vapautettu allekirjoituksesta
- Befriad från underskrift.
Artykuł 404
1.
W przypadku gdy zgłoszenia tranzytowe składane są w urzędzie wywozu, który stosuje przepisy sekcji 2 podsekcja 7, osobom może być przyznany status upoważnionego nadawcy, jeżeli spełniają one nie tylko warunki określone w art. 373-398, ale składają swoje zgłoszenia tranzytowe i komunikują się z organami celnymi, stosując techniki przetwarzania danych.
2.
Przed zwolnieniem towarów upoważniony nadawca przedstawia zgłoszenie tranzytowe w urzędzie wywozu.
3.
W zezwoleniu określony jest, między innymi, termin, w jakim upoważniony nadawca ma przedstawić zgłoszenie tranzytowe, aby umożliwić organom celnym, o ile zaistnieje taka potrzeba, przeprowadzenie kontroli przed zwolnieniem towarów."
28) Skreśla się art. 405.
29) W tytule II część II nagłówek "Podsekcja 2 — Formalności w urzędzie przeznaczenia" oraz art. 406-408 otrzymują brzmienie:
"Podsekcja 7
Status upoważnionego odbiorcy
Artykuł 406
1.
Osobom, które zamierzają odbierać w swoich pomieszczeniach lub innych określonych miejscach towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego, nie przedstawiając w urzędzie przeznaczenia ani tych towarów, ani kart 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, może zostać przyznany status upoważnionego odbiorcy.
2.
Główny zobowiązany wypełni ciążące na nim, zgodnie z przepisem art. 96 ust. 1 lit. a) Kodeksu, zobowiązania, a procedura tranzytu wspólnotowego zostanie zakończona, gdy karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego towarzyszące przesyłce, jak również towary w nienaruszonym stanie zostaną przekazane w wyznaczonym terminie upoważnionemu odbiorcy do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w zezwoleniu oraz przestrzegane będą w sposób należyty środki pozwalające na stwierdzenie tożsamości towarów.
3.
Dla każdej przesyłki, która zostanie przekazana zgodnie z ust. 2, upoważniony odbiorca, na żądanie przewoźnika, wystawia poświadczenie odbioru przewidziane w art. 362, który stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 407
1.
W zezwoleniu określa się w szczególności:
a) urząd lub urzędy przeznaczenia odpowiedzialne za towary, które odbiera upoważniony odbiorca;
b) sposób i termin powiadamiania urzędu przeznaczenia przez upoważnionego odbiorcę o przybyciu towarów w celu przeprowadzenia przez urząd niezbędnej kontroli po przybyciu towarów;
c) wyłączone kategorie lub przewozy towarów.
2.
Organy celne określają w zezwoleniu, czy upoważniony odbiorca może dysponować towarem po jego przybyciu bez interwencji urzędu przeznaczenia.
Artykuł 408
1.
W przypadku towarów, które przybywają do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w zezwoleniu, upoważniony odbiorca zobowiązany jest:
a) niezwłocznie powiadomić urząd przeznaczenia zgodnie z procedurą ustanowioną w zezwoleniu o ewentualnych nadwyżkach, brakach, zamianach i innych nieprawidłowościach, takich jak naruszenie zamknięć;
b) bezzwłocznie przesłać do urzędu przeznaczenia karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, które towarzyszyły przesyłce towarów, podając jednocześnie datę przybycia i stan wszystkich nałożonych zamknięć.
2.
Urząd przeznaczenia dokonuje na kartach 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego wpisów przewidzianych w art. 361."
30) W art. 409 skreśla się nagłówek "Podsekcja 3 — Inne przepisy" oraz skreśla się art. 410 i art. 411.
31) Nagłówek "Sekcja 3 — Uproszczenia formalności dla towarów przewożonych koleją" otrzymuje brzmienie:
"Podsekcja 8
Procedury uproszczone dla towarów przewożonych koleją lub z wykorzystaniem dużych kontenerów"
32) Nagłówek "Podsekcja 1 — Przepisy ogólne odnoszące się do transportu kolejowego" otrzymuje brzmienie:
"A. Przepisy ogólne odnoszące się do przewozu towarów koleją."
33) Artykuł 412 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 412
Artykuł 359 nie stosuje się do kolejowego przewozu rzeczy."
34) Artykuł 414 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 414
List przewozowy CIM traktowany jest jako wspólnotowe zgłoszenie tranzytowe."
35) W art. 416 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przedsiębiorstwo kolejowe, które przyjmuje towary do przewozu na podstawie listu przewozowego CIM traktowanego jako wspólnotowe zgłoszenie tranzytowe, staje się dla tej procedury głównym zobowiązanym."
36) W art. 419 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) wyrazy "art. 311 lit. c)" zastępuje się wyrazami "art. 340c ust. 1";
b) w ust. 4 zdanie pierwsze i w ust. 5 akapit drugi wyrazy "art. 311 lit. a)" zastępuje się wyrazami "art. 340c ust. 2".
37) Po art. 425 nagłówek "Podsekcja 2 — Przepisy odnoszące się do przewozu towarów w dużych kontenerach" zastępuje się "B. Przepisy odnoszące się do przewozu towarów w dużych kontenerach".
38) Artykuł 428 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 428
Wykaz zdawczy TR stosowany przez przedsiębiorstwa przewozowe traktowany jest jako zgłoszenie tranzytowe."
39) W art. 429 ust. 3 wyrazy "zgłoszenia tranzytowe T1 lub T2 lub dokumenty" zastępuje się wyrazami "Wspólnotowe zgłoszenia tranzytowe".
40) W art. 434 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) i w ust. 3 lit. b) i c) wyrazy "art. 311 lit. c)" zastępuje się wyrazami "art. 340c ust. 1";
b) w ust. 6 zdanie pierwsze i w ust. 7 akapit drugi wyrazy "art. 311 lit. a)" zastępuje się wyrazami "art. 340c ust. 2".
41) W art. 435 wyrazy "art. 349" zastępuje się wyrazami "art. 357".
42) Po art. 440 nagłówek "Podsekcja 3 — Inne przepisy" zastępuje się "C. Inne przepisy".
43) W art. 441 ust. 1 wyrazy "art. 341 ust. 2 akapit drugi i art. 342-344" zastępuje się wyrazami "art. 350 i 385".
44) Po art. 441 nagłówek "Podsekcja 4 — Zakres stosowania procedury zwykłej i uproszczonej" zastępuje się "D. Zakres stosowania procedury zwykłej i uproszczonej".
45) W art. 442 ust. 1 wyrazy "w art. 341-380" zastępuje się wyrazami "w art. 344-362, art. 367-371 i art. 385".
46) Dodaje się art. 442a:
"Artykuł 442a
1.
Jeżeli niewymagane są przedstawienia w urzędzie wywozu wspólnotowego zgłoszenia tranzytowego, które ma być wysłane z zastosowaniem listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR zgodnie z przepisami art. 413-442, organy celne podejmą niezbędne środki dla zapewnienia, że na kopiach 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM lub kartach 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego zostaną umieszczone, w zależności od przypadku, symbole "T1", "T2" lub "T2F".
2. Jeżeli towary przewożone zgodnie z art. 413-442 są przeznaczone dla upoważnionego odbiorcy, organy celne mogą ustalić, aby na zasadzie odstępstwa od art. 406 ust. 2 i art. 408 ust. 1 lit. b) kopie 2 i 3 listu przewozowego CIM lub karty 1, 2 i 3A wykazu zdawczego TR zostały przekazane bezpośrednio przez przedsiębiorstwo kolejowe lub przedsiębiorstwo przewozowe do urzędu przeznaczenia."
47) Skreśla się nagłówek "Rozdział 8 — Szczególne przepisy stosowane w odniesieniu do niektórych rodzajów transportu", a nagłówek "Sekcja 1 — Transport lotniczy" otrzymuje brzmienie:
"Podsekcja 9
Procedury uproszczone dla transportu lotniczego"
.
48) Skreśla się art. 443.
49) Artykuł 444 i 445 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 444
1.
Przedsiębiorstwo lotnicze może uzyskać zezwolenie na wykorzystywanie jako zgłoszenia tranzytowego manifestu lotniczego, jeżeli jego treść jest zgodna ze wzorem znajdującym się w dodatku 3 do załącznika 9 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (procedura uproszczona — poziom 1).
Dla procedur tranzytu wspólnotowego manifest, porty lotnicze wywozu oraz miejsce przeznaczenia wskazane są w zezwoleniu.
Przedsiębiorstwo lotnicze przesyła odpowiednio poświadczoną kopię zezwolenia organom celnym zainteresowanych portów lotniczych.
2.
Jeżeli towary, które muszą być umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, i towary, które muszą być umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego przewidzianą w art. 340c ust. 1, są przewożone razem, należy je wyszczególnić na oddzielnych manifestach.
3.
Każdy manifest jest opatrzony datą i podpisywany przez przedsiębiorstwo lotnicze, identyfikowany przez:
- symbol "T1" w przypadku, gdy towary są umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, lub
- symbol "T2F" w przypadku, gdy towary są umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego przewidzianego w art. 340c ust. 1.
4.
Ponadto manifest zawiera następujące informacje:
a) nazwę przedsiębiorstwa lotniczego, które przewozi towary;
b) numer lotu;
c) datę lotu;
d) nazwę portu lotniczego załadunku (port lotniczy wywozu) i rozładunku (port lotniczy przeznaczenia).
Powinien również wskazywać dla każdej przesyłki:
a) numer lotniczego listu przewozowego;
b) liczbę opakowań;
c) opis towarów zgodny z ich zwyczajową nazwą handlową, zawierający informacje potrzebne do ustalenia ich tożsamości;
d) masę całkowitą.
W przypadku przesyłki łączonej jej opis zastępuje się, w miarę potrzeby, wpisem "Konsolidacja", który może zostać dokonany w formie skróconej.
W takich przypadkach w lotniczych listach przewozowych odnoszących się do przesyłek objętych manifestem znajduje się opis towarów zgodny z ich zwyczajową nazwą handlową, zawierający wszystkie informacje potrzebne do ustalenia ich tożsamości.
5.
Manifest należy przedstawić co najmniej w dwóch egzemplarzach organom celnym portu lotniczego wywozu, które zatrzymują jeden egzemplarz.
6.
Jeden egzemplarz manifestu należy przedstawić organom celnym portu lotniczego przeznaczenia.
7.
Raz w miesiącu, po uwierzytelnieniu wykazu, organy celne każdego portu lotniczego przeznaczenia przesyłają organom celnym każdego portu lotniczego wywozu sporządzony przez przedsiębiorstwo lotnicze wykaz manifestów, które zostały im przedstawione w poprzednim miesiącu.
Opis każdego manifestu w takim wykazie zawiera następujące informacje:
a) numer referencyjny manifestu;
b) symbol identyfikujący manifest jako zgłoszenie tranzytowe zgodnie z ust. 3;
c) nazwa przedsiębiorstwa lotniczego (ewentualnie jego skrót), które przewoziło towary;
d) numer lotu; oraz
e) data lotu.
Zezwolenie może również upoważnić przedsiębiorstwa lotnicze do samodzielnego przesyłania informacji określonych w akapicie pierwszym.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości odnośnie do informacji zawartych w manifestach umieszczonych we wspomnianym wykazie organy celne portu lotniczego przeznaczenia powiadamiają o tym organy celne portu lotniczego wywozu oraz organ, który wydał zezwolenie, wskazując w szczególności na lotnicze listy przewozowe odnoszące się do danych towarów.
Artykuł 445
1.
Przedsiębiorstwo lotnicze może uzyskać zezwolenie na wykorzystywanie jako zgłoszenia tranzytowego manifestu lotniczego przesyłanego z wykorzystaniem systemu wymiany danych, jeżeli obsługuje znaczącą liczbę lotów między Państwami Członkowskimi (procedura uproszczona — poziom 2).
Na zasadzie odstępstwa od art. 373 ust. 1 lit. a) przedsiębiorstwa lotnicze nie muszą prowadzić działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, jeżeli posiadają tam swoje regionalne biuro.
2.
Po przyjęciu wniosku o udzielenie zezwolenia organy celne powiadamiają pozostałe Państwa Członkowskie, na których obszarze znajdują się porty lotnicze wywozu i miejsce przeznaczenia połączone systemami elektronicznej wymiany danych.
Jeżeli w ciągu sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie zostaną zgłoszone zastrzeżenia, organy celne wydają zezwolenie.
To zezwolenie jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich i dotyczy wyłącznie procedur tranzytu wspólnotowego między portami lotniczymi, które wymienione są w tym zezwoleniu.
3.
Do celów uproszczenia manifest sporządzony w porcie lotniczym wywozu przesyłany jest z wykorzystaniem systemów elektronicznej wymiany danych do portu lotniczego przeznaczenia.
Przedsiębiorstwo lotnicze umieszcza przy danych pozycjach w manifeście:
a) symbol "T1", jeżeli towary przewożone są pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego;
b) symbol "TF", jeżeli towary przewożone są pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego przewidzianego w art. 340c ust. 1;
c) symbol "TD" w przypadku towarów już umieszczonych pod procedurą tranzytową lub przewożonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, składu celnego lub procedury odprawy czasowej.
W takich przypadkach przedsiębiorstwo lotnicze umieszcza również na odpowiednim lotniczym liście przewozowym symbol "TD", jak również symbol stosowanej procedury, numer referencyjny, datę i nazwę urzędu, który wydał zgłoszenie tranzytowe lub dokument zdawczy;
d) symbol "C" (odpowiednik "T2L") w przypadku towarów, których status wspólnotowy może być wykazany;
e) symbol "X" w przypadku towarów wspólnotowych przeznaczonych do wywozu, które nie są umieszczone pod procedurą tranzytową.
W manifeście muszą być również podane informacje przewidziane w art. 444 ust. 4.
4.
Procedura tranzytu wspólnotowegojest uważana za zakończoną, jeżeli manifest przesłany z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych jest dostępny dla organów celnych portu lotniczego przeznaczenia i towary zostały do nich zgłoszone.
W ewidencji prowadzonej przez przedsiębiorstwo lotnicze muszą znajdować się przynajmniej informacje określone w ust. 3 akapit drugi.
O ile zaistnieje taka potrzeba, organy celne portu lotniczego przeznaczenia przesyłają organom celnym portu lotniczego wywozu w celu weryfikacji szczegółowe informacje dotyczące manifestów otrzymanych z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 365 i 366, art. 450a-450d oraz tytułu VII Kodeksu:
a) przedsiębiorstwo lotnicze powiadamia organy celne o wszystkich naruszeniach przepisów i nieprawidłowościach;
b) tak szybko jak jest to możliwe, organy celne portu lotniczego przeznaczenia powiadamiają organy celne portu lotniczego wywozu oraz organ, który wydał zezwolenie, o wszystkich naruszeniach przepisów lub nieprawidłowościach."
50) Po art. 445 nagłówek "Sekcja 2 — Transport drogą morską" otrzymuje brzmienie:
"Podsekcja 10
Procedury uproszczone właściwe dla transportu drogą morską"
.
51) Artykuły 446-448 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 446
W przypadku stosowania art. 447 i 448 nie jest konieczne składanie gwarancji.
Artykuł 447
1.
Przedsiębiorstwa żeglugowe mogą uzyskać zezwolenie na wykorzystywanie jako zgłoszenia tranzytowego manifestu morskiego odnoszącego się do towarów (procedura uproszczona — poziom 1).
Forma manifestu oraz porty wywozu i przeznaczenia procedury tranzytu wspólnotowego wskazane są w zezwoleniu.
Przedsiębiorstwo żeglugowe przesyła odpowiednio poświadczoną kopię zezwolenia organom celnym zainteresowanych portów.
2.
Jeżeli towary, które muszą być umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, i towary, które muszą być umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego zgodnie z art. 340c ust. 1, są przewożone razem, należy umieścić je na oddzielnych manifestach.
3.
Na opatrzonym datą i podpisanym przez przedsiębiorstwo żeglugowe manifeście musi być umieszczone identyfikujące go potwierdzenie w postaci:
a) symbolu "T1" w przypadku, gdy towary są umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego; lub
b) symbolu "T2F" w przypadku, gdy są umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego zgodnie z art. 340c ust. 1.
4.
Ponadto manifest zawiera następujące informacje:
a) nazwa i pełny adres przedsiębiorstwa żeglugowego, które przewozi towary;
b) oznakowanie statku;
c) miejsce załadunku;
d) miejsce rozładunku.
Podaje się w nim, dla każdej przesyłki:
a) numer konosamentu;
b) liczba, rodzaj, oznakowanie i numery opakowań;
c) opis towarów zgodny z ich zwyczajową nazwą handlową, zawierający informacje potrzebne do ustalenia ich tożsamości;
d) masa całkowita w kilogramach;
e) w zależności od przypadku, numery kontenerów.
5.
Manifest należy przedstawić co najmniej w dwóch egzemplarzach organom celnym portu wywozu, które zatrzymują jeden egzemplarz.
6.
Jeden egzemplarz manifestu należy przedstawić organom celnym portu przeznaczenia.
7.
Raz w miesiącu, po uwierzytelnieniu wykazu, organy celne każdego portu przeznaczenia przesyłają organom celnym każdego portu wywozu sporządzony przez przedsiębiorstwa żeglugowe wykaz manifestów, które zostały im przedstawione w poprzednim miesiącu.
Przy każdym z manifestów umieszczonych w takim wykazie muszą być podane następujące informacje:
a) numer referencyjny manifestu;
b) symbol identyfikujący go jako zgłoszenie tranzytowe zgodnie z ust. 3;
c) nazwa przedsiębiorstwa żeglugowego (ewentualnie skrót nazwy), które przewoziło towary;
d) data procedury transportu morskiego.
Zezwolenie może również upoważnić przedsiębiorstwa żeglugowe do samodzielnego przesyłania informacji określonej w akapicie pierwszym.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości odnośnie do danych zawartych w manifestach umieszczonych we wspomnianym wykazie organy celne portu przeznaczenia powiadamiają o tym organy celne portu wywozu oraz organ, który wydał zezwolenie, odnosząc się w szczególności do konosamentów na towary, o których mowa.
Artykuł 448
1.
Przedsiębiorstwo żeglugowe może uzyskać zezwolenie na wykorzystywanie jako zgłoszenia tranzytowego pojedynczego manifestu, jeżeli dokonuje znaczącej liczby rejsów między Państwami Członkowskimi (procedura uproszczona — poziom 2).
Na zasadzie odstępstwa od art. 373 ust. 1 lit. a) przedsiębiorstwa żeglugowe nie muszą prowadzić działalności gospodarczej we Wspólnocie, jeżeli posiadają tam swoje biuro regionalne.
2.
Po przyjęciu wniosku o udzielenie zezwolenia organy celne powiadamiają o tym pozostałe Państwa Członkowskie, na których obszarze znajdują się porty wywozu i przeznaczenia.
Jeżeli w ciągu sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie zostanie zgłoszony sprzeciw, organy celne wydają zezwolenie.
Zezwolenie takie jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich i dotyczy tylko procedur tranzytu wspólnotowego realizowanych między portami wymienionymi w tym zezwoleniu.
3.
Do celów uproszczenia, przedsiębiorstwo żeglugowe może używać jednego manifestu dla wszystkich przewożonych towarów; jeżeli tak czyni, umieszcza przy pozycjach znajdujących się na manifeście:
a) symbol "T1" w przypadku, gdy towary umieszczone są pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego;
b) symbol "TF" w przypadku. gdy towary umieszczone są pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego zgodnie z art. 340c ust. 1;
c) symbol "TD" w przypadku towarów już umieszczonych pod procedurą tranzytu lub przewożonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, składu celnego lub procedury odprawy czasowej.
W takich przypadkach przedsiębiorstwo żeglugowe umieszcza również na konosamencie lub jakimkolwiek innym właściwym dokumencie handlowym symbol "TD", jak również odniesienie do zastosowanej procedury, numer referencyjny, datę i nazwę urzędu, który wydał dokument tranzytowy lub zdawczy;
d) symbol "C" (odpowiednik "T2L") w przypadku towarów, których status wspólnotowy może być wykazany;
e) symbol "X" w przypadku towarów wspólnotowych przeznaczonych do wywozu, które nie są umieszczone pod procedurą tranzytową.
Manifest zawiera również informacje przewidziane w art. 447 ust. 4.
4.
Procedura tranzytu wspólnotowego jest uważana za zakończoną po przekazaniu organom celnym w porcie przeznaczenia manifestu z wykorzystaniem elektronicznego systemu wymiany danych i zgłoszeniu towarów do tych organów.
Ewidencja prowadzona przez przedsiębiorstwo żeglugowe zgodnie z art. 373 ust. 2 lit. b) zawiera przynajmniej informacje, określone w ust. 3 akapit drugi.
W miarę potrzeby organy celne portu przeznaczenia przesyłają organom celnym portu wywozu w celu weryfikacji dane szczegółowe dotyczące manifestów.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 365 i 366, art. 450a-450d oraz tytułu VII Kodeksu należy dokonać następujących notyfikacji:
a) przedsiębiorstwo żeglugowe notyfikuje organom celnym o wszystkich naruszeniach przepisów i nieprawidłowościach;
b) tak szybko, jak jest to możliwe, organy celne portu przeznaczenia notyfikują organom celnym portu wywozu oraz organowi, który wydał zezwolenie, o wszystkich naruszeniach przepisów lub nieprawidłowościach."
52) Po art. 448 nagłówek "Sekcja 3 — Transport rurociągiem" otrzymuje brzmienie:
"Podsekcja 11
Procedura uproszczona dla transportu rurociągiem"
53) Po art. 450 dodaje się sekcję 4 w brzmieniu:
"Sekcja 4
Dług celny i jego odzyskiwanie
Artykuł 450a
Termin określony w art. 215 ust. 1 tiret trzecie Kodeksu wynosi dziesięć miesięcy, licząc od przyjęcia zgłoszenia tranzytowego.
Artykuł 450b
1.
Jeżeli po wszczęciu postępowania mającego na celu odzyskanie innych opłat organy celne określone w art. 215 Kodeksu (zwane dalej "organami występującymi z wnioskiem"), uzyskały potwierdzenie miejsca, w którym miały miejsce fakty powodujące powstanie długu celnego, przesyłają bezzwłocznie organom celnym właściwym dla tego miejsca (zwanym dalej "organami, do których kierowany jest wniosek") wszystkie potrzebne dokumenty, włącznie z odpowiednio poświadczoną kopią dowodu.
Organy, do których kierowany jest wniosek, potwierdzają jego przyjęcie i określają, czy są właściwe dla odzyskania długu.
W przypadku nieotrzymania odpowiedzi w terminie trzech miesięcy organy występujące z wnioskiem bezzwłocznie wznawiają wszczęte postępowanie.
2.
Jeżeli organy, do których kierowany jest wniosek, są właściwe, wszczynają, w miarę potrzeby, po upływie terminu trzech miesięcy określonego w ust. 1, nowe postępowanie w celu odzyskania innych opłat i bezzwłocznie powiadamiają o tym organy występujące z wnioskiem.
Każde niezakończone postępowanie mające na celu odzyskanie innych opłat, wszczęte przez organy występujące z wnioskiem zostaje zawieszone, jeżeli organy, do których skierowano wniosek, powiadomią je, że podjęły decyzję o podjęciu działań w celu odzyskania długu.
Po dostarczeniu przez organy, do których kierowany jest wniosek dowodu odzyskania długu, organy występujące z wnioskiem zwracają już pobrane kwoty lub umarzają postępowanie naprawcze.
Artykuł 450c
1.
Jeżeli procedura nie została zakończona, organy celne określone zgodnie z art. 215 Kodeksu dokonują następujących powiadomień:
a) w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego, powiadamiają gwaranta o niezakończeniu procedury;
b) w terminie trzech lat, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego, powiadamiają gwaranta, że jest on lub będzie zobowiązany do zapłacenia sum, za które odpowiada w odniesieniu do danej procedury tranzytu wspólnotowego; w powiadomieniu tym musi być podany numer i data zgłoszenia, nazwa urzędu wywozu, nazwisko głównego zobowiązanego i wysokość danej kwoty.
2.
Gwarant zostaje zwolniony ze swoich zobowiązań w przypadku, gdy w wyznaczonych terminach nie dokonano żadnego z powiadomień określonych w ust. 1.
3.
Jeżeli nie dokonano jednego z tych powiadomień, gwarant jest powiadamiany o odzyskaniu długu celnego lub zakończeniu procedury.
Artykuł 450d
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy w celu określenia właściwych organów dla odzyskania długu celnego.
Organy te powiadamiają urząd wywozu i urząd składania gwarancji o wszystkich przypadkach, w których dług celny powstał w związku ze wspólnotowymi zgłoszeniami tranzytowymi, które zostały przyjęte przez urząd wywozu oraz działaniach podjętych wobec dłużnika w celu odzyskania danych kwot."
54) W art. 454 ust. 3 akapit pierwszy wyrazy "art. 455 ust. 1" zastępuje się wyrazami "art. 455 ust. 2".
55) W art. 455 ust. 2 wyrazy "art. 11 ust. 2 Konwencji TIR" zastępuje się wyrazami "art. 11 ust. 3 Konwencji TIR".
56) W art. 457b ust. 1 zdanie pierwsze wyrazy "w art. 362" zastępuje się wyrazami "w załączniku 44c".
57) Po art. 462 dodaje się rozdział 10a w brzmieniu:
"Rozdział 10a
Procedura stosowana do przesyłek pocztowych
Artykuł 462a
1.
Jeżeli na mocy art. 91 ust. 2 lit. f) Kodeksu, przewóz towarów niewspólnotowych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty dokonywany jest za pośrednictwem poczty (łącznie z paczkami), organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki zobowiązane są do umieszczenia lub doprowadzenia do umieszczenia na opakowaniach i dokumentach towarzyszących etykiety zgodnej ze wzorem przedstawionym w załączniku 42.
2.
Jeżeli przewóz towaru wspólnotowego wysyłanego do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, w których nie stosuje się dyrektywy 77/388/EWG, dokonywany jest za pośrednictwem poczty (łącznie z paczkami), organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki zobowiązane są do umieszczenia lub doprowadzenia do umieszczenia na opakowaniach i dokumentach towarzyszących etykiety zgodnej ze wzorem przedstawionym w załączniku 42b."
58) W załączniku 35 przypis 1 otrzymuje brzmienie:
"(1) W żadnym wypadku nie można żądać od użytkowników wypełniania tych pól na karcie 5 do celów tranzytu."
59) W załączniku 37 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
60) Załącznik 37a zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
61) Skreśla się załącznik 37b.
62) Załącznik 37c zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
63) W załączniku 38 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
64) Dodaje się załącznik 44a, którego tekst znajduje się w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
65) Dodaje się załącznik 44b, którego tekst znajduje się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
66) Dodaje się załącznik 44c, którego tekst znajduje się w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
67) W załączniku 45a wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
68) W załączniku 45b wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia.
69) Załącznik 46 zastępuje się załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia.
70) Dodaje się załącznik 46a, którego tekst znajduje się w załączniku XI do niniejszego rozporządzenia.
71) Dodaje się załącznik 46b, którego tekst znajduje się w załączniku XII do niniejszego rozporządzenia.
72) Załącznik 47 zastępuje się załącznikiem XIII do niniejszego rozporządzenia.
73) Dodaje się załącznik 47a, którego tekst znajduje się w załączniku XIV do niniejszego rozporządzenia.
74) Załączniki 48, 49 i 50 zastępuje się załącznikami XV, XVI i XVII do niniejszego rozporządzenia.
75) Załącznik 51 zastępuje się załącznikiem XVIII do niniejszego rozporządzenia.
76) Dodaje się załącznik 51a, którego tekst znajduje się w załączniku XIX do niniejszego rozporządzenia.
77) Dodaje się załącznik 51b, którego tekst znajduje się w załączniku XX do niniejszego rozporządzenia.
78) Skreśla się załącznik 52.
79) Załącznik 54 zastępuje się załącznikiem XXI do niniejszego rozporządzenia.
80) Skreśla się załączniki 55 i 57.
81) W załączniku 77 ryczałtowe współczynniki produktywności "75,19", "76,92" i "64,52" znajdujące się w kolumnie 5 pod pozycjami 15, 37 i 38 zastępuje się odpowiednio ryczałtowymi współczynnikami produktywności "78,74", "78,74" i "67,11".
Artykuł 2
Formularze określone w art. 1 ust. 69, 72, 75 i 79, które były używane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być w dalszym ciągu używane, pod warunkiem dokonania w nich zmian redakcyjnych, aż do wyczerpania ich zapasów lub do dnia 31 grudnia 2002 r.
Na warunkach określonych w akapicie pierwszym formularz TC32 (karnet gwarancji ryczałtowej) może być stosowany jako karnet gwarancji pojedynczej w rozumieniu art. 347 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. W tym wypadku skreśla się wyraz "ryczałtowa" umieszczony na górze pierwszej strony formularza i zastępuje się wyrazem "pojedyncza".
Artykuł 3
Przed dniem 1 stycznia 2003 r. Komisja, na podstawie raportu przygotowanego w porozumieniu z organizacjami reprezentującymi zainteresowane podmioty gospodarcze, dokonuje oceny przepisu dotyczącego podawania kodu HS dla ustalania tożsamości towarów.
W miarę potrzeby Komisja określi sytuacje i warunki, w których obowiązek używania tego kodu i, w zależności od przypadku, innych danych dotyczących towarów umieszczonych pod procedurą tranzytu wspólnotowego może zostać rozszerzony na możliwie najszerszy zakres procedur tranzytu wspólnotowego.
Ocena ta powinna uwzględnić komputeryzację procedury tranzytu wspólnotowego.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Artykuł 1 pkt 2–80 stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.
Jednakże od dnia 1 stycznia 2001 r. operacje tranzytu wspólnotowego odnoszące się do towarów wymienionych w załączniku 44c do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 mogą być prowadzone wyłącznie z zastosowaniem gwarancji generalnej w przypadku, gdy została ona udzielona zgodnie z art. 372–384 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 404 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 oraz przepisy przejściowe ust. 5 akapit drugi niniejszego artykułu obowiązują od dnia 1 stycznia 2001 r.
Do celów art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, art. 1 pkt 81 stosuje się z mocą od dnia 1 września 1998 r.
3.
Przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do towarów, które zostały umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego przed dniem jego wejścia w życie.
4. Artykuł 358 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 stosuje się do urzędów wywozu nie później niż od dnia, w którym zaczną one stosować przepisy art. 367–371 tego rozporządzenia.
5.
W odniesieniu do zezwoleń przewidzianych w tytule II część II sekcja 3 rozdział 4 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, zezwolenia ważne w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia można nadal stosować, jednakże nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2001 r.
Każde zezwolenie przyznające status upoważnionego nadawcy musi być zgodne z art. 404 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 od chwili, gdy dany urząd wywozu zacznie stosować przepisy art. 367–371 tego rozporządzenia.
Jednakże zezwolenia ważne przed dniem 31 marca 1999 r. zostają dostosowane do art. 404 do dnia określonego przez organy celne i nie później niż dnia 31 marca 2004 r.
Od dnia i na warunkach określonych zgodnie z procedurą Komitetu stosowanie uproszczeń określonych w art. 372 ust. 1 lit. g) i) i iv) uzależnione będzie od uzyskania zezwolenia.
6.
Skreśla się akapit drugi zdanie drugie oraz art. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 502/1999.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2789/2000
z dnia 14 grudnia 2000 r.
rozszerzające rozporządzenie (EWG) nr 1657/93 w sprawie czasowego zawieszenia autonomicznych stawek celnych Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe przeznaczone do wyposażenia stref wolnocłowych Azorów i Madery, w odniesieniu do strefy wolnocłowej Madery
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 1657/93 [1] ustanawia, do dnia 31 grudnia 2000 r., tymczasowe zawieszenie autonomicznych stawek celnych Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe przeznaczone do wyposażenia stref wolnocłowych Azorów i Madery.
(2) Zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1657/93 Komisja, po konsultacji z właściwymi organami portugalskimi, zbadała skutki przyjętych środków na rozwój strefy wolnocłowej Caniçal (Madera), która stanowi obecnie jedyną strefę wolnocłową w najbardziej peryferyjnych regionach Portugalii.
(3) Początkowo środki te miały pozytywny skutek w zakresie tworzenia i ustanawiania nowych przedsiębiorstw oraz rozwoju wielu działań związanych z przemysłem, szczególnie w sektorach materiałów włókienniczych, tworzyw sztucznych i szkła.
Ostatnio warunki gospodarcze i problemy związane z infrastrukturą doprowadziły do spowolnienia powstawania nowych gałęzi przemysłu i sparaliżowały część sektora przetwórstwa.
Ta sytuacja powinna ulec zmianie, gdy zakończone zostaną obecnie prowadzone prace związane z infrastrukturą i rozszerzeniem strefy wolnocłowej, a powstaną nowe innowacyjne gałęzie przemysłu przetwórczego, obok tych, które już prowadzą działania w zakresie prostej utylizacji, pakowania i składowania.
(4) Ze swojej strony organy portugalskie wyraziły zainteresowanie przedłużeniem terminu stosowania tych środków o okres w żadnym wypadku nie krótszy niż ten, który został uprzednio przyznany, w celu zachęcenia do inwestycji przemysłowych w strefie wolnocłowej Madery i w ten sposób promowania rozwoju społeczno-gospodarczego regionu.
(5) Po szczegółowym zbadaniu sytuacji i wpływu przyjętych środków takie przedłużenie terminu w związku z tymi środkami rzeczywiście wydaje się pobudzać rozwój działalności przemysłowej w strefie wolnocłowej; okres zawieszenia autonomicznych stawek celnych Wspólnej Taryfy Celnej dla podstawowego wyposażenia powinien być w związku z tym wydłużony, zgodnie z wnioskiem organów portugalskich.
(6) Niemniej jednak, w celu uniknięcia bezpośredniego wpływu na funkcjonowanie wspólnego rynku, musi zostać wyznaczony odpowiedni termin dla tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Okres zawieszenia określony w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1657/93 w odniesieniu do strefy wolnocłowej Madery zostaje wydłużony do dnia 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 2
W ciągu roku 2008 r., po konsultacji z właściwymi organami portugalskimi, Komisja ponownie zbada skutki przyjętych środków na rozwój strefy wolnocłowej Madery i, jeśli będzie to wymagane, złoży odpowiednie wnioski.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2796/2000
z dnia 20 grudnia 2000 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 o ochronie oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. o ochronie oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1509/2000 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 1 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby spełnić oczekiwania niektórych producentów rolnych, dla których rośliny ozdobne i kwiaty stanowią jedno z głównych źródeł dochodów, produkty takie powinny zostać włączone do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Ponieważ są one produktami rolnymi, możliwe jest, by tacy producenci składali wnioski o ich rejestrację na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, z podaniem związku, jaki mogą one mieć z niektórymi obszarami geograficznymi.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 dodaje się następujący produkt:
"— Rośliny ozdobne i kwiaty."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2801/2000
z dnia 14 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/96 w sprawie czasowego zawieszenia przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej stawek celnych autonomicznych na niektóre produkty przemysłowe i rolne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W interesie Wspólnoty jest częściowe lub całkowite zawieszenie stawek celnych autonomicznych dla szeregu nowych produktów niezamieszczonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 [1].
(2) Ze względu na racjonalizację administracyjną i bezpieczeństwo użytkowników produkty rybołówstwa powinny zostać objęte niniejszym rozporządzeniem.
(3) Dla łatwiejszego zrozumienia, biorąc pod uwagę dużą liczbę zmian wchodzących w życie dnia 1 stycznia 2001 r., Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 zastępuje się całkowicie nową wersją,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1255/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule i w czwartym motywie wyrazy "produkty przemysłowe i rolne" zastępuje się wyrazami "produkty przemysłowe, rolne i rybne";
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2803/2000
z dnia 14 grudnia 2000 r.
otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dostawy wspólnotowe niektórych produktów rybołówstwa zależą obecnie od przywozu z państw trzecich.
W interesie Wspólnoty jest zawieszenie, częściowe lub całkowite, opłat celnych na produkty, o których mowa, w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych o odpowiedniej wielkości.
Aby nie powodować zagrożenia perspektyw rozwoju tego produktu we Wspólnocie i aby zapewnić odpowiednie dostawy w celu zaspokojenia potrzeb użytkowników, kontyngenty takie powinny zostać otwarte, z zastosowaniem zmiennych opłat celnych zgodnie z wrażliwością różnych produktów na rynku wspólnotowym.
(2) Wszyscy importerzy wspólnotowi powinni mieć zapewniony równy i niezakłócony dostęp do wspomnianych kontyngentów, a stawki ustanowione dla tych kontyngentów powinny być stosowane w sposób nieprzerwany wobec całego przywozu do wszystkich Państw Członkowskich produktów, których to dotyczy, do wyczerpania kontyngentów.
(3) Decyzję w sprawie otwarcia autonomicznego kontyngentu taryfowego powinna podjąć Wspólnota.
Jednakże, w celu zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami, nie istnieje żadna przeszkoda w upoważnieniu Państw Członkowskich do podejmowania z kwoty kontyngentu niezbędnych ilości odpowiadających aktualnemu przywozowi.
Jednakże ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, przy czym ta ostatnia musi w szczególności być w stanie monitorować tempo, w jakim kontyngenty są wyczerpywane, i informować o tym Państwa Członkowskie.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być wykorzystywane zgodnie z porządkiem chronologicznym dat przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Należności przywozowe na produkty wymienione w Załączniku zawiesza się według wskazanej stawki celnej na okresy i w kwotach wskazanych w treści tego Załącznika.
2.
Przywóz produktów, o których mowa, nie jest objęty kontyngentami określonymi w ust. 1, chyba że zadeklarowana wartość celna jest co najmniej równa cenom referencyjnym, ustalonym lub które mają być ustalone, zgodnie z art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [2].
Artykuł 2
Kontyngentami taryfowymi, określonymi w art. 1, zarządza Komisja, zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują ściśle w celu zapewnienia wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2813/2000
z dnia 21 grudnia 2000 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania pomocy do prywatnego składowania niektórych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jej art. 25 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000, uchylające z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 [2], przewiduje przyznawanie organizacjom producentów pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, w przypadku produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 104/2000; niniejsze zasady różnią się od poprzedniego systemu przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 3759/92 i rozporządzeniu Rady (WE) nr 1690/94 z dnia 12 lipca 1994 r. ustanawiającym szczegółowe zasady w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania niektórych produktów rybołówstwa [3], z powodu wprowadzenia wspólnotowej ceny sprzedaży; w celu uwzględnienia tych zmian rozporządzenie (WE) nr 1690/94 powinno zostać zastąpione.
(2) Organizacje producentów powinny mieć udział w kosztach związanych z wprowadzaniem mechanizmu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania i dlatego kwota pomocy powinna być ustalona na podstawie rzeczywistych kosztów technicznych i kosztów finansowych składowania.
Koszty techniczne powinny być określane na podstawie ponoszonych bezpośrednich kosztów związanych z mechanizmem.
W celu uniknięcia stosowania w odniesieniu do przemysłu uciążliwych wymogów w zakresie informacji i skomplikowanych rocznych kalkulacji, koszty finansowe powinny być ryczałtową kwotą dostosowaną na podstawie stopy procentowej określanej zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiającego ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1259/96 [5].
(3) W celu zapewnienia jakości produktu oraz w celu ułatwienia zbycia produktów na rynku, powinny zostać ustanowione wymogi, które powinny zostać spełnione w ramach działań kwalifikujących się do przyznania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, a ponadto wymogi związane ze składowaniem i przywracaniem tych produktów na rynek.
(4) W celu zapewnienia zwykłych warunków konkurencji między organizacjami producentów, korzystającymi z marginesu tolerancji przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 104/2000, konieczne jest ustanowienie zasad odnośnie do stosowania go, spójnych z innymi mechanizmami interwencyjnymi. Powinny mieć zastosowanie właściwe przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2509/2000 z dnia 15 listopada 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie przyznawania rekompensat finansowych za wycofywanie określonych produktów rybołówstwa [6].
(5) Beneficjenci pomocy powinni być zobowiązani, w celu zwiększenia efektywności kontroli, do przechowywania ewidencji towarowej oraz do przekazywania tych danych Państwom Członkowskim.
W celu dobrego zarządzania mechanizmem wystarczający jest wymóg prowadzenia ewidencji towarowej podczas minimalnych okresów składowania.
(6) Powinna zostać określona procedura składania wniosków o wypłatę pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania oraz procedura udzielania zaliczek, a także wielkość odpowiednich zabezpieczeń.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Poziom pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania jest ustalany przed rozpoczęciem każdego roku połowowego, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania jest określana w stosunku do jednostki wagi i stosowana do wagi netto produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
2.
Wielkość pomocy jest obliczana na podstawie rzeczywistych technicznych i finansowych kosztów poniesionych w związku ze składowaniem przedmiotowych produktów, udokumentowanych we Wspólnocie podczas poprzednich lat połowowych.
3.
Za koszty techniczne uznawane są:
a) koszty energii;
b) koszty pracy związane ze składowaniem i wydawaniem towaru;
c) koszty materiałów zużytych do bezpośredniego pakowania;
d) koszty transportu z miejsca wyładunku do miejsca składowania.
4.
Koszty finansowe stanowią ryczałtową kwotę w wysokości 10 EUR na tonę w 2001 r.
Następnie kwota ryczałtowa jest dostosowywana każdego roku przy użyciu stopy procentowej ustalanej corocznie, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78.
5.
Poziom pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, ustalony na określony rok połowowy, ma zastosowanie do produktów przyjętych na skład w ciągu danego roku, bez względu na koniec okresu składowania.
Artykuł 2
1.
W celu zakwalifikowania do pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, składowanie i przywracanie na rynek tych produktów musi spełniać wymogi określone w ust. 2 i 3.
2.
Produkty należy składować przez minimalny okres składowania wynoszący 15 dni od daty przyjęcia na skład.
Produkty są utrzymywane w warunkach niepowodujących zmiany ich jakości.
W tym celu produkty są przechowywane w odpowiednich urządzeniach, gdzie temperatura składowania nie przekracza minus 18 °C, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych norm krajowych lub norm handlowych stosowanych w Państwach Członkowskich.
Produkty są przechowywane w jednorodnych partiach o wadze co najmniej 5 ton lub 1 tony w przypadku krewetek z rodziny Penaeidae.
3.
Produkty są ponownie wprowadzane na rynek w jednorodnych partiach w odniesieniu do gatunku i zgodnie z obowiązującymi przepisami w poszczególnych Państwach Członkowskich, dotyczącymi wprowadzania do obrotu produktów przeznaczonych do konsumpcji.
Artykuł 3
Artykuł 2 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2509/2000 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do ustaleń w zakresie pomocy dla prywatnego składowania przewidzianych w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają system monitorowania zapewniający, aby produkty, dla których ma zastosowanie pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania, kwalifikowały się do jej przyznania.
2.
W celu przestrzegania minimalnego okresu przechowywania, określonego w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy, organizacje producentów zapewniają prowadzenie przez beneficjentów pomocy ewidencji towarowej dla każdego rodzaju produktów przyjętych na skład.
3.
Organizacje producentów każdego miesiąca powiadamiają zainteresowane Państwo Członkowskie o dacie przyjęcia, gatunku, kategorii i ilości produktów przyjętych na skład.
Artykuł 5
1. Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania jest wypłacana zainteresowanej organizacji producentów tylko wtedy gdy właściwe organy zainteresowanego Państwa Członkowskiego upewnią się, że ilości, w odniesieniu do których zastosowana jest pomoc, nie przekraczają limitów ustanowionych w art. 25 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 oraz że były przechowywane i przywrócone na rynek zgodnie z tym rozporządzeniem.
2.
Wnioski o pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania są składane przez zainteresowane organizacje producentów do właściwych organów Państwa Członkowskiego w ciągu czterech miesięcy od końca danego roku połowowego.
3.
Władze krajowe wypłacą pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania w ciągu trzech miesięcy od otrzymania kompletnego wniosku od zainteresowanej organizacji producentów.
Artykuł 6
Na wniosek zainteresowanej organizacji producentów Państwo Członkowskie udziela miesięcznej zaliczki na pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania w wielkości odpowiedniej do wnioskowanej na ten miesiąc pomocy, pod warunkiem że organizacja producentów wniesie zabezpieczenie równe 105 % kwoty zaliczki.
Zaliczki są obliczane zgodnie z metodą podaną w Załączniku.
Artykuł 7
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 1690/94 traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2814/2000
z dnia 21 grudnia 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania prolongowanej pomocy dla niektórych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 23 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 [2] z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. przewiduje przyznawanie prolongowanej pomocy pod pewnymi warunkami w celu stabilizacji, przetwarzania i składowania produktów określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 104/2000, które zostały wycofane z obrotu. Rola mechanizmu przyznawania prolongowanej pomocy w organizacji wspólnego rynku, przewidziana w rozporządzeniu (EWG) nr 3759/92 i w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3901/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. wprowadzającym szczegółowe zasady przyznawania prolongowanej pomocy dla niektórych produktów rybołówstwa [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1337/95 [4], została ponownie oceniona. Spowodowało to wzrost ilości produktów kwalifikujących się do tej pomocy. Z tego powodu właściwe jest uproszczenie procedur wymaganych przy stosowaniu mechanizmu przyznawania prolongowanej pomocy oraz zastąpienie rozporządzenia (EWG) nr 3901/92 niniejszym rozporządzeniem.
(2) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 2578/2000 [6], przewiduje, że niektóre produkty, które zostały sklasyfikowane w kategorii B, nie kwalifikują się do pomocy finansowej przyznawanej w ramach instrumentów interwencyjnych wspólnej organizacji rynku. Biorąc pod uwagę, że tylko produkty należące do klasy Extra, "E" i "A" kwalifikują się do prolongowanej pomocy określonej w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, obliczenie ilości podlegających tej pomocy powinno być oparte jedynie na tych kategoriach produktów.
(3) W celu zapewnienia maksymalnego poparcia dla działań stabilizujących rynek organizacje producentów nieprzestrzegające wspólnotowych cen wycofywania w ciągu roku połowowego powinny zostać wykluczone z możliwości otrzymywania rekompensaty finansowej w odniesieniu do prolongowanej pomocy.
(4) Systematyczna zgodność ze wspólnymi normami handlowymi, określonymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, jest czynnikiem determinującym tworzenie cen i przyczynia się do stabilizacji rynku.
Przyznawanie rekompensat w zakresie prolongowanej pomocy w odniesieniu do kwalifikujących się ilości powinno być uzależnione od zapewnienia zgodności z normami wszystkich ilości danych produktów przeznaczonych do sprzedaży przez organizacje producentów lub ich członków w ciągu roku połowowego.
(5) Mechanizmy przyznawania prolongowanej pomocy i rekompensat finansowych za wycofanie są równoległe i uzupełniające się z uwagi na to, że ich działania i cele są takie same oraz że ich zadaniem jest stabilizowanie rynku danych produktów.
Warunki związane z ilościami, które mogą kwalifikować się do prolongowanej pomocy oraz z użyciem marginesu tolerancji i dokumentami poświadczającymi używanymi w stosunku do wycofywanych produktów w innym Państwie Członkowskim, powinny być takie same, jak określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2509/2000 z dnia 15 listopada 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie przyznawania rekompensat finansowych za wycofywanie niektórych produktów rybołówstwa [7].
(6) W celu zapewnienia odpowiedniej jakości produktu oraz w celu ułatwienia sprzedaży produktów na rynku powinny zostać określone minimalne wymagania, jakie powinny zostać spełnione w procesie kwalifikowania do udzielenia pomocy, wraz z wymaganiami związanymi ze składowaniem i przywracaniem danych produktów na rynek.
(7) Organizacje producentów powinny mieć udział w kosztach związanych ze stosowaniem mechanizmu przyznawania prolongowanej pomocy oraz, z tego powodu, kwota pomocy powinna być określana na podstawie rzeczywistych kosztów technicznych i kosztów finansowych stabilizacji oraz kosztów związanych ze składowaniem.
Koszty techniczne powinny być określane na podstawie bezpośrednich kosztów ponoszonych w ramach tego mechanizmu.
W celu uniknięcia uciążliwych wymogów, aby sektor dostarczał informacji i skomplikowanych rocznych kalkulacji, koszty finansowe powinny być stawką ryczałtową, określoną na podstawie stopy procentowej wyznaczanej zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiającego ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1259/96 [9].
(8) W celu zwiększenia efektywności kontroli beneficjenci pomocy powinni być zobowiązani do przechowywania ewidencji towarowej oraz muszą przekazywać dane Państwom Członkowskim.
W celu dobrego zarządzania mechanizmem wystarczający jest wymóg ewidencji towarowej podczas minimalnych okresów składowania.
(9) Powinna zostać określona procedura składania wniosków o wypłatę prolongowanej pomocy i procedura przyznawania zaliczek oraz wielkość odpowiednich zabezpieczeń.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilość produktów kwalifikujących się do prolongowanej pomocy zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 oblicza się na podstawie ilości zaklasyfikowanych jedynie jako jakość Ekstra "E" i "A" w ramach norm handlowych określonych w art. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. Polongowana pomoc jest wypłacana jedynie organizacjom producentów, określonym w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
2.
Wypłacanie prolongowanej pomocy w odniesieniu do kwalifikujących się ilości produktów podlega warunkowi, że dla danego produktu lub danej grupy produktów wszystkie ilości wystawione na sprzedaż podczas roku połowowego przez organizacje producentów lub ich członków zostały uprzednio sklasyfikowane zgodnie z normami handlowymi określonymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
3. Wymagania określone w art. 23 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 są spełnione w przypadku, gdy produkty zostały sklasyfikowane według norm handlowych określonych w art. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
W celu zakwalifikowania się do prolongowanej pomocy produkty muszą być poddane przetwarzaniu przy użyciu co najmniej jednej z metod wymienionych w art. 23 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 w ciągu 48 godzin od momentu ich wycofania z rynku.
Przetwarzanie może być wykonane przez daną organizację producentów lub przez przedsiębiorstwo, do którego organizacja producentów wysyła produkty.
Przed przetworzeniem produkty muszą być składowane w sposób gwarantujący utrzymanie ich początkowej kategorii świeżości.
2.
Bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych wymagań krajowych lub norm handlowych stosowanych w Państwach Członkowskich, różne metody przetwarzania spełniają następujące minimalne wymagania:
a) zamrażanie jest przeprowadzane w odpowiednich urządzeniach gwarantujących między innymi, że temperatura minus 18 °C zostanie szybko osiągnięta w środku produktu;
b) solenie gwarantuje zawartość soli w produkcie końcowym nie mniejszą niż 16 %;
c) suszenie jest przeprowadzane w sposób zapewniający, że zawartość wody w przetworzonym produkcie nie przekracza 50 %;
d) marynowanie prowadzi, przy zastosowaniu octu lub kwasku, soli i przypraw aromatycznych, bez podgrzewania takiego produktu, do pH produktu mniejszego niż 4,8;
e) pasteryzacja jest przeprowadzana w taki sposób, aby temperatura wnętrza produktu była utrzymana przez co najmniej 15 minut na poziomie co najmniej 75 °C.
3.
Przechowywanie żywych jadalnych krabów w stałych zbiornikach lub w klatkach z wodą morską lub słoną i zatwierdzonych do tego celu przez Państwa Członkowskie jest kwalifikowane jako konserwacja do celów wypłacenia prolongowanej pomocy.
Artykuł 4
1.
Produkty zostaną zakwalifikowane do prolongowanej pomocy tylko w przypadku, gdy po ich nieodwracalnym przetworzeniu spełnią minimalne warunki składowania i przywrócenia na rynek określone w ust. 2 i 3.
2.
W przypadku produktów mrożonych okres składowania jest nie krótszy niż pięć dni od daty skończenia przetwarzania, a temperatura składowania nie może być wyższa niż minus 18 °C.
W przypadku solenia, marynowania, gotowania czy pasteryzowania produktów okres składowania nie może być krótszy niż pięć dni od daty ukończenia przetwarzania.
W przypadku produktów suszonych okres składowania nie może być krótszy niż pięć dni od daty ukończenia przetwarzania, temperatura składowania nie może przekraczać 4 °C oraz powinny zostać zachowane warunki w zakresie odpowiedniej wilgotności.
W przypadku wszystkich produktów przechowywanych w zbiornikach lub klatkach okres składowania nie może być krótszy niż pięć dni.
3.
Wszystkie produkty zostaną ponownie wprowadzane do obrotu w jednolitych partiach według gatunków, zgodnie z obowiązującymi przepisami w każdym Państwie Członkowskim w zakresie wprowadzania do obrotu produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Produkty przechowywane w zbiornikach lub klatkach są ponownie wprowadzane do obrotu w celu sprzedaży w sposób zgodny z normalnym wprowadzaniem do obrotu danych produktów.
4.
Po wprowadzeniu do obrotu w celu sprzedaży produkty nie mogą być ponownie składowane w celu zakwalifikowania się do pomocy.
Artykuł 5
1. Poziom prolongowanej pomocy jest ustalany przed rozpoczęciem każdego roku połowowego, zgodnie z procedurą określoną w art. 38 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Prolongowana pomoc jest określona w stosunku do jednostki wagi i stosowana do wagi netto produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
2.
Kwota pomocy jest obliczana na podstawie rzeczywistych technicznych i finansowych kosztów działań niezbędnych do stabilizacji i przechowywania danych produktów, udokumentowanych we Wspólnocie podczas poprzednich roku połowowego.
3.
Za koszty techniczne uznawane są:
a) koszty energii;
b) koszty pracy związane z przechowywaniem i wydawaniem towaru;
c) koszty materiałów zużytych do opakowań zbiorczych;
e) koszty transportu z miejsca wyładunku do miejsca przetwarzania.
4.
Koszty finansowe stanowią stawkę ryczałtową w wysokości 10 EUR na tonę za rok 2001.
Następnie stawka ryczałtowa jest dostosowywana każdego roku, przy użyciu stopy procentowej ustalanej corocznie zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78.
5.
Poziom prolongowanej pomocy ustalony na dany rok połowowy stosuje się do produktów włączonych do przechowania w ciągu danego roku, bez względu na koniec okresu przechowania.
6. Artykuł 2 ust. 1–3, art. 3, art. 4 ust. 1 lit. c) oraz art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2509/2000 stosuje się mutatis mutandis do ustaleń dotyczących prolongowanej pomocy przewidziany w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie ustanowią system monitorowania zapewniający, że produkty, w odniesieniu do których zastosowano prolongowaną pomoc, kwalifikują się do niej.
2.
Dla przestrzegania minimalnego okresu przechowywania określonego w art. 4 ust. 2 organizacje producentów zapewnią prowadzenie przez beneficjentów pomocy ewidencji towarowej dla każdej kategorii produktów, które włączono do składowania.
3.
Organizacje producentów każdego miesiąca informują dane Państwo Członkowskie o dacie, gatunku, kategorii i ilości produktów włączonych do składowania.
Artykuł 7
1. Prolongowana pomoc zostanie wypłacona na rzecz danych organizacji producentów tylko wtedy, gdy właściwe władze danego Państwa Członkowskiego upewnią się, że ilości, w odniesieniu do których zastosowana jest pomoc, nie przekraczają limitów określonych w art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 oraz że zostały bądź przetworzone, składowane, bądź konserwowane, a później ponownie wprowadzone do obrotu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Wnioski o prolongowaną pomoc są przedkładane przez zainteresowane organizacje producentów właściwym władzom Państwa Członkowskiego w ciągu czterech miesięcy od końca danego roku połowowego.
Dane szczegółowe, które mają być podane we wnioskach, zostaną określone przez Państwa Członkowskie.
3.
Władze krajowe wypłacą prolongowaną pomoc w ciągu trzech miesięcy od otrzymania kompletnego wniosku o wypłatę od zainteresowanej organizacji producentów.
Artykuł 8
Na wniosek zainteresowanej organizacji producentów Państwo Członkowskie przyzna miesięczną zaliczkę na należną prolongowaną pomoc odnośnie do ilości, dla których występuje się z wnioskiem o pomoc w tym miesiącu, pod warunkiem że organizacja producentów wniesie zabezpieczenie równe 105 % kwoty zaliczki.
Zaliczki są obliczane zgodnie z metodą określoną w Załączniku.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie poinformuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o nazwie i adresie organu wyznaczonego do wypłacenia prolongowanej pomocy.
2. Każde Państwo Członkowskie poinformuje Komisję, nie później niż do dnia 31 stycznia 2001 r., o środkach podjętych w celu wykonania art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 oraz o każdym przypadku zmiany tych środków.
Artykuł 10
Rozporządzenie (EWG) nr 3901/92 traci moc.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000
z dnia 19 grudnia 2000 r.
w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach obowiązujących przepisów sektorowych, Wspólnota może prowadzić promocję produktów rolnych na rynku wewnętrznym w odniesieniu do niektórych produktów rolnych.
(2) W związku z perspektywami rozwoju rynku i nabytym doświadczeniem oraz w celu zapewnienia konsumentom pełnej informacji należy stosować zasady kompleksowej i konsekwentnej polityki informacyjnej i promocyjnej na rynku wewnętrznym w odniesieniu do produktów rolnych i metod ich produkcji, a także w sposób zgodny z zasadą subsydiarności w odniesieniu do produktów spożywczych oraz według tych samych zasad w odniesieniu do państw trzecich, jednak bez zachęcania do konsumpcji jakiegokolwiek produktu ze względu na jego określone pochodzenie.
(3) Taka polityka będzie korzystnie uzupełniać i wzmagać działanie programów prowadzonych przez Państwa Członkowskie poprzez wzmocnienie wizerunku produktu w oczach konsumentów Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do jakości, wartości odżywczej i bezpieczeństwa środków spożywczych oraz metod produkcji.
(4) Należy ustanowić kryteria wyboru danych produktów i sektorów oraz tematów kampanii wspólnotowej.
(5) W celu zapewnienia spójności i skuteczności programów, należy określić ogólne podejścia odnośnie do niezbędnych ich elementów dotyczących każdego produktu bądź sektora za pomocą wytycznych.
(6) W związku z technicznym rodzajem zadań, jakie mają zostać wykonane, Komisja powinna mieć możliwość zwrócenia się o pomoc do komitetu ekspertów i asystentów technicznych.
(7) Należy ustalić zasady finansowania: zgodnie z zasadą ogólną, Wspólnota powinna pokrywać tylko część kosztów tego rodzaju działań, aby organizacje zgłaszające propozycje i Państwa Członkowskie przejmują odpowiedzialność.
Jednakże w wyjątkowych wypadkach bardziej odpowiednie może być odstąpienie od żądania wkładu finansowego od zainteresowanych Państw Członkowskich.
W przypadku informacji o pewnych programach wspólnotowych w zakresie pochodzenia produktu, produkcji organicznej, logo i etykietowania, jak również symboli graficznych określonych w odnośnym ustawodawstwie, w szczególności w odniesieniu do odległych regionów, podział finansowania między Wspólnotę i Państwa Członkowskie można uzasadnić potrzebą dostarczenia opinii publicznej informacji o tych stosunkowo nowych programach.
(8) W celu zapewnienia najwyższej efektywności pod względem kosztów, wdrożenie działań należy powierzyć, poprzez odpowiednie procedury, organom posiadającym niezbędne struktury i doświadczenie.
(9) W celu weryfikacji odpowiedniego wprowadzania w życie programów i ich oddziaływania, realizacja programów powinna być starannie monitorowana przez Państwa Członkowskie, a wpływ działań oceniany przez niezależny organ.
(10) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(11) Wydatki poniesione na finansowanie działań i europejskiej pomocy technicznej należy traktować jako wydatki interwencyjne na mocy art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5].
(12) Środki promocyjne przewidziane w sektorowych rozporządzeniach różnią się zasadami ich wykonywania i podlegały częstym zmianom.
W związku z czym istnieją trudności w ich stosowaniu.
Należy dokonać ich standaryzacji, uproszczenia i zebrać je w jednolitym tekście.
Należy więc uchylić zasady i przepisy sektorowe dotyczące promocji.
(13) Należy określić środki w okresie przejściowym od przepisów i zasad sektorowych do nowych uzgodnień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota może finansować w całości lub częściowo działania informacyjne i promocyjne dotyczące produktów rolnych i metod ich produkcji oraz produktów spożywczych, prowadzone na jej terytorium.
2.
Działania określone w ust. 1 nie mogą być ukierunkowane na konkretną markę ani zachęcać do konsumpcji produktu ze względu na jego określone pochodzenie.
Niniejszy przepis nie wyklucza możliwości podawania pochodzenia produktu objętego działaniami określonymi w art. 2 w przypadku nazw nadawanych na mocy przepisów wspólnotowych.
Artykuł 2
Działania określone w art. 1 obejmują:
a) działania związane z public relations, promocją i reklamą, które w szczególności koncentrują się na istotnych cechach i zaletach wspólnotowych produktów, w szczególności ich jakości i bezpieczeństwie, specyfice metod produkcji, wartości odżywczej i zdrowotnej, etykietowaniu, wysokich standardach ochrony zwierząt i poszanowaniu środowiska;
b) uczestnictwo w pokazach, targach i wystawach o znaczeniu krajowym bądź europejskim mające na celu polepszenie wizerunku produktów wspólnotowych;
c) programy informacyjne, dotyczące w szczególności systemów wspólnotowych obejmujących chronioną nazwę pochodzenia (PDO), chronione oznaczenie geograficzne (PGI), tradycyjne specjalności gwarantowane (GTS), produkcję ekologiczną, etykietowania oraz innych symboli graficznych określonych w ustawodawstwie, w szczególności dla odległych regionów geograficznych;
d) programy informacyjne dotyczące wspólnotowych systemów odnoszących się do jakości win produkowanych w określonych regionach (win o kontrolowanej jakości, posiadających geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia), win mających oznaczenie geograficzne oraz napojów spirytusowych mających oznaczenie geograficzne lub zastrzeżone tradycyjne oznaczenie;
e) badania mające na celu dokonanie oceny wyników działań informacyjnych i promocyjnych.
Artykuł 3
Sektory i produkty, które mogą zostać objęte programami określonymi w art. 1, ustala się uwzględniając następujące kryteria:
a) celowość zwrócenia uwagi na jakość, typowe cechy, specyfikę metod produkcji, wartość odżywczą i zdrowotną, bezpieczeństwo, ochronę i poszanowanie środowiska danych produktów za pomocą kampanii tematycznych lub ukierunkowanych na określone cele;
b) wprowadzenie w życie systemu etykietowania z informacjami dla konsumenta, a także systemu kontroli i śledzenia miejsca pochodzenia;
c) konieczność rozwiązywania specyficznych lub przejściowych trudności w poszczególnych sektorach;
d) celowość dostarczenia informacji dotyczących programów wspólnotowych PDO/PGI, GTS i programów produkcji ekologicznej;
e) celowość dostarczania informacji o systemach wspólnotowych w zakresie wina o kontrolowanej jakości, posiadającego geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia, wina mającego oznaczenie geograficzne oraz napojów spirytusowych mających oznaczenie geograficzne lub zastrzeżone tradycyjne oznaczenie.
Artykuł 4
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, Komisja sporządza co dwa lata wykaz zadań i produktów określonych w art. 3.
W razie konieczności można w międzyczasie dokonać jego zmian według tej samej procedury.
2.
Przed sporządzeniem wykazu określonego w ust. 1, Komisja może zasięgać opinii Stałej Grupy ds. Promocji Produktów Rolnych w ramach Komitetu Doradczego ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Produktów Rolnych.
Artykuł 5
1.
Dla każdego wyodrębnionego sektora i produktu Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2, strategię określającą wytyczne, z którymi muszą być zgodne propozycje programów informacyjnych i promocyjnych.
2.
Ustanawiając wytyczne określone w ust. 1, Komisja może zasięgać opinii Stałej Grupy ds. Promocji Produktów Rolnych w ramach Komitetu Doradczego ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Produktów Rolnych.
3.
Wytyczne te podają ogólne dane, odnoszące się w szczególności do:
a) celów i ukierunkowania działań;
b) jednego lub więcej tematów będących podmiotem wybranych środków;
c) rodzaju działań, jakie mają zostać podjęte;
d) okresu obowiązywania programu;
e) orientacyjnego rozdzielenia środków finansowych w rozbiciu na rynki i rodzaj środków działania, sumy dostępnej jako wkład Wspólnoty w program.
Artykuł 6
1.
W celu realizacji działań określonych w art. 2 lit. a) b) i d) oraz zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 5 organizacja(-e) zawodowa(-e) i międzybranżowa(-e) reprezentująca(-e) zainteresowany(-e) sektor(-y), przy współpracy z organem wykonawczym, którego wyboru ona(-e) dokonała(-y) po zaproszeniu do składania konkurencyjnych ofert za pomocą odpowiednich środków, opracowuje program informacyjny i promocyjny trwający maksymalnie do trzydziestu sześciu miesięcy.
Program może obejmować jedno lub więcej Państw Członkowskich, które opracowują specyfikację ustanawiającą kryteria oceny programów.
Program może pochodzić z organizacji szczebla europejskiego lub organizacji obejmującej jeden lub więcej Państw Członkowskich.
Te ostatnie programy mają pierwszeństwo.
2.
Zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie bada(-ją) stosowność każdego programu i jego zgodność, a także zaproponowanego przez organ wykonawczy, z przepisami niniejszego rozporządzenia, a także wytycznymi oraz stosownymi specyfikacjami.
Sprawdza(-ją) także jego wartość pieniężną.
Państwo(-a) Członkowskie sporządza(-ją) wstępny wykaz zawierający programy i organy wybrane w ramach limitu dostępnych środków i przejmuje(-ą) odpowiedzialność za finansowanie części kosztów programów.
3.
Państwa Członkowskie wysyłają do Komisji tymczasowe wykazy wybranych organów, programów i ich kopie.
Jeśli przedłożony program zostanie uznany przez Komisję za niezgodny z wytycznymi lub regułami wspólnotowymi, powiadamia ona w terminie, który ma być ustalony, dane Państwo(-a) Członkowskie o niezakwalifikowaniu części lub całości danego programu.
W przypadku przekroczenia tego terminu program uważa się za zakwalifikowany.
Państwa Członkowskie biorą pod uwagę wszystkie uwagi przedstawione przez Komisję w danym terminie.
Po wygaśnięciu tego terminu Państwo(-a) Członkowskie sporządzają i natychmiast wysyłają do Komisji wykaz ostatecznie zakwalifikowanych programów.
Komisja jak najszybciej informuje Komitet Zarządzający określony w art. 13 o wybranych programach i dotyczącym każdego z nich budżecie.
Artykuł 7
1.
W razie braku programów informacyjnych dotyczących jednego lub więcej działań określonych w art. 2 lit. c) przedstawionych przez organizacje określone w art. 6, każde zainteresowane Państwo Członkowskie opracowuje swoją specyfikację w oparciu o wytyczne ustalone przez Komisję oraz wybiera w drodze publicznego zaproszenia do składania ofert organ wdrażający program, jaki dane Państwo zobowiązuje się współfinansować.
2.
Przesyła ono Komisji wybrany program wraz z dołączoną opinią i jej uzasadnieniem na temat stosowności programu oraz jego zgodności, a także zgodności proponowanego organu, z przepisami niniejszego rozporządzenia, oraz na temat jego wartości pieniężnej.
3.
Do celów związanych ze zbadaniem programów przez Komisję, a także ich ostatecznym zatwierdzeniem przez Państwa Członkowskie, stosuje się przepisy art. 6 ust. 3 akapit drugi, trzeci oraz czwarty.
Artykuł 8
1.
W celu ustalenia wytycznych określonych w art. 5 Komisja może wezwać do pomocy komitet niezależnych ekspertów ds. komunikowania się lub asystentów ds. technicznych.
2.
Komisja wybiera w drodze przetargu nieograniczonego lub ograniczonego:
a) asystenta(-ów) ds. technicznych określonych w ust. 1,
b) organ lub organy odpowiedzialny(-e) za ocenę skutków działań wprowadzonych w życie zgodnie z art. 6 i 7.
Artykuł 9
1.
Wspólnota finansuje:
a) w całości, koszt programów określonych w art. 2 lit. e);
b) częściowo, pozostałe działania informacyjne i promocyjne określone w art. 2.
2.
Udział Wspólnoty w programach określonych w ust. 1 lit. b), nie może przekraczać 50 % ich faktycznego kosztu.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 4, Państwa Członkowskie pokrywają 20 % faktycznych kosztów działań określonych w ust. 2, a pozostałą część kosztów finansują organizacje, które wychodzą z propozycją.
Płatności dokonywane przez Państwa Członkowskie i/lub organizacje branżowe bądź międzybranżowe mogą pochodzić z opłat o charakterze parafiskalnym.
3.
Jednakże w uzasadnionych przypadkach i pod warunkiem że program ewidentnie leży w interesie Wspólnoty można, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2, zadecydować, że proponująca program organizacja będzie odpowiedzialna za całość finansowania, którego nie zapewniła Wspólnota.
4.
W przypadku działań określonych w art. 7, Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za tę część finansowania, której nie zapewniła Wspólnota.
Wpłaty Państw Członkowskich mogą pochodzić z opłat o charakterze parafiskalnym.
Artykuł 10
1. Organ lub organy, którym powierzono realizację działań określonych w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, muszą posiadać wiedzę fachową na temat danych produktów i rynków oraz posiadać środki niezbędne do jak najbardziej wydajnej realizacji programu z należytym uwzględnieniem europejskiego wymiaru programów.
2.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za nadzór i płatności w przypadku wszystkich działań oprócz tych, które określono w art. 9 ust. 1 lit. a).
Artykuł 11
Finansowanie przez Wspólnotę działań określonych w art. 1 uważa się za zgodne z art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
Artykuł 12
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 13
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Olejów i Tłuszczów ustanowiony na mocy art. 37 rozporządzenia nr 136/66/EWG [6] i Komitety Zarządzające ustanowione na mocy odpowiednich artykułów pozostałych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych (zwane dalej "Komitetami").
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitety uchwalają swoje regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 14
Co dwa lata, począwszy od dnia 31 grudnia 2003 r. Komisja przesyła do Parlamentu Europejskiego i Rady sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, dotyczące w szczególności wybranych programów i wykorzystania przydziałów finansowych, wraz z wszelkimi właściwymi propozycjami.
Artykuł 15
1.
Skreśla się następujące przepisy:
a) artykuł 11 rozporządzenia Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1996 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [7];
b) artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [8];
c) artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzającego szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [9];
d) artykuł 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1332/92 z dnia 18 maja 1992 r. wprowadzającego szczególne środki w odniesieniu do oliwek stołowych [10];
e) artykuł 31 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczącego szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [11];
f) artykuł 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczącego szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [12];
g) artykuł 1 akapit drugi tiret drugie i art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 399/94 z dnia 21 lutego 1994 r. dotyczącego szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron [13];
h) artykuł 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [14];
i) artykuł 35 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [15].
2. Odpowiednio w art. 1 akapit pierwszy i art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 399/94 skreśla się wyrazy "i promocji" oraz "lit. d) i e)".
3. Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1195/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie środków na rzecz wzrostu konsumpcji i wykorzystania jabłek [16], (EWG) nr 1201/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie środków na rzecz wzrostu konsumpcji owoców cytrusowych [17], (EWG) nr 2067/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie środków promocji i wprowadzania do obrotu wołowiny i cielęciny wysokiej jakości [18], (EWG) nr 2073/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie promocji spożycia mleka i przetworów mlecznych we Wspólnocie i rozszerzenia rynków mleka i przetworów mlecznych [19], (WE) nr 2275/96 z dnia 22 listopada 1996 r. wprowadzające szczególne środki dla żywych roślin i produktów kwiatowych [20] oraz (WE) nr 2071/98 z dnia 28 września 1998 r. w sprawie działań promocyjnych dotyczących etykietowania wołowiny i cielęciny [21] tracą moc.
4.
Przepisy, warunki oraz rozporządzenia wyszczególnione w ust. 1 i 2 nadal stosuje się do programów informacyjnych i promocyjnych, co do których decyzje zostały podjęte przed wejściem w życie rozporządzenia w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 ust. 2, środki konieczne do ułatwienia przejścia od przepisów określonych w art. 15 do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2852/2000
z dnia 22 grudnia 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i ustanawiające ostateczne pobranie tymczasowego cła nałożonego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Indii i Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Środki tymczasowe
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1472/2000 [2] ("rozporządzenie tymczasowe") zostały nałożone tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty poliestrowych włókien odcinkowych objętych kodem CN 55032000 i pochodzących z Indii i Republiki Korei.
2.
Dalszy przebieg postępowania
(2) Po ustanowieniu tymczasowych ceł antydumpingowych, kilka stron zgłosiło uwagi na piśmie.
Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("podstawowe rozporządzenie") stronom, które tego zażądały, umożliwiono wysłuchanie.
Strony zostały poinformowane o podstawowych faktach i okolicznościach, na podstawie których zdecydowano się zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie, na poziomie cła ostatecznego, kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi po ogłoszeniu tych informacji.
(3) Uwagi w formie ustnej i pisemnej, złożone przez strony w terminach na to przewidzianych, zostały rozpatrzone i gdzie właściwe, należycie uwzględnione do celów ostatecznych ustaleń.
(4) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że kryteria początkowe przyjęte przez Komisję były niewłaściwe i arbitralne.
Ponadto utrzymywały one, że wszczęcie nowego postępowania przeciwko Republice Korei, dwa miesiące po zakończeniu poprzedniego (patrz: motyw 7 rozporządzenia tymczasowego), pozostaje w sprzeczności z wynikami tamtego dochodzenia, mówiącymi, że prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu nie istnieje.
W tym względzie należy zaznaczyć, że wniosek stwierdzający brak prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu został sformułowany na podstawie ustaleń odnoszących się do dwunastomiesięcznego okresu objętego dochodzeniem, kończącego się we wrześniu 1997 r., tj. dwa lata przed wszczęciem niniejszego postępowania.
Ponadto Komisja zbadała nowe dowody przedstawione w skardze z sierpnia 1999 r. i uznała je za wystarczające do rozpoczęcia niniejszego dochodzenia.
(5) Komisja prowadziła dalsze dochodzenie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
B. TOWAR OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(6) Stowarzyszenie użytkowników twierdziło, że zawiadomienie o wszczęciu niniejszego postępowania nie dotyczyło tych rodzajów poliestrowych włókien odcinkowych, które nie mają zastosowania w przędzeniu i że w konsekwencji te rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych powinny być wyłączone z postępowania.
(7) Należy zauważyć, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak również skarga, wyraźnie przytaczają opis odnoszący się do odpowiedniego kodu CN, który uwzględnia wszystkie rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych, niezależnie od formy ich zastosowania, przywożone od eksportujących producentów rozważanych krajów i produkowane przez przemysł wspólnotowy.
Treść opisu odnoszącego się do odpowiedniego kodu CN została zrozumiana poprawnie przez wszystkie zainteresowane strony tego postępowania, poza wspomnianym stowarzyszeniem użytkowników, które ponownie zgłosiło zastrzeżenie już odrzucone we wcześniejszym dochodzeniu dotyczącym przywozu poliestrowych włókien odcinkowych z Australii, Indonezji i Tajlandii, zawartym w rozporządzeniu (WE) nr 1522/2000 [3].
(8) Niektóre zainteresowane strony twierdziły również, że w każdym razie należy dokonać rozróżnienia między rodzajami poliestrowych włókien odcinkowych znajdującymi zastosowanie w przędzeniu i poliestrowych włókien odcinkowych przeznaczonych do innych celów (do produkcji włóknin lub wypełnień), ze względu na różnice w podstawowych właściwościach fizycznych, determinujące końcowe przeznaczenie wyrobu.
W związku z powyższym utrzymywano, że przywożone włókna powinny być poddane certyfikacji potwierdzającej te właściwości w bezstronnym laboratorium.
Ponadto utrzymywano, że zamienność, jeśli w ogóle istnieje, między włóknami znajdującymi zastosowanie w przędzeniu a nie mającymi takiego zastosowania jest bardzo ograniczona i dotyczy jedynie niektórych rodzajów włókien początkowo przeznaczonych do zastosowania w przędzeniu, które mogą być wykorzystywane jako włókna nie mające takiego zastosowania.
Wobec tego włókna niemające zastosowania w przędzeniu, jeżeli nawet nie zostaną wyłączone z dochodzenia, powinny przynajmniej być przedmiotem odrębnego postępowania.
(9) W przypadku wykorzystania towaru objętego postępowaniem, stwierdzono istotny poziom pokrywania się, zamienności i konkurencji między różnymi rodzajami poliestrowych włókien odcinkowych.
Dochodzenie wykazało, że nie istnieje wyraźna granica podziału między różnymi rodzajami poliestrowych włókien odcinkowych, która pozwalałaby na ustalenie jednoznacznego związku między właściwościami fizycznymi wyrobu a formami jego zastosowania i wobec tego, na podstawie dostępnego materiału dowodowego, rozróżnienie wyrobów nie jest możliwe.
W odniesieniu do tej kwestii podkreślono także, że na podstawie wyników niezależnych badań laboratoryjnych nie można określić w sposób rozstrzygający sposobów ostatecznego zastosowania wyrobu.
W związku z powyższym różne rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych, o których mowa, do celów niniejszego postępowania powinny być rozważane jako jeden towar.
(10) Wobec tego uznaje się, że zgłoszone uwagi, odnoszące się do definicji towaru objętego postępowaniem, nie są wystarczające, aby na ich podstawie podważyć wnioski sformułowane w akapicie 18 rozporządzenia tymczasowego.
W związku z tym, te wnioski, które są zgodne ze sformułowanymi w poprzednich dochodzeniach dla tego samego towaru, zostają niniejszym potwierdzone.
C. DUMPING
1.
Indie
(11) Nie zgłoszono żadnych zastrzeżeń w odniesieniu do decyzji, zgodnie z którą nie zostanie utworzona próba indyjskich producentów eksportujących, i wobec tego ustalenia określone w motywach 20–25 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
1.1. Wartość normalna
(12) Po wprowadzeniu środków tymczasowych, jeden z producentów eksportujących zażądał, aby koszty wytwarzania niektórych rodzajów wyrobów drugiej jakości, sprzedawanych na rynku krajowym, zostały skorygowane w dół do celów stwierdzenia, czy jest spełnione kryterium sprzedaży realizowanej w zwykłym obrocie handlowym.
To żądanie nie może być uwzględnione, ponieważ w swojej odpowiedzi na kwestionariusz przedsiębiorstwo określiło identyczne koszty wytwarzania dla różnych kategorii jakościowych każdego rodzaju wyrobu.
(13) Nie zgłoszono innych zastrzeżeń dotyczących określenia wartości normalnej.
Wobec tego, wnioski sformułowane w motywie 46 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
1.2. Cena eksportowa
(14) Nie zgłoszono żadnych zastrzeżeń dotyczących określenia ceny eksportowej.
Wobec tego, wnioski sformułowane w motywie 47 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
1.3. Porównanie
(15) Po przyjęciu środków tymczasowych jeden z producentów eksportujących stwierdził, że te rodzaje towarów sprzedawanych na rynku krajowym, które były porównywane wywożonymi do Wspólnoty miały inne właściwości fizyczne i techniczne i różne przeznaczenie końcowe.
W związku z tym, przedsiębiorstwo zażądało wprowadzenia korekty ze względu na właściwości fizyczne i przedstawiło dodatkowe informacje na poparcie swego stanowiska.
Stwierdzono, że nowe informacje przedstawione po przyjęciu środków tymczasowych, dotyczyły dodatkowych właściwości towaru, odnośnie do których Komisja nigdy nie żądała informacji ani nie zostały wymienione przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz.
Na tym etapie dochodzenia nie było możliwości zmiany podstawy porównania towarów, która jest określona w tabeli specyfikacji kwestionariusza Komisji i dotyczy wszystkich współpracujących producentów eksportujących.
Ponadto nowe informacje były sprzeczne z otrzymanymi poprzednio i wobec tego żądanie wprowadzenia korekty ze względu na właściwości fizyczne zostało odrzucone.
(16) Inny producent eksportujący twierdził, że różnice w grubości włókien, wyrażone w denierach lub decyteksach, nie powinny być brane pod uwagę i w związku z tym wszystkie rodzaje wyrobów należy traktować jako jeden towar.
W tym względzie, aby zapewnić sprawiedliwe i konstruktywne porównanie rodzajów towarów sprzedawanych na rynku krajowym i wywożonych, wyroby wyprodukowane przez wszystkich producentów eksportujących są porównywane według rodzajów, zgodnie z zasadami określonymi w kwestionariuszu Komisji.
Wobec tego argument dotyczący ograniczenia porównania do jednego rodzaju wyrobu nie może być przyjęty.
(17) Jeden z eksportujących producentów dostarczył nowych informacji na poparcie żądania dotyczącego korekty z tytułu zwrotu cła, odrzuconego przez Komisję na etapie wstępnym.
To żądanie nie może być przyjęte, gdyż informacje, chociaż wymagane w kwestionariuszu, nie zostały dostarczone we właściwym czasie i z tego względu nie mogły być zweryfikowane.
(18) Ten sam producent eksportujący w dalszym ciągu twierdził, że ponieważ słuszność żądania wprowadzenia korekty z tytułu zwrotu cła została już dowiedziona w kontekście wcześniejszego postępowania, wszczętego około dziesięciu lat temu (rozporządzenie Rady (EWG) nr 54/93 [4], nie ma potrzeby przeprowadzania ponownego dochodzenia.
W związku z tym należy wziąć pod uwagę, że każde postępowanie antydumpingowe jest prowadzone niezależnie i badane na podstawie odnoszącego się wyłącznie do niego stanu faktycznego i prawnego, który w każdym postępowaniu może być inny.
Zgodnie ze stwierdzeniem sformułowanym w poprzednim akapicie, ten producent eksportujący nie przedstawił dowodów na poparcie swego żądania w toku niniejszego dochodzenia.
Ponadto, nie zostało wykazane, że towar podobny, przeznaczony do zużycia krajowego, był w dochodzenym okresie obciążony jakimkolwiek cłem.
Wobec tego żądanie zostało odrzucone.
(19) W kontekście zwrotu cła, dwóch producentów eksportujących twierdziło, że korekta z tego tytułu powinna być przyznana automatycznie, z chwilą dokonania zwrotu cła po stronie wywozu i że kwestia, czy te należności celne zostały uwzględnione dla towaru skierowanego na potrzeby krajowe nie ma tu znaczenia.
Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) podstawowego rozporządzenia korekta z tytułu cła jest przyznawana jedynie w przypadku gdy są spełnione dwa warunki: po pierwsze musi zostać wykazane, że opłaty przywozowe są ponoszone przez towar podobny i przez materiały fizycznie stanowiące jego część, jeżeli są przeznaczone do zużycia w kraju wywozu i po drugie, że te opłaty przywozowe są zwracane lub nie są pobierane, gdy produkt jest wywożony do Wspólnoty.
Jeżeli jedno z tych z wymagań nie jest spełnione, nie może być przyznana korekta z tytułu zwrotu cła.
(20) Jeden z producentów eksportujących twierdził, że niektóre należności celne przywozowe zostały uwzględnione w towarze sprzedawanym na rynku krajowym, w wysokości przekraczającej przyznaną przez Komisję we wstępnych ustaleniach.
To dodatkowe zastrzeżenie zostało zbadane i stwierdzono, że należności celne przywozowe, zapłacone za niektóre materiały wchodzące w skład towaru sprzedawanego na rynku krajowym rzeczywiście przekraczały poprzednio ustalone kwoty.
Wobec tego wstępne obliczenia zostały odpowiednio zmodyfikowane.
(21) Niemniej jednak to nowe zastrzeżenie producenta eksportującego, dotyczące wprowadzenia dalszej korekty z tytułu należności celnych przywozowych, odnoszących się do surowców pochodzących z przywozu i opłaconych przez przedsiębiorstwo powiązane, nie może być zaakceptowane, ponieważ to zastrzeżenie nie zostało złożone w odpowiednim czasie oraz nie wykazano wpływu na porównywalność cen, a ponadto nie było możliwości zweryfikowania tych nowych informacji przedstawionych na tym etapie dochodzenia.
(22) Jeden producent eksportujący twierdził, że w rezultacie polityki Rządu Indii, polegającej na zachęcaniu do lokalizacji zakładów produkcyjnych w mniej rozwiniętych obszarach, przedsiębiorstwa były zwolnione z płacenia podatku z tytułu sprzedaży, należnego rządowi, i na tej podstawie zażądał przyznania odpowiedniej korekty.
Z przedstawionych informacji wynika, że wszystkie faktury dotyczące sprzedaży towarów pochodzących z zakładów produkcyjnych korzystających ze zwolnienia świadczą o tym, że podatek z tytułu sprzedaży nie zostanie pobrany przez państwo i że nabywca nie ma prawa ubiegać się o żadne zwroty, kompensaty czy odliczenie podatku z tytułu sprzedaży.
W tej sytuacji ponieważ podatek z tytułu sprzedaży nie jest płacony, nie może być przyznana korekta.
Jednakże w przypadkach gdy faktury sprzedaży, dotyczące wyrobów wyprodukowanych przez inne zakłady produkcyjne, zawierały podatki pobierane przez państwo uznano, że wprowadzenie korekty jest uzasadnione i obliczenia zostały odpowiednio zmodyfikowane.
(23) Jeden producent eksportujący wniósł zastrzeżenie, że płatność podatku dochodowego odnosiła się tylko do dochodu wygenerowanego na rynku krajowym, a nie na rynku eksportowym, co miało wpływ na porównywalność cen.
W tym względzie należy zaznaczyć, że podatek dochodowy obciąża dochód przedsiębiorstwa, jeżeli taki występuje, i jest obliczany retrospektywnie w końcu każdego roku budżetowego.
Wobec tego nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu ceny.
Ponadto przedsiębiorstwo nie przedstawiło żadnego materiału dowodowego wykazującego, że podatek został uwzględniony w fakturach krajowych.
Powyższe zastrzeżenie zostało więc odrzucone.
1.4. Margines dumpingu
(24) Porównanie zweryfikowanej, gdzie stosowne, średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową według rodzaju towaru na bazie loco zakład produkcyjny wykazało istnienie dumpingu w przypadku wszystkich badanych producentów eksportujących.
Ponieważ poziom współpracy był wysoki, margines dumpingu dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw ustala się na poziomie najwyższego marginesu dumpingu stwierdzonego dla współpracującego producenta eksportującego.
(25) Ostateczne marginesy dumpingu, jako odsetek CIF ceny importowej przed zapłaceniem cła, są następujące:
Indian Organic Chemicals Limited, Mumbai _BAR_ 23,3 % _BAR_
JCT Limited, New Delhi _BAR_ 32,6 % _BAR_
Reliance Industries Ltd, Mumbai _BAR_ 35,4 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 35,4 % _BAR_
2.
Republika Korei
2.1. Wartość normalna
(26) Po przyjęciu środków tymczasowych, trzech producentów eksportujących stwierdziło, że wyłączenie sprzedaży dokonywanej w ramach "lokalnego wywozu" z wykazów sprzedaży krajowej wykorzystywanych do ustalenia wartości normalnej było błędne i nieuzasadnione.
(27) Utrzymywali oni, że to wyłączenie było sprzeczne z przepisami art. 2 podstawowego rozporządzenia i z normalną praktyką Komisji oraz że było niespójne z podejściem przyjętym przez inne Państwa Członkowskie WTO.
Dwóch z tych producentów eksportujących utrzymywało również, że Komisja nie wyjaśniła podstawy prawnej wyłączenia tych sprzedaży.
(28) Producenci eksportujący w dalszym ciągu stwierdzili, że w poprzednich postępowaniach dotyczących Republiki Korei (np. ponowne dochodzenie w związku wygaśnięciem środków mających zastosowanie do poliestrowych włókien odcinkowych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1728/1999 [5] i postępowanie dotyczące prętów ze stali nierdzewnej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1600/1999 [6] oraz decyzji Komisji nr 1999/483/WE [7], Komisja nie miała zastrzeżeń do uwzględnienia przez producentów eksportujących sprzedaży zrealizowanej w "lokalnym wywozie" w wykazach sprzedaży krajowej, a w jednym z przytoczonych przypadków zażądała włączenia tej sprzedaży do wykazu sprzedaży krajowej.
(29) Uważa się, że ta sprzedaż, na podstawie specjalnych ustaleń administracyjnych, był traktowany jako "lokalny wywóz" w takim sensie, że nie podlegał podatkowi z tytułu sprzedaży krajowej, że był zwykle fakturowana w USD a płatności dokonywano w formie akredytywy i że była objęta systemem ceł zwrotnych, a to dowodzi, że był on dokonywany za pośrednictwem specjalnego kanału sprzedaży zorientowanego na wywóz i w szczególnej sytuacji rynkowej.
Producenci eksportujący objęci postępowaniem wykazywali taką sprzedaż w swojej dokumentacji księgowej jako sprzedaż towarów, które mają być włączone do towarów przeznaczonych do wywozu.
Biorąc pod uwagę tę szczególną sytuację rynkową, stwierdzono, że sprzedaż w ramach "lokalnego wywozu" nie była realizowana w zwykłym obrocie handlowym i wobec tego uwzględnienie jej do celów obliczeń wartości normalnej nie pozwoliłoby na dokonanie właściwego i rzetelnego porównania z ceną eksportową, zgodnie z art. 2 podstawowego rozporządzenia.
Komisja nie przyjmuje argumentu, że zgodnie praktyką przyjętą w przeszłości taka sprzedaż była uwzględniana w obliczeniach wartości normalnej.
Uwzględnienie tej sprzedaży w poprzednich postępowaniach można wyjaśnić tym, że być może nie była ona wyraźnie wyszczególniona lub że uznano ją za mało istotną z punktu widzenia wpływu na wyniki.
Niemniej jednak w tym wypadku, z powodów podanych powyżej, sprzedaż dokonywana w ramach "lokalnego wywozu" została wyłączona z wykazu sprzedaży krajowej, przyjętego do ustalenia wartości normalnej.
(30) Jeden producent eksportujący utrzymywał, że niektóre surowce zostały zakupione od powiązanego dostawcy po cenach, jakie byłyby ustalone między niezależnymi podmiotami i wobec tego określenie przez Komisję wyższej rynkowej ceny nabycia i odpowiednie zwiększenie kosztów wytwarzania było nieuzasadnione.
W dalszym ciągu stwierdził on, że w każdym razie korekta była zbyt wysoka, ponieważ nie wzięto pod uwagę różnic technicznych i cenowych między surowcami kupowanymi głównie od powiązanego dostawcy i podobnych surowców kupowanych od innych dostawców.
(31) Stwierdzono, że relacje z dostawcą polegały na tym, że producent eksportujący był w sytuacji, w której mógł wywierać istotny wpływ na cenę nabycia.
Ponadto, z uwagi na to, że średnia cena surowca, kupowanego od dostawcy powiązanego, była wyraźnie niższa od średniej ceny tego samego surowca kupowanego od dostawców niepowiązanych i ponieważ cena nabycia była na takim poziomie, że jak się zdawało dostawca ponosił straty, ceny surowca zostały uznane za niewiarygodne ceny transferowe.
W tej sytuacji utrzymano metodę przyjętą do określenia ceny nabycia dla transakcji między podmiotami niezależnymi, polegającą na zwiększeniu ceny surowców zakupionych od dostawców powiązanych proporcjonalnie do średniej ważonej ceny nabycia surowca, który został zakupiony od dostawcy powiązanego i dostawców niepowiązanych.
(32) Jeden producent eksportujący twierdził, że wartość normalna dla jednego towaru powinna być raczej określona na podstawie ceny krajowej niż wartości konstruowanej.
Ten argument został przyjęty, ponieważ stwierdzono, że sprzedaż tego rodzaju towaru była dokonana w ilościach reprezentatywnych i niemal we wszystkich przypadkach przyniosła zysk.
Wobec tego obliczenia zostały odpowiednio dostosowane.
(33) Jeden producent eksportujący twierdził, że Komisja postąpiła nieprawidłowo, odrzucając zysk netto z przeliczania obcej waluty, uwzględniony w kosztach sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, przyjętych do określenia całkowitych kosztów wytwarzania przy ustalaniu wartości normalnej konstruowanej i do celów zbadania, czy sprzedaż odbywała się w zwykłym obrocie handlowym.
Ten producent utrzymywał, że ta kwestia powinna być ponownie rozważona, ponieważ część zysku z przeliczania obcej waluty została zrealizowana oraz że wielkość obrotu jest najbardziej odpowiednią podstawą do przypisania zysku netto z przeliczania obcej waluty do różnych rynków.
(34) Stwierdzono, że zysk z przeliczania obcej waluty odnosił się głównie do zysku wynikającego z różnic kursowych z tytułu konwersji długoterminowych zobowiązań w walutach obcych, a nie do produkcji i sprzedaży w normalnym obrocie handlowym na rynku krajowym w okresie dochodzenia (od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 1999 r.).
Ponieważ takie zyski lub straty, wynikające z przeliczania obcej waluty, nie są brane pod uwagę w dochodzeniach antydumpingowych, niezależnie od tego, czy zostały zrealizowane czy nie, ten argument został odrzucony.
2.2. Cena eksportowa
(35) Jeden producent eksportujący twierdził, że jego przedsiębiorstwo powiązane, działające we Wspólnocie, odgrywa jedynie niewielką rolę w procesie sprzedaży dla odbiorców niepowiązanych we Wspólnocie i wobec tego odejmowanie zysku podczas konstruowania ceny eksportowej jest nieuzasadnione.
Utrzymywał on także, że przyjęta marża zysku nie była oparta na żadnych podstawach.
Zgodnie z art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia pozycje wymagające korekty w celu skonstruowania ceny eksportowej zawierają rozsądną marżę zysku.
Uważa się, że zysk odjęty w celu skonstruowania ceny eksportowej był przyjęty na rozsądnie uzasadnionym poziomie w porównaniu do informacji dostępnych od współpracujących niezależnych importerów.
Wobec tego zastrzeżenie zostaje odrzucone.
(36) Nie zgłoszono innych zastrzeżeń dotyczących ceny eksportowej.
Wobec tego wnioski sformułowane w motywie 54 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.3. Porównanie
(37) Jeden producent eksportujący stwierdził, że błędnie umieścił te same korekty dotyczące kosztów kredytu w różnych kolumnach wykazu sprzedaży wywozowej i w konsekwencji Komisja dwukrotnie uwzględniła odliczenia podczas ustalania ceny eksportowej do celów rzetelnego porównania z wartością normalną.
Koszty kredytu podane przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz, w odniesieniu do warunków płatności uzgodnionych dla każdej transakcji, zostały zbadane i w uzasadnionych przypadkach to zastrzeżenie zostało uwzględnione.
(38) Jeden producent eksportujący zgłosił zastrzeżenie, że kwoty zwróconego cła, określone przez Komisję, są zbyt niskie, ponieważ za podstawę obliczeń przyjęła ona cło płacone przy przywozie surowców fizycznie włączonych do towaru podobnego, zamiast kwoty zwróconego cła z tytułu wywozu wspomnianego towaru, uzyskane w okresie dochodzenia.
Twierdził on również, że wyliczenia Komisji zostały bez uzasadnienia dokonane na podstawie kwoty cła zapłaconego w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy okresu dochodzenia, podzielonej przez łączną wielkość przywozu w całym okresie dochodzenia.
Pierwsze zastrzeżenie zostało odrzucone, ponieważ kwota zapłacona w okresie dochodzenia była niższa od kwoty zwróconej w zastosowaniu art. 2 ust. 10 lit. b) podstawowego rozporządzenia.
Jednakże zgodnie z wnioskiem przedsiębiorstwa kwota zwróconego cła za kilogram została ponownie wyliczona na podstawie wielkości przywozu dokonanego w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy.
(39) Inny producent eksportujący twierdził, że podczas obliczania korekty z tytułu kwoty zwróconego cła za kilogram, Komisja powinna była podzielić łączną kwotę należności celnych przywozowych, uwzględnionych w zakupach niektórych przywożonych surowców, jedynie przez ilość przywożonych surowców, a nie przez łączną ilość surowców zakupionych zarówno lokalnie, jak i przywiezionych.
Uważa się, że kwota korekty z tytułu zwrotu cła, którą należy odjąć od wartości normalnej, powinna być określona na podstawie średniej wartości cła uwzględnionego w kosztach wytwarzania wyrobów przeznaczonych do sprzedaży krajowej, ponieważ towar sprzedany w kraju zawiera surowce zakupione zarówno w kraju, jak i przywożone.
Wobec powyższego to zastrzeżenie zostaje odrzucone.
(40) Dwóch producentów eksportujących twierdziło, że argument który Komisja podała w związku z odrzuceniem zastrzeżenia dotyczącego korekty z tytułu kosztów kredytu w systemie rachunku otwartego, nie miał podstawy prawnej, ponieważ płatności nie mogły być wyraźnie powiązane z fakturami.
Niemniej jednak nie było możliwe sprawdzenie, czy płatności w systemie rachunku otwartego były dokonane zgodnie z jakimikolwiek uzgodnionymi warunkami płatności.
W tych okolicznościach nie było podstaw, by przyjąć założenie, że warunki płatności zawarte w umowie były czynnikiem branym pod uwagę przy określaniu stosowanych cen i wobec tego zastrzeżenia zostały odrzucone.
2.4. Margines dumpingu
(41) Porównanie odpowiednio zweryfikowanej średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową według rodzaju towaru na bazie loco zakład produkcyjny, wykazało występowanie dumpingu dla wszystkich badanych producentów eksportujących.
Ponieważ poziom współpracy był wysoki, margines dumpingu dla wszystkich innych przedsiębiorstw jest ustalony na poziomie najwyższego marginesu dumpingu stwierdzonego dla współpracującego producenta eksportującego.
(42) Po ogłoszeniu wstępnych ustaleń dwóch producentów eksportujących, Samyang Corporation i SK Chemicals Co.
Ltd., poinformowało Komisję, że połączą swoją działalność w sektorze poliestrów w jedno przedsiębiorstwo będące wspólną własnością tj. Huvis Corporation.
Ci producenci eksportujący na żądanie Komisji dostarczyli dodatkowych informacji w odniesieniu do tej zmiany okoliczności i w rezultacie zdecydowano, że dla Huvis Corporation powinien być ostatecznie ustalony jeden margines dumpingu.
Ten margines dumpingu został wobec tego określony jako średnia ważona zweryfikowanych marginesów dumpingu dla dwóch producentów eksportujących, o których mowa.
Margines dumpingu dla powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w Korei został ustalony na tym samym poziomie co dla Huvis Corporation.
(43) Ostateczne marginesy dumpingu jako odsetek ceny importowej CIF przed zapłaceniem cła są następujące:
Daehan Synthetic Fibre Co.
Ltd, Seoul _BAR_ 0,9 % (de minimis) _BAR_
Huvis Corporation, Seoul _BAR_ 4,8 % _BAR_
Saehan Industries Inc, Seoul _BAR_ 20,2 % _BAR_
SK Global Co.
Ltd, Seoul _BAR_ 4,8 % _BAR_
Sung Lim Co.
Ltd, Seoul _BAR_ 0,05 % (de minimis) _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 20,2 % _BAR_
D. SZKODA
1.
Zagadnienia proceduralne
(44) Twierdzono, że w związku z połączeniem postępowań antydumpingowych dotyczących Republiki Korei i Indii, ustanowienie tych samych okresów dochodzenia do celów badania domniemanego szkodliwego dumpingu spowodowanego przywozem z Republiki Korei i Indii było niesprawiedliwe.
W odniesieniu do kraju wymienionego w drugiej kolejności było to równoznaczne z pominięciem ostatnich trzech miesięcy 1999 r. i utrzymywano, że w związku ze wzrostem cen ropy naftowej, miałoby to wpływ na wyniki analizy cen sprzedaży, kosztów wytwarzania i rentowności w badaniu szkody.
(45) Należy przypomnieć, że zgodnie z tym, co stwierdzono w motywie 8 rozporządzenia tymczasowego połączenie postępowań dotyczących Indii i Republiki Korei zostało dokonane z przyczyn administracyjnych.
Okres dochodzenia został określony zgodnie z art. 6 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, który między innymi stanowi, że okres dochodzenia zwykle pokrywa okres nie krótszy niż sześć miesięcy bezpośrednio poprzedzających wszczęcie postępowania.
W przypadku Indii dochodzenie rozpoczęło się w grudniu 1999 r.
Tym samym okres, o który okres dochodzenia mógłby zostać przesunięty, wynosił najwyżej dwa miesiące.
Należy także przypomnieć, że przywóz z obu krajów może być oceniany łącznie, ponieważ kryteria wymienione w art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia zostały spełnione (patrz: motyw 65 rozporządzenia tymczasowego).
Ostatecznie, celem uwzględnienia podstaw zastrzeżenia, wpływ zwiększonych kosztów surowców w 1999 r. został poddany analizie w porównaniu do sytuacji w okresie dochodzenia.
(46) Dochodzenie wykazało, że ceny głównych surowców wykorzystywanych do produkcji poliestrowych włókien odcinkowych, a mianowicie kwasu tereftalowego (ESP) i monoetylenoglikolu (MEG) wzrosły zarówno w 1999 r., jak i w okresie dochodzenia.
Dochodzenie wykazało również, że ceny sprzedaży poliestrowych włókien odcinkowych we Wspólnocie w 1999 r. były o 2,6 % wyższe niż w okresie dochodzenia.
Niezależnie od powyższych ustaleń, przemysł wspólnotowy był bardziej rentowny w okresie dochodzenia niż w roku 1999.
(47) Niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że Komisja nie zweryfikowała informacji dostarczonych przez przemysł wspólnotowy.
W tym względzie potwierdzono, że znaczna część informacji przedstawionych przez przemysł wspólnotowy została już zweryfikowana podczas powiązanych postępowań antydumpingowych.
Wszystkie pozostałe informacje otrzymane od przemysłu wspólnotowego zbadano pod kątem rzetelności zgodnie z art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(48) W motywie 63 rozporządzenia tymczasowego stwierdzono, że dwóch producentów Wspólnoty powiązanych z indonezyjskimi producentami eksportującymi nie jest chronionych przed wpływem dumpingu, nie osiąga nienależnych korzyści z praktyk dumpingowych, ani nie bierze udziału w praktykach dumpingowych. W tym względzie niektórzy producenci eksportujący twierdzili, powołując się na inne postępowania antydumpingowe, a mianowicie dotyczące dysków magnetycznych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 534/94 i (WE) nr 2426/95 [8] i kuchenek mikrofalowych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1645/95 [9], że te dwa przedsiębiorstwa powinny być wyłączone z oceny sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(49) Należy zauważyć, że jakiekolwiek wyłączenie producentów Wspólnoty z definicji przemysłu wspólnotowego może być usprawiedliwione jedynie na podstawie stanu faktycznego ustalonego dla każdego przypadku.
W tym przypadku nie przedstawiono żadnych argumentów dotyczących stanu faktycznego sprawy i nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie wniosku dotyczącego wyłączenia tych dwóch producentów.
Wobec tego powyższy wniosek nie został uzasadniony i niniejszym zostaje odrzucony.
(50) Dodatkowy wniosek w sprawie wyłączenia innego producenta Wspólnoty z definicji przemysłu wspólnotowego został złożony przez niektórych producentów eksportujących, ze względu na relacje tego producenta Wspólnoty z importerem działającym poza Wspólnotą, chociaż nie w jednym z rozważanych krajów.
Twierdzono, że producent Wspólnoty wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu, przywożąc poliestrowe włókna odcinkowe od swojego importera powiązanego.
(51) Po pierwsze, Komisja nie doszukała się dowodów świadczących o przywozie poliestrowych włókien odcinkowych od tego importera w rozważanym okresie, a mianowicie od roku 1996 do okresu dochodzenia.
Ponadto fakt, że producent Wspólnoty jest powiązany z importerem działającym poza Wspólnotą jako taki nie może być powodem do wyłączenia tego producenta z definicji przemysłu wspólnotowego.
Ponieważ nie przedstawiono żadnych innych argumentów, definicja przemysłu wspólnotowego, sformułowana w motywie 60 rozporządzenia tymczasowego, zostaje potwierdzona.
3.
Przywóz poliestrowych włókien odcinkowych do Wspólnoty z rozważanych krajów
3.1. Łączna ocena przywozu
(52) Dwóch indyjskich producentów eksportujących twierdziło, że łączna ocena przywozu nie jest uzasadniona, ponieważ zarówno wzrost, jak i bezwzględna wielkość przywozu indyjskiego nie były znaczące w porównaniu z przywozem koreańskim i wielkością sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Utrzymywano również, że indyjscy producenci eksportujący muszą być traktowani jako podporządkowujący się ustaleniom cenowym, a nie jako dyktujący cenę.
Ponadto, jak wynika z danych Eurostatu, indyjski przywóz był niższy od określonego w rozporządzeniu tymczasowym.
(53) Te argumenty zostały przeanalizowane w świetle przepisów art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W tym względzie należy przypomnieć, że poziom dumpingu stwierdzony dla Indii jest wyższy od poziomu de minimis.
Ponadto, wielkość przywozu pochodzącego z Indii nie jest nieznaczna i w okresie dochodzenia kształtowała się na poziomie wyższym niż de minimis.
(54) W gruncie rzeczy wzrost przywozu w okresie od roku 1996 do okresu dochodzenia, jest bardziej wyraźny dla przywozu z Indii (około 600 % wzrost) niż dla przywozu koreańskiego (około 300 % wzrost).
Jeśli chodzi o średni poziom cen indyjskiego przywozu, był on stale niższy od poziomu cen koreańskich producentów eksportujących i w okresie od roku 1996 do okresu dochodzenia jego spadek był bardziej zdecydowany, a to nie wskazuje na zachowanie podporządkowujących się ustaleniom cenowym.
I wreszcie, jeśli chodzi o rozbieżności między danymi liczbowymi Eurostatu a ustaleniami Komisji, należy podkreślić, że instytucje Wspólnoty dokonały swoich ustaleń na podstawie zweryfikowanych odpowiedzi na kwestionariusz, w których podano wyższe wielkości przywozu od odnotowanych w statystykach Eurostatu.
Zastrzeżenia indyjskich producentów eksportujących zostają wobec tego odrzucone.
3.2. Przywóz z Republiki Korei
(55) Producent eksportujący twierdził, że część przywozu niedumpingowego, pochodzącego z Republiki Korei, powinna być wyłączona z analizy dotyczącej szkody.
(56) Jeżeli zostanie stwierdzone, że ogólnokrajowy margines dumpingu (stanowiący średnią ważoną marginesu ustalonego dla wszystkich przedsiębiorstw objętych dochodzeniem) jest powyżej poziomu de minimis, zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja zgodnie ze swoją praktyką dokonuje oceny przywozu dumpingowego na poziomie ogólnokrajowym.
3.3. Podcięcie cenowe i zaniżenie ceny
(57) Producent eksportujący twierdził, że obliczenia marginesu szkody na podstawie kategorii, w których zgrupowane są różne rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych nie były uzasadnione, ponieważ w kwestionariuszu żądano dostarczenia szczegółowych informacji na temat właściwości różnych rodzajów poliestrowych włókien odcinkowych.
Twierdził on również, że nie zostały wzięte pod uwagę dokładne dane dotyczące poszczególnych transakcji i że było błędem pominięcie ujemnego podcięcia cenowego/zaniżenia ceny w ogólnych wynikach obliczeń.
(58) Po powtórnym zbadaniu różnic we właściwościach włókien, takich jak długość, grubość, wydłużenie, wytrzymałość na rozciąganie, karbikowatość, kurczliwość, połysk, ilość tłuszczu na włóknach, stwierdzono, że rodzaje wyrobów zgrupowanych w zdefiniowanych kategoriach były w wystarczającym stopniu porównywalne.
Na tej podstawie zostaje potwierdzone, że wyliczenia dotyczące podcięcia cenowego i zaniżenia ceny na poziomie tych kategorii wyrobów są ważne.
Ponadto dostarczają one reprezentatywnego wyniku w odniesieniu do liczby transakcji, zgodnie z ustaleniami art. 3 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
Co więcej, uważa się, że informacje dotyczące poszczególnych transakcji zostały w rzeczywistości wzięte pod uwagę przy porównaniu cen.
Niemniej jednak potwierdzono, że nie dokonano kompensaty z tytułu ilości, która nie przyczyniła się do podcięcia cenowego/zaniżenia cen przemysłu wspólnotego w ostatecznym porównaniu na poziomie kategorii wyrobów.
Ponieważ nie przedstawiono innych argumentów, powyższe zastrzeżenia zostały odrzucone.
(59) Producent eksportujący w swoim wniosku stwierdził, że powinna zostać wprowadzona korekta do jego cen cif do celów obliczenia podcięcia cenowego i zaniżenia ceny, ponieważ o takiej korekcie nadmieniono w skardze.
(60) W tej kwestii należy przypomnieć, że Komisja zbierała informacje za pomocą kwestionariuszy i weryfikowała je w drodze kontroli na miejscu i nie opierała się na danych liczbowych podanych w skardze.
Niemniej jednak, stwierdzono, że należności celne zostały błędnie pominięte w obliczeniach dotyczących zaniżenia ceny w przypadku dwóch indyjskich producentów eksportujących.
Równocześnie zostały zaakceptowane wnioski w sprawie zmiany metody ważenia i korekty w odniesieniu do poziomu obrotu handlowego.
W konsekwencji, marginesy zaniżenia ceny w przypadku dwóch indyjskich producentów eksportujących zostały odpowiednio zmodyfikowane.
(61) Wyniki obliczeń dotyczących podcięcia cenowego, uwzględniające zmniejszone podcięcie stwierdzone w przypadku innego indyjskiego producenta eksportującego, podane w akapicie 75, mieszczą się w zakresie 0 %-27,7 % dla Indii i utrzymują się w zakresie 14,8 %-56,7 % dla Republiki Korei.
Średni ważony margines podcięcia cenowego wynosił 19,9 % dla Indii i 23,3 % dla Republiki Korei.
4.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
4.1. Ogólne
(62) Niektórzy producenci eksportujący, twierdzili, że zgodnie z przepisami art. 3.4 Porozumienia WTO o antydumpingu, badanie sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego wymaga oceny wszystkich istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników mających wpływ na stan tego przemysłu.
(63) Takie badanie dotyczyłoby czynników, które nie zostały omówione w rozporządzeniu tymczasowym, a mianowicie: wpływu wielkości marginesu dumpingu, produktywności, zwrotu z inwestycji, przepływu środków pieniężnych, płac, wzrostu i zdolności do podwyższenia kapitału.
W tej kwestii dokonano poniższych ustaleń.
4.1.1. Wpływ wielkości marginesu dumpingu
(64) Uwzględniając wielkość i ceny przywozu z rozważanych krajów, wpływ wielkości faktycznego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy nie może być uznany za nieznaczny.
4.1.2. Produktywność
(65) Produktywność w przemyśle wspólnotowym, obliczona jako wielkość produkcji towaru objętego postępowaniem na pracownika, wykazuje wzrost z 92,1 ton w 1996 r. do 127,1 ton w okresie dochodzenia (+ 38 %).
Ten wzrost nastąpił przede wszystkim w wyniku spadku zatrudnienia opisanego w motywie 85 rozporządzenia tymczasowego.
4.1.3. Zwrot z inwestycji
(66) Zwrot z inwestycji został obliczony przez odniesienie zysku netto przed opodatkowaniem i pozycji nadzwyczajnych do wartości księgowej netto inwestycji związanych z towarem objętym postępowaniem.
Zwrot z inwestycji dla towaru objętego postępowaniem zwiększył się o 4,6 % w 1996 r. do 16,7 % w 1997 r. i 25,7 % w roku 1998.
Następnie spadł do 5,5 % w okresie dochodzenia.
Zmiana tego wskaźnika kształtuje się podobnie do zmiany rentowności, opisanej w motywach 81–83 rozporządzenia tymczasowego.
4.1.4. Przepływ środków pieniężnych
(67) Przepływ środków pieniężnych przemysłu wspólnotowego dla towaru objętego postępowaniem zwiększył się wyraźnie w okresach 1996–1997 r. (+ 84 %) i 1997–1998 r. (+ 28 %) w efekcie dobrych wyników uzyskanych w ciągu tych dwóch lat.
Od roku 1998 do okresu dochodznenia przepływ środków pieniężnych obniżył się o 60 % do poziomu o 6 % niższego niż w 1996 r.
Poprawa przepływu środków pieniężnych w latach 1997 i 1998 jest mniej wyraźna niż poprawa rentowności, ponadto w okresie dochodzenia przepływ środków pieniężnych jest niższy niż w 1996 r., podczas gdy zysk netto i rentowność są wyższe.
4.1.5. Płace
(68) Zgodnie z motywami 79 i 80 rozporządzenia tymczasowego płace są uwzględniane do celów określenia kosztów wytwarzania.
Płace w przemyśle wspólnotowym wzrosły o 10 % w okresie 1996–1997 r., ale znacznie zmniejszyły się w okresie 1997–1998 r. i w okresie dochodzenia, kiedy to bezwzględny poziom płac był odpowiednio o 24 % i 23 % niższy niż w roku 1996.
4.1.6. Wzrost rynku
(69) Zagadnienie wzrostu rynku towaru objętego postępowaniem zostało omówione w motywie 64 rozporządzenia tymczasowego.
Wzrost (ujemny) udziału w rynku przemysłu wspólnotowego został omówiony w motywie 76 rozporządzenia tymczasowego.
4.1.7. Zdolność do podwyższenia kapitału
(70) Jeśli chodzi o zdolność do podwyższenia kapitału, obecny przepływ środków pieniężnych jest uważany za nadal wystarczający dla dokonania koniecznych inwestycji odtworzeniowych.
Niemniej jednak gorsza sytuacja na rynku miała ujemny wpływ na zdolność przemysłu wspólnotowego do przyciągnięcia dodatkowych funduszy zewnętrznych w postaci pożyczek bankowych lub zwiększenia zaangażowania udziałowców na rzecz rozpoczęcia nowych projektów.
Szczególnie jeśli są produkowane inne wyroby, porównanie wartości zwrotu inwestycji w sektorze poliestrowych włókien odcinkowych z inwestycjami odnoszącymi się do tych innych wyrobów jest niekorzystne, co przyczynia się do powstawania trudności z alokacją środków na towar objęty postępowaniem.
4.1.8. Wniosek
(71) Uważa się, że w rozporządzeniu tymczasowym zostały przeanalizowane wszystkie czynniki i wskaźniki, które miały decydujące znaczenie dla analizy stanu przemysłu wspólnotowego.
Na podstawie omówienia wskaźników, które nie zostały opisane w rozporządzeniu tymczasowym, przedstawionego w motywach 65–70 powyżej, zostają potwierdzone wnioski sformułowane w rozporządzeniu tymczasowym.
4.1.9. Zapasy
(72) Producent eksportujący utrzymywał, że porównanie dokonane przez Komisję w motywie 77 rozporządzenia tymczasowego, dotyczące stanu zapasów na koniec 1998 r. i na koniec 1999 r., było nieprawidłowe i sprzeczne z podstawowym rozporządzeniem.
Stwierdzono, że porównanie stanu zapasów na koniec września (1999 r.) ze stanem na koniec (1998 r.) było jedyną właściwą, bezstronną i obiektywną metodą analizy zmian stanu zapasów poliestrowych włókien odcinkowych.
(73) W tym względzie zwraca się uwagę na sezonowy charakter powstawania zapasów w przemyśle poliestrowych włókien odcinkowych.
W rzeczywistości poziomy zapasów zmieniają się w ciągu roku kalendarzowego i w konsekwencji porównanie stanu zapasów w okresie od roku 1998 do okresu dochodzenia ma sens tylko wtedy, gdy rozpatruje się odpowiadające sobie punkty w czasie w ciągu roku.
Wobec tego poziom zapasów w końcu 1998 r. (dnia 31 grudnia) nie może być porównany z ich poziomem na koniec okresu dochodzenia (dnia 30 września).
4.2. Koszty wytwarzania
(74) Jeden z producentów eksportujących stwierdził, że koszty wytwarzania jednego z producentów wspólnotowych były zbyt wysokie w stosunku do kosztów innych producentów, aby mogły być przyjęte do określenia marginesu zaniżenia ceny.
(75) Koszty przypisane towarowi objętemu postępowaniem przez każde z przedsiębiorstw zostały zweryfikowane przez Komisję.
W rezultacie nie znaleziono powodów do wyłączenia któregokolwiek z przedsiębiorstw z obliczeń dotyczących zaniżenia ceny na podstawie bezwzględnego poziomu jego kosztów wytwarzania.
(76) Inny producent eksportujący twierdził, że producent, który wytwarza poliestrowe włókna odcinkowe z tereftalanu dimetylu (DMT) i MEG zamiast z ESP i MEG powinien zostać wyłączony, ponieważ przypuszczalnie nie jest to najtańsza metoda produkcji.
(77) Na podstawie toku rozumowania przedstawionego w motywie 75, ani proces produkcyjny jako taki, ani związane z nim koszty wytwarzania nie mogą stanowić kryteriów, na podstawie których przedsiębiorstwa mogą być wyłączone z zakresu dochodzenia.
4.3. Wniosek
(78) Wobec powyższego uważa się, że przedstawionych argumenty i zastrzeżeń nie można uznać za takie, które mogłyby zmienić ustalenia sformułowane w rozporządzeniu tymczasowym.
W konsekwencji, treść motywów 86–90 rozporządzenia tymczasowego i wniosek, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w okresie dochodzenia zostają niniejszym potwierdzone.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wpływ przywozu dumpingowego
(79) Producent eksportujący stwierdził, że jedynym czynnikiem, który może wyjaśnić niską rentowność przemysłu wspólnotowego w okresie dochodzenia są ceny surowców, a nie wpływ przywozu dumpingowego.
Utrzymywał on również, że wzrost rentowności przemysłu wspólnotowego z 2,30 % do 3,38 % w okresie od roku 1996 do okresu dochodzenia wyklucza szkodę wyrządzoną przez przywóz dumpingowy w tym okresie.
(80) Należy zaznaczyć, że przywóz dumpingowy wywarł presję na ceny sprzedaży dominujące na rynku Wspólnoty, powodując ich obniżenie i stwarzając sytuację, w której ceny sprzedaży nie stanowiły właściwego odzwierciedlenia wzrostu cen surowców.
(81) W odniesieniu do niskiego wzrostu rentowności w czasie od roku 1996 do okresu dochodzenia, dochodzenia wykazały, że wzrost rentowności nastąpił przede wszystkim w wyniku restrukturyzacji podjętej przez przemysł wspólnotowy, która przyczyniła się między innymi do obniżenia kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
(82) Zgodnie z motywem 87 rozporządzenia tymczasowego odnośnie do wniosków dotyczących sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego, niska rentowność osiągnięta przez przemysł nie może być uznana za zadowalającą.
Przeciwnie, musi być uważana za nienormalnie niską z uwagi na wpływ przywozu dumpingowego, ograniczającego ceny.
Dodatkowymi negatywnymi wskaźnikami były: spadek wielkości sprzedaży, utrata udziału w rynku, spadek mocy produkcyjnych i zatrudnienia oraz wzrost poziomu zapasów.
(83) Na podstawie powyższego, wniosek sformułowany w motywie 87 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzony.
(84) Producent eksportujący twierdził również, że jakakolwiek szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy nie mogła być spowodowana przywozem z Republiki Korei, ponieważ środki antydumpingowe były już stosowane przez większą część okresu od stycznia 1996 r. do końca okresu dochodzenia.
Ostateczne środki antydumpingowe, nałożone na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Republiki Korei, zostały uchylone w sierpniu 1999 r. rozporządzeniem (WE) nr 1728/99 [10].
(85) Należy tu przypomnieć, że środki nałożone na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Republiki Korei zostały uchylone, ponieważ w wyniku ustaleń dokonanych w dochodzeniu przeprowadzonym w związku z wygaśnięciem środków, dla którego okres dochodzenia obejmował od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 30 września 1997 r., uznano, że ponowne wystąpienie dumpingu nie jest prawdopodobne.
Niemniej jednak w okresie dochodzenia, którego dotyczy niniejsze postępowanie, stwierdzono istnienie dumpingu i wobec tego powyższy argument nie ma zastosowania.
2.
Inny przywóz
(86) Producent eksportujący twierdził, że Komisja powinna także zbadać potencjalny wpływ przywozu z Polski, Turcji i Republiki Czeskiej.
(87) Na podstawie informacji Eurostatu stwierdzono, że poziomy cen, po jakich ten przywóz trafiał do Wspólnoty, były znacznie wyższe od cen przywozu z krajów objętych dochodzeniem (z 12,3 % do 30,5 % w okresie dochodzenia).
Wobec tego nie ma powodu, aby klasyfikować ten przywóz w tym samym przedziale cen importowych, do którego został zaliczony przywóz z krajów objętych dochodzeniem, ani uważać, że jakakolwiek szkoda, którą mógł on wyrządzić miałaby wpływ na zerwanie związku przyczynowego między szkodą a dumpingiem stosowanym przez producentów eksportujących z rozważanych krajów.
3.
Wniosek
(88) Na podstawie powyższego, wniosek stwierdzający, że przywóz towarów po cenach dumpingowych wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu, sformułowany w motywie 102 podstawowego rozporządzenia, zostaje niniejszym potwierdzony.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Interes przemysłu wspólnotowego
(89) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag dotyczących tej kwestii, ustalenia dotyczące interesu przemysłu wspólnotowego, sformułowane w motywach 104–106, rozporządzenia tymczasowego, zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Wpływ na importerów i użytkowników
(90) Stowarzyszenie użytkowników, a także odrębnie jeden z użytkowników, członek tego stowarzyszenia, twierdzili, że niektóre rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych nie były oferowane przez producentów Wspólnoty i że w związku z tym użytkownicy byli zmuszeni do poszukiwania źródeł zaopatrzenia poza Wspólnotą.
Inny użytkownik twierdził, że producenci Wspólnoty nie mogli zaspokoić zapotrzebowania we Wspólnocie.
(91) W wyniku dochodzenia ustalono, że chociaż niektóre rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych nie były produkowane przez przemysł wspólnotowy w pewnych okresach, nie oznacza to, że przemysł wspólnotowy nie mógł wyprodukować tych rodzajów włókien.
W rzeczywistości potrzebne byłyby tylko niewielkie dostosowania, takie jak: zmiana dyszy przędzalniczej, dodanie lub rezygnacja z modyfikatora, co nie wymaga dużych inwestycji.
Można raczej stwierdzić, że okresowo niektóre rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych nie były dostępne, ponieważ producenci Wspólnoty nie byli w stanie dostarczyć wymaganych ilości po niskich cenach, jakie użytkownicy byli skłonni zapłacić.
(92) Jeśli chodzi o zużycie we Wspólnocie, biorąc pod uwagę poziom proponowanych należności celnych, przywóz z rozważanych krajów wciąż będzie mógł wejść na rynek Wspólnoty, choć po cenach niedumpingowych.
Jeśli natomiast chodzi o ceny przemysłu wspólnotowego, jakkolwiek prawdopodobnie się zwiększą, jednak ten wzrost będzie ograniczony, ponieważ istnieje również przywóz z innych państw trzecich.
W świetle powyższego wpływ środków antydumpingowych nie zagrozi możliwościom wyboru i warunkom zaopatrzenia użytkowników Wspólnoty.
(93) Zażądano wyjaśnienia motywu 109 rozporządzenia tymczasowego, nadmieniając, że proponowane środki mogą mieć wpływ w postaci wzrostu kosztów wytwarzania przez użytkowników o 0,6 %-1,2 %.
(94) Na podstawie informacji otrzymanych od kilku współpracujących użytkowników Wspólnoty, stwierdzono, że wpływ środków antydumpingowych nałożonych na poliestrowe włókna odcinkowe pochodzące z Indii i Republiki Korei może mieć wpływ na ich koszty wytwarzania w zakresie 0,6 %-1,2 %.
Takiego ustalenia dokonano, biorąc pod uwagę istotny udział poliestrowych włókien odcinkowych w kosztach produkcji gotowych wyrobów tych użytkowników, średniego cła antydumpingowego tymczasowo nałożonego na przywóz z Republiki Korei i Indii oraz udziału w rynku przywozu z Korei i Indii w porównaniu do zużycia we Wspólnocie w okresie dochodzenia.
(95) Jest oczywiste, że sytuacja, w jakiej znajduje się dany użytkownik, jest uzależniona od stopnia, w jakim korzysta on z przywozu pochodzącego z rozważanych krajów i od producentów eksportujących oraz od własnej struktury kosztów.
Przytoczony przeciętny wpływ odnosi się więc do przedsiębiorstwa reprezentującego przeciętne zachowanie i posiadającego alternatywne źródła zaopatrzenia, w których Republika Korei i Indie stanowią 14,7 %.
(96) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, pewna liczba użytkowników ze Wspólnoty twierdziła, że nałożenie ceł antydumpingowych miałoby negatywny wpływ na ich konkurencyjność na rynkach zbytu towaru i ostatecznie zagroziłoby ich dalszemu funkcjonowaniu.
Ich zdaniem nałożenie ceł antydumpingowych wywołałoby podwyżki cen, które użytkownicy musieliby uwzględniać w cenach towarów dla swoich odbiorców.
Taki rozwój zdarzeń pociągnąłby za sobą zwiększenie przywozu tańszych towarów do celów sektora przetwórstwa z innych państw trzecich i z krajów objętych niniejszym dochodzeniem, a to z kolei zmusiłoby niektórych producentów ze Wspólnoty, wytwarzających produkty końcowe przetwórstwa zawierające poliestrowe włókna odcinkowe, do przeniesienia produkcji poza terytorium Wspólnoty.
(97) Niemniej jednak analiza maksymalnego, średniego wpływu proponowanych środków na użytkowników wskazuje, że nie jest prawdopodobne, aby nałożenie środków antydumpingowych spowodowało istotny wzrost przywozu do Wspólnoty tanich produktów dla potrzeb sektora przetwórstwa.
Ten wniosek został także sformułowany przy braku jakichkolwiek materiałów dowodowych pochodzących od zainteresowanych użytkowników na potwierdzenie ich stanowiska i w rzeczywistości taki wpływ nie został poparty żadnymi dowodami z okresu obowiązywania poprzednich środków dotyczących poliestrowych włókien odcinkowych.
Co więcej, należy zauważyć, że wyroby gotowe tkane (takie jak wykorzystywane do produkcji odzieży i mebli tapicerowanych) są objęte ilościowymi ograniczeniami dotyczącymi materiałów włókienniczych w ramach systemu kwot.
(98) Ponieważ badanie powyższych argumentów, przedstawionych przez przedsiębiorstwa będące użytkownikami, nie prowadzi do nowych wniosków, stwierdzenia podane w motywach 109 i 111 rozporządzenia tymczasowego o prawdopodobnym wpływie proponowanych środków na użytkowników zostają niniejszym potwierdzone.
3.
Wniosek
(99) Nowych argumentów przedstawionych w odniesieniu do określenia interesu Wspólnoty nie uznaje się za wystarczające do zmiany wniosku stwierdzającego, że nie ma przeciwwskazań do ustanowienia środków antydumpingowych.
Wobec tego wstępne ustalenia zostają potwierdzone.
G. CŁO OSTATECZNE
(100) W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty uważa się, że ostateczne środki antydumpingowe powinny zostać nałożone, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz towarów po cenach dumpingowych z Indii i Republiki Korei.
1.
Poziom zniesienia szkody
(101) Zgodnie z wyjaśnieniem przedstawionym w motywie 116 rozporządzenia tymczasowego, został ustalony nieszkodliwy poziom cen, pokrywający pełne koszty wytwarzania przemysłu wspólnotowego i rozsądny zysk, który zostałby osiągnięty przy braku przywozu towarów po cenach dumpingowych z rozważanych krajów.
(102) Niektórzy producenci eksportujący, odwołując się do spraw dotyczących poliestrowych włókien odcinkowych i przędzy teksturowanej z poliestrowego włókna ciągłego, poprzedzających dochodzenie w postępowaniu przeciw Australii et al., twierdzili, że jako rozsądny zysk należy przyjąć 6 %.
Niemniej jednak w tym ostatnim postępowaniu rozsądny zysk został ustalony na poziomie 10 %, tak jak w przypadku niniejszego dochodzenia.
Inni producenci eksportujący utrzymywali, że rozsądny zysk powinien być nawet niższy, na poziomie 4 %, ponieważ ogólna rentowność przemysłu wspólnotowego jest obecnie wyższa niż w czasie tych poprzednich postępowań odnoszących się do Białorusi w rozporządzeniu (WE) nr 1490/96 [11] i Indonezji w rozporządzeniu (WE) nr 2160/96 [12].
(103) Należy zaznaczyć, że Komisja wskazała w motywie 116 rozporządzenia tymczasowego, że margines 10 % powinien być traktowany jako poziom zysku, który mógł być osiągnięty przy braku przywozu dumpingowego.
(104) Poziom zysku, uważany za rozsądny, jest określany na podstawie tego, co przypuszczalnie osiągnąłby przemysł wspólnotowy przy braku szkodliwego dumpingu.
Ponieważ okresy dochodzenia w poprzednich dochodzeniach były różne i wpływ dumpingu na obniżenie cen został w tamtych sprawach określony, szkodliwy wpływ dumpingu ustalony w tych przypadkach był innego rzędu, nie ma powodu przypuszczać, że przemysł wspólnotowy osiągnąłby ten sam poziom zysku.
W konsekwencji, poprzednie poziomy zysku niekoniecznie są odpowiednie w obecnym przypadku.
W tym względzie należy także odnieść się do toku rozumowania przedstawionego w motywie 117 rozporządzenia tymczasowego.
(105) W związku z tym, na podstawie powyższego, wnioski zawarte w motywie 117 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Forma i poziom cła
(106) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego następujące stawki cła antydumpingowego odpowiadają marginesom dumpingu, jeżeli zostanie stwierdzone, że są one niższe od marginesu szkody.
Ma to zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw poza jednym.
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna _BAR_
Indie _BAR_ Indian Organic Chemicals Limited _BAR_ 14,7 % _BAR_
JCT Limited _BAR_ 32,6 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 35,4 % _BAR_
Republika Korei _BAR_ Daehan Synthetic Fibre Co.
Ltd _BAR_ 0 % _BAR_
Huvis Corporation _BAR_ 4,8 % _BAR_
SK Global Co.
Ltd _BAR_ 4,8 % _BAR_
Sung Lim Co.
Ltd _BAR_ 0 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 20,2 % _BAR_
(107) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw zostały określone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia.
Dlatego odzwierciedlają sytuację stwierdzoną w czasie dochodzenia dotyczącego tych przedsiębiorstw.
Te stawki cła (w przeciwieństwie do ogólnokrajowego cła mającego zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw") stosują się wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z rozważanych krajów i wyprodukowanych przez przedsiębiorstwa, czyli przez specjalnie wymienione osoby prawne.
Przywożone towary wyprodukowane przez jakiekolwiek przedsiębiorstwo specjalnie niewymienione z nazwy i adresu w części operatywnej jakiegokolwiek rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z tymi wymienionymi przedsiębiorstwami, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce cła dla "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(108) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być kierowane do Komisji [13], wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub wywozowej, związanej np. z taką zmianą nazwy lub zmianami odnośnie do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
H. POBRANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(109) W związku z wielkością marginesów dumpingu stwierdzonych dla producentów eksportujących i w świetle poważnego rozmiaru szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotemu, uznaje się za konieczne, by kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowych ceł antydumpingowych na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 124/2000 [14] zostały ostatecznie pobrane do wysokości ustanowionej kwoty ostatecznego cła, jeżeli ta kwota jest równa lub mniejsza od kwoty cła tymczasowego.
W przeciwnym razie ostatecznie powinna być pobrana tylko kwota cła tymczasowego.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostaną zwrócone.
(110) Po połączeniu działalności gospodarczej w zakresie poliestrów przedsiębiorstw Samyang Corporation i SK Chemicals Co.
Ltd w jedno przedsiębiorstwo będące wspólną własnością tj. Huvis Corporation, tymczasowe cło w odniesieniu do tych dwóch przedsiębiorstw powinno zostać definitywnie pobrane na poziomie cła ostatecznego dla Huvis Corporation.
I. ZOBOWIĄZANIE
(111) Po ustanowieniu tymczasowych środków antydumpingowych jeden producent eksportujący w Indiach wystąpił z inicjatywą złożenia zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
(112) Komisja uważa, że zobowiązanie zaoferowane przez Reliance Industries Limited może zostać zaakceptowane, ponieważ eliminuje szkodliwy wpływ dumpingu.
Ponadto, regularne i szczegółowe sprawozdania, które przedsiębiorstwo zobowiązało się przedkładać Komisji, pozwolą na skuteczną kontrolę, a Komisja uważa, że przy istniejącej strukturze przedsiębiorstwa ryzyko uchylania się od wypełniania zobowiązania jest zmniejszone do minimum.
W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania i kontroli wypełniania zobowiązania, gdy jest przedstawiany wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła jest uzależnione od przedstawienia faktury handlowej, zawierającej informacje wymienione w Załączniku, która jest niezbędna służbom celnym do stwierdzenia, że przesyłka odpowiada dokumentom handlowym na wymaganym poziomie dokładności informacji.
W przypadku gdy taka faktura nie zostanie przedstawiona lub jeżeli nie odpowiada ona towarom zaprezentowanym służbom celnym, właściwa stawka cła antydumpingowego podlega zapłaceniu.
(113) Jeżeli istnieje podejrzenie naruszenia lub wycofania się z zobowiązania, cło antydumpingowe może być nałożone zgodnie z art. 8 ust. 9 i art. 10 podstawowego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów, niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, oznaczonych kodem CN 55032000 i pochodzących z Indii i Republiki Korei.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła dla wyrobu wytwarzanego przez wskazane przedsiębiorstwa ustala się następująco:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Indian Organic Chemicals Limited,Bhupati Chambers3rd floor, 13 Mathew Road,Mumbai — 400 004 _BAR_ 14,7 % _BAR_ A148 _BAR_
JCT Limited,Thapar House, 124 Janpath,New Delhi — 110 001 _BAR_ 32,6 % _BAR_ A149 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 35,4 % _BAR_ A999 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Daehan Synthetic Fibre Co.
Ltd,162-1 Changchoong-dongChung-gu,Seoul, Korea _BAR_ 0 % _BAR_ A150 _BAR_
Huvis Corporation,77-1 Garak-dong,Songpaku,Seoul, Korea _BAR_ 4,8 % _BAR_ A151 _BAR_
SK Global Co.
Ltd,36-1, 2Ga, Ulchiro,Chung-Gu, Seoul, Korea _BAR_ 4,8 % _BAR_ A153 _BAR_
Sung Lim Co.
Ltd,Rum 502, Shinhan Building,Youido-DongYoungdungpo-Ku Seoul, Korea _BAR_ 0 % _BAR_ A154 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 20,2 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Bez względu na przepisy art. 1 ust. 1, ostateczne cło nie ma zastosowania do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.
4.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
1.
Towary wyprodukowane przez niżej wymienione przedsiębiorstwo i przywiezione zgodnie z ust. 2 są zwolnione z cła określonego w art. 1.
Przedsiębiorstwo _BAR_ Państwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Reliance Industries Limited,Marker Chamber IV, 3rd Floor222, Nariman Point,Mumbai 400 021 _BAR_ Indie _BAR_ A212 _BAR_
2.
Przywóz zgłoszony na podstawie dodatkowego kodu TARIC A212 jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych na mocy art. 1, jeżeli towary są wyprodukowane i bezpośrednio wywiezione (tj. zafakturowane i wysłane) do przedsiębiorstwa działającego w charakterze importera we Wspólnocie, przez przedsiębiorstwo wymienione w ust. 1, pod warunkiem że faktura handlowa przedstawiona właściwym organom celnym w chwili wystąpienia z wnioskiem o dopuszczenie do swobodnego obrotu zawiera informacje określone w Załączniku.
3.
Zwolnienie z należności celnych jest w dalszym ciągu uzależnione od tego, czy towary zgłoszone i przedstawione organom celnym dokładnie odpowiadają opisowi podanemu w fakturze handlowej.
Artykuł 3
1.
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego, nałożonego na przywóz pochodzący z Indii i Republiki Korei w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1472/2000, zostają pobrane w stawce ostatecznie nałożonego cła przez niniejsze rozporządzenie.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostaną zwrócone.
W przypadku gdy stawka cła ostatecznego jest wyższa od stawki cła tymczasowego, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych zostaną ostatecznie pobrane.
2.
W odniesieniu do Samyang Corporation i SK Chemicals Co.
Ltd kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego zostają pobrane w stawce ostatecznego cła nałożonego na Huvis Corporation przez niniejsze rozporządzenie.
Zabezpieczone kwoty przekraczające stawkę ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na Huvis Corporation powinny być zwrócone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2855/2000
z dnia 27 grudnia 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej. Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wstępnego i następczego nadzoru wspólnotowego wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, że na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej i niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary wymienione w kolumnie 1 załączonej tabeli należy klasyfikować według Nomenklatury Scalonej przy pomocy kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów, dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wstępnego i następczego nadzoru wspólnotowego wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, na wiążącą informacją taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres 60 dni.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2857/2000
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1279/98, (WE) nr 1128/1999, (WE) nr 1247/1999 oraz (WE) nr 2335/2000 w wyniku nowych koncesji ustanowionych w odniesieniu do niektórych produktów z wołowiny i cielęciny w ramach niektórych kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1727/2000 z dnia 31 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Węgrami [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2290/2000 z dnia 9 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [3], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2433/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Czeską [4], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2434/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Słowacką [5], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2435/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rumunią [6], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2851/2000 z dnia 22 grudnia 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rzeczpospolitą Polską i uchylające rozporządzenie (WE) nr 3066/95 [7], w szczególności jego art. 1 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia (WE) nr 1727/2000, (WE) 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 oraz (WE) nr 2851/2000 przewidują nowe koncesje w odniesieniu do przywozu pewnych produktów z wołowiny i cielęciny w ramach kontyngentów otwartych przez Układy Europejskie z Węgrami, Bułgarią, Republiką Czeską, Słowacją, Rumunią i Polską. Te nowe koncesje dotyczą natury i/lub jakości produktów i/lub preferencyjnych stawek celnych. Stają się one skuteczne od 1 lipca 2000 r. w przypadku Węgier, Słowacji i Rumunii oraz od 1 stycznia 2001 r. w przypadku Polski.
(2) W celu umożliwienia wprowadzenia nowych koncesji konieczna jest zmiana następujących rozporządzeń wykonawczych Komisji:
- rozporządzenia Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3066/95 dla Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej, Republiki Bułgarii oraz Rumunii [8],
- rozporządzenia Komisji (WE) nr 1128/1999 z dnia 28 maja 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na cielęta ważące nie więcej niż 80 kilogramów, pochodzące z niektórych państw trzecich [9],
- rozporządzenia Komisji (WE) nr 1247/1999 z dnia 16 czerwca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na żywe bydło ważące od 80 do 300 kilogramów i pochodzące z niektórych państw trzecich [10].
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 2335/2000 z dnia 20 października 2000 r. określające procentowo ilości, które mogą być dopuszczone w odniesieniu do wniosków o pozwolenie na przywóz złożonych w październiku 2000 r. w ramach kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 dla Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii i Rumunii [11].
(3) Zwrot należności celnych przywozowych na produkty wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1279/98, jak to miało miejsce przed wprowadzeniem w życie niniejszego rozporządzenia, i przywożone z zastosowaniem pozwoleń na przywóz używanych od dnia 1 lipca 2000 r. jest objęty zakresem art. 878–898 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 z dnia 9 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [12], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 2787/2000 [13].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1727/2000, (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 oraz (WE) nr 2851/2000 dla Republiki Węgierskiej, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej, Rumunii i Rzeczypospolitej Polskiej." ;
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w ramach kontyngentów przewidzianych w rozporządzeniach (WE) nr 1727/2000, (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/200, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 oraz (WE) nr 2851/2000, podlega obowiązkowi okazania pozwolenia na przywóz.
Ilości produktów przywożonych w ciągu roku na podstawie tych uzgodnień oraz preferencyjne stawki celne ustalone są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.";
3) artykuł 3 ust. 1 lit. c) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
""Grupa produktów"; oznacza produkty pochodzące tylko z jednego z krajów wymienionych w załączniku I; grupa produktów obejmuje produkty odpowiadające kodom CN 0201 i 0202, lub produkty odpowiadające kodom CN 16025031, 16025039 i 16025080 pochodzące z Rumunii lub produkty odpowiadające kodowi CN 160250 pochodzące z Polski;";
4) artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie naruszając art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, pole 16 wniosków o pozwolenie na przywóz i pozwoleń wskazuje jedną z grup CN zawartych w tym samym tiret:
- 0201, 0202,
- 16025031, 16025039, 16025080,
- 160250.";
5) załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1128/1999 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ilości określonych w ust. 1 stawka celna jest:
- obniżona o 80 % w przypadku zwierząt pochodzących z Bułgarii, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Rumunii i Słowacji,
- obniżona o 90 % w przypadku zwierząt pochodzących z Polski."
Artykuł 3
Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1247/1999 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla ilości określonych w ust. 1 stawka celna jest:
- obniżona o 80 % w przypadku zwierząt pochodzących z Bułgarii, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Rumunii i Słowacji,
- obniżona o 90 % w przypadku zwierząt pochodzących z Polski."
Artykuł 4
Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2335/2000 otrzymuje brzmienie:
"2.
Ilości dostępne w okresie określonym w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1279/98, trwającym od 1 stycznia do 31 marca 2001 r., wynoszą:
a) wołowina i cielęcina objęte kodami CN 0201 i 0202:
- 4 651,25 ton dla mięsa pochodzącego z Węgier,
- 2 425,00 ton dla mięsa pochodzącego z Republiki Czeskiej,
- 2 625,00 ton dla mięsa pochodzącego ze Słowacji,
- 187,50 ton dla mięsa pochodzącego z Bułgarii;
b) 5000 ton wołowiny i cielęciny objętych kodami CN 0201 i 0202 pochodzących z Polski lub 2 336,448 ton produktów przetworzonych objętych kodami CN 160250 pochodzących z Polski;
c) 1850 ton produktów z wołowiny i cielęciny objętych kodami CN 0201, 0202, 16025039 i 16025080 pochodzących z Rumunii."
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2858/2000
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2125/95 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenia Rady (WE) nr 2290/2000 [1], (WE) nr 2435/2000 [2] i 2851/2000 [3], ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środków autonomicznych i przejściowych, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią, Rumunią i odpowiednio Polską, w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2125/95 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2493/98 [5], przewiduje zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane przyznanymi dla Polski, Rumunii i Bułgarii, w załącznikach II, V i odpowiednio VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającego niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środków autonomicznych i przejściowych, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich z uwzględnieniem Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2435/98 [7].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 3066/95 zostało uchylone rozporządzeniem (WE) nr 2851/2000 i zastąpione rozporządzeniami (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2435/2000 i (WE) nr 2851/2000 w odniesieniu do Bułgarii, Rumunii i odpowiednio Polski. Wyżej wymienione koncesje taryfowe na grzyby zakonserwowane zostały włączone bez zmian do rozporządzenia (WE) nr 2290/2000 i (WE) nr 2435/2000 w odniesieniu do produktów pochodzących z Bułgarii i Rumunii z jednej strony, i zostały przyznane bez ograniczeń ilościowych rozporządzeniem (WE) nr 2851/2000 w odniesieniu do produktów pochodzących z Polski, z drugiej strony. Rozporządzenie (WE) nr 2125/95 powinno zostać odpowiednio zmienione tak, aby wykreślić wszelkie odniesienia do Polski, pozostawiając odniesienie w art. 5 dotyczącym wniosków o pozwolenia składanych przez tradycyjnych importerów, w celu dostosowania go do tych nowych przepisów.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2125/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Kontyngenty taryfowe na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus objęte kodami CN 07119040, 20031020 i 20031030 określone w załączniku I zostają niniejszym otwarte z zastrzeżeniem zasad stosowania ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Stosowana stawka celna wynosi 12 % ad valorem w przypadku produktów objętych kodem CN 07119040 (nr seryjny 09.4062) i 23 % w przypadku produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030 (nr seryjny 09.4063).
Jednakże stosuje się pojedynczą stawkę 8,4 % w przypadku gdy powyższe produkty pochodzą z Bułgarii (nr seryjny 09.4725) lub Rumunii (nr seryjny 09.4726)
."; 2) w art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 1 i 5 skreśla się wyraz "Polska";
3) w art. 10 ust. 3 skreśla się wyraz "Polska";
4) załącznik I zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2860/2000
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych w celu włączenia do nich lnu i konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien, określenia przepisów dotyczących gruntów odłogowanych i zmiany powierzchni podstawowych dla Grecji i Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1672/2000 [2], w szczególności jego art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1672/2000 włączyło len i konopie, przeznaczone do wytwarzania włókien, do systemu wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1454/2000 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w zakresie warunków przyznawania płatności obszarowych w odniesieniu do niektórych roślin uprawnych. Dlatego rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 powinno zostać zmienione, aby mogło uwzględniać włączenie lnu i konopi do systemu.
(2) Artykuł 5a rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 ustanawia, z jednej strony, zawartość tetrahydrokanabinolu w stosowanych odmianach, która nie może przekraczać 0,2 %, a z drugiej zobowiązanie Państwa Członkowskie do utworzenia systemu sprawdzania zawartości tetrahydrokanabinolu w uprawianych konopiach.
W celu zapewnienia wdrożenia tego typu kontroli muszą zostać ustanowione specjalne środki, w szczególności w odniesieniu do kontynuacji upraw konopi aż do określonego terminu.
(3) Artykuł 5a uzależnia płatność obszarową w odniesieniu do lnu i konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien, od zawierania umów lub zobowiązań zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi uprawianych na włókno [5]. Należy uwzględnić przesyłanie kopii umowy lub zobowiązania do właściwych władz Państwa Członkowskiego odpowiedzialnych za administrowanie wnioskami o przyznanie płatności.
(4) Należy zapewnić, że odmiany lnu i konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien są tożsame z odmianami wpisanymi do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych w części poświęconej roślinom włóknistym, a w przypadku lnu, w szczególności tożsame z odmianą "lnu włóknistego".
Ponadto w przypadku konopi zawartość tetrahydrokanabinolu w zatwierdzonych odmianach nie może przekraczać 0,2 %.
Dlatego powinien zostać sporządzony wykaz kwalifikujących się odmian.
W przypadku konopi, w celu ułatwienia procesu przejścia z obowiązujących rozwiązań do środków ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999, powinien również zostać sporządzony wykaz odmian konopi czasowo zatwierdzonych na rok gospodarczy 2001/2002, która musi być poddawana dalszym weryfikacjom w trakcie wymienionego roku gospodarczego.
W przypadku konopi, w celu zapewnienia lepszych gwarancji, powinno być wymagane wykorzystanie kwalifikowanego materiału siewnego.
(5) W celu zapewnienia właściwym władzom Państwa Członkowskiego możliwości kontroli wykorzystanych nasion, powinny im zostać przesłane etykiety z opakowań zbiorczych po nasionach lub w przypadku lnu jakikolwiek równoważny dokument.
(6) W celu wzmocnienia kontroli administracyjnej w odniesieniu do konopi, powinna być wymagana dodatkowa informacja, podawana we wnioskach o przyznanie pomocy "dla obszaru", określonych w art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustalającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2801/1999 [7].
(7) Zgodnie z art. 9 akapit pierwszy tiret ósme rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 musi zostać ustanowiona metoda oznaczania poziomu tetrahydrokanabinolu w konopiach przeznaczonych do wytwarzania włókien oraz należy uwzględnić powiadamianie Komisji o wynikach badań przeprowadzonych zgodnie z wymienioną metodą.
(8) W art. 5a ust. 2 ustanawia się obowiązek Państw Członkowskich w zakresie przeprowadzania kontroli przynajmniej 30 % areału konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien, w stosunku, do których złożono wnioski o przyznanie płatności obszarowych i przynajmniej 20 % powierzchni upraw, jeżeli Państwo Członkowskie wprowadza system wcześniejszej zgody na tego typu uprawy.
Należy określić dokładne wymagania odnoszące się do tych kontroli.
(9) Załącznik X do rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 ustala datę 15 czerwca jako ostateczną datę siewu w szczególnych przypadkach.
Ponieważ konopie są czasami wysiewane do dnia 15 czerwca, powinno się włączyć do tego Załącznika również konopie przeznaczone do wytwarzania włókien.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 ustanawia, że można zmniejszać minimalną wielkość obszaru odłogowanego, z powodów związanych z ochroną środowiska naturalnego.
W wyniku tego należy również uwzględnić możliwość dostosowywania minimalnego obszaru gruntu odłogowanego.
(11) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1017/94 z dnia 26 kwietnia 1994 r. dotyczącym zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich w Portugalii [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1461/95 [9], zostały przedłożone wnioski w sprawie przekształcenia obszaru odpowiadającego 7052 ha. Obszar bazowy podany w załączniku VI rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 powinien dlatego zostać zmieniony.
(12) W odpowiedzi na wniosek Grecji, nowe obszary bazowe powinny być ustalane zgodnie z greckim planem regionalizacyjnym, bez zmiany łącznego obszaru bazowego.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2316/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 1. lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) tych, na których rośliny są utrzymywane przynajmniej aż do początku kwitnienia w warunkach normalnego wzrostu. Rośliny oleiste, białkowe, ziarno lnu oraz pszenica durum muszą być uprawiane zgodnie ze standardami lokalnymi przynajmniej aż do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego dany rok gospodarczy, chyba że zostaną zebrane w fazie pełnej dojrzałości przed tą datą. Rośliny białkowe nie mogą być zebrane przed osiągnięciem etapu dojrzałości mlecznej. W przypadku konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien, celem umożliwienia wdrożenia kontroli przewidzianych w art. 5a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2151/1999, rośliny uprawne muszą również uprawiane w warunkach normalnego wzrostu zgodnie z normami lokalnymi, przynajmniej 10 dni po zakończeniu kwitnienia. Jednakże Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić zbiór konopi, przeznaczonych do wytwarzania włókien, po rozpoczęciu kwitnienia, ale w ciągu 10 dni od zakończenia kwitnienia, jeżeli zainteresowany producent poddał się wcześniej kontrolom przewidzianym w art. 5a rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 lub, jeżeli przeprowadzone zostały wszystkie kontrole wymagane w art. 5a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999."
2) Dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1. W celu zastosowania art. 5a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, w przypadku płatności obszarowej w odniesieniu do lnu i konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien wymaga się:
a) złożenia kopii umowy lub zobowiązania, określonych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 [10], najpóźniej do dnia 15 września po złożeniu wniosku o przyznanie płatności, określonego w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 lub do innej wcześniejszej daty przewidzianej przez Państwo Członkowskie; oraz
b) wykorzystania nasion odmian wymienionych w załączniku XII w dniu 15 maja poprzedzającym rok, w odniesieniu do którego zgłaszany jest wniosek o przyznanie płatności obszarowych.
W przypadku lnu i konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien, nasiona muszą być certyfikowane zgodnie z dyrektywą Rady 69/208/EWG [11].
2.
W celu umożliwienia dokonywania kontroli wykorzystanych nasion lnu włóknistego i kwalifikowanego materiału siewnego konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien, do wniosków o przyznanie pomocy "dla obszaru", określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 muszą być załączone oficjalne etykiety z opakowania po wykorzystanych nasionach, wprowadzone dyrektywą 69/208/EWG, w szczególności jej art. 10, bądź na mocy przepisów przyjętych na podstawie powyższego artykułu w odniesieniu do pakowania nasion lub, w przypadku lnu przeznaczonego do wytwarzania włókien, jakikolwiek inny dokument uznany za równoważny przez dane Państwo Członkowskie, w tym certyfikację przewidzianą w art. 14 wymienionej dyrektywy.
Jeżeli siew ma miejsce po nieprzekraczalnym terminie przedkładania wniosków o przyznanie pomocy "dla obszaru", etykiety lub dokumenty uznane za równoważne przedkłada się najpóźniej do dnia 30 czerwca po dacie złożenia wniosku.
W przypadku gdy etykiety dla nasion konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien muszą również zostać przedłożone innym władzom krajowym, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć zwrot tych etykiet rolnikowi po przedłożeniu organom odpowiedzialnym za wnioski o przyznanie pomocy "dla obszaru".
3.
W celu przyznania płatności obszarowych dla konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien, wniosek o przyznanie pomocy "dla obszaru", określony w art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92, musi zawierać:
a) wszelkie informacje niezbędne do identyfikacji działek obsianych konopiami, w podziale na wysiane odmiany; oraz
b) informację na temat ilości wykorzystanych nasion (kg/ha).
Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną ilość wysiewu zgodną z dobrą praktyką uprawy konopi.
Informację tę przesyła się do Komisji najpóźniej do dnia 15 maja 2001 r."
3) Dodaje się art. 7b w brzmieniu:
"Artykuł 7b
1. W celu zastosowania art. 5a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w załączniku XIII opisano metodę przeznaczoną do stosowania przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do oznaczania poziomu tetrahydrokanabinolu (THC) na części obszarów, na których uprawiane są konopie na włókno i w stosunku, do których złożone zostały wnioski o przyznanie płatności.
W terminie najpóźniej do dnia 15 listopada danego roku gospodarczego, Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji sprawozdanie na temat wyników badań zawartości THC.
Sprawozdanie powinno wskazywać w odniesieniu do każdej odmiany:
a) w przypadku procedury A, punkt pobrania próbki;
b) liczbę przeprowadzonych badań;
c) wyniki podające zawartość THC, oddzielnie dla każdego 0,1 %;
d) środki przedsięwzięte na poziomie krajowym.
W przypadku gdy kontrola wykaże dla znacznej liczby próbek danej odmiany, że zawartości THC przekraczają zawartość ustanowioną w art. 5a ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, Komisja może, bez uszczerbku dla innych dopuszczalnych środków, podjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, o zastosowaniu procedury B w odniesieniu do danej odmiany w trakcie następnego roku gospodarczego.
Odmiany konopi przeznaczonych do wytwarzania włókien, wymienione w pkt 2 lit. b) załącznika XII do niniejszego rozporządzenia, podlegają procedurze B w roku gospodarczym 2001/02 we wszystkich Państwach Członkowskich uprawiających te odmiany.
2.
Kontrole zawartości THC w uprawach prowadzonych na przynajmniej 30 % obszarów, w stosunku, do których złożone zostały wnioski o przyznanie pomocy "dla obszaru", muszą obejmować przynajmniej 30 % przedmiotowych wniosków oraz wszystkie odmiany wykorzystanych nasion.
Najpóźniej do 15 maja 2001 r., Państwa Członkowskie notyfikują Komisji szczegółowe zasady i warunki związane z systemem uprzedniej zgody na uprawy, pozwalającym na zredukowanie z 30 % do 20 % minimalnego odsetka areału objętego uprawą konopi na włókno, w odniesieniu do której zostały złożone wnioski obszarowe.
Jakiekolwiek zmiany w odniesieniu do wymienionych szczegółowych zasad lub warunków muszą być notyfikowane Komisji.
Jeżeli stosuje się tego rodzaju system, kontrole muszą obejmować co najmniej 20 % wniosków oraz wszystkie wykorzystane odmiany nasion.
3.
Do wniosków w sprawie wpisania odmiany konopi na wykaz podany w załączniku XII musi być dołączone: sprawozdanie zawierające wyniki analiz przeprowadzonych zgodnie z procedurą B metody opisanej w załączniku XIII oraz opis danej odmiany."
4) W art. 19 ust. 1 akapit drugi lit. c) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W tym przypadku minimalny obszar określony w powyższym akapicie może wynosić 0,1 ha."
5) Załącznik VI zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
6) Załącznik VII zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
7) Załącznik X zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
8) Załącznik XI zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
9) Dodaje się nowy załącznik XII, który zawiera tekst znajdujący się w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
10) Dodaje się nowy załącznik XIII, który zawiera tekst znajdujący się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2866/2000
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1898/97 ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny ustaleń objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1727/2000 i (WE) nr 3066/95 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2698/93 i (WE) nr 1590/94 oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2332/2000 określające zakres, w jakim mogą być przyjmowane wnioski złożone w październiku 2000 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym w umowach zawartych przez Wspólnotę z Rzeczpospolitą Polską, Republiką Węgierską, Republiką Czeską, Słowacją, Bułgarią i Rumunią
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2290/2000 z dnia 9 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [1], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2433/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Czeską [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2434/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Słowacką [3], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2435/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rumunią [4], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2851/2000 z dnia 22 grudnia 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rzeczpospolitą Polską i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 [5], w szczególności jego art. 1 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2072/2000 [7], ustanawia zasady stosowania w sektorze wieprzowiny ustaleń objętych Układem Europejskim. Należy zmienić wspomniane rozporządzenie zgodnie z przepisami dotyczącymi produktów z wieprzowiny, przewidzianymi w rozporządzeniach (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 i (WE) nr 2851/2000.
(2) Zwrot kwot należności przywozowych za produkty wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1898/97 część C, D i E obowiązujących przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, przywożonych na podstawie pozwoleń, z których korzystano od dnia 1 lipca 2000 r., wchodzi w zakres art. 878–898 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2787/2000 [9].
(3) Przepisy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej i Rumunii należy stosować równolegle z rozporządzeniami (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000 i (WE) nr 2435/2000 od dnia 1 lipca 2000 r. Przepisy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do Polski należy stosować równolegle z rozporządzeniem (WE) nr 2851/2000 od dnia 1 stycznia 2001 r.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2332/2000 [10] określa ilości, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1898/97, dostępne na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2001 r. Należy zmienić wymienione wyżej rozporządzenie stosownie do nowych ilości rocznych podanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1898/97 wprowadza się następujące zmiany:
1. Tytuł otrzymuje brzmienie:
"ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1727/2000, (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 i (WE) nr 2851/2000 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2698/93 i (WE) nr 1590/94."
2.
W art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Cały przywóz do Wspólnoty w ramach systemu ustanowionego w rozporządzeniach (WE) nr 1727/2000, (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 i (WE) nr 2851/2000 produktów objętych numerami grup 1, 2, 3, 4, H1, 7, 8, 9, T1, T2, T3, S1, S2, B1, 15, 16 i 17 przewidzianych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia wymaga przedstawienia pozwolenia na przywóz."
3. Załącznik I część B, C, D, E i F zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2332/2000 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2870/2000
z dnia 19 grudnia 2000 r.
ustanawiające wspólnotowe metody referencyjne dla analizy napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 4 ust. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 przewiduje przyjęcie metod wykorzystywanych do analizy napojów spirytusowych. W przypadku przeprowadzania wszelkich urzędowych kontroli lub w przypadku sporu, dla zapewnienia zgodności z rozporządzeniem (EWG) nr 1576/89 oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1014/90 z dnia 24 kwietnia 1990 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2140/98 [3], powinny być wykorzystywane metody referencyjne.
(2) Jak tylko jest to możliwe, użyteczne byłoby przyjęcie i opisanie metod ogólnie uznanych jako wspólnotowe analityczne metody referencyjne.
(3) W celu uwzględnienia postępu naukowego oraz różnic w wyposażeniu urzędowych laboratoriów, wykorzystanie metod opartych na zasadach pomiaru innych niż metody referencyjne opisane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia może być dopuszczalne na odpowiedzialność dyrektora laboratorium, jeśli metody te dają wystarczającą gwarancję w odniesieniu do wyników, w szczególności spełniają kryteria ustanowione w Załączniku do dyrektywy Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącej wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4] i może być wykazane, że odchylenia w dokładności, powtarzalności i odtwarzalności uzyskanych wyników są zgodne z ograniczeniami uzyskanymi zgodnie przy wykorzystaniu metod referencyjnych opisanych w niniejszym rozporządzeniu.
Jeśli te warunki zostaną spełnione, dopuszczone będzie stosowanie innych metod analitycznych.
Jednakże istotnym jest, by podkreślić, że w sytuacjach spornych inne metody nie mogą zastąpić metod referencyjnych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W celu zapewnienia zgodności z rozporządzeniem (EWG) nr 1576/89 i rozporządzeniem (EWG) nr 1014/90, wspólnotowe metody referencyjne dla analizy napojów spirytusowych, stosowane:
- w przypadku przeprowadzania urzędowej kontroli, lub
- w przypadku sporu,
są takie jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Nie naruszając art. 1 tiret pierwsze, na odpowiedzialność dyrektora laboratorium, dozwolone są inne metody analityczne, pod warunkiem, że ich dokładność i precyzja (powtarzalność i odtwarzalność) są przynajmniej równoważne odpowiadającym im analitycznym metodom referencyjnym określonym w Załączniku.
Artykuł 3
Jeśli wspólnotowe analityczne metody referencyjne nie zostały ustanowione dla wykrywania i kwantyfikacji substancji zawartych w niektórych napojach spirytusowych, mogą zostać wykorzystane następujące metody:
a) metody analityczne, które są potwierdzone dla procedur uznanych międzynarodowo, w szczególności spełniają kryteria określone w Załączniku do dyrektywy 85/591/EWG;
b) metody analityczne odpowiadające zalecanym normom Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO);
c) metody analityczne, które są uznane przez Ogólne Zgromadzenie Międzynarodowego Biura ds. Wina i Winorośli (OIV) i są opublikowane przez to Biuro;
d) w przypadku braku metod wskazanych w lit. a), b) lub c) ze względu na dokładność, powtarzalność i odtwarzalność wyników:
- metody analityczne zatwierdzone przez dane Państwo Członkowskie,
- o ile jest to konieczne, inne odpowiednie metody analityczne.
Artykuł 4
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "granicę powtarzalności" należy rozumieć jako wartość, której z prawdopodobieństwem 95 % nie przekracza wartość bezwzględna różnicy między dwoma wynikami badania otrzymanymi w spełnionych warunkach powtarzalności (ten sam operator, ta sama aparatura, to samo laboratorium i krótki odstęp czasu) {ISO 3534-1};
b) "granicę odtwarzalności" należy rozumieć jako wartość, której z prawdopodobieństwem 95 % nie przekracza wartość bezwzględna różnicy między dwoma wynikami badania otrzymanymi w spełnionych warunkach odtwarzalności (różni operatorzy, różna aparatura, różne laboratoria) {ISO 3534-1};
c) "dokładność" należy rozumieć jako stopień zgodności między wynikiem badania i przyjętą wartością odniesienia {ISO 3534-1}.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2872/2000
z dnia 28 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1859/93 w sprawie stosowania systemu pozwoleń na przywóz czosnku przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 544/97 z dnia 25 marca 1997 r. wprowadzającego świadectwa pochodzenia dla czosnku przywożonego z niektórych państw trzecich [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2520/98 [4], zawiera wykaz państw trzecich. Dopuszczenie do swobodnego obrotu czosnku z tych państw jest uwarunkowane przedstawieniem świadectwa pochodzenia wydanego przez właściwe władze krajowe tych państw zgodnie z art. 55–65 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2787/2000 [6].
(2) Artykuł 63, 64 i 65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że zainteresowane państwa trzecie mają przesyłać niektóre informacje konieczne do ustanowienia procedury współpracy administracyjnej między służbami wspólnotowymi a władzami w tych państwach.
(3) Niektóre państwa figurujące w wykazie w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 544/97, mianowicie Liban, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Wietnam i Malezja, dotychczas nie przesłały Komisji informacji potrzebnych do ustanowienia współpracy administracyjnej, jak przewidziano w art. 63, 64 i 65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1859/93 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1662/94 [8], przewiduje, że czosnek może być dopuszczony do swobodnego obrotu we Wspólnocie po przedstawieniu pozwoleń na przywóz wydanych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Żaden z przepisów tego rozporządzenia nie zabrania wydawania pozwoleń na przywóz dla czosnku pochodzącego z państw, w których procedura współpracy administracyjnej określona powyżej nie została jeszcze ustanowiona.
(5) W wyniku powyższego powstaje ryzyko nadużycia finansowego przy przywozie.
Należy podjąć niezbędne środki w celu eliminacji tego ryzyka.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1859/93 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Nie można wydać pozwolenia na przywóz produktów pochodzących z jakiegokolwiek z państw wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 544/97, które nie przesłały Komisji informacji koniecznych do ustanowienia procedury współpracy administracyjnej zgodnie z art. 63, 64 i 65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Takie informacje są uważane za przesłane w dniu opublikowania przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 544/97."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2879/2000
z dnia 28 grudnia 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy określić szczegółowe zasady stosowania działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych i przetworzonych środków spożywczych w państwach trzecich.
(2) Aby usprawnić zarządzanie, należy ustalić częstotliwość sporządzania list produktów i rynków kwalifikujących się do wyżej wymienionych działań.
(3) Aby zapobiec wszelkiego rodzaju zagrożeniom zakłócenia konkurencji, należy opracować wytyczne w sprawie odwoływania się do szczegółowego źródła pochodzenia produktów objętych kampanią promocyjną i informacyjną.
(4) Należy określić sposób prezentowania programów i wyboru organów wykonawczych pod kątem zapewnienia możliwie jak najszerszej konkurencji i swobodnego przepływu usług.
(5) Należy ustanowić kryteria kwalifikacyjne wyboru programów przez Państwa Członkowskie i ich zatwierdzania przez Komisję po kątem zapewnienia zgodności z zasadami Wspólnoty, a także efektywności środków działania, jakie mają zostać podjęte, w szczególności w świetle dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji procedur przyznawania kontraktów na usługi sektora publicznego [2], zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r. zmieniającą dyrektywy Rady 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG dotyczące koordynacji procedur przyznawania odpowiednio kontraktów sektora publicznego na usługi, dostawy i roboty [3].
(6) Należy stosować te same zasady w odniesieniu do środków działania, jakie mają zostać podjęte przez międzynarodowe organizacje, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
(7) W celu zapewnienia efektywności środków działania Wspólnoty, Państwa Członkowskie powinny zapewnić spójność i komplementarność zatwierdzonych programów z programami krajowymi i regionalnymi.
(8) W tym celu należy określić kryteria preferencyjne selekcji programów, tak aby zapewnić ich optymalne oddziaływanie.
(9) W przypadku programów będących przedmiotem zainteresowania jednego lub więcej Państw Członkowskich należy opracować przepisy celem zapewnienia współpracy danych Państw Członkowskich podczas składania i oceny programów.
(10) Należy określić konsekwencje w przypadku odrzucenia programu z powodu braku częściowego finansowania przez Państwo Członkowskie i jeśli nie stosuje się art. 9 ust. 3 akapitu drugiego rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
(11) Należy ustanowić szczegółowe zasady funkcjonowania grupy monitorującej, o której mowa w art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
(12) Należy określić kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie w przypadku programów, którymi bezpośrednio zarządzają.
(13) W interesie należytego zarządzania finansami, powinny zostać określone szczegółowe zasady dotyczące udziału finansowego Wspólnoty.
(14) Należy przyjąć różne uzgodnienia zapewniające dotrzymanie zobowiązań w kontraktach, jakie mają zostać zawarte pomiędzy zainteresowanymi stronami a właściwymi władzami krajowymi w rozsądnych granicach czasowych na podstawie standardowych kontraktów dostarczonych przez Komisję.
(15) W celu odpowiedniego wykonania kontraktów, wykonawcy muszą złożyć na rzecz właściwych władz zabezpieczenie równe 15 % wkładu finansowego Wspólnoty.
W tym samym celu należy złożyć zabezpieczenie w przypadku złożenia wniosku o zaliczkę.
(16) Należy określić podstawowy wymóg w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [5].
(17) Z uwagi na wymogi związane ze sprawnym zarządzaniem budżetem, należy określić karę za niezłożenie lub opóźnione złożenie wniosków o płatności pośrednie przez Państwa Członkowskie.
(18) W celu należytego zarządzania finansami, a także w celu uniknięcia wszelkiego niebezpieczeństwa pochłonięcia przez płatności, jakich trzeba będzie dokonać, wszystkich środków stanowiących wkład finansowy Wspólnoty, tak że nie zostanie żadne saldo do wypłaty, należy ustanowić przepis o tym, że zaliczki i różne płatności pośrednie nie mogą przekroczyć poziomu 80 % wkładu finansowego Wspólnoty.
W tym samym celu, wnioski o wypłatę pozostałego salda musza dotrzeć do właściwych władz w określonym terminie.
(19) Państwa Członkowskie muszą monitorować wprowadzanie w życie środków określonych niniejszym rozporządzeniem, a Komisja powinna być stale informowana o ich rezultatach.
W interesie należytego zarządzania finansami należy ustanowić przepis o współpracy Państw Członkowskich w przypadkach, gdy środki działania są wprowadzane w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym właściwe władze podpisujące kontrakt mają swoją siedzibę.
(20) Okres obowiązywania niniejszego rozporządzenia jest taki sam, jak ten, który określa art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
(21) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią ze wspólnego spotkania Komitetów Zarządzających ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, "program" oznacza zestaw spójnych środków działania obejmujących zakres, wystarczający dla ulepszenia informacji o danych produktach i poprawy ich sprzedaży.
Artykuł 2
1.
Komunikat promocyjny i informacyjny skierowany do konsumentów i innych grup docelowych musi opierać się na istotnych wewnętrznych zaletach i/lub cechach konkretnego produktu.
2.
Środki działania w zakresie informacji i/lub promocji mogą zachęcać do konsumpcji produktu na podstawie jego szczegółowo określonego pochodzenia.
Jakakolwiek informacja o pochodzeniu produktu musi mieć charakter drugorzędny w stosunku do głównego przesłania kampanii.
3.
Jednakże można podać miejsce pochodzenia produktu w przypadku nazwy pochodzenia zgodnej z zasadami Wspólnoty, bądź w przypadku konieczności zilustrowania cech typowego produktu w czasie kampanii promocyjnej lub informacyjnej.
Artykuł 3
Listy produktów i rynków, o których mowa odpowiednio w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, należy sporządzić nie później niż do 31 grudnia co drugiego roku.
Pierwsze listy są zgodne z zamieszczonym niżej Załącznikiem.
Artykuł 4
Jeśli stosuje się art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, organizacje międzynarodowe przedstawiają Komisji, nie później niż do 1 października każdego roku, programy, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu i które zawierają środki działania planowane na kolejny rok.
Warunki regulujące przyznawanie i wypłatę wkładu Wspólnoty są określone w umowie o pomocy zawartej między Wspólnotą a daną organizacją międzynarodową.
Artykuł 5
Programy, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, wprowadza się w życie w okresie przynajmniej jednego roku, jednak nie dłuższym niż trzy lata, od daty obowiązywania odnośnego kontraktu.
Artykuł 6
1. W przypadku, gdy programy, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, są przedmiotem zainteresowania więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, pierwszeństwo przyznaje się programom kładącym nacisk na takie aspekty jak jakość, wartość odżywcza czy bezpieczeństwo produktów Wspólnoty.
2.
W przypadku programów będących przedmiotem zainteresowania ze strony jednego Państwa Członkowskiego bądź dotyczących pojedynczego produktu, pierwszeństwo przyznaje się programom kładącym nacisk na interes Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do jakości, wartości odżywczej, bezpieczeństwa i reprezentatywności produktów, które obejmują.
Artykuł 7
1.
W celu wprowadzenia w życie środków działania, o których mowa w art. 5, branżowe i międzybranżowe organizacje Wspólnoty, które są reprezentatywne dla danego(-ych) sektora(-ów), przedkładają programy w odpowiedzi na wezwania do składania propozycji wystosowane przez dane Państwa Członkowskie.
Tego rodzaju programy powinny być zgodne ze specyfikacjami określającymi kryteria w przypadku wykluczenia, kwalifikacji i przyznania, które w tym celu zostały opublikowane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że władze przyznające dotyczące ich kontrakty stosują się do przepisów dyrektywy 92/50/EWG.
Powyższa dyrektywa stosuje się do środków działania, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
3.
W przypadku planowanego programu będącego przedmiotem zainteresowania więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, dane Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w celu sporządzenia kompatybilnych specyfikacji oraz wezwań do złożenia propozycji.
4.
W odpowiedzi na wezwania do składania propozycji, organizacje, o których mowa w ust. 1, sporządzają programy informacyjne i promocyjne, a tam, gdzie stosowne, we współpracy z organem wykonawczym, który został wybrany według procedury konkurencyjnej sprawdzonej przez Państwo Członkowskie.
Tego rodzaju programy mogą zaprezentować organizacje branżowe lub międzybranżowe działające na poziomie Wspólnoty lub pochodzące z jednego lub więcej Państw Członkowskich.
5.
Poszczególne Państwa Członkowskie zapewniają, że podejmowane przez nie środki działania w skali krajowej lub regionalnej są zgodne ze środkami częściowo finansowanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, a także, że przedstawione programy są komplementarne w stosunku do programów krajowych lub regionalnych.
6.
Zainteresowane Państwa Członkowskie sprawdzają stosowność programów oraz zgodność programów i proponowanych organów wykonawczych z zasadami Wspólnoty i z ich własnymi specyfikacjami.
Należy także zweryfikować wartość finansową programu.
W szczególności, zainteresowane Państwa Członkowskie kontrolują programy według następujących kryteriów:
- spójności pomiędzy proponowaną strategią a ustanowionymi celami,
- wartości merytorycznej proponowanych środków działania,
- ich prawdopodobnego wpływu i powodzenia prowadzących do wzrostu popytu na stosowne produkty,
- zapewnienia efektywności i reprezentatywności proponowanych organizacji,
- zapewnienia o efektywności proponowanego organu wykonawczego oraz o jego wymaganych możliwościach technicznych.
7. Po kontroli prezentowanych programów, a także bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 3 akapitu drugiego rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują zobowiązanie o współfinansowaniu wybranych programów.
W przypadku zainteresowania programem dwóch lub więcej Państw Członkowskich i w odpowiedzi na wezwanie do wspólnego składania propozycji, Państwa Członkowskie współpracują przy wybieraniu programów i podejmują zobowiązanie do wniesienia wkładu w ich finansowanie zgodnie z art. 10 ust. 2 zdaniem drugim.
Artykuł 8
W przypadku gdy Państwa Członkowskie nie biorą udziału w finansowaniu programu i nie stosuje się art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, należy wykluczyć z programu organizacje branżowe i międzybranżowe Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
1.
Nie później niż do 30 kwietnia każdego roku i 15 maja 2001 r. w przypadku pierwszego programu, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji listę wyselekcjonowanych programów i organów wykonawczych, załączając kopię każdego programu.
W przypadku programów będących przedmiotem zainteresowania więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, zgłoszenia dokonują zgodnie wszystkie Państwa Członkowskie.
2.
Komisja sprawdza przedstawione programy celem zapewnienia zgodności z zasadami Wspólnoty i kryteriami, o których mowa w art. 7 ust. 6.
W przypadku uznania przez Komisję, że programy są niezgodne z zasadami Wspólnoty lub nie spełniają kryteriów, o których mowa w art. 7 ust. 6, powiadamia ona niezwłocznie dane Państwa Członkowskie o niekwalifikowaniu się całości lub części programu.
3. Po dokonaniu oceny programów, która, jeśli trzeba, odbywa się z udziałem asystentów technicznych, o których mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, i tam gdzie stosowne, po przeprowadzeniu konsultacji ze Stałą Grupą ds. Promocji Produktów Rolnych Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Higieny Produktów Rolnych, Komisja podejmuje decyzję w sprawie przedstawionych programów i ich organów wykonawczych do 30 września, zgodnie z procedurą określoną w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
4.
Za odpowiednie wprowadzenie w życie wybranych programów odpowiadają organizacje branżowe i międzybranżowe proponujące dany program.
Artykuł 10
1. Wkład Wspólnoty w finansowanie środków działania, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2702/1999 wynosi:
a) 50 % faktycznie poniesionych kosztów środków działania w ramach programów trwających jeden rok;
b) 60 % faktycznie poniesionych kosztów środków działania programów w pierwszym roku i 40 % w drugim roku w przypadku programów trwających dwa lata, przy czym całkowity udział Wspólnoty w kosztach nie przekracza 50 % łącznych kosztów programu;
c) 60 % faktycznie poniesionych kosztów środków działania programów w pierwszym roku, 50 % w drugim i 40 % w trzecim roku, w przypadku programów trwających trzy lata, przy czym całkowity udział Wspólnoty w kosztach nie przekracza 50 % łącznych kosztów programu.
Wkład finansowy wypłaca się danemu Państwu Członkowskiemu zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
2.
Udział Państw Członkowskich w finansowaniu środków działania, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999 wynosi do 20 % faktycznie poniesionych kosztów.
W przypadku udziału w finansowaniu więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, udział w kosztach do pokrycia przez każde z nich jest proporcjonalny do wkładu finansowego organizacji proponującej projekt, mającej siedzibę na jego terytorium.
Artykuł 11
1. Zgodnie z procedurą wyboru programów, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, z chwilą powiadomienia danych Państw Członkowskich o decyzji Komisji zatwierdzającej proponowane programy, przekazują one do zainteresowanych organizacji informacje o tym, czy ich wnioski zostały przyjęte, czy też nie.
2.
Państwa Członkowskie zawierają kontrakty z wybranymi organizacjami w ciągu 30 dni kalendarzowych od daty podania do wiadomości decyzji Komisji.
Po tym terminie żaden kontrakt nie może zostać zawarty bez uprzedniej zgody Komisji.
Państwa Członkowskie stosują standardowe wzory kontraktów dostarczone przez Komisję.
3.
Obie strony nie mogą zawrzeć kontraktu przed złożeniem gwarancji wykonania w wysokości 15 % maksymalnej wielkości wkładu finansowego Komisji i danego(-ych) Państwa (Państw) Członkowskiego(-ich), co ma na celu zabezpieczenie należytego wykonania kontraktu.
Gwarancję wykonania należy złożyć zgodnie z tytułem III rozporządzenia (EWG) nr 2220/1985.
Jednak w przypadku, gdy wykonawcą kontraktu jest organ działający według prawa publicznego lub pozostający pod nadzorem takiego organu, właściwe władze danego Państwa Członkowskiego mogą uznać pisemną gwarancję organu nadzorującego na sumę równą udziałowi procentowemu, o którym mowa w akapicie pierwszym, pod warunkiem, że tenże organ podejmuje się obowiązku zapewnienia:
- należytego wywiązania się ze zobowiązań wynikających z kontraktu,
- odpowiedniego wydatkowania otrzymanych sum na odpowiednie wywiązanie się ze zobowiązań wynikających z kontraktu.
Dowód dokonania wpłaty zabezpieczenia powinien dotrzeć do Państwa Członkowskiego w terminie określonym w ust. 2 akapicie pierwszym.
Gwarancję wykonania należy zwolnić w terminie i na warunkach określonych w art. 13 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wypłaty salda pozostałej należności.
4.
Podstawowe wymagania dotyczące wprowadzenia w życie środków działania objętych kontraktem określa art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/1985.
5.
Państwo Członkowskie bezzwłocznie przesyła Komisji kopię kontraktu i dowód dokonania wpłaty gwarancji wykonania.
Ponadto, przesyła kopię kontraktu zawartego pomiędzy wybraną organizacją a organem wykonawczym.
Ten ostatni kontrakt zawiera postanowienie, że organ wykonawczy musi poddać się inspekcjom, o których mowa w art. 14.
Artykuł 12
1.
W ciągu 30 dni kalendarzowych od daty podpisania kontraktu, wykonawca kontraktu może złożyć do Państwa Członkowskiego wniosek o wypłacenie zaliczki wraz z dołączonym zabezpieczeniem, o którym mowa w ust. 3.
W przypadku przekroczenia tego terminu nie można składać wniosków o wypłatę zaliczki.
Zaliczka może sięgać wysokości nieprzekraczającej 30 % sumy wkładu finansowego ze strony Wspólnoty i zainteresowanego (-ych) Państwa (Państw) Członkowskiego(-ich).
2.
Państwo Członkowskie wypłaca zaliczkę w ciągu 30 dni kalendarzowych od daty złożenia wniosku o jej wypłacenie.
W przypadku opóźnienia wypłaty, stosuje się art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [6].
3.
Zaliczkę należy wypłacić pod warunkiem, że wykonawca złoży zabezpieczenie w wysokości 110 % sumy zaliczki na rzecz danego Państwa Członkowskiego, zgodnie z tytułem III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Jednak w przypadku, gdy stroną kontraktu jest organ działający według prawa publicznego lub pozostający pod nadzorem takiego organu, właściwa władza może uznać pisemną gwarancję organu nadzorującego, pokrywającą kwotę równą udziałowi procentowemu, o którym mowa w pierwszym akapicie, pod warunkiem, że organ zobowiązuje się do wypłacenia kwoty objętej udzieloną przez niego gwarancją w przypadku braku uprawnienia do wypłacenia zaliczki.
Artykuł 13
1.
Wnioski o wypłaty pośrednie z tytułu wkładu finansowego Wspólnoty i Państw Członkowskich należy składać do końca miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym upływa okres 90 dni kalendarzowych, naliczonych od daty podpisania kontraktu.
Tego rodzaju wnioski obejmują nakłady poniesione w ciągu danego kwartału. Należy zaopatrzyć je w zbiorcze zestawienie finansowe, odnośną dokumentację pomocniczą i raport o postępie prac związanych z realizacją kontraktu.
W przypadku, gdy w ciągu danego kwartału nie poniesiono żadnych wydatków, należy złożyć stosowne oświadczenie w tym samym terminie, który dotyczy składania wniosków o wypłaty pośrednie.
Z wyłączeniem działania siły wyższej, jeśli wnioski o wypłaty pośrednie i odnośne dokumenty są składane po terminie, płatności należy zmniejszyć o 3 % za każdy cały miesiąc opóźnienia.
Wypłaty pośrednie i zaliczki, o których mowa w art. 12 ust. 1, nie powinny łącznie przekroczyć 80 % całkowitego wkładu finansowego Wspólnoty i danych Państw Członkowskich.
W przypadku osiągnięcia sumy określonego udziału procentowego, nie można składać żadnych dalszych wniosków o wypłaty pośrednie.
2.
Podania o wypłatę pozostałego salda należy składać w ciągu czterech miesięcy od daty ukończenia działań objętych kontraktem.
W celu uznania za należycie złożone, wnioski należy zaopatrzyć w:
a) zbiorcze zestawienie finansowe dotyczące wszystkich poniesionych wydatków wraz z odpowiednią dokumentacja pomocniczą dotyczącą wydatków;
b) podsumowanie przeprowadzonych prac (raport z działalności operacyjnej);
c) wewnętrzny raport sporządzony przez wykonawcę kontraktu oceniający rezultaty uzyskane na dzień sporządzenia raportu, a także ich przydatność.
Z wyłączeniem działania siły wyższej, jeśli wnioski o dokonanie wypłaty salda są składane po terminie, płatności należy zmniejszyć o 3 % za każdy cały miesiąc opóźnienia.
3.
Salda do wypłaty nie należy regulować przed sprawdzeniem dokumentów, o których mowa w ust. 2.
W przypadku, gdy podstawowy wymóg, o którym mowa w art. 11 ust. 4 nie został spełniony w całości, proporcjonalnie zmniejsza się saldo pozostające do wypłaty.
4.
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 3 zostanie zwolnione, pod warunkiem ustanowienia ostatecznego uprawnienia do wypłaty zaliczki.
5.
Państwo Członkowskie dokonuje płatności, o których mowa w poprzednim ustępie, w ciągu 60 dni od daty otrzymania wniosku o wypłatę.
Jednak okres ten może zostać przerwany w każdej chwili w ciągu 60 dni od daty zarejestrowania podania jako otrzymanego poprzez zawiadomienie danego wykonawcy o niedopuszczeniu wniosku lub z powodu nienależności kwoty, albo niedołączenia wymaganych dokumentów pomocniczych we wszystkich dodatkowych wnioskach bądź konieczności dostarczenia Państwu Członkowskiemu dodatkowych informacji lub przeprowadzenia kontroli.
Okres dokonania płatności zaczyna biec od nowa od daty otrzymania wymaganej informacji, którą należy przesłać w ciągu 30 dni kalendarzowych.
Z wyłączeniem działania siły wyższej, w przypadku dokonania powyższych płatności po terminie, kwotę zwróconą Państwu Członkowskiemu należy zmniejszyć zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 296/1996.
6.
Gwarancje wykonania, o których mowa w art. 11 ust. 3, muszą zachować ważność do momentu wypłaty pozostałego salda. Zostają one zwolnione za pomocą pisma zwalniającego gwarancje wydanego przez właściwe władze.
7.
W ciągu 30 dni kalendarzowych od dnia otrzymania Państwo Członkowskie przesyła Komisji:
- kwartalny raport dotyczący realizacji kontraktu,
- zestawienia, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b),
- wewnętrzny raport oceny.
8.
Po wypłacie salda, Państwo Członkowskie przesyła Komisji raport finansowy dotyczący szczegółów wydatków poniesionych w ramach kontraktu.
Raport powinien zawierać stwierdzenie, że w świetle przeprowadzonej kontroli poniesione wydatki należy uznać za kwalifikujące się zgodnie z warunkami kontraktu.
9.
Od kwoty wydatków częściowo finansowanych przez Wspólnotę i zgłoszonych do Sekcji Gwarancji EFOGR odlicza się sumy wszelkich zabezpieczeń, które uległy przepadkowi oraz sumy nałożonych kar.
Artykuł 14
1.
Zwłaszcza za pomocą środków kontroli technicznej, administracyjnej i rachunkowo-księgowej na terenie zakładu wykonawcy i organu wykonawczego, Państwo Członkowskie podejmuje kroki prowadzące do weryfikacji:
a) dokładności dostarczonej informacji i dokumentacji; a także
b) wykonania wszystkich zobowiązań określonych kontraktem.
Nienaruszając przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [7], Państwa Członkowskie informują Komisję jak najszybciej o ewentualnych nieprawidłowościach wykrytych w trakcie kontroli.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie określa najbardziej odpowiedni sposób prowadzenia działań sprawdzających podjęte środki działania, określone niniejszym rozporządzeniem, i powiadamia o nich Komisję.
3.
W przypadku programów proponowanych przez organizacje działające w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia koordynacji tychże działań sprawdzających i informowania o nich Komisji.
4.
Komisja może brać udział w procesie weryfikacji i kontroli, o których mowa w ust. 2 i 3.
W tym celu, właściwe władze Państw Członkowskich informują Komisję z odpowiednim wyprzedzeniem o planowanych kontrolach i działaniach sprawdzających.
W uzasadnionych przypadkach, może ona przeprowadzić wszelkie dodatkowe działania sprawdzające, jakie uzna za stosowne.
5. Grupa monitorująca, o której mowa w art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, spotyka się regularnie, aby monitorować wprowadzanie w życie poszczególnych programów.
W tym celu, informuje się grupę monitorującą o harmonogramie środków działania planowanych w ramach każdego programu, o raportach z ich realizacji, a także o rezultatach przeprowadzonych działań sprawdzających zgodnie z art. 13 i 14.
Grupie monitorującej przewodniczy przedstawiciel zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
W przypadku programów proponowanych przez organizacje działające w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, przewodniczy jej przedstawiciel desygnowany przez dane Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
1.
W przypadku dokonania nienależnych płatności, beneficjant spłaca daną sumę powiększoną o odsetki naliczone za okres, jaki upłynął od chwili dokonania wypłaty a zwróceniem tejże kwoty przez beneficjanta.
Artykuł 16 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2881/2000
z dnia 27 grudnia 2000 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 1859/93 w sprawie stosowania systemu pozwoleń na przywóz czosnku przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1104/2000 [3] ustanawia terminy przedkładania wniosków o pozwolenia na przywóz czosnku pochodzącego z Chin.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1859/93 [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1662/94 [5], stanowi, że pozwolenia na przywóz mają być ważne przez 40 dni od daty ich wydania jak określono w art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia. Ponieważ okres składania wniosków o pozwolenie na przywóz czosnku pochodzącego z Chin na grudzień 2000 r. i styczeń 2001 r. jest dłuższy, termin ważności pozwoleń wydanych na ten okres powinien być przedłużony, jeśli wnioskodawcy o to wnioskują.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając przepisów art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1859/93, właściwe władze krajowe mogą przedłużyć okres ważności pozwoleń na przywóz czosnku pochodzącego z Chin, wydanych na okres od grudnia 2000 r. do stycznia 2001 r. jak określono w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1104/2000 do 80 dni od ich daty wydania, jeśli posiadacz pozwolenia o to wnioskuje.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Urzędowym Dzienniku Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2882/2000
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2331/97 w sprawie specjalnych warunków przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów z wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12 i art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2331/97 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 739/98 [4], ustanawia kryteria jakości, jakie należy spełniać w celu przyznania refundacji wywozowych do niektórych produktów z wieprzowiny.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2425/2000 [6], wymienia produkty z wieprzowiny, dla których można przyznawać refundacje wywozowe.
(3) Kody produktów wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2331/97 muszą być dostosowane do ostatnich zmian w rozporządzeniu (EWG) nr 3846/87 a także muszą być ustalone wyższe kryteria jakości dla produktów objętych kodem CN 16010091, niezawierających mięsa drobiowego, aby skuteczniej wykorzystywać dostępne zasoby.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wpisy odnoszące się do kodu CN 16010091 w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2331/97 zastępuje się wpisami wymienionymi w niniejszym załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2884/2000
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2851/2000 [3] ustanawia niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewiduje dostosowanie, jako środek autonomiczny i przejściowy, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Polską.
Jedna z tych koncesji skutkuje zróżnicowaniem od dnia 1 stycznia 2001 r. refundacji w odniesieniu do niektórych produktów objętych kodem CN 0405 jako skutek zniesienia refundacji na te produkty wywożone do Polski.
(2) Władze polskie zobowiązały się do zapewnienia, że dopuszcza się przywóz do Polski jedynie tych przesyłek masła ze Wspólnoty, w odniesieniu do których nie przyznano żadnej refundacji.
W tym celu należy wprowadzić do rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2357/2000 [5], artykuł przewidujący zobowiązanie do przedstawiania uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz, zawierającego szczególne informacje gwarantujące, że nie przyznano refundacji wywozowej na określone produkty.
Aby ustanowić powiązanie między produktem przywożonym a produktami wskazanymi w pozwoleniu na wywóz, podmioty gospodarcze są zobowiązane, w przywozie do Polski, do przedstawiania uwierzytelnionego odpisu zgłoszenia wywozowego, zawierającego szczególne informacje dotyczące pozwolenia na wywóz.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 174/1999 dodaje się art. 20b w brzmieniu:
"Artykuł 20b
1.
Stosuje się następujące przepisy w przypadku wywozu do Polski produktów objętych kodem CN 0405 określonych w art. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
2.
Wywóz określony w ust. 1 podlega przedstawieniu właściwym władzom Polski uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz wydanego zgodnie z niniejszym artykułem oraz należycie potwierdzonego odpisu zgłoszenia wywozowego dla każdej przesyłki.
Towary te nie są wcześniej wywożone do innego państwa trzeciego.
3.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia zawierają:
a) w rubryce 7 – wyraz "Polska";
b) w rubryce 15 – opis towarów zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
c) w rubryce 16 – ośmiocyfrowy kod Nomenklatury Scalonej i ilość, w kilogramach, dla każdego produktu, do którego odnosi się rubryka 15;
d) w rubrykach 17 i 18 – całkowitą ilość produktów, do których odnosi się rubryka 16;
e) w rubryce 20 – wyrazy "Masło na wywóz do Polski.
Artykuł 20b rozporządzenia (WE) nr 174/1999";
f) w rubryce 22 – wyrazy "bez refundacji wywozowej";
g) pozwolenia są ważne jedynie w odniesieniu do produktów i ilości, które zostały w ten sposób określone.
4.
Pozwolenia wydane na mocy niniejszego artykułu zawierają zobowiązanie do wywozu do miejsca przeznaczenia wskazanego w rubryce 7.
5.
Pozwolenia wydaje się niezwłocznie po złożeniu wniosków.
Na żądanie zainteresowanej strony wydaje się uwierzytelniony odpis danego pozwolenia.
6.
Wydawanie pozwoleń nie jest uzależnione od składania zabezpieczenia.
7.
Bez naruszania art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [6] prawa wynikające z pozwoleń nie są zbywalne.
8. Pozwolenia są ważne od dnia ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do 30 czerwca roku następnego.
9.
Do końca lutego właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o liczbie wydanych pozwoleń i ilości masła, której to dotyczy, w podziale według kodów Nomenklatury Scalonej.
10.
Rozdziału I nie stosuje się."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) NR 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 grudnia 2000 r.
w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konkluzje Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. stwierdzają, że jeżeli Europa ma w pełni wykorzystać możliwości rozwojowe i potencjał zatrudnienia cyfrowej gospodarki opartej na wiedzy, przedsiębiorcy i obywatele muszą posiadać dostęp do niedrogiej infrastruktury komunikacyjnej o światowej jakości oraz szerokiego zakresu usług.
Wzywa się Państwa Członkowskie i Komisję do działania na rzecz zwiększenia konkurencyjności w lokalnych sieciach dostępu przed końcem 2000 r. oraz uwolnienia pętli lokalnej w celu umożliwienia znacznej obniżki kosztów korzystania z Internetu.
Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Feira w dniu 20 czerwca 2000 r. przyjęto zaproponowany plan działań "e-Europe", który określa uwolniony dostęp do pętli lokalnej jako krótkookresowy priorytet.
(2) Uwolnienie pętli lokalnej powinno uzupełniać istniejące przepisy w prawie wspólnotowym gwarantujące usługę powszechną i dostęp, na który mogą sobie pozwolić wszyscy obywatele, poprzez zwiększanie konkurencji, zapewnianie efektywności gospodarczej i dostarczanie użytkownikom maksymalnych korzyści.
(3) "Pętla lokalna" to fizyczny obwód składający się z pary skręconych, metalowych przewodów w publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej, łączący punkt zakończenia w lokalu abonenta z przełącznicą główną lub równorzędnym urządzeniem.
Jak stwierdzono w piątym sprawozdaniu Komisji na temat wykonania pakietu regulacyjnego w dziedzinie telekomunikacji, lokalna sieć dostępu pozostaje najmniej konkurencyjnym fragmentem zliberalizowanego rynku telekomunikacyjnego.
Nowi przedsiębiorcy nie posiadają rozpowszechnionej, alternatywnej infrastruktury sieciowej i nie są w stanie przy użyciu tradycyjnych technologii dorównać oszczędnościom skali i pokryciu operatorów uznanych za mających znaczącą pozycję rynkową na rynku stacjonarnych publicznych sieci telefonicznych.
Wynika to z faktu, iż operatorzy ci rozwijali swoją metalową lokalną infrastrukturę dostępu przez znaczny okres, chronieni prawami wyłączności i byli w stanie pokryć koszty inwestycyjne poprzez renty monopolowe.
(4) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 czerwca 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji na temat przeglądu sektora łączności w 1999 r. podkreśla znaczenie umożliwienia rozwoju w tym sektorze infrastruktury, która wspiera rozwój łączności elektronicznej i handlu elektronicznego, jak również znaczenie regulowania w taki sposób, który wspiera ten rozwój.
Stwierdza się, że uwolnienie pętli lokalnej obecnie dotyczy głównie metalowej infrastruktury dominującego podmiotu i że inwestowanie w alternatywne infrastruktury musi mieć możliwość zapewnienia odpowiedniej stopy zwrotu, ponieważ może to ułatwić ekspansję tych infrastruktur w obszarach, gdzie penetracja jest w dalszym ciągu niska.
(5) Zapewnienie nowych pętli przy wykorzystaniu światłowodów o dużej przepustowości bezpośrednio dużym użytkownikom stanowi szczególny rynek, który rozwija się w warunkach konkurencji i obejmuje nowe inwestycje.
W związku z tym niniejsze rozporządzenie dotyczy dostępu do metalowych pętli lokalnych, bez uszczerbku dla krajowych zobowiązań w zakresie innych rodzajów dostępu do infrastruktury lokalnej.
(6) Dla nowych przedsiębiorców dublowanie w całości istniejącej lokalnej, metalowej infrastruktury dostępu nie byłoby gospodarczo możliwe w rozsądnie krótkim czasie; infrastruktury alternatywne, takie jak telewizja kablowa, łączność satelitarna, bezprzewodowe pętle lokalne generalnie na razie nie oferują takiej samej funkcjonalności lub powszechności, chociaż sytuacja w poszczególnych Państwach Członkowskich może być różna.
(7) Uwolniony dostęp do pętli lokalnej umożliwia nowym przedsiębiorcom konkurowanie z notyfikowanymi operatorami w oferowaniu usług w zakresie szybkiego przesyłania danych dla stałego dostępu do Internetu oraz aplikacji multimedialnych w oparciu o technologię cyfrowej linii abonenckiej (DSL), jak również usług telefonii głosowej.
Uzasadnione żądanie uwolnionego dostępu oznacza, iż dostęp ten jest niezbędny w celu świadczenia usług i odrzucenie tego żądania uniemożliwi, ograniczy lub zakłóci konkurencję w tym sektorze.
(8) Niniejsze rozporządzenie przewiduje uwolniony dostęp do metalowych pętli lokalnych tylko dla tych notyfikowanych operatorów, którzy zostali uznani przez swoje krajowe organy regulacyjne za mających znaczącą pozycję rynkową na rynku stacjonarnych publicznych sieci telefonicznych na podstawie odpowiednich przepisów wspólnotowych (zwanych dalej "notyfikowanymi operatorami").
Państwa Członkowskie przekazały już Komisji nazwy tych operatorów stacjonarnej sieci publicznej, którzy mają znaczącą pozycję rynkową na mocy części I załącznika I do dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych i interoperacyjności poprzez zastosowanie zasad otwartej sieci (ONP) [3] oraz dyrektywy 98/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz w sprawie usług powszechnych w telekomunikacji w konkurencyjnym środowisku [4].
(9) Od notyfikowanego operatora nie można żądać zapewniania rodzajów dostępu, których nie jest w stanie zapewnić, na przykład jeżeli spełnienie żądania spowodowałoby naruszenie praw niezależnej strony trzeciej.
Obowiązek zapewnienia uwolnionego dostępu do pętli lokalnej nie oznacza, że notyfikowani operatorzy muszą specjalnie instalować całkowicie nową lokalną infrastrukturę sieciową w celu spełnienia żądań beneficjentów.
(10) Chociaż negocjacje handlowe stanowią preferowaną metodę osiągnięcia porozumienia w sprawach technicznych i cenowych dotyczących dostępu do pętli lokalnej, doświadczenie pokazuje, że w większości przypadków konieczna jest interwencja regulacyjna wobec nierównowagi pozycji negocjacyjnej między nowym przedsiębiorcą i notyfikowanym operatorem oraz braku alternatywnych rozwiązań.
W niektórych okolicznościach krajowy organ regulacyjny może, zgodnie z prawem wspólnotowym, interweniować z własnej inicjatywy w celu zapewnienia uczciwej konkurencji, efektywności gospodarczej i maksymalnych korzyści dla użytkowników końcowych.
Niedotrzymanie wyznaczonych terminów przez notyfikowanego operatora uprawnia beneficjenta do otrzymania odszkodowania.
(11) Zasady szacowania kosztów i ustalania cen w odniesieniu do pętli lokalnych i związanych udogodnień są przejrzyste, niedyskryminacyjne i obiektywne w celu zapewnienia sprawiedliwego traktowania.
Zasady ustalania cen zapewniają, że operator pętli lokalnej jest w stanie pokryć odpowiednie, związane z tym koszty i osiągnąć odpowiedni zysk w celu zapewnienia długookresowego rozwoju i ulepszania infrastruktury lokalnego dostępu.
Zasady ustalania cen dla pętli lokalnych sprzyjają uczciwej i trwałej konkurencji, przy uwzględnieniu konieczności zainwestowania w alternatywną infrastrukturę, oraz zapewniają, że nie nastąpi zakłócenie konkurencji, w szczególności nie ulegnie zawężeniu marża notyfikowanego operatora między cenami hurtowymi i detalicznymi usług.
W tym względzie ważne jest przeprowadzenie konsultacji z władzami odpowiedzialnymi za sprawy konkurencji.
(12) Notyfikowani operatorzy przekazują informacje i uwolniony dostęp stronom trzecim na tych samych warunkach i o tej samej jakości, jaką zapewniają dla własnych usług lub swoim podmiotom powiązanym.
W tym celu ogłoszenie przez notyfikowanego operatora odpowiedniej oferty ramowej dla uwolnionego dostępu do pętli lokalnej, w krótkich ramach czasowych i najlepiej w Internecie oraz pod nadzorem krajowego organu regulacyjnego, przyczynia się to utworzenia przejrzystych i niedyskryminacyjnych warunków rynkowych.
(13) W swoim zaleceniu 2000/417/WE z dnia 25 maja 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej umożliwiającego konkurencyjne świadczenie pełnego zakresu usług łączności elektronicznej, w tym szerokopasmowych usług multimedialnych i szybkiego Internetu [5], oraz w swoim komunikacie z dnia 26 kwietnia 2000 r. [6] Komisja przedstawiła szczegółowe zalecenia mające na celu pomoc dla krajowych organów regulacyjnych w sprawiedliwym uregulowaniu różnych form uwolnionego dostępu do pętli lokalnej.
(14) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu osiągnięcie zharmonizowanych ram dla uwolnionego dostępu do pętli lokalnej w celu umożliwienia konkurencyjnego dostarczania niedrogiej infrastruktury komunikacyjnej światowej jakości i szerokiego zakresu usług dla wszystkich przedsiębiorców i obywateli we Wspólnocie jest celem niemożliwym do zrealizowania przez poszczególne Państwa Członkowskie w sposób bezpieczny, zharmonizowany i terminowy i lepiej może być zrealizowany przez Wspólnotę.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
Przyjmuje się je bez uszczerbku dla przepisów krajowych zgodnych z prawem wspólnotowym, które przewidują bardziej szczegółowe środki, na przykład dotyczące kolokacji wirtualnej.
(15) Niniejsze rozporządzenie uzupełnia ramy regulacyjne dla telekomunikacji, w szczególności dyrektywy 97/33/WE i 98/10/WE.
Nowe ramy regulacyjne dla łączności elektronicznej powinny zawierać odpowiednie przepisy zastępujące niniejsze rozporządzenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i zakres stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie ma na celu wzmocnienie konkurencji i pobudzenie technologicznych innowacji na rynku dostępu lokalnego poprzez ustanowienie zharmonizowanych warunków dla uwolnionego dostępu do pętli lokalnej sprzyjających konkurencyjnemu świadczeniu szerokiego zakresu usług łączności elektronicznej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do uwolnionego dostępu do pętli lokalnej i związanych udogodnień operatorów notyfikowanych zdefiniowanych w art. 2 lit. a).
3.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje bez uszczerbku dla obowiązków notyfikowanych operatorów dotyczących przestrzegania zasady niedyskryminacji w użytkowaniu stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej w celu świadczenia usług szybkiego dostępu i transmisji stronom trzecim w ten sam sposób, w jaki są one świadczone na użytek własny i podmiotów powiązanych zgodnie z przepisami wspólnotowymi.
4.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla praw Państw Członkowskich do utrzymania lub wprowadzenia środków zgodnych z prawem wspólnotowym, które zawierają przepisy bardziej szczegółowe od określonych w niniejszym rozporządzeniu i/lub nieobjęte zakresem tego rozporządzenia, między innymi w odniesieniu do innych rodzajów dostępu do infrastruktur lokalnych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "notyfikowany operator" oznacza operatorów stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, którzy zostali uznani przez swoje krajowe organy regulacyjne za mających znaczącą pozycję rynkową w świadczeniu dostępu do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej i usług na mocy części I załącznika I do dyrektywy 97/33/WE lub dyrektywy 98/10/WE;
b) "beneficjent" oznacza stronę trzecią, posiadającą odpowiednie zezwolenie zgodnie z dyrektywą 97/13/WE [7] lub uprawnioną do świadczenia usług komunikacyjnych na mocy ustawodawstwa krajowego, która jest uprawniona do uwolnionego dostępu do pętli lokalnej;
c) "pętla lokalna" oznacza fizyczny obwód składający się z pary skręconych, metalowych przewodów, łączący punkt zakończenia sieci w lokalu abonenta z przełącznicą główną lub równorzędnym urządzeniem w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej;
d) "podpętla lokalna" oznacza częściową pętlę lokalną łączącą punkt zakończenia sieci w lokalu abonenta z koncentratorem lub określonym pośrednim punktem dostępu do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej;
e) "uwolniony dostęp do pętli lokalnej" oznacza pełny uwolniony dostęp do pętli lokalnej i współdzielony dostęp do pętli lokalnej; nie oznacza zmiany własności pętli lokalnej;
f) "pełny uwolniony dostęp do pętli lokalnej" oznacza zapewnienie beneficjentowi dostępu do pętli lokalnej lub podpętli lokalnej notyfikowanego operatora upoważniające do wykorzystania pełnego pasma częstotliwości pary skręconych metalowych przewodów;
g) "współdzielony dostęp do pętli lokalnej" oznacza zapewnienie beneficjentowi dostępu do pętli lokalnej lub podpętli lokalnej notyfikowanego operatora, upoważniające do wykorzystania niegłosowego pasma częstotliwości pary skręconych metalowych przewodów; notyfikowany operator w dalszym ciągu korzysta z pętli lokalnej w celu świadczenia publicznych usług telefonicznych;
h) "kolokacja" oznacza zapewnienie przestrzeni fizycznej i udogodnień technicznych niezbędnych do odpowiedniego zainstalowania i podłączenia odpowiednich urządzeń beneficjenta, zgodnie z sekcją B Załącznika;
i) "związane udogodnienia" oznaczają udogodnienia związane z zapewnianiem uwolnionego dostępu do pętli lokalnej, w szczególności kolokację, połączenia kablowe oraz odpowiednie systemy technologii informatycznych, do których dostęp jest niezbędny, aby beneficjent mógł świadczyć usługi na rzetelnych i konkurencyjnych zasadach.
Artykuł 3
Zapewnianie uwolnionego dostępu
1.
Od dnia 31 grudnia 2000 r. notyfikowani operatorzy publikują i aktualizują ofertę ramową dla uwolnionego dostępu do swoich pętli lokalnych i związanych udogodnień, która obejmuje co najmniej pozycje wymienione w Załączniku.
Oferta jest dostatecznie uwolniona, aby beneficjent nie musiał płacić za te elementy sieci lub urządzenia, które nie są niezbędne do świadczenia jego usług oraz zawiera opis elementów oferty, stosowanych w niej terminów i warunków, w tym opłat.
2.
Od dnia 31 grudnia 2000 r. notyfikowani operatorzy realizują uzasadnione wnioski beneficjentów dotyczące uwolnionego dostępu do ich pętli lokalnych i związanych udogodnień na przejrzystych, uczciwych i niedyskryminacyjnych warunkach.
Wnioski odrzuca się wyłącznie na podstawie obiektywnych kryteriów odnoszących się do możliwości technicznych lub konieczności zachowania integralności sieci.
Jeżeli następuje odmowa dostępu, poszkodowany może wszcząć procedurę rozstrzygania sporów określoną w art. 4 ust. 5.
Notyfikowani operatorzy zapewniają beneficjentom udogodnienia równoważne do tych, jakie stosują na użytek własny lub swoich przedsiębiorstw powiązanych, oraz na takich samych warunkach i w takich samych terminach.
3.
Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 4, notyfikowani operatorzy pobierają opłaty za uwolniony dostęp do pętli lokalnej i związanych udogodnień ustalone na podstawie kosztów.
Artykuł 4
Nadzór krajowego organu regulacyjnego
1.
Krajowy organ regulacyjny zapewnia, że opłaty za uwolniony dostęp do pętli lokalnej sprzyjają uczciwej i trwałej konkurencji.
2.
Krajowy organ regulacyjny jest uprawniony do:
a) wprowadzenia zmian do oferty ramowej na uwolniony dostęp do pętli lokalnej i związanych udogodnień, w tym cen, jeżeli zmiany takie są uzasadnione; oraz
b) żądania od notyfikowanych operatorów informacji związanych z wykonaniem niniejszego rozporządzenia.
3.
Krajowy organ regulacyjny może, w uzasadnionych przypadkach, interweniować z własnej inicjatywy w celu zapewnienia niedyskryminacyjnej, uczciwej konkurencji, efektywności gospodarczej i maksymalnych korzyści dla użytkowników.
4.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny uznaje, że rynek dostępu lokalnego jest dostatecznie konkurencyjny, zwalnia notyfikowanych operatorów z obowiązku ustanowionego w art. 3 ust. 3 ustalania cen opartych na podstawie kosztów.
5.
Spory między przedsiębiorstwami dotyczące zagadnień zawartych w niniejszym rozporządzeniu poddane są krajowej procedurze rozstrzygania sporów wprowadzonej zgodnie z dyrektywą 97/33/WE i są rozstrzygane szybko, uczciwie i przejrzyście.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2888/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 grudnia 2000 r.
w sprawie dystrybucji zezwoleń dla pojazdów ciężarowych poruszających się w Szwajcarii
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 71,
uwzględniając propozycję Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Federacji Szwajcarskiej w dniu 1 listopada 2000 r. podjęła decyzję w sprawie zezwolenia pojazdom ciężarowym do 34 ton poruszania się po jej terytorium od dnia 1 stycznia 2001 r. i otwarcia od tego samego dnia kontyngentów dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 34 ton, lecz nie większej niż 40 ton, a także dla lekkich pustych pojazdów ciężarowych.
Decyzji tej towarzyszy wprowadzenie RPLP (opłata za ruch ciężarowy) w sieci drogowej Szwajcarii.
(2) Decyzja ta jest autonomicznym środkiem podjętym przez Konfederację Szwajcarską i, w rezultacie, nie może być uważana za tymczasowe zastosowanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacja Szwajcarską w sprawie przewozu ładunków i osób transportem kolejowym i drogowym z dnia 21 czerwca 1999 r.
Zawarcie tej Umowy przez Wspólnotę wymaga równoczesnego wejścia w życie siedmiu umów podpisanych tego samego dnia z Konfederacją Szwajcarską.
(3) Konieczne jest stworzenie, na stałych podstawach, zasad rządzących dystrybucją i zarządzaniem zezwoleniami i udostępnienie ich Wspólnocie od dnia 1 stycznia 2001 r.
(4) Z powodów praktycznych i organizacyjnych Komisji należy powierzyć zadanie dystrybucji zezwoleń dla Państw Członkowskich.
(5) W tym celu powinna zostać stworzona metoda alokacji.
Na tej podstawie Państwa Członkowskie powinny rozdzielać uzyskane zezwolenia wśród przedsiębiorstw transportowych na podstawie obiektywnych kryteriów.
(6) W celu zapewnienia optymalnego wykorzystania zezwoleń wszystkie nieprzydzielone zezwolenia powinny być zwrócone do Komisji celem redystrybucji.
(7) Przydział zezwoleń powinien opierać się na kryteriach, które w pełni uwzględniają istniejące strumienie przewozów ładunków oraz rzeczywiste potrzeby ich transportowania przez region alpejski.
(8) Może się okazać konieczne zweryfikowanie przydziału zezwoleń na bazie rzeczywistych strumieni ruchu, jeśli weźmie się pod uwagę stosowne elementy metody opisanej w załączniku III.
W trakcie dokonywania takiej weryfikacji Komisji pomagać powinien Komitet.
(9) Środki niezbędne dla wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dotyczące dystrybucji zezwoleń przydzielonych Wspólnocie przez Szwajcarię, umożliwiających pojazdom ciężarowym do 34 ton poruszanie się po jej terytorium od dnia 1 stycznia 2001 r., uruchamiając w tym samym dniu kontyngent dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 34 ton, lecz nie większej niż 40 ton, a także dla lekkich pustych pojazdów ciężarowych i wprowadzając RPLP (opłatę za ruch ciężarowy) w sieci drogowej Szwajcarii.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) zezwolenie typu "masa całkowita" oznacza zezwolenie na poruszanie się na terytorium Szwajcarii dla pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita wynosi powyżej 34 ton, lecz nie więcej niż 40 ton;
2) zezwolenie typu "puste" oznacza zezwolenie na poruszanie się na terytorium Szwajcarii dla pojazdów, które są puste lub przewożą lekkie ładunki.
Artykuł 3
1.
Komisja przydziela zezwolenia zgodnie z przepisami ustępów 2, 3 i 4.
2.
Zezwolenia typu "masa całkowita" są dystrybuowane zgodnie z załącznikiem I.
3.
Zezwolenia typu "puste" są dystrybuowane zgodnie z załącznikiem II.
4.
Zezwolenia na każdy rok są dystrybuowane do dnia 15 sierpnia roku poprzedzającego.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie rozdzielają zezwolenia między przedsiębiorstwa, które mają siedzibę na ich terytoriach, zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami.
Artykuł 5
Do dnia 15 sierpnia każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji te zezwolenia, które nie zostały przydzielone przedsiębiorstwom.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 Komisja przydziela te zezwolenia jednemu lub więcej Państwom Członkowskim w taki sposób, który zapewni ich optymalne wykorzystanie.
Artykuł 6
Występując z propozycją dostosowania, Komisja bierze za podstawę aktualne strumienie ruchu w roku 2001, jednocześnie zwracając uwagę, aby w równej mierze brane były pod uwagę kryteria odnoszące się do przewozów bilateralnych i tranzytowych.
Gdyby ponowna kalkulacja spowodowała przydział zezwoleń jakiemukolwiek Państwu Członkowskiemu, który byłby zasadniczo różny od wielkości ustalonych w załącznikach I i II, zmiany niezbędne do przyjęcia załączników I i II będą dokonywane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 7.
Artykuł 7
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet.
2.
Kiedy dokonywane jest odniesienie do niniejszego artykułu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE jest ustalony na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2908/2000
z dnia 29 grudnia 2000 r.
zmieniające załączniki I i II rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2535/2000 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać difloksacynę, fluniksynę, halofuginon i toltrazuril.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać glicerofosforan wapnia.
(8) Należy przewidzieć odpowiedni czas przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE, w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia [4].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2909/2000
z dnia 29 grudnia 2000 r.
w sprawie zarządzania rachunkowością niefinansowych środków trwałych Wspólnot Europejskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE, EWWiS, Euratom nr 2673/1999 [2], w szczególności jego art. 65–75,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 z dnia 9 grudnia 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. [3], ostatnio zmienione decyzją 2000/716/WE [4], w szczególności jego art. 21,
po konsultacji z księgowymi Parlamentu Europejskiego, Rady, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ 1
ZAKRES
Artykuł 1 Zakres obowiązywania
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do operacji księgowania dotyczących materialnych i niematerialnych środków trwałych, które tworzą część mienia należącego do Wspólnot.
2.
Wszystkie materialne i niematerialne środki trwałe, które, w zamierzeniu służą działalności Wspólnot w dłuższym okresie czasu w rozumieniu art. 65 rozporządzenia finansowego oraz art. 130 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93, mają być włączone do zapasów i stanowią część mienia należącego do Wspólnot oraz zostają wpisane do bilansu Wspólnot.
Artykuł 2
Zakres instytucjonalny
1.
Niniejsze rozporządzenie będzie stosowane przez księgowych wszystkich instytucji.
2.
Instytucjami są instytucje wymienione w art. 12 rozporządzenia finansowego.
TYTUŁ II
STRUKTURA BILANSU
Artykuł 3
Struktura bilansu
Środki trwałe objęte niniejszym rozporządzeniem zostają wpisane po stronie aktywów w bilansie w pozycji "środki trwałe" i rozpisane w następujący sposób:
- wartości niematerialne i prawne,
- materialne środki trwałe:
- grunty i budynki,
- urządzenia, maszyny i narzędzia,
- meble i środki transportu,
- sprzęt komputerowy,
- leasing finansowy i podobne należności,
- inne materialne środki trwałe,
- materialne środki trwałe w budowie, zaliczki i wypłaty na poczet w odniesieniu do materialnych środków trwałych.
TYTUŁ III
PRZEPISY DOTYCZĄCE RÓŻNYCH POZYCJI BILANSU
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 4
Leasing finansowy i podobne należności
1.
Klasyfikacja najmu jako środków trwałych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia opiera się na stopniu, do jakiego ryzyko i korzyści związane z własnością najmowanego środka leżą po stronie wynajmującego lub najemcy i zależy raczej od istoty transakcji, niż od formy umowy.
2.
Najem jest klasyfikowany jako leasing finansowy lub podobne prawo w rozumieniu niniejszego rozporządzenia jeżeli przenosi on na najemcę, w znaczący sposób, ryzyko i korzyści związane z własnością środka.
3.
Na ryzyko składają się możliwości strat związane z niewykorzystaniem zdolności, ze starzeniem się lub zmianami w efektywności pod względem kosztów w wyniku zmieniających się warunków ekonomicznych.
Korzyści mogą stanowić oczekiwania wobec zyskownych operacji w trakcie okresu ekonomicznej użyteczności środka oraz zyski od wzrostu wartości lub realizacji wartości końcowej.
4.
Środki objęte leasingiem finansowym, które nie przenoszą na najemcę, w znaczący sposób, ryzyka i korzyści związanych z własnością oraz środki objęte najmem dłuższym niż pięć lat, zostaną wpisane do załącznika do sprawozdania finansowego w rozdziale pozabilansowych zobowiązań.
Artykuł 5
Środki dodatkowe do środka głównego
Wartość lub okres użytkowania środków, które są nieodłączne lub stale powiązane z inną pozycją mienia ruchomego lub nieruchomego, powinny być dodane do wartości lub okresu użyteczności środka głównego, z którym są połączone.
Artykuł 6
Środki stanowiące część całości
Osobne składniki fragmentu wyposażenia lub instalacji technicznej stanowią część całości w przypadku gdy mogą działać tylko razem.
W takim przypadku są one traktowane jako pojedynczy środek.
Rozdział 2
Przepisy szczególne
Artykuł 7
Grunty i budynki
1.
Pozycja "grunty i budynki" obejmuje prawa własności i podobne prawa zdefiniowane w ustawodawstwie krajowym państwa, w którym znajduje się środek.
Za grunty uznaje się:
- grunty niezagospodarowane,
- grunty zagospodarowane,
- grunty zabudowane.
2.
Za budynki uznaje się:
- budynki w nieograniczonym posiadaniu instytucji
- budynki we wspólnej własności z innymi właścicielami
- instalacje w rozumieniu ust. 3
3.
Wszelkie pozycje mienia ruchomego, które są na stałe i nierozłącznie połączone z budynkiem (jak te zdefiniowane w ust. 2 tiret pierwsze i drugie stanowią instalacje.
Artykuł 8
Urządzenia, maszyny i narzędzia
Urządzenia i maszyny obejmują się różne urządzenia, obiekty, instrumenty i maszyny niezbędne do wykonywania czynności naukowych, technicznych i administracyjnych.
Narzędzia obejmują wszystkie instrumenty i narzędzia, których stosowanie, w połączeniu z przedmiotem wyposażenia, specyfikuje to wyposażenie do konkretnego zastosowania.
Artykuł 9
Meble i środki transportu
Meble obejmują mienie ruchome, takie jak stoły, krzesła, szafki i biurka.
Środki transportu oznaczają park wszelkiego rodzaju pojazdów.
Artykuł 10
Sprzęt komputerowy
Sprzęt komputerowy obejmuje specjalne instalacje, maszyny i instrumenty, których zastosowanie wymaga oprogramowania, i które mają na celu przetwarzanie informacji.
Artykuł 11
Materialne środki trwałe w budowie
Nieukończone materialne środki trwałe w dniu zamknięcia rachunków są uznane jako materialne środki trwałe w budowie.
Środek trwały jest uznany jako ukończony od momentu wprowadzenia go do użytku.
Artykuł 12
Niematerialne środki trwałe
1.
Możliwe do zidentyfikowania środki o charakterze niepieniężnym i nieposiadające istoty fizycznej uznane są za niematerialne środki trwałe.
W celu włączenia tych środków do bilansu, muszą one być kontrolowane przez instytucje i muszą generować przyszłe ekonomiczne korzyści dla Wspólnot Europejskich.
2.
Oprogramowanie komputerowe objęte licencją lub nabyte w ramach dużego kontraktu uznane jest za niematerialne środki trwałe.
Oprogramowanie komputerowe opracowane w ramach instytucji nie stanowi niematerialnych środków trwałych.
Artykuł 13
Inne materialne i niematerialne środki trwałe
Materialne środki trwałe w rozumieniu art. 7–11, które nie należą do poprzednich kategorii, takie jak ruchome półki, ścianki działowe, sztuczne podłogi i stropy, oraz przewody instalacji elektrycznej, uznane są za inne materialne środki trwałe.
Niematerialne środki trwałe w rozumieniu art. 12, które nie należą do poprzednich kategorii (oprogramowanie komputerowe) uznane są za inne niematerialne środki trwałe.
Artykuł 14
Zaliczki i wypłaty na poczet w odniesieniu do nabycia środków trwałych
Kwoty wypłacone przez dostawcę przed rozpoczęciem wykonywania zamówienia lub następujące po udokumentowaniu częściowego wykonania kontraktu lub zamówienia, uznane są za zaliczki i wypłaty na poczet.
TYTUŁ IV
ZASADY WYCENY
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 15
Wycena
1.
Środki trwałe wycenia się po ich cenie nabycia z wyjątkiem środków produkowanych przez Wspólnoty Europejskie, które wycenia się według ich kosztu produkcji, bez uszczerbku dla następujących ustępów.
2.
Cena nabycia lub koszt produkcji środków trwałych, których użycie jest ograniczone w czasie, zostaje pomniejszona poprzez korektę wyceny obliczoną w taki sposób, aby systematycznie obniżać wartość tych środków w okresie ich użytkowania.
3.
Korekta wyceny jest dokonywana dla środków trwałych bez względu na to, czy ich użytkowanie jest ograniczone w czasie, tak aby nadać im niższą wartość przypisaną w dniu bilansowym w przypadku gdy oczekuje się, że obniżenie ich wartości jest stałe.
Wycena po niższej wartości nie będzie utrzymana, w przypadku gdy nie występują już powody do korygowania wyceny.
4.
Środki trwałe powinny być ponownie wycenione, w przypadku gdy, na podstawie niezależnej ekspertyzy, okaże się, że ich realna wartość jest wyższa od ich wartości księgowej.
Taka aprecjacja musi być stała.
Artykuł 16
Wartość księgowa
Wartość księgowa środka trwałego jest równa cenie jego nabycia lub kosztowi wytworzenia, plus lub minus zmiana wyceny, obniżenie wartości i inne odpisane kwoty.
Artykuł 17
Zastosowanie euro
1.
Środki trwałe wyrażane są w euro.
2.
Jeżeli cena zakupu uiszczana jest w walucie innej niż euro, zostaje ona przeliczona na euro po kursie stosowanym w dniu nabycia.
3.
Data nabycia lub data zaksięgowania odpowiada dniu, w którym ryzyko związane z własnością środka zostaje przeniesione na Wspólnoty Europejskie, co ogólnie odpowiada odbiorowi dostawy środka oraz otrzymaniu faktury; wszelkie rozbieżności między fakturowaniem, dostawą i przeniesieniem własności zostają wyrównane w dacie bilansu.
Artykuł 18
Cena nabycia – środki nabyte za opłatą
1.
Cenę nabycia uzyskuje się poprzez dodanie do ceny zakupu wszelkich kosztów dodatkowych i kosztów nabycia.
2.
Koszty dodatkowe zawierają koszty transportu za przewiezienie danej pozycji na miejsce jej wstępnej instalacji oraz koszt instalacji, montażu i ekspertyzy zapewniającej, że będzie ona działać zadowalająco, chyba że takie koszty zostały zafakturowane osobno na podstawie ceny stałej.
Koszty dodatkowe zawierają także wydatki na ulepszenia, co skutkuje przedłużeniem okresu użyteczności środka trwałego i/lub polepszeniem jego działania.
3.
Koszty nabycia zawierają opłaty dla architekta za zbudowanie i wyposażenie budynków lub części budynków.
4.
Cena zakupu nie zawiera następujących pozycji kosztów:
a) VAT i podatków, które można odzyskać od władz publicznych na mocy Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich lub innych podobnych umów (Konwencja Wiedeńska, umowy z centralami);
b) kosztów transportu poniesionych po przywiezieniu danej pozycji na miejsce jej wstępnej instalacji;
c) kosztów i utrzymania i obsługi technicznej, podatków transferowych, opłat za usługi, innych niż opłaty dla architektów, prowizje, koszty obsługi prawnej, koszty gwarancji, koszty rozszerzenia gwarancji;
d) odsetek od pożyczek zaciągniętych w celu sfinansowania zakupu.
Artykuł 19
Środki nabyte bez opłat
1.
Środki nabyte bez opłat wycenia się według ich wartości rynkowej.
Jednakże dzieła sztuki wycenia się według wartości ubezpieczeniowej lub wartości szacunkowej lub, w przypadku gdy nie zostały one ubezpieczone czy wycenione, według kwoty symbolicznej.
2.
Wartością rynkową środka jest cena, którą kupujący jest gotowy za niego zapłacić, z należnym uwzględnieniem jego stanu, lokalizacji oraz przy założeniu, że może on być nadal użytkowany.
3.
Jeżeli nie można ustalić wartości rynkowej środka, należy posłużyć się wartością inwentarzową podobnego środka.
Artykuł 20
Koszt produkcji
1.
Środki wyprodukowane przez Wspólnoty Europejskie wycenia się według ich kosztu produkcji.
2.
Koszt produkcji uzyskuje się poprzez dodanie do ceny nabycia użytych surowców i surowców zużywalnych, kosztów, które można bezpośrednio przypisać produkcji danego środka.
3.
Rozsądna proporcja kosztów, które można tylko pośrednio przypisać do danego środka, może być dodana do kosztów produkcyjnych w stopniu, w jakim odnoszą się one do okresu produkcji.
Rozdział 2
Przepisy szczególne
Artykuł 21
Leasing finansowy
1.
Środki objęte leasingiem finansowym wycenia się według daty wejścia leasingu w życie według niższej z następujących dwóch wartości:
- wartości rynkowej środka,
- zdyskontowanej wartości należnej minimalnej płatności za najem.
2.
Należna minimalna płatność za najem stanowi łączną kwotę (włącznie z płatnościami czynszowymi i, gdzie ma to zastosowanie, kosztami wykonania opcji kupna), która jest wymagana do zapłaty przez instytucję w okresie najmu, z wyłączeniem opłat za zarządzanie i podatków.
3.
Stopę procentową użytą do obliczenia zdyskontowanych wartości płatności określonych w ust. 2 stanowi stopa dyskontowa wymieniona w umowie.
Jeżeli nie jest to wyraźnie określone w umowie, stopę dyskontową, wynikającą z najmu, należy obliczyć.
Artykuł 22
Oprogramowanie komputerowe
1.
Cena zakupu oprogramowania komputerowego objętego licencją, wymagającą od instytucji płacenia stałej opłaty bez względu na ilość użytkowników, stanowi wynagrodzenie wypłacane w celu uzyskania tego prawa.
2.
Cena zakupu oprogramowania komputerowego nabytego w ramach dużego kontraktu, wymagającego od instytucji płacenia opłaty za każdego użytkownika, stanowi całkowitą cenę zapłaconą w odniesieniu do każdego użytkownika.
3.
Zgodnie z przepisami art. 12, do ceny zakupu należy dodać następujące elementy, w celu uzyskania kosztu nabycia:
a) koszty dodatkowe pośrednio lub bezpośrednio związane z nabyciem, poniesione podczas doprowadzenia oprogramowania do zdolności użytkowej przed jego wprowadzeniem do użytku;
b) wydatki poniesione na ulepszenie istniejącego oprogramowania należy włączyć, jeżeli mają one wpływ na przedłużenie okresu użytkowania lub na poprawę działania oprogramowania.
4.
Koszty nabycia nie zawierają następujących elementów:
a) kosztów wprowadzenia danych, poniesionych po wprowadzeniu oprogramowania do użytku;
b) kosztów utrzymania.
Artykuł 23
Zaliczki i płatności na poczet
Zaliczki i płatności na poczet wycenia się według ich wartości nominalnej.
Artykuł 24
Grunty i budynki
Nie ma potrzeby wyceniania działki gruntu lub budynku, które zostały przekazane na podstawie warunków zawieszających.
Rozdział 3
Zastąpienie jednego środka innym oraz ulepszenia
Artykuł 25
Zastąpienie
W przypadku gdy nowy środek jest nabyty w wyniku całkowitej wymiany za środek stary, lub gdy nowy środek jest nabyty w wyniku częściowej wymiany za środek stary, a w części poprzez płatność pieniężną, środek stary należy zdjąć z bilansu i wprowadzić do bilansu środek nowy według wartości rynkowej ustalonej zgodnie z art. 19.
Artykuł 26
Ulepszenia
Ulepszenia środków wprowadzonych do bilansu zwiększają ich wartość księgową.
Ulepszenia wycenia się zgodnie z rozdziałami 1 i 2 niniejszego tytułu.
Rozdział 4
Amortyzacja
Artykuł 27
Definicja
1.
Amortyzację należy rozumieć jako rachunkowe oszacowanie trwałego, i w normalnych warunkach, nieodwracalnego zmniejszenia wartości środka trwałego, wynikającego, na przykład, z jego użytkowania przez pewien okres czasu lub z technologicznego rozwoju.
Powinna ona zawierać rozciągniętą w czasie, na oczekiwany okres użyteczności środka trwałego, wartość środka zgodnie w uprzednio ustalonym harmonogramem.
2.
Amortyzacja rozpoczyna się w roku wprowadzenia środka do użytku i jest obliczana całymi latami, bez względu na moment w roku, w którym to wprowadzenie nastąpiło.
3.
W przypadku gdy prawdziwy okres użyteczności środka przekracza jego okres amortyzacji, środek pozostaje w bilansie na końcu okresu amortyzacji, z amortyzacją odpowiadającą 100 % jego wartości księgowej.
Artykuł 28
Środki podlegające amortyzacji
1.
Amortyzuje się wszystkie środki wprowadzone do bilansu, z wyjątkiem gruntów, środków trwałych w budowie, zaliczek i płatności na poczet zdefiniowanych w art. 14 niniejszego rozporządzenia i dzieł sztuki określonych w art. 19.
Amortyzacja ta jest specyficzna dla środka, do którego się odnosi.
2.
Środki o podobnych cechach technicznych lub prawnych mogą podlegać amortyzacji globalnej.
Artykuł 29
Zasady i metoda amortyzacji
1.
Księgowy Komisji jest odpowiedzialny za ustalenie zasad i stawek amortyzacji oraz ustanowienie innych kryteriów lub ustaleń w celu stosowania zasad amortyzacji środków powierzonych instytucjom.
2.
Stosowaną metodą amortyzacji jest metoda liniowa poza wyjątkami ustalonymi przez księgowego Komisji.
Artykuł 30
Stawki amortyzacji
1.
Stosowanymi stawkami amortyzacji są te, wymienione w załączniku I, bez uszczerbku dla późniejszych korekt, ustalonych przez księgowego Komisji zgodnie z art. 29 ust. 1.
2.
Dla niektórych kategorii środków (w tym mieszkań), posiadanych przez delegacje, znajdujących się w państwach nieczłonkowskich, księgowy Komisji może ustalić stawki specjalne.
Artykuł 31
Amortyzacja środków o zmienionej wycenie
W przypadku gdy następuje zmiana wyceny środka trwałego w rozumieniu art. 15, amortyzacja środka o zmienionej wycenie jest kontynuowana poprzez pozostały okres, na podstawie zmienionej wyceny.
Artykuł 32
Środki zastąpione i ulepszenia
1.
W przypadku gdy jeden środek jest zastępowany innym, przy obliczeniu amortyzacji bierze się pod uwagę wartość nowego środka, ustaloną zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 25 oraz dzień, w którym nowy środek został wprowadzony do użytku.
2.
W przypadku gdy nowy środek został ulepszony, amortyzacja ulepszonego środka jest kontynuowana poprzez jego pozostały okres, z należnym uwzględnieniem nowej wartości.
Rozdział 5
Strata lub zbycie
Artykuł 33
Strata lub zbycie
W przypadku gdy środek nie stanowi już dłużej części mienia należącego do Wspólnot w wyniku sprzedaży, przyjęcia w ramach częściowej wymiany przez stronę trzecią, złomowania, zbycia bez opłat, zniszczenia, straty lub kradzieży, bądź z jakichkolwiek innych powodów, jego wartość i skumulowana amortyzacja nie pojawi się już w bilansie.
TYTUŁ V
ZAKSIĘGOWANIE
Artykuł 34
Nabycie
1.
Środki nabyte za opłatą są wykazywane po stronie aktywów bilansu w pozycji "środki trwałe" w odniesieniu do kwoty odpowiadającej cenie ich nabycia.
Odpowiednikiem jest zmniejszenie kwoty środków pieniężnych w banku.
2.
W przypadku gdy środek jest nabywany bez opłat, jego wartość rynkowa obciąża pozycję "środki trwałe" i uznaje pozycję "kapitał własny".
3.
Towary wyprodukowane przez Wspólnoty obciążają stronę aktywów bilansu w pozycji "środki trwałe" według kosztu produkcji.
Są one uznawane w rachunku dochodów i kosztów jako "wynik korekty – produkcja środków trwałych".
Artykuł 35
Leasing finansowy
Wartość środków objętych leasingiem finansowym, obliczana zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 21, należy wykazać w rachunku po stronie aktywów w pozycji "środki trwałe" i po stronie pasywów w pozycji "kapitał" w odniesieniu do kwoty zapłaconej oraz w pozycji "zobowiązania płatne po jednym roku" oraz "zobowiązania płatne w ciągu jednego roku" w odniesieniu do kwoty pozostającej do zapłacenia.
Artykuł 36
Korekty wartości
1.
W celach przedstawienia w bilansie, korekt wartości w rozumieniu art. 15, dokonanych po amortyzacji, zmiany wyceny lub kwoty odpisane, należy włączyć bezpośrednio do środków trwałych.
2.
Plan kont zawiera rachunki, w których amortyzacja, kwoty odpisane i zmiany wyceny są wykazane osobno.
3.
Kwotami amortyzacji i odpisów należy obciążyć pozycję "wyniki korekty – amortyzacja/kwoty odpisane" w rachunku zysków i strat.
4.
Kwota zmiany wyceny uznaje rachunek pasywów w pozycji "rezerwa z aktualizacji wyceny".
Artykuł 37
Strata lub zbycie
W przypadku gdy środek nie stanowi już dłużej części majątku należącego do Wspólnot w wyniku jednej z przyczyn określonych w art. 33, różnicę (dodatnią lub ujemną) między jego wartością księgową a kwotą uzyskaną przy jego stracie czy zbyciu, należy ująć w rachunku dochodów i kosztów jako "wyniki korekty – wycofanie środków trwałych".
TYTUŁ VI
SYSTEMY ZARZĄDZANIA
Artykuł 38
Systemy zarządzania
Systemy zarządzania środkami należącymi do Wspólnot będą w stanie dostarczać wszelkich potrzebnych danych do rozpoznania każdej pozycji.
Systemy muszą pozwalać na sporządzanie okresowych spisów zapasów w celu sprawdzenia wpisów księgowych oraz obliczenia amortyzacji.
TYTUŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE I ODSTĘPSTWA
Artykuł 39
Dostosowanie
Komisja może dokonać wszelkich dostosowań do niniejszego rozporządzenia, które automatycznie wynikają ze zmian rozporządzenia finansowego lub rozporządzenia (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93.
Artykuł 40
Zgodność
Księgowy każdej instytucji zapewni, aby wszystkie wewnętrzne zasady dotyczące zarządzania zapasami były zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 41
Uchylenie
Wszelkie inne zasady, które są w sprzeczności z przepisami niniejszego rozporządzenia zostają uchylone, w szczególności art. 2–8, 10, 27–29, 55–57 rozporządzenia w sprawie zapasów i zarządzania mieniem Komisji Europejskiej przyjętego przez procedurę pisemną dnia 22 stycznia 1997 r.
Artykuł 42
Odstępstwa
W drodze odstępstwa od art. 18, budynki nabyte przed 1981 r. zostają zaksięgowane przy użyciu kursu konwersji dla ecu z miesiąca stycznia 1981 r.
Artykuł 43
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Zmiany do wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej
(2000/C 258/06)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
Podpunkty 3.10.4, 4.15, 4.16 i 4.17 Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej
[1]
otrzymują brzmienie:
"3.10.4.
Regiony o niskiej gęstości zaludnienia oraz regiony peryferyjne:
- z zastrzeżeniem pułapów dla każdego Państwa Członkowskiego, wymienionych w ppkt 3.9, regiony o niskiej gęstości zaludnienia wynoszącej poniżej 12,5 mieszkańców na kilometr kwadratowy (19) oraz regiony peryferyjne mogą również kwalifikować się do skorzystania z odstępstw, o których mowa.
Pomoc operacyjna
4.15. Pomoc regionalna przeznaczona na zmniejszenie kosztów bieżących przedsiębiorstw (pomoc operacyjna) jest z zasady zakazana.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach taka pomoc może być przyznana w regionach uprawnionych na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. a) [2] Traktatu, pod warunkiem że jest ona uzasadniona pod względem przyczyniania się do rozwoju regionalnego i swego charakteru oraz jeżeli jej poziom jest proporcjonalny do niedogodności, które ma niwelować (36).
Do Państwa Członkowskiego należy wykazanie istnienia niedogodności oraz ustalenie skali ich znaczenia.
Pomoc operacyjna musi być ograniczona w czasie i stopniowo zmniejszana.
4.16. W wyjątkowych wypadkach, pomoc operacyjna, która nie jest ani stopniowo zmniejszana ani ograniczona w czasie może być zatwierdzona, jeżeli są spełnione niżej określone warunki.
4.16.1. W regionach peryferyjnych, kwalifikujących się do skorzystania z wyłączenia na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu, oraz w regionach o niskiej gęstości zaludnienia, kwalifikujących się albo do skorzystania z wyłączenia na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) albo na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) na podstawie kryterium gęstości zaludnienia określonego w ppkt 3.10.4, pomoc, która nie jest stopniowo zmniejszana ani ograniczona w czasie i jest przeznaczona na wyrównanie części dodatkowych kosztów transportu (37) może być zatwierdzona na specjalnych warunkach (38). Zadaniem Państwa Członkowskiego jest udowodnienie, że takie dodatkowe koszty istnieją i ustalenie ich wielkości.
4.16.2. Ponadto w regionach peryferyjnych kwalifikujących się do skorzystania z wyłączenia na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu pomoc, która jest zarówno stopniowo zmniejszana, jak i ograniczona w czasie, może być zatwierdzona, jeżeli jest przeznaczona na wyrównanie dodatkowych kosztów powstających w toku działalności gospodarczej z tytułu czynników (oddalenie, wyspiarski charakter, niewielki rozmiar, trudna topografia i klimat oraz zależność gospodarcza od niewielkiej liczby produktów) określonych w art. 299 ust. 2 Traktatu, których trwałość i połączenie poważnie hamuje rozwój takich regionów. Zadaniem Państwa Członkowskiego jest ustalenie wielkości dodatkowych kosztów i udowodnienie, że są one związane z czynnikami określonymi w art. 299 ust. 2.
Proponowana pomoc musi być uzasadniona pod względem przyczyniania się do rozwoju regionalnego i pod względem swego charakteru; jej poziom musi być proporcjonalny do dodatkowych kosztów, na wyrównanie których jest ona przeznaczona.
Poziom wyrównania dodatkowych kosztów będzie również badany na podstawie poziomu rozwoju osiągniętego przez region.
I wreszcie, w celu zapewnienia, że regularna ponowna ocena poziomu pomocy gwarantuje jej długookresowe dostosowanie do sytuacji zainteresowanego regionu, pomoc będzie zatwierdzona przez Komisję na okres, który upłynie najpóźniej w terminie upływu okresu ważności map krajowej pomocy regionalnej, obowiązujących w czasie zatwierdzenia programu przez Komisję.
4.17. Pomoc operacyjna przeznaczona na wspieranie eksportu (39) między Państwami Członkowskimi nie jest dopuszczona."
Komisja stosuje niniejsze zmiany, począwszy od dnia notyfikacji decyzji Państwom Członkowskim, w odniesieniu do notyfikacji dotyczących nowej pomocy państwa oraz do tych notyfikacji, w sprawie których nie podjęła ona decyzji przed tą datą.
Wszelka "pomoc przyznana bezprawnie" w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 [3] jest poddawana ocenie, zgodnie z zasadami i wytycznymi obowiązującymi w czasie przyznawania pomocy.
[1] Dz.U. C 74 z 10.3.1998, str. 9.
[2] Nowy numer odpowiada przyjętemu w Traktacie z Amsterdamu.
[3] Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 12 grudnia 2000 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia QRD 133 WP (szczep Baccillus subtilis QST 713) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3747)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/6/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/68/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej QRD 133 WP (szczep Baccillus subtilis QST 713) została przedłożona przez AgraQuest władzom Niemiec w dniu 19 kwietnia 2000 r. w celu uzyskania jej włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(3) Władze Niemiec przekazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacja wydaje się spełniać wymogi dotyczące danych oraz informacji ustanowione w załączniku II do dyrektywy.
Ponadto uważają one, że dokumentacja zawiera dane i informacje wymagane w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przekazał dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(4) Dokumentacja została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 1 września 2000 r.
(5) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg oficjalnego potwierdzenia na poziomie wspólnotowym, że każda dokumentacja spełnia zasadniczo wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną w załączniku III do dyrektywy.
(6) Potwierdzenie takie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy.
(7) Decyzja ta nie narusza prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych oraz informacji Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
Żądanie przedłożenia dalszych danych koniecznych do wyjaśnienia dokumentacji nie wpływa na termin przedłożenia sprawozdania określonego w pkt 9.
(8) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Niemcy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej QRD 133 WP (szczep Baccillus subtilis QST 713).
(9) Niemcy przekażą wnioski z tego badania wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez AgraQuest Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia QRD 133 WP (szczep Baccillus subtilis QST 713) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 1 września 2000 r., zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II do dyrektywy.
Dokumentacja spełnia wymogi dotyczące danych oraz informacji ustanowione w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego QRD 133 WP (szczep Baccillus subtilis QST 713), z uwzględnieniem proponowanych zastosowań.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 grudnia 2000 r.
zmieniająca załącznik I rozdział 14 dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3866)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/7/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 15, ostatnio zmienioną decyzją Komisji 1999/724/WE [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Występują pewne różnice językowe między tekstem w języku niemieckim a innymi wersjami językowymi w odniesieniu do handlu transgranicznego nieprzetworzonym obornikiem, które powinny zostać rozwiązane, w świetle potencjalnego ryzyka przenoszenia chorób należy wprowadzić lepszą kontrolę tego rodzaju wymiany.
(2) W tego rodzaju wymianie transgraniczej należy wziąć pod uwagę sytuację epidemiologiczną w Państwach Członkowskich.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział 14 część I.A pkt 1 lit. a) załącznika I do dyrektywy Rady 92/118/EWG otrzymuje brzmienie:
"1. a) Handel nieprzetworzonym obornikiem innym niż pochodzący od drobiu lub koniowatych jest zabroniony z wyjątkiem obornika:
pochodzącego z obszaru lub gospodarstwa niepodlegającego ograniczeniom z powodu poważnych przenaszalnych chorób,
i
przeznaczonego do rozrzucenia pod nadzorem właściwych organów na terenie stanowiącym część jednego gospodarstwa zlokalizowanego po obu stronach granicy dwóch Państw Członkowskich i w odległości około 20 kilometrów.
Właściciel gospodarstwa powinien prowadzić dokumentację wymiany transgranicznej w celu otrzymania zatwierdzenia.
Rejestr takich gospodarstw rolnych, które otrzymały zatwierdzenie, powinien prowadzić właściwy organ." .
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 1990/424/WE w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii
(2001/12/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3] zapewnia, że określone czynności weterynaryjne zdefiniowane w decyzji 1990/424/EWG [4] począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r. byłyby finansowane z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w celu zapewnienia osiągnięcia celów określonych w art. 33 ust. 1 Traktatu.
(2) Właściwym jest określenie uzgodnień, jakie mają mieć zastosowanie przy zarządzaniu przez Wspólnotę danymi wydatkami.
(3) W związku z charakterem tych wydatków, właściwym jest, aby Komisja zarządzała nimi w sposób bezpośredni.
(4) W związku z powyższym, należy odpowiednio zmienić decyzję 1990/424/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 90/424/WE dodaje się art. 40a w brzmieniu:
"Artykuł 40a
Wydatkami podlegającymi finansowaniu na warunkach niniejszej decyzji zarządza w sposób bezpośredni Komisja zgodnie z art. 98 akapit drugi rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. [5]."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2000 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie złączy kompensacyjnych dla mostów drogowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3694)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/19/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja zobowiązana jest wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności, oraz czy z przyczyn dotyczących zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest udział zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby ustalona w ten sposób procedura była wykazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest podanie definicji wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób określony w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG.
Dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom określonym w pierwszej możliwości, bez ciągłego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 pkt ii). Procedura, określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom określonym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z ciągłym nadzorem, w załączniku III sekcja 2 pkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I niniejszym poświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji używanego przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach do wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniająca po raz czwarty decyzję 1999/467/WE ustanawiającą status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4144)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/26/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/20/WE [2], w szczególności jej załącznik A część I pkt 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/467/WE z dnia 15 lipca 1999 r. ustanawiająca status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich oraz uchylająca decyzję 97/76/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2000/694/WE [4], przyznaje ten status niektórym Państwom Członkowskim i ich regionom.
(2) Właściwe władze Francji przedstawiły Komisji dokumentację wskazującą zgodność ze wszystkimi warunkami przewidzianymi w załączniku A część I pkt 4 do dyrektywy 64/432/EWG, w szczególności wskazującą, że na dzień 31 grudnia każdego roku przez ostatnich sześć lat ponad 99,9 % stad bydła we Francji było oficjalnie wolnych od gruźlicy bydła i że zapis w bazie danych ustanowionej w grudniu 1999 r. pozwala na śledzenie bydła, identyfikowanego zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
(3) W związku z tym wydaje się stosowne ogłoszenie Francji obszarem oficjalnie wolnym od gruźlicy, zgodnie z przepisami powyższej dyrektywy.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 1999/467/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 92/160/EWG w odniesieniu do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4145)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/27/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z prawem wspólnotowym Państwa Członkowskie są uprawnione do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich lub w przypadku oficjalnej regionalizacji z tych części terytorium państwa trzeciego, w których nie odnotowano przypadków nosacizny w ciągu ostatnich sześciu miesięcy przed wywozem.
(2) Decyzja Komisji 92/160/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 2000/508/WE [3], ustanawia regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych.
(3) W odniesieniu do przywozu koni z Brazylii do Wspólnoty decyzja 92/160/EWG została zmieniona decyzjami 2000/163/WE [4] i 2000/508/WE w związku z odnotowaniem przypadków nosacizny u lokalnych zwierząt z rodziny koniowatych odpowiednio w stanach Pernambuco i Alagoas oraz Sergipe i Ceará.
(4) W Brazylii odnotowano nowe przypadki kliniczne nosacizny u miejscowych koni roboczych w niektórych okręgach stanu Maranhăo i Piaui w północno-wschodniej części kraju.
W 11 stanach, głównie w północno-wschodniej części kraju prowadzi się badania serologiczne w celu oceny sytuacji choroby.
(5) Dlatego też należy dostosować regionalizację w tym kraju, biorąc pod uwagę obecnie prowadzone badania.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 92/160/EWG z wykazu stanów Brazylii skreśla się wyrazy "Maranhăo", "Piaui", "Rio Grande do Norte", "Paraiba", "Bahia" i "Tocantins".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 1999/465/WE ustanawiającą przyznanie oficjalnego statusu bydła wolnego od enzootycznej białaczki bydła stadom z niektórych Państw Członkowskich lub ich regionów
(decyzja notyfikowana jako dokument nr C (2000) 4146)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/28/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 2000/20/WE [2], w szczególności jej załącznik DI (E),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/465/WE z dnia 13 lipca 1999 r. ustanawiającą przyznanie oficjalnego statusu bydła wolnego od enzootycznej białaczki bydła stadom z niektórych Państw Członkowskich lub ich regionów [3], przyznała ten status wybranym Państwom Członkowskim lub ich regionom.
(2) Właściwe władze Szwecji przedłożyły Komisji dokumentację przedstawiającą zgodność ze wszystkimi warunkami zawartymi w załączniku DI (E) dyrektywy 64/432/EWG.
(3) Dlatego też wydaje się właściwe rozpatrzenie Szwecji jako kraju oficjalnie wolnego od enzootycznej białaczki bydła zgodnie z wymogami powyższej dyrektywy i odpowiednią zmianę decyzji 1999/465/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do wykazu Państw Członkowskich w załączniku I do decyzji 1999/465/WE dodaje się wyraz "Szwecja".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 2000 r.
w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, dotyczącego rozszerzenia zakresu i wprowadzenia zmiany do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowanej w dniu 5 maja 1993 r., ostatnio zmienionej Porozumieniem w formie wymiany listów parafowanym w dniu 15 października 1999 r., i upoważniającego do jej tymczasowego stosowania
(2001/33/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty dwustronne Porozumienie w formie wymiany listów w celu rozszerzenia zakresu i wprowadzenia zmiany do istniejącej Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi [1] i protokołów do tej Umowy.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów zostało parafowane dnia 2 października 2000 r.
(3) Porozumienie w formie wymiany listów powinno być podpisane w imieniu Wspólnoty.
(4) Niniejsze Porozumienie w formie wymiany listów powinno – biorąc pod uwagę przepisy w sprawie zwiększenia kontyngentów na 2000 r. – być możliwie jak najszybciej tymczasowo stosowane przed końcem roku 2000, do czasu zakończenia odpowiednich procedur związanych z jego formalnym zawarciem, z zastrzeżeniem przestrzegania zasady wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, dotyczącego rozszerzenia zakresu i wprowadzenia zmiany do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarcza a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowanej w dniu 5 maja 1993 r., ostatnio zmienionej Porozumieniem w formie wymiany listów parafowanym w dniu 15 października 1999 r., niniejszym zostaje zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej, pod warunkiem podjęcia decyzji przez Rady dotyczącej zawarcia wspomnianego Porozumienia.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w imieniu Wspólnoty, pod warunkiem że zostanie ono zawarte.
Artykuł 3
Porozumienie w formie wymiany listów jest tymczasowo stosowane począwszy od dnia 1 listopada 2000 r. do czasu jego formalnego zawarcia i z zastrzeżeniem drugostronnego tymczasowego stosowania wymiany listów przez Ukrainę.
Artykuł 4
1. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [2], może, po konsultacji z Ukrainą, zawiesić stosowanie systemu podwójnej kontroli niektórych wyrobów, na mocy art. 2 ust. 1, ostatni akapit Umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, zmienionej pkt 3.4 niniejszego Porozumienie w formie wymiany listów.
2.
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93, przyjmuje środki przewidziane w pkt 6 niniejszego Porozumienie w formie wymiany listów, polegające na przywróceniu systemu kontyngentów na rok 2000, gdyby Ukraina nie stosowała stawek celnych opisanych w ust. 4 niniejszego Porozumienia w formie wymiany listów.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 2000 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Jamajki
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4077)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/36/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną na Jamajce w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Jamajki w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) "Veterinary Services Division (VSD) of the Ministry of Agriculture" na Jamajce jest zdolne do skutecznej weryfikacji stosowania obowiązujących ustaw.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zezwolenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz należy sporządzić również wykaz statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z pkt 1–7 Załącznika do dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]; wykazy muszą być sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez VSD; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem VSD.
(7) Po dostarczeniu przez VSD gwarancji w odniesieniu do mrożonych ślimaków morskich, które Jamajka chce wywozić do Wspólnoty, Komisja przyjęła decyzję 2001/37/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. ustanawiającą specjalne warunki przywozu ślimaków morskich pochodzących z Jamajki [4].
(8) Zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/WE, w uzupełnieniu do wymogów dyrektywy 91/492/EWG, mrożone ślimaki morskie spełniają wymogi dyrektywy 91/493/EWG.
W tym celu obszary produkcyjne, z których ślimaki morskie mogą być pozyskiwane i wywożone do Wspólnot, zostały ustanowione w decyzji 2001/37/WE. Ponadto należy ustanowić wykaz zakładów, z których zezwala się na przywóz, oraz wzór świadectwa, jaki towarzyszy przywozowi mrożonych ślimaków morskich.
(9) VSD złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymogów równoważnych tym, które zostały określone w tej dyrektywie.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Veterinary Services Division (VSD) of the Ministry of Agriculture" jest właściwym organem na Jamajce, w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Jamajki muszą spełniać następujące warunki:
1. Do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "JAMAJKA" oraz numerem zezwolenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela VSD oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po sześćdziesięciu dniach od jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 2000 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu ślimaków morskich pochodzących z Jamajki
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4080)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/37/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną na Jamajce w celu sprawdzenia warunków, w jakich ślimaki morskie są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Na podstawie art. 1 dyrektywy 91/492/EWG, z wyjątkiem przepisów dotyczących oczyszczania, niniejsza dyrektywa stosuje się do szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich.
(3) Przepisy ustawodawstwa Jamajki wskazują Wydział Służb Weterynaryjnych (WSW) Ministerstwa Rolnictwa jako odpowiedzialny za kontrolowanie zdrowia ślimaków morskich oraz monitorowanie higieny i warunków sanitarnych ich produkcji.
Powyższe ustawodawstwo upoważnia WSW do wydawania pozwoleń lub zakazu połowów ślimaków morskich na niektórych obszarach.
(4) WSW wraz ze swymi laboratoriami mogą efektywnie nadzorować stosowanie obowiązującego na Jamajce prawodawstwa.
(5) Właściwe władze Jamajki zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania Komisji danych na temat obecności planktonu zawierającego toksyny w obszarach połowowych.
(6) Właściwe władze Jamajki przedstawiły oficjalne zapewnienia zgodności z wymogami rozdziału V Załącznika do dyrektywy 91/492/WE oraz z wymogami równoważnymi do tych zawartych w dyrektywie na temat klasyfikacji obszarów produkcji, akceptacji transportów i centrów oczyszczania, a także kontroli zdrowia publicznego i monitorowania produkcji.
(7) Zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) ppkt ii) dyrektywy 91/492/EWG, należy rozgraniczyć obszary produkcyjne, z których dozwolone jest zbieranie i przywóz ślimaków morskich.
Powyższe rozgraniczenia powinny być sporządzane na podstawie komunikatu WSW dla Komisji.
WSW jest więc odpowiedzialne za zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 9 ust. 3 dyrektywy 91/492/EWG.
WSW powinno powiadomić Komisję o wszelkich możliwych zmianach w zatwierdzeniu obszarów produkcyjnych.
(8) Jamajka może zostać wpisana do wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważności określone w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG w stosunku do ślimaków morskich.
(9) Jamajka wyraża zainteresowanie wywozem do Wspólnoty mrożonych ślimaków morskich, dlatego na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) oraz w uzupełnieniu do wymogów dyrektywy 91/492/EWG powinna spełnić zapisy dyrektywy 91/493/EWG.
W tym celu należy wyznaczyć obszary produkcyjne, z których ślimaki morskie mogą być zbierane i wywożone do Wspólnoty.
Ponadto decyzja Komisji 2001/36/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Jamajki [3] zawiera wykaz przedsiębiorstw, z których przywóz powinien zostać dopuszczony oraz wzór świadectwa zdrowia, który powinien towarzyszyć towarom przywożonym.
(10) Specjalne warunki przywozu mają zastosowanie bez uszczerbku dla decyzji podejmowanych zgodnie z dyrektywą Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt regulujących wprowadzenie do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [5].
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wydział Służb Weterynaryjnych (WSW) Ministerstwa Rolnictwa jest właściwym organem na Jamajce, odpowiedzialnym za weryfikację i poświadczenie, że ślimaki morskie spełniają wymogi dyrektywy 91/492/EWG.
Artykuł 2
Ślimaki morskie pochodzące z Jamajki i przeznaczone do spożycia przez człowieka muszą pochodzić z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych, których wykaz znajduje się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 97/296/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4086)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/40/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/296/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2000/674/WE [4], ustala wykaz krajów i terytoriów, z których dozwolony jest przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi. W części I Załącznika wymienione są nazwy krajów i terytoriów objętych szczególną decyzją, a w części II nazwy tych krajów i terytoriów, które zostały zakwalifikowane na mocy art. 2 ust. 2 decyzji 95/408/WE.
(2) Decyzje Komisji 2001/36/WE [5] i 2001/39/WE [6] ustalają szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących odpowiednio z Jamajki i z Republiki Czeskiej.
Dlatego do części I Załącznika należy dodać Jamajkę i Republikę Czeską.
(3) Uwzględniając powagę uchybień zaobserwowanych podczas inspekcji w St. Vincent i Grenadynach, nie należy zezwolić na przywóz produktów rybołówstwa z tego kraju i w związku z tym kraj ten skreśla się z wykazu w Załączniku.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 97/296/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2000 r.
przyjmująca wieloletni wspólnotowy program mający na celu stymulowanie rozwoju i wykorzystania europejskich zasobów cyfrowych w sieciach globalnych oraz promowanie różnorodności językowej w społeczeństwie informacyjnym
(2001/48/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozwój w kierunku społeczeństwa informacyjnego i naukowego wpływa na życie każdego obywatela Unii Europejskiej poprzez, między innymi, dostarczanie nowych środków zdobywania dostępu do wiedzy i nowych sposobów zdobywania wiedzy.
(2) Szczyt Lizboński położył nacisk na potrzebę niwelowania różnicy technologii cyfrowych w powstającym społeczeństwie informacyjnym i umacniania spójności społecznej.
(3) Zasoby cyfrowe odgrywają dominującą rolę w tym rozwoju. Cztery miliony Europejczyków jest obecnie zatrudnionych w sektorze tych zasobów.
W ostatnich latach produkcja zasobów dała początek szybkiemu tworzeniu nowych miejsc pracy i proces ten trwa nadal. Większość z tych miejsc pracy została utworzona w małych powstających firmach.
Zmienia to radykalnie warunki dostępu do wiedzy lub zdobywania jej, a zatem stanowi zasadniczy czynnik wzrostu gospodarczego, przedsiębiorczości i zatrudnienia oraz przyspiesza rozwój zawodowy, społeczny i kulturalny oraz kreatywność i zdolności generowania innowacji obywateli Europy obecnie i w przyszłości.
(4) Gospodarczy i społeczny potencjał rozwoju systemu zasobów cyfrowych rozszerza się na kulturę, edukację, kształcenie i sektory gospodarki związane ze spędzaniem wolnego czasu.
(5) Struktury i środowisko gospodarcze gałęzi przemysłu związanych z zasobami szybko się zmienia.
(6) Respektowanie własności intelektualnej i etykietowanie prac jest warunkiem podstawowym lepszej dystrybucji i wykorzystania zasobów cyfrowych w sieciach globalnych.
(7) Istnieją liczne bariery pełnego rozwoju rynków i gałęzi przemysłu związanych z zasobami europejskimi.
(8) Bońska deklaracja ministrów, ogłoszona na konferencji odbywającej się 6–8 lipca 1997 r. w sprawie roli sieci globalnych dla społeczeństwa informacyjnego, poświęca szczególną uwagę przekształceniom handlowym Internetu, tworząc w ten sposób podstawę dla stałej dyskusji o zasobach Internetu i wymiany handlowej prowadzonej drogą elektroniczną.
(9) 8 grudnia 1999 r. Komisja przyjęła inicjatywę e-Europa, która następnie została przyjęta z aprobatą przez Państwa Członkowskie na Radzie Europejskiej w Helsinkach 10 i 11 grudnia 1999 r.
(10) Rada podkreśliła w swoich wnioskach przyjętych 17 grudnia 1999 r. [5] w sprawie kultury i zatrudnienia w Europie, że postęp w technologii łączności i społeczeństwie informacyjnym znacznie zwiększył liczbę kanałów dystrybucji, co pobudziło zapotrzebowanie na nowe zasoby programu.
(11) 23 i 24 marca 2000 r. Rada Europejska w Lizbonie uznała w sposób szczególny rolę gałęzi przemysłów związanych z zasobami w tworzeniu dodatkowych wartości poprzez wykorzystywanie i łączenie europejskiej różnorodności kulturowej.
(12) Działania podjęte przez Wspólnotę, dotyczące treści informacji, powinny respektować wielojęzyczny i wielokulturowy charakter Unii i popierać inicjatywy, które ułatwiają dostęp do informacji cyfrowej w językach krajów obecnych i kandydujących.
(13) Dotychczasowe oceny programu INFO2000 ustanowionego decyzją Rady 96/339/WE [6] oraz inicjatywa (MLIS) wielojęzycznego społeczeństwa informacyjnego ustanowiona decyzją Rady 96/664/WE [7] wzywają do energicznego kontynuowania działań w dziedzinie zasobów cyfrowych i lingwistycznych oraz różnorodności kulturowej.
(14) Należy przyjąć środki popierające udział małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w rozwoju społeczeństwa informacyjnego.
(15) Różne tempo rozwoju przepisów oraz korzystanie z usług informacyjnych, jak również nowych technik łączności oraz omawianych zasobów w obecnych Państwach Członkowskich i w krajach kandydujących zasługują na szczególne potraktowanie, uwzględniając wewnętrzną spójność Wspólnoty oraz ryzyka związane z rozwarstwieniem społeczeństwa informacyjnego.
Istnienie zasobów w różnych językach promuje równość dostępu obywateli do społeczeństwa informacyjnego i zmniejsza dyskryminację.
(16) Komisja opublikowała w styczniu 1999 r. Zieloną Księgę w sprawie informacji sektora publicznego w społeczeństwie informacyjnym, rozpoczynając europejską debatę w tej kwestii.
(17) Dostęp do informacji pochodzących z sektora publicznego musi spełniać szczególne zobowiązania władz i potrzebę ochrony poufności danych osobowych, jak to jest przewidziane w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8].
(18) Wykorzystanie informacji sektora publicznego powinno respektować przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie w sprawie praw własności materiału przetworzonego w postać cyfrową.
(19) Usunięcie barier w dostępie do informacji sektora publicznego powinno być popierane, między innymi, poprzez zachęcanie do wymiany najlepszych praktyk.
(20) Z uwagi na fakt, że cele proponowanych działań ze względu na transnarodowy charakter rozpatrywanych zagadnień nie mogą być w sposób zadowalający osiągnięte przez Państwa Członkowskie, zaś mogą, ze względu na europejski zakres i rezultaty działań, być osiągnięte lepiej na poziome wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak to określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(21) Każde działanie dotyczące polityki zasobów powinno być uzupełniające w stosunku do innych bieżących inicjatyw Wspólnoty i być prowadzone w synergii z działaniami prowadzonymi w ramach piątego programu ramowego dla badań naukowych i prac rozwojowych, programu ramowego dla kultury, programów medialnych, z działaniami edukacyjnymi Wspólnoty, działaniami MŚP, z funduszami strukturalnymi, z planem działania e-Europa oraz z planem działania ryzyka kapitałowego.
(22) Komplementarność i współdziałanie z omawianymi inicjatywami i programami Wspólnoty powinny być zapewnione przez Komisję poprzez odpowiednie mechanizmy koordynujące.
(23) Postęp tego programu powinien być stale i systematycznie monitorowany w związku z dostosowaniem go, gdzie właściwe, do przekształceń na rynku zasobów cyfrowych.
We właściwym czasie powinna się odbyć niezależna ocena postępu programu, tak żeby dostarczyć potrzebnych informacji źródłowych niezbędnych do ustalenia zadań dla następnych działań dotyczących polityki zasobów.
To sprawozdanie oceny tymczasowej powinno być przedłożone w takim terminie, aby umożliwić wykonanie działań korygujących w drugim etapie programu.
Na zakończenie tego programu powinna być sporządzona ostateczna ocena osiągniętych rezultatów oraz sprawozdanie do Parlamentu Europejskiego jako wkład do przyszłej polityki zasobów oraz wkład tego programu w osiąganie celów wymienionych w niniejszej decyzji.
(24) Właściwym może być włączenie się we współpracę z organizacjami międzynarodowymi i państwami trzecimi do celów wykonania tego programu.
(25) Finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu ust. 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją [9], jest włączona do niniejszej decyzji dla całego czasu trwania programu, nie naruszając tym samym kompetencji władzy budżetowej, zdefiniowanych w Traktacie.
(26) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się wieloletni program "Europejskie zasoby cyfrowe dla sieci globalnych" (zwany dalej "e-Zasoby").
Cele programu są następujące:
a) pomoc w zachęcaniu wszystkich do korzystania i dostępu do Internetu poprzez zwiększanie dostępności europejskich zasobów cyfrowych w sieciach globalnych w celu wspierania zawodowego, społecznego i kulturalnego rozwoju obywateli Unii Europejskiej oraz ułatwiania integracji gospodarczej i społecznej obywateli państw ubiegających się o członkostwo, ze społeczeństwem informacyjnym;
b) stymulowanie dostępu i wykorzystania potencjału europejskich zasobów cyfrowych, w szczególności wspieranie bardziej efektywnego wykorzystania informacji posiadanych przez sektor publiczny;
c) promowanie różnorodności kulturowej i wielojęzyczności, w szczególności w zakresie języków Unii Europejskiej, zasobów cyfrowych w sieciach globalnych oraz zwiększanie możliwości wywozowych europejskich firm zajmujących się zasobami, w szczególności MŚP, poprzez kulturowe i językowe dostosowywanie się do wymagań klientów;
d) stwarzanie korzystnych warunków ograniczania fragmentacji rynku i marketingu, dystrybucji i wykorzystania europejskich zasobów cyfrowych w sieciach globalnych, w celu stymulowania aktywności gospodarczej i polepszania perspektyw zatrudnienia.
Artykuł 2
Dla osiągnięcia celów określonych w art. 1 podejmowane są następujące działania, pod kierownictwem Komisji, zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku I i metodami wykonania programu określonego w załączniku III:
a) poprawa dostępu i zwiększenie wykorzystania informacji sektora publicznego;
b) zwiększenie produkcji zasobów w środowisku wielojęzycznym i wielokulturowym;
c) zwiększenie dynamiki rynku zasobów cyfrowych.
Artykuł 3
1.
Program obejmuje okres czterech lat od daty jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Finansowa kwota referencyjna na realizację tego programu na okres podany w ust. 1 wynosi 100 milionów EUR
Przyznane roczne środki są zatwierdzane przez władzę budżetową w ramach limitów perspektywy finansowej.
Wstępny podział wydatków przedstawiono w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Komisja jest odpowiedzialna za realizację tego programu i jego koordynację z innymi programami Wspólnoty.
Co dwa lata Komisja opracowuje na podstawie niniejszej decyzji program pracy.
2.
Przy realizacji programu Komisja zapewnia, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, ogólną zgodność i komplementarność z innymi odpowiednimi politykami Wspólnoty, programami i działaniami prowadzonymi w zakresie rozwoju i wykorzystania europejskiego systemu zasobów cyfrowych i promocji różnorodności językowej w społeczeństwie informacyjnym.
3.
Komisja działa zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2 w następujących celach:
a) przyjęcia programu pracy;
b) ustalenia kryteriów i treści zgłaszanych wniosków zgodnie z celami przedstawionymi w art. 1;
c) oceny projektów zaproponowanych we wnioskach dotyczących finansowania wspólnotowego w szacowanej kwocie wkładu Wspólnoty równej lub większej niż 700000 EUR;
d) wszelkich odstępstw od zasad wymienionych w załączniku III;
e) akceptacji udziału w którymkolwiek z projektów osób prawnych z państw trzecich i organizacji międzynarodowych innych niż wymienione w art. 7 ust. 1 i 2.
4.
W przypadku gdy kwota projektów określona w ust. 3 lit. c) jest mniejsza niż 700000 EUR, Komisja informuje jedynie Komitet powołany art. 5 ust. 1 o projektach i rezultatach ich oceny.
Próg ten może być zweryfikowany po uwzględnieniu doświadczeń, pod koniec dwóch lat od daty publikacji niniejszej decyzji.
Komisja informuje Komitet o postępie w wykonaniu całego programu przynajmniej co pół roku.
Artykuł 5
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 6
1.
Aby zapewnić efektywne wykorzystanie pomocy wspólnotowej, Komisja zapewnia, aby działania wynikające z niniejszej decyzji podlegały skutecznemu wstępnemu oszacowaniu, monitorowaniu i późniejszej ocenie.
2.
W czasie realizacji projektów i po ich zakończeniu Komisja bada sposób, w jaki zostały one zrealizowane i skutek ich realizacji w celu osądzenia, czy osiągnięto pierwotnie założone cele.
3.
Wybrani beneficjenci składają Komisji sprawozdania roczne.
4.
Po upływie dwóch lat od publikacji niniejszej decyzji i na zakończenie programu Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, KomitetowiEkonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów sprawozdanie oceny rezultatów osiągniętych podczas wykonywania kierunków działań określonych w art. 2.
Komisja może, na podstawie tych rezultatów, przedłożyć propozycje dostosowujące ukierunkowanie programu.
Artykuł 7
1.
Udział w programie może być otwarty dla osób prawnych z państw EFTA należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) zgodnie z przepisami Porozumienia EOG.
2.
Udział w programie państw ubiegających się o członkostwo jest możliwy na następujących zasadach:
a) kraje Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustalonymi w Układach Europejskich, ich protokołach dodatkowych oraz decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia;
b) Cypr, Malta i Turcja zgodnie z umowami dwustronnymi, które zostaną zawarte.
3.
Udział może być otwarty zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2, bez wsparcia finansowego Wspólnoty z programu, dla osób prawnych mających siedzibę w państwach trzecich i dla organizacji międzynarodowych, w przypadku gdy taki udział rzeczywiście przyczynia się do realizacji programu i biorąc pod uwagę zasadę obopólnej korzyści.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2000 r.
ustanawiająca program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci (2001–2005)
(2001/51/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn jest podstawową zasadą prawa Wspólnoty i dyrektywy oraz inne akty przyjęte w zgodzie z nią, odgrywają główną rolę w poprawianiu sytuacji kobiet.
(2) Doświadczenie działania na poziomie wspólnotowym pokazuje, że wspieranie równości płci w praktyce wymaga różnego typu środków, w szczególności wzajemnie się wzmacniających działań prawodawczych i praktycznych.
Doświadczenie pokazuje również, że działania Wspólnoty w tej dziedzinie powinny być kontynuowane, łącząc integrację wymiaru płci z działaniami szczególnymi.
Ponadto, pokazuje ono znaczenie roli mężczyzn w osiąganiu równości płci.
(3) Utrzymywanie się dyskryminacji strukturalnej, opartej na różnicy płci, dyskryminacji podwójnej – a często wielokrotnej, jakiej doświadcza wiele kobiet oraz ciągła nierówność płci, uzasadniają kontynuację i wzmożenie wspólnotowych działań w tej dziedzinie oraz przyjęcie nowych metod i sposobów.
(4) Parlament Europejski, w swojej rezolucji w sprawie tymczasowego sprawozdania Komisji, dotyczącego wdrożenia średnioterminowego programu wspólnotowego działania w sprawie równych szans dla mężczyzn i kobiet (1996–2000) [5], wezwał Komisję do złożenia propozycji piątego programu działania.
(5) Rada, w swoich wnioskach z dnia 22 października 1999 r. podkreśla znaczenie nowego programu działania na rzecz równości kobiet i mężczyzn.
(6) Czwarta Światowa Konferencja na temat Kobiet, która odbyła się w Pekinie dnia 15 września 1995 r. przyjęła Deklarację i Platformę Działania, wzywającą rządy, wspólnotę międzynarodową i społeczeństwo obywatelskie do podjęcia strategicznego działania w celu wyeliminowania zarówno dyskryminacji kobiet, jak i przeszkód dla równości płci.
Końcowy dokument, jaki powstał po konferencji oraz ocena dokonana na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku, trwającym w dniach 5–6 czerwca 2000 r. (Pekin + 5), zatwierdziła Deklarację i Platformę Działania oraz wzmocniła tę ostatnią w niektórych obszarach.
Potwierdziły one również konieczność jej szybkiego i pełnego wdrożenia.
(7) Wszystkie Państwa Członkowskie i państwa kandydujące podpisały i ratyfikowały Konwencję ONZ w Sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet (CEDAW).
(8) Rada Europejska, obradująca w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. oraz w Santa Maria da Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r., wezwała Komisję i Państwa Członkowskie do kontynuowania wszystkich aspektów dotyczących równych szans w politykach zatrudnienia, na przykład poprzez ograniczanie segregacji zawodowej i ułatwianie godzenia pracy z życiem rodzinnym, w szczególności poprzez ustalenie nowego wzorca dla zapewnienia lepszej opieki nad dziećmi.
Ustanowiła ona również cele ilościowe, między innymi, w odniesieniu do wzrostu liczby kobiet w zatrudnieniu, z obecnej średniej 51 % do ponad 60 % do 2010 r.
(9) W swojej rezolucji z dnia 29 czerwca 2000 r. [6] Rada podkreśliła wagę zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn w życiu rodzinnym oraz zawodowym.
(10) Nowa wspólnotowa strategia ramowa w sprawie równości płci, obejmuje wszystkie działania Wspólnot, które, zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu, mają na celu wyeliminowanie nierówności, oraz działanie na rzecz równości między mężczyznami i kobietami.
Niniejsza decyzja określa strukturę działań horyzontalnych i koordynujących, koniecznych dla zapewnienia spójności i rozwoju synergii, w odniesieniu do stosowania wspólnotowej strategii ramowej.
(11) W celu wzmocnienia wartości dodanej wspólnotowych działań, Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, powinna zapewnić, na wszystkich szczeblach, spójność i komplementarność działań zastosowanych w ramach niniejszej decyzji oraz innych stosowanych rodzajów polityki Wspólnoty, instrumentów i działań, w szczególności tych dotyczących skoordynowanej strategii zatrudnienia, polityki społecznej, Europejskiego Funduszu Społecznego, oświaty, kształcenia zawodowego i młodzieży.
(12) Środki w celu wzmocnienia zdolności kluczowych uczestników zaangażowanych we wspieranie równości płci, powinny obejmować wymianę informacji, doświadczeń oraz najlepszych praktyk między sieciami, w tym siecią komitetów parlamentarnych ds. równych szans dla kobiet i mężczyzn w Państwach Członkowskich i w Parlamencie Europejskim oraz siecią ekspertów Komisji.
Promocja synergii między członkami sieci powinna być kwestią priorytetową.
(13) Ważnym jest, aby Komisja i Państwa Członkowskie dołożyły starań w celu zapewnienia, aby wszystkie teksty, wytyczne i wezwania do składania ofert w przetargu, opublikowane w ramach tego programu, były napisane przejrzystym, prostym i przystępnym językiem.
(14) Ważnym jest dla powodzenia jakichkolwiek wspólnotowych działań, aby rezultaty były monitorowane i oceniane pod względem zdolności do osiągania celów.
(15) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(16) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) przewiduje pogłębioną współpracę w dziedzinie społecznej między Wspólnotą Europejską oraz jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu należącymi do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EFTA/EOG), z drugiej strony.
Ponadto, program ten powinien zostać udostępniony państwom stowarzyszonym Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Układach Europejskich, Protokołach do nich i w decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia, Cyprowi, Malcie oraz Turcji.
Udział ten powinien być finansowany z dodatkowych środków przyznanych zgodnie z procedurami, które zostaną uzgodnione z tymi państwami.
(17) W wykonaniu tego programu, prace przeprowadzone przez pozostałe organizacje międzynarodowe, w szczególności Organizację Narodów Zjednoczonych, Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Międzynarodową Organizację Pracy i Radę Europy, będą przedmiotem szczególnego zainteresowania.
(18) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej oraz poprawy procedury budżetowej [8], jest objęta niniejszą decyzją przez cały czas trwania programu, tym samym nie naruszając kompetencji organu budżetowego, jakie zostały określone przez Traktat.
(19) Jako, że cele proponowanego działania Wspólnoty, a konkretnie wspieranie równości płci, nie mogą zostać wystarczająco osiągnięte przez Państwa Członkowskie, z uwagi na, między innymi, potrzebę wielostronnego partnerstwa, ponadnarodową wymianę informacji i ogólnowspólnotowe upowszechnianie dobrej praktyki, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, wymienione w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustanowioną w powyższym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
Niniejsza decyzja ustala, na okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., program wspólnotowego działania, zwany dalej "Programem".
Program ma na celu wspieranie równości płci, w szczególności poprzez zapewnianie pomocy i wsparcia dla wspólnotowej strategii ramowej.
Artykuł 2
Zasady
1.
Program jest jednym z instrumentów koniecznych dla wdrożenia całościowej strategii Wspólnoty w sprawie równości płci, która obejmuje wszystkie polityki Wspólnoty i działania mające na celu osiągnięcie równości płci, w tym politykę zintegrowanego osiągania równości płci oraz określone działania nastawione na kwestie kobiet.
2.
Program koordynuje, wspiera i finansuje wykonywanie działań horyzontalnych w ramach obszarów interwencji wspólnotowej strategii ramowej w kwestii równości płci.
Tymi obszarami interwencji są: życie gospodarcze, równe uczestnictwo i reprezentacja, prawa socjalne, życie obywatelskie, role poszczególnych płci oraz stereotypy.
Zasada równości płci w procesie poszerzania Unii, jak również wymiar płci, zarówno w stosunkach zewnętrznych Wspólnoty, jak i w politykach współpracy na rzecz rozwoju, powinna przenikać przez wszystkie obszary interwencji wspólnotowej strategii ramowej.
Artykuł 3
Cele
W ramach zasad określonych w art. 2 i uwzględniając, tam gdzie to stosowne, przyszłą działalność prawodawczą, program ma następujące cele:
a) promowanie i rozpowszechnianie wartości i praktyk leżących u podstaw równości płci;
b) poprawę zrozumienia zagadnień odnoszących się do równości płci, w tym bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji płci oraz wielorakiej dyskryminacji kobiet, poprzez ocenę efektywności rodzajów polityki oraz praktyki dzięki wcześniejszemu analizowaniu, monitorowanie ich wdrażania i ocenę ich skutków;
c) rozwój zdolności uczestników odnośnie do skutecznego wspierania równości płci, w szczególności poprzez wspieranie wymiany informacji i dobrej praktyki oraz tworzenia sieci na poziomie wspólnotowym.
Artykuł 4
Działania Wspólnoty
1.
Dla osiągnięcia celów określonych w art. 3, zostaną wdrożone na poziomie ponadnarodowym następujące działania Wspólnoty:
a) podnoszenie świadomości, głównie poprzez podkreślanie wspólnotowego wymiaru w zakresie wspierania równości płci i przez upowszechnianie wyników Programu, w szczególności poprzez publikacje, kampanie i wydarzenia kulturalne;
b) analiza czynników i rodzajów polityki odnoszących się do równości płci, w tym gromadzenie statystyk, studia, ocena wpływu na płeć, narzędzia i mechanizmy, rozwój wskaźników i wzorców oraz efektywne upowszechnianie wyników.
Będzie to również obejmować monitorowanie wykonania i stosowania prawa wspólnotowego w zakresie równości poprzez ocenę prawodawstwa i praktyki w celu dokonania oceny ich wpływu i skuteczności;
c) współpraca ponadnarodowa między stronami poprzez promocję łączności i wymiany doświadczeń na poziomie wspólnotowym.
2.
Uzgodnienia odnośnie do wykonania działań opisanych w ust. 1 określa Załącznik.
Artykuł 5
Wdrożenie programu i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja:
a) zapewnia wykonanie wspólnotowych działań objętych niniejszym programem;
b) regularnie wymienia opinie z członkami Komitetu określonego w art. 7, z przedstawicielami partnerów społecznych na poziomie wspólnotowym oraz organizacjami pozarządowymi, w sprawie wdrożenia i kontynuacji programu i w sprawie mających z tym związek orientacji politycznych.
W tym celu, Komisja udostępnia istotne informacje organizacjom pozarządowym oraz partnerom społecznym.
Komisja informuje rzeczony Komitet o tych opiniach;
c) wspiera aktywne partnerstwo i dialog między wszystkimi partnerami zaangażowanymi w programie, między innymi zachęca do zintegrowanego i skoordynowanego podejścia do kwestii wspierania równości płci.
2.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, podejmuje kroki niezbędne w celu:
a) wspierania zaangażowania w programie wszystkich zainteresowanych stron;
b) zapewnienia upowszechniania wyników działań podejmowanych w ramach programu;
c) zapewnienia dostępnych informacji i zagwarantowania odpowiedniego upowszechniania i kontynuacji, w odniesieniu do działań wspieranych przez program.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji odnośnie do kwestii określonych poniżej, zostają przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania, określona w art. 7 ust. 2:
a) ogólne wytyczne odnośnie do wdrożenia programu;
b) roczny plan prac mających na celu wykonanie działań programu;
c) wsparcie finansowe ze strony Wspólnoty;
d) roczny budżet i podział środków między różne działania programu;
e) procedury wyboru działań, które mają być wspierane przez Wspólnotę i projekt wykazu działań w celu uzyskania wsparcia ze strony Komisji;
f) kryteria odnośnie do monitorowania i oceny programu, w szczególności jego efektywności pod względem kosztów, oraz uzgodnienia odnośnie do upowszechniania wyników.
2.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji odnośnie do wszystkich pozostałych kwestii, zostają przyjęte zgodnie z procedurą doradczą, określoną w art. 7 ust. 3.
Artykuł 7
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 8
Współpraca z pozostałymi komitetami
W celu zapewnienia spójności i komplementarności programu z pozostałymi środkami określonymi w art. 9, Komisja regularnie informuje Komitet o pozostałych działaniach Wspólnoty przyczyniających się do wspierania równości płci.
Tam gdzie to stosowne, Komisja ustanawia regularną i strukturalną współpracę między tym Komitetem a komitetami monitorującymi, ustanowionymi dla innych odpowiednich rodzajów polityki, instrumentów oraz działań.
Artykuł 9
Zgodność i komplementarność
1.
Komisja zapewnia, we współpracy z Państwami Członkowskimi, całkowitą zgodność z pozostałymi politykami Unii oraz Wspólnoty, instrumentami i działaniami, w szczególności poprzez ustanawianie odpowiednich mechanizmów i narzędzi, takich jak ocena wpływu płci, narzędzia i wzorce monitorowania, w celu koordynacji działań niniejszego programu z działaniami szczególnie odnoszącymi się do wspierania kobiet, takich jak badania, zatrudnienie, niedyskryminacja, działania służące walce z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, zdrowie, edukacja, polityka w zakresie kształcenia i młodzieży, kultura, wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne oraz w obszarze poszerzenia, i stosunków zewnętrznych Wspólnoty (w tym zewnętrznych działań wspólnotowych w dziedzinie praw człowieka).
2.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają spójność i komplementarność między działaniami podjętymi w ramach niniejszego programu, a pozostałymi odpowiednimi działaniami Unii i Wspólnot, takimi jak działania wspierane przez programy DAPHNE, STOP, Phare i MEDA, ramowe programy badawcze do walki z wykluczeniem społecznym, agenda społeczna i program wspólnotowych działań na rzecz walki z dyskryminacją (2001–2006).
Program musi uwzględniać określone działania wspierające równość traktowania kobiet i mężczyzn w obszarze zatrudnienia oraz pracy, które mogą zostać podjęte przez Wspólnotę w ramach funduszy strukturalnych, inicjatywę wspólnotową EQUAL lub środki wspierające współpracę w celu wzmocnienia strategii zatrudnienia.
3.
Państwa Członkowskie ułatwiają i podejmują wszelkie możliwe wysiłki w celu zapewnienia, aby działania w ramach niniejszego programu były zgodne i stanowiły uzupełnienie w stosunku do działań przeprowadzanych na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym.
Artykuł 10
Udział państw EFTA/EOG, państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty i Turcji
Program jest dostępny dla:
a) państw EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu o EOG;
b) ubiegających się o członkostwo Państw Europy Środkowej i Wschodniej (PEŚW), zgodnie z warunkami ustanowionymi w Układach Europejskich, w Protokołach dodatkowych do nich i w decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia;
c) Cypru, Malty i Turcji, finansowanych z dodatkowych środków, przyznanych zgodnie z procedurami, które zostaną uzgodnione z tymi państwami.
Artykuł 11
Finansowanie
1.
Finansowa kwota referencyjna na wdrożenie programu na okres 2001–2005, wynosi 50 milionów EUR.
2.
Roczne przyznawane środki zatwierdzane są przez organ budżetowy w ramach limitów Perspektywy finansowej.
Artykuł 12
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja regularnie monitoruje program we współpracy z Komitetem, określonym w art. 7.
2.
Program jest oceniany przez Komisję na etapie środkowym oraz pod koniec programu, z pomocą niezależnych ekspertów.
Oceniana będzie adekwatność, efektywność i współczynnik koszt-zysk wdrażanych działań, w odniesieniu do celów określonych w art. 2.
Analizowany będzie również wpływ programu jako całości.
Ocena uwzględniać będzie także komplementarność między działaniami w ramach programu a działaniami przeprowadzanymi w ramach pozostałych odpowiednich polityk Wspólnoty, instrumentów oraz działań.
3.
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r., tymczasowe sprawozdanie dotyczące wykonania.
4.
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r., końcowe sprawozdanie dotyczące wykonania strategii ramowej i programu.
5.
Wszelkie sprawozdania dotyczące wykonania, określone w ust. 3 i 4, wskazują zakres, w jakim środki finansowe zostały udostępnione Komisji, Państwom Członkowskim i instytucjom publicznym oraz organizacjom pozarządowym.
Artykuł 13
Adresaci decyzji
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2000 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji, parafowanej w Brukseli, dnia 8 listopada 2000 r.
(2001/55/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Chorwacji.
(2) Umowę parafowano dnia 8 listopada 2000 r.
(3) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia umowy w terminie późniejszym, umowa powinna zostać podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
(4) Należy zastosować tymczasowo niniejszą umowę począwszy od dnia 1 stycznia 2001 r. w oczekiwaniu zakończenia procedur wymaganych przy formalnym jej zawarciu, z zastrzeżeniem wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia umowy w terminie późniejszym, niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem wzajemności, umowę, o której mowa w art. 1, tymczasowo stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r., w oczekiwaniu zakończenia procedur wymaganych przy formalnym jej zawarciu.
Tekst umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 23 stycznia 2001 r.
zmieniająca decyzję 96/333/WE ustanawiającą świadectwa zdrowia dla żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z państw trzecich, które nie zostały dotychczas objęte szczególną decyzją
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 127)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/65/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzję Komisji 96/333/WE z dnia 3 maja 1996 r. ustanawiającą świadectwa zdrowia dla żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z państw trzecich, które nie zostały dotychczas objęte szczególną decyzją [3], zmienioną decyzją 98/740/WE [4], stosuje się do dnia 31 grudnia 2000 r.
(2) Decyzja Komisji 97/20/WE [5], zmieniona decyzją 2001/38/WE [6], ustanawia wykaz państw trzecich spełniających warunki równoważności dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich.
Część II wykazu zawiera państwa trzecie, które mogą być przedmiotem tymczasowej decyzji, wydanej na podstawie decyzji Rady 95/408/WE [7], ostatnio zmienionej decyzją 2001/4/WE [8].
(3) Zgodnie z decyzją 95/408/WE wykaz państw stosowany jest do dnia 31 grudnia 2003 r.
Datę ważności decyzji 96/333/WE należy zmienić w celu uzgodnienia jej z datą ważności tymczasowego wykazu.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 5 decyzji 96/333/WE wyrazy "do dnia 31 grudnia 2000 r." zastępuje się wyrazami "do dnia 31 grudnia 2003 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 stycznia 2001 r.
zmieniająca decyzję 97/296/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 128)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/66/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. [1] w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży, zmienioną decyzją 2000/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG [3], przewiduje włączenie produktów akwakultury do planu monitoringu dotyczącego pozostałości leków weterynaryjnych.
(2) Ponadto Załącznik do decyzji Komisji 2000/159/WE z dnia 8 lutego 2000 r. w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [4], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2000/675/WE [5], wymienia te państwa trzecie, które przedstawiły plany określające oferowane przez siebie gwarancje w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości, oraz substancji określonych w załączniku I do dyrektywy 96/23/WE.
(3) W związku z powyższym, w przypadku nie przedstawienia gwarancji określonych w pkt 2, nie zezwala się na przywóz produktów akwakultury, nawet wówczas, gdy są one zgodne z dyrektywą Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [7].
(4) W związku z tym, że decyzja Komisji 97/296/WE z dnia 22 kwietnia 1997 r. [8], ostatnio zmieniona decyzją 2001/40/WE [9], wymienia kraje oraz terytoria, z których dozwolony jest przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi, konieczna jest zmiana tej decyzji w celu zawarcia w niej wymogu mówiącego o tym, że przywóz produktów akwakultury dozwolony jest wyłącznie z tych państw trzecich, które wymienione są zarówno w decyzji 97/296/WE, jak i decyzji 2000/159/WE.
(5) Jednakże w związku z tym, że decyzja Komisji 95/328/WE z dnia 25 lipca 1995 r. ustanawiająca świadectwo zdrowia dla produktów rybołówstwa z państw trzecich nieobjętych jeszcze szczególną decyzją [10], ostatnio zmieniona decyzją 2001/67/WE [11], przewiduje okres przejściowy do celów zaktualizowania wzoru świadectwa zdrowia, konieczne jest ustanowienie odstępstwa w odniesieniu do stosowania decyzji 2000/159/WE w zakresie produktów akwakultury, w ciągu tego okresu przejściowego.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/296/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W uzupełnieniu do ust. 1 Państwa Członkowskie stanowią, że produkty akwakultury określone w art. 2 pkt 2 dyrektywy Rady 91/493/EWG, w każdej formie, przeznaczone do spożycia przez ludzi, są przywożone wyłącznie z tych państw trzecich, które są wymienione w Załączniku do tej decyzji oraz w Załączniku do decyzji Komisji 2000/159/WE jako kraje posiadające zatwierdzony plan monitoringu pozostałości w zakresie akwakultury."
2.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Bez względu na decyzję Komisji 2000/159/WE oraz na art. 2 pkt 3 tej decyzji, Państwa Członkowskie przy przywozie produktów rybołówstwa z krajów wymienionych w części II Załącznika do tej decyzji, oraz do dnia wejścia w życie wzoru świadectwa zdrowia przewidzianego w decyzji Komisji 2001/67/WE [12], przyjmują dostawy produktów rybołówstwa, którym towarzyszy świadectwo zdrowia zgodne ze wzorem przewidzianym w decyzji 95/328/WE."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 stycznia 2001 r.
zmieniająca decyzję 95/328/WE ustanawiającą świadectwo zdrowia dla produktów rybołówstwa z państw trzecich nieobjętych jeszcze szczególną decyzją
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 130)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/67/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji oraz wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], zmienioną ostatnio przez dyrektywę 97/79/WE [2], a w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/328/WE z dnia 25 lipca 1995 r. ustanawiająca świadectwo zdrowia dla produktów rybołówstwa z państw trzecich nieobjętych jeszcze szczególną decyzją [3], zmieniona ostatnio decyzją 98/739/WE [4], jest ważna do dnia 31 grudnia 2000 r.
(2) Decyzja Komisji 97/296/WE [5], zmieniona ostatnio decyzją 2001/66/WE [6], ustanawia listę państw trzecich, z których dozwolony jest przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Część II tej listy obejmuje te państwa trzecie, które nie są jeszcze objęte szczególną decyzją, ale które spełniają wymogi art. 2 ust. 2 decyzji Rady 95/408/WE [7], zmienioną ostatnio decyzją 2001/4/WE [8].
(3) Zgodnie z decyzją 95/408/WE lista ta jest ważna do dnia 31 grudnia 2003 r., dlatego data ważności świadectwa powinna zostać zmieniona w celu uzgodnienia jej z datą ważności list tymczasowych.
(4) Ponadto, w związku z tym, że decyzja 97/296/EWG przewiduje, iż przywóz produktów akwakultury może być dozwolony wyłącznie z państw wymienionych również w decyzji Komisji 2000/159/WE [9], zmienionej ostatnio decyzją 2001/31/WE [10], wzór świadectwa zdrowia przewidziany w decyzji 95/328/WE powinien zostać zmieniony w celu zawarcia w nim ustalenia tożsamości produktów akwakultury, w przypadku konieczności.
Wzór świadectwa zdrowia powinien zostać zmieniony również w celu ujednolicenia go ze wzorami świadectw zdrowia, przewidzianymi zazwyczaj dla produktów rybołówstwa przywożonych z państw trzecich objętych szczególną decyzją.
(5) Niezbędne jest jednakże zapewnienie okresu przejściowego dla aktualizacji wzoru świadectwa zdrowia.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 4 decyzji 95/328/WE słowa "do 31 grudnia 2000 r." otrzymują brzmienie: "do 31 grudnia 2003 r.".
2.
Załącznik do decyzji 95/328/WE zostaje zastąpiony przez Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 2 wchodzi w życie 45 dni od opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 16 stycznia 2001 r.
ustanawiająca dwie referencyjne metody pomiaru polichlorowanych bifenyli zgodnie z art. 10 lit. a) dyrektywy Rady 96/59/WE w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT)
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 107)
(2001/68/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) [1], w szczególności jej art. 10 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 10 lit. a) dyrektywy 96/59/WE Komisja ma obowiązek określić referencyjne metody pomiaru w celu ustalenia zawartości PCB w skażonych materiałach.
(2) Obecnie możliwe jest określenie referencyjnej metody w celu ustalenia zawartości PCB w produktach ropopochodnych i olejach przepracowanych oraz referencyjnej metody pomiaru w celu ustalenia zawartości PCB w płynach izolacyjnych.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Jako referencyjną metodę w celu ustalenia zawartości PCB w produktach ropopochodnych i przepracowanych olejach stosuje się normy europejskie EN 12766-1 i prEN 12766-2 oraz kolejne aktualizowane wersje tych norm.
Artykuł 2
Jako referencyjną metodę w celu ustalenia zawartości PCB w płynach izolacyjnych stosuje się normę europejską IEC 61619 oraz jej kolejne aktualizowane wersje.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzydziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Decyzja Komisji
z dnia 18 stycznia 2001 r.
w sprawie testowania bezpieczeństwa i mocy szczepionek przeciw pryszczycy oraz chorobie niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 118)
(2001/75/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1258/1999 [2], w szczególności jego art. 6 i 14,
uwzględniając decyzję Rady 91/666/WE z dnia 11 grudnia 1991 r ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [3], ostatnio zmienioną decyzją 1999/762/WE [4], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 91/666/EWG zakup antygenów jest częścią działania Wspólnoty mającego na celu stworzenie wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy.
(2) Na mocy decyzji Komisji 93/590/WE z dnia 5 listopada 1993 r. sprawie zakupu antygenów pryszczycy w ramach działania Wspólnoty dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy [5], ostatnio zmienionej decyzją 95/471/WE [6], poczyniono ustalenia mające na celu zakup antygenu pryszczycy A5, A22 oraz 01.
(3) Antygeny wirusa pryszczycy przechowywane do 1993 r. jako zapasy interwencyjne muszą zostać poddane testom w odniesieniu do ich bezpieczeństwa i mocy, aby zapewnić wysoką jakość rezerw antygenu do celów interwencyjnych.
(4) Na mocy decyzji Komisji 98/64/WE z dnia 9 grudnia 1997 r. w sprawie finansowego wkładu Wspólnoty w celu poprawy programu zwalczania pryszczycy w Turcji [7], uzgodniono, że w ramach planu działania Komisja Europejska zapewni przetestowanie szczepionki przeciwko pryszczycy wyprodukowanej w Turcji.
(5) Na mocy decyzji 2000/292/WE z dnia 6 kwietnia 2000 r. w sprawie zakupu przez Wspólnotę szczepionki przeciwko chorobie niebieskiego języka w celu utworzenia zapasów interwencyjnych [8] poczyniono ustalenia mające na celu zakup szczepionki przeciw chorobie niebieskiego języka do celów interwencyjnych.
(6) Przemysł farmaceutyczny w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej nie produkuje szczepionek przeciwko chorobie niebieskiego języka.
(7) Szczepionka przeciwko chorobie niebieskiego języka zakupiona zagranicą do celów interwencyjnych powinna być przetestowana w celu otrzymania informacji na temat skutków użycia tej szczepionki w różnych warunkach epidemiologicznych.
(8) Testowanie bezpieczeństwa i mocy szczepionki przeciwko pryszczycy i chorobie niebieskiego języka może być przeprowadzone w laboratoriach funkcjonujących na zatwierdzonym poziomie bezpieczeństwa biologicznego.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota zapewni właściwe przeprowadzenie testów bezpieczeństwa i mocy:
- antygenu wirusa pryszczycy zakupionego w 1993 r. i od tego czasu przechowywanego jako rezerwa interwencyjna UE,
- szczepionki przeciwko pryszczycy wyprodukowanej w Turcji i używanej w ramach profilaktycznych programów szczepień obejmujących szczepienia wrażliwych na chorobę zwierząt trzymanych w tureckim regionie Thrace,
- szczepionki przeciwko chorobie niebieskiego języka wyprodukowanej poza granicami Wspólnoty Europejskiej i zakupionej jako zapas interwencyjny.
2.
Maksymalny koszt środków określonych w ust. 1 wyniesie do 430000 EUR
Artykuł 2
Środki opisane w art. 1 są wykonywane przez Komisję we współpracy z dostawcą wybranym w drodze zaproszenia do składania ofert.
Artykuł 3
1.
Zmierzając do osiągnięcia celów przedstawionych w art. 1 i 2, Komisja przystąpi do niezwłocznego zawarcia odpowiednich umów.
2.
Dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów jest upoważniony do podpisania umów w imieniu Komisji Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2000 r.
zastępująca decyzję z dnia 4 kwietnia 1978 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie kredytów eksportowych wspieranych przez państwo
(2001/76/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest stroną Porozumienia OECD w sprawie wytycznych dla oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych, zwanego dalej "Porozumieniem";
(2) Porozumienie jest przedmiotem decyzji Rady z dnia 4 kwietnia 1978 r., rozszerzonej decyzją 93/112/EWG [1] i ostatnio zmienione decyzją 97/530/WE [2];
(3) Uczestnicy Porozumienia sporządzili nowy jednolity tekst, obejmujący wszystkie zmiany zatwierdzone przez nich od przeglądu Porozumienia, który podlega zastosowaniu na mocy Decyzji 93/112/EWG;
(4) Wspólnota, przyjmując zmiany i uzupełnienia Porozumienia, dokonane na mocy decyzji 97/530/WE, między innymi wyraziła zgodę na wydanie deklaracji przez Uczestników Porozumienia wyrażającej zamiar ustanowienia przeglądu wytycznych w celu uzyskania zbieżności w wysokości stawek za ubezpieczenia kredytów eksportowych;
(5) Uczestnicy Porozumienia opracowali szereg dodatkowych wytycznych obejmujących ustanowienie minimalnych progów dla ryzyka dłużnika typu państwo oraz dla ryzyka kraju w odniesieniu do stawek dla oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych; powyższe wytyczne zostały włączone do nowego jednolitego tekstu Porozumienia w sposób oraz w formie zgodnej z Porozumieniem;
(6) z tego względu tekst znajdujący się w Załączniku do decyzji z dnia 4 kwietnia 1978 r. powinien zostać zastąpiony tekstem jednolitym Porozumienia; powyższa decyzja, decyzja 93/112/EWG oraz decyzja 97/530/WE tracą moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wytyczne zawarte w Porozumieniu załączonym do niniejszej decyzji stosuje się we Wspólnocie.
Artykuł 2
Decyzja z dnia 4 kwietnia 1978 r. oraz Załącznik do tej decyzji zastępuje się niniejszą decyzją i jej Załącznikiem.
Decyzja z dnia 4 kwietnia 1978 r., decyzja 93/112/EWG oraz decyzja 97/530/WE tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2000 r.
w sprawie stosowania zasad Umowy ramowej dotyczącej transakcji typu "project finance" w zakresie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych
(2001/77/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest stroną Porozumienia w sprawie wytycznych dla oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych (zwanego dalej "Porozumieniem") zawartego w ramach OECD;
(2) Porozumienie jest przedmiotem decyzji Rady z dnia 4 kwietnia 1978 r., która została rozszerzona decyzją 93/112/EWG [1] i ostatnio zmieniona decyzją 97/530/WE [2]; Uczestnicy Porozumienia opracowali nowy, skonsolidowany tekst, który uwzględnia wszystkie zmiany zatwierdzone przez nie od czasu rewizji Porozumienia, które zaczęło być stosowane na mocy decyzji 93/112/EWG;
(3) Uczestnicy Porozumienia zdecydowali, że istnieje potrzeba uzupełnienia wytycznych Porozumienia zasadami, które zapewniłyby elastyczność w celu dostosowania określonych cech transakcji typu "project finance";
(4) Uczestnicy Porozumienia nie chcą, aby elastyczność taka osłabiła środki dyscyplinujące ustalone wytycznymi Porozumienia, które bardzo skutecznie reguluje interwencję rządu w dziedzinie kredytów eksportowych;
(5) Uczestnicy Porozumienia uzgodnili nowe zasady udzielania przez państwo wparcia dla transakcji typu "project finance";
(6) nowe zasady transakcji typu "project finance" powinny być zastosowane podczas trzyletniego okresu próbnego;
(7) Porozumienie pozostaje w mocy, z wyjątkiem przypadku, gdy nowe zasady dopuszczają elastyczność transakcji typu "project finance";
(8) pod koniec okresu próbnego, Uczestnicy Porozumienia powinni podjąć decyzję, czy nadal stosować nowe zasady dla transakcji typu "project finance",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zasady z Umowy ramowej wymienione w niniejszym Załączniku stosuje się we Wspólnocie.
Artykuł 2
Zasady określone w art. 1 stosuje się do transakcji typu "project finance" podczas okresu próbnego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 stycznia 2001 r.
ustanawiająca Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa
(2001/78/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,
odwołując się do art. 25 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska w Helsinkach podjęła zasadniczą decyzję o ustanowieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa. Na podstawie jej wniosków, decyzją Rady 2000/143/WPZiB [1] ustanowiono tymczasowy Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa.
(2) Rada Europejska podczas spotkania w Nicei w dniach 7–11 grudnia 2000 r. osiągnęła porozumienie w sprawie ustanowienia stałego Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa oraz określiła jego rolę, tryb działania i funkcje.
Artykuł 2 Rolę, tryb działania i funkcje Komitetu określa się w Załączniku, który jest odtworzeniem załącznika III do sprawozdania Prezydencji, zatwierdzonego przez Radę Europejską w Nicei. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 22 stycznia 2001 r.
ustanawiająca Komitet Wojskowy Unii Europejskiej
(2001/79/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,
przywołując art. 25 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach wzmocnienia Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB), w szczególności Wspólnej Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony, przewidzianej w art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, Rada Europejska obradująca w Nicei w dniach 7-11 grudnia 2000 r. osiągnęła porozumienie w sprawie utworzenia Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej, określające jego misję i funkcje, w tym również misję i funkcje jego przewodniczącego.
(2) Zgodnie z wytycznymi Rady Europejskiej, Komitet ten powinien być gotowy do rozpoczęcia swojej pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tworzy się Komitet Wojskowy Unii Europejskiej (EUMC) (zwany dalej "Komitetem") złożony z Szefów Obrony Państw Członkowskich, reprezentowanych przez ich przedstawicieli wojskowych.
Komitet będzie zbierał się na szczeblu Szefów Obrony, jeżeli i kiedy to niezbędne.
Artykuł 2
Misja oraz funkcje Komitetu są określone w załączniku IV do sprawozdania Prezydencji, zatwierdzonego przez Radę Europejską w Nicei, który jest podany w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Przewodniczący Komitetu (zwany dalej "Przewodniczącym") jest powoływany przez Radę, zgodnie z zaleceniem Komitetu obradującego na szczeblu Szefów Obrony.
2.
Kadencja Przewodniczącego trwa trzy lata, chyba że Rada postanowi inaczej.
Jego misja oraz funkcje są również określone w wyżej wymienionym załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 1, niniejszą decyzję stosuje się od dnia mianowania pierwszego Przewodniczącego, nie później niż od dnia zastosowania decyzji o utworzeniu Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej [1] i zasadniczo przed końcem czerwca 2001 r.
2.
Tymczasowy Organ Wojskowy utworzony na mocy decyzji 2000/144/WPZiB [2] będzie nadal wykonywał swoje zadania do czasu zastosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 22 stycznia 2001 r.
w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej
(2001/80/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach wzmocnienia Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB) w szczególności wspólnej Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony, określonej w art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, Rada Europejska, zebrana w Nicei w dniach 7–11 grudnia 2000 r., doszła do porozumienia w kwestii ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej, określając jego misję oraz funkcje.
(2) Po przedstawieniu wytycznych Rady Europejskiej Sztab Wojskowy powinien być gotów do podjęcia pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Personel wojskowy będzie oddelegowany z Państw Członkowskich do Sekretariatu Generalnego Rady, aby utworzyć Sztab Wojskowy Unii Europejskiej (EUMS).
2.
Sztab Wojskowy będzie częścią Sekretariatu Generalnego Rady.
Artykuł 2
Misja oraz funkcje Sztabu Wojskowego określa załącznik V do sprawozdania Prezydencji, zatwierdzonego przez Radę Europejską w Nicei, które jest odtworzone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wszyscy członkowie Sztabu Wojskowego są obywatelami Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
Artykuł 4
1.
Członkowie Sztabu Wojskowego podlegają zasadom, które zostaną ustanowione decyzją Rady.
2.
Do momentu wejścia w życie decyzji wymienionej w ust. 1 decyzja Rady 2000/178/WPZiB z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do krajowych biegłych wojskowych oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady w trakcie okresu przejściowego [1] pozostaje w mocy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie od daty ustanowionej przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela po konsultacjach z Komitetem Politycznym i Bezpieczeństwa oraz z iMB/Komitetem Wojskowym i w zasadzie przed końcem czerwca 2001 r.
Do momentu zastosowania niniejszej decyzji, dyrektor generalny Sztabu Wojskowego (DGEUMS), który podejmie swoje obowiązki od 1 marca 2001 r. [2], pełni funkcję zwierzchnika biegłych wojskowych oddelegowanych z Państw Członkowskich do Sekretariatu Rady [3].
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 8 grudnia 2000 r.
w sprawie podpisania — w imieniu Wspólnoty Europejskiej — Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i jej protokołów uzupełniających o zwalczaniu handlu ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, oraz przemycie migrantów drogą lądową, powietrzną i morską
(2001/87/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 47, art. 62 ust. 2 lit. a), art. 63 akapit pierwszy pkt 3 lit. b) i art. 95 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Elementy Konwencji oraz dwóch protokołów, które podlegają uprawnieniom Wspólnoty zostały wynegocjowane przez Komisję, za zgodą Rady, w imieniu Wspólnoty.
(2) Rada poinstruowała także Komisję, aby negocjowała przystąpienie Wspólnoty do odnośnych umów międzynarodowych.
(3) Negocjacje zostały pomyślnie zakończone i powstałe w ich wyniku dokumenty zostaną udostępnione do podpisania przez państwa oraz, w granicach ich kompetencji, przez regionalne organizacje integracji gospodarczej w Palermo od dnia 12 do dnia 15 grudnia 2000 r. i w okresie późniejszym w Siedzibie Głównej Narodów Zjednoczonych przez okres dwóch lat.
Decyzja Komisji
z dnia 18 stycznia 2001 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 93/455/EWG zatwierdzającą niektóre plany interwencyjne w zakresie zwalczania pryszczycy
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 120)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/96/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/423/EWG [1] z dnia 26 czerwca 1990 r. zmieniającą dyrektywę 85/511/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz dyrektywę 72/462/EWG sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa, w szczególności jej art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 91/42/EWG [2] Komisja ustanowiła kryteria mające zastosowanie przy sporządzaniu planów gotowości w zakresie zwalczania pryszczycy.
(2) Na mocy decyzji 93/455/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 95/194/WE [4], Komisja zatwierdziła niektóre plany gotowości w zakresie zwalczania pryszczycy.
(3) Po zbadaniu przez misję inspekcyjną Komisji krajowych planów gotowości w zakresie zwalczania pryszczycy odpowiednio w Austrii, Finlandii i Szwecji stwierdzono, że plany te pozwalają na osiągnięcie wyznaczonych celów oraz spełnienie kryteriów ustanowionych w decyzji 91/42/EWG.
(4) Dlatego też, właściwe wydaje się zatwierdzenie tych planów przez zmianę decyzji 93/455/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/455/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W wykazie Państw Członkowskich w Załączniku dodaje się wyrazy "Austria", "Finlandia" i "Szwecja".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 stycznia 2001 r.
ustanawiająca wzór wykazów jednostek zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie dla wewnątrzwspólnotowego handlu zwierzętami żywymi, nasieniem i zarodkami oraz procedury przekazywania tych wykazów do Komisji
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 143)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/106/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/25/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 5 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [4], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 5 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [5], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przywozie nasienia trzody chlewnej [6], ostatnio zmienioną decyzją 1999/608/WE [7], w szczególności jej art. 5 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [8], ostatnio zmienioną decyzją 94/953/WE [9], w szczególności jej art. 2 ust. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Handel wewnątrzwspólnotowy bydłem domowym, trzodą chlewną, owcami, kozami i końmi jest dozwolony z centrów spędu tych zwierząt zatwierdzonych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na terenie którego są one położone.
(2) Handel wewnątrzwspólnotowy nasieniem bydła domowego i trzody chlewnej jest dozwolony z centrów spędu tych zwierząt zatwierdzonych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na terenie którego są one położone.
(3) Handel wewnątrzwspólnotowy zarodkami i komórkami jajowymi bydła dozwolony, jeśli zostały one uzyskane, przetworzone i składowane przez odpowiednie zespoły uzyskiwania zarodków zatwierdzone przez Państwo Członkowskie, na terenie którego zespoły te działają.
(4) Każde Państwo Członkowskie powinno przesłać Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim wykazy centrów spędu zwierząt, centrów uzyskiwania nasienia oraz zespołów ds. uzyskiwania zarodków zatwierdzonych przez to państwo.
(5) Należy ujednolicić wzór powyższych wykazów oraz sposób ich przesyłania w celu ułatwienia Wspólnocie dostępu do uaktualnionych wersji tych wykazów.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykazy jednostek wymienionych w załączniku I są przekazane do Komisji w wersji Word 97 (lub wcześniejszej), Excel 97 (lub wcześniejszej) lub formacie pdf na poniższy adres: Inforvet@cec.eu.int
Powyższe wykazy są sporządzone zgodnie z wzorcem zamieszczonym w załączniku II
Komisja powiadomia Państwa Członkowskie o jakiejkolwiek zmianie wzorca lub zmianie jego przeznaczenia w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 2001 r.
odraczająca datę wykonania dyrektywy Rady 1999/36/WE dla niektórych przewoźnych urządzeń ciśnieniowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 139)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/107/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/36/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych [1], w szczególności jej art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku bębnów ciśnieniowych, stojaków butli oraz zbiorników określonych w art. 2 dyrektywy 1999/36/WE nie istnieją szczegółowe specyfikacje techniczne ani odpowiednie odniesienia do właściwych norm europejskich nie zostały dodane do załączników do dyrektywy Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [2], ostatnio zmienionej dyrektywą 2000/61/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3], a także do dyrektywy Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/62/WE [5].
W konsekwencji data wykonania dyrektywy w sprawie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych wymaga odroczenia.
(2) Artykuł 18 dyrektywy 1999/36/WE stanowi, że w 24--miesięcznym okresie przejściowym, trwającym od daty wykonania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie muszą zezwolić na wprowadzanie do obrotu i oddawanie do użytku przewoźnych urządzeń ciśnieniowych, zgodnych z przepisami obowiązującymi na ich terytorium przed dniem 1 lipca 2001 r.
W konsekwencji data wygaśnięcia tego okresu również wymaga odroczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 15 dyrektywy 1999/36/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stosownie do art. 17 ust. 2 dyrektywy 1999/36/WE odracza się do dnia 1 lipca 2003 r. datę wykonania tej dyrektywy w odniesieniu do bębnów ciśnieniowych, stojaków butli oraz zbiorników.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie do obrotu i oddawanie do użytku urządzeń określonych w art. 1 zgodnych z przepisami obowiązującymi na ich terytoriach przed dniem 1 lipca 2003 r., w terminie do 24 miesięcy od tej daty oraz zezwalają na późniejsze oddawanie do użytku takich urządzeń wprowadzonych do obrotu przed tą datą.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 stycznia 2001 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych sprowadzanych z Bośni i Hercegowiny
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 158)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/117/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 12, 15 i 19 ppkt i),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [3], w szczególności jej art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 79/542/EWG [4], ostatnio zmieniona decyzją 2000/623/WE [5], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych.
(2) Warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne w celu odprawy czasowej do Wspólnoty zarejestrowanych koni i przywozu zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych są odpowiednio ustanowione w decyzjach Komisji 92/260/EWG [6] i 93/197/EWG [7], obie ostatnio zmienione decyzją 2000/209/WE [8].
(3) Warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne w celu powrotnego wprowadzania zarejestrowanych koni po czasowym wywozie ustanowione są w decyzji Komisji 93/195/EWG [9], ostatnio zmienionej decyzją 2000/754/WE [10].
(4) Warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne w celu przywozu zwierząt koniowatych do uboju określone są w decyzji Komisji 93/196/EWG [11], ostatnio zmienionej decyzją 97/36/WE [12].
(5) Bośnia i Hercegowina są włączone do wykazu państw trzecich w decyzji 79/542/EWG, a warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne odnośnie do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych ustanowione są w wyżej wymienionych decyzjach Komisji.
(6) W kontekście wydarzeń zachodzących w tamtym czasie w Republice Bośni i Hercegowiny decyzja Komisji 92/271/EWG z dnia 20 maja 1992 r. dotycząca przywozu do Wspólnoty żywych zwierząt i produktów zwierzęcych pochodzących z lub przewożonych przez Republikę Bośni i Hercegowiny [13], zmieniona decyzją 1999/441/WE [14], wyraźnie zakazała przywozu do Wspólnoty zwierząt z rodziny koniowatych.
(7) W następstwie wspólnotowej misji weterynaryjnej w Bośni i Hercegowinie kontrola sytuacji zdrowotnej zwierząt z rodziny koniowatych wydaje się być niezadowalająca, wyszły również na światło poważne wady dotyczące skrupulatnego przestrzegania zawieszenia przywozu zwierząt z rodziny koniowatych do Wspólnoty.
(8) Uwzględniając ryzyko, jakie przedstawia dla zwierząt z rodziny koniowatych we Wspólnocie niekontrolowana sytuacja zdrowotna w Bośni i Hercegowinie, wydaje się właściwym zawieszenie przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Bośni i Hercegowiny na warunkach dyrektywy 90/426/EWG.
(9) Należy odpowiednio zmienić decyzję 79/542/EWG i decyzje 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG i 93/197/EWG.
(10) W konsekwencji decyzja 92/271/EWG musi zostać uchylona w celu odzwierciedlenia zmienionych warunków przywozu.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 1 Załącznika do decyzji 79/542/EWG w specjalnej kolumnie dla żywych zwierząt z rodziny koniowatych krzyżyk (x) w wierszu odnoszącym się do Bośni i Hercegowiny zastępuje się znakiem zero (0).
Artykuł 2
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Nazwe "Bośnia i Hercegowina (BA)" skreśla się z wykazu państw trzecich w załączniku I grupa B.
2.
Nazwę "Bośnia i Hercegowina" skreśla się z wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II B.
3) Nazwę "Bośnia i Hercegowina (BA)" skreśla się z wykazu państw trzecich w załącznikach II A, B, C, D i E rozdział III lit. d) tiret trzecie.
Artykuł 3
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Nazwę "Bośnia i Hercegowina (BA)" skreśla się z wykazu państw trzecich w załączniku I grupa B.
2.
Nazwę "Bośnia i Hercegowina" skreśla się z wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowotnego wymienionego w załączniku II grupa B.
Artykuł 4
W decyzji 93/196/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Nazwę "Bośnia i Hercegowina (BA)" skreśla się z wykazu państw trzecich w załączniku II grupa B przypis 3.
Artykuł 5
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Nazwę "Bośnia i Hercegowina (BA)" skreśla się z wykazu państw trzecich w załączniku I grupa B.
2.
Nazwę "Bośnia i Hercegowina" skreśla się z wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowotnego wymienionego w załączniku II (B).
Artykuł 6
Decyzja 92/271/EWG traci moc.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 stycznia 2001 r.
zmieniająca decyzję 2000/532/WE w zakresie wykazu odpadów
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 108)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/118/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/350/WE [2], w szczególności jej art. 1 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 94/31/WE [4] w szczególności jej art. 1 ust. 4, tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępująca decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych [5] zostać zmienione w świetle notyfikacji Państw Członkowskich, na podstawie art. 1 ust. 4 tiret drugie, dyrektywy 91/689/EWG.
(2) Środki przewidziane przez niniejszą decyzję są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie art. 18 dyrektywy 75/442/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/532/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Uznaje się, że odpady klasyfikowane jako niebezpieczne wykazują jedną lub więcej właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG oraz, w odniesieniu do pozycji H3–H8, H10 [6] i H11 wspomnianego załącznika, jedną lub więcej z następujących właściwości:
- temperatura zapłonu ≤ 55 °C,
- zawartość jednej lub więcej substancji sklasyfikowanych jako bardzo toksyczne [7] przy całkowitym stężeniu ≤ 0,1 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji sklasyfikowanych jako toksyczne przy całkowitym stężeniu ≤ 3 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji sklasyfikowanych jako szkodliwe przy całkowitym stężeniu ≤ 25 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji żrących sklasyfikowanych jako R35 przy całkowitym stężeniu ≤ 1 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji żrących sklasyfikowanych jako R34 przy całkowitym stężeniu ≤ 5 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji drażniących sklasyfikowanych jako R41 przy całkowitym stężeniu ≤ 10 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji drażniących sklasyfikowanych jako R36, R37 i R38 przy całkowitym stężeniu ≤ 20 %,
- zawartość jednej substancji znanych jako rakotwórcze kategorii 1 lub 2 przy stężeniu ≤ 0,1 %,
- zawartość jednej substancji znanej jako rakotwórcza kategorii 3 przy stężeniu ≤ 1 %
- zawartość jednej substancji toksycznej do celów reprodukcyjnych kategorii 1 lub 2, sklasyfikowanej jako R60 lub R61 przy stężeniu ≤ 0,5 %,
- zawartość jednej substancji toksycznej do celów reprodukcyjnych kategorii 3, sklasyfikowanej jako R62 lub R63 przy stężeniu ≤ 5 %,
- zawartość jednej substancji mutagennej kategorii 1 lub 2, sklasyfikowanej jako R46 przy stężeniu ≤ 0,1 %,
- zawartość jednej substancji mutagennej kategorii 3, sklasyfikowanej jako R40 przy stężeniu ≤ 1 %."
2.
Załącznik zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 stycznia 2001 r.
zmieniająca decyzję 2000/532/WE zastępującą decyzję 94/3/WE, ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów, oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 106)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/119/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 94/31/WE [2], w szczególności jej art. 1 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowy wykaz odpadów niebezpiecznych został ustanowiony decyzją Rady 94/904/WE [3], która została zastąpiona decyzją Komisji 2000/532/WE [4].
(2) Kilka Państw Członkowskich powiadomiło o pojazdach wycofanych z eksploatacji, z których nie usunięto płynów lub innych niebezpiecznych składników, które Państwa te uważają za odpady wykazujące co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG i zażądało umieszczenia ich jako odpadów niebezpiecznych w wykazie sporządzonym na mocy art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG.
(3) Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG nakłada na Komisję obowiązek zbadania tych powiadomień Państw Członkowskich, mając na względzie wprowadzenie zmian w wykazie odpadów niebezpiecznych.
(4) Przy wykonywaniu tego zadania Komisję wspomaga komitet ustanowiony na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów [5].
(5) Środki ustanowione w niniejszej decyzji nie były zgodne z opinią wyrażoną przez wyżej wymieniony Komitet i dlatego nie mogły zostać uwzględnione w decyzji Komisji 2000/532/WE.
(6) Rada nie podjęła decyzji w sprawie wniosku Komisji w terminie przewidzianym w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
(7) W tej sytuacji Komisji przypada obowiązek przyjęcia proponowanych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r., zastępującej decyzję Komisji 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów i decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych, wprowadza się następujące zmiany:
Pozycja "16 01 04 zużyte pojazdy" otrzymuje brzmienie:
"16 01 04* _BAR_ pojazdy wycofane z eksploatacji" _BAR_ .
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 stycznia 2001 r.
w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Haiti na mocy art. 96 Umowy o Partnerstwie AKP-WE
(2001/131/WE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o Partnerstwie AKP-WE podpisaną w Kotonu 23 czerwca 2000 r., zwaną dalej "Umową AKP-WE", wcześniej wprowadzoną w życie decyzją nr 1/2000 [1] Rady Ministrów AKP-WE z 27 lipca 2000 r., w szczególności jej art. 96,
uwzględniając umowę wewnętrzną w sprawie przyjcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy AKP-WE, tymczasowo stosowaną decyzją 2000/771/WE [2] przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 18 września 2000 r., w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istotne elementy określone w art. 9 Umowy AKP-WE zostały naruszone przez niezgodności z prawem wyborczym Haiti.
(2) Zgodnie z art. 96 Umowy AKP-WE, 26 września 2000 r. odbyły się konsultacje z państwami AKP i Haiti, podczas których władze Haiti wytłumaczyły swoje stanowisko.
(3) W Haiti nadal nie są szanowane zasady demokratyczne.
(4) Dlatego powinny zostać podjęte środki jako "właściwe środki" określone na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy AKP-WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konsultacje rozpoczęte z Haiti na mocy art. 96 Umowy AKP-WE zostają zakończone.
Artykuł 2
Środki określone w liście zawartym w załączniku zostają przyjęte jako "właściwe środki" określone w art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy AKP-WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja wygasa dnia 31 grudnia 2001 r.
Niniejsza decyzja zostanie zrewidowana najpóźniej przed 31 grudnia 2001 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 lutego 2001 r.
dotycząca decyzji w sprawie ewentualnego włączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 374)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/134/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/80/WE [2], (zwaną dalej "dyrektywą"),
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414 EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. d) oraz art. 7 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące role sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], określiło Państwa Członkowskie pełniące role sprawozdawców oraz powiadamiających w odniesieniu do każdej substancji czynnej.
(2) Artykuł 7 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 stanowi, iż dla każdej substancji czynnej, dla której Państwo Członkowskie zostało wyznaczone sprawozdawcą, powinno ono zbadać dokumentację oraz przedłożyć Komisji sprawozdanie dotyczące własnej oceny informacji przedstawionych przez powiadamiających, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z powyższym artykułem, z chwilą otrzymania sprawozdań Państw Członkowskich pełniących rolę sprawozdawców, Komisja przekazała je Państwom Członkowskim do wiadomości oraz podjęła konsultacje z ekspertami Państw Członkowskich, a także z głównymi powiadamiającymi, zgodnie z art. 7. ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(4) Przeprowadzone oceny szeregu substancji czynnych ujawniły, że przedstawione informacje nie są wystarczające, aby ustalić, czy według proponowanych warunków zastosowania, środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną ogólnie spełniałyby wymogi ustanowione w art. 5. ust. 1 lit. a) i b) tej dyrektywy.
W związku z tym w chwili obecnej nie ma możliwości podjęcia decyzji dotyczącej włączenia tego rodzaju substancji czynnych do załącznika I do tej dyrektywy.
(5) Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy stanowi, że Państwa Członkowskie powinny stosować wymogi art. 4 ust. 1 lit. b) i)–v) oraz lit. c)–f) zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi danych, jakie powinny być dostarczone.
Oceny określone w akapicie 4 nie precyzują obaw, których nie można byłoby złagodzić dzięki zastosowaniu odpowiednich środków zarządzania ryzykiem na szczeblu Państw Członkowskich.
W związku z tym nie jest właściwe na tym etapie zawieszenie środków ochrony roślin zawierających wspomniane substancje czynne, przed przedstawieniem i oceną dodatkowych wymaganych informacji.
Należy więc podjąć decyzję o odroczeniu ewentualnego włączenia tych substancji czynnych do załącznika I do tej dyrektywy.
(6) W następstwie szczegółowych dyskusji w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, a także zgodnie z opinią tego komitetu, Komisja określiła dalsze dane, wymagane w celu stwierdzenia, czy substancje wspomniane w akapicie 4 spełniają wymogi art. 5 tej dyrektywy.
Państwa Członkowskie pełniące role sprawozdawców powinny więc szczegółowo poinformować powiadamiających o wszystkich dodatkowych badaniach i informacjach, jakie mogą być wymagane dla wykazania, że wymogi te zostały spełnione.
(7) By umożliwić Państwom Członkowskim oraz Komisji opracowanie programu prac, powiadamiający, którzy życzą sobie, aby Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy oraz Komisja kontynuowały proces oceny, powinni bezwarunkowo zobowiązać się do przedstawienia dodatkowych wymaganych informacji.
By umożliwić Komisji zakończenie prac nad programem ustanowionym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 w rozsądnych granicach czasowych, wskazane jest ustanowienie terminu, w jakim powiadamiający w odniesieniu do przedmiotowych substancji zobowiązani są do skompletowania dokumentacji.
Termin ten powinien być możliwie jak najkrótszy, z uwzględnieniem czasu potrzebnego do przeprowadzenia niezbędnych badań.
(8) W przypadku niespełnienia dla danej substancji czynnej wymogów niniejszej decyzji dotyczącej przedłożenia niezbędnych informacji, zainteresowane strony mogą, w późniejszym terminie, ubiegać się o włączenie danej substancji do załącznika I do tej dyrektywy, zgodnie z procedurami przewidzianymi w jej art. 6 ust. 2.
(9) Niniejsza decyzja jest bez uszczerbku dla jakichkolwiek działań, jakie Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do przedmiotowych substancji czynnych w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 91/188/EWG [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym odracza się decyzję o ewentualnym włączeniu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych określonych w załączniku do niniejszej decyzji, do czasu uzyskania informacji określonych w art. 2 poniżej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie pełniące role sprawozdawców informują powiadamiających, w odniesieniu do każdej substancji czynnej wymienionej w załączniku do niniejszej decyzji, o dodatkowych badaniach i informacjach określonych przez Komisję po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Zdrowia Roślin, wymaganych w celu uzupełnienia dokumentacji tak, aby spełniała wszystkie wymogi w zakresie danych z załączników II i III do tej dyrektywy, dla ograniczonego zakresu typowych zastosowań.
Każde Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy informuje zainteresowanego powiadamiającego, że jeżeli życzy sobie, aby sprawozdawca oraz Komisja kontynuowali proces oceny w celu włączenia danej substancji do załącznika I do tej dyrektywy, powiadamiający musi w terminie trzech miesięcy od dnia publikacji niniejszej decyzji złożyć na ręce sprawozdawcy i Komisji zobowiązanie do zapewnienia, że przedłożona przez nią dokumentacja, najpóźniej w terminach określonych w tym załączniku, spełni wymogi załączników II i III do tej dyrektywy oraz zobowiązana jest, możliwie jak najszybciej i nie później niż w terminach wyszczególnionych w załączniku, przedłożyć badania i informacje określone w poprzednim akapicie.
Artykuł 3
Jeżeli dla niektórych substancji czynnych niezbędne informacje nie zostaną otrzymane w terminie określonym w art. 2, Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy informuje o tym Komisję, możliwie jak najszybciej i nie później niż w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy niezwłocznie informuje o niniejszej decyzji powiadamiających w odniesieniu do substancji czynnych określonych w art. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lutego 2001 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych, po wywozie czasowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 347)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/144/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 93/195/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją 2000/754/WE [3], ponowne wprowadzanie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym ograniczone jest do koni trzymanych nie mniej niż 30 dni w państwie trzecim.
(2) W celu ułatwienia koniom pochodzącym ze Wspólnoty uczestnictwa w przeprowadzanym w Zjednoczonych Emiratach Arabskich Pucharze Świata w Długodystansowych Rajdach Konnych okres ten powinien zostać przedłużony do okresu krótszego niż 60 dni.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się tiret siódme w brzmieniu:
"— brały udział w przeprowadzanym w Zjednoczonych Emiratach Arabskich Pucharze Świata w Długodystansowych Rajdach Konnych i spełniają wymogi określone w świadectwie zdrowia zgodnie ze wzorem określonym w załączniku VII do niniejszej decyzji.";
2) Załącznik do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik VII.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 lutego 2001 r.
w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE w odniesieniu do nadajników lawinowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 194)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/148/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. e),
uwzględniając uchwałę Parlamentu Europejskiego w sprawie katastrof lawinowych w Alpach [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nadajniki lawinowe przyczyniają się do efektywnego ratowania ludzi uwięzionych pod śniegiem po zejściu lawiny.
(2) Jeżeli nadajniki takie nie mogłyby zostać wykryte z powodu ich technicznej niezgodności, miałoby to poważny negatywny wpływ na powodzenie akcji ratowniczych.
(3) Zainstalowano pokaźną bazę nadajników, spełniającą normę ETS 300718.
Norma ta zapewnia zgodność operacyjną i działanie w surowych warunkach, jednak zawiera wymagania stojące poza zakresem dyrektywy 1999/5/WE, dlatego też istnieje potrzeba jej zmiany.
(4) Jest mało prawdopodobne, by siła rynku zapewniła stałą zgodność nadajników, o ile Wspólnota nie narzuci im cech zapewniających dostęp do służb ratowniczych.
(5) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Telekomunikacyjnego Komitetu Oceny Zgodności i Nadzoru Rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się w odniesieniu do urządzeń pracujących z częstotliwością 457 kHz. Są one przeznaczone do odnajdywania ludzi uwięzionych pod śniegiem po zejściu lawiny, nazywane dalej "nadajnikami lawinowymi".
Artykuł 2
1.
Nadajniki lawinowe mieszczące się w zakresie art. 1 są przeznaczone do współpracy z nowymi nadajnikami, a także zainstalowaną bazą nadajników, zatwierdzoną według krajowych przepisów opartych o normę ETS 300718.
2.
Nadajniki lawinowe są zbudowane w ten sposób, aby funkcjonowały niezawodnie, gdy zostaną narażone na oddziaływanie lawiny, a także później, po zejściu lawiny, pozostając pod śniegiem przez dłuższy czas.
Artykuł 3
Wymagania art. 2 niniejszej decyzji stosuje się od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Decyzja Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 10 listopada 2000 r.
w sprawie publikacji niektórych aktów prawnych oraz instrumentów Europejskiego Banku Centralnego
(EBC/2000/12)
(2001/150/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (dalej zwany "Statutem"), w szczególności jego art. 10.4, 34.1 i 34.2,
po konsultacji z Radą Ogólną Europejskiego Banku Centralnego (EBC),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) EBC przywiązuje wielką wagę do zwiększania przejrzystości ram regulacyjnych Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC).
Zgodnie z tym podejściem, akty prawne i dokumenty przyjęte przez EBC powinny być udostępniane ogółowi społeczeństwa do powszechnej wiadomości nawet wtedy, gdy Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską lub Statut nie przewidują takiego obowiązku.
(2) Przejrzystość najpełniej może zostać zapewniona przez publikację aktów i dokumentów EBC we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zostają opublikowane wytyczne EBC/1998/NP10 z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie wykonania art. 52 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (załącznik I do niniejszej decyzji), wytyczne EBC/1999/NP11 z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie zezwolenia na emisję narodowych banknotów w okresie przejściowym (załącznik II do niniejszej decyzji) oraz wytyczne EBC/1998/NP28 z dnia 22 grudnia 1998 r. dotyczące wspólnych reguł oraz norm minimalnych dla ochrony tajemnicy indywidualnych danych statystycznych gromadzonych przez Europejski Bank Centralny przy pomocy krajowych banków centralnych (załącznik III do niniejszej decyzji); decyzja EBC/1998/NP1 z dnia 19 czerwca 1998 r. w sprawie powołania oraz czasu trwania mandatu zewnętrznego biegłego rewidenta Europejskiego Banku Centralnego (załącznik IV do niniejszej decyzji); decyzja EBC/1998/NP15 z dnia 1 grudnia 1998 r. dotycząca wykonywania przez Europejski Bank Centralny niektórych funkcji odnoszących się do średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych Państw Członkowskich (załącznik V do niniejszej decyzji) oraz zalecenie EBC/1999/NP7 z dnia 8 kwietnia 1999 r. w sprawie księgowania kosztów poniesionych w związku z emisją banknotów (załącznik VI do niniejszej decyzji).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja NR 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 stycznia 2001 r.
w sprawie wprowadzenia w życie programu kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA – Kształcenie) (2001–2005)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 150 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniach 6–8 kwietnia 1998 r. Komisja, we współpracy z urzędującą Prezydencją, przeprowadziła w Birmingham europejską konferencję audiowizualną na temat "Wyzwania i możliwości ery cyfrowej".
W toku konsultacji podkreślono potrzebę usprawnienia programu kształcenia w sektorze audiowizualnym, który koncentrowałby się na wszelkich nowych aspektach ery cyfrowej.
Rada w dniu 28 maja 1998 r. zwróciła uwagę na ostateczne wnioski ze wspomnianej konferencji i wezwała do rozwinięcia nowych programów, aby ułatwić wzmocnienie i konkurencyjność przemysłu programów.
(2) Sprawozdanie grupy wysokiego szczebla w sprawie polityki audiowizualnej z dnia 26 października 1998 r., zatytułowane "Era cyfrowa: Europejska polityka audiowizualna", zakończono wnioskiem, że w obecnych warunkach zarówno kształcenie początkowe, jak i ustawiczne w sektorze audiowizualnym powinno ulec wzmocnieniu.
(3) Wyzwania związane z produkcją, rozpowszechnianiem i dostępnością europejskiego dorobku audiowizualnego były głównymi tematami dyskusji na forum w sprawie polityki audiowizualnej zatytułowanym "Europejski dorobek na cyfrowe tysiąclecie" zorganizowane w Helsinkach w dniach 10 i 11 września 1999 r. przez urzędującą Prezydencję we współpracy z Komisją.
(4) We wnioskach z seminarium "Kształcenie na nowe tysiąclecie" przeprowadzonego przez urzędującą Prezydencję we współpracy z Komisją w Oporto w dniach 10 i 11 kwietnia 2000 r. podkreślono, że w celu ułatwienia rozwoju i pożądanego umiędzynarodowienia europejskiego przemysłu audiowizualnego konieczne są wysiłki w dziedzinie kształcenia.
(5) W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym "Polityka audiowizualna: kolejne etapy" Komisja uznaje znaczący wpływ ery cyfrowej na zatrudnienie w przemyśle audiowizualnym.
(6) Zielona Księga na temat "Konwergencji sektorów telekomunikacji, mediów i technologii informacyjnych oraz jej znaczenia dla rozporządzenia" uznaje, że powstawanie nowych usług doprowadzi do utworzenia nowych miejsc pracy.
Dostosowanie do nowych rynków wymaga personelu przeszkolonego w wykorzystywaniu nowych technologii.
Publiczna konsultacja Komisji w sprawie Zielonej Księgi potwierdziła zapotrzebowanie na specjalistyczne kształcenie zawodowe dostosowane do potrzeb rynku.
(7) We wnioskach dotyczących wyników publicznej konsultacji z dnia 27 września 1999 r. w sprawie Zielonej Księgi [5] Rada wezwała Komisję do uwzględnienia tych rezultatów podczas sporządzania wniosków dotyczących środków wzmacniających europejski sektor audiowizualny, w tym także sektor multimedialny.
(8) Posiedzenie Rady Europejskiej, które odbyło się w Luksemburgu w dniu 20 i 21 listopada 1997 r., uznało, że ustawiczna edukacja i kształcenie zawodowe mogą mieć znaczący udział w politykach zatrudnienia Państw Członkowskich mających na względzie poprawę dopasowania do rynku zatrudnienia, zwiększenie możliwości przystosowania i ducha przedsiębiorczości oraz promowanie równych szans.
(9) Na posiedzeniu Rady Europejskiej, które odbyło się w Lizbonie w dniu 24 marca 2000 r., podkreślano również znaczenie odpowiedniego kształcenia, szczególnie w zakresie nowych technologii wykorzystywanych w społeczeństwie informacyjnym.
(10) W swoim sprawozdaniu składanym Radzie Europejskiej w sprawie możliwości zatrudnienia w społeczeństwie informacyjnym, Komisja zwróciła uwagę na fakt, iż nowe usługi audiowizualne oferują ogromny potencjał tworzenia miejsc pracy.
(11) Dlatego właściwym jest ułatwianie rozwoju inwestycji w europejskim przemyśle audiowizualnym i wezwanie Państw Członkowskich do wspierania tworzenia nowych miejsc pracy różnymi środkami.
(12) Komisja wprowadziła w życie "Program działań wspierania rozwoju europejskiego przemysłu audiowizualnego (MEDIA) (1991–1995)", przyjęty decyzją Rady 90/685/EWG [6], obejmujący, w szczególności, wspieranie działalności szkoleniowej w celu poprawy kwalifikacji zawodowych osób pracujących w europejskim przemyśle programów audiowizualnych.
(13) Wspólnotowa strategia rozwoju i wzmocnienia europejskiego przemysłu audiowizualnego została zatwierdzona w ramach programu MEDIA II przyjętego decyzją Rady 95/563/WE [7] oraz decyzją Rady 95/564/WE [8].
Na podstawie osiągnięć wyżej wymienionego programu MEDIA II, w świetle otrzymanych wyników należy zapewnić jego kontynuację.
(14) W sprawozdaniu dotyczącym wyników otrzymanych w ramach programu MEDIA II (1996–2000) w okresie od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 30 czerwca 1998 r. Komisja uznaje, że program spełnia zasadę pomocniczości funduszy wspólnotowych na rzecz funduszy krajowych, ponieważ zakres interwencji MEDIA II uzupełnia tradycyjnie dominującą rolę programów krajowych.
(15) W komunikacie w sprawie wspólnotowej polityki wspierania zatrudnienia Komisja uznała pozytywny wpływ programu MEDIA II na zatrudnienie w przemyśle audiowizualnym.
(16) Ponieważ niezbędne jest uwzględnienie aspektów kulturalnych sektora audiowizualnego, jak wskazano w art. 151 ust. 4 Traktatu, należy zapewnić, aby uczestnicy programu odzwierciedlali europejską różnorodność kulturową.
(17) W związku ze wspieraniem europejskich projektów audiowizualnych Komisja zbada możliwość uzupełniającego finansowania z innych instrumentów Wspólnoty, w szczególności w ramach planu działań "e-Europe", takich jak te objęte finansowaniem przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI), jak również Piąty Program Ramowy Wspólnoty Europejskiej na rzecz badań, rozwoju technologicznego i działań pokazowych, przyjęty decyzją nr 182/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [9].
Specjaliści sektora audiowizualnego zostaną poinformowani o różnych rodzajach finansowania dostępnych na poziomie Wspólnoty.
(18) Powstanie europejskiego rynku audiowizualnego wymaga umiejętności zawodowych dostosowanych do nowego wymiaru tego rynku, w szczególności w dziedzinie zarządzania projektami audiowizualnymi od strony ekonomicznej, finansowej i handlowej oraz wykorzystania nowych technologii do projektowania, rozwoju, produkcji, rozpowszechniania, wprowadzania do obrotu i transmisji programów.
(19) Specjalistów należy wyposażyć w umiejętności zawodowe umożliwiające im pełne wykorzystanie europejskiego i międzynarodowego wymiaru rynku programów audiowizualnych oraz należy ich wspierać w rozwijaniu projektów spełniających potrzeby rynku.
(20) Szczególny nacisk należy położyć na kształcenie specjalistyczne w zakresie prawa własności intelektualnej, obejmujące odpowiednie przepisy wspólnotowe, jak również kształcenie specjalistyczne w zakresie wprowadzania do obrotu produktów audiowizualnych, koncentrując się w szczególności na nowych technologiach, jak narzędzia upowszechniania i wprowadzania do obrotu.
(21) Równe szanse stanowią podstawową zasadę polityki Wspólnoty, która musi zostać uwzględniona podczas wprowadzania w życie tego programu.
(22) Kształcenie specjalistów powinno obejmować zasadnicze treści z tematyki ekonomicznej, prawniczej, technologicznej i handlowej; szybkie zmiany w tych dziedzinach czynią koniecznym kształcenie ustawiczne.
(23) W celu zapewnienia opanowania przez specjalistów nowych technologii, specjalny nacisk należy położyć na kształcenie w ich wykorzystaniu, w ten sposób zwiększając konkurencyjność przedsiębiorstw sektora audiowizualnego.
(24) Zgodnie z zasadą pomocniczości, sieć ośrodków kształcenia zawodowego powinna być wspierana w celu ułatwienia wymiany know-how i najlepszej praktyki w środowisku międzynarodowym.
(25) Wspieranie kształcenia zawodowego powinno uwzględniać cele strukturalne, takie jak rozwijanie potencjału twórczego, produkcyjnego, związanego z wprowadzaniem do obrotu i rozpowszechnianiem w krajach lub regionach: o niskiej zdolności produkcyjnej w sektorze audiowizualnym lub obszarach o ograniczeniach pod względem językowym lub geograficznym; jak również brać pod uwagę rozwijanie niezależnego europejskiego sektora produkcyjnego i dystrybucyjnego, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw.
(26) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności oraz z uwagi na fakt, że zaproponowane środki nie mogą zapewnić osiągnięcia przez Państwa Członkowskie celów dotyczących wprowadzenia w życie polityki w dziedzinie kształcenia zawodowego, w szczególności ze względu na konieczność utworzenia transnarodowych spółek między ośrodkami kształcenia, środki te winny zostać wprowadzone w życie przez Wspólnotę.
Niniejsza decyzja nie wykracza poza kwestie niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(27) Środki zaproponowane w ramach tego programu są w całości skierowane na osiągnięcie transnarodowej współpracy, która wniesie wartość dodaną do środków podejmowanych w Państwach Członkowskich, zgodnie z uprzednio wspomnianą zasadą pomocniczości.
(28) Państwa stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej, Kraje EFTA będące członkami EOG, Cypr, Malta i Turcja zostają uznane za potencjalnych uczestników programów wspólnotowych na podstawie przyznanych środków uzupełniających i zgodnie z procedurami uzgodnionymi z tymi krajami.
Te kraje europejskie, które podpisały Konwencję Rady Europy w sprawie telewizji ponadgranicznej należą do europejskiego obszaru audiowizualnego i dlatego, biorąc pod uwagę względy budżetowe lub inne priorytety ich przemysłów audiowizualnych, mogą one, jeśli takie jest ich życzenie, uczestniczyć w programie lub korzystać z ograniczonego programu współpracy, na podstawie przyznanych środków uzupełniających, zgodnie z procedurami, które zostaną ustanowione w umowach między zainteresowanymi stronami.
(29) Otwarcie programu dla europejskich państw trzecich powinno być uwarunkowane wcześniejszym badaniem zgodności ich ustawodawstwa krajowego z dorobkiem wspólnotowym, w szczególności z dyrektywą Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [10].
(30) Należy spodziewać się, że współpraca w dziedzinie kształcenia zawodowego z udziałem europejskich ośrodków szkoleniowych i ośrodków z państw trzecich, zgodnie ze wspólnymi interesami, wniesie wartość dodaną do europejskiego przemysłu audiowizualnego.
Ponadto otwarcie dla państw trzecich podniesie świadomość europejskiej różnorodności kulturowej i doprowadzi do upowszechniania wspólnych wartości demokratycznych.
Współpraca taka będzie rozwijana na podstawie przyznanych środków uzupełniających i zgodnie z procedurami, które zostaną ustanowione w umowach między zainteresowanymi stronami.
(31) W celu uwydatnienia wartości dodanej osiąganej w wyniku działań Wspólnoty konieczne jest zapewnienie na wszystkich szczeblach zgodności i komplementarności środków podjętych na podstawie niniejszej decyzji z innymi działaniami Wspólnoty.
Pożądane jest koordynowanie działań ustanowionych programem z działaniami podejmowanymi przez organizacje międzynarodowe, takie jak Rada Europy.
(32) Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej obradującej w Lizbonie, Rada i Komisja mają do końca 2000 r. przedstawić sprawozdanie w sprawie oceny instrumentów finansowych EBI i EFI, której celem byłyby przesunięcia finansowania w kierunku firm debiutujących, firm zaawansowanych technologii i mikroprzedsiębiorstw, jak również innych przedsięwzięć związanych z kapitałem ryzyka lub mechanizmem gwarancyjnym oferowanym przez EBI i EFI.
W związku z tym szczególna uwaga powinna zostać skierowana na sektor audiowizualny, w tym także na programy kształcenia.
(33) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe dla całego okresu trwania programu, będącego podstawowym odniesieniem, w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją [11], dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej.
(34) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
Program szkolenia zawodowego MEDIA – Kształcenie, zwany dalej "programem", zostaje niniejszym ustanowiony na okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
Zamierzeniem programu jest wyposażenie specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych, głównie za pomocą ustawicznego szkolenia zawodowego, w niezbędne umiejętności, które pozwolą im na pełne wykorzystanie europejskiego i międzynarodowego wymiaru rynku oraz stosowanie nowych technologii.
Artykuł 2
Cele programu
1.
Cele programu są następujące:
a) Zaspokajanie potrzeb przemysłu i wspieranie konkurencyjności poprzez poprawę ustawicznego kształcenia zawodowego specjalistów sektora audiowizualnego, mając na względzie wyposażenie ich w know-how i umiejętności konieczne do tworzenia konkurencyjnych produktów na rynkach europejskich i pozostałych, w szczególności w dziedzinie:
- zastosowania nowych technologii, w szczególności technologii cyfrowych, do produkcji i rozpowszechniania programów audiowizualnych o wysokiej handlowej i artystycznej wartości dodanej;
- zarządzania od strony ekonomicznej, finansowej i handlowej, obejmującego ramy prawne oraz techniki finansowania, produkcji i rozpowszechniania programów audiowizualnych;
- technik pisania scenariuszy i fabuł, obejmujących techniki rozwoju nowego typu programów audiowizualnych.
Szczególna uwaga zostanie zwrócona na możliwości kształcenia na odległość i nowatorskie metody pedagogiczne oferowane przez technologie on-line.
W zakresie działalności szkoleniowej wspierana będzie współpraca między rozmaitymi przedstawicielami przemysłu audiowizualnego, takimi jak scenarzyści, reżyserzy i producenci.
Jeżeli żadne inne metody wsparcia ze strony Wspólnoty nie są dostępne, a także w danej dziedzinie nie istnieją środki wspierania na szczeblu krajowym, wówczas, w drodze wyjątku, mogą być również wspierane niektóre środki początkowego kształcenia zawodowego, w których przemysł audiowizualny jest bezpośrednio zaangażowany, takie jak studia magisterskie.
b) Wsparcie współpracy i wymiany know-how oraz najlepszej praktyki dzięki powiązaniom między partnerami odpowiedzialnymi za kształcenie, a mianowicie ośrodkami kształcenia, specjalistami tego sektora i przedsiębiorstwami, jak również dzięki podnoszeniu kwalifikacji instruktorów.
Szczególną uwagę przykłada się do wspierania stopniowego budowania sieci w sektorze kształcenia audiowizualnego i kształcenia ustawicznego dla instruktorów.
2.
Aby osiągnąć cele wymienione w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy i ust. 1 lit. b), szczególna uwaga poświęcona zostanie szczególnym potrzebom krajów lub regionów o niskiej zdolności produkcyjnej w sektorze audiowizualnym lub obszarów o ograniczeniach pod względem językowym lub geograficznym. Powinno się również wziąć pod uwagę rozwijanie niezależnego europejskiego sektora produkcyjnego i dystrybucyjnego, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw.
3.
Cele wymienione w ust. 1 są realizowane zgodnie z uzgodnieniami znajdującymi się w Załączniku.
Artykuł 3
Koordynacja
W celu osiągnięcia najwyższego stopnia koordynacji Komisja zapewnia współpracę między działalnością szkoleniową określoną w programie oraz projektami rozwojowymi wspieranymi w ramach programu MEDIA Plus ustanowionego decyzją Rady 2000/821/WE [13].
Artykuł 4
Przepisy finansowe i warunki finansowania
1.
Beneficjenci wspólnotowego wsparcia biorący udział we wprowadzaniu w życie działań wymienionych w Załączniku zapewniają zasadniczą część finansowania.
Finansowanie wspólnotowe nie przekracza 50 % kosztów działalności.
Jednakże w przypadkach wyraźnie wskazanych w Załączniku udział ten może wynieść do 60 % kosztów działalności.
2.
Beneficjenci wspólnotowego wsparcia zapewniają, że większość uczestników programu kształcenia, obywateli Państw biorących w nim udział, zasadniczo posiada inne obywatelstwo niż obywatelstwo kraju beneficjenta.
W tym celu wsparcie ułatwiające udział specjalistom z innych obszarów językowych może zostać włączone do wspólnotowego finansowania przeznaczonego na środek kształcenia.
3.
Komisja zapewnia, że, o ile jest to możliwe, odpowiednia część finansowania dostępna corocznie, określona zgodnie z procedurą ustanowioną art. 6 ust. 2, jest zarezerwowana na nową działalność.
4.
Finansowanie wspólnotowe ustala się stosownie do kosztów i charakteru każdego z planowanych projektów.
5.
Ramy finansowe dotyczące wprowadzenia w życie tego programu w okresie wskazanym w art. 1 niniejszym ustala się na 50 milionów EUR
6.
Środki przyznawane corocznie są zatwierdzane przez władzę budżetową w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 5
Wprowadzenie w życie programu
1.
Komisja jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie programu.
2.
Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji dotyczącej spraw określonych poniżej przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 6 ust. 2:
a) ogólne wytyczne w odniesieniu do wszystkich środków opisanych w Załączniku;
b) treść zaproszeń do składania projektów, definicje kryteriów i procedury wyboru projektów;
c) odpowiedni procentowy udział funduszy zarezerwowanych na nową działalność w całości funduszy dostępnych corocznie;
d) uzgodnienia dotyczące kontynuacji działań i oceny;
e) każdy wniosek dotyczący przydziału funduszy wspólnotowych przekraczających 200000 EUR na beneficjenta rocznie.
W świetle zdobytych doświadczeń próg ten może zostać zmieniony.
3.
Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji dotyczącej wszelkich pozostałych spraw przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 6 ust. 3.
Procedurę tę stosuje się również do ostatecznego wyboru biur pomocy technicznej.
4.
Pomoc techniczna jest regulowana przepisami przyjętymi na mocy rozporządzenia finansowego.
5.
Komisja regularnie i terminowo informuje Parlament Europejski i Radę o wprowadzaniu w życie programu, w szczególności o wykorzystaniu dostępnych zasobów.
Artykuł 6
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odwołań do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
W przypadku gdy dokonuje się odniesień do niniejszego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
4.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 7
Spójność i komplementarność
Przy wprowadzaniu w życie programu Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia jego ogólną spójność i komplementarność z innymi odpowiednimi politykami Wspólnoty, programami i działaniami, które wpływają na kształcenie i dziedziny audiowizualne.
Ponadto Komisja zapewnia koordynację między tym programem a pozostałymi programami Wspólnoty w dziedzinie kształcenie początkowego i ustawicznego, a także działalnością Europejskiego Funduszu Społecznego, zgodnie z jego regulaminem.
Komisja zapewnia skuteczną komunikację między tym programem a programami i działaniami dotyczącymi kształcenia oraz dziedzin audiowizualnych, realizowanymi w ramach współpracy Wspólnoty z państwami trzecimi oraz właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 8
Otwarcie programu dla państw trzecich
1.
Program otwarty jest na uczestnictwo państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w umowach o stowarzyszeniu lub ich protokołach dodatkowych, zawartych z tymi państwami lub planowanych, odnoszących się do udziału w programach wspólnotowych.
2.
Program otwarty jest na uczestnictwo Cypru, Malty, Turcji i krajów EFTA, które są członkami Porozumienia EOG, na podstawie przyznanych środków uzupełniających, zgodnie z procedurami, które zostaną uzgodnione z tymi państwami.
3.
Program otwarty jest na uczestnictwo krajów, które są stronami Konwencji Rady Europy w sprawie Telewizji Transgranicznej, oprócz tych określonych w ust. 1 i 2, na podstawie przyznanych środków uzupełniających, zgodnie z warunkami, które zostaną ustanowione umowami między zainteresowanymi stronami.
4.
Otwarcie programu dla europejskich państw trzecich określonych w ust. 1, 2 i 3 podlega uprzednim badaniom zgodności ich ustawodawstwa krajowego z dorobkiem wspólnotowym, włączając art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 89/552/EWG.
5.
Program jest również otwarty na współpracę z pozostałymi państwami trzecimi na podstawie przyznanych środków uzupełniających i podziału kosztów w ramach uzgodnionych procedur, które są ustanawiane umowami między zainteresowanymi stronami.
Europejskie państwa trzecie określone w ust. 3, które nie zamierzają w pełni uczestniczyć w programie, mogą się kwalifikować do współpracy zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym ustępie.
Artykuł 9
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja zapewnia, że środki podjęte na podstawie niniejszej decyzji podlegają uprzedniej kwalifikacji oraz późniejszemu monitorowaniu i ocenie, ze zwróceniem uwagi na zapewnienie dostępności i przejrzystości programu.
2.
Wybrani beneficjenci przedstawiają Komisji sprawozdanie roczne.
3.
Po zakończeniu projektów Komisja ocenia sposób ich przeprowadzenia i wpływ wprowadzenia w życie w celu sprawdzenia, czy osiągnięto cele początkowe.
4.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, KomitetowiEkonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie oceniające oddziaływanie i efektywność programu na podstawie wyników zebranych po dwóch latach realizacji.
Sprawozdanie to zawiera wskaźniki efektywności, takie jak wpływ na zatrudnienie.
Sprawozdaniu towarzyszy, o ile jest potrzebna, propozycja dotycząca zmian.
5.
Po zakończeniu programu, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów szczegółowe sprawozdanie dotyczące wprowadzania w życie i wyników programu.
Sprawozdanie Komisji przedstawia w szczególności ocenę wartości dodanej stworzonej przez wspólnotowe wsparcie finansowe i jej potencjalnego wpływu na zatrudnienie, a także środków koordynujących określonych w art. 3 i 7.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lutego 2001 r.
ustanawiająca warunki odstępstwa dla opakowań szklanych w zakresie poziomów stężenia metali ciężkich ustanowionych dyrektywą 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 398)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/171/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [1], w szczególności jej art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 dyrektywy 94/62/WE przewiduje stopniową redukcję stężeń metali ciężkich w opakowaniach.
(2) Doświadczenia z pierwszych lat stosowania art. 11 dowodzą istnienia szczególnego problemu w sektorze szkła, polegającego na skażeniu szkła pochodzącego z recyklingu materiałem szklanym zawierającym duże ilości ołowiu.
(3) Pełne zastosowanie warunku poziomu stężeń nieprzekraczającego 100 ppm, który ma wejść w życie z dniem 30 czerwca 2001 r., mogłoby w konsekwencji doprowadzić do ograniczenia wykorzystania szkła pochodzącego z recyklingu ze względu na konieczność zgodności z art. 11.
Z ekologicznego punktu widzenia efekt taki nie jest pożądany.
(4) Zamierza się wprowadzić odstępstwo dla opakowań szklanych, biorąc pod uwagę ich właściwości w związku z emisją metali ciężkich oraz wagę dalszego wspierania recyklingu szkła.
(5) Odstępstwo ma uwzględniać limity stężeń 100 ppm.
(6) Wyniki pomiarów prowadzonych w miejscach produkcji oraz zastosowane metody pomiarowe powinny zostać udostępnione właściwym władzom na ich prośbę.
(7) Odstępstwo wygasa w dniu 30 czerwca 2006 r., chyba że termin ten zostanie przedłużony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 94/62/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu, powołanego zgodnie z art. 21 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do opakowań szklanych objętych dyrektywą 94/62/WE, mając na celu ustalenie warunków, w jakich poziomy stężeń ustanowione na mocy art. 11 dyrektywy 94/62/WE nie mają zastosowania.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
- stosuje się definicje określone w art. 3 dyrektywy 94/62/WE,
- "celowo wprowadzony" oznacza: "rozmyślnie zastosowany w produkcji opakowania lub komponentu opakowaniowego, w przypadku gdy jego stała obecność jest pożądana w końcowym opakowaniu lub komponencie opakowaniowym, w celu zapewnienia określonej właściwości, wyglądu lub jakości"; nie uważa się za "celowe wprowadzenie" wykorzystania materiałów pochodzących z recyklingu jako surowca do produkcji nowych materiałów opakowaniowych, w przypadku gdy materiały pochodzące z recyklingu zawierają pewne ilości metali podlegających kontroli.
Artykuł 3
Dopuszcza się po upływie terminu dnia 30 czerwca 2001 r. przekroczenie w opakowaniach szklanych limitu stężeń 100 ppm ustanowionego w art. 11 dyrektywy 94/62/WE, w przypadku gdy opakowania te spełniają wszystkie warunki ustanowione w art. 4 i 5 niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Ołów, kadm, rtęć lub chrom sześciowartościowy nie są celowo wprowadzane podczas procesu produkcji.
Limity stężeń w opakowaniach mogą być przekroczone wyłącznie z powodu dodatku materiałów pochodzących z recyklingu.
Artykuł 5
W przypadku gdy średnie poziomy stężenia metali ciężkich stwierdzone podczas jakichkolwiek dwunastu kolejnych miesięcznych pomiarów kontrolnych dla każdego indywidualnego pieca szklarskiego, reprezentatywnego dla normalnej i regularnej działalności produkcyjnej przekraczają limit 200 ppm, producent lub jego upoważniony przedstawiciel zobowiązany jest do przedłożenia właściwym władzom w Państwie Członkowskim sprawozdania.
Sprawozdanie to będzie zawierało przynajmniej następujące informacje:
- wartości pomiarów,
- opis zastosowanych metod pomiarowych,
- przypuszczalne źródła stwierdzanych poziomów stężenia metali ciężkich,
- szczegółowy opis środków podjętych w celu obniżenia poziomu stężenia metali ciężkich.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
ustalająca warunki wsparcia finansowego dla Gwinei Bissau w sektorze rybołówstwa
(2001/179/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau, podpisaną w Bissau dnia 27 lutego 1980 r.
[2] (zwaną dalej "Umową"), Rada w drodze rozporządzenia (WE) nr 2615/97 [3] zatwierdziła protokół, który ustala możliwości połowu i rekompensatę finansową na okres od dnia 16 czerwca 1997 r. do dnia 15 czerwca 2001 r. (zwany dalej "Protokołem").
(2) W wyniku konfliktu zbrojnego, który dotknął Gwineę Bissau w okresie od czerwca 1998 r. do marca 1999 r., Rząd Gwinei Bissau nie mógł zapewnić normalnych warunków do prowadzenia działalności połowowej zgodnie z Umową.
(3) Powyższe wyjątkowe okoliczności stanowiły zagrożenie dla statków Wspólnoty i wymagały przerwania działalności połowowej prowadzonej w ramach Umowy w okresie od czerwca 1998 r. do dnia 1 kwietnia 1999 r.
Tymczasowa przerwa w połowach wiązała się również z niezapłaceniem pro rata temporis rekompensaty finansowej określonej w art. 2 Protokołu w drugim roku jego obowiązywania.
(4) Aby przywrócić normalne warunki prowadzenia działalności połowowej przez statki Wspólnoty zgodnie z Umową po zakończeniu konfliktu zbrojnego konieczne jest ustalenie warunków wsparcia finansowego dla Gwinei Bissau w sektorze rybołówstwa.
(5) Właściwe jest przeznaczyć kwotę odpowiadającą niezapłaconej rekompensacie finansowej na pomoc finansową przeznaczoną na odbudowę zaplecza obsługującego działalność połowową, w tym infrastrukturę do monitoringu tej działalności na zasadach ustalonych w porozumieniu z prawowitymi władzami Gwinei Bissau,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Warunki przyznania wsparcia finansowego dla Gwinei Bissau w maksymalnej kwocie 6500000 EUR na odbudowę zaplecza obsługującego działalność połowową są następujące:
1. wsparcie finansowe obejmie w szczególności następujące działania:
- wsparcie zarządzania Ministerstwem Rybołówstwa i odbudowę urządzeń i infrastruktury branży rybołówstwa,
- wzmocnienie systemu monitorowania i nadzoru morskiego,
- ożywienie i wzmocnienie programów badań w dziedzinie rybołówstwa;
2. na podstawie przedstawionego przez Rząd Gwinei Bissau programu działań Komisja udostępni do dnia 31 maja 2001 r. Rządowi Gwinei Bissau, za pośrednictwem rachunków bankowych wskazanych przez Ministerstwo Rybołówstwa, kwotę stanowiącą 50 % kosztów planowanych działań;
3.
Komisja dokona wpłaty pozostałej części środków po zatwierdzeniu szczegółowego sprawozdania, które Rząd Gwinei Bissau prześle przedstawicielstwu Komisji Europejskiej do dnia 31 maja 2003 r.
Sprawozdanie szczegółowo opisze stan realizacji tych działań oraz osiągnięte wyniki.
Komisja zastrzega sobie prawo do zwrócenia się do Ministerstwa Rybołówstwa z prośbą o wszelkie dodatkowe informacje oraz do ponownej analizy przedmiotowych wpłat w świetle efektywnej realizacji tych działań.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lutego 2001 r.
zmieniająca załącznik I do decyzji Rady 91/666/EWG ustanawiającej wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy i aktualizująca decyzję 2000/112/WE w odniesieniu do podziału rezerw antygenów między banki antygenów
(notyfikowana jako dokument nr C (2001) 425)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/181/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [1], ostatnio zmienioną decyzją 1999/762/WE [2], w szczególności jej art. 7 i 9,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1258/1999 [4], w szczególności jej art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 91/666/EWG, zakup antygenów jest częścią działania Wspólnoty mającego na celu stworzenie wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy.
(2) Załącznik I do decyzji 91/666/EWG szczegółowo określa ilości i podtypy antygenów wirusa pryszczycy, jakie mają być przechowywane w rezerwach antygenów.
(3) Zmuszeni sytuacją epidemiologiczną i idąc za radą Światowego Laboratorium Referencyjnego dla Pryszczycy w Pirbright w Wielkiej Brytanii, oraz radą grupy ekspertów, ustanowionej w celu oceny niektórych przepisów dyrektywy 85/511/EWG [5], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, Wspólnota zakupiła pewne podtypy i ilości antygenów wirusa pryszczycy.
(4) Decyzją Komisji 93/590/WE z dnia 5 listopada 1993 r. w sprawie zakupu antygenów pryszczycy w ramach działania wspólnotowego dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy [6], ostatnio zmienioną decyzją 2000/122/WE [7], poczyniono ustalenia mające na celu zakup antygenów wirusa pryszczycy A5, A22 oraz O1.
(5) Decyzją Komisji 97/348/WE z dnia 23 maja 1997 r. w sprawie zakupu przez Wspólnotę antygenów pryszczycy oraz opracowania, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy [8], ostatnio zmienioną decyzją 2000/122/WE, poczyniono ustalenia mające na celu zakup antygenów wirusa pryszczycy A22-Iraq, C1 oraz ASIA1.
(6) Decyzją Komisji 2000/77/WE z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie zakupu przez Wspólnotę antygenów pryszczycy oraz opracowania, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy [9], poczyniono ustalenia mające na celu zakup pewnych ilości antygenów wirusa pryszczycy: A Iran 96, A Iran 99, A Malaysia 97, SAT 1, SAT 2 (typ wschodnioafrykański i południowoafrykański) oraz SAT 3.
(7) Decyzją Komisji 2000/569/WE z dnia 8 września 2000 r. w sprawie zakupu przez Wspólnotę antygenów pryszczycy oraz opracowania, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy [10], poczyniono ustalenia mające na celu zakup dodatkowych ilości antygenów wirusa pryszczycy: A22-Iraq, O1-Manisa, ASIA 1-Shamir, A Malaysia 97, SAT 1, SAT 2 (typ wschodnioafrykański i południowoafrykański) oraz SAT 3.
(8) Wydaje się konieczne dostosowanie załącznika I do decyzji 91/666/EWG do zakupów poczynionych przez Wspólnotę w świetle rozwoju sytuacji epidemiologicznej.
(9) Wydaje się również konieczne uaktualnienie załącznika do decyzji 2000/112/WE szczegółowo określającej podział rezerw antygenów między banki antygenów, ustanowiony w ramach działania Wspólnoty dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy, i zmieniającej decyzje: 93/590/WE oraz 97/384/WE.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 91/666/EWG zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik do decyzji 2000/112/WE zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lutego 2001 r.
ustanawiająca plany pobierania próbek i metody diagnostyczne do celów wykrywania i potwierdzania występowania niektórych chorób ryb oraz uchylająca decyzję 92/532/EWG
(notyfikowana jako dokument nr (2001) 426)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/183/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Plany pobierania próbek i metody diagnostyczne stosowane do wykrywania i potwierdzania występowania niektórych chorób ryb zostały ustanowione w decyzji Komisji 92/532/EWG [3], zmienionej decyzją Komisji 96/240/WE [4].
(2) Od czasu przyjęcia decyzji 92/532/EWG, zdobyto nową wiedze praktyczną i naukową, a także wprowadzono zmiany do dyrektywy 91/67/EWG.
W związku z tym należy dokonać aktualizacji planów pobierania próbek i metod diagnostycznych.
(3) Taka aktualizacja wiąże się z badaniem i identyfikacją wirusów wywołujących wirusową posocznicę krwotoczną ryb łososiowatych (VHS) oraz zakaźną martwicę układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN), a także wprowadzeniem zmian zgodnie z ostatnimi zmianami dyrektywy 91/67/EWG.
(4) Przeprowadzono konsultacje w zakresie chorób ryb z laboratoriami referencyjnymi Wspólnoty, ustanowionymi na mocy dyrektywy Rady 93/53/EWG [5].
(5) Plany pobierania próbek i metody diagnostyczne stosowane do wykrywania i potwierdzania występowania niektórych chorób ryb, wprowadzone decyzją 92/532/EWG muszą zostać uchylone ze względu na większą przejrzystość.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Plany pobierania próbek i metody diagnostyczne stosowane do wykrywania i potwierdzania występowania wirusowej posocznicy krwotocznej ryb łososiowatych (VHS) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN) są ustanowione w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja uchyla decyzję 92/532/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 2001 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykazy zespołów pobierania zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 451)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/184/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 2000/557/WE [3], ustanawia wykazy zatwierdzonych w państwach trzecich zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zwierząt domowych gatunku bydła, przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(2) Właściwe służby weterynaryjne Kanady przekazały wniosek o dokonanie zmiany w wykazie urzędowo zatwierdzonych na jej terytorium zespołów do wywozu do Wspólnoty zarodków zwierząt domowych należących do gatunku bydła.
Konieczne jest dokonanie zmiany w wykazie zatwierdzonych zespołów.
Komisja otrzymała gwarancje dotyczące zgodności z wymaganiami określonymi w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG w wykazie dotyczącym Kanady dodaje się następujące zespoły:
CA _BAR_ _BAR_ E 1535 _BAR_ _BAR_ Optimum Genetics Ltd 4246 Albert St.
Regina, Saskatchewan S4S 3R9 _BAR_ Dr Duncan K. Hockley _BAR_
CA _BAR_ _BAR_ E 1375 _BAR_ _BAR_ Clinique vétérinaire Frampton Ent 112 rue Audet Frampton, Québec GOR 1MO _BAR_ Dr Clermont Roy _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiająca program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego
(2001/196/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 i 150, w związku z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 22 maja 2000 r. Rada upoważniła Komisję do negocjacji Umów o współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
(2) Wspólnota i Stany Zjednoczone Ameryki spodziewają się uzyskać wzajemną korzyść z takiej współpracy, która musi być, ze strony Wspólnoty, uzupełnieniem dwustronnych programów między Państwami Członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki i zapewnić europejską wartość dodaną.
(3) Umowa między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiająca program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego powinna być zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiająca program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego niniejszym zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Delegacja Wspólnoty Europejskiej do Wspólnego Komitetu, określonego w art. 6 Umowy składa się z przedstawiciela Komisji, wspieranego przez przedstawiciela z każdego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 12 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia
(2001/197/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 i 150 w związku z jego art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 22 maja 2000 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania umów o współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
(2) Wspólnota i Kanada oczekują wzajemnych korzyści z takiej współpracy, która po stronie Wspólnoty musi być uzupełnieniem programów dwustronnych między Państwami Członkowskimi i Kanadą oraz powinna zwiększać dodatkowe korzyści dla Europy.
(3) Należy zatwierdzić Umowę między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady odnawiającą program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Umowę między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady odnawiającą program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Delegacja Wspólnoty Europejskiej do Wspólnego Komitetu określonego w art. 6 Umowy składa się z przedstawiciela Komisji, któremu towarzyszą przedstawiciele każdego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 12 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 8 marca 2001 r.
uzupełniająca dyrektywę 90/219/EWG w zakresie kryteriów określania stopnia bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi i dla środowiska w odniesieniu do typów mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/204/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/219/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie [1], w szczególności jej art. 20a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 dyrektywy 90/219/EWG, stanowiącym, że dyrektywa ma zastosowanie nie tylko do tych rodzajów mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMMO), które spełniają kryteria wyszczególnione w części B jej załącznika II i których spełnienie zapewni, iż będą one bezpieczne dla ludzkiego zdrowia i środowiska.
(2) Na mocy art. 20a dyrektywy 90/219/EWG powinny zostać przyjęte kryteria zapewniające bezpieczeństwo dla ludzkiego zdrowia i środowiska dla odmian mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie i włączone do części C załącznika II tej dyrektywy.
W celu ułatwienia stosowania tych kryteriów należało umożliwić Komisji przyjęcie szczegółowych wytycznych, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 niniejszej dyrektywy.
(3) Należy w związku tym dokonać odpowiednich uzupełnień w odniesieniu do dyrektywy 90/219/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część B załącznika II do dyrektywy 90/219/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną, parafowanej w Brukseli dnia 24 listopada 2000 r.
(2001/213/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Bośnią i Hercegowiną.
(2) Umowę parafowano dnia 24 listopada 2000 r.
(3) Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia umowy w terminie późniejszym, umowa powinna zostać podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
(4) Należy zastosować tymczasowo niniejszą umowę począwszy od dnia 1 marca 2001 r. w oczekiwaniu zakończenia procedur wymaganych przy formalnym jej zawarciu, z zastrzeżeniem wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia umowy w terminie późniejszym, Przewodniczący Rady może wyznaczyć osoby upoważnione do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem wzajemności, umowę, o której mowa w art. 1, tymczasowo stosuje się od dnia 1 marca 2001 r., w oczekiwaniu zakończenia procedur wymaganych przy formalnym jej zawarciu.
Tekst umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki w sprawie uzgodnień dotyczących dostępu do rynku dla wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych i upoważniającego jej tymczasowe stosowanie
(2001/214/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę dwustronną w formie Protokołu ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi ze Sri Lanką.
(2) Umowa w formie Protokołu ustaleń została parafowana dnia 5 grudnia 2000 r.
(3) Umowa w formie Protokołu ustaleń powinna być podpisana w imieniu Wspólnoty.
(4) W celu umożliwienia obu Stronom czerpania korzyści niezwłocznie po złożeniu stosownych notyfikacji w WTO, właściwe jest tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy począwszy od dnia 1 grudnia 2000 r. do czasu zakończenia odpowiednich procedur związanych z jej formalnym zawarciem, z zastrzeżeniem przestrzegania zasady wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pod warunkiem ewentualnego zawarcia umowy w późniejszym terminie, niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy w formie Protokołu ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi ze Sri Lanką.
Tekst Umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem przestrzegania zasady wzajemności, Umowa w formie Protokołu ustaleń jest stosowana tymczasowo począwszy od dnia 1 grudnia 2000 r. do czasu zakończenia procedur związanych z jej formalnym zawarciem.
Artykuł 3
1.
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], może zmienić zasady stosowania systemu podwójnej kontroli niektórych produktów, po konsultacji ze Sri Lanką, na mocy pkt 7 Protokołu ustaleń.
2.
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia nr 3030/93, ponownie wprowadzi system kontyngentów w przypadku gdy Sri Lanka nie wywiąże się z zobowiązań określonych w pkt 2 i 6 Protokołu ustaleń.
Decyzja Komisji
z dnia 12 marca 2001 r.
wymagająca od Państw Członkowskich tymczasowego podjęcia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec) w odniesieniu do obszarów w Portugalii innych niż te, na których nie występuje
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 692)
(2001/218/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwo Członkowskie uznaje, że istnieje bezpośrednie zagrożenie wprowadzenia na jego terytorium Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorka sosnowca) z innego Państwa Członkowskiego, może tymczasowo podjąć dodatkowe środki niezbędne do jego ochrony przed niebezpieczeństwem.
(2) Portugalia poinformowała w dniu 25 czerwca 1999 r. pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, iż niektóre próbki drzew sosny pochodzących z jej terytorium zidentyfikowano jako porażone przez węgorka sosnowca.
Dostarczone przez Portugalię sprawozdania uzupełniające wskazywały, iż takich prób porażonych przez węgorka sosnowca było więcej.
(3) Szwecja, w celu wzmocnienia ochrony przeciwko wprowadzeniu węgorka sosnowca z Portugalii, na podstawie powyższych informacji, przyjęła w dniu 29 września 1999 r. pewne dodatkowe środki łącznie ze szczególną obróbką cieplną i stosowaniem "paszportów" roślin dla drewna opuszczającego Portugalię.
(4) Dotychczas nie było możliwe zidentyfikowanie źródła skażenia, jakkolwiek pewne elementy wskazują, że najbardziej prawdopodobną drogą rozprzestrzenienia się są opakowania.
(5) Komisja decyzją 2000/58/WE [2] upoważniła Państwa Członkowskie do tymczasowego podjęcia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się węgorka sosnowca w odniesieniu do obszarów w Portugalii, innych niż te, na których nie występuje.
(6) Z oceny dokonanej przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii; przeprowadzonej w maju i październiku 2000 r. oraz dodatkowych informacji dostarczanych przez Portugalię, okazało się, iż w rezultacie stosowania programu zwalczania sytuacja fitosanitarna uległa poprawie.
Jednakże podczas badań na obszarach, gdzie wcześniej wiadomo było, że występuje, drzewa nadal wykazywały symptomy porażenia przez węgorka sosnowca.
(7) W rezultacie przeprowadzenia przez Państwa Członkowskie urzędowych badań drewna, oddzielonej kory oraz roślin z rodzaju Abies Mill., Cedrus Trew, Larix Mill., Picea A. Dietr., Pinus L., Pseudotsuga Carr. i Tsuga Carr. pochodzących z ich terytoriów żadna z pobranych próbek i przeanalizowanych na obecność węgorka sosnowca nie była pozytywna.
(8) Konieczne jest zatem, aby Portugalia kontynuowała podejmowanie szczególnych środków.
Niezbędne może również być dla pozostałych Państw Członkowskich kontynuowanie przyjmowania dodatkowych środków w celu ochrony ich samych.
(9) Powyższe środki powinny dotyczyć przemieszczania drewna, oddzielonej kory i roślin żywicielskich w wyznaczonych obszarach w Portugalii oraz z takich obszarów Portugalii oraz do pozostałych Państw Członkowskich.
(10) Niezbędne jest również, aby Portugalia kontynuowała podejmowanie środków w celu kontroli rozprzestrzeniania się węgorka sosnowca w celu jego zwalczania.
(11) Skutki środków nadzwyczajnych będą stale oceniane w ciągu roku 2001 i 200, w szczególności na podstawie informacji, które ma dostarczyć Portugalia i pozostałe Państwa Członkowskie.
Jeśli okaże się, iż podjęte środki nadzwyczajne określone w niniejszej decyzji nie są wystarczające, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się węgorka sosnowca, lub nie zostały spełnione, należy przewidzieć bardziej surowe lub alternatywne środki.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W niniejszej decyzji:
- "węgorek sosnowiec" oznacza Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et all.,
- "podatne drewno i kora" oznacza drewno i oddzieloną korę drzew iglastych (Coniferales) z wyjątkiem pochodzących od rodzaju Thuja L.,
- "rośliny podatne" oznacza rośliny (inne niż owoce i nasiona) Abies Mill., Cedrus Trew, Larix Mill., Picea A. Dietr., Pinus L., Pseudotsuga Carr. i Tsuga Carr.
Artykuł 2
Do dnia 28 lutego 2002 r. Portugalia zapewnia, aby warunki ustanowione w Załączniku do niniejszej decyzji były spełnione w odniesieniu do podatnego drewna, kory i roślin, które mają być przemieszczane w obrębie lub poza wyznaczone obszary w Portugalii i zdefiniowanych zgodnie z art. 5, do innych obszarów w Portugalii lub do pozostałych Państw Członkowskich.
Warunki określone w Załączniku część 1 do niniejszej decyzji stosuje się jedynie do przesyłek opuszczających wyznaczone obszary w Portugalii po dniu 28 lutego 2001 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przeznaczenia inne niż Portugalia:
a) mogą poddać podatne drewno, korę oraz podatne rośliny pochodzące z wyznaczonych obszarów w Portugalii i przemieszczanych na ich terytorium w celu przebadania na obecność węgorka sosnowca;
b) mogą podjąć dalsze właściwe kroki w celu przeprowadzenia urzędowego monitorowania w odniesieniu do takich przesyłek, aby ustalić, że są zgodne z odpowiednimi warunkami określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przeprowadzają urzędowe badania dotyczące węgorka sosnowca na podatnym drewnie, korze i roślinach pochodzących z ich terytoriów w celu ustalenia, czy istnieją dowody porażenia przez węgorka sosnowca.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, w przypadku gdy wyniki badań przewidziane w akapicie pierwszym wskazują na występowanie węgorka sosnowca na obszarach, gdzie poprzednio nie występował, powiadamiane są o nich pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisja do dnia 15 listopada 2001 r.
Artykuł 5
Portugalia ustanawia obszary, na których nie występuje węgorek sosnowiec, oraz wyznacza obszary (zwane dalej obszarami wyznaczonymi) składające się z części, na których występuje węgorek sosnowca, oraz części wyznaczonych jako strefa buforowa nie mniejsza niż 20 km otaczających tę część, biorąc pod uwagę wyniki badań określonych w art. 4.
Komisja opracowuje wykaz obszarów, na których nie występuje węgorek sosnowca, i przekazuje taki wykaz Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin oraz Państwom Członkowskim. Jakiekolwiek obszary w Portugalii nieumieszczone w powyższym opracowanym wykazie uważa się za obszary wyznaczone.
Decyzja Komisji
z dnia 12 marca 2001 r.
w sprawie tymczasowych środków nadzwyczajnych w odniesieniu do opakowania z drewna wykonanego w części lub w całości z nieprzetworzonego drewna drzew iglastych pochodzących z Kanady, Chin, Japonii oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 694)
(2001/219/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jeśli Państwo Członkowskie uznaje, iż istnieje bezpośrednie zagrożenie wprowadzenia na jego terytorium Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al., węgorka sosnowca z państwa trzeciego, powinno tymczasowo podjąć wszelkie dodatkowe środki niezbędne do ochrony swojego terytorium przed tym niebezpieczeństwem.
(2) Finlandia poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, że w wyniku przeprowadzonego w 2000 r. monitorowania stwierdzono liczne przypadki zainfekowania węgorkiem sosnowcem materiałów do pakowania wykonanych z drewna drzew iglastych, pochodzących z Kanady, Japonii, Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Ponadto Szwecja i Francja poinformowały o zainfekowanych, nieprzetworzonych materiałach do pakowania wykonanych z drewna drzew iglastych, pochodzących z Kanady i Chin.
(3) Finlandia podjęła urzędowe środki nadzwyczajne, ustanawiając, że od dnia 31 maja 2000 r. materiał do pakowania wykonany z drewna drzew iglastych, z wyjątkiem Thuja L., lecz włączając drewno służące do zabezpieczenia lub unieruchomienia ładunku pochodzące z państw trzecich, gdzie stwierdzono obecność węgorka sosnowca (głównie Kanada, Chiny, Japonia, Republika Korei, Meksyk, Tajwan oraz Stany Zjednoczone Ameryki), musi w momencie wprowadzenia do Finlandii być zaopatrzony w świadectwo fitosanitarne potwierdzające, że przeszedł jedną z obróbek określonych w środkach nadzwyczajnych przyjętych przez Finlandię.
(4) W celu ochrony Wspólnoty przed wprowadzeniem węgorka sosnowca dyrektywa 2000/29/WE obecnie wymaga, aby nieprzetworzone drewno drzew iglastych pochodzących z państw trzecich, w których stwierdzono występowanie nicienia, było okorowane i bez chodników larwalnych, i o zawartości wilgoci mniejszej niż 20 %.
Wyżej wspomniane informacje z Finlandii, Francji oraz Szwecji pokazują, że środki nie są wystarczające, aby chronić Wspólnotę w odpowiedni sposób przed wprowadzeniem węgorka sosnowca w przypadku przywozu takiego drewna z Kanady, Chin, Japonii oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Dlatego tymczasowe środki nadzwyczajne są niezbędne.
(5) Te środki nadzwyczajne należy stosować do przywozów nieprzetworzonych opakowań z drewna wykonanych w całości lub części z drewna drzew iglastych pochodzącego z Kanady, Chin, Japonii i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Jednakże nie jest niezbędne stosowanie takich środków w odniesieniu do Thuja L., ponieważ Thuja L. nie jest podatne na zainfekowanie węgorkiem sosnowcem.
(6) Środki nadzwyczajne należy stosować w dwóch etapach.
W pierwszym etapie Państwa Członkowskie niezwłocznie powinny podjąć wszelkie właściwe środki dla urzędowego monitorowania danego drewna w celu dalszego zredukowania ryzyka wprowadzenia i rozprzestrzeniania się we Wspólnocie węgorka sosnowca.
W drugim etapie umożliwi to państwom w przypadku pojawienia się nicienia zorganizowanie obróbki opakowania z drewna, wykonanego w całości lub w części z nieprzetworzonego drewna drzew iglastych, z wyjątkiem Thuja L., zgodnie z wymaganiami niniejszej decyzji.
(7) Należy określić środki, jakie mają być podjęte w przypadku braku zgodności.
(8) Jeśli okaże się, że podjęte środki nadzwyczajne określone w niniejszej decyzji nie są wystarczające, aby zapobiec wprowadzeniu Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al., lub nie zostały spełnione, należy przewidzieć zaostrzone lub alternatywne środki.
(9) Skutek środków nadzwyczajnych będzie oceniany stale do dnia 15 czerwca 2002 r., w szczególności na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
W świetle wyników tej oceny rozważone zostaną dalsze środki możliwe do podjęcia.
(10) Powyższe środki nadzwyczajne zostaną również skontrolowane w świetle rezultatów dyskusji toczących się obecnie w odniesieniu do rozwoju Międzynarodowych Standardów FAO w sprawie "Wytycznych regulujących wykorzystanie nieprzetworzonego opakowania z drewna w transporcie towarów".
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej decyzji "drewno podatne na infekcję" oznacza opakowanie z drewna wykonane w całości lub w części z nieprzetworzonego drewna drzew iglastych (Coniferales), z wyjątkiem Thuja L., pochodzącego z Kanady, Chin, Japonii, Stanów Zjednoczonych Ameryki w postaci skrzyń do pakowania, pudeł, skrzyń lub beczek oraz podobnych opakowań, palet, palet skrzyniowych i innych płyt załadunkowych, nadstawek paletowych, bez względu na to, czy są aktualnie używane w transporcie obiektów każdego rodzaju.
2.
Drewno podatne na infekcje może być wprowadzone na terytorium Wspólnoty, jeśli spełnia wymagania środków nadzwyczajnych ustanowionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
3.
Przepisy określone w Załączniku pkt 1 i 2 oraz w pkt 3 tiret drugie do niniejszej decyzji stosują się tylko do drewna podatnego na infekcję przeznaczonego do wprowadzenia do Wspólnoty i pochodzącego z wyżej wymienionych krajów od dnia 1 października 2001 r. lub po tym terminie.
Przepisy określone w Załączniku do niniejszej decyzji pkt 3 tiret pierwsze stosuje się od daty notyfikacji niniejszej decyzji Państwom Członkowskich, bez uszczerbku dla przepisów art. 4.
4.
Środki ustanowione w załączniku IV część A sekcja I ppkt 1.3 do dyrektywy 2000/29/WE nie mają zastosowania do drewna podatnego na infekcję, które zostało poddane obróbce zgodnie z wymaganiami zamieszczonymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Jeśli na podstawie monitorowania przewidzianego w Załączniku do niniejszej decyzji pkt 3, okaże się, że przepisy odnoszące się do Załącznika do niniejszej decyzji nie zostały spełnione w odniesieniu do drewna podatnego na infekcję, dane Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- drewno podatne na infekcję poddano obróbce w sposób urzędowo zatwierdzony, aby wyeliminować Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al.,
- odmówiono jego wprowadzenia do Wspólnoty,
- zniszczono je przez:
- spopielenie,
- zakopanie głęboko w miejscach zatwierdzonych przez właściwe organy określone w dyrektywie 2000/29/WE, lub
- przetworzenie w urzędowo zatwierdzony sposób, które wyeliminuje Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al.
Wszystkie takie środki przeprowadza się pod nadzorem urzędowym danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Komisji 94/3/WE [2] każde Państwo Członkowskie przywożące drewno podatne na infekcję przed dniem 28 lutego 2002 r. przekazuje Komisji i innym Państwom Członkowskim szczegółowe techniczne sprawozdanie w sprawie wyników monitorowania, które zobowiązało się wykonać w zastosowaniu Załącznika do niniejszej decyzji pkt 3.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 30 sierpnia 2001 r. dostosują środki, które przyjęły w celu ochrony swoich terytoriów przed wprowadzeniem i rozprzestrzenianiem się Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. w taki sposób, aby środki były zgodne z art. 1, 2 i 3, oraz niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych środkach.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana najpóźniej do dnia 15 czerwca 2002 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 marca 2001 r.
dotycząca udziału Wspólnoty w Międzynarodowej Grupie Badawczej ds. Ołowiu i Cynku — Zakres kompetencji Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Ołowiu i Cynku — Regulamin Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Ołowiu i Cynku
(2001/221/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając propozycję Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Ołowiu i Cynku (MGBOC) został przyjęty na sesji inauguracyjnej w sprawie cynku i ołowiu, która odbyła się pod auspicjami Rady Społeczno-Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku w maju 1959 r.
(2) MGBOC działa niezależnie jako autonomiczna, międzyrządowa organizacja powiązana z Organizacją Narodów Zjednoczonych, która zapewnia swoim członkom:
a) dokładne i szybkie informacje na temat rynku cynku i ołowiu; oraz
b) regularne międzyrządowe konsultacje w sprawie międzynarodowego handlu cynkiem i ołowiem, a także innych pokrewnych kwestii ważnych dla Państw Członkowskich.
(3) Prace MGBOC odbywają się głównie w sześciu Komitetach: Stałym, Statystyki i Prognozowania, Górnictwa i Projektów Hutniczych, Pozyskiwania Surowców Wtórnych, Międzynarodowym ds. Gospodarki i Środowiska Naturalnego.
Ponadto na czele Komitetu Doradczego ds. Przemysłowych, składającego się z wysoce wykwalifikowanych ekspertów w kwestiach związanych z przemysłem ołowiu i cynku Państw Członkowskich, stoi przewodniczący Grupy Badawczej.
Komitet pełni funkcję doradczą i konsultacyjną w stosunku do członków Grupy Badawczej.
(4) MGBOC jest uznawana przez Wspólny Fundusz Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. obrotu towarowego, co uprawnia MGBOC do ubiegania się o finansowanie projektów rozwoju ze Wspólnego Funduszu.
(5) Rządy oraz Strony Porozumienia w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO)/Układu GATT zostały poproszone o poinformowanie Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych czy przyjmują Zakres kompetencji i Regulamin zgodnie z art. 1 Regulaminu MGBOC.
(6) Rządy Państw Członkowskich finansują działalność MGBOC.
Wysokość składek wylicza się dzieląc połowę budżetu jednakowo między Państwa Członkowskie, a drugą połowę rozdziela się proporcjonalnie do udziału każdego państwa w całościowym handlu ołowiem i cynkiem.
(7) Kilka Państw Członkowskich Wspólnoty już uczestniczy w pracach MGBOC,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres kompetencji i Regulamin Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Ołowiu i Cynku zostają niniejszym przyjęte przez Wspólnotę.
Wspólnota przedkłada dokumenty przyjęcia Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Tekst Zakresu kompetencji i Regulaminu są dołączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób uprawnionych do przedłożenia w imieniu Wspólnoty dokumentów przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 12 marca 2001 r.
dotycząca obniżonych stawek podatku akcyzowego oraz zwolnienia od tego podatku niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych
(2001/224/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81/EWG decyzja Rady 1999/880/WE [2] upoważniła Państwa Członkowskie do wprowadzenia zwolnień lub obniżek stawek podatku akcyzowego pobieranego od olejów mineralnych z powodu szczególnych względów politycznych.
(2) Rada ma obowiązek wydać decyzję, na podstawie wniosku Komisji, czy przepisy decyzji 1999/880/WE wprowadzające te zwolnienia i obniżki powinny być zmienione lub przedłużone na dalszy okres.
(3) Zniesienie automatycznych przedłużeń, przewidzianych w decyzji 1999/880/WE, umożliwiłoby Radzie skuteczniejszą kontrolę takich odstępstw przez zapewnienie, aby były one oceniane regularnie oraz aby względem ich kontynuacji były podejmowane świadome i zrozumiałe decyzje.
(4) Zapewniając równe traktowanie między Państwami Członkowskimi, które mają te same odstępstwa, niniejsza decyzja ma na celu przedłużenie na okres sześcioletni wszystkich obowiązujących odstępstw z wyjątkiem tych, które dotyczą przewoźników drogowych, dla których przedłużenie dotyczy okresu dwóch lat.
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wyniku jakichkolwiek procedur dotyczących zakłóceń funkcjonowania jednolitego rynku, które mogą zostać podjęte, w szczególności na mocy art. 87 i 88 Traktatu.
Niniejsza decyzja nie uchyla obowiązku Państwa Członkowskiego powiadomienia Komisji, na mocy art. 88 Traktatu, o przypadkach potencjalnej pomocy państwa.
(6) Decyzje 1999/880/WE, 1999/804/WE [3], 2000/266/WE [4], 2000/433/WE [5], 2000/434/WE [6], 2000/446/WE [7] oraz 2000/719/WE [8] tracą moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów dyrektywy 92/82/EWG dotyczącej minimalnych stawek podatku akcyzowego dla olejów mineralnych [9], Państwa Członkowskie są niniejszym upoważnione do dalszego stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnień z tego podatku określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
Z zastrzeżeniem wcześniejszej oceny przez Radę, na podstawie wniosku Komisji, niniejsze upoważnienie wygasa dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od przepisów dyrektywy 92/82/EWG, dotyczącej minimalnych stawek podatku akcyzowego dla olejów mineralnych, Państwa Członkowskie, których to dotyczy, są niniejszym upoważnione do dalszego stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnień z tego podatku, określonych w załączniku II do niniejszej decyzji.
2.
Z zastrzeżeniem wcześniejszej oceny przez Radę, na podstawie wniosku Komisji, niniejsze upoważnienie wygasa dnia 31 grudnia 2002 r.
Artykuł 3
Decyzje 1999/880/WE, 1999/804/WE, 2000/266/WE, 2000/433/WE, 2000/434/WE, 2000/446/WE i 2000/719/WE tracą moc.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 marca 2001 r.
w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w "partnerstwie dla członkostwa" z Republiką Turcji
(2001/235/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 390/2001 z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie pomocy dla Turcji w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia "partnerstwa dla członkostwa" [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska w Helsinkach stwierdziła: Turcja jest państwem kandydującym wyznaczonym do przyłączenia do Unii na podstawie tych samych kryteriów, jakie mają zastosowanie do innych państw kandydujących.
Opierając się na istniejącej strategii europejskiej Turcja, podobnie jak inne państwa kandydujące, będzie korzystała ze strategii przedakcesyjnej w stymulowaniu i wspieraniu swoich reform.
"Partnerstwo dla członkostwa", jako kluczowy element tej strategii, zostanie sporządzone w oparciu o uprzednie konkluzje Rady Europejskiej.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 390/2001 przewiduje, że Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną i na wniosek Komisji, podejmuje decyzję w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich oraz warunków zawartych w przedłożonym Turcji "partnerstwie dla członkostwa", jak również w sprawie mających do niego zastosowanie kolejnych istotnych dostosowań.
(3) Pomoc wspólnotowa zależy od spełnienia istotnych warunków, w szczególności od postępu w kierunku spełnienia kryteriów kopenhaskich.
W przypadku niedopełnienia istotnego elementu Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może podjąć właściwe kroki w odniesieniu do wszelkiej pomocy przedakcesyjnej.
(4) Rada Stowarzyszenia WE-Turcja postanowiła, że w przypadku Turcji wdrażanie "partnerstwa dla członkostwa" będzie monitorowane przez właściwe organy Układu o stowarzyszeniu.
(5) Sprawozdanie Okresowe Komisji za 2000 r. przedstawiło obiektywną analizę przygotowań Turcji do członkostwa oraz określiło priorytetowe obszary wymagające dalszej pracy.
Decyzja Komisji
z dnia 22 marca 2001 r.
dotycząca niewłączenia zinebu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 749)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/245/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/80/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG, dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 5 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 15 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6] określiło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Zineb jest jedną z 90 substancji czynnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) W odniesieniu do tej substancji czynnej wszyscy powiadamiający poinformowali Komisję oraz Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym, że nie zamierzają dłużej uczestniczyć w programie pracy w odniesieniu do tej substancji czynnej i dlatego nie zostaną przedłożone dalsze informacje.
(5) Dlatego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających zineb, przyznany przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 18 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(7) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zineb nie zostaje włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające zineb zostały cofnięte w ciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2) od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające zineb nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Szczególny termin wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 marca 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy ramowej o handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony
(2001/248/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 133 i art. 308, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
a także mając na uwadze, co następuje:
Umowa określona w niniejszej decyzji powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa ramowa o handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przedstawiciel Komisji, wspomagany przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 19 ust. 3 Umowy ramowej.
2.
Stanowisko, jakie przyjmie Wspólnota w ramach Wspólnego Komitetu przy wydawaniu zaleceń, zostaje przyjęte przez Radę, na wniosek Komisji zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianej w art. 21 Umowy ramowej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2001 r.
zmieniająca decyzję 98/424/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Malediwów
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 739)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/252/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 98/424/WE z dnia 30 czerwca 1998 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Malediwów [3] stanowi, że "Department of Public Health (DPH) of the Ministry of Health" na Malediwach jest właściwym organem do celów weryfikacji oraz poświadczania zgodności produktów rybołówstwa oraz akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji Malediwów, właściwy organ ds. świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa został zastąpiony przez "Public Health Laboratory (PHL) of the Ministry of Health".
Ten nowy organ jest zdolny do efektywnego sprawdzania stosowania obowiązujących ustaw.
Niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wymienionego w decyzji 98/424/WE oraz wzoru świadectwa zdrowia znajdującego się w załączniku A do niniejszej decyzji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 98/424/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Public Health Laboratory (PHL) of the Ministry of Health" stanowi właściwy organ na Malediwach w celu weryfikacji oraz poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG."
2) W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na świadectwie musi znajdować się nazwisko, funkcja oraz podpis przedstawiciela PHL, oraz jego urzędowa pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie."
3) Załącznik A zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie czterdziestego piątego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2001 r.
zmieniająca decyzję 95/538/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Japonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 741)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/253/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 95/538/WE z dnia 6 grudnia 1995 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Japonii [3] stanowi, że "Ministry of Health and Welfare – Veterinary Sanitary Division (MHW-VSD)" w Japonii jest uznane za właściwy organ w zakresie weryfikacji oraz poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji japońskiej administracji, właściwy organ ds. świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa został zastąpiony przez "Inspection and Safety Division (ISD) of the Ministry of Health, Labour and Welfare".
Nowy organ jest zdolny do efektywnego sprawdzania stosowania obowiązujących ustaw.
Niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wymienionego w decyzji 95/538/WE oraz wzoru świadectwa zdrowia znajdującego się w załączniku A do niniejszej decyzji.
(3) Jest dogodnym rozwiązaniem zharmonizowanie sformułowań decyzji 95/538/WE ze sformułowaniami później przyjętych decyzji Komisji, ustanawiających specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 95/538/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Inspection and Safety Division (ISD) of the Ministry of Health, Labour and Welfare" stanowi właściwy organ w Japonii w celu weryfikacji oraz poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG."
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Japonii muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "JAPONIA" oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu."
3.
W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na świadectwie musi znajdować się nazwisko, funkcja oraz podpis przedstawiciela ISD, oraz jego urzędowa pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie."
4.
Załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie czterdziestego piątego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2001 r.
zmieniająca decyzję 94/324/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Indonezji
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 748)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/254/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 94/324/WE z dnia 19 maja 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Indonezji [3], ostatnio zmienionej decyzją 97/401/WE [4] stanowi, że Ministry of Agriculture, Directorate General of Fisheries (Provincial Laboratory for Fish Inspection and Quality Control) jest w Indonezji właściwym organem w zakresie weryfikacji oraz poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji indonezyjskiej administracji, właściwy organ w zakresie świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa został zastąpiony przez Directorate General of Fischeries (DGF) of the Ministry of Marine Affairs and Fisheries.
Nowy organ jest w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązujących ustaw.
Niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wymienionego w decyzji 94/324/WE oraz wzoru świadectwa zdrowia znajdującego się w załączniku A do niniejszej decyzji.
(3) Dogodnym rozwiązaniem jest zharmonizowanie brzmienia decyzji 94/324/WE z brzmieniem później przyjętych decyzji Komisji, ustanawiających specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/324/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Directorate General of Fisheries (DGF) of the Ministry of Marine Affairs and Fisheries uznaje się za właściwy organ w Indonezji w celu sprawdzania oraz poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG".
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Indonezji muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "INDONEZJA". oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu".
3.
W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na świadectwie musi znajdować się nazwisko, funkcja oraz podpis przedstawiciela DGF oraz jego urzędowa pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie".
4.
Załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie czterdziestego piątego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 15 marca 2001 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii, dotyczącego kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w Państwie Członkowskim lub w Islandii, lub Norwegii
(2001/258/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii, dotyczące kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w Państwie Członkowskim lub w Islandii, lub w Norwegii (zwane dalej "Porozumieniem").
(2) Zgodnie z decyzją Rady z dnia 19 stycznia 2001 r. Porozumienie zostało podpisane w imieniu Wspólnoty Europejskiej dnia 19 stycznia 2001 r. z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie.
(3) Porozumienie powinno zostać zatwierdzone.
(4) Konieczne jest dokonanie ustaleń w celu zastosowania niektórych postanowień Porozumienia.
(5) Porozumienie ustanawia Wspólny Komitet, mający uprawnienia decyzyjne w niektórych kwestiach i w związku z tym niezbędne jest sprecyzowanie, kto reprezentuje Wspólnotę w tym Komitecie.
(6) Następnie konieczne jest ustalenie procedury określającej, w jaki sposób przyjmowane jest stanowisko Wspólnoty.
(7) Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wyraziły życzenie uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(8) Dania, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do wspomnianych Traktatów, nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani nie jest zobowiązana do jej stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii, dotyczące kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w Państwie Członkowskim lub w Islandii lub Norwegii jest niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej dokumentu zatwierdzenia, przewidzianego w art. 14 Porozumienia, w celu wyrażenia zgody Wspólnoty na to, aby Porozumienie było dla niej wiążące.
Artykuł 3
Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym na mocy art. 3 Porozumienia.
Artykuł 4
1.
Stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie, w odniesieniu do przyjęcia jego regulaminu, zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 Porozumienia, zostaje przedstawione przez Komisję po konsultacji z komitetem specjalnym, wyznaczonym przez Radę.
2.
Przy wszystkich innych decyzjach Wspólnego Komitetu stanowisko Wspólnoty jest przyjmowane przez Radę działającą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja rady
z dnia 19 marca 2001 r.
w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa
(2001/264/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2000/396/WE, EWWiS, Euratom z dnia 5 czerwca 2000 r. przyjmującą regulamin Rady [1], w szczególności jej art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu rozwoju działań Rady w dziedzinach wymagających stopnia poufności, właściwe jest ustanowienie powszechnego systemu bezpieczeństwa obejmującego Radę, jej Sekretariat Generalny oraz Państwa Członkowskie.
(2) Taki system powinien ujmować w pojedynczym tekście zagadnienia zawarte we wszystkich poprzednich decyzjach i przepisach w tej dziedzinie.
(3) W praktyce, główna część informacji UE, oznaczonych klauzulą "CONFIDENTIEL UE" i wyżej będzie dotyczyć Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obronnej.
(4) W celu zapewnienia skuteczności systemu bezpieczeństwa ustanowionego w ten sposób, Państwa Członkowskie powinny włączyć się w jego funkcjonowanie poprzez podjęcie krajowych środków niezbędnych do przestrzegania przepisów niniejszej decyzji, w przypadku gdy ich właściwe organy i pracownicy mają do czynienia z informacjami niejawnymi UE.
(5) Rada z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji do wprowadzenia, przed terminem zastosowania niniejszej decyzji, systemu generalnego zgodnego z załącznikami do niniejszej decyzji, w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania procesu podejmowania decyzji Unii.
(6) Rada podkreśla znaczenie włączenia się, w odpowiednim przypadku, Parlamentu Europejskiego i Komisji, do przestrzegania reguł i norm poufności, niezbędnych w celu ochrony interesów Unii oraz jej Państw Członkowskich.
(7) Niniejsza decyzja zostaje podjęta bez uszczerbku dla przepisów art. 255 Traktatu oraz jego dokumentów wykonawczych.
(8) Niniejsza decyzja zostaje podjęta bez uszczerbku dla istniejących praktyk w Państwach Członkowskich w odniesieniu do powiadamiania ich parlamentów narodowych na temat działalności Unii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa, zawarte w Załączniku, zostają niniejszym zatwierdzone.
Artykuł 2
1.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel podejmuje właściwe środki w celu zapewnienia, że podczas korzystania z informacji niejawnych UE, przepisy określone w art. 1 są przestrzegane w ramach Sekretariatu Generalnego Rady (zwanego dalej SGR) przez urzędników i innych pracowników SGR, przez wykonawców zewnętrznych oraz przez personel oddelegowany do SGR, zarówno w siedzibach Rady, jak i zdecentralizowanych agencjach UE [2].
2.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki, zgodnie z krajowymi uzgodnieniami, w celu zapewnienia, że podczas korzystania z informacji niejawnych UE, w ramach ich służb i siedzib, przepisy określone w art. 1 są przestrzegane przez:
a) członków stałych przedstawicielstw Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, a także członków delegacji krajowych uczestniczących w posiedzeniach Rady lub jej organów, lub biorących udział w innych formach działalności Rady;
b) innych członków krajowych administracji Państw Członkowskich korzystających z informacji niejawnych UE, zarówno podczas pełnienia obowiązków na terytorium Państw Członkowskiego lub poza jego granicami; oraz
c) zewnętrznych wykonawców Państw Członkowskich oraz oddelegowany personel, korzystający z informacji niejawnych UE.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają SGR o podjętych środkach.
3.
Środki określone w ust. 1 i 2 zostają podjęte przed dniem 30 listopada 2001 r.
Artykuł 3
Zgodnie z podstawowymi zasadami i minimalnymi normami bezpieczeństwa zawartymi w części I Załącznika, Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel może podejmować środki zgodnie z częścią II sekcji I ust. 1 i 2 Załącznika.
Artykuł 4
Począwszy od dnia zastosowania, niniejsza decyzja zastępuje:
a) decyzję Rady 98/319/WE z dnia 27 kwietnia 1988 r. odnoszącą się do procedur, według których urzędnikom oraz pracownikom Sekretariatu Generalnego Rady można umożliwić dostęp do informacji niejawnych posiadanych przez Radę [3];
b) decyzję Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie środków ochrony niejawnych informacji stosowanych w odniesieniu do Sekretariatu Generalnego Rady [4];
c) decyzję 433/97 Sekretarza Generalnego Rady z dnia 27 maja 1997 r. w sprawie procedury postępowania sprawdzającego urzędników odpowiedzialnych za funkcjonowanie sieci Cortesy.
Artykuł 5
1.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej opublikowania.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 2001 r.
Decyzja Rady
z dnia 19 marca 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii ustanawiającej pewne warunki przewozu drogowego rzeczy i wspierania transportu kombinowanego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/265/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 i 93 w związku z art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zawarcie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii ustanawiającą pewne warunki przewozu drogowego rzeczy i wspierania transportu kombinowanego (zwanej dalej "Umową") zapewnia właściwe środki dla dalszego rozwoju stosunków w dziedzinie transportu między Umawiającymi się Stronami.
(2) Zawarcie Umowy przyczynia się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, gdyż będzie ona wspierać tranzyt przez Republikę Bułgarii w zakresie transportu wewnętrznego między Grecją a pozostałymi Państwami Członkowskimi, umożliwiając tym samym prowadzenie handlu wewnątrzwspólnotowego przy najmniejszym możliwym koszcie dla ogółu społeczeństwa oraz zmniejszenie do minimum przeszkód administracyjnych i technicznych, które mają na niego wpływ.
(3) Zawarcie Umowy wspiera transport kombinowany w celu ochrony środowiska naturalnego.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii, ustanawiająca pewne warunki transportu drogowego rzeczy oraz wspierania transportu kombinowanego, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Treść Umowy załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji, przewidzianej w art. 19 Umowy.
Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez przedstawicieli członków Rady, reprezentuje Wspólnotę w Komitecie Transportowym Wspólnota/Bułgaria (zwanym dalej "Komitetem"), ustanowionym w art. 13 Umowy.
Stanowisko, jakie podejmie Komisja w ramach Komitetu, jest przyjmowane przez Radę, która stanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Jeśli decyzja, o której podjęcie wnioskuje Komisja, dotyczy regulaminu wewnętrznego Komitetu, Rada stanowi zwykłą większością.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja komisji
z dnia 20 marca 2001 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania decyzji Rady 2000/596/WE w odniesieniu do warunków uprawniających do wydatków i sprawozdań z wykonania w kontekście działań współfinansowanych przez Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 736)
(2001/275/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/596/WE z dnia 28 września 2000 r. ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców [1], w szczególności jej art. 14 ust. 2, art. 20 ust. 3 i art. 24 ust. 2,
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego określonego w art. 21 ust. 1 decyzji 2000/596/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla zapewnienia skutecznego wprowadzenia w życie Funduszu we Wspólnocie, zgodnie z zasadami racjonalnego zarządzania, należy przyjąć szereg wspólnych zasad odnośnie do warunków uprawniających do wydatków z Funduszu.
(2) Dla zapewnienia efektywnego zabezpieczenia, poprzez sprawozdania wymagane na mocy art. 20 ust. 2 decyzji 2000/596/WE, odpowiedniego monitorowania realizacji zasad Funduszu, należy przygotować standardowe wzory,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ 1
Zakres
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do współfinansowania programów wprowadzenia w życie przewidzianych w art. 8 decyzji 2000/596/WE, zarządzanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
a) "środek" oznacza jedną z grup możliwości określonych w art. 4 decyzji 2000/596/WE;
b) "działanie" oznacza sposób, według którego Państwo Członkowskie wykonuje środki określone w lit. a) do osiągnięcia celu Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców.
Działanie może się składać z kilku różnych projektów;
c) "projekt" oznacza określone, praktyczne środki stosowane dla wykonania całego, lub części programu działania przez beneficjentów subwencji.
Każdy projekt będzie zawierał swój prawidłowo przedstawiony opis, okres trwania, budżet, cele, wyznaczony dla projektu personel, zaś wykonanie projektu realizowane będzie przez wyznaczoną organizację lub grupę organizacji;
d) "beneficjenci subwencji" oznaczają organizacje (pozarządowe, federalne, krajowe, regionalne lub lokalne i inne organizacje nienastawione na przynoszenie dochodu) odpowiedzialne za wykonanie projektów.
ROZDZIAŁ 2
Zasady dotyczące warunków uprawniających do wydatków
Artykuł 3
Zasady określone w załączniku I do niniejszej decyzji są stosowane do ustalenia koniecznych warunków uprawniających do wydatków w ramach programów wykonawczych określonych w art. 8 decyzji 2000/596/WE.
Przepisy niniejszej decyzji nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w zastosowaniu krajowych zasad dotyczących warunków uprawniających, bardziej rygorystycznych od tych, które obejmuje niniejsza decyzja.
ROZDZIAŁ 3
Sprawozdania z wykonania
Artykuł 4
1.
Zbiorcze sprawozdanie z postępów w wykonaniu danego działania, określone w art. 20 ust. 2 decyzji 2000/596/WE jest przedstawiane według wzoru w załączniku II.
2.
Rachunki finansowe i sprawozdanie z wykonania działania określone w art. 20 ust. 3 decyzji 2000/596/WE są przedstawiane według wzoru określonego w załączniku III.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 9 kwietnia 2001 r.
wykonująca wspólne stanowisko 1999/533/WPZiB odnoszące się do wkładu Unii Europejskiej w popieranie szybkiego wejścia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBT)
(2001/286/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 23 ust. 2,
uwzględniając wspólne stanowisko 1999/533/WPZiB odnoszące się do udziału Unii Europejskiej w popieraniu wcześniejszego wejścia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób z bronią jądrową (CTBT) [1], w szczególności jego art. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 wspólnego stanowiska 1999/533/WPZiB Unia Europejska zobowiązała się zachęcić wszystkie Państwa, które jeszcze tego nie dokonały, do podpisania i ratyfikowania CTBT bezzwłocznie, w szczególności te Państwa w wykazie 44, których ratyfikacja jest konieczna do wejścia w życie CTBT.
(2) Właściwe jest przyczynienie się do pomyślnego wyniku drugiej konferencji na podstawie art. XIV CTBT, która odbędzie się w Nowym Jorku w dniach 25-27 września 2001 r., mającej na celu przyspieszenie procesu ratyfikacji CTBT w celu ułatwienia wcześniejszego wejścia w życie CTBT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ramach wspierania wcześniejszego wejścia w życie CTBT, określonego w art. 4 wspólnego stanowiska 1999/533/WPZiB, Unia Europejska zachęca wszystkie Państwa do podpisania i ratyfikowania CTBT bezzwłocznie.
W tym celu Unia Europejska zachęca:
a) jako główny priorytet, te Państwa w wykazie 44, których podpisanie i ratyfikacja są konieczne do celów wejścia w życie CTBT;
b) te Państwa, które podpisały, ale nie ratyfikowały CTBT, w szczególności te Państwa, na których terytorium będą się mieściły ośrodki Międzynarodowego Systemu Monitorowania (IMS);
c) te Państwa, które nie podpisały CTBT, w szczególności te Państwa, na których terytorium będą się mieściły ośrodki IMS.
Artykuł 2
Unia Europejska wspiera zwoływanie konferencji na szczeblu politycznym.
Artykuł 3
W celu przyspieszenia procesu ratyfikacji i ułatwienia wcześniejszego wejścia w życie CTBT Unia Europejska może kontaktować się z regionalnymi organizacjami (takimi, jak OAU, OAS, ASEAN).
Artykuł 4
Prezydencja informuje Tymczasowy Sekretariat Techniczny CTBT o wykonaniu art. 1 i 2.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 kwietnia 2001 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji, przedłożonej do szczegółowego badania, w celu możliwego włączenia mezosulfuronu metylowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1000)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/287/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/80/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej mezosulfuronu metylowego została przedłożona przez Aventis francuskim władzom w dniu 15 grudnia 2000 r. w celu jej włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(3) Francuskie władze przekazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacja wydaje się spełniać wymogi, dotyczące danych oraz informacji, ustanowione w załączniku II do dyrektywy.
Ponadto uważają one, że dokumentacja zawiera dane i informacje wymagane w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przekazał dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(4) Dokumentacja została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 2 lutego 2001 r.
(5) Art. 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg formalnego potwierdzenia na poziomie wspólnotowym, że każda dokumentacja spełnia wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, wymogi załącznika III do dyrektywy.
(6) Potwierdzenie takie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy.
(7) Decyzja ta nie narusza prawa Komisji do wystąpienia do wnioskodawcy o przedłożenie dalszych danych oraz informacji Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
Wniosek o przedłożenie dalszych danych koniecznych do wyjaśnienia dokumentacji nie wpływa na termin przedłożenia sprawozdania określonego w pkt 9.
(8) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Francja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej mezosulfuronu metylowego.
(9) Francja przekaże wnioski z tego badania wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia lub niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez Aventis Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia mezosulfuronu metylowego jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 2 lutego 2001 r. zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II do dyrektywy.
Dokumentacja spełnia wymogi dotyczące danych oraz informacji ustanowione w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego mezosulfuron metylowy z uwzględnieniem proponowanych zastosowań.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 kwietnia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/53/EWG wprowadzającą minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb, w odniesieniu do wykazu krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie chorób ryb
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1012)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/288/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającą minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/27/WE [2], w szczególności jej art. 18 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 93/53/EWG ustanawia, że Państwa Członkowskie zapewnią, aby w każdym Państwie Członkowskim zostało wyznaczone krajowe laboratorium referencyjne dysponujące urządzeniami i wyspecjalizowanym personelem, który może zawsze określić, w szczególności gdy dana choroba pojawia się po raz pierwszy, typ, podtyp oraz odmiany odpowiedniego czynnika chorobotwórczego, oraz potwierdzić wyniki uzyskane przez regionalne laboratoria diagnostyczne.
(2) Wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie chorób ryb został zamieszczony w załączniku A do dyrektywy 93/53/EWG.
(3) Wykaz ten należy zaktualizować.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik A do dyrektywy 93/53/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 marca 2001 r.
zmieniająca decyzję 93/52/EWG stwierdzającą stosowanie się Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (Brucella melitensis) i przyznającą im status oficjalnie wolnych od choroby
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 952)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/292/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 94/953/WE [2], w szczególności jej załącznik A rozdział 1 (II),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 93/52/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 97/315/WE [4], Komisja stwierdziła zgodność niektórych Państw Członkowskich lub regionów z wymogami odnoszącymi się do brucelozy (Brucella melitensis) i przyznała im status Państwa Członkowskiego lub regionu oficjalnie wolnego od tej choroby.
(2) W Austrii i we francuskich regionach Ardèche, Aveyron, Cantal, Corrèze, Gers, Gironde, Haute - Loire, Lot, Lozère, Morbihan, Puy - de - Dôme i Vosges bruceloza była chorobą podlegającą obowiązkowi zgłoszenia przez co najmniej pięć lat.
Od co najmniej pięciu lat nie potwierdzono tam oficjalnie żadnego przypadku, szczepienia są zakazane od co najmniej trzech ostatnich lat.
Z tego powodu należy odnotować, że regiony te spełniają wymogi ustanowione w rozdziale 1 (II) pkt 1 lit. b) załącznika A do dyrektywy 91/68/EWG.
(3) Austria oraz regiony Ardèche, Aveyron, Cantal, Corrèze, Gers, Gironde, Haute - Loire, Lot, Lozère, Morbihan, Puy - de - Dôme i Vosges we Francji spełniają zatem warunki do uznania ich za regiony oficjalnie wolne od brucelozy.
(4) Austria i Francja zobowiązały się w dalszym ciągu spełniać wymogi rozdziału 1 (II) pkt 2 załącznika A do dyrektywy 91/68/EWG.
Austrii i francuskim regionom Ardèche, Aveyron, Cantal, Corrèze, Gers, Gironde, Haute - Loire, Lot, Lozère, Morbihan, Puy - de - Dôme i Vosges powinno się zatem przyznać status oficjalnie wolnych od brucelozy (Brucella melitensis) i odpowiednio zmienić decyzję 93/52/EWG.
Załącznik II ("Regiony") do decyzji 93/52/EWG zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 95/70/WE wprowadzającą minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży w odniesieniu do wykazu krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie chorób małży
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 978)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/293/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzającą minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy Rady 95/70/WE stanowi, że Państwa Członkowskie zapewniają, by w każdym Państwie Członkowskim zostało wyznaczone krajowe laboratorium referencyjne, z wyposażeniem i wyspecjalizowanym personelem, umożliwiającym przeprowadzanie badań określonych w ust. 1 tego samego artykułu.
(2) Ustęp 3 tego samego artykułu stanowi, że w drodze odstępstwa od ust. 2 Państwa Członkowskie, które nie mają krajowego laboratorium wyspecjalizowanego w tej dziedzinie, mogą korzystać z usług właściwego w danej dziedzinie krajowego laboratorium w innym Państwie Członkowskim.
(3) Wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie chorób małży znajduje się załączniku C do dyrektywy 95/70/WE.
(4) Wykaz ten należy uaktualnić.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik C do dyrektywy 95/70/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 kwietnia 2001 r.
w sprawie ustanowienia środków podejmowanych przed zniesieniem ograniczeń stosowanych zgodnie z art. 9 dyrektywy Rady 85/511/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1094)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/295/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. [4], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, wprowadziła wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy.
(2) Ustanowienie, zgodnie z art. 9 tej dyrektywy, strefy ochronnej i strefy dozoru wokół potwierdzonego ogniska choroby jest niezbędnym elementem jej zwalczania, jednakże dyrektywa nie przewiduje środków, które należy podjąć przed zniesieniem ograniczeń zastosowanych w tych strefach.
(3) Po otrzymaniu sprawozdań dotyczących ognisk pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie, we Francji, w Niderlandach i Irlandii w celu wzmocnienia środków podjętych przez Państwa Członkowskie Komisja w ramach dyrektywy 85/511/EWG przyjęła decyzje 2001/172/WE [5], 2001/208/WE [6], 2001/223/WE [7] i 2001/234/WE [8] dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(4) Obecna epidemia objęła dużą liczbę zwierząt z gatunków podatnych, u których objawy kliniczne były bardzo łagodne, i dlatego brak występowania choroby musi być udowodniony właściwymi testami laboratoryjnymi.
(5) Wydaje się stosowne, aby ustanowić minimalne wymagania w stosunku do środków podejmowanych przed zniesieniem ograniczeń stosowanych w strefach ochronnych i strefach dozoru.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie mają zastosowania do Wielkiej Brytanii z powodu sytuacji epidemiologicznej, która jest odmienna i nieporównywalna z innymi częściami Wspólnoty.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Irlandia Północna i Państwa Członkowskie oprócz Zjednoczonego Królestwa zapewniają podjęcie następujących środków w strefach ustanowionych zgodnie z dyrektywą 85/511/EWG przed zniesieniem ograniczeń przewidzianych w art. 9 tej dyrektywy:
1. Środki zastosowane w strefie ochronnej zostają utrzymane do czasu spełnienia następujących wymagań:
a) co najmniej 15 dni upłynęło od czasu wyeliminowania wszystkich zwierząt z gatunków podatnych z gospodarstwa określonego w art. 5 dyrektywy 85/511/EWG i od ukończeniu wstępnego oczyszczenia i dezynfekcji, przeprowadzanych zgodnie z art. 10 tej dyrektywy, oraz
b) przeprowadzone badania wykazały wyniki ujemne we wszystkich gospodarstwach położonych w obrębie strefy, w której trzymane są zwierzęta z gatunków podatnych.
Badanie przeprowadzane jest zgodnie z przepisami pkt 1 Załącznika i obejmuje środki przewidziane w ppkt 2.2 Załącznika, jeżeli wymaga tego sytuacja epidemiologiczna, w szczególności w stosunku do małych przeżuwaczy zarażonych pryszczycą oraz na podstawie przepisów ppkt 2.1 i 2.4 Załącznika.
2. Środki zastosowane w strefie dozoru zostają utrzymane do czasu spełnienia następujących wymagań:
a) co najmniej 30 dni upłynęło od czasu wyeliminowania wszystkich zwierząt z gatunków podatnych z gospodarstwa określonego w art. 5 dyrektywy 85/511/EWG i od ukończeniu wstępnego oczyszczenia i dezynfekcji, przeprowadzanych zgodnie z art. 10 tej dyrektywy, oraz
b) wymagania ustanowione w ust. 1 lit. b) zostały spełnione w poszczególnych strefach,
c) przeprowadzone badania wykazały wyniki ujemne we wszystkich gospodarstwach położonych w obrębie strefy, w których trzymane są zwierzęta z gatunków podatnych.
Badanie przeprowadzane jest zgodnie z przepisami pkt 1 Załącznika i obejmuje środki przewidziane w ppkt 2.3 Załącznika, jeżeli wymaga tego sytuacja epidemiologiczna, w szczególności w stosunku do małych przeżuwaczy zarażonych pryszczycą oraz na podstawie przepisów ppkt 2.1 i 2.4 Załącznika.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 marca 2001 r.
w sprawie uznawania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych mięsożerców
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 951)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/296/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [1], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 92/65/EWG [2] przewiduje alternatywny dla kwarantanny system wprowadzania niektórych domowych zwierząt mięsożernych na terytorium niektórych Państw Członkowskich wolnych od wścieklizny.
System ten wymaga kontroli skuteczności szczepień tych zwierząt poprzez miareczkowanie przeciwciał.
(2) Decyzją 2000/258/WE laboratorium AFSSA w Nancy, Francja, zostało wyznaczone jako instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych do monitorowania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie.
(3) Opracowano udoskonaloną procedurę testu na miareczkowanie przeciwciał wścieklizny u szczepionych domowych zwierząt mięsożernych w kontekście środków alternatywnych do kwarantanny.
(4) Laboratorium AFSSA w Nancy ma stosować ustaloną procedurę testu w celu oceny laboratoriów pod kątem ich zatwierdzenia do wykonywania testów serologicznych niektórych zwierząt mięsożernych zaszczepionych przeciw wściekliźnie.
(5) Kilka Państw Członkowskich złożyło wnioski o zatwierdzenie laboratoriów dla przeprowadzania analiz kontrolujących skuteczność szczepień przeciw wściekliźnie u niektórych domowych zwierząt mięsożernych.
(6) Laboratorium AFSSA w Nancy dokonało oceny wniosków otrzymanych od Państw Członkowskich i przesłało wynik tej oceny do Komisji.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2001 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 64/432/EWG, 90/426/EWG, 91/68/EWG, 92/65/EWG i decyzji Komisji 94/273/WE w odniesieniu do ochrony zwierząt podczas transportu
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 965)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/298/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającą dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG [1], zmienioną dyrektywą 95/29/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych takimi wymaganiami ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 95/176/WE [4], w szczególności jej art. 10 ust. 3 lit. a) ppkt vii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z wymogiem art. 13 ust. 3 dyrektywy 91/628/EWG dnia 6 grudnia 2000 r.
Komisja przyjęła sprawozdanie [5] na temat doświadczeń zdobytych przez Państwa Członkowskie od czasu wykonania dyrektywy Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., zmieniającej dyrektywę 91/628/EWG w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu.
(2) Na podstawie wniosków zawartych w tym sprawozdaniu, w szczególności w celu zwrócenia uwagi lekarzy weterynarii odpowiedzialnych za wystawianie świadectw na ich obowiązki związane z ochroną zwierząt podczas transportu, niezbędnym jest uzupełnienie świadectw zdrowia przewidzianych w odniesieniu do tych zwierząt.
(3) Dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [6], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2000/504/WE [7], dyrektywa Rady 90/426/EWG z dnia26 czerwca 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [8], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia [9], dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [10], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 94/953/WE [11], dyrektywa 92/65/EWG i decyzja Komisji 94/273/WE z dnia 18 kwietnia 1994 r. dotycząca świadectw weterynaryjnych dla wprowadzania do obrotu w Zjednoczonym Królestwie oraz Irlandii psów i kotów niepochodzących z tych krajów [12], powinny zostać odpowiednio zmienione.
(4) Dodatkowe oświadczenie wprowadzone niniejszą decyzją nie zwalnia przewoźników z ich zobowiązań wynikających z obowiązujących przepisów wspólnotowych, dotyczących w szczególności stanu fizycznego zwierząt podlegających przewozowi.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Załączniki do dyrektyw 64/432/EWG, 90/426/EWG i 91/68/EWG zostają zmienione w sposób określony w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
Załącznik E do dyrektywy 92/65/EWG otrzymuje brzmienie określone w załączniku II do niniejszej decyzji.
3.
Załącznik do decyzji 94/273/WE otrzymuje brzmienie określone w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do zwierząt, w odniesieniu do których wydano świadectwa od dnia 31 lipca 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 2001 r.
w sprawie współpracy Wspólnoty z Organizacją ds. Wyżywienia i Rolnictwa ze szczególnym uwzględnieniem działań przeprowadzanych prze Komisję Europejską w celu zwalczania pryszczycy
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 984)
(2001/300/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1] ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1258/1999 [2], w szczególności jej art. 12 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kontekście dużej epidemii pryszczycy w późnych latach pięćdziesiątych, zarówno we Wspólnocie, jak i w sąsiadujących krajach, została utworzona Europejska Komisja ds. Zwalczania Pryszczycy (EKZP) w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).
(2) W latach sześćdziesiątych, z powodu zwiększonego zagrożenia wprowadzeniem do Europy egzotycznych szczepów pryszczycy, Państwa Członkowskie EKZP zostały zwołane w celu ustanowienia funduszu powierniczego z przeznaczeniem na środki interwencyjne, które miały być wykorzystane na Bałkanach, głównym kanale wprowadzenia choroby.
W późniejszym czasie fundusz został podzielony na Fundusz Powierniczy 911100/MTF/INT/003/EEC wspierany przez te Państwa Członkowskie, które w tym samym czasie były Państwami Członkowskimi Wspólnoty i Fundusz Powierniczy 90970/MTF/004/MUL wspierany przez Państwa Członkowskie EKZP, które w tamtym czasie nie były lub wciąż nie są Państwami Członkowskimi Wspólnoty.
(3) Ostatni wspólnotowy wkład w Fundusz Powierniczy 911100/MTF/INT/003/EEC został poczyniony przy okazji epidemii pryszczycy na Bałkanach w 1996 r., zgodnie z decyzją Komisji 96/368/WE z dnia 14 czerwca 1996 r. w sprawie wspólnotowego wkładu finansowego w środki zwalczania pryszczycy w Albanii [3] i z decyzją Komisji 96/439/WE z dnia 19 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowego wkładu finansowego w środki kontroli pryszczycy w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii [4].
(4) Zgodnie z dyrektywą Rady 85/511/EEC z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [5], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, szczepienia przeciwko pryszczycy zakończyły się we Wspólnocie w 1991 r.
Najnowsze epidemie pryszczycy zanotowano w 2000 r. w Grecji, do której została ona wprowadzona z jej kraju sąsiedniego oraz w 2001 r. w Zjednoczonym Królestwie.
(5) Jednakże w krajach sąsiadujących z Państwami Członkowskimi zanotowano w ciągu ostatnich lat ogniska i w paru przypadkach ostre epidemie choroby, które mogły mieć wpływ na zdrowie wrażliwych zwierząt gospodarskich poprzez przemieszczanie osób i towarów, wyłączając wywóz zwierząt gospodarskich i produktów pochodzenia zwierzęcego, które są zakazane, oraz poprzez środki transportu między Państwami Członkowskimi a krajami sąsiednimi.
(6) W świetle pojawienia się nowego typu wirusa i regionalnego pogorszenia się środków kontroli, Wspólnota, w bliskiej współpracy z EKZP oraz poprzez korzystanie z Funduszu Powierniczego 911100/MTF/INT/003/EEC, wspierała szczepienia w Turcji w 1998 r. oraz na Zakaukaziu w 1999 i w 2000 r.
(7) Od czasu jego ustanowienia, Fundusz Powierniczy 911100/MTF/INT/003/EEC działał na podstawie analizy poszczególnych przypadków w Porozumieniu z Komisją i EKZP w formie wymiany listów do umowy w odniesieniu do środków zaproponowanych przez EKZP.
(8) Dnia 25 lutego 2000 r. miało miejsce spotkanie grupy ekspertów w głównej siedzibie FAO na temat przeglądu procedur działania Funduszu Powierniczego 911100/MTF/INT/003/EEC w odniesieniu do wydatków poniesionych w związku z wdrożeniem uzgodnionych programów zwalczania pryszczycy w Państwach Członkowskich EKZP lub w krajach sąsiadujących.
(9) Po dokonaniu oceny grupa ekspertów z Komisji ogłosiła, że Fundusz FAO i zasady oraz procedury działania FAO w zakresie tych funduszy są równe z zasadami i procedurami stosowanymi we Wspólnocie.
(10) Grupa ekspertów zaleciła weryfikację zasad i procedur działania Funduszu Powierniczego 911100/MTF/INT/003/EEC w celu ustanowienia sformalizowanej umowy w odniesieniu do działania tego Funduszu.
Zasady powinny być zgodne z przykładem programu współpracy dotyczącego bezpieczeństwa żywności oraz z umową wykonawczą zawartą między Wspólnotą a FAO w 2000 r. Uważane jest to z punkt początkowy programowego podejścia i sformalizowania procedury w odniesieniu do tej tradycyjnej współpracy między Wspólnotą a FAO.
(11) Wydaje się stosowne ustalenie wkładu wspólnotowego w Fundusz Powierniczy 911100/MTF/INT/003/EEC na poziomie maksymalnym wynoszącym 1,8 miliona EUR na okres czterech lat.
Budżet Funduszu na 2001 r. powinien zostać utworzony z salda jego funduszy w dniu 30 września 2000 r. oraz wkładu Wspólnoty, aby końcowa kwota wynosiła 1 milion USD.
Następnie wydatki powinny być uzupełniane rocznymi transferami.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Saldo Funduszu Powierniczego 911100/MTF/INT/003/EEC (TFEU 970089129) dnia 30 września 2000 r. zostaje ustalone na poziomie 226404 USD jak ustanowiono w raporcie końcowym 65 sesji Komitetu Wykonawczego Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy.
2.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. zobowiązanie finansowe Wspólnoty w stosunku do funduszu, określonego w ust. 1, zostaje ustalone na poziomie wynoszącym maksimum 1800000 EUR na okres czterech lat.
3.
Pierwsza rata kwoty, wymienionej w ust. 2, na 2001 r. zostaje ustalona na podstawie:
a) salda określonego w ust. 1, oraz
b) wkładu Wspólnoty w wysokości niezbędnej do zebrania ogółem 1000000 USD.
4.
Wydatki poniesione prze Fundusz Powierniczy w latach 2001, 2002, 2003 i 2004 zostają uzupełnione poprzez coroczny wkład Wspólnoty płatny odpowiednio w 2002, 2003, 2004 i 2005 r.
Jednakże transfery te odpowiadają istniejącym środkom w budżecie Komisji.
5.
Coroczne wkłady Wspólnoty, określone w ust. 4, opierają się na sprawozdaniach finansowych sporządzonych przez EKZP na coroczną sesję Komitetu Wykonawczego lub na sesje generalne EKZP, zwoływane się co dwa lata, uzupełnianych szczegółową dokumentacją zgodną z zasadami Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).
Artykuł 2
1.
Umowa wykonawcza w zakresie stosowania i działania Funduszu Powierniczego 911100/MTF/INT/003/EEC (TFEU 970089129) zostaje zawarta między Komisją Europejską a Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa na okres czterech lat, poczynając od dnia 1 stycznia 2001 r.
2.
Fundusz Powierniczy, określony w art. 1, działa na mocy porozumienia między Komisją a EKZP zgodnie z umową wykonawczą, określoną w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Dyrektor generalny ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów jest upoważniony do podpisania umowy wykonawczej, określonej w ust. 1, w imieniu Komisji Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 kwietnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 92/486/EWG ustanawiającą formę współpracy między centrum serwerowym ANIMO a Państwami Członkowskimi
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1100)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/301/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Różne wspólnotowe badania i seminaria wskazują na konieczność zrewidowania architektury systemu ANIMO w ten sposób, by mógł zostać ustanowiony system weterynaryjny integrujący wszystkie różne aplikacje komputerowe.
(2) Należy odpowiednio zmienić decyzję 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 r. ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym ANIMO a Państwami Członkowskimi [3], ostatnio zmienioną decyzją 2000/288/WE [4], w celu zagwarantowania ciągłości pracy sieci ANIMO.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2a decyzji 92/486/EWG dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Na okres od dnia 1 kwietnia 2001 r. do dnia 31 marca 2002 r. współpracujące władze przewidziane w art. 1 zapewniają, aby umowy, do których odnosi się ten artykuł, zostały przedłużone o jeden rok.
W odniesieniu do tego ustępu stosuje się następującą opłatę:
- 386 ECU za jednostkę (jednostka centralna, jednostka lokalna, posterunek graniczny) dla wszystkich jednostek ANIMO wymienionych w decyzji 2000/287/WE [5]." .
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 kwietnia 2001 r.
ustanawiająca warunki zwalczania i eliminacji pryszczycy u zagrożonych gatunków w zastosowaniu art. 13 dyrektywy 85/511/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1107)
(Tekst mający znaczenia dla EOG)
(2001/303/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 13 ust. 3 dyrektywy Rady 85/511/EWG ustanowiono przepisy dotyczące szczepień interwencyjnych.
(2) Zasady przewidziane w tym artykule wymagają wyważenia decyzji o przeprowadzeniu szczepień wbrew podstawowym interesom Wspólnoty, które nie mogą być zagrożone.
(3) Po stwierdzeniu ognisk pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie, Francji, Niderlandach i Irlandii Komisja przyjęła decyzje 2001/172/WE [4], 2001/208/WE [5], 2001/223/WE [6] i 2001/234/WE [7] dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w odpowiednich Państwach Członkowskich.
(4) Decyzja Komisji 2001/246/WE [8] z dnia 27 marca 2001 r. ustanawiająca warunki zwalczania i eliminacji pryszczycy w Niderlandach w zastosowaniu art. 13 dyrektywy 85/511/EWG również została przyjęta w celu umożliwienia Niderlandom zastosowania szczepień prewencyjnych przed zabiciem zwierząt wrażliwych w gospodarstwach usytuowanych w pobliżu zakażonych lub podejrzewanych o zakażenie gospodarstw, jako środka zaradczego, biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną i wysoką obsadę zwierząt wrażliwych w niektórych częściach terytorium.
(5) Zabijanie zagrożonych gatunków wrażliwych na pryszczycę będzie niepotrzebną stratą materiału genetycznego i może spowodować wyginięcie gatunków, dlatego ta cenna część naszego światowego dziedzictwa powinna być starannie chroniona.
(6) Ogrody zoologiczne lub inne jednostki posiadające zezwolenie na posiadanie zagrożonych gatunków powinny wprowadzić zasady dobrej praktyki hodowlanej, włącznie z niezbędnymi środkami ostrożności pozwalającymi na uniknięcie możliwego wprowadzenia wirusa pryszczycy do ich pomieszczeń.
(7) Zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 85/511/EWG, gdy właściwe władze Państw Członkowskich uznają, że pryszczyca może zagrozić zagrożonym gatunkom lub innym bardzo rzadkim rasom lub zwierzętom wykorzystywanym w niezastąpionych i ważnych badaniach, niezbędne jest zapewnienie procedur i zasad technicznych w odniesieniu do szczepień ochronnych, które mogą być włączone na podstawie analizy indywidualnych przypadków; powinny one zostać sprecyzowane w programie, który Państwo Członkowskie może przekazać Komisji jako dodatkowy instrument mający na celu ochronę zwierząt z gatunków wrażliwych.
(8) Szczegółowe środki w odniesieniu do użycia szczepionek, identyfikacji i późniejszych kontroli tych zwierząt muszą zostać włączone do powyższego programu.
(9) W sprawozdaniu z dnia 10 marca 1999 r. Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt wydał zalecenia dotyczące strategii szczepień interwencyjnych przeciwko pryszczycy, które należy wziąć pod uwagę [9].
(10) Przeprowadzenie jakiegokolwiek rodzaju szczepień, nawet ograniczonych do specjalnych kategorii zwierząt, które zasadniczo nie są objęte handlem, może prowadzić do narażenia statusu w odniesieniu do pryszczycy w dziedzinie handlu międzynarodowego nie tylko w stosunku do Państwa Członkowskiego lub części jego terytorium, na którym przeprowadzane są szczepienia.
(11) Przed podjęciem decyzji dotyczącej szczepień interwencyjnych Komisja musi zapewnić, że środki, które powinny zostać podjęte, zawierają przynajmniej środki przewidziane w art. 13 ust. 3 tiret pierwsze do szóste dyrektywy 85/511/EWG.
(12) Konieczna będzie weryfikacja obecnych wymagań i ryzyka w odniesieniu do handlu szczepionymi zwierzętami z ogrodów zoologicznych w ramach Komitetu Naukowego wspólnie z "Międzynarodowym Biurem Epizootycznym".
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów tej decyzji stosuje się następujące definicje: "Gatunki zagrożone" oznaczają zwierzęta wymienione w kategoriach; gatunki wymarłe na wolności, gatunki poważnie zagrożone, gatunki zagrożone i wrażliwe znajdujące się na bieżącej Czerwonej Liście Zagrożonych Gatunków IUCN.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że ogrody zoologiczne lub inne jednostki mające zezwolenie na posiadanie zagrożonych gatunków, które mogą być narażone na zarażenie spowodowane ogniskiem pryszczycy, wprowadzą dobrą praktykę weterynaryjną oraz podejmą niezbędne środki ostrożności w celu uniknięcia możliwego wprowadzenia wirusa pryszczycy do ich pomieszczeń.
Środki takie obejmują: zakaz przemieszczania zwierząt z gatunków wrażliwych do pomieszczeń, zakaz trzymania gatunków wrażliwych w pomieszczeniach, zapewnienie, że sprzedawana żywność i ściółka nie są skażone, zamknięcie dla publiczności schronisk zwierząt z gatunków wrażliwych, zapobieganie kontaktom i żywieniu tych zwierząt przez publiczność, zapewnienie, że pracownicy nie mają kontaktu ze zwierzętami z gatunków wrażliwych poza ogrodem zoologicznym i nie przekraczają granic okręgów zagrożonych i zakażonych wyznaczonych w celu zwalczania pryszczycy, zapobieganie kontaktom ze zwierzętami wrażliwymi spoza ogrodu zoologicznego, wprowadzenie dezynfekcji przy bramach wejściowych i przy wejściach do pomieszczeń służbowych, czasowe zamknięcie całego lub części ogrodu zoologicznego.
Środki te mają zastosowanie co najmniej do czasu, kiedy Państwa Członkowskie będą pewne, że ryzyko pojawienia się choroby osiągnęło swój normalny poziom.
2.
Bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 85/511/EWG, w szczególności jej art. 4, 5 i 9, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o zastosowaniu szczepień interwencyjnych, gatunków wrażliwych na pryszczycę, gatunków zagrożonych należących do ogrodów zoologicznych oraz uznanych za narażone na zakażenie, które są oddalone od ogniska pryszczycy o 25 kilometrów, zgodnie z warunkami określonymi w Załączniku.
Państwo Członkowskie może podjąć decyzję, w zależności od przypadku, o rozszerzeniu szczepień na zwierzęta bardzo rzadkich ras hodowlanych lub na zwierzęta wykorzystywane do niezastąpionych i ważnych prac badawczych, które mogą być tak samo zagrożone, na takich samych warunkach.
3.
Przed rozpoczęciem stosowania środków określonych w ust. 2 Państwo Członkowskie przedstawia program w celu zapewnienia, że inne Państwa Członkowskie i Komisja są w szczególności oficjalnie powiadomione o: dokładnym adresie i położeniu zbioru zwierząt, w którym mają odbywać się szczepienia, włącznie z wyczerpującym planem granic obszaru, zagród i kojców dla zwierząt oraz szczegółową identyfikacją i liczbą zwierząt, które mają być szczepione, z podziałem na gatunki, wraz z poszczególnymi numerami identyfikacyjnymi i położeniem na planie, typie szczepionki i czasie rozpoczęcia i zakończenia szczepienia oraz okolicznościach powodujących podjęcie decyzji o wdrożeniu środków.
4.
Państwa Członkowskie muszą zagwarantować, że zwierzęta te nie są sprzedawane lub przewożone między Państwami Członkowskimi, a produkty otrzymane z tych zwierząt nie wejdą do łańcucha pokarmowego człowieka.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 kwietnia 2001 r.
w sprawie oznaczania i wykorzystania niektórych produktów zwierzęcych w związku z decyzją 2001/172/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1114)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/304/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG [4] w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa, ostatnio zmieniona dyrektywą 95/23/WE [5], w szczególności jej art. 6 ust. 1 lit. f),
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG [6] sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/76/WE [7], w szczególności jej art. 3(A)(7) tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po otrzymaniu sprawozdań dotyczących ognisk pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie, Komisja przyjęła decyzję 2001/172/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie [8], ostatnio zmienioną decyzją 2001/…/WE [9].
(2) Środki, które mają zostać wykorzystane w okręgu zagrożonym są ustanowione w art. 9 dyrektywy 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowa-dzającej wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy [10], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(3) Sytuacja epidemiologiczna w Wielkiej Brytanii wymaga zachowania istniejących ograniczeń w odniesieniu do okręgu zagrożonego przez dłuższy okres w związku z wynikłymi problemami związanymi ze wzrastającą liczbą zwierząt wrażliwych, przeznaczonych do uboju utrzymywanych w gospodarstwach nie zakażonych pryszczycą.
(4) Artykuł 9 dyrektywy 85/511/EWG przewiduje transport zwierząt wrażliwych pod urzędowym nadzorem bezpośrednio do rzeźni do celów uboju sanitarnego.
Taki transport może być dozwolony przez właściwe władze jedynie po zbadaniu przez urzędowego lekarza weterynarii wszystkich zwierząt, o których mowa oraz po potwierdzeniu, że u żadnego zwierzęcia nie podejrzewa się zakażenia.
(5) Dyrektywa Rady 72/461/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [11], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, wymaga, aby mięso uzyskane ze zwierząt pochodzących ze zwierząt z gospodarstwa lub terenu, który z przyczyn zdrowotnych podlega zakazowi, zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 64/432/WE w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [12], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2000/20/WE [13], nie było wysyłane z terytorium jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego, takie mięso nie może nosić wspólnotowego znaku jakości zdrowotnej, chyba że jest na niego nałożony krzyżyk.
(6) Dyrektywa Rady 80/215/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [14], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, zezwala, aby produkty mięsne wyprodukowane z mięsa opatrzonego znakiem określonym w art. 5a dyrektywy 72/461/EWG zostały oznakowane zgodnie z rozdziałem VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG, po poddaniu mięsa niektórym rodzajom obróbki.
(7) Artykuł 6 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 94/433/EWG wymaga, aby Państwa Członkowskie zapewniły, że mięso z obszaru podlegającego ograniczeniom związanym z wymogami zdrowia zwierząt, podlega szczególnym zasadom, które mają zostać ustalone na podstawie analizy każdego przypadku zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 tej dyrektywy. Ponadto, art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 64/433/EWG wymaga, aby mięso takie zostało opatrzone krajowym znakiem, który nie może mylić się ze znakiem wspólnotowym oraz, w szczególności, nie może być owalny.
(8) Artykuł 3(A)(7) tiret drugie dyrektywy Rady 77/99/EWG wymaga, aby produkty mięsne wyprodukowane z mięsa, które musi zostać sprzedane na rynku lokalnym, posiadały znak, który zostanie określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 dyrektywy 77/99/EWG.
(9) Artykuł 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 91/495/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. dotyczącej zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej [15], ostatnio zmienionej dyrektywą 94/65/WE [16], przewiduje oznaczenia jakości zdrowotnej mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka.
(10) Decyzja Komisji 2001/172/WE zakazuje, z wyjątkiem mięsa uzyskanego ze zwierząt ubitych przed dniem 1 lutego 2001 r., wysyłania świeżego mięsa uzyskanego ze zwierząt z gatunków bydła, owiec, kóz i świń oraz innych parzystokopytnych pochodzących z Wielkiej Brytanii oraz produktów mięsnych wyprodukowanych z takiego mięsa, z wyjątkiem mięsa, które przeszło odpowiednią obróbkę.
(11) Dlatego też celem niniejszej decyzji jest określenie znaku jakości zdrowotnej stosowanego w przypadku świeżego mięsa uzyskanego ze zwierząt gatunków wrażliwych oraz w przypadku produktów uzyskanych z takiego mięsa, które zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym pryszczycy nie kwalifikuje się do handlu wewnątrzwspólnotowego oraz warunków, zgodnie z którymi takie znaki jakości zdrowotnej mogą zostać zastosowane.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 85/511/EWG i w szczególności jej art. 5 i 9 Zjednoczone Królestwo stanowi, że:
1.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 72/461/EWG świeże mięso spełniające wymagania art. 3 dyrektywy Rady 64/433/EWG i uzyskane ze zwierząt gatunków bydła, owiec, kóz i świń oraz świeże mięso spełniające wymagania art. 6 dyrektywy 91/495/EWG i uzyskane z parzystokopytnych pochodzących z Wielkiej Brytanii i przetworzone po dacie, która zostanie przekazana Komisji i innym Państwom Członkowskim zgodnie z art. 3 nie jest oznaczone znakiem jakości zdrowotnej przedstawionym w rozdziale XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG.
2. Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 64/433/EWG i w zgodzie z przepisami art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/495/EWG świeże mięso określone w ust. 1 jest oznaczone krajowym znakiem, który nie może mylić się ze znakiem wspólnotowym, opisanym w rozdziale XI załącznika I do powyższej dyrektywy oraz, w szczególności, nie jest owalny.
3.
Wzór znaku jakości zdrowotnej, określony w ust. 2 jest zamieszczony w Załączniku.
Znak jakości zdrowotnej posiada jeden z kolorów wymienionych w art. 2 ust. 8 dyrektywy 94/36/WE [17] z wyjątkiem E129 Allura Red. AC.
4.
Bez względu na ust. 1 i pod warunkiem że świeże mięso nie jest przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego i nie jest opakowane w porcje handlowe przeznaczone do sprzedaży bezpośredniej konsumentowi, mięso określone w ust. 1 może, w okresie przejściowym, nosić znak określony w rozdziale XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG i w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG, pod warunkiem że dodatkowo zastosowany jest znak specjalny, określony w ust. 2.
Wymagania Załącznika związane z wymiarami znaku nie muszą stosować się do znaku wymaganego zgodnie z przepisami tego ustępu.
Artykuł 2
Zjednoczone Królestwo stanowi, że:
1.
Produkty mięsne spełniające wymagania związane ze zdrowiem publicznym dyrektywy 77/99/EWG i przygotowane z mięsa oznaczonego zgodnie z art. 1 ust. 2 są oznaczone znakiem krajowym, który nie może mylić się ze wspólnotowym znakiem jakości zdrowotnej, określonym w rozdziale VI załącznika B do tej dyrektywy i w szczególności, nie jest owalny.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, produkty mięsne sporządzone ze świeżego mięsa oznaczonego zgodnie z art. 1 ust. 2 tej decyzji i przetworzonego zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji Komisji 2001/172/WE mogą zostać oznaczone znakiem jakości zdrowotnej, przewidzianym w rozdziale VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG i mogą być wysyłane z Wielkiej Brytanii zgodnie z przepisami art. 3 ust. 4, 5 i 6 decyzji 2001/172/WE.
2.
Wzór znaku jakości zdrowotnej, określonego w ust. 1 akapit pierwszy, jest zamieszczony w Załączniku, lecz nie jest wymagane ścisłe zastosowane jego wymiarów.
3.
Bez względu na ust. 1 akapit pierwszy oraz pod warunkiem że produkty mięsne nie są przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego, mogą one w okresie przejściowym nosić znak jakości zdrowotnej, określony w rozdziale VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG, pod warunkiem że dodatkowo stosowany jest znak specjalny, określony w ust. 2.
Artykuł 3
Zjednoczone Królestwo powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o dacie rozpoczęcia znakowania świeżego mięsa zgodnie z art. 1 oraz nie zezwala na ubój, z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi, zwierząt z gatunków bydła, owiec, kóz i świń oraz innych parzystokopytnych pochodzących z gospodarstw położonych na terenie Wielkiej Brytanii w obrębie okręgu zagrożonego i okręgu zakażonego, określonych w art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 85/511/EWG do tego dnia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 stycznia 2001 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie fasad typu veture
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4359)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/308/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja jest zobowiązana wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym jako pierwsza możliwość, bez stałego nadzoru, oraz jako możliwości druga i trzecia przedstawione w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz jako pierwsza możliwość, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na której mocy producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 kwietnia 2001 r.
uzupełniająca część VI i załączniki 3, 6 i 13 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz załączniki 5 lit. a), 6 lit. a) i 8 do Wspólnego Podręcznika
(2001/329/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r., zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych przepisów szczegółowych i praktycznych procedur rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r., zastrzegający dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych przepisów szczegółowych i praktycznych procedur przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru [2],
uwzględniając inicjatywę Szwecji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ślad za decyzją Rady 2000/777/WE z dnia 1 grudnia 2000 r. w sprawie stosowania dorobku Schengen w Danii, Finlandii, Szwecji oraz w Islandii i Norwegii [3] konieczne jest uaktualnienie części VI oraz załączników 3, 6 i 13 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych w sprawie wiz dla placówek dyplomatycznych i placówek konsularnych (WIK) [4] oraz załączników 5 lit. a), 6 lit. a) i 8 do Wspólnego Podręcznika (WP).
(2) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen, zgodnie z Protokołem włączającym go w ramy Unii Europejskiej, jak przewidziano w załączniku A do decyzji Rady 1999/435/WE z dnia 20 maja 1999 r. dotyczącej definicji dorobku Schengen do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej dla każdego z postanowień lub decyzji, stanowiących dorobek Schengen [5].
(3) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i dlatego nie podlega zobowiązaniom wynikającym z jego stosowania, ani nie jest objęta jego stosowaniem.
Uwzględniając, że niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie dorobku Schengen według przepisów tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania zdecyduje, zgodnie z art. 5 przywołanego wyżej Protokołu, o przetransponowaniu do swojego prawa krajowego niniejszej decyzji, w okresie sześciu miesięcy od dnia jej przyjęcia przez Radę.
(4) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwój dorobku Schengen w rozumieniu Porozumienia zawartego dnia 18 maja 1999 r. przez Radę Unii Europejskiej i te dwa państwa [6].
W wyniku procedur określonych w wymienionym wyżej Porozumieniu, prawa i obowiązki wypływające z niniejszej decyzji stosuje się również do tych dwóch państw i stosunków między tymi państwami a Państwami Członkowskimi uczestniczącymi w niniejszej decyzji.
(5) Na podstawie art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia i Zjednoczone Królestwo nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.
W konsekwencji z zachowaniem przepisów określonych w art. 4 Protokołu, przepisy niniejszej decyzji nie stosuje się w stosunku do Irlandii, ani w stosunku do Zjednoczonego Królestwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W części VI WIK sekcja 1.1 tiret trzecie (pozycja "WAŻNY NA") otrzymuje brzmienie:
"— W przypadkach przewidzianych w art. 14 Konwencji, ograniczona ważność terytorialna może obejmować terytoria kilku Państw Członkowskich; w tym przypadku, zgodnie z kodami Państw Członkowskich, które mają być wprowadzone zgodnie z niniejszym nagłówkiem, dostępne są następujące warianty:
a) wprowadzenie kodów dla danych Państw Członkowskich;
b) wprowadzenie słów "państwa Schengen" w języku wydającego Państwa Członkowskiego, po którym następuje znak minus umieszczony w cudzysłowie wraz z kodami Państw Członkowskich, na terenie których wiza nie jest ważna."
2.
W części 3 załącznika 3 do WIK oraz części 3 załącznika 5 lit. a) do WP skreśla się nagłówki "Dania", "Finlandia", "Szwecja", "Islandia" i "Norwegia", wraz z wykazem dokumentów pobytowych, które są tam umieszczone.
3.
W załączniku 6 do WIK skreśla się tiret drugie.
4.
W przykładzie 14 w załączniku 13 do WIK oraz w przykładzie 14 w załączniku 6 lit. a) do WP dodaje się kody w brzmieniu:
Dania: _BAR_ DK _BAR_
Finlandia: _BAR_ FIN _BAR_
Szwecja: _BAR_ S _BAR_
Islandia: _BAR_ IS _BAR_
Norwegia: _BAR_ N. _BAR_
5.
W załączniku 13 do WIK przykład 11, w załączniku 6 lit. a) do WP przykład 11 i w załączniku 8 do WP przykład 2 zastępuje się przykładami zawartymi w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 27 kwietnia 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Rady
z dnia 9 kwietnia 2001 r.
w sprawie zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony
(2001/330/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu wejścia w życie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu dnia 9 kwietnia 2001 r., niezbędne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony.
(2) Przepisy handlowe zawarte w Umowie mają charakter wyjątkowy, są związane z polityką realizowaną w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia oraz nie stanowią dla Unii Europejskiej jakiegokolwiek precedensu we wspólnotowej polityce handlowej w odniesieniu do państw trzecich innych niż te z Bałkanów Zachodnich.
(3) Umowa ta powinna dlatego zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, załączniki i protokoły załączone do niej oraz deklaracje załączone do Aktu Końcowego zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Teksty określone w akapicie pierwszym załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych w imieniu Wspólnoty, do złożenia dokumentu notyfikacyjnego przewidzianego w art. 50 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju
(2001/332/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i art. 181, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 177 Traktatu, wspólnotowa polityka w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich harmonijnemu i stopniowemu włączaniu się do gospodarki światowej oraz walce z ubóstwem w tych krajach.
(2) Wspólnota powinna przyjąć, w dążeniu do realizacji celów w sferze stosunków zewnętrznych, Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 20 Umowy.
Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnej Komisji przewidzianej w art. 12 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 9 kwietnia 2001 r.
zamykająca konsultacje z Republiką Wysp Fidżi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP–WE
(2001/334/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP–WE podpisaną w Cotonou (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. jako przewidzianą do zastosowania decyzją 1/2000 Rady Ministrów AK–WE,
uwzględniając Umowę wewnętrzną w sprawie środków i procedur związanych z wykonaniem Umowy o partnerstwie AK–WE, jak przewidziane do tymczasowego stosowania decyzją przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 18 września 2000 r. i, w szczególności, jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Główne zagadnienia cytowane w art. 9 Umowy o partnerstwie AK–WE zostały naruszone przez niezgodne z konstytucją zastąpienie wybranego w demokratycznych wyborach rządu Fidżi i przez unieważnienie konstytucji z 1997 r.
(2) Na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AK–WE konsultacje miały miejsce dnia 19 października 2000 r., podczas których władze Fidżi przedstawiły swój punkt widzenia oraz dokonały szczególnych zobowiązań, w szczególności dotyczących harmonogramu nowelizacji konstytucji, przeprowadzenia wolnych i sprawiedliwych wyborów przed końcem czerwca 2002 r. i postawienie przed sądem osób odpowiedzialnych za zamach stanu z 19 maja.
(3) Pod uwagę wzięto również niedawne pozytywne czynniki w rozwoju politycznym Fidżi, zmierzającym do przywrócenia systemu demokratycznego, które uzupełniają powyższe zobowiązania.
(4) Na Fidżi nie został jeszcze w pełni przywrócony rząd demokratyczny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zamyka się konsultacje z Republiką Wysp Fidżi na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy o partnerstwie AK–WE.
Artykuł 2
Środki określone w załączonym projekcie listu przyjmuje się niniejszym jako właściwe środki w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy o partnerstwie AK–WE.
Rada odwołuje powyższe środki w momencie przeprowadzenia wolnych i sprawiedliwych wyborów oraz przejęcia rządów na Fidżi przez prawomocny rząd, w warunkach zapewniających poszanowanie praw człowieka, zasad demokracji i zasad państwa prawnego.
Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana w ciągu sześciu miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 1999/710/WE w sprawie ustalenia tymczasowego wykazu zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa mielonego i wyrobów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1075)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/336/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją Rady 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 1999/710/WE [3] sporządzony został tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne.
(2) Republika Słowacka przesłała wykaz zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne, wobec których odpowiedzialne władze poświadczają, iż zakłady te spełniają wspólnotowe przepisy.
(3) Należy zatem sporządzić tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne dla Republiki Słowackiej, zgodnie z procedurą określoną w decyzji 95/408/WE w odniesieniu do niektórych krajów.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst w Załączniku do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji 1999/710/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2001 r.
dotycząca wymiany listów zmieniającej punkt B załącznika do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1080)
(2001/339/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 93/722/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 decyzji Rady dotyczącej zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win ustanawia, że do celów art. 13 Umowy Komisja jest upoważniona do zawierania niezbędnych aktów zmieniających Umowę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 83 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2]; rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 zostało zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999 [3] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [4].
(2) Komisja, w imieniu Wspólnoty, oraz Republika Bułgarii osiągnęły porozumienie w formie wymiany listów; ta wymiana listów powinna zostać zatwierdzona.
(3) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w czasie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wymiana listów zmieniająca punkt B Załącznika do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja oraz tekst wymiany listów, określone w art. 1, zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 maja 2001 r.
zmieniająca decyzję 2001/304/WE w sprawie oznaczania i wykorzystania niektórych produktów zwierzęcych w związku z decyzją 2001/172/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie
(notyfikowana jako dokument C(2001) 1208)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/345/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/23/WE [5], w szczególności jej art. 6 ust. 1 lit. f),
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/76/WE [7],w szczególności jej art. 3(A)(7) tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po otrzymaniu sprawozdań dotyczących ognisk pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie Komisja przyjęła decyzję 2001/172/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie [8], ostatnio zmienioną decyzją 2001/318/WE [9].
(2) Decyzja Komisji 2001/172/WE zakazuje, z wyjątkiem mięsa uzyskanego ze zwierząt ubitych przed dniem 1 lutego 2001 r., wysyłania świeżego mięsa uzyskanego ze zwierząt z gatunków bydła, owiec, kóz i świń oraz innych parzystokopytnych pochodzących z Wielkiej Brytanii oraz produktów mięsnych wyprodukowanych z takiego mięsa, z wyjątkiem mięsa, które przeszło odpowiednią obróbkę.
(3) W związku z tym Komisja przyjęła decyzję 2001/304/WE [10] w sprawie oznaczania i wykorzystania niektórych produktów zwierzęcych w związku z decyzją 2001/172/WE dotyczącą niektórych środków ochrony w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie.
(4) Wymagania w odniesieniu do produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa mielonego i wyrobów mięsnych są ustanowione w dyrektywie Rady 94/65/WE [11].
(5) Dla jasności tekstu niezbędne są pewne niewielkie zmiany.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 2001/304/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 1 wyraz "mięso" dodaje się między wyrazy "oraz" a "przetworzone";
2) dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:
"5) Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 świeże mięso pochodzące spoza Zjednoczonego Królestwa i poddawane obróbce zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. c) decyzji 2001/172/WE może być oznaczone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym odpowiednio w rozdziale XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG oraz w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG oraz wysłane z Wielkiej Brytanii zgodnie z przepisami art. 2 ust. 3 decyzji 2001/172/WE.
6) Świeże mięso określone w ust. 1–5 obejmuje mięso mielone i wyroby mięsne zgodnie z dyrektywą Rady 94/65/WE ustanawiającą wymagania w odniesieniu do produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa mielonego i wyrobów mięsnych."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 9 kwietnia 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Federalną Republiką Jugosławii w sprawie działań Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w FRJ
(2001/352/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 22 grudnia 2000 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2000/811/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej [1].
(2) Artykuł 6 wspólnego działania stanowi, że szczegółowe zasady regulujące operacje EUMM w zakresie jej obowiązków mają zostać ustanowione w porozumieniach, które zostaną zawarte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 Traktatu.
(3) W następstwie decyzji Rady z dnia 12 maja 2002 r. upoważniającej Prezydencję do rozpoczęcia negocjacji Prezydencja zawarła Porozumienie z FRJ w sprawie działań EUMM.
(4) Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie między Unią Europejską a Federalną Republiką Jugosławii w sprawie działań Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Federalnej Republice Jugosławii jest zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania.
Decyzja Rady
z dnia 7 maja 2001 r.
w sprawie dostosowania diet wypłacanych na rzecz członków i zastępców członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
(2001/368/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 258 akapit czwarty,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 166 akapit czwarty,
uwzględniając wniosek Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 marca 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kwoty diet dziennych wypłacanych na rzecz członków i zastępców członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, przewidziane w decyzji Rady 81/121/EWG [1], powinny zostać przyjęte.
(2) Należy ustanowić przepisy w celu zweryfikowania po roku kwot diet dziennych, uwzględniając regułę ustaloną przez Radę, że świadczenia powinny opierać się raczej na rzeczywiście poniesionych kosztach niż na ustalonej stawce ryczałtowej.
(3) Komitet Ekonomiczno-Społeczny powinien być upoważniony do ustalania kwot diet ekspertów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 decyzji 81/121/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Dzienna dieta za dzień w podróży wynosi:
- 120 EUR dla członków i zastępców.
2.
Dzienna dieta za dzień posiedzenia wynosi:
- 181 EUR dla członków i zastępców.
3.
W przypadku gdy beneficjent przedstawia wystarczający dowód, że poniósł koszty noclegu w miejscu pracy, otrzymuje dodatkową dietę dzienną w wysokości 25 EUR."
Artykuł 2
Rada może zweryfikować kwoty ustanowione w art. 1 niniejszej decyzji, w oparciu o sprawozdanie przedstawione przez Komitet Ekonomiczno-Społeczny od dnia 1 maja 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 maja 2001 r.
Niniejsza decyzja wygasa z dniem 31 grudnia 2002 r.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2001 r.
dotycząca środków wymaganych przy wystąpieniu gąbczastej encefalopatii bydła w Portugalii oraz wprowadzająca program wywozu oparty na dacie
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 834)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/376/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenie rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 98/653/WE z dnia 18 listopada 1998 r. dotycząca środków nadzwyczajnych wymaganych przy wystąpieniu gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) w Portugalii [4], ostatnio zmieniona decyzją 2000/104/WE [5], zakazuje wysyłania i wywozu produktów bydlęcych.
(2) Aktualna liczba wystąpienia przypadków BSE w Portugalii obliczona w okresie minionych 12 miesięcy na 1000000 sztuk bydła, w wieku powyżej 24 miesięcy, wynosi 170.
Zgodnie z edycją 2000 Kodeksu Zdrowia Zwierząt Międzynarodowego Urzędu ds. Epizootii (IOE/OIE), państwo lub strefa zostanie sklasyfikowana jako charakteryzująca się wysoką częstotliwością występowania BSE, jeżeli stopień wystąpienia BSE, obliczony w okresie minionych 12 miesięcy, był wyższy niż 100 przypadków na 1000000 zwierząt należących do pogłowia bydła w wieku powyżej 24 miesięcy w danym państwie lub strefie.
(3) Kodeks Zdrowia Zwierząt IOE/OIE zaleca, aby wołowina i produkty mięsne pochodzące z państw lub stref sklasyfikowanych jako charakteryzujące się wysokim stopniem występowania BSE, nadawały się do handlu wyłącznie na pod pewnymi ścisłymi warunkami, takimi jak skuteczne zakazy dotyczące paszy, stały system identyfikacji bydła umożliwiający ustalenie stada oraz matki zwierzęcia, usunięcie określonych materiałów niebezpiecznych uboju oraz całkowite zniszczenie niektórych zwierząt podwyższonego ryzyka, takich jak potomstwo i grupy urodzeniowe, z których wywodzą się przypadki BSE.
(4) IOE/OIE zaleca również, aby wołowina i produkty nadawały się do handlu wyłącznie na podstawie jednego z dwóch programów: albo programu poświadczenia stad, wskazującego, iż produkty otrzymano ze zwierząt urodzonych, hodowanych i pozostających w stadach, w których w okresie ostatnich siedmiu lat nie wystąpiły przypadki BSE, albo programu opartego na dacie, wskazującego, że produkty otrzymano ze zwierząt urodzonych po dacie wprowadzenia zakazu paszowego.
(5) Zakaz karmienia zwierząt gospodarskich paszą zawierającą białka ssaków i zakaz karmienia przeżuwaczy tłuszczem ssaków został wprowadzony w Portugalii dnia 4 grudnia 1998 r.; w tym samym czasie gromadzenie, przechowywanie i obrót białkiem ssaków i niektórymi tłuszczami zostało zakazane oraz zostało zorganizowane wycofywanie z rynku istniejących zapasów.
(6) W ramach misji przeprowadzanej w Portugalii przez Biuro ds. żywności i weterynarii w dniach 14–18 czerwca 1999 r. stwierdzono, iż wycofywanie z rynku istniejących zapasów zostało zakończone i że kontrole w sprawie skuteczności zakazu paszowego zastosowano poprawnie.
(7) Zakaz używania materiałów szczególnego ryzyka w żywności przeznaczonej dla ludzi lub w paszach zwierzęcych został wprowadzony w Portugalii dnia 4 grudnia 1998 r.
Zakaz został rozszerzony zgodnie z decyzją Komisji 2000/418/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. regulującą użycie materiałów stanowiących ryzyko w zakresie przenaszalnych encefalopatii gąbczastych [6], ostatnio zmienioną decyzją 2001/2/WE [7].
(8) Zgodnie z krajowym planem zwalczania BSE w Portugalii, grupy urodzeniowe i potomstwo przypadków BSE powinno być ubite i zniszczone.
(9) Nowy scentralizowany krajowy system identyfikacji i rejestracji bydła (SNIRB) został wprowadzony w Portugalii dnia 1 lipca 1999 r.
(10) Portugalia przedstawiła Komisji, dnia 3 grudnia 1999 r., pierwszy wniosek o program wywozu oparty na dacie w celu uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem niektórych warunków, na wysyłanie produktów pochodzących ze zwierząt urodzonych po określonej dacie.
Te techniczne wnioski były następnie zmieniane i uzupełniane w dniach 18 lutego, 24 marca, 27 czerwca oraz 22 września.
Zmienione i uzupełnione wnioski zapewniły odpowiednie ramy dla zezwolenia na wysyłanie i wywóz produktów otrzymanych z bydła ubitego w Portugalii.
(11) Środki mające na celu wprowadzenie w życie programu wywozu i selekcjonowania potomstwa zostaną zbadane przez Biuro Komisji ds. Żywności i Weterynarii przed wysyłką mięsa i produktów mięsnych. Jeżeli wyniki tego badania będą pomyślne, Komisja ustali datę rozpoczęcia wywozu.
(12) Decyzja 98/653/WE obejmuje przepisy zezwalająca na wysyłkę walczących byków z Portugalii na walki byków w innych Państwach Członkowskich.
Niezbędne jest ustanowienie procedury zezwalającej na powrót walczących byków do Portugalii, jeżeli nie wykorzystano ich podczas walk.
Ponadto, powinny zostać wyjaśnione zasady obróbki tusz walczących byków pochodzenia portugalskiego.
(13) Do celów jasności decyzja 98/653/WE powinna zostać uchylona.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
ROZDZIAŁ I
Zakres
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych przyjętych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła (BSE), niniejsza decyzja ustanawia przepisy szczególne wymagane przy wystąpieniu BSE w Portugalii.
2.
Przepisy niniejszej decyzji mające zastosowanie do Portugalii, nie mają jednakże zastosowania w stosunku do Regionu Autonomicznego Azorów.
Przepisy niniejszej decyzji mające zastosowanie w stosunku do Państw Członkowskich innych niż Portugalia stosuje się również w stosunku do Regionu Autonomicznego Azorów.
W szczególności, Portugalia zapewnia, że przepisy art. 2–14 znajdują zastosowanie do wysyłania przesyłek z innych części Portugalii do Azorów.
ROZDZIAŁ II
Żywe bydło, bydlęce zarodki, mączka mięsno-kostna i produkty pochodne
Artykuł 2
Portugalia zapewnia, aby następujące produkty nie były wysyłane z jej terytorium do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich:
a) żywe bydło i bydlęce zarodki;
b) mączka mięsna, mączka kostna, mączka mięsno-kostna pochodząca od ssaków;
c) pasze dla zwierząt i nawozy zawierające materiał, określone w lit. b).
Artykuł 3
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 lit. a), Portugalia może zezwolić na wysyłanie do innych Państw Członkowskich, które wyraziły na to zgodę, walczących byków zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku I.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o wykazie aren do walk byków i związanych z nimi pomieszczeń zatwierdzonych do przyjmowania byków do walk.
Państwa Członkowskie miejsca przeznaczenia zapewniają, aby tusze walczących byków poddawane były po walkach spaleniu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku I. W przypadku, gdy walczące byki nie zostaną wykorzystane do walk, Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia zapewnia, aby zwierzęta te zostały zabite i spalone, albo zostaną odesłane do Portugalii, zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku I.
Państwa Członkowskie miejsca przeznaczenia przechowują pełne rejestry z zachowaniem zgodności z niniejszym artykułem.
Artykuł 4
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 lit. b), Portugalia może zezwolić na wysyłanie pasz przeznaczonych dla domowych zwierząt mięsożernych zawierających materiał określony w tym przepisie z terytorium Portugalii do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich, pod warunkiem, że materiał nie pochodził z Portugalii oraz zostały spełnione warunki ustanowione w art. 14, 16, 17 i 18.
Artykuł 5
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 lit. b) i c), Portugalia może zezwolić na wysyłanie do innych Państw Członkowskich, które wyraziły zgodę na przyjęcie materiału, określonego w niniejszych przepisach, do celów jego spalenia, zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku II.
Państwa Członkowskie miejsca przeznaczenia powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o wykazie zakładów spalających posiadających zezwolenie do odbioru tego materiału.
Państwa Członkowskie miejsca przeznaczenia zapewniają, że materiał ten zostaje spalony zgodnie z załącznikiem II.
Państwa Członkowskie miejsca przeznaczenia przechowują pełne rejestry z zachowaniem zgodności z niniejszym artykułem.
ROZDZIAŁ III
Materiały otrzymywane z bydła ubitego w Portugalii
Artykuł 6
Portugalia zapewnia, aby następujące produkty, otrzymane z bydła ubitego w Portugalii, nie były wysyłane z jej terytorium do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich:
a) mięso;
b) produkty nadające się do włączenia do łańcucha żywienia ludzi i zwierząt;
c) materiały przeznaczone do wykorzystania w kosmetykach lub produktach leczniczych lub wyrobach medycznych.
Artykuł 7
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6, Portugalia może zezwolić na wysyłkę ze swojego terytorium do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich aminokwasów, peptydów i łoju, wyprodukowanych w zakładach objętych urzędowym nadzorem weterynaryjnym oraz które wykazały, że działają zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku III.
Produkty te są etykietowane lub zidentyfikowane w inny sposób wskazujący zakład produkcji oraz wskazujący, że są odpowiednie do zastosowania w żywności, paszach zwierzęcych, kosmetykach, produktach leczniczych, wyrobach medycznych.
W przypadku, gdy produkty są wysyłane do innych Państw Członkowskich, towarzyszy im świadectwo zdrowia wydane przez urzędowego lekarza weterynarii, stanowiące, że zostały spełnione warunki ustanowione w niniejszej decyzji oraz świadczące o częstotliwości przeprowadzonych kontroli urzędowych.
Portugalia przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz zakładów, określonych w akapicie pierwszym, ustalający cele, dla jakich poszczególne zakłady uzyskały zatwierdzenie.
Portugalia powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o jakichkolwiek zmianach do tego wykazu.
Artykuł 8
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6, Portugalia może zezwolić na wysyłanie ze swojego terytorium do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich:
a) produktów zawierających łój, wyprodukowany zgodnie z art. 7;
b) produktów otrzymanych z łoju poprzez zmydlanie, transestryfikację lub hydrolizę, wyprodukowanych zgodnie z warunkami określonymi w załączniku III.
Produkty te są etykietowane lub zidentyfikowane w inny sposób wskazujący zakład produkujący oraz wskazujący, że są odpowiednie do wykorzystania w żywności, paszach dla zwierząt, kosmetykach, produktach leczniczych oraz wyrobach medycznych.
Artykuł 9
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6, Portugalia może zezwolić na wysyłanie z krajowych laboratoriów weterynaryjnych w Lizbonie i w Porto do urzędowo zatwierdzonych instytutów w innych Państwach Członkowskich lub państwach trzecich, próbek otrzymanych z bydła ubitego w Portugalii, z przeznaczeniem do badania laboratoryjnego, lub badania na BSE lub testów diagnostycznych.
Artykuł 10
Portugalia zapewnia, aby żelatyna, fosforan dwu-wapniowy, kolagen, łój, produkty zawierające łój i produkty otrzymane z łoju poprzez zmydlanie, transestryfikację lub hydrolizę, produkowane do użytku technicznego z surowców otrzymanych z bydła ubitego w Portugalii, były etykietowane lub zidentyfikowane w inny sposób wskazujący zakład produkujący oraz wskazujący, że są odpowiednie do wykorzystania w żywności, paszach dla zwierząt, kosmetykach, produktach leczniczych oraz wyrobach medycznych.
Artykuł 11
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6, Portugalia może zezwolić na wysyłanie do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich następujących produktów otrzymanych z bydła urodzonego i chowanego w Portugalii oraz ubitego w rzeźniach w Portugalii, które nie były wykorzystywane do uboju jakiejkolwiek nieodpowiedniej sztuki bydła, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym artykule, art. 12, 16, 17 i 18 oraz w załączniku IV:
a) "świeże mięso" jak określono w dyrektywie Rady 64/433/EWG [8];
b) "mielone mięso" i "wyroby mięsne", jak określono w dyrektywie Rady 94/65/WE [9];
c) "produkty mięsne" jak określono w dyrektywie Rady 77/99/WE [10];
d) żywność przeznaczona dla domowych zwierząt mięsożernych.
2.
Świeże mięso, określone w ust. 1 lit. a) jest bez kości oraz wszystkie przyległe tkanki, łącznie z tkankami nerwową i limfatyczną, zostają usunięte w rozbieralniach mięsa w Portugalii niewykorzystywanych do rozbioru jakichkolwiek nieodpowiednich produktów bydlęcych.
3.
Produkty określone w ust. 1 lit. b), c) i d) produkowane są ze świeżego mięsa, określonego w ust. 1 lit. a) w zakładach w Portugalii niewykorzystywanych do produkcji jakichkolwiek nieodpowiednich produktów bydlęcych, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule, w art. 12, 16, 17 i 18 oraz w załączniku IV.
4.
Składowanie w chłodni produktów, określonych w ust. 1, odbywa się w pomieszczeniach, które nie są używane do przechowywania jakichkolwiek nieodpowiednich produktów bydlęcych. Pomieszczenia te są zamykane i zapieczętowywane przez właściwe władze, na czas ich nieobecności.
Rozbiór, składowanie i transport przeprowadza się zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule, w art. 12, 16, 17 i 18 oraz w załączniku IV.
5.
Do celów niniejszego artykułu, nadające się produkty, oznaczają produkty, określone w ust. 1 oraz produkty otrzymane z bydła nieubitego w Portugalii, które spełniają warunki ustanowione w art. 14–19.
6.
Do celów niniejszej decyzji, "pomieszczenie" oznacza pokój lub inną strukturę wewnątrz pokoju, która zapewnia bezpieczną zamykaną barierę fizyczną.
Artykuł 12
1.
Mięso i produkty, określone w art. 11 ust. 1 oznaczone są lub opatrzone etykietą z dodatkowym wyraźnym oznaczeniem, które nie może mylić się ze wspólnotowym znakiem jakości zdrowotnej albo dodatkowym wyraźnym znakiem, określonym w art. 14.
2.
W przypadku, gdy mięso lub produkty są przeznaczone do wprowadzenia do obrotu w Portugalii, nie umieszcza się na nich dodatkowego znaku.
Jeżeli taki znak znajduje się na produkcie, podlega unieważnieniu lub jest usuwany z mięsa, albo podlega unieważnieniu na etykiecie w czasie, gdy mięso lub dany produkt opuszcza zakład, jak określono w art. 15 i 16.
Wspólnotowy znak jakości zdrowotnej nie jest usuwany, z wyjątkiem przypadku, gdy jest to nieuniknione w procesie rozbioru.
3.
Portugalia przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wzór dodatkowego znaku, określony w ust. 1, przed rozpoczęciem wysyłania.
ROZDZIAŁ IV
Materiały otrzymane z bydła nieubitego w Portugalii
Artykuł 13
Portugalia zapewnia, aby przepisy niniejszego rozdziału były przestrzegane podczas wysyłania z terytorium Portugalii do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich następujących produktów otrzymanych z bydła nieubitego w Portugalii:
a) "świeże mięso" jak określono w dyrektywie 64/433/EWG;
b) "mielone mięso" i "wyroby mięsne" jak określono w dyrektywie 94/65/WE;
c) "produkty mięsne" oraz "inne produkty pochodzenia zwierzęcego" w dyrektywie 77/99/EWG;
d) żywność przeznaczona dla domowych zwierząt mięsożernych;
e) żelatyna, fosforan dwu-wapniowy, łój, produkty zawierające łój i produkty otrzymane z łoju poprzez zmydlanie, transestryfikację lub hydrolizę, aminokwasy, białka lub kolagen, które są zdatne do włączenia ich do łańcucha żywienia ludzi i zwierząt lub są przeznaczone do wykorzystania w kosmetykach lub produktach leczniczych lub w wyrobach medycznych.
Artykuł 14
1.
Mięso i produkty, określone w art. 13 lit. a)–c) oznacza się lub umieszcza się na nich etykietę, z dodatkowym wyraźnym znakiem, który nie może zostać pomylony ze wspólnotowym znakiem jakości zdrowotnej lub innym dodatkowym wyraźnym znakiem, określonym w art. 12.
2.
W przypadku, gdy mięso lub produkty są przeznaczone do wprowadzenia do obrotu w Portugalii, nie są opatrzone dodatkowym znakiem.
Jeżeli taki znak znajduje się na produkcie, podlega unieważnieniu lub jest usuwany z mięsa albo podlega unieważnieniu na etykiecie w czasie, gdy mięso lub dany produkt opuszcza zakład, jak określono w art. 15 i 16.
Wspólnotowy znak jakości zdrowotnej nie jest usuwany, z wyjątkiem przypadku, gdy jest to nieuniknione w procesie rozbioru.
3.
Portugalia przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wzór dodatkowego znaku, określony w ust. 1 przed rozpoczęciem wysyłki.
Artykuł 15
Produkty, określone w art. 13 lit. e), które są wysyłane do innych Państw Członkowskich są etykietowane w celu zidentyfikowania zakładu, w którym produkt został wyprodukowany oraz w celu wykazania, że produkty zostały wyprodukowane zgodnie z niniejszą decyzją oraz, jeżeli jest to właściwe, czy są zdatne do wykorzystania w żywności, w paszach dla zwierząt, kosmetykach, produktach leczniczych lub wyrobach medycznych.
ROZDZIAŁ V
Zakłady i wydawanie świadectw
Artykuł 16
1.
Produkty, określone w art. 11 i 13 pochodzą oraz, w miarę potrzeb, przeszły przez zakłady w Portugalii:
a) które zostały zatwierdzone przez właściwy organ;
b) które są objęte urzędowym nadzorem weterynaryjnym lub, w przypadku produktów otrzymanych z łoju poprzez zmydlanie, transestryfikację lub hydrolizę, objęte nadzorem właściwego organu;
c) które uruchomiły system ustalający przebieg łańcucha produkcyjnego poszczególnych surowców, gwarantujący pochodzenie danego surowca przez cały łańcuch produkcyjny;
d) które uruchomiły system rejestrujący ilości przychodzących i wychodzących materiałów pozwalający na krzyżowe sprawdzanie przychodzących i wychodzących przesyłek;
e) w których produkty są wyładowywane, przetwarzane, składowane, przemieszczane i transportowane oddzielnie, lub w innym czasie, od produktów, które nie spełniają warunków określonych w niniejszym artykule i w art. 11, 12, 14, 15, 17 i 18.
2.
Portugalia przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz zakładów, które spełniają warunki, określone w ust. 1, wskazując cel, dla którego dany zakład uzyskał zatwierdzenie.
Portugalia niezwłocznie powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o jakichkolwiek zmianach do tego wykazu.
Artykuł 17
1.
Produkty, określone w art. 11 i art. 13 lit. a)–d) pochodzą oraz, jeżeli zachodzi taka konieczność, przeszły przez zakłady w Portugalii:
a) w których rozładunek, przetwarzanie, składowanie i inne przemieszczanie oraz załadunek odbywają się pod nadzorem urzędowym;
b) w których produkty są składowane w komorach chłodniczych, które nie są wykorzystywane w tym samym czasie do przechowywania jakichkolwiek produktów bydlęcych niespełniających warunków w ustanowionych w niniejszym artykule oraz w art. 11, 12, 14, 15, 16, 18 i 19. Pomieszczenia te są zamykane i zapieczętowywane przez właściwy organ, na czas ich nieobecności.
2.
Do celów oznaczeń zdrowotnych i zastosowania dodatkowych oznaczeń przewidzianych w art. 12 i 14, właściwy organ zachowuje i utrzymuje, na ich odpowiedzialność:
a) instrumenty przeznaczone do celów oznaczania zdrowotnego mięsa i zastosowania dodatkowych znaków, które mogą być przekazywane służbom pomocniczym tylko w czasie oznaczania i przez czas wymagany do tego celu;
b) jakiekolwiek etykiety zawierające znak jakości zdrowotnej lub dodatkowe oznaczenie.
Etykiety te posiadają numery seryjne i odpowiednia ilość może zostać wydana służbom pomocniczym w czasie, w którym mają być użyte.
3.
Produkty, określone w ust. 1 są transportowane środkami transportu, które są zapieczętowane przez właściwy organ.
Artykuł 18
1.
Produktom, określonym w art. 11 i art. 13 lit. a)–d) wysyłanym do innych Państw Członkowskich towarzyszy świadectwo zdrowia, wydane przez urzędowego lekarza weterynarii, stanowiące, że warunki określone w niniejszym artykule i art. 11, 17 i 19 zostały spełnione, wskazujące wszystkie zakłady gdzie te produkty zostały otrzymane, przemieszczane lub przetwarzane i składowane oraz określające wszystkie etykiety i odpowiednie numery w przesyłce umożliwiające ustalenie pochodzenia i drogi przebytej przez każdą pojedynczą jednostkę.
2.
Do mięsa dołączone jest świadectwo zdrowia, określone w załączniku IV do dyrektywy 64/433/EWG określające w sekcji świadectwa "Identyfikacja mięsa" wszystkie etykiety i odpowiednie numery zawarte w przesyłce umożliwiające ustalenie pochodzenia i drogi przebytej przez każdą pojedynczą jednostkę.
3.
Do wszystkich świadectw dodaje się następującą adnotację:
"wyprodukowano zgodnie z decyzją Komisji 2001/376/WE."
4.
Portugalia powiadamia właściwy organ miejsca przeznaczenia o każdej przesyłce poprzez system ANIMO, określony w decyzji Komisji 91/398/EWG [11], lub faksem.
5.
Jeżeli produkty są wysyłane do państw trzecich, towarzyszy im świadectwo zdrowia, wydane przez urzędowego lekarza weterynarii, stanowiące, że warunki ustanowione w niniejszej decyzji zostały spełnione.
ROZDZIAŁ VI
Tranzyt i odbiór materiału z innych Państw Członkowskich
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie, które wysyłają mięso, określone w art. 13 lit. a) z zakładu lub punktu kontroli granicznej zatwierdzonego prze Wspólnotę na jego terytorium, przez terytorium Portugalii lub do zakładu zatwierdzonego zgodnie z art. 16, zapewniają, aby mięsu towarzyszło świadectwo weterynaryjne wydane przez urzędowego lekarza weterynarii lub świadectwo wydane przez właściwy organ w punkcie kontroli granicznej.
Oryginały wszystkich świadectw towarzyszą przesyłce do zakładu miejsca przeznaczenia.
2.
Mięso określone w art. 13 lit a), przewożone jest w urzędowo zapieczętowanym pojeździe.
Pieczęć może zostać złamana tylko do celów inspekcji urzędowej.
3.
Państwa Członkowskie, które wysyłają produkty określone w art. 13 lit. e) lub jakiekolwiek surowce, przeznaczone do produkcji tych produktów do zakładu zatwierdzonego zgodnie z art. 16, zapewniają, aby były one opatrzone etykietą lub opisane w inny sposób wskazujący na zakład Państwa Członkowskiego, w którym zostały wyprodukowane.
ROZDZIAŁ VII
Monitorowanie, sprawozdania i inspekcje
Artykuł 20
Co cztery tygodnie Portugalia przesyła Komisji sprawozdanie o stosowaniu środków ochronnych podjętych przeciwko przenaszalnym gąbczastym encefalopatiom (TSE) zgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi.
Artykuł 21
Komisja przeprowadza inspekcje wspólnotowe na miejscu:
a) w Portugalii w celu zweryfikowania wykonania urzędowych kontroli w odniesieniu do każdego z produktów, określonych w art. 7 i 8 przed rozpoczęciem lub wznowieniem wysyłki tych produktów;
b) w Portugalii w celu zweryfikowania stosowania przepisów art. 11 i 12 i załącznika IV przed rozpoczęciem wysyłania produktów określonych w art. 11;
c) w Portugalii w celu zweryfikowania stosowania przepisów niniejszej decyzji, w szczególności, w odniesieniu do wykonywania urzędowych kontroli;
d) w Portugalii w celu zbadania rozwoju występowania choroby, skutecznego stosowania odpowiednich środków krajowych oraz w celu przeprowadzenia oceny ryzyka przedstawiającej czy podjęto właściwe środki przeciwdziałania ryzyku;
e) w Państwach Członkowskich miejsca przeznaczenia w celu weryfikacji stosowania, jeżeli zachodzi taka potrzeba, przepisów w art. 5 oraz załącznika II przed rozpoczęciem wysyłki materiałów, określonych w art. 5.
Artykuł 22
1.
Data rozpoczęcia wysyłania walczących byków zostaje ustalona, na podstawie art. 3, przez Komisję po ocenie protokołów, określonych w załączniku I pkt 18, oraz po poinformowaniu Państw Członkowskich.
2.
Daty rozpoczęcia wysyłania materiałów i produktów ustalane są, na podstawie art. 5, 7 i 11, przez Komisję, biorąc pod uwagę inspekcje, określone w art. 21 oraz po poinformowaniu Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy końcowe
Artykuł 23
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 24
Decyzja 98/653/WE traci moc.
Odesłania do uchylonej decyzji należy traktować jako odesłania do niniejszej decyzji.
Artykuł 25
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 4 kwietnia 2001 r.
dotycząca zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego metali ciężkich
(2001/379/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175 ust. l, w połączeniu z art. 300 ust. 2, pierwsze zdanie pierwszego akapitu i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji, [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, [2]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota podpisała w Aarhus 24 czerwca 1998 r. Protokół do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczący metali ciężkich z 1979 roku (dalej nazywany "Protokołem").
(2) Protokół ma na celu kontrolę emisji metali ciężkich powodowanych działalnością człowieka, które są przenoszone w powietrzu na długi ponadgraniczny dystans i które mogą mieć znaczący negatywny wpływ na zdrowie człowieka lub środowisko naturalne.
(3) Protokół wymaga redukcji łącznych rocznych emisji do atmosfery kadmu, ołowiu i rtęci oraz stosowania środków kontroli produktów.
(4) Działania przewidziane w Protokole przyczyniają się do osiągnięcia celów wspólnotowej polityki w zakresie ochrony środowiska.
(5) Wspólnota i Państwa Członkowskie współpracują w zakresie swoich odpowiednich kompetencji z krajami niebędącymi członkami i właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
(6) Wspólnota powinna zatwierdzić Protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczący metali ciężkich z 1979 roku, podpisany 24 czerwca 1998 r., zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do złożenia instrumentu zatwierdzenia u sekretarza generalnego ONZ, zgodnie z art. 16 Protokołu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 maja 2001 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w niektóre wydatki związane z wykonywaniem niektórych środków zarządzania dotyczących masowo migrujących ryb
(2001/382/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego, zwanej dalej "Konwencją ICCAT" od dnia 14 listopada 1997 r.
(2) Konwencja ICCAT stanowi ramy dla współpracy regionalnej w zakresie ochrony i zarządzania tuńczykiem i gatunkami tuńczykopodobnymi na Oceanie Atlantyckim i przylegających morzach poprzez ustanowienie Międzynarodowej Komisji Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, zwanej dalej "ICCAT", i przyjęcie zaleceń dotyczących ochrony i zarządzania na obszarze konwencji, które staną się wiążące dla Umawiających się Stron.
(3) Podczas jedenastego nadzwyczajnego posiedzenia, które odbyło się w dniach 16—23 listopada 1998 r., ICCAT przyjęła zalecenie dotyczące zamknięcia czasowo-przestrzennego związanego ze stosowaniem urządzeń powodujących koncentrację ryb, które stały się obowiązkowe dla Umawiających się Stron w dniu 21 czerwca 1999 r.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 973/2001 z dnia 14 maja 2001 r. ustanawiające niektóre środki techniczne dotyczące ochrony zasobów gatunków masowo migrujących [2] włącza to zalecenie do prawa wspólnotowego.
(4) W celu zapewnienia zgodności z tym środkiem należy uregulować kwestię obserwatora pozostającego na pokładzie każdego statku podczas wymienionego wyżej okresu.
Należy przyjąć szczegółowe regulacje dotyczące wyznaczania obserwatorów, ich zadań, jak i pokrywania kosztów przez nich ponoszonych.
(5) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby statki pływające pod ich banderą i działające na obszarze ICCAT przestrzegały środków w zakresie ochrony i zarządzania obowiązujących na tym obszarze.
Niezbędne jest zatem, aby Państwa Członkowskie nadzorowały właściwe stosowanie systemu działania obserwatorów.
(6) Państwa Członkowskie muszą podjąć kroki w celu zapewnienia, aby obserwatorzy byli umieszczani na pokładzie statków pływających pod ich banderą oraz aby zwracano im koszty związane z takim wyznaczeniem.
(7) W celu ułatwienia stosowania systemu działania obserwatorów należy uregulować kwestię wkładu finansowego Wspólnoty na wydatki poniesione w związku z wyznaczeniem obserwatorów podczas okresu od 1 listopada 2000 r. do 31 stycznia 2001 r.
Wkład jest uwarunkowany przejęciem kosztów przez Państwa Członkowskie w momencie gdy system stanie się systemem rutynowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Koszty związane z wyznaczaniem obserwatorów rozmieszczanych w oparciu o przepisy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 973/2001 są ponoszone przez Państwo Członkowskie, które dokonało mianowania.
2.
Państwa Członkowskie mogą przenieść takie koszty, w całości lub częściowo, na właścicieli wspólnotowych statków rybackich, określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 973/2001.
Artykuł 2
1.
W celu ułatwienia wprowadzenia systemu działania obserwatorów Wspólnota może uczestniczyć w finansowaniu wydatków Państw Członkowskich związanych z wyznaczaniem obserwatorów, w okresie od 1 listopada 2000 r. do 31 stycznia 2001 r.
2.
Wkład wspólnotowy stanowi 50 % wydatków z funduszy publicznych ponoszonych przez każde Państwo Członkowskie przy wyznaczaniu obserwatorów.
3.
Państwa Członkowskie zamierzające ubiegać się o wkład finansowy przedkładają Komisji przed 1 września 2001 r. szczegółowe sprawozdanie dotyczące:
- liczby wyznaczonych obserwatorów,
- liczby danych statków,
- nazwy statku poddanego obserwacji i okresu, na który wyznaczono obserwatora,
- sprawozdania końcowego każdego obserwatora.
4.
Państwa Członkowskie zamierzające ubiegać się o wkład finansowy Wspólnoty przedkładają wniosek o zwrot wydatków określonych w ust. 2 wraz z dwoma odpisami dokumentów uzupełniających najpóźniej do 1 października 2001 r.
Dokumenty uzupełniające obejmują co najmniej główne punkty porozumienia między Państwem Członkowskim a usługodawcą (usługodawcami) oraz dowody potwierdzające dokonanie danych płatności.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wydatki zostały poniesione zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami i z wymaganiami niniejszej decyzji.
5.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacji koniecznych do umożliwienia weryfikacji zgodności z wymaganiami niniejszej decyzji, w szczególności dotyczących wyznaczania obserwatorów, w odniesieniu do których Wspólnota dokonała wkładu finansowego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2001 r.
zmieniająca decyzję 2000/666/WE ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1168)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/383/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 95/176/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 2 lit. b), art. 17 ust. 3 i art. 18 ust. 1 tiret pierwsze i czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/666/WE ustanawia wymagania dotyczące zdrowia zwierząt oraz wymagania dotyczące świadectw przy przywozie ptaków innych niż drób z niektórych państw trzecich [3].
(2) Niektóre Państwa Członkowskie zgłosiły wniosek o dodatkowy czas konieczny do całkowitego przygotowania się do wprowadzenia w życie wymagań dla kwarantanny, ustanowionych w powyższej decyzji.
W tych okolicznościach Komisja uznała za właściwe przyznanie większej ilości czasu w celu dostosowania się do wymagań nowych środków i w związku z tym data wprowadzenia w życie ustanowiona w niniejszej decyzji musi być odpowiednio zmieniona.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 10 decyzji 2000/666/WE datę zastępuje się datą "1 listopada 2001 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 2001 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia RH 2485 (metoksyfenozyd) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1179)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/385/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/80/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej RH 2485 (metoksyfenozyd) została przedłożona przez Rohm and Haas France SA władzom Zjednoczonego Królestwa dnia 21 lutego 2000 r. w celu uzyskania jej włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(3) Władze Zjednoczonego Królestwa przekazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacja wydaje się spełniać wymogi dotyczące danych oraz informacji ustanowione w załączniku II do dyrektywy.
Ponadto uważają one, że dokumentacja zawiera dane i informacje wymagane w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przekazał dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(4) Dokumentacja została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 2 lutego 2001 r.
(5) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg oficjalnego potwierdzenia na poziomie wspólnotowym, że każda dokumentacja spełnia zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(6) Potwierdzenie takie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również do umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy.
(7) Decyzja ta pozostaje bez uszczerbku dla prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu pełniącemu funkcję sprawozdawcy w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
Żądanie przedłożenia dalszych danych koniecznych do wyjaśnienia dokumentacji nie wpływa na termin przedłożenia sprawozdania określony w akapicie 9.
(8) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej RH 2485 (metoksyfenozyd).
(9) Zjednoczone Królestwo przekaże wnioski z tego badania wraz z wszelkimi zaleceniami w sprawie włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez Rhom and Haas France SA Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia RH 2485 (metoksyfenozyd) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 2 lutego 2001 r., zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych oraz informacji ustanowione w załączniku II do dyrektywy.
Dokumentacja spełnia wymogi dotyczące danych oraz informacji ustanowione w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego RH 2485 (metoksyfenozyd) z uwzględnieniem proponowanych zastosowań.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 2001 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych pochodzących z państw trzecich oraz ustanawiająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz takich jaj
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1174)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/393/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/90/WE [2], w szczególności jej art. 23, art. 24 ust. 2, art. 26 i 27a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych (SPF) są jajami wylęgowymi, które wykorzystywane są w procedurach diagnostycznych w laboratoriach, do produkcji i testowania szczepionek oraz w celach badawczych i farmaceutycznych muszą być oznaczone pieczątką.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego [3] ustanawia wymagania dotyczące znakowania jaj wylęgowych, a jego rozporządzenie wykonawcze Komisji (EWG) nr 1868/77 [4] ustanawia szczegółowe zasady ich stosowania, w szczególności dotyczące znakowania jaj wylęgowych.
(3) Jaja SPF nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
(4) Jaja SPF nie są specjalnie zdefiniowane jako takie w prawodawstwie wspólnotowym, więc musi zostać ustanowiona szczególna definicja.
(5) Jaja SPF muszą być produkowane zgodnie z aktualną Europejską Farmakopeą [5], w której określone są wymagania.
(6) Poszczególne charakterystyki zabezpieczają przed wprowadzeniem influenzy drobiu, rzekomego pomoru drobiu i innych chorób drobiu do Wspólnoty, pod warunkiem że wszystkie inne przepisy niniejszej decyzji mają zastosowanie.
(7) Państwa Członkowskie chcą przywozić jaja SPF z państw, które nie są uważane za wolne od rzekomego pomoru drobiu i influenzy drobiu, lecz mogą zaoferować zadowalające gwarancje zdrowia zwierząt na ten określony produkt.
(8) Jaja SPF mogą być używane tylko w jednostkach, gdzie muszą być zniszczone lub traktowane po użyciu w sposób niestanowiący żadnego ryzyka rozprzestrzenienia się choroby.
(9) Świadectwo zdrowia zwierząt dla tej kategorii jaj i odpowiedni wykaz państw trzecich, które mogą korzystać z tego świadectwa przy wywozie takich jaj do Wspólnoty, powinny być sporządzone.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje: "Jaja wolne od określonych czynników chorobotwórczych (SPF)" są jajami wylęgowymi, jak ustanowiono w art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 90/539/EWG, które są otrzymane ze "stada kur wolnego od określonych czynników chorobotwórczych", jak opisuje Europejska Farmakopea, i które są wyłącznie przeznaczone do celów diagnostycznych, badawczych lub farmaceutycznych.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz jaj SPF z państw trzecich lub części państw trzecich wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że spełniają warunki odnośnego świadectwa zdrowia zwierząt ustanowionego w załączniku II oraz że świadectwo takie, należycie wypełnione i podpisane, dołączone jest do przywozu.
2.
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz jaj SPF tylko wtedy, kiedy są one oznaczone pieczątką wskazującą kod ISO kraju i numer zatwierdzenia zakładu oraz gdy opakowanie nosi tę samą informację, widoczną i łatwą do odczytania, wskazującą na to, że przesyłka zawiera określony produkt, co więcej, po kontroli przywozowej przesyłka musi być przewieziona bezpośrednio do miejsca przeznaczenia.
Oznakowanie musi być zgodne z ogólnymi wymaganiami odnośnie do wprowadzania do obrotu jaj, ustanowionymi w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75, ostatnio zmienionego własnym rozporządzeniem wykonawczym (EWG) 1868/77.
Artykuł 3
Niewykorzystane jaja, materiał opakowaniowy i jakiekolwiek części odpadów lub produkty odpadowe z jaja muszą zostać spalone lub potraktowane po użyciu w taki sposób, żeby nie spowodować żadnego ryzyka rozprzestrzenienia się choroby.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję odnośnie do jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych stosuje się od dnia 30 kwietnia 2001 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 maja 2001 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 13-H Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji części samochodów osobowych w odniesieniu do ich układów hamulcowych
(2001/395/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.") [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [2],
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wymogi standardowe regulaminu nr 13-H Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji części samochodów osobowych w odniesieniu do ich układów hamulcowych mają na celu usuwanie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi między Umawiającymi się Stronami w odniesieniu do układów hamulcowych oraz zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska.
(2) Rezolucja nr 13-H była notyfikowana Umawiającym się Stronom i weszła w życie w odniesieniu do wszystkich Umawiających się Stron, które nie przekazały powiadomienia o swoim braku zgody w terminie lub dacie wyszczególnionej w rozporządzeniu załączonym do Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r.
(3) W celu ułatwienia dostępu do rynku krajom spoza Wspólnoty, wydaje się właściwym ustanowienie równoważności wymagań ujętych w regulaminie nr 13-H z wymaganiami w dyrektywie Rady 71/320/EWG z 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [5].
(4) Niniejsze rozporządzenie powinno być włączone do systemu homologacji pojazdów silnikowych i w ten sposób zostać włączonym do prawodawstwa obowiązującego we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota Europejska przystępuje do regulaminu nr 13-H Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji części samochodów osobowych w odniesieniu do ich układów hamulcowych.
Tekst regulaminu jest załączony do niniejszej decyzji [6].
Artykuł 2
Zgodnie z przepisami w art. 9 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG uznaje się równoważność wymagań regulaminu nr 13-H Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych z wymaganiami w dyrektywie Rady 71/320/EWG.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 2001 r.
zmieniająca decyzję 97/467/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, w odniesieniu do przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1173)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/396/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1997 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], zmienioną decyzją Rady 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz państw, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa ptaków bezgrzebieniowych, warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne wymagane przy przywozie tego mięsa do Wspólnoty zostały określone w decyzji Komisji 2000/609/WE z dnia 29 września 2000 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych, zmieniająca decyzję 94/85/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego [3].
(2) Decyzja Komisji 1997/467/WE [4], ostatnio zmieniona decyzją 2000/691/WE [5], tworzy tymczasowy wykaz zakładów, z których Państwa Członkowskie mogą przywozić mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka.
(3) Załącznik do decyzji 97/467/WE dotyczył mięsa króliczego i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, ale nie obejmował zakładów produkujących mięso ptaków bezgrzebieniowych.
(4) Jednakże art. 1 ust. 2a wyżej wymienionej decyzji dopuszczał możliwość kontynuowania handlu dwustronnego przez Państwa Członkowskie, do dnia 30 kwietnia 2001 r.
(5) Istnieje potrzeba unieważnienia tej możliwości i ustanowienia odrębnego wykazu dla mięsa ptaków bezgrzebieniowych.
(6) Skontaktowano się ze wszystkimi państwami trzecimi umieszczonymi w wykazie, dopuszczonymi z punktu widzenia warunków zdrowotnych do przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych do Wspólnoty Europejskiej, w celu upewnienia się, czy są w danym państwie jakiekolwiek zakłady zgłaszające chęć wywozu do Wspólnoty Europejskiej, spełniające konieczne normy sanitarne ustanowione we właściwych dyrektywach.
(7) Komisja otrzymała wykazy zakładów od niektórych państw trzecich, z gwarancjami, że zakłady te spełniają odpowiednie wspólnotowe wymagania sanitarne, oraz że w przypadku niezastosowania się do tych wymagań przez zakład, wywóz do Wspólnoty Europejskiej zostanie zawieszony.
(8) Z tego powodu można utworzyć tymczasowy wykaz zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz mięsa ptaków bezgrzebieniowych.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 1 decyzji 97/467/WE uchyla się ust. 2a.
2.
Załącznik do decyzji 97/467/WE staje się załącznikiem I do tej decyzji i dodaje się tytuł w brzmieniu:
"Wykaz zakładów uprawnionych do przywozu mięsa króliczego i dziczyzny (innej niż ptaki bezgrzebieniowe)
."
3.
Załącznik do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik II do decyzji 97/467/WE z tytułem w brzmieniu:
"Wykaz zakładów uprawnionych do przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych
."
4.
Przywóz z zakładów wymienionych w Załączniku podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 maja 2001 r.
zmieniająca Załącznik do decyzji Komisji 97/4/WE ustanawiającej tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1425)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/400/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE [1] z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży, ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/4/WE [3] ustanawia tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego.
(2) Decyzja Komisji 94/984/WE [4] ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich, ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2000/352/WE [5], włączyła Chińską Republikę Ludową do jej załącznika I ustalającego wykaz państw trzecich lub części państw trzecich, którym zezwolono na używanie świadectw ustanowionych w jej załączniku II.
(3) Decyzją Komisji 94/984/WE, zmienioną decyzją Komisji 2000/352/WE, zezwolono Chińskiej Republice Ludowej na używanie wzoru B świadectwa, ale tylko gminie miejskiej Szanghaj, z wyłączeniem okręgu Chongming i dystryktom Weifang, Linyi i Qindao w prowincji Shandong.
(4) Państwowa Administracja Inspekcji Wejścia–Wyjścia i Kwarantanny (CIQ-SA) jest w Chińskiej Republice Ludowej organem odpowiedzialnym za wydawanie świadectw dotyczących świeżego mięsa drobiowego.
(5) Chińska Republika Ludowa przesłała wykaz zakładów z wymienionych wyżej regionów produkujących świeże mięso drobiowe, dla których odpowiedzialne organy zaświadczają, że wymienione zakłady spełniają przepisy wspólnotowe.
(6) Biuro ds. Żywności i Weterynarii przeprowadziło zgodnie z przepisami wspólnotowymi wiele kontroli; kontrole te ujawniły, że zakłady zatwierdzone przez Chińską Republikę Ludową spełniają wymagania odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego.
(7) Tym samym sporządzony może zostać dla Chińskiej Republiki Ludowej tymczasowy wykaz zakładów produkujących świeże mięso drobiowe, zgodnie z procedurą ustanowioną w decyzji Rady 95/408/WE w odniesieniu do niektórych państw.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji Komisji 97/4/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 24 maja 2001 r.
Decyzja Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) 1994, dotyczące zmiany koncesji odnoszących się do czosnku pospolitego przewidzianych w Liście koncesyjnej CXL załączonej do GATT
(2001/404/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 2 maja 2000 r., Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia rokowań i konsultacji z członkami WTO, na podstawie art. XXVIII GATT 1994, w związku ze zmianą obowiązującej taryfy na czosnek pospolity.
(2) Rokowania były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym przez art. 133 Traktatu oraz w ramach dyrektyw negocjacyjnych, wydanych przez Radę.
(3) Pomyślnie zakończono rokowania z Republiką Argentyńską, jedynym Członkiem WTO zainteresowanym głównie w zakresie dostaw.
(4) Dlatego należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską w sprawie zmiany koncesji odnoszących się do czosnku pospolitego.
(5) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji należy przyjąć stosownie do procedury zarządzania przewidzianej w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską na podstawie art. XXVIII Układu Ogólnego w sprawie Ceł i Handlu (GATT) 1994 r., dotyczące zmiany koncesji odnoszących się do czosnku pospolitego przewidzianych w Liście koncesyjnej CXL załączonej do GATT.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja, wspomagana przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, przyjmuje środki niezbędne do zarządzania kontyngentami taryfowymi przewidzianymi w Porozumieniu, stosownie do procedury przewidzianej w art. 46 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia tak, aby stało się wiążące dla Wspólnoty [2].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 2001 r.
ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowych oznakowań ekologicznych dla produktów z bibuły
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1175)
(2001/405/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zmienionego systemu przyznawania wspólnotowych oznakowań ekologicznych [1], w szczególności jego art. 3, 4 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że oznakowania ekologiczne mogą być przyznane dla produktów posiadających właściwości, które pozwalają im znacząco przyczyniać się do poprawy kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że kryteria szczególne dotyczące oznakowań ekologicznych ustanawiane są dla danych kategorii produktów.
(3) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że przegląd kryteriów dotyczących oznakowań ekologicznych oraz wymogów związanych z oceną i weryfikacją tych kryteriów odbędzie się w odpowiednim terminie przed upływem okresu ważności kryteriów wyszczególnionych dla każdej kategorii produktów, którego wynikiem będzie wniosek o ich przedłużenie, wycofanie lub zmianę.
(4) Decyzją 98/94/WE [2] Komisja ustaliła kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowych oznakowań ekologicznych dla produktów z bibuły, których ważność, zgodnie z art. 3 wspomnianej decyzji, zmienionej decyzją 2000/413/WE [3], wygasa w dniu 31 grudnia 2001 r.
(5) Należy zmienić definicję kategorii produktów i kryteria ekologiczne, ustanowione decyzją 98/94/WE, w celu odzwierciedlenia rozwoju na rynku.
(6) Należy przyjąć nową decyzję Komisji ustanawiającą dla tej kategorii produktów szczególne kryteria ekologiczne, które będą ważne przez okres pięciu lat.
(7) Właściwe jest, aby przez ograniczony okres czasu nieprzekraczający 12 miesięcy, ważne były równolegle zarówno nowe kryteria ustanowione niniejszą decyzją, jak i kryteria ustanowione poprzednio decyzją 98/94/WE, aby przedsiębiorstwom, którym przyznano oznakowania ekologiczne dla ich produktów przed przyjęciem niniejszej nowej decyzji pozostawić wystarczającą ilość czasu na dostosowanie tych produktów w sposób umożliwiający spełnianie nowych kryteriów.
(8) Środki ustalone w niniejszej decyzji zostały opracowane i przyjęte zgodnie z procedurami ustalania kryteriów dla oznakowań ekologicznych, jak ustanowiono w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(9) Środki wymienione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kategoria produktów "produkty z bibuły" (zwana dalej "kategorią produktów") oznacza:
Arkusze lub zwoje bibuły przeznaczonej do celów higieny osobistej, wchłaniania cieczy i/lub czyszczenia zabrudzonych powierzchni.
Produkt z bibuły składa się zazwyczaj z jednej lub kilku warstw papieru krepowanego lub tłoczonego.
Zawartość włókien w produkcie musi wynosić co najmniej 90 %.
Ta kategoria produktów nie obejmuje produktów z bibuły laminowanej i chusteczek odświeżających.
Artykuł 2
Skutki dla środowiska w zakresie kategorii produktów określonej w art. 1 oceniane są przez odniesienie do kryteriów ekologicznych wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Definicja kategorii produktów i kryteria dla kategorii produktów są ważne przez okres pięciu lat od wejścia w życie niniejszej decyzji.
Okres ważności definicji kategorii produktów i kryteriów ustanowionych decyzją 98/94/WE, zmienioną decyzją 2000/413/WE, zostaje przedłużony do 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Do celów zarządzania numer kodu tej kategorii produktów to "004".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 marca 2001 r.
zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej reprezentowaną przez Komisję a Departamentem Energii Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie badań i rozwoju energii syntezy jądrowej
(2001/411/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o współpracy w pokojowym wykorzystaniu energii atomowej między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Stanami Zjednoczonymi Ameryki, podpisana w Brukseli dnia 7 listopada 1995 r., oraz dnia 29 marca 1996 r. [1], przewiduje współpracę w zakresie badań jądrowych i rozwoju, w tym badań dotyczących kontrolowanej syntezy termojądrowej.
(2) Komisja, zgodnie z dyrektywą Rady z dnia 10 kwietnia 2000 r. przeprowadziła negocjacje Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej reprezentowaną przez Komisję Wspólnot Europejskich i Departamentem Energii Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie badań i rozwoju energii syntezy jądrowej.
(3) Należy zatwierdzić zawarcie Umowy przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się zawarcie przez Komisję, dla Wspólnoty i w jej imieniu, Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Departamentem Energii Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie badań i rozwoju energii syntezy jądrowej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji [2].
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej reprezentowaną przez Komisję Wspólnot Europejskich a Departamentem Energii Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie badań i rozwoju energii syntezy jądrowej
(notyfikowana jako dokument C(2001) 735)
(2001/412/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając decyzję Rady 2001/411/EURATOM z dnia 8 marca 2001 r. zatwierdzającą zawarcie przez Komisję Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej reprezentowaną przez Komisję Wspólnot Europejskich a Departamentem Energii Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie badań i rozwoju energii syntezy jądrowej [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada przyjęła decyzję z dnia 22 grudnia 1998 r. dotyczącą Piątego Programu Ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej badań i kształcenia (1998–2002) [2], która obejmuje kluczowe działanie w odniesieniu do kontrolowania syntezy termojądrowej.
(2) Rada w swojej decyzji z dnia 25 stycznia 1999 r. [3] przyjęła program badań i kształcenia w zakresie energii atomowej (EURATOM) w okresie od 1998 do 2002 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zawiera się Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej reprezentowaną przez Komisję Wspólnot Europejskich i Departamentem Energii Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie badań i rozwoju energii syntezy jądrowej, na rzecz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i w jej imieniu.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Członek Komisji właściwy do spraw badań lub jego wyznaczony przedstawiciel jest upoważniony do podpisania Umowy w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, aby stała się wiążąca dla Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie przesyłania próbek substancji kontrolowanych
(2001/419/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 i 31 oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Szwecji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zwalczanie nielegalnej produkcji i handlu narkotykami stanowi przedmiot wspólnego zainteresowania władz odpowiedzialnych za zapewnienie stosowania prawa i wymiaru sprawiedliwości w Państwach Członkowskich.
(2) Możliwość legalnego przesyłania zatrzymanych próbek substancji kontrolowanych między władzami Państw Członkowskich do celów wykrywania, ścigania i oskarżania za przestępstwa lub do celów analizy sądowej próbek, zwiększy skuteczność zwalczania nielegalnej produkcji i handlu narkotykami.
(3) W chwili obecnej nie istnieją prawnie wiążące przepisy regulujące przesyłanie zatrzymanych próbek kontrolowanych substancji odurzających między władzami Państw Członkowskich.
Z tego względu należy utworzyć na poziomie Unii Europejskiej system pozwalający na legalne przesyłanie takich próbek.
System taki powinien mieć zastosowanie do wszystkich form przesyłania zatrzymanych próbek substancji kontrolowanych między Państwami Członkowskimi.
Przesyłanie należy oprzeć na porozumieniach między wysyłającym i odbierającym Państwem Członkowskim.
(4) Przesyłanie powinno odbywać się w sposób bezpieczny i gwarantujący, że przesyłane próbki nie zostaną niewłaściwie wykorzystane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Utworzenie systemu do przesyłania próbek
1.
Niniejsza decyzja tworzy system do przesyłania próbek substancji kontrolowanych między Państwami Członkowskimi.
2.
Przesyłanie próbek substancji kontrolowanych (dalej zwanych "próbkami") jest legalne we wszystkich Państwach Członkowskich, pod warunkiem że odbywa się zgodnie z niniejszą decyzją.
Artykuł 2
Definicje Do celów niniejszej decyzji substancje kontrolowane oznaczają:
a) każdą substancję, naturalną lub syntetyczną, wymienioną w wykazach I i II Jednolitej Konwencji Narodów Zjednoczonych o środkach odurzających z 1961 r. oraz zmieniającym ją Protokole z 1972 r.;
b) każdą substancję wymienioną w poprawionych wykazach I, II, III i IV Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r.;
c) każdą substancję, która jest objęta środkami kontrolnymi podejmowanymi na podstawie art. 5 ust. 1 wspólnego działania 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r. przyjętego przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącego wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych [2].
Artykuł 3
Krajowe punkty kontaktowe
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy krajowy punkt kontaktowy do celów wykonania niniejszej decyzji.
2.
Informacje o wyznaczonych krajowych punktach kontaktowych, z późniejszymi zmianami, będą przekazywane do Sekretariatu Generalnego Rady, który opublikuje je w Dzienniku Urzędowym.
3.
Krajowe punkty kontaktowe, jeżeli jest to właściwe, razem z innymi odpowiednimi organami krajowymi, są jedynymi organami właściwymi do upoważniania do przesyłania próbek na mocy niniejszej decyzji, niezależnie od odpowiednich przepisów w sprawie wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych.
Artykuł 4
Porozumienie w sprawie przesyłania próbek oraz potwierdzenie odbioru
1.
Krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego zamierzającego wysłać próbkę oraz krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego zamierzającego odebrać próbkę, umówią się w sprawie przewozu przed przystąpieniem do przesłania.
Do tego celu należy wykorzystać wymieniony w Załączniku formularz przesłania próbki.
2.
W przypadku gdy przesłanie próbki wiąże się z transportowaniem jej przez terytorium innego Państwa Członkowskiego (dalej zwanego "tranzytowym Państwem Członkowskim"), krajowy punkt kontaktowy takiego tranzytowego Państwa Członkowskiego jest zawiadamiany o planowanym przewozie przez krajowy punkt kontaktowy wysyłającego Państwa Członkowskiego.
W tym celu każde tranzytowe Państwo Członkowskie otrzyma kopię należycie wypełnionego formularza przesłania próbki przed rozpoczęciem przesyłania.
3.
Odbierające Państwo Członkowskie potwierdzi wysyłającemu Państwu Członkowskiemu odbiór próbki.
Artykuł 5
Środki transportu
1.
Przewóz próbek odbywa się w sposób bezpieczny.
2.
Następujące środki transportu uważa się za bezpieczne:
a) przewóz przez urzędnika wysyłającego lub odbierającego Państwa Członkowskiego;
b) przewóz kurierem;
c) przewóz w bagażu dyplomatycznym;
d) przewóz ekspresowym listem poleconym.
3.
Próbce w czasie całego przewozu towarzyszy należycie wypełniony formularz przesłania próbki, określony w art. 4.
4.
Władze zainteresowanych Państw Członkowskich nie utrudniają i nie zatrzymują żadnego przewozu, któremu towarzyszy należycie wypełniony formularz przesłania próbki, chyba że mają wątpliwości, czy przewóz jest prowadzony zgodnie z prawem.
W przypadku wątpliwości co do statusu prawnego formularza przesłania próbki krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego przetrzymującego przewóz niezwłocznie kontaktuje się z krajowymi punktami kontaktowymi Państw Członkowskich odpowiedzialnych za wypełnienie formularza przesłania próbki w celu wyjaśnienia wątpliwości.
5.
Jeżeli wybranym środkiem transportu jest przewóz przez urzędnika wysyłającego lub odbierającego Państwa Członkowskiego, urzędnik taki nie może nosić munduru.
Ponadto taki urzędnik(-czka) nie może prowadzić żadnych działań operacyjnych związanych z tym przewozem, chyba że byłoby to zgodne z mającym zastosowanie ustawodawstwem krajowym i zostało uzgodnione przez wysyłające, tranzytowe lub odbierające Państwa Członkowskie.
Przy podróżowaniu samolotem dopuszczalne jest korzystanie tylko z przedsiębiorstw lotniczych zarejestrowanych w jednym z Państw Członkowskich.
Artykuł 6
Ilość próbki i jej wykorzystanie
1.
Ilość próbki nie może przekroczyć ilości uznawanej za niezbędną do potrzeb zapewnienia stosowania prawa i potrzeb sądowych lub do wykonania analizy próbek.
2.
Wykorzystanie próbki w odbierającym Państwie Członkowskim uzgadnia się między wysyłającym i odbierającym Państwem Członkowskim, przy czym przyjmuje się, że próbki mogą być wykorzystane do wykrywania, ścigania lub oskarżania za przestępstwa lub do celów przeprowadzenia ich analizy sądowej.
Artykuł 7
Ocena
1.
Niniejsza decyzja zostanie objęta oceną dokonaną przez Radę co najmniej po dwóch latach od jej wejścia w życie, jednak nie później niż pięć lat od tego czasu.
2.
Do celów oceny krajowy punkt kontaktowy każdego wysyłającego Państwa Członkowskiego przechowuje w swoich archiwach kopię każdego formularza przesłania próbki, wydanego w ciągu co najmniej ostatnich pięciu lat.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuje się z mocą od dnia 1 lipca 2001 r.
Decyzja Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie dostosowania części V i VI oraz załącznika 13 wspólnego zbioru instrukcji konsularnych w sprawie wiz oraz załącznika 6a do Wspólnego Podręcznika w odniesieniu do wiz długoterminowych ważnych jednocześnie jako wizy krótkoterminowe
(2001/420/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych przepisów szczegółowych i praktycznych procedur rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych przepisów szczegółowych i praktycznych procedur przeprowadzania kontroli granicznych i nadzoru [2],
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest stosowanie wspólnego zbioru instrukcji konsularnych w sprawie wiz oraz Wspólnego Podręcznika, w celu ułatwienia wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1091/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie swobody przemieszczania się na podstawie wizy długoterminowej [3].
(2) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen, zgodnie z Protokołem włączającym ją w ramy Unii Europejskiej, jak przewidziano w załączniku A do decyzji Rady nr 1999/435/WE z dnia 20 maja 1999 r. dotyczącej definicji dorobku Schengen do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej do każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen [4].
(3) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i dlatego nie podlega zobowiązaniom wynikającym ze stosowania instrumentu, ani nie jest objęta jego zastosowaniem.
Mając na uwadze, że niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie dorobku Schengen według postanowień tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania zdecyduje, zgodnie z art. 5 niniejszego Protokołu, o wprowadzeniu do swego prawa krajowego niniejszej decyzji, w okresie sześciu miesięcy od dnia jej przyjęcia przez Radę.
(4) W stosunku do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwój dorobku Schengen w rozumieniu Porozumienia zawartego dnia 18 maja 1999 r. przez Radę Unii Europejskiej oraz te dwa Państwa [5].
(5) Na podstawie art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia i Zjednoczone Królestwo nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.
W konsekwencji, z zachowaniem przepisów określonych w art. 4 Protokołu, przepisów niniejszej decyzji nie stosuje się ani w stosunku do Irlandii, ani w stosunku do Zjednoczonego Królestwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części V sekcja 2.3 akapit trzeci wspólnego zbioru instrukcji konsularnych w sprawie wiz otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy wnioskodawcy należą do kategorii wymienionych w załączniku 5B, podlegających konsultacji z władzą centralną – Ministerstwem Spraw Zagranicznych lub innym organem (art. 17 ust. 2 Konwencji) – zwykłe wizy i wizy długoterminowe ważne jednocześnie jako wizy krótkoterminowe wydaje się zgodnie z procedurą przedstawioną w zarysie poniżej."
Artykuł 2
W części VI wspólnego zbioru instrukcji konsularnych w sprawie wiz wprowadza się następujące zmiany:
1.
W sekcji 1.1 akapit drugi pozycja "ważne dla":
a) wyrazy wprowadzające otrzymują brzmienie:"Niniejsza pozycja może zostać zakończona wyłącznie w jeden z następujących sposobów:"
b) dodaje się, co następuje:
"d) Państwo Schengen (stosując skróty według lit. b)), które wydało obywatelowi wizę długoterminową + Państw Schengen:";
c) jako tiret trzecie dodaje się, co następuje:
"- Gdy korzysta się z nalepki w celu wydania wizy obywatelskiej długoterminowej ważnej jednocześnie jako wiza zwykła krótkoterminowa na maksymalny okres trzech miesięcy od pierwszego dnia ważności wizy, niniejszą pozycję wypełnia się w Państwie Członkowskim, które wydało obywatelską wizę długoterminową, po której nastąpiła wiza "Państw Schengen";";
2.
W sekcji 1.7 akapit pierwszy pozycja
"typ wizy"
dodaje się, co następuje:
"D + C: wiza obywatelska długoterminowa ważna jednocześnie jako wiza krótkoterminowa".
Artykuł 3
Jak wymieniono w Załączniku do niniejszej decyzji, przykład metody wypełniania na nalepce wizowej w celu wydania wizy obywatelskiej długoterminowej ważnej jednocześnie jako zwykła wiza krótkoterminowa, dodaje się do załącznika 13 do wspólnego zbioru instrukcji konsularnych w sprawie wiz i do załącznika 6a do Wspólnego Podręcznika.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od 15 czerwca 2001 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
dotycząca zakończenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej wymiany listów stanowiących zapis wspólnych ustaleń osiągniętych w sprawie przystąpienia Republiki Korei do wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej dotyczących działań na rzecz badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą, Norwegią i Szwajcarią
(2001/421/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze, oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Współpraca międzynarodowa w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji wzmocni naukowe i technologiczne podstawy Wspólnoty w przemyśle i przyczyni się do konkurencyjności przemysłu Wspólnoty.
(2) Została zakończona wymiana listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą, Norwegią i Szwajcarią [2], stanowiąca zapis wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej dotyczących działań na rzecz badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji (ISP) w sposób określony w załączonym zakresie uprawnień ISP.
(3) Zakres uprawnień ISP zawiera w rozdziale IX przepisy dotyczące dopuszczenia nowych uczestników.
(4) Republika Korei wystąpiła z wnioskiem o członkostwo w ISP zgodnie z rozdziałem IX zakresu uprawnień ISP.
(5) Republika Korei dostosowała się do zakresu uprawnień ISP i wkłady Republiki Korei w ramach ISP umożliwiły ustanowienie pozytywnego profilu uczestnictwa regionu, a Międzynarodowy Komitet Sterujący ISP zalecał w dniu 12 listopada 1999 r., aby Republika Korei miała przedstawicielstwo w Międzynarodowym Komitecie Sterującym ISP, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Decyzja Komisji
z dnia 22 maja 2001 r.
w sprawie ustaleń dotyczących publikacji i upowszechniania danych statystycznych zbieranych na mocy dyrektywy Rady 95/64/WE w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1456)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/423/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/64/WE z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2000/363/WE [2], w szczególności jej art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 dyrektywy 95/64/WE Komisja upowszechnia właściwe dane statystyczne z częstotliwością porównywalną do przesyłanych wyników.
(2) Przy upowszechnianiu danych należy uwzględnić przepisy o poufności informacji statystycznych przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1588/90 [3] oraz w rozporządzeniu (WE) nr 322/97 [4].
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej decyzji jest określenie trybu publikacji i upowszechniania przez Komisję danych zbieranych na mocy dyrektywy 95/64/WE w ramach ogólnej polityki ich upowszechniania w dziedzinie statystyki.
Artykuł 2
Okresowość
Okresowość publikacji i upowszechniania jest porównywalna z okresowością przesyłanych wyników.
Dane kwartalne będą upowszechniane lub publikowane w ciągu pięciu miesięcy po otrzymaniu danych od Państw Członkowskich.
Dane roczne będą upowszechniane lub publikowane w ciągu ośmiu miesięcy po otrzymaniu danych od Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Poufność
Upowszechnianie lub publikacja danych statystycznych zbieranych na mocy dyrektywy 95/64/WE są zgodne z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG, Euratom) nr 1588/90 oraz rozporządzeniu (WE) nr 322/97.
Artykuł 4
Poziom szczegółowości upowszechnianych danych
O ile Komisja nie przyjmie innej decyzji stosownie do procedury przewidzianej w art. 13 dyrektywy 95/64/WE, najwyższy poziom szczegółowości, na jakim dane mogą być publikowane lub rozpowszechniane, to poziom ruchu z portu do morskiej strefy przybrzeżnej i odwrotnie.
Jednakże Komisja może dokonywać publikacji na bardziej zagregowanym poziomie, jeśli jakość lub kompletność informacji w takich szczegółach nie jest właściwa.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
ustanawiająca europejską sieć prewencji kryminalnej
(2001/427/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktatu ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 30 ust. 1, 31 i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Szwecji oraz Republiki Francuskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Parlament Europejski w dniu 16 grudnia 1993 r. przyjął rezolucję w sprawie przestępczości pospolitej w obszarach miejskich i jej związkach z przestępczością zorganizowaną [1] oraz w dniu 17 listopada 1998 r. Rezolucję w sprawie wytycznych i środków dla zapobiegania przestępczości zorganizowanej w odniesieniu do opracowania kompleksowej strategii jej zwalczania [2].
(2) Artykuł 29 Traktatu stanowi, że cele Unii w tej dziedzinie będą osiągnięte będzie poprzez zapobieganie oraz zwalczanie przestępczości pospolitej i zorganizowanej.
(3) W Wiedeńskim planie działania przewidziano, że w terminie pięciu lat od daty wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu wypracowane zostaną instrumenty zapobiegania przestępczości.
(4) Rada Europejska z Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. stwierdziła, że istnieje potrzeba dalszego rozwijania środków zapobiegania przestępczości, wymiany sprawdzonych praktyk oraz wzmacniania sieci krajowych organów właściwych dla zapobiegania przestępczości, a także współpracy pomiędzy krajowymi organami wyspecjalizowanymi w tej dziedzinie, podnosząc, że współpraca taka jako podstawowy priorytet powinna przyjąć przestępczość młodocianych, przestępczość w obszarach miejskich i przestępczość narkotykową.
W tym celu należy zbadać możliwości powstania programu finansowanego przez Wspólnotę.
(5) Zgodnie ze Strategią Unii Europejskiej na początek nadchodzącego tysiąclecia w sprawie zapobiegania i kontroli zorganizowanej przestępczości [3] w zaleceniu 6 wzywa do wspierania Rady przez odpowiednio wykwalifikowanych ekspertów w dziedzinie prewencji kryminalnej, takich jak krajowe punkty kontaktowe albo poprzez utworzenie sieci ekspertów z krajowych organów prewencji kryminalnej.
(6) Podczas kilku ważnych seminariów i konferencji poświęconych zapobieganiu przestępczości, w szczególności tych mających miejsce w Sztokholmie w 1996 r., w Noordwijk w 1997 r., w Londynie w 1998 r. oraz w Algarve w 2000 r. wezwano do rozbudowy w Unii Europejskiej sieci współpracy w dziedzinie zapobiegania przestępczości.
Konferencja na wysokim szczeblu podkreśliła potrzebę multidyscyplinarnego, wspólnego podejścia do zapobiegania przestępczości.
Konferencja w Saragossie w 1996 r. także wskazała tę potrzebę, podkreślając silne powiązania pomiędzy przestępczością zorganizowaną a przestępczością w ogólności.
(7) Cała społeczność musi być zaangażowana w rozwój współpracy pomiędzy krajowymi, lokalnymi i regionalnymi organami władzy, organizacjami pozarządowymi, sektorem prywatnym i obywatelami.
Przestępczość ma wiele przyczyn, które muszą być rozpatrywane na różnych płaszczyznach przez różne grupy społeczne we współpracy z właściwymi podmiotami mającymi najróżniejsze doświadczenia włącznie z organizacjami społecznymi.
(8) Z uwagi na to, iż większość przestępstw popełnianych jest na szkodę obywateli Unii Europejskiej w obszarach miejskich, uwzględniać należy także działania podejmowane w miastach.
Szczególną uwagę poświęcić należy wszelkim przejawom przemocy w miastach, która negatywnie wpływa na funkcjonowanie wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Tworzy się europejską sieć prewencji kryminalnej, zwaną dalej "siecią".
2.
Krajowi przedstawiciele sieci i sekretariat dba o sprawne funkcjonowanie sieci zgodnie z niniejszą decyzją.
3.
Zapobieganie przestępczości obejmuje wszelkie instrumenty, które mają na celu ilościowe i jakościowe zmniejszenie przestępczości i poczucie braku bezpieczeństwa, zarówno poprzez działania bezpośrednio przeciwdziałające czynom przestępnym, a także poprzez polityki i akcje w celu ograniczenia potencjału przestępczego oraz przyczyn przestępczości.
W ramach prewencji kryminalnej działają rządy, właściwe organy, organy ścigania, władze lokalne oraz powołane przez nie w Europie wyspecjalizowane związki, naukowcy, podmioty prywatne i ochotnicy, wspierani przez media.
Artykuł 2
1.
Sieć składa się z punktów kontaktowych powoływanych przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Każde Państwo Członkowskie powołuje nie więcej niż trzy punkty kontaktowe.
3.
Punkty kontaktowe obejmują przynajmniej jednego przedstawiciela krajowych organów właściwych do spraw prewencji kryminalnej w jej wielu aspektach.
4.
Jako punkty kontaktowe wyznaczeni mogą być badacze oraz naukowcy wyspecjalizowani w tej dziedzinie, jak również inne podmioty zajmujące się prewencją kryminalną.
W każdym przypadku Państwa Członkowskie zapewniają, aby poprzez wyznaczone punkty kontaktowe reprezentowane były organizacje pozarządowe, władze lokalne oraz sektor prywatny.
5.
Komisja również powołuje punkt kontaktowy.
Europol oraz Europejskie Centrum Monitoringu ds. Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) zaangażowane są w działania, które ich dotyczą.
Inne odpowiednie organy mogą przyłączyć się do działania.
6.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia by ich własne punkty kontaktowe dysponowały dostateczną znajomością przynajmniej jednego innego języka urzędowego Unii, w celu nawiązywania łączności z punktami kontaktowymi w innych Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Sieć przyczynia się do dalszego rozwoju różnych aspektów zapobiegania przestępczości na poziomie Wspólnoty i wspiera działania z zakresu prewencji kryminalnej na poziomie lokalnym i krajowym.
Sieć obejmuje wprawdzie wszelkie formy przestępczości, w szczególności jednak zajmuje się zagadnieniami przestępczości młodocianych w miastach i przestępczością narkotykową.
2.
W szczególności sieć:
a) wspiera współpracę, kontakty oraz wymianę informacji i doświadczeń pomiędzy Państwami Członkowskimi i pomiędzy organizacjami krajowymi, a także między Państwami Członkowskimi a Komisją, innymi podmiotami Rady i innymi grupami ekspertów i sieciami skoncentrowanych na kwestiach prewencji kryminalnej;
b) gromadzi i analizuje informacje o istniejących działaniach zapobiegania przestępczości, prowadzi ocenę i analizę sprawdzonych praktyk oraz istniejących danych dotyczących przestępczości i jej rozwoju w Państwach Członkowskich, aby wnieść swój wkład w prace nad przyszłymi decyzjami na poziomie krajowym i Europejskim.
Sieć wspiera nadto Radę i Państwa Członkowskie za pomocą kwestionariuszy pytań dotyczących przestępczości i prewencji kryminalnej;
c) przyczynia się do ustalania głównych dziedzin dla badań, szkoleń i oceny w zakresie zapobiegania przestępczości;
d) organizuje konferencje, seminaria, posiedzenia i prowadzi inną działalność, zmierzającą do wspierania studiów nad tymi zagadnieniami i rozpowszechniania ich wyników;
e) organizuje działania, które stymulują i poprawiają wymianę doświadczeń i sprawdzonych praktyk;
f) rozwija współpracę z krajami kandydującymi, państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi i instytucjami;
g) w razie potrzeby, udostępnia swoje ekspertyzy Radzie i Komisji na ich wniosek, aby je wspierać we wszystkich kwestiach związanych z zapobieganiem przestępczości;
h) corocznie za pośrednictwem właściwych organów składa Radzie sprawozdanie ze swojej działalności oraz podaje priorytetowe obszary działania na następny rok.
Rada przyjmuje sprawozdanie do wiadomości, zatwierdza je i przekazuje go Parlamentowi Europejskiemu.
Artykuł 4
W celu wykonywania swoich zadań, sieć:
a) przyznaje pierwszeństwo podejściom multidyscyplinarnym;
b) pozostaje, za pośrednictwem punktów kontaktowych, w ścisłym kontakcie z organami prewencji kryminalnej, władzami lokalnymi, partnerami lokalnymi i organizacjami obywatelskimi oraz z jednostkami badawczymi i organizacjami pozarządowymi w Państwach Członkowskich;
c) tworzy i obsługuje stronę internetową, na której dostępne są jej regularne sprawozdania oraz wszelkie inne przydatne wiadomości, a w szczególności zbiór najlepszych praktyk;
d) dąży do korzystania i wspierania wyników projektów istotnych dla zapobiegania przestępczości, finansowanych w ramach programów Unii.
Artykuł 5
1.
Sieć spotka się w dniu 28 sierpnia 2001 r. na swoim pierwszym posiedzeniu.
2.
Sieć spotyka się, co najmniej raz na pół roku, po zwołaniu przez Prezydencję Rady.
3. W związku z posiedzeniami sieci odbędzie spotkanie sieć przedstawicieli krajowych składająca się z przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego powołanych zgodnie z art. 2 ust. 3, by podjąć decyzje w kwestiach określonych w art. 5 ust. 4.
4.
Sieć przedstawicieli krajowych przyjmuje roczny program sieci włącznie z planem finansowym.
Przedstawiciele krajowi, w szczególności, określają:
- priorytetowe dziedziny badań;
- najważniejsze konkretne działania, które mają być podjęte (seminaria i konferencje, programy studyjne i projekty badawcze, szkolenia…);
- strukturę strony internetowej.
Przedstawiciele krajowi sporządzają nadto sprawozdanie roczne z działalności sieci.
Sieć przedstawicieli krajowych podejmuje swoje decyzje jednogłośnie.
Przewodniczącym posiedzenia sieci przedstawicieli krajowych jest przedstawiciel tego Państwa Członkowskiego, które sprawuje Pezydencję Rady w danym czasie.
Przedstawiciele krajowi spotykają się co najmniej raz w okresie Pezydencji.
Ustalają regulamin, który przyjmowany jest jednogłośnie.
5.
Komisja tworzy Sekretariat sieci.
6.
Sekretariat sieci i jego czynności finansowane są z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
7.
Sekretariat jest właściwy do opracowania projektów programu rocznego i rocznego sprawozdania z działalności sieci.
Obsługuje on codzienne działania sieci dotyczące gromadzenia, analizy i rozpowszechniania informacji w powiązaniu z krajowymi punktami kontaktowymi.
Wspiera członków sieci przy rozwijaniu, opracowywaniu i realizacji projektów.
Podczas wykonywania swoich zadań sekretariat ściśle współpracuje z siecią przedstawicieli krajowych.
Artykuł 6
Rada ocenia działalność sieci po upływie trzech lat od przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie podczas wdrażania systemów kontroli, inspekcji oraz nadzoru, stosowanych do wspólnej polityki rybołówstwa
(2001/431/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka rybołówstwa, która gwarantuje długoterminowe istnienie zasobów rybołówstwa i tym samym zapewnia zatrudnienie w tym sektorze, może osiągnąć swoje cele tylko wtedy, gdy jej zasady są przestrzegane oraz skutecznie nadzorowane.
(2) Wspomniane powyżej cele i zasady zostały początkowo ustanowione w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającym wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3] oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [4].
(3) Gwarantując wdrażanie systemów kontroli, inspekcji oraz nadzoru stosowanych do wspólnej polityki rybołówstwa, Państwa Członkowskie wykonują swoje zobowiązania w interesie Wspólnoty.
(4) Dla niektórych Państw Członkowskich skala zadania kontroli jest szczególnie trudna i może być nieproporcjonalnie uciążliwa.
(5) Wspólnota w związku z tym powinna wnieść wkład finansowy na pokrycie niektórych wydatków poniesionych przez pewne Państwa Członkowskie na kontrolę, inspekcje oraz nadzorowanie.
(6) Ogólnie pozytywny wpływ wkładu finansowego Wspólnoty na podstawie decyzji Rady 89/631/EWG [5] w latach 1991–1995 oraz decyzji Rady 95/527/WE [6] w latach 1996–2000, wymagane jest podążanie za rozwiązaniami tych decyzji, lecz nie w formie prostego odnowienia decyzji.
Niektóre wydatki powinny dlatego zostać zredukowane w celu umożliwienia bardziej aktywnej pomocy w innych obszarach.
(7) Okres trzech lat, od 2001 r. do 2003 r., przewidziany na stosowanie niniejszej decyzji, umożliwia rozłożenie wkładu wspólnotowego na wystarczająco długi czas bez przesądzania o jakichkolwiek zmianach we wspólnej polityce rybołówstwa, co do których mogą zostać podjęte decyzje na podstawie art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
(8) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [7], jest włączona do niniejszej decyzji na cały czas trwania pomocy finansowej, bez naruszania uprawnień organu budżetowego, jak określono w Traktacie.
(9) Odpowiednie środki finansowe są wprowadzane jako roczne środki w ogólnym budżecie Unii Europejskiej.
(10) Wkład finansowy Wspólnoty jest uzależniony od uzyskania przez Państwo Członkowskie zadawalającego standardu kontroli zarówno na morzu, jak i na lądzie.
(11) Państwa Członkowskie otrzymujące pomoc muszą ocenić cele oraz wpływ ich wydatków na programy kontroli, zarówno corocznie, jak też na koniec okresu trzyletniego (2001–2003).
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(13) W celu zapewnienia ciągłości wkładów finansowych Wspólnoty w odniesieniu niektórych wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie podczas wdrażania systemów kontroli, inspekcji oraz nadzoru stosowanych do wspólnej polityki rybołówstwa niezbędne jest stosowanie niniejszej decyzji z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszej decyzji Komisja może udzielić wkładu finansowego (zwanego dalej "wkładem finansowym") programom kontroli wprowadzanym przez Państwa Członkowskie podczas wdrażania systemów kontroli, inspekcji oraz nadzoru, stosowanych do wspólnej polityki rybołówstwa, ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93.
Programy kontroli określają swoje cele oraz ułatwienia do wykorzystania i przewidywane wydatki, w szczególności w odniesieniu do działań określonych w art. 2.
Artykuł 2
Wkład finansowy może zostać udzielony w odniesieniu do niektórych wydatków przewidzianych w programach kontroli i z zamiarem wspomagania następujących działań:
a) tworzenie mechanizmów i sieci IT niezbędnych do wymiany informacji w związku z kontrolą;
b) eksperymentowanie z nowymi technologiami oraz ich wdrażanie w celu poprawy kontroli działalności połowowej;
c) szkolenie urzędników wydziałów kontroli;
d) wykonywanie harmonogramów nowych inspekcji oraz harmonogramów obserwacji w ramach Regionalnych Organizacji Rybackich (RFO), w odniesieniu do których Wspólnota jest Umawiającą się Stroną;
e) nabywanie oraz modernizacja narzędzi kontroli, inspekcji i nadzoru.
Zgodnie z lit. a), b), d) oraz e) wkład finansowy w odniesieniu do jednego projektu ogranicza się do wydatków w wysokości przekraczającej 13200 EUR.
Artykuł 3
Wydatki określone w art. 2, wynikające z prawnych oraz finansowych zobowiązań zaciągniętych przez właściwe organy Państw Członkowskich, w okresie stosowania niniejszej decyzji, w odniesieniu do których nie jest przyznawana żadna innych forma finansowej pomocy ze strony Wspólnoty, uznaje się za kwalifikujące się do takiej pomocy.
Podatek od wartości dodanej (VAT) nie jest uznawany za wydatek kwalifikujący się do pomocy.
Wydatki kwalifikują się do pomocy w zakresie, w jakim są aktualnie wykorzystywane do wdrażania programów kontroli.
Artykuł 4
1.
Wkład finansowy uzależniony jest od wydatków kwalifikujących się do pomocy, poniesionych przez Państwa Członkowskie między dniem 1 stycznia 2001 r. a dniem 31 grudnia 2003 r.
2.
Finansowa kwota referencyjna dla wdrażania środków, w odniesieniu do których przewidziana jest pomoc finansowa w okresie od 2001 do 2003 r., wynosi 105 mln EUR.
Roczne środki są zatwierdzane przez organy budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
3.
Jeśli fundusze dostępne w ramach ogólnego budżetu Unii Europejskiej nie pozwalają na zrealizowanie wkładu finansowego dla wszystkich kwalifikujących się wydatków proponowanych przez Państwa Członkowskie, pierwszeństwo przyznaje się wydatkom na realizację środków kontroli przewidzianych przez przepisy wspólnotowe.
Artykuł 5
1.
Wkłady finansowe na rzecz wydatków określonych w art. 2 lit. a) pokrywają wydatki kwalifikujące się do pomocy, przeznaczone do tworzenia mechanizmów i sieci IT niezbędnych dla wymiany informacji w związku z kontrolą, włącznie z aplikacjami IT, komputerami oraz oprogramowaniem.
2.
Roczny wkład finansowy na Państwo Członkowskich wynosi najwyżej 65 % wydatków kwalifikujących się do pomocy.
Artykuł 6
1.
Wkłady finansowe na rzecz wydatków określonych w art. 2 lit. b) pokrywają wydatki kwalifikujące się do pomocy, przeznaczone dla eksperymentowania z nowymi technologiami oraz wprowadzania takich technologii w celu poprawy kontroli połowów oraz działań związanych z połowami.
2.
Roczny wkład finansowy na Państwo Członkowskie wynosi najwyżej 50 % wydatków kwalifikujących się do pomocy.
3. Komisja może podjąć decyzję w sprawie wyższej stawki wkładu niż stawka przewidziana w ust. 2 w celu umożliwienia, w miarę potrzeby, aby wkład finansowy na rzecz kwalifikujących się wydatków związanych z rozszerzeniem systemu VMS przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 objął statki inne niż określone w art. 3 ust. 2 wskazanego rozporządzenia i w celu rejestrowania informacji innych niż pozycja statku oraz zainstalowania elektronicznych dzienników pokładowych.
Artykuł 7
1.
Wkłady finansowe na rzecz wydatków określonych w art. 2 lit. c) pokrywają, zgodnie z zasadami podanymi w załączniku I, wydatki kwalifikujące się do pomocy, przeznaczone na szkolenia krajowych urzędników zaangażowanych w działania kontrolne wynikające z organizacji seminariów lub kursów szkoleniowych trwających co najmniej jeden dzień oraz wynikające ze wymiany wśród krajowych urzędników.
2.
Roczny wkład finansowy na Państwo Członkowskie wynosi najwyżej 50 % wydatków kwalifikujących się do pomocy.
Artykuł 8
1.
Wkłady finansowe na rzecz wydatków określonych w art. 2 lit. d) pokrywają wydatki kwalifikujące się do pomocy, przeznaczone do wprowadzenia harmonogramów nowych inspekcji oraz harmonogramów obserwacji w ramach Regionalnych Organizacji Rybackich (RFO), w odniesieniu do których Wspólnota jest Umawiającą się Stroną.
2.
Roczny wkład finansowy na Państwo Członkowskie wynosi najwyżej 50 % wydatków kwalifikujących się do pomocy.
Artykuł 9
1.
Wkłady finansowe na rzecz wydatków określonych w art. 2 lit. e) pokrywają wydatki kwalifikujące się do pomocy, przeznaczone na nabywanie i modernizację statków i statków powietrznych wykorzystywanych do kontroli, inspekcji i nadzoru działalności połowowej.
2.
Roczny wkład finansowy na Państwo Członkowskie wynosi najwyżej 35 % wydatków kwalifikujących się do pomocy.
3.
Komisja może podjąć decyzję o wyższej stawce wkładu niż stawka przewidziana w ust. 2, do 50 % wydatków kwalifikujących się do pomocy, w następujących przypadkach:
a) w odniesieniu do Państw Członkowskich, które kontrolują rozległą wyłączną strefę ekonomiczną, wyłączną strefę rybołówstwa lub szelf kontynentalny, albo które zajmują się nieproporcjonalnymi zobowiązaniami powstałymi w związku z kontrolą połowów na morzu;
b) w odniesieniu do Państw Członkowskich, które każdego roku w okresie od 2001 r. do 2003 r. przyznają zasoby kontrolne strefie regulowanej RFO, w odniesieniu do której Wspólnota jest Umawiającą się Stroną i w której działalność prowadzą statki pływające pod banderą państw Wspólnoty.
Artykuł 10
Za wdrożenie systemu oceny wydatków poniesionych podczas kontrolowania wspólnej polityki rybołówstwa może zostać przyznany specjalny wkład finansowy do wysokości 50 % wydatków kwalifikujących się do pomocy, w przeliczeniu na jedno Państwo Członkowskie raz na rok.
Wkład ten przyznaje się na rzecz wydatków kwalifikujących się do pomocy, przeznaczonych na wprowadzenie systemu oceny, łącznie z opracowaniem analitycznych procedur księgowych umożliwiających kalkulację kosztów różnych środków kontroli realizowanych przez właściwe organy Państw Członkowskich.
Artykuł 11
Roczna alokacja budżetu na działania w rzecz wkładu finansowego wynoszącego więcej niż zapłacone 50 %, ograniczona jest do 20 % budżetu.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie pragnące otrzymać wkład finansowy przesyłają Komisji, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r., prognozę programu ich rocznych wydatków za lata 2001, 2002 i 2003, w odniesieniu do których starają się o wkład finansowy, wraz z trzyletnim programem opisującym kontrole, jakie zamierzają prowadzić w tym trzyletnim okresie.
Program kontroli musi opisywać cele zaplanowanych środków kontroli oraz inspekcji, przewidywany aktualny plan operacyjny oraz oczekiwane rezultaty, przy czym musi obejmować pełny zakres prac kontrolnych rybołówstwa właściwych dla Państwa Członkowskiego.
Programy otrzymane po dniu 30 czerwca 2001 r. rozpatrywane są tylko w wyjątkowych okolicznościach, usprawiedliwionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
2.
Programy zawierają dane szczegółowe wymienione w części A pkt 1 i 2 załącznika II.
Artykuł 13
Na podstawie informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie i z należytym uwzględnieniem kryteriów określonych w części A pkt 3 załącznika II Komisja podejmuje decyzję odpowiednio przed dniem 31 października 2001 r. dla roku 2001, przed dniem 30 czerwca 2002 r. dla roku 2002 oraz przed dniem 30 czerwca 2003 r. dla roku 2003, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 w sprawie:
a) kwalifikowania się wydatków zaplanowanych dla bieżącego roku budżetowego;
b) stawki wkładu finansowego;
c) wszystkich warunków mających zastosowanie do wkładu finansowego.
Artykuł 14
Na uzasadniony wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może udzielić zaliczki w wysokości do 50 % rocznego wkładu finansowego.
Zaliczka taka odliczana jest od końcowej kwoty wkładu finansowego na faktycznie poniesione wydatki kwalifikujące się do pomocy.
Artykuł 15
1.
Wydatki Państw Członkowskich są zapewniane zarówno pod względem prawnym, jak i finansowym najpóźniej w ciągu roku kalendarzowego następującego po roku powiadomienia o decyzji określonej w art. 13.
Jeżeli zapewnienie wydatków pod względem prawnym i finansowym nie jest dokonane w określonym terminie, każda przyznana zaliczka jest niezwłocznie spłacana.
2.
Państwa Członkowskie realizują swoje zaplanowane wydatki w ciągu jednego roku od wskazanego powyżej, zapewnienie wydatków pod względem prawnym i finansowym, jak przewidziano w ust. 1.
Artykuł 16
Jeżeli Państwo Członkowskie decyduje się nie realizować wszystkich lub części wydatków kwalifikujących się do pomocy, w odniesieniu do których przyznano wkład finansowy, niezwłocznie powiadamia o tym Komisję, przedstawiając skutki powyższego dla programu kontroli.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie przedkładają wnioski o zwrot wydatków do dnia 31 maja roku następującego po roku, w którym zostały poniesione.
2.
Podczas składania wniosku o zwrot Państwa Członkowskie weryfikują oraz zaświadczają, że wydatki zostały poniesione zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji oraz w dyrektywach dotyczących koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, na dostawy i na usługi, oraz zgodnie ze szczegółowymi zasadami wymienionymi w części A pkt 4 załącznika II.
3.
Jeżeli z wniosku wynika, że warunki określone w ust. 2 nie zostały spełnione, Komisja dokładnie bada sytuację, żądając od Państwa Członkowskiego przedłożenia uwag.
Jeżeli badania potwierdzają brak spełnienia warunków, Komisja ustala termin, w jakim Państwo Członkowskie ma dane warunki spełnić.
Jeżeli po upływie tego terminu Państwo Członkowskie nie działa zgodnie z zaleceniami, Komisja może zmniejszyć, zawiesić lub anulować wkład finansowy na danym obszarze.
Wszystkie nienależne płatności zwracane są Komisji z odsetkami za dany okres.
4.
Państwa Członkowskie przechowują wszelką towarzyszącą dokumentację przez okres trzech lat od daty zwrotu wydatków przez Komisję.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie przedkładają swoje programy wydatków oraz wnioski o zwrot wydatków i płatność zaliczek w euro.
Programy wydatków niesporządzone w euro nie są dopuszczalne.
Państwa Członkowskie nieuczestniczące w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej określają stosowany kurs walutowy.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszelkich informacji, których może zażądać w związku z wykonywaniem zadań powierzonych Komisji w niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszelkich informacji umożliwiających jej zweryfikowanie wykorzystania zasobów do celów kontroli, inspekcji oraz nadzoru, w odniesieniu do których udzielono na podstawie niniejszej decyzji wkładu finansowego.
Państwa Członkowskie udostępniają powyższą informację Komisji przez okres trzech lat od daty zwrotu wydatków przez Komisję.
Jeżeli Komisja twierdzi, że zasoby nie są wykorzystywane zgodnie z ich właściwym przeznaczeniem albo niezgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji, informuje dane Państwo Członkowskie, które przeprowadza dochodzenie administracyjne, w którym mogą uczestniczyć urzędnicy Komisji.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o postępach oraz o ustaleniach tego dochodzenia oraz przesyła bezzwłocznie kopię sprawozdania sporządzonego po przeprowadzeniu dochodzenia, odnotowując główne elementy, na których dochodzenie jest oparte.
Komisja może podjąć decyzję o potrąceniu każdej sumy nienależnie zapłaconej wraz z odsetkami za dany okres.
Artykuł 20
Komisja może dokonywać wszelkich kontroli, jakie uzna za niezbędne, w celu zapewnienia, że Państwo Członkowskie spełnia warunki oraz wykonuje zadania określone w niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie udzielają pomocy urzędnikom wyznaczonym przez Komisję w celu wykonania tych kontroli.
Ustęp pierwszy stosowany jest bez uszczerbku dla art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie przed dniem 30 kwietnia każdego roku przesyłają Komisji tymczasowe sprawozdanie oceniające, o treści określonej w załączniku III, obejmujące kwalifikujące się wydatki za poprzedni rok, szczegółowo określając zakres oczekiwanego postępu, jakiego dokonano, oraz wpływ wydatków na programy kontroli oraz wskazując każdą potrzebę dostosowania programów określonych w art. 12 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 31 maja 2004 r. przesyłają Komisji ostateczne sprawozdanie oceniające o treści określonej w załączniku III, obejmujące wpływ wkładu finansowego na trzyletni program kontroli jako całości.
3.
Informacje określone w ust. 1 i 2 muszą umożliwiać Komisji właściwe monitorowanie wykorzystania wkładu finansowego.
Artykuł 22
Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie na mocy art. 21 ust. 1 Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 23
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, odnoszące się do sprawy określonej w art. 13, przyjmowane są zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 24
1.
Komisji jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Rybołówstwa i Akwakultury, ustanowiony na podstawie art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.
Artykuł 26
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 maja 2001 r.
zmieniająca decyzję 98/83/WE uznającą niektóre państwa trzecie i niektóre obszary państw trzecich za wolne od Xantomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes i Guinardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych)
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1484)
(2001/440/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzeniu do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej część A sekcja I ppkt 16.2 i 16.4 załącznika IV,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część A sekcja I ppkt 16.2, 16.3 i 16.4 załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE, odczytywany łącznie z jej art. 6, wymaga od Państw Członkowskich zakazu wprowadzania na ich terytoria owoców Citrus L., Fortunella Swingle, Poncir Raf. i ich hybryd, pochodzących z państw trzecich, w których stwierdzono występowanie Xantomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne owoców cytrusowych) Cercospora angolensis Carv. et Mendes oraz Guinardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych).
(2) Na mocy decyzji Komisji 98/83/WE [2] ostatnio zmienionej decyzją 1999/104/WE [3], niektóre państwa trzecie zostały uznane za wolne od Xantomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes oraz Guinardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), a także niektóre obszary zostały uznane za wolne od szkodliwych organizmów w państwach trzecich, w których stwierdzono ich występowanie.
(3) Na podstawie informacji zebranych przez Stany Zjednoczone Ameryki podczas misji przeprowadzonej przez Biuro Żywności i Weterynarii (FVO) w marcu 2000 r., a także informacji dostarczonych przez Służbę Inspekcji ds. Zdrowia Zwierząt i Roślin (Plant Health Inspection Service) Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych, wynika że w hrabstwach Broward, Hendry oraz Hillsborough na Florydzie zostały wykryte działania szkodników Xantomonas campestris, szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych; w związku z tym wspomniane hrabstwa powinny zostać skreślone z wykazu obszarów uznanych na Florydzie za wolne od Xantomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych).
(4) Na podstawie informacji zebranych w Brazylii, podczas misji przeprowadzonej przez wspomniane Biuro Żywności i Weterynarii (FVO) w lipcu 2000 r., a także informacji dostarczonych przez Defensa Agropecuária Ministério de Agricultura e do Abasticimento Brazil, wynika że Xantomonas campestris, szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych, zostały wykryte tylko w stanach Rio Grande do Sul, Santa Catarina, Paraná, Sao Paulo, Mias Gerias oraz Mato Groso do Sul; w związku z tym do wykazu obszarów uznanych za wolne od Xantomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), należy wprowadzić zmiany odzwierciedlające powyższe.
(5) Na podstawie informacji zebranych podczas powyższej misji okazało się, że Guinardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), jest obecna w stanach Rio de Janeiro, São Paulo oraz Rio Grande do Sul.
Dlatego pozostałe stany Brazylii powinny zostać przywrócone na wykaz obszarów uznanych jako wolne od Guinardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych).
(6) Owoce Citrus sinensis pochodzące z Królestwa Suazi, przejęte w 2000 r. okazały się zarażone przez Guinardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych) o czym powiadomiono Komisję.
Należy w związku z tym w wykazie krajów uznanych za wolne od Guinardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych) wprowadzić odpowiednie zmiany.
(7) Szczególne uzgodnienia powinny zostać podjęte w odniesieniu do towarów w tranzycie, dla których wydano urzędowe oświadczenie przewidziane w części A sekcja I ppkt 16.2 i 16.4 załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE zgodnie z decyzją 98/83/WE.
(8) Środki przewidziane dla niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 98/83/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— wszystkie obszary Brazylii, z wyjątkiem stanów Rio Grande do Sul, Santa Catarina, Paraná, São Paulo, Mias Gerias oraz Mato Groso do Sul"
2.
W art. 2 tiret czwarte tekst "Floryda (z wyjątkiem hrabstw Collier, Dade i Mantee)" zastępuje się tekstem "Floryda (z wyjątkiem hrabstw Broward, Collier, Miami – Dade, Hendry, Hillsborough i Mantee)".
3.
W art. 4 tiret trzecie tekst "wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Afryce, z wyjątkiem Republiki Południowej Afryki, Kenii, Mozambiku, Zambii i Zimbabwe" zastępuje się tekstem "wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Afryce, z wyjątkiem Republiki Południowej Afryki, Kenii, Mozambiku, Królestwa Suazi, Zambii i Zimbabwe". 4.
Decyzja sekretarza generalnego Rady/wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
z dnia 8 czerwca 2001 r.
w sprawie zastosowania decyzji Rady o utworzeniu Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej
(2001/442/WPZiB)
SEKRETARZ GENERALNY RADY/WYSOKI PRZEDSTAWICIEL DS. WSPÓLNEJ POLITYKI ZAGRANICZNEJ I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając art. 5 ust. 2 decyzji Rady 2001/80/WPZiB z dnia 22 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 27 z 30.1.2001, str. 7), który przewiduje, iż niniejszą decyzję stosuje się począwszy od daty ustalonej przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela po konsultacjach z Komitetem Politycznym i Bezpieczeństwa i Komitetem Wojskowym,
uwzględniając opinię Komitetu Wojskowego (spotkanie na szczeblu ministrów obrony) z dnia 23 maja 2001 r.,
uwzględniając opinię Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa z dnia 29 maja 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Decyzję Rady 2001/80/WPZiB z dnia 22 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej stosuje się począwszy od dnia 11 czerwca 2001 r.
2.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 23 maja 2001 r.
w sprawie zakresu uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1461)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/462/WE, EWWiS)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
uwzględniając regulamin wewnętrzny Komisji [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Prawo zainteresowanych stron i stron trzecich do bycia wysłuchanym przed podjęciem końcowej decyzji, mającej wpływ na ich interesy, jest fundamentalną zasadą prawa Wspólnoty. To prawo jest także wymienione w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 [3], rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2842/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie przesłuchania stron w niektórych postępowaniach na mocy art. 85 i 86 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [4] i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 447/98 z dnia 1 marca 1998 r. w sprawie zgłoszeń, terminów i przesłuchań przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [5].
(2) Obowiązkiem Komisji jest zapewnienie, aby prawo to było zagwarantowane w jej postępowaniach z zakresu konkurencji, mając na względzie w szczególności Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej [6].
(3) W związku z tym prowadzenie postępowania administracyjnego powinno być powierzane osobie niezależnej, doświadczonej w sprawach polityki konkurencji i cechującej się uczciwością niezbędną dla zagwarantowania obiektywizmu, przejrzystości i efektywności tych postępowań.
(4) W tym celu Komisja stworzyła w 1982 r. stanowisko funkcjonariusza ds. przesłuchań, a ostatnio ustanowiła zakres uprawnień dla tego stanowiska decyzją Komisji 94/810/EWWiS, WE z dnia 12 grudnia 1994 r. w sprawie zakresu uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w postępowaniach z zakresu konkurencji prowadzonych przed Komisją [7].
(5) Niezbędne jest dalsze wzmacnianie roli funkcjonariuszy ds. przesłuchań oraz przystosowywanie i łączenie tych zakresów uprawnień w świetle rozwoju prawa konkurencji.
(6) W celu zapewnienia niezależności funkcjonariuszy ds. przesłuchań powinien on być przydzielany, w celach administracyjnych, do członka Komisji specjalnie odpowiedzialnego za konkurencję.
Należy zwiększyć stopień przejrzystości w zakresie mianowania, zakończenia kadencji i przenoszenia funkcjonariuszy ds. przesłuchań.
(7) Funkcjonariusze ds. przesłuchań powinni być mianowani zgodnie z zasadami ustanowionymi w regulaminie pracowniczym urzędników i w warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Zgodnie z tymi zasadami można uwzględniać tych kandydatów, którzy nie są urzędnikami Komisji.
(8) Zakres uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w postępowaniach z zakresu konkurencji powinien zostać określony w taki sposób, by zapewnić prawo do bycia wysłuchanym podczas całego postępowania.
(9) Przy ujawnianiu informacji na temat osób fizycznych należy w szczególności uwzględniać przepisy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [8].
(10) Niniejsza decyzja nie narusza ogólnych zasad przyznających lub wykluczających dostęp do dokumentów Komisji.
(11) Decyzja 94/810/EWWiS, WE powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja mianuje jednego lub więcej niż jednego funkcjonariusza ds. przesłuchań (zwanego dalej "funkcjonariuszem ds. przesłuchań"), którego obowiązkiem jest zapewnienie skutecznego egzekwowania prawa do bycia wysłuchanym w postępowaniach z zakresu konkurencji prowadzonych przed Komisją na podstawie art. 81 i 82 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 65 i 66 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz rozporządzenia (EWG) nr 4064/89.
Artykuł 2
1.
Nominację funkcjonariusza ds. przesłuchań publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wszelkie przerwanie, zakończenie kadencji lub przeniesienie, niezależnie od procedury, następuje na podstawie uzasadnionej decyzji Komisji.
Decyzję tę publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań jest przydzielany, w celach administracyjnych, do członka Komisji specjalnie odpowiedzialnego za konkurencję (zwanego dalej "upoważnionym członkiem Komisji").
3.
W przypadku gdy funkcjonariusz ds. przesłuchań nie jest zdolny do działania, upoważniony członek Komisji, w odpowiednich sytuacjach i po konsultacji z funkcjonariuszem ds. przesłuchań, mianuje innego funkcjonariusza, który nie jest zaangażowany w daną sprawę, do kontynuowania obowiązków funkcjonariusza ds. przesłuchań.
Artykuł 3
1.
W wykonywaniu swych obowiązków funkcjonariusz ds. przesłuchań bierze pod uwagę konieczność skutecznego stosowania zasad konkurencji zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi oraz zasad ustanowionych przez Trybunał Sprawiedliwości i Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.
2.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań jest informowany przez dyrektora odpowiedzialnego za prowadzenie śledztwa w danej sprawie (zwanego dalej "dyrektorem odpowiedzialnym") o rozwoju postępowania aż do etapu projektu decyzji, którą przekazuje się upoważnionemu członkowi Komisji.
3.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań ma prawo przedstawiać swoje uwagi w każdej kwestii, wynikającej z każdego postępowania Komisji z zakresu konkurencji, upoważnionemu członkowi Komisji.
Artykuł 4
1.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań organizuje i prowadzi przesłuchania przewidziane w przepisach wdrażających art. 81 i 82 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 65 i 66 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali i rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, zgodnie z art. 5-13 niniejszej decyzji.
2.
Przepisami określonymi w ust. 1 są:
a) artykuł 36 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;
b) rozporządzenie (WE) nr 2842/98;
c) rozporządzenie (WE) nr 447/98.
Artykuł 5
Obowiązkiem funkcjonariusza ds. przesłuchań jest zagwarantowanie, aby przesłuchanie było prowadzone prawidłowo, i zadbanie o obiektywizm samego przesłuchania oraz wszelkich decyzji podejmowanych w jego wyniku.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań stara się w szczególności zapewnić, aby podczas przygotowania projektu decyzji Komisji należycie uwzględniano fakty, niezależnie od tego, czy przemawiają one na korzyść, czy przeciw zainteresowanym stronom, łącznie z elementami faktów związanych z ciężarem wszelkich naruszeń.
Artykuł 6
1.
Wnioski o bycie wysłuchanym składane przez strony trzecie, niezależnie od tego, czy są nimi osoby, przedsiębiorstwa czy stowarzyszenia, składa się w formie pisemnej wraz z oświadczeniem na piśmie wyjaśniającym powody zainteresowania wnioskodawcy wynikiem postępowania.
2.
Decyzje odnośnie do tego, czy strony trzecie zostaną wysłuchane, podejmuje się po konsultacji z dyrektorem odpowiedzialnym.
3.
W przypadku gdy okazuje się, że we wniosku nie wykazano uzasadnionego interesu do bycia wysłuchanym, wnioskodawcę informuje się na piśmie o powodach takiego stwierdzenia.
Dodatkowo ustala się termin, w którym wnioskodawca może złożyć wszelkie dalsze uwagi na piśmie.
Artykuł 7
1.
Wnioski o przesłuchanie ustne składa wnioskodawca w swoich pisemnych uwagach nanoszonych na piśmie, które skierowała do niego Komisja.
2.
Pismami określonymi w ust. 1 są następujące pisma:
a) zawiadamiające o stwierdzeniu zarzutów;
b) zapraszające do składania pisemnych uwag strony trzeciej, która wykazała swój uzasadniony interes odnośnie do przesłuchania;
c) informujące powoda, że w ocenie Komisji nie ma wystarczających powodów do stwierdzenia naruszenia i zaproszenie go do złożenia dalszych pisemnych uwag.
3.
Decyzje o tym, czy wnioskodawcy będą przesłuchiwani ustnie, podejmuje się po konsultacji z dyrektorem odpowiedzialnym.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy osoba, przedsiębiorstwo lub stowarzyszenie osób lub przedsiębiorstw otrzymały jedno lub więcej pism wymienionych w art. 7 ust. 2 i mają powody, by sądzić, że Komisja jest w posiadaniu dokumentów, które nie zostały im ujawnione, oraz że dokumenty te są niezbędne do należytego skorzystania z prawa do bycia wysłuchanym, mają one prawo domagać się udostępnienia tych dokumentów w drodze uzasadnionego żądania.
2.
Uzasadnioną decyzję w sprawie każdego takiego żądania przekazuje się osobie, przedsiębiorstwu lub stowarzyszeniu, które złożyło dane żądanie, oraz każdej innej osobie, przedsiębiorstwu lub stowarzyszaniu, których dotyczy dane postępowanie.
Artykuł 9
W przypadku zamiaru ujawnienia informacji, które mogą stanowić tajemnicę handlową przedsiębiorstwa, przedsiębiorstwo to informuje się pisemnie o takim zamiarze i jego powodach, a także ustala się termin, w którym dane przedsiębiorstwo może dostarczyć wszelkie uwagi na piśmie.
W przypadku gdy dane przedsiębiorstwo sprzeciwia się ujawnieniu informacji, ale okazuje się, że informacja nie jest chroniona i dlatego może zostać ujawniona, stwierdza się to w uzasadnionej decyzji, o której powiadamia się to przedsiębiorstwo.
Decyzja określa termin, po którym te informacje zostaną ujawnione.
Ten termin nie może być krótszy niż jeden tydzień od daty powiadomienia.
Pierwszy i drugi ustęp stosuje się mutatis mutandis do ujawnienia informacji przez jej opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
W przypadku gdy osoba, przedsiębiorstwo albo stowarzyszanie osób lub przedsiębiorstw uważają, że nałożony termin udzielenia odpowiedzi na pismo, określone w art. 7 ust. 2 jest zbyt krótki, mogą, w pierwotnym terminie, ubiegać się o jego przedłużenie w drodze uzasadnionego wniosku.
Wnioskodawcę informuje się pisemnie, czy jego wniosek został uwzględniony.
Artykuł 11
W odpowiednich sytuacjach, wobec konieczności zapewnienia, że przesłuchanie jest prawidłowo przygotowane oraz, w szczególności, że kwestie faktów są wyjaśnione, najlepiej jak to możliwe, funkcjonariusz ds. przesłuchań może, po konsultacji dyrektorem odpowiedzialnym, dostarczyć wcześniej stronom zaproszonym na przesłuchanie listę spraw, co do których chciałby poznać ich opinie.
W tym celu po konsultacji z dyrektorem odpowiedzialnym funkcjonariusz ds. przesłuchań może przeprowadzić spotkanie ze stronami zaproszonymi na przesłuchanie oraz, w odpowiednich sytuacjach, z personelem Komisji, by samemu przygotować się do przesłuchania.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań może także poprosić o wcześniejsze pisemne powiadomienie o podstawowej treści przygotowywanych oświadczeń osób, którym strony zaproszone na przesłuchanie zaproponowały udział w przesłuchaniu.
Artykuł 12
1.
Po konsultacji z dyrektorem odpowiedzialnym funkcjonariusz ds. przesłuchań ustala termin, czas trwania i miejsce przesłuchania.
W przypadku wniosku o przesunięcie terminu funkcjonariusz ds. przesłuchań decyduje, czy przychylić się do niego, czy nie.
2.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań jest w pełni odpowiedzialny za przebieg przesłuchania.
3.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań decyduje o tym, czy nowe dokumenty powinny zostać dopuszczone w trakcie przesłuchania, które osoby powinny zostać przesłuchane w imieniu strony i czy osoby te powinny zostać przesłuchane osobno, czy w obecności innych osób uczestniczących w przesłuchaniu.
4.
W odpowiednich sytuacjach, wobec konieczności zapewnienia prawa do bycia wysłuchanym, funkcjonariusz ds. przesłuchań może, po konsultacji z dyrektorem odpowiedzialnym, przyznać przedsiębiorstwom i stowarzyszeniom osób lub przedsiębiorstw możliwość przekazania dalszych pisemnych uwag po przesłuchaniu ustnym.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań ustala termin, do którego można dokonać takiego przekazania.
Komisja nie ma obowiązku uwzględniać pisemnych uwag otrzymanych po upływie tego terminu.
Artykuł 13
1.
Funkcjonariusz ds. przesłuchań składa raport upoważnionemu członkowi Komisji w sprawie przesłuchania oraz wyciąganych z niego wniosków, z uwzględnieniem przestrzegania prawa do bycia wysłuchanym.
Uwagi w tym raporcie dotyczą spraw proceduralnych, włączając ujawnienie dokumentów i dostęp do dokumentacji, terminy na odpowiedź na oświadczenie o zastrzeżeniach i właściwe przeprowadzenie przesłuchania ustnego.
Egzemplarze raportu otrzymują: dyrektor generalny do spraw konkurencji i dyrektor odpowiedzialny.
2.
Dodatkowo do raportu określonego w ust. 1 funkcjonariusz ds. przesłuchań może poczynić uwagi w sprawie dalszego rozwoju postępowania.
Uwagi te mogą się odnosić między innymi do potrzeby otrzymania dalszych informacji, wycofania niektórych zastrzeżeń lub sformułowania innych.
Artykuł 14
W odpowiednich sytuacjach funkcjonariusz ds. przesłuchań ma prawo złożyć raport w sprawie obiektywności każdego dochodzenia prowadzonego w celu oceny wpływu na konkurencję zobowiązań zaproponowanych w związku z wszelkimi postępowaniami zainicjowanymi przez Komisję w zastosowaniu przepisów wymienionych w art. 1.
Raport obejmuje w szczególności wybór respondentów i wykorzystywaną metodologię.
Artykuł 15
Funkcjonariusz ds. przesłuchań przygotowuje, na bazie projektu decyzji przekazywanej do Komitetu Doradczego w danej sprawie, na piśmie raport końcowy w sprawie wykonania prawa do bycia wysłuchanym wymienionego w art. 13 ust. 1.
Raport ten uwzględnia także, czy projekt decyzji zajmie się tylko zastrzeżeniami, w których kontekście strony dostały możliwość przedstawienia swoich opinii i, gdzie stosowne, obiektywnością każdego postępowania w rozumieniu art. 14.
Raport końcowy przekazuje się upoważnionemu członkowi Komisji, dyrektorowi generalnemu do spraw konkurencji i dyrektorowi odpowiedzialnemu.
Jego treść podaje się do wiadomości właściwym władzom Państw Członkowskich i, zgodnie z przepisami w sprawie współpracy ustanowionymi w protokole 23 i protokole 24 Porozumienia EOG, Urzędowi Nadzoru EFTA.
Artykuł 16
1.
Raport końcowy funkcjonariusza ds. przesłuchań dołącza się do projektu decyzji dostarczonej Komisji, co ma na celu zapewnienie, że, podejmując decyzję w konkretnej sprawie, Komisja będzie miała pełną znajomość istotnych informacji dotyczących przebiegu procedury i przestrzegania prawa do bycia wysłuchanym.
2.
Raport końcowy może zostać zmieniony przez funkcjonariusza ds. przesłuchań stosownie do wszelkich poprawek do projektu decyzji, do czasu podjęcia decyzji przez Komisję.
3.
Komisja przekazuje raport końcowy funkcjonariusza ds. przesłuchań adresatowi wraz z decyzją. Komisja publikuje raport końcowy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wraz z decyzją, uwzględniając słuszny interes przedsiębiorstw do ochrony ich tajemnic handlowych.
Artykuł 17 Decyzja 94/810/EWWiS, WE traci moc.
Decyzja Rady
z dnia 14 maja 2001 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych
(2001/469/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych, podpisana w Waszyngtonie w dniu 19 grudnia 2000 r., powinna zostać zatwierdzona.
(2) Przegląd wykonania został przypisany Komisji Technicznej ustanowionej Umową.
(3) Każda ze Stron wyznaczyła podmiot zarządzający.
Wspólnota wyznaczyła Komisję jako jej podmiot zarządzający.
Strony mogą zmienić Umowę i załączniki oraz dodać nowe załączniki w drodze wzajemnego porozumienia.
(4) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Umowy, powinny zostać ustanowione właściwe wewnętrzne procedury wspólnotowe.
Niezbędne jest upoważnienie Komisji, wspieranej przez specjalny komitet, wyznaczony przez Radę, do dokonania pewnych zmian technicznych w Umowie oraz do podjęcia pewnych decyzji do ich wykonania.
We wszystkich innych przypadkach decyzje należy podejmować zgodnie z normalnymi procedurami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych, włączając jej załączniki.
Tekst Umowy oraz jej załączników jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady przekazuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikację na piśmie przewidzianą w art. XII ust. 1 Umowy [1].
Artykuł 3
1. Komisja reprezentuje Wspólnotę w Komisji Technicznej przewidzianej w art. VI Umowy, wspieranej przez komitet specjalny, wyznaczony przez Radę. Komisja zajmuje się, po konsultacji z wymienionym komitetem specjalnym, materiałami, współpracą, przeglądem wykonania oraz notyfikacjami, określonymi w art. V ust. 5, art. VI ust. 1 i 2 oraz art. VIII ust. 4 Umowy.
2.
W związku z przygotowaniem stanowiska Wspólnoty w zakresie zmian specyfikacji i wykazu urządzeń biurowych w załączniku C Umowy, Komisja uwzględnia wszelkie opinie wydane przez Radę "Energy Star" Wspólnoty Europejskiej (ECESB), określoną w art. 8 i 11 proponowanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego programu etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych.
3.
Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez podmioty zarządzające jest ustalone, w odniesieniu do zmian specyfikacji technicznych urządzeń biurowych, wymienionych w załączniku C do Umowy, przez Komisję, po konsultacji z komitetem specjalnym, określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
We wszystkich innych przypadkach, stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez podmioty zarządzające lub Strony ustalane jest przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji, zgodnie z art. 300 Traktatu.
Decyzja Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
ustanawiająca Europejską Sieć Sądową w sprawach cywilnych i handlowych
(2001/470/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i d), art. 66 i 67 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój Unii Europejskiej, jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w ramach której zapewniony jest swobodny przepływ osób.
(2) Stopniowe tworzenie tej przestrzeni i właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego pociąga za sobą konieczność usprawnienia, uproszczenia i przyspieszenia skutecznej współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi w sprawach cywilnych i handlowych.
(3) Plan działań Rady i Komisji w sprawie najlepszego sposobu wdrożenia przepisów Traktatu z Amsterdamu w zakresie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [4], który został przyjęty przez Radę dnia 3 grudnia 1998 r. oraz zatwierdzony przez Radę Europejską w dniach 11 i 12 grudnia 1998 r. uznaje, że wzmocnienie współpracy sądowej w sprawach cywilnych stanowi podstawowy etap w tworzeniu europejskiego obszaru sądowego, który przyniesie wymierne korzyści każdemu obywatelowi Unii.
(4) Jednym ze środków przewidzianych w ust. 40 planu działań jest analiza możliwości rozszerzenia koncepcji Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach karnych tak, by objęła ona postępowania cywilne.
(5) Wnioski ze specjalnego posiedzenia Rady Europejskiej, które miało miejsce w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r., zalecają ustanowienie łatwo dostępnego systemu informacyjnego, utrzymywanego i aktualizowanego przez sieć właściwych organów krajowych.
(6) W celu usprawnienia, uproszczenia i przyspieszenia skutecznej współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi w sprawach cywilnych i handlowych konieczne jest ustanowienie na szczeblu Wspólnoty sieci struktury współpracy — Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych.
(7) Jest to temat mieszczący się w ramach art. 65 i 66 Traktatu, a środki są przyjmowane zgodnie z art. 67.
(8) Aby zapewnić osiągnięcie celów Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych, zasady regulujące jej utworzenie powinny być określone w obowiązkowym instrumencie prawa wspólnotowego.
(9) Cele zaproponowanego działania, mianowicie usprawnienie skutecznej współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi i skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla osób angażujących się w transgraniczne spory sądowe, nie mogą być w dostateczny sposób osiągnięte przez Państwa Członkowskie i dlatego też, z uwagi na skalę i skutki działania, mogą być lepiej osiągane na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tymże artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(10) Europejska Sieć Sądowa w sprawach cywilnych i handlowych, utworzona na podstawie niniejszej decyzji, ma na celu ułatwienie współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi w sprawach cywilnych i handlowych, zarówno w obszarach, do których mają zastosowanie istniejące instrumenty, jak tam, gdzie nie stosuje się obecnie żadnego instrumentu.
(11) W niektórych szczególnych obszarach, instrumenty wspólnotowe lub międzynarodowe odnoszące się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych już przewidują mechanizmy współpracy.
Europejska Sieć Sądowa w sprawach cywilnych i handlowych nie ustanawia środków zastępczych dla tych mechanizmów i musi w pełni z nimi współdziałać.
Niniejsza decyzja w konsekwencji nie narusza instrumentów wspólnotowych lub międzynarodowych związanych ze współpracą sądową w sprawach cywilnych i handlowych.
(12) Europejska Sieć Sądowa w sprawach cywilnych i handlowych powinna być tworzona etapami, przy ścisłej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi.
Powinna ona wykorzystywać nowoczesne technologie komunikacyjne i informatyczne.
(13) Aby osiągnąć założone cele, Europejska Sieć Sądowa w sprawach cywilnych i handlowych powinna być wspomagana przez punkty kontaktowe wyznaczone przez Państwa Członkowskie i powinna mieć zagwarantowany udział ich organów w szczególnej odpowiedzialności za współpracę sądową w sprawach cywilnych i handlowych.
Kontakty między nimi i okresowe spotkania są istotne z punktu widzenia działania Sieci.
(14) Istotne jest, by wysiłki na rzecz utworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości przyniosły wymierne korzyści dla osób angażujących się w transgraniczne spory sądowe.
Dla Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych konieczne jest promowanie dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
W tym celu z wykorzystaniem informacji dostarczanych i aktualizowanych przez punkty kontaktowe Sieć powinna stopniowo ustanowić system informacyjny, który byłby dostępny zarówno dla ogółu społeczeństwa, jak i specjalistów.
(15) Niniejsza decyzja nie wyklucza dostarczania innych informacji niż przewidziane poniżej w ramach Europejskiej Sieci Sądowej oraz dla ogółu społeczeństwa.
Wykazu zawartego w tytule III nie należy zatem uważać za wyczerpujący.
(16) Przetwarzanie informacji i danych powinno odbywać się zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [5] oraz dyrektywą 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [6].
(17) W celu zapewnienia, że Europejska Sieć Sądowa w sprawach cywilnych i handlowych pozostanie skutecznym instrumentem, będzie realizować najlepszą praktykę we współpracy sądowej i wewnętrznej oraz spełni oczekiwania społeczeństwa, należy przewidzieć system okresowych ocen i składania wniosków w sprawie zmian, które mogą okazać się konieczne.
(18) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo i Irlandia wyraziły życzenie przyjęcia i stosowania niniejszej decyzji.
(19) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i dlatego też nie jest nią związana ani nie jest zobowiązana do jej stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
TYTUŁ I
ZASADY EUROPEJSKIEJ SIECI SĄDOWEJ W SPRAWACH CYWILNYCH I HANDLOWYCH
Artykuł 1
Utworzenie
1.
Niniejszym tworzy się Europejską Sieć Sądową w sprawach cywilnych i handlowych ("Sieć") wśród Państw Członkowskich.
2.
W niniejszej decyzji wyrazy "Państwo Członkowskie" oznaczają wszystkie Państwa Członkowskie, z wyjątkiem Danii.
Artykuł 2
Skład
1.
Sieć składa się z:
a) punktów kontaktowych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 2;
b) instytucji centralnych i organów centralnych przewidzianych w instrumentach wspólnotowych, instrumentach prawa międzynarodowego, których stronami są Państwa Członkowskie, lub przepisach prawa krajowego w obszarze współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych;
c) sędziów łącznikowych, do których stosuje się wspólne działanie 96/277/WSiSW z dnia 22 kwietnia 1996 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące podstaw dla wymiany sędziów łącznikowych w celu poprawy współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [7], w przypadku gdy realizują oni zadania we współpracy w sprawach cywilnych i handlowych;
d) wszelkich innych właściwych organów sądowych lub administracyjnych odpowiedzialnych za współpracę sądową w sprawach cywilnych i handlowych, których członkostwo w sieci jest uznane za pożyteczne przez Państwo Członkowskie, do którego przynależą.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza punkt kontaktowy.
Każde Państwo Członkowskie może jednakże wyznaczyć ograniczoną liczbę innych punktów kontaktowych, jeśli uzna to za stosowne na podstawie istnienia odrębnych systemów prawnych, krajowego rozmieszczenia wymiaru sprawiedliwości, zadań, jakie mają być powierzone punktom kontaktowym lub w celu włączenia instytucji sądowych, które często zajmują się bezpośrednio transgranicznymi sporami sądowymi, w działalność punktów kontaktowych.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wyznaczy kilka punktów kontaktowych, powinno ono zapewnić odpowiednie mechanizmy koordynacji między nimi.
3.
Państwa Członkowskie określają organy wymienione w ust. 1 lit. b) i c).
4.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy wymienione w ust. 1 lit. d).
5.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji, zgodnie z art. 20, nazwiska i pełne adresy organów określonych w ust. 1, z wyszczególnieniem:
a) dostępnych im środków komunikacji;
b) znajomości języków; oraz
c) w razie potrzeby, ich szczególnych funkcji w Sieci.
Artykuł 3
Zadania i działalność Sieci
1.
Sieć odpowiada za:
a) ułatwianie współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi w sprawach cywilnych i handlowych, w tym projektowanie, stopniowe tworzenie i aktualizowanie systemu informacyjnego dla członków Sieci;
b) projektowanie, stopniowe tworzenie i aktualizowanie ogólnie dostępnego systemu informacyjnego.
2.
Z zastrzeżeniem innych instrumentów wspólnotowych i międzynarodowych związanych ze współpracą sądową w sprawach cywilnych i handlowych Sieć rozwija swoje działania w szczególności dla następujących celów:
a) niezakłóconego funkcjonowania procedur o charakterze transgranicznym oraz ułatwienia składania wniosków o współpracę sądową między Państwami Członkowskimi, w szczególności gdy nie ma zastosowania żaden instrument wspólnotowy czy międzynarodowy;
b) skutecznego i praktycznego stosowania obowiązujących w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich instrumentów wspólnotowych lub konwencji;
c) utworzenia i utrzymania systemu informacyjnego dla społeczeństwa o współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych w Unii Europejskiej, odpowiednich instrumentów wspólnotowych i międzynarodowych oraz prawa krajowego Państw Członkowskich ze szczególnym uwzględnieniem dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
Artykuł 4
Sposób działania Sieci
Sieć wypełnia swoje zadania w szczególności przy zastosowaniu następujących środków:
1) ułatwia właściwe kontakty między organami Państw Członkowskich wymienionymi w art. 2 ust. 1 w zakresie wypełniania zadań przewidzianych w art. 3;
2) organizuje okresowe spotkania punktów kontaktowych i członków Sieci zgodnie z zasadami ustanowionymi w tytule II;
3) opracowuje i uaktualnia informacje dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych oraz systemów Państw Członkowskich, określonych w tytule III, zgodnie z zasadami określonymi w tym tytule.
Artykuł 5
Punkty kontaktowe
1.
Punkty kontaktowe pozostają w dyspozycji organów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b)-d) w zakresie realizacji zadań przewidzianych w art. 3.
Punkty kontaktowe są również do dyspozycji lokalnych organów sądowych w swoich Państwach Członkowskich dla tych samych celów, zgodnie z zasadami określonymi przez każde Państwo Członkowskie.
2.
W szczególności punkty kontaktowe:
a) dostarczają innym punktom kontaktowym, organom wymienionym w art. 2 ust. 1 lit. b)-d) i lokalnym organom sądowym w swoich Państwach Członkowskich informacje niezbędne dla właściwej współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi zgodnie z art. 3, w celu wsparcia ich w przygotowaniu praktycznych wniosków o współpracę sądową oraz w ustanawianiu najwłaściwszych kontaktów bezpośrednich;
b) poszukują rozwiązań problemów wynikających przy okazji wnioskowania o współpracę sądową, z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu i art. 6;
c) ułatwiają koordynację przetwarzania wniosków o współpracę sądową w danym Państwie Członkowskim, w szczególności jeśli kilka wniosków ze strony organów sądowych tego Państwa Członkowskiego podlega wykonaniu w innym Państwie Członkowskim;
d) współpracują w organizacji oraz uczestniczą w spotkaniach określonych w art. 9;
e) wspomagają przygotowanie i aktualizowanie informacji określonych w tytule III oraz, w szczególności, ogólnie dostępnego systemu informacyjnego, zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym tytule.
3.
W przypadku gdy punkt kontaktowy otrzyma wniosek o udzielenie informacji od innego członka Sieci, któremu nie jest w stanie udzielić odpowiedzi, przekazuje go punktowi kontaktowemu lub członkowi Sieci, który jest w stanie najlepiej odpowiedzieć.
Pomoc punktu kontaktowego pozostaje dostępna dla wszelkich następnych kontaktów, jakie mogą być użyteczne.
4.
W obszarach, gdzie wspólnotowe lub międzynarodowe instrumenty regulujące współpracę sądową już umożliwiają wyznaczenie organów odpowiedzialnych za ułatwienie współpracy sądowej, punkty kontaktowe zwracają się do tych organów.
Artykuł 6
Odpowiednie organy do celów wspólnotowych lub międzynarodowych instrumentów odnoszących się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych
1.
Zaangażowanie odpowiednich organów zagwarantowane instrumentami wspólnotowymi i międzynarodowymi odnoszącymi się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych w Sieci nie narusza uprawnień nadanych im przez instrument je wyznaczający.
Kontakty w ramach Sieci nie mają wpływu na okresowe lub okazjonalne kontakty między tymi organami.
2.
W każdym Państwie Członkowskim organy ustanowione przez instrumenty wspólnotowe lub międzynarodowe odnoszące się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych oraz punkty kontaktowe Sieci prowadzą regularną wymianę opinii i kontaktów w celu zapewnienia, by ich doświadczenie zostało jak najszerzej upowszechnione.
3.
Punkty kontaktowe Sieci są do dyspozycji organów określonych w instrumentach wspólnotowych lub międzynarodowych odnoszących się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych i udzielą im wszelkiej możliwej pomocy.
Artykuł 7
Znajomość języków punktów kontaktowych
W celu ułatwienia praktycznego funkcjonowania Sieci każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby punkty kontaktowe wykazywały odpowiednią znajomość języka urzędowego instytucji Wspólnoty Europejskiej innego niż ich język własny, jako że muszą one komunikować się z punktami kontaktowymi w innych Państwach Członkowskich.
Państwa Członkowskie ułatwiają i zachęcają do organizowania specjalistycznych kursów językowych dla pracowników punktów kontaktowych i wspierają wymianę pracowników punktów kontaktowych między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 8
Urządzenia ułatwiające komunikację
Punkty kontaktowe będą korzystały z najodpowiedniejszych urządzeń technicznych w celu udzielenia odpowiedzi na zgłaszane do nich wnioski jak najsprawniej i jak najszybciej.
TYTUŁ II
SPOTKANIA W RAMACH SIECI
Artykuł 9
Spotkania punktów kontaktowych
1.
Punkty kontaktowe Sieci spotykają się w składzie nie mniejszym niż dziesięciu członków raz na pół roku, zgodnie z art. 12.
2.
Każde Państwo Członkowskie jest reprezentowane na tych spotkaniach przez jeden lub więcej punktów kontaktowych, którym mogą towarzyszyć inni członkowie Sieci, ale nie więcej niż przez czterech przedstawicieli z każdego Państwa Członkowskiego.
3.
Pierwsze spotkanie punktów kontaktowych odbędzie się nie później niż dnia 1 marca 2003 r., z zastrzeżeniem możliwości wcześniejszych spotkań przygotowawczych.
Artykuł 10
Cel okresowych spotkań punktów kontaktowych
1.
Celem okresowych spotkań punktów kontaktowych jest:
a) umożliwienie punktom kontaktowym wzajemnego poznania się i wymiany doświadczeń, w szczególności w odniesieniu do funkcjonowania Sieci;
b) zapewnienie platformy do dyskusji na temat praktycznych i prawnych problemów napotykanych przez Państwa Członkowskie w trakcie współpracy sądowej, ze szczególnym odniesieniem do stosowania środków przyjętych przez Wspólnotę Europejską;
c) identyfikacja najlepszych praktyk we współpracy sądowej w sprawach cywilnych i zapewnienie, że odpowiednie informacje są rozpowszechniane w Sieci;
d) wymiana danych i opinii, w szczególności dotyczących struktury, organizacji, zawartości i dostępu do informacji wymienionych w tytule III;
e) opracowywanie wytycznych dla stopniowego tworzenia praktycznych formularzy informacyjnych, przewidzianych w art. 15, w szczególności w odniesieniu do rozpatrywanego zagadnienia i formy takich formularzy informacyjnych;
f) identyfikacja specjalnych inicjatyw oprócz tych, określonych w tytule III, które prowadzą do podobnych celów.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają dzielenie się punktów kontaktowych doświadczeniem w funkcjonowaniu mechanizmów szczególnej współpracy, zagwarantowanej w instrumentach wspólnotowych i międzynarodowych.
Artykuł 11
Spotkania członków Sieci
1.
Spotkania, otwarte dla wszystkich członków Sieci, są organizowane w celu umożliwienia członkom wzajemnego poznania się i wymiany doświadczeń, w celu dostarczenia platformy do dyskusji w sprawie napotkanych problemów praktycznych i prawnych oraz w celu rozwiązywania kwestii szczególnych.
Spotkania mogą być zwoływane dla omówienia kwestii szczególnych.
2.
Spotkania zwołuje się, gdzie stosowne, zgodnie z art. 12.
3.
Komisja, przy ścisłej współpracy prezydencji Rady i Państw Członkowskich, ustala dla każdego spotkania maksymalną liczbę uczestników.
Artykuł 12
Organizacja i przebieg spotkań Sieci
1.
Komisja, przy ścisłej współpracy z prezydencją Rady i Państwami Członkowskimi, zwołuje spotkania przewidziane w art. 9 i 11.
Komisja przewodniczy im oraz zapewnia obsługę sekretariatu.
2.
Przed każdym spotkaniem Komisja przygotowuje projekt porządku obrad w porozumieniu z prezydencją Rady i po konsultacjach z Państwami Członkowskimi za pośrednictwem ich punktów kontaktowych.
3.
Punkty kontaktowe zostają powiadomione o porządku obrad przed spotkaniem.
Mogą poprosić o wprowadzenie zmian lub wpisanie dodatkowych punktów.
4.
Po każdym spotkaniu Komisja przygotowuje protokół, który zostaje przekazany punktom kontaktowym.
5.
Spotkania punktów kontaktowych i członków Sieci mogą odbywać się w każdym Państwie Członkowskim.
TYTUŁ III
INFORMACJA DOSTĘPNA W RAMACH SIECI I SYSTEM INFORMOWANIA SPOŁECZEŃSTW
Artykuł 13
Informacje rozpowszechniane w ramach Sieci
1.
Informacje rozpowszechniane w ramach Sieci zawierają:
a) informacje określone w art. 2 ust. 5;
b) wszelkie inne informacje uznane przez punkty kontaktowe za przydatne do sprawnego funkcjonowania Sieci.
2.
Do celów ust. 1 Komisja stopniowo tworzy, we współpracy z punktami kontaktowymi, system wymiany informacji o zabezpieczonym, ograniczonym dostępie.
Artykuł 14
System informacyjny dla ogółu społeczeństwa
1.
System informacyjny oparty na Internecie, w tym specjalną stronę internetową Sieci, tworzy się stopniowo zgodnie z art. 17 i 18.
2.
System informacyjny obejmuje następujące elementy:
a) obowiązujące lub przygotowywane instrumenty wspólnotowe dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych;
b) krajowe środki wdrażania obowiązujących instrumentów, określonych w lit. a);
c) obowiązujące międzynarodowe instrumenty dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych, których stronami są Państwa Członkowskie wraz z deklaracjami i zastrzeżeniami poczynionymi w związku z takimi instrumentami;
d) odpowiednie elementy wspólnotowego orzecznictwa w obszarze współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych;
e) formularze informacyjne, przewidziane w art. 15.
3.
Dla zapewnienia dostępu do informacji wspomnianej w ust. 2 lit. a)-d) Sieć powinna, gdzie stosowne, wykorzystywać na swoich stronach internetowych hiperłącza do innych stron internetowych, na których można znaleźć oryginalne informacje.
4.
Strona internetowa Sieci ułatwia również dostęp do porównywalnych publicznych inicjatyw informacyjnych w podobnych sprawach oraz do stron zawierających informacje dotyczące systemów prawnych Państw Członkowskich.
Artykuł 15
Formularze informacyjne
1.
Formularze informacyjne są w pierwszym rzędzie przeznaczone dla kwestii związanych z dostępem do wymiaru sprawiedliwości w Państwach Członkowskich i zawierają informacje dotyczące procedur wszczynania postępowania sądowego oraz uzyskiwania pomocy prawnej bez naruszenia innych wspólnotowych inicjatyw, które Sieć w pełni uwzględnia.
2.
Formularze informacyjne mają charakter praktyczny i zwięzły.
Są napisane jasnym i zrozumiałym językiem i zawierają praktyczne informacje dla społeczeństwa.
Są one stopniowo opracowywane, co najmniej w odniesieniu do następujących tematów:
a) zasad systemu prawnego i organizacji wymiaru sprawiedliwości w Państwach Członkowskich;
b) procedur wszczynania postępowania sądowego, ze szczególnym uwzględnieniem drobnych spraw, a także następujących po tym procedur sądowych, w tym możliwości i procedur odwołania;
c) warunków i procedur uzyskiwania pomocy prawnej, w tym opisu zadań organizacji pozarządowych aktywnych na tym polu, biorąc pod uwagę prace już wykonane w zakresie dialogu z obywatelami;
d) przepisów krajowych regulujących doręczanie dokumentów;
e) zasad i procedur egzekucji orzeczeń wydanych w innych Państwach Członkowskich;
f) możliwości i procedur uzyskiwania tymczasowych środków zabezpieczających, ze szczególnym uwzględnieniem zajęcia majątku do celów wykonania orzeczenia;
g) alternatywnych możliwości rozwiązywania sporów ze wskazaniem krajowych centrów informacyjnych i doradczych ogólnowspólnotowej Sieci na rzecz pozasądowego rozstrzygania sporów konsumenckich;
h) organizacji i funkcjonowania zawodów prawniczych.
3.
Formularze informacyjne zawierają w razie potrzeby elementy odpowiedniego orzecznictwa Państw Członkowskich.
4.
Formularze informacyjne mogą dostarczać bardziej szczegółowe informacje dla specjalistów.
Artykuł 16
Aktualizowanie informacji
Wszelkie informacje rozpowszechniane w ramach Sieci i dla społeczeństwa zgodnie z art. 13-15 są regularnie aktualizowane.
Artykuł 17
Rola Komisji w systemie informowania społeczeństwa
Komisja:
1) odpowiada za zarządzanie systemem informowania społeczeństwa;
2) w porozumieniu z punktami kontaktowymi tworzy odpowiednie strony internetowe Sieci na swoim portalu;
3) zapewnia informacje odnośnie do odpowiednich aspektów prawa wspólnotowego i procedur, w tym orzecznictwa wspólnotowego, zgodnie z art. 14;
4) a) zapewnia, aby format arkuszy informacyjnych był spójny oraz aby zawierały one wszelkie informacje uznane za niezbędne przez Sieć;
b) następnie organizuje tłumaczenie ich na inne języki urzędowe instytucji wspólnotowych i wprowadza je na strony internetowe Sieci.
Artykuł 18
Rola punktów kontaktowych w systemie informowania społeczeństwa
Punkty kontaktowe zapewniają, że:
1) właściwe informacje niezbędne do utworzenia i funkcjonowania systemu informacyjnego są dostarczane do Komisji;
2) informacje wprowadzane do systemu są właściwe;
3) Komisja jest bezzwłocznie powiadamiana o wszelkich aktualizacjach tak szybko, jak tylko dany element informacji wymaga zmiany;
4) formularze informacyjne dotyczące odpowiednich Państw Członkowskich są stopniowo opracowywane, zgodnie ze wskazówkami, określonymi w art. 10 ust. 1 lit. e);
5) w ich Państwie Członkowskim realizowane jest jak najszersze rozpowszechnianie arkuszy informacyjnych zamieszczonych na stronach internetowych Sieci.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Rewizja
1.
Nie później niż do dnia 1 grudnia 2005 r. oraz następnie przynajmniej raz na pięć lat Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszej decyzji na podstawie informacji dostarczanych przez punkty kontaktowe.
W razie konieczności do sprawozdania dołączana jest propozycja dostosowań.
2.
Sprawozdanie obejmie m.in. kwestię umożliwienia bezpośredniego dostępu do punktów kontaktowych Sieci, dostęp i zaangażowanie zawodów prawniczych w jej działalność, współdziałanie z ogólnowspólnotową Siecią na rzecz pozasądowego rozstrzygania sporów konsumenckich.
Weźmie również pod uwagę relacje między punktami kontaktowymi Sieci a właściwymi organami, przewidziane we wspólnotowych i międzynarodowych instrumentach dotyczących współpracy w sprawach cywilnych i handlowych.
Artykuł 20
Utworzenie podstawowych części składowych Sieci
Nie później niż do dnia 1 czerwca 2002 r. Państwa Członkowskie zgłoszą Komisji informacje wymagane w art. 2 ust. 5.
Artykuł 21
Termin obowiązywania
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 2002 r., z wyjątkiem art. 2 i 20, które stosuje się od dnia notyfikacji decyzji Państwom Członkowskim, do których jest ona skierowana.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Komisji
z dnia 8 czerwca 2001 r.
ustanawiająca przepisy dotyczące regularnych kontroli higieny ogólnej przeprowadzanych przez kierowników w zakładach, zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa oraz z dyrektywą 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1561)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/471/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 lipca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/23/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [4], w szczególności jej art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kierownicy zakładów mięsnych muszą przeprowadzać regularne kontrole ogólnych warunków higienicznych produkcji w swoich zakładach.
(2) Kontrole te muszą obejmować przyrządy, instalacje oraz maszyny na wszystkich etapach produkcji oraz, w miarę potrzeby, produkty; obejmuje to także kontrolę mikrobiologiczną.
(3) W celu ujednolicenia stosowania, należy określić charakter kontroli, ich częstotliwość, jak również metody pobierania próbek oraz metody badań bakteriologicznych.
(4) Wskazane jest ustalenie tych metod na podstawie najnowszych zasad metodologii HACCP.
(5) Kierownik zakładu, właściciel lub jego agent musi być w stanie poinformować, na żądanie oficjalnych służb, urzędowego lekarza weterynarii o charakterze, częstości oraz wynikach przeprowadzanych w tym celu kontroli.
(6) Urzędowy lekarz weterynarii musi regularnie analizować wyniki kontroli przeprowadzanych przez kierownika zakładu a dotyczących ogólnych warunków higienicznych produkcji w zakładzie.
(7) Małe zakłady mięsne mogą mieć większe trudności z realizacją proponowanych kontroli w związku z ograniczeniami finansowymi i małymi zasobami ludzkimi, brakiem fachowości, niewystarczającą infrastrukturą lub innymi istotnymi czynnikami; sytuacja może się pod tym względem różnić obiektywnie w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(8) Z tego względu wskazane jest, w stosunku do małych zakładów, zapewnienie dłuższych okresów przejściowych, z zastrzeżeniem wymogu, że Państwa Członkowskie, które skorzystają z tej derogacji, dostarczą Komisji informacje niezbędne do zapewnienia, że wykonanie jej nie spowoduje zakłóceń konkurencji.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Kierownik zakładu mięsnego przeprowadza regularne kontrole warunków higieny ogólnej produkcji w swoim zakładzie, poprzez wykonanie i utrzymywanie stałej procedury opracowanej zgodnie z poniższymi zasadami HACCP:
a) rozpoznać wszystkie zagrożenia, którym należy zapobiegać, które należy eliminować lub które należy ograniczyć do akceptowalnego poziomu,
b) rozpoznać krytyczne punkty kontroli na etapie lub etapach, na których kontrola jest konieczna w celu zapobiegania lub eliminacji zagrożenia lub ograniczenia go do akceptowalnego poziomu,
c) ustalić krytyczne limity w krytycznych punktach kontroli, które oddzielają możliwość przyjęcia od niemożliwości przyjęcia a dotyczą zapobiegania, wykluczenia lub ograniczenia określonych zagrożeń,
d) ustanowić i wprowadzić efektywne procedury monitorowania w krytycznych punktach kontroli,
e) ustanowić działania korygujące w przypadku gdy monitoring wykaże, że krytyczny punkt kontroli nie jest pod kontrolą,
f) ustanowić procedury w celu weryfikacji, czy środki wyszczególnione w lit. a)–e) działają prawidłowo; procedury weryfikacyjne przeprowadza się regularnie,
g) ustanowić dokumenty i rejestry odpowiednie do rodzaju i wielkości przedsiębiorstwa, aby przedstawić efektywne zastosowanie środków wyszczególnionych w lit. a)–f) oraz aby ułatwić urzędowe kontrole.
2.
Jako część systemu określonego w ust. 1, kierownicy zakładów mięsnych mogą używać przewodników dotyczących dobrej praktyki, które zostały ocenione przez właściwe organy.
Artykuł 2
Kontrole mikrobiologiczne, określone w art. 10 ust. 2 dyrektywy 64/433/EWG przeprowadzane są przez kierownika zgodnie z procedurami określonymi w Załączniku.
Próbki należy pobierać z takich miejsc, w których istnieje najbardziej prawdopodobne zagrożenie wystąpienia zakażenia mikrobiologicznego.
Procedury inne niż podane w Załączniku, mogą być stosowane, o ile wykazano, w sposób wymagany przez właściwe organy, że są co najmniej równorzędne z procedurami określonymi w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają wprowadzenie przez zakłady mięsne wymogów niniejszej decyzji w ciągu 12 miesięcy od dnia jej przyjęcia.
Państwa Członkowskie mogą jednak postanowić o zastosowaniu okresu do 24 miesięcy dla małych zakładów mięsnych, pod warunkiem że wcześniej poinformują Komisję o warunkach, na jakich mają zamiar wprowadzić to odstępstwo.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 4 kwietnia 2001 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile, uzupełniającego Ramową umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
(2001/473/WE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z jego art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby umożliwić wzajemną pomoc administracyjną sprawach celnych między obydwiema stronami przewidzianą w art. 7 ust. 3 Ramowej umowy o współpracy mającej na celu ustanowienie politycznego i gospodarczego stowarzyszenia między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony [1], Umowa ta powinna zostać uzupełniona o Protokół.
(2) Negocjacje w tym celu zostały przeprowadzone z Chile i doprowadziły do zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów, którego zatwierdzenie leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Chile uzupełniające Ramową umowę o współpracy o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty [2].
Artykuł 3
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty dokonuje notyfikacji przewidzianej w Porozumieniu w formie wymiany listów.
Decyzja Komisji
z dnia 18 czerwca 2001 r.
w sprawie wykonania decyzji 507/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej działań odnoszących się do sieci transeuropejskiej, poprzez którą odbywa się zbieranie, sporządzanie i rozpowszechnianie statystyk dotyczących handlu towarami we Wspólnocie oraz między Wspólnotą a państwami trzecimi (Edicom)
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1529)
(2001/490/WE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 507/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. dotyczącą działań odnoszących się do sieci transeuropejskiej, poprzez którą odbywa się zbieranie, sporządzanie i rozpowszechnianie statystyk dotyczących handlu towarami we Wspólnocie oraz między Wspólnotą a państwami trzecimi (program Edicom) [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 507/2001/WE ustanawia ramy odniesienia dla sieci informacyjnej, w zakresie zbierania, sporządzania i rozpowszechniania statystyk dotyczących handlu towarami we Wspólnocie oraz między Wspólnotą a państwami trzecimi.
(2) Środki określone w niniejszej decyzji odpowiadają celom i warunkom ustanowionym decyzją nr 507/2001/WE.
(3) Niektóre środki podejmowane są na poziomie centralnym, inne bezpośrednio w Państwach Członkowskich zbierających i sporządzających informacje statystyczne. W obu przypadkach cele pozostają takie same.
(4) Zgodnie z decyzją nr 507/2001/WE, Komisja zatwierdza roczny program pracy, łącznie z planem wydatków rocznych.
(5) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki dotyczącej handlu towarami między Państwami Członkowskimi oraz Komitetu ds. Statystyki dotyczącej handlu towarami z państwami trzecimi, ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3330/91 [2] i rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1172/93 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W odniesieniu do programu pracy na 2001 r., środki kwalifikujące się do finansowania wspólnotowego zostały określone w załączniku I do wysokości kwot podanych w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 czerwca 2001 r.
w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych do państw trzecich, na mocy dyrektywy 95/46/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1539)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/497/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 26 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 95/46/WE, Państwa Członkowskie są zobowiązane zapewnić, że przekazywanie danych osobowych do państw trzecich może mieć miejsce tylko wtedy, gdy dane państwo trzecie zapewnia właściwy poziom ochrony danych i że prawa Państw Członkowskich, które są zgodne z innymi przepisami dyrektywy, są przestrzegane zanim nastąpi przekazanie danych.
(2) Jednakże art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE zapewnia, że Państwa Członkowskie mogą zezwolić, na podstawie określonych warunków, na przekazanie lub przekazywanie danych osobowych do państw trzecich, które nie zapewniają właściwego poziomu ochrony.
Takie warunki mogą w szczególności wynikać z odpowiednich klauzul umownych.
(3) Na mocy dyrektywy 95/46/WE poziom ochrony danych powinien być oceniany w świetle wszystkich okoliczności towarzyszących transferowi lub transferom danych.
Grupa Robocza ds. ochrony osób fizycznych w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych powołana na mocy omawianej dyrektywy [2], wydała wytyczne pomocne przy ocenie [3].
(4) Artykuł 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE, który przewiduje w stosunku do podmiotów zamierzających przekazywać dane do państw trzecich pewną elastyczność oraz art. 26 ust. 4, który stanowi o standardowych klauzulach umownych, są niezbędne dla zapewnienia koniecznego przepływu danych osobowych między Wspólnotą a państwami trzecimi, bez zbędnych obciążeń dla podmiotów gospodarczych. Powyższe artykuły są szczególnie ważne ze względu na fakt, że jest mało prawdopodobne, aby Komisja, w krótkim lub średnim okresie, przyjęła decyzję, co do zapewniania odpowiedniego poziomu ochrony zgodnie z art. 25 ust. 6, w odniesieniu do większej niż ograniczona liczba państw.
(5) Zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, obok sposobów przewidzianych w art. 25 i art. 26 ust. 1 i 2, stosowanie standardowych klauzul umownych stanowi jeden z kilku możliwych sposobów legalnego przekazywania danych osobowych do państw trzecich.
Uwzględnienie standardowych klauzul umownych w umowach, ułatwi różnym podmiotom przekazywanie danych osobowych do państw trzecich.
Standardowe klauzule umowne odnoszą się jedynie do ochrony danych.
Przekazujący i odbierający dane mogą włączyć do umowy wszelkie inne postanowienia dotyczące spraw związanych z ich działalnością, które uważają za stosowne, a które nie pozostają w sprzeczności ze standardowymi klauzulami umownymi, na przykład postanowienia o pomocy wzajemnej w przypadku sporów z osobą, której dane dotyczą lub sporów z organem nadzorczym.
(6) Niniejsza decyzja nie narusza kompetencji Państw Członkowskich do wydawania zezwoleń na podstawie przepisów prawa krajowego wykonujących art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE. Okoliczności poszczególnych przypadków przekazywania danych mogą sprawiać, że nieodzowne będzie, aby administratorzy danych zapewnili stosowanie określonych środków bezpieczeństwa w rozumieniu art. 26 ust. 2. W każdym przypadku, niniejsza decyzja nakłada na Państwa Członkowskie jedynie wymóg, aby nie odmawiały one uznania za zapewniające odpowiedni poziom ochrony danych, zabezpieczeń ustanowionych w standardowych klauzulach umownych określonych w tej decyzji, a zatem, nie ma ona żadnego wpływu na inne przepisy umowne.
(7) Zakres niniejszej decyzji ogranicza się do postanowienia, że administratorzy z terytorium Wspólnoty mogą powoływać się na zastosowanie standardowych klauzul umownych z Załącznika, w celu wykazania, że wypełnili wymóg zapewnienia odpowiedniej ochrony danych w rozumieniu dyrektywy 95/46/WE art. 26 ust. 2.
Przekazanie danych osobowych do państw trzecich to operacja przetwarzania danych na terytorium Państwa Członkowskiego, której legalność jest przedmiotem prawa krajowego.
Władze Państw Członkowskich ds. ochrony danych osobowych, wykonując swoje obowiązki i uprawnienia zgodnie z art. 28 dyrektywy 95/46/WE, powinny zachować kompetencje w dziedzinie oceny czy przekazujący dane zastosował się do ustawodawstwa krajowego realizującego przepisy dyrektywy 95/46/WE, w szczególności, przepisów odnoszących się do obowiązków informacyjnych przewidzianych w dyrektywie.
(8) Niniejsza decyzja nie obejmuje przekazywania danych osobowych przez administratorów danych z terytorium Wspólnoty do administratorów danych spoza terytorium Wspólnoty i zajmujących się tylko przetwarzaniem danych.
Tego rodzaju przekazanie danych nie wymaga takiego samego poziomu zabezpieczeń, ponieważ osoba, której powierzono przetwarzanie danych działa wyłącznie w imieniu administratora danych.
Komisja zamierza objąć ten rodzaj przekazania danych inną decyzją w późniejszym terminie.
(9) Należy określić podstawowe informacje, które Strony są zobowiązane podać w umowie dotyczącej przekazywania danych.
Państwa Członkowskie powinny zachować uprawnienia w zakresie określania szczegółowych informacji, które Strony są zobowiązane dostarczyć.
Działanie niniejszej decyzji powinno być poddane ocenie w świetle doświadczeń z jej stosowania w praktyce.
(10) W przyszłości Komisja oceni czy standardowe klauzule umowne przedstawione przez organizacje przedsiębiorców lub inne zainteresowane Strony, zapewniają środki ochrony zgodne z dyrektywą 95/46/WE.
(11) Podczas gdy Strony umowy powinny mieć możliwość swobodnego ustalania zasad ochrony danych obowiązujących odbierających dane, pewne zasady ochrony danych, powinny być stosowane w każdym przypadku.
(12) Dane powinny być przetwarzane, a następnie wykorzystywane lub dalej przekazywane tylko w określonym celu i nie powinny być przechowywane dłużej niż to konieczne.
(13) Zgodnie z art. 12 dyrektywy 95/46/WE, osoba, której dane dotyczą, powinna posiadać prawo dostępu do wszystkich dotyczących jej danych oraz do sprostowania, usunięcia ze zbioru lub wstrzymania przetwarzania pewnych danych.
(14) Dalsze przekazywanie danych osobowych administratorom danych z państwa trzeciego, może być dozwolone tylko z zachowaniem określonych warunków, mających w szczególności na celu zapewnienie, aby osoba, której dane dotyczą, była poinformowana we właściwy sposób i miała możliwość sprzeciwu lub, w niektórych przypadkach, wycofania swojej zgody na przekazanie danych.
(15) Oprócz dokonywania oceny zgodności przekazywania danych do państw trzecich z ustawodawstwem krajowym, organy nadzorcze powinny, wykorzystując wpisane w umowie środki zapewnienia właściwego poziomu ochrony danych osobowych, odegrać kluczową rolę w zapewnieniu właściwego poziomu ochrony tych danych po ich przekazaniu.
W szczególnych przypadkach, organy nadzorcze Państw Członkowskich powinny zachować, na podstawie standardowych klauzul umownych, uprawnienia do zakazania lub wstrzymania jednokrotnego lub wielokrotnego przekazywania danych, w szczególności w przypadku gdy stwierdzono, że przekazanie danych na podstawie umowy może w poważny sposób naruszyć gwarancje zapewniające właściwy poziom ochrony osobie, której te dane dotyczą.
(16) Standardowe klauzule umowne są przeznaczone do stosowania nie tylko przez organizacje, które są stronami umowy, ale także przez osoby, których dane dotyczą, w szczególności gdy te podmioty ponoszą straty będące skutkiem niedotrzymania umowy.
(17) Prawem właściwym dla umowy powinno być prawo Państwa Członkowskiego przekazującego dane, co umożliwi beneficjentowi umowy powołanie się na jej przepisy.
Osoby, których dane dotyczą, powinny mieć prawo powoływania swoich przedstawicieli: stowarzyszeń lub innych organizacji, jeśli taka jest ich wola i zezwala na to prawo krajowe.
(18) Aby zmniejszyć praktyczne trudności, na jakie narażona jest osoba, której dane dotyczą, przy wykonywaniu uprawnień przyznanych jej w standardowych klauzulach umownych, przekazujący i odbierający dane powinni być solidarnie zobowiązani do wynagrodzenia szkody wynikającej z naruszenia postanowień umowy przewidujących świadczenie na rzecz osoby trzeciej.
(19) Osoba, której dane dotyczą jest uprawniona do pozywania i uzyskania odszkodowania od przekazującego dane, odbierającego dane lub obu, za szkodę wynikającą z działań niezgodnych ze zobowiązaniami zawartymi w standardowych klauzulach umownych.
Obie Strony mogą zostać zwolnione z odpowiedzialności, jeśli udowodnią, że żadna z nich nie ponosi odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę.
(20) Przepisy dotyczące odpowiedzialności solidarnej nie dotyczą przepisów, których nie ujęto w klauzuli beneficjenta – osoby trzeciej, i nie nakładają na jedną ze Stron obowiązku naprawienia szkody powstałej w wyniku nielegalnego przetwarzania danych przez drugą Stronę.
Mimo, że postanowienie o wzajemnej odpowiedzialności odszkodowawczej Stron umowy nie jest nieodzowne dla zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony osobie, której dane dotyczą i dlatego nie musi być ono uwzględnione w umowie, stanowi ono część standardowych klauzul umownych ze względu na zachowanie klarowności, a także, aby uniknąć potrzeby indywidualnego negocjowania przez Strony postanowień umowy dotyczących wzajemnej odpowiedzialności odszkodowawczej.
(21) Jeśli spór między Stronami a osobą, której dane dotyczą, nie został rozwiązany polubownie oraz osoba, której dane dotyczą powołuje się na klauzulę beneficjenta, Strony umowy wyrażają zgodę, by osoba, której dane dotyczą mogła wybrać między mediacją, arbitrażem lub postępowaniem sądowym.
Zakres, w jakim osoba, której dane dotyczą, będzie miała rzeczywistą możliwość wyboru, zależy od dostępności wiarygodnych i sprawdzonych systemów mediacji i arbitrażu.
Mediacja za pośrednictwem organów nadzorczych danego Państwa Członkowskiego, powinna stanowić sposób rozwiązania sporu, jeśli organy te zapewniają możliwość skorzystania z takiej usługi.
(22) Grupa Robocza ds. ochrony osób fizycznych w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych powołana na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE, wydała opinię o poziomie bezpieczeństwa zapewnianego przez standardowe klauzule umowne, załączone do niniejszej decyzji, którą wzięto pod uwagę w czasie przygotowywania niniejszej decyzji [4].
(23) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Standardowe klauzule umowne wymienione w załączniku uważa się za zapewniające adekwatne zabezpieczenie w odniesieniu do ochrony prywatności oraz podstawowych praw i swobód jednostek, oraz wykonywania praw pokrewnych zgodnie wymogami art. 26 ust. 2 dyrektywy 9/46/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy jedynie adekwatności ochrony zapewnionej przez standardowe klauzule umowne wymienione w załączniku dotyczącym przekazywania danych osobowych.
Nie ma ona wpływu na stosowanie innych przepisów prawa krajowego implementujących dyrektywę 95/46/WE, które wchodzą w zakres przetwarzania danych osobowych w Państwach Członkowskich.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przekazywania danych osobowych przez administratorów danych z terytorium Wspólnoty, do odbierających dane spoza terytorium Wspólnoty, którym powierzono jedynie przetwarzanie danych.
Artykuł 3
Do celów niniejszej decyzji:
a) stosuje się definicje z dyrektywy 95/46/WE;
b) "szczególne kategorie danych" oznaczają dane określone w art. 8 niniejszej dyrektywy;
c) "organ nadzorczy" oznacza organ określony w art. 28 niniejszej dyrektywy;
d) "przekazujący dane" oznacza administratora danych, który przekazuje dane osobowe;
e) "odbierający dane" oznacza administratora danych, który wyraża zgodę na otrzymywanie od przekazującego danych osobowych w celu dalszego ich przetwarzania na zasadach ustalonych w niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla swoich kompetencji do podejmowania działań w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa krajowego przyjętymi na mocy rozdziałów II, III, V i VI dyrektywy 95/46/WE, właściwe władze Państw Członkowskich mogą zastosować przysługujące im obecnie uprawnienia do zakazania lub wstrzymania przekazywania danych do państw trzecich w celu ochrony jednostek w zakresie przetwarzania ich danych osobowych, w przypadku gdy:
a) wykazano, że prawo któremu podlega odbierający dane nakłada na niego obowiązki w zakresie odstępowania od stosowania zasad ochrony danych, które wykraczają poza ograniczenia konieczne w demokratycznym społeczeństwie w rozumieniu art. 13 dyrektywy 95/46/WE w przypadku gdy wypełnianie tych obowiązków może doprowadzić do poważnego naruszenia gwarancji ustanowionych w standardowych klauzulach umownych; lub
b) właściwy organ ustalił, że odbierający dane naruszył klauzule umowne; lub
c) istnieje duże prawdopodobieństwo, że standardowe klauzule umowne z załącznika nie są lub nie będą przestrzegane, a kontynuowanie przekazywania danych może stworzyć realne zagrożenie wyrządzenia poważnych szkód osobom, których dane dotyczą.
2.
Zakaz lub zawieszenie na mocy ust. 1 znosi się po ustaniu powodów wprowadzenia zawieszenia lub zakazu.
3.
Gdy Państwa Członkowskie podejmą środki na mocy ust. 1 i 2, powiadomią o tym niezwłocznie Komisję, która prześle informacje na ten temat pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
Komisja oceni funkcjonowanie niniejszej decyzji na podstawie dostępnych informacji trzy lata po notyfikacji Państwom Członkowskim.
Komisja dostarczy protokół ustaleń komitetowi utworzonemu na podstawie art. 31 dyrektywy 95/46/WE.
Dokument ten obejmie wszystkie dowody, które wpływają na ocenę, dotyczącą adekwatności standardowych klauzul umownych w Załączniku i wszystkie dowody, że omawiana decyzja jest stosowana w sposób dyskryminacyjny.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 września 2001 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 2001 r.
w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych realizowanych przez kraje beneficjentów dotyczące pomocy z Instrumentu Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej (ISPA)
(2001/503/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [1], w szczególności jego art. 13 ust. 2;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 wymaga by kraje beneficjenci korzystający z pomocy finansowej zgodnie z Instrumentem Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej zapewniły, że środek otrzymuje stosowną reklamę celem:
a) uświadomienia ogółowi społeczeństwa roli jaką odgrywa Wspólnota w odniesieniu do środków;
b) uświadomienia potencjalnym beneficjentom i organizacjom zawodowym możliwości, jakie dają te środki.
(2) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 stanowi, że kraje beneficjenci zapewniają w szczególności ustawienie dobrze widocznych tablic zawierających logo Wspólnoty, informujących o tym, że działania są współfinansowane przez Wspólnotę; kraje beneficjenci zapewniają odpowiednie uczestnictwo przedstawicieli instytucji wspólnotowych w najważniejszych wydarzeniach publicznych związanych z pomocą przyznawaną przez Wspólnotę w ramach ISPA.
(3) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 stwierdza, że kraje beneficjenci corocznie informują Komisję o inicjatywach podejmowanych w odniesieniu do działań informacyjnych i promocyjnych.
(4) Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 stanowi, że Komisja przyjmuje szczegółowe zasady w sprawie działań promocyjnych i informacyjnych.
(5) Skonsultowano się z Komitetem Zarządzającym ISPA określonym w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 odnośnie do szczegółowych zasad w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych. Działania przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią tego Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Szczegółowe zasady mające zastosowanie do informacji i promocji, dotyczące pomocy z Instrumentu Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej na mocy rozporządzeniem (WE) nr 1267/1999 są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 czerwca 2001 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie ich szczególnych cech konstrukcyjnych
(2001/505/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
<uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów ("Rewidowane Porozumienie z 1958 r.") [1],w szczególności jej art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podstawowe wymogi regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji typu pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych, w zakresie ich szczególnych cech konstrukcyjnych mają doprowadzić do usunięcia barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi między umawiającymi się stronami w związku ze szczególnymi cechami konstrukcyjnymi pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych oraz zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska naturalnego.
(2) Regulamin nr 105 został notyfikowany umawiającym się stronom i wszedł w życie w stosunku do wszystkich umawiających się stron, które nie zgłosiły zastrzeżeń w terminie lub terminach określonych w tym regulaminie, dołączonym do porozumienia z 1958 r. ze zmianami.
(3) Regulamin nr 105 powinien być włączony do wspólnotowego systemu homologacji pojazdów silnikowych i w ten sposób powinien być dodany do ustawodawstwa obowiązującego we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Wspólnota Europejska przystępuje do regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych, w zakresie ich szczególnych cech konstrukcyjnych.
Tekst regulaminu załączony jest do niniejszej decyzji [4].
Decyzja Rady
z dnia 26 czerwca 2001 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 104 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji tylnych oznaczeń odblaskowych ciężkich i długich pojazdów i ich przyczep
(2001/506/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Rewidowane Porozumienie z 1958 r.") [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podstawowe wymagania regulaminu nr 104 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji tylnych oznaczeń odblaskowych ciężkich i długich pojazdów i ich przyczep mają doprowadzić do usunięcia barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy Umawiającymi się Stronami w związku z tylnymi oznaczeniami odblaskowymi i zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska naturalnego.
(2) Regulamin nr 104 został notyfikowany Umawiającym się Stronom i wszedł w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron, które nie zgłosiły zastrzeżeń w terminie lub terminach określonych w tym regulaminie, dołączonym do Porozumienia z 1958 r. ze zmianami.
(3) Regulamin nr 104 powinien być włączony do wspólnotowego systemu homologacji pojazdów silnikowych i w ten sposób powinien być dodany do legislacji obowiązującej we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Wspólnota Europejska przystępuje do regulaminu nr 104 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji tylnych oznaczeń odblaskowych ciężkich i długich pojazdów i ich przyczep.
Tekst regulaminu jest dołączony do niniejszej decyzji [3].
Decyzja nr 507/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 marca 2001 r.
dotycząca działań odnoszących się do sieci transeuropejskiej, poprzez którą odbywa się zbieranie, sporządzanie i rozpowszechnianie statystyk dotyczących handlu towarami we Wspólnocie oraz między Wspólnotą a państwami trzecimi (program Edicom)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w artykule 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działania realizowane zgodnie z decyzją Rady 96/715/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie sieci telematycznych pomiędzy organami administracyjnymi do celów statystycznych odnoszących się do handlu towarami pomiędzy Państwami Członkowskimi (program Edicom) [3] znacznie podniosły jakość statystyk Państw Członkowskich.
(2) Statystyki dotyczące handlu zagranicznego oraz wymiany handlowej we Wspólnocie wchodzą w nowy etap rozwoju, charakteryzujący się coraz większymi i coraz bardziej zaawansowanymi potrzebami użytkowników w odniesieniu do informacji.
(3) Należy koniecznie zaspokajać pilne potrzeby unii gospodarczej i walutowej poprzez szybkie dostarczanie rzetelnych i dokładnych statystyk makroekonomicznych.
(4) Modernizacja sieci transeuropejskiej, poprzez którą odbywa się zbieranie, sporządzanie i udostępnianie statystyk dotyczących handlu towarami we Wspólnocie oraz między Wspólnotą a państwami trzecimi, powinna stanowić siłę napędową rozwoju takich statystyk.
(5) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 z dnia 7 listopada 1991 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi [4] (Intrastat) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [5] przewidują większy zakres wykorzystywania automatycznego przetwarzania oraz elektronicznego przesyłania danych.
(6) Uproszczenie systemu Intrastat stanowiło projekt pilotażowy w ramach inicjatywy SLIM (uproszczona legislacja dla rynku wewnętrznego) wprowadzonej w 1996 r.; należy w dalszym ciągu stosować środki redukujące obciążenia nałożone na dostawców informacji statystycznych, w szczególności na małe i średnie przedsiębiorstwa, które to środki zostały zatwierdzone przez Parlament Europejski i Radę.
(7) Cele niniejszej decyzji są identyczne i zgodne z celami decyzji nr 1719/1999/WE [6] i decyzji nr 1720/1999/WE [7] Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sieci transeuropejskich, przez które odbywa się elektroniczna wymiana danych między organami administracyjnymi (IDA); wdrażając niniejszą decyzję, należy również uwzględnić decyzje dotyczące elektronicznej wymiany danych między organami administracyjnymi, w szczególności art. 11 decyzji nr 1719/1999/WE.
(8) Dokonano oceny ex-ante, zgodnie z zasadami zarządzania finansami, w celu osiągnięcia właściwej skuteczności programu w osiąganiu założonych celów oraz dla potrzeb uwzględnienia ograniczeń budżetowych, począwszy od fazy projektowania programu.
(9) Ponieważ Państwa Członkowskie nie są w stanie w wystarczającym zakresie zrealizować celów proponowanych działań obejmujących rozwój i modernizację sieci transeuropejskiej, poprzez którą odbywa się zbieranie, sporządzanie i udostępnianie statystyk dotyczących handlu towarami we Wspólnocie oraz państwach trzecich i ponieważ ze względu na skalę takich działań ich cele mogą zostać w sposób doskonalszy zrealizowane na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może zastosować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza środki niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(10) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyki Wspólnoty [8] określa ramy dla przepisów niniejszej decyzji, w szczególności dotyczących dostępu do źródeł danych administracyjnych, zachowania poufności danych statystycznych oraz zasady oszczędności kosztów.
(11) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodne z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(12) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe na całkowity czas trwania programu, które mają stanowić podstawowy punkt odniesienia dla władzy budżetowej, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [10],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres zastosowania i cele ogólne
1.
Środki przewidziane w niniejszej decyzji dotyczą sieci transeuropejskiej, poprzez którą odbywa się zbieranie, sporządzanie i udostępnianie statystyk dotyczących handlu towarami we Wspólnocie oraz między Wspólnotą a państwami trzecimi.
2.
Ogólnymi celami są:
a) zachęcanie do tworzenia sieci, określonej w ust. 1 w możliwie jak najnowocześniejszy, najbardziej racjonalny i najskuteczniejszy sposób oraz do zastosowania środków niezbędnych do udoskonalenia i harmonizacji wykorzystanych metod, w celu sporządzenia statystyk, które:
- są bardziej rzetelne i mniej kosztowne dla dostawców informacji oraz organów administracyjnych oraz są szybciej dostępne;
- w większym stopniu odpowiadają obecnym i przyszłym oczekiwaniom użytkowników;
b) w dalszym ciągu rozwijać narzędzia informatyczne do zbierania, sporządzania, przekazywania i upowszechniania danych statystycznych z uwzględnieniem najnowszych postępów technologicznych oraz mając na względzie optymalizację kosztów.
Artykuł 2
Działania
1.
Realizacja celów, określonych w art. 1, obejmuje działania (znane jako program Edicom), które:
a) rozwijają sieć, określoną w art. 1 ust. 1 w celu:
- opracowywania informacji statystycznych o lepszej jakości, tańszych i szybciej dostępnych zgodnie z wymaganiami polityki wspólnotowej;
- opracowywania informacji statystycznych odpowiadających nowym wymaganiom użytkowników w ramach unii gospodarczej i walutowej oraz w świetle zmieniających się międzynarodowych warunków gospodarczych;
- skuteczniejszego wykorzystywania statystyk dotyczących handlu towarami w ramach ogólnego systemu statystycznego na poziomie Wspólnoty i poziomie międzynarodowym oraz w celu przystosowania ich do zmian w administracji;
- udoskonalania usług oferowanych organom administracyjnym, dostawcom i użytkownikom informacji poprzez dostarczanie im wszystkich dostępnych statystyk oraz metadanych dotyczących handlu towarami;
b) rozwijają i wspierają narzędzia zbierające informacje dotyczące handlu towarami z uwzględnieniem najnowszych osiągnięć technicznych w celu udoskonalenia funkcji dostępnych dostawcom informacji.
Konkretne warunki wdrażania niniejszych działań określone zostały w załączniku I. Odpowiedni rozkład procentowy na cały okres został określony w załączniku II.
2.
Procedury wdrażania działań, o których mowa w ust. 1, przyjmuje się zgodne z procedurą przewidzianą w art. 4 ust. 2.
Artykuł 3
Roczny program pracy oraz zarządzanie wydatkami
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4 ust. 2, Komisja zatwierdza roczny program pracy, włączając w to alokacje rocznych wydatków budżetowych zgodnie z niniejszą decyzją.
2.
Komisja informuje o rocznym programie pracy Komitet ds. programu statystycznego Wspólnot Europejskich ustanowiony na mocy decyzji 89/382/EWG, Euratom [11].
Artykuł 4
Procedura
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Statystyki dotyczącej Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi, ustanowiony na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3330/91 oraz Komitet ds. Statystyki dotyczącej Handlu Towarami z Państwami Trzecimi, ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1172/95 w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres odpowiedzialności wyżej wymienionych komitetów.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, zastosowanie znajdują przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji.
Okres, określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitety przyjmują swoje regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 5
Ocena
1.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, regularnie dokonuje przeglądu działań finansowanych na mocy niniejszej decyzji, aby ocenić, czy zrealizowano określone cele, oraz dostarczyć wytyczne dotyczące większej skuteczności przyszłych działań.
Komisja składa komitetom, określonym w art. 4 ust. 1, podsumowanie dokonanych ocen, które, jeżeli zajdzie taka potrzeba, jest przez nie weryfikowane.
Sprawozdania dotyczące ocen są dostępne na żądanie Państw Członkowskich.
2.
Do końca grudnia 2003 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z połowy okresu dotyczące działań finansowanych w ramach nowego programu, tak aby umożliwić ewentualny przegląd działań realizowanych na mocy niniejszej decyzji.
Pod koniec pięcioletniego okresu, określonego w art. 7 akapit drugi, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszej decyzji wraz z ewentualnymi propozycjami nowych działań.
Sprawozdanie to, uwzględniając wydatki poniesione przez Wspólnotę, oceni korzyści odpowiednich działań dla Wspólnoty, Państw Członkowskich i dostawców oraz użytkowników informacji statystycznych w celu określenia potencjalnych obszarów, które należy udoskonalić oraz w celu weryfikacji synergii z innymi działaniami Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych oraz programów rozwoju technicznego.
3.
Komisja podejmie wszelkie inne niezbędne środki, aby zweryfikować, czy finansowane działania realizowane są odpowiednio i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Kwestie finansowe
Ramy finansowe dla wdrożenia działań wspólnotowych określonych w niniejszej decyzji w okresie 2001–2005 stanowi suma 51,2 miliona EUR.
Załącznik II zawiera odpowiednie rozbicie na kategorie działań, o których mowa w art. 2.
Roczne kwoty przeznaczone na określone cele są autoryzowane przez władzę budżetową w ramach odpowiednich limitów finansowych.
Fundusze przewidziane w niniejszej decyzji nie finansują działań, które są już finansowane z innych źródeł Wspólnoty.
Artykuł 7
Wejście w życie i ważność
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsza decyzja jest ważna przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie.
Artykuł 8
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 czerwca 2001 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 106 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego homologacji pneumatycznych opon dla pojazdów rolniczych i ich przyczep
(2001/508/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.") [1] w szczególności jej art. 3 ust. 3 oraz art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Standardowe wymagania regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego homologacji pneumatycznych opon dla pojazdów rolniczych i ich przyczep, mają usunąć bariery techniczne w handlu pojazdami silnikowymi między Umawiającymi się Stronami w odniesieniu do opon oraz w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska naturalnego.
(2) Regulamin nr 105 został notyfikowany Umawiającym się Stronom i wszedł w życie w odniesieniu do wszystkich Umawiających się Stron, które nie przedstawiły swoich zastrzeżeń najpóźniej w terminie lub terminach określonych w nim jako rozporządzeniu załączone do Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r.
(3) Regulamin nr 106 powinien być włączony do wspólnotowego systemu homologacji dla ciągników rolniczych i leśnych i w ten sposób powinno być włączone do prawodawstwa obowiązującego we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Wspólnota Europejska przystępuje do regulaminu nr 106 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego homologacji pneumatycznych opon dla pojazdów rolniczych i ich przyczep.
Tekst regulaminu dołączony jest do niniejszej decyzji [4].
Decyzja Rady
z dnia 26 czerwca 2001 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu 108 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego zatwierdzania do produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów silnikowych i ich przyczep
(2001/509/EC)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/EC z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Rewidowane Porozumienie z 1958 r.") [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem ujednoliconych przepisów regulaminu 108 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego zatwierdzania produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów silnikowych i ich przyczep jest zniesienie technicznych barier w handlu pojazdami silnikowymi w stosunku do bieżnikowanych opon pneumatycznych z jednoczesnym zapewnieniem wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska.
(2) Regulamin 108 zostało przekazane Umawiającym się Stronom i weszło w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron, które nie przekazały zawiadomienia o wyrażeniu braku zgody do dat wyszczególnionych w rozporządzeniu załączonym do Rewidowanego Porozumienia z 1958 r.
(3) W celu umożliwienia operatorom ekonomicznym przedsięwzięcie właściwych środków dla dostosowania się we właściwym czasie do przepisów regulaminu 108, w taki sposób aby nie doprowadzić do przerwania operacji rynkowych na rynku bieżnikowanych opon pneumatycznych, a w szczególności poprzez daty jego wejścia w życie, które mogą być różne w różnych Państwach Członkowskich, ujednolicone stosowanie tego regulaminu na obszarze Wspólnoty zostanie uregulowane w drodze dyrektywy wspólnotowej w terminie późniejszym.
Jednakże regulamin 108 nie będzie zintegrowane z systemem zatwierdzania typów pojazdów silnikowych i ich przyczep,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Wspólnota Europejska przystępuje do regulaminu 108 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego zatwierdzania do produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Tekst regulaminu jest załączony do niniejszej decyzji [4].
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 2001 r.
dotycząca niewłączenia parationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1772)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/520/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/36/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/1999 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych stosowanych w środkach ochrony roślin, które dnia 15 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], określiło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w należytym czasie powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Paration jest jedną z 90 substancji czynnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Włochy będące wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy dnia 30 listopada 1998 r. przedłożyły Komisji sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym (Cheminova), jak to zostało przewidziane w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Włochy zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono dnia 12 grudnia 2000 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego parationu, zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające paration spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa użytkowników potencjalnie narażonych na paration i w odniesieniu do losu i zachowania się substancji w środowisku oraz jej możliwego wpływu na organizmy niebędące przedmiotem zwalczania.
(8) Główny powiadamiający poinformował Komisję i Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym, że nie zamierza dłużej uczestniczyć w programie pracy w odniesieniu do tej substancji czynnej i dlatego nie zostaną przedłożone dalsze informacje.
(9) Wobec tego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających paration, przyznany przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 12 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(11) Niniejsza decyzja jest bez uszczerbku dla jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Paration nie jest włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające paration zostały cofnięte w ciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2) od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające paration nie były udzielane lub odnawiane na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Szczególny termin wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja komisji
z dnia 27 czerwca 2001 r.
ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1670)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/523/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 3, 4 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że oznakowania ekologiczne można przyznawać produktom posiadającym takie cechy charakterystyczne, dzięki którym produkty te mogą przyczyniać się, w znacznym stopniu, do poprawy w zakresie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczególne kryteria dla oznakowań ekologicznych zostaną ustalone według grup produktów.
(3) Środki określone w niniejszej decyzji opracowano i przyjęto zgodnie z procedurami ustanawiania kryteriów dla oznakowań ekologicznych, ustanowionych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "uniwersalne środki czyszczące i środki do czyszczenia urządzeń sanitarnych" (zwana dalej "grupą produktów") dzieli się dalej na dwie podgrupy, które określa się w sposób następujący:
uniwersalne środki czyszczące: detergenty używane w celu rutynowego czyszczenia podłóg, ścian, sufitów i innych powierzchni stałych, które są rozpuszczane lub rozcieńczane w wodzie przed użyciem,
środki do czyszczenia urządzeń sanitarnych: detergenty używane w celu rutynowego usuwania (włącznie z szorowaniem) brudu i/lub osadów na urządzeniach sanitarnych w pralniach, łazienkach, kabinach prysznicowych, toaletach i kuchniach.
Podgrupa ta nie obejmuje produktów, które działają automatycznie podczas spłukiwania toalety, na przykład "produkty z dozownikiem", takie jak kostki do muszli sedesowych lub produkty używane w rezerwuarze.
Produkty, które nie mają innych skutków czyszczących, poza usuwaniem węglanu wapnia (kamienia), również nie zostały tu uwzględnione. Podgrupa ta nie obejmuje także środków odkażających.
Produkty o szczególnym zastosowaniu, takie jak środki do czyszczenia piekarników lub okien, do wiórkowania podłogi, pasty podłogowe, środki do czyszczenia rur kanalizacyjnych, nie zostały tu uwzględnione.
Ta grupa produktów obejmuje, poza produktami, które mogą być używane przez konsumentów prywatnych, także produkty do użycia profesjonalnego.
Artykuł 2
Działania w dziedzinie środowiska i przydatność w użyciu tej grupy produktów ocenia się przez odniesienie do kryteriów wymienionych w załączniku i dodatku do niego.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów i kryteria dla grupy produktów zachowują ważność przez trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
W przypadku nieprzyjęcia zrewidowanych kryteriów ekologicznych przed końcem tego okresu, ważność definicji i kryteriów zostanie przedłużona o kolejny rok.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych, tej grupie produktów przydziela się kod "020".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 czerwca 2001 r.
odnosząca się do opublikowania odniesień do norm EN 13428:2000, EN 13429:2000, EN 13430:2000, EN 13431:2000 i EN 13432:2000 w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w związku z dyrektywą 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
(decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1681)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/524/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4 akapit drugi,
uwzględniając opinię Komitetu, wydaną na podstawie art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [2], zmienionej dyrektywą 98/48/WE [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 dyrektywy 94/62/WE stanowi, że Komisja wspiera zapobieganie powstawaniu odpadów poprzez zachęcanie do opracowania odpowiednich norm europejskich.
(2) Artykuł 10 dyrektywy 94/62/WE wskazuje, że Komisja wspiera, w stosownych przypadkach, opracowanie norm europejskich odnoszących się do zasadniczych wymogów, o których mowa w załączniku II tej dyrektywy.
(3) W przypadku gdy opakowanie jest wytwarzane dla szczególnego produktu zgodnie z normą zharmonizowaną, do której zostały opublikowane odniesienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, przyjmuje się, że opakowanie takie spełnia zasadnicze wymogi dyrektywy 94/62/WE objęte tą normą zharmonizowaną;
(4) Artykuł 9 dyrektywy 94/62/WE stanowi, że Komisja zapewnia publikację odniesień do zharmonizowanych norm, które spełniają wymogi zasadnicze określone dyrektywie, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(5) Państwa Członkowskie są zobowiązane publikować odniesienia do norm krajowych stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych, do których opublikowano odniesienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(6) Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) zatwierdził w 2000 r. pięć norm (EN 13428:2000, EN 13429:2000, EN 13430:2000, EN 13431:2000 i EN 13432:2000), zgodnie z mandatem wydanym mu przez Komisję na mocy dyrektywy 94/62/WE, po konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE.
Normy te zostały przedstawione Komisji jako normy zharmonizowane;
(7) W 2000 r. z racji stosowania art. 9 ust. 4 dyrektywy 94/62/WE Belgia wniosła oficjalny sprzeciw w odniesieniu do norm zharmonizowanych EN 13428:2000, EN 13429:2000, EN 13430:2000, EN 13431:2000 i EN 13432:2000, że normy te nie spełniają całkowicie zasadniczych wymogów dyrektywy.
(8) W 2000 r. z racji stosowania art. 9 ust. 4 dyrektywy 94/62/WE Dania wniosła oficjalny sprzeciw w odniesieniu do norm zharmonizowanych EN 13428:2000, EN 13429:2000, EN 13430:2000 i EN 13431:2000, że normy te nie spełniają całkowicie zasadniczych wymogów dyrektywy.
(9) Po konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE i po zbadaniu zharmonizowanej normy EN 13428:2000 Komisja nie była w stanie ustalić, że norma ta nie spełnia całkowicie zasadniczych wymogów dyrektywy 94/62/WE, z wyjątkiem wymogów określonych w załączniku II do tej dyrektywy pkt 1 tiret trzecie.
Wymieniona norma zharmonizowana może więc zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wraz z ostrzeżeniem, że nie spełnia ona wymogów określonych w tym tiret.
(10) Po konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE i po zbadaniu zharmonizowanej normy EN 13429:2000 Komisja była w stanie ustalić, że norma ta nie spełnia całkowicie zasadniczych wymogów dyrektywy 94/62/WE określonych w załączniku II do tej dyrektywy ust. 2.
W szczególności norma ta nie obejmuje obowiązkowego wymogu dotyczącego minimalnej liczby cyklów w możliwych do przewidzenia normalnych warunkach użytkowania lub określania metody badawczej, mającej na celu sprawdzenie tej minimalnej liczby cyklów.
W związku z tym niniejsza zharmonizowana norma nie może być opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(11) Po konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE i po zbadaniu zharmonizowanej normy EN 13430:2000 Komisja była w stanie ustalić, że norma ta nie spełnia całkowicie zasadniczych wymogów dyrektywy 94/62/WE określonych w załączniku II do tej dyrektywy pkt 3a.
W szczególności norma ta nie spełnia zasadniczych wymogów stanowiących, że opakowanie, aby zostało uznane za podlegające recyklingowi, musi być wytwarzane w sposób umożliwiający recykling określonego procentu masy wykorzystanych materiałów, zgodnie z rodzajem materiału, z jakiego jest ono wykonane.
Ponadto norma nie spełnia obowiązkowego wymogu dotyczącego obiektywnego uznania stosowania substancji lub materiałów mogących powodować problemy w odzyskiwaniu i sortowaniu przed przystąpieniem do recyklingu w samym procesie recyklingu bądź w produktach poddanych recyklingowi.
W związku z tym niniejsza zharmonizowana norma nie może być opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(12) Po konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE i po zbadaniu zharmonizowanej normy EN 13431:2000 Komisja była w stanie ustalić, że norma ta nie spełnia całkowicie zasadniczych wymogów dyrektywy wyszczególnionych w załączniku II do dyrektywy 94/62/WE pkt 3b, dotyczących minimalnej wartości ciepła spalania pozwalającej na optymalizację odzyskiwania energii.
Ponadto norma nie spełnia obowiązkowego wymogu dotyczącego obiektywnego uznania stosowania substancji lub materiałów mogących powodować problemy z odzyskiem i sortowaniem przed przystąpieniem do procesu odzyskania energii lub problemy w samym procesie odzyskania energii.
W związku z tym ta norma zharmonizowana nie może być opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(13) Po konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 98/34/WE i po zbadaniu zharmonizowanej normy EN 13432:2000 Komisja nie była w stanie ustalić, że norma ta nie spełnia całkowicie zasadniczych wymogów dyrektywy 94/62/WE określonych w załączniku II pkt 3c i 3d.
W związku z tym ta norma zharmonizowana może być opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(14) Komisja obecnie wzywa Europejski Komitet Normalizacyjny do podjęcia działań mających na celu poprawę norm, które częściowo lub całkowicie nie spełniają zasadniczych wymogów określonych w dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odniesienia do zharmonizowanej normy EN 13428:2000 są opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w formie podanej w Załączniku, wraz z następującym ostrzeżeniem:
"Niniejszym informuje się użytkowników zharmonizowanej normy EN 13428:2000, że norma ta nie spełnia zasadniczych wymogów dyrektywy 94/62/WE określonych w załączniku II do tej dyrektywy pkt 1 tiret trzecie"
. W przypadku gdy Państwa Członkowskie publikują odniesienia do normy krajowej stanowiącej transpozycję zharmonizowanej normy EN 13428:2000, publikacja taka musi zawierać ostrzeżenie identyczne z określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 2
Odniesienia do zharmonizowanych norm EN 13429:2000, EN 13430:2000 i EN 13431:2000 nie są opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 28 czerwca 2001 r.
zmieniająca decyzję 2000/680/WE zatwierdzającą plany kryzysowe w zakresie zwalczania influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1685)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/525/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 17 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 21 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Influenza drobiu oraz rzekomy pomór drobiu są chorobami wywierającymi wpływ na ptaki różnych gatunków.
(2) Kryteria, które należy stosować przy sporządzaniu planów kryzysowych zwalczania influenzy drobiu oraz rzekomego pomoru drobiu, są ustanowione odpowiednio w załączniku VI do dyrektywy 92/40/EWG i w załączniku VII do dyrektywy 92/66/EWG.
(3) Wymienione w dwóch wspomnianych załącznikach kryteria w stosunku do planów kryzysowych są identyczne.
(4) Środki zwalczania chorób stosowane w przypadku ogniska influency drobiu lub rzekomego pomoru drobiu oparte są na tych samych zasadach oraz dotyczą producentów drobiu, podmiotów zajmujących się ubojem i tuczem, lokalnych weterynarzy oraz laboratoriów diagnostycznych.
W związku z powyższym możliwe jest przygotowanie planów kryzysowych obejmujących jednocześnie influenzę drobiu i rzekomy pomór drobiu.
(5) Państwa Członkowskie przedłożyły do zatwierdzenia krajowe plany kryzysowe, które wymieniają i opisują środki, które należy podjąć w przypadku pojawienia się influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu.
(6) Decyzją Komisji 2000/680/WE z dnia 30 października 2000 r. zatwierdzającą plany kryzysowe w zakresie zwalczania influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu [3] zatwierdzono plany kryzysowe przekazane przez 10 Państw Członkowskich.
(7) Plany kryzysowe przekazane przez wszystkie Państwa Członkowskie zostały zbadane oraz ustalono, że spełniają one wszystkie ustanowione wymagania.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2000/680/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 czerwca 2001 r.
ustanawiająca Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1501)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/527/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Swoboda świadczenia usług i swoboda przepływu kapitału stanowią cele priorytetowe Wspólnoty, o czym mowa w art. 49 i 56 Traktatu WE.
(2) Budowa prawdziwego rynku wewnętrznego usług finansowych jest kluczowa dla przyśpieszenia wzrostu ekonomicznego i tworzenia miejsc pracy we Wspólnocie.
(3) Plan działań Komisji dotyczący usług finansowych [1] wymienia szereg przedsięwzięć koniecznych do osiągnięcia jednolitego rynku usług finansowych.
(4) Na posiedzeniu w Lizbonie w marcu 2000 r. Rada Europejska wezwała do wdrożenia wymienionego planu działań do 2005 r.
(5) Dnia 17 lipca 2000 r. Rada powołała Komitet Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych.
(6) W swoim końcowym raporcie Komitet Mędrców wezwał do ustanowienia dwóch komitetów — Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych, złożonego z przedstawicieli Państw Członkowskich wysokiego szczebla, oraz Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi, złożonego z wyższych przedstawicieli krajowych władz państwowych posiadających kompetencje w dziedzinie papierów wartościowych w celu m.in. doradzania Komisji.
(7) W swojej uchwale dotyczącej usprawnienia regulacji rynku papierów wartościowych w Unii Europejskiej na posiedzeniu w Sztokholmie Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła zamiar Komisji dotyczący formalnego utworzenia komitetu niezależnych organów nadzoru, zgodnie z propozycją ze sprawozdania Komitetu Mędrców.
(8) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi ma pełnić funkcję niezależnego organu powołanego do rozpatrywania, omawiania i doradzania Komisji w dziedzinie papierów wartościowych.
(9) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi powinien również przyczynić się do spójnego i szybkiego wprowadzenia w życie przepisów wspólnotowych w Państwach Członkowskich poprzez zapewnienie efektywniejszej współpracy między krajowymi organami nadzoru, prowadząc wzajemne weryfikacje i propagując najlepsze praktyki [2].
(10) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi powinien utworzyć własną strukturę organizacyjną i utrzymywać bliskie powiązania operacyjne z Komisją i Europejskim Komitetem Papierów Wartościowych.
Przewodniczącego Komitetu wybiera się spośród jego członków.
(11) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi ma na wstępnym etapie otwarcie i w sposób przejrzysty prowadzić szeroko zakrojone konsultacje z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi.
(12) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi powinien uchwalić własny regulamin i w pełni przestrzegać prerogatyw instytucji oraz równowagi instytucjonalnej ustanowionej Traktatem [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się niezależną grupę doradczą do spraw papierów wartościowych we Wspólnocie, pod nazwą "Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi" (dalej zwany "Komitetem").
Artykuł 2
Komitet doradza Komisji na jej żądanie, w terminie określonym przez Komisję stosownie do pilności sprawy, albo z własnej inicjatywy Komitetu, w szczególności przy opracowywaniu projektów środków wykonawczych w zakresie papierów wartościowych.
Artykuł 3
Komitet składa się z przedstawicieli krajowych władz państwowych wysokiego szczebla, posiadających kompetencje w dziedzinie papierów wartościowych.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza do uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu wysokiego szczebla przedstawiciela własnego właściwego organu.
Komisja jest obecna na posiedzeniach Komitetu i do uczestnictwa we wszystkich jego dyskusjach wyznacza swojego przedstawiciela wysokiego szczebla.
Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego.
Komitet może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach ekspertów i obserwatorów.
Artykuł 4
Komitet utrzymuje bliskie powiązania operacyjne z Komisją i Europejskim Komitetem Papierów Wartościowych.
Komitet może tworzyć grupy robocze.
Artykuł 5
Przed przekazaniem swojej opinii Komisji Komitet otwarcie i w sposób przejrzysty prowadzi na wstępnym etapie szeroko zakrojone konsultacje z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi.
Artykuł 6
Komitet przedstawia Komisji roczne sprawozdania.
Artykuł 7
Komitet uchwala swój regulamin i tworzy własną strukturę operacyjną.
Artykuł 8
Komitet rozpocznie swoją działalność w dniu 7 czerwca 2001 r.
Decyzja Komisji
z dnia 6 czerwca 2001 r.
ustanawiająca Europejski Komitet Papierów Wartościowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1493)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/528/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Swoboda świadczenia usług i swoboda przepływu kapitału stanowią priorytetowe cele Wspólnoty, o czym mowa w art. 49 i 56 Traktatu WE.
(2) Budowa prawdziwego rynku wewnętrznego usług finansowych zgodnie z zasadą gospodarki wolnorynkowej, gdzie występuje wolna gra konkurencyjna, jest kluczowa dla przyśpieszenia wzrostu ekonomicznego i tworzenia miejsc pracy we Wspólnocie.
(3) Plan działań Komisji dotyczący usług finansowych [1] wymienia serię przedsięwzięć, koniecznych do osiągnięcia jednolitego rynku usług finansowych, i kładzie nacisk na konieczność ustanowienia komitetu papierów wartościowych w celu wsparcia opracowania przepisów wspólnotowych w zakresie papierów wartościowych.
(4) Na posiedzeniu w Lizbonie w marcu 2000 r. Rada Europejska wezwała do wprowadzenia wymienionego planu działań do 2005 r.
(5) Dnia 17 lipca 2000 r. Rada powołała Komitet Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych.
(6) W swoim końcowym raporcie Komitet Mędrców wezwał do ustanowienia dwóch komitetów doradczych, Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych, złożonego z przedstawicieli Państw Członkowskich wysokiego szczebla, i Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, złożonego z wyższych przedstawicieli krajowych władz państwowych posiadających kompetencje w dziedzinie papierów wartościowych w celu m.in. doradzania Komisji.
(7) W swojej uchwale dotyczącej usprawnienia regulacji rynku papierów wartościowych w Unii Europejskiej na posiedzeniu w Sztokholmie Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła zamiar Komisji niezwłocznego utworzenia komitetu wysokiego szczebla przedstawicieli Państw Członkowskich do spraw papierów wartościowych, pod przewodnictwem Komisji.
(8) Końcowy raport Komitetu Mędrców podkreśla fakt, że konieczne będą środki wykonawcze stosowania dyrektyw i rozporządzeń w celu uwzględnienia zmian zachodzących na rynkach finansowych.
(9) Europejski Komitet Papierów Wartościowych ma pełnić funkcję niezależnego organu powołanego do rozpatrywania, omawiania i doradzania Komisji w zakresie papierów wartościowych.
(10) Europejski Komitet Papierów Wartościowych powinien uchwalić własny regulamin.
(11) Niniejsza decyzja ustanawia uprawnienia doradcze Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych.
Z zastrzeżeniem szczególnych aktów prawnych, proponowanych przez Komisję i przyjętych przez Parlament Europejski i Radę, Komitet Papierów Wartościowych pełni również funkcję komitetu regulacyjnego zgodnie z decyzją z 1999 r. w sprawie wzajemnego przestrzegania przepisów prawnych w celu udzielania pomocy Komisji przy podejmowaniu decyzji w sprawie środków wykonawczych na mocy art. 202 Traktatu WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się komitet do spraw papierów wartościowych Wspólnoty pod nazwą "Europejski Komitet Papierów Wartościowych" (zwany dalej "Komitetem").
Artykuł 2
Komitet pełni funkcję doradczą wobec Komisji w kwestiach polityki oraz przy opracowaniu propozycji legislacyjnych, które Komisja może przyjąć w dziedzinie papierów wartościowych.
Artykuł 3
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich wysokiego szczebla, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
Przewodniczący Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierami Wartościowymi, utworzonego decyzją Komisji 2001/527/WE [2], bierze udział w posiedzeniach Komitetu w charakterze obserwatora.
Do udziału w posiedzeniach Komitet może zaprosić ekspertów i obserwatorów.
Artykuł 4
Komitet może tworzyć grupy robocze.
Artykuł 5
Komitet uchwala swój regulamin.
Sekretariat Komitetu jest prowadzony przez Komisję.
Artykuł 6
Komitet rozpoczyna swoją działalność dnia 7 czerwca 2001 r.
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 2001 r.
w sprawie ustanowienia Europejskiego Naukowego Gremium Doradczego
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1656)
(2001/531/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisji potrzebny jest niezależny organ o wysokim poziomie kwalifikacji w celu podniesienia efektywności europejskiej polityki badań i rozwoju technologicznego (RTD).
(2) Organ doradczy powinien zostać utworzony przez wybitne jednostki ze środowiska nauki, przemysłu i sektora usług, w celu zbadania zagadnień związanych z ogólną polityką badań.
(3) W konkluzjach Prezydencji Rady Europejskiej ze spotkania w Lizbonie (marzec 2000 r.) stwierdza się, że Unia powinna podjąć działania w kierunku osiągnięcia celów wymienionych w komunikacie Komisji pt. "W kierunku europejskiego obszaru badawczego".
(4) Rada potwierdziła dnia 16 listopada 2000 r. znaczenie ustanowienia przez Komisję takiego niezależnego organu doradczego.
(5) Wiedza naukowa i doradztwo mają coraz większe znaczenie dla nakreślania kierunków i wdrażania polityki Unii Europejskiej.
(6) Komisja prowadzi szerokie konsultacje z naukowcami i zainteresowanymi środowiskami przemysłowymi na temat optymalnej postaci takiego organu.
(7) Należy dostosować system doradztwa do wymagań polityki w obszarze nauki i technologii, w szczególności rozwoju europejskiego obszaru badawczego, z pełnym uwzględnieniem kompetencji specjalistycznych struktur doradczych Wspólnoty, zajmujących się szczególnie oceną ryzyka.
(8) Komisja popiera odpowiednią reprezentację kobiet w komitetach doradczych i stawia za cel osiągnięcie 40 % uczestnictwa kobiet w działalności RTD,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja ustanawia komitet doradczy, zwany dalej "Europejskim Naukowym Gremium Badawczym" (Komitetem).
Komitet jest organem doradczym w sprawach związanych z polityką badań i rozwoju technologicznego.
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest doradzanie Komisji przy formułowaniu i wdrażaniu polityki Wspólnoty w obszarze badań i rozwoju technologicznego.
W tym celu Komitet będzie zwracał szczególną uwagę na tworzenie europejskiego obszaru badawczego i stosowanie takich instrumentów polityki, jak wspólnotowe ramowe programy badań i rozwoju technologicznego.
2.
W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komitet z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji wydaje opinie i doradza w zakresie różnych aspektów polityki badawczej Wspólnoty oraz rozwoju nauki i technologii w Europie i na świecie.
3.
Komisja zapewnia Komitetowi otrzymywanie informacji niezbędnych do realizacji powyższych zadań.
W tym celu Komitet jest regularnie informowany o rozwoju polityki badawczej Wspólnoty.
4.
Na oficjalny wniosek Komitetu służby Komisji dostarczają Komitetowi pisemne uwagi na temat jego opinii lub porad.
Służby Komisji dostarczają również regularnie informacje o ewentualnych działaniach podjętych w ich wyniku.
5.
W każdym przypadku, kiedy Komisja żąda opinii Komitetu, może ona ustalić termin, w którym opinia powinna być dostarczona.
6.
Komitet utrzymuje jasno sprecyzowane niezależne stanowisko i nie reprezentuje interesów organizacji naukowych, przemysłowych lub innych, państw lub sektorów.
W każdym przypadku, kiedy jest to właściwe, prowadzi konsultacje z takimi organizacjami.
7.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 porady Komitetu są podawane do publicznej wiadomości i rozpowszechniane wśród instytucji Wspólnot Europejskich, jak również Państw Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z 45 członków, mianowanych przez Komisję we własnym imieniu.
W celu zapewnienia właściwej reprezentacji świata nauki/wyższych uczelni, biznesu/przemysłu i innych grup interesów, jak również pełnej niezależności Komitetu, proces nominowania jest następujący:
- 20 członków z kręgu wyższych uczelni mianowanych na podstawie propozycji zgłoszonych przez Europejską Fundację Nauki (ESF),
- 20 członków z kręgu biznesu i przemysłu mianowanych na podstawie propozycji zgłoszonych przez Związek Konfederacji Przemysłowców i Pracodawców Europy (UNICE),
- pięciu członków wyznaczonych przez Komisję.
45 członków mianowanych jest jednorazową decyzją, a lista członków Komitetu jest publikowana przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Ostateczny skład Komitetu odzwierciedla różnorodność Europy.
Zestaw kryteriów stosowanych w procesie nominowania jest następujący:
- wysokie umiejętności w zakresie badań i/lub zarządzania badaniami,
- doświadczenie w doradztwie na poziomie europejskim lub międzynarodowym,
- równowaga między dyscyplinami nauki i technologii, łącznie z osobami posiadającymi specjalistyczne doświadczenie uniwersytecko-przemysłowe,
- równowaga geograficzna, biorąc pod uwagę poszerzenie UE i kraje związane z programami ramowymi,
- odpowiednia równowaga płci.
Artykuł 4
Kadencja każdego członka Komitetu trwa trzy lata z możliwością jednej reelekcji.
Członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do czasu podjęcia decyzji o ich zastąpieniu lub odnowienia ich kadencji.
Członkowie Komitetu nie są wynagradzani.
Wydatki na podróże i utrzymanie związane z posiedzeniami Komitetu lub z wszelkimi grupami roboczymi ustanowionymi w ramach Komitetu pokrywane są przez Komisję, zgodnie z obowiązującymi przepisami i regulacjami administracyjnymi.
Wydatki na podróże i utrzymanie związane z opracowywaniem opinii lub porad mogą być również pokrywane przez Komisję, pod warunkiem uzyskania jej zgody. Obejmuje to też spotkania członków Komitetu z zewnętrznymi ekspertami spoza Brukseli.
Artykuł 5
1.
Komitet wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących, każdego większością dwóch trzecich obecnych członków.
Dodatkowo Komitet wybiera pięciu ze swoich członków, również większością dwóch trzecich obecnych członków, którzy razem z przewodniczącym i wiceprzewodniczącymi tworzą biuro komitetu.
Skład biura powinien uwzględniać kryteria określone w art. 3 ust. 2.
Biuro organizuje pracę Komitetu.
W celu przygotowania opinii Komitetu oraz porad, biuro może poprosić Komisję o podjęcie badań lub konsultacji na zewnątrz.
2.
Komisja wspiera finansowo i administracyjnie sekretariat Komitetu, gwarantując jego pełną niezależność.
3.
Aby umożliwić Komitetowi realizację jego zadań, biuro może ustanowić grupy robocze składające się z członków Komitetu oraz, w razie potrzeby, osób z zewnątrz.
Komitet i grupy robocze mogą powołać ekspertów do uczestniczenia w pracach.
Powyżsi eksperci uczestniczą w dyskusjach tylko nad sprawą, dla której zostali powołani.
Komisja pokrywa ich wydatki związane z podróżą i kosztami utrzymania.
Komitet może prowadzić warsztaty lub konferencje.
Koszty powyższych imprez mogą być pokrywane przez Komisję, pod warunkiem uzyskania jej wcześniejszej zgody na ich organizację.
4.
Komisja zapewnia Komitetowi właściwe środki służące do komunikowania i upowszechniania jego działań i opinii.
Artykuł 6
Komitet zbiera się średnio trzy razy w roku.
Zwykłym miejscem posiedzeń jest siedziba Komisji.
Przedstawiciele Komisji uczestniczą w posiedzeniach Komitetu oraz jego grup roboczych, chyba że przewodniczący Komitetu formalnie wystąpi z innymi wnioskiem.
Artykuł 7
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla przepisów art. 287 Traktatu ustanawiającego WE i art. 194 Traktatu EWEA członkowie Komitetu podpisują deklarację, że nie wyjawią żadnej informacji otrzymanej w związku z ich pracą w Komitecie lub jego grupach roboczych w przypadku, gdy Komisja informuje ich o poufnym charakterze poszczególnych opinii lub spraw.
Członkowie Komitetu powinni powstrzymywać się przed omawianiem zagadnień, w stosunku do których znajdują się w konflikcie lub czerpią z nich korzyści.
W tym celu powinni oni podpisać deklarację, w której zaświadczają, że w przypadku wniesienia do porządku obrad punktu, z którym istnieje konflikt interesów, szkodzącemu ich niezależności, poinformują o tym przewodniczącego.
Artykuł 9
Niniejszym uchyla się decyzję Komisji 98/611/WE, Euratom ustanawiającą europejskie forum badawcze.
Decyzja Komisji
z dnia 6 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję 94/442/WE ustanawiającą procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(notyfikowana jako dokument C(2001) 1756)
(2001/535/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jej art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia kontynuowania pracy Organu Pojednawczego, gdy jego członkowie zostają stopniowo zastępowani, druga kadencja członków następująca po pierwszej, trzyletniej kadencji powinna zostać skrócona; specjalne zasady dotyczące kadencji przewodniczącego Organu Pojednawczego powinny zostać uczynione jaśniejszymi; w tym celu należy zmienić decyzję Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. ustanawiającą procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [2], ostatnio zmienioną decyzją 2000/649/WE [3].
(2) Komitet EFOGR wydał pozytywną opinię,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/442/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"Przewodniczący i członkowie są mianowani przez Komisję na pierwszą, trzyletnią kadencję po skierowaniu sprawy do Komitetu EFOGR zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
Ich kadencje mogą być odnawiane tylko na okres jednego roku, o czym Komitet musi być poinformowany.
Jednakże jeżeli przewodniczący, który ma być mianowany, jest już członkiem Organu Pojednawczego, jego/jej pierwsza kadencja jako przewodniczącego trwa trzy lata.
Ponadto, po skierowaniu sprawy do Komitetu EFOGR, jak uprzednio zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, Komisja mianuje zastępców członków, którzy spełniają kryteria określone w akapicie pierwszym i którzy mogą być wskazywani w kolejności wskazanej przez Komisję.";
2) w art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"Po upływie kadencji, członek lub, gdy jest to właściwe, przewodniczący pełnią nadal swoje funkcję aż do ich zastąpienia lub odnowienia mandatu.";
3) w art. 3 ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Przed upływem okresu trzech lat kadencja członka może zostać zakończona w wyniku dobrowolnej lub przymusowej rezygnacji lub śmierci.
W takich przypadkach wyznacza się jako zastępcę, na pozostałą część kadencji, pierwszego gotowego do pełnienia funkcji zastępcę członka.
Jeżeli jednak przewodniczący zrezygnuje lub umrze, członek, który będzie pełnił obowiązki przewodniczącego przez pozostałą część kadencji, jest mianowany przez Komisję po skierowaniu sprawy do Komitetu EFOGR zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję 93/402/EWG dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej, z uwzględnieniem sytuacji zdrowotnej zwierząt w Urugwaju
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2205)
(2001/538/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 14 i 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa z Argentyny, Brazylii, Chile, Kolumbii, Paragwaju, Urugwaju są ustanowione decyzją Komisji 93/402/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 2001/537/WE [4].
(2) Urugwaj potwierdził wybuch ognisk pryszczycy w dniu 23 kwietnia 2001 r., po czym rozpoczęto program szczepienia bydła przeciwko pryszczycy.
(3) Komisja zawiesiła przywóz do Wspólnoty wszystkich kategorii świeżego mięsa z gatunków podatnych na pryszczycę decyzją Komisji 2001/388/WE [5].
(4) W dniach 25–29 czerwca 2001 r. do Urugwaju udała się misja Komisji w celu zbadania sytuacji epidemiologicznej oraz zapoznania się ze środkami podjętymi na miejscu.
(5) Ustalenia misji podniosły obawy co do relacji niektórych środków kontrolnych podjętych w Urugwaju do aktualnej sytuacji rozwoju pryszczycy, w szczególności ilości ognisk, kontrolowania przemieszczania się zwierząt oraz procesów dojrzewania mięsa.
(6) Obawy te skierowano do właściwych władz weterynaryjnych Urugwaju, dlatego niezbędne jest przedłużenie zawieszenia przywozu do Wspólnoty wszystkich kategorii świeżego mięsa gatunków podatnych na tę chorobę, zgodnie z decyzją 2001/388/WE, przynajmniej do czasu usunięcia ustalonych niedostatków oraz ustabilizowania się sytuacji chorobowej.
(7) W celu wyjaśnienia warunków przywozowych konieczne jest uchylenie decyzji 2001/537/WE oraz odpowiednia zmiana decyzji 93/402/EWG.
(8) Niniejsza decyzja zostanie ponownie przeanalizowana w świetle dalszego rozwoju sytuacji.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 93/402/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzja 2001/537/WE traci moc.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 16 lipca 2001 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 kwietnia 2001 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska)
(2001/539/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla przewoźników lotniczych Wspólnoty korzystne jest działanie w ramach jednakowych i wyraźnych reguł dotyczących odpowiedzialności za szkody, a reguły te powinny być takie same, jak stosowane wobec przewoźników z państw trzecich.
(2) Wspólnota wzięła udział w międzynarodowej konferencji dyplomatycznej w sprawie prawa lotniczego odbywającej się w Montrealu w dniach 10-28 maja 1999 r., której wynikiem było przyjęcie Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska), następnie tę Konwencję podpisała dnia 9 grudnia 1999 r.
(3) Stronami Konwencji montrealskiej mogą być regionalne organizacje integracji gospodarczej, które mają kompetencje w odniesieniu do niektórych spraw regulowanych przez Konwencję montrealską.
(4) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są właściwe w sprawach objętych Konwencją montrealską, dlatego niezbędna jest im równoczesna jej ratyfikacja w celu zagwarantowania jednakowego i pełnego stosowania przepisów Konwencji w granicach Unii Europejskiej, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 11 lipca 2001 r.
ustanawiająca komitet doradczy pod nazwą "Europejskie Forum ds. Energetyki i Transportu"
(notyfikowana jako dokument C(2001) 1843)
(2001/546/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Transportu we wnioskach z dnia 20 września 2000 r. [1] wezwała Komisję do niezwłocznego przedstawienia propozycji utworzenia europejskiego forum przy Komisji składającego się z przedstawicieli sektora transportowego w celu zbadania wszystkich czynników wpływających na konkurencyjność transportu oraz rozważenia dostosowań do struktur istniejących w tym sektorze.
Propozycja powinna uwzględniać cele społeczne, ekologiczne i bezpieczeństwa.
(2) Kadencja Komitetu Doradczego ds. Energetyki ustanowionego decyzją Komisji nr 96/642 [2] z dnia 8 listopada 1996 r. zakończyła się w lutym 2001 r.
(3) Mając na względzie potrzebę istnienia doradczego organu dyskusyjnego składającego się z osób wykwalifikowanych do analizowania wielu zagadnień związanych z polityką energetyczną i transportową, Komisja proponuje ustanowienie Europejskiego Forum ds. Energetyki i Transportu.
(4) Biorąc pod uwagę współzależność między polityką energetyczną i polityką transportową oraz potrzebę zbliżenia tych polityk, użyteczne i właściwe jest zgromadzenie w ramach jednego organu przedstawicieli sektorów energetycznego i transportowego.
(5) Dialog ten powinien umożliwiać Komisji zbieranie opinii na temat wszelkich inicjatyw Komisji w dziedzinie polityki energetycznej i transportowej oraz korzystanie z ekspertyz centrum monitorującego.
(6) Należy ustanowić to forum, określić jego kadencję i zorganizowanie jej administracji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się komitet doradczy przy Komisji pod nazwą "Europejskie Forum ds. Energetyki i Transportu", zwany dalej "Forum".
2.
Forum tworzą wykwalifikowane osoby, kompetentne do rozpatrywania spraw dotyczących energetyki i transportu jak również wzajemnego oddziaływania obydwu polityk.
Forum składa się z przedstawicieli podmiotów gospodarczych, producentów, kierownictwa sieci i infrastruktury, użytkowników transportu, odbiorców energii, związków zawodowych, organizacji związanych ze środowiskiem i bezpieczeństwem oraz środowisk akademickich.
Artykuł 2
Funkcje
1.
Komisja może zasięgać opinii Forum we wszelkich sprawach dotyczących polityki energetycznej i transportowej Unii Europejskiej.
2.
Forum działa jako centrum monitorujące w zakresie polityk energetycznej i transportowej, szczególnie w sprawach konkurencyjności i dostosowań strukturalnych w tych sektorach, z należytym uwzględnieniem spraw środowiskowych, społecznych i bezpieczeństwa.
Jeśli będzie to konieczne, Forum będzie zobowiązane zbadać każdą aktualną sprawę, która może zaistnieć w dziedzinach energetyki i transportu.
3.
Forum przedstawia Komisji opinie lub sprawozdania na żądanie Komisji lub z własnej inicjatywy. Obrady Forum nie podlegają głosowaniu.
Komisja może ustalić termin przedłożenia opinii lub sprawozdania, o które zwraca się do Forum.
Artykuł 3
Skład, nominacja
1.
Forum składa się z 34 członków:
2.
Skład ustala się następująco:
- dziewięciu członków reprezentujących podmioty gospodarcze (producenci energii oraz przewoźnicy lądowi, morscy i powietrzni, sektor przemysłowy),
- pięciu członków reprezentujących sieci i infrastrukturę (gaz, energia elektryczna, koleje, drogi, porty, porty lotnicze, kontrola ruchu lotniczego),
- siedmiu członków reprezentujących użytkowników i konsumentów (użytkownicy transportu, odbiorcy energii, sterowanie popytem),
- sześciu członków reprezentujących związki zawodowe,
- pięciu członków reprezentujących organizacje związane ze środowiskiem naturalnym oraz organizacje odpowiedzialne za bezpieczeństwo, w szczególności w dziedzinie transportu,
- dwóch członków ze środowiska akademickiego lub z kręgów doradców.
3.
Dla każdego członka wyznacza się zastępcę.
Zastępca bierze udział w posiedzeniach Forum lub grupy roboczej tylko w przypadku, gdy członek jest nieobecny lub nie może brać udziału w posiedzeniach.
4.
Członkowie Forum i ich zastępcy powoływani są indywidualnie przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów w zakresie wykazanych kompetencji i doświadczenia.
Członkowie są zobowiązani przedstawiać Komisji opinie niezależne od wpływów zewnętrznych.
Ich mandat trwa dwa lata i jest odnawialny.
5.
Po wygaśnięciu mandatu członkowie Forum oraz ich zastępcy pełnią swoje funkcje do czasu, kiedy zostaną zastąpieni lub kiedy ich mandat zostanie odnowiony.
6.
Mandat członka wygasa przed jego upływem w przypadku rezygnacji lub śmierci.
W takim przypadku członek zostaje zastąpiony na pozostały okres obowiązywania mandatu.
7.
Za sprawowaną funkcję nie wypłaca się wynagrodzenia.
8.
Zaproszenie do zgłaszania kandydatur na stanowiska członkowskie określone w art. 3 ust. 2 będzie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem stanowisk określonych w tiret czwartym, w przypadku których Komisja zwróci się do Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych o wyznaczenie swoich przedstawicieli w sektorach energetycznym i transportowym.
Komisja dokonuje wyboru członków na podstawie zgłoszonych kandydatur w następstwie tego zaproszenia.
Kryteria wyboru uwzględniać będą kompetencje i doświadczenie kandydatów, ich reprezentatywność oraz zdolność do wniesienia wkładu do dyskusji o strategicznym znaczeniu, a także będą promować równowagę pod względem liczebności ekspertów z różnych dziedzin oraz równowagę pod względem płci i pochodzenia geograficznego.
9.
Komisja opublikuje listę członków i ich zastępców w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Grupy robocze
1.
Wypełniając swoje funkcje określone w art. 2, Forum może ustanawiać grupy robocze ad hoc.
2.
Grupy robocze składają się maksymalnie z 11 członków.
Artykuł 5
Eksperci
Forum może zaprosić do udziału w swoich pracach dowolną osobę posiadającą określone kompetencje w zakresie danego punktu objętego porządkiem obrad.
Eksperci uczestniczą w obradach jedynie nad punktem, w sprawie którego zostali zaproszeni.
Artykuł 6
Przewodnictwo i Biuro
1.
Na dwuletni okres kadencji Forum wybiera spośród swoich członków jednego przewodniczącego i czterech wiceprzewodniczących reprezentujących podmioty gospodarcze, użytkowników i konsumentów, związki zawodowe oraz odpowiednio organizacje związane ze środowiskiem lub bezpieczeństwem.
Wyboru dokonuje się większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.
2.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący, których mandaty wygasły, pełnią swoje funkcje do czasu, kiedy zostaną zastąpieni lub kiedy ich mandaty zostaną odnowione.
3.
Jeśli mandat przewodniczącego lub jednego z wiceprzewodniczących wygaśnie, na okres pozostały do zakończenia kadencji zapewnione zostanie zastępstwo, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1.
4.
Biuro składa się z przewodniczącego i wiceprzewodniczących.
5.
Biuro przygotowuje i organizuje prace Forum.
6.
Biuro może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach sprawozdawców z każdej grupy roboczej.
Artykuł 7
Obsługa sekretarska
Obsługę sekretarską Forum, Biura i grup roboczych zapewnia Komisja.
Przedstawiciele zainteresowanych służb Komisji mogą uczestniczyć w posiedzeniach Forum, Biura i grup roboczych.
Artykuł 8
Opinie i sprawozdania
Forum przedstawia Komisji swoje opinie i sprawozdania.
Jeśli Forum wyraża jednomyślną zgodę co do żądanej opinii lub sprawozdania, sporządza ono wspólne wnioski, które są dołączane do protokołów z posiedzeń.
Jeśli Forum nie wyraża jednomyślnej zgody co do żądanej opinii lub sprawozdania, przedstawia ono Komisji rozbieżne poglądy swoich członków.
Komisja może publikować w Internecie wszystkie sprawozdania, opinie i protokoły Forum, które nie mają charakteru poufnego.
Artykuł 9
Posiedzenia
1.
Forum zbiera się w siedzibie Komisji na jej zaproszenie.
2.
Biuro zwoływane jest z inicjatywy przewodniczącego w Porozumieniu z Komisją.
3.
Członkom Forum i wszelkim ekspertom zapraszanym zgodnie z art. 5 zwraca się koszty podróży i utrzymania zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
4.
Posiedzenia Forum i, w odpowiednim przypadku, grup roboczych organizowane są po uzyskaniu uprzedniego zatwierdzenia budżetowego Komisji.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla przepisów art. 287 Traktatu WE, członkowie Forum nie ujawniają żadnych informacji, które uzyskają wykonując swoją pracę w Forum lub jego grupach roboczych, jeśli Komisja poinformuje ich, że określona opinia lub sprawa jest poufna.
W takim przypadku w posiedzeniach mogą uczestniczyć jedynie członkowie Forum i przedstawiciele Komisji.
Artykuł 11
Rewizja
Komisja zastrzega sobie prawo do zmiany warunków niniejszej decyzji w świetle zdobytego doświadczenia.
Artykuł 12
Decyzja 96/642/WE i w następstwie decyzja 98/134/WE tracą moc.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 2001 r.
w sprawie utworzenia Komitetu do spraw Dodatkowego Zabezpieczenia Emerytalnego
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1775)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/548/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 138 i 140,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swojej Agendzie Polityki Społecznej z dnia 28 czerwca 2000 r. Komisja Europejska zaproponowała utworzenie forum emerytalnego w celu zajęcia się sprawą emerytur i mobilności ze wszystkimi odpowiednimi podmiotami poprzez wydanie oświadczenia.
(2) W swoim oświadczeniu zatytułowanym "W stronę jednolitego rynku emerytur uzupełniających" z dnia 11 maja 1999 r. (COM (1999) 134 wersja ostateczna) Komisja Europejska poparła ideę powołania forum emerytalnego, przedstawioną przez Zespół na Wysokim Szczeblu ds. Swobodnego Przepływu, i wobec tego postanowiła, że forum to będzie zwoływane przynajmniej dwa razy do roku, a w jego skład wejdą przedstawiciele rządów, partnerów społecznych, funduszy emerytalnych i ewentualnie innych instytucji działających w tym obszarze.
(3) Parlament Europejski przychylił się do oświadczenia Komisji i powołania Komitetu w swojej uchwale dotyczącej oświadczenia Komisji zatytułowanego "W stronę jednolitego rynku emerytur uzupełniających",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się Komitet ds. Dodatkowego Zabezpieczenia Emerytalnego (forum emerytalne) działający przy Komisji.
2.
W skład forum emerytalnego wchodzą przedstawiciele rządów Państw Członkowskich, partnerów społecznych i programów emerytur uzupełniających.
Artykuł 2
1.
Komisja może konsultować się z forum emerytalnym w kwestii jakichkolwiek problemów i zmian na poziomie wspólnotowym dotyczących emerytur uzupełniających.
Forum emerytalne pomaga Komisji w szczególności w poszukiwaniu rozwiązań problemów i usuwaniu przeszkód związanych z transgraniczną mobilnością pracowników w zakresie emerytur uzupełniających.
2.
Forum emerytalne współpracuje z wszelkimi innymi odpowiednimi organami lub komitetami zajmującymi się polityką społeczną i gospodarczą.
Artykuł 3
1.
W skład forum emerytalnego wchodzi 45 członków.
2.
Podział miejsc jest następujący:
- po jednym miejscu dla każdego Państwa Członkowskiego,
- cztery miejsca da pozostałych krajów należących do EOG (jedno miejsce dla biura łącznikowego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu oraz po jednym miejscu dla danego kraju),
- 14 miejsc dla partnerów społecznych reprezentowanych na poziomie wspólnotowym,
- 12 miejsc dla funduszy emerytalnych i innych organów działających w tym obszarze:
- trzy miejsca dla EFRP (Europejskiej Federacji Funduszy Emerytalnych),
- po jednym miejscu dla każdego z następujących organów:
- FEFSI (Europejska Federacja Towarzystw i Funduszy Inwestycyjnych)
- ACME (Stowarzyszenie Europejskich Towarzystw Ubezpieczeń Spółdzielczych i Wzajemnych)
- AIM (Międzynarodowe Stowarzyszenie Pomocy Wzajemnej)
- CEA (Europejski Komitet Ubezpieczeń)
- AEIP (Europejskie Stowarzyszenie Instytucji Równościowych)
- EAPSPI (Europejskie Stowarzyszenie Instytucji Emerytalnych Sektora Publicznego)
- GCAACE (Groupe Consultatif des Associations d'actuaires des pays de la CE/Grupa Doradcza Stowarzyszeń Aktuariuszy z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich)
- FBE (Federacja Banków Unii Europejskiej)
- AGE (europejska platforma osób starszych).
Artykuł 4
Członków forum emerytalnego mianuje Komisja na podstawie nominacji Państw Członkowskich, pozostałych krajów tworzących EOG, partnerów społecznych reprezentowanych na poziomie Wspólnoty oraz innych jednostek wymienionych w art. 3.
Komisja podejmuje wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia równej reprezentacji płci.
Artykuł 5
Kadencja członków forum emerytalnego wynosi dwa lata i może być odnawiana.
Po upływie kadencji członkowie forum emerytalnego pełnią swoje funkcje do momentu zastąpienia lub ponownego powołania.
Kadencja członka kończy się przed upływem okresu trzech lat w przypadku rezygnacji lub śmierci.
Kadencja członka może również ulec wcześniejszemu zakończeniu, jeżeli organ, który przedstawił jego kandydaturę, zażąda zastąpienia tego członka.
Członek zostanie zastąpiony na okres pozostający do zakończenia kadencji.
Członkowie nie otrzymują wynagrodzenia za swoją pracę.
Artykuł 6
Komisja opublikuje listę członków, w celach informacyjnych, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Forum emerytalne wybiera jednego przewodniczącego i dwóch zastępców na okres dwóch lat.
Są oni wybierani większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.
Do momentu wyboru przewodniczącego forum emerytalnemu przewodniczy przedstawiciel odpowiednich służb Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia i Spraw Społecznych.
Artykuł 8
Forum emerytalne może zaprosić jakąkolwiek osobę posiadającą szczególne kompetencje w kwestii włączonej do porządku dziennego do wzięcia udziału w obradach w charakterze eksperta.
Eksperci uczestniczą w obradach jedynie w odniesieniu do kwestii, w związku z którą zostali zaproszeni.
Artykuł 9
Forum emerytalne może powoływać grupy robocze.
Artykuł 10
1.
Forum emerytalne jest zwoływane przez Komisję i zbiera się w jej siedzibie.
2.
Przedstawiciele odpowiednich służb Komisji uczestniczą w posiedzeniach forum emerytalnego oraz grup roboczych.
3.
Sekretariat dla forum emerytalnego i zespołów roboczych zapewniany jest przez Komisję.
Artykuł 11
Forum emerytalne bierze pod rozwagę kwestie, w zakresie których Komisja zwróci się o wyrażenie opinii.
Nie przeprowadza się głosowań.
Komisja może, zwracając się o opinię do forum emerytalnego, ustalić termin, do którego taka opinia powinna zostać przedstawiona.
Stanowiska przyjęte przez reprezentowane kategorie ekonomiczne zostają zapisane w protokole, który jest przekazywany Komisji.
Komisja udostępnia wyniki debat wszystkim uczestnikom na ich życzenie.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu, członkowie forum emerytalnego są zobowiązani do nieujawniania informacji, w których posiadanie weszli w czasie prac forum emerytalnego lub zespołów roboczych, w przypadku gdy Komisja powiadomi ich, że opinia, o którą się zwróciła, lub podnoszona kwestia mają charakter poufny.
Decyzja europejskiego banku centralnego
z dnia 5 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję EBC/1998/4 w sprawie przyjęcia warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego
(EBC/2001/6)
(2001/566/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej Statutem), w szczególności jego art. 36.1,
uwzględniając wniosek Zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC),
uwzględniając wkład Rady Ogólnej EBC,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Statut nakłada na Radę Prezesów EBC, stanowiącą na wniosek Zarządu EBC, zadanie ustalenia, a także, tam gdzie jest to niezbędne, zmiany warunków zatrudnienia pracowników EBC (zwanych dalej warunkami zatrudnienia).
(2) Decyzja EBC/1998/4 z dnia 9 czerwca 1998 r. w sprawie przyjęcia warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego (zwana dalej decyzją EBC/1998/4) w dniu 31 marca 1999 r. [1], zawiera pewne zasady regulujące stosunki zatrudnienia między EBC i jego pracownikami.
(3) Zgodnie polityką przejrzystości, jaką kieruje się EBC, warunki zatrudnienia pracowników EBC zostają udostępnione wszystkim zainteresowanym stronom.
(4) Publiczny dostęp do warunków zatrudnienia zostałby znacznie ułatwiony przez umieszczenie ich na stronie internetowej EBC (http://www.ecb.int),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji EBC/1998/4 uchyla się art. 2.
Dodaje się nowy art. 2 w brzmieniu:
"Dla informacji zainteresowanych stron warunki zatrudnienia pracowników EBC są publicznie dostępne na stronie internetowej EBC (http://www.ecb.int)"
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii
(2001/572/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję 90/424/EWG z dnia 26 lipca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 1 i 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość finansowego wkładu Wspólnoty na rzecz eliminacji i kontrolowania chorób zawartych w wykazie załączonym do tej decyzji.
(2) Wykaz można uzupełnić lub zmienić w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji zdrowotnej we Wspólnocie.
(3) Zakaźna anemia łososia (ISA) jest nową jednostką chorobową, która pojawiła się we Wspólnocie po raz pierwszy w 1998 r. i która może potencjalnie spowodować poważne straty w sektorze łososia hodowlanego.
(4) Ważne jest zwalczanie zakaźnej anemii łososia (ISA) w celu zapobieżenia jego dalszemu rozprzestrzenianiu się na inne obszary.
(5) Choroba niebieskiego języka jest przenoszoną przez stawonogi chorobą wirusową owiec, kóz, bydła i innych przeżuwaczy.
(6) Choroba niebieskiego języka wywiera wpływ na międzynarodową skalę na przemieszczanie żywych zwierząt z gatunków wrażliwych, ponieważ została umieszczona na wykazie A Światowej Organizacji ds. Zdrowia Zwierząt.
(7) W 1998 r. choroba niebieskiego języka została przeniesiona na terytorium Wspólnoty z zagranicy i rozprzestrzeniła się poprzez zakażone wektory.
(8) W następstwie warunków klimatycznych niektóre obszary Unii Europejskiej należy uznać za obszary wysokiego ryzyka w stosunku do choroby niebieskiego języka.
(9) Decyzja 90/424/WE przewiduje nadzwyczajne środki spowodowane występowaniem ogniska choroby na obszarach wysokiego ryzyka lub na obszarach, gdzie choroba niebieskiego języka jest chorobą endemiczną.
(10) W świetle rozwoju sytuacji ISA oraz chorobę niebieskiego języka należy dołączyć do wykazu, tak aby umożliwić uzyskanie wspólnotowego wsparcia finansowego na wdrożenie programów eliminacji i kontrolowania tych chorób.
W przypadku choroby niebieskiego języka należy przyjąć szczególne kryteria umożliwiające podjęcie środków finansowych przewidzianych w art. 24 ust. 1 decyzji 90/424/WE.
(11) W celu zakwalifikowania się do wspólnotowego wkładu finansowego należy przestrzegać odpowiednich wymogów decyzji 90/424/WE, a w odniesieniu do ISA dyrektywy Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającej minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [2].
(12) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawia szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [3], w szczególności jego art. 15 ust. 3 lit. g) stanowi odpowiednią podstawę prawną do zapewnienia pomocy finansowej w odniesieniu do ISA; w związku z tym przepisy tytułu III rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [4] stosuje się na zasadzie odstępstwa od przepisów przewidzianych w art. 24 ust. 5 i ust. 6 zdanie drugie, ust. 8 i 9 decyzji 90/424/WE.
(13) Decyzję 90/424/EWG należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 1990/424/WE grupa 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Zakaźna anemia łososia (ISA) [5]
— Choroba niebieskiego języka na obszarach endemicznego występowania choroby lub obszarach wysokiego ryzyka [6] .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2000/532/WE w zakresie wykazu odpadów
(2001/573/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 1 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępującą decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych [2], ustanowiony został wspólnotowy wykaz odpadów.
(2) Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek powiadamiania Komisji o odpadach niewłączonych do wykazu odpadów niebezpiecznych, uznanych przez te państwa za posiadające jedną lub więcej właściwości wymienionych w załączniku III do tej dyrektywy.
Kilka Państw Członkowskich powiadomiło o odpadach zawierających chlorosilany, odpadach zawierających silikony oraz materiałach budowlanych zawierających azbest i w związku z tym wnioskowały, aby wykaz odpadów niebezpiecznych został odpowiednio dostosowany.
(3) Dla jasności powinno być wyraźnie przewidziane, że jedynie mieszanina tłuszczu i oleju z separacji oleju i wody, zawierająca wyłącznie olej i tłuszcze jadalne, może być uznana za bezpieczną.
(4) Decyzja 2000/532/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie są zgodne z opinią wydaną przez Komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3].
Dlatego muszą one, na podstawie art. 18 akapit czwarty dyrektywy 75/442/EWG, zostać przyjęte przez Radę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 2000/532/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 2001 r.
ustanawiająca wspólny znacznik skarbowy olejów napędowych i nafty
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1728)
(2001/574/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty [1], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności w celu zapobiegania praktykom uchylania się od zobowiązań podatkowych, dyrektywa 95/60/WE przewiduje wspólny system znakowania umożliwiający identyfikację olejów napędowych, objętych kodem CN 27100069, oraz nafty, objętej kodem CN 27100055, dopuszczonych do obrotu ze zwolnieniem z podatku akcyzowego lub podlegających obniżonej stawce podatku akcyzowego.
Począwszy od 1996 r. pierwszy kod został podzielony na kody CN 27100066, 27100067 i 27100068, w celu uwzględnienia zawartości siarki w olejach napędowych do silników.
(2) Podczas dokonywania wyboru produktu do stosowania jako wspólny znacznik skarbowy, substancje, zaproponowane w odpowiedzi na wezwanie do wyrażania zainteresowania, zostały dokładnie zbadane z technicznego punktu widzenia przy pomocy Wspólnego Ośrodka Badawczego i krajowych laboratoriów celnych 14 Państw Członkowskich oraz innych instytutów chemii i grup ekspertów.
(3) W następstwie tych badań uznano, że Solvent Yellow 124 jest najbliższy stawianym wymaganiom, ponieważ spełnia sześć z siedmiu kryteriów określonych w wezwaniu do wyrażania zainteresowania.
(4) Zgodnie z Komitetem Naukowym ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska Naturalnego, dodatkowe zagrożenia zdrowia i środowiska naturalnego związane z Solvent Yellow 124 są postrzegane jako niepowodujące udowodnionych szkód.
(5) Wobec powyższego, należy ustalić wymieniony produkt jako wspólny znacznik skarbowy w rozumieniu dyrektywy 95/60/WE i z zastrzeżeniem warunków wymienionych w tej dyrektywie.
Poziom znakowania powinien wynosić nie mniej niż 6 mg znacznika na litr oleju mineralnego.
(6) Dostępność Solvent Yellow 124, pomimo ochrony patentowej, z jakiej produkt ten korzysta w sześciu Państwach Członkowskich, jest zabezpieczona umowami licencyjnymi.
(7) Niniejsza decyzja nie zwalnia żadnego przedsiębiorstwa ze zobowiązań wynikających z art. 82 Traktatu.
(8) Przed rozpoczęciem stosowania niniejszej decyzji należy dopuścić właściwy okres umożliwiający administracjom i przemysłom Państw Członkowskich przygotowanie się do skutecznego korzystania ze wspólnego znacznika skarbowego.
(9) Należy uwzględnić możliwości, jakie stwarza rozwój nauki i w tym celu wyznaczyć termin przeglądu niniejszej decyzji.
(10) Środki określone w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Komitetu ds. Podatku Akcyzowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnym znacznikiem skarbowym, przewidzianym dyrektywą 95/60/WE, do znakowania olejów napędowych objętych kodami CN 27100066, 27100067 i 27100068 oraz nafty objętej kodem CN 27100055 jest Solvent Yellow 124, określony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Poziom znakowania ustala się na co najmniej 6 mg znacznika na litr oleju mineralnego.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostanie przejrzana do dnia 31 grudnia 2006 r., w świetle postępu technicznego w dziedzinie systemów znakowania i z uwzględnieniem konieczności przeciwdziałania oszukańczego wykorzystywania olejów mineralnych zwolnionych z podatku akcyzowego lub podlegających obniżonej stawce podatku akcyzowego.
Przegląd nastąpi we wcześniejszym terminie, w przypadku, jeśli okaże się, że Solvent Yellow 124 powoduje dodatkowe szkody dla zdrowia lub środowiska naturalnego.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 2001 r.
wyznaczająca datę, od której na mocy art. 22 ust. 2 decyzji 2001/376/WE może rozpocząć się wysyłka z Portugalii produktów z wołowiny, zgodnie z opartym na datach urodzin schematem wywozu
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2363)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/577/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG,
uwzględniając decyzję Komisji 2001/376/WE z dnia 18 kwietnia 2001 r. dotyczącą środków wymaganych przy wystąpieniu gąbczastej encefalopatii bydła w Portugalii oraz wprowadzającą schemat wywozu oparty na dacie urodzin [2], w szczególności jej art. 22 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 22 ust. 2 decyzji 2001/376/WE nakłada na Komisję obowiązek wyznaczenia daty, od której może się rozpocząć wysyłka produktów określonych w art. 11 tej decyzji, po przeprowadzeniu inspekcji przez Wspólnotę i po powiadomieniu Państw Członkowskich.
(2) Inspekcje przeprowadzone przez służby Komisji w Portugalii od dnia 14 do dnia 18 maja i od dnia 25 do dnia 27 czerwca 2001 r., mające w szczególności na celu ocenę systemu kontroli weterynaryjnych zgodnych z art. 11 i 12 i załącznikiem IV do decyzji 2001/376/WE, wykazały, że warunki zostały spełnione w sposób zadowalający.
(3) Komisja przedstawiła Państwom Członkowskim uczestniczącym w Stałym Komitecie Weterynaryjnym wyniki inspekcji i wnioski, jakie z nich wyciągnęła.
Komisja otrzymała od Portugalii gwarancje dotyczące pełnego i skutecznego stosowania ustawodawstwa Wspólnoty dotyczącego nadzoru i likwidacji TSE, ponadto gwarancje wymagane w sprawozdaniu Biura ds. Żywności i Weterynarii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Datą określoną w art. 22 ust. 2 decyzji 2001/376/WE, od której zgodnie z ustanowionymi warunkami może rozpocząć się lub zostać ponownie podjęta wysyłka produktów określonych w art. 11 tej decyzji, jest dzień 1 sierpnia 2001 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 lipca 2001 r.
w sprawie publikacji odniesień do normy EN 71-1: 1998 "Bezpieczeństwo zabawek — Część 1: Właściwości mechaniczne i fizyczne", Klauzula 4.20 lit. d), zgodnie z dyrektywą Rady 88/378/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1905)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/579/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/378/EWG z dnia 3 maja 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących bezpieczeństwa zabawek [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię Stałego Komitetu, ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [3], zmienionej dyrektywą 98/48/WE [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 dyrektywy 88/378/EWG zakłada, że zabawki mogą być wprowadzane na rynek wyłącznie wtedy, gdy w przypadku ich przewidywalnego zastosowania z uwzględnieniem normalnych zachowań dzieci, nie zagrażają bezpieczeństwu i/lub zdrowiu użytkowników ani stron trzecich.
(2) Na mocy art. 5 dyrektywy 88/378/EWG, zabawki mają spełniać zasadnicze wymogi dotyczące bezpieczeństwa, o których mowa w art. 3 tej dyrektywy, jeżeli zostały zgłoszone jako odpowiadające zharmonizowanym normom, do których zostały opublikowane odniesienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(3) Państwa Członkowskie są zobowiązane opublikować odniesienia do norm krajowych stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych.
(4) Na podstawie art. 6 dyrektywy 88/378/EWG Niemcy i Austria przesłały zgłoszenia powołujące się na klauzulę ochronną, dotyczące klauzuli 4.20 lit. d) normy EN 71 "Bezpieczeństwo zabawek — Część 1: Właściwości mechaniczne i fizyczne" — wydanie 1998: opierając się na fakcie, że szczytowy poziom emisji ciśnienia akustycznego o wartości 140 dB, przy pomiarze w odległości 50 cm od ucha, był za wysoki i mógł uszkadzać słuch dziecka.
(5) Po zbadaniu informacji przekazanej przez Niemcy i Austrię oraz po otrzymaniu opinii Stałego Komitetu, ustanowionego na mocy dyrektywy 98/34/WE, w dniu 20 lipca 1999 r. Komisja podjęła decyzję o wykluczeniu z publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich klauzuli 4.20 lit. d) normy EN 71-1: 1998, w odniesieniu do której nie gwarantuje ona zgodności z przepisami dyrektywy 88/378/EWG.
(6) Komisja opublikowała komunikat [5] w ramach dyrektywy 88/378/EWG zawierający wykaz szeregu europejskich norm zharmonizowanych zatwierdzonych dnia 15 lipca 1998 r. przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN).
Komunikat ten obejmuje normę EN 71-1: 1998, dotyczącą bezpieczeństwa zabawek, lecz wyklucza szczytowy poziom emisji ciśnienia akustycznego, mierzonego za pomocą krzywej ważenia C, wytwarzanego przez zabawkę z zastosowaniem kapiszonów.
(7) Wykluczenie to spowodowane było faktem, że klauzula 4.20 lit. d) normy EN 71-1: 1998 nie mogła zapewnić bezpieczeństwa zabawek w przypadku ich przewidywalnego zastosowania z uwzględnieniem normalnych zachowań dzieci, stosownie do art. 2 dyrektywy 88/378/EWG.
(8) Stosownie do normy EN 71-1: 1998, klauzula 4.20 lit. d), szczytowy poziom emisji ciśnienia akustycznego mierzonego za pomocą krzywej ważenia C, Lpc szczytowe, wytwarzanego przez zabawkę z użyciem kapiszonów, nie może przekraczać 140 dB: 140 dB na pozycji pomiarowej odpowiada 150-160 dB przy odległości około 2,5 cm.
Wartość graniczna 140 dB pozostaje w mocy do dnia 31 lipca 2001 r. Po upływie tego terminu wartość graniczną ustala się na 125 dB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich odniesienia do normy zharmonizowanej EN 71 "Bezpieczeństwo zabawek — Część 1: Właściwości mechaniczne i fizyczne", przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) w dniu 15 lipca 1998 r. i wykazanej w Załączniku, należy załączyć następującą informację:
"Klauzula 4.20 lit. d) normy EN 71-1: 1998 pozwala na stwierdzenie zgodności z przepisami dyrektywy 88/378/EWG wyłącznie od dnia 1 sierpnia 2001 r.
Klauzula 4.20 lit. d) stwierdza, że po upływie tego terminu, według pomiarów określonych w normie, szczytowy poziom emisji ciśnienia akustycznego, mierzonego za pomocą krzywej ważenia C, L ca szczytowe, wytwarzanego przez zabawkę z użyciem kapiszonów, nie może przekraczać 125 dB."
Artykuł 2
W przypadku gdy na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 88/378/EWG Państwa Członkowskie publikują odniesienie do normy krajowej będącej transpozycją normy zharmonizowanej EN 71-1: 1998, zobowiązane są one załączyć do publikacji taką samą informację jak ta przewidziana w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 sierpnia 2001 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 2001 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rumunią, dotyczącej uczestnictwa Rumunii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska
(2001/584/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejską Agencję Ochrony Środowiska oraz Europejską Sieć Informacji i Obserwacji środowiska ustanowiono rozporządzeniem (EWG) 1210/90 [3].
(2) Rada Europejska w Luksemburgu (grudzień 1997) uczestniczy w programach i agencjach wspólnotowych przez przyspieszanie strategii przedakcesyjnej dla krajów Europy Centralnej i Wschodniej.
W przypadku agencji, wnioski Rady Europejskiej przewidują, że "agencje wspólnotowe, w których mogą brać udział kraje składające wniosek określa się dla każdego przypadku odrębnie".
(3) Rada Europejska w Helsinkach (grudzień 1999) potwierdziła włączający charakter procesu przystąpienia, który obecnie, w jednolitych ramach, obejmuje 13 krajów kandydujących, które to kraje kandydujące biorą udział w procesie przystąpienia na równorzędnych warunkach.
(4) Dnia 14 lutego 2000 r., Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie udziału w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska krajów ubiegających się o przystąpienie.
Komisja podpisała Akt Końcowy negocjacji w dniu 9 października 2000 r.
(5) Należy zatwierdzić Umowę określoną w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską, a Rumunią, dotycząca uczestnictwa Rumunii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska, jest zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 2001 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii, dotyczącej uczestnictwa Republiki Bułgarii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska
(2001/589/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz jego art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejską Agencję Ochrony Środowiska oraz Europejską Sieć Informacji i Obserwacji Środowiska ustanowiono rozporządzeniem (EWG) 1210/90 [3].
(2) Rada Europejska w Luksemburgu (grudzień 1997 r.) uczestniczy w programach i agencjach wspólnotowych przez przyspieszanie strategii przedakcesyjnej dla państw Europy Środkowej i Wschodniej.
W przypadku agencji, wnioski Rady Europejskiej przewidują, że "agencje wspólnotowe, w których mogą brać udział kraje składające wniosek określa się dla każdego przypadku odrębnie".
(3) Rada Europejska w Helsinkach (grudzień 1999 r.) potwierdziła włączający charakter procesu przystąpienia, który obecnie, w jednolitych ramach, obejmuje 13 krajów kandydujących, które to kraje kandydujące biorą udział w procesie przystąpienia na równorzędnych warunkach.
(4) Dnia 14 lutego 2000 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie uczestnictwa w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska krajów ubiegających się o przystąpienie.
Komisja podpisała Akt Końcowy negocjacji w dniu 9 października 2000 r.
(5) Należy zatwierdzić Umowę określoną w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii, dotycząca uczestnictwa Rumunii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska, jest zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 2001 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji, dotyczącej uczestnictwa Republiki Turcji w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska
(2001/594/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejską Agencję Ochrony Środowiska oraz Europejską Sieć Informacji i Obserwacji środowiska ustanowiono rozporządzeniem (EWG) 1210/90 [2].
(2) Rada Europejska w Luksemburgu (grudzień 1997) uczestniczy w programach i agencjach wspólnotowych przez przyspieszanie strategii przedakcesyjnej dla krajów Europy Centralnej i Wschodniej.
W przypadku agencji, wnioski Rady Europejskiej przewidują, że "agencje wspólnotowe, w których mogą brać udział kraje składające wniosek określa się dla każdego przypadku odrębnie".
(3) Rada Europejska w Helsinkach (grudzień 1999) potwierdziła włączający charakter procesu przystąpienia, który obecnie, w jednolitych ramach, obejmuje 13 krajów kandydujących, które to kraje kandydujące biorą udział w procesie przystąpienia na równorzędnych warunkach.
(4) Na podstawie art. 300 ust. 1 Traktatu, dnia 14 lutego 2000 r., Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie udziału w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska krajów ubiegających się o przystąpienie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 13 lipca 2001 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską zmiany do postanowień Traktatu w sprawie Karty Energetycznej dotyczących handlu
(2001/595/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnoty Europejskie zawarły Traktat w sprawie Karty Energetycznej decyzją Rady i Komisji 98/181/WE, EWWiS, Euratom [1], który zawierał odniesienia do odpowiednich postanowień GATT z 1947 r.
(2) W interesie Wspólnoty leży wprowadzenie do Traktatu w sprawie Karty Energetycznej odpowiednich odniesień do postanowień Światowej Organizacji Handlu (WTO) zamiast zawartych w niej odniesień do postanowień GATT z 1947 r. oraz włączenie do przepisów dotyczących handlu wykazu urządzeń związanych z energetyką.
(3) Wspólnota posiada wyłączną kompetencję w zakresie wspólnej polityki handlowej.
(4) Na konferencji w sprawie Karty Energetycznej oraz konferencji międzynarodowej, która odbyła się dnia 24 kwietnia 1998 r., uzgodniono treść zmiany do postanowień Traktatu w sprawie Karty Energetycznej dotyczących handlu, łącznie z wykazem urządzeń związanych z energetyką oraz w sprawie powiązanych decyzji, warunków i deklaracji (zmiana dotycząca handlu).
(5) Decyzją Rady 98/537/WE [2] Wspólnota zatwierdziła treść zmiany dotyczącej handlu oraz jej tymczasowe zastosowanie do czasu wejścia w życie.
(6) Przyjęcie zmiany dotyczącej handlu pomoże w osiągnięciu celów Wspólnoty Europejskiej.
W związku z tym należy zatwierdzić wspomniane zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmianę do postanowień Traktatu w sprawie Karty Energetycznej dotyczących handlu.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, składa Rządowi Republiki Portugalskiej dokument zatwierdzenia zmiany do postanowień Traktatu w sprawie Karty Energetycznej dotyczących handlu, zgodnie z art. 39 i 49 Traktatu w sprawie Karty Energetycznej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 stycznia 2001 r.
zmieniająca decyzje 95/467/WE, 96/578/WE, 96/580/WE, 97/176/WE, 97/462/WE, 97/556/WE, 97/740/WE, 97/808/WE, 98/213/WE, 98/214/WE, 98/279/WE, 98/436/WE, 98/437/WE, 98/599/WE, 98/600/WE, 98/601/WE, 1999/89/WE, 1999/90/WE, 1999/91/WE, 1999/454/WE, 1999/469/WE, 1999/470/WE, 1999/471/WE, 1999/472/WE, 2000/245/WE, 2000/273/WE i 2000/447/WE w sprawie procedury zaświadczania zgodności niektórych wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 dyrektywy Rady 89/106/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3695)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/596/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejski system klasyfikowania reakcji na działanie ognia, opisany w decyzji Komisji 94/611/WE z dnia 9 września 1994 r., wykonujący art. 20 dyrektywy 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych [3], został przystosowany do postępu technicznego i zastąpiony decyzją Komisji 2000/147/WE z dnia 8 lutego 2000 r., wykonującą dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych, obiektów budowlanych i ich części na działanie ognia [4].
Ta nowa decyzja wymaga dostosowania następujących decyzji Komisji w sprawie zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych, zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy 89/106/EWG, w przypadkach gdy decyzje te mają odniesienie do europejskiego systemu klasyfikacji w zakresie reakcji na działanie ognia:
- decyzja Komisji 95/467/WE z dnia 24 października 1995 r. wykonująca art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych [5] (kominy, kanały dymowe i wyroby szczególne, wyroby gipsowe i konstrukcyjne elementy nośne),
- decyzja 96/578/WE z dnia 24 czerwca 1996 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych, zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG z zakresie urządzeń sanitarnych [6],
- decyzja 96/580/WE z dnia 24 czerwca 1996 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie ścian osłonowych [7],
- decyzja 97/176/WE z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych, na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wyrobów z drewna konstrukcyjnego i wyposażenia pomocniczego [8],
- decyzja 97/462/WE z dnia 27 czerwca 1997 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie płyt drewnopochodnych [9],
- decyzja 97/556/WE z dnia 14 lipca 1997 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie systemów/zestawów zewnętrznej izolacji termicznej z wyprawą (ETICS) [10],
- decyzja 97/740/WE z dnia 14 października 1997 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wyrobów murarskich i wyrobów pokrewnych [11],
- decyzja 97/808/WE z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do wykładzin podłogowych [12], ostatnio zmienionej decyzją 1999/453/WE [13],
- decyzja 98/213/WE z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie zestawów wyrobów do ścian działowych wewnętrznych [14],
- decyzja 98/214/WE z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie konstrukcyjnych wyrobów metalowych i wyposażenia pomocniczego [15],
- decyzja 98/279/WE z dnia 5 grudnia 1997 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie nienośnych systemów szalunków traconych składanych z pustaków lub płyt z materiałów izolacyjnych lub z betonu [16],
- decyzja 98/436/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie pokryć dachowych, świetlików, okien dachowych i części dodatkowych [17],
- decyzja 98/437/WE z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wykończeń wewnętrznych i zewnętrznych ścian i sufitów [18],
- decyzja 98/599/WE z dnia 12 października 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie zestawów do impregnacji wodoodpornej dachów stosowanej w postaci płynnej [19],
- decyzja 98/600/WE z dnia 12 października 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie samonośnych półprzezroczystych zestawów dachowych (oprócz zestawów na bazie wyrobów szklanych) [20],
- decyzja 98/601/WE z dnia 13 października 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do wyrobów związanych z budową dróg [21],
- decyzja 1999/89/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do zestawów prefabrykowanych schodów [22],
- decyzja 1999/90/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do membran [23],
- decyzja 1999/91/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do wyrobów przeznaczonych do izolacji termicznej [24],
- decyzja 1999/454/WE z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do wyrobów zatrzymujących ogień, uszczelniających, przeciwogniowych i wyrobów zabezpieczających przed ogniem [25],
- decyzja 1999/469/WE z dnia 25 czerwca 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie betonu, zaprawy i zaczynu [26],
- decyzja 1999/470/WE z dnia 29 czerwca 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie spoiw budowlanych [27],
- decyzja 1999/471/WE z dnia 29 czerwca 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie urządzeń do ogrzewania pomieszczeń [28],
- decyzja 1999/472/WE z dnia 1 lipca 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 st. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie rur, zbiorników i urządzeń pomocniczych niemających styczności z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi [29],
- decyzja 2000/245/WE z dnia 2 lutego 2000 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wyrobów ze szkla płaskiego, szkla profilowanego i elementów szklanych [30],
- decyzja 2000/273/WE z dnia 27 marca 2000 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie siedmiu produktów poddanych europejskiej aprobacie technicznej bez wytycznych [31],
- decyzja 2000/447/WE z dnia 13 czerwca 2000 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie płyt powłokowych sprężonych nośnych drewnopochodnych prefabrykowanych i płyt zespolonych lekkich samonośnych prefabrykowanych [32].
(2) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki do decyzji 95/467/EWG, 96/578/WE, 96/580/WE, 97/176/WE, 97/462/WE, 97/556/WE, 97/740/WE, 97/808/WE, 98/213/WE, 98/214/WE, 98/279/WE, 98/436/WE, 98/437/WE, 98/599/WE, 98/600/WE, 98/601/WE, 1999/89/WE, 1999/90/WE, 1999/91/WE, 1999/454/WE, 1999/469/WE, 1999/470/WE, 1999/471/WE, 1999/472/WE, 2000/245/WE, 2000/273/WE i 2000/447/WE zostają zmienione, jak wymieniono w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję 94/984/WE ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich oraz uchylająca decyzje 96/181/WE, 96/387/WE, 96/712/WE i 97/593/WE
[notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1841]
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/598/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/WE z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie na rynek świeżego mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienioną Traktatem o Przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 14(B)(1) lit. c),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [3], w szczególności jej art. 11 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/984/WE [4], ostatnio zmieniona decyzją 2000/352/WE [5], ustala wymagania dotyczące zdrowia zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich.
Ustanawia się dwa różne świadectwa, wzór A i wzór B. Ich stosowanie zależy od sytuacji rzekomego pomoru drobiu w państwie.
(2) Wszelkie kontrole przeprowadzone w Tajlandii w grudniu 1999 r., przez służby Komisji w celu oceny sytuacji w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu oraz dodatkowe informacje otrzymane ostatnio z tego kraju wskazują, że w Tajlandii poprawiła się sytuacja w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu.
W obecnej chwili Tajlandia spełnia wymagania świadectwa wzoru A ustanowionego decyzją 94/984/WE.
(3) Wyniki kontroli przeprowadzonej w październiku 2000 r., w Tunezji i gwarancje otrzymane z tego kraju sugerują, że Tunezja może spełnić wymagania świadectwa wzoru A ustanowionego decyzją 94/984/WE i stąd może być wymieniona jako taka w niniejszej decyzji.
(4) W październiku 2000 r., służby Komisji wyjechały do Brazylii w celu dokonania oceny sytuacji zdrowotnej zwierząt w czterech nowych regionach i rezultaty tej kontroli pozwalają na dalszą regionalizację Brazylii.
(5) Republika Czeska, Izrael i Szwajcaria nie są wolne od rzekomego pomoru drobiu.
Jednakże wprowadziły one środki kontroli tej choroby, które są co najmniej równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 92/66/EWG [6], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
Środki kontroli chorób w tych państwach mogą być teraz wzięte pod uwagę przy wystawianiu świadectw, a decyzje 96/181/WE [7], 96/387/WE [8] i 97/593/WE [9] ustanawiające szczególne wymagania dotyczące zdrowia zwierząt dla świeżego mięsa drobiowego przywożonego z tych państw mogą być odpowiednio uchylone.
(6) Chorwacja otrzymała zezwolenie na wywóz świeżego mięsa tylko z wyznaczonych rejonów swojego terytorium.
Kontrola przeprowadzona we wrześniu/październiku 1997 r. oraz październiku 2000 r., ujawniła brak dalszej potrzeby regionalizacji.
(7) W związku z misją służb Komisji w Madagaskarze w 1997 r., ujawniły się poważne luki w strukturze służb weterynaryjnych oraz ich funkcjonowaniu w zakresie kontroli i obowiązków wystawiania świadectw.
Z tego powodu, decyzją Komisji 97/517/WE [10], zawieszono przywóz z Madagaskaru do Wspólnoty niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego.
Obecnie celowe wydaje się skreślenie Madagaskaru z wykazu państw trzecich zatwierdzonych do wywozu do Wspólnoty świeżego mięsa drobiowego, do czasu aż zostaną zapewnione satysfakcjonujące gwarancje pozwalające na uchylenie zawieszenia.
(8) Dyrektywa Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. ustanawiająca warunki w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania [11] powinna być brana pod uwagę podczas ustalania warunków przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich.
(9) Wymagania wynikające z decyzji Komisji 96/712/WE z dnia 28 listopada 1996 r. ustanawiającej wzory deklaracji zdrowia publicznego i znaki jakości zdrowotnej dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [12] powinny zostać włączone do świadectw zdrowia zwierząt do celów przejrzystości i ułatwienia wystawiania świadectw i tym samym będzie można uchylić decyzję 97/712/WE.
(10) Decyzja Komisji 95/411/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. ustanawiająca zasady przeprowadzania badań mikrobiologicznych w kierunku salmonelli drogą pobierania próbek świeżego mięsa drobiowego przeznaczonego dla Szwecji i Finlandii [13], zmieniona decyzją 98/227/WE [14], powinna być brana pod uwagę przy wywozie świeżego mięsa drobiowego do tych państw.
(11) Państwa Członkowskie posiadające status wolnych od rzekomego pomoru drobiu w chwili obecnej w przywozie świeżego mięsa drobiowego nie wymagają gwarancji dotyczących szczepienia przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu w ślad za harmonizacją kryteriów szczepień ustanowionych decyzją Komisji 93/152/EWG [15]; ponadto zmienił się status Irlandii i regionu Irlandii Północnej w Wielkiej Brytanii w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu, a wobec tego nie ma potrzeby zmiany świadectw zgodnie z decyzją 94/984/WE.
(12) Celem uwzględnienia wyżej wspomnianych zmian i do celów przejrzystości, załączniki I i II do decyzji 94/984/WE powinny zostać zastąpione załącznikami I i II do niniejszej decyzji.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 decyzji 94/984/WE otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Świeże mięso drobiowe przeznaczone do przesyłki do Wspólnoty i spełniające wymagania niniejszej decyzji musi zostać oznaczone znakiem jakości zdrowotnej odpowiadającym kryteriom wymienionym w załączniku III."
Artykuł 2
1.
Załączniki I i II do decyzji 94/984/WE zastępuje się załącznikami I i II do niniejszej decyzji.
2.
Załącznik III do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik III do decyzji 94/984/WE.
Artykuł 3
Decyzje 96/181/WE, 96/387/WE, 96/712/WE oraz 97/593/WE tracą moc.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się do świeżego mięsa drobiowego posiadającego świadectwo zdrowia począwszy od dnia 1 września 2001 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lipca 2001 r.
dotycząca środków ochronnych w odniesieniu do przywozu niektórych zwierząt z Bułgarii z uwagi na ogniska choroby niebieskiego języka, uchylająca decyzję 1999/542/WE, zmieniająca decyzję 98/372/WE dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych na przywóz żywych zwierząt z gatunków bydła i trzody chlewnej z niektórych państw Europy, w odniesieniu do Bułgarii, oraz zmieniająca decyzję 97/232/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz owiec i kóz
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1930)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/600/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [4], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 98/372/WE ustanawia warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne na przywóz żywych zwierząt z gatunków bydła i trzody chlewnej z niektórych państw Europy [5].
(2) Decyzja Komisji 97/232/WE ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz owiec i kóz [6].
(3) W rezultacie potwierdzenia ogniska choroby niebieskiego języka w lipcu 1999 r. w rejonie Bourgas w Bułgarii, decyzja Komisji 1999/542/WE [7] ustanowiła pewne środki ochronne w odniesieniu do przywozu zwierząt z gatunków bydła, owiec i kóz pochodzących z Bułgarii i przewożonych przez jej terytorium.
(4) Na podstawie wyników misji Komisji przeprowadzonej w listopadzie 2000 r. wydaje się, że kontrole przeprowadzane przez bułgarskie służby weterynaryjne i ogólny stan zdrowia tamtejszych zwierząt uległy znaczącej poprawie.
(5) Powołano na pewien okres program monitorowania, dotyczący w szczególności choroby niebieskiego języka, który bazuje na rezultatach omawianych badań, co wraz z informacjami i gwarancjami dostarczonymi przez właściwe władze weterynaryjne umożliwia podział Bułgarii na regiony w celu dozwolenia przywozu bydła, owiec i kóz do Wspólnoty.
(6) Jednakże pewne środki należy utrzymać w celu zapewnienia, że dane żywe zwierzęta z gatunków bydła, owiec i kóz nie będą pochodzić ani nie będą przewożone przez część Bułgarii obejmującą prowincje Bourgas, Jambol, Hasskovo i Kardgali.
(7) Uchyla się decyzję 1999/542/WE, a decyzje 97/232/WE oraz 98/372/WE zostają odpowiednio zmienione.
(8) Niniejsza decyzja jest są zgodna z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 97/232/WE zastępuję się załącznikiem III do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załączniki I i II do decyzji 98/372/WE zastępuję się załącznikami I i II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Decyzja 1999/542/WE traci moc.
2.
Państwa Członkowskie, do których wwożone są żywe zwierzęta z gatunków bydła, owiec i kóz transportowane wcześniej przez terytorium Bułgarii, powinny zapewnić, że zwierzęta te nie były przewożone przez część Bułgarii obejmującą prowincje Bourgas, Jambom, Hasskovo i Kardgali.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 2001 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 2001 r.
w sprawie przyjęcia zobowiązań proponowanych w związku z postępowaniem antydumpingowym odnośnie do przywozu niektórych żelaznych i stalowych lin i kabli pochodzących z Republiki Czeskiej, Republiki Korei, Malezji, Rosji, Tajlandii i Turcji i kończące postępowanie dotyczące przywozu pochodzącego z Republiki Korei i Malezji
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2351)
(2001/602/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie bedących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2238/2000 [2], w szczególności jego art. 8 i 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 230/2001 [3], Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych żelaznych i stalowych lin i kabli (SWR) pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji i przyjęła zobowiązania zaproponowane przez niektórych producentów eksportujących do Republiki Czeskiej i Turcji.
(2) Nie nałożono tymczasowych środków na przywóz z Republiki Korei (Korea) oraz Malezji, ponieważ margines dumpingu stwierdzony w przypadku tych dwóch krajów wynosił poniżej 2 % progu określonego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe").
(3) Po nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych Komisja kontynuowała postępowanie dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty.
Ostateczne ustalenia i wnioski postępowania są wymienione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1601/2001 [4] nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji.
(4) Postępowanie potwierdziło wstępne ustalenia dotyczące dumpingu wyrządzającego szkody odnośnie do przywozu pochodzącego z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji.
Potwierdzone zostało również to, że margines dumpingu przy przywozie pochodzącym z Korei i Malezji są de minimus.
B. ZOBOWIĄZANIA
(5) Po ustanowieniu tymczasowych środków antydumpingowych, współpracujący producenci eksportujący z Rosji i Tajlandii zaproponowali zobowiązanie cenowe zgodne z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(6) Według tych zobowiązań producenci eksportujący zaproponowali sprzedaż rozważanego produktu na poziomie lub powyżej poziomu cen, eliminującego szkodliwe skutki dumpingu.
(7) Komisja uważa, że zaproponowane zobowiązania mogą być zaakceptowane, ponieważ eliminują szkodliwy wpływ dumpingu.
Spółki będą również dostarczać Komisji regularne oraz szczegółowe informacje dotyczące prowadzonego wywozu do Wspólnoty, co oznacza, że zobowiązania te mogą być skutecznie monitorowane przez Komisję.
Ponadto charakter produktu, struktura spółek oraz ich wzorce sprzedaży są takie, że ryzyko obejścia uzgodnionych zobowiązań jest ograniczone.
(8) Aby umożliwić Komisji dalsze efektywne monitorowanie wywiązywania się ze zobowiązania przez spółki, kiedy wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniem jest przedstawiony danym organom celnym, zwolnienie z cła jest uwarunkowane przedstawieniem faktury handlowej wystawionej przez producenta eksportującego, którego zobowiązanie przyjęto i zawierającej co najmniej elementy wymienione w Załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/2001.
Ten poziom informacji jest także niezbędny do umożliwienia organom celnym stwierdzenia z wystarczającą dokładnością, że transporty odpowiadają dokumentom handlowym.
W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury lub niezgodności faktury z produktem przedstawionym organom celnym, właściwe będzie odprowadzenie odpowiedniej stawki cła antydumpingowego.
(9) W przypadku podejrzenia o naruszeniu, naruszenia lub wycofania zobowiązania cło antydumpingowe może być nałożone, zgodnie z art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego.
(10) Skonsultowano się z Komitetem Doradczym i nie wniesiono sprzeciwu odnośnie do przyjęcia proponowanego zobowiązania.
C. ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(11) Biorąc pod uwagę wyniki postępowania dotyczącego Korei i Malezji i uwzględniając, że stwierdzony margines dumpingu jest de minimis, postępowanie powinno być zakończone bez nałożenia środków antydumpingowych w stosunku do przywozu rozważanego produktu pochodzącego z Korei i Malezji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się zobowiązania zaproponowane przez niżej wymienione przedsiębiorstwa w ramach postępowania antydumpingowego, dotyczącego przywozu niektórych żelaznych i stalowych lin i kabli pochodzących z Republiki Czeskiej, Republiki Korei, Malezji, Rosji, Tajlandii i Turcji.
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Rosja _BAR_ Open Joint Stock Company CherepovetskyStaleprokatny Zavod, Rosja,162200,Cherepovets _BAR_ A217 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Usha Siam Steel Ind.
Public Company Ltd.
888/116 Mahatun Plaza Building, Ploenchit Road, Bangkok, 10330, Tajlandia _BAR_ A218 _BAR_
Artykuł 2
Niniejszym zakończone jest postępowanie dotyczące przywozu niektórych żelaznych i stalowych lin i kabli pochodzących z Republiki Korei i Malezji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem po jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja komisji
z dnia 19 lipca 2001 r.
ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom do ręcznego zmywania naczyń
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1989)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/607/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 3, 4 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że oznakowania ekologiczne można przyznawać produktom mającym takie cechy charakterystyczne, dzięki którym produkty te mogą przyczyniać się w znacznym stopniu do poprawy w zakresie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczególne kryteria dla oznakowań ekologicznych zostaną ustalone według grup produktów.
(3) Środki określone w niniejszej decyzji opracowano i przyjęto zgodnie z procedurami ustalającymi kryteria dla oznakowań ekologicznych, ustanowionymi w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "detergenty do ręcznego mycia naczyń" (dalej nazywana "grupą produktów") oznacza:
Wszystkie detergenty przeznaczone do stosowania przy ręcznym myciu naczyń, porcelany stołowej, sztućców, garnków, patelni i innych sprzętów kuchennych itp.
Artykuł 2
Działania w dziedzinie środowiska i przydatność w użyciu tej grupy produktów ocenia się przez odniesienie do kryteriów wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów i ich kryteria dla grupy produktów zachowują ważność przez trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
W przypadku nieprzyjęcia zrewidowanych kryteriów ekologicznych przed końcem tego okresu, ważność definicji i kryteriów zostanie przedłużona o kolejny rok.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych tej grupie produktów przydziela się kod 019.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych, po wywozie czasowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1953)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/610/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 19 pkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 93/195/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 2001/144/WE [4], ponowny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych i biorących udział w zawodach i wydarzeniach kulturalnych po czasowym wywozie ograniczony jest do koni trzymanych nie mniej niż 30 dni w państwach trzecich umieszczonych w tej samej grupie w załączniku II do tej decyzji.
(2) W celu wprowadzenia ułatwień dla koni wyścigowych pochodzących ze Wspólnoty, biorących udział w Międzynarodowych Grupowych/Stopniowych spotkaniach w państwach trzecich umieszczonych w różnych grupach, w szczególności w Australii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych Ameryki, Hong Kongu, Japonii, Singapurze albo Zjednoczonych Emiratach Arabskich, ten okres powinien zostać przedłużony do 90 dni, a ograniczenia dla państw z tej samej grupy powinny zostać wycofane dla koni wyścigowych biorących udział w takich spotkaniach.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję 92/160/EWG w odniesieniu do regionalizacji Meksyku, zmieniająca decyzje 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG oraz 93/197/EWG w odniesieniu do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Meksyku i uchylająca decyzje 95/392/WE oraz 96/486/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2214)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/611/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2 lit. a) oraz art. 19 pkt i),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [4], w szczególności jej art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/160/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 2001/27/WE [6], ustanowiła regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych.
(2) Decyzja Komisji 92/260/EWG [7], ostatnio zmieniona decyzją 2001/117/WE [8], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni.
(3) Decyzja Komisji 93/195/EWG [9], ostatnio zmieniona decyzją 2001/610/WE [10], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne dla ponownego wprowadzania zarejestrowanych koni po czasowym wywozie.
(4) Decyzja Komisji 93/196/EWG [11], ostatnio zmieniona decyzją 2001/117/WE, ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwo weterynaryjne przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych na ubój.
(5) Decyzja Komisji 93/197/EWG [12], ostatnio zmieniana przez decyzję 2001/117/WE, ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych.
(6) Decyzja Komisji 95/392/WE [13] ustanowiła środki ochronne w odniesieniu do zarazy stadniczej w Meksyku.
(7) Decyzja Komisji 96/486/WE [14] ustanowiła środki ochronne odnoszące się do wenezuelskiego zapalenia mózgu i rdzenia koni w Meksyku.
(8) Meksyk nie odnotował przypadku wenezuelskiego zapalenia mózgu i rdzenia koni przez okres dłuższy niż dwa lata, a misja inspekcji weterynaryjnej przeprowadzona ostatnio w Meksyku potwierdziła, iż sytuacja zdrowotna koni jest satysfakcjonująca.
Jakkolwiek jako środek dodatkowej ostrożności sprawozdanie misji rekomenduje regionalizację w odniesieniu do wywozu do Wspólnoty dla dwóch położonych najbardziej na południe stanów Meksyku, Chiapas oraz Oaxaca.
Konie z tych stanów są przeznaczane na ubój, dlatego wydaje się odpowiednie zakazanie przywozu do Wspólnoty zwierząt z rodziny koniowatych na ubój z Meksyku.
(9) W celu umożliwienia przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Meksyku niezbędnym jest ustanowienie regionalizacji Meksyku przez zmianę Załącznika do decyzji 92/160/EWG, tak by przystosować warunki zdrowia zwierząt przez odpowiednią zmianę decyzji 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG oraz 93/197/EWG oraz odpowiednio uchylić decyzje 95/392/WE oraz 96/486/WE.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG dodaje się wyrazy w porządku kodów ISO:
"Meksyk
- Całe terytorium poza stanami Chiapas oraz Oaxaca."
.
Artykuł 2
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Wykaz państw trzecich w załączniku I grupa D otrzymuje brzmienie:
"Argentyna (AR), Barbados (BB), Bermudy (BM), Boliwia (BO), Brazylia (1) (BR), Chile (CL), Kuba (CU), Jamajka (JM), Meksyk (1) (MX), Paragwaj (PY), Urugwaj (UY).".
2) Tytuł świadectwa zdrowia wymieniony w załączniku II(D) otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
do odprawy czasowej zarejestrowanych koni na terytorium Wspólnoty z Argentyny, Barbados, Bermudów, Boliwii, Brazylii, Chile, Kuby, Jamajki, Meksyku, Paragwaju, Urugwaju na okres nie dłuższy niż 90 dni."
.
Artykuł 3
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Wykaz państw trzecich w załączniku I grupa D otrzymuje brzmienie:
"Argentyna (AR), Barbados (BB), Bermudy (BM), Boliwia (BO), Brazylia (1) (BR), Chile (CL), Kolumbia (1) (CO), Kostaryka (1) (CR), Kuba (CU), Jamajka (JM), Meksyk (1) (MX), Peru (1) (PE), Paragwaj (PY), Urugwaj (UY), Wenezuela (1) (VE).".
2) Wykaz państw w grupie D w tytule świadectwa zdrowia przedstawionego w załączniku II otrzymuje brzmienie:
"Argentyny, Barbados, Bermudów, Boliwii, Brazylii (1), Chile, Kolumbii (1), Kostaryki (1), Kuby, Jamajki, Meksyku (1), Peru (1), Paragwaju, Urugwaju, Wenezueli.".
Artykuł 4
Z wykazu państw trzecich w załączniku II grupa D przypis 3 do decyzji 93/196/EWG skreśla się Meksyk.
Artykuł 5
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Wykaz państw trzecich w załączniku I grupa D otrzymuje brzmienie:
"Argentyna (AR), Barbados (2) (BB), Bermudy (2) (BM), Boliwia (2) (BO), Brazylia (1) (BR), Chile (CL), Kuba (2) (CU), Jamajka (2) (JM), Meksyk (1) (MX), Paragwaj (PY), Urugwaj (UY)."
2) Tytuł świadectwa zdrowia przedstawiony w załączniku II (D) otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
dla przywozu na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koni z Barbados, Bermudów, Boliwii, Kuby, Jamajki oraz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych z Argentyny, Brazylii, Chile, Meksyku, Paragwaju, Urugwaju."
Artykuł 6
Decyzje 95/392/WE oraz 96/486/WE tracą moc.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lipca 2001 r.
w sprawie dodatkowych gwarancji w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną odnoszących się do choroby Aujeszkyego, kryteriów przekazywania informacji o tej chorobie oraz uchylająca decyzje 93/24/EWG i 93/244/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2236)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/618/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną i zaktualizowaną dyrektywą 2000/20/WE [2], w szczególności jej art. 8, art. 9 ust. 2 oraz art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/24/EWG [3] ustanawia dodatkowe gwarancje odnoszące się do choroby Aujeszkyego u świń przeznaczonych dla Państw Członkowskich lub regionów wolnych od tej choroby.
(2) Decyzja Komisji 93/244/EWG [4] ustanawia dodatkowe gwarancje odnoszące się do choroby Aujeszkyego u świń przeznaczonych dla niektórych części terytorium Wspólnoty, gdzie istnieją zatwierdzone programy w celu zwalczania tej choroby.
(3) Międzynarodowe Biuro Epizootyczne (OIE) jest międzynarodową organizacją wyznaczoną przez Porozumienie w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych na podstawie GATT 1994, która jest odpowiedzialna za ustanowienie międzynarodowych przepisów sanitarnych dla zwierząt dotyczących handlu zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
Przepisy te zostały opublikowane w Międzynarodowym Kodeksie Zdrowia Zwierząt.
(4) Rozdział dotyczący choroby Aujeszkyego w Międzynarodowym Kodeksie Zdrowotnym Zwierząt zastał ostatnio w sposób istotny poprawiony.
(5) Właściwe jest zmodyfikowanie dodatkowych gwarancji wymaganych w handlu wewnątrzwspólnotowym trzodą chlewną w odniesieniu do choroby Aujeszkyego w celu zapewnienia ich spójności z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi tej choroby i lepszej kontroli we Wspólnocie.
(6) Kryteria muszą zostać ustanowione w oparciu o informacje dotyczące choroby Aujeszkyego dostarczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 8 dyrektywy 64/432/EWG.
(7) Dla jasności decyzje 93/24/EWG oraz 93/244/EWG powinny zostać uchylone oraz powinna zostać przyjęta jedna decyzja dotycząca dodatkowych gwarancji w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną odnoszących się do choroby Aujeszkyego i w odniesieniu do kryteriów przekazywania informacji o tej chorobie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wysyłka trzody chlewnej przewidzianej do hodowli lub produkcji przeznaczona dla Państw Członkowskich lub regionów wolnych od choroby Aujeszkyego, wymienionych w załączniku I oraz pochodzących z jakiegokolwiek innego Państwa Członkowskiego lub regionu niewymienionego w tym Załączniku, jest dozwolona z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) choroba Aujeszkyego musi być obowiązkowo zgłoszona w Państwie Członkowskim pochodzenia;
b) plan kontroli i zwalczania choroby Aujeszkyego, spełniający kryteria ustanowione w art. 9 ust. 1 dyrektywy 64/432/EWG, musi się znajdować w dyspozycji Państwa Członkowskiego lub regionów pochodzenia trzody chlewnej pod nadzorem właściwego organu.
Odpowiednie środki muszą być dostępne przy transporcie lub przemieszczaniu trzody chlewnej zgodne z tym planem w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby między gospodarstwami o różnym statusie;
c) w odniesieniu do gospodarstwa pochodzenia trzody chlewnej:
- w ciągu ostatnich 12 miesięcy w danym gospodarstwie nie zarejestrowano żadnych klinicznych, patologicznych lub serologicznych dowodów choroby Aujeszkyego,
- w ciągu ostatnich 12 miesięcy w gospodarstwach usytuowanych na obszarze w promieniu 5 km od gospodarstwa pochodzenia trzody chlewnej nie zarejestrowano żadnych klinicznych, patologicznych lub serologicznych dowodów choroby Aujeszkyego; jednakże przepis ten nie ma zastosowania, jeśli w tych ostatnich gospodarstwach regularnie stosowano, pod nadzorem właściwego organu, środki monitoringu i zwalczania choroby zgodnie z planem zwalczania, określonym w lit. b) i gdy te środki skutecznie zapobiegły jakiemukolwiek rozprzestrzenieniu się choroby na odnośne gospodarstwo,
- w ciągu przynajmniej 12 ostatnich miesięcy nie przeprowadzono szczepień przeciwko chorobie Aujeszkyego,
- świnie w ciągu przynajmniej czterech ostatnich miesięcy były przynajmniej dwukrotnie poddane badaniom serologicznym na obecność przeciwciał ADV-gE lub ADV-gB lub ADV-gD lub całego wirusa choroby Aujeszkyego.
Badanie to musi wykazać brak choroby Aujeszkyego oraz że zaszczepione świnie były wolne od przeciwciał gE,
- w ciągu poprzedzających 12 miesięcy nie wprowadzono żadnych świń z gospodarstwa o gorszym stanie zdrowia zwierząt, w odniesieniu do choroby Aujeszkyego, chyba że zostały przebadane na obecność choroby Aujeszkyego, a wynik był negatywny;
d) świnie, które mają być przeniesione:
- nie były szczepione,
- były trzymane w odizolowanych pomieszczeniach zatwierdzonych przez właściwy organ, w ciągu 30 dni poprzedzających przeniesienie, i w taki sposób, aby zapobiegł jakiemukolwiek ryzyku rozprzestrzenienia się choroby Aujeszkyego na te świnie,
- musiały żyć w gospodarstwach pochodzenia lub od urodzenia w gospodarstwie o równorzędnym statusie i pozostawać w gospodarstwie pochodzenia przynajmniej:
i) przez 30 dni w przypadku trzody chlewnej przeznaczonej do produkcji;
ii) przez 90 dni w przypadku trzody chlewnej przeznaczonej do hodowli,
- były poddane przynajmniej dwóm badaniom serologicznym, z wynikiem negatywnym, na obecność przeciwciał ADV-gB lub ADV-gD lub całego wirusa choroby Aujeszkyego w odstępie przynajmniej 30 dni między testami.
Jednakże w przypadku świń poniżej 4 miesiąca życia można również przeprowadzić test serologiczny na obecność ADV-gE.
Pobieranie próbek do ostatniego testu musi być wykonane w ciągu 15 dni przed wysyłką.
Pogłowie trzody chlewnej przebadanej w odizolowanym pomieszczeniu musi być wystarczające do wykrycia:
i) 2 % prewalencji serologicznej z 95-procentową wiarygodnością w odizolowanym pomieszczeniu w przypadku świń przeznaczonych do produkcji;
ii) 0,1 % prewalencji serologicznej z 95-procentową wiarygodnością w odizolowanym pomieszczeniu w przypadku świń przeznaczonych do hodowli.
Jednakże pierwszy z dwóch testów nie jest konieczny jeśli:
i) w ramach planu określonego w lit. b) badanie serologiczne było przeprowadzone w gospodarstwie pochodzenia między 45 a 170 dniem poprzedzającym wysyłkę, wykazując brak przeciwciał choroby Aujeszkyego i że szczepione świnie były wolne od przeciwciał gE;
ii) przeznaczone do przeniesienia świnie żyły w gospodarstwie pochodzenia od chwili urodzenia;
iii) żadne świnie nie były przeniesione do gospodarstwa pochodzenia, podczas gdy świnie przeznaczone do przeniesienia były trzymane w odizolowaniu.
Artykuł 2
Wysyłka trzody chlewnej przeznaczonej do uboju kierowanej do Państw Członkowskich lub regionów wolnych od choroby Aujeszkyego, wymienionych w załączniku I i pochodzących z jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego lub regionu niewymienionego w tym Załączniku jest dozwolona z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) choroba Aujeszkyego musi być obowiązkowo zgłoszona w Państwie Członkowskim pochodzenia;
b) plan nadzoru i zwalczania choroby Aujeszkyego znajduje się w dyspozycji Państwa Członkowskiego lub regionach pochodzenia trzody chlewnej i spełnia kryteria ustanowione w art. 1 lit. b);
c) wszystkie dane świnie muszą być przetransportowane bezpośrednio do ubojni przeznaczenia i/albo:
- pochodzą z gospodarstwa spełniającego warunki ustanowione w art. 1 lit. c), albo
- zostały zaszczepione przeciwko chorobie Aujeszkyego co najmniej na 15 dni przed ich wysyłką i pochodzą z gospodarstwa pochodzenia, gdzie:
i) w ramach planu określonego w lit. b) regularnie stosowano, pod nadzorem właściwego organu, środki monitoringu i zwalczanie choroby Aujeszkyego przez 12 ostatnie miesięcy;
ii) pozostawały przez co najmniej 30 dni przed wysyłką, a w chwili wystawiania świadectwa zdrowia określonego w art. 7 nie wykryto żadnych klinicznych lub patologicznych dowodów tej choroby, lub
- nie były szczepione i pochodzą z gospodarstwa, gdzie:
i) w ramach planu, określonego lit. b), regularnie stosowano, pod nadzorem właściwego organu, środki monitoringu i zwalczanie choroby Aujeszkyego przez 12 ostatnie miesięcy i nie wykryto żadnych klinicznych patologicznych lub serologicznych dowodów choroby Aujeszkyego w okresie ostatnich 6 miesięcy;
ii) szczepienie przeciwko chorobie Aujeszkyego i wprowadzanie zaszczepionych świń było zabronione przez właściwy organ, odkąd gospodarstwo jest w trakcie uzyskiwania najwyższego statusu w zakresie choroby Aujeszkyego zgodnie z planem określonym w lit. b);
iii) żyły przez co najmniej 90 dni przed wysyłką.
Artykuł 3
Trzoda chlewna przeznaczona do hodowli kierowana do Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku 2, gdzie jest dostępny zatwierdzony program zwalczania choroby Aujeszkyego musi:
a) pochodzić z Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku I; lub
b) pochodzić z:
- Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku II, oraz
- gospodarstwa, które spełnia wymogi art. 1 lit. c); albo
c) spełniać następujące warunki:
- choroba Aujeszkyego musi być obowiązkowo w Państwie Członkowskim pochodzenia;
- plan kontroli i zwalczania choroby Aujeszkyego musi znajdować się w dyspozycji Państwa Członkowskiego lub regionu pochodzenia trzody chlewnej, który spełnia kryteria ustanowione w art. 1 lit. b),
- w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie zarejestrowano u trzody chlewnej w danym gospodarstwie pochodzenia żadnych klinicznych, patologicznych lub serologicznych dowodów choroby Aujeszkyego,
- świnie musiały być odizolowane w pomieszczeniu zatwierdzonym przez właściwy organ przez 30 dni bezpośrednio przed przeniesieniem i trzymane w izolacji w taki sposób, aby zapobiec jakiemukolwiek ryzyku rozprzestrzenienia się choroby Aujeszkyego,
- świnie musiały być poddane, z wynikiem ujemnym, testom serologicznym na obecność przeciwciał gE.
Pobieranie próbek do ostatniego testu musi być wykonane w ciągu 15 dni przed wysyłką.
Pogłowie trzody chlewnej musi być wystarczające, aby wykryć w trzodzie chlewnej 2 % seroprewalencji z 95-procentową wiarygodnością,
- trzoda chlewna musiała żyć od urodzenia w gospodarstwie pochodzenia lub gospodarstwie o równorzędnym statusie i pozostawać w gospodarstwie pochodzenia przez co najmniej 90 dni.
Artykuł 4
Trzoda chlewna przeznaczona do produkcji kierowana dla Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku II, gdzie jest dostępny zatwierdzony programy zwalczania choroby Aujeszkyego, musi:
a) pochodzić z Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku I; lub
b) pochodzić z:
- Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku II, oraz
- gospodarstwa, które spełnia wymogi art. 1 lit. c); albo
c) spełniać następujące warunki:
- choroba Aujeszkyego podlega obowiązkowi zgłoszenia w Państwie Członkowskim pochodzenia,
- plan kontroli i zwalczania choroby Aujeszkyego musi znajdować się w dyspozycji Państw Członkowskich lub regionów pochodzenia trzody chlewnej, które spełniają kryteria ustanowione w art. 1 lit. b),
- w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie zarejestrowano u trzody chlewnej w danym gospodarstwie pochodzenia żadnych klinicznych, patologicznych lub serologicznych dowodów występowania choroby Aujeszkyego,
- badanie serologiczne na chorobę Aujeszkyego wykazujące jej brak oraz że zaszczepiona trzoda chlewna była wolna od przeciwciał gE zostało przeprowadzone w gospodarstwie pochodzenia oraz między 45 a 170 dniem poprzedzającym wysyłkę,
- świnie musiały żyć w gospodarstwach pochodzenia od urodzenia albo pozostawać w takich gospodarstwach przez co najmniej 30 dni przed wprowadzeniem z gospodarstwa o równorzędnym statusie, gdzie zostały przeprowadzone badania serologiczne równorzędne do tych określonych w powyższym tiret czwartym.
Artykuł 5
Testy serologiczne przeprowadzone w celu monitorowania lub wykrycia choroby Aujeszkyego muszą, zgodnie z niniejszą decyzją, spełniać normy ustanowione w załączniku III.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla art. 10 ust. 3 dyrektywy 64/432/EWG informacje o występowaniu choroby Aujeszkyego, włącznie z danymi szczegółowymi działających programów monitorowania i zwalczania w Państwach Członkowskich wymienionych w załączniku II oraz w innych Państwach Członkowskich lub regionach niewymienionych w tym załączniku, gdzie dostępne są inne programy monitorowania i zwalczania, muszą być przewidziane co najmniej raz w roku przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z jednolitymi kryteriami ustanowionymi w załączniku IV.
Artykuł 7
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w ustawodawstwie wspólnotowym, dotyczącym świadectw zdrowia przed ich wypełnieniem dla zwierząt z gatunku świń kierowanych dla Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku I lub II, sekcji C świadectwa zdrowia wymaganego przez dyrektywę 64/432/WE urzędowy lekarz weterynarii ustala:
a) status gospodarstwa oraz Państwa Członkowskiego lub regionu pochodzenia danej trzody chlewnej w odniesieniu do choroby Aujeszkyego;
b) w przypadku trzody chlewnej niepochodzącej z Państwa Członkowskiego lub regionu wolnego od tej choroby, status gospodarstwa oraz Państwa Członkowskiego lub regionu przeznaczenia dla danej trzody chlewnej w odniesieniu do choroby Aujeszkyego;
c) zgodność danej trzody chlewnej, z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji.
2.
Dla zwierząt z gatunku świń kierowanych do Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku I lub II certyfikacja na podstawie ust. 4 sekcji C świadectwa zdrowia określonego w ust. 1 jest wypełniana i uzupełniana w następujący sposób:
a) w tiret pierwszym po wyrazie "choroba:" należy dodać wyraz "Aujeszkyego";
b) w tiret drugim należy dokonać odniesienia do niniejszej decyzji.
W tej samej linijce numer artykułu niniejszej decyzji, który odnosi się dodanej trzody chlewnej, jest cytowany w nawiasach.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, aby transportowana trzoda chlewna kierowana do Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w załączniku I lub II nie miała kontaktu z trzodą chlewną o innym lub nieznanym statusie podczas transportu lub tranzytu, w odniesieniu do choroby Aujeszkyego.
Artykuł 9
Decyzje 93/24/EWG oraz 93/244/EWG tracą moc z dniem określonym w art. 10.
Artykuł 10
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzje 92/160/EWG, 92/260/EWG oraz 93/197/EWG w odniesieniu do przywozu zarejestrowanych koni z określonych regionów Peru
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2314)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/619/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmieniona decyzją 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2, art. 15, art. 16, art. 19 i) oraz ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Peru jest włączone do części 2, specjalnej kolumny dla zarejestrowanych koni, Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/117/EWG [4].
(2) W drodze decyzji Komisji 92/160/EWG z dnia 5 marca 1992 r. ustanawiającej regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych [5], ostatnio zmieniona decyzją 2001/611/WE [6], Peru zostało regionalizowane w celu ograniczenia ponownego wprowadzenia po czasowym wywozie zarejestrowanych koni wyłącznie do stołecznego obszaru Limy.
(3) Decyzja Komisji 93/195/EWG [7], ostatnio zmieniona decyzją 2001/611/WE, ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne odnośnie do ponownego wprowadzenia zarejestrowanych koni po czasowym wywozie do Peru.
(4) Decyzje Komisji 92/260/EWG [8] i 93/197/EWG [9], ostatnio zmienione decyzją 2001/611/WE, ustanowiły odpowiednio warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne dla odprawy czasowej i przywozu zarejestrowanych koni.
(5) W następstwie misji kontrolnej przeprowadzanej przez Komisję w Peru, sytuacja zdrowotna zwierząt okazała się być pod satysfakcjonującą kontrolą służb weterynaryjnych oraz w szczególności przemieszczanie się zwierząt z rodziny koniowatych do niektórych części terytoriów z pozostałej części kraju wydaje się być dobrze kontrolowanym.
(6) Władze weterynaryjne Peru przedstawiły pisemne zobowiązanie do powiadomienia w ciągu 24 godzin telefaksem, telegramem albo teleksem Komisji oraz Państw Członkowskich potwierdzenia każdej zaraźliwej albo zakaźnej choroby u zwierząt z rodziny koniowatych wymienionej w załączniku A do dyrektywy 90/426/EWG, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia w kraju, oraz we właściwym czasie o jakichkolwiek zamianach w polityce szczepień albo polityce przywozowej w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych.
(7) Wenezuelskie zapalenie mózgu i rdzenia koni nie było zgłoszone w kraju przez więcej niż dwa lata, jakkolwiek choroba jest zgłaszana w sąsiednich państwach.
(8) Peru nie może być uznane za wolne od pęcherzykowatego zaplenia jamy ustnej, które jest zgłaszane u bydła w wielu częściach kraju oraz u koni w północnych dolinach Andów.
(9) Ostatnio przeprowadzone badania na nosaciznę oraz zarazę stadniczą koni potwierdziły nie występowanie tej choroby w Peru a wirusowe zapalenie tętnic koni nie było zgłaszane w Peru przez wiele lat.
(10) Z powodów sytuacji zdrowotnej w niektórych krajach sąsiednich Peru wprowadziło regionalizację, ograniczając przemieszczanie się zwierząt z rodziny koniowatych z północnych części kraju na pozostały obszar, oraz przemieszczanie się zwierząt z rodziny koniowatych poza obszar Limy jest pod bezpośrednim nadzorem centralnych służb weterynaryjnych.
(11) Dlatego okazało się odpowiednim zmienienie decyzji 92/160/EWG tak, aby umożliwić przywóz do Wspólnoty zarejestrowanych koni z regionu Limy.
(12) Warunki zdrowia zwierząt i świadectwo weterynaryjne dla odprawy czasowej oraz przywozu na teren Państw Członkowskich zarejestrowanych koni muszą zostać przyjęte w zgodzie z sytuacją zdrowotna zwierząt danego państwa trzeciego oraz decyzje 92/260/EWG i 93/197/EWG musza zostać odpowiednio zmienione.
(13) Dla jasności krajowy kod ISO powinien być używany do zmian w wykazach państw trzecich.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG nagłówek "Peru(1)" zastępuje się nagłówkiem "Peru", oraz słowa "metropolitalny obszar Limy" zastępuje się słowami "region Limy".
Artykuł 2
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Wykaz państw trzecich w załączniku I grupa D otrzymuje brzmienie:
"Argentyna (AR), Barbados (BB), Bermudy (BM), Boliwia (BO), Brazylia(1) (BR), Chile (CL), Kuba (CU), Jamajka (JM), Meksyk(1) (MX), Peru(1) (PE), Paragwaj (PY), Urugwaj (UY)".
2) Tytuł świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II (D) otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
do odprawy czasowej zarejestrowanych koni na terytorium Wspólnoty z Argentyny, Barbados, Bermudów, Boliwii, Brazylii(1), Chile, Kuby, Jamajki, Meksyku(1), Peru(1), Paragwaju, Urugwaju na okres krótszy niż 90 dni".
Artykuł 3
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Wykaz państw trzecich w załączniku I grupa D otrzymuje brzmienie:
"Argentyna (AR), Barbados(2) (BB), Bermudy(2) (BM), Boliwia(2) (BO), Brazylia(1) (BR), Chile (CL), Kuba(2) (CU), Jamajka(2) (JM), Meksyk(1) (MX), Peru(1)(2) (PE), Paragwaj (PY), Urugwaj (UY)".
2) Tytuł świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II (D) otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
dla przywozu na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koni z Barbadosu, Bermudów, Boliwii, Kuby, Jamajki, Peru(1) oraz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych oraz użytkowych z Argentyny, Brazylii(1), Chile, Meksyku(1), Paragwaju oraz Urugwaju".
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 27 lipca 2001 r.
zmieniająca decyzję 92/160/EWG oraz 97/10/WE w odniesieniu do regionalizacji Republiki Południowej Afryki oraz uchylająca decyzję 1999/334/WE w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do zarejestrowanych koni pochodzących z Republiki Południowej Afryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2367)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/622/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie się oraz przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich1, ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/298/WE2, w szczególności jej art. 13 ust. 2 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG3, ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE4, w szczególności jej art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/160/EWG5, ostatnio zmieniona decyzją 2000/619/WE6, ustanawia regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych.
(2) Warunki zdrowotne zwierząt przy przywozie zarejestrowanych koni z Republiki Południowej Afryki zostały ustanowione w decyzji Komisji 97/10/WE7, która ustanowiła również regionalizację Republiki Południowej Afryki.
(3) W następstwie zgłoszenia ogniska afrykańskiego pomoru koni w prowincji Western Cape Republiki Południowej Afryki w maju 1999 r. Komisja przyjęła decyzję 1999/334/WE z dnia 7 maja 1999 r. ustanawiającą środki ochronne w odniesieniu do zarejestrowanych koni pochodzących z Republiki Południowej Afryki8.
(4) Republika Południowej Afryki nie odnotowała przypadku afrykańskiego pomoru koni na obszarze wolnej od afrykańskiego pomoru koni aglomeracji Cape Town ani w okręgu zagrożonym otaczającym wolny obszar przez więcej niż dwa lata.
(5) Właściwe organy Republiki Południowej Afryki przedstawiły Komisji ogólne sprawozdanie końcowe dotyczące ogniska w 1999 r. oraz środków od tej pory podjętych.
Główne wnioski z tego sprawozdania przedstawione zostały również na dorocznym spotkaniu krajowych laboratoriów referencyjnych pomoru koni w Algete w Hiszpanii w listopadzie 2000 r.
(6) Jednakże właściwe organy Republiki Południowej Afryki złożyły wniosek o modyfikację regionalizacji zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz normami Międzynarodowego Biura ds. Epizootii (OIE).
(7) W celu umożliwienia przywozu zarejestrowanych koni z Republiki Południowej Afryki niezbędne jest dostosowanie regionalizacji dla przywozu zwierząt z rodziny koniowatych przez zmianę Załącznika do decyzji 92/160/EWG, zmiana granic okręgu zagrożonego i okręgu zapowietrzonego opisanych w Załączniku do decyzji 97/10/WE oraz uchylenie decyzji 1999/334/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odniesienie do Republiki Południowej Afryki w Załączniku do decyzji 92/160/EWG otrzymuje brzmienie:
"Republika Południowej Afryki3
Granice aglomeracji Cape Town są wyznaczone jak poniżej:
Północna granica: Blaauwberg Road (M14);
Wschodnia granica: Koeberg Road (M14), Plattekloof Road (M14), N7 Highway, N1 Highway and M5 Highway;
Południowa granica: Ottery Road, Prince George's Drive, Wetton Road, Riverstone Road, Tennant Road, Newlands Drive, Paradise Road, Union Drive, Rhodes Drive aż do Newslands Forestry station I przez przesmyk Echo Gorge w Table Mountain do zatoki Camps Bay;
Zachodnia granica: Wybrzeże od zatoki Camps Bay do Blaauwberg Road."
Artykuł 2
W załączniku I do decyzji 97/10/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. Punkt 2 odnoszący się do regionalizacji zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
2. Ppkt 3.1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w drodze odstępstwa dyrektor ds. zdrowia zwierząt w Ministerstwie Rolnictwa Republiki Południowej Afryki może udzielić zgody na szczepienia przy użyciu zarejestrowanej szczepionki poliwalentnej przeciw afrykańskiemu pomorowi koni według wskazań jej producenta i przeprowadzone wyłącznie przez lekarza weterynarii albo upoważnionego technika ds. zdrowia zwierząt oficjalnie zatrudnionego przez rząd, w odniesieniu do koni, które są przeznaczone do opuszczenia obszaru wolnego lub okręgu zagrożonego poza granice okręgu zagrożonego pod warunkiem że te konie nie mogą opuścić gospodarstwa przed wysłaniem do miejsca przeznaczenia poza obszar wolny i okręg zagrożony i szczepienie musi zostać wpisane do paszportu."
3. Ppkt 3.2 otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy szczepienie zarejestrowanych koni przeciw afrykańskiemu pomorowi koni jest przeprowadzane poza obszarem wolnym i okręgiem zagrożonym, szczepienia te muszą być wykonane przez lekarza weterynarii albo upoważnionego technika ds. zdrowia zwierząt oficjalnie zatrudnionego przez rząd, stosującego zarejestrowaną szczepionkę poliwalentną przeciw afrykańskiemu pomorowi koni według wskazań jej producenta i szczepienie musi zostać wpisane do paszportu."
Artykuł 3
Decyzja 1999/334/WE traci moc.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 lipca 2001 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia Petoksamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2386)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/626/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/49/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (dalej zwana "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej Petoksamidu (ASU 96520 H, TKC-94 WE 60) została przedłożona przez Stahler Agrochemie GmbH & Co., KG, Tokuyama Europe GmbH i Tomen France SA władzom niemieckim dnia 16 października 2000 r. w celu uzyskania jej włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(3) Władze niemieckie przekazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacja wydaje się spełniać wymogi dotyczące danych oraz informacji ustanowione w załączniku II do dyrektywy.
Ponadto uważają one, że dokumentacja zawiera dane i informacje wymagane w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przekazał dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(4) Dokumentacja została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 5 czerwca 2001 r.
(5) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy wymaga oficjalnego potwierdzenia na poziomie wspólnotowym, że każda dokumentacja spełnia zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, wymogi w załączniku III do dyrektywy.
(6) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy.
(7) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
Żądanie przedłożenia dalszych danych koniecznych do wyjaśnienia dokumentacji nie wpływa na termin przedłożenia sprawozdania określonego w akapicie 9.
(8) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Niemcy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej Petoksamidu.
(9) Niemcy przekażą wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez Stahler Agrochemie GmbH & Co., KG, Tokuyama Europe GmbH i Tomen France S.A. Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia Petoksamidu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 5 czerwca 2001 r. zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II do dyrektywy.
Dokumentacja spełnia wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego Petoksamid, uwzględniając proponowane zastosowania.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 sierpnia 2001 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Nikaragui
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2523)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/632/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Nikaragui w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Nikaragui w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Dirección General de Protección y Sanidad Agropecuaria (DGPSA) of the Ministerio Agropecuario y Forestal" jest w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązujących ustaw.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zezwolenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, oraz wykaz statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z pkt 1–7 załącznika II do dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]. Wykazy te muszą być sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DGPSA. Zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem DGPSA.
(7) DGPSA złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań higienicznych równoważnych z tymi, które zostały określone w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Dirección General de Protección y Sanidad Agropecuaria (DGPSA) of the Ministerio Agropecuario y Forestal" jest właściwym organem w Nikaragui, w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Nikaragui muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "NICARAGUA" oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela DGPSA oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Decyzja Komisji
z dnia 16 sierpnia 2001 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Ugandy
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2524)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/633/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Ugandzie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Ugandy w sprawie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równorzędne z ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Department of Fisheries Resources (DFR)" w ramach "Ministry of Agriculture, Animal Industries and Fisheries" jest w stanie efektywnie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim(-ch) musi być sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Stosownie do art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, do opakowań produktów rybołówstwa musi być dołączone oznakowanie podające nazwę państwa trzeciego oraz numer zezwolenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Stosownie do art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykaz statków zamrażalni, wyposażonych zgodnie z pkt 1—7 załącznika II do dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]. Te wykazy muszą zostać sporządzone na podstawie informacji przekazywanych Komisji przez DFR. Z tego powodu DFR zapewnia zgodność z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG.
(7) Należy zwrócić szczególną uwagę na badania medyczne pracowników, którzy mają do czynienia z produktami rybołówstwa przeznaczonymi do spożycia przez ludzi, jak ustanowiono w rozdziale III pkt II część B Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG.
Z tego względu konieczne jest umieszczenie specjalnej uwagi w świadectwie zdrowia, które towarzyszy przywozowi produktów rybołówstwa z Ugandy.
(8) DFR dostarczył urzędowe zapewnienie dotyczące zgodności z zasadami sformułowanymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań higieny równoważnych z ustanowionymi przez tę dyrektywę.
(9) DFR zapewnił ponadto, że produkty rybołówstwa pochodzące z Jeziora Wiktorii są poddawane odpowiednim badaniom w celu wykrycia, w szczególności, obecności pestycydów.
Władze Ugandy gwarantują bezpieczeństwo produktów rybołówstwa pozyskanych z Jeziora Wiktorii z zamiarem przywozu do Wspólnoty Europejskiej.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Department of Fisheries Resources (DFR)" w ramach "Ministry of Agriculture, Animal Industries and Fisheries" jest właściwym organem w Ugandzie do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Ugandy muszą spełniać następujące warunki:
1.
Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie z wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji.
2.
Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji.
3.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą zawierać napis "UGANDA" oraz numer zezwolenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DFR oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Decyzja Komisji 2000/493/WE [4] traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Decyzja Komisji
z dnia 16 sierpnia 2001 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Gwinei
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2525)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/634/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r., ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Gwinei w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i przesyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Gwinei dotyczące kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równorzędne z ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Direction nationale des pêches maritimes (DNPM) Ministère de la pêche et de l’aquaculture" jest w stanie efektywnie weryfikować stosowanie obowiązujących ustaw.
(4) Jednakże wizytacja kontrolna w Gwinei wykazała pewne niedociągnięcia w zakresie warunków higienicznych przedsiębiorstw przetwarzających i przygotowujących produkty rybołówstwa.
Wykazała również niedociągnięcia w zakresie kontroli sanitarnej stosowanej przy przetwarzaniu i przygotowaniu produktów rybołówstwa.
Z tego powodu jedynie produkty rybołówstwa, które nie podlegały innym procesom przygotowania lub przetwarzania niż schłodzenie albo zamrażanie, mogą zostać dopuszczone do przywozu do Wspólnoty.
(5) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim(-ch) musi być sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania.
(6) Na mocy art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG do opakowań produktów rybołówstwa musi być dołączony znak podający nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(7) Na mocy art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykaz statków zamrażalni, wyposażonych zgodnie z załącznikiem II do dyrektywy Rady 92/48/EWG [3] pkt 1–7. Wykazy te muszą zostać sporządzone na podstawie komunikatu DNPM do Komisji.
Z tego powodu w gestii DNPM leży zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG.
(8) DNPM dostarczyła oficjalnych zapewnień dotyczących zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V w Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG w odniesieniu do produktów nieprzetworzonych oraz dotyczących spełnienia warunków higienicznych, równorzędnych z tymi, które zostały ustanowione przez tę dyrektywę.
(9) Jednakże wizytacja kontrolna wykazała pewne niedociągnięcia w zakresie procedury przeprowadzanej przez DNPM w celu zatwierdzenia/zawieszenia przedsiębiorstw oraz statków, z tego względu modyfikacja wykazu przedsiębiorstw oraz statków, z których przywóz jest dozwolony, będzie wymagała przeprowadzenia przez ekspertów Komisji nowej wizytacji kontrolnej na miejscu.
(10) Uwzględniając wyniki wizytacji kontrolnej, zmniejszenie częstotliwości kontroli bezpośrednich ustanowionych decyzją Komisji 94/360/WE z dnia 20 maja 1994 r. w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG [4], nie powinno być stosowane do produktów rybołówstwa przywożonych z Gwinei.
(11) Środki przewidziane w tej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Direction nationale des pêches maritimes (DNPM) Ministère de la pêche et de l’aquaculture" jest właściwym organem w Gwinei do weryfikacji oraz poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa pochodzące z Gwinei muszą spełniać następujące warunki:
1) Nie były poddawane żadnemu przygotowaniu lub przetwarzaniu innemu niż schładzanie lub zamrażanie.
2) Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji.
3) Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji.
4) Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą zawierać napis "GWINEA" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany niedającymi się usunąć literami.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DNPM oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przy przywozie produktów rybołówstwa z Gwinei nie mogą stosować do tych produktów zmniejszenia częstotliwości bezpośrednich kontroli przewidzianego w decyzji 94/360/WE.
Artykuł 5
Załącznik B może zostać zmieniony jedynie po uzyskaniu wyników z inspekcji na miejscu.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 60 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Decyzja Komisji
z dnia 20 sierpnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 95/454/WE ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Republiki Korei
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2554)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/641/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 95/454/WE z dnia 23 października 1995 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Republiki Korei [3], ostatnio zmienionej decyzją 1999/401/WE [4] stwierdza, iż Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa - Państwowa Stacja Inspekcji Produktów Rybołówstwa (NFPIS) w Republice Korei jest właściwym organem w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) Po restrukturyzacji administracji Korei, właściwym organem w zakresie wydawania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa stała się Państwowa Służba Inspekcji Jakości Produktów Rybołówstwa (NFPQIS).
Ten nowy organ jest zdolny do efektywnego sprawdzania stosowania obowiązujących przepisów.
Dlatego też niezbędnym jest zmodyfikowanie powołania właściwego organu zawartego w decyzji 95/454/WE oraz wzoru świadectwa zdrowia zawartego w załączniku A do tej decyzji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 95/454/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
2. w art. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
Decyzja Komisji
z dnia 21 sierpnia 2001 r.
ustanawiająca typowe odchylenie, w standardowych warunkach wytwarzania, zawartości tłuszczu w maśle przywożonym z Nowej Zelandii na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1374/98 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu i otwarcia kontyngentów taryfowych dla mleka i przetworów mlecznych oraz uchylająca decyzję 2000/432/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2175)
(2001/651/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1374/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu i otwierania kontyngentów taryfowych na mleko i przetwory mleczne [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 594/2001 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do rozporządzenia (WE) nr 1374/98 ustanawia procedurę weryfikacji zawartości tłuszczu w maśle pochodzącym z Nowej Zelandii, przeznaczonym do swobodnego obrotu na rynku Wspólnoty w ramach bieżącego kontyngentu dostępu ustalonego pod nr porządkowym 35 załącznika I do tego rozporządzenia.
Procedura ta opiera się na kryteriach statystycznych.
Kluczowym jej elementem jest wykorzystanie typowego odchylenia, w standardowych warunkach wytwarzania, zawartości tłuszczu w maśle wytworzonym zgodnie z określoną specyfikacją w wyznaczonym zakładzie produkcyjnym i znanego z góry organom kontroli w Państwach Członkowskich, w których przedstawione jest zgłoszenie o dopuszczeniu masła do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
(2) W liście z dnia 1 czerwca 2000 r. Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (MAF Food) przy Ministerstwie Rolnictwa i Leśnictwa Nowej Zelandii poinformował Komisję o typowym odchyleniu, w standardowych warunkach wytwarzania, zawartości tłuszczu w maśle wytworzonym według specyfikacji kupna dla każdego produktu produkowanego w sześciu zakładach produkcyjnych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1374/98. Na podstawie art. 9 ust. 9 tego rozporządzenia, typowe odchylenie w standardowych warunkach wytwarzania zostało zatwierdzone decyzją Komisji 2000/432/WE [5].
(3) W liście z dnia 29 września 2000 r. Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przy Ministerstwie Rolnictwa i Leśnictwa Nowej Zelandii poinformował Komisję o poddaniu korekcie typowego odchylenia w standardowych warunkach wytwarzania zawartości tłuszczu w maśle wytworzonym według specyfikacji kupna dla każdego produktu produkowanego w pięciu zakładach produkcyjnych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1374/98.
Ze względu na to, że kluczowy element tego typowego odchylenia nie został wzięty pod uwagę, procedura obliczeniowa użyta dla wyznaczenia typowego odchylenia w standardowych warunkach wytwarzania dla każdego produktu została skorygowana.
Dodatkowo, jeden z sześciu wyżej wspomnianych zakładów produkcyjnych nie prowadzi już produkcji masła w ramach bieżącego kontyngentu dostępu.
Skorygowane liczby były przedmiotem weryfikacji oraz późniejszych dyskusji z przedstawicielami władz Nowej Zelandii, które ostatecznie doprowadziły do potwierdzenia przez władze Nowej Zelandii, w liście z dnia 20 lipca 2001 r., liczb uprzednio podanych.
(4) Zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 9 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1374/98, podane skorygowane typowe odchylenia w standardowych warunkach wytwarzania powinny zostać zatwierdzone i komunikowane Państwom Członkowskim, a ich wejście w życie powinno zostać ustalone na dzień 22 sierpnia 2001 r. W tym samym czasie, dla zapewnienia przejrzystości, decyzja 2000/432/WE powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się typowe odchylenia w standardowych warunkach wytwarzania podane Komisji przez Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przy Ministerstwie Rolnictwa i Leśnictwa Nowej Zelandii w liście z dnia 29 września 2000 r. oraz wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Stosuje się je w odniesieniu do przywozu masła, dla którego świadectwa IMA 1 zostały wydane po dniu 22 sierpnia 2001 r.
Artykuł 2
Decyzja 2000/432/WE traci moc.
Decyzja ta zostaje utrzymana w mocy w odniesieniu do przywozu masła, dla którego świadectwa IMA 1 zostały wydane przed dniem 22 sierpnia 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 sierpnia 2001 r.
wprowadzająca odstępstwo od definicji pojęcia "produkty pochodzące" celem uwzględnienia szczególnej sytuacji Saint Pierre i Miquelon w odniesieniu do mrożonych filetów z dorsza, karmazyna, gładzicy i halibuta oznaczonych kodem CN 030420
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2462)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/657/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/161/WE [2], w szczególności jej załącznik II, art. 30 ust. 8 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 30 załącznika II do decyzji 91/482/EWG dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej stanowi, że odstępstwa od reguł pochodzenia mogą być przyjęte w przypadku gdy rozwój istniejącego przemysłu lub stworzenie nowego przemysłu w kraju lub terytorium je uzasadnia.
(2) Dnia 18 maja 2001 r. rząd francuski zażądał odstępstwa od reguły pochodzenia w załączniku II do decyzji 91/482/EWG, w odniesieniu do rocznej ilości 1100 ton mrożonych filetów z dorsza, 60 ton mrożonych filetów z karmazyna, 11 ton mrożonych filetów z gładzicy i 119 ton mrożonych filetów z halibuta, wywożonych z Saint Pierre i Miquelon w okresie pięciu lat.
(3) Rząd francuski opiera swoje żądanie na bieżącym deficycie źródeł zaopatrzenia w inne ryby pochodzące.
(4) Żądane odstępstwo jest uzasadnione na mocy przepisów zawartych w art. 30 załącznika II do decyzji 91/482/EWG, w szczególności w odniesieniu do ważnego charakteru przetwarzania odbywającego się w Saint Pierre i Miquelon, ponieważ odstępstwo jest istotne dla zachowania odnośnego zakładu przetwórczego, zatrudniającego dużą liczbę pracowników i ponieważ nie stanowiłoby poważnej szkody dla przemysłu wspólnotowego, z zastrzeżeniem, że respektowane są niektóre warunki w odniesieniu do ilości, nadzoru i czasu obowiązywania.
(5) Ponieważ ważność decyzji 91/482/EWG została przedłużona do dnia 1 grudnia 2001 r. decyzją 2001/161/WE, należy wprowadzić właściwy przepis celem zapewnienia ważności odstępstwa po dniu 1 grudnia 2001 r., w przypadku przyjęcia nowej decyzji w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą przed tą datą lub w przypadku gdy ważność decyzji 91/482/EWG zostanie przedłużona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od przepisów załącznika II do decyzji 91/482/EWG, mrożone filety z dorsza, karmazyna, gładzicy i halibuta objęte kodem CN ex030420 przetwarzane w Saint Pierre i Miquelon z ryb innego pochodzenia uznaje się za pochodzące z Saint Pierre i Miquelon na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do ilości wyszczególnionych w Załączniku do niniejszej decyzji, przywożonych do Wspólnoty z Saint Pierre i Miquelon w okresie od dnia 1 września 2001 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Artykuł 3
Ilości określone w Załączniku są zarządzane przez Komisję, która podejmuje wszelkie działania administracyjne, które uzna za pożądane dla efektywnego zarządzania.
W przypadku gdy importer przedstawia w Państwie Członkowskim zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, z wnioskiem o zastosowanie niniejszej decyzji, Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, jeżeli zgłoszenie zostało przyjęte przez organy celne, o woli pobrania ilości odpowiadającej jego wymaganiom.
Wnioski o pobranie ilości, zawierające datę przyjęcia zgłoszenia, są niezwłocznie przekazywane Komisji.
Ilości do pobrania są przyznawane przez Komisję według daty przyjmowania zgłoszeń o dopuszczeniu do swobodnego obrotu przez organy celne Państw Członkowskich, pod warunkiem że pozwala na to bieżący bilans.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzysta ilości do pobrania, zwraca je jak najszybciej do odpowiedniego kontyngentu.
Jeżeli żądania przekroczą dostępny bilans danych kontyngentów, ilości są rozdzielane proporcjonalnie.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wycofaniu kontyngentów.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia importerom ciągły i równy dostęp do dostępnych ilości, tak długo jak pozwala na to saldo ilości kontyngentu.
Artykuł 4
Organy celne Saint Pierre i Miquelon stosują odpowiednie środki w celu przeprowadzenia ilościowych kontroli wywozu produktów określonych w art. 1.
W tym celu wszystkie świadectwa, które są przez nie wydawane na mocy niniejszej decyzji, zawierają odniesienie do niej.
Właściwe organy Saint Pierre i Miquelon przesyłają co trzy miesiące do Komisji deklarację ilości, w odniesieniu do których są wydawane świadectwa przewozowe EUR1 na mocy niniejszej decyzji, oraz numery seryjne tych świadectw.
Artykuł 5
Pole 7 świadectw EUR1 wydanych na mocy niniejszej decyzji zawiera jedno z następujących sformułowań:
- Excepción — Decisión no …
- Undtagelse — afgørelse nr. …
- Abweichung — Beschluss Nr …
- Παρέκκλιση — Απόφαση αριθ. …
- Derogation — Decision No …
- Dérogation — Décision no …
- Deroga — decisione n. …
- Afwijking — Besluit nr. …
- Derrogação — Decisão n.o …
- Poikkeus — Päätös N:o …
- Undantag — beslut nr. …
wskazujące numer niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września do dnia 30 listopada 2001 r.
Jednakże jeśli po tej dacie przyjęty będzie nowy system preferencji zastępujący decyzję 91/482/EWG, niniejszą decyzję nadal stosuje się do dnia wygaśnięcia takiego nowego systemu, w każdym przypadku najdłużej do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 sierpnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 94/984/WE w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa drobiowego z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2469)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/659/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1]. ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [2], w szczególności jej art. 11 oraz 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/984/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/598/WE [4], uwzględnia dla świadectw weterynaryjnych zawierających dwa różne poświadczenia zdrowotne, wzór A oraz wzór B, ich wykorzystanie zależy od sytuacji rzekomego pomoru drobiu w danym państwie.
(2) Niektóre regiony Brazylii są uprawnione do używania wzoru A świadectwa przy wywozie mięsa drobiowego na teren Wspólnoty.
(3) Ogniska rzekomego pomoru drobiu dotknęły niektóre niekomercyjne stada drobiu w stanie Goias.
Z tego względu ten region Brazylii, który jest uprawniony do wywozu świeżego mięsa drobiowego na teren Wspólnoty, nie jest w dalszym ciągu wolnym od rzekomego pomoru drobiu.
(4) Inspekcja przeprowadzona przez służby Komisji w Brazylii w październiku 2000 r. w celu oceny sytuacji zdrowotnej zwierząt, jak i dodatkowe informacje otrzy-mane od władz Brazylii pokazały, iż ich środki kontroli choroby odnośnie do ognisk rzekomego pomoru drobiu są równoważne tym ustanowionym w dyrektywie Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu [5] ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii oraz Szwecji.
(5) Właściwe jest na tej podstawie kontynuowanie zezwoleń na przywóz świeżego mięsa drobiowego z tego regionu.
Wzór A poświadczenia zdrowia powinien więc zostać zmieniony.
(6) Właściwe jest ograniczenie zakresu obowiązywania niniejszej decyzji do gatunków drobiu objętych dyrektywą Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [7], oraz, jeśli jest to konieczne, ustanowienie warunków zdrowotnych zwierząt oraz świadectwa weterynaryjnego dla innych gatunków drobiu w oddzielnej decyzji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 2 załącznika II do decyzji 94/984/WE wzór A zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do świeżego mięsa drobiowego poświadczonego począwszy od dnia 1 września 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 sierpnia 2001 r.
aktualizująca decyzję 2000/112/WE w odniesieniu do podziału rezerw antygenów między banki antygenów
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2472)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/660/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/12/WE [2], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając decyzję Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2001/181/WE [4], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 91/666/EWG, zakup antygenów stanowi część działań wspólnotowych w celu ustalenia wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy.
(2) Załącznik I do decyzji 91/666/EWG wyszczególnia ilości oraz podtypy antygenów wirusa pryszczycy, które mają być przechowywane we wspólnotowych rezerwach antygenów.
(3) Na mocy decyzji Komisji 93/590/WE [5], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2000/112/WE [6], dokonano ustaleń do celów zakupu antygenów wirusa pryszczycy A5, A22 i O1.
(4) Na mocy decyzji Komisji 97/348/WE [7], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2000/112/WE, dokonano ustaleń do celów zakupu antygenów wirusa pryszczycy A22-Irak, C1 i ASIA1.
(5) Na mocy decyzji Komisji 2000/77/WE [8] dokonano ustaleń do celów zakupu pewnych ilości antygenów wirusa pryszczycy A Iran 96, A Iran 99, A Malezja 97, SAT 1, SAT 2 (odmiany z Afryki Wschodniej i Południowej) oraz antygenu SAT 3.
(6) Na mocy decyzji Komisji 2000/569/WE [9] dokonano ustaleń do celów zakupu dodatkowych ilości antygenów wirusa pryszczycy A22-Irak, O1-Manisa, ASIA1-Shamir, A Malezja 97, SAT 1, SAT 2 (odmiany z Afryki Wschodniej i Południowej) oraz antygenu SAT 3.
(7) Na podstawie pisemnych informacji od wykonawcy o dostarczeniu i dystrybucji do zatwierdzonych pomieszczeń antygenów zakupionych zgodnie z decyzją 2000/569/WE, właściwa wydaje się aktualizacja Załącznika do decyzji 2000/112/WE szczegółowo określającej podział rezerw antygenów między bankami antygenów, ustanowiony w ramach działania Wspólnoty dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy i zmieniającej decyzje Komisji 93/590/WE oraz 97/348/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2000/112/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 sierpnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 94/467/WE ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące transportu zwierząt z rodziny koniowatych z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 91/496/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2482)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/662/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 1 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/298/WE [4].
(2) Decyzja Komisji 92/260/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 2001/619/WE [6], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni.
Decyzja ta wymaga między innymi określonego przebywania w kraju wysyłki.
Przebywanie w Państwie Członkowskim albo w niektórych wymienionych państwach trzecich może być brane pod uwagę przy obliczaniu przedmiotowego okresu, pod warunkiem iż spełnione są co najmniej te same wymagania zdrowotne.
(3) Decyzja Komisji 94/467/WE [7] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt dla transportu koni z jednego państwa trzeciego do drugiego zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 91/496/EWG.
Szczegóły warunków zdrowotnych zwierząt odnoszą się do tych ustanowionych w decyzji 92/260/EWG.
(4) Obecna sytuacja niepotrzebnie komplikuje tranzyt przez Państwa Członkowskie niektórych zwierząt z rodziny koniowatych w innym przypadku uprawnionych do odprawy czasowej albo stałego przywozu do Wspólnoty.
Celem niniejszej decyzji jest uproszczenie tego tranzytu zarejestrowanych koni.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 94/467/WE dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 i wyłącznie w przypadku zarejestrowanych koni wykaz państw w świadectwach A, B, C, D oraz E, sekcja III lit. d) tiret trzecie w załączniku II do decyzji 92/260/EWG zastępuje się wykazem państw trzecich z grup A–E załącznika I do decyzji 92/260/EWG." .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 sierpnia 2001 r.
wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego
(decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2474)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/671/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, iż w celu uwzględnienia zróżnicowanych poziomów zabezpieczenia obiektów budowlanych, mogących występować na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, dla każdego zasadniczego wymogu można ustalać klasy w dokumentach interpretacyjnych.
Dokumenty te zostały opublikowane jako "Komunikat Komisji w odniesieniu do dokumentów interpretacyjnych dyrektywy 89/106/EWG" [3].
(2) Podpunkt 2.2 dokumentu interpretacyjnego nr 2 wymienia kilka powiązanych ze sobą środków, mających na celu spełnienie zasadniczego wymogu "Bezpieczeństwo pożarowe", przyczyniających się wspólnie do określenia strategii bezpieczeństwa pożarowego, która może być realizowana w zróżnicowany sposób w Państwach Członkowskich.
(3) Podpunkt 4.2.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2 uzasadnia potrzebę ustalenia zróżnicowanych poziomów zasadniczego wymogu, w zależności od rodzaju wykorzystania i usytuowania obiektu budowlanego, jego rozkładu oraz dostępu do sprzętu ratowniczego.
(4) Podpunkt 4.3.1.2.2 dokumentu interpretacyjnego nr 2 określa wymogi dotyczące wyrobów budowlanych przeznaczonych do budowy dachów narażonych na działanie ognia zewnętrznego.
(5) Zróżnicowane poziomy tych wymogów, istniejące w Państwach Członkowskich, można wyrazić w systemie klas, które nie zostały uwzględnione w dokumencie interpretacyjnym nr 2.
(6) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, iż Państwa Członkowskie mogą ustalać poziomy wydajności utrzymywane na swoim terytorium, wyłącznie w ramach klasyfikacji przyjętych na poziomie wspólnotowym i tylko z zastosowaniem wszystkich, kilku lub jednej klasy.
(7) W przypadku braku jednolitej, w pełni zharmonizowanej metody testowania, klasyfikacja stosowana w niniejszej decyzji powinna zostać oparta na jednej normie, która łączyłaby w sobie trzy różne metody testowania, odpowiadające różnym scenariuszom zagrożenia pożarowego.
Rozwiązanie takie uważa się za tymczasowe do czasu osiągnięcia pełnej harmonizacji przez rozwinięcie w pełni zharmonizowanej metody testowania.
Po rozwinięciu takiej metody niniejsza decyzja mogłaby zostać zmieniona w celu uwzględnienia nowej metody testowania i związanych z nią klasyfikacji.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się wspólnotowy system klasyfikacji w odniesieniu do odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego, jak przewidziano w dyrektywie 89/106/EWG.
Powyższy system klasyfikacji przedstawiony jest w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 sierpnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 95/453/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2556)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/676/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 95/453/WE z dnia 23 października 1995 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei [3], ostatnio zmienionej decyzją 1999/530/WE [4], stanowi, że "Ministry of Maritime Affairs and Fisheries – National Fishery Products Inspection Station (NFPIS)" jest właściwym organem w Republice Korei w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/492/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji koreańskiej administracji właściwy organ dla wydawania świadectw zdrowia produktów rybołówstwa (NFPIS) został zmieniony na "National Fisheries Products Quality Inspection Service (NFPQIS)" i ten nowy organ jest zdolny do efektywnego sprawdzania stosowania obowiązujących przepisów prawa.
Konieczna jest zatem zmiana nazwy właściwego organu określonego w decyzji 95/453/WE.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 decyzji 95/453/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
. Artykuł 2
Decyzja komisji
z dnia 10 sierpnia 2001 r.
w sprawie formularza sprawozdania do wypełnienia przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 9 dyrektywy 1999/94/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1883)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/677/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącą się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie przekażą Komisji do dnia 31 grudnia 2003 r. sprawozdanie o skuteczności przepisów dyrektywy 1999/94/WE, odnoszącej się do okresu od dnia 18 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
(2) Format tego sprawozdania winien być ustalony najpóźniej do dnia 18 stycznia 2001 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu utworzonego na podstawie art. 10 dyrektywy 1999/94/WE.
(4) Odpowiedzi na pytania zawarte w formularzu sprawozdania powinny opierać się na danych krajowych i zebranych informacjach, stosując odpowiednie metodologie krajowe, i powinny być możliwie jak najbardziej kompletne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przekażą Komisji swoje sprawozdania wymagane na mocy art. 9 dyrektywy 1999/94/WE zgodnie z formatem podanym w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 sierpnia 2001 r.
dotycząca decyzji w sprawie ewentualnego włączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2495)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/679/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia na rynek środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/49/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. d) i art. 7 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6] określiło Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców oraz strony zgłaszające w odniesieniu do każdej substancji czynnej.
(2) Artykuł 7 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 stanowi, iż dla każdej substancji czynnej, dla której został wyznaczony sprawozdawca, Państwo Członkowskie powinno zbadać dokumentację oraz przedłożyć Komisji sprawozdanie dotyczące własnej oceny informacji przedstawionych przez strony zgłaszające, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(3) Państwa Członkowskie sprawozdawcy przedstawiły takie sprawozdania i wskazały w nich dodatkowe wymogi odnośnie do danych. Po otrzymaniu sprawozdań na temat carbendazime i tiophanatemethylu Komisja przekazała je Państwom Członkowskim dla informacji, i podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich jak również z głównymi powiadamiającymi zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92. Jednakże nie było możliwe dotąd, aby Komisja rozpoczęła konsultacje w sprawie sprawozdań, w szczególności, w sprawie wymogów odnośnie do danych dla innych substancji czynnych wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji, z ekspertami Państw Członkowskich lub z którymkolwiek z powiadamiających, na co zezwala art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(4) Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 wymaga, aby wszelkie konieczne dane przedstawiono najpóźniej w dniu 25 maja 2002 r.
Obowiązkiem powiadamiającego jest zapewnienie, aby ich dokumentacja była kompletna tak, aby wszelkie wymogi odnośnie do danych wymienionych w załączniku II i załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, były spełnione dla ograniczonego zakresu przykładowych zastosowań.
Jednakże aby pomóc powiadamiającym tych substancji w przygotowaniu koniecznych badań dla skompletowania ich dokumentacji, Komisja po konsultacjach ze Stałym Komitetem ds. Zdrowia Roślin zidentyfikowała niektóre badania i informacje, które byłyby niezbędne do oceny bezpieczeństwa i skuteczności tych substancji.
(5) Informacje dotychczas przedstawione nie są wystarczające dla określenia czy w proponowanych warunkach stosowania, środki ochrony roślin zawierające substancje czynne spełniałyby w zasadzie wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
Dlatego też nie jest możliwe podjęcie decyzji czy należy włączyć takie substancje czynne do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG przewiduje, że Państwa Członkowskie powinny stosować wymogi art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt od i) do v) i art. 4 ust. 1 lit. c)–f) zgodnie z prawem krajowym dotyczącym danych, jakie mają być przedstawione.
Projekty ocen określone w akapicie drugim nie określiły obaw, których nie byłoby można złagodzić dzięki zastosowaniu odpowiednich środków zarządzania ryzykiem na szczeblu Państw Członkowskich.
Dlatego nie jest właściwe na tym etapie zawieszenie środków ochrony roślin zawierających wspomniane substancje czynne, przed przedstawieniem i oceną dodatkowo wymaganych informacji.
Dlatego należy podjąć decyzję o odroczeniu ewentualnego włączenia tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(7) W następstwie szczegółowych dyskusji w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, a także zgodnie z opinią tego Komitetu, Komisja określiła dalsze dane, wymagane w celu stwierdzenia, czy substancje określone w akapicie czwartym spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/414/EWG.
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców powinny więc szczegółowo poinformować strony zgłaszające o wszystkich dodatkowych badaniach i informacjach, jakie mogą być wymagane dla wykazania, że wymogi te zostały spełnione.
(8) Aby umożliwić Państwom Członkowskim i Komisji opracowanie programu prac, powinno zostać podjęte bezwarunkowe zobowiązanie dostarczenia wymaganych dodatkowych informacji przez zawiadamiającego pragnącego, aby Państwo Członkowskie sprawozdawca i Komisja kontynuowały proces przeglądu.
Aby umożliwić Komisji zakończenie prac nad programem ustanowionym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 w rozsądnym czasie, powinien być ustalony termin, w jakim powiadamiający tych substancji muszą uzupełnić ich dokumentację.
Termin ten powinien być możliwie krótki, uwzględniając czas niezbędny do przeprowadzenia koniecznych badań.
(9) Jeżeli dla szczególnej substancji czynnej, wymogi niniejszej decyzji, dotyczące przedłożenia koniecznych informacji, nie zostaną spełnione, zainteresowane strony nie zostaną pozbawione możliwości starania się w późniejszym terminie o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG zgodnie z procedurami na mocy art. 6 ust. 2 tej dyrektywy.
(10) Niniejsza decyzja nie wyklucza jakiegokolwiek działania, które mogłaby podjąć Komisja na późniejszym etapie w odniesieniu do tych substancji czynnych w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym odracza się decyzję o ewentualnym włączeniu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych określonych w załączniku do niniejszej decyzji, do czasu uzyskania informacji określonych w art. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie sprawozdawcy informują powiadamiających w odniesieniu do każdej substancji czynnej wymienionej w Załączniku do niniejszej decyzji, że muszą oni uzupełnić dokumentację tak, aby zostały spełnione wszelkie wymogi odnośnie do danych wymienionych w załączniku II i załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG dla ograniczonego zakresu przykładowych zastosowań.
Państwa Członkowskie sprawozdawcy informują zawiadamiających, że nie wykluczając dalszych wymogów, które mogą zostać określone w terminie późniejszym, wymagane są szczególne dodatkowe badania i informacje określone przez Komisję po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Zdrowia Roślin.
Każde Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy informuje zainteresowaną stronę powiadamiającą, że jeżeli życzy sobie, aby sprawozdawca oraz Komisja kontynuowali proces oceny w celu włączenia danej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, musi on zgłosić Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy i Komisji w terminie trzech miesięcy od dnia publikacji niniejszej decyzji zobowiązania zapewnienia, że dokumentacja będzie spełniać wymogi załączników II i III do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej w terminach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji oraz przedstawić sprawozdawcy badania i informacje określone w akapicie pierwszym, tak szybko jak to możliwe, a najpóźniej w terminach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Jeżeli dla pewnych substancji czynnych niezbędne informacje nie zostaną otrzymane w terminach wymienionych w Załączniku, Państwo Członkowskie sprawozdawca poinformuje Komisję jak najszybciej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy niezwłocznie informuje o niniejszej decyzji strony zgłaszające substancje czynne określone w art. 1.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 września 2001 r.
w sprawie wytycznych dotyczących wykonania rozporządzenia (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady dopuszczającego dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS)
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2504)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/681/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS) [1], w szczególności jego art. 2 lit. s) akapit drugi i art. 3 ust. 3 lit. b) i art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 761/2001 ustanawia wymagania dla uczestnictwa organizacji w EMAS.
(2) Należy ustanowić wytyczne w celu zapewnienia jednolitego stosowania rozporządzenia (WE) nr 761/2001 przez wszystkie Państwa Członkowskie.
(3) Należy określić szczególne przypadki, w których określenie odpowiednich podmiotów, które mają być zarejestrowane jako organizacje EMAS, może być trudne i zapewnić zharmonizowane podejście do sytuacji, jak również wyjątki, gdy zezwala się na rejestrację podmiotu mniejszego niż obiekt.
(4) Należy ustanowić, w ramach EMAS, wytyczne odnośnie ustanowienia programów inspekcji organizacji w celu zatwierdzania oświadczeń o środowisku, a następnie dokonywania ich corocznej aktualizacji, jak również wyjątki od zasady corocznych uaktualnień podlegających corocznemu zatwierdzeniu.
(5) Należy także dokonać harmonizacji praktycznego wykorzystywania logo EMAS i zapewnić sporządzenie, w przejrzysty sposób, wyczerpującego wykazu wyjątków dotyczących wykorzystania logo w niektórych warunkach.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 761/2001,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podmioty, na mocy art. 2 lit. s) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 761/2001 są rejestrowane jako organizacje zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku I.
Artykuł 2
Organizacje posiadają zatwierdzenie aktualizacji swoich oświadczeń o środowisku, jak określono w art. 3 ust. 3, lit. b) rozporządzenia (WE) nr 761/2001, zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku II.
Artykuł 3
Logo EMAS określone w art. 8 rozporządzenia nr (WE) 761/2001 wykorzystuje się zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku III.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 sierpnia 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii (FYROM) w sprawie działań Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w FYROM
(2001/682/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 22 grudnia 2000 r., Rada przyjęła wspólne działanie 2000/811/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej [1].
(2) Artykuł 6 wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe zasady regulujące działania EUMM w zakresie jej obowiązków mają zostać ustanowione w porozumieniach, które zostaną zawarte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 Traktatu.
(3) W następstwie decyzji Rady z dnia 28 czerwca 2001 r. upoważniającej Prezydencję do rozpoczęcia negocjacji, Prezydencja zawarła Porozumienie z FYROM w sprawie działań EUMM.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie działań Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej. Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 22 sierpnia 2001 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania komputerom osobistym wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C (2001) 2584)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/686/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 3, 4 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że oznakowanie ekologiczne można przyznawać produktom posiadającym takie cechy charakterystyczne, dzięki którym produkty te mogą przyczyniać się, w znacznym stopniu, do poprawy w zakresie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczegółowe kryteria dotyczące oznakowania ekologicznego są ustalane dla grup produktów.
(3) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że przegląd kryteriów dotyczących przyznawania oznakowania ekologicznego oraz wymogów oceny i weryfikacji, dotyczących tych kryteriów, ma miejsce w odpowiednim czasie, przed zakończeniem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla każdej grupy produktów oraz daje w wyniku propozycję ich przedłużenia, wycofania lub zmiany.
(4) Decyzją 1999/205/WE [2] Komisja ustanowiła ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego komputerom osobistym, które zgodnie z jej art. 3, wygasają dnia 28 lutego 2002 r.
(5) Właściwe jest dokonanie przeglądu definicji grupy produktów oraz ekologicznych kryteriów ustanowionych decyzją 1999/205/WE w celu odzwierciedlenia rozwoju rynku.
(6) Właściwe jest przyjęcie nowej decyzji Komisji, ustanawiającej określone kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów, które będą obowiązywać przez okres trzech lat.
(7) Właściwe jest, aby przez czas ograniczony, nie dłuższy niż 12 miesięcy, zarówno nowe kryteria ustanowione niniejszą decyzją jak i kryteria uprzednio ustanowione decyzją 1999/205/WE obowiązywały jednocześnie, aby dać wystarczająco dużo czasu spółkom, którym przyznano oznakowanie ekologiczne dla ich produktów, przed przyjęciem niniejszej nowej decyzji, w celu dostosowania danych produktów do nowych kryteriów.
(8) Środki wymienione w niniejszej decyzji zostały opracowane i przyjęte na podstawie procedur ustalania kryteriów dla oznakowań ekologicznych, ustanowionych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do grupy produktów "komputery osobiste" (zwanej dalej "grupą produktów") należą:
komputery osobiste _BAR_ komputery zaprojektowane do użytku w lokalizacji stacjonarnej, na przykład na biurku, oraz składające się z jednostki systemowej, klawiatury i wyświetlacza.
Zalicza się tutaj również komputery, w których jednostki systemowe i wyświetlacze połączone jedną obudową; _BAR_
jednostki systemowe: _BAR_ jednostki systemowe do użytku w komputerach osobistych; _BAR_
wyświetlacze: _BAR_ wyświetlacze do użytku w komputerach osobistych; _BAR_
klawiatury: _BAR_ klawiatury do użytku w komputerach osobistych. _BAR_
Artykuł 2
Działania w dziedzinie środowiska i przydatność w użyciu grupy produktów określonej w artykuł 1 ocenia się przez odniesienie do kryteriów wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów i kryteria dla grupy produktów zachowują ważność przez trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
W przypadku nieprzyjęcia zrewidowanych kryteriów ekologicznych przed zakończeniem tego okresu, ważność definicji i kryteriów zostaje przedłużona o kolejny rok.
Okres ważności definicji grupy produktów oraz kryteriów ustanowionych decyzją 1999/205/WE przedłuża się, tak, aby wygasł 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych grupie produktów przypisuje się kod liczbowy "013".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 sierpnia 2001 r.
w sprawie ustalania ekologicznych kryteriów przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego komputerom przenośnym
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2596)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/687/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 3, 4 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że oznakowanie ekologiczne można przyznawać produktom posiadającym takie cechy charakterystyczne, dzięki którym produkty te mogą przyczyniać się w znacznym stopniu do poprawy w zakresie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczególne kryteria dla oznakowań ekologicznych zostaną ustalone według grup produktów.
(3) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że przegląd kryteriów dotyczących oznakowań ekologicznych oraz ocena i weryfikacja wymagań dotyczących tych kryteriów zostaną przeprowadzone w wymaganym terminie, przed końcem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla każdej grupy produktów oraz dadzą w wyniku propozycję ich przedłużenia, wycofania lub zmiany.
(4) Decyzją 1999/698/WE [2] Komisja ustaliła ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego komputerom przenośnym, które zgodnie z jej art. 3 wygasają dnia 31 października 2001 r.
(5) Właściwe jest dokonanie przeglądu definicji grupy produktów oraz ekologicznych kryteriów ustalonych decyzją 1999/698/WE w celu odzwierciedlenia rozwoju rynku.
(6) Właściwe jest przyjęcie nowej decyzji Komisji, ustalającej określone kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów, które będą obowiązywać przez okres trzech lat.
(7) Właściwe jest, aby przez określony czas, nie dłuższy niż 12 miesięcy, zarówno nowe kryteria ustalone niniejszą decyzją, jak i kryteria uprzednio ustalone decyzją 1999/698/WE obowiązywały jednocześnie, aby dać wystarczająco dużo czasu spółkom, którym przyznano oznakowania ekologiczne dla ich produktów, przed przyjęciem niniejszej nowej decyzji, w celu dostosowania danych produktów do nowych kryteriów.
(8) Środki wymienione w niniejszej decyzji zostały opracowane i przyjęte na podstawie procedur ustalania kryteriów dla oznakowań ekologicznych, ustanowionych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "komputery przenośne" (zwana dalej "grupą produktów") oznacza: "komputer, który może być używany w różnych miejscach oraz który składa się z jednostki systemowej, ekranu i klawiatury połączonych jedną obudową, który przewidziany jest do łatwego transportowania między miejscami i może być używany za pomocą baterii wewnętrznej."
Artykuł 2
Działania w dziedzinie środowiska i przydatność w użyciu grupy produktów, określonych w art. 1, ocenia się przez odniesienie do kryteriów wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów oraz kryteria dla grupy produktów są ważne przez trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
Jeżeli zrewidowane kryteria nie zostaną przyjęte przed końcem tego okresu, wówczas ich ważność zostaje przedłużona o kolejny rok.
Okres ważności definicji grupy produktów oraz kryteriów ustanowionych decyzją 1999/698/WE przedłuża się tak, aby wygasł w dwanaście miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych przypisuje się tej grupie produktów kod liczbowy "018".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 sierpnia 2001 r.
ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego środkom ulepszania gleby i podłożom uprawowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2597)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/688/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 3, 4 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że oznakowanie ekologiczne można przyznawać produktom posiadającym takie cechy charakterystyczne, dzięki którym produkty te mogą przyczyniać się w znacznym stopniu do poprawy w zakresie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczególne kryteria dla oznakowania ekologicznego są ustalane według grup produktów.
(3) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że przegląd kryteriów dotyczących oznakowania ekologicznego oraz ocena i weryfikacja wymagań dotyczących tych kryteriów zostaną przeprowadzone w wymaganym terminie, przed końcem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla każdej grupy produktów oraz dadzą w wyniku propozycję ich przedłużenia, wycofania lub zmiany.
(4) Decyzją 98/488/WE [2] Komisja ustaliła ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego środkom ulepszania gleby, które, zgodnie z art. 3 tej decyzji, zmienionej decyzją 2001/157/WE [3], wygasają dnia 30 września 2002 r.
(5) Właściwe jest dokonanie przeglądu definicji grupy produktów oraz ekologicznych kryteriów ustalonych decyzją 98/488/WE w celu odzwierciedlenia rozwoju rynku.
(6) Właściwe jest przyjęcie nowej decyzji Komisji, ustalającej dla tej grupy produktów specjalne kryteria ekologiczne, które będą obowiązywać przez okres pięciu lat.
(7) Właściwe jest, aby przez ograniczony okres, nie dłuższy niż 12 miesięcy, zarówno nowe kryteria ustalone niniejszą decyzją, jak i kryteria uprzednio ustalone decyzją 98/488/WE obowiązywały jednocześnie, aby dać wystarczająco dużo czasu spółkom, którym przyznano oznakowania ekologiczne dla ich produktów przed przyjęciem niniejszej nowej decyzji w celu dostosowania takich produktów do nowych kryteriów.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały opracowane i przyjęte na podstawie procedur ustalania kryteriów dotyczących oznakowania ekologicznego, ustanowionych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "środki ulepszania gleby i podłoża uprawowe" (zwana dalej "grupą produktów") zawiera:
- środki ulepszania gleby: materiały dodawane do gleby in situ głównie w celu zachowania lub poprawienia jej właściwości fizycznych oraz materiały, które mogą poprawić jej chemiczne i/lub biologiczne właściwości lub działanie,
- podłoża uprawowe: materiał niebędący glebą in situ, w którym uprawiane są rośliny.
Artykuł 2
Działania w dziedzinie środowiska grupy produktów, określonej w art. 1 oceniane są przez odniesienie do określonych kryteriów ekologicznych wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów oraz kryteria dla grupy produktów są ważne przez pięć lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
Okres ważności definicji grupy produktów oraz kryteriów ustalonych decyzją 98/488/WE zmienia się tak, aby wygasł 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych przypisuje się tej grupie produktów kod "003".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 sierpnia 2001 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego zmywarkom do naczyń
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2600)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/689/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 3, 4 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że oznakowanie ekologiczne można przyznawać produktom posiadającym takie cechy charakterystyczne, dzięki którym produkty te mogą przyczyniać się w znacznym stopniu do poprawy w zakresie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczególne kryteria dla oznakowań ekologicznych zostaną ustalone według grup produktów.
(3) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że przegląd kryteriów dotyczących oznakowań ekologicznych oraz ocena i weryfikacja wymagań dotyczących tych kryteriów zostaną przeprowadzone w wymaganym terminie, przed końcem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla każdej grupy produktów oraz dadzą w wyniku propozycję ich przedłużenia, wycofania lub zmiany.
(4) Decyzją 98/483/WE [2] Komisja ustaliła ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego zmywarkom do naczyń, które zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji, zmienionej decyzją 2001/397/WE [3], wygasają dnia 31 stycznia 2003 r.
(5) Właściwe jest dokonanie przeglądu definicji grupy produktów oraz ekologicznych kryteriów ustanowionych decyzją 98/483/WE w celu odzwierciedlenia rozwoju rynku.
(6) Właściwe jest przyjęcie nowej decyzji Komisji, ustanawiającej szczególne ekologiczne kryteria dla tej grupy produktów, które będą obowiązywać przez okres pięciu lat.
(7) Właściwe jest, aby przez ograniczony okres, nie dłuższy niż 12 miesięcy, zarówno nowe kryteria ustanowione niniejszą decyzją, jak i kryteria uprzednio ustanowione decyzją 98/483/WE, obowiązywały jednocześnie, aby dać wystarczająco dużo czasu firmom, którym przyznano oznakowania ekologiczne dla ich produktów przed przyjęciem niniejszej nowej decyzji, w celu dostosowania danych produktów do nowych kryteriów.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji opracowano i przyjęto na podstawie procedur ustanawiania kryteriów dla oznakowań ekologicznych, ustanowionych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "zmywarki do naczyń" (zwana dalej "grupą produktów") oznacza:
"Elektryczne, zasilane z sieci zmywarki do naczyń przeznaczone do użytku domowego, sprzedawane dla ogółu społeczeństwa.
Wyklucza się urządzenia zasilane z innych źródeł, np. za pomocą akumulatorów, lub niewyposażone w wewnętrzne źródło ciepła."
Artykuł 2
Działania w dziedzinie środowiska grupy produktów, jak określono w art. 1, ocenia się przez odniesienie do ekologicznych kryteriów wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Definicja grupy produktów oraz kryteria dla grupy produktów obowiązują przez okres pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
Okres ważności definicji grupy produktów oraz kryteriów ustanowionych decyzją 98/483/WE ulega zmianie i wygasa 12 miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych grupie produktów przypisuje się kod liczbowy "002".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 maja 2001 r.
w sprawie dostosowania perspektywy finansowej tak, aby uwzględniała warunki wykonania
(2001/692/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając ust. 16–18 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej oraz usprawnienia procedury budżetowej [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
działając zgodnie z zasadami głosowania, ustanowionymi w art. 272 ust. 9 akapit piąty Traktatu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Perspektywa finansowa na lata 2000–06 musi być dostosowana tak, aby uwzględniała wykonanie budżetu w 2000 r.
(2) Wskutek opóźnień w przyjęciu niektórych programów odnoszących się do działań strukturalnych, przydział w wysokości 6152,3 miliona EUR przeznaczonych na fundusze strukturalne, nie mógł być rozdysponowany w 2000 r. ani przeniesiony na 2001 r.
W ramach ust. 17 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego, suma ta musi być przeniesiona na kolejne lata budżetowe poprzez zwiększanie odpowiednich pułapów wydatkowania środków przyznane na zobowiązania.
(3) Wynik budżetowy za 2000 r. nie wskazuje na tym etapie na jakąkolwiek potrzebę dostosowania płatności do ogólnego pułapu środków przyznanych.
Sytuacja będzie pod tym względem analizowana przy każdej przyszłej operacji dostosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Roczny pułap na środki przyznane na zobowiązania w funduszach strukturalnych, podpozycja pozycji 2 perspektywy finansowej zostaje podniesiona o następujące kwoty, wyrażone w milionach EUR w cenach bieżących.
2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_
870 _BAR_ 1178 _BAR_ 1642 _BAR_ 1396 _BAR_ 1067 _BAR_
Artykuł 2
Perspektywa finansowa dla EU-15 i ramy finansowe dla EU-21, po dostosowaniu technicznym na 2002 r. zgodnie z wahaniami PNB i cen oraz dostosowaniami zawartymi w niniejszej decyzji, są załączone.
Decyzja Komisji
z dnia 5 września 2001 r.
dotycząca niewłączenia chlorfenapyru do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2617)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/697/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/49/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej dyrektywą) Hiszpania otrzymała dnia 7 lipca 1995 r. wniosek od Cyanamid (wnioskodawca) o włączenie substancji czynnej chlorfenapyr do załącznika I do dyrektywy.
(2) Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 3 dyrektywy Komisja potwierdziła w swojej decyzji 96/521/WE [3], że przedłożona dokumentacja dotycząca chlorfenapyru może być uważana za spełniającą zasadniczo wymogi załącznika II dotyczące danych i informacji i załącznika III do dyrektywy w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających tę substancję czynną.
(3) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy substancja czynna powinna zostać włączona do załącznika I na okres nieprzekraczający 10 lat, jeżeli można oczekiwać, że ani stosowanie, ani pozostałości środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną nie będą miały żadnego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na wody gruntowe, ani żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko.
(4) W odniesieniu do chlorfenapyru wpływ na zdrowie ludzi i na środowisko został poddany ocenie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy, w zakresie zastosowań proponowanych przez wnioskodawcę.
Hiszpania działająca jako wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedstawiła Komisji dnia 30 listopada 1998 r. projekt sprawozdania z oceny, dotyczącego substancji.
(5) Po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z wnioskodawcą Cyanamid, jak to przewiduje art. 6 ust. 4 dyrektywy.
(6) Sprawozdanie z oceny, przygotowane przez Hiszpanię, zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Przegląd ten zakończono dnia 27 kwietnia 2001 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego chlorfenapyru.
(7) Oceny dokonane na podstawie przedłożonych informacji wywołały dalsze pytania, w szczególności w odniesieniu do losu i zachowania się substancji w środowisku.
(8) Wnioskodawca poinformował Komisję i Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym, że nie zamierza dłużej uczestniczyć w programie pracy w odniesieniu do tej substancji czynnej i dlatego nie zostaną przedłożone dalsze informacje.
(9) Dlatego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających chlorfenapyr nie jest konieczny w odniesieniu do tej substancji czynnej, ponieważ jedynie Belgia udzieliła tymczasowego zezwolenia dla tej substancji czynnej.
Belgia wskazała, że to zezwolenie obecnie wygasło, a substancja czynna nie była nigdy skutecznie wprowadzona do obrotu w Belgii.
Decyzja Komisji
z dnia 17 września 2001 r.
zmieniająca decyzję 94/278/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG, w odniesieniu do miodu
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2666)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/700/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A (I) do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 1999/724/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część XIV Załącznika do decyzji Komisji 94/278/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2001/158/WE [4], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz miodu.
(2) Polska oraz Zambia przedłożyły plan w odniesieniu do miodu, ustanawiający gwarancje w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości oraz substancji określonych w załączniku 1 do dyrektywy Rady 96/23/WE [5] i zostały dodane do Załącznika do decyzji Komisji 2000/159/WE [6] ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2001/478/WE [7] w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą 96/23/WE.
(3) Mołdawia przedłożyła plan, który w odniesieniu do miodu ustanawia wystarczające gwarancje dotyczące monitorowania grup pozostałości oraz substancji określonych w załączniku 1 do dyrektywy 96/23/WE.
(4) Plan monitorowania pozostałości w Norwegii został zatwierdzony zgodnie z decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 223/96/COL [8].
(5) Plan monitorowania pozostałości w San Marino został zatwierdzony zgodnie z decyzją nr 1/94 Komitetu Współpracy San Marino-WE [9].
(6) Decyzja 94/278/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona, tak by dopuścić przywóz miodu z tych państw trzecich, które stosują się do dyrektywy 96/23/WE w odniesieniu do zatwierdzonych planów pozostałości dla przedmiotowych produktów.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część XI
Decyzja Komisji
z dnia 27 września 2001 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa i akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi i pochodzących z Indonezji
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2935)
(2001/705/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 22 dyrektywy 97/78/WE należy przyjąć niezbędne środki w odniesieniu do przywozu niektórych produktów z państw trzecich, gdzie pojawia się lub rozprzestrzenia się jakiekolwiek zjawisko mogące stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi.
(2) W krewetkach przeznaczonych do spożycia przez ludzi i przywożonych z Indonezji wykryto obecność chloramfenikolu.
(3) Ponieważ obecność chloramfenikolu w żywności stanowi potencjalne niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi, pobiera się próbki z przesyłek krewetek pochodzących lub sprowadzanych z Indonezji w celu sprawdzenia ich zdrowotności.
(4) Dyrektywa Rady 92/59/EWG z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [2] ustanawia System Szybkiego Alarmowania dla Żywności, a jego stosowanie jest zgodne z wprowadzonymi wymaganiami wzajemnego informowania przewidzianymi w art. 22 ust. 2 dyrektywy 97/78/WE.
(5) Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana w świetle gwarancji udzielonych przez właściwe władze Indonezji oraz na podstawie wyników testów przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do krewetek przeznaczonych do spożycia przez ludzi i sprowadzanych lub pochodzących z Indonezji.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie, przy użyciu planów pobierania próbek oraz metod wykrywania, poddają każdą przesyłkę krewetek pochodzących lub sprowadzanych z Indonezji testowi chemicznemu w celu zapewnienia, że wspomniane produkty nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
Testy przeprowadza się w szczególności w celu wykrycia obecności chloramfenikolu.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o wynikach testów, określonych w ust. 1, stosując System Szybkiego Alarmowania dla Żywności, ustanowiony dyrektywą 92/59/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie dopuszczają przywozu na swoje terytorium lub przesyłek do innego Państwa Członkowskiego, zawierających produkty określone w art. 1, chyba że wyniki kontroli określone w art. 2 są pomyślne.
Artykuł 4
Wszystkie wydatki związane z zastosowaniem niniejszej decyzji ponosi wysyłający, odbiorca lub ich przedstawiciel.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane w handlu w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest weryfikowana na podstawie gwarancji udzielonych przez właściwe władze Indonezji oraz na podstawie wyników testów określonych w art. 2.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 października 2001 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG w odniesieniu do wykazów zespołów pobierania zarodków oraz zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3001)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/728/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną decyzją 94/113/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe służby weterynaryjne Nowej Zelandii złożyły wniosek o uzupełnienie wykazu ustanowionego decyzją Komisji 92/452/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 2001/638/WE [4], o zespoły urzędowo zatwierdzone na ich terytorium do wywozu do Wspólnoty zarodków zwierząt domowych z gatunków bydła.
(2) Gwarancje dotyczące zgodności z wymogami określonymi w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG zostały przedłożone Komisji.
(3) W odniesieniu do Kanady zespół uprzednio zatwierdzony wyłącznie do pobierania, na wniosek władz Kanady będzie również zatwierdzony do produkcji.
(4) Decyzja 92/452/EWG powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Do wierszy dotyczących zespołów z Nowej Zelandii dodaje się następujący wiersz:
"NZ _BAR_ _BAR_ NZET 10 _BAR_ _BAR_ Marshall and Hicks Veterinary Surgeons 71 Main Street PO Box 77 Otautau _BAR_ Daryl Peter John Marshall" _BAR_
2) Wiersz dotyczący zespołów Kanady nr E 933 otrzymuje brzmienie:
"CA _BAR_ _BAR_ E 933 _BAR_ E 933 _BAR_ E.T.E. Inc 3700 boulevard de la Chaudière suite 100 Ste-Foy Québec G1X 2K5 _BAR_ Dr Louis Picard Dr Marc Dery" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 października 2001 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa, w szczególności w odniesieniu do Nowej Kaledonii oraz wysp St. Pierre i Miquelon
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3080)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/731/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2001/117/EWG [4], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec, kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych.
(2) Stosowne jest wyjaśnienie w zakresie wpisywania państw do wykazu w odniesieniu do różnych gatunków zwierząt żywych objętych tą decyzją, że zezwolenie na przywóz jest warunkowe co do istnienia w stosunku do tych państw i tych gatunków żywych zwierząt we Wspólnocie zharmonizowanych warunków zdrowotnych i świadectw weterynaryjnych, ustanowionych w prawodawstwie wspólnotowym na podstawie art. 8 i 11 dyrektywy Rady 72/462/EWG.
A zatem do celów przejrzystości konieczne jest, aby jedynie przywóz z państw, gdzie ustalono zharmonizowane reguły ustanowione w Załączniku do decyzji 79/542/EWG, był zatwierdzony.
(3) W następstwie misji weterynaryjnych Komisji okazuje się, że Nowa Kaledonia oraz wyspy St. Pierre i Miquelon objęte są przez wystarczająco dobrze zorganizowane i rozbudowane służby weterynaryjne.
(4) Nowa Kaledonia w przeciągu ostatnich 12 miesięcy była wolna od pryszczycy i księgosuszu; przez ten okres nie przeprowadzano żadnych szczepień przeciw tym chorobom, a przywóz zwierząt szczepionych przeciw pryszczycy jest zabroniony.
(5) Nowa Kaledonia może być uwzględniona na wykazie państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa zwierząt dzikich, a także na wykazie dotyczącym świeżego mięsa i produktów mięsnych z bydła.
(6) Stan zdrowia koni jest w sposób zadowalający kontrolowany przez służby weterynaryjne St. Pierre i Miquelon, w szczególności kraj ten jest wolny od afrykańskiego pomoru koni oraz wenezuelskiego zapalenia mózgu i rdzenia koni od ponad dwóch lat, a od zarazy stadniczej nosacizny – od ponad sześciu miesięcy.
(7) St. Pierre i Miquelon mogą zostać umieszczone na wykazie w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych.
(8) Od przyjęcia decyzji Komisji 2001/611/WE z dnia 20 lipca 2001 r. zmieniającej decyzję 92/160/EWG w odniesieniu do regionalizacji Meksyku, zmieniającej decyzję 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG i 93/197/EWG odnośnie do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Meksyku, oraz uchylającej decyzję 95/392/WE i 96/486/WE [5], Państwa Członkowskie mogą ponownie zezwolić na przywóz niektórych kategorii zwierząt z rodziny koniowatych z niektórych obszarów Meksyku.
Jednakże w decyzji 79/542/EWG pominięto odniesienia do regionalizacji oraz zakazu przywozu zwierząt z rodziny koniowatych na ubój, co powinno być wyjaśnione.
(9) Państwa umieszczone w wykazie zostały oznaczone według kodów ISO używanych przez prawodawstwo wspólnotowe w nazewnictwie państw i terytoriów używanym w handlu zagranicznym, a prowizoryczny status takich kodów powinien być sprecyzowany, w miarę potrzeb.
(10) Załącznik do decyzji 79/542/EWG powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część 1 Załącznika do decyzji 79/542/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 października 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 października 2001 r.
zmieniająca decyzję 95/340/WE ustalającą tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka i produktów na bazie mleka
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3125)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/743/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], ostatnio zmieniona Traktatem o Przystąpieniu Austrii, Finlandii oraz Szwecji [2], w szczególności jej art. 23 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/340/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 96/584/WE [4], ustanawia tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka i produktów na bazie mleka.
(2) Uwzględniając ogniska pryszczycy w Urugwaju, niezbędne jest, w celu zapewnienia kontynuowania ochrony sytuacji zdrowotnej zwierząt we Wspólnocie, formalne wstrzymanie przywozu z Urugwaju surowego mleka i przetworów mlecznych oraz mleka i przetworów mlecznych, które poddane zostały jednorazowej pasteryzacji.
(3) Uwzględniając ogniska pryszczycy w Argentynie, konieczne jest również formalne zawieszenie przywozu, z uprzednio zatwierdzonych południowych części kraju, mleka i przetworów mlecznych, które poddane zostały jednorazowej pasteryzacji.
(4) Właściwe organy Mauretanii zwróciły się z wnioskiem o zezwolenie na przywóz mleka i niektórych przetworów mlecznych do Wspólnoty.
W rezultacie inspekcji przeprowadzonej przez Wspólnotę, okazuje się, że sytuacja zdrowotna zwierząt pozwala na włączenie Mauretanii do wykazu w odniesieniu do mleka poddanego obróbce i niektórych przetworów mlecznych, mając na uwadze, że przed rozpoczęciem przywozu należy uzgodnić plan dotyczący pozostałości oraz dokonać zatwierdzenia zakładów.
(5) Jest to okazja do wyjaśnienia pozycji w kolumnach znajdujących się w Załączniku.
(6) Niezbędna jest odpowiednia zmiana decyzji 95/340/WE.
(7) Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w świetle sytuacji zdrowotnej zwierząt w danych krajach.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 95/340/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2001 r.
zmieniająca załącznik V do dyrektywy Rady 1999/30/WE odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3091)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/744/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu [1], w szczególności jej art. 7 ust. 7;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wartości dopuszczalne dla dwutlenku siarki, dwutlenku i tlenków azotu, pyłów i ołowiu w otaczającym powietrzu są ustanowione w dyrektywie 1999/30/WE.
(2) Metoda określania górnych i dolnych progów tych zanieczyszczeń powinna zostać zmieniona w celu wyjaśnienia procedury obliczeniowej.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 96/62/WE [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Sekcję II załącznika V do dyrektywy 1999/30/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 września 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią
(2001/747/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej dnia 4 kwietnia 2001 r., z zastrzeżeniem jej ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie i powinna być zatwierdzona.
(2) Należy ustanowić właściwe procedury wewnętrzne w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Umowy.
Konieczne jest zatem przekazanie Komisji uprawnień do wprowadzania zmian w części B załączników sektorowych do Umowy i podjęcia niektórych decyzji w celu jej realizacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej niniejszym zatwierdza się Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią, wraz z jej załącznikami oraz wspólnymi deklaracjami i wymianą listów załączonymi do Aktu Końcowego.
Teksty dokumentów, określonych w akapicie pierwszym, są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty przekazuje notę przewidzianą w art. 14 Umowy [1].
Artykuł 3
1.
Komisja, wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę (zwany dalej "specjalnym komitetem"), reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym na mocy art. 8 Umowy i we wszystkich podkomitetach ustanowionych zgodnie z ust. 2 tego artykułu.
Komisja, po konsultacji ze specjalnym komitetem przystępuje do notyfikacji, wnioskowania oraz wymiany informacji i propozycji na temat:
a) rejestracji organów oceny zgodności,
b) dostarczenia wykazów zakładów,
c) likwidacji, zawieszenia lub wycofania organów oceny zgodności,
d) nieprzyjmowania potwierdzeń i danych uzyskanych w poszczególnych zakładach,
e) nieprzyjmowania certyfikatów pochodzących z zawieszonych organów oceny zgodności,
f) mianowania ekspertów,
g) działań podejmowanych w kontekście weryfikacji, wizytacji lub kwestionowania,
określonych w art. 5, 6, 7, 8, 9, 10 Umowy i równoważnych przepisów jej załączników sektorowych.
2.
Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę Wspólnym Komitecie lub, stosownie do okoliczności, w podkomitetach, jest ustalane przez Komisję po konsultacjach ze specjalnym komitetem, w odniesieniu do:
a) przyjęcia regulaminu, zgodnie z art. 8 ust. 2 Umowy;
b) ustanowienia podkomitetów zgodnie z art. 8 ust. 2 Umowy;
c) przyjęcia zmiany zasad wymiany informacji zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. c) Umowy;
d) rejestracji organów oceny zgodności, ich weryfikacji oraz powiązanych decyzji zgodnie z art. 5, 7, art. 8 ust. 3 lit. a) i d) oraz art. 9 Umowy;
e) ustanowienia i opublikowania wykazów zarejestrowanych organów oceny zgodności i zatwierdzonych zakładów zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. b) Umowy;
f) weryfikacji, wizytacji i kwestionowania zatwierdzonych zakładów oraz związanych z tym decyzji zgodnie z art. 5, 7 i 10 Umowy;
g) definiowania sytuacji nadzwyczajnych i zasad wizytowania zakładów zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) Umowy;
h) ustanowienia procedur realizacji Załącznika sektorowego w sprawie dobrej praktyki wytwarzania (GMP) zgodnie z pkt 7 lit. b) i c) i pkt 9 lit. b) tego Załącznika sektorowego.
3.
Komisja, po konsultacjach ze specjalnym komitetem zarządza i zatwierdza porozumienia tymczasowe związane z realizacją Załącznika sektorowego w sprawie dobrej praktyki wytwarzania i przesyła drugiej stronie, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notę dyplomatyczną potwierdzającą zakończenie prac przygotowawczych (zgodnie z pkt 9 lit. a) Załącznika sektorowego w sprawie dobrej praktyki wytwarzania).
4.
Komisja zatwierdza wszystkie zmiany w części B załączników sektorowych, po konsultacjach ze specjalnym komitetem i przesyła drugiej stronie, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notę dyplomatyczną określoną w art. 15 ust. 3 lit. b) Umowy.
5.
We wszystkich pozostałych przypadkach stanowisko, jakie ma przyjąć Wspólnota we Wspólnym Komitecie lub w podkomitecie jest ustalane przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Decyzja Rady
z dnia 16 października 2001 r.
dotycząca podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu Narodów Zjednoczonych w sprawie nielegalnej produkcji i handlu bronią palną, jej częściami, elementami i amunicją, załączonego do Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej
(2001/748/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 i 133, czytane w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Części Protokołu w sprawie nielegalnej produkcji i handlu bronią palną, jej częściami, elementami i amunicją, które leżą w kompetencjach Wspólnoty, były wynegocjowane przez Komisję, za zgodą Rady, w imieniu Wspólnoty.
(2) Rada poinstruowała Komisję w celu wynegocjowania przystąpienia Wspólnoty do danej umowy międzynarodowej.
(3) Negocjacje zostały pomyślnie zakończone i wynikający z nich dokument będzie otwarty do podpisu przez Państwa i w ramach ich kompetencji, przez regionalne organizacje integracji gospodarczej.
(4) Państwa Członkowskie wyraziły zamiar, że gotowe są podpisać dokument możliwie najszybciej i że może go również podpisać Wspólnota Europejska,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Przewodniczący Rady ma prawo do desygnowania osób, które są upoważnione, w imieniu Wspólnoty, do podpisania Protokołu w sprawie nielegalnej produkcji i handlu bronią palną, jej częściami, elementami i amunicją, załączonego do Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko Międzynarodowej Przestępczości Zorganizowanej.
2.
Tekst Protokołu, który został przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w rezolucji nr 55/255 z dnia 8 czerwca 2001 r., zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich po jego zatwierdzeniu przez Wspólnotę.
Decyzja Komisji 2001/751/WE
z dnia 16 października 2001 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie żywych ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych z państw trzecich, w tym środki zdrowotne stosowane po ich przywozie, zmieniająca decyzję Komisji 95/233/WE ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz drobiu i jaj wylęgowych oraz zmieniająca decyzję Komisji 96/659/WE w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do kongijsko-krymskiej gorączki krwotocznej
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3074)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/751/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną decyzją 2000/505/WE [2], w szczególności jej art. 21 ust. 1, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 2 i art. 27a,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 96/482/WE [4] ustanowiła wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie drobiu i jego jaj wylęgowych z państw trzecich, z wyłączeniem ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych w związku z różnicami biologicznymi między tymi ptakami a innymi gatunkami drobiu.
(2) W oparciu o opinię Naukowego Komitetu Weterynaryjnego oraz informacje udzielone przez zainteresowane kraje wywozu, mogą zostać obecnie ustalone warunki przywozu ptaków bezgrzebieniowy i ich jaj wylęgowych.
(3) Do jaj wylęgowych ptaków bezgrzebieniowych ma zastosowanie rozporządzenie Rady 2782/75/EWG z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego [5] ustanawia wymogi odnośnie znakowania jaj wylęgowych, a jego rozporządzenie wykonawcze Komisji 1868/77/EWG [6] ustanawiające szczegółowe zasady stosowania, w szczególności dotyczące znakowania jaj wylęgowych oraz wymogi odnośnie ich identyfikacji stosuje się do jaj wylęgowych ptaków bezgrzebieniowych.
(4) Decyzja Komisji 96/659/WE z dnia 22 listopada 1996 r. dotycząca środków ochronnych w odniesieniu do kongijsko - krymskiej gorączki krwotocznej [7], ostatnio zmieniona decyzją 97/183/WE [8] zakazuje Państwom Członkowskim przywozu ptaków bezgrzebieniowych z Azji lub Afryki, chyba że zostaną udzielone dodatkowe gwarancje w związku z kongijsko - krymską gorączką krwotoczną; w celu zapewnienia zgodnego wprowadzenia w życie; przepisy wyżej wymienionej decyzji powinny zostać zintegrowane z niniejszą decyzją.
(5) W celu uniknięcia powtarzania się niektórych przepisów w poszczególnych aktach prawnych, decyzja 96/659/WE powinna zostać zmieniona, aby wykluczyć z jej zakresu ptaki bezgrzebieniowe, które objęte są niniejszą decyzją.
(6) W celu zapewnienia spójności decyzja 96/659/WE powinna zostać również zmieniona w odniesieniu do mięsa ptaków bezgrzebieniowych, aby wykluczyć z jej zakresu mięso ptaków bezgrzebieniowych, które objęte jest decyzją Komisji 2000/609/WE [9], ostatnio zmienioną decyzją 2000/782/WE [10].
(7) Zgodnie z decyzją 96/659/WE, z chwilą przybycia do Wspólnoty żywych ptaków ptaków bezgrzebieniowych pochodzących z krajów azjatyckich lub afrykańskich są one poddawane badaniom na obecność ektopasożytów; zgodnie z art. 15 ust. 4 lit. b) dyrektywy 90/539/EWG, drób rzeźny musi również zostać niezwłocznie przesłany do rzeźni miejsca przeznaczenia; ryzyko zdrowotne związane z zabiegami oraz opóźnienia związane z badaniem utrudniają przywóz ptaków bezgrzebieniowych przeznaczonych do uboju z krajów azjatyckich i afrykańskich.
(8) W trakcie ustanawiania warunków świadectw dla żywych ptaków bezgrzebieniowych z państw trzecich należy wziąć pod uwagę dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniająca dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG [11], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/29/WE [12].
(9) W celu osiągnięcia pełnej harmonizacji warunków regulujących przywóz żywych ptaków bezgrzebieniowych należy sporządzić wykaz państw trzecich, które mogą korzystać ze świadectw przy przywozie żywych ptaków bezgrzebieniowych; pod warunkiem udzielenia gwarancji, wykaz ten powinien obejmować między innymi Tunezję.
(10) Wykaz ten musi powstać w oparciu o główny wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz żywego drobiu i jaj wylęgowych, sporządzony zgodnie z decyzją Komisji 95/233/WE [13], ostatnio zmienioną decyzją 96/619/WE [14].
(11) Tunezja jak dotąd nie została włączona do głównego wykazu sporządzonego zgodnie z decyzją Komisji 95/233/WE; kraj ten jednakże nie udzielił gwarancji niezbędnych do wpisania do powyższego wykazu i decyzja 95/233/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(12) W celu skorzystania ze świadectw dla żywych ptaków bezgrzebieniowych państwa lub ich części muszą udzielić wystarczających gwarancji, aby uznać je za wolne od influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu zgodnie z decyzją Komisji 93/342/EWG [15], ostatnio zmienionej decyzją 94/438/WE [16], lub stosować środki kontroli co najmniej odpowiadające środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 92/66/EWG [17], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, albo zaoferować gwarancje zdrowia zwierząt co najmniej odpowiadające gwarancjom określonym w rozdziale II dyrektywy 90/539/EWG.
(13) Kraje lub ich części znajdujące się w wykazie państw uprawnionych do korzystania ze świadectw dla żywych ptaków bezgrzebieniowych udzieliły niezbędnych gwarancji wymienionych powyżej.
(14) Republika Czeska, Izrael i Szwajcaria stosują środki kontroli do rzekomego pomoru drobiu co najmniej odpowiadające środkom ustanowionym dyrektywą Rady 92/66/EWG.
(15) Namibia i Republika Południowej Afryki udzieliły niezbędnych gwarancji w celu kontroli rzekomego pomoru drobiu oferując gwarancje zdrowia zwierząt co najmniej odpowiadające gwarancjom określonym w rozdziale II dyrektywy 90/539/EWG, w związku z czym zezwala się na przywóz żywych ptaków bezgrzebieniowych, które nie są przeznaczone do uboju na warunkach określonych w odpowiednich świadectwach w niniejszej decyzji, a państwa te przedstawiły Komisji odpowiedni, oparty na próbce statystycznej, plan nadzoru nad rzekomym pomorem drobiu w gospodarstwach, z których hodowane ptaki bezgrzebieniowe będą wywożone do Wspólnoty Europejskiej.
(16) Środki przewidziane w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy niniejszej decyzji stosuje się do przywozu ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/539/EWG.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz:
a) ptaków bezgrzebieniowych do celów hodowlanych i użytkowych, które spełniają wymogi ustanowione w jednym z wzorów świadectw zdrowia zwierząt określonego jako wzór A i wzór B w załączniku II;
b) jaj wylęgowych ptaków bezgrzebieniowych, które spełniają wymogi ustanowione w jednym z wzorów świadectw zdrowia zwierząt określonego jako Wzór C i Wzór D w załączniku II;
c) jednodniowych piskląt ptaków bezgrzebieniowych, które spełniają wymogi ustanowione w jednym z wzorów świadectw zdrowia zwierząt określonego jako wzór E i wzór F w załączniku II;
d) ptaków bezgrzebieniowych rzeźnych, które spełniają wymogi ustanowione w jednym z wzorów świadectw zdrowia zwierząt określonego jako wzór G i wzór H w załączniku II,
pod warunkiem, że ptaki bezgrzebieniowe lub ich jaja wylęgowe pochodzą z państw trzecich lub ich części wymienionych we właściwej kolumnie załącznika I, że spełniają one wymogi właściwego świadectwa zdrowia określonego w załączniku II oraz że towarzyszy im stosowne świadectwo, należycie wypełnione i podpisane.
2.
Ptaki bezgrzebieniowe do celów hodowlanych i użytkowych, jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta ptaków bezgrzebieniowych muszą pochodzić z zakładów zatwierdzonych przez właściwy organ danego państwa trzeciego zgodnie z wymogami co najmniej odpowiadającymi wymogom ustanowionym w załączniku II do dyrektywy 90/539/EWG, pod warunkiem że zezwolenie takie nie zostało zawieszone lub cofnięte.
3.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz:
a) żywych ptaków bezgrzebieniowych jedynie wtedy, gdy zostaną zaopatrzone w tabliczkę na szyi i/lub mikroczipy zawierające kod kraju pochodzenia według ISO; mikroczipy takie muszą spełniać normy ISO;
b) jaj wylęgowych ptaków bezgrzebieniowych jedynie wtedy, gdy zostaną oznakowane pieczątką zawierającą kod państwa pochodzenia według ISO oraz numer identyfikacyjny gospodarstwa.
Ponadto po kontroli przywozowej przesyłka musi zostać przewieziona bezpośrednio do miejsca jej przeznaczenia.
Oznakowanie musi być zgodne z ogólnymi wymaganiami odnośnie obrotu jajami, ustanowionymi w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75, ostatnio zmienionego rozporządzeniem wykonawczym (EWG) nr 1868/77;
c) jaj wylęgowych i jednodniowych piskląt ptaków bezgrzebieniowych jedynie wtedy, gdy ich pudło zostanie oznakowane kodem państwa pochodzenia według ISO, numerem identyfikacyjnym zakładu oraz w widocznym miejscu czytelną informacją, że przesyłka zawiera ten szczególny produkt.
Artykuł 3
1.
Po przywozie ptaki bezgrzebieniowe hodowlane lub użytkowe oraz jednodniowe pisklęta ptaków bezgrzebieniowych są trzymane w odosobnieniu w gospodarstwie(-ach) miejsca przeznaczenia przez okres co najmniej sześciu tygodni od dnia przybycia lub do dnia uboju, jeżeli zostaną poddane ubojowi przed upływem takiego sześciotygodniowego okresu.
2.
Po przywozie jaj wylęgowych ptaki bezgrzebieniowe, które wylęgną się z takich jaj są trzymane w odosobnieniu przez okres co najmniej trzech tygodni od chwili wylęgu w wylęgarni lub w gospodarstwie(-ach), do którego zostały wysłane po wylęgu.
3.
W okresach wymienionych odpowiednio w ust. 1 i 2 oraz w trakcie wylęgu jaj, przywożone ptaki bezgrzebieniowe lub jaja oraz ptaki bezgrzebieniowe, które wylęgły się z takich jaj, są trzymane oddzielnie od ptaków niepochodzących z przywozu lub innego drobiu.
Ptaki bezgrzebieniowe są trzymane w pomieszczeniach, w których nie ma innych ptaków bezgrzebieniowych lub innych stad drobiu, a jaja muszą być trzymane w osobnych inkubatorach i wylęgarniach.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na dołączenie przywożonych ptaków bezgrzebieniowych lub ich jaj odpowiednio do innego drobiu lub jaj znajdujących się w takich pomieszczeniach lub inkubatorach/wylęgarniach.
W takim przypadku okresy wyznaczone odpowiednio w ust. 1 i 2, biegną od chwili wprowadzenia ostatniego przywożonego ptaka lub jaja, przy czym żaden ptak nie może opuścić takiego pomieszczenia przed upływem wyznaczonego okresu.
5.
Jeżeli ptaki bezgrzebieniowe pochodzą z krajów azjatyckich lub afrykańskich, po przybyciu do Wspólnoty zostają one poddane zabiegom w celu zagwarantowania, że zostały usunięte wszystkie znajdujące się na nich ektopasożyty.
Czternaście dni po takim zabiegu ptaki bezgrzebieniowe są poddawane kompetycyjnemu testowi ELISA na przeciwciała kongijsko-krymskiej gorączki krwotocznej.
Każdy ptak bezgrzebieniowy, który uzyska pozytywny wynik takiego jest niszczony.
Każdy z ptaków, który miał z nim kontakt zostaje ponownie poddany testowi ELISA w terminie 21 dni po pierwszym badaniu i jeżeli uzyska pozytywny wynik cała grupa mająca z nim kontakt jest niszczona.
6.
Jeżeli ptaki bezgrzebieniowe lub jaja wylęgowe, z których wylęgną się pisklęta pochodzą z kraju uznanego za dotknięty rzekomym pomorem drobiu:
a) obiekty izolujące określone odpowiednio w ust. 1 i 2, muszą zostać sprawdzone i zatwierdzone przez właściwy organ przed rozpoczęciem okresu izolacji;
b) w okresach określonych odpowiednio w ust. 1 i 2, przeprowadza się test izolacji wirusa rzekomego pomoru drobiu z wymazu ze steku lub z próbek odchodów każdego ptaka;
c) jeżeli ptaki bezgrzebieniowe są przeznaczone dla Państwa Członkowskiego lub regionu, którego status został ustanowiony zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy 90/539/EWG, w uzupełnieniu testu izolacji wirusa rzekomego pomoru drobiu przeprowadza się badanie serologiczne każdego ptaka;
d) żaden ptak nie może zostać wypuszczony z izolatki do czasu uzyskania ujemnych wyników badania.
7.
Ptaki bezgrzebieniowe muszą zostać poddane badaniu klinicznemu przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii i jeśli to konieczne muszą być pobierane próbki w celu monitoringu stanu zdrowia ptaków co najmniej pod koniec okresów określonych odpowiednio w ust. 1 i 2.
8.
Okresy wymienione odpowiednio w ust. 1 i 2, zostają przedłużone w przypadku podejrzenia wystąpienia influenzy drobiu, rzekomego pomoru drobiu albo kongijsko-rymskiej gorączki krwotocznej do czasu wykluczenia takich podejrzeń.
Artykuł 4
Jeżeli ptaki bezgrzebieniowe, jaja wylęgowe i jednodniowe pisklęta i/lub ich stada pochodzenia są poddane badaniom zgodnie z wymogami świadectw ustanowionych w załączniku II, badania oraz pobierane próbek do badań muszą być przeprowadzone zgodnie z protokołami ustanowionymi w decyzji 92/340/EWG, o ile jest to właściwe.
Artykuł 5
Art. 1 decyzji 96/659/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Państwa Członkowskie zabraniają przywozu z krajów afrykańskich i azjatyckich żywych ptaków bezgrzebieniowych, za wyjątkiem tych objętych decyzją 2001/751/WE, oraz przywozu z krajów afrykańskich i azjatyckich mięsa ptaków bezgrzebieniowych, za wyjątkiem mięsa ptaków bezgrzebieniowych objętego decyzją 2000/609/WE."
Artykuł 6
W załączniku I oraz w załączniku II do decyzji 95/233/WE dodaje się nową pozycję zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO:
"TN _BAR_ Tunezja _BAR_ X" _BAR_
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się do przesyłek uzyskujących świadectwa od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2001 r.
zmieniająca załączniki do decyzji Rady 97/101/WE ustanawiającej system wzajemnej wymiany informacji i danych pochodzących z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczeń otaczającego powietrza w Państwach Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3093)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/752/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/101/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. ustanawiającą system wzajemnej wymiany informacji i danych pochodzących z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczeń otaczającego powietrza w Państwach Członkowskich [1], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 97/101/WE ustanawia system wzajemnej wymiany informacji i danych dotyczących zanieczyszczenia otaczającego powietrza.
(2) Właściwe jest wprowadzenie zmian w załącznikach do tej decyzji w celu dostosowania wykazu objętych nią zanieczyszczeń, jak również wymagań dotyczących dodatkowych informacji, potwierdzania ich oraz agregowania.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 96/62/WE [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki do decyzji 97/101/WE zastępuje się tekstem załączników do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2001 r.
dotycząca kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań Państw Członkowskich z wykonania dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3096)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/753/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów [1] wycofanych z eksploatacji, w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2000/53/WE Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie z wykonania dyrektywy.
(2) Sprawozdanie to powinno szczegółowo ujmować zarówno włączenie dyrektywy do prawa krajowego, jak i jej wykonanie.
Sprawozdanie to należy sporządzić na podstawie kwestionariusza załączonego do niniejszej decyzji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie sporządzają swoje sprawozdania z wykonania dyrektywy 2000/53/WE na podstawie kwestionariusza znajdującego się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 października 2001 r.
zmieniająca decyzję 93/197/EWG w zakresie przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Saint Pierre i Miquelon
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3166)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/754/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2, art. 15, art. 16 oraz art. 19 i) i ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2001/731/WE [4], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec, kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych.
(2) Saint Pierre i Miquelon są włączone do części 1 decyzji 79/542/EWG i w związku z tym w zasadzie dopuszcza się przywóz zwierząt z rodziny koniowatych do Państw Członkowskich.
(3) Decyzja Komisji 93/197/EWG [5], ostatnio zmieniana decyzją 2001/619/WE [6], ustanowiła warunki zdrowotne i świadectwo weterynaryjne zwierząt przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych.
(4) W następstwie misji inspekcji weterynaryjnej Komisji w Saint Pierre i Miquelon, wydaje się, że sytuacja w zakresie zdrowia zwierząt z rodziny koniowatych jest pod satysfakcjonującą kontrolą służb weterynaryjnych, w szczególności dostępność stacji kwarantanny pozwala na bezpieczny przywóz do Saint Pierre i Miquelon zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich.
(5) Dlatego wydaje się właściwe ustanowienie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectwa weterynaryjnego przy przywozie do Państw Członkowskich zwierząt z rodziny koniowatych zgodnie z sytuacją w zakresie zdrowia zwierząt w danych państwie trzecim oraz zmiana odpowiednio decyzji 93/197/EWG.
(6) Do celów jasności, należy wykorzystywać krajowy kod ISO we wszelkich zmianach wykazu państw trzecich.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz zwierzęta z rodziny koniowatych do hodowli i produkcji z Saint Pierre i Miquelon, odpowiadających wymaganiom przewidzianych w świadectwie zdrowia zwierząt przedstawionego w załączniku II (G) do decyzji 93/197/EWG.
Artykuł 2
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku I dodaje się wyrazy:
"Grupa G
Saint Pierre i Miquelon (PM)"
2) W załączniku II dodaje się:
a) "G Świadectwo zdrowia dla rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych hodowlanych i użytkowych z państw trzecich przypisanych do grupy G."
.;
b) załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 września 2001 r.
upoważniająca do zawarcia przez Komisję dwóch Umów o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Federacji Rosyjskiej w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz kontrolowanej syntezy jądrowej
(2001/761/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
uwzględniając Umowę o Partnerstwie i Współpracy ustanawiającą partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony [1], która weszła w życie z dniem 1 grudnia 1997 r., oraz, która ma na celu ustanowienie bliskiej współpracy w sektorze jądrowym, między innymi, w drodze wykonywania dwóch umów w sprawie bezpieczeństwa jądrowego i fuzji termojądrowej,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosownie do dyrektyw, które Rada przyjęła dnia 17 stycznia 1991 r., Komisja negocjuje dwie umowy w sprawie bezpieczeństwa jądrowego i kontrolowanej syntezy jądrowej, między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, a Federacją Rosyjską.
(2) Komisję należy upoważnić do zawarcia umów.
(3) Działając na wniosek Komisji, Rada zatwierdziła umowy dnia 22 grudnia 1994 r.
Jednakże późniejsze osiągnięcia spowodowały konieczność rewizji i uaktualnienia.
W związku z tym, należy uchylić decyzję Rady z dnia 22 grudnia 1994 r.
(4) Dnia 22 grudnia 1998 r., Rada przyjęła decyzję 1999/64/Euratom, dotyczącą piątego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) na rzecz badań i działań szkoleniowych (1998–2002) [2], który obejmuje kluczowe działania w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej.
(5) W decyzji 1999/175/Euratom, z dnia 25 stycznia 1999 r., Rada przyjęła program na rzecz badań i działań szkoleniowych (Euratom) w dziedzinie energii jądrowej na okres 1998–2002 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, Komisję upoważnia się do zawarcia z Federacją Rosyjską dwóch umów wymienionych poniżej: Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, a Rządem Federacji Rosyjskiej w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, oraz Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, a Rządem Federacji Rosyjskiej w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej.
Tekst obu tych umów załączono do niniejszej decyzji [4].
Artykuł 2
Niniejsza decyzja uchyla i zastępuje decyzję Rady z dnia 22 grudnia 1994 r.
Decyzja Komisji
z dnia 28 września 2001 r.
w sprawie zawarcia dwóch umów o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Federacją Rosyjską w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 2901)
(2001/762/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
uwzględniając zatwierdzenie Rady [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
muszą zostać zawarte dwie umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Federacją Rosyjską w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zostają zawarte dwie umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Federacją Rosyjską w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej.
Decyzja Komisji
z dnia 25 października 2001 r.
zmieniająca decyzję 93/197/EWG w odniesieniu do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Wysp Falklandzkich
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3198)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/766/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2, art. 15 lit. a), art. 16 ust. 2 i art. 19 lit. i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyspy Falklandzkie są wymienione w części 1 Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych, ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2001/731/WE [3], tym samym ustanawiającej upoważnienie jako zasadę takiego przywozu, jednakże z zastrzeżeniem warunku spełnienia wymagań zdrowia zwierząt zdrowia publicznego.
(2) W następstwie wspólnotowej misji weterynaryjnej Komisji na Wyspach Falklandzkich, sytuacja zdrowotna zwierząt, w szczególności zwierząt z rodziny koniowatych wydaje się być pod wystarczającą kontrolą służb weterynaryjnych.
(3) Władze weterynaryjne Wysp Falklandzkich przedstawiły pisemne zobowiązanie zgłaszania w ciągu 24 godzin faksem, telegramem lub teleksem Komisji oraz Państwom Członkowskim potwierdzenia jakiejkolwiek choroby zaraźliwej lub zakaźnej zwierząt z rodziny koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy 90/426/EWG, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia w kraju, oraz w odpowiednim czasie o wszelkich zmianach w szczepieniach lub polityce przywozowej w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych.
(4) Warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych do Państw Członkowskich muszą być przyjęte zgodnie z sytuacją zdrowotną zwierząt w danym państwie trzecim.
W konsekwencji, należy zmienić decyzję Komisji 93/197/EWG z dnia 5 lutego 1993 r w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych [4], ostatnio zmienioną decyzją 2001/754/WE [5].
(5) Do celów jasności, powinien być wykorzystywany krajowy kod ISO we wszelkich zmianach wykazu państw trzecich.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Wykaz państw trzecich w grupie A załącznika I otrzymuje brzmienie:
"Szwajcaria (CH), Wyspy Falklandzkie (FK), Grenlandia (GL), Islandia (IS)."
2) Tytuł świadectwa zdrowia wymieniony w części A załącznika II otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
przy przywozie do Wspólnoty zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych ze Szwajcarii, Falklandów, Grenlandii, Islandii."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 listopada 2001 r.
udzielająca Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu wspólnotowej gwarancji na wypadek strat w wyniku szczególnej działalności pożyczkowej w odniesieniu do wybranych projektów ochrony środowiska w rosyjskiej części basenu Morza Bałtyckiego w ramach wymiaru północnego
(2001/777/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wymiar północny został zapoczątkowany przez Radę Europejską w Helsinkach w dniach 10–11 grudnia 1999 r., która zaprosiła Komisję do przedstawienia planu działań w tej dziedzinie.
Na spotkaniu Rady Europejskiej w Feira, w czerwcu 2000 r., przyjęto plan działań w polityce zewnętrznej i transgranicznej UE w latach 2000–2003.
Wymiar północny obejmuje obszar geograficzny od Islandii na zachodzie do północno-zachodniej Rosji, od norweskich mórz: Morza Barentsa i Morza Karskiego na północy do południowego wybrzeża Morza Bałtyckiego.
(2) Wymiar Północny jest ukierunkowany na szczególne wyzwania o charakterze regionalnym w Europie północnej. Należą do nich surowe warunki klimatyczne, duże odległości, szczególnie znaczne nierówności w poziomie życia, wyzwania ochrony środowiska łącznie z problemami gospodarowania odpadami nuklearnymi i ściekami, jak również niewystarczająca infrastruktura transportowa i transgraniczna.
Ma on na celu zintensyfikowanie współpracy transgranicznej między Unią Europejską a państwami oraz regionami sąsiadującymi z nią w północnej Europie.
(3) Wspólnota wspiera już kilka projektów związanych z ochroną środowiska w północno-zachodniej Rosji dotacjami z programu TACIS, który, między innymi, zwraca uwagę na potrzebę zmniejszenia zagrożenia dla środowiska i jego zanieczyszczenia, włączając zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym.
Jest uzasadnione, aby Wspólnota zwiększyła swoje wsparcie poprzez ograniczone pożyczki Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI).
Zaangażowanie EBI wzmocniłoby wpływ działań Wspólnoty, nie tylko przez zwiększenie dostępnych funduszy, lecz również poprzez profesjonalne zaangażowanie zespołów do spraw projektów Banku.
(4) Z inicjatywy Prezydencji, Rada na posiedzeniu w Ecofin dnia 12 marca 2001 r. rozpatrywała zestaw kryteriów dla ograniczonego działania szczególnego EBI, dla projektów ochrony środowiska w północno-zachodniej Rosji, a dokładnie w strefach Sankt-Petersburga i Kaliningradu.
Podkreślono, że: a) projekty powinny zostać ocenione przez EBI, a pożyczki udzielane w każdym konkretnym przypadku przez jego Radę Gubernatorów. Nie jest to więc kwestia ogólnego mandatu na udzielanie pożyczek Rosji; b) projekty powinny mieć poważne cele ekologiczne i mieć duże znaczenie dla Unii Europejskiej; c) EBI powinien współpracować i finansować wspólnie z innymi międzynarodowymi inicjatywami finansowymi aby zapewnić rozsądny podział ryzyka i odpowiednie uwarunkowanie projektu; d) łączna wysokość pożyczek zostaje ograniczona indykatywnym limitem 100 milionów EUR; e) Rosja powinna uznać swoje międzynarodowe zobowiązania finansowe, łącznie z tymi wobec Klubu Paryskiego.
(5) Rada Europejska na posiedzeniu w Sztokholmie w dniach 23–24 marca 2001 r. doszła do wniosku, że Unia powinna otworzyć dostęp do kredytów EBI dla wybranych projektów ochrony środowiska w Rosji, zgodnie ze szczególnymi kryteriami ustalonymi przez Radę.
(6) Dlatego właściwe jest udzielenie gwarancji EBI, aby umożliwić mu podpisanie pożyczek, w ramach szczególnej działalności pożyczkowej, dla wybranych projektów ochrony środowiska na rosyjskim wybrzeżu Morza Bałtyckiego, mianowicie w strefach Sankt-Petersburga i Kaliningradu.
EBI wykazał swoją zdolność i chęć udzielenia pożyczek ze swoich własnych zasobów w północno-zachodniej Rosji, zgodnie ze swoim Statutem.
(7) To działanie szczególne, obejmujące oddzielną 100-procentową gwarancję wspólnotową, ma charakter wyjątkowy i nie należy go uważać za precedens dla jakichkolwiek dalszych działań.
(8) Partnerstwo na rzecz Środowiska Wymiaru Północnego (NDEP) stworzy ramy dla ustalenia priorytetów, obejmując Komisję, darczyńców dwustronnych i wielostronnych, międzynarodowe instytucje finansowe oraz zainteresowane państwa w okresie przejściowym.
(9) Finansowanie przez EBI w Rosji w oparciu o niniejszą decyzję powinno być zarządzane zgodnie ze odpowiednimi kryteriami i procedurami EBI, w tym właściwymi środkami kontroli, jak również mającymi zastosowanie zasadami i procedurami dotyczącymi Trybunału Obrachunkowego i Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i OLAF.
(10) Do celów przyjęcia niniejszej decyzji, jako jedyne kompetencje przewidziane w Traktacie przyjmuje się te określone w art. 308 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Wspólnota udziela Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (zwanemu dalej "EBI") gwarancji w odniesieniu do wszystkich płatności nieotrzymanych, lecz wymagalnych w ramach kredytów otwartych, zgodnie z obowiązującymi kryteriami, na realizację projektów inwestycyjnych prowadzonych w oparciu o szczególne działanie pożyczkowe w rosyjskiej części basenu Morza Bałtyckiego, w ramach Wymiaru Północnego.
Zakwalifikowane projekty mają wyznaczony cel środowiskowy i duże znaczenie dla Unii Europejskiej.
Artykuł 2
Limit i warunki
1.
Limit ogólny otwartych kredytów wynosi 100 milionów EUR.
2.
Do celów szczególnej decyzji EBI korzysta z wyjątkowej gwarancji Wspólnoty, której 100 % pokrywa łączną kwotę kredytów otwartych na mocy niniejszej decyzji oraz wszystkie sumy z nimi związane.
3.
Projekty finansowane z pożyczek, które mają być objęte niniejszą gwarancją, spełniają następujące kryteria:
a) kryteria kwalifikujące zgodnie z art. 1;
b) kryteria współpracy i współfinansowania przez EBI wraz z innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi w celu zapewnienia rozsądnego podziału ryzyka i odpowiedniego uwarunkowania projektu.
4.
Rada Gubernatorów EBI, na mocy art. 18 ust. 1 akapit drugi Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zatwierdza w każdym konkretnym przypadku każdą pożyczkę, która ma być objęta gwarancją wspólnotową.
5.
Rada dyrektorów EBI przedstawia projekty do zatwierdzenia Radzie Gubernatorów jedynie wtedy, gdy Rosja uzna swoje międzynarodowe zobowiązania finansowe, łącznie ze zobowiązaniami wynikającymi z długu wobec Klubu Paryskiego.
Artykuł 3
Sprawozdawczość
Corocznie Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o działaniach pożyczkowych przeprowadzonych na podstawie niniejszej decyzji i, jednocześnie, przedstawia ocenę wykonania niniejszej decyzji oraz koordynacji między międzynarodowymi instytucjami finansowymi zaangażowanymi w projekty.
Informacje przedłożone przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zawierają ocenę wkładu pożyczek udzielanych na podstawie niniejszej decyzji w wypełnienie celów Wspólnoty w ramach Wymiaru Północnego.
Do celów określonych w akapicie pierwszym EBI przekazuje Komisji odpowiednie informacje.
Artykuł 4
Czas trwania
Gwarancja obejmuje pożyczki udzielone w okresie trzech lat od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
Jeżeli po upływie tych trzech lat pożyczki udzielone przez EBI nie osiągnęły limitu ogólnego określonego w art. 2, okres ten zostaje automatycznie przedłużony o sześć miesięcy.
Artykuł 5
Przepisy końcowe
1.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję 2000/24/WE w celu poszerzenia gwarancji wspólnotowej przyznanej Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu dla pokrycia pożyczki na projekty w Federalnej Republice Jugosławii
(2001/778/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ostatnie wydarzenia polityczne w Federalnej Republice Jugosławii (FRJ) doprowadziły do ustanowienia rządów demokratycznych i FRJ zobowiązała się do wprowadzenia programów reform politycznych i gospodarczych zgodnych z warunkami procesu stabilizacji i stowarzyszenia Unii Europejskiej dla krajów Europy południowo-wschodniej.
(2) W dniu 9 października 2000 r. Rada ds. Ogólnych zgodziła się uchylić sankcje w stosunku do Serbii i w pełni włączyć FRJ do procesu stabilizacji i stowarzyszania.
(3) Przed FRJ stoją obecnie poważne wyzwania ekonomiczne i finansowe, z trudnościami charakterystycznymi dla okresu przejściowego pogłębionymi dodatkowo przez skutki konfliktów zbrojnych i sankcji.
(4) Jest ważne, aby Unia Europejska wykazała wsparcie dla FRJ realizującej aktualnie swój program reform politycznych i gospodarczych, poprzez wspieranie działalności inwestycyjnej FRJ w infrastrukturze i rozwoju sektora prywatnego.
(5) Dlatego uznaje się za stosowne udzielić mandatu gwarancyjnego Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI), aby umożliwić mu podpisanie operacji kredytowych w FRJ.
(6) EBI wskazał na swoje możliwości i chęć rozszerzenia zakresu udzielania pożyczek z jego własnych zasobów w FRJ, zgodnie ze swoim Statutem.
(7) Pożyczki udzielane przez EBI w oparciu o gwarancję wspólnotową powinny być uwarunkowane uprzednim uregulowaniem w całości wszelkich zaległych wymagalnych zobowiązań finansowych wszystkich jednostek publicznych FRJ w stosunku do Wspólnot Europejskich i EBI, i po przyjęciu przez FRJ odpowiedzialności w formie gwarancji dla zobowiązań, które nie są jeszcze wymagalne.
EBI stosuje w tym przypadku, podobnie jak we wszystkich innych przypadkach, najlepsze praktyki bankowe w odniesieniu do swoich pożyczek udzielonych w oparciu o gwarancję wspólnotową, w tym niepodejmowanie nowych zobowiązań w stosunku do pożyczkobiorców lub poręczycieli, którzy zalegają ze spłatą swoich zobowiązań dłużniczych wobec EBI.
(8) W październiku 2001 r. FRJ uregulowała wszelkie swoje zaległe wówczas raty wobec Wspólnot Europejskich i EBI.
Ponadto Parlament FRJ we wrześniu 2001 r. ratyfikował porozumienie z EBI, na mocy którego FRJ przejęła odpowiedzialność za wszelkie zobowiązania finansowe wszystkich jednostek publicznych FRJ wobec EBI, które nie stały się jeszcze wymagalne.
(9) W dniu 31 października 1994 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2728/94 ustanawiające Fundusz gwarancyjny dla działań zewnętrznych [2].
(10) Gwarancja globalna obejmująca ogólne pożyczki zewnętrzne EBI na podstawie mandatu ustanowionego w decyzji Rady 2000/24/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. o udzieleniu gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami udzielonymi na potrzeby projektów prowadzonych poza obszarem Wspólnoty (Europa Środkowa i Wschodnia, kraje basenu Morza Śródziemnego, Ameryka Łacińska i Azja oraz Republika Południowej Afryki) [3] powinna zostać rozszerzona na FRJ, a limit pożyczek powinien zostać zwiększony.
W związku z powyższym decyzja 2000/24/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(11) Do celów przyjęcia niniejszej decyzji, jako jedyne kompetencje przewidziane w Traktacie przyjmuje się te określone w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 2000/24/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 1 akapit drugi zdanie drugie wprowadza się następujące zmiany:
a) w zdaniu wprowadzającym kwotę "19110 milionów EUR" zastępuje się "19460 milionów EUR";
b) w tiret pierwszym kwotę "8930 milionów EUR" zastępuje się "9280 milionów EUR";
2) w ust. 2 tiret pierwsze po wyrazie "Estonia" dodaje się wyrazy "Federalna Republika Jugosławii".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 września 2001 r.
przyjmująca podręcznik agencji przyjmujących oraz słownik dokumentów, jakie mogą być doręczane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych lub handlowych
(notyfikowana jako dokument C(2001) 2664)
(2001/781/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych lub handlowych [1], a w szczególności jego art. 17 lit. a) i b);
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 konieczne jest przygotowanie i opublikowanie podręcznika zawierającego informacje o agencjach przyjmujących, o których mowa w art. 2 powyższego rozporządzenia.
(2) Artykuł 17 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 przewiduje również przygotowanie w językach urzędowych Unii Europejskiej słownika dokumentów, jakie mogą być doręczane na podstawie rozporządzenia.
(3) Na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie Komisja przygotowała w związku z powyższym podręcznik i słownik, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1348/2000, które znajdują się w załącznikach do niniejszej decyzji.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 przewiduje publikację podręcznika w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Słownik również powinien być tam opublikowany.
(5) Dla osiągnięcia celów rozporządzenia konieczne jest, aby agencje przekazujące posiadały dostęp do podręcznika, który byłby aktualizowany tak regularnie, jak to jest możliwe.
W związku z powyższym oraz bez uszczerbku dla corocznej aktualizacji podręcznika, przewidzianej w art. 17 lit. a) rozporządzenia, Komisja udostępni na swojej stronie internetowej wersję podręcznika, która będzie regularnie aktualizowana na podstawie zmian notyfikowanych przez Państwa Członkowskie.
To samo dotyczy słownika.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1348/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Podręcznik określony w art. 17 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 stanowi załącznik I do niniejszej decyzji.
2.
Słownik określony w art. 17 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 stanowi załącznik II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Podręcznik i słownik określone w art. 1 podlegają opublikowaniu na stronie internetowej Europa.
2.
Bez uszczerbku dla corocznej aktualizacji podręcznika określonego w art. 1 ust. 1 Komisja będzie regularnie aktualizować informacje na podstawie zmian notyfikowanych przez Państwa Członkowskie.
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 października 2001 r.
ustanawiająca mechanizm wspólnotowy ułatwiający wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności
(2001/792/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308, a także Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mając na względzie, że działanie Wspólnoty w celu wykonania rezolucji Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie z dnia 8 lipca 1991 r. w sprawie poprawy wzajemnej pomocy między Państwami Członkowskimi w przypadku naturalnej lub technologicznej katastrofy [5] przyczyniło się do ochrony ludzi, środowiska naturalnego i mienia, pojawia się potrzeba zapewnienia jeszcze szerszej ochrony na wypadek naturalnych, technologicznych, radiologicznych lub środowiskowych sytuacji krytycznych, włączając także wypadki zanieczyszczenia mórz, występujące zarówno wewnątrz, jak i poza Unią Europejską, a także wzmocnienie postanowień zawartych w rezolucji.
(2) Konwencja Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/NZ) w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych, która zawiera postanowienia w zakresie zapobiegania, przygotowania do sytuacji krytycznych, informowania i uczestnictwa społeczeństwa, systemów powiadamiania o awariach przemysłowych, działania i wzajemnego wsparcia, weszła w życie dnia 19 kwietnia 2000 r.
Konwencja została zatwierdzona przez Wspólnotę decyzją Rady 98/685/WE [6].
(3) Mechanizm ułatwiający współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności mógłby uzupełniać obecny program działania wspólnotowego w zakresie ochrony ludności [7] poprzez udzielanie wsparcia w przypadku poważnej sytuacji krytycznej, która wymagałaby szybkiego podjęcia działania.
Ułatwiłoby to, w miarę potrzeby, mobilizację zespołów interwencyjnych, ekspertów i innych środków poprzez wzmocnioną strukturę wspólnotowej ochrony ludności, składającej się z ośrodka monitoringu i informacji, i wspólnego systemu łączności i informacji dla sytuacji krytycznych.
Dałoby to także możliwość zbierania aktualnych informacji dotyczących sytuacji krytycznych w celu przekazywania tych informacji Państwom Członkowskim i dzielenia się doświadczeniami uzyskanymi podczas interwencji.
(4) Mechanizm taki uwzględniałby odpowiednie prawodawstwo wspólnotowe, a także zobowiązania międzynarodowe.
W związku z tym niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na wzajemne prawa i obowiązki Państw Członkowskich wynikające z umów dwu- lub wielostronnych, odnoszących się do spraw objętych niniejszą decyzją.
(5) Zapobieganie ma istotne znaczenie dla ochrony przed naturalnymi, technologicznymi lub środowiskowymi katastrofami i wymaga rozważenia podjęcia dalszych działań.
(6) W przypadku poważnej sytuacji krytycznej wewnątrz Wspólnoty lub jej bezpośredniej groźby, która może powodować albo pociągać za sobą skutki transgraniczne lub skutkować wezwaniem wsparcia ze strony jednego albo większej liczby Państw Członkowskich, jest potrzeba odpowiedniego powiadomienia za pomocą określonego, niezawodnego wspólnego systemu łączności i informacji w sytuacjach krytycznych.
(7) Na poziomie Państw Członkowskich i Wspólnoty wymagane jest podjęcie działań przygotowawczych w celu umożliwienia interwencyjnym zespołom wsparcia w sytuacji krytycznej szybkiej mobilizacji i wraz z wymaganą elastycznością, koordynacji, a także w celu zapewnienia, za pomocą programu szkoleniowego, możliwości skutecznego działania i uzupełniania się zespołów oceniających lub koordynacyjnych, zespołów interwencyjnych i odpowiednio innych niezbędnych środków.
Inne środki przygotowawcze obejmowałyby zbieranie informacji odnoszących się do niezbędnych środków medycznych i zachęcania do posługiwania się nowymi technologiami.
(8) Zgodnie z zasadą pomocniczości mechanizm wspólnotowy przysporzyłby dodatkowej korzyści w zakresie wspomagania i uzupełniania kierunków polityk krajowych w odniesieniu do wzajemnego wspierania ochrony ludności.
Jeśli stan przygotowania Państwa Członkowskiego wnioskującego o udzielenie pomocy nie jest wystarczający do podjęcia właściwego działania przeciw sytuacji krytycznej w zakresie dostępnych środków, państwo to mogłoby uzupełnić swój stan przygotowania przez wystosowanie wezwania w ramach takiego mechanizmu wspólnotowego.
(9) Mechanizm powinien umożliwiać mobilizację i ułatwić koordynację interwencji wspierającej, w celu zapewnienia w pierwszej kolejności ochrony ludności, ale także środowiska i mienia, włączając dziedzictwo kulturowe, a tym samym zmniejszyć liczbę ofiar śmiertelnych, rannych, strat materialnych, ekonomicznych oraz szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, a także ukazać osiągnięcie celów społecznej spójności i solidarności.
(10) Regiony odizolowane i peryferyjne, a także inne obszary Wspólnoty często mają szczególny charakter i potrzeby ze względu na ich położenie geograficzne, ukształtowanie terenu, a także sytuację społeczną i gospodarczą.
Czynniki te mają ujemny skutek, powstrzymujący rozwinięcie środków interwencyjnych i wsparcia, sprawiając trudności przy dostarczaniu pomocy i środków wsparcia, a także tworząc szczególną konieczność pomocy w przypadku wystąpienia poważnej sytuacji krytycznej.
Taki mechanizm wspólnotowy pozwoliłby również na sprawniejszą reakcję w takich sytuacjach.
(11) Mając na względzie interwencje wspierające ochronę ludności poza Wspólnotą, mechanizm mógłby posłużyć jako narzędzie ułatwiające i wspomagające działania podjęte w granicach odpowiadających ich kompetencjom przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie.
(12) Taki mechanizm wspólnotowy mógłby także, na określonych warunkach, być narzędziem ułatwiającym i wspierającym zarządzanie kryzysami określone w tytule V Traktatu o Unii Europejskiej.
(13) Interwencje wspierające mogłyby być albo prowadzone samodzielnie, albo poprzez udział w operacji przeprowadzanej przez organizację międzynarodową. Dlatego też Wspólnota powinna rozwijać stosunki z odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi działającymi globalnie i regionalnie.
(14) Uczestniczenie w takim mechanizmie jest otwarte dla krajów kandydujących.
(15) Konieczne jest poprawienie przejrzystości, a także ujednolicenie i wzmocnienie różnych obecnych działań ochrony ludności, przy stałym dążeniu do osiągnięcia celów Traktatu.
(16) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(17) Korzystanie z tego samego Komitetu dla obecnego mechanizmu, w odniesieniu do obecnego programu wspólnotowych działań w zakresie ochrony ludności, powinno zapewnić zgodność i komplementarność wykonywania mechanizmu.
(18) Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej nie zawierają innych uprawnień do przyjęcia niniejszej decyzji niż te zawarte odpowiednio w art. 308 i 203,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się mechanizm wspólnotowy (zwany dalej "mechanizmem") w celu wzmocnienia współpracy między Wspólnotą i Państwami Członkowskimi w zakresie interwencji wspierających ochronę ludności w przypadku wystąpienia poważnej sytuacji krytycznej lub jej bezpośredniej groźby, która może wymagać natychmiastowego działania.
2.
Mechanizm ma na celu pomoc w zapewnieniu lepszej ochrony, przede wszystkim ludzi, ale także środowiska i mienia, włączając dziedzictwo kulturowe, w przypadku poważnej sytuacji krytycznej, np. katastrofy naturalnej, technologicznej, radiologicznej lub środowiskowej występującej wewnątrz albo poza Wspólnotą, włączając zanieczyszczenie mórz, tak jak jest to przewidziane w decyzji 2850/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiającej wspólnotowe ramy współpracy w dziedzinie przypadkowych lub umyślnych zanieczyszczeń mórz [9].
Mechanizm nie ma wpływu na zobowiązania zawarte w istniejących odpowiednich przepisach prawnych Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej lub w obowiązujących umowach międzynarodowych.
Ogólnym celem mechanizmu jest zapewnienie, na wniosek, wsparcia w przypadku takiej sytuacji krytycznej, a także ułatwienie lepszej koordynacji interwencji wspierających ze strony Państw Członkowskich i Wspólnoty, biorąc pod uwagę szczególne potrzeby odizolowanych, najbardziej oddalonych i innych regionów lub wysp Wspólnoty.
3.
Mechanizm składa się ze zbioru elementów i działań, włączając:
- wyznaczenie zespołów interwencyjnych i innego wsparcia interwencyjnego dostępnego w Państwach Członkowskich w razie interwencji wspierających w przypadku wystąpienia sytuacji krytycznej,
- stworzenie i wykonanie programu szkoleniowego dla zespołów interwencyjnych i innego rodzaju wsparcia interwencyjnego, a także dla ekspertów oceniających i/lub zespołów koordynacyjnych,
- praktyki, seminaria i projekty pilotażowe na temat zasadniczych aspektów interwencji,
- utworzenie i, jeśli to konieczne, wysłanie zespołu oceniającego lub koordynacyjnego,
- utworzenie i zarządzanie ośrodkami monitoringu i informacji,
- utworzenie i zarządzanie wspólnym systemem łączności i informacji w sytuacjach krytycznych,
- inne działania wspomagające, takie jak działania ułatwiające transport środków dla interwencji wspierającej.
Artykuł 2
1.
W przypadku poważnej sytuacji krytycznej we Wspólnocie albo jej bezpośredniej groźby, która stwarza lub mogłaby pociągnąć za sobą skutki transgraniczne lub która mogłaby spowodować wezwanie o pomoc ze strony jednego lub więcej Państw Członkowskich, Państwo Członkowskie, w którym sytuacja krytyczna zaistniała, niezwłocznie powiadamia:
a) te Państwa Członkowskie, na które miałaby wpływ sytuacja krytyczna, chyba że obowiązek powiadomienia został wyrażony przez odpowiednie przepisy prawne Wspólnoty Europejskiej albo Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej lub istniejące umowy międzynarodowe, oraz
b) Komisję, jeśli jest spodziewany ewentualny wniosek o pomoc za pośrednictwem ośrodka monitoringu i informacji, ze względu na to, że Komisja może poinformować inne Państwa Członkowskie i włączyć do działania swoje właściwe służby.
2.
Takie powiadomienie przekazuje się odpowiednio za pomocą systemu łączności i informacji.
Artykuł 3
W celu zapewnienia zdolności skutecznego działania interwencyjnego w przypadku poważnej sytuacji krytycznej Państwa Członkowskie:
a) w obrębie właściwych służb, w szczególności służb ochrony ludności i innych służb ratunkowych, wyznaczają z wyprzedzeniem zespoły interwencyjne, które mogłyby być udostępnione do takiej interwencji albo mogłyby być powołane do interwencji na każde wezwanie, w celu ich wysłania, zwykle w ciągu 12 godzin następujących od wniosku o pomoc, uwzględniając, że skład grupy powinien odpowiadać rodzajowi sytuacji krytycznej, w szczególności potrzebom takiej sytuacji;
b) wybierają ekspertów, którzy mogą być wezwani do działania na miejscu sytuacji krytycznej w zespole oceniającym lub koordynacyjnym;
c) dostarczają odpowiednich informacji ogólnych o tych zespołach i ekspertach, a także o środkach medycznych, ustanowionych w art. 4 lit. e), w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji, oraz w razie konieczności niezwłocznie uaktualniają te informacje;
d) biorą pod uwagę możliwość dostarczania według potrzeb innego wsparcia interwencyjnego, które mogą zapewnić odpowiednie służby, takie jak wykwalifikowany personel i sprzęt do pomocy w określonej sytuacji krytycznej, a także zwrócenie się o środki, które mogą być przekazane przez organizacje pozarządowe i inne odpowiednie podmioty;
e) do celów stosowania niniejszej decyzji wyznaczają właściwe organy, określając punkt kontaktowy i odpowiednio informują o tym Komisję.
Artykuł 4
Mając na względzie osiągnięcie celów i wykonywanie działań określonych w art. 1, Komisja:
a) ustanawia ośrodek monitoringu i informacji dostępny 24 godziny na dobę i mogący reagować niezwłocznie, a także służący Państwom Członkowskim i Komisji do celów właściwego wykonywania mechanizmu oraz zarządza takim ośrodkiem;
b) ustanawia niezawodny wspólny system łączności i informacji dla sytuacji krytycznych w celu komunikowania się i przekazywania informacji między ośrodkiem monitoringu i informacji a punktami kontaktowymi wyznaczonymi do tego celu przez Państwa Członkowskie oraz zarządza takim systemem;
c) zapewnia możliwość mobilizacji i wysłania, tak szybko jak to jest możliwe, małych zespołów ekspertów odpowiedzialnych za:
- ocenę sytuacji w celu wykorzystania jej przez Państwa Członkowskie, ośrodek monitoringu i informacji oraz państwo wnioskujące o udzielenie pomocy,
- ułatwienie, tam gdzie jest to konieczne, koordynacji działań wspierających na miejscu i, jeśli to konieczne i właściwe, łączności z właściwymi władzami państwa wnioskującego o udzielenie pomocy;
d) tworzy program szkoleniowy, mając na względzie poprawę koordynacji ochrony ludności poprzez zapewnianie spójności i komplementarności wzajemnej zespołów interwencyjnych ustanowionych w art. 3 lit. a) lub innego wsparcia interwencyjnego, ustanowionego w art. 3 lit. b), a także poprzez podwyższanie kompetencji ekspertów w zakresie oceniania.
Program powinien zawierać połączone kursy i ćwiczenia, a także system wymiany, za pomocą którego poszczególne osoby mogłyby być kierowane do zespołów w innych Państwach Członkowskich;
e) zbiera informacje na temat możliwości produkcyjnych Państw Członkowskich dotyczących surowic i szczepionek lub innych niezbędnych środków medycznych, a także na temat zapasów, które mogłyby być dostępne do celów interwencji w przypadku poważnej sytuacji krytycznej, i gromadzi te informacje w systemie informacyjnym;
f) tworzy program do oceny doświadczeń zebranych z przeprowadzonych interwencji w ramach mechanizmu i przekazuje te doświadczenia poprzez system informacyjny;
g) stymuluje i wspiera wprowadzanie i korzystanie, do celów mechanizmu, nowych technologii, włączając w to systemy powiadamiania i alarmu, wymiany informacji, używania technologii satelitarnej i wsparcia w podejmowaniu decyzji przy zarządzaniu sytuacją krytyczną.
h) podejmuje środki w celu ułatwienia transportu środków dla interwencji wspierającej i innych działań wspierających.
Artykuł 5
1.
Tam gdzie pojawi się sytuacja krytyczna wewnątrz Wspólnoty, Państwo Członkowskie może wnioskować o pomoc, z tym że wniosek ten powinien być jak najbardziej konkretny:
a) od innych Państw Członkowskich za pośrednictwem ośrodka monitoringu i informacji; w takim przypadku Komisja po otrzymaniu takiego wniosku odpowiednio i niezwłocznie:
- przekazuje wniosek do punktów kontaktowych innych Państw Członkowskich,
- ułatwia mobilizację zespołów, ekspertów i innego wsparcia interwencyjnego,
- zbiera uaktualnione informacje na temat sytuacji krytycznej i rozsyła je do Państw Członkowskich, albo
b) bezpośrednio od innych Państw Członkowskich.
2.
Każde Państwo Członkowskie, do którego skierowany jest wniosek o pomoc, niezwłocznie określa swoje stanowisko, czy udzieli takiej pomocy i informuje o tym Państwo Członkowskie wnioskujące o udzielenie pomocy albo przez ośrodek monitoringu i informacji, albo bezpośrednio, a następnie, w zależności od okoliczności, także ośrodek, określając zakres i zasady udzielenia wsparcia.
3.
Państwo Członkowskie wnioskujące o udzielenie pomocy jest odpowiedzialne za kierowanie interwencją wspierającą.
Władze Państwa Członkowskiego wnioskującego o udzielenie pomocy ustanawiają wytyczne, a także, jeśli to konieczne, określają granice zadań powierzonych zespołom interwencyjnym, bez precyzowania sposobu ich wykonania, co zostaje powierzone osobie wyznaczonej przez Państwo Członkowskie udzielające wsparcia.
4.
Państwo Członkowskie wnioskujące o udzielenie pomocy może zapytać zespoły, aby kierowały interwencją w jego imieniu.
W tym wypadku zespoły wysłane przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę starają się koordynować taką interwencję.
5.
Zespół oceniający lub koordynacyjny powinien ułatwić koordynację między zespołami interwencyjnymi i, o ile jest to konieczne i odpowiednie, nawiązać kontakt z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego wnioskującego o udzielenie pomocy.
Artykuł 6
Przepisy art. 5 mogą także, na wniosek, być stosowane do interwencji przeprowadzanych poza Wspólnotą.
Takie interwencje mogą być przeprowadzane bądź jako autonomiczne interwencje wspierające, bądź jako wkład w interwencję kierowaną przez organizację międzynarodową.
Koordynacja interwencji wspierających ochronę ludności przeprowadzanych w ramach niniejszego mechanizmu poza Wspólnotą jest zapewniona przez Państwo Członkowskie sprawujące prezydencję Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Udział w mechanizmie jest otwarty dla:
- krajów kandydujących z Europy Środkowej i Wschodniej zgodnie z warunkami ustanowionymi w Układach Europejskich, w ich protokołach dodatkowych, a także w decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia,
- Cypru, Malty i Turcji na podstawie umów dwustronnych, które mają być zawarte z tymi krajami.
Artykuł 8
1.
Komisja wykonuje działania związane z mechanizmem zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 9 ust. 2.
2.
Komisja ustanawia także, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 9 ust. 3, wspólne reguły w szczególności w zakresie następujących spraw:
a) środki dostępne do interwencji wspierającej ustanowione w art. 3;
b) ośrodek monitoringu i informacji ustanowiony w art. 4 lit. a);
c) wspólny system łączności i informacji w sytuacjach krytycznych ustanowiony w art. 4 lit. b);
d) zespoły oceniające lub koordynacyjne ustanowione w art. 4 lit. c), w tym kryteria wyboru ekspertów;
e) program szkoleniowy ustanowiony w art. 4 lit. d);
f) informacja w zakresie środków medycznych ustanowiona w art. 4 lit. e);
g) interwencje wewnątrz Wspólnoty, na podstawie rezolucji z dnia 8 lipca 1991 r., jak również interwencje poza Wspólnotą ustanowione w art. 6.
Artykuł 9
1.
Komisja jest wspierana przez komitet utworzony na mocy art. 4 ust. 1 decyzji 1999/847/WE.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
4.
Komitet ustanawia swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
Komisja dokonuje oceny wykonania niniejszej decyzji co trzy lata, począwszy od dnia, w którym staje się skuteczna, i przekazuje wnioski z tej oceny razem z propozycjami zmian do decyzji Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja staje się skuteczna dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję 2000/585/WE w odniesieniu do przywozu z Argentyny, Tajlandii i Tunezji mięsa zwierząt łownych i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3410)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/793/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 14,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [4], w szczególności jej art. 16 ust. 2 i ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [5], ostatnio zmienionej decyzją 1999/724/WE [6], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załączniku II do decyzji 2000/585/WE z dnia 7 września 2000 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka i mięsa króliczego z państw trzecich oraz uchylającej decyzje Komisji 97/217/WE, 97/218/WE, 97/219/WE i 97/220/WE [7], ostatnio zmienionej decyzją 2001/736/WE [8], zamieszczono wykaz państw trzecich uprawnionych do stosowania świadectw dla różnych kategorii mięsa zwierząt łownych lub zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka.
(2) Zgodnie z sytuacją zdrowotną zwierząt w różnych państwach trzecich należy spełnić szczególne warunki, określone w świadectwie weterynaryjnym.
(3) W Argentynie i Tajlandii poprawiła się sytuacja zdrowotna zwierząt w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu.
W związku z tym w przypadku Tajlandii i Argentyny należy zezwolić na wprowadzenie mięsa ptaków łownych oraz zmienić wymagania dotyczące mięsa dzikich ptaków utrzymywanych przez człowieka.
(4) W wyniku inspekcji przeprowadzonej przez Komisję w Tunezji w październiku 2000 r. stwierdzono zadowalający stan sanitarny sektora drobiowego i zadowalający poziom jego kontroli.
Wyniki tej misji oraz otrzymane gwarancje pozwalają na wydanie zezwolenia na wprowadzanie z Tunezji do Wspólnoty mięsa dzikich ptaków utrzymywanych przez człowieka.
(5) Należy wykorzystać okazję do poprawienia błędu we wzorze "J" świadectwa dla mięsa "dzikich świń".
(6) W związku z tym należy odpowiednio zmienić decyzję 2000/585/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Załącznik II do decyzji 2000/585/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
2.
W załączniku III do decyzji 2000/585/WE, wzór "J" świadectwa zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do przywozu mięsa zwierząt łownych i zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, certyfikowanego począwszy od dnia 1 grudnia 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję 2001/296/WE w zakresie wykazu zatwierdzonych laboratoriów sprawdzających skuteczność szczepionki przeciwko wściekliźnie u niektórych domowych mięsożerców
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3478)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/808/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 90/425/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2001/298/WE [3], zapewnia system alternatywny do kwarantanny, pozwalający na wprowadzenie niektórych domowych zwierząt mięsożernych na obszar niektórych Państw Członkowskich wolnych od wścieklizny.
System tego rodzaju wymaga kontroli skuteczności szczepień przeprowadzanych przez urzędowo zatwierdzone laboratoria, dokonywanej za pomocą miareczkowania przeciwciał.
(2) Na mocy decyzji 2000/258/WE Laboratorium AFSSA Nancy we Francji, zostało wyznaczone na instytut odpowiedzialny za biegłe kontrole niezbędne do zatwierdzania laboratoriów chcących przeprowadzać te kontrole.
(3) Decyzja Komisji 2001/296/WE z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie uznawania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych mięsożerców [4] ustanowiła wykaz zatwierdzonych laboratoriów w Państwach Członkowskich.
(4) W następstwie wniosku złożonego przez Zjednoczone Królestwo oraz na podstawie pomyślnego wyniku biegłej kontroli przeprowadzonej przez Laboratorium AFSSA w Nancy, właściwym jest dodanie do tego wykazu nowych laboratoriów w części dotyczącej Zjednoczonego Królestwa.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2001 r.
dotycząca decyzji w sprawie ewentualnego włączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3685)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/810/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/49/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. d) i art. 7 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. ustanawiającym substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającym Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], wskazano Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców i powiadamiających dla każdej substancji czynnej.
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 3600/92 Państwo Członkowskie w odniesieniu do każdej substancji czynnej, dla której został wyznaczony sprawozdawca, powinno zbadać dokumentację i przedłożyć Komisji sprawozdanie na temat swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(3) Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyły takie sprawozdania i określiły w nich dalsze wymogi dotyczące danych. Po otrzymaniu tych sprawozdań Komisja przekazała je Państwom Członkowskim do celów informacyjnych oraz przeprowadziła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, a także z głównymi powiadamiającymi, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia 3600/92.
(4) Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 wymaga, aby wszystkie niezbędne dane zostały przedłożone najpóźniej do dnia 25 maja 2002 r.; w wyjątkowych przypadkach kiedy Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy i Komisja nie były w stanie przedstawić odpowiednich badań do dnia 25 maja 2001 r., może zostać wyznaczona alternatywna data.
Ustanowienie alternatywnej, późniejszej daty jest uzasadnione na podstawie czasu trwania i warunków badań w przypadku benalaksylu, chlorotoluronu i dinokapu oraz w związku z badaniami długookresowymi w przypadku benomylu, cypermetryny i chlorotoluronu.
Powiadamiający ma obowiązek zapewnić, aby dokumentacja została wypełniona tak, aby wszystkie wymogi dotyczące danych, przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG zostały spełnione dla ograniczonego zakresu reprezentatywnych zastosowań.
Jednakże w celu udzielenia pomocy powiadamiającym o tych substancjach w przygotowywaniu niezbędnych badań mających na celu wypełnienie dokumentacji Komisja po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Zdrowia Roślin wskazała niektóre badania i informacje jako niezbędne do oceny bezpieczeństwa i skuteczności substancji.
(5) Informacje przedłożone do tej pory nie są wystarczające do określenia, czy zgodnie z proponowanymi warunkami zastosowania środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG.
Dlatego nie jest obecnie możliwe podjęcie decyzji, czy należy te substancje czynne włączyć do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG Państwa Członkowskie powinny zastosować wymogi art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt i)–v) i lit. c)–f) zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi danych, jakie należy dostarczyć.
Projekty sprawozdań z oceny określone w akapicie 2 nie ustaliły zagrożeń, które można ograniczyć za pomocą odpowiednich środków zarządzania ryzykiem na poziomie Państwa Członkowskiego.
Dlatego na obecnym etapie nie należy zawieszać środków ochrony roślin zawierających wymienione substancje czynne przed dostarczeniem i oceną wymaganych informacji dodatkowych.
Należy zatem podjąć decyzję o odroczeniu wydania decyzji o możliwym włączeniu tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(7) W wyniku dyskusji przeprowadzonych przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin oraz zgodnie z opinią tego Komitetu Komisja ustaliła, że dalsze dane są niezbędne jako minimum przy ustaleniu, czy substancje wymienione w akapicie 4 spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/414/EWG.
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy powinny dlatego szczegółowo poinformować powiadamiających o wszelkich dalszych badaniach i informacjach niezbędnych do wykazania, iż te wymogi zostały spełnione.
(8) Aby umożliwić Państwom Członkowskim i Komisji rozplanowanie prac, powiadamiający, który chce, aby Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy i Komisja prowadziły dalej proces weryfikacji, powinien złożyć bezwarunkowe zobowiązanie o dostarczeniu wymaganych informacji dodatkowych.
Aby umożliwić Komisji zakończenie w odpowiednim terminie prac nad programem ustanowionym w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, należy ustalić nieprzekraczalny termin, w jakim powiadamiający o tych substancjach powinni wypełnić swoją dokumentację.
Termin ten powinien być jak najkrótszy, z uwzględnieniem czasu koniecznego do wykonania niezbędnych badań.
(9) Jeśli w odniesieniu do danej substancji czynnej wymogi niniejszej decyzji dotyczące przedkładania niezbędnych informacji nie zostaną spełnione, zainteresowane strony mogą wystąpić o włączenie substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG zgodnie z procedurami na mocy art. 6 ust. 2 tej dyrektywy w terminie późniejszym.
(10) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tych substancji czynnych w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja w sprawie możliwego włączenia substancji czynnych określonych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG zostaje odroczona do czasu otrzymania informacji określonych w art. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy poinformują powiadamiających w odniesieniu do każdej substancji czynnej wymienionej w Załączniku do niniejszej decyzji, iż muszą oni wypełnić ich dokumentacje tak, aby wszystkie wymogi dotyczące danych określone w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG zostały spełnione dla ograniczonego zakresu reprezentatywnych zastosowań.
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy poinformują powiadamiających, że bez uszczerbku dla dalszych wymogów, jakie mogą zostać wskazane później, wymagane są poszczególne badania dodatkowe i informacje określone przez Komisję po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Zdrowia Roślin.
Każde Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy poinformuje każdego zainteresowanego powiadamiającego, że jeśli chce on by sprawozdawcą i Komisja prowadzi dalej proces weryfikacji zmierzający do włączenia substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, musi on przekazać sprawozdawcy i Komisji w ciągu trzech miesięcy od daty opublikowania niniejszej decyzji zobowiązanie w celu zapewnienia, że dokumentacja spełni wymogi określone w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej w terminie wskazanym w Załączniku do niniejszej decyzji oraz przedłożyć sprawozdawcy badania i informacje określone w akapicie pierwszym w jak najkrótszym czasie, najpóźniej w dniu wskazanym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Jeśli niezbędne informacje w odniesieniu do niektórych substancji czynnych nie zostaną otrzymane w terminach określonych w Załączniku, Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy powiadomi Komisję w jak najkrótszym czasie, najpóźniej w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy niezwłocznie poinformuje o niniejszej decyzji powiadamiających o substancjach czynnych określonych w art. 1.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2001 r.
ustanawiająca wymogi dla zatwierdzenia urzędów kontroli granicznej odpowiedzialnych za kontrolę weterynaryjną produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3687)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/812/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 6 ust. 2 i art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu ich zatwierdzenia i wymienienia w Dzienniku Urzędowym, urzędy kontroli granicznej zajmujące się produktami muszą spełniać ogólne warunki ustanowione w załączniku II do dyrektywy 97/78/WE.
(2) W świetle doświadczenia zdobytego podczas kontroli przeprowadzonych przez Urząd ds. Żywności i Weterynarii, należy uzupełnić i uaktualnić szczegółowe wymogi dla urzędów kontroli granicznej oraz punktów kontroli w tych urzędach.
Niniejsza decyzja przedstawia wymagane urządzenia, wyposażenie i procedury oraz uchyla decyzję Komisji 92/525/EWG [2].
(3) Wszystkie obiekty przeznaczone na urzędy kontroli granicznej powinny znajdować się pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii, któremu udostępnia się pełny dostęp w dowolnym czasie, obejmujący wszystkie pomieszczenia budynków używanych do celów działalności komercyjnej.
(4) W celu zapewnienia efektywnego działania urzędów obsługujących jedynie niektóre kategorie produktów, urząd kontroli granicznej powinien być umieszczony na liście wyłącznie w odniesieniu do tych kategorii, a urządzenia mogą być ograniczone i dostosowane wyłącznie dla powyższych kategorii produktów.
(5) Należy zapewnić elastyczność, tak aby urzędy kontroli granicznej można było podzielić na poszczególne punkty kontroli dla badania produktów, bez niepotrzebnego dublowania urządzeń biurowych oraz określonej dokumentacji czy wyposażenia, które są niezbędne, ale znajdują się w innym miejscu urzędu kontroli granicznej.
(6) Jednakże, należy ustanowić pewne ograniczenia powyższej elastyczności w celu zapewnienia, iż punkty kontroli są prowadzone pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii i nie znajdują się w zbyt dużej odległości od wyznaczonej głównej siedziby, w przeciwnym razie takie punkty powinny być zatwierdzone jako odrębne urzędy kontroli granicznej.
(7) Urząd kontroli granicznej oraz punkty kontroli znajdujące się jego terenie powinny spełniać minimalne wymagania dotyczące urządzeń, wyposażenia i warunków działalności określonych w niniejszej decyzji.
(8) Wszystkie urzędy kontroli granicznej muszą być zatwierdzone przez Komisję i wymienione w Dzienniku Urzędowym.
(9) Dla zachowania przejrzystości, wszystkie punkty kontroli stanowiące część danego urzędu kontroli granicznej powinny zostać umieszczone na liście łącznie z nazwą tego urzędu we właściwej decyzji Komisji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Urząd kontroli granicznej składa się z obiektów i urządzeń przeznaczonych do kontroli weterynaryjnej i znajdujących się pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii lub w przypadku produktów rybołówstwa pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii albo oficjalnego przedstawiciela władz wymienionego w decyzji Komisji 93/352/EWG [3], i rozmieszczonych w taki sposób, iż stanowią one jedną jednostkę operacyjną.
W przypadku, gdy urząd kontroli granicznej składa się z więcej niż jednego obiektu i urządzeń, ale mieszczącego się na tym samym terenie, urząd kontroli granicznej jest zakwalifikowany według położenia geograficznego takiej grupy i występuje pod jedną nazwą.
2.
Urząd kontroli granicznej musi posiadać wszystkie urządzenia określone w art. 4 niniejszej decyzji, gdzie wszystkie produkty pochodzenia zwierzęcego z państw trzecich, które mają być wprowadzone do Wspólnoty, przechodzą wszystkie niezbędne kontrole dokumentów, tożsamości oraz kontrolę bezpośrednią.
3.
Tam, gdzie tego wymaga umiejscowienie geograficzne lub rozmiar urzędu kontroli granicznej lub też w celach efektywnego prowadzenia kontroli granicznej, urząd kontroli granicznej może przeznaczyć więcej niż jedno urządzenie lub punkt kontroli, w celu przeprowadzenia w razie potrzeby kontroli tych kategorii produktów, dla których dany urząd kontroli granicznej został zatwierdzony.
Artykuł 2
1.
Z zastosowaniem załącznika II do dyrektywy 97/78/WE, wszystkie urzędy kontroli granicznej wymienione w art. 6 wspomnianej dyrektywy muszą, w celu ich zatwierdzenia i wymienienia w Dzienniku Urzędowym oraz w celu utrzymania zatwierdzenia, zapewnić pomieszczenia, pracowników, wyposażenie oraz stosować się do procedur, jak określono w niniejszej decyzji oraz w jej załączniku.
2.
Urządzenia używane przez urząd kontroli granicznej lub punkt kontroli na jego terenie, muszą pozostawać pod skuteczną kontrolą urzędowego lekarza weterynarii lub, w przypadku produktów rybołówstwa, urzędowego lekarza weterynarii lub urzędowego przedstawiciela wymienionego w decyzji 93/352/EWG i muszą być dostępne na każde żądanie w razie potrzeby.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie może wystąpić z propozycją, aby urząd kontroli granicznej był oficjalnie wymieniony na liście po zatwierdzeniu, dla kontroli wszystkich lub niektórych kategorii produktów.
W tym drugim przypadku, Państwo Członkowskie musi wykazać, iż urząd posiada urządzenia, pracowników oraz wyposażenie niezbędne dla przeprowadzania kontroli tych produktów.
2.
Urząd kontroli granicznej zostanie wymieniony w Dzienniku Urzędowym ze wskazaniem jego umiejscowienia w porcie, porcie lotniczym, stacji kolejowej lub drogowej.
Na liście będą wyszczególnione te kategorie produktów, dla których urząd, i gdzie dotyczy, punkt kontroli, zostały zatwierdzone, łącznie z wymienieniem wszelkich dalszych ograniczeń dotyczących produktów, które dany urząd kontroli granicznej może poddać kontroli.
3.
W przypadku, gdy urząd kontroli granicznej jest zatwierdzony tylko dla ograniczonej liczby kategorii produktów, liczba urządzeń zapewnionych przez urząd kontroli granicznej może zostać odpowiednio ograniczona tak, aby były wystarczające dla przeprowadzania kontroli weterynaryjnej wyłącznie dla tychże kategorii.
4.
Jednakże, w drodze odstępstwa od ust. 3, w przypadku zamrożonego nasienia oraz zarodków, które można przewozić w temperaturze otoczenia w szczelnych pojemnikach o własnym systemie regulującym temperaturę, mogą być one kontrolowane przez urzędy kontroli granicznej wyznaczone do kontroli produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi wyłącznie o temperaturze otoczenia.
5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w infrastrukturze lub działaniach urzędu kontroli granicznej lub punktu kontroli na jego terenie, które mają wpływ na czynności, do których urząd został wyznaczony.
Państwa Członkowskie mogą wnieść o dodatkową kategoryzację danego urzędu kontroli granicznej, po stwierdzeniu przez właściwy organ, że urządzenia spełniają wymogi niniejszej decyzji, dla zatwierdzenia i wprowadzenia zmian przez Komisję w wyznaczonych dla tego urzędu czynnościach.
Artykuł 4
1.
Urządzenia w zatwierdzonym urzędzie kontroli granicznej muszą być wykonane, wyposażone, utrzymywane i używane zgodnie z wymogami określonymi w załączniku do niniejszej decyzji i we właściwym ustawodawstwie i prawodawstwie wspólnotowym.
W przypadku produktów, które nie spełniają wymaganych warunków sanitarnych, mogą zostać zastosowane dodatkowe krajowe wymogi sanitarne.
2.
Minimalna infrastruktura wymagana dla urzędu kontroli granicznej musi obejmować następujące elementy umieszczone w odległości zapewniającej efektywną pracę:
a) pomieszczenie biurowe wyposażone w telefon, faks, terminal systemu Animo, fotokopiarkę, wszelką niezbędną dokumentację oraz archiwum dla przechowywania dokumentów dotyczących kontroli produktów;
b) pomieszczenia socjalne składające się z przebieralni, toalet oraz umywalni do użytku pracowników urzędu kontroli granicznej, które to pomieszczenia mogą być wspólnie używane wyłącznie przez pozostałych pracowników zatrudnionych przy urzędowych kontrolach;
c) obszar rozładunku środków transportu przesyłek musi być osłonięty lub zadaszony, za wyjątkiem przesyłek zawierających niekonteneryzowaną wełnę, sypkie przetworzone białko zwierzęce magazynowane luzem i nienadające się do spożycia przez ludzi, nawóz lub guano luzem lub też ciecze, oleje i tłuszcze przewożone w pojemnikach, które to produkty przewożone są na statkach i których wymóg zadaszenia może nie dotyczyć.
W przypadku produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi przewożonych w temperaturze kontrolowanej, połączenie pomiędzy obszarami transportu i rozładunku powinno być szczelnie odgrodzone przed dostępem otoczenia zewnętrznego, z wyjątkiem ryb, w którym to przypadku stosuje się odstępstwo wymienione w art. 2 decyzji 93/352/EWG i rozdziale II pkt 2 załącznika do dyrektywy 91/493/EWG [4];
d) pomieszczenie do przeprowadzenia inspekcji produktów oraz pobrania próbek do dalszych testów; miejsce pobierania próbek nie musi być oddzielone od pomieszczenia do przeprowadzania inspekcji;
e) odpowiednie pomieszczenia lub obszary magazynowe, umożliwiające jednoczesne przechowywanie zatrzymanych przesyłek w temperaturze otoczenia, w stanie schłodzonym lub zamrożonym, pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii do czasu otrzymania wyników badań laboratoryjnych lub innych.
3.
Urzędy kontroli granicznej zatwierdzone do przeprowadzania kontroli kategorii produktów w stanie schłodzonym, zamrożonym lub o temperaturze otoczenia muszą być w stanie jednocześnie przechowywać odpowiednie ilości produktów z każdej kategorii temperatury.
Muszą też zapewnić urzędowemu lekarzowi weterynarii, w razie zaistniałej potrzeby, natychmiastowy dostęp do odpowiedniej ilości powierzchni magazynowej.
Użytkowanie pomieszczeń i urządzeń do składowania znajdujących się w bliskim sąsiedztwie urzędu kontroli granicznej oraz na obszarze tego samego portu lub obszaru celnego, jest dozwolone pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii, i pod warunkiem, że zatrzymane produkty są przechowywane w oddzielnym pokoju zamykanym na klucz lub w pomieszczeniu czy też strefie wyraźnie odgrodzonej od pozostałych produktów.
Dozwolone jest składowanie w oddzielnych autonomicznych pojemnikach umieszczonych blisko miejsca rozładunku, pod warunkiem, iż pojemniki takie są połączone z miejscem rozładunku tak, aby proces rozładunku był chroniony przed warunkami atmosferycznymi.
Dozwolone jest dodatkowe składowanie każdej kategorii produktu w tych środkach transportu, w których przesyłka została dostarczona do urzędu kontroli granicznej, pod warunkiem, iż odbędzie się to pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii wyznaczonego dla punktów kontroli granicznej znajdujących się przy drodze, kolei lub porcie.
4.
Produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi i produkty nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi powinny być rozładowywane, kontrolowane i składowane w osobnych pomieszczeniach.
W odstępstwie od tego wymogu w przypadku urzędów kontroli granicznej oficjalnie zatwierdzonych wyłącznie dla produktów opakowanych, miejsce wyładunku dla obu rodzajów produktów może być wspólne, pod warunkiem, że podczas i po wyładunku, produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi i te nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi są oddzielone w celu zapobieżenia skażenia krzyżowego.
5.
W drodze odstępstwa od ust. 4 powyżej, urząd kontroli granicznej o przepustowości poniżej 500 przesyłek rocznie może używać tych samych urządzeń dla rozładunku, kontroli i składowania wszystkich produktów, dla których dany urząd został zatwierdzony, pod warunkiem, że przesyłki są oddzielone w czasie, i że pomieszczenia są czyszczone i dezynfekowane pomiędzy przybyciem kolejnych przesyłek.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie mogą wnieść o dodatkowe punkty kontroli w zatwierdzonych uprzednio urzędach kontroli granicznej w celu umieszczenia ich w Dzienniku Urzędowym, po tym jak właściwe władze sprawdziły, czy punkty te odpowiadają wymogom niniejszej decyzji.
Urządzenia we wszystkich punktach powinny być odpowiednie do ilości i rodzaju produktów przechodzących przez dany punkt.
2.
W przypadku, gdy urząd kontroli granicznej podzielony jest na różne punkty kontroli, muszą one:
- być zlokalizowane w obrębie tego samego obszaru celnego lub rejonu, co urząd kontroli granicznej, pod który dane punkty podlegają,
- być zlokalizowane w rozsądnej odległości od wyznaczonego biura centralnego urzędu kontroli granicznej i muszą w sposób oczywisty znajdować się pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii;
- prowadzić rejestr przesyłek skontrolowanych w danym punkcie.
3.
Punkty kontroli nie muszą:
- być wyposażone w urządzenia dla archiwizacji, terminal systemu Animo czy fotokopiarkę;
- posiadać wszystkich dokumentów i przepisów kontroli weterynaryjnej, a jedynie te dokumenty, które są niezbędne i dotyczą kontroli weterynaryjnej prowadzonej w danym punkcie.
Artykuł 6
W przypadkach opisanych w dyrektywie 97/78/WE art. 6 ust. 2 lit. b) określa się następujące rozsądne terminy dla Państw Członkowskich w celu dostosowania się do zaleceń wydanych na podstawie sprawozdań z kontroli, zanim Komisja wycofa urząd kontroli granicznej z listy w całości lub częściowo, w tym drugim przypadku w odniesieniu do kategorii produktów i/lub punktów kontroli wymienionych w zaleceniu, które to terminy obowiązywać będą od dnia otrzymania sprawozdania końcowego w języku Państwa Członkowskiego:
- w przypadku niedociągnięć dotyczących obiektów (wyłącznie konstrukcja) lub niedostatecznej liczby pracowników: sześć miesięcy, jednakże w przypadku budowania nowych obiektów zastępczych terminy zakończenia działań mogą być określone porozumieniem pomiędzy Państwem Członkowskim i Komisją oddzielnie dla każdego przypadku,
- w przypadku niedociągnięć dotyczących innych zagadnień: trzy miesiące.
W przypadkach potencjalnego poważnego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zwierząt, te przedziały czasowe mogą być skrócone.
Artykuł 7
Niniejszym uchyla się decyzję 92/525/EWG, a zgodnie z art. 33 dyrektywy 97/78/WE przepisy niniejszej decyzji stosuje się od dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 8
Decyzja Komisji
z dnia 22 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję 95/454/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Republiki Korei
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3692)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/818/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik A do decyzji Komisji 95/454/WE z dnia 23 października 1995 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Republiki Korei [3], ostatnio zmienionej decyzją 2001/641/WE [4], ustanawia wzór świadectwa zdrowia dla produktów rybołówstwa i akawakultury pochodzących z Republiki Korei i przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty Europejskiej.
(2) Decyzja Komisji 95/453/WE z dnia 23 października 1995 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei [5], ostatnio zmieniona decyzją 2001/676/WE [6], dopuszcza przywóz mrożonych i przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z Republiki Korei.
Dlatego też niezbędnym jest wypełnienie poświadczenia zdrowia ustanowionego w decyzji 95/454/WE z uwzględnieniem wymagań dotyczących małży.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 95/454/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Punkt IV załącznika A otrzymuje brzmienie:
"IV.
Poświadczenie zdrowia
Urzędowy inspektor poświadcza niniejszym, że produkty rybołówstwa i akwakultury wymienione powyżej:
1) zostały złowione i poddane obróbce na pokładzie statków zgodnie z przepisami sanitarnymi ustanowionymi dyrektywą 92/48/EWG;
2) zostały wyładowane i poddane obróbce oraz, gdzie stosowne, opakowane, przygotowane, przetworzone, zamrożone, rozmrożone i składowane w sposób higieniczny zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w rozdziałach II, III i IV Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG;
3) zostały poddane kontroli zdrowotnej zgodnie z rozdziałem V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG;
4) są opakowane, oznaczone, składowane i przewożone zgodnie z rozdziałami VI, VII i VIII Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG;
5) nie pochodzą z gatunków toksycznych lub gatunków zawierających biotoksyny;
6) pomyślnie przeszły kontrolę organoleptyczną, parazytologiczną, chemiczną i mikrobiologiczną ustanowioną dla niektórych kategorii produktów rybołówstwa dyrektywą 91/493/EWG oraz w odnośnych decyzjach wykonawczych;
7) dodatkowo, w przypadku gdy produktami rybołówstwa są mrożone lub przetworzone małże: małże te pochodzą z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych ustanowionych w Załączniku do decyzji 95/453/WE z dnia 23 października 1995 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei.
Niżej podpisany urzędowy inspektor niniejszym zaświadcza, że zna przepisy dyrektyw 91/492/EWG, 91/493/EWG i 92/48/EWG oraz decyzji 95/453/WE i 95/454/WE."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie czterdzieści pięć dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 22 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję 98/695/WE ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Meksyku
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3694)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/819/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 98/695/WE z dnia 24 listopada 1998 r. ustanawiającej specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Meksyku [3] ustala, że właściwym organem w Meksyku odpowiadającym za sprawdzenie i poświadczanie zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG jest "Dirección General de Calidad Sanitaria de Bienes y Servicios (DGCSBS) de la Secretaría de Salud".
(2) W następstwie restrukturyzacji władz administracyjnych Meksyku właściwym organem do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa jest "Dirección General de Control Sanitario de Productos y Servicios (DGCSPS) de la Secretaría de Salud".
Ten nowy organ nadaje się do skutecznego sprawdzenia stosowania obowiązujących przepisów prawnych.
Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian w określeniu właściwego organu, wymienionego w decyzji 98/695/WE oraz we wzorze świadectwa zdrowia, zawartym w załączniku A do niniejszej decyzji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 98/695/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
2) W art. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
Decyzja Rady
z dnia 27 listopada 2001 r.
w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską
("Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim")
(2001/822/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zwany dalej Traktatem, w szczególności jego art. 187,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzję Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą [1], stosowało się do dnia 1 grudnia 2001 r.
Jej art. 240 ust. 4 stanowi, że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, uchwala przepisy, które mają zostać ustanowione w celu późniejszego zastosowania zasad określonych w art. 182–186 Traktatu.
(2) Deklaracja nr 36 w sprawie krajów i terytoriów zamorskich, zwanych dalej "KTZ", załączona do Aktu Końcowego Konferencji przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich podpisanego w Amsterdamie w 1997 r., zaprasza Radę, stanowiącą zgodnie z art. 187 Traktatu, do dokonania przeglądu porozumień stowarzyszeniowych z KTZ mając na uwadze następujący poczwórny cel:
- bardziej skuteczne promowanie rozwoju społecznego-gospodarczego KTZ;
- rozwijanie stosunków gospodarczych między KTZ i Unią Europejską;
- wzięcie pod uwagę w większym stopniu różnorodności i szczególnych cech poszczególnych KTZ, włącznie z aspektami dotyczącymi swobody przedsiębiorczości;
- oraz zapewnienie poprawy skuteczności instrumentów finansowych.
(3) Dnia 11 lutego 1999 r., Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie stosunków między KTZ, państwami Azji, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i regionami peryferyjnymi Unii Europejskiej [2].
Ponadto, dnia 4 października 2001 r. przyjął rezolucję na wniosek Komisji w sprawie decyzji Rady w sprawie stowarzyszenia KTZ ze Wspólnotą Europejską [3].
(4) W komunikacie z dnia 20 maja 1999 r. zatytułowanym "Status KTZ stowarzyszonych z WE i opcji dla "KTZ 2000"", Komisja zbadała charakterystykę i rozwój stowarzyszenia KTZ-WE od 1957 r., odnotowała podstawowe zasady i bieżącą sytuację stowarzyszenia i określiła alternatywne scenariusze polityki w tym zakresie na okres rozpoczynający się w dniu 1 marca 2000 r.
(5) Zgodnie z art. 10 decyzji 91/482/EWG, właściwe władze KTZ powiadomiły Komisję o zmianach lub dodatkowych elementach, jakich życzyłyby sobie w przyszłości, co miało miejsce w szczególności podczas posiedzenia jakie odbyło się w kontekście partnerstwa w dniach 29 i 30 kwietnia 1999 r., z udziałem Komisji, czterech Państw Członkowskich, z którymi powiązane są KTZ oraz 20 zainteresowanych KTZ.
(6) Pomimo że KTZ nie są państwami trzecimi, nie stanowią one części jednolitego rynku i muszą przestrzegać zobowiązań nałożonych na państwa trzecie w odniesieniu do handlu, w szczególności reguł pochodzenia, norm zdrowotnych i zdrowia roślin oraz środków ochronnych.
(7) Podejmując środki na mocy art. 187 Traktatu, Rada musi, zgodnie z ogólną regułą, brać pod uwagę zasady ustanowione w Części Czwartej Traktatu i inne zasady prawa wspólnotowego.
Powinna ona także brać pod uwagę doświadczenia nabyte w trakcie wykonywania uzgodnień handlowych decyzji 91/482/EWG.
(8) Uzgodnienia te przewidują bezcłowy dostęp dla produktów pochodzących z KTZ i reguły pochodzenia pozwalające na kumulację produktów pochodzących z państw AKP, podlegającymi różnym ustaleniom, lub pochodzącymi ze Wspólnoty. Wywołuje to lub grozi wywołaniem poważnych zakłóceń w funkcjonowaniu niektórych wspólnych organizacji rynku w ramach wspólnej polityki rolnej, w szczególności rynków ryżu i cukru.
W niektórych przypadkach zakłócenia te doprowadziły do przyjęcia środków ochronnych przez Komisję i Radę.
(9) Ograniczając zakres stosowania kumulacji pochodzenia, zmiany wprowadzone w stosunku do ryżu w średniookresowej ocenie decyzji [4] pomogły produktom z KTZ uzyskać dostęp do rynku Wspólnoty na warunkach sprzyjających jego równowadze.
Dostęp ten powinien się poprawić w odniesieniu do najmniej rozwiniętych KTZ, lecz bez zmiany ogólnej ilości towarów korzystających z kumulacji.
Ponieważ tylko dwa inne KTZ kiedykolwiek działały w tym sektorze, pozostała dostępna ilość powinna zostać im przydzielona w interesie przejrzystości.
(10) Jednakże jeśli chodzi o cukier i mieszanki cukru, wzrost wywozu cukru pochodzenia AKP lub wspólnotowego z KTZ na rynek odznaczający się znaczną nadwyżką podaży doprowadził do większego ograniczenia kwoty przyznanej producentom wspólnotowym, a tym samym do większej straty ich gwarantowanych dochodów.
(11) Ponadto, z uwagi na niską minimalną wartość dodaną czynności, jakie obecnie wystarczają w sektorze cukru do uzyskania statusu produktów pochodzących z KTZ, wkład tego wywozu do rozwoju terytoriów, może być w najlepszym razie tylko niewielki i niewątpliwie nieproporcjonalny do zakłóceń wywołanych w odnośnych sektorach we Wspólnocie.
(12) Z powyższych względów należy przyjąć zasady pochodzenia, wykluczające możliwość kumulacji AKP/WE-KTZ dla cukru, gdy zakres przeprowadzonych czynności jest minimalny.
Jednakże biorąc pod uwagę inwestycje już przeprowadzone w KTZ na podstawie obowiązujących przepisów od 1991 r., takie wyłączenie powinno wchodzić w życie stopniowo.
Dlatego, pod warunkiem przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych kumulacja powinna być nadal czasowo dozwolona, przy stale malejących limitach ilościowych, które są zgodne z celami wspólnej organizacji rynku cukru Wspólnoty, uwzględniając przy tym uzasadnione interesy podmiotów gospodarczych z KTZ.
(13) Należy również zapewnić, aby produkty rolne pochodzące ze Wspólnoty i korzystające z refundacji wywozowych nie mogły być ponownie przywożone bez cła do Wspólnoty w ramach procedury kumulacji.
(14) Ponadto, należy uaktualnić wszystkie reguły pochodzenia KTZ w interesie odnośnych podmiotów gospodarczych i administracji w celu wzięcia pod uwagę postępu technicznego i polityki przyjętej przez Wspólnotę w stosunku do harmonizacji reguł pochodzenia.
Podobnie, procedura powinna zostać uproszczona w celu umożliwienia w przyszłości łatwiejszego wprowadzania niezbędnych zmian technicznych do reguł.
(15) Procedura przeładunku towarów niepochodzących z KTZ, ale znajdujących się w swobodnym obrocie powinna zostać zakończona i wyjaśniona w celu zapewnienia przejrzystości i niezawodnych ram prawnych dla podmiotów gospodarczych i administracji.
Należy ją także rozszerzyć na niektóre produkty rybołówstwa o szczególnym znaczeniu dla Grenlandii i Saint-Pierre i Miquelon, pod warunkiem przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych.
(16) Przepisy ogólne Traktatu i wynikające z nich ustawodawstwo nie stosuje się automatycznie do KTZ, z wyjątkiem wyraźnych przepisów mających efekt przeciwny.
Niemniej jednak produkty KTZ przywożone do Wspólnoty muszą być zgodne z obowiązującymi regułami wspólnotowymi.
(17) Pomoc finansowa dla KTZ powinna być przydzielana na podstawie jednolitych, przejrzystych i skutecznych kryteriów, biorących pod uwagę potrzeby i wyniki KTZ.
Kryteria te powinny w szczególności obejmować gospodarcze i naturalne warunki KTZ, wykorzystanie środków przydzielanych w przeszłości, poszanowanie zasady należytego zarządzania finansami, uczciwej polityki fiskalnej, szacowaną zdolność absorpcji, potrzebę ustanowienia rezerwy w celu finansowania nieprzewidywalnych wydatków i łagodne przejście w celu zapobieżenia nagłym, znacznym trudnościom w przydzielaniu środków dla Nowej Kaledonii, Polinezji Francuskiej i Antyli Niderlandzkich.
W interesie efektywności, uproszczenia i uznania zdolności władz KTZ do zarządzania, środki finansowe przyznane KTZ powinny być rozdysponowywane bardziej na zasadzie partnerstwa, stosując procedurę opartą na przepisach obowiązujących w odniesieniu do funduszy strukturalnych.
(18) W tym celu, procedury delegują główną odpowiedzialność za programowanie i wdrażanie współpracy do poszczególnych KTZ. Współpraca będzie prowadzona przede wszystkim zgodnie z rozporządzeniami terytorialnymi KTZ i będzie ona zwiększała wsparcie dla monitorowania, oceny i audytu zaprogramowanych czynności.
Dodatkowo trzeba wyjaśnić, które programy wspólnotowe i linie budżetowe są otwarte dla KTZ, jak również procedury łagodnego przejścia od poprzednich Europejskich Funduszy Rozwoju do Funduszu dziewiątego.
(19) Globalne zmiany, odzwierciedlone w trwającym procesie liberalizacji handlu, mają szerokie implikacje dla Wspólnoty, głównego partnera handlowego KTZ, jak też dla ich sąsiadów z AKP i innych partnerów gospodarczych.
W równym dostępie do rynku, poziom taryf celnych odgrywa coraz mniejszą rolę, zaś handel usługami i dziedziny związane z handlem nabierają coraz większego znaczenia w stosunkach KTZ z ich partnerami handlowymi.
Dlatego stosunki te powinny być rozwijane przy jednoczesnym utrzymaniu szerokiego spektrum bieżących umów handlowych i warunków stopniowej integracji z gospodarką regionalną i globalną tych KTZ, które tego pragną, uproszczonych dzięki pomaganiu im w zwiększeniu ich zdolności do zajmowania się wszystkimi tymi nowymi obszarami.
(20) Środki niezbędne do realizacji niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
Jednakże jeśli chodzi o Dziewiąty Europejski Fundusz Rozwoju, głosowanie większościowe powinno być takie samo jak ustanowione w art. 21 wewnętrznej Umowy między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na podstawie Protokołu finansowego Umowy o Partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, podpisanej w Cotonou (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. i rozdysponowania pomocy finansowej dla Krajów i Terytoriów Zamorskich, do których odnosi się Część Czwarta Traktatu [6], zwane dalej "Umową wewnętrzną".
(21) KTZ są wrażliwymi środowiskami wyspiarskimi wymagającymi właściwej ochrony, włączając w to zarządzanie odpadami.
W odniesieniu do odpadów radioaktywnych, jest to zapewnione na mocy art. 198 Traktatu Euratom i ustawodawstwa w nim przyjętego, z wyjątkiem Grenlandii, do której Traktat Euratom nie ma zastosowania.
W przypadku pozostałych odpadów należy określić zasady wspólnotowe, jakie mają być stosowane w odniesieniu do KTZ.
(22) Zasad stowarzyszenia ustanowionych w niniejszej decyzji nie powinno stosować się do Bermudów zgodnie z życzeniem Rządu Bermudów.
(23) Reakcja Rady na wszystkie wymienione powyżej nowe czynniki powinna być innowacyjna, zarówno konsekwentna, jak i dopasowana do wielu różnych sytuacji.
Nowy status stowarzyszenia może zapewnić taką reakcję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
CZĘŚĆ PIERWSZA
PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE STOWARZYSZENIA KTZ ZE WSPÓLNOTĄ
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Cel, zadania i zasady
1.
Stowarzyszenie KTZ ze Wspólnotą, zwane dalej "Stowarzyszeniem KTZ-WE", ma za swoją podstawę cel określony art. 182 Traktatu, a mianowicie promowanie rozwoju gospodarczego i społecznego KTZ i ustanowienie ścisłych stosunków gospodarczych między nimi a Wspólnotą jako całością.
Realizuje ono cele ustanowione w art. 183 Traktatu zgodnie z zasadami określonymi w art. 184–188 Traktatu poprzez koncentrację na ograniczeniu, zapobieganiu i w końcu zlikwidowaniu ubóstwa oraz na trwałym rozwoju i stopniowej integracji z regionem i gospodarką światowa.
2.
Stowarzyszenie odnosi się do KTZ wymienionych w załączniku I A.
3.
Zgodnie z art. 188 Traktatu, niniejszą decyzję stosuje się do Grenlandii z uwzględnieniem szczególnych przepisów wymienionych w Protokole w sprawie przepisów szczególnych dla Grenlandii załączonych do Traktatu.
Artykuł 2
Podstawowe elementy
1.
Stowarzyszenie KTZ-WE opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawnego.
Zasady te, na których opiera się Unia zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, są powszechnie obowiązujące dla Państw Członkowskich i związanych z nimi KTZ.
2.
Nie ma dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w dziedzinach współpracy określonych w niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Najmniej rozwinięte KTZ
1.
Wspólnota zapewnia szczególne traktowanie najmniej rozwiniętym KTZ i tym, które nie są w stanie odnieść korzyści ze współpracy regionalnej i integracji określonej w art. 16.
2.
Aby sprostać tym trudnościom, współpraca finansowa obejmuje m.in. szczególne traktowanie przy ustalaniu wielkości środków finansowych i dołączonych do nich warunków w celu umożliwienia najmniej rozwiniętym KTZ przezwyciężenie strukturalnych i pozostałych przeszkód w ich rozwoju.
Zwraca się przy tym szczególną uwagę na poprawę warunków życiowych najuboższych warstw ludności w kontekście złagodzenia problemu ubóstwa.
3.
KTZ uznane za najmniej rozwinięte są do celów niniejszej decyzji wymienione w załączniku I B. Wykaz ten jest zmieniany na mocy decyzji Rady, działającej jednomyślnie na wniosek Komisji, w przypadku gdy sytuacja gospodarcza danego KTZ podlega znaczącej i trwałej zmianie, wywołującej konieczność jego umieszczenia w kategorii najmniej rozwiniętych KTZ lub w przypadku gdy jego umieszczenie w kategorii nie jest już uzasadnione.
Rozdział 2
Podmioty współpracy w KTZ
Artykuł 4
Zasady
1.
W ramach partnerstwa ustanowionego w art. 7, władze KTZ przyjmują zasadniczą odpowiedzialność za opracowanie strategii stowarzyszenia i rozwoju oraz ich realizację poprzez przygotowanie, razem z Komisją i Państwami Członkowskimi, z którymi związane są KTZ, jednolitych dokumentów programowych (zwanych dalej JDP) i programów współpracy.
2.
Wspólnota uznaje, że lokalne podmioty publiczne lub prywatne odgrywają kluczową rolę w realizacji celów ustanowionych w art. 183 Traktatu.
3.
Wprowadzając w życie niniejszą decyzję, strony kierują się zasadami przejrzystości, pomocniczości i potrzebą efektywności.
Artykuł 5
Rodzaje pomiotów
1.
Podmioty współpracy KTZ obejmują:
- władze KTZ;
- pozostałe władze regionalne i lokalne w KTZ;
- społeczeństwo obywatelskie, stowarzyszenia społeczne, stowarzyszenia przedsiębiorców związki zawodowe, służbę publiczną oraz lokalne, krajowe lub międzynarodowe organizacje pozarządowe.
Państwa Członkowskie, z którymi powiązane są KTZ powiadamiają Komisję, w terminie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji, o krajowych władzach regionalnych i lokalnych określonych w różnych artykułach niniejszej decyzji.
2.
Uznanie pomiotów pozarządowych zależy od ich zdolności zaspokajania potrzeb lokalnej ludności, ich doświadczenia oraz demokratycznego i odpowiedzialnego modelu ich organizacji i zarządzania.
3.
Pomioty pozarządowe ustala się w drodze porozumienia między władzami danego KTZ, Komisją i Państwem Członkowskim, z którym ten KTZ jest związany, biorąc pod uwagę dany podmiot, jego doświadczenie i dziedzinę działalności.
W każdym KTZ proces ustalenia podmiotu jest częścią procesu przygotowania programów współpracy określonych w art. 4.
Artykuł 6
Obowiązki podmiotów pozarządowych
Podmioty pozarządowe ustalone na podstawie art. 5 ust. 3 mają do spełnienia rolę w zakresie:
- informowania i konsultowania;
- przygotowywania i wdrażania programów współpracy;
- zdecentralizowanej współpracy w kontekście delegowania obowiązków do celów wspierania inicjatyw dotyczących rozwoju lokalnego.
Rozdział 3
Zasady i procedury partnerstwa KTZ-WE
Artykuł 7
Dialog i partnerstwo
1.
W celu umożliwienia KTZ wzięcia pełnego udziału w realizacji stowarzyszenia KTZ-WE, w poszanowaniu sposobu zorganizowania instytucji zainteresowanych Państw Członkowskich, stowarzyszenie stosuje procedurę konsultacji w oparciu o przepisy wymienione poniżej.
Zajmuje się ono każdą sprawą, jaka może wyniknąć w stosunkach między KTZ i Wspólnotą.
2.
Szeroki dialog powinien umożliwić Wspólnocie, wszystkim KTZ i Państwom Członkowskim, z którymi są one związane, zasięganie wzajemnych opinii na temat zasad, szczegółowych procedur i wyników stowarzyszenia.
Forum dialogu KTZ-EU, zwane dalej "forum KTZ", zbiera się corocznie na spotkaniu władz KTZ, przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
3.
W celu umożliwienia praktycznego wdrożenia celów i zasad niniejszej decyzji w szczególności określonych w art. 4 i 19, ustanawia się odrębne partnerstwa między Komisją, Państwem Członkowskim, z którym KTZ jest związany, i każdym KTZ reprezentowanym przez jego władze.
Owe trójstronne konsultacje będą dalej zwane "partnerstwem".
Dla każdego KTZ tworzy się grupy robocze partnerstwa, działające w charakterze doradczym.
W ich skład wchodzą trzej wymienieni powyżej partnerzy.
Grupy robocze mogą być zwoływane na wniosek Komisji, Państwa Członkowskiego lub KTZ.
Na wniosek jednego z partnerów, kilka grup roboczych partnerstwa może organizować wspólne posiedzenia w celu rozważenia spraw będących przedmiotem ich wspólnego zainteresowania lub regionalnych aspektów stowarzyszenia.
4.
Konsultacje te są prowadzone w pełnej zgodności z odpowiednimi kompetencjami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi każdego z trzech partnerów.
Komisja przewodniczy grupom roboczym i forum KTZ oraz zapewnia działanie ich sekretariatu.
Przedstawiciel Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zwanego dalej EBI, uczestniczy w posiedzeniach, gdy sprawy dotyczące Banku są na porządku dziennym.
5.
Stosownie do przypadku, opinie grup roboczych i forum KTZ są przedmiotem decyzji Komisji, w granicach jej uprawnień, lub propozycji Komisji dla Rady w związku z realizacją nowych elementów stowarzyszenia KTZ-WE lub jego zmian na podstawie art. 187 Traktatu.
Artykuł 8
Wspólne Zgromadzenie AKP-UE
Władze KTZ są informowane o porządku dziennym, rezolucjach i zaleceniach wspólnego zgromadzenia AKP-UE.
Państwa Członkowskie i Komisja wspierają każdy wniosek władz KTZ o uczestniczenie w charakterze obserwatorów w posiedzeniach plenarnych wspólnego zgromadzenia AKP-UE, zgodnie z regulaminem wewnętrznym zgromadzenia.
Artykuł 9
Zarządzanie
Bieżące zarządzanie niniejszą decyzją prowadzi Komisja i władze KTZ oraz, jeśli będzie to niezbędne, Państwo Członkowskie, z którym KTZ jest związane, zgodnie z odpowiednimi kompetencjami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi każdego partnera, w szczególności, gdy chodzi o rozwój współpracy finansowej i współpracy w dziedzinie handlu i usług.
CZĘŚĆ DRUGA
DZIEDZINY WSPÓŁPRACY KTZ-WE
Artykuł 10
Obszary współpracy
Wspólnota przyczynia się do współpracy w tych dziedzinach w KTZ wymienionych w niniejszym tytule zgodnie z priorytetami przyjętymi w strategiach rozwoju dla każdego KTZ lub, stosownie do przypadku, w formie środków regionalnych.
Artykuł 11
Sektory produkcyjne
Współpraca wspiera polityki sektorowe i strategie ułatwiające dostęp do działalności produkcyjnej i środków. Są to w szczególności:
a) Rolnictwo: polityka rolna i rozwój instytucjonalny, zróżnicowanie produkcji, nawadnianie, nasiennictwo, środki ochrony roślin, produkcja nawozów, sprzęt rolniczy, agroprzetwarzanie, hodowla bydła, zootechnika i badania; marketing; składowanie i transport; bezpieczeństwo żywności; kredyty rolne; osadnictwo rolnicze i reforma rolna, przeznaczenie gruntów i polityka rejestracyjna, transfer technologii, infrastruktura nawadniania i osuszania, pozostałe usługi pomocnicze dla rolnictwa.
b) Leśnictwo: polityka leśna i rozwój instytucjonalny, wykorzystanie drzew do ochrony środowiska naturalnego w walce z erozją i pustynnieniem; zalesianie; gospodarka leśna, w tym racjonalne użytkowanie i kontrola wywozu drewna; kwestie odnoszące się do lasów tropikalnych; badania i szkolenie.
c) Rybołówstwo: polityka połowów i rozwój instytucjonalny, ochrona zasobów rybnych i racjonalne gospodarowanie zasobami rybnymi; hodowla ryb i rybołówstwo rzemieślnicze; transport ryb; składowanie w chłodni, sprzedaż i konserwowanie ryb.
d) Rozwój obszarów wiejskich: polityka wiejska i rozwój instytucjonalny, projekty i programy zintegrowanego rozwoju obszarów wiejskich; projekty pomocy dla ludności, produkcja i obrót na obszarach wiejskich; infrastruktura wiejska.
e) Przemysł: polityka sektorowa i rozwój instytucjonalny; rzemiosło; przetwórstwo rolne i pozostałe sektory przemysłu przetwórczego, przemysł środków transportu; technologiczne badania i rozwój; kontrola jakości; rozwój i ekspansja małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) i mikroprzedsiębiorstw.
f) Górnictwo: polityka sektorowa i rozwój instytucjonalny technologiczne badania i rozwój; górnictwo na małą skalę itd.
g) Energetyka: polityka energetyczna i rozwój instytucjonalny; wytwarzanie energii (ze źródeł odnawialnych i nieodnawialnych); efektywne wykorzystanie źródeł energii; badania i szkolenia w zakresie energetyki; zachęcanie sektora prywatnego do zaangażowania w wytwarzanie i dystrybucję energii.
h) Transport: polityka transportowa i rozwój instytucjonalny; transport drogowy, kolejowy, lotniczy, morski lub śródlądowy oraz pomieszczenia i urządzenia do składowania.
i) Komunikacja: polityka komunikacyjna i rozwój instytucjonalny; telekomunikacja i media.
j) Gospodarka wodna: polityka wodna i rozwój instytucjonalny; ochrona zasobów wodnych, zarządzanie ściekami, zaopatrzenie w wodę na obszarach wiejskich i miejskich do użytku domowego, przemysłowego lub rolnego; składowanie, dystrybucja i zarządzanie zasobami wodnymi.
k) Bankowość, usługi finansowe i obsługa firm: polityka sektora finansowego i rozwój instytucjonalny, obsługa firm; prywatyzacja, udział kapitałowy i marketing; wsparcie dla handlu i stowarzyszeń przedsiębiorców (w tym agencje promujące wywóz); instytucje finansowe i bankowe.
l) Rozwój i zastosowanie technologii, badania naukowe: polityka i rozwój instytucjonalny; skoordynowane działanie na szczeblu lokalnym, krajowym i/lub regionalnym na rzecz promocji działalności naukowej i technicznej i jej zastosowań w produkcji oraz wspieranie oświaty informatycznej w sektorze publicznym i prywatnym, programy naukowe i wyposażenie badawcze.
Artykuł 12
Rozwój handlu
1.
Wspólnota stosuje środki rozwoju handlu we wszystkich fazach wymiany aż do końcowej dystrybucji produktu.
Celem jest zapewnienie uzyskania przez KTZ maksymalnych korzyści z przepisów niniejszej decyzji i uczestnictwa na najkorzystniejszych warunkach we Wspólnocie w rynkach krajowych, subregionalnych, regionalnych międzynarodowych poprzez zróżnicowanie zakresu i zwiększenie wartości i wielkości handlu KTZ towarami i usługami.
2.
Poza rozwojem handlu między KTZ i Wspólnotą, szczególną uwagę poświęca się czynnościom mającym na celu podniesienie samowystarczalności KTZ i poprawę współpracy regionalnej w zakresie handlu i usług.
3.
W ramach instrumentów przewidzianych w niniejszej decyzji i zgodnie z przepisami ustanowionymi w odniesieniu do tych instrumentów, działania podejmowane są na wniosek władz KTZ, szczególnie w następujących dziedzinach:
a) wspieranie określenia właściwej polityki makroekonomicznej niezbędnej dla rozwoju handlu;
b) wspieranie tworzenia lub reformowania właściwych ram prawnych i regulacyjnych oraz dla reformy procedury administracyjnej;
c) ustanowienie spójnych strategii handlowej;
d) wspieranie rozwoju wewnętrznych zdolności KTZ, systemów informacyjnych i świadomości roli i wagi handlu dla rozwoju gospodarczego;
e) wspieranie wzmocnienia infrastruktury związanej z handlem, w szczególności wsparcie dla wysiłków KTZ na rzecz poprawy infrastruktury usług wspomagających, w tym transportu i składowania, w celu zapewnienia ich efektywnego udziału w dystrybucji produktów i usług oraz zwiększenia strumienia wywozu z KTZ;
f) rozwój zasobów ludzkich i umiejętności zawodowych w dziedzinie handlu i usług, w szczególności w sektorze przetwarzania, sprzedaży, dystrybucji i transportu na rynku Wspólnoty, rynkach regionalnych i rynkach międzynarodowych;
g) wspieranie rozwoju sektora prywatnego, w szczególności MŚP w zakresie identyfikacji i rozwoju produktów, rynków zbytu oraz wspólnych przedsiębiorstw o orientacji proeksportowej;
h) wspieranie działań KTZ na rzecz zachęcania i przyciągania inwestycji prywatnych i działalności w formie wspólnych przedsiębiorstw;
i) zakładanie, dostosowywanie i wzmacnianie organizacji w KTZ zajmujących się pracami rozwojowymi w handlu i usługach, ze zwróceniem szczególnej uwagi na specjalne potrzeby organizacji w najmniej rozwiniętych KTZ;
j) wspieranie KTZ dążących do poprawy jakości swoich produktów, dostosowanie ich do wymagań rynkowych i zróżnicowanie ich rynków zbytu;
k) wspieranie wysiłków KTZ na rzecz bardziej skutecznej penetracji rynków państw trzecich;
l) środki rozwoju rynku obejmujące zwiększenie kontaktów i wymiany informacji między podmiotami gospodarczymi w KTZ, państwach AKP, Państwach Członkowskich i państwach trzecich;
m) wspieranie KTZ w stosowaniu nowoczesnych technik marketingowych w sektorach i programach zorientowanych na produkt, w szczególności w takich dziedzinach jak rozwój obszarów wiejskich i rolnictwa;
n) zakładanie i rozwój instytucji ubezpieczeniowych i kredytowych w dziedzinie rozwoju handlu.
4.
Wspieranie udziału KTZ w targach handlowych, wystawach i misjach handlowych odbywa się tylko tam, gdzie imprezy takie stanowią integralną część ogólnego planu rozwoju handlu i rynku.
5.
Najmniej rozwinięte KTZ zachęca się do udziału w różnych przedsięwzięciach handlowych poprzez specjalne przepisy, między innymi pokrywanie kosztów podróży personelu i kosztów transportu eksponatów w razie ich uczestnictwa w targach, wystawach i misjach handlowych na szczeblu lokalnym, regionalnym lub szczeblu państw trzecich, włączając w to koszty czasowej budowy i/lub wynajmowania stanowisk i stoisk wystawienniczych.
Najmniej rozwiniętym KTZ przyznaje się specjalną pomoc w zakresie przygotowania i/lub zakupu materiałów promocyjnych.
Artykuł 13
Handel usługami
1.
Wspólnota zgadza się rozwijać i finansować infrastrukturę i zasoby ludzkie odnośnie do handlu usługami zgodnie z priorytetami ustanowionymi w ramach strategii rozwoju dla każdego KTZ.
2.
Wspólnota przyczynia się do rozwoju i wspierania efektywnych pod względem kosztów i wydajnych usług transportu morskiego w KTZ, poprzez:
a) wspieranie efektywnych przewozów ładunków przy uzasadnionych ekonomicznie stawkach przewozowych;
b) wprowadzanie dobrej polityki i zasad konkurencji;
c) ułatwianie większego udziału KTZ w międzynarodowych usługach żeglugi morskiej;
d) rozwijanie regionalnych programów transportu morskiego i rozwoju handlu;
e) zwiększenie lokalnego zaangażowania sektora prywatnego w żeglugę morską.
Wspólnota i KTZ zobowiązują się do wspierania bezpieczeństwa żeglugi morskiej, bezpieczeństwa załóg i zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska.
3.
Wspólnota intensyfikuje współpracę z KTZ, aby zapewnić stałą poprawę i wzrost ruchu lotniczego.
Czynności te obejmują:
a) zbadanie wszystkich środków reformowania i modernizowania transportu lotniczego w KTZ;
b) wspieranie ich handlowej prężności i konkurencyjności;
c) zachęcanie sektora prywatnego do większego udziału w inwestycjach i wymianie doświadczeń i dobrych praktyk handlowych;
d) zapewnienie pasażerom i eksporterom we wszystkich KTZ dostępu do globalnej sieci transportu lotniczego.
4.
Należy zapewnić bezpieczeństwo sektora transportu lotniczego oraz przyjąć i wdrożyć odpowiednie normy międzynarodowe.
W tym celu, Wspólnota pomaga KTZ poprzez:
a) wdrażanie systemów bezpieczeństwa nawigacji lotniczej, w tym systemu dozorowania i zarządzania ruchem lotniczym (CNS/ATM);
b) wdrażanie systemów bezpieczeństwa lotnisk i wzmocnienie zdolności organów lotnictwa cywilnego do zarządzania wszystkimi aspektami bezpieczeństwa operacyjnego znajdującego się pod ich kontrolą;
c) rozwijanie infrastruktury i zasobów ludzkich;
d) zapewnienie, by wszelkie środki w tej dziedzinie były podejmowane na podstawie porad udzielanych przez właściwe organizacje międzynarodowe oraz że będą one skuteczne i trwałe w długim okresie.
5.
Należną uwagę trzeba poświęcić zagadnieniu minimalizacji wpływu transportu lotniczego na środowisko naturalne, szczególnie poprzez odpowiednie badania tego wpływu.
6.
W wielu aspektach transportu lotniczego, regionalne rozwiązania mogą przyczynić się do zmniejszenia kosztów i odniesienia korzyści skali.
W tym celu, Wspólnota zobowiązuje się wspierać działania na poziomie regionalnym, tam gdzie jest to właściwe.
7.
Ponieważ telekomunikacja i aktywny udział w społeczeństwie informacyjnym są warunkami wstępnymi pomyślnej integracji KTZ z gospodarką światową, Wspólnota i KTZ potwierdzają swoje odpowiednie zobowiązania w ramach istniejących porozumień wielostronnych, w szczególności w ramach Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie telekomunikacji podstawowej.
8.
Wspólnota wspiera wysiłki KTZ na rzecz zwiększenia ich zdolności w dziedzinie handlu usługami.
Współpraca obejmuje, między innymi, następujące dziedziny:
a) wspieranie konsultacji między właściwymi organami telekomunikacji w KTZ i we Wspólnocie w związku z zachęcaniem rozwoju konkurencyjnego środowiska telekomunikacyjnego, dostosowującego stawki do kosztów;
b) ustanawianie dialogu w sprawie różnych aspektów społeczeństwa informacyjnego, w tym aspektów regulacyjnych i polityki komunikacyjnej;
c) wymianę informacji i ewentualną pomoc techniczną przy regulacji, standaryzacji, ocenie zgodności i certyfikacji informacji i technologii komunikacyjnych oraz stosowanie częstotliwości;
d) upowszechnianie nowych technologii komunikacyjnych i informacyjnych oraz rozwój nowych instrumentów, szczególnie w stosunku do wzajemnych połączeń sieci i wzajemnego funkcjonowania aplikacji;
e) promowanie i wdrażanie wspólnych badań w dziedzinie nowych technologii odnoszących się do społeczeństwa informacyjnego;
f) opracowywanie i realizację programów i polityk na rzecz zwiększenia świadomości korzyści gospodarczych i społecznych wynikających ze społeczeństwa informacyjnego.
9.
Współpraca w szczególności koncentruje się na większej komplementarności i harmonizacji systemu łączności na poziomie lokalnym, krajowym, regionalnym, międzyregionalnym i międzynarodowym oraz ich dostosowaniu do nowych technologii.
10.
Wspólnota wspiera środki i działania na rzecz rozwoju i wspierania trwałej turystyki.
Środki te należy zastosować na wszystkich szczeblach, poczynając od identyfikacji produktu turystycznego aż do fazy wprowadzenia do obrotu i promocji.
Celem jest wspieranie wysiłków władz KTZ na rzecz osiągnięcia maksymalnych korzyści z turystyki lokalnej, regionalnej i międzynarodowej z uwagi na wpływ turystyki na rozwój gospodarczy i stymulowanie prywatnych przepływów finansowych ze Wspólnoty i innych źródeł na rzecz rozwoju turystyki w KTZ.
Szczególną uwagę poświęca się potrzebie zintegrowania turystyki ze społecznym, kulturalnym i gospodarczym życiem ludzi, jak również z poszanowaniem środowiska naturalnego.
Szczególne środki rozwoju turystyki są nakierowane na zdefiniowanie, dostosowanie i rozwój właściwej polityki na poziomie lokalnym, krajowym, regionalnym, między-regionalnym i międzynarodowym.
Plany i programy rozwoju turystyki powinny opierać się na tej polityce uwzględniając następujące cztery składniki:
a) zasoby ludzkie rozwój instytucjonalny, między innymi:
- profesjonalne zarządzanie rozwojem szczególnych umiejętności i ustawiczne szkolenie na odpowiednich poziomach w sektorze prywatnym i publicznym dla zapewnienia właściwego planowania i rozwoju;
- ustanowienie i wzmocnienie ośrodków promujących turystykę;
- edukacja i kształcenie dla szczególnych warstw ludności i organizacji publicznych i prywatnych działających w sektorze turystyki, w tym dla personelu zaangażowanego w sektor wspierający turystykę;
- współpraca między poszczególnymi KTZ oraz KTZ-AKP i wymiana w dziedzinie kształcenia, pomocy technicznej oraz rozwoju instytucji.
b) rozwój produktów, w tym między innymi:
- identyfikacja produktu turystyki, rozwój nietradycyjnych i nowych produktów turystyki, adaptacja istniejącego produktu, w tym zachowanie i rozwój dziedzictwa kulturowego, aspekty ekologiczne i środowiskowe, zarządzanie, ochrona flory i fauny, naturalne wartości historyczne, społeczne i inne, rozwój usług pomocniczych;
- wspieranie inwestycji prywatnych w przemysł turystyczny KTZ, w tym tworzenie wspólnych przedsiębiorstw;
- produkcja rzemieślniczych wyrobów ludowych do celów rynku turystycznego.
c) rozwój rynku obejmujący, między innymi:
- pomoc przy zdefiniowaniu i realizacji celów i planów rozwoju rynku na poziomie lokalnym, krajowym, regionalnym, między-regionalnym i międzynarodowym;
- wspieranie starań KTZ na rzecz uzyskania dostępu do usług przemysłu turystycznego, takich jak centralnej systemy rezerwacji oraz kontrola ruchu lotniczego i systemy bezpieczeństwa;
- marketing i środki oraz materiały promocyjne w ramach planów i programów rozwoju zintegrowanego rynku w celu lepszej penetracji rynku, nakierowane na głównych animatorów ruchu turystycznego na rynkach tradycyjnych i nietradycyjnych, a także szczególnych działań, takich jak uczestnictwo w wyspecjalizowanych imprezach handlowych jak np. targi, produkcja wysokiej jakości literatury, filmów i pomocy marketingowych;
d) badania naukowe i informacje obejmujące, między innymi:
- poprawę informacji turystycznej oraz zbieranie, analizowanie, upowszechnianie i wykorzystywanie danych statystycznych;
- ocena społeczno-ekonomicznego wpływu turystyki na gospodarki KTZ ze szczególnym podkreśleniem rozwoju powiązań z innymi sektorami w KTZ i otaczających regionach, takich jak produkcja żywności, budownictwo, technologia i zarządzanie.
Artykuł 14
Dziedziny związane z handlem
1.
Wspólnota wzmacnia, w ramach strategii rozwoju dla każdego KTZ, zdolność KTZ do zajmowania się wszystkimi dziedzinami związanymi z handlem, obejmującymi w miarę potrzeby poprawę i wsparcie ram instytucjonalnych.
2.
Wspólnota współpracuje z KTZ we wprowadzaniu ogólnych zasad ochrony i wspierania inwestycji.
3.
Wspólnota także pomaga wzmocnić współpracę z KTZ w związku z formułowaniem i wspieraniem polityki konkurencji z udziałem odpowiednich agencji konkurencji, stopniowo zapewniających skuteczne stosowanie zasad konkurencji przez przedsiębiorstwa zarówno prywatne, jak i państwowe.
Współpraca w tej dziedzinie obejmuje, w szczególności, pomoc w tworzeniu właściwych ram prawnych i ich administracyjne stosowanie w szczególności w odniesieniu do najmniej rozwiniętych KTZ.
4.
Wspólnota nadal sprzyja współpracy KTZ i rozszerza ją w szczególności na następujące dziedziny:
a) przygotowanie przepisów ustawowych i wykonawczych w sprawie ochrony i egzekwowania prawa własności intelektualnej, zapobieganie nadużywaniu tych praw przez ich posiadaczy i naruszanie tych praw przez konkurentów, ustanawianie i wzmacnianie urzędów lokalnych krajowych i regionalnych i innych agencji, w tym wsparcie dla regionalnych organizacji własności intelektualnej zaangażowanych w ochronę i egzekwowanie tych praw, w tym w szkolenie personelu;
b) zawieranie porozumień zmierzających do ochrony znaków towarowych i oznaczeń geograficznych dla produktów cieszących się szczególnym zainteresowaniem.
5.
Wspólnota pomaga KTZ w ich wysiłkach w odniesieniu do standaryzacji i certyfikacji w celu promocji zgodnych systemów między Wspólnotą i KTZ.
W szczególności współpraca obejmuje następujące elementy:
a) środki na rzecz wspierania szerszego stosowania międzynarodowych przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności, w tym środków odnoszących się w szczególności do danego sektora zgodnie z poziomem rozwoju ekonomicznego danego KTZ;
b) współpraca w dziedzinie wysokiej jakości zarządzania w wybranych sektorach o dużym znaczeniu dla KTZ;
c) wspieranie inicjatyw KTZ na rzecz rozwijania zdolności w zakresie oceny zgodności, metrologii i standaryzacji;
d) rozwijanie powiązań między KTZ a europejskimi instytucjami ds. oceny zgodności i certyfikacji.
6.
Wspólnota pomaga wzmocnić współpracę z KTZ w odniesieniu środków na rzecz zdrowia ludzi, zwierząt i roślin w celu budowy zdolności sektora publicznego i prywatnego w tej dziedzinie.
7.
Mając na uwadze Zasady z Rio oraz w celu wzmocnienia wzajemnego wspierania się handlu i polityka ochrony środowiska, Wspólnota pogłębia współpracę z KTZ.
Celem współpracy jest w szczególności:
a) ustanawianie spójnych polityk lokalnych, krajowych, regionalnych, i międzynarodowych;
b) wzmocnienie kontroli jakości towarów i usług związanych ze środowiskiem naturalnym;
c) poprawa przyjaznych dla środowiska metod produkcji w odpowiednich sektorach.
8.
Wspólnota współpracuje z KTZ w odniesieniu do norm pracy.
Współpraca w tej dziedzinie składa się głownie z:
a) wymiany informacji o odnośnych przepisach ustawowych i wykonawczych dotyczących pracy;
b) pomocy w formułowaniu prawa pracy i wzmacnianiu obowiązującego ustawodawstwa;
c) programów edukacyjnych i podnoszących świadomość, nastawionych na zniesienie pracy dzieci;
d) stosowanie przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących pracy;
9.
Wspólnota współpracuje z KTZ w dziedzinie polityki ochrony konsumentów i ochrony zdrowia konsumenta poprzez:
a) poprawę zdolności instytucjonalnej i technicznej w tej dziedzinie;
b) ustanowienie systemów szybkiego alarmowania i wzajemnego informowania o niebezpiecznych produktach;
c) wymianę informacji i doświadczeń w sprawie ustanawiania i obsługiwania systemu nadzoru produktów wprowadzonych na rynek i bezpieczeństwa produktów;
d) poprawę informowania konsumentów o cenach, i charakterystyce oferowanych produktów i usług;
e) zachęcanie rozwoju prywatnych stowarzyszeń konsumenckich i kontaktów między rzecznikami interesów konsumenckich;
f) poprawa zgodności polityki i systemów dotyczących konsumenta;
g) informowanie o wejściu w życie przepisów prawnych i wspieranie współpracy w prowadzeniu śledztw w sprawie szkodliwych lub nieuczciwych praktyk handlowych;
h) wprowadzanie zakazów wywozu w handlu towarami i usługami, obrót którymi został zakazany w kraju ich wytworzenia.
10.
Wspólnota wspiera wysiłki podejmowane przez instytucje publiczne lub prywatne w KTZ w zakresie technologii informatycznych i telekomunikacji w celu:
a) modernizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, usług przesyłania danych, aplikacji zdalnego przetwarzania i projektów zastosowań telematycznych (TAP);
b) rozwoju i poprawy usług i umiejętności potrzebnych do zbudowania społeczeństwa informacyjnego oraz zintegrowania tych usług w możliwie najlepszy sposób w kontekście regionalnym;
c) poprawy świadomości co do możliwości gospodarczych i wymiany doświadczeń oraz know-how;
d) dostarczania lepszej informacji użytkownikom tych zasobów;
e) wykorzystania potencjału tego sektora w sposób optymalny i trwały;
f) zwiększenia zastosowania technologii komunikacyjnych i informacyjnych w dziedzinie edukacji, w tym kształcenia na odległość;
g) zwiększania zakresu handlu elektronicznego i współpracy gospodarczej;
h) poprawy i modernizacji sieci usług służby zdrowia poprzez rozwój powiązań między szpitalami, stosowania diagnozy na odległość i tworzenia wspólnych baz danych;
i) rozwój multimedialnego dostępu do kultury i zasobów turystycznych;
j) poprawy i zwiększenia zastosowania technologii komunikacyjnych i informatycznych w przemyśle i w celu innowacji.
Artykuł 15
Sektory społeczne
Wspólnota dostarcza, w ramach strategii rozwoju każdego KTZ, środków dla rozwoju czynnika ludzkiego i społecznego.
Współpraca mogłaby w szczególności wspierać programy w następujących sektorach:
a) Polityka edukacyjna i rozwój instytucjonalny (budynki i materiały); kształcenie językowe i kształcenie nauczycieli; szkolnictwo podstawowe, szkolnictwo średnie i kształcenie zawodowe; szkolnictwo wyższe (w tym działalność edukacyjna charakterystyczna dla danego sektora, np. szkolnictwo rolnicze).
W szkolnictwie należy się skoncentrować na zwiększeniu dostępności i poprawy jakości szkolnictwa podstawowego poprzez budowanie większej liczby szkół, poprawę stanu istniejących pomieszczeń i zapewnienie materiałów edukacyjnych, kształcenia, nauczycieli i stypendiów dla uboższych studentów;
b) Reformowanie działalności sektora ochrony zdrowia, polityka zdrowotna i rozwój instytucjonalny; edukacja medyczna, kształcenie i badania, infrastruktura zdrowotna; HIV/AIDS.
W sektorze zdrowia realizacja projektów powinna zapewnić podstawę i profilaktyczne usługi medyczne, w szczególności planowanie rodziny i opiekę nad matką i dzieckiem;
c) Polityka ludnościowa i planowanie rodziny; opieka nad matką i dzieckiem, w tym wsparcie dla projektów dotyczących wyżywienia i rozwoju następnego pokolenia.
d) Zwiększenie efektywności polityk zapobiegania produkcji, dystrybucji i przemytowi wszystkich rodzajów narkotyków, środków odurzających i substancji psychotropowych, zapobieganie i zmniejszeni nadużywania narkotyków, uwzględniając w tym kontekście pracę wykonaną przez organy międzynarodowe.
Współpraca obejmuje następujące elementy:
i) kształcenie, edukację, promocję zdrowia i rehabilitację osób uzależnionych, włącznie z projektami ponownej integracji osób uzależnionych w środowisku społecznym i środowisku pracy;
ii) środki mające na celu wsparcie alternatywnych możliwości ekonomicznych, np. programów alternatywnego rozwoju obszarów nielegalnej produkcji roślin wykorzystywanych w produkcji narkotyków, związane ze skutecznymi środkami ich wdrożenia;
iii) pomoc techniczną, finansową i administracyjną odnoszącą się do monitorowania handlu prekursorami i ustanawiania norm równoważnych przyjętych przez Wspólnotę i odnośne władze międzynarodowe;
iv) pomoc techniczna, finansowa i administracyjna odnosząca się do zapobiegania, leczenia i zmniejszenia narkomanii;
v) pomoc techniczna i szkoleniowa oraz ustanawianie norm zapobiegania praniu brudnych pieniędzy równoważne przyjętym przez Wspólnotę i inne organy międzynarodowe, w szczególności grupę roboczą działań finansowych ds. prania brudnych pieniędzy;
vi) wymiana istotnych informacji w sprawie wykonywania przepisów lit. a)–d).
e) Polityka wodna i rozwój instytucjonalny; ochrona zasobów wodnych; zarządzanie odpadami (woda dla rolnictwa lub energetyki będzie objęta działaniami odpowiedniego sektora).
W sektorze zaopatrzenia w wodę i ochrony sanitarnej otoczenia, celem jest świadczenie usług na terenach zaniedbanych.
Finansowanie wspierające poprawę dostępu do zaopatrzenia w wodę pitną i usługi sanitarne przyczynia się bezpośrednio do rozwoju zasobów ludzkich poprzez poprawę stanu zdrowia, a tym samym zwiększenie wydajności pracy osób, które nie mają jeszcze dostępu do tych usług; ciągła potrzeba rozszerzenia podstawowych usług zaopatrzenia w wodę, usług sanitarnych i usług transportowych dla ludności zarówno miejskiej, jaki i wiejskiej musi być zaspokajana w zrównoważony sposób pod względem środowiska naturalnego.
f) Wspólnota współpracuje z KTZ w zakresie ochrony, stałego wykorzystania swojej różnorodności biologicznej i stałego nią zarządzania, uwzględniając wspólnotowy plan działań w sprawie różnorodności biologicznej.
Współpraca w tej dziedzinie może obejmować, w szczególności:
i) wspieranie opracowania, uaktualniania i wdrażania narodowych strategii i planów działań dotyczących różnorodności biologicznej;
ii) ułatwianie ustanawiania lokalnych, regionalnych i subregionalnych mechanizmów wymiany informacji oraz monitorowania i oceny postępu we wdrażaniu Konwencji o różnorodności biologicznej [7];
iii) opracowywanie i uaktualnianie baz danych o różnorodności biologicznej KTZ;
iv) wprowadzania właściwych środków odnoszących się do dostępu do zasobów genetycznych;
v) wspieranie zawierania z sektorem prywatnym umów w sprawie użytkowania zasobów genetycznych kraju, aby społeczności lokalne mogły efektywnie korzystać z przychodu uzyskiwanego z takich umów i aby użytkowanie zasobów genetycznych nie zaszkodziło ochronie i zachowaniu różnorodności biologicznej;
vi) wspomaganie KTZ w aktywnym uczestnictwie w procesie ustalania polityki i negocjacji na warunkach Konwencji o różnorodności biologicznej.
g) Budownictwo mieszkaniowe i zintegrowane projekty i programy urbanizacji.
W przypadku rozwoju urbanizacji wysiłki koncentrują się na budowie lub naprawie dróg i innej infrastruktury podstawowej, włącznie z tanim budownictwem.
Artykuł 16
Współpraca i integracja regionalna
Współpraca ma zapewnić udzielanie skutecznej pomocy w celu realizacji celów i priorytetów określonych przez odpowiednie władze KTZ w ramach współpracy i integracji regionalnej i subregionalnej:
1.
Współpraca regionalna obejmuje czynności uzgodnione między:
a) dwoma lub więcej KTZ;
b) jednym lub więcej KTZ i jednym lub więcej sąsiadującymi państwami AKP lub niebędącymi państwami AKP;
c) jednym lub więcej KTZ i jednym lub więcej państwami AKP lub jednym lub więcej najbardziej peryferyjnych regionów określonych w art. 299 ust. 2 Traktatu (Gwadelupa, Gujana, Martynika, Reunion, Wyspy Kanaryjskie, Azory i Madera);
d) dwoma lub więcej ugrupowaniami regionalnymi, których członkami są KTZ;
e) jednym lub więcej KTZ i ugrupowaniami regionalnymi, których członkami są KTZ, państwa AKP lub jeden lub więcej najbardziej peryferyjnymi regionami.
2.
Celami współpracy w tym kontekście są:
a) dążenie do stopniowej integracji KTZ z gospodarką światową;
b) przyspieszenie współpracy gospodarczej i rozwoju w obrębie regionów KTZ i pomiędzy nimi i regionami państw AKP;
c) wspieranie swobodnego przepływu osób, towarów, usług, kapitału, siły roboczej i technologii;
d) przyspieszenie gospodarczego zróżnicowania oraz koordynacji i harmonizacji polityk współpracy regionalnej i subregionalnej;
e) wspieranie i promowanie handlu wewnątrz i między KTZ oraz handlu z najbardziej peryferyjnymi regionami, państwami AKP lub państwami trzecimi.
3.
W kontekście integracji regionalnej, celem współpracy jest:
a) budowanie i wzmacnianie zdolności organizacji i instytucji współpracy regionalnej i integracji dla wspierania współpracy i integracji regionalnej;
b) zachęcanie najmniej rozwiniętych KTZ do brania udziału w rozwoju rynków regionalnych i odnoszenia stąd korzyści;
c) wdrażanie polityki reform strukturalnych na poziomie regionalnym;
d) liberalizacja handlu i płatności;
e) stymulowanie inwestycji zagranicznych i krajowych oraz innych inicjatyw regionalnej i subregionalnej integracji gospodarczej;
f) uwzględnienie przejściowych kosztów netto integracji regionalnej w dochodach budżetowych i bilansie płatniczym.
4.
Współpraca, w dziedzinie współpracy regionalnej, obejmuje szeroki zakres dziedzin funkcjonalnych i tematycznych, w szczególności dotyczących wspólnych problemów i pozwalających wykorzystać oszczędności skali, w tym:
a) infrastrukturę, zwłaszcza transport i komunikację oraz związane z tym problemy bezpieczeństwa, energetykę;
b) środowisko naturalne, zarządzanie zasobami wodnymi;
c) ochronę zdrowia, edukację i szkolenie;
d) badania i współpracę naukowo-techniczną;
e) inicjatywy regionalne dotyczące przygotowania na wypadek katastrof i łagodzenia ich skutków;
f) inne dziedziny, np. kontrolę zbrojeń, walkę z narkomanią, przestępczością zorganizowaną, praniem pieniędzy, nadużyciami finansowymi i korupcją.
5.
Współpraca wspiera także programy i inicjatywy współpracy międzyregionalnej, między KTZ i między państwami AKP.
Artykuł 17
Współpraca kulturalna i społeczna
Współpraca przyczynia się do autonomicznego rozwoju KTZ, będącego procesem, który koncentruje się na samych narodach i jest zakorzeniony w kulturze każdego z nich.
Wymiar ludzki i kulturowy obejmuje wszystkie dziedziny i znajduje odzwierciedlenie we wszystkich programach i projektach rozwoju.
Współpraca wspomaga politykę i środki przyjęte przez właściwe władze KTZ w celu wzmocnienia ich zasobów ludzkich, podniesienia ich własnych zdolności twórczych i wspierania ich tożsamości kulturowej.
Sprzyja ona udziałowi ludności w procesie rozwoju.
Współpraca kulturalna i społeczna odbywa się poprzez:
- uwzględnianie wymiaru kulturowego i społecznego;
- wspieranie tożsamości kulturowej i dialogu międzykulturowego, w szczególności w odniesieniu do zachowania dziedzictwa kulturowego, wytwarzania i upowszechniania dóbr kultury, wydarzeń kulturalnych oraz informacji i komunikacji;
- działania dotyczące rozwoju zasobów ludzkich, zwłaszcza obejmujące edukację i szkolenie, współpracę naukowo-techniczną, rolę kobiet w rozwoju, ochronę zdrowia i zwalczanie narkomanii, zaludnienie i demografię.
CZĘŚĆ TRZECIA
INSTRUMENTY WSPÓŁPRACY KTZ-WE
TYTUŁ I
WSPÓŁPRACA NA RZECZ FINANSOWANIA ROZWOJU
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 18
Cele
Współpraca na rzecz finansowania rozwoju, poprzez zapewnienie wystarczających środków finansowych i odpowiedniej pomocy technicznej, ma na celu:
a) wspieranie i wspomaganie starań KTZ mających na celu osiągnięcie trwałego rozwoju społecznego, kulturowego i gospodarczego w oparciu o wspólny interes i w duchu współzależności;
b) pomoc w podniesieniu poziomu życia narodów KTZ;
c) wspomaganie środków mogących mobilizować zdolność do przejawiania inicjatywy przez społeczności, grupy, stowarzyszenia i osoby prywatne i ich uczestnictwo w tworzeniu i realizacji programów rozwojowych;
d) przyczynienie się do pełnego uczestnictwa ludności w korzyściach z rozwoju w interesie zwalczania ubóstwa;
e) przyczynianie się do rozwoju zdolności KTZ do przystosowania i przekształcania lokalnych technologii i wprowadzania do nich innowacji oraz do opanowania odpowiednich nowych technologii;
f) wsparcie starań KTZ zmierzających do gospodarczego zróżnicowania, między innymi poprzez przyczynianie się do stałego poszukiwania, ochrony, przetwarzania i wykorzystania ich zasobów naturalnych;
g) wspieranie i wspomaganie optymalnego rozwoju zasobów ludzkich w KTZ;
h) ułatwienie wzrostu przepływów finansowych do KTZ, które odpowiadają zmiennym potrzebom KTZ i wsparcie ich wysiłków w celu harmonizacji współpracy międzynarodowej na rzecz ich rozwoju poprzez współfinansowanie działań z innymi instytucjami finansowymi lub stronami trzecimi;
i) wspieranie bezpośrednich inwestycji prywatnych w KTZ, wspomaganie rozwoju zdrowego, zasobnego i dynamicznego sektora prywatnego w KTZ i wspieranie przepływu lokalnych, krajowych i zagranicznych inwestycji prywatnych do sektorów produkcyjnych w KTZ;
j) zachęcanie do współpracy regionalnej, solidarności i integracji między KTZ oraz między KTZ a państwami AKP;
k) zezwalanie na ustanowienie bardziej zrównoważonych stosunków gospodarczych i społecznych i lepszego zrozumienia między KTZ, państwami AKP, Państwami Członkowskimi a resztą świata, w celu wsparcia integracji KTZ z gospodarką światową;
l) umożliwienie skorzystania z pomocy w sytuacjach wyjątkowych tym KTZ, które zmagają się z poważnymi trudnościami gospodarczymi i społecznymi o wyjątkowym charakterze, wynikającymi z klęsk żywiołowych lub wyjątkowych okoliczności o porównywalnych skutkach;
m) pomaganie najmniej rozwiniętym KTZ pokonać szczególne przeszkody hamujące ich wysiłki na rzecz rozwoju.
Artykuł 19
Zasady
1.
Współpraca na rzecz finansowania rozwoju opiera się na zasadach partnerstwa, komplementarności i pomocniczości oraz:
a) jest realizowana zgodnie ze strategiami stowarzyszenia i rozwoju przyjętymi zgodnie z art. 4, z należytym uwzględnieniem geograficznych, społecznych i kulturowych cech KTZ oraz ich charakterystycznego potencjału;
b) zapewnia, by napływ środków odbywał się w sposób regularny i przewidywalny;
c) jest elastyczna i dostosowana do sytuacji każdego KTZ.
2.
Państwa Członkowskie współpracują z Komisją w celu zapewnienia należytego zarządzania finansami przy wykorzystywaniu funduszy wspólnotowych.
3.
Na zasadzie podejścia partnerskiego, decyzje o działalności wspólnotowej są podejmowane w ścisłej konsultacji między Komisją, władzami zainteresowanego KTZ i Państwem Członkowskim, z którym ten KTZ jest związany.
Partnerstwo takie jest prowadzone w całkowitej zgodności z odpowiednimi uprawnieniami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi każdego z partnerów.
4.
Bez uszczerbku dla art. 25 ust. 1 akapit drugi, wpłaty dokonywane przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie są komplementarne.
5.
Zgodnie z zasadą pomocniczości, za wdrażanie czynności są odpowiedzialne władze zainteresowanego KTZ, bez uszczerbku dla uprawnień Komisji mających na celu zapewnienie należytego zarządzania finansami przy wykorzystywaniu funduszy wspólnotowych.
Artykuł 20
Jednolite dokumenty programowe
1.
Zgodnie z art. 4, władze KTZ, Komisja oraz Państwo Członkowskie, z którym ten KTZ jest związany ustalają, w ramach partnerstwa, strategię i cele priorytetowe, na których opiera się JDP.
2.
Władze KTZ są odpowiedzialne za:
a) ustanowienie priorytetów, na których powinna opierać się strategia współpracy;
b) w ramach planowania sektorowego, identyfikację projektów i programów oraz ustanowienie środków wspomagających w celu zapewnienia trwałości i skuteczności proponowanych rozwiązań;
c) przygotowanie dokumentacji projektów i programów;
d) przygotowanie, negocjowanie i zawieranie umów;
e) realizację projektów i programów oraz zarządzanie nimi;
f) obsługę projektów i programów oraz zapewnienie ich trwałości.
3.
Właściwe organy KTZ i Komisji są wspólnie odpowiedzialne za:
a) przyjęcie JDP;
b) zapewnienie równości warunków udziału w zaproszeniach do składania ofert i zamówieniach;
c) monitorowanie i ocena skutków i wyników projektów i programów;
d) zapewnienie właściwej, szybkiej i skutecznej realizacji projektów i programów.
4.
Komisja jest odpowiedzialna za podejmowanie decyzji w sprawie finansowania ogólnego przydziału środków związanych z JDP, zgodnie z procedurą określoną w art. 24.
5.
O ile niniejsza decyzja nie stanowi inaczej, wszystkie decyzje wymagające zatwierdzenia przez jedną ze stron stowarzyszenia są zatwierdzone lub uznane za zatwierdzone, w ciągu sześciu miesięcy od momentu notyfikacji drugiej stronie.
Artykuł 21
Zakres finansowania
W ramach strategii i priorytetów ustalonych przez odnośny KTZ na poziomie lokalnym lub regionalnym, wsparcie finansowe może zostać przyznane na czynności przyczyniające się do realizacji celów wymienionych w niniejszej decyzji.
W jej zakres wchodzą następujące czynności:
a) polityki i reformy sektorowe oraz spójne z nimi projekty;
b) rozwój instytucjonalny, zwiększanie zdolności oraz integracja aspektów środowiskowych;
c) pogramy współpracy technicznej;
d) pomoc humanitarna oraz pomoc w sytuacjach wyjątkowych;
e) dodatkowe wsparcie w wypadku wahań poziomu wpływów z wywozu towarów i usług.
Artykuł 22
Kwalifikowanie do finansowania
1.
Następujące podmioty i organy kwalifikują się do uzyskiwania finansowego wsparcia na mocy niniejszej decyzji:
a) KTZ;
b) regionalne lub międzypaństwowe organy, do których należy jeden lub więcej KTZ i będące do tego upoważnione przez odpowiednie organy;
c) wspólne organy tworzone przez Wspólnotę i KTZ w celu realizacji pewnych celów specjalnych.
2.
Za zgodą władz odnośnego KTZ, do uzyskiwania wsparcia mogą być uprawnione:
a) lokalne, krajowe i/lub regionalne publiczne lub pół-publiczne agencje, służby lub władze lokalne KTZ, w szczególności ich instytucje finansowe i banki rozwoju;
b) spółki i przedsiębiorstwa KTZ i ugrupowania regionalne;
c) przedsiębiorstwa Państw Członkowskich, aby umożliwić im, z towarzyszeniem ich własnego wkładu, podjęcie prac produkcyjnych na terytorium KTZ;
d) pośrednicy finansowi KTZ lub Wspólnoty promujący i finansujący inwestycje prywatne w KTZ;
e) podmioty zdecentralizowanej współpracy i inne podmioty niepaństwowe z KTZ i ze Wspólnoty w celu umożliwienia im podjęcia projektów i programów gospodarczych, kulturalnych, społecznych i projektów edukacyjnych w KTZ w ramach zdecentralizowanej współpracy, określone w art. 29.
Artykuł 23
Programowanie i wykonanie
W ciągu 12 miesięcy od jej wejścia w życie niniejszej decyzji, Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do tej części i do załączników II A–D, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 i we współpracy z KTZ zgodnie z art. 7.
Wspiera ona pełne wykorzystanie przez KTZ instrumentów ustanowionych w niniejszej decyzji, w szczególności przepisów handlowych i finansowych, poprzez udzielanie odpowiednich wytycznych i informacji w ciągu 12 miesięcy od wejścia decyzji w życie.
Przepisy obejmują w szczególności:
a) procedurę przygotowywania jednolitego dokumentu programowego i jego zasadniczych elementów;
b) procedury i kryteria kontroli, audytu, ocen ex-ante, w połowie okresu i ex-post, oraz przeglądu i wykonania jednolitego dokumentu programowego, w tym odnoszące się do udziału Komisji w tych działaniach;
c) przygotowanie sprawozdań okresowych lub innych sprawozdań;
d) szczegółowe zasady korekt finansowych określone w art. 32.
Procedury finansowe i księgowe są ustanowiona w rozporządzeniu finansowym dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR).
Artykuł 24
Komitet EFR-KTZ
1.
W miarę potrzeb Komisję wspomaga Komitet utworzony w drodze wewnętrznej umowy, zwany dalej w niniejszym artykule "Komitetem".
2.
Wykonując uprawnienia powierzone mu na mocy niniejszej decyzji, Komitet znany jest jako "Komitet EFR-KTZ".
Regulamin wewnętrzny Komitetu, przyjęty na mocy umowy wewnętrznej ma zastosowanie do Komitetu EFR-KTZ.
3.
Prace Komitetu koncentrują się na zasadniczych problemach współpracy na rzecz rozwoju na poziomie KTZ i regionalnym.
W interesie spójności, koordynacji i komplementarności, monitoruje on wykonywanie JDP.
4.
Komitet wydaje opinie w sprawie:
a) projektów JDP i ich zmian;
b) przepisów wykonawczych do niniejszej części decyzji i do załączników II A–D.
5.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego.
Opinia jest wydawana przez większość ustanowioną w art. 21 ust. 4 umowy wewnętrznej.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w ust. 3 wyżej wymienionego artykułu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
6.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W takim wypadku Komisja może odroczyć stosowanie wyznaczonych przez nią środków na okres nie dłuższy niż trzy miesiące od dnia takiego powiadomienia.
7.
Rada, stanowiąc większością głosów i zgodnie z metodą ich ważenia określoną w ust. 5, może podjąć inną decyzję w terminie przewidzianym w ust. 6.
8.
Komisja informuje Komitet o powtórnym ogłoszeniu, ocenie i audycie JDP.
Rozdział 2
Środki udostępniane KTZ
Artykuł 25
Pomoc finansowa
1.
Całkowita kwota wspólnotowej pomocy finansowej do celów rozdziału 1, jej podział, warunki i zasady finansowania oraz wykorzystanie pomocy w latach 2000–2007 są podane w załącznikach II A-D i w rozdziale 3, bez uszczerbku dla przepisów przyjętych przez Komisję w sposób ustanowiony w art. 24.
Pomoc finansowa na mocy niniejszej decyzji może zostać użyta do pokrycia całkowitego kosztu zarówno lokalnych, jak i zagranicznych wydatków na projekty i programy, w tym na finansowanie kosztów powtarzających się.
2.
KTZ kwalifikują się też do finansowania na rzecz krajów rozwijających się, wymienionych w załączniku II E na mocy obowiązującego ustawodawstwa oraz do programów wspólnotowych wymienionych w załączniku II F.
Rozdział 3
Wsparcie inwestycji sektora prywatnego
Artykuł 26
Popieranie inwestycji
Władze KTZ, Państw Członkowskich i Wspólnoty, uznając wagę inwestycji prywatnych w celu wsparcia współpracy na rzecz rozwoju oraz uznając potrzebę podjęcia działań w celu wsparcia takich inwestycji, postanawiają:
a) stosować środki mające na celu zachęcenie inwestorów prywatnych, działających zgodnie z celami i priorytetami współpracy na rzecz rozwoju KTZ-WE i zgodnie właściwymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, do udziału w ich staraniach na rzecz rozwoju;
b) zapewnić takim inwestorom sprawiedliwe i równe traktowanie;
c) podejmować środki i działania przyczyniające się do stworzenia i utrzymania przewidywalnego i bezpiecznego klimatu dla inwestycji oraz rozpocząć negocjacje w sprawie umów, które poprawią ten klimat;
d) wspierać efektywną współpracę między podmiotami gospodarczymi z KTZ oraz między nimi a podmiotami Wspólnotowymi w celu zwiększenia przepływu kapitału, umiejętności zarządzania, technologii i innych form know-how;
e) starać się o większy przepływ środków prywatnych między Wspólnotą a KTZ poprzez, między innymi, usunięcie przeszkód utrudniających podmiotom gospodarczym z KTZ dostęp do międzynarodowych rynków kapitałowych, w tym rynków Wspólnoty;
f) stworzyć warunki sprzyjające rozwojowi instytucji finansowych i mobilizacji środków o istotnym znaczeniu dla akumulacji kapitału i wzrostu przedsiębiorczości;
g) wspierać rozwój przedsiębiorczości poprzez podejmowanie niezbędnych działań mających na celu poprawę środowiska biznesu, w szczególności tworzenie ram prawnych i administracyjnych oraz bodźców sprzyjających powstawaniu i rozwojowi dynamicznych przedsiębiorstw sektora prywatnego, włącznie z przedsiębiorstwami zakładanymi od podstaw;
h) wzmocnić zdolność lokalnych instytucji w KTZ do zapewnienia szeregu usług zachęcających podmioty lokalne do udziału w większym zakresie w działalności przemysłowej i gospodarczej.
Artykuł 27
Wsparcie i finansowanie inwestycji
Współpraca będzie zapewniała długoterminowe finansowanie w celu wspierania wzrostu sektora prywatnego i mobilizowała w tym celu kapitał krajowy i zagraniczny.
W tym celu, współpraca zapewnia w szczególności:
a) dotacje do pomocy technicznej i finansowej wspierającej rozwój zasobów ludzkich, tworzenie zdolności instytucjonalnej i innych form pomocy instytucjonalnej związanej z konkretnymi inwestycjami; środki zmierzające do poprawy konkurencyjności przedsiębiorstw i rozwijania zdolności prywatnych pośredników finansowych i niefinansowych; środki mające ułatwić i wspierać inwestycje oraz czynności w celu poprawy konkurencyjności;
b) usługi doradczo-konsultacyjne w celu stworzenia klimatu przyjaznego dla inwestycji i zasobów informacyjnych, aby pomóc ukierunkowaniu i stymulowaniu przepływów kapitałowych;
c) dotacje finansowane przez instrument inwestycyjny określony w załączniku II C;
d) pożyczki ze środków własnych EBI.
Warunki mające zastosowanie do instrumentu inwestycyjnego i pożyczek wymienionych powyżej zostały ustanowione odpowiednio w załącznikach II B i C.
Rozdział 4
Dodatkowe wsparcie w przypadku wahań przychodów z wywozu
Artykuł 28
Dodatkowe wsparcie
1.
W celu złagodzenia negatywnych skutków krótkoterminowych wahań przychodów z wywozu, zwłaszcza produktów sektora rolnictwa i górnictwa, które mogłyby zagrozić realizacji celów rozwoju KTZ, ustanawia się system dodatkowej pomocy w ramach przydziału finansowego określonego w załączniku II A.
2.
Celem pomocy w przypadku krótkoterminowych wahań przychodów z wywozu jest ochrona polityki i reform makroekonomicznych i sektorowych zagrożonych w wyniku spadku wpływów oraz przeciwdziałanie negatywnym skutkom niestabilności przychodów z wywozu, w szczególności produktów rolnych i górnictwa.
3.
Zależność gospodarek KTZ od wywozu, zwłaszcza produktów w sektorze rolnictwa i górnictwa, bierze się pod uwagę przy rozdzielaniu środków określonych w załączniku II D. W tym kontekście, najmniej rozwinięte KTZ są bardziej korzystnie traktowane.
4.
Dodatkowe środki dostarcza się zgodnie ze szczegółowymi procedurami mechanizmu wsparcia wymienionymi w załączniku II D.
5.
Wspólnota wspiera także rynkowe programy ubezpieczeń przeznaczone dla KTZ zmierzające do zabezpieczenmia tych krajów przed ryzykiem wahań przychodów z wywozu.
Rozdział 5
Wsparcie pozostałych podmiotów współpracy
Artykuł 29
Cele i finansowanie
1.
W celu ustosunkowania się do potrzeb społeczności lokalnych w zakresie rozwoju i zachęcanie wszystkich podmiotów zdecentralizowanej współpracy, mogących przyczynić się do autonomicznego rozwoju KTZ do zgłaszania i realizowania inicjatyw, współpraca KTZ-WE wspiera takie czynności na rzecz rozwoju w granicach przewidzianych przez zainteresowane KTZ i przez Państwa Członkowskie, z którymi te KTZ są związane, oraz w ramach przepisów jednolitego dokumentu programowego.
2.
W tym kontekście, wsparcia finansowego udziela się następującym zdecentralizowanym projektom i mikroprojektom:
a) Partnerami współpracy uprawnionymi do wsparcia finansowego w ramach niniejszego rozdziału są zdecentralizowane podmioty współpracy we Wspólnocie, KTZ lub innych krajach rozwijających się, mianowicie: władze lokalne, organizacje pozarządowe, lokalne stowarzyszenia zawodowe i lokalne grupy obywateli, spółdzielnie, związki zawodowe, organizacje kobiece i młodzieżowe, instytucje oświatowe i badawcze, kościoły i wszelkie stowarzyszenia pozarządowe, jakie mogą przyczynić się do rozwoju.
Ta forma współpracy umożliwia aktywizację zdolności, innowacyjnych sposobów działania, metod i środków podmiotów zdecentralizowanej współpracy, na rzecz rozwoju KTZ.
Wsparcie będzie dotyczyć w szczególności wspólnych działań między Wspólnotą, KTZ i innymi krajami rozwijającymi się;
b) Lokalne mikroprojekty mają gospodarczy i społeczny wpływ na życie ludzi, zaspokajają zaobserwowane i stwierdzone podstawowe potrzeby oraz podejmowane są z inicjatywy i z aktywnym udziałem społeczności lokalnych, które z nich będą korzystać.
3.
Projekty lub programy w ramach tej formy współpracy mogą być sposobem osiągnięcia poszczególnych celów jednolitego dokumentu programowego lub wynikiem inicjatyw społeczności lokalnych lub podmiotów zdecentralizowanych.
4.
Wsparcie udzielane w ramach niniejszego rozdziału jest elementem dodatkowym lub, w razie potrzeby, komplementarnym w odniesieniu do przepisów załącznika II E.
5.
Wkład w finansowanie mikroprojektów i współpracy zdecentralizowanej pochodzi z dotacji, w którym to przypadku wkład zwykle nie przekracza trzech czwartych całkowitego kosztu każdego projektu.
Pozostała część zostaje sfinansowana:
a) w przypadku mikroprojektów, przez zainteresowaną społeczność lokalną, w formie niepieniężnej lub w formie usług lub w gotówce w zależności od jej możliwości wniesienia wkładu;
b) w przypadku współpracy zdecentralizowanej, przez podmioty współpracy zdecentralizowanej, pod warunkiem że środki finansowe, techniczne, materialne i inne środki udostępnione przez te podmioty stanowią, jako ogólna zasada, mniej niż 25 % szacowanego kosztu projektu/programu;
c) w wyjątkowych przypadkach, gdy mają miejsce zarówno mikroprojekty, jak i współpraca zdecentralizowana, przez władze KTZ, w formie wkładów finansowych albo poprzez udostępnienie publicznego sprzętu lub świadczenie usług.
Procedury stosowane w odniesieniu do projektów programów finansowanych w kontekście mikroprojektów, jak i współpracy zdecentralizowanej są wymienione w niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do przepisów wykonawczych jednolitego dokumentu programowego.
Rozdział 6
Wsparcie pomocy humanitarnej i pomocy w sytuacjach wyjątkowych
Artykuł 30
Cele i środki
1.
Pomoc humanitarna i pomoc w sytuacjach wyjątkowych jest udzielana KTZ przeżywającemu poważne trudności gospodarcze i społeczne o wyjątkowym charakterze wynikające z klęsk żywiołowych lub wyjątkowych okoliczności powodujących porównywalny skutek.
Pomoc humanitarną i pomoc w sytuacjach wyjątkowych kontynuuje się tak długo jak potrzeba, aby można było sprostać pilnym problemom, jakie powstają w takich sytuacjach.
Pomoc humanitarna i pomoc w sytuacjach wyjątkowych jest udzielana wyłącznie na podstawie potrzeb i interesów ofiar katastrof.
2.
Celem pomocy humanitarnej i pomocy w sytuacjach wyjątkowych jest:
a) ratowanie ludzkiego życia w sytuacja kryzysowych i pokryzysowych spowodowanych klęskami żywiołowymi lub wyjątkowymi okolicznościami o porównywalnym skutku;
b) udział w sfinansowaniu transportu pomocy i wysiłki w celu zapewnienia, z wykorzystaniem wszelkich dostępnych środków logistycznych, by pomoc dotarła do tych, dla których jest przeznaczona;
c) prowadzenie krótkoterminowych akcji odbudowy i przywracania poprzedniego stanu, aby jak najszybciej stworzyć tym ludziom warunki do integracji lub reintegracji;
d) ustosunkowanie się do potrzeb wynikających z przemieszczeń ludności, jak np. uchodźców, wysiedleńców i powracających w następstwie klęsk żywiołowych lub katastrof spowodowanych przez człowieka, w celu zaspokojenia, tak długo jak to konieczne, wszelkich potrzeb uchodźców i wysiedleńców bez względu gdzie się znajdują, oraz ułatwienia ich dobrowolnego ponownego osiedlenia się;
e) pomoc KTZ w rozwoju lub doskonaleniu systemów zapobiegania katastrofom i postępowania w razie ich zaistnienia, w tym systemów przewidywania i wczesnego ostrzegania, w celu ograniczenia następstw katastrof.
3.
Pomoc może także zostać przyznana KTZ przyjmującym uchodźców lub osoby powracające w celu zaspokojenia najpilniejszych potrzeb nieobjętych pomocą w sytuacjach wyjątkowych.
4.
Pomoc przewidziana w niniejszym artykule jest finansowana z budżetu Wspólnoty.
Jednakże może być ona wyjątkowo finansowana z wpłat ustanowionych w załączniku II A, w uzupełnieniu finansowania danej pozycji budżetu.
5.
Działania związane z pomocą humanitarną i pomocą w sytuacjach wyjątkowych podejmuje się na wniosek KTZ dotkniętego katastrofą, Komisji, Państwa Członkowskiego, z którym ten KTZ jest związany, organizacji międzynarodowych lub lokalnych albo międzynarodowych organizacji pozarządowych.
Pomoc taka jest zarządzana i udzielana w ramach procedur ułatwiających szybkie, elastyczne i skuteczne działania.
Rozdział 7
Procedury wykonawcze
Artykuł 31
Pomoc techniczna
1.
Z inicjatywy lub w imieniu Komisji, środki w ramach badań lub pomocy technicznej mogą być finansowane w celu zapienienia przygotowania, monitorowania, oceny i nadzoru niezbędnych do wykonania niniejszej decyzji.
Takie środki w ramach badań lub pomocy technicznej są finansowane z całkowitego przydziału dotacji.
2.
Z inicjatywy KTZ, środki w ramach badań lub pomocy technicznej mogą być finansowane w stosunku do wykonywania czynności ujętych w jednolitym dokumencie programowym, uzależnionych od opinii Komisji.
Środki takie w ramach badań lub pomocy technicznej są finansowane ze środków przydzielonych odnośnemu KTZ.
Artykuł 32
Kontrola finansowa
1.
Odnośne KTZ biorą na siebie podstawową odpowiedzialność za nadzór finansowy nad interwencją.
W miarę potrzeb jest on wykonywany w koordynacji z Państwem Członkowskim, z którym ten KTZ jest związany, zgodnie ustawodawstwem krajowym.
2.
Komisja jest odpowiedzialna za:
a) zapewnienie, że system zarządzania i kontroli istnieje i działa prawidłowo w odnośnym KTZ, aby środki wspólnotowe, były wydawane prawidłowo i efektywnie;
b) wysłanie, w przypadku nieprawidłowości, zaleceń lub wniosków o środki korygujące w celu wyeliminowania tych nieprawidłowości i usunięcia wszystkich stwierdzonych uchybień w zarządzaniu.
3.
Komisja, KTZ, a gdzie sytuacja tego wymaga, Państwo Członkowskie, z którymi ten KTZ jest związany, współpracują na podstawie uzgodnień administracyjnych przyjętych na spotkaniach organizowanych raz lub dwa razy w roku w celu koordynacji programów, metodologii i wdrażania kontroli.
4.
W odniesieniu do korekt finansowych:
a) KTZ jest w pierwszej kolejności odpowiedzialny za wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości finansowych;
b) jednakże w przypadku uchybień ze strony odnośnego KTZ, Komisja podejmuje działanie, o ile KTZ nie jest w stanie zaradzić zaistniałej sytuacji a próby polubownego załatwienia sprawy nie przynoszą efektu, w kierunku zmniejszenia lub wycofania salda ogólnej sumy przyznanych środków zgodnie z decyzją o finansowaniu jednolitego dokumentu programowego.
Rozdział 8
Przejście od poprzedniego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) do dziewiątego EFR
Artykuł 33
Wykonywanie poprzednich EFR i faza przejściowa
1.
Zobowiązania podjęte w ramach szóstego, siódmego i ósmego EFR przed wejściem w życie niniejszej decyzji są w dalszym ciągu realizowane zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do tych EFR.
Środki z szóstego, siódmego i ósmego EFR, które były przydzielone KTZ przed wejściem w życie niniejszej decyzji wciąż pozostają im przydzielone.
Środki te są nadal wykorzystywane zgodnie z przepisami decyzji 91/482/EWG, która nadal ma zastosowanie do tych celów, do czasu wejścia w życie umowy wewnętrznej ustanawiającej dziewiąty EFR.
Do czasu wejścia w życie umowy wewnętrznej ustanawiającej dziewiąty EFR, urzędnicy odpowiedzialni za zarządzanie środkami Europejskiego Funduszu Rozwoju, mianowicie główny urzędnik zatwierdzający EFR, lokalny urzędnik zatwierdzający KTZ i przewodniczący delegacji Komisji, pozostają odpowiedzialni za zadania z zakresu zarządzania i wdrażania powierzone im na mocy decyzji Rady 91/482/WE.
2.
Wszelkie salda pozostałe z poprzednich EFR w dniu wejścia w życie wewnętrznej umowy ustanawiającej dziewiąty EFR, jak również wszystkie kwoty z realizowanych projektów w ramach tych Funduszy podlegające wyłączeniu ze zobowiązania finansowego w okresie późniejszym, powinny zostać przekazane do dziewiątego EFR i rozdzielone zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji.
Wszystkie środki przekazane w ten sposób do dziewiątego EFR, które poprzednio zostały przydzielone do programu indykatywnego KTZ lub regionu, pozostają przydzielone temu KTZ lub współpracy regionalnej.
Wszystkie pozostałe salda nieprzydzielone do programu indykatywnego zostają przeniesione do kwoty nieprzeznaczonej na żaden cel dziewiątego EFR.
Całkowita kwota w ramach niniejszej decyzji, uzupełniona o salda z poprzednich EDF, obejmuje lata 2000–2007.
Niniejszy ustęp stosuje się w szczególności do wszystkich pozostałych sald ogólnych kwot określonych w art. 118 i 142 decyzji 91/482/EWG dotyczącej, odpowiednio, stabilizacji przychodów z wywozu produktów rolnych (Stabex) i specjalnego instrumentu finansowania (Sysmin).
TYTUŁ II
WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA I HANDLOWA
Artykuł 34
Cel
1.
Celem współpracy gospodarczej i handlowej jest wspieranie rozwoju gospodarczego-społecznego KTZ, w szczególności poprzez ustanowienie ścisłych stosunków gospodarczych pomiędzy nimi i Wspólnotą jako całością.
Realizacja takiej współpracy musi być zgodne z celami pozostałych wspólnych polityk.
2.
Ponadto, Wspólnota zobowiązuje się wspierać skutecznie integrację KTZ z globalną gospodarką i rozwijać ich handel towarami usługami na rynkach regionalnych i światowych.
Rozdział 1
Uzgodnienia dotyczące obrotu towarowego
Artykuł 35
Swobodny dostęp produktów pochodzących
1.
Produkty pochodzące z KTZ są w przywożone do Wspólnoty bez ceł przywozowych.
2.
Pojęcie "produkty pochodzące" i metody współpracy administracyjnej odnoszące się do niej są ustanowione w załączniku III.
Artykuł 36
Przeładunek produktów niepochodzących znajdujących się w swobodnym obrocie w KTZ
1.
Produkty niepochodzące z KTZ ale będące przedmiotem swobodnego obrotu w KTZ i jako takie powrotnie wywożone do Wspólnoty są w przypadku przywozu do Wspólnoty wolne od należności celnych i podatków o skutku równoważnym, pod warunkiem że:
a) w odnośnym KTZ, zapłacono za nie cło lub podatki o skutku równoważnym na poziomie równym lub wyższym niż poziom należności celnych stosowanych w przywozie do Wspólnoty tych samych produktów z państw trzecich, korzystających z klauzuli największego uprzywilejowania;
b) nie były przedmiotem zwolnienia z należności celnych lub podatków o skutku równoważnym, albo przedmiotem zwrotu całości lub części należności celnych lub podatków, bez uszczerbku dla ust. 2;
c) są zaopatrzone w świadectwo wywozowe.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, Komisja może, po otrzymaniu właściwie umotywowanego wniosku od władz odnośnego KTZ i w świetle celów niniejszej decyzji, przyznać KTZ publiczną pomoc finansową na potrzeby obsługi procedury przeładunku.
We wniosku wskazuje się w szczególności rodzaj i oczekiwaną wielkość handlu, który ma być objęty pomocą.
Pomoc ta musi mieć formę pomocy w odniesieniu do przewozu towarów wprowadzonych do swobodnego obrotu, włączając w to uzasadnione wydatki bieżące związane z zarządzaniem procedurą przeładunku.
Pomoc ta nie powoduje poważnych zaburzeń ani trudności mogących wynikać z pogorszenia w sektorze gospodarki Wspólnoty lub jednego lub więcej Państw Członkowskich.
Władze KTZ mogą składać oświadczenia do Komisji w celu dostarczenia dalszych informacji uzasadniających ich pisemny wniosek.
Na wniosek władz KTZ, zwołuje się grupę roboczą partnerstwa określoną w art. 7 ust. 3 w celu podjęcia decyzji we wszystkich sprawach wynikających z zarządzania procedurą przeładunku.
3.
Ustępów 1 i 2 nie stosuje się do:
a) produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu ani do produktów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającym zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [8] z wyjątkiem, od dnia 1 lutego 2002 i pod warunkiem przyjęcia przez Komisję niezbędnych przepisów wykonawczych, do produktów rybołówstwa:
A) objętych kodami CN 0303311000, 0304209510 i 03061310 przeładowanych na Grenlandii w stosunku do rocznej ilości wynoszącej 10000 ton, oraz
B) objętych kodami CN 03022110, 03033110, 03054910, 03061210, 03061290, 03062291, 03062299, 03061310, 03061330, 03061340, 03061350, 03061380, 03062310, 03062331, 03062339, 03062390 przeładowanych na Saint-Pierre i Miquelon w stosunku do rocznej ilości wynoszącej 2000 ton;
b) produkty, podlegające przy przywozie do Wspólnoty restrykcjom lub ograniczeniom ilościowym lub cłom antydumpingowym.
4.
Warunki wprowadzania do Wspólnoty produktów niepochodzących z KTZ, lecz znajdujących się w swobodnym obrocie w KTZ, oraz metody współpracy administracyjnej odnoszące się do nich są ustanowione w załączniku IV.
Artykuł 37
Sposób postępowania komitetu
1.
W sprawach objętych art. 36, Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
Artykułów 3 i 7 decyzji 1999/468/WE stosuje się do procedur Komitetu.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 38
Ograniczenia ilościowe i środki o skutku równoważnym
1.
Wspólnota nie stosuje w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z KTZ żadnych ograniczeń ilościowych ani środków o skutku równoważnym.
2.
Przepisy ust. 1 nie stanowią przeszkód w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytu towarów uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, zachowaniem nieodnawialnych zasobów naturalnych, bądź ochrony własności przemysłowej i handlowej.
Takie zakazy lub ograniczenia w żadnym przypadku nie powinny stanowić arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji, lub ogólnie, ukrytego ograniczenia w handlu.
Artykuł 39
Odpady
1.
Przewóz odpadów między Państwami Członkowskimi a KTZ podlega kontroli zgodnie z prawem międzynarodowym i prawem wspólnotowym.
Wspólnota wspiera ustanawianie i rozwój skutecznej współpracy międzynarodowa w tej dziedzinie w celu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia publicznego.
2.
Wspólnota zakazuje wszelkiego wywozu bezpośredniego lub pośredniego odpadów do KTZ, z wyjątkiem wywozu odpadów niebędących niebezpiecznymi, przeznaczonych do odzysku, podczas gdy władze KTZ zakazują bezpośredniego lub pośredniego przywozu do ich krajów takich odpadów ze Wspólnoty lub dowolnego innego kraju, bez uszczerbku dla szczególnych międzynarodowych zobowiązań dotyczących tych dziedzin, które zostały podjęte, lub mogą zostać podjęte w przyszłości na właściwych forach międzynarodowych.
3.
W odniesieniu do Wspólnoty stosuje się rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [9].
4.
W odniesieniu do tych KTZ, które, ze względu na swój status konstytucyjny, nie są stroną Konwencji bazylejskiej, ich odpowiednie organy przyspieszą przyjęcie niezbędnego ustawodawstwa krajowego i rozporządzeń administracyjnych w celu wykonania postanowień Konwencji bazylejskiej [10].
5.
Dodatkowo, zainteresowane Państwa Członkowskie wspierają przyjęcie przez KTZ niezbędnego ustawodawstwa krajowego i rozporządzeń administracyjnych w celu wykonania:
a) rozporządzenia (EWG) nr 259/93 jak następuje:
i) artykuł 13 w zakresie wysyłki odpadów wewnątrz KTZ,
ii) artykuł 18 w zakresie wywozu odpadów do państw AKP z KTZ;
b) rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 [11];
c) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1547/1999 [12];
d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/59/WE, z zastrzeżeniem terminów transpozycji, ustanowionych w jej art. 16 [13].
6.
W odniesieniu do przywozu do Wspólnoty z KTZ odpadów niebezpiecznych i odpadów niebędących niebezpiecznymi, przeznaczonych do ostatecznej utylizacji, stosuje się art. 1–12 i 25–39 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 i decyzję Komisji 94/774/EC [14].
7.
Jeden lub więcej KTZ i Państwo Członkowskie, z którym te KTZ są związane, mogą stosować krajowe procedury wywozu odpadów z KTZ do tego Państwa Członkowskiego.
W tym przypadku zainteresowane Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji obowiązujące ustawodawstwo w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji lub każde przyszłe stosowne ustawodawstwo krajowe, włącznie z jego zmianami.
Artykuł 40
Środki przyjęte przez KTZ
1.
Z uwagi na obecne potrzeby rozwojowe KTZ, władze KTZ mogą utrzymać lub wprowadzić w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących ze Wspólnoty, należności celne lub ograniczenia ilościowe, jakie uznają za konieczne.
2. a) Zasady handlu stosowane wobec Wspólnoty przez KTZ nie mogą spowodować żadnej dyskryminacji między Państwami Członkowskimi ani być mniej korzystne niż klauzula największego uprzywilejowania.
b) Bez względu na przepisy szczególne niniejszej decyzji, Wspólnota nie stosuje w dziedzinie handlu dyskryminacji między KTZ.
c) Przepisy lit. a) nie stanowią przeszkody, żeby kraj lub terytorium zapewniło niektórym innym KTZ lub innym krajom rozwijającym się bardziej korzystnego traktowania niż przyznane Wspólnocie.
3.
Władze KTZ przekazują Komisji, w okresie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji, taryfy celne i wykazy ograniczeń ilościowych, które stosują.
Przekażą one także Komisji informację zarówno o następnych zmianach takich środków oraz kiedy i w jakim zakresie zostały one przyjęte.
Artykuł 41
Klauzula nadzoru
1.
Produkty pochodzące z KTZ określone w art. 35 lub produkty niepochodzące z KTZ określone w art. 36 mogą podlegać specjalnemu nadzorowi.
Komisja decyduje, w konsultacji z władzami KTZ i Państwem Członkowskim, z którym ten KTZ jest związany, do których produktów stosuje się nadzór.
2.
Stosuje się art. 308d rozporządzenia Komisji nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [15].
3.
Komisja i właściwe władze KTZ zapewniają skuteczność środków nadzoru wprowadzając metody współpracy administracyjnej wymienione w załącznikach III i IV.
Artykuł 42
Środki ochronne
1.
Jeżeli w wyniku zastosowania niniejszej decyzji wystąpią poważne zaburzenia w sektorze gospodarki Wspólnoty lub jednego albo więcej jej Państw Członkowskich, lub zagrożona będzie ich zewnętrzna stabilność finansowa, lub jeśli wystąpią trudności mogące doprowadzić do pogorszenia w sektorze działalności Wspólnoty lub w regionie Wspólnoty, Komisja może, z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego lub więcej Państw Członkowskich oraz po konsultacji z Komitetem określonym w art. 43 podjąć środki ochronne lub upoważnić zainteresowane Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków ochronnych, zgodnie z poniższymi ustępami.
2.
Do celów stosowania ust. 1, pierwszeństwo należy dać tym środkom, które w najmniejszym stopniu mogłyby zakłócić funkcjonowanie stowarzyszenia i Wspólnoty.
Środki te nie przekraczają zakresu środków absolutnie niezbędnych do wyeliminowania powstałych trudności.
Nie mogą one przekraczać zakresu wycofania traktowania preferencyjnego przyznanego na mocy niniejszej decyzji.
3.
Gdy środki ochronne są podejmowane lub modyfikowane, szczególną uwagę zwraca się na interesy najmniej rozwiniętych KTZ.
4.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków Wspólnoty w ramach reguł WTO, włączając w to reguły zawarte w Porozumieniu WTO w sprawie środków ochronnych [16].
Nie stanowi on także przeszkody dla stosowania przepisów ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych, lub administracyjnych przepisów wspólnotowych lub krajowych z nich wynikających, albo szczególnych reguł przyjętych na mocy art. 235 Traktatu w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych.
5. a) Jeżeli Państwo Członkowskie kieruje wniosek do Komisji o zastosowanie środków ochronnych, Komisja informuje odpowiednio Radę, Państwa Członkowskie i władze KTZ w ciągu trzech dni roboczych od daty otrzymania wniosku Państwa Członkowskiego i zaprasza władze KTZ do przekazania jakichkolwiek informacji uznanych przez nie za ważne dla zaistniałej sytuacji.
b) Gdy Komisja działa z własnej inicjatywy, informuje ona o tym zainteresowany KTZ i Państwa Członkowskie w jak najwcześniejszej fazie.
c) Jeżeli władze KTZ wystąpią z takim wnioskiem i bez uszczerbku dla nieprzekraczalnych terminów określonych w niniejszym artykule, zwołuje się grupę roboczą partnerstwa określoną w art. 7 ust. 3.
Wynik działania grupy roboczej przekazuje się komitetowi doradczemu.
W takim przypadku nieprzekraczalny termin określony w ust. 9 niniejszego artykułu zostaje przedłużony o dziesięć dni roboczych.
W tym samym czasie Państwa Członkowskie zostają zaproszone na posiedzenie komitetu określonego w art. 43.
Państwa Członkowskie i KTZ przekazują Komisji wszystkie informacje konieczne do uzasadnienia ich wniosków o stosowanie lub niestosowanie środków ochronnych.
6.
Komisja niezwłocznie powiadamia Radę, Państwa Członkowskie i władze KTZ o decyzji o podjęciu niezbędnych środków ochronnych.
Decyzję stosuje się ze skutkiem natychmiastowym.
7.
Każde Państwo Członkowskie może przedstawić decyzję Komisji, określoną w ust. 6, Radzie w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania notyfikacji o decyzji.
8.
Jeżeli Komisja nie przyjmie decyzji w ciągu 21 dni roboczych lub jeżeli odrzuci wniosek, lub jeżeli Komisja zadecyduje o niepodjęciu środków ochronnych, każde Państwo Członkowskie, które skierowało sprawę do Komisji może przedstawić ją Radzie.
9.
W przypadkach określonych w ust. 7 i 8, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może przyjąć inną decyzję w ciągu 21 dni roboczych.
Artykuł 43
Procedura komitetu
1.
W sprawach objętych art. 42 Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
Artykuły 3 i 7 decyzji 1999/468/WE stosuje się do procedur Komitetu.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Rozdział 2
Handel usługami i zasady zakładania przedsiębiorstw
Artykuł 44
Cel ogólny
Celem długoterminowym w tej dziedzinie jest stopniowa liberalizacja handlu usługami, z należytym poszanowaniem celów polityki lokalnej KTZ i z odpowiednim uwzględnieniem poziomu rozwoju KTZ i zobowiązań podjętych przez Wspólnotę, Państwa Członkowskie lub KTZ w ramach WTO.
Artykuł 45
Zasady ogólne zakładania przedsiębiorstw i świadczenia usług
1.
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:
a) "spółki lub przedsiębiorstwa": spółki prawa cywilnego lub handlowego, także spółki publiczne lub inne, spółdzielnie, oraz wszystkie inne osoby prawne lub stowarzyszenia prawa publicznego lub prywatnego, z wyjątkiem spółek, które zmierzają do osiągnięcia zysku.
"Spółki lub przedsiębiorstwa Państwa Członkowskiego" to spółki lub przedsiębiorstwa utworzone zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, których siedziba statutowa, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności znajduje się w Państwie Członkowskim.
Jednakże spółka lub przedsiębiorstwo mające tylko swoja siedzibę statutową w Państwie Członkowskim musi być zaangażowane w działalność mającą rzeczywisty i ciągły związek z gospodarką tego Państwa Członkowskiego.
"Spółki lub przedsiębiorstwa KTZ" to spółki lub przedsiębiorstwa utworzone zgodnie z prawem danego KTZ, których siedziba statutowa, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności znajduje się w tym KTZ.
Jednakże spółka lub przedsiębiorstwo mające tylko swoja siedzibę statutową w tym kraju lub terytorium, musi być zaangażowane w działalność mającą rzeczywisty i ciągły związek z gospodarką tego kraju lub terytorium;
b) "mieszkańcy KTZ": osoby będące normalnie rezydentami KTZ, będące obywatelami Państwa Członkowskiego lub posiadające status prawny szczególny dla KTZ.
Definicja ta podostaje bez uszczerbku dla praw przyznanych przez obywatelstwo Unii w rozumieniu Traktatu.
2.
Jeśli chodzi o przepisy stosowane do zakładania przedsiębiorstw i świadczenia usług, zgodnie z art. 183 ust. 5 Traktatu i poniższym ust. 3:
a) Wspólnota stosuje wobec KTZ zobowiązania podjęte w ramach Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (GATS) na warunkach określonych w tym Układzie i zgodnie z niniejszą decyzją; stosując te zobowiązania, Państwa Członkowskie nie dyskryminują mieszkańców, spółek lub przedsiębiorstw KTZ;
b) władze KTZ zapewniają obywatelom, spółkom i przedsiębiorstwom Państw Członkowskich traktowanie, które nie jest gorsze od zapewnionego obywatelom, spółkom lub przedsiębiorstwom państw trzecich i nie dyskryminują obywateli, spółek lub przedsiębiorstw Państw Członkowskich.
3.
Władze KTZ mogą, w związku z popieraniem lub wspieraniem lokalnego zatrudnienia, przyjąć przepisy na rzecz ich mieszkańców i działań lokalnych.
W takim przypadku władze KTZ powiadamiają Komisję o przyjętych przepisach, aby mogła ona o tym poinformować Państwa Członkowskie.
4.
W odniesieniu do zawodów lekarza, stomatologa, położnej, pielęgniarki farmaceuty i lekarza weterynarii, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmuje wykaz kwalifikacji zawodowych szczególnych dla mieszkańców KTZ, które mają być uznane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 46
Transport morski
Celem współpracy w tej dziedzinie jest zapewnienie harmonijnego rozwoju skutecznych i niezawodnych usług żeglugi morskiej na ekonomicznie zadowalających warunkach, poprzez ułatwianie aktywnego uczestnictwa wszystkich stron zgodnie z zasadą nieograniczonego dostępu do handlu na zasadach komercyjnych.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania do Grenlandii.
Rozdział 3
Obszary związane z handlem
Artykuł 47
Płatności bieżące i przepływ kapitału
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2:
a) Państwa Członkowskie i władze KTZ nie nakładają ograniczeń na jakiekolwiek płatności w pełni wymienialnej walucie na rachunku bieżącym bilansu płatniczego, między rezydentami Wspólnoty i KTZ;
b) w odniesieniu do transakcji na rachunku obrotów bieżących w bilansie płatniczym, Państwa Członkowskie i władze KTZ nie nakładają żadnych ograniczeń na swobodny przepływ kapitału na inwestycje bezpośrednie w spółkach utworzonych zgodnie z prawem przyjmującego Państwa Członkowskiego, kraju lub terytorium oraz zapewniają, by aktywa z takiej inwestycji i wszelkie zyski z niej wynikające mogły być realizowane i wywożone.
2.
Wspólnota, Państwa Członkowskie i KTZ są uprawnione do podjęcia środków określonych mutatis mutandis w art. 57, 58, 59, 60 i 301 Traktatu zgodnie z warunkami tam ustanowionymi.
W ten sam sposób, w przypadku gdy jeden lub więcej KTZ lub jedno lub więcej Państw Członkowskich ma poważne trudności w zrównoważeniu bilansu płatniczego, lub jest nimi zagrożone, władze KTZ, Państwa Członkowskie lub Wspólnota mogą, zgodnie z warunkami uchwalonymi w ramach GATT, GATS i art. VIII i XIV Artykułów Umowy Międzynarodowego Funduszu Walutowego, przyjąć ograniczenia w transakcjach, których okres obowiązywania jest ograniczony, i które nie mogą wykraczać poza to, co jest niezbędne dla poprawy sytuacji w bilansie płatniczym.
Stosując takie środki, władze KTZ, Państwa Członkowskie lub Wspólnota informują się nawzajem bezzwłocznie i przedkładają sobie wzajemnie jak najszybciej harmonogram zniesienia odnośnych środków.
Artykuł 48
Polityka konkurencji
1.
Wprowadzenie i stosowanie skutecznej i rzetelnej polityki i reguł konkurencji ma decydujące znaczenie dla poprawy i zapewnienia przyjaznego klimatu dla inwestycji, trwałego procesu uprzemysłowienia i przejrzystości dostępu do rynku.
2.
W celu zapewnienia zniesienia zakłóceń konkurencji i należycie uwzględniając różne poziomy rozwoju i potrzeb gospodarczych każdego KTZ, Wspólnota i KTZ zobowiązują się stosować lokalne, krajowe i regionalne reguły i polityki konkurencji, w tym jej kontrolę oraz pod niektórymi warunkami, zakaz porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych między przedsiębiorstwami, których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczanie lub zakłócenie konkurencji.
Powyższy zakaz odnosi się także do nadużywana przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na terytorium Wspólnoty lub KTZ.
Artykuł 49
Ochrona praw własności intelektualnej
1.
Wystarczający i skuteczny poziom ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, obejmujący środki egzekwowania tych praw jest zapewniony zgodnie z najwyższymi międzynarodowymi standardami w celu zmniejszenia zakłóceń i przeszkód w handlu dwustronnym.
2.
Prawa własności intelektualnej obejmują prawa autorskie, w tym w szczególności prawa autorskie do programów komputerowych i prawa pokrewne, modele użytkowe, patenty obejmujące wynalazki biotechnologiczne, projekty przemysłowe, oznaczenia geograficzne, w tym określenia pochodzenia, znaki handlowe towarów lub usług, topografie układów scalonych, ochronę prawną baz danych i ochronę przed nieuczciwą konkurencją określoną w art. 10 Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej oraz ochronę nieujawnionej informacji o know-how.
Artykuł 50
Standaryzacja i certyfikacja
Ściślejsza współpraca prowadzona jest w zakresie standaryzacji, certyfikacji i zapewnienia jakości w celu usunięcia zbędnych barier technicznych i zmniejszenia różnic w tych dziedzinach, aby ułatwić handel.
Artykuł 51
Handel a środowisko naturalne
Należy promować taki rozwój handlu międzynarodowego, aby zapewnić trwałe i prawidłowe zarządzanie środowiskiem naturalnym, zgodnie z odpowiednimi umowami międzynarodowymi i zobowiązaniami oraz z należytym poszanowaniem odpowiednich poziomów rozwoju KTZ.
Szczególne potrzeby i wymagania KTZ muszą być wzięte pod uwagę w czasie projektowania i stosowania środków środowiskowych.
Mając na uwadze Zasady z Rio, współpraca dąży do zapewnienia wzajemnego wspomagania się handlu i polityk ochrony środowiska, w szczególności poprzez wzmocnienie kontroli jakości towarów i usług związanych ze środowiskiem naturalnym i poprawę metod produkcji przyjaznych dla środowiska.
Artykuł 52
Handel a normy pracy
Podstawowe normy pracy uznane na szczeblu międzynarodowym i krajowym muszą być przestrzegane szczególnie jeśli chodzi o wolność zrzeszania się i ochronę prawa do organizowania się, stosowanie prawa do organizowania się i zbiorowego negocjowania, zniesienie pracy przymusowej, likwidację najgorszych form pracy dzieci, minimalny wiek uprawniający do zatrudnienia i brak dyskryminacji w odniesieniu do zatrudnienia.
Artykuł 53
Polityka ochrony konsumentów i ochrona zdrowia konsumentów
Prowadzi się współpracę w dziedzinie polityki ochrony konsumentów i ochrony zdrowia konsumentów, z należytym poszanowaniem obowiązującego ustawodawstwa w KTZ i we Wspólnocie w celu uniknięcia barier w handlu.
Artykuł 54
Zakaz stosowania ukrytych środków protekcjonistycznych
Przepisy niniejszego rozdziału nie mogą być stosowane jako środek arbitralnej dyskryminacji lub ukrytych ograniczeń w handlu.
Rozdział 4
Kwestie pieniężne i podatkowe
Artykuł 55
Klauzula wyłączenia podatkowego
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 56, klauzula największego uprzywilejowania przyznana zgodnie a przepisami niniejszej decyzji nie ma zastosowania do korzyści podatkowych, jakie Państwa Członkowskie lub władze KTZ udzielają lub mogą udzielić w przyszłości na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ustaleń podatkowych lub obowiązującego krajowego ustawodawstwa podatkowego.
2.
Żadnych przepisów niniejszej decyzji nie można interpretować jako stanowiących przeszkody w stosowaniu jakichkolwiek środków mających na celu zapobieganie uchylania się od płacenia podatków lub oszustwom podatkowych na mocy postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ustaleń podatkowych, lub obowiązującego krajowego ustawodawstwa podatkowego.
3.
Żadnych przepisów niniejszej decyzji nie można interpretować jako stanowiących przeszkody dla właściwych organów w odróżnianiu, przy stosowaniu odpowiednich przepisów ich ustawodawstwa podatkowego, podatników niebędących w takiej samej sytuacji, zwłaszcza w odniesieniu do ich miejsca zamieszkania, lub w odniesieniu do miejsca, w którym zainwestowali oni swój kapitał.
Artykuł 56
Ustalenia podatkowe i celne dotyczące zamówień finansowanych przez Wspólnotę
1.
KTZ stosują do zamówień finansowanych przez Wspólnotę, nie mniej korzystne regulacje podatkowe i celne niż te, które stosują wobec krajów korzystających z klauzuli największego uprzywilejowania lub międzynarodowych organizacji rozwoju, z którymi utrzymują one stosunki.
Do celów określenia klauzuli największego uprzywilejowania, należy wziąć pod uwagę regulacje stosowane przez odpowiednie władze kraju lub terytorium dotyczące innych krajów rozwijających się.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1, do zamówień finansowanych przez Wspólnotę stosuje się następujące ustalenia:
a) zamówienie nie podlega w KTZ będącym beneficjentem opłatom skarbowym lub rejestracyjnym, albo opłatom fiskalnym o skutku równoważnym, niezależnie od tego czy opłaty takie już istnieją czy też będą ustanowione w przyszłości; jednakże zamówienia takie rejestruje się zgodnie z prawem obowiązującym w KTZ, zaś opłata odnosząca się do wykonanej usługi może zostać za nią pobrana;
b) zyski i/lub dochody wynikające z wykonania zamówienia podlegają opodatkowaniu zgodnie z wewnętrznymi ustaleniami fiskalnymi dotyczącymi odnośnych KTZ, pod warunkiem że osoby fizyczne lub prawne osiągające taki zysk i/lub dochód mają swoją stałą siedzibę firmy w tym KTZ lub że wykonanie zamówienia wymaga więcej niż sześć miesięcy;
c) przedsiębiorstwa, które muszą dokonywać przywozu sprzętu w celu wykonania zamówień na roboty budowlane mogą, jeżeli złożą wniosek, korzystać z systemu odprawy czasowej, jak przewidziano w ustawodawstwie KTZ będącego beneficjentem w odniesieniu do tego sprzętu;
d) profesjonalny sprzęt niezbędny do wykonywania obowiązków określonych w zamówieniu na usługi podlega systemowi odprawy czasowej w KTZ będącym beneficjentem zgodnie z ustawodawstwem tego KTZ i nie podlega opłatom fiskalnym, celnym i innym opłatom o skutku równoważnym w przypadku gdy te cła i opłaty nie stanowią wynagrodzenia za wykonane usługi;
e) przywóz w ramach zamówienia na dostawy jest zwolniony w KTZ będącym beneficjentem z należności celnych, należności celnych przywozowych, podatków lub opłat fiskalnych o skutku równoważnym.
Zamówienie na dostawę pochodzące z danego kraju lub terytorium jest wykonywane na podstawie ceny ex-works dostaw, do której może być dodana wartość wewnętrznych opłat skarbowych, jakie można stosować do tych dostaw w kraju lub terytorium;
f) paliwa, smary i spoiwa węglowodorowe oraz, ogółem, wszystkie materiały używane przy wykonywaniu zamówień na roboty budowlane uważa się za zakupione na rynku lokalnym i podlegają one zasadom fiskalnym mającym zastosowanie w ramach ustawodawstwa obowiązującego w KTZ będącym beneficjentem;
g) rzeczy osobistego użytkowania i majątek ruchomy gospodarstwa domowego przywiezione przez osoby fizyczne, inne niż pracowników miejscowych, zaangażowane w wykonywanie zadań określonych w zamówieniu na usługi oraz przedmioty członków ich rodzin, są zwolnione z opłat celnych, należności celnych przywozowych, podatków lub opłat fiskalnych o skutku równoważnym, w granicach ustawodawstwa obowiązującego w krajach KTZ będących beneficjentem.
3.
Wszystkie sprawy nieobjęte ust. 1 i 2 podlegają przepisom ustawodawstwa obowiązującego w odnośnym KTZ.
4.
Urzędnicy Komisji, z wyłączeniem pracowników miejscowych, są zwolnieni ze wszelkich podatków nakładanych w kraju lub terytorium, w którym są oni zatrudnieni.
Rozdział 5
Kształcenie zawodowe, uprawnienie do korzystania z programów wspólnotowych i pozostałe przepisy
Artykuł 57
Kształcenie zawodowe
Osoby z KTZ, mające obywatelstwo Państwa Członkowskiego są uprawnione do kształcenia zawodowego we Wspólnocie na tych samych warunkach co obywatele odnośnego Państwa Członkowskiego, jeżeli są oni w stanie spełnić warunki wymagane od tych obywateli, w tym warunki stałego miejsca zamieszkania we Wspólnocie lub EOG.
Artykuł 58
Programy dostępne dla KTZ
Osoby z KTZ i, w odpowiednim przypadku, odpowiednie organizacje publiczne i/lub organizacje prywatne i instytucje w KTZ mogą być uprawnione do programów wspólnotowych wymienionych w załączniku II F i wszelkich programów następujących po nich, w zależności od przepisów regulujących te programy i uzgodnień mających zastosowanie do Państwa Członkowskiego, z którym są one związane.
Komisja może zmodyfikować tę listę na wniosek KTZ lub Państwa Członkowskiego, albo ze swej własnej inicjatywy.
Artykuł 59
Centra Korespondencyjne Euro Info (CKEI)
Na wniosek władz KTZ i zgodnie z procedurą określoną w części trzeciej tytuł I Centrum Korespondencyjne Euro Info, zwane dalej "CKEI", może być ustanowione w KTZ.
Współfinansowanie może być przyznane strukturze gospodarza CKEI z dotacji dostępnej w ramach jednolitego dokumentu programowego lub współpracy regionalnej.
Zadania CKEI, narzędzia i usługi im udostępniane, procedury podejmowania działalności i kryteria wyboru struktury gospodarza CKEI są wymienione w załączniku V.
Artykuł 60
CRP i TCRP
Na wniosek swoich władz, KTZ mogą być uprawnione do usług z Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw (CRP) oraz z Technicznego Centrum Rozwoju Rolnictwa (TCRP) określonych w art. 1 załącznika III do Umowy o Partnerstwie AKP/WE.
Wszelkie koszty wynikające z usług świadczonych przez CRP lub TCRP na rzecz KTZ są finansowane z funduszy przewidzianych w załączniku II A.
CZEŚĆ CZWARTA
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 61
Zmiana statusu
Jeżeli KTZ uzyska niepodległość:
a) uzgodnienia przewidziane w niniejszej decyzji mogą nadal tymczasowo obowiązywać w tym kraju lub terytorium zgodnie z warunkami ustalonymi przez Radę;
b) Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, decyduje o każdym niezbędnym dostosowaniu do niniejszej decyzji, w szczególności do kwot określonych w załączniku II A.
Artykuł 62
Przegląd
Przed dniem 31 grudnia 2011 r., Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, ustanawia przepisy, które należy przyjąć w celu późniejszego stosowania zasad określonych w art. 182–186 Traktatu.
W tym kontekście, Rada przyjmie w szczególności niezbędne środki, w przypadku gdy KTZ zdecyduje się zgodnie z własnymi procedurami konstytucyjnymi na przystąpienie do specjalnych ustaleń preferencyjnych między Wspólnotą a różnymi partnerami w regionie, do którego należy.
W związku z tym Rada w szczególności bierze pod uwagę zobowiązania międzynarodowe podjęte przez Wspólnotę, jej Państwa Członkowskie lub KTZ, ze zobowiązaniami w ramach WTO włącznie.
Artykuł 63
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 2 grudnia 2001 r.
Stosuje się ją do dnia 31 grudnia 2011 r.
Artykuł 64
Publikacja
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję 97/365/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3701)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/826/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/EWG z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją Rady 2001/4/WE [2] w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/222/WE [3] ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych.
(2) Dla państw zamieszczonych na tym wykazie wymogi dotyczące zdrowia zwierząt oraz świadectw weterynaryjnych dotyczących przywozu produktów mięsnych zostały ustanowione w decyzji Komisji 97/221/WE [4].
(3) Tymczasowe wykazy zakładów z państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów z wołowiny, wieprzowiny, koniny oraz mięsa baraniego i koziego, zostały ustalone w decyzji Komisji 97/365/WE [5].
(4) Komisja wysłała delegację do Litwy, w celu przeprowadzenia inspekcji zakładów zajmujących się wytwarzaniem produktów mięsnych i poleciła zatwierdzenie niektórych zakładów, z których Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz produktów mięsnych na obszar Wspólnoty, pod warunkiem uzyskania niektórych gwarancji od właściwych organów Litwy.
(5) Komisja otrzymała od Litwy wykaz zakładów wytwarzających produkty mięsne, wraz z gwarancjami potwierdzającymi, że spełniają one odpowiednie wymagania zdrowotne Wspólnoty oraz że w przypadku niedostosowania się do nich, ich wywóz do Wspólnoty Europejskiej zostanie wstrzymany.
(6) Tymczasowy wykaz zakładów wytwarzających produkty mięsne może być sporządzony w odniesieniu do Republiki Litewskiej.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji Komisji 97/365/WE dodaje się tekst znajdujący się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję 92/260/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych zaszczepionych przeciwko gorączce zachodniego Nilu
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3709)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/828/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2 lit. a) i art. 19 lit. i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/260/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/619/WE [4], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectw weterynaryjnych dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni.
(2) Decyzja Komisji 93/197/EWG [5], ostatnio zmienioną decyzją 2001/619/WE, ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych.
(3) W ciągu ostatnich dwóch lat w Stanach Zjednoczonych Ameryki zarejestrowano przypadki gorączki zachodniego Nilu u zwierząt z rodziny koniowatych.
W ostatnim czasie właściwe organy warunkowo zaakceptowały szczepionkę inaktywowaną formaliną.
Ponieważ zwierzęta z rodziny koniowatych zaszczepione przeciwko infekcji wirusem gorączki zachodniego Nilu nie stanowią zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, powinno się zezwolić na przywóz takich zwierząt z rodziny koniowatych do Wspólnoty, z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(4) W celu dopuszczenia przywozu zwierząt z rodziny koniowatych zaszczepionych przeciwko wirusowi gorączki zachodniego Nilu z państw włączonych do grupy C ze względu na wymagania zdrowotne, niezbędne jest dostosowanie warunków zdrowia zwierząt poprzez odpowiednie zmiany w decyzjach 92/260/EWG i 93/197/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dodaje się nowy ustęp w załączniku II(C)(III) do decyzji 92/260/EWG:
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
Dodaje się nowy punkt w załączniku II(C)(III) do decyzji 93/197/EWG:
+++++ TIFF +++++
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja komisji
z dnia 8 listopada 2001 r.
ustanawiająca kwestionariusz do wykorzystania w rocznym sprawozdaniu oceny jakości otaczającego powietrza na mocy dyrektyw Rady 96/62/WE i 1999/30/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3405)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/839/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/62/WE ustala ramy oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza.
(2) Dyrektywa Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnosząca się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu [2] ustala wartości dopuszczalne, które należy osiągnąć w określonym terminie docelowym.
(3) Regularne sporządzanie sprawozdań przez Państwa Członkowskie stanowi integralny element tego prawodawstwa.
(4) Wiele pozycji określonych w art. 11 dyrektywy 96/62/WE, w połączeniu z załącznikami I, II, III, IV i V do dyrektywy 1999/30/WE, w art. 3 i 5 oraz art. 9 ust. 6 dyrektywy 1999/30/WE musi być obejmowanych corocznym sprawozdaniem.
(5) Zgodnie z dyrektywą 1999/30/WE, przepisy w sprawie sporządzania sprawozdań na podstawie dyrektywy Rady 80/779/EWG w sprawie dopuszczalnych i zalecanych wartości jakości powietrza dla dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych [3], dyrektywy Rady 82/884/EWG z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wartości dopuszczalnej dla ołowiu w powietrzu [4] oraz dyrektywy Rady 85/203/EWG z dnia 7 marca 1982 r. sprawie norm jakości powietrza w odniesieniu do dwutlenku azotu [5] są uchylane z mocą od dnia 19 lipca 2001 r., chociaż wartości dopuszczalne na podstawie tych dyrektyw pozostają w mocy do 2005 r. w odniesieniu do dyrektyw 80/779/EWG oraz 82/884/EWG, a w odniesieniu do dyrektywy 85/203/EWG do 2010 r., a nadal sporządza się sprawozdania w sprawie przekroczeń tych wartości dopuszczalnych zgodnie z art. 9 ust. 6 dyrektywy 1999/30/WE.
(6) W celu zapewnienia, że wymagane informacje przedkładane są we właściwym formacie, Państwa Członkowskie powinny być zobowiązane do przedłożenia ich na podstawie standardowego kwestionariusza.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego w art. 12 ust. 2 dyrektywy 96/62/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wykorzystują kwestionariusz wymieniony w załączniku jako podstawę do przesyłania informacji, które mają być dostarczane corocznie na mocy art. 11 dyrektywy 96/62/WE, w powiązaniu z załącznikami I, II, III, IV i V, oraz art. 3 i 5 oraz art. 9 ust. 6 dyrektywy 1999/30/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję 93/402/EWG dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej, w szczególności z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3802)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/842/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jego art. 15, art. 16 ust. 1 i art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy dotyczące warunków zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych do celów przywozu świeżego mięsa z Argentyny, Brazylii, Chile, Kolumbii, Paragwaju i Urugwaju określa decyzja Komisji 93/402/EWG z dnia 10 czerwca 1993 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/767/WE [4].
(2) W regionie Rio Grande do Sul w Brazylii, począwszy od dnia 9 maja 2001 r., potwierdzono występowanie ognisk pryszczycy i wprowadzono program szczepień bydła przeciw pryszczycy.
(3) Na mocy decyzji Komisji 2001/410/WE [5] zmienionej decyzją 93/402/EWG Komisja zawiesiła przywóz z regionu Rio Grande do Sul do Wspólnoty wszystkich kategorii świeżego mięsa gatunków zwierząt podatnych na zachorowanie na pryszczycę ze skutkiem skreślenia tego regionu z listy regionów Brazylii, z których dopuszcza się przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty.
(4) W dniach od 22 do 26 października 2001 r. Komisja wysłała misję celem zbadania na miejscu sytuacji epidemiologicznej odnośnie do pryszczycy i podjętych środków kontroli.
(5) Kontrola wykazała, że właściwe władze weterynaryjne Brazylii podjęły działania odnośnie do problemów zidentyfikowanych podczas poprzednich misji i że w chwili obecnej sytuacja chorobowa ustabilizowała się.
W związku z tym odpowiednim działaniem jest zniesienie zawieszenia przywozu do Wspólnoty świeżego mięsa bez kości do spożycia przez ludzi, jak również mięsa i podrobów do bezpośredniego przerobu na karmę dla zwierząt oraz ponowne wprowadzenie w tym celu regionu Rio Grande do Sul na listę w załączniku I do decyzji 93/402/EWG.
(6) Decyzja 2001/410/WE zawiera także objaśnienie warunków stosujących się do Urugwaju, ale objaśnienie to zostało obecnie ujęte w decyzji 2001/767/WE, w związku z czym decyzję 2001/410/WE można uchylić w całości.
(7) Dyrektywa Rady 93/119/WE [6] wymaga, by weterynaryjne świadectwo zdrowia załączone do mięsa przywożonego z państw trzecich do Wspólnoty Europejskiej było uzupełnione poświadczeniem, że uboju zwierząt dokonano w warunkach gwarantujących humanitarne traktowanie, co najmniej w stopniu określonym przepisami tej dyrektywy; stosowne jest wprowadzenie tego wymogu certyfikacyjnego do wzorca świadectwa zdrowia w czasie wprowadzania w nim innych zmian.
(8) Ponadto właściwe jest uaktualnienie wzorcowych świadectw weterynaryjnych poprzez dodanie do nich rubryk dotyczących numeru kontenera oraz odpowiadającego mu numeru pieczęci, jak również zapewnienie poświadczenia ochrony stanu sanitarnego zwierząt w czasie uboju.
(9) W związku z tym należy zmienić decyzję 93/402/EWG i uchylić decyzję 2001/410/WE.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, II i III do decyzji 93/402/EWG zastępuje się odpowiednimi załącznikami do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzja 2001/410/WE niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się dnia 1 grudnia 2001 r. po dokonaniu jej przeglądu na forum Stałego Komitetu Weterynaryjnego, zaplanowanego w terminie od dnia 20 do dnia 21 listopada 2001 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 2001 r.
zmieniająca jej regulamin wewnętrzny
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3031)
(2001/844/WE, EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przepisy bezpieczeństwa Komisji, które są załączone do tej decyzji, zostają dodane do regulaminu wewnętrznego Komisji jako załącznik.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2001 r.
zmieniająca decyzję Komisji 98/371/WE dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt oraz świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z niektórych państw europejskich do wykorzystania w pewnym zakresie w stosunku do Polski
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3818)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/849/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 14, 15 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki zdrowotne zwierząt i wzory świadectw weterynaryjnych, obowiązujące w przywozie świeżego mięsa z niektórych krajów europejskich zostały ustanowione w decyzji Komisji 98/371/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2001/774/WE [4].
(2) Przywóz z Polski świeżego mięsa wieprzowego przeznaczonego do spożycia przez ludzi nie został dopuszczony ze względu na kwestie zdrowia zwierząt, w szczególności kontrolę klasycznego pomoru świń.
(3) Władze Polski złożyły wniosek o pozwolenie na wywóz mięsa wieprzowego do krajów Wspólnoty i poparły ten wniosek informacjami dotyczącymi stanu sanitarnego trzody chlewnej w Polsce oraz kontroli klasycznego pomoru świń.
(4) W maju 2001 r. miała miejsce misja weterynaryjna Komisji mająca na celu ocenić stan zdrowia zwierząt w Polsce, w szczególności dotycząca klasycznego pomoru świń.
(5) W oparciu o sprawozdanie misji oraz dalsze informacje dostarczone przez władze Polski wydaje się, że stan zdrowia trzody chlewnej w Polsce w odniesieniu do klasycznego pomoru świń jest zadowalający.
(6) Uznaje się zatem, że należy zezwolić Polsce na wywóz wieprzowiny do krajów Wspólnoty, przy zachowaniu określonych warunków związanych z użyciem odpadów kuchennych do żywienia trzody chlewnej.
Władze Polski zobowiązały się, że do celów wywozu wieprzowiny utworzony zostanie wykaz regularnie kontrolowanych weterynaryjnie gospodarstw hodujących trzodę chlewną w celu wyłączenia możliwości używania odpadów kuchennych do żywienia trzody chlewnej.
(7) W związku z powyższym należy wprowadzić zmiany w decyzji 98/371/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 98/371/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) Załącznik II zastępuje się Załącznikiem I do niniejszej decyzji;
b) Załącznik IV zastępuje się Załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 listopada 2001 r.
upoważniająca do automatycznego odnowienia lub utrzymania w mocy przepisów dotyczących spraw objętych wspólną polityką handlową, zawartych w traktatach o przyjaźni, handlu i nawigacji oraz w umowach handlowych zawartych między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi
(2001/855/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając decyzję Rady 69/494/EWG z dnia 16 grudnia 1969 r. w sprawie progresywnej standaryzacji umów dotyczących stosunków handlowych między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi oraz negocjacji umów Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozszerzenie lub automatyczne odnowienie poza okres przejściowy traktatów, umów i protokołów wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji zostało ostatnio zatwierdzone decyzją 97/351/WE [2].
(2) Zainteresowane Państwa Członkowskie wystąpiły o upoważnienie do automatycznego odnowienia lub utrzymania w mocy przepisów dotyczących kwestii objętych wspólną polityką handlową w rozumieniu art. 133 Traktatu, zawartych w traktatach dotyczących przyjaźni, handlu i nawigacji oraz podobnych umowach z państwami trzecimi wymienionymi w załączniku do niniejszej decyzji, w celu uniknięcia zakłóceń w ich umownych stosunkach handlowych z danymi państwami trzecimi.
(3) Jednakże większość spraw objętych tymi przepisami traktatów i umów narodowych jest obecnie regulowana umowami Wspólnoty.
W związku z powyższym upoważnienie powinno być udzielone jedynie w odniesieniu do tych spraw, które nie są objęte umowami Wspólnoty.
Takie upoważnienie nie zwalnia Państw Członkowskich z obowiązku unikania i eliminowania wszelkich niezgodności między takimi traktatami, umowami i przepisami prawa wspólnotowego.
(4) Ponadto przepisy traktatów i umów, które mają być automatycznie odnowione lub zachowane w mocy, nie mogą stanowić przeszkody w realizacji wspólnej polityki handlowej.
(5) Zainteresowane Państwa Członkowskie oświadczyły, że automatyczne odnowienie lub pozostawienie w mocy tych traktatów i umów nie powinno stanowić bariery dla rozpoczęcia negocjacji handlowych Wspólnoty z właściwymi państwami trzecimi lub przeniesienia kwestii handlowych objętych obecnymi dwustronnymi umowami do umów Wspólnoty.
(6) Na zakończenie konsultacji przewidzianych w art. 2 decyzji 69/494/EWG ustalono, jak potwierdzają to wyżej wymienione oświadczenia Państw Członkowskich, że przepisy odpowiednich traktatów i umów dwustronnych nie będą stanowić przeszkody w realizacji wspólnej polityki handlowej.
(7) Ponadto zainteresowane Państwa Członkowskie oświadczyły, że będą chciały przystosować i jeśli zajdzie potrzeba rozwiązać te umowy i traktaty, jeżeli okaże się, że automatyczne odnowienie lub pozostawienie w mocy ich przepisów odnoszących się do kwestii objętych art. 133 Traktatu stanowi przeszkodę w realizacji wspólnej polityki handlowej.
(8) Dane traktaty i umowy zawierają klauzule dotyczące ich zakończenia z wymagalnym okresem wypowiedzenia od trzech do dwunastu miesięcy.
(9) W związku z powyższym nie ma powodu, dla którego nie można by udzielić upoważnienia do automatycznego odnowienia lub pozostawienia w mocy danych przepisów na okres czterech lat.
(10) Należy ustanowić przepisy, które umożliwią wycofanie takiego upoważnienia, jeśli okoliczności będą tego wymagać, szczególnie jeśli w późniejszym okresie okaże się, że pozostawienie w mocy tych przepisów stanowi lub może stanowić przeszkodę w realizacji wspólnej polityki handlowej.
Należy ustanowić mechanizm, dzięki któremu Państwa Członkowskie byłyby zobowiązane powiadomić Komisję o wszelkich okolicznościach, które mogłyby stanowić taką przeszkodę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy dotyczące kwestii objętych wspólną polityką handlową w rozumieniu art. 133 Traktatu, zawarte w traktatach dotyczących przyjaźni, handlu i nawigacji oraz umów handlowych wymienionych w załączniku, mogą być automatycznie odnowione lub utrzymane w mocy do dnia 30 kwietnia 2005 r. w odniesieniu do tych dziedzin, które nie są objęte umowami między Wspólnotą a danymi państwami trzecimi oraz w takim zakresie, w jakim są one zgodne ze wspólnymi politykami.
Upoważnienie to może być cofnięte, jeśli okoliczności będą tego wymagać, szczególnie jeśli okaże się w późniejszym okresie, że pozostawienie w mocy tych przepisów stanowi lub może stanowić przeszkodę w realizacji wspólnej polityki handlowej.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich okolicznościach, które mogłyby stanowić taką przeszkodę.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 listopada 2001 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia Laminarinu i Novaluronu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3761)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/861/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. w sprawie wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/49/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje opracowanie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej o nazwie Novaluron została przedłożona przez Makhteshim Agan Ltd. ze Zjednoczonego Królestwa władzom Zjednoczonego Królestwa dnia 29 marca 2001 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Wniosek dotyczący substancji czynnej o nazwie Laminarin został przedłożony przez Laboratoires Goëmar SA z Francji władzom Belgii 29 marca 2001 r.
(3) Brytyjskie i belgijskie władze poinformowały Komisję, iż w wyniku badań wstępnych ustalono, że dokumentacja dotycząca tych substancji czynnych wydaje się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, wymienione w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożona dokumentacja wydaje się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, wymienione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacja została następnie przedłożona przez odpowiednich wnioskodawców Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim, a także skierowana do Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
(4) Niniejsza decyzja oficjalnie potwierdza na poziome wspólnotowym, że dokumentacja dla obu środków została zasadniczo uznana za spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, wymienione w załączniku II i dla przynajmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, za spełniającą wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie stanowi uszczerbku dla prawa Komisji do postawienia wymogu, aby wnioskodawca dostarczył Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy dalszych danych i informacji w odniesieniu do danej substancji w celu wyjaśnienia pewnych kwestii zawartych w dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja dotycząca substancji czynnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, przedłożona Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja spełnia także wymogi dotyczące danych i informacji, wymienione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych zastosowań.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przeprowadzają szczegółowe badania danej dokumentacji i przedstawiają Komisji wnioski z tych badań wraz z zaleceniami w sprawie włączenia lub niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a także wszelkimi związanymi z nimi warunkami, w jak najkrótszym czasie, a najpóźniej w okresie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 grudnia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 90/539/EWG w zakresie świadectw zdrowia dla handlu wewnątrzwspólnotowego drobiem i jajami wylęgowymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3821)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/867/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulującą handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2000/505/WE [2], w szczególności jej art. 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Świadectwa dla handlu wewnątrzwspólnotowego drobiem i jajami wylęgowymi, ustanowione w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG, nie zawierają żadnej informacji o statusie drobiu i jaj wylęgowych w odniesieniu do szczepień przeciw rzekomemu pomorowi drobiu.
(2) Z doświadczenia uzyskanego w czasie pojawienia się rzekomego pomoru drobiu we Wspólnocie wynika, że informacje dotyczące szczepienia zastosowanego albo w odniesieniu do samego drobiu, albo do stada rodzicielskiego, z jakiego wywodzą się jednodniowe pisklęta lub jaja wylęgowe, ma specjalną wartość dla badań epizootiologicznych.
(3) Należy wobec tego zapewnić, że informacje dotyczące szczepienia przeciw rzekomemu pomorowi drobiu są podawane w świadectwach zdrowia przewidzianych dla handlu wewnątrzwspólnotowego drobiem i jajami wylęgowymi.
(4) W związku z powyższym dyrektywa 90/539/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik IV do dyrektywy 90/539/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do żywego drobiu i jaj wylęgowych posiadających świadectwo zdrowia począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 października 2001 r.
dotycząca podpisania w imieniu Wspólnoty oraz tymczasowego stosowania Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, zawartej między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony
(2001/868/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu wejścia w życie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, podpisanego dnia 29 października 2001 r., konieczne jest podpisanie Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony.
(2) Wobec braku odrębnej, wcześniejszej umowy transportowej między Wspólnotą Europejską, a Republiką Chorwacji, wymaga się włączenia właściwych, związanych z handlem przepisów transportowych do protokołu 6 do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
(3) Wobec braku wcześniejszych struktur umownych, Umowa ta ustanawia Komitet Tymczasowy w celu jej wykonania.
(4) Przepisy handlowe zawarte w tej Umowie mają wyjątkowy charakter, związany z polityką prowadzoną w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszania i nie będzie stanowił, dla Unii Europejskiej, jakiegokolwiek precedensu w odniesieniu do państw trzecich innych, niż kraje Bałkanów Zachodnich.
(5) W związku z tym, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, Umowę należy podpisać w imieniu Wspólnoty.
(6) Należy ustanowić przepisy o tymczasowym stosowaniu Umowy przejściowej od dnia 1 stycznia 2002 r., jeżeli Umowa nie wchodzi w życie z tą datą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty, Umowy przejściowej w sprawie handlu oraz kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem zasady wzajemności, Umowę określoną w art. 1 stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2002 r., jeśli do tego dnia nie zakończono procedur koniecznych w celu jej wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 grudnia 2001 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską oraz, z jednej strony, z Barbadosem, Belize, Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Jamajką, Republiką Kenii, Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Republiką Mauritiusu, Republiką Surinamu, Saint Kitts i Nevis, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Republiką Trynidadu i Tobago, Republiką Ugandy, Republiką Zambii i Republiką Zimbabwe a, z drugiej strony, Republiką Indii w sprawie dostawy surowego cukru trzcinowego do rafinacji
(2001/870/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
także mając na uwadze, co następuje:
(1) Negocjacje z państwami AKP określonymi w protokole 3 w sprawie cukru pochodzącego z państw AKP z załącznika V Umowy o partnerstwie AKP-WE [1], a Indiami odbyły się w celu określenia warunków, na podstawie, których odbywa się przywóz surowego cukru trzcinowego z tych państw, w ramach dodatkowych kontyngentów.
(2) Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [2] przewiduje, że kontyngenty taryfowe wynikające z umów zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej wielonarodowych negocjacji handlowych otwiera się, i zarządza się nimi, zgodnie z zasadami szczegółowymi przyjętymi na podstawie procedury przewidzianej w art. 42 tego rozporządzenia.
(3) Artykuł 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że, na podstawie umów z państwami określonymi w art. 35 tego rozporządzenia oraz innymi państwami, z którymi zawarto umowy, niedobór w spełnianiu maksymalnych potrzeb rafinerii wspólnotowych ma być pokryty w drodze preferencyjnego przywozu cukru po specjalnej stawce celnej.
Wynikiem tych negocjacji jest zróżnicowany ilościowo kontyngent taryfowy dla państw AKP oraz 10000 ton dla Indii, do których stosuje się minimalną cenę nabycia.
Obniżoną należność celną ustala się na zero, biorąc pod uwagę fakt, że pozostałe koncesje obniżają ilości dostarczone przez państwa AKP do chwili obecnej oraz oczekuje się, że dochody netto za tonę, w oparciu o cenę gwarantowaną, pozostaną niezmienione w terminie pięciu lat przy obowiązującej organizacji rynku cukru.
(4) Wynikiem wspomnianych negocjacji są umowy podlegające ratyfikacji przez Rządy danych państw AKP, z jednej strony, a Republiką Indii, z drugiej strony oraz przez Wspólnotę.
(5) Dlatego też, za właściwe uznaje się otwarcie takiego kontyngentu taryfowego dla surowego cukru trzcinowego do celu utrzymania aktualnego dostępu państw AKP, określonych w protokole 3 z załącznika V do Umowy o partnerstwie AKP-WE oraz aktualnego dostępu Republiki Indii.
(6) Za właściwe uznaje się zatwierdzenie porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, oraz z jednej strony państwami określonymi w protokole, a także, z drugiej strony, Republiką Indii w sprawie dostawy surowego cukru trzcinowego do rafinacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, a z jednej strony, Barbadosem, Belize, Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Jamajką, Republiką Kenii, Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Republiką Mauritiusu, Republiką Surinamu, Saint Kitts i Nevis, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Republiką Trynidadu i Tobago, Republiką Ugandy, Republiką Zambii i Republiką Zimbabwe oraz, z drugiej strony, Republiką Indii w sprawie dostawy surowego cukru trzcinowego do rafinacji.
Tekst Porozumień jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym, przewodniczącego Rady upoważnia się do wyznaczenia osoby uprawnionej/osób uprawnionych do podpisania Porozumień określonych w art. 1 tak, aby stały się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 4 grudnia 2001 r.
zawierająca sprostowanie dyrektywy 2001/22/WE ustanawiającej metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3913)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2001/873/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotycząca wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2001/22/WE z dnia 8 marca 2001 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych [2] ustanawia i harmonizuje środki techniczne pobierania próbek oraz metod analizy, które mają być stosowane do monitorowania danych substancji zanieczyszczających.
Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 24 września 2001 r.
w sprawie podpisania i zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Międzynarodowej Umowy Kawowej z 2001 r.
(2001/877/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w połączeniu z art. 300 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowa Rada Kawowa zatwierdziła rezolucją nr 393 z dnia 28 września 2000 r. tekst Międzynarodowej Umowy Kawowej z 2001 r.
(2) W wyniku negocjacji ta nowa Umowa ma zastąpić Międzynarodową Umowę Kawową z 1994 r., która została przedłużona do dnia 30 września 2001 r.
(3) Międzynarodowa Umowa Kawowa z 2001 r. jest otwarta do podpisu oraz do zdeponowania dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia do dnia 25 września 2001 r.
(4) Wspólnota jest członkiem przedłużonej Międzynarodowej Umowy z 1994 r. i dlatego w jej interesie leży zatwierdzenie Umowy, która ją zastępuje.
(5) Nie naruszając wyłącznych uprawnień Wspólnoty w tej kwestii oraz w celu uniknięcia niektórych czasowych trudności operacyjnych, właściwe jest upoważnienie Państw Członkowskich do zawarcia Umowy w tym samym czasie co Wspólnota oraz do uczestnictwa w nowej Umowie na zasadzie tymczasowości.
(6) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby udział Wspólnoty w Umowie był regulowany zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Międzynarodowa Umowa Kawowa z 2001 r. zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy i złożenia dokumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty do dnia 25 września 2001 r.
Artykuł 3
Wspólnota i Państwa Członkowskie zapewniają, że w terminie roku od wejścia w życie Międzynarodowej Umowy Kawowej przepisy, które stwarzają trudności operacyjne dla całego członkostwa Wspólnoty, zostaną zmienione.
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 2001 r.
w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)
(2001/886/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii i Królestwa Szwecji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System Informacyjny Schengen, ustanowiony na mocy przepisów tytułu IV Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach z 1990 r., zwanej dalej "Konwencją z Schengen z 1990 r.", stanowi niezbędny instrument do stosowania przepisów dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej.
(2) W swojej obecnej formie System Informacyjny Schengen posiada zdolność objęcia nie więcej niż 18 uczestniczących w nim państw.
W chwili obecnej działa on w 13 Państwach Członkowskich i 2 innych państwach (Islandii i Norwegii), a w dającej się przewidzieć przyszłości będzie działał w Zjednoczonym Królestwie oraz Irlandii.
Jednakże nie został on zaprojektowany do objęcia zwiększonej liczby Państw Członkowskich Unii Europejskiej po jej rozszerzeniu.
(3) Z tego powodu, a także aby skorzystać z najnowszych osiągnięć w obszarze technologii informatycznych oraz aby umożliwić wprowadzenie nowych funkcji, konieczne jest opracowanie nowej, drugiej generacji Systemu Informacyjnego Schengen (SIS II), zgodnie z tym, co zostało już potwierdzone w decyzji SCH/Com-ex (97) 24 Komitetu Wykonawczego z dnia 7 października 1997 r. [3].
(4) Wydatki związane z opracowaniem SIS II są pokrywane z budżetu Unii Europejskiej zgodnie z odnośnymi konkluzjami Rady z dnia 29 maja 2001 r.
Niniejsza decyzja ustanawia, łącznie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2424/2001 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) [4], podstawy prawne wymagane do ujęcia w budżecie Unii niezbędnych środków przyznanych na utworzenie SIS II oraz do realizacji tej części budżetu.
(5) Podstawę prawną stanowią dwa akty: niniejsza decyzja oparta na art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej oraz rozporządzenie Rady oparte na art. 66 (…) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wynika to z faktu, że zgodnie z art. 92 Konwencji z Schengen z 1990 r. System Informacyjny Schengen ma, dzięki zastosowaniu zautomatyzowanej procedury wyszukiwania danych, umożliwić wyznaczonym przez Państwa Członkowskie władzom dostęp do informacji o osobach i przedmiotach, służących do celów kontroli granicznej oraz innych kontroli policyjnych i celnych przeprowadzanych wewnątrz kraju zgodnie z prawem krajowym, jak również do celów wydawania wiz, dokumentów pobytowych i zarządzania regulacjami dotyczącymi cudzoziemców w kontekście stosowania odnoszących się do przepływu osób przepisów dorobku Schengen.
(6) Fakt, że podstawa prawna niezbędna do finansowania SIS II ze środków pochodzących z budżetu Unii składa się z dwóch osobnych instrumentów, nie narusza zasady, że System Informacyjny Schengen stanowi i będzie nadal stanowić jeden, zintegrowany system informacyjny oraz, że SIS II musi być rozwijany w taki sposób, aby spełnić te wymagania.
(7) Niniejsza decyzja nie narusza przyszłego przyjęcia niezbędnych przepisów szczegółowo opisujących działanie i wykorzystanie SIS II, w szczególności: zasad określania kategorii danych wprowadzanych do systemu, celów, dla których dane te należy wprowadzać oraz kryteriów ich wprowadzania, zasad dotyczących zawartości wpisów SIS, w tym odpowiedzialności za ich prawidłowość, zasad dotyczących czasu trwania informacji, wzajemnego przekazywania informacji i zasad ich zgodności, zasad dostępu do danych SIS oraz zasad ochrony danych osobowych i ich kontroli.
(8) Niniejsza decyzja ustanawia procedury podejmowania środków niezbędnych do jej wdrożenia, które odzwierciedlają odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 2424/2001, tak aby zapewnić jednolitość procedury wdrożeniowej dla rozwoju SIS II jako całości.
(9) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, należącego do obszaru określonego w art. 1 lit. g) decyzji Rady nr 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego między Radą Unii Europejskiej a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5] oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady nr 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [6].
(10) Konieczne jest uzgodnienie pozwalające na udział przedstawicieli Islandii i Norwegii w pracach komitetów wspierających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych.
Uzgodnienie takie było przedmiotem rozważań w formie wymiany listów między Wspólnotą a Islandią i Norwegią, załączonych do wyżej wymienionego Układu Stowarzyszeniowego.
(11) Niniejsza decyzja nie narusza porozumień w sprawie częściowego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w dorobku Schengen, zdefiniowanych w decyzji Rady nr 2000/365/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
System Informacyjny Schengen ustanowiony na mocy przepisów tytułu IV Konwencji z Schengen z 1990 r., zastępuje się nowym systemem, Systemem Informacyjnym Schengen II (SIS II), który umożliwi zintegrowanie w tym systemie nowych Państw Członkowskich.
Artykuł 2
SIS II zostanie utworzony przez Komisję jako jeden zintegrowany system, zgodnie z procedurami wymienionymi w niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Instrumenty niezbędne do rozwoju SIS II, w odniesieniu do zagadnień innych niż wymienione w art. 4, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w art. 5.
Artykuł 4
Instrumenty niezbędne do rozwoju SIS II, w odniesieniu do zagadnień wymienionych poniżej, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 6:
a) zaprojektowanie fizycznej architektury systemu, w tym sieci komunikacyjnych;
b) aspekty techniczne mające wpływ na ochronę danych osobowych;
c) aspekty techniczne niosące poważne następstwa finansowe dla budżetów Państw Członkowskich lub niosące poważne skutki techniczne dla systemów krajowych Państw Członkowskich;
d) rozwój wymagań z zakresu bezpieczeństwa.
Artykuł 5
1.
W przypadku odniesień do niniejszego artykułu Komisja jest wspierana przez składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich Komitet Zarządzający, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet uchwala swój regulamin na podstawie propozycji przewodniczącego, przygotowanej na podstawie regulaminu standardowego, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię o projekcie w czasie, który może zostać określony przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dla decyzji, które przyjmuje Rada na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób wymieniony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4.
Komisja podejmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie informuje o nich Radę.
W takiej sytuacji Komisja może, na okres dwóch miesięcy od daty przekazania takiej informacji, odroczyć stosowanie środków, o których stosowaniu zadecydowała.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w okresie wskazanym w ust. 4 podjąć inną decyzję.
Artykuł 6
1.
W przypadku odniesień do niniejszego artykułu Komisja jest wspierana przez Komitet Regulacyjny składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet uchwala swój regulamin na podstawie propozycji przewodniczącego, przygotowanej na podstawie regulaminu standardowego, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię o projekcie w czasie, który może zostać określony przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dla decyzji, które przyjmuje Rada na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie oblicza się w sposób wymieniony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4.
Komisja przyjmuje zamierzone środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
5.
Jeżeli zamierzone środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub opinia nie zostanie przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję w sprawie środków, które mają zostać podjęte i informuje Parlament Europejski.
6.
Rada może podjąć kwalifikowaną większością głosów decyzję w sprawie propozycji, w terminie dwóch miesięcy od daty jej przedstawienia Radzie.
Jeżeli w tym terminie Rada kwalifikowaną większością głosów wyraziła sprzeciw wobec propozycji, Komisja ponownie ją zbada.
Komisja może przedstawić Radzie zmieniony projekt, ponownie przedstawić swoją propozycję lub przedstawić projekt aktu prawnego.
Jeżeli po upływie wskazanego terminu Rada ani nie przyjęła proponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyraziła swojego sprzeciwu wobec propozycji środków wykonawczych, proponowany akt wykonawczy jest przyjmowany przez Komisję.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 2001 r
w sprawie ochrony euro przed fałszowaniem
(2001/887/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. dotyczące wprowadzenia EUR [3] ustanawia zasadę, że waluty denominowane w EUR zostaną wprowadzone do obiegu z dniem 1 stycznia 2002 r. oraz zobowiązuje uczestniczące Państwa Członkowskie do zapewnienia odpowiednich sankcji za fałszowanie i podrabianie banknotów oraz monet EUR.
(2) Środki ochrony EUR wprowadzone w poprzednich regulacjach prawnych powinny zostać uzupełnione oraz wzmocnione przepisami zapewniającymi ścisłą współpracę między właściwymi władzami Państw Członkowskich, Europejskim Bankiem Centralnym, krajowymi bankami centralnymi, Europolem oraz Eurojust w celu powstrzymywania przestępczości dotyczącej fałszowania EUR.
(3) W dniu 29 maja 2000 r. Rada przyjęła decyzję ramową 2000/383/WSiSW w sprawie zwiększenia ochrony poprzez sankcje karne i inne sankcje za fałszowanie w związku z wprowadzeniem EUR [4].
(4) W dniu 28 czerwca 2001 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 ustanawiające środki niezbędne dla ochrony EUR przed fałszowaniem [5] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1339/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. rozszerzające działanie rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 ustanawiającego środki niezbędne dla ochrony EUR przed fałszowaniem na Państwa Członkowskie, które nie przyjęły EUR jako swojej jedynej waluty [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszej decyzji:
a) "fałszowane banknoty" oraz "fałszowane monety" oznaczają banknoty oraz monety określone w ten sposób przez art. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1338/2001;
b) "fałszowanie EUR oraz przestępstwa związane z fałszowaniem EUR" oznaczają działanie w odniesieniu do EUR, opisane w art. 3 — 5 decyzji ramowej Rady 2000/383/WSiSW;
c) "właściwe władze" oznaczają władze wyznaczone przez Państwa Członkowskie do centralnego gromadzenia informacji, w szczególności krajowe urzędy centralne, oraz do wykrywania, ścigania lub karania za fałszerstwo oraz przestępstwa związane z fałszowaniem EUR;
d) "Konwencja Genewska" oznacza Międzynarodową Konwencję o Zwalczaniu Fałszowania Pieniędzy, podpisaną 20 kwietnia 1929 r. w Genewie i jej Protokół;
e) "Konwencja w sprawie ustanowienia Europolu" oznacza Konwencję z 26 lipca 1995 r. w sprawie utworzenia Biura Policji Europejskiej [7].
Artykuł 2
Fachowe analizy banknotów i monet
Państwa Członkowskie zapewnią, aby w kontekście prowadzonych dochodzeń w sprawie fałszowania EUR i przestępstw odnoszących się do fałszowania EUR:
a) przeprowadzane były niezbędne fachowe analizy podejrzanych sfałszowanych banknotów przez Krajowe Centrum Analiz (KCA) wyznaczone lub utworzone na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1338/2001; oraz
b) przeprowadzane były niezbędne fachowe analizy podejrzanych sfałszowanych monet przez Krajowe Centrum Analiz Monet (KCAM) wyznaczone lub utworzone na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1338/2001.
Artykuł 3
Przekazywanie wyników fachowych analiz
Państwa Członkowskie zapewniąją, aby wyniki analiz prowadzonych przez KCA oraz KCAM na mocy art. 2 były przekazywane do Europolu, zgodnie z Konwencją w sprawie ustanowienia Europolu.
Artykuł 4
Zobowiązanie do przekazywania informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniąją, aby krajowe urzędy centralne, o których mowa w art. 12 Konwencji Genewskiej, przekazywały Europolowi, zgodnie z Konwencją w sprawie ustanowienia Europolu, scentralizowane informacje o dochodzeniach w sprawie fałszowania EUR i przestępstw odnoszących się do fałszerstwa EUR, w tym informacje uzyskane od państw trzecich.
Państwa Członkowskie oraz Europol podejmują współpracę w celu określenia, jakie informacje muszą być przekazywane.
Informacje powinny zawierać co najmniej dane szczegółowe zaangażowanych osób, dane szczegółowe o przestępstwach, warunki w jakich odkryto popełnienie tych przestępstw, kontekst schwytania oraz powiązania z innymi sprawami.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich korzystają w odpowiednim przypadku w trakcie dochodzeń w sprawie fałszowania EUR i przestępstw odnoszących się do fałszowania EUR z możliwości oferowanych przez Tymczasową Jednostkę Współpracy Sądowniczej, a następnie z ułatwień współpracy oferowanych przez Eurojust po jego założeniu, stosownie do postanowień instrumentów ustanawiających Tymczasową Jednostkę Współpracy Sądowniczej oraz Eurojust.
Artykuł 5
Wejście w życie
Decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 grudnia 2001 r.
określająca warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin sadowniczych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4220)
(2001/896/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym i nasadzeniowym roślin sadowniczych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/30/WE [2], w szczególności jej art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyżej wymieniona dyrektywa przewiduje konieczne uzgodnienia dotyczące przeprowadzania wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego.
(2) Należy zapewnić właściwą reprezentację próbek objętych próbami i analizami, przynajmniej dla pewnych wybranych roślin.
(3) Państwa Członkowskie powinny uczestniczyć we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy Prunus domestica są zazwyczaj reprodukowane lub stanowią przedmiot obrotu na ich terytoriach, w celu umożliwienia wyciągnięcia właściwych wniosków.
(4) Komisja jest odpowiedzialna za dokonanie niezbędnych uzgodnień dotyczących wspólnotowych porównawczych prób i analiz.
(5) Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego i Roślin Owocowych oraz ich gatunków określił techniczne warunki przeprowadzania prób i analiz.
(6) Wspólnotowe porównawcze próby i analizy należy przeprowadzić w latach 2003–2006 na materiale rozmnożeniowym i nasadzeniowym zebranych w 2001 roku, jak również określić szczegóły tych prób i analiz.
(7) W przypadku wspólnotowych porównawczych prób i analiz trwających ponad jeden rok części analiz po pierwszym roku powinny być zatwierdzone przez Komisję, pod warunkiem dostępności niezbędnych środków, bez dalszych odwołań do Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego i Roślin Owocowych oraz ich gatunków.
(8) Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego i Roślin Owocowych oraz ich Gatunków nie wydał opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy przeprowadza się w latach 2003–2006 na materiale rozmnożeniowym i nasadzeniowym Prunus domestica.
2.
Maksymalny koszt prób i analiz w 2002 roku określa załącznik.
3.
Wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczą we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy Prunus domestica jest zazwyczaj reprodukowany lub stanowi przedmiot obrotu na terytoriach tych państw.
4.
Szczegóły prób i analiz określa załącznik.
Artykuł 2
Komisja może zadecydować o kontynuacji prób i analiz, określonych w załączniku, w latach 2003–2006.
Maksymalny koszt próby lub analizy kontynuowanej na tej podstawie nie przekracza kwoty określonej w załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 grudnia 2001 r.
określająca warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4224)
(2001/898/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1], w szczególności jej art. 14 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyżej wymieniona dyrektywa przewiduje konieczne uzgodnienia dotyczące przeprowadzania wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego.
(2) Należy zapewnić właściwą reprezentację próbek objętych próbami i analizami, przynajmniej dla niektórych wybranych roślin.
(3) Państwa Członkowskie powinny uczestniczyć we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim nasiona wyżej wymienionych roślin są zazwyczaj reprodukowane lub stanowią przedmiot obrotu na ich terytoriach, w celu umożliwienia wyciągnięcia właściwych wniosków.
(4) Komisja jest odpowiedzialna za dokonanie niezbędnych uzgodnień dotyczących wspólnotowych porównawczych prób i analiz.
(5) Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych określił techniczne warunki przeprowadzania prób i analiz.
(6) Wspólnotowe porównawcze próby i analizy należy przeprowadzić w latach 2002–2004 na materiale rozmnożeniowym zebranym w 2001 roku, należy również określić szczegóły tych prób i analiz.
(7) W przypadku wspólnotowych porównawczych prób i analiz trwających ponad jeden rok części prób i analiz po pierwszym roku powinny być zatwierdzone przez Komisję, pod warunkiem dostępności niezbędnych środków, bez dalszych odwołań do Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych.
(8) Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych nie wydał opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy przeprowadza się w latach 2002–2004 na materiale rozmnożeniowym roślin wymienionych w Załączniku.
2.
Maksymalny koszt prób i analiz w 2002 roku określa Załącznik.
3.
Wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczą we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim nasiona i materiał rozmnożeniowy roślin wymienionych w Załączniku jest zazwyczaj reprodukowany lub stanowi przedmiot obrotu na terytoriach tych państw.
4.
Szczegóły prób i analiz określa Załącznik.
Artykuł 2
Komisja może zadecydować o kontynuacji prób i analiz, określonych w Załączniku, w 2003 i w 2004 r.
Maksymalny koszt próby lub analizy kontynuowanej na tej podstawie nie przekracza kwoty określonej w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 grudnia 2001 r.
zatwierdzająca program zwalczania choroby Aujeszky’ego, przedstawiony przez Belgię i Niderlandy dotyczący dodatkowych gwarancji w odniesieniu do trzody chlewnej na terytorium Belgii i Niderlandów oraz zmieniająca decyzje 93/244/EWG i 2001/618/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4384)
(2001/905/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], zmienioną i uaktualnioną dyrektywą 2000/20/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatkowe gwarancje dotyczące wprowadzania programów zwalczania choroby Aujeszkyego stosowanych w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną oraz wykazy regionów Państw Członkowskich, w których obowiązują zatwierdzone programy opanowania choroby ustanowione są w decyzji Komisji 93/244/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 2001/746/WE [4], która od dnia 1 lipca 2002 r. zostanie uchylona i zastąpiona przepisami decyzji 2001/618/WE [5], ostatnio zmienionej decyzją 2001/746/WE.
(2) W listach odpowiednio z dnia 14 września 2001 r. i dnia 18 października 2001 r., Belgia i Niderlandy przekazały Komisji informacje na temat swoich programów opanowania i zwalczania choroby Aujeszky’ego.
Programy te powinny pozwolić w przyszłości na zwalczenie choroby Aujeszky’ego na terytorium Belgii i Niderlandów.
(3) Zgodnie z art. 9 ust. 2 dyrektywy 64/432/EWG, Komisja zbadała programy. Programy te spełniają kryteria ustanowione w art. 9 ust. 1 wymienionej dyrektywy i mogą w związku z tym być zatwierdzone.
(4) Decyzje 93/244/EWG i 2001/618/WE należy zmienić w celu włączenia terytoriów Belgii i Niderlandów do wykazu terytoriów Państw Członkowskich lub ich regionów, w których obowiązują zatwierdzone programy opanowania choroby tak, aby Belgia i Niderlandy mogły wymagać dodatkowych gwarancji w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną.
(5) Władze Belgii i Niderlandów stosują do przemieszczania trzody chlewnej w obrębie kraju zasady przynajmniej równoważne zasadom przewidzianym przez dodatkowe gwarancje ustanowione w legislacji wspólnotowej.
(6) Te dodatkowe gwarancje nie mogą być jednak wymagane od Państw Członkowskich lub regionów Państw Członkowskich, które uważane są za wolne od choroby Aujeszky’ego.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się programy zwalczania choroby Aujeszky’ego przedstawione przez Belgię i Niderlandy.
Dodatkowe gwarancje, których Belgia i Niderlandy mogą wymagać w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną przewidziane są w decyzji 93/244/EWG, do dnia 1 lipca 2002 r., oraz w decyzji 2001/618/WE razem z jej późniejszymi zmianami, od tego dnia.
Artykuł 2
Teksty załącznika I do decyzji 93/244/EWG i załącznika II do decyzji 2001/618/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 8 listopada 2001 r.
w sprawie niektórych warunków dotyczących przystąpienia do Systemu Monitorowania Fałszerstw (SMF)
(EBC/2001/11)
(2001/912/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 106 ust. 1,
uwzględniając statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem [1] ustanawia pewne środki dotyczące zbierania i gromadzenia danych związanych z fałszywymi banknotami i monetami oraz dostępem do tych danych.
(2) Nie można zajmować się walką z fałszowaniem tylko na poziomie strefy euro; w tym celu Rada Unii Europejskiej podjęła środki w odniesieniu do euro w ramach rozdziału VI Traktatu o Unii Europejskiej (tj. trzeci filar); także rozporządzenie Rady (WE) nr 1339/2001 rozszerza skutki rozporządzenia Rady (WE) nr 1338/2001 na te Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty [2].
(3) Istniejące procesy i systemy analizowania fałszerstw i zbierania informacji dotyczących fałszowania należy rozszerzyć; EBC ustanowił Centrum Analiz Fałszerstw i Bazę Danych o Fałszerstwach Pieniędzy; należy je zreorganizować i zmienić nazwę na "System Monitorowania Fałszerstw" (SMF) oraz określić jego właściwości.
(4) EBC przewiduje warunki, które gwarantują właściwe procedury związane z dostępem do odpowiednich danych z SMF zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1338/2001 i (WE) nr 1339/2001.
W tym celu wszystkie krajowe banki centralne (KBC) Europejskiego Systemu Banków Centralnych muszą utworzyć swoje odpowiednie krajowe centra fałszerstw (KCF) w ramach każdego KBC i pełnić rolę administratora zabezpieczenia KCF.
EBC dokonuje również niezbędnych uzgodnień i porozumień z Komisją i Europolem w celu zapewnienia im odpowiedniego dostępu do danych SMF oraz dostępu do Europejskiego Centrum Analiz Technicznych i Naukowych również zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1338/2001.
Przy każdym dostępie powinny być przestrzegane odpowiednie minimalne normy bezpieczeństwa.
Przestrzeganie to ma podstawowe znaczenie ze względu na poufny charakter danych SMF.
Poufny charakter danych oznacza, że informacja, którą każdy z użytkowników SMF otrzymuje z SMF, powinna być wykorzystana wyłącznie do celów związanych z wykonywaniem ich obowiązków w walce z fałszowaniem euro.
Ograniczenie dostępu do danych SMF pomaga w zapewnieniu poufności.
(5) Podręcznik procedur i minimalne normy bezpieczeństwa związane z SMF są w trakcie zatwierdzania przez Radę Prezesów EBC.
Nie zostaną one opublikowane ze względu na poufny charakter danych, które mają być wprowadzane i dostępne w ramach SMF i ze względu na znaczenie utrzymania poufnego otoczenia w zakresie wykorzystania SMF,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
W niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1338/2001.
Artykuł 2
System monitorowania fałszerstw
1.
Baza Danych o Fałszowaniu Pieniędzy (BDFP) zostaje przemianowana na System monitorowania fałszerstw (SMF).
Wszystkie odniesienia do BDFP zawarte w poprzednich aktach prawnych uważa się za odnoszące się do SMF.
2.
SMF składa się z centralnej bazy danych zawierającej wszystkie techniczne i statystyczne informacje dotyczące fałszowania zarówno banknotów euro, jak i monet pochodzących z Państw Członkowskich lub z państw trzecich.
SMF zawiera, między innymi, aplikacje przeglądarki i edytory tekstu oraz urządzenia do ściągania i przesyłania danych, jak również sieci łączące różnych użytkowników SMF do SMF.
3.
Organizacja i zarządzanie SMF należą do kompetencji Zarządu EBC, który uwzględnia do tych celów opinie Komitetu ds. Banknotów.
Artykuł 3
Dostęp do danych Systemu Monitorowania Fałszerstw
1.
Oprócz dostępu KBC do SMF dostęp do odpowiednich danych SMF jest udzielany pozostałym właściwym organom krajowym, włączając krajowe centra analiz (KCA) i krajowe centra analiz monet (KCAM), w odniesieniu do danych dotyczących monet, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1338/2001.
W tym celu stosuje się warunki ustanowione w art. 5-9 niniejszej decyzji.
2.
Dostęp Komisji Europejskiej, Europejskiego Centrum Technicznego i Naukowego (ECTN) oraz Europolu do odpowiednich danych SMF jest udzielany zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1338/2001.
Procedury tego dostępu są określone odpowiednio w porozumieniach dwustronnych i porozumieniach z EBC.
3.
Z zastrzeżeniem jakichkolwiek porozumień w zakresie stosunków monetarnych między Wspólnotą a stronami trzecimi, EBC może przyznać dostęp do odpowiednich danych SMF wyznaczonym organom lub ośrodkom tych stron trzecich.
4.
Oprócz powyższego ust. 3 i na podstawie art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 EBC może przyznać dostęp do odpowiednich danych SMF wyznaczonym organom lub ośrodkom państw trzecich.
Mogą one również otrzymać dane SMF ad hoc, jeżeli Centrum Analiz Fałszerstw (CAF) EBC uzna to za konieczne.
Artykuł 4
Wprowadzanie danych do Systemu Monitorowania Fałszerstw przez krajowe centra analiz oraz krajowe centra analiz monet
Wprowadzanie przez którekolwiek i wszystkie KCA do SMF danych dotyczących wykrytych fałszerstw banknotów euro i przesyłanie każdego nowego rodzaju banknotów euro, co do których jest podejrzenie, że zostały sfałszowane, do CAF EBC odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1338/2001 oraz z odpowiednim podręcznikiem procedur zatwierdzonym przez Radę Prezesów EBC z udziałem Rady Ogólnej EBC.
Te KCA, które nie są objęte strukturą KBC lub które nie zostały ustanowione w ramach KBC, są konsultowane w sprawie podręcznika procedur.
Przeprowadza się również niezbędne dostosowania podręcznika procedur dotyczące wprowadzania do SMF danych dotyczących monet przez ECTN i KCAM
Artykuł 5
Krajowe Centra ds. Fałszerstw
1.
Zadanie kierowania dostępem do SMF, o którym mowa w art. 3 w Państwach Członkowskich, jest wykonywane przez Krajowe centrum ds. fałszerstw (KCF) utworzone w każdym KBC.
To KCF ułatwia również komunikowanie się dotyczące wszystkich spraw związanych z SMF w Państwach Członkowskich.
W związku z tymi zadaniami w ramach każdego KCF tworzy się stanowisko administratora ds. zabezpieczeń.
2.
Na mocy porozumienia z EBC władze KCF zezwalają na różne poziomy dostępu SMF, o którym mowa w art. 3, zgodnie z ustępem pierwszym powyżej.
W tym celu zostają stworzone i ustanowione przez administratora ds. zabezpieczeń w KCF, o którym mowa powyżej, niezbędne nazwy użytkowników i różne kategorie użytkowników oraz różne poziomy dostępu użytkowników.
Artykuł 6
Zgodność Systemu Monitorowania Fałszerstw z normami bezpieczeństwa
Minimalne normy bezpieczeństwa, jakie mają być przestrzegane przez wszystkie organy lub ośrodki (KCA i/lub KCAM), w których znajdują się użytkownicy SMF i przez tych użytkowników w związku z dostępem do SMF są przyjmowane prze Radę Prezesów EBC we współpracy z Radą Ogólną EBC.
Są one podawane do wiadomości KCF.
Artykuł 7
Poufność
1.
Każdy organ lub ośrodek, w którym znajdują się użytkownicy SMF, informuje ich o poufnym charakterze danych SMF i o ograniczeniach w dostępie mających zastosowanie do każdego użytkownika tego organu lub ośrodka i pozostałych organów i ośrodków, jako że o tych ograniczeniach są one okresowo powiadamiane przez administratora ds. zabezpieczeń odpowiedniego KCF.
Odpowiednie KCF może wystąpić o to, by każdy organ lub ośrodek podpisał deklarację poufności, w której oświadcza, że zwraca należytą uwagę na treść niniejszej decyzji.
Każdy organ lub ośrodek konsultuje się z odpowiednim KCF w sprawie każdej istotnej kwestii dotyczącej poufności danych zawartych w SMF.
KCF konsultują się z CAF EBC w sprawie wyniku każdego takiego wniosku lub konsultacji.
2.
Odpowiednie KCF jest konsultowane w zakresie udzielania informacji zawierających dane SMF, kierowanych do społeczeństwa, do instytucji kredytowych oraz do producentów odpowiednich urządzeń.
Konsultuje się ono również z CAF EBC.
3.
EBC konsultuje się z odpowiednim KCF w związku z każdym wstrzymaniem dostępu.
Zarówno EBC, jak i odpowiednie KCF może wstrzymać dostęp każdego użytkownika SMF do SMF jeśli jest to niezbędne w celu zachowania poufności danych SMF.
Odpowiednie KCF konsultuje się z organem lub ośrodkiem, do którego tacy użytkownicy należą, w celu przywrócenia odpowiednich warunków użytkowania SMF.
4.
Minimalne normy bezpieczeństwa, o których mowa w art. 6, jak również podręcznik procedur wymieniony w art. 4, po zatwierdzeniu przez Radę Prezesów nie zostają opublikowane ze względu na ich poufny charakter.
Artykuł 8
Monitorowanie
KCF, w konsultacji z odpowiednimi organami lub ośrodkami, ustanawiają procedury pozwalające na monitorowanie ich zgodności z art. 6 i 7 oraz podjęcie w związku z tym odpowiednich środków.
Procedury te pozwalają również na udział EBC w takim monitorowaniu.
W konsultacji z KBC EBC ustanawia również procedury monitorowania zgodności działania KCF z niniejszą decyzją.
Artykuł 9
Wdrożenie
Zarząd EBC podejmuje wszelkie środki w celu wykonania niniejszej decyzji, które są konieczne dla zapewnienia sprawności i bezpieczeństwa SMF, w tym wszelkie środki odnoszące się do podręcznika procedur lub minimalnych norm bezpieczeństwa wymienionych odpowiednio w art. 4 i 6.
W tym celu bierze pod uwagę opinie Komitetu ds. Banknotów.
Zarząd informuje Radę Prezesów o wszelkich środkach podjętych w związku z zastosowaniem niniejszego artykułu.
Dodatkowo EBC może generalnie udzielać technicznych wyjaśnień i specyfikacji dotyczących wykorzystania lub bezpieczeństwa SMF.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2001 r.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 6 grudnia 2001 r.
w sprawie emisji banknotów euro
(EBC/2001/15)
(2001/913/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Traktatem"), w szczególności jego art. 106 ust. 1, oraz statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 106 ust. 1 Traktatu i art. 16 Statutu Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) posiada wyłączne prawo do zatwierdzania emisji banknotów we Wspólnocie; zgodnie z tymi przepisami EBC i krajowe banki centralne (KBC) mogą emitować banknoty, które są jedynymi banknotami posiadającymi status legalnego środka płatniczego na terytorium uczestniczących Państw Członkowskich.
Prawo wspólnotowe przewiduje system wielości emitentów banknotów.
EBC i KBC mogą emitować banknoty euro.
(2) Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [1] od dnia 1 stycznia 2002 r. EBC i KBC (dalej zwane "Eurosystemem") wprowadzą do obiegu banknoty euro.
Banknoty euro są nośnikiem tej samej, jednolitej waluty i podlegają jednemu systemowi prawnemu.
(3) Emisja banknotów euro nie musi podlegać ograniczeniom ilościowym lub innym, gdyż wprowadzenie banknotów do obiegu jest procesem stymulowanym przez popyt.
(4) Decyzja EBC/2001/7 z dnia 30 sierpnia 2001 r. w sprawie nominałów, specyfikacji, odtworzenia, wymiany i wycofania banknotów euro [2], zmieniona decyzją EBC/2001/14 [3], zawiera wspólne zasady dotyczące banknotów euro.
EBC ustanowił wspólne specyfikacje techniczne dla banknotów euro oraz środki kontroli jakości w celu zapewnienia zgodności banknotów euro z tymi specyfikacjami.
W rezultacie wszystkie banknoty euro mają taki sam wygląd fizyczny i poziom jakości i nie ma żadnej różnicy między banknotami o tej samej wartości.
(5) Wszystkie banknoty euro powinny podlegać takim samym wymaganiom dotyczącym ich identycznej akceptacji i przetwarzania przez członków Eurosystemu, niezależnie od tego, kto je wprowadza do obiegu.
Obecnie stosowana praktyka odprowadzania banknotów oznaczonych w krajowych jednostkach monetarnych do emitującego banku centralnego nie będzie miała zastosowania do banknotów euro.
System emisji banknotów euro oparty jest na zasadzie nieodprowadzania banknotów euro.
(6) Zgodnie z art. 29.1 Statutu każdemu z członków Europejskiego Systemu Banków Centralnych przypisuje się wagę w kluczu na subskrypcję kapitału EBC, jak przewiduje decyzja EBC/1998/13 z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie udziałów procentowych krajowego banku centralnego w kluczu na kapitał EBC [4]; ważenie to oparte jest na liczbie ludności i produkcie krajowym brutto (PKB) każdego Państwa Członkowskiego i reguluje kwestię wkładu do kapitału EBC, przekazania zagranicznych aktywów rezerwowych KBC do EBC, podziału dochodu pieniężnego KBC, jak również podziału zysków i udziału w stratach EBC.
(7) Banknoty euro są legalnym środkiem płatniczym we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich, będą dostępne w swobodnym obiegu w strefie euro, będą powtórnie emitowane przez członków Eurosystemu, a także mogą być przechowywane lub wykorzystywane poza strefą euro.
Zobowiązaniami z tytułu emisji całkowitej wartości będących w obiegu banknotów euro obciążeni zostaną członkowie Eurosystemu, zgodnie z obiektywnym kryterium.
Odpowiednim kryterium jest udział każdego KBC w kapitale wniesionym do EBC.
Udział ten wynika z proporcjonalnego zastosowania klucza kapitałowego określonego w art. 29.1 Statutu do KBC.
Kryterium to nie ma zastosowania do EBC, natomiast udział procentowy banknotów euro, jakie zostaną wyemitowane przez EBC, ustali Rada Prezesów.
(8) Na mocy art. 9.2 i art. 12.1 Statutu, ustanawiających zasadę decentralizacji działania Eurosystemu KBC powierza się zadanie wprowadzenia do obiegu i wycofania z obiegu wszystkich banknotów euro, włącznie z tymi, które zostały wyemitowane przez EBC.
Zgodnie z zasadą decentralizacji bezpośrednia obsługa banknotów euro również będzie prowadzona przez KBC.
(9) Różnica między wartością banknotów euro przeznaczonych dla każdego KBC zgodnie z kluczem przydziału banknotów oraz wartość banknotów euro, jaką każdy KBC wprowadzi do obiegu, powinny stanowić podstawę wewnętrznych sald Eurosystemu.
EBC nie wprowadza banknotów euro do obiegu, dlatego powinien prowadzić wewnętrzny system roszczeń Eurosystemu w stosunku do KBC o wartość równą udziałowi banknotów euro, jakie emituje.
Wynagrodzenie tych wewnętrznych sald w Eurosystemie ma wpływ na pozycję dochodów KBC i w związku z tym podlega decyzji EBC/2001/16 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie przydziału dochodu pieniężnego krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich od roku budżetowego 2002 [5], na podstawie art. 32 Statutu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji:
a) "KBC" oznacza krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły jednolitą walutę zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską;
b) "banknoty euro" oznaczają te banknoty, które są zgodne z wymaganiami decyzji EBC/2001/7 i specyfikacjami technicznymi ustanowionymi przez Radę Prezesów;
c) "klucz subskrybowanego kapitału" oznacza wartości procentowe, które wynikają z zastosowania w stosunku do KBC ważenia według klucza określonego w art. 29.1 Statutu i jak stanowi decyzja EBC/1998/13;
d) "klucz przydziału banknotów" oznacza wartości procentowe, które wynikają z uwzględnienia udziału EBC w całkowitej emisji banknotów euro i zastosowania klucza subskrybowanego kapitału (w zaokrągleniu do najbliższej wielokrotności 0,0005 punktu procentowego) do udziału KBC w takiej całkowitej emisji.
Załącznik do niniejszej decyzji określa klucz przydziału banknotów, mający zastosowanie od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 2
Emisja banknotów euro
EBC i KBC emitują banknoty euro.
Artykuł 3
Obowiązki emitentów
1.
KBC wprowadzają do obiegu i wycofują z obiegu banknoty euro i prowadzą faktyczną obsługę wszystkich banknotów euro, włącznie z tymi, które zostały wyemitowane przez EBC.
2.
KBC akceptują, na prośbę posiadacza, wymianę wszelkich banknotów euro na banknoty euro tej samej wartości lub w przypadku posiadaczy rachunków uznają rachunek posiadacza prowadzonego w KBC, który otrzymał banknoty.
3.
KBC traktują wszystkie zaakceptowane przez siebie banknoty euro jako zobowiązania i postępują z nimi w identyczny sposób.
4.
KBC nie przekazują zaakceptowanych przez nie banknotów euro innym KBC i przechowują takie banknoty euro w celu ich ponownej emisji.
Wyjątkowo, zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Radę Prezesów EBC:
a) banknoty euro ze skazami, uszkodzone, podarte lub wycofane z obiegu mogą zostać zniszczone przez KBC, który je przyjął;
b) banknoty euro będące w posiadaniu KBC mogą, do celów logistycznych, być redystrybuowane luzem w ramach Eurosystemu.
Artykuł 4
Przydział banknotów euro w ramach Eurosystemu
1.
Całkowita wartość wprowadzonych do obiegu banknotów euro jest przydzielana członkom Eurosystemu w drodze zastosowania klucza przydziału banknotów.
2.
Różnica między wartością banknotów euro przeznaczonych dla każdego KBC zgodnie z kluczem przydziału banknotów a wartością banknotów euro, które dany KBC wprowadzi do obiegu, stanowi podstawę wewnętrznych sald Eurosystemu.
EBC prowadzi w ramach Eurosystemu system wewnętrznych roszczeń w stosunku do KBC, proporcjonalnie do ich udziału w kluczu subskrybowanego kapitału, dotyczących równowartości banknotów euro, jaki dany KBC wyemituje.
Artykuł 5
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
2.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 6 grudnia 2001 r.
w sprawie podziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich od roku budżetowego 2002
(EBC/2001/16)
(2001/914/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (dalej zwany "Statutem"), w szczególności jego art. 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 32 ust. 1 Statutu dochód pieniężny jest to dochód, który tworzy się narastająco w krajowych bankach centralnych (KBC) w trakcie pełnienia ich funkcji związanych z polityką pieniężną.
Na mocy art. 32 ust. 2 Statutu kwota dochodu pieniężnego danego KBC powinna być równa rocznemu dochodowi tego banku z jego aktywów, uzyskiwanych w zamian za banknoty będące w obiegu i zobowiązania z tytułu wkładów w instytucjach kredytowych.
Aktywa te KBC przeznaczają na cele zgodne z zaleceniami Rady Prezesów.
Od roku budżetowego 2003 KBC powinny asygnować te aktywa, wynikające z pełnienia funkcji polityki pieniężnej, jako aktywa uzyskiwane w zamian za banknoty będące w obiegu i zobowiązania z tytułu wkładów w instytucjach kredytowych.
Zgodnie z art. 32 ust. 4 Statutu kwotę dochodu pieniężnego każdego KBC należy pomniejszyć o kwotę równą odsetkom zapłaconym przez ten KBC od zobowiązań z tytułu wkładów w instytucjach kredytowych, stosownie do art. 19 Statutu.
(2) Zgodnie z art. 32.5 Statutu kwota dochodu pieniężnego KBC jest dla nich przeznaczona proporcjonalnie do wpłaconych udziałów w kapitale Europejskiego Banku Centralnego (EBC).
(3) Zgodnie z art. 32.6 i 32.7 Statutu Rada Prezesów EBC ma prawo uchwalać wytyczne odnośnie do rozliczania przez EBC sald wynikających z podziału dochodu pieniężnego i przyjmować wszelkie inne środki konieczne dla stosowania art. 32 Statutu.
(4) Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia EUR [1] od 1 stycznia 2002 r. EBC i KBC (dalej zwane "Eurosystemem") wprowadzą do obiegu banknoty wyrażone w EUR.
Artykuł 15 niniejszego rozporządzenia stanowi, że banknoty w krajowych jednostkach walutowych pozostaną legalnym środkiem płatniczym przez okres maksimum sześciu miesięcy od zakończenia okresu przejściowego.
A zatem rok 2002 uważany będzie za rok szczególny, gdyż będące w obiegu banknoty oznaczone w krajowych jednostkach walutowych będą mogły nadal stanowić znaczną część całkowitej wartości znajdujących się w obiegu banknotów Eurosystemu, przy czym Państwa Członkowskie mogą stosować różne wzorce postępowania w tym zakresie.
Sytuację tę można porównać z sytuacją, jaka miała miejsce w latach 1999-2001. W związku z tym dla roku budżetowego 2002 dochód pieniężny należy obliczyć metodą analogiczną do tej, którą przewiduje decyzja EBC/2000/19 z dnia 3 listopada 1998 r., zmieniona decyzją z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie podziału dochodu pieniężnego krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich i strat EBC za lata budżetowe 1999-2001 [2], w celu zapewnienia aby zmiany w procedurach obiegu banknotów nie miały znaczącego, negatywnego wpływu na odnośne pozycje dochodów KBC.
W przypadku roku 2002 art. 32 ust. 3 Statutu zezwala Radzie Prezesów na podjęcie decyzji, na zasadzie odstępstwa od art. 32 ust. 2, że dochód pieniężny ma być mierzony według metody alternatywnej.
(5) Artykuł 9 ust. 1 zalecenia EBC/2001/1 z dnia 10 stycznia 2001 r., przyjmując niektóre przepisy dotyczące wymiany środków pieniężnych z 2002 r. [3] stanowi, że pierwsza partia banknotów EUR przekazana instytucjom kredytowym lub ich wyznaczonym przedstawicielom zostanie zapisana w ciężar ich odpowiednich rachunków prowadzonych w KBC, w zależności od przypadku, według ich wartości nominalnej, zgodnie z następującym "liniowym modelem debetowania": 1/3 przekazanej kwoty na dzień 2 stycznia 2002 r., 1/3 — na dzień 23 stycznia 2002 r., i ostatnia 1/3 — na dzień 30 stycznia 2002 r.
Kalkulacja dochodu pieniężnego za rok 2002 musi uwzględniać ten "liniowy model debetowania".
(6) Niniejsza decyzja odnosi się do decyzji EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie emisji banknotów EUR [4], która stanowi, że EBC i KBC emitują banknoty EUR.
Decyzja EBC/2001/15 ustala przydział będących w obiegu banknotów EUR dla KBC proporcjonalnie do wpłaconych przez nie udziałów w kapitale EBC.
Ta sama decyzja przypisuje EBC 8 % całkowitej wartości znajdujących się w obiegu banknotów EUR.
Podział banknotów EUR pomiędzy członkami Eurosystemu stanowi podstawę wewnętrznych sald Eurosystemu.
Wyrównanie tych wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczących banknotów EUR będących w obiegu ma bezpośredni wpływ na dochód każdego z członków Eurosystemu, a zatem powinno być uregulowane na mocy tej decyzji.
Dochód uzyskiwany narastająco przez EBC z tytułu rekompensat uzyskiwanych w wyniku wewnętrznych roszczeń Eurosystemu wobec KBC w związku z ich udziałem w będących w obiegu banknotach EUR powinien, z zasady, zostać podzielony pomiędzy KBC zgodnie z decyzjami Rady Prezesów, proporcjonalnie do ich udziału w kluczu subskrybowanego kapitału w tym samym roku budżetowym, w których dochód ten został osiągnięty.
(7) Saldo netto wewnętrznych roszczeń i zobowiązań Eurosystemu z tytułu będących w obiegu banknotów EUR należy wyrównać stosując obiektywne kryterium określające koszt pieniężny.
W tym kontekście stawkę głównych operacji refinansowania stosowaną przez Eurosytem w jego ofertach przetargowych na główne operacje refinansowania przyjmuje się w sposób właściwy.
(8) Wewnętrzne zobowiązania netto Eurosystemu z tytułu będących w obiegu banknotów EUR należy włączyć do podstawy zobowiązania dla celów kalkulacji dochodu pieniężnego KBC zgodnie z art. 32 ust. 2 Statutu, gdyż są one równoznaczne z banknotami w obiegu.
Rozliczenie oprocentowania wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczące pozostających w obiegu banknotów EUR spowoduje w rezultacie podział znacznej kwoty dochodu pieniężnego Eurosystemu pomiędzy KBC proporcjonalnie do ich wpłaconych udziałów w kapitale EBC.
Te wewnętrzne salda Eurosystemu należy poddać korekcie w celu umożliwienia stopniowego dostosowania bilansów i rachunków wyników KBC.
Korekta powinna opierać się na wartości będących w obiegu banknotów EUR wyemitowanych przez każdy z KBC w okresie przed wprowadzeniem banknotów EUR.
Korekty te powinny uwzględniać szczególne okoliczności roku 2002, w którym Państwa Członkowskie realizują różne scenariusze wymiany pieniędzy i w którym instytucje kredytowe zwiększą w różnym stopniu swoje zwykłe zasoby gotówki. Korekty należy wprowadzać corocznie, zgodnie z ustalonym wzorem, przez okres nie dłuższy niż pięć lat po 2002 r.
(9) Korekty wewnętrznych sald eurosystemu dotyczących banknotów EUR będących w obiegu zostały wyliczone w celu zrekompensowania znaczących zmian w pozycjach dochodu KBC, stanowiących konsekwencję wprowadzenia banknotów EUR, a następnie podziału dochodu pieniężnego.
W związku z tym Rada Prezesów zadecydowała nie odwoływać się do odstępstwa od art. 32 Statutu, dozwolonego w art. 51 Statutu.
(10) Korekty wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczących banknotów EUR będących w obiegu muszą uwzględnić szczególną sytuację Wielkiego Księstwa Luksemburga, wynikającą z ostatnich wydarzeń w zakresie polityki pieniężnej.
(11) Rada Prezesów EBC uchwaliła niniejszą decyzję, oczekując, że jej rezultaty gospodarcze i będąca ich konsekwencją równowaga finansowa nie ulegną zmianie w okresie stosowania art. 4 niniejszej decyzji. A zatem zapewnienie utrzymania systemu przewidzianego niniejszą decyzją do 31 grudnia 2007 r. stanowi wiążące zobowiązanie Rady Prezesów EBC,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji:
a) "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznacza te Państwa Członkowskie, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską;
b) "KBC" oznacza krajowe banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich;
c) "podstawa zobowiązania" oznacza kwotę kwalifikujących się zobowiązań, w ramach bilansu każdego KBC, określoną zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji;
d) "aktywa celowe" oznacza kwotę aktywów posiadanych zgodnie z podstawą zobowiązań, w ramach bilansu każdego KBC, określoną zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji;
e) "wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR" oznacza roszczenia i zobowiązania powstające pomiędzy KBC a EBC oraz między danym KBC a innymi KBC w wyniku stosowania art. 4 decyzji EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie emisji banknotów EUR;
f) "klucz subskrybowanego kapitału akcyjnego" oznacza wartości procentowe, które wynikają ze stosowania wobec KBC ważenia według klucza określonego w art. 29 ust. 1 Statutu i ustanowionego w decyzji EBC/1998/13 z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie udziałów procentowych krajowych banków centralnych w kluczu stosowanym dla kapitału Europejskiego Banku Centralnego [5];
g) "instytucje kredytowe" oznacza instytucje kredytowe podlegające wymaganiom odnośnie do rezerw minimalnych zgodnie z rozporządzeniem EBC/1998/15 [6] w sprawie stosowania rezerw minimalnych, zmienionym rozporządzeniem EBC/2000/8 [7];
h) "HBS" oznacza bilans zrównoważony, sporządzony według struktury podanej w załączniku IX do zalecenia EBC/2000/18 w sprawie ram prawnych prowadzenia rachunkowości i sprawozdawczości w Europejskim Systemie Banków Centralnych, ze zmianami z 15 grudnia 1999 r. i 14 grudnia 2000 r. [8];
i) "stopa referencyjna" oznacza ostatnią dostępną krańcową stopę procentową stosowaną przez Eurosystem w ofertach przetargowych na główne operacje refinansowania zgodnie z ust. 3.1.2 załącznika I do zalecenia EBC/2000/7 z dnia 31 sierpnia 2000 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu [9].
W przypadku gdy przeprowadzono więcej niż jedną główną operację refinansowania i operacje te mają być rozliczone tego samego dnia stosujemy zwykłą średnią krańcowych stop przeprowadzonych równolegle operacji.
Artykuł 2
Wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR
1.
Wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR oblicza się w przedziałach miesięcznych i księguje w księgach rachunkowych EBC i KBC pierwszego roboczego dnia miesiąca z datą zapisu ksiegowego przypadającą ostatniego dnia roboczego poprzedniego miesiąca.
Pierwszej kalkulacji wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczących banknotów EUR będących w obiegu zgodnie z poprzednim ustępem należy dokonać dla pierwszej partii banknotów EUR wprowadzonych do obiegu 2 stycznia 2002 r. z datą zapisu księgowego z dnia 1 stycznia 2002 r.
2.
Wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR, włącznie z tymi, które wynikają ze stosowania art. 4 niniejszej decyzji, zostaną wyrównane według stopy referencyjnej.
3.
Wyrównanie, o którym mowa w poprzednim ustępie, będzie rozliczane kwartalnie w formie płatności TARGET.
4.
Na zasadzie odstępstwa od poprzedniego ustępu, dla roku budżetowego 2002 wyrównanie, określone w ust. 2, zostanie rozliczone na koniec roku.
Artykuł 3
Metoda mierzenia dochodu pieniężnego
1.
W 2002 r. kwota dochodu pieniężnego każdego KBC zostanie ustalona według następującego wzoru:
,
gdzie:
MI stanowi kwotę pieniężnego dochodu każdego KBC, który ma być zsumowany,
LB stanowi podstawę zobowiązań każdego KBC,
RR stanowi stopę referencyjną.
2.
Od 2003 r. kwotę dochodu pieniężnego KBC ustala się, mierząc rzeczywisty dochód uzyskany przez dany KBC z aktywów celowych zarejestrowanych w jego księgach rachunkowych.
Jako wyjątek od tej zasady przyjmuje się, iż złoto nie generuje żadnego dochodu.
3.
W przypadku gdy wartość aktywów celowych KBC przekracza wartość lub nie osiąga wartości jego podstawy zobowiązań, wówczas różnicę należy odpisać, stosując wobec wartości różnicy średnią stopę zwrotu z aktywów celowych wszystkich KBC rozpatrywanych łącznie.
Tę średnią stopę zwrotu oblicza się w sposób następujący.
Całkowity dochód uzyskany przez wszystkie KBC z ich aktywów celowych, z wyjątkiem wszelkich dochodów wynikających z wewnętrznych roszczeń netto Eurosystemu, powstałych na skutek transakcji TARGET (załącznik II, A.3) i będących w obiegu banknotów EUR, włącznie z roszczeniami wynikającymi ze stosowania art. 4 (załącznik II, A.4), należy podzielić przez średnią wartość łącznych aktywów celowych Eurosystemu.
Średnią stopę zwrotu należy stosować na bazie 360 dni.
Artykuł 4
Korekty wewnętrznych sald Eurosystemu
1.
Do celów kalkulacji dochodu pieniężnego wewnętrzne salda Eurosystemu dla każdego KBC, dotyczące będących w obiegu banknotów EUR, należy korygować o kwotę wyrównawczą ustaloną według następującego wzoru:
,
gdzie:
CA stanowi kwotę wyrównawczą,
K stanowi kwotę, jaką należy przyjąć dla każdego KBC, która wynika ze stosowania klucza subskrybowanego kapitału do średniej wartości banknotów będących w obiegu w okresie od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r.,
A stanowi średnią wartość banknotów będących w obiegu od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r., jaką należy przyjąć dla każdego KBC,
C stanowi następujący współczynnik stosowany dla poszczególnych lat budżetowych:
Rok budżetowy _BAR_ Współczynnik _BAR_
2002 _BAR_ 1 _BAR_
2003 _BAR_ 0,8606735 _BAR_
2004 _BAR_ 0,7013472 _BAR_
2005 _BAR_ 0,5334835 _BAR_
2006 _BAR_ 0,3598237 _BAR_
2007 _BAR_ 0,1817225 _BAR_
2.
Suma kwot wyrównawczych KBC powinna wynieść 0.
3.
Kwoty wyrównawcze i zapisy księgowe dokonywane w celu ich zbilansowania należy księgować na odrębnych kontach wewnętrznych Eurosystemu, w księgach dotyczących poszczególnych KBC, z datą zapisu księgowego z dnia 1 stycznia, przypadającą pierwszego dnia roboczego każdego roku.
Zapisy księgowe dokonywane w celu zbilansowania kwot wyrównawczych nie podlegają wyrównaniu.
4.
W przypadku gdy wartość banknotów EUR, jakie Bank Centralny Luksemburga wprowadzi do obiegu w 2002 r., przekroczy średnią wartość jego banknotów będących w obiegu w okresie od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r. o co najmniej 25 %, litera "A" we wzorze podanym w ust. 1 stanowi dla Banku Centralnego Luksemburga wartość banknotów wprowadzonych do obiegu przez ten bank w 2002 r. do maksymalnej wysokości 2,2 miliarda EUR.
Po zastosowaniu tego odstępstwa, wszystkie kwoty wyrównawcze obliczone na podstawie art. 4 ust. 1 podlegają korektom dokonywanym wstecznie na koniec 2002 r., w celu zapewnienia zgodności z ust. 2.
Tego typu korekty wsteczne wprowadzane są proporcjonalnie do klucza subskrybowanego kapitału.
5.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności związanych ze zmianami w procedurach dotyczących obiegu banknotów opisanych w załączniku III do niniejszej decyzji, wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR są korygowane dla poszczególnych KBC zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym Załączniku.
6.
Korekty wewnętrznych sald Eurosystemu, ustanowione niniejszym artykule przestają obowiązywać od dnia 1 stycznia 2008 r.
Artykuł 5
Kalkulacja i podział dochodu pieniężnego
1.
Kalkulacja dochodu pieniężnego poszczególnych KBC prowadzona jest przez EBC w układzie dziennym.
Kalkulacja jest oparta na danych księgowych przekazanych przez KBC do EBC.
EBC podaje do wiadomości KBC kwoty łączne w odstępach kwartalnych.
2.
Kwota dochodu pieniężnego każdego KBC jest pomniejszana o kwotę równą odsetkom narosłym lub zapłaconym od zobowiązań objętych podstawą zobowiązań, oraz zgodnie z decyzją Rady Prezesów EBC wydaną zgodnie z art. 32 ust. 4 akapit drugi Statutu.
3.
Podział kwot dochodu pieniężnego poszczególnych KBC, proporcjonalnie do klucza subskrybowanego kapitału, odbywa się na koniec każdego roku budżetowego.
Artykuł 6
Przepisy końcowe
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
2.
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 grudnia 2001 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych
(2001/916/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, zwany dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu", został parafowany dnia 24 listopada 2000 r. i podpisany w drodze wymiany listów dnia 9 kwietnia 2001 r. w Luksemburgu.
Artykuł 27 ust. 4 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu stanowi, że porozumienia handlowe mające zastosowanie do win i wyrobów spirytusowych pozostają do sprecyzowania.
(2) Zgodnie z dyrektywami przyjętymi przez Radę dnia 11 marca 1998 r., Komisja i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, w dniu 20 czerwca 2001 r. osiągnęły porozumienie w sprawie nowych wzajemnych koncesji na niektóre wina oraz w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win i oznaczeń wyrobów spirytusowych.
W celu zapewnienia spójności całego procesu stabilizacji, wyniki przedmiotowych negocjacji powinny zostać włączone w ramy Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, w formie Protokołu dodatkowego.
(3) Komisja, wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1], powinna podjąć przepisy w celu przyjęcia rozporządzeń wykonawczych w sprawie preferencyjnych koncesji przewidzianych dla niektórych win, bez względu na przepisy art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2].
Komisja wprowadza niezbędne zmiany i dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych, które mogą wynikać z umów preferencyjnych, protokołów, wymiany listów albo innych aktów zawartych między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, lub które są niezbędne w wyniku zmian Nomenklatury Scalonej i kodów Taric.
(4) W celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Protokołu, Komisja powinna zostać upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, decyzji zmieniających wykazy i Protokoły do Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win (załącznik II do Protokołu) oraz do Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń napojów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (załącznik III do Protokołu). Przy przyjmowaniu tych aktów, z jednej strony Komisję powinien wspierać Komitet Zarządzający ds. Wina, utworzony na mocy art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz Komitet Wdrażający ds. Napojów Spirytusowych, utworzony na mocy art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [3] i Komitet Wdrażający ds. Aromatyzowanych Napojów na Bazie Win, utworzony na mocy art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/1991 z dnia 10 czerwca 1991 r. określającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych [4], z drugiej strony.
(5) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół dodatkowy dostosowujący handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (zwany dalej "Protokołem").
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady jest upoważniony do do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu w imieniu Wspólnoty, w celu wyrażenia wiążącej zgody Wspólnoty.
2.
Przewodniczący Rady notyfikuje w imieniu Wspólnoty zatwierdzenie przewidziane w art. 3 Protokołu.
Artykuł 3
Przepisy w zakresie zastosowania kontyngentów taryfowych na niektóre wina przewidzianych w załączniku I do Protokołu, oraz zmiany i dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych, niezbędne w następstwie zmian kodów Nomenklatury Scalonej oraz działów Taric bądź wskutek zawarcia nowych umów, protokołów, wymiany listów albo innych aktów między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji, bez względu na przepisy art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
1. Do celów decyzji Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, dotyczących ustanowienia wykazów nazw chronionych przewidzianych w art. 4 ust. 7 oraz w art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli nazw win, stanowisko Wspólnoty określa Rada stanowiąca kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli nazw win, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2 niniejszej decyzji.
Komisja określa i przedstawia stanowisko Wspólnoty we wszystkich innych przypadkach wynikających z przepisów wymienionych powyżej artykułów.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Wina, utworzony na mocy art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1. Do celów decyzji Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, dotyczących ustanowienia wykazów oznaczeń chronionych przewidzianych w art. 4 ust. 5 oraz w art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, stanowisko Wspólnoty określa Rada stanowiąca kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 2 niniejszej decyzji.
Komisja określa i przedstawia stanowisko Wspólnoty we wszystkich innych przypadkach wynikających z przepisów wymienionych powyżej artykułów.
Artykuł 8
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Wdrażający ds. Napojów Spirytusowych, powołany na mocy art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, oraz przez Komitet Wdrażający ds. Aromatyzowanych Win, Aromatyzowanych Napojów na Bazie Win i Aromatyzowanych Koktajli Winopodobnych, utworzony na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitety uchwalają swoje regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 grudnia 2001 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych
(2001/917/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, zwany dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu", został parafowany dnia 24 listopada 2000 r. i podpisany w drodze wymiany listów dnia 9 kwietnia 2001 r. w Luksemburgu.
Artykuł 27 ust. 4 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu stanowi, że porozumienia handlowe mające zastosowanie do win i wyrobów spirytusowych pozostają do sprecyzowania.
(2) Umowa przejściowa zapewniająca rozwój więzi handlowych poprzez ustanowienie stosunku umownego i wprowadzająca w życie postanowienia Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, weszła w życie z dniem 1 czerwca 2001 r.
Zobowiązanie do zawarcia oddzielnej Umowy w sprawie wina i wyrobów spirytusowych zostało powtórzone w art. 14 ust. 4 Umowy przejściowej,
(3) Zgodnie z dyrektywami przyjętymi przez Radę dnia 11 marca 1998 r., Komisja i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, w dniu 20 czerwca 2001 r. osiągnęły porozumienie w sprawie nowych wzajemnych koncesji na niektóre wina oraz w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win i oznaczeń wyrobów spirytusowych.
W celu zapewnienia spójności całego procesu stabilizacji, wyniki przedmiotowych negocjacji powinny zostać włączone w ramy Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu w formie Protokołu dodatkowego.
(4) Komisja, wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1], powinna podjąć postanowienia w celu przyjęcia rozporządzeń wykonawczych w sprawie preferencyjnych koncesji przewidzianych dla niektórych win, bez względu na przepisy art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2].
Komisja wprowadza niezbędne zmiany i dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych, które mogą wynikać z umów preferencyjnych, protokołów, wymiany listów albo innych aktów zawartych między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, lub które są niezbędne w wyniku zmian Nomenklatury Scalonej i kodów Taric.
(5) W celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Protokołu, Komisja powinna zostać upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, decyzji zmieniających wykazy i Protokoły do Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win (załącznik II do Protokołu) oraz do Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń napojów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (załącznik III do Protokołu). Przy przyjmowaniu tych aktów, z jednej strony Komisję powinien wspierać Komitet Zarządzający ds. Wina, utworzony na mocy art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz Komitet Wykonawczy ds. Napojów Spirytusowych, utworzony na mocy art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [3] i Komitet Wykonawczy ds. Win Aromatyzowanych, utworzony na mocy art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/1991 z dnia 10 czerwca 1991 r. określającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych [4], z drugiej strony.
(6) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół dodatkowy dostosowujący handlowe aspekty Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (zwany dalej "Protokołem").
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu w imieniu Wspólnoty, w celu wyrażenia wiążącej zgody Wspólnoty.
2.
Przewodniczący Rady notyfikuje w imieniu Wspólnoty zatwierdzenie przewidziane w art. 3 Protokołu.
Artykuł 3
Przepisy w zakresie zastosowania kontyngentów taryfowych na niektóre wina przewidzianych w załączniku I do Protokołu, oraz zmiany i dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych, niezbędne w następstwie zmian kodów Nomenklatury Scalonej oraz działów Taric bądź wskutek zawarcia nowych umów, protokołów, wymiany listów albo innych aktów między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji, bez względu na przepisy art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
1. Do celów decyzji Rady Współpracy, dotyczących ustanowienia wykazów nazw chronionych przewidzianych w art. 4 ust. 7 oraz w art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli nazw win, stanowisko Wspólnoty określa Rada stanowiąca kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli nazw win, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2 niniejszej decyzji.
Komisja określa i przedstawia stanowisko Wspólnoty we wszystkich innych przypadkach wynikających z przepisów wymienionych powyżej artykułów.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Wina, utworzony na mocy art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1. Do celów decyzji Rady Współpracy, dotyczących oznaczeń chronionych przewidzianych w art. 4 ust. 5 oraz w art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, stanowisko Wspólnoty określa Rada stanowiąca kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 2 niniejszej decyzji.
Komisja określa i przedstawia stanowisko Wspólnoty we wszystkich innych przypadkach wynikających z przepisów wymienionych powyżej artykułów.
Artykuł 8
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Wdrażający ds. Napojów Spirytusowych, powołany na mocy art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, oraz przez Komitet Wykonawczy ds. Win Aromatyzowanych, Aromatyzowanych Napojów na Bazie Win i Aromatyzowanych Koktajli Winopodobnych, utworzony na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitety uchwalają swoje regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 grudnia 2001 r.,
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win a także wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych
(2001/918/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 4 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, zwany dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu", parafowano dnia 14 maja 2001 r., oraz podpisano dnia 29 października 2001 r.
Artykuł 27 ust. 4 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu przewiduje, że ustalenia handlowe stosowane w odniesieniu do wyrobów spirytusowych nadal wymagają określenia.
(2) Zgodnie z dyrektywami przyjętymi przez Radę dnia 13 listopada 2000 r., Komisja i Republika Chorwacji, dnia 20 kwietnia 2001 r., osiągnęły porozumienie w sprawie nowych wzajemnych koncesji handlowych na niektóre wina oraz wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win i oznaczania wyrobów spirytusowych.
W celu zapewnienia spójności całego procesu stabilizacji, wyniki tych negocjacji należy włączyć do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, w formie Protokołu dodatkowego.
(3) Przepisy w celu przyjęcia rozporządzeń wykonawczych w sprawie preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina powinny być ustanowione przez Komisję, wspomaganą przez Komitet Kodeksu Celnego powołany art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1], nie naruszając przepisów art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2].
Komisja wprowadza niezbędne zmiany oraz dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych, które wynikają z nowych porozumień preferencyjnych, protokołów, wymian listów lub innych aktów zawartych między Wspólnotą Europejską i Republiką Chorwacji, lub koniecznych w następstwie zmian Nomenklatury Scalonej oraz kodów TARIC.
(4) Do celów ułatwienia wykonania niektórych postanowień Protokołu, Komisja powinna posiadać uprawnienia do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, decyzji zmieniających wykazy i protokoły do Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win (załącznik II do Protokołu) oraz do Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczania wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (załącznik III do Protokołu). W zakresie przyjmowania tych aktów, Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Win, powołany art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, z jednej strony, oraz Komitet Wdrażający ds. Napojów Spirytusowych, powołany art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [3] oraz Komitet Wdrażający ds. Win Aromatyzowanych, ustanowiony art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/1991 z dnia 10 czerwca 1991 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych [4], z drugiej strony.
(5) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół dodatkowy dostosowujący handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win a także wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (zwany dalej "Protokołem").
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu w imieniu Wspólnoty, w celu wyrażenia zgody Wspólnotydo bycia związaną umową.
2.
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji o zatwierdzeniu przewidzianym w art. 3 Protokołu.
Artykuł 3
Zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji, bez uszczerbku dla art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Komisja przyjmuje przepisy dotyczące stosowania kontyngentów taryfowych na niektóre wina, przewidzianych w załączniku I do Protokołu, a także zmiany oraz dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych konieczne w wyniku zmian kodów Nomenklatury Scalonej oraz zmian do podpodziałów TARIC, lub wynikających z zawarcia nowych umów, protokołów, wymian listów lub innych aktów między Wspólnotą a Republiką Chorwacji.
Artykuł 4
1.
Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/91.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny
Artykuł 5
1. Do celów decyzji Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, dotyczących ustanowienia wykazów nazw chronionych, przewidzianych w art. 4 ust. 7 oraz art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win, Rada ustala stanowisko Wspólnoty, działając kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy, zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2 niniejszej decyzji.
We wszystkich przypadkach objętych powyższymi artykułami, Komisja ustala i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Win, powołany art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1. Do celów decyzji Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia dotyczących ustanowienia wykazów chronionych oznaczeń przewidzianych w art. 4 ust. 5 i art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, Rada ustala stanowisko Wspólnoty, działając kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wyszczególnienia i Protokoły do Porozumienia, stosownie do procedury określonej w art. 8 ust. 2 niniejszej decyzji.
We wszystkich przypadkach objętych powyższymi artykułami, Komisja ustanawia i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Artykuł 8
1.
Komisję wspomaga Komitet Wdrażający ds. Napojów Spirytusowych, powołany art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 oraz Komitet Wdrażający ds. Win Aromatyzowanych, Napojów na bazie Win Aromatyzowanych oraz Aromatyzowanych Koktajli Winopochodnych, powołany art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitety uchwalają swoje regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 grudnia 2001 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win oraz wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych
(2001/919/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 4 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, zwany dalej Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, parafowano dnia 14 maja 2001 r., a podpisano 29 października 2001 r., w Luksemburgu.
Artykuł 27 ust. 4 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu przewiduje, że ustalenia handlowe stosowane w odniesieniu do wina i wyrobów spirytusowych nadal wymagają określenia.
(2) Umowa przejściowa zapewni rozwój powiązań handlowych przez ustanowienie stosunków umownych i możliwie jak najszybsze wykonanie przepisów Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem.
Wyżej wymienioną Umowę przejściową parafowano dnia 10 lipca 2001 r., a podpisano dnia 29 października 2001 r., w Luksemburgu.
Artykuł 14 ust. 4 Umowy przejściowej powtarza zaangażowanie w zakresie odrębnego protokołu dotyczącego wina i wyrobów spirytusowych.
(3) Zgodnie z dyrektywami przyjętymi przez Radę dnia 13 listopada 2000 r., Komisja i Republika Chorwacji osiągnęły porozumienie dnia 20 kwietnia 2001 r., w sprawie nowych, wzajemnych koncesji handlowych na niektóre wina oraz w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win i oznaczeń wyrobów spirytusowych.
Aby zapewnić spójność z ogólnym procesem stabilizacji, wyniki tych negocjacji należy włączyć w ramy Umowy przejściowej w formie Protokołu dodatkowego.
(4) Komisja, wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego, powołany art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1], nie naruszając przepisów art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2], ustanawia przepisy w sprawie przyjęcia rozporządzeń wykonawczych w sprawie preferencyjnych koncesji handlowych przewidzianych na niektóre wina.
Komisja wprowadza do rozporządzeń wykonawczych konieczne zmiany oraz dostosowania techniczne, mogące wynikać z nowych, preferencyjnych umów, protokołów, wymian listów lub innych aktów zawartych między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji, lub konieczne w wyniku zmian kodów Nomenklatury Scalonej i TARIC.
(5) Do celu ułatwienia wykonania niektórych przepisów Protokołu, Komisja powinna być upoważniona do zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty, decyzji zmieniających wykazy oraz protokoły do Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win (załącznik II do Protokołu) oraz do Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (załącznik III do Protokołu). W przyjmowaniu tych aktów Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Win, powołany art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, z jednej strony, oraz Komitet Wykonawczy ds. Napojów Spirytusowych, powołany art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r., ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [3], i Komitet Wykonawczy ds. Win Aromatyzowanych, powołany art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/1991 z dnia 10 czerwca 1991 r., określającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych [4], z drugiej strony.
(6) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Protokół dodatkowy, dostosowujący handlowe aspekty Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win oraz wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (zwany dalej "Protokołem").
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu w imieniu Wspólnoty w celu wyrażenia zgody Wspólnoty na związanie.
2.
W imieniu Wspólnoty, przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji o zatwierdzeniu przewidzianym w art. 3 Protokołu.
Artykuł 3
Komisja przyjmuje przepisy dotyczące stosowania kontyngentów taryfowych na niektóre wina, przewidzianych w załączniku I do Protokołu, a także zmiany i dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych konieczne w wyniku zmian kodów Nomenklatury Scalonej i podpodziałów TARIC, lub wynikające z zawarcia nowych umów, protokołów, wymian listów lub innych aktów między Wspólnotą a Republiką Chorwacji, zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji, nie naruszając przepisów art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 4
1.
Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/91
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
1. Do celów decyzji Komitetu Tymczasowego, dotyczących ustanowienia wykazów nazw chronionych przewidzianych w art. 4 ust. 7 i art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala stanowisko Wspólnoty.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy, zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2 niniejszej decyzji.
We wszystkich innych przypadkach objętych powyższymi artykułami, Komisja ustala i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Win, powołany art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1. Do celów decyzji Komitetu Tymczasowego dotyczących ustanowienia wykazów chronionych oznaczeń przewidzianych w art. 4 ust. 5 i art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala stanowisko Wspólnoty.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, Komisja zawiera konieczne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy, zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2 niniejszej decyzji.
We wszystkich innych przypadkach objętych powyższymi artykułami, Komisja ustala i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Artykuł 8
1.
Komisję wspomaga Komitet Wykonawczy ds. Napojów Spirytusowych, powołany art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 oraz Komitet Wykonawczy ds. Win Aromatyzowanych, Aromatyzowanych Napojów na Bazie Win oraz Aromatyzowanych Koktajli Winopochodnych, powołany art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitety przyjmują swoje regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 2001 r.
ustanawiająca program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program "Perykles")
(2001/923/WE)
RADA UNII euroOPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 4 zdanie trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat wzywa Wspólnotę do podjęcia środków niezbędnych do szybkiego wprowadzenia euro jako jedynej waluty.
(2) W swoim zaleceniu z dnia 7 lipca 1998 r. dotyczącym przyjęcia niektórych środków do wzmocnienia ochrony prawnej banknotów i monet euro [4], Europejski Bank Centralny (EBC) wezwał Komisję do ustanowienia współpracy w celu zwalczania fałszerstw banknotów i monet euro.
Zaproponował również, aby Rada, Komisja i Państwa Członkowskie rozważyły zastosowanie wszystkich możliwych środków dla usprawnienia zwalczania fałszerstw.
(3) W swoim komunikacie z dnia 22 lipca 1998 r. do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Banku Centralnego w sprawie ochrony euro, Komisja stwierdziła, że zbada możliwości uruchomienia projektu dla wszystkich, którzy zajmują się systemem zapobiegania, wykrywania i powstrzymywania fałszowania pieniędzy, który pozwoliłby ustalić wytyczne dla przyszłego planowania.
(4) Dnia 28 czerwca 2001 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 określające środki niezbędne do ochrony euro przed fałszowaniem [5], które obejmują wymianę informacji, współpracę i wzajemną pomoc, w tym i zewnętrzne aspekty ochrony euro oraz obowiązki wycofywania spoczywające na instytucjach finansowych.
Celem rozporządzenia jest również ustanowienie szerokich ram współpracy, stosowanych przed wprowadzeniem w 2002 r. banknotów i monet euro.
W tym samym dniu Rada również przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1339/2001 rozciągając skutki rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 określającego środki niezbędne do ochrony euro przed fałszowaniem na te Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jedynej waluty [6].
(5) Konsultacje i doświadczenie pokazują, że szczegółowy, wielodyscyplinarny program uzupełniający zorganizowany na szczeblu Wspólnoty i prowadzony przez długi okres czasu wydaje się być bardziej skuteczny, niż środki podejmowane na szczeblu krajowym.
Dwa wyżej wymienione rozporządzenia powinny zostać odpowiednio uzupełnione przez przyjęcie programu działania, którego celem jest podniesienie świadomości wszystkich osób zaangażowanych w ochronę euro przed fałszerstwem poprzez stosowanie środków obejmujących w szczególności wymianę informacji i kadr, wsparcie techniczne i naukowe oraz środki szkoleniowe.
Ten program będzie wspierać i uzupełniać prace wykonywane przez Państwa Członkowskie zgodnie z zasadą subsydiarności przewidzianą w art. 5 Traktatu.
(6) Należy zapewnić, aby niniejszy program działania Wspólnoty, nakierowany na ochronę euro przed fałszowaniem, był zgodny z pozostałymi istniejącymi lub przyszłymi programami i działaniami lub je uzupełniał.
(7) Bez uszczerbku dla roli EBC w ochronie euro przed fałszerstwem, w celu wdrożenia niniejszego programu, szczególnie w zakresie wymiany, pomocy i szkolenia, Komisja prowadzi w ramach odpowiedniego komitetu doradczego, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1338/2001, wszystkie konsultacje dotyczące oceny potrzeb ochrony euro z głównymi zainteresowanymi stronami (w szczególności z właściwymi władzami krajowymi wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie, z EBC i z Europolem).
(8) Wspólnota powinna wspierać współpracę z państwami nieczłonkowskimi w zakresie ochrony euro przed fałszowaniem.
(9) Referencyjna kwota finansowa, w rozumieniu pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [7] jest włączona do niniejszej decyzji na czas trwania programu bez naruszania kompetencji władzy budżetowej, zdefiniowanych w Traktacie.
(10) Niniejsza decyzja nie narusza inicjatyw, które mogą być podjęte na mocy Traktatu o Unii Europejskiej w związku z ustanowieniem programów dotyczących aspektów prawa karnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólnotowy program działania na rzecz wspierania i uzupełniania środków podjętych przez Państwa Członkowskie i programów ustanowionych lub, które mają być ustanowione w celu ochrony euro przed fałszowaniem.
2.
Niniejszy program działania jest znany jako program Perykles.
Niniejszy program zaczyna działać od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
3.
Wdrażania programu i jego oceny dokonuje się zgodnie z art. 5-13.
Artykuł 2
Cele programu
1.
Wspólnotowy program działania przy pomocy różnych środków przewidzianych w art. 3, ma na celu ochronę euro przed fałszowaniem.
Uwzględnia on ponadnarodowe i wielodyscyplinarne aspekty.
Koncentruje się na wspieraniu zbieżności istoty środków tak, aby zagwarantować równoważne poziomy ochrony w oparciu o uwzględnienie najlepszej praktyki, respektując również odmienne tradycje każdego Państwa Członkowskiego.
2.
Jego przesłanie obejmuje w szczególności:
a) zwiększenie świadomości pracowników, których to dotyczy, w zakresie wspólnotowego wymiaru nowej waluty (również jako waluty rezerwowej oraz waluty międzynarodowych transakcji);
b) działanie jako katalizator w celu zachęcenia do ściślejszej współpracy między strukturami i pracownikami, których to dotyczy, stworzenia klimatu wzajemnego zaufania i rozwijania zadawalającej wiedzy, między innymi o metodach działania i trudnościach, poprzez wspieranie różnych właściwych środków takich jak praktyki, specjalistyczne warsztaty lub angażowanie zaproszonych prelegentów w krajowych szkoleniach i wymiany pracowników;
c) wspieranie zbieżności wysokiego poziomu działalności szkoleniowej dla prowadzących szkolenia w sposób zgodny z krajowymi strategiami operacyjnymi;
d) poszerzanie wiedzy ogólnej, w szczególności w zakresie odpowiednich przepisów prawa wspólnotowego i międzynarodowego oraz narzędzi.
Artykuł 3
Środki
1.
Zawartość tematyczna szkolenia i wsparcia operacyjnego, oparta na wielodyscyplinarnym i ponadnarodowym podejściu, powinna obejmować nie tylko aspekty bezpieczeństwa, ale również wymianę informacji, w szczególności informacji technicznej i strategicznej oraz wsparcie techniczne i naukowe.
2.
Ustanawianie wymiany informacji na szczeblu Wspólnoty obejmuje w szczególności metodologie kontroli oraz analizy służące ocenie:
a) ekonomicznego i finansowego oddziaływania fałszerstw;
b) funkcjonowania baz danych;
c) używania narzędzi służących wykrywaniu wspomaganych komputerowo;
d) metod dochodzeniowych i śledczych;
e) pomocy naukowej (w szczególności naukowych baz danych oraz śledzenie/monitorowanie nowych technologii);
f) funkcjonowania systemów wczesnego ostrzegania;
g) spraw powiązanych, takich, jak zakres obowiązków w celu dostarczania informacji;
h) ochrony danych osobowych;
i) różnych aspektów współpracy;
j) ochrony euro poza Unią Europejską;
k) działalności badawczej; i
l) dostarczenia szczególnych ekspertyz operacyjnych.
Taka wymiana informacji może znaleźć odzwierciedlenie w różnorakich środkach takich jak organizowanie warsztatów, spotkań i seminariów, oraz celowa polityka praktyk i wymiany pracowników.
3.
Techniczne, naukowe i operacyjne wsparcie dotyczy w szczególności:
a) wszystkich środków, które ustanawiają pomoce dydaktyczne na szczeblu wspólnotowym (informator o prawodawstwie WE, biuletyny informacyjne, praktyczne podręczniki, glosariusze i leksykony, bazy danych, szczególnie w zakresie pomocy naukowej lub śledzenia technologii) lub aplikacji wspomagania komputerowego (takich jak oprogramowanie);
b) studia w wymiarze wielodyscyplinarnym i ponadnarodowym; i
c) rozwój instrumentów technicznego wsparcia i metod ułatwiających wykrywanie na szczeblu Wspólnoty.
Artykuł 4
Grupa zadaniowa do działań i uczestnictwa
1.
Środki są kierowane do grup:
a) pracowników organów zajmujących się wykrywaniem i zwalczaniem fałszerstw (w szczególności sił policyjnych i administracji podatkowej w zależności od ich szczególnych funkcji na szczeblu krajowym);
b) pracowników służb wywiadowczych;
c) przedstawicieli narodowych banków centralnych, mennic i pozostałych pośredników finansowych (w szczególności w zakresie obowiązków instytucji finansowych);
d) przedstawiciele banków handlowych (w szczególności w zakresie obowiązków instytucji finansowych);
e) funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości oraz wyspecjalizowanych w tej dziedzinie prawników;
f) wszystkich pozostałych grup specjalistów, których to dotyczy (takich jak izby handlowe i przemysłowe lub porównywalne struktury mające możliwość zapewnienia dostępu do małych i średnich przedsiębiorstw, handlowcom i przewoźnikom).
2.
W uzupełnieniu do udziału Komisji, do uczestnictwa w osiąganiu celów programu działania Wspólnoty są zaproszone strony wykorzystujące swoją szczególną fachową wiedzę:
a) krajowe banki centralne i EBC, między innymi w odniesieniu do systemu monitoringu fałszerstw (CMS);
b) krajowe centra analiz (NAC) i krajowe centra analiz monet (CNAC);
c) Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ETSC) i mennice państwowe;
d) Europol i Interpol;
e) krajowe centralne biura przewidziane w art. 12 Konwencji Międzynarodowej o zwalczaniu fałszowania pieniędzy podpisanej w Genewie dnia 20 kwietnia 1929 r. [8] i inne jednostki specjalizujące się w ochronie, wykrywaniu i egzekwowaniu prawa w związku z fałszerstwami;
f) specjalistyczne jednostki, których to dotyczy, na przykład, w zakresie technologii powielania i certyfikacji, drukarek i stalorytów;
g) wszystkie inne jednostki oferujące szczególną wiedzę fachową, włączając, gdy jest to właściwe, państwa trzecie w szczególności państwa kandydujące do przystąpienia.
Artykuł 5
Zgodność i komplementarność
1.
Program jest wdrażany i koordynowany przez Komisję i Państwa Członkowskie, ściśle ze sobą współpracujące.
Koordynacja ta uwzględnia środki podjęte przez inne podmioty, w szczególności przez EBC i Europol.
2.
Komisja mając w szczególności na celu rzetelne zarządzanie finansami, stara się zapewnić zgodność i komplementarność między niniejszym wspólnotowym programem działania, nakierowanym na ochronę euro przed fałszowaniem, a pozostałymi istniejącymi i przyszłymi programami i działaniami.
Artykuł 6
Kwota referencyjna
Finansową kwotę referencyjną na wdrożenie wspólnotowego programu działania na okres określony w art. 1 ust.2 niniejszym ustala się niniejszym na 4 miliony euro
Przyznane roczne środki są zatwierdzane przez władze budżetową w ramach właściwych limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 7
Współpraca międzynarodowa
W świetle ustaleń dotyczących dystrybucji banknotów i monet euro, wymagań operacyjnych, oceny zagrożeń i analizy ryzyka, program zostanie otwarty dla stowarzyszonych państw kandydujących do przystąpienia, zgodnie z warunkami określonymi w układach stowarzyszeniowych i protokołach dodatkowych do nich, dotyczących udziału w programach Wspólnoty, które zostały zawarte lub zostaną zawarte z tymi państwami.
Ponadto, program ten, w razie potrzeby, jest otwarty dla państw nieczłonkowskich, o ile środki przyznane będą dostępne w budżecie Wspólnoty, na warunkach i zgodnie z ustaleniami, które zostaną poczynione z tymi państwami.
Artykuł 8
Przepisy finansowe dotyczące warsztatów, spotkań i seminariów
1.
W zakresie warsztatów, spotkań i seminariów przewidzianych w art. 3 ust. 2 akapit drugi i organizowanych przez Komisję:
a) Wspólnota ponosi koszty:
i) wydatków związanych z podróżą i zakwaterowaniem w innym Państwie Członkowskim uczestniczących pracowników i kosztów ogólnych związanych z organizacją tych imprez;
ii) publikacji i tłumaczeń używanych jako materiały szkoleniowe;
b) Państwa Członkowskie ponoszą:
i) koszty związane z początkowym i kontynuowanym szkoleniem ich pracowników, szczególnie w zakresie szkolenia technicznego;
ii) niektóre koszty logistyczne związane z warsztatami, spotkaniami i seminariami organizowanymi na ich terytorium a finansowanymi przez Wspólnotę (takie jak transfery wewnętrzne, wynajmowanie pomieszczeń, zapewnienia wyposażenia do tłumaczeń).
2.
W przypadku gdy warsztaty, spotkania i seminaria przewidziane w art. 3 ust. 2 akapit drugi są organizowane wspólnie z pozostałymi partnerami takimi jak EBC, Europol lub Interpol, wynikające stąd wydatki są dzielone między nimi.
Udział tych partnerów może być w formie wkładu rzeczowego, pod warunkiem że jest znaczny.
W każdym przypadku, każdy partner ponosi koszty podróży i zakwaterowania swoich własnych zaproszonych prelegentów.
Artykuł 9
Przepisy finansowe dotyczące wymiany pracowników
1.
Koszty udziału pracowników z Państw Członkowskich w praktykach lub wymianach przewidzianych w art. 3 ust. 2 akapit drugi ponosi Wspólnota, w takim stopniu, w jakim te działania pozostają zgodne z osiąganiem celów, określonych w art. 2.
2.
Jednakże koszty udziału pracowników z Państw Członkowskich w praktykach lub wymianach, które nie są objęte tym programem ponoszą Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Przepisy finansowe dotyczące pomocy
1.
Wspólnota ponosi do 70 % kosztów wsparcia operacyjnego określonego w art. 3 ust. 2 w drodze współfinansowania, w szczególności:
a) koszty projektowania i produkcji pomocy dydaktycznych i aplikacji komputerowych lub instrumentów technicznych o znaczeniu europejskim;
b) koszty studiów, np. studiów prawnoporównawczych, w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem.
W wyjątkowych przypadkach, gdy wchodzą w grę inicjatywy Komisji, takie środki wsparcia operacyjnego mogą, jednakże być finansowane do wysokości 100 %.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie ponoszą wszystkie wydatki wiążące się z niewspólnotowymi składnikami zasobów dydaktycznych, systemów łączności i wymiany informacji, mianowicie krajowymi bazami danych, które tworzą część tych systemów, siecią połączeń między wspólnotowymi a niewspólnotowymi składnikami, i takim oprogramowaniem i sprzętem komputerowym, które każde Państwo Członkowskie uważa za właściwe dla pełnego funkcjonowania tych systemów w całej jego administracji.
Artykuł 11
Przepisy finansowe dotyczące zewnętrznych środków
Zgodnie z warunkami określonymi w art. 7, niezależnie od pokrywania kosztu uczestnictwa urzędników z państw trzecich w warsztatach, spotkaniach i seminariach przewidzianego w art. 8, Wspólnota może współfinansować koszty środków szkoleniowych na terytorium państw nieczłonkowskich i środków wsparcia operacyjnego w tych państwach do 70 % ich wysokości.
Artykuł 12
Przedstawienie i wybór projektów
1.
Projekty w ramach programu mogą pochodzić od właściwych władz Państw Członkowskich lub od Komisji.
Państwa Członkowskie mogą przedstawiać nie więcej, niż jeden projekt rocznie (dotyczący warsztatów, spotkań i seminariów określonych w art. 3 ust. 2 akapit drugi).
Projekty dotyczące praktyk, wymian lub pomocy mogą być również przedstawiane.
2.
Komisja wybiera projekty przedstawione przez Państwa Członkowskie, projekty opracowane z własnej inicjatywy, na podstawie kryteriów:
a) zgodności z celami programu, określonymi w art. 2;
b) wymiaru europejskiego, obejmujących w szczególności aspekty dotyczące współpracy z EBC i Europolem;
c) komplementarności z pozostałymi poprzednimi, obecnymi lub przyszłymi projektami;
d) zdolności organizatorów do wdrożenia projektu;
e) rzeczywistej jakości projektu oraz współczynnika efektywności kosztów;
f) kwoty żądanej pomocy i czy jest ona współmierna do spodziewanych wyników;
g) wpływu spodziewanych wyników na osiągnięcie celów programu.
Zostaną wybrane te projekty, które najlepiej spełniają cele określone powyżej.
3.
Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie i wdrażanie programu we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 13
Działania następcze i ocena
1.
Beneficjenci każdego wybranego projektu przedstawiają Komisji sprawozdanie roczne.
2.
Po zakończeniu projektów, Komisja ocenia sposób, w jaki zostały one wdrożone i wpływ, jaki miały, w celu ustalenia, czy cele określone na początku zostały osiągnięte.
3.
Komisja prześle do Parlamentu Europejskiego i Rady:
a) do dnia 30 czerwca 2005 r. sprawozdanie, które jest niezależne od zarządzającego programem, oceniające istotę, skuteczność efektywność i programu i komunikat w sprawie, czy niniejszy program powinien być kontynuowany i przyjęty, z dołączonym odpowiednim wnioskiem;
b) po zakończeniu programu a najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r., szczegółowe sprawozdanie w sprawie wdrożenia i wyników programu, określające w szczególności wartość dodaną pomocy finansowej Wspólnoty.
Artykuł 14
Stosowanie
Niniejsza decyzja stosowana jest w tych Państwach Członkowskich, które przyjęły euro jako jedyną walutę.
Artykuł 15
Skuteczność
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 2001 r.
rozszerzająca skutki decyzji ustanawiającej wymianę, pomoc i programy szkoleniowe w zakresie ochrony euro przed fałszowaniem (program "Perykles") na Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro jako jednej waluty
(2001/924/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przy przyjmowaniu decyzji Rady 2001/923/WE [3] Rada postanowiła, że decyzja ta będzie miała zastosowanie do Państw Członkowskich, które przyjęły euro jako jedną walutę.
(2) Jednakże wymiana informacji i pracowników, a także środki pomocy i szkolenia wykonywane w zakresie programu powinny być jednolite w obrębie całej Wspólnoty, a także powinny zostać w związku z tym podjęte kroki w celu zagwarantowania równego poziomu ochrony euro w Państwach Członkowskich, które tej waluty nie przyjęły,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stosowanie art. 1-13 decyzji 2001/923/WE rozciąga się na te Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro jako ich jednej waluty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 2001 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty oraz tymczasowego stosowania Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu w sprawie przejściowych uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych
(2001/935/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę dwustronną w formie Protokołu Ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Pakistanem.
(2) Umowa w formie Protokołu Ustaleń została parafowana dnia 15 października 2001 r.
(3) Umowa w formie Protokołu Ustaleń powinna zostać w imieniu Wspólnoty podpisana.
(4) W celu umożliwienia obu Stronom korzystania z Umowy niezwłocznie po dokonaniu stosownych notyfikacji Światowej Organizacji Handlu właściwe jest tymczasowe stosowanie tej Umowy, począwszy od dnia 1 grudnia 2001 r., do czasu zakończenia stosownych procedur związanych z jej formalnym zawarciem, z zastrzeżeniem wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu w sprawie ustaleń przejściowych w dziedzinie dostępu do rynku dla wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem wzajemności, Umowa w formie Protokołu Ustaleń jest tymczasowo stosowana, począwszy od dnia 1 grudnia 2001 r., do czasu zakończenia stosownych procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.
Artykuł 3
Komisja ponownie zastosuje uprzednio stosowane poziomy kontyngentów w przypadku niedopełnienia przez Pakistan zobowiązań określonych w pkt 2 i 4 Protokołu Ustaleń, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1].
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 2001 r.
wprowadzające odstępstwo od decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do reguł pochodzenia dotyczących przetworzonych i konserwowanych krewetek z Grenlandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4648)
(2001/936/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [1], w szczególności jej art. 37 ust. 8 lit. a) załącznika III,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 28 września 2001 r. Grenlandia zwróciła się z wnioskiem o ustanowienie odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do decyzji Rady 91/482/EWG [2] w odniesieniu do rocznej ilości 2100 ton przetworzonych i konserwowanych krewetek z gatunku Pandalus borealis, które mają być wywożone z Grenlandii w okresie pięciu lat.
(2) Grenlandia oparła swój wniosek na fakcie, że w niektórych porach roku dostawy krewetek mających status pochodzących są niewystarczające.
(3) Z mocą od dnia 2 grudnia 2001 r. decyzja 91/482/EWG straciła moc i została zastąpiona decyzją 2001/822/WE.
(4) art. 37 załącznika III do decyzji 2001/822/WE, dotyczący definicji pojęcia "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej, przewiduje, że można pozwolić na odstępstwa od reguł pochodzenia w przypadkach uzasadnionych rozwojem istniejących gałęzi przemysłu lub tworzeniem nowych branż w danym kraju lub na danym terytorium.
(5) art. 37 załącznika III do decyzji 2001/822/WE powiela, pod względem treści, przepisy art. 30 załącznika II do decyzji 91/482/EWG.
(6) W związku z powyższym właściwe jest zbadanie wniosku Grenlandii w świetle art. 37 załącznika III do decyzji 2001/822/WE.
(7) Odstępstwo, którego dotyczy wniosek, jest uzasadnione na mocy załącznika III do decyzji 2001/822/WE, a w szczególności, na mocy jego art. 37 ust. 7, o tyle o ile wartość dodana do produktów niepochodzących użytych w Grenlandii wyniosłaby powyżej 45 % wartości produktu gotowego i nie zaistniałaby żadna poważna szkoda dla sektora gospodarki Wspólnoty lub dla jednego lub kilku Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem przestrzegania niektórych warunków dotyczących ilości, nadzoru i czasu obowiązywania.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów załącznika III do decyzji 2001/822/WE, przetworzone i konserwowane krewetki z gatunku Pandalus borealis, objęte kodem CN ex160520, przetworzone w Grenlandii z krewetek niepochodzących, uważane są za pochodzące z Grenlandii zgodnie z warunkami niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do ilości podanych w załączniku do niniejszej decyzji, przywożonych do Wspólnoty z Grenlandii w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 3
1.
Ilościami określonymi w załączniku zarządza Komisja, która podejmuje wszelkie działania administracyjne, jakie uzna za stosowne dla skutecznego nimi zarządzania.
2.
W przypadku gdy importer przedstawia w Państwie Członkowskim zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, obejmujące wniosek o zastosowanie niniejszej decyzji, Państwo Członkowskie, jeżeli zgłoszenie zostało zaakceptowane przez organy celne, powiadamia Komisję o swojej woli pobrania ilości odpowiadającej jego wymaganiom.
Wnioski o przydział, zawierające datę przyjęcia zgłoszenia, są przekazywane Komisji niezwłocznie.
Ilości do pobrania przyznawane są przez Komisję w kolejności daty przyjmowania zgłoszeń o dopuszczeniu do swobodnego obrotu przez organy celne Państw Członkowskich, pod warunkiem, iż pozwala na to bieżące saldo.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzysta ilości do pobrania, zwróci ją jak najszybciej do odpowiedniego kontyngentu.
Jeżeli ilości objęte wnioskami przekraczają ilości dostępne w ramach danego kontyngentu, ilości rozdzielane są proporcjonalnie.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wycofaniu kontyngentów.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia importerom ciągły i równy dostęp do dostępnych ilości tak długo, jak długo pozwala na to saldo kontyngentu.
Artykuł 4
Organy celne Grenlandii podejmą konieczne kroki w celu przeprowadzenia kontroli ilościowych dotyczących wywozu produktów określonych w art. 1.
W tym celu wszystkie świadectwa wydawane przez te organy na mocy niniejszej decyzji są opatrzone odniesieniem do tej decyzji.
Właściwe organy Grenlandii przesyłają Komisji co trzy miesiące sprawozdanie dotyczącą ilości, w odniesieniu do których na mocy niniejszej decyzji zostały wydane zaświadczenia przewozowe EUR1 oraz numery seryjne tych świadectw.
Artykuł 5
Rubryka 7 zaświadczeń EUR1 wydanych na mocy niniejszej decyzji zawiera jedno z poniższych odniesień do niniejszej decyzji:
- "Excepción - Decisión…";
- "Undtagelse - Beslutning…";
- "Abweichung - Entscheidung…";
- "Παρέκκλιση - Απόφαση…";
- "Derogation - Decision…";
- "Dérogation - Décision…";
- "Deroga - decisione…";
- "Afwijking - Beschikking…";
- "Derrogação - Decisão…";
- "Poikkeus - Päätös…";
- "Undantag - beslut nr…".
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2001 r.
zmieniająca jej regulamin wewnętrzny
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3714)
(2001/937/WE, EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do regulaminu Komisji dołącza się szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [1], wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzja Komisji 94/90/EWWiS, WE, Euratom [2] traci moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA NR 1346/2001/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 22 maja 2001 r.
zmieniająca decyzję nr 1692/96/WE w zakresie portów morskich,
portów śródlądowych oraz terminali intermodalnych, jak również projektu nr 8 wymienionego w załączniku III
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów[3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu[4], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy 13 marca 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej[5] ustanawia ogólne ramy odniesienia obejmujące cele, priorytety i zasadnicze kierunki rozważanych działań, jak również projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania w obszarze transeuropejskiej sieci transportowej.
(2) Punkty wzajemnych połączeń, w tym porty morskie, porty śródlądowe oraz terminale intermodalne, stanowią warunek wstępny integracji różnych form transportu w ramach sieci intermodalnej.
(3) W ramach transeuropejskiej sieci transportowej porty morskie są sklasyfikowane i podzielone na kategorie.
Kategorie te zostały zdefiniowane na podstawie kryteriów ilościowych lub umiejscowienia portu na wyspie, w regionach zewnętrznych lub peryferyjnych.
Jedynie porty należące do najwyższej kategorii pod względem rozmiarów przeładunków powinny być zaznaczane na mapach.
Wymogi, jakim powinien odpowiadać projekt dotyczący portu morskiego, aby mógł on być uznany za projekt stanowiący przedmiot wspólnego zainteresowania, powinny zostać określone.
(4) Kryteria odnoszące się do portów śródlądowych powinny zostać uzupełnione kryteriami dotyczącymi, alternatywnie, standardu ich wyposażenia lub wolumenu ruchu towarowego, przy czym porty te powinny być zaznaczane na mapach.
(5) W trakcie posiedzenia Rady Europejskiej w Dublinie w 1996 r. podjęto decyzję, iż projekt nr 8 umieszczony w wykazie zatwierdzonym podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Essen w 1994 r. powinien zostać przekształcony w multimodalne połączenie Portugalii i Hiszpanii z resztą Europy.
(6) Postanowienia decyzji nr 1692/96/WE powinny w związku z powyższym zostać dostosowane,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji nr 1692/96/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Porty śródlądowe stanowią część sieci, w szczególności jako punkty wzajemnych połączeń pomiędzy drogami wodnymi, o których mowa w ust. 2 i art. 14, a innymi formami transportu".
a) dodaje się ust. 3a:
"3a.
Sieć obejmuje porty śródlądowe:
a) otwarte dla ruchu handlowego;
b) zlokalizowane w obrębie sieci śródlądowych dróg wodnych zgodnie ze szkicem umieszczonym w sekcji IV załącznika I;
c) posiadające wzajemne połączenia z innymi transeuropejskimi szlakami transportowymi wymienionymi w załączniku I; oraz
d) wyposażone w urządzenia przeładunkowe przystosowane do wymogów transportu intermodalnego lub charakteryzujące się rocznym wolumenem przeładunków wynoszącym co najmniej 500 000 ton".
2.
Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Charakterystyka
1.
Porty morskie pozwalają na rozwój transportu morskiego oraz tworzą ogniwa umożliwiające połączenia żeglugowe z wyspami i punkty wzajemnych połączeń pomiędzy transportem morskim a innymi formami transportu.
Udostępniają one sprzęt i świadczą usługi przedsiębiorstwom transportowym.
Ich infrastruktura umożliwia świadczenie szerokiego wachlarza usług w dziedzinie transportu pasażerskiego i towarowego, w tym usług promowych oraz usług żeglugowych na duże i małe odległości, także w zakresie żeglugi przybrzeżnej, zarówno w obrębie Wspólnoty, jak i pomiędzy nią a państwami trzecimi.
2.
Porty morskie włączone do sieci odpowiadają jednej z niżej określonych kategorii, A, B lub C:
A. międzynarodowe porty morskie: porty charakteryzujące się całkowitym rocznym wolumenem przeładunków wynoszącym nie mniej niż 1,5 mln ton frachtu lub 200 000 pasażerów, które, z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to obiektywnie niemożliwe, posiadają połączenie z lądowymi elementami transeuropejskiej sieci transportowej i odgrywają w związku z tym istotną rolę w międzynarodowym transporcie morskim;
B. porty morskie Wspólnoty niezaliczone do kategorii A: porty charakteryzujące się całkowitym rocznym wolumenem przeładunków wynoszącym nie mniej niż 0,5 mln ton frachtu lub od 100 000 do 199 999 pasażerów, które, z wyjątkiem sytuacji gdy jest to obiektywnie niemożliwe, posiadają połączenie z lądowymi elementami transeuropejskiej sieci transportowej i są wyposażone w niezbędne urządzenia przeładunkowe umożliwiające obsługę żeglugi handlowej na małe odległości;
C. porty regionalne: porty te nie spełniają kryteriów kategorii A i B, lecz są usytuowane na wyspie, w regionach zewnętrznych lub peryferyjnych, umożliwiając wzajemne połączenie takich regionów drogą morską i/lub ich komunikację z centralnymi regionami Wspólnoty.
Porty morskie należące do kategorii A zostały przedstawione na mapach poglądowych umieszczonych w sekcji V załącznika I, na podstawie najnowszych danych dotyczących portów.
3.
Oprócz kryteriów określonych w art. 7 projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania i dotyczące portów morskich włączonych do transeuropejskiej sieci portów morskich powinny odpowiadać wymogom i szczegółowym warunkom technicznym określonym w załączniku II".
3.
Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Charakterystyka
Transeuropejska sieć transportu kombinowanego obejmuje:
- linie kolejowe i śródlądowe drogi wodne, nadające się do transportu kombinowanego i żeglugi, które pozwalają na transport towarów na duże odległości, w połączeniu, tam gdzie jest to możliwe, z najkrótszymi możliwymi przewozami drogowymi,
- intermodalne terminale wyposażone w urządzenia umożliwiające dokonywanie przeładunków tranzytowych pomiędzy liniami kolejowymi, śródlądowymi drogami wodnymi, morskimi szlakami żeglugowymi i drogami,
- tymczasowo: odpowiedni tabor kolejowy tam, gdzie wymaga tego nieprzystosowana jeszcze infrastruktura".
4.
Artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
Projekty szczególne
Załącznik III zawiera listę projektów określonych w załącznikach I i II oraz w innych przepisach niniejszej decyzji, które zostały uznane podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Essen w 1994 r. oraz w Dublinie w 1996 r. za projekty o szczególnym znaczeniu".
5.
Załącznik I otrzymuje brzmienie:
a) w odniesieniu do treści
- tytuł sekcji IV "Sieć wodna śródlądowa" zastępuje się tytułem: "Sieć wodna śródlądowa i porty śródlądowe",
- sekcja V otrzymuje brzmienie:
"SEKCJA V: Porty morskie - kategoria A
5.0. Europa
5.1. Morze Bałtyckie
5.2. Morze Północne
5.3. Ocean Atlantycki
5.4. Morze Śródziemne - część zachodnia
5.5. Morze Śródziemne - część wschodnia",
- w sekcji VII "Sieć transportu kombinowanego" skreśla się pkt 7.2;
b) w odniesieniu do map odpowiadających sekcjom IV i V:
- mapę odpowiadającą sekcji IV zastępuje się mapami dołączonymi do niniejszej decyzji.
Na mapach tych zaznaczone zostały również porty śródlądowe, wyposażone w urządzenia przeładunkowe umożliwiające obsługę transportu kombinowanego, powinny one zastąpić mapę odpowiadającą pkt 7.2,
- dodaje się mapy odpowiadające sekcji V umieszczone w Załączniku do niniejszej decyzji.
6.
Załącznik II otrzymuje brzmienie:
a) część sekcji IV dotycząca portów śródlądowych otrzymuje brzmienie:
"Porty śródlądowe
Projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania muszą odnosić się wyłącznie do infrastruktury dostępnej dla wszystkich użytkowników na zasadzie niedyskryminacji.
Oprócz projektów odnoszących się do połączeń i portów śródlądowych wymienionych w załączniku I za projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania uznawać się będzie wszelkie projekty infrastrukturalne odnoszące się do jednej lub większej liczby z poniższych kategorii:
1. dostęp do portu z dróg wodnych;
2. infrastruktura portowa w obrębie obszaru portowego;
3. inne składniki infrastruktury transportowej w obrębie obszaru portowego;
4. składniki infrastruktury transportowej łączące dany port z innymi elementami transeuropejskiej sieci transportowej.
Za projekt stanowiący przedmiot wspólnego zainteresowania uznawać się będzie każdy projekt odnoszący się do następujących rodzajów robót: budowa i konserwacja wszelkich elementów systemu transportowego ogólnie dostępnych dla wszystkich użytkowników transportu w obrębie portu oraz połączeń z krajową lub międzynarodową siecią transportową; w szczególności roboty takie obejmują prace mające związek z zagospodarowaniem i utrzymaniem terenu do celów handlowych i innych związanych z zagospodarowaniem portu, budowę i konserwację połączeń drogowych i kolejowych, budowę i konserwację, łącznie z pogłębianiem, szlaków wodnych umożliwiających dostęp do portu oraz innych obszarów wodnych w obrębie portu, a także budowę i konserwację pomocniczych urządzeń nawigacyjnych oraz systemów zarządzania ruchem, systemów łączności i systemów informatycznych, zarówno na terenie portu, jak i szlaków wodnych umożliwiających dostęp do portu".
a) sekcja V otrzymuje brzmienie:
"SEKCJA V
Porty morskie
1.
Ogólne warunki dotyczące projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania i odnoszących się do portów morskich wchodzących w skład sieci:
Projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania muszą odnosić się wyłącznie do infrastruktury dostępnej dla wszystkich użytkowników na zasadzie niedyskryminacji.
Za projekt stanowiący przedmiot wspólnego zainteresowania uznawać się będzie każdy projekt odnoszący się do następujących rodzajów robót: budowa i konserwacja wszelkich elementów systemu transportowego ogólnie dostępnych dla wszystkich użytkowników transportu w obrębie portu oraz połączeń z krajową lub międzynarodową siecią transportową; w szczególności roboty takie obejmują prace mające związek z zagospodarowaniem i utrzymaniem terenu do celów handlowych i innych związanych z zagospodarowaniem portu, budowę i konserwację połączeń drogowych i kolejowych, budowę i konserwację, łącznie z pogłębianiem, szlaków wodnych umożliwiających dostęp do portu oraz innych obszarów wodnych w obrębie portu, a także budowę i konserwację pomocniczych urządzeń nawigacyjnych oraz systemów zarządzania ruchem, systemów łączności i systemów informatycznych, zarówno na terenie portu, jak i szlaków wodnych umożliwiających dostęp do portu.
1) Szczegółowa specyfikacja dotycząca projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania i odnoszących się do sieci portów morskich:
Za projekt stanowiący przedmiot wspólnego zainteresowania uznawać się będzie każdy projekt odpowiadający niżej określonej szczegółowej charakterystyce:
Szczegółowa charakterystyka projektu Kategoria portu
I. Promowanie żeglugi morskiej na małe odległości
Infrastruktura niezbędna do rozwoju żeglugi morskiej na małe odległości oraz mieszanej morsko-rzecznej Projekty odnoszące się do portów kategorii A
II. Dostęp do portów
Dostęp do portów z morza lub wód śródlądowych Projekty odnoszące się do portów kategorii A i B
Stała dostępność portów w basenie Morza Bałtyckiego położonych mniej więcej na 60° szerokości geograficznej północnej lub powyżej, z uwzględnieniem kosztów materiałowych dotyczących robót związanych z łamaniem lodu w okresie zimowym Projekty odnoszące się do portów kategorii A, B i C
Stworzenie (budowa) lub modernizacja elementów infrastruktury dojazdowej zlokalizowanych w strefie przyległej, umożliwiających integrację portu z innymi elementami transeuropejskiej sieci transportowej za pomocą połączeń kolejowych i drogowych oraz śródlądowych dróg wodnych Projekty odnoszące się do portów kategorii A
Rozbudowa istniejących elementów infrastruktury dojazdowej, zlokalizowanych w strefie przyległej, umożliwiających integrację portu z innymi elementami transeuropejskiej sieci transportowej za pomocą połączeń kolejowych i drogowych oraz śródlądowych dróg wodnych Projekty odnoszące się do portów kategorii A i B
III. Infrastruktura portowa w obrębie obszaru portowego
Rozbudowa infrastruktury portowej w celu zwiększenia intermodalnej efektywności przewozów Projekty odnoszące się do portów kategorii A i B
Modernizacja infrastruktury portowej, w szczególności w portach zlokalizowanych na wyspach, w regionach zewnętrznych lub peryferyjnych Projekty odnoszące się do portów kategorii C
Rozbudowa i instalacja systemów zarządzania ruchem oraz systemów informatycznych, takich jak EDI (elektroniczna wymiana danych) lub inne systemy inteligentnego zarządzania ruchem pasażerskim i towarowym wykorzystujące zintegrowane technologie Projekty odnoszące się do portów kategorii A, B i C
Budowa (rozbudowa) instalacji portowych umożliwiających przyjmowanie odpadów Projekty odnoszące się do portów kategorii A, B i C
a) tiret drugie i trzecie sekcji VII otrzymują brzmienie:
"- budowa lub rozbudowa centrów przeładunkowych pomiędzy lądowymi formami transportu, w tym instalacja w obrębie terminalu urządzeń przeładunkowych wraz z odpowiednią infrastrukturą towarzyszącą,
- adaptacja terenów portowych, umożliwienie rozwoju lub usprawnienia przewozów kombinowanych pomiędzy transportem morskim i kolejowym, wodami śródlądowymi lub transportem drogowym".
7.
Załącznik III otrzymuje brzmienie:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Wykaz 14 projektów zatwierdzonych podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Essen w 1994 r. oraz w Dublinie w 1996 r.";
a) Pozycja 8 ("Autostrada Lizbona-Valladolid") otrzymuje brzmienie:
"8.
Połączenie multimodalne pomiędzy Portugalią/Hiszpanią a resztą Europy poprzez rozbudowę połączeń kolejowych, drogowych, morskich i powietrznych w obrębie poniższych trzech iberyjskich korytarzy komunikacyjnych:
- Galicia (A Corua)/Portugalia (Lizbona),
- Irún/Portugalia (Valladolid-Lizbona),
- korytarz południowo-zachodni (Lizbona-Sewilla)".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja nr 1411/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 czerwca 2001 r.
w sprawie wspólnotowych ram współpracy wspierającej zrównoważony rozwój miast
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat przewiduje rozwój i realizację wspólnotowej polityki ochrony środowiska oraz ustala cele i zasady, według których powinno się tę politykę prowadzić.
(2) Przyjmując decyzję nr 2179/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5], Wspólnota potwierdziła swoje zaangażowanie w ogólne podejście i strategię wybrane przez Komisję w swoim programie "W kierunku zrównoważonego rozwoju" [6].
(3) Wiele z międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty, zwłaszcza w odniesieniu do działań ukierunkowanych na przeciwdziałanie zmianom klimatu, można zrealizować jedynie we współpracy z władzami lokalnymi.
(4) W swoim komunikacie zatytułowanym "Zrównoważona urbanizacja w Unii Europejskiej: ramy działania" z dnia 28 października 1998 r. Komisja złożyła obietnicę zapewnienia "stałego wsparcia dla działań polegających na ustanawianiu przez samorządy lokalne sieci współpracy" oraz "zapewnienia odpowiedniej podstawy prawnej dla finansowania takich działań na zasadzie wieloletniej".
(5) Parlament Europejski przyjął uchwały [7] w sprawie wzmocnienia polityki Unii Europejskiej w zakresie środowiska miejskiego.
(6) Komitet Regionów przyjął opinie w sprawie transgranicznej i transnarodowej współpracy pomiędzy władzami lokalnymi [8] oraz w sprawie komunikatu Komisji, zatytułowanego "Problem miast: ukierunkowania na debatę europejską" [9].
(7) Piąty Program Działania w zakresie ochrony środowiska uznaje fakt, że wszystkie zainteresowane strony, łącznie z Komisją i władzami lokalnymi, powinny podjąć wspólne starania, działając na zasadzie partnerstwa, aby osiągnąć cel, jakim jest zrównoważony rozwój, i dzielić stosowne obowiązki.
(8) Rozdział 28 Agendy 21, który był przedmiotem protokołu podpisanego na Szczycie Ziemi w Rio w 1992 r., przewiduje, że większość władz lokalnych w każdym kraju podejmie proces konsultacji ze swoim społeczeństwem i osiągnie konsensus w sprawie lokalnej Agendy 21 dla społeczności.
(9) Cele zrównoważonej urbanizacji i wdrażania Agendy 21 oraz prawo wspólnotowe wymagają definicji, wypracowania i wymiany dobrych doświadczeń praktycznych pomiędzy władzami lokalnymi oraz podniesienia poziomu ich świadomości.
(10) Należy wzmocnić zdolności sieci władz lokalnych na poziomie europejskim, należy wypracować i wymieniać dobre doświadczenia praktyczne w dziedzinie zrównoważonego rozwoju miejskiego oraz lokalnej Agendy 21, a działania te powinny być koordynowane w celu przekazywania Komisji informacji i opinii od władz lokalnych w sprawie nowych i pojawiających się możliwości w dziedzinach dotyczących zrównoważonego rozwoju.
(11) Ze względu na to, że cele proponowanego działania, mianowicie wymiana dobrych doświadczeń praktycznych na skalę europejską oraz podniesienie świadomości władz lokalnych poprzez sieci europejskie nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak to przewiduje art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustaloną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia wspomnianych celów.
(12) Należy określić priorytetowe obszary działania, które mogłyby być wspierane w ramach współpracy wspólnotowej.
(13) Należy ustanowić skuteczne metody monitoringu i oceny oraz zapewnić odpowiednie informacje dla potencjalnych beneficjentów i dla opinii publicznej.
(14) Wprowadzenie w życie ram współpracy powinno być oceniane w świetle doświadczenia uzyskanego podczas pierwszych pięciu lat realizacji, o czym należy powiadomić Parlament Europejski i Radę.
(15) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe na całkowity okres trwania programu, które mają być głównym punktem odniesienia dla władz budżetowych w znaczeniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [10].
(16) Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się wspólnotowe ramy współpracy (zwane odtąd "ramami współpracy") w celu zapewnienia wsparcia finansowego i technicznego sieciom władz lokalnych zorganizowanym w przynajmniej czterech Państwach Członkowskich i łączące w razie potrzeby miasta w krajach wymienionych w art. 8, w celu zachęcania do tworzenia, wymiany i wdrażania dobrych doświadczeń praktycznych w następujących dziedzinach:
- wdrażanie ustawodawstwa Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska,
- zrównoważony rozwój miast,
- lokalna Agenda 21.
Głównymi partnerami są Komisja, sieci władz lokalnych, wszystkie zorganizowane miejskie grupy interesu, sieci społeczności, takie jak organizacje pozarządowe, uniwersytety i inni uczestnicy, zorganizowani na poziomie europejskim.
Artykuł 2
1.
Rodzaje działalności kwalifikującej się do wsparcia wspólnotowego zgodnie z ramami współpracy określa Załącznik.
2.
Komisja może zapewnić wsparcie każdej sieci władz lokalnych, jak to określa art. 1 lub, w przypadku przedsięwzięć towarzyszących, wspomnianych w części C Załącznika, innym beneficjentom, którzy chcą rozwijać taką działalność.
3.
Wsparcie Wspólnoty odnosi się do działań zaplanowanych do wykonania w ciągu roku, którego dotyczy udział finansowy i/lub w ciągu kolejnych dwóch lat.
4.
Indykatywny podział wsparcia finansowego pomiędzy rodzaje działalności podaje Załącznik.
Artykuł 3
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 11 ust. 2 Komisja ocenia i wybiera spośród przedłożonych propozycji projektów te, które mają być finansowane według tematów priorytetowych wymienionych w art. 4.
Artykuł 4
1.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie opisujące tematy priorytetowe, w ramach których projekty są finansowane i określające kryteria wyboru i przyznawania funduszy oraz stosowania procedur zatwierdzających.
2.
Propozycje projektów korzystających z funduszy składane są do Komisji przez sieć lokalnych władz zgodnie z ustaleniami art. 1 i odnośnie do rodzajów działalności wskazanej w części C Załącznika przez innych kwalifikowanych beneficjentów.
3.
Zaproszenie do składania propozycji projektów zgodnie z ramami współpracy jest ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich każdego roku do 31 stycznia.
Po dokonaniu oceny propozycji Komisja podejmuje decyzję, do 31 maja, które projekty będzie finansować.
Decyzja w sprawie projektów korzystających z takiego finansowania prowadzi do zawarcia umowy z beneficjentami odpowiedzialnymi za wykonanie umowy określającej prawa i obowiązki partnerów.
4.
Wykaz beneficjentów i projektów finansowanych w ramach współpracy jest podawany do wiadomości publicznej wraz z informacją o kwocie przyznanego dofinansowania.
Artykuł 5
Komisja zapewnia spójność, komplementarność i synergię pomiędzy działaniami Wspólnoty i projektami wdrażającymi ramy współpracy oraz innymi programami wspólnotowymi, zwłaszcza inicjatywą URBAN, wymienioną w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [12].
Projekty finansowane w ramach innych programów wspólnotowych i funduszy nie kwalifikują się do finansowania zgodnie z niniejszymi ramami współpracy.
Artykuł 6
1.
Niniejsze ramy współpracy stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r. i kończy się z dniem 31 grudnia 2004 r.
Ramy finansowe dla wdrażania niniejszych ram współpracy na okres 2001-2004 wynoszą 14 mln EUR.
Roczne przyznane środki zatwierdza władza budżetowa w granicach prognoz finansowych.
2.
Wsparcie finansowe w wysokości 350000 EUR lub więcej można uzyskać jedynie wówczas, gdy sprawozdania finansowe beneficjenta za poprzedni rok zostały poświadczone przez zarejestrowanego audytora.
Sprawozdania finansowe za okres, w którym wykorzystywane są dotacje, również poświadcza zarejestrowany audytor.
Wsparcie finansowe wynoszące mniej niż 350000 EUR można uzyskać jedynie wówczas, gdy sprawozdania finansowe beneficjenta są dostępne, w postaci uznanej przez Komisję, za rok poprzedni i przedstawione w takiej postaci za okres, w którym wykorzystywana jest dotacja.
Artykuł 7
Projekty przyczyniają się do celów wymienionych w art. 1 i są wybierane na podstawie następujących kryteriów ogólnych:
a) korzystny stosunek kosztów do zysków;
b) trwały efekt mnożnikowy na poziomie europejskim;
c) efektywna i zrównoważona współpraca pomiędzy różnymi partnerami w odniesieniu do programowania i wykonywania działań oraz uczestnictwa finansowego;
d) udział w finansowaniu;
e) wkład w podejście wielonarodowe, w szczególności we współpracę transgraniczną wewnątrz Wspólnoty i, gdzie właściwe, poza jej granicami z krajami sąsiadującymi;
f) wkład w zintegrowane podejście wielosektorowe i w zrównoważoną urbanizację, z uwzględnieniem jej wymiaru społecznego, gospodarczego i ochrony środowiska;
g) stopień zaangażowania wszystkich partnerów, łącznie z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego;
h) wkład w umacnianie i ożywianie usług publicznych interesu ogólnego.
Artykuł 8
Niniejsze ramy współpracy są otwarte na uczestnictwo ze strony sieci władz lokalnych, łącznie z miastami krajów Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty, jak również innych krajów, które zawarły umowy stowarzyszeniowe ze Wspólnotą.
Artykuł 9
1.
Aby zapewnić sukces działaniom wykonywanym przez beneficjentów wsparcia wspólnotowego, Komisja podejmuje odpowiednie kroki w celu:
a) potwierdzenia, że działania zaproponowane Komisji zostały wykonane prawidłowo;
b) zapobiegania i podejmowania działań przeciw nieprawidłowościom;
c) odzyskania, gdzie właściwe, kwot nieprawidłowo wypłaconych.
2.
Nie naruszając procedury audytu finansowego przeprowadzanego przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu lub kontroli przeprowadzanych zgodnie z art. 279 lit. c) Traktatu, urzędnicy i inny personel Komisji mogą przeprowadzać kontrole w miejscu realizacji projektu, łącznie z kontrolami wyrywkowymi, dotyczącymi działań finansowanych w niniejszych ramach współpracy.
Komisja informuje beneficjentów z wyprzedzeniem o wszelkich kontrolach w miejscu realizacji projektu, chyba ze istnieją uzasadnione powody, żeby podejrzewać nadużycie finansowe lub nieprawidłowe wykorzystanie funduszy pomocowych.
3.
Beneficjenci wsparcia finansowego przechowują, w celu udostępnienia ich Komisji, wszelkie dokumenty towarzyszące dotyczące wydatków na działalność przez okres pięciu lat od ostatniej płatności na rzecz takiej działalności.
Dokumenty te mogą być przechowywane w postaci elektronicznej.
Artykuł 10
1.
Komisja może zmniejszyć, zawiesić lub odebrać wsparcie finansowe przyznane na mocy umowy, jeśli stwierdzi nieprawidłowości lub jeśli dowie się, że bez jej aprobaty umowa została poddana zmianom, które stoją w sprzeczności z ustalonymi celami lub warunkami realizacji umowy.
2.
Jeśli nie przestrzegano terminów lub jeśli tylko część przyznanego wsparcia finansowego jest uzasadniona postępem w realizacji umowy, Komisja prosi beneficjenta o złożenie wyjaśnień w określonym terminie.
Jeśli beneficjent nie udzieli zadowalającej odpowiedzi, Komisja może anulować pozostałą część pomocy finansowej i zażądać niezwłocznej spłaty całej kwoty już otrzymanej przez beneficjenta.
Komisja zobowiązuje się dokonać dokładnej i szybkiej oceny takich wyjaśnień.
3.
Beneficjenci składają do Komisji roczne sprawozdania z postępu prac w odniesieniu do umów obejmujących okres powyżej jednego roku oraz sprawozdanie finansowe z każdej umowy w ciągu sześciu miesięcy od jej zrealizowania.
Komisja określa formę i treść sprawozdań.
Jeśli sprawozdania nie zostaną złożone w ustalonym terminie, beneficjent przestaje kwalifikować się do otrzymania kolejnych funduszy w ramach niniejszej decyzji.
Komisja zobowiązuje się do oceny sprawozdań w rozsądnym terminie, tak aby uniknąć niepotrzebnych opóźnień w płatnościach.
4.
Wszelkie dokonane nieuprawnione wpłaty są zwracane Komisji.
Do kwot niespłaconych we właściwym czasie mogą być doliczane odsetki.
Komisja ustala szczegółowe sposoby wykonywania postanowień zawartych w niniejszym ustępie.
Artykuł 11
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Doradczy.
2.
Przy dokonywaniu odniesienia do niniejszego ustępu obowiązuje art. 3 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 12
Komisja ocenia wdrażanie niniejszych ram współpracy i w tym kontekście składa sprawozdanie do Parlamentu Europejskiego i do Rady najpóźniej do dnia 31 marca 2003 r.
Artykuł 13
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
Decyzja NR 2455/2001/WE parlamentu europejskiego i rady
z dnia 20 listopada 2001 r.
ustanawiająca wykaz priorytetowych substancji w dziedzinie polityki wodnej oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [4] i dyrektywy przyjęte w jej ramach aktualnie stanowią główny instrument Wspólnoty dla kontroli zrzutów punktowych i rozproszonych substancji niebezpiecznych.
(2) Kontrole wspólnotowe, zgodnie z dyrektywą Rady 76/464/EWG, zastąpiono, zharmonizowano i dalej rozwinięto dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [5].
(3) W ramach dyrektywy 2000/60/WE należy przyjąć na poziomie wspólnotowym szczególne środki przeciw zanieczyszczeniu wody poszczególnymi substancjami zanieczyszczającymi lub grupami substancji zanieczyszczających, stanowiącymi poważne zagrożenie dla środowiska wodnego lub poprzez to środowisko, między innymi, takie zagrożenia dla wód używanych do uzyskiwania wody pitnej.
Takie środki skierowane są na progresywną redukcję i dla priorytetowych substancji niebezpiecznych, zdefiniowanych w art. 2 pkt 30 zdanie drugie dyrektywy 2000/60/WE, na zaprzestanie lub wyeliminowanie zrzutów, emisji i strat w ciągu 20 lat po ich przyjęciu na poziomie wspólnotowym, z ostatecznym celem, uznanym w kontekście urzeczywistnienia celów stosownych umów międzynarodowych, osiągnięcia koncentracji w środowisku morskim bliskich wartościom tła dla substancji występujących w naturze i bliskich zeru dla syntetycznych substancji wytworzonych przez człowieka.
W związku z przyjęciem tych środków niezbędne staje się ustanowienie, zgodnie z załącznikiem X do dyrektywy 2000/60/WE, wykazu priorytetowych substancji, obejmującego priorytetowe substancje niebezpieczne.
Przy sporządzaniu tego wykazu uwzględniono zalecenia wymienione w art. 16 ust. 5 dyrektywy 2000/60/WE.
(4) Dla substancji występujących w naturze lub wytworzonych w naturalnych procesach, takich jak kadm, rtęć i węglowodory poliaromatyczne (PAHs), pełne wyeliminowanie zrzutów, emisji i strat ze wszystkich potencjalnych źródeł nie jest możliwe.
Przy opracowywaniu poszczególnych dyrektyw należy te sytuacje należycie wziąć pod uwagę i środki powinny być skierowane na zaprzestanie zrzutów, emisji i strat do wody tych priorytetowych substancji niebezpiecznych, które pochodzą z działalności człowieka.
(5) Dyrektywa 2000/60/WE wprowadza w art. 16 ust. 2 opartą na naukowych podstawach metodologię wyboru priorytetowych substancji na podstawie tego, czy stanowią znaczne ryzyko dla środowiska wodnego lub poprzez nie.
(6) Metodologia wymieniona w dyrektywie 2000/60/WE, w najbardziej praktycznej wersji, umożliwia zastosowanie uproszczonej, opartej na naukowych podstawach procedury oszacowania ryzyka, biorącej pod uwagę zwłaszcza:
- dowody dotyczące istotnych zagrożeń powodowanych przez daną substancję, w szczególności jej ekotoksyczność dla środowiska wodnego i toksyczność dla człowieka za pośrednictwem dróg ekspozycji wodnej; oraz
- dowód wynikający z monitoringu szerokiego skażenia środowiska; oraz
- inne wiarygodne czynniki, które mogą wskazywać na możliwość szerokiego skażenia środowiska, takich jak na przykład produkcja czy wielkość zużyta danej substancji i sposoby jej użycia.
(7) Na tej podstawie Komisja, we współpracy z biegłymi zainteresowanych stron, między innymi Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska, Państw Członkowskich, państw EFTA, Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, europejskich organizacji gospodarczych, w tym reprezentujących małe i średnie przedsiębiorstwa, europejskich organizacji ekologicznych, opracowała procedurę ustalania priorytetów wykorzystującą łącznie monitorowanie i modelowanie (COMMPS).
(8) Komisja powinna przyciągnąć do procedury COMMPS państwa kandydujące do Unii Europejskiej, przyznając priorytet tym z nich, przez których terytoria przebiegają cieki wodne przechodzące przez lub wpływające na terytorium Państwa Członkowskiego.
(9) Sporządzono już pierwszy wykaz 33 priorytetowych substancji lub grup substancji wybranych według procedury COMMPS, po publicznej i przejrzystej dyskusji zainteresowanych stron.
(10) Pożądane jest szybkie przyjęcie tego wykazu w celu umożliwienia terminowego i nieprzerwanego wdrażania wspólnotowych kontroli substancji niebezpiecznych zgodnie ze strategią określoną w art. 16 dyrektywy 2000/60/WE, w szczególności propozycji kontroli określonych w art. 16 ust. 6 i propozycji norm jakości określonych w art. 16 ust. 7 w celu realizacji celów tej dyrektywy.
(11) Wykaz substancji priorytetowych przyjęty na podstawie niniejszej decyzji zastąpi wykaz substancji zawartych w komunikacie Komisji dla Rady z dnia 22 czerwca 1982 r. w sprawie substancji niebezpiecznych, który może zostać zawarty w wykazie I dyrektywy Rady 76/464/EWG [6].
(12) Na podstawie art. 16 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE, przy identyfikowaniu priorytetowych substancji niebezpiecznych należy uwzględnić ich wybór znajdujący się w stosownym ustawodawstwie wspólnotowym dotyczącym substancji niebezpiecznych lub stosowne umowy międzynarodowe.
Substancje niebezpieczne zdefiniowano w tej dyrektywie jako "substancje lub grupy substancji, które są toksyczne, trwałe i podatne na bioakumulację; oraz inne substancje lub grupy substancji, które powodują równoważny poziom zaniepokojenia".
(13) Stosowne umowy międzynarodowe to między innymi Konwencja OSPAR o Ochronie Środowiska Morskiego Północno-Wschodniego Atlantyku, Konwencja HELCOM o Ochronie Środowiska Morskiego Obszaru Morza Bałtyckiego, podpisana w Barcelonie Konwencja o Ochronie przed Zanieczyszczeniem Morza Śródziemnego, konwencje przyjęte w ramach Międzynarodowej OrganizacjiMorskiej, Konwencja UNEP o Trwałych Zanieczyszczeniach Organicznych i Protokół o trwałych zanieczyszczeniach organicznych do Konwencji UN-ECE w sprawie Transgranicznego Zanieczyszczania Powietrza na Dalekie Odległości.
(14) Wybór priorytetowych substancji i identyfikacja priorytetowych substancji niebezpiecznych zorientowane na ustanowienie kontroli emisji, zrzutów i strat przyczynią się do realizacji celów i zobowiązań Wspólnoty w ramach konwencji międzynarodowych o ochronie wód morskich, w szczególności do wdrożenia strategii w odniesieniu do substancji niebezpiecznych, przyjętych na Konferencji Ministrów OSPAR w 1998 r. w ramach Konwencji o Ochronie Środowiska Morskiego Północno-Wschodniego Atlantyku, zgodnie z decyzją Rady 98/249/WE [7].
(15) Priorytetowe substancje niebezpieczne w wykazie priorytetowych substancji należy zidentyfikować w odniesieniu między innymi do substancji niebezpiecznych, dla których w umowach międzynarodowych zobowiązano się do zaprzestania i wyeliminowania zrzutów, emisji i strat, takich jak substancje niebezpieczne, dla których zobowiązano się do wyeliminowania zrzutów, emisji i strat na międzynarodowych forach w ramach IMO, UNEP lub UN-ECE; substancje niebezpieczne, dla których zobowiązano się do priorytetowego zaprzestania zrzutów, emisji i strat w Konwencji OSPAR, między innymi substancje niebezpieczne zidentyfikowane w grupach I [8] lub III [9] OSPAR DYNAMEC; substancje niebezpieczne, które powodują "równoważny poziom zaniepokojenia", jak substancje trwałe, toksyczne i podatne na bioakumulację (PTBs), takie jak substancje powodujące zaburzenia endokrynologiczne zidentyfikowane w Strategii OSPAR; oraz metale ciężkie zawarte w Protokole o metalach ciężkich do Konwencji UN-ECE w sprawie Transgranicznego Zanieczyszczania Powietrza na DalekieO, wytypowane do działań priorytetowych w OSPAR 1998 i 2000, które powodują "równoważny poziom zaniepokojenia", jak PTBs.
(16) Aby środki zwalczania zanieczyszczenia wody były skuteczne, Komisja musi wspierać synchronizowanie prowadzenia badań i formułowania wniosków w ramach Konwencji OSPAR i procedury COMMPS.
(17) Procedurę COMMPS skonstruowano jako dynamiczny instrument do nadawania priorytetów substancjom niebezpiecznym, umożliwiający stałe usprawnianie i rozwój w związku z badaniem i dostosowaniem pierwszego wykazu priorytetowych substancji, najpóźniej w cztery lata po wejściu w życie dyrektywy 2000/60/WE i przynajmniej co cztery lata w późniejszym czasie.
W celu zapewnienia, że wszystkie potencjalne priorytetowe substancje zostaną uwzględnione w najbliższym procesie typowania, zasadniczą sprawą jest, by żadne substancje nie były systematycznie wykluczane, uwzględniano najlepszą, dostępną wiedzę oraz by wszystkie chemikalia i wszystkie pestycydy na rynku UE i wszystkie substancje zidentyfikowane przez OSPAR jako "niebezpieczne", były objęte procesem typowania.
(18) Skuteczność COMMPS w dużej mierze zależy od dostępności stosownych danych.
Stwierdzono, że obecne usta wodawstwo wspólnotowe dotyczące substancji chemicznych cierpi na poważny niedostatek danych.
Cel dyrektywy 2000/60/WE można będzie zrealizować w całości tylko po zapewnieniu pełnej dostępności danych poprzez przegląd ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego substancji chemicznych.
(19) Odniesienie do procedury COMMPS nie wyklucza możliwości, że Komisja może używać metod oceny szkodliwości niektórych substancji już opracowanych lub używanych w innych środkach przeciw zanieczyszczeniom.
(20) Zgodnie z art. 1 lit. c) dyrektywy 2000/60/WE, przyszłe przeglądy wykazu priorytetowych substancji na mocy art. 16 ust. 4 tej dyrektywy przyczynią się do zaprzestania emisji, zrzutów i strat wszystkich substancji niebezpiecznych do 2020 r. poprzez progresywne rozszerzanie wykazu o dalsze substancje.
(21) W czasie przeglądu i dostosowywania wykazu priorytetowych substancji, oprócz dalej rozwijanej procedury COMMPS, należy odpowiednio uwzględnić wyniki przeglądów przeprowadzanych w ramach dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [10], rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyka stwarzanego przez istniejące substancje [11], dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [12] i w miarę możliwości innych informacji naukowych z badań w ramach dotychczasowych i nowych dyrektyw, w szczególności w ramach prawodawstwa dotyczącego substancji chemicznych.
Należy wyeliminować podwójne badania substancji z uwagi na koszty.
Przy dostosowywaniu wykazów musi być możliwość zarówno obniżania jak podwyższania zaszeregowania substancji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się wykaz priorytetowych substancji obejmujący substancje zidentyfikowane jako priorytetowe substancje niebezpieczne przewidziane w art. 16 ust. 2 i 3 dyrektywy 2000/60/WE.
Wykaz ten, w postaci jak w Załączniku do niniejszej decyzji, dodaje się do dyrektywy 2000/60/WE jako załącznik X.
Artykuł 2
Wykaz priorytetowych substancji ustanowiony niniejszą decyzją zastępuje wykaz substancji w komunikacie Komisji z dnia 22 czerwca 1982 r.
Artykuł 3
W celu zagwarantowania, że uwzględnione są wszystkie potencjalne substancje priorytetowe, Komisja i Państwa Członkowskie gwarantują udostępnienie danych dotyczących substancji oraz związanych z nimi narażeniami potrzebnymi do wdrożenia procedury COMMPS.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
zmieniające wspólne stanowisko 2000/696/WPZiB w sprawie utrzymania szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko p. Milosevicowi i osobom z nim powiązanym i uchylające wspólne stanowisko 98/725/WPZiB
(2001/155/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne stanowisko 2000/696/WPZiB [1] utrzymało szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko byłemu prezydentowi Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ), Slobodanowi Miloseviciowi i osobom z nim powiązanym, znoszące jednocześnie wszystkie inne sankcje nałożone na FRJ od 1998 r.
(2) W swoich wnioskach z dnia 22 stycznia 2001 r., Rada przyjęła z zadowoleniem fakt, że w grudniu w Serbii odbyły się wolne i uczciwe wybory parlamentarne.
Ich wynik potwierdza zdecydowanie Serbów w umacnianiu demokracji w ich kraju.
(3) Środki ograniczające powinny w związku z tym zostać ograniczone do prezydenta FRJ, Slobodana Milosevicia, jego rodziny oraz osób postawionych w stan oskarżenia przez Międzynarodowy Trybunał ds. Zbrodni w byłej Jugosławii.
(4) Wspólne stanowisko 2000/696/WPZiB powinno w związku z tym zostać zmienione.
(5) Wspólne stanowisko 98/725/WPZiB z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte w stosunku do osób z Federalnej Republiki Jugosławii działających przeciwko niezależnym środkom masowego przekazu [2] powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
We wspólnym stanowisku 2000/696/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Zakaz wydawania wiz, określony w art. 4 wspólnego stanowiska 98/240/WPZiB i art. 1 wspólnego stanowiska 1999/318/WPZiB powinien ograniczać się do byłego prezydenta Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ), Slobodana Milosevicia, jego rodziny oraz osób wyznaczonych przez Międzynarodowy Trybunał ds. Zbrodni w byłej Jugosławii mieszkających w FRJ, wymienionych w Załączniku.
2.
Wyjątek może zostać uczyniony w przypadkach, gdy wydanie wizy oskarżonemu jest konieczne do stawienia się przed Międzynarodowy Trybunał ds. Zbrodni w byłej Jugosławii.
3.
Listę osób określonych w Załączniku uaktualnia się w drodze decyzji wykonawczej Rady.".
2.
Załącznik otrzymuje brzmienie:
"
WSPÓLNE STANOWISKO RADY
z dnia 16 lipca 2001 r.
dotyczące zakazu wydawania wiz ekstremistom w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
(2001/542/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
1) W swoich konkluzjach z dnia 11 czerwca 2001 r. Rada wyraziła rosnące obawy dotyczące poważnego pogorszenia się sytuacji w kwestii bezpieczeństwa w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii i potępiła nieustające działania terrorystyczne ekstremistów albańskich.
2) W swoich konkluzjach z dnia 25 czerwca 2001 r. Rada ponownie potępiła wszystkie formy terroryzmu w regionie Zachodnich Bałkanów i podtrzymała zaangażowanie w przeciwdziałanie oddziaływaniu tych zachowań na proces demokratyzacji, włączając środki restrykcyjne, takie jak zakaz wydawania wiz ekstremistom.
3) Nie powinno się wydawać wiz ekstremistom zagrażającym pokojowi i stabilności w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, a także stanowiących zagrożenie dla suwerenności i integralności terytorialnej byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
4) Unia Europejska uważa uzgodnienia między państwami Europy Środkowej i Wschodniej stowarzyszonymi z UE, państwami stowarzyszonymi Cyprem, Maltą i Turcją, a także Krajami EFTA, członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego, za istotne z punktu widzenia zwiększenia znaczenia niniejszego wspólnego stanowiska,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Nie wydaje się wiz ekstremistom stanowiącym zagrożenie dla pokoju i stabilizacji w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, a także dla suwerenności i integralności terytorialnej byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Wspólne działanie Rady
z dnia 20 lipca 2001 r.
w sprawie ustanowienia Instytutu Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem
(2001/554/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 listopada 2000 r. Rada wyraziła ogólną zgodę na ustanowienia Instytutu Studiów nad Bezpieczeństwem, włączając istotne cechy charakterystyczne istniejących struktur Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE).
(2) Ustanowienie Instytutu Studiów nad Bezpieczeństwem w ramach Unii Europejskiej będzie wspomagać wykonywanie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), w szczególności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obronnej (EPBiO).
(3) Statut i struktura Instytutu powinny umożliwiać mu spełnianie wymagań Unii Europejskiej i Państw Członkowskich, a także wypełnianie swoich funkcji przy ścisłej współpracy ze Wspólnotą oraz krajowymi i międzynarodowymi instytucjami.
(4) Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem powinien posiadać osobowość prawną i funkcjonować w całkowitej niezależności intelektualnej, zachowując jednocześnie bliskie więzi z Radą i działając z należytym podejściem do ogólnych obowiązków politycznych Unii Europejskiej i jej instytucji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Ustanowienie
1.
Niniejszym zostaje ustanowiony Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem (IUESB), zwany dalej "Instytutem".
Rozpoczyna on swoje funkcjonowanie od dnia 1 stycznia 2002 r.
2.
Instytut ma swoją siedzibę w Paryżu.
3.
Pierwotna infrastruktura zostanie zapewniona przez UZE.
Artykuł 2
Zadania
Instytut przyczynia się do rozwoju WPZiB, włączając EPBiO, poprzez przeprowadzanie badań na poziomie akademickim i analizowanie właściwych dziedzin.
W tym celu, między innymi, przeprowadza i zleca ad hoc badania, organizuje seminaria, wzbogaca dialog transatlantycki poprzez organizowanie działań podobnych do działań Forum Transatlantyckiego UZE, a także utrzymuje sieć wymiany z innymi instytutami i sztabami ekspertów, zarówno na, jak i poza terytorium Unii Europejskiej.
Działalność Instytutu angażuje się w tę sieć najszerzej, jak to możliwe.
Wyniki pracy Instytutu rozpowszechnia się na jak najszerszą skalę, z wyjątkiem informacji poufnych, do których stosuje się przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa określone w decyzji 2001/264/WE [1].
Artykuł 3
Nadzór polityczny
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa wykonuje, zgodnie z jego obowiązkami w stosunku do WPZiB, w szczególności EPBiO, nadzór polityczny nad działaniami Instytutu, bez naruszania jego intelektualnej niezależności w przeprowadzaniu badań i działalności dydaktycznej.
Artykuł 4
Osobowość prawna
Instytut posiada osobowość prawną konieczną do wykonywania jego funkcji i realizacji jego celów.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje kroki w celu przyznania mu koniecznej zdolności prawnej przyznawanej osobom prawnym, na podstawie swojego prawa; może on, w szczególności, nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome, a także być stroną postępowania sądowego.
Instytut nie jest ukierunkowany na przynoszenie zysku.
Artykuł 5
Zarząd
1.
Instytut ma zarząd, który zatwierdza coroczne i długoterminowe programy pracy i właściwy budżet.
Zarząd jest forum dyskusyjnym w sprawach odnoszących się do funkcjonowania i personelu Instytutu.
2.
Zarządowi przewodniczy sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel lub, w przypadku jego nieobecności, jego przedstawiciel.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel składa Radzie sprawozdanie z działalności zarządu.
3.
Zarząd złożony jest z jednego przedstawiciela mianowanego przez każde Państwo Członkowskie i jednego mianowanego przez Komisję.
Każdy członek zarządu może być reprezentowany przez zastępcę lub występować w jego asyście.
Pisma mianujące, właściwie zatwierdzone, stosownie od przypadku, przez Państwo Członkowskie lub Komisję, przekazuje się do sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela.
4.
Dyrektor Instytutu lub jego przedstawiciel uczestniczy, co do zasady, w posiedzeniach zarządu.
Dyrektor generalny personelu wojskowego i przewodniczący Komitetu Wojskowego lub ich zastępcy mogą także uczestniczyć w posiedzeniach zarządu.
5. Decyzje zarządu podejmowane są w drodze głosowania przedstawicieli Państw Członkowskich przy uzyskaniu kwalifikowanej większości; głosy ważone są zgodnie z art. 23 ust. 2 akapit trzeci Traktatu, bez uszczerbku dla art. 12 ust. 2 niniejszego wspólnego działania. Zarząd przyjmuje swój regulamin.
6.
Zarząd może podjąć decyzję w sprawie utworzenia grup roboczych ad hoc lub stałych komitetów w takim samym kształcie, co zarząd, zajmujących się określonymi tematami i kwestiami w granicach jego ogólnych kompetencji i pod jego nadzorem.
Decyzja o utworzeniu takiej grupy lub komitetu określa jej/jego zadania, skład i okres, na jaki została(został) powołana(-y).
7.
Przewodniczący zwołuje zarząd co najmniej dwa razy w roku, a także na żądanie co najmniej jednej trzeciej jego członków.
Artykuł 6
Dyrektor
1.
Zarząd mianuje dyrektora Instytutu spośród obywateli Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie przedstawiają kandydatury sekretarzowi generalnemu/wysokiemu przedstawicielowi, który przekazuje je zarządowi.
Dyrektor jest mianowany na trzy lata, z możliwością przedłużenia na okres dwóch kolejnych lat.
2.
Dyrektor jest odpowiedzialny za rekrutację całego personelu Instytutu.
Członków zarządu informuje się z wyprzedzeniem o mianowaniu naukowców.
3.
Dyrektor zapewnia realizację zadań Instytutu zgodnie z art. 2.
Dyrektor stoi na straży wysokiego poziomu umiejętności i profesjonalizmu Instytutu, jak również wydajności i efektywności w wypełnianiu jego zadań.
Dyrektor jest również odpowiedzialny za:
- przygotowanie projektu rocznego programu pracy Instytutu, jaki również sprawozdań rocznych z jego działalności,
- przygotowywanie pracy zarządu, w szczególności projektu rocznego programu pracy,
- bieżące zarządzanie Instytutem,
- wszystkie sprawy personalne,
- przygotowanie sprawozdania o dochodach i wydatkach, a także z wykonania budżetu Instytutu,
- informowanie Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa o rocznym programie pracy,
- zapewnianie kontaktów i bliskiej współpracy ze Wspólnotą, krajowymi i międzynarodowymi instytucjami we właściwych dziedzinach.
4.
W zakresie uzgodnionego planu działań i budżetu Instytutu dyrektor jest upoważniony do zawierania umów, zatrudniania pracowników zatwierdzonych w budżecie i do ponoszenia wydatków koniecznych do właściwego działania Instytutu.
5.
Dyrektor przygotowuje roczne sprawozdanie z działalności Instytutu do dnia 31 marca następnego roku.
Sprawozdanie to przekazywane jest zarządowi i Radzie, która przesyła je do Parlamentu Europejskiego, Komisji i Państw Członkowskich.
6.
Dyrektor odpowiada przed zarządem.
7.
Dyrektor jest prawnym przedstawicielem Instytutu.
Artykuł 7
Personel
1.
Personel Instytutu, składający się z naukowców i pracowników administracyjnych, posiada status pracowników kontraktowych i jest rekrutowany spośród obywateli Państw Członkowskich.
Personel pierwotny zostaje zatrudniony według potrzeb spośród personelu Instytutu Studiów nad Bezpieczeństwem UZE.
2.
Naukowcy Instytutu przyjmowani są na podstawie kompetencji i doświadczenia naukowego w odniesieniu do WPZiB i, w szczególności EPBO, w drodze sprawiedliwych i przejrzystych procedur konkurencji.
Artykuł 8
Przepisy mające zastosowanie do personelu
Przepisy odnoszące się do personelu Instytutu są ustalane przez Radę stanowiącą na zalecenie dyrektora.
Artykuł 9
Niezależność intelektualna
Dyrektor i naukowcy korzystają z intelektualnej niezależności przy przeprowadzaniu badań i działalności dydaktycznej Instytutu.
Artykuł 10
Program działań
Nie później niż dnia 30 listopada każdego roku zarząd przyjmuje, na podstawie projektu przedstawionego przez dyrektora Instytutu, program jego pracy na następny rok.
Działaniom zaplanowanym w rocznym programie towarzyszą prognozy koniecznych wydatków.
Artykuł 11
Budżet
1.
Wszystkie pozycje dochodów i wydatków Instytutu stanowią przedmiot preliminarza formułowanego na każdy rok budżetowy, który odpowiada rokowi kalendarzowemu, i zostają wykazane w budżecie Instytutu, który zawiera listę personelu.
2.
Budżet Instytutu jest zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
3.
Na dochody Instytutu składają się składki Państw Członkowskich zgodnie ze skalą PNB.
Za zgodą dyrektora dodatkowe wkłady mogą zostać przyjęte z innych źródeł na poszczególne działania.
Artykuł 12
Procedura budżetowa
1.
Dyrektor sporządza, do dnia 30 czerwca każdego roku, projekt budżetu Instytutu zawierający wydatki administracyjne, wydatki operacyjne i przewidywane przychody na następny rok budżetowy i przedstawia go zarządowi.
Dyrektor przesyła projekt budżetu Radzie w celach informacyjnych.
2.
Zarząd przyjmuje budżet Instytutu jednomyślną uchwałą przedstawicieli Państw Członkowskich do dnia 15 grudnia każdego roku, dostosowując go do różnych wkładów na rzecz Instytutu i do jego innych środków.
Artykuł 13
Kontrola budżetu
1.
Kontrolę zobowiązań i płatności wszystkich wydatków, a także rejestracji i zbierania wszystkich dochodów wykonuje niezależny kontroler finansowy mianowany przez zarząd.
2.
Do dnia 31 marca każdego roku dyrektor przedstawia Radzie i zarządowi dokładne rachunki wszystkich dochodów i wydatków z poprzedniego roku budżetowego, włączając sprawozdanie z działalności Instytutu.
3.
Zarząd udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu.
Artykuł 14
Zasady finansowe
Zarząd, za zgodą Rady, opracowuje na wniosek dyrektora szczegółowe zasady finansowe określające w szczególności procedurę sporządzania i wykonania budżetu Instytutu.
Artykuł 15
Przywileje i immunitety
Przywileje i immunitety konieczne do wykonywania obowiązków Instytutu, dyrektora i personelu przewidziane są w umowie zawartej między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 16
Odpowiedzialność prawna
1.
Odpowiedzialność umowna Instytutu jest regulowana przez prawo właściwe dla danej umowy.
2.
Odpowiedzialność osobista personelu wobec Instytutu regulowana jest przez właściwe przepisy, które mają zastosowanie do personelu Instytutu.
Artykuł 17
Naukowcy wizytujący
Naukowcy wizytujący mogą zostać na czas określony oddelegowani do Instytutu przez Państwa Członkowskie i państwa trzecie, po uzyskaniu zgody dyrektora, w celu uczestniczenia w działalności Instytutu zgodnie z art. 2.
Artykuł 18
Dostęp do dokumentów
Na wniosek dyrektora zarząd przyjmuje do dnia 30 czerwca 2002 r. reguły dotyczące publicznego dostępu do dokumentów Instytutu, uwzględniając zasady i ograniczenia ustanowione w rozporządzeniu nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. dotyczącego publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [2].
Artykuł 19
Przegląd
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel przedstawia Radzie, nie później niż pięć lat od wejścia w życie wspólnego działania, sprawozdanie z wykonania niniejszego wspólnego działania w związku z jego możliwym przeglądem.
Artykuł 20
Przepisy przejściowe
1.
Pierwszy zarząd Instytutu zostaje powołany, a dyrektor mianowany, do dnia 31 lipca 2001 r.
Dyrektorowi powierza się przekształcenie organu UZE w nowy podmiot.
2.
Wyznaczony dyrektor przedstawia projekt budżetu na 2002 r. do dnia 15 września 2001 r.
Zarząd przyjmuje budżet do dnia 15 listopada 2001 r.
3.
Instytut zastępuje UZE jako pracodawcę personelu zatrudnionego w dniu 31 grudnia 2001 r.
Zobowiązania wynikające z obecnych umów z personelem, określonych we właściwych aktach, są honorowane przez nowego pracodawcę.
4.
Umowy nieodnoszące się do personelu, podpisywane przez UZE w imieniu Instytutu Studiów nad Bezpieczeństwem również zostają przejęte przez Instytut.
5.
Budżet wydatków pokrywanych przez Państwa Członkowskie na rok budżetowy 2002 ustala się na poziomie 3,2 miliona EUR.
Artykuł 21
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 22
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie Rady
z dnia 20 lipca 2001 r.
w sprawie ustanowienia Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej
(2001/555/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 listopada 2000 r. Rada wyraziła ogólną zgodę na utworzenie Centrum Satelitarnego w ramach Unii Europejskiej, włączając istotne cechy istniejących struktur Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE).
(2) Ustanowienie Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej jest istotne dla wzmocnienia funkcji wczesnego ostrzegania i monitorowania kryzysów w kontekście wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), w szczególności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obronnej (EPBiO).
(3) Statut i struktura Centrum powinny umożliwiać mu spełnianie wymagań Unii Europejskiej i Państw Członkowskich, a także wypełnianie swoich funkcji przy bliskiej współpracy ze Wspólnotą, w szczególności ze Wspólnym Centrum Badawczym Komisji, jak też z instytucjami krajowymi i międzynarodowymi.
Powinny być one spójna z europejską strategią kosmiczną potwierdzoną przez Radę w dniu 16 listopada 2000 r.
(4) Centrum Satelitarne Unii Europejskiej powinno posiadać osobowość prawną, zachowując jednocześnie bliskie więzi z Radą i działając z należytym podejściem do ogólnych obowiązków politycznych Unii Europejskiej i jej instytucji.
(5) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wykonywaniu decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne.
Postanowienie to nie wyklucza jednak uczestnictwa Danii w działaniach cywilnych Centrum, na podstawie wyrażonej woli Danii do uczestniczenia w pokrywaniu wydatków Centrum niemających wpływu na kwestie polityczno-obronne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Ustanowienie
1.
Niniejszym ustanawia się Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (CSUE), zwane dalej "Centrum".
Rozpoczyna ono działanie od dnia 1 stycznia 2002 r.
2.
Centrum ma swoją siedzibę w Torrejón de Ardoz w Hiszpanii.
3.
Pierwotna infrastruktura Centrum zastanie zapewniona przez UZE.
Artykuł 2
Zadania
1.
Centrum wspiera proces podejmowania decyzji w Unii w kontekście WPZiB, w szczególności EPBiO, poprzez dostarczanie materiałów pochodzących z analiz obrazów satelitarnych i danych dodatkowych, włączając zdjęcia lotnicze, stosownie do przypadku, zgodnie z art. 3 i 4.
2.
Państwo Członkowskie lub Komisja może złożyć wniosek do sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, który, jeżeli pozwalają na to możliwości Centrum, może właściwie pokierować Centrum, zgodnie z art. 4.
3.
Państwa trzecie, które zatwierdziły określone w Załączniku przepisy w sprawie stowarzyszenia z działaniami Centrum, mogą również wystosować żądanie do sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, który, jeżeli pozwalają na to możliwości Centrum, może właściwie pokierować Centrum, zgodnie z art. 4.
4.
Organizacje międzynarodowe, takie jak Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ), Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i Pakt Północnoatlantycki (NATO), mogą również wystosować żądanie do sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, który, jeżeli pozwalają na to możliwości Centrum, może właściwie pokierować Centrum, zgodnie z art. 4.
Artykuł 3
Nadzór polityczny
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) wykonuje, zgodnie z jego obowiązkami odnośnie do WPZiB, w szczególności EPBO, nadzór polityczny nad działaniami Centrum i wydaje zalecenia sekretarzowi generalnemu/wysokiemu przedstawicielowi w sprawie priorytetów Centrum.
Artykuł 4
Instrukcje operacyjne
1.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel wydaje Centrum instrukcje operacyjne, bez uszczerbku dla obowiązków odpowiednio zarządu i dyrektora Centrum, wymienionych w niniejszym wspólnym działaniu.
2.
Przy wykonywaniu swoich zadań wymienionych w niniejszym artykule, sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel, stosownie do przypadku i co najmniej raz na sześć miesięcy składa sprawozdanie Komitetowi Politycznemu i Bezpieczeństwa.
Artykuł 5
Wyniki pracy Centrum
1.
Wyniki pracy Centrum w odpowiedzi na wnioski wystosowane zgodnie z art. 2 ust. 1, 3 i 4 zostają udostępnione przez Sekretariat Generalny Rady Państwom Członkowskim, Komisji, a także stronie wnioskującej, zgodnie ze stosownymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa.
Zostają one udostępnione państwom trzecim, które przyjęły przepisy określone w Załączniku i zgodnie z tymi przepisami.
2.
W celu zapewnienia przejrzystości, sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel udostępnia wszystkie wnioski o wykonanie zadań wystosowane zgodnie z art. 2 Państwom Członkowskim i Komisji, a także państwom trzecim, które zaakceptowały przepisy wymienione w Załączniku zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w tych przepisach.
3.
Wyniki pracy Centrum wynikające z wniosków wystosowanych zgodnie z art. 2 ust. 2 zostają udostępnione Państwom Członkowskim, Komisji i/lub państwom trzecim, które zaakceptowały przepisy określone w Załączniku, w zależności od decyzji strony wnioskującej.
Artykuł 6
Osobowość prawna
Centrum posiada osobowość prawną konieczną do wykonywania jego funkcji i realizacji jego celów.
Każde Państwo Członkowskie podejmie kroki w celu przyznania mu koniecznej zdolności prawnej przyznawanej osobom prawnym na podstawie swojego prawa.
Centrum może, w szczególności, nabywać lub zbywać majątek ruchomy i nieruchomy, a także być stroną postępowania sądowego.
Centrum nie jest ukierunkowane na przynoszenie zysku.
Artykuł 7
Zarząd
1.
Centrum ma zarząd, który zatwierdza coroczne i długoterminowe programy pracy i właściwy budżet.
Zarząd jest forum dyskusyjnym w sprawach odnoszących się do funkcjonowania Centrum, jego personelu i wyposażenia.
2.
Pracami zarządu kieruje sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel lub, w przypadku jego nieobecności, jego lub jej przedstawiciel.
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel informuje Radę o pracach zarządu.
3.
Zarząd składa się z jednego przedstawiciela mianowanego przez każde Państwo Członkowskie i jednego mianowanego przez Komisję.
Każdy członek zarządu może być reprezentowany, lub być w towarzystwie jego zastępcy.
Pisma mianujące, właściwie zatwierdzone przez, stosownie do przypadku, Państwo Członkowskie lub Komisję, przekazuje się do sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela.
4.
Dyrektor Centrum lub jego przedstawiciel uczestniczy, co do zasady, w posiedzeniach zarządu.
Dyrektor generalny personelu wojskowego i przewodniczący Komitetu Wojskowego, lub ich przedstawiciele, mogą także uczestniczyć w posiedzeniach zarządu.
5. Decyzje zarządu podejmuje się przez głosowanie przedstawicieli Państw Członkowskich, przy uzyskaniu kwalifikowanej większości; głosy ważone są zgodnie z art. 23 ust. 2 akapit trzeci Traktatu, bez uszczerbku dla art. 13 ust. 2 niniejszego wspólnego działania. Zarząd przyjmuje swój regulamin.
6.
Przewodniczący zwołuje zarząd co najmniej dwa razy w roku, a także na żądanie co najmniej jednej trzeciej jego członków.
7.
Zarząd może podjąć decyzję w sprawie utworzenia grup roboczych ad hoc lub stałych komitetów w takim samym kształcie co zarząd, zajmujących się określonymi tematami lub kwestiami w granicach jego ogólnych kompetencji i pod jego nadzorem.
Decyzja o utworzeniu takiej grupy lub komitetu określa jej/jego zadania, skład i okres, na jaki został(-a) powołany(-a).
Artykuł 8
Dyrektor
1.
Zarząd mianuje dyrektora Centrum spośród obywateli Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie przedstawiają kandydatury sekretarzowi generalnemu/wysokiemu przedstawicielowi, który przekazuje je zarządowi.
Dyrektor jest mianowany na trzy lata, z możliwością przedłużenia na okres dwóch kolejnych lat.
2.
Dyrektor mianuje zastępcę dyrektora Centrum na okres trzech lat po zatwierdzeniu przez zarząd.
Dyrektor jest odpowiedzialny za rekrutację całego personelu Centrum.
3.
Dyrektor zapewnia realizację zadań Centrum, zgodnie z art. 2.
Dyrektor stoi na straży wysokiego poziomu umiejętności i profesjonalizmu Centrum, jak również wydajności i efektywności w wypełnianiu jego zadań.
W tym celu, dyrektor podejmuje wszystkie konieczne działania, włączając kształcenie personelu, a także przeprowadzanie badań i projektów rozwojowych wspierających jego zadania.
4.
Dyrektor jest również odpowiedzialny za:
- przygotowywanie pracy zarządu, w szczególności projektu rocznego programu pracy Centrum;
- bieżące zarządzanie Centrum;
- przygotowanie sprawozdania o dochodach i wydatkach, a także z wykonania budżetu Centrum;
- sprawy bezpieczeństwa;
- wszystkie sprawy personalne;
- informowanie Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa o rocznym programie pracy;
- zapewnianie ścisłej współpracy i wymiany informacji ze służbami wspólnotowymi właściwymi w dziedzinie przestrzeni kosmicznej, w szczególności ze Wspólnym Centrum Badawczym Komisji;
- nawiązanie kontaktów z innymi krajowymi i międzynarodowymi instytucjami w dziedzinie przestrzeni kosmicznej.
5.
W zakresie programu pracy i budżetu Centrum, dyrektor jest upoważniony do zawierania umów, zatrudniania pracowników zatwierdzonych w budżecie oraz do ponoszenia wydatków koniecznych do właściwego funkcjonowania Centrum.
6.
Dyrektor przygotowuje roczne sprawozdanie z działalności Centrum do dnia 31 marca następnego roku.
Sprawozdanie to przekazywane jest zarządowi i Radzie, która przesyła go do Parlamentu Europejskiego, Komisji i Państw Członkowskich.
7.
Dyrektor odpowiada przed zarządem.
8.
Dyrektor jest prawnym przedstawicielem Centrum.
Artykuł 9
Personel
1.
Personel Centrum, włączając dyrektora, składa się z pracowników kontraktowych rekrutujących się spośród, w największym możliwym zakresie, obywateli Państw Członkowskich.
Personel pierwotny zostanie zatrudniony się według potrzeb spośród personelu Centrum Satelitarnego UZE.
2.
Dyrektor mianuje personel na podstawie kompetencji według sprawiedliwych i przejrzystych procedur konkurencji.
3.
Przepisy odnoszące się do personelu Centrum są ustalane przez Radę działającą na podstawie zaleceń dyrektora.
Artykuł 10
Bezpieczeństwo
1.
Centrum stosuje przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa, określone w decyzji 2001/264/WE [1].
2.
Centrum zapewnia odpowiednie zabezpieczenia i szybkość w komunikacji z Sekretariatem Generalnym Rady, włączając personel wojskowy UE.
Artykuł 11
Program pracy
Nie później niż do dnia 30 listopada każdego roku, zarząd przyjmuje, na podstawie projektu przedstawionego przez dyrektora Centrum, roczny program pracy Centrum na następny rok.
Działaniom zaplanowanym w rocznym programie pracy towarzyszą prognozy koniecznych wydatków.
Artykuł 12
Budżet
1.
Wszystkie pozycje dochodów i wydatków Centrum stanowią przedmiot preliminarza na każdy rok budżetowy, który odpowiada rokowi kalendarzowemu, i zostają wykazane w budżecie Instytutu, który zawiera listę personelu.
2.
Budżet Centrum powinien być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
3.
Na dochody Centrum składają się składki Państw Członkowskich, wyłączając Danię, zgodnie ze skalą PNB i płatności dokonanych jako wynagrodzenie za wykonane usługi.
4.
Wnioski dotyczące wykonania zadań skierowane przez Państwa Członkowskie, Komisję, organizację międzynarodową lub państwo trzecie, które zaakceptowało przepisy wymienione w Załączniku, są przedmiotem obciążeń dotyczących zwrotu kosztów, zgodnie z wytycznymi określonymi w Zasadach Finansowych, określonych w art. 15.
5. W drodze odstępstwa od ust. 4, do dnia 31 grudnia 2003 r., wyniki pracy Centrum wynikające z wniosku wystosowanego zgodnie z art. 2 ust. 2 są wolne od opłat. W drodze odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 3, wyniki pracy Centrum wynikające z wniosków zostają udostępnione wszystkim Państwom Członkowskim, Komisji i, w zależności od decyzji strony wnioskującej, państwom trzecim, które zaakceptowały przepisy określone w Załączniku, zgodnie z tymi przepisami.
Artykuł 13
Procedura budżetowa
1.
Dyrektor sporządza, do dnia 30 czerwca każdego roku, projekt budżetu Centrum zawierający wydatki administracyjne, wydatki operacyjne i przewidywane dochody na następny rok budżetowy i przedstawia go zarządowi.
Dyrektor przesyła projekt budżetu Radzie, w celach informacyjnych.
2.
Zarząd przyjmuje budżet Centrum, jednomyślną uchwałą przedstawicieli Państw Członkowskich, do dnia 15 grudnia każdego roku.
3.
Jeżeli, przy monitorowaniu kryzysu, środki dostępne Centrum okażą się niewystarczające aby sprostać wymaganiom w zakresie wyników pracy Centrum, dyrektor może zaproponować zarządowi budżet dodatkowy.
Artykuł 14
Kontrola budżetu
1.
Kontrolę zobowiązań i płatności wszystkich wydatków, a także rejestracji i zbierania wszystkich dochodów wykonuje niezależny kontroler finansowy, mianowany przez zarząd.
2.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku, dyrektor przedstawia Radzie i zarządowi dokładne rachunki wszystkich dochodów i wydatków z poprzedniego roku budżetowego oraz sprawozdanie z działalności Centrum.
3.
Zarząd udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu.
Artykuł 15
Zasady finansowe
Zarząd, za zgodą Rady, opracowuje, na wniosek dyrektora, szczegółowe zasady finansowe określające w szczególności procedurę sporządzania i wykonania budżetu Centrum.
Artykuł 16
Przywileje i immunitety
Przywileje i immunitety konieczne do wykonywania funkcji Centrum, jego dyrektora i personelu przewidziane są w umowie zawartej między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 17
Personel oddelegowany
1.
Za zgodą dyrektora, eksperci z Państw Członkowskich i Komisji mogą zostać oddelegowani do Centrum, na okres nieprzekraczający jednego roku, w celu zapoznania się z jego funkcjami.
Kandydaci powinni być doświadczonymi ekspertami w zakresie analizy obrazów, posiadającymi profesjonalne kwalifikacje pozwalające im pracować z obrazami cyfrowymi i być włączanymi w działalność operacyjną Centrum.
Szczegółowe zasady oddelegowywania ustanawiane są przez dyrektora Centrum.
2.
W przypadku kryzysu, Centrum może zostać wsparte wyspecjalizowanym personelem, oddelegowanym przez Państwa Członkowskie, Komisję lub Sekretariat Generalny Rady.
Potrzeba i okres tych delegacji zostaje ustalona przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela po konsultacji z dyrektorem Centrum.
Artykuł 18
Odpowiedzialność prawna
1.
Odpowiedzialność umowna Centrum regulowana jest przez prawo właściwe dla danej umowy.
2.
Odpowiedzialność osobista personelu w stosunku do Centrum jest regulowana przez właściwe przepisy, które mają zastosowanie do personelu Centrum.
Artykuł 19
Dostęp do dokumentów
Na wniosek dyrektora, zarząd przyjmuje do dnia 30 czerwca 2002 r. przepisy dotyczące publicznego dostępu do dokumentów Centrum, uwzględniając zasady i ograniczenia ustanowione w rozporządzeniu nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [2].
Artykuł 20
Stanowisko Danii
Duński członek zarządu uczestniczy w pracach zarządu z pełnym poszanowaniem art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Dania może wystosowywać wniosek niemający wpływu na kwestie polityczno-obronne do sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela zgodnie z art. 2 ust. 2.
Rezultaty pracy Centrum wynikające z jego zadań na podstawie art. 2 zostają udostępnione Danii na tych samych warunkach co innym Państwom Członkowskim, z wyjątkiem wniosków mających wpływu na kwestie polityczno-obronne na podstawie art. 2 ust. 2, 3 i 4 i rezultatów pracy z tym związanych.
Dania posiada prawo oddelegowania personelu do Centrum zgodnie z art. 17.
Artykuł 21
Stowarzyszanie państw trzecich
Członkowie NATO niebędący członkami Unii Europejskiej i inne państwa, które kandydują do przystąpienia do UE, są upoważnieni do uczestniczenia w działalności Centrum zgodnie z przepisami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 22
Przegląd
Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel przedstawia Radzie, nie później niż w pięć lat od wejścia w życie wspólnego działania, sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszego wspólnego działania w związku z jego możliwym przeglądem.
Artykuł 23
Przepisy przejściowe
1.
Pierwszy zarząd Centrum zostaje powołany, a dyrektor mianowany, do dnia 31 lipca 2001 r.
Dyrektorowi powierza się przekształcenie organu UZE w nowy podmiot.
2.
Mianowany dyrektor przedstawia projekt budżetu na 2002 r. do dnia 15 września 2001 r.
Zarząd przyjmuje budżet do dnia 15 listopada 2001 r.
3.
Centrum zastępuje UZE jako pracodawcę personelu zatrudnionego w dniu 31 grudnia 2001 r.
Zobowiązania wynikające z obecnych umów z personelem, określone we właściwych aktach, są honorowane przez nowego pracodawcę.
4.
Umowy nieodnoszące się do personelu, podpisane przez UZE w imieniu Centrum Satelitarnego UZE również zostają przejęte przez Centrum.
5.
Zadania zlecone UZE do dnia 31 grudnia 2001 r. zostaną wykonane bezpłatne dla strony wystosowującej wniosek.
6.
Budżet wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie na rok budżetowy 2002 ustala się na poziomie 9,3 milionów EUR, włączając dobrowolny udział Danii.
Artykuł 24
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 25
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 23 lipca 2001 r.
w sprawie zwalczania rozprzestrzeniania pocisków balistycznych
(2001/567/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska na spotkaniu w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. przyjęła deklarację w sprawie zwalczania rozprzestrzeniania pocisków balistycznych.
(2) Rada (Sprawy Ogólne) przyjęła w dniu 14 maja 2001 r. konkluzje w sprawie nierozprzestrzeniania pocisków.
(3) Zagadnienie rozprzestrzeniania pocisków balistycznych zdolnych do przenoszenia broni masowej zagłady leży w kręgu zainteresowania Unii.
(4) Umocnienie międzynarodowych norm i instrumentów politycznych w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia jest sprawą najwyższej wagi dla Unii, która jest zobowiązana do wzmocnienia wielostronnych instrumentów dotyczących rozbrojenia i nierozprzestrzeniania.
(5) Unia dostrzega pilną potrzebę globalnego i wielostronnego podejścia do uzupełnienia obecnych starań skierowanych przeciwko rozprzestrzenianiu pocisków balistycznych.
(6) W związku z tym Unia mocno wspiera projekt Międzynarodowego Kodeksu Postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu pocisków balistycznych (zwanego dalej "Kodeksem"), który został uzgodniony między członkami Reżimu Kontrolnego Technologii Rakietowych (RKTR) i który został przekazany wszystkim państwom łącznie z zaproszeniem do przystąpienia do wspólnych starań.
Tekst Kodeksu zostanie zrewidowany na podstawie opinii otrzymanych od innych państw.
(7) Kodeks, jako najbardziej konkretna i zaawansowana inicjatywa w tej dziedzinie, stanowi najlepszą możliwość uzyskania rezultatów w krótkim okresie.
(8) Kodeks będzie dokumentem politycznie wiążącym.
Unia oczekuje, że będzie miał on pozytywny wpływ na inne inicjatywy skierowane na ograniczenie rozprzestrzeniania pocisków balistycznych.
Unia uwzględnia możliwość, że Kodeks, po jego przyjęciu, może leżeć w kręgu zainteresowań Organizacji Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem Unii jest powstrzymanie rozprzestrzeniania pocisków balistycznych.
Aby osiągnąć ten cel, Unia wspiera upowszechnianie Kodeksu.
Artykuł 2
Unia aktywnie wspiera proces negocjacji międzynarodowych podjętych ad hoc w celu ukończenia Kodeksu, prowadzący do międzynarodowej konferencji w sprawie jego przyjęcia nie później niż w 2002 r.
Postępowanie, które opierałoby się na Kodeksie, powinno pozostać otwarte, przejrzyste i dostępne, umożliwiające każdemu państwu zgłaszającemu chęć jego przyjęcia uczestniczenie na równi w jego opracowywaniu.
Artykuł 3
Unia zrealizuje tę inicjatywę przy pełnej przejrzystości w stosunku do innych zainteresowanych stron.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 8 października 2001 r.
zmieniające wspólne stanowisko 96/184/WPZiB dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii i wspólne stanowisko 98/240/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Federalnej Republiki Jugosławii
(2001/719/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 lutego 1996 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 96/184/WPZiB na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii [1], które zostało zmienione decyzjami 98/498/WPZiB [2] i 1999/481/WPZiB [3] i wspólnym stanowiskiem 2000/722/WPZiB [4].
(2) W dniu 10 września 2001 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1367(2001) kończącą obowiązywanie zakazu sprzedaży i dostarczania broni do Federalnej Republiki Jugosławii, nałożonego przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych rezolucją 1160(1998).
Wspólne stanowisko 96/184/WPZiB musi zostać w związku z tym odpowiednio zmienione.
(3) Przyjmuje się, że w odniesieniu do wywozu broni do Federalnej Republiki Jugosławii Państwa Członkowskie ściśle zastosują Kodeks Postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni z dnia 8 czerwca 1998 r.
(4) Uwzględniając postęp osiągnięty przez Federalną Republikę Jugosławii we wzmacnianiu i demokratyzacji struktur politycznych, zakaz dostaw sprzętu, który może zostać stosowany w celach wewnętrznych represji lub celach terrorystycznych do Federalnej Republiki Jugosławii, ustanowiony we wspólnym stanowisku 98/240/WPZiB z dnia 19 marca 1998 r. określonym przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Federalnej Republice Jugosławii [5] stał się zbędny.
(5) Wspólnotowe działania są konieczne w celu wykonania niektórych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
We wspólnym stanowisku 96/184/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 2 ppkt i) wyrazy "Federalna Republika Jugosławii" skreśla się;
2) pkt 2 ppkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) Z zastrzeżeniem przepisów rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1021(1995) i 1244(1999), wnioski o pozwolenia na wywóz do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji i Federalnej Republiki Jugosławii jest rozpatrywany dla każdego przypadku oddzielnie.
Niniejszy przepis zostaje przyjęty przy założeniu, że Państwa Członkowskie ściśle zastosują Kodeks Postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni z dnia 8 czerwca 1998 r.
Wezmą one również pod uwagę cele polityki Unii Europejskiej w tym regionie zasadniczo skierowane na załagodzenie sporów i stabilizację w regionie, włączając konieczność kontrolowania uzbrojenia i zmniejszenia go do możliwie najniższego poziomu, a także środki budujące zaufanie."
Artykuł 2
Artykuł 2 wspólnego stanowiska 98/240/WPZiB niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 29 października 2001 r.
w sprawie zwalczania nielegalnego obrotu diamentami będącymi przedmiotem konfliktu, jako wkładu w zapobieganie i rozwiązywanie konfliktów
(2001/758/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Diamenty będące przedmiotem konfliktu podsycają niektóre z najbardziej krwawych konfliktów w Afryce.
Zachodzi oczywista konieczność podjęcia środków w celu pomocy w zapobieganiu takim konfliktom i rozwiązywaniu ich.
(2) W dniach 11 i 12 maja 2000 r. w Kimberley (Republika Południowej Afryki) rozpoczął się proces, określony w tytule, gromadzący razem główne kraje wywożące, przetwarzające i przywożące diamenty wraz z przedstawicielami przemysłu diamentowego i społeczeństwa w celu przedyskutowania i wprowadzenia środków eliminujących rynek diamentów będących przedmiotem konfliktu.
(3) Poprzez kolejne etapy procesu Kimberley jego cel stopniowo ewoluował w kierunku ustanawiania międzynarodowego systemu świadectw diamentów nieobrobionych, opartego na krajowych systemach świadectw i na uzgodnionych minimalnych normach na szczeblu międzynarodowym.
(4) W dniu 29 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania międzynarodowego systemu świadectw w ramach wiążącej umowy międzynarodowej.
(5) W dniu 1 grudnia 2000 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję 55/56/2000 w sprawie przerwania zależności między nielegalnym handlem nieobrobionymi diamentami a konfliktami zbrojnymi, jako wkładu w zapobieganie konfliktom i rozstrzyganie ich.
Rola nieobrobionych diamentów w konfliktach znajduje się w porządku dziennym pięćdziesiątej szóstej sesji Zgromadzenia Ogólnego.
(6) Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła również rezolucje – 1173(1998), 1295(2000), 1306(2000) i 1304(2000) – podejmujące środki ograniczające dotyczące działań rebelianckich w Sierra Leone i Angoli, a także dotyczące rządu Liberii.
Rada również przyjęła środki ograniczające w zastosowaniu powyższych rezolucji.
(7) W czerwcu 2001 r., w Göteborgu, Rada Europejska przyjęła program zapobiegania gwałtownym konfliktom, który w szczególności stwierdza, że zwalczanie nielegalnego obrotu diamentami jest czynnikiem zapobiegania konfliktom.
(8) W dniu 14 maja 2001 r. Unia Europejska przyjęła wspólne stanowisko 2001/374/WPZiB dotyczące zapobiegania, zarządzania i rozwiązywania konfliktów w Afryce [1], które w szczególności stwierdza, że Unia będzie współdziałać w przyczynianiu się do ogólnego poszanowania embarga odnoszącego się do nielegalnego wydobywania i handlu drogimi towarami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Unia Europejska i jej Państwa Członkowskie wspierają i przyczyniają się do wysiłków społeczności międzynarodowej mających na celu przerwanie zależności między diamentami, będącymi przedmiotem konfliktu, a finansowaniem konfliktów zbrojnych.
Artykuł 2
Unia Europejska zauważa, że Wspólnota przeprowadzi rozmowy w celu ustanowienia systemu międzynarodowych świadectw w kontekście wiążącej umowy międzynarodowej.
Artykuł 3
W celu propagowania celów określonych w art. 1 Państwa Członkowskie:
- przedyskutują kwestie diamentów będących przedmiotem konfliktu w kontekście swoich dwustronnych lub wielostronnych stosunków,
Artykuł 5
Wspólne działanie Rady
z dnia 29 października 2001 r.
dotyczące wkładu Unii Europejskiej w proces rozstrzygnięcia konfliktu w Południowej Osetii
(2001/759/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 26 lutego 2001 r. Rada zadeklarowała wolę odgrywania bardziej aktywnej politycznej roli w Kaukazie Południowym i poszukiwania innych sposobów wspierania wysiłków zmierzających do zapobiegania konfliktom i rozwiązywania konfliktów w regionie, w szczególności poprzez zacieśnienie współpracy z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
(2) Działając pod auspicjami OBWE, ustanowiono Wspólną Komisję Kontroli (WKK) oraz Grupę Ekspertów jako mechanizmy rozstrzygania konfliktu.
Do zakresu mandatu WKK należy zajmowanie się bieżącą sytuacją w strefie konfliktu w Osetii, w szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa, a Grupa Ekspertów ma na celu przygotowywanie przejściowego statusu politycznego Południowej Osetii.
(3) W celu przyspieszenia negocjacji w sprawie rozstrzygnięcia konfliktu w Południowej Osetii OBWE i strony zainteresowane (Gruzja, Południowa Osetia, Federacja Rosyjska i Północna Osetia) planują ustanowienie stałych sekretariatów w celu wspierania działań WKK i Grupy Ekspertów jako głównego instrumentu procesu rozstrzygnięcia konfliktu.
(4) W tym celu OBWE podjęło decyzję o utworzeniu funduszu dobrowolnych wkładów na rzecz wspierania działalności sekretariatu WKK, jak również działań Grupy Ekspertów.
(5) Unia Europejska uznaje, że wkład w realizację celów funduszu wspierałby jej własne cele w regionie, jak również umacniał jej rolę, łącznie z rolą OBWE, w rozstrzyganiu konfliktu i dlatego zgadza się na taki wkład,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska przyczynia się do wzmocnienia procesu rozstrzygnięcia konfliktu w Południowej Osetii.
2.
W tym celu Unia Europejska przekazuje OBWE wkład na rzecz ustanowienia stałego sekretariatu w celu wspierania działań WKK, jak również finansowania spotkań WKK i Grupy Ekspertów w celu poprawy możliwości działania tych organów, którym zostało powierzone rozstrzygnięcie konfliktu.
Artykuł 2
1.
Wypłata pomocy finansowej przewidzianej na mocy niniejszego wspólnego działania jest uzależniona od rezolucji współprzewodniczącego WKK w sprawie ustanowienia sekretariatu oraz od przeprowadzenia nie mniej niż dwóch spotkań WKK i dwóch spotkań Grupy Ekspertów w terminie następnych dwunastu miesięcy.
Ponadto powinny zostać poczynione widoczne wysiłki obydwu stron – Gruzji i Południowej Osetii – w celu osiągnięcia rzeczywistego postępu politycznego na rzecz trwałego i pokojowego rozstrzygnięcia różnic pomiędzy nimi.
2.
Rada powierza Komisji wykonanie wspólnego działania, w związku z osiągnięciem celów określonych w art. 1 ust. 2.
Komisja zawiera z OBWE porozumienie finansowe w sprawie wykorzystania wkładu Unii Europejskiej, który przyjmie formę pomocy finansowej.
Dotacja pokryje w szczególności urządzenia biurowe i zaopatrzenie, odnowienie i koszty prowadzenia dwóch biur przez dwanaście miesięcy, jak również wydatki przedstawicielstwa strony gruzińskiej i Południowej Osetii w zakresie spotkań WKK i Grupy Ekspertów.
3.
Misja OBWE w Gruzji jest odpowiedzialna za utworzenie sekretariatów i zwrot wydatków misji.
4.
Komisja, poprzez swoją delegację w Tbilisi, ściśle współpracuje z OBWE w celu monitorowania i oceny postępu, tak aby zapewnić działaniom powodzenie, jak również właściwe wykorzystanie pomocy finansowej do celów określonych w ust. 2.
5.
Komisja składa Radzie sprawozdanie, z upoważnienia Prezydencji, wspieranej przez sekretarza generalnego Rady, Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB.
Artykuł 3
1.
Do celów określonych w art. 1 ust. 2 ustala się finansową kwotę referencyjną w wysokości 210000 EUR
2.
Zarządzanie wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 odbywa się zgodnie z procedurami wspólnotowymi i regułami mającymi zastosowanie do ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Artykuł 4
1.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie wygasa dwanaście miesięcy od dnia zawarcia między Komisją a OBWE odpowiedniej Umowy o przyznaniu pomocy finansowej.
2.
Niniejsze wspólne działanie zostanie poddane przeglądowi dziesięć miesięcy po dniu jego przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 6 grudnia 2001 r.
w sprawie uczestnictwa Unii Europejskiej w Organizacji Rozwoju Energetycznego Półwyspu Koreańskiego (KEDO)
(2001/869/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w dniach 24 i 25 czerwca 1994 r. na Korfu Rada Europejska podkreśliła szczególne znaczenie zgodności wszystkich stron z przepisami Układu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej.
(2) W swoich konkluzjach Rada Europejska obradująca w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. podkreśliła znaczenie uczestnictwa, na ustalonych warunkach, Unii Europejskiej w Organizacji Rozwoju Energetycznego Półwyspu Koreańskiego (KEDO).
(3) Rada przyjęła swoje konkluzje w dniu 26 lutego 1996 r.
(4) Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom) wynegocjowała odnowienie swojego członkostwa w KEDO w związku ze wspieraniem celów KEDO, tym samym zapewniając znaczne fundusze przez okres pięciu lat.
(5) Szczegółowe uzgodnienia dotyczące reprezentowania Unii Europejskiej w Zarządzie KEDO muszą zostać ustalone. W związku z tym Rada i Komisja uzgodniły, że jeżeli Zarząd KEDO rozpatruje jakąkolwiek sprawę wykraczającą poza zakres kompetencji Euratomu, to w celu wyrażenia stanowiska w takich sprawach głos powinna zabrać Prezydencja Rady Unii Europejskiej.
(6) Wyniki analizy wspólnego działania 96/195/WPZiB [1] potwierdziły, że Unia Europejska wnosi znaczący wkład w realizację celów Unii Europejskiej, mianowicie w znalezienie sposobu całkowitego rozwiązania kwestii rozprzestrzeniania jądrowego na Półwyspie Koreańskim.
(7) Wkład finansowy Wspólnoty w KEDO może zostać zawieszony, jeżeli Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna (KRLD) nie wypełnia właściwie swoich zobowiązań dotyczących nierozprzestrzeniania jądrowego na mocy umowy ramowej zawartej w 1994 r. między Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej a KRLD lub nie pozwala Unii Europejskiej na wykonywanie nadzoru i/lub przeprowadzanie okresowych zewnętrznych kontroli przewidzianych do osiągnięcia tego celu.
(8) Wspólne działanie 96/195/WPZiB i wspólne stanowisko 97/484/WPZiB [2] powinny zostać uchylone i zastąpione nowym wspólnym stanowiskiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest przyczynienie się do znalezienia sposobu na całkowite rozwiązanie kwestii rozprzestrzeniania jądrowego na Półwyspie Koreańskim.
W tym celu oraz zgodnie z celami KEDO Unia Europejska przyłącza się do tej międzynarodowej działalności o wielkim znaczeniu w dziedzinie nierozprzestrzeniania jądrowego i bezpieczeństwa jądrowego.
Artykuł 2
1.
W stosunku do spraw wykraczających poza zakres kompetencji Euratomu, w szczególności w kwestii zawieszenia wkładów finansowych, w sytuacji gdy KRLD nie wypełnia właściwie swoich zobowiązań dotyczących nierozprzestrzeniania broni jądrowej na mocy Umowy Ramowej zawartej w 1994 r. między Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej a KRLD lub nie pozwala Unii Europejskiej na wykonywanie nadzoru i/lub przeprowadzanie okresowych zewnętrznych kontroli, przewidzianych do osiągnięcia tego celu, stanowisko w Zarządzie KEDO jest ustalane przez Radę, a wyrażane przez Prezydencję.
2.
W związku z tym Prezydencja ściśle współdziała w zakresie postępowań Zarządu KEDO i jest niezwłocznie powiadamiana o wszelkich sprawach z zakresu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, które muszą zostać rozpatrzone na posiedzeniach Zarządu.
3.
Komisja na bieżąco składa sprawozdanie Radzie oraz, w razie zaistnienia potrzeby, z upoważnienia Prezydencji wspomaganej przez Sekretarza Generalnego Rady, Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB.
Artykuł 3
Wspólne działanie 96/195/WPZiB i wspólne stanowisko 97/484/WPZiB niniejszym tracą moc i zastępuje się je niniejszym wspólnym stanowiskiem.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Wygasa z dniem 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 27 grudnia 2001 r.
w sprawie zwalczania terroryzmu
(2001/930/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 i 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na nadzwyczajnym posiedzeniu 21 września 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że terroryzm jest rzeczywistym wyzwaniem dla świata i Europy i że walka z terroryzmem będzie priorytetowym celem Unii Europejskiej.
(2) W dniu 28 września 2001 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1373(2001) potwierdzającą, że akty terrorystyczne stanowią zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa oraz określającą środki mające na celu zwalczanie terroryzmu, w szczególności walkę z finansowaniem terroryzmu i udostępnianiem bezpiecznych schronień dla terrorystów.
(3) W dniu 8 października 2001 r. Rada potwierdziła zdecydowanie UE i Państw Członkowskich do pełnego uczestnictwa, w skoordynowany sposób, w światowej koalicji przeciwko terroryzmowi, pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Rada również powtórzyła zdecydowane stanowisko Unii w kwestii ataku na źródła finansowania terroryzmu, w ścisłej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi.
(4) W dniu 19 października 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że jest zdecydowana na walkę z terroryzmem w każdej formie na całym świecie i że będzie kontynuować swoje wysiłki w celu umacniania koalicji międzynarodowej wspólnoty do walki z terroryzmem w każdym kształcie i formie, na przykład poprzez zwiększenie współpracy między służbami operacyjnymi odpowiedzialnymi za zwalczanie terroryzmu: Europolem, Eurojustem, służbami wywiadowczymi, siłami policyjnymi i organami sądowymi.
(5) Podjęte już zostały działania w celu wykonania niektórych środków wymienionych poniżej.
(6) Ze względu na te nadzwyczajne okoliczności konieczne jest działanie Wspólnoty w celu wykonania niektórych ze środków wymienionych poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Rozmyślne przekazywanie lub gromadzenie, w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, funduszy przez obywateli lub na terytorium każdego z Państw Członkowskich Unii Europejskiej z zamiarem użycia tych środków lub wiedząc, że mogą one zostać użyte w celu przeprowadzenia aktów terrorystycznych, jest działaniem przestępczym.
Artykuł 2
Fundusze i inne aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze:
- osób, które dokonały lub usiłowały dokonać aktów terrorystycznych lub brały w nich udział, lub ułatwiły dokonanie aktów terrorystycznych;
- podmiotów będących własnością takich osób lub kontrolowanych, bezpośrednio lub pośrednio, przez takie osoby; oraz
- osób i podmiotów działających w imieniu lub pod kierunkiem takich osób lub podmiotów,
włączając fundusze uzyskane lub wytworzone z mienia będącego własnością lub pozostającego pod kontrolą, bezpośrednio lub pośrednio, takich osób oraz osób lub podmiotów z nimi powiązanych, podlegają zamrożeniu.
Artykuł 3
Fundusze, aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze lub finansowe, lub inne powiązane usługi nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, na rzecz:
- osób, które dokonały lub usiłowały dokonać lub ułatwiły lub brały udział w dokonaniu aktów terrorystycznych;
- podmiotów będących własnością takich osób lub kontrolowanych, bezpośrednio lub pośrednio, przez takie osoby; oraz
- osób i podmiotów działających w imieniu lub pod kierunkiem takich osób.
Artykuł 4
W celu zwalczania każdej formy wspierania, czynnego lub biernego, podmiotów lub osób związanych z aktami terrorystycznymi, podejmuje się środki włącznie ze środkami mającymi na celu zwalczanie werbowania członków grup terrorystycznych i eliminowanie zaopatrywania terrorystów w broń.
Artykuł 5
Podejmuje się kroki w celu zapobieżenia dokonywania aktów terrorystycznych, włączając w to zapewnienie wczesnego ostrzegania między Państwami Członkowskimi lub między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi poprzez wymianę informacji.
Artykuł 6
Odmawia się bezpiecznego schronienia tym, którzy finansują, planują, wspierają lub dokonują aktów terrorystycznych, lub zapewniają bezpieczne schronienie.
Artykuł 7
Osobom, które finansują, planują, ułatwiają lub dokonują aktów terrorystycznych, uniemożliwia się wykorzystywanie terytoriów Państw Członkowskich Unii Europejskiej w tych celach, skierowanych przeciwko Państwom Członkowskim lub państwom trzecim lub ich obywatelom.
Artykuł 8
Osoby, które uczestniczą w finansowaniu, planowaniu, przygotowywaniu lub dokonywaniu aktów terrorystycznych lub we wspieraniu aktów terrorystycznych, zostają postawione przed sądem; takie akty terrorystyczne uznaje się w przepisach ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich za poważne przestępstwa, a kara należycie odzwierciedla wagę takich aktów terrorystycznych.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewniają sobie wzajemnie, jak również państwom trzecim, najszerszą możliwą pomoc w związku z dochodzeniami kryminalnymi lub postępowaniami kryminalnymi odnoszącymi się do finansowania lub wspierania aktów terrorystycznych, zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym, włączając w to pomoc w uzyskiwaniu dowodów posiadanych przez Państwa Członkowskie lub państwa trzecie, które są niezbędne w postępowaniu.
Artykuł 10
Przeciwdziała się przemieszczaniu terrorystów albo grup terrorystycznych poprzez skuteczną kontrolę graniczną, a także kontrolę wydawania dokumentów tożsamości i dokumentów podróży oraz za pomocą środków uniemożliwiających fałszowanie, podrabianie lub oszukańcze posługiwanie się dokumentami tożsamości i dokumentami podróży.
Rada przyjmuje do wiadomości zamiar Komisji do przedstawiania, tam gdzie stosowne, wniosków w tym zakresie.
Artykuł 11
Podejmuje się kroki w celu zwiększenia i przyspieszenia wymiany informacji operacyjnych, szczególnie dotyczących działań lub przemieszczania się terrorystów lub siatek terrorystycznych; podrobionych lub sfałszowanych dokumentów podróży; handlu bronią, materiałami wybuchowymi lub materiałami wrażliwymi; stosowania technologii łączności przez grupy terrorystyczne; a także zagrożenia stwarzanego przez posiadanie broni masowego rażenia przez grupy terrorystyczne.
Artykuł 12
Wymienia się informacje między Państwami Członkowskimi lub między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym, wzmacnia się współpracę między Państwami Członkowskimi lub między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w sprawach administracyjnych i sądowych w celu zapobieżenia dokonywania aktów terrorystycznych.
Artykuł 13
Wzmacnia się współpracę między Państwami Członkowskimi lub między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi, szczególnie poprzez dwustronne i wielostronne uzgodnienia i umowy, w celu zapobieżenia i zwalczania ataków terrorystycznych oraz podejmowania działań przeciwko osobom dokonującym aktów terrorystycznych.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie stają się jak najszybciej stronami stosownych międzynarodowych konwencji i protokołów odnoszących się do terroryzmu, wymienionych w Załączniku.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie rozszerzają współpracę i w pełni wykonują stosowne konwencje i protokoły międzynarodowe odnoszące się do terroryzmu oraz rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1269(1999) oraz 1368(2001).
Artykuł 16
Podejmuje się odpowiednie środki, zgodnie z właściwymi przepisami prawa krajowego i międzynarodowego, włączając międzynarodowe standardy odnoszące się do praw człowieka, przed nadaniem statusu uchodźcy, w celu zapewnienia, że osoby ubiegające się o azyl nie planowały, ułatwiały lub uczestniczyły w dokonywaniu aktów terrorystycznych.
Rada przyjmuje do wiadomości zamiar Komisji do przedstawiania, tam gdzie to stosowne, wniosków w tym zakresie.
Artykuł 17
Zgodnie z prawem międzynarodowym podejmuje się kroki w celu zapewnienia, że status uchodźcy nie jest nadużywany przez osoby dokonujące, organizujące lub ułatwiające dokonywanie aktów terrorystycznych oraz że wnioski umotywowane politycznie nie są uznawane za podstawę do odmowy ekstradycji domniemanych terrorystów.
Rada przyjmuje do wiadomości zamiar Komisji do przedstawiania, tam gdzie to stosowne, wniosków w tym zakresie.
Artykuł 18
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 19
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 27 grudnia 2001 r.
w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu
(2001/931/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 i 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na nadzwyczajnym posiedzeniu w dniu 21 września 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że terroryzm jest rzeczywistym wyzwaniem dla świata i Europy i że walka z terroryzmem będzie priorytetowym celem Unii Europejskiej.
(2) W dniu 28 września 2001 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1373(2001) określającą zakrojoną na szeroką skalę strategię walki z terroryzmem, w szczególności walkę przeciwko finansowaniu terroryzmu.
(3) W dniu 8 października 2001 r. Rada powtórzyła zdecydowane stanowisko Unii na walkę ze źródłami finansowania terroryzmu, w ścisłej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi.
(4) W dniu 26 lutego 2001 r., na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1333(2000), Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/154/WPZiB [1], które przewiduje między innymi zamrożenie funduszy Osamy bin Ladena oraz osób i podmiotów z nim związanych.
W następstwie tego, te osoby, grupy i podmioty nie są objęte niniejszym wspólnym stanowiskiem.
(5) Unia Europejska powinna podjąć dodatkowe środki w celu wykonania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1373(2001).
(6) Państwa Członkowskie przekazały Unii Europejskiej informacje konieczne do wykonania niektórych z tych dodatkowych środków.
(7) Działanie Wspólnoty jest niezbędne w celu wykonania niektórych z tych dodatkowych środków; działanie Państw Członkowskich jest również niezbędne, w szczególności, w zakresie dotyczącym zastosowania form współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się, zgodnie z przepisami poniższych artykułów, do osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych i wymienionych w Załączniku.
2.
Do celów niniejszego wspólnego stanowiska, "osoby, grupy i podmioty uczestniczące w aktach terrorystycznych" oznaczają:
- osoby, które dokonują lub usiłują dokonać aktów terrorystycznych lub biorą w nich udział, lub ułatwiają dokonanie aktów terrorystycznych,
- grupy i podmioty będące własnością takich osób lub kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio, przez takie osoby; oraz osoby, grupy i podmioty działające w imieniu lub pod kierunkiem takich osób, grup i podmiotów, włączając fundusze uzyskane lub wytworzone z mienia będącego własnością lub kontrolowanego, bezpośrednio lub pośrednio, przez takie osoby i osoby, grupy i podmioty z nimi związane.
3.
Do celów niniejszego wspólnego stanowiska "akt terrorystyczny" oznacza jeden z następujących zamierzonych czynów, który, ze względu na swój charakter lub kontekst, może wyrządzić poważną szkodę krajowi lub organizacji międzynarodowej, określony jako przestępstwo na mocy prawa krajowego, gdy został dokonany w celu:
i) poważnego zastraszenia ludności; lub
ii) nieuzasadnionego zmuszenia władz publicznych lub organizacji międzynarodowej do wykonania lub powstrzymania się od wykonania jakiegokolwiek działania,; lub
iii) poważnej destabilizacji lub zniszczenia podstawowych struktur politycznych, konstytucyjnych, gospodarczych lub społecznych kraju lub organizacji międzynarodowej:
a) atak na życie osób, mogący spowodować śmierć
b) atak na integralność cielesną osoby;
c) porwanie lub branie zakładników;
d) spowodowanie rozległych zniszczeń urządzeń użyteczności rządowej lub publicznej, systemu transportu, infrastruktury, włączając w to system informatyczny, stałej platformy umieszczonej na szelfie kontynentalnym, miejsca publicznego lub własności prywatnej, mogące zagrozić życiu ludzkiemu lub spowodować poważne straty gospodarcze;
e) porwanie samolotu, statków lub innych środków transportu zbiorowego lub towarowego;
f) produkowanie, posiadanie, nabywanie, transport, dostarczanie lub używanie broni, materiałów wybuchowych lub broni jądrowej, biologicznej lub chemicznej, jak również prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej w zakresie broni biologicznej i chemicznej;
g) uwalnianie substancji niebezpiecznych lub powodowanie pożarów, wybuchów lub powodzi, których rezultatem jest zagrożenie życia ludzkiego;
h) zakłócanie lub przerywanie dostaw wody, energii elektrycznej lub jakichkolwiek innych podstawowych zasobów naturalnych, których rezultatem jest zagrożenie życia ludzkiego;
i) grożenie dokonaniem któregokolwiek z czynów wymienionych w lit. a)–h);
j) kierowanie grupą terrorystyczną;
k) uczestniczenie w działalności grupy terrorystycznej, włączając w to dostarczanie zasobów informacyjnych lub materialnych lub finansowanie jej działalności w jakikolwiek sposób, ze świadomością faktu, że takie uczestniczenie przyczyni się do przestępczej działalności grupy.
Do celów niniejszego ustępu "grupa terrorystyczna" oznacza sformalizowaną grupę składającą się z więcej niż dwóch osób, ustanowioną na przestrzeni czasu i działająca w uzgodniony sposób w celu dokonywania aktów terrorystycznych.
"Grupa sformalizowana" oznacza grupę, która nie jest utworzona przypadkowo w celu natychmiastowego dokonania aktu terrorystycznego i która nie musi posiadać formalnie określonych ról dla swoich członków, ciągłości ich członkostwa lub rozwiniętej struktury.
4.
Lista w Załączniku jest sporządzana na podstawie dokładnych informacji lub materiałów zawartych w odpowiednich aktach, które wskazują, że decyzja została podjęta przez właściwą władzę w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, których to dotyczy, bez względu na to, czy dotyczy to wszczęcia dochodzenia lub postępowania w sprawie o akt terrorystyczny, usiłowanie popełnienia takiego aktu, uczestniczenia w nim lub ułatwienia dokonania takiego aktu, opartego na poważnych i wiarogodnych dowodach lub poszlakach, lub skazania za takie czyny.
Osoby, grupy i podmioty określone przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych za związane z terroryzmem i przeciwko którym zarządziła ona sankcje, mogą być włączone do tej listy.
Do celów niniejszego ustępu "właściwa władza" oznacza władzę sądowniczą lub, gdy władze sądownicze nie mają właściwości w zakresie objętym niniejszym ustępem, równoważną właściwą władzę w tym zakresie.
5.
Rada dąży do zapewnienia, że do nazwisk osób fizycznych lub nazw osób prawnych, grup lub podmiotów wymienionych w Załączniku dołączone będą odpowiednie dane szczegółowe w celu umożliwienia skutecznej identyfikacji określonych ludzi, osób prawnych, podmiotów lub organów, ułatwiając w ten sposób uwolnienie od zarzutów osób noszących takie same lub podobne nazwiska.
6.
Nazwiska osób i nazwy podmiotów na liście w Załączniku są poddawane kontroli w regularnych odstępach czasu, co najmniej raz w ciągu każdych sześciu miesięcy, w celu zapewnienia, że istnieją podstawy do utrzymania ich na liście.
Artykuł 2
Wspólnota Europejska, działając w granicach kompetencji powierzonych jej przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, nakazuje zamrożenie funduszy i innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych osób, grup i podmiotów wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Wspólnota Europejska, działając w granicach kompetencji powierzonych jej przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zapewnia, że fundusze, aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze lub inne powiązane usługi nie zostaną udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, na korzyść osób, grup i podmiotów wymienionych w Załączniku.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie, poprzez współpracę policyjną i sądową w sprawach karnych w ramach tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej, zapewniają sobie nawzajem jak najszerszą pomoc w zapobieganiu i zwalczaniu aktów terrorystycznych.
W tym celu, w odniesieniu do dochodzeń i postępowań prowadzonych przez ich władze wobec jakichkolwiek osób, grup i podmiotów wymienionych w Załączniku, w pełni wykorzystują, na wniosek, swoje obecne uprawnienia zgodnie z aktami Unii Europejskiej i innymi umowami międzynarodowymi, uzgodnieniami i konwencjami, które wiążą Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko jest poddawane ciągłej kontroli.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 15 marca 2001r
w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym
(2001/220/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 i 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Portugalii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z planem działań Rady i Komisji w sprawie sposobu najlepszego wdrożenia postanowień Traktatu Amsterdamskiego w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w szczególności z punktami 19 i 51 lit.c, w ciągu pięciu lat od dnia wejścia w życie Traktatu należy zająć się problemem wsparcia dla ofiar, sporządzając badanie porównawcze systemów odszkodowania ofiarom oraz dokonując oceny wykonalności podejmowania działań w ramach Wspólnoty Europejskiej.
(2) W dniu 14 lipca 1999 r. Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomicznemu i Społecznemu komunikat zatytułowany "Ofiary przestępstw we Wspólnocie Europejskiej: refleksje w sprawie norm i działań".
Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie komunikatu Komisji w dniu 15 czerwca 2000 r.
(3) Konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r., w szczególności zawarte w punkcie 32, przewidują, że należy wypracować minimalne normy ochrony ofiar przestępstw, w szczególności w zakresie dostępu ofiar przestępstw do wymiaru sprawiedliwości oraz ich prawa do wynagrodzenia za szkody, w tym koszty prawne.
Dodatkowo należy ustanowić programy krajowe w stosunku do instrumentów finansowych, publicznych i pozarządowych, przeznaczonych dla wsparcia i ochrony ofiar.
(4) Państwa Członkowskie powinny zbliżyć swoje przepisy ustawowe i wykonawcze w stopniu niezbędnym do osiągnięcia celu, jakim jest dostarczenie ofiarom przestępstw wysokiego stopnia ochrony, niezależnie od tego Państwa Członkowskiego w jakim się znajdują.
(5) Należy rozważyć potrzeby ofiar i odnieść się do nich w sposób wszechstronny i skoordynowany, unikając rozwiązań częściowych lub niespójnych, mogących powodować ponowne pokrzywdzenie.
(6) Z tego względu przepisy niniejszej decyzji ramowej nie są ograniczone do samej ochrony interesów ofiar w postępowaniu karnym.
Obejmują one również określone środki wspierania ofiar przed lub po postępowaniu karnym, mogące złagodzić skutki przestępstwa.
(7) Środki wspierania ofiar przestępstwa, a w szczególności postanowienia odnoszące się do odszkodowania i mediacji nie dotyczą uzgodnień w ramach postępowania cywilnego.
(8) Zbliżone powinny zostać zasady oraz praktyki dotyczące pozycji i podstawowych praw ofiar, ze szczególnym uwzględnieniem prawa do bycia traktowanym z poszanowaniem własnej godności, prawa do dostarczania i otrzymywania informacji, prawa do zrozumienia i bycia zrozumianym, prawa do ochrony w różnych stadiach postępowania oraz prawa do otrzymania uposażenia w zamian za uszczerbek doznany wskutek mieszkania w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym popełnione zostało przestępstwo.
(9) Jednakże postanowienia niniejszej decyzji ramowej nie nakładają na Państwa Członkowskie obowiązku zapewnienia, aby ofiary traktowano w sposób równy ze stroną postępowania.
(10) Ważne jest, aby zarówno przed, jak w trakcie oraz po postępowaniu karnym zaangażować wyspecjalizowane służby i grupy wsparcia ofiary.
(11) Osoby wchodzące w kontakt z ofiarami powinny otrzymać właściwie i odpowiednie przeszkolenie, gdyż jest to istotne zarówno dla ofiar, jak i dla osiągnięcia celów postępowania.
(12) Należy wykorzystać istniejące obecnie uzgodnienia dotyczące sieci punktów kontaktowych znajdujących się w Państwach Członkowskich, zarówno w ramach systemu sądowniczego, jak też opartych na sieciach grup wsparcia dla ofiar,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszej Decyzji ramowej:
a) "ofiara" oznacza osobę fizyczną, która doznałaszkody, włączając w to uszkodzenie ciała lub szkodę psychiczną, cierpienie emocjonalne lub stratę ekonomiczną, spowodowane bezpośrednio przez działania lub zaniechania stanowiące naruszenie prawa karnego Państwa Członkowskiego;
b) "organizacja udzielająca wsparcia ofiarom" oznacza organizację pozarządową, powołaną legalnie w Państwie Członkowskim, która nieodpłatnie wspiera ofiary przestępstw i, działając w odpowiednich warunkach, uzupełnia działania Państwa w tym obszarze;
c) "postępowanie karne" należy rozumieć zgodnie z prawem krajowym, które ma zastosowanie;
d) "postępowanie" należy interpretować szeroko, obejmując nim oprócz postępowania karnego także wszelkie kontakty ofiar z jakąkolwiek władzą, służbą publiczną lub organizacją udzielającą wsparcia ofiarom w związku z ich sprawą, przed, w trakcie lub po procesie karnym;
e) "mediacja w sprawach karnych" powinna być rozumiana jako prowadzone przez kompetentną osobę poszukiwanie, przed lub w trakcie postępowania karnego, rozwiązania wynegocjowanego między ofiarą a sprawcą przestępstwa.
Artykuł 2
Poszanowanie i uznawanie
1.
Każde Państwo Członkowskie w swoim systemie prawa karnego zapewnia ofiarom rzeczywistą i odpowiednią rolę.
Państwo kontynuuje wszelkie wysiłki zmierzające do zapewnienia aby ofiary w trakcie postępowania traktowane były z należytym poszanowaniem godności jednostki, a także uznaje prawa oraz uzasadnione interesy ofiar, w szczególności w ramach karnego.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia szczególnie wrażliwym ofiarom szczególne traktowanie jak najlepiej odpowiadające ich sytuacji.
Artykuł 3
Wysłuchania oraz dostarczanie dowodów
Każde Państwo Członkowskie zapewnia ofiarom możliwość wysłuchania ich w trakcie postępowania oraz możliwość dostarczania dowodów.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki właściwe dla zapewnienia, aby jego władze przesłuchiwały ofiary wyłącznie w stopniu koniecznym dla postępowania karnego.
Artykuł 4
Prawo do otrzymywania informacji
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby począwszy od pierwszego kontaktu z organami ścigania, ofiary miały w szczególności dostęp - za pomocą wszelkich środków jakie uznają za właściwe, tak dalece jak będzie to możliwe w językach powszechnie rozumianych - do informacji mających znaczenie dla ochrony ich interesów.
Do informacji tych zalicza się co najmniej:
a) rodzaj służb lub organizacji, do których ofiary mogą zwrócić się o wsparcie;
b) rodzaj wsparcia, jakie mogą uzyskać;
c) gdzie oraz w jaki sposób ofiary mogą zawiadomić o przestępstwie;
d) procedury w następstwie takiego zawiadomienia oraz rolę ofiar w powiązaniu z tymi procedurami;
e) w jaki sposób oraz na jakich warunkach ofiary mogą uzyskać ochronę;
f) w jakim zakresie oraz na jakich zasadach ofiary mogą uzyskać dostęp do:
i) porady prawnej; lub
ii) pomocy prawnej; lub
iii) wszelkich porad innego rodzaju,
jeżeli w przypadkach przewidzianych w punkcie i) oraz ii) są one uprawnione do otrzymania takich porad;
g) wymagania potrzebne do tego, aby być uprawnionym do otrzymania odszkodowania;
h) jeżeli miejsce pobytu ofiary znajduje się w innym Państwie, wszelkie szczególne porozumienia dostępne dla tych ofiar dla ochrony własnych interesów.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby ofiary które wyrażą takie życzenie były informowane o:
a) wynikach ich skargi;
b) istotnych czynnikach umożliwiających im, w przypadku oskarżenia, zapoznanie się z przebiegiem postępowania karnego odnoszącego się do osoby oskarżonej za przestępstwa ich dotyczące, z wyjątkiem przypadków szczególnych, w których mogłoby to niekorzystnie wpłynąć na właściwe prowadzenie danej sprawy;
c) wyroku sądowym.
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do zapewnienia, aby w przypadkach gdy osoba oskarżona lub skazana za przestępstwo zostaje zwolniona można było, gdy będzie to konieczne, a co najmniej w przypadkach, w których dla ofiar może powstać sytuacja zagrożenia, podjąć decyzję o zawiadomieniu o tym ofiar.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przekaże z własnej inicjatywy informacje, o których mowa w ustępach 2 i 3, musi zapewnić, aby ofiary miały prawo do ich nieotrzymania, chyba że ich przekazanie jest obowiązkowe stosownie do warunków odnośnego postępowania karnego.
Artykuł 5
Zabezpieczenia w zakresie informowania
Każde Państwo Członkowskie, w odniesieniu do ofiar mających status świadków lub stron postępowania, podejmuje niezbędne środki dla zminimalizowania trudności komunikacyjnych w zakresie zrozumienia przez te osoby istotnych etapów przedmiotowego postępowania karnego lub zaangażowania tych osób w to postępowanie, w sposób porównywalny ze środkami tego rodzaju podejmowanymi w odniesieniu do oskarżonych.
Artykuł 6
Szczególne wsparcie ofiary
Każde Państwo Członkowskie zapewnia ofiarom dostęp do porady, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. f) iii), nieodpłatnie w sytuacji kiedy jest to uzasadnione, dotyczącej ich roli w postępowaniu oraz, gdzie właściwe, pomocy prawnej, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. f) ii), wówczas, gdy ofiarom przysługuje status strony w postępowaniu karnym.
Artykuł 7
Koszty ponoszone przez ofiary w związku z postępowaniem karnym
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi, zapewnia ofiarom, mającym status strony lub świadków, możliwość zwrotu wydatków poniesionych w wyniku ich uzasadnionego uczestnictwa w postępowaniu karnym.
Artykuł 8
Prawo do ochrony
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia odpowiedni poziom ochrony ofiarom oraz, gdzie właściwe, ich rodzinom lub osobom mającym pozycję zbliżoną do rodziny, w szczególności w odniesieniu do ich bezpieczeństwa i ochrony ich prywatności, w sytuacjach, gdzie właściwe władze uznają, że istnieje poważne ryzyko odwetu lub niezbity dowód poważnego zamiaru naruszenia ich prywatności.
2.
W tym celu, nie naruszając przepisów ust. 4, każde Państwo Członkowskie gwarantuje możliwość przyjęcia, gdy to konieczne, jako części postępowania sądowego, właściwych środków ochrony prywatności i obrazu fotograficznego ofiar oraz ich rodzin lub osób mających pozycję zbliżoną do rodziny.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia także możliwość uniknięcia kontaktu ofiar z przestępcami w pomieszczeniach sądowych, chyba że postępowanie karne wymaga takiego kontaktu.
Gdzie to właściwe dla osiągnięcia tego celu, każde Państwo Członkowskie stopniowo zapewnia specjalne poczekalnie dla ofiar w pomieszczeniach sądowych
4.
W przypadku gdy istnieje potrzeba ochrony ofiar — w szczególności tych najbardziej wrażliwych — przed skutkami dostarczania dowodów na sali rozpraw, każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby ofiary mogły, w drodze decyzji podejmowanej przez sąd, zostać uprawnione do składania zeznań w sposób umożliwiający osiągnięcie tego celu, poprzez zastosowanie wszelkich środków zgodnych z podstawowymi zasadami prawnymi.
Artykuł 9
Prawo do odszkodowania w toku postępowania karnego
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia ofiarom czynów przestępczych uprawnienia do uzyskania w rozsądnym okresie czasu decyzji w sprawie wynagrodzenia przez przestępcę szkody w toku postępowania karnego, z wyjątkiem takich sytuacji, gdy w konkretnych sprawach prawo krajowe umożliwia przyznanie odszkodowania w inny sposób.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje właściwe środki dla zachęcania przestępcy do naprawienia szkody wyrządzonej ofiarom.
3.
Jeżeli nie będzie to pilnie wymagane dla potrzeb postępowania karnego, możliwą do odzyskania własność należącą do ofiar, przejętą w toku postępowania karnego, zwraca się im bez zwłoki.
Artykuł 10
Mediacja karna w toku postępowania karnego
1.
Każde Państwo Członkowskie dąży do promowania mediacji w sprawach karnych w odniesieniu do przestępstw, dla których uzna taki środek za właściwy.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby wszelkie porozumienia między ofiarą a przestępcą osiągnięte w toku takiej mediacji w sprawach karnych mogły zostać uwzględnione.
Artykuł 11
Ofiary mające miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby jego właściwe władze mogły podjąć właściwe środki w celu zminimalizowania napotykanych trudności w sytuacjach, w których miejsce zamieszkania ofiary znajduje się w Państwie innym, niż to, w którym popełniono przestępstwo, w szczególności w odniesieniu do przebiegu postępowania.
W tym celu władze takiego Państwa powinny w szczególności znajdować się w sytuacji:
- umożliwiającej decydowanie czy ofiara może złożyć oświadczenie niezwłocznie po popełnieniu przestępstwa,
- umożliwiającej skorzystanie w możliwie jak największym stopniu z postanowień w sprawie wideokonferencji oraz konferencji telefonicznych zawartych w art. 10 i 11 Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej z 29 maja 2000 r. [3] dla potrzeb wysłuchania ofiar zamieszkałych za granicą.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby ofiara przestępstwa w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zamieszkuje, mogła złożyć skargę do właściwych władz Państwa miejsca zamieszkania, jeżeli nie mogła ona zrobić tego w Państwie Członkowskim, w którym zostało popełnione przestępstwo lub w przypadku przestępstwa poważnego, jeżeli ofiara nie chciała tego uczynić.
Właściwa władza, do której złożono skargę, o ile sama nie ma kompetencji w tym zakresie, niezwłocznie przekazuje skargę właściwej władzy na terytorium, na którym przestępstwo zostało popełnione.
Skargę traktuje się zgodnie z prawem krajowym Państwa, w którym popełniono przestępstwo.
Artykuł 12
Współpraca miedzy Państwami Członkowskimi
Każde Państwo Członkowskie popiera, rozwija i ulepsza współpracę miedzy Państwami Członkowskimi w celu wprowadzenia bardziej skutecznej ochrony interesów ofiar w postępowaniu karnym, zarówno w formie sieci bezpośrednio powiązanych z systemem sądowniczym, jak też w formie powiązań między organizacjami udzielającymi wsparcia ofiarom.
Artykuł 13
Służby specjalistyczne i organizacje udzielające wsparcia ofiarom
1.
Każde Państwo Członkowskie, w kontekście postępowania, promuje zaangażowanie systemów pomocy ofiarom odpowiedzialnych za organizowanie wstępnego przyjmowania ofiar oraz za wspieranie ofiar i późniejszą pomoc, zarówno poprzez udostępnienie im specjalnie wyszkolonego personelu w ramach własnych służb publicznych jak też poprzez uznawanie i finansowanie organizacji udzielających pomocy ofiarom.
2.
Każde Państwo Członkowskie zachęca do podejmowania działań przez taki personel lub organizację udzielającą pomocy ofiarom w trakcie postępowania, w szczególności w odniesieniu do:
a) dostarczania ofiarom informacji;
b) wspierania ofiar stosownie do ich nagłych potrzeb;
c) towarzyszenia ofiarom, gdy jest to konieczne i możliwe, w trakcie postępowanie karnego;
d) pomagania ofiarom, na ich prośbę, po zakończeniu postępowania karnego.
Artykuł 14
Szkolenie personelu zaangażowanego w postępowanie lub mającego innego rodzaju kontakt z ofiarami
1.
Za pośrednictwem własnych służb publicznych lub poprzez finansowanie organizacji udzielających pomocy ofiarom, każde Państwo Członkowskie popiera inicjatywy pozwalające personelowi zaangażowanemu w postępowanie lub mającemu innego rodzaju kontakt z ofiarami, otrzymać odpowiednie przeszkolenie, ze szczególnym odniesieniem do potrzeb grup najbardziej wrażliwych.
2. ust. 1 stosuje się w szczególności do funkcjonariuszy policji i i osób sprawujących wymiar sprawiedliwości..
Artykuł 15
Warunki praktyczne odnoszące się do pozycji ofiar w postępowaniu
1.
Każde Państwo Członkowskie wspiera stopniowe tworzenie, z poszanowaniem postępowania w ogólności, a w szczególności w lokalach organów, gdzie może być wszczynane postępowanie karne, warunków niezbędnych do podejmowania prób zapobiegania ponownemu pokrzywdzeniu oraz unikania stawiania ofiar pod zbędną presją.
Stosuje się to w szczególności do właściwego wstępnego przyjęcia ofiar, oraz stworzenia w takich lokalach warunków odpowiednich dla ich sytuacji.
2.
Dla celów ust. 1, każde Państwo Członkowskie ma w szczególności na względzie środki istniejące w ramach sądów, posterunków policji, służb publicznych i organizacji udzielających pomocy ofiarom.
Artykuł 16
Zasięg terytorialny
Niniejsza decyzja ramowa stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 17
Wdrożenie
Każde Państwo Członkowskie wprowadzi w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą Decyzją ramową:
- w zakresie art. 10, dnia 22 marca 2006 r.,
- w zakresie art. 5 i 6, dnia 22 marca 2004 r.,
- w zakresie innychprzepisów, dnia 22 marca 2002 r.
Artykuł 18
Ocena
Począwszy od dat, o których mowa w art. 17, każde Państwo Członkowskie przekaże do Sekretariatu Generalnego Rady oraz do Komisji tekst przepisów wprowadzających do prawa krajowego wymogi ustanowione niniejszą decyzją ramową.
Rada dokona oceny, w ciągu jednego roku od każdej z tych dat, środki podjęte przez Państwa Członkowskie dla zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej decyzji ramowej, na podstawie sprawozdania sporządzonego przez Sekretariat Generalny na bazie informacji otrzymanych od Państw Członkowskich oraz na podstawie pisemnego sprawozdania przedłożonego przez Komisję.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsza Decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie zwalczania fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi
(2001/413/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Fałszowanie i oszustwa związane z bezgotówkowymi środkami płatniczymi są często działalnością na skalę międzynarodową.
(2) Prace wykonane przez różne organizacje międzynarodowe (tj. Radę Europy, Grupę Ośmiu, OECD, Interpol oraz ONZ) są ważne, ale wymagają uzupełnienia działaniami Unii Europejskiej.
(3) Ze względu na powagę i rozwój określonych form oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi wymagane są rozwiązania wszechstronne.
Zalecenie nr 18 planu działań w celu zwalczania przestępczości zorganizowanej [3], zatwierdzone podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r., jak również pkt 46 planu działań Rady i Komisji w sprawie sposobu wdrożenia postanowień Traktatu Amsterdamskiego w sprawie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [4], zatwierdzonego przez Radę Europejską w Wiedniu w dniach 11 i 12 grudnia 1998 r., wzywają do podjęcia działań w tym przedmiocie.
(4) Skoro cele niniejszej decyzji ramowej, polegające na zapewnieniu, aby fałszowanie i oszustwa dotyczące wszelkich form bezgotówkowych środków płatniczych były uznane za przestępstwa karne i podlegały skutecznym, proporcjonalnym oraz zniechęcającym sankcjom we wszystkich Państwach Członkowskich, nie mogą być w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie z uwagi na międzynarodowy wymiar tych przestępstw i z tego względu mogą być lepiej zrealizowane na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustanowioną w tym artykule, niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia powyższych celów.
(5) Niniejsza decyzja ramowa powinna wspierać walkę z fałszowaniem i oszustwami związanymi z bezgotówkowymi środkami płatniczymi wspólne z innymi przyjętymi już przez Radę instrumentami, takimi jak wspólne działanie nr 98/428/WSiSW w sprawie utworzenia Europejskiej Sieci Sądowej [5], wspólne działanie nr 98/733/WSiSW w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [6], wspólne działanie nr 98/699/WSiSW w sprawie prania pieniędzy, identyfikacji, wykrywania, zamrażania, zajmowania i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa [7], jak również decyzja z 29 kwietnia 1999 r. rozszerzająca mandat Europolu na walkę z fałszowaniem pieniędzy i środków płatniczych [8].
(6) Komisja, w dniu 1 lipca 1998 r., przedstawiła Radzie komunikat zatytułowany "Ramy dla działań służących zwalczaniu fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi", w której poparto politykę Unii, obejmując zarówno prewencyjne, jak i represyjne aspekty tego problemu.
(7) Powyższy komunikat zawiera projekt wspólnego działania, będącego jednym z elementów wszechstronnego podejścia i stanowiącego punkt wyjścia dla niniejszej decyzji ramowej.
(8) Konieczne jest, aby opis różnych form zachowań, które należy objąć sankcją karną w związku z fałszowaniem i oszustwami związanymi z bezgotówkowymi środkami płatniczymi, objął pełen zakres czynności, które wspólnie stanowią zagrożenie przestępczością zorganizowaną w tym zakresie.
(9) Konieczne jest, aby powyższe formy zachowania zostały uznane za przestępstwa karne we wszystkich Państwach Członkowskich oraz aby zapewniono skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające sankcje wobec tych osób fizycznych i prawnych, które popełniają lub są odpowiedzialne za takie przestępstwa.
(10) Intencją udzielenia ochrony prawno-karnej przede wszystkim takim instrumentom płatniczym, które otrzymają specjalną formę ochrony przed ich imitowaniem lub nadużyciem, jest zachęcenie podmiotów gospodarczych do zapewniania wydawanym przez nich instrumentom płatniczym tego rodzaju ochrony i uzupełnienie w ten sposób samych instrumentów o element zapobiegania.
(11) Konieczne jest, aby Państwa Członkowskie udzieliły sobie jak najdalej idącej wzajemnej pomocy, a także aby wzajemnie konsultowały się w przypadkach, gdy dwa lub więcej Państw Członkowskich obejmuje swoją jurysdykcją to samo przestępstwo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej:
a) "instrument płatniczy" oznacza instrument materialny, inny niż prawny środek płatniczy (banknoty i monety), umożliwiający, poprzez swój szczególny charakter, samodzielnie lub w połączeniu z innym instrumentem (płatniczym), jego posiadaczowi lub użytkownikowi dokonywanie przekazania pieniędzy lub wartości pieniężnych, taki jak na przykład karty kredytowe, karty euroczeków, inne karty wydawane przez instytucje finansowe, czeki podróżne, euroczeki, inne czeki i weksle, które są chronione przed imitacjami lub oszukańczym użyciem, na przykład poprzez wzór, kodowanie lub podpis;
b) "osoba prawna" oznacza wszelkie podmioty posiadające taki status na podstawie stosownych przepisów prawa, z wyjątkiem Państw lub innych podmiotów publicznych sprawujących władzę państwową oraz publicznych organizacji międzynarodowych.
Artykuł 2
Przestępstwa odnoszące się do instrumentów płatniczych
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, aby następujące czyny stanowiły przestępstwa karne w sytuacji ich umyślnego popełnienia, co najmniej w odniesieniu do kart kredytowych, kart euroczeków, innych kart wydawanych przez instytucje finansowe, czeków podróżnych, euroczeków, innych czeków i weksli:
a) kradzież lub innego rodzaju bezprawne przywłaszczenie instrumentu płatniczego;
b) podrabianie lub fałszowanie instrumentu płatniczego w celu użycia go w sposób oszukańczy;
c) przyjmowanie, otrzymywanie, transportowanie, sprzedaż lub przekazanie innej osobie lub posiadanie ukradzionego, uzyskanego w inny nielegalny sposób, podrobionego lub sfałszowanego instrumentu płatniczego w celu użycia go w sposób oszukańczy;
d) oszukańcze użycie ukradzionego, uzyskanego w inny nielegalny sposób, podrobionego lub sfałszowanego instrumentu płatniczego;
Artykuł 3
Przestępstwa odnoszące się do stosowania rozwiązań informatycznych
Każde Państwo Członkowskie podejmuje konieczne środki w celu zapewnienia, aby następujące czyny stanowiły przestępstwa karne, gdy są popełniane umyślnie:
dokonywanie lub powodowanie przekazania pieniędzy lub wartości pieniężnych i powodowanie w ten sposób bezprawnej utraty własności przez inną osobę, z zamiarem uzyskania bezprawnej korzyści ekonomicznej przez osobę popełniającą przestępstwo lub osobę trzecią, poprzez:
- bezprawne wprowadzanie, zmienianie, usuwanie lub ukrywanie danych informatycznych, w szczególności danych umożliwiających identyfikację, lub
- bezprawne zakłócanie działania programu lub systemu informatycznego.
Artykuł 4
Przestępstwa odnoszące się do urządzeń specjalnie dostosowanych
Każde Państwo Członkowskie podejmuje konieczne środki w celu zapewnienia, aby następujące czyny stanowiły przestępstwa karne, gdy są popełniane umyślnie:
oszukańcze sporządzanie, przyjmowanie, otrzymywanie, sprzedaż lub przekazanie innej osobie lub posiadanie:
- instrumentów, artykułów, programów komputerowych oraz wszelkich innych środków specjalnie dostosowanych do popełnienia jakiegokolwiek z przestępstw, o których mowa w art. 2 lit. b);
- programów komputerowych, których celem jest popełnienie jakiegokolwiek z przestępstw o których mowa w art. 3.
Artykuł 5
Uczestnictwo, podżeganie oraz usiłowanie
Każde Państwo Członkowskie podejmuje konieczne środki w celu zapewnienia, aby uczestnictwo i podżeganie do czynów określonych w art. 2, 3 i 4 lub usiłowanie popełnienia czynów określonych w art. 2 lit. a), b) i d) oraz art. 3 podlegały sankcji karnej.
Artykuł 6
Kary
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, aby czyny określone w art. 2-5 podlegały skutecznej, proporcjonalnej i zniechęcającej sankcji karnej, włączając w to, co najmniej w przypadkach poważnych, kary pozbawienia wolności z prawem do ekstradycji.
Artykuł 7
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, aby można było uznać odpowiedzialność osób prawnych za czyny, o których mowa w art. 2 lit. b), c) i d) oraz art. 3 i 4, popełnione na ich korzyść przez dowolną osobę, działającą albo indywidualnie, albo jako część organu tej osoby prawnej, mającą pozycję kierowniczą w danej osobie prawnej, opartą na:
- mocy do reprezentowania danej osoby prawnej, lub
- władzy podejmowania decyzji w imieniu danej osoby prawnej, lub
- władzy sprawowania kontroli w ramach danej osoby prawnej,
jak również za uczestnictwo w charakterze pomocnika lub podżegacza przy popełnianiu takiego przestępstwa.
2.
Niezależnie od przypadków wskazanych w ust. 1, każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, aby można było uznać odpowiedzialność osób prawnych wówczas, gdy brak nadzoru lub kontroli przez osoby, o których mowa w ust. 1, umożliwił popełnienie na korzyść danej osoby prawnej czynów określonych w art. 2 lit. b), c) i d) oraz art. 3 i 4 przez osobę pod jej władzą.
3.
Odpowiedzialność osoby prawnej na podstawie ust. 1 i 2 nie wyłącza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym będącym sprawcami, podżegaczami lub pomocnikami w popełnianiu czynów określonych w art. 2 lit. b), c) i d) oraz art. 3 i 4.
Artykuł 8
Sankcje dla osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, aby na osobę prawną uznaną za odpowiedzialną zgodnie z art. 7 ust. 1 nałożone zostały skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające sankcje, wśród których będą grzywny z zakresu prawa karnego oraz inne grzywny, a także potencjalnie inne sankcje, takie jak:
a) cofnięcie upoważnienia do przyjmowania korzyści lub pomocy publicznej;
b) czasowe lub stałe cofnięcie możliwości wykonywania działalności handlowej;
c) objęcie nadzorem sądowym;
d) sądowy nakaz likwidacji.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, aby na osobę prawną uznaną za odpowiedzialną zgodnie z art. 7 ust. 2 nałożone zostały skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające sankcje lub środki.
Artykuł 9
Jurysdykcja
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do objęcia swoją jurysdykcją przestępstw, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5, jeżeli dane przestępstwo zostało popełnione:
a) w całości lub w części na jego terytorium; lub
b) przez jednego z jego obywateli, przy czym prawo tego Państwa Członkowskiego może wymagać, aby dane działanie podlegało karze również w kraju, w którym zostało dokonane; lub
c) na korzyść osoby prawnej, która posiada swoją główną siedzibę na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
2.
Z zastrzeżeniem art. 10 każde Państwo Członkowskie może zdecydować, że nie będzie stosować lub że będzie stosować wyłącznie w szczególnych przypadkach lub okolicznościach zasady jurysdykcji ustanowione w:
- ust. 1 lit. b);
- ust. 1 lit. c).
3.
Państwa Członkowskie odpowiednio informują Sekretariat Generalny Rady o decyzji odnośnie do stosowania ust. 2, ze wskazaniem, gdy właściwe, szczególnych przypadków lub okoliczności, do których stosuje się tę decyzję.
Artykuł 10
Ekstradycja i oskarżenie
1. a) Każde Państwo Członkowskie, które zgodnie ze swoim prawem nie dokonuje ekstradycji swoich własnych obywateli, podejmuje środki konieczne do objęcia swoją jurysdykcją przestępstw, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5, w przypadku ich popełnienia przez własnych obywateli poza terytorium danego państwa.
b) Każde Państwo Członkowskie, w przypadku gdy jeden z jego obywateli zostanie oskarżony o popełnienie w innym Państwie Członkowskim przestępstwa polegającego na popełnieniu czynu opisanego w art. 2, 3, 4 lub 5, a nie przeprowadza ekstradycji danej osoby do innego Państwa Członkowskiego wyłącznie ze względu na jego obywatelstwo, przekazuje daną sprawę do ścigania własnym właściwym organom, jeżeli będzie to właściwe.
Aby umożliwić przeprowadzenie oskarżenia, akta, informacje i dowody dotyczące danego przestępstwa przekazuje się zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 6 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r.
Wnioskujące Państwo Członkowskie informuje się o wszczęciu oskarżenia oraz jego wynikach.
2.
Dla celów niniejszego artykułu pojęcie "obywatel" Państwa Członkowskiego interpretuje się zgodnie z wszelkimi deklaracjami dokonanymi przez to Państwo na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) i c) Europejskiej Konwencji o Ekstradycji.
Artykuł 11
Współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi
1.
Zgodnie z konwencjami, umowami wielostronnymi lub dwustronnymi lub uzgodnieniami, które mają zastosowanie, Państwa Członkowskie udzielają sobie jak najszerszych środków wzajemnego wsparcia w zakresie postępowań dotyczących przestępstw przewidzianych w niniejszej decyzji ramowej.
2.
W przypadku gdy wiele Państw Członkowskich posiada jurysdykcję w odniesieniu do przestępstw przewidzianych w niniejszej decyzji ramowej, Państwa te przeprowadzają wzajemne konsultacje dla skoordynowania własnych działań w celu skutecznego ścigania.
Artykuł 12
Wymiana informacji
1.
Dla potrzeb stosowania niniejszej decyzji ramowej Państwa Członkowskie wyznaczają operacyjne punkty kontaktowe lub wykorzystują istniejące struktury operacyjne do wymiany informacji i innych kontaktów pomiędzy Państwami Członkowskimi.
2.
Każde Państwo Członkowskie informuje Sekretariat Generalny Rady i Komisję o swoim departamencie lub departamentach pełniących rolę punktów kontaktowych zgodnie z ust. 1.
Sekretariat Generalny powiadamia o tych punktach kontaktowych pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Zasięg terytorialny
Niniejsza decyzja ramowa stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 14
Wdrożenie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne dla uzyskania zgodności z postanowieniami niniejszej decyzji ramowej do dnia 2 czerwca 2003 r.
2.
Do dnia 2 czerwca 2003 r. Państwa Członkowskie przekażą do Sekretariatu Generalnego Rady oraz do Komisji teksty przepisów transponujących do własnych krajowych systemów prawnych zobowiązania nałożone na nie przez niniejszą decyzję ramową.
Rada, do dnia 2 września 2003 r., na podstawie sprawozdania sporządzonego na podstawie powyższych informacji oraz pisemnego sprawozdania Komisji oceni stopień, w jakim Państwa Członkowskie przedsięwzięły konieczne środki dla zapewnienia zgodności z postanowieniami niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 26 czerwca 2001 r.
w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa
(2001/500/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. a), c) i e) oraz art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 3 grudnia 1998 r. Rada przyjęła wspólne działanie 98/699/WSiSW w sprawie prania brudnych pieniędzy, identyfikacji, wykrywania, zamrażania, zajmowania i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa [1].
(2) Należy uwzględnić konkluzje Prezydencji ze spotkania Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15–16 października 1999 r. oraz konkluzje Prezydencji ze spotkania Rady Europejskiej w Wiedniu w dniach 11–12 grudnia 1998 r.
(3) Rada Europejska, stwierdzając, iż poważne formy przestępczości w coraz większym stopniu są związane z podatkami i cłami, wzywa Państwa Członkowskie do udzielania sobie pełnej wzajemnej pomocy prawnej w wykrywaniu i ściganiu tego rodzaju przestępstw.
(4) Rada Europejska zaleca zbliżenie prawa karnego materialnego i proceduralnego w sprawach prania brudnych pieniędzy (w szczególności konfiskaty aktywów) oraz precyzuje, że zakres działalności przestępczej stanowiącej podstawowe przestępstwa przy praniu brudnych pieniędzy powinien być jednolity i dostatecznie szeroki we wszystkich Państwach Członkowskich.
(5) Rada Europejska w Tampere uznała, że jeżeli chodzi o krajowe prawo karne wysiłki dotyczące uzgodnienia wspólnych definicji, zakresu kryminalizacji oraz sankcji powinny, w pierwszym rzędzie, dotyczyć ograniczonej liczby dziedzin o szczególnym znaczeniu, takich jak przestępczość finansowa.
(6) Rada Europejska w Tampere zauważyła, że pranie brudnych pieniędzy należy do samej istoty przestępczości zorganizowanej i powinno być wykorzenione wszędzie tam, gdzie się pojawi.
Rada Europejska jest zdecydowana zapewnić podjęcie konkretnych działań mających na celu wykrywanie, zamrożenie, zajmowanie i konfiskatę zysków pochodzących z przestępstwa.
(7) Państwa Członkowskie podpisały się pod zasadami Konwencji Rady Europy z 1990 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy, wykrywania, zajmowania i konfiskaty zysków pochodzących z przestępstwa, zwanej dalej "Konwencją z 1990 r.",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Zastrzeżenia w odniesieniu do Konwencji z 1990 r.
Celem zintensyfikowania działań przeciwko zorganizowanej przestępczości Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, by nie wprowadzać lub nie utrzymywać zastrzeżeń w odniesieniu do następujących artykułów Konwencji z 1990 r.:
a) artykuł 2 w zakresie, w jakim przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym, którego górna granica zagrożenia jest wyższa niż jeden rok.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą utrzymać zastrzeżenia dotyczące art. 2 Konwencji z 1990 r. w odniesieniu do konfiskaty zysków pochodzących z popełnienia przestępstw podatkowych wyłącznie w celu zachowania możliwości przepadku takich korzyści, zarówno na szczeblu krajowym, jak i w ramach współpracy międzynarodowej, na podstawie instrumentów prawa krajowego, wspólnotowego oraz międzynarodowego regulującego dochodzenie wierzytelności fiskalnych;
b) artykuł 6 w odniesieniu do poważnych przestępstw.
Takie przestępstwa w każdym przypadku obejmują przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności lub co do których można orzec zastosowanie środka zabezpieczającego, którego górna granica zagrożenia jest wyższa niż jeden rok, lub, jeżeli chodzi o państwa, których system prawny przewiduje minimalne zagrożenie dla czynów zabronionych, są to przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności lub co do których można orzec zastosowanie środka zabezpieczającego na czas nie krótszy niż sześć miesięcy.
Artykuł 2
Kary
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, zgodne ze swoim systemem kar, w celu zapewnienia, że przestępstwa określone w art. 6 ust. 2 lit. a) i b) Konwencji z 1990 r., określone w art. 1 lit. b) niniejszej decyzji ramowej, zagrożone zostają karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 4 lata.
Artykuł 3
Konfiskata równowartości
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia, że jego ustawodawstwo oraz procedury dotyczące konfiskaty zysków z popełnienia przestępstwa pozwolą także, przynajmniej w przypadkach, w których nie jest możliwe zajęcie tych dochodów, na konfiskatę mienia o wartości odpowiadającej takim dochodom, zarówno w ramach postępowań czysto krajowych, jak i postępowań wszczętych na wniosek innego Państwa Członkowskiego, w tym także na podstawie wniosków o wykonanie zagranicznych nakazów konfiskaty.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć jednak możliwość konfiskaty majątku, którego wartość odpowiada zyskowi z popełnienia przestępstwa, w razie gdy wartość ta byłaby mniejsza niż 4000 EUR
Słowa "mienie", "zyski" i "konfiskata" mają takie samo znaczenie, jak w art. 1 Konwencji z 1990 r.
Artykuł 4
Rozpoznawanie wniosków o wzajemną pomoc
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by wszystkie wnioski pochodzące z innych Państw Członkowskich dotyczące identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty były rozpatrywane z takim samym pierwszeństwem, jakie przyznaje się tego rodzaju działaniom w postępowaniach krajowych.
Artykuł 5
Uchylenie obowiązujących przepisów
Artykuły 1, 3, 5 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 wspólnego działania 98/699/WSiSW zostają uchylone.
Artykuł 6
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji ramowej przed dniem 31 grudnia 2002 r.
2.
Do dnia 1 marca 2003 r. Państwa Członkowskie przekażą Sekretariatowi Generalnemu Rady oraz Komisji tekst przepisów transponujących do ich krajowego porządku prawnego obowiązki wynikające dla nich z niniejszej decyzji ramowej oraz, w razie potrzeby, notyfikacje wynikające z art. 40 ust. 2 Konwencji z 1990 r.
Na podstawie tej informacji oraz pisemnego sprawozdania Komisji Rada upewnia się, do dnia 31 grudnia 2003 r., w jakim zakresie Państwa Członkowskie podjęły środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 7
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza decyzja ramowa stosuje się do Gibraltaru, gdy tylko stosowanie Konwencji z 1990 r. zostanie rozszerzone na Gibraltar.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 6 grudnia 2001 r.
zmieniająca decyzję ramową 2000/383/WSiSW w sprawie zwiększenia ochrony poprzez sankcje karne i inne sankcje za fałszowanie związane z wprowadzeniem euro
(2001/888/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. e) i art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Szwecji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 29 maja 2000 r. Rada przyjęła decyzję ramową 2000/383/WSiSW w sprawie zwiększenia ochrony poprzez karne i inne sankcje za fałszowanie w związku z wprowadzeniem euro [2].
(2) Środki przewidziane w decyzji ramowej 2000/383/WSiSW należy uzupełnić przepisem o uznawaniu wcześniejszych wyroków dotyczących przestępstw określonych w niniejszej decyzji ramowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Po art. 9 decyzji ramowej 2000/383/WSiSW dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Uznawanie wcześniejszych wyroków
Każde Państwo Członkowskie uznaje zasadę uznawania wcześniejszych wyroków na warunkach obowiązujących w jego prawie krajowym, a także na tych samych warunkach, do celów dowiedzenia winy za przestępstwa notoryczne, uznaje prawomocne orzeczenia wydane w innym Państwie Członkowskim za przestępstwa określone w art. 3–5 niniejszej decyzji ramowej lub za przestępstwa określone w art. 3 Konwencji, niezależnie od rodzaju fałszowanej waluty" .
Artykuł 2
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki do wykonania niniejszej decyzji ramowej do dnia 31 grudnia 2002 r.
2.
Do dnia 31 grudnia 2002 r. Państwa Członkowskie przekażą do Sekretariatu Generalnego Rady, Komisji i Europejskiego Banku Centralnego tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego zobowiązania nałożone na nie poprzez niniejszą decyzję ramową.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Zalecenie Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 12 lutego 2001 r.
w sprawie współpracy europejskiej przy ocenie jakości edukacji szkolnej
(2001/166/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4 i art. 150 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istnieje potrzeba wspierania europejskiego wymiaru w edukacji, ponieważ jest to zasadniczy cel budowania Europy obywateli.
(2) Jakość edukacji jest jednym z głównych celów szkolnictwa podstawowego i średniego szczebla, łącznie z kształceniem zawodowym, dla wszystkich Państw Członkowskich w kontekście społeczeństwa kształcącego się.
(3) Jakość edukacji szkolnej musi być zapewniona na wszystkich poziomach i we wszystkich obszarach szkolnictwa, bez względu na różnice w celach edukacji, metody i potrzeby niezależnie od rankingów osiągnięć szkół, jeżeli takie istnieją.
(4) W trakcie ostatnich dekad, środki przeznaczone na edukację zwiększyły się we wszystkich krajach uprzemysłowionych.
Edukacja jest postrzegana nie tylko jako rozwój jednostki, ale również jako przyczynienie się do spójności społecznej, włączenia społecznego oraz jako sposób rozwiązania problemów zatrudnienia.
Kształcenie ustawiczne jest ważnym sposobem kontrolowania przyszłości zawodowej i osobistej.
Wysoki poziom edukacji jest istotny w świetle polityk rynku pracy, swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie i uznawania dyplomów i kwalifikacji nauczycielskich.
(5) Obowiązkiem Państw Członkowskich zapewnienie, w miarę możliwości, że programy nauczania uwzględniają rozwój w społeczeństwie.
(6) Państwa Członkowskie powinny pomagać instytucjom edukacyjnym w spełnieniu wymogów edukacyjnych i społecznych w nowym tysiącleciu oraz w tym, by były na bieżąco z rozwojem, który z nich wynika.
Dlatego Państwa Członkowskie powinny wspierać instytucje edukacyjne w celu poprawy jakości usług, które dostarczają przez zapewnienie im pomocy przy opracowywaniu nowych inicjatyw zapewniających jakość nauczania oraz we wspieraniu zarówno przepływu osób jaki i wiedzy między państwami.
(7) W dziedzinie polityk rynku pracy Rada corocznie przyjmuje wytyczne dotyczące zatrudnienia oparte na wskaźnikach i celach ilościowych.
Wytyczna 7 z wytycznych dotyczących zatrudnienia na 2000 r., wymieniona w Załączniku do decyzji 2000/228/WE [4], stanowi, że Państwa Członkowskie "poprawią jakość swoich systemów szkolnictwa w celu znacznego zmniejszenia liczby młodych ludzi, która przedwcześnie rezygnuje z kształcenia.
Należy zwrócić szczególną uwagę na młodych ludzi mających problemy z nauką".
(8) Wytyczna 8 z wymienionych wytycznych odnosi się do coraz bardziej powszechnej umiejętności posługiwania się komputerem, do wyposażania szkół w sprzęt komputerowy i do ułatwienia uczniom dostępu do Internetu do końca 2002 r., co miałoby korzystny wpływ na jakość edukacji i przygotowałoby młodych ludzi do ery cyfrowej.
(9) Promowanie mobilności jako celu Wspólnoty zawartego w art. 149 i art. 150 Traktatu powinno być zachęcane wysokim poziomem edukacji.
(10) Współpraca europejska i ponadgraniczne wymiany doświadczeń przyczynią się do określenia i szerzenia skutecznych i ogólnie akceptowanych metod oceniania jakości.
(11) Systemy mające na celu zapewnienie jakości muszą pozostawać elastyczne i dające się dostosować do nowej sytuacji spowodowanej zmianami w strukturze celów instytucji edukacyjnych, uwzględniających kulturowy wymiar edukacji.
(12) Systemy mające zapewniać jakość różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich i pomiędzy instytucjami edukacyjnymi, w zależności od zróżnicowania, struktury, warunków finansowych, charakteru instytucjonalnego oraz podejścia do spraw szkolnictwa w poszczególnych instytucjach.
(13) Ocena jakości oraz samoocena szkoły w szczególności są narzędziami właściwie nadającymi się do zwalczania problemu przedwczesnego rezygnowania z dalszego kształcenia przez młodych ludzi oraz problemu wykluczenia społecznego w ogóle.
(14) W celu osiągnięcia jakości edukacji dostępna jest cała gama środków.
Ocena jakości jest jednym z nich i w sposób wartościowy przyczynia się do dbania i rozwijania jakości edukacji w szkołach ogólnokształcących i zawodowych.
Ocena jakości edukacji musi próbować, między innymi, ocenić zdolności szkoły do wykorzystania nowych technologii informatycznych, które stają się coraz bardziej rozpowszechnione.
(15) Powiązanie pomiędzy instytucjami zaangażowanymi w ocenę jakości edukacji w szkołach na poziomie europejskim ma znaczenie fundamentalne.
Istniejące powiązania, takie jak europejska sieć decydentów dla oceny systemów edukacyjnych ustanowiona przez Państwa Członkowskie w 1995 r. może stanowić bezcenną pomoc przy wykonywaniu tego zalecenia.
(16) Komisja przeprowadziła projekt pilotażowy w sprawie oceny jakości w szkolnictwie wyższym w 1994 i 1995 r.
Zalecenie Rady 98/561/WE z dnia 24 września 1998 r. w sprawie współpracy europejskiej w zakresie zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym [5] podkreśla znaczenie wymiany informacji i doświadczeń oraz współpracy w zakresie zapewnienia jakości pomiędzy innymi Państwami Członkowskimi.
(17) Program Socrates [6], w szczególności działanie 6.1, wzywa Komisję do wspierania wymiany informacji i doświadczeń w kwestiach wspólnego zainteresowania.
Ocena jakości w edukacji szkolnej jest jednym z tematów priorytetowych wspomnianego działania.
(18) Komisja, od marca 1996 r., rozpoczęła różne badania i działalności operacyjne w celu zbadania kwestii oceny z różnych perspektyw w celu opisania dużej różnorodności możliwych podejść i metodologii oceny edukacji używanych na poszczególnych poziomach.
(19) Komisja przeprowadziła projekt pilotażowy podczas roku akademickiego 1997/1998 w 101 szkołach średnich w państwach uczestniczących w programie Socrates, który podniósł świadomość zagadnień jakości i pomógł poprawić jakość edukacji w tych szkołach.
Sprawozdanie końcowe, z czerwca 1999 r., zatytułowane "Ocena jakości w edukacji szkolnej, europejski projekt pilotażowy" podkreśla wielość elementów metodologicznych jako istotnych elementów skutecznej samooceny.
(20) W swoich konkluzjach z 16 grudnia 1997 r. [7] Rada postanowiła, że ocena jest istotnym elementem zapewniania, — i gdzie sytuacja tego wymaga, podnoszenia jakości.
(21) Prezydencja Rady oświadczyła w swoich konkluzjach na nadzwyczajnym szczycie Rady Europejskiej, który odbył się w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r., że europejskie systemy szkolnictwa muszą być dostosowane zarówno do potrzeb społeczeństwa informacyjnego, jak i do potrzeby podniesienia poziomu zatrudnienia i poprawy jego jakości.
(22) W związku z rozszerzeniem Unii kraje kandydujące powinny być zaangażowane we współpracę europejską w zakresie oceny jakości.
(23) Konieczne jest uwzględnienie zasady pomocniczości i wyłącznej odpowiedzialności Państw Członkowskich za organizację i strukturę ich systemów edukacji, tak by szczególny charakter kulturowy i tradycje edukacyjne każdego z Państw mogły się nadal rozwijać,
I. ZALECAJĄ, ABY PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE:
w zakresie swoich warunków ekonomicznych, społecznych i kulturowych, należycie uwzględniając europejski wymiar, wspierały poprawę jakości oceny edukacji szkolnej poprzez:
1) wspieranie i, tam gdzie sytuacja tego wymaga, ustanawianie przejrzystych systemów oceny jakości, które miałyby następujące cele:
a) zagwarantowanie wysokiego poziomu edukacji, jednocześnie promując włączenie społeczne i równe możliwości dla dziewcząt i chłopców;
b) zagwarantowanie jakości edukacji szkolnej jako podstawy kształcenia ustawicznego;
c) zachęcanie szkół do samooceny jako metody kreującej nauczanie i doskonalenie, w ramach zrównoważonej samooceny szkół i jakiejkolwiek oceny zewnętrznej;
d) korzystania z technik służących poprawie jakości jako środka bardziej skutecznego dostosowania do wymagań dzisiejszych, nieustannie zmieniających się realiów;
e) wyjaśnienia celu i warunków samooceny szkół i zapewnienia, że podejście do samooceny jest zgodne z innymi uregulowaniami;
f) rozwinięcia ocen zewnętrznych w celu udzielenia wsparcia metodologicznego szkołom przy samoocenie, wydania zewnętrznej opinii o szkole, wspierając tym samym proces stałej poprawy oraz dopilnowania, aby nie były to tylko kontrole czysto administracyjne;
2) zachęcanie i wspieranie, gdzie sytuacja tego wymaga, zaangażowania ludzi związanych ze szkołami, łącznie z nauczycielami, uczniami, dyrekcją, rodzicami oraz ekspertami, w procesie samooceny w szkołach w celu promowania wspólnej odpowiedzialności za poprawę szkół;
3) wspieranie szkoleń w zakresie zarządzania i korzystania z instrumentów samooceny, które służą następującym celom:
a) sprawienie, aby samoocena szkoły była skuteczną funkcją jako instrument wzmacniający zdolność szkół do poprawy;
b) zapewnienie skutecznego upowszechniania przykładów dobrej praktyki oraz nowych instrumentów w ramach samooceny;
4) promowanie zdolności szkół do wzajemnego uczenia się od siebie w ramach kraju oraz na skalę europejską, co miałoby następujące cele:
a) zidentyfikowanie i szerzenie dobrej praktyki i skutecznych narzędzi, takich jak wskaźniki i wzorce w zakresie oceny jakości edukacji szkolnej;
b) tworzenie powiązań pomiędzy szkołami na wszystkich właściwych poziomach w celu wzajemnego wspierania i zapewnianie zewnętrznego bodźca do procesu oceny;
5) zachęcenie do współpracy między wszystkimi władzami zaangażowanymi w ocenę jakości edukacji szkolnej i wspieranie ich europejskich powiązań.
Ta współpraca mogłaby obejmować następujące obszary:
a) wymianę informacji i doświadczenia, w szczególności w sprawie rozwoju metodologii i przykładów dobrej praktyki, szczególnie poprzez korzystanie z nowoczesnych technologii informatycznych i łączności oraz, w stosownych przypadkach, poprzez organizowanie europejskich konferencji, seminariów i warsztatów;
b) zbieranie danych i rozwój narzędzi takich jak wskaźniki i wzorce, które szczególnie mogłyby przydać się w ocenie jakości w szkołach;
c) publikowanie wyników oceny szkoły, zgodnie z odpowiednimi politykami każdego Państwa Członkowskiego i jego instytucji edukacyjnych, tak aby były one dostępne dla władz w Państwach Członkowskich;
d) wspieranie kontaktów między ekspertami w celu ulepszania europejskiej wiedzy fachowej w tej dziedzinie;
e) korzystanie z wyników międzynarodowych badań w zakresie oceny jakości w szkołach.
II.
WZYWAJĄ KOMISJĘ DO:
1) zachęcania, przy ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi oraz na podstawie istniejących programów wspólnotowych, współpracy określonej w sekcji i pkt 4 i 5, angażowania odpowiednich organizacji i stowarzyszeń mających niezbędne doświadczenie w tej dziedzinie.
Czyniąc to, Komisja powinna zapewnić pełne wykorzystanie wiedzy fachowej sieci Eurydice określonej w działaniu 6.1 programu Socrates;
2) ustanowienia, na podstawie istniejących programów wspólnotowych, bazy danych do celów upowszechniania skutecznych narzędzi i instrumentów oceny jakości szkolnej.
Baza danych powinna również zawierać przykłady dobrej praktyki i powinna być dostępna w Internecie; powinna być również zapewniona możliwość jej interaktywnego wykorzystania;
3) wykorzystania środków w ramach istniejących programów wspólnotowych, skorzystania z doświadczeń tych programów oraz rozwoju istniejących sieci;
4) sporządzenia, jako pierwszy krok, spisu instrumentów i strategii oceny jakości w szkolnictwie podstawowym i średnim, które wykorzystywane są już w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Kiedy spis zostanie sporządzony, Komisja wraz z Państwami Członkowskimi, opracuje dalsze działania.
Parlament Europejski, Rada, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów powinny być regularnie dokładnie informowane o dalszych działaniach;
5) przedstawiania, na podstawie udziału Państw Członkowskich trzyletnich, szczegółowych sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów w związku z wykonaniem niniejszego zalecenia;
6) wyciągania wniosków i przedkładania propozycji na podstawie tych sprawozdań.
Dyrektywa 2001/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 stycznia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG odnoszącą się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje pochodzące z pojazdów silnikowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, [2]
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu, [3]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [4] jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w procedurze homologacji typu przewidzianej w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5].
(2) Dyrektywa 70/220/EWG ustanawia specyfikacje dla badań emisji z pojazdów silnikowych wchodzących w jej zakres.
W świetle zdobytego ostatnio doświadczenia i szybkiego rozwoju nowych technologii pokładowych układów diagnostycznych, właściwe jest odpowiednie dostosowanie tych specyfikacji.
(3) Pokładowa diagnostyka (OBD) jest na wcześniejszym etapie rozwoju w przypadku pojazdów z silnikami z zapłonem iskrowym, które trwale lub czasowo zasilane są gazem płynnym (LPG) lub gazem ziemnym (NG) i nie może być wymagana w takich nowych typach pojazdów przed 2003 r.
(4) Dyrektywa 70/220/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 70/220/EWG ppkt 8.1 otrzymuje brzmienie:
"8.1. Pojazdy z silnikami z zapłonem iskrowym
8.1.1. Silniki zasilane benzyną
Od dnia 1 stycznia 2000 r. w odniesieniu do nowych typów oraz od dnia 1 stycznia 2001 r. w odniesieniu do wszystkich typów pojazdy kategorii M1 – z wyjątkiem pojazdów, których masa maksymalna przekracza 2500 kg – oraz pojazdy kategorii N1 klasa I muszą być wyposażone w układ OBD dla kontroli emisji zgodnie z załącznikiem XI.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. w odniesieniu do nowych typów oraz od dnia 1 stycznia 2002 r. w odniesieniu do wszystkich typów, pojazdy kategorii N1 klasa II i III oraz pojazdy kategorii M1, których masa maksymalna przekracza 2500 kg, muszą być wyposażone w układ OBD dla kontroli emisji zgodnie z załącznikiem XI.
8.1.2. Pojazdy zasilane LPG i gazem ziemnym
Od dnia 1 stycznia 2003 r. w odniesieniu do nowych typów oraz od dnia 1 stycznia 2004 r. w odniesieniu do wszystkich typów, pojazdy kategorii M1 – z wyjątkiem pojazdów, których masa maksymalna przekracza 2500 kg – oraz pojazdy kategorii N1 klasa I, zasilane trwale lub czasowo LPG, albo gazem ziemnym, muszą być wyposażone w układ OBD dla kontroli emisji zgodnie z załącznikiem XI.
Od dnia 1 stycznia 2006 r. w odniesieniu do nowych typów oraz od dnia 1 stycznia 2007 r. w odniesieniu do wszystkich typów pojazdy kategorii N1 klasa II i III oraz pojazdy kategorii M1, których masa maksymalna przekracza 2500 kg, zasilane trwale lub czasowo LPG albo gazem ziemnym, muszą być wyposażone w układ OBD dla kontroli emisji zgodnie z załącznikiem XI" .
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 6 lutego 2002 r. iniezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/2/WE
z dnia 4 stycznia 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 1999/36/WE w sprawie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/36/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie przewoźnych urządzeń ciśnieniowych [1], w szczególności jej art. 14.
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 1999/36/WE stanowi, że nowe zbiorniki i cysterny spełniają wymagania zawarte we właściwych przepisach dyrektywy Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/61/WE [3] oraz przepisach dyrektywy Rady 96/49/WE [4] z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych, ostatnio zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/62/WE [5].
(2) Postanowienia Umowy Europejskiej w sprawie międzynarodowych przewozów drogowych towarów niebezpiecznych (zwane dalej jako ADR) i Regulaminu międzynarodowego przewozu koleją towarów niebezpiecznych (dalej określanego jako RID) [6] wraz ze zmianami są załączone odpowiednio do dyrektyw 94/55/WE i 96/49/WE.
Nowa wersja ADR i RID wejdzie w życie dnia 1 lipca 2001 r.
(3) Załącznik V do dyrektywy 1999/36/WE ustanawia moduły postępowania przy ocenie zgodności nowych zbiorników i cystern.
Przepisy te nie są zgodne z nową wersją ADR i RID.
W związku z tym załącznik ten powinien zostać zmieniony.
(4) Zmiany konieczne do dostosowania załączników do dyrektywy 1999/36/WE są przyjmowane na podstawie art. 14 tej dyrektywy, zgodnie z procedurą przewidzianą w jej art. 15.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 15 dyrektywy 1999/36/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do dyrektywy 1999/36/WE zostaje zastąpiony tekstem załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/3/WE
z dnia 8 stycznia 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/150/EWG odnoszącą się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych oraz dyrektywę Rady 75/322/EWG odnoszącą się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywołanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest wyjaśnienie niektórych artykułów dyrektywy 74/150/EWG oraz dostosowanie załączników do tej dyrektywy do załączników do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 2000/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4], a także do załączników do dyrektywy Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 2000/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6].
(2) Dyrektywa Rady 75/322/(EWG) [7], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2000/2/WE [8], zawiera dokument informacyjny, którego numeracja wymaga zmian zgodnie z numeracją wprowadzoną niniejszą dyrektywą.
(3) Dyrektywy 74/150/EWG i 75/322/EWG należy odpowiednio dostosować.
(4) Przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego przez art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 74/150/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 lit. b) wyrazy "specjalnych dyrektywach" zastępuje się wyrazami "dyrektywach specjalnych wymienionych w załączniku II".
2.
W art. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:"Do wniosku załączony jest wyczerpujący wykaz informacji lub dokument informacyjny, których wzory znajdują się w załączniku I oraz dokumenty wymienione w tym załączniku."
3.
W art. 4 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"Państwo Członkowskie udziela homologacji wszystkich typów ciągników (określonych w załączniku II, łącznie z kategorią, do której należą), które spełniają następujące warunki:".
4.
Załączniki zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Załącznik IIA (oprócz dodatków do tego załącznika) do dyrektywy 75/322/EWG zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 2002 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2001/4/WE
z dnia 19 stycznia 2001 r.
zmieniająca szóstą dyrektywę (77/388/EWG) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w odniesieniu do okresu stosowania minimalnej standardowej stopy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [3], zwanej dalej szóstą dyrektywą w sprawie podatku VAT, stanowi, że Rada powinna podjąć decyzję w sprawie poziomu standardowej stopy mającej zastosowanie po dniu 31 grudnia 2000 r.
(2) Pomimo iż obecnie obowiązująca w Państwach Członkowskich standardowa stopa podatku od wartości dodanej wraz z mechanizmem systemu przejściowego zapewnia funkcjonowanie tego systemu w możliwym do przyjęcia stopniu, nie można dopuścić do tego, by narastające rozbieżności standardowych stawek VAT stosowanych przez Państwa Członkowskie doprowadziły do powstania strukturalnych nierównowag we Wspólnocie i do zniekształcenia konkurencji w niektórych sektorach działalności, przynajmniej w okresie wprowadzania w życie nowej strategii VAT upraszczającej i modernizującej obecnie obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe w sprawie VAT, określonej w komunikacie Komisji z dnia 7 czerwca 2000 r.
(3) Dlatego też właściwe jest utrzymanie obecnej minimalnej standardowej stopy na poziomie 15 % na dalszy okres, wystarczająco długi, aby umożliwić wprowadzanie strategii upraszczania i modernizacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 12 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy w sprawie VAT akapit pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"3. a) Państwo Członkowskie ustala standardową stopę podatku od wartości dodanej jako wartość procentową podstawy opodatkowania, jednakową dla dostawy towarów i świadczenia usług.
W okresie między dniem 1 grudnia 2001 r. a dniem 31 grudnia 2005 r. ta wartość procentowa nie może być niższa niż 15 %.
Na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Komitetem Ekonomiczno-Społecznym Rada jednomyślnie podejmuje decyzję w sprawie poziomu standardowej stopy stosowanej po dniu 31 grudnia 2005 r."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przed dniem 1 stycznia 2001 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa 2001/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 lutego 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2 oraz art. 5 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [5] określa wykaz dodatków do żywności, które mogą być stosowane we Wspólnocie oraz warunki stosowania tych dodatków.
(2) Od czasu przyjęcia dyrektywy 95/2/WE nastąpił rozwój techniczny w dziedzinie dodatków do żywności.
(3) Dyrektywę 95/2/WE należy dostosować w kontekście tych zmian.
(4) Dodatki do żywności mogą być dozwolone do stosowania w środkach spożywczych jedynie, jeżeli spełniają one ogólne kryteria ustanowione w załączniku II do dyrektywy 89/107/EWG.
(5) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/107/EWG Państwa Członkowskie mogą dopuścić nowe dodatki do żywności do stosowania na swoim terytorium, na okres dwóch lat.
(6) Zgodnie z wnioskami Państw Członkowskich, następujące dodatki do żywności, dopuszczone do stosowania krajowego, powinny być zaaprobowane na poziomie wspólnotowym: propan, butan oraz izobutan; produkty te powinny być etykietowane zgodnie z dyrektywą Rady 75/324/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli [6].
(7) Na podstawie art. 6 dyrektywy 89/107/EWG, przeprowadzono konsultacje z Naukowym Komitetem ds. żywności, powołanym na mocy decyzji Komisji 97/579/WE [7] w sprawie przyjęcia przepisów mogących mieć wpływ na sprawy zdrowia publicznego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 95/2/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) w tabeli dodaje się substancję dodatkową w brzmieniu:
"E 949 Wodór*"
b) w pkt 3 uwagi, do tekstu odpowiadającego symbolowi*, dodaje się, co następuje:
"E 949"
2. w załączniku IV
a) w trzeciej i czwartej kolumnie, do wiersza odnoszącego się do
"E 445: Ester glicerolu i żywicy roślinnej"
dodaje się, co następuje:
_BAR_ _BAR_ "Mętne napoje spirytusowe, zgodne z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1576/89 ustanawiającym ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych _BAR_ 100 mg/l _BAR_
_BAR_ _BAR_ Mętne napoje spirytusowe o rzeczywistej objętościowej zawartości alkoholu mniejszej niż 15 % _BAR_ 100 mg/l _BAR_
b) dodaje się wiersze w brzmieniu:
"E 650 _BAR_ Octan cynku _BAR_ Guma do żucia _BAR_ 1000 mg/kg _BAR_
E 943a _BAR_ Butan _BAR_ Olej roślinny do zraszania patelni (tylko do profesjonalnego użycia) Wodna emulsja w zraszaczu _BAR_ quantum satis _BAR_
E 943b _BAR_ Izobutan _BAR_
E 944 _BAR_ Propan" _BAR_
3.
W załączniku V wiersz pierwszy otrzymuje brzmienie:
"E 1520 _BAR_ Glikol 1,2-propylenowy _BAR_ Barwniki, emulgatory, przeciwutleniacze i enzymy (maksymalnie 1 g/kg w środku spożywczym)" _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 24 sierpnia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/6/WE
z dnia 29 stycznia 2001 r.
dostosowująca po raz trzeci do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/62/WE [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do dyrektywy 96/49/WE zawiera przepisy dotyczące międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych zwykle znane jako "RID", stosowane od dnia 1 lipca 1999 r.
(2) RID jest uaktualniany co dwa lata, dlatego zmieniona wersja wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r. z okresem przejściowym do dnia 31 grudnia 2002 r., za wyjątkiem towarów niebezpiecznych klasy 7 (materiały radioaktywne), dla których okres przejściowy zakończy się w dniu 31 grudnia 2001 r.
(3) Konieczne jest, zatem wprowadzenie zmian do załącznika do dyrektywy 96/49/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. transportu towarów niebezpiecznych, powołanego na mocy art. 9 dyrektywy 96/49/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/49/WE otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa Komisji 2001/7/WE
z dnia 29 stycznia 2001 r.
dostosowująca po raz trzeci do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/61/WE [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załączniki A i B do dyrektywy 94/55/WE zawierają załączniki A i B do Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych znanej powszechnie pod nazwą ADR, stosowane od dnia 1 lipca 1999 r.
(2) ADR jest uaktualniana co dwa lata i dlatego w zmienionej wersji wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r. z okresem przejściowym do dnia 31 grudnia 2002 r., z wyjątkiem towarów niebezpiecznych klasy 7 (materiały promieniotwórcze), dla których okres przejściowy kończy się w dniu 31 grudnia 2001 r.
(3) Konieczna jest zatem zmiana załączników do dyrektywy 94/55/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 94/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik A otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa Komisji 2001/8/WE
z dnia 8 lutego 2001 r.
zastępująca załącznik I do dyrektywy Rady 92/109/EWG w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/109/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [1], zmienioną dyrektywą Komisji 93/46/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest wprowadzenie w życie decyzji podjętych przez Komisję Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających w marcu 2000 r. celem włączenia norefedryny do tabeli I Załącznika do Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1988 r.
(2) Aby spełnić powyższy warunek, konieczne jest wprowadzenie zmian do kategorii 1 załącznika I do dyrektywy podstawowej.
(3) Takie włączenie kontynuuje proces dostosowywania przepisów dyrektywy do przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [3], wykonanego i ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3769/92 [4].
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3677/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 92/109/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zastosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 marca 2001 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/9/WE
z dnia 12 lutego 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], zmienioną dyrektywą Komisji 1999/52/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Programy dotyczące paliw samochodowych, które zostały zapoczątkowane w 1992 r. w celu zapewnienia podstaw analitycznych dla ustanowienia w 2000 r. i w latach późniejszych norm emisji zanieczyszczeń i jakości paliwa, których założeniem jest osiągnięcie celów dotyczących poprawy jakości powietrza ze szczególnym skupieniem się na ograniczeniu emisji zanieczyszczeń przez pojazdy transportu drogowego, określiły wzorzec obsługi pojazdu silnikowego, jako najistotniejszego czynnika ruchu drogowego wpływającego na jakość powietrza.
(2) Dyrektywa 96/96/WE określa, jakie badania należy przeprowadzić podczas okresowej kontroli sprawdzającej, czy poziom emisji zanieczyszczeń przez pojazdy napędzane silnikami benzynowymi, jak i wysokoprężnymi znajduje się nadal w dopuszczalnych granicach.
(3) Zawartość tlenku węgla w emisji pojazdów benzynowych wyposażonych w pewne systemy obróbki gazów wydechowych (norma 1 Euro) musi być badana na niskich i wysokich obrotach silnika.
(4) Dyrektywa 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do środków mających zapobiegać zanieczyszczeniu powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG [3] wymaga wprowadzenia od 2000 r. pokładowych systemów diagnostycznych (OBD) dla samochodów i lekkich pojazdów użytkowych napędzanych silnikami benzynowymi, w celu nadzorowania działania układu kontroli wydzielania spalin pojazdu.
Podobnie, od 2003 r., w pokładowe systemy diagnostyczne będą wyposażone nowe pojazdy z silnikiem diesla.
(5) Rozwój pokładowych systemów diagnostycznych zdolnych do nadzorowania i zapisu usterek w trakcie działania pojazdu powinien zmniejszyć lukę między warunkami podczas badań, a rzeczywistym funkcjonowaniem pojazdu.
(6) Niniejsza dyrektywa znosi konieczność badań pojazdów benzynowych na niskich obrotach jałowych, tym samym redukując stopień skomplikowania badań, zwiększając jednocześnie ich dokładność poprzez monitorowanie funkcjonowania układu pokładowych systemów diagnostycznych.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektywy w sprawie badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep ustanowionego art. 8 dyrektywy 96/96/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/96/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, najpóźniej w ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przyjmowanych aktów prawa krajowego, w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2001/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 maja 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/68/EWG w odniesieniu do trzęsawki owiec
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki zdrowotne zwierząt odnośnie do trzęsawki owiec dotyczące wprowadzania do obrotu zwierząt są ustanowione w dyrektywie Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [4].
(2) Komisja uzyskała opinie naukowe, w szczególności od Naukowego Komitetu Sterującego, dotyczące kilku aspektów zakaźnych encefalopatii gąbczastych (TSE).
Przepisy ustanowione w dyrektywie 91/68/EWG powinny zostać zrewidowane w świetle tych opinii.
(3) Powinny zostać ustanowione przepisy dotyczące wszystkich spraw dotyczących TSE, do stosowania przede wszystkim do produkcji i wprowadzania do obrotu żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady w celu zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych [5].
(4) Niniejsza dyrektywa dotyczy bezpośrednio zdrowia publicznego i odnosi się do funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Dlatego właściwe jest przyjęcie art. 152 ust. 4 lit. b) Traktatu jako podstawy prawnej dla przyjęcia przepisów odnośnie do zapobiegania i zwalczania określonych zakaźnych encefalopatii gąbczastych.
(5) Dlatego dyrektywa 91/68/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/68/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 7 wyrażenie "wymienioną w wykazach załącznika B sekcja I i II" zastępuje się wyrażeniem "wymienioną w wykazach załącznika B sekcja I".
2) Skreśla się art. 6 lit. b).
3) W art. 7 ust. 1 wyrażenie "określonych w załączniku B sekcja II i III" zastępuje się wyrażeniem "określonych w załączniku B sekcja III".
4) W art. 8 ust. 1 wyrażenie "wymienionych w załączniku B sekcja II i III" zastępuje się wyrażeniem "wymienionych w załączniku B sekcja III".
5) Skreśla się sekcję II załącznika B.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do 30 czerwca 2001 r.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 2001 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/11/WE
z dnia 14 lutego 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep - badania funkcjonalne urządzeń ograniczających prędkość pojazdów użytkowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], zmienioną dyrektywą Komisji 1999/52/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Montowanie systemów ograniczania prędkości drogowej (RSL) w niektórych pojazdach kategorii M3 i N3 zostało nakazane dyrektywą Rady 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie [3] dla zapewnienia bezpieczeństwa, ochrony środowiska oraz wyrównania konkurencyjności.
Montowanie w pojazdach objętych zakresem dyrektywy zostało wykonane do dnia 1 stycznia 1996 r.
(2) Dyrektywa 96/96/WE nie zawiera wymogów dotyczących przeprowadzania kontroli prawidłowego działania systemów RSL, tzn. zdolności urządzenia do skutecznego kontrolowania maksymalnej prędkości pojazdu.
(3) Niniejsza dyrektywa zmieniająca wymaga od władz przeprowadzenia badań, które zapewnią prawidłowe działanie RSL.
(4) Obecnie dostępne są proste i powszechne systemy diagnostyczne, które jednostki badawcze mogą zastosować do zbadania znacznej większości pojazdów wyposażonych w ograniczniki prędkości.
W przypadku tych pojazdów, w których nie będą mogły zostać zastosowane powszechnie dostępne narzędzia diagnostyczne, władze będą musiały albo posłużyć się sprzętem udostępnionym przez producenta pojazdu, albo zapewnić przyjmowanie odpowiedniego świadectwa badań od producenta pojazdu lub jego reprezentanta.
(5) W przyszłości okresowe sprawdzanie prawidłowego działania urządzenia ograniczającego prędkość będzie ułatwione w pojazdach, które, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2135/98 z dnia 24 września 1998 r., zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 [4], wyposażono w nowe urządzenie rejestrujące (tachograf cyfrowy). Nowe pojazdy będą wyposażane w takie urządzenia od 2003 r.
(6) Przepisy przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektywy w sprawie nadzoru technicznego powołanego na mocy art. 8 dyrektywy 96/96/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W ppkt 7.10 załącznika II do dyrektywy 96/96/WE dodaje się tiret czwarte w brzmieniu:
"— tam, gdzie to możliwe, sprawdzenie, czy nastawiona prędkość urządzenia ograniczającego prędkość jest zgodna z limitami ustanowionymi w art. 2 i 3 dyrektywy 92/6/EWG i czy urządzenie ograniczające prędkość zapobiega przekraczaniu ustalonych wartości przez pojazdy wymienione w powyższych artykułach." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie najpóźniej dwóch lat od momentu jej wejścia w życie.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 [4] Traktatu w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego w dniu 22 listopada 2000 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [5] powinna zostać zmieniona, aby uwzględnić doświadczenia z jej wprowadzania w życie oraz rozwój sytuacji w sektorze kolejowym od jej przyjęcia, aby zapewnić osiągnięcia jej celów.
(2) Sprawiedliwy i niedyskryminujący dostęp do infrastruktury musi być zagwarantowany przez oddzielenie określonych podstawowych funkcji lub utworzenie regulatora kolejowego spełniającego funkcje kontrolne i wdrożeniowe, jak również przez oddzielenie rachunku zysków i strat oraz bilansu.
(3) Sprawiedliwy i niedyskryminujący dostęp do infrastruktury musi być zagwarantowany także przez oddzielenie funkcji związanych z bezpieczeństwem lub utworzenie regulatora kolejowego spełniającego funkcje kontrolne i wdrożeniowe.
W każdym razie przedsiębiorstwa kolejowe mogą być zaangażowane w niedyskryminujący sposób w stosowanie i monitorowanie norm bezpieczeństwa.
(4) Rozszerzenie uprawnień do dostępu, jak w przypadku innych gałęzi transportu, dokonuje się w powiązaniu z równoczesnym wprowadzaniem w życie koniecznych towarzyszących środków harmonizujących.
(5) Zgodnie z celem sfinalizowania tworzenia rynku wewnętrznego, który obejmie możliwość spełnienia przez wszystkie koncesjonowane przedsiębiorstwa kolejowe warunków bezpieczeństwa do celów świadczenia usług, prawa dostępu powinny być, na okres przejściowy do siedmiu lat, rozszerzone na koncesjonowane przedsiębiorstwa kolejowe transportu międzynarodowego rzeczy w sieci zwanej Transeuropejską Kolejową Siecią Towarową, w tym dostęp do oraz świadczenie usług w głównych terminalach i portach.
Po tym okresie przejściowym Transeuropejska Kolejowa Sieć Towarowa powinna objąć całą europejską sieć kolejową, a przedsiębiorstwa kolejowe powinny mieć przyznane prawa dostępu do niej dla międzynarodowego transportu rzeczy.
(6) Prawo dostępu przyznaje się koncesjonowanemu przedsiębiorstwu kolejowemu spełniającemu warunki bezpieczeństwa i poszukującemu dostępu, niezależnie od rodzaju prowadzonych przewozów.
(7) Państwa Członkowskie zachowują swobodę przyznawania praw dostępu, szerszych od dostępu dla przedsiębiorstw kolejowych prowadzących międzynarodowy transport kombinowany, zrzeszeniom międzynarodowym prowadzącym przewozy międzynarodowe oraz przedsiębiorstwom kolejowym prowadzącym międzynarodowe przewozy rzeczy w Transeuropejskiej Kolejowej Sieci Towarowej.
Korzystanie z tychszerszych praw dostępu może być ograniczone do koncesjonowanych przedsiębiorstw kolejowych Państw Członkowskich, jeżeli są przyznane prawa dostępu o podobnym charakterze, pod warunkiem że ograniczenie to jest zgodne z Traktatem.
(8) Aby wspierać skuteczne zarządzanie infrastrukturą w interesie publicznym, zarządzający infrastrukturą powinni mieć nadany status niezależności od państwa oraz swobodę zarządzania swoimi sprawami wewnętrznymi, natomiast Państwa Członkowskie powinny podjąć konieczne środki dla rozwoju i bezpiecznego użytkowania infrastruktury kolejowej.
(9) Aby wspierać skuteczne świadczenie usług transportowych w przewozach pasażerów i towarów oraz aby zapewnić przejrzystość w ich finansach, w tym wszystkich rekompensat finansowych lub pomocy wypłacanych przez Państwo, konieczne jest rozdzielenie rachunkowości usług transportowych przewozów osób i towarów.
(10) Konieczne jest wprowadzenie w życie środków do celów lepszego monitorowania rozwoju sektora kolejowego i zmian na rynku, ocenienie skutków przyjętych środków oraz przeanalizowanie wpływu środków przewidywanych przez Komisję.
(11) Należy powołać organy o wystarczającym stopniu niezależności, aby regulować konkurencję na rynku przewozów kolejowych, jeżeli nie ma żadnych podmiotów wykonujących tę funkcję.
(12) Komisja powinna złożyć sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy i odpowiednie wnioski w tej sprawie.
(13) Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(14) Szczególne środki wymagane są do celów uwzględnienia szczególnego położenia geopolitycznego i geograficznego określonych Państw Członkowskich, jak również specyficzną organizację sektora kolejowego w różnych Państwach Członkowskich, jednakże z zapewnieniem integralności rynku wewnętrznego.
(15) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie rozwój kolei Wspólnoty, nie mogą być w sposób zadowalający osiągane przez Państwa Członkowskie ze względu na konieczność zapewnienia uczciwych i niedyskryminujących warunków dostępu do infrastruktury, jak również uwzględnienia oczywistej międzynarodowej skali związanej z eksploatacją znaczących elementów sieci kolejowych i dlatego mogą być, z powodu potrzeby skoordynowanych działań ponadnarodowych, lepiej osiągane przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(16) Dyrektywę 91/440/EWG należy stosownie zmienić,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/440/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł sekcji I otrzymuje brzmienie: "Zakres i definicje";
2) uchyla się art. 1;
3) w art. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Przedsiębiorstwa, których działania w zakresie ruchu pociągów ograniczone są do świadczenia przewozów wahadłowych dla pojazdów drogowych przez tunel pod kanałem La Manche, wyłączone są z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy z wyjątkiem art. 6 ust. 1, art. 10 i 10a.";
4) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
"przedsiębiorstwo kolejowe"; oznacza każde przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, koncesjonowane zgodnie ze stosowanym prawodawstwem wspólnotowym, którego działalność podstawowa polega na świadczeniu usług w transporcie rzeczy i/lub osób koleją z zastrzeżeniem, że przedsiębiorstwo to musi zapewnić trakcję; obejmuje to także przedsiębiorstwa, które tylko dostarczają trakcję;
"zarządzający infrastrukturą"; oznacza każdy organ lub przedsiębiorstwo, które są odpowiedzialne w szczególności za założenie i utrzymywanie infrastruktury kolejowej. Może to również obejmować zarządzanie systemami sterowania i bezpieczeństwa infrastruktury.
Funkcje zarządzającego infrastrukturą sieci albo części sieci mogą być przydzielane różnym organom lub przedsiębiorstwom";
b) po tiret czwartym dodaje się tiret w brzmieniu:
"międzynarodowy przewóz rzeczy"; oznacza usługi transportowe, jeżeli pociąg przekracza co najmniej jedną granicę Państwa Członkowskiego; pociąg ten może być łączony lub rozłączany, a różne jego części mogą mieć różne punkty nadania i odbioru, pod warunkiem że wszystkie wagony przekraczają co najmniej jedną granicę";
5) tytuł sekcji II otrzymuje brzmienie: "Niezależność zarządzania";
6) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby w kwestii zarządzania, administracji i kontroli wewnętrznej nad sprawami administracyjnymi, ekonomicznymi i rachunkowością przedsiębiorstwa kolejowe miały status niezależności, zgodnie z którym będą posiadać szczególnie aktywa, budżety oraz zestawienia rachunkowe oddzielne od tych, które należą do państwa i dotyczą państwa.
2.
Zarządzający infrastrukturą odpowiada za swoje zarządzanie, administrację i kontrolę wewnętrzną, przy jednoczesnym przestrzeganiu ogólnych ram i określonych zasad pobierania opłat i alokacji ustalonych przez Państwa Członkowskie";
7) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby oddzielny rachunek zysków i strat oraz bilans były prowadzone i publikowane, z jednej strony dla działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług transportowych przez przedsiębiorstwa kolejowe, a z drugiej strony dla działalności gospodarczej związanej z zarządzaniem infrastrukturą kolejową.
Fundusze publiczne wypłacane na jeden z tych dwóch zakresów działalności nie mogą być przenoszone na drugi z nich.
Rachunkowość dla tych dwóch zakresów działalności jest prowadzona w sposób, który odzwierciedla ten zakaz.
2.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że ten rozdział wymaga organizacji odrębnych działów w ramach jednego przedsiębiorstwa lub że infrastruktura zarządzana jest przez osobny podmiot.
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, aby funkcje wyznaczania równoważnego i niedyskryminującego dostępu do infrastruktury wymienionej w załączniku II były powierzane organom lub firmom, które same nie świadczą żadnych kolejowych usług transportowych.
Niezależnie od struktur organizacyjnych istnieje obowiązek wykazania, że cel ten został osiągnięty.
Państwa Członkowskie mogą jednakże nadać przedsiębiorstwom kolejowym lub każdemu innemu organowi prawo do pobierania opłat oraz odpowiedzialność za zarządzanie infrastrukturą kolejową, tj. inwestycje, utrzymanie oraz fundusze.
4.
Stosowanie ust. 3 jest przedmiotem sprawozdania opracowywanego przez Komisję zgodnie z art. 10b, który ma zostać przedłożony do dnia 15 marca 2006 r.";
8) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki do rozwoju ich krajowej infrastruktury kolejowej, uwzględniając w miarę potrzeb ogólne potrzeby Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają ustanowienie norm i zasad bezpieczeństwa oraz aby tabor i przedsiębiorstwa kolejowe miały odpowiednie świadectwa, a także aby przeprowadzano dochodzenia powypadkowe.
Zadania te są realizowane przez organy lub przedsiębiorstwa, które same nie świadczą usług transportowych i są niezależne od organów lub przedsiębiorstw, które wykonują takie usługi, w taki sposób, aby zagwarantować równoważny i niedyskryminujący dostęp do infrastruktury.
Przedsiębiorstwa kolejowe stosują powyższe normy i zasady bezpieczeństwa.
O ile Państwa Członkowskie nie udzielają mandatu niezależnym organom w zakresie stosowania i monitorowania, mogą one wymagać od przedsiębiorstw kolejowych lub zezwalać im na wykonywanie funkcji zapewnienia stosowania oraz monitorowania norm i zasad bezpieczeństwa, przy jednoczesnym zagwarantowaniu bezstronnej i niedyskryminującej realizacji tych funkcji.
3.
Państwa Członkowskie mogą także przyznać zarządzającemu infrastrukturą, w poszanowaniu przepisów art. 73, 87 i 88 Traktatu, finansowanie zgodnie z zadaniami, wielkością i wymogami finansowymi, w szczególności na pokrycie kosztów nowych inwestycji.
4.
W ramach ogólnej polityki ustalonej przez państwo zarządzający infrastrukturą opracuje plan operacyjny wraz z programami inwestycyjnymi i finansowymi.
Plan ten opracowany jest tak, aby zapewnić optymalne i efektywne wykorzystanie i rozwój infrastruktury, przy jednoczesnym zapewnieniu równowagi finansowej i zapewnieniu środków na cele, które mają być osiągnięte.";
9) w art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Pomoc uzgodniona przez Państwa Członkowskie do celów anulowania długów określonych w niniejszym artykule jest przyznawana zgodnie z art. 73, 87 i 88 Traktatu.";
10) w art. 9 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W przypadku przedsiębiorstw kolejowych rachunek zysków i strat oraz bilans albo roczna deklaracja aktywów i pasywów będą prowadzone i publikowane dla działalności gospodarczej związanej z towarowym transportem kolejowym.
Fundusze wypłacone na rodzaje działalności związanej z zapewnianiem transportu osób, jako usługa publiczna, muszą być wykazywane osobno w odpowiednich zestawieniach rachunkowych i nie mogą być przenoszone do rodzajów działalności związanych ze świadczeniem innych usług transportowych lub jakiegokolwiek innego rodzaju działalności gospodarczej.";
11) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Zrzeszeniom międzynarodowym przyznaje się prawa dostępu i tranzytu w Państwach Członkowskich, zakładania przedsiębiorstw kolejowych wchodzących w ich skład, jak również prawa tranzytu w pozostałych Państwach Członkowskich dla przewozów międzynarodowych między Państwami Członkowskimi, w których przedsiębiorstwa tworzące wspomniane zrzeszenia zostały założone.
2.
Przedsiębiorstwom kolejowym w zakresie art. 2 przyznaje się, na sprawiedliwych warunkach, dostęp do infrastruktury w pozostałych Państwach Członkowskich do celów prowadzenia międzynarodowego transportu kombinowanego rzeczy.
3.
Niezależnie od rodzaju przewozów przedsiębiorstwom kolejowym w zakresie art. 2 przyznaje się, na sprawiedliwych warunkach, dostęp, którego one potrzebują, do Transeuropejskiej Kolejowej Sieci Towarowej określonej w art. 10 lit. a) oraz w załączniku I oraz w każdym przypadku po dniu 15 marca 2008 r. do całej sieci kolejowej do celów prowadzenia międzynarodowych przewozów towarowych.
4.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja, w konkretnym przypadku, bada stosowanie i wprowadzanie w życie przepisów niniejszego artykułu, w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania takiego wniosku i po konsultacji z Komitetem określonym w art. 11a ust. 2 zdecyduje, czy dany środek może być w dalszym ciągu stosowany.
Komisja powiadomi o swojej decyzji Parlament Europejski, Radę i Państwa Członkowskie.
Bez uszczerbku dla art. 226 Traktatu każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady w terminie do jednego miesiąca.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w wyjątkowych okolicznościach podjąć inną decyzję w okresie jednego miesiąca.
5.
Przedsiębiorstwo kolejowe zajmujące się kolejowymi usługami transportowymi na mocy ust. 1, 2 i 3 zawiera konieczne umowy administracyjne, techniczne i finansowe na podstawie prawa publicznego lub prywatnego z zarządzającymi infrastrukturą kolejową, mające na celu regulowanie sterowania ruchem i zagadnień bezpieczeństwa dotyczących tego transportu.
Zasady regulujące takie umowy będą niedyskryminujące oraz, jeśli to ma zastosowanie, będą pozostawać w zgodności z przepisami dyrektywy 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej i przyznawania świadectw bezpieczeństwa [7].
6.
Dostęp do torów oraz świadczenie usług w terminalach i portach połączonych z działalnością kolei określoną w ust. 1, 2 i 3, obsługujące lub potencjalnie obsługujące więcej niż jednego klienta końcowego, są zapewnione wszystkim przedsiębiorstwom kolejowym w sposób niedyskryminujący, a wnioski składane przez przedsiębiorstwa kolejowe mogą podlegać ograniczeniom tylko wtedy, gdy istnieją inne realne możliwości stosowne do istniejących warunków rynkowych.
7.
Bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych i krajowych dotyczących polityki konkurencji i instytucji odpowiedzialnych w tym zakresie organ regulujący powołany na podstawie art. 30 dyrektywy 2000/14/WE lub jakikolwiek inny organ korzystający z takiego samego stopnia niezależności, monitoruje konkurencję na rynku przewozów kolejowych w tym, rynku towarowego transportu kolejowego.
Organ ten zostanie powołany zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.
Każdy ubiegający się lub zainteresowana strona może złożyć zażalenie na ten organ, jeżeli uważa, że został potraktowany niesprawiedliwie, dyskryminująco lub został pokrzywdzony w jakikolwiek inny sposób.
Na podstawie skargi i, gdzie to właściwe, z własnej inicjatywy organ regulacyjny przy pierwszej okazji podejmie decyzję w sprawie podjęcia właściwych środków do celów skorygowania niepożądanego rozwoju sytuacji na tych rynkach.
Dla zapewnienia koniecznej możliwości kontroli sądowej i niezbędnej współpracy między krajowymi organami regulującymi art. 30 ust. 6 i art. 31 wspomnianej dyrektywy stosuje się w tym kontekście.
8.
Zgodnie z art. 14, który uwzględnia sprawozdanie w sprawie wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy wraz z odpowiednimi wnioskami w sprawie kontynuacji działań Wspólnoty dla rozwoju rynku kolejowego i ogólnych ram prawnych rządzących nim, a także w każdym przypadku po dniu 15 marca 2008 r. Transeuropejska Kolejowa Sieć Towarowa określona w art. 10a i załączniku I, przyznająca dostęp do międzynarodowego transportu rzeczy dla przedsiębiorstw kolejowych określonych w art. 3, zostaje rozszerzonatak, aby objąć całą europejską sieć kolejową.
Przedsiębiorstwom kolejowym jest przyznawany, na całą tę sieć i na sprawiedliwych warunkach, gwarantowany dostęp i tranzyt dla międzynarodowego transportu rzeczy.";
12) w sekcji V
"Dostęp do infrastruktury kolejowej"
dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
1.
Transeuropejska Kolejowa Sieć Towarowa składa się z następujących elementów:
a) Linie kolejowe wytyczone na mapach w załączniku I.
b) Trasy objazdowe, w miarę potrzeb, szczególnie w okolicy przepełnionej infrastruktury w rozumieniu dyrektywy 2000/14/WE.
Kiedy proponuje się te trasy, ogólny czas przejazdu zostaje zachowany na tyle, na ile jest to możliwe do wykonania.
c) Dostęp do torów do terminali służących lub potencjalnie służących więcej niż jednemu klientowi końcowemu oraz do innych miejsc i urządzeń, w tym linie dowozowe do i od nich.
d) Dostęp do torów do i z portów wymienionych w załączniku I, w tym linie dowozowe.
2.
Linie dowozowe wymienione w ust. 1 lit. c) i d) obejmują albo każde końcowe 50 km trasy, albo 20 % długości przejazdu po liniach kolejowych określonych w ust. 1 lit. a) — tę wielkość, która jest większa.
Belgia i Luksemburg, jako Państwa Członkowskie o stosunkowo niewielkiej lub skoncentrowanej sieci, mogą ograniczyć długość linii dowozowych w pierwszym roku po dniu 15 marca 2003 r. do co najmniej 20 km, a do końca następnego roku do co najmniej 40 km.";
13) po sekcji V "Dostęp do infrastruktury kolejowej" dodaje się sekcję Va w brzmieniu:
"SEKCJA Va
Zadania Komisji w zakresie monitorowania
Artykuł 10b
1.
Nie później niż do dnia 15 września 2001 r. Komisja przyjmie ustalenia konieczne do monitorowania technicznych i ekonomicznych warunków oraz rozwoju sytuacji na rynku europejskiego transportu kolejowego.
Komisja zapewnia, aby udostępniono wystarczające środki do umożliwienia skutecznego monitorowania tego sektora.
2.
W tym kontekście Komisja włącza ściśle do swoich prac przedstawicieli Państw Członkowskich i zainteresowanych sektorów, w tym użytkowników, tak aby byli oni w stanie lepiej prowadzić monitorowanie rozwoju sektora kolejowego i zmian rynku, ocenić skutki podjętych środków i przeanalizować wpływ środków zaplanowanych przez Komisję.
3.
Komisja monitoruje wykorzystanie sieci i zmiany ramowych warunków w sektorze kolejowym, w szczególności w zakresie pobierania opłat za infrastrukturę, przydzielania zdolności przepustowej, przepisów bezpieczeństwa oraz koncesjonowania i stopnia rozwoju harmonizacji.
Zapewnia ona aktywną współpracę między odpowiednimi organami regulującymi w Państwach Członkowskich.
4.
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie:
a) zmian rynku wewnętrznego przewozów kolejowych
b) warunków ramowych
c) stanu Transeuropejskiej Kolejowej Sieci Towarowej
d) wykorzystania uprawnień do dostępu
e) barier dla bardziej efektywnych przewozów kolejowych
f) ograniczeń infrastruktury oraz
g) potrzeb w zakresie ustawodawstwa."
14) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie mogą zgłaszać Komisji wszelkie pytania dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy.
Odpowiednie decyzje zostaną podjęte w drodze procedury doradczej określonej w art. 11a ust. 2.
2.
Zmiany konieczne do celów dostosowania załączników zostaną przyjęte z wykorzystaniem procedur kontrolnych określonych w art. 11a ust. 3.";
15) dodaje się art. 11a w brzmieniu:
"Artykuł 11a
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku gdy dokonuje się odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
3.
W przypadku gdy dokonuje się odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
4.
Komitet przyjmuje własny regulamin wewnętrzny.";
16) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Do dnia 15 marca 2005 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy wraz z odpowiednimi wnioskami w sprawie kontynuacji działań Wspólnoty dla rozwoju rynku kolejowego i ogólnych ram prawnych rządzących nim.";
17) dodaje się art.14a w brzmieniu:
"Artykuł 14a
1.
Przez okres pięciu lat od dnia 15 marca 2003 r. następujące Państwa Członkowskie:
- Irlandia, jako Państwo Członkowskie położone na wyspie z połączeniem kolejowym tylko do jednego innego Państwa Członkowskiego,
- Zjednoczone Królestwo ze względu na Irlandię Północną, na tych samych zasadach, oraz
- Grecja, jako Państwo Członkowskie, które nie ma żadnego bezpośredniego połączenia kolejowego z jakimkolwiek innym Państwem Członkowskim,
nie muszą stosować wymogu powierzenia niezależnemu organowi funkcji wyznaczania sprawiedliwego i niedyskryminującego dostępu do infrastruktury, jak przewidziano w art. 6 ust. 3 akapit pierwszy, i zadań podanych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy w takim zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Państwa Członkowskie do powołania niezależnych organów wykonujących zadania, określonych w wymienionych artykułach.
2.
Jednakże jeżeli:
a) więcej niż jedno przedsiębiorstwo kolejowe koncesjonowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 95/18/WE lub w przypadku Irlandii i Irlandii Północnej przedsiębiorstwo kolejowe tak koncesjonowane gdziekolwiek indziej przedkłada oficjalny wniosek w sprawie prowadzenia konkurencyjnych przewozów kolejowych w, do lub z Irlandii, Irlandii Północnej lub Grecji, co do dalszego stosowania niniejszego odstępstwa zostanie podjęta decyzja zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 11a ust. 2; lub
b) przedsiębiorstwo kolejowe wykonujące przewozy kolejowe w Irlandii, Irlandii Północnej lub Grecji składa oficjalny wniosek w sprawie wykonywania przewozów kolejowych na, do lub z terytorium innego Państwa Członkowskiego (w przypadku Irlandii lub Zjednoczonego Królestwa ze względu na Irlandię Północną albo obu tych państw, innego Państwa Członkowskiego poza ich terytorium), odstępstwo określone w ust. 1 nie stosuje się.
W okresie jednego roku od otrzymania decyzji określonej w lit. a) przyjętej zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 11a ust. 2 albo od powiadomienia oficjalnym wnioskiem określonym w lit. b) zainteresowane państwo albo Państwa Członkowskie (Irlandia, Zjednoczone Królestwo ze względu na Irlandię Północną lub Grecja) wprowadzą w życie ustawodawstwo do wykonania artykułów określonych w ust. 1.
3.
Odstępstwo określone w ust. 1 może być odnawiane na okresy nie dłuższe niż pięć lat.
Nie później niż 12 miesięcy przed datą wygaśnięcia odstępstwa Państwo Członkowskie, które samo korzysta z takiego odstępstwa, może skierować wniosek do Komisji o odnowienie odstępstwa.
Każdy taki wniosek musi być umotywowany.
Komisja sprawdzi taki wniosek i podejmie decyzję zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 11a ust. 2.
Wymienioną procedurę doradczą stosuje się do wszelkich decyzji dotyczących tego wniosku.
Przy podejmowaniu decyzji Komisja weźmie pod uwagę rozwój sytuacji geopolitycznej i rozwój rynku kolejowego w Państwie Członkowskim, z i do Państwa Członkowskiego wnioskującego o przedłużenie odstępstwa.
4.
Luksemburg, jako Państwo Członkowskie o stosunkowo niewielkiej sieci kolejowej, nie musi do dnia 31 sierpnia 2004 r. stosować wymogu przyznania niezależnemu organowi funkcji wyznaczania sprawiedliwego i niedyskryminującego dostępu do infrastruktury, jak przewidziano w art. 6 ust. 3 akapit pierwszy, w takim zakresie, jaki obowiązuje Państwa Członkowskie do powoływania niezależnych organów wykonujących zadania, określonych w tym artykule."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 15 marca 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4] w świetle wspólnego tekstu przyjętego w dniu 22 listopada 2000 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [5] określa niektóre prawa dostępu przedsiębiorstw kolejowych i międzynarodowych grup przedsiębiorstw kolejowych do międzynarodowego transportu kolejowego.
(2) W celu zapewnienia świadczenia niezawodnych i właściwych usług konieczny jest wspólny system przyznawania licencji zapewniający spełnianie w każdym momencie przez wszystkie przedsiębiorstwa kolejowe niektórych wymagań w odniesieniu do nieposzlakowanej opinii, kondycji finansowej i kwalifikacji zawodowych w celu ochrony klientów i stron trzecich oraz oferowania usług o wysokim standardzie bezpieczeństwa.
(3) W celu zapewnienia stosowania praw dostępu do infrastruktury kolejowej w całej Wspólnocie na jednolitych i niedyskryminacyjnych podstawach dyrektywa Rady 95/18/WE [6] wprowadziła licencje dla przedsiębiorstw kolejowych świadczących usługi określone w art. 10 dyrektywy 91/440/EWG; ta licencja jest obowiązkowa przy wykonywaniu takich usług i ważna w całej Wspólnocie.
(4) Ponieważ niektóre Państwa Członkowskie rozszerzyły prawa dostępu wychodząc poza zakres dyrektywy 91/440/EWG, wydaje się konieczne zapewnienie sprawiedliwego, przejrzystego i niedyskryminacyjnego traktowania wszystkich przedsiębiorstw kolejowych, które mogą prowadzić działalność na tym rynku przez rozszerzenie zasad przyznawania licencji ustanowionych dyrektywą 95/18/WE na wszystkie przedsiębiorstwa działające w tym sektorze.
(5) W celu lepszego wywiązywania się z obowiązków dotyczących informowania Państwa Członkowskie i Komisja powinny zapewnić lepszą informację dla wszystkich Państw Członkowskich i Komisji.
Zgodnie z powszechną praktyką i logiczną wykładnią dyrektywy 95/18/WE informacje, które mają być przekazywane Państwom Członkowskim i Komisji, powinny także obejmować przyznawane licencje.
(6) Pożądane jest zapewnienie, żeby przedsiębiorstwa kolejowe, które otrzymały licencje, zajmujące się międzynarodowym transportem towarów, przestrzegały właściwych przepisów celnych i podatkowych, w szczególności dotyczących tranzytu celnego.
(7) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie określenie szerokich zasad przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym oraz wzajemne uznawanie takich licencji w całej Wspólnocie, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie ze względu na oczywisty międzynarodowy wymiar wydawania takich licencji i dlatego mogą być, z powodu swych ponadnarodowych skutków, lepiej osiągnięte przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(8) Dyrektywa 95/18/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/18/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy kryteriów mających zastosowanie do wydawania, odnawiania lub zmiany przez Państwo Członkowskie licencji przeznaczonych dla przedsiębiorstw kolejowych, które zostały lub zostaną założone we Wspólnocie.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy:
a) przedsiębiorstwa, które usługi związane z przewozem osób świadczą tylko na lokalnej i regionalnej, wydzielonej infrastrukturze kolejowej;
b) przedsiębiorstwa kolejowe, które świadczą usługi związane tylko z miejskimi lub podmiejskimi kolejowymi przewozami osób;
c) przedsiębiorstwa kolejowe, których działalność jest ograniczona do świadczenia usług w regionalnym transporcie kolejowym rzeczy, nieobjętego zakresem dyrektywy 91/440/EWG;
d) przedsiębiorstwa kolejowe, które wykonują tylko transport rzeczy na infrastrukturze kolejowej będącej własnością prywatną, która jest przeznaczona do wyłącznego użytku właściciela tej infrastruktury wykonującego własny transport rzeczy.
3.
Przedsiębiorstwa, których działalność gospodarcza ogranicza się do wykonywania usług wahadłowych przewozów pojazdów drogowych przez tunel pod kanałem La Manche są wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy."
2) W art. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"przedsiębiorstwo kolejowe"; oznacza każde przedsiębiorstwo prywatne lub publiczne, którego główna działalność polega na świadczeniu kolejowych usług transportowych w zakresie rzeczy i/lub osób, przy założeniu że przedsiębiorstwo zapewnia trakcję; obejmuje to także przedsiębiorstwa, które tylko zapewniają trakcję";
3) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za wydawanie licencji oraz wykonywanie obowiązków nałożonych niniejszą dyrektywą.
Licencje wydawane są przez organ, który sam nie świadczy kolejowych usług transportowych i jest niezależny od organów lub przedsiębiorstw, które tym się zajmują."
4) W art. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Licencja jest ważna na całym terytorium Wspólnoty."
5) W art. 6 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— nie zostały skazane za poważne lub wielokrotne przypadki niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań wynikających z prawa socjalnego lub pracy, w tym zobowiązań wynikających z ustawodawstwa w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zobowiązań wynikających z prawa celnego w przypadku przedsiębiorstwa poszukującego możliwości wykonywania transgranicznego transportu rzeczy podlegającego postępowaniu celnemu";
6) W art. 11 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Jeśli organ odpowiedzialny za licencje wydaje, zawiesza, uchyla lub zmienia licencje, zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym Komisję.
Komisja powiadamia niezwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie".
7) Artykuły 12 i 13 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Oprócz wymagań niniejszej dyrektywy przedsiębiorstwo kolejowe stosuje się do krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych, które są zgodne z prawem wspólnotowym i są stosowane w sposób niedyskryminacyjny, zwłaszcza do:
a) szczególnych wymagań technicznych i eksploatacyjnych w zakresie usług kolejowych;
b) wymagań bezpieczeństwa w stosunku do personelu, taboru kolejowego oraz wewnętrznej organizacji przedsiębiorstwa;
c) przepisów dotyczących zdrowia, bezpieczeństwa, warunków socjalnych oraz praw pracowników i konsumentów;
d) wymagań stosowanych wobec wszystkich przedsiębiorstw we właściwym sektorze kolejowym mających na celu oferowanie korzyści lub ochrony konsumentom.
2.
Przedsiębiorstwo kolejowe może w każdym momencie skierować do Komisji pytanie w sprawie zgodności wymagań prawa krajowego z prawem wspólnotowym, a także pytanie, czy takie wymagania są stosowane w sposób niedyskryminacyjny.
Jeżeli Komisja uzna, że przepisy niniejszej dyrektywy nie zostały wypełnione, wydaje opinię w sprawie prawidłowej wykładni tej dyrektywy bez uszczerbku dla przepisów art. 226 Traktatu.
Artykuł 13
Przedsiębiorstwa kolejowe przestrzegają porozumień mających zastosowanie do międzynarodowego transportu kolejowego w Państwach Członkowskich, w których prowadzą działalność.
Zastosują się one również do właściwych przepisów celnych i podatkowych."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 15 marca 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 lutego 2001 r.
w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4] w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego w dniu 26 listopada 2000 r. przez komitet pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Większa integracja sektora kolejowego Wspólnoty jest bardzo istotnym elementem sfinalizowania rynku wewnętrznego i zmierzania w kierunku osiągnięcia zrównoważonego rozwoju.
(2) Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 26 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [5] przewiduje określone uprawnienia do dostępu w międzynarodowym transporcie kolejowym dla przedsiębiorstw kolejowych i międzynarodowych ugrupowań przedsiębiorstw kolejowych; uprawnienia te oznaczają, że infrastruktura kolejowa może być wykorzystywana przez wielu użytkowników.
(3) Dyrektywa Rady 95/19/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za infrastrukturę [6] podaje szerokie ogólne ramy dotyczące alokacji zdolności przepustowej.
(4) Dyrektywy te nie zapewniały znacznego zróżnicowania struktury i poziomu opłat za infrastrukturę kolejową oraz formy i czasu trwania procesów alokacji zdolności przepustowej.
(5) Aby zapewnić przejrzystość i wolny od dyskryminacji dostęp dla wszystkich przedsiębiorstw kolejowych do infrastruktury kolejowej, wszystkie konieczne informacje wymagane przy wykorzystywaniu uprawnień do dostępu mają zostać opublikowane w sprawozdaniu o stanie sieci.
(6) Wynikiem funkcjonowania właściwego systemu przedzielania zdolności przepustowej, w połączeniu z działalnością konkurencyjnych operatorów, będzie lepsza równowaga między gałęziami transportu.
(7) Zachęcanie do optymalnego wykorzystania infrastruktury kolejowej doprowadzi do zmniejszenia kosztów transportu dla społeczeństwa.
(8) Efektywny sektor towarowy, zwłaszcza przewozów transgranicznych, wymaga działań na rzecz otwarcia rynku.
(9) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zezwalania na zakupy przewozów kolejowych, aby wejść bezpośrednio w proces alokacji zdolności przepustowej.
(10) Ożywienie kolei europejskich za pomocą rozszerzonego dostępu dla międzynarodowych przewozów towarowych na Transeuropejskiej Kolejowej Sieci Towarowej wymaga uczciwej konkurencji międzygałęziowej między transportem kolejowym i transportem drogowym, szczególnie w drodze właściwego uwzględnienia różnych skutków zewnętrznych; w rezultacie funkcjonowania odpowiednich systemów pobierania opłat za infrastrukturę kolejową w połączeniu z odpowiednimi systemami pobierania opłat za pozostałe rodzaje infrastruktury transportowej i przy działalności konkurencyjnych operatorów uzyskana zostanie optymalna równowaga między różnymi gałęziami transportu.
(11) Systemy pobierania opłat i alokacji zdolności przepustowej powinny pozwalać na równy i niedyskryminujący dostęp dla wszystkich przedsiębiorstw i dążyć do możliwie jak najpełniejszego zaspokojenia potrzeb wszystkich użytkowników i rodzajów przewozów w sposób sprawiedliwy i niedyskryminujący.
(12) W ogólnych ramach podanych przez Państwa Członkowskie systemy pobierania opłat i alokacji zdolności przepustowej powinny zachęcać zarządców infrastruktury kolejowej do optymalizacji wykorzystania należącej do nich infrastruktury.
(13) Przedsiębiorstwa kolejowe powinny odbierać jasne i spójne sygnały przesyłane z systemów alokacji zdolności przepustowej, które prowadzą ich do podejmowania racjonalnych decyzji.
(14) Aby uwzględnić potrzeby obecnych lub potencjalnych użytkowników zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej, w celu zaplanowania działalności gospodarczej, oraz potrzeby klientów i fundatorów, ważne jest, aby zarządca infrastruktury zapewniał alokację zdolności przepustowej infrastruktury w sposób, który odzwierciedla potrzebę utrzymania i poprawy poziomów niezawodności przewozów.
(15) Dla przedsiębiorstw kolejowych i zarządców infrastruktury pożądane jest, żeby stwarzano im zachęty do minimalizowania zakłóceń i poprawy wyników funkcjonowania sieci.
(16) Systemy pobierania opłat i alokacji zdolności przepustowej powinny pozwalać na uczciwą konkurencję przy wykonywaniu przewozów kolejowych.
(17) Zwrócenie uwagi na wymogi działalności gospodarczej jest ważne zarówno dla wnioskodawców, jak i zarządcy infrastruktury.
(18) Maksymalizacja możliwej do uzyskania elastyczności jest istotna dla zarządców infrastruktury, jeśli chodzi o alokację zdolności przepustowej infrastruktury, ale musi to iść w parze z zaspokajaniem racjonalnych zamówień składanych przez wnioskodawcę.
(19) Proces alokacji zdolności przepustowej musi zapobiegać narzucaniu nieuprawnionych ograniczeń na zamówienia zgłoszone przez pozostałe przedsiębiorstwa, poprzez ingerowanie lub zamiar ingerencji w uprawnienia do użytkowania infrastruktury w celu rozwijania ich działalności gospodarczej.
(20) Jest pożądane przyznanie zarządcom infrastruktury pewnego stopnia elastyczności, aby umożliwić im osiągnięcie bardziej efektywnego wykorzystania sieci infrastruktury.
(21) Systemy alokacji infrastruktury i pobierania opłat mogą wymagać wzięcia pod uwagę tego, że różne części składowe kolejowej sieci infrastruktury mogły być zaprojektowane z myślą o różnych głównych użytkownikach.
(22) Wymagania dla przewozów pasażerskich mogą często kolidować z wymaganiami dla przewozów towarowych; wynikiem wymagań dla przewozów pasażerskich może być sieć, która jest bardziej kosztowna do wybudowania i utrzymania niż taka, która jest przeznaczona wyłącznie do przewozu towarów; zwiększone zróżnicowanie prędkości między taborem towarowym a pasażerskim może prowadzić do zaostrzania się konfliktów między tymi dwoma rodzajami ruchu.
(23) Różni użytkownicy i rodzaje użytkowników będą często oddziaływać w różny sposób na zdolność przepustową infrastruktury, a zgłoszone potrzeby na różne przewozy wymagają odpowiedniego zbilansowania.
(24) Przewozy wykonywane w ramach kontraktu dla władzy państwowej mogą wymagać specjalnych zasad, aby zapewnić ich atrakcyjność dla użytkowników.
(25) Systemy pobierania opłat i alokacji zdolności przepustowej infrastruktury muszą uwzględnić skutki coraz pełniejszego wykorzystania zdolności przepustowej infrastruktury i w końcu powstania jej niedoboru.
(26) Różne ramy czasowe planowania rodzajów ruchu oznaczają, że jest pożądane zapewnienie realizacji tych zamówień zdolności przepustowej infrastruktury, które zostały złożone po zakończeniu procesu opracowania rozkładu jazdy.
(27) Wykorzystanie informatyki może zwiększyć prędkość i zdolność reagowania procesu opracowania rozkładu jazdy oraz poprawić potencjalną zdolność wnioskodawców do składania ofert nabycia zdolności przepustowej infrastruktury, jak również poprawić potencjalną zdolność do ustalania tras pociągów, które przejeżdżają więcej niż jedną sieć zarządcy infrastruktury.
(28) Aby zapewnić optymalny wynik przedsiębiorstw kolejowych, pożądane jest wymaganie sprawdzania wykorzystania zdolności przepustowej infrastruktury wtedy, gdy koordynacja zamówień zdolności przepustowej jest wymagana w celu zaspokojenia potrzeb użytkowników.
(29) Wobec pozycji monopolistycznej zarządców infrastruktury pożądane jest wymaganie sprawdzania dostępnej zdolności przepustowej infrastruktury oraz metody jej zwiększania wtedy, gdy proces alokacji zdolności przepustowej nie jest w stanie zaspokoić potrzeb użytkowników.
(30) Brak informacji na temat wniosków w sprawie przydziału zdolności przepustowej złożonych przez pozostałe przedsiębiorstwa kolejowe, jak również na temat ograniczeń w ramach systemu, może sprawić trudności przedsiębiorstwom kolejowym w dążeniu do optymalizacji składanych przez nie zamówień zdolności przepustowej infrastruktury.
(31) Jest ważne zapewnienie lepszej koordynacji systemów alokacji, tak żeby spowodować poprawę atrakcyjności kolei dla przewozów korzystających z sieci więcej niż jednego zarządcy infrastruktury, szczególnie w ruchu międzynarodowym.
(32) Jest ważne, aby minimalizować wypaczenia konkurencji, które mogą powstać albo między infrastrukturami kolejowymi, albo między gałęziami transportu z powodu znacznych różnic w zasadach pobierania opłat.
(33) Jest pożądane, żeby określić te części składowe usług dotyczących infrastruktury, które mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia operatorowi świadczenia danej usługi i które powinny być zapewnione w zamian za minimalne opłaty za dostęp.
(34) Inwestowanie w infrastrukturę kolejową jest pożądane, a systemy pobierania opłat za infrastrukturę powinny stwarzać zachęty dla zarządców infrastruktury do prowadzenia odpowiednich inwestycji, jeżeli są one atrakcyjne ekonomicznie.
(35) Każdy system pobierania opłat będzie wysyłać sygnały ekonomiczne do użytkowników.
Jest ważne, żeby te sygnały dla przedsiębiorstw kolejowych były spójne i prowadziły je do podejmowania racjonalnych decyzji.
(36) Aby umożliwić ustanowienie właściwych i uczciwych wielkości opłat za infrastrukturę, zarządcy infrastruktury muszą rejestrować i ustalać wycenę swojego majątku oraz opracować jasne przedstawienie współczynników kosztowych eksploatacji infrastruktury.
(37) Pożądane jest zapewnienie uwzględnienia kosztów zewnętrznych przy podejmowaniu decyzji transportowych.
(38) Ważne jest zapewnienie, żeby opłaty za przewozy międzynarodowe były takie, żeby pozwalały na zaspokojenie potrzeb rynku; w rezultacie pobieranie opłat za infrastrukturę powinno być ustalone po koszcie, który jest bezpośrednio ponoszony w wyniku prowadzenia przewozów pociągami.
(39) Ogólna wielkość odzysku kosztów w drodze opłat za infrastrukturę wpływa na wielkość udziału państwa; Państwa Członkowskie mogą wymagać różnej wielkości ogólnego odzysku kosztów w drodze opłat, w tym podwyżek lub stopy zwrotu, którą rynek może wytrzymać, a zbilansowanie odzysku kosztów - w skali konkurencyjności międzygałęziowej przewozów towarowych.
(40) Określona infrastruktura transportowa stanowi naturalny monopol.
Dlatego jest konieczne stwarzanie zarządcom infrastruktury zachęt do zmniejszenia kosztów i efektywnego zarządzania infrastrukturą pozostającą w ich dyspozycji.
(41) Określona infrastruktura transportowa stanowi naturalny monopol.
Dlatego jest konieczne stwarzanie zarządcom infrastruktury zachęt do zmniejszenia kosztów i efektywnego zarządzania infrastrukturą pozostającą w ich dyspozycji.
(42) Ulgi, które są udzielane przedsiębiorstwom kolejowym, muszą odnosić się do faktycznie osiąganych oszczędności kosztów administracyjnych; ulgi mogą być także stosowane, aby promować efektywne wykorzystanie infrastruktury.
(43) Pożądane jest, żeby przedsiębiorstwom kolejowym i zarządcy infrastruktury stwarzano zachęty do minimalizacji występowania zakłóceń na sieci.
(44) Alokacja zdolności przepustowej jest związana z pewnym kosztem dla zarządcy infrastruktury, który powinien zostać pokryty.
(45) Niezbędne są środki zapewniające, aby od wszystkich przedsiębiorstw kolejowych koncesjonowanych, zgodnie z prawem Wspólnoty, wymagano posiadania odpowiedniego świadectwa bezpieczeństwa, zanim rozpoczną prowadzić swoją działalność na terytorium Państwa Członkowskiego; przyznanie świadectw bezpieczeństwa musi być zgodne z prawem Wspólnoty.
(46) Efektywne zarządzanie oraz sprawiedliwe i niedyskryminujące wykorzystanie infrastruktury kolejowej wymagają powołania organu kontrolnego (regulatora), który ocenia stosowanie tych zasad Wspólnoty i który działa jako organ odwoławczy, jednak z możliwością kontroli sądowej jego orzeczenia.
(47) Specjalne środki są wymagane, aby uwzględnić szczególne położenie geopolityczne i geograficzne określonych Państw Członkowskich, jak również specyficzną organizację sektora kolejowego w różnych Państwach Członkowskich, zapewniając jednak integralność rynku wewnętrznego.
(48) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy zostają przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(49) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, jak określono w art. 5 Traktatu, cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie koordynowanie ustaleń w Państwach Członkowskich regulujących alokację zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej oraz opłat pobieranych za jej użytkowanie, jak również wydawanie świadectw bezpieczeństwa, nie mogą być osiągane w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie ze względu na potrzebę zapewnienia sprawiedliwych i niedyskryminujących warunków dostępu do infrastruktury, jak również wzięcia pod uwagę oczywistej międzynarodowej skali związanej z eksploatacją znaczących elementów sieci kolejowych i dlatego mogą być, z powodu potrzeby skoordynowanych działań wielonarodowych, lepiej osiągane przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne, do osiągnięcia tych celów.
(50) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2830/77 z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie środków koniecznych do osiągnięcia porównywalności między systemami księgowości i rocznymi zestawieniami rachunkowymi przedsiębiorstw kolejowych [8], rozporządzenie Rady (EWG) nr 2183/78 z dnia 19 września 1978 r. ustanawiające jednolite zasady kalkulacji kosztów dla przedsiębiorstw kolejowych [9], decyzja Rady 82/529/EWG z dnia 19 lipca 1982 r. w sprawie ustalenia stawek za międzynarodowy przewóz towarów koleją [10], decyzja Rady 83/418/EWG z dnia 25 lipca 1983 r. w sprawie niezależności handlowej kolei i zarządzania ich międzynarodowymi przewozami osób i bagażowymi [11], oraz dyrektywa 95/19/WE są zastępowane niniejszą dyrektywą i dlatego powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy zasad i procedur, które mają być stosowane w odniesieniu do ustalania i pobierania opłat za infrastrukturę kolejową i alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej.
Państwa Członkowskie zapewnią, żeby systemy pobierania opłat i alokacji zdolności przepustowej dla infrastruktury kolejowej spełniały zasady ustalone w niniejszej dyrektywie, i w ten sposób umożliwią zarządcy infrastruktury wprowadzenie do obrotu rynkowego i uzyskanie optimum efektywnego wykorzystania dostępnej zdolności przepustowej infrastruktury.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie w stosunku do użytkowania infrastruktury kolejowej w kolejowych przewozach krajowych i międzynarodowych.
3.
Państwa Członkowskie mogą wykluczyć z zakresu niniejszej dyrektywy:
a) wydzielone sieci lokalne i regionalne do przewozu pasażerów po infrastrukturze kolejowej;
b) sieci przeznaczone tylko do prowadzenia miejskich i podmiejskich przewozów pasażerskich;
c) sieci regionalne, które są użytkowane wyłącznie do regionalnych przewozów towarowych przez przedsiębiorstwo kolejowe, które nie jest objęte dyrektywą 91/440/EWG, dokąd o zdolność przepustową na tej sieci nie wystąpi inny wnioskodawca;
d) infrastrukturę kolejową będącą własnością prywatną, która jest do wyłącznego użytku właściciela tej infrastruktury w celu wykonywania jego własnych przewozów towarowych.
4.
Wykonywanie transportu w formie przewozów wahadłowych dla pojazdów kołowych przez tunel pod kanałem La Manche jest wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "alokacja" oznacza przydzielenie zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej przez zarządcę infrastruktury;
b) "wnioskodawca" oznacza koncesjonowane przedsiębiorstwo kolejowe i/lub międzynarodowe ugrupowanie przedsiębiorstw kolejowych oraz, w Państwach Członkowskich, które przewidują taką możliwość, osoby i/lub podmioty prawne pełniące służbę publiczną lub mające interes handlowy w nabywaniu zdolności przepustowej infrastruktury, takie jak organy władzy państwowej w myśl rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 [12] oraz nadawcy, spedytorzy towarowi i operatorzy transportu kombinowanego w celu wykonywania przewozów kolejowych na ich odpowiednich terytoriach;
c) "przepełniona infrastruktura" oznacza odcinek infrastruktury, dla którego popyt na zdolność przepustową infrastruktury nie może być w pełni zaspokojony w określonych okresach, nawet po dokonaniu koordynacji różnych zamówień zdolności przepustowej;
d) "plan powiększenia zdolności przepustowej" oznacza środek lub serię środków z kalendarzem ich wdrożenia, które są proponowane w celu złagodzenia ograniczeń prowadzących do zgłaszania danego odcinka infrastruktury jako "przepełnionej infrastruktury";
e) "koordynacja" oznacza proces, za pomocą którego organ alokujący i wnioskodawcy będą próbowali rozwiązać sytuację, w której występują kolidujące ze sobą zamówienia zdolności przepustowej;
f) "umowa ramowa" oznacza prawnie wiążącą umowę ogólną na podstawie prawa publicznego lub prywatnego, ustalającą prawa i obowiązki wnioskodawcy i zarządcy infrastruktury lub organu alokującego w stosunku do zdolności przepustowej, która ma zostać przydzielona, oraz opłat, które mają zostać pobrane w czasie dłuższym niż jeden okres obowiązywania rozkładu jazdy;
g) "zdolność przepustowa infrastruktury" oznacza potencjał do układania rozkładu jazdy zamówionych tras pociągów dla danego elementu infrastruktury w pewnym okresie;
h) "zarządca infrastruktury" oznacza każdy organ lub przedsiębiorstwo, który jest odpowiedzialny w szczególności za założenie i utrzymywanie infrastruktury kolejowej.
Może to również obejmować zarządzanie systemami sterowania i bezpieczeństwa infrastruktury.
Funkcje zarządcy infrastruktury na sieci lub części sieci mogą być przydzielane różnym organom lub przedsiębiorstwom;
i) "sieć" oznacza całość infrastruktury kolejowej będącej własnością i/lub zarządzanej przez zarządcę infrastruktury;
j) "sprawozdanie o stanie sieci" oznacza sprawozdanie, które podaje szczegółowo ogólne zasady, ostateczne terminy, procedury i kryteria dotyczące systemów pobierania opłat i alokacji zdolności przepustowej.
Będzie również zawierać takie informacje, jakie są wymagane, aby umożliwić złożenie wniosku w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury;
k) "przedsiębiorstwo kolejowe" oznacza każde przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, koncesjonowane zgodnie ze stosowanym ustawodawstwem Wspólnoty, którego działalność podstawowa polega na świadczeniu usług w przewozie rzeczy i/lub osób koleją przy wymaganiu, że to przedsiębiorstwo musi apewnić trakcję; obejmuje to także przedsiębiorstwa, które zajmują się tylko zapewnianiem trakcji;
l) "trasa pociągu" oznacza zdolność przepustową infrastruktury potrzebną do prowadzenia pociągu między dwoma punktami w określonym przedziale czasowym;
m) "obowiązujący rozkład jazdy" oznacza dane określające wszystkie planowe przemieszczenia pociągów i taboru, które będą miały miejsce na danej infrastrukturze w ciągu okresu, w którym on obowiązuje.
Artykuł 3
Sprawozdanie o stanie sieci
1.
Zarządca infrastruktury będzie, po skonsultowaniu z zainteresowanymi stronami, opracowywać i publikować sprawozdanie o stanie sieci, możliwe do uzyskania po uiszczeniu pewnej opłaty, która nie może przewyższyć kosztu opublikowania tego sprawozdania.
2.
Sprawozdanie o stanie sieci będzie podawać charakterystykę infrastruktury, która jest dostępna dla przedsiębiorstw kolejowych.
Będzie zawierać informacje podające warunki dostępu do danej infrastruktury kolejowej.
Sprawozdania o stanie sieci są zamieszczone w załączniku I.
3.
Sprawozdanie o stanie sieci będzie aktualizowane i zmieniane w razie konieczności.
4.
Sprawozdanie o stanie sieci będzie publikowane nie mniej niż na cztery miesiące z góry przed ostatecznym terminem składania zamówień na zdolność przepustową infrastruktury.
ROZDZIAŁ II
OPŁATY ZA INFRASTRUKTURĘ
Artykuł 4
Ustalanie, wyznaczanie i zbieranie opłat
1.
Państwa Członkowskie ustalą ogólne ramy pobierania opłat, respektujące jednak niezależność zarządzania przewidzianą w art. 4 dyrektywy 91/440/EWG.
W przedmiocie wspomnianego warunku niezależności zarządzania Państwa Członkowskie ustalą także specjalne zasady pobierania opłat lub przekażą takie uprawnienia zarządcy infrastruktury.
Wyznaczenie opłaty za użytkowanie infrastruktury i zbieranie tej opłaty będzie wykonywane przez zarządcę infrastruktury.
2.
Jeżeli zarządca infrastruktury w swej formie prawnej, organizacji lub funkcjach podejmowania decyzji nie jest niezależny od któregokolwiek przedsiębiorstwa kolejowego, funkcje te, opisane w niniejszym rozdziale inne niż zbieranie opłat, będą wykonywane przez organ pobierający opłaty, który jest prawnie, organizacyjnie i decyzyjnie niezależny od przedsiębiorstw kolejowych.
3.
Zarządcy infrastruktury będą współpracowali, aby osiągnąć efektywne prowadzenie przewozów pociągami, które przejeżdżają przez więcej niż jedną sieć infrastruktury.
W szczególności będą oni dążyć do zagwarantowania optymalnej konkurencyjności międzynarodowych kolejowych przewozów rzeczy i zapewnienia efektywnego wykorzystania Transeuropejskiej Kolejowej Sieci Towarowej (TERFN).
Mogą oni założyć takie wspólne organizacje, jakie są odpowiednie do umożliwienia realizacji tych zadań.
Wszelka współpraca lub wspólna organizacja będzie ograniczona przez zasady podane w niniejszej dyrektywie.
4.
Z wyjątkiem przypadków, gdy przyjęte są szczególne ustalenia zgodnie z art. 8 ust. 2, zarządcy infrastruktury zapewnią, żeby stosowany system pobierania opłat był oparty na takich samych zasadach na ich całej sieci.
5.
Zarządcy infrastruktury zapewnią, żeby wynikiem stosowania systemu pobierania opłat były równoważne i niedyskryminujące opłaty dla różnych przedsiębiorstw kolejowych, które wykonują przewozy o równoważnym charakterze na podobnej części rynku i żeby faktycznie stosowane opłaty stosowały się do zasad ustalonych w sprawozdaniu o stanie sieci.
6.
Zarządca infrastruktury lub organ pobierający opłaty będzie przestrzegać poufności handlowej informacji dostarczanych mu przez wnioskodawców.
Artykuł 5
Usługi
1.
Przedsiębiorstwa kolejowe będą, na niedyskryminujących zasadach, uprawnione do minimalnego pakietu dostępu i dostępu do torów w celu obsługi urządzeń, opisanych w załączniku II.
Podaż usług, określonych w załączniku II pkt 2, będzie zapewniona w niedyskryminujący sposób, a zamówienia składane przez przedsiębiorstwa kolejowe mogą być odrzucone tylko wówczas, gdy istnieją inne realne warianty zgodne z warunkami rynku.
Jeżeli te usługi nie są oferowane przez jednego zarządcę infrastruktury, podmiot zapewniający "główną infrastrukturę" przeprowadzi wszystkie racjonalnie możliwe starania, aby ułatwić świadczenie tych usług.
2.
Jeżeli zarządca infrastruktury oferuje jakikolwiek zakres usług opisanych w załączniku II pkt 3 jako usługi dodatkowe, będzie świadczył na żądanie przedsiębiorstwa kolejowego.
3.
Przedsiębiorstwa kolejowe mogą zażądać większego zakresu usług pomocniczych, wyszczególnionych w załączniku II pkt 4, od zarządcy infrastruktury i od innych dostarczycieli tych usług.
Zarządca infrastruktury nie jest zobowiązany do świadczenia tych usług.
Artykuł 6
Koszty i zestawienie rachunkowe infrastruktury
1.
Państwa Członkowskie ustalą warunki, w tym wpłat zaliczkowych, jeśli taki krok jest właściwy, do zapewnienia tego, że w normalnych warunkach działalności gospodarczej i w stosownym czasie zestawienie rachunkowe zarządcy infrastruktury będą przynajmniej bilansować: z jednej strony dochody z opłat za infrastrukturę, nadwyżki z innych rodzajów działalności handlowej oraz finansowanie przez Państwo, a z drugiej strony wydatki na infrastrukturę.
Bez uszczerbku dla realizacji ewentualnego długofalowego celu, jakim jest pokrycie przez użytkownika kosztów infrastruktury we wszystkich gałęziach transportu na podstawie uczciwej, niedyskryminującej konkurencji między różnymi gałęziami, jeżeli transport kolejowy jest w stanie konkurować z pozostałymi gałęziami transportu w ogólnych ramach pobierania opłat zgodnie z art. 7 i 8, Państwo Członkowskie może wymagać od zarządcy infrastruktury zbilansowania zestawienia rachunkowego bez finansowania ze strony państwa.
2.
Zarządcy infrastruktury będą mieli, przy poświęceniu należytej uwagi bezpieczeństwu oraz utrzymaniu i poprawianiu jakości usług w zakresie infrastruktury, stwarzane zachęty do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, żeby stwarzanie zachęt, określonych w ust. 2, było prowadzone albo w drodze umowy zawartej między kompetentnym organem władzy a zarządcą infrastruktury, obejmującego okres nie krótszy niż trzy lata, która przewiduje finansowanie ze strony Państwa, albo w drodze ustalenia stosownych środków kontrolnych z odpowiednimi upoważnieniami.
4.
W przypadku zawarcia umowy warunki takiej umowy i struktura wpłat w celu zapewnienia finansowania zarządcy infrastruktury będą uzgodnione z góry, obejmując cały okres umowy.
5.
Metoda rozliczenia kosztów zostanie ustalona.
Państwa Członkowskie mogą wymagać uprzedniego zatwierdzenia w tej sprawie.
Metoda ta powinna być od czasu do czasu uaktualniana stosownie do najlepszej praktyki międzynarodowej.
Artykuł 7
Zasady pobierania opłat
1.
Opłaty za użytkowanie infrastruktury kolejowej będą wpłacane zarządcy infrastruktury i wykorzystywane do finansowania jego działalności gospodarczej.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od zarządcy infrastruktury dostarczenia wszystkich koniecznych informacji na temat nałożonych opłat.
Zarządca infrastruktury musi w związku z tym być w stanie uzasadnić, że opłaty za infrastrukturę, na które faktycznie wystawiono faktury każdemu operatorowi, zgodnie z art. 4-12, stosują się do metodologii, zasad, a jeśli to ma zastosowanie, tabel ustalonych w sprawozdaniu o stanie sieci.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 lub 5 lub art. 8 opłaty za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń zostaną ustalone po koszcie, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami.
4.
Opłata za infrastrukturę może zawierać pewną opłatę, która odzwierciedla niedobór zdolności przepustowej możliwego do wskazania segmentu infrastruktury w czasie okresów przepełnienia.
5.
Opłata za infrastrukturę może być zmieniona, aby uwzględnić koszty skutków dla środowiska spowodowane przez prowadzenie ruchu pociągów.
Taka zmiana zostanie zróżnicowana w powiązaniu z wielkością spowodowanego skutku.
Pobieranie opłaty za koszty środowiska, których wynikiem jest wzrost ogólnej wielkości przychodów przysługujących zarządcy infrastruktury, będzie dozwolone tylko wtedy, jeżeli takie pobieranie opłaty jest stosowane na poziomie porównywalnym z konkurencyjnymi gałęziami transportu.
6.
Aby uniknąć niepożądanych, nieproporcjonalnych przepływów, opłaty określone w ust. 3, 4 i 5 mogą być wyrażone za pomocą średnich obliczanych w stosunku do racjonalnego zasięgu przewozów pociągami i czasu.
Jednakże względna wielkość opłat za infrastrukturę będzie związana z kosztami, które można przypisać danym przewozom.
7.
Podaż usług określonych w załączniku II pkt 2 nie będzie objęta tym artykułem.
Bez uszczerbku dla powyższego w ustalaniu cen za usługi określone w załączniku II pkt 2 będzie uwzględniana sytuacja konkurencji w transporcie kolejowym.
8.
Jeżeli usługi wyszczególnione w załączniku II pkt 3 i 4 jako usługi dodatkowe i pomocnicze są oferowane tylko przez jednego dostawcę, nałożona opłata za taką usługę będzie związana z kosztem jej świadczenia, obliczonym na podstawie rzeczywistej wielkości wykorzystania.
9.
Opłaty mogą być pobierane za wykorzystaną zdolność przepustową z przeznaczeniem na utrzymanie infrastruktury.
Takie opłaty nie będą przekraczały straty w przychodach netto zarządcy infrastruktury spowodowanej przez utrzymanie.
Artykuł 8
Wyjątki od zasad pobierania opłat
1.
W celu uzyskania pełnego odzysku kosztów poniesionych przez zarządcę infrastruktury dane Państwo Członkowskie może, jeżeli rynek może to wytrzymać, dokonywać podwyżek na podstawie efektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących zasad, gwarantując jednak optymalną konkurencyjność, zwłaszcza w międzynarodowych kolejowych przewozach towarowych.
System pobierania opłat będzie respektować osiągnięte wzrosty produktywności przez przedsiębiorstwa kolejowe.
Poziom opłat nie może jednak wykluczać użytkowania infrastruktury przez segmenty rynku, które mogą zapłacić przynajmniej koszty ponoszone bezpośrednio w wyniku prowadzenia przewozów kolejowych, powiększone o pewną stopę zwrotu, którą rynek może wytrzymać.
2.
Dla specjalnych projektów inwestycyjnych w przyszłości lub tych, które zostały zakończone nie więcej niż 15 lat przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, zarządca infrastruktury może ustalić lub nadal ustalać wyższe opłaty - na podstawie długookresowych kosztów takich projektów - jeżeli podnoszą one efektywność i/lub efektywność kosztową, a w inny sposób nie mogłyby być lub nie zostałyby uwzględnione.
Taka umowa o pobieraniu opłat może także zawierać porozumienia w sprawie ponoszenia różnych rodzajów ryzyka związanego z nowymi inwestycjami.
3.
Aby zapobiec dyskryminacji, zapewni się, żeby wszelkie dane średnie i krańcowe opłaty zarządcy infrastruktury za ekwiwalentne użytkowanie jego infrastruktury były porównywalne i żeby porównywalne usługi w tym samym segmencie rynku podlegały takim samym opłatom.
Zarządca infrastruktury przedstawi w sprawozdaniu o stanie sieci, że system pobierania opłat spełnia te wymagania w takim stopniu, w jakim to może być dokonane bez ujawnienia poufnych informacji dotyczących działalności gospodarczej.
4.
Jeżeli zarządca infrastruktury zamierza zmienić istotne elementy systemu pobierania opłat, określonych w ust. 1, musi je podać do publicznej wiadomości przynajmniej na trzy miesiące z góry.
Artykuł 9
Ulgi
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 81, 82, 86 i 87 Traktatu i nie naruszając art. 7 ust. 3 niniejszej dyrektywy, wszelkie ulgi w stosunku do opłat pobieranych od przedsiębiorstwa kolejowego przez zarządcę infrastruktury za każdą usługę będą stosować się do kryteriów podanych w niniejszym artykule.
2.
Z wyjątkiem ust. 3 ulgi będą ograniczone do faktycznych oszczędności na kosztach administracyjnych dla zarządcy infrastruktury.
W wyznaczaniu wielkości ulgi nie można uwzględniać oszczędności kosztów, które już zostały uwzględnione w pobieranej opłacie.
3.
Zarządcy infrastruktury mogą wprowadzić systemy dostępne dla wszystkich użytkowników infrastruktury, dla określonych potoków ruchu, udzielając ograniczonych w czasie ulg, aby zachęcić do rozwijania nowych usług kolejowych, lub ulgi zachęcające do korzystania z linii o znacznym stopniu niepełnego wykorzystania.
4.
Ulgi mogą dotyczyć tylko opłat pobieranych za określony odcinek infrastruktury.
5.
Podobne systemy ulg będą stosowane dla podobnych usług.
Artykuł 10
Systemy rekompensat w stosunku do niepokrytych kosztów związanych ze środowiskiem, wypadkami i infrastrukturą
1.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić na czas określony system rekompensat przy użytkowaniu infrastruktury za możliwe do wykazania niepokryte koszty związane ze środowiskiem, wypadkami i infrastrukturą konkurencyjnych gałęzi transportu, w takiej wielkości, w jakiej te koszty przekraczają równoważne koszty kolei.
2.
Jeżeli dany operator otrzymujący rekompensatę korzysta z prawa wyłączności, to tej rekompensacie muszą towarzyszyć porównywalne korzyści dla użytkowników.
3.
Wykorzystana metodologia i wykonane obliczenia muszą być dostępne publicznie.
W szczególności będzie możliwe wykazanie określonych przypadków nieobciążania kosztami konkurującej infrastruktury transportowej, których zapłacenie jest unikane, oraz zapewnienie, żeby ten system był przyznawany przedsiębiorstwom na niedyskryminujących dla nich warunkach.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, żeby taki system był zgodny z art. 73, 87 i 88 Traktatu.
Artykuł 11
Plan wykonania
1.
Systemy pobierania opłat za infrastrukturę będą, za pomocą planu wykonania, zachęcać przedsiębiorstwa kolejowe i zarządcę infrastruktury do minimalizowania zakłóceń i poprawy osiąganych wyników sieci kolejowej.
Może to obejmować kary za działania, które zakłócają eksploatację sieci, rekompensaty dla przedsiębiorstw, które zostały dotknięte skutkami zakłóceń, i premie, jako nagrody za lepsze wykonanie od planowanego.
2.
Podstawowe zasady planu wykonania będą stosowane na obszarze całej sieci.
Artykuł 12
Opłaty rezerwacyjne
Zarządcy infrastruktury mogą pobierać stosowną opłatę za zdolność przepustową, która jest zamawiana, ale nie zostaje wykorzystana.
Ta opłata będzie zapewniać zachęty do efektywnego wykorzystania zdolności przepustowej.
Zarządca infrastruktury zawsze będzie mógł poinformować każdą zainteresowaną stronę o zdolności przepustowej infrastruktury, która została przydzielona użytkującym przedsiębiorstwom kolejowym.
ROZDZIAŁ III
ALOKACJA ZDOLNOŚCI PRZEPUSTOWEJ INFRASTRUKTURY
Artykuł 13
Uprawnienia do zdolności przepustowej
1.
Zdolność przepustowa infrastruktury będzie alokowana przez zarządcę infrastruktury, a z chwilą przydzielenia wnioskodawcy nie może być przekazywana przez otrzymującego innemu przedsiębiorstwu lub innym rodzajom przewozów.
Wszelki obrót zdolnością przepustową infrastruktury będzie zakazany i będzie prowadzić do wykluczenia z dalszej alokacji zdolności przepustowej.
Wykorzystywanie zdolności przepustowej przez przedsiębiorstwo kolejowe przy wykonywaniu działalności gospodarczej wnioskodawcy, który nie jest przedsiębiorstwem kolejowym, nie będzie uważane za przekazanie.
2.
Prawo do użytkowania określonej zdolności przepustowej infrastruktury w formie trasy pociągu może być przyznane wnioskodawcom maksymalnie na czas jednego okresu obowiązywania rozkładu jazdy.
Zarządca infrastruktury i wnioskodawca mogą zawrzeć umowę ramową, przewidzianą w art. 17, na użytkowanie zdolności przepustowej na odnośnej infrastrukturze kolejowej, na dłuższy okres niż jeden okres obowiązywania rozkładu jazdy.
3.
Definicja odpowiednich praw i obowiązków zarządców infrastruktury i wnioskodawców w odniesieniu do każdej alokacji zdolności przepustowej zostanie ustalona w umowach lub ustawodawstwie.
Artykuł 14
Alokacja zdolności przepustowej
1.
Państwa Członkowskie mogą ustalić pewne ogólne ramy alokacji zdolności przepustowej infrastruktury, respektując jednak niezależność zarządzania przewidzianą w art. 4 dyrektywy 91/440/EWG.
Określone zasady alokacji zdolności przepustowej zostaną ustalone.
Zarządca infrastruktury będzie wykonywać procesy przydziału zdolności przepustowej.
W szczególności zarządca infrastruktury zapewni, żeby zdolność przepustowa infrastruktury była przydzielana na sprawiedliwych i niedyskryminujących zasadach oraz zgodnie z prawem Wspólnoty.
2.
Jeżeli zarządca infrastruktury pod względem prawnym, organizacyjnym lub w zakresie podejmowania decyzji nie jest niezależny od któregokolwiek przedsiębiorstwa kolejowego, określonego w ust. 1 i opisane w tym rozdziale będą wykonywane przez organ alokujący, który jest niezależny w swojej formie prawnej, organizacji i podejmowaniu decyzji od któregokolwiek przedsiębiorstwa kolejowego.
3.
Zarządcy infrastruktury i ograny alokujące będą respektować poufność handlową informacji, które są do nich dostarczane.
Artykuł 15
Współpraca w zakresie alokacji zdolności przepustowej na więcej niż jednej sieci
1.
Zarządcy infrastruktury będą współpracować, aby zapewnić efektywne tworzenie i alokację zdolności przepustowej infrastruktury, która przebiega przez więcej niż jedną sieć.
Będą oni organizować międzynarodowe trasy pociągów, w szczególności w ogólnych ramach Transeuropejskiej Kolejowej Sieci Towarowej (TERFN).
Ustalą oni takie procedury, jakie są odpowiednie do umożliwienia realizacji tych zadań.
Procedury te będą ograniczone przez zasady podane w niniejszej dyrektywie.
Procedura ustalona w celu koordynowania alokacji zdolności przepustowej infrastruktury na poziomie międzynarodowym będzie łączyć przedstawicieli zarządców infrastruktury dla wszystkich sieci infrastruktury kolejowej, których decyzje przydzielające mają wpływ na więcej niż jednego innego zarządcę infrastruktury.
Odpowiedni przedstawiciele zarządców infrastruktury spoza Wspólnoty mogą być włączeni do tych procedur.
Komisja będzie informowana i zapraszana do udziału w charakterze obserwatora.
2.
Na każdym spotkaniu lub innej działalności podejmowanej, żeby udzielić zezwolenia na alokację zdolności przepustowej infrastruktury dla transsieciowych przewozów pociągami, decyzje będą podejmowane tylko przez przedstawicieli zarządców infrastruktury.
3.
Uczestniczący we współpracy określonej w ust. 1 zapewnią, żeby ich członkostwo, metody działania i wszystkie odpowiednie kryteria, które są stosowane do oceniania i alokacji zdolności przepustowej infrastruktury, były podawane do wiadomości publicznej.
4.
Działając we współpracy określonej w ust. 1, zarządcy infrastruktury ocenią zapotrzebowanie na międzynarodowe trasy pociągów i mogą, jeśli to konieczne, proponować i organizować je, aby ułatwić prowadzenie ruchu pociągów towarowych, które podlegają zamówieniom ad hoc, określonym w art. 23.
Takie wstępnie ustalane międzynarodowe trasy pociągów zostaną udostępnione wnioskodawcom za pośrednictwem któregokolwiek z zarządców infrastruktury.
Artykuł 16
Wnioskodawcy
1.
Wnioski w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury mogą być składane przez przedsiębiorstwa kolejowe i ich ugrupowania międzynarodowe oraz na terytoriach tych Państw Członkowskich, które tak zezwalają przez innych wnioskodawców odpowiadających definicji podanej w art. 2 lit. b).
Państwa Członkowskie mogą również zezwolić innym wnioskodawcom na składanie wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury na ich terytoriach.
2.
Zarządca infrastruktury może ustalić wymagania, jeśli chodzi o wnioskodawców, w celu zapewnienia, żeby zagwarantować osiągnięcie jego uzasadnionych oczekiwań dotyczących przyszłych przychodów i wykorzystania infrastruktury.
Takie wymagania będą odpowiednie, przejrzyste i niedyskryminujące.
Wymagania te będą publikowane jako część zasad alokacji w sprawozdaniu o stanie sieci, a Komisja zostanie o nich poinformowana.
3.
Wymagania w ust. 2 mogą zawierać tylko postanowienie o gwarancji finansowej, która nie może przewyższać odpowiedniej wielkości, która będzie proporcjonalna do rozważanej wielkości działalności wnioskodawcy i zagwarantowania jego zdolności do opracowania stosownych ofert nabycia zdolności przepustowej infrastruktury.
Artykuł 17
Umowy ramowe
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 81, 82 i 86 Traktatu z wnioskodawcą może być zawarta umowa ramowa.
Taka umowa ramowa określa charakterystykę zdolności przepustowej infrastruktury wymaganą przez i oferowaną wnioskodawcy w czasie nieprzekraczającym jednego okresu obowiązywania rozkładu jazdy.
Umowa ramowa nie będzie określać szczegółowo danej trasy pociągu, ale jej treść powinna być taka, żeby wyrażała dążenie do zaspokojenia uzasadnionych potrzeb handlowych wnioskodawcy.
Państwo Członkowskie może wymagać uprzedniego zatwierdzenia takiej umowy ramowej przez organ kontrolny, określony w art. 30 niniejszej dyrektywy.
2.
Umowy ramowe nie będą takie, żeby uniemożliwiać korzystanie z danej infrastruktury przez innych wnioskodawców lub innym rodzajom przewozów.
3.
Umowa ramowa będzie uwzględniać zmiany lub ograniczenia swoich warunków, aby umożliwić uzyskanie lepszego wykorzystania infrastruktury kolejowej.
4.
Umowa ramowa może zawierać kary, o ile będzie konieczna zmiana lub rozwiązanie tej umowy.
5.
Umowy ramowe będą w zasadzie zawierane na okres pięciu lat.
W określonych przypadkach zarządca infrastruktury może zgodzić się na krótszy lub dłuższy okres.
Każdy okres dłuższy niż pięć lat będzie uzasadniony istniejącymi kontraktami handlowymi, specjalistycznymi inwestycjami lub rodzajami ryzyka.
Każdy okres dłuższy niż dziesięć lat będzie możliwy tylko w wyjątkowych przypadkach, w szczególności, jeżeli występuje długofalowa inwestycja na dużą skalę, a zwłaszcza wówczas, gdy taka inwestycja jest objęta zobowiązaniami kontraktowymi.
6.
Ogólne istotne zapisy każdej umowy ramowej zostaną udostępnione wszystkim zainteresowanym stronom, jednak z respektowaniem poufności handlowej.
Artykuł 18
Harmonogram procesu alokacji
1.
Zarządca infrastruktury będzie stosować się do harmonogramu alokacji zdolności przepustowej określonego w załączniku III.
2.
Zarządcy infrastruktury uzgodnią z innymi odpowiednimi zainteresowanymi zarządcami infrastruktury, które międzynarodowe trasy pociągów mają zostać włączone do obowiązującego rozkładu jazdy przed rozpoczęciem konsultacji na temat projektu obowiązującego rozkładu jazdy.
Korekty będą dokonywane tylko w razie bezwzględnej konieczności.
Artykuł 19
Wniosek
1.
Wnioskodawcy mogą występować, na podstawie prawa publicznego lub prywatnego do zarządcy infrastruktury, o zawarcie umowy przyznającej im uprawnienia do użytkowania infrastruktury za pewną opłatą, przewidzianą w rozdziale II.
2.
Wnioski dotyczące stale obowiązującego rozkładu jazdy muszą stosować się do ostatecznych terminów określonych w załączniku III.
3.
Wnioskodawca, który jest stroną umowy ramowej, będzie składał wniosek zgodnie z tą umową.
4.
Wnioskodawcy mogą składać wnioski w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury przebiegającej przez więcej niż jedną sieć przez złożenie wniosku do jednego zarządcy infrastruktury.
Następnie ten zarządca infrastruktury zostanie upoważniony do działania w imieniu wnioskodawcy, aby starać się o zdolność przepustową u pozostałych odpowiednich zarządców infrastruktury.
5.
Zarządcy infrastruktury zapewnią, żeby dla zdolności przepustowej infrastruktury przebiegającej przez więcej niż jedną sieć wnioskodawcy mogli składać wnioski do jakiegokolwiek wspólnego organu, który zarządcy infrastruktury mogą powołać.
Artykuł 20
Układanie rozkładu jazdy
1.
Zarządca infrastruktury będzie, w miarę możliwości, realizował wszystkie wnioski w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury, w tym zamówienia tras pociągów przebiegających przez więcej niż jedną sieć, i będzie, w miarę możliwości, uwzględniał wszystkie ograniczenia wobec wnioskodawców, w tym skutki ekonomiczne dla ich działalności gospodarczej.
2.
Zarządca infrastruktury może nadać priorytet określonym usługom w ramach procesu układania harmonogramu i koordynacji, ale tylko takim, określonym w art. 22 i 24.
3.
Zarządca infrastruktury będzie konsultował się z zainteresowanymi stronami na temat projektu obowiązującego rozkładu jazdy i da im przynajmniej jeden miesiąc na przedstawienie swoich opinii.
Zainteresowane strony uwzględnią wszystkich tych, którzy złożyli wnioski w sprawie przydzielenia zdolności przepustowej infrastruktury, jak również inne strony, które chcą mieć możliwość przekazania uwag na temat, jak obowiązujący rozkład jazdy może wpłynąć na ich zdolność do zapewniania przewozów kolejowych w trakcie okresu obowiązywania tego rozkładu jazdy.
4.
Zarządca infrastruktury stosuje odpowiednie środki w celu uwzględnienia zainteresowań, które zostały wyrażone.
Artykuł 21
Proces koordynacji
1.
W trakcie procesu układania rozkładu jazdy określonego w art. 20, kiedy zarządca infrastruktury napotyka kolizje między różnymi zamówieniami, powinien próbować w drodze koordynacji różnych zamówień zapewnić możliwie najlepsze dopasowanie wszystkich zgłoszonych potrzeb.
2.
Kiedy powstaje sytuacja wymagająca koordynacji, zarządca infrastruktury będzie miał prawo, w rozsądnych granicach, proponować zdolność przepustową infrastruktury, która różni się od tej, na jaką złożono zamówienie we wniosku.
3.
Zarządca infrastruktury będzie próbował, w drodze konsultacji z odpowiednimi wnioskodawcami, osiągać rozwiązanie wszelkich kolizji.
4.
Zasady regulujące proces koordynacji zostaną zdefiniowane w sprawozdaniu o stanie sieci.
Będą one w szczególności odzwierciedlać trudności w ustalaniu międzynarodowych tras pociągów i skutki, jakie zmiana może powodować w stosunku do innych zarządców infrastruktury.
5.
Gdy wnioski w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury nie mogą być zrealizowane bez koordynacji, zarządca infrastruktury będzie próbował uzgodnić wszystkie zamówienia za pomocą koordynacji.
6.
Bez uszczerbku dla istniejących procedur odwoławczych i przepisów art. 30, w przypadku sporów dotyczących alokacji zdolności przepustowej infrastruktury, będzie udostępniony system rozwiązywania sporów w celu natychmiastowego rozwiązywania takich sporów.
Jeżeli ten system jest stosowany, decyzja będzie osiągnięta w terminie ograniczonym do dziesięciu dni roboczych.
Artykuł 22
Przepełniona infrastruktura
1.
Jeżeli po koordynacji zamówionych tras i konsultacjach z wnioskodawcami nie jest możliwe zrealizowanie zamówień na zdolność przepustową infrastruktury w sposób właściwy, wówczas zarządca infrastruktury musi niezwłocznie zgłosić, że element infrastruktury, na którym ta sytuacja wystąpiła, jest przepełniony.
Tak samo postąpi w stosunku do infrastruktury, na której można przewidywać, że wystąpią na niej skutki niewystarczającej zdolności przepustowej w najbliższej przyszłości.
2.
Kiedy infrastruktura została zgłoszona jako przepełniona, zarządca infrastruktury wykona analizę zdolności przepustowej opisaną w art. 25, o ile plan powiększenia zdolności przepustowej opisany w art. 26 nie jest już wykonywany.
3.
Kiedy opłaty, zgodnie z art. 7 ust. 4, nie zostały jeszcze pobrane lub nie został jeszcze osiągnięty zadowalający wynik i infrastruktura została zgłoszona jako przepełniona, zarządca infrastruktury może dodatkowo wykorzystać kryteria priorytetów przy alokacji zdolności przepustowej infrastruktury.
4.
Kryteria priorytetów będą uwzględniać znaczenie danego przewozu dla społeczeństwa w stosunku do każdego innego przewozu, który zostanie wyłączony w rezultacie tego postępowania.
W celu zagwarantowania, w tych ogólnych ramach, rozwijania odpowiednich usług transportowych, w szczególności stosownie do wymagań służby publicznej lub promocji rozwijania przewozów towarowych, Państwa Członkowskie mogą podejmować wszelkie konieczne środki, na warunkach niedyskryminujących, w celu zapewnienia, żeby takie przewozy uzyskiwały priorytet przy dokonywaniu przydzielania zdolności przepustowej infrastruktury.
Państwa Członkowskie mogą, jeżeli to jest właściwe, przyznać zarządcy infrastruktury rekompensatę odpowiadającą wszelkim stratom przychodów związanym z potrzebą przydzielenia danej zdolności przepustowej określonym przewozom, stosownie do poprzedniego akapitu.
Obejmie to uwzględnienie skutków tego wyłączenia w pozostałych Państwach Członkowskich.
5.
Znaczenie przewozów rzeczy, w szczególności międzynarodowych przewozów rzeczy, zostanie potraktowane z właściwą uwagą przy wyznaczaniu kryteriów priorytetów.
6.
Procedury, które nastąpią, i zastosowane kryteria, jeżeli infrastruktura jest przepełniona, zostaną podane w sprawozdaniu o stanie sieci.
Artykuł 23
Wnioski składane ad hoc
1.
Zarządca infrastruktury odpowie na wnioski składane ad hoc w sprawie poszczególnych tras pociągów możliwie jak najszybciej i w każdym przypadku, w ciągu pięciu dni roboczych.
Informacje dostarczane wszystkim wnioskodawcom o dostępnej, wolnej zdolności przepustowej zostaną udostępnione wszystkim wnioskodawcom, którzy mogą chcieć skorzystać z tej zdolności przepustowej.
2.
Zarządcy infrastruktury będą, jeśli to konieczne, przeprowadzać ocenę zapotrzebowania na rezerwową zdolność przepustową - która ma być zachowana jako dostępna w ramach ostatecznego, ułożonego, obowiązującego rozkładu jazdy, aby umożliwić im szybkie zareagowanie na możliwe do przewidzenia wnioski w sprawie zdolności przepustowej składane ad hoc.
Będzie to miało zastosowanie również w przypadkach przepełnionej infrastruktury.
Artykuł 24
Specjalna infrastruktura
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 zdolność przepustowa infrastruktury będzie uważana za dostępną do użytkowania przez wszystkie rodzaje przewozów, które odpowiadają charakterystyce koniecznej do prowadzenia przewozów na tej trasie pociągów.
2.
Jeżeli istnieją odpowiednie trasy wariantowe, zarządca infrastruktury może po konsultacji z zainteresowanymi stronami przeznaczyć specjalną infrastrukturę do użytku przez określone rodzaje ruchu.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 81, 82 i 86 Traktatu, gdy dokonano takiego przeznaczenia, zarządca infrastruktury może nadać priorytet temu rodzajowi ruchu przy dokonywaniu alokacji zdolności przepustowej infrastruktury.
Takie przeznaczenie nie stanowi przeszkody dla wykorzystania infrastruktury przez inne rodzaje ruchu, gdy dostępna jest zdolność przepustowa oraz gdy tabor kolejowy odpowiada parametrom technicznym koniecznym do eksploatacji danej linii.
3.
Kiedy infrastruktura została przeznaczona zgodnie z ust. 2, zostanie to opisane w sprawozdaniu o stanie sieci.
Artykuł 25
Analiza zdolności przepustowej
1.
Celem analizy zdolności przepustowej jest ustalenie tych ograniczeń zdolności przepustowej infrastruktury, które uniemożliwiają właściwe zrealizowanie zamówień zdolności przepustowej i zaproponowanie metod umożliwiających zrealizowanie dodatkowych zamówień.
Analiza ta zidentyfikuje przyczyny powstania przepełnienia i jakie środki mogłyby być podjęte w krótkim i średnim okresie, aby złagodzić to przepełnienie.
2.
Analiza uwzględni infrastrukturę, procedury prowadzenia przewozów, charakter różnych usług przewozowych i skutki oddziaływania wszystkich tych czynników na zdolność przepustową infrastruktury.
Środki, jakie mają być uwzględnione, obejmą w szczególności usługi zmiany trasy, usługi zmiany czasu, zmiany prędkości oraz przedsięwzięcia zapewniające poprawę infrastruktury.
3.
Analiza zdolności przepustowej zostanie zakończona w ciągu sześciu miesięcy od chwili rozpoznania infrastruktury jako przepełnionej.
Artykuł 26
Plan powiększenia zdolności przepustowej
1.
W ciągu sześciu miesięcy od zakończenia analizy zdolności przepustowej zarządca infrastruktury przedstawi plan powiększenia zdolności przepustowej.
2.
Plan powiększenia zdolności przepustowej zostanie opracowany po konsultacjach z użytkownikami odnośnej przepełnionej infrastruktury.
Określi on:
a) przyczyny powstania przepełnienia;
b) prawdopodobny przyszły rozwój ruchu;
c) ograniczenia w rozwoju infrastruktury;
d) opcje i koszty powiększenia zdolności przepustowej, w tym prawdopodobne zmiany opłat za dostęp.
Wyznaczy on także na podstawie analizy kosztów możliwych określonych środków, jakie działania zostaną podjęte, żeby powiększyć zdolność przepustową infrastruktury, w tym kalendarz wdrożenia tych środków.
Plan może podlegać uprzedniemu zatwierdzeniu przez Państwo Członkowskie.
3.
Zarządca infrastruktury zaprzestanie pobierania wszelkich opłat, które są pobierane za odnośną infrastrukturę na mocy art. 7 ust. 4 w przypadkach, jeżeli:
a) nie przedstawił on planu powiększenia zdolności przepustowej; albo
b) nie rozpoczął realizacji planu działań określonych w planie powiększenia zdolności przepustowej.
Jednakże zarządca infrastruktury może, co podlega zatwierdzeniu przez organ kontrolny, określony w art. 30, kontynuować pobieranie tych opłat, jeżeli:
a) plan powiększenia zdolności przepustowej infrastruktury nie może być zrealizowany z przyczyn pozostających poza jego kontrolą; albo
b) dostępne opcje nie są możliwe do wykonania z przyczyn ekonomicznych lub finansowych.
Artykuł 27
Wykorzystanie tras pociągów
1.
W szczególności dla przepełnionej infrastruktury zarządca infrastruktury będzie wymagał od zrzekającego się danej trasy pociągów, wykorzystywanej przez okres przynajmniej jednego miesiąca była poniżej pewnej progowej wielkości przydziału, które ma być ustalana w sprawozdaniu o stanie sieci, o ile to nastąpiło z przyczyn pozaekonomicznych, pozostających poza kontrolą operatora.
2.
Zarządca infrastruktury może określić w sprawozdaniu o stanie sieci warunki, za pomocą których zostaną uwzględnione poprzednie wielkości wykorzystania tras pociągów przy ustalaniu priorytetów w procesie alokacji.
Artykuł 28
Zdolność przepustowa infrastruktury do celów planowego utrzymania
1.
Zamówienia zdolności przepustowej, w celu umożliwienia wykonania utrzymania, będą składane w trakcie procesu układania rozkładu jazdy.
2.
Właściwa uwaga zostanie zwrócona przez zarządcę infrastruktury na skutki dla wnioskodawców zarezerwowania zdolności przepustowej infrastruktury do celów planowego utrzymania torów.
Artykuł 29
Specjalne środki podejmowane w przypadku wystąpienia zakłóceń
1.
W przypadku wystąpienia zakłóceń w ruchu pociągów spowodowanych przez awarię techniczną lub wypadek zarządca infrastruktury musi podjąć wszystkie konieczne kroki, aby przywrócić normalną sytuację.
W tym celu opracuje on plan postępowania wymieniający różne organy publiczne, które należy poinformować w przypadku wystąpienia poważnych zdarzeń lub poważnych zakłóceń w ruchu pociągów.
2.
W nagłych przypadkach i jeżeli jest to bezwzględnie konieczne z powodu awarii powodującej czasową niemożność korzystania z infrastruktury, przydzielone trasy mogą być odwołane bez uprzedzenia na tak długo, jak to jest konieczne do naprawy systemu.
Zarządca infrastruktury może, jeśli to uzna za konieczne, wymagać od przedsiębiorstw kolejowych udostępnienia mu zasobów, które uważa za najbardziej odpowiednie do przywrócenia możliwie jak najszybciej normalnej sytuacji.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od przedsiębiorstw kolejowych zaangażowania się w zapewnienie we własnym zakresie egzekwowania i monitorowania spełniania norm i zasad bezpieczeństwa.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 30
Organ kontrolny
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 21 ust. 6 Państwa Członkowskie powołają organ kontrolny.
Organ ten, którym może być minister odpowiedzialny za sprawy transportu lub każdy inny organ, będzie niezależny w swojej organizacji, decyzjach finansowych, strukturach prawnych i podejmowaniu decyzji od któregokolwiek zarządcy infrastruktury, organu pobierającego opłaty, organu alokującego lub wnioskodawcy.
Organ ten będzie funkcjonować zgodnie z zasadami przedstawionymi w tym artykule, na mocy którego funkcje odwoławcze i kontrolne mogą być przypisywane odrębnym organom.
2.
Wnioskodawca będzie miał prawo do odwołania się do organu kontrolnego, jeżeli uważa, że został potraktowany nieuczciwie, dyskryminująco lub został w jakikolwiek inny sposób poszkodowany, a w szczególności przeciwko decyzjom podjętym przez zarządcę infrastruktury albo, jeśli to stosowne, przedsiębiorstwo kolejowe w zakresie dotyczącym:
a) sprawozdania o stanie sieci;
b) kryteriów w nim zawartych;
c) procesu alokacji i jego wyniku;
d) systemu pobierania opłat;
e) poziomu lub struktury opłat za infrastrukturę, które są lub mogą być wymagane do zapłaty;
f) świadectw bezpieczeństwa, egzekwowania i monitorowania norm i zasad bezpieczeństwa.
3.
Organ kontrolny może zapewnić, żeby opłaty ustalone przez zarządcę infrastruktury były zgodne z rozdziałem II i były niedyskryminujące.
Negocjacje między wnioskodawcami a zarządcą infrastruktury dotyczące poziomu opłat za infrastrukturę mogą być dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli są prowadzone pod nadzorem organu kontrolnego.
Organ kontrolny będzie interweniował, jeśli pojawi się prawdopodobieństwo, że negocjacje naruszą wymagania niniejszej dyrektywy.
4.
Organ kontrolny będzie upoważniony do żądania odpowiednich informacji od zarządcy infrastruktury, wnioskodawców i wszelkich włączonych do sprawy stron trzecich w ramach zainteresowanego Państwa Członkowskiego, które muszą być dostarczone bez nadmiernej zwłoki.
5.
Organ kontrolny będzie upoważniony do żądania odpowiednich informacji od zarządcy infrastruktury, wnioskodawców i wszelkich włączonych do sprawy stron trzecich w ramach zainteresowanego Państwa Członkowskiego, które muszą być dostarczone bez nadmiernej zwłoki.
Z zastrzeżeniem ust. 6 decyzja organu kontrolnego będzie wiążąca dla wszystkich stron objętych tą decyzją.
W przypadku odwołania się przeciwko odmowie przyznania zdolności przepustowej lub przeciwko warunkom oferty zdolności przepustowej organ kontrolny albo potwierdzi, że decyzja zarządcy infrastruktury nie wymaga żadnych zmian, albo będzie wymagał zmiany tej decyzji zgodnie ze wskazówkami określonymi przez organ kontrolny.
6.
Państwa Członkowskie podejmą środki konieczne do zapewnienia, żeby decyzje podejmowane przez organ kontrolny podlegały kontroli sądowej.
Artykuł 31
Współpraca organów kontrolnych
Krajowe organy kontrolne będą wymieniać informacje o swojej pracy oraz zasadach i praktyce podejmowania decyzji w celu koordynowania zasad podejmowania przez nich decyzji na obszarze całej Wspólnoty.
Komisja będzie wspierać je w wykonywaniu tego zadania.
Artykuł 32
Świadectwa bezpieczeństwa
1.
Ustalenia dotyczące świadectw bezpieczeństwa dla przedsiębiorstw kolejowych, które są lub będą założone we Wspólnocie i ugrupowaniach międzynarodowych przez nie tworzonych, będą zgodne z tym artykułem.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią na swoich odpowiednich terytoriach, żeby świadectwo bezpieczeństwa, w którym podane są wymagania bezpieczeństwa wobec przedsiębiorstw kolejowych, zostało przedłożone w celu zapewnienia bezpieczeństwa przewozów na trasach będących przedmiotem zainteresowania.
3.
W celu uzyskania świadectwa bezpieczeństwa przedsiębiorstwo kolejowe będzie stosować się do przepisów prawa krajowego zgodnych z prawem Wspólnoty i stosować je w sposób niedyskryminujący, ustanawiając wymagania techniczne i eksploatacyjne określone dla przewozów kolejowych oraz wymogi bezpieczeństwa stosowane wobec kadry, taboru i międzynarodowej organizacji tego przedsiębiorstwa.
W szczególności wykaże, że kadra, którą zatrudnia do prowadzenia ruchu pociągów i pracująca w pociągach, przeszła konieczne przeszkolenie, aby przestrzegać zasad ruchu stosowanych przez zarządcę infrastruktury i żeby spełniać wymogi bezpieczeństwa nałożone na niego w związku z ruchem pociągów.
Przedsiębiorstwo kolejowe wykaże także, że tabor tworzący pociągi został zatwierdzony przez organ władzy państwowej lub przez zarządcę infrastruktury i skontrolowany zgodnie z zasadami eksploatacji mającymi zastosowanie do użytkowanej infrastruktury.
Świadectwo bezpieczeństwa zostanie wydane przez którykolwiek organ wyznaczony do tego celu przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się użytkowana infrastruktura.
Artykuł 33
Wyłączenia
1.
Na okres pięciu lat od dnia 15 marca 2003 r. następujące Państwa Członkowskie:
- Irlandia, jako Państwo Członkowskie położone na wyspie, mające połączenie kolejowe tylko z jednym innym Państwem Członkowskim,
- Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej - na tych samych zasadach, oraz
- Grecja, jako Państwo Członkowskie, które nie ma żadnego bezpośredniego połączenia kolejowego z żadnym innym Państwem Członkowskim,
nie muszą się stosować do wymagań podanych w:
a) artykuł 3, art. 4 ust. 2, art. 13, 14, 17, art. 21 ust. 4, art. 21 ust. 6, art. 22, art. 24 ust. 3, art. 25-28 i art. 30 pod warunkiem, że decyzje w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury lub pobierania opłat podlegają apelacji, kiedy przedsiębiorstwo kolejowe złoży w tej sprawie pisemny wniosek zanim niezależny organ, który podejmie swoją decyzję w ciągu dwóch miesięcy od złożenia wszystkich odpowiednich informacji i którego decyzja będzie podlegała kontroli sądowej; oraz
b) artykuł 32 w takim zakresie, w jakim rozpatrywane są przewozy transportem kolejowym wychodzące poza zakres art. 10 dyrektywy 91/440/EWG.
2.
Jednakże, jeżeli:
a) więcej niż jedno przedsiębiorstwo kolejowe koncesjonowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 95/18/WE lub, w przypadku Irlandii i Irlandii Północnej, przedsiębiorstwo kolejowe tak koncesjonowane gdziekolwiek indziej składa oficjalny wniosek, aby prowadzić konkurencyjne przewozy kolejowe do lub z Irlandii, Irlandii Północnej lub Grecji, decyzja o możliwości nieprzerwanego stosowania tego wyłączenia zostanie podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2; lub
b) przedsiębiorstwo kolejowe wykonujące przewozy kolejowe w Irlandii, Irlandii Północnej lub Grecji składa oficjalny wniosek, aby prowadzić przewozy kolejowe na lub z terytorium innego Państwa Członkowskiego (w przypadku Irlandii lub Wielkiej Brytanii w odniesieniu do Irlandii Północnej albo obu tych krajów, innego Państwa Członkowskiego poza ich terytoriami), wyłączenia, określone w ust. 1, nie będą miały zastosowania.
W ciągu jednego roku od otrzymania, albo decyzji określonej w lit. a), podjętej zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, albo powiadomienia o oficjalnym wniosku, określonego w lit. b), to wówczas Państwo Członkowskie lub zainteresowane Państwa (Irlandia, Wielka Brytania w odniesieniu do Irlandii Północnej lub Grecja) wprowadzą ustawodawstwo w celu wykonania artykułów określonych w ust. 1.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 wyłączenie może być przedłużane na okresy nie dłuższe niż pięć lat.
Nie później niż 12 miesięcy przed datą wygaśnięcia wyłączenia Państwa Członkowskiego, które samo korzysta z takiego wyłączenia, może skierować wniosek do Komisji o przedłużenie wyłączenia.
Każdy taki wniosek musi być potwierdzony.
Komisja sprawdzi taki wniosek i podejmie decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Wspomniana procedura doradcza będzie miała zastosowanie do wszelkich decyzji dotyczących tego wniosku.
Kiedy Komisja będzie podejmować swoją decyzję, weźmie pod uwagę rozwój sytuacji geopolitycznej i rozwój rynku kolejowego w Państwie Członkowskim, z i do Państwa Członkowskiego wnioskującego o przedłużenie wyłączenia.
4.
Luksemburg, jako Państwo Członkowskie o stosunkowo niewielkiej sieci kolejowej, nie musi do dnia 31 sierpnia 2004 r. stosować się do wymogu przydzielenia niezależnemu organowi funkcji wyznaczania sprawiedliwego i niedyskryminującego dostępu do infrastruktury przewidzianej w art. 4 i 14 w takim zakresie, w jakim zobowiązują Państwa Członkowskie do powoływania niezależnych organów wykonujących zadania, określone w tych artykułach.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 34
Środki wykonawcze
1.
Państwa Członkowskie mogą zwracać się do Komisji z wszelkimi sprawami dotyczącymi wdrożenia niniejszej dyrektywy.
Odpowiednie decyzje będą podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja będzie, w określonych przypadkach, sprawdzać stosowanie i egzekwowanie postanowień dotyczących pobierania opłat, alokacji zdolności przepustowej i świadectw bezpieczeństwa, a w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania takiego wniosku podejmie decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, czy odnośne środki mają być nadal stosowane.
Komisja zakomunikuje swoją decyzję Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Państwom Członkowskim.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 226 Traktatu każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady w terminie jednego miesiąca.
Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, może w wyjątkowych okolicznościach podejmować różne decyzje w okresie jednego miesiąca.
3.
Konieczne zmiany w celu dostosowania załączników zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 3.
Artykuł 35
Procedury Komitetu
1.
Komitet będzie udzielał pomocy Komisji.
2.
Gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, będą miały zastosowanie art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, zważywszy na jej przepis art. 8.
3.
Gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, będą miały zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, mając na względzie jej przepisy art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE będzie ustalony na trzy miesiące.
4.
Komitet przyjmie swój regulamin.
Artykuł 36
Sprawozdanie
Komisja do dnia 15 marca 2005 r. przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy, z załączeniem, w razie konieczności, propozycji dalszych działań Komisji.
Artykuł 37
Uchylenia
Rozporządzenie (EWG) nr 2830/77, rozporządzenie (EWG) nr 2183/78, decyzja 82/529/EWG, decyzja 83/418/EWG i dyrektywa 95/19/WE niniejszym tracą moc.
Artykuł 38
Wykonanie
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, do dnia 15 marca 2003 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmą te przepisy, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 39
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 40
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/15/WE
z dnia 15 lutego 2001 r.
w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego oraz Rady 1999/41/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do żywności o specjalnym przeznaczeniu żywieniowym można dodawać różne substancje odżywcze takie jak witaminy, związki nieorganiczne, aminokwasy i inne w celu zapewnienia zaspokojenia specjalnych potrzeb żywieniowych osób, dla których taka żywność jest przeznaczona i/lub w celu spełnienia wymogów prawnych ustanowionych w szczególnych dyrektywach, przyjętych na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/398/EWG.
(2) Nie jest możliwe określenie substancji odżywczych jako osobnej grupy do celów niniejszej dyrektywy ani sporządzenie na tym etapie wyczerpującego wykazu wszystkich kategorii substancji odżywczych, które mogą być dodawane do żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
(3) Asortyment żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego jest bardzo szeroki i różnorodny, a procesy technologiczne stosowane do ich produkcji zróżnicowane.
Z tego powodu powinien być dostępny możliwie najszerszy wybór substancji, które można bezpiecznie stosować w produkcji żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego w odniesieniu do kategorii substancji odżywczych wymienionych w niniejszej dyrektywie.
(4) Wyboru substancji powinno się dokonywać przede wszystkim na podstawie ich bezpieczeństwa, a następnie ich dostępności dla użytku przez ludzi oraz ich właściwości organoleptycznych i technologicznych.
Włączenie substancji do wykazu substancji, które można stosować do produkcji żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego nie oznacza, że ich dodanie do takiej żywności jest konieczne czy pożądanie.
(5) Jeżeli uznano za konieczne dodanie danej substancji odżywczej, fakt ten został ustalony w przepisach szczególnych odnośnych szczególnych dyrektyw wraz z odpowiednimi warunkami ilościowymi, gdzie właściwe.
(6) W przypadku braku przepisów szczególnych lub w przypadku żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego nie objętych dyrektywami szczególnymi, należy stosować substancje odżywcze w celu wytworzenia produktów spełniających wymogi definicji takich produktów oraz spełniających specjalne potrzeby żywieniowe osób, dla których są przeznaczone.
Omawiane produkty muszą również być bezpieczne podczas stosowania zgodnie z zaleceniami producenta.
(7) Przepisy dotyczące wykazu substancji odżywczych, które można stosować w wytwarzaniu preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych oraz przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz odżywek dla niemowląt i małych dzieci, ustalone w dyrektywie Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/50/WE [4] oraz w dyrektywie Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz odżywek dla niemowląt i małych dzieci [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 1999/39/WE [6].
Nie ma zatem potrzeby powtarzania wspomnianych przepisów w niniejszej dyrektywie.
(8) Różne substancje odżywcze można również stosować w środkach spożywczych jako dodatki do żywności.
W tym kontekście przyjęto lub należy przyjąć dla nich kryteria czystości na poziomie Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [7], zmienioną dyrektywą 94/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8].
Wspomniane kryteria czystości powinno stosować się w odniesieniu do takich substancji, bez względu na cel ich użycia w środkach spożywczych.
(9) Do czasu przyjęcia na szczeblu Wspólnoty kryteriów czystości w odniesieniu do reszty substancji oraz w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego, należy stosować ogólnie przyjęte kryteria czystości zalecane przez międzynarodowe organizacje lub agencje, włączając, lecz nie ograniczając się do Wspólnego Komitetu Ekspertów FAO/WHO ds. dodatków do żywności (JECFA), EUP (Farmakopei Europejskiej).
Należy zezwolić Państwom Członkowskim na utrzymanie przepisów krajowych ustalających kryteria czystości, bez uszczerbku dla postanowień wymienionych w Traktacie.
(10) Niektóre szczególne składniki odżywcze lub ich pochodne uznano za szczególnie niezbędne w wytwarzaniu pewnego rodzajów żywności, należącej do grupy żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, a ich możliwe stosowanie należy ograniczyć do wytwarzania wspomnianych wyrobów.
(11) Środki przewidziane niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do kategorii substancji dodawanych w szczególnych celach odżywczych do żywości specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wymienionych w załączniku do niniejszej dyrektywy, jedynie substancje chemiczne wymienione w każdej z kategorii można stosować w wytwarzaniu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, określonych dyrektywą 89/398/EWG.
Stosowanie takich substancji pozostaje w zgodności z wszelkimi przepisami szczególnymi dotyczącymi takich substancji, które mogą być ustanowione w dyrektywach szczególnych przewidzianych w art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/398/EWG.
2.
Bez uszczerbku dla rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 [9], inne substancje dodawane w szczególnych celach odżywczych, nienależące do żadnej z kategorii wymienionych w załączniku do niniejszej dyrektywy, mogą być stosowane w wytwarzaniu żywości specjalnego przeznaczenia żywieniowego
3.
Stosowanie substancji odżywczych w żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego, prowadzi do wytwarzania produktów bezpiecznych, które spełniają szczególne potrzeby pokarmowe osób, dla których są przeznaczone zgodnie z ogólnie przyjętymi danymi naukowymi.
4.
Właściwe organy Państw Członkowskich, określone w art. 9 dyrektywy 89/398/EWG, są uprawnione do wymagania od producenta lub, tam gdzie to właściwe, importera, przedstawienia prac lub danych naukowych, określających stosowanie substancji dodawanych w szczególnych celach odżywczych, zgodnie z ust. 3.
Jeśli praca taka zawarta jest w łatwo dostępnej publikacji, wystarczy zwykła wzmianka bibliograficzna dotycząca takiej publikacji.
Artykuł 2
1.
Zastosowanie mają kryteria czystości dotyczące substancji wymienionych w załączniku, określone w ustawodawstwie wspólnotowym dotyczącym ich stosowania w produkcji środków spożywczych do celów innych niż cele objęte niniejszą dyrektywą.
2.
W odniesieniu do substancji wymienionych w załączniku, dla których nie zostały określone kryteria czystości w ustawodawstwie wspólnotowym oraz do czasu przyjęcia takich wymogów należy stosować ogólnie przyjęte kryteria czystości zalecane przez organizacje międzynarodowe.
Można utrzymać krajowe przepisy ustanawiające bardziej rygorystyczne kryteria czystości.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Będą one stosowane w taki sposób, aby:
a) umożliwić wymianę handlową produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 1 kwietnia 2002 r.;
b) zabronić wymiany handlowej produktami, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, z mocą od dnia 1 kwietnia 2004 r.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 19 marca 2001 r.
w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem umożliwienia obywatelom Unii, podmiotom gospodarczym oraz władzom regionalnym i lokalnym pełne uczestnictwo w korzyściach będących wynikiem ustanowienia obszaru bez granic wewnętrznych, właściwe jest, w szczególności, poprawienie powiązań wzajemnych oraz interoperacyjności krajowych sieci kolejowych, jak również dostępu do nich, wprowadzając w życie wszelkie środki, które mogą być niezbędne w obszarze normalizacji technicznej, jak przewiduje art. 155 Traktatu.
(2) Podpisując Protokół przyjęty w Kyoto w dniu 12 grudnia 1997 r., Unia Europejska zobowiązała się do redukcji emisji gazów.
Cele te wymagają dostosowań na drodze do osiągnięcia równowagi między różnymi rodzajami transportu, a co za tym idzie zwiększenia konkurencyjności transportu kolejowego.
(3) Strategia Rady dotycząca włączenia środowiska naturalnego oraz trwałego rozwoju do polityki transportowej Wspólnoty uwypukla potrzebę stanowienia celem ograniczenia wpływu transportu na środowisko naturalne.
(4) Działalność komercyjna kolei w całej transeuropejskiej sieci kolejowej wymaga w szczególności wzorowej zgodności cech infrastruktury i taboru, jak również skutecznego wzajemnego połączenia systemów informowania i komunikowania różnych zarządców i operatorów infrastruktury; od takiej zgodności i wzajemnego połączenia uzależnione są: stopień wydajności, poziom bezpieczeństwa, jakość usług oraz koszty, podobnie jak, w szczególności, interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
(5) Aby osiągnąć te cele, Rada podjęła w dniu 23 lipca 1996 r. pierwszy środek w postaci przyjęcia dyrektywy 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [5].
(6) W swej Białej Księdze zatytułowanej "Strategia rewitalizacji kolei Wspólnoty" z 1996 r.
Komisja ogłosiła drugi środek w sektorze kolei konwencjonalnej a następnie zamówiła przeprowadzenie badań dotyczących integracji krajowych systemów kolejowych, których wyniki opublikowano w maju 1998 r. wraz z zaleceniem przyjęcia dyrektywy opartej na podejściu przyjętym w sektorze kolei dużych prędkości; badania zawierały również zalecenie, aby zamiast bezpośrednio zajmować się wszystkimi przeszkodami na drodze do interoperatywności, rozwiązać problemy stopniowo, zgodnie z kolejnością priorytetów opartą o stosunek kosztów i korzyści w odniesieniu do każdego proponowanego środka; badania wykazały, iż harmonizacja procedur i zasad w zakresie wykorzystania i wzajemnego połączenia systemów informowania i komunikowania jest wydajniejsza niż środki, na przykład, dotyczące infrastrukturalnej skrajni ładunku.
(7) Komunikat Komisji w sprawie "integracji systemów kolei konwencjonalnych" zaleca przyjęcie niniejszej dyrektywy i uzasadnia podobieństwa oraz główne różnice w porównaniu z dyrektywą nr 96/48/WE.
Główne różnice polegają na przyjęciu zakresu geograficznego, rozszerzeniu zakresu technicznego uwzględniającego wyniki powyższych badań oraz przyjęciu podejścia stopniowego w stosunku do wyeliminowania przeszkód na drodze do interoperacyjności systemu kolejowego, w tym ustalenia porządku priorytetów oraz harmonogramu jego sporządzenia.
(8) Wobec takiego stopniowego podejścia oraz czasu koniecznego w konsekwencji do przyjęcia wszystkich specyfikacji technicznych interoperacyjności (TSI), należy podjąć kroki celem uniknięcia sytuacji, w której Państwa Członkowskie przyjmują nowe przepisy krajowe lub podejmują projekty zwiększające heterogeniczność obecnego systemu.
(9) Przyjęcie podejścia stopniowego spełnia specjalne potrzeby celu interoperacyjności sytemu kolei konwencjonalnych, który charakteryzuje się starą infrastrukturą i taborem krajowym wymagającym dużych inwestycji na dostosowanie i odnowę, przy czym należy szczególnie uważać na to, by nie nakładać kar ekonomicznych na kolej vis-à-vis z innymi rodzajami transportu.
(10) W uchwale z dnia 10 marca 1999 r. w sprawie pakietu kolejowego Parlament wyraził żądanie, aby stopniowe otwarcie sektora kolejowego postępowało równolegle z najszybszymi i najwydajniejszymi środkami harmonizacji technicznej.
(11) Na posiedzeniu Rady w dniu 6 października 1999 r. zażądano od Komisji, by zaproponowała strategię poprawienia interoperacyjności transportu kolejowego oraz zredukowania wąskich gardeł celem bezzwłocznego wyeliminowania przeszkód technicznych, administracyjnych i ekonomicznych na drodze do współdziałania sieci przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokiego stopnia bezpieczeństwa jak również szkoleń i kwalifikacji personelu.
(12) Zgodnie z dyrektywą Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 rw sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [6], spółki kolejowe musiały zwiększyć dostępność sieci kolejowych Państw Członkowskich, co wymaga interoperacyjności infrastruktury, sprzętu, taboru oraz systemów zarządzania i działania, w tym kwalifikacji personelu i warunków bezpieczeństwa i higieny pracy koniecznych do działania i utrzymania omawianych podsystemów oraz do realizacji każdego TSI; jednakże celem niniejszej dyrektywy nie jest, bezpośrednio czy pośrednio, harmonizacja warunków pracy w sektorze kolejowym.
(13) Państwa Członkowskie odpowiadają za zapewnienie zgodności z zasadami bezpieczeństwa, zdrowia i ochrony konsumenta obowiązującymi ogólnie dla sieci kolejowych w trakcie projektowania, konstrukcji, wprowadzania do użytku oraz działania tych kolei.
(14) Istnieją poważne rozbieżności w krajowych przepisach oraz zasadach wewnętrznych i specyfikacjach technicznych stosujących się do kolei, gdyż włączają one techniki specyficzne dla przemysłu krajowego oraz określają konkretne wymiary i rozwiązania, jak też cechy specjalne.
Niniejsza sytuacja uniemożliwia bezproblemowy przejazd pociągów na terytorium całej Wspólnoty.
(15) Na przestrzeni lat sytuacja ta spowodowała bardzo bliskie powiązania między krajowymi przemysłami kolejowymi i kolejami krajowymi, ze szkodą dla otwarcia rynków; celem poprawienia ich konkurencyjności na poziomie światowym niezbędny jest otwarty, konkurencyjny rynek europejski tych przemysłów.
(16) Właściwe jest określenie podstawowych zasadniczych wymogów dla całej Wspólnoty, które będą miały zastosowanie do transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
(17) W obliczu rozmiarów i złożoności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych okazało się konieczne, z przyczyn praktycznych, podzielenie go na podsystemy.
Dla każdego z tych podsystemów muszą zostać określone zasadnicze wymogi oraz specyfikacje techniczne ustalone dla całej Wspólnoty, szczególnie w odniesieniu do składników oraz płaszczyzn współdziałania, celem spełnienia tych zasadniczych wymogów.
(18) Wprowadzenie w życie przepisów dotyczących interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych nie powinno stwarzać nieuzasadnionych barier, w kategoriach kosztów i korzyści zachowania istniejącej sieci kolejowej każdego z Państw Członkowskich, lecz musi ono sprzyjać utrzymaniu celu interoperacyjności.
(19) Specyfikacje techniczne dla interoperacyjności oddziałują również na warunki korzystania przez użytkowników z transportu kolejowego, dlatego konieczne jest zasięgnięcie opinii użytkowników w odniesieniu do aspektów ich dotyczących.
(20) Każdemu zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu należy zezwolić na stosowanie niektórych specyfikacji technicznych interoperacyjności w specjalnych przypadkach, pod warunkiem, że istnieją procedury zapewniające uzasadnienie odstępstw.
Art. 155 Traktatu wymaga, aby działania Wspólnoty w obszarze interoperacyjności muszą uwzględniać potencjalną żywotność ekonomiczną projektów.
(21) Sporządzenie TSI oraz ich zastosowanie dla systemu kolei konwencjonalnych nie powinno stać na przeszkodzie nowatorskim rozwiązaniom technologicznym, które powinny mieć na celu poprawę wyników ekonomicznych.
(22) Należy wykorzystać interoperacyjność systemu kolei konwencjonalnych szczególnie w przypadku przewozu towarów, celem spełnienia warunków większej interoperacyjności różnych rodzajów transportu.
(23) W celu wykonania właściwych przepisów w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych w sektorze kolejowym w szczególności dyrektywy 93/38/EWG [7], podmioty zamawiające powinny zawrzeć specyfikacje techniczne w warunkach każdej umowy.
W tym celu konieczne jest stworzenie zbioru specyfikacji europejskich służących jako punkt odniesienia dla tych specyfikacji technicznych.
(24) W interesie Wspólnoty byłby międzynarodowy system normalizacji będący zdolny do ustalania norm rzeczywiście stosowanych przez strony zaangażowane w handel międzynarodowy i spełniających wymogi polityki Wspólnoty.
Europejskie organy normalizacyjne muszą z tego powodu kontynuować współpracę z międzynarodowymi organami normalizacyjnymi.
(25) Podmioty zamawiające muszą określić dalsze wymogi konieczne do spełnienia specyfikacji europejskich i innych norm.
Specyfikacje te powinny spełniać zasadnicze wymogi, jakie zostały ujednolicone na poziomie Wspólnoty i które musi spełniać transeuropejski system kolei konwencjonalnych.
(26) Procedury regulujące ocenę zgodności lub odpowiedniości wykorzystania składników powinny opierać się na modułach objętych decyzją 93/465/EWG [8].
Właściwe jest, w największym możliwym stopniu i celem wspierania rozwoju przemysłu, określenie procedur obejmujących system zapewnienia jakości.
(27) Zgodność składników jest głównie powiązana z obszarem wykorzystania w celu zagwarantowania interoperacyjności systemu a nie jedynie ze swobodnym przejazdem na rynku wspólnotowym.
Ocenie powinna zostać poddana odpowiedniość wykorzystania kluczowych składników w zakresie bezpieczeństwa, dostępności lub ekonomii systemu; dlatego też nie jest konieczne, aby producent umieszczał oznakowanie CE w odniesieniu do składników podlegających obecnie przepisom niniejszej dyrektywy.
Na podstawie oceny zgodności i/lub odpowiedniości wykorzystania wystarczająca powinna być deklaracja zgodności producenta.
(28) Powyższe nie ma wpływu na obowiązek producenta umieszczenia oznakowania CE w odniesieniu do niektórych części składowych celem poświadczenia ich zgodności z innymi przepisami wspólnotowymi odnoszącymi się do nich.
(29) Podsystemy składające się na transeuropejski system kolei konwencjonalnych powinny podlegać procedurze weryfikacyjnej.
Weryfikacja musi gwarantować władzom odpowiedzialnym za wydawanie zezwoleń na ich oddanie do użytku pewność, iż na etapie projektu, konstrukcji oraz oddawania do użytku, jej wynik jest zgodny z obowiązującymi przepisami technicznymi i operacyjnymi.
Musi ona również gwarantować producentom możliwość równego traktowania niezależnie od kraju.
Konieczne jest z tego powodu ustanowienie modułu definiującego zasady i warunki mające zastosowanie do weryfikacji podsystemów "WE".
(30) Procedura weryfikacyjna "WE" powinna opierać się na TSI.
TSI podlegają przepisom art. 18 dyrektywy 93/38/EWG.
Organy notyfikowane odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli procedur oceny zgodności i odpowiedniości wykorzystania składników, wraz z procedurą oceny podsystemów, muszą, w szczególności w obliczu braku specyfikacji europejskich, w jak największym stopniu koordynować swe decyzje.
(31) TSI określa z nakazu Komisji wspólny organ reprezentujący zarządzających infrastrukturą, spółki kolejowe oraz przemysł.
Przedstawiciele państw trzecich, w szczególności krajów kandydujących, mogą otrzymać zezwolenie na uczestnictwo w posiedzeniach wspólnego organu przedstawicielskiego w charakterze obserwatorów.
(32) Dyrektywa 91/440/EWG nakłada obowiązek rozdzielenia działań, w zakresie prowadzenia księgowości, między operatorem usługi transportowej a zarządzającym infrastrukturą kolejową.
W obliczu powyższego, specjalistyczne usługi świadczone przez zarządzających infrastrukturą kolejową wyznaczonych jako organy notyfikowane powinny mieć taką strukturę, aby zapewnić spełnienie kryteriów, jakie muszą obowiązywać takiego rodzaju organy Inne wyspecjalizowane organy mogą zostać notyfikowane, gdy spełniają te same kryteria.
(33) Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 99/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(34) Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych jest zakrojona jako projekt obejmujący całą Wspólnotę.
Żadne pojedyncze Państwo Członkowskie nie jest w stanie podjąć działań koniecznych do osiągnięcia interoperacyjności.
Zgodnie z zasadą pomocniczości cele proponowanych działań nie mogą zostać wystarczająco osiągnięte przez Państwa Członkowskie, stąd, z powodu rozmiarów i skutków proponowanych działań, mogą one być lepiej osiągnięte przez Wspólnotę,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma na celu określenie warunków, jakie muszą zostać spełnione, aby osiągnąć interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych na terytorium Wspólnoty, zgodnie z opisem zawartym w załączniku I. Warunki te dotyczą projektowania, konstrukcji, wprowadzania do użytku, modernizacji, działania i utrzymania części tego systemu wprowadzonego do użytku po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, jak też kwalifikacji zawodowych oraz warunków zdrowotnych i bezpieczeństwa personelu, który ma swój wkład w jego funkcjonowanie.
2.
Osiąganie tego celu musi doprowadzić do określenia minimalnego poziomu harmonizacji na poziomie technicznym oraz umożliwiać:
a) usprawnienie, poprawę i rozwój usług w zakresie międzynarodowego transportu kolejowego na terytorium Unii Europejskiej oraz z państwami trzecimi;
b) wspieranie stopniowego tworzenia rynku wewnętrznego urządzeń i usług na potrzeby konstrukcji, odnowy, modernizacji i działania transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych;
c) wspieranie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
"transeuropejski system kolei konwencjonalnych" oznacza strukturę, zgodnie z opisem zawartym w załączniku I, złożoną z linii oraz instalacji nieruchomych, transeuropejskiej sieci transportowej, zbudowaną lub zmodernizowaną na potrzeby transportu koleją konwencjonalną, wraz z taborem przeznaczonym do podróżowania na bazie tej infrastruktury;
"interoperacyjność" oznacza zdolność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych do zapewnienia bezpiecznego i nieprzerwanego przejazdu pociągów spełniających wymagany stopień wydajności tych linii.
Podstawą tej zdolności są warunki prawne, techniczne oraz operacyjne, które muszą być spełnione celem spełnienia zasadniczych wymogów;
"podsystemy" oznaczają wynik podziału transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, zgodnie z opisem zawartym w załączniku II.
Podsystemy te, dla których muszą zostać ustalone zasadnicze wymogi, mają charakter strukturalny i funkcjonalny;
"składniki interoperacyjności" oznaczają wszelkie elementarne składniki, grupy części składowych, podzespoły lub pełne zespoły sprzętowe włączone lub mające być włączone do podsystemu, od których bezpośrednio lub pośrednio zależy transeuropejski system kolei konwencjonalnych.
Pojęcie "składnik" obejmuje zarówno przedmioty materialne jak i niematerialne, takie jak oprogramowanie;
"zasadnicze wymogi" oznaczają wszystkie warunki wymienione w załączniku III, jakie muszą być spełnione przez transeuropejski system kolei konwencjonalnych, podsystemy oraz składniki interoperacyjności, w tym płaszczyzny współdziałania;
"specyfikacje europejskie" oznaczają wspólne specyfikacje techniczne, europejskie zezwolenie techniczne lub krajową normę stanowiącą transpozycję normy europejskiej, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 pkt 8–12 dyrektywy 93/38/EWG;
"specyfikacje techniczne w zakresie interoperacyjności" , zwane dalej "TSI", oznaczają specyfikacje obejmujące każdy z podsystemów lub podsystem częściowy celem spełnienia zasadniczych wymogów oraz zapewnienia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych;
"wspólny organ przedstawicielski" (JRB) oznacza organ gromadzący przedstawicieli zarządzających infrastrukturą, spółek kolejowych oraz przemysłu, odpowiedzialny za określenie TSI.
"Zarządzający infrastrukturą" oznaczają tych, określonych w art. 3 i 7 dyrektywy 91/440/EWG;
"organy notyfikowane" oznaczają organy odpowiedzialne za ocenę zgodności i odpowiedniości wykorzystania składników interoperacyjności lub za ocenę procedury weryfikacji podsystemów "WE";
"podstawowe parametry" oznaczają warunki prawne, techniczne i operacyjne kluczowe dla interoperacyjności i wymagające decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2 przed wypracowaniem projektu TSI przez wspólny organ przedstawicielski;
"konkretny przypadek" oznacza jakąkolwiek część transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych wymagającą specjalnych przepisów w TSI, tymczasowych lub ostatecznych, z powodu ograniczeń geograficznych, topograficznych, związanych ze środowiskiem miejskim lub oddziałujących na zgodność z istniejącym systemem.
Może on obejmować w szczególności linie kolejowe oraz sieci odizolowane od reszty Wspólnoty, skrajnie ładunku, prześwit toru lub szerokość międzytorza oraz tabor przewidziany wyłącznie do użytku lokalnego, regionalnego lub historycznego, jak też tabor pochodzący z lub udający się do państw trzecich, o ile tabor ten nie przekracza granicy między dwoma Państwami Członkowskimi;
"modernizacja" oznacza wszelkie główne prace obejmujące modyfikacje przeprowadzane na podsystemie lub podsystemie częściowym, wymagające nowego zezwolenia na oddanie do użytku w rozumieniu art. 14 ust. 1;
"odnowa" oznacza wszelkie główne prace obejmujące wymianę przeprowadzane na podsystemie lub podsystemie częściowym wymagające nowego zezwolenia na oddanie do użytku w rozumieniu art. 14 ust. 1;
"istniejący system kolei" oznacza strukturę złożoną z linii oraz instalacji nieruchomych istniejącego systemu kolei, wraz z taborem, wszelkiej kategorii i wszelkiego pochodzenia, przeznaczonym do podróżowania na bazie tej infrastruktury.
Artykuł 3
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do przepisów dotyczących, dla każdego podsystemu, składników interoperacyjności, płaszczyzny współdziałania oraz procedury, jak też warunków całościowej zgodności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych koniecznej do osiągnięcia jego interoperacyjności.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy są stosowane bez uszczerbku dla innych właściwych przepisów Wspólnoty.
Jednakże w przypadku składników interoperacyjności, w tym płaszczyzn współdziałania, zgodność z zasadniczymi wymogami niniejszej dyrektywy może wymagać wykorzystania jednolitych specyfikacji europejskich określonych w tym celu.
Artykuł 4
1.
Transeuropejski system kolei konwencjonalnych, podsystemy oraz składniki interoperacyjności, w tym płaszczyzny współdziałania, muszą spełniać odpowiednie zasadnicze wymogi.
2.
Dalsze specyfikacje techniczne, określone w art. 18 ust. 4 dyrektywy 93/38/EWG konieczne do spełnienia obowiązujących specyfikacji europejskich lub innych norm na terytorium Wspólnoty nie mogą stać w sprzeczności z zasadniczymi wymogami.
ROZDZIAŁ II
Specyfikacje techniczne w zakresie interoperacyjności (TSI)
Artykuł 5
1.
Każdy z podsystemów zostanie objęty TSI.
Gdzie jest to konieczne, w szczególności dla osobnego traktowania kategorii linii, węzłów lub taboru, lub też, aby priorytetowo rozwiązać niektóre problemy interoperacyjności, podsystem może być objęty kilkoma TSI.
W takim przypadku przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie również dla części danego podsystemu.
2.
Podsystemy muszą zastosować się do TSI; zgodność ta będzie stale utrzymywana w okresie działania każdego z podsystemów.
3.
W zakresie niezbędnym do osiągnięcia celów, określonych w art. 1, każde TSI będą:
a) wskazywać swój przewidziany zakres (część sieci lub taboru, określone w załączniku I: podsystem lub część podsystemu, określone w załączniku II);
b) ustanawiać zasadnicze wymogi dla każdego danego podsystemu oraz jego płaszczyzn współdziałania vis-à-vis od innych podsystemów;
c) określać specyfikacje funkcjonalne i techniczne, jakie mają zostać spełnione przez podsystem i jego płaszczyzny współdziałania vis-à-vis od innych podsystemów.
Jeśli istnieje taka potrzeba, te specyfikacje mogą się różnić w odniesieniu do wykorzystania podsystemu, np. kategorii linii, węzłów i/lub taboru przewidzianych w załączniku I;
d) określać składniki interoperacyjności oraz płaszczyzny współdziałania, jakie muszą być objęte specyfikacjami europejskimi, w tym normami europejskimi, koniecznymi do osiągnięcia interoperacyjności w ramach transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych;
e) określać, w każdym rozważanym przypadku, procedury oceny zgodności lub odpowiedniości wykorzystania.
Powyższe obejmuje w szczególności moduły określone w decyzji 93/465/EWG lub, gdzie jest to właściwe, szczególne procedury, jakie mają zostać wykorzystane do oceny zgodności lub odpowiedniości wykorzystania składników interoperacyjności oraz weryfikacji podsystemów "WE";
f) wskazywać strategię wprowadzania w życie TSI.
W szczególności konieczne jest określenie etapów, jakie mają być zakończone celem dokonania stopniowego przejścia od sytuacji obecnej do stanu ostatecznego, w którym zgodność z TSI będzie normą;
g) wskazywać, dla danego personelu, kwalifikacje zawodowe oraz warunki bezpieczeństwa i higieny pracy wymagane do działania i utrzymania powyższego podsystemu, jak też do wykonania TSI.
4.
Każde TSI zostaną określone na podstawie zbadania istniejącego podsystemu oraz wskazywać będą podsystem docelowy, do jakiego możliwe jest stopniowe dojście w realistycznym okresie czasu.
Odpowiednio, stopniowe przyjęcie TSI oraz zgodność z nimi pomogą stopniowo osiągnąć interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
5.
TSI utrzymują, we właściwy sposób, zgodność istniejącego systemu kolei każdego z Państw Członkowskich.
Uwzględniając ten cel, należy uwzględnić konkretne przypadki dla każdej grupy TSI, w odniesieniu zarówno do infrastruktury jak i taboru; specjalną uwagę należy zwrócić na skrajnie ładunku, prześwit toru lub szerokość międzytorza oraz wagony z lub jadące do państw trzecich.
Dla każdego szczególnego przypadku TSI określają przepisy wykonawcze dotyczące elementów TSI wskazanych w ust. 3 lit. c)–g).
6.
TSI nie będą stanowić przeszkody w podejmowaniu przez Państwa Członkowskie decyzji dotyczących wykorzystania infrastruktury dla przejazdu taboru nieobjętego TSI.
Artykuł 6
1.
Projekt TSI zostaje sporządzony przez wspólny organ przedstawicielski działający na podstawie mandatu udzielonego mu przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Przyjęcie oraz kontrola TSI odbywa się według tej samej procedury.
Komisja publikuje je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Wspólny organ przedstawicielski zostaje wyznaczony zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2; przestrzega on zasad ustanowionych w załączniku VIII.
W przypadkach gdy wspólny organ przedstawicielski nie przestrzega tych zasad lub nie posiada upoważnienia koniecznego do określenia danego TSI, według tej samej procedury wyznacza się inny uprawniony organ.
W tym ostatnim przypadku ten wspólny organ przedstawicielski musi być związany z pracami pierwszego organu.
3.
Wspólny organ przedstawicielski lub, gdzie jest to właściwe, omawiany upoważniony organ odpowiada za przygotowanie kontroli i uaktualnianie TSI oraz formułowanie odpowiednich zaleceń do komitetu, określonego w art. 21, celem uwzględnienia postępu technologicznego lub uwarunkowań społecznych.
4.
Każdy projekt TSI zostaje przygotowany dwuetapowo.
Po pierwsze, wspólny organ przedstawicielski określa podstawowe parametry dla tych TSI, jak też płaszczyzny współdziałania z innymi podsystemami oraz inne szczególne przypadki, jakie mogą być konieczne.
Najbardziej wykonalne rozwiązania alternatywne wraz z uzasadnieniem technicznym oraz ekonomicznym zostają przedłożone w odniesieniu do każdego z tych parametrów i każdej z płaszczyzn współdziałania.
Decyzja zostaje podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2; w razie konieczności przywołuje się szczególne przypadki.
Wspólny organ przedstawicielski sporządza następnie projekt TSI w oparciu o takie podstawowe parametry.
Gdzie jest to właściwe, wspólny organ przedstawicielski uwzględnia postęp techniczny, przeprowadzone już prace normalizacyjne, pracujące już strony oraz uznaną pracę badawczą.
Do projektu TSI zostaje załączona ogólna ocena szacunkowych kosztów i korzyści wprowadzenia w życie TSI; taka ocena wskazuje możliwe skutki dla wszystkich zainteresowanych operatorów oraz podmiotów gospodarczych.
5.
Sporządzanie, przyjęcie oraz kontrola każdych TSI (w tym podstawowych parametrów) uwzględnia szacunkowe koszty i korzyści technicznych rozwiązań, brane pod uwagę wraz z płaszczyznami współpracy między nimi tak, aby ustalić i zrealizować najbardziej wykonalne rozwiązania.
Państwa Członkowskie uczestniczą w tej ocenie, dostarczając niezbędne dane.
6.
Komitet, określony w art. 21, jest regularnie informowany o pracach przygotowawczych dotyczących TSI.
W czasie tych prac komitet może sformułować zakres uprawnień lub zalecenia dotyczące projektu TSI oraz analizy kosztów i korzyści.
W szczególności, komitet może, na wniosek Państwa Członkowskiego, nałożyć obowiązek sprawdzenia alternatywnych rozwiązań oraz określenia oceny kosztów i korzyści tych rozwiązań alternatywnych w sprawozdaniu załączonym do projektu TSI.
7.
Po przyjęciu każdego z TSI określona zostaje data wejścia ich w życie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 ust. 2.
W przypadkach gdy z przyczyn związanych ze zgodnością techniczną różne podsystemy muszą zostać wprowadzone do użytku równocześnie, data wejścia w życie odpowiednich TSI będą takie same.
8.
Sporządzanie oraz kontrola TSI uwzględnia opinię użytkowników w zakresie cech mających bezpośredni wpływ na warunki użytkowania przez nich podsystemów.
W tym celu wspólny organ przedstawicielski lub, gdzie jest to właściwe, upoważniony organ na etapie sporządzania i przeglądu TSI zasięgnie opinii stowarzyszeń i organów reprezentujących użytkowników.
Do projektu TSI załączą one sprawozdanie dotyczące wyników tych konsultacji.
Wykaz stowarzyszeń i organów, z jakimi należy przeprowadzić konsultacje, zostanie ostatecznie ustalony przez komitet, określony w art. 21, przed wiążącym przyjęciem pierwszego TSI i może być ponownie sprawdzany i uaktualniany na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji.
9.
Sporządzanie oraz kontrola TSI uwzględnia opinię przedstawicieli pracodawców i pracowników w zakresie warunków, określonych w art. 5 ust. 3 lit. g).
W tym celu konsultacje z przedstawicielami pracodawców i pracowników nastąpią przed przedłożeniem projektu TSI do przyjęcia lub kontroli komitetowi, określonemu w art. 21.
Konsultacje z partnerami społecznymi nastąpią w ramach Komitetu ds. Dialogu Sektorowego ustanowionego zgodnie z decyzją Komisji 98/500/WE [10].
Przedstawiciele pracodawców i pracowników wydadzą swą opinię w terminie trzech miesięcy.
Artykuł 7
Państwo Członkowskie nie musi stosować jednych lub więcej TSI, dotyczących taboru, w następujących przypadkach i okolicznościach:
a) dla proponowanej nowej linii, dla modernizacji istniejącej linii lub dla jakiegokolwiek elementu, określonego w art. 1 ust. 1 w zaawansowanej fazie rozwoju lub przedmiotu umowy w trakcie jego wykonania, gdy te TSI są opublikowane;
b) dla jakiegokolwiek projektu dotyczącego odnowy lub modernizacji istniejącej linii, gdy skrajnia ładunku, prześwit toru, szerokość międzytorza lub napięcie elektryfikacyjne w tych TSI jest niezgodne z tym na istniejącej linii;
c) dla proponowanej nowej linii lub proponowanej odnowy istniejącej linii na terytorium tego Państwa Członkowskiego, gdy sieć kolejowa jest oddzielona lub wyizolowana morzem od sieci kolejowej reszty Wspólnoty;
d) dla proponowanej odnowy, rozbudowy lub modernizacji istniejącej linii, gdy realizacja tych TSI zagrażałaby ekonomicznej żywotności projektu i/lub zgodności systemu kolejowego w tym Państwie Członkowskim;
e) gdzie na skutek wypadku lub klęski żywiołowej warunki szybkiej odbudowy sieci nie pozwalają ze względów ekonomicznych lub technicznych na częściowe lub pełne zastosowanie danych TSI;
f) dla wagonów z lub jadących do państw trzecich, w których prześwit toru różni się od prześwitu toru głównej sieci kolejowej Wspólnoty.
We wszystkich przypadkach zainteresowane Państwo Członkowskie uprzednio powiadomi Komisję o zakładanym odstępstwie oraz prześle Komisji akta określające TSI lub części TSI, których nie chce stosować wraz z odpowiednimi specyfikacjami, jakich nie chce spełniać.
Komitet przewidziany w art. 21 przeanalizuje środki przewidziane przez to Państwo Członkowskie.
W przypadkach lit. b), d) i f) Komisja podejmie decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Gdzie jest to konieczne, spisane zostanie zalecenie dotyczące specyfikacji, jakie mają zostać zastosowane.
Niemniej jednak w przypadku lit. b) decyzja Komisji nie obejmuje skrajni ładunku oraz prześwitu toru.
ROZDZIAŁ III
Składniki interoperacyjności
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przyjmą wszystkie niezbędne środki celem zapewnienia, by składniki interoperacyjności:
a) były wprowadzone na rynek jedynie, jeśli umożliwiają osiągnięcie interoperacyjności w ramach transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych przy jednoczesnym spełnianiu zasadniczych wymogów;
b) były użytkowane na przeznaczonym dla nich obszarze użytkowania oraz były odpowiednio zamontowane i utrzymywane.
Powyższe przepisy nie stanowią przeszkody we wprowadzeniu tych składników na rynek dla innych zastosowań.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie nie mogą na swym terytorium i z przyczyn związanych z niniejszą dyrektywą zakazywać, ograniczać lub utrudniać wprowadzenia na rynek składników interoperacyjności do użytku w transeuropejskim systemie kolei konwencjonalnych, jeśli są one zgodne z niniejszą dyrektywą.
W szczególności nie mogą nakazywać przeprowadzania kontroli, które zostały już przeprowadzone jako część procedury deklaracji zgodności i odpowiedniości "WE" dotyczącej wykorzystania, którego składniki określone są w załączniku IV.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie uznają za zgodne z zasadniczymi wymogami niniejszej dyrektywy te składniki interoperacyjności mających do nich zastosowanie, które posiadają deklarację zgodności lub odpowiedniości "WE" dotyczącej wykorzystania.
2.
Zgodność składnika interoperacyjności z odnośnymi zasadniczymi wymogami oraz, gdzie jest to właściwe, jego odpowiedniością wykorzystania ustala się w związku z warunkami określonymi w odpowiednich TSI, w tym wszelkimi mogącymi istnieć odpowiednimi specyfikacjami europejskimi.
3.
Odniesienia do specyfikacji europejskich zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz wymienione w odnośnych TSI.
Gdy publikacja odpowiednich specyfikacji europejskich nastąpiła po przyjęciu TSI, uwzględnia się je przy najbliższej kontroli TSI.
4.
Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do norm krajowych stanowiących transpozycję norm europejskich.
5.
W odniesieniu do okresu poprzedzającego publikację TSI, w obliczu braku jakichkolwiek specyfikacji europejskich oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 20 ust. 5, Państwa Członkowskie notyfikują pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz obowiązujących norm i specyfikacji technicznych celem spełnienia zasadniczych wymogów.
Notyfikowanie nastąpi nie później niż do dnia 20 marca 2002 r.
6.
Gdy w chwili przyjęcia TSI specyfikacje europejskie nie są jeszcze dostępne, a zgodność z nimi stanowi kluczowy warunek interoperacyjności, TSI mogą odnieść się do najbardziej zaawansowanej dostępnej wersji projektu specyfikacji europejskich, które muszą zostać spełnione lub które zawierają cały lub część takiego projektu.
Artykuł 11
Gdy Państwo Członkowskie lub Komisja odnosi wrażenie, iż specyfikacje europejskie nie spełniają zasadniczych wymogów, może zostać podjęta decyzja o częściowym lub całkowitym wycofaniu tych specyfikacji z publikacji zawierających je lub o ich zmianie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 ust. 2 po konsultacji, gdy sprawa dotyczy norm europejskich, z komitetem ustanowionym na podstawie dyrektywy 98/34/WE [11].
Artykuł 12
1.
Jeśli Państwo Członkowskie stwierdzi, iż składnik interoperacyjności objęty deklaracją zgodności i odpowiedniości "WE" dotyczącej wykorzystania i wprowadzony na rynek najprawdopodobniej, przy zamierzonym wykorzystaniu, nie spełni zasadniczych wymogów, podejmie ono wszelkie niezbędne środki celem ograniczenia obszaru jego stosowania, zakazania jego wykorzystania lub wycofania go z rynku.
Państwo Członkowskie powiadomi niezwłocznie Komisję o podjętych środkach i poda powody swej decyzji, w szczególności stwierdzając, czy niezgodność ta jest spowodowana:
a) niemożnością spełnienia zasadniczych wymogów;
b) nieprawidłowym zastosowaniem specyfikacji europejskich, jeśli zdano się na zastosowanie takich wymogów;
c) nieodpowiedniością specyfikacji europejskich.
2.
Komisja jak najszybciej przeprowadzi konsultacje z zainteresowanymi stronami.
Jeśli po konsultacjach Komisja ustali, iż dany środek jest uzasadniony, powiadomi o tym niezwłocznie Państwo Członkowskie, które podjęło tę inicjatywę, jak również pozostałe Państwa Członkowskie.
Jeśli po konsultacjach Komisja ustali, iż dany środek jest nieuzasadniony, powiadomi o tym niezwłocznie Państwo Członkowskie, które podjęło tę inicjatywę oraz producenta lub jego upoważnionego zastępcę prawnego mającego swą siedzibę na terytorium Wspólnoty.
W przypadku, gdy decyzja, określona w ust. 1, jest uzasadniona istnieniem luki w specyfikacjach europejskich, procedura określona w art. 11 ma zastosowanie.
3.
W przypadku gdy składnik interoperacyjności posiadający deklarację zgodności "WE" nie spełnia danych specyfikacji, właściwe Państwo Członkowskie podejmie odpowiednie środki przeciw komukolwiek, kto sporządził taką deklarację oraz powiadomi o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewni, aby Państwa Członkowskie były poinformowane o przebiegu i wynikach tej procedury.
Artykuł 13
1.
W celu ustanowienia deklaracji zgodności i odpowiedniości "WE" dotyczącej wykorzystania składnika interoperacyjnej, producent lub jego upoważniony zastępca prawny mający swą siedzibę na terytorium Wspólnoty zastosuje przepisy określone w odnośnych TSI.
2.
Ocenę zgodności lub odpowiedniości wykorzystania składnika interoperacyjności przeprowadza organ notyfikowany, u którego producent lub jego upoważniony zastępca prawny mający swą siedzibę na terytorium Wspólnoty złożył wniosek.
3.
Jeśli składniki interoperacyjności są przedmiotem innych dyrektyw Wspólnoty obejmujących inne aspekty, deklaracja zgodności i odpowiedniości "WE" dotycząca wykorzystania ma stwierdzać w takich przypadkach, iż te składniki interoperacyjności spełniają również wymagania określone w tych dyrektywach.
4.
Jeśli ani producent ani jego upoważniony zastępca prawny mający swą siedzibę na terytorium Wspólnoty nie wywiązują się ze zobowiązań wynikających z ust. 1, 2 i 3, zobowiązania te spoczywają na jakiejkolwiek osobie wprowadzającej składniki interoperacyjności na rynek.
Te same zobowiązania mają zastosowanie w stosunku do kogokolwiek składającego składniki interoperacyjności różnego pochodzenia lub wytwarzającego składniki interoperacyjności na swoje własne potrzeby, do celów niniejszej dyrektywy.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12:
a) w każdym przypadku, gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, iż deklaracja zgodności i odpowiedniości "WE" dotycząca wykorzystania została niewłaściwie sporządzona, producent lub jego upoważniony zastępca prawny mający swą siedzibę na terytorium Wspólnoty zobowiązany jest przywrócić składnik interoperacyjności do stanu zgodności oraz zakończyć naruszenie na warunkach określonych przez Państwo Członkowskie;
b) jeśli niezgodność w dalszym ciągu jest utrzymywana, Państwo Członkowskie podejmie wszelkie właściwe kroki celem ograniczenia lub zakazania wprowadzania na rynek danego składnika interoperacyjności lub zapewnienia, iż jest on wycofany z rynku zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 12.
ROZDZIAŁ IV
Podsystemy
Artykuł 14
1.
Każde Państwo Członkowskie zezwoli na oddanie do użytku tych podsystemów strukturalnych tworzących transeuropejski system kolei konwencjonalnych, które znajdują się lub działają na jego terytorium.
W tym celu Państwa Członkowskie podejmą wszelkie właściwe kroki, aby zapewnić oddanie do użytku tych podsystemów jedynie, jeśli są zaprojektowane, skonstruowane i zamontowane w taki sposób, że spełniają zasadnicze wymogi ich dotyczące w chwili ich włączenia do transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej.
W szczególności sprawdzą one zgodność tych podsystemów z systemem, do jakiego zostają one włączone.
2.
Każde Państwo Członkowskie sprawdzi w chwili wprowadzenia ich do użytku, a później w regularnych odstępach czasu, czy działanie i utrzymanie tych podsystemów jest zgodne z zasadniczymi wymogami, które ich dotyczą.
3.
W przypadku odnowy lub modernizacji zarządzający infrastrukturą kolejową lub przedsiębiorstwem prześle zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu akta z opisem projektu.
Państwo Członkowskie przeanalizuje te akta i uwzględniając strategię wprowadzenia w życie wskazaną w odnośnych TSI, zdecyduje, czy zakres prac oznacza, iż konieczne jest nowe zezwolenie na oddanie do użytku w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Takie zezwolenie na oddanie do użytku wymagane jest każdorazowo, gdy przewidziane prace mogą oddziaływać na poziom bezpieczeństwa.
Artykuł 15
Bez uszczerbku dla przepisów art. 19, Państwa Członkowskie nie mogą na swym terytorium i z przyczyn związanych z niniejszą dyrektywą zakazywać, ograniczać lub utrudniać konstrukcji, oddania do użytku oraz działania podsystemów strukturalnych tworzących transeuropejski system kolei konwencjonalnych, które spełniają zasadnicze wymogi.
W szczególności nie mogą one nakazywać przeprowadzania przeglądów, które zostały już przeprowadzone jako część procedury prowadzącej do deklaracji weryfikacji "WE", której składniki określone są w załączniku V.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie uznają za interoperacyjne oraz spełniające dotyczące ich zasadnicze wymogi te podsystemy strukturalne tworzące transeuropejski system kolei konwencjonalnych, które objęte są deklaracją weryfikacji "WE".
2.
Weryfikacja interoperacyjności, zgodnie z zasadniczymi wymogami, podsystemu strukturalnego tworzącego transeuropejski system kolei konwencjonalnych zostaje dokonana poprzez odniesienie do TSI, gdy takie istnieją.
3.
W odniesieniu do okresu poprzedzającego publikację TSI, Państwa Członkowskie prześlą pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji, dla każdego podsystemu, wykaz obowiązujących zasad technicznych celem spełnienia zasadniczych wymogów.
Powyższa notyfikacja nastąpi nie później niż do dnia 20 marca 2002 r.
Artykuł 17
Gdy wydaje się, iż TSI nie spełniają w pełni zasadniczych wymogów, mogą zostać przeprowadzone konsultacje, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, z komitetem, określonym w art. 21.
Artykuł 18
1.
W celu ustanowienia deklaracji weryfikacji "WE", jednostka odpowiedzialna za zamówienia lub jej oficjalny zastępca prawny wezwie wybrany w tym celu organ notyfikowany do zastosowania procedury weryfikacji "WE", określonej w załączniku VI.
2.
Zadania organu notyfikowanego odpowiedzialnego za weryfikację "WE" podsystemu rozpoczynają się na etapie projektu i obejmują cały okres wytwarzania, poprzez etap akceptacji, aż do wprowadzenia do użytku podsystemu.
Obejmują one również weryfikację płaszczyzn współdziałania danego podsystemu z systemem, do którego zostaje on włączany, w oparciu o informacje dostępne w odnośnych TSI oraz rejestrach przewidzianych w art. 24.
3.
Organ notyfikowany odpowiada za zebranie dokumentacji technicznej, która musi towarzyszyć deklaracji weryfikacji "WE".
Dokumentacja techniczna musi zawierać wszelkie niezbędne dokumenty związane z cechami podsystemu oraz, gdzie jest to właściwe, wszelkie dokumenty poświadczające zgodność składników interoperacyjności.
Powinna ona również zawierać wszelkie elementy odnoszące się do warunków i ograniczeń użytkowania oraz wytyczne dotyczące serwisu, stałego lub rutynowego monitorowania, dostosowania i utrzymania.
Artykuł 19
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, iż podsystem strukturalny objęty deklaracją weryfikacji "WE", towarzyszącą dokumentacji technicznej, nie jest w pełni zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności nie spełnia zasadniczych wymogów, może ono zażądać przeprowadzenia dodatkowych kontroli.
2.
Państwo Członkowskie wnoszące taki wniosek powiadomi niezwłocznie Komisję o wszelkich dodatkowych kontrolach, o jakie wnioskuje, i przedstawi powody motywujące je.
Komisja niezwłocznie wszczyna procedurę przewidzianą w art. 21 ust. 2.
ROZDZIAŁ V
Organy będące przedmiotem notyfikacji
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim informacje o organach odpowiedzialnych za przeprowadzanie procedury oceny zgodności lub odpowiedniości wykorzystania, określonej w art. 13 oraz procedury weryfikacyjnej, określonej w art. 18, ze wskazaniem zakresu odpowiedzialności każdego organu oraz numerów identyfikacyjnych otrzymanych uprzednio od Komisji.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz organów, ich numery identyfikacyjne oraz zakres ich odpowiedzialności, i będzie go uaktualniać.
2.
Państwa Członkowskie zastosują kryteria przewidziane w załączniku VII dla oceny organów, które mają być notyfikowane.
Organy spełniające kryteria ocenne przewidziane w odnośnych normach europejskich uznaje się za spełniające omawiane kryteria.
3.
Państwo Członkowskie wycofa zatwierdzenie dla organu, który nie spełnia już kryteriów, określonych w załączniku VII.
Powiadomi ono o tym niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Jeśli Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, iż organ notyfikowany przez inne Państwo Członkowskie nie spełnia odnośnych kryteriów, sprawa zostanie przekazana komitetowi przewidzianemu w art. 21, który wyrazi swą opinię w terminie trzech miesięcy.
W świetle opinii komitetu, Komisja powiadomi zainteresowane Państwo Członkowskie o wszelkich zmianach koniecznych do przeprowadzenia w ramach tego organu notyfikowanego, jeśli ma on zachować przyznany mu status.
5.
Gdzie jest to właściwe, koordynacja organów notyfikowanych jest realizowana zgodnie z art. 21 i 22.
ROZDZIAŁ VI
Komitet i program pracy
Artykuł 21
1.
Komisja wspomaga komitet ustanowiony na podstawie art. 21 dyrektywy 96/48/EWG, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, przepisy art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE będą miały zastosowanie, uwzględniając przepisy art. 8 wymienionej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 22
Po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, komitet może omawiać wszelkie kwestie związane z interoperacyjnością transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, w tym pytania dotyczące współdziałania transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych i systemu kolei państw trzecich.
Artykuł 23
1.
Kolejność priorytetów dla przyjęcia TSI ustala się następująco, bez uszczerbku dla kolejności przyjęcia mandatów przewidzianych w art. 6 ust. 1:
a) pierwsza grupa TSI obejmować będzie kontrolę/zarządzanie oraz sygnalizację; aplikacje telematyczne dla usług w zakresie transportu towarowego, działanie i zarządzanie ruchem (w tym kwalifikacje personelu dla usług transgranicznych z poszanowaniem kryteriów określonych w załącznikach II i III), wagony towarowe oraz problemy z hałasem spowodowane przez tabor i infrastrukturę.
W odniesieniu do taboru, jako pierwszy rozwinięty zostanie ten przeznaczony do użytku międzynarodowego;
b) w świetle zasobów Komisji oraz wspólnego organu przedstawicielskiego omówione zostaną również następujące kwestie: aplikacje telematyczne na potrzeby usług pasażerskich, utrzymanie, w szczególności w odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa, wagonów osobowych, linii trakcyjnych i lokomotyw, infrastruktura, energia i zanieczyszczenie powietrza.
W odniesieniu do taboru, jako pierwszy rozwinięty będzie ten przeznaczony do użytku międzynarodowego;
c) na wniosek Komisji, Państwa Członkowskiego lub wspólnego organu przedstawicielskiego, komitet może zadecydować, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2, o sporządzeniu TSI dotyczących dodatkowego tematu, bez uszczerbku dla kolejności priorytetów określonej powyżej, w takim zakresie, w jakim dotyczy ona podsystemu, określonego w załączniku II.
2.
Komitet, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2, sporządzi program pracy z poszanowaniem kolejności priorytetów, określonych w ust. 1, oraz kolejność innych zadań powierzonych jej niniejszą dyrektywą.
TSI, wymienione w pierwszym programie pracy, określonym w ust. 1 lit. a) zostaną sporządzone nie później niż do dnia 20 kwietnia 2004 r.
3.
Program prac obejmować będzie następujące etapy:
a) wyłonienie wspólnego organu przedstawicielskiego;
b) rozwój, w oparciu o projekt sporządzony przez wspólny organ przedstawicielski, reprezentatywnej architektury systemu kolei konwencjonalnych, na podstawie wykazu podsystemów (załącznik II), celem zagwarantowania spójności różnych TSI.
Architektura taka musi zawierać w szczególności różne składniki tego systemu i ich płaszczyzny współdziałania oraz spełniać rolę wyjściową dla określania obszarów wykorzystania każdych TSI;
c) przyjęcie modelowej struktury dla rozwoju TSI;
d) przyjęcie metody analizy kosztów i korzyści rozwiązań określonych w TSI;
e) przyjęcie mandatów koniecznych do sporządzenia TSI;
f) przyjęcie podstawowych parametrów dla każdego TSI;
g) zatwierdzenie projektów programów normalizacyjnych;
h) zarządzanie okresem przejściowym między datą wejścia w życie niniejszej dyrektywy a publikacją TSI, w tym przyjęcie systemu odniesień, wymienionego w art. 25.
ROZDZIAŁ VII
Rejestry infrastruktury i taboru
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie zapewnią coroczną publikację i aktualizację rejestrów infrastruktury i taboru.
Rejestry takie wskazywać będą główne cechy każdego danego podsystemu lub podsystemu częściowego (np. podstawowe parametry) oraz ich korelację z cechami określonymi w odnośnych TSI.
W tym celu każde TSI będą precyzyjnie wskazywać, jakie informacje muszą być zawarte w rejestrach infrastruktury i taboru.
2.
Kopia każdego z takich rejestrów zostanie przesłana zainteresowanym Państwom Członkowskim oraz wspólnemu organowi przedstawicielskiemu i będzie podana do publicznej wiadomości.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy przejściowe
Artykuł 25
1. Wspólny organ przedstawicielski rozwinie, w oparciu o informacje przekazane mu przez Państwa Członkowskie na mocy art. 10 ust. 5 i art. 16 ust. 3, dokumentację techniczną oraz zapewnienia i tekst odnośnych porozumień międzynarodowych, projekt systemu odniesień norm technicznych zapewniający bieżący poziom interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych. Komisja zbada ten projekt i zdecyduje, czy może on stanowić system odniesień do czasu przyjęcia TSI.
2.
Po przyjęciu wymienionego systemu odniesień, Państwa Członkowskie poinformują Komisję o swym zamiarze przyjęcia jakichkolwiek przepisów krajowych lub rozwinięcia na swym terytorium jakiegokolwiek projektu, odbiegających od sytemu odniesień.
ROZDZIAŁ IX
Przepisy końcowe
Artykuł 26
Jakakolwiek decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy dotycząca zgodności lub odpowiedniości wykorzystania składników interoperacyjnych, kontroli podsystemów tworzących transeuropejski system kolei konwencjonalnej oraz jakakolwiek decyzja podjęta na podstawie art. 11, 12, 17 i 19 musi szczegółowo określać przyczyny, na jakich się opiera.
Strona zainteresowana zostanie o niej powiadomiona jak najszybciej, wraz ze wskazaniem środków zaradczych dostępnych na mocy obowiązującego ustawodawstwa w zainteresowanym Państwie Członkowskim oraz terminów obowiązujących w odniesieniu do stosowania tych środków zaradczych.
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 20 kwietnia 2003 r., z wyjątkiem szczególnych przepisów dla każdych TSI, które będą wprowadzone w życie zgodnie z szczególnymi ustaleniami dla każdych TSI.
Powiadomią o tym niezwłocznie Komisję.
Jeśli Państwa Członkowskie przyjmą te środki, zawierać one będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 28
Co dwa lata, a po raz pierwszy dnia 20 kwietnia 2005 r., Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dotyczące postępów poczynionych na drodze do osiągnięcia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
Sprawozdanie takie zawierać będzie również analizę przypadków określonych w art. 7.
Wspólny organ przedstawicielski rozwija oraz regularnie aktualizuje narzędzie gwarantujące sporządzenie, na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji, tabeli poziomu interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
Narzędzie to wykorzystywać będzie informacje dostępne w rejestrach przewidzianych w art. 24.
Artykuł 29
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 30
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 marca 2001 r.
w sprawie reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 i art. 55,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich, innych niż ubezpieczenia na życie [4], uzupełniona przez dyrektywę 92/49/EWG [5], i pierwsza dyrektywa Rady 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie bezpośrednich ubezpieczeń na życie [6], uzupełniona przez dyrektywę 92/96/EWG [7], przewidują pojedyncze zezwolenia dla zakładów ubezpieczeń, przyznawane przez organ nadzorujący Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Takie pojedyncze zezwolenie pozwala zakładowi ubezpieczeniowemu na prowadzenie działalności we Wspólnocie przez prowadzenie lub swobodne świadczenie usług bez kolejnych zezwoleń przyjmującego Państwa Członkowskiego, na podstawie zasady wyłącznego ostrożnościowego nadzoru Państwa Członkowskiego pochodzenia.
(2) Dyrektywy dotyczące ubezpieczenia, przewidujące pojedyncze zezwolenie dla zakładów ubezpieczeń na działalność w obrębie Wspólnoty, nie zawierają zasad koordynujących w przypadku postępowania likwidacyjnego.
Zakłady ubezpieczeniowe, podobnie jak inne finansowe instytucje, są bezpośrednio wyłączone z zakresu rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego [8].
W interesie właściwie funkcjonującego rynku wewnętrznego i w celu ochrony wierzycieli leży, aby tego rodzaju zasady koordynujące dla postępowań likwidacyjnych w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń ustalone zostały na szczeblu wspólnotowym.
(3) Przepisy koordynujące należy ustanowić również w celu zapewnienia, że środki odnoszące się do reorganizacji, przyjęte przez właściwe władze Państw Członkowskich w celu zachowania lub przywrócenia dobrej kondycji finansowej zakładu ubezpieczeń oraz maksymalnej ochrony przed likwidacją, powodują skutki w całej Wspólnocie.
Środki odnoszące się do reorganizacji, wchodzące w zakres niniejszej dyrektywy, bardziej godzą w prawa nabyte innych stron, niż samych zakładów ubezpieczeń.
Środki, przewidziane w art. 20 dyrektywy 73/239/EWG i w art. 24 dyrektywy 79/267/EWG należy włączyć w zakres niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem, by były zgodne z warunkami zawartymi w definicji środków odnoszących się do reorganizacji.
(4) Niniejsza dyrektywa ma zakres wspólnotowy i dotyczy zakładów ubezpieczeń określonych w dyrektywach 73/239/EWG i 79/267/EWG mających siedzibę główną we Wspólnocie, oddziałów zakładów ubezpieczeń na obszarze Wspólnoty, posiadających siedzibę główną w państwach trzecich oraz wierzycieli będących rezydentami we Wspólnocie.
Niniejsza dyrektywa nie reguluje skutków związanych ze środkami odnoszącymi się do reorganizacji i postępowaniem likwidacyjnym w stosunku do państw trzecich.
(5) Niniejsza dyrektywa powinna obejmować postępowania likwidacyjne bez względu na to, czy zostały wszczęte z powodu niewypłacalności czy z innych powodów, dobrowolnie czy przymusowo.
Powinna być stosowana do postępowania wspólnego, określonego przez przepisy krajowe Państwa Członkowskiego pochodzenia, zgodnie z art. 9, zawierającego upłynnienie aktywów zakładu ubezpieczeń i podział uzyskanych z nich wpływów.
W zakres niniejszej dyrektywy należy włączyć również procedurę likwidacyjną, o ile jej podstawą nie jest niewypłacalność, powodująca pierwszeństwo wypłat roszczeń ubezpieczeniowych, zgodnie z art. 10.
Roszczenia pracowników zakładu ubezpieczeniowego wynikające z umów i stosunku zatrudnienia przenoszone są na krajowy program gwarancji płac; przeniesione w ten sposób roszczenia zaspokajane są na podstawie regulacji określonych przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego pochodzenia (lex concursus) zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosowane są odpowiednio do różnych przypadków postępowań likwidacyjnych.
(6) Przyjęcie środków odnoszących się do reorganizacji nie wyklucza otwarcia procedury likwidacyjnej.
Procedury likwidacyjne mogą być otwarte w przypadku braku lub w następstwie przyjęcia środków odnoszących się do reorganizacji i mogą zakończyć się postępowaniem układowym lub przy pomocy podobnych środków, w tym środków odnoszących się do reorganizacji.
(7) W definicji oddziału, zgodnie z istniejącymi zasadami niewypłacalności, należy brać pod uwagę pojedynczą osobę prawną w zakładzie ubezpieczeń.
W ustawodawstwie Państwa Członkowskiego pochodzenia określa się sposób, w jaki w postępowaniu likwidacyjnym zakładu ubezpieczeń potraktowane zostaną aktywa i pasywa będące w posiadaniu niezależnych osób, posiadających stałe upoważnienie do działania jako agent w imieniu zakładu ubezpieczeń.
(8) Należy dokonać rozróżnienia pomiędzy kompetentnymi władzami do spraw środków odnoszących się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego oraz organów nadzoru w zakładach ubezpieczeń.
Zależnie od ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, właściwe władze mogą mieć charakter administracyjny lub sądowy.
W niniejszej dyrektywie nie dąży się do harmonizacji prawa krajowego dotyczącego przenoszenia kompetencji pomiędzy tymi władzami.
(9) W niniejszej dyrektywie nie czyni się starań w celu harmonizacji ustawodawstwa krajowego dotyczącego środków odnoszących się do reorganizacji i postępowań likwidacyjnych, ale celem jej jest zapewnienie wzajemnego uznawania przez Państwa Członkowskie ustawodawstwa dotyczącego środków odnoszących się do reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń, a także niezbędnej współpracy.
Niniejsze wzajemne uznanie urzeczywistniane jest w niniejszej dyrektywie poprzez zasady jedności, uniwersalności, koordynacji, jawności, równego traktowania i ochrony wierzycieli ubezpieczeniowych.
(10) Tylko właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia powinny zostać umocowane do podejmowania decyzji w sprawie postępowania likwidacyjnego, dotyczącego zakładów ubezpieczeń (zasada jedności).
Takie postępowania powinny skutkować na obszarze całej Wspólnoty i być uznawane przez wszystkie Państwa Członkowskie.
Wszystkie aktywa i pasywa zakładu ubezpieczeń jako generalna zasada powinny być uwzględniane w postępowaniu likwidacyjnym (zasada uniwersalności).
(11) W Państwie Członkowskim pochodzenia decyzja dotycząca likwidacji zakładu ubezpieczeń, samo postępowanie likwidacyjne i jego skutki, zarówno merytoryczne, jak i proceduralne w stosunku do osób i stosunków prawnych, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w niniejszej dyrektywie, powinny podlegać prawu tego państwa.
Zatem wszystkie warunki związane z otwarciem, prowadzeniem i zamknięciem postępowania likwidacyjnego generalnie podlegają zasadom prawa krajowego Państwa Członkowskiego pochodzenia (lex concursus).
Niniejsza dyrektywa, w celu ułatwienia jej stosowania, zawiera niekompletny wykaz aspektów, które w szczególności podlegają generalnym zasadom prawa Państwa Członkowskiego pochodzenia.
(12) Organy nadzoru Państwa Członkowskiego pochodzenia i podobne organy we wszystkich innych Państwach Członkowskich informowane są w trybie pilnym o otwarciu postępowania likwidacyjnego (zasada koordynacji).
(13) Niezmiernie ważne jest, aby osoby ubezpieczone, właściciele polis, beneficjenci i wszystkie poszkodowane strony miały prawo podjęcia działań wobec zakładu ubezpieczeń z tytułu roszczenia powstałego na skutek działalności ubezpieczeniowej i były chronione w postępowaniu likwidacyjnym.
Niniejszej ochronie nie podlegają roszczenia, które nie powstały w wyniku zobowiązań wynikających z umów ubezpieczeniowych lub działalności ubezpieczeniowej, ale w czasie ich negocjacji, w rezultacie odpowiedzialności cywilnej, spowodowanej przez agenta, za którą, zgodnie z prawem mającym zastosowanie do umów lub operacji ubezpieczeniowych, nie jest on osobiście odpowiedzialny w ramach takiej umowy lub operacji ubezpieczeniowej.
Dla osiągnięcia tego celu Państwa Członkowskie powinny zapewnić specjalne traktowanie wierzycieli ubezpieczeniowych, zgodnie z jedną z dwu możliwych metod, o których mowa w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie mogą wybierać pomiędzy przyznaniem roszczeniom ubezpieczeniowym absolutnego pierwszeństwa przed innymi roszczeniami w odniesieniu do aktywów stanowiących techniczną rezerwę lub nadaniem roszczeniom ubezpieczeniowym szczególnej rangi, gdzie pierwszeństwo przed nimi mają tylko roszczenia dotyczące wynagrodzenia, opieki społecznej, podatków i praw rzeczowych w stosunku do całości aktywów zakładu ubezpieczeń.
Żadna z tych dwu metod, przewidzianych w niniejszej dyrektywie, nie stanowi przeszkody dla Państwa Członkowskiego przy ustaleniu kolejności pomiędzy różnymi kategoriami roszczeń z tytułu ubezpieczenia.
(14) Niniejsza dyrektywa powinna zapewnić właściwą równowagę pomiędzy ochroną wierzycieli ubezpieczeniowych a innymi uprzywilejowanymi wierzycielami, chronionymi przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego, ale nie harmonizuje różnych, istniejących w Państwie Członkowskim, systemów uprzywilejowanych wierzycieli w Państwach Członkowskich.
(15) Dwie fakultatywne metody zaspokajania roszczeń ubezpieczeniowych uważane są w znacznym stopniu za równoważne.
Pierwsza metoda zapewnia przejęcie aktywów stanowiących techniczną rezerwę na roszczenia ubezpieczeniowe, zaś druga zapewnia im pozycję w kolejce wierzycieli, których roszczenia zaspokajane są nie tylko z technicznej rezerwy, ale z całości aktywów zakładu ubezpieczeń.
(16) Państwa Członkowskie, które w celu ochrony wierzycieli ubezpieczeniowych wybierają metodę przyznawania roszczeniom ubezpieczeniowym absolutnego pierwszeństwa w odniesieniu do aktywów stanowiących techniczną rezerwę, powinny zobowiązać swoje zakłady ubezpieczeniowe do ustanowienia i prowadzenia na bieżąco specjalnego rejestru tego rodzaju aktywów.
Niniejszy rejestr jest użytecznym narzędziem do identyfikacji aktywów przeznaczonych na roszczenia.
(17) W celu wzmocnienia równowagi pomiędzy oboma metodami zaspokajania roszczeń niniejsza dyrektywa zobowiązuje Państwa Członkowskie, które zastosują metodę ustaloną w art. 10 ust. 1 lit. b), aby żądały od każdego zakładu ubezpieczeń przedstawienia — w każdej chwili i niezależnie od możliwej likwidacji — roszczeń, które zgodnie z tą metodą mogą mieć pierwszeństwo w stosunku do roszczeń ubezpieczeniowych i które zarejestrowane są na kontach zakładu ubezpieczeń w aktywach, w stosunku do których obowiązujące dyrektywy ubezpieczeniowe zezwalają na tworzenie technicznej rezerwy.
(18) Państwo Członkowskie pochodzenia powinno być w stanie zapewnić, że jeżeli prawa wierzycieli ubezpieczeniowych przeniesione zostały na program gwarancji płac ustanowiony w tym Państwie Członkowskim pochodzenia, roszczenia z tego programu nie podlegają zaspokojeniu na podstawie niniejszej dyrektywy.
(19) Otwarcie postępowania likwidacyjnego powinno pociągać za sobą wycofanie zezwolenia na prowadzenie działalności przyznanego zakładowi ubezpieczeń, o ile nie zostało ono wcześniej wycofane.
(20) Decyzja o otwarciu postępowania likwidacyjnego, skutkująca zgodnie z zasadą uniwersalności w całej Wspólnocie, powinna być tam odpowiednio rozpowszechniona.
W celu ochrony zainteresowanych stron decyzja winna być opublikowana zgodnie z procedurami Państwa Członkowskiego pochodzenia oraz w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, a następnie przy pomocy jakichkolwiek innych środków, o których na swoim terytorium decydują organy nadzoru, upowszechniana w innych Państwach Członkowskich.
Oprócz publikacji decyzji należy o niej zawiadomić indywidualnych znanych wierzycieli będących rezydentami we Wspólnocie, a informacja taka powinna zawierać co najmniej te elementy, które wyszczególniono w niniejszej dyrektywie.
Likwidatorzy winni również na bieżąco informować wierzycieli o postępach w postępowaniu likwidacyjnym.
(21) Wierzyciele w postępowaniu likwidacyjnym mają prawo wnoszenia skarg i przedkładania pisemnych uwag.
Roszczenia wierzycieli będących rezydentami w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie pochodzenia traktowane są tak samo jak roszczenia w Państwie Członkowskim pochodzenia bez dyskryminacji z powodów narodowościowych lub miejsca zamieszkania (zasada równego traktowania).
(22) Niniejszą dyrektywę powinno stosować się do środków odnoszących się do reorganizacji przyjętych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, których zasady są podobne mutatis mutandis do ustalonych w postępowaniu likwidacyjnym.
Publikowanie niniejszych środków odnoszących się do reorganizacji ograniczone jest do przypadku, gdy w Państwie Członkowskim pochodzenia odwołać mogą się strony inne niż zakład ubezpieczeń.
Jeżeli środki odnoszące się do reorganizacji odnoszą się wyłącznie do praw udziałowców, w tym członków lub pracowników zakładu ubezpieczeniowego, właściwe władze mogą określić sposób, w jaki zaangażowane strony będą poinformowane zgodnie ze stosownym ustawodawstwem.
(23) Niniejsza dyrektywa przewiduje zasady koordynacji w celu określenia prawa stosowanego do środków odnoszących się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego zakładów ubezpieczeniowych.
Celem niniejszej dyrektywy nie jest stanowienie przepisów prawa prywatnego międzynarodowego wskazującego właściwe prawo stosowane do umów i innych stosunków prawnych.
W szczególności niniejsza dyrektywa nie reguluje przepisów stosowanych do istniejących umów, praw i obowiązków stron czy oceny zadłużenia.
(24) Generalna zasada tej dyrektywy, zgodnie z którą środki odnoszące się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego podlegają prawu krajowemu Państwa Członkowskiego pochodzenia, ma szereg wyjątków w celu ochrony uprawnionych oczekiwań i pewności określonych transakcji w Państwach Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie pochodzenia.
Wyjątki te dotyczą skutków postępowania likwidacyjnego lub środków odnoszących się do reorganizacji w określonych umowach i prawach rzeczowych stron trzecich, zastrzeżenia własności rzeczy sprzedanej, roszczeń wzajemnych, rynków regulowanych, szkodliwych działań nabywców ze strony trzeciej i spraw sądowych w toku.
(25) Wyjątki dotyczące skutków stosowania środków likwidacyjnych i środków odnoszących się do reorganizacji w określonych umowach i prawach, określonych w art. 19, powinny zostać ograniczone do wymienionych tam skutków i nie powinny zawierać żadnych innych spraw związanych ze środkami odnoszącymi się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego, takich jak zgłoszenie, weryfikacja, dopuszczalność i zaszeregowanie roszczeń odnoszących się do umów i praw regulowanych przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego pochodzenia.
(26) Wobec skutków środków reorganizacyjnych lub postępowania likwidacyjnego dotyczącego aktywów lub prawa zakładu ubezpieczeń, które są przedmiotem sprawy sądowej w toku, wyjątkowo znajduje zastosowanie prawo krajowe Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się sprawa, a nie prawo krajowe Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Skutki tego rodzaju środków lub postępowania likwidacyjnego w stosunku do indywidualnych działań egzekucyjnych wynikających z takiego postępowania podlegają prawu krajowemu Państwa Członkowskiego pochodzenia, zgodnie z ogólną zasadą niniejszej dyrektywy.
(27) Wszystkie osoby, które mają uzyskać lub przekazać informacje w związku z procedurami dotyczącymi komunikacji ustalonymi w niniejszej dyrektywie, obowiązuje tajemnica zawodowa w ten sam sposób, jaki ustalono w art. 16 dyrektywy 92/49/EWG i art. 15 dyrektywy 92/96/EWG, z wyjątkiem organów sądowych, które obowiązuje szczególne ustawodawstwo krajowe.
(28) Wyłącznie w celu stosowania przepisów niniejszej dyrektywy do środków odnoszących się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego dotyczącego oddziałów zakładu ubezpieczeń znajdującego się we Wspólnocie, którego główna siedziba znajduje się w państwie trzecim, Państwo Członkowskie pochodzenia jest określone jako Państwo Członkowskie, w którym ulokowany jest oddział, organy nadzoru i właściwe władze jako władze tego Państwa Członkowskiego.
(29) Jeżeli oddziały zakładu ubezpieczeń, którego siedziba główna znajduje się poza Wspólnotą, znajdują się w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, każdy oddział traktowany jest niezależnie dla stosowania niniejszej dyrektywy.
W takim przypadku właściwe władze, organy nadzoru, administracja i likwidatorzy starają się skoordynować swoje działania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do środków odnoszących się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego dotyczącego zakładu ubezpieczeń.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się również, w stopniu określonym w art. 30, do środków odnoszących się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego dotyczącego oddziałów zakładów ubezpieczeń znajdujących się na terytorium Wspólnoty, których główna siedziba znajduje się poza Wspólnotą.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
"zakład ubezpieczeń" oznacza przedsiębiorstwo, które uzyskało oficjalne zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub art. 6 dyrektywy 79/267/EWG;
"oddział" oznacza każdą stałą obecność zakładu ubezpieczeń na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie pochodzenia, prowadzącego działalność ubezpieczeniową;
"środki odnoszące się do reorganizacji" oznaczają środki pociągające za sobą interwencje władz administracyjnych lub sądowych, których celem jest zachowanie lub przywrócenie sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń, a które oddziaływują na istniejące wcześniej prawa stron innych niż sam zakład ubezpieczeń, w tym środki, ale nie tylko te, powodujące możliwość zawieszenia płatności, zawieszenia środków egzekucji lub obniżenie roszczeń;
"postępowanie likwidacyjne" oznacza wspólne postępowanie powodujące upłynnienie aktywów zakładu ubezpieczeń i podział uzyskanych z nich dochodów odpowiednio pomiędzy wierzycieli, udziałowców lub członków, które, gdy to konieczne, przewiduje interwencję władz administracyjnych lub sądowych Państwa Członkowskiego, w tym sytuacje, gdy postępowanie wspólne kończy się postępowaniem układowym lub innym analogicznym środkiem, bez względu na to, czy jego podstawą jest niewypłacalność i niezależnie od tego, czy jest ono dobrowolne czy przymusowe;
"Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, w którym zakład ubezpieczeń uzyskał zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub art. 6 dyrektywy 79/267/EWG;
"przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie inne niż Państwo Członkowskie pochodzenia, w którym zakład ubezpieczeń posiada oddziały;
"właściwe władze" oznaczają władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego, które są właściwe w przypadku środków odnoszących się do reorganizacji lub postępowania likwidacyjnego;
"organy nadzoru" oznaczają właściwe organy w rozumieniu art. 1 lit. k) dyrektywy 92/49/EWG i art. 1 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG;
"zarządca" oznacza każdą osobę lub organ wyznaczony przez właściwe władze w celu zarządzania środkami odnoszącymi się do reorganizacji;
"likwidator" oznacza każdą osobę lub organ wyznaczony przez właściwe władze lub zarząd zakładu ubezpieczeń w celu kierowania postępowaniem likwidacyjnym;
"roszczenia ubezpieczeniowe" oznaczają każdą kwotę, którą zakład ubezpieczeń winien jest osobom ubezpieczonym, posiadaczom polis, beneficjentom lub każdej poszkodowanej stronie, posiadającej prawo wniesienia skargi wobec zakładu ubezpieczeń, wynikające z umowy o ubezpieczenie i z każdego działania przewidzianego w art. 1 ust. 2 i ust. 3 dyrektywy 79/267/EWG w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich, w tym kwoty zarezerwowane dla wymienionych wyżej osób, w przypadku gdy nie są jeszcze znane wszystkie elementy zadłużenia.
Składki ubezpieczeniowe należne od zakładu ubezpieczeń w rezultacie niezawarcia umowy lub unieważnienia umów i operacji ubezpieczeniowych przed rozpoczęciem postępowania likwidacyjnego uznaje się również za roszczenia ubezpieczeniowe.
TYTUŁ II
ŚRODKI ODNOSZĄCE SIĘ DO REORGANIZACJI
Artykuł 3
Zakres
Niniejszy tytuł stosuje się do środków odnoszących się do reorganizacji zdefiniowanych w art. 2 lit. c).
Artykuł 4
Przyjęcie środków odnoszących się do reorganizacji — stosowne przepisy
1.
Jedynie właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia mają prawo decydować w sprawie środków odnoszących się do reorganizacji w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń, w tym także jego oddziałów w innych Państwach Członkowskich.
Środki odnoszące się do reorganizacji nie wykluczają otwarcia postępowania likwidacyjnego przez Państwo Członkowskie pochodzenia.
2.
Środki odnoszące się do reorganizacji podlegają przepisom ustawowym wykonawczym i administracyjnym stosowanym w Państwie Członkowskim pochodzenia, o ile inaczej nie przewiduje się w art. 19-26.
3.
Środki odnoszące się do reorganizacji skutkują w pełni na obszarze całej Wspólnoty, zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego pochodzenia, bez dalszych formalności, w tym w stosunku do stron trzecich w innych Państwach Członkowskich, nawet jeżeli prawo takiego kraju nie przewiduje tego rodzaju środków odnoszących się do reorganizacji lub ich wdrożenie uzależnia od warunków, które nie są spełnione.
4.
Środki odnoszące się do reorganizacji skutkują na obszarze całej Wspólnoty od momentu, w którym zaczynają skutkować w Państwie Członkowskim, w którym zostały podjęte.
Artykuł 5
Informacje dla organów nadzoru
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia informują w trybie pilnym organy nadzoru Państwa Członkowskiego pochodzenia o swojej każdej decyzji w sprawie środków odnoszących się do reorganizacji, o ile to możliwe przed ich przyjęciem, w przeciwnym razie bezpośrednio po ich zastosowaniu.
Organy nadzoru Państwa Członkowskiego pochodzenia informują w trybie pilnym organy nadzoru pozostałych Państw Członkowskich o swojej decyzji dotyczącej przyjęcia środków odnoszących się do reorganizacji, w tym o możliwych praktycznych skutkach tego rodzaju środków.
Artykuł 6
Jawność
1.
Jeżeli w Członkowskim Państwie pochodzenia możliwe jest odwołanie się od środków odnoszących się do reorganizacji, właściwe władze tego Państwa, zarządca lub jakakolwiek osoba do tego upoważniona, zapewnią jawność decyzji w sprawie środków odnoszących się do reorganizacji, zgodnie z procedurami odnoszącymi się do publikacji obowiązującymi w Państwie Członkowskim pochodzenia, publikując ponadto, tak szybko jak to możliwe, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wyciąg z dokumentu, w którym ustanowione zostały środki odnoszące się do reorganizacji.
Organy nadzoru wszystkich innych Państw Członkowskich, które poinformowane zostały o decyzji dotyczącej środków odnoszących się do reorganizacji stosownie do art. 5, mogą opublikować tego rodzaju decyzję na swoim terytorium w sposób, który uznają za właściwy.
2.
W publikacji przewidzianej w ust. 1 należy wymienić właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, obowiązujące przepisy, zgodnie z art. 4 ust. 2 i ewentualnie mianowanego zarządcę.
Językiem publikacji jest język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym publikowana jest informacja.
3.
Środki odnoszące się do reorganizacji stosowane są bez względu na postanowienia dotyczące publikacji, ustalone w ust. 1-2 i są w pełni skuteczne w stosunku do wierzycieli, chyba że właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia lub przepisy krajowe tego państwa stanowią inaczej.
4.
Jeżeli środki odnoszące się do reorganizacji dotyczą wyłącznie praw udziałowców, członków lub pracowników zakładu ubezpieczeń występujących we własnym imieniu, niniejszego artykułu nie stosuje się, chyba że prawo regulujące środki odnoszące się do reorganizacji stanowi inaczej.
Właściwe władze określają sposób, w jaki zainteresowane strony, do których odnoszą się te środki, informowane są zgodnie z właściwymi przepisami prawa.
Artykuł 7
Informacje dla znanych wierzycieli — prawo do zgłaszania roszczeń
1.
Jeżeli przepisy prawne Państwa Członkowskiego pochodzenia wymagają zgłoszenia roszczenia w celu jego rozpoznania lub stanowią o obowiązkowym zawiadomieniu o środkach odnoszących się do reorganizacji wierzycieli mających miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w tym Państwie, właściwe władze tego państwa pochodzenia lub zarządca informują również znanych wierzycieli mających miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w innym Państwie Członkowskim, zgodnie z przepisami art. 15 i art. 17 ust. 1.
2.
Jeżeli przepisy prawne Państwa Członkowskiego pochodzenia przewidują prawo wierzycieli mających miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w tym państwie do zgłaszania roszczeń lub przedstawienia uwag dotyczących tych roszczeń, wierzyciele, którzy mają miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w innym Państwie Członkowskim, mają takie samo prawo zgłaszania roszczeń lub przedstawiania uwag, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 i w art. 17 ust. 2.
TYTUŁ III
POSTĘPOWANIE LIKWIDACYJNE
Artykuł 8
Otwarcie postępowania likwidacyjnego — informacje dla organów nadzoru
1.
Jedynie właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia mają prawo podjąć decyzję o otwarciu postępowania likwidacyjnego odnośnie do zakładu ubezpieczeń, w tym jego oddziałów w innych Państwach Członkowskich.
Decyzja taka może zostać podjęta w przypadku braku lub w rezultacie zastosowania środków odnoszących się do reorganizacji.
2.
Decyzja dotycząca otwarcia postępowania likwidacyjnego zakładu ubezpieczeń, w tym jego oddziałów w innych Państwach Członkowskich, przyjęta zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego pochodzenia, uznawana jest bez dalszych formalności na terytorium wszystkich innych Państw Członkowskich i skutkuje w momencie jej wejścia w życie w Państwie Członkowskim, w którym otwarto postępowanie.
3.
Organy nadzoru Państwa Członkowskiego pochodzenia informowane są w trybie pilnym o decyzji otwierającej postępowanie likwidacyjne, o ile to możliwe przed jego rozpoczęciem lub niezwłocznie po otwarciu postępowania.
Organy nadzoru Państwa Członkowskiego pochodzenia informują w trybie pilnym organy nadzoru wszystkich innych Państw Członkowskich o decyzji otwierającej postępowanie likwidacyjne, w tym o możliwych praktycznych skutkach tego rodzaju postępowania.
Artykuł 9
Obowiązujące prawo
1.
Decyzja o otwarciu postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń oraz jej skutki regulowane są przez przepisy ustawowe wykonawcze i administracyjne stosowane w Państwie Członkowskim pochodzenia, o ile inaczej nie przewidziano w art. 19-26.
2.
Prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia powinno w szczególności ustalać:
a) aktywa stanowiące część nieruchomości, postępowanie z aktywami nabytymi przez zakład ubezpieczeń lub przekazanymi zakładowi ubezpieczeń po otwarciu postępowania likwidacyjnego;
b) stosowne kompetencje zakładu ubezpieczeń i likwidatora;
c) warunki dokonywania potrąceń z tytułu roszczeń;
d) skutki postępowania likwidacyjnego w przypadku aktualnych umów, w których stroną jest zakład ubezpieczeń;
e) skutki postępowania likwidacyjnego w przypadku postępowań wszczętych przez indywidualnych wierzycieli, z wyjątkiem spraw w toku przewidzianych w art. 26;
f) roszczenia wnoszone w stosunku do nieruchomości i zaspokajanie roszczeń powstałych po otwarciu procedury likwidacyjnej;
g) zasady zgłaszania, weryfikacji i dopuszczalności roszczeń;
h) zasady podziału dochodów uzyskanych z upłynnionych aktywów, kolejność roszczeń oraz prawa wierzycieli, częściowo zaspokojonych po otwarciu postępowania likwidacyjnego na podstawie prawa rzeczowego lub wskutek dokonanych potrąceń;
i) warunki i skutki zamknięcia postępowania likwidacyjnego, w szczególności z powodu postępowania układowego;
j) prawa wierzycieli po zamknięciu postępowania likwidacyjnego;
k) kto ponosi koszty i wydatki poniesione w toku postępowania likwidacyjnego;
l) zasady dotyczące nieskuteczności, unieważnienia lub niewykonalności aktów prawnych ze szkodą dla wszystkich wierzycieli.
Artykuł 10
Postępowanie w sprawie roszczeń ubezpieczeniowych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że roszczenia ubezpieczeniowe mają pierwszeństwo przed innymi roszczeniami wobec zakładu ubezpieczeń, zgodnie z jedną lub obiema poniższymi metodami:
a) roszczenia ubezpieczeniowe w odniesieniu do aktywów stanowiących techniczną rezerwę mają absolutne pierwszeństwo w stosunku do wszelkich innych roszczeń wobec zakładu ubezpieczeń;
b) roszczenia ubezpieczeniowe w odniesieniu do wszystkich aktywów zakładu ubezpieczeń mają pierwszeństwo w stosunku do wszystkich innych roszczeń wobec zakładu ubezpieczeń z jedynymi dopuszczalnymi wyjątkami:
i) roszczeń pracowników wynikających z umowy lub stosunku zatrudnienia;
ii) roszczeń podatkowych instytucji publicznych;
iii) roszczeń systemów zabezpieczenia społecznego;
iv) roszczeń do aktywów z tytułu praw na rzeczy.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wszystkie wydatki lub część wydatków wynikających z postępowania likwidacyjnego, zgodnie z przepisami ich prawa krajowego, mają pierwszeństwo przed roszczeniami ubezpieczeniowymi.
3.
Państwa Członkowskie, które przyjmują metodę przewidzianą w ust. 1 lit. a) zobowiązują zakłady ubezpieczeniowe do ustanowienia i prowadzenia na bieżąco specjalnego rejestru, zgodnie z przepisami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 11
Przeniesienie do programu gwarancji
Państwo Członkowskie pochodzenia może ustalić, że prawa wierzycieli ubezpieczeniowych zostaną przeniesione do programu gwarancji, roszczenia z tego programu nie podlegają postanowieniom art. 10 ust. 1.
Artykuł 12
Przedstawianie preferencyjnych roszczeń z aktywów
W drodze odstępstwa od art. 18 dyrektywy 73/239/EWG oraz art. 21 dyrektywy 79/267/EWG Państwa Członkowskie, które stosują metodę ustaloną w art. 10 ust. 1 lit. b) niniejszej dyrektywy, wymagają od każdego zakładu ubezpieczeń przedstawienia w każdej chwili i niezależnie od możliwej likwidacji roszczeń, które zgodnie z tą metodą mogą mieć pierwszeństwo w stosunku do roszczeń ubezpieczeniowych zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) i które zarejestrowane są na kontach zakładu ubezpieczeń w aktywach wymienionych w art. 21 dyrektywy 92/49/EWG oraz w art. 21 dyrektywy 92/96/EWG.
Artykuł 13
Cofnięcie zezwolenia
1.
Jeżeli zdecydowano o otwarciu postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń, cofa się przyznane mu zezwolenie, z wyjątkiem zakresu niezbędnego do celów z ust. 2, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22 dyrektywy 73/239/EWG i art. 26 dyrektywy 79/267/EWG, o ile zezwolenie nie zostało wcześniej cofnięte.
2.
Cofnięcie zezwolenia zgodnie z ust. 1 nie zwalnia likwidatora ani żadnej innej osoby, której właściwe władze powierzyły takie zadanie, od wykonywania określonych czynności zakładu ubezpieczeń, które są niezbędne lub właściwe do celów likwidacji.
Państwo Członkowskie pochodzenia może ustalić, że tego rodzaju działalność prowadzona jest za zgodą i pod nadzorem organów nadzoru tego państwa.
Artykuł 14
Jawność
1.
Właściwe organy, likwidator lub jakakolwiek osoba mianowana w tym celu przez właściwe władze zapewniają jawność decyzji w sprawie otwarcia postępowania likwidacyjnego zgodnie z procedurami odnoszącymi się do publikacji obowiązującymi w Państwie Członkowskim pochodzenia, a także poprzez umieszczenie wyciągu z decyzji o likwidacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Organy nadzoru wszystkich innych Państw Członkowskich, które poinformowane zostały o decyzji dotyczącej otwarcia postępowania likwidacyjnego stosownie do art. 8 ust. 3, mogą opublikować tego rodzaju decyzję na swoim terytorium w sposób, który uznają za właściwy.
2.
Publikacja decyzji o otwarciu postępowania likwidacyjnego, określonego w ust. 1, wymienia właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia, stosowane przepisy i wyznaczonego likwidatora.
Językiem publikacji jest język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym publikowana jest informacja.
Artykuł 15
Informacje dla znanych wierzycieli
1.
Jeżeli otwarte zostało postępowanie likwidacyjne, właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia, likwidator lub jakakolwiek osoba wyznaczona w tym celu przez właściwe organy bezzwłocznie, indywidualnie zawiadamia pisemnie każdego znanego wierzyciela mającego zwykłe miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w innym Państwie Członkowskim.
2.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności terminów, kar ustanowionych w odniesieniu do tych terminów, organu lub władzy upoważnionej do akceptowania wnoszonych roszczeń lub uwag odnoszących się do roszczeń i innych ustanowionych środków.
W zawiadomieniu wskazuje się również, którzy wierzyciele są preferowani lub zabezpieczeni wymogiem prawa rzeczowego przy wnoszeniu swoich roszczeń.
W przypadku roszczeń ubezpieczeniowych w zawiadomieniu wskazać należy dalej ogólne skutki postępowania likwidacyjnego odnoszące się do umów ubezpieczeniowych, w szczególności terminy ich wygaśnięcia oraz prawa i obowiązki osób ubezpieczonych w stosunku do umowy lub operacji.
Artykuł 16
Prawo wnoszenia roszczeń
1.
Każdy wierzyciel, mający zwykłe miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie pochodzenia, w tym organy publiczne Państwa Członkowskiego, ma prawo wnosić roszczenia lub przedkładać pisemne uwagi odnoszące się do roszczenia.
2.
Roszczenia wszystkich wierzycieli, mających miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie pochodzenia, w tym wymienione powyżej organy, traktowane są w taki sam sposób i zgodnie z tą samą kolejnością, jak roszczenia o równorzędnym charakterze wnoszone przez wierzycieli mających miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w Państwie Członkowskim pochodzenia.
3.
Z wyjątkiem przypadków, gdy przepisy prawa Państwa Członkowskiego pochodzenia stanową inaczej, wierzyciel przesyła ewentualne kopie dokumentów potwierdzających, wskazuje charakter roszczenia, datę jego powstania oraz kwotę, określa, czy domaga się preferencji, zabezpieczenia na rzeczy lub zabezpieczenia tytułu prawnego roszczenia oraz które aktywa zapewniają jego zabezpieczenie.
Nie ma potrzeby wskazywania kolejności zaspokajania roszczeń ubezpieczeniowych z art. 10.
Artykuł 17
Języki i forma
1.
Informacje w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 15, przekazywane są w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego pochodzenia.
W tym celu wykorzystywany jest formularz z nagłówkiem "Zaproszenie do wnoszenia roszczeń; terminy, których należy przestrzegać" lub, jeżeli prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia zezwala na przedkładanie uwag odnoszących się do roszczeń — "Zaproszenie do przedstawiania uwag odnoszących się do roszczeń; terminy, których należy przestrzegać", we wszystkich urzędowych językach Unii Europejskiej.
Jednakże w przypadku gdy znany wierzyciel ma roszczenie ubezpieczeniowe, informacja w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 15, przekazywana jest w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym wierzyciel ma zwykłe miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną.
2.
Każdy wierzyciel, który ma miejsce stałego pobytu, zamieszkania lub siedzibę główną w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie pochodzenia, może wnieść swoje roszczenie lub przedłożyć uwagi odnoszące się do roszczenia w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych tego Państwa Członkowskiego.
W tym przypadku wniesione roszczenie lub przedłożone uwagi odnoszące się do roszczenia noszą odpowiednio nagłówek "Wniesienie roszczenia" lub "Przedłożenie uwag odnoszących się do roszczenia" w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Artykuł 18
Regularne informowanie wierzycieli
1.
Likwidatorzy regularnie informują, we właściwy sposób, wierzycieli, w szczególności o postępach likwidacji.
2.
Organy nadzoru Państw Członkowskich mogą żądać informacji dotyczących rozwoju wydarzeń w postępowaniu likwidacyjnym od organów nadzoru Państwa Członkowskiego pochodzenia.
TYTUŁ IV
WSPÓLNE PRZEPISY DLA ŚRODKÓW ODNOSZĄCYCH SIĘ DO REORGANIZACJI I POSTĘPOWANIA LIKWIDACYJNEGO
Artykuł 19
Skutki dotyczące określonych umów i praw
W drodze odstępstwa od art. 4 i 9, skutki uruchomienia środków odnoszących się do reorganizacji i otwarcia postępowania likwidacyjnego w stosunku do umów i praw wymienionych poniżej podlegają następującym zasadom:
a) umowy o pracę i stosunek zatrudnienia regulowane są wyłącznie przez przepisy krajowe Państwa Członkowskiego stosowane do umów o pracę i stosunku zatrudnienia;
b) umowa, w której przyznano prawo użytkowania nieruchomości, regulowana jest wyłącznie przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się nieruchomość;
c) prawa zakładu ubezpieczeń w odniesieniu do nieruchomości, statków lub samolotów, podlegających rejestracji w rejestrze publicznym, regulowane są przez przepisy krajowe Państwa Członkowskiego mającego uprawnienia do prowadzenia takiego rejestru.
Artykuł 20
Prawa rzeczowe osób trzecich
1.
Uruchomienie środków odnoszących się do reorganizacji lub otwarcie postępowania likwidacyjnego nie ma wpływu na prawa rzeczowe wierzycieli lub stron trzecich w odniesieniu do rzeczowych i niematerialnych składników, ruchomości lub nieruchomości — zarówno rzeczy szczególnie wartościowych, jak i zbiorów rzeczy nieokreślonych jako całość, zmieniających się od czasu do czasu — należących do zakładu ubezpieczeń i znajdujących się na terytorium innego Państwa Członkowskiego w czasie uruchomienia tego rodzaju środków lub otwarcia postępowania likwidacyjnego.
2.
Prawa określone w ust. 1 oznaczają w szczególności:
a) prawo rozporządzania aktywami lub ich sprzedawania w celu uzyskania zaspokojenia roszczenia z dochodów ze sprzedaży lub przychodów z tych rzeczy, w szczególności tytułem zastawu lub zastawu hipotecznego;
b) wyłączne prawo ściągania należności, w szczególności prawo gwarantowane przez prawo zastawu w odniesieniu do należności lub poprzez przewłaszczenie należności przez gwarancje;
c) prawo roszczenia do rzeczy i/lub wymóg przywrócenia do stanu poprzedniego przez każdego, kto je posiada lub z nich korzysta sprzecznie z życzeniem strony do tego uprawnionej;
d) prawo rzeczowe do korzystnego użytkowania rzeczy.
3.
Prawo zapisane w rejestrze publicznym i wykonalne w stosunku do stron trzecich, na podstawie którego można uzyskać prawo rzeczowe w rozumieniu ust. 1, jest traktowane jako prawo rzeczowe.
4.
Ustęp 1 nie wyklucza działań dotyczących nieskuteczności, unieważnienia lub niewykonalności, określonych w art. 9 ust. 2 lit. l).
Artykuł 21
Zastrzeżenie prawa własności
1.
Uruchomienie środków odnoszących się do reorganizacji lub otwarcie postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń nabywającego aktywa nie ma wpływu na prawo sprzedającego do zastrzeżenia własności rzeczy nabytej, jeżeli w czasie uruchamiania tego rodzaju środków lub postępowania rzecz znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo, w którym uruchomiono taki środek lub otwarto postępowanie.
2.
Uruchomienie środków odnoszących się do reorganizacji lub otwarcie postępowania likwidacyjnego zakładu ubezpieczeń sprzedającego rzecz po jej dostarczeniu nie stanowi podstawy do unieważnienia lub rozwiązania umowy sprzedaży i nie przeszkadza kupującemu w nabyciu praw własności, jeżeli w czasie uruchamiania tego rodzaju środków lub postępowania sprzedana rzecz znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo, w którym uruchomiono taki środek lub otwarto postępowanie.
3.
Ustęp 1 i ust. 2 nie wykluczają działań dotyczących nieskuteczności, unieważnienia lub niewykonalności, określonych w art. 9 ust. 2 lit. l).
Artykuł 22
Potrącenia
1.
Uruchomienie środków odnoszących się do reorganizacji lub otwarcie postępowania likwidacyjnego nie narusza prawa wierzycieli do potrącenia należności odnoszących się do ich roszczenia z roszczeń zakładu ubezpieczeń, o ile na takie potrącenie zezwala prawo regulujące roszczenia zakładu ubezpieczeń.
2.
Ustęp 1 nie wyklucza działań dotyczących nieskuteczności, unieważnienia lub niewykonalności, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit. l).
Artykuł 23
Rynki regulowane
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 20 skutki środków odnoszących się do reorganizacji lub otwarcia postępowania likwidacyjnego w stosunku do praw i obowiązków stron na rynku regulowanym regulowane są wyłącznie przez przepisy obowiązujące na tym rynku.
2.
Ustęp 1 nie wyklucza działań dotyczących nieskuteczności, unieważnienia lub niewykonalności, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit. l), które mogą być podejmowane w celu unieważnienia płatności lub transakcji w ramach obowiązującego na tym rynku prawa.
Artykuł 24
Działania szkodliwe
Artykuł 9 ust. 2 lit. l) nie ma zastosowania, w przypadku gdy osoba, która skorzystała z aktu prawnego szkodliwego dla wszystkich wierzycieli, udowodni że:
a) wymieniony akt podlega przepisom prawa Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie pochodzenia; i
b) te przepisy prawne nie pozwalają żadnymi środkami zaskarżyć tego aktu w odnośnej sprawie.
Artykuł 25
Ochrona nabywców-stron trzecich
Jeżeli poprzez sfinalizowane działanie po przyjęciu środków odnoszących się do reorganizacji lub otwarcia postępowania likwidacyjnego zakład ubezpieczeń przekazuje za wynagrodzeniem:
a) nieruchomości;
b) statek lub samolot zarejestrowany w rejestrze publicznym; lub
c) zbywalne lub inne papiery wartościowe, których istnienie albo zbycie zakłada wpis do rejestru lub na rachunek ustanowiony na podstawie przepisów lub umieszczonych w centralnym systemie depozytów, regulowanym prawem Państwa Członkowskiego,
obowiązywanie takiego działania podlega przepisom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium położona jest nieruchomość lub mającego uprawnienia do prowadzenia takiego rejestru.
Artykuł 26
Sprawy sądowe w toku
Skutki środków odnoszących się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego wpływające na toczące się sprawy sądowe dotyczące rzeczy lub praw, których pozbawiono zakład ubezpieczeń, regulowane są wyłącznie przez przepisy krajowe Państwa Członkowskiego, w którym toczy się sprawa.
Artykuł 27
Zarządcy i likwidatorzy
1.
Mianowanie zarządców i likwidatorów poświadczone jest uwierzytelnionym odpisem oryginalnej decyzji lub innym świadectwem wystawionym przez właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia mianującym ich.
Wymagane może być tłumaczenie na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamierza działać zarządca lub likwidator.
Nie wymaga się żadnych przepisów prawnych lub podobnych formalności.
2.
Zarządcy i likwidatorzy uprawnieni są do wykonywania na terytorium wszystkich Państw Członkowskich wszystkich uprawnień, do których uprawnieni są na terytorium Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Osoby wspomagające lub odpowiednio przedstawiciele zarządców i likwidatorów mogą być mianowani, zgodnie z przepisami krajowymi Państwa Członkowskiego pochodzenia, w czasie stosowania środków odnoszących się do reorganizacji lub postępowania likwidacyjnego, w szczególności w przyjmującym Państwie Członkowskim i szczególnie w celu pomocy w przezwyciężeniu wszystkich trudności, które napotkać mogą wierzyciele w przyjmującym Państwie Członkowskim.
3.
Wykonując swoje uprawnienia zgodnie z przepisami krajowymi Państwa Członkowskiego pochodzenia, zarządca lub likwidator przestrzega przepisów prawnych Państwa Członkowskiego, na terytorium którego podejmuje działania, w szczególności procedur upłynniania aktywów i informowania pracowników.
W zakres tych uprawnień nie może wchodzić użycie siły lub prawo orzekania w postępowaniach sądowych lub sporach.
Artykuł 28
Rejestracja w rejestrze publicznym
1.
Zarządca, likwidator lub każdy inny organ lub osoba należycie upoważnieni w Państwie Członkowskim pochodzenia mogą, żądać, aby środek odnoszący się do reorganizacji lub decyzja o otwarciu postępowania likwidacyjnego zostały zarejestrowane w rejestrze gruntów, rejestrze handlowym i w każdym innym rejestrze publicznym prowadzonym w pozostałych Państwach Członkowskich.
Jednakże jeżeli Państwo Członkowskie zarządzi obowiązkową rejestrację, organ lub osoba, o której mowa w ustępie 1, podejmie wszelki konieczne środki, aby zapewnić taką rejestrację.
2.
Koszty rejestracji traktowane są jako koszty i wydatki poniesione w postępowaniu.
Artykuł 29
Tajemnica zawodowa
Wszystkie osoby, które mają otrzymać lub wyjawić informacje w związku z procedurami dotyczącymi komunikacji ustalonymi w art. 5, 8 i 30 zobowiązane są do zachowania tajemnicy zawodowej, w taki sam sposób, jak to jest ustanowione w art. 16 dyrektywy 92/49/EWG i w art. 15 dyrektywy 92/96/EWG, z wyjątkiem wszystkich organów sądowych, do których stosowane są istniejące przepisy krajowe.
Artykuł 30
Oddziały zakładu ubezpieczeń w państwach trzecich
1.
Bez względu na definicje ustalone w art. 2 lit. e), f) i g) oraz w celu zastosowania przepisów niniejszej dyrektywy do środków odnoszących się do reorganizacji i postępowania likwidacyjnego dotyczącego oddziału zakładu ubezpieczeń, położonego w Państwie Członkowskim, którego siedziba główna znajduje się poza terytorium Wspólnoty:
a) "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, w którym oddziałowi udzielono zezwolenia zgodnie z art. 23 dyrektywy 73/239/EWG i art. 27 dyrektywy 79/267/EWG; i
b) "organy nadzoru" i "właściwe władze" oznaczają te organy Państwa Członkowskiego, w którym oddział uzyskał zezwolenie.
2.
Jeżeli zakład ubezpieczeń, którego siedziba główna znajduje się poza Wspólnotą, posiada oddziały ustanowione w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, każdy oddział, w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy, traktowany jest niezależnie.
Właściwe władze i organy nadzoru tych Państw Członkowskich postarają się skoordynować swoje działania. Wszyscy zarządcy lub likwidatorzy podobnie postarają się koordynować swoje działania.
Artykuł 31
Wykonanie dyrektywy
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne zgodne z niniejszą dyrektywą przed 20 kwietnia 2003 r.
O powyższym niezwłocznie poinformują Komisję.
Jeżeli Państwo Członkowskie przyjmie te środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub towarzyszyć im będzie takie odniesienie w chwili ich publikacji.
Metody wprowadzenia takiego odniesienia ustalają Państwa Członkowskie.
2.
Przepisy krajowe przyjęte w związku z wykonaniem niniejszej dyrektywy dotyczą wyłącznie środków odnoszących się do reorganizacji lub postępowania likwidacyjnego, przyjętych lub otwartych po dacie, o której mowa w ust. 1.
Środki odnoszące się do reorganizacji lub postępowania likwidacyjnego otwartego przed tą datą w dalszym ciągu regulowane są przez przepisy stosowane w czasie ich przyjęcia lub otwarcia.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów krajowego prawa, które przyjęły w obszarze regulowanym przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 32
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 33
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE
z dnia 12 marca 2001 r.
w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu, w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 20 grudnia 2000 r. [3],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) W sprawozdaniu Komisji w sprawie przeglądu dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [4], przyjętym dnia 10 grudnia 1996 r., wskazano szereg obszarów, w których potrzebna jest poprawa.
(2) Istnieje potrzeba wyjaśnienia zakresu obowiązywania dyrektywy 90/220/EWG i definicji w niej zawartych.
(3) Dyrektywa 90/220/EWG została zmieniona.
Ponieważ obecnie wprowadza się do niej kolejne zmiany pożądane jest, aby z uwagi na przejrzystość i racjonalizację ponownie sformułować dane przepisy.
(4) Organizmy żywe uwolnione do środowiska naturalnego zarówno w dużej, jak i w małej liczbie w celach doświadczalnych albo jako produkty dostępne w handlu, mogą rozmnażać się w środowisku naturalnym i przekraczać granice państwowe, tym samym wywierając wpływ na inne Państwa Członkowskie.
Skutki takiego uwolnienia dla środowiska naturalnego mogą być nieodwracalne.
(5) Ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego wymaga przykładania odpowiedniej wagi do opanowania zagrożeń wynikających z zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO).
(6) Zgodnie z postanowieniami Traktatu podejmowane przez Wspólnotę działania dotyczące środowiska naturalnego powinny się opierać na zasadzie podejmowania działań zapobiegawczych.
(7) Konieczne jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących zamierzonego uwalniania GMO do środowiska oraz zapewnienie ochrony rozwoju produktów przemysłowych, wykorzystujących GMO.
(8) Zasadę ostrożności uwzględniono podczas przygotowywania niniejszej dyrektywy i należy ją także uwzględnić podczas jej wdrażania.
(9) Szczególnie ważne jest przestrzeganie zasad etycznych uznawanych w danym Państwie Członkowskim.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą uwzględnić aspekty etyczne zamierzonego uwalniania lub wprowadzania do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów.
(10) Dla uzyskania wszechstronnych i przejrzystych ram legislacyjnych konieczne jest zasięganie opinii społeczeństwa przez Komisję lub Państwa Członkowskie podczas opracowywania działań oraz informowanie społeczeństwa o podejmowanych działaniach podczas wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy.
(11) Wprowadzenie do obrotu obejmuje także przywóz.
Produkty zawierające i/lub składające się z GMO objęte zakresem niniejszej dyrektywy nie mogą być przywożone do Wspólnoty, jeżeli nie przestrzegają przepisów niniejszej dyrektywy.
(12) Udostępnienie GMO w celu przywozu lub obrotu w ilościach hurtowych, jak to ma miejsce w przypadków artykułów rolnych, należy do celów niniejszej dyrektywy uznać za wprowadzenie do obrotu.
(13) Treść niniejszej dyrektywy należycie uwzględnia międzynarodowe doświadczenia w tym zakresie oraz międzynarodowe zobowiązania handlowe i powinna respektować wymogi Protokołu z Kartageny w sprawie bezpieczeństwa biologicznego do Konwencji o różnorodności biologicznej.
Tak szybko jak to możliwe, a w każdym razie przed lipcem 2001 r., Komisja powinna w kontekście ratyfikacji tego Protokołu przedłolżyć właściwe wnioski dotyczące jego wykonania.
(14) Komitet regulacyjny powinien dostarczyć instrukcję dotyczącą wykonania przepisów związanych z definicją wprowadzenia do obrotu zastosowaną w niniejszej dyrektywie.
(15) Definiując "organizmy zmodyfikowane genetycznie" do celów niniejszej dyrektywy, za organizmy nie uważa się istot ludzkich.
(16) Przepisy niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego w zakresie odpowiedzialności za środowisko naturalne, natomiast prawodawstwo Wspólnoty w tym zakresie powinno zostać uzupełnione zasadami odpowiedzialności za różnego rodzaju szkody wyrządzone w środowisku naturalnym na całym obszarze Unii Europejskiej.
W tym celu Komisja postanowiła wysunąć przed końcem 2001 r. projekt aktu prawnego dotyczący odpowiedzialności za środowisko naturalne, który będzie także obejmować szkody związane z GMO.
(17) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do organizmów uzyskanych na drodze niektórych technik modyfikacji genetycznej, które zwyczajowo wykorzystywano do szeregu wniosków i których bezpieczeństwo potwierdzono podczas długotrwałych obserwacji.
(18) Należy ustanowić zharmonizowane procedury i kryteria indywidualnej oceny potencjalnych zagrożeń wynikających z zamierzonego uwolnienia GMO do środowiska.
(19) Indywidualną ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego należy zawsze przeprowadzić przed uwolnieniem GMO.
Powinna ona uwzględniać również łączny potencjał długoterminowe skutki wzajemnego oddziaływania z innymi GMO i ze środowiskiem naturalnym.
(20) Należy ustanowić wspólną metodologię przeprowadzania oceny ryzyka dla środowiska naturalnego opartą na opinii niezależnych środowisk naukowych.
Konieczne jest także ustanowienie wspólnych celów monitorowania GMO po ich zamierzonym uwolnieniu lub wprowadzeniu do obrotu w charakterze lub w składzie produktów.
Monitorowanie łącznego potencjału długoterminowych skutków takiego postępowania powinno być uważane za obowiązkowy element programu monitorowania.
(21) Państwa Członkowskie i Komisja powinny zapewnić prowadzenie systematycznych i niezależnych badań nad potencjalnymi zagrożeniami związanymi z zamierzonym uwolnieniem lub wprowadzeniem GMO do obrotu.
Państwa Członkowskie i Wspólnota powinny zapewnić konieczne zasoby do prowadzenia takich badań w ramach swoich procedur budżetowych, a niezależni naukowcy powinni otrzymać dostęp do wszelkich materiałów dotyczących tego zagadnienia przy przestrzeganiu praw własności intelektualnej.
(22) Szczególną uwagę należy zwrócić na zagadnienie oporności genów na antybiotyki podczas przeprowadzania oceny zagrożenia związanego z GMO zawierającymi takie geny.
(23) Zamierzone uwolnienie GMO w fazie badań jest w większości przypadków koniecznym elementem rozwoju nowych produktów pochodzących z GMO lub je zawierających.
(24) Wprowadzenie GMO do środowiska naturalnego powinno być przeprowadzone zgodnie z zasadą "krok po kroku".
Oznacza ona stopniowe zmniejszanie ograniczeń dotyczących GMO i zwiększanie skali uwolnienia "krok po kroku", ale tylko wówczas, gdy ocena poprzednich faz procesu pod względem ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego wskazuje, że można przejść do kolejnej fazy.
(25) Nie przewiduje się zamierzonego uwalniania lub wprowadzenia do obrotu żadnych GMO w charakterze lub w składzie produktów, bez wcześniejszego zadowalającego badania w warunkach polowych w fazie badań i opracowywania w ekosystemach, na które zastosowanie tych GMO może mieć wpływ.
(26) Wykonanie niniejszej dyrektywy należy przeprowadzić w ścisłym powiązaniu z wykonywaniem innych stosownych instrumentów prawnych takich jak dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5].
W tym zakresie właściwe władze zainteresowane wykonaniem niniejszej dyrektywy i wymienionych instrumentów prawnych, zarówno na poziomie Komisji, jak i krajowym, powinny, na ile to jest możliwe, skoordynować swoje działania.
(27) Odnośnie oceny ryzyka dla środowiska naturalnego dla części C, zarządzania ryzykiem, etykietowania, monitorowania, informowania opinii publicznej oraz klauzuli ochronnej, niniejsza dyrektywa powinna stanowić punkt odniesienia dla GMO w charakterze lub w składzie produktów zatwierdzonych na mocy innych wspólnotowych aktów prawnych, które tym samym powinny przewidywać szczególną ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego, którą należy przeprowadzić zgodnie z zasadami wyszczególnionymi w załączniku II i na podstawie informacji wyszczególnionych w załączniku III, bez uszczerbku dla dodatkowych wymagań określonych w wymienionych wyżej aktach prawnych Wspólnoty, a także powinna przewidywać wymagania dotyczące zarządzania ryzykiem, etykietowania, monitorowania, gdzie właściwe, informowania opinii publicznej oraz klauzuli ochronnej, co najmniej równoważne ustanowione na mocy niniejszej dyrektywy.
W tym celu konieczne jest wprowadzenie współpracy między Wspólnotą i władzami Państw Członkowskich wymienionymi w niniejszej dyrektywie w celu jej wykonania.
(28) Konieczne jest ustanowienie wspólnotowej procedury zatwierdzania dla wprowadzania do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów w przypadku gdy przewidywane zastosowanie produktu obejmuje zamierzone uwolnienie organizmu(-ów) do środowiska naturalnego.
(29) Zachęca się Komisję do przeprowadzenia badania obejmującego ocenę różnych możliwości dalszej poprawy spójności i skuteczności tych uregulowań, w szczególności skupiającego się na scentralizowanej procedurze zatwierdzenia wprowadzenia GMO do obrotu we Wspólnocie.
(30) Dla potrzeb prawodawstwa branżowego wymagania dotyczące monitorowania mogą wymagać dostosowania do danego produktu.
(31) Części C niniejszej dyrektywy nie stosuje się produktów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającym wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [6], pod warunkiem że procedury te obejmują ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego równoważną do tej ustanowionej na mocy niniejszej dyrektywy.
(32) Każda osoba podejmująca zamierzone uwolnienie GMO do środowiska naturalnego lub wprowadzenie do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów, których zastosowanie obejmuje zamierzone uwolnienie do środowiska naturalnego, musi przed podjęciem tych działań przedłożyć odpowiednie zgłoszenie właściwemu organowi krajowemu.
(33) Zgłoszenie to powinno obejmować dokumentację techniczną informacji zawierających pełną oceną ryzyka dla środowiska naturalnego, właściwe reakcje ochronne i w razie sytuacji awaryjnych oraz, w przypadku produktów, szczegółową instrukcję i warunki stosowania, a także proponowanego etykietowania i pakowania.
(34) Po dokonaniu zgłoszenia nie można przeprowadzać żadnego zamierzonego uwolnienia GMO bez uzyskania zezwolenia właściwego organu.
(35) Zgłaszający powinien mieś możliwość wycofania złożonej dokumentacji na każdym etapie procedury administracyjnej ustanowionej w niniejszej dyrektywie.
Z chwilą wycofania dokumentacji procedura administracyjna powinna zostać zakończona.
(36) Odrzucenie przez właściwy organ zgłoszenia wprowadzenia do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów, nie wyklucza przedłożenia innemu właściwemu organowi zgłoszenia dotyczącego tego samego GMO.
(37) Jeżeli pod koniec okresu mediacji nie występują żadne sprzeciwy, należy uzyskać porozumienie.
(38) Odrzucenie zgłoszenia po niepomyślnej ocenie sprawozdania nie powinno mieć wpływu na późniejsze decyzje dotyczące zgłoszenia tego samego GMO do innego właściwego organu.
(39) W interesie sprawnego funkcjonowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powinny wykorzystać różne przepisy dotyczące wymiany informacji i doświadczeń przed odwołaniem się do klauzuli ochronnej w niniejszej dyrektywie.
(40) W celu zapewnienia prawidłowej identyfikacji obecności GMO w produktach zawierających lub składających się z organizmów zmodyfikowanych genetycznie na etykiecie produktu lub na towarzyszących mu dokumentach powinno się znajdować zdanie "Ten produkt zawiera organizmy zmodyfikowane genetycznie".
(41) Stosując właściwą procedurę komitetu, należy opracować system pozwalający na przyporządkowanie niepowtarzalnego identyfikatora każdemu GMO z uwzględnieniem aktualnych doświadczeń uzyskanych na forum międzynarodowym.
(42) Konieczne jest zapewnienie możliwości śledzenia na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów zatwierdzonych zgodnie z częścią C niniejszej dyrektywy.
(43) Konieczne jest wprowadzenie do niniejszej dyrektywy obowiązku wdrożenia planu monitorowania mającego na celu śledzenie i identyfikację jakichkolwiek bezpośrednich lub pośrednich, natychmiastowych lub opóźnionych nieprzewidzianych skutków dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego wprowadzenia do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów.
(44) Państwa Członkowskie powinny, zgodnie z Traktatem, podjąć dalsze działania mające na celu monitorowanie i kontrolowanie, na przykład za pośrednictwem służb mundurowych, GMO wprowadzonych do obrotu w charakterze lub w składzie produktów.
(45) Należy poszukiwać środków dostarczających możliwości ułatwienia kontroli lub usunięcia GMO w przypadku poważnego ryzyka.
(46) W planach działań przedłożonych Komitetowi Regulacyjnemu należy uwzględnić uwagi opinii publicznej.
(47) Właściwy organ powinien wydać zezwolenie na uwolnienie tylko wtedy, gdy została przekonana o bezpieczeństwie takiego uwolnienia dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.
(48) Procedurę administracyjną udzielającą zezwolenia na wprowadzenie do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów należy uczynić bardziej wydajną i przejrzystą, a pierwsze zezwolenia należy wydawać na czas określony.
(49) W przypadku produktów, dla których wydano zezwolenie na czas określony należy w przypadku odnowienia zezwolenia stosować procedurę uproszczoną.
(50) Dotychczasowe zezwolenia wydane na mocy dyrektywy 90/220/EWG należy odnowić, aby uniknąć rozbieżności między zezwoleniami wydanymi na mocy tej dyrektywy oraz niniejszej dyrektywy, a także aby w pełni uwzględnić warunki wydawania zezwolenia na mocy niniejszej dyrektywy.
(51) Takie odnowienie wymaga zastosowania okresu przejściowego, podczas którego dotychczasowe zezwolenia wydane na mocy dyrektywy 90/220/EWG zachowują swoją moc.
(52) Podczas odnawiania zezwolenia powinna istnieć możliwość zrewidowania wszystkich jego warunków, w tym związanych z monitorowaniem i granicami czasowymi zezwolenia.
(53) Należy podjąć działania w celu konsultacji z odpowiednim komitetem(ami) naukowymi) ustanowionym decyzją Komisji 97/579/WE [7] w sprawach, które prawdopodobnie mogą mieć wpływ na zdrowie ludzkie lub środowisko naturalne.
(54) System wymiany informacji zawartych w zgłoszeniach ustanowiony na mocy dyrektywy 90/220/EWG jest użyteczny i należy nadal go stosować.
(55) Ważne jest dokładne śledzenie rozwoju i wykorzystania GMO.
(56) Jeżeli produkt składający się z lub zawierający w swoim składzie GMO zostanie wprowadzony do obrotu na podstawie odpowiedniego zezwolenia wydanego na mocy niniejszej dyrektywy, Państwo Członkowskie nie może zakazać, ograniczyć ani utrudniać wprowadzenia do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów, jeżeli są one zgodne z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Na wypadek zagrożenia zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego powinna być przewidziana procedura zabezpieczająca.
(57) W sprawie ogólnych zagadnień etycznych związanych z zamierzonym uwalnianiem lub wprowadzaniem do obrotu GMO należy zasięgnąć opinii działającej w ramach Komisji Europejskiej Grupy do spraw etyki w nauce i nowych technologiach.
Takie konsultacje nie powinny pozostać bez uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich w odniesieniu do zagadnień etycznych.
(58) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zasięgnięcia opinii każdego komitetu ustanowionego w celu zasięgnięcia rady w sprawie etycznych wpływów biotechnologii.
(59) Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(60) Wymiana informacji ustanowiona na mocy niniejszej dyrektywy powinna także obejmować doświadczenie w zakresie zagadnień etycznych;
(61) W celu zwiększenia skuteczności wprowadzania w życie przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy właściwe jest ustanowienie kar stosowanych przez Państwa Członkowskie w przypadku uwolnienia lub wprowadzenia do obrotu niezgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności w wyniku zaniedbania.
(62) Co trzy lata Komisja ogłasza sprawozdanie uwzględniające informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie, które powinno zawierać osobny rozdział poświęcony społeczno-ekonomicznym zaletom i wadom każdej kategorii GMO, zatwierdzonej do wprowadzenia do obrotu, które uwzględnia interesy rolników i konsumentów.
(63) Ramy prawne dotyczące biotechnologii powinny być poddawane przeglądowi w celu określenia możliwości dalszej poprawy ich spójności i skuteczności.
Może zaistnieć potrzeba dostosowania procedur w celu optymalizacji ich skuteczności i należy rozważyć wszystkie sposoby umożliwiające osiągnięcie tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
CZĘŚĆ A
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Zgodnie z zasadą ostrożności celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich oraz ochrona zdrowia ludzi i środowiska naturalnego podczas:
- przeprowadzania zamierzonego uwalniania do środowiska naturalnego organizmów zmodyfikowanych genetycznie w jakimkolwiek innym celu niż wprowadzenie ich do obrotu na terenie Wspólnoty,
- wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie organizmów zmodyfikowanych genetycznie w charakterze lub w składzie produktów.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
"organizm" oznacza jakikolwiek byt biologiczny zdolny do replikacji lub przenoszenia materiału genetycznego;
"organizm zmodyfikowany genetycznie (GMO)" a) modyfikacja genetyczna wymaga zastosowania co najmniej technik wymienionych w załączniku I A część 1;
b) zastosowanie technik wymienionych w załącznika I A część 2 nie jest uważane za przyczynę modyfikacji genetycznej;
"zamierzone uwolnienie" oznacza jakiekolwiek zamierzone wprowadzenie do środowiska naturalnego jednego lub połączonych GMO w przypadku których nie stosuje się szczególnych środków bezpieczeństwa ograniczających ich rozpowszechnianie, aby ograniczyć ich kontakt z ogólną populacją i środowiskiem naturalnym oraz zapewnić wysoki stopień bezpieczeństwa;
"wprowadzenie do obrotu" - udostępnienie organizmów zmodyfikowanych genetycznie do działań regulowanych zgodnie z dyrektywą 90/219/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie [9] w tym zbiory różnych hodowli,
- udostępnienie GMO innych niż mikroorganizmy określone w tiret pierwsze, których przewidywane wykorzystanie obejmuje wyłącznie działania, podczas których stosowane będą ścisłe środki ograniczające ich rozprzestrzenianie w celu ograniczenia ich kontaktu z ogólną populacją i środowiskiem naturalnym i zapewnienia wysokiego stopnia bezpieczeństwa, działania te powinny się opierać na takich samych zasadach, jak ustanowione w dyrektywie 90/219/EWG;
- udostępnienie GMO wyłącznie w celu dokonania zamierzonego uwolnienia zgodnego z wymaganiami ustanowionymi w części B niniejszej dyrektywy;
"zgłoszenie" oznacza przedłożenie właściwemu organowi Państwa Członkowskiego informacji wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy;
"zgłaszający" oznacza osobę składającą zgłoszenie;
"produkt" oznacza preparat złożony z GMO lub zawierający jedno lub wiele GMO, który zostaje wprowadzony do obrotu;
"ocena ryzyka dla środowiska naturalnego" oznacza przeprowadzoną zgodnie z załącznikiem II ocenę zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, bezpośrednich lub pośrednich, natychmiastowych lub opóźnionych, które mogą wynikać z zamierzonego uwolnienia lub wprowadzenia do obrotu GMO.
Artykuł 3
Wyłączenia
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do organizmów uzyskanych za pomocą technik modyfikacji genetycznej wymienionych w załączniku I B.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przewozu organizmów zmodyfikowanych genetycznie transportem kolejowym, drogowym, śródlądowym, transportem morskim lub powietrznym.
Artykuł 4
Obowiązki ogólne
1.
Państwa Członkowskie, zgodnie z zasadą ostrożności, zapewniają podjęcie wszelkich właściwych działań w celu uniknięcia niekorzystnego wpływu na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne, które mogłyby być wynikiem zamierzonego uwolnienia lub wprowadzenia do obrotu GMO.
GMO mogą być w sposób zamierzony uwalniane lub wprowadzane do obrotu tylko w zgodności odpowiednio z częścią B lub C niniejszej dyrektywy.
2.
Każda osoba, przed złożeniem zgłoszenia zgodnie z częścią B lub C, przeprowadzi ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego.
Informacje, które mogą być konieczne do przeprowadzenia oceny ryzyka dla środowiska naturalnego, ustanowione są w załączniku III.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewnią, aby podczas przeprowadzania oceny zagrożeń dla środowiska naturalnego szczególną uwagę zwrócono na GMO zawierające geny kodujące oporność na antybiotyki stosowane do leczenia ludzi i zwierząt, w celu ich identyfikacji i wycofania GMO wykazujących cechy oporności na antybiotyki, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne.
Wycofanie powinno nastąpić do dnia 31 grudnia 2004 r. w przypadku GMO wprowadzonych do obrotu zgodnie z częścią C i do dnia 31 grudnia 2008 r. w przypadku GMO zatwierdzonych zgodnie z częścią B.
3.
Państwa Członkowskie, a gdzie stosowne Komisja, zapewnią odpowiednią ocenę poszczególnych potencjalnych skutków niepożądanych, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne, a które mogłyby bezpośrednio lub pośrednio wynikać z przeniesienia genów z GMO na inne organizmy.
Ocenę tę przeprowadza się zgodnie z załącznikiem II z uwzględnieniem wpływu na środowisko naturalne wynikającego z charakteru uwalnianego organizmu i rodzaju środowiska.
4.
Państwa Członkowskie wyznaczą właściwy organ lub władze odpowiedzialne za stosowanie wymagań niniejszej dyrektywy.
Właściwy organ zbada zgłoszenia zgodne z częścią B i C pod względem ich zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy oraz stwierdzi, czy ocena przewidziana w ust. 2, została przeprowadzona właściwie.
5.
Państwa Członkowskie zapewnią zorganizowanie przez właściwy organ inspekcji i innych właściwych działań kontrolnych, mających na celu uzyskanie zgodności z niniejszą dyrektywą.
W przypadku uwolnienia GMO lub ich wprowadzenia do obrotu w charakterze lub w składzie produktów, na które nie uzyskano zezwolenia, zainteresowane Państwa Członkowskie zapewnią podjęcie odpowiednich działań mających na celu przerwanie uwalniania lub wprowadzania do obrotu, rozpoczęcie w razie potrzeby działań zaradczych oraz poinformowanie opinii publicznej, Komisji i innych Państw Członkowskich.
6.
Państwa Członkowskie podejmują działania zapewniające możliwość śledzenia, zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w załączniku IV, wszystkich etapów wprowadzania GMO do obrotu po uzyskaniu na to zezwolenia na mocy części C.
CZĘŚĆ B
ZAMIERZONE UWALNIANIE GMO W JAKIMKOLWIEK INNYM CELU, NIŻ WPROWADZENIE DO OBROTU
Artykuł 5
1.
Artykuły 6—11 nie mają zastosowania do substancji leczniczych ani związków przeznaczonych do stosowania u ludzi, które składają się z lub zawierają jeden lub wiele GMO, pod warunkiem że ich zamierzone uwolnienie w jakimkolwiek celu innym, niż wprowadzenie do obrotu, zostało zatwierdzone na mocy prawodawstwa wspólnotowego, które przewiduje:
a) szczegółową ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego zgodnie z załącznikiem II i w oparciu o rodzaj informacji wyszczególnionych w załączniku III, bez uszczerbku dla dodatkowych wymagań przewidzianych przez te prawodawstwo;
b) uzyskanie jednoznacznego zezwolenia przed dokonaniem uwolnienia;
c) plan monitorowania zgodny z odpowiednimi częściami załącznika III mający na celu wykrycie wpływu jednego lub połączonych GMO na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne;
d) odpowiednie wymagania odnoszące się do traktowa nowych danych, informacji dla opinii publicznej, informacji o wynikach uwolnienia oraz wymiany informacji co najmniej w zakresie uwzględnionym w niniejszej dyrektywie oraz działaniach z nią zgodnych.
2.
Ocena zagrożeń dla środowiska naturalnego powodowanych przez takie substancje lub związki zostanie przeprowadzona w koordynacji z władzami krajowymi i wspólnotowymi wymienionymi w niniejszej dyrektywie.
3.
Procedury zapewniające zgodność i równoważność szczegółowej oceny ryzyka dla środowiska naturalnego z przepisami niniejszej dyrektywy muszą być przewidziane w wymienionym wyżej prawodawstwie, które musi odnosić się do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Standardowa procedura zatwierdzenia
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 każda osoba musi, przed podjęciem zamierzonego uwolnienia jednego lub połączonych GMO, przedłożyć zgłoszenie właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego terytorium uwolnienie ma nastąpić.
2.
Zgłoszenie określone w ust. 1 obejmuje:
a) dokumentację techniczną zawierającą informacje wymienione w załączniku III konieczną do przeprowadzenia oceny ryzyka dla środowiska naturalnego wynikających z zamierzonego uwolnienia jednego lub połączonych GMO, w szczególności:
i) informacje ogólne, w tym informacje dotyczące personelu i jego szkolenia,
ii) informacje dotyczące GMO,
iii) informacje dotyczące warunków uwolnienia i potencjalnego środowiska, do którego nastąpi uwolnienie,
iv) informacje na temat wzajemnego oddziaływania między GMO a środowiskiem,
v) plan monitorowania zgodny z odpowiednimi częściami załącznika III, mający na celu określenie wpływu GMO na zdrowie ludzkie lub środowisko naturalne,
vi) informacje dotyczące kontroli, metod zaradczych, postępowania z odpadami i planów postępowania w sytuacjach awaryjnych,
vii) streszczenie dokumentacji;
b) ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego i wnioski wymagane w załączniku II sekcja D, łącznie z jakimkolwiek odniesieniami lub wskazaniami stosowanych metod.
3.
Zgłaszający może się powoływać na dane lub wyniki pochodzące ze zgłoszeń przedłożonych wcześniej przez innych zgłaszających pod warunkiem że informacje, dane i wyniki nie są poufne lub wymienieni zgłaszający wyrazili pisemną zgodę na ich wykorzystanie, zgłaszający może też przedstawić dodatkowe informacje, które uważa za istotne.
4.
Właściwy organ może wyrazić zgodę na to, aby uwolnienia tego samego GMO lub połączonych GMO w tym samym miejscu lub w różnych miejscach dokonywane w tym samym celu w określonym czasie zostały objęte jednym zgłoszeniem.
5.
Właściwy organ potwierdzi datę otrzymania zgłoszenia i po rozważeniu, gdzie stosowne, wszelkich uwag Państw Członkowskich poczynionych zgodnie z art. 11, udziela zgłaszającemu odpowiedzi na piśmie w terminie 90 dni od otrzymania zgłoszenia, stwierdzając, że:
a) uznaje, iż zgłoszenie jest zgodne z niniejszą dyrektywą i można dokonać uwolnienia, lub
b) uznaje, iż planowane uwolnienie nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy i tym samym zgłoszenie zostaje odrzucone.
6.
Przy obliczaniu 90-dniowego okresu określonego w ust. 5 nie będą uwzględniane jakiekolwiek okresy czasu, w których właściwy organ:
a) oczekuje na dalsze informacje, których zażądał od zgłaszającego, lub
b) przeprowadza badanie opinii publicznej lub przeprowadza konsultacje zgodnie z art. 9; badanie opinii publicznej lub konsultacje nie przedłużają 90-dniowego okresu określonego w art. 5 więcej niż o 30 dni.
7.
Jeżeli właściwy organ zażąda dostarczenia nowych informacji, musi ona równocześnie wyjaśnić powody takiego żądania.
8.
Zgłaszający może przeprowadzić uwolnienie jedynie wtedy, gdy otrzymał pisemne zezwolenie właściwego organu i musi spełnić wszelkie warunki postawione w tym zezwoleniu.
9.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby żaden materiał pochodzący z GMO, które zostały w sposób zamierzony uwolnione zgodnie z częścią B niniejszej dyrektywy, nie został wprowadzony do obrotu, chyba że będzie to miało miejsce zgodnie z częścią C niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Procedury zróżnicowane
1.
Jeżeli uzyskano wystarczające doświadczenie w zakresie uwalniania określonych GMO do określonych ekosystemów, a dane GMO spełnia kryteria określone w załączniku V, właściwy organ może przedłożyć Komisji odpowiednio uzasadnioną propozycję zastosowania do takich rodzajów GMO zróżnicowanych procedur.
2.
Z własnej inicjatywy lub nie później niż 30 dni po otrzymaniu propozycji właściwego organu Komisja:
a) prześle propozycję właściwym władzom, które w terminie 60 dni przedstawią swoje uwagi, a w tym samym czasie:
b) udostępni propozycję opinii publicznej, która w terminie 60 dni może zgłosić swoje uwagi; oraz
c) zasięgnie opinii odpowiedniego komitetu naukowego (lub komitetów naukowych), który w terminie 60 dni może wydać opinię.
3.
Decyzja w sprawie każdej propozycji zostanie podjęta zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2.
Niniejsza decyzja ustali minimalny zakres informacji technicznych wymienionych w załączniku III, które będą konieczne do oceny wszelkich możliwych do przewidzenia zagrożeń wynikających z uwolnienia, w szczególności:
a) informacje dotyczące GMO;
b) informacje dotyczące warunków uwolnienia i środowiska, do którego uwolnienie ma nastąpić;
c) informacje dotyczące wzajemnego oddziaływania między GMO a środowiskiem;
d) ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego.
4.
Niniejsza decyzja zostanie podjęta w terminie 90 dni od daty wysunięcia propozycji przez Komisję lub otrzymania propozycji właściwego organu.
Do tego 90-dniowego okresu nie wlicza się okresu, przewidzianego w ust. 2, w którym Komisja oczekuje na uwagi właściwych władz, uwagi opinii publicznej lub opinię Komitetów Naukowych.
5.
Decyzja podjęta na mocy ust. 3 i 4 przewiduje, że zgłaszający może rozpocząć uwalnianie jedynie wtedy, gdy uzyska pisemne zezwolenie właściwego organu.
Zgłaszający będzie prowadził uwolnienie w zgodzie z wszelkimi warunkami wymaganymi w tym zezwoleniu.
Decyzja podjęta na mocy ust. 3 i 4 może stanowić, że uwolnienie tego samego GMO lub połączonych GMO w tym samym miejscu lub w różnych miejscach dokonywane w tym samym celu w określonym czasie może zostać objęte jednym zgłoszeniem.
6.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1—5 jest nadal stosowana decyzja Komisji 94/730/WE z dnia 4 listopada 1994 r. ustanawiająca uproszczone procedury dotyczące zamierzonego uwalniania do środowiska naturalnego zmodyfikowanych genetycznie roślin na podstawie art. 6 ust. 5 dyrektywy Rady 90/220/EWG [10].
7.
Jeżeli Państwo Członkowskie zadecyduje o zastosowaniu, lub niezastosowaniu, procedury ustanowionej w decyzji podjętej zgodnie z ust. 3 i 4 dotyczącej uwolnienia GMO na jego terytorium, powiadomi ono o tym Komisję.
Artykuł 8
Postępowanie w przypadku modyfikacji lub nowych informacji
1.
W razie jakiejkolwiek modyfikacji lub niezamierzonej zmiany dotyczącej zamierzonego uwalniania jednego lub połączonych GMO, która mogłaby mieć konsekwencje w odniesieniu do zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego, a która nastąpiła po pisemnego zezwolenia przez właściwy organ, albo w razie uzyskania nowych informacji dotyczących takich zagrożeń podczas rozpatrywania zgłoszenia przez właściwy organ Państwa Członkowskiego lub po wydaniu przez ten organ pisemnego zezwolenia na uwolnienie, zgłaszający niezwłocznie:
a) podejmie działania konieczne do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego;
b) powiadomi właściwy organ z wyprzedzeniem o jakiejkolwiek modyfikacji, lub niezwłocznie po uzyskaniu informacji o niezamierzonych zmianach lub jakichkolwiek nowych informacji;
c) skoryguje działania wyszczególnione w zgłoszeniu.
2.
Jeżeli właściwy organ, określony w ust. 1, uzyska informacje mogące mieć znaczące konsekwencje w odniesieniu do zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego lub w warunkach określonych w ust. 1, organ ten podda wymienione informacje ocenie i udostępni je opinii publicznej.
Może ona zażądać od zgłaszającego zmiany warunków lub zawiesić albo przerwać zamierzone uwalnianie GMO, a wówczas poinformuje o tym opinię publiczną.
Artykuł 9
Konsultacje i informowanie opinii publicznej
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 i 25 Państwa Członkowskie zasięgną opinii publicznej o planowanym zamierzonym uwolnieniu GMO i, gdzie stosowne, z odpowiednimi grupami społecznymi.
Państwa Członkowskie ustanawiają ustalenia dotyczące takiej konsultacji, w tym racjonalny czas jej trwania, mające na celu umożliwienie opinii publicznej lub grupom społecznym wyrażenie swojej opinii.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 25:
- Państwa Członkowskie podają do publicznej wiadomości informacje w sprawie wszystkich uwolnień GMO, których dokonano na ich terytorium na mocy części B;
- Komisja podaje do publicznej wiadomości informacje objęte systemem wymiany informacji, na podstawie w art. 11.
Artykuł 10
Sprawozdania o uwolnieniach składane przez zgłaszających
Po zakończenia uwolnienia oraz w okresie późniejszym, w odstępach czasu ustanowionych w wydanym zezwoleniu na podstawie wyników oceny ryzyka dla środowiska naturalnego, zgłaszający prześle właściwemu organowi informację o wynikach uwolnienia z uwzględnieniem jakiegokolwiek ryzyka dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, a także, gdzie stosowne, ze szczególnym odniesieniem do jakiegokolwiek rodzaju produktu, którego uwolnienie zgłaszający ma zamiar zgłosić w późniejszym czasie.
Format przedstawienia tych wyników zostanie przyjęty zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2.
Artykuł 11
Wymiana informacji między właściwymi władzami a Komisją
1.
Komisja ustanowi system wymiany informacji zawartych w zgłoszeniach.
W terminie 30 dni od otrzymania tego systemu właściwe władze prześlą Komisji skrócony opis każdego zgłoszenia otrzymanego na mocy z art. 6.
Format takiego opisu zostanie ustalony, a tam gdzie właściwe zmodyfikowany, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2.
2.
Nie później niż 30 dni od otrzymania takich skróconych opisów Komisja prześle je innym Państwom Członkowskim, które mogą w terminie 30 dni przedstawić swoje uwagi za pośrednictwem Komisji lub bezpośrednio.
Państwo Członkowskie może na życzenie otrzymać kopię pełnego zgłoszenia od właściwego organu odpowiedniego Państwa Członkowskiego.
3.
Właściwe władze powiadomią Komisję o ostatecznych decyzjach podjętych zgodnie z art. 6 ust. 5, w tym, gdzie stosowne, o przyczynach odrzucenia zgłoszenia oraz o wynikach uwolnień otrzymanych zgodnie z art. 10.
4.
W przypadku uwolnień GMO określonych w art. 7, Państwo Członkowskie raz do roku prześle wykaz GMO, które zostały uwolnione na jego terytorium oraz wykaz zgłoszeń, które odrzucono, do Komisji, która prześle je właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
CZĘŚĆ C
WPROWADZANIE DO OBROTU GMO W CHARAKTERZE LUB W SKŁADZIE PRODUKTÓW
Artykuł 12
Prawodawstwo branżowe
1.
Artykuł 13—24 nie mają zastosowania do jakichkolwiek GMO w charakterze lub w składzie produktów, które zostały zatwierdzone na mocy prawodawstwa wspólnotowego, w którym przewidziano szczegółową ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzoną w zgodzie z zasadami ustalonymi w załączniku II i na podstawie informacji wymienionych w załączniku III, bez uszczerbku dla dodatkowych wymagań przewidzianych we wspomnianym prawodawstwie wspólnotowym, a także wymagania dotyczące zarządzania ryzykiem, etykietowania, monitorowania oraz, gdzie stosowne, informowania opinii publicznej, a także klauzuli ochronnej, co najmniej równoważne ustanowionym na mocy niniejszej dyrektywy.
2.
W sprawach, do których stosuje się rozporządzenie Rady (WE) nr 2309/93, art. 13-24 niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do jakichkolwiek GMO w charakterze lub w składzie produktów, które zatwierdzono na mocy wymienionego wyżej rozporządzenia pod warunkiem że przeprowadzono szczególną ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego zgodnie z zasadami ustalonymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy oraz na podstawie informacji wymienionych w załączniku III do niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla innych odpowiednich wymagań dotyczących zarządzania ryzykiem, etykietowania, monitorowania oraz, gdzie stosowne, informowania opinii publicznej a także klauzuli ochronnej przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym produktów leczniczych do stosowania u ludzi albo u zwierząt.
3.
Procedury zapewniające równoważność oceny ryzyka, wymagań dotyczących zarządzania ryzykiem, etykietowania, monitorowania oraz, gdzie stosowne, informowania opinii publicznej a także klauzuli ochronnej, ustanowione w niniejszej dyrektywie, zostaną wprowadzone na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady.
Przyszłe prawodawstwo branżowe oparte o przepisy tego rozporządzenia będzie się odnosić do niniejszej dyrektywy.
Do czasu wejścia w życie tego rozporządzenia wszelkie GMO o charakterze lub w składzie produktów zatwierdzone na mocy innych aktów prawnych Wspólnoty będą wprowadzane do obrotu tylko po zatwierdzeniu takiego wprowadzenia zgodnie z niniejszą dyrektywą.
4.
Podczas oceny zgłoszeń dotyczących wprowadzenia do obrotu GMO określonych w ust. 1, będzie się zasięgać opinii jednostek ustanowionych przez Wspólnotę na mocy niniejszej dyrektywy oraz ustanowionych przez Państwa Członkowskie w celu wprowadzenia niniejszej dyrektywy w życie.
Artykuł 13
Procedura zgłaszania
1.
Przed wprowadzeniem do obrotu jednego lub połączonych GMO w charakterze lub w składzie produktów, zgłoszenie powinno być przedłożone właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wprowadzenie do obrotu takiego GMO ma nastąpić po raz pierwszy.
Właściwy organ potwierdza datę przyjęcia zgłoszenia i niezwłocznie prześle skróconą informację o dokumentacji wymienioną w ust. 2 lit. h) właściwym władzom innych Państw Członkowskich oraz Komisji.
Właściwy organ bezzwłocznie zbada, czy zgłoszenie jest zgodne z ust. 2, a w razie potrzeby poprosi zgłaszającego o dostarczenie dodatkowych informacji.
Jeżeli zgłoszenie jest zgodne z ust. 2 właściwy organ prześle kopię zgłoszenia do Komisji nie później, niż podczas przesyłania sprawozdania z oceny zgodnie z art. 14 ust. 2, a Komisja w terminie 30 dni od jej otrzymania przekaże ją właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
2.
Zgłoszenie obejmuje:
a) informacje wymagane zgodnie z załącznikami III i IV.
Informacje te uwzględniają różnorodność miejsc, w których GMO będą wykorzystywane w charakterze lub w składzie produktów, a także informacje uzyskane podczas uwolnień dokonanych w celach badawczo- rozwojowych dotyczące wpływu uwolnienia na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne;
b) ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego i wnioski wymagane zgodnie z załącznikiem II sekcja D;
c) warunki wprowadzenia do obrotu produktu, w tym specyficzne warunki stosowania i obchodzenia się z nim;
d) w odniesieniu do art. 15 ust. 4 proponowany okres obowiązywania zezwolenia, który nie powinien być dłuższy niż 10 lat;
e) plan monitorowania zgodny z załącznikiem VII, w tym proponowany okres monitorowania; może być inny niż proponowany okres obowiązywania zezwolenia;
f) propozycję etykietowania zgodnego z wymaganiami ustanowionymi w załączniku IV.
Etykietowanie będzie jednoznacznie informować o obecności GMO w produkcie.
Słowa "ten produkt zawiera organizmy zmodyfikowane genetycznie" będą obecne na etykiecie produktu lub na dokumencie towarzyszącym;
g) propozycję opakowania zgodną z wymaganiami ustalonymi w załączniku IV;
h) skrót dokumentacji.
Format tego skrótu zostanie ustalony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2.
Jeżeli na podstawie jakiegokolwiek uwolnienia zgłoszonego zgodnie z częścią B lub na innych istotnych i uzasadnionych podstawach naukowych zgłaszający uzna, że wprowadzenie do obrotu i stosowanie GMO w charakterze lub w składzie produktu nie stwarza zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, może on zaproponować właściwemu organowi rezygnację z dostarczenia całości lub części informacji, wymaganych w sekcji B załącznika IV.
3.
Zgłaszający uwzględni w zgłoszeniu informacje na temat danych lub wyników uwolnień tego samego GMO lub połączonych GMO, które zostały wcześniej lub równocześnie zgłoszone i/lub przeprowadzone przez niego na lub poza terenem Wspólnoty.
4.
Zgłaszający może się także odnieść do danych lub wyników zgłoszeń przedłożonych wcześniej przez innych zgłaszających lub przedłożyć dodatkowe informacje, które uważa za znaczące, pod warunkiem że te informacje, dane i wyniki nie są poufne albo zgłaszający wyrazili na piśmie zgodę na ich wykorzystanie.
5.
W celu wykorzystania jednego lub połączonych GMO w celu innym, niż przedstawiony w zgłoszeniu, należy przedłożyć dodatkowe zgłoszenie.
6.
Jeżeli przed otrzymaniem zezwolenia na piśmie zgłaszający uzyska nowe informacje dotyczące związanych z GMO zagrożeń dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego, podejmie on niezwłocznie działania konieczne do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego i powiadomi o tym właściwy organ.
Ponadto zgłaszający dokona odpowiednich zmian w informacjach i warunkach stosowania wymienionych w zgłoszeniu.
Artykuł 14
Sprawozdanie z oceny zgłoszenia
1.
Po przyjęciu zgłoszenia i potwierdzeniu tego faktu zgodnie z art. 12 ust. 2 właściwy organ zbada je pod kątem zgodności z niniejszą dyrektywą.
2.
W terminie 90 dni po otrzymaniu zgłoszenia właściwy organ:
- przygotuje sprawozdanie z oceny zgłoszenia i prześle je do zgłaszającego.
Ewentualne późniejsze wycofanie zgłoszenia przez zgłaszającego odbywa się bez uszczerbku na jakiekolwiek późniejsze zgłoszenie przedłożone innemu właściwemu organowi;
- w przypadku określonym w ust. 3 lit. a) prześle swoje sprawozdanie razem z innymi informacjami określonymi w ust. 4 i wszystkimi innymi informacjami stanowiącymi podstawę sprawozdania, do Komisji, która w terminie 30 dni od ich otrzymania prześle je właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
W przypadku określonym w ust. 3 lit. b) właściwy organ przesyła swoje sprawozdanie razem z informacją określoną w ust. 4 i wszystkimi innymi informacjami stanowiącymi podstawę sprawozdania, do Komisji nie wcześniej, niż 15 dni po przesłaniu sprawozdania z oceny zgłaszającemu i nie później, niż 105 dni po otrzymaniu zgłoszenia.
W terminie 30 dni od otrzymania sprawozdania Komisja przesyła je właściwym władzom innych Państwa Członkowskich.
3.
Sprawozdanie z oceny zgłoszenia wskazuje, czy:
a) dany GMO powinien zostać wprowadzony do obrotu i pod jakimi warunkami, lub
b) dany GMO nie powinien zostać wprowadzony do obrotu.
Sprawozdania z oceny zostaną ustalone zgodnie z wytycznymi ustanowionymi w załączniku VI.
4.
Przy obliczaniu 90-dniowego okresu określonego w ust. 2 nie będą uwzględniane okresy, w których właściwy organ oczekuje na dodatkowe informacje, o które zwrócił się do zgłaszającego.
Artykuł 15
Procedura standardowa
1.
W przypadkach określonych w art. 14 ust. 3, właściwy organ lub Komisja mogą, w terminie 60 dni od rozesłania sprawozdania z oceny, zwrócić się o dodatkowe informacje, zgłaszać uwagi lub przedstawiać uzasadnione sprzeciwy dotyczące wprowadzenia danego GMO do obrotu.
Uwagi lub uzasadnione sprzeciwy oraz odpowiedzi na nie zostaną przekazane Komisji, która niezwłocznie roześle je do wszystkich właściwych władz.
Właściwe władze i Komisja mogą omawiać wszystkie nierozwiązane dotychczas zagadnienia w celu uzyskania porozumienia w terminie 105 dni od rozesłania sprawozdania z oceny.
Przy obliczaniu ostatecznego 45-dniowego okresu przeznaczonego na uzyskanie Porozumienia nie będą uwzględniane okresy oczekiwania na dodatkowe informacje od zgłaszającego.
2.
W przypadku określonym w art. 14 ust. 3 lit. b), jeżeli właściwy organ, który przygotował sprawozdanie zadecyduje, że GMO nie powinien zostać wprowadzony do obrotu, zgłoszenie zostanie odrzucone.
Niniejsza decyzja stanowi powody.
3.
Jeżeli właściwy organ, który przygotował sprawozdanie, zadecyduje, że produkt może zostać wprowadzony do obrotu, a w terminie 60 dni od rozesłania sprawozdania z oceny określonego w art. 14 ust. 3 lit. a) żadne Państwo Członkowskie nie zgłosi uzasadnionych zastrzeżeń, lub jeżeli nierozwiązane dotychczas zagadnienia zostaną rozwiązane w terminie 105 dni określonym w ust. 1, właściwy organ, który przygotował sprawozdanie, wyda na piśmie zezwolenie na wprowadzenie do obrotu, przekaże je zgłaszającemu i powiadomi o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję w terminie 30 dni.
4.
Zezwolenie zostanie udzielone na nie więcej niż 10 lat, licząc od daty udzielenia.
W przypadku zatwierdzenia GMO lub potomstwa tego GMO przeznaczonych jedynie do celu obrotu ich nasionami zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi, zezwolenie wydane po raz pierwszy będzie obowiązywało nie dłużej niż 10 lat od pierwszego wpisania pierwszej odmiany roślin zawierającej GMO do urzędowego krajowego katalogu odmian roślin zgodnie z dyrektywami Rady 70/457/EWG [11] i 70/458/EWG [12].
W przypadku leśnego materiału reprodukcyjnego zezwolenie wydane po raz pierwszy będzie obowiązywało nie dłużej, niż 10 lat od pierwszego wpisania materiału podstawowego zawierającego GMO do urzędowego krajowego rejestru materiałów podstawowych zgodnie z dyrektywą Rady 1999/105/WE [13].
Artykuł 16
Kryteria i informacje dotyczące określonych GMO
1.
Właściwy organ lub Komisja z własnej inicjatywy mogą zaproponować kryteria i wymagania dotyczące informacji, które należy spełnić przy zgłoszeniu, w drodze odstępstwa od art. 13, wprowadzenia do obrotu określonych rodzajów GMO w charakterze lub w składzie produktów.
2.
Te kryteria i wymagania dotyczące informacji, a także wszelkie właściwe wymagania dotyczące skróconego opisu, zostają przyjęte po konsultacji z odpowiednim Komitetem(-ami) Naukowym(-i), zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2.
Kryteria i wymagania dotyczące informacji zapewniają wysoki stopień bezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego i będą się opierać na dostępnych dowodach naukowych dotyczących takiego bezpieczeństwa oraz na doświadczeniach uzyskanych podczas uwalniania porównywalnych GMO.
Wymagania określone w art. 13 ust. 2 zostaną zastąpione przyjętymi powyżej i będzie mieć zastosowanie procedura określona w art. 13 ust. 3, 4, 5 i 6 oraz w art. 14 i 15.
3.
Przed zastosowaniem procedury przewidzianej w art. 30 ust. 2 dla decyzji dotyczącej kryteriów i wymagań dotyczących informacji ustalonych w ust. 1, Komisja umożliwi opinii publicznej składanie propozycji.
Opinia publiczna może zgłaszać uwagi do Komisji w terminie 60 dni.
Komisja przesyła wszelkie takie uwagi wraz z ich analizą Komitetowi ustanowionemu na mocy art. 30.
Artykuł 17
Odnowienie zezwolenia
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 13—15 procedura ustalona w ust. 2—9 jest stosowana do odnowienia:
a) zezwoleń wydanych zgodnie z częścią C; oraz
b) przed dniem 17 października 2006 r. wydanych na mocy dyrektywy 90/220/EWG zezwoleń na wprowadzenie do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów przed dniem 17 października 2002 r.
2.
Nie później niż 9 miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia, w przypadku zezwoleń, określonych w ust. 1 lit. b), albo przed dniem 17 października 2006 r. w przypadku zezwoleń określonych w ust. 1 lit. b), zgodnie z niniejszym artykułem zgłaszający przedkłada zgłoszenie właściwego organu, która otrzymała pierwsze zgłoszenie; obejmuje ono:
a) kopię zezwolenia na wprowadzenie GMO do obrotu;
b) sprawozdanie z wyników monitorowania, które przeprowadzono zgodnie z art. 20.
W przypadku zezwoleń określonych w ust. 1 lit. b), sprawozdanie takie powinno zostać złożone po przeprowadzeniu monitorowania;
c) wszelkie udostępnione nowe informacje w odniesieniu do zagrożeń danego produktu dla zdrowia ludzkiego i/lub środowiska naturalnego; oraz
d) gdzie właściwe, propozycje zmian lub uzupełnienia warunków pierwszego zezwolenia, między innymi warunków dotyczących przyszłego monitorowania i czasu, na jaki zezwolenie ma zostać wydane.
Właściwy organ potwierdzi datę przyjęcia zgłoszenia, a jeżeli zgłoszenie będzie zgodne z niniejszym ustępem, bezzwłocznie przesyła jego kopię Komisji, która w terminie 30 dni od otrzymania przesyła je właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
Właściwy organ wysyła również zgłaszającemu swoje sprawozdanie z oceny zgłoszenia.
3.
Sprawozdanie z oceny zgłoszenia wskazuje czy:
a) dany GMO powinien pozostać na rynku i pod jakimi warunkami; lub
b) dany GMO nie powinien pozostać na rynku.
4.
Inne właściwe władze lub Komisja mogą poprosić o dodatkowe informacje, zgłosić uwagi lub przedstawić uzasadnione sprzeciwy w terminie do 60 dni od rozesłania sprawozdania z oceny.
5.
Wszystkie uwagi, uzasadnione sprzeciwy i odpowiedzi na nie są przesyłane do Komisji, która niezwłocznie roześle je wszystkim właściwym władzom.
6.
W przypadku ust. 3 lit. a) i przy braku jakichkolwiek uzasadnionych sprzeciwów ze strony Państw Członkowskich lub Komisji przedstawionych w terminie do 60 dni od rozesłania sprawozdania z oceny, właściwy organ, który przygotował sprawozdanie przekazuje zgłaszającemu ostateczną decyzję na piśmie oraz informuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję w terminie 30 dni.
Czas, na który wydano zezwolenie, nie powinien zasadniczo przekraczać dziesięć lat, ale może zostać odpowiednio skrócony lub wydłużony w szczególnych przypadkach.
7.
Właściwe władze i Komisja mogą omawiać wszystkie nierozwiązane dotychczas zagadnienia w celu uzyskania porozumienia w terminie 75 dni od dnia rozesłania sprawozdania z oceny.
8.
Jeżeli zagadnienia te zostaną rozwiązane w 75-dniowym okresie określonym w ust. 7, właściwy organ, który przygotował sprawozdanie, przekazuje zgłaszającemu swoją ostateczną decyzję na piśmie oraz informuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję w terminie do 30 dni.
Czas, na który wydano zezwolenie może zostać skrócony tam, gdzie właściwe.
9.
Po przedłożeniu zgłoszenia w celu odnowienia zezwolenia zgodnie z ust. 2, zgłaszający może nadal wprowadzać do obrotu GMO zgodnie z warunkami wymienionymi w tym zezwoleniu do czasu podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie nowego zgłoszenia.
Artykuł 18
Procedura wspólnotowa w przypadku zastrzeżeń
1. W przypadku zgłoszenia i utrzymania sprzeciwu przez właściwy organ lub Komisję zgodnie z art. 15, 17 i 20, decyzja zostaje przyjęta i opublikowana w terminie 120 dni zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2. Niniejsza decyzja zawiera takie same informacje jak wymienione w art. 19 ust. 3.
Do celów obliczania 120-dniowego okresu nie będzie się uwzględniać jakichkolwiek okresów, podczas których Komisja oczekuje na informacje, jakich zażądała od zgłaszającego, lub zasięga opinii Komitetu Naukowego, o którą poprosiła zgodnie z art. 28.
Komisja umotywuje każde żądanie dodatkowych informacji i powiadamia o takim żądaniu właściwe władze.
Czas oczekiwania Komisji na opinię Komitetu Naukowego nie przekracza 90 dni.
Nie będzie uwzględniany czas potrzebny Radzie na działania zgodne z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
2.
Jeżeli zostanie podjęta decyzja pozytywna, właściwy organ, który przygotował sprawozdanie, wydaje na piśmie zezwolenie lub odnowienie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu przekazuje je zgłaszającemu oraz informuje o tym Państwa Członkowskie i Komisję w terminie 30 dni od opublikowania lub ogłoszenia tej decyzji.
Artykuł 19
Zezwolenie
1.
Bez uszczerbku dla wymagań określonych w innych aktach prawnych Wspólnoty, produkt może być stosowany we Wspólnocie bez dodatkowego zgłoszenia tylko pod warunkiem wydania pisemnego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktu i tylko przy ścisłym stosowaniu się do specyficznych warunków stosowania oraz środowisk i/lub regionów geograficznych określonych w zezwoleniu.
2.
Zgłaszający może wprowadzić produkt do obrotu jedynie wtedy, gdy uzyska pisemne zezwolenie właściwego organu zgodnie z art. 15, 17 i 18 oraz w zgodności ze wszystkimi warunkami określonymi w zezwoleniu.
3.
Pisemne zezwolenie określone w art. 15, 17 i 18 w każdym przypadku jednoznacznie określa:
a) zakres zezwolenia, łącznie z identyfikacją GMO, które mają zostać wprowadzone do obrotu w charakterze lub w składzie produktów i ich niepowtarzalny identyfikator;
b) okres ważności zezwolenia;
c) warunki wprowadzenia produktu do obrotu, w tym wszelkie szczegółowe warunki stosowania, postępowania i opakowania GMO w charakterze lub w składzie produktów oraz warunki ochrony poszczególnych ekosystemów/środowisk i/lub regionów geograficznych;
d) bez uszczerbku dla przepisów art. 25 zgłaszający udostępnia na żądanie właściwego organu próbek kontrolnych;
e) wymagania dotyczące etykietowania zgodne z wymaganiami ustanowionymi w załączniku IV.
Etykietowanie będzie jednoznacznie informować o obecności GMO w produkcie.
Słowa "Ten produkt zawiera organizmy zmodyfikowane genetycznie" będą obecne na etykiecie i na dokumencie towarzyszącym temu produktowi lub innym produktom zawierającym dane GMO;
f) wymagania dotyczące monitorowania zgodne z załącznikiem VII, obejmujące zobowiązanie do składania sprawozdań Komisji i właściwym władzom, okres planu monitorowania oraz, gdzie stosowne, wszelkie zobowiązania nakładane na sprzedawcę produktu lub jakiegokolwiek jego użytkownika, łącznie z odpowiednim zakresem informacji na temat lokalizacji upraw w przypadku GMO, które mogą być uprawiane.
4.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie działania konieczne, aby zapewnić udostępnienie dla opinii publicznej pisemnego zezwolenia i decyzji, określonych w art. 18 oraz dla zapewnienia stosowania się do warunków określonych w pisemnym zezwoleniu i decyzji.
Artykuł 20
Monitorowanie i postępowanie w przypadku uzyskania nowych informacji
1.
Po wprowadzeniu do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktu zgłaszający zapewni przeprowadzenie monitorowania i składania sprawozdań zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu.
Sprawozdania z monitorowania będą składane Komisji i właściwym władzom Państw Członkowskich.
Na postawie tych sprawozdań, zgodnie z zezwoleniem i w ramach przewidzianego w nim planu monitorowania, właściwy organ, który otrzymał pierwsze zgłoszenie, może dostosować plan monitorowania po upływie pierwszego okresu monitorowania.
2.
W razie uzyskania od użytkowników lub z innych źródeł nowych informacji w odniesieniu do związanych z GMO zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, które nastąpiło po udzieleniu pisemnego zezwolenia, zgłaszający niezwłocznie podejmie działania konieczne do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego i poinformuje o tym właściwy organ.
Ponadto zgłaszający wprowadzi zmiany do informacji i warunków wyszczególnionych w zgłoszeniu.
3. Jeżeli właściwy organ uzyska informację, która może mieć znaczenie w odniesieniu do zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, lub w sytuacji opisanej w ust. 2, niezwłocznie przesyła tę informację Komisji i właściwym władzom innym Państw Członkowskich i, gdzie stosowne, może skorzystać z przepisów art. 15 ust. 1 i art. 17 ust. 7, jeżeli uzyskał wymienione informacje przed udzieleniem pisemnego zezwolenia.
Jeżeli informacja zostanie uzyskana po udzieleniu zezwolenia, właściwy organ w terminie do 60 dni po uzyskaniu informacji prześle Komisji opracowane przez siebie sprawozdanie z oceny zgłoszenia wskazujące, czy i jak należy zmienić warunki zezwolenia albo czy zezwolenie należy cofnąć. Komisja w terminie do 30 dni od otrzymania sprawozdania prześle je właściwym władzom Państw Członkowskich.
Uwagi lub uzasadnione sprzeciwy dotyczące dalszego wprowadzania GMO do obrotu lub propozycji zmian warunków zezwolenia są w terminie 60 dni od rozesłania sprawozdania z oceny przekazane do Komisji, która niezwłocznie przesyła je do wszystkich właściwych władz.
Właściwe władze i Komisja mogą omawiać wszystkie nierozwiązane dotychczas zagadnienia w celu uzyskania porozumienia w terminie 75 dni od rozesłania sprawozdania z oceny.
W razie braku jakiegokolwiek uzasadnionego sprzeciwu ze strony Państw Członkowskich lub Komisji przedstawionych w terminie do 60 dni od rozesłania nowych informacji lub jeżeli nierozwiązane zagadnienia zostaną zadecydowane w terminie do 75 dni, właściwy organ, który przygotował sprawozdanie, zmienia decyzję zgodnie z propozycją, przekazuje zgłaszającemu zmienioną decyzję oraz informuje o tym Państwa Członkowskie i Komisję w terminie 30 dni.
4.
Dla zapewnienia przejrzystości monitorowania prowadzonego zgodnie z częścią C niniejszej dyrektywy jego wyniki udostępnia się opinii publicznej.
Artykuł 21
Etykietowanie
1. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne działania dla zapewnienia, aby na wszystkich etapach wprowadzania GMO do obrotu jego etykietowanie i pakowania było zgodne z odpowiednimi wymaganiami wymienionymi w pisemnym zezwoleniu określonym w art. 15 ust. 3, art. 17 ust. 5 i 8, art. 18 ust. 2 oraz art. 19 ust. 3.
2.
W przypadku produktów, w których nie można wykluczyć obecności ubocznych lub nieuniknionych technicznie śladowych ilości zatwierdzonych GMO, można ustanowić minimalny próg ich zawartości, poniżej którego produkty te nie będą musiały być etykietowane zgodnie z przepisami ust. 1.
Poziom progu dla określonego produktu ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2.
Artykuł 22
Swobodny obrót
Bez uszczerbku dla przepisów art. 23 Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać wprowadzenia do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów, które są zgodne do wymagań ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 23
Klauzula ochronna
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, w wyniku uzyskania po wydaniu zezwolenia nowych lub dodatkowych informacji mających wpływ na ocenę ryzyka dla środowiska lub w wyniku ponownej oceny posiadanych wcześniej informacji na podstawie nowych lub dodatkowych danych naukowych, ma uzasadnione podstawy, aby uważać, że GMO w charakterze lub w składzie produktu, który prawidłowo zgłoszono i dla którego uzyskano zezwolenie na piśmie na mocy niniejszej dyrektywy, stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego, to dane Państwo Członkowskie może tymczasowo ograniczyć lub zakazać stosowania i/lub sprzedaży tego GMO w charakterze lub w składzie produktu na swoim terytorium.
Państwo Członkowskie zapewnia, aby w przypadku poważnego ryzyka zostały zastosowane środki nadzwyczajne, takie jak zawieszenie lub zakończenie wprowadzania do obrotu, i aby została o tym poinformowana opinia publiczna.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi Komisję i inne Państwa Członkowskie o działaniach podjętych na mocy niniejszego artykułu i uzasadni swoje decyzje przedstawiając własną ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego, wskazując czy i jak należy zmienić warunki zezwolenia albo czy zezwolenie należy wycofać oraz podając, gdzie stosowne, nowe lub dodatkowe informacje stanowiące podstawę dla tej decyzji.
2.
Decyzja w tej sprawie zostanie podjęta w terminie do 60 dni zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2.
Do celów obliczania 60-dniowego okresu nie będzie się uwzględniać jakiegokolwiek okresu, w którym Komisja oczekuje na informacje, jakich zażądała od zgłaszającego, lub zasięga opinii Komitetu(-ów) Naukowego(-ych), o którą poprosiła.
Okres oczekiwania Komisji na opinię Komitetu(-ów) Naukowego(-ych) nie będzie przekraczał 60 dni.
Nie będzie też uwzględniany czas potrzebny Radzie na działania zgodne z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 24
Informowanie opinii publicznej
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 25, po otrzymaniu zgłoszenia zgodnie z art. 13 ust. 1, Komisja niezwłocznie udostępnia do wiadomości opinii publicznej skrót określony w art. 13 ust. 2 lit. h). Komisja podaje także do wiadomości opinii publicznej sprawozdanie z oceny zgłoszenia w sprawie określonej w art. 14 ust. 3 lit. a). Opinia publiczna może zgłaszać Komisji uwagi w terminie do 30 dni. Komisja niezwłocznie przekazuje te uwagi właściwemu organowi.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 25, w przypadku wszystkich GMO, dla których uzyskano pisemne zezwolenie na wprowadzenie do obrotu lub których wprowadzenie do obrotu w charakterze lub w składzie produktów zostało odrzucone na mocy niniejszej dyrektywy, sprawozdanie z oceny zgłoszenia przeprowadzone dla tych GMO oraz opinie komitetów naukowych zostaną udostępnione opinii publicznej.
Dla każdego produktu zostaną szczegółowo wymienione GMO wchodzące w jego skład oraz jego zastosowanie.
CZĘŚĆ D
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Poufność
1.
Komisja i właściwe władze nie ujawniają stronom trzecim jakichkolwiek poufnych informacji zgłaszanych lub wymienianych na mocy niniejszej dyrektywy i chronią prawa własności intelektualnej odnoszące się do otrzymywanych danych.
2.
Zgłaszający może wskazać informacje zawarte w zgłoszeniu przedłożonym na mocy niniejszej dyrektywy, których ujawnienie mogłoby naruszyć jego pozycję wobec konkurencji i które dlatego należy traktować jako poufne.
W takich przypadkach należy podać możliwe do sprawdzenia uzasadnienie.
3.
Właściwy organ po konsultacji ze zgłaszającym zadecyduje, które informacje należy traktować jako poufne i poinformuje zgłaszającego o swojej decyzji.
4.
W żadnym wypadku nie mogą być uważane za poufne następujące informacje dostarczone zgodnie z art. 6, 7, 8, 13, 17, 20 lub 23:
- ogólny opis GMO, nazwa i adres zgłaszającego, cel uwolnienia, miejsce uwolnienia i zamierzone zastosowanie;
- metody i plany monitorowania GMO i działań przewidzianych w razie sytuacji awaryjnych;
- ocena ryzyka dla środowiska naturalnego.
5.
Jeżeli z jakichkolwiek przyczyn zgłaszający wycofa zgłoszenie, właściwe władze i Komisja muszą przestrzegać poufności otrzymanych informacji.
Artykuł 26
Etykietowanie GMO określonych w art. 2 ust. 4 akapit drugi
1.
GMO udostępniane do czynności określonych w art. 2, ust. 4 akapit drugi, będą podlegać odpowiednim wymaganiom dotyczącym etykietowania zgodnie z odpowiednimi sekcjami załącznika IV w celu dostarczenia odpowiedniej informacji o obecności GMO na etykiecie lub w dokumencie towarzyszącym produktowi.
W tym celu słowa "Ten produkt zawiera organizmy zmodyfikowane genetycznie" będą obecne na etykiecie produktu i na dokumencie towarzyszącym.
2.
Warunki wprowadzenia w życie ust. 1 zostaną, bez powielania lub rozbieżności z dotychczas obowiązującymi przepisami prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego etykietowania, ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Zostaną wówczas uwzględnione, gdzie właściwe, zgodne z prawodawstwem wspólnotowym przepisy Państw Członkowskich dotyczące etykietowania.
Artykuł 27
Dostosowanie załączników do postępu technicznego
Sekcje C i D załącznika II, załączniki III–VI oraz sekcja C załącznika VII będą dostosowywane do postępu technicznego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2.
Artykuł 28
Konsultacje z Komitetem(-ami) Naukowym(-i)
1. Jeżeli sprzeciw dotyczący związanych z GMO zagrożeń dla zdrowia ludzki lub środowiska naturalnego zostanie zgłoszony przez właściwy organ lub Komisję i zostanie utrzymany zgodnie z art. 15 ust. 1, art. 17. ust. 4, art. 20 ust. 3 lub art. 23, albo jeżeli sprawozdanie z oceny zgłoszenia określone w art. 14 wskazuje, że dany GMO nie powinien zostać wprowadzony do obrotu, Komisja konsultuje ten sprzeciw z odpowiednim Komitetem(-ami) Naukowym(-i) z inicjatywy własnej lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Komisja, z inicjatywy własnej lub na wniosek Państwa Członkowskiego, może także zasięgnąć opinii Komitetu(-ów) Naukowego(-ych) w sprawie jakiegokolwiek zagadnienia objętego zakresem niniejszej dyrektywy, które mogłoby mieć niekorzystny wpływ na zdrowie ludzki i środowisko naturalne.
3.
Ustęp 2 nie będzie miał wpływu na procedury administracyjne ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 29
Konsultacje z Komitetem(-ami) Etycznym(-i)
1.
Bez uszczerbku dla uprawnień Państw Członkowskich w odniesieniu do zagadnień etycznych Komisja, z inicjatywy własnej lub na wniosek Parlamentu Europejskiego lub Rady, zasięgnie opinii w sprawie ogólnych zagadnień etycznych jakiegokolwiek komitetu powołanego przez siebie w celu uzyskiwania wskazówek na temat etycznych implikacji stosowania biotechnologii, takim jak Europejska Grupa Etyki w nauce i nowych technologiach.
Konsultacja taka może też nastąpić na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Konsultacja taka będzie przeprowadzona zgodnie z jasnymi zasadami otwartości, przejrzystości i dostępności opinii publicznej.
Jej wynik zostanie udostępniony opinii publicznej.
3.
Ustęp 1 nie będzie miał wpływu na procedury administracyjne ustanowione na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 30
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
Tam gdzie stosuje się odniesienie do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmie swój własny regulamin wewnętrzny postępowania.
Artykuł 31
Wymiana informacji i składanie sprawozdań
1.
Państw Członkowskich i Komisji zbierają się regularnie i wymieniają informacje dotyczące doświadczeń nabytych w odniesieniu do zapobiegania zagrożeniom związanym z uwalnianiem i wprowadzaniem do obrotu GMO.
Taka wymiana informacji będzie także obejmowała doświadczenie uzyskane podczas wykonywania art. 2 ust. 4 akapit drugi oceny ryzyka dla środowiska naturalnego, monitorowania oraz zagadnień związanych z informowaniem i konsultacjami opinii publicznej.
W miarę potrzeb, komitet ustanowiony na mocy art. 30 ust. 1, może przedstawić wytyczne dotyczące wykonania art. 2 ust. 4 akapit drugi.
2.
Komisja ustanowi jeden lub więcej rejestrów, do celów zapisywania informacji dotyczących genetycznych zmian dokonanych w GMO wspomnianych w załączniku IV pkt A nr 7.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 25 rejestr(-y) będzie obejmować część dostępną dla opinii publicznej.
Szczegółowe regulacje prowadzenia rejestru(-ów) zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2.
3.
Bez uszczerbku dla załącznika IV nr 7 ust. 2 i pkt A:
a) Państwa Członkowskie ustanowią publiczne rejestry, w których odnotowywane będzie miejsce uwolnienia GMO zgodnie z częścią B;
b) Państwa Członkowskie ustanowią także rejestry, w których odnotowywane będzie miejsce, w którym prowadzi się uprawę GMO zgodnie z częścią C, co między innymi będzie pozwalało na monitorowanie wpływu takich GMO na środowisko naturalne zgodnie z przepisami art. 19 ust. 3 lit. f) i art. 20 ust. 1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 19 i 20 miejsca takie będą:
- zgłaszane właściwym władzom, oraz
- podawane do publicznej wiadomości,
w sposób uznany za odpowiedni przez właściwy organ i w zgodzie z przepisami krajowymi.
4.
Co trzy lata Państwa Członkowskie prześlą Komisji sprawozdanie w sprawie działań podjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie to będzie zawierać krótkie sprawozdanie dotyczące ich doświadczeń z wprowadzaniem GMO do obrotu w charakterze lub w składzie produktów na mocy niniejszej dyrektywy.
5.
Co trzy lata Komisja opublikuje zestawienie na podstawie sprawozdań określonych w ust. 4.
6.
Komisja prześle Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w 2003 r., a następnie co 3 lata sprawozdanie na temat doświadczeń Państw Członkowskich z wprowadzaniem GMO do obrotu na mocy niniejszej dyrektywy.
7.
Składając sprawozdanie w roku 2003, Komisja przedłoży równocześnie szczegółowe sprawozdanie z działań objętych częścią B i C niniejszej dyrektywy obejmując ocenę:
a) wszelkich ich następstw, ze szczególnym uwzględnieniem różnorodności ekosystemów w Europie i potrzeb w zakresie uzupełnienia ram prawnych tego zagadnienia;
b) wykonalności różnych możliwości dalszej poprawy spójności i skuteczności tych ram prawnych, łącznie ze scentralizowaną procedurą zatwierdzania na poziomie wspólnotowym i ustaleniami dotyczącymi podejmowania ostatecznych decyzji przez Komisję;
c) posiadania wystarczającego doświadczenia w zakresie wykonywania procedur części B, które uzasadniałoby wprowadze- nie w tych procedurach domniemanego zezwolenia, a w przypadku części C uzasadniałoby stosowanie procedur zróżnicowanych; oraz
d) społeczno-ekonomicznych skutków zamierzonych uwolnień i wprowadzania GMO do obrotu.
8.
Corocznie Komisja prześle Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące zagadnień etycznych określonych w art. 29 ust. 1; temu sprawozdaniu może towarzyszyć, gdzie właściwe, propozycja zmieniająca niniejszą dyrektywę.
Artykuł 32
Wykonanie Protokołu z Kartageny w sprawie bezpieczeństwa biologicznego
1.
Zachęca się Komisję do przedstawienia tak szybko, jak to możliwe, a w każdym razie przed lipcem 2001 r., projektu aktu prawnego dotyczącego szczegółowego wykonania Protokołu z Kartageny w sprawie bezpieczeństwa biologicznego.
Projekt ten będzie uzupełniać, a w razie potrzeby zmieniać, przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Projekt będzie w szczególności przewidywał właściwe działania wykonujące procedury ustanowione w Protokole z Kartageny oraz, zgodnie z tym Protokołem, nakładał na eksporterów ze Wspólnoty obowiązek spełnienia wszystkich wymagań procedury wcześniejszego świadomego Porozumienia określonego w art. 7—10, 12 i 14 Protokołu z Kartageny.
Artykuł 33
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary nakładane za nieprzestrzeganie przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kary te będą skuteczne, adekwatne do czynu i odstraszające.
Artykuł 34
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 17 października 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 35
Zgłoszenia będące w toku rozstrzygania
1.
Zgłoszenia dotyczące wprowadzenia do obrotu GMO w charakterze lub w składzie produktów przyjętych w zastosowaniu dyrektywy 90/220/EWG, w odniesieniu do których procedury zgodne z tą dyrektywą nie zostaną zakończone do dnia 17 października 2002 r., podlegają przepisom niniejszej dyrektywy.
2.
Do dnia 17 stycznia 2003 r. zgłaszający będą zobowiązani uzupełnić swoje zgłoszenia zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 36
Uchylenie
1.
Dyrektywa 90/220/EWG traci moc dnia 17 października 2002 r.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktowane są tak jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VIII.
Artykuł 37
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 38
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 maja 2001 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 40, 47 ust. 1, art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 55,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 15 stycznia 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 16 lutego 1996 r. Komisja złożyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie swoje sprawozdanie na temat stosowania ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia wyższych studiów, przygotowane zgodnie z art. 13 dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata [4].
W sprawozdaniu tym Komisja podjęła się zbadania możliwości włączenia do dyrektywy obowiązku uwzględnienia podczas sprawdzania wniosków o uznanie doświadczenia zdobytego po uzyskaniu przedmiotowych kwalifikacji, możliwość wprowadzenia koncepcji "kształcenia i szkolenia podlegających regulacjom prawnym".
Komisja podjęła się także zbadania możliwości przygotowania poszerzenia roli zespołu koordynacyjnego powołanego na mocy art. 9 ust. 2 dyrektywy 89/48/EWG w celu zagwarantowania jednolitego stosowania i interpretacji dyrektywy.
(2) Koncepcja kształcenia i szkolenia podlegających regulacjom prawnym, wprowadzona dyrektywą Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającą dyrektywę 89/48/EWG [5] (obie dyrektywy zwane dalej "dyrektywami w sprawie ogólnego systemu"), powinna być rozciągnięta na początkowy system ogólny i opierać się na tych samych podstawach poprzez stosowanie do niego tych samych zasad.
Wybór środków określania zawodów objętych edukacją i szkoleniem podlegającym regulacjom należy pozostawić do indywidualnej decyzji Państwa Członkowskiego.
(3) Dyrektywy w sprawie ogólnego systemu pozwalają przyjmującemu Państwu Członkowskiemu, stosownie do określonych warunków, wymagać od osoby składającej wniosek, podjęcia środków wyrównawczych, szczególnie w przypadku, w którym występują istotne różnice między zdobytym teoretycznym i/lub praktycznym wykształceniem i przebytym szkoleniem, a wymogami kwalifikacyjnymi w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Zgodnie z art. 39 i 43 Traktatu, w interpretacji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich [6], przyjmujące Państwo Członkowskie musi ocenić, czy doświadczenie zawodowe jest wystarczające dla uzupełnienia brakującej wiedzy; dla jasności i pewności prawnej po stronie osób pragnących wykonywać swój zawód w innym Państwie Członkowskim pożądane jest włączenie do dyrektyw w sprawie ogólnego systemu wymagania, aby przyjmujące Państwo Członkowskie musiało zbadać, czy doświadczenie zawodowe zdobyte przez osobę składającą wniosek od momentu uzyskania kwalifikacji obejmuje zagadnienia, o których mowa powyżej.
(4) Procedura koordynacji przewidziana w dyrektywach w sprawie ogólnego systemu powinna zostać poprawiona i uproszczona, i umożliwiać zespołowi koordynacyjnemu podejmowanie i publikowanie opinii w kwestiach skierowanych do niego przez Komisję, dotyczących praktycznego zastosowania systemu ogólnego.
(5) W komunikacie skierowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie inicjatywy SLIM Komisja podjęła się przedstawienia propozycji mających na celu uproszczenie aktualizowania wykazów kwalifikacji, które spełniają warunki ich automatycznego uznania.
Dyrektywa Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mająca na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemne uznawanie ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji [7] przewiduje prostą procedurę w przypadku kwalifikacji lekarzy rodzinnych; jak wykazała dotychczasowa praktyka, procedura zapewnia wystarczającą pewność prawną; pożądane jest rozszerzenie jej na kwalifikacje pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych, farmaceutów oraz lekarzy, o których odpowiednio mowa w dyrektywach Rady 77/452/EWG [8], 77/453/EWG [9], 78/686/EWG [10], 78/687/EWG [11], 78/1026/EWG [12], 78/1027/EWG [13], 80/154/EWG [14], 80/155/EWG [15], 85/432/EWG [16], 85/433/EWG [17] i 93/16/EWG (zwanych dalej "dyrektywami sektorowymi").
(6) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie wymaga się od Państw Członkowskich uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, które nie są dowodem wykształcenia uzyskanego w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty [18].
Jednakże Państwa Członkowskie powinny uwzględnić doświadczenie zawodowe uzyskane przez zainteresowaną osobę w innym Państwie Członkowskim [19].
W tej sytuacji należy ustalić w dyrektywach sektorowych, że uznanie przez Państwo Członkowskie dyplomu, świadectwa i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji przyznanych pielęgniarkom odpowiedzialnym za opiekę ogólną, lekarzom dentystom, lekarzom weterynarii, położnym, architektom, farmaceutom lub lekarzom po zakończeniu kształcenia i szkolenia w państwie trzecim i zdobyciu doświadczeniu zawodowego przez zainteresowaną osobę w Państwie Członkowskim stanowią składniki wspólnotowe, które pozostałe Państwa Członkowskie powinny zbadać.
(7) Należy ustalić okres, w którym Państwa Członkowskie mają podjąć decyzję w sprawie wniosków dotyczących uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji uzyskanych w państwie trzecim przez pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położne, architektów, farmaceutów lub lekarzy.
(8) Kształcenie ustawiczne stało się szczególnie ważne w dziedzinie medycyny z powodu gwałtownego postępu technicznego i naukowego.
Decyzja odnośnie do tego, jak zagwarantować poprzez właściwe kształcenie ustawiczne po ukończeniu studiów, aby lekarze podtrzymywali wiedzę o postępie w medycynie, należy do Państw Członkowskich.
Obecny system wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych pozostaje bez zmian.
(9) Osoba składająca wniosek musi mieć prawo do odwołania się, zgodnie z prawem krajowym, jeśli jego wniosek zostanie odrzucony lub gdy decyzja nie jest podjęta w przewidzianym terminie.
Państwa Członkowskie podają powody swoich decyzji dotyczących uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji przez pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położne, architektów, farmaceutów lub lekarzy; w przypadku gdy Państwo Członkowskie zadecyduje o uznaniu dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, powinno mieć swobodę odnośnie do podania lub niepodania powodów.
(10) Kierując się zasadami sprawiedliwości, środki przejściowe powinny zostać podjęte w odniesieniu do niektórych lekarzy dentystów we Włoszech, posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, przyznane we Włoszech po ukończeniu kształcenia medycznego, rozpoczętego po upływie nieprzekraczalnego terminu określonego w artykuł. 19 dyrektywy 78/686/EWG.
(11) Artykuł 15 dyrektywy 85/384/EWG [20] przewidujący odstępstwa w okresie przejściowym, który upłynął, powinien zostać skreślony.
(12) W artykuł 24 dyrektywy 85/384/EWG należy dokonać jasnego rozróżnienia między wymogami formalnymi, które powinny być spełnione w przypadku podejmowania działalności gospodarczej, oraz tymi, których spełnienia wymaga się w przypadku świadczenia usług, co tym samym uczyni skuteczniejszym korzystanie przez architekta ze swobody świadczenia usług.
(13) Ze względu na wymóg równego traktowania powinny być przewidziane środki przejściowe wobec niektórych osób posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie farmacji, przyznane we Włoszech po ukończeniu kształcenia, które nie są w pełni zgodne z dyrektywą 85/432/EWG.
(14) Pożądane jest rozszerzenie zakresu wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w farmacji w celu ułatwienia skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości między Grecją a pozostałymi Państwami Członkowskimi.
Skreśla się zatem odstępstwo przewidziane w artykuł. 3 dyrektywy 85/433/EWG.
(15) W swoim sprawozdaniu na temat specjalnego kształcenia w gabinecie lekarza ogólnego przewidzianego w tytule IV dyrektywy 93/16/EWG Komisja zaleciła, aby wymagania stawiane skróconemu kształceniu w gabinecie lekarza ogólnego zostało dostosowane do wymogów stosowanych odnośnie do innych specjalistów.
(16) Dyrektywy w sprawie ogólnego systemu oraz dyrektywy sektorowe powinny być zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA 1
ZMIANY WPROWADZONE DO DYREKTYW W SPRAWIE OGÓLNEGO SYSTEMU
Artykuł 1
W dyrektywie 89/48/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
a) drugie tiret lit. a) otrzymuje brzmienie:
"— który wskazuje, iż jego posiadacz pomyślnie ukończył naukę w szkolnictwie pomaturalnym trwającą co najmniej trzy lata lub jednakowy okres przy niepełnym wymiarze godzin, na uniwersytecie lub w instytucji szkolnictwa wyższego, bądź też instytucji o zbliżonym poziomie oraz, w razie konieczności, pomyślnie ukończył szkolenie zawodowe, wymagane jako uzupełnienie kształcenia po szkole średniej, oraz
;" b) dodaje się literę w brzmieniu:
"d) kształcenie i szkolenie podlegające regulacjom: wszelkie kształcenie i szkolenie, które:
- jest bezpośrednio dostosowane do praktyki określonego zawodu i
- składa się z kursów nauki w szkolnictwie pomaturalnym, trwających co najmniej trzy lata lub kursów skróconych, o analogicznej długości, na uniwersytecie lub w równorzędnej instytucji szkolnictwa wyższego oraz tam, gdzie to właściwe, szkolenia zawodowego, stażu zawodowego lub praktyki zawodowej, wymaganych oprócz kursu nauki na poziomie powyżej szkoły średniej; struktura i poziom szkolenia zawodowego, stażu zawodowego lub praktyki zawodowej są ustalane przez przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne danego Państwa Członkowskiego albo monitorowane i zatwierdzane przez organ wyznaczony do tego celu.";
2) w artykuł 3 lit. b) po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże można nie wymagać dwóch lat doświadczenia zawodowego określonych w akapicie pierwszym, w przypadku gdy kwalifikacje posiadane przez składającego wniosek określone w niniejszym punkcie zostały przyznane po zakończeniu regulowanego kształcenia i szkolenia.";
3) w artykuł 4 ust. 1 lit. b) po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie zamierza wymagać, aby składający wniosek przebył okres adaptacyjny lub przystąpił do testu sprawdzającego, musi najpierw zbadać, czy wiedza zdobyta przez osobę składającą wniosek w trakcie nabywania przez nią doświadczenia zawodowego jest na takim poziomie, że całkowicie lub częściowo uzupełnia istotne różnice, określone w akapicie pierwszym.";
4) w artykuł 6 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"5.
W przypadku gdy wymagane jest zaświadczenie o sytuacji finansowej w celu podjęcia lub kontynuowania zawodu podlegającego regulacji w przyjmującym Państwie Członkowskim, takie Państwo Członkowskie uzna zaświadczenia wystawione przez banki w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego obcokrajowiec przybywa, jako równorzędne z tymi, które wydaje się na jego własnym terytorium.
6.
W przypadku gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego wymagają od swoich własnych obywateli pragnących podjąć lub kontynuować zawód regulowany dowodu na to, że są oni ubezpieczeni od ryzyka finansowego związanego z ich odpowiedzialnością zawodową, takie Państwo Członkowskie przyjmie zaświadczenia wystawione przez towarzystwa ubezpieczeniowe innych Państw Członkowskich jako równorzędne z tymi, które wydaje się na jego własnym terytorium.
Takie zaświadczenia będą stwierdzać, że ubezpieczyciel spełnia przepisy ustawowe i wykonawcze, obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim, dotyczące warunków i zakresu, który obejmują.
Nie mogą być one przedkładane w terminie późniejszym niż trzy miesiące od daty ich wystawienia.";
5) w artykuł 9 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— ułatwianie wdrażania niniejszej dyrektywy, w szczególności poprzez uchwalenie i opublikowanie opinii w sprawach przekazanych do niego przez Komisję,".
Artykuł 2
W dyrektywie 92/51/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykuł 4 ust. 1 lit. b) po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie zamierza wymagać, aby składający wniosek przebył okres adaptacyjny lub przystąpił do testu sprawdzającego, musi ono najpierw zbadać, czy wiedza zdobyta przez składającego wniosek w trakcie nabywania przez niego doświadczenia zawodowego jest na takim poziomie, że całkowicie lub częściowo uzupełnia istotne różnice, określone w akapicie pierwszym.";
2) w artykuł 5 po ust. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie zamierza wymagać, aby składający wniosek przebył okres adaptacyjny lub przystąpił do testu sprawdzającego, musi ono najpierw zbadać, czy wiedza zdobyta przez składającego wniosek w trakcie nabywania przez niego doświadczenia zawodowego jest na takim poziomie, że całkowicie lub częściowo uzupełnia istotne różnice, określone w akapicie pierwszym.";
3) w artykuł 7 lit. a) po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie zamierza wymagać, aby składający wniosek przebył okres adaptacyjny lub przystąpił do testu sprawdzającego, musi ono najpierw zbadać, czy wiedza zdobyta przez składającego wniosek w trakcie nabywania przez niego doświadczenia zawodowego jest na takim poziomie, że całkowicie lub częściowo uzupełnia istotne różnice określone w akapicie pierwszym.";
4) w art. 10 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"5.
W przypadku gdy wymagane jest zaświadczenie o sytuacji finansowej w celu podjęcia lub kontynuowania zawodu podlegającego regulacji w przyjmującym Państwie Członkowskim, takie Państwo Członkowskie uzna zaświadczenia wystawione przez banki w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego obcokrajowiec przybywa, jako równorzędne z tymi, które wydaje się na jego własnym terytorium.
6.
W przypadku gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego wymagają od swoich własnych obywateli, którzy pragną podjąć lub kontynuować zawód regulowany, dowodu na to, że są oni ubezpieczeni od ryzyka finansowego związanego z ich odpowiedzialnością zawodową, takie Państwo Członkowskie przyjmie zaświadczenia wystawione przez towarzystwa ubezpieczeniowe innych Państw Członkowskich jako równorzędne z tymi, które wydaje się na jego własnym terytorium.
Takie zaświadczenia będą stwierdzać, że ubezpieczyciel spełnia przepisy ustawowe i wykonawcze obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim, dotyczące warunków i zakresu, który obejmują.
Nie muszą one być przedkładane w terminie późniejszym niż trzy miesiące od daty ich wystawienia.";
5) w art. 13 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— ułatwianie wdrażania niniejszej dyrektywy, w szczególności poprzez uchwalenie i opublikowanie opinii w sprawach przekazanych do niego przez Komisję,";
6) w art. 15 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"8.
Zmiany wniesione do wykazów kształcenia i szkoleń wymienionych w załącznikach C i D na podstawie procedury ustanowionej powyżej stosuje się niezwłocznie od daty ustalonej przez Komisję.".
SEKCJA 2
ZMIANY WPROWADZONE DO DYREKTYW SEKTOROWYCH
Sekcja 2.1
Pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną
Artykuł 3
W dyrektywie 77/452/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) (dotyczy jedynie wersji w języku greckim);
2) w art. 2 wyrazy "wymienione w art. 3" zastępuje się wyrazami "wymienione w Załączniku";
3) uchyla się artykuł 3;
4) odniesienia do art. 3 należy rozumieć jako odniesienia do Załącznika;
5) (dotyczy jedynie wersji w języku greckim);
6) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 18a
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które przyjmują odnośnie do przyznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja opublikuje właściwe zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniając nazwy przyjęte przez Państwa Członkowskie dla kwalifikacji zdobytych w trakcie kształcenia oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla odpowiadającego im tytułu zawodowego.
Artykuł 18b
Każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające, odnośnie do obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą nie odpowiadają nazwom wymienionym dla tych Państw Członkowskich w tej dyrektywie, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane przez te Państwa Członkowskie wraz z towarzyszącym im zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub organy.
Zaświadczenie stwierdzi, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały przyznane po ukończeniu kształcenia i szkolenia spełniających przepisy niniejszej dyrektywy i są traktowane przez przyznające je Państwo Członkowskie za równorzędne z tymi, które są w niej wymienione.
Artykuł 18c
Państwa Członkowskie zbadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, uzyskane przez osobę posiadającą poza obszarem Unii Europejskiej, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uznane w Państwie Członkowskim, jak również kształcenie odbyte i/lub kwalifikacje zawodowe uzyskane w Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie wydaje decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.
Artykuł 18d
W przypadku gdy wniosek jest odrzucany, Państwa Członkowskie należycie przedstawią powody swoich decyzji w sprawie wniosków o uznanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Osoby składające wnioski mają prawo do odwołania się do sądów zgodnie z prawem krajowym.
Prawo do odwołania obowiązuje również w przypadku niepodjęcia decyzji w przewidzianym terminie.";
7) dodaje się Załącznik znajdujący się w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
W art. 1 ust. 1 dyrektywy 77/453/EWG wyrazy "wyszczególnione w art. 3 dyrektywy 77/452/EWG" zastępuje się wyrazami "wyszczególnione w Załączniku do dyrektywy 77/452/EWG".
Sekcja 2.2
Lekarze dentyści
Artykuł 5
W dyrektywie 78/686/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wyrazy "wymienione w art. 3" zastępuje się wyrazami "wymienione w załączniku A";
2) uchyla się art. 3;
3) tytuł rozdziału III otrzymuje brzmienie:
"Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalności dentystycznych";
4) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi w tej dziedzinie, uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty ortodonty czy chirurga jamy ustnej, przyznawane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 2 i 3 dyrektywy 78/687/EWG, a których wykaz przedstawiony jest w załączniku B, przez nadanie tym kwalifikacjom takiej samej mocy obowiązującej na swoim terytorium jak dyplomom, świadectwom i innym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo przyznaje.";
5) uchyla się art. 5;
6) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) do ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Weźmie również pod uwagę wszelkie posiadane przez nich doświadczenie zawodowe, uzyskane dodatkowe umiejętności i ustawiczne kształcenie w zakresie dentystyki.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Właściwe władze lub organy przyjmującego Państwa Członkowskiego po zweryfikowaniu zakresu i czasu trwania kształcenia specjalistycznego ukończonego przez zainteresowaną osobę, na podstawie przedstawionych dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, uwzględniając uzyskane dodatkowe umiejętności i ustawiczne kształcenie się w zakresie dentystyki, poinformują ją o okresie dodatkowego wymaganego kształcenia i zakresie, jaki obejmuje.";
c) dodaje się następujący ustęp:
"4.
Państwo Członkowskie podejmuje decyzję w terminie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.";
7) w art. 19 dotychczasowe dwa akapity zostają połączone w ust. 1 oraz dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie uznają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny przyznane we Włoszech osobom, które rozpoczęły kształcenie uniwersyteckie w dziedzinie medycyny w okresie między dniem 28 stycznia 1980 r. a dniem 31 grudnia 1984 r., do których będzie dołączone zaświadczenie wystawione przez właściwe władze włoskie stwierdzające:
- że osoby, których to dotyczy, zdały test specjalistyczny wprowadzony przez właściwe władze włoskie w celu ustalenia, że posiadana przez nie wiedza i umiejętności są na poziomie porównywalnym z poziomem osób, które posiadają kwalifikacje wymienione dla Włoch w załączniku A,
- że rzeczywiście legalnie wykonywały jako podstawową działalność we Włoszech jeden z zawodów wyszczególnionych w art. 5 dyrektywy 78/687/EWG co najmniej przez trzy kolejne lata w okresie pięciu lat przed wydaniem tego zaświadczenia,
- oraz że są uprawnione do wykonywania lub rzeczywiście wykonują legalnie jako podstawową działalność zawody, o których mowa w art. 5 dyrektywy 78/687/EWG, z zachowaniem tych samych warunków, co osoby posiadające kwalifikacje wymienione dla Włoch w załączniku A do niniejszej dyrektywy.
Wymóg dotyczący przystąpienia do testu wymienionego w akapicie pierwszym zostaje zawieszony w przypadku osób, które ukończyły z powodzeniem co najmniej trzy lata studiów, co jest poświadczone przez właściwe władze jako równoważne z kształceniem, o którym mowa w art. 1 dyrektywy 78/687/EWG.";
8) odniesienia do art. 3 i 5 należy rozumieć jako odniesienia odpowiednio do załączników A i B;
9) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 23a
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które przyjmują w sprawach przyznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja opublikuje właściwe zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniając nazwy przyjęte przez Państwa Członkowskie dla kwalifikacji zdobytych w trakcie kształcenia oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla odpowiadającego im tytułu zawodowego.
Artykuł 23b
Każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą nie odpowiadają nazwom wymienionym dla tych Państw Członkowskich w tej dyrektywie, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane przez te Państwa Członkowskie wraz z towarzyszącym im zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub organy.
Zaświadczenie stwierdzi, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały przyznane po ukończeniu kształcenia i szkolenia zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy i są traktowane przez przyznające je Państwo Członkowskie za równoważne z tymi, które są w niej wymienione.
Artykuł 23c
Państwa Członkowskie zbadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, uzyskane przez osobę posiadającą je poza obszarem Unii Europejskiej, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uznane w jakimś Państwie Członkowskim, jak też kształcenie odbyte i/lub kwalifikacje zawodowe uzyskane w Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie wyda decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.
Artykuł 23d
W przypadku odrzucenia wniosku Państwa Członkowskie należycie przedstawią powody swoich decyzji w sprawie wniosków o uznanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Osoby składające wnioski będą mieć prawo do odwołania się do sądów na mocy prawa krajowego.
Prawo do odwołania również obowiązuje w przypadku niepodjęcia decyzji w przewidzianym okresie.";
10) dodaje się załączniki A i B znajdujące się w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
W art. 1 ust. 1 dyrektywy 78/687/EWG wyrazy "określone w artykuł 3 tej samej dyrektywy" zastępuje się wyrazami "określone w załączniku A do tej dyrektywy".
Sekcja 2.3
Lekarze weterynarii
Artykuł 7
Do dyrektywy 78/1026/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykuł 2 wyrazy "w artykuł 3" zastępuje się wyrazami "w Załączniku";
2) uchyla się artykuł 3;
3) odniesienia do artykuł 3 należy rozumieć jako odniesienia do Załącznika;
4) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 17a
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które przyjmują w sprawie przyznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja opublikuje stosowne zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniając nazwy przyjęte przez Państwa Członkowskie dla kwalifikacji zdobytych w trakcie kształcenia oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla odpowiadającego im tytułu zawodowego.
Artykuł 17b
Każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą nie odpowiadają nazwom wymienionym dla tych Państw Członkowskich w tej dyrektywie, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane przez te Państwa Członkowskie wraz z towarzyszącym im zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub organy.
Zaświadczenie stwierdzi, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały przyznane po ukończeniu kształcenia i szkolenia spełniających przepisy niniejszej dyrektywy i są traktowane przez przyznające je Państwo Członkowskie za równoważne z tymi, które są w niej wymienione.
Artykuł 17c
Państwa Członkowskie zbadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, uzyskane przez osobę posiadającą je poza obszarem Unii Europejskiej, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uznane w jakimś Państwie Członkowskim, jak też kształcenie odbyte i/lub kwalifikacje zawodowe uzyskane w Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie wyda decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.
Artykuł 17d
W przypadku odrzucenia wniosku Państwa Członkowskie należycie przedstawią powody swoich decyzji w sprawie wniosków o uznanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Osoby składające wnioski będą mieć prawo do odwołania się do sądów na mocy prawa krajowego.
Prawo do odwołania również obowiązuje w przypadku niepodjęcia decyzji w przewidzianym okresie.";
5) dodaje się Załącznik znajdujący się w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
W artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 78/1027/EWG wyrazy "określone w artykuł 3 dyrektywy 78/1026/EWG" zastępuje się wyrazami "określone w Załączniku do dyrektywy 78/1026/EWG".
Sekcja 2.4
Położne
Artykuł 9
Do dyrektywy 80/154/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykuł 2 ust. 1 wyrazy "wymienione w artykuł 3" zastępuje się wyrazami "wymienione w Załączniku";
2) w artykuł 2 ust. 1 tiret czwarte i piąte wyrazy "określone w artykuł 3 dyrektywy 77/452/EWG" zastępuje się wyrazami "określone w Załączniku do dyrektywy 77/452/EWG";
3) uchyla się artykuł 3;
4) odniesienia do artykuł 3 należy rozumieć jako odniesienia do Załącznika:
5) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 19a
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które przyjmują w sprawach przyznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja opublikuje właściwe zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniając nazwy przyjęte przez Państwa Członkowskie dla kwalifikacji zdobytych w trakcie szkoleń oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla odpowiadającego im tytułu zawodowego.
Artykuł 19b
Każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą nie odpowiadają nazwom wymienionym dla tych Państw Członkowskich w tej dyrektywie, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane przez te Państwa Członkowskie wraz z towarzyszącym im zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub organy.
Zaświadczenie stwierdzi, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały przyznane po ukończeniu kształcenia i szkolenia spełniających przepisy niniejszej dyrektywy i są traktowane przez przyznające je Państwo Członkowskie za równorzędne z tymi, które są w niej wymienione.
Artykuł 19c
Państwa Członkowskie zbadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, uzyskane przez osobę posiadającą je poza obszarem Unii Europejskiej, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uznane w jakimś Państwie Członkowskim, jak też kształcenie odbyte i/lub kwalifikacje zawodowe uzyskane w jakimś Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie wyda decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.
Artykuł 19d
W przypadku odrzucenia wniosku Państwa Członkowskie należycie przedstawią powody swoich decyzji w sprawie wniosków o uznanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Osoby składające wnioski będą mieć prawo do odwołania się do sądów zgodnie z prawem krajowym.
Prawo do odwołania również obowiązuje w przypadku niepodjęcia decyzji w przewidzianym okresie.";
6) dodaje się Załącznik znajdujący się w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Do dyrektywy 80/155/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykuł 1 ust. 1 wyrazy "określone w artykuł 3" zastępuje się wyrazami "określone w Załączniku";
2) w artykuł 1 ust. 2 tiret drugie wyrazy "określone w artykuł 3 dyrektywy 77/452/EWG" zastępuje się wyrazami "określone w Załączniku do dyrektywy 77/452/EWG".
Sekcja 2.5
Architekci
Artykuł 11
Do dyrektywy 85/384/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 6
Państwa Członkowskie zbadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, uzyskane przez osobę posiadającą je poza obszarem Unii Europejskiej, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uznane w Państwie Członkowskim, jak też kształcenie odbyte i/lub kwalifikacje zawodowe uzyskane w Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie wyda decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.
Artykuł 6a
W przypadku odrzucenia wniosku Państwa Członkowskie należycie przedstawią powody swoich decyzji w sprawie wniosków o uznanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Osoby składające wnioski będą mieć prawo do odwołania się do sądów na mocy prawa krajowego.
Prawo do odwołania również obowiązuje w przypadku niepodjęcia decyzji w przewidzianym okresie.";
2) uchyla się artykuł 15;
3) w artykuł 24 ust. 1 wyrazy "na mocy artykuł 17 i 18" zastępuje się wyrazami "na mocy artykuł 17 i 18 w przypadku podejmowania działalności gospodarczej i stosownie do artykuł 22 w przypadku świadczenia usług".
Sekcja 2.6
Farmaceuci
Artykuł 12
W artykuł 2 dyrektywy 85/432/EWG dodaje się punkt w brzmieniu:
"6) Jako środek przejściowy i w drodze odstępstwa od ust. 3 i 5, Włochy, których przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne nakazywały kształcenie, które nie zostało w pełni dostosowane do wymagań dotyczących kształcenia ustanowionego w niniejszym artykule, w nieprzekraczalnym terminie ustanowionym w artykuł 5, mogą w dalszym ciągu stosować te przepisy w odniesieniu do podejmowania działalności gospodarczej i do osób, które rozpoczęły kształcenie w dziedzinie farmacji przed dniem 1 listopada 1993 r. i zakończyły je przed dniem 1 listopada 2003 r.
Każde przyjmujące Państwo Członkowskie będzie uprawnione do wymagania, aby osoby posiadające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji z farmacji, przyznane we Włoszech po kształceniu rozpoczętym przed dniem 1 listopada 1993 r. i ukończonym przed dniem 1 listopada 2003 r., przedstawiły, wraz ze swoimi kwalifikacjami, zaświadczenie stwierdzające, że przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat przed wystawieniem zaświadczenia rzeczywiście i legalnie wykonywali działalność w jednym z zawodów, określonych w artykuł 1 ust. 2 w zakresie, w jakim działalność jest regulowana we Włoszech."
.
Artykuł 13
Do dyrektywy 85/433/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykuł 1 wyrazy "określone w artykuł 4" zastępuje się wyrazami "określone w Załączniku";
2) uchyla się artykuł 3;
3) uchyla się artykuł 4;
4) odniesienia do artykuł 4 należy rozumieć jako odniesienia do Załącznika;
5) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 18a
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które przyjmują w sprawach przyznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja opublikuje właściwe zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniając nazwy przyjęte przez Państwa Członkowskie dla kwalifikacji zdobytych w trakcie kształcenia oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla odpowiadającego im tytułu zawodowego.
Artykuł 18b
Każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą nie odpowiadają nazwom wymienionym dla tych Państw Członkowskich w tej dyrektywie, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane przez te Państwa Członkowskie wraz z towarzyszącym im zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub organy.
Zaświadczenie stwierdzi, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały przyznane po ukończeniu kształcenia i szkolenia zgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy i są traktowane przez przyznające je Państwo Członkowskie za równoważne z tymi, które są w niej wymienione.
Artykuł 18c
Państwa Członkowskie zbadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, uzyskane przez osobę posiadającą poza obszarem Unii Europejskiej, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uznane w jakimś Państwie Członkowskim, jak też kształcenie odbyte i/lub kwalifikacje zawodowe uzyskane w jakimś Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie wyda decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.
Artykuł 18d
W przypadku odrzucenia wniosku Państwa Członkowskie należycie przedstawią powody swoich decyzji w sprawie wniosków o uznanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Osoby składające wnioski będą mieć prawo do odwołania się do sądów na mocy prawa krajowego.
Prawo do odwołania również obowiązuje w przypadku niepodjęcia decyzji w przewidzianym okresie.";
6) dodaje się Załącznik znajdujący się w załączniku V do niniejszej dyrektywy.
Sekcja 2.7
Lekarze
Artykuł 14
Do dyrektywy 93/16/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykuł 2 wyrazy "wymienione w artykuł 3" zastępuje się wyrazami "wymienione w załączniku A";
2) uchyla się artykuł 3;
3) tytuł rozdziału II otrzymuje brzmienie:
"Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalności lekarskich";
4) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie posiadające w tej dziedzinie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne uzna dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalności lekarskich, przyznanych obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z artykuł 24, 25, 26 i 29, które są wymienione w załącznikach B i C, przyznając takim kwalifikacjom to samo znaczenie na swoim terytorium jak dyplomom, świadectwom i innym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo przyznaje.";
5) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji określone w artykuł 4 to te, które zostały przyznane przez właściwe władze lub organy wymienione w załączniku B i które odpowiadają do celów związanych z odpowiednim szkoleniem specjalistycznym, kwalifikacjom wymienionym w załączniku C odnośnie do tych Państw Członkowskich, w których szkolenie takie istnieje.";
6) uchyla się tytuł rozdziału III oraz artykuł 6 i 7;
7) w artykuł 8:
a) do ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Uwzględni także ich doświadczenie zawodowe, dodatkowe kształcenie i ustawiczne kształcenie w zakresie medycyny.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Właściwe władze lub organy przyjmującego Państwa Członkowskiego, po zweryfikowaniu zakresu i czasu trwania kształcenia zainteresowanej osoby na podstawie przedstawionych dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, odbytego dodatkowego kształcenia i ustawicznego kształcenia w zakresie medycyny poinformują ją o okresie dodatkowego wymaganego kształcenia i zakresie, jaki obejmuje.";
c) dodaje się następujący ustęp:
"4.
Państwo Członkowskie podejmie decyzję w terminie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.";
8) w artykuł 9 dodaje się następujący ustęp:
"2a. Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalności lekarskich przyznane w Hiszpanii lekarzom, którzy odbyli przeszkolenia specjalistyczne przed dniem 1 stycznia 1995 r., które nie były zgodne z wymogami dotyczącymi specjalizacji ustanowionymi w artykuł 24-27, jeśli dowody zostaną przedstawione łącznie z zaświadczeniem przyznanym przez właściwe władze w Hiszpanii poświadczającym fakt zdania przez zainteresowaną osobę testu sprawdzającego szczególne kwalifikacje zawodowe, organizowanego w związku ze specjalnymi środkami prawnymi przewidzianymi w królewskim dekrecie 1497/99 w celu weryfikacji, czy zainteresowana osoba posiada wiedzę i kwalifikacje porównywalne z posiadanymi przez lekarzy, którzy posiadają specjalizacje lekarskie określone w przypadku Hiszpanii w artykuł 5 ust. 3 oraz w artykuł 7 ust. 2.";
9) w artykuł 23 dodaje się następujący ustęp:
"6.
Kształcenie ustawiczne zapewni, zgodnie z regulacjami obowiązującymi w każdym Państwie Członkowskim, że osoby, które ukończyły studia, będą mogły nadążać za postępem w medycynie.";
10) w artykuł 24 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) będzie wymagać pomyślnego ukończenia sześcioletnich studiów w ramach kształcenia określonego w artykuł 23, w trakcie których zostanie nabyta właściwa wiedza w zakresie medycyny ogólnej;";
11) artykuły 26 i 27 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 26
Państwa Członkowskie posiadające w tej dziedzinie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne zagwarantują, że minimalne okresy szkoleń specjalistycznych nie mogą być krótsze od okresów przewidzianych w załączniku C dla każdego szkolenia. Taki minimalny okres szkolenia zostanie zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w artykuł 44a ust. 3.";
12) artykuł 30 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 30
Każde Państwo Członkowskie, które prowadzi pełne kształcenie określone w artykuł 23, na swoim własnym terytorium ustanowi specjalne kształcenie w zakresie medycyny rodzinnej spełniające wymagania co najmniej tak samo rygorystyczne, jak ustanowione w artykuł 31 i 32, w taki sposób, aby pierwsze dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane po ukończeniu kursu zostały wydane nie później niż dnia 1 stycznia 2006 r."
13) w artykuł 31 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) będzie to pełnowymiarowy kurs, trwający co najmniej trzy lata, i odbywać się będzie pod nadzorem właściwych władz i organów.";
14) artykuł 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku gdy kurs kształcenia określony w artykuł 23 obejmuje praktyczne kształcenie w uznanym szpitalu lub przychodni wyposażonej we właściwy sprzęt i świadczącej usługi w zakresie medycyny ogólnej lub w zatwierdzonym gabinecie lekarza ogólnego lub innym uznanym ośrodku, w którym lekarze świadczą podstawową opiekę zdrowotną, czas trwania kształcenia może być wliczony, z zastrzeżeniem maksymalnego okresu jednego roku, do okresu ustanowionego w ust. 1 lit. b).
Możliwość ta będzie dostępna jedynie dla Państwa Członkowskiego, w którym dnia 1 stycznia 2001 r. okres specjalnego kształcenia w praktyce lekarza ogólnego wynosi dwa lata.
W przypadku gdy Komisja odnotuje, że dla Państwa Członkowskiego, gdy ten ustęp jest stosowany, wynikają większe trudności odnoszące się do poziomu kształcenia wskazanego w ust. 1 lit. b), przyjmie opinię Komitetu Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, ustanowionego decyzją Rady 75/365/EWG [21] i poinformuje Parlament Europejski oraz Radę.
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, gdzie właściwe, propozycje mające na celu większą koordynację okresu specjalnego kształcenia w zakresie medycyny ogólnej.";
15) w artykuł 34 ust. 1 tiret drugie "60 %" zastępuje się przez "50 %";
16) odniesienia do artykuł 3, 6, 7 i 27 należy rozumieć jako odniesienia odpowiednio do załącznika A, artykuł 4, 5 i 26;
17) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 42a
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które przyjmują odnośnie do przyznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja opublikuje właściwe zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniając nazwy przyjęte przez Państwa Członkowskie dla kwalifikacji zdobytych w trakcie kształcenia oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla odpowiadającego im tytułu zawodowego.
Artykuł 42b
Każde Państwo Członkowskie uznaje za wystarczające w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą nie odpowiadają nazwom wymienionym dla tych Państw Członkowskich w tej dyrektywie, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane przez te Państwa Członkowskie wraz z towarzyszącym im zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub organy.
Zaświadczenie stwierdzi, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały przyznane po ukończeniu kształcenia i szkolenia zgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy i są traktowane przez przyznające je Państwo Członkowskie za równoważne z tymi, które są w niej wymienione.
Artykuł 42c
Państwa Członkowskie zbadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, uzyskane przez osobę posiadającą poza obszarem Unii Europejskiej, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uznane w Państwie Członkowskim, jak też kształcenie odbyte i/lub kwalifikacje zawodowe uzyskane w Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie wyda decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.
Artykuł 42d
W przypadku odrzucenia wniosku Państwa Członkowskie należycie przedstawią powody swoich decyzji w sprawie wniosków o uznanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Osoby składające wnioski będą mieć prawo do odwołania się do sądów na mocy prawa krajowego.
Prawo do odwołania również obowiązuje w przypadku niepodjęcia decyzji w przewidzianym okresie.";
18) w artykuł 44a wprowadza się następujące zmiany:
a) nie dotyczy tekstu w języku angielskim;
b) ustęp 2 uchyla się;
19) dodaje się załączniki A, B i C znajdujące się w załączniku VI do niniejszej dyrektywy.
SEKCJA 3
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Najpóźniej w dniu 1 stycznia 2008 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stanu stosowania artykuł 1 pkt 1 i 2 w Państwach Członkowskich.
Po dokonaniu wszystkich koniecznych przesłuchań Komisja przedstawia konkluzje dotyczące wszelkich zmian dotychczasowych regulacji w artykuł 1 pkt 1 i 2.
Jeśli okaże się to konieczne, Komisja przedkłada także propozycje dotyczące poprawek dotychczasowych regulacji.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 kwietnia 2001 r.
w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wdrożenia zasady dobrej praktyki klinicznej w prowadzeniu badań klinicznych produktów leczniczych, przeznaczonych do stosowania przez człowieka
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do produktów leczniczych [4] wymaga, aby wnioskom o rejestrację produktów leczniczych towarzyszyła dokumentacja zawierająca dane i dokumenty dotyczące wyników testów i badań klinicznych, przeprowadzonych nad danym produktem.
Dyrektywa Rady 75/318/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżania ustaw Państw Członkowskich dotyczących norm i protokołów analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych, dotyczących badań produktów leczniczych [5], ustanawia jednolite zasady przygotowywania dokumentacji, obejmujące także sposób jej prezentacji.
(2) Przyjętą podstawą przeprowadzania badań klinicznych z udziałem ludzi jest ochrona praw człowieka i godności istoty ludzkiej przy stosowaniu biologii i medycyny, którą odzwierciedla np. wersja Deklaracji Helsińskiej z 1996 roku.
Ochronę uczestników badań klinicznych zapewniają: ocena ryzyka, dokonywana przed rozpoczęciem jakiegokolwiek badania klinicznego na podstawie wyników badań toksykologicznych, wstępna ocena badania dokonywana przez komitety etyczne i właściwe organy Państw Członkowskich oraz przepisy o ochronie danych osobowych.
(3) Osoby niezdolne do wyrażenia prawnie skutecznej zgody na udział w badaniach klinicznych powinny zostać objęte szczególną ochroną.
Na Państwach Członkowskich spoczywa obowiązek wydania odpowiednich przepisów w tej sprawie.
Osób takich nie można obejmować badaniami klinicznymi, jeżeli takie same wyniki można uzyskać w badaniach z udziałem osób zdolnych do wyrażenia zgody.
Zwykle osoby takie obejmuje się badaniami klinicznymi tylko wtedy, gdy istnieją podstawy, aby przypuszczać, że zastosowanie danego produktu leczniczego przyniesie bezpośrednią korzyść pacjentowi, a korzyść ta będzie większa niż ryzyko.
Istnieje jednak potrzeba prowadzenia badań klinicznych z udziałem dzieci, aby poprawić dostępne dla nich metody leczenia.
Dzieci stanowią szczególnie wrażliwą grupę, która różni się od dorosłych pod względem rozwojowym, fizjologicznym i psychologicznym, co powoduje, że dla ich dobra ważne jest prowadzenie badań z uwzględnieniem wieku i czynników rozwojowych.
Produkty lecznicze, w tym szczepionki, przeznaczone dla dzieci, muszą zostać poddane badaniom naukowym przed wprowadzeniem do powszechnego stosowania.
Można to osiągnąć jedynie poprzez zapewnienie, by produkty lecznicze, które mogą wykazać istotną wartość kliniczną dla dzieci, zostały poddane dokładnym i szczegółowym badaniom.
Badania kliniczne konieczne do osiągnięcia tego celu powinny być prowadzone w warunkach zapewniających najlepszą możliwą ochronę uczestników.
Tym samym istnieje potrzeba ustanowienia kryteriów ochrony dzieci, uczestniczących w badaniach klinicznych.
(4) W przypadku innych osób niezdolnych do wyrażenia zgody, takich jak osoby chore umysłowo, chorzy psychicznie itp., obejmowanie ich badaniami klinicznymi musi odbywać się na jeszcze bardziej restrykcyjnych zasadach.
Produkty lecznicze oceniane w badaniach można podawać takim osobom tylko wówczas, gdy istnieją podstawy, aby zakładać, że bezpośrednia korzyść dla pacjenta będzie większa niż ryzyko.
Ponadto w takich przypadkach przed rozpoczęciem objęcia jakimkolwiek badaniem klinicznym konieczna jest pisemna zgoda przedstawiciela ustawowego pacjenta, wyrażona wraz z lekarzem prowadzącym.
(5) Pojęcie przedstawiciela ustawowego należy rozumieć zgodnie z obowiązującym prawem krajowym i może ono obejmować osoby fizyczne lub prawne, organ władzy i/lub inny organ przewidziany w prawie krajowym.
(6) W celu optymalnej ochrony zdrowia ludzkiego, nie będzie się przeprowadzać badań przestarzałych lubpowtarzanych, zarówno we Wspólnocie, jak i w państwach trzecich.
Wobec tego odpowiednie gremia, takie jak Międzynarodowa Konferencja ds. Harmonizacji, powinny doprowadzić do harmonizacji wymagań technicznych, stawianych przy opracowywaniu produktów leczniczych.
(7) W przypadku produktów leczniczych objętych zakresem części A Załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r., ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produków leczniczych przeznaczonych dla ludzi i weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [6], do których zalicza się produkty przeznaczone do terapii genowej lub terapii komórkowej, przed dopuszczeniem przez Komisję do obrotu wymagana jest ocena naukowa, dokonywana przez Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych, (zwana dalej "Agencją"), we współpracy z Komitetem ds. Produktów Leczniczych Chronionych Patentem.
Podczas tej oceny wymieniony Komitet może zażądać udostępnienia szczegółowych danych na temat wyników badań klinicznych, stanowiących podstawę wniosku o dopuszczenie do obrotu, a także na temat sposobu przeprowadzenia tych badań. Komitet ten może także zażądać od wnioskodawcy przeprowadzenia dalszych badań klinicznych.
Tym samym konieczne jest ustanowienie przepisów, pozwalających Agencji na dostęp do informacji dotyczących prowadzenia jakichkolwiek badań klinicznych, oceniających te produkty lecznicze.
(8) Indywidualna opinia każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego skraca termin rozpoczęcia badania klinicznego, nie stwarzając zarazem zagrożenia dla dobra osób uczestniczących w badaniu i nie wykluczając możliwości jego odrzucenia w niektórych ośrodkach.
(9) Informacje dotyczące zawartości, rozpoczęcia i zakończenia badania klinicznego powinny zostać udostępnione Państwom Członkowskim, na których terytorium badanie jest przeprowadzane, a wszystkie inne Państwa Członkowskie powinny mieć dostęp do takich samych informacji.
Tym samym należy utworzyć europejską bazę danych, zawierającą wszystkie te dane, z odpowiednim uwzględnieniem zasad poufności.
(10) Badania kliniczne stanowią złożone przedsięwzięcia, zwykle trwające rok lub kilka lat, zwykle obejmujące licznych uczestników i różne ośrodki badawcze, często zlokalizowane w różnych Państwach Członkowskich.
Aktualna praktyka w zakresie zasad rozpoczynania i prowadzenia badań klinicznych oraz stawianych w tych przypadkach wymagań znacznie się różni w poszczególnych Państwach Członkowskich.
To z kolei powoduje opóźnienia i trudności, niekorzystnie wpływające na efektywne prowadzenie badań we Wspólnocie.
Wobec tego konieczne jest uproszczenie i harmonizacja przepisów administracyjnych, dotyczących prowadzenia takich badań, poprzez ustanowienie jasnej, przejrzystej procedury i stworzenie warunków pozwalających na efektywną koordynację badań klinicznych we Wspólnocie przez odpowiednie władze.
(11) Jako zasadę należy przyjąć domniemanie udzielenia zgody, tzn. jeżeli wynik głosowania w komitecie etyki jest pozytywny, a właściwy organ władzy nie zgłosił zastrzeżeń w przewidzianym czasie, powinno być możliwe rozpoczęcie badań klinicznych.
W wyjątkowych przypadkach, w których występują szczególnie złożone problemy, powinno jednakże być wymagane uzyskanie jednoznacznego zezwolenia na piśmie.
(12) Do badanych produktów leczniczych należy stosować zasady dobrej praktyki wytwarzania.
(13) Należy przyjąć przepisy szczególne w sprawie oznakowania tych produktów.
(14) Niekomercyjne badania kliniczne przeprowadzane przez badaczy bez udziału przemysłu farmaceutycznego mogą przynieść ogromne korzyści odpowiednim grupom pacjentów.
Niniejsza dyrektywa powinna więc uwzględnić szczególne miejsce badań klinicznych, których planowanie nie wymaga szczególnych procesów związanych z wytwarzaniem lub pakowaniem, jeżeli badania te są przeprowadzane z zastosowaniem produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu w rozumieniu dyrektywy 65/65/EWG, wytwarzanych lub wwożonych zgodnie z przepisami dyrektyw 75/319/EWG i 91/356/EWG i obejmujących pacjentów o cechach odpowiadających wskazaniom wyszczególnionym w rejestracji.
Etykietowanie badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania w takich badaniach powinno podlegać uproszczonym przepisom, zawartym w wytycznych dotyczących zasad dobrej praktyki wytwarzania oraz w dyrektywie 91/356/EWG.
(15) Weryfikacja zgodności z normami dobrej praktyki klinicznej oraz potrzeba poddawania danych, informacji i dokumentów kontroli, mającej na celu potwierdzenie prawidłowości ich wytworzenia, zapisu i sprawozdawczości, mają zasadnicze znaczenie dla uzasadnienia uczestnictwa ludzi w badaniach klinicznych.
(16) Osoba uczestnicząca w badaniu klinicznym musi wyrazić zgodę na dokładne sprawdzenie jej danych osobowych podczas kontroli przeprowadzanych przez właściwe organy oraz odpowiednio upoważnione osoby, z zastrzeżeniem, że takie dane osobowe będą traktowane ściśle poufnie i nie będą udostępniane do publicznej wiadomości.
(17) Niniejsza dyrektywa obowiązuje bez uszczerbku dla dyrektywy 95/46/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych [7].
(18) Konieczne jest także przyjęcie przepisów w sprawie kontroli niepożądanych skutków występujących podczas badań klinicznych, z zastosowaniem obowiązujących we Wspólnocie procedur nadzoru (systemu monitorowania niepożądanych skutków leków) w celu zapewnienia natychmiastowego przerwania jakiegokolwiek badania klinicznego, zawierającego niemożliwy do zaakceptowania poziom ryzyka.
(19) Środki niezbędne do wykonania dyrektywy 68/193/EWG powinny być uchwalane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa zawiera przepisy szczególne, dotyczące prowadzenia badań klinicznych, w tym badań wieloośrodkowych, z udziałem ludzi; w badaniach tych ocenia się produkty lecznicze zdefiniowane w art. 1 dyrektywy 65/65/EWG. Niniejsza dyrektywa w szczególności dotyczy wprowadzania w życie dobrej praktyki klinicznej.
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy badań nieinterwencyjnych.
2.
Dobra praktyka kliniczna stanowi zespół uznawanych przez społeczność międzynarodową wymagań dotyczących etyki i jakości badań naukowych, które muszą być przestrzegane przy planowaniu, przeprowadzaniu, rejestrowaniu i publikacji badań klinicznych, których uczestnikami są ludzie.
Zgodność z dobrą praktyką kliniczną stanowi gwarancję ochrony praw, bezpieczeństwa i dobra uczestników badań klinicznych, a także wiarygodności ich wyników.
3.
Zasady dobrej praktyki klinicznej i szczegółowe wytyczne zgodne z tymi zasadami zostaną przyjęte, a w razie potrzeby uaktualnione z uwzględnieniem postępu naukowo-technicznego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2.
Szczegółowe wytyczne zostaną opublikowane przez Komisję.
4.
Wszystkie badania kliniczne, w tym badania dotyczące dostępności biologicznej i równoważności biologicznej, są planowane, prowadzone i publikowane zgodnie z zasadami dobrej praktyki klinicznej.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "badanie kliniczne": każde badanie, którego uczestnikami są ludzie, i które ma na celu odkrycie lub weryfikację klinicznego, farmakologicznego i/lub innego farmakodynamicznego skutku jednego lub więcej badanych produktów leczniczych, i/lub identyfikację jakichkolwiek skutków niepożądanych jednego lub więcej badanych produktów leczniczych, i/lub badanie wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania jednego lub więcej produktów leczniczych w celu określenia jego (ich) bezpieczeństwa i/lub skuteczności;
Definicja obejmuje badania kliniczne przeprowadzone w jednym lub w wielu ośrodkach, w jednym lub wielu Państwach Członkowskich;
b) "wieloośrodkowe badanie kliniczne": badanie kliniczne prowadzone według jednego protokołu w więcej niż jednym ośrodku, tym samym także przez więcej niż jednego prowadzącego badanie; ośrodki badawcze mogą być zlokalizowane w jednym Państwie Członkowskim, w wielu Państwach Członkowskich i/lub w Państwach Członkowskich i państwach trzecich;
c) "badanie nieinterwencyjne": badanie, w którym produkt lub produkty lecznicze są przepisane w zwyczajowy sposób, zgodnie z warunkami określonymi w rejestracji.
Przydzielenie chorego do grupy, w której stosowana jest określona metoda leczenia, nie następuje z góry na podstawie protokołu badania, ale zależy od aktualnej praktyki, a decyzja o przepisaniu leku jest jednoznacznie oddzielona od decyzji o włączeniu pacjenta do badania.
U pacjentów nie wykonuje się żadnych dodatkowych procedur diagnostycznych ani monitorowania, a do analizy zebranych danych stosuje się metody epidemiologiczne;
d) "badany produkt leczniczy": postać farmaceutyczna czynnej substancji leczniczej lub placebo, badana lub wykorzystywana jako produkt referencyjny w badaniu klinicznym; definicja obejmuje produkty już zarejestrowane, ale stosowane lub przygotowane (w postaci farmaceutycznej lub opakowaniu) w sposób odmienny od postaci zarejestrowanej lub stosowane we wskazaniu nieobjętym rejestracją, lub stosowane w celu uzyskania dodatkowych informacji dotyczących już zarejestrowanej postaci;
e) "sponsor": osoba fizyczna, przedsiębiorstwo, instytucja lub organizacja, która jest odpowiedzialna za podjęcie, prowadzenie i/lub finansowanie badania klinicznego;
f) "prowadzący badanie": lekarz lub osoba wykonująca zawód, który w danym Państwie Członkowskim upoważnia do prowadzenia badań z uwzględnieniem podstaw naukowych i doświadczenia w opiece nad pacjentami, koniecznego do takich czynności.
Prowadzący badanie jest odpowiedzialny za przeprowadzenie badania klinicznego w danym ośrodku.
Jeżeli badanie jest w danym ośrodku prowadzone przez zespół osób, prowadzący badanie jest kierownikiem odpowiedzialnym za ten zespół i może być określany jako główny prowadzący badanie;
g) "broszura prowadzącego badanie": zbiór danych klinicznych i nieklinicznych dotyczących badanego produktu lub produktów leczniczych, mających związek z prowadzeniem badań tego produktu lub produktów, których uczestnikami są ludzie;
h) "protokół": dokument opisujący cele, plan, metodologię, zagadnienia statystyczne i organizację badania klinicznego.
Termin "protokół" dotyczy samego protokołu, jego kolejnych wersji oraz wprowadzanych do niego zmian;
i) "uczestnik": osoba, która bierze udział w badaniu klinicznym, przyjmując badany produkt leczniczy lub znajdując się w grupie kontrolnej;
j) "świadoma zgoda": wyrażona na piśmie, opatrzona datą i podpisana decyzja o wzięciu udziału w badaniu klinicznym, podjęta dobrowolnie po otrzymaniu odpowiednich informacji dotyczących charakteru, znaczenia, skutków i ryzyka związanego z badaniem klinicznym oraz odpowiednio udokumentowana, przez jakąkolwiek osobę zdolną do wyrażenia zgody, a w przypadku osoby niezdolnej do wyrażenia zgody, przez jej przedstawiciela ustawowego; jeżeli dana osoba nie jest w stanie pisać, może ona w wyjątkowych przypadkach, przewidzianych w ustawodawstwie krajowym, wyrazić zgodę ustnie w obecności co najmniej jednego świadka;
k) "komitet etyki": niezależny organ działający w Państwie Członkowskim, w którego skład wchodzą przedstawiciele służby zdrowia i osoby niezwiązane z naukami medycznymi, którego zadaniem jest ochrona praw, bezpieczeństwa i dobrobytu ludzi uczestniczących w badaniu klinicznym i poinformowanie opinii publicznej o tej ochronie, m.in. przez wyrażenie swojej opinii o protokole badania, prawidłowości doboru osób prowadzących badanie i ośrodków, w których ma ono być prowadzone, a także o metodach i dokumentach stosowanych do informowania osób uczestniczących w badaniu i uzyskiwania ich świadomej zgody na to uczestnictwo;
l) "kontrola": dokonywany przez właściwy organ urzędowy przegląd dokumentów, ośrodków, zapisów, metod zapewnienia jakości i wszelkich innych zasobów, które właściwy organ władzy uzna za związane z badaniem klinicznym i które mogą się znajdować w ośrodku prowadzącym badanie, w siedzibie sponsora i/lub kontraktowej organizacji prowadzącej badania naukowe lub w innych miejscach, których kontrolę właściwy organ władzy uzna za stosowną;
m) "zdarzenie niepożądane": jakiekolwiek niepożądane zdarzenie natury medycznej występujące u pacjenta lub uczestnika badania klinicznego, któremu podano produkt leczniczy; nie musi ono wykazywać związku przyczynowego z tym leczeniem;
n) "działanie niepożądane": jakakolwiek niepożądana i niezamierzona reakcja na badany produkt leczniczy, związana z podaniem go w jakiejkolwiek dawce;
o) "poważne zdarzenie niepożądane lub poważne działanie niepożądane": jakiekolwiek niepożądane zdarzenie natury medycznej lub działanie występujące przy jakiejkolwiek dawce, które powoduje zgon, zagrożenie życia, wymaga hospitalizacji lub przedłużenia dotychczasowej hospitalizacji, jest przyczyną długotrwałego lub znacznego upośledzenia czynności lub inwalidztwa, lub prowadzi do powstania wady lub choroby wrodzonej;
p) "niespodziewane działanie niepożądane": działanie niepożądane, którego rodzaj lub powaga nie odpowiada dostępnym informacjom na temat produktu leczniczego (np. broszurze prowadzącego badanie w przypadku niezarejestrowanego produktu badanego albo skróconemu opisowi produktu w przypadku produktu zarejestrowanego).
Artykuł 3
Ochrona uczestników badań klinicznych
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego dotyczących ochrony uczestników badań klinicznych, jeżeli są one bardziej wyczerpujące od niniejszej dyrektywy i obejmują zgodne z nią procedury i terminy.
Państwa Członkowskie przyjmują, jeżeli dotychczas tego nie uczyniły, szczegółowe zasady ochrony osób niezdolnych do wyrażenia świadomej zgody.
2.
Badanie kliniczne można prowadzić tylko pod następującymi warunkami:
a) porównano możliwe do przewidzenia ryzyko i niedogodności z przewidywanymi korzyściami dla poszczególnych uczestników badania oraz dla innych, obecnych lub przyszłych pacjentów.
Badanie kliniczne można rozpocząć tylko wtedy, gdy komitet etyki i/lub właściwy organ uzna, że przewidywane korzyści terapeutyczne i dotyczące zdrowia publicznego uzasadniają ryzyko; badanie można kontynuować tylko wtedy, gdy zgodność z tym wymaganiem jest nieustannie monitorowana;
b) uczestnik badania, a w przypadku, gdy osoba ta nie jest zdolna do wyrażenia świadomej zgody, jego przedstawiciel ustawowy miał możność, podczas przeprowadzonej przed badaniem rozmowy z prowadzącym badanie lub członkiem zespołu prowadzącego badanie, zapoznać się z celami, ryzykiem i niedogodnościami związanymi z tym badaniem klinicznym, warunkami w jakich ma ono zostać przeprowadzone, a także został poinformowany o przysługującym mu prawie do wycofania się z badania klinicznego w dowolnej chwili;
c) przestrzegane jest prawo uczestnika do fizycznej i psychicznej nietykalności jego osoby, do intymności oraz do ochrony jego danych osobowych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE;
d) uczestnik badania, a w przypadku, gdy osoba ta nie jest zdolna do wyrażenia świadomej zgody, jego przedstawiciel ustawowy, wyraził pisemną zgodę po otrzymaniu informacji na temat charakteru, znaczenia, skutków i ryzyka związanego z tym badaniem klinicznym; jeżeli dana osoba nie jest w stanie pisać, może ona w wyjątkowych przypadkach, przewidzianych w prawie krajowym, wyrazić zgodę ustnie w obecności co najmniej jednego świadka;
e) uczestnik badania może w każdej chwili bez szkody dla siebie wycofać się z badania klinicznego poprzez odwołanie swojej świadomej zgody;
f) istnieją przepisy dotyczące ubezpieczenia lub odszkodowania od odpowiedzialności prowadzącego badanie i sponsora.
3.
Opieka medyczna nad uczestnikami i dotyczące ich decyzje o charakterze medycznym pozostają w gestii odpowiednio wykwalifikowanego lekarza lub, tam gdzie to właściwe, wykwalifikowanego stomatologa.
4.
Uczestnik badania ma dostęp do punktu kontaktowego, w którym może uzyskać dodatkowe informacje.
Artykuł 4
Badania kliniczne, których uczestnikami są małoletni
Oprócz wszystkich innych odpowiednich ograniczeń, badanie kliniczne, którego uczestnikami są małoletni, można przeprowadzić tylko pod następującymi warunkami:
a) uzyskano świadomą zgodę rodziców lub przedstawiciela ustawowego; zgoda musi odpowiadać domniemanej woli małoletniego i może zostać wycofana w każdej chwili bez szkody dla małoletniego;
b) personel posiadający doświadczenie w postępowaniu z małoletnimi udzielił małoletniemu zrozumiałych dla niego informacji dotyczących badania klinicznego, związanego z nim ryzyka i korzyści;
c) prowadzący badanie lub, tam gdzie to stosowne, główny prowadzący badanie w każdej chwili uwzględni jednoznaczne życzenie małoletniego zdolnego do wyrażania opinii i oceny powyższych informacji, dotyczące jego odmowy udziału w badaniu lub wycofania z niego;
d) nie są stosowane żadne zachęty ani gratyfikacje finansowe, z wyjątkiem rekompensaty poniesionych kosztów;
e) grupa pacjentów odniesie pewne bezpośrednie korzyści z badania klinicznego, a badanie takie jest niezbędne w celu potwierdzenia danych uzyskanych w badaniach klinicznych, których uczestnikami były osoby zdolne do wyrażenia świadomej zgody lub w badaniach prowadzonych innymi metodami naukowymi; ponadto, badanie kliniczne musi bezpośrednio dotyczyć choroby występującej u danego małoletniego lub być możliwe do przeprowadzenia tylko z udziałem małoletnich;
f) przestrzegane są odpowiednie naukowe wytyczne Agencji;
g) badanie kliniczne zaplanowano tak, aby zminimalizować ból, dyskomfort, lęk i wszelkie inne możliwe do przewidzenia ryzyko związane z chorobą i etapem rozwoju pacjenta; zarówno granice ryzyka, jak i narażenie pacjenta na niekorzystne czynniki zostały szczegółowo zdefiniowane i są stale monitorowane;
h) komitet etyki posiadający doświadczenie w zakresie zagadnień pediatrycznych, lub po zasięgnięciu opinii w sprawie klinicznych, etycznych i psychospołecznych problemów pediatrycznych, zatwierdził protokół badania; oraz
i) interes pacjenta jest zawsze ważniejszy, niż interes nauki lub społeczeństwa.
Artykuł 5
Badania kliniczne, których uczestnikami są upośledzone osoby dorosłe niezdolne do wyrażenia świadomej, prawnie skutecznej zgody na uczestnictwo
W przypadku innych osób niezdolnych do wyrażenia świadomej zgody, zastosowanie mają wszystkie odpowiednie wymagania dotyczące osób zdolnych do wyrażenia takiej zgody.
Ponadto, włączenie do badań klinicznych osób upośledzonych, które przed wystąpieniem tego stanu nie udzieliły lub nie odmówiły świadomej zgody na uczestnictwo, jest dozwolone tylko pod następującymi warunkami:
a) uzyskano świadomą zgodę przedstawiciela ustawowego; zgoda musi odpowiadać domniemanej woli danej osoby i może zostać wycofana w każdej chwili bez szkody dla tej osoby;
b) osoba niezdolna do wyrażenia świadomej, prawnie skutecznej zgody otrzymała zrozumiałe dla niej informacje dotyczące badania klinicznego, związanego z nim ryzyka i korzyści;
c) prowadzący badanie lub, stosownie, główny prowadzący badanie w każdej chwili uwzględni jednoznaczne życzenie uczestnika zdolnego do wyrażania opinii i oceny powyższych informacji, dotyczące odmowy jego udziału w badaniu lub wycofania z niego;
d) nie są stosowane żadne zachęty ani gratyfikacje finansowe, z wyjątkiem rekompensaty poniesionych kosztów;
e) badanie takie jest niezbędne w celu potwierdzenia danych uzyskanych w badaniach klinicznych, których uczestnikami były osoby zdolne do wyrażenia świadomej zgody oraz bezpośrednio dotyczy zagrażającej życiu lub powodującej kalectwo choroby występującej u danej osoby;
f) badanie kliniczne zaplanowano tak, aby zminimalizować ból, dyskomfort, lęk i wszelkie inne możliwe do przewidzenia ryzyko związane z chorobą i etapem rozwoju pacjenta; zarówno granice ryzyka, jak i narażenie pacjenta na niekorzystne czynniki zostały szczegółowo zdefiniowane i są stale monitorowane;
g) komitet etyki posiadający doświadczenie w zakresie danej choroby i grupy pacjentów lub po zasięgnięciu opinii w sprawie klinicznych, etycznych i psychospołecznych problemów dotyczących danej choroby i grupy pacjentów, zatwierdził protokół badania; oraz
h) interes pacjenta jest zawsze ważniejszy, niż interes nauki lub społeczeństwa;
i) istnieją podstawy, aby przypuszczać, że zastosowanie badanego produktu leczniczego będzie się wiązało z odniesieniem przez pacjenta korzyści większych niż ryzyko, albo nie będzie się wiązało z żadnym ryzykiem.
Artykuł 6
Komitet etyki
1.
Dla potrzeb prowadzenia badań klinicznych Państwa Członkowskie podejmą działania konieczne do ustanowienia i prowadzenia działalności przez komitety etyki.
2.
Komitety etyki wydają opinię przed rozpoczęciem badania klinicznego w każdej sprawie, której dotyczy odpowiedni wniosek.
3.
Przygotowując opinię komitet etyki rozważy w szczególności:
a) przydatność badania klinicznego i jego plan;
b) czy ocena przewidywanych korzyści i ryzyka, której obowiązek nakłada art. 3 ust. 2 lit a), jest wystarczająca i czy wnioski są uzasadnione;
c) protokół badania;
d) właściwość wyboru prowadzącego badanie i personelu pomocniczego;
e) broszurę prowadzącego badanie;
f) jakość ośrodka;
g) odpowiedni poziom i kompletność pisemnej informacji wręczanej pacjentowi i procedury, którą należy stosować przy uzyskiwaniu świadomej zgody, a także uzasadnienie dla prowadzenia badań z udziałem osób niezdolnych do wyrażenia świadomej zgody z uwzględnieniem szczególnych ograniczeń, wymienionych w art. 3;
h) zapewnienie odszkodowania lub rekompensaty w przypadku ewentualnych uszkodzeń ciała lub zgonu, spowodowanego uczestnictwem w badaniu;
i) czy istnieją przepisy dotyczące ubezpieczenia lub odszkodowania od odpowiedzialności prowadzącego badanie i sponsora;
j) sumy i, tam gdzie to właściwe, ustalenia dotyczące wynagradzania lub rekompensaty dla prowadzących badanie i jego uczestników oraz odpowiednie aspekty wszelkich umów pomiędzy sponsorem i ośrodkiem prowadzącym badanie;
k) zasady rekrutacji uczestników badania.
4.
Niezależnie od postanowień niniejszego artykułu, Państwo Członkowskie może zadecydować, że właściwy organ wyznaczony przez nie do zadań wymienionych w art. 9 będzie odpowiedzialny za rozważenie i wydanie opinii dotyczącej zagadnień, określonych w ust. 3 lit. h), i) oraz j) niniejszego artykułu.
Jeżeli Państwo Członkowskie korzysta z tego przepisu, powiadamia o tym Komisję, inne Państwa Członkowskie oraz Agencję.
5.
Komitet etyki, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania ważnego wniosku, wyda umotywowaną opinię wnioskodawcy oraz zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
6.
W okresie badania wniosku komitet etyki może wystąpić z jednorazowym żądaniem wobec wnioskodawcy o dostarczenie informacji uzupełniających do tych, które już zostały dostarczone we wniosku.
Bieg terminu, określonego w ust. 5, jest zawieszony do czasu otrzymania informacji uzupełniających.
7.
Niedozwolone jest jakiekolwiek przedłużenie 60-dniowego terminu, określonego w ust. 5, z wyjątkiem badań dotyczących produktów leczniczych przeznaczonych do terapii genowej lub terapii komórkowej, bądź produktów leczniczych zawierających genetycznie zmodyfikowane organizmy.
W takich przypadkach dopuszcza się jego wydłużenie o nie więcej, niż 30 dni.
W przypadku wymienionych produktów 90-dniowy termin może zostać przedłużony o kolejne 90 dni w przypadku zasięgania opinii odpowiedniej grupy lub komitetu zgodnie z przepisami i procedurami zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
W przypadku terapii z zastosowaniem obcych komórek nie ma ograniczeń czasowych, dotyczących okresu zatwierdzania.
Artykuł 7
Opinia indywidualna
W przypadku badań wieloośrodkowych ograniczonych do terytorium jednego Państwa Członkowskiego, Państwa Członkowskie ustanawiają procedurę pozwalającą na przyjęcie jednej opinii dotyczącej danego Państwa Członkowskiego, niezależnie od liczby komitetów etyki.
W przypadku badań wieloośrodkowych przeprowadzanych równolegle w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, indywidualna opinia powinna zostać wydana dla każdego Państwa Członkowskiego zainteresowanego badaniem klinicznym.
Artykuł 8
Szczegółowe wytyczne
Komisja po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich i innych zainteresowanych stron, opracowuje i publikuje szczegółowe wytyczne dotyczące formatu wniosku i dokumentacji, którą należy przedłożyć wraz z wnioskiem o opinię komitetu etyki, w szczególności dotyczące informacji udzielanych uczestnikom badania i odpowiedniego zabezpieczenia ochrony danych osobowych.
Artykuł 9
Rozpoczęcie badania klinicznego
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia przestrzegania procedury określonej w niniejszym artykule dla rozpoczęcia badania klinicznego.
Sponsor nie może rozpocząć badania klinicznego, dopóki komitet etyki nie wyda pozytywnej opinii i o ile właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego nie poinformuje sponsora o jakichkolwiek istniejących podstawach do nieudzielania zezwolenia.
Procedury mające na celu uzyskanie tych decyzji mogą być prowadzone równolegle lub nie, zależnie od decyzji sponsora.
2.
Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek badania klinicznego sponsor będzie zobowiązany do przedłożenia ważnego wniosku o zezwolenie właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym sponsor planuje przeprowadzenie badania.
3.
Jeżeli właściwy organ Państwa Członkowskiego poinformuje sponsora o uzasadnionych zarzutach, ze względu na które nie udzielono zezwolenia, sponsor może, tylko jeden raz, zmienić treść wniosku, określonego w ust. 2, w celu uwzględnienia tych zarzutów.
Jeżeli sponsor nie dokona odpowiednich zmian, wniosek będzie uważany za odrzucony i badanie kliniczne nie może zostać rozpoczęte.
4.
Właściwy organ rozpatruje ważny wniosek o zezwolenie, określone w ust. 2, tak szybko jak to możliwe, nie później jednak niż w terminie 60 dni.
W ramach swoich uprawnień Państwa Członkowskie mogą ustanowić termin krótszy niż 60 dni, jeżeli jest to zgodne z aktualną praktyką w tym względzie.
Właściwy organ może jednakże poinformować sponsora przed upływem tego terminu, że nie ma podstaw do nieudzielania zezwolenia.
Niedopuszczalne są jakiekolwiek przedłużenia okresu, określonego w akapicie pierwszym, z wyjątkiem badań klinicznych dotyczących produktów wymienionych w ust. 6, w przypadku których dopuszczalne jest jego wydłużenie o nie więcej niż 30 dni.
W przypadku tych produktów 90-dniowy okres może zostać wydłużony o kolejne 90 dni w razie zasięgania opinii grupy lub komitetu zgodnie z przepisami i procedurami zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
W przypadku terapii z zastosowaniem obcych komórek nie ma ograniczeń czasowych, dotyczących okresu zatwierdzania.
5.
Bez uszczerbku dla ust. 6 może okazać się konieczne uzyskanie pisemnego zezwolenia przed rozpoczęciem badań klinicznych dotyczących produktów leczniczych, które nie zostały dopuszczone do obrotu w znaczeniu dyrektywy 65/65/EWG i które zostały wymienione w części A załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 2309/93, a także innych produktów leczniczych o szczególnych cechach, takich jak aktywne składniki produktów leczniczych lub aktywne składniki, które są produktami biologicznymi lub produktami biologicznymi pochodzenia ludzkiego lub zwierzęcego, lub zawierają składniki biologiczne pochodzenia ludzkiego lub zwierzęcego, lub ich wytwarzanie wymaga stosowania takich składników.
6.
Pisemna zgoda jest wymagana przed rozpoczęciem badań klinicznych, dotyczących produktów leczniczych przeznaczonych do terapii genowej, somatycznej terapii komórkowej, w tym terapii z zastosowaniem obcych komórek, oraz wszystkich produktów leczniczych zawierających genetycznie zmodyfikowane organizmy.
Niedozwolone jest prowadzenie jakichkolwiek badań klinicznych nad terapią genową, których skutkiem mogłaby być zmiana tożsamości genetycznej komórek rozrodczych pacjenta.
7.
Zezwolenia udziela się bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy Rady 90/219/EWG z 23 kwietnia 1990 r. w sprawie ograniczonego używania mikroorganizmów modyfikowanych genetycznie [9] oraz 90/220/EWG z 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska naturalnego organizmów modyfikowanych genetycznie [10].
8.
W porozumieniu z Państwami Członkowskimi Komisja opracowuje i publikuje szczegółowe wytyczne dotyczące:
a) formatu i treści wniosku, określonego w ust. 2, a także dokumentacji, którą należy przedłożyć dla poparcia wniosku, dotyczącej jakości i wytwarzania badanego produktu leczniczego, jakichkolwiek badań toksykologicznych i farmakologicznych, protokołu oraz informacji klinicznych dotyczących badanego produktu leczniczego, w szczególności broszury prowadzącego badanie;
b) formy i treści proponowanej zmiany, określonej w art. 10 lit. a), dotyczącej istotnych zmian w protokole;
c) oświadczenia o zakończeniu badania klinicznego.
Artykuł 10
Prowadzenie badania klinicznego
W trakcie prowadzenia badania klinicznego można dokonywać zmian, postępując zgodnie z procedurą opisaną poniżej:
a) po rozpoczęciu badania klinicznego sponsor może dokonywać zmian w protokole.
Jeżeli zmiany te są znaczne i mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo uczestników badania lub zmienić interpretację dokumentów naukowych uzasadniających prowadzenie badania, lub jeżeli są one istotne z innych względów, sponsor informuje właściwe organy zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich o przyczynach wprowadzenia zmian i ich treści, a także informuje odpowiedni komitet lub komitety naukowe zgodnie z art. 6 i 9.
Na podstawie szczegółowych danych, określonych w art. 6 ust. 3 i zgodnie z art. 7, komitet etyki wydaje opinię w terminie nieprzekraczającym 35 dni od daty przedłożenia mu proponowanych zmian w prawidłowej i odpowiedniej formie.
Jeżeli opinia ta jest negatywna, sponsor nie może wprowadzić zmian w protokole.
Jeżeli opinia komitetu etyki jest pozytywna, a właściwe organy Państw Członkowskich nie przedstawiły uzasadnionych zarzutów do tych istotnych zmian, sponsor kontynuuje prowadzenie badania klinicznego zgodnie ze zmienionym protokołem.
W przeciwnym przypadku sponsor uwzględnia zarzuty do zmian i dostosowuje do nich proponowane zmiany w protokole albo je wycofuje;
b) bez uszczerbku dla lit. a), w świetle okoliczności, a szczególnie w razie wystąpienia podczas prowadzenia badania klinicznego lub opracowywania badanego produktu leczniczego jakiegokolwiek nowego zdarzenia, które prawdopodobnie mogłoby wpłynąć na bezpieczeństwo uczestników badania, sponsor i prowadzący badanie stosują natychmiast odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu ochrony uczestników badania przed jakimkolwiek bezpośrednim niebezpieczeństwem.
Sponsor niezwłocznie informuje właściwe organy o tych zdarzeniach i o zastosowanych środkach oraz zapewnia równoczesne poinformowanie o tym komitetu etyki;
c) w terminie 90 dni od zakończenia badania klinicznego, sponsor informuje właściwe organy zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich i komitet etyki o zakończeniu odnośnych badań klinicznych.
Jeżeli badanie musi zostać zakończone wcześniej, termin ten zostaje skrócony do 15 dni i zostają podane przyczyny wcześniejszego zakończenia.
Artykuł 11
Wymiana informacji
1.
Państwa Członkowskie, na których terytorium przeprowadzane jest badanie kliniczne, wprowadzą do europejskiej bazy danych, do której dostęp mają jedynie właściwe organy Państw Członkowskich, Agencja i Komisja, następujące dane:
a) wyciąg z wniosku o udzielenie zezwolenia, określonego w art. 9 ust. 2;
b) wszelkie zmiany dokonane w tym wniosku, zgodnie z art. 9 ust. 3;
c) wszelkie zmiany dokonane w protokole, zgodnie z art. 10 lit. a);
d) pozytywną opinię komitetu etyki;
e) oświadczenie o zakończeniu badania klinicznego; oraz
f) odniesienie do kontroli przeprowadzonych zgodnie z zasadami dobrej praktyki klinicznej.
2.
Na umotywowany wniosek jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego, Agencji lub Komisji, właściwy organ, któremu przedłożono wniosek o udzielenie zezwolenia, dostarcza dodatkowych informacji dotyczących danego badania klinicznego, innych niż już dostępne w europejskiej bazie danych.
3.
W porozumieniu z Państwami Członkowskimi Komisja opracowuje i publikuje szczegółowe wytyczne dotyczące odpowiednich danych, które należy uwzględnić w europejskiej bazie danych, którą Komisja zarządza wspólnie z Agencją, a także dotyczące metod elektronicznej transmisji danych.
Szczegółowe wytyczne zapewniają ścisłe przestrzeganie poufności danych.
Artykuł 12
Zawieszenie badania lub naruszenie przepisów
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie ma obiektywne podstawy, aby przypuszczać, że warunki określone we wniosku o udzielenie zezwolenia, określonym w art. 9 ust. 2, przestały być spełniane lub jeżeli uzyska informacje poddające w wątpliwość bezpieczeństwo lub naukową zasadność badania klinicznego, może zawiesić badanie kliniczne, o czym informuje sponsora.
Zanim Państwo Członkowskie podejmie taką decyzję, z wyjątkiem sytuacji, w których występuje bezpośrednie zagrożenie, zwróci się do sponsora i/lub prowadzącego badanie o wyrażenie opinii, która musi być podana do wiadomości w terminie jednego tygodnia.
W takim przypadku właściwy organ niezwłocznie powiadamia inne właściwe organy, odpowiedni komitet etyki, Agencję oraz Komisję o swojej decyzji zawieszenia lub zakazu dalszego prowadzenia badania oraz o przyczynach jej podjęcia.
2.
Jeżeli właściwy organ ma obiektywne powody, aby sądzić, że sponsor lub prowadzący badanie, bądź jakakolwiek inna osoba uczestnicząca w jego prowadzeniu przestała spełniać nałożone na nią obowiązki, niezwłocznie informuje on o tym daną osobę wskazując działania, jakie ma ona podjąć w celu zmiany tego stanu rzeczy.
Właściwy organ niezwłocznie informuje komitet etyki, inne właściwe organy oraz Komisję o podjętych przez siebie czynnościach.
Artykuł 13
Wytwarzanie i przywóz badanych produktów leczniczych
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki dla zadbania, aby wytwarzanie lub przywóz badanych produktów leczniczych były uzależnione od otrzymania zezwolenia.
W celu uzyskania takiego zezwolenia wnioskodawca, jak również późniejszy posiadacz zezwolenia musi spełniać co najmniej wymagania określone zgodnie z procedurą, określoną w art. 21 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki dla zapewnienia, aby posiadacz zezwolenia, określonego w ust. 1, bezterminowo i nieprzerwanie miał do swojej dyspozycji co najmniej jedną wykwalifikowaną osobę, która zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 23 drugiej dyrektywy Rady 75/319/EWG z 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących produktów leczniczych chronionych patentem [11], będzie odpowiedzialna za wykonywanie obowiązków określonych w ust. 3 niniejszego artykułu.
3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki dla zapewnienia, aby wykwalifikowana osoba, określona w art. 21 dyrektywy 75/319/EWG, bez uszczerbku dla jej związków z producentem lub importerem, była odpowiedzialna, w kontekście procedur wymienionych w art. 25 wspomnianej dyrektywy, za zapewnienie:
a) w przypadku badanych produktów leczniczych wytwarzanych w zainteresowanym Państwie Członkowskim, że każda partia produktu leczniczego została wyprodukowana i poddana kontroli zgodnie z wymogami dyrektywy Komisji 91/356/EWG z 13 czerwca 1991 r., ustanawiającej zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych do użytku przez człowieka [12] oraz zgodnie ze specyfikacją produktu i informacją zgłoszoną zgodnie z art. 9 ust. 2 wspomnianej dyrektywy;
b) w przypadku produktów leczniczych wytwarzanych w państwach trzecich, że każda partia produktu leczniczego została wyprodukowana i poddana kontroli zgodnie z normami dobrej praktyki wytwarzania, co najmniej równoważnymi z ustanowionymi w dyrektywie Komisji 91/356/EWG oraz zgodnie ze specyfikacją produktu, oraz że każda wyprodukowana partia została poddana kontroli zgodnie z informacją zgłoszoną zgodnie z art. 9 ust. 2 wspomnianej dyrektywy;
c) w przypadku badanego produktu leczniczego, który jest porównywalnym produktem pochodzącym z państwa trzeciego, i który został dopuszczony do obrotu, jeżeli dokumentacja potwierdzająca, że każda partia została wyprodukowana zgodnie z normami co najmniej równoważnymi z wymienionymi powyżej normami dobrej praktyki wytwarzania nie może zostać uzyskana, że każdą wyprodukowaną partię poddano wszelkim odpowiednim analizom, badaniom lub kontrolom koniecznym do potwierdzenia jej jakości zgodnie z informacją zgłoszoną zgodnie z art. 9 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
Szczegółowe wytyczne dotyczące elementów, jakie należy uwzględnić podczas oceny produktów pod kątem dopuszczenia partii we Wspólnocie, powinny zostać przygotowane zgodnie z wytycznymi dobrej praktyki wytwarzania, w szczególności z załącznikiem 13 do wspomnianych wytycznych.
Wytyczne te są przyjmowane zgodnie z procedurą, określoną w art. 21 ust. 2 niniejszej dyrektywy i publikowane zgodnie z art. 19a dyrektywy 75/319/EWG.
Jeżeli przestrzegane są przepisy lit. a), b) lub c), badany produkt leczniczy nie musi być poddawany jakimkolwiek dodatkowym kontrolom w przypadku przywozu do innego Państwa Członkowskiego wraz ze świadectwami zwolnienia partii podpisanymi przez wykwalifikowaną osobę.
4.
We wszystkich przypadkach wykwalifikowana osoba musi potwierdzić w rejestrze lub w równoważnym dokumencie, że każda wyprodukowana partia spełnia wymagania niniejszego artykułu.
Wspomniany rejestr lub równoważny dokument jest uaktualniany w miarę podejmowanych działań i pozostaje do dyspozycji przedstawicieli właściwego organu przez okres przewidziany w przepisach zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Okres ten w żadnym razie nie może być krótszy niż 5 lat.
5.
Każda osoba, wykonująca w Państwie Członkowskim, w którym się znajduje w czasie wejścia w życie niniejszej dyrektywy czynności osoby wykwalifikowanej, określonej w art. 21 dyrektywy 75/319/EWG w odniesieniu do produktów leczniczych, ale która nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 23 i 24 dyrektywy 75/319/EWG, jest upoważniona do dalszego wykonywania swoich czynności w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 14
Etykietowanie
Szczegółowe informacje podane co najmniej w języku (-ach) urzędowym (-ych) danego Państwa Członkowskiego na zewnętrznym opakowaniu badanych produktów leczniczych lub, jeżeli nie ma takiego opakowania, na opakowaniu bezpośrednim tego produktu, są publikowane przez Komisję w wytycznych dotyczących dobrej praktyki wytwarzania badanych produktów leczniczych, przyjętych zgodnie z art. 19a dyrektywy 75/319/EWG.
Ponadto wytyczne te powinny ustanawiać przepisy, dotyczące etykietowania badanych produktów leczniczych przeznaczonych do badań klinicznych w następujących sytuacjach:
- plan badania nie wymaga szczególnych procesów wytwarzania lub pakowania,
- badanie jest przeprowadzane z zastosowaniem produktów leczniczych, które w danych Państwach Członkowskich zostały dopuszczone do obrotu w znaczeniu dyrektywy 65/65/EWG, wytworzone lub wwiezione zgodnie z przepisami dyrektywy 75/319/EWG,
- charakterystyka pacjentów uczestniczących w badaniu odpowiada charakterystyce określonej we wskazaniach, wyszczególnionych w wymienionym wyżej dopuszczeniu do obrotu.
Artykuł 15
Weryfikacja zgodności badanych produktów leczniczych z zasadami dobrej praktyki klinicznej i dobrej praktyki wytwarzania
1.
W celu weryfikacji zgodności z przepisami dotyczącymi zasad dobrej praktyki klinicznej i dobrej praktyki wytwarzania, Państwa Członkowskie wyznaczają kontrolerów, którzy przeprowadzają kontrole miejsc związanych z prowadzeniem jakiegokolwiek badania klinicznego, w szczególności ośrodka lub ośrodków prowadzących badanie kliniczne, miejsca wytwarzania badanego produktu leczniczego, laboratoriów wykorzystywanych do wykonywania badań związanych z badaniem i/lub siedziby sponsora.
Kontrole są przeprowadzane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, które informuje o tym Agencję; kontrole są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, a ich wyniki są uznawane przez inne Państwa Członkowskie.
Kontrole są koordynowane przez Agencję w ramach jej uprawnień, przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93.
Państwo Członkowskie może zwrócić się do innego Państwa Członkowskiego o udzielenie pomocy w tym względzie.
2.
Po zakończeniu kontroli sporządzane jest sprawozdanie.
Musi ono zostać udostępnione sponsorowi z zachowaniem odpowiednich zasad poufności.
Sprawozdanie może zostać udostępnione innym Państwom Członkowskim, komitetowi etycznemu i Agencji, na ich umotywowany wniosek.
3.
Na wniosek Agencji, w ramach jej uprawnień przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93, lub na wniosek jednego z zainteresowanych Państw Członkowskich i po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, Komisja może zażądać przeprowadzenia kolejnej kontroli w przypadku, gdy występują różnice pomiędzy Państwami Członkowskimi, związane z weryfikacją zgodności z niniejszą dyrektywą.
4.
W przypadku jakichkolwiek ustaleń dokonywanych pomiędzy Wspólnotą i państwami trzecimi Komisja, po otrzymaniu umotywowanego wniosku Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, albo jedno z Państw Członkowskich może zaproponować przeprowadzenie kontroli w ośrodku przeprowadzającym badanie i/lub siedzibie sponsora i/lub producenta, zlokalizowanych w państwie trzecim.
Kontrola przeprowadzana jest przez odpowiednio wykwalifikowanych kontrolerów ze Wspólnoty.
5.
Szczegółowe wytyczne dotyczące dokumentacji związanej z badaniem klinicznym, które dotyczą głównego dokumentu badania, archiwizacji, kwalifikacji kontrolerów i procedur kontroli mającej na celu weryfikację zgodności danego badania klinicznego z niniejszą dyrektywą są przyjmowane zgodnie z procedurą, określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 16
Zgłaszanie zdarzeń niepożądanych
1.
Prowadzący badanie niezwłocznie zgłasza sponsorowi wszystkie poważne zdarzenia niepożądane, z wyjątkiem tych, które protokół lub broszura prowadzącego badanie określa jako niewymagające niezwłocznego zgłoszenia.
Niezwłocznie po zgłoszeniu powinno zostać sporządzone szczegółowe sprawozdanie.
W sprawozdaniu tym, jak i w następnych sprawozdaniach, uczestnicy badań są identyfikowani za pomocą przypisanych im numerów kodowych.
2.
Zdarzenia niepożądane i/lub nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych uznane w Protokole za podstawowe dla oceny bezpieczeństwa będą zgłaszane sponsorowi zgodnie z odpowiednimi wymogami i w terminach określonych w protokole.
3.
W przypadku zgłoszenia zgonu uczestnika badań, prowadzący badanie przedstawia sponsorowi i komitetowi etyki wszelkie wymagane informacje dodatkowe.
4.
Sponsor zobowiązany jest przechowywać szczegółowe zapisy wszystkich zdarzeń niepożądanych, zgłoszonych mu przez prowadzącego lub prowadzących badanie.
Na żądanie zapisy te przedkładane są Państwom Członkowskim, na których terytorium przeprowadzane jest badanie kliniczne.
Artykuł 17
Zgłaszanie poważnych działań niepożądanych
1. a) Sponsor zapewnia, aby wszelkie znaczące informacje na temat podejrzewanych poważnych niespodziewanych działań niepożądanych, które doprowadziły do zgonu lub zagrażały życiu uczestnika badania, zostały odnotowane i zgłoszone właściwym organom zainteresowanych Państw Członkowskich i komitetowi etyki tak szybko, jak to możliwe, nie później jednak niż w ciągu siedmiu dni po uzyskaniu przez sponsora informacji na temat takiego przypadku, a także aby odpowiednie informacje dodatkowe zostały następnie zgłoszone w dodatkowym terminie ośmiu dni;
b) wszystkie pozostałe podejrzewane poważne działania niepożądane muszą być zgłaszane właściwym organom i komitetowi etyki tak szybko, jak to możliwe, nie później jednak niż w ciągu piętnastu dni od uzyskania przez sponsora pierwszej informacji na ich temat;
c) każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby wszystkie podejrzewane niespodziewane poważne działania niepożądane badanego produktu leczniczego, które mu zgłoszono, zostały odnotowane;
d) sponsor informuje także wszystkich prowadzących badanie.
2.
Raz do roku, przez cały okres prowadzenia badania klinicznego, sponsor przedkłada Państwom Członkowskim, na których terytorium przeprowadzane jest badanie kliniczne oraz komitetowi etyki listę wszystkich podejrzewanych poważnych działań niepożądanych, które wystąpiły w tym okresie oraz sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa uczestników badania.
3. a) Każde Państwo Członkowskie dopilnowuje, aby wszystkie podejrzewane poważne działania niepożądane badanego produktu leczniczego, które zostały mu zgłoszone, wprowadzono niezwłocznie do europejskiej bazy danych, do której zgodnie z art. 11 ust. 1 będą mieć dostęp tylko właściwe organy Państw Członkowskich, Agencja i Komisja;
b) Agencja udostępnia właściwym organom Państw Członkowskich zgłoszone jej przez sponsora informacje.
Artykuł 18
Wytyczne dotyczące sprawozdań
Komisja, po zasięgnięciu opinii Agencji, Państw Członkowskich i zainteresowanych stron, opracowuje i publikuje szczegółowe wytyczne dotyczące zbierania, weryfikowania i prezentowania sprawozdań z niepożądanych zdarzeń i działań, łącznie z procedurami rozkodowywania w przypadku poważnych, niespodziewanych działań niepożądanych.
Artykuł 19
Postanowienia ogólne
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności cywilnej i karnej sponsora lub prowadzącego badanie.
Dlatego sponsor lub prawny przedstawiciel sponsora musi mieć siedzibę we Wspólnocie.
Jeżeli Państwa Członkowskie nie ustanowią szczegółowych warunków mających zastosowanie w wyjątkowych okolicznościach, badane produkty lecznicze oraz, w określonych przypadkach, urządzenia stosowane do ich podawania zostają bezpłatnie udostępniane przez sponsora.
Państwa Członkowskie informują Komisję o takich warunkach.
Artykuł 20
Dostosowanie do postępu naukowego i technicznego
Niniejszą dyrektywę dostosowuje się do postępu naukowego i technicznego zgodnie z procedurą, określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 21
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez stały Komitet ds. Produktów Leczniczych do Użytku przez Człowieka, powołany na mocy art. 2b dyrektywy 75/318/EWG (zwany dalej "komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie ma art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 wymienionej decyzji.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 22
Zastosowanie
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 maja 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie będą stosować wspomniane przepisy najpóźniej z mocą od dnia 1 maja 2004 r.
Jeżeli Państwa Członkowski przyjmą te przepisy, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 24
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/21/WE
z dnia 5 marca 2001 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin w celu włączenia amitrolu, dikwatu, pirydatu oraz tiabendazolu jako substancji czynnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/80/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], ustanawia szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą"). Zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwo Członkowskie pełniące role sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], ustanawia wykaz substancji czynnych wchodzących w skład środków ochrony roślin, które zostaną poddane ocenie, w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy substancję czynną należy włączyć do załącznika I na okres nieprzekraczający 10 lat, jeśli można oczekiwać, iż zarówno stosowanie, jak i pozostałości środków ochrony roślin zawierających substancję czynną nie będą miały żadnych szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi bądź zwierząt lub dla wód gruntowych ani żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko.
(3) Wpływ amitrolu, dikwatu, pirydatu oraz tiabendazolu na zdrowie ludzi oraz środowisko został oceniony zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez odpowiednich powiadamiających. Na mocy rozporządzenia (WE) nr 933/94 Francja została wyznaczona jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w odniesieniu do amitrolu, Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do dikwatu, a Hiszpania w odniesieniu do triabendazolu. Austria została wyznaczona jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w odniesieniu do pirydatu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 491/95 [7] zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 oraz rozporządzenie (WE) nr 933/94, w szczególności w odniesieniu do wspólnego działania wyznaczonych władz publicznych i producentów w Austrii, Finlandii i Szwecji w celu realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy. Państwa Członkowskie pełniące role sprawozdawców przedłożyły stosowne sprawozdanie z oceny i zalecenie Komisji w dniu 30 kwietnia 1996 r. (amitrol), w dniu 2 kwietnia 1996 r. (dikwat), w dniu 18 listopada 1996 r. (pirydat) i w dniu 30 kwietnia 1996 r. (tiabendazol) zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(4) Sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Przeglądy zostały zakończone w dniu 12 grudnia 2000 r. w formie odpowiednich sprawozdań kontrolnych opracowanych przez Komisję w odniesieniu do armitrolu, dikwatu, pirydatu i tiabendazolu.
Jeśli sprawozdania kontrolne należy zaktualizować w celu uwzględnienia rozwoju naukowo-technicznego, warunki włączenia danej substancji do załącznika I do dyrektywy będą również musiały być zmienione zgodnie z dyrektywą.
(5) Dokumentacja i informacje pochodzące z przeglądu dotyczącego amitrolu zostały przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin do dalszych konsultacji.
W swojej opinii z dnia 6 czerwca 2000 r. [8] Komitet zatwierdził dopuszczalny poziom narażenia użytkownika oraz przedłożył zalecenia dotyczące interpretacji długoterminowych badań na gryzoniach.
Zalecenia zostały uwzględnione w niniejszej dyrektywie oraz w stosownych sprawozdaniach kontrolnych.
(6) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu dotyczącego dikwatu również zostały przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin w celu dalszych konsultacji.
W swojej opinii z dnia 5 kwietnia 2000 r. [9] Komitet przedłożył zalecenia w odniesieniu do interpretacji dostępnych badań w zakresie reprodukcji ptactwa oraz w zakresie długotrwałego wpływu pozostałości wiązanych przez cząstki gleby, w zakresie potencjalnego wpływu na środowisko w odniesieniu do zwalczania chwastów wodnych i w zakresie niektórych aspektów narażenia użytkownika oraz konsumenta.
Komitet udostępnił swoją interpretację badań reprodukcji ptactwa.
Wskazuje ona na brak przesłanek, że pozostałości w glebie mają niedopuszczalny wpływ.
Ponadto Komitet wskazał, iż zwalczanie chwastów wodnych przy użyciu dikwatu może stanowić wysokie zagrożenie dla niebędących przedmiotem zwalczania organizmów wodnych, a dostępne dane są niewystarczające, aby wykazać, że mogą być stosowane skuteczne środki ograniczające zagrożenie.
W odniesieniu do narażenia użytkownika Komitet doradził, aby rozważyć podjęcie środków ograniczających narażenie nieprofesjonalnych użytkowników.
Komitet zwrócił w końcu uwagę, że dostępne informacje są niewystarczające, aby w pełni ocenić narażenie konsumentów podczas spożycia związane ze stosowaniem jako desykanty na drobnoziarniste zboża.
Opinie te zostały uwzględnione w niniejszej dyrektywie oraz w stosownych sprawozdaniach kontrolnych.
(7) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu dotyczącego pirydatu również zostały przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin w celu dalszych konsultacji.
W swojej opinii z dnia 6 czerwca 2001 r. [10] Komitet potwierdził ustalony w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin dopuszczalny poziom zagrożenia użytkownika.
(8) Także w odniesieniu do tiabendazolu dokumentacja i informacje pochodzące z przeglądu zostały przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin w celu dalszych konsultacji.
W swojej opinii z dnia 22 września 2000 r. [11] Komitet potwierdził, iż planowane zastosowanie tiabendazolu po zbiorach na owoce i ziemniaki nie będzie stwarzać niedopuszczalnego zagrożenia dla organizmów wodnych, pod warunkiem iż zostaną zastosowane odpowiednie środki ograniczania zagrożenia.
Zalecenie to zostało wzięte pod uwagę w niniejszej dyrektywie oraz w stosownych sprawozdaniach kontrolnych.
(9) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym.
Dlatego właściwe jest włączenie danej substancji czynnej do załącznika I w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin, zawierających daną substancję czynną, we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(10) Artykuł 5 ust. 5 dyrektywy stanowi, iż włączenie substancji czynnej do załącznika I może zostać poddane przeglądowi w każdym czasie, jeśli istnieją przesłanki świadczące, iż kryteria włączenia do załącznika I nie są już spełniane.
Dlatego Komisja ponownie rozważy włączenie do załącznika I amitrolu, jeśli wymagane dodatkowe informacje zgodnie z pkt 7 sprawozdania kontrolnego nie zostały przedłożone.
(11) Dyrektywa stanowi, iż po włączeniu substancji czynnej do załącznika I Państwo Członkowskie musi, w określonym terminie odpowiednio przyznać, zmienić lub cofnąć zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające substancję czynną.
W szczególności środki ochrony roślin nie powinny zostać dopuszczone do stosowania, dopóki nie zostaną uwzględnione warunki związane z włączeniem substancji czynnej do załącznika I oraz jednolite zasady ustanowione w dyrektywie na podstawie dokumentacji spełniającej określone wymogi dotyczące danych.
(12) Należy przewidzieć rozsądny termin, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
Ponadto po włączeniu należy przyznać Państwom Członkowskim rozsądny termin przeznaczony na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy dotyczących środków ochrony roślin zawierających amitrol, dikwat, pirydat lub tiabendazol.
Państwa Członkowskie muszą w tym terminie dokonać przeglądu istniejących zezwoleń i, jeśli sytuacja tego wymaga, przyznać nowe zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie.
W przypadku środków ochrony roślin zawierających kilka substancji czynnych może zostać przeprowadzona pełna ocena na podstawie jednolitych zasad, tylko wtedy gdy wszystkie substancje czynne zostaną włączone do załącznika I do dyrektywy.
(13) Właściwe jest zapewnienie, że ukończone sprawozdanie kontrolne (z wyjątkiem informacji poufnych) jest dostępne lub udostępniane przez Państwa Członkowskie w celu konsultacji dla wszystkich zainteresowanych stron.
(14) Sprawozdania kontrolne są niezbędne dla właściwego wprowadzania w życie przez Państwa Członkowskie kilku sekcji jednolitych zasad ustanowionych w dyrektywie, gdy zasady te odnoszą się do oceny danych, które zostały przedłożone w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, wydaną w dniu 12 grudnia 2000 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany ustanowione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W szczególności zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, w miarę potrzeby, zmienią lub cofną istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające amitrol, dikwat, pirydat lub tiabendazol jako substancje czynne przed upływem tego terminu.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do oceny i podejmowania decyzji przy zastosowaniu jednolitych zasad przewidzianych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi określone w załączniku III do wymienionej dyrektywy termin dla zmiany lub cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające amitrol, dikwat, pirydat lub tiabendazol jako jedyną substancję czynną wyznacza się na dzień 1 stycznia 2006 r.
3.
W przypadku środków ochrony roślin zawierających amitrol, dikwat, pirydat lub tiabendazol razem z inną substancją czynną, która znajduje się w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, termin przeznaczony na zmianę lub cofnięcie zezwoleń wygasa po czterech latach od wejścia w życie dyrektywy, która zmienia załącznik I w celu dodania do niego ostatniej z wymienionych substancji.
4.
Państwa Członkowskie udostępniają sprawozdania kontrolne dotyczące amitrolu, dikwatu i tiabendazolu (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG) do konsultacji wszystkim zainteresowanym stronom lub udostępniają im na specjalne żądanie.
5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, jeśli wymagane dodatkowe informacje określone w pkt 7 sprawozdania kontrolnego dotyczącego amitrolu nie zostaną przedłożone do dnia 1 stycznia 2002 r.
W tym przypadku Komisja ponownie rozpatrzy włączenie amitrolu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich
Dyrektywa Komisji 2001/22/WE
z dnia 8 marca 2001 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiającym procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności [2] stwierdza się, że dla ochrony zdrowia publicznego należy ustalić maksymalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [3] określa między innymi maksymalne poziomy ołowiu, kadmu, rtęci i 3-monochloropropanodiolu-1,2 (3-MCPD) w środkach spożywczych i odwołuje się do środków ustanawiających metody pobierania próbek i analiz, jakie należy stosować.
(3) Ogólne zasady wykonywania kontroli środków spożywczych ustanowiono w dyrektywie Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [4].
W dyrektywie Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [5] wprowadzono system norm jakości dla laboratoriów, którym Państwa Członkowskie powierzają urzędową kontrolę środków spożywczych.
(4) Zasadnicze znaczenie dla uzyskiwania reprezentatywnych wyników w celu ustalania poziomów substancji zanieczyszczających, które mogą być niejednolicie rozłożone w danej partii, ma pobieranie próbek.
(5) Ogólne kryteria dotyczące metod pobierania próbek i analizy ustalono w dyrektywie 85/591/EWG, ale w niektórych przypadkach niezbędne są bardziej szczegółowe kryteria, aby zagwarantować, że laboratoria, które przeprowadzają kontrole, stosują metody analizy dające porównywalne wyniki.
(6) Przepisy dotyczące pobierania próbek i metod analiz zostały sporządzone na podstawie aktualnej wiedzy i mogą zostać zmienione w celu uwzględnienia postępu wiedzy naukowej i technicznej.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zagwarantować, że pobieranie próbek do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych odbywa się zgodnie z metodami opisanymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zagwarantować, że przygotowywanie próbek oraz metody analiz stosowane do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych są zgodne z kryteriami opisanymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie nie później niż do dnia 5 kwietnia 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 2001/23/WE
z dnia 12 marca 2001 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów
RADA UNII RUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów [3], została w znacznym stopniu zmieniona [4].
Należy ją zatem skonsolidować w celu większej przejrzystości i racjonalności.
(2) Tendencjom ekonomicznym towarzyszą, zarówno na poziomie krajowym, jak i Wspólnoty, zmiany w strukturze przedsiębiorstw, poprzez przejęcie przedsiębiorstw, zakładów lub ich części na innych pracodawców w rezultacie przeniesienia własności lub łączenia.
(3) Konieczne jest zapewnienie ochrony pracowników w przypadku zmiany pracodawcy, w szczególności zapewnienie przestrzegania ich praw.
(4) W Państwach Członkowskich wciąż istnieją różnice w zakresie ochrony pracowników i różnice te muszą być zmniejszone.
(5) Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników przyjęta dnia 9 grudnia 1989 r. ("Karta Socjalna") stanowi, w pkt 7, 17, i w szczególności w pkt 18, że: "Zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego musi prowadzić do poprawy warunków życia i pracy pracowników we Wspólnocie Europejskiej.
Tam gdzie jest to konieczne, poprawa ta musi obejmować rozwój niektórych aspektów ustawodawstwa pracy, takich procedury zwolnień grupowych lub procedury dotyczące upadłości.
Informacje, konsultacje i udział pracowników muszą być nadal odpowiednio rozwijane, biorąc pod uwagę praktykę obowiązującą w różnych Państwach Członkowskich.
Tego rodzaju informacje, konsultacje i udział, muszą być wdrażane we właściwym czasie, szczególnie w związku z działaniami restrukturyzacyjnymi w przedsiębiorstwach lub w przypadkach koncentracji, mającej wpływ na zatrudnienie pracowników".
(6) W 1977 r. Rada przyjęła dyrektywę 77/187/EWG celem wspierania harmonizacji odpowiedniego ustawodawstwa krajowego, zapewniającego ochronę praw pracowniczych oraz wymóg konsultacji i informowania w stosownym czasie przedstawicieli pracowników przez zbywających i przejmujących.
(7) Dyrektywa ta była następnie zmieniona w świetle wpływu rynku wewnętrznego, tendencji ustawodawczych Państw Członkowskich odnośnie doratowania przedsiębiorstw, które znalazły się w gospodarczych trudnościach, orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, dyrektywy Rady 75/129/EWG z dnia 17 lutego 1975 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych [5] i ustawodawstwa już obowiązującego w większości Państw Członkowskich.
(8) Względy pewności prawnej i przejrzystości wymagały, aby pojęcie prawne przejęcia zostały wyjaśnione w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.
Wyjaśnienie to nie zmienia zakresu stosowania dyrektywy 77/187/EWG, interpretowanej przez Trybunał Sprawiedliwości.
(9) W Karcie Socjalnej docenia się znaczenie walki ze wszelkimi formami dyskryminacji, szczególnie z powodu płci, koloru skóry, rasy, poglądów i wyznania.
(10) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla terminów ustalonych w załączniku I część B, w których Państwa Członkowskie mają się zastosować do dyrektywy 77/187/EWG i zmieniającego ją aktu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres i definicje
Artykuł 1
1. a) Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do każdego przypadku przejęcia przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa, zakładu, przez innego pracodawcę w wyniku prawnego przeniesienia własności lub łączenia.
b) Zgodnie z lit. a) i dalszymi postanowieniami niniejszego artykułu, przejęcie w rozumieniu niniejszej dyrektywy, następuje wtedy, kiedy przejmowana jest jednostka gospodarcza, który zachowuje swoją tożsamość, oznaczającą zorganizowane połączenie zasobów, którego celem jest prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy jest to działalność podstawowa czy pomocnicza.
c) Niniejszą dyrektywę stosuje się do przedsiębiorstw prywatnych i publicznych, prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na to, czy działają dla osiągnięcia zysku czy nie.
Reorganizacja administracyjna organów administracji publicznej, lub przeniesienie funkcji administracyjnych między organami administracji publicznej, nie stanowi przejęcia w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się, o ile przedsiębiorstwo, zakład lub część przedsiębiorstwa lub zakładu, który stanowi przedmiot przejęcia, położony jest na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatu.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do statków morskich.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "zbywający" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która w związku z przejęciem, w rozumieniu art. 1 ust. 1 przestaje być pracodawcą w odniesieniu do przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu;
b) "przejmujący" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która z powodu przejęcia, w rozumieniu art. 1 ust. 1 staje się pracodawcą w odniesieniu do przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu;
c) "przedstawiciele pracowników" i pokrewne określenia oznaczają przedstawicieli pracowników przewidzianych przez prawo lub praktykę Państw Członkowskich;
d) "pracownik" oznacza każdą osobę w danym Państwie Członkowskim, która jest chroniona jako pracownik przez krajowe ustawodawstwo pracy;
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza ustawodawstwa krajowego w odniesieniu do definicji umowy o pracę lub stosunku pracy.
Państwa Członkowskie nie mogą jednak wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy umów o pracę czy stosunków zatrudnienia jedynie dlatego, że:
a) przepracowano lub ma zostać przepracowana określona liczba godzin pracy;
b) stosunek pracy regulowany jest umową o pracę na czas określony, w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 91/383/EWG z dnia 25 czerwca 1991 r., uzupełniającej środki mające wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy [6]; albo
c) dotyczy czasowego stosunku pracy, w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 91/383/EWG a przedsiębiorstwo, zakład lub część przedsiębiorstwa lub zakładu, będąca przedmiotem przejęcia, jest zakładem oferującym zatrudnienie czasowe lub częścią takiego zakładu, będąc pracodawcą.
ROZDZIAŁ II
Ochrona praw pracowników
Artykuł 3
1.
Prawa i obowiązki zbywającego wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy istniejącego w momencie przejęcia, przechodzą, w wyniku tego przejęcia, na przejmującego.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że po dacie przejęcia zbywający i przejmujący są wspólnie odpowiedzialni za zobowiązania, które powstały przed dniem przejęcia, wynikające z umowy o pracę lub o stosunku pracy istniejących w chwili przejęcia.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć odpowiednie środki, aby zapewnić, że zbywający powiadomi przejmującego o wszystkich prawach i obowiązkach, które przeniesione zostaną na przejmującego na podstawie niniejszego artykułu, o ile te prawa i obowiązki były znane lub powinny być znane zbywającemu w chwili przejęcia.
Brak powiadomienia przejmującego przez zbywającego o tego rodzaju prawach i obowiązkach, nie wpływa na przeniesienie tych praw i obowiązków oraz praw każdego pracownika w stosunku do przejmującego i/lub zbywającego w odniesieniu do tych praw i zobowiązań.
3.
Po dokonaniu przejęcia przejmujący w dalszym ciągu przestrzega zasad i warunków ustanowionych we wszystkich układach zbiorowych, na takich samych zasadach, jakie stosowane były w ramach tych układów, w stosunku do zbywającego, do momentu rozwiązania lub wygaśnięcia układów zbiorowych lub do czasu wejścia w życie lub zastosowania innych układów zbiorowych.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć okres przestrzegania tych zasad i warunków z zastrzeżeniem, że nie będzie on trwał krócej niż jeden rok.
4. a) O ile Państwa Członkowskie nie ustalą inaczej, ust. 1 i 3 nie stosuje się w odniesieniu do praw pracowników do świadczeń związanych z wiekiem, inwalidztwem lub dla pozostających przy życiu członków rodziny w ramach istniejącego w zakładzie, poza systemem obowiązkowych zabezpieczeń społecznych w Państwach Członkowskich, uzupełniającego zakładowego lub międzyzakładowego systemu emerytalnego.
b) Nawet wtedy, gdy Państwa Członkowskie nie przewidują, iż zgodnie z lit. a) powyżej, ust. 1 i 3 obowiązują w stosunku do takich praw, przyjmują one środki konieczne do ochrony interesów pracowników i osób, które nie są już zatrudnione w zakładzie zbywającego w momencie przejęcia, w odniesieniu do praw przyznających im natychmiast lub w przyszłości uprawnienia do świadczeń związanych z wiekiem, w tym do świadczeń dla pozostających przy życiu członków rodziny, w ramach uzupełniającego programu, określonego w akapicie a).
Artykuł 4
1.
Przejęcie przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu nie stanowi samo w sobie podstawy do zwolnienia, czy to przez zbywającego czy przejmującego.
Postanowienie to nie stoi na przeszkodzie zwolnieniom z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, powodujących zmiany w stanie zatrudnienia.
Państwo Członkowskie może ustalić, że akapit pierwszy nie będzie stosowany wobec niektórych szczególnych kategorii pracowników, niechronionych przed zwolnieniem przez prawo czy praktykę Państw Członkowskich.
2.
Jeżeli umowa o pracę lub stosunek pracy ulegają rozwiązaniu, ponieważ przejęcie pociąga za sobą poważne zmiany warunków pracy na niekorzyść dla pracownika, pracodawcę uważa się za odpowiedzialnego za rozwiązanie umowy o pracę lub stosunku pracy.
Artykuł 5
1.
O ile Państwa Członkowskie nie ustalą inaczej, art. 3 i 4 nie mają zastosowania do jakiegokolwiek przejęcia przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu, jeżeli wobec zbywającego prowadzone jest postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie, wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego i jeżeli znajduje się on pod nadzorem właściwego organu publicznego (którym może być likwidator, upoważniony przez właściwy organ publiczny).
2.
Jeżeli art. 3 i 4 mają zastosowanie w przypadku przejęcia w trakcie postępowania upadłościowego, wszczętego w stosunku do zbywającego (bez względu na to, czy postępowanie takie zostało wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego) i takie postępowanie podlega nadzorowi właściwego organu publicznego (którym może być likwidator, upoważniony przez właściwy organ publiczny), Państwo Członkowskie może ustalić; że:
a) niezależnie od postanowień art. 3 ust. 1, długi zbywającego, powstałe w związku z jakąkolwiek umową o pracę lub stosunkiem pracy, wymagalne przed przejęciem lub przed wszczęciem postępowania upadłościowego, nie są przenoszone na przejmującego, pod warunkiem, że takie postępowanie powoduje na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego uruchomienie ochrony co najmniej równorzędnej do tej, która jest przewidziana w przypadkach objętych zakresem dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy [7] oraz lub alternatywnie; że
b) przejmujący, zbywający lub osoba albo osoby wykonujące funkcje zbywającego z jednej strony i przedstawiciele pracowników z drugiej strony, uzgodnią zmiany warunków pracy pracowników takie, na jakie zezwalają obowiązujące przepisy i praktyka, mające zapewnić możliwości ochrony zatrudnienia poprzez zapewnienie możliwości przetrwania przedsiębiorstwa lub zakładu względnie części przedsiębiorstwa lub zakładu.
3.
Państwo Członkowskie może zastosować ust. 20 lit. b) do każdego przejęcia, w przypadku gdy zbywający znajduje się w stanie poważnego kryzysu ekonomicznego, określanego przez przepisy krajowe, z zastrzeżeniem że stan taki zostanie ogłoszony przez właściwy organ publiczny i podlega sądowemu nadzorowi, pod warunkiem iż takie przepisy istniały już w krajowym ustawodawstwie w dniu 17 lipca 1998 r.
Komisja przedstawia sprawozdanie na temat skutków niniejszych postanowień przed dniem 17 lipca 2003 r. oraz przedstawia Radzie stosowne wnioski.
4.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby zapobiec nadużywaniu postępowań upadłościowych w sposób pozbawiający pracowników praw przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 6
1.
Jeżeli przedsiębiorstwo, zakład lub część przedsiębiorstwa lub zakładu, zachowuje swoją niezależność, status i funkcja przedstawicieli lub przedstawicielstwa pracowników, których dotyczy przejęcie, zostają zachowane na takich samych zasadach i warunkach, jakie istniały przed przejęciem na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych lub układu, z zastrzeżeniem że spełnione są niezbędne warunki do ustanowienia przedstawicielstwa pracowników.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania, jeżeli na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych lub praktyki w Państwach Członkowskich lub poprzez układ z przedstawicielami pracowników, spełnione są warunki konieczne do ponownego wyboru przedstawicieli pracowników lub ponownego ustanowienia przedstawicielstwa pracowników.
Jeżeli wobec zbywającego prowadzone jest postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie, wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego i jeżeli znajduje się on pod nadzorem właściwego organu publicznego (którym może być likwidator, upoważniony przez właściwy organ publiczny), Państwo Członkowskie może podjąć konieczne środki, aby zapewnić właściwą reprezentację przejmowanym pracownikom do czasu nowych wyborów lub wyznaczenia przedstawicieli pracowników.
Jeżeli przedsiębiorstwo, zakład lub część przedsiębiorstwa lub zakładu nie zachowuje swojej niezależności, Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że przejmowani pracownicy, którzy byli przedstawicielami przed przejęciem, będą właściwie reprezentowani w okresie niezbędnym do ponownego ustanowienia i ponownych wyborów przedstawicielstwa pracowników, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką.
2.
Jeżeli kadencja przedstawicieli pracowników podlegających przeniesieniu upływa w rezultacie przejęcia, przedstawiciele w dalszym ciągu podlegają ochronie przewidzianej przez przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne lub praktykę państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ III
Informacje i konsultacje
Artykuł 7
1.
Zbywający i przejmujący zobowiązani są do poinformowania przedstawicieli swoich pracowników, których dotyczy przejęcie o:
- terminie lub proponowanym terminie przejęcia,
- powodach przejęcia,
- o prawnych, ekonomicznych i socjalnych skutkach przejęcia dla pracowników,
- o wszystkich środkach, przewidzianych w odniesieniu do pracowników.
Zbywający musi przekazać te informacje przedstawicielom swoich pracowników we właściwym czasie, przed przejęciem.
Przejmujący musi przekazać te informacje przedstawicielom swoich pracowników we właściwym czasie, ale w każdym przypadku, zanim jego pracownicy bezpośrednio odczują skutki przejęcia w warunkach pracy i zatrudnienia.
2.
Gdy zbywający i przejmujący przewidują środki w odniesieniu do swoich pracowników, konsultują się w tej sprawie w stosownym czasie z przedstawicielami pracowników w celu osiągnięcia porozumienia.
3.
Państwa Członkowskie, których przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne stanowią, że przedstawiciele pracowników mogą odwołać się do komisji rozjemczej, w celu uzyskania decyzji co do środków, które mają być podjęte w odniesieniu do pracowników, mogą ograniczyć zobowiązania ustalone w ust. 1 i w ust. 2 do przypadków, gdy przejęcie spowoduje zmiany w zakładzie, pociągające za sobą prawdopodobnie poważne straty dla znaczącej liczby pracowników.
Informacja i konsultacje muszą obejmować co najmniej środki, które mają zostać podjęte w odniesieniu do pracowników.
Informacje muszą być przekazane, a konsultacje przeprowadzone w stosownym czasie, zanim dokonane zostaną w zakładzie zmiany, o których mowa w pierwszym akapicie.
4.
Zobowiązania ustalone w niniejszym artykule stosowane są bez względu na to, czy decyzja o przejęciu podjęta została przez pracodawcę czy przedsiębiorstwo kontrolujące pracodawcę.
Rozważając rzekome naruszenie wymogów odnoszących się do informowania i konsultacji, ustanowionych w niniejszej dyrektywie, nie przyjmuje się jako usprawiedliwienia argumentu jakoby tego rodzaju naruszenie powstało, ponieważ informacje nie zostały przedstawione przez przedsiębiorstwo kontrolujące pracodawcę.
5.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć zastosowanie obowiązków ustanowionych w ust. 1 i 2 tylko w stosunku do przedsiębiorstw lub zakładów, które, jeżeli chodzi o liczbę pracowników, spełniają warunki dotyczące wyboru lub mianowania kolegialnego ciała reprezentującego pracowników
6.
Państwa Członkowskie ustalają, że w przypadku gdy z przyczyn nieleżących po stronie pracowników, brak jest przedstawicieli pracowników w danym przedsiębiorstwie lub zakładzie, zainteresowani pracownicy muszą być z wyprzedzeniem poinformowani o:
- terminie lub proponowanym terminie przejęcia,
- powodach przejęcia,
- o prawnych, ekonomicznych i socjalnych skutkach przejęcia pracowników,
- o wszystkich środkach, przewidzianych w odniesieniu do pracowników.
ROZDZIAŁ IV
Postanowienia końcowe
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do stosowania lub wprowadzania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które są korzystniejsze dla pracowników, albo do wspierania lub zezwalania na układy zbiorowe lub układy pomiędzy partnerami społecznymi bardziej korzystne dla pracowników.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych takie środki, które są konieczne w celu umożliwienia pracownikom, którzy uważają, że zostali pokrzywdzeni w wyniku nieprzestrzegania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, dochodzenia roszczeń w procesie sądowym, po ewentualnym odwołaniu się do właściwych organów.
Artykuł 10
Komisja przedstawia Radzie analizę skutków postanowień niniejszej dyrektywy przed dniem 17 lipca 2006 r. oraz zaproponuje zmiany, które mogą być konieczne.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie podają Komisji do wiadomości teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjęte w zakresie objętym przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 12
Dyrektywa 77/187/EWG, zmieniona dyrektywą, o której mowa w załączniku I część A, traci moc, bez naruszania zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów ustalonych w załączniku I część B.
Odniesienia do dyrektywy, która utraciła moc, traktowane są tak jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą zgodności w załączniku II.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 14
Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 kwietnia 2001 r.
w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z celami Traktatu, należy promować harmonijny i zrównoważony rozwój gospodarczy w całej Wspólnocie przez zniesienie wszelkich przeszkód ograniczających swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług we Wspólnocie.
(2) Jednocześnie z eliminowaniem tych przeszkód należy zwrócić uwagę na sytuacje powstające w razie napotkania trudności przez instytucję kredytową, w szczególności, jeżeli ta instytucja ma oddziały w innych Państwach Członkowskich.
(3) Niniejsza dyrektywa stanowi część ram legislacyjnych Wspólnoty ustanowionych na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (2000/12/WE) [5]. Wynika z tego, że w czasie prowadzenia działalności instytucja kredytowa i jej oddziały stanowią jeden podmiot podlegający nadzorowi właściwych władz Państwa Członkowskiego, jeżeli wydano zezwolenie obowiązujące na całym obszarze Wspólnoty.
(4) Niekorzystna byłaby zwłaszcza rezygnacja z tej jedności instytucji i jej oddziałów w przypadku potrzeby podjęcia środków reorganizacyjnych lub wszczęcia postępowania likwidacyjnego.
(5) Przyjęcie dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów [6], wprowadzającej zasadę obowiązkowego członkostwa instytucji kredytowych w systemie gwarancji w ich Państwie Członkowskim pochodzenia, w jeszcze większym stopniu uwidacznia potrzebę wzajemnego uznawania środków reorganizacyjnych i postępowania likwidacyjnego.
(6) Administracyjne lub sądowe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia mają wyłączne prawo decydowania i wdrażania środków reorganizacyjnych przewidzianych w prawie i zgodnych z praktyką stosowaną w danym Państwie Członkowskim.
W związku z trudnościami w harmonizacji prawa i praktyk Państw Członkowskich, należy umożliwić wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie środków podejmowanych przez każde z Państw Członkowskich w celu przywrócenia rentowności instytucji kredytowych, które otrzymały zezwolenie wydane przez to Państwo Członkowskie.
(7) Należy zagwarantować, by środki reorganizacyjne podejmowane przez władze administracyjne lub sądowe macierzystego Państwa Członkowskiego oraz środki podejmowane przez osoby lub organy upoważnione przez te władze do zarządzania tymi środkami reorganizacyjnymi, w tym środki obejmujące możliwość zawieszenia płatności, zawieszenia stosowania środków egzekucyjnych lub redukcji roszczeń i inne środki mogące mieć wpływ na prawa osób trzecich, obowiązywały we wszystkich Państwach Członkowskich.
(8) Pewne środki, w szczególności te wpływające na funkcjonowanie wewnętrznej struktury instytucji kredytowej lub na prawa kadry zarządzającej bądź akcjonariuszy, nie muszą być ujęte w niniejszej dyrektywie, aby obowiązywać w Państwach Członkowskich w zakresie, w jakim, zgodnie z zasadami prawa prywatnego międzynarodowego, prawem obowiązującym jest prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia.
(9) Niektóre środki, w szczególności te związane z ciągłym spełnianiem warunków niezbędnych do otrzymania zezwolenia, zostały już wzajemnie uznane w zastosowaniu dyrektywą 2000/12/WE w zakresie, w jakim nie naruszają praw osób trzecich, istniejących przed przyjęciem tych środków.
(10) Osoby uczestniczące w działaniu wewnętrznych struktur instytucji kredytowych oraz kadra kierownicza i akcjonariusze tych instytucji występujący w ramach tych funkcji, do celów niniejszej dyrektywy nie są uważani za osoby trzecie.
(11) Należy powiadomić osoby trzecie o wdrożeniu środków reorganizacyjnych w Państwach Członkowskich, w których znajdują się oddziały, jeżeli środki te mogą utrudnić swobodę korzystania z niektórych ich praw.
(12) Zasada równego traktowania wierzycieli w odniesieniu do możliwości podejmowania działań wymaga od władz administracyjnych lub sądowych macierzystego Państwa Członkowskiego przyjęcia środków niezbędnych do tego, żeby wierzyciele z przyjmującego Państwa Członkowskiego mogli korzystać z prawa do podejmowania działań w ustanowionym terminie.
(13) Wymagany jest pewien stopień koordynacji ról pełnionych przez władze administracyjne lub sądowe w odniesieniu do środków służących reorganizacji i postępowania likwidacyjnego wobec oddziałów instytucji kredytowej z centralą poza Wspólnotą, znajdujących się w różnych Państwach Członkowskich.
(14) W przypadku braku środków służących reorganizacji lub jeżeli środki te zawiodły przeżywające trudności instytucje kredytowe muszą zostać zlikwidowane W takim wypadku konieczne jest wzajemne uznanie postępowania likwidacyjnego oraz jego skutków we Wspólnocie.
(15) Ważna rola, jaką odgrywają właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przed wszczęciem postępowania likwidacyjnego, może być kontynuowana przez czas trwania procesu likwidacji, żeby umożliwić jego prawidłowe przeprowadzenie.
(16) W celu zagwarantowania równego traktowania wierzycieli likwidacja instytucji kredytowej musi odbywać się zgodnie z zasadami jedności i powszechności, co wymaga, aby administracyjne lub sądowe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia posiadały wyłączną jurysdykcję, a ich decyzja była uznawana i powodowała we wszystkich Państwach Członkowskich, bez dodatkowych formalności, skutki przypisane jej przez prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia, chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej.
(17) Zwolnienie dotyczące skutków środków służących reorganizacji i postępowania likwidacyjnego w przypadku niektórych umów i praw ogranicza się do tych skutków i nie obejmuje innych zagadnień dotyczących środków służących reorganizacji i postępowania likwidacyjnego, takich jak zgłaszanie, weryfikacja, uwzględnianie i szeregowanie roszczeń dotyczących tych umów i praw oraz zasad dystrybucji wpływów ze sprzedaży aktywów podlegających prawu Państwa Członkowskiego pochodzenia.
(18) W przypadku wypłacalności instytucji kredytowej możliwa jest dobrowolna likwidacja.
Jednak nawet po rozpoczęciu dobrowolnej likwidacji administracyjne lub sądowe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia mogą, w uzasadnionych przypadkach, podjąć środki służące reorganizacji lub wszcząć postępowanie likwidacyjne.
(19) Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej jest jednym z nieuniknionych skutków likwidacji instytucji kredytowej.
Cofnięcie zezwolenia nie powinno spowodować jednak przerwania pewnych działań przez instytucję, o ile są one konieczne lub przydatne dla celów postępowania likwidacyjnego.
Państwo Członkowskie pochodzenia może mimo to taką kontynuację działań uzależnić od zgody i poddać nadzorowi swoich właściwych władz.
(20) Indywidualne dostarczenie informacji znanym wierzycielom jest równie istotne jak ich opublikowanie w celu umożliwienia im, o ile to konieczne, wniesienia roszczeń lub zgłoszenia uwag dotyczących roszczeń w określonym terminie.
Powinno się to odbywać bez dyskryminacji wierzycieli mających miejsce zamieszkania w innych Państwach Członkowskich niż Państwo Członkowskie pochodzenia, opartej na ich miejscu zamieszkania lub naturze roszczeń.
Wierzyciele muszą być regularnie, właściwie informowani przez cały czas trwania postępowania likwidacyjnego.
(21) Jedynie do celów zastosowania przepisów niniejszej dyrektywy do środków służących reorganizacji i postępowania likwidacyjnego wobec znajdujących się we Wspólnocie oddziałów instytucji kredytowej z centralą w kraju trzecim, definicje "Państwa Członkowskiego pochodzenia", "właściwych władz" i "władz administracyjnych lub sądowych" odnoszą się do Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się dany oddział.
(22) W przypadku instytucji kredytowej z centralą poza Wspólnotą, która ma oddziały w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, do każdego z tych oddziałów niniejsza dyrektywa będzie stosowana osobno.
W takim przypadku władze administracyjne lub sądowe, właściwe władze oraz zarządcy i likwidatorzy powinni dołożyć wszelkich starań w celu skoordynowania swych działań.
(23) Chociaż ważne jest stosowanie zasady, że prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia określa wszystkie, zarówno proceduralne, jak i materialne skutki środków służących reorganizacji lub postępowania likwidacyjnego, należy także uwzględnić, że skutki te mogą wchodzić w konflikt z zasadami zazwyczaj stosowanymi w kontekście działań ekonomicznych i finansowych danej instytucji kredytowej i jej oddziałów w innych Państwach Członkowskich.
W niektórych przypadkach odniesienie się do prawa innego Państwa Członkowskiego wymaga nieuniknionego wykorzystania zasady, że stosuje się prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia.
(24) Zastosowanie tej zasady jest szczególnie konieczne w celu zapewnienia ochrony pracownikom, którzy zawarli umowę o pracę z instytucją kredytową, bezpieczeństwa transakcji dotyczących pewnego rodzaju własności oraz ochrony spójności rynku regulowanego działającego zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, na którego terytorium odbywa się obrót danymi instrumentami finansowymi.
(25) Transakcje dokonane w ramach systemu płatności i rozliczeń objęte są postanowieniami dyrektywy (98/26/WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych [7].
(26) Przyjęcie niniejszej dyrektywy nie podważa przepisów dyrektywy 98/26/WE, zgodnie z którymi postępowanie upadłościowe nie powinno wpływać na realizację zamówień w ważny sposób wprowadzonych do systemu ani na zabezpieczenia przewidziane na potrzeby systemu.
(27) Niektóre środki służące reorganizacji lub postępowanie likwidacyjne wymagają wyznaczenia osoby do zarządzania tymi środkami lub postępowaniem.
Uznanie powyższej nominacji oraz uprawnień nominowanej osoby we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich stanowi niezbędny warunek wdrożenia decyzji podjętych w Państwie Członkowskim pochodzenia.
Jednakże należy określić granice, w ramach których może realizować swoje uprawnienia działając poza macierzystym Państwem Członkowskim.
(28) Wierzyciele, którzy zawarli umowy z instytucją kredytową przed podjęciem środków służących reorganizacji lub wszczęciem postępowania likwidacyjnego, powinni być chronieni przed przepisami Państwa Członkowskiego pochodzenia dotyczącymi nieważności, możliwości unieważnienia lub niemożności wprowadzenia w życie, jeżeli beneficjent transakcji przedłoży dowód, że zgodnie z prawem stosowanym do danej transakcji, nie ma możliwości zakwestionowania danego aktu prawnego.
(29) Poufność informacji odnoszących się do zakupów dokonanych przez osobę trzecią i ujętych w rejestrach lub na kontach dotyczących pewnych aktywów zapisanych w tych rejestrach lub na kontach oraz przez nabywców nieruchomości, powinna być przestrzegana nawet po rozpoczęciu postępowania likwidacyjnego lub po podjęciu środków służących reorganizacji.
Jedynym sposobem ochrony poufności informacji jest objęcie ważności transakcji kupna prawem obowiązującym w miejscu lokalizacji danej nieruchomości lub Państwa, którego władze prowadzą dany rejestr lub konto.
(30) Skutki środków służących reorganizacji lub skutki postępowania likwidacyjnego na czas toczącego się postępowania sądowego podlegają prawu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium trwa dane postępowanie sądowe, w drodze wyjątku od zastosowania lex concursus.
Skutki powyższych środków i procedur na pojedyncze działania egzekucyjne wynikające z tych postępowań sądowych podlegają prawu Państwa Członkowskiego pochodzenia, zgodnie z ogólnymi zasadami niniejszej dyrektywy.
(31) Należy dopilnować, by władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia niezwłocznie powiadomiły właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego o podjęciu środków służących reorganizacji lub o wszczęciu postępowania likwidacyjnego, jeżeli to możliwe przed podjęciem środków lub wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po podjęciu tych środków lub wszczęciu postępowania.
(32) Tajemnica zawodowa zgodnie z definicją zawartą w art. 30 dyrektywy 2000/12/WE stanowi niezbędny czynnik wszelkich procedur informowania i konsultacji.
Z tego powodu wszystkie władze administracyjne uczestniczące w tych procedurach powinny jej przestrzegać, podczas gdy władze sądowe podlegają w tym względzie odpowiednim przepisom prawa krajowego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do instytucji kredytowych i ich oddziałów w Państwach Członkowskich innych niż te, w których znajdują się ich zarejestrowane siedziby, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 pkt 1 i 3 dyrektywy 2000/12/WE, z zastrzeżeniem warunków i wyjątków określonych w art. 2 ust. 3 niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące oddziałów instytucji kredytowej z zarejestrowaną siedzibą spoza Wspólnoty mają zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy ta instytucja ma oddziały w przynajmniej dwóch Państwach Członkowskich Wspólnoty.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie pochodzenia w rozumieniu art. 1 pkt 6 dyrektywy 2000/12/WE,
- "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza przyjmujące Państwo Członkowskie w rozumieniu art. 1 pkt 7 dyrektywy 2000/12/WE,
- "oddział" oznacza oddział w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy 2000/12/WE,
- "właściwe władze" oznaczają właściwe władze w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 2000/12/WE,
- "zarządca" oznacza każdą osobę lub organ mianowane przez władze administracyjne lub sądowe, których zadaniem jest zarządzanie środkami służącymi reorganizacji,
- "władze administracyjne lub sądowe" oznaczają takie władze administracyjne lub sądowe Państw Członkowskich, które są właściwe do celów środków służących reorganizacji lub postępowania administracyjnego,
- "środki służące reorganizacji" oznaczają środki, które mają zachować lub przywrócić sytuację finansową instytucji kredytowej i które mogą mieć wpływ na wcześniejsze prawa osób trzecich, włączając środki obejmujące możliwość zawieszenia płatności, zawieszenia stosowania środków egzekucyjnych lub redukcji roszczeń,
- "likwidator" oznacza każdą osobę lub organ mianowane przez władze administracyjne lub sądowe, których zadaniem jest zarządzanie postępowaniem likwidacyjnym,
- "postępowanie likwidacyjne" oznacza łączne postępowanie wszczęte i monitorowane przez władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego w celu sprzedaży aktywów pod nadzorem tych władz, łącznie z przypadkiem, gdy postępowanie zakończono w rezultacie ugody lub innego, podobnego środka,
- "rynek regulowany" oznacza rynek regulowany w rozumieniu art. 1 pkt 13 dyrektywy 93/22/EWG,
- "instrumenty" oznaczają instrumenty określone w sekcji B Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG.
TYTUŁ II
ŚRODKI REORGANIZACYJNE
A. Instytucje kredytowe z centralą na terenie Wspólnoty
Artykuł 3
Przyjęcie środków służących reorganizacji — obowiązujące prawo
1.
Jedynie władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia są upoważnione do podejmowania decyzji w sprawie wdrożenia jednego lub więcej środków służących reorganizacji w instytucji kredytowej łącznie z oddziałami w innych Państwach Członkowskich.
2.
Środki służące reorganizacji stosowane będą zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i proceduralnymi stosowanymi w Państwie Członkowskim pochodzenia, chyba, że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej.
Środki te będą w pełni obowiązywać zgodnie z prawem tego Państwa Członkowskiego w całej Wspólnocie bez żadnych dodatkowych formalności, w tym wobec osób trzecich w innych Państwach Członkowskich, nawet jeżeli stosowane do nich zasady przyjmującego Państwa Członkowskiego nie przewidują podejmowania takich środków lub uzależniają ich wdrożenie od warunków, które nie są spełnione.
Środki służące reorganizacji obowiązują w całej Wspólnocie od chwili wejścia w życie w Państwie Członkowskim, w którym zostały podjęte.
Artykuł 4
Informacja dla właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego
Władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia poinformują niezwłocznie, przy użyciu wszelkich dostępnych środków, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego o podjęciu decyzji o wdrożeniu środków służących reorganizacji, łącznie ze skutkami wdrożenia tych środków, jeśli to możliwe przed podjęciem tych środków lub niezwłocznie po ich podjęciu.
Informacja ta zostanie przekazana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Artykuł 5
Informacja dla władz nadzorczych Państwa Członkowskiego pochodzenia
Jeżeli władze administracyjne lub sądowe przyjmującego Państwa Członkowskiego uznają za konieczne wdrożenie w ramach terytorium tego Państwa jednego lub więcej środków służących reorganizacji, poinformują o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Informacja ta zostanie przekazana przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
Publikacja
1.
Jeżeli wdrożenie środków służących reorganizacji, w sprawie których podjęto decyzję zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2, może naruszyć prawa osób trzecich w przyjmującym Państwie Członkowskim i jeżeli przeciwko decyzji o zastosowaniu tych środków w Państwie Członkowskim pochodzenia może zostać wniesione odwołanie, władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia, zarządca lub inna właściwie umocowana osoba w Państwie Członkowskim pochodzenia opublikują wypis z decyzji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w dwóch dziennikach ogólnokrajowych w każdym z przyjmujących Państw Członkowskich, w celu umożliwienia skorzystania we właściwym czasie z prawa do odwołania.
2.
Wypis z decyzji przewidzianej w ust. 1 zostanie przekazany, przy najbliższej okazji, najwłaściwszą drogą do Urzędu ds. Publikacji Urzędowych Wspólnot Europejskich oraz do dwóch ogólnokrajowych dzienników w każdym z przyjmujących Państw Członkowskich.
3.
Urząd ds. Publikacji Urzędowych Wspólnot Europejskich opublikuje wypis najpóźniej w ciągu dwunastu dni od jego wysłania.
4.
Wypis z decyzji przeznaczony do publikacji będzie określać, w języku lub językach urzędowych zainteresowanych Państw Członkowskich, cel i podstawę prawną podjętej decyzji, okres, w którym przysługuje prawo do odwołania, konkretną i zrozumiałą datę wygaśnięcia tego okresu oraz dokładny adres właściwych władz lub sądu rozpatrującego odwołanie.
5.
Środki służące reorganizacji stosuje się niezależnie od środków zalecanych w ust. 1-3 i w pełni obowiązują w stosunku do wierzycieli, chyba że władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia lub prawo tego Państwa, któremu podlegają takie środki, stanowi inaczej.
Artykuł 7
Obowiązek informowania znanych wierzycieli i prawo do wnoszenia roszczeń
1.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego pochodzenia wymaga wniesienia roszczenia w celu jego uznania lub przewiduje obowiązek powiadamiania o środkach wierzycieli mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub centralę w tym Państwie, władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia lub zarządzający poinformują również znanych wierzycieli mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub centralę w innych Państwach Członkowskich, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 14 i art. 17 ust. 1.
2.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego pochodzenia przyznaje wierzycielom mającym miejsce zamieszkania, siedzibę lub centralę w tym Państwie prawo do wnoszenia roszczeń lub przedstawiania uwag w sprawie roszczeń, wierzycielom mającym miejsce zamieszkania, siedzibę lub centralę w innych Państwach Członkowskich również przysługuje to prawo, zgodnie z procedurami określonymi w art. 16 i art. 17 ust. 2.
B. Instytucje kredytowe z centralą poza Wspólnotą
Artykuł 8
Oddziały instytucji kredytowych państw trzecich
1.
Władze administracyjne i sądowe przyjmującego Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się oddział instytucji kredytowej z centralą poza Wspólnotą niezwłocznie poinformują, przy użyciu wszelkich dostępnych środków, właściwe władze innych przyjmujących Państw Członkowskich, na których terytorium ta instytucja otworzyła oddziały znajdujące się w wykazie określonym w art. 11 dyrektywy 2000/12/WE i publikowanym raz w roku w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, o decyzji w sprawie podjęcia środków służących reorganizacji, łącznie z ewentualnymi praktycznymi skutkami tych środków, jeśli to możliwe przed podjęciem tych środków lub niezwłocznie po ich podjęciu.
Informacja ta zostanie przekazana przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, którego władze administracyjne lub sądowe podejmują decyzję o zastosowaniu tych środków.
2.
Władze administracyjne lub sądowe, określone w ust. 1, dołożą wszelkich starań w celu skoordynowania swoich działań.
TYTUŁ III
POSTĘPOWANIE LIKWIDACYJNE
A. Instytucje kredytowe z centralą na terenie Wspólnoty
Artykuł 9
Wszczęcie postępowania likwidacyjnego — informacja do przekazania innym właściwym władzom
1.
Jedynie władze administracyjne i sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia odpowiedzialne za likwidację są uprawnione do podejmowania decyzji w sprawie wszczęcia postępowania likwidacyjnego dotyczącego instytucji kredytowej, łącznie z oddziałami w innych Państwach Członkowskich.
Decyzja o wszczęciu postępowania likwidacyjnego podjęta przez władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia będzie uznana, bez żadnych dodatkowych formalności, za obowiązującą na terytorium wszystkich innych Państw Członkowskich i będzie obowiązywać na terytorium tych Państw w tym samym czasie, co na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym wszczęto to postępowanie.
2.
Władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia niezwłocznie poinformują, przy użyciu wszelkich dostępnych środków, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego o podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania likwidacyjnego, łącznie z ewentualnymi praktycznymi skutkami takiego postępowania, jeśli to możliwe przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu.
Informacja ta zostanie przekazana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Artykuł 10
Prawo obowiązujące
1.
Instytucja kredytowa podlega likwidacji zgodnie z przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi i proceduralnymi obowiązującymi w macierzystym Państwie Członkowskim, chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej.
2.
Prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia określa w szczególności:
a) dobra podlegające zarządowi oraz sposób postępowania z dobrami nabytymi przez instytucję kredytową po wszczęciu postępowania likwidacyjnego;
b) odpowiednie uprawnienia instytucji kredytowej i likwidatora;
c) warunki zastosowania potrąceń;
d) wpływ postępowania likwidacyjnego na obowiązujące umowy, w których dana instytucja kredytowa jest stroną;
e) wpływ postępowania likwidacyjnego na postępowania wszczęte przez indywidualnych wierzycieli, z wyjątkiem trwających postępowań sądowych, przewidzianych art. 32;
f) roszczenia, jakie zostaną wniesione przeciwko instytucji kredytowej oraz sposób postępowania z roszczeniami wniesionymi po wszczęciu postępowania likwidacyjnego;
g) zasady wnoszenia, weryfikacji i przyjmowania roszczeń;
h) zasady określające dystrybucję wpływów ze sprzedaży aktywów, kolejność zaspokajania roszczeń oraz prawa wierzycieli, którzy uzyskali częściowe zadośćuczynienie po wszczęciu postępowania upadłościowego na mocy prawa in re lub w formie potrącenia;
i) warunki i skutki zamknięcia postępowania upadłościowego, w szczególności w formie ugody;
j) prawa wierzycieli po zamknięciu postępowania likwidacyjnego;
k) kto ma ponieść koszty i wydatki związane z postępowaniem likwidacyjnym;
l) zasady określające nieważność, możliwość unieważnienia lub niemożność wprowadzenia w życie aktów prawnych szkodliwych dla wszystkich wierzycieli.
Artykuł 11
Konsultacje właściwych władz poprzedzające dobrowolną likwidację
1.
Przed podjęciem decyzji o dobrowolnej likwidacji organy instytucji kredytowej przeprowadzą, w najbardziej stosownej formie, konsultacje z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego pochodzenia.
2.
Dobrowolna likwidacja instytucji kredytowej nie wyklucza podjęcia środków służących reorganizacji lub wszczęcia postępowania likwidacyjnego.
Artykuł 12
Cofnięcie zezwolenia dla instytucji kredytowej
1.
W przypadku podjęcia decyzji o wszczęciu postępowania likwidacyjnego wobec instytucji kredytowej na skutek braku lub niepowodzenia zastosowanych środków służących reorganizacji, zezwolenie dla instytucji zostanie cofnięte zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 9 dyrektywy 2000/12/WE.
2.
Cofnięcie zezwolenia przewidzianego w ust. 1 nie stanowi przeszkody dla osoby lub osób, którym powierzono przeprowadzenie likwidacji kontynuowania niektórych działań instytucji kredytowej, o ile jest to potrzebne lub odpowiednie dla celów likwidacji.
Państwo Członkowskie pochodzenia może postanowić, że tego rodzaju działania będą przeprowadzane za zgodą i pod nadzorem właściwych władz tego państwa.
Artykuł 13
Publikacja
Likwidatorzy lub władze administracyjne czy sądowe ogłoszą decyzję o wszczęciu postępowania likwidacyjnego w formie publikacji wyciągu z decyzji o likwidacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w co najmniej dwóch ogólnokrajowych dziennikach w każdym z przyjmujących Państw Członkowskich.
Artykuł 14
Dostarczenie informacji znanym wierzycielom
1.
Po wszczęciu postępowania likwidacyjnego władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia lub likwidator, niezwłocznie, indywidualnie poinformują znanych wierzycieli mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub centralę w innych Państwach Członkowskich, z wyjątkiem przypadków, gdy ustawodawstwo państwa pochodzenia nie wymaga wniesienia roszczenia w celu jego uznania.
2.
Powyższe informacje dostarczone w postaci powiadomienia powinny w szczególności określać limity czasu, kary za nieprzestrzeganie tych limitów czasu, organy lub władze uprawnione do przyjmowania wnoszonych roszczeń lub zgłaszanych uwag w sprawie tych roszczeń oraz inne określone środki.
Powiadomienie takie powinno również określać, czy wierzyciele posiadający preferencyjne lub zabezpieczone in re roszczenia muszą wnosić roszczenia.
Artykuł 15
Wywiązywanie się z zobowiązań
W przypadku wywiązania się ze zobowiązania na rzecz instytucji kredytowej niebędącej osobą prawną i podlegającej postępowaniu likwidacyjnemu wszczętemu w innym Państwie Członkowskim, jeżeli to zobowiązanie było należne likwidatorowi prowadzącemu to postępowanie, uznaje się, że osoba wywiązująca się ze zobowiązania wywiązała się z niego, jeśli nie była poinformowana o wszczęciu postępowania.
W przypadku wywiązania się ze zobowiązania przed ukazaniem się publikacji określonej w art. 13, zakłada się, że osoba wywiązująca się ze zobowiązania, przy braku dowodów świadczących inaczej, nie była poinformowana o wszczęciu postępowania likwidacyjnego; w przypadku wywiązania się ze zobowiązania po ukazaniu się publikacji określonej w art. 13, zakłada się, że osoba wywiązująca się ze zobowiązania, przy braku dowodów świadczących inaczej, była poinformowana o wszczęciu postępowania likwidacyjnego.
Artykuł 16
Prawo do wnoszenia roszczeń
1.
Każdemu wierzycielowi mającemu miejsce zamieszkania, siedzibę lub centralę w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie pochodzenia, włączając publiczne władze Państw Członkowskich, przysługuje prawo do wnoszenia roszczeń lub zgłaszania pisemnych uwag w sprawie roszczeń.
2.
Roszczenia wszystkich wierzycieli mających miejsca zamieszkania, siedziby lub centrale w Państwach Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie pochodzenia, będą traktowane jednakowo i zgodnie z tą samą kolejnością zaspokajania roszczeń, co równoważne roszczenia wierzycieli mających miejsce zamieszkania, siedziby lub centrale w Państwie Członkowskim pochodzenia.
3.
Z wyjątkiem przypadków, kiedy prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia wymaga zgłaszania uwag dotyczących roszczeń, wierzyciel wysyła kopie ewentualnych dokumentów towarzyszących i wskazuje rodzaj roszczenia, datę jego powstania i kwotę roszczenia; informuje również, czy rości sobie prawo do preferencji, zabezpieczenia in re lub zastrzeżenia tytułu własności w odniesieniu do swojego roszczenia oraz jakie aktywa są objęte tym zabezpieczeniem.
Artykuł 17
Języki
1.
Informacje określone w art. 13 i 14 zostaną dostarczone w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego pochodzenia.
W tym celu należy wykorzystać formularz opatrzony nagłówkiem we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej, o treści "Zaproszenie do wniesienia roszczenia.
Obowiązują limity czasowe" lub, jeżeli prawo Państwa Członkowskiego pochodzenia przewiduje zgłaszanie uwag dotyczących roszczeń, o treści "Zaproszenie do zgłaszania uwag dotyczących roszczeń.
Obowiązują limity czasowe".
2.
Każdy wierzyciel mający miejsce zamieszkania, siedzibę lub centralę w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie pochodzenia może wnieść roszczenie lub zgłosić uwagi dotyczące roszczenia w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych tego Państwa.
W takim wypadku jednak wniesienie roszczenia lub zgłoszenie uwag dotyczących roszczenia powinno być opatrzone nagłówkiem "Wniesienie roszczenia" lub "Zgłoszenie uwag dotyczących roszczenia" w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Ponadto, od takiego wierzyciela można wymagać, żeby roszczenie lub uwagi dotyczące roszczenia były przetłumaczone na ten język.
Artykuł 18
Regularne informowanie wierzycieli
Likwidatorzy zobowiązani są regularnie, we właściwy sposób, informować wierzycieli, w szczególności o postępach w procesie likwidacji.
B. Instytucje kredytowe z centralą poza terytorium Wspólnoty
Artykuł 19
Oddziały instytucji kredytowych państw trzecich
1.
Władze administracyjne lub sądowe przyjmującego Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się oddział instytucji kredytowej z centralą poza Wspólnotą, poinformują niezwłocznie i przy użyciu wszelkich dostępnych środków właściwe władze innych przyjmujących Państw Członkowskich, w których znajdują się oddziały tej instytucji kredytowej z wykazu określonego w art. 11 dyrektywy 2000/12/WE, publikowanego co roku w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, o podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania likwidacyjnego, wraz z ewentualnymi praktycznymi skutkami tego postępowania, jeśli to możliwe przed wszczęciem postępowania lub bezpośrednio po jego wszczęciu.
Informacja ta zostanie przekazana przez właściwe władze pierwszego z wymienionych powyżej przyjmujących Państw Członkowskich.
2.
Władze administracyjne lub sądowe, które postanowiły wszcząć postępowanie likwidacyjne wobec oddziału instytucji kredytowej z centralą poza Wspólnotą, poinformują właściwe władze innych przyjmujących Państw Członkowskich o wszczęciu postępowania likwidacyjnego i cofnięciu zezwolenia.
Informacja ta zostanie ogłoszona przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, które postanowiło wszcząć postępowanie.
3.
Władze administracyjne lub sądowe, określone w ust. 1, dołożą wszelkich starań w celu skoordynowania swoich działań.
Likwidatorzy również dołożą wszelkich starań w celu skoordynowania swoich działań.
TYTUŁ IV
WSPÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE ŚRODKÓW SŁUŻĄCYCH REORGANIZACJI I POSTĘPOWANIA LIKWIDACYJNEGO
Artykuł 20
Skutki dla niektórych umów i praw
Skutki zastosowania środków służących reorganizacji lub wszczęcia postępowania likwidacyjnego:
a) umowy o pracę i stosunki pracy podlegają wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego regulującemu kwestie umów o pracę;
b) umowy przyznające prawo do nabycia lub korzystania z nieruchomości podlegają wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się dana nieruchomość.
To prawo ustala, czy dana własność stanowi ruchomość czy nieruchomość;
c) prawa dotyczące nieruchomości, statków lub samolotów wymagających rejestracji w rejestrze publicznym podlegają wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego, z upoważnienia którego rejestr jest prowadzony.
Artykuł 21
Prawa in re osób trzecich
1.
Podjęcie środków służących reorganizacji lub wszczęcie postępowania likwidacyjnego nie ogranicza praw in re wierzycieli lub osób trzecich w odniesieniu do aktywów materialnych i niematerialnych, ruchomości i nieruchomości — zarówno poszczególnych aktywów, jak i całych zbiorów złożonych z nieokreślonych aktywów, które mogą ulegać zmianie od czasu do czasu — należących do instytucji kredytowej i znajdujących się na terytorium innego Państwa Członkowskiego w chwili podjęcia tych środków lub wszczęcia postępowania likwidacyjnego.
2.
Prawa określone w ust. 1 w szczególności oznaczają:
a) prawo do zbywania tych aktywów lub zlecenia zbycia tych aktów, prawo do czerpania korzyści z pożytków lub dochodu z tych aktywów, w szczególności z tytułu zastawu lub hipoteki;
b) wyłączne prawo do zadośćuczynienia roszczeniu, w szczególności prawo gwarantowane zastawem w odniesieniu do roszczenia lub cesją roszczenia w formie gwarancji;
c) prawo żądania wydania aktywów i/lub wymagania ich restytuowania przez jakąkolwiek osobę posiadającą lub użytkującą te aktywa wbrew woli uprawnionej do tego strony;
d) prawo in re do czerpania korzyści z użytkowania aktywów.
3.
Prawo zapisane w rejestrze publicznym i skuteczne wobec osób trzecich, które pozwala uzyskać prawo in re w rozumieniu ust. 1, uznane będzie za prawo in re.
4.
Ustęp 1 nie wyklucza działań związanych z nieważnością, możliwością unieważnienia lub niemożnością wprowadzenia w życie określonych w art. 10 ust. 2 lit. l).
Artykuł 22
Zastrzeżenie tytułu
1.
Podjęcie środków służących reorganizacji lub wszczęcie postępowania likwidacyjnego wobec instytucji kredytowej nabywającej aktywa nie narusza praw sprzedawcy opartych na zastrzeżeniu tytułu, jeśli w chwili podejmowania takich środków lub wszczynania takiego postępowania aktywa te znajdowały się na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż państwo, w którym podjęto takie środki lub wszczęto takie postępowanie.
2.
Podjęcie środków służących reorganizacji lub wszczęcie postępowania likwidacyjnego wobec instytucji kredytowej sprzedającej aktywa po dostarczeniu tych aktywów nie stanowi podstawy do odstąpienia lub wypowiedzenia umowy sprzedaży i nie ogranicza prawa nabywcy do objęcia tytułu do danych aktywów, jeśli w chwili podejmowania tych środków lub wszczynania postępowania sprzedawane aktywa znajdowały się na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż państwo, w którym podjęto takie środki lub wszczęto takie postępowanie.
3.
Ustęp 1 i 2 nie wykluczają działań związanych z nieważnością, możliwością unieważnienia lub niemożnością wprowadzenia w życie określonych w art. 10 ust. 2 lit. l).
Artykuł 23
Potrącenie
1.
Podjęcie środków służących reorganizacji lub wszczęcie postępowania likwidacyjnego nie narusza prawa wierzycieli do żądania potrącenia kwoty ich roszczeń od kwoty roszczeń instytucji kredytowej, jeżeli takie potrącenia są dopuszczane przez obowiązujące prawo regulujące kwestie roszczeń instytucji kredytowych.
2.
Przepis ust. 1 nie wyklucza działań związanych z nieważnością, z możliwością unieważnienia lub niemożnością wprowadzenia w życie określonych w art. 10 ust. 2 lit. l).
Artykuł 24
Lex rei sitae
Egzekucja praw własności do instrumentów lub innych praw do takich instrumentów, których istnienie lub transfer zakłada wpisanie ich do rejestru, konta lub scentralizowanego systemu depozytowego prowadzonego lub umiejscowionego w Państwie Członkowskim, podlega prawu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium prowadzone lub umiejscowione są rejestr, konto lub scentralizowany system depozytowy, w którym te prawa są zarejestrowane.
Artykuł 25
Umowy o kompensowanie sald
Umowy o kompensowanie sald są regulowane wyłącznie prawem zobowiązaniowym, któremu podlegają te umowy.
Artykuł 26
Umowy odkupu
Bez uszczerbku dla art. 24, umowy odkupu są regulowane wyłącznie prawem zobowiązaniowym, któremu podlegają te umowy.
Artykuł 27
Rynki regulowane
Bez uszczerbku dla art. 24, transakcje zawierane w kontekście rynku regulowanego objęte są wyłącznie prawem zobowiązaniowym, któremu podlegają te transakcje.
Artykuł 28
Dowód nominacji likwidatora
1.
Nominacja zarządcy lub likwidatora wymaga potwierdzenia uwierzytelnionym odpisem oryginalnej decyzji o nominacji tego zarządcy lub likwidatora, bądź innym zaświadczeniem wydanym przez władze administracyjne lub sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Może być wymagane tłumaczenie na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zarządca lub likwidator zamierza działać.
Nie wymaga się żadnej legalizacji ani innych podobnych formalności.
2.
Zarządcy i likwidatorzy są uprawnieni do korzystania na terenie wszystkich Państw Członkowskich ze wszystkich uprawnień, jakimi dysponują na terytorium Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Mogą oni także wyznaczać osoby do pomocy lub, o ile jest to stosowne, reprezentowania ich w trakcie realizacji środków służących reorganizacji lub w trakcie postępowania likwidacyjnego, zwłaszcza w przyjmujących Państwach Członkowskich i w szczególności w celu udzielenia wsparcia wierzycielom w przezwyciężeniu trudności napotkanych w przyjmującym Państwie Członkowskim.
3.
Korzystając ze swoich uprawnień zarządca lub likwidator zobowiązany jest przestrzegać prawa Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pragnie podejmować działania, w szczególności w odniesieniu do procedur sprzedaży aktywów i informowania pracowników.
Uprawnienia te nie obejmują użycia siły lub prawa wyrokowania w sporach lub postępowaniach sądowych.
Artykuł 29
Wpis do rejestru publicznego
1.
Administrator, likwidator lub władze administracyjne czy sądowe Państwa Członkowskiego pochodzenia mogą zażądać wpisania środka służącego reorganizacji lub decyzji o wszczęciu postępowania likwidacyjnego do rejestru gruntów, rejestru handlowego lub innego rejestru publicznego prowadzonego w innym Państwie Członkowskim.
Państwo Członkowskie może jednak uznać taki wpis za obowiązkowy.
W takim wypadku osoby lub władze określone w poprzednim akapicie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu dokonania takiego wpisu.
2.
Koszty dokonania wpisu uważane będą za koszty i wydatki poniesione w ramach postępowania.
Artykuł 30
Akty prawne mające ujemne skutki
1.
Artykuł 10 nie ma zastosowania do zasad odnoszących się do nieważności, możliwości unieważnienia lub niemożności wprowadzenia w życie aktów prawnych mających ujemne skutki dla wierzycieli jako całości, jeżeli beneficjent tych aktów prawnych przedstawi dowody na to, że:
- akt prawny mający ujemne skutki dla wierzycieli jako całości podlega prawu innego Państwa Członkowskiego niż Państwo Członkowskie pochodzenia, i
- prawo to nie zezwala na podważenie w żaden sposób tego aktu.
2.
Jeżeli środek służący reorganizacji ustanowiony przez władze sądowe określa zasady nieważności, możliwości unieważnienia lub niemożności wprowadzenia w życie aktów prawnych mających ujemne skutki dla wierzycieli jako całości, przyjęte przed ustanowieniem danego środka, art. 3 ust. 2 nie ma zastosowania do przypadków określonych w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 31
Ochrona osób trzecich
Jeżeli na mocy aktu przyjętego po podjęciu środka służącego reorganizacji lub wszczęciu postępowania likwidacyjnego, instytucja kredytowa sprzedaje następujące aktywa:
- nieruchomości,
- statki lub samoloty wymagające wpisu do rejestru publicznego, lub
- instrumenty lub prawa do takich instrumentów, których istnienie lub transfer zakłada wcześniejsze wpisanie ich do rejestru, konta lub scentralizowanego systemu depozytowego prowadzonego lub umiejscowionego w Państwie Członkowskim,
ważność tego aktu podlega prawu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się dana nieruchomość lub którego władze prowadzą ten rejestr, konto lub scentralizowany system depozytowy.
Artykuł 32
Sprawy sądowe w toku
Skutki środków służących reorganizacji lub postępowań likwidacyjnych na toczącą się sprawę sądową dotyczącą aktywów lub praw, których pozbawiono instytucję kredytową, podlegają wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego, w którym toczy się dana sprawa.
Artykuł 33
Tajemnica zawodowa
Wszystkie osoby, od których wymaga się otrzymywania lub ujawniania informacji dotyczących procedur informacyjnych lub doradczych ustanowionych w art. 4, 5, 8, 9, 11 i 19, zobowiązane są dotrzymać tajemnicy zawodowej zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w art. 30 dyrektywy 2000/12/WE, z wyjątkiem władz sądowych, do których stosują się przepisy prawa krajowego.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 34
Wdrożenie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy do dnia 5 maja 2004 r. włącznie i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy krajowe przyjęte z zastosowaniem niniejszej dyrektywy stosować się będą wyłącznie do środków służących reorganizacji lub postępowań likwidacyjnych podjętych lub wszczętych po terminie, o którym mowa w pierwszym akapicie.
Środki podjęte lub postępowania wszczęte przed tym terminem nadal będą podlegać prawu obowiązującemu w chwili podjęcia tych środków lub wszczęcia postępowań.
2.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 35
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem opublikowania.
Artykuł 36
Adresaci
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 kwietnia 2001 r.
w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 94/58/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy [3] została w znacznym stopniu zmieniona [4]; z tego względu powinna ona, dla jasności i lepszego zrozumienia, zostać skonsolidowana.
(2) Działania, jakie mają być podjęte na poziomie wspólnotowym w obszarze bezpieczeństwa na morzu oraz zapobiegania zanieczyszczeniu morza, powinny być zgodne z zasadami i normami uzgodnionymi na forum międzynarodowym.
(3) W swoich konkluzjach z dnia 25 stycznia 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczaniu we Wspólnocie, Rada odnotowała znaczenie czynnika ludzkiego dla bezpiecznych działań statków.
(4) W swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa na morzu [5], Rada określiła cel usunięcia załóg niespełniających norm oraz określiła jako priorytetowy cel poprawę kształcenia i edukacji przez rozwijanie wspólnych norm w zakresie minimalnego poziomu wyszkolenia personelu kluczowego, w tym kwestii wspólnego języka na pokładach statków wspólnotowych.
(5) W swojej rezolucji z dnia 24 marca 1997 r. [6] w sprawie nowej strategii mającej na celu zwiększenie konkurencyjności żeglugi wspólnotowej, Rada wyraziła zamierzenie wspierania zatrudniania marynarzy Wspólnoty oraz personelu brzegowego; w tym celu Rada postanowiła, iż powinno zostać podjęte działanie celem wspomożenia żeglugi wspólnotowej w jej dążeniu do zagwarantowania wysokiej jakości i poprawienia jej konkurencyjności przez zapewnienie wysokiej jakości ustawicznego szkolenia marynarzy Wspólnoty wszystkich szczebli oraz personelu brzegowego.
(6) Standardy szkolenia mającego na celu przyznanie świadectw uprawnień zawodowych marynarzom różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; taka różnorodność ustawodawstw krajowych w obszarze szkoleń, objętym niniejszą dyrektywą nie zapewnia jednolitego poziomu szkoleń wymaganego w interesie bezpieczeństwa na morzu.
(7) Dyrektywy Rady 89/48/EWG [7] oraz 92/51/EWG [8] w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego stosują się do zawodów morskich objętych niniejszą dyrektywą; pomogą one wspierać zgodność ze zobowiązaniami ustanowionymi w Traktacie, znoszącymi przeszkody w zakresie swobodnego przepływu osób i usług między Państwami Członkowskimi.
(8) Wzajemne uznawanie dyplomów i świadectw przewidziane na podstawie ogólnego systemu dyrektyw nie zapewnia zawsze znormalizowanego poziomu wyszkolenia wszystkich marynarzy odbywających służbę na pokładzie statków pod banderą Państwa Członkowskiego; jednakże jest to istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa na morzu.
(9) Istotne jest zatem, określenie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy we Wspólnocie; właściwe jest, aby działania w tym obszarze powinny opierać się na standardach dotyczących szkolenia uzgodnionych już na poziomie międzynarodowym, tj. Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) (Konwencja STCW) z 1978 r., zmienionej w 1995 r.; wszystkie Państwa Członkowskie są stronami tej Konwencji.
(10) Państwa Członkowskie mogą określić standardy wyższe od minimalnych standardów określonych w Konwencji STCW i niniejszej dyrektywie.
(11) Przepisy Konwencji STCW określone w załączniku I do niniejszej dyrektywy powinny zostać uzupełnione o obowiązkowe przepisy zawarte w części A Kodu STCW; część B Kodu STCW zawiera zalecane wytyczne mające w zamierzeniu wsparcie dla stron Konwencji STCW oraz podmioty włączone w jej wykonywanie, stosowanie lub wprowadzanie w życie jej środków celem pełnej realizacji Konwencji w sposób jednolity.
(12) Celem wzmocnienia bezpieczeństwa na morzu oraz zapobiegania zanieczyszczeniu morza, w niniejszej dyrektywie powinny zostać określone minimalne okresy spoczynku dla personelu wachtowego zgodnie z Konwencją STCW; przepisy takie powinny być stosowane bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady nr 1999/63/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącej Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy, przyjętej przez Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i Federację Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) — Załącznik: Umowa Europejska w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy [9].
(13) Celem zwiększenia bezpieczeństwa na morzu oraz zapobiegania stratom w ludziach i zanieczyszczeniu morskiemu należy usprawnić komunikację między członkami załóg na pokładzie statków pływających na wodach Wspólnoty.
(14) Personel na pokładzie statków pasażerskich wyznaczony do pomocy pasażerom w sytuacjach nagłych powinien móc porozumiewać się z pasażerami.
(15) Załogi pełniące służbę na pokładzie tankowców przewożących ładunki trujące lub zanieczyszczające powinny być w stanie skutecznie radzić sobie z zapobieganiem wypadkom oraz sytuacjami niebezpiecznymi.
Najważniejsze jest, aby ustanowiona została właściwa komunikacja między kapitanem, oficerami i szeregowymi marynarzami, obejmująca wymogi przewidziane w art. 17.
(16) Należy podjąć środki celem zapewnienia, by poziom wiedzy fachowej marynarzy posiadających świadectwa wydane przez państwa trzecie był zgodny z wymogami zawartymi w Konwencji STCW.
(17) Aby zrealizować ten cel należy określić na terytorium Wspólnoty wspólne kryteria uznawania świadectw zagranicznych; ustanowienie wspólnych kryteriów uznawania przez Państwa Członkowskie świadectw wydanych przez państwa trzecie powinno opierać się na wymogach dotyczących szkolenia i wydawania świadectw uzgodnionych w ramach Konwencji STCW.
(18) W interesie bezpieczeństwa na morzu Państwa Członkowskie powinny uznawać kwalifikacje dowodzące wymaganego poziomu wyszkolenia jedynie, jeśli są one wydane przez lub w imieniu stron Konwencji STCW określonych przez Komitet ds. Bezpieczeństwa na Morzu (MSC) Międzynarodowej Organizacji Morskiej jako te, które wykazały, i wciąż wykazują, pełną skuteczność w spełnianiu standardów określonych w konwencji; aby wypełnić lukę czasową do chwili zdolności MSC do dokonania takiego określenia, konieczna jest procedura wstępnego uznawania świadectw.
(19) W odpowiednim przypadku, należy przeprowadzić inspekcję instytutów morskich oraz programów i kursów szkoleniowych; należy zatem ustalić kryteria takiej inspekcji.
(20) Należy ustanowić Komitet wspierający Komisję w wykonywaniu zadań związanych z wykonywaniem uznawania świadectw wydanych przez instytuty szkoleniowe lub administracje państw trzecich.
(21) Od Państw Członkowskich, jako władz portowych, wymaga się wzmocnienia bezpieczeństwa oraz zapobiegania zanieczyszczeniom wód Wspólnoty przez priorytetową inspekcję statków pływających pod banderą państwa trzeciego, które nie ratyfikowało Konwencji STCW, zapewniając tym samym, iż jednostki pod banderą państwa trzeciego nie są dłużej traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany.
(22) Właściwe jest objęcie zakresem niniejszej dyrektywy przepisów dotyczących kontroli państwowej w porcie, do czasu zmiany dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [10] celem przeniesienia do tej dyrektywy przepisów w sprawie kontroli w państwie portu zawartych w art. 17 lit. f) art. 19, 20 i 21 niniejszej dyrektywy.
(23) Niezbędne jest zapewnienie procedur dostosowania niniejszej dyrektywy do zmian w konwencjach i kodeksach międzynarodowych.
(24) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(25) Rada powinna dokonać przeglądu załącznika II w świetle doświadczenia zdobytego w stosowaniu niniejszej dyrektywy, działając na wniosek Komisji, który ma zostać przedłożony w okresie pięciu lat od dnia 25 maja 2003 r.
(26) Do dnia 1 lutego 2002 r. Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do przyjmowania na pokład swych statków marynarzy posiadających świadectwa wydane zgodnie z przepisami, które były stosowane przed dniem 1 lutego 1997 r., datą wejścia w życie zrewidowanej Konwencji STCW, pod warunkiem że marynarze ci rozpoczęli służbę lub szkolenie przed dniem 1 sierpnia 1998 r.
(27) Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw określonych w załączniku III części B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "kapitan" oznacza osobę dowodzącą statkiem;
2) "oficer" oznacza członka załogi, innego niż kapitan, wyznaczonego jako taki na mocy prawa lub przepisów krajowych lub, w przypadku braku wyznaczenia, umowy zbiorowej lub zwyczaju;
3) "oficer pokładowy" oznacza oficera posiadającego kwalifikacje zgodne z przepisami załącznika I rozdział II;
4) "starszy oficer" oznacza oficera niższego rangą jedynie od kapitana, na którego przechodzi obowiązek dowodzenia statkiem w przypadku niedyspozycji kapitana;
5) "mechanik" oznacza oficera posiadającego kwalifikacje zgodne z przepisami załącznika I rozdział III;
6) "starszy mechanik" oznacza starszego mechanika odpowiedzialnego za urządzenia napędowe oraz działanie i konserwację instalacji mechanicznych i elektrycznych na statku;
7) "drugi mechanik" oznacza oficera niższego rangą jedynie od pierwszego oficera mechanika, na którego przechodzi odpowiedzialność za napęd oraz działanie i konserwację instalacji mechanicznych i elektrycznych na statku w przypadku niedyspozycji starszego oficera mechanika;
8) "pomocniczy mechanik" oznacza osobę szkolącą się na oficera mechanika i wyznaczoną jako taki na mocy prawa lub przepisów krajowych;
9) "operator radiowy" oznacza osobę posiadającą odpowiednie świadectwo wydane lub uznane przez właściwe władze na podstawie przepisów rozporządzeń radiowych, zgodnie z ich definicją w pkt 18;
10) "szeregowy marynarz" oznacza członka załogi statku innego niż kapitan lub oficer;
11) "statek pełnomorski" oznacza statek inny niż te, pływające wyłącznie na wodach śródlądowych lub pływające na, lub w bezpośredniej bliskości wód lub akwenów, gdzie obowiązują przepisy portowe;
12) "statek pływający pod banderą Państwa Członkowskiego" oznacza statek zarejestrowany i pływający pod banderą Państwa Członkowskiego zgodnie z jego ustawodawstwem.
Statek nieodpowiadający tej definicji uznaje się za pływający pod banderą państwa trzeciego;
13) "rejsy przybrzeżne" oznaczają rejsy w pobliżu Państwa Członkowskiego, zgodnie z definicją określoną przez to Państwo Członkowskie;
14) "siła napędowa" oznacza całkowitą maksymalną stałą moc znamionową wyrażoną w kilowatach wszystkich głównych urządzeń napędowych statku widniejących na świadectwie rejestracji statku lub innym dokumencie urzędowym;
15) "zbiornikowiec do przewozu ropy" oznacza statek zbudowany i używany do masowego przewozu ropy naftowej oraz produktów naftowych luzem;
16) "chemikaliowiec" oznacza statek zbudowany lub przystosowany i używany do masowego przewozu luzem któregokolwiek z produktów ciekłych wymienionych w rozdziale 17 międzynarodowego kodeksu chemikaliów obowiązującego od dnia 25 maja 1998 r.;
17) "zbiornikowiec przewożący gaz płynny" oznacza statek zbudowany lub przystosowany i używany do masowego przewozu któregokolwiek z ciekłych produktów gazowych i innych wymienionych w rozdziale 19 międzynarodowego kodeksu przewoźników gazowych obowiązującego od dnia 25 maja 1998 r.;
18) "rozporządzenia radiowe" oznaczają poddane rewizji rozporządzenia radiowe, przyjęte przez Światową Konferencję Administratorów Radiowych Usług Ruchomych, obowiązujące od dnia 25 maja 1998 r.;
19) "statek pasażerski" oznacza statek pełnomorski przewożący ponad 12 pasażerów;
20) "statek rybacki" oznacza statek używany do połowu ryb lub innych żywych zasobów morskich;
21) "Konwencja STCW" oznacza Międzynarodową konwencję o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, w zakresie jej stosowania się do poruszanych kwestii, z uwzględnieniem przepisów tymczasowych art. VII i prawidło I/15 Konwencji oraz, w odpowiednim przypadku, odpowiednich przepisów Kodu STCW, wszystkich obowiązujących od dnia 25 maja 1998 r.;
22) "służba radiowa" obejmuje, stosownie do przypadku, pełnienie wachty oraz pomoc techniczną i przeprowadzanie napraw zgodnie z rozporządzeniami radiowymi, Międzynarodową konwencją o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r. (Konwencja SOLAS) obowiązującą od dnia 25 maja 1998 r. oraz, według uznania każdego z Państw Członkowskich, odpowiednich zaleceń Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO);
23) "statek pasażerski ro-ro" oznacza statek pasażerski posiadający przestrzeń ładunkową ro-ro lub przestrzeń ładunkową specjalnej kategorii, zgodnie z definicją zawartą w Konwencji SOLAS, obowiązującej od dnia 25 maja 1998 r.;
24) "Kod STCW" oznacza Kod dotyczący wyszkolenia marynarzy, pełnienia wachty i wydawania świadectw (STCW), przyjęty rezolucją 2 Konferencji Stron STCW z 1995 r., obowiązujący od dnia 25 maja 1998 r.;
25) "funkcja" oznacza zespół zadań, obowiązków i odpowiedzialności określonych w Kodzie STCW, niezbędnych dla funkcjonowania statku, bezpieczeństwa życia na morzu lub ochrony środowiska morskiego;
26) "spółka" oznacza armatora lub jakąkolwiek inną organizację lub osobę, taką jak zarządca lub czarterujący statek, która przejęła odpowiedzialność za działanie statku od armatora i która, przez przejęcie odpowiedzialności, wyraziła zgodę na przejęcie wszelkich obowiązków i zobowiązań nałożonych na spółkę przez te prawidła;
27) "odpowiednie świadectwo" oznacza świadectwo wydane i zatwierdzone zgodnie z niniejszą dyrektywą i upoważniające jego prawnego posiadacza do służby w charakterze oraz wykonywania funkcji na poziomie odpowiedzialności w niej określonej na statku rodzaju, o pojemności, mocy i typie napędu istotnego dla konkretnego, wykonywanego przez statek rejsu;
28) "służba pełnomorska" oznacza służbę na pokładzie statku w oparciu o wydane świadectwa i inne kwalifikacje;
29) "zatwierdzony" oznacza zatwierdzony przez Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą;
30) "państwo trzecie" oznacza jakikolwiek kraj niebędący Państwem Członkowskim;
31) "miesiąc" oznacza miesiąc kalendarzowy lub 30 dni złożonych z okresów krótszych niż jeden miesiąc.
Artykuł 2
Zakres
Niniejszą dyrektywę stosuje się do marynarzy określonych w niej, odbywających służbę na pokładzie statków pełnomorskich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego z wyjątkiem:
- okrętów wojennych, żaglowców marynarki wojennej lub innych statków stanowiących własność lub obsługiwanych przez Państwo Członkowskie i wykorzystywanych jedynie w wypełnianiu służby państwowej niemającej charakteru handlowego,
- statków rybackich,
- jachtów rekreacyjnych niezaangażowanych w handel,
- statków drewnianych o prymitywnej konstrukcji.
Artykuł 3
Szkolenie i wydawanie świadectw
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki celem zapewnienia wyszkolenia marynarzy służących na statkach określonych w art. 2, na minimalnym poziomie zgodnie z wymogami Konwencji STCW, zgodnie z tym, co ustanowiono w załączniku I do niniejszej dyrektywy, oraz posiadania przez nich świadectw, zgodnie z definicją określoną w art. 4 lub odpowiednich świadectw, zgodnie z definicją w art. 1 ust. 27.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki celem zapewnienia, aby członkowie załogi, którzy muszą posiadać świadectwo zgodnie z prawidłem III/10.4 Konwencji SOLAS otrzymali szkolenie i świadectwa zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Świadectwa
Świadectwo stanowi ważny dokument, niezależnie od tego, jaka nazwa używana jest w odniesieniu do niego, wydany przez lub z upoważnienia właściwych władz Państwa Członkowskiego, zezwalający jego posiadaczowi na odbywanie służby na warunkach określonych w tym dokumencie lub wedle dopuszczeń zawartych w przepisach krajowych.
Artykuł 5
Świadectwa i zatwierdzenia
1.
Świadectwa wydawane są zgodnie z art. 10.
2.
Świadectwa dla kapitanów, oficerów i operatorów radiowych podlegają zatwierdzeniu przez Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszym artykułem.
3.
Świadectwa sporządza się w urzędowym języku lub językach wydającego Państwa Członkowskiego.
4.
W odniesieniu do operatorów radiowych Państwa Członkowskie mogą:
a) załączyć dodatkowe informacje wymagane na mocy odpowiednich prawideł przy badaniu wydania świadectwa zgodnego z rozporządzeniami radiowymi; lub
b) wydać osobne świadectwo wskazujące, iż jego posiadacz ma dodatkową wiedzę wymaganą na mocy odpowiednich prawideł.
5.
Według uznania Państwa Członkowskiego, zatwierdzenia mogą zostać włączone w formacie wydawanego świadectwa, przewidzianym w sekcji A-I/2 Kodu STCW.
W przypadku takiego włączenia, jest to formularz określony w ust. 1 sekcji A-I/2.
W przypadku innego wydania, jest to formularz zatwierdzenia określony w ust. 2 tej sekcji.
6.
Państwo Członkowskie uznające świadectwo na podstawie procedury określonej w art. 18 ust. 3 lit. a) zatwierdza takie świadectwo celem zatwierdzenia jego uznania.
Formularz zatwierdzenia określony jest w ust. 32 sekcji A-I/2 Kodu STCW.
7.
Zatwierdzenia, określone w ust. 5 i 6:
a) mogą zostać wydane jako osobne dokumenty;
b) mają przypisany swój własny numer, poza tym, że w przypadku zatwierdzeń dotyczących wydania świadectw, mogą mieć one przypisany ten sam numer, co dane świadectwo, pod warunkiem że jest to własny numer; oraz
c) wygasają z chwilą wygaśnięcia, wycofania, zawieszenia lub unieważnienia potwierdzanego świadectwa przez Państwo Członkowskie lub państwo trzecie, które je wydało oraz, w każdym razie, w okresie pięciu lat od daty ich wydania.
8.
Charakter, w jakim posiadaczowi świadectwa zezwala się na służbę, określony jest w formie zatwierdzenia na warunkach identycznych do tych używanych dla odnośnych wymogów bezpiecznego obsadzania załogą danego Państwa Członkowskiego.
9.
Państwa Członkowskie mogą używać formatu innego niż określony w sekcji A-I/2 Kodu STCW, pod warunkiem że wymagane informacje podane są literami rzymskimi i cyframi arabskimi, przy uwzględnieniu ich odmian dopuszczalnych zgodnie z sekcją A-I/2.
10.
Z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4 wszelkie świadectwa wymagane niniejszą dyrektywą muszą być dostępne na oryginalnym formularzu na pokładzie statku, gdzie odbywa służbę posiadacz świadectwa.
Artykuł 6
Wymogi szkoleniowe
Szkolenie wymagane na podstawie art. 3 odbywa się w formie odpowiedniej ze względu na wiedzę teoretyczną i umiejętności praktyczne wymagane zgodnie z załącznikiem I, w szczególności w zakresie używania sprzętu ratowniczego i przeciwpożarowego, i podlega zatwierdzeniu właściwych władz lub organu, wyznaczonych przez każde Państwo Członkowskie.
Artykuł 7
Zasady regulujące rejsy przybrzeżne
1.
Przy określaniu rejsów przybrzeżnych Państwa Członkowskie nie nakładają wymogów dotyczących wyszkolenia, doświadczenia lub wydawania świadectw w stosunku do marynarzy służących na statkach posiadających zezwolenie na pływanie pod banderą innego Państwa Członkowskiego lub innej strony Konwencji STCW i uczestniczących w takich rejsach w sposób będący wynikiem bardziej rygorystycznych wymogów obowiązujących tych marynarzy niż warunki obowiązujące marynarzy służących na pokładzie statków posiadających zezwolenie na pływanie pod własną banderą.
W żadnym przypadku Państwo Członkowskie nie może nakładać wymogów w stosunku do marynarzy służących na pokładzie statków pływających pod banderą innego Państwa Członkowskiego lub innej strony Konwencji STCW wykraczających poza wymogi zawarte w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do statków nieuczestniczących w rejsach przybrzeżnych.
2.
W odniesieniu do statków uprawnionych do pływania pod banderą Państwa Członkowskiego regularnie uczestniczących w rejsach przybrzeżnych u wybrzeży innego Państwa Członkowskiego lub innej strony Konwencji STCW, Państwo Członkowskie, pod którego banderą ma prawo pływać dany statek, ustala wymogi dotyczące wyszkolenia, doświadczenia lub wydawania świadectw w stosunku do marynarzy służących na tych statkach, co najmniej równe tym dla Państwa Członkowskiego lub strony Konwencji STCW, u których wybrzeży statek pływa, pod warunkiem że nie wykraczają one poza wymogi zawarte w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do statków nieuczestniczących w rejsach przybrzeżnych.
Marynarze służący na statkach rozszerzających swe rejsy poza ustaloną przez Państwo Członkowskie definicję rejsu przybrzeżnego i wpływające na wody nieobjęte tą definicją spełniają odpowiednie wymogi niniejszej dyrektywy.
3.
Państwo Członkowskie może przyznać statkowi uprawnionemu do pływania pod jego banderą korzyści wynikające z rejsów przybrzeżnych, jeśli regularnie uczestniczy on u wybrzeży strony nie będącej stroną Konwencji STCW w rejsach przybrzeżnych zgodnie z ich definicją ustaloną przez to Państwo Członkowskie.
4.
Po podjęciu decyzji o zdefiniowaniu rejsów przybrzeżnych i warunków w zakresie edukacji i kształcenia wymaganych dla nich zgodnie z wymogami ust. 1, 2 i 3, Państwa Członkowskie informują Komisję o szczegółach przepisów przez nie przyjętych.
Artykuł 8
Kary lub środki dyscyplinarne
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają procesy i procedury bezstronnego sprawdzania wszelkich zgłoszonych przypadków niekompetencji, działań lub zaniechań, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa życia, mienia na morzu lub środowiska morskiego, ze strony posiadaczy świadectw lub zatwierdzeń wydanych przez to Państwo Członkowskie w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków związanych z ich świadectwami oraz wycofywania, zawieszania i unieważniania tych świadectw z takiego powodu, jak również zapobiegania korupcji.
2.
Każde Państwo Członkowskie ustala kary lub środki dyscyplinarne dla przypadków niestosowania się do przepisów ustawodawstwa krajowego czyniących niniejszą dyrektywę skuteczną w odniesieniu do statków posiadających zezwolenie na pływanie pod jego banderą lub w stosunku do marynarzy, którym państwo to wydało odpowiednie świadectwa.
3.
W szczególności, takie kary i środki dyscyplinarne zostają ustalone i wykonane, w przypadkach gdy:
a) spółka lub kapitan zatrudnia osobę nieposiadającą świadectwa zgodnie z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie;
b) kapitan zezwolił na wykonywanie jakiekolwiek funkcji lub służby, w jakimkolwiek charakterze, które na podstawie niniejszej dyrektywy muszą być wykonywane przez osobę posiadającą odpowiednie świadectwo, przez osobę nielegitymującą się wymaganym świadectwem, ważnym zwolnieniem lub nieposiadającą udokumentowanego dowodu wymaganego zgodnie z art. 18 ust. 4; lub
c) osoba otrzymała zgodę, na skutek działań korupcyjnych lub sfałszowania dokumentów, na wykonywanie jakiejkolwiek funkcji lub służby, w jakimkolwiek charakterze, które zgodnie z niniejszą dyrektywą muszą być wykonywane przez osobę posiadającą świadectwo lub zwolnienie.
4.
Państwa Członkowskie, w granicach jurysdykcji, w których znajduje się jakakolwiek spółka lub jakakolwiek osoba, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż są odpowiedzialne za lub posiadają wiedzę na temat jakiegokolwiek oczywistego niespełnienia wymogów niniejszej dyrektywy określonych w ust. 3, rozszerzają współpracę z jakimkolwiek Państwem Członkowskim lub inną stroną Konwencji STCW, która powiadomiła je o swym zamiarze wszczęcia postępowania w ramach swojej jurysdykcji.
Artykuł 9
Normy jakości
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że:
a) wszelkie szkolenia, oceny kompetencji, wydawanie świadectw, potwierdzanie i czynności związane z powtórną atestacją przeprowadzane przez agencje pozarządowe lub podmioty podlegające jego władzy, podlegają ciągłemu monitorowaniu przez system norm jakości celem zapewnienia osiągnięcia zamierzonych celów, w tym tych dotyczących kwalifikacji i doświadczenia osób przeprowadzających szkolenia i ocenę;
b) w przypadkach, gdy takie działania realizowane są przez agencje lub podmioty rządowe, istnieje system norm jakości;
c) cele związane z edukacją i kształceniem oraz związane z nimi standardy kompetencji, jakie należy osiągnąć, są jasno określone i wskazują stopień wiedzy, zrozumienia i umiejętności, odpowiedni do egzaminowania i oceny wymaganych na podstawie Konwencji STCW; cele i związane z nimi normy jakości mogą zostać ustalone osobno dla różnych kursów i programów szkoleniowych oraz obejmują administrowanie systemem wydawania świadectw;
d) obszary stosowania norm jakości obejmują administrowanie systemami wydawania świadectw, wszystkimi kursami i programami szkoleniowymi, egzaminowaniem i oceną przeprowadzanymi przez lub z upoważnienia każdego Państwa Członkowskiego oraz kwalifikacje i doświadczenie wymagane w odniesieniu do osób przeprowadzających szkolenia i ocenę, uwzględniając polityki, systemy, kontrole oraz przeglądy dotyczące zapewnienia jakości, ustanowione celem zapewnienia osiągnięcia zamierzonych celów.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają również przeprowadzanie niezależnych ocen stanu wiedzy, zrozumienia, nabywania umiejętności i kwalifikacji oraz działań w zakresie oceny i systemu administrowania i wydawania świadectw w odstępach czasu nie dłuższych niż pięć lat, przez wykwalifikowane osoby, które osobiście nie są zaangażowane w dane działania, celem sprawdzenia, czy:
a) wszelkie środki w zakresie wewnętrznej kontroli zarządzania i środki monitorowania oraz działania następcze są zgodne z planowanymi ustaleniami i procedurami dokumentacyjnymi oraz czy w skuteczny sposób zapewniają one osiągnięcie zamierzonych celów;
b) wyniki każdej niezależnej oceny są udokumentowane i przedstawiane do wglądu osobom odpowiedzialnym za obszar podlegający ocenie;
c) na czas podejmowane są działania mające na celu uzupełnienie istniejących braków.
3.
Sprawozdanie dotyczące każdej oceny przeprowadzanej zgodnie z ust. 2 przekazywane jest Komisji przez zainteresowane Państwo Członkowskie w okresie sześciu miesięcy od daty przeprowadzenia oceny.
Artykuł 10
Normy medyczne — wydawanie i rejestracja świadectw
1.
Państwa Członkowskie ustalają normy w zakresie przydatności zdrowotnej marynarzy, szczególnie w zakresie wzroku i słuchu.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają wydawanie świadectw jedynie dla kandydatów spełniających wymogi niniejszego artykułu.
3.
Każda osoba ubiegająca się o świadectwo musi przedstawić wystarczający dowód:
a) tożsamości;
b) na to, iż jej wiek nie jest niższy niż wiek wymagany w prawidłach zawartych w załączniku I odnoszących się do świadectwa, o które wnioskuje;
c) na to, iż spełnia wymogi norm przydatności zdrowotnej, szczególnie w zakresie wzroku i słuchu, ustanowione przez Państwo Członkowskie oraz jest w posiadaniu ważnego dokumentu poświadczającego jej przydatność zdrowotną, wydanego przez odpowiednio wykwalifikowanego lekarza uznanego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego;
d) ukończenia służby pełnomorskiej oraz związanego z nią obowiązkowego szkolenia wymaganych w prawidłach określonych w załączniku I odnoszących się do świadectwa, o które wnioskuje;
e) na to, iż spełnia standardy kompetencji określone w prawidłach w załączniku I w zakresie charakteru, funkcji i stopnia, jakie mają być określone w zatwierdzeniu świadectwa.
4.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje się:
a) prowadzenia rejestru lub rejestrów wszystkich świadectw i zatwierdzeń dla kapitanów, oficerów oraz, stosownie do przypadku, marynarzy szeregowych, jakie zostały wydane, wygasły lub zostały ponownie zatwierdzone, zawieszone, unieważnione, zgłoszone jako zagubione lub zniszczone oraz wydanych zwolnień;
b) udostępniania informacji dotyczących statusu takich świadectw, zatwierdzeń i zwolnień innym Państwom Członkowskim lub innym stronom Konwencji STCW oraz spółkom wnioskującym o weryfikację oryginalności i ważności świadectw przedłożonych im przez marynarzy ubiegających się o uznanie ich świadectw lub zatrudnienie na pokładzie statku.
Artykuł 11
Ponowna atestacja świadectw
1.
Każdy kapitan, oficer i operator radiowy będący w posiadaniu świadectwa wydanego lub uznanego na podstawie któregokolwiek rozdziału załącznika I innego niż rozdział VI, pełniący służbę morską lub zamierzający do niej powrócić po okresie spędzonym na lądzie, celem dalszego kwalifikowania się do służby na pełnym morzu, w odstępach czasu nieprzekraczających pięciu lat musi:
a) spełniać wymogi norm przydatności zdrowotnej określone w art. 10; oraz
b) ustawicznie zdobywać kwalifikacje zawodowe zgodnie z sekcją A-I/11 Kodu STCW.
2.
Każdy kapitan, oficer i operator radiowy, na potrzeby dalszej służby na pełnym morzu na pokładzie statków, w stosunku do których uzgodniono, na poziomie międzynarodowym, specjalne wymogi w zakresie wyszkolenia, z powodzeniem ukończył odpowiednie, zatwierdzone szkolenie.
3.
Każde Państwo Członkowskie porównuje standardy kompetencji wymagane od kandydatów do świadectwa wydanego przed dniem 1 lutym 2002 r. z określonymi dla odpowiedniego świadectwa w części A Kodu STCW oraz określa wymóg, w stosunku do posiadających takie świadectwa, odbycia odpowiedniego szkolenia odnawiającego lub uaktualniającego lub poddania się takiej ocenie.
Kursy odświeżające i uaktualniające zatwierdzane są i obejmują zmiany w odpowiednich przepisach krajowych i międzynarodowych dotyczących bezpieczeństwa życia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego oraz uwzględniają wszelkie aktualizacje standardów kompetencji.
4.
Każde Państwo Członkowskie, po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi, formułuje lub wspiera formułowanie struktury kursów odświeżających i uaktualniających przewidzianych w sekcji A-I/11 Kodu STCW.
5.
W celu zaktualizowania wiedzy kapitanów, oficerów i operatorów radiowych, każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby teksty niedawnych zmian w ramach krajowych i międzynarodowych prawideł dotyczących bezpieczeństwa życia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego, zostały udostępnione statkom posiadającym zezwolenie na pływanie pod jego banderą.
Artykuł 12
Wykorzystanie symulatorów
1.
Normy działania i inne przepisy określone w sekcji A-I/12 Kodu STCW oraz inne wymogi określone w części A Kodu STCW w odniesieniu do któregokolwiek świadectwa muszą zostać spełnione w zakresie:
a) wszelkiego obowiązkowego szkolenia na symulatorach;
b) wszelkiej oceny kompetencji wymaganej w części A Kodu STCW przeprowadzanej z wykorzystaniem symulatora;
c) wszelkiego wykazywania, przeprowadzanego z wykorzystaniem symulatora, ciągłej biegłości wymaganej w części A Kodu STCW.
2.
Symulatory zainstalowane lub wprowadzone do użytkowania przed dniem 1 lutym 2002 r. mogą zostać wyłączone z wymogu pełnej zgodności ze normami działania, określonymi w ust. 1, według uznania każdego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 13
Odpowiedzialność spółek
1.
Zgodnie z ust. 2 i 3 Państwa Członkowskie uznają spółki za odpowiedzialne w zakresie wyznaczania marynarzy do służby na ich statkach zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz wymagają od każdej spółki, aby:
a) każdy wyznaczony marynarz posiadał odpowiednie świadectwo zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy oraz ustaleniami Państwa Członkowskiego;
b) jego statki były obsadzane załogą zgodnie z mającymi zastosowanie wymogami Państwa Członkowskiego dotyczącymi bezpiecznego obsadzania załogą;
c) dokumentacja i dane dotyczące wszystkich marynarzy zatrudnionych na jego statkach były prowadzone i zawsze dostępne oraz obejmowały, bez ograniczeń w stosunku do dokumentacji i danych dotyczących ich doświadczenia, odbytego szkolenia, przydatności zdrowotnej oraz kwalifikacji w zakresie przypisanych im zadań;
d) po zatrudnieniu na pokładzie któregokolwiek z ich statków marynarze zapoznali się z szczególnymi obowiązkami oraz całym układem statku, jego wyposażeniem, procedurami oraz cechami istotnymi dla ich zadań rutynowych oraz zadań w nagłych przypadkach;
e) etatowa obsada statku mogła skutecznie koordynować swe zadania w sytuacjach nagłych oraz w czasie wykonywania funkcji istotnych dla bezpieczeństwa lub zapobiegania lub ograniczania zanieczyszczenia.
2.
Spółki, kapitanowie oraz członkowie załogi są odpowiedzialni za zapewnienie, aby obowiązki określone w niniejszym artykule były w pełni skuteczne oraz podjęte zostały inne środki, które mogą być niezbędne, w zależności od konieczności, celem zapewnienia, iż każdy członek załogi jest w stanie wnieść swój wkład, oparty na wiedzy i informacji, w bezpieczne funkcjonowanie statku.
3.
Spółki dostarczają pisemne instrukcje kapitanowi każdego statku, do którego stosuje się niniejsza dyrektywa, określając polityki oraz procedury, jakich należy przestrzegać celem zapewnienia, że wszyscy marynarze nowo zatrudnieni na pokładzie statku mają odpowiednią okazję do zapoznania się ze sprzętem pokładowym, procedurami operacyjnymi oraz innymi ustaleniami potrzebnymi do właściwego wykonywania ich zadań, przed wyznaczeniem zadań konkretnym marynarzom.
Takie polityki i procedury obejmują:
a) wyznaczenie rozsądnego okresu czasu, w którym każdy nowo zatrudniony marynarz ma możliwość zaznajomienia się z:
i) szczególnym wyposażeniem, którego marynarz ten będzie używał lub które będzie obsługiwał; oraz
ii) szczególnymi dla danego statku procedurami i ustaleniami w zakresie pełnienia wachty, bezpieczeństwa, ochrony środowiska oraz sytuacji nagłych, o jakich marynarz musi wiedzieć, aby właściwie wykonywać powierzone mu zadania;
b) wyznaczenie dysponującego odpowiednią wiedzą członka załogi, który będzie odpowiadał za zapewnienie, aby każdy nowo zatrudniony marynarz miał możliwość otrzymania podstawowych informacji w języku, który marynarz rozumie.
Artykuł 14
Sprawność w wypełnianiu służby
1.
Celem zapobiegania zmęczeniu, Państwa Członkowskie ustanawiają i realizują okresy spoczynku dla personelu wachtowego oraz wymagają, aby systemy wachty były ustalone w taki sposób, aby zmęczenie nie przeszkadzało skuteczności personelu wachtowego oraz aby obowiązki były zorganizowane w taki sposób, by pierwsza zmiana na początku rejsu oraz następne zwalniające ją zmiany były wystarczająco wypoczęte oraz zdolne do wykonywania obowiązków pod wszelkimi innymi względami.
2.
Wszelkim osobom, którym wyznaczono obowiązek nadzoru wachty lub marynarzom szeregowym stanowiącym część służby wachtowej należy zagwarantować co najmniej 10 godzin odpoczynku w każdym 24-godzinnym okresie.
3.
Godziny odpoczynku mogą zostać podzielone na nie więcej niż dwa okresy, z których jeden musi wynosić co najmniej sześć godzin.
4.
Wymogi dotyczące okresów odpoczynku określone w ust. 1 i 2 nie muszą obowiązywać w przypadku sytuacji nagłej lub musztry, lub, w przypadku innych warunków, innej wyższej sytuacji operacyjnej.
5.
Nie naruszając przepisów ust. 2 i 3, minimalny okres 10 godzin może zostać skrócony do nie mniej niż 6 następujących po sobie godzin, pod warunkiem że takie skrócenie nie wykroczy poza dwa dni oraz, że w każdym okresie siedmiu dni zagwarantowane jest co najmniej 70 godzin przeznaczonych na odpoczynek.
6.
Państwa Członkowskie wymagają, aby harmonogramy wachty rozmieszczane były w miejscach łatwo dostępnych.
Artykuł 15
Zwolnienie
1.
W okolicznościach wyjątkowej konieczności, właściwe władze mogą, jeśli ich zdaniem nie stanowi to zagrożenia dla osób, mienia lub środowiska, wydać zwolnienie zezwalające na określony okres nieprzekraczający sześciu miesięcy dla stanowiska innego niż operator radiowy, z wyjątkami przewidzianymi w odpowiednich rozporządzeniach radiowych, w czasie którego dana osoba nie posiada odpowiedniego świadectwa, pod warunkiem że osoba, której wydane jest zwolnienie, jest odpowiednio wykwalifikowana, by objąć wolne stanowisko w sposób bezpieczny, ku zadowoleniu właściwych władz.
Jednakże zwolnienia nie mogą być wydawane kapitanom lub pierwszym oficerom mechanikom, z wyjątkiem okoliczności siły wyższej, a wtedy i tak jedynie na możliwie jak najkrótszy okres czasu.
2.
Wszelkie zwolnienie przyznane dla stanowiska przyznawane będzie jedynie osobie posiadającej odpowiednie świadectwo pozwalające jej zająć stanowisko hierarchicznie bezpośrednio niższego szczebla.
W przypadku gdy nie istnieje wymóg wydania świadectwa dla niższego stanowiska, zwolnienie może zostać wydane osobie, której kwalifikacje i doświadczenie są, zdaniem właściwych władz, bezsprzecznie równoważne z wymogami obowiązującymi dla stanowiska, jakie należy obsadzić, pod warunkiem że, jeśli osoba taka jest posiadaczem odpowiedniego świadectwa, zostanie ona objęta wymogiem pomyślnego przejścia testu zatwierdzonego przez właściwe władze jako wykazujący, iż zwolnienie takie można bezpiecznie wydać.
Dodatkowo właściwe władze zapewniają, aby dane stanowisko zostało obsadzone przez posiadacza odpowiedniego świadectwa możliwie jak najszybciej.
Artykuł 16
Odpowiedzialność Państw Członkowskich w odniesieniu do szkolenia i oceny
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają władze lub organy, które:
- przeprowadzają szkolenia, określone w art. 3,
- organizują i/lub nadzorują egzaminy, jeżeli są one wymagane,
- wydają świadectwa umiejętności, określone w art. 10 oraz
- udzielają zwolnień przewidzianych w art. 15.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
a) wszelkie szkolenia i oceny marynarzy:
1) posiadają strukturę zgodną ze sporządzonymi programami, w tym takimi metodami i środkami wykonania, procedurami oraz materiałami kursowymi, jakie są niezbędne do osiągnięcia wymaganego standardu kompetencji; oraz
2) są przeprowadzane, monitorowane, oceniane oraz wspierane przez osoby wykwalifikowane zgodnie z lit. d), e) i f);
b) osoby przeprowadzające szkolenia lub ocenę na służbie na pokładzie statku wykonują swe zadania jedynie, gdy takie szkolenia lub ocena nie mają negatywnego wpływu na normalne funkcjonowanie statku oraz są w stanie poświęcić czas i uwagę szkoleniu lub ocenie;
c) instruktorzy, osoby nadzorujące lub oceniające posiadają kwalifikacje odpowiednie dla konkretnych rodzajów i poziomów szkolenia lub oceny kompetencji marynarzy, albo na pokładzie, albo na lądzie;
d) każda osoba przeprowadzająca szkolenie marynarzy na służbie, na pokładzie albo na lądzie, które w zamierzeniu ma być wykorzystane przy kwalifikowaniu do wydania świadectwa na podstawie niniejszej dyrektywy:
1) zna program szkoleniowy oraz rozumie szczególne cele szkoleniowe dotyczące poszczególnych rodzajów przeprowadzanego szkolenia,
2) posiada kwalifikacje niezbędne do wykonywania zadania, którego dotyczy szkolenie, oraz
3) jeśli szkolenie przeprowadzane jest z wykorzystaniem symulatora:
i) otrzymała odpowiednie wytyczne w zakresie technik instruktażu obejmującego wykorzystanie symulatorów; oraz
ii) zdobyła praktyczne doświadczenie operacyjne na danym rodzaju używanego symulatora;
e) każda osoba odpowiedzialna za nadzór szkolenia marynarza na służbie, jakie w zamierzeniu ma być wykorzystane przy kwalifikowaniu do wydania świadectwa, w pełni rozumie program szkolenia oraz szczególne cele każdego typu przeprowadzanego szkolenia;
f) każda osoba przeprowadzająca ocenę kompetencji marynarza na służbie, albo na statku albo na lądzie, jaka w zamierzeniu ma być wykorzystana w kwalifikowaniu do wydania świadectwa:
1) posiada odpowiedni stopień wiedzy i zrozumienia kwalifikacji podlegającej ocenie;
2) posiada odpowiednie kwalifikacje wymagane dla zadania podlegającego ocenie;
3) otrzymała odpowiednie wskazania w zakresie metod i praktyki oceny;
4) zdobyła praktyczne doświadczenie w dziedzinie oceny; oraz
5) jeśli ocena przeprowadzana jest z wykorzystaniem symulatorów, zdobyła praktyczne doświadczenie w dziedzinie oceny na danym rodzaju używanego symulatora podlegającemu nadzorowi oraz ku zadowoleniu doświadczonej osoby oceniającej;
g) w przypadku uznawania przez Państwo Członkowskie kursu szkoleniowego, instytucji szkoleniowej lub kwalifikacji przyznanej przez instytucję szkoleniową jako część jej wymogów dotyczących wydania świadectwa, kwalifikacje i doświadczenie instruktorów i oceniających objęte są w ramach zastosowania norm jakości art. 9.
Takie kwalifikacje, doświadczenie i zastosowanie norm jakości obejmują odpowiednie szkolenie w dziedzinie technik instruktażu oraz metod i praktyki w zakresie oceny, jak również są zgodne z mającymi zastosowanie wymogami lit. d), e) i f).
Artykuł 17
Komunikacja pokładowa
Państwa Członkowskie zapewnią, że:
a) bez uszczerbku dla lit. b) i d), na pokładzie statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego zawsze istnieją skuteczne środki ustnego porozumiewania się dotyczącego bezpieczeństwa między wszystkimi członkami załogi statku, w szczególności w odniesieniu do prawidłowego i punktualnego odbioru i zrozumienia komunikatów oraz poleceń;
b) na pokładzie statków pasażerskich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego oraz na pokładzie statków pasażerskich rozpoczynających i/lub kończących rejs w porcie Państwa Członkowskiego, celem zapewnienia wydajnej pracy załogi w zakresie spraw dotyczących bezpieczeństwa, język roboczy został ustalony i zapisany w dzienniku pokładowym.
Właściwy język roboczy określa odpowiednio spółka lub kapitan.
W stosunku do każdego marynarza istnieje wymóg rozumienia i, w odpowiednim przypadku, wydawania poleceń oraz odpowiedzi w tym języku.
Jeśli język roboczy nie jest językiem urzędowym Państwa Członkowskiego, wszelkie plany i wykazy, jakie muszą być rozmieszczane, zawierają tłumaczenia na język roboczy;
c) na pokładzie statków pasażerskich, możliwa jest szybka identyfikacja personelu wyznaczonego na rozkładach apeli do pomocy pasażerom w sytuacjach nagłych oraz że posiada on wystarczające w tym celu umiejętności komunikacyjne, uwzględniając właściwe i wystarczające połączenie którychkolwiek z następujących czynników:
i) języka lub języków właściwych dla głównych narodowości pasażerów przewożonych na danej trasie;
ii) prawdopodobieństwa, iż umiejętność korzystania ze słownictwa w języku angielskim na poziomie podstawowym, celem udzielania podstawowych poleceń, może stanowić sposób porozumiewania się z potrzebującym pomocy pasażerem, niezależnie od tego, czy pasażer i członek załogi mają wspólny język, czy też nie;
iii) możliwej potrzeby porozumiewania się w sytuacjach nagłych przy pomocy innych środków (np. pokazywania, sygnałów ręcznych lub zwracania uwagi na zlokalizowanie instrukcji, stanowisk apelowych, urządzeń ratowniczych lub dróg ewakuacyjnych), gdy niepraktyczne jest komunikowanie się w sposób werbalny;
iv) zakresu, w jakim pełne instrukcje dotyczące bezpieczeństwa zostały wydane pasażerom w ich języku lub językach rodzimych;
v) języków, w jakich mogą być ogłaszane komunikaty w sytuacjach nagłych lub musztry celem przekazania pasażerom kluczowych wytycznych oraz ułatwienia członkom załogi udzielania pomocy pasażerom;
d) na pokładzie zbiornikowców przewożących ropę, chemikaliowców oraz zbiornikowców przewożących gaz płynny pływających pod banderą Państwa Członkowskiego, kapitan, oficerowie oraz szeregowi marynarze są w stanie porozumiewać się między sobą we wspólnym języku roboczym lub językach roboczych;
e) istnieją odpowiednie środki porozumiewania się między statkiem a władzami na lądzie, albo we wspólnym dla nich języku bądź w języku tych władz;
f) przy przeprowadzaniu kontroli państwowej w porcie na podstawie dyrektywy 95/21/WE, Państwa Członkowskie sprawdzają również, czy statki pływające pod banderą państwa innego niż Państwo Członkowskie spełniają wymogi niniejszego artykułu.
Artykuł 18
Uznawanie świadectw
1.
Wzajemne uznawanie między Państwami Członkowskimi świadectw, określonych w art. 4, będących w posiadaniu marynarzy będących obywatelami Państw Członkowskich podlega przepisom dyrektyw 89/48/EWG oraz 92/51/EWG.
2.
Wzajemne uznawanie między Państwami Członkowskimi świadectw, określonych w art. 4, będących w posiadaniu marynarzy niebędących obywatelami Państw Członkowskich również podlega przepisom dyrektyw 89/48/EWG oraz 92/51/EWG.
3.
Marynarze nieposiadający świadectw, określonych w art. 4, mogą otrzymać zezwolenie na pełnienie służby na statkach pływających pod banderą Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że decyzja o uznaniu ich odpowiednich świadectw została przyjęta zgodnie z procedurą określoną poniżej:
a) w przypadku uznawania, w drodze zatwierdzenia, odpowiedniego świadectwa wydanego przez państwo trzecie, Państwo Członkowskie postępuje według procedur i kryteriów określonych w załączniku II;
b) Państwa Członkowskie informują Komisję, która powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie, o odpowiednich świadectwach, jakie uznały lub zamierzają uznać zgodnie z kryteriami, określonymi w lit. a);
c) jeśli w okresie trzech miesięcy od daty poinformowania Państw Członkowskich przez Komisję zgodnie z lit. b) Państwo Członkowskie lub Komisja zgłosi zastrzeżenie w oparciu o kryteria, określone w lit. a), Komisja poddaje sprawę procedurze określonej w art. 23 ust. 2. Zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie właściwe środki celem wykonania decyzji podjętych zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2;
d) jeśli odpowiednie świadectwo wydane przez państwo trzecie zostało uznane na podstawie powyższej procedury oraz, jeśli, po zakończeniu swej oceny MSC nie była w stanie stwierdzić, że dane państwo trzecie wykazało, iż w pełni i całkowicie skuteczne stały się przepisy Konwencji STCW, Komisja poddaje sprawę procedurze określonej w art. 23 ust. 2. w celu ponownej oceny uznania świadectw wydanych przez ten kraj. Zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie właściwe środki celem wykonania decyzji przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2;
e) Komisja sporządza i uaktualnia wykaz odpowiednich świadectw, jakie zostały uznane zgodnie z powyższą procedurą.
Wykaz ten publikowany jest w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w serii C.
4.
Nie naruszając przepisów art. 5 ust. 6, Państwo Członkowskie może, jeśli okoliczności tego wymagają, zezwolić marynarzowi na służbę w charakterze innym niż oficera radiowego lub operatora radiowego, z wyjątkiem przepisów rozporządzeń radiowych, w okresie nie przekraczającym trzech miesięcy, na pokładzie statku pływającego pod jego banderą, gdy jest on w posiadaniu odpowiedniego i ważnego świadectwa wydanego i potwierdzonego zgodnie z wymogami przez państwo trzecie, jednak jeszcze niepotwierdzonego do uznania przez zainteresowane Państwo Członkowskie tak, by określić je jako odpowiednie na potrzeby służby na pokładzie statku pływającego pod jego banderą.
W każdej chwili na żądanie udostępnia się dowód w formie dokumentu potwierdzający złożenie wniosku o zatwierdzenie u właściwych władz.
Artykuł 19
Kontrola w państwie portu
1.
Niezależnie od tego, pod jaką banderą pływa, każdy statek, z wyjątkiem rodzajów statków wyłączonych na podstawie art. 2, w czasie pobytu w portach Państw Członkowskich, podlega kontroli w państwie portu przeprowadzanej przez oficerów odpowiednio upoważnionych tego Państwa Członkowskiego celem sprawdzenia, czy wszyscy marynarze służący na pokładzie objęci wymogiem posiadania świadectwa na mocy Konwencji STCW posiadają je lub są w posiadaniu odpowiednich zwolnień.
2.
Przeprowadzając kontrolę w państwie portu na podstawie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zapewniają, aby stosowano wszystkie odpowiednie przepisy i procedury ustanowione w dyrektywie 95/21/WE.
Artykuł 20
Procedury kontroli w państwie portu
1.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 95/21/WE, kontrola w państwie portu zgodnie z art. 19 ogranicza się do:
- weryfikacji potwierdzającej, iż każdy marynarz służący na pokładzie, który musi być posiadaczem świadectwa zgodnie z Konwencją STCW, jest w posiadaniu odpowiedniego świadectwa lub ważnego zwolnienia lub też przedstawi dokument dowodzący, iż wniosek o zatwierdzenie zatwierdzający uznanie został złożony u władz w państwie, pod którego banderą służy,
- weryfikacja potwierdzająca, iż liczba i świadectwa marynarzy służących na pokładzie są zgodne z wymogami władz państwa, pod którego banderą służą, w zakresie obsadzania załogą.
2.
Zdolność marynarzy danego statku do utrzymania norm obowiązujących w zakresie pełnienia wachty zgodnie z wymogami Konwencji STCW jest oceniana zgodnie z częścią A Kodu STCW, jeśli istnieją bezsprzeczne powody, by sądzić, iż normy te nie są utrzymywane z powodu wystąpienia któregokolwiek z poniższych przypadków:
- statek uczestniczył w kolizji, osiadł na mieliźnie lub został wyrzucony na brzeg,
- z płynącego, zakotwiczonego lub zacumowanego dokonano zrzutu substancji nielegalnych na podstawie jakiejkolwiek konwencji międzynarodowej,
- statek był prowadzony w sposób błędny lub niebezpieczny, przez co nie przestrzegano środków rejsowych przyjętych przez IMO lub bezpiecznych praktyk i procedur w zakresie nawigacji,
- statek jest pod jakimkolwiek innym względem prowadzony w sposób stanowiący zagrożenie dla osób, mienia lub środowiska naturalnego,
- świadectwo zostało uzyskane na zasadzie oszustwa lub posiadaczem świadectwa nie jest osoba, której pierwotnie je wystawiono,
- statek pływa pod banderą państwa, które nie ratyfikowało Konwencji STCW lub na jego pokładzie znajduje się kapitan, oficer lub szeregowy marynarz posiadający świadectwo wydane przez państwo trzecie, które nie ratyfikowało Konwencji STCW.
3.
Nie naruszając weryfikacji świadectwa na podstawie oceny na mocy ust. 2 można wymagać od marynarzy wykazania się odpowiednimi kwalifikacjami w miejscu odbywania służby.
Wskazanie takie może obejmować sprawdzenie, czy spełnione zostały wymagania operacyjne w odniesieniu do standardów pełnienia wachty oraz czy na poziomie kwalifikacji marynarza ma miejsce właściwa reakcja na sytuacje zagrożenia.
Artykuł 21
Zatrzymanie
Bez uszczerbku dla dyrektywy 95/21/WE następujące braki, w zakresie, w jakim oficer przeprowadzający kontrolę w państwie portu stwierdził, iż stanowią one zagrożenie dla osób, mienia lub środowiska naturalnego, stanowią jedyne powody na podstawie niniejszej dyrektywy, z jakich Państwo Członkowskie może zatrzymać statek:
a) brak świadectw u marynarzy, nieposiadanie odpowiednich świadectw, nieposiadanie ważnych zwolnień lub niemożność przedstawienia dowodu w postaci dokumentu zaświadczającego, iż wniosek o zatwierdzenie zatwierdzające uznanie został złożony u władz państwa, pod którego banderą służą,
b) niestosowanie się do odpowiednich wymogów państwa, pod którego banderą służą, dotyczących bezpiecznego obsadzenia załogi,
c) niezgodność ustaleń w zakresie nawigacji lub wachty technicznej z wymogami określonymi dla statku przez państwo, pod którego banderą pływa,
d) nieobecność w czasie wachty osoby posiadającej kwalifikacje konieczne do obsługi sprzętu niezbędnego dla bezpiecznej nawigacji, komunikacji radiowej w zakresie bezpieczeństwa lub zapobiegania zanieczyszczaniu morza,
e) niemożność okazania dowodu biegłości zawodowej w zakresie obowiązków przydzielonych marynarzom w odniesieniu do bezpieczeństwa statku oraz zapobiegania zanieczyszczeniu,
f) niemożność wstawienia na pierwszą wachtę na początku rejsu oraz kolejne wachty zwalniające, osób odpowiednio wypoczętych lub pod jakimkolwiek innym względem zdolnych do wypełniania swych obowiązków.
Artykuł 22
Zmiana
1. Niniejsza dyrektywa może zostać zmieniona zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, celem zastosowania, do celów niniejszej dyrektywy, kolejnych zmian w kodeksach międzynarodowych, określonych w art. 1 ust. 16, 17, 18, 23 i 24, które weszły w życie.
2.
Rada podejmuje decyzję, zgodnie z warunkami określonymi Traktatem, w sprawie wszelkich zmian w załączniku II, stanowiąc na wniosek, który ma zostać przedłożony przez Komisję w okresie pięciu lat od dnia 25 maja 2003 r. w świetle doświadczenia zdobytego w stosowaniu niniejszej dyrektywy.
3.
Po przyjęciu nowych instrumentów lub protokołów do Konwencji STCW Rada, na wniosek Komisji, decyduje, uwzględniając procedury parlamentarne Państw Członkowskich oraz odpowiednie procedury w ramach IMO, w sprawie szczegółowych ustaleń dotyczących ratyfikacji takich nowych instrumentów lub protokołów, przy jednoczesnym zapewnieniu, iż są one stosowane w Państwach Członkowskich jednolicie i jednocześnie.
Artykuł 23
Procedura Komitetu
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet.
2.
W przypadku gdy dokonywane jest odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, zgodnie z jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi osiem tygodni.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 24
Przepisy przejściowe
1.
Do dnia 1 lutego 2002 r. Państwa Członkowskie mogą w dalszym ciągu wydawać, uznawać i zatwierdzać świadectwa zgodnie z przepisami stosowanymi przed dniem 1 lutego 1997 r. w odniesieniu do tych marynarzy, którzy rozpoczęli zatwierdzoną służbę na pełnym morzu, dopuszczone programy edukacji i kształcenia lub zatwierdzone kursy szkoleniowe przed dniem 1 sierpnia 1998 r.
2.
Do dnia 1 lutego 2002 r. Państwa Członkowskie mogą w dalszym ciągu odnawiać i ponownie zatwierdzać świadectwa i zatwierdzenia, zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 1 lutego 1997 r.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, na mocy art. 11, ponownie wydaje lub przedłuży ważność świadectw, które pierwotnie wydało na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 lutego 1997 r., dane Państwo Członkowskie może, według własnego uznania, w sposób następujący zastąpić ograniczenia dotyczące pojemności, umieszczone w pierwotnych świadectwach:
1) wyrazy "zarejestrowane 200 ton brutto" mogą zostać zastąpione wyrazami "500 ton brutto";
2) wyrazy "zarejestrowane 1600 ton brutto" mogą zostać zastąpione wyrazami "3000 ton brutto".
Artykuł 25
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają systemy kar za naruszanie przepisów krajowych przyjętych na mocy z art. 1, 3, 5, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 16, 17, art. 18 ust. 3 i 4, art. 19, 20, 21 i 24 oraz załączników I i II oraz podejmują wszelkie niezbędne środki celem zapewnienia ich wykonania.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające.
Artykuł 26
Komunikat
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wszystkich przepisów, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 27
Uchylenie
1.
Dyrektywa 94/58/WE, zmieniona dyrektywą, określoną w załączniku III część A, traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących ograniczeń czasowych w zakresie transpozycji określonej w załączniku III część B.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i rozumie się je zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku IV.
Artykuł 28
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 29
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 maja 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 95/50/WE w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [4] ustanowiła jednolite zasady transportu towarów niebezpiecznych we Wspólnocie.
(2) Załączniki do dyrektywy Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych [5] są związane z załącznikami do dyrektywy 94/55/WE.
Dostosowanie załączników do dyrektywy 94/55/WE do postępu naukowo-technicznego może mieć wpływ na załączniki do dyrektywy 95/50/WE.
(3) Dostosowanie załączników do dyrektywy 94/55/WE do postępu naukowo-technicznego odbywa się przy zastosowaniu procedur komitetu.
(4) Dostosowanie załączników do dyrektywy 95/50/WE do postępu naukowo-technicznego musi odbywać się szybko.
W tym celu powinien zostać powołany komitet także dla dyrektywy 95/50/WE.
(5) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie dyrektywy 95/50/WE powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(6) Załącznik I do dyrektywy 95/50/WE powinien zostać zmieniony w celu uwzględnienia dyrektywy Komisji 1999/47/WE z dnia 21 maja 1999 r. dostosowującej po raz drugi do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [7].
(7) W związku z powyższym dyrektywa 95/50/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/50/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Zmiany, niezbędne do dostosowania załączników do postępu naukowo-technicznego w zakresach objętych niniejszą dyrektywą, a zwłaszcza uwzględnienia zmian w dyrektywie 94/55/WE, są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9b.
Artykuł 9b
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, ustanowiony na podstawie art. 9 dyrektywy 94/55/WE, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [8], z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin."
2.
W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) w pozycji 13 wyrażenie "Przybliżona masa towarów niebezpiecznych w jednostce transportowej" zastępuje się wyrażeniem "Całkowita ilość towarów niebezpiecznych na jednostkę transportową";
b) w pozycji 15 wyrażenie "baterie pojemnika" zastępuje się wyrażeniem "pojazd o zasilaniu akumulatorowym";
c) w pozycji 32 wyrażenie "Zestaw narzędzi do napraw okresowych" zastępuje się wyrażeniem "Jedna lampa przenośna na każdego członka załogi pojazdu";
d) w pozycji 34 wyrażenie "Dwa pomarańczowe światła" zastępuje się wyrażeniem "Dwa wolnostojące znaki ostrzegawcze";
e) w pozycji 36 wyrażenie "System bezpieczeństwa kierowcy" zastępuje się wyrażeniem "Odpowiednia kamizelka ostrzegawcza lub ubranie ostrzegawcze dla każdego członka załogi pojazdu.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż 23 grudnia 2001 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są ustanawiane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji NR 2001/27/WE
z dnia 10 kwietnia 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 88/77/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/96/WE [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 88/77/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu ustanowionej w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 2000/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(2) Dyrektywa 1999/96/WE przewidziała nowe cykle badań emisji oraz zalecenia mające na celu zapobieganie wykorzystywaniu urządzenia obniżającego sprawność zmniejszającego skuteczność i/lub strategii nieracjonalnego ograniczenia emisji.
Jest obecnie właściwe wzmocnienie tych wymagań i dostarczenie władzom narzędzia mającego na celu ustalenie, czy silniki wykorzystują urządzenia obniżające sprawność i/lub nieracjonalne strategie ograniczenia emisji w normalnych warunkach wykorzystywania do manipulowania osiągami silnika kosztem kontroli emisji.
(3) Przyjęto, że pojazdy napędzane gazem mogą zapewnić w zakresie emisji zanieczyszczeń powietrza realistyczną i korzystną dla środowiska alternatywę wobec pojazdów z silnikami diesla.
Podczas gdy są one w stanie osiągać wartości graniczne emisji określone w dyrektywie 1999/96/WE, niektóre silniki gazowe ze względu na ich projekt mają problem ze spełnieniem kryteriów ważności cyklu badań odnoszące się do dokładności reakcji silnika gazowego na zmiany prędkości, momentu obrotowego oraz mocy, wymagane przez Europejski Cykl Testów Stanów Przejściowych (ETC).
W celu uniknięcia określenia wymagań wobec projektu silników gazowych przez poszanowanie filozofii wolności projektowania zawartej w systemie homologacji typu oraz dla pobudzenia rozwoju rynku pojazdów napędzanych gazem właściwe jest zezwolenie tylko w odniesieniu do silników gazowych na modyfikację kryteriów statystycznych, które oceniają ważność badania homologacyjnego.
W celu potwierdzenia lub modyfikacji niniejszej tolerancji w odniesieniu do silników gazowych należy w przyszłości poddać przeglądowi rozwój technologii silników gazowych.
(4) Należy ponownie zdefiniować paliwa wzorcowe niezbędne do celów badania silników, które wykorzystują gaz ziemny, w celu zapewnienia jak najszerszego pokrycia w odniesieniu do czynnika zmiany λ (Sλ) paliw gazowych o różnym składzie, jakie są dostępne na rynku.
Paliwa wzorcowe niezbędne do badania silników, które wykorzystują gaz płynny, powinny zostać poddane przeglądowi w celu podobnego zapewnienia jak najszerszego pokrycia paliw dostępnych na rynku.
(5) Właściwe jest wprowadzenie zmian technicznych w odniesieniu do istniejących procedur pomiarowych oraz pobierania próbek w celu umożliwienia europejskiej homologacji typu pojazdów i silników wykorzystujących alkohol etylowy.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 88/77/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 2001 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
a) odmówić udzielenia homologacji typu WE lub wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu napędzanego silnikiem wysokoprężnym lub silnikiem gazowym; lub
b) zakazać rejestracji, sprzedaży, wprowadzenia do użytku lub używania takich nowych pojazdów; lub
c) odmówić udzielenia homologacji typu WE dla typu silnika wysokoprężnego lub silnika gazowego; lub
d) zakazać sprzedaży lub używania nowych silników wysokoprężnych lub silników gazowych,
jeśli spełnione są właściwe wymagania dyrektywy 88/77/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 2001 r. Państwa Członkowskie:
a) nie mogą dłużej udzielać homologacji typu WE lub wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG; oraz
b) odmawiają udzielenia krajowej homologacji typu
w odniesieniu do silników wysokoprężnych lub gazowych oraz typom pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, w przypadku gdy właściwe wymagania dyrektywy 88/77/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą nie są spełnione.
3.
Z mocą od dnia 1 października 2001 r. oraz z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na wywóz do państw trzecich oraz silników przeznaczonych do wymiany w pojazdach użytkowanych Państwa Członkowskie:
a) uznają, że certyfikaty zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy; i
b) zakazują rejestrowania, sprzedaży, lub dopuszczenia do ruchu lub użytkowania nowych pojazdów oraz sprzedaży i używania nowych silników,
w odniesieniu do typów silników wysokoprężnych i typów pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym, w przypadku gdy wymogi dyrektywy 88/77/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą nie są spełnione.
4.
Z mocą od dnia 1 października 2003 r. oraz z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na wywóz do państw trzecich oraz silników przeznaczonych do wymiany w pojazdach użytkowanych Państwa Członkowskie:
a) uznają, że certyfikaty zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy; i
b) zakazują rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu lub użytkowania nowych pojazdów oraz sprzedaży i używania nowych silników
w odniesieniu do typów silników wysokoprężnych i typów pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym, w przypadku gdy wymogi dyrektywy 88/77/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą nie są spełnione.
5.
Państwa Członkowskie uznają zgodność z wymogami niniejszej dyrektywy za rozszerzenie homologacji typu tylko w przypadku nowego silnika wysokoprężnego lub nowego pojazdu napędzanego silnikiem wysokoprężnym, w przypadku gdy homologacja typu została uprzednio udzielona zgodnie z wymogami dyrektywy 88/77/EWG, zmienionej dyrektywą 1999/96/WE.
W odniesieniu do tych pojazdów wymagania art. 2. ust. 3 stosuje się od dnia 1 kwietnia 2002 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 1 października 2001 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z dniem 1 października 2001 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2001/28/WE
z dnia 20 kwietnia 2001 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w celu włączenia KBR 2738 (fenheksamid) jako substancję czynną
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/21/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą") Zjednoczone Królestwo otrzymało 8 maja 1997 r. od spółki akcyjnej Bayer (zwanej dalej "wnioskodawcą") wniosek o włączenie substancji czynnej KBR 2738 (fenheksamid) do załącznika I do dyrektywy.
(2) Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 3 dyrektywy Komisji zatwierdzonymi jej decyzją 98/398/WE [3], można uznać, że dokumentacja przedłożona dla KBR 2738 (fenheksamid), zasadniczo spełnia wymogi załącznika II dotyczące danych i informacji, a dla środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną – wymogi załącznika III do dyrektywy.
(3) Zgodnie z art. 5 ust 1 dyrektywy, substancja czynna powinna zostać włączona do załącznika I na okres nieprzekraczający 10 lat, jeżeli można oczekiwać, że ani stosowanie, ani pozostałości środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną nie wywołają żadnych szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla wód gruntowych, ani jakiegokolwiek niedopuszczalnego wpływu na środowisko.
(4) Skutki wywołane przez KBR 2738 (fenheksamid) dla zdrowia ludzi i dla środowiska, zostały ocenione zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 4 dyrektywy dla zastosowań proponowanych przez wnioskodawcę.
Zjednoczone Królestwo działając jako wybrane Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, przedłożyło Komisji 15 października 1998 r. projekt sprawozdania oceniającego, dotyczącego tej substancji.
(5) Sprawozdanie oceniające zostało zbadane przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia roślin.
Kontrolę zakończono 19 października 2000 r. sporządzeniem sprawozdania kontrolnego Komisji na temat KBR 2738 (fenheksamid).
Jeżeli sprawozdanie kontrolne musi zostać uaktualnione w celu uwzględnienia postępu technicznego i naukowego, należy także zmienić warunki dotyczące włączenia KBR 2738 (fenheksamid) do załącznika I do dyrektywy, zgodnie z tą dyrektywą.
(6) Dokumentację i informacje z kontroli przedłożono 31 marca 2000 r. do zaopiniowania Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Komitet przedstawił opinię 20 lipca 2000 r. w protokole spotkania (SCP/REPT/021, wersja ostateczna) [4], w którym stwierdzono, że Komitet nie ma żadnych zastrzeżeń w odniesieniu do tej substancji czynnej.
Komitet zauważył także, że krajowe zezwolenia wymagać będą specjalnego zarządzania ryzykiem, zgodnego z załącznikiem VI [5] (jednolite zasady) dyrektywy.
(7) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające substancję czynną, o której mowa, zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) i art. 5 ust. 3 dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i sprecyzowane w jej sprawozdaniach kontrolnych. W związku z tym należy włączyć tę substancję czynną do załącznika I w celu zapewnienia, aby zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną były przyznawane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
(8) Po włączeniu Państwom Członkowskim należy przyznać odpowiedni okres na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających KBR 2738 (fenheksamid), w szczególności w celu dokonania w tym czasie kontroli istniejących tymczasowych zezwoleń lub, najpóźniej do końca tego okresu, przyznania nowych zezwoleń zgodnych z przepisami dyrektywy.
Może być wymagany także dłuższy okres dla środków ochrony roślin zawierających KBR 2738 (fenheksamid) i inne substancje czynne włączone do załącznika I.
(9) Należy zapewnić, aby zakończone sprawozdanie kontrolne (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy) było dostępne lub było udostępniane przez Państwa Członkowskie wszystkim zainteresowanym stronom do konsultacji.
(10) Sprawozdanie kontrolne jest niezbędne do prawidłowego wdrożenia przez Państwa Członkowskie kilku sekcji jednolitych zasad ustanowionych w załączniku VI do dyrektywy, jeżeli te zasady odnoszą się do oceny danych przedłożonych w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin wydaną 19 października 2000 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG zmienia się tabelę w celu włączenia pozycji odnoszącej się do KBR 2738 (fenheksamid) określonej w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 1 sierpnia 2001 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże w odniesieniu do oceny i podejmowania decyzji zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do niej, termin ustanowiony w pierwszym ustępie przedłuża się dla istniejącego tymczasowego zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające KBR 2738 (fenheksamid) do 1 sierpnia 2002 r.
3.
Jednakże dla środków ochrony roślin zawierających KBR 2738 (fenheksamid) razem z inną substancją czynną, którą obejmuje załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG, termin określony w ust. 1 przedłuża się tak, aby przepisy ustanowione dyrektywą zmieniającą załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG zapewniały dłuższy okres wprowadzania w życie.
4.
Państwa Członkowskie zachowują sprawozdanie kontrolne na temat KBR 2738 (fenheksamid) (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy) do konsultacji dla wszystkich zainteresowanych stron lub udostępniają je im na specjalne życzenie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 1 czerwca 2001 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 maja 2001 r.
w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55 i art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat przewiduje ustanowienie rynku wewnętrznego i instytucji systemu zapewniającego niezakłóconą konkurencję na rynku wewnętrznym.
Do realizacji tych celów przyczynia się harmonizacja ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie praw autorskich i pokrewnych.
(2) Rada Europejska na spotkaniu na Korfu w dniach 24-25 czerwca 1994 r. podkreśliła konieczność stworzenia ogólnych i elastycznych ram prawnych na poziomie Wspólnoty dla wspierania rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Europie.
Zakłada to między innymi istnienie rynku wewnętrznego dla nowych produktów i usług.
Została już przyjęta lub są w drodze przyjęcia ważne przepisy prawa wspólnotowego zmierzające do zapewnienia takich ram regulacyjnych.
Prawo autorskie i prawa pokrewne odgrywają w tym kontekście istotną rolę, ponieważ chronią one i wspierają doskonalenie i sprzedaż nowych produktów i usług, jak również tworzenie i wykorzystanie ich twórczej treści.
(3) Planowana harmonizacja przyczyni się do wprowadzenia w życie czterech wolności rynku wewnętrznego i dotyczy zgodności z podstawowymi zasadami prawa, a w szczególności prawa własności, włączając własność intelektualną oraz wolność słowa i interes publiczny.
(4) Zharmonizowane ramy prawne w zakresie praw autorskich i pokrewnych, poprawiając pewność prawną, a zarazem zapewniając wysoki poziom ochrony własności intelektualnej, sprzyjają poważnym inwestycjom w twórcze i nowatorskie działania, a w szczególności w infrastrukturę sieci i prowadzą do wzrostu i większej konkurencyjności przemysłu europejskiego, i to zarówno w obszarze dostarczenia treści, jak i technologii informatycznych, a w bardziej ogólny sposób, w wielu obszarach przemysłu i kultury.
Zapewni to ochronę istniejących i zachęci do tworzenia nowych miejsc pracy.
(5) Rozwój technologiczny zwiększył i zróżnicował wskaźniki kreatywności, produkcji i eksploatacji.
O ile ochrona własności intelektualnej nie wymaga żadnej nowej koncepcji, to obecne prawo w zakresie praw autorskich i pokrewnych będzie należało dostosować i uzupełnić, aby należycie uwzględnione były takie realia ekonomiczne, jak pojawienie się nowych form eksploatacji.
(6) Bez harmonizacji na szczeblu Wspólnoty procesy legislacyjne na poziomie krajowym, już zapoczątkowane przez wiele Państw Członkowskich, aby sprostać wyzwaniom technologicznym, mogłyby pociągnąć za sobą powstanie istotnych różnic w dziedzinie ochrony, a w związku z tym stworzyć ograniczenia dla swobodnego przepływu usług i towarów zawierających elementy objęte własnością intelektualną lub opierających się na takich elementach, co spowodowałoby ponowny podział rynku wewnętrznego i niespójności natury legislacyjnej.
Wpływ tych różnic w zakresie ustawodawstwa i niepewności prawa stanie się bardziej odczuwalny wraz z rozwojem społeczeństwa informacyjnego, w którym już teraz znacznie nasiliło się transgraniczne wykorzystywanie własności intelektualnej.
Rozwój ten musi być kontynuowany.
Znaczne różnice prawne i niepewności w odniesieniu do ochrony prawnej mogą ograniczyć uzyskanie korzyści dla nowych produktów i usług chronionych przez prawo autorskie i prawa pokrewne.
(7) Dlatego istniejące ramy prawa wspólnotowego odnoszące się do ochrony praw autorskich i pokrewnych powinny zostać dostosowane i uzupełnione w takim stopniu, jaki jest konieczny dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
W tym celu należy dostosować przepisy krajowe w zakresie praw autorskich i pokrewnych, które są zróżnicowane w poszczególnych Państwach Członkowskich lub powodują niepewność prawną utrudniającą sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i prawidłowy rozwój społeczeństwa informacyjnego w Europie oraz należy unikać niezgodnych reakcji krajowych na rozwój technologiczny, natomiast nie należy usuwać lub zapobiegać powstawaniu różnic, które nie naruszają funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(8) Różne skutki socjalne, społeczne lub kulturalne w społeczeństwie informacyjnym sprawiają, że zachodzi konieczność uwzględnienia szczególnych cech zawartości produktów i usług.
(9) Wszelka harmonizacja praw autorskich i pokrewnych opiera się na wysokim poziomie ochrony, odkąd prawa te mają zasadnicze znaczenie dla twórczości intelektualnej.
Ich ochrona zapewnia utrzymanie i rozwój kreatywności w interesie autorów, artystów wykonawców, producentów, konsumentów, kultury i gospodarki, jak również szerokiej publiczności.
Własność intelektualną uznano więc za integralną część własności.
(10) Autorzy i artyści wykonawcy, aby móc kontynuować swoją twórczą i artystyczną pracę, muszą otrzymywać stosowne wynagrodzenie za korzystanie z ich utworów, tak samo jak producenci, aby móc finansować tę pracę.
Wytworzenie produktów takich jak fonogramy, filmy lub produkty multimedialne oraz takie usługi, jak usługi "na żądanie", wymagają znacznych nakładów inwestycyjnych.
Dla zagwarantowania takiego wynagrodzenia i uzyskania zadowalającego przychodu z tych inwestycji konieczna jest właściwa ochrona prawa własności intelektualnej;
(11) Skuteczny i ścisły system ochrony praw autorskich i pokrewnych jest jednym z głównych sposobów zapewniających powstawanie twórczości kulturalnej w Europie i uzyskanie niezbędnych środków oraz zachowanie niezależności i godności dla twórców i artystów wykonawców.
(12) Bardzo ważne jest również, z kulturowego punktu widzenia, otoczenie właściwą ochroną utworów chronionych przez prawo autorskie oraz przedmiotów ujętych w prawach pokrewnych.
Artykuł 151 Traktatu nakłada na Wspólnotę obowiązek uwzględniania w swoim działaniu aspektów kulturalnych.
(13) Wspólne poszukiwania i spójne wykorzystywanie na poziomie europejskim środków technicznych służących zabezpieczeniu utworów i innych przedmiotów objętych ochroną oraz zapewnieniu niezbędnych informacji o prawach są niezbędne ze względu na to, że ostatecznym celem tych środków jest wykonanie zasad i gwarancji przewidzianych przez prawo.
(14) Niniejsza dyrektywa powinna wspierać naukę i kulturę poprzez ochronę utworów i innych przedmiotów objętych ochroną, jednocześnie dopuszczając pewne wyjątki i ograniczenia w interesie publicznym dla potrzeb edukacji i nauczania.
(15) Konferencja Dyplomatyczna, która odbyła się w grudniu 1996 r. pod patronatem Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO), doprowadziła do przyjęcia dwóch nowych traktatów, Traktatu WIPO o prawie autorskim i Traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i nagraniach, które dotyczą odpowiedniej ochrony autorów i ochrony artystów wykonawców oraz producentów fonogramów.
Traktaty te istotnie uaktualniają międzynarodową ochronę praw autorskich oraz pokrewnych, również w odniesieniu do tego, co nazywane jest "agendą cyfrową", i poprawiają środki walki z piractwem w skali ogólnoświatowej.
Wspólnota i większość Państw Członkowskich podpisały już traktaty i obecnie we Wspólnocie i Państwach Członkowskich trwa procedura ratyfikacyjna.
Niniejsza dyrektywa również zmierza do wdrożenia niektórych z tych nowych zobowiązań międzynarodowych.
(16) Odpowiedzialność związana z działaniami w środowisku sieciowym dotyczy nie tylko praw autorskich i pokrewnych, lecz również takich obszarów, jak zniesławienie, wprowadzająca w błąd reklama lub naruszenie znaków towarowych i jest skierowana horyzontalnie w dyrektywie 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) [4], która wyjaśnia i harmonizuje różne kwestie prawne dotyczące usług świadczonych w społeczeństwie informacyjnym, w tym w dziedzinie handlu elektronicznego.
Niniejszą dyrektywę należy wdrożyć w terminie analogicznym do terminu wyznaczonego dla dyrektywy o handlu elektronicznym, uwzględniając, że wspomniana dyrektywa ustanawia zharmonizowane ramy zasad i przepisów dotyczących między innymi niektórych istotnych części niniejszej dyrektywy.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów dotyczących odpowiedzialności zawartych w wymienionej dyrektywie.
(17) Konieczne jest, zwłaszcza w świetle wymagań wynikających ze środowiska cyfrowego, zapewnienie, że organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi osiągną wyższy poziom racjonalizacji i przejrzystości w odniesieniu do zgodności z zasadami konkurencji.
(18) Niniejsza dyrektywa nie narusza ustaleń w Państwach Członkowskich dotyczących metod administrowania prawami, takimi jak rozszerzone licencje zbiorowe.
(19) Autorskie prawa osobiste są wykonywane zgodnie z ustawodawstwem Państw Członkowskich i postanowieniami Konwencji Berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych, Traktatu WIPO o prawie autorskim i Traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i nagraniach.
Takie autorskie prawa osobiste pozostają poza zakresem obowiązywania niniejszej dyrektywy.
(20) Niniejsza dyrektywa opiera się na zasadach i regułach już ustanowionych przez dyrektywy obowiązujące w tym obszarze, w szczególności w dyrektywach nr 91/250/EWG [5], 92/100/EWG [6], 93/83/EWG [7], 93/98/EWG [8] i 96/9/WE [9] i rozwija te zasady i reguły oraz umieszcza je w perspektywie społeczeństwa informacyjnego.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają przepisów wyżej wymienionych dyrektyw, chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej.
(21) Niniejsza dyrektywa powinna określić zakres czynności objętych prawem do zwielokrotnienia utworu, w odniesieniu do różnych beneficjentów.
Należy to określić zgodnie z acquis communautaire.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa prawnego w obrębie rynku wewnętrznego w sposób szeroki należy określić definicje tych czynności.
(22) W celu właściwego wsparcia dla upowszechniania kultury nie można zrezygnować ze ścisłej ochrony praw autorskich i tolerować nielegalnych form dystrybucji sfałszowanych lub pirackich utworów.
(23) Niniejsza dyrektywa powinna bardziej zharmonizować obowiązujące prawo autora do publicznego udostępniania utworu.
Prawo to należy rozumieć w szerszym znaczeniu, jako obejmujące każde udostępnianie utworu odbiorcom nieznajdującym się w miejscu, z którego przekazywanie pochodzi.
Prawo to obejmuje każdą publiczną transmisję lub retransmisję utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w tym nadawanie programów; prawo to nie powinno obejmować żadnych innych działań.
(24) Przez prawo podawania do publicznej wiadomości przedmiotów objętych ochroną określonych w art. 3 ust. 2 należy rozumieć prawo obejmujące wszystkie czynności polegające na udostępnieniu takich przedmiotów odbiorcom nieznajdującym się w miejscu, z którego przedmiot objęty ochroną jest podawany do wiadomości i nieobejmujące jakichkolwiek innych czynności.
(25) Niepewność prawna dotycząca charakteru i poziomu ochrony czynności związanych z transmisją na żądanie, przy wykorzystaniu sieci, utworów chronionych prawem autorskim i przedmiotów objętych prawami pokrewnymi powinna być usunięta poprzez wprowadzenie zharmonizowanej ochrony na poziomie Wspólnoty.
Należy jasno określić, że każdy podmiot praw autorskich uznany przez niniejszą dyrektywę ma wyłączne prawo do podawania do publicznej wiadomości utworów chronionych prawem autorskim lub każdego innego przedmiotu objętego ochroną, na drodze interaktywnej transmisji na żądanie.
Takie interaktywne transmisje na żądanie charakteryzują się tym, że każdy może mieć do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.
(26) W odniesieniu do udostępniania przez nadawców programów, w ramach usług na żądanie, swoich produkcji radiowych lub telewizyjnych zawierających jako integralną część tej produkcji muzykę z fonogramów znajdujących się w sprzedaży, należy wspierać zbiorowe ustalenia związane z licencjonowaniem w celu ułatwienia przejrzystości danych praw.
(27) Zwykłe dostarczenie urządzeń przeznaczonych do umożliwienia lub dokonania przekazu nie stanowi samo w sobie przekazania w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(28) Ochrona prawa autorskiego na mocy niniejszej dyrektywy obejmuje wyłączne prawo do kontrolowania dystrybucji utworu w postaci materialnego nośnika.
Pierwsza sprzedaż na obszarze Wspólnoty oryginału utworu lub jego kopii przez podmiot praw autorskich lub za jego zezwoleniem wyczerpuje całkowicie prawo do kontrolowania odprzedaży tego przedmiotu na obszarze Wspólnoty.
Prawo to nie powinno zostać wyczerpane w wyniku sprzedaży oryginału lub jego kopii poza obszarem Wspólnoty przez podmiot praw autorskich lub za jego zezwoleniem.
Prawa autora do najmu i użyczenia zostały określone w dyrektywie nr 92/100/EWG.
Prawo do rozpowszechniania przewidziane w niniejszej dyrektywie nie narusza przepisów w zakresie praw do najmu i użyczenia znajdujących się w rozdziale I wymienionej dyrektywy.
(29) Problem całkowitego wykorzystania nie powstaje w przypadku usług, w szczególności usług świadczonych przez Internet.
Dotyczy to również materialnych kopii utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną, wykonanych przez użytkownika takiej usługi za zezwoleniem podmiotu praw autorskich.
Stąd to samo stosuje się do najmu i użyczenia oryginału utworu lub jego kopii, które ze względu na swój charakter są usługami.
W przeciwieństwie do CD-ROM lub CD-I, gdzie własność intelektualna ma postać materialnego nośnika, a mianowicie rzeczy, każda usługa świadczona przez Internet stanowi w istocie czynność, na którą należy uzyskać zezwolenie, o ile tak stanowi prawo autorskie lub prawo pokrewne.
(30) Prawa określone w niniejszej dyrektywie mogą być przenoszone, powierzane lub być przedmiotem umowy licencyjnej, z zastrzeżeniem właściwych ustawodawstw krajowych w sprawie praw autorskich i pokrewnych.
(31) Należy zabezpieczyć właściwą równowagę praw i interesów między różnymi kategoriami podmiotów praw autorskich, jak również między nimi a użytkownikami przedmiotów objętych ochroną.
Istniejące wyjątki i ograniczenia praw, takie jakie przewidziane zostały przez Państwa Członkowskie, należy ponownie rozpatrzyć z uwzględnieniem nowego środowiska elektronicznego.
Istniejące różnice w wyjątkach i ograniczeniach wobec niektórych zastrzeżonych czynności mają bezpośredni negatywny wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w dziedzinie praw autorskich i pokrewnych.
Różnice te mogłyby się uwidocznić wraz z dalszym rozwojem korzystania z utworów w działalności transgranicznej i działalności prowadzonej pomiędzy granicami.
Dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, wyjątki te i ograniczenia należy określić w bardziej jednolity sposób.
Stopień harmonizacji tych wyjątków powinien być oparty na ich wpływie na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(32) Niniejsza dyrektywa zawiera wyczerpujące wyliczenie wyjątków i ograniczeń dla prawa do zwielokrotniania i prawa do publicznego udostępniania utworu.
Niektóre wyjątki lub ograniczenia odnoszą się jedynie do prawa do zwielokrotniania, jeżeli jest to właściwe.
Lista w należyty sposób uwzględnia różnorodność tradycji prawnych Państw Członkowskich, a jednocześnie ma za zadanie zapewnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Państwa Członkowskie powinny w sposób spójny stosować te wyjątki i ograniczenia, co zostanie ustalone podczas oceniania wdrożenia przepisów w przyszłości.
(33) Od wyłącznego prawa do zwielokrotniania utworu powinien być uczyniony wyjątek mający na celu zezwalanie na niektóre tymczasowe czynności zwielokrotniania, które mają charakter przejściowy lub dodatkowy, stanowią integralną i podstawową część procesu technologicznego i wykonywane są wyłącznie w celu albo skutecznej transmisji w sieci wśród osób trzecich przez pośrednika albo w celu umożliwienia legalnego wykorzystania utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną.
Dane czynności zwielokrotniania nie powinny mieć same w sobie żadnej wartości ekonomicznej.
O ile spełniają one te warunki, wyjątek ten obejmuje czynności pozwalające na przeglądanie, jak również czynności wprowadzania do pamięci podręcznej, wtymczynności, które umożliwiają skuteczne funkcjonowanie systemów transmisji, z zastrzeżeniem, że pośrednik nie zmieni informacji i nie będzie utrudniał legalnego wykorzystania technologii, powszechnie uznanej i stosowanej przez przemysł, w celu uzyskania danych w sprawie wykorzystania informacji.
Korzystanie jest uważane za legalne, jeżeli zezwala na nie podmiot praw autorskich lub nie jest ono ograniczone przez prawo.
(34) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość uwzględniania pewnych wyjątków i ograniczeń w niektórych przypadkach do celów edukacyjnych lub naukowych, na rzecz instytucji publicznych, takich jak biblioteki i archiwa, do celów sprawozdawczości w zakresie aktualnych wydarzeń, do cytowania, na użytek osób niepełnosprawnych, do celów bezpieczeństwa publicznego oraz do wykorzystania w postępowaniach administracyjnych lub sądowniczych.
(35) W niektórych przypadkach dotyczących wyjątków lub ograniczeń podmioty praw autorskich powinny otrzymać godziwą rekompensatę jako wynagrodzenie za korzystanie z ich utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną.
Przy określaniu formy, szczegółowych warunków i ewentualnej wysokości takiej godziwej rekompensaty należy uwzględnić okoliczności każdego przypadku.
Przy ocenie tych okoliczności pomocnym kryterium byłaby potencjalna szkoda poniesiona przez podmiot praw autorskich w wyniku danej czynności.
W przypadku gdy podmiot praw autorskich przyjął już zapłatę w innej formie, na przykład jako strona opłaty licencyjnej, specjalna lub oddzielna zapłata może nie być należna.
Wysokość godziwej rekompensaty musi uwzględniać stopień wykorzystania zabezpieczeń technicznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
W niektórych przypadkach, gdy szkoda poniesiona przez podmiot praw autorskich jest niewielka, może nie powstać żadne zobowiązanie do zapłaty.
(36) Państwa Członkowskie mogą przewidzieć godziwą rekompensatę dla podmiotów praw autorskich, nawet jeżeli stosują one fakultatywne przepisy w sprawie wyjątków lub ograniczeń nie wymagających tej rekompensaty.
(37) Istniejące systemy krajowe w zakresie reprografii nie stwarzają poważniejszych barier dla rynku wewnętrznego.
Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do uwzględnienia wyjątku lub ograniczenia w odniesieniu do reprografii.
(38) Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do uwzględnienia, za godziwą rekompensatą, wyjątku lub ograniczenia wobec prawa do zwielokrotniania dla niektórych rodzajów zwielokrotniania produktów dźwiękowych, wizualnych i audiowizualnych przeznaczonych do użytku prywatnego.
Może to zawierać wprowadzenie lub utrzymanie systemów wynagradzania, których celem jest wynagrodzenie podmiotom praw autorskich poniesionej przez nie szkody.
Pomimo tego, że różnice istniejące między tymi systemami wynagradzania przeszkadzają w prawidłowym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, nie powinny one, w odniesieniu do prywatnego zwielokrotniania na nośniku analogowym, mieć znaczącego wpływu na rozwój społeczeństwa informacyjnego.
Prywatne cyfrowe kopiowanie może być bardziej rozpowszechnione i mieć większe znaczenie z ekonomicznego punktu widzenia.
Należy więc odpowiednio uwzględnić różnice między prywatnym cyfrowym i analogowym kopiowaniem oraz dokonać odpowiednich rozróżnień pomiędzy ich pewnymi aspektami.
(39) Stosując wyjątek lub ograniczenie w przypadku kopii prywatnej, Państwa Członkowskie powinny należycie uwzględnić rozwój technologiczny i gospodarczy, w szczególności w odniesieniu do prywatnego cyfrowego kopiowania oraz systemów wynagradzania, gdy dostępne są skuteczne zabezpieczenia techniczne.
Takie wyjątki lub ograniczenia nie powinny powstrzymywać korzystania ze środków technicznych lub ich wykorzystania przeciwko obchodzeniu zabezpieczeń.
(40) Państwa Członkowskie mogą uwzględnić wyjątek lub ograniczenie na rzecz niektórych instytucji non-profit, takich jak ogólnodostępne biblioteki lub inne instytucje o podobnym charakterze, jak również archiwa.
Jednakże powinno to być ograniczone do niektórych szczególnych przypadków objętych prawem do zwielokrotniania.
Taki wyjątek lub ograniczenie nie powinien pokrywać korzystania w ramach dostarczania przez Internet utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną.
Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać możliwości Państw Członkowskich do odstąpienia od wyłącznego prawa do publicznego użyczania, zgodnie z art. 5 dyrektywy 92/100/EWG.
Stosowne jest promowanie specjalnych umów lub licencji, bez wprowadzania nierówności, wspierających takie instytucje i rozpowszechnianie celów, które realizują.
(41) Przy stosowaniu wyjątku lub ograniczenia w przypadku ulotnych nagrań wykonywanych przez organizacje radiowe i telewizyjne, zakłada się, że urządzenia własne nadawców obejmują urządzenia osoby działającej w imieniu i na odpowiedzialność organizacji radiowych i telewizyjnych.
(42) Przy stosowaniu wyjątku lub ograniczenia w niehandlowych celach edukacyjnych i badań naukowych, włączając nauczanie na odległość, niehandlowy charakter danej działalności powinien być określony przez samą działalność.
Struktura organizacyjna i środki finansowania danej instytucji nie są w tym względzie elementami decydującymi.
(43) W każdym przypadku istotne jest, aby Państwa Członkowskie przyjęły wszystkie konieczne środki w celu wspierania dostępu do utworów przez osoby niepełnosprawne, które mają utrudnione samodzielne korzystanie z utworów, biorąc pod uwagę dostępne formaty.
(44) Stosowanie wyjątków i ograniczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie powinno przebiegać zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi.
Takie wyjątki i ograniczenia nie mogą być stosowane w sposób naruszający uzasadnione interesy podmiotu praw autorskich lub w sposób sprzeczny z normalnym wykorzystaniem jego utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną.
Przepisy dotyczące takich wyjątków lub ograniczeń w Państwach Członkowskich powinny w szczególności należycie uwzględniać zwiększony wpływ gospodarczy, jaki wyjątki i ograniczenia mogą mieć w nowym środowisku elektronicznym.
Dlatego należy jeszcze bardziej ograniczyć zakres pewnych wyjątków lub ograniczeń w odniesieniu do nowego wykorzystania utworów chronionych prawem autorskim lub innych przedmiotów objętych ochroną.
(45) Wyjątki i ograniczenia określone w art. 5 ust. 2, 3 i 4 nie powinny jednak stanowić przeszkody dla określenia stosunków umownych zmierzających do zapewnienia godziwej rekompensaty podmiotom praw autorskich w stopniu dozwolonym przez prawo krajowe.
(46) Odwołanie się do mediacji mogłoby pomóc użytkownikom i podmiotom praw autorskich w rozstrzyganiu sporów.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu Kontaktowego, powinna podjąć badania dotyczącej nowych możliwości prawnych rozstrzygania sporów dotyczących praw autorskich i pokrewnych.
(47) Rozwój technologiczny pozwoli podmiotom praw autorskich wykorzystywać środki technologiczne mające na celu uniemożliwienie lub ograniczenie działań, na które nie zezwolili podmiotom praw autorskich, praw pokrewnych lub praw sui generis w odniesieniu do bazy danych.
Istnieje jednak ryzyko rozwoju nielegalnych form działalności zmierzających do umożliwienia lub ułatwienia obchodzenia zabezpieczenia technicznego przewidzianego przez te środki.
W celu uniknięcia wyrywkowych podejść prawnych, które mogą ograniczać funkcjonowanie rynku wewnętrznego, istnieje potrzeba zapewnienia zharmonizowanej ochrony prawnej przed obchodzeniem skutecznych zabezpieczeń technologicznych oraz przeciw zaopatrzeniu w urządzenia i produkty lub usługi służące temu celowi.
(48) Taka ochrona prawna powinna dotyczyć środków technologicznych, które pozwalają skutecznie ograniczyć działania, na które podmioty praw autorskich nie wydały zezwolenia, praw pokrewnych lub praw sui generis w odniesieniu do baz danych, nieutrudniając jednak normalnego funkcjonowania sprzętu elektronicznego i jego technologicznego rozwoju.
Taka ochrona prawna nie zobowiązuje do projektowania urządzeń, produktów, części składowych lub usług odpowiadających środkom technologicznym, o ile te urządzenia, produkty, części składowe lub usługi nie są objęte zakazem art. 6.
Taka ochrona prawna powinna respektować zasadę proporcjonalności i nie powinny być zabronione urządzenia lub działania, których istotny handlowy cel i wykorzystanie jest inny, niż obchodzenie ochronnych środków technicznych.
Ochrona ta nie powinna w szczególności stanowić przeszkody dla badań nad kryptografią.
(49) Ochrona prawna środków technologicznych nie narusza stosowania przepisów krajowych, które mogą zabraniać posiadania do celów prywatnych urządzeń, produktów lub części składowych przeznaczonych do obchodzenia środków technologicznych.
(50) Taka zharmonizowana ochrona prawna nie wpływa na przepisy szczegółowe w sprawie ochrony, zgodnie z dyrektywą 91/250/EWG.
W szczególności nie powinna być stosowana do ochrony środków technologicznych używanych w powiązaniu z programami komputerowymi, która została wyłącznie podjęta w wyżej wymienionej dyrektywie.
Nie powinna ona ani powstrzymywać, ani utrudniać rozwoju lub wykorzystywania jakiegokolwiek środka umożliwiającego obchodzenie środków technicznych koniecznych dla wykonywania działań realizowanych zgodnie z art. 5 ust. 3 lub art. 6 dyrektywy 91/250/EWG.
Artykuł 5 i 6 niniejszej dyrektywy w sposób wyłączny przewidują wyjątki dotyczące stosowanych wyłącznych praw obowiązujących w odniesieniu do programów komputerowych.
(51) Ochrona prawna środków technologicznych jest stosowana bez naruszenia postanowień dotyczących porządku publicznego określonego w art. 5 oraz bezpieczeństwa publicznego.
Państwa Członkowskie powinny wspierać dobrowolne środki podejmowane przez podmioty praw autorskich, w tym zawieranie i stosowania porozumień pomiędzy podmiotami praw autorskich a innymi zainteresowanymi stronami, aby możliwe było osiągnięcie celów niektórych wyjątków lub ograniczeń przewidzianych przez prawo krajowe zgodnie z niniejszą dyrektywą.
W przypadku braku dobrowolnych środków lub umów, w rozsądnym terminie Państwa Członkowskie powinny podjąć stosowne środki w celu zapewnienia, że podmioty praw autorskich dostarczą beneficjentom takich wyjątków lub ograniczeń odpowiednie środki umożliwiające skorzystanie z tych wyjątków lub ograniczeń, przez zmianę już zastosowanego środka technologicznego lub poprzez zastosowanie innych środków.
Jednakże aby takie środki podejmowane przez podmioty praw autorskich, włączając umowy, lub podejmowane przez Państwo Członkowskie nie były nadużywane, wszystkie środki technologiczne stosowane podczas wdrażania takich środków, powinny być chronione prawnie.
(52) Przy stosowaniu wyjątku lub ograniczenia w przypadku prywatnego kopiowania zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Państwa Członkowskie powinny popierać korzystanie ze środków dobrowolnych, dzięki którym będzie zapewnione osiągnięcie celów takich wyjątków lub ograniczeń. Jeżeli w rozsądnym terminie nie został podjęty żaden środek dobrowolny w celu umożliwienia zwielokrotniania do użytku prywatnego, Państwa Członkowskie mogą ustanowić środki, które pozwolą beneficjentom danego wyjątku lub ograniczenia na skorzystanie z niego. Środki dobrowolne podejmowane przez podmioty praw autorskich, włączając umowy pomiędzy podmiotami praw autorskich a innymi zainteresowanymi stronami, jak również środki podejmowane przez Państwa Członkowskie nie stanowią dla właścicieli praw autorskich przeszkody w korzystaniu ze środków technologicznych zgodnych z wyjątkami lub ograniczeniami w sprawie kopii przeznaczonych do użytku prywatnego przewidzianymi przez prawo krajowe zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b), z uwzględnieniem godziwej rekompensaty wymaganej w wyżej wymienionym przepisie oraz ewentualnego rozróżnienia pomiędzy różnorodnymi warunkami korzystania, zgodnie z art. 5 ust. 5, jak na przykład kontrola liczby zwielokrotnień, Aby zapobiec nadużywaniu tych środków, każdy środek technologiczny stosowany przy ich wdrażaniu powinien korzystać z ochrony prawnej.
(53) Ochrona środków technologicznych powinna zapewniać bezpieczne środowisko dla świadczenia interaktywnych usług na żądanie, w taki sposób, aby osoby postronne mogły mieć dostęp do utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną w wybranym przez siebie miejscu i czasie.
W przypadku gdy usługi te są regulowane przez postanowienia umowne, nie stosuje się art. 6 ust. 4. akapit pierwszy i drugi.
Inne niż interaktywne formy korzystania z Internetu nadal podlegają tym przepisom.
(54) Dokonano znacznych postępów w dziedzinie międzynarodowej normalizacji technicznych systemów identyfikacji utworów i innych przedmiotów chronionych w formacie cyfrowym.
W rozszerzającym się środowisku sieciowym istniejące różnice między środkami technologicznymi mogłyby doprowadzić wewnątrz Wspólnoty do niezgodności systemów.
Należy wspierać kompatybilność i współdziałanie różnych systemów.
Wysoce pożądane jest wspieranie rozwoju systemów globalnych.
(55) Rozwój technologiczny ułatwi rozpowszechnianie utworów, w szczególności w systemach sieciowych i dlatego podmioty praw autorskich staną przed koniecznością zapewnienia lepszej identyfikacji utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną twórcy lub każdego innego podmiotu praw autorskich oraz dostarczenia informacji o warunkach i sposobach korzystania z utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną, w celu łatwiejszego zarządzania prawami, które są z nimi związane.
Należy zachęcać podmioty praw autorskich do stosowania znaków wskazujących w szczególności, poza informacjami określonymi powyżej, czy zezwalają oni między innymi na rozpowszechnianie utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną w systemach sieciowych.
(56) Istnieje jednak niebezpieczeństwo, że mogą zostać podjęte bezprawne działania zmierzające do usunięcia lub zmodyfikowania elektronicznej informacji o zarządzaniu prawem autorskim dołączonej do egzemplarza dzieła lub do rozpowszechniania, wywiezienia w celu rozpowszechniania, nadawania, publicznego udostępniania lub podania do publicznej wiadomości utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną, z których usunięto takie informacje bez zezwolenia.
W celu uniknięcia niekompletnych podejść prawnych, które mogą ograniczać funkcjonowanie rynku wewnętrznego, konieczne jest zapewnienie zharmonizowanej ochrony prawnej przed wszelką taką działalnością.
(57) Wymienione systemy informacji o zarządzaniu prawami mogą również, w zależności od ich przeznaczenia, przetwarzać dane osobowe dotyczące indywidualnego korzystania z przedmiotów objętych ochroną i pozwalać na śledzenie zachowań w Internecie.
Te środki techniczne powinny, w ramach swoich funkcji technicznych, uwzględniać zabezpieczenia prywatności zgodnie z dyrektywą nr 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [10].
(58) Państwa Członkowskie powinny przewidzieć skuteczne sankcje i zadośćuczynienie za naruszenie praw i zobowiązań wymienionych w niniejszej dyrektywie.
Powinny one podjąć wszystkie niezbędne środki dla zapewnienia stosowania tych sankcji i środków naprawczych.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz powinny obejmować możliwość domagania się odszkodowania i/lub nakazu zadośćuczynienia oraz w razie potrzeby, przepadku naruszonych dóbr.
(59) Usługi pośredników mogą być, w szczególności w środowisku cyfrowym, coraz częściej wykorzystywane przez osoby trzecie w działalności naruszającej prawa.
W wielu przypadkach pośrednicy tacy mają najwięcej możliwości, aby zakończyć takie naruszenia.
Dlatego, z zastrzeżeniem wszystkich innych dostępnych sankcji lub środków naprawczych, podmioty praw autorskich powinny mieć możliwość domagania się wydania zakazu skierowanego do pośrednika, który w sieci utrzymuje naruszenia praw autorskich utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną przez osobę trzecią.
Możliwość taka powinna być dostępna, nawet jeżeli działania pośrednika stanowią przedmiot wyjątku na mocy art. 5.
Warunki i metody dotyczące takich nakazów powinny być uregulowane w ramach prawa krajowego Państw Członkowskich.
(60) Ochrona przewidziana przez niniejszą dyrektywę nie powinna naruszać krajowych lub wspólnotowych przepisów prawnych w innych obszarach, takich jak własność przemysłowa, ochrona danych, usługi związane z dostępem warunkowym, dostępem do dokumentów publicznych oraz zasada chronologii wykorzystywania medialnego, mogących mieć wpływ na ochronę praw autorskich lub pokrewnych.
(61) W celu dostosowania się do postanowień Traktatu WIPO o wykonaniach i nagraniach dźwiękowych, należy zmienić dyrektywy 92/100/EWG i 93/98/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
CEL I ZAKRES
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy ochrony prawnej praw autorskich i pokrewnych w ramach rynku wewnętrznego, ze szczególnym uwzględnieniem społeczeństwa informacyjnego.
2.
Poza przypadkami wymienionymi w art. 11 niniejsza dyrektywa pozostawia niezmienione przepisy wspólnotowe i w żaden sposób nie narusza tych przepisów dotyczących:
a) ochrony prawnej programów komputerowych;
b) prawa najmu, prawa użyczania i niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w dziedzinie własności intelektualnej;
c) praw autorskich i pokrewnych stosowanych do nadawania programów drogą satelitarną i retransmisji kablowej;
d) czasu trwania ochrony praw autorskich i niektórych praw pokrewnych;
e) ochrony prawnej baz danych.
ROZDZIAŁ II
PRAWA I WYJĄTKI
Artykuł 2
Prawo do zwielokrotniania utworu
Państwa Członkowskie przewidują wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania bezpośredniego lub pośredniego, tymczasowego lub stałego zwielokrotniania utworu, przy wykorzystaniu wszelkich środków i w jakiejkolwiek formie, w całości lub częściowo:
a) dla autorów — w odniesieniu do ich utworów;
b) dla artystów wykonawców — w odniesieniu do utrwaleń ich przedstawień;
c) dla producentów fonogramów — w odniesieniu do ich fonogramów;
d) dla producentów pierwszych utrwaleń filmów — w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów;
e) dla organizacji radiowych i telewizyjnych — w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego, czy te programy transmitowane są przewodowo lub bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną.
Artykuł 3
Prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną
1.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.
2.
Państwa Członkowskie powinny przewidzieć wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek podawanie do publicznej wiadomości utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie:
a) dla artystów wykonawców — w odniesieniu do utrwaleń ich przedstawień;
b) dla producentów fonogramów — w odniesieniu do ich fonogramów;
c) dla producentów pierwszych utrwaleń filmów — w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów;
d) dla organizacji radiowych i telewizyjnych — w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego, czy programy te są transmitowane przewodowo lub bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną.
3.
Czynności publicznego udostępniania utworów i podawania do publicznej wiadomości określone w niniejszym artykule, powodują wyczerpania praw określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 4
Prawo do rozpowszechniania
1.
Państwa Członkowskie powinny przewidzieć dla autorów wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania jakiejkolwiek formy publicznego rozpowszechniania oryginału swoich utworów lub ich kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób.
2.
Prawo do rozpowszechniania na obszarze Wspólnoty oryginału lub kopii danego utworu wyczerpuje się tylko w przypadku pierwszej sprzedaży danego przedmiotu lub innego przeniesienia własności na obszarze Wspólnoty przez podmiot praw autorskich lub za jego zezwoleniem.
Artykuł 5
Wyjątki i ograniczenia
1.
Tymczasowe czynności zwielokrotniania określone w art. 2, które mają charakter przejściowy lub dodatkowy, które stanowią integralną i podstawową część procesu technologicznego i których jedynym celem jest umożliwienie:
a) transmisji w sieci wśród osób trzecich przez pośrednika, lub
b) legalnego korzystania
z utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną i które nie mają odrębnego znaczenia ekonomicznego, będą wyłączone z prawa do zwielokrotniania określonego w art. 2.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć wyjątki lub ograniczenia w odniesieniu do prawa do zwielokrotniania określonego w art. 2, w następujących przypadkach:
a) w odniesieniu do zwielokrotniania na papierze lub podobnym nośniku przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek, z wyjątkiem partytur, pod warunkiem że podmioty praw autorskich otrzymają godziwą rekompensatę;
b) w odniesieniu do zwielokrotniania na dowolnych nośnikach przez osobę fizyczną do prywatnego użytku i do celów ani bezpośrednio, ani pośrednio handlowych, pod warunkiem że podmioty praw autorskich otrzymają godziwą rekompensatę, uwzględniającą zastosowanie lub niezastosowanie środków technologicznych określonych w art. 6, w odniesieniu do danych utworów lub przedmiotów objętych ochroną;
c) w odniesieniu do szczególnych czynności zwielokrotniania dokonywanym przez ogólnodostępne biblioteki, instytucji edukacyjnej lub muzea, lub przez archiwa, które nie są skierowane na osiągnięcie bezpośredniej lub pośredniej korzyści gospodarczej lub handlowej;
d) w odniesieniu do ulotnych nagrań dokonanych przez organizacje radiowe i telewizyjne przy pomocy własnego sprzętu i dla własnych programów; zachowanie tych nagrań w oficjalnych archiwach może być dozwolone ze względu na ich wyjątkową wartość dokumentalną;
e) w odniesieniu do zwielokrotnień programów dokonywanych przez instytucje społeczne prowadzone w celach niehandlowych, takie jak szpitale lub więzienia, pod warunkiem że podmioty praw autorskich otrzymają godziwą rekompensatę.
3.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć wyjątki lub ograniczenia w odniesieniu do praw określonych w art. 2 i 3 w następujących przypadkach:
a) korzystania wyłącznie w celach zilustrowania w ramach nauczania lub badań naukowych tak długo jak źródło, łącznie z nazwiskiem autora, zostanie podane, poza przypadkami, w których okaże się to niemożliwe i w stopniu uzasadnionym przez cel niehandlowy, który ma być osiągnięty;
b) korzystania dla dobra osób niepełnosprawnych, jeżeli korzystanie odnosi się bezpośrednio do upośledzenia i nie ma handlowego charakteru, w rozmiarze, który wynika z tego upośledzenia;
c) zwielokrotniania przez prasę, publicznego udostępniania utworów i podawania do publicznej wiadomości aktualnych artykułów na tematy gospodarcze, polityczne lub religijne oraz utworów nadawanych lub innych przedmiotów objętych ochroną tego samego rodzaju, chyba że korzystanie z nich zostało zastrzeżone i o ile zostanie wskazane źródło, włączając nazwisko autora lub korzystanie z utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną w powiązaniu ze złożeniem sprawozdania o aktualnych wydarzeniach, w granicach uzasadnionych celem informacji, o ile zostanie podane źródło, łącznie z nazwiskiem autora poza przypadkami, w których okaże się to niemożliwe;
d) cytowania do celów takich jak słowa krytyki lub recenzji, o ile dotyczy ono utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną, który został już prawnie podany do publicznej wiadomości, o ile zostanie podane źródło, łącznie z nazwiskiem autora, poza przypadkami, w których okaże się to niemożliwe oraz o ile korzystanie odbywa się zgodnie z uczciwymi praktykami i w rozmiarze usprawiedliwionym przez szczególny cel;
e) korzystania do celów bezpieczeństwa publicznego lub w celu zapewnienia sprawnego przebiegu lub prowadzenia sprawozdań z procedur administracyjnych, parlamentarnych lub sądowych;
f) korzystania z przemówień politycznych, jak również z fragmentów wykładów publicznie dostępnych lub podobnych utworów lub przedmiotów objętych ochroną, w granicach uzasadnionych celem informacji oraz o ile zostanie podane źródło, łącznie z nazwiskiem autora, poza przypadkami, w których okaże się to niemożliwe;
g) korzystania podczas ceremonii religijnych lub oficjalnych imprez organizowanych przez władze publiczne;
h) korzystania z utworów takich jak utwory architektoniczne lub rzeźby, wykonanych w celu umieszczenia ich na stałe w miejscach publicznych;
i) niezamierzone włączenie utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną do innego nośnika;
j) korzystania w celach reklamowych dotyczących wystaw publicznych lub publicznej sprzedaży dzieł artystycznych, w stopniu koniecznym dla promocji danego wydarzenia, z wyłączeniem wszelkiego innego handlowego wykorzystania;
k) korzystania do celów karykatury, parodii lub pastiszu;
l) korzystania w związku z prezentacją lub naprawą sprzętu;
m) korzystania z utworu artystycznego w formie budynku lub rysunku, lub planu budynku w celu odbudowy tego budynku;
n) korzystania poprzez udostępnienia lub podanie do wiadomości, w celu badań i prywatnych studiów, indywidualnym postronnym osobom z dzieł lub innych przedmiotów objętych ochroną, które nie podlegają zasadom zakupu lub licencji, znajdujących się w zbiorach instytucji określonych w ust. 2 lit. c), przy użyciu wyposażonych terminali w pomieszczeniach wymienionych instytucji;
o) korzystania w niektórych innych przypadkach o mniejszym znaczeniu, jeśli wyjątki lub ograniczenia są już przewidziane w prawie krajowych i o ile dotyczy jedynie analogicznych form korzystania i nie narusza swobodnego obrotu towarów i usług na obszarze Wspólnoty bez naruszania innych wyjątków i ograniczeń zawartych w niniejszym artykule.
4.
Jeżeli Państwa Członkowskie mogą przewidzieć wyjątek lub ograniczenie w odniesieniu do prawa do zwielokrotniania zgodnie z ust. 2 lub 3, mogą one również dopuścić wyjątek lub ograniczenie w odniesieniu do prawa rozpowszechniania określonego w art. 4, o ile ten wyjątek jest uzasadniony celem zezwolenia do zwielokrotniania.
5.
Wyjątki i ograniczenia przewidziane w ust. 1, 2, 3 i 4 powinny być stosowane tylko w niektórych szczególnych przypadkach, które nie naruszają normalnego wykorzystania dzieła lub innego przedmiotu objętego ochroną ani nie powodują nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów podmiotów praw autorskich.
ROZDZIAŁ III
OCHRONA ŚRODKÓW TECHNOLOGICZNYCH I INFORMACJI O ZARZĄDZANIU PRAWAMI
Artykuł 6
Obowiązki w odniesieniu do środków technologicznych
1.
Państwa Członkowskie przewidują stosowną ochronę prawną przed obchodzeniem skutecznych środków technologicznych przez daną osobę, której znane jest lub w zależności od okoliczności musi być znane to, że zmierza lub ona w tym celu.
2.
Państwa Członkowskie przewidują stosowną ochronę prawną przed produkcją, przywozem, rozpowszechnianiem, sprzedażą, najmem, reklamą w celach sprzedaży lub najmu lub przed posiadaniem w celach handlowych urządzeń, produktów lub części składowych oraz świadczeniem usług, które:
a) stanowią przedmiot promocji, reklamy lub sprzedaży w celu obejścia skutecznych środków technologicznych; lub
b) posiadają tylko ograniczony, mający handlowe znaczenie cel lub zastosowanie inne niż obejście skutecznych środków technologicznych; lub
c) są głównie zaprojektowane, produkowane, dostosowane lub realizowane do celu umożliwienia lub ułatwienia obchodzenia skutecznych środków technologicznych.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy przez wyrażenie "środki technologiczne" rozumie się wszystkie technologie, urządzenia lub części składowe, które przy normalnym funkcjonowaniu są przeznaczone do powstrzymania lub ograniczenia czynności w odniesieniu do utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną, które nie otrzymały zezwolenia od podmiotu prawa autorskich lub prawa pokrewnego prawu autorskiemu przewidzianego przez prawo lub prawa sui generis przewidzianego w rozdziale III dyrektywy 96/9/WE.
Środki technologiczne uważa się za "skuteczne", jeżeli korzystanie z chronionego utworu lub z innego przedmiotu objętego ochroną jest kontrolowane przez podmioty praw autorskich poprzez zastosowanie kodu dostępu lub mechanizmu zabezpieczenia, takiego jak szyfrowanie, zakłócanie lub każdej innej transformacji utworu lub przedmiotu objętego ochroną lub mechanizmu kontroli kopiowania, które spełniają cel ochronny.
4. Bez względu na ochronę prawną przewidzianą w ust. 1 w przypadku braku środków dobrowolnych podjętych przez podmioty praw autorskich, włączając porozumienia pomiędzy podmiotami praw autorskich i innymi stronami, Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki w celu zapewnienia, że beneficjenci wyjątków lub ograniczeń przewidzianych w prawie krajowym zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a), c), d) i e) oraz w ust. 3 lit. a), b) lub e) będą mogli korzystać z wyjątków lub ograniczeń w stopniu koniecznym do skorzystania z nich, jeżeli beneficjent ma legalny dostęp do chronionego utworu lub przedmiotu objętego ochroną.
Państwo Członkowskie może także podjąć tego rodzaju środki w stosunku do beneficjenta wyjątku lub ograniczenia przewidzianego zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b), o ile podmioty praw autorskich umożliwiły już zwielokrotnianie utworów do użytku prywatnego w zakresie niezbędnym do skorzystania z danego wyjątku lub ograniczenia oraz zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 2 lit. b) i ust. 5, nie przeszkadzając właścicielom praw autorskich w podjęciu odpowiednich środków dotyczących liczby zwielokrotnień zgodnie z tymi przepisami.
Środki technologiczne stosowane dobrowolnie przez podmioty praw autorskich, łącznie ze środkami stosowanymi w celu realizacji dobrowolnych porozumień i środki technologiczne stosowane przez Państwa Członkowskie w celu realizacji podjętych środków, objęte są ochroną prawną przewidzianą w ust. 1.
Przepisy akapitu pierwszego i drugiego nie mają zastosowania do utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną podanych do publicznej wiadomości na warunkach ustalonych w drodze umowy w taki sposób, że osoby postronne mają dostęp do nich w wybranym przez siebie miejscu i czasie.
Jeżeli niniejszy artykuł jest stosowany w związku z dyrektywami 92/100/EWG i 96/9/WE, niniejszy ustęp stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 7
Obowiązki dotyczące informacji o zarządzaniu prawami
1.
Państwa Członkowskie przewidują stosowną ochronę prawną przed osobami, które świadomie bez zezwolenia podjęły jedno z następujących działań:
a) usunięcie lub zmianę informacji elektronicznej o zarządzaniu prawami;
b) rozpowszechnianie, przywozu w celu rozpowszechniania, nadawania, udostępniania lub podawania do publicznej wiadomości utworów lub innych przedmiotów chronionych, objętych zakresem niniejszej dyrektywy lub rozdziału III dyrektywy 96/9/WE, z których elektroniczne informacje o zarządzaniu prawami zostały bez zezwolenia usunięte lub zmienione,
jeśli taka osoba wie lub ma uzasadnione podstawy, by wiedzieć, że poprzez to powoduje, umożliwia, ułatwia lub ukrywa naruszenie jakiegokolwiek prawa autorskich lub praw pokrewnych prawu autorskiemu lub naruszenie prawa sui generis przewidzianego w rozdziale III dyrektywy 96/9/WE.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy przez wyrażenie "informacje o zarządzaniu prawami" rozumie się informacje przewidziane przez podmioty praw autorskich pozwalające na identyfikację utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną określonych w niniejszej dyrektywie lub objęte prawem sui generis przewidzianym w rozdziale III dyrektywy 96/9/WE, identyfikujące autora lub każdy inny podmiot praw autorskich, lub informacje o warunkach i sposobach korzystania z utworu lub innych przedmiotów objętych ochroną, jak również liczby lub kody, poprzez które takie informacje są wyrażane.
Akapit pierwszy stosuje się, jeżeli którakolwiek z tych informacji jest dołączona do kopii lub występuje w powiązaniu z publicznym udostępnieniem utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną określonego w niniejszej dyrektywie lub objętego prawem sui generis przewidzianym w rozdziale III dyrektywy 96/9/WE.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY WSPÓLNE
Artykuł 8
Sankcje i środki naprawcze
1.
Państwa Członkowskie przewidują stosowne sankcje i środki naprawcze w przypadku naruszenia praw i obowiązków wymienionych w niniejszej dyrektywie i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich realizacji.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podmiot praw autorskich, którego interesy zostaną naruszone przez czynności dokonane na jego terytorium, mógł wytoczyć powództwo o odszkodowanie i/lub wnioskować o wydanie nakazu i w miarę potrzeby, domagać się przepadku naruszonych dóbr, jak również urządzeń, produktów lub części składowych określonych w art. 6 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby podmioty praw autorskich mogły wnioskować o wydanie nakazu przeciwko pośrednikom, których usługi są wykorzystywane przez stronę trzecią w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych.
Artykuł 9
Dalsze stosowanie innych przepisów prawnych
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów dotyczących w szczególności, patentów, znaków towarowych, prawa do wzorów przemysłowych, wzorów użytkowych, topografii półprzewodników, czcionek drukarskich, dostępu warunkowego, dostępu drogą kablową do usług radiowych i telewizyjnych, ochrony narodowych skarbów kultury, wymagań prawnych w zakresie egzemplarza obowiązkowego, prawa o praktykach ograniczających i nieuczciwej konkurencji, tajemnic handlowych, bezpieczeństwa, poufności, ochrony danych i prywatności, dostępu do dokumentów publicznych i prawa o zobowiązaniach umownych.
Artykuł 10
Tymczasowe zastosowanie
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy znajdują zastosowanie do wszystkich utworów i innych przedmiotów objętych ochroną określonych w niniejszej dyrektywie i które w dniu 22 grudnia 2002 r. są chronione przez ustawodawstwa Państw Członkowskich w dziedzinie praw autorskich i pokrewnych lub które spełniają kryteria ochrony w rozumieniu niniejszej dyrektywy lub przepisów określonych w art. 1 ust. 2.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla czynów dokonanych i praw uzyskanych przed dniem 22 grudnia 2002 r.
Artykuł 11
Dostosowania techniczne
1.
W dyrektywie 92/100/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się art. 7;
b) art. 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Ograniczenia mogą być zastosowane jedynie w niektórych szczególnych przypadkach, które nie szkodzą normalnemu wykorzystaniu przedmiotu objętego ochroną ani nie naruszają uzasadnionych interesów podmiotu prawa".
2.
Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 93/98/EWG otrzymuje brzmienie:
"2.
Prawa producentów fonogramów wygasają po upływie pięćdziesięciu lat od momentu utrwalenia.
Jeżeli w tym terminie fonogram został prawnie opublikowany, dane prawa wygasają po pięćdziesięciu latach od dnia pierwszej prawnie dokonanej publikacji.
W przypadku braku prawnie dokonanej publikacji w okresie określonym w zdaniu pierwszym oraz jeżeli fonogram został prawnie publicznie udostępniony w tym terminie, dane prawa wygasają po upływie pięćdziesięciu lat od dnia pierwszego dokonanego zgodnie z prawem publicznego udostępnienia utworu.
Jednakże prawa producentów fonogramów przez wygaśnięcie czasu trwania ochrony, która im przysługiwała na mocy niniejszego ustępu, w jego wersji sprzed zmiany wprowadzonej dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym [11], nie podlegają ochronie w dniu 22 grudnia 2002 r., ustęp ten nie spowoduje, że te prawa na nowo będą chronione."
Artykuł 12
Przepisy końcowe
1.
Najpóźniej do dnia 22 grudnia 2004 r., a następnie co trzy lata, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, w którym, między innymi, na podstawie szczegółowych informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, bada w szczególności stosowanie art. 5, 6 i 8 w świetle rozwoju rynku technologii cyfrowej.
W przypadku art. 6 Komisja bada w szczególności, czy zapewnia on wystarczający poziom ochrony i czy zastosowanie skutecznych środków technologicznych nie wywiera szkodliwych skutków na prawnie dozwolonych działaniach.
Komisja przedstawi, jeżeli będzie to konieczne, w szczególności w celu zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego określonego w art. 14 Traktatu, odpowiednie propozycje zmian w odniesieniu do niniejszej dyrektywy.
2.
Ochrona praw pokrewnych prawu autorskiemu w rozumieniu niniejszej dyrektywy pozostawia ochronę prawa autorskiego nienaruszoną i nie szkodzi mu w żaden sposób.
3.
Ustanawia się Komitet Kontaktowy.
W jego skład wchodzą przedstawiciele właściwych władz Państw Członkowskich.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji, zbiera się on albo inicjatywy przewodniczącego albo na wniosek delegacji jednego z Państw Członkowskich.
4.
Do zadań Komitetu należy:
a) badanie wpływu niniejszej dyrektywy na funkcjonowanie rynku wewnętrznego i sygnalizowanie ewentualnych problemów;
b) organizowanie konsultacji co do kwestii wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy;
c) ułatwianie wymiany informacji w sprawie stosownych zmianach zachodzących w ustawodawstwie i orzecznictwie, jak również dotyczących rozwoju gospodarczego, społecznego, kulturalnego i technologicznego;
d) działanie w charakterze forum oceny rynku technologii cyfrowej dotyczącej utworów i innych przedmiotów, łącznie z prywatnym kopiowaniem i używaniem środków technologicznych.
Artykuł 13
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 22 grudnia 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymagań niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W przypadku wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie tych środków powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst przepisów prawa krajowego przyjętego w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Odbiorcy
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/30/WE
z dnia 2 maja 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 96/77/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą 94/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest ustalenie kryteriów czystości dla wszystkich dodatków innych niż barwniki i substancje słodzące wymienione w dyrektywie 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 2001/5/WE [4].
(2) Dyrektywa Komisji 96/77/WE z dnia 2 grudnia 1996 r. ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 2000/63/WE [6], ustanawia kryteria czystości dla niektórych dodatków do środków spożywczych.
Niniejsza dyrektywa powinna obecnie zostać uzupełniona o kryteria czystości dla pozostałych dodatków do środków spożywczych wymienionych w dyrektywie 95/2/WE.
(3) Koniecznym jest uwzględnienie specyfikacji i technik analitycznych w zakresie dodatków ustanowionych w Codex Alimentarius, opracowanym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Środków Spożywczych (JWEFA).
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/77/WE wprowadza się następujące zmiany:
W Załączniku dodaje się tekst Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 czerwca 2002 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Produkty wprowadzone do obrotu i etykietowane przed 1 czerwca 2002 r., które nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy mogą być sprzedawane do wyczerpania zapasów.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/31/WE
z dnia 8 maja 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/387/EWG odnoszącą się do drzwi pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/387/EWG z dnia 27 lipca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do drzwi pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/90/WE [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/387/EWG jest jedną z oddzielnych dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
W związku z powyższym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG odnoszące się do układów, części i odrębnych jednostek technicznych pojazdu stosują się do niniejszej dyrektywy.
(2) Dyrektywa 98/90/WE wprowadziła wymagania konstrukcyjne dotyczące stopni i uchwytów kabin w celu poprawy bezpieczeństwa osób wsiadających do i wysiadających z kabiny kierowcy w niektórych pojazdach ciężarowych.
(3) Niektóre konstrukcje kabin już istniejące na rynku nie mogą spełnić szczególnych wymagań wprowadzonych dyrektywą 98/90/WE, chociaż ich poziom bezpieczeństwa uważa się za równoważny.
Dlatego konieczne jest dalsze udoskonalanie wymagań technicznych w celu umożliwienia konstruowania takich kabin.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik III do dyrektywy 70/387/EWG zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do drzwi pojazdu:
- odmówić, ze względu na rodzaj pojazdu, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zabronić sprzedaży, zarejestrowania lub dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli pojazdy są zgodne z wymaganiami dyrektywy 70/387/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od 1 grudnia 2001 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla nowego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do drzwi pojazdu, jeśli nie są spełnione wymagania dyrektywy 70/387/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do 30 września 2001 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2001/32/WE
z dnia 8 maja 2001 r.
uznająca chronione strefy narażone na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie oraz uchylająca dyrektywę 92/76/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy,
uwzględniając wnioski przedłożone przez Danię, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Włochy, Austrię, Portugalię, Finlandię, Szwecję oraz Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy przepisów dyrektywy 2000/29/WE istnieje możliwość ustanowienia "chronionych stref" narażonych na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin, w związku z czym wspomniane strefy można objąć szczególną ochroną na warunkach zgodnych z rynkiem wewnętrznym.
Strefy takie zostały określone w dyrektywie Komisji 92/76/EWG z dnia 6 października 1992 r. uznającej chronione strefy narażone na szczególne ryzyka dla zdrowia roślin we Wspólnocie [2], ostatnio zmienionej dyrektywą 2000/23/WE [3].
(2) Od czasu ustanowienia tych stref nastąpił znaczny rozwój w zakresie statusu fitosanitarnego w niektórych strefach, uznanych wtedy za chronione strefy w odniesieniu do danych organizmów szkodliwych.
(3) Z informacji dostarczonych przez Danię wynika, że nie ma potrzeby utrzymywania w Danii chronionej strefy w odniesieniu do Bemissia tabaci Genn (populacja europejska) oraz w odniesieniu do brązowej plamistości pomidora.
(4) Niektóre przepisy dotyczące środków ochronnych podjętych w Portugalii przeciwko Gonipterus scutellatus Gyll, oraz w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii przeciwko Pissodes spp. (europejskie) powinny zostać zmienione przy uwzględnieniu obecnego rozmieszczenia tych organizmów w wymienionych państwach.
(5) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo i Szwecję wynika, że w związku z bieżącą reorganizacją władz lokalnych należy zmienić obecne granice danych chronionych stref w odniesieniu do Dendroctonus micans Kugelan oraz Leptinotarsa decemlineata.
(6) Na mocy dyrektywy 92/76/EWG Austria, Irlandia oraz regiony Apulia, Emilia-Romagna, Lombardia i Veneto we Włoszech zostały tymczasowo uznane za chronione strefy w odniesieniu do Erwinia amylowora (Burr.)
Winsl. et all. w terminie upływającym dnia 31 marca 2001 r.
(7) Z informacji dostarczonych przez Irlandię wynika, że tymczasowe uznanie Irlandii za chronioną strefę w odniesieniu do Erwiia amylowora (Burr.)
Winsl. et al. należy przedłużyć o dodatkowy ograniczony okres.
(8) Z informacji udzielonych przez Austrię i Włochy wynika, że niektóre obszary na terytorium Austrii i Włoch nie powinny być dłużej uznawane za chronioną strefę w odniesieniu do Erwinia amylowora (Burr.)
Winsl. et al., przy czym pozostałe obszary powinny być uznawane za chronione strefy w odniesieniu do Erwinia amylowora (Burr.)
Winsl. et al. w dodatkowym ograniczonym okresie.
(9) Z informacji udzielonych przez Francję wynika, że niektóre obszary na terytorium Francji nie powinny być dłużej uznawane za chronione strefy w odniesieniu do Erwinia amylowora (Burr.)
Winsl. et all.
(10) Z informacji udzielonych przez Zjednoczone Królestwo wynika, że tymczasowe uznanie Zjednoczonego Królestwa za chronioną strefę w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka należy przedłużyć o dodatkowy ograniczony okres.
(11) Dlatego należy zmienić wyznaczone chronione strefy.
W celu zachowania jasności, należy sporządzić nowy wykaz chronionych stref.
W związku z tym dyrektywa 92/76/EWG powinna jak najszybciej być uchylona.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wymienione w Załączniku strefy znajdujące się we Wspólnocie uznaje się za "chronione strefy" określone w art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do organizmów szkodliwych, odnoszących się do nazw tych stref, wymienionych w Załączniku.
Odnośnie lit. b) pkt 2, przedmiotową strefę w Irlandii, we Włoszech (Emilia-Romagna: prowincje Forlí-Cesena, Parma, Piacenza i Rimini; Lombardia; Trentino-Alto Aldige: autonomiczne prowincja Bolzano; Veneto), w Austrii (Burgenland, Kärnten, Niederösterreich, Osttirol, Steiermark, Wien) uznaje się do dnia 31 marca 2002 r.
Odnośnie lit. d) pkt 1 przedmiotową strefę w Zjednoczonym Królestwie uznaje się do dnia 31 marca 2002 r.
Artykuł 2
Przedłużenie okresów wskazanych w art. 1 i jakiekolwiek poprawki do wykazu chronionych stref określonych w art. 1 należy dokonać zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 2000/29/WE, uwzględniając rezultaty właściwych badań opartych na warunkach Wspólnoty i monitorowanych przez ekspertów Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 21 maja 2001 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Dyrektywa 92/76/EWG traci moc z dniem 22 maja 2001 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 2001/33/WE
z dnia 8 maja 2001 r.
zmieniająca niektóre załączniki do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 14 lit. c),
uwzględniając wnioski złożone przez Danię, Francję, Irlandię, Włochy, Austrię, Portugalię oraz Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo i Szwecję wynika, że w związku z bieżącą reorganizacją władz lokalnych należy zmienić obecne granice danych chronionych stref w odniesieniu do Dendroctonus micans Kugelan oraz Leptinotarsa decemlineata Say.
(2) Niektóre przepisy w Danii w sprawie środków ochronnych przeciwko Bemisia tabaci Genn. (populacje europejskie) oraz wirusowi brązowej plamistości pomidora, w Portugalii przeciwko Gonipterus scutellatus Gyll., w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii przeciwko Pissodes spp. (europejskie) oraz we Francji, Włoszech i Austrii przeciwko Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. powinny zostać zmienione przy uwzględnieniu obecnego rozmieszczenia tych organizmów w wymienionych państwach.
(3) Zmiany są zgodne z wnioskami zainteresowanych Państw Członkowskich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I–IV do dyrektywy 2000/29/WE zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 21 maja 2001 r.
Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę od dnia 22 maja 2001 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy Przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia przyjmowane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji
SPIS TREŚCI
SPIS TREŚCI…
TYTUŁ I: DEFINICJE I ZAKRES ZASTOSOWANIA…
Rozdział I: Definicje…
Artykuł 1…
Rozdział II: Zakres zastosowania…
Artykuł 2…
Artykuł 3…
Artykuł 4…
TYTUŁ II: PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH DO PUBLICZNEGO OBROTU…
Rozdział I: Ogólne warunki dopuszczenia do obrotu…
Artykuł 5…
Artykuł 6…
Artykuł 7…
Rozdział II: Bardziej rygorystyczne i dodatkowe warunki oraz zobowiązania…
Artykuł 8…
Rozdział III: Odstępstwa…
Artykuł 9…
Artykuł 10…
Rozdział IV: Kompetencje właściwych władz krajowych…
Sekcja 1: Decyzja o dopuszczeniu do obrotu…
Artykuł 11…
Artykuł 12…
Artykuł 13…
Artykuł 14…
Artykuł 15…
Sekcja 2: Informacje wymagane przez właściwe władze…
Artykuł 16…
Sekcja 3: Działania podejmowane wobec emitenta, który nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z dopuszczenia do obrotu…
Artykuł 17…
Sekcja 4: Zawieszenie i zaprzestanie notowań…
Artykuł 18…
Sekcja 5: Prawo do wystąpienia na drogę sądową w przypadku odmowy dopuszczenia do obrotu lub zaprzestania notowań…
Artykuł 19…
TYTUŁ III: WARUNKI SZCZEGÓŁOWE DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH DO PUBLICZNEGO OBROTU…
Rozdział I: Podawanie do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu…
Sekcja 1: Przepisy ogólne…
Artykuł 20…
Artykuł 21…
Artykuł 22…
Sekcja 2: Częściowe lub całkowite zwolnienie z obowiązku podawania do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu…
Artykuł 23…
Sekcja 3: Dozwolone opuszczenie niektórych informacji ze szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu…
Artykuł 24…
Sekcja 4: Zawartość szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu w niektórych szczególnych przypadkach…
Artykuł 25…
Artykuł 26…
Artykuł 27…
Artykuł 28…
Artykuł 29…
Artykuł 30…
Artykuł 31…
Artykuł 32…
Artykuł 33…
Artykuł 34…
Sekcja 5: Kontrola i rozpowszechnianie szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu…
Artykuł 35…
Artykuł 36…
Sekcja 6: Określenie właściwych władz…
Artykuł 37…
Sekcja 7: Wzajemne uznawanie…
Artykuł 38…
Artykuł 39…
Artykuł 40…
Sekcja 8: Negocjacje z państwami nieczłonkowskimi…
Artykuł 41…
Rozdział II: Szczególne warunki dopuszczenia akcji do obrotu…
Sekcja 1: Warunki odnoszące się do spółek, które złożyły wniosek o dopuszczenie akcji do publicznego obrotu…
Artykuł 42…
Artykuł 43…
Artykuł 44…
Sekcja 2: Warunki odnoszące się do akcji, o których dopuszczenie do obrotu został złożony wniosek…
Artykuł 45…
Artykuł 46…
Artykuł 47…
Artykuł 48…
Artykuł 49…
Artykuł 50…
Artykuł 51…
Rozdział III: Warunki szczegółowe dotyczące dopuszczenia do publicznego obrotu dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez przedsiębiorstwo…
Sekcja 1: Warunki dotyczące przedsiębiorstw składających wniosek o dopuszczenia dłużnych papierów wartościowych do publicznego obrotu…
Artykuł 52…
Sekcja 2: Warunki dotyczące dłużnych papierów wartościowych, o których dopuszczenie do publicznego obrotu został złożony wniosek…
Artykuł 53…
Artykuł 54…
Artykuł 55…
Artykuł 56…
Artykuł 57…
Sekcja 3: Warunki dodatkowe…
Artykuł 58…
Artykuł 59…
Rozdział IV: Warunki szczegółowe dotyczące dopuszczenia do publicznego obrotu dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez państwo, jego władze regionalne bądź lokalne lub międzynarodową instytucję publiczną…
Artykuł 60…
Artykuł 61…
Artykuł 62…
Artykuł 63…
TYTUŁ IV: OBOWIĄZKI ODNOSZĄCE SIĘ DO PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH DOPUSZCZONYCH DO PUBLICZNEGO OBROTU…
Rozdział I: Obowiązki spółek, których akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu…
Sekcja 1: Notowanie nowo wyemitowanych akcji tego samego rodzaju…
Artykuł 64…
Sekcja 2: Postępowanie w stosunku do akcjonariuszy…
Artykuł 65…
Sekcja 3: Wprowadzanie zmian do aktu założycielskiego lub umowy spółki…
Artykuł 66…
Sekcja 4: Roczne sprawozdanie finansowe i sprawozdanie roczne…
Artykuł 67…
Sekcja 5: Dodatkowe informacje…
Artykuł 68…
Sekcja 6: Równoważność informacji…
Artykuł 69…
Sekcja 7: Informacje publikowane okresowo…
Artykuł 70…
Artykuł 71…
Sekcja 8: Zawartość i publikowanie sprawozdań półrocznych…
Artykuł 72…
Artykuł 73…
Artykuł 74…
Artykuł 75…
Artykuł 76…
Artykuł 77…
Rozdział II: Obowiązki emitentów, których dłużne papiery wartościowe są dopuszczone do publicznego obrotu…
Sekcja 1: Dłużne papiery wartościowe emitowane przez przedsiębiorstwo…
Artykuł 78…
Artykuł 79…
Artykuł 80…
Artykuł 81…
Artykuł 82…
Sekcja 2: Dłużne papiery wartościowe emitowane przez państwo, jego władze regionalne bądź lokalne lub międzynarodową instytucję publiczną…
Artykuł 83…
Artykuł 84…
Rozdział III: Obowiązki dotyczące informacji, które mają być podane do publicznej wiadomości w przypadku, gdy znaczny pakiet spółki kapitałowej jest nabywany lub zbywany…
Sekcja 1: Przepisy ogólne…
Artykuł 85…
Artykuł 86…
Artykuł 87…
Artykuł 88…
Sekcja 2: Informowanie o nabyciu lub zbyciu znacznego pakietu akcji…
Artykuł 89…
Artykuł 90…
Artykuł 91…
Sekcja 3: Określenie prawa głosu…
Artykuł 92…
Sekcja 4: Wyłączenia…
Artykuł 93…
Artykuł 94…
Artykuł 95…
Sekcja 5: Właściwe władze…
Artykuł 96…
Sekcja 6: Sankcje…
Artykuł 97…
TYTUŁ V: PUBLIKOWANIE I PRZEKAZYWANIE INFORMACJI DO PUBLICZNEJ WIADOMOŚCI…
Rozdział I: Publikowanie i przekazywanie do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego…
Sekcja 1: Procedury i terminy publikowania do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu oraz suplementów do tych danych…
Artykuł 98…
Artykuł 99…
Artykuł 100…
Sekcja 2: Przedstawienie właściwym władzom informacji na temat sposobów i środków informowania opinii publicznej…
Artykuł 101…
Rozdział II: Publikowanie i przekazywanie informacji po dopuszczeniu do obrotu…
Artykuł 102…
Rozdział III: Języki…
Artykuł 103…
Artykuł 104…
TYTUŁ VI: WŁAŚCIWE WŁADZE I WSPÓŁPRACA MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI…
Artykuł 105…
Artykuł 106…
Artykuł 107…
TYTUŁ VII: KOMITET KONTAKTOWY…
Rozdział 1: Skład, działalność i zadania komitetu…
Artykuł 108…
Rozdział II: Dostosowanie wartości rynkowej akcji zwykłych…
Artykuł 109…
TYTUŁ VIII: PRZEPISY KOŃCOWE…
Artykuł 110…
Artykuł 111…
Artykuł 112…
Artykuł 113…
Załącznik I - Wykaz szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego…
Załącznik II - Część A: Dyrektywy uchylone i ich kolejne zmiany…
Załącznik II - Część B: Terminy transpozycji do prawa krajowego…
Załącznik III - Tabela korelacji…
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 44 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno - Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 79/279/EWG z dnia 5 marca 1979 r., koordynująca warunki dopuszczania papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego [3], dyrektywa Rady 80/390/EWG z dnia 17 marca 1980 r., koordynująca wymagania dotyczące sporządzania, kontroli i rozpowszechniania szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego [4], dyrektywa Rady 82/121/EWG z dnia 15 lutego 1982 r. w sprawie informacji publikowanych na bieżąco przez spółki, których akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu giełdowego [5] oraz dyrektywa Rady 88/627/EWG z dnia 12 grudnia 1988 r. w sprawie informacji, które są ogłaszane w chwili nabycia lub zbycia znacznego pakietu akcji spółki kapitałowej [6], zostały kilkakrotnie zmienione w znacznym stopniu.
Mając na uwadze przejrzystość i spójność, powyższe dyrektywy powinny w związku z tym zostać skodyfikowane poprzez zgrupowanie w jednym tekście.
(2) Koordynacja warunków dotyczących dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdach znajdujących się lub działających w Państwach Członkowskich powinna doprowadzić do jednakowej ochrony inwestorów na poziomie Wspólnoty, ponieważ bardziej jednorodne gwarancje udzielane inwestorom w różnych Państwach Członkowskich ułatwią zarówno dopuszczenie do publicznego obrotu w poszczególnych państwach papierów wartościowych innych Państw Członkowskich jak i notowanie dowolnego papieru wartościowego na wielu giełdach Wspólnoty; przyczyni się to odpowiednio do zwiększenia wzajemnego przenikania się krajowych rynków papierów wartościowych poprzez usunięcie takich przeszkód, które można usunąć z zachowaniem należnego bezpieczeństwa, co pozwoli uczynić kolejny krok na drodze do ustanowienia europejskiego rynku kapitałowego.
(3) Koordynacja taka musi odnosić się do papierów wartościowych, bez względu na status prawny emitenta, emitowanych przez państwa nieczłonkowskie lub ich władze regionalne bądź lokalne oraz międzynarodowe instytucje publiczne; z tego względu niniejsza dyrektywa obejmuje podmioty nie objęte art. 48 akapit drugi Traktatu.
(4) Należy uwzględnić możliwość skorzystania z prawa do wystąpienia na drogę sądową z zaskarżeniem decyzji właściwych władz krajowych w odniesieniu do stosowania niniejszej dyrektywy, dotyczących dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu, chociaż takie prawo nie może ograniczać swobody tych władz.
(5) Regulacje dotyczące koordynacji warunków dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu powinny być początkowo na tyle elastyczne, aby można było uwzględnić obecnie istniejące różnice w strukturze rynków papierów wartościowych Państw Członkowskich oraz aby Państwa Członkowskie mogły uwzględnić wszelkie szczególne sytuacje, przed którymi mogą stanąć.
(6) Z tego względu, koordynacja powinna w pierwszym etapie zostać ograniczona do ustanowienia minimalnych warunków dopuszczających papiery wartościowe do publicznego obrotu na giełdach znajdujących się lub działających w Państwach Członkowskich, nie dając jednakże emitentom żadnego prawa do notowań.
(7) Taka częściowa koordynacja warunków dopuszczających papiery wartościowe do publicznego obrotu stanowi pierwszy krok na drodze do ściślejszego dostosowania przepisów prawnych Państw Członkowskich w tym zakresie.
(8) Rynek, na którym przedsiębiorstwa prowadzą działalność został rozszerzony i obejmuje cały obszar Wspólnoty, a takie rozszerzenie pociąga za sobą odpowiedni wzrost wymogów finansowych przedsiębiorstw oraz powiększenie rynków kapitałowych, z których muszą korzystać w celu realizacji swoich potrzeb; dopuszczenie do publicznego obrotu na giełdach Państw Członkowskich papierów wartościowych emitowanych przez takie przedsiębiorstwa stanowi dla nich ważny środek dostępu do tych rynków kapitałowych; ponadto w ramach liberalizacji przepisów dotyczących przepływu kapitału zostały zniesione ograniczenia dewizowe dotyczące zakupu papierów wartościowych notowanych na giełdach innego Państwa Członkowskiego.
(9) W większości Państw Członkowskich wymagane jest wprowadzenie środków bezpieczeństwa dotyczących ochrony interesów obecnych i przyszłych inwestorów wobec przedsiębiorstw oferujących własne papiery wartościowe, zarówno w czasie składania oferty jak i w czasie dopuszczenia do publicznego obrotu; środki bezpieczeństwa tego typu wymagają dostarczania niezbędnych i obiektywnych informacji na temat sytuacji finansowej emitenta oraz szczegółowych danych na temat papierów wartościowych, o których dopuszczenie do publicznego obrotu wystąpiono; forma, w jakiej te informacje mają zostać przedstawione, zwykle sprowadza się do publikacji szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu.
(10) Wymagane środki bezpieczeństwa różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich zarówno pod względem zawartości jak i struktury szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu oraz skuteczności, metod i czasu sprawdzania informacji podanych w ten sposób; skutkiem tych różnic są nie tylko większe trudności przedsiębiorstw w dopuszczeniu ich papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdach kilku Państw Członkowskich, ale także przeszkody w nabywaniu przez inwestorów jednego Państwa Członkowskiego papierów wartościowych notowanych na giełdach innych Państw Członkowskich, co ogranicza możliwości finansowania przedsiębiorstw i inwestycji w całej Wspólnocie.
(11) Różnice te powinny zostać wyeliminowane poprzez koordynację przepisów i uregulowań prawnych bez konieczności ich całkowitego ujednolicenia po to, aby osiągnąć wystarczający poziom równoważności środków bezpieczeństwa wymaganych przez każde Państwo Członkowskie w celu zapewnienia dostarczania niezbędnych i obiektywnych informacji obecnym i przyszłym inwestorom.
(12) Taka koordynacja musi odnosić się do papierów wartościowych niezależnie od statusu prawnego przedsiębiorstwa emitującego; niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do podmiotów, których nie określono w art. 48 akapit drugi Traktatu.
(13) Wzajemne uznawanie szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, publikowanych w związku z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu, stanowi ważny krok na drodze do stworzenia rynku wewnętrznego Wspólnoty.
(14) W związku z tym niezbędne jest określenie, które władze są właściwe do sprawdzania i zatwierdzania szczegółowych danych publikowanych w związku z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu w przypadku równoczesnych wniosków o dopuszczenie do publicznego obrotu w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich.
(15) Artykuł 21 dyrektywy Rady 89/298/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 roku w sprawie koordynacji wymagań dotyczących sporządzania, szczegółowej kontroli i rozpowszechniania prospektów emisyjnych publikowanych w związku z publiczną ofertą sprzedaży zbywalnych papierów wartościowych [7] stanowi, że w przypadkach gdy oferty publiczne są przedstawiane równocześnie lub w krótkich odstępach czasu w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, prospekt publicznej oferty papierów wartościowych sporządzony i zatwierdzony zgodnie z art. 7, 8 lub 12 niniejszej dyrektywy musi zostać uznany za prospekt publicznej oferty papierów wartościowych w innych zainteresowanych Państwach Członkowskich na zasadzie wzajemnego uznania.
(16) Pożądane jest także zapewnienie uznania prospektu publicznej oferty papierów wartościowych podobnie jak szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, gdy dopuszczenie do publicznego obrotu giełdowego jest wymagane w przeciągu krótkiego okresu po złożeniu publicznej oferty.
(17) Wzajemne uznawanie prospektu publicznej oferty papierów wartościowych oraz dopuszczenia do publicznego obrotu nie oznacza przyznania prawa dopuszczenia do obrotu.
(18) Pożądane jest wprowadzenie dodatkowych uregulowań za pomocą umów podpisanych przez Wspólnotę z państwami nieczłonkowskimi w sprawie wzajemnego uznawania szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu.
(19) Wydaje się właściwe umożliwienie Państwu Członkowskiemu, w którym podmiot publiczny stara się o dopuszczenie do publicznego obrotu, w pewnych warunkach, częściowego bądź całkowitego zwolnienia emitentów z obowiązku publikowania szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do publicznego obrotu w sytuacji, gdy ich papiery wartościowe zostały już dopuszczone do publicznego obrotu giełdowego w innym Państwie Członkowskim.
(20) Spółki o wysokiej jakości i pozycji międzynarodowej, które już od pewnego czasu są notowane na giełdach Wspólnoty, są najbardziej prawdopodobnymi kandydatami do notowania na giełdach więcej niż jednego państwa.
Spółki te są generalnie dobrze znane w większości Państw Członkowskich; informacje dotyczące tych spółek są szeroko publikowane i łatwo dostępne.
(21) Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, aby inwestorzy otrzymali wystarczające informacje; z tego względu, jeżeli spółka stara się o dopuszczenie swoich papierów wartościowych do publicznego obrotu w przyjmującym Państwie Członkowskim, inwestorzy działający na rynku w tym Państwie Członkowskim będą wystarczająco chronieni poprzez otrzymanie, zamiast pełnej wersji, jedynie uproszczonych informacji związanych z dopuszczeniem do obrotu.
(22) Państwa Członkowskie mogą uznać za pożądane ustanowienie niedyskryminujących, minimalnych kryteriów ilościowych, takich jak bieżąca wartość rynkowa akcji zwykłych, jakie emitenci będą musieli spełnić, aby mogli skorzystać z możliwości wyłączeń, przewidzianych niniejszą dyrektywą; biorąc pod uwagę wzrastającą integrację rynków papierów wartościowych, właściwe władze powinny mieć możliwość jednakowego traktowania spółek mniejszych.
(23) Ponadto, wiele giełd papierów wartościowych prowadzi notowania na rynku równoległym, aby umożliwić obrót akcjami spółek niedopuszczonych do publicznego obrotu; w niektórych przypadkach rynki równoległe są regulowane odpowiednimi przepisami oraz nadzorowane przez władze uznawane przez instytucje publiczne, które nakładają na te spółki wymaganie ujawniania pewnych informacji równoznacznych z tymi, do których ujawniania zobowiązane są spółki dopuszczone do publicznego obrotu; z tego względu zasada leżąca u podstaw art. 23 niniejszej dyrektywy powinna być stosowana wtedy, gdy takie spółki starają się o dopuszczenie ich papierów wartościowych do publicznego obrotu.
(24) W celu ochrony inwestorów dokumenty, które mają być podawane do publicznej wiadomości muszą najpierw zostać przesłane do właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym prowadzone są starania o dopuszczenie do publicznego obrotu; do kompetencji tego Państwa Członkowskiego należy decyzja, czy dokumenty te powinny zostać dokładnie zbadane przez właściwe władze oraz ustalenie, jeśli to będzie konieczne, natury i sposobu, w jaki ta kontrola powinna zostać przeprowadzona.
(25) W przypadku dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego, konieczność ochrony inwestorów wymaga, aby właściwe informacje dostarczano im regularnie, przez cały okres, w którym te papiery wartościowe są notowane na giełdzie; koordynacja wymagań w zakresie regularnego informowania zainteresowanych wykazuje podobne cele do tych, jakie brane są pod uwagę w przypadku szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, a mianowicie poprawa ochrony inwestorów oraz wyrównanie warunków ochrony dla ułatwienia dopuszczenia do publicznego obrotu tych papierów wartościowych na więcej niż jednej giełdzie we Wspólnocie oraz przyczynienie się, dzięki temu, do ustanowienia prawdziwego rynku kapitałowego Wspólnoty poprzez stworzenie warunków pełniejszego przenikania się poszczególnych rynków papierów wartościowych.
(26) Zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, spółki dopuszczone do notowania na giełdzie muszą, tak szybko jak to możliwe, udostępnić inwestorom swoje roczne sprawozdania finansowe i sprawozdania, w których zestawione są informacje na temat działalności spółki w całym roku budżetowym; czwarta dyrektywa Rady 78/660/EWG [8] wprowadziła przepisy koordynujące przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne obowiązujące w Państwach Członkowskich w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek.
(27) Spółki powinny także, przynajmniej raz w każdym roku budżetowym, udostępniać inwestorom sprawozdania dotyczące ich działalności; niniejsza dyrektywa może zostać ograniczona do koordynacji zawartości i rozpowszechniania pojedynczego sprawozdania, obejmującego pierwsze sześć miesięcy roku budżetowego.
(28) Jednakże w przypadku zwykłych obligacji, ze względu na prawa przyznane ich posiadaczom, ochrona inwestorów przy pomocy publikowania półrocznego sprawozdania nie jest niezbędna; na mocy niniejszej dyrektywy obligacje zamienne na akcje lub obligacje zamienne mogą zostać dopuszczone do publicznego obrotu jedynie wtedy, gdy odnośne akcje są już notowane na tej samej giełdzie papierów wartościowych lub na innym regulowanym, działającym regularnie i uznawanym, otwartym rynku lub też są równocześnie dopuszczane do obrotu; Państwa Członkowskie mogą odstąpić od tej zasady jedynie wtedy, gdy właściwe władze uznają, że ich posiadacze mają do dyspozycji wszelkie informacje konieczne do wyrobienia opinii na temat wartości akcji, z którymi dane obligacje są związane; w rezultacie, niezbędna jest koordynacja informacji udostępnianych regularnie jedynie przez te spółki, których akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu giełdowego.
(29) Sprawozdania półroczne muszą zawierać informacje pozwalające inwestorom na ocenę ogólnego rozwoju działalności spółki w okresie, do którego odnosi się sprawozdanie; jednakże sprawozdanie to powinno zawierać jedynie najbardziej istotne dane dotyczące sytuacji finansowej oraz ogólnego postępu w działalności gospodarczej danej spółki.
(30) W celu zapewnienia skutecznej ochrony inwestorów oraz właściwego funkcjonowania giełd, regulacje prawne dotyczące informacji, jakie mają być publikowane w regularnych odstępach czasu przez spółki, których akcje są dopuszczone do publicznego obrotu na giełdach Wspólnoty, powinny mieć zastosowanie nie tylko do spółek Państw Członkowskich, lecz także do spółek państw nieczłonkowskich.
(31) Polityka dotycząca właściwego informowania inwestorów w zakresie dotyczącym zbywalnych papierów wartościowych, powinna przyczynić się do poprawy ochrony inwestorów, podnieść ich zaufanie do rynku papierów wartościowych i w ten sposób doprowadzić do poprawnego funkcjonowania tego rynku.
(32) Poprzez ujednolicenie zasad dotyczących ochrony inwestorów, koordynacja polityki w tym zakresie na poziomie Wspólnoty powinna przyczynić się do powstania większego przenikania się rynków zbywalnych papierów wartościowych poszczególnych Państw Członkowskich, a przez to pomóc w utworzeniu prawdziwego europejskiego rynku kapitałowego.
(33) Aby to osiągnąć inwestorzy powinni być informowani o znacznych pakietach akcji oraz o zmianach w strukturze tych pakietów w spółkach Wspólnoty, których akcje są oficjalnie notowane na giełdach znajdujących się lub działających we Wspólnocie.
(34) Należy ustanowić ujednolicone zasady dotyczące treści oraz procedury stosowania powyższego wymagania.
(35) Spółki, których akcje są oficjalnie notowane na giełdzie Wspólnoty, mogą przekazywać do wiadomości opinii publicznej informacje dotyczące zmian w znacznych pakietach akcji jedynie wtedy, gdy zostały one poinformowane o takich zmianach przez posiadaczy tych pakietów.
(36) Większość Państw Członkowskich nie nakłada na akcjonariuszy takich wymagań a w przypadku, gdy takie wymagania istnieją, występują też znaczne różnice odnośnie procedur stosowania tych wymagań; skoordynowane zasady w tym zakresie powinny zatem zostać wprowadzone na poziomie Wspólnoty.
(37) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące ostatecznych terminów transpozycji wymienionych w części B załącznika II,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
DEFINICJE I ZAKRES ZASTOSOWANIA
ROZDZIAŁ I
Definicje
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "emitenci" - oznaczają spółki i inne osoby prawne oraz wszelkie przedsiębiorstwa, których papiery wartościowe są przedmiotem wniosku o dopuszczenie do publicznego obrotu giełdowego;
b) "fundusze zbiorowego inwestowania inne niż fundusze typu zamkniętego" - oznaczają fundusze powiernicze oraz spółki inwestycyjne:
(i) których przedmiotem działalności jest wspólne inwestowanie kapitału na zasadzie podziału ryzyka, oraz
(ii) których jednostki uczestnictwa są, na żądanie inwestorów, wykupywane bądź umarzane bezpośrednio lub pośrednio z aktywów danego przedsiębiorstwa.
Działania podejmowane przez takie przedsiębiorstwa w celu zapewnienia, aby wartość giełdowa jednostek nie różniła się w znaczący sposób od wartości ich aktywów netto, będą uznawane za działania równoważne z takim wykupieniem lub umorzeniem;
c) Do celów niniejszej dyrektywy "spółki inwestycyjne inne niż spółki inwestycyjne typu zamkniętego" oznaczają spółki inwestycyjne:
(i) których przedmiotem działalności jest wspólne inwestowanie kapitału na zasadzie podziału ryzyka, oraz
(ii) których świadectwa udziałowe są na, żądanie inwestorów, wykupywane bądź umarzane bezpośrednio lub pośrednio z aktywów danej spółki.
Działania podejmowane przez takie spółki w celu zapewnienia, aby wartość giełdowa świadectw udziałowych nie różniła się w znaczący sposób od wartości ich aktywów netto, będą uznawane za działania równoważne z takim wykupieniem lub umarzaniem;
d) "instytucja kredytowa" - oznacza przedsiębiorstwo, którego działalność polega na przyjmowaniu lokat lub innych funduszy podlegających zwrotowi od ludności i udzielaniu kredytów na własny rachunek;
e) "jednostki funduszy zbiorowego inwestowania" - oznaczają papiery wartościowe emitowane przez fundusze zbiorowego inwestowania, reprezentujące prawa uczestników funduszy do aktywów takiego przedsiębiorstwa;
f) "udział kapitałowy" - oznacza prawa do kapitału innego przedsiębiorstwa bez względu na to, czy są one poparte świadectwem czy też nie, które poprzez wytworzenie trwałego związku z danym przedsiębiorstwem mają wpływ na działania podejmowane przez przedsiębiorstwa posiadające takie prawa;
g) "obrót netto" - obejmuje wszelkie wpływy pochodzące ze sprzedaży produktów oraz świadczenia usług, które należą do zwykłej działalności przedsiębiorstwa, po potrąceniu rabatów stosowanych przy sprzedaży, podatku od wartości dodanej oraz innych podatków, które są bezpośrednio związane z obrotem;
h) "roczne sprawozdania finansowe" - obejmują zestawienia bilansowe, rachunek zysków i strat oraz uwagi dotyczących tych rachunków.
Dokumenty te są traktowane jako całość.
ROZDZIAŁ II
Zakres zastosowania
Artykuł 2
1.
Artykuł 5-19, 42-69, oraz 78-84 stosuje się do papierów wartościowych, które zostały dopuszczone do publicznego obrotu lub są przedmiotem wniosku o dopuszczenie papieru wartościowego do publicznego obrotu na giełdzie papierów wartościowych znajdującej się lub działającej na obszarze Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu przepisów określonych w ust. 1 w odniesieniu do:
a) jednostek uczestnictwa emitowanych przez fundusze zbiorowego inwestowania innych niż fundusze typu zamkniętego,
b) papierów wartościowych emitowanych przez Państwo Członkowskie lub jego władze szczebla regionalnego lub lokalnego.
Artykuł 3
1.
Artykuły 20-41 a także załącznik I stosuje się do papierów wartościowych, które są przedmiotem wniosku o dopuszczenie do publicznego obrotu na giełdzie papierów wartościowych znajdującej się lub działającej na obszarze Państwa Członkowskiego.
2.
Przepisy zawarte w ust. 1 nie mają zastosowania do:
a) jednostek uczestnictwa emitowanych przez fundusze zbiorowego inwestowania innych niż fundusze typu zamkniętego,
b) papierów wartościowych emitowanych przez Państwo Członkowskie lub jego władze szczebla regionalnego lub lokalnego.
Artykuł 4
1.
Artykuły 70-77 stosuje się do spółek, których akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu na giełdzie papierów wartościowych znajdującej się lub działającej na obszarze Państwa Członkowskiego, bez względu na to czy dopuszczenie do obrotu dotyczy samych akcji czy też świadectw reprezentujących te akcje, a w każdym przypadku, bez względu na datę dopuszczenia do obrotu.
2.
Przepisy określone w ust. 1 nie odnoszą się jednakże do funduszy inwestycyjnych innych niż fundusze typu zamkniętego.
3.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć banki centralne z zakresu przepisów określonych w ust. 1.
TYTUŁ II
PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH DO PUBLICZNEGO OBROTU
ROZDZIAŁ I
Ogólne warunki dopuszczenia do obrotu
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mają obowiązek zadbać o to, aby:
a) papiery wartościowe nie zostały dopuszczone do obrotu publicznego na jakiejkolwiek giełdzie papierów wartościowych znajdującej się lub działającej na ich terytorium, jeżeli nie zostały spełnione warunki przewidziane niniejszą dyrektywą, oraz
b) emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do takiego obrotu publicznego, bez względu na to, kiedy dopuszczenie do obrotu ma miejsce, podlegali obowiązkom wynikającym z postanowień zawartych w niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu podlega warunkom określonym w art. 42-51 lub 52-63, odnoszących się odpowiednio do akcji oraz dłużnych papierów wartościowych.
2.
Emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu muszą spełnić obowiązki wymienione w art. 64-69 oraz art. 78-84, odnoszących się odpowiednio do akcji oraz dłużnych papierów wartościowych.
3.
Świadectwa udziałowe mogą zostać dopuszczone do obrotu publicznego tylko wtedy, gdy emitent akcji, na które wystawione są świadectwa spełnia warunki określone w art. 42-44 oraz wywiązuje się z obowiązków wymienionych w art. 64-69 i jeżeli świadectwa spełniają warunki określone w art. 45-50.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mogą uznać, że nie jest konieczne, aby dopuszczenie do publicznego obrotu papierów wartościowych emitowanych przez spółki lub inne osoby prawne pochodzące z innego Państwa Członkowskiego, było zależne od tego, czy te papiery wartościowe zostały już dopuszczone do publicznego obrotu na giełdzie papierów wartościowych znajdującej się lub działającej w jednym z Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ II
Bardziej rygorystyczne lub dodatkowe warunki i zobowiązania
Artykuł 8
1.
Z zastrzeżeniem zakazów przewidzianych w art. 7 oraz w art. 42-63 Państwa Członkowskie mogą określić bardziej rygorystyczne warunki dotyczące dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu niż te, które zostały określone w art. 42-63, lub warunki dodatkowe o ile te bardziej rygorystyczne lub dodatkowe warunki mają ogólne zastosowanie do wszystkich emitentów lub do poszczególnych kategorii emitentów oraz pod warunkiem, że zostały one opublikowane przed złożeniem wniosku o dopuszczenie takich papierów wartościowych do publicznego obrotu.
2.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć na emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu bardziej rygorystyczne zobowiązania niż określone w art. 64-69 i 78-84 lub dodatkowe zobowiązania, o ile te bardziej rygorystyczne lub dodatkowe zobowiązania mają ogólne zastosowanie do wszystkich emitentów lub do pewnych kategorii emitentów.
3.
Na tych samych warunkach, jak te ustanowione w art. 9, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od bardziej rygorystycznych i dodatkowych warunków i zobowiązań określonych ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
4.
Państwa Członkowskie mogą zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi wymagać, aby emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu podawali regularnie do publicznej wiadomości informacje na temat ich sytuacji finansowej oraz ogólnego przebiegu ich działalności gospodarczej.
ROZDZIAŁ III
Odstępstwa
Artykuł 9
Odstępstwa od warunków dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu, które mogą zostać wprowadzone zgodnie z art. 42-63, muszą mieć zastosowanie do wszystkich emitentów w przypadkach, gdy okoliczności uzasadniające odstępstwa są podobne.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o nie stosowaniu warunków, określonych w art. 52-63 oraz obowiązków określonych w art. 81 ust. 1 i 3, odnoszących się do wniosków o dopuszczenie do publicznego obrotu dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez spółki i inne osoby prawne pochodzące z Państwa Członkowskiego, które są ustanowione i zarządzane na podstawie specjalnych przepisów w przypadku, gdy spłaty oraz płatność odsetek od tych papierów wartościowych są gwarantowane przez Państwo Członkowskie lub jedno z jego federacyjnych państw.
ROZDZIAŁ IV
Kompetencje właściwych władz krajowych
Sekcja 1
Decyzja o dopuszczeniu do obrotu
Artykuł 11
1.
Właściwe władze określone w art. 105 podejmują decyzję odnośnie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdzie znajdującej się lub działającej na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
2.
Bez uszczerbku dla innych kompetencji, które im przysługują, właściwe władze mogą odrzucić wniosek o dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu, jeżeli w przekonaniu tych władz, sytuacja emitenta jest taka, że dopuszczenie do obrotu byłoby ze szkodą dla interesów inwestorów.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie mogą na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, działając jedynie w interesie i dla ochrony inwestorów, upoważnić właściwe władze do zastosowania specjalnych warunków dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu, które to warunki uznają za właściwe i o których wyraźnie poinformują składającego wniosek.
Artykuł 13
1.
W przypadku, gdy wnioski o dopuszczenie do publicznego obrotu na giełdach papierów wartościowych znajdujących się lub działających na obszarze więcej niż jednego Państwa Członkowskiego są składane równocześnie lub w krótkim odstępie czasu lub w przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie papieru wartościowego do publicznego obrotu odnosi się do papierów wartościowych już notowanych na giełdzie papierów wartościowych w innym Państwie Członkowskim, właściwe władze będą informować się wzajemnie oraz podejmą niezbędne działania w celu przyspieszenia procedur i uproszczenia, w stopniu maksymalnym, wszelkich formalności i wszelkich dodatkowych warunków wymaganych dla dopuszczenia tych papierów wartościowych do obrotu.
2.
Dla ułatwienia pracy właściwych władz, wszelkie wnioski o dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdzie papierów wartościowych znajdującej się lub działającej w danym Państwie Członkowskim muszą zawierać informację, czy podobny wniosek jest lub został złożony w innym Państwie Członkowskim, albo też czy będzie składany w najbliższym czasie.
Artykuł 14
Właściwe władze mogą odmówić dopuszczenia do publicznego obrotu papierów wartościowych notowanych oficjalnie już na giełdzie w innym Państwie Członkowskim w przypadku, gdy emitent nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z faktu dopuszczenia tychże papierów wartościowych do obrotu w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 15
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie papieru wartościowego do publicznego obrotu dotyczy świadectw udziałowych, wniosek taki będzie rozpatrywany jedynie wtedy, gdy właściwe władze uznają, że emitent świadectw udziałowych potrafi, poprzez odpowiednie środki bezpieczeństwa, zabezpieczyć interesy inwestorów.
Sekcja 2
Informacje wymagane przez właściwe władze
Artykuł 16
1.
Emitent, którego papiery wartościowe zostały dopuszczone do publicznego obrotu, przedstawia właściwej władzy wszelkie informacje, które te władze uznają za właściwe dla ochrony inwestorów lub w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku.
2.
W przypadku, gdy ochrona inwestorów lub zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku tego wymaga, właściwe organy władzy mogą wymagać, aby emitent podał do publicznej wiadomości takie informacje, w takiej formie, i w takim okresie czasu, w jakim te organy uznają to za właściwe.
W przypadku, gdy emitent nie spełni tych wymagań, właściwe organy mogą, po skontaktowaniu się z emitentem, podać takie informacje do wiadomości publicznej.
Sekcja 3
Działania podejmowane wobec emitenta, który nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z dopuszczenia do obrotu
Artykuł 17
Bez uszczerbku dla innych działań i sankcji, które mogą być brane pod uwagę w przypadku, gdy emitent nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu, właściwe władze mogą podać do publicznej wiadomości informację, że emitent nie wywiązuje się z tych obowiązków.
Sekcja 4
Zawieszenie i zaprzestanie notowań
Artykuł 18
1.
Właściwe władze mogą podjąć decyzję o zawieszeniu notowania papierów wartościowych w przypadku, gdy tymczasowo jest, lub może być, zagrożone właściwe funkcjonowanie rynku lub jeżeli wymaga tego ochrona interesów inwestorów.
2.
Właściwe władze mogą podjąć decyzję o zaprzestaniu notowań papierów wartościowych w przypadku, gdy są one przekonane, że ze względu na szczególne okoliczności zwykły, regularny handel tymi papierami wartościowymi nie jest dalej możliwy.
Sekcja 5
Prawo do wystąpienia na drogę sądową w przypadku odmowy dopuszczenia do obrotu lub zaprzestania notowania
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby odmowne decyzje właściwych władz dotyczące dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu oraz decyzje o zaprzestania ich notowań mogły być zaskarżane na drodze sądowej.
2.
Wnioskodawca jest informowany o decyzji dotyczącej jego wniosku o dopuszczenie papieru wartościowego do publicznego obrotu w przeciągu sześciu miesięcy od momentu, kiedy wniosek został złożony lub, jeżeli właściwe ograny wymagają dodatkowych informacji w tym okresie, w przeciągu sześciu miesięcy od momentu, kiedy wnioskodawca dostarczy takie informacje.
3.
Brak przekazania decyzji w terminie określonym w ust. 2 uważa się za odrzucenie wniosku.
Odrzucenie takie stanowi podstawę wystąpienia na drogę sądową przewidzianą w ust. 1.
TYTUŁ III
WARUNKI SZCZEGÓŁOWE DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH DO PUBLICZNEGO OBROTU
ROZDZIAŁ I
Podawanie do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 20
Państwa Członkowskie zapewnią, by dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdzie papierów wartościowych, mającej siedzibę i działającej na ich terytorium, było uwarunkowane podaniem do publicznej wiadomości informacji, zwanych dalej "szczegółowymi danymi związanymi z dopuszczeniem do obrotu" zgodnie z przepisami rozdziału I tytułu V.
Artykuł 21
1.
Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zawierają informacje, które - z uwzględnieniem specyficznej natury emitenta oraz papierów wartościowych, o których dopuszczenie do publicznego obrotu zostaje złożony wniosek - są niezbędne po to, aby inwestorzy oraz ich doradcy inwestycyjni mogli dokonać w oparciu o te dane oceny aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw rozwojowych emitenta, a także praw związanych z takimi papierami wartościowymi.
2.
Państwa Członkowskie zadbają o to, aby obowiązek określony w ust. 1 spoczywał na osobach odpowiedzialnych za szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, jak przewidziano w pozycji 1.1 wykazu A i B załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 22
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków określonych w art. 21, Państwa Członkowskie zapewnią, że z zastrzeżeniem możliwości wyłączeń przewidzianych w art. 23 i 24, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu będą przedstawione w formie, która w największym stopni ułatwia ich analizę i zrozumienie, zawierać będą przynajmniej te informacje, które zostały przedstawione w wykazach A, B, i C załącznika I w zależności od tego, czy chodzi o akcje, dłużne papiery wartościowe, czy świadectwa udziałowe.
2.
W szczególnych przypadkach, określonych w art. 25-34, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zostaną sporządzone zgodnie ze szczegółowymi informacjami zawartymi w tych artykułach, z uwzględnieniem możliwości wyłączeń przewidzianych w art. 23 i 24.
3.
W przypadku, gdy niektóre pozycje wykazów A, B, lub C załącznika I okażą się nieodpowiednie dla zakresu działalności albo formy prawnej emitenta, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zostaną sporządzone tak, aby równoważne informacje zostały umieszczone w tych pozycjach.
Sekcja 2
Częściowe lub całkowite zwolnienie z obowiązku podawania do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu
Artykuł 23
Bez uszczerbku dla przepisów art. 39 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą pozwolić na to, aby właściwe władze, odpowiedzialne za kontrolę szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu w rozumieniu niniejszej dyrektywy, doprowadziły do częściowego lub pełnego zwolnienia z obowiązku podawania do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu w następujących przypadkach:
1) gdy papiery wartościowe, o których dopuszczenie do obrotu zostaje złożony wniosek są:
a) papierami wartościowymi, które były przedmiotem emisji publicznej; lub
b) papierami wartościowymi emitowanymi w związku z ofertą przejęcia;
lub c) papierami wartościowymi emitowanymi w związku z łączeniem, którego wynikiem jest nabycie innej spółki lub utworzenie nowej spółki, podział spółki, przeniesienie wszystkich lub części aktywów i pasywów przedsiębiorstwa lub jako rekompensata za przeniesienie aktywów innych niż gotówka;
oraz, w przypadku gdy nie później niż 12 miesięcy przed dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu zostanie podany do publicznej wiadomości w tym samym Państwie Członkowskim dokument, który w przekonaniu właściwych władz będzie zawierał informacje równoważne szczegółowym danym związanym z dopuszczeniem do obrotu, które zostały określone niniejszą dyrektywą. Zostaną także podane do publicznej wiadomości szczegółowe dane dotyczące wszelkich istotnych zmian, które wystąpiły od momentu przygotowania takiego dokumentu. Taki dokument musi zostać udostępniony opinii publicznej w statutowej siedzibie emitenta oraz w biurach instytucji finansowych, działających jako agenci rozliczeniowi emitenta, a szczegółowe dane dotyczące wszelkich istotnych zmian zostaną opublikowane zgodnie z przepisami art. 98 ust. 1 i art. 99 ust. 1;
2) gdy papiery wartościowe, w stosunku do których zostaje złożony wniosek o dopuszczenie do obrotu, są:
a) akcjami przydzielonymi nieodpłatnie posiadaczom akcji notowanych na tej samej giełdzie; lub
b) akcjami wynikającymi z konwersji zamiennych na akcje dłużnych papierów wartościowych lub akcji powstałych po wymianie zamiennych dłużnych papierów wartościowych, jeżeli akcje spółki, której akcje są oferowane na drodze konwersji lub wymiany są już notowane na tej samej giełdzie; lub
c) akcjami wynikającymi z wykonywania prawa poboru z tytułu warrantów, jeżeli akcje spółki, której akcje są oferowane posiadaczom warrantów są już notowane na tej samej giełdzie; lub
d) akcjami wynikającymi z zastępstwa akcji, które już są notowane na tej samej giełdzie, jeżeli emisja takich nowych akcji nie oznacza wzrostu kapitału akcyjnego spółki;
oraz, gdzie stosowne, informacje określone w rozdziale 2 wykazu A załącznika I zostaną podane do publicznej wiadomości zgodnie z przepisami art. 98 ust. 1 i art. 99 ust. 1;
3) gdy papiery wartościowe, których dopuszczenie do publicznego obrotu zostaje złożony wniosek, są:
a) akcjami, których zarówno liczba jak i szacowana wartość rynkowa lub wartość nominalna, lub też przy braku wartości nominalnej, rachunkowa wartość nominalna, wynosi mniej niż 10 % liczby albo odpowiadającej wartości akcji tego samego rodzaju już notowanych na tej samej giełdzie; lub
b) dłużnymi papierami wartościowymi emitowanymi przez spółki i inne osoby prawne pochodzących z Państwa Członkowskiego, które:
(i) w ramach prowadzonej działalności korzystają z monopolu państwa, oraz
(ii) są ustanowione oraz zarządzane na podstawie specjalnej ustawy, lub których pożyczki są bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez Państwo Członkowskie lub jedno z federalnych państw; lub
c) dłużnymi papierami wartościowymi emitowanymi przez osoby prawne inne niż spółki pochodzące z Państwa Członkowskiego, oraz
(i) zostały ustanowione na podstawie specjalnej ustawy, oraz
(ii) których działalność podlega tej ustawie i polega wyłącznie na:
- gromadzeniu funduszy pod kontrolą państwa poprzez emisję dłużnych papierów wartościowych, oraz
- finansowaniu produkcji przy pomocy środków, które zgromadziły oraz środków, które zostały dostarczone przez Państwo Członkowskie, oraz
(iii) których dłużne papiery wartościowe są, do celów dopuszczenia do publicznego obrotu, uznawane przez prawo krajowe za dłużne papiery wartościowe emitowane lub gwarantowane przez państwo; lub
d) akcjami przydzielonymi pracownikom, jeżeli akcje tego samego rodzaju zostały już dopuszczone do publicznego obrotu na tej samej giełdzie; akcje, które różnią się jedynie datą pierwszego prawa do dywidendy, nie są uznawane za akcje różnego rodzaju; lub
e) papierami wartościowymi już dopuszczonymi do publicznego obrotu na innej giełdzie papierów wartościowych w tym samym Państwie Członkowskim; lub
f) akcjami emitowanymi w związku z częściowym lub całkowitym zrzeczeniem się zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z kapitałem akcyjnym ustawowych praw do zysku, jeżeli akcje tego samego rodzaju zostały już dopuszczone do publicznego obrotu na tej samej giełdzie; akcje, które różnią się jedynie datą pierwszego prawa do dywidendy, nie są uznawane za akcje różnego rodzaju; lub
g) dodatkowymi świadectwami udziałowymi emitowanymi w zamian za oryginalne papiery wartościowe w przypadku, gdy emisja takich nowych świadectw udziałowych nie spowodowała żadnego wzrostu kapitału akcyjnego spółki oraz zakładając, że świadectwa udziałowe danych akcji są już notowane na tej samej giełdzie,
oraz:
- w przypadku lit. a), gdy emitent zastosował się do wymagań dotyczących publikowania określonych materiałów i informacji, których publikacja jest wymagana przez władze krajowe w związku z notowaniem na giełdzie i przedstawiał roczne sprawozdanie finansowe oraz roczne i okresowe sprawozdania i dokumenty, jakie władze te uznają za właściwe;
- w przypadku lit. e), gdy szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zgodnie z niniejszą dyrektywą zostały opublikowane; oraz
- we wszystkich przypadkach określonych w lit. a)-g), gdy informacje dotyczące liczby i rodzaju papierów wartościowych, które mają zostać dopuszczone do publicznego obrotu oraz okoliczności, w jakich takie papiery wartościowe zostały wyemitowane, zostały opublikowane zgodnie z przepisami art. 98 ust. 1 i art. 99 ust. 1;
4) gdy:
a) papiery wartościowe lub akcje emitenta lub świadectwa udziałowe reprezentujące takie akcje były notowane na giełdzie w innym Państwie Członkowskim nie krócej niż trzy lata przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do publicznego obrotu;
b) w stopniu zadawalającym właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu, właściwe władze Państwa Członkowskiego bądź Państw Członkowskich, w których papiery wartościowe emitenta są publicznie notowane potwierdziły, że w okresie poprzednich trzech lat lub też w całym okresie, w którym papiery wartościowe emitenta były notowane na giełdzie, jeżeli ten okres jest krótszy niż trzy lata, emitent stosował się do wszystkich wymagań dotyczących informacji i dopuszczenia do obrotu nałożonych na spółki, których papiery wartościowe są notowane na podstawie niniejszej dyrektywy;
c) wszystkie poniższe informacje i dokumenty są opublikowane w sposób określony w art. 98 oraz art. 99 ust. 1.
(i) dokument zawierający następujące informacje:
- deklaracja, że wniosek o dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdzie został złożony.
W przypadku akcji, deklaracja powinna także podawać liczbę oraz rodzaj akcji, a także określać w sposób szczegółowy prawa związane z posiadaniem akcji.
W przypadku świadectw udziałowych, deklaracja powinna także określać w szczegółowy sposób prawa związane z posiadaniem oryginalnych papierów wartościowych oraz podawać informacje dotyczące możliwości konwersji świadectw udziałowych na oryginalne papiery wartościowe wraz z procedurą takiej konwersji.
W przypadku dłużnych papierów wartościowych deklaracja powinna także określać wielkość nominalną pożyczki (jeżeli wielkość ta nie jest ustalona, informacja o takiej treści powinna zostać umieszczona w deklaracji) oraz warunki i okres, na jaki pożyczka została udzielona; z wyjątkiem emisji ciągłych, cenę emisyjną i cenę wykupu a także nominalna stopę procentową (jeżeli podanych jest kilka stóp procentowych, należy określić warunki ich zmiany); w przypadku zamiennych na akcje dłużnych papierów wartościowych, zamiennych dłużnych papierów wartościowych, dłużnych papierów wartościowych z warrantem lub warantami, deklaracja musi także podawać, jakie akcje są oferowane na drodze konwersji, wymiany lub subskrypcji, jakie prawa są z nimi związane, musi także określać warunki i procedury konwersji, wymiany i subskrypcji oraz szczegółowe informacje na temat okoliczności, w jakich mogą one zostać zmienione;
- szczegółowe informacje na temat wszelkich istotnych zmian lub rozwoju sytuacji, które miały miejsce od daty, do której odnoszą się dokumenty, określone w lit. ii) oraz iii);
- informacje charakterystyczne dla rynku kraju, w którym składany jest wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczący w szczególności systemu podatku dochodowego, agencji rozliczeniowej emitenta oraz sposobów publikowania informacji dla inwestorów; oraz
- deklaracja osób odpowiedzialnych za przekazywanie informacji zgodnie z trzema pierwszymi tiret, że takie informacje są zgodne ze stanem faktycznym i że nie pominięto w nich żadnych elementów istotnych dla ważności dokumentu;
(ii) ostatnie sprawozdanie roczne oraz ostatnie, zatwierdzone przez biegłych rewidentów księgowych, roczne sprawozdanie finansowe (w przypadku, gdy emitent sporządza zarówno nieskonsolidowane jak i skonsolidowane sprawozdanie finansowe, obydwa zestawy dokumentów muszą zostać dostarczone.
Właściwe władze mogą jednakże zezwolić na dostarczenie przez emitenta albo nieskonsolidowane albo skonsolidowanego sprawozdania finansowego pod warunkiem, że niedostarczone sprawozdania nie zawierają żadnych istotnych dodatkowych informacji) oraz ostatni półroczny bilans sporządzony przez emitenta na dany rok, w przypadku, gdy został on już opublikowany;
(iii) wszelkie dane szczegółowe o notowaniach giełdowych, prospekt emisyjny lub dokument równoważny, podane do publicznej wiadomości przez emitenta w okresie ostatnich 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dopuszczenie papieru wartościowego do publicznego obrotu; oraz
(iv) następujące informacje, w przypadku, gdy nie zostały one wcześniej podane w dokumentach, określonych w (i), (ii) oraz (iii):
- skład zarządu, rady nadzorczej oraz struktur administracyjnych spółki wraz z funkcjami pełnionymi przez poszczególnych członków,
- ogólne informacje dotyczące kapitału spółki,
- bieżąca sytuacja na podstawie ostatnich informacji przekazywanych emitentowi zgodnie z art. 85-97, oraz
- wszelkie sprawozdania dotyczące ostatnio opublikowanego rocznego sprawozdania finansowego sporządzone przez upoważnionych biegłych rewidentów księgowych, jakie są wymagane przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się statutowa siedziba emitenta;
d) zawiadomienia, notatki, ogłoszenia i dokumenty informujące o dopuszczeniu papierów wartościowych do publicznego obrotu i zawierające podstawowe dane dotyczące tych papierów wartościowych, a także wszelkie inne dokumenty dotyczące ich dopuszczenia do obrotu, które mają być opublikowane przez emitenta lub w jego imieniu, stwierdzające, że informacje określone w lit. c) istnieją oraz wskazują, gdzie takie informacje się znajdują lub będą opublikowane w sposób określony w art. 98;
oraz
e) informacje określone w lit. c) oraz zawiadomienia, notatki, ogłoszenia i inne dokumenty określone w lit. d) zostaną przesłane właściwym władzom zanim zostaną podane do publicznej wiadomości.
5) w przypadku, gdy spółki, których akcje były już przedmiotem obrotu przez co najmniej dwa poprzednie lata na rynku wtórnym, który jest regulowany i nadzorowany przez władze uznawane przez instytucje publiczne, ubiegają się o dopuszczenie do publicznego obrotu w tym samym Państwie Członkowskim oraz, według opinii właściwych władz, informacje zasadniczo równoważne informacjom wymaganym niniejszą dyrektywą są dostępne dla inwestorów przed datą, od której dopuszczenie do publicznego obrotu wchodzi w życie.
Sekcja 3
Dozwolone opuszczenie niektórych informacji ze szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu
Artykuł 24
Właściwe władze mogą udzielić zezwolenia na opuszczenie niektórych informacji ze szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu przewidzianych niniejszą dyrektywą, jeżeli uważają, że:
a) takie informacje mają jedynie drugorzędne znaczenie i nie są to informacje, które mogą mieć wpływ na ocenę aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz możliwości dalszego prowadzenia działalności emitenta; lub
b) ujawnienie takich informacji będzie ze szkodą dla interesu publicznego lub też w poważnym stopniu może zaszkodzić emitentowi pod warunkiem, że w tym drugim przypadku takie opuszczenie nie wprowadzi w błąd opinii publicznej odnośnie stanu faktycznego i okoliczności, których znajomość jest istotna dla oceny danych papierów wartościowych.
Sekcja 4
Zawartość szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu w szczególnych przypadkach
Artykuł 25
1.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy akcji oferowanych akcjonariuszom emitenta na zasadzie wykorzystania prawa poboru, a akcje tego emitenta są już notowane na tej samej giełdzie akcji, właściwe organy władzy uznają, że szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu powinny zawierać jedynie informacje przewidziane w wykazie A załącznika I w:
a) w rozdziale 1,
b) w rozdziale 2,
c) w rozdziale 3, pozycje 3.1.0, 3.1.5, 3.2.0, 3.2.1, 3.2.6, 3.2.7, 3.2.8 i 3.2.9,
d) w rozdziale 4, pozycje 4.2, 4.4, 4.5, 4.7.1 i 4.7.2,
e) w rozdziale 5, pozycje 5.1.4, 5.1.5 i 5.5,
f) w rozdziale 6 pozycje 6.1, 6.2.0, 6.2.1, 6.2.2, 6.2.3, oraz
g) w rozdziale 7.
W przypadku, gdy akcje określone w akapicie pierwszym są reprezentowane przez świadectwa udziałowe, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zawierają przynajmniej, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 i 3, poza informacjami określonymi w tym akapicie, informacje określone w wykazie C załącznika I w:
a) w rozdziale 1, pozycje 1.1, 1.3, 1.4, 1.6, i 1.8, oraz
b) w rozdziale 2.
2.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy zamiennych ba akcje dłużnych papierów wartościowych, zamiennych dłużnych papierów wartościowych lub dłużnych papierów wartościowych z warrantami, które są oferowane akcjonariuszom emitenta na zasadzie wykorzystania prawa poboru, a akcje tego emitenta są już notowane na tej samej giełdzie akcji, właściwe władze mogą uznać, że szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu mają zawierać jedynie:
a) informacje dotyczące natury akcji oferowanych na drodze konwersji, wymiany lub subskrypcji oraz praw związanych z nimi,
b) informacje przewidziane w wykazie A załącznika I, które zostały wymienione w ust. 1 akapit pierwszy z wyjątkiem określonych w rozdziale 2 tego wykazu,
c) informacje przewidziane w rozdziale 2 wykazu B załącznika I, oraz
d) warunki i procedury dotyczące konwersji, wymiany i subskrypcji oraz okoliczności, w których mogą one zostać zmienione.
3.
Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, określonym w przepisach ust. 1 i 2, w przypadku, gdy są opublikowane zgodnie z przepisami art. 98, powinny być opublikowane wraz z rocznym sprawozdaniem finansowym za ostatni rok budżetowy.
4.
W przypadku, gdy emitent sporządza zarówno nieskonsolidowane jak i skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe, obydwa typy sprawozdań muszą zostać opublikowane wraz ze szczegółowymi danymi związanymi z dopuszczeniem do obrotu.
Jednakże właściwe władze mogą zezwolić na dołączenie przez emitenta do szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu albo niskonsolidowanego albo skonsolidowanego rocznego sprawozdania finansowego pod warunkiem, że niedołączone sprawozdania nie zawierają żadnych istotnych dodatkowych informacji.
Artykuł 26
1.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy dłużnych papierów wartościowych, które nie są papierami zamiennymi na akcje, papierami zamiennymi lub papierami z warrantami i które są emitowane przez przedsiębiorstwo, którego papiery wartościowe są już notowane na tej samej giełdzie papierów wartościowych, właściwe władze mogą uznać, że szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu powinny zawierać jedynie informacje przewidziane w wykazie B załącznika I w:
a) w rozdziale 1,
b) w rozdziale 2,
c) w rozdziale 3 pozycje 3.1.0, 3.1.5, 3.2.0 i 3.2.2,
d) w rozdziale 4, pozycje 4.3,
e) w rozdziale 5, pozycje 5.1.2, 5.1.3, 5.1.4 i 5.4,
f) w rozdziale 6, oraz
g) w rozdziale 7.
2.
Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, określone w ust. 1, w przypadku, gdy są publikowane zgodnie z przepisami art. 98, powinny być opublikowane wraz z rocznym sprawozdaniem finansowym za ostatni rok budżetowy
3.
W przypadku, gdy emitent sporządza zarówno nieskonsolidowane jak i skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe, obydwa zestawy dokumentów muszą zostać opublikowane wraz ze szczegółowymi danymi związanymi z dopuszczeniem do obrotu.
Jednakże właściwe władze mogą zezwolić na dołączenie przez emitenta do danych szczegółowych albo nieskonsolidowanego albo skonsolidowanego sprawozdania finansowego pod warunkiem, że sprawozdania niedołączone do szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu nie zawierają żadnych istotnych dodatkowych informacji.
Artykuł 27
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy dłużnych papierów wartościowych, z których prawie wszystkie, ze względu na ich specyfikę, są zwykle kupowane i są przedmiotem obrotu w wąskiej grupie inwestorów, którzy mają szczególną wiedzę dotyczącą inwestycji kapitałowych, właściwe władze mogą zezwolić na opuszczenie niektórych informacji ze szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu przewidzianych w wykazie B załącznika I lub też mogą pozwolić na przedstawienie ich w formie streszczenia pod warunkiem, że takie informacje nie są istotne dla zainteresowanych inwestorów.
Artykuł 28
1.
Aby papiery wartościowe emitowane przez instytucje finansowe zostały dopuszczone do publicznego obrotu, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zawierać:
a) przynajmniej informacje określone w rozdziałach 1, 2, 3, 5, i 6 wykazu A i B załącznika I, zależnie od tego czy chodzi o emisję akcji czy dłużnych papierów wartościowych, oraz
b) informacje przyjęte zgodnie z zasadami w tym zakresie ustanowionymi w prawie krajowym, bądź wprowadzonymi przez właściwe władze do celów wynikających ze szczególnej natury emitenta papierów wartościowych oraz które są przynajmniej równoważne z określonymi w rozdziałach 4 i 7 wykazu A lub B załącznika I.
2.
Państwa Członkowskie ustalą, do których instytucji finansowych odnoszą się uregulowania zawarte w niniejszym artykule.
3.
Uregulowania ustanowione w niniejszym artykule mogą być rozszerzone tak, aby obejmowały również:
a) fundusze zbiorowego inwestowania inwestycyjne, których jednostki uczestnictwa nie są wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy na podstawie art. 3 ust. 2 lit. a),
b) spółki finansowe zajmujące się wyłącznie gromadzeniem kapitału, który jest udostępniany ich spółkom matkom lub przedsiębiorstwom powiązanym z tymi spółkami, oraz
c) spółki posiadające portfele papierów wartościowych, licencji oraz patentów i nie zajmujące się niczym innym poza zarządzaniem tymi portfelami.
Artykuł 29
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy dłużnych papierów wartościowych emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny przez instytucje kredytowe, które regularnie podają do publicznej wiadomości roczne sprawozdania finansowe i które we Wspólnocie są zakładane i zarządzane na podstawie specjalnych ustaw oraz których działalność objęta jest takimi ustawami lub podlega nadzorowi publicznemu, którego celem jest ochrona oszczędności, Państwa Członkowskie mogą zadecydować, że szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu będą zawierać jedynie:
a) informacje określone w pozycji 1.1 oraz załączniku I wykaz B rozdział 2, oraz
b) informacje dotyczące wszelkich istotnych okoliczności, które mają wpływ na ocenę danych papierów wartościowych, a które pojawiły się od momentu zakończenia roku budżetowego, do którego odnosi się ostatnie roczne sprawozdanie finansowe podane do publicznej wiadomości.
Takie sprawozdania muszą zostać udostępnione w biurach emitenta lub w biurach instytucji finansowych działających jako agenci rozliczeniowi emitenta.
Artykuł 30
1.
Aby dłużne papiery wartościowe gwarantowane przez osobę prawną zostały dopuszczone do publicznego obrotu, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zawierać:
a) w odniesieniu do emitenta, informacje określone w załączniku I wykaz B, oraz
b) w odniesieniu do poręczyciela, informacje przewidziane w pozycji 1.3 oraz rozdziałach 3-7 tego wykazu.
W przypadku, gdy emitent lub poręczyciel jest instytucją finansowa, ta część szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, która odnosi się do tej instytucji finansowej, zostanie sporządzona zgodnie z przepisami art. 28, bez uszczerbku dla przepisów akapitu pierwszego niniejszego ustępu.
2.
Jeżeli emitent gwarantowanych dłużnych papierów wartościowych jest spółką finansową w znaczeniu określonym w art. 28 ust. 3, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zawierać:
a) w odniesieniu do emitenta, informacje przewidziane w załączniku I wykaz B rozdział 1, 2 i 3 oraz w pozycje 5.1.0-5.1.5 i 6.1, oraz
b) w odniesieniu do poręczyciela, informacje przewidziane w pozycji. 1.3 oraz rozdziałach 3-7 tego wykazu.
3.
W przypadku, gdy występuje więcej niż jeden poręczyciel, informacje określone powyżej muszą odnosić się do każdego z poręczycieli; jednakże właściwe władze mogą zezwolić na podanie tych informacji w wersji skróconej w celu osiągnięcia większej przejrzystości tych szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu.
4.
W przypadkach określonych w ust. 1, 2 i 3, umowa gwarancyjna musi zostać udostępniona do wglądu wszystkich zainteresowanych w biurach emitenta oraz w biurach instytucji finansowych działających jako agenci rozliczeniowi emitenta.
Kopie takiej umowy zostaną przekazane na żądanie wszystkim zainteresowanym stronom.
Artykuł 31
1.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy zamiennych na akcje dłużnych papierów wartościowych, zamiennych dłużnych papierów wartościowych lub też dłużnych papierów wartościowych z warrantami, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zawierać:
a) informacje dotyczące rodzaju akcji oferowanych w drodze konwersji, wymiany lub subskrypcji oraz praw związanych z tymi akcjami,
b) informacje przewidziane w pozycji 1.3 oraz w załączniku I wykaz A rozdział 3-7,
c) informacje przewidziane w załączniku I wykaz B rozdział 2, oraz
d) warunki i procedury dotyczące konwersji, wymiany i subskrypcji oraz szczegółowe informacje dotyczące okoliczności, w jakich mogą one zostać zmienione.
2.
W przypadku, gdy emitent zamiennych na akcje dłużnych papierów wartościowych, zamiennych dłużnych papierów wartościowych lub dłużnych papierów wartościowych z warrantami nie jest emitentem akcji, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zawierać:
a) informacje dotyczące natury akcji oferowanych w drodze konwersji, wymiany lub subskrypcji oraz praw związanych z tymi akcjami, oraz
b) w odniesieniu do emitenta papierów wartościowych, informacje przewidziane w załączniku I wykaz B,
c) w odniesieniu do emitenta akcji, informacje przewidziane w pozycji 1.3 oraz załączniku I wykaz A rozdział 3-7, oraz
d) warunki i procedury dotyczące konwersji, wymiany i subskrypcji oraz szczegółowe informacje dotyczące okoliczności, w jakich mogą one zostać zmienione.
Jednakże, w przypadku, gdy emitent dłużnych papierów wartościowych jest spółką finansową w rozumieniu określonym w art. 28 ust. 3, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zawierać, w odniesieniu do tej spółki, jedynie informacje określone w rozdziałach 1, 2, i 3 oraz w załączniku I wykaz B pozycja 5.1.0-5.1.5 i 6.1.
Artykuł 32
1.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy papierów wartościowych emitowanych w związku z połączeniem poprzez przejęcie innej spółki lub utworzenie nowej spółki, podział spółki, przeniesienie wszystkich lub części aktywów i pasywów przedsiębiorstwa, ofertą przejęcia, lub które są traktowane jako rekompensata za transfer aktywów innych niż gotówka, dokumenty opisujące warunki takich operacji jak również, gdzie stosowne, wszelkie zestawienia bilansowe otwarcia, nawet pro forma jeżeli emitent nie przygotował dotychczas rocznego sprawozdania finansowego, muszą zostać, z zastrzeżeniem wymagań dotyczących podawania do publicznej wiadomości szczegółowych danych notowań, udostępnione wszystkim zainteresowanym do wglądu w biurach emitenta papierów wartościowych oraz w biurach instytucji finansowych działających jako agenci rozliczeniowi emitenta.
2.
W przypadku, gdy transakcja określona w ust. 1 miała miejsce ponad dwa lata wcześniej, właściwe władze mogą zadecydować o nie stosowaniu wymagań określonych w tym ustępie.
Artykuł 33
1.
Jeżeli wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy świadectw udziałowych reprezentujących akcje, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zawierać informacje odnośnie świadectw udziałowych przewidziane w załączniku I wykaz C oraz informacje odnośnie reprezentowanych akcji przewidziane w załączniku I wykaz A.
2.
Jednakże, właściwe władze mogą zwolnić emitenta świadectw udziałowych z wymagania dotyczącego podania do publicznej wiadomości danych dotyczących jego sytuacji finansowej, jeżeli emitent jest:
a) instytucją kredytową, która pochodzi z Państwa Członkowskiego i jest zakładana i zarządzana na podstawie specjalnej ustawy oraz której działalność podlega nadzorowi publicznemu, którego celem jest ochrona oszczędności, lub
b) filią, która w 95 % należy do instytucji kredytowej określonej w lit. a) i której zobowiązania w stosunku do posiadaczy świadectw udziałowych są bezwarunkowo gwarantowane przez tę instytucję kredytową oraz, która de jure bądź de facto, podlega temu samemu nadzorowi, lub
c) "Administraitiekantoor" w Niderlandach, który dla bezpiecznego nadzoru nad pierwotnymi papierami wartościowymi, podlega szczególnym uregulowaniom prawnym określonym przez właściwe władze.
3.
W przypadku świadectw udziałowych emitowanych przez instytucję zajmującą się sprzedażą papierów wartościowych lub przez instytucję pomocniczą założoną przez taką instytucję, właściwe władze mogą zadecydować o zwolnieniu z konieczności podawania do publicznej wiadomości informacji przewidzianych w załączniku I wykaz C rozdział 1.
Artykuł 34
1.
W przypadku, gdy dłużne papiery wartościowe, odnośnie których został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu, korzystają, zarówno jeśli chodzi o spłatę pożyczki jak i płatność odsetek, z bezwarunkowej i nieodwołalnej gwarancji Państwa Członkowskiego bądź jednego z jego państw federalnych, ustawodawstwo krajowe tego Państwa Członkowskiego bądź właściwe władze mogą upoważnić do przedstawienia w skróconej wersji informacji przewidzianych w załączniku I wykaz B rozdział 3 i 5.
2.
Możliwość skróconej wersji informacji przewidziana w ust. 1 może zostać zastosowana również w odniesieniu do spółek zakładanych i zarządzanych na podstawie ustaw specjalnych lub na mocy takich ustaw, które dają prawo pobierania opłat od swoich klientów.
Sekcja 5
Kontrola i rozpowszechnianie szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu
Artykuł 35
1.
Żadne szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu nie mogą zostać opublikowane zanim nie zostaną zatwierdzone przez właściwe władze.
2.
Właściwe władze wyrażą zgodę na podanie do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu jedynie wtedy, gdy uznają, że te dane spełniają warunki przewidziane niniejszą dyrektywą.
Artykuł 36
Właściwe władze podejmują decyzję odnośnie przyjęcia lub odrzucenia sprawozdania z kontroli biegłych rewidentów księgowych przewidzianego w załączniku I wykaz A i B pozycja 1.3 lub, jeżeli to jest konieczne, mogą wymagać dodatkowego sprawozdania.
Wymaganie dotyczące dodatkowego sprawozdania musi wynikać z przeglądu i oceny sprawozdania w każdym indywidualnym przypadku.
Na żądanie biegłych rewidentów księgowych lub emitenta właściwe władze muszą przedstawić powody, dla których wymagane jest dodatkowe sprawozdanie.
Sekcja 6
Określenie właściwych władz
Artykuł 37
W przypadku, gdy w odniesieniu do tych samych papierów wartościowych składane są równocześnie lub w krótkich odstępach czasu wnioski o dopuszczenie do publicznego obrotu na giełdach papierów wartościowych znajdujących się bądź działających na obszarze dwóch lub więcej Państw Członkowskich, łącznie z Państwem Członkowskim, w którym znajduje się statutowa siedziba emitenta, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zostaną sporządzone zgodnie z przepisami ustanowionymi niniejszą dyrektywą w Państwie Członkowskim, w którym emitent ma swoją siedzibę statutową oraz zostaną zatwierdzone przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego; jeżeli siedziba statutowa emitenta nie znajduje się w jednym z tych Państw Członkowskich, emitent musi wybrać jedno z tych Państw Członkowskich, zgodnie z ustawodawstwem którego zostaną przygotowane i zatwierdzone szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu.
Sekcja 7
Wzajemne uznawanie
Artykuł 38
1.
Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, zatwierdzone zgodnie z przepisem art. 37 muszą, z zastrzeżeniem ewentualnego tłumaczenia, być uznawane przez inne Państwa Członkowskie, w których zostały złożone wnioski o dopuszczenie do publicznego obrotu, bez konieczności uzyskiwania dodatkowego zatwierdzenia właściwych organów tych Państw Członkowskich i bez możliwości wymagania przez nie umieszczania dodatkowych informacji w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu.
Właściwe władze mogą jednakże wymagać, aby szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zawierały informacje charakterystyczne dla rynku kraju, w którym papiery są dopuszczone do obrotu dotyczące w szczególności systemu podatku dochodowego, instytucji finansowych działających jako agenci rozliczeniowi emitenta w danym kraju oraz sposobów, w jakie informacje dla inwestorów będą podawane do publicznej wiadomości.
2.
Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zatwierdzone przez właściwe władze w rozumieniu art. 37 muszą być uznawane w innych Państwach Członkowskich, w których złożony został wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu, nawet jeśli zastosowano częściowe zwolnienie lub częściowe odstępstwo na podstawie niniejszej dyrektywy pod warunkiem, że:
a) częściowe zwolnienie lub częściowe odstępstwo jest tego rodzaju, iż jest uznawane w przepisach innego Państwa Członkowskiego, oraz
b) warunki usprawiedliwiające częściowe zwolnienie lub częściowe odstępstwo istnieją również w tym innym zainteresowanym Państwie Członkowskim oraz nie występują żadne inne warunki dotyczące takiego zwolnienia lub odstępstwa, które mogłyby stanowić podstawę dla właściwych organów tego Państwa Członkowskiego do ich odrzucenia.
Nawet, jeżeli warunki ustanowione w lit. a) i b) nie są spełnione, zainteresowane Państwo Członkowskie może wyrazić zgodę na to, aby właściwe władze uznawały szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, które zostały zatwierdzone przez właściwe władze w rozumieniu w art. 37.
3.
Zatwierdzając szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, właściwe władze w rozumieniu art. 37 przekażą właściwym organom innych Państw Członkowskich, w których także został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu, świadectwo zatwierdzenia.
Jeżeli na mocy niniejszej dyrektywy zostało udzielone częściowe zwolnienie lub częściowe odstępstwo, świadectwo musi zawierać informacje na ten temat oraz przedstawiać powody, dla których zostały one udzielone.
4.
Po złożeniu wniosku o dopuszczenie do publicznego obrotu giełdowego, emitent przekaże właściwym władzom w każdym Państwie Członkowskim, w którym stara się o dopuszczenie do obrotu, wstępne dane związane z dopuszczeniem do obrotu, z których zamierza skorzystać w danym Państwie Członkowskim.
5.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć zastosowanie niniejszego artykułu do szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu sporządzonych przez tych emitentów, którzy mają swoją statutową siedzibę w Państwie Członkowskim.
Artykuł 39
1.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu giełdowego zostaje złożony w więcej niż jednym Państwie Członkowskim oraz papiery wartościowe są oferowane w ofercie publicznej na podstawie prospektu emisyjnego sporządzonego i zatwierdzonego w jednym z Państw Członkowskich zgodnie z przepisami art. 7, 8 i 12 dyrektywy 89/298/EWG w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dopuszczenie do obrotu, prospekt emisyjny oferty publicznej będzie uznawany, we wszystkich tłumaczeniach, za szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu w Państwie Członkowskim bądź Państwach Członkowskich, w których został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu bez konieczności uzyskiwania dodatkowego zatwierdzenia właściwych władz tego Państwa Członkowskiego bądź tych Państw Członkowskich i bez możliwości wymagania umieszczania w prospekcie emisyjnym dodatkowych informacji.
Właściwe władze mogą jednakże wymagać, aby w prospekcie emisyjnym uwzględnione zostały informacje charakterystyczne dla rynku kraju, w którym papiery są dopuszczone do obrotu, dotyczące w szczególności systemu podatku dochodowego, instytucji finansowych działających jako agenci rozliczeniowi emitenta w danym kraju oraz sposobów, w jakie informacje dla inwestorów będą podawane do publicznej wiadomości.
2.
Art. 38 ust. 2-5 stosuje się w przypadku określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Art. 100 stosuje się do wszystkich zmian, które pojawiają się w okresie między momentem przyjęcia treści prospektu emisyjnego określonego w ust. 1 a momentem rozpoczęcia transakcji giełdowych.
Artykuł 40
1.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy papierów wartościowych dających prawo do uczestnictwa w kapitale spółki, zarówno niezwłocznie jak i po upływie okresu zapadalności, jest składany w jednym lub więcej Państwach Członkowskich innych niż to, w którym znajduje się statutowa siedziba emitenta akcji, do których te papiery wartościowe dają prawo, zaś akcje tego emitenta zostały już dopuszczone do publicznego obrotu w tym Państwie Członkowskim, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie do obrotu mogą podejmować działania jedynie po konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się statutowa siedziba emitenta akcji, o których mowa.
2.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu dotyczy papierów wartościowych, które są już notowane w innym Państwie Członkowskim przez okres krótszy niż sześć miesięcy, właściwe władze, do których został skierowany wniosek skontaktują się z właściwymi władzami, które już wydały zezwolenie na dopuszczenie tych papierów wartościowych do publicznego obrotu oraz, w miarę możliwości, zwolnią emitenta tych papierów wartościowych z obowiązku przygotowywania nowych szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, z uwzględnieniem konieczności wszelkich aktualizacji, tłumaczenia lub wydania suplementów zgodnie ze szczegółowymi wymaganiami danego Państwa Członkowskiego w tym względzie.
Sekcja 8
Umowy z państwami nieczłonkowskimi
Artykuł 41
Wspólnota może, poprzez umowy zawarte z państwami, które nie są Państwami Członkowskimi, zgodnie z Traktatem, uznać szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, które zostały przygotowane i zatwierdzone na podstawie przepisów państwa bądź państw nieczłonkowskich jako dane spełniające wymagania niniejszej dyrektywy, na zasadzie wzajemności pod warunkiem, że te przepisy zapewniają inwestorom ochronę równoważną do tej, jaką zapewnia niniejsza dyrektywa, nawet jeżeli te przepisy różnią się od przepisów niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ II
Szczególne warunki dopuszczenia akcji do obrotu
Sekcja 1
Warunki odnoszące się do spółek, które złożyły wniosek o dopuszczenie akcji do publicznego obrotu
Artykuł 42
Stan prawny spółki musi być zgodny z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, którym ona podlega, zarówno w odniesieniu do jej zakładania, jak i działalności statutowej.
Artykuł 43
1.
Przewidywana wartość rynkowa akcji, o których dopuszczenie do obrotu został złożony wniosek lub, jeżeli nie można jej ocenić, kapitał i rezerwy spółki, z uwzględnieniem zysków i strat za ostatni rok budżetowy, musi wynosić co najmniej jeden milion EUR.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na dopuszczenie do publicznego obrotu, nawet jeżeli ten warunek nie zostanie spełniony, o ile właściwe władze są przekonane, że jest zapewniony odpowiedni rynek dla takich akcji.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać wyższego poziomu kapitalizacji rynku lub wyższego poziomu kapitału i rezerw spółki dla dopuszczenia do publicznego obrotu jedynie wtedy, gdy istnieje inny regulowany, stały i uznawany otwarty rynek w danym Państwie Członkowskim oraz jeżeli wymagania na tym rynku są równe bądź mniejsze niż określone w ust. 1.
4.
Warunek określony w ust. 1 nie stosuje się do dopuszczenia do publicznego obrotu kolejnego pakietu akcji tego samego rodzaju, co akcje już notowane na giełdzie.
5.
Równoważność jednego miliona EUR w walucie krajowej jest uznawana wstępnie za równowartość jednego miliona europejskich jednostek rozliczeniowych stosowanych w dniu 5 marca 1979 r.
6.
Jeżeli w rezultacie przeliczania ekwiwalentu euro na walutę krajową kapitalizacja rynkowa wyrażona w walucie krajowej pozostanie przez okres jednego roku co najmniej 10 % większa lub mniejsza od wartości jednego miliona EUR, Państwo Członkowskie musi w przeciągu 12 miesięcy od zakończenia tego okresu dostosować własne przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne zgodnie z ust. 1.
Artykuł 44
Spółka musi przez okres obejmujący trzy lata budżetowe, poprzedzające złożenie wniosku o dopuszczenie do publicznego obrotu, opublikować roczne sprawozdania finansowe zgodnie z prawem krajowym.
Na zasadzie wyjątku, właściwe władze mogą odstąpić od tego warunku w przypadku, gdy jest to pożądane ze względu na interesy spółki bądź inwestorów oraz gdy właściwe władze są przekonane, że inwestorzy są w posiadaniu informacji niezbędnych do dokonania właściwej i umotywowanej oceny spółki oraz akcji, o których dopuszczenie do publicznego obrotu został złożony wniosek.
Sekcja 2
Warunki odnoszące się do akcji, o których dopuszczenie do obrotu został złożony wniosek
Artykuł 45
Stan prawny akcji musi być zgodny z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, którym podlegają.
Artykuł 46
1.
Akcje muszą być swobodnie zbywalne.
2.
Właściwe władze mogą traktować akcje, które nie zostały jeszcze w pełni objęte jako akcje swobodnie zbywalne, jeżeli zostały podjęte działania zapewniające, iż zbywalność tych akcji nie jest ograniczona i że obrót nimi jest swobodny i właściwy poprzez udostępnienie inwestorom wszystkich niezbędnych informacji.
3.
Właściwe władze mogą, w przypadku wniosku o dopuszczenie do obrotu publicznego obrotu akcji, które mogą zostać nabyte jedynie po uzyskaniu zezwolenia, odstąpić od ust. 1 jedynie wtedy, gdy wykorzystanie warunku uzyskania zezwolenia nie powoduje niepożądanych zaburzeń funkcjonowania rynku.
Artykuł 47
W przypadku, gdy emisja publiczna poprzedza dopuszczenie do publicznego obrotu, pierwsze notowanie może być przeprowadzone dopiero po upływie okresu, w którym mogą być składane wnioski o zapisy na akcje.
Artykuł 48
1.
Wystarczająca liczba akcji musi zostać zaoferowana inwestorom w jednym lub więcej Państwach Członkowskich nie później niż w momencie dopuszczenia do obrotu.
2.
Warunek wymieniony w ust. 1 nie ma zastosowania w sytuacji, gdy akcje mają zostać rozprowadzone poprzez giełdę.
W takim przypadku, zezwolenie na dopuszczenie do publicznego obrotu może zostać udzielone jedynie wtedy, gdy właściwe władze uznają, że wystarczająca liczba akcji zostanie rozprowadzona poprzez giełdę w krótkim okresie.
3.
W przypadku, gdy wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu giełdowego dotyczy kolejnych pakietów akcji tego samego rodzaju, właściwe władze mogą ocenić, czy rozprowadzona została wystarczająca liczba akcji w porównaniu z całkowitą liczbą wyemitowanych akcji, a nie tylko w porównaniu z tym kolejnym pakietem.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeżeli akcje są dopuszczone do publicznego obrotu w jednym lub więcej państwach nieczłonkowskich, właściwe władze mogą wyrazić zgodę na ich dopuszczenie do publicznego obrotu, jeżeli rozprowadzona jest wystarczająca liczba akcji w państwie nieczłonkowskim lub w państwie, w których są one notowane.
5.
Liczbę rozprowadzonych akcji uważa się za wystarczającą, gdy w przypadku akcji, o których dopuszczenie do publicznego obrotu został złożony wniosek, w rękach inwestorów znajduje się przynajmniej 25 % kapitału subskrybowanego reprezentowanego przez dany rodzaj akcji albo, gdy ze względu na dużą liczbę akcji tego samego rodzaju i ich zakres dystrybucji, rynek będzie funkcjonował prawidłowo przy mniejszym udziale procentowym.
Artykuł 49
1.
Wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu musi obejmować wszystkie akcje tego samego rodzaju, które już zostały wyemitowane.
2.
Państwa Członkowskie mogą uznać, że ten warunek nie ma zastosowania do wniosków o dopuszczenie do publicznego obrotu nieobejmujących wszystkich akcji tego samego rodzaju, które już zostały wyemitowane w przypadku, gdy akcje tego rodzaju, o których dopuszczenie do obrotu publicznego został złożony wniosek, należą do pakietów służących do zachowania kontroli nad spółką lub też nie są na podstawie umów zbywalne przez pewien okres pod warunkiem, że opinia publiczna jest informowana o takich sytuacjach oraz, że nie ma niebezpieczeństwa, że takie sytuacje są ze szkodą dla interesów posiadaczy akcji, o których dopuszczenie do obrotu został złożony wniosek.
Artykuł 50
1.
Aby do publicznego obrotu zostały dopuszczone akcje wyemitowane przez spółki, pochodzące z innego Państwa Członkowskiego, których akcje występują w formie fizycznej, koniecznym i wystarczającym warunkiem jest, aby ich fizyczna forma odpowiadała standardom określonym w tym innym Państwie Członkowskim.
W przypadku, gdy forma fizyczna akcji nie odpowiada standardom obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu, właściwe władze podają ten fakt do wiadomości publicznej.
2.
Forma fizyczna akcji wyemitowanych przez spółki, które pochodzą z państw nieczłonkowskich musi posiadać odpowiednie zabezpieczenia w celu ochrony interesów inwestorów.
Artykuł 51
Jeżeli akcje wyemitowane przez spółkę pochodzącą z państwa nieczłonkowskiego nie są notowane ani w kraju pochodzenia ani w kraju, w którym znajduje się większość tych akcji, mogą one nie zostać dopuszczone do publicznego obrotu, jeżeli właściwe władze stwierdzą, że brak notowania w kraju pochodzenia oraz w kraju, w którym znajduje się ich większość, jest podyktowany koniecznością ochrony inwestorów.
ROZDZIAŁ III
Warunki szczegółowe dotyczące dopuszczenia do publicznego obrotu dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez przedsiębiorstwo
Sekcja 1
Warunki dotyczące przedsiębiorstw składających wniosek o dopuszczenie dłużnych papierów wartościowych do publicznego obrotu
Artykuł 52
Stan prawny przedsiębiorstwa musi być zgodny z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, którym podlega, zarówno w odniesieniu do jego zakładania, jak i działalności statutowej.
Sekcja 2
Warunki dotyczące dłużnych papierów wartościowych, o których dopuszczenie do publicznego obrotu został złożony wniosek
Artykuł 53
Stan prawny dłużnych papierów wartościowych musi być zgodny z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, którym one podlegają.
Artykuł 54
1.
Dłużne papiery wartościowe muszą być swobodnie zbywalne.
2.
Właściwe władze mogą traktować dłużne papiery wartościowe, które nie zostały jeszcze w pełni objęte jako papiery wartościowe swobodnie zbywalne, jeżeli zostały podjęte działania zapewniające, iż zbywalność tych dłużnych papierów wartościowych nie jest ograniczona i że obrót nimi jest swobodny i właściwy poprzez udostępnienie inwestorom wszystkich niezbędnych informacji.
Artykuł 55
Jeżeli emisja publiczna poprzedza dopuszczenie do publicznego obrotu, pierwsze notowanie może być przeprowadzone dopiero po upływie okresu, w którym mogą być składane wnioski o zapisy na akcje.
Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku ciągłych emisji dłużnych papierów wartościowych, gdy nie została określona ostateczna data składania wniosków o zapisy na akcje.
Artykuł 56
Wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu musi obejmować wszystkie dłużne papiery wartościowe tej samej pożyczki obligacyjnej
Artykuł 57
1.
Warunkiem koniecznym i wystarczającym dopuszczenia do publicznego obrotu dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez przedsiębiorstwa pochodzące z innego Państwa Członkowskiego, których dłużne papiery wartościowe występują w formie fizycznej, jest aby ich fizyczna forma odpowiadała standardom określonym w tym innym Państwie Członkowskim.
W przypadku, gdy forma fizyczna dłużnych papierów wartościowych nie odpowiada standardom Państwa Członkowskiego, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu, właściwe władze podadzą ten fakt do publicznej wiadomości.
2.
Forma fizyczna dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez dane Państwo Członkowskie musi odpowiadać standardom obowiązującym w tym Państwie Członkowskim.
3.
Forma fizyczna dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez przedsiębiorstwa, które pochodzą z państw nieczłonkowskich, musi posiadać odpowiednie zabezpieczenie w celu ochrony inwestorów.
Sekcja 3
Warunki dodatkowe
Artykuł 58
1.
Kwota pożyczki nie może być mniejsza niż 200000 EUR.
Przepis ten nie jest stosowany w przypadku ciągłych emisji obligacji, dla których nie została określona kwota pożyczki.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na dopuszczenie do publicznego obrotu, nawet jeżeli ten warunek nie zostanie spełniony w przypadku gdy właściwe władze są przekonane, że zapewniony będzie odpowiedni rynek dla takich dłużnych papierów wartościowych.
3.
Równowartość 200000 EUR w walucie krajowej jest uznawana za równowartość 200000 europejskich jednostek rozliczeniowych stosowanych w dniu 5 marca 1979 r.
4.
Jeżeli w rezultacie dostosowania ekwiwalentu euro do waluty krajowej minimalna wielkość pożyczki wyrażona w walucie krajowej pozostanie przez okres jednego roku co najmniej o 10 % mniejsza od wartości 200000 EUR, Państwo Członkowskie musi w przeciągu 12 miesięcy od zakończenia tego okresu zmienić swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne zgodnie z ust. 1.
Artykuł 59
1.
Obligacje zamienne na akcje lub obligacje zamienne oraz obligacje z warrantami mogą zostać dopuszczone do publicznego obrotu jedynie wtedy, gdy odnośne akcje są już notowane na tej samej giełdzie papierów wartościowych lub na innym regulowanym, stałym i uznawanym otwartym rynku lub też są na nich równocześnie dopuszczane do obrotu.
2.
Państwa Członkowskie mogą, na zasadzie odstąpienia od ust. 1, wydać zezwolenie na dopuszczenie do publicznego obrotu obligacji zamiennych na akcje lub obligacji zamiennych lub obligacji z warrantami, jeżeli właściwe władze uznają, że ich posiadacze mają dostęp do wszelkich informacji koniecznych do wyrobienia sobie opinii na temat wartości akcji, do których odnoszą się te dłużne papiery wartościowe.
ROZDZIAŁ IV
Warunki szczegółowe dotyczące dopuszczenia do publicznego obrotu dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez państwo, jego władze regionalne bądź lokalne lub międzynarodową instytucję publiczną
Artykuł 60
Dłużne papiery wartościowe muszą być swobodnie zbywalne.
Artykuł 61
Jeżeli emisja publiczna poprzedza dopuszczenie do publicznego obrotu, pierwsze notowanie może być przeprowadzone dopiero po upływie okresu, w którym mogą być składane wnioski o zapisy na akcje.
Postanowienie to nie ma zastosowania w przypadku, gdy nie została określona ostateczna data zapisów na akcje.
Artykuł 62
Wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu musi obejmować wszystkie papiery wartościowe tej samej pożyczki obligacyjnej.
Artykuł 63
1.
Warunkiem koniecznym i wystarczającym dopuszczenia do publicznego obrotu dłużnych papierów wartościowych emitowanych w formie fizycznej przez Państwo Członkowskie lub jego władze regionalne lub lokalne jest, aby ich fizyczna forma odpowiadała standardom obowiązującym w tym Państwie Członkowskim.
W przypadku, gdy ta forma fizyczna nie odpowiada standardom obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu, właściwe władze podadzą ten fakt do publicznej wiadomości.
2.
Forma fizyczna dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez państwa nieczłonkowskie lub też przez ich władze regionalne bądź lokalne lub międzynarodową instytucję publiczną musi posiadać odpowiednie zabezpieczenie w celu ochrony inwestorów.
TYTUŁ IV
OBOWIĄZKI ODNOSZĄCE SIĘ DO PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH DOPUSZCZONYCH DO PUBLICZNEGO OBROTU
ROZDZIAŁ I
Obowiązki spółek, których akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu
Sekcja 1
Notowanie nowo emitowanych akcji tego samego rodzaju
Artykuł 64
Bez uszczerbku dla art. 49 ust. 2 w przypadku nowej emisji publicznej akcji tego samego rodzaju co akcje już oficjalnie notowane, spółka musi, w przypadku gdy nowe akcje nie są automatycznie dopuszczane do obrotu, złożyć wniosek o ich dopuszczenie do tego samego obrotu nie później niż rok po ich emisji lub gdy staną się one swobodnie zbywalne.
Sekcja 2
Postępowanie w stosunku do akcjonariuszy
Artykuł 65
1.
Spółka musi zapewnić równe traktowanie wszystkich akcjonariuszy, których pozycja w spółce jest taka sama.
2.
Spółka musi zapewnić, że przynajmniej w każdym Państwie Członkowskim, w którym jej akcje są notowane, dostępne są wszystkie niezbędne ułatwienia i informacje w celu zapewnienia akcjonariuszom wykonywania swoich praw.
W szczególności musi ona:
a) powiadamiać akcjonariuszy o zgromadzeniach oraz stwarzać warunki umożliwiające im wykonywanie prawa głosu,
b) publikować informacje oraz rozsyłać zawiadomienia dotyczące przydziału i wypłaty dywidend, emisji nowych akcji oraz przydziału akcji, zapisu na akcje, konwersji i rezygnacji z akcji,
c) wyznaczyć, jeżeli sama spółka nie prowadzi tego typu działalności, instytucję finansową, poprzez którą akcjonariusze mogą wykonywać swoje prawa finansowe.
Sekcja 3
Wprowadzanie zmian do aktu założycielskiego lub umowy spółki
Artykuł 66
1.
Spółka, która planuje wprowadzenie zmian do aktu założycielskiego lub umowy spółki, musi przekazać ich projekt właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym jej akcje są notowane.
2.
Projekt zmian musi zostać przekazany właściwym władzom nie później niż na zwołanym walnym zgromadzeniu akcjonariuszy, które ma zadecydować o przyjęciu lub odrzuceniu proponowanych zmian.
Sekcja 4
Roczne sprawozdanie finansowe i sprawozdanie roczne
Artykuł 67
1.
Spółka musi opublikować, tak szybko jak to tylko możliwe, swoje ostatnie roczne sprawozdanie finansowe oraz ostatnie sprawozdanie roczne.
2.
W przypadku, gdy spółka sporządza zarówno nieskonsolidowane jak i skonsolidowane sprawozdanie finansowe, obydwa dokumentu muszą być udostępnione opinii publicznej.
Właściwe władze mogą zezwolić na udostępnienie przez spółkę albo nieskonsolidowanego albo skonsolidowanego sprawozdania finansowego pod warunkiem, że nieudostępnione sprawozdania finansowe nie zawierają żadnych istotnych dodatkowych informacji.
3.
Jeżeli roczne sprawozdanie finansowe i sprawozdania roczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy dotyczącymi sprawozdań finansowych spółki oraz jeśli nie dają one prawdziwego i zgodnego z rzeczywistością obrazu aktywów i pasywów spółki, jej sytuacji finansowej oraz zysków i strat, muszą zostać przedstawione bardziej szczegółowe i/lub dodatkowe informacje.
Sekcja 5
Dodatkowe informacje
Artykuł 68
1.
Spółka musi opublikować tak szybko jak to tylko możliwe wszelkie znaczące zmiany w sferze własnej działalności gospodarczej, które nie są znane opinii publicznej, a które mogą, ze względu na ich wpływ na aktywa i pasywa spółki, sytuację finansową czy też ogólny kierunek działalności gospodarczej, doprowadzić do znaczących zmian cen akcji spółki.
Właściwe władze mogą jednakże zwolnić spółkę z tego obowiązku, jeżeli ujawnienie szczegółowych danych może być ze szkodą dla istotnych interesów spółki.
2.
Spółka musi niezwłocznie informować opinię publiczną o wszelkich zmianach dotyczących praw związanych z poszczególnymi rodzajami akcji.
3.
Spółka musi informować opinię publiczną, gdy tylko uzyska takie informacje, o wszelkich zmianach w strukturze znacznych pakietów akcji w jej kapitale (akcjonariusze i podział udziałów) w porównaniu do informacji, które zostały uprzednio opublikowane na ten temat.
W szczególności spółka, która nie podlega przepisom określonym w art. 85-97 musi poinformować opinię publiczną w przeciągu dziewięciu dni kalendarzowych w każdym przypadku, gdy jest w posiadaniu informacji o nabyciu lub sprzedaży przez osobę bądź podmiot takiej liczby akcji, że jego udział jest większy lub mniejszy od jednego z progów ustanowionych w art. 89.
Sekcja 6
Równoważność informacji
Artykuł 69
1.
Spółka, której akcje są oficjalnie notowane na giełdach znajdujących się lub działających w różnych Państwach Członkowskich, musi zapewnić, że równoważne informacje są dostępne na rynku każdej z tych giełd.
2.
Spółka, której akcje są oficjalnie notowane na giełdach znajdujących się lub działających w jednym lub więcej Państwach Członkowskich oraz w jednym lub więcej państwach nieczłonkowskich, musi zapewnić, że na rynkach Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w których jej akcje są notowane udostępniane są informacje przynajmniej równoważne z informacjami udostępnianymi na rynkach państwa nieczłonkowskich lub państw zainteresowanych, jeżeli takie informacje mogą mieć znaczenie dla oceny wartości akcji.
Sekcja 7
Informacje publikowane okresowo
Artykuł 70
Państwa Członkowskie mają obowiązek zapewnić, aby spółki określone w art. 4 publikowały półroczne sprawozdania dotyczące ich działalności oraz zysków i strat w okresie pierwszych sześciu miesięcy każdego roku budżetowego.
Artykuł 71
W odniesieniu do sprawozdań półrocznych Państwa Członkowskie mogą wprowadzić dla spółek bardziej rygorystyczne obowiązki od tych, które zostały przewidziane art. 70 i 72 –76, art. 102 ust. 2 i w art. 103 oraz dodatkowe obowiązki pod warunkiem, że będą one miały zastosowanie generalnie do wszystkich spółek lub też wszystkich spółek określonej kategorii.
Sekcja 8
Zawartość i publikowanie sprawozdań półrocznych
Artykuł 72
1.
Sprawozdania półroczne są publikowane w przeciągu czterech miesięcy od końca sześciomiesięcznego okresu, do którego się odnoszą.
2.
W wyjątkowych, właściwie umotywowanych sytuacjach, właściwe władze umożliwią przedłużenie terminu publikowania.
Artykuł 73
1.
Sprawozdanie półroczne zawiera dane liczbowe oraz wyjaśnienia dotyczące działalności spółki oraz zysków i strat w sześciomiesięcznym okresie, do którego się ono odnosi.
2.
Dane liczbowe, przedstawione w tabelach, muszą określać przynajmniej:
a) obroty netto, oraz
b) zyski i straty spółki przed lub po potrąceniu podatków.
Terminy te użyte są w tym samym znaczeniu, w jakim używane są w dyrektywach w sprawie sprawozdań finansowych spółek.
3.
Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę, aby właściwe organy władzy w sytuacjach wyjątkowych i na podstawie analizy poszczególnych przypadków pozwalały spółkom przedstawiać szacunkowe dane dotyczące zysków i strat pod warunkiem, że akcje takiej spółki są oficjalnie notowane tylko w jednym Państwie Członkowskim.
Użycie takiej procedury musi zostać uwzględnione w sprawozdaniu spółki i nie może wprowadzać w błąd inwestorów.
4.
W przypadku, gdy spółka wypłaciła, bądź zamierza wypłacić, dywidendy okresowe, dane liczbowe muszą wskazywać zyski i straty po opodatkowaniu za dany okres sześciomiesięczny oraz wielkość okresowej dywidendy wypłaconej bądź proponowanej do wypłacenia.
5.
Wszystkie dane liczbowe muszą być przedstawiane wraz z odpowiadającymi im danymi odnoszącymi się do poprzedniego roku budżetowego.
6.
Wyjaśnienia muszą zawierać wszelkie istotne informacje, które pozwalają inwestorom na dokonane merytorycznej oceny tendencji i kierunków działalności spółki oraz jej zysków i strat wraz z podaniem wszelkich istotnych czynników, które miały wpływ na tę działalność oraz na zyski i straty spółki w omawianym okresie, a także umożliwiają porównanie z porównywalnym okresem poprzedniego roku budżetowego.
Muszą one także, w stopniu, w jakim jest to możliwe, określać przyszłe dokonania i wyniki spółki w bieżącym roku budżetowym.
7.
W przypadku, gdy dane liczbowe, przewidziane w ust. 2 nie odpowiadają charakterowi działalności gospodarczej spółki, właściwe władze zapewnią, że zostanie dokonane właściwe dostosowanie.
Artykuł 74
W przypadku, gdy spółka publikuje skonsolidowane sprawozdanie finansowe, może ona publikować swoje sprawozdanie półroczne albo w formie skonsolidowanej albo nieskonsolidowanej.
Jednakże, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę, aby właściwe władze, w przypadku, gdy uznają, że jedna z tych form może nie zawierać istotnych dodatkowych informacji, wymagały opublikowania takich dodatkowych informacji.
Artykuł 75
W przypadku, gdy informacje zawarte w sprawozdaniach zostały sprawdzone przez biegłego rewidenta księgowego, sprawozdanie takie wraz ze wszystkimi danymi dotyczącymi biegłego rewidenta zostaną opublikowane w całości.
Artykuł 76
1.
W przypadku, gdy szczegółowe wymagania ustanowione niniejszą dyrektywą nie odpowiadają charakterowi bądź okolicznościom działalności spółki, właściwe władze zapewnią, że zostaną dokonane odpowiednie dostosowania do tych wymagań.
2.
Właściwe władze zezwolą na pominięcie w sprawozdaniu półrocznym niektórych informacji przewidzianych w niniejszej dyrektywie, jeżeli uznają, że ujawnienie takich informacji mogłoby być ze szkodą dla interesu publicznego lub w poważnym stopniu zaszkodzić interesom spółki pod warunkiem, że w tym ostatnim przypadku, takie pominięcie pewnych informacji nie wprowadzi w błąd opinii publicznej odnośnie stanu faktycznego i okoliczności, których znajomość jest istotna dla oceny akcji.
Spółka lub jej przedstawiciele ponoszą odpowiedzialność za poprawność i zasadność faktów, które stanowią podstawę wniosku dla takiego zwolnienia.
3.
Ust. 1 i 2 stosuje się do bardziej rygorystycznych i dodatkowych obowiązków, które mogą być nałożone na podstawie art. 71.
4.
Jeżeli spółka, której działalność jest regulowana prawem państwa nieczłonkowskiego publikuje sprawozdanie półroczne w tym państwie nieczłonkowskim, właściwe władze mogą wyrazić zgodę na opublikowanie tego sprawozdania zamiast sprawozdania półrocznego przewidzianego w niniejszej dyrektywie pod warunkiem, że informacje podane w takim sprawozdaniu są równoważne z informacjami, które byłyby przedstawione w sprawozdaniu opublikowanym zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 77
W przypadku, gdy sprawozdanie półroczne ma być publikowane w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, właściwe władze tych Państw Członkowskich dołożą wszelkich starań, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 71, aby przyjąć jako jedyny ten tekst, który spełnia wymagania Państwa Członkowskiego, w którym akcje spółki zostały dopuszczone do publicznego obrotu po raz pierwszy lub tekst, który jest najbardziej zbliżony do takiego tekstu.
W przypadku jednoczesnego dopuszczenia do obrotu publicznego na dwóch lub więcej giełdach znajdujących się lub działających w różnych Państwach Członkowskich, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich dołożą wszelkich starań, aby przyjąć i zaakceptować jako jedyny ten tekst sprawozdania, który spełnia wymagania Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się główna siedziba spółki; jeżeli główna siedziba spółki znajduje się w państwie nieczłonkowskim, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich dołożą wszelkich starań, aby przyjąć i zaakceptować jedną wersję sprawozdania.
ROZDZIAŁ II
Obowiązki emitentów, których dłużne papiery wartościowe są dopuszczone do publicznego obrotu
Sekcja 1
Dłużne papiery wartościowe emitowane przez przedsiębiorstwo
Artykuł 78
1.
Przedsiębiorstwo musi zapewnić, że wszyscy posiadacze dłużnych papierów wartościowych tej samej pożyczki obligacyjnej są równo traktowani odnośnie wszystkich praw związanych z tymi dłużnymi papierami wartościowymi.
Zakładając, że dokonuje się to zgodnie z prawem krajowym, warunek ten nie stanowi przeszkody wcześniejszych spłat niektórych dłużnych papierów wartościowych, które są dokonywane przez przedsiębiorstwa na zasadzie odstąpienia od warunków emisji i, w szczególności, zgodnie z priorytetami polityki społecznej.
2.
Przedsiębiorstwo musi zapewnić, że przynajmniej w każdym Państwie Członkowskim, w którym jego dłużne papiery wartościowe są oficjalnie notowane, dostępne są wszystkie ułatwienia i niezbędne informacje umożliwiające posiadaczom wykonywania przysługujących im praw.
W szczególności musi ono:
a) publikować informacje oraz rozsyłać zawiadomienia dotyczące spotkań posiadaczy dłużnych papierów wartościowych, płatności odsetek, dokonywania konwersji, wymiany, subskrypcji na akcje lub zrzeczenia się praw oraz spłat,
b) wyznaczyć, jeżeli przedsiębiorstwo nie prowadzi tego typu działalności, instytucję finansową, poprzez którą posiadacze dłużnych papierów wartościowych mogą wykonywać swoje prawa finansowe.
Artykuł 79
1.
Przedsiębiorstwo, które planuje wprowadzenie zmian do aktu założycielskiego bądź umowy spółki, mogących wpłynąć na prawa posiadaczy dłużnych papierów wartościowych, musi przekazać projekt proponowanych zmian właściwym władzom tego Państwa Członkowskiego, w którym notowane są jego dłużne papiery wartościowe.
2.
Projekt zmian musi zostać przekazany właściwym władzom nie później niż zwołane zostanie zebranie organu, który ma zadecydować o proponowanych zmianach.
Artykuł 80
1.
Przedsiębiorstwo musi opublikować tak szybko jak to tylko możliwe swoje ostatnie roczne sprawozdanie finansowe oraz ostatnie sprawozdanie roczne, których podanie do publicznej wiadomości jest wymagane przez prawo krajowe.
2.
W przypadku, gdy przedsiębiorstwo sporządza zarówno nieskonsolidowane jak i skonsolidowane sprawozdanie finansowe, obydwa dokumenty muszą być udostępnione opinii publicznej.
W takim przypadku właściwe władze mogą jednakże zezwolić na podanie do publicznej wiadomości i udostępnienie przez przedsiębiorstwo albo nieskonsolidowanego albo skonsolidowanego sprawozdania finansowego pod warunkiem, że nieudostępnione sprawozdania nie zawierają żadnych istotnych dodatkowych informacji.
3.
Jeżeli roczne sprawozdanie finansowe i sprawozdanie roczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy dotyczącej sprawozdań finansowych spółek oraz jeśli nie dają one prawdziwego i zgodnego z rzeczywistością obrazu aktywów i pasywów przedsiębiorstwa, sytuacji finansowej oraz wyników, muszą zostać przedstawione bardziej szczegółowe i/lub dodatkowe informacje.
Artykuł 81
1.
Przedsiębiorstwo musi informować opinie publiczną tak szybko jak to tylko możliwe o wszelkich, najważniejszych zmian w zakresie jego działalności, które nie są znane opinii publicznej, a które w znaczący sposób mogą wpłynąć na zdolność przedsiębiorstwa do wywiązywania się ze swoich zobowiązań.
Właściwe władze mogą jednakże zwolnić przedsiębiorstwo z tego obowiązku na jego wniosek, jeżeli ujawnienie szczegółowych informacji może być ze szkodą dla istotnych interesów przedsiębiorstwa.
2.
Przedsiębiorstwo musi niezwłocznie informować opinię publiczną o wszelkich zmianach dotyczących praw posiadaczy dłużnych papierów wartościowych wynikających w szczególności ze zmiany warunków pożyczki lub zmiany stóp procentowych.
3.
Przedsiębiorstwo musi niezwłocznie informować opinię publiczną o nowych emisjach pożyczki, w szczególności o wszelkich gwarancjach i poręczeniach odnoszących się do nich.
4.
W przypadku, gdy dłużne papiery wartościowe oficjalnie notowane są obligacjami zamiennymi na akcje, obligacjami zamiennymi lub obligacjami z warrantami, przedsiębiorstwo musi niezwłocznie informować opinię publiczną o wszelkich zmianach dotyczących praw związanych z poszczególnymi rodzajami akcji, do których one się odnoszą.
Artykuł 82
1.
Przedsiębiorstwo, którego dłużne papiery wartościowe są oficjalnie notowane na giełdach znajdujących się lub działających w różnych Państwach Członkowskich musi zapewnić, że równoważne informacje są dostępne na rynku każdej z tych giełd.
2.
Przedsiębiorstwo, którego dłużne papiery wartościowe są oficjalnie notowane na giełdach znajdujących się lub działających w jednym lub więcej Państwach Członkowskich oraz w jednym lub więcej państwach nieczłonkowskich, musi zapewnić udostępnianie informacji na rynkach tego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, na których jego dłużne papiery wartościowe są notowane, przynajmniej równoważnych z informacjami udostępnianymi na rynkach państwa nieczłonkowskiego lub państw zainteresowanych, jeżeli takie informacje mogą mieć znaczenie dla oceny dłużnych papierów wartościowych.
Sekcja 2
Dłużne papiery wartościowe emitowane przez państwo, jego władze regionalne lub lokalne lub przez międzynarodową instytucję publiczną
Artykuł 83
1.
Państwa, ich regionalne lub lokalne władze oraz międzynarodowe instytucje publiczne muszą zapewnić, że wszyscy posiadacze dłużnych papierów wartościowych tej samej pożyczki obligacyjnej są traktowani w równy sposób w odniesieniu do praw związanych z tymi dłużnymi papierami wartościowymi.
Zakładając, że dokonuje się tego zgodnie z prawem krajowym, warunek ten nie stanowi przeszkody dla wcześniejszych spłat niektórych dłużnych papierów wartościowych, dokonywanych przez emitenta na zasadzie odstępstwa od warunków emisji, w szczególności zgodnie z priorytetami polityki społecznej.
2.
Państwa Członkowskie, ich regionalne lub lokalne władze oraz międzynarodowe instytucje publiczne muszą zapewnić, że przynajmniej w każdym Państwie Członkowskim, w którym ich dłużne papiery wartościowe są oficjalnie notowane, dostępne są wszelkie ułatwienia i niezbędne informacje umożliwiające posiadaczom dłużnych papierów wartościowych wykonywanie przysługujących im praw.
W szczególności muszą oni:
a) publikować informacje oraz rozsyłać zawiadomienia dotyczące spotkań posiadaczy dłużnych papierów wartościowych, płatności odsetek oraz wykupu,
b) wyznaczyć instytucję finansową, poprzez którą posiadacze dłużnych papierów wartościowych mogą wykonywać swoje prawa finansowe.
Artykuł 84
1.
Państwa, ich regionalne lub lokalne władze oraz międzynarodowe instytucje publiczne, których dłużne papiery wartościowe są oficjalnie notowane na giełdach znajdujących się lub działających w różnych Państwach Członkowskich, muszą zapewnić, że równoważne informacje są dostępne na rynku każdej z tych giełd.
2.
Państwa, ich regionalne lub lokalne władze oraz międzynarodowe instytucje publiczne, których obligacje są oficjalnie notowane na giełdach znajdujących się lub działających w jednym lub więcej Państwach Członkowskich oraz w jednym lub więcej państwach nieczłonkowskich, muszą zapewnić, że udostępniane informacje na rynkach Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w których ich dłużne papiery wartościowe są notowane, są przynajmniej równoważne z informacjami udostępnianymi na rynkach państwa nieczłonkowskich bądź państw zainteresowanych, jeżeli takie informacje mogą mieć znaczenie dla oceny dłużnych papierów wartościowych.
ROZDZIAŁ III
Obowiązki dotyczące informacji, które maja być podane do publicznej wiadomości w przypadku, gdy znaczny pakiet akcji spółki kapitałowej jest nabywany lub zbywany
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 85
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą regulacje prawne, dzięki którym przepisy zawarte w niniejszym rozdziale obejmą osoby fizyczne i prawne w świetle prawa prywatnego i prawa publicznego, które nabywają bądź zbywają, bezpośrednio lub poprzez pośredników, udziały spełniające kryteria ustanowione w art. 89 ust. 1, które powodują zmiany struktury własności i zmiany prawa głosu w spółkach zarejestrowanych zgodnie z przepisami prawa krajowego, których akcje są oficjalnie notowane na giełdzie papierów wartościowych lub giełdach znajdujących się lub działających na obszarze jednego lub więcej Państw Członkowskich.
2.
W przypadku, gdy nabycie bądź zbycie znacznego pakietu akcji, określonego w ust. 1 dokonuje się za pośrednictwem świadectw udziałowych, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do posiadaczy tych świadectw a nie do emitenta.
3.
Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do nabycia bądź zbycia znacznych pakietów akcji w funduszach zbiorowego inwestowania.
Artykuł 86
Do celów niniejszego rozdziału "nabycie pakietu akcji" oznacza nie tylko zakup pakietu akcji, ale także nabycie jakichkolwiek innych instrumentów, włączając w to nabycie w jednej z sytuacji określonych w art. 92.
Artykuł 87
1.
Do celów niniejszego rozdziału "przedsiębiorstwo kontrolowane" oznacza jakiekolwiek przedsiębiorstwo, w którym osoba fizyczna lub prawna:
a) posiada większość głosów akcjonariuszy bądź członków; lub
b) ma prawo powoływania i odwoływania większości członków władz administracyjnych, zarządu lub rady nadzorczej, a jednocześnie jest udziałowcem lub członkiem danego przedsiębiorstwa; lub
c) jest udziałowcem lub członkiem i jednocześnie sama kontroluje większość głosów akcjonariuszy lub członków na podstawie porozumienia zawartego z innymi akcjonariuszami lub członkami przedsiębiorstwa.
2.
Do celów ust. 1 prawa przedsiębiorstwa dominującego w odniesieniu do głosowania oraz powoływania i odwoływania obejmują także prawa wszelkich innych przedsiębiorstw kontrolowanych oraz wszelkie prawa osób bądź podmiotów działających pod swoim nazwiskiem lub nazwą, ale w imieniu przedsiębiorstwa dominującego lub jakiegokolwiek innego przedsiębiorstwa kontrolowanego.
Artykuł 88
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić regulacje prawne określone w art. 85 ust. 1, nakładające ostrzejsze lub dodatkowe wymagania w stosunku do przewidzianych niniejszym rozdziałem na osoby fizyczne i prawne oraz spółki pod warunkiem, że takie wymagania odnoszą się generalnie do wszystkich osób fizycznych i prawnych, które nabywają lub zbywają pakiety akcji oraz do wszystkich spółek bądź spółek należących do określonej kategorii spółek, które nabywają lub zbywają pakiety akcji.
Sekcja 2
Informowanie o nabyciu lub zbyciu znacznego pakietu akcji
Artykuł 89
1. W przypadku, gdy osoba fizyczna lub prawna określona w art. 85 ust. 1 nabywa lub zbywa pakiet akcji w spółce określonej w art. 85 ust. 1 oraz gdy w następstwie tego nabycia lub zbycia proporcja przysługujących tej osobie fizycznej lub prawnej praw głosu osiąga, przekracza lub spada poniżej jednego z progów wynoszących 10 %, 20 %, 1/3, 50 % lub 2/3, osoba ta powiadamia spółkę oraz jednocześnie właściwe władze określone w art. 96 w przeciągu siedmiu dni kalendarzowych od momentu zmiany proporcji praw głosu, których jest w posiadaniu na skutek tego nabycia lub zbycia. Państwa Członkowskie mogą nie stosować:
a) progu 20 % i 1/3 w przypadku, gdy stosują próg 25 %,
b) progu 2/3 w przypadku, gdy stosują próg 75 %.
Okres siedmiu dni kalendarzowych rozpoczyna się od momentu, gdy posiadacz znacznego pakietu akcji dowiaduje się o nabyciu lub zbyciu, lub od momentu, w którym - biorąc pod uwagę okoliczności - powinien się o tym dowiedzieć.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić dodatkowy przepis, że spółka musi także zostać poinformowana odnośnie proporcji kapitału w posiadaniu osoby fizycznej bądź prawnej.
2.
Państwa Członkowskie uchwalą w prawie krajowym, jeśli to będzie konieczne, oraz ustalą zgodnie z nim, sposób w jaki prawa głosu, które należy wziąć pod uwagę do celów stosowania ust. 1, mają zostać uwzględnione przez osoby fizyczne i prawne określone w art. 85 ust. 1.
Artykuł 90
Państwa Członkowskie zapewnią, że na pierwszym walnym zgromadzeniu spółki, określonym w art. 85 ust. 1, które ma się odbyć w:
Belgii, począwszy od dnia 1 października 1993 r.,
Danii, począwszy od dnia 1 października 1991 r.,
Niemczech, począwszy od dnia 1 kwietnia 1995 r.,
Grecji, począwszy od dnia 1 października 1992 r.,
Hiszpanii, począwszy od dnia 15 czerwca 1991 r.,
Francji, począwszy od dnia 1 października 1991 r.,
Irlandii, począwszy od dnia 1 listopada 1991 r.,
Włoszech, począwszy od dnia 1 czerwca 1992 r.,
Luksemburgu, począwszy od dnia 1 czerwca 1993 r.,
Niderlandach, począwszy od dnia 1 maja 1992 r.,
Austrii, począwszy od dnia 1 kwietnia 1995 r.,
Portugalii, począwszy od dnia 1 sierpnia 1991 r.,
Finlandii, począwszy od dnia 1 kwietnia 1995 r.,
Szwecji, począwszy od dnia 1 kwietnia 1996 r.,
oraz
Wielkiej Brytanii, począwszy od dnia 18 grudnia 1993 r.,
jakiekolwiek osoby fizyczne i prawne określone w art. 85 ust. 1, muszą informować daną spółkę i równocześnie właściwe władze lub organa w przypadku, gdy w ich posiadaniu znajduje się 10 % lub więcej praw głosu, określając proporcję praw głosowania, w których jest posiadaniu, jeżeli taka osoba lub podmiot nie przedłożył wcześniej deklaracji zgodnie z w art. 89.
W ciągu jednego miesiąca od walnego zgromadzenia do wiadomości publicznej powinny być podane, zgodnie z przepisami art. 91, wszelkie pakiety akcji wynoszące 10 % lub więcej.
Artykuł 91
Spółka, która uzyska deklarację określoną w art. 89 ust. 1 akapit pierwszy, musi z kolei przedstawić ją opinii publicznej we wszystkich Państwach Członkowskich, w których jej akcje są oficjalnie notowane na giełdzie papierów wartościowych tak szybko jak to tylko możliwe, ale nie później niż w przeciągu dziewięciu dni kalendarzowych po otrzymaniu deklaracji.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić przepisy, na podstawie których informacje określone w pierwszym akapicie są ujawniane nie przez zainteresowane spółki, ale przez właściwe władze, o ile to możliwe, w porozumieniu z tymi spółkami.
Sekcja 3
Określenie prawa głosu
Artykuł 92
Do celów określenia, czy osoba fizyczna lub prawna, określona w art. 85 ust. 1, ma obowiązek przekazania deklaracji zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 89 ust. 1 oraz w art. 90, za prawa głosu, w posiadaniu których jest dana osoba bądź podmiot, uważane są:
a) prawa głosu, w posiadaniu których jest inna osoba lub podmiot pod własnym imieniem lub nazwą ale na rzecz tej osoby lub podmiotu;
b) prawa głosu, w posiadaniu których jest przedsiębiorstwo kontrolowane przez daną osobę lub podmiot;
c) prawa głosu w posiadaniu stron trzecich, z którymi ta osoba lub podmiot podpisała umowę zobowiązującą strony umowy do przyjęcia, poprzez wspólne i zgodne wykorzystanie prawa głosu w ich posiadaniu, trwałej wspólnej polityki dotyczącej zarządzania daną spółką.
d) prawa głosu w posiadaniu stron trzecich na podstawie pisemnej umowy zawartej z tą osobą lub podmiotem lub z przedsiębiorstwem kontrolowanym przez tę osobę lub podmiot, która zawiera przepisy dotyczące czasowego przekazania prawa głosu za określoną rekompensatą,
e) prawa głosu związane z akcjami w posiadaniu tej osoby lub podmiotu, które zostały wniesione jako zabezpieczenie, z wyjątkiem sytuacji, gdy osoba lub podmiot, w posiadaniu której jest zabezpieczenie, kontroluje prawa głosu i deklaruje zamiar ich wykorzystania; w takim przypadku prawa głosu są uważane za prawa głosu należące do tej osoby lub podmiotu,
f) prawa głosu związane z akcjami, do których ta osoba lub podmiot ma dożywotni tytuł,
g) prawa głosu, do otrzymania których ze swojej własnej inicjatywy ta osoba lub podmiot lub jedna z innych osób lub podmiotów określonych w lit. a)-f) jest uprawniona na podstawie formalnej umowy; w takich przypadkach notyfikacja, określona w art. 89 ust. 1 zostanie przekazana w dniu zawarcia takiej umowy,
h) prawa głosu związane z akcjami zdeponowanymi u osoby lub podmiotu, z których ta osoba lub podmiot może skorzystać według własnego uznania wobec braku szczegółowych instrukcji ze strony posiadaczy.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 89 ust. 1, w przypadku, gdy osoba lub podmiot może korzystać z prawa głosu w spółce określonego w akapicie pierwszym lit. h) i jeżeli całkowita ilość praw głosu razem z innymi prawami głosu, w posiadaniu których jest ta osoba lub podmiot w tej spółce, osiąga lub przekracza jeden z progów określonych w art. 89 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że dana osoba lub podmiot jest jedynie zobowiązany do poinformowania danej spółki, na co najmniej 21 dni kalendarzowych przed walnym zgromadzeniem akcjonariuszy tej spółki.
Sekcja 4
Wyłączenia
Artykuł 93
Jeżeli osoba lub podmiot nabywający lub zbywający znaczny pakiet akcji jak określono w art. 89, jest członkiem grupy przedsiębiorstw, które zgodnie z dyrektywą Rady 83/349/EWG [9].
Dodatkowo, pełne szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu lub notatka zawierająca informacje, gdzie takie pełne dane zostały opublikowane oraz gdzie można je otrzymać, musi zostać dodana do publikacji przygotowanej przez Państwo Członkowskie, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu.
Artykuł 94
1.
Właściwe władze mogą zwolnić z obowiązku przedstawiania deklaracji przewidzianej w art. 89 ust. 1 odnośnie nabycia lub zbycia znacznego pakietu akcji określonego w art. 89 przez zawodowego maklera papierów wartościowych, o ile takie nabycie lub zbycie zostaje przeprowadzone w ramach jego uprawnień jako maklera papierów wartościowych i o ile nabycie nie jest wykorzystane przez maklera w celu oddziaływania na zarządzanie daną spółką.
2.
Właściwe władze będą wymagać, aby zawodowi maklerzy papierów wartościowych określonych w ust. 1, zostali członkami giełdy papierów wartościowych znajdującej się lub działającej na obszarze Państwa Członkowskiego lub, aby ich działalność podlegała zatwierdzeniu i nadzorowi przez właściwe władze określone w art. 105.
Artykuł 95
Właściwe władze mogą w drodze wyjątku zwolnić spółki określone w art. 85 ust. 1 z obowiązku przekazywania informacji do wiadomości publicznej zgodnie z art. 91 w przypadku gdy właściwe władze są przekonane, że ujawnienie takich informacji byłoby ze szkodą dla interesu publicznego lub też mogłoby poważnie zaszkodzić danym spółkom, zakładając, że w tym drugim przypadku jest mało prawdopodobne, aby takie zwolnienie mogło wprowadzić w błąd opinię publiczną, jeśli chodzi o stan faktyczny i okoliczności, których znajomość ma zasadnicze znaczenie dla oceny przenaszalnych papierów wartościowych.
Sekcja 5
Właściwe władze
Artykuł 96
Do celów niniejszego rozdziału właściwymi władzami są te organy Państw Członkowskich, których ustawodawstwo ma zastosowanie do spółek określonych w art. 85 ust. 1.
Sekcja 6
Sankcje
Artykuł 97
Państwa Członkowskie wprowadzą właściwe sankcje w przypadkach, gdy osoby fizyczne i prawne oraz spółki określone w art. 85 ust. 1 nie stosują się do przepisów niniejszego rozdziału.
TYTUŁ V
PUBLIKOWANIE I PRZEKAZYWANIE INFORMACJI DO PUBLICZNEJ WIADOMOŚCI
ROZDZIAŁ I
Publikowanie i przekazywanie do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego
Sekcja 1
Procedury i terminy podawania do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu oraz suplementów do tych danych
Artykuł 98
1.
Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zostać opublikowane albo:
a) w formie wkładki umieszczonej w jednej lub kilku gazetach o zasięgu ogólnokrajowym w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu giełdowego, albo
c) w formie broszury, udostępnianej bezpłatnie w biurach giełdy papierów wartościowych lub giełd, na których papiery wartościowe są dopuszczone do publicznego obrotu, w statutowej siedzibie emitenta oraz w biurach instytucji finansowych działających jako agenci rozliczeniowi emitenta w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu.
2.
Dodatkowo, albo kompletne dane szczegółowe, albo ogłoszenie stwierdzające, w przypadku gdy dane szczegółowe zostały opublikowane oraz w przypadku gdy mogą zostać uzyskane przez opinię publiczną, muszą zostać włączone do publikacji, wyznaczonej przez Państwo Członkowskie w którym ubiegano się o dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdzie.
Artykuł 99
1.
Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zostać podane do publicznej wiadomości z zachowaniem odpowiedniego okresu po to, aby mogły zostać uwzględnione w krajowym ustawodawstwie lub przez właściwe władze przed datą, od której zostaną one oficjalnie notowane na giełdzie.
Ponadto, w przypadku, gdy dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu jest poprzedzone transakcjami w zakresie praw poboru akcji, które znajdują odzwierciedlenie w operacjach rejestrowanych w oficjalnych notowaniach giełdowych, szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu muszą zostać podane do publicznej wiadomości w rozsądnym terminie, aby właściwe władze mogły je uwzględnić przed rozpoczęciem takich transakcji.
2.
W wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach, właściwe władze mogą wydać zezwolenie na opóźnienie terminu podania do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu po:
a) dniu, w którym rozpoczyna się oficjalne notowanie, w przypadku takiego rodzaju papierów wartościowych, który jest już notowany na tej samej giełdzie papierów wartościowych, i które zostały wyemitowane jako rekompensata za przekazanie aktywów innych niż gotówka,
b) dniu otwarcia obrotu prawami poboru akcji.
3.
Jeżeli dopuszczenie dłużnych papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego pokrywa się z terminem emisji publicznej i jeżeli niektóre z warunków emisji nie zostały sfinalizowane do ostatniej chwili, właściwe władze mogą wymagać podania w rozsądnym terminie do publicznej wiadomości jedynie szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu z pominięciem informacji odnośnie tych warunków a jedynie wskazując, w jaki sposób będą one opublikowane.
Taka informacja musi zostać podana do publicznej wiadomości przed pierwszym dniem publicznego notowania giełdowego, z wyjątkiem przypadków, gdy dłużne papiery wartościowe emitowane są w sposób ciągły przy zmieniających się cenach.
Artykuł 100
Każdy istotny nowy czynnik, który może wpłynąć na ocenę papierów wartościowych, a który pojawia się w okresie pomiędzy przyjęciem i zatwierdzeniem szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu a rozpoczęciem transakcji giełdowych musi zostać ujęty w uzupełnieniu do szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, które podlega takiej samej kontroli i przeglądowi jak szczegółowe dane i musi zostać podany do publicznej wiadomości zgodnie z procedurami ustanowionymi przez właściwe władze.
Sekcja 2
Przedstawienie właściwym władzom informacji na temat sposobów i środków informowania opinii publicznej
Artykuł 101
W przypadku, gdy szczegółowe dane dotyczące notowań są lub będą publikowane zgodnie z art. 3 i 20 w związku z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu, zawiadomienia, notatki, obwieszczenia i dokumenty zawierające informacje dotyczące planowanej operacji oraz szczegółowe informacje na temat danych papierów wartościowych oraz wszelkie inne dokumenty dotyczące dopuszczenia tych papierów wartościowych do obrotu, które mają być podane do publicznej wiadomości przez emitenta lub w jego imieniu, muszą zostać najpierw przedstawione właściwym władzom.
Właściwe władze podejmują decyzję, czy podlegają one szczegółowej kontroli przed przekazaniem do publikacji.
Wyżej wymienione dokumenty muszą zawierać informację, że szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu są lub będą dostępne oraz gdzie są lub będą publikowane zgodnie z art. 98.
ROZDZIAŁ II
Publikowanie i przekazywanie informacji po dopuszczeniu do obrotu
Artykuł 102
1.
Informacje określone w art. 67, 68, 80, 81 oraz 91, jakie emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu giełdowego są zobowiązani podać do wiadomości publicznej powinny zostać opublikowane w jednej lub kilku gazetach o zasięgu krajowym, o dużym nakładzie, w danym Państwie lub Państwach Członkowskich, albo w ogłoszeniach prasowych w jednej lub kilku gazetach ogólnokrajowych lub wielkonakładowych w danym Państwie lub Państwach Członkowskich w formie pisemnej lub w sposób równoważny zatwierdzony przez właściwe władze.
Emitenci muszą równocześnie rozesłać informacje określone w art. 67, 68, 80 oraz 81 do właściwych władz.
2.
Sprawozdanie półroczne określone w art. 70 musi zostać opublikowane w Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich, w których dane akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu, w formie wkładki w jednej lub kilku gazetach wielonakładowych lub gazety o zasięgu krajowym w danym państwie, lub w ogłoszeniach prasowych w jednej lub kilku gazetach ogólnokrajowych lub wielonakładowych w danym państwie w formie pisemnej lub sposób równoważny zatwierdzony przez właściwe władze.
Spółka rozsyła równocześnie kopie sprawozdania półrocznego właściwym władzom każdego Państwa Członkowskiego, w którym jej akcje są lub zostały dopuszczone do publicznego obrotu.
Spółka rozsyła te kopie nie później niż w czasie, kiedy sprawozdanie półroczne zostanie opublikowane po raz pierwszy w Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ III
Języki
Artykuł 103
Informacje określone w art. 67, 68, 80, 81, oraz 91 wraz ze sprawozdaniem półrocznym określonym w art. 70, muszą zostać sporządzone w oficjalnym języku lub językach danego Państwa Członkowskiego, lub w jednym z języków oficjalnych, lub też w innym języku pod warunkiem, że w danym Państwie Członkowskim taki język lub języki oficjalne lub taki inny język są tradycyjnie używane w kręgach finansowych oraz zostaną przyjęte przez właściwe władze.
Artykuł 104
Informacje określone w art. 23 ust. 4 lit. c) oraz d) są publikowane w oficjalnym języku lub jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego, w którym złożony został lub jest składany wniosek o dopuszczenie do publicznego obrotu lub też w innym języku pod warunkiem, że w danym Państwie Członkowskim ten inny język jest tradycyjnie używany w kręgach finansowych, jego użycie w tym celu zostanie przyjęte przez właściwe władze oraz zostaną spełnione dodatkowe warunki, jakie właściwe władze uznają za konieczne.
TYTUŁ VI
WŁAŚCIWE WŁADZE ORAZ WSPÓŁPRACA MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
Artykuł 105
1.
Państwa Członkowskie zapewnią stosowanie niniejszej dyrektywy i w tym celu wyznaczą jeden lub kilka właściwych organów.
Państwa Członkowskie notyfikują o tym fakcie Komisję, podając szczegóły dotyczące podziału kompetencji między nimi.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią właściwym władzom kompetencje niezbędne do realizacji ich zadań.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na odpowiedzialność prawną właściwych władz, która podlega wyłącznie prawu krajowemu.
Artykuł 106
Właściwe władze współpracują w każdym przypadku, gdy jest to konieczne, dla osiągnięcia celów związanych z wypełnianiem ich zadań oraz będą wymieniać między sobą wszelkie niezbędne w tym celu informacje.
Artykuł 107
1.
Państwa Członkowskie zadbają, aby wszystkie osoby zatrudniane lub zatrudnione wcześniej przez właściwe władze zostały zobowiązane do zachowania tajemnicy zawodowej.
Oznacza to, że wszelkie poufne informacje, w posiadanie których mogą wejść w związku z wypełnianiem obowiązków zawodowych nie mogą być ujawniane żadnym osobom lub władzom, z wyjątkiem sytuacji, kiedy takie ujawnienie jest przewidziane w prawie.
2.
Jednakże przepisy ust. 1 nie wykluczają możliwości wymiany informacji między właściwymi władzami różnych Państw Członkowskich w zakresie określonym niniejszą dyrektywą.
Do informacji, które zostaną wymienione w ten sposób również odnosi się wymóg zachowania tajemnicy zawodowej, do zachowania której zobowiązani są pracownicy zatrudniani lub zatrudnieni uprzednio przez właściwe władze, które uzyskują taką informację.
3.
Bez uszczerbku dla przypadków, do których odnoszą się przepisy prawa karnego, właściwe władze, które na mocy art. 106 wchodzą w posiadanie informacji, określonych w tytule III rozdział I, tytule V rozdział I oraz w załączniku I mogą wykorzystywać je wyłącznie w celu wypełniania swoich zadań oraz dla celów postępowania administracyjnego lub procedury sądowej związanej z wypełnianiem tych zadań.
Właściwe władze, które na podstawie ust. 2 uzyskują poufne informacje określone w tytule IV rozdział III, mogą wykorzystać je wyłącznie w celu wypełniania swoich obowiązków.
TYTUŁ VII
KOMITET KONTAKTOWY
ROZDZIAŁ I
Skład, działalność i zadania Komitetu
Artykuł 108
1.
Przy Komisji zostanie powołany Komitet Kontaktowy, zwany dalej "Komitetem".
W skład Komitetu wchodzą osoby wyznaczone przez Państwa Członkowskie i przedstawiciele Komisji.
Przewodniczącym Komitetu zostanie przedstawiciel Komisji.
Usługi administracyjne są świadczone przez Komisję.
Spotkania Komitetu są zwoływane przez jego przewodniczącego, albo z jego własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich.
Komitet opracuje swój regulamin.
2.
Komitet sprawuje następujące funkcje:
a) w odniesieniu do warunków dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu, warunków ustanawiania, nadzoru i rozpowszechniania szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, które maja zostać opublikowane w związku z dopuszczeniem do obrotu, okresowych informacji przekazywanych do wiadomości publicznej przez spółki, których akcje są notowane na giełdzie, bez uszczerbku dla art. 226 i 227 Traktatu, funkcje polegające na ułatwianiu zharmonizowanego wdrażania niniejszej dyrektywy poprzez regularne konsultacje w zakresie wszelkich praktycznych problemów pojawiających się podczas jej stosowania i odnośnie których wymiana poglądów może okazać się pomocna;
b) w odniesieniu do informacji, które maja zostać podane do publicznej wiadomości, gdy znaczny pakiet akcji w notowanej spółce jest nabywany lub zbywany, funkcje polegające na ułatwieniu regularnych konsultacji dotyczących wszelkich praktycznych problemów, które mogą się pojawić podczas stosowania niniejszej dyrektywy i odnośnie których wymiana poglądów może okazać się pomocna;
c) funkcje polegające na ułatwieniu wypracowania wspólnego dla wszystkich Państw Członkowskich stanowiska w zakresie:
(i) bardziej rygorystycznych lub dodatkowych warunków i zobowiązań, które na podstawie art. 8 mogą być ustanowione na poziomie krajowym;
(ii) uzupełnień oraz poprawek do szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, jakie właściwe władze mają prawo wymagać lub rekomendować na poziomie krajowym;
(iii) bardziej szczegółowych i dodatkowych wymagań, które mogą być ustanowione zgodnie z art. 71 i 88 w celu ujednolicenia wymagań obowiązujących we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z art. 44 ust. 2 lit. g) Traktatu;
d) funkcje doradcze w stosunku do Komisji, jeżeli okaże się to konieczne, w zakresie wszelkich zmian lub poprawek, które mają być wprowadzone do niniejszej dyrektywy, w szczególności odnośnie możliwości wprowadzenia zmian w art. 71 oraz 73, które wynikają z postępu w zakresie zbliżania zobowiązań określonych w lit. c) (iii) oraz wszelkich poprawek, które zostają wprowadzone zgodnie z art. 109.
Ocena merytoryczna decyzji podejmowanych przez właściwe władze w poszczególnych przypadkach nie należy do kompetencji Komitetu.
ROZDZIAŁ II
Dostosowanie wartości rynkowej akcji zwykłych
Artykuł 109
1.
Do celów dostosowania, w świetle wymogów sytuacji ekonomicznej, minimalnej wielkości przewidywalnej kapitalizacji rynkowej ustanowionej w art. 43 ust. 1, Komisja przedłoży Komitetowi projekt działań, które należy podjąć.
2.
Art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10], stosuje się zgodnie z art. 7 ust. 3 oraz art. 8 niniejszej decyzji.
3.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
TYTUŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 110
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zostaną przyjęte w obszarze, do którego odnosi się niniejsza dyrektywa.
Artykuł 111
1.
Dyrektywy 79/279/EWG, 80/390/EWG, 82/121/EWG oraz 88/627/EWG zmienione aktami wymienionymi w załączniku II część A, uchyla się niniejszym bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących ograniczeń czasowych odnośnie transpozycji przedstawionych w załączniku II część B.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw rozumie się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i należy je odczytywać zgodnie z tablicą korelacji przedstawioną w załączniku III.
Artykuł 112
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 113
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/35/WE
z dnia 11 maja 2001 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tymwowocach i warzywach oraz na ich powierzchni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/82/WE [2], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2000/42/WE [3] ustaliła najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów (NDPP) w odniesieniu do kombinacji pestycydów i żywności, które pozostawiono otwarte w dyrektywach Rady 94/29/WE [4], 94/30/WE [5], 95/38/WE [6], 95/39/WE [7], 96/32/WE [8], 96/33/WE [9] oraz dyrektywie Komisji 98/82/WE [10].
Powyższe wpisy do załączników dyrektyw pozostawiono "otwarte" lub określono je na podstawie mającej tymczasowy charakter, ze względu na brak w momencie ich przyjmowania wystarczających danych uzasadniających ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów na poziomie wspólnotowym przed dniem 1 lipca 2000 r.
Celem ustalenia powyższego nieprzekraczalnego terminu było zapewnienie danym stronom odpowiedniego czasu na przedstawienie niezbędnych danych, umożliwiających, gdzie to właściwe i usprawiedliwione, przyjęcie na poziomie wspólnotowym najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości powyżej niższej granicy oznaczenia analitycznego.
W okresie przed wygaśnięciem nieprzekraczalnego terminu, dokonano oceny dostępnych danych i w niektórych przypadkach uznano, że dane nie są odpowiednie do uzasadnienia ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów wyższych niż granica oznaczenia analitycznego.
(2) Po opublikowaniu dyrektywy 2000/42/WE, Komisja otrzymała wnioski, wsparte dalszymi danymi, o przeprowadzenie kontroli NDPP ustalonych dla niektórych kombinacji pestycydów i żywności na podstawie dyrektywy 2000/42/WE.
Wnioski i dane zostały ocenione i, w odniesieniu do niektórych kombinacji, dane okazały się wystarczające do uzasadnienia ustalenia NDPP powyżej niższej granicy oznaczenia analitycznego.
Dla innych kombinacji dostępne informacje pozostają nieodpowiednie i dlatego właściwe jest ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, które odpowiadają niższej granicy oznaczenia analitycznego.
W odniesieniu do innych kombinacji, dostępne obecnie informacje są wystarczające, aby wykazać, iż ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów powyżej niższej granicy oznaczenia analitycznego może doprowadzić do niedopuszczalnego ostrego lub długotrwałego narażania konsumenta na wpływ pozostałości.
W takich przypadkach, najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów pozostają ustalone na niższej granicy oznaczenia analitycznego.
(3) Długotrwałe narażenie konsumentów na działanie tych pestycydów za pośrednictwem produktów spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów, wynikające z ich użycia w ochronie roślin oraz, gdzie stosowne, w dziedzinie weterynarii, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [11] i zostało obliczone, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów ustalone w niniejszej dyrektywie nie powodują przekroczenia dopuszczalnego dziennego spożycia.
(4) Ostre narażenie konsumentów na działanie pestycydów za pośrednictwem każdego produktu spożywczego mogącego zawierać pozostałości tych pestycydów, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Obliczono, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów ustalone jako otwarte w niniejszej dyrektywie, nie powodują ostrych skutków toksycznych.
(5) Partnerzy handlowi Wspólnoty będą udzielali konsultacji w odniesieniu do poziomów określonych w niniejszej dyrektywie, za pośrednictwem Światowej Organizacji Zdrowia, a ich uwagi w sprawie tych poziomów będą rozważane.
(6) Uwzględniono opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, w odniesieniu do których użyto pestycydów.
Metodologia opisana przez Światową Organizację Zdrowia, określona powyżej, stosowana przez Państwa Członkowskie, które składają sprawozdanie, sprawdzona i oceniona przez Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, jest zgodna z wytycznymi Komitetu Naukowego ds. Roślin [12].
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy zastępują te najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości wymienione w załączniku II 90/642/EWG, które odnoszą się do danych pestycydów.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze środki od dnia 1 lipca 2002 r.
Artykuł 3
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/36/WE
z dnia 16 maja 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/28/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załączniki IIB i IIIB do dyrektywy 91/414/EWG ustanawiają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawcę odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej składającej się z drobnoustrojów lub wirusów do załącznika I do wymienionej dyrektywy i w celu wydania zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin uzyskanego w oparciu o preparaty złożone z drobnoustrojów lub wirusów do obrotu.
(2) Konieczne jest wskazanie wnioskodawcom w załącznikach IIB i IIIB, możliwie jak najdokładniej, wszelkich danych szczegółowych dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki i protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; przepisy te powinny być wprowadzone możliwie jak najszybciej, aby umożliwić wnioskodawcom korzystanie z nich przy opracowywaniu dokumentacji.
(3) Właściwe jest zróżnicowanie pod pewnymi względami wymogów w zakresie danych dotyczących substancji chemicznych i drobnoustrojów, ponieważ wiele wymogów, np. w niektórych kwestiach dotyczących losów i zachowania się w środowisku oraz pozostałościach, jest charakterystycznych dla chemikaliów, natomiast inne, takie jak dotyczące infekcyjności, są charakterystyczne dla drobnoustrojów.
(4) Obecnie istnieje możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymogów w zakresie danych, ponieważ zdobyto doświadczenie podczas dokonywania oceny kilku nowych substancji czynnych składających się z drobnoustrojów.
Istotne zmiany mają miejsce w szczególności w dziedzinach ochrony zdrowia pracowników, narażenia konsumentów i zagrożenia dla środowiska.
(5) Komitet Naukowy ds. Roślin wydał opinię, która dotyczyła zasad związanych ze stosowaniem drobnoustrojów jako środków ochrony roślin oraz przedstawił uwagi dotyczące wcześniejszego projektu wymogówodnoszących się do danych.
Uwzględnione zostały także zalecenia sformułowane przez Komitet w opinii [3], w tym proponowane zmiany tekstu projektu wymogów odnoszących się do danych.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Załącznik III do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 czerwca 2001 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 i 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4], w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 5 kwietnia 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 89/622/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących etykietowania wyrobów tytoniowych oraz zakazu wprowadzania do obrotu niektórych rodzajów wyrobów tytoniowych do spożycia doustnego [5], została w znacznym stopniu zmieniona dyrektywą 92/41/EWG [6].
Ponieważ dalsze zmiany mają zostać wprowadzone do tej dyrektywy, jak również do dyrektywy Rady 90/239/EWG z dnia 17 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących maksymalnej zawartości substancji smolistych w papierosach [7], dla jasności dyrektywy te powinny zostać zredagowane na nowo.
(2) Wciąż jeszcze istnieją znaczne różnice między przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państw Członkowskich w sprawie wytwarzania, prezentacji i sprzedaży wyrobów tytoniowych, utrudniających funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(3) Bariery te powinny zostać wyeliminowane oraz w tym celu reguły odnoszące się do wytwarzania, prezentacji i sprzedaży wyrobów tytoniowych powinny zostać zbliżone, pozostawiając jednocześnie Państwom Członkowskim możliwość wprowadzenia, na pewnych warunkach, takich wymagań, jakie uznają one za niezbędne w celu zagwarantowania ochrony zdrowia osób fizycznych.
(4) Zgodnie z art. 95 ust. 3 Traktatu wysoki poziom ochrony w zakresie zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego oraz ochrony konsumenta powinien zostać wzięty jako podstawa, z uwzględnieniem odniesienia, w szczególności do wszelkich nowych osiągnięć opartych na faktach naukowych; w związku ze szczególnie szkodliwymi skutkami używania tytoniu powinno się przyznać pierwszeństwo ochronie zdrowia.
(5) Dyrektywa 90/239/EWG ustanowiła maksymalne poziomy zawartości substancji smolistych w papierosach wprowadzanych do obrotu w Państwach Członkowskich z mocą od dnia 31 grudnia 1992 r.
Ze względu na rakotwórcze właściwości substancji smolistych konieczne jest dalsze zmniejszenie poziomów tych substancji w papierosach.
(6) Dyrektywa 89/622/EWG ustanowiła ogólne ostrzeżenie, które ma być umieszczane na jednostkowych opakowaniach wszystkich wyrobów tytoniowych łącznie z dodatkowymi ostrzeżeniami wyłącznie na opakowaniach papierosów, a od 1992 r. rozszerzyła wymóg umieszczania dodatkowych ostrzeżeń na pozostałe wyroby tytoniowe.
(7) Wiele Państw Członkowskich wskazało, że jeżeli środki ustanawiające maksymalną ilość tlenku węgla dla papierosów nie są przyjmowane na poziomie wspólnotowym, przyjmą one takie środki na poziomie krajowym.
Różnice między regułami dotyczącymi tlenku węgla mogłyby stanowić barierę w handlu, zakłócać należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Dodatkowo wykazano, że papierosy produkują ilości tlenku węgla, które są niebezpieczne dla zdrowia ludzkiego i mogą przyczyniać się do chorób serca i innych dolegliwości.
(8) Zmiana ram regulacyjnych wymaga przeprowadzenia oceny stwierdzeń opartych na dowodach dotyczących wyrobów tytoniowych przeznaczonych i/lub wprowadzanych do obrotu w celu "zmniejszenia ryzyka" lub w odniesieniu do których producenci utrzymują, iż powodują one zmniejszenie szkodliwości.
(9) Istnieją różnice pomiędzy przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państw Członkowskich w sprawie ograniczania maksymalnej zawartości nikotyny w papierosach.
Takie różnice mogą stanowić barierę w handlu oraz hamować należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Państwa Członkowskie oraz instytucje naukowe podniosły szczególne kwestie dotyczące problemów ochrony zdrowia publicznego w zakresie, który już poddano wcześniejszym środkom harmonizującym, zbadanym przez Komisję.
(10) Przeszkody te powinny zostać odpowiednio wyeliminowane, w tym celu dopuszczanie do swobodnego obrotu, wprowadzenie do obrotu i produkcja papierosów powinny podlegać wspólnym regułom dotyczącym nie tylko substancji smolistych, ale także dotyczącym maksymalnych poziomów zawartości nikotyny i tlenku węgla.
(11) Niniejsza dyrektywa wpłynie również na wyroby tytoniowe, które są wywożone ze Wspólnoty Europejskiej.
System wywozu stanowi część wspólnej polityki handlowej.
Wymagania dotyczące ochrony zdrowia na mocy art. 152 ust. 1 Traktatu oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich mają stanowić część składową innych polityk wspólnotowych.
Należy przyjąć reguły w celu zapewnienia, że przepisy dotyczące rynku wewnętrznego nie są podważane.
(12) Przepisy niniejszej dyrektywy nie wpływają na prawodawstwo wspólnotowe regulujące użycie i etykietowanie genetycznie modyfikowanych organizmów.
(13) Normy odnoszące się do wyrobów tytoniowych, mające zastosowanie na płaszczyźnie międzynarodowej, stanowią jeden z przedmiotów negocjacji mających na celu sporządzenie projektu konwencji ramowej nt. kontroli tytoniu Światowej Organizacji Zdrowia.
(14) W celu dokonania pomiarów zawartości substancji smolistych, nikotyny oraz tlenku węgla w papierosach powinno się dokonać odniesienia do norm ISO 4387, 10315 oraz 8454, które są jedynymi normami uznawanymi na płaszczyźnie międzynarodowej, przy założeniu, że dalsze badania naukowe i postęp technologiczny, które mają być wspierane, powinny umożliwić opracowanie i wykorzystanie dokładniejszych i bardziej wiarygodnych metod pomiaru zawartości papierosów oraz opracowanie metody pomiaru dla innych wyrobów tytoniowych.
(15) Nie istnieją żadne uzgodnione na płaszczyźnie międzynarodowej normy lub badania mające na celu pomiar ilości oraz ocenę zawartości składników w dymie tytoniowym, innych niż substancje smoliste, nikotyna i tlenek węgla.
Z tego względu niezbędna jest procedura opracowywania takich norm, po konsultacji z Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną (ISO).
(16) W dyrektywie 90/239/EWG w związku ze szczególnymi problemami społeczno-ekonomicznymi przyznano Grecji odstępstwo w odniesieniu do terminów wprowadzenia w życie maksymalnej zawartości substancji smolistych.
Odstępstwo to powinno być utrzymane w zastrzeżonym okresie.
(17) Zastosowanie pułapów zawartość substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla do papierosów wywożonych powinno podlegać regulacjom przejściowym w celu dopuszczenia dłuższego okresu czasu potrzebnego na zmianę specyfikacji produktu i na ustanowienie międzynarodowo uzgodnionych norm.
(18) Okresy przejściowe powinny również zostać przewidziane w odniesieniu do innych przepisów niniejszej dyrektywy w celu umożliwienia wprowadzenia niezbędnych zmian w produkcji i pozbycia się zgromadzonych zapasów, szczególnie dla wyrobów innych niż papierosy.
Powinno się także pozwolić na stosowanie nieusuwalnych etykiet, w celu ułatwienia wprowadzenia wymagań niniejszej dyrektywy dotyczących etykietowania.
(19) Prezentacja etykiet ostrzegawczych oraz dotyczących zawartości nadal pozostaje zróżnicowana w różnych Państwach Członkowskich.
W rezultacie konsumenci w jednym Państwie Członkowskim mogą być lepiej informowani w odniesieniu do zagrożeń związanych z wyrobami tytoniowymi niż w innym.
Takie różnice są niedopuszczalne oraz mogą one stanowić barierę w handlu i utrudniać funkcjonowanie rynku wewnętrznego wyrobów tytoniowych oraz z tego względu powinny zostać wyeliminowane.
W tym celu niezbędne jest wzmocnienie istniejącego prawodawstwa i zwiększenie jego przejrzystości, jednocześnie zapewniając wysoki poziom ochrony zdrowia.
(20) Powinny zostać ustanowione przepisy nakazujące znakowanie wszystkich partii wyrobów tytoniowych, aby można było je śledzić w celach monitorowania zgodności z niniejszą dyrektywą.
(21) Należy stale przeprowadzać ocenę bezpośrednich i pośrednich kosztów społeczno-ekonomicznych aktywnego i biernego używania tytoniu, a jej wynik podawać do publicznej wiadomości w kontekście właściwych programów wspólnotowych.
(22) Sytuacja odnosząca się do wykorzystania głównych składników oraz dodatków stosowanych w produkcji wyrobów tytoniowych jest zróżnicowana w poszczególnych Państwach Członkowskich.
W kilku Państwach Członkowskich nie obowiązuje w sprawie tych substancji żadne ustawodawstwo ani nie zawarto żadnych dobrowolnych umów.
W kilku Państwach Członkowskich, w których obowiązuje takie ustawodawstwo bądź zawarto dobrowolne umowy, władze nie otrzymują od producentów wyrobów tytoniowych żadnych informacji w sprawie ilości takich składników oraz dodatków obecnych w poszczególnych wyrobach tytoniowych, przypadających na poszczególne marki.
Konieczne jest zbliżenie środków stosowanych w tym zakresie, prowadzących do większej przejrzystości.
(23) Brak informacji łącznie z brakiem danych toksykologicznych przeszkadza odpowiednim władzom w Państwach Członkowskich w przeprowadzeniu w wyraźny sposób oceny toksyczności wyrobów tytoniowych oraz zagrożenia przez nie powodowanego dla zdrowia konsumenta.
Jest to niezgodne z nałożonym na Wspólnotę obowiązkiem zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego.
(24) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia bardziej rygorystycznych reguł dotyczących wyrobów tytoniowych, jakie uznają za niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego, w zakresie, w jakim nie stanowi to uszczerbku dla reguł niniejszej dyrektywy oraz z zastrzeżeniem postanowień Traktatu.
(25) Do czasu ustanowienia wspólnego wykazu składników określonych w art. 12 Państwa Członkowskie mogą przewidywać zakaz stosowania składników, których skutkiem jest wzrost właściwości uzależniających, ponieważ stosowanie takich składników może podważać ograniczenia w sprawie poziomów zawartości nikotyny ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
(26) Wykazano, że wyroby tytoniowe zawierają i emitują wiele znanych substancji rakotwórczych niebezpiecznych dla zdrowia.
W ostatnich latach wykazano również, że niebezpieczne jest bierne palenie, szczególnie dla nienarodzonych dzieci oraz niemowląt oraz, że może powodować lub potęgować problemy związane z układem oddechowym u osób wdychających dym.
Ponadto we Wspólnocie 80 % nowych palaczy to osoby w wieku poniżej 18 lat.
Należy zapewnić możliwie jak największą przejrzystość informacji w sprawie wyrobów tytoniowych, jednocześnie zapewniając, że zostaną odpowiednio uwzględnione prawa własności handlowej i intelektualnej producentów wyrobów tytoniowych.
(27) Stosowanie na opakowaniach wyrobów tytoniowych niektórych tekstów, takich jak "o niskiej zawartości substancji smolistych", "lekkie", "ultralekkie", "łagodne", nazw, obrazków oraz symboli i innych znaków może wprowadzać konsumentów w błędne przekonanie, że takie wyroby są mniej szkodliwe, oraz powodować zmianę spożycia.
Palenie oraz uzależnienie, a nie tylko zawartość niektórych substancji zawartych w wyrobach przed ich spożyciem, również określają poziom wdychanych substancji.
Fakt ten nie znajduje odzwierciedlenia w stosowaniu takich terminów. Fakt ten może podważać wymagania dotyczące etykietowania, wprowadzone w niniejszej dyrektywie.
W celu zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego wobec stopniowego opracowywania proponowanych międzynarodowych reguł zakaz takiego stosowania powinien zostać zapewniony na poziomie wspólnotowym, pozostawiając wystarczającą ilość czasu na wprowadzenie takiej reguły.
(28) Dyrektywa 89/622/EWG zakazuje sprzedaży w Państwach Członkowskich niektórych rodzajów wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego.
Artykuł 151 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji przyznaje Królestwu Szwecji odstępstwo od przepisów niniejszej dyrektywy w tym względzie.
(29) Postęp naukowo-techniczny w dziedzinie wyrobów tytoniowych wymaga regularnego przeprowadzania ponownej oceny przepisów i stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich.
W tym celu powinno się ustanowić przepis dotyczący procedury systematycznego opracowywania przez Komisję sprawozdań popartych danymi naukowo-technicznymi.
W tym kontekście niektóre dane powinny zostać zbadane ze szczególną uwagą.
(30) W związku z ustaleniem maksymalnych zawartości należy rozważyć, czy z jednej strony wskazane jest zmniejszenie w późniejszym okresie ustalonych zawartości, w szczególności, czy oraz w jaki sposób są one powiązane, z drugiej strony, czy należy opracowywać normy w tych sprawach dla wyrobów tytoniowych innych niż papierosy, w szczególności tytoniu przeznaczonego do samodzielnego skręcania papierosów.
(31) W przypadku wyrobów tytoniowych innych niż papierosy należy wprowadzić normy i metody pomiaru na poziomie wspólnotowym, a w tym celu należy zwrócić się do Komisji o przedłożenie odpowiednich wniosków.
(32) W odniesieniu do pozostałych składników, łącznie z dodatkami, należy rozważyć sporządzenie wspólnego wykazu w związku z dalszą harmonizacją.
(33) Rozmiar rynku wewnętrznego wyrobów tytoniowych oraz coraz wyraźniejsza tendencja producentów wyrobów tytoniowych do koncentracji produkcji przeznaczonej dla całej Wspólnoty jedynie w niewielkiej liczbie zakładów produkcyjnych w Państwach Członkowskich wymaga, dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku wyrobów tytoniowych, działań prawodawczych przeprowadzonych raczej na poziomie wspólnotowym niż na poziomie krajowym.
(34) Funkcjonowanie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego ma być przedmiotem sprawozdania Komisji, składanego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w 2002 r [8].
Komisja wskazała, że takie sprawozdanie zbada również kwestię integracji zagadnień związanych z ochroną zdrowia publicznego, łącznie z normami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, z innymi politykami Wspólnoty, jak tego wymaga art. 152 Traktatu.
(35) Stosując niniejszą dyrektywę powinno się ustanowić przepis dla ustanowienia terminu, który pozwala, z jednej strony, na ukończenie w sposób najbardziej skuteczny zmian kierunku produkcji, zapoczątkowanych przepisami dyrektywy 90/239/EWG oraz, z drugiej strony, na dostosowanie się zarówno konsumentów, jak i producentów do wyrobów o niższej zawartości substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla.
(36) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(37) Niniejsza dyrektywa nie narusza terminów, w których Państwa Członkowskie muszą dokonać transpozycji i zastosować dyrektywy wymienione w załączniku II,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących maksymalnych zawartości substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w papierosach oraz ostrzeżeń odnoszących się do zdrowia i innych informacji, które mają pojawiać się na jednostkowych opakowaniach wyrobów tytoniowych, łącznie z niektórymi środkami dotyczącymi składników oraz opisów wyrobów tytoniowych, przyjmując jako podstawę wysoki poziom ochrony zdrowia.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "wyroby tytoniowe" oznaczają wyroby przeznaczone do palenia, wąchania, ssania oraz żucia w zakresie, w którym są one chociaż częściowo wytworzone z tytoniu, bez względu na to, czy jest to tytoń modyfikowany genetycznie;
2) "substancje smoliste" oznaczają bezwodne skropliny dymu papierosowego niezawierające nikotyny;
3) "nikotyna" oznacza alkaloidy nikotynowe;
4) "tytoń do stosowania doustnego" oznacza wszelkie wyroby stosowane doustnie, z wyjątkiem tych przeznaczonych do palenia bądź żucia, wytworzone całkowicie lub częściowo z tytoniu, w postaci proszku, cząstek lub też połączenia tych form, szczególnie takie, które są wprowadzane na rynek w porcjach wielkości saszetki lub porowatych saszetkach bądź w postaci przypominającej produkty spożywcze;
5) "składniki" oznaczają wszelkie substancje i elementy składowe, z wyjątkiem liści tytoniu oraz innych naturalnych i nieprzetworzonych części rośliny, używane do produkcji lub przygotowywania wyrobu tytoniowego oraz obecne nadal w produkcie gotowym, nawet w zmienionej formie, w tym papier, filtr, tusz i kleje.
Artykuł 3
Papierosy: maksymalna zawartość substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla
1.
Od dnia 1 stycznia 2004 r. zawartość substancji w papierosach dopuszczonych do swobodnego obrotu, wprowadzonych do obrotu lub wyprodukowanych w Państwach Członkowskich nie jest większa niż:
- 10 mg substancji smolistych na jednego papierosa,
- 1 mg nikotyny na jednego papierosa,
- 10 mg tlenku węgla na jednego papierosa.
2.
Państwa Członkowskie mogą, w drodze odstępstwa od daty określonej w ust. 1, w odniesieniu do papierosów produkowanych na obszarze Wspólnoty Europejskiej, ale wywożonych ze Wspólnoty, zastosować ograniczenia zawartości ustanowione w niniejszym artykule od dnia 1 stycznia 2005 r., a najpóźniej do dnia 1 stycznia 2007 r., bez względu na okoliczności.
3.
Dla Grecji, jako tymczasowe odstępstwo, datę zastosowania maksymalnej zawartości substancji smolistych w papierosach produkowanych i wprowadzanych do obrotu na jej terytorium, jak określono w ust. 1, stanowi dzień 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 4
Metody pomiaru
1.
Zawartość substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w papierosach mierzona jest na podstawie norm ISO: 4387 dla substancji smolistych, 10315 dla nikotyny i 8454 dla tlenku węgla.
Dokładność wskazań na opakowaniach dotyczących zawartości substancji smolistych i nikotyny sprawdza się zgodnie z normą ISO 8243.
2.
Badania określone w ust. 1 przeprowadzane są lub sprawdzane w laboratoriach badawczych, które są zatwierdzone i monitorowane przez właściwe władze Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji do dnia 30 września 2002 r. wykaz zatwierdzonych laboratoriów, określający kryteria zatwierdzania oraz zastosowane metody monitorowania, a także informacje w przypadku wprowadzenia jakichkolwiek zmian.
3.
Państwa Członkowskie mogą także wymagać od producentów lub importerów tytoniu przeprowadzenia wszelkich innych badań, co może zostać ustanowione przez właściwe władze krajowe, w celu oceny zawartości pozostałych substancji w markach i rodzajach wyrobów tytoniowych przez nie produkowanych w celu określenia wpływu tych pozostałych substancji na zdrowie, biorąc pod uwagę, między innymi, ich właściwości uzależniające.
Państwa Członkowskie mogą także wymagać, aby badania takie były przeprowadzane lub sprawdzane w zatwierdzonych laboratoriach badawczych, jak ustanowiono w ust. 2.
4.
Wyniki badań przeprowadzanych zgodnie z ust. 3 są przedkładane corocznie odpowiednim władzom krajowym.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć mniejszą częstotliwość ujawniania wyników badań, w przypadku gdy specyfikacja wyrobu się nie zmieniła.
Państwa Członkowskie są powiadamiane o zmianach w specyfikacji takich wyrobów.
Państwa Członkowskie zapewniają, za pomocą odpowiednich środków, upowszechnianie informacji przedkładanych zgodnie z niniejszym artykułem w celu poinformowania konsumentów, ale także uwzględnienia, tam gdzie sytuacja tego wymaga, informacji stanowiących tajemnicę handlową.
5.
Corocznie Państwa Członkowskie przekazują wszelkie dane i informacje przedłożone na mocy niniejszego artykułu Komisji, która uwzględnia je podczas sporządzania sprawozdania określonego w art. 11.
Artykuł 5
Etykietowanie
1.
Zawartości substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla zmierzone zgodnie z art. 4 są drukowane na jednej stronie opakowania papierosów w języku lub językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym produkt jest wprowadzany do obrotu, tak, aby informacja ta zajmowała co najmniej 10 % powierzchni odpowiedniej strony opakowania.
Udział procentowy nadruku w odniesieniu do wielkości opakowania wzrasta do 12 % powierzchni danej strony opakowania w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są dwa języki urzędowe, oraz 15 % w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są trzy języki urzędowe.
2.
Każde jednostkowe opakowanie wyrobów tytoniowych, z wyjątkiem wyrobów do stosowania doustnego oraz pozostałych wyrobów, które nie są przeznaczone do palenia, musi mieć nadrukowane następujące ostrzeżenia:
a) ogólne ostrzeżenie:
1) "Palenie tytoniu zabija/Palenie tytoniu grozi śmiercią", lub
2) "Palenie tytoniu poważnie szkodzi Tobie i innym w Twoim otoczeniu."
Ogólne ostrzeżenia określone powyżej stosowane są na zmianę tak, aby zagwarantować ich regularne pojawianie się na opakowaniach.
Ostrzeżenia drukowane są na najlepiej widocznej powierzchni jednostkowego opakowania oraz na wszelkich zewnętrznych opakowaniach zbiorczych, z wyjątkiem dodatkowych przezroczystych obwolut używanych w sprzedaży detalicznej wyrobów; oraz
b) dodatkowe ostrzeżenie wybrane z wykazu określonego w załączniku I.
Dodatkowe ostrzeżenia, określone powyżej, stosowane są na zmianę tak, aby zagwarantować ich regularne pojawianie się na opakowaniach.
Ostrzeżenie to drukowane jest na drugiej, najlepiej widocznej powierzchni jednostkowego opakowania oraz na wszelkich zewnętrznych opakowaniach zbiorczych, z wyjątkiem dodatkowych przeźroczystych obwolut, używanych w sprzedaży detalicznej wyrobów.
Państwa Członkowskie mogą ustalić rozmieszczenie ostrzeżeń na tych powierzchniach w celu uwzględnienia wymagań językowych.
3.
Komisja przyjmuje możliwie jak najszybciej, ale nie później niż dnia 31 grudnia 2002 r., reguły dotyczące użycia kolorowych fotografii i innych ilustracji, w celu zobrazowania i wyjaśnienia zdrowotnych następstw palenia oraz zapewnienia, że przepisy dotyczące rynku wewnętrznego nie są podważane.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie wymagają dodatkowych ostrzeżeń w formie kolorowych fotografii lub innych ilustracji, są one zgodne z wyżej wymienionymi regułami.
4.
Wyroby tytoniowe do stosowania doustnego, w przypadku gdy wprowadzanie ich do obrotu jest dozwolone na mocy art. 8, oraz wyroby tytoniowe, które nie są przeznaczone do palenia, opatruje się następującym ostrzeżeniem:
"Ten wyrób tytoniowy może szkodzić twojemu zdrowiu oraz powoduje uzależnienie"
. Ostrzeżenie to drukowane jest na najbardziej widocznej powierzchni jednostkowego opakowania oraz na wszelkich zewnętrznych opakowaniach, z wyjątkiem dodatkowych przezroczystych obwolut, używanych w sprzedaży detalicznej wyrobów.
Państwa Członkowskie mogą same określić rozmieszczenie ostrzeżeń na tych powierzchniach, uwzględniając wymagania językowe.
5.
Ogólne ostrzeżenie, wymagane w zastosowaniu ust. 2 lit. a), oraz ostrzeżenie stosowane dla wyrobów tytoniowych, które nie są przeznaczone do palenia, oraz wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego, określonych w ust. 4, musi zajmować nie mniej niż 30 % zewnętrznej powierzchni odpowiedniego opakowania jednostkowego.
Proporcja ta wzrasta do 32 % w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są dwa języki urzędowe, oraz do 35 % w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są trzy języki urzędowe.
Dodatkowe ostrzeżenie, wymagane w zastosowaniu ust. 2 lit. b), zajmuje nie mniej niż 40 % zewnętrznej powierzchni jednostkowego opakowania.
Proporcja ta wzrasta do 45 % w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są dwa języki urzędowe, oraz do 50 % w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są trzy języki urzędowe.
Jednakże w przypadku jednostkowych opakowań przeznaczonych dla wyrobów innych niż papierosy, których najbardziej widoczna powierzchnia przekracza 75 cm2, ostrzeżenia określone w ust. 2 powinny pokrywać obszar co najmniej 22,5 cm2 każdej powierzchni.
Obszar wzrasta do 24 cm2 w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są dwa języki urzędowe, oraz do 26,25 cm2 w przypadku Państw Członkowskich, w których używane są trzy języki urzędowe.
6.
Tekst ostrzeżeń oraz informacje dotyczące zawartości, wymagane na podstawie niniejszego artykułu, są:
a) drukowane czarną, pogrubioną czcionką Helvetica na białym tle.
W celu dostosowania się do wymogów dotyczących języków Państwa Członkowskie mają prawo do ustalenia rozmiaru czcionki, pod warunkiem że rozmiar określony w ich ustawodawstwie jest taki, że zajmuje proporcjonalnie możliwie największą część powierzchni dla niego przeznaczonej;
b) drukowane małymi literami, z wyjątkiem pierwszej litery wiadomości oraz, w przypadku gdy jest to podyktowane zastosowaniem zasad gramatycznych;
c) wypośrodkowane w obszarze powierzchni, na jakim wymagane jest wydrukowanie tekstu, równolegle do górnej krawędzi opakowania;
d) dla wyrobów innych niż określone w ust. 4 — otoczone czarną obwódką o szerokości nie mniejszej niż 3 mm i nie większej niż 4 mm, która w żaden sposób nie czyni nieczytelnym podanego tekstu ostrzeżenia lub informacji;
e) wyrażone w języku bądź językach urzędowych tego Państwa Członkowskiego, na obszarze którego wyrób jest wprowadzany do obiegu.
7.
Zakazane jest drukowanie tekstu wymaganego na podstawie niniejszego artykułu na banderolach naklejanych na jednostkowe opakowania.
Tekst jest nadrukowany w sposób nieusuwalny, nie jest w żaden sposób ukrywany, zasłaniany lub przysłaniany innymi tekstami lub obrazkami, lub przez otwarcie opakowania.
W przypadku wyrobów tytoniowych innych niż papierosy tekst może być dołączony w formie nalepki, pod warunkiem że jest ona nieusuwalna.
8.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że ostrzeżeniom określonym w ust. 2 i 4 ma towarzyszyć odniesienie do nazwy organu, który takie ostrzeżenie wydał.
9.
W celu zapewnienia możliwości identyfikacji i śledzenia wyroby tytoniowe powinny być znakowane w jakikolwiek właściwy sposób, przez przydzielanie kodów partii lub równoważnego oznaczenia na jednostkowym opakowaniu, tak, aby można było określić miejsce i czas ich wytworzenia.
Środki techniczne mające na celu stosowanie niniejszego przepisu przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 ust. 2.
Artykuł 6
Dalsze informacje o wyrobach
1.
Państwa Członkowskie wymagają od producentów i importerów wyrobów tytoniowych przedkładania im wykazu wszystkich składników, wraz z ich ilościami, używanych do produkcji tych wyrobów tytoniowych, w rozbiciu na rodzaje i marki.
Wykazowi temu towarzyszy oświadczenie ustalające powody włączenia takich składników do produkcji wyrobów tytoniowych.
Wskazuje ono funkcje i kategorie.
Wykazowi towarzyszą także, dostępne producentowi lub importerowi, dane toksykologiczne dotyczące tych składników w formie spalonej lub niespalonej, gdzie właściwe, ze szczególnym odniesieniem do ich wpływu na zdrowie oraz z uwzględnieniem, między innymi, ich skutków uzależniających.
Wykaz ustanawiany jest w porządku malejącym według masy każdego ze składników zawartych w danym wyrobie.
Informacje określone w akapicie pierwszym dostarczane są corocznie, po raz pierwszy najpóźniej dnia 31 grudnia 2002 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają rozpowszechnianie informacji przewidzianych zgodnie z niniejszym artykułem wszelkimi odpowiednimi środkami, w celu informowania konsumentów.
Niemniej jednak należycie uwzględnia się ochronę wszelkich informacji dotyczących określonych receptur wyrobów, które stanowią tajemnicę handlową.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wykaz składników dla każdego wyrobu wskazujący zawartości substancji smolistych, nikotyny i ditlenku węgla jest podawany do publicznej wiadomości.
4.
Corocznie Państwa Członkowskie przekazują wszelkie dane i informacje przedkładane na podstawie niniejszego artykułu Komisji, która uwzględnia je podczas sporządzania sprawozdania określonego w art. 11.
Artykuł 7
Opis wyrobu
Z mocą od dnia 30 września 2003 r. oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 5 ust. 1 teksty, nazwy, znaki towarowe, symbole oraz inne znaki sugerujące, że konkretny wyrób tytoniowy jest mniej szkodliwy niż inne, nie są stosowane na opakowaniach wyrobów tytoniowych.
Artykuł 8
Wyroby tytoniowe do stosowania doustnego
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego, bez uszczerbku dla postanowień art. 151 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
Artykuł 9
Dostosowania
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 ust. 2 Komisja dostosowuje do postępu naukowo-technicznego:
a) metody pomiaru ustanowione w art. 4 oraz odnoszące się do nich definicje;
b) ostrzeżenia dotyczące ochrony zdrowia, które mają być umieszczane na jednostkowych opakowaniach wyrobów tytoniowych, jak ustalono w załączniku I, oraz częstotliwość zmian ostrzeżeń dotyczących ochrony zdrowia;
c) znakowanie wyrobów tytoniowych do celów identyfikacji i śledzenia ich pochodzenia.
Artykuł 10
Procedura regulacyjna
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 11
Sprawozdanie
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r., a następnie co dwa lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
W celu sporządzenia sprawozdania określonego w akapicie pierwszym Komisję wspierają eksperci w dziedzinach nauki i techniki, w celu zebrania wszelkich, niezbędnych, dostępnych informacji.
Przedkładając pierwsze sprawozdanie, Komisja wskazuje w szczególności cechy, które powinny zostać poddane przeglądowi lub ulepszone w świetle osiągnięć w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej, łącznie z opracowaniem międzynarodowo uzgodnionych reguł i norm w sprawie wyrobów, a szczególną uwagę zwraca na:
- dalsze zmniejszenie maksymalnych zawartości, ustanowionych w art. 3 ust. 1,
- możliwe powiązania między tymi zawartościami,
- udoskonalenie ostrzeżeń dotyczących zdrowia, w zakresie wielkości, umiejscowienia i treści,
- nowe informacje naukowe i techniczne dotyczące etykietowania i drukowania na opakowaniach papierosów: fotografii i innych ilustracji, w celu zobrazowania i wyjaśnienia wpływu palenia na zdrowie,
- metodologie dla bardziej realistyczne ocenianie oraz regulowanie toksycznego narażenia na działanie substancji i szkodliwość,
- ocenę skutków uzależnienia od tych składników, które wzmagają uzależnienie,
- ocenę wyrobów tytoniowych, które mogą mieć wpływ na zmniejszenie szkodliwości,
- opracowywanie znormalizowanych metod badania w celu zmierzenia zawartości składników dymu tytoniowego, innych niż substancje smoliste, nikotyna i tlenek węgla,
- dane toksykologiczne, jakie mają być wymagane od producentów w sprawie składników i sposobów, w jaki powinny one zostać zbadane w celu ustalenia toksycznych właściwości składników, oraz sposób pomiaru do celów oceny ich wykorzystania przez organy zdrowia publicznego,
- opracowanie norm dotyczących wyrobów tytoniowych innych niż papierosy, w szczególności tytoniu przeznaczonego do samodzielnego skręcania papierosów.
Sprawozdanie bada także powiązania między wymaganiami dotyczącymi etykietowania, ustanowionymi w art. 5, a zachowaniem konsumentów.
Sprawozdaniu towarzyszą wszelkie wnioski dotyczące zmian w niniejszej dyrektywie, których wprowadzenie Komisja uznaje za niezbędne w celu dostosowania jej do postępu osiągniętego w dziedzinie wyrobów tytoniowych, w zakresie koniecznym dla ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz w celu uwzględnienia wszelkich nowych osiągnięć opartych na faktach naukowych i rozwoju w zakresie uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym norm dotyczących wyrobów tytoniowych.
Artykuł 12
Wspólny wykaz składników
W ramach pierwszego sprawozdania określonego w art. 11 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz w związku z odpowiednim funkcjonowaniem rynku wewnętrznego Komisja ma przedłożyć na podstawie informacji dostarczonych na mocy art. 6 wniosek przewidujący wspólny wykaz składników, dopuszczonych do stosowania w wyrobach tytoniowych, uwzględniający, między innymi, ich właściwości uzależniające.
Artykuł 13
Przywóz, sprzedaż i spożywanie wyrobów tytoniowych
1.
Państwa Członkowskie nie mogą z uwagi na rozważania dotyczące ograniczenia zawartości substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w papierosach ostrzeżeń dotyczących zdrowia oraz innych wskazań lub innych wymagań niniejszej dyrektywy zakazać lub ograniczyć przywozu, sprzedaży bądź spożywania wyrobów tytoniowych, które są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem środków podejmowanych do celów sprawdzenia danych dostarczonych na podstawie art. 4.
2.
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo Państw Członkowskich do zachowania lub wprowadzenia, zgodnie z postanowieniami Traktatu, bardziej rygorystycznych przepisów dotyczących produkcji, przywozu, sprzedaży i spożywania wyrobów tytoniowych, jakie uznają one za niezbędne w celu ochrony zdrowia publicznego, w zakresie, w jakim takie reguły nie naruszają reguł ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
3.
W szczególności Państwa Członkowskie mogą przewidywać zakaz stosowania składników powodujących wzrost właściwości uzależniających wyrobów tytoniowych do czasu ustanowienia wspólnego wykazu składników, określonego w art. 12.
Artykuł 14
Wykonanie
1.
Bez uszczerbku dla art. 15 akapit pierwszy do dnia 30 września 2002 r.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Wyroby, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy, mogą nadal być wprowadzane do obrotu przez okres jednego roku po dacie określonej w ust. 1.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 wyroby inne niż papierosy, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy, mogą nadal być wprowadzane do obrotu przez okres dwóch lat od daty określonej w ust. 1.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Uchylenie
Dyrektywy 89/622/EWG i 90/239/EWG tracą moc, bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji i stosowania dyrektyw wymienionych w załączniku II.
Odniesienia do dyrektyw, które utraciły moc, interpretuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i rozumiane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 czerwca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/7/EWG w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium Państwa Członkowskiego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ustanowienie unii gospodarczej i walutowej oraz przejście na euro mają wpływ na załącznik do dyrektywy Rady 93/7/EWG [3] pozycja B akapit ostatni ustanawiającej wartości, wyrażone w ecu, dóbr kultury, do których ma zastosowanie dyrektywa.
Akapit ten stanowi, że dniem przeliczenia takich wartości na waluty krajowe ma być dzień 1 stycznia 1993 r.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro [4] wszelkie odniesienia do ecu w instrumentach prawnych stają się, od dnia 1 stycznia 1999 r., odniesieniami do euro, po przeliczeniu według kursu jeden do jednego.
Nie zmieniając dyrektywy 93/7/EWG, i tym samym stałego kursu walutowego odpowiadającego kursowi obowiązującemu w dniu 1 stycznia 1993 r., Państwa Członkowskie posiadające euro jako swoją walutę stosowałyby nadal różne kwoty, przeliczone na podstawie kursów walutowych z 1993 r., a nie kursy wymiany ustalone nieodwołalnie w dniu 1 stycznia 1999 r., i sytuacja ta utrzymywałaby się tak długo, jak długo zasada przeliczania pozostawałaby integralną częścią dyrektywy.
(3) Załącznik do dyrektywy 93/7/EWG pozycja B akapit ostatni powinien zostać zmieniony w taki sposób, by od dnia 1 stycznia 2002 r. Państwa Członkowskie posiadające euro jako swoją walutę stosowały bezpośrednio wartości w euro ustanowione przez ustawodawstwo wspólnotowe.
Dla pozostałych Państw Członkowskich, które będą nadal przeliczać te progi na waluty krajowe, powinien zostać przyjęty kurs walutowy w odpowiednim terminie przed dniem 1 stycznia 2002 r. i powinno zostać przewidziane dla tych Państw Członkowskich dostosowanie tego kursu automatycznie i okresowo w celu wyrównania odchyleń w kursie walutowym między walutą krajową a euro.
(4) Wydawałoby się, że wartość 0 (zero) w pozycji B Załącznika do dyrektywy 93/7/EWG, stosowana jako próg finansowy dla niektórych kategorii dóbr kultury, mogłaby być interpretowana w sposób zagrażający skutecznemu stosowaniu tej dyrektywy.
Podczas gdy wartość 0 (zero) oznacza, że dobra należące do przedmiotowych kategorii, niezależnie od ich wartości — nawet jeżeli jest ona znikoma lub wynosi zero — powinny być uważane za "dobra kultury" w rozumieniu dyrektywy, niektóre organy interpretowały to w taki sposób, że dane dobra kultury nie posiadają żadnej wartości, tym samym pozbawiając te kategorie dóbr ochrony, udzielonej przez dyrektywę.
(5) W celu uniknięcia nieporozumień w tym względzie cyfra 0 powinna zostać zastąpiona jaśniejszym wyrażeniem, które nie pozostawia wątpliwości co do potrzeby ochrony przedmiotowych dóbr,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w załączniku do dyrektywy 93/7/EWG pozycja B otrzymuje brzmienie:
1.
Tytuł
"WARTOŚĆ: 0 (zero)"
otrzymuje brzmienie:
"WARTOŚĆ:
Niezależnie od wartości".
2.
Ostatni akapit, odnoszący się do przeliczenia na waluty krajowe wartości wyrażonych w ecu, otrzymuje brzmienie:
"Dla Państw Członkowskich nieposiadających euro jako swojej waluty wartości wyrażone w euro w Załączniku zostają przeliczone i wyrażone w walutach krajowych według kursu walutowego z dnia 31 grudnia 2001 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Ta równowartość w walutach krajowych podlega przeglądowi co dwa lata, ze skutkiem od dnia 31 grudnia 2001 r.
Obliczenie tej równowartości następuje na podstawie średniej dziennej wartości tych walut, wyrażonej w euro, w okresie 24 miesięcy do ostatniego dnia sierpnia poprzedzającego przegląd, który wchodzi w życie w dniu 31 grudnia.
Komitet Doradczy ds. Dóbr Kultury dokonuje przeglądu tego sposobu obliczenia, na wniosek Komisji, co do zasady po upływie dwóch lat po jego pierwszym zastosowaniu.
Dla każdego przeglądu wartości wyrażone w euro i ich odpowiedniki w walucie krajowej są okresowo publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w pierwszych dniach listopada w roku poprzedzającym datę zastosowania przeglądu.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 2001 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/39/WE
z dnia 23 maja 2001 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania maksymalnych limitów pozostałości pestycydów, odpowiednio w zbożach, w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych limitów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/82/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych limitów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/82/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania maksymalnych limitów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/82/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/21/WE [6], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowe substancje czynne, azimsulfuron oraz proheksadion wapnia, zostały włączone do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG dyrektywą Komisji 1999/80/WE [7] oraz 2000/50/WE [8] odpowiednio do stosowania jako przedwschodowy herbicyd w uprawie ryżu i jako regulator wzrostu roślin.
(2) Substancje zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w oparciu o szacunki przedłożonych informacji dotyczących proponowanego użycia.
(3) Przed włączeniem substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w niektórych Państwach Członkowskich wydano tymczasowe zezwolenia na używanie tych substancji, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy.
Po włączeniu substancji do załącznika I dane Państwa Członkowskie udzieliły zezwolenia, zgodnie z art. 4 dyrektywy, na pewną liczbę środków ochrony roślin zawierających te substancje i ustanowiły, zgodnie z wymaganiami art. 4 ust. 1 lit. f), tymczasowe maksymalne limity pozostałości pestycydów.
Zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy limity te oraz informacje, na których zostały oparte, zostały zgłoszone Komisji.
Informacje wraz z danymi dostępnymi z innych źródeł zostały skontrolowane i są wystarczające do ustalenia niektórych maksymalnych limitów pozostałości (MLP).
W przypadku gdy we Wspólnocie nie ma ustalonego maksymalnego limitu pozostałości lub tymczasowego MLP, Państwa Członkowskie ustanawiają krajowy, tymczasowy maksymalny limit pozostałości zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG art. 4 ust. 1 lit. f). przed terminem, w którym może zostać przyznane zezwolenie.
W związku z art. 5 dyrektywy 86/363/EWG powyższe stosuje się również do tymczasowych MRL w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego, w przypadku gdy można spodziewać się używania artykułów zawierających pozostałości substancji czynnej jako paszy dla zwierząt.
(4) W momencie włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, dnia 2 lipca 1999 r. oraz dnia 16 lipca 2000 r., odpowiednio azimsulfuronu i proheksadionu wapnia, techniczna i naukowa ocena została zakończona w formie sprawozdania z kontroli Komisji w odniesieniu do azimsulfuronu i proheksadionu wapnia.
Zgodnie z tymi sprawozdaniami z kontroli, dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) azimsulfuronu zostało ustalone na poziomie 0,1 mg/kg wagi ciała na dzień oraz dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) proheksadionu wapnia zostało ustalone na poziomie 0,2 mg/kg wagi ciała na dzień.
Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano azimsulfuron oraz proheksadion wapnia, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [9] oraz opinii Komitetu Naukowego ds. Roślin [10] w sprawie tej metodologii.
Oszacowano, że maksymalne limity pozostałości przewidziane w niniejszej dyrektywie nie skutkują przekroczeniem norm dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI).
(5) Podczas oceny i dyskusji, które poprzedzały włączenie azimsulfuronu i proheksadionu wapnia do załącznika I do dyrektywy nr 91/414/EWG, nie stwierdzono ostrych skutków toksycznych wymagających ustalenia zaostrzonej dawki odniesienia.
(6) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed narażeniem na działanie pozostałości znajdujących się w produktach lub na ich powierzchni, w odniesieniu do których nie udzielono zezwolenia, rozsądne jest ustalenie tymczasowych maksymalnych limitów pozostałości na niższym poziomie oznaczenia analitycznego dla wszystkich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Ustalenie na poziomie wspólnotowym takich tymczasowych maksymalnych limitów pozostałości nie uniemożliwia Państwom Członkowskim ustalania tymczasowych maksymalnych limitów pozostałości dla azimsulfuronu i proheksadionu wapnia zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznikiem VI do tej dyrektywy.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający do ustanowienia dalszych zastosowań azimsulfuronu i proheksadionu wapnia.
Po upływie tego okresu tymczasowe maksymalne limity pozostałości powinny stać się ostateczne.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie zostały przekazane Światowej Organizacji Handlu, a otrzymane wnioski zostały wzięte pod uwagę.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości dla szczególnych kombinacji pestycydów i upraw zostanie zbadana przez Komisję na podstawie przedłożonych i możliwych do przyjęcia danych.
(8) Uwzględnione zostały opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności Rady, i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano pestycydy.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG część A dodaje się wiersze w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Maksymalny limit (w mg/kg) _BAR_
_BAR_ _BAR_
Azimsulfuron _BAR_ 0,2 _BAR_ Zboża _BAR_
Proheksadion (proheksadion i jego sole wyrażone jako proheksadion) _BAR_ 0,2 _BAR_ Pszenica i jęczmień _BAR_
0,05 _BAR_ Inne zboża _BAR_
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG część B dodaje się wiersz w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Maksymalny limit (w mg/kg) _BAR_
W mięsie, włączając tłuszcz, w wyrobach mięsnych, podrobach oraz w tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0201, 0202, 0203, 0204, 0205 00 00, 0206, 0207, ex 0208, 0209 00, 0210, 1601 00 oraz 1602 _BAR_ Dla mleka i przetworów mlecznych, wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0401, 0402, 0405 00 oraz 0406 _BAR_ W świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0407 00 oraz 0408 _BAR_
Proheksadion (proheksadion i jego sole wyrażone jako proheksadion) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się kolumny zatytułowane "Azimsulfuron", oraz "Proheksadion (proheksadion i jego sole wyrażone jako proheksadion)" zawarte w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 31 grudnia 2001 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 stycznia 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3,
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat wymaga, by Rada przyjmowała środki w sprawie polityki imigracyjnej w zakresie warunków wjazdu i pobytu, jak również nielegalnej imigracji i nielegalnego pobytu.
(2) Rada Europejska zebrana w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. potwierdza swe postanowienie, by stworzyć przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
W tym celu wspólna polityka europejska w sprawie azylu i migracji powinna dążyć zarówno do uczciwego Traktowania obywateli państw trzecich, jak i lepszego zarządzania przepływami migracyjnymi.
(3) Konieczność zapewnienia większej skuteczności w egzekwowaniu decyzji o wydalaniu oraz lepszej współpracy między Państwami Członkowskimi wymaga wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu.
(4) Decyzje o wydalaniu obywateli państwa trzeciego muszą zostać przyjęte zgodnie z prawami podstawowymi, jak gwarantuje Europejska konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r., w szczególności jej art. 3 i 8, Konwencja genewska dotycząca statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. oraz praw, jakie wynikają z konstytucyjnych zasad wspólnych dla Państw Członkowskich.
(5) Zgodnie z zasadą pomocniczości cel proponowanego działania, mianowicie współpraca między Państwami Członkowskimi w sprawie wydalenia obywateli państw trzecich, nie może zostać dostatecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie i dlatego też może, z racji wyników rozważanego działania, być lepiej osiągnięty przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(6) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo przesłało zawiadomienie listem z dnia 18 października 2000 r. o swej woli wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(7) Zgodnie z art. 1 i art. 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, i dlatego też nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu.
Uwzględniając, że niniejsza dyrektywa dąży do rozwoju dorobku Schengen według przepisów tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wyżej wymienionego Protokołu, Dania zdecyduje w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej dyrektywy, czy przeniesie niniejszą decyzję do swego prawa krajowego.
(8) W stosunku do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza dyrektywa tworzy rozwój dorobku Schengen w rozumieniu układu zawartego w dniu 18 maja 1999 r. między Radą Unii Europejskiej oraz tymi dwoma państwami.
W wyniku procedur ustanowionych w układzie prawa i obowiązki wynikające z niniejszej dyrektywy powinny również stosować się do tamtych dwóch państw i w stosunkach między tymi dwoma państwami oraz Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, do których adresowana jest niniejsza dyrektywa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z art. 23 oraz dla stosowania art. 96 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., zwanej dalej "Konwencją z Schengen", celem niniejszej dyrektywy jest umożliwienie uznawania decyzji o wydaleniu wydanej przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, zwanym dalej "wydającym Państwem Członkowskim", w stosunku do obywatela państwa trzeciego, przedkładanej na terytorium innego Państwa Członkowskiego, zwanego dalej "egzekwującym Państwem Członkowskim".
2.
Każdą decyzję podjętą w zastosowaniu ust. 1 wykonuje się stosownie do właściwego ustawodawstwa egzekwującego Państwa Członkowskiego.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do członków rodziny obywateli Unii, którzy korzystają ze swobody przepływu.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy,
a) "obywatel państwa trzeciego" oznacza każdego, kto nie jest obywatelem któregokolwiek Państwa Członkowskiego;
b) "decyzja o wydaleniu" oznacza każdą decyzję, która nakazuje wydalenie, podejmowaną przez uprawnione władze administracyjne wydającego Państwa Członkowskiego;
c) "sposób egzekwowania" oznacza jakikolwiek środek podjęty przez egzekwujące Państwo Członkowskie w celu wdrożenia decyzji o wydaleniu.
Artykuł 3
1.
Wydalenie określone w art. 1 stosuje się do następujących przypadków:
a) obywatel państwa trzeciego podlega decyzji o wydaleniu opartej na poważnym i bieżącym zagrożeniu dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, podejmowanej w następujących przypadkach:
- skazanie obywatela państwa trzeciego przez wydające Państwo Członkowskie za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności na co najmniej jeden rok,
- istnienie poważnych podstaw uwiarygodniających, iż obywatel państwa trzeciego popełnił poważne przestępstwa karne bądź iż istnieją pewne dowody zamiaru popełnienia przez niego takich przestępstw na terytorium Państwa Członkowskiego.
z zastrzeżeniem przepisów art. 25 ust. 2 Konwencji z Schengen, jeżeli dana osoba posiada zezwolenie na pobyt wydane przez egzekwujące Państwo Członkowskie lub inne Państwo Członkowskie, Państwo egzekwujące skonsultuje się z państwem wydającym oraz z państwem, które wydało zezwolenie.
Istnienie decyzji o wydaleniu, podjętej według niniejszego punktu, pozwala na cofnięcie zezwolenia na pobyt, jeżeli jest to dopuszczone przez ustawodawstwo krajowe państwa, które wydało zezwolenie;
b) obywatel państwa trzeciego jest poddany decyzji o wydaleniu opartej na braku stosowania się do przepisów krajowych dotyczących wjazdu lub pobytu cudzoziemców.
W tych dwóch przypadkach określonych lit. a) i b) wydające Państwo Członkowskie nie może uchylić ani zawiesić decyzji o wydaleniu.
2.
Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę z należytym poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się, nie naruszając przepisów Konwencji wyznaczającej państwo odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu wniesionych w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej oraz Porozumień o readmisji zawartych między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, iż dany obywatel państwa trzeciego może, zgodnie z ustawodawstwem egzekwującego Państwa Członkowskiego, wszcząć postępowanie przeciwko każdemu środkowi określonemu w art. 1 ust. 2.
Artykuł 5
Należy zapewnić ochronę danych osobowych i bezpieczeństwo danych, zgodnie z dyrektywą nr 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [3].
Z zastrzeżeniem przepisów art. 101 i 102 Konwencji z Schengen pliki zawierające dane osobowe wykorzystuje się w kontekście niniejszej dyrektywy jedynie do celów w niej ustanowionych.
Artykuł 6
Władze wydającego Państwa Członkowskiego oraz egzekwującego Państwa Członkowskiego czynią użytek ze wszystkich właściwych środków współpracy oraz wymiany informacji w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Wydające Państwo Członkowskie dostarcza egzekwującemu Państwu Członkowskiemu wszystkie dokumenty niezbędne do zaświadczenia trwającej zdolności egzekwowania decyzji za pomocą najszybszych właściwych środków, tam gdzie sytuacja tego wymaga, zgodnie z odnośnymi przepisami podręcznika SIRENE.
Egzekwujące Państwo Członkowskie najpierw zbada sytuację osoby, którą bierze się pod uwagę, aby upewnić się, iż ani odnośne dokumenty międzynarodowe, ani krajowe zasady mające zastosowanie nie kolidują z wykonaniem decyzji o wydaleniu.
Po wdrożeniu środka wykonawczego egzekwujące Państwo Członkowskie poinformuje wydające Państwo Członkowskie.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wyrównają sobie wzajemnie wszelkie braki równowagi finansowej, które mogą być wynikiem stosowania niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy wydalenie nie może zostać wykonane na koszt obywatela(li) państwa trzeciego, którego dotyczy.
Aby umożliwić wykonanie niniejszego artykułu, Rada, działając na wniosek Komisji, przyjmie właściwe kryteria i praktyczne ustalenia przed dniem 2 grudnia 2002 r.
Kryteria te oraz praktyczne ustalenia stosują się również do stosowania art. 24 Konwencji z Schengen.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 2 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa 2001/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 czerwca 2001 r.
zmieniająca po raz dwudziesty pierwszy dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych w zakresie substancji sklasyfikowanych jako substancje kancerogenne, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 Traktatu przewiduje ustanowienie obszaru bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Dnia 29 marca 1996 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję 646/96/WE przyjmującą plan działań walki z rakiem w ramach akcji podejmowanych w dziedzinie zdrowia publicznego (lata 1996–2000) [4].
(3) W celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów substancje sklasyfikowane jako substancje kancerogenne, mutagenne lub toksyczne ze względu na reprodukcję, a także preparaty je zawierające nie powinny być wprowadzane do powszechnego obrotu.
(4) Dyrektywa 94/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG [5] ustanawia, w postaci dodatku dotyczącego pkt 29, 30 i 31 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [6], wykaz zawierający sklasyfikowane jako substancje kancerogenne, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, w kategorii 1 lub 2.
Takie substancje i preparaty nie powinny być wprowadzane do powszechnego obrotu.
(5) Dyrektywa 94/60/WE przewiduje, że Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek o rozszerzenie wykazu nie później niż sześć miesięcy po publikacji dostosowania do postępu technicznego załącznika I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. odnoszącej się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [7], zawierającego substancje sklasyfikowane jako substancje kancerogenne, mutagenne lub toksyczne ze względu na zagrożenie rozrodczości, w kategorii 1 lub 2.
(6) Dyrektywa Komisji 97/69/WE z dnia 5 grudnia 1997 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty trzeci dyrektywę 67/548/EWG, w szczególności załącznik I do tej dyrektywy, zawiera jedną nowo sklasyfikowaną substancję kancerogenną w kategorii 2, zaś dyrektywa Komisji 98/73/WE [8] z dnia 18 września 1998 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty czwarty dyrektywę 67/548/EWG [9], w szczególności załącznik 1 do tej dyrektywy, zawiera jedną nowo sklasyfikowaną substancję kancerogenną w kategorii 2 i jedną nowo sklasyfikowaną substancję toksyczną ze względu na zagrożenie rozrodczości w kategorii 2.
Wspomniane substancje powinny zostać ujęte w dodatku dotyczącym pkt 29 i 31 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
(7) Uwzględniono zagrożenia i korzyści związane z substancjami nowo sklasyfikowanymi, w dyrektywach 97/69/WE i 98/73/WE, substancjami kancerogennymi w kategorii 2 i toksycznymi ze względu na zagrożenie rozrodczości w kategorii 2.
(8) Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania dotyczące ochrony pracowników, zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [10], a także dyrektyw szczegółowych na niej opartych, w szczególności dyrektywy Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na czynniki rakotwórcze podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dodatku do załącznika I dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) we wprowadzeniu dodaje się uwagę R:
"Uwaga R:
Nie jest wymagane stosowanie tej klasyfikacji substancji kancerogennej do włókien o geometrycznej średniej ważonej średnicy, minus dwa błędy standardowe, większej niż 6 μm.";
2. substancje wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do substancji wyszczególnionych w dodatku dotyczącym pkt 29 i 31.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 18 lipca 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 18 stycznia 2003 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 czerwca 2001 r.
w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4], w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 21 marca 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 174 Traktatu stanowi, że polityka wspólnotowa w dziedzinie środowiska ma przyczyniać się, między innymi, do zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska, ochrony zdrowia ludzkiego oraz ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych oraz że ma być oparta na zasadzie ostrożności.
Artykuł 6 Traktatu stanowi, że wymogi ochrony środowiska mają być brane pod uwagę przy ustalaniu i realizacji polityk i działań Wspólnoty, w szczególności w celu wspierania stałego rozwoju.
(2) Piąty Program Działań: W kierunku trwałego rozwoju – Wspólnotowy program polityki i działań w dziedzinie środowiska i stałego rozwoju [5], uzupełniony decyzją Rady 2179/98/WE [6] w sprawie jego przeglądu, potwierdza znaczenie oceny potencjalnego wpływu planów i programów na środowisko.
(3) Konwencja o różnorodności biologicznej wymaga, aby Strony brały pod uwagę, zależnie od możliwości i odpowiednio, ochronę i zrównoważone wykorzystywanie różnorodności biologicznej do stosownych sektorowych lub międzysektorowych planów i programów.
(4) Ocena wpływu na środowisko jest ważnym narzędziem służącym do uwzględnienia aspektów środowiskowych w procesie przygotowania i przyjmowania niektórych planów i programów, które potencjalnie mogą powodować znaczący wpływ na środowisko w Państwach Członkowskich, ponieważ zapewnia, że taki wpływ planów i programów jest brany pod uwagę w czasie przygotowania tych dokumentów i przed ich przyjęciem.
(5) Przyjęcie procedur w zakresie postępowania w sprawie oceny wpływu na środowisko na poziomie planowania i programowania powinno przynieść korzyści przedsięwzięciom, zapewniając bardziej spójne ramy działania poprzez włączenie odpowiednich informacji dotyczących środowiska do procesu podejmowania decyzji.
Włączenie szerszego zestawu czynników do procesu podejmowania decyzji powinno przyczynić się do bardziej trwałych i skutecznych rozwiązań.
(6) Różne systemy oceny wpływu na środowisko, funkcjonujące w Państwach Członkowskich, powinny zawierać zestaw wspólnych wymogów proceduralnych, niezbędnych do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska.
(7) Konwencja Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym z dnia 25 lutego 1991 r., która ma zastosowanie zarówno do Państw Członkowskich, jak i innych państw, zachęca strony Konwencji do stosowania jej zasad również w odniesieniu do planów i programów; na drugim posiedzeniu Stron Konwencji w Sofii w dniach 26 i 27 lutego 2001 r. podjęto decyzję o przygotowaniu prawnie wiążącego Protokołu w sprawie strategicznej oceny środowiska, który będzie uzupełniać istniejące przepisy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, z myślą o jego możliwym przyjęciu przy okazji piątej ministerialnej konferencji "Środowisko dla Europy" na nadzwyczajnym posiedzeniu Stron Konwencji, planowanym na maj 2003 r. w Kijowie na Ukrainie.
Funkcjonujące we Wspólnocie systemy oceny wpływu planów i programów na środowisko powinny zapewniać odpowiednie konsultacje transgraniczne, w przypadku gdy realizacja planu lub programu przygotowywanego w jednym Państwie Członkowskim potencjalnie może powodować znaczący wpływ na środowisko innego Państwa Członkowskiego.
Informacja o planach i programach o znaczącym wpływie na środowisko innych państw powinna być przesyłana na zasadzie wzajemności i równorzędności, w granicach stosownych ram prawnych, między Państwami Członkowskimi a tymi innymi państwami.
(8) Dlatego też wymagane jest działanie na poziomie wspólnotowym w celu opracowania minimalnych ram oceny wpływu na środowisko, które ustalą szerokie zasady systemu oceny wpływu na środowisko i pozostawią w gestii Państw Członkowskich rozwiązania szczegółowe, przy uwzględnieniu zasady pomocniczości.
Działania wspólnotowe nie powinny wychodzić poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów ustalonych w Traktacie.
(9) Niniejsza dyrektywa ma charakter proceduralny i jej wymogi powinny być albo brane pod uwagę w istniejących procedurach w Państwach Członkowskich, albo włączone do specjalnie ustanowionych procedur.
W celu uniknięcia powielania oceny Państwa Członkowskie powinny uwzględnić, tam gdzie to stosowne, fakt, że oceny będą prowadzone na różnych szczeblach hierarchii planów i programów.
(10) Wszystkie plany i programy, przygotowywane dla szeregu sektorów i ustalające ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję, dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [7], oraz wszystkie plany i programy uznane za wymagające oceny zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej flory i fauny [8] mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i powinny z reguły być poddawane systematycznej ocenie wpływu na środowisko.
W przypadku gdy dokumenty te określają wykorzystywanie małych obszarów na poziomie lokalnym lub stanowią niewielkie modyfikacje powyższych planów i programów, powinny być oceniane tylko wtedy, gdy Państwa Członkowskie stwierdzają, że mogą one powodować potencjalnie znaczący wpływ na środowisko.
(11) Inne plany i programy, które ustalają ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję, dotyczącego projektów, mogą nie powodować znaczącego wpływu na środowisko we wszystkich przypadkach i powinny być oceniane tylko wtedy, gdy Państwa Członkowskie stwierdzają, że mogą one potencjalnie powodować tego rodzaju wpływ.
(12) W przypadku gdy Państwa Członkowskie dokonują tego rodzaju ustaleń, powinny brać pod uwagę odpowiednie kryteria wymienione w niniejszej dyrektywie.
(13) Niektóre plany i programy nie podlegają przepisom niniejszej dyrektywy z powodu swoich szczególnych właściwości.
(14) W przypadku gdy ocena wymagana jest na mocy niniejszej dyrektywy, powinno zostać przygotowane sprawozdanie dotyczące środowiska, zawierające odnośne informacje, wymienione w niniejszej dyrektywie, identyfikujące, opisujące i szacujące potencjalnie znaczący wpływ na środowisko, wynikający z realizacji planu lub programu, oraz rozsądne rozwiązania alternatywne, uwzględniające cele i geograficzny zasięg planu lub programu; Państwa Członkowskie powinny powiadamiać Komisję o wszystkich środkach podejmowanych w celu zapewnienia jakości sprawozdań dotyczących środowiska.
(15) W celu przyczynienia się do bardziej przejrzystego podejmowania decyzji oraz w celu zapewnienia, że informacje przedstawione do oceny są wyczerpujące i wiarygodne, konieczne jest zapewnienie, że w trakcie oceny planów i programów przeprowadzone zostają konsultacje z organami odpowiedzialnymi za sprawy ochrony środowiska oraz ze społeczeństwem i że zostają ustalone odpowiednie ramy czasowe, pozostawiające wystarczającą ilość czasu na konsultacje, w tym na wyrażenie opinii.
(16) W przypadku gdy realizacja planów i programów przygotowanych w jednym Państwie Członkowskim potencjalnie może powodować znaczący wpływ na środowisko innych Państw Członkowskich, należy stworzyć warunki, aby Państwa Członkowskie, których to dotyczy, mogły brać udział w konsultacjach i aby właściwe organy i społeczeństwo były poinformowane oraz miały możliwość wyrażenia opinii.
(17) Sprawozdanie dotyczące środowiska i opinie wyrażone przez odpowiednie organy i społeczeństwo, jak również wyniki ewentualnych konsultacji transgranicznych, powinny być uwzględnione podczas przygotowania planu lub programu i przed jego przyjęciem lub poddaniem procedurze ustawodawczej.
(18) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że gdy plan i program zostaje przyjęty, właściwe organy i społeczeństwo zostają o tym poinformowane, a odpowiednie informacje są im udostępnione.
(19) W przypadku gdy obowiązek prowadzenia postępowania w sprawie prowadzenia oceny wpływu na środowisko wynika jednocześnie z niniejszej dyrektywy i innego prawodawstwa wspólnotowego, jak na przykład dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [9], dyrektywy 92/43/EWG, lub dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [10], dla uniknięcia powielania oceny Państwa Członkowskie mogą zapewnić skoordynowane lub wspólne procedury spełniające wymagania odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego.
(20) Pierwsze sprawozdanie dotyczące stosowania i skuteczności niniejszej dyrektywy powinno być sporządzone przez Komisję w ciągu pięciu lat po jej wejściu w życie, a następnie co siedem lat.
Mając na uwadze dalsze uwzględnianie wymogów ochrony środowiska i nabytego doświadczenia, pierwszemu sprawozdaniu powinny, stosownie do potrzeb, towarzyszyć wnioski w sprawie dokonania zmian w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do możliwości rozszerzenia jej zakresu na inne dziedziny/sektory i inne rodzaje planów i programów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska i przyczynienie się do uwzględniania aspektów środowiskowych w przygotowaniu i przyjmowaniu planów i programów w celu wspierania stałego rozwoju, poprzez zapewnienie, że zgodnie z niniejszą dyrektywą dokonywana jest ocena wpływu na środowisko niektórych planów i programów, które potencjalnie mogą powodować znaczący wpływ na środowisko.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "plany i programy" oznaczają plany i programy, w tym współfinansowane przez Wspólnotę Europejską, jak również wszelkie ich modyfikacje:
- przygotowywane lub przyjmowane przez organ na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym lub przygotowywane przez organ do przyjęcia za pośrednictwem procedury ustawodawczej przez parlament lub rząd, i
- wymagane przez przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne;
b) "ocena wpływu na środowisko" oznacza przygotowanie sprawozdania dotyczącego środowiska, przeprowadzenie konsultacji, uwzględnienie sprawozdania dotyczącego środowiska i wyników konsultacji przy podejmowaniu decyzji i dostarczenie informacji na temat decyzji zgodnie z art. 4–9;
c) "sprawozdanie dotyczące środowiska" oznacza część dokumentacji planu lub programu, zawierającą informacje wymagane w art. 5 i w załączniku I;
d) "społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z ustawodawstwem lub praktyką krajową, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy.
Artykuł 3
Zakres
1.
Ocenę wpływu na środowisko, zgodnie z art. 4–9, przeprowadza się w odniesieniu do określonych w ust. 2–4 planów i programów, które potencjalnie mogą powodować znaczący wpływ na środowisko.
2.
Z zastrzeżeniem art. 3, ocenę wpływu na środowisko przeprowadza się w odniesieniu do wszystkich planów i programów,
a) które są przygotowane dla rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, energetyki, przemysłu, transportu, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, telekomunikacji, turystyki, planów zagospodarowania przestrzennego lub użytkowania gruntu i które ustalają ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję, dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 85/337/EWG; lub
b) które, ze względu na potencjalny wpływ na tereny, zostały uznane za wymagające oceny na podstawie art. 6 lub 7 dyrektywy 92/43/EWG.
3.
Plany i programy określone w ust. 2, określające użytkowanie małych obszarów na poziomie lokalnym oraz niewielkie modyfikacje planów i programów, określonych w ust. 2, wymagają oceny wpływu na środowisko tylko w przypadku, gdy Państwa Członkowskie stwierdzają, że mogą one potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko.
4.
Państwa Członkowskie ustalają, czy plany i programy inne niż określone w ust. 2 i które określają ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów, mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko.
5.
Państwa Członkowskie ustalają, czy plany i programy określone w ust. 3 i 4 mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko, poprzez rozpatrywanie każdej sprawy na zasadzie jednostkowych przypadków lub poprzez wyszczególnienie rodzajów planów i programów lub przez połączenie obu podejść.
W tym celu Państwa Członkowskie w każdym przypadku uwzględniają odpowiednie kryteria określone w załączniku II dla zapewnienia objęcia niniejszą dyrektywą planów i programów o potencjalnym znaczącym wpływie na środowisko.
6.
Przy badaniu jednostkowych przypadków oraz wyszczególnianiu rodzajów planów i programów, zgodnie z ust. 5, są konsultowane organy określone w art. 6 ust. 3.
7.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich wnioski, przyjęte zgodnie z ust. 5, zawierające uzasadnienie zwolnienia z wymogu dokonania oceny wpływu na środowisko zgodnie z art. 4–9, zostają podane do publicznej wiadomości.
8.
Następujące plany i programy nie podlegają niniejszej dyrektywie:
- plany i programy, których jedynym celem jest służenie obronie narodowej lub obronie cywilnej,
- plany i programy finansowe lub budżetowe.
9.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do planów i programów współfinansowanych w ramach bieżących poszczególnych okresów programowania [11] rozporządzeń Rady (WE) nr 1260/99 [12] i nr 1257/99 [13].
Artykuł 4
Obowiązki ogólne
1.
Oceny wpływu na środowisko, określona w art. 3, dokonuje się podczas przygotowania planu lub programu i przed jego przyjęciem lub poddaniem procedurze ustawodawczej.
2.
Wymagania niniejszej dyrektywy są brane pod uwagę w istniejących procedurach przyjmowania planów i programów w Państwach Członkowskich lub włączone do procedur ustanowionych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadku gdy plany i programy tworzą część hierarchii, Państwa Członkowskie, w celu uniknięcia powielania oceny, uwzględniają fakt, że oceny dokonuje się, zgodnie z niniejszą dyrektywą, na różnych poziomach hierarchii.
W celu, między innymi, uniknięcia powielania oceny, Państwa Członkowskie stosują art. 5 ust. 2 i 3.
Artykuł 5
Sprawozdanie dotyczące środowiska
1.
W przypadku gdy na mocy art. 3 ust. 1 wymagana jest ocena wpływu na środowisko, przygotowuje się sprawozdanie, w którym zostanie zidentyfikowany, opisany i oszacowany potencjalny znaczący wpływ na środowisko wynikający z realizacji planu lub programu oraz rozsądne rozwiązania alternatywne uwzględniające cele i geograficzny zasięg planu lub programu.
Informacje, które w tym celu mają być podane, są określone w załączniku I.
2.
Sprawozdanie dotyczące środowiska, przygotowane zgodnie z ust. 1, zawiera informacje, które mogą być racjonalnie wymagane, z uwzględnieniem obecnego stanu wiedzy i metod oceny, zawartości i poziomu szczegółowości planu lub programu, jego stadium w procesie podejmowania decyzji oraz zakresu, w jakim niektóre sprawy mogą zostać właściwiej ocenione na różnych etapach tego procesu, w celu uniknięcia powielania oceny.
3.
Odpowiednie dostępne informacje na temat wpływu na środowisko, wynikającego z planów i programów, oraz otrzymane na innych poziomach procesu decyzyjnego lub poprzez inne prawodawstwo wspólnotowe mogą być wykorzystywane do dostarczenia informacji określonych w załączniku I.
4.
Przy podejmowaniu decyzji w sprawie zakresu i poziomu szczegółowości informacji, jakie muszą być włączone do sprawozdania dotyczącego środowiska, konsultowane są organy określone w art. 6 ust. 3.
Artykuł 6
Konsultacje
1.
Projekt planu lub programu i sprawozdanie dotyczące środowiska przygotowane zgodnie z art. 5 zostają udostępnione organom określonym w ust. 3 niniejszego artykułu oraz społeczeństwu.
2.
Organy określone w ust. 3 oraz społeczeństwo określone w ust. 4 mają odpowiednio wczesną i realną możliwość, we właściwych ramach czasowych, wyrażenia swojej opinii o projektach planów i programów oraz towarzyszącym im sprawozdaniu dotyczącym środowiska przed przyjęciem planu lub programu lub poddaniem go procedurze ustawodawczej.
3.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy, które mają być konsultowane, a które ze względu na swoje szczególne obowiązki w dziedzinie środowiska są potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów.
4.
Państwa Członkowskie określą społeczeństwo do celów ust. 2, w tym społeczeństwo, którego dotyczy lub potencjalnie może dotyczyć proces decyzyjny w ramach niniejszej dyrektywy lub które ma interes prawny związany z wymienionymi decyzjami, w tym odpowiednie organizacje pozarządowe, takie jak organizacje promujące ochronę środowiska oraz pozostałe zainteresowane organizacje.
5.
Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe regulacje w zakresie konsultacji i informowania organów i społeczeństwa.
Artykuł 7
Konsultacje transgraniczne
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje, że realizacja planu lub programu przygotowywanego w odniesieniu do jego terytorium potencjalnie spowodować może znaczący wpływ na środowisko w innym Państwie Członkowskim, lub w przypadku gdy zażąda tego Państwo Członkowskie, które potencjalnie może być znacząco zagrożone, Państwo Członkowskie, na którego terytorium plan lub program jest przygotowywany, przed jego przyjęciem lub poddaniem procedurze ustawodawczej przesyła kopię projektu planu lub programu i odnośne sprawozdanie dotyczące środowiska do drugiego Państwa Członkowskiego.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie ma obowiązek wysłać kopię projektu planu lub programu oraz sprawozdanie dotyczące środowiska zgodnie z ust. 1, wskazuje drugiemu Państwu Członkowskiemu, czy zamierza prowadzić konsultacje przed przyjęciem planu lub programu bądź przed poddaniem go procedurze ustawodawczej, a jeżeli takie wskazanie ma miejsce, zainteresowane Państwa Członkowskie biorą udział w konsultacjach dotyczących potencjalnego transgranicznego wpływu na środowisko, wynikającego z realizacji planu lub programu, oraz środków przewidywanych w celu zmniejszenia lub eliminacji takiego wpływu.
W przypadku gdy tego rodzaju konsultacje mają miejsce, zainteresowane Państwa Członkowskie uzgadniają szczegółowe regulacje zapewniające, że w Państwie Członkowskim, które potencjalne może być znacząco zagrożone, organy określone w art. 6 ust. 3 i społeczeństwo określone w art. 6 ust. 4 są poinformowane i mają możliwość przekazania swoich opinii w rozsądnych ramach czasowych.
3.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie są zobowiązane na mocy niniejszego artykułu do wzięcia udziału w konsultacjach, na początku tego rodzaju konsultacji uzgadniają rozsądne ramy czasowe trwania konsultacji.
Artykuł 8
Podejmowanie decyzji
Sprawozdanie dotyczące środowiska przygotowane zgodnie z art. 5, opinie wyrażone zgodnie z art. 6 oraz wyniki konsultacji transgranicznych podjętych zgodnie z art. 7 uwzględnia się w czasie przygotowania planu lub programu oraz przed jego przyjęciem lub poddaniem procedurze ustawodawczej.
Artykuł 9
Informacje o decyzji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w razie przyjęcia planu lub programu powiadamia się organy określone w art. 6 ust. 3, społeczeństwo i każde Państwo Członkowskie, z którym prowadzono konsultacje zgodnie z art. 7, jak również udostępnia się im następujące dokumenty:
a) plan lub program w formie przyjętej;
b) oświadczenie podsumowujące, w jaki sposób aspekty środowiskowe zostały wzięte pod uwagę w planie lub programie oraz w jaki sposób sprawozdanie dotyczące środowiska, przygotowane zgodnie z art. 5, opinie wyrażone zgodnie z art. 6 i wyniki konsultacji podjętych zgodnie z art. 7 zostały uwzględnione zgodnie z art. 8, jak również uzasadnienie wyboru planu lub programu w formie przyjętej, w świetle innych rozpatrywanych rozsądnych rozwiązań alternatywnych; oraz
c) przyjęte środki dotyczące monitoringu, zgodnie z art. 10.
2.
Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe regulacje w odniesieniu do informacji określonych w ust. 1.
Artykuł 10
Monitoring
1.
Państwa Członkowskie monitorują znaczący wpływ na środowisko, wynikający z realizacji planów i programów, aby, między innymi, określić na wczesnym etapie nieprzewidziany niepożądany wpływ oraz aby mieć możliwość podjęcia odpowiedniego działania naprawczego.
2.
W celu przestrzegania ust. 1 można wykorzystywać, stosownie do potrzeb, istniejące systemy monitoringu w celu uniknięcia powielania monitoringu.
Artykuł 11
Powiązanie z innym prawodawstwem wspólnotowym
1.
Ocena wpływu na środowisko dokonywana w ramach niniejszej dyrektywy nie ma wpływu na jakiekolwiek wymogi w ramach dyrektywy 85/337/EWG i na żadne inne wymogi prawodawstwa wspólnotowego.
2.
W przypadku planów i programów, dla których obowiązek dokonania oceny wpływu na środowisko wynika jednocześnie z niniejszej dyrektywy i innego prawodawstwa wspólnotowego, Państwa Członkowskie mogą zapewnić skoordynowane lub wspólne procedury spełniające wymagania odnośnego prawodawstwa wspólnotowego w celu, między innymi, uniknięcia powielania oceny.
3.
W przypadku planów i programów współfinansowanych przez Wspólnotę Europejską oceny wpływu na środowisko zgodnie z niniejszą dyrektywą dokonuje się zgodnie z odpowiednimi przepisami prawodawstwa wspólnotowego.
Artykuł 12
Informacja, sprawozdawczość i przegląd
1.
Państwa Członkowskie i Komisja wymieniają informacje na temat doświadczenia nabytego w trakcie stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że sprawozdania dotyczące środowiska są odpowiedniej jakości, w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, i powiadamiają Komisję o środkach podejmowanych w odniesieniu do jakości tych sprawozdań.
3.
Przed dniem 21 lipca 2006 r. Komisja prześle do Parlamentu Europejskiego i Rady pierwsze sprawozdanie dotyczące stosowania i skuteczności niniejszej dyrektywy.
W celu dalszego uwzględniania wymogów ochrony środowiska, zgodnie z art. 6 Traktatu oraz biorąc pod uwagę doświadczenie nabyte w trakcie stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich, łącznie z tego rodzaju sprawozdaniem przekazane zostaną, stosownie do potrzeb, wnioski w sprawie wprowadzenia zmian do niniejszej dyrektywy.
W szczególności Komisja rozważy możliwość rozszerzenia zakresu stosowania niniejszej dyrektywy na inne obszary/sektory oraz inne rodzaje planów i programów.
Nowe sprawozdania dotyczące wykonania będą przygotowywane co siedem lat.
4.
Komisja składa sprawozdanie dotyczące powiązań między niniejszą dyrektywą a rozporządzeniem (WE) nr 1260/1999 i nr 1257/1999, z dużym wyprzedzeniem w stosunku do upływu okresów programowania, przewidzianych w wymienionych rozporządzeniach, mając na względzie zapewnienie spójnego podejścia w odniesieniu do niniejszej dyrektywy i późniejszych rozporządzeń Wspólnoty.
Artykuł 13
Wykonanie dyrektywy
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 21 lipca 2004 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
3. Obowiązek określony w art. 4 ust. 1 ma zastosowanie w odniesieniu do planów i programów, dla których pierwszy formalny akt przygotowawczy ma miejsce po dacie określonej w ust. 1. Plany i programy, na podstawie których sporządzany jest pierwszy formalny akt przygotowawczy przed tą datą i które zostają przyjęte lub poddane procedurze ustawodawczej w okresie dłuższym niż 24 miesiące po tej dacie, podlegają obowiązkowi określonemu w art. 4 ust. 1, chyba że Państwa Członkowskie podejmą decyzję na podstawie jednostkowych przypadków, iż jest to niewykonalne, i powiadomią o swojej decyzji społeczeństwo.
4.
Przed dniem 21 lipca 2004 r. Państwa Członkowskie przekazują Komisji, w uzupełnieniu do informacji o środkach określonych w ust. 1, oddzielne informacje o rodzajach planów i programów, które, zgodnie z art. 3, na mocy niniejszej dyrektywy podlegają ocenie wpływu na środowisko.
Komisja przekazuje te informacje Państwom Członkowskim.
Informacje te uaktualniane są na bieżąco.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 czerwca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 92/23/EWG odnoszącą się do opon pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz ich instalowania
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 21 marca 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, powinny zostać przyjęte odpowiednie środki.
(2) Dyrektywa Rady 92/23/EWG z dnia 31 marca 1992 r. odnosząca się do opon pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz ich instalowania [4] jest jedną z odrębnych dyrektyw objętych wspólnotową procedurą homologacji wprowadzoną dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5]; przepisy dyrektywy 70/156/EWG dotyczące układów, części oraz oddzielnych zespołów technicznych pojazdów silnikowych będą w ten sposób stosowały się do niniejszej dyrektywy.
(3) Do celów wykonania w szczególności art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG, każda odrębna dyrektywa powinna zawierać, w Załączniku do niej, dokument informacyjny oraz dokument homologacyjny sporządzony zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy 709/156/EWG do celu skomputeryzowania homologacji; dokument homologacyjny ustalony w dyrektywie 92/23/EWG musi być dlatego zmieniony.
(4) Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 92/97/EWG z dnia 10 listopada 1992 r., zmieniającej dyrektywę 70/157/EWG odnoszącą się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych [6], stwierdza, że każde kolejne działanie podejmowane w szczególności w celu pogodzenia wymagań dotyczących bezpieczeństwa z potrzebą ograniczenia hałasu pochodzącego z kontaktu między oponami a powierzchnią drogi, będzie przyjęte na podstawie wniosku Komisji, która będzie brała pod uwagę badania i analizę przeprowadzoną w związku tym źródłem hałasu.
(5) Została opracowana realistyczna, powtarzalna metoda, umożliwiająca zmierzenie hałasu pochodzącego z kontaktu między oponami a powierzchnią drogi; na podstawie tej nowej metody pomiaru, prowadzono badania, w celu określenia wartości liczbowej dla poziomu dźwięku, przedstawiającej poziom hałasu pochodzącego z kontaktu między oponą a powierzchnią drogi, który jest wytwarzany z wielu typów opon zainstalowanych w różnych typach pojazdów silnikowych.
(6) Musi być potwierdzone, przy ustalaniu wymagań dotyczących hałasu toczenia opony, że opony te są wyprodukowane zgodnie z parametrami odnoszącymi się do bezpieczeństwa i ochrony środowiska i że ograniczenie jednego parametru może wpłynąć na inne parametry; powinno być także potwierdzone, przy ustalaniu wymagań dotyczących hałasu pochodzącego z toczenia opony, że ma miejsce rozwój międzynarodowych norm odnoszących się do powierzchni dróg podjęty przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) oraz wymagań trwałości i bezpieczeństwa odnoszących się do opon, określonych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych.
(7) Dyrektywa 92/23/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/23/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
"Homologacja EWG części", "homologacja typu EWG" oraz "homologacja EWG" powinny zostać zastąpione w każdym przypadku terminem "homologacja typu WE";
2. w art. 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— "opona" oznacza każdą nową oponę pneumatyczną w tym oponę zimową z otworami na kolce, w postaci wyposażenia pierwotnego lub wymiennego, przeznaczoną do instalowania w pojazdach, do których stosuje się dyrektywa 70/156/EWG.
Ta definicja nie obejmuje zimowych opon z kolcami;"
3. dodaje się artykuł 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
1.
Wymagania określone w załączniku V stosują się do opon, przeznaczonych do instalowania w pojazdach używanych w dniu 1 lub po dniu 1 października 1980 r.
2.
Wymagania określone w załączniku V nie stosują się do:
a) opon, których prędkość znamionowa jest mniejsza niż 80 km/godz.;
b) opon, których nominalna średnica obręczy nie przekracza 254 mm lub więcej (lub kodu 10) lub wynosi 635 mm lub więcej (kod 25);
c) opon zapasowych do czasowego zastosowania typu T określonych w ppkt 2.3.6 załącznika II;
d) opon przeznaczonych tylko do instalowania w pojazdach zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 1 października 1980 r.";
4. artykut.
2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji typu WE, zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku I, wszystkim typom opon, które spełniają wymagania załącznika II i przyznają im numer homologacji, określony w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji typu WE, zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku I, wszystkim typom opon, które spełniają wymagania załącznika V i przyznają im numer homologacji, określony w załączniku I.
3.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji typu WE, wszystkim pojazdom ze względu na ich opony zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku III, jeżeli te opony (w tym zapasowe opony, jeżeli występują) spełnią wymagania załącznika II i wymagania dotyczące pojazdów ustanowione w załączniku IV oraz przyznają każdemu z tych pojazdów numer homologacji, określony w załączniku III";
5. wykaz załączników i załączniki zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy;
6. dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
1.
Od dnia 4 lutego 2003 r., Państwa Członkowskie nie mogą:
a) odmawiać udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji dla typu pojazdu lub typu opony; lub
b) zabraniać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji pojazdów oraz sprzedaży, wprowadzenia do eksploatacji lub używania opon,
z przyczyn odnoszących się do opon i ich instalowania w nowych pojazdach, jeżeli te pojazdy lub opony spełniają wymagania ustanowione w niniejszej dyrektywie, zmienionej dyrektywą 2001/43/WE [8].
2.
Od dnia 4 sierpnia 2003 r., Państwa Członkowskie nie mogą już udzielać homologacji typu WE i odmawiają udzielania krajowej homologacji typu dla tych typów opon, które są objęte zakresem niniejszej dyrektywy i które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2001/43/WE.
3.
Od dnia 4 lutego 2004 r., Państwa Członkowskie nie mogą już udzielać homologacji typu WE lub krajowej homologacji dla typu pojazdu, z przyczyn odnoszących się do ich opon lub ich instalowania, jeżeli wymagania niniejszej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2001/43/WE, nie zostają spełnione.
4.
Od dnia 4 lutego 2005 r., Państwa Członkowskie:
a) uznają świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom, zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG, za już nieważne, do celów art. 7 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, jeśli wymagania niniejszej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2001/43/WE, nie zostają spełnione; oraz
b) odmawiają rejestracji lub zakazują sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji nowych pojazdów, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2001/43/WE.
5.
Od dnia 1 października 2009 r., przepisy niniejszej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2001/43/WE, stosuje się, do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/WE, do wszystkich typów opon, które objęte są zakresem niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem opon klasy C1d i C1e, do których są stosowane odpowiednio od dnia 1 października 2010 r. i od dnia 1 października 2011 r."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 4 sierpnia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy najpóźniej od dnia 4 lutego 2003 r.
2.
Przepisy, określone w ust. 1 przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Najpóźniej do dnia 4 sierpnia 2003 r., zostanie przyjęta zmiana do dyrektywy 92/23/EWG zgodnie z procedurą, określoną w art. 4 ust. 2 w celu wprowadzenia badań przyczepności opon.
2.
W świetle doświadczeń uzyskanych przy wprowadzaniu wartości dopuszczalnych poziomów hałasu opon, Komisja w ciągu 36 miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące tego czy i w jakim zakresie postęp techniczny mógłby bez naruszania wymogów bezpieczeństwa umożliwić wprowadzenie wartości dopuszczalnych wskazanych w ppkt 4.2.1. kolumny B i C załącznika V do dyrektywy 92/23/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Na podstawie powyższego sprawozdania, Komisja w ciągu 12 miesięcy zaproponuje zmianę dyrektywy 92/23/EWG, do celów wprowadzenia przepisów związanych z bezpieczeństwem, ochroną środowiska oraz z oporem toczenia opon.
Artykuł 4
1.
Komisję wspomagana jest przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego powołany na mocy art. 13 dyrektywy 70/156/EWG, zwany dalej "Komitetem".
2.
W każdym przypadku, gdy dokonane jest odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2001/44/WE
z dnia 15 czerwca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł oraz w odniesieniu do podatku od wartości dodanej i podatków akcyzowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93 i 94,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istniejące uregulowania dotyczące wzajemnej pomocy przy windykacji wymienione w dyrektywie 76/308/EWG [4] należy zmodyfikować, aby sprostać zagrożeniom dla interesów finansowych Wspólnoty i Państw Członkowskich oraz dla rynku wewnętrznego wynikających z nadużyć finansowych.
(2) W kontekście rynku wewnętrznego wspólnotowe i narodowe interesy finansowe, które w coraz większym stopniu zagrażają nadużycia finansowe, należy chronić tak, aby lepiej gwarantować konkurencyjność i neutralność fiskalną rynku wewnętrznego.
(3) W celu lepszego zabezpieczenia interesów finansowych Państw Członkowskich oraz neutralności rynku wewnętrznego roszczenia dotyczące niektórych podatków od dochodu i kapitału oraz podatków od składek ubezpieczeniowych należy włączyć w zakres wzajemnej pomocy przewidzianej dyrektywą 76/308/EWG.
(4) W celu umożliwienia bardziej wydajnych i skutecznych windykacji roszczeń, w odniesieniu, do których złożono wniosek o windykację, instrument umożliwiający egzekucję roszczenia powinien z zasady być traktowany jako instrument Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę organ współpracujący.
(5) Wykorzystanie wzajemnej pomocy dla windykacji nie może być oparte, poza przypadkami wyjątkowymi, na korzyściach finansowych lub procencie od uzyskanych wyników, lecz Państwa Członkowskie powinny być w stanie uzgodnić zasady wynagrodzenia, gdy windykacja stwarza specjalne problemy.
(6) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [5].
(7) Dyrektywę 76/308/EWG należy zatem odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 76/308/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń."
.
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich roszczeń związanych z:
a) refundacjami, interwencjami i innymi środkami stanowiącymi część całościowego lub częściowego systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w tym z sumami do pobrania w związku z tymi działaniami;
b) opłatami i innymi obciążeniami przewidzianymi w ramach wspólnej organizacji rynku dla sektora cukrowego;
c) należnościami przywozowymi;
d) należnościami wywozowymi;
e) podatkiem od wartości dodanej;
f) akcyzą od:
- przetworzonego tytoniu,
- alkoholu i napojów alkoholowych,
- olejów mineralnych;
g) podatkami od dochodu i kapitału;
h) podatkami od składek ubezpieczeniowych;
i) odsetkami, karami i grzywnami administracyjnymi oraz kosztami ubocznymi roszczeń określonych w lit. a)–h), z wyłączeniem wszelkich sankcji o charakterze karnym ustalonych przez prawa obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma władza, do której kierowany jest wniosek.".
3.
W art. 3 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "należności przywozowe" oznaczają cła i opłaty o skutku równoważnym w przywozie oraz opłaty przywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub w przepisach szczególnych mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych,
— "należności wywozowe" oznaczają cła i opłaty o skutku równoważnym w wywozie oraz opłaty wywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub w przepisach szczególnych mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych,
— "podatki od dochodu i kapitału" oznaczają te wymienione w art. 1 ust. 3 dyrektywy 77/799/EWG [6], rozumianym w połączeniu z art. 1 ust. 4 tej dyrektywy,
— "podatki od składek ubezpieczeniowych"
Dyrektywa 2001/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 czerwca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 137 ust. 2 Traktatu przewiduje, że Rada może przyjąć, w drodze dyrektyw, minimalne wymogi zachęcające do wprowadzania ulepszeń, szczególnie w środowisku pracy, w celu zapewnienia lepszego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.
(2) Na mocy wymienionego artykułu dyrektywy takie muszą unikać nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń w sposób, który mógłby powstrzymać zakładanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(3) Poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy stanowi cel, który nie może zostać podporządkowany wyłącznie względom ekonomicznym.
(4) Zgodność z minimalnymi wymaganiami stworzonymi w celu zapewnienia wyższych norm zdrowia i bezpieczeństwa przy używaniu sprzętu roboczego przewidzianego do tymczasowej pracy na wysokości jest kluczowa dla zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
(5) Przepisy przyjęte na mocy art. 137 ust. 2 Traktatu nie stanowią przeszkody dla jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego w utrzymaniu lub wprowadzeniu bardziej surowych środków ochrony warunków pracy zgodnych z Traktatem.
(6) Praca na wysokości może narazić pracowników na szczególnie wysokie ryzyko dla ich zdrowia i bezpieczeństwa, w szczególności na upadek z wysokości i inne poważne wypadki przy pracy, które stanowią dużą część wszystkich wypadków, szczególnie śmiertelnych.
(7) Osoby prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek i pracodawcy, w przypadku gdy sami prowadzą działalność zawodową i osobiście używają sprzętu przeznaczonego do wykonania tymczasowej pracy na wysokości, mogą wpływać na zdrowie i bezpieczeństwo zatrudnionych.
(8) Dyrektywa Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wprowadzenia w życie minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscach tymczasowych lub ruchomych budów (ósma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [4] nakłada na te kategorie osób obowiązek przestrzegania między innymi art. 4 i załącznika I do dyrektywy 89/655/EWG [5].
(9) Każdy pracodawca, który zamierza przeprowadzić tymczasowe prace na wysokości, powinien wybrać sprzęt zapewniający właściwą ochronę przed ryzykiem upadku z wysokości.
(10) Zasadniczo środki ochrony zbiorowej zapobiegające upadkowi zapewniają lepsze zabezpieczenie niż środki ochrony osobistej.
Wyborowi i używaniu sprzętu właściwego dla każdego szczególnego miejsca budowy, zapobiegającego i eliminującego ryzyko, gdzie stosowne, powinno towarzyszyć specjalistyczne szkolenie i dodatkowe badanie.
(11) Drabiny, rusztowania i liny stanowią sprzęt najczęściej używany w wykonywaniu tymczasowych prac na wysokości, a bezpieczeństwo i zdrowie pracowników zaangażowanych do tego typu prac w znaczącej mierze zależy od ich właściwego użycia; najbezpieczniejszy sposób, w jaki sprzęt ten może być użyty przez pracowników musi dlatego zostać określony; odpowiednie specjalistyczne przeszkolenie pracowników jest zatem wymagane.
(12) Niniejsza dyrektywa jest najbardziej właściwym środkiem dla osiągnięcia zamierzonych celów i nie wykracza poza to, co jest do osiągnięcia niezbędne.
(13) Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kierunku tworzenia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(14) Państwom Członkowskim należy stworzyć możliwość skorzystania z okresu przejściowego w celu wzięcia pod uwagę szczególnych problemów, na jakie mogą napotkać małe i średnie przedsiębiorstwa,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst załączony do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II do dyrektywy 89/655/EWG.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia warunków niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 19 lipca 2004 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W zakresie wprowadzenia w życie sekcji 4 Załącznika Państwa Członkowskie mają prawo skorzystać z okresu przejściowego, nie dłuższego niż dwa lata od daty wskazanej w pierwszym akapicie, w celu uwzględnienia różnych sytuacji, które mogą wyniknąć z praktycznego wykonania niniejszej dyrektywy, w szczególności przez małe i średnie przedsiębiorstwa.
2.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Sposoby określenia takiego odniesienia zostaną ustanowione przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji przepisy prawa krajowego, które już przyjęły lub przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/46/WE
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 95/53/WE ustalającą zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt, a także zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 96/25/WE, 1999/29/WE w sprawie żywienia zwierząt
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Bezpieczeństwo produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt stanowi główny priorytet, konieczne jest do zapewnienia bezpieczeństwa produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt włączanych do obrotu we Wspólnocie.
Dyrektywa Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalająca zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt [4] przyczynia się do osiągnięcia tego celu.
(2) Dyrektywa Rady 74/63/EWG zostaje uchylona zgodnie z art. 16 dyrektywy Rady 1999/29/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie substancji i produktów niepożądanych w żywieniu zwierząt [5].
W związku z tym należy zmienić odniesienia do dyrektywy 74/63/EWG zgodnie z tabelą załącznika IV do dyrektywy 1999/29/WE.
(3) W odniesieniu do obrotu produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt konieczna jest harmonizacja definicji zastosowanych w dyrektywie 70/524/EWG [6], 95/53/WE oraz 96/25/WE [7], w sektorze żywienia zwierząt.
(4) Ostatnio zdarzyły się dwa przypadki poważnego skażenia dioksynami produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt.
Biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte w tych dwóch przypadkach, konieczne jest udoskonalenie procedur stosowanych w przypadkach, gdy produkt przeznaczony do żywienia stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt czy też środowiska naturalnego lub gdy wykryte zostają pewne przypadki naruszenia dyrektywy 1999/29/WE.
Celem jest osiągnięcie w ten sposób poprawy zarządzania ryzykiem, które wykluczałoby je i zapewniało poziom bezpieczeństwa zdrowia ludzi i zwierząt, a także środowiska, o którym stanowi rozporządzenie Wspólnoty w sprawie żywienia zwierząt, a z drugiej strony nie umniejszało znaczenia tego rodzaju specjalnych procedur na skutek ich systematycznego stosowania w przypadku drobnych problemów.
(5) Kontrola Komisji przeprowadzona w następstwie skażenia dioksynami pasz i łańcucha pokarmowego ujawniła, że Państwa Członkowskie napotykały trudności podczas zarządzania w tego rodzaju nadzwyczajnej sytuacji kryzysowej.
W świetle zdobytych doświadczeń, a także celem zapewnienia, że zarządzanie poważnymi zagrożeniami z udziałem produktu żywienia zwierząt daje równoważne gwarancje efektywności w całej Wspólnocie, konieczne jest wprowadzenie przepisów wymagających, aby Państwa Członkowskie posiadały operacyjne plany gotowości na wypadek doraźnych sytuacji w sektorze żywienia zwierząt.
(6) W przypadku gdy we Wspólnocie ma miejsce poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt odnośnie do produktów żywienia zwierząt, a także jeśli takie niebezpieczeństwo nie może zostać w zadowalającym stopniu opanowane przez dane Państwo(-a) Członkowskie, niezbędne staje się podjęcie przez Komisję wszelkich niezbędnych środków ostrożności, a zwłaszcza posiadanie przez nią uprawnień do zawieszenia obrotu wewnątrz Wspólnoty lub też wywozu produktów żywienia zwierząt z całego terytorium danych Państw Członkowskich lub ich części lub też do ustanowienia specjalnych wymagań w stosunku do odnośnych produktów lub substancji.
(7) Dyrektywa 1999/29/WE ustala maksymalne dozwolone poziomy niektórych niepożądanych substancji i produktów zarówno w materiałach paszowych, jak i w samych paszach.
(8) Utworzony już został system umożliwiający informowanie Państw Członkowskich przez podmioty gospodarcze na wszystkich etapach łańcucha wytwarzania pasz o niektórych przypadkach niezgodności z zasadami dotyczącymi niepożądanych produktów i substancji.
W związku ze zdobytymi doświadczeniami i podobnymi uzgodnieniami, o których stanowią zasady Wspólnoty, o ogólnym bezpieczeństwie produktów należy udoskonalić i rozszerzyć niniejszy system tak, aby można było stosować go we wszystkich przypadkach, kiedy podmiot gospodarczy stwierdzi, że produkt przeznaczony do żywienia zwierząt stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt czy też środowiska naturalnego.
(9) Obecnie istnieje obowiązek informowania pozostałych Państw Członkowskich i Komisji o prawdopodobieństwie wysłania do innych Państw Członkowskich partii materiałów paszowych lub pasz, które nie mieszczą się w granicach maksymalnych poziomów niepożądanych produktów lub substancji.
(10) Konieczne jest włączenie tego systemu szybkiej wymiany informacji do dyrektywy 95/53/WE i ustanowienie standardowych procedur jego funkcjonowania tak, aby mógł on funkcjonować w przyszłości we wszystkich przypadkach powstania zagrożenia dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub ochrony środowiska, a także w celu poprawy funkcjonowania systemu inspekcji jako całości.
Celem uproszczenia i wzmocnienia efektywności system powinien znaleźć zastosowanie także tam, gdzie Państwo Członkowskie odmawia wpuszczenia produktu z kraju trzeciego podczas inspekcji przy wwozie.
Niniejsze procedury mogłyby po dokonaniu pewnych zmian być takie same jak te, które zostały ustanowione dla potrzeb wymiany informacji w sytuacjach doraźnych zgodnie z dyrektywą Rady 92/59/WE z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktu [8].
(11) Nie jest możliwe sporządzenie wykazu wszystkich potencjalnie niebezpiecznych zanieczyszczeń pochodzenia biologicznego lub chemicznego, które mogą zaistnieć na skutek wypadku lub sprzecznych z prawem działań i mogą wpłynąć na produkt przeznaczony do żywienia zwierząt.
(12) Należy uwzględnić ryzyko wynikające z zagrożeń, jakie niesie ze sobą niewłaściwe etykietowanie, obchodzenie się przy przeładunku, transporcie, przechowywaniu lub przetwórstwie.
(13) Celem poprawy efektywności systemu kontroli oraz istotnych działań związanych z jej przeprowadzaniem w przypadku gdy zachodzi podejrzenie skażenia stanowiącego poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt czy stanu środowiska naturalnego, należy wymagać od Państw Członkowskich weryfikacji charakteru oraz rozmiaru skażenia, a także podjęcia wszelkich wysiłków celem zidentyfikowania ich pochodzenia w celu wykrycia wszelkich innych ewentualnie możliwych skażeń.
(14) Dyrektywa 95/53/WE wymaga, aby Państwa Członkowskie składały Komisji informacje o wynikach inspekcji przeprowadzonych każdego roku, po raz pierwszy przed dniem 1 kwietnia 2000 r.
Ustalono także, że sprawozdania te będą wykorzystane przez Komisję do przygotowania i złożenia zbiorczego sprawozdania podsumowującego na temat inspekcji przeprowadzonych na szczeblu wspólnotowym wraz z propozycją w sprawie skoordynowanych programów inspekcji na następny rok.
Informacje dotyczące skażeń wpływających na bezpieczeństwo produktu przeznaczonego do żywienia zwierząt rozpatrywane są przez Państwa Członkowskie oraz Komisję przy ustalaniu priorytetów rocznego skoordynowanego programu prowadzenia inspekcji.
Wszystkie informacje zebrane w sprawie zagrożeń zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt i stanu środowiska naturalnego odnoszące się do obrotu i wykorzystania produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt można lepiej analizować, jeśli są dostarczane w sposób, który został poddany harmonizacji i standaryzacji.
(15) Biorąc pod uwagę powyższe, należy zmienić dyrektywy: 95/53/WE, 70/524/EWG, 96/25/WE oraz 1999/29/WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 95/53/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera a) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— dyrektywa Rady 1999/29/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie substancji i produktów niepożądanych w żywieniu zwierząt [9].";
b) litera e) otrzymuje brzmienie:
"e) "produkt przeznaczony do żywienia zwierząt"; lub "produkt";: pasze zwierzęce lub inne substancje stosowane w żywieniu zwierząt;";
c) litera h) otrzymuje brzmienie:
"h) "włączanie do obrotu"; lub "obrót";: posiadanie wszelkiego rodzaju produktu przeznaczonego do żywienia zwierząt w celu sprzedaży, łącznie z oferowaniem do sprzedaży lub wszelkiej innej formy przekazania, nieodpłatnie lub odpłatnie stronom trzecim, a także sprzedaż i inne formy samego przekazania.";
2) po art. 4 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Państwa Członkowskie opracowują operacyjne plany gotowości określające środki działania, jakie mają być niezwłocznie wdrożone w przypadku stwierdzenia, że produkt przeznaczony do żywienia zwierząt stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub stanu środowiska naturalnego, a także wyszczególniające uprawnienia i obowiązki oraz kanały przekazywania informacji.
O ile stosowne, Państwa Członkowskie wprowadzają poprawki do tychże planów, zwłaszcza w świetle zmian w organizacji służb inspekcji i zdobytych doświadczeń, łącznie z tymi, jakie zostały zebrane podczas ćwiczeń symulacyjnych.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sporządzone przez siebie operacyjne plany gotowości, a także wszelkie ewentualnie wprowadzone zmiany.
3.
Komisja bada plany i proponuje zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu wszelkie zmiany, które byłyby pomocne w zapewnieniu przez dane Państwo Członkowskie równoważnych gwarancji efektywności.
Aby osiągnąć ten cel, gdzie konieczne, Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, może wydać wytyczne celem dokonania harmonizacji planów gotowości.";
3) artykuł 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia mogą w miejscu przeznaczenia sprawdzić zgodność produktów z przepisami art. 2 ust. 1 lit. a) za pomocą wyrywkowych kontroli niemających charakteru dyskryminacyjnego.
W szczególności, a także tylko w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia tego rodzaju wyrywkowych kontroli, Państwo Członkowskie może zwrócić się do operatorów o zgłaszanie do tych właściwych władz faktu przybycia produktów.
Państwa Członkowskie informują Komisję o tym, że skorzystały z tego środka.";
4) artykuł 13 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— unieszkodliwiając produkty tam, gdzie jest to odpowiednie,";
5) artykuł 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"W przypadkach zniszczenia, wykorzystania do innych celów, odesłania do kraju pochodzenia lub unieszkodliwienia produktów, przewidzianych w art. 13 ust. 1, Państwo Członkowskie przeznaczenia powinno bezzwłocznie skontaktować się z państwem wysyłającym.
To ostatnie powinno podjąć wszelkie niezbędne środki działania i powiadomić Państwo Członkowskie przeznaczenia o charakterze i wyniku przeprowadzonych inspekcji, o podjętych decyzjach i ich uzasadnieniu.";
6) po art. 15 dodaje się następującą sekcję:
"Sekcja 3a
Klauzula ochronna
Artykuł 15a
1.
Jeśli z powodu produktu przeznaczonego do żywienia zwierząt w jednym lub większej liczbie Państw Członkowskich pojawia się problem, który prawdopodobnie może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub stanu środowiska naturalnego i nie może on zostać opanowany w sposób zadowalający za pomocą środków działania podjętych przez dane Państwo(-a) Członkowskie, Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23a, ze swojej własnej inicjatywy lub też na wniosek Państwa Członkowskiego powinna natychmiast, w zależności od powagi sytuacji, przyjąć następujące środki:
- zawiesić włączanie do obrotu wewnątrz Wspólnoty wykorzystania do żywienia zwierząt a także wywozu do państw trzecich produktów z całego lub części terytorium danych Państw Członkowskich lub z jednego lub większej liczby zakładów położonych na terytorium Wspólnoty, lub też
- ustalić specjalne warunki wprowadzania do obrotu we Wspólnocie, wykorzystania do żywienia zwierząt, a także wywozu do państw trzecich produktów z całego lub części terytorium danych Państw Członkowskich lub z jednego lub większej liczby zakładów położonych na terytorium Wspólnoty.
2.
Jednakże w sytuacjach kryzysowych Komisja może tymczasowo przyjąć środki określone w ust. 1 po konsultacji z danymi Państwami Członkowskimi i po poinformowaniu innych Państw Członkowskich.
Przedkłada ona daną sprawę na forum Stałego Komitetu ds. Pasz, ustanowionego na mocy art. 1 decyzji 70/372/EWG [10] w ciągu dziesięciu dni roboczych celem zasięgnięcia jego opinii zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23a pod kątem rozszerzenia, zmiany lub uchylenia tychże środków.
Jeśli Państwo Członkowskie oficjalnie poinformuje Komisję o potrzebie podjęcia środków ochronnych oraz jeśli Komisja nie ma możliwości stosowania środków określonych w ust. 1, to dane Państwo Członkowskie może przyjąć tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do wykorzystania lub włączenia do obrotu.
Jeśli dane Państwo Członkowskie przyjmie takie środki, powinno ono natychmiast poinformować o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Komisja zwraca się z zapytaniem do Stałego Komitetu ds. Pasz w ciągu dziesięciu dni roboczych celem zasięgnięcia jego opinii zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23a pod kątem rozszerzenia, zmiany lub uchylenia tymczasowych środków ochronnych podjętych przez dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 15b
Komisja informuje Parlament Europejski o środkach podjętych na podstawie art. 9a i 15a."
;
7) po art. 16 dodaje się rozdział w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ IIIA
SYSTEM INFORMACJI O ZAGROŻENIACH ZWIĄZANYCH Z PASZAMI
Artykuł 16a
Państwa Członkowskie nakazują, aby osoby odpowiedzialne za przedsiębiorstwo miały obowiązek natychmiastowego informowania właściwych władz danego Państwa Członkowskiego o posiadaniu dowodów na to, że dana partia produktów żywienia zwierząt, która została wwieziona na terytorium Wspólnoty z państwa trzeciego lub też włączona do obrotu, a którą mają w posiadaniu lub na własność:
- przekracza maksymalne poziomy ustalone w sekcji A załącznika II do dyrektywy 1999/29/WE, powyżej których danego produktu nie można podawać zwierzętom jako paszy czy też mieszać go z innymi produktami przeznaczonymi do żywienia zwierząt, albo też
- nie jest zgodny z jednym z pozostałych przepisów, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, oraz z powodu tejże niezgodności, mając na uwadze cel, do jakiego została przeznaczona, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt i stanu środowiska.
Osoby odpowiedzialne za zakłady przedstawiają wszystkie szczegóły umożliwiające precyzyjną identyfikację odnośnych produktów lub partii produktów, a także możliwie jak najpełniejszy opis zagrożenia, jakie stanowi dany produkt czy produkty oraz wszelkie informacje umożliwiające odtworzenie miejsca pochodzenia produktu czy produktów.
Informują one właściwe władze danego Państwa Członkowskiego także o działaniach, wraz z ich opisem celem zapobieżenia powstaniu zagrożenia dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt i stanu środowiska.
Państwa Członkowskie ustalają takie same wymagania dotyczące informacji o zagrożeniu, jakie stwarzają dane produkty przeznaczone do żywienia zwierząt w stosunku do prowadzących monitoring zdrowia gospodarstw takich jak te określone w art. 10 dyrektywy Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego [11] oraz do osób odpowiedzialnych za laboratoria wykonujące badania.
Tam, gdzie stosowne, właściwe władze stosują przepisy art. 3, 11 lub 13.
Artykuł 16b
1.
Gdy na podstawie analizy dostępnych czynników ryzyka właściwe władze danego Państwa Członkowskiego posiadają informacje wskazujące na to, że dana przesyłka produktu czy produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt i stanu środowiska naturalnego, dokonują weryfikacji otrzymanych informacji oraz, tam gdzie stosowne, zapewniają podjęcie koniecznych środków, aby dana przesyłka nie została wykorzystana do żywienia zwierząt, została umieszczona pod nadzorem, a także aby niezwłocznie przeprowadzić dochodzenie dotyczące:
- rodzaju zagrożenia oraz, tam gdzie stosowne, poziomu niepożądanych substancji,
- ewentualnego źródła niepożądanych substancji lub zagrożenia,
celem przeprowadzenia bardziej dokładnej oceny ryzyka.
Gdzie sytuacja tego wymaga, ocenę ryzyka można rozszerzyć na inne przesyłki tego samego produktu lub innych produktów w łańcuchu paszowym i żywieniowym, który może zawierać niepożądane substancje lub w zakresie, w jakim takie ryzyko może istnieć, przy uwzględnieniu domieszki niepożądanych substancji w innych produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt i możliwego powtórnego wprowadzenia niebezpiecznych produktów do łańcucha paszowego.
2.
Jeżeli istnienie poważnego ryzyka zostaje potwierdzone zgodnie z ust. 1, dane Państwa Członkowskie zapewniają, aby ostateczne przeznaczenie danej przesyłki zawierającej niepożądane substancje łącznie z przeprowadzeniem ewentualnej dekontaminacji, a także wszelkie dalsze działania celem jej unieszkodliwienia, ponownego przetworzenia czy zniszczenia nie miało szkodliwych następstw w stosunku do zdrowia ludzi, zwierząt i stanu środowiska naturalnego, a także, tam gdzie to możliwe, w przypadku obecności tych substancji niepożądanych lub rozprzestrzenienia się ryzyka ich obecności na inne przesyłki czy też przeniknięcia do łańcucha paszowego lub żywieniowego niezwłocznie dokonują one identyfikacji i umieszczenia pod kontrolą innych przesyłek produktów uznanych za stanowiące zagrożenie, a także, o ile stosowne, dokonują identyfikacji żywych zwierząt żywionych niebezpiecznymi produktami oraz wprowadzają środki, o których stanowi dyrektywa 96/23/WE, lub w przypadku innych odnośnych przepisów Wspólnoty w zakresie zdrowia zwierząt lub bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego zapewniają koordynację między odnośnymi służbami inspekcji w celu uniknięcia włączenia do obrotu produktów stanowiących zagrożenie, a także zapewniają stosowanie wszystkich procedur wycofania z rynku produktów znajdujących się już w obrocie.
Artykuł 16c
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że w danym produkcie przeznaczonym do żywienia zwierząt, który został już włączony do obrotu na jego własnym terytorium, a także terytorium innych Państw Członkowskich, lub w produkcie pochodzącym z państw trzecich, który został wwieziony na terytorium Wspólnoty w celu włączenia go do obrotu w jednym lub większej liczbie Państw Członkowskich, występuje:
- przekroczenie maksymalnych poziomów ustalonych w sekcji A załącznika II do dyrektywy 1999/29/WE, powyżej którego produktu jako takiego nie wolno stosować do żywienia zwierząt ani też do mieszania z innymi produktami przeznaczonymi do żywienia zwierząt, lub
- niezgodność z jednym z innych przepisów określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, a w następstwie niniejszego braku zgodności stanowi zagrożenie oraz w związku z zamierzonym celem stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt i stanu środowiska,
dane Państwo Członkowskie bezzwłocznie zawiadamia o tym Komisję.
Państwo to przedstawia informacje wystarczające, aby dokonać identyfikacji danego produktu, określić jego pochodzenie, a także umieścić go pod kontrolą oraz, w miarę możliwości, również żywe zwierzęta, które były nim karmione, a także szczegółowo określić środki ochronne, które są przewidywane lub też zostały już podjęte, celem umożliwienia Komisji właściwego poinformowania pozostałych Państw Członkowskich.
2.
Każde z zainteresowanych Państw Członkowskich niezwłocznie zawiadamia Komisję o wszelkich dalszych środkach podjętych w związku ze zgłoszonymi zagrożeniami, łącznie z informacją o ustaniu sytuacji zagrożenia.
3.
Komisja i Państwa Członkowskie ustanawiają i zapewniają funkcjonowanie systemu szybkiego powiadamiania na warunkach określonych zgodnie z procedurą określoną w art. 23 w związku z przyspieszeniem powiadamiania i upowszechniania alarmów określonych w ust. 1 oraz informacji określonych w art. 8 ust. 1.
4.
Komisja informuje Parlament Europejski o podjętych środkach celem przyspieszenia wysyłania powiadomień i upowszechnienia informacji." ;
8) artykuł 17 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby urzędnicy odpowiedzialni za inspekcje podlegali obowiązkowi zachowania tajemnicy służbowej.
Jednakże niniejszy przepis nie wpływa na możliwości właściwych władz Państw Członkowskich dotyczących upowszechniania informacji niezbędnych dla celów związanych z zapobieganiem poważnym zagrożeniom dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt oraz stanu środowiska.";
9) artykuł 17a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17a
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 15 eksperci Komisji mogą w zakresie niezbędnym do celów związanych z jednolitym stosowaniem przepisów niniejszej dyrektywy przeprowadzać inspekcje na miejscu przy współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie, na których terytorium prowadzone są inspekcje, powinny zapewnić wszelką niezbędną pomoc ekspertom w czasie wypełniania ich obowiązków.
Komisja informuje właściwe władze, Państwa Członkowskie i Parlament Europejski o wynikach przeprowadzonych inspekcji.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, a zwłaszcza regulujące uzgodnienia dotyczące współpracy z władzami krajowymi należy przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 23.";
10) w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:
a) na końcu ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Informację tę należy przedstawić w formie rocznych raportów według wzoru, który ma zostać sporządzony na podstawie art. 23.";
b) na końcu ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zbiorczy raport podsumowujący, określony w akapicie pierwszym, przekazywany jest do wiadomości Parlamentu Europejskiego.".
Artykuł 2
W dyrektywie 70/524/EWG art. 2 lit. k) otrzymuje brzmienie:
"k) "wprowadzenie do obrotu" oznacza posiadanie produktów do celów sprzedaży, łącznie z oferowaniem ich do sprzedaży lub do celów innej formy dysponowania nimi, odpłatnie lub nieodpłatnie stronom trzecim, a także samą sprzedaż i inne formy dysponowania;" .
Artykuł 3
W dyrektywie 96/25/WE art. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) "wprowadzenie do obrotu" oznacza posiadanie produktów do celów sprzedaży, łącznie z oferowaniem ich do sprzedaży lub do celów innej formy dysponowania nimi, odpłatnie lub nieodpłatnie stronom trzecim, a także samą sprzedaż i inne formy dysponowania." .
Artykuł 4
Artykuł 12 ust. 3) i 4) dyrektywy 1999/29/WE uchyla się.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 1 września 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy najpóźniej od dnia 1 maja 2003 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/47/WE
z dnia 25 czerwca 2001 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w celu włączenia Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) jako substancji czynnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/28/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą") w dniu 18 maja 1994 r.
Belgia otrzymała od Thermo Trilogy Corporation ("wnioskodawca") wniosek o włączenie substancji czynnej Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) do załącznika I do dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy Komisja potwierdziła w swojej decyzji 97/164/WE [3], iż dokumentacja przedłożona w odniesieniu do Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) mogłaby zostać uznana za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II oraz, w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(3) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy substancja czynna powinna być włączona do załącznika I na okres nieprzekraczający 10 lat, o ile można oczekiwać, iż zarówno stosowanie, jak i pozostałości środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, nie będą miały żadnych szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi bądź zwierząt lub dla wód gruntowych ani żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko.
(4) W przypadku Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) dokonano oceny jego skutków dla zdrowia ludzi i dla środowiska, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawcę.
W dniu 9 grudnia 1997 r. Belgia, działając jako wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, przedłożyła Komisji projekt sprawozdania z oceny substancji.
(5) Projekt sprawozdania z oceny został poddany przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Przegląd ten został ukończony w formie opracowanego przez Komisję sprawozdania kontrolnego dotyczącego Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874).
O ile sprawozdanie kontrolne musi zostać zaktualizowane w celu uwzględnienia rozwoju naukowo-technicznego, warunki włączenia DPX KE 459 Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) do załącznika I do dyrektywy będą musiały również zostać zmienione zgodnie z dyrektywą.
(6) W dniu 16 grudnia 1999 r. dokumentacja oraz informacje z przeglądu Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) zostały również przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin w celu wydania opinii.
Komitet przedstawił swoją opinię w dniu 30 listopada 2000 r. [4].
(7) Na podstawie wyników różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną spełniają, na ogół, wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 3 dyrektywy, w szczególności w zakresie zastosowań, które zostały zbadane oraz omówione szczegółowo w sprawozdaniu kontrolnym opracowanym przez Komisję. Dlatego właściwe jest włączenie danej substancji czynnej do załącznika I w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(8) Po włączeni, niezbędny jest rozsądny okres umożliwiający Państwom Członkowskim wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin zawierających Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874), w szczególności na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń tymczasowych lub na przyznanie najpóźniej przed upływem tego okresu nowych zezwoleń zgodnie z przepisami dyrektywy.
Dłuższy okres może być również wymagany w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) oraz inne substancje czynne włączone do załącznika I.
(9) Ze względu na to, że muszą być jeszcze przyjęte jednolite zasady w odniesieniu do drobnoustrojów, właściwe jest, aby Państwa Członkowskie stosowały przepisy ogólne art. 4 dyrektywy przy udzielaniu zezwoleń.
Właściwe jest również zapewnienie Państwom Członkowskim rozsądnego okresu czasu na ponowną ocenę udzielonych zezwoleń z punktu widzenia jednolitych zasad po ich przyjęciu.
(10) Właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy) lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, wydaną w dniu 27 kwietnia 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wprowadza się zmiany w tabeli w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG w celu włączenia pozycji odnoszącej się do Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874), zamieszczonej w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże w związku z przeglądem istniejących udzielonych zezwoleń tymczasowych, w świetle sprawozdania kontrolnego, zezwolenia tymczasowe zostają cofnięte, a gdzie stosowne, zostają zastąpione zezwoleniami pełnymi do dnia 30 listopada 2002 r..
3.
Jednakże w związku ze stosowaniem jednolitych zasad Państwa Członkowskie badają ponownie udzielone zezwolenia w możliwie jak najkrótszym terminie po ich przyjęciu, a najpóźniej w okresie 12 miesięcy od daty przyjęcia tych zasad.
4.
Jednakże w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających Paecilomyces fumosoroseus (Szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) wraz z inną substancją czynną, która znajduje się w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, okres podany w ust. 1 przedłuża się do czasu, kiedy dłuższy termin wprowadzenia w życie zostanie przewidziany na mocy przepisów ustanowionych w dyrektywie zmieniającej załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG w celu włączenia tej innej substancji do Załącznika.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają dostęp do sprawozdania kontrolnego dotyczącego Paecilomyces fumosoroseus (szczep Apopka 97, PFR 97 albo CG 170, ATCC20874) (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy) do konsultacji przez wszystkie zainteresowane strony albo udostępniają to sprawozdanie na specjalne żądanie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/48/WE
z dnia 28 czerwca 2001 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, odpowiednio w zbożach i w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/39/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/39/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/47/WE [5], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowe substancje czynne, azoksystrobina oraz krezoksym metylowy, zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG dyrektywami Komisji 98/47/WE [6] oraz 1999/1/WE [7], odpowiednio do stosowania jedynie jako fungicyd, bez określania szczególnych warunków mających wpływ na uprawy, które mogą być poddawane działaniu środków ochrony roślin zawierających te czynne składniki.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości we wszystkich artykułach i na ich powierzchni, objętych zakresem dyrektyw 86/362/EWG oraz 90/642/EWG zostały ustalone dyrektywami Komisji 1999/71/WE [8] i 2000/48/WE [9] dla pozostałości azoksystrobiny, oraz dyrektywą Komisji 2000/58/WE [10] dla pozostałości krezoksymu metylowego.
(3) W momencie ustalania danych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości uznano, iż poziomy te powinny zostać poddane kontroli i powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia nowych informacji i danych.
Dyrektywy 1999/71/WE, 2000/48/WE oraz 2000/58/WE potwierdzają, że Państwa Członkowskie powinny ustalić krajowe tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości w odniesieniu do innych zbóż oraz owoców i warzyw w ramach wydawania zezwoleń na stosowanie środków ochrony roślin zawierających azoksystrobinę lub krezoksym metylowy oraz że Komisja powinna być o nich powiadomiona, zgodnie z wymaganiami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
W celu ułatwienia tej możliwości poziomy określone w dyrektywach 1999/71/WE i 2000/48/WE oraz wszystkie poziomy określone w dyrektywie 2000/58/WE zostały ustanowione na podstawie mającej charakter tymczasowy, umożliwiając Państwom Członkowskim udzielanie dalszych zezwoleń dla nowych zastosowań oraz powiadamianie Komisji, zgodnie z procedurą opisaną w wymienionym artykule.
Artykuł ten przewiduje, że w przypadku istnienia tymczasowego wspólnotowego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości i w przypadku gdy nowe zastosowanie, w odniesieniu do którego wydano zezwolenie doprowadziłoby do wyższych poziomów, Państwo Członkowskie wydające zezwolenie ustanawia krajowy tymczasowy poziom pozostałości zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG przed tym, gdy zezwolenie może zostać przyznane.
(4) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed narażeniem na działanie pozostałości znajdujących się w lub na ich powierzchni, w odniesieniu do których nie udzielono zezwolenia, w momencie przyjmowania dyrektyw 1999/71/WE, 2000/48/WE i 2000/58/WE uznano za rozsądne ustalenie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na niższym poziomie oznaczenia analitycznego dla wszystkich takich produktów.
Ustalenie na poziomie wspólnotowym takich tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości nie uniemożliwia Państwom Członkowskim ustalania tymczasowych poziomów pozostałości dla azoksystrobiny i/lub krezoksymu metylowego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
(5) W celu wydania zezwolenia w odniesieniu do środka ochrony roślin Państwa Członkowskie muszą stosować jednolite zasady przewidziane w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG przy dokonywaniu oceny, w szczególności dokumentacji spełniającej wymagania załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG, przedłożonej przez ubiegającego się o wydanie zezwolenia.
Załącznik III część A sekcja 8 do dyrektywy 91/414/EWG wymaga od ubiegających się przedłożenia niektórych informacji zawierających proponowane najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości, wraz z pełnym uzasadnieniem i oszacowaniem potencjalnego i faktycznego narażenia poprzez odżywianie się lub innymi sposobami.
Część B sekcja 2.4.2 oraz część C sekcja 2.5 załącznika VI do dyrektywy 91/414/EWG nakładają na Państwa Członkowskie obowiązek oceny przedłożonych informacji dotyczących wpływu pozostałości na zdrowie ludzi lub zwierząt oraz na środowisko oraz podejmowania decyzji w sprawie zezwoleń, które zapewnią, aby występujące pozostałości odzwierciedlały ilości minimalne środków ochrony roślin, niezbędne w celu zachowania odpowiedniej kontroli odpowiadającej dobrej praktyce rolniczej, stosowanej w sposób zapewniający ograniczenie do minimum występowania pozostałości odpowiednio przy zbiorze, uboju lub po składowaniu.
(6) Przedstawiono nowe dane w odniesieniu do wykorzystania azoksystrobiny w oberżynie, paprykach, owsie zwyczajnym, chmielu, grochu (świeżym oraz suszonym) oraz do wykorzystania krezoksymu metylowego w szparagach, truskawkach oraz innych drobnych owocach i owocach jagodowych.
Te nowe dane zostały ocenione i uznano za właściwe do skorygowania tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości ustalonych dla tych produktów w dyrektywach 1999/71/WE, 2000/48/WE oraz 2000/58/WE.
(7) W momencie włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/WE dnia 22 kwietnia 1998 r. techniczna i naukowa ocena azoksystrobiny została zakończona w formie sprawozdania z kontroli Komisji w odniesieniu do azoksystrobiny.
Zgodnie z tym sprawozdaniem z kontroli dopuszczalne dzienne spożycie (DDS) azoksystrobiny zostało ustalone na poziomie 0,1 mg/kg wagi ciała na dzień.
W momencie włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG dnia 16 października 1998 r. techniczna i naukowa ocena krezoksymu metylowego została zakończona w formie sprawozdania z kontroli Komisji w odniesieniu do krezoksymu metylowego.
Zgodnie z tym sprawozdaniem z kontroli dopuszczalne dzienne spożycie krezoksymu metylowego zostało ustalone na poziomie 0,4 mg/kg wagi ciała na dzień.
Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano azoksystrobinę oraz krezoksym metylowy, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [11] i obliczono, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustalone w tej dyrektywie nie prowadzą do przekroczenia tych DDS.
(8) Podczas oceny i dyskusji, które poprzedzały włączenie azoksystrobiny oraz krezoksymu metylowego do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG nie stwierdzono ostrych skutków toksycznych wymagających ustalenia zaostrzonej dawki odniesienia.
(9) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu odbyły się konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty w zakresie poziomów wymienionych w niniejszej dyrektywie i uwzględniono ich opinie w sprawie danych poziomów.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla szczególnych kombinacji pestycydów i upraw zostanie zbadana przez Komisję na podstawie przedłożonych i możliwych do przyjęcia danych.
(10) Uwzględnione zostały opinie i rady Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano pestycydy.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się pozycję w odniesieniu do azoksystrobiny w brzmieniu:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
Azoksystrobina _BAR_ 0,3 Owies zwyczajny _BAR_
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG kolumny zatytułowane "azoksystrobina" oraz "krezoksym metylowy" zastępuje się kolumnami zawartymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Przepis art. 3 ust. 2 dyrektywy 2000/42/WE, zgodnie z którym "Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości acefatu w brzoskwiniach ustala się na 0,02 mg/kg" Państwa Członkowskie stosują od dnia 1 grudnia 2001 r.
Artykuł 4
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 28 lutego 2002 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
3.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 1 marca 2002 r.
4.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/49/WE
z dnia 28 czerwca 2001 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w celu włączenia DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy) jako substancji czynnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/236/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą") Francja otrzymała wniosek w dniu 26 października 1995 r. od Du Pont de Nemours SAS, ("wnioskodawca") o włączenie substancji czynnej DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy) do załącznika I do dyrektywy.
(2) Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 3 dyrektywy Komisja potwierdziła w swojej decyzji 97/164/WE [3], iż dokumentacja przedłożona dla flupyrsulfuronu metylowego może być uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji z załącznika II oraz w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną z załącznika III do dyrektywy.
(3) Wpływ flupyrsulfuronu metylowego na zdrowie ludzi i zwierząt oraz środowisko został poddany ocenie przez Francję, działającej jako wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawcę Francja przedłożyła Komisji swój projekt sprawozdania z oceny dotyczący tej substancji w dniu 2 grudnia 1997 r.
(4) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu flupyrsulfuronu metylowego zostały również przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin w dniu 15 lipca 1999 r. w celu wydania opinii.
Komitet przedstawił swoja opinię w dniu 20 listopada 2000 r. [4].
(5) W świetle tych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające flupyrsulfuron metylowy zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym.
Dlatego właściwe jest włączenie jej do załącznika I do dyrektywy w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających ją, we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z dyrektywą.
(6) Po włączeniu niezbędny jest rozsądny okres, który pozwoliłby Państwom Członkowskim na wprowadzenie w życie przepisów niniejszej dyrektywy oraz w szczególności na poddanie przeglądowi tymczasowych udzielonych zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające flupyrsulfuron metylowy, które powinny być zastąpione zezwoleniami udzielonymi na mocy art. 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Dłuższy okres może być również wymagany dla środków ochrony roślin zawierających flupyrsulfuron metylowy oraz inne substancje czynne włączone do załącznika I.
(7) Sprawozdanie kontrolne jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wprowadzenia w życie kilku sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w załączniku VI do dyrektywy, które odnoszą się oceny danych przedłożonych do celów włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy) lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(8) Jeśli to sprawozdanie kontrolne zostanie zaktualizowane w celu uwzględnienia rozwoju naukowo-technicznego, warunki włączenia flupyrsulfuronu metylowego do załącznika I do dyrektywy powinny także zostać zmienione zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, przedstawioną w dniu 27 kwietnia 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W tabeli w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany w celu włączenia pozycji w odniesieniu do DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy) ustanowionej w niniejszym Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Jednakże w odniesieniu do przeglądu udzielonych tymczasowych zezwoleń w świetle sprawozdania kontrolnego i przy zastosowaniu jednolitych zasad przewidzianych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG tymczasowe zezwolenia zostaną cofnięte i, gdzie właściwe, zastąpione pełnymi zezwoleniami przed dniem 30 listopada 2002 r.
Jednakże dla środka ochrony roślin zawierającego DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy) razem z inną substancją czynną niebędącą jeszcze w załączniku I okres, określony wyżej, jest wydłużony do czasu, kiedy dłuższy termin wprowadzenia w życie zostanie przewidziany na mocy przepisów ustanowionych w dyrektywie zmieniającej załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG w celu włączenia innej substancji do Załącznika.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie udostępniają sprawozdanie kontrolne dotyczące DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy) (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy) do konsultacji przez wszystkie zainteresowane strony albo udostępniają go na specjalne żądanie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/50/WE
z dnia 3 lipca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 95/45/WEustanawiającą szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą 94/34/WEParlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 94/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie barwników używanych w środkach spożywczych [3], wymienia substancje, które mogą być używane jako barwniki w środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Komisji 95/45/WE z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 1999/75/WE [5], ustanawia kryteria czystości dla barwników wymienionych w dyrektywie 94/36/WE.
(3) W świetle postępu technicznego, konieczna jest zmiana kryteriów czystości ustanowionych w dyrektywie 95/45/WE dla mieszaniny karotenów (E160ai)) i beta-karotenu (E160aii)).
(4) Konieczne jest uwzględnienie specyfikacji i technik analitycznych w zakresie dodatków wymienionych w Codex alimentarius, opracowanym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA).
(5) Wskutek tego niezbędne jest dostosowanie dyrektywy 95/45/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJENINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części B Załącznika do dyrektywy 95/45/WEtekst dotyczący mieszaniny karotenów (E160ai)) i beta-karotenu (E160aii)) zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2001/51/WE
z dnia 28 czerwca 2001 r.
uzupełniająca postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. a) i art. 63 ust. 3 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących cudzoziemców na terytorium Państw Członkowskich.
Ponadto, aby zapewnić niniejszemu celowi większą skuteczność, kary finansowe przewidywane obecnie przez Państwa Członkowskie dla przewoźników zaniedbujących wywiązywanie się ze swych zobowiązań kontrolnych powinny być harmonizowane w możliwym zakresie, biorąc pod uwagę różnice w systemach i praktykach prawnych między Państwami Członkowskimi.
(2) Niniejszy środek znajduje się wśród przepisów ogólnych mających na celu ograniczanie ruchów migracyjnych oraz zwalczanie nielegalnej imigracji.
(3) Stosowanie niniejszej dyrektywy pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z Konwencji Genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, zmienionej Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.
(4) Nie wpływa się na swobodę Państw Członkowskich do utrzymania lub wprowadzenia dodatkowych środków lub kar dla przewoźników, określonych bądź nieokreślonych w niniejszej dyrektywie.
(5) Państwa Członkowskie powinny zapewnić możliwość skutecznego korzystania z praw do obrony i z prawa do odwołania się od decyzji w każdym postępowaniu wszczętym przeciw przewoźnikom, które może skutkować zastosowaniem kar.
(6) Niniejsza dyrektywa opiera się na dorobku Schengen, zgodnie z Protokołem włączającym go w ramy Unii Europejskiej, jak przewidziano w załączniku A do decyzji Rady 1999/435/WE z dnia 20 maja 1999 r. dotyczącej definicji dorobku Schengen do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen [3].
(7) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo powiadomiło, pismem z dnia 25 października 2000 r., o swym zamiarze uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(8) Na podstawie art. 1 wymienionego Protokołu Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy.
W konsekwencji i bez uszczerbku dla postanowień art. 4 wymienionego Protokołu przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do Irlandii.
(9) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, dlatego nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Mając na uwadze, iż niniejszy dokument ma na celu rozwinięcie dorobku Schengen na mocy postanowień tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz zgodnie z art. 5 wyżej wymienionego Protokołu, Dania zdecyduje o wdrożeniu niniejszej dyrektywy do swego prawa krajowego w terminie 6 miesięcy od dnia jej przyjęcia przez Radę.
(10) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza dyrektywa stanowi rozwój dorobku Schengen w rozumieniu Porozumienia zawartego w dniu 18 maja 1999 r. przez Radę Unii Europejskiej oraz te dwa państwa, dotyczącego ich późniejszego włączenia się we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest uzupełnienie postanowień art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. [5] (zwanej dalej "Konwencją z Schengen") i określenie niektórych warunków odnoszących się do wprowadzenia tych postanowień w życie.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia, że zobowiązanie przewoźników do odsyłania obywateli państw trzecich przewidziane w postanowieniach art. 26 ust. 1 lit. a) Konwencji z Schengen stosuje się również, gdy odmówiono wjazdu obywatelowi państwa trzeciego w tranzycie, jeżeli:
a) przewoźnik, który miał zabrać go do jego kraju przeznaczenia, odmawia jego przyjęcia;
b) lub władze państwa przeznaczenia odmówiły mu wjazdu i odesłały go z powrotem do Państwa Członkowskiego, przez które przejeżdżał tranzytem.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zobowiązania przewoźników niezdolnych do zorganizowania powrotu obywatela państwa trzeciego, któremu odmówiono wjazdu, do niezwłocznego znalezienia środków dalszego transportu i poniesienia jego kosztów lub, jeżeli niezwłoczny dalszy transport nie jest możliwy, do wzięcia na siebie odpowiedzialności za koszty pobytu i powrotu tego obywatela państwa trzeciego.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że kary mające zastosowanie do przewoźników, zgodnie z postanowieniami art. 26 ust. 2 i 3 Konwencji z Schengen, są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne oraz że:
a) maksymalna wysokość stosowanych kar finansowych jest nie mniejsza niż 5000 EUR lub niż równowartość tej kwoty w walucie krajowej zgodnie z kursem walutowym opublikowanym w Dzienniku Urzędowym w dniu 10 sierpnia 2001 r., dla każdej przewożonej osoby; lub
b) minimalna wysokość tych kar jest nie mniejsza niż 3000 EUR lub niż równowartość tej kwoty w walucie krajowej zgodnie z kursem walutowym opublikowanym w Dzienniku Urzędowym w dniu 10 sierpnia 2001 r., dla każdej przewożonej osoby; lub
c) maksymalna wysokość kary nałożonej jako ryczałt za każde naruszenie jest nie mniejsza niż 500000 EUR lub niż równowartość tej kwoty w walucie krajowej zgodnie z kursem walutowym opublikowanym w Dzienniku Urzędowym z dnia 10 sierpnia 2001 r., bez względu na liczbę przewożonych osób.
2.
Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w przypadkach, gdy obywatel państwa trzeciego poszukuje ochrony międzynarodowej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich przed przyjmowaniem lub utrzymywaniem w stosunku do przewoźników, którzy nie stosują się do zobowiązań wynikających z postanowień art. 26 ust. 2 i 3 Konwencji z Schengen oraz art. 2 niniejszej dyrektywy, innych środków pociągających za sobą kary innego rodzaju, takie jak unieruchomienie, zajęcie i konfiskata środków transportu bądź czasowe zawieszenie lub odebranie pozwolenia na działalność.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne stanowią, iż przewoźnicy, wobec których wszczęte jest postępowanie w celu nałożenia kar, mają skuteczne prawo do obrony i odwołania.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 11 lutego 2003 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzydziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 9
Dyrektywa 2001/52/WE Komisji
z dnia 3 lipca 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 95/31/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą 94/34/WE [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 94/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych [3], zmieniona dyrektywą 96/83/WE [4], wymienia substancje, które mogą być używane jako substancje słodzące w środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Komisji 95/31/WE z dnia 5 lipca 1995 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 2000/51/WE [6], ustanawia kryteria czystości w odniesieniu do substancji słodzących wymienionych w dyrektywie 94/35/WE.
(3) W świetle postępu technicznego konieczna jest zmiana kryteriów czystości ustanowionych w dyrektywie 95/31/WE w odniesieniu do E 421 mannitolu oraz E 950 acesulfamu K.
(4) Konieczne jest uwzględnienie specyfikacji oraz technik analitycznych w odniesieniu do substancji słodzących wymienionych w Codex alimentarius Połączonego Komitetu Ekspertów ds. Substancji Dodatkowych (JECFA).
(5) Konieczna jest zmiana dyrektywy 95/31/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 95/31/WE tekst dotyczący E 421 mannitolu oraz E 950 acesulfamu K zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2001/55/WE
z dnia 20 lipca 2001 r.
w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 2 lit. a) i b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przygotowanie wspólnej polityki azylowej, łącznie ze wspólnymi ustaleniami europejskimi dotyczącymi azylu, jest integralną częścią celu Unii Europejskiej, jakim jest ustanowienie i systematyczne powiększanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, otwartej dla wszystkich tych, których okoliczności zmuszają do poszukiwania na drodze prawnej ochrony w Unii Europejskiej.
(2) Przypadki masowego napływu wysiedleńców, którzy nie mogą wrócić do swojego państwa pochodzenia, stają się w ostatnich latach w Europie coraz powszechniejsze.
W takich przypadkach może okazać się, iż konieczne jest ustanowienie szczególnych procedur działań, których celem będzie zaoferowanie natychmiastowej tymczasowej ochrony.
(3) We wnioskach odnoszących się do wysiedleńców w związku z konfliktem w byłej Jugosławii, przyjętych przez ministrów odpowiedzialnych za imigrację na spotkaniach w Londynie dnia 30 listopada i dnia 1 grudnia 1992 r. oraz w Kopenhadze dnia 1 i 2 czerwca 1993 r., Państwa Członkowskie oraz Wspólnota wyraziły zaniepokojenie i troskę o sytuację wysiedleńców.
(4) Dnia 25 września 1995 r. Rada przyjęła uchwałę w sprawie równowagi wysiłków w związanych z przyjęciem i pobytem wysiedleńców [5], a dnia 4 marca 1996 r. przyjęła decyzję nr 96/198/WSiSW w sprawie procedury postępowania w sytuacjach nagłych i nie cierpiących zwłoki w odniesieniu do podziału obowiązków w związku z przyjmowaniem i zezwalaniem na pobyt czasowy wysiedleńców [6].
(5) Plan działań Rady i Komisji z dnia 3 grudnia 1998 r. [7] przewiduje szybkie przyjęcie, zgodnie z Traktatem z Amsterdamu, minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony wysiedleńcom z państw trzecich, które nie mogą powrócić do państwa pochodzenia oraz wspieranie równowagi wysiłków Państw Członkowskich związanych z przyjęciem wysiedleńców wraz z jego następstwami..
(6) Dnia 27 maja 1999 r. Rada przyjęła wnioski sformułowane w odniesieniu do wysiedleńców z Kosowa.
Zawierają one wezwanie skierowane do Komisji oraz Państw Członkowskich do wyciągnięcia właściwych wniosków z działań będących odpowiedzią na kryzys w Kosowie w celu ustanowienia odpowiednich środków zgodnie z Traktatem.
(7) Rada Europejska na specjalnym spotkaniu w dniach 15 i 16 października 1999 r. w Tampere potwierdziła potrzebę osiągnięcia porozumienia w sprawie tymczasowej ochrony wysiedleńców na zasadzie solidarności między Państwami Członkowskimi.
(8) Konieczne jest zatem ustanowienie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony w przypadkach masowego napływu wysiedleńców oraz wspieranie równowagi wysiłków Państw Członkowskich związanych z przyjęciem wysiedleńców wraz z jego następstwami.
(9) Standardy i środki te są powiązane i zależne od siebie ze względu na skuteczność, spójność i solidarność oraz, w szczególności, konieczność zminimalizowania ryzyka wystąpienia ruchów wtórnych.
Z tego względu powinny one zostać wprowadzone w jednym instrumencie prawnym.
(10) Tymczasowa ochrona powinna być zgodna z międzynarodowymi zobowiązaniami Państw Członkowskich w odniesieniu do uchodźców.
W szczególności nie może ona przesądzać uznania statusu uchodźcy w zastosowaniu Konwencji Genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, zmienionej Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., które zostały ratyfikowane przez wszystkie Państwa Członkowskie.
(11) Mandat Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców dotyczący uchodźców i innych osób potrzebujących ochrony międzynarodowej powinien być respektowany; należy wprowadzić w życie deklarację nr 17, załączoną do Aktu Końcowego Traktatu z Amsterdamu, w sprawie art. 63 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przewidującego ustanowienie i prowadzeniekonsultacji z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi w sprawach dotyczących polityki azylowej.
(12) Pojęcie minimalnych standardów zakłada, że Państwa Członkowskie mogą wprowadzić i utrzymać bardziej korzystne przepisy dla osób korzystających z tymczasowej ochrony w przypadku wystąpienia masowego napływu wysiedleńców.
(13) Biorąc pod uwagę wyjątkowy charakter przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie, których celem jest określone postępowanie w przypadku wystąpienia masowego napływu wysiedleńców z państw trzecich, którzy nie mają możliwości powrotu do państwa pochodzenia, proponowana ochrona powinna być ograniczona czasowo.
(14) Istnienie masowego napływu wysiedleńców powinno być ustalane decyzją Rady, która powinna wiązać wszystkie Państwa Członkowskie w odniesieniu do tych wysiedleńców, do których ma zastosowanie decyzja Rady.
Ustalone powinny być także warunki wygaśnięcia decyzji Rady.
(15) Należy ustalić obowiązki Państw Członkowskich w zakresie przyjmowania i pobytu wysiedleńców korzystających z tymczasowej ochrony w przypadku masowego napływu wysiedleńców.
Obowiązki te powinny być jasno określone oraz zapewniać zainteresowanym właściwy poziom bezpieczeństwa.
(16) W zakresie właściwego traktowania osób korzystających z tymczasowej ochrony na podstawie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie zobowiązane są do przestrzegania porozumień międzynarodowych, których są stroną i które zakazują dyskryminacji.
(17) Państwa Członkowskie powinny, w porozumieniu z Komisją, zapewnić odpowiednie środki, aby przetwarzanie danych osobowych odbywało się z zachowaniem standardów ochrony danych osobowych określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [8].
(18) Należy ustanowić zasady dotyczące dostępu do procedur udzielania azylu w kontekście tymczasowej ochrony w przypadku masowego napływu wysiedleńców, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Państw Członkowskich oraz z Traktatem.
(19) Powinny zostać ustanowione przepisy dotyczące zasad i środków regulujących tryb powrotu do państwa pochodzenia, a także środków, które Państwa Członkowskie podejmą w stosunku do osób, w przypadku których upłynął okres tymczasowej ochrony.
(20) Powinny zostać ustanowione przepisy wprowadzające mechanizm solidarności, którego celem jest osiągnięcie równowagi wysiłków Państw Członkowskich związanych z przyjęciem wysiedleńców wraz z jego następstwami w przypadku wystąpienia masowego napływu wysiedleńców.
Mechanizm taki powinien uwzględniać dwa składniki.
Pierwszy to kwestie finansowe, drugi — kwestie związane z rzeczywistym przyjmowaniem wysiedleńców w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(21) Wprowadzeniu tymczasowej ochrony powinna towarzyszyć współpraca administracyjna między Państwami Członkowskimi, w powiązaniu z Komisją.
(22) Konieczne jest ustalenie kryteriów wykluczających niektóre osoby z kręgu osób objętych tymczasową ochroną w przypadku wystąpienia masowego napływu wysiedleńców.
(23) Ponieważ cele proponowanych działań, to znaczy ustanowienie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony w przypadku wystąpienia masowego napływu wysiedleńców oraz środków podejmowanych w celu wspierania równowagi wysiłków Państw Członkowskich związanych z przyjęciem wysiedleńców wraz z jego następstwami, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów
(24) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo przekazało w liście z dnia 27 września 2000 r. informację o zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(25) Na mocy art. 1 tego Protokołu Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy.
W związku z tym i bez uszczerbku dla przepisów art. 4 tego Protokołu, przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do Irlandii.
(26) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i dlatego nie podlega zobowiązaniom wynikającym ze stosowania instrumentu, ani nie jest objęta jego zastosowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest uchwalenie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony w przypadku masowego napływu wysiedleńców z państw trzecich, które nie mogą powrócić do państwa pochodzenia oraz wspieranie równowagi wysiłków Państw Członkowskich związanych z przyjęciem wysiedleńców i jego następstwami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "tymczasowa ochrona" oznacza szczególnego rodzaju procedurę, celem zapewnienia, w przypadku zagrożenia wystąpienia bądź rzeczywistego wystąpienia masowego napływu wysiedleńców z państw trzecich, którzy nie mogą powrócić do państwa pochodzenia, a których celem jest przyznanie natychmiastowej tymczasowej ochrony takim osobom, w szczególności, gdy uzasadnione jest przypuszczenie, że system udzielania azylu nie będzie w stanie udźwignąć ciężaru takiego napływu bez negatywnych skutków dla działania tego systemu, ze szkodą dla zainteresowanych i innych osób poszukujących ochrony;
b) "Konwencja Genewska" oznacza Konwencję z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców, zmienioną Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.;
c) "wysiedleńcy" oznaczają obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swojego państwa lub regionu pochodzenia lub też zostali ewakuowani, w szczególności w odpowiedzi na apel organizacji międzynarodowych, i nie są w stanie bezpiecznie i na stałe powrócić ze względu na sytuację istniejącą w ich państwie, oraz którzy mogą być objęci zakresem art. 1A Konwencji Genewskiej lub innego instrumentu międzynarodowego lub krajowego przyznającego międzynarodową ochronę, w szczególności:
i) osoby, które uciekły z obszarów objętych konfliktem zbrojnym lub na których dochodzi stale do aktów przemocy;
ii) osoby zagrożone lub będące ofiarami systematycznych i uogólnionych naruszeń praw człowieka;
d) "masowy napływ" oznacza przybycie na terytorium Wspólnoty znacznej liczby wysiedleńców pochodzących z określonego kraju lub obszaru geograficznego, bez względu na to, czy ich przybycie na terytorium Wspólnoty ma charakter spontaniczny, czy też jest wynikiem działań pomocowych, na przykład programu ewakuacji;
e) "uchodźcy" oznaczają obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców w rozumieniu art. 1A Konwencji Genewskiej;
f) "osoby nieletnie pozbawione opieki" oznaczają obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców w wieku poniżej 18 lat, którzy przybywają na terytorium Państw Członkowskich bez towarzystwa osób dorosłych, odpowiedzialnych za nie w sensie prawnym lub zwyczajowo, i pozostają na tym terytorium, dopóki nie są objęci opieką takich osób, lub też osoby nieletnie, które zostają pozostawione bez opieki po przybyciu na terytorium Państw Członkowskich;
g) "dokument pobytowy" oznacza każde pozwolenie lub zezwolenie wydane przez władze Państwa Członkowskiego w formie przewidzianej przez ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego, na podstawie którego obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec może zamieszkiwać na jego terytorium;
h) "członek rodziny rozdzielonej" oznacza obywatela państwa trzeciego, który korzysta z tymczasowej ochrony w Państwie Członkowskim, zgodnie z decyzją wydaną na podstawie art. 5 i który chce, aby przyłączyli się do niego członkowie jego rodziny.
Artykuł 3
1.
Tymczasowa ochrona nie przesądza możliwości przyznania statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji Genewskiej.
2.
Państwa Członkowskie udzielają tymczasowej ochrony z zachowaniem należnego poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz z uwzględnieniem zobowiązań dotyczących non-refoulement.
3.
Ustanowienie, wprowadzenie i zawieszenie tymczasowej ochrony jest przedmiotem regularnych konsultacji z Biurem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) oraz z innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do osób, które zostały objęte programami tymczasowej ochrony przed jej wejściem w życie.
5.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawa poszczególnych Państw Członkowskich do przyjęcia lub utrzymania bardziej korzystnych warunków dla osób objętych tymczasową ochroną.
ROZDZIAŁ II
Czas trwania i wprowadzenie tymczasowej ochrony
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla art. 6 czas trwania tymczasowej ochrony wynosi jeden rok.
Jeżeli nie zostanie ona zakończona zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b), może on być przedłużony automatycznie o kolejne sześć okresów jednomiesięcznych przez czas nie dłuższy niż jeden rok.
2.
W przypadku gdy nie ustały przyczyny, dla których tymczasowa ochrona została wprowadzona, Rada, na wniosek Komisji uwzględniający wszelkie propozycje Państw Członkowskich przedłożenia wniosku Radzie, może zdecydować stanowiąc kwalifikowaną większością o przedłużeniu czasu trwania tymczasowej ochrony do jednego roku.
Artykuł 5
1.
Istnienie sytuacji masowego napływu wysiedleńców jest ustalane decyzją Rady, podjętą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, uwzględniający wszelkie propozycje Państw Członkowskich przedłożenia wniosku Radzie.
2.
Wniosek Komisji zawiera przynajmniej:
a) opis konkretnej grupy osób, do których tymczasowa ochrona się będzie stosowana;
b) datę, od której tymczasowa ochrona stanie się skuteczna;
c) szacunkową ocenę skali migracji wysiedleńców.
3.
Decyzja Rady skutkuje wprowadzeniem tymczasowej ochrony wysiedleńców, do których się ona odnosi, we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Decyzja zawiera przynajmniej:
a) opis konkretnej grupy osób, do której stosuje się tymczasową ochronę;
b) datę, od której tymczasowa ochrona stanie się skuteczna;
c) informacje otrzymane od Państw Członkowskich w sprawie ich zdolności przyjęcia wysiedleńców;
d) informacje od Komisji, UNHCR oraz innych właściwych organizacji międzynarodowych.
4.
Decyzja Rady opiera się na:
a) zbadaniu sytuacji i ocenie skali migracji wysiedleńców;
b) ocenie celowości ustanowienia tymczasowej ochrony, uwzględniając możliwości pomocy przewidzianej w nagłych wypadkach oraz działań na danym terenie,, a także oceny zawodności takich działań;
c) informacjach otrzymanych od Państw Członkowskich, Komisji, UNHCR oraz innych właściwych organizacji międzynarodowych.
5.
Parlament Europejski jest informowany o decyzji Rady.
Artykuł 6
1.
Tymczasowa ochrona kończy się:
a) kiedy upłynie maksymalny okres trwania tymczasowej ochrony; lub
b) w dowolnym czasie, na skutek decyzji Rady przyjętej przez kwalifikowaną większość na wniosek Komisji, uwzględniający wszelkie propozycje Państw Członkowskich przedłożenia wniosku Radzie.
2.
Decyzja Rady opiera się na ustaleniu faktu, czy sytuacja w państwie pochodzenia pozwala na bezpieczny i trwały powrót osób objętych tymczasową ochroną z zachowaniem należnego poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz z uwzględnieniem zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących non-refoulement.
Parlament Europejski jest informowany o decyzji Rady.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć tymczasową ochronę przewidzianą w niniejszej dyrektywie na dodatkowe kategorie wysiedleńców poza tymi, do których stosuje się decyzję Rady przewidzianą w art. 5, w przypadku gdy stają się one wysiedleńcami z tych samych powodów i z tego samego państwa bądź regionu pochodzenia.
Państwa te niezwłocznie powiadamiają o tym fakcie Radę i Komisję.
2.
Przepisy art. 24, 25 oraz 26 nie mają zastosowania do wykorzystania możliwości określonej w ust. 1, z wyjątkiem pomocy strukturalnej włączonej do Europejskiego Funduszu Uchodźców, ustanowionego decyzją 2000/596/WE [9], na warunkach określonych w tej decyzji.
ROZDZIAŁ III
Zobowiązania Państw Członkowskich w stosunku do osób korzystających z tymczasowej ochrony
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia osobom korzystającym z tymczasowej ochrony dokumentów pobytowych obejmujących cały okres trwania tymczasowej ochrony.
W tym celu zostają przygotowane odpowiednie dokumenty lub inne równoważne dowody.
2.
Niezależnie od okresu ważności dokumentów pobytowych określonych w ust. 1, sposób traktowania osób korzystających z tymczasowej ochrony przez Państwa Członkowskie nie może być mniej korzystny niż to zostało określone w art. 9-16.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, gdzie konieczne, aby wszystkie osoby, które mają zostać przyjęte na ich terytorium w celach tymczasowej ochrony, mogły uzyskać niezbędne wizy, łącznie z wizami tranzytowymi.
Wszelkie formalności z tym związane muszą zostać ograniczone do minimum ze względu na pilność sytuacji.
Wizy powinny być wolne od opłat lub ich koszt powinien być ograniczony do minimum.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewnią, że osoby korzystające z tymczasowej ochrony posiadają dokumenty sporządzone w języku, który mogą zrozumieć i które w sposób jasny określają istotne dla nich przepisy odnoszące się do tymczasowej ochrony.
Artykuł 10
W celu zapewnienia skutecznego zastosowania decyzji Rady, określonej w art. 5, Państwa Członkowskie prowadzą rejestr danych osobowych osób korzystających z tymczasowej ochrony na terytorium tych państw, określony w załączniku II lit. a).
Artykuł 11
Każde Państwo Członkowskie zawraca osobę korzystającą z tymczasowej ochrony na jego terytorium, jeżeli taka osoba pozostaje lub stara się dostać bez zezwolenia na terytorium innego Państwa Członkowskiego w okresie ustalonym w decyzji Rady określonej w art. 5.
Państwa Członkowskie mogą na podstawie umowy dwustronnej zadecydować, że niniejszy artykuł nie ma zastosowania.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie udzielają, na okres nieprzekraczający okresu tymczasowej ochrony, zezwolenia osobom korzystającym z tymczasowej ochrony na podejmowanie działalnościna własny rachunek lub pracy najemnej, z uwzględnieniem zasad obowiązujących w zawodach, jak również na korzystanie z możliwości edukacyjnych dla osób dorosłych, kształcenie zawodowe i praktyczne zdobywanie umiejętności zawodowych.
Ze względu na określoną politykę na rynku pracy, Państwa Członkowskie mogą w tym względzie dawać pierwszeństwo obywatelom Unii Europejskiej oraz obywatelom państw związanych Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a także legalnie przebywającym obywatelom państw trzecich otrzymującym zasiłki dla bezrobotnych.
Stosuje się ogólne prawa obowiązujące w Państwach Członkowskich w odniesieniu do wynagrodzenia, dostępu do systemu zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych i prowadzących działalność na własny rachunek oraz innych warunków pracy i zatrudnienia.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zapewnią osobom korzystającym z tymczasowej ochrony dostęp do odpowiedniego zakwaterowania oraz, gdzie konieczne, niezbędne środki do uzyskania zakwaterowania.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy, mające na celu zapewnienie osobom korzystającym z tymczasowej ochrony niezbędnej pomocy w zakresie pomocy społecznej i uzyskania środków do życia, jeżeli nie posiadają one wystarczających środków, jak również w zakresie opieki medycznej.
Bez uszczerbku dla ust. 4 niezbędna pomoc w zakresie opieki medycznej obejmuje przynajmniej opiekę w nagłych wypadkach oraz podstawowe leczenie chorób.
3.
W przypadku gdy osoby korzystające z tymczasowej ochrony są pracownikami najemnymi lub prowadzą działalność na własny rachunek, należy wziąć tę okoliczność pod uwagę przy ustalaniu proponowanego poziomu pomocy, z uwzględnieniem ich możliwości zaspokajania własnych potrzeb.
4.
Państwa Członkowskie udzielają niezbędnej pomocy medycznej i innej osobom korzystającym z tymczasowej ochrony, które wymagają szczególnej pomocy, takim jak osoby małoletnie pozbawione opieki, osoby torturowane, ofiary gwałtu lub innych form przemocy fizycznej, psychicznej lub seksualnej.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewniają osobom w wieku poniżej 18 lat korzystającym z tymczasowej ochrony dostęp do edukacji na takich samych warunkach, jakie mają obywatele przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć to prawo do korzystania z instytucji należących do państwowego systemu edukacyjnego.
2.
Państwa Członkowskie mogą udzielać zezwolenia osobom dorosłym korzystającym z tymczasowej ochrony na korzystanie z powszechnego systemu edukacji.
Artykuł 15
1.
Do celów niniejszego artykułu, w przypadku gdy rodziny istniejące wcześniej w państwie pochodzenia zostały rozdzielone w związku z okolicznościami towarzyszącymi masowemu napływowi wysiedleńców, następujące osoby są uważane za członków rodziny:
a) małżonek członka rodziny rozdzielonej lub też jego niepoślubiony partner z trwałego związku w przypadku gdy według prawa lub praktyki w rozważanym Państwie Członkowskim odnoszących się do obcokrajowców związki pozamałżeńskie traktowane są w sposób porównywalny do związków małżeńskich; nieletnie dzieci członka rodziny rozdzielonej lub jego małżonka bez różnicy, czy urodziły się w związku małżeńskim, poza związkiem, czy są przysposobione;
b) inni bliscy krewni, którzy mieszkali razem jako jedna rodzina w czasie, kiedy nastąpiły wydarzenia prowadzące do masowego napływu i którzy byli całkowicie lub częściowo zależne od członka rodziny rozdzielonej w tym czasie.
2.
W przypadku gdy poszczególni członkowie tej samej rodziny korzystają z tymczasowej ochrony w różnych Państwach Członkowskich, Państwa Członkowskie doprowadzają do połączenia takich rodzin, które spełniają warunki określone w ust. 1 lit. a), z uwzględnieniem życzeń samych rodzin w tym względzie.
Państwa Członkowskie mogą doprowadzić do połączenia rodzin, które spełniają warunki określone w ust. 1 lit. b), uwzględniając w każdym indywidualnym przypadku trudności, jakie te rodziny mogłyby te rodziny napotkać, gdyby nie zostały połączone.
3.
W przypadku gdy członek rodziny rozdzielonej korzysta z tymczasowej ochrony i w jednym Państwie Członkowskim, a jeden bądź więcej członków jego rodziny nie znajduje się jeszcze w żadnym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie, na terenie którego członek rodziny rozdzielonej korzysta z tymczasowej ochrony, doprowadza do połączenia członków rodziny, którzy wymagają ochrony, z członkiem rodziny rozdzielonej w przypadku gdy członkowie rodziny spełniają kryteria określone w ust. 1 lit. a).
Państwa Członkowskie mogą doprowadzić do połączenia członków rodziny, którzy wymagają ochrony, z członkiem rodziny rozdzielonej w przypadku gdy członkowie rodziny spełniają kryteria określone w ust. 1 lit. b), uwzględniając w każdym indywidualnym przypadku trudności, jakie te rodziny mogłyby napotkać, gdyby nie zostały połączone.
4.
Stosując niniejszy artykuł, Państwa Członkowskie biorą pod uwagę interes dzieci.
5.
Zainteresowane Państwa Członkowskie, uwzględniając art. 25 i 26, podejmują decyzję, w którym Państwie Członkowskim zostanie połączona rodzina.
6.
Członkom połączonej rodziny przyznaje się dokumenty pobytowe w ramach tymczasowej ochrony.
W tym celu wydaje się odpowiednie dokumenty lub inne równoważne dowody.
Przeniesienie członków rodziny do innego Państwa Członkowskiego w celach łączenia rodzin na podstawie ust. 2, skutkuje wycofaniem dokumentu pobytowego oraz wygaśnięciem, w stosunku do danych osób, zobowiązań Państwa Członkowskiego które jest opuszczane, odnoszących się do tymczasowej ochrony.
7.
Wykonanie przepisów niniejszego artykułu może wymagać współpracy z właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
8.
Każde Państwo Członkowskie na wniosek innego Państwa Członkowskiego dostarcza informacji, jak określono w załączniku II, niezbędnych do prowadzenia działań na podstawie niniejszego artykułu,, dotyczących osób korzystających z tymczasowej ochrony.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie podejmują tak szybko, jak to możliwe, środki w celu zapewnienia niezbędnej ochrony małoletnich pozbawionych opieki korzystających z tymczasowej ochrony ze strony kuratora lub, w miarę potrzeby, ze strony przedstawiciela organizacji, która zajmuje się opieką i ochroną małoletnich, lub ze strony innych właściwych przedstawicieli.
2.
W okresie trwania tymczasowej ochrony, Państwa Członkowskie zapewniają pozostawanie osób małoletnie pozbawionych opieki:
a) z dorosłymi krewnymi;
b) w rodzinie zastępczej;
c) w ośrodkach przyjęć specjalnie przystosowanych do przyjmowania małoletnich lub w innych miejscach, które są odpowiednie dla nieletnich;
d) pod opieką osoby, która zajmowała się dzieckiem w czasie ucieczki.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne czynności, aby umożliwić pozostawanie w takich miejscach.
Państwa Członkowskie ustanawiają porozumienia zainteresowanej osoby bądź osób dorosłych.
Opinia dziecka zostaje wzięta pod uwagę z uwzględnieniem jego wieku i dojrzałości.
ROZDZIAŁ IV
Dostęp do procedur udzielania azylu w kontekście tymczasowej ochrony
Artykuł 17
1.
Osoby korzystające z tymczasowej ochrony muszą mieć zapewnioną możliwość złożenia wniosku o udzielenie azylu w dowolnym czasie.
2.
Rozpatrywanie wniosku o azyl, które nie zostało zakończone przed wygaśnięciem okresu tymczasowej ochrony, zostaje ukończone po upływie tego okresu.
Artykuł 18
Stosuje się kryteria i mechanizmy decydujące o tym, na które Państwo Członkowskie jest właściwe dla rozpatrzenia wniosku o udzielenie azylu.
W szczególności Państwem Członkowskim właściwym dla rozpatrzenia wniosku o azyl przedłożonego przez osobę korzystającą z tymczasowej ochrony na mocy niniejszej dyrektywy jest to Państwo Członkowskie, które wyraziło zgodę na przyjęcie osoby na swoje terytorium.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że nie można równocześnie korzystać z tymczasowej ochrony oraz statusu osoby ubiegającej się o azyl, kiedy wniosek o azyl jest w trakcie rozpatrywania.
2.
W przypadku gdy po rozpatrzeniu wniosku o azyl osobie kwalifikującej się lub korzystającej z tymczasowej ochrony nie zostanie przyznany status uchodźcy lub inny rodzaj ochrony, Państwa Członkowskie, bez uszczerbku dla art. 28, umożliwiają takiej osobie rozpoczęcie lub kontynuację korzystania z tymczasowej ochrony przez okres do końca trwania tymczasowej ochrony.
ROZDZIAŁ V
Powrót oraz środki po zakończeniu trwania tymczasowej ochrony
Artykuł 20
Po zakończeniu trwania tymczasowej ochrony stosuje się ogólne prawa dotyczące ochrony i cudzoziemców w Państwach Członkowskich, bez uszczerbku dla art. 21, 22 i 23.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu umożliwienia dobrowolnego powrotu osobom korzystającym z tymczasowej ochrony oraz osobom, w odniesieniu do których tymczasowa ochrona została zakończona.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przepisy dotyczące dobrowolnego powrotu osób korzystających z tymczasowej ochrony ułatwiają powrót takim osobom, z poszanowaniem godności ludzkiej.
Państwa Członkowskie zapewniają, że decyzja tych osób dotycząca powrotu jest podejmowana przy pełnej znajomości stanu faktycznego.
Państwa Członkowskie mogą umożliwić wyjazdy badawcze.
2.
Przez okres trwania tymczasowej ochrony Państwa Członkowskie rozpatrują przychylnie, z uwzględnieniem warunków występujących w państwie pochodzenia, wnioski o powtórne przyjęcie w przyjmującym Państwie Członkowskim, pochodzące od osób, które korzystały z tymczasowej ochrony i skorzystały z prawa dobrowolnego powrotu.
3.
Na zakończenie okresu tymczasowej ochrony, Państwa Członkowskie mogą zadecydować, że zobowiązania ustanowione w rozdziale III będą przedłużone indywidualnie w odniesieniu do osób, które zostały objęte tymczasową ochroną i które korzystają z prawa do dobrowolnego powrotu.
Przedłużenie takie obowiązuje do dnia powrotu.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że wymuszony powrót osób, dla których okres tymczasowej ochrony upłynął i które nie kwalifikują się do przyjęcia, odbywa się z właściwym poszanowaniem godności ludzkiej.
2.
W przypadkach wymuszonego powrotu, Państwa Członkowskie rozważają wszelkie względy humanitarne, które mogą uniemożliwić lub uczynić nieuzasadnionym powrót w szczególnych przypadkach.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dotyczące warunków pobytu osób korzystających z tymczasowej ochrony, które nie mogą ze względu na stan zdrowia podjąć podróży; w przypadku gdy, na przykład, osoby takie mogłyby ponieść poważne negatywne skutki przerwania leczenia.
Osoby takie nie mogą być wydalone, dopóki taka sytuacja ma miejsce.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na to, aby rodziny, w których są małoletnie dzieci i uczęszczają one do szkoły w Państwie Członkowskim, mogły korzystać z pobytu do czasu pozwalającego dzieciom zakończyć aktualny okres nauki szkolnej.
ROZDZIAŁ VI
Solidarność
Artykuł 24
Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie korzystają ze środków Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, ustanowionego decyzją 2000/596/WE, zgodnie z warunkami ustawionymi w tej decyzji.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie przyjmują osoby kwalifikujące się do tymczasowej ochrony w duchu solidarności Wspólnoty.
Określają one — podając konkretne dane liczbowe lub wielkości przybliżone — swoją zdolność w zakresie przyjmowania takich osób.
Informacje takie są określone w decyzji Rady określonej w art. 5.
Po przyjęciu wspomnianej decyzji Państwa Członkowskie mogą określić swoje dodatkowe zdolności w tym względzie, zawiadamiając o tym Radę i Komisję.
Informacja ta jest przekazywana niezwłocznie UNHCR.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie, działając w porozumieniu z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, zapewniają, aby kwalifikujące się osoby wymienione w decyzji Rady określonej w art. 5, które jeszcze nie przybyły na terytorium Wspólnoty, wyraziły wolę przyjazdu i pozostania na ich terytorium.
3.
Jeśli liczba osób kwalifikujących się do tymczasowej ochrony w następstwie nagłego masowego napływu przekracza możliwości przyjęcia określone w ust. 1, Rada bada sytuację jako sprawę niecierpiącą zwłoki i podejmuje właściwe środki, łącznie z zaleceniem dodatkowego wsparcia dla dotkniętych Państw Członkowskich.
Artykuł 26
1.
Przez okres trwania tymczasowej ochrony Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w odniesieniu do przeniesienia miejsca pobytu osób korzystających z tymczasowej ochrony z jednego Państwa Członkowskiego do innego, z zastrzeżeniem zgody osoby zainteresowanej na takie przeniesienie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują wnioski dotyczące przeniesienia innym Państwom Członkowskim oraz powiadamiają Komisję i UNHCR.
Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Państwo Członkowskie występujące z wnioskiem o swoich zdolnościach do przyjęcia osób przenoszących się.
3.
Każde Państwo Członkowskie przedstawia, na wniosek innego Państwa Członkowskiego, informacje określone w załączniku II, dotyczące osoby korzystającej z tymczasowej ochrony, które są niezbędne dla podjęcia działań określonych w niniejszym artykule.
4.
W przypadku przeniesienia z jednego Państwa Członkowskiego do innego ważność dokumentu pobytowego w Państwie Członkowskim, które osoba opuszcza wygasa, a zobowiązania tego Państwa Członkowskiego w stosunku do danej osoby, odnoszące się do tymczasowej ochrony, wygasają.
Nowe przyjmujące Państwo Członkowskie przejmuje obowiązki wynikające z objęcia danej osoby tymczasową ochroną.
5.
Państwa Członkowskie, dla przeniesienia osób korzystających z tymczasowej ochrony między Państwami Członkowskimi korzystają z wzoru przepustki określonego w załączniku I.
ROZDZIAŁ VII
Współpraca administracyjna
Artykuł 27
1.
Do celów współpracy administracyjnej wymaganej dla wprowadzenia tymczasowej ochrony, Państwa Członkowskie ustanawiają krajowy punkt kontaktowy, którego adres przekazują pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
W powiązaniu z Komisją Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu ustanowienie bezpośredniej współpracy i wymiany informacji między właściwymi władzami.
2.
Państwa Członkowskie przekazują regularnie i tak szybko, jak to możliwe dane dotyczące liczby osób korzystających z tymczasowej ochrony oraz pełne informacje w sprawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wprowadzania tymczasowej ochrony.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy szczególne
Artykuł 28
1.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć osobę z tymczasowej ochrony, jeżeli:
a) istnieją poważne przesłanki świadczące o tym, że:
i) dana osoba popełniła zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości, zgodnie z definicjami podanymi w międzynarodowych aktach prawnych przyjętych w odniesieniu do tych zbrodni;
ii) dana osoba popełniła poważne przestępstwo niemające charakteru politycznego poza terytorium Państwa Członkowskiego, na które została przyjęta, przed jej przyjęciem do tego Państwa Członkowskiego jako osoba korzystająca z tymczasowej ochrony.
Dotkliwość możliwego prześladowania będzie wzięta pod uwagę przy rozpatrywaniu charakteru przestępstwa, o które dana osoba jest podejrzewana.
Przestępstwa charakteryzujące się szczególnym okrucieństwem, nawet, jeżeli można założyć, że zostały popełnione z pobudek politycznych, mogą zostać zakwalifikowane jako poważne przestępstwa niemające charakteru politycznego.
Odnosi się to zarówno do samych zbrodniarzy, jak i podżegaczy;
iii) dana osoba jest winna popełnienia czynów, które są sprzeczne z zasadami i celami Narodów Zjednoczonych;
b) istnieją poważne przesłanki dla uznania danej osoby za osobę zagrażającą bezpieczeństwu przyjmującego Państwa Członkowskiego lub, po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia skazującego za popełnienie szczególnie poważnego przestępstwa, za osobę stanowiącą zagrożenie dla społeczeństwa przyjmującego Państwa Członkowskiego.
2.
Powody wyłączenia określone w ust. 1, opierają się wyłącznie na zachowaniu rozważanej osoby.
Decyzja dotycząca wyłączenia oraz odpowiednie środki oparte są na zasadzie proporcjonalności.
ROZDZIAŁ IX
Przepisy końcowe
Artykuł 29
Osoby, które zostały wyłączone przez Państwo Członkowskie z możliwości korzystania z tymczasowej ochrony lub łączenia rodzin są uprawnione do wystąpienia na drogę prawną w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 30
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia ich stosowania.
Sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne do naruszenia prawa i mieć wartość odstraszającą.
Artykuł 31
1.
Nie później niż dwa lata po dacie określonej w art. 32, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich oraz przedstawia propozycje zmian, które uzna za niezbędne.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszystkie informacje, jakie są właściwe dla sporządzenia takiego sprawozdania.
2.
Po przedstawieniu sprawozdania, określonego w ust. 1, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich przynajmniej co pięć lat.
Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
Artykuł 33
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa 2001/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 września 2001 r.
odnosząca się do systemów grzewczych pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 78/548/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 78/548/EWG z dnia 12 czerwca 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do systemu ogrzewania kabiny pojazdów silnikowych [4] została przyjęta jako jedna ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji WE, która została ustanowiona przez dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5].
W związku z tym przepisy określone w dyrektywie 70/156/EWG dotyczące układów, części i odrębnych jednostek technicznych w pojazdach silnikowych stosuje się do dyrektywy 78/548/EWG.
(2) W szczególności, na podstawie art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG, każdej szczególnej dyrektywie towarzyszy dokument informacyjny zawierający odpowiednie pozycje załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG, a także świadectwo homologacji oparte na załączniku VI do tej dyrektywy w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego.
(3) W świetle postępu technicznego grzejniki spalinowe, zwykle napędzane olejem napędowym, benzyną lub gazem płynnym, są przystosowywane obecnie do wielu rodzajów pojazdów w celu dostarczenia ciepła do kabin (np. w autobusach), do przestrzeni ładunkowych (np. w ciężarówkach i przyczepach) lub do przedziałów sypialnych (np. w ciężarówkach lub w pojazdach mieszkalnych), tak by ciepło dostarczane było wydajnie oraz bez hałasu i emisji gazów, która towarzyszy działaniu silnika napędowego, gdy pojazd jest zaparkowany.
Ze względów bezpieczeństwa niezbędne jest rozszerzenie zakresu o wymogi dotyczące grzejników spalinowych i ich instalacji.
Wymogi te powinny odpowiadać najwyższym normom zgodnym z obecną technologią.
(4) Niezbędne jest zapewnienie homologacji grzejników spalinowych jako części oraz pojazdów, w których grzejnik spalinowy jest instalowany.
(5) Niezbędne będzie uzupełnienie niniejszej dyrektywy o dodatkowe wymogi bezpieczeństwa dla grzejników spalinowych wykorzystujących gaz płynny (LPG) przez wprowadzenie Załącznika.
(6) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(7) Dla jasności zaleca się uchylić dyrektywę 78/548/EWG i zastąpić ją niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd, do którego ma zastosowanie dyrektywa 70/156/EWG.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji WE lub homologacji krajowej typu pojazdu lub typu systemu ogrzewania z przyczyn odnoszących się do systemów ogrzewania kabin lub przestrzeni ładunkowej, jeżeli układ spełnia warunki określone w załącznikach.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, wejścia do użytku czy też wykorzystywania jakiekolwiek pojazdu lub sprzedaży, wejścia do użytku lub wykorzystywania systemu ogrzewania z przyczyn odnoszących się do systemów ogrzewania kabin lub przestrzeni ładunkowej, jeżeli układ spełnia warunki określone w załącznikach.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie od dnia 9 maja 2003 r. nie mogą z przyczyn odnoszących się do systemów ogrzewania:
- odmówić w odniesieniu do rodzaju pojazdu lub systemu ogrzewania udzielenia homologacji WE lub homologacji krajowej, lub
- zabronić sprzedaży, rejestracji lub wejścia do użytku pojazdów lub sprzedaży lub wejścia do użytku systemów ogrzewania,
jeżeli system ogrzewania spełnia wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 9 maja 2004 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla pojazdu, z przyczyn odnoszących się do systemów ogrzewania, lub dla typu grzejników spalinowych, jeżeli nie zostały spełnione wymogi niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od dnia 9 maja 2005 r. Państwa Członkowskie:
- powinny traktować świadectwa zgodności, które towarzyszą nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG, jako nieważne do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, i
- mogą odmówić sprzedaży, rejestracji lub wejścia do użytku nowych pojazdów,
z przyczyn odnoszących się do systemów ogrzewania, jeżeli nie zostały spełnione wymogi niniejszej dyrektywy.
Ustęp ten nie ma zastosowania do pojazdów wyposażonych w system ogrzewania wykorzystujący ciepło odzyskane, wykorzystujący wodę jako czynnik pośredniczący.
4.
Z mocą od 9 maja 2005 r. wymogi niniejszej dyrektywy odnoszące się do grzejników spalinowych jako części stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 5
Najpóźniej do dnia 9 listopada 2002 r. Komisja bada dodatkowe wymogi bezpieczeństwa w odniesieniu do gazu płynnego (LPG) napędzającego systemy ogrzewania w pojazdach silnikowych oraz, jeżeli jest to właściwe, zmienia niniejszą dyrektywę zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowiony art. 13 dyrektywy 70/156/EWG, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku IV część 1 pozycja 36 otrzymuje brzmienie:
"Zagadnienie _BAR_ Dyrektywa _BAR_ Numer Dziennika Urzędowego _BAR_ Stosowanie _BAR_
M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
36.
Systemy ogrzewania _BAR_ 2001/56/WE _BAR_ L 292 z 9.11.2001 _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X" _BAR_
2.
W załączniku XI:
a) Dodatek 1 pozycja 36 otrzymuje brzmienie:
"Pozycja _BAR_ Zagadnienie _BAR_ Dyrektywa _BAR_ M1 ≤ 2500(1) kg _BAR_ M1 < 2500(1) kg _BAR_
36 _BAR_ Systemy ogrzewania _BAR_ 2001/56/WE _BAR_ I _BAR_ G + P" _BAR_
b) Dodatek 2 pozycja 36 otrzymuje brzmienie:
"Pozycja _BAR_ Zagadnienie _BAR_ Dyrektywa _BAR_ Uzbrojone pojazdy kategorii M1 _BAR_
36 _BAR_ Systemy ogrzewania _BAR_ 2001/56/WE _BAR_ X" _BAR_
Artykuł 8
Dyrektywa 78/548/EWG traci moc z dniem 9 maja 2004 r.
Odniesienia do dyrektywy 78/548/EWG traktowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do 9 maja 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/57/WE
z dnia 25 lipca 2001 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, odpowiednio w zbożach i na ich powierzchni, w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalanianajwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/38/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/39/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/48/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [6], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/49/WE [7], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowa substancja czynna, fluroksypyr, została włączona do załącznika I do dyrektywy 91/414/WE dyrektywą Komisji 2000/10/WE [8].
Komisja nie ustaliła jeszcze zharmonizowanych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla tej substancji czynnej.
Harmonizacja najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości jest pożądana zarówno z punktu widzenia zdrowia publicznego, jak i z handlu.
(2) Po włączeniu substancji do załącznika I Państwa Członkowskie udzieliły zezwolenia, zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414/EWG, na pewną liczbę środków ochrony roślin zawierających tę substancję i ustanowiły, zgodnie z wymaganiami art. 4 ust. 1 lit. f) tej dyrektywy, tymczasowe maksymalne limity pozostałości pestycydów.
Zezwolenia te dotyczą używania herbicydów w sadach lub powschodowych herbicydów w uprawie jabłek, oliwek, cebul, zbóż, na łąkach i pastwiskach.
Zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy poziomy te oraz informacje, na których zostały oparte, zostały zgłoszone Komisji.
Informacje wraz z danymi dostępnymi z innych źródeł zostały skontrolowane i są wystarczające dla tymczasowego ustalenia niektórych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.
(3) Artykuł 5 dyrektywy 86/363/EWG wymaga, by tymczasowe maksymalne limity pozostałości dla produktów pochodzenia zwierzęcego ustalone zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG wskazane były w załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG.
(4) W momencie włączenia do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG, dnia 30 grudnia 1999 r. techniczna i naukowa ocena fluroksypyru została zakończona w formie sprawozdania z kontroli Komisji w odniesieniu do fluroksypyru.
Zgodnie z tym sprawozdaniem z kontroli dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) fluroksypyru zostało ustalone na poziomie 0,8 mg/kg wagi ciała na dzień.
Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano fluroksypyr zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [9] i zostało obliczone, że maksymalne limity pozostałości ustalone w niniejszej dyrektywie nie powodują przekroczenia ADI.
(5) Podczas oceny i dyskusji, które poprzedzały włączenie fluroksypyru do załącznika I dyrektywy nr 91/414/EWG, nie stwierdzono ostrych skutków toksycznych wymagających ustalenia zaostrzonej dawki odniesienia.
(6) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed narażeniem na działanie pozostałości znajdujących się w produktach lub na ich powierzchni, w odniesieniu do których nie udzielono zezwolenia, rozsądne jest ustalenie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na niższym poziomie oznaczenia analitycznego dla wszystkich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Ustalenie na poziomie wspólnotowym takich tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości nie uniemożliwia Państwom Członkowskim ustalania tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla fluroksypyru zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznikiem VI do tej dyrektywy.
(7) Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający do ustanowienia dalszych zastosowań fluroksypyru.
Po upływie tego okresu tymczasowe maksymalne limity pozostałości powinny stać się ostateczne.
(8) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu odbyły się konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty w zakresie poziomów wymienionych w niniejszej dyrektywie i uwzględniono ich opinie w sprawie danych poziomów.
Nie określono żadnych KODEKSOWYCH maksymalnych limitów pozostałości w odniesieniu do fluroksypyru.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla szczególnych kombinacji pestycydów i upraw zostanie zbadana przez Komisję na podstawie przedłożonych i możliwych do przyjęcia danych.
(9) Uwzględnione zostały także opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano pestycydy.
(10) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się wiersze w brzmieniu:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Maksymalny limit (w mg/kg) _BAR_
Fluroksypyr włączając jego estry wyrażone jako fluroksypyr _BAR_ 0,1 Owies, jęczmień, żyto, pszenżyto i pszenica _BAR_
0,05 Inne zboża _BAR_
Artykuł 2
W części B załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG dodaje się wiersz w brzmieniu:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Maksymalny limit (w mg/kg) _BAR_
W mięsie, włączając tłuszcz, w wyrobach mięsnych, podrobach oraz w tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206,0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 oraz 1602 _BAR_ Dla mleka i przetworów mlecznych, wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0401, 0402, 040500 oraz 0406 _BAR_ W świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 040700 oraz 0408 _BAR_
Fluroksypyr _BAR_ 0,5 ex0206Wątroba _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
0,05 Inne produkty _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się kolumnę zatytułowaną "Fluroksypyr włączając jego estry wyrażone jako fluroksypyr" zawartą w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 lutego 2002 r.
Niezwłocznie powiadomią one o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 1 marca 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/58/WE
z dnia 27 lipca 2001 r.
zmieniająca po raz drugi dyrektywę 91/155/EWG określającą i ustanawiającą szczegółowe uzgodnienia dotyczące systemu szczególnych informacji o preparatach niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 99/45/WE oraz odnosząca się do substancji niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 27 dyrektywy Rady 67/548/EWG (arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. odnoszącą się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/33/WE [3], w szczególności jej art. 27,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 dyrektywy 1999/45/WE ustala, iż osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu niektórych preparatów niebezpiecznych dostarcza jego arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa.
(2) Artykuł 27 dyrektywy 67/548/EWG ustala, iż osoba odpowiedzialna za wprowadzanie do obrotu substancji niebezpiecznych również ma obowiązek dostarczyć przyjmującemu arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa.
(3) Informacja zawarta w arkuszu danych dotyczących bezpieczeństwa jest przeznaczona przede wszystkim dla specjalistów i musi umożliwiać im podjęcie niezbędnych działań w celu ochrony zdrowia bezpieczeństwa i środowiska w miejscu pracy.
(4) Arkusze danych dotyczących bezpieczeństwa dla substancji niebezpiecznych, niektórych preparatów i ich zapasów muszą być zgodne z przepisami dyrektywy Komisji 91/155/EWG [4], zmienionej dyrektywą 93/112/WE [5].
(5) Artykuł 14 ust. 2.1 lit. b) dyrektywy 1999/45/WE wprowadza nowe wymagania, w stosunku do osób odpowiedzialnych za wprowadzanie do obrotu preparatu, według których mają dostarczyć na prośbę specjalisty arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa zawierający stosowne informacje o preparatach niesklasyfikowanych jako niebezpieczne w rozumieniu art. 5, 6 i 7 dyrektywy 1999/45/WE, lecz zawierających stężenie jednostkowe ≥ 1 % wagowo dla preparatu niegazowego i ≥ 0,2 % objętościowo preparatu gazowego, w odniesieniu do jednej substancji zagrażającej zdrowiu lub środowisku lub jednej substancji, dla której istnieją we Wspólnocie dopuszczalne normy narażenia w miejscu pracy.
(6) Dyrektywa 1999/45/WE również wprowadza konieczność etykietowania preparatów pod względem ich szkodliwych skutków dla środowiska.
(7) Konieczna jest zatem zmiana dyrektywy 91/155/EWG, zgodnie z art. 14 ust. 2.3 dyrektywy 1999/45/WE przed dniem 30 lipca 2002 r.
(8) Artykuł 4 dyrektywy Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [6] zobowiązuje pracodawców do sprawdzania, czy niebezpieczne środki chemiczne występują w miejscu pracy oraz do oceny ryzyka zagrażającego bezpieczeństwu i zdrowiu pracowników wynikającego z obecności tych środków chemicznych, biorąc pod uwagę informacje podawane przez dostawcę w arkuszu danych dotyczących bezpieczeństwa; w związku z tym stosowne jest zmienić Załącznik do dyrektywy 91/155/EWG.
(9) Ostatnio stosowane działania i przeprowadzone badania w Państwach Członkowskich wykazały, iż wiele arkuszy danych dotyczących bezpieczeństwa jest złej jakości i nie dostarcza wystarczających informacji użytkownikom; jednym ze sposobów poprawienia jakości arkuszy danych dotyczących bezpieczeństwa jest poprawa wskazówek dla wystawiających takie karty, wymienionych w Załączniku do dyrektywy 91/155/EWG; dlatego stosowne jest zmienić Załącznik do dyrektywy 91/155/EWG; Komisja oraz Państwa Członkowskie wezmą pod uwagę również inne sposoby poprawienia jakości arkuszy danych dotyczących bezpieczeństwa w przyszłości.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi ustanowionym zgodnie z art. 20 dyrektywy 1999/45/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/155/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. a) Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu substancji chemicznej lub preparatu, bez względu na to, czy jest to producent, importer czy też dystrybutor, dostarcza odbiorcy, który jest specjalistą-użytkownikiem danych substancji bądź preparatów, arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa zawierający informacje określone w art. 3 oraz w Załączniku do niniejszej dyrektywy, jeśli dane substancje bądź preparaty zostały uznane za niebezpieczne zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG lub dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/45/WE [7].
b) Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu preparatu, bez względu na to, czy jest to producent, importer czy też dystrybutor, dostarcza, na prośbę użytkownika-specjalisty, arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa zawierający wyczerpujące informacje określone w art. 3 oraz w Załączniku do niniejszej dyrektywy, jeśli preparat nie został sklasyfikowany jako niebezpieczny zgodnie z art. 5, 6 i 7 dyrektywy 1999/45/WE, które jednak zawierają jednostkowe stężenie ≥ 1 % wagowo dla preparatu niegazowego i ≥ 0,2 % objętościowo preparatów gazowych co najmniej jedną substancję stanowiącą zagrożenie dla zdrowia i środowiska lub jedną substancję, dla której istnieją wspólnotowe dopuszczalne normy narażenia na oddziaływanie środowiska pracy."
2.
Załącznik określony w art. 3 zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 lipca 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne określone w ust. 1:
a) dla preparatów niewchodzących w zakres dyrektywy Rady 91/414/EWG [8] dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin lub dyrektywy Rady 98/8/WE [9] dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych od dnia 30 lipca 2002 r.;
b) oraz dla preparatów wchodzących w zakres dyrektywy 91/414/EWG lub dyrektywy 98/8/WE od dnia 30 lipca 2004 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/59/WE
z dnia 6 sierpnia 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty ósmy dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT E ROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/33/WE [2], w szczególności jej art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz substancji niebezpiecznych, wraz ze szczegółowymi danymi klasyfikacji i etykietowania każdej substancji.
Obecna wiedza naukowa i techniczna wykazała, że wykaz substancji niebezpiecznych w tym załączniku powinien być dostosowany do postępu technicznego.
W szczególności tabele A i B we wstępie do załącznika I wymagają włączenia nomenklatury fińskiej i szwedzkiej.
Niektóre wersje językowe dyrektywy wymagają poprawek technicznych we właściwych punktach wstępu do załącznika I. Użyteczne jest opublikowanie uaktualnionej i przepracowanej wersji wstępu do załącznika I. Ponadto wykaz sam w sobie powinien być uaktualniony, aby objąć zgłoszone nowe substancje oraz dalej istniejące substancje; identyfikacja, nomenklatura, klasyfikacja, etykietowanie i/lub granice stężeń w odniesieniu do niektórych substancji powinny być zmienione w celu odzwierciedlenia postępu wiedzy technicznej; pozycje dla trzech substancji powinny być skreślone z wykazu, gdyż zostały zastąpione przez inne pozycje.
(2) Załącznik II do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz symboli i oznaczeń niebezpieczeństwa w odniesieniu do substancji i preparatów niebezpiecznych.
Załącznik III do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz sformułowań wskazujących na charakterystykę szczególnego ryzyka odnoszącego się do substancji i preparatów niebezpiecznych.
Załącznik IV do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz sformułowań wskazujących zalecenia w zakresie bezpieczeństwa dotyczące substancji i preparatów niebezpiecznych.
Załączniki II, III i IV wymagają włączenia fińskiego i szwedzkiego brzmienia.
Niektóre wersje językowe dyrektywy wymagają technicznych poprawek we właściwych punktach załączników II, III i IV.
Użyteczne jest opublikowanie uaktualnionych i przepracowanych wersji załączników II, III i IV.
(3) Artykuł 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/33/WE [3] zezwolił Szwecji od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. na wymaganie użycia dodatkowego sformułowania R, R340, niewymienionego w załączniku III, w odniesieniu do substancji sklasyfikowanych jako rakotwórcze, kategoria 3, zamiast sformułowania R, R40.
Eksperci Państw Członkowskich uzgodnili poddanie przeglądowi tekstu zwrotu R, R40 w celu odniesienia do substancji rakotwórczych, kategorii 3.
Nowe sformułowanie R, R68 powinno być dodane do załącznika III zawierającego oryginalny tekst sformułowania R, R40 w odniesieniu do klasyfikacji i etykietowania substancji mutagennych kategorii 3 i substancji szkodliwych wymienionych w załączniku I. Odniesienia w zakresie klasyfikacji, etykietowania i granicy stężenia w załączniku I, zawierającym R40, powinny być zatem poddane przeglądowi w odniesieniu do takich substancji mutagennych kategorii 3 i substancji szkodliwych.
(4) Załącznik V do dyrektywy 67/548/EWG ustanawia metody określania właściwości fizykochemicznych, toksyczności i ekotoksyczności substancji i preparatów.
Niezbędne jest dostosowanie tego załącznika do postępu technicznego.
Właściwe jest ograniczenie do minimum liczby zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych, zgodnie z dyrektywą Rady 86/609/EWG [4].
Rozdział B.1 powinien być zatem skreślony, ponieważ są dostępne metody alternatywne, z wykorzystaniem mniejszej liczby zwierząt.
Należytą uwagę powinno poświęcić się metodom uznanym i zalecanym przez właściwe organizacje międzynarodowe.
Metody podprzewlekłej toksyczności drogą pokarmową w rozdziałach B.26 i B.27 powinny być odpowiednio poddane przeglądowi, a rozdziały od C.14 do C.20, dotyczące toksyczności dla środowiska naturalnego powinny być dodane do załącznika V. Niektóre wersje językowe wymagają technicznych poprawek we właściwych punktach załącznika V.
(5) Załącznik VI do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wskazówki do klasyfikacji i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych.
Niezbędne jest dostosowanie tego załącznika do postępu technicznego.
Niektóre wersje językowe dyrektywy wymagają technicznych poprawek we właściwych punktach załącznika VI.
Właściwe punkty wymagają publikacji w językach fińskim i szwedzkim.
Użyteczne jest opublikowanie uaktualnionej i przepracowanej wersji załącznika VI, w szczególności włączając odniesienie do dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. odnoszącej się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [5].
(6) Zgodnie z przepisami dyrektywy 67/548/EWG wszelkie nowe substancje wprowadzane do obrotu powinny być zgłaszane właściwym władzom Państw Członkowskich za pomocą zawiadomienia zawierającego niektóre informacje, w tym dokumentację techniczną.
W odniesieniu do nowych substancji dostarczanych i następnie zużywanych w reakcjach chemicznych, które podlegają ścisłej kontroli (półprodukty z ograniczoną ekspozycją) jest technicznie uzasadnione i stosowne określenie zredukowanego opakowania do badań.
Bieżący postęp techniczny może zapewnić minimalne narażenie ludzi i środowiska naturalnego poprzez rygorystyczne powstrzymanie procesu.
(7) Dokumentacja techniczna musi zawierać opakowanie do badań dla półproduktów z ograniczoną ekspozycją, która musi dostarczać informacji niezbędnych do oceny przewidywanego zagrożenia dla ludzi i środowiska naturalnego.
Załącznik VII powinien określić zawartość tej dokumentacji technicznej, a załącznik VIII powinien wyszczególniać dodatkowe badania i badania, które mogą być wymagane w odniesieniu do półproduktów z ograniczoną ekspozycją, wprowadzanych do obrotu w większej ilości.
(8) Kryteria zawiadamiania o półproduktach z ograniczoną ekspozycją mogą wymagać przeglądu w świetle postępu technicznego i doświadczenia uzyskanego w zakresie takich zawiadomień dokonanych zgodnie z nowymi szczególnymi wymaganiami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) tabele A i B we wstępie do załącznika I zawierają fińską i szwedzką nomenklaturę.
Niektóre wersje językowe niniejszej dyrektywy muszą zawierać techniczne poprawki we właściwych punktach wstępu w tabelach A i B. Wstęp, włączając tabele A i B, zastępuje się załącznikiem 1A do niniejszej dyrektywy;
b) odpowiednie pozycje zastępuje się pozycjami w załączniku 1B do niniejszej dyrektywy;
c) dodaje się pozycje w załączniku 1C do niniejszej dyrektywy;
d) skreśla się pozycje w załączniku 1D do niniejszej dyrektywy;
e) pozycje przedstawione w załączniku 1E do niniejszej dyrektywy zmienia się za pomocą zastąpienia odniesień klasyfikacyjnych do "Muta.
Cat. 3; R40" przez "Muta.
Cat. 3; R68" oraz za pomocą zastąpienia odniesień w zakresie etykietowania R40 przez R68;
f) pozycje przedstawione w załączniku 1F do niniejszej dyrektywy zmienia się za pomocą zastąpienia odniesień klasyfikacyjnych do "Xn; R40" przez "Xn; R68" oraz za pomocą zastąpienia odniesień w zakresie etykietowania R40 przez R68;
g) pozycję przedstawioną w załączniku 1G do niniejszej dyrektywy zmienia się za pomocą zastąpienia odniesień granicznego stężenia do "Xn; R40/20/21/22" przez "Xn; R68/20/21/22";
h) pozycję przedstawioną w załączniku 1H do niniejszej dyrektywy zmienia się za pomocą zastąpienia odniesień granicznego stężenia do "Xn; R20/21/22–40/20/21/22" przez "Xn; R20/21/22–68/20/21/22";
i) pozycję przedstawioną w załączniku 1I do niniejszej dyrektywy zmienia się za pomocą zastąpienia odniesień klasyfikacyjnych do "Muta.
Cat. 3; R40" przez "Muta.
Cat. 3; R68";
j) pozycję przedstawioną w załączniku 1J do niniejszej dyrektywy zmienia się za pomocą zastąpienia odniesień klasyfikacyjnych do "Muta.
Cat. 3; R40" przez "Muta.
Cat. 3; R68" oraz przez dodanie R68 do etykiety.
2) Załącznik II musi zawierać szwedzką i fińską wersję i poprawki techniczne do niektórych wersji językowych.
Załącznik II zastępuje się załącznikiem 2 do niniejszej dyrektywy.
3) Załącznik III musi zawierać szwedzką i fińską wersję i poprawki techniczne do niektórych wersji językowych.
Załącznik III zastępuje się załącznikiem 3 do niniejszej dyrektywy.
4) Załącznik IV musi zawierać szwedzką i fińską wersję i poprawki techniczne do niektórych wersji językowych.
Załącznik IV zastępuje się załącznikiem 4 do niniejszej dyrektywy.
5) W załączniku V wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się rozdział B.1;
b) tytuł wersji angielskiej rozdziału B13/14 zastępuje się tekstem w załączniku 5A;
c) ostatnie zdanie wersji francuskiej ust. 1.4.2.2 rozdziału B.39 zastępuje się tekstem w załączniku 5B;
d) równanie w ostatnim zdaniu ppkt 1.7.1.6 wersji angielskiej rozdziału B.41 zastępuje się tekstem w załączniku 5C;
e) metodę badania dla badań podprzewlekłej toksyczności drogą pokarmową u gryzoni zmienia się zgodnie z załącznikiem 5D do niniejszej dyrektywy, który zastępuje rozdział B.26;
f) metodę badania dla badań podprzewlekłej toksyczności drogą pokarmową u niegryzoni zmienia się zgodnie z załącznikiem 5E do niniejszej dyrektywy, który zastępuje rozdział B.27;
g) siedem nowych metod badań dotyczących ekotoksyczności w załączniku 5F do niniejszej dyrektywy włącza się do części C.
6) Załącznik VI zawiera szwedzką i fińską wersję, poprawki techniczne do niektórych wersji językowych i dalsze szczegółowe uaktualnienia techniczne.
Załącznik VI zastępuje się załącznikiem 6 do niniejszej dyrektywy.
7) Załącznik VII.
A obejmuje dokumentację techniczną zawierającą opakowanie do badań dla półproduktu z ograniczoną ekspozycją, dostarczające informacji niezbędnych do oceny przewidywanego zagrożenia dla ludzi i środowiska naturalnego.
W załączniku VII.
A wprowadza się następujące zmiany:
a) tekst w załączniku 7A do niniejszej dyrektywy dodaje się przed pkt 0 załącznika VII.
A;
b) tekst w załączniku 7B do niniejszej dyrektywy dodaje się na końcu załącznika VII.
A.
8) Załącznik VIII zawiera dodatkowe badania i badania, które mogą być wymagane dla półproduktów z ograniczoną ekspozycją, wprowadzanych do obrotu w dużej ilości.
W załączniku VIII wprowadza się zatem następujące zmiany:
a) tekst w załączniku 8A do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika VIII między "Poziom 1" i "Badania fizykochemiczne";
b) tekst w załączniku 8B do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika VIII między "Poziom 2" i "Badania toksykologiczne".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 30 lipca 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne określone w ust. 1:
a) od dnia 30 lipca 2002 r. lub wcześniej w odniesieniu do substancji niebezpiecznych;
b) od dnia 30 lipca 2002 r. w odniesieniu do preparatów nieobjętych zakresem dyrektywy Rady 91/414/EWG [6] lub dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE [7];
c) od dnia 30 lipca 2004 r. w odniesieniu do preparatów objętych zakresem dyrektywy 91/414/EWG lub dyrektywy 98/8/WE.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą oraz tabelę korelacji między niniejszą dyrektywą a przyjętymi przepisami krajowymi.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/60/WE
z dnia 7 sierpnia 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/45/WE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/45/WE z dnia 31 maja 1999 r. odnoszącą się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 98/98/WE [2] dostosowująca do postępu technicznego po raz 25 dyrektywę Rady 67/548/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/33/WE [4], ustanawia nowe kryteria i nową frazę R (R67) dla oparów mogących spowodować senność i zawroty głowy.
Dlatego też uzupełnia się przepisy wymienione w załączniku V do dyrektywy 1999/45/WE.
(2) Dyrektywa Komisji 2001/59/WE [5] wprowadza nowe słownictwo dla frazy R40 w przypadku oznaczania kancerogenów kategorii 3.
W konsekwencji stare słownictwo frazy R fraza R40 będzie teraz powoływane jako R68 i będzie kontynuować się jego używanie dla czynników mutagenicznych kategorii 3 oraz dla niektórych substancji bez nieodwracalnego działania śmiertelnego.
Dlatego też niezbędne jest uzupełnienie odniesienia do R40 w załączniku II do dyrektywy 1999/45/WE.
(3) Dyrektywa 2001/59/WE wprowadza do załącznika VI do dyrektywy 67/548/EWG wyraźniejsze wskazówki dotyczące klasyfikacji substancji i preparatów do efektów korozyjnych.
Dlatego też niezbędne jest stosowne uzupełnienie załącznika II do dyrektywy 1999/45/WE.
(4) Wiadomym jest, iż preparaty spajające ze składem chromu (VI) mogą spowodować w niektórych okolicznościach reakcje alergiczne.
Dlatego też wskazane jest wymaganie, by takie preparaty wyraźnie eksponowały etykietę ostrzeżenia według uzupełniającego załącznika V do dyrektywy 1999/45/WE.
(5) Środki ustalone w niniejszej dyrektywie pozostają w zgodności z opinią Komitetu ds. przystosowywania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie zniesienia barier technicznych w handlu substancjami i preparatami niebezpiecznymi ustalonych na mocy art. 20 dyrektywy 1999/45/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 1999/45/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II część A:
- w ust. 3.3 kadencję "R40" zastępuje się "R68",
- w ust. 8.2 kadencję "R40" zastępuje się "R68" przy każdym jej pojawieniu się;
2) w załączniku II część B:
- w ust. 2.1 (włączając tabelę II) kadencję "R40" zastępuję się "R68" przy każdym jej pojawieniu się,
- w ust. 2.2 (włączając tabelę II A) kadencję "R40" zastępuje się "R68" przy każdym jej pojawieniu się,
- w ust. 6.1 kadencję "R40" zastępuje się "R68" przy drugim jej pojawieniu się (np. w odniesieniu do kategorii 3 czynników mutogennych),
- w tabeli VI kadencję "R40" zastępuje się "R68" w czwartym rzędzie, kolumnie 1 i 3 (np. w odniesieniu do kategorii 3 czynników mutogennych),
- w ust. 6.2 kadencję "R40" zastępuje się "R68" przy drugim jej pojawieniu się (np. w odniesieniu do kategorii 3 czynników mutogennych),
- w tabeli VI A kadencję "R40" zastępuje się "R68" w czwartym rzędzie, kolumnie 1 i 3 (np. w odniesieniu do kategorii 3 czynników mutogennych);
3) w załączniku II części B tabele IV i IV A uzupełnia się następującą adnotacją:
"NB:
Proste zastosowanie konwencjonalnej metody dla preparatów zawierających substancje sklasyfikowane jako żrące lub drażniące może skutkować niższą lub wyższą klasyfikacją zagrożenia, jeżeli inne stosowne czynniki (np. pH preparatu) nie są brane pod uwagę.
Dlatego też, w klasyfikowaniu korozyjności, bierze się pod uwagę poradę podaną w ust. 3.2.5 załącznika VI do dyrektywy 67/548/EWG oraz w tiret drugim i trzecim art. 6 ust. 3, niniejszej dyrektywy."
Artykuł 2
Załącznik V lit. B) do dyrektywy 1999/45/WE uzupełniany jest przez dodanie nowych ust. 11 i 12 według załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 lipca 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne określone w ust. 1:
a) dla preparatów nieobjętych zakresem dyrektywy Rady 91/414/EWG [6] w sprawie wprowadzenia na rynek środka ochrony roślin lub dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE [7], w sprawie wprowadzania na rynek produktów biobójczych od dnia 30 lipca 2002 r.;
b) oraz do preparatów objętych zakresem dyrektywy 91/414/EWG lub dyrektywy 98/8/WE od dnia 30 lipca 2004 r.
3.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, obejmują one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienia towarzyszą im przy okazji ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalają, jak odniesienie takie należy poczynić.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2001/63/WE
z dnia 17 sierpnia 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporusząjących się po drogach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach [1], w szczególności jej art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakres regulaminu nr 96 Europejskiej Komisji Gospodarczej (EKG) w sprawie emisji spalin przez silniki spalinowe przewidziane do montażu w ciągnikach rolniczych i leśnych został rozszerzony i obejmuje także inne rodzaje maszyn samojezdnych nieporuszających się po drogach.
(2) Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną w odniesieniu do powołanego regulaminu EKG.
(3) Konieczne jest ujednolicenie wymagań technicznych w wymienionym regulaminie i odpowiednich wymagań zawartych w dyrektywie 97/68/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 92/53/EWG [2].
(5) Należy zmienić odpowiednio dyrektywę 97/68/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach III i IV do dyrektywy 97/68/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnej homologacji udzielonej przed dniem wymienionym w art. 3 na mocy dyrektywy 97/68/WE ani też nie stoi na przeszkodzie rozszerzeniu takich homologacji na warunkach dyrektywy, na mocy której zostały pierwotnie udzielone.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 30 czerwca 2002 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2001/64/WE
z dnia 31 sierpnia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych oraz dyrektywę 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Z powodów przedstawionych poniżej należy wprowadzić zmiany do dyrektywy Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [4] oraz dyrektywy Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [5].
(2) Na mocy decyzji Komisji 94/650/WE [6] zostało zorganizowane tymczasowe badanie pod szczególnymi warunkami, w celu oceny, czy sprzedaż materiału siewnego luzem konsumentowi końcowemu nie spowoduje negatywnych skutków w zakresie jakości ziarna w porównaniu z jakością ziarna sprzedawanego w obecnym systemie, zgodnie z przepisami dyrektyw 66/401/EWG oraz 66/402/EWG.
(3) Po przeprowadzeniu tymczasowego doświadczenia, właściwe jest dopuszczenie do sprzedaży na czas nieokreślony materiału siewnego luzem, konsumentowi końcowemu, pod warunkiem spełnienia określonych warunków i dostosowania obecnego systemu w ramach dyrektyw 66/401/EWG i 66/402/EWG.
(4) Środki niezbędne do wykonania dyrektyw 66/401/EWG i 66/402/EWG powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się art. 10d w brzmieniu:
"Artykuł 10d
1.
Państwa Członkowskie mogą, w drodze odstępstwa od art. 8, 9 i 10, wprowadzić uproszczenia przepisów dotyczących urządzeń zamykających oraz oznakowania opakowań, w przypadku sprzedaży luzem konsumentowi końcowemu materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny".
2.
Warunki stosowania odstępstwa na podstawie ust. 1 powyżej są ustanawiane zgodnie z procedurą, określoną w art. 21 ust. 1.
Do czasu przyjęcia tych środków, zastosowanie mają warunki ustanowione w art. 2 decyzji Komisji 94/650/WE [8]."
2.
Artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, powołany na mocy art. 1 decyzji Rady 66/339/EWG (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku gdy występuje odwołanie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji Komisji 199/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [*] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23..
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny."
Artykuł 2
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się zmiany:
1.
Dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
1.
Państwa Członkowskie, w drodze odstępstwa od art. 8, 9 i 10, mogą wprowadzić uproszczenie przepisów dotyczących urządzeń zamykających oraz oznakowania opakowań, w przypadku sprzedaży luzem konsumentowi końcowemu materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny".
2.
Warunki stosowania odstępstwa, na podstawie ust. 1 powyżej, są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Do czasu przyjęcia tych środków zastosowanie mają warunki ustanowione w art. 2 decyzji Komisji 94/650/WE [*] Dz.U. L 252 z 28.9.1994, str. 15. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2000/441/WE (Dz.U. L 176 z 15.7.2000, str. 50).."
2.
Artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, powołany na mocy art. 1 decyzji Rady 66/339/EWG (zwany dalej "Komitetem").
2. W przypadku gdy występuje odwołanie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji Komisji 199/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [*] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23..
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny."
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 marca 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 września 2001 r.
zmieniająca dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, a także banków oraz innych instytucji finansowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [4] nakazuje, aby pozycje przedstawione w rocznych sprawozdaniach finansowych były wyceniane w oparciu o metodę ceny nabycia lub kosztu wytworzenia.
(2) Artykuł 33 dyrektywy 78/660/EWG upoważnia Państwa Członkowskie do udzielania zezwoleń bądź nakładania wymogu wobec wszystkich spółek dokonania rewaluacji pewnych składników aktywów, do wyceny pewnych składników aktywów po koszcie odtworzenia lub do stosowania innych metod wyceny uwzględniających wpływ inflacji na pozycje przedstawione w rocznych sprawozdaniach finansowych.
(3) Artykuł 29 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [5] nakłada wymóg dokonywania wyceny aktywów i pasywów, zawartych w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych, na podstawie przepisów art. 31-42 i art. 60 dyrektywy 78/660/EWG.
(4) Artykuł 1 dyrektywy Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [6] nakłada wymóg dokonania wyceny aktywów i pasywów na podstawie art. 31-42 dyrektywy 78/660/EWG, o ile dyrektywa 86/635/EWG nie stanowi inaczej.
(5) Roczne i skonsolidowane sprawozdania finansowe zakładów ubezpieczeń przygotowywane są na podstawie dyrektywy Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń [7].
Zmiany dyrektyw 78/660/EWG i 83/349/EWG nie dotyczą przepisów dyrektywy 91/674/EWG, lecz Komisja może przedstawić podobne propozycje w celu zmiany niniejszej dyrektywy po konsultacji z odpowiednim komitetem doradczym.
(6) Dynamiczny charakter międzynarodowych rynków finansowych przyczynił się do powszechnego wykorzystywania nie tylko tradycyjnych pierwotnych instrumentów finansowych, takich jak akcje i obligacje, lecz także różnych form pochodnych instrumentów finansowych, takich jak kontrakty terminowe typu futures, opcje, kontrakty terminowe i kontrakty typu swap.
(7) Wiodące organizacje stanowiące światowe standardy rachunkowości odchodzą od modelu wyceny tych instrumentów finansowych metodą kosztu historycznego w kierunku modelu księgowania według modelu wartości godziwej.
(8) Komunikat Komisji ds. Harmonizacji Rachunkowości: nowa strategia wobec międzynarodowej harmonizacji wzywający Unię Europejską do podjęcia prac nad utrzymaniem spójności między wspólnotowymi dyrektywami z zakresu rachunkowości, a rozwojem międzynarodowych standardów rachunkowości, w szczególności w ramach Komitetu ds. Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASC).
(9) W celu utrzymania takiej spójności między uznanymi międzynarodowymi standardami rachunkowości a dyrektywami 78/660/EWG, 83/349/EWG i 86/635/EWG, konieczne są zmiany tych dyrektyw tak, aby uwzględniały wycenę niektórych składników aktywów i pasywów finansowych według wartości godziwej.
Umożliwi to spółkom europejskim prowadzenie sprawozdawczości dostosowanej do bieżących zmian na szczeblu międzynarodowym.
(10) Niniejsza zmiana dyrektyw 78/660/EWG, 83/349/EWG i 86/635/EWG pozostaje w zgodzie z komunikatem Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 czerwca 2000 r. w sprawie strategii sprawozdawczości finansowej UE, zawierającym propozycję stosowania uznanych międzynarodowych standardów rachunkowości przy sporządzaniu skonsolidowanych sprawozdań finansowych przez wymienione spółki.
Celem niniejszej zmiany jest umożliwienie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości dotyczących uznawania i wyceny instrumentów finansowych.
(11) Wymóg porównywalności danych finansowych w całej Wspólnocie czyni koniecznym nałożenia wobec Państw Członkowskich wymogu wprowadzenia systemu księgowania wybranych instrumentów finansowych według wartości godziwej.
Państwa Członkowskie powinny zezwolić na przyjęcie tego systemu przez wszystkie spółki bądź wszystkie kategorie spółek podlegające dyrektywom 78/660/EWG, 83/349/EWG i 86/635/EWG w odniesieniu zarówno do rocznych, jak i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, lub tylko w odniesieniu do skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
Ponadto Państwa Członkowskie powinny być dopuszczone do żądania przyjęcia tego systemu w odniesieniu do wszystkich spółek lub wszystkich kategorii spółek zarówno w stosunku do rocznych, jak i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, lub tylko w stosunku do skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
(12) Księgowanie według wartości godziwej powinno być możliwe tylko w odniesieniu do pozycji, co do których istnieje ugruntowany, międzynarodowy konsensus, że księgowanie według wartości godziwej jest właściwe.
Obecny konsensus stanowi, że księgowanie według wartości godziwej nie powinno być stosowane do wszystkich finansowych składników aktywów i pasywów, przykładowo nie powinno być stosowane do większości składników odnoszących się do portfela bankowego.
(13) Informacje dodatkowe do sprawozdań finansowych powinny zawierać niektóre informacje dotyczące instrumentów finansowych bilansu, które wyceniono według wartości godziwej.
Roczne sprawozdanie powinno zawierać informacje na temat celów zarządzania ryzykiem i polityki wykorzystywania instrumentów finansowych w spółce.
(14) Pochodne instrumenty finansowe mogą mieć znaczący wpływ na finansową pozycję spółek.
Ujawnianie instrumentów finansowych i ich wartości godziwej jest uważane za stosowne, nawet jeśli spółka nie stosuje księgowania według wartości godziwej.
Aby ograniczyć obciążenia administracyjne dla małych przedsiębiorstw, Państwa Członkowskie powinny być dopuszczone do zwolnienia małych przedsiębiorstw z niniejszego wymogu ujawniania.
(15) Rachunkowość instrumentów finansowych jest szybko zmieniającą się dziedziną sprawozdawczości finansowej, co narzuca konieczność przeprowadzania przez Komisję kontroli, opartych na praktycznych doświadczeniach Państw Członkowskich w księgowaniu według wartości godziwej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się sekcję w brzmieniu:
"SEKCJA 7a
Wycena według wartości godziwej
Artykuł 42a
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 32 i z zastrzeżeniem warunków wymienionych w ust. 2-4 niniejszego artykułu Państwa Członkowskie zezwalają lub nakazują wszystkim spółkom lub wszystkim kategoriom spółek wycenę instrumentów finansowych, włączając w to instrumenty pochodne, według wartości godziwej.
Podobne zezwolenie bądź nakaz może być ograniczony do skonsolidowanych sprawozdań finansowych, jak to zostało zdefiniowane w dyrektywie 83/349/EWG.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy kontrakty towarowe dające obu Umawiającym się Stronom prawo rozliczenia pieniężnego lub w formie innych instrumentów finansowych uważa się za pochodne instrumenty finansowe, z wyjątkiem sytuacji gdy:
a) zostały zawarte i w dalszym ciągu spełniają potrzeby spółki w zakresie oczekiwanych zakupów, sprzedaży bądź użytkowania towarów;
b) od początku były przeznaczone na te cele; i
c) oczekuje się rozliczenia ich w chwili dostawy towaru.
3.
Przepis ust. 1 stosuje się jedynie do składników pasywów, które:
a) są w posiadaniu jako część portfela przeznaczonego do obrotu;
b) stanowią pochodne instrumenty finansowe.
4.
Wycena zgodna z ust. 1 nie ma zastosowania do:
a) niepochodnych instrumentów finansowych pozostających w posiadaniu do dnia wymagalności;
b) pożyczek i należności pochodzących od spółki i niepozostających w posiadaniu do celów handlowych; i
c) udziałów w podmiotach zależnych, przedsiębiorstwach powiązanych i spółkach joint venture instrumentów kapitałowych wyemitowanych przez spółkę, umów zapłaty warunkowej oraz pozostałych instrumentów finansowych o specjalnych cechach, tak że zgodnie z powszechną akceptacją księguje się je inaczej, niż pozostałe instrumenty finansowe.
5.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 32 Państwa Członkowskie mogą w odniesieniu do dowolnych składników aktywów i pasywów, które można zakwalifikować jako pozycje zabezpieczone zgodnie z systemem księgowania zabezpieczenia według wartości godziwej lub do określonych części takich składników aktywów lub pasywów, zezwolić na wycenę na określoną kwotę wymaganą zgodnie z tym systemem.
Artykuł 42b
1.
Wartość godziwa określona w art. 42a ustalona jest w odniesieniu do:
a) wartości rynkowej dla tych instrumentów finansowych, dla których można z łatwością ustalić wiarygodny rynek.
W przypadku gdy wartości rynkowej instrumentu nie daje się łatwo ustalić, lecz jest możliwe ustalenie jej dla jego części składowych lub dla podobnego instrumentu, wartość rynkowa może być wyprowadzona z wartości części składowych lub podobnego instrumentu; lub
b) wartości wynikającej z powszechnie przyjętych modeli i technik wyceny w przypadku instrumentów, dla których wiarygodny rynek nie może być łatwo ustalony.
Modele i techniki, o których mowa powyżej, powinny zapewniać racjonalne przybliżenie wartości rynkowej.
2.
Instrumenty finansowe, których nie można wiarygodnie wycenić przy użyciu żadnej z metod opisanych w ust. 1, wycenia się stosownie do przepisów art. 34-42.
Artykuł 42c
1.
Niezależnie od przepisów art. 31 ust. 1 lit. c), w przypadku gdy wycena instrumentu finansowego jest zgodna z art. 42b, zmiana wartości wliczona jest do rachunku zysków i strat.
Jednakże zmiana taka wliczona jest bezpośrednio do kapitału własnego, w rezerwie według wartości godziwej, w przypadku gdy:
a) księgowany instrument jest instrumentem zabezpieczającym zgodnie z systemem rachunkowości transakcji zabezpieczających, dopuszczającym niewykazanie w rachunku zysków i strat niektórych lub wszystkich zmian wartości; lub
b) zmiana wartości pochodzi z różnicy kursowej wymiany walutowej instrumentu pieniężnego, który stanowi część inwestycji netto spółki w podmiocie zagranicznym.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub nakazać wliczenie zmiany wartości finansowego składnika aktywów przeznaczonego do sprzedaży, innego niż pochodny instrument finansowy, bezpośrednio do kapitału własnego, w rezerwie według wartości godziwej.
3.
Rezerwa według wartości godziwej jest korygowana, gdy sumy w niej przedstawione nie są już potrzebne do zastosowania ust. 1 i 2.
Artykuł 42d
W przypadku gdy zastosowano wycenę instrumentów finansowych według wartości godziwej, informacje dodatkowe do sprawozdań powinny ujawniać:
a) znaczące przypuszczenia leżące u podstaw modeli i technik wyceny, w przypadku gdy wartości godziwe zostały ustalone stosownie do przepisów art. 42b ust. 1 lit. b);
b) dla każdej kategorii instrumentów finansowych — wartość godziwą, zmiany wartości wliczone bezpośrednio do rachunku zysków i strat oraz zmiany wliczone do rezerwy według wartości godziwej;
c) dla każdej kategorii pochodnych instrumentów finansowych — informację dotyczącą zakresu i charakteru instrumentu, włączając istotne warunki mogące wpłynąć na kwotę, termin i pewność przyszłych przepływów środków pieniężnych; oraz
d) tabelę przedstawiającą zmiany rezerwy według wartości godziwej w ciągu roku obrotowego." ;
2) w art. 43 ust. 1:
a) w pkt 10 odniesienie do "art. 31 oraz 34-42" zastępuje się odniesieniem do "art. 31 oraz 34–42c", i
b) dodaje się pkt 14 w brzmieniu:
"14) W przypadku gdy nie zastosowano wyceny instrumentów finansowych według wartości godziwej stosownie do przepisów sekcji 7a:
a) dla każdej kategorii pochodnych instrumentów finansowych:
i) wartości godziwej instrumentu, jeśli wartość ta może zostać ustalona przy pomocy jednej z metod opisanych w art. 42b ust. 1;
ii) informacji dotyczących zakresu i charakteru instrumentu; oraz
b) finansowych aktywów trwałych do których ma zastosowanie art. 42a, uznanych w kwocie przekraczającej ich wartość godziwą i wobec których nie wykorzystano możliwości dostosowania wartości zgodnie z art. 35 ust. 1 lit. c) ppkt aa):
i) wartości księgowej i wartości godziwej zarówno aktywów liczonych oddzielnie, jak tych aktywów odpowiednio pogrupowanych;
ii) przyczyny niepomniejszania wartości księgowej, włączając charakter dowodu dającego podstawę przekonania, że wartość księgowa zostanie odzyskana.";
3) tekst art. 44 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom określonym w art. 11 na sporządzanie niepełnej informacji dodatkowej do sprawozdań bez podawania danych wymaganych art. 43 ust. 1 pkt 5-12 i pkt 14 lit. a). Jednakże w informacji dodatkowej należy ujawnić dane określone w art. 43 ust. 1 pkt 6 w kwocie łącznej dla wszystkich odnośnych pozycji.";
4) w art. 46 ust. 2 dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) w odniesieniu do wykorzystywania przez spółkę instrumentów finansowych i gdy ma to znaczenie dla oszacowania jej aktywów, pasywów, pozycji finansowej oraz zysku lub straty,
- cele i politykę zarządzania ryzykiem w spółce, włącznie z jej polityką zabezpieczania każdego poważnego rodzaju przewidywanych transakcji, do których stosuje się rachunkowość transakcji zabezpieczających, oraz
- stopień narażenia spółki na ryzyko cenowe, ryzyko kredytowe, ryzyko utraty płynności i ryzyko w przepływach środków pieniężnych.";
5) w art. 59 ust. 2 lit. a) i b) odniesienie do "art. 31-42" zastępuje się odniesieniem do "sekcji 7 lub 7a";
6) dodaje się art. 61a w brzmieniu:
"Artykuł 61a
Nie później niż do dnia 1 stycznia 2007 r. Komisja dokona przeglądu przepisów art. 42a-42d, art. 43 ust. 1 pkt 10 i 14, art. 44 ust. 1, art. 46 ust. 2 lit. f) i art. 59 ust. 2 lit. a) i b) w świetle doświadczeń nabytych przy stosowaniu przepisów dotyczących księgowania wartości godziwej i biorąc pod uwagę międzynarodowy rozwój w dziedzinie rachunkowości oraz, jeśli uzna to za stosowane, przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek w sprawie zmiany powyższych artykułów."
Artykuł 2
W dyrektywie 83/349/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Aktywa i pasywa, uwzględniane w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych, wycenia się zgodnie jednolitymi metodami i stosownie do przepisów sekcji 7 i 7a oraz art. 60 dyrektywy 78/660/EWG.";
2) w art. 34:
a) w pkt 10 odniesienie do "art. 31 oraz 34-42" zastępuje się odniesieniem do "art. 31 oraz 34–42c", oraz
b) dodaje się pkt 14 i 15 w brzmieniu:
"14.
W przypadku gdy zastosowano wycenę instrumentów finansowych według wartości godziwej zgodnie z przepisami sekcji 7a dyrektywy 78/660/EWG:
a) znaczących przypuszczeń leżących u podstaw wyboru modeli i technik wyceny, gdy wartości godziwe zostały ustalone zgodnie z przepisami art. 42b ust. 1 lit. b) tej dyrektywy;
b) dla każdej kategorii instrumentów finansowych, wartości godziwej, zmian wartości wliczonych bezpośrednio do rachunku zysków i strat, jak również, zgodnie z przepisami art. 42c powyższej dyrektywy, zmian uwzględnionych w rezerwie według wartości godziwej;
c) każdej kategorii pochodnych instrumentów finansowych, danych dotyczących zakresu i charakteru instrumentu, włączając istotne warunki mogące wpłynąć na kwotę, termin i pewność przyszłych przepływów pieniężnych; oraz
d) tabeli przedstawiającej zmiany rezerwy według wartości godziwej w ciągu roku obrotowego.
15.
W przypadku gdy nie zastosowano wyceny instrumentów finansowych według wartości godziwej stosownie do przepisów sekcji 7a dyrektywy 78/660/EWG:
a) dla każdej kategorii instrumentów pochodnych:
i) wartości godziwej instrumentu, jeśli ta wartość może być ustalona za pomocą jednej z metod określonych w art. 42b ust. 1 powyższej dyrektywy;
ii) danych dotyczących zakresu i charakteru instrumentu; oraz
b) dla finansowych aktyw trwałych objętych art. 42a powyższej dyrektywy, uznanych w kwocie przekraczającej ich wartość godziwą, wobec których nie wykorzystano możliwości dostosowania wartości zgodnie z przepisami art. 35 ust. 1 lit. c) ppkt aa) powyższej dyrektywy:
i) wartości księgowej i wartości godziwej zarówno aktywów liczonych oddzielnie, jak tych aktywów odpowiednio pogrupowanych;
ii) przyczyny nie pomniejszania wartości księgowej, włączając w to charakter dowodu dającego podstawę przekonania, że wartość księgowa zostanie odzyskana.";
3) w art. 36 ust. 2 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) w odniesieniu do wykorzystywania przez przedsiębiorstwa instrumentów finansowych, gdy ma to znaczenie dla oszacowania aktywów, pasywów, pozycji finansowej oraz zysku lub straty,
- cele i politykę zarządzania ryzykiem finansowym jednostek, włącznie z ich polityką zabezpieczania każdego poważnego rodzaju przewidywanych transakcji, do których stosuje się rachunkowość transakcji zabezpieczających, oraz
- stopień narażenia spółki na ryzyko cenowe, ryzyko kredytowe, ryzyko utraty płynności i ryzyko w przepływach środków pieniężnych.";
4) dodaje się art. 50a w brzmieniu:
"Artykuł 50a
Nie później niż do dnia 1 stycznia 2007 r. Komisja dokonuje przeglądu przepisów art. 29 ust. 1, art. 34 ust. 10, 14 i 15 i art. 36 ust. 2 lit. e) w świetle doświadczeń nabytych w stosowaniu przepisów dotyczących księgowania według wartości godziwej i biorąc pod uwagę międzynarodowy rozwój w dziedzinie rachunkowości oraz, jeśli uzna to za stosowne, przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek w sprawie zmiany powyższych artykułów."
Artykuł 3
Tekst art. 1 ust. 1 dyrektywy 86/635/EWG otrzymuje brzmienie:
"1. Artykuł 2, 3, art. 4 ust. 1, 3-5, art. 6, 7, 13, 14, art. 15 ust. 3 i 4, art. 16-21, 29-35, 37-41, art. 42 zdanie pierwsze, art. 42a–42d, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 2, art. 48-50, 50a, art. 51 ust. 1, art. 56-59, 61 i 61a dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do instytucji wymienionych w art. 2 niniejszej dyrektywy, o ile niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej. Jednakże art. 35 ust. 3, art. 36, 37 i art. 39 ust. 1-4 niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do aktywów i pasywów wycenianych stosownie do przepisów sekcji 7a dyrektywy 78/660/EWG."
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 2004 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 września 2001 r.
w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie we Wspólnocie potencjał eksploatacyjny odnawialnych źródeł energii nie jest w pełni wykorzystany.
Wspólnota uznaje potrzebę wspierania odnawialnych źródeł energii elektrycznej za sprawę priorytetową, zwłaszcza że jej wykorzystanie niesie za sobą pozytywny wpływ na ochronę środowiska i przyczynia się do trwałego rozwoju.
Ponadto może tworzyć lokalne zatrudnienie i pozytywnie wpływać na spójność społeczną, a także przyczyniać się do zabezpieczenia dostaw i umożliwić przyspieszenie realizacji celów Kyoto.
Dlatego też niezbędne jest zapewnienie lepszego wykorzystania tego potencjału w ramach wewnętrznego rynku energii elektrycznej.
(2) Wspieranie produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii jest dla Wspólnoty sprawą wysoce priorytetową, co znajduje odzwierciedlenie w treści białej księgi w sprawie odnawialnych źródeł energii (zwanej dalej białą księgą), uzasadniającej to potrzebą lepszego zabezpieczenia i zróżnicowania dostaw energii, ochrony środowiska i zwiększenia społecznej i ekonomicznej spójności.
Sprawę tę poparły Rada w rezolucji z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie odnawialnych źródeł energii [5] oraz Parlament Europejski w uchwale w sprawie białej księgi [6].
(3) Zwiększenie wykorzystania energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii stanowi ważny element pakietu środków zaradczych, niezbędnych w celu wdrożenia postanowień Protokołu z Kyoto do Konwencji ramowej Narodów Zjednoczonych o zmianach klimatycznych, a także wszelkich pakietów wytycznych mających znaczenie dla wywiązania się z przyszłych zobowiązań.
(4) Rada w swoich wnioskach z dnia 11 maja 1999 r. i Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 17 czerwca 1998 r. w sprawie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii [7] zwróciły się do Komisji o przedłożenie Wspólnocie konkretnej propozycji, nakreślającej ramowe wytyczne w sprawie dostępu energii elektrycznej produkowanej z odnawialnych źródeł energii do rynku wewnętrznego.
Ponadto Parlament Europejski w rezolucji z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii i organizacji wewnętrznego rynku energii elektrycznej [8] podkreślił wagę wiążących i ambitnych celów w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł energii dla poprawy wyników i osiągnięcia celów Wspólnoty.
(5) Dla zapewnienia wzmożonej penetracji rynku przez wytwarzanie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w średnim okresie czasu należy zobowiązać wszystkie Państwa Członkowskie do wytyczenia krajowych celów indykatywnych w zakresie zużycia energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii.
(6) Wspomniane wyżej krajowe cele indykatywne powinny być zgodne z wszelkimi zobowiązaniami krajowymi, przyjętymi przez Wspólnotę w ramach Protokołu z Kyoto.
(7) Komisja powinna dokonać oceny postępów Państw Członkowskich w zakresie osiągania ich krajowych celów indykatywnych oraz stopnia ich zgodności z globalnym celem indykatywnym, zakładającym 12 % krajowego zużycia brutto do roku 2010, z uwzględnieniem faktu, że cel indykatywny określony w białej księdze dla całej Wspólnoty na 12 % do roku 2010, zawiera również praktyczne wskazania co do wzmożenia działań zarówno na poziomie Wspólnoty, jak i w Państwach Członkowskich, mając na uwadze potrzebę uwzględnienia zróżnicowania krajowych uwarunkowań.
Komisja, gdy to konieczne dla urzeczywistnienia tych celów, powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycje z ewentualnym wskazaniem celów bezwzględnie wiążących.
(8) W przypadku wykorzystywania odpadów jako źródła energii Państwa Członkowskie zobowiązane są do zachowania zgodności z aktualnie obowiązującym prawodawstwem wspólnotowymi w sprawie gospodarki odpadami.
Stosowanie niniejszej dyrektywy pozostaje bez wpływu na definicje wymienione w załączniku 2a i 2b do dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [9].
Wsparcie dla działań na rzecz wykorzystania odnawialnych źródeł energii powinno być zgodne z innymi celami Wspólnoty, w szczególności z tymi, które odnoszą się do hierarchii przetwarzania odpadów.
Dlatego też, gdyby takie wsparcie miało naruszać tę hierarchię, w ramach przyszłego systemu wspierania odnawialnych źródeł energii nie należy popierać spalania niesegregowanych odpadów miejskich.
(9) Definicja biomasy wykorzystana w niniejszej dyrektywie nie wyklucza użycia w ustawodawstwie krajowym odmiennej definicji, sformułowanej w celach innych niż wymienione w niniejszej dyrektywie.
(10) Niniejsza dyrektywa nie wymaga, aby Państwa Członkowskie uznawały zakup gwarancji pochodzenia energii elektrycznej od innego Państwa Członkowskiego lub podobny zakup energii elektrycznej za element wypełnienia krajowego zobowiązania kontyngentowego.
Jednakże w celu ułatwienia handlu energią elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii i udostępnienia konsumentowi przejrzystych kryteriów wyboru między energią elektryczną wytwarzaną z nieodnawialnych źródeł energii i energią elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii gwarancja pochodzenia takiej energii elektrycznej jest konieczna.
Systemy dotyczące gwarancji pochodzenia same z siebie nie implikują prawa do czerpania korzyści z krajowych mechanizmów wsparcia, funkcjonujących w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Ważne jest, aby wszystkie formy energii elektrycznej produkowanej z odnawialnych źródeł energii były zaopatrzone w gwarancje pochodzenia.
(11) Istotne jest również wyraźne odróżnienie gwarancji pochodzenia od wymienialnych "zielonych certyfikatów".
(12) Potrzeba społecznego poparcia dla odnawialnych źródeł energii znajduje odzwierciedlenie w wytycznych Wspólnoty dotyczących zakresu pomocy państwa w dziedzinie ochrony środowiska [10], która to pomoc, wśród innych możliwości, uwzględnia potrzebę wewnętrznej integracji kosztów zewnętrznych wytwarzania energii elektrycznej.
Jednakże w odniesieniu do tego rodzaju poparcia społecznego nadal będą miały zastosowanie postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 87 i 88.
(13) Należy ustanowić ramy legislacyjne do celów rynku odnawialnych źródeł energii.
(14) Na szczeblu krajowym Państwa Członkowskie posługują się rozmaitymi mechanizmami wspierania rozwoju odnawialnych źródeł energii, łącznie z "zielonymi certyfikatami", pomocą inwestycyjną, zwolnieniami podatkowymi lub obniżaniem podatku, zwrotami podatkowymi oraz systemami wsparcia cen bezpośrednich.
Jednym z ważnych środków osiągnięcia celu niniejszej jest zagwarantowanie sprawnego funkcjonowania tych mechanizmów z zachowaniem zaufania ze strony inwestorów do chwili uruchomienia stosownych ram Wspólnoty.
(15) Wobec niedostatecznego doświadczenia w zakresie funkcjonowania systemów krajowych i obecnie stosunkowo niskiego udziału wspieranej cenowo energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii, jest za wcześnie jeszcze na decyzję w sprawie objęcia całej Wspólnoty ramowymi systemami wsparcia tego rodzaju energii.
(16) Zachodzi jednak konieczność, po wystarczająco długim okresie przejściowym, dostosowania systemów wsparcia do stopnia rozwoju wewnętrznego rynku energii elektrycznej.
Dlatego jest właściwe podjęcie przez Komisję zadania monitorowania sytuacji i przedstawienia sprawozdania z doświadczeń zebranych na polu stosowania systemów krajowych.
Jeżeli jest to konieczne, w świetle wniosków zawartych w przedmiotowym sprawozdaniu Komisja powinna przygotować dla Wspólnoty wniosek włączenia w jej ramy systemów wsparcia energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii.
Wniosek ten powinien przybliżać osiągnięcie krajowych celów indykatywnych w zgodności z zasadami funkcjonowania wewnętrznego rynku energii elektrycznej oraz uwzględniać odmienne właściwości rozmaitych źródeł energii odnawialnej, a zarazem brać pod uwagę różne technologie i czynniki wynikające z położenia geograficznego kraju.
Powinna również wspierać wykorzystywanie odnawialnych źródeł energii w sposób możliwie prosty i jednocześnie możliwie efektywny, szczególnie w kategoriach kosztów, oraz obejmować wystarczająco długie, co najmniej siedmioletnie okresy przejściowe, jak również prowadzić do podtrzymywania zaufania inwestorów i unikania zbędnych kosztów.
Taka propozycja umożliwiłaby energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii skuteczne konkurowanie z energią elektryczną wytwarzaną z nieodnawialnych źródeł energii i ograniczyłaby koszty po stronie konsumenta, co jednocześnie w średnim okresie czasu przyczyniłoby się do zmniejszenia zapotrzebowania na poparcie społeczne.
(17) Wzmożona penetracja rynku energii elektrycznej produkowanej z odnawialnych źródeł energii przyczyni się do wprowadzenia ekonomii skali, a tym samym do redukcji kosztów.
(18) Ważne jest wykorzystanie mechanizmów rynkowych i rynku wewnętrznego, aby energia elektryczna wytwarzana z odnawialnych źródeł energii stała się konkurencyjna na rynku i atrakcyjna dla Europejczyków.
(19) Przy podejmowaniu decyzji o sprzyjaniu rozwojowi rynku odnawialnych źródeł energii należy wziąć pod uwagę jego pozytywny wpływ na szanse rozwoju regionalnego i lokalnego, na poszerzenie perspektyw wywozu, spójność społeczną i możliwości zatrudnienia, szczególnie w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw, jak również niezależnych producentów energii elektrycznej.
(20) Należy uwzględnić szczególną strukturę sektora źródeł energii odnawialnej, w szczególności przy okazji przeprowadzania rewizji procedur urzędowych związanych z uzyskaniem zezwoleń na budowę elektrowni wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii.
(21) W niektórych okolicznościach nie ma możliwości zapewnienia pełnego przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii bez uszczerbku dla niezawodności i bezpieczeństwa istniejącej sieci energetycznej i w tym kontekście gwarancje mogą obejmować odszkodowanie finansowe.
(22) Koszty przyłączenia do sieci nowych producentów energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii powinny mieć obiektywny charakter, przejrzysty i niedyskryminujący, z czego wynika konieczność rozważenia korzyści, jakich przydaje sieci zbudowanie i przyłączenie nowych generatorów.
(23) Z uwagi na fakt, że cele proponowanego działania nie mogą zostać w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym mogą, z uwagi na rozmiar i efekty proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Jednakże ich szczegółowe wykonanie powinno pozostać w gestii Państw Członkowskich, co pozwoli każdemu z nich wybrać sposób ich wykorzystania najkorzystniejszy z punktu widzenia ich szczególnej sytuacji.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, również określoną w tym artykule, wytyczne niniejszej dyrektywy ograniczają się do kręgu działań koniecznych dla osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest wspieranie zwiększania udziału odnawialnych źródeł energii w produkcji energii elektrycznej na wewnętrzny rynek energii elektrycznej oraz stworzenia podstaw dla opracowania przyszłych ram Wspólnoty w omawianym przedmiocie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) termin "odnawialne źródła energii" oznacza odnawialne, niekopalne źródła energii (energia wiatru, słoneczna, geotermiczna, falowa, pływów, wodna, biomasy, gazu z odpadów, gazu z zakładów oczyszczania ścieków i biogazów);
b) termin "biomasa" oznacza podatne na rozkład biologiczny frakcje produktów, odpady i pozostałości z przemysłu rolnego (łącznie z substancjami roślinnymi i zwierzęcymi), leśnictwa i związanych z nim gałęzi gospodarki, jak również podatne na rozkład biologiczny frakcje odpadów przemysłowych i miejskich;
c) termin "energia elektryczna produkowana z odnawialnych źródeł energii" oznacza energię elektryczną produkowaną przez elektrownie wykorzystujące wyłącznie odnawialne źródła energii, jak również pewną ilość energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii w elektrowniach mieszanych, wykorzystujących także konwencjonalne źródła energii wraz z odnawialną energią elektryczną wykorzystywaną do pompowania w elektrowniach szczytowo-pompowych, z wyłączeniem energii elektrycznej produkowanej w elektrowniach szczytowo-pompowych;
d) termin "zużycie energii elektrycznej" odnosi się do krajowej produkcji energii elektrycznej, łącznie z autoprodukcją zwiększoną o przywóz, a zmniejszoną o wywóz (krajowe zużycie energii elektrycznej brutto).
Ponadto stosuje się definicje wymienione w dyrektywie 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad dla rynku wewnętrznego energii elektrycznej [11].
Artykuł 3
Krajowe cele indykatywne
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie działania w kierunku zwiększenia zużycia energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii stosownie do krajowych celów indykatywnych określonych w ust. 2.
Działania te muszą pozostawać w proporcji do celów, które mają być osiągnięte.
2.
Nie później niż do dnia 27 października 2002 r. i następnie co pięć lat w okresie późniejszym Państwa Członkowskie przyjmują i publikują sprawozdanie, w którym zawierają krajowe cele indykatywne w zakresie przyszłego zużycia energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii w stosunku procentowym do całkowitego zużycia energii elektrycznej w ciągu następnych 10 lat.
W sprawozdaniu określa się również podjęte lub zamierzone na szczeblu krajowym środki prowadzące do osiągnięcia krajowych celów indykatywnych.
Aby wytyczyć te cele do roku 2010, Państwa Członkowskie:
- uwzględniają wartości odniesienia wyszczególnione w Załączniku,
- zapewniają zgodność celów z wszelkimi zobowiązaniami krajowymi podjętymi w kontekście zobowiązań wynikających ze zmiany klimatu przyjętych przez Wspólnotę na mocy Protokołu z Kyoto do Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych o zmianach klimatycznych.
3.
Państwa Członkowskie publikują, po raz pierwszy nie później niż dnia 27 października 2003 r., a w okresie późniejszym co dwa lata, sprawozdanie zawierające analizę osiągnięć w osiągnięciu krajowych celów indykatywnych, biorąc pod uwagę w szczególności czynniki klimatyczne mogące mieć negatywny wpływ na osiągnięcie tych celów, a także ukazujące, w jakim zakresie środki służące osiągnięciu tych celów pozostają w zgodności z krajowym zobowiązaniem odnoszącym się do wpływu na zmianę klimatu.
4.
Komisja na podstawie określonych w ust. 2 i 3 sprawozdań Państw Członkowskich dokonuje oceny:
- zakresu poczynionych przez Państwa Członkowskie postępów w kierunku osiągnięcia krajowych celów indykatywnych,
- zakresu zgodności krajowych celów indykatywnych z globalnym celem indykatywnym, określającym krajowe zużycie energii elektrycznej brutto do roku 2010 w wysokości 12 %, w szczególności z zakładanym indykatywnym udziałem energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii w wysokości 22,1 % zużycia energii elektrycznej ogółem we Wspólnocie do roku 2010.
Komisja opublikuje swoje wnioski w sprawozdaniu, po raz pierwszy nie później niż dnia 27 października 2004 r., a w okresie późniejszym co dwa lata.
Gdy jest to właściwe, sprawozdaniu każdorazowo towarzyszą propozycje dla Parlamentu Europejskiego i Rady.
Jeżeli w sprawozdaniu wymienionym w akapicie drugim znajduje się stwierdzenie, że najprawdopodobniej krajowe cele indykatywne nie pozostają w zgodności z globalnym celem indykatywnym z przyczyn nieusprawiedliwionych lub ten stan rzeczy nie znajduje uzasadnienia w wynikach najnowszych badań naukowych, propozycje te w odpowiedniej formie odnoszą się do celów krajowych, łącznie z wiążącymi celami.
Artykuł 4
Systemy wsparcia
1.
Nie naruszając art. 87 i 88 Traktatu, Komisja ocenia stosowane przez Państwa Członkowskie mechanizmy, zgodnie z którymi producent energii elektrycznej na podstawie przepisów wydanych przez władze państwowe otrzymuje bezpośrednie lub pośrednie wsparcie oraz na bazie których przyczynia się do osiągnięcia celów ustanowionych w art. 6 i 174 Traktatu, co jednak może skutkować ograniczeniami w handlu.
2.
Nie później niż dnia 27 października 2005 r. Komisja przedstawia należycie udokumentowane sprawozdanie z doświadczeń zebranych w trakcie stosowania i współistnienia różnorodnych mechanizmów określonych w ust. 1.
Sprawozdanie ocenia osiągnięcia systemów wsparcia określonych w ust. 1, w tym efektywności pod względem kosztów, we wspieraniu zużycia energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii, zgodnie z krajowymi celami indykatywnymi określonymi w art. 3 ust. 2.
Jeżeli stosowne, sprawozdaniu temu towarzyszy propozycja dla Wspólnoty odnosząca się do włączenia w jej ramy systemów wspierania wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii.
Każda propozycja do włączenia w ramy Wspólnoty:
a) przyczynia się do osiągnięcia krajowych celów indykatywnych;
b) jest zgodna z zasadami rządzącymi wewnętrznym rynkiem energii elektrycznej;
c) uwzględnia właściwości rozmaitych źródeł energii odnawialnej, w tym różne technologie i zróżnicowanie geograficzne;
d) wspiera wykorzystanie źródeł energii odnawialnej w sposób możliwie prosty i efektywny, a jednocześnie jak najwydajniejszy, szczególnie pod względem kosztów;
e) obejmuje wystarczająco długie, co najmniej siedmioletnie okresy przejściowe stosowania krajowych systemów wsparcia oraz wpływa na podtrzymanie zaufania inwestorów.
Artykuł 5
Gwarancja pochodzenia energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii
1.
Państwa Członkowskie nie później niż dnia 27 października 2003 r. zapewnią, że w rozumieniu niniejszej dyrektywy pochodzenie energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii można potwierdzić gwarancją ich pochodzenia, na podstawie obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów, ustanowionych przez każde Państwo Członkowskie.
Zapewniają one, że gwarancja pochodzenia jest wystawiana w odpowiedzi na odpowiadający tym kryteriom wniosek.
2.
Państwa Członkowskie mogą powołać jeden lub więcej właściwych organów, niezwiązanych z działalnością wytwórczą i dystrybucyjną, do nadzorowania wystawiania gwarancji pochodzenia.
3.
Gwarancja pochodzenia:
- wyszczególnia źródło energii, z którego energia elektryczna została wyprodukowana, określając daty i miejsca produkcji, a w przypadku hydroelektrowni — ze wskazaniem jej mocy;
- służy zapewnieniu producentom energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii możliwości wykazania, że w rozumieniu niniejszej dyrektywy sprzedawana przez nich energia elektryczna jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii.
4.
Gwarancje pochodzenia, wystawione zgodnie z ust. 2, powinny podlegać wzajemnemu uznawaniu przez Państwa Członkowskie, wyłącznie jako dowód w kwestiach określonych w ust. 3.
Wszelka odmowa uznania gwarancji pochodzenia za taki dowód, w szczególności z przyczyn związanych z ochroną przed nadużyciem finansowym, musi się opierać na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriach.
W przypadku odmowy uznania gwarancji pochodzenia Komisja może zmusić stronę odmawiającą do uznania gwarancji, szczególnie w obliczu zastosowania obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów, na podstawie których takie uznanie następuje.
5.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy uruchamiają odpowiednie mechanizmy, aby zapewnić zarówno ścisłość, jak i rzetelność gwarancji pochodzenia oraz, w sprawozdaniu określonym w art. 3 ust. 3 ogólnie określają środki podjęte w celu zapewnienia systemowi gwarancji należytej rzetelności.
6.
Po konsultacjach z Państwami Członkowskimi Komisja w sprawozdaniu wymienionym w art. 8 rozważa, na jakich formach i metodach mogłyby się wzorować Państwa Członkowskie w celu zagwarantowania pochodzenia energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii.
Gdy jest to konieczne, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję przyjęcia wspólnych zasad w tym względzie.
Artykuł 6
Postępowanie administracyjne
1.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy powołane przez Państwa Członkowskie oceniają istniejące ramy ustawowe i wykonawcze w odniesieniu do procedur przyznawania zezwoleń lub innych procedur ustanowionych w art. 4 dyrektywy 96/92/WE, stosujących się do przedsiębiorstw elektroenergetycznych wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii, co ma na celu:
- ograniczenie prawnych i pozaprawnych barier hamujących zwiększanie produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii,
- usprawnianie i przyspieszanie procedur na odpowiednich szczeblach administracyjnych, oraz
- zapewnianie obiektywności, przejrzystości i niedyskryminującego charakteru obowiązujących zasad, z pełnym uwzględnieniem specyfiki różnorodnych technologii stosowanych w przypadku odnawialnych źródeł energii.
2.
Państwa Członkowskie opublikują, nie później niż dnia 27 października 2003 r., sprawozdanie z dokonanej oceny określonej w ust. 1, wskazując, gdy jest to właściwe, podjęte działania.
Sprawozdanie to ma na celu, w przypadku gdy jest to właściwe w kontekście ustawodawstwa krajowego, wykazanie stopnia zaawansowania działań, w szczególności w zakresie:
- koordynacji pracy różnych organów administracji w odniesieniu do terminów, przyjmowania i rozpatrywania wniosków o przyznanie zezwoleń,
- opracowania możliwych wytycznych dla działań określonych w ust. 1 oraz uruchomienia procedury "szybkiej ścieżki" dla producentów energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, oraz
- wyznaczenia organów działających w charakterze mediatorów w sporach między organami odpowiedzialnymi za przyznawanie uprawnień a ubiegającymi się o przyznanie zezwoleń.
3.
W sprawozdaniu określonym w art. 8 oraz na podstawie sprawozdań Państw Członkowskich określonych w ust. 2 tego artykułu Komisja dokonuje oceny najlepszych praktyk pod względem osiągnięcia celów określonych w ust. 1.
Artykuł 7
Kwestie dotyczące systemu sieci elektroenergetycznych
1.
Bez uszczerbku dla zachowania niezawodności i bezpieczeństwa sieci przesyłowych Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, że podmioty gospodarcze działające na ich obszarze w systemie przesyłowym i systemie dystrybucji gwarantują przesył i dystrybucję energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii.
Mogą one także zapewnić energii elektrycznej produkowanej z odnawialnych źródeł energii priorytetowy dostęp do systemu sieciowego.
O ile krajowy system elektroenergetyczny dopuszcza takie rozwiązanie, przy rozmieszczaniu instalacji produkcyjnych, podmioty gospodarcze w systemie przesyłowym przyznają pierwszeństwo instalacjom produkcyjnym wykorzystującym odnawialne źródła energii.
2.
Państwa Członkowskie ustalają ramy prawne albo wymagają od podmiotów gospodarczych działających na ich terenie w systemie przesyłowym i w systemie dystrybucji określenia i opublikowania ich własnych normatywnych zasad, odnoszących się do ponoszenia kosztów dostosowania technicznego w rodzaju powiązań czy wzmocnienia sieci przesyłowej, koniecznych w celu zintegrowania nowych producentów dostarczających energię elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii do wspólnej sieci.
Zasady te opierają się na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriach, ze szczególnym uwzględnieniem wszystkich kosztów i korzyści związanych z przyłączeniem tych producentów do sieci.
Zasady te przewidują różne rodzaje przyłączeń.
3.
Gdy jest to właściwe, Państwa Członkowskie mogą żądać od podmiotów gospodarczych działających w systemie przesyłowym i systemie dystrybucji pokrycia w całości lub w części kosztów określonych w ust. 2.
4.
Od działających w systemie przesyłowym i systemie dystrybucji podmiotów gospodarczych wymaga się zaopatrzenia każdego nowego producenta chcącego przyłączyć się do sieci w wyczerpującą i szczegółową prognozę ocen związanych z przyłączeniem.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, chcącym przyłączyć się do sieci na ogłoszenie przetargu na roboty przyłączeniowe.
5.
Państwa Członkowskie ustalają ramy prawne lub żądają od podmiotów gospodarczych, działających w systemie przesyłowym i systemie dystrybucji, określenia i opublikowania własnych zasad normatywnych odnoszących się do udziału wszystkich korzystających z nich producentów w kosztach instalacji systemowych, takich jak przyłączenia i wzmocnienia sieci przesyłowej.
Udział ten wymusza się za pomocą mechanizmów opartych na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriach, uwzględniając korzyści, jakie odnoszą z przyłączenia pierwsi i kolejno przyłączani producenci, jak również podmioty gospodarcze działające w systemie przesyłowym i systemie dystrybucji.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, że obciążanie opłatami za przesył i dystrybucję nie dyskryminuje energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, w szczególności energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wytwarzanej w regionach peryferyjnych, jak regiony wyspiarskie i regiony o niskiej gęstości zaludnienia.
Gdy jest to właściwe, Państwa Członkowskie wprowadzają ramy prawne lub żądają od podmiotów gospodarczych działających w systemie przesyłowym i systemie dystrybucji gwarancji, że opłaty pobierane za przesył i dystrybucję energii elektrycznej z elektrowni wykorzystujących odnawialne źródła energii odpowiadają korzyściom płynącym z poniesienia kosztów przyłączenia takiej elektrowni do sieci.
Korzyści takie płyną z bezpośredniego wykorzystania sieci niskonapięciowej.
7.
W sprawozdaniu określonym w art. 6 ust. 2 Państwa Członkowskie rozważają także, jakie należy podjąć środki, aby ułatwić energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii dostęp do sieci.
Sprawozdanie to zawiera między innymi badanie, czy jest możliwe wprowadzenie pomiaru dwukierunkowego.
Artykuł 8
Sprawozdanie zbiorcze
Na podstawie sprawozdań sporządzonych przez Państwa Członkowskie na mocy art. 3 ust. 3 i art. 6 ust. 2 Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, nie później niż dnia 31 grudnia 2005 r., a w okresie późniejszym co pięć lat, sprawozdanie zbiorcze w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie to zawiera:
- ocenę postępów w świetle kosztów zewnętrznych energii elektrycznej wytwarzanej z nieodnawialnych źródeł energii i wsparcia państwa dla produkcji energii elektrycznej,
- uwzględnienie możliwości osiągnięcia przez Państwa Członkowskie krajowych celów indykatywnych określonych w art. 3 ust. 2, globalnego celu indykatywnego określonego w art. 3 ust. 4 oraz istnienia rozróżnienia między dwoma odrębnymi źródłami energii.
Jeżeli jest to właściwe, Komisja wraz ze sprawozdaniem przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dalsze wnioski.
Artykuł 9
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 27 października 2003 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/78/WE
z dnia 13 września 2001 r.
zmieniająca załącznik IV do dyrektywy Rady 93/36/EWG, załączniki IV, V i VI do dyrektywy Rady 93/37/EWG, załączniki III i IV do dyrektywy Rady 92/50/EWG, zmienione dyrektywą 97/52/WE oraz załączniki od XII do XV, XVII i XVIII do dyrektywy Rady 93/38/EWG, zmienione dyrektywą 98/4/WE
(Dyrektywa w sprawie stosowania standardowych formularzy do publikacji ogłoszeń o zamówieniach publicznych)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [1], zmienioną dyrektywą 97/52/WE [2], a w szczególności jej art. 22, dyrektywę Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [3], zmienioną dyrektywą 97/52/WE, a w szczególności jej art. 14, dyrektywę Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącą koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane [4], zmienioną dyrektywą 97/52/WE, a w szczególności jej art. 35 ust. 2 i dyrektywę Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [5], zmienioną dyrektywą 98/4/WE [6], a w szczególności jej art. 39 ust. 2 i art. 40 ust. 2 i 3
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy 92/50/EWG, 93/36/EWG, 93/37/EWG i 93/38/EWG ustanawiają obowiązek publikowania ogłoszeń o zamówieniach w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w ramach procedur, które objęte są zakresem ich zastosowania oraz określają kategorie informacji, które powinny zawierać takie ogłoszenia; dyrektywy te ustalają także "wzory ogłoszeń", zgodnie z którymi należy sporządzać ogłoszenia; zobowiązanie to wynika z art. 9 ust. 4 dyrektywy 93/36/EWG, art. 11 ust. 6 dyrektywy 93/37/EWG, art. 17 ust. 1 dyrektywy 92/50/EWG, art. 21 ust. 1 i 4, art. 22 ust. 2 i art. 24 ust. 1 dyrektywy 93/38/EWG.
(2) Komisja przyjęła zalecenie (91/561/EWG) w dniu 24 października 1991 r. [7] oraz komunikat w dniu 30 grudnia 1992 r.
[8]; zaleca w nich stosowanie określonych wzorów ogłoszeń o zamówieniach na dostawy i roboty budowlane. Wzory te różnią się od wzorów ogłoszeń zawartych w załącznikach do powyższych dyrektyw.
(3) Wzory określone w tych dyrektywach wymagają obecnie modyfikacji w celu uproszczenia stosowania reguł dotyczących ogłoszeń, przy ich jednoczesnym dostosowaniu do środków elektronicznych rozwiniętych jako część systemu informatycznego dotyczącego zamówień publicznych (SIMAP), zapoczątkowanego przez Komisję Europejską we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Ponadto, stosowanie standardowych formularzy i ewentualne stosowanie Wspólnego Słownika Zamówień (Common Procurement Vocabulary — CPV) ułatwi dostęp do informacji oraz przyczyni się do zwiększenia przejrzystości zamówień.
Dla celów jasności, wskazane jest zastąpienie wyżej wymienionych załączników standardowymi formularzami.
(4) Środki określone w niniejszej dyrektywie są zgodne z opiniami zarówno Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych, jak i Komitetu Doradczego ds. Zamówień Telekomunikacyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Załącznik IV do dyrektywy 93/36/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
2.
Załączniki IV, V i VI do dyrektywy 93/37/EWG zastępuje się odpowiednio tekstem znajdującym się w załącznikach II, III i IV do niniejszej dyrektywy.
3.
Załączniki III i IV do dyrektywy 92/50/EWG zastępuje się odpowiednio tekstem znajdującym się w załącznikach V i VI do niniejszej dyrektywy.
4.
Załączniki od XII do XV, XVII i XVIII do dyrektywy 93/38/EWG zastępuje się odpowiednio tekstem znajdującym się w załącznikach od VII do XII do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 maja 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki, określone w art. 1, powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2001/79/WE
z dnia 17 września 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 87/153/EWG określającą wskazówki dotyczące oceny dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle postępu naukowego oraz rozwoju techniki należy zmienić dyrektywę Rady 87/153/EWG z dnia 16 lutego 1987 r. ustalającą wytyczne oceny dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/11/WE [4].
(2) Stało się jasne, że wzrost zjawiska powszechnego występowania bakterii opornych na działanie antybiotyków stanowi powód do niepokoju, jeśli chodzi o zdrowie publiczne; oporność tę powoduje stosowanie antybiotyków jako dodatków paszowych, potęgując ogólną oporność bakterii na antybiotyki; w związku z tym należy uzupełnić wymogi dokumentacji dla dodatków innych niż mikroorganizmy i enzymy o ocenę ryzyka wyselekcjonowania szczepów opornych i/lub przeniesienia oporności, a także ryzyka zwiększonego występowaniem i wydalaniem enteropatogenów celem zapewnienia nieszkodliwości tychże dodatków; w tym celu należy ustalić dane wymagane przy ocenie ryzyka i metodologii, jaką należy stosować.
(3) Należy je uzupełnić o ustalenie kryteriów oceny ryzyka dla konsumenta, które może nastąpić w wyniku spożycia żywności zawierającej pozostałości dodatku lub jego metabolitów; tam, gdzie stosowne, należy, na podstawie badań pozostałości, wyznaczyć maksymalne poziomy pozostałości (MRL) i okresy karencji.
(4) Oddziaływanie dodatków paszowych na środowisko ma duże znaczenie, ponieważ dodatki zwykle stosuje się przez długi czas.
W związku z tym wytyczne należy uzupełnić o ustalenie kryteriów oceny ryzyka ujemnego wpływu dodatku na środowisko w sposób bezpośredni lub w wyniku działania jego metabolitów, czy to bezpośrednio, czy w postaci odchodów zwierząt do środowiska; przy wyznaczaniu tego rodzaju oddziaływania należy stosować stopniowane podejście na podstawie pierwszej i drugiej fazy badań.
(5) Wytyczne należy uzupełnić o dalsze informacje na temat narażenia użytkowników i pracowników na działanie dodatku; w celu podjęcia odpowiednich środków należy przedstawić ocenę narażenia.
(6) Zaufanie do jakości i obiektywności przedstawionej dokumentacji zwiększyłoby się, gdyby została ona uzupełniona o krytyczną ocenę niezależnej osoby będącej uznanym ekspertem w danej dziedzinie; w wytycznych należy określić sprawy, które mają podlegać ocenie w tymże raporcie.
(7) Doświadczenie uczy, że wytyczne należy uzupełnić o bardziej szczegółowe kryteria dotyczące badań skuteczności.
(8) Artykuł 9b ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG stanowi, że należy zatwierdzić początkowo dodatek, określony w art. 2 lit. aaa) tej dyrektywy, na 10 lat, po którym to czasie podmiot, na który wystawiono zatwierdzenie, może ubiegać się o przedłużenie zatwierdzenia na następne 10 lat; należy koniecznie ustalić wytyczne określające informacje, jakie muszą zostać zawarte we wniosku na przedłużenie zatwierdzenia oraz w towarzyszącej mu dokumentacji.
(9) Artykuł 9c ust. 3 dyrektywy 70/524/EWG stanowi o tym, że 10 lat po pierwszym zatwierdzeniu danej substancji całość lub część wyników i informacji zawartych w pierwotnej ocenie może być wykorzystana przez inne podmioty ubiegające się o zatwierdzenie tej substancji jako dopuszczonej do obrotu; w związku z tym konieczne jest ustalenie wytycznych podających informacje, które należy ująć we wniosku i towarzyszącej mu dokumentacji.
(10) Należy uwzględnić stan wiedzy naukowej i technicznej.
(11) Ze względu na jasność układu celowe jest podzielenie wytycznych na część odnoszącą się do dodatków innych niż mikroorganizmy i enzymy oraz część, która się do nich stosuje.
(12) Wytyczne zostały ustalone na podstawie Raportu Komitetu Naukowego Żywienia Zwierząt w sprawie poprawionych wytycznych oceny dodatków w żywieniu zwierząt (przyjętych dnia 22 października 1999 r.).
(13) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 87/153/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Po tytule dodaje się tekst Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 2002 r., o czym niezwłocznie poinformują Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody zamieszczenia tego rodzaju odniesień zostaną określone przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 października 2001 r.
w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 2 sierpnia 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania [4] przyczyniła się do zmniejszenia i kontroli emisji do powietrza zanieczyszczeń z dużych obiektów energetycznego spalania. W interesie jasności powinna ona zostać przepracowana.
(2) Piąty program działań w dziedzinie ochrony środowiska [5] ustala jako cele, że ładunki i poziomy krytyczne niektórych zanieczyszczeń zakwaszających, takich jak ditlenek siarki (SO2) i tlenki azotu (NOX) nie powinny być w ogóle przekraczane oraz, w odniesieniu do jakości powietrza, że ludzie powinni być skutecznie chronieni przed uznanymi ryzykami dla zdrowia, wynikającymi z zanieczyszczenia powietrza.
(3) Wszystkie Państwa Członkowskie podpisały w Göteborgu dnia 1 grudnia 1999 r. Protokół do Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości w celu zmniejszenia zakwaszania, eutrofikacji i powstawania ozonu w warstwie przyziemnej, które obejmuje, między innymi, zobowiązania do zmniejszenia emisji ditlenku siarki i tlenków azotu.
(4) Komisja opublikowała komunikat w sprawie wspólnotowej strategii zwalczania zakwaszania, w którym wskazano, iż zmiana dyrektywy 88/609/EWG stanowi integralną część składową strategii o długookresowym celu ograniczenia emisji ditlenku siarki i tlenków azotu, aby obniżyć osadzania oraz stężenia do poziomów poniżej ładunków i poziomów krytycznych.
(5) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu cel zmniejszenia emisji zakwaszających z dużych źródeł energetycznego spalania nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie, a nieskoordynowane działanie nie gwarantuje osiągnięcia pożądanego celu; w związku z potrzebą zmniejszenia emisji zakwaszających na terenie całej Wspólnoty skuteczniejsze jest podjęcie działania na poziomie wspólnotowym.
(6) Istniejące duże obiekty energetycznego spalania w znacznym stopniu przyczyniają się do emisji ditlenku siarki i tlenków azotu we Wspólnocie i niezbędne jest zmniejszenie tej emisji.
Z tego względu niezbędne jest dostosowanie podejścia różnych charakterystyk sektora dużych obiektów spalania energetycznego w Państwach Członkowskich.
(7) Dyrektywa Rady 96/6l/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [6] ustala zintegrowane podejście do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń i kontroli, w którym wszelkie aspekty środowiskowego działania rozważane są w zintegrowany sposób; instalacje energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 50 MW są objęte zakresem tej dyrektywy; na mocy art. 15 ust. 3 tej dyrektywy spis podstawowych emisji oraz odpowiedzialnych za nie źródeł ma być publikowany co trzy lata przez Komisję na podstawie danych dostarczonych przez Państwa Członkowskie. Na mocy art. 18 tej dyrektywy, stanowiąc na wniosek Komisji, Rada ustali wartości dopuszczalne emisji zgodnie z procedurą ustanowioną w Traktacie, dla której zidentyfikowano potrzebę działania wspólnotowego, w szczególności na podstawie wymiany informacji przewidzianej w art. 16 tej dyrektywy.
(8) Przestrzeganie dopuszczalnych wartości emisji ustanowionych w niniejszej dyrektywie powinno być uznawane za niezbędny, lecz niewystarczający warunek spełnienia wymagań dyrektywy 96/61/WE w odniesieniu do stosowania najlepszych dostępnych technik.
Takie przestrzeganie może obejmować bardziej rygorystyczne dopuszczalne wartości emisji, dopuszczalne wartości emisji dla innych substancji i mediów, a także innych stosownych warunków.
(9) Doświadczenie przemysłowe we wprowadzaniu w życie technik zmniejszania zanieczyszczających emisji z dużych obiektów energetycznego spalania zostało osiągnięte w okresie 15 lat.
(10) Protokół w sprawie metali ciężkich do Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości zaleca przyjęcie kroków w celu zmniejszenia emisji metali ciężkich z niektórych instalacji.
Wiadomo, że korzyści ze zmniejszenia emisji pyłów, dzięki zastosowaniu sprzętu zapobiegającego pyleniu, zapewnią korzyści w postaci zmniejszenia pyłowych emisji metali ciężkich.
(11) Instalacje do produkcji energii elektrycznej stanowią ważną część sektora dużych obiektów energetycznego spalania.
(12) Dyrektywa 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [7] ma na celu między innymi rozprowadzenie nowych zdolności produkcyjnych między nowymi przedsiębiorstwami w tym sektorze.
(13) Wspólnota zobowiązana jest do zmniejszenia emisji dwutlenku węgla.
W przypadku gdy jest to wykonalne, połączona produkcja ciepła i energii elektrycznej stanowi wartościową możliwość znacznego poprawienia ogólnej efektywności wykorzystania paliwa.
(14) Aktualnie zachodzący znaczny wzrost wykorzystania gazu ziemnego do produkcji energii elektrycznej może być prawdopodobnie kontynuowany, w szczególności przez wykorzystanie turbin gazowych.
(15) W związku ze wzrostem produkcji energii z biomasy uzasadnione jest wprowadzenie szczegółowych norm emisji dla tego paliwa.
(16) Rezolucja Rady z dnia 24 lutego 1997 r. w sprawie wspólnotowej strategii gospodarki odpadami [8] podkreśla potrzebę wspierania odzysku odpadów oraz stwierdza, że właściwe normy emisji powinno się stosować w odniesieniu do działania urządzeń, w których spalane są odpady w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego.
(17) Zdobyto już doświadczenie przemysłowe dotyczące technik i sprzętu do pomiaru podstawowych zanieczyszczeń emitowanych z dużych obiektów energetycznego spalania; Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) podjął prace mające na celu dostarczenie ram zabezpieczających porównywalność wyników pomiarów we Wspólnocie i gwarantujących wysoki poziom jakości takich pomiarów.
(18) Istnieje potrzeba pogłębienia wiedzy dotyczącej emisji podstawowych zanieczyszczeń, pochodzących z dużych obiektów energetycznego spalania.
W celu zapewnienia reprezentatywności rzeczywistego poziomu zanieczyszczenia powodowanego przez daną instalację informacje takie powinny być także powiązane z wiedzą dotyczącą zużycia energii przez tę instalację.
(19) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla terminów, w jakich Państwa Członkowskie muszą transponować i wykonać dyrektywę 88/609/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do obiektów energetycznego spalania, których moc cieplna spalania jest równa lub większa niż 50 MW, niezależnie od rodzaju wykorzystanego paliwa (stałego, płynnego lub gazowego).
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "emisja" oznacza odprowadzenie substancji z obiektu spalania do powietrza;
2) "gazy odlotowe" oznaczają gazowe zrzuty, zawierające substancje stałe, płynne lub gazowe; ich objętościowe natężenie przepływu wyraża się w metrach sześciennych na godzinę przy standardowej temperaturze (273 K) i ciśnieniu (101,3 kPa), po odjęciu zawartości pary wodnej, zwane dalej "Nm3/h";
3) "dopuszczalna wartość emisji" oznacza dopuszczalną ilość substancji, zawartej w gazach odlotowych z obiektu energetycznego spalania, jaką można odprowadzić do powietrza w określonym czasie; oblicza się ją jako masę w stosunku do objętości gazów odlotowych wyrażoną w mg/Nm3, zakładając, że objętościowa zawartość tlenu w gazach odlotowych wynosi 3 % w przypadku paliw płynnych i gazowych, 6 % w przypadku paliw stałych i 15 % w przypadku turbin gazowych;
4) "stopień odsiarczania" oznacza stosunek ilości siarki, która w ciągu określonego czasu nie jest emitowana do powietrza z obiektu energetycznego spalania do ilości siarki zawartej w paliwie wprowadzonym do urządzeń obiektów energetycznego spalania i która jest wykorzystywana w tym samym czasie;
5) "operator" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która prowadzi obiekt energetycznego spalania albo która ma lub której nadano uprawnienia do podejmowania decyzji gospodarczych jego dotyczących;
6) "paliwo" oznacza wszelkie stałe, płynne lub gazowe materiały palne, wykorzystywane do rozpalania obiektu energetycznego spalania, z wyjątkiem odpadów objętych dyrektywą Rady 89/369/EWG z dnia 8 czerwca 1989 r. w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu powietrza przez nowe spalarnie odpadów komunalnych [9], dyrektywą Rady 89/429/EWG z dnia 21 czerwca 1989 r. sprawie zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza przez istniejące spalarnie odpadów komunalnych [10] oraz dyrektywą Rady 94/67/WE z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych [11] lub każdy późniejszy akt wspólnotowy uchylający oraz zastępujący jedną lub więcej z tych dyrektyw;
7) "obiekt energetycznego spalania" oznacza każde urządzenie techniczne, w którym paliwa są utleniane w celu wykorzystania wytworzonego w ten sposób ciepła.
Niniejszą dyrektywę stosuje się tylko do obiektów energetycznego spalania przeznaczonych do produkcji energii, z wyjątkiem tych, w których produkty spalania są wykorzystywane bezpośrednio w procesach wytwórczych.
W szczególności niniejszej dyrektywy nie stosuje się do następujących obiektów energetycznego spalania:
a) obiektów, w których produkty spalania są bezpośrednio wykorzystywane do bezpośredniego ogrzewania, suszenia lub dowolnej innej obróbki przedmiotów lub materiałów, np. do pieców grzewczych, pieców do obróbki cieplnej;
b) obiektów wtórnego spalania, tj. wszelkich urządzeń technicznych przeznaczonych do oczyszczania gazów odlotowych przez spalanie, które nie są prowadzone jako niezależny obiekt energetycznego spalania;
c) urządzeń do regeneracji katalizatorów w krakowaniu katalitycznym;
d) urządzeń do konwersji siarkowodoru w siarkę;
e) reaktorów wykorzystywanych w przemyśle chemicznym;
f) pieców baterii koksowniczych;
g) nagrzewnic Cowpera;
h) wszelkich urządzeń technicznych wykorzystywanych w napędzie pojazdu, statku lub samolotu;
i) turbin gazowych stosowanych na platformach morskich;
j) turbin gazowych objętych licencją przed dniem 27 listopada 2002 r. lub które, w opinii właściwych władz, są przedmiotem pełnego wniosku o wydanie licencji przed dniem 27 listopada 2002 r., pod warunkiem że obiekt taki wprowadzany jest do użytku nie później niż dnia 27 listopada 2003 r., bez uszczerbku dla przepisów art. 7 ust. 1 i części A i B załącznika VIII.
Obiekty napędzane silnikami diesla, silnikami benzynowymi i gazowymi nie są objęte przepisami niniejszej dyrektywy.
W przypadku gdy dwa lub więcej oddzielnych nowych obiektów jest instalowanych w taki sposób, że uwzględniając czynniki techniczne i ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być, w ocenie właściwych władz, odprowadzane przez wspólny komin, to połączenie uformowane przez takie obiekty uważa się za pojedynczą jednostkę;
8) "jednostka spalania wielopaliwowego" oznacza wszelkie obiekty energetycznego spalania, w których można spalać jednocześnie lub na przemian dwa lub więcej rodzajów paliw;
9) "nowy obiekt" oznacza każdy obiekt energetycznego spalania, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę lub, w przypadku braku takiej procedury, pierwsze pozwolenie na prowadzenie działalności przyznano dnia 1 lipca 1987 r. lub po tej dacie;
10) "istniejący obiekt" oznacza każdy obiekt energetycznego spalania, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę lub, w przypadku braku takiej procedury, pierwsze pozwolenie na prowadzenie działalności wydano przed dniem 1 lipca 1987 r.;
11) "biomasa" oznacza produkty składające się w całości lub w części z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania ich zawartości energii oraz następujących odpadów wykorzystywanych jako paliwo:
a) odpadów roślinnych z rolnictwa i leśnictwa;
b) odpadów roślinnych z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli wytworzona energia cieplna jest odzyskiwana;
c) włóknistych odpadów roślinnych z procesu produkcji pierwotnej pulpy celulozowej i z procesu produkcji papieru z pulpy, jeżeli odpady te są współspalane w miejscu produkcji, a wytworzona energia cieplna jest odzyskiwana;
d) odpadów korka;
e) odpadów drewnianych, z wyjątkiem odpadów drewnianych mogących zawierać organiczne związki chlorowcowane związki organiczne lub metale ciężkie powstałe w wyniku obróbki z wykorzystaniem środków do konserwacji drewna lub powlekania oraz które zawierają w szczególności takie odpady drewniane pochodzące z prac budowlanych lub rozbiórkowych;
12) "turbina gazowa" oznacza wirujące urządzenie przetwarzające energię cieplną w pracę mechaniczną, składające się głównie ze sprężarki i urządzenia termicznego, w którym następuje utlenianie paliwa w celu podgrzania płynu roboczego, oraz turbiny;
13) "najbardziej peryferyjne regiony" oznaczają francuskie departamenty zamorskie w odniesieniu do Francji, Azory i Maderę w odniesieniu do Portugalii oraz Wyspy Kanaryjskie w odniesieniu do Hiszpanii.
Artykuł 3
1.
Nie później niż do dnia 1 lipca 1990 r. Państwa Członkowskie sporządzą odpowiednie programy stopniowego zmniejszenia całkowitych rocznych emisji z istniejących obiektów.
Programy ustalają harmonogramy i procedury wykonawcze.
2.
Zgodnie z programami wspomnianymi w ust. 1 Państwa Członkowskie nadal przestrzegają pułapów emisji i odpowiadających im zmniejszeń emisji ustalonych procentowo, ustanowionych dla ditlenku siarki w załączniku I kolumny 1-6, a dla tlenków azotu w załączniku II kolumny 1-4, w terminach określonych w tych załącznikach do czasu wejścia w życie przepisów art. 4, które stosuje się do istniejących obiektów.
3.
W trakcie przeprowadzania programów Państwa Członkowskie określają również wartość całkowitych rocznych emisji, zgodnie z częścią C załącznika VIII.
4.
Jeśli znaczna i nieprzewidziana zmiana zapotrzebowania na energię lub dostępności niektórych paliw albo instalacji wytwarzających energię stwarza poważne trudności techniczne dla Państw Członkowskich w realizacji ich programu, sporządzonego zgodnie z ust. 1, Komisja, na wniosek tego Państwa Członkowskiego, uwzględniając okoliczności tego wniosku, podejmuje decyzję o zmianach pułapów emisji i/lub terminów wymienionych w załącznikach I i II dla tego Państwa Członkowskiego, powiadamiając o swojejdecyzji Radę i Państwa Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech miesięcy może zwrócić się do Rady o rozpatrzenie decyzji Komisji.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć w ciągu trzech miesięcy inną decyzję.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 17 Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że we wszystkich pozwoleniach na budowę lub, w przypadku gdy taka procedura nie obowiązuje, pozwoleniach na prowadzenie działalności dla nowych obiektów, które w opinii właściwych władz są przedmiotem pełnego wniosku o wydanie pozwolenia przed dniem 27 listopada 2002 r., pod warunkiem że obiekt jest oddany do użytkowania nie później niż dnia 27 listopada 2003 r., zawierają się warunki dotyczące przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji ustanowionych w części A załączników III–VII w odniesieniu do ditlenku siarki, tlenków azotu i pyłu.
2.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że we wszystkich pozwoleniach na budowę lub w przypadku gdy taka procedura nie obowiązuje, w pozwoleniach na prowadzenie działalności dla nowych obiektów innych niż wymienione w ust. 1 zawierają się warunki odnoszące się do przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji ustanowionych w części B załączników III–VII w odniesieniu do ditlenku siarki, tlenków azotu i pyłu.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE i dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [12] Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 1 stycznia 2008 r. w znaczącym stopniu zmniejszą poziomy emisji przez:
a) podjęcie odpowiednich środków w celu zapewnienia, że wszystkie pozwolenia na prowadzenie działalności dla istniejących obiektów zawierają warunki dotyczące przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji ustalone dla nowych obiektów, określone w ust. 1; lub
b) zapewnienie, że istniejące obiekty podlegają krajowym planom zmniejszenia emisji, określonym w ust. 6;
oraz, w odpowiednim przypadku, zastosowanie przepisów art. 5, 7 i 8.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektyw 96/61/WE i 96/62/WE istniejące obiekty mogą być wyłączone z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji określonych w ust. 3 i z obowiązku objęcia ich krajowym planem zmniejszenia emisji na następujących warunkach:
a) operator istniejącego obiektu zobowiązuje się w pisemnej deklaracji przedłożonej właściwym władzom najpóźniej do dnia 30 czerwca 2004 r., że począwszy od dnia 1 stycznia 2008 r. i nie później niż do dnia 31 grudnia 2015 r. obiekt nie będzie działał dłużej niż 20000 godzin funkcjonowania;
b) operator zobowiązany jest do przedkładania corocznie właściwym władzom zapisu wykorzystanego i niewykorzystanego czasu dozwolonego dla żywotności obiektów.
5.
Państwa Członkowskie mogą wymagać zgodności z dopuszczalnymi wartościami emisji i terminami na wprowadzenie w życie, które są bardziej rygorystyczne niż te ustalone w ust. 1, 2, 3 i 4 oraz w art. 10.
Mogą one obejmować inne zanieczyszczenia oraz mogą nakładać dodatkowe wymogi lub dostosowania obiektu do postępu technicznego.
6.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszej dyrektywy i dyrektywy 96/61/WE Państwa Członkowskie mogą, uwzględniając rachunek kosztów i korzyści, jak również ich zobowiązania wynikające z dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza [13], a także z dyrektywy 96/62/WE, określić i wprowadzić w życie krajowy plan redukcji emisji z istniejących obiektów, biorąc pod uwagę m.in. przestrzeganie pułapów emisji określonych w załącznikach I i II.
Krajowy plan redukcji emisji zmniejsza całkowitą roczną emisję tlenków azotu (NOx), ditlenku siarki (SO2) oraz pyłów z istniejących obiektów do poziomu, jaki zostałby osiągnięty dzięki zastosowaniu dopuszczalnych wartości emisji, określonych w ust. 3, w odniesieniu do istniejących obiektów działających w 2000 r. (włącznie z istniejącymi źródłami, które w 2000 r. były objęte zatwierdzonym przez właściwe organy administracji planem modernizacji, mającym na celu zmniejszenie emisji do wymagań określonych w ustawodawstwie krajowym), na podstawie rzeczywistego czasu działania poszczególnych obiektów w ciągu roku, wykorzystywanego paliwa i wydajności cieplnej, uśrednionej w okresie do ostatnich pięciu lat użytkowania, włączając w to rok 2000.
Zamknięcie obiektu objętego krajowym planem redukcji emisji nie powoduje wzrostu całkowitej rocznej emisji z pozostałych obiektów objętych tym planem.
Krajowy plan redukcji emisji nie może w żadnych okolicznościach wyłączać obiektu z obowiązku przestrzegania przepisów ustanowionych w odpowiednim prawodawstwie wspólnotowym, w tym między innymi w dyrektywie 96/61/WE.
Następujące warunki stosuje się do krajowych planów redukcji emisji:
a) plan określa cele ogólne i związane z nimi cele szczegółowe, środki i harmonogramy ich realizacji oraz mechanizm monitorowania;
b) Państwa Członkowskie przekazują Komisji krajowe plany zmniejszenia emisji nie później niż do dnia 27 listopada 2003 r.;
c) w ciągu sześciu miesięcy od przedstawienia planu określonego w lit. b) Komisja oceni, czy plan spełnia wymagania określone w niniejszym ustępie.
W przypadku gdy Komisja uzna, że plan nie spełnia tych wymagań, powiadamia o tym Państwo Członkowskie, a w terminie kolejnych trzech miesięcy Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wszelkie środki, które podjęło w celu zapewnienia, że wymagania niniejszego ustępu są spełnione;
d) nie później niż do dnia 27 listopada 2002 r. Komisja opracuje wytyczne, ułatwiające Państwom Członkowskim opracowanie ich planów krajowych.
7.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz w świetle postępu w kierunku ochrony zdrowia ludzkiego i osiągania wspólnotowych celów w dziedzinie ochrony środowiska dotyczących zmniejszania zakwaszenia i poprawy jakości powietrza na mocy dyrektywy 96/62/WE Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym oceni:
a) potrzebę dalszych środków;
b) wartości metali ciężkich emitowanych przez obiekty energetycznego spalania;
c) opłacalność, a także koszty i korzyści z dalszego zmniejszenia emisji w sektorze dużych obiektów energetycznego spalania w Państwach Członkowskich w porównaniu z innymi sektorami;
d) techniczną i ekonomiczną zdolność osiągnięcia takiego zmniejszenia emisji;
e) skutki dla środowiska naturalnego i rynku wewnętrznego zarówno norm ustalonych dla sektora dużych obiektów energetycznego spalania, włącznie z przepisami dotyczącymi spalania miejscowych paliw stałych, jak i sytuacji w zakresie konkurencji na rynku energii;
f) wszystkie krajowe plany zmniejszenia emisji dostarczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 6.
Komisja zawrze w swoim sprawozdaniu odpowiednią propozycję końcowych terminów obowiązywania norm lub niższych dopuszczalnych wartości emisji dla odstępstw podanych w przypisie 2 do części A załącznika VI.
8.
Sprawozdaniu określonemu w ust. 7 towarzyszą, w razie potrzeby, związane z nim propozycje uwzględniające dyrektywę 96/61/WE.
Artykuł 5
W drodze odstępstwa od przepisów załącznika III:
1) obiekty o nominalnej mocy cieplnej równej lub większej niż 400 MW, które w ciągu roku działają przez okres (średnia krocząca z pięciu lat) nie dłuższy niż:
- 2000 godzin do dnia 31 grudnia 2015 r.,
- 1500 godzin od dnia 1 stycznia 2016 r.,
podlegają dopuszczalnej wartości emisji ditlenku siarki wynoszącej 800 mg/Nm3.
Przepisu tego nie stosuje się do nowych obiektów, dla których pozwolenie zostało wydane zgodnie z art. 4 ust. 2;
2) do dnia 31 grudnia 1999 r.
Królestwo Hiszpanii może zezwolić na budowę nowych elektrowni o nominalnej mocy cieplnej równej lub większej niż 500 MW spalających miejscowe lub przywożone paliwa stałe, jeśli są oddane do eksploatacji przed końcem 2005 r., oraz spełniających następujące wymagania:
a) w przypadku spalania przywożonych paliw stałych dopuszczalna wartość emisji ditlenku siarki wynosi 800 mg/Nm3;
b) w przypadku spalania miejscowych paliw stałych stopień odsiarczania wynosi co najmniej 60 %,
pod warunkiem że zatwierdzona całkowita zdolność takich obiektów, do których stosuje się to odstępstwo, nie przekracza:
- 2000 MWe w przypadku obiektów spalających miejscowe paliwa stałe;
- w przypadku obiektów spalających przywożone paliwa stałe - 7500 MWe lub 50 % wszystkich nowych zdolności wszystkich obiektów spalających paliwa stałe, objętych zezwoleniem do dnia 31 grudnia 1999 r. w zależności od tego, która z tych dwóch wartości jest mniejsza.
Artykuł 6
W przypadku nowych obiektów, dla których pozwolenie przyznawane jest na mocy art. 4 ust. 2, lub obiektów określonych w art. 10 Państwa Członkowskie zapewniają, że techniczna oraz gospodarcza wykonalność połączonego wytwarzania energii cieplnej i energii elektrycznej jest badana.
W przypadku gdy wykonalność jest potwierdzona, uwzględniając sytuację rynkową i uwarunkowania dystrybucji, instalacje są odpowiednio opracowywane.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w pozwoleniach lub zezwoleniach, określonych w art. 4, ustanowione są przepisy dotyczące procedur postępowania w przypadku niesprawności lub awarii sprzętu obniżającego emisje.
W razie awarii właściwe władze wymagają w szczególności, aby operator ograniczył lub wstrzymał działanie obiektu, jeżeli w ciągu 24 godzin nie uda się przywrócić normalnych warunków działania, lub aby obiekt działał, wykorzystując paliwo zanieczyszczające w niskim stopniu.
W żadnym wypadku łączny czas działania obiektu bez sprawnych urządzeń zmniejszających emisję nie może przekroczyć 120 godzin w ciągu 12-miesięcznego okresu.
Właściwy organ może pozwolić na wyjątki od wyznaczonych limitów 24 godzin i 120 godzin w przypadkach, w których, według jego oceny:
a) istnieje nadrzędna potrzeba utrzymania dostaw energii; lub
b) obiekt, w którym nastąpiła awaria, byłby przez ograniczony czas zastąpiony innym obiektem, który spowodowałby ogólny wzrost poziomu emisji.
2.
Właściwy organ może dopuścić zawieszenie, maksymalnie na sześć miesięcy, obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji ditlenku siarki, określonych w art. 4, w odniesieniu do obiektu, w którym w tym celu normalnie wykorzystuje się paliwo o małej zawartości siarki, w przypadku gdy operator nie jest w stanie przestrzegać dopuszczalnych wartości emisji z powodu braku paliwa o małej zawartości siarki, wynikającego z poważnych niedoborów.
Komisja jest bezzwłocznie powiadamiana o takich przypadkach.
3.
Właściwy organ może pozwolić na odstępstwo od obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji określonych w art. 4, w przypadku gdy obiekt, w którym w tym celu normalnie wykorzystuje się wyłącznie paliwo gazowe i który w przeciwnym razie musiałby być wyposażony w urządzenie do oczyszczania gazów odlotowych, musi wyjątkowo uciekać się do wykorzystania innych paliw z powodu nagłego zakłócenia w dostawie gazu, i na okres nie dłuższy niż 10 dni, w przypadku nadrzędnej konieczności utrzymania dostaw energii.
Właściwy organ jest powiadamiany bezzwłocznie o każdym takim przypadku.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przypadkach określonych w tym ustępie.
Artykuł 8
1. W przypadku obiektów z jednostkami spalania wielopaliwowego, w których wykorzystuje się jednocześnie dwa lub więcej paliw, przyznając pozwolenia określone w art. 4 ust. 1 lub ust. 2, a także w przypadku takich obiektów, objętych art. 4 ust. 3 lub art. 10, właściwy organ ustala dopuszczalne wartości emisji w następujący sposób:
a) po pierwsze, przyjmując odpowiednią dopuszczalną wartość emisji dla każdego rodzaju paliwa i zanieczyszczenia, odpowiadającą nominalnej mocy cieplnej obiektu energetycznego spalania, zgodnie z załącznikami III–VII;
b) po drugie, określając dopuszczalne wartości emisji ważone ze względu na rodzaj paliwa, które oblicza się, mnożąc powyższe jednostkowe dopuszczalne wartości emisji dla poszczególnych rodzajów paliwa przez moc cieplną dostarczaną w każdym paliwie i dzieląc otrzymany wynik przez moc cieplną dostarczaną we wszystkich rodzajach paliw;
c) po trzecie, sumując dopuszczalne wartości emisji ważone ze względu na rodzaj paliwa.
2.
W przypadku jednostek spalania wielopaliwowego, wykorzystujących na własne potrzeby jako samodzielne paliwo lub razem z innymi paliwami pozostałości po destylacji i po procesie rafinacji ropy naftowej stosuje się, niezależnie od ust. 1, przepisy dotyczące paliwa o największej dopuszczalnej wartości emisji (paliwo dominujące), jeśli podczas działania obiektu energetycznego spalania ilość ciepła dostarczana w tym paliwie stanowi co najmniej 50 % całkowitej ilości ciepła dostarczanego przez wszystkie rodzaje paliw.
Jeśli udział paliwa dominującego jest mniejszy niż 50 %, to dopuszczalną wartość emisji ustala się na podstawie proporcjonalnego udziału ilości ciepła dostarczanego w poszczególnych paliwach w stosunku do całkowitej ilości ciepła dostarczonego we wszystkich rodzajach paliw, w następujący sposób:
a) po pierwsze, przyjmując odpowiednią dopuszczalną wartość emisji dla każdego rodzaju paliwa i zanieczyszczeń, odpowiadającą nominalnej mocy cieplnej obiektu energetycznego spalania zgodnie z załącznikami III–VII;
b) po drugie, obliczając dopuszczalną wartość emisji dla paliwa dominującego (paliwo o największej dopuszczalnej emisji zgodnie z załącznikami III–VII, a w przypadku dwóch rodzajów paliw o takiej samej dopuszczalnej wartości emisji — paliwo dostarczające większą ilość ciepła); wartość tę oblicza się, mnożąc dopuszczalną wartość emisji określoną dla danego rodzaju paliwa w załącznikach III–VII przez współczynnik równy dwa, a następnie odejmując od otrzymanego wyniku dopuszczalną wartość emisji dla paliwa o najmniejszej dopuszczalnej emisji;
c) po trzecie, określając dopuszczalne wartości emisji ważone ze względu na rodzaj paliwa, które oblicza się, mnożąc wyliczoną dopuszczalną wartość emisji przez ilość ciepła dostarczanego w paliwie dominującym i mnożąc pozostałe dopuszczalne wartości emisji dla poszczególnych paliw przez ilość ciepła dostarczanego w każdym z nich, a następnie dzieląc otrzymany wynik mnożenia przez całkowitą ilość ciepła dostarczanego przez wszystkie paliwa;
d) po czwarte, sumując dopuszczalne wartości emisji ważone ze względu na rodzaj paliwa.
3.
Alternatywnie w stosunku do ust. 2 można stosować następujące średnie dopuszczalne wartości emisji ditlenku siarki (niezależnie od wykorzystanego połączenia paliw):
a) w odniesieniu do obiektów, określonych w art. 4 ust. 1 i 3: 1000 mg/Nm3, uśrednione dla wszystkich takich obiektów w ramach rafinerii;
b) w odniesieniu do nowych obiektów określonych w art. 4 ust. 2: 600 mg/Nm3, uśrednione dla wszystkich obiektów w ramach rafinerii, z wyjątkiem turbin gazowych.
Właściwe władze zapewniają, że stosowanie tego przepisu nie prowadzi do wzrostu emisji z istniejących obiektów.
4. W przypadku obiektów z jednostkami spalania wielopaliwowego, obejmującymi wykorzystywanie dwóch lub więcej paliw, przy przyznawaniu pozwolenia określonego w art. 4 ust. 1 i 2, oraz w przypadku takich obiektów objętych art. 4 ust. 3 lub art. 10, stosuje się dopuszczalne wartości emisji ustalone w załącznikach II–VII odpowiadające wykorzystanemu paliwu.
Artykuł 9
Gazy odlotowe z obiektów energetycznego spalania odprowadza się w sposób kontrolowany za pomocą komina.
Warunki odprowadzania gazów odlotowych są określane w pozwoleniach określonych w art. 4 i w pozwoleniach dla obiektów energetycznego spalania, objętych art. 10.
Właściwy organ w szczególności zapewnia, że wysokość komina jest obliczana w taki sposób, który zabezpiecza zdrowie oraz środowisko.
Artykuł 10
W przypadku gdy obiekt energetycznego spalania jest rozszerzony o co najmniej 50 MW, dopuszczalne wartości emisji ustalone w części B załączników III–VII stosuje się do nowej części obiektu oraz ustala się je w odniesieniu do pojemności cieplnej całego obiektu.
Przepisu tego nie stosuje się do przypadków określonych w art. 8 ust. 2 i 3.
W przypadku gdy operator obiektu energetycznego spalania rozważa zmianę, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) i art. 12 ust. 2 dyrektywy 96/61/WE, dopuszczalne wartości emisji ustalone w części B załączników III–VII stosuje się w odniesieniu do ditlenku siarki, tlenków azotu oraz pyłów.
Artykuł 11
W przypadku budowy obiektów energetycznego spalania, które mogą prawdopodobnie wywierać znaczące skutki dla środowiska naturalnego w innym Państwie Członkowskim, Państwa Członkowskie zapewniają, że ma miejsce udzielanie informacji oraz wszelkie odpowiednie konsultacje, zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne prywatne na środowisko [14].
Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, zgodnie z częścią A załącznika VIII, monitorowania emisji z obiektów energetycznego spalania objętych niniejszą dyrektywą oraz wszystkich innych wartości, wymaganych dla wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa Członkowskie mogąwymagać, aby takie monitorowanie przeprowadzane było na koszt operatora.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że operator powiadamia właściwe władze w rozsądnych terminach o wynikach prowadzonych pomiarów ciągłych, sprawdzaniu urządzeń pomiarowych, pojedynczych pomiarach i wszystkich innych pomiarach, przeprowadzonych w celu oceny zgodności z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
1.
W przypadku pomiarów ciągłych uznaje się, że dopuszczalne wartości emisji określone w części A załączników III–VII są przestrzegane, jeżeli ocena wyników wskazuje w odniesieniu do godzin funkcjonowania w ciągu roku kalendarzowego, że:
a) żadna z kalendarzowych średnich wartości miesięcznych nie przekracza dopuszczalnych wartości emisji; oraz
b) w przypadku:
i) ditlenku siarki i pyłu: 97 % wszystkich średnich wartości 48-godzinnych nie przekracza 110 % dopuszczalnej wartości emisji;
ii) tlenków azotu: 95 % wszystkich średnich wartości 48-godzinnych nie przekracza 110 % dopuszczalnej wartości emisji.
Okresów określonych w art. 7, jak również okresów rozruchu i wyłączeń nie bierze się pod uwagę.
2.
W przypadku gdy wymagane są tylko pomiary przerywane lub inne właściwe procedury oznaczania, dopuszczalne wartości emisji określone w załącznikach III–VII uważa się za przestrzegane, jeśli wyniki każdej serii pomiarów lub innych procedur określonych i ustalonych zgodnie z zasadami przewidzianymi przez właściwe władze nie przekraczają dopuszczalnych wartości emisji.
3.
W przypadkach określonych w art. 5 ust. 2 stopień odsiarczania uważa się za przestrzegany, jeśli ocena wyników pomiarów przeprowadzonych w zastosowaniu części A pkt 3 załącznika VIII wskazuje, że wszystkie kalendarzowe średnie wartości miesięczne lub wszystkie kroczące średnie miesięczne są zgodne z wymaganymi stopniami odsiarczania.
Okresów określonych w art. 7, jak również okresów rozruchu i wyłączeń nie bierze się pod uwagę.
4.
W odniesieniu do nowych obiektów, dla których pozwolenie jest przyznane na podstawie art. 4 ust. 2, dopuszczalną wartość emisji uważa się za przestrzeganą, dla godzin funkcjonowania obiektu w roku kalendarzowym, jeśli:
a) żadna potwierdzona dobowa średnia wartość nie przekracza odpowiednich danych liczbowych określonych w części B załączników III–VII; oraz
b) 95 % wszystkich potwierdzonych średnich wartości godzinnych w ciągu roku nie przekracza 200 % odpowiednich wartości określonych w części B załączników III–VII.
"Potwierdzone wartości średnie" określa się zgodnie z częścią A pkt 6 załącznika VIII.
Okresów określonych w art. 7, jak również okresów rozruchu i wyłączeń nie bierze się pod uwagę.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1990 r., powiadamiają Komisję o programach sporządzonych zgodnie z art. 3 ust. 1.
Najpóźniej w rok po zakończeniu różnych faz redukcji emisji z istniejących obiektów, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji końcowe skrócone sprawozdanie w sprawie wyników realizacji programów.
Sprawozdanie przejściowe jest również wymagane w połowie każdej fazy.
2.
Sprawozdania określone w ust. 1 zapewniają ogólny obraz:
a) wszystkich obiektów energetycznego spalania, objętych niniejszą dyrektywą;
b) emisji ditlenku siarki i tlenków azotu, wyrażonych w tonach na rok oraz jako stężenia tych substancji w gazach odlotowych;
c) środków już podjętych lub rozważanych, w celu zmniejszenia emisji, jak również zmian w doborze wykorzystywanego paliwa;
d) zmian w metodach działania już dokonanych lub rozważanych;
e) ostatecznych zamknięć obiektów energetycznego spalania już dokonanych lub przewidzianych do zamknięcia; oraz
f) gdzie stosowne, dopuszczalnych wartości emisji określonych w programach w odniesieniu do istniejących obiektów.
Przy określaniu rocznych emisji i stężeń zanieczyszczeń w gazach odlotowych Państwa Członkowskie uwzględniają art. 12, 13 i 14.
3.
Państwa Członkowskie, stosujące art. 5 lub przepisy uwag w załączniku III, lub przypisy do części A załącznika VI, corocznie przedkładają Komisji sprawozdania w tym zakresie.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie ustalają kary mające zastosowanie do naruszeń przepisów krajowych, przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Przewidziane w ten sposób kary są skuteczne, proporcjonalne oraz odstraszające.
Artykuł 17
1.
Dyrektywa 88/609/EWG traci moc z dniem 27 listopada 2002 r., bez uszczerbku dla ust. 2 lub zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji i zastosowania tej dyrektywy, wymienionych w załączniku IX do niniejszej dyrektywy.
2. W przypadku nowych obiektów, objętych pozwoleniem przed dniem 27 listopada 2002 r., jak określono w art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6, 15 ust. 3, załączniki III, VI, VIII i pkt A.2 załącznika IX do dyrektywy 88/609/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą 94/66/WE, pozostają w mocy do dnia 1 stycznia 2008 r., po którym zostają uchylone.
3.
Odniesienia do dyrektywy 88/609/EWG interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i są rozumiane zgodnie z tabelą korelacji z załącznika X do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 27 listopada 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do istniejących obiektów oraz w odniesieniu do obiektów, dla których pozwolenie przyznawane jest na podstawie art. 4 ust. 1, przepisy części A pkt 2 załącznika VIII stosuje się od dnia 27 listopada 2004 r.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 października 2001 r.
w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 2 sierpnia 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ogólne podejście i strategia "Piątego programu działań w dziedzinie ochrony środowiska" zostały zatwierdzone rezolucją Rady oraz przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 1 lutego 1993 r., zebranych w Radzie w sprawie wspólnotowego programu polityki i działania w odniesieniu do środowiska oraz stałego rozwoju [5], ustanawiając jako cel nieprzekraczanie we Wspólnocie ładunków i poziomów krytycznych zakwaszenia.
Program wymaga, aby wszyscy ludzie byli skutecznie chronieni przed zagrożeniami, jakie dla ich zdrowia stwarza zanieczyszczenie powietrza, i aby dopuszczalne poziomy zanieczyszczenia uwzględniały ochronę środowiska.
Zgodnie z tym programem wielkości zalecane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) powinny być obowiązujące na szczeblu wspólnotowym.
(2) Państwa Członkowskie podpisały w dniu 1 grudnia 1999 r.
Protokół z Göteborga do Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG NZ) o transgranicznym zanieczyszczaniu powietrza na dalekie odległości w celu przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej.
(3) Decyzja nr 2179/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. w sprawie rewizji wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju "Ku trwałemu rozwojowi" [6] podkreśla, że należy zwrócić szczególną uwagę na opracowanie i realizację strategii, której celem będzie doprowadzenie do nieprzekraczania ładunków krytycznych w odniesieniu do narażenia na zakwaszanie, eutrofizację i fotochemiczne zanieczyszczenie powietrza.
(4) Dyrektywa Rady 92/72/EWG z dnia 21 września 1992 r. w sprawie zanieczyszczenia powietrza ozonem [7] zobowiązuje Komisję do przedłożenia Radzie sprawozdania dotyczącego oceny fotochemicznego zanieczyszczenia powietrza we Wspólnocie wraz z propozycjami, jakie Komisja uzna za właściwe, w sprawie kontroli zanieczyszczenia powietrza przez ozon w warstwie przyziemnej oraz, jeżeli będzie to konieczne, w sprawie redukcji emisji prekursorów ozonu.
(5) Znaczne obszary Wspólnoty narażone są na składowanie substancji zakwaszających i eutrofizujących na poziomie szkodliwym dla środowiska.
Wielkości zalecane przez WHO, zapewniające ochronę zdrowia ludzkiego i ochronę roślinności przed zanieczyszczeniem fotochemicznym, są znacznie przekroczone we wszystkich Państwach Członkowskich.
(6) Dlatego należy stopniowo eliminować przekraczanie ładunków krytycznych oraz zapewnić przestrzeganie poziomów zalecanych.
(7) Osiągnięcie długookresowych celów wyeliminowania szkodliwych skutków zakwaszenia i zmniejszenie narażenia ludzi i środowiska na ozon w warstwie przyziemnej do wielkości zalecanych przez WHO nie jest obecnie technicznie możliwe.
Dlatego konieczne jest określenie przejściowego celu ekologicznego w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu i zanieczyszczeniu ozonem w warstwie przyziemnej, będącego podstawą dla określenia niezbędnych środków prowadzących do redukcji tego zanieczyszczenia.
(8) Przy ustalaniu przejściowych celów ekologicznych i środków prowadzących do ich osiągnięcia należy wziąć pod uwagę możliwości techniczne oraz związane z tym koszty i korzyści.
Środki powinny zapewnić, że każde podjęte działanie będzie efektywne pod względem kosztów dla Wspólnoty jako całości oraz wziąć pod uwagę konieczność unikania nadmiernych kosztów, obciążających poszczególne Państwa Członkowskie.
(9) Zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym przyczyniają się do zakwaszenia, eutrofizacji gleby i powstawania ozonu w warstwie przyziemnej, a ich redukcja wymaga skoordynowanego wspólnotowego działania.
(10) Redukcja emisji substancji powodujących zakwaszenie i powstawanie ozonu w warstwie przyziemnej przyczyni się również do zmniejszenia eutrofizacji gleby.
(11) Ustanowienie krajowych poziomów emisji ditlenku siarki, tlenków azotu, lotnych związków organicznych i amoniaku w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego jest efektywnym pod względem kosztów sposobem osiągnięcia przejściowych celów ekologicznych.
Wprowadzenie poziomów emisji zapewni Wspólnocie i Państwom Członkowskim elastyczność w wyborze sposobu ich osiągnięcia.
(12) Państwa Członkowskie powinny być odpowiedzialne za środki wykonawcze prowadzące do przestrzegania krajowych poziomów emisji.
Konieczne będzie przeprowadzenie oceny postępów w przestrzeganiu poziomów emisji.
Należy opracować i przedłożyć Komisji krajowe programy redukcji emisji, które powinny zawierać informacje na temat podjętych lub przewidywanych środków w celu przestrzegania poziomów emisji.
(13) Zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu, oraz uwzględniając w szczególności zasadę ostrożności, cel niniejszej dyrektywy, tj. ograniczenie emisji substancji zakwaszających i eutrofizujących oraz prekursorów ozonu, nie może być osiągnięty w zadowalającym stopniu przez Państwa Członkowskie z powodu transgranicznego charakteru tego zanieczyszczenia, a zatem łatwiej go osiągnąć przez Wspólnotę; zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa nie wykracza poza zakres konieczny do osiągnięcia tego celu.
(14) Okresowo należy dokonywać rewizji postępu osiągniętego przez Państwa Członkowskie w zakresie przestrzegania poziomów emisji, a także rewizji, w jakim stopniu wprowadzenie poziomów emisji może przyczynić się do realizacji przejściowych celów ekologicznych w ramach całej Wspólnoty.
Przy dokonywaniu tej rewizji należy uwzględnić postęp naukowo-techniczny, rozwój prawodawstwa wspólnotowego oraz redukcję emisji poza Wspólnotą, ze szczególnym uwzględnieniem postępu osiągniętego, między innymi, przez przystąpienie krajów kandydujących.
Dokonując takiej rewizji, Komisja powinna przeprowadzić dalszą analizę kosztów i korzyści związanych z ustaleniem poziomów emisji, włącznie z efektywnością pod względem kosztów, kosztami krańcowymi i korzyściami oraz wpływem społeczno-ekonomicznym i wpływem na konkurencyjność.
W ocenie należy również uwzględnić ograniczenia zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
(15) W tym celu Komisja powinna sporządzić sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady i, jeśli uzna za konieczne, przedstawić propozycję wprowadzenia odpowiednich zmian do niniejszej dyrektywy, z uwzględnieniem skutków odnośnego prawodawstwa wspólnotowego, między innymi ustalającego wielkości emisji i normy dotyczące produktów w odniesieniu do źródeł emisji, oraz regulacji międzynarodowych, dotyczących emisji ze statków i samolotów.
(16) Transport morski w znacznym stopniu przyczynia się do emisji ditlenku siarki i tlenków azotu a także wielkości stężeń i składowania zanieczyszczeń powietrza we Wspólnocie. Dlatego należy takie emisje zmniejszyć. Artykuł 7 ust. 3 dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG [8] wymaga, aby Komisja rozważyła, które środki mogą być wzięte pod uwagę przy zmniejszaniu przyczyniania się do zakwaszania spalania paliw okrętowych innych niż wymienione w art. 2 ust. 3 tej dyrektywy.
(17) Państwa Członkowskie powinny dążyć do jak najszybszej ratyfikacji załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki (MARPOL).
(18) Ze względu na transgraniczny charakter zanieczyszczeń zakwaszających i powodujących powstawanie ozonu Komisja powinna nadal badać potrzebę wprowadzenia zharmonizowanych środków wspólnotowych, bez uszczerbku dla przepisów art. 18 dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [9], nieprowadzących do zakłócania konkurencji, oraz uwzględniając równowagę między korzyściami i kosztami działań.
(19) Przepisy niniejszej dyrektywy powinny być stosowane bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego emisji tych zanieczyszczeń z określonych źródeł i przepisów dyrektywy Rady 96/61/WE w odniesieniu do dopuszczalnych wielkości emisji i stosowania najlepszych dostępnych technik.
(20) Inwentaryzacje emisji są niezbędne do monitorowania postępów w przestrzeganiu poziomów emisji i muszą być sporządzane zgodnie z metodologią uzgodnioną na szczeblu międzynarodowym oraz regularnie przedstawiane Komisji i Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska (EOG).
(21) Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady stosowania kar za naruszanie przepisów niniejszej dyrektywy oraz zapewnić ich wykonanie.
Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(22) Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10].
(23) Komisja i Państwa Członkowskie powinny współpracować na forum międzynarodowym zmierzając do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ograniczenie emisji substancji zakwaszających i eutrofizujących oraz prekursorów ozonu w celu poprawy ochrony środowiska i ludzkiego zdrowia we Wspólnocie przed zagrożeniami wynikającymi ze szkodliwych skutków zakwaszenia, eutrofizacji gleby i powstawania ozonu w warstwie przyziemnej oraz dążenie do osiągnięcia celów długookresowych w zakresie nieprzekraczania poziomów i ładunków krytycznych oraz zapewnienia skutecznej ochrony wszystkich ludzi przed znanymi zagrożeniami dla zdrowia wskutek zanieczyszczenia powietrza poprzez ustanowienie krajowych poziomów emisji, przyjmując lata 2010 i 2020 jako daty odniesienia, oraz poprzez dokonywanie kolejnych rewizji określonych w art. 4 i art. 10.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza dyrektywa obejmuje emisję zanieczyszczeń powstających w wyniku działalności ludzkiej ze wszystkich źródeł, określonych w art. 4, na terytorium Państw Członkowskich i ich wyłącznych stref ekonomicznych.
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje:
a) emisji pochodzących z międzynarodowej żeglugi morskiej;
b) emisji z samolotów poza cyklem lądowania i startu;
c) w przypadku Hiszpanii – emisji na Wyspach Kanaryjskich;
d) w przypadku Francji – emisji w jej departamentach zamorskich;
e) w przypadku Portugalii – emisji na Maderze i Azorach.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "AOT40" oznacza sumę różnic między godzinowymi stężeniami ozonu w warstwie przyziemnej większymi niż 80 μg/m3 (= 40 ppb) a wartością 80μg/m3 w ciągu dnia, zebranymi w okresie od maja do lipca każdego roku;
b) "AOT60" oznacza sumę różnic między godzinowymi stężeniami ozonu w warstwie przyziemnej większymi niż 120 μg/m3 (= 60 ppb) a wartością 120μg/m3, zebranymi w ciągu całego roku;
c) "ładunek krytyczny" oznacza ilościowy szacunek wielkości oddziaływania jednego lub więcej rodzajów zanieczyszczeń, poniżej którego, zgodnie z obecnym stanem wiedzy, nie występuje znaczące szkodliwe oddziaływanie na wrażliwe elementy środowiska;
d) "poziom krytyczny" oznacza stężenie zanieczyszczeń w atmosferze, powyżej którego, zgodnie z obecnym stanem wiedzy, może występować bezpośrednie negatywne oddziaływanie na receptory takie jak ludzie, rośliny, ekosystemy lub materiały;
e) "emisja" oznacza uwolnienie do atmosfery substancji ze źródła punktowego lub rozproszonego;
f) "komórka siatki" oznacza kwadrat 150 km × 150 km, stanowiący rozdzielczość stosowaną przy nanoszeniu na mapę ładunków krytycznych w skali europejskiej, jak również przy monitorowaniu emisji i składowania zanieczyszczeń powietrza w ramach Wspólnego programu monitoringu i oceny transgranicznego przenoszenia zanieczyszczeń na dalekie odległości w Europie (EMEP);
g) "cykl lądowania i startu" oznacza cykl obejmujący następujący okres w każdym trybie operacyjnym: podchodzenie do lądowania – 4,0 minuty; kołowanie/postojowy bieg jałowy – 26,0 minut; start – 0,7 minuty; wznoszenie się – 2,2 minuty;
h) "krajowy poziom emisji" oznacza maksymalną ilość substancji wyrażoną w kilotonach, którą Państwo Członkowskie może wyemitować w roku kalendarzowym;
i) "tlenki azotu" i "NOx" oznaczają tlenek azotu i ditlenek azotu, wyrażony jako ditlenek azotu;
j) "ozon w warstwie przyziemnej" oznacza ozon w najniższej części troposfery;
k) "lotne związki organiczne" oraz "LZO" oznaczają wszystkie związki organiczne powstałe w wyniku działalności człowieka, poza metanem, wykazujące zdolność wytwarzania fotochemicznych utleniaczy w reakcji z tlenkami azotu w obecności światła słonecznego.
Artykuł 4
Krajowe poziomy emisji
1.
Najpóźniej do 2010 r. Państwa Członkowskie ograniczą roczne krajowe emisje ditlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NOx), lotnych związków organicznych (LZO) i amoniaku (NH3) do ilości nie większych niż poziomy emisji określone w załączniku I, uwzględniając wszelkie zmiany dokonane przez środki wspólnotowe przyjęte po złożeniu sprawozdań określonych w art. 9.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że poziomy emisji ustanowione w załączniku I nie będą przekraczane po 2010 r.
Artykuł 5
Przejściowe cele ekologiczne
Wprowadzenie krajowych poziomów emisji określonych w załączniku I ma na celu w szerokim zakresie osiągnięcie do 2010 r. następujących przejściowych celów ekologicznych we Wspólnocie jako całości:
a) Zakwaszenie
Obszar, na którym ładunki krytyczne są przekraczane, należy zmniejszyć o co najmniej 50 % (w każdej komórce sieci) w porównaniu z sytuacją w 1990 r.
b) Zagrożenie dla zdrowia ze względu na powstawanie ozonu w warstwie przyziemnej
Ładunek ozonu w warstwie przyziemnej, przekraczający poziom krytyczny dla zdrowia ludzkiego (AOT60 = 0), należy zmniejszyć o dwie trzecie we wszystkich komórkach sieci w porównaniu z sytuacją w 1990 r.
Ponadto ładunek ozonu w warstwie przyziemnej w żadnej z komórek sieci nie przekroczy maksymalnej wartości wynoszącej 2,9 ppm.h.
c) Zagrożenie dla roślinności ze względu na powstawanie ozonu w warstwie przyziemnej
Ładunek ozonu w warstwie przyziemnej, przekraczający poziom krytyczny dla roślin uprawnych i roślinności półdzikiej (AOT40 = 3 ppm.h), należy zmniejszyć o jedną trzecią we wszystkich komórkach sieci, w porównaniu z sytuacją w 1990 r.
Ponadto ładunek ozonu w warstwie przyziemnej w żadnej z komórek sieci nie powinien przekroczyć maksymalnej wartości wynoszącej 10 ppm.h, wyrażonej jako przekroczenie poziomu krytycznego wynoszącego 3 ppm.h.
Artykuł 6
Programy krajowe
1.
Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 1 października 2002 r., opracują programy stopniowej redukcji krajowych emisji zanieczyszczeń, określonych w art. 4, w celu co najmniej przestrzegania, najpóźniej do 2010 r., krajowych poziomów emisji, ustanowionych w załączniku I.
2.
Krajowe programy zawierają informacje dotyczące przyjętej i przewidywanej polityki i środków oraz ilościowe szacunki dotyczące wpływu polityki i środków na wielkość emisji zanieczyszczeń w 2010 r.
Należy wskazać przewidywane istotne zmiany w geograficznym rozkładzie emisji krajowej.
3.
Państwa Członkowskie, w razie potrzeby, zaktualizują i dokonają rewizji krajowych programów do dnia 1 października 2006 r.
4.
Państwa Członkowskie podają do publicznej wiadomości i odpowiednim organizacjom, takim jak organizacje ochrony środowiska, programy opracowane zgodnie z ust. 1, 2 i 3.
Informacje podawane do publicznej wiadomości i organizacjom zgodnie z niniejszym ustępem są jasne, zrozumiałe i łatwo dostępne.
Artykuł 7
Inwentaryzacje emisji i prognozy emisji
1.
Państwa Członkowskie sporządzą i co roku zaktualizują inwentaryzacje krajowych emisji zanieczyszczeń oraz prognozy emisji tych zanieczyszczeń na 2010 r., określonych w art. 4.
2.
Państwa Członkowskie sporządzą krajowe inwentaryzacje i prognozy emisji stosując metodologię określoną w załączniku III.
3.
Komisja, wspomagana przez Europejską Agencję Ochrony Środowiska, przy współpracy z Państwami Członkowskimi i na podstawie informacji przez nie dostarczonych, sporządza inwentaryzacje i prognozy emisji zanieczyszczeń określonych w art. 4.
Inwentaryzacje i prognozy należy udostępnić opinii publicznej.
4.
Jakakolwiek aktualizacja metodologii, stosowanej zgodnie z załącznikiem III, dokonywana jest zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 8
Sprawozdania Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie corocznie, najpóźniej do dnia 31 grudnia, przekazują Komisji i Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska inwentaryzacje krajowych emisji oraz prognozy emisji na 2010 r., sporządzone zgodnie z art. 7.
Państwa Członkowskie przekazują swoje ostateczne inwentaryzacje emisji za przedostatni rok i wstępne inwentaryzacje emisji za poprzedni rok.
Prognozy emisji zawierają informacje umożliwiające analizowanie głównych założeń społeczno-ekonomicznych, stosowanych przy sporządzaniu.
2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r., powiadomią Komisję o programach opracowanych zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2.
Państwa Członkowskie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r., powiadomią Komisję o zaktualizowanych programach, opracowanych zgodnie z art. 6 ust. 3.
3.
Komisja przekaże otrzymane krajowe programy pozostałym Państwom Członkowskim w ciągu miesiąca od daty ich otrzymania.
4.
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2, ustanowi przepisy zapewniające spójność i przejrzystość przekazywanych programów krajowych.
Artykuł 9
Sprawozdania Komisji
1.
W 2004 r. i 2008 r. Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania w sprawie postępów dotyczących wprowadzania w życie krajowych poziomów emisji, ustanowionych w załączniku I, oraz zakresu, w jakim przejściowe cele dotyczące ochrony środowiska, określone w art. 5, mogą zostać osiągnięte do 2010 r., oraz zakresu, w jakim cele długookresowe, określone w art. 1, mogą zostać osiągnięte do 2020 r.
Sprawozdania te zawierają ocenę ekonomiczną, włącznie z oceną efektywności pod względem kosztów, korzyści, kosztów i korzyści krańcowych oraz oceną społeczno-ekonomicznego wpływu wprowadzenia w życie krajowych poziomów emisji na poszczególne Państwa Członkowskie i sektory.
Sprawozdania te również zawierają przegląd ograniczeń zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, określonego w art. 2, oraz ocenę zakresu, w jakim dalsze ograniczenia wielkości emisji w celu realizacji przejściowych celów ekologicznych, określonych w art. 5, mogą być konieczne.
Uwzględniają również sprawozdania sporządzone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 oraz, między innymi:
a) nowe prawodawstwo wspólnotowe, jakie należałoby przyjąć ustanawiając wielkości emisji i norm dotyczące produktów w odniesieniu do istotnych źródeł emisji;
b) rozwój najlepszych dostępnych technik w ramach wymiany informacji zgodnie z art. 16 dyrektywy 96/61/WE;
c) cele dotyczące redukcji emisji ditlenku siarki i tlenków azotu z istniejących dużych obiektów energetycznego spalania na 2008 r., przedstawione przez Państwa Członkowskie na mocy dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania [11];
d) redukcję emisji i zobowiązania do redukcji emisji złożone przez państwa trzecie, ze szczególnym uwzględnieniem środków podejmowanych w krajach kandydujących, jak również możliwości dalszej redukcji emisji w regionach leżących w sąsiedztwie Wspólnoty;
e) nowe prawodawstwo wspólnotowe i regulacje międzynarodowe dotyczące emisji ze statków i samolotów;
f) rozwój transportu oraz dalsze działania mające na celu kontrolowanie emisji z transportu;
g) rozwój zachodzący w rolnictwie, nowe prognozy dotyczące zwierząt gospodarskich i doskonalenie metod redukcji emisji w sektorze rolnictwa;
h) znaczące zmiany na rynku dostaw energii w danym Państwie Członkowskim oraz nowe prognozy odzwierciedlające działania podejmowane przez Państwa Członkowskie w celu wykonania międzynarodowych zobowiązań w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatycznym;
i) ocenę obecnych i przewidywanych przekroczeń ładunków krytycznych i wielkości zalecanych przez WHO w odniesieniu do ozonu w warstwie przyziemnej;
j) możliwość określenia proponowanego przejściowego celu w zakresie zmniejszenia eutrofizacji gleby;
k) nowe dane naukowo-techniczne, włącznie z oceną niepewności w odniesieniu do:
i) krajowych inwentaryzacji emisji;
ii) wejściowych danych odniesienia;
iii) wiedzy na temat transgranicznego przenoszenia i składowania zanieczyszczeń;
iv) ładunków i poziomów krytycznych;
v) zastosowanego wzoru;
oraz oceną z wynikającej niepewności w krajowych poziomach emisji wymaganych do osiągnięcia przejściowych celów ekologicznych wymienionych w art. 5;
l) ewentualną potrzebę unikania nadmiernych kosztów, obciążających poszczególne Państwa Członkowskie;
m) porównanie obliczeń modelowych z obserwacjami dotyczącymi zakwaszenia, eutrofizacji i powstawania ozonu w warstwie przyziemnej w celu ulepszenia wzorów;
n) możliwe zastosowanie, w miarę potrzeby, odpowiednich instrumentów ekonomicznych.
2.
W 2012 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z przestrzegania poziomów emisji określonych w załączniku I oraz z postępów w zakresie osiągania przejściowych celów ekologicznych określonych w art. 5 i celów długookresowych określonych w art. 1.
W swoim sprawozdaniu Komisja uwzględni sprawozdania złożone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 oraz kwestie wymienione w ust. 1 lit. a)–n).
Artykuł 10
Rewizja
1.
W sprawozdaniach, określonych w art. 9, uwzględnia się czynniki wymienione w art. 9 ust. 1.
W trakcie sporządzania sprawozdań Komisja dokona rewizji niniejszej dyrektywy pod kątem tych czynników, postępu w osiąganiu ustalonych poziomów emisji do 2010 r., postępu naukowo-technicznego oraz sytuacji dotyczącej postępu w zakresie osiągania przejściowych celów określonych w niniejszej dyrektywie oraz celów długookresowych w zakresie nieprzekraczania ładunków i poziomów krytycznych, jak również poziomów i wytycznych WHO w sprawie jakości powietrza ze względu na ozon.
2.
W trakcie rewizji, która ma być zakończona w 2004 r., należy przeprowadzić ocenę indykatywnych poziomów emisji dla Wspólnoty jako całości, określonych w załączniku II.
Ocena tych indykatywnych poziomów będzie przedmiotem analizy w kontekście dalszych działań efektywnych pod względem kosztów, jakie można podjąć w celu redukcji emisji wszystkich istotnych rodzajów zanieczyszczeń, mając na uwadze osiągnięcie przez Wspólnotę jako całość do 2010 r. przejściowych celów ekologicznych, określonych w art. 5.
3.
Każda rewizja zawiera analizę szacunkowych kosztów i korzyści związanych z wprowadzeniem krajowych poziomów emisji, obliczonych przy użyciu najnowocześniejszych wzorów oraz z wykorzystaniem najlepszych dostępnych danych, aby zapewnić jak największą pewność, z uwzględnieniem postępu w rozszerzaniu Unii Europejskiej, jak również zalet alternatywnych metodologii, w świetle czynników wymienionych w art. 9.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 18 dyrektywy 96/61/WE, mając na celu uniknięcie zakłócenia konkurencji oraz zachowując równowagę między korzyściami i kosztami działań, Komisja prowadzi dalej badanie potrzeby rozwijania zharmonizowanych środków wspólnotowych w odniesieniu do najbardziej istotnych sektorów gospodarki i produktów mających największy udział w zakwaszaniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej.
5.
Do sprawozdań określonych w art. 9 należy dołączyć, w stosownych okolicznościach, propozycje dotyczące:
a) zmiany krajowych poziomów emisji, określonych w załączniku I, mającej na celu osiągnięcie przejściowych celów ekologicznych wymienionych w art. 5 i/lub zmiany tych przejściowych celów ekologicznych;
b) dalszej redukcji emisji w celu osiągnięcia, najlepiej do 2020 r., długookresowych celów niniejszej dyrektywy;
c) środków zapewniających przestrzeganie poziomów emisji.
Artykuł 11
Współpraca z państwami trzecimi
Komisja i Państwa Członkowskie, w celu wspierania osiągnięcia celu określonego w art. 1, w stosownych okolicznościach, nawiązują, bez uszczerbku dla przepisów art. 300 Traktatu, dwustronną i wielostronną współpracę z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Europejska Komisja Gospodarcza Narodów Zjednoczonych (EKG NZ), Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) i Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego (ICAO), w tym także poprzez wymianę informacji na temat badań naukowo-technicznych i rozwoju oraz w celu doskonalenia podstaw ułatwiających redukcję emisji
Artykuł 12
Sprawozdania dotyczące emisji ze statków i samolotów
1.
Do końca 2002 r. Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące zakresu, w jakim emisje pochodzące z międzynarodowej żeglugi morskiej przyczyniają się do zakwaszenia, eutrofizacji i powstawania ozonu w warstwie przyziemnej we Wspólnocie.
2.
Do końca 2004 r. Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące zakresu, w jakim emisja zanieczyszczeń z samolotów, poza cyklem lądowania i startu, przyczynia się do zakwaszenia, eutrofizacji i powstawania ozonu w warstwie przyziemnej we Wspólnocie.
3.
Każde sprawozdanie powinno określać program działań, jakie można podjąć na szczeblu międzynarodowym i wspólnotowym, jeśli właściwe, w celu redukcji emisji z tego sektora, co stanowiłoby podstawę dla bliższego rozpatrzenia przez Parlament Europejski i Radę.
Artykuł 13
Komitet
1.
Komisję wspomaga komitet powołany na mocy art. 12 dyrektywy 96/62/WE, zwany dalej "Komitetem"
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie ma art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 14
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary za naruszanie przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 15
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 27 listopada 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
Adresaci Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 listopada 2001 r.
w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno–Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 81/851/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych [3], dyrektywa Rady 81/852/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do norm analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych oraz protokołów związanych z badaniem weterynaryjnych produktów leczniczych [4], dyrektywa Rady 90/677/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. rozszerzająca zakres dyrektywy 81/851/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do weterynaryjnych produktów leczniczych i ustanawiająca dodatkowe przepisy w odniesieniu do immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych [5], oraz dyrektywa Rady 92/74/EWG z dnia 22 września 1992 r. rozszerzająca zakres dyrektywy 81/851/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub działań administracyjnych dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych i ustanawiająca dodatkowe przepisy w odniesieniu do weterynaryjnych homeopatycznych produktów leczniczych [6] zostały wielokrotnie i istotnie zmienione; dla przejrzystości i racjonalności powyższej dyrektywy powinny być skodyfikowane poprzez połączenie ich w jeden tekst.
(2) Podstawowym celem wszelkich regulacji dotyczących produkcji i dystrybucji weterynaryjnych produktów leczniczych musi być ochrona zdrowia publicznego.
(3) Jednakże, ten cel musi zostać osiągnięty za pomocą środków, które nie będą utrudniać rozwoju przemysłu i obrotu produktami leczniczymi we Wspólnocie.
(4) O ile Państwa Członkowskie ustanowiły już pewne przepisy prawne, rozporządzenia lub działania administracyjne dotyczące weterynaryjnych produktów leczniczych, to przepisy te różnią się w istotnych zasadach.
Utrudnia to handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty, tym samym bezpośrednio wpływając na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(5) Takie przeszkody muszą zostać, odpowiednio, usunięte; pociąga to za sobą zbliżanie odpowiednich przepisów.
(6) Z punktu widzenia zdrowia publicznego i swobodnego przepływu weterynaryjnych produktów leczniczych koniecznym jest, aby właściwe władze posiadały do swojej dyspozycji użyteczne informacje o zatwierdzonych weterynaryjnych produktach leczniczych, w formie zatwierdzonych streszczeń charakterystyk produktów.
(7) Z wyjątkiem tych produktów leczniczych, które podlegają zcentralizowanej wspólnotowej procedurze dopuszczenia, ustanowionej przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r., ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [7], pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w jednym Państwie Członkowskim powinno być uznawane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego, chyba, że istnieją poważne podstawy do przypuszczeń, że dopuszczany weterynaryjny produkt leczniczy może stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla środowiska naturalnego; w przypadku braku zgody między Państwami Członkowskimi na temat jakości, bezpieczeństwa lub skuteczności produktu leczniczego, powinna być przedsięwzięta, na poziomie wspólnotowym, naukowa ocena prowadząca do jednej decyzji w zakresie niezgodności, wiążąc zainteresowane Państwa Członkowskie.
Decyzja ta powinna być przyjęta w drodze szybkiej procedury zapewniającej ścisłą współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi.
(8) W tym celu powinien być ustanowiony Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, zgodnie z Europejską Agencją ds. Oceny Produktów Leczniczych ustanowioną w wymienionym uprzednio rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93.
(9) Niniejsza dyrektywa stanowi pierwszy etap do osiągnięcia celu, jakim jest swobodny przepływ weterynaryjnych produktów leczniczych.
Jednakże, w tym celu, niezbędne są nowe środki, w świetle zdobytego doświadczenia — szczególnie w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych dla usunięcia pozostających przeszkód swobody przepływu.
(10) Pasze z zawartością substancji leczniczych nie mieszczą się w zakresie niniejszej dyrektywy.
Jednakże, niezbędne jest, zarówno z uwagi na zdrowie publiczne jak i z powodów ekonomicznych, zakazanie używania nie zatwierdzonych produktów leczniczych w wytwarzaniu pasz z zawartością substancji leczniczych.
(11) Pojęcie szkodliwości i skuteczności terapeutycznej może być zbadane jedynie we wzajemnym odniesieniu i ma tylko relatywne znaczenie, zależne od postępu wiedzy naukowej i użytku, do którego produkt leczniczy jest przeznaczony.
Szczegółowe dane i dokumenty, które muszą towarzyszyć wnioskowi o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu muszą wykazywać, że korzyści wynikające ze skuteczności przeważają nad potencjalnym zagrożeniem.
Wniosek bez takiego dowodu musi zostać odrzucony.
(12) Odmawia się pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w przypadku, gdy produkt leczniczy nie przynosi skutków terapeutycznych lub w przypadku, gdy taki skutek nie był dostatecznie udowodniony.
Pojęcie skuteczności terapeutycznej musi być rozumiane jako będące skutecznością przyrzeczoną przez wytwórcę.
(13) Odmawia się pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w przypadku, gdy wskazany okres wycofania nie jest wystarczająco długi, aby wyeliminować zagrożenia zdrowia wynikające z pozostałości.
(14) Przed wprowadzeniem do obrotu immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych, wytwórca musi przedstawić swoją zdolność do zapewnienia spójności składu każdej serii.
(15) Właściwe władze powinny być także upoważnione do wprowadzenia zakazu używania immunologicznego weterynaryjnego produktu leczniczego, gdy immunologiczne reakcje leczonego zwierzęcia będą zakłócać krajowy lub wspólnotowy program diagnozy, zwalczania lub kontroli choroby zwierzęcej.
(16) Przede wszystkim pożądanym jest zaopatrzenie użytkowników homeopatycznych produktów leczniczych w bardzo jasne wskazówki o ich charakterze homeopatycznym oraz w wystarczające gwarancje dotyczące ich jakości i bezpieczeństwa.
(17) Reguły dotyczące wytwarzania, kontroli i inspekcji homeopatycznych produktów leczniczych weterynaryjnych muszą być zharmonizowane, aby pozwolić na obieg w całej Wspólnocie produktów leczniczych posiadających wysoką jakość i stopień bezpieczeństwa.
(18) Mając na uwadze szczegółowe charakterystyki tych homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych, takie jak, bardzo niski poziom czynnych cząstek, które zawierają, oraz trudność zastosowania do nich konwencjonalnych metod statystycznych odnoszących się do prób klinicznych, pożądanym jest zapewnienie specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji dla tych tradycyjnych homeopatycznych produktów leczniczych, które są wprowadzane do obrotu bez wskazań terapeutycznych w formie farmaceutycznej, i w dawce, która nie powoduje ryzyka dla zwierzęcia.
(19) Powszechne reguły regulujące wprowadzenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych muszą być zastosowane w odniesieniu do homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych wprowadzonych do obrotu ze wskazówkami terapeutycznymi lub w formie, która może przedstawiać istniejące ryzyko, które musi być zrównoważone w stosunku do przewidywanych skutków terapeutycznych.
Państwa Członkowskie powinny być zdolne do wprowadzenia szczegółowych reguł dla oceny wyników badań i prób mających na celu stworzenie bezpieczeństwa i skuteczności tych produktów leczniczych przeznaczonych dla zwierząt domowych i gatunków egzotycznych, pod warunkiem, że powiadomią o nich Komisję;
(20) W celu lepszej ochrony zdrowia zwierząt i ludzi i aby uniknąć niepotrzebnego dublowania wysiłków podczas rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, Państwa Członkowskie powinny systematycznie sporządzać sprawozdania w odniesieniu do każdego weterynaryjnego produktu leczniczego, który uzyskuje od nich pozwolenie, oraz na wniosek wymieniać te sprawozdania.
Ponadto, Państwo Członkowskie powinno być zdolne do zawieszenia rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu tym weterynaryjnym produktem leczniczym, który jest w danej chwili aktywnie rozważany w innym Państwie Członkowskim z zamiarem uznania decyzji podjętej przez to ostatnie Państwo Członkowskie.
(21) W celu ułatwienia przepływu weterynaryjnych produktów leczniczych i aby zapobiec powtarzaniu badań przeprowadzanych w jednym Państwie Członkowskim w innym, do weterynaryjnych produktów leczniczych muszą być zastosowane minimalne wymagania dotyczące wytwarzania, przywozu z państw trzecich oraz uzyskania odpowiedniego pozwolenia.
(22) Jakość weterynaryjnych produktów leczniczych wytwarzanych na terenie Wspólnoty powinna być zagwarantowana przez wymaganą zgodność z zasadami dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych niezależnie od końcowego miejsca przeznaczenia produktów leczniczych.
(23) Należy przedsięwziąć środki dla zapewnienia, że dystrybutorzy produktów leczniczych weterynaryjnych posiadają pozwolenie Państwa Członkowskiego i prowadzą odpowiednią dokumentację.
(24) Normy i protokoły dotyczące przeprowadzania badań i prób dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych stanowią skuteczny środek kontroli tych produktów, a zatem skuteczny środek ochrony zdrowia publicznego i mogą ułatwić obrót tymi produktami przez ustanowienie jednolitych reguł mających zastosowanie do badań i opracowywania akt sprawy, pozwalając właściwym władzom na podjęcie decyzji w oparciu o ujednolicone badania i w odniesieniu do ujednoliconych kryteriów, pomagając w ten sposób w zapobieganiu różnicom w ocenie.
(25) Zalecane jest bardziej dokładne zastrzeganie przypadków, w których wyniki badań farmakologicznych i toksykologicznych oraz prób klinicznych nie muszą być dostarczone z uwagi na uzyskiwanie pozwolenia dla weterynaryjnego produktu leczniczego, który jest w sposób istotny podobny do produktu innowacyjnego, z zapewnieniem, że innowacyjne formy nie są dyskryminowane.
Jednakże, istnieją powody wynikające z porządku publicznego, aby nie powtarzać badań na zwierzętach, bez nadrzędnego powodu.
(26) W związku z ustanawianiem rynku wewnętrznego, rezygnacja z określonych kontroli dla zagwarantowania jakości weterynaryjnych produktów leczniczych przywożonych z państw trzecich może mieć miejsce tylko wtedy, gdy Wspólnota dokonała odpowiednich uzgodnień, aby zapewnić, że wymagane kontrole przeprowadzane są przez kraj wywozu.
(27) Aby zapewnić stałe bezpieczeństwo weterynaryjnych produktów leczniczych będących w obrocie, niezbędne jest zapewnienie, aby system zbierania danych o działaniach niepożądanych we Wspólnocie był stale dostosowywany uwzględniając postęp naukowy i techniczny.
(28) W celu ochrony zdrowia publicznego należy zbierać i analizować wszelkie istotne dane, dotyczące działań niepożądanych u ludzi, związane ze stosowaniem weterynaryjnych produktów leczniczych.
(29) System zbierania danych o działaniach niepożądanych powinien brać pod uwagę dostępne dane na temat braku skuteczności.
(30) Dodatkowo, zbieranie informacji dotyczących działań niepożądanych wywołanych użyciem niezgodnym z informacją podaną na opakowaniu, sprawdzanie ważności i okresu wycofania oraz potencjalnych problemów środowiskowych mogą przyczynić się do poprawy regularnego monitorowania właściwego stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych.
(31) Należy wziąć pod uwagę zmiany powstające w wyniku międzynarodowego uzgodnienia definicji, terminologii oraz rozwoju technologicznego w obszarze nadzoru farmakologicznego.
(32) Wzrastające wykorzystywanie systemu elektronicznego przekazywania informacji na temat działań niepożądanych wywołanych przez weterynaryjne produkty lecznicze znajdujące się w obrocie na terytorium Wspólnoty ma na celu umożliwienie powstania jednego miejsca zbierania zgłoszeń dotyczących działań niepożądanych zapewniając jednocześnie, że ta informacja została podana do wiadomości właściwym władzom wszystkich Państw Członkowskich.
(33) W interesie Wspólnoty leży zapewnienie, aby systemy zbierania danych o działaniach niepożądanych dla produktów leczniczych, które uzyskują centralne pozwolenie jak również dla tych, które otrzymują pozwolenie oparte na innych procedurach, były spójne.
(34) Posiadacze pozwolenia na dopuszczenie do obrotu są w swoich działaniach czynnie odpowiedzialni za bieżący nadzór farmakologiczny produktów leczniczych weterynaryjnych, które wprowadzają do obrotu.
(35) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(36) W celu poprawy ochrony zdrowia publicznego niezbędne jest określenie, że środki spożywcze przeznaczone do spożycia przez ludzi nie mogą pochodzić od zwierząt, które przechodziły próby kliniczne weterynaryjnych produktów leczniczych, chyba, że maksymalny limit pozostałości został ustalony dla pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [9].
(37) Komisja jest upoważniona do przyjęcia koniecznych zmian w celu dostosowania załącznika 1 do postępu naukowego i technicznego.
(38) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw określonych w załączniku II część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy następujące wyrażenia otrzymują znaczenia:
Lek gotowy : Jakikolwiek gotowy produkt leczniczy wprowadzony do obrotu pod specjalną nazwą i w specjalnym opakowaniu.
Weterynaryjny produkt leczniczy :
Jakakolwiek substancja lub połączenie substancji przeznaczone do leczenia lub zapobiegania chorobom u zwierząt.
Jakakolwiek substancja lub połączenie substancji, które mogą być podawane zwierzętom w celu stawiania diagnozy leczniczej lub przywracania, korygowania lub modyfikacji funkcji fizjologicznych u zwierząt, jest traktowana tak jak weterynaryjny produkt leczniczy.
Gotowy weterynaryjny produkt leczniczy : Jakikolwiek weterynaryjny produkt leczniczy przygotowany wcześniej, który nie jest zgodny z definicją leków gotowych i który jest wprowadzany do obrotu w formie farmaceutycznej, która może być stosowana bez dalszego przetwarzania.
Substancja - ludzkie, np.
krew ludzka i produkty z krwi ludzkiej;
- zwierzęce, np.
mikroorganizmy, całe zwierzęta, części organów, wydzieliny zwierzęce, toksyny, wyciągi, produkty z krwi;
- roślinne, np.
mikroorganizmy, rośliny, części roślin, wydzieliny warzyw, wyciągi;
- chemiczne, np.
pierwiastki, naturalnie występujące materiały chemiczne i produkty chemiczne uzyskane drogą przemiany chemicznej lub syntezy.
Mieszanka wstępna dla paszy z zawartością substancji leczniczych : Jakikolwiek weterynaryjny produkt leczniczy przygotowany wstępnie w celu dalszego wytwarzania paszy z zawartością substancji leczniczych.
Pasze z zawartością substancji leczniczych : Każda mieszanka weterynaryjnego produktu leczniczego lub produktów oraz paszy lub pasz, która została przygotowana do wprowadzenia do obrotu i przeznaczona dla karmienia zwierząt bez dalszego przetwarzania z uwagi na jej lecznicze i profilaktyczne właściwości lub inne wartości jako produkt leczniczy objęty pkt. 2.
Immunologiczny weterynaryjny produkt leczniczy : Weterynaryjny produkt leczniczy podawany zwierzętom w celu wytworzenia odporności czynnej lub biernej lub do diagnostyki stanu odporności.
Homeopatyczny weterynaryjny produkt leczniczy :
Jakikolwiek weterynaryjny produkt leczniczy przygotowany z produktów, substancji lub kompozycji zwanych zapasami homeopatycznymi zgodnie z homeopatyczną procedurą wytwarzania opisaną w Farmakopei Europejskiej lub, w razie jej braku, przez farmakopee używane oficjalnie w Państwach Członkowskich.
Homeopatyczny weterynaryjny produkt leczniczy może także zawierać pewną ilość zasad.
Okres wycofania : Okres czasu wymagany między ostatnim podaniem zwierzętom weterynaryjnego produktu leczniczego w normalnych warunkach podawania a produkcją środków spożywczych z tych zwierząt, w celu zapewnienia, że takie środki spożywcze nie zawierają pozostałości w ilościach przekraczających maksymalne limity ustanowione w zastosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
Działanie niepożądane : Reakcja, która jest szkodliwa i niezamierzona i która pojawia się przy dawkach normalnie użytych dla zwierząt w profilaktyce, diagnozowaniu lub leczeniu choroby lub modyfikacji funkcji fizjologicznej.
Działanie niepożądane u ludzi : Reakcja, która jest szkodliwa i niezamierzona i która pojawia się u człowieka w następstwie kontaktu z lekiem weterynaryjnym.
Poważne działanie niepożądane : Działanie niepożądane, które powoduje śmierć, jest zagrożeniem dla życia, powoduje istotną niezdolność lub niesprawność, jest wrodzoną anomalią/ wadą wrodzoną, lub które powoduje stałe lub przedłużone objawy u leczonych zwierząt.
Nieoczekiwane działanie niepożądane : Działanie niepożądane, którego rodzaj, powaga lub wynik nie jest zgodny ze streszczeniem charakterystyki produktu.
Okresowo aktualizowane sprawozdania dotyczące bezpieczeństwa : Sprawozdania okresowe zawierające zapisy określone w art. 75.
Badania nadzoru podystrybucyjnego : Badania farmako–epidemiologiczne lub próby kliniczne prowadzone zgodnie z warunkami pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, prowadzone w celu identyfikacji i badania zagrożenia bezpieczeństwa w odniesieniu do dopuszczonego weterynaryjnego produktu leczniczego.
Stosowanie niezgodne z instrukcją : Stosowanie weterynaryjnego produktu leczniczego niezgodne ze streszczeniem charakterystyki produktu, włączając do tego niewłaściwe zastosowanie lub poważne nadużycie produktu.
Handel hurtowy weterynaryjnymi produktami leczniczymi - dostawy dokonywanej przez wytwórcę weterynaryjnych produktów leczniczych produkowanych przez siebie,
- dostaw detalicznych weterynaryjnych produktów leczniczych przez osoby upoważnione do dokonywania takich dostaw zgodnie z art. 66.
Agencja : Europejska Agencja ds. Badania Produktów Leczniczych powołana rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93.
Ryzyko dla zdrowia człowieka lub zwierzęcia lub dla środowiska naturalnego : Wszelkie ryzyko odnoszące się do jakości, bezpieczeństwa, skuteczności weterynaryjnego produktu leczniczego.
TYTUŁ II
ZAKRES
Artykuł 2
Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczą weterynaryjnych produktów leczniczych przewidzianych do wprowadzenia do obrotu między innymi w postaci produktów leczniczych, gotowych weterynaryjnych produktów leczniczych, oraz mieszanek wstępnych dla paszy z zawartością substancji leczniczych.
Artykuł 3
Niniejszej dyrektywy nie stosuje do:
1. Paszy z zawartością substancji leczniczych zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 ustanawiającej warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie [10];
Jednakże pasze z zawartością substancji leczniczych mogą być sporządzane wyłącznie z mieszanek wstępnych, które zostały dopuszczone na mocy niniejszej dyrektywy;
2. Unieczynnione immunologiczne weterynaryjne produkty lecznicze, które zostały wytworzone z patogenów i antygenów uzyskanych od zwierzęcia lub zwierząt z miejsca przetrzymania i użyte do leczenia tego zwierzęcia lub zwierząt z tego gospodarstwa w tej samej lokalizacji;
3. Każdy produkt leczniczy przygotowany w aptece na podstawie recepty dla pojedynczego zwierzęcia (powszechnie znane jako formuła recepturowa);
4. Każdy produkt leczniczy przygotowany w aptece na podstawie recepty z farmakopei i który jest przeznaczony do bezpośredniej dostawy do użytkownika końcowego (powszechnie znane jako formuła objęta lekospisem);
5. Weterynaryjne produkty lecznicze oparte na izotopach radioaktywnych;
Wszelkie dodatki objęte dyrektywą Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [11], które zostały dodane do pasz zwierzęcych i dodatkowych pasz zwierzęcych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Niemniej jednak Państwa Członkowskie mogą podczas wprowadzania w życie art. 10 ust. 1 lit. c) i ust. 2 wziąć pod uwagę produkty lecznicze określone w pkt. 3 i 4 akapit pierwszy.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą podczas stosowania art. 10 ust. 1 lit. c) i ust. 2 wziąć pod uwagę produkty lecznicze określone w pkt. 3 i 4 akapit pierwszy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do nie unieczynnionych immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały wytworzone z patogenów i antygenów uzyskanych od zwierzęcia lub zwierząt z miejsca przetrzymania i użyte do leczenia tego zwierzęcia lub zwierząt z tego miejsca przetrzymania w tej samej lokalizacji.
2.
Państwa Członkowskie mogą na swoim terytorium zezwolić na wyłączenia od przepisów w art. 5, 7 i 8 w odniesieniu do weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych wyłącznie do ryb z akwarium, ptaków trzymanych w klatkach, gołębi pocztowych, zwierząt w terrarium i małych gryzoni pod warunkiem, że takie produkty nie zawierają substancji, których użycie wymaga kontroli weterynaryjnej oraz, że powzięto wszelkie możliwe środki zapobiegające nieupoważnionemu użyciu tych produktów dla innych zwierząt.
TYTUŁ III
WPROWADZENIE DO OBROTU
ROZDZIAŁ I
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu
Artykuł 5
Żaden weterynaryjny produkt leczniczy nie może być wprowadzony do obrotu w Państwie Członkowskim, dopóki nie uzyska pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub nie uzyska pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93.
Artykuł 6
Aby dany weterynaryjny produkt leczniczy mógł być przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu do celów podawania go zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności, substancje czynne, które zawiera muszą znajdować się w załącznikach I, II lub III rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
Artykuł 7
Tam, gdzie wymaga tego sytuacja zdrowotna Państwo Członkowskie może zezwolić na obrót lub podawanie zwierzętom weterynaryjnych produktów leczniczych, które uzyskały pozwolenie, zgodnie z niniejszą dyrektywą, w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
W przypadku poważnej epidemii chorobowej, Państwa Członkowskie mogą tymczasowo dopuścić użycie immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych bez pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, gdy brak jest odpowiedniego produktu leczniczego oraz po zawiadomieniu Komisji o szczegółowych warunkach zastosowania.
Artykuł 9
Żaden weterynaryjny produkt leczniczy nie może być podawany zwierzętom dopóki nie zostanie wydane pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, za wyjątkiem testów weterynaryjnych produktów leczniczych określonych w art. 12 ust. 3 lit. j), uprzednio zaakceptowanych przez właściwe władze krajowe, w ślad za zgłoszeniem lub pozwoleniem, zgodnie z obowiązującymi krajowymi regułami.
Artykuł 10
1.
W przypadku braku produktu leczniczego posiadającego pozwolenie, Państwa Członkowskie mogą wyjątkowo, szczególnie w celu uniknięcia niemożliwego do zaakceptowania cierpienia zwierząt, o których mowa, zezwolić na podanie zwierzęciu lub niewielkiej liczbie zwierząt w danym miejscu przetrzymywania, pod kontrolą weterynarza lub na jego bezpośrednią odpowiedzialność:
a) danego weterynaryjnego produktu leczniczego posiadającego pozwolenie w Państwie Członkowskim zgodnie z niniejszą dyrektywą lub rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93, w celu użycia w stosunku do innego gatunku zwierzęcia lub dla innych uwarunkowań dla tego samego gatunku; lub
b) jeżeli brak produktu, określonego w lit. a), produktu leczniczego posiadające pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w danym Państwie Członkowskim do stosowania u ludzi zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [12] lub zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93; lub
c) jeżeli brak produktu określonego w lit. b), oraz w granicach prawa danego Państwa Członkowskiego, weterynaryjnego produktu leczniczego przygotowanego doraźnie przez osobę upoważnioną do dokonania tego, zgodnie z krajowym ustawodawstwem i w zgodnie z wymaganiami recept weterynaryjnych.
Do celów niniejszego ustępu, wyrazy "zwierzę lub niewielka liczba zwierząt w danym miejscu przetrzymywania" obejmuje także zwierzęta domowe i jest interpretowane z większą elastycznością dla rzadkich lub egzotycznych gatunków zwierząt nie wytwarzających żywności.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się, pod warunkiem, że produkt leczniczy podawany zwierzętom przeznaczonym do produkcji żywności zawiera jedynie substancje zawarte w weterynaryjnych produktach leczniczych dopuszczonych dla takich zwierząt w danym Państwie Członkowskim i że w przypadku zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności odpowiedzialny lekarz weterynarii określi właściwy okres wycofania.
Jeżeli zastosowany produkt leczniczy nie posiada określonego okresu wycofania dla rozpatrywanych gatunków, to określony czas wycofania nie może być krótszy niż:
7 dni _BAR_ jaja, _BAR_
7 dni _BAR_ mleko, _BAR_
28 dni _BAR_ mięso drobiowe i ssaków łącznie z tłuszczem i odpadami, _BAR_
500 dni z obniżeniem temperatury _BAR_ mięso ryb _BAR_
W odniesieniu do weterynaryjnych homeopatycznych produktów leczniczych, w których poziom cząstek czynnych jest równy lub mniejszy niż jedna część na milion, okres wycofania określony w akapicie pierwszym i drugim jest zredukowany do zera.
Artykuł 11
Jeżeli weterynarz odwołuje się do przepisów art. 10 to musi prowadzić odpowiednie zapisy zawierające datę badania zwierzęcia, szczegóły dotyczące właściciela, liczbę leczonych zwierząt, diagnozę, przepisane produkty lecznicze, podane dawki, czas trwania leczenia i zalecany okres wycofania oraz udostępniać te zapisy inspekcji dokonywanej przez właściwe władze, przez okres przynajmniej trzech lat.
Wymóg ten może być przedłużony przez Państwa Członkowskie na zwierzęta nie przeznaczone do produkcji żywności.
Artykuł 12
1.
W celach uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w odniesieniu do weterynaryjnych produktów leczniczych innych niż ujęte w procedurze ustanowionej przez rozporządzenie (EWG) nr 2309/93, wniosek przedkładany jest właściwym władzom danego Państwa Członkowskiego.
2.
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może zostać udzielone tylko składającemu wniosek prowadzącemu działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
3.
Następujące szczegółowe dane i dokumenty załączone są do wniosku, zgodnie z załącznikiem I:
a) nazwisko lub nazwa firmy oraz stały adres lub miejsce rejestracji firmy osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie produktu do obrotu oraz, jeśli się różnią, powiązanego wytwórcy lub wytwórców oraz miejsca wytwarzania;
b) nazwa weterynaryjnego produktu leczniczego (znak firmowy, nazwa niezastrzeżona, ze znakiem lub bez znaku towarowego, lub nazwą wytwórcy, lub naukowa nazwa formuły, z lub bez znaku towarowego, lub nazwa producenta);
c) jakościowe i ilościowe dane szczegółowe wszystkich składników weterynaryjnych produktów leczniczych przy użyciu powszechnej terminologii, lecz nie doświadczalnej receptury chemicznej, i nadając międzynarodową niezastrzeżoną nazwę zalecaną przez Światową Organizację Zdrowia, w przypadku, gdy taka nazwa istnieje;
d) opis metody wytwarzania;
e) wskazania terapeutyczne, przeciwwskazania oraz działania niepożądane;
f) dawki dla poszczególnych gatunków zwierząt dla których przeznaczony jest weterynaryjny produkt leczniczy, jego postać farmaceutyczna, metoda i droga podawania oraz proponowany okres ważności;
g) jeśli dotyczy, wyjaśnienia środków zapobiegawczych i środków bezpieczeństwa, które należy przedsięwziąć podczas przechowywania produktu, jego podawania zwierzętom oraz pozbywania się jego odpadów wraz ze wskazaniem jakiegokolwiek potencjalnego ryzyka jakie produkt leczniczy może powodować dla środowiska naturalnego oraz dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;
h) oznaczenie okresu wydalania. w przypadku, gdy niezbędne, składający wniosek proponuje i uzasadnia poziom tolerancji dla pozostałości, który może być akceptowany w środkach spożywczych bez ryzyka dla konsumenta, łącznie z rutynową metodą analizy, która mogłaby zostać zastosowana przez właściwe władze do śledzenia pozostałości;
i) opis kontrolnych metod badania przyjętych przez producenta (jakościowa i ilościowa analiza składników i gotowego produktu, specyficzne badania np. badanie sterylności, badanie na obecność pyrogenów, na obecność metali ciężkich, badanie stabilności, badania biologiczne i toksyczne, badania dla produktów pośrednich);
j) wyniki:
- badań fizykochemicznych lub mikrobiologicznych,
- badań toksykologicznych i farmakologicznych,
- prób klinicznych;
k) streszczenie cech produktu, zgodnie z art. 14, jedna lub więcej próbek lub przykładów prezentacji sprzedaży weterynaryjnych produktów leczniczych wraz z ulotką dołączoną do opakowania;
l) dokument wskazujący na to, że wytwórca posiada pozwolenie swego własnego państwa na produkcję weterynaryjnych produktów leczniczych;
m) kopie wszelkich pozwoleń na dopuszczenie do obrotu w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim dla stosownego weterynaryjnego produktu leczniczego wraz z wykazem tych Państw Członkowskich w których rozpatrywany jest wniosek o pozwolenie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kopie streszczenia cech produktu proponowanego przez składającego wniosek zgodnie z art. 14 lub przyjętych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 25 oraz kopie proponowanej ulotki dołączonej do opakowania, szczegóły wszelkich decyzji dotyczące odmowy wydania pozwolenia, zarówno we Wspólnocie jak i w państwie trzecim oraz powód takiej decyzji.
Informacje te uaktualniane są na bieżąco;
n) w przypadku produktów leczniczych zawierających nowe substancje czynne, które nie są wymienione w załączniku I, II lub III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, kopia dokumentów dostarczonych Komisji zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
1.
W drodze odstępstwa od art. 12 ust. 3 lit. j) oraz bez uszczerbku dla prawa odnoszącego się do ochrony własności przemysłowej i handlowej:
a) składający wniosek nie jest zobowiązany do przedłożenia wyników badań toksykologicznych i farmakologicznych oraz prób klinicznych jeśli może on przedstawić, że:
(i) zarówno weterynaryjny produkt leczniczy jest w sposób istotny podobny do produktu leczniczego dopuszczonego w danym Państwie Członkowskim rozpatrywanego we wniosku, jak również, że posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wyraża zgodę, że toksykologiczne, farmakologiczne i/lub kliniczne referencje zawarte w dokumentacji oryginalnego weterynaryjnego produktu leczniczego mogą być użyte w celu rozpatrzenia przedmiotowego wniosku;
(ii) lub, że składnik lub składniki weterynaryjnego produktu leczniczego mają ustalone zastosowanie lecznicze z uznaną skutecznością i możliwym do przyjęcia poziomem bezpieczeństwa, na podstawie szczegółowego odniesienia do literatury naukowej;
(iii) lub że weterynaryjny produkt leczniczy jest w sposób istotny podobny do produktu leczniczego dopuszczonego we Wspólnocie, zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, przez okres nie krótszy niż sześć lat i znajduje się w obrocie w Państwie Członkowskim, dla którego został sporządzony wniosek; okres ten może zostać wydłużony do 10 lat w przypadku produktów leczniczych o istotnie zaawansowanej technologii, dopuszczonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 2 ust. 5 dyrektywy Rady 87/22/EWG [13].
Poza tym, Państwo Członkowskie może również przedłużyć ten okres do 10 lat w drodze indywidualnej decyzji obejmującej wszelkie produkty lecznicze wprowadzone do obrotu na swoim terytorium, jeśli uważa to za niezbędne z uwagi na interes zdrowia publicznego.
Państwa Członkowskie mają swobodę w nie stosowaniu sześcioletniego okresu ponad datę wygaśnięcia patentu, chroniącego oryginalny produkt leczniczy;
b) w przypadku nowego weterynaryjnego produktu leczniczego zawierającego znane składniki nie używane dotychczas w połączeniu do celów terapeutycznych, muszą być przedstawione wyniki badań toksykologicznych i farmakologicznych oraz prób klinicznych odnoszących się do tej kombinacji, lecz nie jest wymagane przedstawienie odnośnej dokumentacji dla każdego pojedynczego składnika.
2.
Załącznik i stosuje się w przypadku, gdy zgodnie z ust. 1 lit. a) pkt. ii) zostały przedłożone odniesienia do opublikowanych danych.
Artykuł 14
Streszczenie cech charakterystycznych produktu zawiera następujące informacje:
1. nazwę weterynaryjnych produktów leczniczych;
2. skład jakościowy i ilościowy kompozycji, mając na względzie substancje czynne i składniki zaróbek, o których wiedza może być istotna dla właściwego podawania produktu leczniczego; stosowane są międzynarodowe niezastrzeżone nazwy zalecane przez Światową Organizację Zdrowia, o ile takie nazwy istnieją, lub przy ich braku, powszechne niezastrzeżone nazwy lub opis chemiczny;
3. postać farmaceutyczn;
4. właściwości farmakologiczne oraz, tak dalece jak taka informacja może być użyteczna do celów terapeutycznych, szczegółowe dane farmakokinetyczne;
5. szczegółowe dane kliniczne;
5.1. gatunki docelowe,
5.2. wskazówki stosowania, określające gatunki docelowe,
5.3. przeciwwskazania,
5.4. działania niepożądane (częstotliwość i ich powaga),
5.5. specjalne środki ostrożności przy stosowaniu,
5.6. stosowanie w czasie ciąży i okresu karmienia,
5.7. interakcje z innymi medykamentami lub inne formy interakcji,
5.8. dawkowanie i metoda podawania,
5.9. przedawkowanie (symptomy, postępowanie w nagłych przypadkach, antidotum) (jeśli niezbędne),
5.10. specjalne ostrzeżenia dla każdego gatunku celowego,
5.11. okresy wycofania,
5.12. specjalne środki ostrożności, które muszą być podjęte przez osobę podającą zwierzętom produkt leczniczy;
6. szczegółowe dane farmaceutyczne:
6.1. główne niezgodności,
6.2. jeśli niezbędne, okres ważności, po otworzeniu produktu leczniczego lub gdy pojemnik został otwarty po raz pierwszy,
6.3. specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu,
6.4. rodzaj i zawartość pojemnika,
6.5. specjalne środki ostrożności przy usuwaniu nie użytych produktów leczniczych lub materiałów odpadowych, o ile takie istnieją;
7. nazw lub nazw spółki oraz adres lub miejsce rejestracji firmy posiadacza pozwolenia.
Artykuł 15
1. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne działania w celu zapewnienia, że dokumenty i szczegółowe dane wymienione w art. 12 ust. 3 lit. h), i), j) oraz w art. 13 ust. 1 są sporządzone, przed wysłaniem do właściwych władz, przez biegłych z wymaganymi kwalifikacjami technicznymi lub zawodowymi.
Dokumenty te i szczegółowe dane są podpisywane przez biegłych, o których mowa.
2.
Stosownie do ich określonych kwalifikacji, zadaniem biegłych jest:
a) przeprowadzanie takich prac jakie odpowiadają ich określonej specjalizacji (analiza, farmakologia i inna eksperymentalna wiedza, próby kliniczne) oraz obiektywny opis wyników uzyskanych zarówno pod względem ilościowym jak i jakościowym;
b) opis ich wyników zgodnie z załącznikiem 1, w szczególności stwierdzenie:
(i) w przypadku analityków, czy produkt leczniczy odpowiada podanemu składowi, podając wszystkie powody dla kontrolnych metod badania, które ma stosować producent;
(ii) w przypadku farmakologów i odpowiednio wykwalifikowanych specjalistów:
- toksyczność produktu leczniczego i przestrzegane własności farmakologiczne,
- czy, po podaniu weterynaryjnego produktu leczniczego w normalnych warunkach stosowania i przestrzegania zaleconego okresu wycofania, środki spożywcze uzyskane z leczonego zwierzęcia zawierają pozostałości, które mogłyby stworzyć zagrożenie dla zdrowia konsumenta;
(iii) w przypadku klinicystów, czy wykryli oni w zwierzętach leczonych produktami leczniczymi skutki odpowiadające informacjom przekazanym przez producenta na podstawie art. 12 i 13 ust. 1, czy produkt leczniczy jest dobrze znoszony, jakie dawki zalecają i jakie są przeciwwskazania i działania niepożądane, jeśli występują;
c) podanie powodów dla wykorzystania referencji do opublikowanych danych określonych w art. 13 ust. 1 lit. a) pkt. ii).
3.
Szczegółowe sprawozdania biegłych stanowią część dokumentacji, którą składający wniosek przedkłada właściwym władzom.
Krótki życiorys biegłego jest dołączany do każdego sprawozdania.
ROZDZIAŁ 2
Przepisy szczegółowe stosowane do homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że homeopatyczne weterynaryjne produkty lecznicze wytworzone i wprowadzone do obrotu we Wspólnocie są zarejestrowane lub dopuszczone zgodnie z przepisami art. 17 ust. 1 i 2, art. 18 i 19.
Każde Państwo Członkowskie uwzględnia rejestracje i dopuszczenia przyznane wcześniej przez inne Państwo Członkowskie.
2.
Państwo Członkowskie może wstrzymać się od ustanawiania specjalnej uproszczonej procedury rejestracji dla homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych określonych w art. 17 ust. 1 i 2.
Państwo Członkowskie stosujące ten przepis odpowiednio powiadamia Komisję.
Dane Państwo Członkowskie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r. zezwala na stosowanie na swoim terytorium homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych zarejestrowanych przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 18.
Artykuł 17
1.
Tylko homeopatyczne weterynaryjne produkty lecznicze, które spełniają wszystkie podane niżej warunki mogą być przedmiotem dopuszczenia w drodze specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji:
- są one przeznaczone do podawania zwierzętom domowym lub gatunkom egzotycznym, które nie są wykorzystywane do produkcji żywności,
- są one podawane drogą opisaną w Farmakopei Europejskiej lub, przy braku takiej, przez farmakopeę aktualnie używane oficjalnie w Państwach Członkowskich,
- na etykietach weterynaryjnego produktu leczniczego nie są podane określone wskazania terapeutyczne lub jakiekolwiek informacje odnoszące się do nich,
- ma miejsce wystarczający stopień rozcieńczenia gwarantujący bezpieczeństwo produktu leczniczego; w szczególności produkt leczniczy może zawierać nie więcej niż jedną część na 10000 nalewki wyjściowej lub nie więcej niż 1/100 najmniejszej dawki stosowanej w alopatii w odniesieniu do cząstek czynnych, których obecność w alopatycznym produkcie leczniczym skutkuje zobowiązaniem do przedłożenia recepty weterynaryjnej.
W czasie rejestracji, Państwa Członkowskie ustalają klasyfikację dotyczącą wydawania produktu leczniczego.
2.
Kryteria i regulamin przewidziane w rozdziale 3 z wyjątkiem art. 25, stosuje się analogicznie do specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji dla homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych określonych w ust. 1, z wyjątkiem dowodu skutku terapeutycznego.
3.
Udowodnienie skutku terapeutycznego nie jest wymagane dla homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych zarejestrowanych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu lub, gdzie właściwe, dopuszczonych zgodnie z art. 16 ust. 2.
Artykuł 18
Specjalny, uproszczony wniosek o rejestrację może dotyczyć serii produktów leczniczych pochodzących z tej samej homeopatycznej grupy lub grup.
Do wniosku dołączane są następujące dokumenty przedstawiające, w szczególności, farmaceutyczną jakość oraz jednorodność każdej serii produktu, o którym mowa:
- podlegająca rejestracji, nazwa naukowa lub inna nazwa podana w farmakopei homeopatycznej grupy lub grup produktów, łącznie z podaniem różnych sposobów podawania, postaci farmaceutycznych oraz stopnia rozcieńczenia,
- dokumentacja opisująca sposób uzyskania i kontrolowania homeopatycznego grupy lub grup produktów z uzasadnieniem jej/ich natury homeopatycznej w oparciu o odpowiednią bibliografię; w przypadku homeopatycznych produktów leczniczych weterynaryjnych zawierających substancje biologiczne, opis środków przedsięwziętych dla zapewnienia nie występowania czynników chorobotwórczych,
- dokumentacja wytwarzania i kontroli dla każdej formy farmaceutycznej oraz opis metod rozcieńczania i wzmagania działania,
- pozwolenie na wytwarzanie produktów leczniczych, o których mowa,
- kopie wszelkich rejestracji lub pozwoleń uzyskanych dla tego samego produktu leczniczego w innych Państwach Członkowskich,
- jedna lub więcej próbek lub przykładów opakowania zewnętrznego oraz opakowania zbiorczego produktu leczniczego podlegającego rejestracji,
- dane dotyczące stabilności produktu leczniczego.
Artykuł 19
1.
Homeopatyczne weterynaryjne produkty lecznicze inne niż te, określone w art. 17 ust. 1, są dopuszczane zgodnie z przepisami art. 12—15 oraz rozdziału 3.
2.
Państwo Członkowskie może wprowadzić lub utrzymać na swoim terytorium określone reguły dla badań farmakologicznych i toksykologicznych oraz prób klinicznych homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla zwierząt domowych lub gatunków egzotycznych, które nie służą do produkcji żywności, inne niż podane w art. 17 ust. 1, zgodnie z zasadami i cechami homeopatii stosowanymi w danym Państwie Członkowskim.
W tym przypadku, dane Państwo Członkowskie, powiadamia Komisję o obowiązujących przepisach szczególnych.
Artykuł 20
Niniejszego rozdziału nie stosuje się w stosunku do immunologicznych homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych.
Przepisy tytułów VI i VII stosuje się w stosunku do homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych.
ROZDZIAŁ 3
Procedura w odniesieniu do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, w celu zapewnienia, że procedura udzielania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych będzie zakończona w ciągu 210 dni od daty przedłożenia ważnego wniosku.
2.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie zauważy, że dostarczony wniosek o pozwolenie jest już aktywnie rozpatrywany w innym Państwie Członkowskim, w odniesieniu do weterynaryjnego produktu leczniczego, to określone Państwo Członkowskie, może podjąć decyzję o zawieszeniu szczegółowej kontroli wniosku z uwagi na oczekiwanie na sprawozdanie oceniające przygotowywane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z art. 25 ust. 4.
Dane Państwo Członkowskie powiadamia Państwo Członkowskie i ubiegającego się o tą decyzję o zawieszeniu szczegółowej kontroli określonego wniosku.
Jak tylko kontrola wniosku zostanie zakończona i uzyskana decyzja, inne Państwo Członkowskie przekazuje kopię swojego sprawozdania oceny do zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 22
Gdy Państwo Członkowskie powiadamiane jest, zgodnie z art. 12 ust. 3 lit. m), że inne Państwo Członkowskie wydało pozwolenie dla weterynaryjnego produktu leczniczego, który to produkt jest przedmiotem wniosku o pozwolenie w danym Państwie Członkowskim, to dane Państwo Członkowskie niezwłocznie występuje z wnioskiem do władz Państwa Członkowskiego, które udzieliło pozwolenia, o przesłanie do niego sprawozdania oceny, określonego w art. 25 ust. 4.
W ciągu 90 dni od otrzymania sprawozdania oceny, dane Państwo Członkowskie albo uznaje decyzję pierwszego Państwa Członkowskiego łącznie ze streszczeniem cech produktu zatwierdzonym przez nie lub, jeśli uważa, że istnieją podstawy do przypuszczenia, że wprowadzenie określonego weterynaryjnego produktu leczniczego może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska naturalnego, stosuje procedury określone w art. 33—38.
Artykuł 23
W celu rozpatrzenia dostarczonego wniosku, złożonego na podstawie art. 12 i 13 ust. 1, właściwe władze Państw Członkowskich:
1. dokonują sprawdzenia czy dokumentacja dostarczona dla wsparcia wniosku jest zgodna z art. 12 i 13 ust. 1 oraz, na podstawie sprawozdań sporządzonych przez biegłych, na podstawie art. 15 ust. 2 i 3, stwierdzając czy zostały spełnione warunki wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;
2. mogą dostarczyć produkt leczniczy, jego surowce lub, jeśli niezbędne, produkty pośrednie lub inne składniki celem przebadania przez laboratorium państwowe lub przez laboratorium wyznaczone do tego celu, dla zapewnienia, że przyjęte przez producenta i opisane w dokumentacji wniosku metody badania, zgodnie z art. 12 ust. 3 lit. i), są zadawalające;
3. mogą, w przypadku gdy to stosowne, zażądać od składającego wniosek przedłożenia dalszych informacji uwzględniających pozycje wyszczególnione w art. 12 i 13 ust. 1. w przypadku gdy właściwe władze podejmą taki sposób działania, terminy określone w art. 21 są zawieszone aż do chwili otrzymania wymaganych dalszych danych. w podobny sposób, terminy te zostają zawieszone na okres, który może być dany wnioskodawcy na przedłożenie pisemnych lub ustnych wyjaśnień;
4. mogą zażądać od składającego wniosek dostarczenia substancji w ilościach potrzebnych do weryfikacji analitycznej metody wykrywania zaproponowanej przez składającego wniosek zgodnie z art. 12 ust. 3 lit. h) oraz wprowadzenia ich w życie jako część badań rutynowych do ujawnienia obecności pozostałości określonych weterynaryjnych produktów leczniczych.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić, że:
a) właściwe władze zapewniają, że producenci i importerzy weterynaryjnych produktów leczniczych z państw trzecich są zdolni do wytwarzania ich zgodnie z dostarczonymi szczegółami na podstawie art. 12 ust. 3 lit. d), i/lub do przeprowadzania badań kontrolnych, zgodnie z opisanymi w dokumentacji wniosku metodami na mocy art. 12 ust. 3 lit. i);
b) właściwe władze mogą upoważnić producentów i importerów weterynaryjnych produktów leczniczych z państw trzecich, w przypadku gdy uzasadniają to okoliczności, do posiadania niektórych faz wytwarzania i/lub określonych badań kontrolnych, określonych w lit. a), przeprowadzanych przez strony trzecie; w takich przypadkach właściwe władze przeprowadzają kontrole w miejscach, których to dotyczy.
Artykuł 25
1.
Z chwilą wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, posiadacz powinien zostać powiadomiony przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego o zatwierdzonym przez nie streszczeniu cech charakterystycznych produktu.
2.
Właściwe władze podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że informacje podane w streszczeniu są w zgodzie z tymi, które zostały przyjęte, gdy wydawano pozwolenie lub w następstwie.
3.
Właściwe władze przekazują Agencji kopię pozwolenia wraz ze streszczeniem charakterystyki produktu.
4.
Właściwe władze opracowują sprawozdanie oceny i uwagi dotyczące dokumentacji odnośnie wyników badań analitycznych i farmakotoksycznych oraz prób klinicznych danego weterynaryjnego produktu leczniczego.
Sprawozdanie oceniające aktualizuje się z chwilą otrzymania nowych informacji istotnych dla oceny jakości, bezpieczeństwa i skuteczności danego weterynaryjnego produktu leczniczego.
Artykuł 26
1. Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może wymagać od posiadacza umieszczenia na pojemniku i/lub zewnętrznym opakowaniu jednostkowym oraz ulotce dołączonej do opakowania, w przypadku gdy jest wymagana, innych szczegółów danych istotnych dla bezpieczeństwa lub ochrony zdrowia, wraz określonymi środkami ostrożności w odniesieniu do stosowania oraz wszelkie inne ostrzeżenia wynikające z badań klinicznych i farmakologicznych podanych w art. 12 ust. 3 lit. j) oraz art. 13 ust. 1 lub też z doświadczenia uzyskanego podczas stosowania weterynaryjnego produktu leczniczego od wprowadzenia go do obrotu.
2.
Pozwolenie może również wymagać zawarcia substancji wskaźnikowej w weterynaryjnym produkcie leczniczym.
3.
W wyjątkowych okolicznościach, oraz po konsultacji ze składającym wniosek, pozwolenie może być udzielone z zastrzeżeniem niektórych szczególnych zobowiązań i z zastrzeżeniem rocznego przeglądu, łącznie z:
- przeprowadzaniem dalszych badań w ślad za udzieleniem pozwolenia,
- zgłoszeniem działań niepożądanych weterynaryjnego produktu leczniczego.
Te wyjątkowe decyzje mogą być przyjęte wyłącznie z obiektywnych i wiarygodnych powodów.
Artykuł 27
1.
Po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu posiadacz musi, z uwagi na metody wytwarzania i metody kontrolne przewidziane w art. 12 ust. 3 lit. d) oraz i), wziąć pod uwagę postęp naukowy i techniczny i wprowadzać wszelkie zmiany, które mogą być wymagane dla umożliwienia, by weterynaryjny produkt leczniczy mógł być produkowany i badany za pomocą ogólnie przyjętych metod naukowych.
Zmiany te są przedmiotem zatwierdzenia przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
2.
Na wniosek właściwych władz, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dokonuje także przeglądu analitycznych metod wykrywania przewidzianych w art. 12 ust. 3 lit. h) oraz proponuje wszelkie niezbędne zmiany biorąc pod uwagę postęp naukowy i techniczny.
3. Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu niezwłocznie zawiadamia właściwe władze o wszelkich nowych informacjach, które mogą pociągać za sobą zmianę szczegółowych danych i dokumentów, określonych w art. 12 i 13 ust. 1 lub przyjętych streszczeń cech produktu. w szczególności niezwłocznie zawiadamia on właściwe władze o każdym zakazie lub ograniczeniu nałożonym przez właściwe władze jakiegokolwiek państwa, w którym weterynaryjny produkt leczniczy został wprowadzony do obrotu, oraz o wszelkich poważnych nieoczekiwanych działaniach niepożądanych występujących u rozpatrywanych zwierząt lub ludzi.
4.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zobowiązany jest do prowadzenia zapisów na temat wszelkich działań niepożądanych zaobserwowanych u zwierząt lub u ludzi.
Tak prowadzone zapisy przechowywane są przez okres, co najmniej pięciu lat i zostają udostępnione na wniosek właściwych władz.
5.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu niezwłocznie zawiadamia właściwe władze, w celu uzyskania pozwolenia, o każdej proponowanej przez niego zmianie w szczegółowych danych i dokumentach określonych w art. 12 i 13 ust. 1.
Artykuł 28
Pozwolenie jest ważne przez okres pięciu lat i jest odnawiane na pięcioletnie okresy na wniosek posiadacza złożony przynajmniej na 3 miesiące przed upływem daty ważności i po rozpatrzeniu zestawu dokumentów aktualizujących uprzednio przedłożone informacje.
Artykuł 29
Udzielenie pozwolenia nie obniża ogólnej odpowiedzialności prawnej producenta oraz, gdzie właściwe, posiadacza pozwolenia.
Artykuł 30
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostaje wycofane, jeśli badanie dokumentów i szczegółowych danych wymienionych w art. 12 i 13 ust. 1 pozwala ustalić, że:
a) weterynaryjny produkt leczniczy jest szkodliwy zgodnie z warunkami używania co zostało stwierdzone w czasie wnioskowania o pozwolenie; lub
b) nie ma skutków terapeutycznych lub składający wniosek nie przedstawił na nie wystarczających dowodów w odniesieniu do gatunków zwierząt, które mają być leczone; lub
c) jego skład jakościowy lub ilościowy jest niezgodny z podanym; lub
d) okres wycofania zalecany przez składającego wniosek jest niewystarczająco długi dla zapewnienia, że środki spożywcze uzyskane z leczonego zwierzęcia nie zawierają pozostałości, które mogą stwarzać zagrożenie zdrowia dla konsumentów, lub jest niewystarczająco uzasadniony; lub
e) weterynaryjny produkt leczniczy jest oferowany do sprzedaży do stosowania zakazanego na mocy przepisów wspólnotowych.
Jednakże, dopóki nie zostaną przyjęte przepisy wspólnotowe, właściwe władze mogą odmówić udzielenia pozwolenia na weterynaryjny produkt leczniczy w przypadku, gdy takie działanie jest niezbędne w celu ochrony zdrowia publicznego, konsumenta lub zdrowia zwierzęcia.
Pozwolenie zostaje także cofnięte, jeśli dokumentacja wniosku przedłożona właściwym władzom nie spełnia warunków art. 12, 13 ust. 1 oraz art. 15.
ROZDZIAŁ 4
Wzajemne uznawanie pozwoleń
Artykuł 31
1.
W celu ułatwienia przyjęcia wspólnych decyzji przez Państwa Członkowskie w zakresie dopuszczenia weterynaryjnych produktów leczniczych na podstawie naukowych kryteriów jakości, bezpieczeństwa i skuteczności, oraz aby osiągnąć przy tym swobodny przepływ weterynaryjnych produktów leczniczych we Wspólnocie, został powołany Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, zwany dalej "Komitetem".
Komitet jest częścią Agencji.
2.
Dodatkowo do innych obowiązków nałożonych na niego przez prawo wspólnotowe, Komitet rozpatruje wszelkie sprawy związane z udzielaniem, zmianami, zawieszeniem lub wycofaniem pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, które zostały do niego skierowane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Rozpatruje on również wszelkie kwestie odnoszące się do badań weterynaryjnych produktów leczniczych.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 32
1.
Przed przedłożeniem wniosku o wzajemne uznawanie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, osoba posiadająca pozwolenie zawiadamia Państwa Członkowskie, które wydały pozwolenie, na którym opiera się wniosek (zwane dalej: odnośnym Państwem Członkowskim), że wniosek ma być opracowany zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz powiadamia je o wszelkich uzupełnieniach do oryginalnej dokumentacji; dane Państwo Członkowskie może zażądać od składającego wniosek przedłożenia ich wraz ze wszystkimi danymi szczegółowymi i dokumentami koniecznymi, aby umożliwić sprawdzenie czy przedłożone dokumentacje są identyczne.
Dodatkowo, osoba posiadająca pozwolenie występuje do odnośnego Państwa Członkowskiego, które udzieliło pierwszego pozwolenia, o przygotowanie sprawozdania oceniającego w odniesieniu do rozpatrywanego weterynaryjnego produktu leczniczego, lub, jeśli niezbędne, o uaktualnienie go.
Państwo Członkowskie przygotowuje je w ciągu 90 dni od daty otrzymania wniosku.
W tym samym czasie, gdy wniosek jest przedłożony zgodnie z ust. 2, odnośne Państwo Członkowskie, które udzieliło pierwszego pozwolenia, przedkłada sprawozdanie oceniające do Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, których wniosek dotyczy.
2.
Aby uzyskać uznanie, zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym rozdziale, w jednym lub w kilku Państwach Członkowskich, pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego przez Państwo Członkowskie, posiadacz pozwolenia przedkłada wniosek do właściwych władz Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, których ta sprawa dotyczy, wraz z informacjami i danymi szczegółowymi, określonymi w art. 12, 13 ust. 1, art. 14 i 25.
Zaświadcza on, że dokumentacja jest identyczna z zaakceptowaną przez odnośne Państwo Członkowskie, lub potwierdza wszelkie uzupełnienia lub zmiany, jakie może on zawierać. w tym ostatnim przypadku zaświadcza, że streszczenie cech produktu proponowane przez niego zgodnie z art. 14 jest identyczne do zaakceptowanego przez odnośne Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 25.
Ponadto, zaświadcza on, że cała dokumentacja zgłoszona w ramach części procedury jest identyczna.
3.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przekazuje wniosek do Agencji, zawiadamia o tym zainteresowane Państwa Członkowskie, oraz o datach przedłożenia wniosku oraz wysyła jej kopię pozwolenia udzielonego przez odnośne Państwo Członkowskie.
Wysyła również do Agencji kopie wszystkich pozwoleń, które mogły zostać udzielone przez inne Państwo Członkowskie w odniesieniu do weterynaryjnego produktu leczniczego, o którym mowa, oraz wskazuje czy wniosek o pozwolenie jest w chwili obecnej rozpatrywany przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie.
4.
Z wyjątkiem szczególnego przypadku przewidzianego w art. 33 ust. 1, każde Państwo Członkowskie uznaje pozwolenie na dopuszczenie do obrotu udzielone przez odnośne Państwo Członkowskie w ciągu 90 dni od daty otrzymania wniosku i sprawozdania oceny.
Zawiadamia ono odnośne Państwo Członkowskie, inne zainteresowane Państwa Członkowskie, Agencję oraz posiadacza pozwolenia na dopuszczenie produktu do obrotu.
Artykuł 33
1.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie uznaje, że są podstawy do przypuszczenia, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu danego weterynaryjnego produktu leczniczego może stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, powinno ono niezwłocznie powiadomić składającego wniosek, odnośne Państwo Członkowskie, każde inne zainteresowane Państwo Członkowskie oraz Agencję.
Państwo Członkowskie przedstawia szczegółowy powód i wskazuje, jakie działanie może być niezbędne dla skorygowania jakiejkolwiek wady wniosku.
2.
Wszystkie zainteresowane Państwa Członkowskie dokładają wszelkich starań, aby osiągnąć porozumienie w sprawie działań, które muszą zostać podjęte w odniesieniu do wniosku.
Powinny one dać składającemu wniosek możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia ustnie lub na piśmie.
Jednakże, jeśli Państwa Członkowskie nie osiągną porozumienia w terminie określonym w art. 32 ust. 4, niezwłocznie przekazują sprawę Agencji, do odesłania do Komitetu, w celu zastosowania procedury przewidzianej w art. 36.
3.
W terminie określonym w art. 32 ust. 4, zainteresowane Państwa Członkowskie przedstawiają Komitetowi szczegółową deklarację w sprawach, w których nie można było osiągnąć porozumienia, oraz o powodach ich rozbieżności.
Składający wniosek otrzymuje kopię tej informacji.
4.
Niezwłocznie po tym jak zostanie on powiadomiony, że sprawa została przekazana Komitetowi, składający wniosek niezwłocznie przekazuje Komitetowi kopie informacji oraz szczegółowe dane, określone w art. 32 ust. 2.
Artykuł 34
Jeśli szereg wniosków przedłożonych zgodnie z art. 12, 13 ust. 1 i art. 14 zostało przygotowanych w sprawie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu określonego weterynaryjnego produktu leczniczego a Państwa Członkowskie przyjęły rozbieżne decyzje dotyczące pozwolenia dla tego weterynaryjnego produktu leczniczego, lub zawieszenie lub wycofanie tego pozwolenia, Państwo Członkowskie, lub Komisja, lub posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu mogą przekazać sprawę do Komitetu celem zastosowania procedury przewidzianej w art. 36.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub Komisja w sposób jasny określają wątpliwości przedstawione Komitetowi do rozpatrzenia oraz, jeśli właściwe, informują o tym wspomnianego wcześniej posiadacza pozwolenia.
Państwa Członkowskie oraz posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przedkładają Komitetowi wszelkie dostępne informacje dotyczące rozpatrywanej sprawy.
Artykuł 35
Państwa Członkowskie lub Komisja lub składający wniosek lub posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu mogą, w szczególnych przypadkach, gdy dotyczy to interesów Wspólnoty, przekazać sprawę Komitetowi w celu zastosowania procedury ustanowionej w art. 36 przed podjęciem decyzji dotyczącej wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu lub dotyczącej zawieszenia, lub wycofania pozwolenia, lub wszelkich innych zmian warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, które okazują się niezbędne, w szczególności do wzięcia pod uwagę informacji zebranych zgodnie z tytułem VII.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, lub Komisja w sposób jasny określa wątpliwości, które są przekazywane Komitetowi w celu rozpatrzenia oraz zawiadamia posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Państwa Członkowskie i posiadacz przedkładają Komitetowi wszelkie dostępne informacje dotyczące rozpatrywanej sprawy.
Artykuł 36
1.
Gdy dokonano odniesienia do procedury określonej w niniejszym artykule, to Komitet rozpatruje daną sprawę oraz wydaje uzasadnioną opinię w ciągu 90 dni od daty przekazania mu sprawy.
Jednakże, w sprawach przedłożonych Komitetowi, zgodnie z art. 34 i 35, okres ten może być przedłużony o 90 dni.
W przypadkach pilnych, na wniosek przewodniczącego, Komitet może wyrazić zgodę na krótszy nieprzekraczalny termin.
2.
W celu rozpatrzenia sprawy Komitet może mianować jednego ze swoich członków na stanowisko sprawozdawcy.
Komitet może również mianować indywidualnych biegłych do doradztwa w poszczególnych sprawach.
Przy powoływaniu biegłych, Komitet określa ich zadania oraz termin ukończenia tych zadań.
3.
W przypadkach określonych w art. 33 i 34, przed wydaniem swojej opinii, Komitet daje posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu możliwość przedstawienia ustnych lub pisemnych wyjaśnień.
W przypadku określonym w art. 35, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu może być poproszony o ustne lub pisemne wyjaśnienia.
Jeżeli uzna to za właściwe, Komitet może wezwać każdą inną osobę w celu dostarczenia informacji odnoszących się do tej sprawy.
Komitet może zawiesić ograniczenie czasowe, określone w ust. 1 aby pozwolić posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na przygotowanie wyjaśnień.
4.
Agencja niezwłocznie powiadamia posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jeśli opinia Komitetu jest następująca:
- wniosek nie spełnia kryteriów wymaganych dla wydania pozwolenia, lub
- streszczenie cech charakterystycznych produktu proponowane przez składającego wniosek zgodnie z art. 14 powinno zostać zmienione, lub
- pozwolenie powinno zostać udzielone z zastrzeżeniem warunków uznawanych za istotne dla bezpiecznego i skutecznego stosowania weterynaryjnego produktu leczniczego łącznie z nadzorem farmakologicznym, lub
- pozwolenie na dopuszczenie do obrotu powinno być zawieszone, zmienione lub wycofane.
W ciągu 15 dni od otrzymania opinii posiadacz może na piśmie powiadomić Agencję o zamiarze złożenia odwołania. w tym przypadku przesyła on do Agencji szczegółowe uzasadnienie odwołania, w ciągu 60 dni od otrzymania opinii. w ciągu 60 dni od otrzymania uzasadnienia odwołania Komitet rozpatruje czy opinia Agencji powinna zostać zrewidowana a wnioski wynikające z odwołania załączane są do sprawozdania oceny określonego w ust. 5.
5.
W okresie 30 dni od daty jej przyjęcia, Agencja przedstawia opinię końcową Komitetu Państwom Członkowskim, Komisji i posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, wraz ze sprawozdaniem opisującym ocenę weterynaryjnego produktu leczniczego i uzasadnienie swoich wniosków.
W przypadku opinii na korzyść udzielenia lub utrzymania pozwolenia na dopuszczenie danego weterynaryjnego produktu leczniczego do obrotu, do opinii załączane są następujące dokumenty:
a) wstępne streszczenie cech produktu, określone w art. 14; gdzie to konieczne, powinno wykazywać różnice warunków weterynaryjnych typowych dla Państw Członkowskich;
b) wszelkie warunki oddziaływujące na pozwolenie w rozumieniu ust. 4.
Artykuł 37
W ciągu 30 dni od daty otrzymania opinii, Komisja przygotowuje projekt decyzji, która ma być podjęta w odniesieniu do wniosku, biorąc pod uwagę prawo wspólnotowe.
W przypadku projektu decyzji, który przewiduje udzielenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, załączane są dokumenty określone w art. 36 ust. 5 pkt 2 lit. a) oraz b).
W przypadku, gdy, wyjątkowo, projekt decyzji nie jest zgodny z opinią Agencji, Komisja załącza również szczegółowe wyjaśnienie powodów różnic.
Projekt decyzji zostaje przekazany Państwom Członkowskim i składającemu wniosek.
Artykuł 38
1.
Decyzja ostateczna dotycząca wniosku przyjmowana jest zgodnie z procedurą, określoną w art. 89 ust. 2.
2.
Regulamin Stałego Komitetu ustanowionego na podstawie art. 89 ust. 1 dostosowany jest w taki sposób, aby uwzględniał zadania ciążące na nim zgodnie z niniejszym rozdziałem.
Dostosowania te powinny obejmować:
- z wyjątkiem przypadków określonych w art. 37 ust. 3, opinia Stałego Komitetu otrzymywana jest na piśmie,
- każde Państwo Członkowskie ma prawo do przekazania, w ciągu co najmniej 28 dni, uwag na piśmie dotyczących projektu decyzji Komisji,
- każde Państwo Członkowskie może wystąpić z wnioskiem na piśmie, podając szczegółowe uzasadnienie, aby projekt decyzji został przedyskutowany przez Stały Komitet z podaniem szczegółowych przyczyn.
W przypadku, gdy, w opinii Komisji, uwagi na piśmie Państwa Członkowskiego wnoszą nowe kwestie natury naukowej lub technicznej, które nie były wykazane w opinii Agencji, przewodniczący zawiesza procedurę i przekazuje wniosek z powrotem do Agencji do bliższego rozpatrzenia.
Przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego ustępu przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 89 ust. 2.
3.
Decyzja określona w ust. 1 skierowana jest do zainteresowanych Państw Członkowskich oraz zakomunikowana posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Państwa Członkowskie, w ciągu 30 dni od daty ogłoszenia decyzji, albo udzielają albo wycofują pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, lub też zmieniają warunki pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w taki sposób, aby było ono zgodne z tą decyzją w ciągu 30 dni od daty jej ogłoszenia.
O powyższym powiadamiają Komisję i Agencję.
Artykuł 39
1.
Każdy wniosek posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu o zmianę pozwolenia na dopuszczenie do obrotu uzyskanego zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału przekazywane są do wszystkich Państw Członkowskich, które wcześniej dopuściły dany weterynaryjny produkt leczniczy do obrotu.
Komisja, w konsultacji z Agencją, przyjmuje odpowiednie uzgodnienia dla rozpatrzenia zmian w stosunku do warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Uzgodnienia te zawierają system powiadomienia lub postępowania administracyjne dotyczące mniejszych zmian oraz określają dokładnie pojęcie "mniejszych zmian".
Uzgodnienia te są przyjmowane przez Komisję w formie rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z procedurą określoną w art. 89 ust. 2.
2.
W przypadku arbitrażu przekazanego Komisji, procedurę przewidzianą w art. 36, 37 i 38 stosuje się analogicznie do zmian dokonanych w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 40
1.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie uważa, że zmiany warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, które zostało udzielone zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, lub jego zawieszenie lub wycofanie jest niezbędne dla ochrony zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska naturalnego, to dane Państwo Członkowskie niezwłocznie przekazuje sprawę do Agencji o zastosowanie procedur ustanowionych w art. 36, 37 i 38.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 35, w wyjątkowych przypadkach, gdy istotne jest niezwłoczne podjecie działania w celu ochrony zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska naturalnego, zanim będzie przyjęta ostateczna decyzja, Państwo Członkowskie może zawiesić prowadzenie obrotu i stosowanie weterynaryjnego produktu leczniczego, którego to dotyczy, na swoim terytorium.
Powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie nie później niż w następnym roboczym dniu o przyczynach takiego działania.
Artykuł 41
Artykuły 39 i 40 stosuje się analogicznie do weterynaryjnych produktów leczniczych dopuszczonych przez Państwa Członkowskie na podstawie opinii Komitetu udzielonej zgodnie z art. 4 dyrektywy 87/22/EWG przed dniem 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 42
1.
Agencja publikuje roczne sprawozdanie dotyczące czynności objętych procedurą ustanowioną w niniejszym rozdziale i przekazuje je do Parlamentu Europejskiego i Rady w celu informacyjnym.
2.
Z dniem 1 stycznia 2001 r. Komisja dokonuje publikacji szczegółowego przeglądu czynności objętych procedurą ustanowioną w tym rozdziale i proponuje ewentualne zmiany, jakie mogą być niezbędne do poprawy tej procedury.
Rada decyduje, zgodnie z warunkami przewidzianymi w Traktacie, o wniosku Komisji, w ciągu jednego roku od jego przedłożenia.
Artykuł 43
Przepisów art. 31—38 nie stosuje się zastosowania do homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych określonych w art. 19 ust. 2.
TYTUŁ IV
WYTWARZANIE I PRZYWÓZ
Artykuł 44
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że wytwarzanie weterynaryjnych produktów leczniczych na ich terytorium wymaga pozwolenia.
Pozwolenie na wytwarzanie w podobny sposób wymagane jest dla weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do wywozu.
2.
Pozwolenie określone w ust. 1 wymagane jest zarówno dla wytwarzania całościowego i częściowego, jak i dla wszelkich procesów podziału, pakowania czy też prezentacji.
Jednakże takie pozwolenie nie jest wymagane dla przygotowania, podziału, zmian opakowania lub prezentacji, w przypadku, gdy procesy te są wykonywane jedynie dla dostawy detalicznej przez farmaceutów w aptekach lub przez osoby prawnie upoważnione w Państwach Członkowskich do wykonywania takich procesów.
3.
Pozwolenie określone w ust. 1 wymagane jest również przy przywozie z państw trzecich do Państwa Członkowskiego; niniejszy tytuł i art. 83 stosuje się w taki sam sposób do przywozu, jak i do produkcji.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że weterynaryjnym produktom leczniczym sprowadzonym na ich terytorium z państwa trzeciego i przeznaczonym dla innego Państwa Członkowskiego towarzyszy kopia pozwolenia określonego w ust. 1.
Artykuł 45
W celu uzyskania pozwolenia na wytwarzanie, składający wniosek powinien spełnić przynajmniej następujące wymagania:
a) wyszczególnić weterynaryjne produkty lecznicze i postaci farmaceutyczne, które będą przedmiotem produkcji lub przywozu oraz miejsce, gdzie mają one być wytwarzane i/lub kontrolowane;
b) posiadać do swojej dyspozycji, dla wytwarzania lub przywozu powyższych, odpowiednie i wystarczające pomieszczenia, wyposażenie techniczne i urządzenia kontrolne odpowiadające prawnym wymaganiom, które zainteresowane Państwo Członkowskie ustanawia zarówno w stosunku do wytwarzania i kontroli, jak i magazynowania produktów, zgodnie z art. 24;
c) posiadać do swojej dyspozycji usługi przynajmniej jednej wykwalifikowanej osoby, w rozumieniu art. 52.
Składający wniosek podaje szczegółowe dane w swoim wniosku, potrzebne do ustalenia jego zgodności z podanymi wyżej wymaganiami.
Artykuł 46
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego nie wydają pozwolenia na wytwarzanie dopóki nie ustalą zgodności szczegółowych danych dostarczonych na podstawie art. 45, drogą wywiadu przeprowadzonego przez jego przedstawicieli.
2.
W celu zapewnienia, że wymagania określone w art. 45 są spełnione, pozwolenie może być udzielone warunkowo, pod warunkiem spełnienia określonych zobowiązań nałożonych wtedy, gdy udzielono pozwolenia albo w okresie późniejszym.
3.
Pozwolenie odnosi się wyłącznie do pomieszczeń wyszczególnionych we wniosku i do weterynaryjnych produktów leczniczych i postaci farmaceutycznych wyszczególnionych w danym wniosku.
Artykuł 47
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że czas przeznaczony na procedurę udzielania pozwolenia na wytwarzanie nie przekracza 90 dni od dnia, w którym właściwe władze otrzymają wniosek.
Artykuł 48
Jeśli posiadacz pozwolenia na wytwarzanie występuje z wnioskiem o zmianę jakichkolwiek szczegółowych danych określonych w art. 45 lit. a) oraz b) akapit pierwszy, to czas przeznaczony na procedurę związaną z tym wnioskiem nie przekracza 30 dni. w szczególnych przypadkach okres ten może być przedłużony do 90 dni.
Artykuł 49
Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zażądać od składającego wniosek dalszych informacji dotyczących zarówno szczegółowych danych dostarczonych na podstawie z art. 45 jak i wykwalifikowanej osoby, określonej w art. 52; w przypadku, gdy właściwe władze, których to dotyczy, egzekwują to prawo, zastosowanie terminów określonych w art. 47 i 48 zostaje zawieszone do chwili, aż zostaną dostarczone wymagane dodatkowe dane.
Artykuł 50
Posiadacz pozwolenia na wytwarzanie jest, co najmniej zobowiązany do:
a) posiadania do swojej dyspozycji usług personelu zgodnie z wymaganiami prawnymi obowiązującymi w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy, w odniesieniu zarówno do wytwarzania, jak i kontroli;
b) zbywania weterynaryjnych produktów leczniczych, posiadających pozwolenie, zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy;
c) wcześniejszego powiadamiania właściwych władz o wszelkich zmianach, których chce dokonać w stosunku do którejkolwiek ze szczegółowych danych, na podstawie art. 45; właściwe władze są, w każdym przypadku, niezwłocznie zawiadamiane jeśli wykwalifikowana osoba, określona w art. 52 zostaje nieoczekiwanie zastąpiona;
d) pozwolenia przedstawicielom właściwych władz Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, na wstęp, o każdej porze, do swoich pomieszczeń;
e) umożliwienia wykwalifikowanej osobie określonej w art. 52, wykonywania swoich obowiązków, w szczególności do udostępnienia jej koniecznych urządzeń;
f) zgodności z zasadami i wytycznymi dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych przewidzianymi w prawie wspólnotowym;
g) prowadzenia szczegółowych zapisów dotyczących wszystkich weterynaryjnych produktów leczniczych dostarczanych przez siebie, wraz z próbkami, zgodnie z ustawodawstwami krajów przeznaczenia.
Co najmniej poniższe informacje zapisywane są w zakresie każdej transakcji, bez względu na to, czy jest ona płatna czy też nie:
- data,
- nazwa weterynaryjnego produktu leczniczego,
- dostarczona ilość,
- nazwa i adres odbiorcy,
- numer serii.
Zapisy te dostępne są dla inspekcji przeprowadzanej przez właściwe władze, przez okres przynajmniej trzech lat.
Artykuł 51
Zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania weterynaryjnych produktów leczniczych, określonych w art. 50 lit. f), przyjmowane są w formie dyrektywy skierowanej do Państw Członkowskich zgodnie z procedurą określoną w art. 89 ust. 2.
Szczegółowe wytyczne są publikowane przez Komisję i, jeśli to właściwe, uaktualniane biorąc pod uwagę postęp naukowy i techniczny.
Artykuł 52
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że posiadacz pozwolenia na wytwarzanie ma stale i ciągle do swojej dyspozycji usługi, co najmniej jednej wykwalifikowanej osoby, która spełnia warunki ustanowione w art. 53 i jest odpowiedzialna, w szczególności, za wykonywanie obowiązków wyszczególnionych w art. 55.
2.
Jeśli osobiście spełnia ona warunki ustanowione w art. 53, to posiadacz pozwolenia może przejąć na siebie odpowiedzialność określoną w ust. 1.
Artykuł 53
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wykwalifikowana osoba określona w art. 52 spełnia minimalne warunki dotyczące kwalifikacji, wymienione w ust. 2 i 3.
2.
Osoba wykwalifikowana posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument stwierdzający formalne kwalifikacje uzyskane po ukończeniu studiów uniwersyteckich, lub studiów uznanych za ekwiwalentne przez Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, trwających, co najmniej cztery lata studiów teoretycznych i praktycznych w jednej z następujących dyscyplin naukowych: farmacja, medycyna, weterynaria, chemia, chemia i technologia farmaceutyczna, biologia.
Jednakże, minimalny czas trwania studiów uniwersyteckich może wynosić trzy i pół roku, w przypadku, gdy następuje po nich okres kształcenia teoretycznego i praktycznego trwający przynajmniej jeden rok z zawartym w nim przynajmniej sześciomiesięcznym okresem szkolenia w publicznej aptece, potwierdzony egzaminem na poziomie uniwersyteckim.
W przypadku, gdy w Państwie Członkowskim koegzystują dwa uniwersyteckie lub ekwiwalentne studia i gdy jedno z nich trwa ponad cztery lata, a drugie ponad trzy lata, dyplom, świadectwo lub inny dokument stwierdzający formalne kwalifikacje uzyskane po ukończeniu trzyletnich studiów uniwersyteckich, lub ich uznany ekwiwalent, uważane są jako spełniające warunki, określone w akapicie pierwszym wówczas, gdy dyplomy, świadectwa i inne dokumenty stwierdzające formalne kwalifikacje uzyskane po ukończeniu obu studiów uważane są jako ekwiwalentne przez Państwo, którego to dotyczy.
Studia obejmują nauczanie praktyczne i teoretyczne dotyczące, co najmniej jednego z niżej podanych podstawowych przedmiotów:
- fizyka eksperymentalna,
- chemia ogólna i nieorganiczna,
- chemia organiczna,
- chemia analityczna,
- chemia farmaceutyczna, wraz z analizą produktów leczniczych,
- ogólna i stosowana biochemia (medyczna),
- fizjologia,
- mikrobiologia,
- farmakologia,
- technologia farmaceutyczna,
- toksykologia,
- farmakognozja (badanie składu i zjawisk cząstek czynnych substancji naturalnych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego).
Nauczanie tych przedmiotów powinno być tak wyważone, aby umożliwić osobie, której to dotyczy, spełnienia warunków wyszczególnionych w art. 55.
O ile niektóre dyplomy, świadectwa i dokumenty stwierdzające formalne kwalifikacje wspomniane w niniejszym ustępie nie spełniają kryteriów ustanowionych powyżej, właściwe władze Państwa Członkowskiego zapewniają, że dana osoba, dostarczy dowód na to, że posiada ona, w związanym przedmiocie, wiedzę wymaganą do wytwarzania i kontroli weterynaryjnych produktów leczniczych.
3.
Wykwalifikowana osoba powinna uzyskać doświadczenie praktyczne przez okres, co najmniej dwóch lat, w jednym lub dwóch przedsiębiorstwach, które są autoryzowanymi producentami, w zakresie jakościowej analizy produktów leczniczych, analizy ilościowej substancji czynnych oraz testowania i badań koniecznych do zapewnienia jakości weterynaryjnych produktów leczniczych.
Czas trwania praktycznego doświadczenia może zostać skrócony o jeden rok w przypadku, gdy studia uniwersyteckie trwają, co najmniej pięć lat oraz o półtora roku w przypadku, gdy studia uniwersyteckie trwają, co najmniej sześć lat.
Artykuł 54
1.
Osoba zaangażowana, w Państwie Członkowskim, w działalność osoby, określonej w art. 52, w dniu od którego stosuje się dyrektywę 81/851/EWG, nie stosując się do przepisów art. 53, uznana jest za kwalifikującą się do dalszej pracy w tym zakresie obowiązków w Państwie, którego to dotyczy.
2.
Posiadacz dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu stwierdzającego formalne kwalifikacje uzyskane po ukończeniu studiów uniwersyteckich — lub studiów uznanych za ekwiwalentne przez Państwo Członkowskie, którego to dotyczy — w dyscyplinie naukowej pozwalającej mu na zajmowanie stanowiska osoby, określonej w art. 52, pod warunkiem, że zgodnie z przepisami prawa danego Państwa, może — jeśli rozpoczął swoje studia przed dniem 9 października 1981 r. — być uznany za wykwalifikowanego do podjęcia w tym państwie obowiązków osoby określonej w art. 52, pod warunkiem, że był wcześniej zaangażowany w następujące działania przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem 9 października 1991 r. w jednym lub więcej przedsiębiorstwach posiadających pozwolenie na wytwarzanie; nadzór produkcyjny i/lub jakościową i ilościową analizę substancji czynnych oraz niezbędne testowanie i badania pod bezpośrednim nadzorem osoby, określonej w art. 52, dla zapewnienia jakości weterynaryjnych produktów leczniczych.
Jeśli osoba, której to dotyczy, uzyskała doświadczenie praktyczne określone w akapicie pierwszym, przed dniem 9 października 1971 r., zanim zaangażuje się w takie działania, niezwłocznie odbędzie rok praktyki zgodnie z warunkami, określonymi w akapicie pierwszym.
Artykuł 55
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki dla zapewnienia, że osoba wykwalifikowana, określona w art. 52, jest, bez uszczerbku dla jej relacji z posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, odpowiedzialna, w kontekście procedury, określonej w art. 56, za zapewnienie, że:
a) w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych wytwarzanych w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy, każda seria weterynaryjnych produktów leczniczych została wytworzona i skontrolowana zgodnie z prawem obowiązującym w danym Państwie Członkowskim oraz zgodnie z wymogami pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;
b) w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych pochodzących z państw trzecich, każda przywożona partia towaru została poddana w importującym Państwie Członkowskim pełnej analizie jakościowej i ilościowej przynajmniej wszystkich substancji czynnych oraz innym testom i badaniom koniecznym do zapewnienia jakości weterynaryjnych produktów leczniczych pod kątem wymogów pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Partie weterynaryjnych produktów leczniczych, które przeszły takie kontrole w Państwie Członkowskim są zwolnione z podanych wyżej kontroli, jeżeli są wprowadzane do obrotu w innym Państwie Członkowskim i są do nich dołączone sprawozdania kontrolne podpisane przez wykwalifikowaną osobę.
2.
W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przywożonych z państw trzecich, gdzie zostały, przez Wspólnotę i kraj wywozu, podjęte odpowiednie kroki dla zapewnienia, że producent weterynaryjnego produktu leczniczego stosuje normy dobrej praktyki wytwarzania, co najmniej równoważne z tymi, ustanowionymi przez Wspólnotę, i w celu zapewnienia, że kontrole, określone w ust. 1 lit. b) akapit pierwszy zostały przeprowadzone na terenie kraju wywozu, wówczas osoba wykwalifikowana może być zwolniona od odpowiedzialności za przeprowadzenie takich kontroli.
3.
We wszystkich przypadkach, w szczególności, gdy weterynaryjne produkty lecznicze są dopuszczone do sprzedaży, osoba wykwalifikowana zaświadcza, w rejestrze lub równoważnym dokumencie przeznaczonym do tego celu, że każda partia towaru spełnia wymagania niniejszego artykułu; wspomniany rejestr lub równoważny dokument aktualizowany jest na bieżąco w miarę przeprowadzania czynności i pozostaje do dyspozycji przedstawicieli właściwych władz na okres określony w przepisach Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, oraz w każdym przypadku, przez co najmniej pięć lat.
Artykuł 56
Państwa Członkowskie zapewniają, że obowiązki osoby wykwalifikowanej określonej w art. 52 są wypełnione, albo przy pomocy właściwych środków administracyjnych albo przez podporządkowanie takiej osoby kodeksowi postępowania zawodowego.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć czasowe zawieszenie w czynnościach takiej osoby w związku z rozpoczęciem, w stosunku do niej, postępowania administracyjnego lub dyscyplinarnego z tytułu zaniedbania wykonywania swoich obowiązków.
Artykuł 57
Przepisy niniejszego tytułu stosuje się do weterynaryjnych homeopatycznych produktów leczniczych.
TYTUŁ V
ETYKIETOWANIE I ULOTKI DOŁĄCZONE DO OPAKOWANIA
Artykuł 58
1.
Następujące informacje, które odpowiadają szczegółowym danym i dokumentom dostarczonym na podstawie art. 12 i 13 ust. 1 i zatwierdzane są przez właściwe władze, umieszczane są czytelnie, na pojemnikach i zewnętrznych opakowaniach produktów leczniczych:
a) Nazwa weterynaryjnego produktu leczniczego, którą może być znak firmowy lub nazwa niezastrzeżona, z towarzyszącym znakiem towarowym lub nazwą producenta, lub naukową nazwą lub formułą, ze znakiem lub bez znaku towarowego, lub nazwą producenta.
W przypadku, gdy specjalna nazwa produktu leczniczego zawierającego jedynie jedną substancję czynną jest nazwą firmową, nazwie tej musi towarzyszyć, czytelnie podana, międzynarodowa niezastrzeżona nazwa zalecana przez Światową Organizację Zdrowia, natomiast w przypadku, gdy taka nazwa nie występuje przez powszechnie stosowaną niezastrzeżoną nazwę;
b) podanie substancji czynnych wyrażonych jakościowo i ilościowo na dawkę jednostkową lub w zależności od postaci podawania dla określonej objętości lub wagi, używając międzynarodowych niezastrzeżonych nazw zalecanych przez Światową Organizację Zdrowia, natomiast w przypadku, gdy taka nazwa nie występuje przez powszechnie stosowaną niezastrzeżoną nazwę;
c) numer partii towaru;
d) numer pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;
e) nazwa lub nazwa spółki oraz stały adres lub miejsce rejestracji posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producenta, jeśli są różne;
f) gatunki zwierząt dla których przeznaczony jest weterynaryjny produkt leczniczy; metoda i sposób podawania;
g) okres wycofania, nawet jeśli jest żaden, w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych podawanych zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności;
h) data ważności, podana w sposób jasny;
i) specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu, jeśli takie istnieją;
j) specjalne środki ostrożności przy usuwaniu nie użytych produktów leczniczych lub materiałów odpadowych produktów leczniczych, jeśli takie istnieją;
k) szczegółowe dane wymagane do wykazania, na podstawie art. 26 ust. 1, jeśli takie istnieją;
l) wyrazy "Do stosowania wyłącznie u zwierząt".
2.
Postać farmaceutyczna i zawartość wagowa, objętości lub ilości jednostek dawkowania muszą znajdować się jedynie na opakowaniu zewnętrznym.
3.
Przepisy załącznika i A część 1, w takim stopniu, w jakim dotyczą one składu jakościowego i ilościowego weterynaryjnych produktów leczniczych w odniesieniu do substancji czynnych, mają zastosowanie do szczegółowych danych przewidzianych w ust. 1 lit. b).
4.
Szczegółowe dane wspomniane w ust. 1 lit. f)—l) znajdują się na zewnętrznym opakowaniu i na pojemniku produktów leczniczych w języku lub językach kraju, w którym są one wprowadzane do obrotu.
Artykuł 59
1.
W przypadku ampułek, szczegółowe dane wymienione w art. 58 ust. 1 umieszczane są na opakowaniu zewnętrznym.
Jednakże, na pojemnikach konieczne jest podanie wyłącznie następujących szczegółowych danych:
- nazwa weterynaryjnego produktu leczniczego,
- ilość substancji czynnych,
- sposób podawania,
- numer partii towaru,
- data ważności,
- wyrazy "Do stosowania wyłącznie u zwierząt".
2.
W przypadku pojemników z małymi jednostkowymi dawkami, innych niż ampułki, na których nie jest możliwe umieszczenie szczegółowych danych, określonych w ust. 1, wymagania art. 58 ust. 1, 2 i 3 stosuje się wyłącznie do zewnętrznego opakowania.
3.
Szczegółowe dane, określone w ust. 1 tiret trzecie i szóste umieszczane są na opakowaniu zewnętrznym i na pojemniku produktów leczniczych w języku lub językach kraju, w którym są one wprowadzane do obrotu.
Artykuł 60
W przypadku braku opakowania zewnętrznego, wszystkie szczegółowe dane, które powinny być umieszczone na takim opakowaniu stosownie do art. 58 i 59 umieszczane są na pojemniku.
Artykuł 61
1.
Załączenie ulotki znajdującej się w opakowaniu zbiorczym weterynaryjnych produktów leczniczych jest obowiązkowe, chyba, że wszystkie informacje wymagane przez niniejszy artykuł mogą być przeniesione na pojemnik i zewnętrzne opakowanie zbiorcze.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że ulotka znajdująca się w opakowaniu odnosi się jedynie do weterynaryjnego produktu leczniczego, do którego została dołączona.
Treść ulotki napisana jest w urzędowym języku lub językach Państwa Członkowskiego, w którym produkt leczniczy jest wprowadzany do obrotu.
2.
Ulotka znajdująca się w opakowaniu zawiera, co najmniej podane poniżej informacje odpowiadające szczegółowym danym i dokumentom dostarczonym na podstawie art. 12 i 13 ust. 1 i być zatwierdzona przez właściwe władze:
a) nazwę lub nazwę spółki oraz stały adres lub zarejestrowane miejsce działalności posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producenta, jeśli różnią się od siebie;
b) nazwę weterynaryjnego produktu leczniczego i podanie jego substancji czynnych, wyrażone jakościowo i ilościowo;
Niezastrzeżone międzynarodowe nazwy zalecane przez Światową Organizację Zdrowia mogą być użyte, w przypadkach, gdy takie nazwy istnieją;
c) wskazania terapeutyczne;
d) przeciwwskazania i działania niepożądane, tak dalece jak te szczegóły są niezbędne przy stosowaniu weterynaryjnego produktu leczniczego;
e) gatunki zwierząt, dla których przeznaczony jest weterynaryjny produkt leczniczy, dawkę dla każdego gatunku, metodę i sposób podawania oraz wskazówki prawidłowego podawania, jeśli to niezbędne;
f) okres wycofania, nawet jeśli zerowy, w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych podawanych zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności;
g) specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu, jeśli istnieją;
h) dane szczegółowe wymagane do przedstawienia na podstawie art. 26 ust. 1, jeśli istnieją;
i) specjalne środki ostrożności przy usuwaniu niewykorzystanych produktów leczniczych lub materiałów odpadowych produktów leczniczych, jeśli istnieją;
3.
Szczegółowe dane określone w ust. 2 podawane są w języku lub językach krajów, w których produkt jest wprowadzany do obrotu.
Inne informacje powinny być wyraźnie oddzielone od takich danych szczegółowych.
Artykuł 62
W przypadku gdy przepisy niniejszego tytułu nie są przestrzegane, a formalne powiadomienie zostało przekazane osobie, której to dotyczy, nie dając efektu, właściwe władze Państw Członkowskich mogą zawiesić lub wycofać pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 63
Wymagania Państw Członkowskich dotyczące warunków dostawy dla powszechnego użytku, oznakowanie cen na produktach leczniczych dla użytku weterynaryjnego oraz prawo własności przemysłowej nie będą naruszone przez przepisy niniejszego tytułu.
Artykuł 64
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, homeopatyczne weterynaryjne produkty lecznicze opatrzone są etykietą zgodnie z przepisami niniejszego tytułu oraz oznaczone są przez umieszczenie na ich naklejkach, w wyraźny czytelny sposób, wyrazów "homeopatyczny produkt leczniczy do użytku weterynaryjnego".
2.
Dodatkowo do jasnej wzmianki wyrazów "homeopatyczny produkt leczniczy bez zatwierdzonych wskazań terapeutycznych", etykieta, oraz gdzie właściwe, ulotka znajdująca się w opakowaniu dla homeopatycznych produktów leczniczych określonych w art. 17 ust. 1, zawiera tylko i wyłącznie następujące informacje:
- naukową nazwę wsadu lub wsadów, a za nią stopień rozcieńczenia, używając symboli farmakopei stosowanych zgodnie z art. 1 pkt 8,
- nazwę i adres posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, gdzie właściwe również producenta,
- metodę podawania oraz, jeśli niezbędne, sposób,
- datę ważności, podaną wyraźnie (miesiąc, rok),
- postać farmaceutyczną,
- zawartość prezentacji sprzedaży,
- specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu, jeśli takie istnieją,
- gatunki docelowe,
- specjalne ostrzeżenia jeśli są one wymagane dla produktu leczniczego,
- numer partii towaru,
- numer rejestracji.
TYTUŁ VI
POSIADANIE, OBRÓT HURTOWY I WYDAWANIE WETERYNARYJNYCH PRODUKTÓW LECZNICZYCH
Artykuł 65
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że obrót hurtowy weterynaryjnych produktów leczniczych podlega posiadaniu pozwolenia, oraz w celu zapewnienia, że czas przyjęty dla procedury udzielenia tego pozwolenia nie przekracza 90 dni od dnia, w którym właściwe władze otrzymały wniosek.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć dostawy małych ilości weterynaryjnych produktów leczniczych od jednego detalisty do drugiego z zakresu pojęcia obrotu hurtowego.
2.
W celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, składający powinien ma do swojej dyspozycji technicznie kompetentny personel oraz odpowiednie i wystarczające pomieszczenia zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w Państwach Członkowskich, których to dotyczy, w odniesieniu do magazynowania i obsługi weterynaryjnych produktów leczniczych.
3.
Posiadacz pozwolenia na obrót hurtowy jest zobowiązany do prowadzenia szczegółowych zapisów.
Poniższe minimalne informacje zapisywane są w odniesieniu do każdej transakcji przychodzącej lub wychodzącej:
a) data;
b) szczegółowe określenie weterynaryjnego produktu leczniczego;
c) numer partii towaru, data ważności;
d) ilość otrzymana lub dostarczona;
e) nazwa i adres dostawcy lub odbiorcy.
Przynajmniej raz w roku przeprowadzana jest szczegółowa kontrola w celu porównania przychodzących i wychodzących dostaw produktów leczniczych z dostawami bieżąco utrzymywanymi na składzie, z zapisem wszelkich rozbieżności.
Zapisy te powinny być udostępnione dla inspekcji prowadzonych przez właściwe władze przez okres, co najmniej trzech lat.
4.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że hurtownie dostarczają weterynaryjne produkty lecznicze wyłącznie do osób posiadających zgodę na prowadzenie działalności detalicznej zgodnie z art. 66, lub do innych osób, które są prawnie upoważnione do otrzymywania weterynaryjnych produktów leczniczych z hurtowni.
Artykuł 66
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że dostawa detaliczna weterynaryjnych produktów leczniczych jest prowadzona wyłącznie przez osoby, które są prawnie upoważnione do prowadzenia takiej działalności, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
2.
Każda osoba upoważniona zgodnie z ust. 1 do sprzedaży weterynaryjnych produktów leczniczych musi prowadzić szczegółowe zapisy.
Podane poniżej informacje zapisywane są w odniesieniu do każdej transakcji przychodzącej lub wychodzącej:
a) data;
b) szczegółowe określenie weterynaryjnego produktu leczniczego;
c) numer partii towaru, data ważności;
d) ilość otrzymana lub dostarczona;
e) nazwa i adres dostawcy lub odbiorcy;
f) w przypadku gdy to stosowne, nazwisko i adres lekarza weterynarii wystawiającego receptę oraz kopia recepty.
Przynajmniej raz w roku przeprowadzana jest szczegółowa kontrola porównująca przychodzące i wychodzące dostawy weterynaryjnych produktów leczniczych uzgodnione z produktami bieżąco utrzymywanymi na składzie, z zapisem wszelkich rozbieżności.
Zapisy te powinny być udostępnione dla inspekcji prowadzonych przez właściwe władze przez okres, co najmniej trzech lat.
3.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć liczbę wymaganych szczegółowych dokumentów, określonych w ust. 2.
Jednakże wymagania te mają zawsze zastosowanie w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych, które są przeznaczone do podawania zwierzętom przeznaczonym do produkcji żywności i które są dostępne wyłącznie na receptę weterynaryjną lub w stosunku do których należy przestrzegać okresu wycofania.
4.
Nie później niż dnia 1 stycznia 1992 r. Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz weterynaryjnych produktów leczniczych, które są dostępne bez recepty.
Po otrzymaniu komunikatu z Państwa Członkowskiego, Komisja bada, czy powinny być zaproponowane odpowiednie środki dla sporządzenia wspólnotowego wykazu takich produktów leczniczych.
Artykuł 67
Bez uszczerbku dla bardziej surowych przepisów wspólnotowych lub krajowych dotyczących wydawania weterynaryjnych produktów leczniczych i w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, recepty mogą być wymagane przy wydawaniu na potrzeby powszechne niżej podanych weterynaryjnych produktów leczniczych:
a) produkty podlegające urzędowym ograniczeniom w dostawie lub stosowaniu, takim jak:
- ograniczenia wynikające z wprowadzenia odpowiednich konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie narkotyków i substancji psychotropowych,
- ograniczenia dotyczące stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych wynikające z prawa wspólnotowego;
b) produkty, w stosunku do których muszą być podjęte, przez lekarza weterynarii, specjalne środki ostrożności w celu uniknięcia niepotrzebnego ryzyka dla:
- gatunków docelowych,
- osoby podającej zwierzęciu produkty,
- konsumenta środków spożywczych uzyskanych od leczonego zwierzęcia,
- środowiska naturalnego;
c) produkty przeznaczone do leczenia lub procesów patologicznych, które wymagają dokładnej wstępnej diagnozy lub stosowanie których może spowodować skutki, które utrudniają lub zakłócają kolejne środki diagnostyczne lub terapeutyczne;
d) formuła produktu leczniczego recepturowego przeznaczonego dla zwierząt.
Dodatkowo, recepta jest wymagana dla nowych weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancję czynną, która została dopuszczona do stosowania w weterynaryjnym produkcie leczniczym na mniej niż pięć lat, dopóki, uwzględniając informacje i szczegółowe dane dostarczone przez składającego wniosek lub doświadczenie nabyte przy praktycznym stosowaniu weterynaryjnego produktu leczniczego, gdy właściwe władze będą przekonane, że nie dotyczą żadnego z kryteriów, określonych w lit. a)—d) akapit pierwszy.
Artykuł 68
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że tylko osoby upoważnione na podstawie obowiązującego ustawodawstwa krajowego posiadają lub mają pod swoją kontrolą weterynaryjne produkty lecznicze lub substancje, które mogą być stosowane jako weterynaryjne produkty lecznicze, które mają właściwości anaboliczne, przeciwzakaźne, przeciwpasożytnicze, przeciwzapalne hormonalne lub psychotropowe.
2.
Państwa Członkowskie prowadzą rejestr wytwórców i pośredników mających pozwolenie na posiadanie substancji czynnych, które mogą mieć zastosowanie przy wytwarzaniu weterynaryjnych produktów leczniczych mających właściwości określone w ust. 1.
Osoby takie muszą prowadzić szczegółowe zapisy dotyczące wszystkich transakcji z udziałem substancji, które mogą być stosowane przy produkcji weterynaryjnych produktów leczniczych, oraz udostępniać te zapisy podczas inspekcji przeprowadzanej przez właściwe władze, przez okres co najmniej trzech lat.
3.
Wszelkie zmiany, które mają być wprowadzone do wykazu substancji określonych w ust. 1 muszą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 89 ust. 2.
Artykuł 69
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściciele lub osoby trzymające zwierzęta przeznaczone na produkcję żywności mogą przedstawić dowód nabycia, posiadania i podawania weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancje określone w art. 68; Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć zakres tego obowiązku na inne weterynaryjne produkty lecznicze.
W szczególności, Państwa Członkowskie mogą wymagać przechowywania danych zawierających, co najmniej następujące informacje:
a) datę;
b) nazwę weterynaryjnego produktu leczniczego;
c) ilość;
d) nazwę i adres dostawcy produktu leczniczego;
e) identyfikację leczonych zwierząt.
Artykuł 70
Bez względu na art. 9 i 67, Państwa Członkowskie zapewniają, że lekarze weterynarii świadczący usługi w innym Państwie Członkowskim mogą zabrać ze sobą i podawać zwierzętom małe ilości gotowych weterynaryjnych produktów leczniczych, nie przekraczających dziennego zapotrzebowania, innych niż immunologiczne weterynaryjne produkty lecznicze, które nie są dopuszczone do użytku w Państwie Członkowskim, w którym świadczone są usługi (zwanym dalej: przyjmującym Państwem Członkowskim), zakładając, że spełnione są poniższe warunki:
a) pozwolenie na dopuszczenie produktu do obrotu przewidziane w art. 5, 7 i 8 zostało wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym lekarz weterynarii prowadzi swoją działalność;
b) weterynaryjne produkty lecznicze są transportowane przez lekarza weterynarii w oryginalnych opakowaniach fabrycznych;
c) weterynaryjne produkty lecznicze przeznaczone do podawania zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności posiadają taki sam skład jakościowy i ilościowy, pod względem substancji czynnych, jak produkty lecznicze dopuszczone zgodnie z art. 5, 7 i 8 w przyjmującym Państwie Członkowskim;
d) lekarz weterynarii świadczący usługi w innym Państwie Członkowskim zapoznaje się z dobrymi praktykami weterynaryjnymi stosowanymi w tym Państwie Członkowskim i zapewnia, że okres wycofania wyszczególniony na etykiecie weterynaryjnego produktu leczniczego, którego to dotyczy, jest zgodny, chyba, że w sposób rozsądny oczekuje się od niego żeby wiedział, że dłuższy okres wycofania powinien być określony tak, aby był on zgodny z tymi dobrymi praktykami weterynaryjnymi;
e) lekarz weterynarii nie powinien przekazywać jakiegokolwiek weterynaryjnego produktu leczniczego właścicielowi lub osobie trzymającej zwierzęta leczone w przyjmującym Państwie Członkowskim, chyba, że jest to dozwolone na podstawie przepisów przyjmującego Państwa Członkowskiego; w tym przypadku powinien on jednakże dostarczyć, tylko w odniesieniu do zwierzęcia będącego pod jego opieką, i tylko minimalne ilości weterynaryjnego produktu leczniczego potrzebne do zakończenia leczenia zwierzęcia, którego to dotyczy w tym przypadku;
f) od lekarza weterynarii wymaga się przechowywania szczegółowych zapisów, dotyczących leczonych zwierząt, diagnozy, podanych weterynaryjnych produktów leczniczych, podanej dawki, okresu leczenia i przyjętego okresu wycofania.
Dane te powinny być udostępnione inspekcji prowadzonej przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego przez okres co najmniej trzech lat;
g) ogólny zakres i ilość weterynaryjnych produktów leczniczych przewożonych przez lekarza weterynarii nie powinny przekraczać ogólnych wymagań dla dziennych potrzeb dobrej praktyki weterynaryjnej.
Artykuł 71
1.
W przypadku braku szczególnej legislacji wspólnotowej dotyczącej stosowania immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych dla zwalczania lub kontroli chorób zwierzęcych, Państwo Członkowskie może, zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym, zakazać produkcji, przywozu, posiadania, sprzedaży, dostawy i/lub stosowania immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych na całym lub w części swojego terytorium, jeśli stwierdzono, że:
a) podawanie produktu zwierzętom kłóci się z wprowadzaniem narodowego programu diagnozy, kontroli lub zwalczania choroby zwierzęcej, lub będzie powodować trudności w stwierdzaniu braku zarażenia żywych zwierząt lub skażenia środków spożywczych lub innych produktów uzyskanych od leczonych zwierząt;
b) choroba, dla której produkt jest przeznaczony celem uzyskania odporności, jest w dużym stopniu nieobecna na rozpatrywanym terytorium.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o wszystkich przypadkach, do których stosowane są przepisy ust. 1.
TYTUŁ VII
NADZÓR FARMAKOLOGICZNY
Artykuł 72
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zachęcenia powiadamiania właściwych władz o podejrzewanych działaniach niepożądanych spowodowanych przez weterynaryjne produkty lecznicze.
2.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć szczególne wymagania na praktykujących lekarzy weterynarii i innych pracowników zawodowych w ochronie zdrowia odnoszące się do powiadamiania o podejrzanych poważnych lub niespodziewanych działaniach niepożądanych oraz działaniach niepożądanych u ludzi, w szczególności w przypadku, gdy takie powiadomienie jest warunkiem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 73
W celu zapewnienia przyjęcia właściwych decyzji regulujących, dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych dopuszczonych we Wspólnocie, uwzględniając informacje uzyskane na temat podejrzanych działań niepożądanych wywołanych stosowaniem weterynaryjnych produktów leczniczych w normalnych warunkach, Państwa Członkowskie tworzą weterynaryjny system nadzoru farmakologicznego.
System ten ma służyć do zbierania informacji użytecznych w nadzorze nad weterynaryjnymi produktami leczniczymi, ze szczególnym uwzględnieniem działań niepożądanych u zwierząt i u ludzi związanych ze stosowaniem weterynaryjnych produktów leczniczych, oraz dla naukowej oceny takich informacji.
Informacje takie powinny być porównane z dostępnymi danymi o sprzedaży i receptach dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych.
System ten uwzględnia również wszelkie dostępne informacje dotyczące braku oczekiwanej skuteczności, użycia niezgodnego z przeznaczeniem, badania ważności okresu wycofania i potencjalnych problemów dla środowiska naturalnego, wynikających ze stosowania produktu, interpretowane zgodnie z wytycznymi Komisji określonymi w art. 77 ust. 1, które mogą mieć wpływ na ocenę ich korzyści i ryzyka.
Artykuł 74
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu posiada stale i ciągle do swej dyspozycji odpowiednio wykwalifikowaną osobę odpowiedzialną za nadzór farmakologiczny.
Ta wykwalifikowana osoba jest odpowiedzialna za:
a) utworzenie i utrzymywanie systemu, który zapewnia, że informacje o wszystkich podejrzanych działań niepożądanych, które zostały zgłoszone personelowi przedsiębiorstwa, włączając w to jego przedstawicieli, są zbierane i porównywane w taki sposób aby były dostępne co najmniej w jednym punkcie we Wspólnocie;
b) przygotowanie dla właściwe władz raportów, określonych w art. 75, w takiej formie jaka może być przewidziana przez te władze zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 77 ust. 1;
c) zapewnienie, że każdy wniosek pochodzący od właściwych władz, dotyczący dostarczenia dodatkowych informacji potrzebnych dla oceny korzyści i ryzyka płynących ze stosowania weterynaryjnego produktu leczniczego, uzyska pełną i szybką odpowiedź, łącznie z dostarczeniem informacji o wielkości sprzedaży lub ilości recept na weterynaryjny produkt leczniczy, którego to dotyczy;
d) dostarczenie do właściwych władz wszelkich innych informacji odnoszących się do oceny korzyści i ryzyka płynących ze stosowania weterynaryjnego produktu leczniczego, wraz z właściwą informacją dotyczącą badań nadzoru po wprowadzeniu do obrotu.
Artykuł 75
1.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jest zobowiązany do przechowywania szczegółowych zapisów dotyczących wszystkich podejrzanych działań niepożądanych występujących albo wewnątrz Wspólnoty, albo w państwie trzecim.
2.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jest zobowiązany do zapisywania i zgłaszania — wszystkich podejrzanych poważnych działań niepożądanych i działań niepożądanych u ludzi w związku ze stosowaniem weterynaryjnych produktów leczniczych, o których można rozsądnie oczekiwać, że posiada wiedzę, lub na które zwrócono jego uwagę — niezwłocznie do właściwych władz Państwa Członkowskiego na którego terytorium powstał incydent, oraz w żadnym wypadku nie później niż 15 dnia kalendarzowego po otrzymaniu informacji.
3.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zapewnia, że podejrzane poważne i nieoczekiwane działania niepożądane i działania niepożądane u ludzi, które zdarzyły się na terytorium państwa trzeciego, będą niezwłocznie zgłaszane — zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 77 ust. 1 tak, aby były one dostępne dla Agencji i dla właściwych władz Państwa lub Państw Członkowskich, gdzie weterynaryjny produkt leczniczy został dopuszczony — w żadnym wypadku nie później niż 15 dnia kalendarzowego po otrzymaniu informacji.
4.
W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych, które są rozpatrywane w zakresie dyrektywy 87/22/EWG lub które skorzystały z procedur o wzajemnym uznawaniu na mocy art. 21, 22 i 32 ust. 4 niniejszej dyrektywy oraz weterynaryjnych produktów leczniczych, do których odnoszą się procedury na mocy art. 36, 37 i 38 niniejszej dyrektywy, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dodatkowo zapewnia, że wszystkie podejrzane poważne działania niepożądane i działania niepożądane u ludzi, które wystąpiły we Wspólnocie, są zgłaszane w formie i w odpowiednich odstępach czasu, uzgodnionych z odnośnym Państwem Członkowskim lub właściwymi władzami wyznaczonymi jako odnośne Państwo Członkowskie, w taki sposób, aby były dostępne dla odnośnego Państwa Członkowskiego.
5.
Dopóki nie zostaną ustanowione inne wymagania, jako warunki udzielania pozwolenia, zapisy wszystkich działań niepożądanych powinny być dostarczone do właściwych władz w formie okresowo aktualizowanego sprawozdania bezpieczeństwa albo niezwłocznie na wniosek, lub okresowo w następujący sposób: sześciomiesięczne dla pierwszych dwóch lat po dopuszczeniu, roczne dla kolejnych dwóch lat, oraz w tym samym czasie od pierwszego odnowienia.
Potem okresowo aktualizowane sprawozdania bezpieczeństwa dostarczane są w odstępach pięcioletnich wraz z wnioskiem o odnowienie pozwolenia.
Okresowo aktualizowane sprawozdanie bezpieczeństwa zawiera naukową ocenę korzyści i ryzyka płynących ze stosowania weterynaryjnego produktu leczniczego.
6.
W ślad za udzieleniem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu może wnioskować o zmianę przedziałów czasowych określonych w niniejszym artykule zgodnie z procedurą ustanowioną przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 541/95 [14], gdy ma to zastosowanie.
Artykuł 76
1.
Agencja, we współpracy z Państwami Członkowskimi i Komisją powinna utworzy sieć przetwarzania danych w celu ułatwienia wymiany informacji dotyczących nadzoru farmakologicznego w odniesieniu do produktów leczniczych wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie.
2.
Wykorzystując sieć przewidzianą w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie zapewniają, że sprawozdania o podejrzanych poważnych działaniach niepożądanych i działaniach niepożądanych u ludzi, zgodnie z wytycznymi, określonymi w art. 77 ust. 1, które miały miejsce na ich terytorium są niezwłocznie udostępniane Agencji i innym Państwom Członkowskim, oraz w żadnym przypadku nie później niż w ciągu 15 dni kalendarzowych od ich zgłoszenia.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że sprawozdania o podejrzanych poważnych działaniach niepożądanych i działaniach niepożądanych u ludzi, które miały miejsce na ich terytorium są niezwłocznie udostępniane posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, oraz w żadnym przypadku nie później niż w ciągu 15 dni kalendarzowych od ich zgłoszenia.
Artykuł 77
1.
W celu ułatwienia wymiany informacji o nadzorze farmakologicznym we Wspólnocie, Komisja, po konsultacji z Agencją, Państwami Członkowskimi i zainteresowanymi stronami opracowuje wytyczne dotyczące zbierania, weryfikacji i przedstawiania sprawozdań o działaniach niepożądanych, wraz z wymogami technologicznymi dla wymiany elektronicznej informacji o weterynaryjnym nadzorze farmakologicznym zgodnie z międzynarodowo przyjętą terminologią.
Wytyczne te opublikowane zostaną w tomie 9 zasad dotyczących produktów leczniczych we Wspólnocie Europejskiej i uwzględnią prace międzynarodowej harmonizacji prowadzone w dziedzinie nadzoru farmakologicznego.
2.
W celu interpretacji definicji określonych w art. 1 pkt. 10—16 oraz zasad wymienionych w niniejszym tytule, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz właściwe władze odnoszą się do szczegółowych wytycznych określonych w ust. 1.
Artykuł 78
1.
W przypadku, gdy, w wyniku oceny danych weterynaryjnego nadzoru farmakologicznego, Państwo Członkowskie uważa, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu powinno być zawieszone, wycofane lub zmienione w celu ograniczenia wskazania lub dostępności, zmiany dawkowania, dodania przeciwwskazania lub dodania nowych środków ostrożności, Państwo to niezwłocznie zawiadamia o tym Agencję, inne Państwa Członkowskie i posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
2.
W nagłych przypadkach, Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, może zawiesić pozwolenie na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego pod warunkiem, że Agencja, Komisja i inne Państwa Członkowskie zostaną o tym poinformowane najpóźniej w ciągu następnego dnia roboczego.
Artykuł 79
Wszelkie zmiany, jakie mogą być niezbędne dla aktualizacji przepisów art. 72-78 z uwagi na postęp naukowy i techniczny mogą być dokonane zgodnie z procedurą określoną w art. 89 ust. 2.
TYTUŁ VIII
NADZÓR I SANKCJE
Artykuł 80
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, zapewniają przy pomocy powtarzających się inspekcji, że wymagania prawne odnoszące się do weterynaryjnych produktów leczniczych są spełnione.
Takie inspekcje przeprowadzane są przez upoważnionych przedstawicieli właściwych władz, którzy są upoważnieni do:
a) inspekcji jednostek produkcyjnych lub handlowych oraz wszelkich laboratoriów, którym posiadacz pozwolenia na produkcję zlecił zadanie przeprowadzenia badań kontrolnych na podstawie art. 24;
b) pobrania próbek;
c) zbadania wszelkich dokumentów odnoszących się do przedmiotu inspekcji, z zastrzeżeniem obowiązujących przepisów w Państwach Członkowskich od dnia 9 października 1981 r., które nakładają ograniczenia na te kompetencje w odniesieniu do opisu metody wytwarzania.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że procesy wytwórcze stosowane przy produkcji immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych są w pełni atestowane i mają zapewnioną jednorodność każdej partii.
3.
Urzędnicy reprezentujący właściwe władze składają sprawozdanie z każdej inspekcji, określonej w ust. 1, czy producent działa zgodnie z zasadami i wytycznymi dobrej praktyki wytwarzania określonej w art. 51.
Kontrolowany producent jest zawiadamiany o treści takich sprawozdań.
Artykuł 81
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i, gdzie to właściwe, posiadacz pozwolenia na wytwarzanie przedstawia dowód badań kontrolnych przeprowadzonych na weterynaryjnych produktach leczniczych i/lub na składnikach i pośrednich produktach procesu produkcyjnego, zgodnie z metodami ustanowionymi w celach pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
2.
W celach zastosowania ust. 1, Państwa Członkowskie mogą wymagać, od posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu immunologicznymi weterynaryjnymi produktami leczniczymi, dostarczenia właściwym władzom kopii wszystkich sprawozdań kontroli podpisanych przez osobę wykwalifikowaną, zgodnie z art. 55.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu immunologicznymi weterynaryjnymi produktami leczniczymi zapewnia, że odpowiednia ilość reprezentatywnych próbek z każdej partii weterynaryjnych produktów leczniczych jest magazynowana przez okres przynajmniej do upływu daty ważności, oraz natychmiast dostarcza próbki na wniosek właściwych władz.
Artykuł 82
1.
W przypadku, gdy uznaje się to za niezbędne, Państwo Członkowskie może wymagać, od posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu immunologicznymi produktami, przedłożenia próbek z partii hurtowych i/lub produktu leczniczego dla zbadania przez laboratorium państwowe lub zatwierdzone laboratorium, przed wprowadzeniem do obrotu.
W przypadku partii wyprodukowanej w innym Państwie Członkowskim, zbadanej przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego i zadeklarowanej, że jest zgodna ze specyfikacjami krajowymi, taka kontrola może być przeprowadzana wyłącznie po zbadaniu sprawozdań kontrolnych danej partii, po zawiadomieniu Komisji i w przypadku, gdy różnice dotyczące warunków weterynaryjnych między dwoma Państwami Członkowskimi, których to dotyczy, to uzasadniają.
2.
Z wyjątkiem przypadków, gdy Komisja została poinformowana, że dłuższy okres jest niezbędny do zakończenia analiz, Państwa Członkowskie zapewniają, że każde takie badanie zostanie ukończone w ciągu 60 dni od daty otrzymania próbek.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu powiadamiany jest o wynikach badania w tym samym terminie.
3.
Przed dniem 1 stycznia 1992 r., Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o immunologicznych weterynaryjnych produktach leczniczych będących przedmiotem obowiązkowej urzędowej kontroli przed wprowadzeniem do obrotu.
Artykuł 83
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich zawieszają lub wycofują pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, gdy jest jasne, że:
a) weterynaryjny produkt leczniczy okazuje się szkodliwy w warunkach stosowania podanych w czasie przedkładania wniosku o pozwolenie lub później;
b) weterynaryjny produkt leczniczy nie wykazuje żadnego skutku terapeutycznego dla gatunków zwierząt dla których przeznaczone jest leczenie;
c) jego jakościowy i ilościowy skład nie jest zgodny z podanym;
d) zalecany okres wycofania jest nieodpowiedni do zagwarantowania, że środki spożywcze uzyskane z leczonego zwierzęcia nie zawierają pozostałości, które mogą stwarzać zagrożenie dla zdrowia konsumenta;
e) weterynaryjny produkt leczniczy jest oferowany do sprzedaży w celu użytku, który jest zakazany innymi przepisami wspólnotowymi.
Jednakże, dopóki nie zostaną przyjęte przepisy wspólnotowe, właściwe władze mogą odmówić udzielenia pozwolenia dla produktów leczniczych weterynaryjnych w przypadku, gdy takie działanie jest niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego, zdrowia konsumenta lub zwierząt;
f) informacje podane w dokumentach wniosku na podstawie art. 12, 13 ust. 1 i art. 27 są niepoprawne;
g) badania kontrolne, określone w art. 81 ust. 1, nie zostały przeprowadzone;
h) zobowiązanie określone w art. 26 ust. 2. nie zostało wypełnione;
2.
Pozwolenie może być zawieszone, lub wycofane, gdy stwierdzono, że:
a) szczegółowe dane uzasadniające wniosek, przewidziany w art. 12 i 13 ust. 1, nie zostały zmienione zgodnie z art. 27 ust. 1 i 5;
b) wszelkie nowe informacje określone w art. 27 ust. 3 nie zostały przekazane do właściwych władz.
Artykuł 84
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 83, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że dostawa weterynaryjnego produktu leczniczego jest zakazana i że weterynaryjny produkt leczniczy, którego to dotyczy, został wycofany z obrotu, w przypadku gdy:
a) jest oczywiste, że weterynaryjny produkt leczniczy jest szkodliwy w warunkach stosowania podanych w czasie przedkładania wniosku o pozwolenie lub później, na podstawie art. 27 ust. 5;
b) weterynaryjny produkt leczniczy nie ma skutków terapeutycznych dla gatunków zwierząt dla których przeznaczone jest leczenie;
c) skład jakościowy i ilościowy weterynaryjnego produktu leczniczego jest niezgodny z podanym;
d) zalecany okres wycofania jest nieodpowiedni do zagwarantowania, że środki spożywcze uzyskane z leczonego zwierzęcia nie zawierają pozostałości, które mogą stwarzać zagrożenie zdrowia dla konsumenta;
e) badania kontrolne, określone w art. 81 ust. 1, nie zostały przeprowadzone, lub inne wymagania lub obowiązki odnoszące się do udzielenia pozwolenia na wytwarzanie określone w art. 44 ust. 1 nie zostały spełnione.
2.
Właściwe władze mogą ograniczyć zakaz dostaw i wycofania z obrotu, wyłącznie w stosunku do zakwestionowanych partii towaru.
Artykuł 85
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego zawieszają lub wycofują pozwolenie na wytwarzanie dla danej kategorii preparatów lub dla wszystkich preparatów, jeśli którekolwiek z wymagań ustanowionych w art. 45 nie jest spełnione.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą, poza środkami przewidzianymi w art. 84, albo zawiesić wytwarzanie lub przywóz weterynaryjnych produktów leczniczych z państw trzecich, albo zawiesić lub wycofać pozwolenie na wytwarzanie dla danej kategorii preparatów lub dla wszystkich preparatów w przypadku niezgodności z przepisami odnoszącymi się do wytwarzania lub przywozu z państw trzecich.
Artykuł 86
Przepisy niniejszego tytułu stosuje się do weterynaryjnych homeopatycznych produktów leczniczych.
Artykuł 87
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zachęcenia lekarzy weterynarii i innych specjalistów, których to dotyczy, do zgłaszania do właściwych władz wszelkich działań niepożądanych wywołanych przez weterynaryjne produkty lecznicze.
TYTUŁ IX
STAŁY KOMITET
Artykuł 88
Wszelkie zmiany, które są niezbędne w celu przystosowania załącznika i do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą, określoną w art. 89 ust. 2.
Artykuł 89
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych i dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze weterynaryjnych produktów leczniczych (zwany dalej "Stałym Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów zawartych w art. 8 wymienionej decyzji.
Termin, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Stały Komitet przyjmuje własny regulamin.
TYTUŁ X
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 90
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że właściwe władze, których to dotyczy, będą przekazywać sobie wzajemnie odpowiednie informacje, w szczególności dotyczące zgodności z wymaganiami przyjętymi dla pozwolenia na wytwarzanie, lub pozwolenia na dopuszczenie produktów do obrotu.
Na podstawie uzasadnionego wniosku, Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują sprawozdania, określone w art. 80 ust. 3 do właściwych władz innego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli, po rozpatrzeniu sprawozdań, Państwo Członkowskie otrzymujące sprawozdania uważa, że nie może zaakceptować wniosków przyjętych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym powstało sprawozdanie, zawiadamia władze, których to dotyczy, o swoich powodach i może zażądać dalszych informacji.
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, powinny usiłować osiągnąć porozumienie.
Jeśli to niezbędne, w przypadku poważnych różnic opinii, jedno z zainteresowanych Państw Członkowskich, powiadamia Komisję.
Artykuł 91
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że Agencja będzie niezwłocznie informowana o decyzjach udzielających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i o wszystkich decyzjach odmowy lub wycofania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zakazu dostaw lub wycofaniu produktu z rynku, łącznie z przyczynami, na podstawie których taka decyzja była powzięta.
2.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jest zobowiązany do niezwłocznego powiadamiania Państw Członkowskich o każdym działaniu podjętym przez niego w celu zawieszenia obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego lub wycofania produktu z rynku, łącznie z powodami takiego działania, jeśli to dotyczy skuteczności weterynaryjnego produktu leczniczego lub ochrony zdrowia publicznego.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby informacja ta została udostępniona Agencji.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że odpowiednie informacje o działaniach podjętych w zastosowaniu ust. 1 i 2, które mogą wpłynąć ujemnie na ochronę zdrowia w państwach trzecich są niezwłocznie przedstawiane właściwym organizacjom międzynarodowym, z kopią do Agencji.
Artykuł 92
Państwa Członkowskie przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje niezbędne do zagwarantowania jakości i bezpieczeństwa homeopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych produkowanych i wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie, w szczególności informacje, określone w art. 90 i 91.
Artykuł 93
1.
Na wniosek producenta lub eksportera weterynaryjnych produktów leczniczych, lub władz przywożącego państwa trzeciego, Państwa Członkowskie zaświadczają, że dany producent znajduje się w posiadaniu pozwolenia na wytwarzanie.
Wydając takie świadectwa, Państwa Członkowskie przestrzegają następujących warunków:
a) uwzględniają obowiązujące uregulowania administracyjne Światowej Organizacji Zdrowia;
b) dla weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych na wywóz, które są już dopuszczone na ich terytorium, dostarczają streszczenia cech produktu zatwierdzone zgodnie z art. 25 lub, w razie ich braku, dokument równoważny.
2.
W przypadku, gdy producent nie posiada pozwolenia na dopuszczenie produktu do obrotu, dostarcza do władz odpowiedzialnych za przygotowanie świadectwa, określonego w akapicie pierwszym, deklarację wyjaśniającą, dlaczego takie pozwolenie nie jest dostępne.
Artykuł 94
Każda decyzja, określona w niniejszej dyrektywie, podjęta przez właściwe władze Państw Członkowskich, może być przyjęta wyłącznie na zasadach określonych w niniejszej dyrektywie i powinna podawać w szczegółach powody, na jakich została oparta.
Taka decyzja jest podawana do wiadomości zainteresowanej strony, która jednocześnie zawiadamiana jest o dostępnych dla niej środkach odwoławczych zgodnie z obowiązującym prawodawstwem oraz o czasie, przeznaczonym na korzystanie z takich środków odwoławczych.
Pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i odwołania takich pozwoleń publikowane są przez każde Państwo Członkowskie w jego Dzienniku Urzędowym.
Artykuł 95
Państwa Członkowskie nie zezwalają, aby środki spożywcze przeznaczone do spożycia przez ludzi pochodziły od zwierząt, na których były przeprowadzane badania, chyba że maksymalne limity pozostałości zostały ustalone przez Wspólnotę zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 oraz że został ustalony odpowiedni okres wycofania w celu zapewnienia, że ten maksymalny limit nie będzie przekroczony w środkach spożywczych.
TYTUŁ XI
ŚRODKI KOŃCOWE
Artykuł 96
Dyrektywy 81/851/EWG, 81/852/EWG, 90/677/EWG oraz 92/74/EWG określone w załączniku II część A tracą moc bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w odniesieniu do nieprzekraczalnego terminu na przeniesienie ustanowionego w załączniku II część B.
Odniesienia do wspomnianych uchylonych dyrektyw interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III.
Artykuł 97
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 98
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 listopada 2001 r.
w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub działań administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [3], dyrektywa Rady 75/318/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do norm i protokołów analitycznych, farmako-toksykologicznych i klinicznych w zakresie kontroli leków gotowych [4], dyrektywa Rady 75/319/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [5], dyrektywa Rady 89/342/EWG z dnia 3 maja 1989 r. rozszerzająca zakres dyrektyw 65/65/EWG i 75/319/EWG i ustanawiająca dodatkowe przepisy w zakresie immunologicznych produktów leczniczych obejmujących szczepionki, toksyny lub surowice i alergeny [6], dyrektywa Rady 89/343/EWG z dnia 3 maja 1989 r. rozszerzająca zakres dyrektyw 65/65/EWG i 75/319/EWG i ustanawiająca dodatkowe przepisy dotyczące preparatów promieniotwórczych [7], dyrektywa Rady 89/381/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. rozszerzająca zakres dyrektyw 65/65/EWG i 75/319/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych oraz ustanawiająca przepisy szczególne dotyczące produktów uzyskanych z krwi ludzkiej lub osocza ludzkiego [8], dyrektywa Rady 92/25/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie hurtowej dystrybucji produktów leczniczych stosowanych u ludzi [9], dyrektywa Rady 92/26/EWG z dnia 31 marca 1992 r. dotycząca klasyfikacji dostaw produktów leczniczych stosowanych u ludzi [10], dyrektywa Rady 92/27/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie etykietowania i instrukcji produktów leczniczych stosowanych u ludzi [11], dyrektywa Rady 92/28/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie reklamowania produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi [12], dyrektywa Rady 92/73/EWG z dnia 22 września 1992 r. rozszerzająca zakres zastosowania dyrektyw 65/65/EWG i 75/319/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub działań administracyjnych dotyczących produktów leczniczych i ustanawiająca dodatkowe przepisy w odniesieniu do homeopatycznych produktów leczniczych [13] były często i w znacznym stopniu zmieniane.
W związku z tym w interesie przejrzystości i racjonalności należy przeprowadzić kodyfikację wspomnianych dyrektyw poprzez zebranie ich w jednolitym tekście.
(2) Ochrona zdrowia publicznego musi być podstawowym celem wszelkich zasad regulujących produkcję, dystrybucję i stosowanie produktów leczniczych.
(3) Jednakże cel ten musi zostać osiągnięty za pomocą środków, które nie będą utrudniać rozwoju przemysłu farmaceutycznego lub handlu produktami leczniczymi we Wspólnocie.
(4) Handel produktami leczniczymi we Wspólnocie jest utrudniony w wyniku różnic między niektórymi przepisami krajowymi, w szczególności odnoszącymi się do produktów leczniczych (wyłączającymi substancje lub połączenia substancji, takie jak środki spożywcze, pasze dla zwierząt lub preparaty toaletowe), a takie różnice wpływają bezpośrednio na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(5) Takie przeszkody muszą zostać, odpowiednio, usunięte; pociąga to za sobą zbliżanie odpowiednich przepisów.
(6) W celu zmniejszenia pozostałych różnic należy ustanowić zasady dotyczące kontroli produktów leczniczych i wyszczególnić obowiązki spoczywające na właściwych władzach Państw Członkowskich w celu zapewnienia zgodności z wymogami prawa.
(7) Może być zbadane jedynie we wzajemnym odniesieniu i ma tylko relatywne znaczenie, zależne od postępu wiedzy naukowej i użytku, do którego produkt leczniczy jest przeznaczony.
Szczegółowe dane i dokumentacja, która musi być obowiązkowo dołączona do wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego wykazują, że terapeutyczna skuteczność produktu ma większe znaczenie niż potencjalne ryzyko.
(8) Normy i protokoły dotyczące wyników prób i badań produktów leczniczych są skutecznymi metodami kontroli tych produktów, służącymi w związku z tym ochronie zdrowia publicznego i mogącymi ułatwić obroty tymi produktami przez ustanowienie jednolitych zasad mających zastosowanie do badań i prób, przygotowywania akt odnośnych spraw i rozpatrywania składanych wniosków.
(9) Wiadomo z doświadczenia, że jest wskazane dokładniejsze określenie przypadków, w których nie ma konieczności dostarczania wyników badań toksykologicznych i farmakologicznych czy też prób klinicznych w celu uzyskania pozwolenia dla produktu leczniczego będącego zasadniczo takim samym jak produkt, na który otrzymano pozwolenie, z zapewnieniem, że innowacyjne firmy nie są dyskryminowane.
(10) Jednakże istnieją powody wynikające z porządku publicznego przemawiające za nieprzeprowadzaniem powtarzających się badań na ludziach lub zwierzętach, bez nadrzędnego powodu.
(11) Przyjęcie takich samych norm i protokołów przez wszystkie Państwa Członkowskie umożliwi właściwym władzom podejmowanie decyzji na podstawie jednolitych badań i przez odniesienie do jednolitych kryteriów, w związku z tym pomoże uniknąć różnic w ocenie.
(12) Z wyjątkiem produktów leczniczych objętych scentralizowaną wspólnotową procedurą wydawania pozwoleń utworzoną rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającym wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającym Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [14], wprowadzenie danego produktu leczniczego do obrotu przyznane przez właściwe władze w jednym Państwie Członkowskim powinno być uznawane przez właściwe władze innych Państw Członkowskich, o ile nie ma poważnych podstaw do domniemania, że wprowadzenie danego produktu leczniczego do obrotu może przedstawiać ryzyko dla zdrowia publicznego.
W przypadku różnicy zdań między Państwami Członkowskimi odnośnie do jakości, bezpieczeństwa lub skuteczności produktu leczniczego, należy przeprowadzić naukową ocenę zagadnienia zgodnie z normą wspólnotową, w wyniku której zapadnie w tej sprawie jedna decyzja wiążąca zainteresowane Państwa Członkowskie.
Decyzja ta powinna być przyjęta w drodze szybkiej procedury zapewniającej ścisłą współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi.
(13) W tym celu należy utworzyć Komitet ds. Leków Gotowych przy EMEA — Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych ustanowionej na mocy wspomnianego powyżej rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
(14) Niniejsza dyrektywa jest ważnym krokiem w kierunku osiągnięcia swobodnego przepływu produktów leczniczych.
Dalsze środki mogą przyczynić się do zniesienia pozostałych barier dla swobodnego przepływu leków gotowych i będą konieczne w świetle dotychczasowych doświadczeń, szczególnie w wyżej wymienionym Komitecie ds. Leków Gotowych.
(15) W celu lepszej ochrony zdrowia zwierząt i ludzi i aby uniknąć niepotrzebnego dublowania wysiłków podczas rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych, Państwa Członkowskie powinny systematycznie sporządzać sprawozdania w odniesieniu do każdego produktu leczniczego, który uzyskuje od nich pozwolenie, oraz na wniosek wymieniać te sprawozdania.
Ponadto Państwo Członkowskie powinno być zdolne do zawieszenia rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, który jest w danej chwili rozważany w innym Państwie Członkowskim z zamiarem uznania decyzji podjętej przez to ostatnie Państwo Członkowskie.
(16) W związku z ustanawianiem rynku wewnętrznego rezygnacja z określonych kontroli dla zagwarantowania jakości produktów leczniczych przywożonych z państw trzecich może mieć miejsce tylko wtedy, gdy Wspólnota dokonała odpowiednich uzgodnień, aby zapewnić, że wymagane kontrole przeprowadzane są przez kraj wywozu.
(17) Konieczne jest przyjęcie szczególnych przepisów dotyczących produktów leczniczych immunologicznych, homeopatycznych, radiofarmakologicznych i produktów leczniczych produkowanych na bazie krwi ludzkiej lub ludzkiego osocza.
(18) Wszelkie reguły dotyczące preparatów promieniotwórczych muszą uwzględniać przepisy dyrektywy Rady 84/466/Euratom z dnia 3 września 1984 r. ustanawiającej podstawowe środki dla ochrony przed promieniowaniem osób przechodzących badania lekarskie lub leczenie [15].
Należy również uwzględnić dyrektywę Rady 80/836/Euratom z dnia 15 lipca 1980 r. zmieniającą dyrektywy ustanawiające podstawowe standardy bezpieczeństwa ochrony zdrowia ogółu społeczeństwa i pracownikówprzed niebezpieczeństwem promieniowania jonizującego [16], której celem jest zapobieganie narażania pracowników lub pacjentów na zagrożenie wynikające z podwyższonych lub niepotrzebnie wysokich poziomów promieniowania jonizującego, w szczególności jej art. 5c, stanowiący o konieczności uprzedniego pozwolenia na dodawanie substancji promieniotwórczych do produktów leczniczych, jak też na przywóz takich produktów leczniczych.
(19) Wspólnota popiera w pełni wysiłki Rady Europy w kierunku wspierania dobrowolnego bezpłatnego oddawania krwi i osocza w celu uzyskania w całej Wspólnocie samowystarczalności w zakresie produktów z krwi i dla zapewnienia poszanowania zasad etycznych w handlu substancjami leczniczymi pochodzenia ludzkiego.
(20) Zasady mające zagwarantować jakość, bezpieczeństwo i skuteczność produktów leczniczych przygotowanych na bazie ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza muszą obowiązywać w tym samym stopniu zarówno w zakresie publicznych, jak i prywatnych zakładów służby zdrowia, jak też jeśli chodzi o ludzką krew i ludzkie osocze przywożone z państw trzecich.
(21) Uwzględniając szczegółowe charakterystyki tych homeopatycznych produktów leczniczych, takie jak bardzo niski poziom czynnych cząstek, które zawierają, oraz trudność zastosowania do nich konwencjonalnych metod statystycznych odnoszących się do badań klinicznych, pożądane jest zapewnienie specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji dla tych homeopatycznych produktów leczniczych, które są wprowadzane do obrotu bez wskazań terapeutycznych w postaci farmaceutycznej, i w dawce, która nie powoduje ryzyka dla pacjenta.
(22) Antropozoficzne produkty lecznicze przedstawione w oficjalnej farmakopei i przygotowane metodą homeopatyczną należy traktować, jeśli chodzi o ich rejestrację i pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w ten sam sposób, jak homeopatyczne produkty lecznicze.
(23) Przede wszystkim pożądane jest zaopatrzenie użytkowników homeopatycznych produktów leczniczych w bardzo jasne wskazówki o ich charakterze homeopatycznym oraz w wystarczające gwarancje dotyczące ich jakości i bezpieczeństwa.
(24) Zasady dotyczące wytwarzania, kontroli i inspekcji homeopatycznych produktów leczniczych muszą być zharmonizowane w celu umożliwienia w całej Wspólnocie obiegu bezpiecznych i dobrej jakości produktów leczniczych.
(25) W zakresie homeopatycznych produktów leczniczych wprowadzonych do obrotu ze wskazaniami terapeutycznymi lub też w formie prezentującej rodzaje ryzyka, które muszą być brane pod uwagę w stosunku do pożądanych efektów terapeutycznych, należy stosować zwykłe zasady regulujące wprowadzanie do obrotu produktów leczniczych.
W szczególności Państwa Członkowskie z tradycjami leczenia homeopatycznego powinny móc zastosować określone zasady dla oceny wyników badań i prób mających na celu ustanowienie poziomów bezpieczeństwa i skuteczności tych produktów leczniczych, pod warunkiem powiadomienia o nich Komisji.
(26) W celu ułatwienia przepływu produktów leczniczych i zapobieżenia powtarzania w Państwie Członkowskim kontroli już przeprowadzonych w innym z tych państw należy ustanowić minimalne wymagania dotyczące produkcji i przywozu z państw trzecich, jak też udzielania pozwoleń w tym zakresie.
(27) Należy zapewnić prowadzenie nadzoru i kontroli produkcji produktów leczniczych w Państwach Członkowskich przez osoby spełniające minimum wymogów kwalifikacyjnych.
(28) Przed wprowadzeniem do obrotu immunologicznego produktu leczniczego lub też sporządzonego na bazie ludzkiej krwi, czy też ludzkiego osocza, producent musi wykazać zdolność do osiągnięcia homogeniczności każdej partii produktu, jak również w stopniu, na jaki pozwala obecny poziom technologii, nieobecność określonych zanieczyszczeń wirusowych.
(29) Należy zharmonizować zasady regulujące zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze.
(30) W związku z powyższym osoby przemieszczające się we Wspólnocie mają prawo do posiadania przy sobie odpowiednich ilości produktów leczniczych uzyskanych zgodnie z prawem dla ich osobistego użytku.
Osoba prowadząca działalność w jednym z Państw Członkowskich musi mieć również możliwość otrzymania z innego Państwa Członkowskiego odpowiednich, przeznaczonych dla osobistego użytku ilości produktów leczniczych.
(31) Ponadto na mocy rozporządzenia (WE) nr 2309/93 niektóre z produktów leczniczych są objęte warunkiem uzyskania wspólnotowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
W tym kontekście staje się więc konieczne ustanowienie klasyfikacji dla dostaw produktów leczniczych objętych takim pozwoleniem.
W związku z powyższym ważne jest ustalenie kryteriów podejmowania decyzji w tym zakresie przez Wspólnotę.
(32) Dlatego właściwe jest zharmonizowanie na początku podstawowych zasad mających zastosowanie do klasyfikacji dostaw produktów leczniczych we Wspólnocie lub zainteresowanym Państwie Członkowskim, przyjmując jako punkt wyjścia zasady już ustanowione w tym zakresie przez Radę Europy, jak też prac harmonizacji zakończonych w ramach Narodów Zjednoczonych dotyczących substancji narkotycznych i psychotropowych.
(33) Przepisy dotyczące klasyfikacji produktów leczniczych do celów zaopatrzenia nie naruszają krajowych uzgodnień w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, dotyczących zwrotu lub płatności za produkty lecznicze wydawane na receptę.
(34) Wiele działań związanych z hurtową dystrybucją produktów leczniczych stosowanych u ludzi może obejmować jednocześnie kilka Państw Członkowskich.
(35) Konieczne jest sprawowanie kontroli nad całym łańcuchem dystrybucji produktów leczniczych, od ich wyprodukowania lub przywozu do Wspólnoty aż do zaopatrzenia ludności, dla zagwarantowania odpowiednich warunków składowania, transportu i obrotu tymi produktami.
Warunki, które muszą być w tym celu przyjęte, ułatwią w znacznym stopniu wycofanie wadliwych produktów z rynku i pozwolą na bardziej skuteczną walkę z podrabianymi produktami.
(36) Każda osoba zaangażowana w hurtową dystrybucję produktów leczniczych powinna posiadać specjalne pozwolenie.
Farmaceuci i osoby uprawnione do prowadzenia dostaw produktów leczniczych dla ludności, które ograniczają się jedynie do takiej działalności, powinny być zwolnione z obowiązku uzyskania tego specjalnego pozwolenia.
Dla sprawowania kontroli nad całym łańcuchem dystrybucji produktów leczniczych jest jednakże konieczne, aby farmaceuci i osoby uprawnione do prowadzenia zaopatrzenia ludności w zakresie produktów leczniczych prowadzili rejestry transakcji dotyczących otrzymanych produktów.
(37) Pozwolenie musi być objęte pewnymi podstawowymi warunkami, a zainteresowane Państwo Członkowskie ponosi odpowiedzialność za spełnienie tych warunków.
Każde Państwo Członkowskie musi uznać pozwolenia wydane przez inne Państwa Członkowskie.
(38) Niektóre Państwa Członkowskie nakładają na hurtowników prowadzących dostawy produktów leczniczych do farmaceutów i osób uprawnionych do dostawy produktów leczniczych dla ludności pewne zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych.
Te Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość nakładania takich obowiązków na hurtowników prowadzących działalność na ich terytorium.
Państwa te muszą mieć również możliwość nakładania ich na hurtowników w innych Państwach Członkowskich, pod warunkiem że te wymogi nie są bardziej rygorystyczne niż nakładane na ich własnych hurtowników oraz że mogą być traktowane jako uzasadnione z tytułu ochrony zdrowia publicznego i pozostają w odpowiedniej proporcji do jej celów.
(39) Należy ustanowić zasady dotyczące prezentacji etykietowania opakowań i dołączanych do nich ulotek.
(40) Przepisy regulujące informacje dla użytkowników powinny obejmować szeroki zakres ochrony konsumentów, dla zapewnienia prawidłowego stosowania produktów leczniczych na podstawie pełnych i zrozumiałych informacji.
(41) Nie należy zabraniać ani też utrudniać z powodów związanych z etykietowaniem lub ulotkami dołączonymi do opakowań, obrotu produktami leczniczymi odpowiadającymi w tym zakresie wymogom niniejszej dyrektywy.
(42) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania środków przyjętych na podstawie dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd [17].
(43) Wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły dalsze, szczególne środki dotyczące reklamy produktów leczniczych, jednakże istnieją rozbieżności między tym środkami.
Takie różnice wywrą prawdopodobnie wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, gdyż można spodziewać się, że reklama rozpowszechniana w jednym Państwie Członkowskim będzie miała efekty w innych Państwach Członkowskich.
(44) Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [18] zabrania reklamy telewizyjnej produktów leczniczych dostępnych jedynie na receptę w Państwie Członkowskim, w którego jurysdykcji znajduje się nadawca telewizyjny.
Ta zasada powinna mieć powszechne zastosowanie poprzez jej rozszerzenie na inne środki przekazu.
(45) Reklama adresowana do ogółu społeczeństwa, nawet dotycząca jedynie produktów leczniczych nabywanych bez recepty, może mieć niekorzystny wpływ na zdrowie publiczne, o ile jest nadużywana lub niewłaściwie przygotowana.
Publiczne reklamowanie produktów leczniczych, tam gdzie jest dozwolone, powinno spełniać niektóre podstawowe kryteria wymagające w związku z tym zdefiniowania.
(46) Ponadto należy zabronić publicznej dystrybucji nieodpłatnych próbek do celów promocyjnych.
(47) Reklama produktów leczniczych adresowana do osób uprawnionych do przepisywania takich środków lub też do osób zajmujących się ich dostawami stanowi wkład do ogółu informacji dostępnych dla takich osób.
Jednakże ten rodzaj reklamy powinien podlegać ściśle określonym warunkom i skutecznemu monitoringowi, szczególnie jeśli chodzi o prace prowadzone w ramach Rady Europy.
(48) Reklamowanie produktów leczniczych powinno być objęte odpowiednio skutecznym monitorowaniem.
W tym zakresie należy odnieść się do mechanizmu monitoringu ustanowionego przez dyrektywę 84/450/EWG.
(49) Przedstawiciele ds. sprzedaży produktów leczniczych spełniają ważną rolę w promocji produktów leczniczych.
W związku z tym powinni mieć pewne obowiązki, w szczególności obowiązek dostarczania odwiedzanej osobie streszczenia cech charakterystycznych danego produktu.
(50) Osoby uprawnione do przepisywania produktów leczniczych muszą posiadać cechy umożliwiające obiektywne wykonywanie swoich funkcji bez ulegania wpływom bezpośrednich lub pośrednich zachęt finansowych.
(51) W ramach niektórych warunków ograniczających powinna istnieć możliwość dostarczania nieodpłatnych próbek produktów leczniczych osobom uprawnionym do ich przepisywania lub prowadzenia zaopatrzenia na takie produkty w celu ich zaznajomienia z nowymi produktami i umożliwienia nabycia doświadczenia.
(52) Osoby uprawnione do przepisywania lub prowadzenia dostaw produktów leczniczych muszą mieć dostęp do neutralnego, obiektywnego źródła informacji o dostępnych na rynku produktach.
Niemniej jednak decyzja zastosowania wszelkich niezbędnych w tym względzie środków spoczywa na Państwach Członkowskich w zależności od ich indywidualnej sytuacji w tym zakresie.
(53) Każde przedsiębiorstwo produkujące lub dokonujące przywozu produktów leczniczych powinno ustanowić odpowiednie mechanizmy zapewniające, że wszelkie dostarczane informacje o produktach leczniczych są zgodne z zatwierdzonymi warunkami dla stosowania tych produktów.
(54) Aby zapewnić stałe bezpieczeństwo używanych produktów leczniczych, konieczne jest zapewnienie ciągłego uwzględniania przez systemy nadzoru farmakologicznego postępu naukowo-technicznego w tej dziedzinie.
(55) Należy wziąć pod uwagę zmiany powstające w wyniku międzynarodowego uzgodnienia definicji, terminologii oraz rozwoju technologicznego w obszarze nadzoru farmakologicznego.
(56) Coraz większa rola sieci elektronicznych w przekazywaniu informacji dotyczących niepożądanych działań produktów leczniczych, będących przedmiotem obrotu we Wspólnocie, wiąże się z chęcią umożliwienia właściwym władzom dzielenia się informacjami w tym samym czasie.
(57) W interesie Wspólnoty leży zapewnienie zgodności systemów nadzoru farmakologicznego dla produktów leczniczych, na które centralnie wydano pozwolenia i na które wydano pozwolenia poprzez inne procedury.
(58) Posiadacze pozwoleń na dopuszczenie do obrotu powinni być odpowiedzialni za bieżący nadzór farmakologiczny produktów leczniczych wprowadzanych przez nich do obrotu.
(59) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [19].
(60) Komisja powinna być upoważniona do przyjęcia wszelkich koniecznych zmian w załączniku I w celu uwzględnienia postępu naukowo-technicznego.
(61) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw określonych w części B załącznika II,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy poniższe terminy mają następujące znaczenie:
"Lek gotowy" : jakikolwiek gotowy produkt leczniczy wprowadzony do obrotu pod specjalną nazwą i w specjalnym opakowaniu.
"Produkt leczniczy" :
jakakolwiek substancja lub połączenie substancji przeznaczone do leczenia lub zapobiegania chorobom u ludzi.
Jakakolwiek substancja lub połączenie substancji, które mogą być podawane ludziom w celu stawiania diagnozy leczniczej lub przywracania, korygowania lub modyfikacji funkcji fizjologicznych u ludzi, są traktowane tak jak produkt leczniczy.
"Substancja" - ludzka,
np. krew ludzka i produkty z krwi ludzkiej,
- zwierzęca,
np. mikroorganizmy, całe zwierzęta, części organów, wydzieliny zwierzęce, toksyny, wyciągi, produkty z krwi,
- roślinna,
np. mikroorganizmy, rośliny, części roślin, wydzieliny warzyw, wyciągi,
- chemiczna,
np. pierwiastki, naturalnie występujące materiały chemiczne i produkty chemiczne uzyskane drogą przemiany chemicznej lub syntezy.
"Immunologiczne produkty lecznicze" a) szczepionki, toksyny, surowice i alergeny obejmują w szczególności:
i) produkty używane do wytworzenia czynnej odporności, takie jak: szczepionka przeciwko cholerze, BCG, szczepionka przeciwko polio, szczepionka przeciwko ospie;
ii) produkty używane w diagnostyce stanu odporności, w tym w szczególności tuberkulina i tuberkulina PPD (oczyszczona), toksyny dla testów Schicka i Dicka, brucelina;
iii) produkty używane do wytworzenia biernej odporności, takie jak: surowica przeciwbłonicza, globulina przeciw ospie, globulina przeciwlimfocytowa;
b) "czynnik uczulający" oznacza wszelki produkt leczniczy przeznaczony do zidentyfikowania lub spowodowania szczególnej nabytej zmiany w reakcji immunologicznej na środek alergizujący.
"Homeopatyczny produkt leczniczy" :
Jakikolwiek produkt leczniczy przygotowany z produktów, substancji lub kompozycji zwanych zapasami homeopatycznymi zgodnie z homeopatyczną procedurą wytwarzania opisaną w Farmakopei Europejskiej lub, w razie jej braku, przez farmakopee używane oficjalnie w Państwach Członkowskich.
Homeopatyczny produkt leczniczy może także zawierać pewną ilość zasad.
"Farmaceutyczny preparat promieniotwórczy" : Jakikolwiek produkt leczniczy, który gdy jest gotowy do użycia, zawiera co najmniej jeden nuklid promieniotwórczy (izotop promieniotwórczy) wprowadzony do celów terapeutycznych.
"Generator izotopów promieniotwórczych" : Jakikolwiek układ mający w swoim składzie stały macierzysty nuklid promieniotwórczy, z którego wytwarzany jest pochodny nuklid promieniotwórczy, uzyskiwany poprzez elucję lub też inną metodą i stosowany w preparacie promieniotwórczym.
"Zestaw nuklidu promieniotwórczego" : Jakikolwiek preparat mający być rekonstruowany lub połączony z nuklidami promieniotwórczymi w finalnym preparacie promieniotwórczym, na ogół przed jego podaniem.
"Nuklid promieniotwórczy (prekursor)" : Jakikolwiek inny nuklid promieniotwórczy wytworzony dla znakowania izotopem promieniotwórczym innej substancji, przed jej podaniem.
"Produkty lecznicze na bazie ludzkiej krwi i ludzkiego osocza" : Produkty lecznicze oparte na składnikach krwi przygotowywanych metodami przemysłowymi przez przedsiębiorstwa państwowe lub prywatne, wśród nich produkty lecznicze zawierające w szczególności albuminę, czynniki układu krzepnięcia krwi i immunoglobuliny pochodzenia ludzkiego.
"Działanie niepożądane" : Reakcja na produkt leczniczy, szkodliwa i niezamierzona, występująca po podaniu dawek zazwyczaj stosowanych dla pacjentów w celach profilaktycznych, diagnostycznych, terapeutycznych lub dla przywrócenia, poprawy, bądź modyfikacji funkcji fizjologicznych.
"Poważne działanie niepożądane" : Działanie niepożądane, powodujące zgon, zagrażające życiu, wymagające hospitalizacji lub przedłużenia istniejącej hospitalizacji, której wynikiem jest trwałe bądź znaczne inwalidztwo lub niesprawność, lub wada wrodzona/wada okołoporodowa.
"Nieoczekiwane działanie niepożądane" : Działanie niepożądane, którego rodzaj, powaga lub wynik nie jest zgodny ze streszczeniem charakterystyki produktu.
"Okresowo aktualizowane sprawozdania dotyczące bezpieczeństwa" : Sprawozdania okresowe zawierające zapisy określone w art. 104.
"Badanie dotyczące bezpieczeństwa, przeprowadzane po udzieleniu pozwolenia" : Badanie farmako-epidemiologiczne lub próba kliniczna przeprowadzona zgodnie z warunkami wprowadzenia do obrotu, dokonana w celu zidentyfikowania lub ilościowego określenia ryzyka związanego z wprowadzonym do obrotu produktem leczniczym.
"Nadużywanie produktów leczniczych" : Stałe lub sporadyczne, zamierzone, nadmierne używanie produktów leczniczych, któremu towarzyszą szkodliwe skutki fizyczne bądź psychiczne.
"Dystrybucja hurtowa produktów leczniczych" : Jakakolwiek działalność obejmująca zaopatrzenie, przechowywanie, dostawę lub wywóz produktów leczniczych, oprócz dostaw dla ludności.
Obszar takiej działalności obejmuje producentów lub ich składnice hurtowe, importerów, innych hurtowników czy też farmaceutów i osoby uprawnione do dostaw produktów leczniczych dla ludności w danym Państwie Członkowskim.
"Zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych" : Spoczywające na hurtownikach zobowiązanie stałego gwarantowania odpowiedniego zakresu produktów leczniczych dla spełnienia wymogów określonego obszaru geograficznego i zabezpieczenia wymaganych dostaw w bardzo krótkim terminie na całym tym obszarze.
"Recepty lekarskie" : Jakakolwiek recepta lekarska wystawiona przez osobę mającą do tego zawodowe kwalifikacje i uprawnienia.
"Nazwa produktu leczniczego" : Nazwa przyznana dla produktu leczniczego, która może być nazwą wymyśloną lub też zwyczajową, bądź naukową, wraz ze znakiem towarowym lub nazwą (nazwiskiem) producenta; nazwa wymyślona nie może powodować dezorientacji ze względu na swoje podobieństwo do nazwy zwyczajowej.
"Nazwa zwyczajowa" : Międzynarodowa niezastrzeżona prawnie nazwa zalecana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) albo, jeśli nie istnieje, powszechna nazwa zwyczajowa.
"Siła produktu leczniczego" : Zawartość substancji czynnej wyrażona ilościowo na jednostkę dawkowania, na jednostkę objętości bądź wagi zgodnie z postacią dawkowania.
"Opakowanie zbiorcze bezpośrednie" : Pojemnik lub inna forma opakowania zbiorczego mająca bezpośredni kontakt z produktem leczniczym.
"Opakowanie zbiorcze zewnętrzne" : Opakowanie zbiorcze, w którym umieszczono opakowanie zbiorcze bezpośrednie.
"Etykietowanie" : Informacja na opakowaniu zbiorczym bezpośrednim lub zewnętrznym.
"Ulotka dołączona do opakowania" : Dołączona do produktu leczniczego informacja dla użytkownika.
"Agencja" : Europejska Agencja ds. Oceny Produktów Leczniczych, ustanowiona rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93.
"Ryzyko dla zdrowia publicznego" : Wszelkie rodzaje ryzyka dotyczące jakości, bezpieczeństwa i skuteczności produktu leczniczego.
TYTUŁ II
ZAKRES
Artykuł 2
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do produktów leczniczych wytwarzanych metodami przemysłowymi, stosowanych u ludzi przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu w Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
1) jakichkolwiek produktów leczniczych przygotowywanych w aptece na podstawie recepty dla indywidualnego pacjenta (powszechnie znane jako formuła recepturowa);
2) jakichkolwiek produktów leczniczych przygotowanych w aptece na podstawie recepty z farmakopei i który jest przeznaczony do bezpośredniej dostawy do pacjentów obsługiwanych przez daną aptekę (powszechnie znanych jako formuła objęta lekospisem);
3) produktów leczniczych przeznaczonych dla prób badawczo–rozwojowych;
4) produktów pośrednich przeznaczonych do dalszego przetwarzania przez uprawnionego producenta;
5) jakichkolwiek nuklidów promieniotwórczych w postaci źródeł;
6) pełnej krwi, osocza lub krwinek pochodzenia ludzkiego.
Artykuł 4
1.
Żadne przepisy niniejszej dyrektywy nie odstępują w jakimkolwiek stopniu od reguł wspólnotowych dotyczących ochrony przed promieniowaniem osób poddawanych badaniu lekarskiemu lub leczeniu, ani też od reguł wspólnotowych ustanawiających podstawowe normy i standardy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia ogółu społeczeństwa i pracowników przed niebezpieczeństwem promieniowania jonizującego.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla decyzji Rady 86/346/EWG z dnia 25 czerwca 1986 r. w sprawie przyjęcia w imieniu Wspólnoty Europejskiego Porozumienia w sprawie wymiany substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego [20].
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na zakres kompetencji władz Państw Członkowskich w zakresie ustalania cen produktów leczniczych bądź też włączania tych produktów do krajowych programów ubezpieczeń zdrowotnych na podstawie warunków zdrowotnych, gospodarczych i socjalnych.
4.
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie ustawodawstwa krajowego zabraniającego lub ograniczającego sprzedaż bądź stosowanie produktów leczniczych jako środków antykoncepcyjnych lub poronnych.
Państwa Członkowskie przedstawią Komisji dane przepisy ustawodawstwa krajowego.
Artykuł 5
Państwo Członkowskie może zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w celu realizacji specjalnych potrzeb wyłączyć z przepisów niniejszej dyrektywy produkty lecznicze dostarczane w odpowiedzi na złożone w dobrej wierze niewywołane zamówienie sformułowane zgodnie ze specyfikacją uprawnionego lekarza specjalisty opieki zdrowotnej do stosowania przez jego indywidualnych pacjentów i na jego bezpośrednią osobistą odpowiedzialność.
TYTUŁ III
WPROWADZANIE DO OBROTU
ROZDZIAŁ 1
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu
Artykuł 6
1.
Żaden produkt leczniczy nie może być wprowadzony do obrotu w Państwie Członkowskim bez pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą lub rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93.
2.
Pozwolenie określone w ust. 1 wymagane jest również dla generatorów, zestawów i prekursorów nuklidów promieniotwórczych, preparatów promieniotwórczych i preparatów promieniotwórczych produkowanych przemysłowo.
Artykuł 7
Nie wymaga się pozwolenia w przypadku preparatów promieniotwórczych przygotowanych w czasie stosowania przez osobę lub uprawniony zakład, zgodnie z przepisami ustawodawstwa krajowego do stosowania takich produktów leczniczych w uprawnionym zakładzie opieki zdrowotnej wyłącznie z dopuszczonych do wytwarzania takich preparatów urządzeń, jak generatory izotopów promieniotwórczych, zestawy nuklidów promieniotwórczych lub prekursory nuklidów promieniotwórczych, zgodnie z instrukcjami producenta.
Artykuł 8
1.
W celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu, niezależnie od trybu określonego rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93, należy złożyć wniosek o wydanie takiego pozwolenia do właściwych władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
2.
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może zostać udzielone tylko składającemu wniosek prowadzącemu działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
3.
Do wniosku należy dołączyć następujące dane szczegółowe i dokumenty, przedłożone zgodnie z załącznikiem I:
a) nazwisko lub nazwa firmy, stały adres składającego wniosek, oraz jeśli potrzebne, producenta;
b) nazwa produktu leczniczego;
c) szczegółowe jakościowe i ilościowe dane wszystkich składników produktu leczniczego przy użyciu powszechnej terminologii, lecz z wyłączeniem doświadczalnych chemicznych receptur, z zaznaczeniem międzynarodowej niezastrzeżonej nazwy zalecanej przez Światową Organizację Zdrowia, w przypadku gdy taka nazwa istnieje;
d) opis metody wytwarzania;
e) wskazania terapeutyczne, przeciwwskazania oraz działania niepożądane;
f) dawkowanie, postać farmaceutyczna, metoda i sposób podawania, spodziewany okres trwałości;
g) o ile ma to zastosowanie, powody dla zastosowania środków zapobiegawczych i/lub środków bezpieczeństwa w zakresie magazynowania produktów leczniczych, podawania ich pacjentom i usuwania odpadów, wraz ze wskazaniami potencjalnego zagrożenia dla środowiska, jakie mogą stwarzać produkty lecznicze;
h) opis metod kontroli stosowanych przez producenta (jakościowa i ilościowa analiza składników i produkt gotowy, specjalne badania, np. badanie sterylności, badanie na obecność substancji gorączkotwórczych, na obecność metali ciężkich, badania trwałości, badania biologiczne i badania toksyczności, kontrole przeprowadzane w pośrednim stadium procesu produkcji);
i) wyniki:
- badań fizykochemicznych, biologicznych lub mikrobiologicznych,
- badań toksykologicznych i farmakologicznych,
- prób klinicznych;
j) zgodnie z art. 11, streszczenie cech charakterystycznych produktu, jedna lub dwie wzorcowe próbki lub makiety opakowania zbiorczego zewnętrznego i bezpośredniego produktu leczniczego, wraz z ulotką dołączaną do opakowania;
k) dokument wskazujący na to, że wytwórca posiada pozwolenie swego własnego państwa na produkcję produktów leczniczych;
l) kopie wszelkich pozwoleń uzyskanych w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu, wraz z wykazem tych Państw Członkowskich w których badany jest wniosek o pozwolenie przedstawiony zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kopie streszczenia cech charakterystycznych produktu proponowanego przez składającego wniosek zgodnie z art. 11 lub zatwierdzonego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 21.
Kopie ulotki proponowanej zgodnie z art. 59 lub zatwierdzonej przez właściwe władze Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 61.
Szczegóły jakiejkolwiek odmownej decyzji wydania pozwolenia zarówno we Wspólnocie, jak i w państwie trzecim, wraz z powodami takiej decyzji.
Informacje te uaktualniane są na bieżąco.
Artykuł 9
Oprócz wymogów określonych w art. 8 i art. 10 ust. 1 wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu generatora izotopów promieniotwórczych ma zawierać również następujące informacje i dane szczegółowe:
- ogólny opis systemu wraz ze szczegółowym opisem tych jego składników, które mogą oddziaływać na skład lub jakość preparatu z rozpadu promieniotwórczego,
- jakościowe i ilościowe szczegółowe dane dotyczące eluatu lub produktu sublimacji.
Artykuł 10
1.
W odstępstwie od art. 8 ust. 3 lit. i) i bez uszczerbku dla przepisów prawa dotyczących ochrony własności przemysłowej i handlowej:
a) składający wniosek nie musi przedstawiać wyników badań toksykologicznych i farmakologicznych, ani też wyników prób klinicznych, o ile może wykazać, że:
i) produkt leczniczy jest zasadniczo podobny do produktu leczniczego wprowadzonego do obrotu w danym Państwie Członkowskim na podstawie wniosku oraz że posiadacz oryginalnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oryginalnego produktu leczniczego wyraził zgodę na wykorzystanie toksykologicznych, farmakologicznych i klinicznych referencji przedstawionych w dokumentacji oryginalnego produktu leczniczego dla rozpatrzenia danego wniosku o pozwolenie;
ii) lub że składnik bądź składniki produktu leczniczego mają ustalone zastosowanie lecznicze z uznaną skutecznością i możliwym do przyjęcia poziomem bezpieczeństwa, na podstawie szczegółowego odniesienia do literatury naukowej;
iii) lub też że produkt leczniczy jest zasadniczo podobny do produktu leczniczego wprowadzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi co najmniej od sześciu lat do obrotu we Wspólnocie i będącego przedmiotem obrotu w Państwie Członkowskim, dla którego zgłoszono wniosek.
Okres ten zostaje przedłużony do 10 lat w przypadku nowoczesnych produktów leczniczych wprowadzonych do obrotu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 2 ust. 5 dyrektywy Rady 87/22/EWG [21].
Ponadto Państwo Członkowskie może również przedłużyć ten okres do 10 lat w drodze indywidualnej decyzji obejmującej wszelkie produkty lecznicze wprowadzone do obrotu na swoim terytorium, jeśli uważa to za niezbędne z uwagi na interes zdrowia publicznego.
Państwa Członkowskie mają swobodę w niestosowaniu sześcioletniego okresu ponad datę wygaśnięcia patentu, chroniącego oryginalny produkt leczniczy.
Jednakże w przypadku gdy produkt leczniczy jest przeznaczony dla innego zastosowania leczniczego niż inne produkty lecznicze znajdujące się w obrocie bądź też ma być podawany innym sposobem lub w innych dawkach, konieczne jest przedstawienie wyników odpowiednich badań toksykologicznych i farmakologicznych, i/lub prób klinicznych;
b) w przypadku nowych produktów leczniczych zawierających znane składniki nieużywane dotychczas w połączeniu do celów terapeutycznych muszą być przedstawione wyniki badań toksykologicznych i farmakologicznych oraz prób klinicznych odnoszących się do takiego połączenia, natomiast nie jest konieczne przedstawianie odniesień dotyczących każdego pojedynczego składnika.
2.
Załącznik I stosuje się przez analogię tam, gdzie zgodnie z ust. 1 lit. a) ppkt ii) zostały przedłożone odniesienia do opublikowanych danych.
Artykuł 11
Streszczenie cech charakterystycznych produktu zawiera następujące informacje:
1. nazwa produktu leczniczego;
2. skład jakościowy i ilościowy wyrażony w substancji czynnej i składnikach rozczynnika, których znajomość ma istotne znaczenie dla właściwego podawania produktu leczniczego.
Należy używać powszechnej, zwyczajowej nazwy lub opisu chemicznego;
3. postać farmaceutyczna;
4. właściwości farmakologiczne i, w takim zakresie, jaki jest przydatny do celów terapeutycznych, szczegółowe dane farmakokinetyczne;
5. szczegółowe dane kliniczne:
5.1. wskazania terapeutyczne,
5.2. przeciwwskazania,
5.3. działania niepożądane (częstotliwość i dotkliwość),
5.4. specjalne środki ostrożności przy podawaniu, a w przypadku immunologicznych produktów leczniczych, wszelkie specjalne środki ostrożności potrzebne ze strony osób obsługujących i podających takie środki, jak też wszelkie środki ostrożności konieczne w tym zakresie ze strony pacjenta,
5.5. stosowanie w czasie ciąży i laktacji,
5.6. interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne formy wzajemnego oddziaływania,
5.7. sposoby podawania produktów leczniczych dla osób dorosłych i, w miarę potrzeby, dla dzieci,
5.8. przedawkowanie (objawy, postępowanie w nagłych przypadkach, odtrutki),
5.9. specjalne ostrzeżenia,
5.10. wpływ na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn;
6. szczegółowe dane farmaceutyczne:
6.1. główne niezgodności,
6.2. okres ważności, w razie potrzeby po otworzeniu produktu leczniczego lub po pierwszym otwarciu opakowania zbiorczego bezpośredniego,
6.3. specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu,
6.4. właściwości i zawartość opakowania zbiorczego bezpośredniego,
6.5. specjalne środki ostrożności przy usuwaniu niewykorzystanych produktów leczniczych lub (w razie potrzeby) odpadów pochodzących z takich produktów;
7. nazwisko lub nazwa firmy i stały adres osoby posiadającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu;
8. dla farmaceutycznych preparatów promieniotwórczych — wszystkie szczegóły dozymetrii promieniowania wewnętrznego;
9. dla farmaceutycznych preparatów promieniotwórczych — dodatkowe szczegółowe instrukcje dotyczące preparatów przygotowanych od ręki i kontrola jakości takich preparatów, i, w miarę potrzeby, maksymalny czas przechowywania, w czasie którego każdy produkt pośredni preparatu, taki jak eluat lub gotowy do użycia preparat farmaceutyczny, spełnia swoje specyfikacje.
Artykuł 12
1. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie właściwe środki, aby przed przedstawieniem właściwym władzom dokumentów i szczegółowych danych wymienionych w art. 8 ust. 3 lit. h) i i), i art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt ii), zapewnić ich sporządzenie przez biegłych posiadających odpowiednie kwalifikacje techniczne i zawodowe. Dokumenty te i szczegółowe dane są podpisywane przez biegłych, o których mowa.
2.
Obowiązki biegłych zgodnie z ich odpowiednimi kwalifikacjami są następujące:
a) wykonywanie zadań wchodzących w skład ich dziedzin wiedzy (analiza, farmakologia i podobne badania doświadczalne, próby kliniczne) i obiektywny opis (jakościowy i ilościowy) uzyskanych wyników;
b) opis ich obserwacji zgodnie z załącznikiem I i przedstawienie w szczególności:
- w przypadku analityka — zgodności produktu leczniczego z przedstawionym składem i wszelkie uzasadnienie dla metod kontroli stosowanych przez producenta,
- w przypadku farmakologa lub specjalisty o podobnych kompetencjach w zakresie doświadczalnym — toksyczności produktu leczniczego i zaobserwowanych właściwości farmakologicznych,
- w przypadku klinicysty — czy był w stanie stwierdzić efekty stosowania produktu leczniczego odpowiadające szczegółowym danym przedstawionym przez składającego wniosek zgodnie z art. 8 i 10, czy pacjent wykazuje dobrą tolerancję produktu leczniczego, zalecane przez klinicystę dawkowanie oraz wszelkie przeciwwskazania i niekorzystne reakcje;
c) o ile ma to zastosowanie, przedstawiać uzasadnienie dla korzystania z literatury wymienionej w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt ii).
3.
Szczegółowe sprawozdania biegłych stanowią część szczegółowych danych dołączanych do wniosku, który składający wniosek przedkłada właściwym władzom.
ROZDZIAŁ 2
Przepisy szczególne stosowane do homeopatycznych produktów leczniczych
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że homeopatyczne produkty lecznicze wytwarzane i wprowadzane do obrotu we Wspólnocie są zarejestrowane lub mają pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z art. 14, 15 i 16, z wyjątkiem przypadków objęcia tych produktów rejestracją lub pozwoleniem przyznanym na mocy prawa krajowego w dniu lub przed dniem 31 grudnia 1993 r. (i czy ta rejestracja bądź pozwolenie zostały po tym terminie odnowione).
Każde Państwo Członkowskie odpowiednio uwzględni rejestracje i pozwolenia przyznane uprzednio przez inne Państwo Członkowskie.
2.
Państwo Członkowskie może wstrzymać się z ustanowieniem specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji homeopatycznych produktów leczniczych określonej w art. 14.
Państwo Członkowskie powiadomi o powyższym Komisję.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, zezwoli na stosowanie na swoim terytorium homeopatycznych produktów leczniczych zarejestrowanych przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z art. 14 i 15.
Artykuł 14
1.
Specjalna, uproszczona procedura rejestracji obejmuje jedynie te homeopatyczne produkty lecznicze, które spełniają wszystkie poniższe warunki:
- są stosowane doustnie lub do użytku zewnętrznego,
- na etykietach produktu leczniczego nie są podane określone wskazania terapeutyczne lub jakiekolwiek informacje odnoszące się do nich,
- odpowiedni stopień rozcieńczenia gwarantuje bezpieczeństwo produktu leczniczego. W szczególności produkt leczniczy nie może zawierać więcej niż jednej części na 10000 nalewki macierzystej lub więcej niż 1/100 najmniejszej dawki stosowanej w alopatii w odniesieniu do substancji czynnych, których obecność w alopatycznym produkcie leczniczym skutkuje zobowiązaniem do przedłożenia recepty.
W czasie rejestracji Państwa Członkowskie ustalają klasyfikację dotyczącą wydawania produktu leczniczego.
2. Kryteria i regulamin przewidziane w art. 4 ust. 4, art. 17 ust. 1 i art. 22-26, 112, 116 i 125 stosuje się analogicznie do specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji dla homeopatycznych produktów leczniczych, z wyjątkiem dowodu skuteczności leczniczej.
3.
Nie wymaga się dowodu skuteczności terapeutycznej dla homeopatycznych produktów leczniczych zarejestrowanych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu lub, gdzie właściwe, dopuszczonych zgodnie z art. 13 ust. 2.
Artykuł 15
Specjalny, uproszczony wniosek o rejestrację może dotyczyć serii produktów leczniczych pochodzących z tej samej homeopatycznej grupy lub grup.
Do wniosku dołączane są następujące dokumenty przedstawiające, w szczególności, farmaceutyczną jakość oraz jednorodność każdej serii produktu, o którym mowa:
- podlegająca rejestracji nazwa naukowa lub inna nazwa podana w farmakopei homeopatycznej grupy lub grup produktów, łącznie z podaniem różnych sposobów podawania, postaci farmaceutycznych oraz stopnia rozcieńczenia,
- dokumentacja uzyskiwania i kontroli materiału/materiałów homeopatycznych z uzasadnieniem ich homeopatycznego charakteru na podstawie odpowiedniej literatury,
- dokumentacja wytwarzania i kontroli dla każdej formy farmaceutycznej oraz opis metod rozcieńczania i wzmagania działania,
- pozwolenie na wytwarzanie produktów leczniczych, o których mowa,
- kopie wszelkich rejestracji lub pozwoleń uzyskanych dla tego samego produktu leczniczego w innych Państwach Członkowskich,
- jedna lub więcej próbek lub przykładów opakowania zbiorczego zewnętrznego oraz opakowania zbiorczego produktu leczniczego podlegającego rejestracji,
- dane dotyczące stabilności produktu leczniczego.
Artykuł 16
1.
Homeopatyczne produkty lecznicze, inne niż określone w art. 14 ust. 1 są wprowadzane do obrotu i etykietowane zgodnie z art. 8, 10 i 11.
2.
Państwo Członkowskie może wprowadzić lub utrzymać na swoim terytorium szczególne przepisy dotyczące badań farmakologicznych i toksykologicznych oraz prób klinicznych dotyczących homeopatycznych produktów leczniczych innych niż określone w art. 14 ust. 1 zgodnie z zasadami i właściwościami homeopatii praktykowanej w tym Państwie Członkowskim.
W tym przypadku dane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o obowiązujących przepisach szczególnych.
3.
Tytuł IX stosuje się do homeopatycznych produktów leczniczych, z wyjątkiem określonych w art. 14 ust. 1.
ROZDZIAŁ 3
Procedura dotycząca pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie właściwe środki, aby zapewnić, że procedura przyznania pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu jest zakończona w ciągu 210 dni od przedstawienia ważnego wniosku w tej sprawie.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi zaawansowane już badania wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu danego produktu leczniczego prowadzone w innym Państwie Członkowskim, to wówczas może ono podjąć decyzję o zawieszeniu szczegółowego badania wniosku w oczekiwaniu na sprawozdanie oceniające przygotowane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z art. 21 ust. 4.
Zainteresowane Państwo Członkowskie poinformuje inne Państwo Członkowskie i osobę składającą wniosek o pozwolenie o swojej decyzji zawieszenia szczegółowego badania danego wniosku.
Natychmiast po zakończeniu badania wniosku o pozwolenie i podjęciu decyzji inne Państwo Członkowskie prześle kopię sprawozdania oceniającego do Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
Artykuł 18
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zostaje poinformowane zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. l), że inne Państwo Członkowskie wydało pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego będącego przedmiotem wniosku o pozwolenie w zainteresowanym Państwie Członkowskim, takie Państwo Członkowskie niezwłocznie zwróci się z prośbą do władz Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie, o przesłanie temu państwu sprawozdania oceniającego określonego w art. 21 ust. 4.
W ciągu 90 dni od otrzymania sprawozdania oceniającego Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, może albo uznać decyzję pierwszego Państwa Członkowskiego i streszczenie cech charakterystycznych produktu leczniczego, tak jak je zatwierdziło to państwo, albo, jeśli uważa, że są podstawy dla przypuszczenia, że wprowadzenie tego produktu leczniczego do obrotu może stanowić ryzyko dla zdrowia publicznego, zastosuje procedurę określoną w art. 29-34.
Artykuł 19
W celu rozpatrzenia wniosku o pozwolenie, przedstawionego zgodnie z art. 8 i 10 ust. 1, właściwe władze Państwa Członkowskiego:
1) muszą zweryfikować zgodność szczegółowych danych dołączonych jako wsparcie wniosku o pozwolenie z przepisami wspomnianego art. 8 i 10 ust. 1 i zbadać dostosowanie do warunków określających wydanie pozwolenia na dopuszczenie produktów leczniczych do obrotu;
2) mogą poddać produkt leczniczy, jego materiał wyjściowy i, w razie potrzeby, produkty pośrednie lub inne materiały wchodzące do jego składu próbom w laboratorium państwowym lub w laboratorium do tego celu wyznaczonym, aby uzyskać zapewnienie, że metody kontroli stosowane przez producenta i przedstawione w danych szczegółowych dołączonych do wniosku o pozwolenie zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. h) są zadowalające;
3) mogą, w miarę potrzeby, żądać od składającego wniosek uzupełnienia szczegółowych danych do niego dołączonych, w zakresie pozycji wymienionych w art. 8 ust. 3 i art. 10 ust. 1. w przypadku gdy właściwe władze skorzystają z tej możliwości, limity czasowe ustanowione w art. 17 zostają zawieszone do czasu dostarczenia wymaganych dodatkowych informacji. Te limity zostają również zawieszone na czas udzielony składającemu wniosek, w miarę potrzeby, dla złożenia ustnych lub pisemnych wyjaśnień.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić, że:
a) właściwe władze weryfikują, że producenci i importerzy produktów leczniczych pochodzących z państw trzecich mają możliwości do prowadzenia produkcji zgodnie ze szczegółowymi danymi przedstawionymi zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. d) i przeprowadzania kontroli zgodnie z metodami przedstawionymi w szczegółowych danych dołączonych do wniosku o pozwolenie zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. h);
b) w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach właściwe władze mogą zezwolić producentom i importerom produktów leczniczych pochodzących z państw trzecich, aby niektóre etapy produkcji i/lub pewne rodzaje kontroli określone w lit. a) były wyznaczone do prowadzenia przez strony trzecie. W takich przypadkach właściwe władze przeprowadzą również weryfikacje w wyznaczonych do tych celów zakładach.
Artykuł 21
1.
Z chwilą wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego posiadacz takiego pozwolenia zostanie poinformowany przez właściwe władze Państwa Członkowskiego o zatwierdzonym przez nie streszczeniu cech charakterystycznych produktu.
2.
Właściwe władze podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że informacje podane w streszczeniu są w zgodzie z tymi, które zostały przyjęte, gdy wydawano pozwolenie lub w następstwie.
3.
Właściwe władze przekazują Agencji kopię pozwolenia wraz ze streszczeniem charakterystyki produktu.
4.
Właściwe władze opracowują sprawozdanie oceny i uwagi dotyczące dokumentacji odnośnie do wyników badań analitycznych i farmakotoksycznych oraz prób klinicznych danego produktu leczniczego.
Sprawozdanie oceniające aktualizuje się z chwilą otrzymania nowych informacji istotnych dla oceny jakości, bezpieczeństwa i skuteczności danego produktu leczniczego.
Artykuł 22
W wyjątkowych okolicznościach oraz po konsultacji ze składającym wniosek pozwolenie może być udzielone z zastrzeżeniem niektórych szczególnych zobowiązań, w tym:
- przeprowadzania dalszych badań w ślad za udzieleniem pozwolenia,
- powiadomienia o działaniu niepożądanym produktu leczniczego.
Takie wyjątkowe decyzje mogą jedynie być podjęte z obiektywnych i możliwych do zweryfikowania powodów i oparte na jednej z przyczyn określonych w część 4 (G) załącznika I.
Artykuł 23
Po wydaniu pozwolenia osoba, która je otrzymała, musi uwzględnić w zakresie metod wytwarzania i kontroli przewidzianych w art. 8 ust. 3 lit. d) i h) wymagania postępu naukowo-technicznego i wprowadzić wszelkie zmiany ewentualnie wymagane dla umożliwienia produkcji i kontroli produktu leczniczego przy użyciu powszechnie uznawanych metod naukowych.
Zmiany te są przedmiotem zatwierdzenia przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 24
Pozwolenie jest ważne na pięć lat i przedłużane na okresy pięcioletnie na wniosek złożony przez jego posiadacza na przynajmniej trzy miesiące przed terminem wygaśnięcia ważności i po rozpatrzeniu przez właściwe władze dokumentacji zawierającej w szczególności dane dotyczące nadzoru farmakologicznego i inne informacje związane z monitorowaniem produktu leczniczego.
Artykuł 25
Pozwolenie nie ma wpływu na odpowiedzialność cywilną i karną producenta, oraz w razie potrzeby, posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 26
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie zostanie udzielone w przypadku wykazania przez weryfikację szczegółowych danych i dokumentów wymienionych w art. 8 i 10 ust. 1, że:
a) produkt leczniczy jest szkodliwy w normalnych warunkach jego stosowania; lub
b) składający wniosek o pozwolenie nie wykazał skuteczności terapeutycznej lub taka skuteczność jest niedostatecznie udokumentowana we wniosku; lub
c) jego jakościowy i ilościowy skład nie jest zgodny z podanym.
Pozwolenie nie zostanie również udzielone, o ile przedstawione dane szczegółowe i dokumenty wspierające wniosek nie są zgodne z wymogami art. 8 i 10 ust. 1.
ROZDZIAŁ 4
Wzajemne uznawanie pozwoleń
Artykuł 27
1.
W celu ułatwienia przyjęcia wspólnych decyzji przez Państwa Członkowskie w zakresie dopuszczenia produktów leczniczych na podstawie naukowych kryteriów jakości, bezpieczeństwa i skuteczności oraz aby osiągnąć przy tym swobodny przepływ produktów leczniczych we Wspólnocie, został powołany Komitet ds. Leków Gotowych, zwany dalej Komitetem.
Komitet jest częścią Agencji.
2.
Dodatkowo do innych obowiązków nałożonych na niego przez prawo wspólnotowe Komitet rozpatruje wszelkie sprawy związane z udzielaniem, zmianami, zawieszeniem lub wycofaniem pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, które zostały do niego skierowane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 28
1.
Przed złożeniem wniosku o uznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu posiadacz takiego pozwolenia poinformuje Państwo Członkowskie, które przyznało pozwolenie stanowiące podstawę wniosku (określane w dalszym ciągu jako "Państwo Członkowskie odniesienia"), że wniosek należy złożyć zgodnie z niniejszą dyrektywą i powiadomi również to państwo o wszelkich uzupełnieniach oryginalnej dokumentacji. Takie Państwo Członkowskie może zażądać od składającego wniosek dostarczenia wszelkich szczegółowych danych i dokumentów potrzebnych do sprawdzenia identyczności złożonych dokumentów.
Ponadto posiadacz pozwolenia zwróci się z prośbą do Państwa Członkowskiego odniesienia o przygotowanie sprawozdania oceniającego dany produkt leczniczy lub, w razie potrzeby, uaktualnienie istniejącego sprawozdania.
Państwo Członkowskie odniesienia przygotuje takie sprawozdanie lub jego uaktualnienie w ciągu 90 dni od otrzymania prośby.
W tym samym czasie, w jakim zostanie złożony zgodnie z ust. 2 wniosek, Państwo Członkowskie odniesienia prześle sprawozdanie oceniające do Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, których wniosek dotyczy.
2.
Aby uzyskać uznanie, zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym rozdziale, w jednym lub w kilku Państwach Członkowskich pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego przez Państwo Członkowskie posiadacz pozwolenia przedkłada wniosek do właściwych władz Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, których ta sprawa dotyczy, wraz z informacjami i danymi szczegółowymi, określonymi w art. 8 i 10 ust. 1 i art. 11.
Zaświadcza on, że dokumentacja jest identyczna z zaakceptowaną przez Państwo Członkowskie odniesienia, lub potwierdza wszelkie uzupełnienia lub zmiany, jakie może on zawierać.
W tym ostatnim przypadku zaświadcza, że streszczenie cech produktu proponowane przez niego zgodnie z art. 11 jest identyczne do zaakceptowanego przez Państwo Członkowskie odniesienia, zgodnie z art. 21.
Ponadto zaświadcza on, że cała dokumentacja zgłoszona w ramach części procedury jest identyczna.
3.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przekazuje wniosek do Agencji, zawiadamia o tym zainteresowane Państwa Członkowskie oraz o datach przedłożenia wniosku oraz wysyła jej kopię pozwolenia udzielonego przez Państwo Członkowskie odniesienia.
Wysyła również do Agencji kopie wszystkich pozwoleń, które mogły zostać udzielone przez inne Państwo Członkowskie w odniesieniu do produktu leczniczego, o którym mowa, oraz wskazuje, czy wniosek o pozwolenie jest w chwili obecnej rozpatrywany przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie.
4.
Z wyjątkiem szczególnego przypadku przewidzianego w art. 29 ust. 1 każde Państwo Członkowskie uznaje pozwolenie na dopuszczenie do obrotu udzielone przez Państwo Członkowskie odniesienia w ciągu 90 dni od daty otrzymania wniosku i sprawozdania oceniającego.
Zawiadamia ono Państwo Członkowskie odniesienia, inne zainteresowane Państwa Członkowskie, Agencję oraz posiadacza pozwolenia na dopuszczenie produktu do obrotu.
Artykuł 29
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje, że są podstawy do przypuszczenia, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu danego produktu leczniczego może stwarzać zagrożenie dla zdrowia publicznego, poinformuje ono niezwłocznie składającego wniosek o pozwolenie oraz Państwo Członkowskie odniesienia przyznające wstępne pozwolenie i każde inne Państwa Członkowskie, których dotyczy wniosek, oraz Agencję.
Państwo Członkowskie przedstawia szczegółowy powód i wskazuje, jakie działanie może być niezbędne dla skorygowania jakiejkolwiek wady wniosku.
2.
Wszystkie zainteresowane Państwa Członkowskie dokładają wszelkich starań, aby osiągnąć porozumienie w sprawie działań, które muszą zostać podjęte w odniesieniu do wniosku.
Powinny one dać składającemu wniosek możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia ustnie lub na piśmie.
Jednakże jeśli Państwa Członkowskie nie osiągną porozumienia w terminie określonym w art. 28 ust. 4, niezwłocznie przekazują sprawę Agencji, do odesłania do Komitetu, w celu zastosowania procedury ustanowionej w art. 32.
3.
W terminie określonym w art. 28 ust. 4 zainteresowane Państwa Członkowskie przedstawiają Komitetowi szczegółową deklarację w sprawach, w których nie można było osiągnąć porozumienia, oraz o powodach ich rozbieżności.
Składający wniosek otrzymuje kopię tej informacji.
4.
Niezwłocznie po tym, jak zostanie on powiadomiony, że sprawa została przekazana Komitetowi, składający wniosek niezwłocznie przekazuje Komitetowi kopie informacji oraz szczegółowe dane, określone w art. 28 ust. 2.
Artykuł 30
Jeśli szereg wniosków przedłożonych zgodnie z art. 8, 10 ust. 1 i art. 11 zostało przygotowanych w sprawie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu określonego produktu leczniczego, a Państwa Członkowskie przyjęły rozbieżne decyzje dotyczące pozwolenia dla tego produktu leczniczego lub zawieszenie, lub wycofanie tego pozwolenia, Państwo Członkowskie lub Komisja, lub posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu mogą przekazać sprawę do Komitetu celem zastosowania procedury ustanowionej w art. 32.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub Komisja w sposób jasny określają wątpliwości przedstawione Komitetowi do rozpatrzenia oraz, jeśli właściwe, informują o tym posiadacza pozwolenia.
Państwa Członkowskie oraz posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przedkładają Komitetowi wszelkie dostępne informacje dotyczące rozpatrywanej sprawy.
Artykuł 31
Państwa Członkowskie lub Komisja, lub składający wniosek, lub posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu mogą, w szczególnych przypadkach, gdy dotyczy to interesów Wspólnoty, przekazać sprawę Komitetowi w celu zastosowania procedury ustanowionej w art. 32 przed podjęciem decyzji dotyczącej wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu lub dotyczącej zawieszenia, lub wycofania pozwolenia, lub wszelkich innych zmian warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, które okazują się niezbędne, w szczególności do wzięcia pod uwagę informacji zebranych zgodnie z tytułem IX.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, lub Komisja w sposób jasny określa wątpliwości, które są przekazywane Komitetowi w celu rozpatrzenia oraz zawiadamia posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Państwa Członkowskie oraz posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przedkładają Komitetowi wszelkie dostępne informacje dotyczące rozpatrywanej sprawy.
Artykuł 32
1.
Gdy dokonano odniesienia do procedury określonej w niniejszym artykule, to Komitet rozpatruje daną sprawę oraz wydaje uzasadnioną opinię w ciągu 90 dni od daty przekazania mu sprawy.
Jednakże w sprawach przedłożonych Komitetowi, zgodnie z art. 30 i 31, okres ten może być przedłużony o 90 dni.
W przypadkach pilnych, na wniosek przewodniczącego, Komitet może wyrazić zgodę na krótszy nieprzekraczalny termin.
2.
W celu rozpatrzenia sprawy Komitet może mianować jednego ze swoich członków na stanowisko sprawozdawcy.
Komitet może również mianować indywidualnych biegłych do doradztwa w poszczególnych sprawach.
Przy powoływaniu biegłych Komitet określa ich zadania oraz termin ukończenia tych zadań.
3.
W przypadkach określonych w art. 29 i 30, przed wydaniem swojej opinii, Komitet daje posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu możliwość przedstawienia ustnych lub pisemnych wyjaśnień.
W przypadku określonym w art. 31 posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu może być poproszony o ustne lub pisemne wyjaśnienia.
Jeżeli uzna to za właściwe, Komitet może wezwać każdą inną osobę w celu dostarczenia informacji odnoszących się do tej sprawy.
Komitet może zawiesić ograniczenie czasowe, określone w ust. 1, aby pozwolić posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na przygotowanie wyjaśnień.
4.
Agencja niezwłocznie powiadamia posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jeśli opinia Komitetu jest następująca:
- wniosek nie spełnia kryteriów wymaganych dla wydania pozwolenia, lub
- streszczenie cech charakterystycznych produktu proponowane przez składającego wniosek zgodnie z art. 11 powinno zostać zmienione, lub
- pozwolenie powinno zostać udzielone z zastrzeżeniem warunków uznawanych za istotne dla bezpiecznego i skutecznego stosowania produktu leczniczego, łącznie z nadzorem farmakologicznym, lub
- pozwolenie na dopuszczenie do obrotu powinno być zawieszone, zmienione lub wycofane.
W ciągu 15 dni od otrzymania opinii posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu może na piśmie powiadomić Agencję o zamiarze złożenia odwołania.
W tym przypadku przesyła on do Agencji szczegółowe uzasadnienie odwołania, w ciągu 60 dni od otrzymania opinii.
W ciągu 60 dni od otrzymania uzasadnienia odwołania Komitet rozpatruje, czy opinia Agencji powinna zostać zrewidowana, a wnioski wynikające z odwołania załączane są do sprawozdania oceny określonego w ust. 5.
5.
W okresie 30 dni od daty jej przyjęcia Agencja przesyła opinię końcową Komitetu Państwom Członkowskim, Komisji i posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, wraz ze sprawozdaniem opisującym ocenę produktu leczniczego i uzasadnienie swoich wniosków.
W przypadku opinii na korzyść udzielenia lub utrzymania pozwolenia na dopuszczenie danego produktu leczniczego do obrotu do opinii załączane są następujące dokumenty:
a) projekt streszczenia cech charakterystycznych produktu, określonego w art. 11;
b) wszelkie warunki oddziaływające na pozwolenie w rozumieniu ust. 4.
Artykuł 33
W ciągu 30 dni od daty otrzymania opinii Komisja przygotowuje projekt decyzji, która ma być podjęta w odniesieniu do wniosku, mając na uwadze prawo wspólnotowe.
W przypadku projektu decyzji, który przewiduje udzielenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, załączane są dokumenty określone w art. 32 ust. 5 lit. a) i b).
W przypadku gdy, wyjątkowo, projekt decyzji nie jest zgodny z opinią Agencji, Komisja załącza również szczegółowe wyjaśnienie powodów różnic.
Projekt decyzji zostaje przekazany Państwom Członkowskim i składającemu wniosek.
Artykuł 34
1.
Decyzja ostateczna dotycząca wniosku przyjmowana jest zgodnie z procedurą, określoną w art. 121 ust. 2.
2.
Regulamin Stałego Komitetu ustanowionego na podstawie art. 121 ust. 1 dostosowany jest w taki sposób, aby uwzględniał zadania ciążące na nim zgodnie z niniejszym rozdziałem.
Dostosowania te obejmują:
- z wyjątkiem przypadków określonych w art. 33 akapit trzeci opinia Stałego Komitetu otrzymywana jest na piśmie,
- każde Państwo Członkowskie ma prawo do przesłania, w ciągu co najmniej 28 dni, uwag na piśmie dotyczących projektu decyzji Komisji,
- każde Państwo Członkowskie może wystąpić z wnioskiem na piśmie, aby projekt decyzji został przedyskutowany przez Stały Komitet z podaniem szczegółowych przyczyn.
W przypadku gdy, w opinii Komisji, uwagi na piśmie Państwa Członkowskiego wnoszą nowe kwestie natury naukowej lub technicznej, które nie były wykazane w opinii Agencji, przewodniczący zawiesza procedurę i przekazuje wniosek z powrotem do Agencji do dalszego rozpatrzenia.
Przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego ustępu przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 121 ust. 2.
3.
Decyzja określona w ust. 1 skierowana jest do zainteresowanych Państw Członkowskich oraz zakomunikowana posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Państwa Członkowskie, w ciągu 30 dni od daty ogłoszenia decyzji, albo udzielają, albo wycofują pozwolenie na dopuszczenie do obrotu lub też zmieniają warunki pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w taki sposób, aby było ono zgodne z tą decyzją w ciągu 30 dni od daty jej ogłoszenia.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję i Agencję o decyzji.
Artykuł 35
1.
Każdy wniosek posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu o zmianę pozwolenia na dopuszczenie do obrotu uzyskanego zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału przekazywane są do wszystkich Państw Członkowskich, które wcześniej dopuściły dany produkt leczniczy do obrotu.
Komisja, konsultując się z Agencją, przyjmuje odpowiednie uzgodnienia dla rozpatrzenia zmian w stosunku do warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Uzgodnienia te zawierają system powiadomienia lub postępowania administracyjne dotyczące mniejszych zmian oraz określają dokładnie pojęcie "mniejszych zmian".
Uzgodnienia te są przyjmowane przez Komisję w formie rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z procedurą określoną w art. 121 ust. 2.
2.
W przypadku arbitrażu przekazanego Komisji procedurę ustanowioną w art. 32, 33 i 34 stosuje się analogicznie do zmian dokonanych w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 36
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uważa, że zmiany warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, które zostało udzielone zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, lub jego zawieszenie, lub wycofanie jest niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego, to dane Państwo Członkowskie niezwłocznie przekazuje sprawę do Agencji o zastosowanie procedur ustanowionych w art. 32, 33 i 34.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 31, w wyjątkowych przypadkach, gdy istotne jest niezwłoczne podjęcie działania w celu ochrony zdrowia publicznego, zanim będzie przyjęta ostateczna decyzja, Państwo Członkowskie może zawiesić wprowadzenie do obrotu i stosowanie produktu leczniczego, którego to dotyczy, na swoim terytorium.
Państwo to powiadomi Komisję i inne Państwa Członkowskie nie później niż w następnym dniu roboczym o przyczynach takiego działania.
Artykuł 37
Artykuły 35 i 36 stosuje się analogicznie do produktów leczniczych dopuszczonych przez Państwa Członkowskie na podstawie opinii Komitetu udzielonej zgodnie z art. 4 dyrektywy 87/22/EWG przed dniem 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 38
1.
Agencja publikuje roczne sprawozdanie dotyczące czynności objętych procedurą ustanowioną w niniejszym rozdziale i przekazuje je do Parlamentu Europejskiego i Rady w celu informacyjnym.
2.
Z dniem 1 stycznia 2001 r. Komisja dokonuje publikacji szczegółowego przeglądu czynności objętych procedurą ustanowioną w tym rozdziale i proponuje ewentualne zmiany, jakie mogą być niezbędne do poprawy tej procedury.
Rada decyduje, zgodnie z warunkami przewidzianymi w Traktacie, o wniosku Komisji, w ciągu jednego roku od jego przedłożenia.
Artykuł 39
Przepisów określonych w art. 27—34 nie stosuje się do homeopatycznych produktów leczniczych, określonych w art. 16 ust. 2.
TYTUŁ IV
WYTWARZANIE I PRZYWÓZ
Artykuł 40
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że wytwarzanie produktów leczniczych na ich terytorium wymaga pozwolenia.
Takie pozwolenie na wytwarzanie produktów leczniczych jest wymagane niezależnie od tego, czy wytwarzane produkty lecznicze są przeznaczone na wywóz.
2.
Pozwolenie określone w ust. 1 wymagane jest zarówno dla wytwarzania całościowego i częściowego, jak i dla wszelkich procesów podziału, pakowania czy też prezentacji.
Jednakże takie pozwolenie nie jest wymagane dla przygotowania, podziału, zmian opakowania lub prezentacji, w przypadku gdy procesy te są wykonywane jedynie dla dostawy detalicznej przez farmaceutów w aptekach lub przez osoby prawnie upoważnione w Państwach Członkowskich do wykonywania takich procesów.
3.
Pozwolenie określone w ust. 1 wymagane jest również przy przywozie z państw trzecich do Państwa Członkowskiego; niniejszy tytuł i art. 118 stosuje się w taki sam sposób do przywozu, jak i do wytwarzania.
Artykuł 41
W celu uzyskania pozwolenia na wytwarzanie składający wniosek powinien spełnić przynajmniej następujące wymagania:
a) wyszczególnić produkty lecznicze i postaci farmaceutyczne, które będą przedmiotem produkcji lub przywozu, oraz miejsce, gdzie mają one być wytwarzane i/lub kontrolowane;
b) posiadać do swojej dyspozycji, do wytwarzania lub przywozu powyższych odpowiednie i wystarczające pomieszczenia, wyposażenie techniczne i urządzenia kontrolne odpowiadające prawnym wymaganiom, które zainteresowane Państwo Członkowskie ustanawia zarówno w stosunku do wytwarzania i kontroli, jak i składowania produktów, zgodnie z art. 20;
c) posiadać do swojej dyspozycji usługi przynajmniej jednej wykwalifikowanej osoby, w rozumieniu art. 48.
Składający wniosek o pozwolenie dostarczy szczegółowe dane wspierające taki wniosek.
Artykuł 42
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego wydają pozwolenie na wytwarzanie produktu leczniczego jedynie po upewnieniu się o zgodności szczegółowych danych dostarczonych zgodnie z art. 41, poprzez badanie przeprowadzone przez swoich przedstawicieli.
2.
W celu zapewnienia, że wymagania określone w art. 41 są spełnione, pozwolenie może być udzielone warunkowo, pod warunkiem spełnienia określonych zobowiązań nałożonych wtedy, gdy udzielono pozwolenia albo w okresie późniejszym.
3.
Pozwolenie odnosi się wyłącznie do pomieszczeń wyszczególnionych we wniosku i do produktów leczniczych i postaci farmaceutycznych wyszczególnionych w danym wniosku.
Artykuł 43
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że czas przeznaczony na procedurę udzielania pozwolenia na wytwarzanie nie przekracza 90 dni od dnia, w którym właściwe władze otrzymają wniosek.
Artykuł 44
Jeśli posiadacz pozwolenia na wytwarzanie występuje z wnioskiem o zmianę jakichkolwiek szczegółowych danych określonych w art. 41 akapit pierwszy i lit. a) i b), to czas przeznaczony na procedurę związaną z tym wnioskiem nie przekracza 30 dni.
W szczególnych przypadkach okres ten może być przedłużony do 90 dni.
Artykuł 45
Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zażądać od składającego wniosek dalszych informacji dotyczących zarówno szczegółowych danych dostarczonych zgodnie z art. 41, jak i wykwalifikowanej osoby, określonej w art. 48; w przypadku gdy właściwe władze, których to dotyczy, egzekwują to prawo, zastosowanie terminów określonych w art. 43 i 44 zostaje zawieszone do chwili, aż zostaną dostarczone wymagane dodatkowe dane.
Artykuł 46
Posiadacz pozwolenia na wytwarzanie jest co najmniej zobowiązany do:
a) posiadania do swojej dyspozycji usług personelu zgodnie z wymaganiami prawnymi obowiązującymi w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy, w odniesieniu zarówno do wytwarzania, jak i kontroli;
b) zbywania produktów leczniczych, posiadających pozwolenie, zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy;
c) wcześniejszego powiadamiania właściwych władz o wszelkich zmianach, których chce dokonać w stosunku do którejkolwiek ze szczegółowych danych, zgodnie z art. 41; właściwe władze są, w każdym przypadku, niezwłocznie zawiadamiane, jeśli wykwalifikowana osoba, określona w art. 48, zostaje nieoczekiwanie zastąpiona;
d) pozwolenia przedstawicielom właściwych władz Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, na wstęp o każdej porze do swoich pomieszczeń;
e) umożliwienia wykwalifikowanej osobie określonej w art. 48 wykonywania swoich obowiązków, w szczególności do udostępnienia jej koniecznych urządzeń;
f) zgodności z zasadami i wytycznymi dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych przewidzianymi w prawie wspólnotowym.
Artykuł 47
Zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych, wymienione w art. 46 lit. f), zostaną przyjęte w formie dyrektywy, zgodnie z procedurą określoną w art. 121 ust. 2.
Szczegółowe wytyczne zgodne z tymi zasadami zostaną opublikowane przez Komisje i odpowiednio skorygowane dla uwzględnienia postępu naukowo-technicznego.
Artykuł 48
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że posiadacz pozwolenia na wytwarzanie ma stale i ciągle do swojej dyspozycji usługi co najmniej jednej wykwalifikowanej osoby, która spełnia warunki ustanowione w art. 49 i jest odpowiedzialna, w szczególności, za wykonywanie obowiązków określonych w art. 51.
2.
Jeśli osobiście spełnia ona warunki ustanowione w art. 49, to posiadacz pozwolenia może przejąć na siebie odpowiedzialność określoną w ust. 1.
Artykuł 49
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wykwalifikowana osoba określona w art. 48 spełnia minimalne warunki dotyczące kwalifikacji, wymienione w ust. 2 i 3.
2.
Osoba wykwalifikowana posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji uzyskane po ukończeniu studiów uniwersyteckich lub studiów uznanych za równoważne przez Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, trwających co najmniej cztery lata studiów teoretycznych i praktycznych w jednej z następujących dyscyplin naukowych: farmacja, medycyna, weterynaria, chemia, chemia i technologia farmaceutyczna, biologia.
Jednakże minimalny czas trwania studiów uniwersyteckich może wynosić trzy i pół roku, w przypadku gdy następuje po nich okres kształcenia teoretycznego i praktycznego trwający przynajmniej jeden rok z zawartym w nim przynajmniej sześciomiesięcznym okresem szkolenia w publicznej aptece, potwierdzony egzaminem na poziomie uniwersyteckim.
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim istnieją dwa uniwersyteckie lub równoważne studia i gdy jedno z nich trwa ponad cztery lata, a drugie ponad trzy lata, dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji uzyskane po ukończeniu studiów uniwersyteckich lub ich uznany ekwiwalent uważane są jako spełniające warunki, o których mowa w akapicie drugim, wówczas, gdy dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji uzyskane po ukończeniu obu studiów uważane są jako równoważne przez państwo, którego to dotyczy.
Studia obejmują nauczanie praktyczne i teoretyczne dotyczące co najmniej jednego z niżej podanych podstawowych przedmiotów:
- fizyka stosowana,
- chemia ogólna nieorganiczna,
- chemia organiczna,
- chemia analityczna,
- chemia farmaceutyczna, obejmująca analizę produktów leczniczych,
- biochemia ogólna i stosowana (medyczna),
- fizjologia,
- mikrobiologia,
- farmakologia,
- technologia farmaceutyczna,
- toksykologia,
- farmakognozja (badanie składu i zjawisk cząstek czynnych substancji naturalnych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego).
Badania w zakresie powyższych przedmiotów powinny zostać wyważone w taki sposób, aby umożliwić danej osobie spełnienie zobowiązań określonych w art. 51.
W przypadku niektórych dyplomów, certyfikatów lub innych dowodów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymienionych w akapicie pierwszym, które nie spełniają kryteriów ustanowionych w niniejszym ustępie, właściwe władze Państwa Członkowskiego zapewnią, iż dana osoba dostarczy dowodów posiadania odpowiedniej wiedzy w zakresie wyżej wymienionych przedmiotów.
3.
Wykwalifikowana osoba uzyska doświadczenie praktyczne przez okres co najmniej dwóch lat, w jednym lub dwóch przedsiębiorstwach, które są autoryzowanymi producentami w zakresie jakościowej analizy produktów leczniczych, analizy ilościowej substancji czynnych oraz badania i kontroli koniecznych do zapewnienia jakości produktów leczniczych.
Czas trwania praktycznego doświadczenia może zostać skrócony o jeden rok, w przypadku gdy studia uniwersyteckie trwają co najmniej pięć lat, oraz o półtora roku, w przypadku gdy studia uniwersyteckie trwają co najmniej sześć lat.
Artykuł 50
1.
Osoba zaangażowana w Państwie Członkowskim w działalność osoby określonej w art. 48 w dniu, od którego stosuje się dyrektywę 75/319/EWG, nie stosując się do przepisów art. 49, uznana jest za kwalifikującą się do dalszej pracy w tym zakresie obowiązków w państwie, którego to dotyczy.
2.
Posiadacz dyplomu, certyfikatu lub innego dowodu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji przyznawanych po zakończeniu studiów uniwersyteckich — lub kursu uznanego jako równorzędny przez zainteresowane Państwo Członkowskie — w dziedzinie nauki zezwalającej jej na podejmowanie działań osoby określonej w art. 48 zgodnie z przepisami tego Państwa może — jeżeli rozpoczęła studia przed dniem 21 maja 1975 r. — być uznana za wykwalifikowaną do wykonywania obowiązków osoby określonej w art. 48, pod warunkiem że takie działania przez co najmniej dwa lata przed dniem 21 maja 1985 r. po notyfikacji niniejszej dyrektywy w jednej lub więcej instytucji uprawionych do wytwarzania: nadzoru produkcji i/lub analizy jakościowej i ilościowej substancji czynnych oraz badania i kontroli pod bezpośrednim nadzorem osoby określonej w art. 48 w celu zapewnienia jakości produktów leczniczych.
Jeśli osoba, której to dotyczy, uzyskała doświadczenie praktyczne określone w akapicie pierwszym, przed dniem 21 maja 1965 r., zanim zaangażuje się w takie działania, niezwłocznie odbędzie rok praktyki zgodnie z warunkami, określonymi w akapicie pierwszym.
Artykuł 51
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki dla zapewnienia, że osoba wykwalifikowana, określona w art. 48, jest, bez uszczerbku dla jej relacji z posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, odpowiedzialna, w kontekście procedury, określonej w art. 52, za zapewnienie, że:
a) w przypadku produktów leczniczych wytwarzanych w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy — każda seria produktów leczniczych została wytworzona i skontrolowana zgodnie z prawem obowiązującym w danym Państwie Członkowskim oraz zgodnie z wymogami pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;
b) w przypadku produktów leczniczych pochodzących z państw trzecich — każda przywożona partia towaru została poddana w Państwie Członkowskim dokonującym przywozu pełnej analizie jakościowej i ilościowej przynajmniej wszystkich substancji czynnych oraz innym badaniom i kontrolom koniecznym do zapewnienia jakości produktów leczniczych pod kątem wymogów pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Partie produktów leczniczych, które przeszły takie kontrole w Państwie Członkowskim są zwolnione z podanych wyżej kontroli, jeżeli są wprowadzane do obrotu w innym Państwie Członkowskim i są do nich dołączone sprawozdania kontrolne podpisane przez wykwalifikowaną osobę.
2.
W przypadku produktów leczniczych przywożonych z państw trzecich, gdzie zostały przez Wspólnotę i kraj wywozu podjęte odpowiednie kroki dla zapewnienia, że producent produktu leczniczego stosuje normy dobrej praktyki wytwarzania, co najmniej równoważne z tymi, ustanowionymi przez Wspólnotę, i w celu zapewnienia, że kontrole, określone w ust. 1 akapit pierwszy lit. b) zostały przeprowadzone na terenie kraju wywozu, wówczas osoba wykwalifikowana może być zwolniona od odpowiedzialności za przeprowadzenie takich kontroli.
3.
We wszystkich przypadkach, w szczególności gdy produkty lecznicze są dopuszczone do sprzedaży, osoba wykwalifikowana zaświadcza w rejestrze lub równoważnym dokumencie przeznaczonym do tego celu, że każda partia towaru spełnia wymagania niniejszego artykułu; wspomniany rejestr lub równoważny dokument aktualizowany jest na bieżąco w miarę przeprowadzania czynności i pozostaje do dyspozycji przedstawicieli właściwych władz na okres określony w przepisach Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, oraz w każdym przypadku przez co najmniej pięć lat.
Artykuł 52
Państwa Członkowskie zapewniają, że obowiązki osoby wykwalifikowanej określonej w art. 48 są wypełnione albo przy pomocy właściwych środków administracyjnych, albo przez podporządkowanie takiej osoby kodeksowi postępowania zawodowego.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć czasowe zawieszenie w czynnościach takiej osoby w związku z rozpoczęciem w stosunku do niej postępowania administracyjnego lub dyscyplinarnego z tytułu zaniedbania wykonywania swoich obowiązków.
Artykuł 53
Przepisy niniejszego tytułu stosuje się do homeopatycznych produktów leczniczych.
TYTUŁ V
ETYKIETOWANIE I ULOTKI DOŁĄCZONE DO OPAKOWANIA
Artykuł 54
Następujące dane szczegółowe muszą być umieszczone na opakowaniu zbiorczym produktów leczniczych lub, w przypadku gdy nie ma opakowania zbiorczego zewnętrznego, na opakowaniu zbiorczym bezpośrednim:
a) nazwa produktu leczniczego oraz nazwa zwyczajowa, w przypadku gdy produkt zawiera tylko jedną substancję czynną i jego nazwa jest nazwą wymyśloną; w przypadku gdy produkt leczniczy dostępny jest w kilku formach farmaceutycznych i/lub kilku mocach, forma farmaceutyczna i/lub moc (dla niemowląt, dla dzieci lub dla dorosłych) muszą być ujęte w nazwie produktu leczniczego;
b) wykaz substancji czynnych, wyrażonych jakościowo i ilościowo na jedną dawkę lub zgodnie z formą stosowania dla danej objętości czy wagi, przy użyciu ich nazw zwyczajowych;
c) forma farmaceutyczna oraz skład według wagi, objętości lub ilości dawek produktu;
d) wykaz tych zaróbek, które mają znane działanie lub skutek i ujęte są w wytycznych opublikowanych zgodnie z art. 65.
Jednakże jeżeli produkt jest w formie wstrzykiwanej lub stosowany lokalnie, lub preparatem do oczu, muszą być wymienione wszystkie zaróbki;
e) metoda i, jeżeli niezbędne, sposób podawania;
f) specjalne ostrzeżenie, że produkt leczniczy musi być przechowywany poza zasięgiem dzieci;
g) specjalne ostrzeżenie, jeżeli jest ono niezbędne dla produktu leczniczego;
h) czytelna data ważności (miesiąc/rok);
i) specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu, jeśli istnieją;
j) specjalne środki ostrożności przy usuwaniu nieużytych produktów leczniczych lub materiałów odpadowych produktów leczniczych, jeśli takie istnieją;
k) nazwa (nazwisko) i adres osoby posiadającej pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu;
l) numer pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu;
m) numer partii towaru;
n) w przypadku samoleczenia — instrukcje stosowania produktu leczniczego.
Artykuł 55
1.
Dane szczegółowe ustanowione w art. 54 i 62 muszą być umieszczone na opakowaniach zbiorczych bezpośrednich, innych niż te określone w ust. 2 i 3.
2.
Następujące dane szczegółowe muszą być umieszczone przynajmniej na opakowaniu zbiorczym bezpośrednim w formie plastiku konturowego i umieszczone w opakowaniu zbiorczym zewnętrznym, zgodnym z wymogami ustanowionymi w art. 54 i 62:
- nazwa produktu leczniczego, jak ustanowiono w art. 54 lit. a),
- nazwisko osoby posiadającej pozwolenie na dopuszczenie produktu do obrotu,
- data ważności,
- numer serii.
3.
Następujące dane szczegółowe muszą być umieszczone przynajmniej na bezpośrednim opakowaniu jednostkowym, na którym nie można zmieścić danych szczegółowych ustanowionych w art. 54 i 62:
- nazwa produktu leczniczego i, jeżeli niezbędne, siła i sposób podawania,
- metoda stosowania,
- data ważności,
- numer serii,
- zawartość wagowa, objętościowa lub jednostkowa.
Artykuł 56
Dane szczegółowe określone w art. 54, 55 i 62 muszą być łatwe do odczytania, zrozumiałe i nieusuwalne.
Artykuł 57
Bez względu na art. 60 Państwa Członkowskie mogą wymagać stosowania niektórych form etykietowania produktów leczniczych, tak aby można było na nich umieścić:
- cenę produktu leczniczego,
- warunki refundacji produktu leczniczego przez organizacje zabezpieczenia społecznego,
- status prawny dostarczenia klientowi, zgodnie z tytułem VI,
- identyfikację i autentyczność.
Artykuł 58
Załączenie ulotki w opakowaniu zbiorczym wszystkich produktów leczniczych jest obowiązkowe, chyba że wszystkie informacje wymagane w art. 59 i 62 są bezpośrednio umieszczone na opakowaniu zbiorczym zewnętrznym lub bezpośrednim.
Artykuł 59
1.
Ulotka w opakowaniu jest zaprojektowana zgodnie ze streszczeniem cech charakterystycznych produktu; zawierać musi następujące dane w odpowiedniej kolejności:
a) w celu identyfikacji produktu leczniczego:
- nazwa produktu leczniczego oraz jego nazwa zwyczajowa, w przypadku gdy produkt zawiera tylko jedną substancję czynną i jego nazwa jest nazwą wymyśloną; w przypadku gdy produkt leczniczy dostępny jest w kilku formach farmaceutycznych i/lub kilku mocach, forma farmaceutyczna i/lub moc (dla niemowląt, dla dzieci lub dla dorosłych) muszą być ujęte w nazwie produktu leczniczego,
- pełny wykaz substancji czynnych oraz zaróbek, wyrażony jakościowo oraz wykaz substancji czynnych, wyrażony ilościowo, przy użyciu ich nazw zwyczajowych — w przypadku każdej prezentacji produktu leczniczego,
- forma farmaceutyczna oraz zawartość wagowa, objętościowa lub ilości dawek produktu — w przypadku każdej prezentacji produktu,
- grupa farmakoterapeutyczna lub rodzaj działania opisany w terminologii łatwo zrozumiałej dla pacjenta,
- nazwa (nazwisko) i adres osoby posiadającej pozwolenie na dopuszczenie produktu do obrotu oraz nazwa producenta;
b) wskazania terapeutyczne;
c) wykaz informacji, z którymi trzeba się zapoznać przed przyjęciem produktu leczniczego:
wykaz musi:
- przeciwwskazania,
- środki ostrożności przy stosowaniu,
- formy interakcji z innymi produktami leczniczymi i innymi formami interakcji
(np. alkohol, tytoń, środki spożywcze), które mogą mieć wpływ na działanie produktu leczniczego,
- specjalne ostrzeżenia;
wykaz musi:
- uwzględnić szczególne warunki niektórych kategorii pacjentów przyjmujących dany produkt leczniczy (np. dzieci, kobiety w ciąży lub karmiące piersią, osoby starsze, osoby z określonymi schorzeniami),
- nadmienić, jeżeli właściwe, potencjalny wpływ produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdu silnikowego lub obsługiwania maszyn,
- wymienić szczegółowo wszelkie zaróbki, o których informacja jest niezbędna dla bezpieczeństwa i efektywnego działania produktu leczniczego, oraz umieścić je w wytycznych opublikowanych zgodnie z art. 65;
d) niezbędne i powszechne instrukcje odpowiedniego przyjmowania, w szczególności:
oraz, jeżeli właściwe, w zależności od rodzaju produktu:
- dawkowanie,
- metoda stosowania i, jeżeli konieczne, sposób przyjmowania,
- częstotliwość przyjmowania, z określeniem, jeżeli konieczne, odpowiednio godzin, w których produkt leczniczy ma być przyjmowany,
oraz, jeżeli właściwe, w zależności od rodzaju produktu:
- długość kuracji, jeżeli musi być ona ograniczona w czasie,
- sposób postępowania w przypadku przedawkowania (np. objawy, sposób udzielenia pierwszej pomocy),
- sposób postępowania, w przypadku gdy nie została przyjęta jedna lub więcej dawek produktu leczniczego,
- wskazanie, jeżeli niezbędne, ryzyka związanego ze skutkami zaprzestania produktu leczniczego;
e) opis działań niepożądanych, które mogą wystąpić w przypadku normalnego stosowania produktu leczniczego i, jeżeli niezbędne, działania, jakie należy podjąć w takim przypadku; pacjenta powinno się w sposób wyraźny zachęcić, aby zgłaszał swojemu lekarzowi lub aptekarzowi wszelkie działanianiepożądane które nie zostały wymienione na ulotce;
f) odniesienie do daty ważności uwidocznionej na etykiecie, zawierające:
- ostrzeżenie przed przyjmowaniem produkt po upływie daty ważności,
- gdzie stosowne, specjalne środki ostrożności związane z przechowywaniem,
- jeżeli niezbędne, zwrócenie uwagi na widoczne oznaki zepsucia się produktu leczniczego;
g) data, kiedy ostatni raz weryfikowana została treść ulotki.
2.
Bez względu na ust. 1 lit. b) właściwe władze mogą zadecydować, że niektóre wskazania lecznicze nie zostaną uwzględnione na ulotce, w przypadku gdyby upowszechnienie takiej informacji mogłoby być niekorzystne dla pacjenta.
Artykuł 60
Państwa Członkowskie nie mogą zabronić ani utrudniać wprowadzania do obrotu produktów leczniczych na swoim terytorium na podstawie związanej z ich etykietowaniem lub zawartością ulotki, jeżeli zgodne są one z wymogami niniejszego tytułu.
Artykuł 61
1.
W przypadku gdy wymagane jest pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, właściwe władze muszą otrzymać jeden lub więcej egzemplarzy lub wzoru opakowania zbiorczego zewnętrznego oraz bezpośredniego produktu leczniczego oraz wzór ulotki informacyjnej.
2.
Właściwe władze mogą odmówić pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jeżeli etykieta na opakowaniu lub ulotka nie są zgodne z przepisami niniejszego tytułu lub gdy nie są one zgodne z danymi szczegółowymi wymienionymi w streszczeniu cech charakterystycznych produktu.
3.
Wszystkie proponowane zmiany w sposobie etykietowania lub w treści ulotki objęte niniejszym tytułem i niezwiązane ze streszczeniem cech charakterystycznych produktu muszą być przedłożone władzom uprawnionym do wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu.
Jeżeli właściwe władze nie zgłosiły sprzeciwu w stosunku do proponowanej zmiany w ciągu 90 dni po złożeniu wniosku, składający taki wniosek może zmiany zastosować.
4.
To, że właściwe władze nie zgłoszą sprzeciwu w stosunku do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z ust. 2 lub zmiany etykiety lub ulotki zgodnie z ust. 3, nie wpływa na ogólną odpowiedzialność prawną producenta lub, gdy właściwe, posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 62
Opakowanie zbiorcze zewnętrzne oraz ulotka informacyjna mogą zawierać symbole lub znaki graficzne mające na celu wyjaśnienie niektórych informacji wymienionych w art. 54 i 59 ust. 1 i innych informacji zgodnych ze streszczeniem cech charakterystycznych produktu, które to informacje są użyteczne w edukacji zdrowotnej, z wyłączeniem wszelkich elementów o charakterze promocyjnym.
Artykuł 63
1.
Dane szczegółowe etykietowania wymienione w art. 54, 59 i 62 są umieszczone w języku lub językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym dany produkt jest wprowadzany do obrotu.
Akapit pierwszy nie stanowi przeszkody dla umieszczenia powyższych danych szczegółowych w kilku językach, pod warunkiem że każda wersja językowa zawiera takie same informacje.
2.
Ulotka informacyjna musi być napisana w języku zrozumiałym i przystępnym dla pacjenta i sporządzona w języku lub językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym dany produkt jest wprowadzany do obrotu.
Pierwszy akapit nie stanowi przeszkody dla umieszczenia powyższych danych szczegółowych w kilku językach, pod warunkiem że każda wersja językowa zawiera takie same informacje.
3.
Właściwe władze mogą wyłączyć niektóre etykiety oraz ulotki informacyjne z obowiązku umieszczenia niektórych szczegółów oraz obowiązku sporządzenia ulotki w języku lub językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym dany produkt jest wprowadzany do obrotu, w przypadku gdy produkt ten nie jest przeznaczony do udostępniania bezpośrednio pacjentom dla przyjmowania we własnym zakresie.
Artykuł 64
W przypadku niestosowania się do przepisów niniejszego tytułu, gdy powiadomienie zainteresowanej osoby pozostało bez skutku, właściwe władze Państw Członkowskich mogą zawiesić pozwolenie na dopuszczenie do obrotu do czasu dostosowania etykiety oraz ulotki informacyjnej do wymogów niniejszego tytułu.
Artykuł 65
Gdzie niezbędne, Komisja opublikuje wytyczne dotyczące w szczególności:
- sposobu sformułowania niektórych specjalnych ostrzeżeń dotyczących niektórych kategorii produktów leczniczych,
- szczegółowych informacji niezbędnych w przypadku samodzielnego stosowania produktu leczniczego przez pacjenta,
- czytelności danych szczegółowych na etykiecie lub na ulotce informacyjnej,
- metod identyfikacji i uwierzytelniania produktów leczniczych,
- wykazu zaróbek, które muszą być umieszczone na etykiecie produktu leczniczego oraz sposobu identyfikowania tych zaróbek.
Powyższe wytyczne zastosowane są w formie dyrektywy, zgodnie z procedurą określoną w art. 121 ust. 2.
Artykuł 66
1.
Zewnętrzny karton oraz opakowanie produktów leczniczych zawierających nuklidy promieniotwórcze musi być etykietowane zgodnie z przepisami dotyczącymi bezpiecznego przewozu substancji promieniotwórczych przewidzianych przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej.
Dodatkowo etykietowanie musi być zgodne z przepisami wymienionymi w ust. 2 i 3.
2.
Etykieta na osłonie zawiera dane szczegółowe wymienione w art. 54.
Dodatkowo etykieta na osłonie musi zawierać pełne wyjaśnienie kodu użytego na fiolce oraz, gdzie konieczne, dla danej godziny i daty, radioaktywność jednej dawki lub jednej fiolki oraz ilość kapsułek lub, w przypadku cieczy, zawartość opakowania w mililitrach.
3.
Etykieta na fiolce musi zawierać następujące informacje:
- nazwa lub kod produktu leczniczego, łącznie z nazwą lub symbolem chemicznym nuklidów promieniotwórczych,
- numer identyfikacyjny serii oraz data ważności,
- międzynarodowy symbol substancji promieniotwórczej,
- nazwa producenta,
- stopień promieniotwórczości, jak określono w ust. 2.
Artykuł 67
Właściwe władze zapewnią, że do opakowania zbiorczego zawierającego farmaceutyczne preparaty promieniotwórcze, generatorów nuklidów promieniotwórczych, zestawów nuklidów promieniotwórczych lub prekursorów nuklidów promieniotwórczych dołącza się ulotkę informacyjną.
Tekst takiej ulotki jest ustanowiony zgodnie z przepisami art. 59.
Dodatkowo ulotka zawiera wszelkie środki ostrożności, jakie użytkownik oraz pacjent muszą podjąć podczas przygotowania i podawania produktu leczniczego oraz specjalne środki ostrożności przy usuwania opakowania zbiorczego i niewykorzystanej zawartości.
Artykuł 68
Bez uszczerbku dla przepisów art. 69 homeopatyczne produkty lecznicze są etykietowane zgodnie z przepisami niniejszego tytułu i muszą być zidentyfikowane przez odniesienie na etykiecie, w sposób jasny i czytelny, o ich homeopatycznym charakterze.
Artykuł 69
1.
Dodatkowo do jasnej wzmianki wyrazów "homeopatyczny produkt leczniczy" etykieta oraz, gdzie stosowne, ulotka umieszczona w opakowaniu produktu leczniczego określonego w art. 14 ust. 1 zawiera bezwzględnie następujące informacje:
- naukowa nazwa wsadu lub wsadów, a za nią stopień rozcieńczenia, używając symboli farmakopei stosowanych zgodnie z art. 1 ust. 5,
- nazwa (nazwisko) i adres posiadacza rejestracji oraz, gdzie właściwe, producenta,
- metoda podawania oraz, jeśli niezbędne, sposób,
- data ważności, podana wyraźnie (miesiąc, rok),
- postać farmaceutyczna,
- zawartość prezentacji sprzedaży,
- specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu, jeżeli dotyczy,
- specjalne ostrzeżenie, jeżeli niezbędne dla produktu leczniczego,
- numer partii produkcji,
- numer rejestracyjny,
- "leczniczy produkt homeopatyczny bez zatwierdzonych wskazań leczniczych",
- ostrzeżenie dla użytkownika o potrzebie skontaktowania się z lekarzem, w przypadku gdy objawy utrzymują się podczas przyjmowania produktu leczniczego.
2.
Bez względu na ust. 1 Państwa Członkowskie mogą wymagać stosowania niektórych rodzajów etykiet w celu wykazania:
- ceny produktu leczniczego,
- warunków refundacji przez organy zabezpieczenia społecznego.
TYTUŁ VI
KLASYFIKACJA PRODUKTÓW LECZNICZYCH
Artykuł 70
1.
W przypadku udzielenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu właściwe władze określają podział produktów leczniczych na:
- produkty lecznicze wymagające recepty,
- produkty lecznicze niewymagające recepty.
W tym celu stosuje się kryteria ustanowione w art. 71 ust. 1.
2.
Właściwe władze mogą ustalić podkategorie produktów leczniczych dostępnych tylko na receptę.
W takim przypadku uwzględniają one następującą klasyfikację:
a) produkty lecznicze na recepty odnawialne i nieodnawialne;
b) produkty lecznicze objęte receptą specjalną;
c) produkty lecznicze objęte ograniczeniem przepisywania, przeznaczone do stosowania w niektórych wyspecjalizowanych dziedzinach.
Artykuł 71
1.
Produkty lecznicze wydawane są za okazaniem recepty w następujących przypadkach:
- gdy mogą stanowić bezpośrednie lub pośrednie zagrożenie, nawet w przypadku prawidłowego stosowania, jeżeli przyjmowane są bez opieki lekarza, lub
- są często i powszechnie stosowane niezgodnie z przeznaczeniem, w wyniku czego mogą stanowić bezpośrednie lub pośrednie zagrożenie zdrowia ludzkiego, lub
- zawierają substancje lub ich preparat, których działanie i/lub działanie szkodliwe/działania uboczne wymagają dalszego sprawdzenia, lub
- są zazwyczaj przepisywane przez lekarza do stosowania pozajelitowego.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przewidują podkategorię produktów leczniczych objętych obowiązkiem uzyskiwania specjalnej recepty lekarskiej, biorą pod uwagę następujące czynniki:
- produkt leczniczy zawiera, w ilości niezwolnionej, substancję sklasyfikowaną jako substancja narkotyczna lub psychotropowa w rozumieniu obowiązujących konwencji międzynarodowych, takich jak konwencje Narodów Zjednoczonych z 1961 i 1971 r., lub
- w razie nieprawidłowego stosowania produkt leczniczy może stanowić istotne ryzyko nadużycia leczniczego, prowadzić do uzależnienia lub być niewłaściwe wykorzystany w celach nielegalnych, lub
- produkt leczniczy zawiera substancję, która z powodu swojego nowatorskiego charakteru lub właściwości mogłaby być uznana za należącą do grupy przewidzianej w tiret drugim, jako środek zapobiegawczy.
3.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przewidują podkategorię produktów leczniczych objętych obowiązkiem uzyskiwania poufnej recepty lekarskiej, biorą pod uwagę następujące czynniki:
- produkt leczniczy, z powodu swoich cech farmaceutycznych lub cech nowości lub w interesie zdrowia publicznego, zastrzega się do terapii, które mogą być prowadzone w warunkach szpitalnych,
- produkt leczniczy stosuje się w terapii objawów, które muszą być zdiagnozowane w warunkach szpitalnych lub w ośrodkach o odpowiednim zapleczu diagnostycznym, chociaż podawanie i dalsza opieka mogą być prowadzone gdzie indziej, lub
- produkt leczniczy przeznaczony jest dla pacjentów ambulatoryjnych, ale jego stosowanie może dawać bardzo poważne działania niepożądane, wymagające recepty wypisanej zgodnie z wymogami przez specjalistę i specjalnego nadzoru w całym okresie terapii.
4.
Właściwe władze mogą uchylić stosowanie ust. 1, 2 i 3, uwzględniając:
a) pojedynczą dawkę maksymalną, dzienną dawkę maksymalną, stężenie, postać farmaceutyczną, niektóre rodzaje opakowań zbiorczych; i/lub
b) inne okoliczności stosowania, które zostały przez niego wymienione.
5.
Jeżeli właściwa władza nie przypisuje produktów leczniczych do podkategorii, określonych w art. 70 ust. 2, niemniej jednak bierze pod uwagę kryteria określone w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, w ustalaniu, czy dowolny produkt leczniczy jest lekiem wydawanym wyłącznie na receptę.
Artykuł 72
Produktami leczniczymi sprzedawanymi bez recepty są te produkty, które nie spełniają kryteriów wymienionych w art. 71.
Artykuł 73
Właściwe władze opracowują wykaz produktów leczniczych podlegających, na ich terytorium, obowiązkowi wypisywania recept, określający, jeżeli jest to konieczne, kategorie klasyfikacji.
Władze aktualizują omawiany wykaz corocznie.
Artykuł 74
Przy okazji wznawiania na okres pięciu lat pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub w przypadku gdy nowy stan faktyczny został im przedstawiony, właściwe władze zbadają i, jeżeli stosowne, uzupełniają klasyfikację produktu leczniczego, stosując kryteria wymienione w art. 71.
Artykuł 75
Każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim zmiany wprowadzone w wykazach określonych w art. 73.
TYTUŁ VII
DYSTRYBUCJA HURTOWA PRODUKTÓW LECZNICZYCH
Artykuł 76
Bez uszczerbku dla art. 6 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe działania w celu zagwarantowania, że na ich terytorium dystrybuuje się wyłącznie produkty lecznicze, w odniesieniu do których pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało przyznane zgodnie z prawem wspólnotowym.
Artykuł 77
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, aby zagwarantować, że dystrybucja hurtowa produktów leczniczych podlega obowiązkowi posiadania pozwolenia na prowadzenie działalności hurtowej w branży produktów leczniczych, podającego miejsce, na którym obowiązuje.
2.
W przypadku gdy osoby upoważnione lub uprawnione do dostarczania produktów leczniczych dla ludności mogą także, w ramach prawa krajowego, zajmować się działalnością gospodarczą w zakresie handlu hurtowego, takie osoby podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia przewidzianego w ust. 1.
3.
Posiadanie pozwolenia na wytwarzanie obejmuje pozwolenie na dystrybucję hurtową produktów leczniczych objętych tych pozwoleniem.
Posiadanie pozwolenia na prowadzenie działalności hurtowej w branży produktów leczniczych nie stanowi zwolnienia z obowiązku posiadania pozwolenia na wytwarzanie oraz spełniania warunków określonych w tym względzie, nawet w przypadku gdy działalność w zakresie wytwarzania lub przywozu jest działalnością drugorzędną.
4.
Na żądanie Komisji lub dowolnego Państwa Członkowskiego Państwa Członkowskie dostarczają wszelkich właściwych informacji dotyczących pozwoleń jednostkowych, udzielonych na mocy ust. 1.
5.
Sprawdzanie osób upoważnionych do zajmowania się działalnością hurtownika w branży produktów leczniczych oraz kontrolę ich siedzib na miejscu przeprowadza się w ramach odpowiedzialności Państwa Członkowskiego, które udzieliło pozwolenia.
6.
Państwo Członkowskie, które udzieliło pozwolenia określonego w ust. 1, zawiesza lub cofa wymienione pozwolenie, jeżeli warunki pozwolenia nie są przestrzegane.
O takim fakcie dane Państwo Członkowskie bezzwłocznie informuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
7.
W razie gdyby Państwo Członkowskie uznało, w odniesieniu do osoby posiadającej pozwolenie udzielone przez inne Państwo Członkowskie w ramach ust. 1, że warunki pozwolenia nie są lub już nie są przestrzegane, niezwłocznie powiadamia Komisję i to inne zainteresowane Państwo Członkowskie.
To ostatnie podejmuje konieczne środki i powiadamia Komisję oraz pierwsze Państwo Członkowskie o podjętych decyzjach oraz o uzasadnieniach tych decyzji.
Artykuł 78
Państwa Członkowskie gwarantują, że okres związany z procedurą dotyczącą wniosku w sprawie pozwolenia na dystrybucję nie przekracza 90 dni, licząc od dnia, w którym wniosek wpływa do właściwej władzy zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Właściwe władze mogą, w razie potrzeby, zażądać od składającego wniosek, dostarczenia wszelkich koniecznych informacji dotyczących warunków pozwolenia.
W przypadku gdy władza korzysta z tej możliwości, okres ustanowiony w ustępie pierwszym zawiesza się do czasu przedłożenia wymaganych dodatkowych danych.
Artykuł 79
W celu uzyskania pozwolenia na dystrybucję, składający wniosek musi spełniać poniższe wymagania minimalne:
a) muszą dysponować nadającymi się i odpowiednimi lokalami, urządzeniami i wyposażeniem, tak aby zapewnić należytą/właściwą ochronę i dystrybucję produktów leczniczych;
b) muszą posiadać personel, w szczególności wykwalifikowanego pracownika wyznaczonego jako osobę odpowiedzialną, odpowiadającą warunkom przewidzianym przez ustawodawstwo zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
c) muszą zobowiązać się do wypełniania zobowiązań spoczywających na nich zgodnie z art. 80.
Artykuł 80
Posiadacze pozwoleń na dystrybucję muszą spełniać poniższe wymagania minimalne:
a) muszą udostępniać lokale, urządzenia i wyposażenie określone w art. 79 lit. a) w każdym czasie osobom odpowiedzialnym za ich kontrolę;
b) muszą otrzymywać swoje dostawy produktów leczniczych jedynie od podmiotów posiadających pozwolenia na dystrybucję lub zwolnionych od uzyskiwania takich pozwoleń na mocy art. 77 ust. 3;
c) muszą dostarczać produkty lecznicze do podmiotów posiadających pozwolenia na dystrybucję albo upoważnionych lub uprawnionych do dostarczania produktów leczniczych dla ludności w zainteresowanym Państwie Członkowskim;
d) muszą posiadać plan działania w sytuacji awaryjnej, który gwarantuje wykonanie zlecenia z rynku złożonego przez właściwe władze lub przeprowadzonego we współpracy z producentem lub z posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przedmiotowego produktu leczniczego;
e) muszą prowadzić ewidencję albo w postaci faktur kupna/sprzedaży, albo w wersji na komputerze, albo w innej dowolnej postaci, zawierającej w odniesieniu do każdej transakcji dotyczącej produktów leczniczych otrzymanych lub wysłanych co najmniej poniższe informacje:
- data,
- nazwa produktu leczniczego,
- ilość otrzymana lub dostarczona,
- nazwa i adres dostawcy lub odbiorcy, gdzie stosowne;
f) muszą prowadzić rejestr określony w lit. e) dostępny dla właściwych władz do celów inspekcji przez okres pięciu lat;
g) muszą przestrzegać zasad i wytycznych dobrej praktyki dystrybucyjnej w branży produktów leczniczych, ustanowionej w art. 84.
Artykuł 81
W odniesieniu do dostawy produktów leczniczych farmaceutom i podmiotom upoważnionym lub uprawnionym do dostarczania produktów leczniczych dla ludności Państwa Członkowskie nie nakładają na posiadacza pozwolenia na dystrybucję, udzielonego przez inne Państwo Członkowskie, żadnego obowiązku, w szczególności zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych bardziej rygorystycznego niż te, jakie nakłada na podmioty, którym samo udzieliło pozwoleń na zajmowanie się równorzędną działalnością.
Poza tym wymienione zobowiązania powinny być uzasadnione, w zgodzie z Traktatem, z powodu ochrony zdrowia publicznego oraz pozostawać proporcjonalne w stosunku do celu takiej ochrony.
Artykuł 82
W zakresie wszystkich dostaw produktów leczniczych dla podmiotu upoważnionego lub uprawnionego do dostawy produktów leczniczych dla ludności w zainteresowanym Państwie Członkowskim upoważniony hurtownik musi dołączyć dokumenty, które umożliwiają ustalenie:
- daty,
- nazwy oraz farmaceutycznej postaci produktu leczniczego,
- dostarczonej ilości,
- nazwy i adresu dostawcy i nadawcy.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zagwarantowania, że podmioty upoważnione lub uprawnione do dostaw produktów leczniczych dla ludności są w stanie udzielić informacji pozwalającej na prześledzenie ścieżki dystrybucyjnej każdego produktu leczniczego.
Artykuł 83
Przepisy niniejszego tytułu nie stanowią przeszkody dla stosowania bardziej rygorystycznych wymagań przewidzianych w Państwach Członkowskich w odniesieniu do dystrybucji hurtowej:
- substancji narkotycznych lub psychotropowych, w obrębie ich terytoriów,
- produktów leczniczych pozyskiwanych z krwi,
- immunologicznych produktów leczniczych,
- farmaceutycznych preparatów promieniotwórczych.
Artykuł 84
Komisja opublikuje wytyczne w sprawie dobrej praktyki dystrybucyjnej.
W tym celu Komisja zasięga opinii Komitetu ds. Leków Gotowych oraz Komitetu Farmaceutycznego ustanowionego na mocy decyzji Rady 75/320/EWG [22].
Artykuł 85
Przepisy niniejszego tytułu stosuje się do homeopatycznych produktów leczniczych, z wyjątkiem określonych w art. 14 ust. 1.
TYTUŁ VIII
REKLAMA
Artykuł 86
1.
Do celów niniejszego tytułu "reklama produktów leczniczych" obejmuje dowolną formę obwoźnej informacji, działalności agitacyjnej lub motywowania ukierunkowanego na zachęcanie do przepisywania, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych; w szczególności obejmuje:
- reklamę produktów leczniczych adresowaną do ogółu społeczeństwa,
- reklamę produktów leczniczych wobec osób uprawnionych do przepisywania lub dostarczania tych produktów,
- wizyty przedstawicieli handlowych ds. sprzedaży produktów leczniczych, składane osobom uprawnionym do przepisywania recept,
- dostarczanie próbek,
- dostarczanie zachęt do przepisywania lub dostarczania produktów leczniczych poprzez upominki, propozycje lub obietnicę dowolnej korzyści lub gratyfikacji, w formie pieniężnej lub w naturze, z wyjątkiem sytuacji, gdy ich rzeczywista wartość jest znikoma,
- sponsorowanie promocyjnych spotkań, z udziałem osób uprawnionych do przepisywania lub do dostarczania produktów leczniczych,
- sponsorowanie kongresów naukowych z udziałem osób uprawnionych do przepisywania lub do dostarczania produktów leczniczych, w szczególności pokrywanie związanych z tym kosztów podróży i zakwaterowania.
2.
Niniejszy tytuł nie obejmuje:
- etykietowania opakowań i ulotek załączonych do nich, z zastrzeżeniem przepisów tytułu V,
- korespondencji, z załączonymi do niej być może materiałami nieposiadającymi charakteru promocyjnego, koniecznej dla udzielenia odpowiedzi na szczególne pytanie dotyczące konkretnego produktu leczniczego,
- opartych na faktach, bogatych w informacje ogłoszeń i materiałów referencyjnych, odnoszących się na przykład do zmian opakowania, ostrzeżenia na temat niepożądanego działania jako części ogólnych zabezpieczeń leków, katalogów handlowych i cenników, o ile nie zawierają odniesienia do właściwości konkretnego produktu,
- deklaracji odnoszących się do zdrowia ludzkiego lub chorób, o ile nie występuje odniesienie, nawet pośrednie, do produktów leczniczych.
Artykuł 87
1.
Państwa Członkowskie zakazują jakiegokolwiek reklamowania produktu leczniczego, w odniesieniu do którego pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie zostało udzielone zgodnie z prawem wspólnotowym.
2.
Wszystkie części reklamy produktu leczniczego muszą odpowiadać danym szczegółowym wymienionym w opisie cech produktu.
3.
Reklama produktu leczniczego:
- zachęca do racjonalnego stosowania produktu leczniczego poprzez przedstawianie go w sposób obiektywny i bez wyolbrzymiania jego właściwości,
- nie wprowadza w błąd.
Artykuł 88
1.
Państwa Członkowskie zakazują reklamy adresowanej do ogółu społeczeństwa produktów leczniczych, które:
- dostępne są jedynie na receptę, zgodnie z tytułem VI,
- zawierają substancje psychotropowe lub narkotyczne, wymienione w konwencjach Narodów Zjednoczonych z 1961 i 1971 r.,
- mogą być przedmiotem reklamy adresowanej do ogółu społeczeństwa zgodnie z ust. 2 akapit drugi.
2.
Do ogółu społeczeństwa można adresować reklamę produktów leczniczych, które ze względu na swój skład i cel są przeznaczone i opracowane do stosowania bez interwencji lekarza ogólnego, do celów diagnostycznych lub na receptę lub do monitorowania leczenia, za radą farmaceuty, jeżeli jest to konieczne.
Państwa Członkowskie zakazują wymieniania w reklamie adresowanej do ogółu społeczeństwa wskazówek terapeutycznych, takich jak:
- gruźlica,
- choroby przenoszone drogą płciową,
- inne poważne choroby zakaźne,
- nowotwory i inne choroby rozrostowe,
- chroniczna bezsenność,
- cukrzyca i inne choroby przemiany materii.
3.
Państwa Członkowskie są w stanie wprowadzić zakaz na swoim terytorium reklamy adresowanej do ogółu społeczeństwa produktów leczniczych, których koszt można refundować.
4.
Zakaz określony w ust. 1 nie stosuje się do kampanii szczepień prowadzonych przez przemysł i zatwierdzonych przez właściwe władze Państw Członkowskich.
5.
Zakaz określony w ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla art. 14 dyrektywy 89/552/EWG.
6.
Państwa Członkowskie zakazują bezpośredniej dystrybucji produktów leczniczych dla ludności przez przemysł, do celów promocyjnych; mogą one jednak dopuścić taką dystrybucje w przypadkach specjalnych do innych celów.
Artykuł 89
1.
Bez uszczerbku dla art. 88 wszelka reklama produktu leczniczego adresowana do ogółu społeczeństwa:
a) jest określona wyraźnie w taki sposób, że odbiera się ten przekaz jako ogłoszenie reklamowe i że identyfikuje się ten produkt jednoznacznie jako produkt leczniczy;
b) zawiera jako minimum poniższe informacje:
- nazwa produktu leczniczego, a także jego nazwa zwyczajowa, jeżeli produkt zawiera tylko jedną substancję czynną,
- informacje konieczne dla prawidłowego stosowania produktu leczniczego,
- wyraźna, czytelna zachęta do uważnego przeczytania instrukcji na ulotce dołączonej do opakowania lub na opakowaniu zbiorczym zewnętrznym, w zależności od sytuacji.
2.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że reklama produktu leczniczego adresowana do ogółu społeczeństwa może, bez względu na ust. 1, obejmować tylko nazwę produktu leczniczego, jeżeli ma to służyć jedynie jako przypomnienie.
Artykuł 90
Reklama produktu leczniczego adresowana do ogółu społeczeństwa nie zawiera żadnego elementu, który:
a) sprawia wrażenie, że wizyta u lekarza lub operacja chirurgiczna jest niekonieczna, w szczególności poprzez oferowanie diagnozy lub sugerowanie terapii drogą korespondencyjną;
b) sugeruje, że wyniki stosowania lekarstwa są gwarantowane, że nie wiążą się one z niepożądanymi działaniami lub że są one lepsze niż w przypadku stosowania innego leczenia lub produktu leczniczego, albo że są w stosunku do nich równorzędne;
c) sugeruje, że zdrowie podmiotu może poprawić się poprzez zażywanie danego lekarstwa;
d) sugeruje, że zdrowie podmiotu mogłoby ucierpieć w wyniku niezażywania lekarstwa; ten zakaz nie ma zastosowania do kampanii szczepień określonych w art. 88 ust. 4;
e) skierowany jest wyłącznie lub głównie do dzieci;
f) dotyczy zalecenia przez naukowców, pracowników służby zdrowia lub osób, które nie należą do żadnej z tych grup, lecz które z racji swojej pozycji społecznej, mogłyby zachęcać do konsumpcji produktów leczniczych;
g) sugeruje, że produkt leczniczy jest środkiem spożywczym, kosmetycznym lub innym produktem konsumpcyjnym;
h) sugeruje, że bezpieczeństwo lub skuteczność produktu leczniczego wynika z faktu, że jest on naturalny;
i) mógłby, przy pomocy opisu lub szczegółowego przedstawienia przebiegu przypadku chorobowego prowadzić do postawienia mylnej autodiagnozy;
j) odnosi się, w formie nieodpowiedniej, zatrważającej lub wprowadzającej w błąd, do przypisywanych właściwości uzdrawiających;
k) używa, w formie nieodpowiedniej, zatrważającej lub wprowadzającej w błąd, materiałów obrazkowych przedstawiających zmiany w ludzkim organie, spowodowane zmianami chorobowymi lub urazem, lub przez działanie produktu leczniczego na ludzki organ lub jego część;
l) wzmiankuje, że produkt leczniczy uzyskał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 91
1.
Reklamowanie produktu leczniczego wobec osób uprawnionych do przepisywania lub dostarczania takich produktów obejmuje:
- istotne informacje zgodne ze streszczeniem cech charakterystycznych produktu,
- klasyfikację dostaw produktu leczniczego.
Państwa Członkowskie mogą także wymagać, aby taka reklama zawierała cenę sprzedaży lub orientacyjną cenę różnych prezentacji oraz warunki refundacji ze strony organów zabezpieczenia społecznego.
2.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że reklama produktu leczniczego adresowana do osób uprawnionych do przepisywania lub dostarczania takich produktów może, bez względu na ust. 1, obejmować tylko nazwę produktu leczniczego, jeżeli ma to służyć jedynie jako przypomnienie.
Artykuł 92
1.
Jakakolwiek dokumentacja odnosząca się do produktu leczniczego, przekazywana jako część promocji tego produktu wobec osób uprawnionych do przepisywania lub dostarczania takich produktów obejmuje, jako minimum, dane szczegółowe podane w art. 91 ust. 1 oraz wskazuje datę opracowania i ostatniej aktualizacji.
2.
Wszelkie informacje zawarte w dokumentacji określonej w ust. 1 są dokładne, aktualne, możliwe do sprawdzenia i wystarczająco kompletne, aby umożliwić odbiorcy wyrobienie sobie przez nią czy przez niego własnej opinii w sprawie wartości terapeutycznej danego produktu leczniczego.
3.
Cytaty, jak również tabele i inne materiały ilustracyjne, pochodzące z pism medycznych lub innych prac naukowych, przeznaczone do wykorzystania w dokumentacji określonej w ust. 1 są wiernie odtworzone, z dokładnym wskazaniem źródła ich pochodzenia.
Artykuł 93
1.
Przedstawiciele handlowi ds. sprzedaży produktów leczniczych otrzymują należyte przygotowanie przez firmę, która ich zatrudnia, i posiadają wystarczającą wiedzę naukową, aby móc dostarczać informacji dokładnej i możliwie najbardziej pełnej na temat promowanych przez siebie produktów leczniczych.
2.
W czasie każdej wizyty przedstawiciele handlowi ds. sprzedaży produktów leczniczych przekazują osobom odwiedzanym lub im udostępniają streszczenie cech charakterystycznych produktu dotyczących każdego produktu leczniczego, który prezentują, łącznie z danymi na temat ceny i warunkami refundacji określonymi w art. 91 ust. 1, o ile pozwala na to ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciele handlowi ds. sprzedaży produktów leczniczych przekazują służbom naukowym określonym w art. 98 ust. 1 informacje na temat stosowania produktów leczniczych, które reklamują, ze szczególnym uwzględnieniem jakichkolwiek działań niepożądanych, przedstawionym im przez osoby, które odwiedzają.
Artykuł 94
1.
W przypadku gdy produkty lecznicze promuje się wobec osób uprawnionych do ich przepisywania lub do dostarczania, nie można takim osobom dostarczać, oferować lub obiecywać żadnych upominków, korzyści pieniężnych lub świadczeń w naturze, chyba że są niedrogie i wiążą się z praktyką medyczną lub farmaceutyczną.
2.
Gościnność w czasie promocji sprzedaży mieści się zawsze w rozsądnych granicach i jest sprawą wtórną w stosunku do głównego celu spotkania oraz nie wolno nią obejmować szerszego grona niż pracowników służby zdrowia.
3.
Osoby uprawnione do przepisywania lub do dostarczania produktów leczniczych nie zabiegają o zachęty zabronione na mocy ust. 1 lub sprzeczne z ust. 2 ani ich nie przyjmują.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 pozostają bez wpływu na istniejące środki lub praktyki handlowe w Państwach Członkowskich, odnoszące się do cen, marż i rabatów.
Artykuł 95
Przepisy art. 94 ust. 1 nie stanowią przeszkody dla gościnności oferowanej bezpośrednio lub pośrednio przy okazji wydarzeń o charakterze czysto zawodowym lub naukowym; taka gościnność mieści się zawsze w rozsądnych granicach i pozostaje podrzędna w stosunku do głównego naukowego celu spotkania; nie wolno nią obejmować szerszego grona niż pracownicy służby zdrowia.
Artykuł 96
1.
Bezpłatne próbki dostarcza się na zasadzie wyjątkowej jedynie osobom uprawnionym do przepisywania lub do dostarczania produktów oraz na poniższych warunkach:
a) ilość próbek każdego produktu leczniczego na receptę, w skali każdego roku jest ograniczona;
b) dostarczanie próbek następuje w odpowiedzi na pisemny wniosek, podpisany i opatrzony datą, złożony przez osobę odpowiedzialną;
c) wymienione dostarczanie próbek objęte jest systemem kontroli i sprawozdawczości;
d) każda próbka jest identyczna z najmniejszą prezentacją na rynku;
e) każda próbka jest oznaczona "bezpłatna próbka medyczna — nieprzeznaczona na sprzedaż" lub opatrzona innym sformułowaniem posiadającym to samo znaczenie;
f) każdej próbce towarzyszy kopia streszczenia cech charakterystycznych produktu;
g) nie można dostarczać żadnych próbek produktów leczniczych zawierających substancje psychotropowe lub narkotyczne w rozumieniu konwencji międzynarodowych, takich jak konwencje Narodów Zjednoczonych z 1961 i 1971 r.
2.
Państwa Członkowskie mogą także wprowadzać dalsze ograniczenia w zakresie dystrybucji próbek niektórych produktów leczniczych.
Artykuł 97
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że istnieją odpowiednie i skuteczne metody monitorowania reklamy produktów leczniczych.
Metody takie, które można opierać na systemie uprzedniego weryfikowania, w każdym przypadku obejmują przepisy prawa, w którego ramach osoby lub organizacje posiadające, na mocy prawa krajowego, uzasadniony interes w zakazywaniu jakiejkolwiek reklamy niezgodnej z niniejszym tytułem, mogą podejmować działania prawne przeciwko takiej reklamie lub doprowadzić sprawę takiej reklamy do rozpatrzenia przez władzę administracyjną, właściwą do podjęcia decyzji w sprawie skarg albo do wszczęcia właściwego postępowania sądowego.
2.
Zgodnie z przepisami prawnymi określonymi w ust. 1 Państwa Członkowskie przyznają sądom i organom administracyjnym uprawnienia umożliwiające im, w przypadkach kiedy uznają takie środki za konieczne, biorąc pod uwagę interesy wszystkich zainteresowanych, w szczególności interes publiczny:
- nakazanie zaprzestania reklamy wprowadzającej w błąd lub wszczęcia właściwego postępowania sądowego w celu nakazania zaprzestania tej reklamy, lub
- jeżeli reklama wprowadzająca w błąd nie została jeszcze opublikowana, ale jej publikacja jest bliska, zakazanie takiej reklamy lub wszczęcie właściwego postępowania w celu wydania zakazu takiej publikacji,
nawet w przypadku braku dowodów straty lub szkody, lub zamiaru albo zaniedbania ze strony reklamującego.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepis dotyczący środków określonych w akapicie drugim, podejmowanych w trybie przyśpieszonym, ze skutkiem albo tymczasowym albo ostatecznym.
Wybór jednej z dwóch możliwości wymienionych w akapicie pierwszym pozostaje do decyzji każdego Państwa Członkowskiego.
4.
Państwa Członkowskie mogą przyznać sądom lub organom administracyjnym uprawnienia umożliwiające im w celu wyeliminowania trwałych skutków reklamy wprowadzającej w błąd, której zaprzestanie zostało nakazane w wyniku ostatecznej decyzji:
- wymaganie publikacji tej decyzji w całości lub w części i w takiej formie, którą uznają za właściwą,
- wymaganie dodatkowo publikacji informacji o sprostowaniu.
5.
Ustępy 1-4 nie wykluczają dobrowolnej kontroli reklamy produktów leczniczych przez organy środowiskowe oraz odwoływanie się do takich organów, jeżeli postępowanie przed takimi organami jest możliwe w uzupełnieniu do postępowania sądowego lub administracyjnego, określonego w ust. 1.
Artykuł 98
1.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu posiada w ramach swojego przedsiębiorstwa służby naukowe zajmujące się informacjami na temat produktów leczniczych, które wprowadza się do obrotu.
2.
Posiadacz pozwolenia:
- udostępnia władzom lub organom odpowiedzialnym za monitorowanie reklamy produktów leczniczych próbki wszystkich ogłoszeń reklamowych pochodzących z jego przedsiębiorstwa, łącznie z oświadczeniem wskazującym osoby, do których są one kierowane, lub przekazuje im te próbki, sposoby upowszechniania oraz termin pierwszego upowszechniania,
- gwarantuje, że reklama produktów leczniczych przez jego przedsiębiorstwo spełnia wymagania niniejszego tytułu,
- sprawdza, czy przedstawiciele handlowi ds. sprzedaży produktów leczniczych zatrudnieni w jego przedsiębiorstwie zostali należycie przeszkoleni i czy wypełniają obowiązki na nich nałożone na mocy art. 93 ust. 2 i 3,
- dostarcza władzom lub organom odpowiedzialnym za monitorowanie reklamy produktów leczniczych informacji i pomocy, jakich wymagają w celu wykonywania swoich obowiązków,
- gwarantuje, że decyzje podejmowane przez władze lub organy odpowiedzialne za monitorowanie reklamy produktów leczniczych są niezwłocznie i całkowicie przestrzegane.
Artykuł 99
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu zagwarantowania, że przepisy niniejszego tytułu są stosowane, oraz w szczególności ustalają, jakie kary nakłada się, w przypadku gdy przepisy przyjęte w wykonaniu tytułu są naruszane.
Artykuł 100
Reklama homeopatycznych produktów leczniczych określonych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 1 podlega przepisom niniejszego tytułu, z wyjątkiem art. 87 ust. 1.
Jednakże w reklamie takich produktów leczniczych można wykorzystywać informacje określone w art. 69 ust. 1.
Poza tym każde Państwo Członkowskie może zakazać na swoim terytorium dowolnej reklamy homeopatycznych produktów leczniczych, określonych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 1.
TYTUŁ IX
NADZÓR FARMAKOLOGICZNY
Artykuł 101
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, aby zachęcać lekarzy i innych pracowników służby zdrowia do składania do właściwych władz sprawozdań na temat podejrzewanych niepożądanych działań.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć szczególne wymagania na lekarzy i innych pracowników zawodowych w ochronie zdrowia odnoszące się do powiadamiania o podejrzanych poważnych lub niespodziewanych działaniach niepożądanych, w szczególności w przypadku gdy takie powiadomienie jest warunkiem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 102
W celu zapewnienia przyjęcia właściwych decyzji regulujących, dotyczących produktów leczniczych dopuszczonych we Wspólnocie, uwzględniając informacje uzyskane na temat działań niepożądanych wywołanych stosowaniem produktów leczniczych w normalnych warunkach, Państwa Członkowskie ustanowią system nadzoru farmakologicznego.
System ten wykorzystuje się w celu gromadzenia informacji użytecznych w nadzorowaniu produktów leczniczych, w szczególności w odniesieniu do niepożądanych działań dla ludzi oraz do naukowej oceny takich informacji.
Powyższe informacje zestawia się z danymi na temat konsumpcji produktów leczniczych.
System ten uwzględnia także dowolne informacje na temat przypadków niewłaściwego stosowania i nadużywania produktów leczniczych, które mogą mieć wpływ na bilans korzyści i ryzyka.
Artykuł 103
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu posiada stale i ciągle do swej dyspozycji odpowiednio wykwalifikowaną osobę odpowiedzialną za nadzór farmakologiczny.
Ta wykwalifikowana osoba jest odpowiedzialna za:
a) utworzenie i utrzymywanie systemu, który zapewnia, że informacje o wszystkich podejrzanych działaniach niepożądanych, które zostały zgłoszone personelowi przedsiębiorstwa, włączając w to jego przedstawicieli, są zbierane i porównywane w taki sposób, aby były dostępne co najmniej w jednym punkcie we Wspólnocie;
b) przygotowanie dla właściwe władz sprawozdań, określonych w art. 104, w takiej formie, jaka może być przewidziana przez te władze zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 106 ust. 1;
c) zapewnienie, że każdy wniosek pochodzący od właściwych władz, dotyczący dostarczenia dodatkowych informacji potrzebnych dla oceny korzyści i ryzyka płynących ze stosowania produktu leczniczego, uzyska pełną i szybką odpowiedź, łącznie z dostarczeniem informacji o wielkości sprzedaży lub ilości recept na produkt leczniczy, którego to dotyczy;
d) dostarczenie do właściwych władz wszelkich innych informacji odnoszących się do oceny korzyści i ryzyka płynących ze stosowania produktu leczniczego, wraz z właściwą informacją dotyczącą badań nadzoru po wprowadzeniu do obrotu.
Artykuł 104
1.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jest zobowiązany do przechowywania szczegółowych zapisów dotyczących wszystkich podejrzanych działań niepożądanych występujących albo wewnątrz Wspólnoty, albo w państwie trzecim.
2.
Od posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wymaga się zapisywania i zgłaszania wszystkich podejrzewanych poważnych niepożądanych działań, które zostały mu podane do wiadomości przez pracowników służby zdrowia, niezwłocznie do właściwej władzy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium dane zdarzenie wystąpiło, a w żadnym przypadku nie później niż 15. dnia kalendarzowego następującego po dniu otrzymania informacji.
3.
Od posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wymaga się zapisywania i zgłaszania wszystkich podejrzewanych poważnych niepożądanych działań, które spełniają kryteria w zakresie sprawozdawczości zgodnie z wytycznymi, określonymi w art. 106 ust. 1, co do których można przypuszczać, że posiada on wiedzę, niezwłocznie do właściwej władzy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium dane zdarzenie wystąpiło, w żadnym przypadku nie później niż 15. dnia kalendarzowego następującego po dniu otrzymania informacji.
4.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zapewnia, że wszystkie podejrzewane poważne i nieoczekiwane działania niepożądane, występujące na terytorium państwa trzeciego i podane mu do wiadomości przez pracowników służby zdrowia, są zgłaszane niezwłocznie zgodnie z wytycznymi, określonymi w art. 106 ust. 1, tak aby były dostępne dla Agencji i dla właściwych władz Państw Członkowskich, w których produkt leczniczy jest wprowadzony do obrotu, a w żadnym przypadku nie później niż 15. dnia kalendarzowego następującego po dniu otrzymania informacji.
5.
W przypadku produktów leczniczych, ujętych w zakresie dyrektywy 87/22/EWG lub korzystających z procedur wzajemnego uznawania przewidzianych w art. 17 i 18 oraz art. 28 ust. 4 niniejszej dyrektywy, oraz produkty lecznicze, w których przypadku mamy do czynienia z odesłaniem do procedur przewidzianych w art. 32, 33 i 34 niniejszej dyrektywy, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dodatkowo zapewnia, że wszelkie podejrzewane poważne działania niepożądane występujące we Wspólnocie są zgłaszane w formie oraz z częstotliwością uzgodnioną z Państwem Członkowskim odniesienia lub właściwej władzy działającej jak Państwo Członkowskie odniesienia, w taki sposób, aby były dostępne dla Państwa Członkowskiego odniesienia.
6.
O ile nie zostały ustanowione inne wymagania stanowiące warunek przyznania pozwolenia lub następnie, jak wskazano w wytycznych określonych w art. 106 ust. 1, ewidencję wszystkich niepożądanych działań przedkłada się właściwym władzom w formie okresowego sprawozdania aktualizacyjnego w zakresie bezpieczeństwa albo niezwłocznie po otrzymaniu żądania, albo okresowo w sposób następujący: co sześć miesięcy w okresie pierwszych dwóch lat po uzyskaniu pozwolenia, w okresie kolejnych dwóch lat — raz do roku oraz w czasie pierwszego wznowienia.
W okresie późniejszym okresowe sprawozdania aktualizacyjne w zakresie bezpieczeństwa przedkłada się w odstępach pięcioletnich, łącznie z wnioskiem o wznowienie pozwolenia.
Okresowe sprawozdanie aktualizacyjne w zakresie bezpieczeństwa obejmuje naukową ocenę korzyści i ryzyk niesionych przez produkty lecznicze.
7.
Po uzyskaniu pozwolenia jego posiadacz może wystąpić z wnioskiem o zmianę okresów, określonych w niniejszym artykule zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 541/95 [23].
Artykuł 105
1.
Agencja, we współpracy z Państwem Członkowskim i Komisją, tworzy sieć przetwarzania danych w celu ułatwienia wymiany informacji w ramach nadzoru farmakologicznego, dotyczących produktów leczniczych wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie. Celem sieci jest umożliwienie wszystkim właściwym władzom dzielenie się informacjami w tym samym czasie.
2.
Przy wykorzystaniu sieci przewidzianej w ust. 1 Państwa Członkowskie gwarantują, że wszystkie sprawozdania na temat podejrzewanych poważnych działań niepożądanych, które wystąpiły na ich terytorium, są niezwłocznie przekazywane Agencji i pozostałym Państwom Członkowskim, a w żadnym przypadku nie później niż 15. dnia kalendarzowego następującego po dniu otrzymania informacji.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że sprawozdania o podejrzewanych poważnych działaniach niepożądanych, które miały miejsce na ich terytorium, są niezwłocznie udostępniane posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz w żadnym przypadku nie później niż w ciągu 15 dni kalendarzowych od ich zgłoszenia.
Artykuł 106
1.
W celu ułatwienia wymiany informacji o nadzorze farmakologicznym we Wspólnocie Komisja, po konsultacji z Agencją, Państwami Członkowskimi i zainteresowanymi stronami opracowuje wytyczne dotyczące zbierania, weryfikacji i przedstawiania sprawozdań o działaniach niepożądanych, wraz z wymogami technologicznymi dla wymiany elektronicznej informacji o nadzorze farmakologicznym zgodnie z uzgodnioną międzynarodowo formą i opublikują odniesienie do międzynarodowo przyjętej terminologii.
Wytyczne te opublikowane zostaną w tomie 9 zasad dotyczących produktów leczniczych we Wspólnocie Europejskiej i uwzględnią prace międzynarodowej harmonizacji prowadzone w dziedzinie nadzoru farmakologicznego.
2.
W celu interpretacji definicji określonych w art. 1 pkt 11-16 oraz zasad wymienionych w niniejszym tytule posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz właściwe władze odnoszą się do szczegółowych wytycznych określonych w ust. 1.
Artykuł 107
1.
W przypadku gdy w wyniku oceny danych nadzoru farmakologicznego Państwo Członkowskie stwierdzi, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu powinno zostać zawieszone lub zmienione zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 106 ust. 1, niezwłocznie powiadamia Agencję, pozostałe Państwa Członkowskie oraz posiadacza pozwolenia.
2.
W przypadkach nagłych Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, może zawiesić pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, pod warunkiem że Agencja, Komisja i inne Państwa Członkowskie zostaną o tym poinformowane najpóźniej w ciągu następnego dnia roboczego.
Artykuł 108
Wszelkie zmiany, jakie mogą być niezbędne dla aktualizacji przepisów art. 101-107, z uwagi na postęp naukowy i techniczny mogą być dokonane zgodnie z procedurą określoną w art. 121 ust. 2.
TYTUŁ X
PRZEPISY SPECJALNE W SPRAWIE PRODUKTÓW LECZNICZYCH POCHODZĄCYCH Z LUDZKIEJ KRWI I LUDZKIEGO OSOCZA
Artykuł 109
1.
W odniesieniu do stosowania ludzkiej krwi i osocza jako materiału wyjściowego do wytwarzania produktów leczniczych Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki mające na celu zapobieżenie przenoszeniu się chorób zakaźnych.
O tyle, o ile jest to objęte zmianami określonymi w art. 121 ust. 1, jak również stosowaniem monografii Europejskiej Farmakopei dotyczącej krwi i osocza, podejmowane środki obejmują środki zalecane przez Radę Europy i Światową Organizację Zdrowia, w szczególności w odniesieniu do wyboru i badania dawców krwi i osocza.
2.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zagwarantowania, że dawcy ludzkiej krwi i ludzkiego osocza oraz ośrodki pobierania można zawsze w sposób wyraźny zidentyfikować.
3.
Wszelkie gwarancje bezpieczeństwa określone w ust. 1 i 2 muszą także zostać udzielone przez importerów ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza pochodzących z państw trzecich.
Artykuł 110
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu wspierania samowystarczalności Wspólnoty w zakresie ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza.
W tym celu będą zachęcać do dobrowolnego nieodpłatnego oddawania krwi lub osocza i podejmują konieczne środki w celu rozwijania produkcji i wykorzystania produktów uzyskiwanych z ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza pochodzących z dobrowolnego nieodpłatnego krwiodawstwa.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o takich środkach.
TYTUŁ XI
NADZÓR I SANKCJE
Artykuł 111
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, zapewniają przy pomocy powtarzających się inspekcji, że wymagania prawne odnoszące się do produktów leczniczych są spełnione.
Takie inspekcje przeprowadzane są przez upoważnionych przedstawicieli właściwych władz, którzy są upoważnieni do:
a) inspekcji jednostek produkcyjnych lub handlowych oraz wszelkich laboratoriów, którym posiadacz pozwolenia na wytwarzanie zlecił zadanie przeprowadzenia badań kontrolnych zgodnie z art. 20;
b) pobierania próbek;
c) zbadania wszelkich dokumentów odnoszących się do przedmiotu inspekcji, z zastrzeżeniem obowiązujących przepisów w Państwach Członkowskich w dniu 21 maja 1975 r., które nakładają ograniczenia na te kompetencje w odniesieniu do opisu metody wytwarzania.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe kroki w celu zapewnienia, że procesy produkcyjne stosowane przy wytwarzaniu produktów immunologicznych są w odpowiedni sposób potwierdzone i że zapewniają poszczególnym partiom wyrównany poziom jakości.
3.
Po każdej inspekcji określonej w ust. 1 urzędnicy reprezentujący właściwe władze przedkładają sprawozdanie w sprawie przestrzegania przez producenta zasad iwytycznych wyznaczających dobrą praktykę wytwarzania, ustanowioną w art. 47.
Treść sprawozdań jest przekazywana producentom, którzy zostali poddani inspekcji.
Artykuł 112
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zagwarantowania, że posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego oraz, gdzie stosowne, posiadacz pozwolenia na wytwarzanie, dostarczają dowodów kontroli przeprowadzonych w odniesieniu do produktu leczniczego i/lub składników oraz kontroli przeprowadzonych na pośrednim etapie procesu wytwarzania, zgodnie z metodami ustanowionymi w art. 8 ust. 3 lit. h).
Artykuł 113
Do celów wykonania art. 112 Państwa Członkowskie mogą wymagać od wytwórców produktów immunologicznych przedłożenia właściwej władzy wszelkich sprawozdań pokontrolnych, podpisanych przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 51.
Artykuł 114
1.
W przypadku gdy uznaje się to za niezbędne w interesie zdrowia publicznego, Państwo Członkowskie może wymagać od posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:
- szczepionek zawierających atenuowane drobnoustroje,
- immunologicznych produktów leczniczych stosowanych w początkowym uodpornianiu niemowląt lub innych grup ryzyka,
- immunologicznych produktów leczniczych stosowanych w programach szczepień w ramach publicznej służby zdrowia,
- nowych immunologicznych produktów leczniczych lub immunologicznych produktów leczniczych wytwarzanych przy użyciu nowych lub zmienionych rodzajów technologii lub nowych dla konkretnego producenta, w okresie przejściowym wymienionym zwykle w pozwoleniu,
składania próbek z każdej partii towaru ładowanego luzem i/lub produktu zbadania przez państwowe laboratorium lub laboratorium wyznaczone w tym celu, przed wprowadzeniem do obrotu, chyba że w przypadku partii wytworzonej w innym Państwie Członkowskim właściwe władze w tamtym Państwie Członkowskim uprzednio zbadały daną partię i oświadczyły, że jest ona zgodna z zatwierdzonymi wymogami.
Państwa Członkowskie gwarantują, że takie badanie przeprowadzone jest w ciągu 60 dni od daty otrzymania próbek.
2.
W przypadku gdy w interesie zdrowia publicznego prawo Państwa Członkowskiego to przewiduje, właściwe władze mogą wymagać od posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w zakresie produktów leczniczych pochodzących z ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza, składania próbek z każdej partii towaru pakowanego luzem i/lub produktu leczniczego do zbadania prze laboratorium państwowe lub laboratorium wyznaczone w tym celu, przed zwolnieniem do swobodnego obrotu, chyba że w przypadku partii wytworzonej w innym Państwie Członkowskim właściwe władze w tamtym Państwie Członkowskim uprzednio zbadały daną partię i oświadczyły, że jest ona zgodna z zatwierdzonymi wymogami.
Państwa Członkowskie gwarantują, że takie badanie przeprowadzone jest w ciągu 60 dni od daty otrzymania próbek.
Artykuł 115
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zagwarantowania, że procesy wytwarzania i oczyszczania stosowane w przygotowaniu produktów leczniczych pochodzących z ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza są w odpowiedni sposób potwierdzone i zapewniają poszczególnym partiom wyrównany poziom jakości oraz gwarancję braku szczególnego skażenia wirusowego, o tyle o ile pozwala na to stan technologii.
W tym celu producenci zgłaszają właściwym władzom metody stosowane w celu ograniczenia lub wyeliminowania wirusów chorobotwórczych, które są łatwo przenoszone przez produkty lecznicze pochodzące z ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza.
Właściwe władze mogą złożyć próbkę towaru ładowanego luzem i/lub produktu leczniczego do zbadania przez laboratorium państwowe lub laboratorium wyznaczone w tym celu albo w czasie rozpatrywania wniosku zgodnie z art. 19 lub po udzieleniu pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 116
Właściwe władze Państw Członkowskich zawieszają lub wycofują pozwolenie na dopuszczenie produktów leczniczych do obrotu, w przypadku gdy została wykazana szkodliwość tego produktu w normalnych warunkach jego stosowania lub w przypadku gdy brak mu skuteczności terapeutycznej, lub w przypadku gdy jego skład jakościowy i ilościowy nie jest podany.
O braku skuteczności terapeutycznej mówi się wówczas, gdy zostało ustalone, że nie można uzyskać wyników leczenia, stosując ten produkt leczniczy.
Pozwolenie jest również zawieszone lub cofnięte, w przypadku gdy dane szczegółowe stanowiące poparcie wniosku przewidzianego w art. 8, 10 ust. 1 i art. 11 są nieprawidłowe lub nie zostały zmienione zgodnie z art. 23 lub w przypadku gdy kontrole, określone w art. 112, nie zostały przeprowadzone.
Artykuł 117
1.
Bez względu na środki przewidziane w art. 116 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zagwarantowania, że dostawa produktu leczniczego nie jest dozwolona i że produkt leczniczy jest wycofany z rynku, jeżeli:
a) została wykazana szkodliwość danego produktu leczniczego w normalnych warunkach jego stosowania; lub
b) brak mu skuteczności terapeutycznej; lub
c) jego jakościowy i ilościowy skład nie jest zgodny z podanym; lub
d) kontrole produktu leczniczego i/lub jego składników oraz kontrole na pośrednim etapie procesu wytwarzania nie zostały przeprowadzone lub jeżeli nie zostało spełnione inne wymaganie lub zobowiązanie odnoszące się do przyznania pozwolenia na wytwarzanie.
2.
Właściwe władze mogą ograniczyć zakaz dostaw produktu lub jego wycofanie z rynku do tych partii, które są przedmiotem sporu.
Artykuł 118
1.
Właściwe władze zawieszają lub cofają pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla kategorii preparatów lub dla wszystkich preparatów, w przypadku gdy jedno z wymagań ustanowionych w art. 41 nie jest już spełniane.
2.
W uzupełnieniu do środków określonych w art. 117 właściwe władze mogą zawiesić wytwarzanie lub przywóz produktów leczniczych pochodzących z państw trzecich albo zawiesić lub cofnąć pozwolenie na wytwarzanie dla kategorii preparatów lub dla wszystkich preparatów, w przypadku gdy nie są przestrzegane art. 42, 46, 51 i 112.
Artykuł 119
Przepisy niniejszego tytułu stosuje się do homeopatycznych produktów leczniczych, z zastrzeżeniem przepisów art. 14 ust. 3.
TYTUŁ XII
STAŁY KOMITET
Artykuł 120
Wszelkie zmiany, które są niezbędne w celu dostosowania załącznika I do postępu technicznego, przyjmowane są zgodnie z procedurą, określoną w art. 121 ust. 2.
Artykuł 121
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Produktów Leczniczych i Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Leczniczych (zwany dalej "Stałym Komitetem").
2.
W przypadku gdy dokonywane jest odniesienie do tego ustępu, zastosowany zostanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Stały Komitet uchwala swój regulamin.
TYTUŁ XIII
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 122
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, aby zapewnić zainteresowanym przekazywanie sobie przez właściwe władze takich informacji, jakie są odpowiednie w celu zagwarantowania, że wypełniane są wymagania w odniesieniu do pozwoleń na wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu.
Na podstawie uzasadnionego wniosku Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują sprawozdania, określone w art. 111 ust. 3, do właściwych władz innego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli po rozpatrzeniu sprawozdań Państwo Członkowskie otrzymujące sprawozdania uważa, że nie może zaakceptować wniosków przyjętych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym powstało sprawozdanie, zawiadamia władze, których to dotyczy, o swoich powodach i może zażądać dalszych informacji.
Zainteresowane Państwa Członkowskie czynią usilne starania w celu osiągnięcia porozumienia.
W razie konieczności w przypadku poważnych rozbieżności opinii jedno z zainteresowanych Państw Członkowskich powiadamia Komisję.
Artykuł 123
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje właściwe środki w celu zagwarantowania, że decyzje w sprawie wprowadzenia do obrotu, odmowy lub cofnięcia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, anulowania decyzji odmawiającej pozwolenia lub je cofającej, zakazu dostaw lub wycofania produktu z rynku, łącznie z uzasadnieniem, na jakim takie decyzje są oparte, zostaną zgłoszone niezwłocznie do Agencji.
2.
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jest zobowiązany do niezwłocznego powiadamiania Państw Członkowskich o każdym działaniu podjętym przez niego w celu zawieszenia obrotu produktu leczniczego lub wycofania produktu z rynku, łącznie z powodami takiego działania, jeśli to dotyczy skuteczności produktu leczniczego lub ochrony zdrowia publicznego.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby informacja ta została udostępniona Agencji.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że odpowiednie informacje o działaniach podjętych w zastosowaniu ust. 1 i 2, które mogą wpłynąć ujemnie na ochronę zdrowia publicznego w państwach trzecich, są niezwłocznie przedstawiane Światowej Organizacji Zdrowia, z kopią do Agencji.
4.
Komisja publikuje co roku wykaz produktów leczniczych, które są zakazane we Wspólnocie.
Artykuł 124
Państwa Członkowskie przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje niezbędne do zagwarantowania jakości i bezpieczeństwa homeopatycznych produktów leczniczych produkowanych i wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie, w szczególności informacje, określone w art. 122 i 123.
Artykuł 125
Każda decyzja, określona w niniejszej dyrektywie, podejmowana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego zawiera szczegółowe uzasadnienia, na których jest oparta.
Taka decyzja jest notyfikowana zainteresowanej stronie, łącznie z informacją co do dostępnego jej zadośćuczynienia w ramach obowiązujących ustawodawstw i co do dopuszczalnego okresu na wystąpienie w sprawie takiego zadośćuczynienia.
Pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz decyzje do cofnięcia takich pozwoleń ogłaszane są przez każde Państwo Członkowskie we właściwych urzędowych publikacjach.
Artykuł 126
Nie można odmówić, zawiesić lub cofnąć pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, jak tylko z przyczyn określonych w niniejszej dyrektywie.
Nie można podjąć żadnej decyzji dotyczącej zawieszenia wytwarzania lub przywozu produktów leczniczych pochodzących z państw trzecich, zakazu dostaw lub wycofania z rynku produktu leczniczego, jak tylko z przyczyn określonych w art. 117 i 118.
Artykuł 127
1.
Na wniosek producenta lub eksportera produktów leczniczych, lub władz przywożącego państwa trzeciego Państwa Członkowskie zaświadczają, że dany producent znajduje się w posiadaniu pozwolenia na wytwarzanie.
Wydając takie świadectwa, Państwa Członkowskie przestrzegają następujących warunków:
a) uwzględniają obowiązujące uregulowania administracyjne Światowej Organizacji Zdrowia;
b) w zakresie produktów leczniczych przeznaczonych na wywóz, które są już dopuszczone na ich terytorium, dostarczają streszczenie cech charakterystycznych produktu, zatwierdzone zgodnie z art. 21.
2.
Jeżeli producent nie posiada pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, dostarcza władzom odpowiedzialnym za sporządzenie certyfikatu, określonego w ust. 1, oświadczenie wyjaśniające przyczyny braku pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
TYTUŁ XIV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 128
Dyrektywy 65/65/EWG, 75/318/EWG, 75/319/EWG, 89/342/EWG, 89/343/EWG, 89/381/EWG, 92/25/EWG, 92/26/EWG, 92/27/EWG, 92/28/EWG i 92/73/EWG, zmienione dyrektywami, określonymi w części A załącznika II, uchyla się, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących ograniczeń czasowych dla wykonania, określonych w części B załącznika II.
Odniesienia do dyrektyw, które utraciły moc, traktowane są tak, jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą zgodności w załączniku III.
Artykuł 129
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 130
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 września 2001 r.
w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 6 czerwca 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dziedzinie prawa autorskiego, prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest prawem nieprzenoszalnym i niezbywalnym, przysługującym autorowi oryginalnego dzieła plastycznego lub graficznego, do korzyści gospodarczych z tytułu kolejnych sprzedaży odnośnych utworu.
(2) Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest prawem przynoszącym pożytki, które umożliwia autorowi/artyście otrzymywanie wynagrodzenia z tytułu kolejnych sprzedaży dzieła.
Przedmiotem prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest fizyczna forma utworu, mianowicie nośnik, na którym chroniony utwór został utrwalony.
(3) Celem prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest zapewnienie, aby autorzy plastycznych lub graficznych dzieł sztuki mieli udział w sukcesie gospodarczym swoich oryginalnych dzieł sztuki.
Stwarza ono możliwości przywrócenia równowagi między sytuacją gospodarczą autorów graficznych i plastycznych dzieł sztuki, a sytuacją innych twórców, którzy czerpią korzyści z tytułu kolejnych eksploatacji swoich utworów.
(4) Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży stanowi integralną część prawa autorskiego oraz jest istotnym przywilejem autorów.
Wprowadzenie takiego prawa we wszystkich Państwach Członkowskich służy potrzebie zapewnienia twórcom odpowiedniego i standardowego poziomu ochrony.
(5) Zgodnie z art. 151 ust. 4 Traktatu, Wspólnota uwzględnia aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień Traktatu.
(6) Konwencja berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych przewiduje, że prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest przyznane tylko, jeżeli ustawodawstwo państwa, któremu podlega autor, takie prawo przewiduje.
Prawo to ma zatem charakter fakultatywny i podlega zasadzie wzajemności.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w zakresie stosowania zasady niedyskryminacji, ustanowionej w art. 12 Traktatu, z treści orzeczenia z dnia 20 października 1993 r. w sprawach połączonych C-92/92 i C-326/92 Phil Collins i inni [4] wynika, że przepisy krajowe zawierające klauzule wzajemności nie mogą stanowić podstawy do odmowy obywatelom innych Państw Członkowskich praw przyznanych autorom krajowym.
Stosowanie takich klauzul w kontekście Wspólnoty jest sprzeczne z zasadą równego traktowania, wynikającą z zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.
(7) W związku z procesem umiędzynarodowienia wspólnotowego rynku dzieł sztuki nowoczesnej i współczesnej, który obecnie jest przyspieszony przez efekty nowej gospodarki, w kontekście regulacji prawnych, gdzie jedynie nieliczne państwa spoza UE uznają prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, podjęcie negocjacji z myślą o uczynieniu art. 14b Konwencji berneńskiej obowiązkowym staje się istotne dla Wspólnoty Europejskiej w sferze jej stosunków zewnętrznych.
(8) Fakt istnienia tego międzynarodowego rynku, w połączeniu z brakiem w kilku Państwach Członkowskich prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oraz obecne różnice w zakresie krajowych systemów uznających to prawo, czynią istotnym ustanowienie przepisów przejściowych dotyczących wejścia w życie, jak i materialnego uregulowania tego prawa, co pozwoli na zachowanie konkurencyjności rynku europejskiego.
(9) Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest obecnie przewidziane przez krajowe prawo większości Państw Członkowskich.
Takie przepisy prawne, tam gdzie istnieją, wykazują pewne różnice, mianowicie w odniesieniu do dzieł objętych ich zakresem, osób uprawnionych do otrzymywania honorariów autorskich, stosowanych stawek, transakcji, z tytułu których wypłacane jest honorarium autorskie oraz podstawy, na której są obliczane.
Stosowanie lub niestosowanie takiego prawa ma znaczący wpływ na konkurencyjne środowisko na rynku wewnętrznym, ponieważ istnienie lub brak obowiązku wypłacania wynagrodzenia na podstawie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest elementem, który musi uwzględnić każda osoba, która zamierza sprzedać dzieło sztuki.
Zatem prawo to jest czynnikiem, który przyczynia się do powstawania zakłóceń konkurencji i ma także wpływ na przemieszczanie się sprzedaży we Wspólnocie.
(10) Takie zróżnicowanie w odniesieniu do istnienia i zastosowania przez Państwa Członkowskie prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży ma bezpośredni negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego dzieł sztuki, jak przewidziano w art. 14 Traktatu.
W takiej sytuacji art. 95 Traktatu stanowi właściwą podstawę prawną.
(11) Cele Wspólnoty określone w Traktacie, obejmują stworzenie podstawy coraz ściślejszego związku między narodami Europy, popieranie ściślejszych stosunków między Państwami Członkowskimi należącymi do Wspólnoty oraz zapewnienie postępu gospodarczego i społecznego przez wspólne działanie, usuwając bariery dzielące Europę.
W tym celu Traktat przewiduje ustanowienie rynku wewnętrznego, które zakłada zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie towarów, swobodę świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości oraz wprowadzenie systemu zapewniającego, aby konkurencja na wspólnym rynku nie była zakłócana.
Harmonizacja ustawodawstw Państw Członkowskich w dziedzinie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży przyczyni się do osiągnięcia tych celów.
(12) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [5], stopniowo wprowadza wspólnotowy system opodatkowania stosowany między innymi do dzieł sztuki.
Środki podatkowe są niewystarczające do zapewnienia harmonijnego funkcjonowania rynku dzieł sztuki.
Ten cel nie może zostać osiągnięty bez harmonizacji w dziedzinie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży.
(13) Istniejące różnice między ustawodawstwami powinny być wyeliminowane, w przypadku gdy mają zakłócający skutek dla funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz należy zapobiegać powstawaniu nowych różnic o takim charakterze.
Nie ma potrzeby eliminowania lub zapobiegania powstawaniu różnic, które nie powinny naruszać funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(14) Warunkiem koniecznym prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego jest istnienie warunków konkurencji, które nie są zakłócone.
Istnienie różnic między przepisami krajowymi dotyczącymi prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży powoduje zakłócenia konkurencji i przemieszczanie się sprzedaży we Wspólnocie oraz prowadzi do nierównego traktowania artystów, w zależności od miejsca sprzedaży ich dzieł.
Rozważana kwestia ma zatem ponadnarodowe aspekty, które nie mogą być zadowalająco uregulowane działaniami Państw Członkowskich.
Brak działania Wspólnoty byłby sprzeczny z wymaganiem Traktatu w zakresie korygowania zakłóceń konkurencji i nierównego traktowania.
(15) W świetle skali rozbieżności między przepisami krajowymi niezbędne jest zatem przyjęcie środków harmonizacji, celem zmniejszenia różnic między ustawodawstwami Państw Członkowskich w dziedzinach, w których takie różnice powodują powstawanie lub utrzymywanie zakłóconych warunków konkurencji.
Nie jest jednakże niezbędne harmonizowanie każdego przepisu ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oraz w celu pozostawienia możliwie jak najszerszego zakresu krajowego uznania, wystarczające jest ograniczenie działań harmonizacyjnych do tych przepisów krajowych, które mają najbardziej bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(16) Niniejsza dyrektywa jest zatem w całości zgodna z zasadą pomocniczości i proporcjonalności ustanowioną w art. 5 Traktatu.
(17) Na podstawie dyrektywy Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych [6], okres ochrony prawa autorskiego trwa 70 lat po śmierci autora.
Taki sam okres należy ustanowić w odniesieniu do prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży.
W konsekwencji tylko oryginalne egzemplarze dzieł sztuki nowoczesnej i współczesnej mogą wchodzić w zakres prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży.
Jednakże w celu umożliwienia Państwom Członkowskim, których systemy prawne w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, nie stosują prawa autorów do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, włączenia tego prawa do ich odpowiednich prawnych systemów a ponadto umożliwienia podmiotom gospodarczym w tych Państwach Członkowskich stopniowego dostosowania się do wyżej wymienionego prawa, przy jednoczesnym utrzymaniu ekonomicznej żywotności, zainteresowanym Państwom Członkowskim należy przyznać ograniczony okres przejściowy, w ciągu którego mogą wybrać niestosowanie prawa osób uprawnionych po śmierci autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży.
(18) Zakres prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży powinien być rozszerzony na wszystkie czynności o charakterze odsprzedaży, oprócz tych dokonywanych bezpośrednio między osobami działającymi jako osoby prywatne i bez udziału podmiotów zajmujących się zawodowo obrotem dziełami sztuki.
Prawo to nie powinno obejmować czynności o charakterze odsprzedaży dokonywanych przez osoby działające jako osoby prywatne, muzeom, które nie są nastawione na przynoszenie dochodu i są dostępne dla publiczności.
W odniesieniu do szczególnej sytuacji galerii sztuki, które nabywają dzieła bezpośrednio od autorów, Państwom Członkowskim należy przyznać możliwość wyłączenia z zakresu prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, czynności o charakterze odsprzedaży tych dzieł, które są dokonywane w ciągu trzech lat od nabycia dzieła.
Należy również uwzględnić interesy artystów, przez ograniczenie tego wyłączenia do takich czynności o charakterze odsprzedaży, w których cena odsprzedaży nie przekracza 10000 EUR.
(19) Należy podkreślić, że harmonizacja, ustanowiona w niniejszej dyrektywie, nie ma zastosowania do oryginalnych rękopisów pisarzy i kompozytorów.
(20) Należy ustanowić skuteczne reguły oparte na już zdobytym na poziomie krajowym doświadczeniu w odniesieniu do prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży.
Stosowne jest obliczanie honorarium autorskiego w procencie ceny sprzedaży, a nie wzrostu wartości dzieł, których pierwotna wartość wzrosła.
(21) Kategorie dzieł sztuki objętych prawem do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży powinny być zharmonizowane.
(22) Niestosowanie honorariów autorskich poniżej minimalnego progu może pomóc w uniknięciu nieproporcjonalnie wysokich kosztów poboru i kosztów administracyjnych w porównaniu do zysków artysty.
Jednakże zgodnie z zasadą pomocniczości, należy pozwolić Państwom Członkowskim na ustanowienie krajowych progów poniżej progów wspólnotowych, aby wspierać interesy początkujących artystów.
Ze względu na niewielkie kwoty, jest mało prawdopodobne, by to odstępstwo miało istotny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(23) Obecnie stawki ustalone przez poszczególne Państwa Członkowskie do celu stosowania prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży znacznie się różnią.
Efektywne funkcjonowanie rynku wewnętrznego dzieł sztuki nowoczesnej i współczesnej wymaga ustalenia jednolitych stawek w możliwie jak najszerszym zakresie.
(24) Z zamiarem pogodzenia różnych interesów związanych z rynkiem oryginalnych dzieł sztuki, pożądane jest ustanowienie systemu, obejmującego zawężające się przedziały skali stawek w zależności od różnych zakresów cenowych.
Istotne jest zmniejszenie ryzyka przemieszczenia się sprzedaży oraz obchodzenia wspólnotowych reguł dotyczących prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży.
(25) Osobą, która dokonuje płatności honorarium autorskiego powinien być, w zasadzie, sprzedawca.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia odstępstw od tej zasady w odniesieniu do obowiązku zapłaty.
Sprzedawcą jest osoba lub przedsiębiorstwo, w imieniu którego jest sprzedaży jest dokonywana.
(26) Należy ustanowić przepisy umożliwiające okresowe dostosowywanie progów i stawek.
W tym celu, stosowane jest powierzenie Komisji zadania sporządzania okresowych sprawozdań dotyczących faktycznego stosowania prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w Państwach Członkowskich i jego wpływu na rynek dzieł sztuki we Wspólnocie, oraz, w stosownych przypadkach, składanie wniosków dotyczących zmiany niniejszej dyrektywy.
(27) Osoby uprawnione do otrzymywania honorariów autorskich muszą być określone, z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości.
Nie jest właściwe podejmowanie działań poprzez niniejszą dyrektywę w odniesieniu do prawa spadkowego Państw Członkowskich.
Jednakże prawni następcy autora muszą mieć możliwość korzystania w pełni z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po śmierci autora, przynajmniej po upływie okresu przejściowego, określonego powyżej.
(28) Państwa Członkowskie są zobowiązane do uregulowania wykonywania prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, w szczególności w odniesieniu do sposobu jakim wykonywanie to jest zarządzane.
W tym kontekście zarządzanie za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi jest jedną z możliwości.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi działały w sposób przejrzysty i efektywny.
Państwa Członkowskie muszą również zapewnić, aby kwoty przeznaczone dla autorów, którzy są obywatelami innych Państwa Członkowskich były faktycznie pobrane i wypłacone.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla uzgodnień w Państwach Członkowskich w zakresie pobierania i wypłat.
(29) Korzystanie z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży powinno być ograniczone do obywateli Wspólnoty, jak również do zagranicznych autorów, których państwa zapewniają taką ochronę autorom, którzy są obywatelami Państw Członkowskich.
Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość rozszerzenia korzystania z tego prawa na zagranicznych autorów, którzy mają miejsce stałego pobytu w Państwie Członkowskim.
(30) Odpowiednie procedury monitorowania transakcji powinny być wprowadzone tak, aby zapewnić, praktycznymi środkami rzeczywiste stosowanie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży przez Państwa Członkowskie.
Wiąże się to również z prawem autora lub jego upoważnionego przedstawiciela do otrzymywania wszelkich niezbędnych informacji od osób fizycznych lub prawnych, na których spoczywa obowiązek wypłaty honorariów autorskich.
Państwa Członkowskie, które ustanowią zbiorowe zarządzanie prawami do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży mogą również ustanowić, że organy odpowiedzialne za zbiorowe zarządzanie powinny także mieć prawo do otrzymywania informacji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES
Artykuł 1
Przedmiot prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają prawo autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego dzieła sztuki, określone jako prawo niezbywalne, którego nie można się zrzec, nawet z góry, do otrzymania honorarium autorskiego opartego na cenie sprzedaży uzyskanej z każdej odsprzedaży dzieła, następującej po pierwszym rozporządzeniu dziełem przez autora.
2.
Prawo określone w ust. 1 stosuje się do wszystkich czynności o charakterze odsprzedaży, dokonywanych przez sprzedawców, kupujących lub pośredników, osób zawodowo działających na rynku dzieł sztuki, takich jak salony sprzedaży, galerie sztuki, oraz ogólnie, każdy, kto zajmuje się handlem dziełami sztuki.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że prawo określone w ust. 1 nie ma zastosowania do czynności o charakterze odsprzedaży, w przypadku gdy sprzedawca nabył dzieło bezpośrednio od autora mniej niż trzy lata przed tą odsprzedażą oraz w przypadku gdy cena odsprzedaży nie przekracza 10000 EUR.
4.
Honorarium autorskie jest wypłacane przez sprzedawcę.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że jedna z osób fizycznych lub prawnych, określonych w ust. 2, inna niż sprzedawca, jest wyłącznie odpowiedzialna lub odpowiedzialna wspólnie ze sprzedawcą za wypłatę honorarium autorskiego.
Artykuł 2
Dzieło sztuki, do którego odnosi się prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, "oryginalny egzemplarz dzieła sztuki" oznacza dzieła plastyczne lub graficzne takie jak obrazy, kolaże, malowidła, rysunki, utwory rytownicze, nadruki, litografie, rzeźby, tkaniny dekoracyjne, wyroby ceramiczne i szklane oraz fotografie, pod warunkiem że zostały własnoręcznie wykonane przez artystę lub są kopiami uznanymi za oryginalne egzemplarze dzieł sztuki.
2.
Kopie dzieł sztuki objęte niniejszą dyrektywą, które w ograniczonej liczbie zostały wykonane własnoręcznie przez artystę lub pod jego kierunkiem, do celów niniejszej dyrektywy uznaje się za oryginalne egzemplarze dzieł sztuki.
Takie kopie będą zazwyczaj numerowane, podpisane, lub w inny sposób należycie autoryzowane przez artystę.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE
Artykuł 3
Próg
1.
Do kompetencji Państwa Członkowskiego należy określenie minimalnej ceny sprzedaży, powyżej której sprzedaże, określone w art. 1 podlegają prawu do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży.
2.
Minimalna cena sprzedaży nie może w żadnych okolicznościach przekroczyć 3000 EUR.
Artykuł 4
Stawki
1.
W odniesieniu do honorarium autorskiego, przewidzianego w art. 1 ustala się na następujące stawki:
a) 4 % dla udziału w cenie sprzedaży do 50000 EUR;
b) 3 % dla udziału w cenie sprzedaży od 50 000,01 EUR do 200000 EUR;
c) 1 % dla udziału w cenie sprzedaży od 200 000,01 EUR do 350000 EUR;
d) 0,5 % dla udziału w cenie sprzedaży od 350 000,01 EUR do 500000 EUR;
e) 0,25 % dla udziału w cenie sprzedaży przekraczającej 500000 EUR.
Jednakże całkowita kwota honorarium autorskiego nie może przekraczać 12500 EUR.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą stosować stawkę 5 % dla udziału w cenie sprzedaży określonej w ust. 1 lit. a).
3.
Jeżeli ustalona minimalna cena sprzedaży jest niższa niż 3000 EUR, Państwo Członkowskie określi stawkę stosowaną do udziału w cenie sprzedaży do 3000 EUR; ta stawka nie może być niższa niż 4 %.
Artykuł 5
Podstawy obliczania
Ceny sprzedaży określone w art. 3 i 4 są cenami po odliczeniu podatku.
Artykuł 6
Osoby uprawnione do otrzymania honorariów autorskich
1.
Honorarium autorskie, przewidziane na mocy art. 1, jest wypłacane autorowi dzieła oraz, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 2, prawnym następcom po jego/jej śmierci.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić obowiązkowe lub fakultatywne zbiorowe zarządzanie honorariami autorskimi, przewidzianymi na mocy art. 1.
Artykuł 7
Obywatele państw trzecich, uprawnieni do otrzymania honorariów autorskich
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają, że autorzy, którzy są obywatelami państw trzecich oraz, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 2, ich następcy prawni korzystają z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz ustawodawstwem zainteresowanego Państwa Członkowskiego, jedynie w przypadku gdy ustawodawstwo w państwie, którego autor lub jego/jej następca prawny są obywatelami dopuszcza ochronę w zakresie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w tym państwie dla autorów z Państw Członkowskich oraz ich następców prawnych.
2.
Na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie, Komisja, w możliwie jak najkrótszym terminie, opublikuje wykaz tych państw trzecich, które spełniają warunek określony w ust. 1.
Wykaz ten będzie uaktualniany.
3.
Do celów ochrony w zakresie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, każde Państwo Członkowskie może traktować autorów, którzy nie są obywatelami Państw Członkowskich, lecz którzy mają miejsce stałego pobytu w tym Państwie Członkowskim w taki sam sposób jak obywateli własnych.
Artykuł 8
Okres ochrony w zakresie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży
1.
Okres ochrony w zakresie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży odpowiada okresowi ustanowionemu w art. 1 dyrektywy 93/98/EWG.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, te Państwa Członkowskie, które nie stosują prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży (w dniu wejścia w życie określonego w art. 13), nie są zobowiązane, przez okres trwający nie później niż do dnia 1 stycznia 2010 r., do stosowania tego prawa na korzyść osób uprawnionych po śmierci autora.
3.
Państwo Członkowskie, do którego ma zastosowanie ust. 2 mogą korzystać z okresu o dwa lata dłuższego od tego wymaganego w odniesieniu do stosowania prawa osób uprawnionych po śmierci autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, jeżeli jest to niezbędne do umożliwienia podmiotom gospodarczym w tym Państwie Członkowskim stopniowego dostosowania do systemu prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, przy zachowaniu ekonomicznej żywotności.
Na co najmniej 12 miesięcy przed upływem terminu określonego w ust. 2, zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, z podaniem przyczyn, o zamiarze skorzystania z tej możliwości, tak aby Komisja, po odpowiednich konsultacjach, mogła wydać opinię w ciągu trzech miesięcy po otrzymaniu takich informacji.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie zastosuje się do opinii Komisji, powiadamia ono w ciągu jednego miesiąca Komisję, uzasadniając swoją decyzję.
Powiadomienie oraz uzasadnienie Państwa Członkowskiego, jak i opinia Komisji zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i przesłane Parlamentowi Europejskiemu.
4.
W przypadku zakończonych powodzeniem, w terminach określonych w art. 8 ust. 2 i 3, rokowań międzynarodowych mających na celu rozszerzanie zakresu stosowania na poziomie międzynarodowym prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, Komisja przedłoży odpowiednie propozycje.
Artykuł 9
Prawo do otrzymywania informacji
Państwa Członkowskie ustanawiają, że przez okres trzech lat po odsprzedaży, osoby uprawnione na mocy art. 6 mogą żądać od każdej z osób zawodowo działających na rynku dzieł sztuki, wymienionych w art. 1 ust. 2, przekazywania wszelkich informacji, które mogą być niezbędne w celu zabezpieczenia wypłat honorariów autorskich z tytułu odsprzedaży.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Stosowanie w czasie
Niniejszą dyrektywę stosuje się w odniesieniu do wszystkich oryginalnych dzieł sztuki, jak określono w art. 2, które w dniu 1 stycznia 2006 r. są nadal chronione na mocy ustawodawstw Państw Członkowskich w dziedzinie praw autorskich lub spełniają w tym dniu kryteria ochrony zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Klauzula przeglądowa
1.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, nie później niż do dnia 1 stycznia 2009 r. a następnie co cztery lata, sprawozdanie dotyczące wykonania i skutków niniejszej dyrektywy, ze szczególnym uwzględnieniem konkurencyjności rynku dzieł sztuki nowoczesnej i współczesnej we Wspólnocie, w szczególności w odniesieniu do stanowiska Wspólnoty w odniesieniu do właściwych rynków, na których nie stosuje się prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oraz wspierania twórczości artystycznej, a także procedur zarządzania w Państwach Członkowskich.
Komisja zbada w szczególności wpływ niniejszej dyrektywy na rynek wewnętrzny oraz skutek wprowadzenia prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w tych Państwach Członkowskich, które nie stosowały tego prawa w przepisach krajowych przed dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
W stosownych przypadkach, Komisja przedkłada propozycje dotyczące dostosowania minimalnego progu oraz stawek honorarium autorskiego, celem uwzględnienia zmian w sektorze, propozycje odnoszące się do maksymalnych kwot, określonych w art. 4 ust. 1 oraz wszelkie inne propozycje, które Komisja uznaje za niezbędne do zwiększenia skuteczności niniejszej dyrektywy.
2.
Ustanawia się komitet kontaktowy.
Komitet złożony jest z przedstawiciele właściwych władz Państw Członkowskich.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji. Komitet zbiera się z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek delegacji Państwa Członkowskiego.
3.
Zadaniem komitetu jest:
- organizowanie konsultacji we wszystkich kwestiach wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy,
- ułatwianie wymiany informacji między Komisją a Państwami Członkowskimi w zakresie odpowiednich zmian rynku dzieł sztuki we Wspólnocie.
Artykuł 12
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2006 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 listopada 2001 r.
odnosząca się do przepisów szczególnych dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń poza siedzeniem kierowcy oraz zmieniająca dyrektywy 70/156/EWG i 97/27/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 25 czerwca 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
Istotne jest podejmowanie środków w tym celu.
(2) Wymagania techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać na mocy ustawodawstw krajowych odnoszą się, między innymi, do przepisów szczególnych dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń poza siedzeniem kierowcy.
(3) Wymagania te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(4) Pojazdy te nie były wprowadzane do wspólnotowego obrotu z powodu różnic w warunkach technicznych.
Przyjęcie zharmonizowanych wymagań przez wszystkie Państwa Członkowskie zamiast krajowych regulacji powinno ułatwić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego w odniesieniu do tych pojazdów.
(5) Dlatego konieczne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły takie same wymagania albo w uzupełnieniu własnych istniejących przepisów, albo zamiast tych przepisów, w szczególności w celu umożliwienia stosowania, w odniesieniu do każdego typu pojazdu, procedury homologacji typu WE będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4].
(6) Niniejsza dyrektywa jest jedną z oddzielnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
(7) W celu uwzględnienia postępów już poczynionych w zakresie poprawy dostępu osób o ograniczonej możliwości poruszania się do pojazdów klas I i II, należy zezwolić, aby istniejące typy pojazdów miały bardziej strome pochylenie w niektórych miejscach przejścia niż nowe typy pojazdów.
(8) Ponieważ cele proponowanego działania, mianowicie uniknięcie barier w wymianie handlowej we Wspólnocie poprzez stosowanie homologacji typu WE pojazdu w odniesieniu do takich pojazdów, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki działania proponowanego w przedmiotowym sektorze możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(9) W celu rozróżnienia między istniejącymi a nowymi typami pojazdu konieczne jest odniesienie do dyrektywy Rady 76/756/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach [5].
(10) Pożądane jest uwzględnienie istniejących wymagań technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ (EKG/ONZ) w jej regulaminie nr 36 ("Jednolite przepisy dotyczące homologacji dużych pojazdów do przewozu pasażerów w zakresie ich budowy"), w jej regulaminie nr 52 ("Jednolite przepisy dotyczące budowy pojazdów użyteczności publicznej o małej pojemności"), w jej regulaminie nr 66 ("Jednolite przepisy dotyczące homologacji dużych pojazdów do przewozu pasażerów w zakresie wytrzymałości konstrukcji") oraz w jej regulaminie nr 107 ("Jednolite przepisy dotyczące homologacji dużych pojazdów dwupokładowych do przewozu pasażerów w zakresie ich budowy"), załączone do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania udzielonych homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych.
(11) Podczas gdy zasadniczym celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie bezpieczeństwa pasażerów, konieczne jest także zapewnienie warunków technicznych umożliwiających dostęp osobom o ograniczonej możliwości poruszania się do pojazdów objętych dyrektywą, zgodnie z wspólnotową polityką transportową i społeczną.
Wszystkie wysiłki muszą być skierowane na poprawę dostępu do tych pojazdów.
W tym celu dostępność dla osób o ograniczonej możliwości poruszania się można osiągnąć albo poprzez rozwiązania techniczne zastosowane w pojeździe, jak to zostało ujęte w niniejszej dyrektywie, albo poprzez połączenie ich z właściwą infrastrukturą lokalną mającą zagwarantować dostęp dla użytkowników wózków inwalidzkich.
(12) W związku z powyższym, konieczna jest zmiana dyrektywy 70/156/EWG i dyrektywy 97/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 1997 r. odnoszącej się do mas i wymiarów niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [6].
(13) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd" oznacza pojazd silnikowy kategorii M2 lub M3, określony w części A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG,
- "nadwozie" oznacza oddzielny zespół techniczny, jak określono w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
- "klasa pojazdu" oznacza pojazd odpowiadający opisowi klasy podanemu w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 13 sierpnia 2003 r. Państwa Członkowskie nie mogą odmawiać homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu:
- pojazdu,
- nadwozia,
- pojazdu, którego nadwozie już uzyskało homologację jako oddzielny zespół techniczny,
lub odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji lub dopuszczenia do ruchu pojazdu lub nadwozia jako oddzielnego zespołu technicznego, z przyczyn odnoszących się do przepisów dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i posiadających więcej niż osiem siedzeń, poza siedzeniem kierowcy, jeżeli wymagania niniejszej dyrektywy i załączników do niej zostały spełnione.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do pojazdów niskopodłogowych klasy I lub II, homologowanych przed dniem 13 sierpnia 2002 r. na mocy dyrektywy 76/756/EWG, o pochyleniu przejścia wynoszącym 12,5 % określonym w ppkt 7.7.6.2 załącznika 1.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 4 poniżej, od dnia 13 lutego 2004 r., Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE w odniesieniu do typu pojazdu i typu nadwozia jako oddzielnego zespołu technicznego,
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów i nowych nadwozi jako oddzielnych zespołów technicznych,
z przyczyn odnoszących się do przepisów dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń, poza siedzeniem kierowcy, jeżeli wymagania niniejszej dyrektywy i załączników do niej nie zostały spełnione.
4.
Z mocą od dnia 13 lutego 2005 r., Państwa Członkowskie mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów i nowych nadwozi jako oddzielnych zespołów technicznych, które zostały homologowane zgodnie z przepisami ust. 2.
Artykuł 3
1.
Pojazdy klasy I umożliwiają dostęp dla osób o ograniczonej możliwości poruszania się, łącznie z użytkownikami wózków inwalidzkich zgodnie z przepisami technicznymi ustanowionymi w załączniku VII.
2.
Pozostawia się do uznania Państw Członkowskich dokonanie wyboru właściwego rozwiązania mającego na celu poprawę dostępu do pojazdów innych niż należące do klasy I. Jednakże w przypadku gdy pojazdy inne niż pojazdy klasy I są wyposażone w urządzenia dla osób o ograniczonej możliwości poruszania się i/lub dla użytkowników wózków inwalidzkich, pojazdy te spełniają odpowiednie wymagania załącznika VII.
Artykuł 4
W dyrektywie 70/156/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku I:
a) w ppkt 0.2 dodaje się podpunkty w brzmieniu:
+++++ TIFF +++++
b) w ppkt 0.3 dodaje się podpunkty w brzmieniu:
+++++ TIFF +++++
c) w ppkt 0.3.1 dodaje się podpunkty w brzmieniu:
+++++ TIFF +++++
d) w ppkt 2.4.2 dodaje się podpunkt w brzmieniu:
+++++ TIFF +++++
e) dodaje się podpunkty w brzmieniu:
+++++ TIFF +++++
f) pkt 13 otrzymuje brzmienie:
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
2. w części I załącznika III dodaje się punkt w brzmieniu:
+++++ TIFF +++++
3. w załączniku IV:
a) w części I pkt 52 otrzymuje brzmienie:
_BAR_ "Przedmiot _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ Odniesienie do Dziennika Urzędowego _BAR_ Stosowanie _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
52 _BAR_ Autobusy i autokary _BAR_ …/…/WE _BAR_ L _BAR_ M1 _BAR_ M2 X _BAR_ M3 X _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4" _BAR_
b) w części II dodaje się pkt 52 w brzmieniu:
_BAR_ "Przedmiot _BAR_ Numer bazowego regulaminu _BAR_ Serie poprawek _BAR_ Uzupełnienie _BAR_ Sprostowanie _BAR_
52 _BAR_ Wytrzymałość konstrukcji nośnej (autobusy) _BAR_ 66 _BAR_ — _BAR_ 1 do 00 _BAR_ —" _BAR_
Artykuł 5
W załączniku I do dyrektywy 97/27/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. skreśla się ppkt 2.1.2.1-2.1.2.2.1.4;
2. dodaje się podpunkt w brzmieniu:
"2.1.2.1. "Autobus lub autokar" oznacza pojazd określony w pkt 2 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE.
2.1.2.2. "Klasa" autobusu lub autokaru oznacza pojazd klasy określonej w ppkt 2.1.1 i 2.1.2 załącznika I do dyrektywy2001/85/WE.
2.1.2.3. "Autobus lub autokar przegubowy" oznacza pojazd określony w ppkt 2.1.3 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE.
2.1.2.4. "Autobus lub autokar dwupokładowy" oznacza pojazd określony w ppkt 2.1.6 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE."
Artykuł 6
Środki niezbędne do dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowiony przez art. 13 dyrektywy 70/156/EWG (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 13 sierpnia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2001/86/WE
z dnia 8 października 2001 r.
uzupełniająca statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając zmieniony projekt Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby osiągnąć cele Traktatu, rozporządzenie Rady (WE) nr 2157/2001 [4] ustanawia statut (SE).
(2) Rozporządzenie to zmierza do stworzenia jednolitych ram prawnych, w których spółki z różnych Państw Członkowskich powinny być w stanie planować i przeprowadzać reorganizację swojej działalności prowadzonej w skali wspólnotowej.
(3) Aby wspierać wspólnotowe cele społeczne, muszą zostać przyjęte specjalne przepisy, zwłaszcza w zakresie uczestnictwa pracowników, zmierzające do zapewnienia, że ustanowienie SE nie pociągnie za sobą zniknięcia lub ograniczenia uczestnictwa pracowników, istniejącego w spółkach uczestniczących w powstaniu SE.
Cel ten powinien zostać osiągnięty poprzez ustanowienie zasad w tym zakresie, uzupełniających przepisy rozporządzenia.
(4) W związku z tym, że cele proponowanego działania, jak zostało to wyżej przedstawione, nie mogą być osiągnięte w stopniu wystarczającym przez Państwa Członkowskie, ponieważ chodzi o ustanowienie przepisów dotyczących uczestnictwa pracowników właściwego dla SE, i mogą zatem, z uwagi na skalę i wpływ proponowanego działania, być lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie może wykraczać poza to, co niezbędne jest dla osiągnięcia tych celów.
(5) Ogromna różnorodność zasad i praktyk istniejących w Państwach Członkowskich w odniesieniu do sposobu, w jaki przedstawiciele pracowników uczestniczą w podejmowaniu decyzji w ramach spółek, czyni niewskazanym ustanowienie jednolitego europejskiego modelu partycypacji pracowników właściwego dla SE.
(6) Niemniej jednak procedury informowania i konsultowania na poziomie transnarodowym powinny być zapewnione we wszystkich przypadkach powstania SE.
(7) O ile prawo partycypacji istnieje w ramach jednej lub więcej spółek uczestniczących w powstaniu SE, to, raz przyznane, powinno być zachowane poprzez ich transfer do SE, chyba że strony zadecydują inaczej.
(8) Konkretne procedury informowania pracowników i konsultowania z pracownikami na poziomie transnarodowym, jak również, jeśli ma to zastosowanie, ich partycypacja właściwa dla każdej SE, powinny być określone, w pierwszej kolejności, w drodze układu stron lub, w przypadku braku takiego układu, poprzez zastosowanie norm posiłkowych.
(9) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość niestosowania standardowych zasad, odnoszących się do partycypacji w przypadku łączenia się, w związku z różnorodnością krajowych systemów partycypacji pracowników.
Istniejące systemy i praktyki partycypacji, jeśli jest to właściwe na poziomie spółek uczestniczących muszą w tym wypadku być zachowane poprzez dostosowanie zasad rejestracji.
(10) Zasady głosowania w ramach specjalnego zespołu reprezentującego pracowników w negocjacjach, w szczególności, w odniesieniu do zawierania układów dotyczących niższego niż obowiązujący do tej pory poziomu partycypacji w ramach jednej lub kilku spółek uczestniczących, powinny być odpowiednie w stosunku do ryzyka zniknięcia lub osłabienia istniejących systemów i praktyk partycypacji.
Ryzyko to jest większe w przypadku SE powstałej w drodze przekształcenia lub łączenia się niż w drodze tworzenia grupy kapitałowej lub spółki zależnej.
(11) W przypadku niezawarcia układu w toku negocjacji między przedstawicielami pracowników a właściwymi organami spółek uczestniczących, należy przewidzieć pewne standardowe zasady w celu stosowania do SE, niezwłocznie po jej utworzeniu.
Te standardowe wymagania powinny zagwarantować skuteczną praktykę w zakresie transnarodowego informowania pracowników i konsultowania z pracownikami, jak również ich partycypacji w odpowiednich organach SE, jeśli taka partycypacja istniała przed jej utworzeniem, w ramach spółek uczestniczących.
(12) Należy zapewnić przedstawicielom pracowników, działającym w ramach niniejszej dyrektywy, gdy sprawują swoje funkcje, ochronę i gwarancje, podobne do tych, jakie przyznaje się przedstawicielom pracowników na podstawie ustawodawstwa i/lub praktyki państwa zatrudnienia.
Nie powinni oni podlegać żadnej dyskryminacji w związku ze zgodnym z prawem wykonywaniem przez nich zadań i powinni oni korzystać z właściwej ochrony na wypadek zwolnienia i innych sankcji.
(13) Poufność informacji sensytywnych powinna być zapewniona nawet po upływie kadencji przedstawicieli pracowników; należy, w związku z tym, przyjąć przepisy umożliwiające właściwemu organowi SE utajnienie informacji, które mogłyby poważnie zaszkodzić funkcjonowaniu SE, gdyby zostały ujawnione publicznie.
(14) W przypadku, gdy SE oraz jej spółki zależne i oddziały podlegają dyrektywie Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym [5], to przepisy tej dyrektywy oraz przepisy transponujące ją do prawa krajowego nie powinny stosować się do SE, ani do jej spółek zależnych i oddziałów, chyba że specjalny zespół negocjujący podejmie decyzję o nierozpoczynaniu negocjacji lub o zakończeniu negocjacji już rozpoczętych.
(15) Niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na inne istniejące prawa dotyczące uczestnictwa i nie powinna wpływać na inne istniejące struktury reprezentacji, przewidziane przez prawo wspólnotowe, prawo krajowe oraz przez krajową praktykę.
(16) Państwa Członkowskie powinny podjąć właściwe środki na wypadek nieprzestrzegania obowiązków określonych przez niniejszą dyrektywę.
(17) Traktat nie przewidział niezbędnych uprawnień dla Wspólnoty do przyjęcia proponowanej dyrektywy, innych niż przewidziane w art. 308.
(18) Ochrona nabytych praw pracowników w odniesieniu do uczestnictwa w podejmowaniu decyzji przez spółkę jest zasadą podstawową i deklarowanym celem niniejszej dyrektywy.
Prawa pracowników istniejące przed utworzeniem spółek europejskich powinny stanowić podstawę praw pracowników w zakresie uczestnictwa w SE (zasada "przed i po").
W konsekwencji, takie podejście powinno mieć zastosowanie nie tylko do wstępnego utworzenia SE, ale także do zmian strukturalnych w istniejącej SE oraz do spółek, na które miały wpływ procesy związane ze zmianami strukturalnymi.
(19) Państwa Członkowskie powinny móc zapewnić, że przedstawiciele związków zawodowych mogą być członkami specjalnego zespołu negocjacyjnego bez względu na to, czy są oni pracownikami spółki uczestniczącej w utworzeniu SE.
W tym kontekście Państwa Członkowskie powinny, w szczególności, móc ustanowić to prawo w przypadkach, gdy przedstawiciele związków zawodowych mają prawo, zgodnie z prawem krajowym, być członkami oraz głosować w organach nadzorczych lub zarządzających spółki.
(20) W niektórych Państwach Członkowskich uczestnictwo pracowników oraz inne obszary związków przemysłowych opierają się zarówno w ustawodawstwie krajowym, jak i w praktyce, przez co, w tym kontekście, rozumie się także układy zbiorowe zawarte na różnych poziomach: krajowym, sektorowym i/lub poziomie przedsiębiorstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł l
Cel
1.
Niniejsza dyrektywa reguluje uczestnictwo pracowników w odniesieniu do europejskich spółek akcyjnych (Societas Europaea, dalej jako "SE"), określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2157/2001.
2.
W tym celu, w każdej SE ustanawia się uzgodnienia dotyczące uczestnictwa pracowników, zgodnie z procedurą negocjacyjną, określoną w art. 3-6 lub, w zakresie warunków określonych w art. 7, zgodnie z załącznikiem.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "SE" oznacza spółkę utworzoną zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2157/2001;
b) "spółki uczestniczące" oznaczają spółki bezpośrednio uczestniczące w powstaniu SE;
c) "spółka zależna" oznacza przedsiębiorstwo, na które SE ma dominujący wpływ, w rozumieniu art. 3, ust. 2-7 dyrektywy 94/45/WE;
d) "dana spółka zależna lub oddział" oznacza spółkę zależną lub oddział spółki uczestniczącej, której proponuje się stanie spółką zależną lub oddziałem SE w związku z utworzeniem SE;
e) "przedstawiciele pracowników" oznaczają przedstawicieli pracowników w rozumieniu prawa krajowego i/lub krajowej praktyki;
f) "organ przedstawicielski" oznacza organ przedstawicielski pracowników, utworzony na podstawie układów, określonych w art. 4 lub zgodnie z przepisami załącznika, w celu informowania pracowników i konsultowania z pracownikami SE oraz jej spółek zależnych i oddziałów, usytuowanych we Wspólnocie, oraz, w danym przypadku, w celu wykonywania praw uczestnictwa w związku z SE;
g) "specjalny zespół negocjacyjny" oznacza zespół utworzony zgodnie z art. 3 w celu negocjacji dotyczących ustanowienia uzgodnień dotyczących partycypacji pracowników w ramach SE z właściwym organem spółek uczestniczących;
h) "uczestnictwo pracowników" oznacza mechanizm, obejmujący również informowanie, konsultowanie i partycypację, poprzez który przedstawiciele pracowników mogą mieć wpływ na decyzje, jakie mają być podjęte w ramach spółki;
i) "informowanie" oznacza informowanie organu reprezentującego pracowników i/lub przedstawicieli pracowników przez właściwy organ SE w sprawach dotyczących samej SE oraz jakiejkolwiek jej spółki zależnej lub oddziału, usytuowanych w innym Państwie Członkowskim oraz w sprawach wykraczających poza uprawnienia organów decyzyjnych, działających w poszczególnych Państwach Członkowskich w danym czasie, w taki sposób i w takim zakresie, że pozwoli to przedstawicielom pracowników dokonać pogłębionej oceny możliwych konsekwencji i, jeśli jest to właściwe, przygotować konsultacje z właściwym organem SE;
j) "konsultowanie" oznacza ustanowienie dialogu i wymiany poglądów między organem reprezentującym pracowników i/lub przedstawicielami pracowników a właściwym organem SE w określonym czasie, w taki sposób i w takim zakresie, że pozwoli to przedstawicielom pracowników na podstawie udzielonych informacji wyrazić opinię na temat środków, które zamierza podjąć właściwy organ; opinia ta może być uwzględniona w procesie podejmowania decyzji w ramach SE;
k) "partycypacja" oznaczawpływ organu reprezentującego pracowników i/lub przedstawicieli pracowników na sprawy spółki poprzez:
- prawo wybierania lub desygnowania niektórych członków organu nadzorczego lub zarządzającego spółki, lub
- prawo desygnowania niektórych lub wszystkich członków organu nadzorczego lub zarządzającego spółki i/lub sprzeciwiania się temu.
SEKCJA II
PROCEDURA NEGOCJACYJNA
Artykuł 3
Utworzenie specjalnego zespołu negocjacyjnego
1.
W przypadku. gdy zarząd lub organy administracji spółek uczestniczących sporządzą plan utworzenia SE, najszybciej jak to możliwe po opublikowaniu warunków wstępnych łączenia się lub utworzenia grupy kapitałowej lub po uzgodnieniu planu powstania spółki zależnej lub przekształcenia w SE, podejmą niezbędne kroki, włącznie z udostępnieniem informacji o danych identyfikacyjnych spółek uczestniczących, danych spółek zależnych lub oddziałów oraz liczby ich pracowników, w celu rozpoczęcia negocjacji z przedstawicielami pracowników spółek w sprawie warunków uczestnictwa pracowników w SE.
2.
W tym celu tworzony się specjalny zespół negocjacyjny reprezentujący pracowników spółek uczestniczących oraz danych spółek zależnych i oddziałów, zgodnie z następującymi przepisami:
a) przy wyborze lub desygnowaniu członków specjalnego zespołu negocjacyjnego należy zapewnić:
i) by ci członkowie byli wybierani lub desygnowani proporcjonalnie do liczby zatrudnionych pracowników w każdym Państwie Członkowskim przez spółki uczestniczące oraz dane spółki zależne lub oddziały, poprzez przydzielenie, jeśli chodzi o każde Państwo Członkowskie jednego miejsca na grupę pracowników zatrudnionych w tym Państwie Członkowskim, obejmującą 10 % lub ich ułamek, liczby pracowników zatrudnionych przez spółki uczestniczące oraz dane spółki zależne lub oddziały ogólnie we wszystkich Państwach Członkowskich;
ii) by w przypadku SE utworzonej w drodze łączenia się kolejni dodatkowi członkowie z każdego Państwa Członkowskiego byli obecni, w miarę potrzeby, w celu zapewnienia, że w skład specjalnego zespołu negocjacyjnego wchodzić będzie przynajmniej jeden członek reprezentujący każdą spółkę uczestniczącą, która jest zarejestrowana i ma pracowników na terytorium tego Państwa Członkowskiego i która, zgodnie z projektem, przestanie istnieć jako odrębna osoba prawna po rejestracji SE, w takim zakresie, jeżeli:
- liczba takich dodatkowych członków nie przekracza 20 % liczby członków wyznaczonych zgodnie z i), oraz
- skład specjalnego zespołu negocjacyjnego nie doprowadzi do powstania podwójnej reprezentacji danych pracowników.
Jeśli liczba takich spółek jest wyższa niż liczba dostępnych dodatkowych miejsc, na podstawie akapitu pierwszego, to dodatkowe miejsca przydziela się spółkom z różnych Państw Członkowskich zgodnie z kolejnością malejącą liczby pracowników, których zatrudniają;
b) Państwa Członkowskie ustalają sposób wyboru lub desygnowania członków specjalnego zespołu negocjacyjnego, którzy mają być wybrani lub desygnowani na ich terytorium.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, o ile jest to możliwe, że wśród członków znajdzie się co najmniej jeden członek reprezentujący każdą spółkę uczestniczącą, która ma pracowników w danym Państwie Członkowskim.
Rozwiązanie to nie może prowadzić do zwiększenia ogólnej liczby członków.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że w skład zespołu wchodzą przedstawiciele związków zawodowych, bez względu na to, czy są oni pracownikami spółki uczestniczącej lub danej spółki zależnej lub oddziału.
Bez uszczerbku dla przepisów ustawodawstwa krajowego lub praktyki, ustanawiających progi w celu utworzenia organu przedstawicielskiego, Państwa Członkowskie zapewniają, że pracownicy w przedsiębiorstwach lub oddziałach, w których nie ma przedstawicieli pracowników, z powodów od nich niezależnych, mają prawo wybierania lub desygnowania członków specjalnego zespołu negocjacyjnego.
3.
Specjalny zespół negocjacyjny oraz właściwe organy spółek uczestniczących ustalają, w drodze pisemnego porozumienia, uzgodnienia dotyczące uczestnictwa pracowników w SE.
W tym celu, właściwe organy spółek uczestniczących informują specjalny zespół negocjacyjny o projekcie i rzeczywistym przebiegu powstania SE aż do czasu jej rejestracji.
4.
Z zastrzeżeniem ust. 6, specjalny zespół negocjacyjny podejmuje decyzję bezwzględną większością głosów swoich członków, pod warunkiem, że taka większość oznacza również bezwzględną większość pracowników.
Każdy członek posiada jeden głos.
Jednakże jeżeli wynik negocjacji prowadziłby do ograniczenia praw w zakresie partycypacji, wymagana większość dla podjęcia decyzji w sprawie przyjęcia takiego układu wynosi dwie trzecie głosów członków specjalnego zespołu negocjacyjnego, reprezentującego co najmniej dwie trzecie pracowników, włączając w to głosy członków reprezentujących pracowników zatrudnionych w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich,
- w przypadku SE, która ma być utworzona w drodze łączenia się, jeżeli partycypacja obejmuje co najmniej 25 % ogólnej liczby pracowników spółek uczestniczących, lub
- w przypadku SE, utworzonej w drodze utworzenia grupy kapitałowej lub spółki zależnej, jeżeli partycypacja obejmuje co najmniej 50 % ogólnej liczby pracowników spółek uczestniczących.
Ograniczenie praw partycypacji oznacza liczbę członków organów SE w rozumieniu art. 2 lit. k), niższą niż najwyższa liczba istniejąca w spółkach uczestniczących.
5.
Do celów negocjacji specjalny zespół negocjacyjny może zwrócić się do ekspertów, według własnego wyboru, na przykład do przedstawicieli właściwych organizacji związkowych na poziomie wspólnotowym, o udzielenie pomocy w wypełnianiu zadania.
Eksperci mogą uczestniczyć w spotkaniach negocjacyjnych w charakterze doradców na wniosek specjalnego zespołu negocjacyjnego, jeżeli jest to właściwe, w celu wspierania spójności na poziomie wspólnotowym.
Specjalny zespół negocjacyjny może zadecydować o poinformowaniu przedstawicieli właściwych organizacji zewnętrznych, w tym związków zawodowych, o rozpoczęciu negocjacji.
6.
Specjalny zespół negocjacyjny może zadecydować większością głosów, określoną niżej, aby nie rozpoczynać negocjacji lub zakończyć negocjacje już rozpoczęte oraz opierać się na zasadach dotyczących informowania pracowników i konsultowania z pracownikami, obowiązujących w Państwach Członkowskich, w których SE zatrudnia pracowników.
Taka decyzja kończy procedurę zawierania układu, określonego w art. 4.
Jeżeli taka decyzja zostanie podjęta, żadnego z przepisów załącznika nie stosuje się.
Większość wymagana w celu podjęcia decyzji o nierozpoczynaniu lub zakończeniu negocjacji wynosi dwie trzecie członków reprezentujących co najmniej dwie trzecie pracowników, w tym głosy członków reprezentujących pracowników zatrudnionych w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich.
W przypadku SE powstałej w drodze przekształcenia niniejszego ustępu nie stosuje się, jeżeli zapewniona jest partycypacja w spółce, która ma być przekształcona.
Specjalny zespół negocjacyjny zbiera się ponownie na pisemny wniosek przynajmniej 10 % pracowników SE, jej spółek zależnych i oddziałów lub ich przedstawicieli najwcześniej w dwa lata po podjęciu decyzji, określonej wyżej, chyba że strony uzgodnią wcześniejsze ponowne rozpoczęcie negocjacji.
Jeśli specjalny zespół negocjacyjny zadecyduje o ponownym rozpoczęciu negocjacji z zarządem, ale w trakcie tych negocjacji nie zostanie osiągnięte żadne porozumienie, żadnego z przepisów załącznika nie stosuje się.
7.
Wszelkie koszty związane z działaniem specjalnego zespołu negocjacyjnego oraz ogólnie, z negocjacjami, ponoszą spółki uczestniczące tak, aby umożliwić specjalnemu zespołowi negocjacyjnemu wykonywanie jego zadań we właściwy sposób.
Zgodnie z tą zasadą, Państwa Członkowskie mogą ustanowić zasady budżetowe dotyczące działania specjalnego zespołu negocjacyjnego.
Mogą one, w szczególności, ograniczyć finansowanie, aby pokryć koszty udziału tylko jednego eksperta.
Artykuł 4
Treść układu
1.
Właściwe organy spółek uczestniczących oraz specjalny zespół negocjacyjny negocjują w duchu współpracy w celu osiągnięcia układu w sprawie mechanizmów uczestnictwa pracowników w ramach SE.
2.
Bez uszczerbku dla autonomii stron i z zastrzeżeniem ust. 4, układ, określony w ust. l, zawarty przez właściwe organy spółek uczestniczących i specjalny zespół negocjacyjny określa:
a) zakres układu;
b) skład, liczbę członków i podział miejsc w organie przedstawicielskim, który będzie partnerem w dyskusji z właściwym organem SE w związku z uzgodnieniami warunków informowania pracowników i konsultowania z pracownikami SE oraz jej spółkami zależnymi i oddziałami;
c) funkcje i procedurę informowania i konsultowania organu przedstawicielskiego;
d) częstotliwość spotkań organu przedstawicielskiego;
e) środki finansowe i materialne, które zostaną przyznane organowi przedstawicielskiemu;
f) uzgodnienia w zakresie stosowania tych procedur, jeżeli podczas negocjacji strony zadecydują o ustanowieniu jednej lub więcej procedur informowania i konsultowania zamiast organu przedstawicielskiego;
g) treść tych układów, jeżeli w trakcie negocjacji strony zdecydują o ustanowieniu uzgodnień dotyczących partycypacji, włączając w to liczbę członków organu zarządzającego lub organu nadzorczego SE, do których wyboru, desygnowania, rekomendowania lub sprzeciwienia się wyborowi są upoważnieni pracownicy oraz procedury wyboru, desygnowania, rekomendowania lub sprzeciwiania się wyborowi członków przez pracowników oraz ich prawa;
h) datę wejścia w życie układu i okres jego obowiązywania, przypadki, w których układ powinien być ponownie negocjowany oraz procedury takiej ponownej negocjacji.
3.
Układ nie podlega zasadom standardowym, określonym w załączniku, chyba że ten układ stanowi inaczej.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 13 ust. 3 lit. a), w przypadku SE utworzonej w wyniku przekształcenia, układ zapewnia dla wszystkich aspektów uczestnictwa pracowników co najmniej taki sam poziom ich uczestnictwa, jak istniejący w ramach spółki, która ma być przekształcona w SE.
Artykuł 5
Okres trwania negocjacji
1.
Negocjacje rozpoczynają się tak szybko, jak tylko zostaje utworzony specjalny zespół negocjacyjny i następnie mogą trwać sześć miesięcy.
2.
Strony mogą zdecydować w drodze wspólnego porozumienia o przedłużeniu negocjacji poza okres, określony w ust. l, łącznie do jednego roku od momentu utworzenia specjalnego zespołu negocjacyjnego.
Artykuł 6
Ustawodawstwo właściwe dla procedury negocjacji
Z wyjątkiem, gdy niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej, do procedury negocjacji, określonej w art. 3–5, stosuje się ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się statutowa siedziba SE.
Artykuł 7
Zasady standardowe
l.
Aby osiągnąć cel, określony w art. l, bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, Państwa Członkowskie ustanawiają standardowe zasady w odniesieniu do uczestnictwa pracowników, które muszą spełniać przepisy określone w załączniku.
Zasady standardowe, przewidziane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym usytuowana jest siedziba SE, stosuje się od daty rejestracji SE, o ile:
a) strony tak postanawiają; lub
b) do upłynięcia terminu ustanowionego w art. 5, żaden układ nie został zawarty i:
- właściwy organ każdej ze spółek uczestniczących decyduje się stosować zasady standardowe dotyczące SE i w taki sposób kontynuować rejestrację SE, oraz
- specjalny zespół negocjacyjny nie podjął decyzji, określonej w art. 3 ust. 6.
2.
Ponadto zasady standardowe ustalone przez ustawodawstwo krajowe Państwa Członkowskiego rejestracji zgodnie z częścią 3 załącznika stosuje się wyłącznie:
a) w przypadku gdy SE została utworzona w drodze przekształcenia, jeśli przepisy Państwa Członkowskiego odnoszące się do partycypacji pracowników w organie zarządzającym lub nadzorczym stosowano do spółki przekształconej w SE;
b) w przypadku SE utworzonej w wyniku łączenia się:
- jeśli, przed rejestracją SE, jedną lub więcej form partycypacji stosowano w jednej lub więcej spółek uczestniczących, obejmujących co najmniej 25 % ogólnej liczby pracowników we wszystkich spółkach uczestniczących, lub
- jeśli, przed rejestracją SE, jedną lub więcej form partycypacji stosowano w jednej lub więcej spółek uczestniczących, obejmujących mniej niż 25 % ogólnej liczby pracowników we wszystkich spółkach uczestniczących i jeżeli specjalny zespół negocjacyjny tak postanowi;
c) w przypadku SE utworzonej w wyniku powstania grupy kapitałowej lub powstania spółki zależnej:
- jeśli przed rejestracją SE, jedną lub więcej form partycypacji stosowano w jednej lub więcej spółek obejmujących co najmniej 50 % ogólnej liczby pracowników we wszystkich spółkach uczestniczących, lub
- jeśli, przed rejestracją SE, jedna lub więcej form partycypacji stosowano w jednej lub więcej spółek uczestniczących obejmujących mniej niż 50 % łącznej liczby pracowników we wszystkich spółkach uczestniczących i jeśli specjalny zespół negocjacyjny tak postanowi.
Jeżeli istniała więcej niż jedna forma partycypacji w ramach spółek uczestniczących, specjalny zespół negocjacyjny decyduje, która z tych form musi być ustanowiona w SE.
Państwa Członkowskie mogą ustalić zasady, które stosuje się w razie niepodjęcia decyzji w odniesieniu do SE zarejestrowanej na ich terytorium.
Specjalny zespół negocjacyjny informuje właściwe organy spółek uczestniczących o decyzjach podjętych na podstawie niniejszego ustępu.
3.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że przepisów części 3 załącznika nie stosuje się w przypadku, określonym w ust. 2 lit. b).
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 8
Zastrzeżenia i poufność
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że członkowie specjalnego zespołu negocjacyjnego lub organu przedstawicielskiego oraz eksperci, którzy im pomagają, nie będą upoważnieni do ujawnienia jakichkolwiek informacji, które zostały im przedstawione jako poufne.
To samo odnosi się do przedstawicieli pracowników w kontekście procedury informowania i konsultowania.
Obowiązek ten stosuje się, bez względu na to gdzie znajdują się osoby, o których mowa, nawet po wygaśnięciu ich kadencji.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, w szczególnych przypadkach oraz zgodnie z warunkami i ograniczeniami przewidzianymi przez ustawodawstwo krajowe, że organ nadzorczy lub zarządzający SE lub spółki uczestniczącej, utworzonej na jego terytorium nie jest zobowiązany do przekazywania informacji, których charakter jest taki, że zgodnie z obiektywnymi kryteriami, dokonanie tego mogłoby istotnie zaszkodzić funkcjonowaniu SE (lub, zależnie od przypadku — spółce uczestniczącej) lub jego spółkom zależnym czy oddziałom lub mogłoby narazić na pogorszenie ich sytuacji.
Państwa Członkowskie mogą dokonywać takich pominięć z zastrzeżeniem wcześniejszego uzyskania pozwolenia administracyjnego lub sądowego.
3.
Każde Państwo Członkowskie może przyjąć szczególne przepisy dotyczące spółek europejskich działających na jego terytorium, które bezpośrednio i w istotny sposób realizują cel o charakterze ideologicznym, odnoszący się do informowania i wyrażania opinii, pod warunkiem, że w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy takie przepisy są już częścią ustawodawstwa krajowego.
4.
Do celów stosowania ust. l, 2 i 3, Państwa Członkowskie ustanawiają administracyjne i sądowe procedury odwoławcze, które mogą wszczynać przedstawiciele pracowników, jeżeli organ zarządzający lub nadzorczy SE lub spółki uczestniczącej wymaga zachowania poufności lub nie przedstawi informacji.
Takie procedury mogą obejmować uzgodnienia w celu ochrony poufności danej informacji.
Artykuł 9
Działanie organu przedstawicielskiego oraz procedury informowania pracowników i konsultowania z pracownikami
Właściwy organ SE i organ przedstawicielski działają razem w duchu współpracy i z poszanowaniem wzajemnych praw i obowiązków.
To samo odnosi się do współpracy między organem zarządzającym lub nadzorczym SE a przedstawicielami pracowników w odniesieniu do procedury informowania pracowników i konsultowania z pracownikami.
Artykuł 10
Ochrona przedstawicieli pracowników
Członkowie specjalnego zespołu negocjacyjnego, członkowie organu przedstawicielskiego, przedstawiciele pracowników wykonujący funkcje w ramach procedury informowania pracowników i konsultowania oraz przedstawiciele pracowników w organie nadzorczym lub zarządzającym SE, którzy są pracownikami SE, jej spółek zależnych lub oddziałów, lub spółki uczestniczącej, w trakcie wykonywania przez nich funkcji, korzystają z takiej samej ochrony i gwarancji jak zapewniane przedstawicielom pracowników przez ustawodawstwo krajowe lub praktykę obowiązującą w państwie ich zatrudnienia.
Powyższy akapit stosuje się w szczególności do obecności na spotkaniach specjalnego zespołu negocjacyjnego lub organu przedstawicielskiego lub na innych spotkaniach przewidzianych przez układ, określony w art. 4 ust. 2 lit. f), lub jakichkolwiek spotkaniach organu zarządzającego lub nadzorczego oraz do wypłaty wynagrodzeń pracownikom zatrudnionym w spółce uczestniczącej lub w SE lub w jej spółkach zależnych, lub oddziałach w trakcie nieobecności związanej z wykonywaniem obowiązków.
Artykuł 11
Nadużycie procedur
Państwa Członkowskie przyjmują właściwe środki, zgodnie z prawem wspólnotowym w celu zapobiegania nadużyciom SE do celów pozbawienia pracowników prawa do uczestnictwa pracowniczego lub zawieszenia takich praw.
Artykuł 12
Zgodność z niniejszą dyrektywą
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że zarząd oddziałów SE oraz organy nadzorcze i zarządzające spółek zależnych i spółek uczestniczących, które mają statutową siedzibę na ich terytorium oraz przedstawiciele pracowników, lub, o ile to stosowne, również sami pracownicy, przestrzegają obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, bez względu na to, czy SE ma swoją statutową siedzibę na ich terytorium.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują właściwe środki w przypadku gdy przepisy niniejszej dyrektywy nie są przestrzegane; w szczególności zapewniają, że obowiązują procedury administracyjne lub sądowe umożliwiające wykonanie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Związek między niniejszą dyrektywą a innymi przepisami
1.
Jeżeli SE jest przedsiębiorstwem o zasięgu wspólnotowym lub przedsiębiorstwem dominującym grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym w rozumieniu dyrektywy 94/45/WE lub dyrektywy 97/74/WE [6] rozszerzającej wspomnianą dyrektywę na Zjednoczone Królestwo, przepisów tych dyrektyw oraz przepisów transponujących je do prawa krajowego nie stosuje się do nich ani do ich spółek zależnych.
Jednakże o ile specjalny zespół negocjacyjny podejmuje decyzję, zgodnie z art. 3 ust. 6, aby nie rozpoczynać negocjacji lub zakończyć negocjacje już rozpoczęte, stosuje się dyrektywę 94/45/WE lub dyrektywę 97/74/WE oraz przepisy transponujące je do prawa krajowego.
2.
Przepisów w sprawie partycypacji pracowników w organach spółki zawartych w ustawodawstwie krajowym i praktyce, innych niż przepisy wprowadzające w życie niniejszą dyrektywę, nie stosuje się do spółek utworzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2157/2001 i objętych zakresem niniejszej dyrektywy.
3.
Dyrektywa niniejsza nie narusza:
a) istniejących praw dotyczących uczestnictwa pracowników, przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe i praktykę Państw Członkowskich, które przysługują pracownikom SE oraz jej spółek zależnych i oddziałów, innych niż partycypacja w organach SE;
b) przepisów dotyczących członkostwa w organach, przewidzianych przez ustawodawstwo krajowe i praktykę, stosowanych do spółek zależnych SE.
4.
W celu zachowania praw, określonych w ust. 3, Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki niezbędne w celu zagwarantowania, że struktury reprezentacji pracowniczej w spółkach uczestniczących, które przestaną istnieć jako odrębne osoby prawne, zostaną zachowane po rejestracji SE.
Artykuł 14
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 8 października 2004 r. lub zapewnią, że najpóźniej do tego czasu partnerzy społeczni wprowadzą wymagane przepisy w drodze układu, podczas gdy Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki umożliwiające partnerom społecznym w każdym czasie zagwarantowanie osiągnięcia rezultatów określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą te środki, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Przegląd przez Komisję
Nie później niż dnia 8 października 2007 r., Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz z partnerami społecznymi na poziomie wspólnotowym, dokonuje przeglądu procedur stosowania niniejszej dyrektywy w celu przedłożenia Radzie odpowiednich propozycji zmian, w miarę potrzeby.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 17 Skierowanie
Dyrektywa Komisji 2001/87/WE
z dnia 12 października 2001 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w celu włączenia acibenzolaru-s-metylowego, cykloanilidu, fosforanu żelaza, pimetrozyny i piraflufenu etylowego jako substancji czynnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/49/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą") w dniu 15 października 1996 r.
Francja otrzymała od Novartis (obecnie Syngenta) wniosek o włączenie substancji czynnej acibenzolaru-s- -metylowego (CGA 245704) do załącznika I do dyrektywy.
Decyzją Komisji 97/865/WE [3] została zatwierdzona kompletność dokumentacji, tzn. dokumentacja została uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji z załącznika II oraz załącznika III do dyrektywy.
(2) Grecja otrzymała w dniu 27 marca 1996 r. podobny wniosek, dotyczący cykloanilidu (RPA 090946), od Rhône Poulenc Agrochimie SA (obecnie Aventis CropScience).
Decyzją Komisji 97/137/WE [4] wniosek został uznany za kompletny.
(3) Niemcy otrzymały od W. Neudorff GmbH KG wniosek dotyczący fosforanu żelaza w dniu 27 sierpnia 1998 r.
Decyzją Komisji 1999/43/WE [5] wniosek został uznany za kompletny.
(4) Niemcy otrzymały także od Novartis wniosek dotyczący pimetrozyny (CGA 215944) w dniu 4 września 1996 r.
Decyzją Komisji 97/865/WE wniosek został uznany za kompletny.
(5) Belgia otrzymała od Nihon Nohoyaku Co. Ltd wniosek dotyczący piraflufenu etylowego w dniu 16 czerwca 1997 r.
Decyzją Komisji 98/242/WE [6] wniosek został uznany za kompletny.
(6) Wpływ tych pięciu substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy w odniesieniu do zastosowań zaproponowanych przez odpowiedniego wnioskodawcę.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyły Komisji projekt sprawozdań z oceny dotyczących substancji w dniu 17 grudnia 1998 r. (acibenzolar-s-metylowy), w dniu 11 lutego 1998 r. (cyklanilid), w dniu 30 lipca 1998 r. (fosforan żelaza), w dniu 28 maja 1998 r. (pimetrozyna) i w dniu 8 lipca 1999 r. (piraflufen etylowy), odpowiednio.
(7) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Przeglądy zostały zakończone w dniu 29 czerwca 2001 r. w formie osobnych sprawozdań kontrolnych opracowanych przez Komisję, dotyczących acibenzolaru-s-metylowego, cykloanilidu, fosforanu żelaza, pimetrozyny i piraflufenu etylowego.
(8) Dokumentacja i informacje pochodzące z każdego przeglądu zostały przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
W odniesieniu do acibenzolaru-s-metylowego i fosforanu żelaza nie zwrócono się do Komitetu ze szczegółowymi pytaniami.
Komitet uznał brak potrzeby podniesienia kwestii odnoszących się do substancji czynnych w kontekście możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy [7].
Komitet zauważył, że brak uwag powinien być interpretowany jedynie jako wskazówka braku oczywistych powodów wymagających uwag.
(9) W opinii dotyczącej cykloanilidu [8] Komitet dostarczył interpretacji niektórych skutków zaobserwowanych u królików i myszy oraz zalecił ponowną ocenę degradacji w glebie metabolitu 2,4-dichloroaniliny.
Zalecenia Komitetu zostały wzięte pod uwagę.
(10) W opinii dotyczącej pimetrozyny [9] Komitet ocenił niektóre skutki w kontekście otrzymania dopuszczalnego dziennego pobrania oraz ostrej dawki referencyjnej dla konsumentów.
(11) W opinii dotyczącej piraflufenu etylowego [10] Komitet wywnioskował, że istnieje na ogół minimalne zagrożenie skażenia wód gruntowych związkiem wyjściowym i jego produktami rozpadu.
Jednakże w pewnych warunkach ekstremalnych los niektórych produktów rozpadu powinien zostać starannie oceniony.
(12) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające którąkolwiek z danych substancji czynnych zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 3 dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(13) Po włączeniu konieczne jest zapewnienie rozsądnego okresu pozwalającego Państwom Członkowskim na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy dotyczących środków ochrony roślin zawierających acibenzolar-s-metylowy, cyklanilid, fosforan żelaza, pimetrozynę lub piraflufen etylowy, w szczególności w celu dokonania przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń lub w celu przyznania nowych zezwoleń najpóźniej do końca tego okresu, zgodnie z przepisami dyrektywy.
Wymagany może być również dłuższy okres czasu dla środków ochrony roślin zawierających którąkolwiek z danych substancji czynnych i innych substancji czynnych włączonych do załącznika I.
(14) Sprawozdanie kontrolne jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wprowadzenia w życie kilku sekcji jednolitych zasad, ustanowionych w załączniku VI do dyrektywy, które odnoszą się do oceny danych przedłożonych do celów włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy.
Dlatego właściwe jest zapewnienie dostępu do ukończonego sprawozdania kontrolnego (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy) lub udostępnianie go przez Państwa Członkowskie do konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
Jeśli sprawozdanie kontrolne zostanie zaktualizowane w celu uwzględnienia rozwoju naukowo-technicznego, warunki włączenia danych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy powinny także zostać zmienione zgodnie z dyrektywą.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W tabeli w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z niniejszym Załącznikiem.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże w odniesieniu do oceny i podejmowania decyzji zgodnych z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do tej dyrektywy, okres czasu ustanowiony w akapicie pierwszym zostaje przedłużony dla istniejących tymczasowych zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające acibenzolar-s-metylowy, cyklanilid, fosforan żelaza, pimetrozynę lub piraflufen etylowy do dnia 31 marca 2003 r.
3.
Jednakże w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego acibenzolar-s-metylowy, cyklanilid, fosforan żelaza, pimetrozynę lub piraflufen etylowy wraz z inną substancją czynną zawartą w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG okres określony w ust. 1 zostaje wydłużony do czasu, kiedy dłuższy termin wprowadzenia w życie zostanie przewidziany na mocy przepisów ustanowionych w dyrektywie zmieniającej załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG w celu włączenia substancji do załącznika.
4.
Państwa Członkowskie udostępniają sprawozdanie kontrolne dotyczące acibenzolaru-s-metylowego, cyklanilidu, fosforanu żelaza, pimetrozyny lub piraflufenu etylowego (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy) do konsultacji przez wszystkie zainteresowane strony albo udostępniają go na specjalne żądanie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2001 r.
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2001/88/WE
z dnia 23 października 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 91/630/EWG ustanawiającą minimalne normy ochrony świń
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół w sprawie ochrony i dobrostanu zwierząt, załączony do Traktatu, wymaga, aby w formułowaniu i wprowadzaniu w życie wspólnotowej polityki rolnej, Wspólnota i Państwa Członkowskie z pełnym szacunkiem odnosiły się do wymogów dobrostanu zwierząt, respektując ustawowe lub administracyjne przepisy i zwyczaje Państw Członkowskich, łączące się w szczególności z obyczajami religijnymi, tradycjami kulturowymi i regionalnym dziedzictwem.
(2) Zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 91/630/EWG [4], Komisja przedłożyła sprawozdanie na temat systemów intensywnej hodowli świń, uwzględniając w szczególności dobrostan hodowanych macior na różnych stopniach połogu i w grupach oraz złożyła wnioski o dostosowanie do przepisów.
(3) Świnie, jako zwierzęta żywe, są włączone do wykazu produktów wymienionych szczegółowo w załączniku I do Traktatu.
(4) Opinia Naukowego Komitetu Weterynaryjnego z dnia 30 września 1997 r. stwierdzała, że świnie powinny korzystać z otoczenia odpowiadającego ich potrzebom w zakresie ruchu i zachowania badawczego oraz dobrostan świń okazał się być zagrożony przez surowe ograniczenia przestrzeni.
(5) Maciory wolą prowadzić życie gromadne z innymi świniami, gdy zapewni im się wolność poruszania się i złożoność środowiskową.
Dlatego też obecna praktyka trzymania macior w ciągłym rygorystycznym zamknięciu powinna być zakazana.
Jednakże właściwe jest, aby pozwolić producentom w dostatecznym czasie na dokonanie niezbędnych zmian strukturalnych w ich obiektach produkcyjnych.
(6) Musi być zachowana równowaga między różnymi aspektami, które należy wziąć pod rozwagę, odnośnie do dobrostanu włączając zdrowie, względy ekonomiczne i społeczne, jak również wpływ środowiska.
(7) Właściwym jest, aby Komisja przedłożyła nowe sprawozdanie, uwzględniając dalsze badania i praktyczne doświadczenie, w celu dalszej poprawy dobrostanu świń, w szczególności odnośnie do aspektów nie objętych dyrektywą 91/630/EWG.
(8) Środki niezbędne do wykonania dyrektywy 91/630/EWG powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/630/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, co następuje:
1) wszystkie gospodarstwa stosują się do następujących wymagań:
a) pozbawiony przeszkód obszar podłoża dla każdej świni odsadzonej od matki lub przeznaczonej na chów, trzymanej w grupie, z wyłączeniem loszek po pokryciu i macior, musi wynosić co najmniej:
Żywa waga, kg _BAR_ m2 _BAR_
Do 10 _BAR_ 0,15 _BAR_
Powyżej 10 do 20 _BAR_ 0,20 _BAR_
Powyżej 20 do 30 _BAR_ 0,30 _BAR_
Powyżej 30 do 50 _BAR_ 0,40 _BAR_
Powyżej 50 do 85 _BAR_ 0,55 _BAR_
Powyżej 85 do 110 _BAR_ 0,65 _BAR_
Więcej niż 110 _BAR_ 1,00 _BAR_
b) całkowity, pozbawiony przeszkód obszar podłoża dostępny dla każdej loszki po pokryciu i/lub maciory, gdy loszki i/lub maciory są trzymane w grupach, musi wynosić, odpowiednio, co najmniej 1,64 m2 i 2,25 m2.
Gdy zwierzęta te są trzymane w grupach o wielkości mniejszej niż 6 sztuk, to pozbawiony przeszkód obszar podłoża musi być zwiększony o 10 %.
Gdy zwierzęta te są trzymane w grupach o wielkości 40 lub więcej sztuk, to pozbawiony przeszkód obszar podłoża może być zmniejszony o 10 %;
2) obowiązują następujące wymagania dotyczące powierzchni podłoża:
a) dla loszek po pokryciu i prośnych macior: część powierzchni wymaganej przez ust. 1 lit. b), równa co najmniej 0,95 m2 na loszkę i co najmniej 1,3 m2 na maciorę, musi być stałym litym podłożem, którego maksymalnie 15 % jest zarezerwowane na otwory drenujące;
b) gdy dla świń trzymanych w grupach stosuje się podłoże z desek:
i) maksymalna szerokość otworów musi wynosić:
- 11 mm dla prosiąt,
- 14 mm dla świń odsadzonych od maciory,
- 18 mm dla świń przeznaczonych na chów,
- 20 mm dla loszek po pokryciu i macior;
ii) minimalna szerokość deski musi wynosić:
- 50 mm dla prosiąt i świń odsadzonych od maciory, oraz
- 80 mm dla świń przeznaczonych na chów, loszek po pokryciu i macior;
3) zabroniona jest budowa lub przeróbka pomieszczeń, w których maciory i loszki są uwiązane.
Od dnia 1 stycznia 2006 r. zabrania się stosowania pęt wobec macior i loszek;
4) a) maciory i loszki trzyma się w grupach w trakcie okresu rozpoczynającego się od 4 tygodni po pokryciu do 1 tygodnia przed przewidywanym czasem prosienia się.
Kojec, w którym trzyma się grupę musi mieć boki dłuższe niż 2,8 m.
Gdy mniej niż 6 sztuk jest trzymanych w grupie, to kojec, w którym znajduje się grupa musi mieć boki dłuższe niż 2,4 m;
b) na zasadzie odstępstwa od przepisów lit. a), maciory i loszki hodowane w gospodarstwach posiadających mniej niż 10 macior mogą być trzymane oddzielnie podczas okresu wymienionego w lit. a), pod warunkiem, że będą w stanie łatwo obrócić się dookoła w swoich boksach;
5) bez uszczerbku dla wymagań określonych w Załączniku, odpowiadając stosownym wymaganiom niniejszego Załącznika, maciory i loszki powinny mieć przynajmniej stały dostęp do materiału manipulacyjnego;
6) maciory i loszki trzymane w grupach muszą być karmione przy zastosowaniu systemu, który zapewni, że każda sztuka będzie w stanie uzyskać wystarczającą ilość pożywienia, nawet przy obecności konkurentów do pokarmu;
7) aby zaspokoić ich głód i potrzebę żucia, wszystkie maciory luźne i loszki muszą otrzymywać wystarczającą ilość objętościowego lub wysokowłóknistego, jak również wysokoenergetycznego pokarmu;
8) świnie, które muszą być trzymane w grupach, które są szczególnymi agresorami, które zostały zaatakowane przez inne świnie, albo które są chore lub zranione, mogą być czasowo trzymane w oddzielnych kojcach.
W takim przypadku, oddzielny kojec powinien pozwolić zwierzęciu na łatwe obrócenie się dookoła, jeżeli nie jest to sprzeczne ze szczególnym zaleceniem weterynaryjnym;
9) od dnia 1 stycznia 2003 r. przepisy określone w pkt 1 lit. b), ust. 2, 4, 5 oraz pkt 8 zdanie ostatnie stosuje się do wszystkich gospodarstw nowo zbudowanych lub przebudowanych, albo wprowadzonych do użytkowania po raz pierwszy po tej dacie.
Od dnia 1 stycznia 2013 r. przepisy te będą miały zastosowanie do wszystkich gospodarstw.
Przepisów określonych w pkt 4 lit. a) nie stosuje się do gospodarstw posiadających mniej niż 10 macior.";
2) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Państwa Członkowskie zapewniają, że
1) każda osoba, która zatrudnia lub angażuje osoby do zajmowania się świniami, zapewnia, że osoba zajmująca się zwierzętami otrzymała instrukcje i wytyczne na temat odpowiednich przepisów art. 3 i Załącznika;
2) dostępne są właściwe kursy szkoleniowe.
W szczególności takie kursy szkoleniowe muszą skupiać się na aspektach opieki.";
3) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
W miarę możliwości przed dniem 1 stycznia 2005 r., a ostatecznie do dnia 1 lipca 2005 r., Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie, sporządzone oparciu o opinię Naukowego Komitetu ds. zdrowia zwierząt i ich dobrostanu.
Sprawozdanie zostaje sporządzone z uwzględnieniem konsekwencji socjoekonomicznych, konsekwencji sanitarnych, skutków środowiskowych i różnych warunków klimatycznych.
Bierze również pod uwagę rozwój technik i systemów hodowli trzody chlewnej oraz przetwarzaniem mięsa, który prawdopodobnie zredukowałby potrzebę uciekania się do chirurgicznej kastracji.
Jeżeli zajdzie taka potrzeba, sprawozdaniu będą towarzyszyć właściwe propozycje legislacyjne w sprawie skutków różnych przydziałów przestrzeni i rodzajów podłoża, właściwych dla dobrostanu świń odsadzonych od maciory i przeznaczonych na chów.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
2.
Nie później niż dnia 1 stycznia 2008 r. Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie, przygotowane na podstawie opinii Naukowego Komitetu ds. Zdrowia Zwierząt i Ich Dobrostanu.
Sprawozdanie to obejmie w szczególności:
a) skutki zagęszczenia inwentarza, włączając w to rozmiar grupy i metody grupowania zwierząt w różnych systemach gospodarki rolnej, na dobrostan, włączając zdrowie świń;
b) wpływ konstrukcji zagrody i różnych rodzajów podłoża na dobrostan, włączając zdrowie świń, biorąc pod uwagę różne warunki klimatyczne;
c) czynniki ryzyka związane z odgryzaniem ogona i zalecenia dotyczące ograniczenia potrzeby obcinania ogona;
d) dalszy rozwój systemów grupowego przebywania prośnych macior, uwzględniając zarówno aspekty patologiczne, zootechniczne, fizjologiczne i etiologiczne różnych systemów oraz różne warunki klimatyczne, jak i wpływ tych systemów na zdrowie i środowisko;
e) ustalenie wymagań dotyczących przestrzeni, włączając w to obszar do pokrycia, dla oddzielnie przebywających dorosłych knurów hodowlanych;
f) dalszy rozwój systemów swobodnego przebywania dla macior w obszarze do krycia oraz dla prośnych macior, co spełnia potrzeby macior bez przetrwania prosiaka;
g) postawy i zachowania konsumentów w stosunku do wieprzowiny w przypadku różnych poziomów poprawy w dobrostanie zwierząt;
h) socjoekonomiczne implikacje różnych systemów hodowli świń i ich oddziaływania na ekonomicznych partnerów Wspólnoty.
Sprawozdaniu mogą towarzyszyć, jeśli konieczne, stosowne propozycje legislacyjne.";
4) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Komisja wspierana jest przez Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją 68/361/EWG [6] (zwany dalej "Komitetem".).
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE [7].
Okres wskazanyw art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na 3 miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku UrzędowymWspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2001/89/WE
z dnia 23 października 2001 r.
w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [5] była zmieniana często i w znacznym stopniu. Obecnie w obliczu dalszych zmian, ze względów przejrzystości, powinien zostać sporządzony jednolity tekst dyrektywy.
(2) Ponieważ żywe zwierzęta są wymienione w załączniku I Traktatu, jednym z zadań Wspólnoty w dziedzinie weterynarii jest poprawa stanu zdrowia świń, poprzez uproszczenie handlu trzodą chlewną jak i produktami z wieprzowiny, dla zapewnienia rozwoju tego sektora.
(3) Na wypadek wystąpienia klasycznego pomoru świń niezbędne jest utworzenie na poziomie wspólnotowym środków zwalczania tej choroby, w celu zapewnienia rozwoju sektora trzody chlewnej jak i przyczynienia do ochrony zdrowia zwierząt we Wspólnocie.
(4) Wystąpienie klasycznego pomoru świń może przybrać rozmiary powodujące śmiertelność oraz zakłócenia na skalę, która zagraża w szczególności rentowności hodowli trzody chlewnej jako całości.
(5) Powinny zostać przyjęte środki już przy podejrzeniu choroby, aby mogły zostać podjęte natychmiastowe i skuteczne działania w momencie potwierdzenia jej występowania, włączając likwidację stada w zakażonym gospodarstwie.
(6) W przypadku wystąpienia choroby konieczne jest również zapobieganie dalszemu rozprzestrzenianiu choroby poprzez dokładne monitorowanie przemieszczania się zwierząt oraz wykorzystania produktów, które mogą być skażone, czyszczenie oraz dezynfekcję zakażonych pomieszczeń, ustanawianie okręgów zapowietrzonych i zagrożonych wokół ogniska choroby, a w razie potrzeby – stosowanie szczepień.
(7) W przypadku zarażenia zaszczepione świnie mogą stać się zdrowymi na pozór nosicielami wirusa i dalej rozprzestrzeniać chorobę.
Dlatego użycie szczepionek może być dozwolone tylko w nadzwyczajnych przypadkach.
(8) Zgodnie z opinią Komitetu Naukowego szczepionki znakowane, zdolne wywołać ochronną odporność odróżnialną od reakcji odpornościowej wywoływanej przez naturalne infekcje wirusem terenowym, poprzez właściwe badania laboratoryjne mogą stać się dodatkowym użytecznym narzędziem zwalczania klasycznego pomoru świń w obszarach o wysokim zagęszczeniu świń, i w ten sposób zapobiegać masowemu ubojowi zwierząt.
Dlatego zalecane jest ustalenie procedur wspólnotowych zatwierdzających badania pozwalające odróżnić świnie szczepione od zarażonych, jak tylko dotychczasowe wady tych badań zostaną wyeliminowane, jak i w celu upoważnienia Państw Członkowskich do wprowadzania do użycia szczepionek znakowanych na wypadek nadzwyczajnych sytuacji.
(9) Specjalne środki zwalczania choroby powinny być stosowane w przypadku wystąpienia choroby u dzików.
(10) Powinny zostać przyjęte przepisy gwarantujące, że w diagnostyce klasycznego pomoru świń wykorzystywane są zharmonizowane procedury oraz metody, łącznie z ustanowieniem laboratorium referencyjnego Wspólnoty oraz laboratoriów referencyjnych w Państwach Członkowskich.
(11) Powinny zostać przyjęte przepisy zapewniające niezbędną gotowość do skutecznego radzenia sobie z nadzwyczajnymi sytuacjami związanymi z jedną lub większą ilością wystąpień klasycznego pomoru świń, w szczególności przez sporządzanie planów ich zwalczania oraz ustanawiania centrów zwalczania i grup eksperckich.
(12) Niektóre ze środków, przyjętych do tej pory we Wspólnocie na wypadek wystąpienia klasycznego pomoru świń zgodnie z dyrektywą 80/217/EWG, powinny zostać zmienione tak, aby uwzględniały zdobycze naukowe, rozwój nowych narzędzi diagnostycznych i szczepionek oraz doświadczenia zebrane w czasie wystąpień klasycznego pomoru świń, które miały ostatnio miejsce we Wspólnocie.
(13) Doświadczenie pokazuje, że żywienie trzody chlewnej odpadami kuchennymi może stanowić ryzyko rozpowszechnienia wirusa klasycznego pomoru świń w wyniku braku skuteczności stosowanych środków zwalczania.
Do czasu przyjęcia środków wspólnotowych w odniesieniu do obróbki takich odpadów zalecane jest wprowadzenie od chwili obecnej zakazu ich wykorzystywania do żywienia trzody chlewnej.
Ponadto, ze względu na ich szczególnie niebezpieczne właściwości, opady kuchenne z międzynarodowych środków transportu powinny być nadal niszczone.
(14) W celu zapewnienia ciągłości koordynacji prac diagnostycznych, prowadzonych pod auspicjami właściwych laboratoriów krajowych, "Institut für Virologie der Tierärztlichen Hochschule, Hannover", wyznaczony decyzją Rady 81/859/EWG [6], powinien być zatwierdzony jako laboratorium referencyjne Wspólnoty oraz, do celów pewności prawnej, decyzja ta powinna zostać uchylona.
(15) Powinny zostać przyjęte przepisy w celu umożliwienia dostosowywania, w trybie przyspieszonym, niniejszej dyrektywy oraz jej załączników do rozwoju naukowego i technicznego.
(16) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(17) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących ostatecznych terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w części B załącznika VII,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Niniejsza dyrektywa wprowadza minimum środków wspólnotowych zwalczania klasycznego pomoru świń.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "świnia" oznacza każde zwierzę z rodziny Suidae, łącznie z dzikami;
b) "dzik" oznacza świnię, która nie jest trzymana lub hodowana w gospodarstwie;
c) "gospodarstwo" oznacza wszelkie rolne albo inne nieruchomości, położone na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie świnie są hodowane lub trzymane na stałe lub tymczasowo.
Niniejsza definicja nie obejmuje ubojni, środków transportu oraz ogrodzonych obszarów, gdzie trzymane są dziki mogące być przedmiotem polowań; wymienione ogrodzone obszary muszą być rozmiaru oraz struktury, która powoduje, że środki ustanowione w art. 5 ust. 1 nie mają zastosowania;
d) "instrukcja diagnostyczna" oznacza instrukcję do diagnozy klasycznego pomoru świń, określoną w art. 17 ust. 3;
e) "świnia podejrzana o zarażenie wirusem klasycznego pomoru świń" oznacza każdą świnię lub tuszę wieprzową wykazującą objawy kliniczne lub zmiany pośmiertne lub reakcje na badania laboratoryjne przeprowadzane zgodnie z instrukcją diagnostyczną, wskazujące możliwą obecność klasycznego pomoru świń;
f) "przypadek klasycznego pomoru świń" lub "świnia zarażona klasycznym pomorem świń" oznacza każdą świnię albo tuszę wieprzową:
- u których objawy kliniczne lub zmiany pośmiertne klasycznego pomoru świń zostały urzędowo potwierdzone, lub
- u których obecność choroby została urzędowo potwierdzona w wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych zgodnie z instrukcją diagnostyczną;
g) "ognisko klasycznego pomoru świń" oznacza gospodarstwo, gdzie został wykryty jeden lub więcej przypadków klasycznego pomoru świń;
h) "ognisko pierwotne" oznacza ognisko w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [8];
i) "obszar zapowietrzony" oznacza obszar Państwa Członkowskiego, na którym, po potwierdzeniu jednego bądź większej ilości przypadków klasycznego pomoru świń u dzików, stosowane są środki zwalczania choroby zgodnie z art. 15 lub 16;
j) "pierwotny przypadek klasycznego pomoru świń wśród dzików" oznacza każdy przypadek klasycznego pomoru świń wykryty wśród dzików na obszarze, gdzie nie są stosowane żadne środki zgodnie z art. 15 lub 16;
k) "metapopulacja dzików" oznacza każdą grupę lub podgrupę dzików z ograniczonymi kontaktami z innymi grupami albo podgrupami;
l) "wrażliwa populacja dzików" oznacza tę część populacji dzików, która nie ma odporności na wirus klasycznego pomoru świń;
m) "właściciel" oznacza każdą osobę lub osoby, zarówno fizyczne jak i prawne, którym przysługuje prawo własności świń, albo odpowiedzialne za chów wspomnianych zwierząt, bez względu na wynagrodzenie finansowe;
n) "właściwy organ" oznacza właściwy organ w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [9];
o) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego;
p) "przetwarzanie" oznacza jedną z obróbek materiałów wysokiego ryzyka ustanowionych w art. 3 dyrektywy Rady 90/667/EWG [10], stosowaną w taki sposób, by uniknąć ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa klasycznego pomoru świń;
q) "odpady kuchenne" oznaczają wszelkie odpady z żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi, z restauracji, punktów zbiorowego żywienia lub kuchni, łącznie z kuchniami przemysłowymi, oraz gospodarstw domowych rolników albo osób opiekujących się świniami;
r) "szczepionka znakowana" oznacza szczepionkę, która może wywołać odporność ochronną, odróżnialną od reakcji odpornościowej wywoływanej przez naturalne zarażenie wirusami terenowymi w drodze badań laboratoryjnych przeprowadzanych zgodnie z instrukcją diagnostyczną;
s) "zabijanie" oznacza zabijanie świń w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy Rady 93/119/EWG z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania [11];
t) "ubój" oznacza ubój świń w rozumieniu art. 2 ust. 7 dyrektywy 93/119/EWG;
u) "obszar o wysokim zagęszczeniu świń" oznacza każdy obszar geograficzny o promieniu 10 km wokół gospodarstwa, w którym znajdują się świnie podejrzane o zarażenie lub zarażone wirusem klasycznego pomoru świń, gdziezagęszczenie świń jest wyższe niż 800 świń na km2; omawiane gospodarstwo musi albo być położone w regionie, określonym w art. 2 ust. 2 lit. p) dyrektywy Rady 64/432/EWG [12], gdzie zagęszczenie świń trzymanych w gospodarstwach jest wyższe niż 300 świń na km2, albo w odległości mniejszej niż 20 km2 od takiego regionu;
v) "gospodarstwo kontaktowe" oznacza gospodarstwo, gdzie klasyczny pomór świń mógł zostać przeniesiony, w wyniku położenia, przemieszczania się osób, świń lub pojazdów lub w każdy inny sposób.
Artykuł 3
Zgłaszanie klasycznego pomoru świń
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby obecność i podejrzenie obecności klasycznego pomoru świń były obowiązkowo i niezwłocznie zgłaszane właściwym organom.
2.
Bez uszczerbku dla istniejących przepisów wspólnotowych dotyczących zgłaszania przypadków chorób zwierzęcych, Państwo Członkowskie, na którego terytorium potwierdzony zostanie klasyczny pomór świń powinno:
a) dokonać zgłoszenia choroby oraz przekazywać Komisji i innym Państwom Członkowskim informacje, zgodnie z załącznikiem I, dotyczące:
- ognisk klasycznego pomoru świń, które zostały potwierdzone w gospodarstwach,
- przypadków klasycznego pomoru świń, które zostały potwierdzone w ubojniach lub środkach transportu,
- pierwotnych przypadków klasycznego pomoru świń, które zostały potwierdzone wśród dzików,
- wyników dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego zgodnie z art. 8;
b) przekazywać Komisji oraz innym Państwom Członkowskim informacje dotyczące dalszych potwierdzonych przypadków wśród dzików na obszarach zapowietrzonych zgodnie z art. 16 ust. 3 lit. a) i art. 16 ust. 4.
3.
Przepisy załącznika I mogą być uzupełnione lub zmieniane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 4
Środki na wypadek podejrzenia obecności klasycznego pomoru świń wśród świń w gospodarstwie
1.
Gdy w gospodarstwie znajduje się jedna lub więcej świń podejrzanych o zarażenie wirusem klasycznego pomoru świń, Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wszczęły niezwłocznie urzędowe dochodzenie w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności wzmiankowanej choroby, zgodnie z procedurami ustanowionymi w instrukcji diagnostycznej.
Gdy gospodarstwo jest wizytowane przez urzędowego lekarza weterynarii, przeprowadzona jest również kontrola rejestru oraz znaków identyfikacyjnych świń określonych w art. 4 i 5 dyrektywy Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt13.
2.
Gdy właściwy organ uzna, że podejrzenie obecności klasycznego pomoru świń w gospodarstwie nie może być wykluczone, umieszcza gospodarstwo pod urzędowym dozorem, w szczególności zarządza:
a) policzenie wszystkich świń z różnych kategorii w gospodarstwie oraz sporządzenie wykazu składającego się w każdej kategorii z populacji świń już chorych, padłych lub prawdopodobnie zarażonych; wykaz jest uaktualniany, tak by uwzględniał urodzenia i padnięcia świń w okresie istnienia podejrzenia; informacje zawarte w wykazie są przedstawiane na żądanie i mogą być sprawdzane podczas każdej wizyty;
b) aby wszystkie świnie w gospodarstwie trzymane były w ich pomieszczeniach hodowlanych albo zamknięte w innym miejscu, gdzie mogą być izolowane;
c) zakaz wprowadzania lub wyprowadzania jakichkolwiek świń z gospodarstwa.
Właściwy organ może, o ile to konieczne, rozszerzyć zakaz opuszczania gospodarstwa, tak by objąć nim inne gatunki zwierząt oraz wymagać stosowania właściwych środków w celu zniszczenia gryzoni oraz owadów;
d) że żadne tusze wieprzowe nie mogą opuścić gospodarstwa bez zezwolenia udzielonego przez właściwy organ;
e) że mięso, produkty ze świni, nasienie, komórki jajowe ani zarodki świń, pasze, narzędzia, materiały albo odpady mogące przenieść klasyczny pomór świń, nie mogą opuścić gospodarstwa bez zezwolenia udzielonego przez właściwy organ; mięso, produkty ze świni, nasienie, komórki jajowe ani zarodki nie mogą być wyprowadzane z gospodarstwa do wewnątrzwspólnotowego handlu;
f) że przemieszczanie się osób do i z gospodarstwa wymaga pisemnego zezwolenia udzielonego przez właściwy organ;
g) że przemieszczanie się pojazdów do i z gospodarstwa wymaga pisemnego zezwolenia udzielonego przez właściwy organ;
h) używanie właściwych środków odkażających przy wejściach do i wyjściach z budynków mieszczących świnie i gospodarstwa jak całości; każda osoba wchodząca albo opuszczająca gospodarstwa trzodowe musi stosować się do odpowiednich środków higienicznych niezbędnych dla zmniejszenia ryzyka rozprzestrzenienia się wirusa klasycznego pomoru świń.
Ponadto wszystkie środki transportu są dokładnie dezynfekowane przed opuszczeniem gospodarstwa;
i) dochodzenie epidemiologiczne, które powinno być przeprowadzone zgodnie z art. 8.
3.
Gdy wymaga tego sytuacja epidemiologiczna, w szczególności jeśli gospodarstwo, w którym znajdują się podejrzewane świnie, położone jest w obszarze o wysokim zagęszczeniu świń, właściwy organ:
a) może stosować środki z art. 5 ust. 1 w gospodarstwie określonym w ust. 2 tego artykułu; jednakże właściwy organ może, gdy uzna, że pozwalają na to warunki, ograniczyć stosowanie tych środków tylko do świń podejrzanych o zarażenie lub skażenie wirusem klasycznego pomoru świń oraz części gospodarstwa, gdzie były trzymane, pod warunkiem że świnie te były umieszczone, trzymane i żywione całkowicie oddzielnie od innych świń w gospodarstwie.
W każdym przypadku powinna być pobrana wystarczająca liczba próbek od świń, kiedy są zabijane w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności wirusa klasycznego pomoru świń, zgodnie z instrukcją diagnostyczną;
b) może ustanowić czasowo okręg zapowietrzony wokół gospodarstwa określonego w ust. 2; niektóre albo wszystkie środki określone w ust. 1 lub 2 są stosowane w gospodarstwach trzodowych wewnątrz tego okręgu.
4.
Środków przewidzianych w ust. 2 nie znosi się do czasu, gdy podejrzenie klasycznego pomoru świń nie zostanie urzędowo wykluczone.
Artykuł 5
Środki na wypadek potwierdzenia obecności w gospodarstwie klasycznego pomoru świń
1.
W przypadkach, gdy obecność klasycznego pomoru świń w gospodarstwie jest urzędowo potwierdzona, Państwo Członkowskie zapewnia, że poza środkami określonymi w art. 4 ust. 2, właściwy organ zarządzi, by:
a) wszystkie świnie z gospodarstwa zostały bezzwłocznie zabite pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by uniknąć ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa klasycznego pomoru świń podczas transportu lub zabijania;
b) pobrana została wystarczająca liczba próbek, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, od świń podczas ich uboju w celu ustalenia sposobu wprowadzenia wirusa klasycznego pomoru świń do gospodarstwa oraz czasu, który mógł upłynąć od zakażenia do zgłoszenia choroby;
c) tusze świń, które padły albo zostały zabite, zostały przetworzone pod nadzorem urzędowym;
d) mięso świń ubitych w okresie między prawdopodobnym wprowadzeniem choroby do gospodarstwa a podjęciem środków urzędowych zostało, o ile to możliwe, odnalezione i przetworzone pod nadzorem urzędowym;
e) nasienie, komórki jajowe i zarodki świń pobrane z gospodarstwa w okresie między prawdopodobnym wprowadzeniem choroby do gospodarstwa a podjęciem środków urzędowych zostały, o ile to możliwe, odnalezione i przetworzone pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by uniknąć ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa klasycznego pomoru świń;
f) wszystkie substancje i odpady prawdopodobnie skażone, takie jak pasze, zostały poddane obróbce zapewniającej zniszczenie wirusa klasycznego pomoru świń; wszystkie materiały do jednorazowego użytku, które mogą być skażone, w szczególności te wykorzystywane przy uboju, powinny być zniszczone; zasady te stosuje się zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
g) po usunięciu świń budynki służące do ich trzymania, pojazdy służące do transportowania świń lub ich tusz oraz sprzęt, ściółka, obornik i gnojowica, prawdopodobnie skażone, zostały oczyszczone i zdezynfekowane lub poddane obróbce zgodnie z art. 12;
h) w przypadku ogniska pierwotnego choroby wyizolowany wirus klasycznego pomoru świń został objęty laboratoryjną procedurą przewidzianą w instrukcji diagnostycznej w celu zidentyfikowania typu genetycznego;
i) przeprowadzono dochodzenie epidemiologiczne, zgodnie z art. 8.
2.
W przypadku gdy ognisko zostało potwierdzone w laboratorium lub ogrodzie zoologicznym, parku z dzikimi zwierzętami albo ogrodzonym obszarze, gdzie świnie trzymane są do celów naukowych lub celów związanych z ochroną gatunku lub ochroną rzadkiej rasy, dane Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o odstępstwie od ust. 1 lit. a) i e), pod warunkiem że podstawowe interesy Wspólnoty nie są zagrożone.
Komisja jest niezwłocznie powiadamiana o tej decyzji.
We wszystkich przypadkach Komisja niezwłocznie bada sytuację z danym Państwem Członkowskim i jak najwcześniej w Stałym Komitecie Weterynaryjnym.
Jeśli jest to niezbędne, przyjmowane są środki mające zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby, zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2, co może obejmować szczepienia interwencyjne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
Artykuł 6
Środki na wypadek potwierdzenia obecności klasycznego pomoru świń w gospodarstwach składających się z różnych jednostek hodowli
1.
W przypadku potwierdzenia obecności klasycznego pomoru świń w gospodarstwach składających się z dwóch lub większej liczby odrębnych jednostek hodowli i w celu umożliwienia zakończenia tuczu świń, właściwy organ może zadecydować o odstępstwie od przepisów art. 5 ust. 1 lit. a) w odniesieniu do zdrowych jednostek hodowli świń w zakażonym gospodarstwie, pod warunkiem że urzędowy lekarz weterynarii potwierdzi, że struktura, rozmiar oraz odległość między tymi jednostkami hodowli oraz podjęte działania zapewniają, że jednostki hodowli mają całkowicie odrębne urządzenia do trzymania oraz żywienia, tak że wirus nie może przedostać się z jednej jednostki hodowli do drugiej.
2.
Jeśli stosowane są odstępstwa określone w ust. 1, Państwa Członkowskie opracowują szczegółowe zasady ich stosowania w świetle możliwych do udzielenia gwarancji zdrowotnych zwierząt.
3.
Państwa Członkowskie korzystające z tego odstępstwa powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję.
Komisja, we wszystkich przypadkach, bada niezwłocznie sytuację z danym Państwem Członkowskim i przy najwcześniejszej możliwej sposobności w Stałym Komitecie Weterynaryjnym.
Jeśli to niezbędne, środki mające zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 ust. 2.
Artykuł 7
Środki podejmowane w gospodarstwach kontaktowych
1.
Gospodarstwa są uznawane za gospodarstwa kontaktowe, gdy urzędowy lekarz weterynarii stwierdzi albo uzna na podstawie dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego zgodnie z art. 8, że klasyczny pomór świń mógł być wprowadzony albo z innych gospodarstw do gospodarstwa określonego w art. 4 lub 5 albo z gospodarstwa określonego w art. 4 lub 5 do innych gospodarstw.
Przepisy art. 4 stosuje się w takich gospodarstwach do momentu urzędowego wykluczenia podejrzenia klasycznego pomoru świń.
2.
Właściwy organ stosuje środki przewidziane w art. 5 ust. 1 w gospodarstwach kontaktowych określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, jeśli wymaga tego sytuacja epidemiologiczna.
Pobierana jest wystarczająca liczba próbek od zabijanych świń, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, aby obecność wirusa klasycznego pomoru świń w tym gospodarstwie została potwierdzona lub wykluczona.
3. Główne kryteria oraz czynniki ryzyka uwzględniane w celu zastosowania środków przewidzianych w art. 5 ust. 1 lit. a) w gospodarstwach kontaktowych są ustanowione w załączniku V. Te kryteria, jak i czynniki ryzyka, mogą być sukcesywnie zmieniane lub uzupełniane w celu uwzględnienia rozwoju i doświadczeń naukowych, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 8
Dochodzenie epidemiologiczne
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dochodzenie epidemiologiczne w odniesieniu do podejrzanych przypadków lub ognisk klasycznego pomoru świń było prowadzone na podstawie kwestionariuszy przygotowanych w ramach planów gotowości określonych w art. 22.
Dochodzenie takie zajmuje się co najmniej:
a) okresem, w czasie którego wirus klasycznego pomoru świń mógł istnieć w gospodarstwie zanim choroba została zgłoszona lub powzięto podejrzenie;
b) prawdopodobnym źródłem klasycznego pomoru świń w gospodarstwie oraz identyfikacją innych gospodarstw, w których świnie mogły zostać zarażone albo skażone z tego samego źródła;
c) przemieszczaniem się osób, pojazdów, świń, tusz, nasienia, mięsa oraz jakiegokolwiek materiału, który mógł przenieść wirus do danego gospodarstwa lub z danego gospodarstwa.
Jeśli wyniki tego dochodzenia sugerują, że klasyczny pomór świń mógł rozprzestrzenić się z lub do gospodarstwa położonego w innym Państwie Członkowskim, Komisja i zainteresowane Państwo Członkowskie zostają o tym niezwłocznie poinformowane.
Artykuł 9
Ustanawianie okręgów zapowietrzonych i zagrożonych
1.
Niezwłocznie po tym, jak diagnoza występowania klasycznego pomoru świń w gospodarstwie zostanie urzędowo potwierdzona, właściwy organ ustanawia okręgi zapowietrzone o promieniu wynoszącym co najmniej 3 kilometry wokół ogniska choroby, który sam zawiera się w okręgu zagrożonym o promieniu wynoszącym co najmniej 10 kilometrów.
Środki określone w art. 10 i 11 stosuje się w odpowiednich okręgach.
2.
Przy ustanawianiu okręgów właściwy organ musi uwzględnić:
a) wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego zgodnie z art. 8;
b) położenie geograficzne, w szczególności naturalne lub sztuczne granice;
c) lokalizację i odległość między gospodarstwami;
d) schematy przemieszczania i handlu świniami oraz dostępność ubojni;
e) dostępne urządzenia i personel do nadzoru wszelkich przemieszczeń świń wewnątrz okręgów, w szczególności jeśli świnie przeznaczone do zabicia muszą być przemieszczone z ich gospodarstwa pochodzenia.
3.
Jeśli okręg obejmuje części terytoriów kilku Państw Członkowskich, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują w celu ustanowienia okręgu.
4.
Właściwy organ podejmuje wszystkie niezbędne środki, łącznie z użyciem widocznych znaków oraz ostrzeżeń oraz wykorzystaniem mediów takich jak prasa i telewizja, aby zapewnić, że wszystkie osoby w okręgach zapowietrzonych i zagrożonych są w pełni świadome ograniczeń obowiązujących zgodnie z art. 10 i 11 oraz podejmują takie środki, jakie uznają za stosowne, dla zapewnienia odpowiedniego stosowania tych środków.
Artykuł 10
Środki w ustanowionym okręgu zapowietrzonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w okręgu zapowietrzonym stosowane były następujące środki:
a) sporządzany jest spis wszystkich gospodarstw, tak szybko jak to możliwe; po ustanowieniu okręgu zapowietrzonego gospodarstwa te są wizytowane, nie później niż w ciągu siedmiu dni, przez urzędowego lekarza weterynarii, w celu klinicznego zbadania świń oraz sprawdzenia rejestru i znaków identyfikacyjnych świń określonych w art. 4 i 5 dyrektywy 92/102/EWG;
b) przemieszczanie i transport świń na drogach publicznych lub prywatnych, z wyłączeniem - gdy jest to niezbędne - dróg wewnętrznych gospodarstw, są zabronione, chyba że jest zatwierdzone przez właściwy organ w celu umożliwienia przemieszczeń określonych w lit. f).
Niniejszy zakaz nie stosuje się do przewozu świń drogami lub koleją bez wyładowywania lub zatrzymywania.
Ponadto, zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2, można przyznać odstępstwo w stosunku do świń rzeźnych przybywających spoza okręgu zapowietrzonego do ubojni usytuowanej w omawianym okręgu, do natychmiastowego uboju;
c) ciężarówki i inne pojazdy oraz sprzęt do transportu świń i innych zwierząt lub materiału, który może być skażony (np. tusze, pasze, obornik, gnojowica itd.) są czyszczone, dezynfekowane oraz poddawane obróbce, tak szybko jak to jest możliwe po skażeniu, zgodnie z przepisami oraz procedurami ustanowionymi w art. 12.
Żadna ciężarówka ani pojazd, który był wykorzystywany przy transporcie świń, nie może opuścić okręgu bez oczyszczenia i dezynfekcji, a następnie kontroli i zatwierdzenia przez właściwy organ;
d) żadne inne zwierzę domowe nie może być wprowadzone lub wyprowadzone z gospodarstwa bez zezwolenia właściwego organu;
e) wszystkie padłe lub chore świnie w gospodarstwie są niezwłocznie zgłaszane właściwemu organowi, która przeprowadza właściwe dochodzenie zgodnie z procedurami ustanowionymi w instrukcji diagnostycznej;
f) świnie nie mogą być zabrane z gospodarstwa, w którym są trzymane, co najmniej przez 30 dni po ukończeniu wstępnego czyszczenia i dezynfekcji zakażonych gospodarstw.
Po 30 dniach, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 3, właściwy organ może zezwolić na zabranie świń ze wspomnianego gospodarstwa w celu ich bezpośredniego transportu do:
- ubojni wyznaczonej przez właściwy organ, najkorzystniej w okręgu zapowietrzonym luz zagrożonym, w celu natychmiastowego uboju,
- zakładu przetwórczego lub stosownego miejsca, gdzie świnie są niezwłocznie zabijane, a ich tusze są przetwarzane pod nadzorem urzędowym, lub
- w wyjątkowych okolicznościach, do innych pomieszczeń położonych na terenie okręgu zapowietrzonego.
Państwa Członkowskie stosujące niniejszy przepis powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję w Stałym Komitecie Weterynaryjnym;
g) nasienie, komórki jajowe i zarodki świń nie opuszczają gospodarstw położonych w obrębie okręgu zapowietrzonego;
h) każda osoba wchodząca lub wychodząca z gospodarstwa trzodowego stosuje odpowiednie środki higieniczne niezbędne do zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania wirusa klasycznego pomoru świń.
2.
Gdy zakazy przewidziane w ust. 1 obowiązują dłużej niż 30 dni z powodu dalszych ognisk choroby, co wywołuje problemy z dobrostanem zwierząt lub rodzi inne problemy związane z trzymaniem świń, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 3, właściwy organ może, po wniesieniu uzasadnionego wniosku przez właściciela, zezwolić na usunięcie świń z gospodarstwa w okręgu zapowietrzonym w celu bezpośredniego transportu do:
a) ubojni wyznaczonej przez właściwy organ, najkorzystniej w obszarze okręgu zapowietrzonego lub zagrożonego, w celu natychmiastowego uboju,
b) zakładu przetwórczego lub stosownego miejsca, gdzie świnie są niezwłocznie zabijane, a ich zwłoki są przetwarzane pod nadzorem urzędowym, lub
c) w wyjątkowych okolicznościach, do innych pomieszczeń położonych na terenie okręgu zapowietrzonego.
Państwa Członkowskie stosujące niniejszy przepis powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję w Stałym Komitecie Weterynaryjnym.
3.
Gdy czynione jest odniesienie do niniejszego ustępu, właściwy organ może zezwolić na usunięcie świń z danego gospodarstwa, pod warunkiem że:
a) urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził badanie kliniczne świń w gospodarstwie, w szczególności świń usuwanych, łącznie z mierzeniem temperatury u ich określonej liczby oraz kontrolę rejestru i znaków identyfikacyjnych świń określonych w art. 4 i 5 dyrektywy 92/102/EWG;
b) powyższe kontrole i badania nie dostarczyły dowodu na obecność klasycznego pomoru świń i wykazały zgodność z przepisami dyrektywy 92/102/EWG;
c) świnie są transportowane w pojazdach zaplombowanych przez właściwy organ;
d) pojazdy oraz sprzęt wykorzystywany przy transporcie świń jest niezwłocznie czyszczony i dezynfekowany zgodnie z przepisami określonymi w art. 12;
e) jeśli świnie mają być ubite lub zabite, pobierana jest odpowiednia liczba próbek od świń, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności wirusa klasycznego pomoru świń w tych gospodarstwach;
f) jeśli świnie mają być transportowane do ubojni:
- właściwy organ odpowiedzialny za ubojnię jest informowany o zamiarze przesłania do nich świń i powiadamia właściwy organ wysyłający o ich przybyciu;
- po przybyciu do ubojni świnie te są trzymane i podawane ubojowi oddzielnie od innych świń,
- w czasie badań przedubojowych i poubojowych, przeprowadzanych w wyznaczonej ubojni, właściwy organ bierze pod uwagę wszystkie objawy wskazujące na obecność klasycznego pomoru świń,
- świeże mięso tych świń jest albo przetwarzane albo znakowane specjalną pieczęcią określoną w art. 5a dyrektywy Rady 72/461/EWG [13] i poddawane później obróbce zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 80/215/EWG [14].
Odbywa się to w zakładzie wyznaczonym przez właściwy organ.
Mięso jest wysyłane do tego zakładu, pod warunkiem że przesyłka jest zaplombowana przed wysłaniem i pozostaje zaplombowana przez cały czas transportu.
4.
Środki w okręgu zapowietrzonym mają zastosowanie co najmniej do:
a) przeprowadzenia czyszczenia i dezynfekcji w zakażonych gospodarstwach;
b) przeprowadzenia, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, badań klinicznych i laboratoryjnych świń we wszystkich gospodarstwach, w celu wykrycia możliwej obecności wirusa klasycznego pomoru świń.
Badania określone w lit. b) są przeprowadzane nie wcześniej niż po upływie 30 dni od ukończenia wstępnego czyszczenia i dezynfekcji zakażonego gospodarstwa.
Artykuł 11
Środki w ustanowionym okręgu zagrożonym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby następujące środki stosowane były w okręgu zagrożonym:
a) sporządzany jest spis wszystkich gospodarstw trzodowych;
b) przemieszczanie i transport świń na drogach publicznych lub prywatnych, z wyłączeniem - gdy jest to niezbędne - dróg użytkowych gospodarstw, są zakazane, chyba że za zezwoleniem właściwego organu.
Niniejszego zakazu nie stosuje się do przewozu świń drogami lub koleją bez wyładowywania lub zatrzymywania i do świń rzeźnych przybywających okręgu zagrożonego do ubojni usytuowanej w omawianym okręgu, do natychmiastowego uboju;
c) ciężarówki oraz inne pojazdy oraz sprzęt do transportu świń i innych zwierząt lub materiału, który może być skażony (np. tusze, pasze, obornik, gnojowica itp.) są czyszczone, dezynfekowane oraz poddawane obróbce, tak szybko jak to jest możliwe po skażeniu, zgodnie z przepisami oraz procedurami ustanowionymi w art. 12.
Żadna ciężarówka ani pojazd, który był wykorzystywany przy transporcie świń nie może opuścić okręgu bez oczyszczenia i dezynfekcji;
d) w ciągu pierwszych siedmiu dni od dnia ustanowienia okręgu żadne inne zwierzę domowe nie może być wprowadzone lub wyprowadzone z gospodarstwa bez zezwolenia właściwego organu;
e) wszystkie padłe oraz chore świnie w gospodarstwie są niezwłocznie zgłaszane właściwemu organowi, który przeprowadza odpowiednie dochodzenie zgodnie z procedurami ustanowionymi w instrukcji diagnostycznej;
f) świnie nie mogą być zabrane z gospodarstwa, w którym są trzymane, co najmniej przez 21 dni po ukończeniu wstępnego czyszczenia oraz dezynfekcji zakażonych gospodarstw.
Po 21 dniach, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 10 ust. 3, właściwy organ może zezwolić na zabranie świń ze wspomnianego gospodarstwa w celu ich bezpośredniego transportu do:
- ubojni wyznaczonej przez właściwy organ, najkorzystniej w okręgu zapowietrzonym lub zagrożonym, w celu bezzwłocznego uboju,
- zakładu przetwórczego lub stosownego miejsca, gdzie świnie są niezwłocznie zabijane, a ich tusze są przetwarzane pod nadzorem urzędowym, lub
- w wyjątkowych okolicznościach, do innych pomieszczeń położonych na terenie okręgu zagrożonego.
Państwa Członkowskie stosujące niniejszy przepis powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję w Stałym Komitecie Weterynaryjnym;
Jednakże jeśli świnie mają być transportowane do ubojni, na wniosek Państwa Członkowskiego, z odpowiednim uzasadnieniem, oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2, można zezwolić na odstępstwa od przepisów ustanowionych w art. 10 ust. 3 lit. e) i f) tiret czwarte, w szczególności w odniesieniu do znakowania mięsa tych świń oraz ich dalszego wykorzystania oraz miejsca przeznaczenia tych poddanych obróbce produktów;
g) nasienie, komórki jajowe i zarodki świń nie opuszczają gospodarstw położonych w obrębie okręgu zagrożenia;
h) każda osoba wchodząca bądź wychodząca z gospodarstwa trzodowego stosuje odpowiednie środki higieniczne niezbędne do zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania wirusa klasycznego pomoru świń.
2.
Gdy zakazy przewidziane w ust. 1 obowiązują dłużej niż 30 dni z powodu dalszych ognisk choroby, co wywołuje problemy z dobrostanem zwierząt lub rodzi inne problemy związane z trzymaniem świń, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 10 ust. 3, właściwy organ może, po wniesieniu uzasadnionego wniosku przez właściciela, zezwolić na usunięcie świń z gospodarstwa w obrębie okręgu zagrożonego w celu bezpośredniego transportu do:
a) ubojni wyznaczonej przez właściwy organ, najkorzystniej w okręgu zapowietrzonym lub zagrożonym, w celu natychmiastowego uboju;
b) zakładu przetwórczego lub stosownego miejsca, gdzie świnie są niezwłocznie zabijane, a ich tusze są przetwarzane pod nadzorem urzędowym; lub
c) w wyjątkowych okolicznościach, do innych pomieszczeń położonych na terenie okręgu zapowietrzonego lub zagrożonego.
Państwa Członkowskie stosujące niniejszy przepis powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję w Stałym Komitecie Weterynaryjnym.
3.
Środki w okręgu zagrożenia mają zastosowanie co najmniej do:
a) przeprowadzenia czyszczenia i dezynfekcji w zakażonych gospodarstwach;
b) przeprowadzenia, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, badań klinicznych i laboratoryjnych świń we wszystkich gospodarstwach w celu wykrycia możliwej obecności wirusa klasycznego pomoru świń.
Badania określone w lit. b) są przeprowadzane nie wcześniej niż po upływie 20 dni od ukończenia wstępnego czyszczenia i dezynfekcji zakażonego gospodarstwa.
Artykuł 12
Czyszczenie i dezynfekcja
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) wykorzystywane środki odkażające i ich stężenia były urzędowo zatwierdzane przez właściwy organ;
b) czynności czyszczenia i dezynfekowania były przeprowadzane pod nadzorem urzędowym zgodnie z:
- poleceniami przekazanymi przez urzędowego lekarza weterynarii, i
- zasadami i procedurami dotyczącymi czyszczenia, dezynfekowania i obróbki ustanowionymi w załączniku II.
2.
Zasady i procedury dotyczące czyszczenia i dezynfekowania ustanowione w załączniku II mogą być sukcesywnie zmieniane lub uzupełniane, w celu uwzględnienia zdobyczy i doświadczeń naukowych, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 13
Ponowne zasiedlanie gospodarstw trzodowych po wystąpieniach choroby
1.
Ponowne wprowadzenie świń do gospodarstwa określonego w art. 5 może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 30 dni od ukończenia czynności czyszczenia i dezynfekowania zgodnie z art. 12.
2.
Ponowne wprowadzenie świń uwzględnia rodzaj hodowli prowadzonej w danym gospodarstwie i musi odpowiadać poniższym procedurom:
a) w odniesieniu do gospodarstw prowadzonych na otwartej przestrzeni, ponowne wprowadzanie świń rozpoczyna się od wprowadzenia świń próbnych, które były skontrolowane na obecność przeciwciał przeciw wirusowi klasycznego pomoru świń z wynikiem negatywnym albo pochodzą z gospodarstw nie podlegających żadnym ograniczeniom związanym z klasycznym pomorem świń.
Świnie próbne są umieszczane, zgodnie z wymaganiami właściwego organu, w całym zakażonym gospodarstwie; 40 dni po umieszczeniu w gospodarstwie świń próbnych są od nich pobierane próbki, które są badane na obecność przeciwciał zgodnie z instrukcją diagnostyczną.
Jeśli u żadnej ze świń nie pojawią się przeciwciała przeciwko wirusowi klasycznego pomoru świń, może zostać przeprowadzone pełne zasiedlenie gospodarstwa.
Żadna świnia nie może opuścić gospodarstwa do czasu otrzymania negatywnych wyników badań serologicznych;
b) w odniesieniu do wszystkich innych rodzajów hodowli, ponowne wprowadzanie świń prowadzi się albo zgodnie ze środkami przewidzianymi w lit. a) albo jest oparte na całkowitym odnowieniu stada, pod warunkiem że:
- wszystkie świnie przybędą w ciągu 20 dni i pochodzą z gospodarstw niepodlegających żadnym ograniczeniom związanym z klasycznym pomorem świń,
- świnie w odbudowanym stadzie są poddawane badaniu serologicznemu zgodnie z instrukcją diagnostyczną.
Pobieranie próbek do celów tego badania jest przeprowadzane najwcześniej 40 dni po przybyciu ostatnich świń,
- żadna świnia nie może opuścić gospodarstwa do czasu otrzymania negatywnych wyników badań serologicznych.
3.
Jednakże jeśli upłynie więcej niż sześć miesięcy od ukończenia czynności czyszczenia i dezynfekowania w gospodarstwie, właściwy organ może przyznać odstępstwo od przepisów ustanowionych w ust. 2, biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną.
Artykuł 14
Środki na wypadek podejrzenia i potwierdzenia obecności klasycznego pomoru świń u świń w ubojniach lub środkach transportu
1.
Gdy zachodzi podejrzenie występowania klasycznego pomoru świń w ubojniach lub środkach transportu, Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściwy organ uruchomił niezwłocznie urzędowe środki dochodzeniowe w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności wspomnianej choroby, zgodnie z procedurami ustanowionymi w instrukcji diagnostycznej.
2.
W przypadku wykrycia przypadku klasycznego pomoru świń w ubojni lub środkach transportu właściwy organ zapewnia, aby:
a) wszystkie podatne na chorobę zwierzęta w ubojni lub środkach transportu były bezzwłocznie zabijane;
b) tusze, podroby i odpady zwierzęce prawdopodobnie zarażonych i skażonych zwierząt były przetwarzane pod nadzorem urzędowym;
c) czyszczenie i dezynfekowanie budynków oraz sprzętu, łącznie z pojazdami, miało miejsce pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii, zgodnie z art. 12;
d) dochodzenie epidemiologiczne prowadzone było mutatis mutandis, tak jak przewiduje to art. 8;
e) wyizolowany wirus klasycznego pomoru świń był objęty procedurą laboratoryjną przewidzianą w instrukcji diagnostycznej w celu zidentyfikowania typu genetycznego wirusa;
f) środki określone w art. 7 były stosowane w gospodarstwie, z których pochodzą zarażone świnie lub tusze i w innych gospodarstwach kontaktowych.
Środki ustanowione w art. 5 ust. 1 stosuje się do gospodarstwa pochodzenia zarażonych świń lub tusz, chyba że co innego wykazało dochodzenie epidemiologiczne;
g) żadne zwierzęta nie zostało ponownie wprowadzane do uboju lub transportu przez co najmniej 24 godziny po ukończeniu czynności czyszczenia i dezynfekowania, przeprowadzonych zgodnie z art. 12.
Artykuł 15
Środki na wypadek podejrzenia i potwierdzenia obecności występowania klasycznego pomoru świń u dzików
1.
Niezwłocznie po uzyskaniu informacji przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, że występuje podejrzenie zarażenia dzików, podejmuje on wszystkie właściwe środki w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności choroby, poprzez przekazywanie informacji właścicielom świń i myśliwym oraz poprzez badanie wszystkich zastrzelonych lub padłych dzików, łącznie z analizą laboratoryjną.
2.
Tak szybko jak potwierdzony zostanie pierwotny przypadek klasycznego pomoru świń u dzików, w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się choroby właściwy organ Państwa Członkowskiego niezwłocznie:
a) ustanawia grupę ekspercką, składająca się z lekarzy weterynarii, myśliwych, biologów zajmujących się dzikimi zwierzętami oraz epidemiologów.
Grupa ekspercka pomaga właściwemu organowi w:
- badaniu sytuacji epidemiologicznej i określanie obszaru zapowietrzonego, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 16 ust. 3 lit. b),
- ustanawianiu właściwych środków, jakie należy zastosować w obszarze zapowietrzonym, ponad te określone w lit. b) i c); środki te mogą obejmować zawieszenie polowań i zakaz żywienia dzików,
- sporządzeniu planu zwalczania, który ma zostać przedłożony Komisji, zgodnie z art. 16,
- przeprowadzaniu audytów w celu zweryfikowania skuteczności środków przyjętych w celu zwalczenia klasycznego pomoru świń w obszarze zapowietrzonym;
b) niezwłocznie umieszcza pod urzędowym dozorem gospodarstwa trzodowe w obszarze zapowietrzonym, w szczególności zarządzają:
- przeprowadzenie urzędowego spisu wszystkich kategorii świń we wszystkich gospodarstwach; spis jest uaktualniany na bieżąco przez właściciela.
Informacje zawarte w spisie są przedstawiane na żądanie i mogą być kontrolowane podczas każdej inspekcji.
Jednakże w odniesieniu do gospodarstw trzodowych prowadzonych na otwartej przestrzeni, pierwszy spis może być sporządzony na podstawie oszacowania,
- by wszystkie świnie w gospodarstwie były trzymane w ich pomieszczeniach lub innych miejscach, gdzie mogą być izolowane od dzików.
Dziki nie mogą mieć dostępu do żadnego materiału, który później może mieć kontakt ze świniami w gospodarstwie,
- by żadna świnia nie została wprowadzona lub wyprowadzona z gospodarstwa, z wyjątkiem wypadków, gdy zostanie to dozwolone przez właściwy organ, przy uwzględnieniu sytuacji epidemiologicznej,
- by stosowane były właściwe środki odkażające przy wejściu i wejściach z budynków, w których przebywają świnie oraz samego gospodarstwa,
- by stosowanie były odpowiednie środki higieny przez wszystkie osoby mające kontakt z dzikami w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania wirusa klasycznego pomoru świń, które to środki mogą zawierać czasowy zakaz wchodzenia do gospodarstw trzodowych osób mających kontakt z dzikami,
- by zbadane zostały wszystkie padłe albo chore świnie z objawami klasycznego pomoru świń, znajdujące się w gospodarstwie, na obecność klasycznego pomoru świń,
- że żadna część jakiegokolwiek dzika, czy to zastrzelonego czy padłego, tak jak i żaden materiał albo sprzęt, który może być skażony wirusem klasycznego pomoru świń, nie może być wniesiony do gospodarstwa trzodowego,
- że świnie, ich nasienie, zarodki lub komórki jajowe nie mogą być wyprowadzane z obszaru zapowietrzonego do celów wewnątrzwspólnotowego handlu;
c) organizuje przeprowadzenie inspekcji i badania wszystkich dzików zastrzelonych lub padłych na określonym obszarze zapowietrzonym, przez urzędowego lekarza weterynarii, na obecność klasycznego pomoru świń, zgodnie z instrukcją diagnostyczną.
Tusze wszystkich zwierząt, których badanie dało wynik pozytywny, są przetwarzane pod nadzorem urzędowym.
Gdy badania takie wykażą wynik negatywny w odniesieniu do klasycznego pomoru świń, Państwa Członkowskie stosują środki ustanowione w art. 11 ust. 2 dyrektywy Rady 92/45/EWG [15].
Części nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi są przetwarzane pod urzędowym nadzorem;
d) zapewnia, aby wyizolowany wirus klasycznego pomoru świń był poddany procedurom laboratoryjnym wskazanym w instrukcji diagnostycznej w celu zidentyfikowania genetycznego typu wirusa.
3.
W przypadku gdy klasyczny pomór świń pojawi się u dzików na obszarze Państwa Członkowskiego bliskim terytorium innego Państwa Członkowskiego, dane Państwa Członkowskie współpracują przy ustanawianiu środków zwalczania choroby.
Artykuł 16
Plany zwalczania klasycznego pomoru świń w populacji dzików
1.
Bez uszczerbku dla środków ustanowionych w art. 15, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji, w ciągu 90 dni od potwierdzenia pierwotnego przypadku klasycznego pomoru świń wśród dzików, pisemny plan środków podejmowanych w celu zwalczenia choroby na obszarze zapowietrzonym i środków stosowanych w gospodarstwach na tym obszarze.
Komisja bada plan w celu określenia, czy pozwala ona na osiągniecie pożądanych celów.
Plan, o ile to konieczne ze zmianami, jest zatwierdzany zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
Plan może być sukcesywnie zmieniany lub uzupełniany przy uwzględnieniu rozwoju sytuacji.
Jeśli zmiany dotyczą ponownego określenia obszaru zapowietrzonego, Państwo Członkowskie zapewnia, by Komisja i inne Państwa Członkowskie były bezzwłocznie powiadamiane o tych zmianach.
Jeśli zmiany dotyczą innych przepisów planu, Państwa Członkowskie przedkładają zmieniony plan Komisji do zbadania i ewentualnego zatwierdzenia, zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
2.
Po zatwierdzeniu środków przedstawionych w planie wymienionym w ust. 1, zastępują one początkowe środki, ustanowione w art. 15, w dniu określonym podczas zatwierdzania planu.
3.
Plan wymieniony w ust. 1 zawiera informacje dotyczące:
a) wyników dochodzenia epidemiologicznego i kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 15 oraz geograficznego rozprzestrzenienia choroby;
b) określonego obszaru zapowietrzonego na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Przy określaniu obszaru zapowietrzonego właściwy organ bierze pod uwagę:
- wyniki przeprowadzonych dochodzeń epidemiologicznych oraz geograficzne rozprzestrzenienie choroby,
- populację dzików na danym obszarze,
- istnienie głównych naturalnych lub sztucznych przeszkód dla przemieszczania się dzików;
c) organizacji ścisłej współpracy między biologami, myśliwymi, organizacjami łowieckimi, służbami ochrony przyrody i służbami weterynaryjnymi (zdrowie zwierząt i zdrowie publiczne);
d) kampanii informacyjnej prowadzonej w celu zwiększenia świadomości myśliwych odnośnie do środków, jakie muszą przyjąć w ramach planu zwalczania;
e) szczególnych wysiłków czynionych dla ustalenia liczby i lokalizacji metapopulacji dzików w obszarze zapowietrzonym i wokół obszaru zapowietrzonego;
f) przybliżonej liczby metapopulacji dzików i ich wielkości w obszarze zapowietrzonym i wokół obszaru zapowietrzonego;
g) szczególnych wysiłków czynionych dla ustalenia rozmiaru zarażenia wśród populacji dzików, poprzez kontrolowanie dzików odstrzelonych przez myśliwych lub padłych oraz poprzez analizę laboratoryjną, łącznie z dochodzeniem epidemiologicznym w odniesieniu do zwierząt w różnym wieku;
h) środków przyjętych w celu zmniejszenia rozprzestrzeniania się choroby związanego z przemieszczaniem się dzików i/lub kontakty między metapopulacjami dzików; środki te mogą obejmować zakaz polowań;
i) środków przyjętych w celu ograniczenia populacji wrażliwych dzików, w szczególności młodych warchlaków;
j) wymagań, jakie mają być przestrzegane przez myśliwych w celu uniknięcia rozprzestrzeniania choroby;
k) sposobu usuwania padłych lub odstrzelonych dzików, który opiera się na:
- przetwarzaniu pod nadzorem urzędowym, lub
- inspekcji przeprowadzanej przez urzędowego lekarza weterynarii i badaniach laboratoryjnych, jakie przewiduje instrukcja diagnostyczna.
Tusze wszystkich zwierząt z wynikiem pozytywnym są przetwarzane pod nadzorem urzędowym.
Gdy wyniki badań będą negatywne w odniesieniu do klasycznego pomoru świń, Państwa Członkowskie stosują środki ustanowione w art. 11 ust. 2 dyrektywy 92/45/EWG.
Części nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi są przetwarzane pod nadzorem urzędowym;
l) dochodzenia epidemiologicznego, które jest przeprowadzane na każdym dziku, niezależnie czy odstrzelonym czy padłym.
Dochodzenie to musi zawierać wypełnienie kwestionariusza, który dostarcza informacji o:
- obszarze geograficznym, gdzie zwierzę zostało odstrzelone lub gdzie zostało znalezione padłe,
- dacie, kiedy zwierzę zostało znalezione padłe lub kiedy zostało odstrzelone,
- osobie, która znalazła albo ustrzeliła zwierzę,
- wieku i płci świni,
- jeśli zwierzę zostało odstrzelone: objawach przed odstrzeleniem,
- jeśli zwierzę zostało znalezione padłe: stanie tuszy,
- wynikach badań laboratoryjnych;
m) programów nadzoru i środków zapobiegawczych stosowanych w gospodarstwach położonych w określonym obszarze zapowietrzonym, a jeśli to niezbędne, w jego okolicy, łącznie z transportem i przemieszczaniem się zwierząt wewnątrz, z i do obszaru; środki te zawierają przynajmniej zakaz przemieszczania świń, ich nasienia, zarodków oraz komórek jajowych z obszaru zapowietrzonego w celach wewnątrzwspólnotowego handlu;
n) innych kryteriów, jakie mają być stosowane przy uchylaniu podjętych środków do zwalczenia choroby na zapowietrzonym obszarze i środków stosowanych w gospodarstwach na tym obszarze;
o) organu, któremu powierzono nadzór i koordynację departamentów odpowiedzialnych za wprowadzanie planu w życie;
p) systemu ustanowionego w celu umożliwienia grupie eksperckiej, powołanej zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a), regularnego badania wyników planu zwalczania;
q) środków monitorowania choroby, wprowadzanych po upływie okresu co najmniej 12 miesięcy od ostatniego potwierdzonego przypadku klasycznego pomoru świń wśród dzików na obszarze zapowietrzonym; te środki monitorowania zostają utrzymane przez okres co najmniej 12 miesięcy i obejmują co najmniej środki już wprowadzone zgodnie z lit. g), k) i l).
4.
Sprawozdanie dotyczące sytuacji epidemiologicznej na określonym obszarze zapowietrzonym oraz wyniki planu zwalczania są przesyłane do Komisji i do innych Państw Członkowskich co 6 miesięcy.
Bardziej szczegółowe zasady odnoszące się do informacji, które mają być przedstawiane przez Państwa Członkowskie w tej sprawie, mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 17
Procedury diagnostyczne oraz wymagania co do bezpieczeństwa biologicznego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) procedury diagnostyczne, pobieranie próbek i analiza laboratoryjna przeprowadzane w celu wykrycia obecności klasycznego pomoru świń były przeprowadzane zgodnie z instrukcją diagnostyczną;
b) laboratorium krajowe było odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnozowania w każdym Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami załącznika III.
2.
Laboratoria krajowe określone w ust. 1 lit. b) współpracują z laboratorium referencyjnym Wspólnoty wymienionym w załączniku IV.
Bez uszczerbku dla przepisów decyzji 90/424/EWG, w szczególności jej art. 28, kompetencje i obowiązki laboratorium są wymienione we wspomnianym załączniku.
3.
W celu zapewnienia jednolitych procedur diagnozowania klasycznego pomoru świń, w terminie dwóch miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy i zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2 zatwierdzona zostaje instrukcja diagnostyczna klasycznego pomoru świń, ustanawiająca co najmniej:
a) minimalne wymagania bezpieczeństwa biologicznego i normy jakościowe, które mają być przestrzegane przez laboratoria diagnostyczne klasycznego pomoru świń i transportu próbek;
b) kryteria oraz procedury, które mają być stosowane przy przeprowadzaniu badań klinicznych lub badań poubojowych w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności klasycznego pomoru świń;
c) kryteria i procedury, które mają być stosowane przy pobieraniu próbek z żywych świń i ich tusz w celu potwierdzenia lub wykluczenia klasycznego pomoru świń w drodze badań laboratoryjnych, łącznie z metodą pobierania próbek do badań serologicznych oraz wirusologicznych przeprowadzanych w ramach stosowania środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
d) badania laboratoryjne, jakie mają być użyte do diagnozowania klasycznego pomoru świń, łącznie z:
- badaniami w celu różnicowania między wirusem klasycznego pomoru świń i innymi pestiwirusami,
- badaniami, jeśli są dostępne i odpowiednie, na odróżnienie przeciwciał indukowanych przez szczepionkę znakowaną od tych indukowanych przez szczepy terenowe wirusa klasycznego pomoru świń,
- kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych;
e) techniki laboratoryjne klasyfikacji genetycznej izolatów wirusa klasycznego pomoru świń.
4.
W celu zagwarantowania właściwych warunków bezpieczeństwa biologicznego dla ochrony zdrowia zwierząt wirus klasycznego pomoru świń, jego genom i antygeny oraz szczepionki do badań naukowych, diagnoz i wytwarzania są wykorzystywane lub używane tylko w miejscach, zakładach lub laboratoriach zatwierdzonych przez właściwy organ.
Wykaz zatwierdzonych miejsc, zakładów lub laboratoriów jest przekazywany do Komisji przed dniem 1 maja 2003 r. i od tej chwili uaktualniany.
5.
Przepisy załączników III i IV oraz instrukcji diagnostycznej mogą być uzupełniane lub zmieniane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 18
Używanie, wytwarzanie oraz sprzedaż szczepionek przeciw klasycznemu pomorowi świń
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) używanie szczepionek przeciw klasycznemu pomorowi świń było zabronione;
b) posługiwanie się, wytwarzanie, przechowywanie, dostarczanie oraz dystrybucja i sprzedaż szczepionek przeciw klasycznemu pomorowi świń na terytorium Wspólnoty było przeprowadzana pod nadzorem urzędowym.
2.
Jeśli jest to niezbędne, zasady odnoszące się do produkcji, pakowania, dystrybucji oraz stanów magazynowych szczepionek przeciw klasycznemu pomorowi świń we Wspólnocie mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 19
Szczepienia interwencyjne w gospodarstwach trzodowych
1.
Bez względu na art. 18 ust. 1 lit. a), w przypadku potwierdzenia klasycznego pomoru świń w gospodarstwach trzodowych oraz gdy dostępne dane epidemiologiczne sugerują, że grozi jego rozprzestrzenienie, mogą być zastosowane szczepienia interwencyjne w gospodarstwach trzodowych zgodnie z procedurami i przepisami ustanowionymi w ust. 2-9 niniejszego artykułu.
2. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 2, główne kryteria oraz czynniki ryzyka uwzględniane przy stosowaniu szczepień interwencyjnych są ustanowione w załączniku VI. Te kryteria oraz czynniki ryzyka mogą być sukcesywnie zmieniane lub uzupełniane w celu uwzględnienia rozwoju naukowego i doświadczeń, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
3.
Gdy Państwo Członkowskie zamierza zastosować szczepienia, przedkłada Komisji plan szczepień interwencyjnych, który zawiera co najmniej informacje dotyczące:
a) sytuacji chorobowej, która doprowadziła do potrzeby szczepień interwencyjnych;
b) rozmiaru obszaru geograficznego, na którym mają być wykonywane szczepienia interwencyjne oraz liczba gospodarstw trzodowych na tym obszarze;
c) kategorii świń oraz przybliżonej liczby świń przeznaczonych do zaszczepienia;
d) szczepionki, jaka ma zostać wykorzystana;
e) czasu trwania kampanii szczepień;
f) identyfikacji oraz rejestracji szczepionych zwierząt;
g) środków do przemieszczania świń oraz ich produktów;
h) kryteriów, które będą brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji, czy w gospodarstwach kontaktowych mają być zastosowane szczepienia czy środki określone w art. 7 ust. 2;
i) innych spraw, właściwych w nadzwyczajnych sytuacjach, łącznie z badaniami klinicznymi i laboratoryjnymi, przeprowadzanymi na próbkach pobranych w objętych szczepieniami gospodarstwach oraz innych gospodarstwach położonych na obszarze objętym szczepieniami, w szczególności jeśli mają zostać użyte szczepionki znakowane.
Komisja we współpracy z danym Państwem Członkowskim bada niezwłocznie plan.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2 plan szczepień interwencyjnych może być zatwierdzony lub przed udzieleniem zatwierdzenia mogą być zażądane zmiany i uzupełnienia.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2 plan szczepień interwencyjnych może być później zmieniany lub uzupełniany w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji.
4.
Bez uszczerbku dla art. 10 i 11, każde Państwo Członkowskie, które przeprowadza szczepienia interwencyjne, zapewnia, aby w okresie szczepień:
a) żadna świnia nie opuszczała obszaru szczepień, chyba że w celu przetransportowania do ubojni wyznaczonej przez właściwy organ i umieszczonej w obrębie obszaru szczepień lub w pobliżu obszaru szczepień w celu natychmiastowego uboju lub do zakładu utylizacyjnego lub do odpowiedniego miejsca, gdzie są niezwłocznie zabijane, a ich tusze są przetwarzane pod nadzorem urzędowym;
b) cała świeża wieprzowina, pochodząca ze świń szczepionych, podczas szczepień interwencyjnych była albo przetwarzana albo znakowana i poddawana obróbce, zgodnie z przepisami określonymi w art. 10 ust. 3 lit. f) tiret czwarte;
c) nasienie, komórki jajowe oraz zarodki pobrane od świń, które mają być szczepione, w okresie 30 dni przed szczepieniem były odnajdywane i niszczone pod nadzorem urzędowym.
5.
Przepisy ustanowione w ust. 4 stosuje się przez okres co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu szczepień na danym obszarze.
6.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2 i przed końcem sześciomiesięcznego okresu określonego w ust. 5, podejmowane są środki zakazujące:
a) opuszczanie gospodarstwa, gdzie są trzymane, przez serologicznie dodatnie świnie, z wyjątkiem natychmiastowego uboju;
b) zbierania nasienia, zarodków lub komórek jajowych od serologicznie dodatnich świń;
c) opuszczania gospodarstw pochodzenia przez prosięta serologicznie dodatnich macior, chyba że w celu przetransportowania do:
- ubojni w celu natychmiastowego uboju,
- gospodarstwa wyznaczonego przez właściwy organ, z którego są bezpośrednio wysyłane do ubojni,
- gospodarstwa po uzyskaniu ujemnego wyniku badania serologicznego na obecność przeciwciał wirusa klasycznego pomoru świń.
7.
W drodze odstępstwa od ust. 3, decyzja o wprowadzeniu szczepień interwencyjnych może zostać podjęta przez Państwo Członkowskie, pod warunkiem że interesy Wspólnoty nie są zagrożone i spełnione są następujące warunki:
a) zarys planu szczepień interwencyjnych musi być sporządzony zgodnie z art. 22.
Szczegółowy plan i decyzja o przyjęciu szczepień interwencyjnych muszą być zgłoszone Komisji przed rozpoczęciem szczepień;
b) oprócz informacji określonych w ust. 3, plan musi stanowić, że wszystkie świnie w gospodarstwie, w którym ma zostać użyta szczepionka, zostaną ubite lub zabite, tak szybko jak to możliwe, po zakończeniu szczepień zgodnie z ust. 4 lit. a), oraz że świeże mięso pochodzące od tych świń będzie albo przetworzone albo oznakowane i poddane obróbce zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 10 ust. 3 lit. f) tiret czwarte.
Gdy decyzja zostanie podjęta, plan szczepień jest niezwłocznie badany przez Stały Komitet Weterynaryjny.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2 plan może zostać zatwierdzony lub przed udzieleniem zatwierdzenia mogą zostać zażądane zmiany i uzupełnienia.
8.
Bez względu na przepisy ustanowione w ust. 5 i 6, środki przewidziane w ust. 4 mogą być uchylone, gdy:
a) wszystkie świnie w gospodarstwach, gdzie użyta została szczepionka, zostały ubite lub zabite zgodnie z ust. 4 lit. a), a świeże mięso pochodzące od tych świń zostało albo przetworzone albo oznakowane i poddane obróbce zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. f) tiret czwarte;
b) wszystkie gospodarstwa, gdzie trzymane były szczepione świnie, zostały oczyszczone i zdezynfekowane zgodnie z art. 12.
Gdy środki przewidziane w ust. 4 zostaną uchylone, Państwa Członkowskie zapewniają również, aby:
a) ponowne wprowadzenie świń do powyższych gospodarstw nie następowało przez co najmniej 10 dni od ukończenia czynności czyszczenia i dezynfekowania i po tym, jak wszystkie świnie z gospodarstw, gdzie zastosowana została szczepionka, zostały ubite lub zabite;
b) po ponownym wprowadzeniu świnie we wszystkich gospodarstwach na obszarze szczepień przechodzą badania kliniczne i laboratoryjne, jak ustanowiono w instrukcji diagnostycznej, w celu wykrycia możliwej obecności wirusa klasycznego pomoru świń.
W przypadku świń ponownie wprowadzanych do gospodarstw, gdzie zastosowana była szczepionka, badania te nie powinny mieć miejsca do chwili upływu co najmniej 40 dni od ponownego wprowadzenia, w którym to czasie świnie nie mogą być przenoszone z gospodarstwa.
9.
W przypadku gdy w okresie kampanii szczepień użyta została szczepionka znakowana, odstępstwo od przepisów określonych w ust. 4, 5 i 6 może zostać przyznane zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2, w szczególności w odniesieniu do znakowania mięsa szczepionych świń i jego dalszego wykorzystania oraz miejsca przeznaczenia produktów poddanych obróbce.
Przyznanie takiego odstępstwa jest uzależnione od następujących warunków:
a) plan szczepień został zatwierdzony przed rozpoczęciem szczepień zgodnie z ust. 3,
b) szczególny wniosek został przedłożony Komisji, przez zainteresowane Państwo Członkowskie, wraz z obszernym sprawozdaniem dotyczącym wykonania kampanii szczepień, jej wyników oraz ogólnej sytuacji epidemiologicznej, i
c) kontrola wykonania kampanii szczepień jest przeprowadzana na miejscu zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
Przyjęcie odstępstw od przepisów określonych w ust. 4, 5 i 6 jest oparte na ryzyku związanym z rozprzestrzenianiem wirusa klasycznego pomoru świń poprzez przemieszczanie lub handel szczepionymi świniami, ich potomstwem lub ich produktami.
Artykuł 20
Szczepienia interwencyjne dzików
1.
Bez względu na art. 18 ust. 1 lit. a), gdy klasyczny pomór świń zostanie potwierdzony wśród dzików oraz dostępne dane epidemiologiczne sugerują, że grozi jego rozprzestrzenienie, mogą zostać wprowadzone szczepienia interwencyjne dzików zgodnie z procedurami oraz przepisami ustanowionymi w ust. 2 i 3.
2.
Gdy Państwo Członkowskie zamierza wprowadzić szczepienia, przedkłada Komisji plan szczepień interwencyjnych, który zawiera informacje dotyczące:
a) sytuacji chorobowej, która doprowadziła do potrzeby szczepień interwencyjnych;
b) rozmiaru obszaru geograficznego, na którym mają być prowadzone szczepienia interwencyjne.
W każdym przypadku obszar ten jest częścią obszaru zapowietrzonego określonego zgodnie z art. 16 ust. 3 lit. b);
c) rodzaju szczepionki, która ma być wykorzystana i procedury szczepienia;
d) szczególnych wysiłków, które mają zostać podjęte by zaszczepić młodzież;
e) spodziewanego czasu trwania kampanii szczepienia;
f) przybliżonej liczby dzików, które mają zostać zaszczepione;
g) środków przyjętych w celu uniknięcia dużych zmian populacji dzików;
h) środków przyjętych w celu uniknięcia ewentualnego przeniesienia wirusa szczepionkowego na świnie trzymane w gospodarstwach;
i) oczekiwanych wyników kampanii szczepień i parametrów, jakie będą brane pod uwagę przy weryfikowaniu jej skuteczności;
j) organu, któremu powierzony jest nadzór i koordynacja departamentów odpowiedzialnych za wykonanie planu;
k) systemu ustanowionego w celu umożliwienia grupie eksperckiej, powołanej zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a), regularnego badania wyników kampanii szczepień;
l) innych spraw, właściwych w nadzwyczajnych sytuacjach.
Komisja, we współpracy z zainteresowanym Państwem Członkowskim, bada niezwłocznie plan, w szczególności by zapewnić jego spójność ze środkami stosowanymi zgodnie z planem zwalczania przewidzianym w art. 16 ust. 1.
Jeśli obszar objęty szczepieniami jest położony blisko terytorium innego Państwa Członkowskiego, w którym również stosuje się środki mające na celu zwalczenie klasycznego pomoru świń wśród dzików, zapewnia się spójność między planem szczepień i środkami stosowanymi w takim innym Państwie Członkowskim.
Zgodnie z procedurą, określoną w art. 27 ust. 2, plan szczepień interwencyjnych może być zatwierdzony lub przed wydaniem zatwierdzenia mogą być wymagane zmiany i uzupełnienia.
Zgodnie z powyższą procedurą, plany szczepień interwencyjnych mogą być sukcesywnie zmieniane lub uzupełniane w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji.
3.
Raport dotyczący wyników kampanii szczepień jest przekazywany przez przedmiotowe Państwo Członkowskie do Komisji oraz innych Państw Członkowskich co każde 6 miesięcy, wraz ze sprawozdaniem określonym w art. 16 ust. 4.
Artykuł 21
Kontrole wspólnotowe
Eksperci Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu we współpracy z właściwym organem Państwa Członkowskiego, w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzane są kontrole, powinno udzielić ekspertom wszelkiej pomocy niezbędnej do wypełnienia ich obowiązków.
Komisja informuje właściwy organ o wynikach przeprowadzonych kontroli.
Zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności te, które regulują procedury współpracy z władzami krajowymi, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 22
Plany gotowości
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje plan gotowości określający środki krajowe, jakie mają zostać wprowadzane w przypadku wystąpienia klasycznego pomoru świń.
Plan umożliwia dostęp do urządzeń, sprzętu, personelu i wszystkich innych właściwych materiałów niezbędnych do szybkiego i skutecznego zwalczenia wystąpienia.
Podaje precyzyjne wskazania:
a) wymagań co do szczepionek, które każde zainteresowane Państwo Członkowskie uważa za potrzebne na wypadek szczepień interwencyjnych;
b) regionów, w których można znaleźć obszary o wysokim zagęszczeniu świń, w każdym Państwie Członkowskim, w celu zapewnienia w tych regionach wyższego poziomu świadomości i gotowości na wypadek choroby.
2.
Kryteria oraz wymagania, jakie mają mieć zastosowanie przy sporządzaniu planów gotowości, są ustanowione w załączniku VII.
Zgodnie z procedurami, określonymi w art. 26 ust. 2, te kryteria i wymagania mogą być zmieniane lub uzupełniane, biorąc pod uwagę szczególną charakterystykę klasycznego pomoru świń oraz postęp poczyniony w rozwoju środków zwalczania choroby.
3.
Komisja bada plany, aby ustalić, czy umożliwiają one osiągnięcie zamierzonego celu, oraz zaproponuje zainteresowanym Państwom Członkowskim wszelkie niezbędne zmiany, w szczególności dla zagwarantowania ich zgodności z planami opracowanymi przez inne Państwa Członkowskie.
Plany, zmienione, jeśli to niezbędne, są zatwierdzane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Plany mogą być sukcesywnie zmieniane lub uzupełniane, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2, aby uwzględniały rozwój sytuacji. W każdym przypadku, co pięć lat, każde Państwo Członkowskie uaktualnia plan i przedkłada go Komisji do zatwierdzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 23
Centra zwalczania choroby oraz grupy eksperckie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadku wystąpień klasycznego pomoru świń mogły być niezwłocznie utworzone, w pełni funkcjonalne, krajowe centra zwalczania choroby.
2.
Krajowe centra zwalczania choroby kierują i monitorują działania lokalnych centrów zwalczania choroby, określonych w ust. 3.
Są one między innymi odpowiedzialne za:
a) określenie niezbędnych środków zwalczania;
b) zapewnienie szybkiego i skutecznego wykonania określonych wyżej środków przez lokalne centra zwalczania choroby;
c) zapewnienie personelu oraz innych zasobów dla lokalnych centrów zwalczania choroby;
d) informowanie Komisji, innych Państw Członkowskich, krajowych organizacji weterynaryjnych, władz krajowych oraz instytucji rolnych i handlowych;
e) gdy wskazane, organizowanie szczepień interwencyjnych oraz określanie obszarów szczepień;
f) utrzymywanie kontaktów z laboratoriami diagnostycznymi;
g) utrzymywanie kontaktów z prasą i innymi mediami;
h) utrzymywanie kontaktów z władzami policji w celu zapewnienia szczególnych środków prawnych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby na wypadek wystąpienia klasycznego pomoru świń mogły być natychmiast utworzone, w pełni funkcjonalne, lokalne centra zwalczania choroby.
4.
Niektóre zadania krajowych centrów zwalczania choroby mogą jednakże być delegowane do lokalnych centrów zwalczania choroby operujących na poziomie administracyjnym przewidzianym w art. 2 ust. 2 lit. p) dyrektywy 64/432/EWG albo na wyższym poziomie, pod warunkiem że nie koliduje to z celami krajowego centrum zwalczania choroby.
5.
Państwa Członkowskie tworzą stale działającą grupę ekspercką, aby zapewnić możliwość uzyskania ekspertyzy w celu udzielenia pomocy właściwemu organowi w zapewnianiu gotowości na wypadek wystąpienia choroby.
W przypadku wystąpienia choroby grupa ekspercka pomaga właściwemu organowi co najmniej w:
a) dochodzeniu epidemiologicznym;
b) pobieraniu próbek, badaniu i interpretacji badań laboratoryjnych;
c) ustaleniu środków zwalczania choroby.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby krajowe i lokalne centra zwalczania choroby oraz grupa ekspercka posiadały personel, urządzenia i sprzęt, łącznie z niezbędnym systemem łączności, oraz przejrzysty i skuteczny system dowodzenia, dla zapewnienia właściwego wykonywania środków zwalczania choroby ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Szczegóły dotyczące personelu, urządzeń, sprzętu, systemu dowodzenia w krajowych i lokalnych centrach zwalczania choroby oraz grupy eksperckiej są zawarte w planach gotowości określonych w art. 22.
7.
Dalsze kryteria i wymagania co do funkcjonowania i obowiązków krajowych centrów zwalczania choroby, lokalnych centrów zwalczania choroby oraz grup eksperckich mogą być ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2.
Artykuł 24
Wykorzystanie odpadów kuchennych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) żywienie świń odpadami kuchennymi było zakazane;
b) odpady kuchenne z międzynarodowych środków transportu takich jak statki, pojazdy lądowe oraz samoloty były gromadzone i niszczone pod nadzorem urzędowym;
c) informacje dotyczące stosowania przepisów lit. a) i b) oraz odpowiednich kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie były przekazywane do Komisji najpóźniej do dnia 31 października każdego roku, a po raz pierwszy w 2003 r.
Komisja przedkłada te informacje Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu powołanemu decyzją Rady 68/361/EWG [16].
2. Szczegółowe zasady dotyczące środków kontroli, jakie mają zostać zastosowane, i informacji, jakie mają być w związku z tym przekazywane przez Państwa Członkowskie, w szczególności w odniesieniu do przepisów ust. 1 lit. c), mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 ust. 2.
3.
Przepisy ustanowione w ust. 1 i 2 stosuje się do daty rozpoczęcia stosowania prawodawstwa wspólnotowego w sprawie wykorzystania odpadów kuchennych w żywieniu świń w ramach regulacji dotyczących zwierzęcych produktów ubocznych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi lub do żywienia zwierząt.
Artykuł 25
Procedury zmiany niniejszej dyrektywy i jej załączników oraz przyjęcia dalszych szczegółowych przepisów wykonawczych do niniejszej dyrektywy
1.
Niniejsza dyrektywa może, jeśli jest to niezbędne, być zmieniona przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością, na wniosek Komisji, w celu uwzględnienia postępu naukowo-technicznego.
2.
Jednakże załączniki do niniejszej dyrektywy są zmieniane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 ust. 2.
3.
Wszystkie szczegółowe zasady niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 26
Normalna procedura regulacyjna
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet Weterynaryjny utworzony decyzją 68/361/EWG.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na trzy miesiące.
Artykuł 27
Przyspieszona procedura regulacyjna
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet Weterynaryjny utworzony decyzją 68/361/EWG.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na 15 dni.
Artykuł 28
Uchylenia
1.
Dyrektywa 80/217/EWG, zmieniona aktami prawnymi wymienionymi w części A załącznika VIII, traci moc od dnia 1 listopada 2002 r., z zastrzeżeniem przepisów przejściowych ustanowionych w art. 29 oraz bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji wspomnianych dyrektyw wymienionych w części B załącznika VIII.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy 80/217/EWG traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku IX.
2.
Decyzja 81/859/EWG traci moc.
Artykuł 29
Przepisy przejściowe
1. W drodze odstępstwa od art. 28 ust. 1 akapit pierwszy, załączniki I i IV do dyrektywy 80/217/EWG stosuje się w dalszym ciągu do celów niniejszej dyrektywy do czasu wejścia w życie decyzji zatwierdzającej instrukcję diagnostyczną, określoną w art. 17 ust. 3 niniejszej dyrektywy.
2.
Plany mające na celu zwalczenie klasycznego pomoru świń wśród dzików, zatwierdzone zgodnie z art. 6a dyrektywy 80/217/EWG i obowiązujące w dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, są w dalszym ciągu stosowane do celów niniejszej dyrektywy.
Jednakże Państwa Członkowskie, przed dniem 1 lutego 2003 r., przedkładają Komisji zmiany do tych planów, uwzględniające przepisy art. 16 ust. 3.
Plany, zmieniane w niezbędnym zakresie, są zatwierdzane zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2.
3.
Plany gotowości dotyczące zwalczania klasycznego pomoru świń, zatwierdzone zgodnie z art. 14b dyrektywy 80/217/EWG i obowiązujące w dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, są w dalszym ciągu stosowane do celów niniejszej dyrektywy.
Jednakże Państwa Członkowskie, przed dniem 1 maja 2003 r., przedkładają Komisji zmiany do tych planów, uwzględniające przepisy ustanowione w art. 22.
Plany, zmienione w niezbędnym zakresie, są zatwierdzane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
4.
Do czasu rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy dalsze przepisy przejściowe dotyczące zwalczania klasycznego pomoru świń mogą być przyjęte zgodnie z art. 26 ust. 2.
Artykuł 30
Transpozycja do ustawodawstwa krajowego i stosowanie
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 października 2002 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 listopada 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 31
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 32
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/91/WE
z dnia 29 października 2001 r.
dostosowująca po raz ósmy do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (heksachloroetan)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/90/WE [2], w szczególności jej art. 2a, wprowadzony przez dyrektywę Rady 89/678/EWG [3] oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 97/16/WE z dnia 10 kwietnia 1997 r., zmieniającą po raz piętnasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/16/WE zabroniła zastosowania heksachloroetanu w produkcji i przetwarzaniu metali nieżelaznych, zezwalając Państwom Członkowskim w drodze odstępstwa na jego dalsze stosowanie na swoim terytorium, pod określonymi warunkami, w odlewniach aluminium o niepełnym cyklu produkcyjnym oraz w produkcji niektórych stopów magnezu.
(2) Nie zachodzi już potrzeba odstępstw, a załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG powinien być dostosowany do postępu technicznego w przypadku heksachloroetanu poprzez odejście od odstępstw.
(3) Ograniczenia stosowania heksachloroetanu przewidziane w niniejszej dyrektywie uwzględniają obecny stan wiedzy oraz techniki dotyczącej odpowiednich alternatyw.
(4) Niniejsza dyrektywa nie narusza ustawodawstwa Wspólnoty ustanawiającego minimalne wymagania ochrony pracowników zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG [5] oraz w pojedynczych dyrektywach na niej opartych, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 1999/38/WE [7].
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Przystosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Znoszenia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG jest niniejszym przystosowany do postępu technicznego w sposób określony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te mają zastosowanie od dnia 30 czerwca 2003 r.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia od daty jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
DYREKTYWA KOMISJI 2001/92/WE
z dnia 30 października 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 92/22/EWG w sprawie bezpiecznych szyb i materiałów do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach oraz dyrektywę Rady 70/156/EWG odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep1, ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/40/WE2, w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 92/22/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie bezpiecznych szyb i materiałów do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach3, zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, jest jedną z odrębnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE, określonej dyrektywą 70/156/EWG.
W związku z tym przepisy określone w dyrektywie 70/156/EWG dotyczące układów, części i odrębnych elementów technicznych w pojazdach silnikowych stosuje się do dyrektywy 92/22/EWG.
(2) W celu ujednolicenia homologacji wspólnotowej niezbędne jest wprowadzenie dokumentu informacyjnego określonego w dyrektywie 70/156/EWG oraz zmodyfikowanie świadectwa homologacji typu, które zostało określone w oparciu o załącznik VI do tej dyrektywy.
(3) Ponadto procedury związane z homologacją typu powinny zostać uproszczone w celu utrzymania możliwości wyboru, przewidzianej w art. 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, między niektórymi odrębnymi dyrektywami oraz odpowiadającymi im rozporządzeniami Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ. W pierwszym etapie wymogi techniczne dyrektywy 92/22/EWG należy zastąpić wymogami określonymi w rozporządzeniu Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ nr 43.
(4) W związku z tym dyrektywy 92/22/EWG i 70/156/EWG należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/22/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji typu WE wszelkim typom bezpiecznych szyb i materiałom do szyb w pojazdach silnikowych oraz ich przyczepach, spełniającym wymogi konstrukcyjne i testowe, wymienione w załącznikach.".
2.
Artykuł 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Wszelkie wnioski o homologacji WE części składa producent lub jego upoważniony przedstawiciel w Państwie Członkowskim.
Państwa Członkowskie wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji WE części, zgodnie z modelem w załączniku II A, dla każdego typu bezpiecznej szyby i materiału do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach, poświadczające homologację typu zgodnie z art. 1.".
3.
W art. 4 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Właściwe władze Państw Członkowskich informują się wzajemnie, stosując procedurę określoną w art. 4 ust. 6 dyrektywy 70/156/EWG, o każdej homologacji części, która została lub nie zostanie przyznana lub której przyznanie zostało cofnięte na mocy niniejszej dyrektywy.".
4.
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, mający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, wraz z jego przyczepami, z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników rolniczych i leśnych oraz maszyn samobieżnych.".
5.
W załącznikach wprowadza się następujące zmiany:
a) wykaz załączników oraz załączniki I i II zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy;
b) skreśla się dodatek do załącznika III.
Artykuł 2
1.
Z mocą od 1 lipca 2002 r. Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn związanych ze stosowaniem bezpiecznych szyb i materiałów do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach:
- odmówić wydania homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do pewnego typu pojazdu, homologacji części w odniesieniu do bezpiecznych szyb i materiałów do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach, ani
- odmówić zarejestrowania lub zabronić sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów, ani zabronić sprzedaży lub dopuszczenia do użytkowania bezpiecznych szyb lub materiałów do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach,
jeżeli wymienione bezpieczne szyby lub materiały do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach są zgodne z wymogami dyrektywy 92/22/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od 1 października 2002 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić wydania krajowej homologacji typu,
w odniesieniu do każdego typu pojazdu, z powodów związanych ze stosowaniem wszelkich typów bezpiecznych szyb lub materiałów do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach, jeżeli wymogi dyrektywy 92/22/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą nie są spełnione.
3.
Z mocą od 1 lipca 2003 r. wymogi dyrektywy 92/22/EWG dotyczące bezpiecznych szyb jako części, zmienione niniejszą dyrektywą, stosuje się do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 3 Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do części zamiennych, nadal wydawać homologację typu WE i zezwalać na sprzedaż oraz dopuszczenie do użytkowania bezpiecznych szyb i materiałów do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach, zgodnych z przepisami dyrektywy 92/22/EWG, w wersji obowiązującej przed wejściem w życie obecnej dyrektywy, pod warunkiem że powyższe bezpieczne szyby i materiały do szyb w pojazdach silnikowych i ich przyczepach:
- mają zostać zamontowane do pojazdów już użytkowanych, oraz
- są zgodne z wymogami dyrektywy stosowanej w czasie, kiedy pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane.
Artykuł 3
W załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG dodaje się ppkt 9.5.1.5 w brzmieniu:
"9.5.1.5. Wyposażenie dodatkowe szyb przednich oraz miejsce, w którym jest ono zamontowane, wraz z krótkim opisem wszelkich właściwych części elektrycznych/elektronicznych.".
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 30 czerwca 2002 r. oraz niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2001/93/WE
z dnia 9 listopada 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 91/630/EWG ustanawiającą minimalne normy ochrony świń
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/630/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony świń [1], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 6 dyrektywy 91/630/EWG Naukowy Komitet Weterynaryjny dnia 30 września 1997 r. przyjął opinię dotyczącą dobrostanu hodowanych świń.
(2) Dyrektywa Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotycząca ochrony zwierząt hodowlanych [2], opracowana na podstawie Europejskiej Konwencji w sprawie Ochrony Zwierząt Hodowlanych, ustanawia przepisy wspólnotowe mające zastosowanie do wszystkich zwierząt gospodarskich, w odniesieniu do wymagań budowlanych dotyczących pomieszczeń dla zwierząt, materiałów izolacyjnych, warunków ogrzewania i wentylacji, urządzeń kontrolnych i kontroli nad inwentarzem żywym.
Dlatego też konieczne jest, aby te zagadnienia zostały uregulowane w Załączniku do dyrektywy 91/630/EWG, gdy trzeba będzie ustalić bardziej szczegółowe wymagania.
(3) Jeśli świnie trzymane są w grupach, należy podjąć właściwe środki zarządzania w celu ich ochrony, aby poprawić ich dobrostan.
(4) Obcinanie ogonów, przycinanie i ścieranie zębów może sprawiać świniom bezpośredni ból, a w niektórych przypadkach ból długotrwały.
Kastracja może powodować długotrwały ból, który jest silniejszy, w przypadku gdy nastąpi naruszenie ciągłości tkanek.
Dlatego też praktyki te są szkodliwe dla dobrostanu świń, szczególnie kiedy są przeprowadzane przez niewłaściwe i niedoświadczone osoby.
Wobec powyższego należy ustanowić przepisy zapewniające lepsze praktyki.
(5) Wyżej wymienione sprawozdanie Naukowego Komitetu Weterynaryjnego stwierdzało, że w interesie dobrostanu prosiąt nie powinno się ich odsadzać od maciory, gdy są w wieku poniżej 28 dni, chyba że pozostawienie ich mogłoby mieć niekorzystny wpływ na zdrowie zarówno maciory, jak i jej prosiąt, albo gdy korzyści zdrowotne prosiąt uzasadniają wcześniejsze odsadzenie.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 91/630/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 grudnia 2001 r.
w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 2 sierpnia 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 16 dyrektywy Rady 92/59/EWG z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [4] cztery lata po dacie ustanowionej dla wykonania tej dyrektywy Rada zobowiązana jest podjąć decyzję o ewentualnym dostosowaniu dyrektywy 92/59/EWG, na podstawie raportu Komisji na temat zdobytych doświadczeń, wraz z odpowiednimi wnioskami.
Pod kilkoma względami konieczna jest zmiana dyrektywy 92/59/EWG, w celu uzupełnienia, wzmocnienia lub wyjaśnienia niektórych jej przepisów w świetle doświadczeń oraz nowych i istotnych wydarzeń w zakresie bezpieczeństwa produktów konsumenckich, wraz ze zmianami wprowadzonymi do Traktatu, szczególnie w art. 152 dotyczącym zdrowia publicznego i art. 153 dotyczącym ochrony konsumenta, a także w świetle zasady ostrożności.
Dlatego też należy wprowadzić zmiany do dyrektywy 92/59/EWG w celu uzyskania jasności.
Zmiany te pozostawiają kwestię bezpieczeństwa usług poza zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy, ponieważ Komisja zamierza zidentyfikować potrzeby, możliwości i priorytety dla działań Wspólnoty w zakresie bezpieczeństwa usług i odpowiedzialności dostawców tych usług, z myślą o przedstawieniu odpowiednich wniosków.
(2) Istotne jest przyjęcie środków w celu poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego, stanowiącego obszar pozbawiony wewnętrznych granic, w którego obrębie zapewniony jest wolny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(3) Wobec braku przepisów wspólnotowych, horyzontalne ustawodawstwo Państw Członkowskich w odniesieniu do bezpieczeństwa produktów, nakładające w szczególności na podmioty gospodarcze obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie produktów bezpiecznych, może się różnić w zakresie ochrony zapewnianej konsumentom.
Różnice takie oraz brak horyzontalnego ustawodawstwa w niektórych Państwach Członkowskich mogłyby stworzyć bariery dla handlu oraz spowodować zakłócenie konkurencji w obrębie rynku wewnętrznego.
(4) W celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumenta Wspólnota zobowiązana jest przyczyniać się do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów.
Cel ten można osiągnąć przy wsparciu ze strony horyzontalnej ustawodawstwa Wspólnoty, wprowadzającej wymóg ogólnego bezpieczeństwa produktów i zawierającej przepisy w sprawie ogólnych zobowiązań producentów i dystrybutorów, wprowadzenia wymogów wspólnotowych związanych z bezpieczeństwem produktów oraz szybkiej wymiany informacji i działań na szczeblu Wspólnoty w niektórych przypadkach.
(5) Niezmiernie trudne jest przyjęcie ustawodawstwa Wspólnoty w odniesieniu do każdego istniejącego produktu czy wyrobu lub takiego, który może dopiero powstać; w celu uwzględnienia takich produktów i wypełnienia luki istnieje potrzeba opracowania szerokich ram ustawodawczych o horyzontalnym charakterze, w szczególności do czasu rewizji istniejącego szczególnego ustawodawstwa, a także potrzeba uzupełnienia przepisów obecnego bądź przyszłego ustawodawstwa szczególnego, zwłaszcza mając na względzie zapewnienie wysokiego poziomu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia konsumentów, stosownie do postanowień art. 95 Traktatu.
(6) W związku z powyższym, konieczne jest ustanowienie na szczeblu Wspólnoty ogólnego wymogu dotyczącego bezpieczeństwa każdego produktu, jaki jest wprowadzany na rynek lub dostarczany albo udostępniany konsumentom w inny sposób, przeznaczony dla konsumentów, bądź w przypadku którego istnieje prawdopodobieństwo, że będzie używany przez konsumentów w możliwych do przewidzenia warunkach, nawet jeżeli jego przeznaczenie jest inne.
We wszystkich tych przypadkach dany produkt może stanowić zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, do czego nie wolno dopuścić.
Niemniej jednak, z natury rzeczy nie można wykluczyć produktów z drugiej ręki.
(7) Niniejszą dyrektywę należy stosować w odniesieniu do produktów, bez względu na techniki sprzedaży, łącznie ze sprzedażą na odległość i z zastosowaniem rozwiązań elektronicznych.
(8) Bezpieczeństwo produktów należy oceniać z uwzględnieniem wszystkich istotnych aspektów, szczególnie kategorii konsumentów, którzy mogą być szczególnie narażeni na zagrożenie, jakie stwarza dany produkt, zwłaszcza dzieci i osoby w podeszłym wieku.
(9) Niniejsza dyrektywa nie uwzględnia usług, lecz dla zapewnienia osiągnięcia omawianych celów ochrony ustanowione tu przepisy należy także stosować w odniesieniu do produktów, które są dostarczane lub udostępniane konsumentom do użytku w związku ze świadczoną usługą.
Bezpieczeństwo sprzętu używanego przez samych dostawców usług, celem świadczenia usług na rzecz konsumentów, nie podlega zakresowi zastosowania niniejszej dyrektywy, ponieważ należy je rozważać w połączeniu z bezpieczeństwem świadczonej usługi.
W szczególności poza zakresem stosowania niniejszej dyrektywy pozostaje sprzęt, który jest obsługiwany przez usługodawcę, a wykorzystywany przez konsumentów do przejażdżek czy podróży.
(10) Wymogom niniejszej dyrektywy podlegają produkty przeznaczone wyłącznie do zastosowań profesjonalnych, które dotarły następnie na rynek konsumencki, ponieważ produkty takie, w przypadku stosowania ich w warunkach możliwych do przewidzenia, mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumenta.
(11) Wobec braku dodatkowych przepisów szczególnych, w ramach ustawodawstwa Wspólnoty obejmującego bezpieczeństwo omawianych produktów, wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy należy stosować w celu zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów.
(12) Jeżeli ustawodawstwo Wspólnoty ustanawia wymogi dotyczące bezpieczeństwa, obejmujące jedynie niektóre zagrożenia lub kategorie zagrożeń, to ustawodawstwo szczególne ustanawia zobowiązania podmiotów gospodarczych w odniesieniu do zagrożeń niesionych przez dane produkty, ogólny wymóg dotyczący bezpieczeństwa, ustanowiony na mocy niniejszej dyrektywy, stosowany jest w odniesieniu do innych zagrożeń.
(13) Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się w przypadku produktów objętych szczególnymi przepisami Wspólnoty, jeżeli te drugie nie uwzględniają innych zobowiązań producentów i dystrybutorów, zobowiązań i uprawnień Państw Członkowskich, wymiany informacji i sytuacji szybkiej interwencji oraz rozpowszechniania informacji i klauzuli poufności.
(14) W celu ułatwienia skutecznego i konsekwentnego stosowania wymogu niniejszej dyrektywy, dotyczącego ogólnego bezpieczeństwa, istotne jest takie ustalenie europejskich norm dobrowolnych, obejmujących pewne produkty i zagrożenia, aby produkt spełniający normę krajową stanowiącą transpozycję normy europejskiej był uważany za produkt zgodny ze wspomnianym wymogiem.
(15) W odniesieniu do celów niniejszej dyrektywy europejskie organy normalizacyjne powinny ustalić wymogi europejskie w ramach powierzonych im zadań, ustanowionych przez Komisję, wspieraną przez właściwe komitety.
W celu zapewnienia, aby dane produkty spełniające normy pozostawały również w zgodności z ogólnymi wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa, Komisja, przy wsparciu komitetu składającego się z przedstawicieli Państw Członkowskich, powinna ustanowić wymogi umożliwiające spełnienie norm.
Wymogi te powinny zostać uwzględnione w zadaniach powierzonych organom normalizacyjnym.
(16) Wobec braku szczególnych przepisów i w przypadku nieustalenia norm europejskich stosownie do obowiązujących wymagań ustanowionych przez Komisję bądź w razie niemożliwości wykorzystania tych norm, bezpieczeństwo produktów należy oceniać ze szczególnym uwzględnieniem norm krajowych, stanowiących transpozycję innych odnośnych norm europejskich lub międzynarodowych, zaleceń Komisji albo norm krajowych, norm międzynarodowych, kodeksów rzetelnej praktyki, poziomu rzemiosła i bezpieczeństwa, jakiego oczekują konsumenci.
W tym kontekście zalecenia Komisji mogą ułatwić konsekwentne i skuteczne stosowanie niniejszej dyrektywy do czasu wprowadzenia norm europejskich lub w odniesieniu do zagrożeń i/albo produktów, w stosunku do których stosowanie takich norm uważa się za niemożliwe i nieodpowiednie.
(17) Odpowiednia niezależna certyfikacja, uznawana przez właściwe władze, może ułatwić sprawdzenie zgodności ze stosownymi kryteriami bezpieczeństwa produktów.
(18) Obowiązek przestrzegania ogólnego wymogu dotyczącego bezpieczeństwa należy uzupełnić o inne zobowiązania podmiotów gospodarczych, ponieważ działania tych podmiotów są niezbędne do zapobiegania zagrożeniom wobec konsumentów w niektórych okolicznościach.
(19) Dodatkowe zobowiązania producentów powinny obejmować obowiązek przyjęcia środków współmiernych do właściwości produktów, umożliwiających im uzyskanie informacji na temat zagrożeń ze strony danych produktów, podawanie do wiadomości konsumentów informacji umożliwiających im ocenę zagrożeń i zapobieganie im, ostrzeganie konsumentów o zagrożeniach ze strony produktów niebezpiecznych, które już zostały im dostarczone, wycofywanie tych produktów z rynku oraz, w ostateczności, działanie w celu odzyskania produktów, co może być związane z odpowiednią formą rekompensaty, na przykład z wymianą lub zwrotem kosztów, w zależności od przepisów mających zastosowanie w Państwach Członkowskich.
(20) Dystrybutorzy powinni nieść pomoc w zapewnieniu zgodności z mającymi zastosowanie wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa.
Zobowiązania nakładane na dystrybutorów są stosowane proporcjonalnie do ich odpowiedzialności.
Szczególnie w kontekście działalności charytatywnej, w przypadku przedmiotów pojedynczych i używanych, dostarczonych przez osoby prywatne, udzielenie właściwym władzom informacji i dostarczenie dokumentacji dotyczącej możliwych zagrożeń i pochodzenia produktu może okazać się niemożliwe.
(21) Zarówno producenci, jak i dystrybutorzy powinni współpracować z właściwymi władzami w zakresie działań skierowanych na zapobieganie zagrożeniom oraz powinni informować te władze w przypadku stwierdzenia, że niektóre z dostarczanych produktów są niebezpieczne.
Niniejsza dyrektywa powinna ustanawiać warunki odnośnie do udzielania takich informacji, w celu ułatwienia jej skutecznego stosowania i uniknięcia nadmiernego obciążenia podmiotów gospodarczych i władz.
(22) W celu zapewnienia skutecznego egzekwowania wywiązywania się przez producentów i dystrybutorów z nałożonych na nich zobowiązań Państwa Członkowskie powinny ustanowić lub desygnować władze, które byłyby odpowiedzialne za monitorowanie bezpieczeństwa produktów oraz byłyby upoważnione do przedsięwzięcia właściwych środków, łącznie z prawem do nakładania skutecznych, proporcjonalnych i zniechęcających kar; Państwa Członkowskie powinny zapewnić odpowiednią koordynację działań różnych władz desygnowanych do tych zadań.
(23) W przypadku właściwych środków szczególnie konieczne jest uwzględnienie prawa Państw Członkowskich do natychmiastowego i skutecznego nakazania bądź organizacji wycofania niebezpiecznych produktów, które już zostały wprowadzone na rynek, oraz, w ostateczności, do koordynacji lub organizacji działań w celu odzyskania od konsumentów produktów, które już zostały im dostarczone.
Prawa takie powinny mieć zastosowanie w przypadku, gdy producenci i dystrybutorzy nie dopełniają obowiązku zapobiegania zagrożeniom w odniesieniu do konsumentów.
W razie konieczności władze powinny posiadać odpowiednie prawa i procedury w celu szybkiego podejmowania decyzji i stosowania wszelkich niezbędnych środków.
(24) Bezpieczeństwo konsumentów w dużym stopniu zależy od czynnego egzekwowania wspólnotowych wymogów dotyczących bezpieczeństwa produktów.
W związku z tym Państwa Członkowskie powinny ustanowić systemowe podejście dla zapewnienia skuteczności nadzorowania rynku i innych działań związanych z egzekwowaniem obowiązku stosowania się do tych wymogów, a także powinny zapewnić społeczeństwu i zainteresowanym stronom dostęp do tych działań.
(25) Współpraca między władzami nadzorczymi Państw Członkowskich jest niezbędna dla zapewnienia celów ochronnych niniejszej dyrektywy.
W związku z tym zaleca się promowanie działania europejskiej sieci władz nadzorczych Państw Członkowskich, w szczególności dla ułatwienia, w sposób skoordynowany z procedurami wspólnotowymi, działania Wspólnotowego Systemu Szybkiej Informacji (RAPEX), lepszej współpracy na szczeblu operacyjnym w odniesieniu do nadzorowania rynku i innych działań egzekucyjnych, zwłaszcza oceny ryzyka, badania produktów, wymiany wiedzy specjalistycznej i naukowej, realizacji wspólnych projektów nadzoru i wyszukiwania, wycofywania niebezpiecznych produktów lub organizacji działania w celu odzyskania produktów niebezpiecznych.
(26) W celu zapewnienia konsekwentnego, wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz zachowania jednolitości rynku wewnętrznego Komisja musi być informowana o wszelkich środkach ograniczających wprowadzenie produktu do obrotu bądź wymagających jego wycofania z rynku.
Środki takie należy podejmować zgodnie z postanowieniami Traktatu, w szczególności z jego art. 28, 29 i 30.
(27) Skuteczny nadzór nad bezpieczeństwem produktów wymaga ustanowienia na szczeblach krajowym i wspólnotowym systemu szybkiej wymiany informacji, w sytuacjach poważnego zagrożenia, wymagających szybkiej interwencji w odniesieniu do bezpieczeństwa produktu.
Wskazane jest także, aby niniejsza dyrektywa ustanawiała szczegółowe procedury działania takiego systemu oraz aby przyznawała Komisji i wspomagającemu ją komitetowi doradczemu prawo do ich przyjęcia.
(28) Niniejsza dyrektywa przewiduje ustanowienie niewiążących wytycznych, skierowanych na wskazanie oraz wyjaśnienie kryteriów i praktycznych zasad, które mogą się zmieniać, szczególnie w celu umożliwienia skutecznego powiadamiania o środkach ograniczających wprowadzenie na rynek produktów, w przypadkach, o których mowa w niniejszej dyrektywie, z jednoczesnym uwzględnieniem całej gamy sytuacji, z jakimi mają do czynienia Państwa Członkowskie i podmioty gospodarcze.
Wytyczne te powinny przede wszystkim uwzględniać kryteria stosowania definicji poważnych zagrożeń, w celu ułatwienia spójnego wykonania stosownych przepisów w razie wystąpienia takich zagrożeń.
(29) W pierwszej kolejności, zgodnie z Traktatem, w szczególności z jego art. 28, 29 i 30, Państwa Członkowskie powinny przedsięwziąć właściwe środki w odniesieniu do niebezpiecznych produktów znajdujących się na ich terytorium.
(30) Niemniej jednak, jeżeli stanowisko Państw Członkowskich w odniesieniu do zagrożeń prezentowanych przez niektóre produkty różni się, różnice takie mogłyby pociągać za sobą niedopuszczalne rozbieżności w ochronie konsumenta i stanowiłyby barierę dla handlu wewnętrznego Wspólnoty.
(31) Może zaistnieć potrzeba uporania się z poważnymi problemami związanymi z bezpieczeństwem produktu, wymagającymi szybkiej interwencji, która w bezpośredniej przyszłości objęłaby bądź mogłaby objąć całą Wspólnotę lub znaczną jej część oraz która nie mogłaby zostać przeprowadzona w sposób współmierny do stopnia pilności sprawy, zważywszy na rodzaj problemu bezpieczeństwa związanego z danym produktem, zgodnie z procedurami ustanowionymi w szczegółowych przepisach ustawodawstwa Wspólnoty, mającego zastosowanie w odniesieniu do omawianych produktów albo kategorii produktów.
(32) W związku z powyższym konieczne jest zapewnienie odpowiedniego mechanizmu, który w ostateczności umożliwi przyjęcie środków mających zastosowanie w całej Wspólnocie, w formie decyzji adresowanej do Państw Członkowskich, w celu poradzenia sobie z sytuacjami spowodowanymi przez produkty stanowiące poważne zagrożenie.
Decyzja taka pociągałaby za sobą zakaz wywozu danego produktu, chyba że wyjątkowe okoliczności dopuszczają w danej sytuacji decyzję o wprowadzeniu zakazu częściowego lub niewydawania takiego zakazu, szczególnie w przypadku ustanowienia systemu uprzedniej zgody.
Ponadto zakaz eksportu powinien zostać przeanalizowany w związku z zapobieganiem zagrożeniom dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów.
Ponieważ decyzja taka nie ma bezpośredniego zastosowania w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne środki w celu jej wykonania.
Środki przyjęte w związku z taką procedurą mają charakter tymczasowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy są stosowane do pojedynczych produktów czy partii produktów.
W celu zapewnienia odpowiedniej oceny konieczności podjęcia takich środków oraz jak najlepszego ich opracowania powinny one zostać podjęte przez Komisję, wspieraną przez komitet, w świetle konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz z właściwym komitetem naukowym ds. danego zagrożenia, w przypadku wystąpienia kwestii naukowych pozostających w kompetencjach naukowego komitetu Wspólnoty.
(33) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(34) W celu ułatwienia skutecznego i spójnego stosowania niniejszej dyrektywy może zaistnieć potrzeba omówienia na forum komitetu różnych aspektów jej stosowania.
(35) Należy zapewnić publiczny dostęp do informacji posiadanych przez władze, a dotyczących bezpieczeństwa produktów.
Niemniej jednak konieczna jest ochrona tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 287 Traktatu, w sposób zgodny z koniecznością zapewnienia skuteczności działań związanych z nadzorem rynku oraz skuteczności środków ochronnych.
(36) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw ofiar w rozumieniu dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe [6].
(37) Państwa Członkowskie zobowiązane są uwzględnić odpowiednie środki odwoławcze przed właściwymi sądami, w odniesieniu do środków podejmowanych przez właściwe władze, ograniczające wprowadzenie produktu na rynek bądź nakazujące jego wycofanie czy działanie w celu odzyskania produktów.
(38) Ponadto przyjęcie środków dotyczących produktów przywiezionych, na przykład wprowadzenie zakazu przywozu, w związku z zapobieganiem zagrożeniom dla bezpieczeństwa i zdrowia konsumentów, musi być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
(39) Komisja powinna okresowo badać sposób stosowania niniejszej dyrektywy oraz otrzymywane wyniki, w szczególności w odniesieniu do funkcjonowania systemów nadzoru rynkowego, szybkiej wymiany informacji oraz środków przyjętych na szczeblu Wspólnoty, wraz z innymi kwestiami dotyczącymi bezpieczeństwa produktów konsumenckiego we Wspólnocie, a także powinna przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie regularne raporty na ten temat.
(40) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące nieprzekraczalnego terminu transpozycji i zastosowania dyrektywy 92/59/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Cel – zakres – definicje
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa wszystkich produktów wprowadzanych na rynek.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się w odniesieniu do wszystkich produktów określonych w art. 2 lit. a).
Każdy z jej przepisów stosuje się w przypadku braku przepisów szczególnych ustawodawstwa Wspólnoty, regulujących bezpieczeństwo danych produktów.
W przypadku gdy produkty podlegają szczególnym wymogom związanym z bezpieczeństwem, narzuconym przez ustawodawstwo wspólnotowe, niniejszą dyrektywę stosuje się wyłącznie w odniesieniu do aspektów i zagrożeń lub kategorii zagrożeń nieobjętych tymi wymogami.
Oznacza to, że:
a) artykułu 2 lit. b) i c), art. 3 i 4 nie stosuje się w odniesieniu do produktów, w przypadku których sprawa dotyczy zagrożeń lub kategorii zagrożeń objętych ustawodawstwem szczegółowym;
b) artykuły 5–18 stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy istnieją przepisy szczególne regulujące aspekty uwzględnione w wymienionych artykułach, ukierunkowane na ten sam cel.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "produkt" oznacza każdy produkt – łącznie z produktem w kontekście świadczenia usług – przeznaczony dla konsumentów lub taki, który nawet jeżeli nie jest przeznaczony dla konsumentów, to w możliwych do przewidzenia warunkach może być przez nich używany, dostarczany im bądź udostępniany za opłatą lub bezpłatnie w ramach działalności handlowej, nowy, używany lub odnowiony.
Niniejsza dyrektywa nie ma jednak zastosowania do produktów z drugiej ręki, dostarczanych jako antyki lub towary wymagające przed ich użyciem naprawy czy renowacji, pod warunkiem że dostawca wyraźnie informuje o tym odbiorcę;
b) "produkt bezpieczny" oznacza każdy produkt, który w normalnych bądź możliwych do przewidzenia warunkach zastosowania, łącznie z przechowywaniem oraz, w stosownych przypadkach, oddaniem do użytku, wymogami instalacyjnymi i konserwacyjnymi, nie przedstawia żadnego zagrożenia lub jedynie minimalne zagrożenie związane z jego użytkowaniem, uważany za dopuszczalny i odpowiadający wysokiemu poziomowi ochrony bezpieczeństwa i zdrowia osób, ze szczególnym uwzględnieniem:
i) właściwości produktu, łącznie z jego składem, opakowaniem, instrukcją montażu oraz, w stosownych przypadkach, z instrukcją instalacji i konserwacji;
ii) oddziaływania na inne produkty, jeżeli można przewidzieć, że będzie on używany wraz z innymi produktami;
iii) wyglądem produktu, etykietowaniem, wszelkimi ostrzeżeniami i instrukcjami zastosowania i zniszczenia, a także wszelkimi innymi wskazówkami czy informacjami na temat produktu;
iv) kategorii konsumentów narażonych na szczególne ryzyko podczas używania produktu, zwłaszcza dzieci i osób w podeszłym wieku.
Możliwość osiągnięcia wyższego poziomu bezpieczeństwa lub dostępność innych produktów o niższym stopniu zagrożenia nie stanowi podstaw do uznania produktu za "niebezpieczny";
c) "produkt niebezpieczny" oznacza każdy produkt, który nie odpowiada definicji "produktu bezpiecznego", określonej w lit. b);
d) "poważne zagrożenie" oznacza każde poważne zagrożenie, łącznie z późniejszymi skutkami, wymagające szybkiej interwencji władz publicznych;
e) "producent" oznacza:
i) wytwórcę produktu, prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, oraz każdą inną osobę podającą się za wytwórcę przez umieszczenie na produkcie swojej nazwy, znaku handlowego lub innego wyróżniającego znaku lub osobę, która dokonuje renowacji danego produktu;
ii) przedstawiciela wytwórcy, jeżeli wytwórca nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty lub jeżeli nie posiada on przedstawiciela – importera produktu we Wspólnocie;
iii) innych profesjonalistów w procesie wprowadzania na rynek, w zakresie, w jakim ich działalność może mieć wpływ na cechy bezpieczeństwa produktu;
f) "dystrybutor" oznacza wszystkich profesjonalistów w procesie wprowadzania na rynek, których działalność nie ma wpływu na cechy bezpieczeństwa produktu;
g) "działanie w celu odzyskania produktu" oznacza każdy środek mający na celu odebranie klientom niebezpiecznego produktu, który został już im dostarczony bądź udostępniony przez producenta czy dystrybutora;
h) "wycofanie" oznacza środek mający na celu zapobieżenie dystrybucji, prezentacji czy oferowaniu konsumentowi niebezpiecznego produktu.
ROZDZIAŁ II
Ogólne wymogi bezpieczeństwa, kryteria oceny zgodności i normy europejskie
Artykuł 3
1.
Producenci są zobowiązani do wprowadzania na rynek wyłącznie produktów bezpiecznych.
2.
Produkt uważa się za bezpieczny, o ile uwzględnione są aspekty objęte odnośnym ustawodawstwem krajowym, jeżeli w przypadku braku szczególnych przepisów wspólnotowych regulujących kwestie bezpieczeństwa danego produktu spełnia on wymogi szczególnych przepisów ustawodawstwa krajowego Państwa Członkowskiego, na terytorium którego dany produkt jest sprzedawany, a przepisy takie zostały opracowane zgodnie z Traktatem, w szczególności z jego art. 28 i 30, oraz ustanawiają wymogi dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa, jakie dany produkt musi spełniać, aby mógł być zostać wprowadzony do obrotu.
Produkt jest uważany za bezpieczny, o ile uwzględnione zostały zagrożenia i kategorie zagrożeń objęte odnośnymi normami krajowymi, jeżeli spełnia dobrowolne normy krajowe będące transpozycją norm europejskich, do których Komisja opublikowała odniesienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 4.
Państwa Członkowskie zobowiązane są publikować odniesienia do takich norm krajowych.
3.
W okolicznościach innych niż te, o których mowa w ust. 2, zgodność produktu z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa ocenia się przede wszystkim poprzez uwzględnienie następujących elementów, jeżeli takie istnieją:
a) dobrowolnych norm krajowych będących transpozycją odnośnych norm europejskich, innych niż te określone w ust. 2;
b) norm opracowanych w Państwie Członkowskim, w którym sprzedawany jest dany produkt;
c) zaleceń Komisji ustanawiających wytyczne odnośnie do oceny bezpieczeństwa produktu;
d) obowiązujących w danym sektorze kodeksów rzetelnej praktyki w odniesieniu do bezpieczeństwa produktów;
e) poziomu wykonania i zastosowanej technologii;
f) możliwych oczekiwań konsumentów w odniesieniu do bezpieczeństwa.
4.
Zgodność produktu z kryteriami mającymi na celu zapewnienie ogólnego wymogu bezpieczeństwa, w szczególności z przepisami wymienionymi w ust. 2 lub 3, nie zabrania właściwym władzom Państw Członkowskich podejmowania stosownych środków w celu nałożenia ograniczeń co do wprowadzenia danego produktu na rynek bądź zażądania jego wycofania z rynku czy działania w celu odzyskania produktów, w przypadku istnienia dowodu, że pomimo takiej zgodności produkt jest niebezpieczny.
Artykuł 4
1.
Do celów niniejszej dyrektywy normy europejskie, o których mowa w art. 3 ust. 2 akapit drugi, są opracowane w następujący sposób:
a) wymogi mające na celu zapewnienie, że produkty odpowiadające tym normom spełniają ogólny wymóg bezpieczeństwa, są określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 2;
b) na podstawie tych wymogów, zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zgodnie z przepisami w sprawie usług społeczeństwa informacyjnego [7], Komisja wzywa europejskie organy normalizacyjne do opracowania norm spełniających te wymogi;
c) na podstawie powierzonych zadań europejskie organy normalizacyjne przyjmują normy zgodnie z zasadami określonymi w ogólnych wytycznych dotyczących współpracy między Komisją a tymi organami;
d) Komisja zobowiązana jest co trzy lata przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w ramach raportu, o którym mowa w art. 19 ust. 2, dotyczące jej programów ustanawiania wymogów i powierzanych zadań związanych z normalizacją, przewidzianych w lit. a) i b).
W szczególności sprawozdanie zawiera analizę decyzji podjętych w odniesieniu do wymogów i powierzonych zadań związanych z normalizacją, o których mowa w lit. a) i b), oraz odnośnie do norm wymienionych w lit. c).
Zawiera również informacje dotyczące produktów, w odniesieniu do których Komisja zamierza ustanowić omawiane wymogi i związane z tym zadania, a także informacje na temat zagrożeń ze strony danego produktu, jakie należy uwzględnić, oraz wyniki wszelkich prac przygotowawczych zapoczątkowanych w tej dziedzinie.
2.
Komisja zobowiązana jest publikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich odniesienia do norm europejskich przyjętych w ten sposób i opracowanych zgodnie z wymogami określonymi w ust. 1.
Jeżeli przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy norma przyjęta przez europejskie organy normalizacyjne zapewnia zgodność z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa, Komisja może podjąć decyzję o opublikowaniu odniesienia do tej normy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jeżeli norma nie zapewnia zgodności z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa, Komisja wycofa z publikacji, całkowicie bądź częściowo, odniesienie do takiej normy.
W przypadkach, o których mowa w akapicie drugim i trzecim, Komisja, z własnej inicjatywy lub na życzenie Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 2, podejmuje decyzję, czy dana norma spełnia ogólny wymóg bezpieczeństwa.
Po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Komisja podejmuje decyzję o publikacji bądź wycofaniu takiej normy.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
ROZDZIAŁ III
Inne zobowiązania producentów i zobowiązania dystrybutorów
Artykuł 5
1.
W ramach prowadzonej działalności producenci są zobowiązani udzielić konsumentom stosownych informacji w celu umożliwienia im oceny zagrożenia, jakie niesie ze sobą dany produkt w trakcie normalnego bądź przewidywanego czasu jego używania, w przypadku braku stosownych ostrzeżeń o takich zagrożeniach, a także celem umożliwienia przedsięwzięcia odpowiednich środków ostrożności.
Obecność ostrzeżeń nie zwalnia nikogo z obowiązku zachowania zgodności z innymi wymogami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
W ramach prowadzonej działalności producenci zobowiązani są do przyjęcia środków współmiernych do właściwości produktów, które dostarczają. Środki te umożliwiają im:
a) uzyskanie informacji o zagrożeniach, jakie może spowodować dany produkt;
b) w razie zaistnienia konieczności uniknięcia zagrożeń – podjęcie stosownych działań, łącznie z wycofaniem z rynku, stosownym i skutecznym ostrzeżeniem konsumentów lub działaniem w celu odzyskania produktów.
Środki wymienione w akapicie trzecim obejmują na przykład:
a) wskazanie, za pomocą produktu lub jego opakowania, producenta i szczegółów go dotyczących oraz odniesienia do produktu albo, w stosownych przypadkach, partii produktów, do której należy, z wyjątkiem przypadków, kiedy brak takiej informacji jest uzasadniony; oraz
b) we wszystkich stosownych przypadkach przeprowadzenie badania próbek sprzedawanych produktów, dochodzenia oraz, w razie konieczności, prowadzenie rejestru zarzutów i informowanie dystrybutorów o takim monitorowaniu.
Działania, o których mowa w lit. b) trzeciego akapitu podejmowane są dobrowolnie bądź na żądanie właściwych władz, zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. f).
Działanie w celu odzyskania produktów jest wyjściem ostatecznym, w przypadku gdy inne środki są niewystarczające do zapobieżenia danemu zagrożeniu, w sytuacjach kiedy producenci uznają to za konieczne albo kiedy są zobowiązani do tego w wyniku środka podjętego przez właściwe władze.
Działanie takie może zostać przeprowadzone w ramach odpowiednich kodeksów rzetelnej praktyki w danym Państwie Członkowskim, w przypadku gdy takie kodeksy istnieją.
2.
Dystrybutorzy zobowiązani są działać z należytą ostrożnością w celu zapewnienia zgodności z obowiązującymi wymogami bezpieczeństwa. W szczególności zabrania się dostarczania produktów, co do których wiadomo bądź przypuszcza się, na podstawie posiadanych informacji i wiedzy zawodowej, że nie spełniają wymogów.
Ponadto dystrybutorzy, w granicach swojej działalności, powinni uczestniczyć w monitorowaniu bezpieczeństwa produktów wprowadzanych do obrotu handlowego, zwłaszcza poprzez przekazywanie informacji na temat zagrożeń niesionych przez produkty, prowadzenie i zapewnienie dokumentacji niezbędnej do stwierdzenia pochodzenia produktów i współpracę z producentami i właściwymi władzami w zakresie podejmowanych działań ukierunkowanych na unikanie zagrożeń.
W ramach swojej działalności dystrybutorzy powinni podjąć środki umożliwiające im skuteczną współpracę.
3.
W przypadku gdy producenci i dystrybutorzy, na podstawie posiadanych informacji i wiedzy zawodowej, wiedzą bądź powinni wiedzieć, że produkt, który wprowadzili na rynek, stanowi zagrożenie dla konsumenta, które jest nie do pogodzenia z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa, zobowiązani są oni do niezwłocznego poinformowania o tym fakcie właściwych władz Państwa Członkowskiego, stosownie do warunków ustanowionych w załączniku I, w szczególności podając szczegóły działania, jakie zostało podjęte celem zapobieżenia zagrożeniu konsumenta.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 3 Komisja dostosowuje szczegółowe wymogi związane z obowiązkiem udzielania informacji ustanowionej w załączniku I.
4.
W ramach swojej działalności, na żądanie właściwych władz, producenci i dystrybutorzy podejmują z nimi współpracę w zakresie działań mających na celu uniknięcie zagrożeń ze strony produktów, które dostarczają bądź już dostarczyli.
Właściwe władze zobowiązane są ustanowić procedury w odniesieniu do takiej współpracy, łącznie z procedurami dotyczącymi dialogu z odpowiednimi producentami i dystrybutorami w zakresie kwestii bezpieczeństwa produktów.
ROZDZIAŁ IV
Szczególne obowiązki i uprawnienia Państw Członkowskich
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby producenci i dystrybutorzy wywiązywali się ze swoich zobowiązań ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy, w sposób gwarantujący wprowadzanie do obrotu wyłącznie bezpiecznych produktów.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązane są ustanowić bądź mianować władze odpowiedzialne za monitorowanie zgodności produktów z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa oraz przyznać takim władzom prawo podejmowania właściwych środków, do których są zobowiązane na mocy niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie zobowiązane są określić zadania, uprawnienia, organizację i warunki współpracy właściwych władz.
Informują o tym Komisję, która z kolei przekazuje takie informacje do wiadomości innych Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w sprawie sankcji za naruszenie przepisów krajowych, przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy, oraz podejmują wszelkie środki niezbędne w celu ich wykonania.
Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające.
Państwa Członkowskie informują Komisję o tych przepisach do dnia 15 stycznia 2004 r., a także zobowiązane są informować ją niezwłocznie o wszelkich zmianach do tych przepisów.
Artykuł 8
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 6, właściwe władze Państw Członkowskich uprawnione są między innymi do podejmowania w miarę potrzeb środków wyszczególnionych w poniższych lit. a) i b) do f):
a) w odniesieniu do każdego produktu:
i) organizowanie, nawet po wprowadzeniu na rynek produktu jako bezpiecznego, odpowiednich kontroli bezpieczeństwa produktu na wystarczającą skalę, aż do ostatecznego etapu użytkowania czy konsumpcji;
ii) żądanie od zainteresowanych stron wszystkich niezbędnych informacji;
iii) pobieranie próbek produktów i poddawanie ich kontrolom bezpieczeństwa;
b) w odniesieniu do produktu, który mógłby stanowić zagrożenie w pewnych warunkach:
i) wymaganie, aby produkt był sprzedawany z odpowiednimi, jasno sformułowanymi i zrozumiałymi ostrzeżeniami odnośnie do zagrożeń, jakie może stanowić, w urzędowych językach Państwa Członkowskiego, w którym jest wystawiany na sprzedaż;
ii) dopuszczanie do obrotu w zależności od spełnienia uprzednich warunków bezpieczeństwa;
c) w odniesieniu do produktu, który mógłby stanowić zagrożenie dla niektórych osób:
wydawanie zarządzeń o obowiązku ostrzegania o zagrożeniu, w odpowiednim czasie i w stosownej formie, łącznie z publikacją specjalnych ostrzeżeń;
d) w odniesieniu do produktu, który mógłby być niebezpieczny:
w okresie koniecznym do przeprowadzenia rozmaitych ocen bezpieczeństwa – sprawdzenie i kontrole, tymczasowy zakaz dostarczania, oferowania i prezentacji produktu;
e) w odniesieniu do produktu niebezpiecznego:
zakaz sprzedaży produktu i wprowadzenie dodatkowych środków, wymaganych w celu zapewnienia stosowania zakazu;
f) w odniesieniu do produktu niebezpiecznego, który został już wprowadzony na rynek:
i) zarządzenie lub organizowanie jego faktycznego i niezwłocznego wycofania i ostrzeganie konsumentów przed zagrożeniami, jakie stanowi dany produkt;
ii) zarządzenie lub koordynacja albo, w miarę potrzeb, organizowanie wraz z producentami i dystrybutorami działań w celu odzyskania produktów oraz zniszczenia produktów w odpowiednich warunkach.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich, w przypadku przedsięwzięcia środków przewidzianych w ust. 1, zwłaszcza tych opisanych w lit. d) do f), zobowiązane są działać zgodnie z Traktatem, w szczególności z jego art. 28 i 30, w sposób zapewniający wdrożenie środków proporcjonalnych do powagi zagrożenia oraz uwzględniając odpowiednio zasadę ostrożności.
W tym kontekście powinny one zachęcić producentów i dystrybutorów do dobrowolnego działania oraz popierać takie działanie, zgodnie z ich zobowiązaniami wynikającymi z niniejszej dyrektywy, w szczególności z jej rozdziału III, łącznie z opracowaniem kodeksów rzetelnej praktyki w stosownych przypadkach.
W razie konieczności, jeżeli działanie podjęte przez producentów i dystrybutorów w ramach wywiązywania się z ich zobowiązań jest niezadowalające, organizują bądź zarządzają podjęcie środków przewidzianych w ust. 1 lit. f).
Działanie w celu odzyskania produktów stanowi wyjście ostateczne.
W przypadku istnienia w danym Państwie Członkowskim odpowiednich kodeksów rzetelnej praktyki może być przeprowadzony w ramach takich kodeksów.
3.
W szczególności właściwe władze uprawnione są do podjęcia koniecznych działań w celu odpowiedniego stosowania właściwych środków, takich jak te wymienione w ust. 1 lit. b) do f), w przypadku produktów stanowiących poważne zagrożenie.
Państwa Członkowskie określają takie okoliczności, oceniając meritum każdej indywidualnej sprawy, z uwzględnieniem wytycznych, o których mowa w pkt 8 załącznika II.
4.
Środki, jakie mogą zostać podjęte przez właściwe władze na mocy niniejszego art. będą kierowane w miarę potrzeb do:
a) producenta;
b) dystrybutorów, a w szczególności do stron odpowiedzialnych za pierwszy etap dystrybucji na rynku krajowym, w granicach prowadzonej przez nich działalności;
c) w razie konieczności – do wszystkich innych osób, w związku z podjętym działaniem w celu uniknięcia zagrożeń ze strony produktu.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwe podejście do zagadnienia, związane ze stosowaniem odpowiednich środków i procedur w celu zapewnienia skutecznego nadzoru nad rynkiem, ukierunkowanego na zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumenta, co pociąga za sobą współpracę pomiędzy właściwymi władzami. Może to być związane w szczególności z następującymi działaniami:
a) ustanowienie, okresowa aktualizacja i wdrożenie programów nadzoru w poszczególnych sektorach, według kategorii produktów lub zagrożeń, oraz monitorowanie działań związanych z nadzorem, kontrolowanie danych i wyników;
b) uzupełnianie i aktualizacja wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej bezpieczeństwa produktów;
c) okresowa rewizja i ocena funkcjonowania systemu kontroli i jego skuteczności oraz, w razie konieczności, rewizja stosowanego podejścia związanego z nadzorem i organizacją.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby konsumenci i inne zainteresowane strony otrzymały możliwość zgłaszania właściwym władzom reklamacji dotyczących bezpieczeństwa produktów oraz działań związanych z nadzorem i kontrolą oraz aby reklamacje te były w miarę potrzeb załatwiane.
Państwa Członkowskie zobowiązane są aktywnie informować konsumentów i inne zainteresowane strony o procedurach ustanowionych w związku z powyższym.
Artykuł 10
1.
Komisja zobowiązana jest popierać i uczestniczyć w działaniu europejskiej sieci władz Państw Członkowskich, właściwych ds. bezpieczeństwa produktów, zwłaszcza w zakresie współpracy administracyjnej.
2.
Powyższe działania w ramach sieci są skierowane szczególnie na rozwój systemu RAPEX, w sposób skoordynowany z innymi procedurami obowiązującymi we Wspólnocie.
System ma za zadanie w szczególności ułatwić:
a) wymianę informacji dotyczących oceny ryzyka, produktów niebezpiecznych, metod badawczych i wyników, najnowszych odkryć naukowych oraz innych aspektów dotyczących czynności kontrolnych;
b) ustanowienie i wykonanie wspólnych projektów nadzoru i badań;
c) wymianę wiedzy specjalistycznej i wiedzy na temat rzetelnych praktyk oraz współpracę w zakresie szkoleń;
d) lepszą współpracę na szczeblu Wspólnoty w odniesieniu do czynności związanych z wykrywaniem, wycofywaniem i działaniami w celu odzyskania niebezpiecznych produktów od konsumentów.
ROZDZIAŁ V
Wymiana informacji i sytuacje szybkiej interwencji
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie podejmuje środki ograniczające wprowadzenie produktów na rynek – lub nakazuje ich wycofanie czy działanie w celu odzyskania produktów – takie jak środki określone w art. 8 ust. 1 lit. b) do f), zobowiązane jest ono powiadomić Komisję o podjętych środkach, wyszczególniając powody ich przyjęcia, w zakresie, w jakim jest to wymagane na podstawie art. 12 lub szczególnego ustawodawstwa Wspólnoty.
Państwo Członkowskie powiadamia także Komisję o wszelkich zmianach lub zniesieniu takich środków.
Jeżeli informujące Państwo Członkowskie uzna, że skutki zagrożenia nie sięgają bądź nie mogą sięgać poza jego terytorium, powiadomi o zastosowanych środkach, w zakresie, w jakim dotyczą one informacji, która mogłaby być interesująca dla Państw Członkowskich z punktu widzenia bezpieczeństwa produktów, w szczególności jeżeli środki te stanowią reakcję na nowe zagrożenie, które nie zostało jeszcze zgłoszone.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 3 niniejszej dyrektywy, zapewniając skuteczność i prawidłowe działanie systemu, Komisja zobowiązana jest przyjąć wytyczne, o których mowa w pkt 8 załącznika II.
Zawierają one projekt treści oraz znormalizowanego formularza w celu udzielania informacji przewidzianych w niniejszym artykule, a w szczególności przewidują dokładne kryteria określania warunków udzielania informacji, o których mowa w akapicie drugim.
2.
Po stwierdzeniu na podstawie informacji wyszczególnionych w zgłoszeniu, że dany środek nie spełnia wymogów ustawodawstwa wspólnotowego, i podjęciu decyzji Komisja przesyła informację do innych Państw Członkowskich.
W takim przypadku Komisja zobowiązana jest niezwłocznie powiadomić o tym fakcie Państwo Członkowskie, które zainicjowało działania.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przyjmuje lub podejmuje decyzję o przyjęciu, zaleca czy ustala z producentami i dystrybutorami, dobrowolnie bądź na zasadzie obowiązku, środki albo działania mające na celu zapobieżenie, ograniczenie czy nałożenie szczególnych warunków w odniesieniu do ewentualnej dystrybucji lub stosowania na jego terytorium produktów ze względu na poważne zagrożenie, zobowiązane jest niezwłocznie zgłosić ten fakt do wiadomości Komisji za pośrednictwem systemu RAPEX.
Niezwłocznie powiadamia Komisję o zmianie bądź wycofaniu takiego środka czy działania.
Jeżeli notyfikujące Państwo Członkowskie uzna, że skutki zagrożenia nie sięgają lub nie mogą wydostać się poza jego terytorium, zobowiązane jest zastosować procedurę ustanowioną w art. 11, uwzględniając odnośne kryteria proponowane w wytycznych, o których mowa w pkt 8 załącznika II.
Nie naruszając przepisów ustanowionych w pierwszym akapicie, przed podjęciem decyzji o przyjęciu takich środków lub podjęciu działań Państwa Członkowskie mogą przekazać Komisji wszelkie informacje, jakie posiadają na temat poważnego zagrożenia.
W przypadku poważnego zagrożenia Państwa Członkowskie zobowiązane są poinformować Komisję o dobrowolnych środkach ustanowionych w art. 5 niniejszej dyrektywy, podjętych przez producentów i dystrybutorów.
2.
Po otrzymaniu takich informacji Komisja zobowiązana jest sprawdzić ich zgodność z niniejszym artykułem oraz z wymogami mającymi zastosowanie w odniesieniu do funkcjonowania systemu RAPEX oraz przesyła je do wiadomości innych Państw Członkowskich, które z kolei niezwłocznie powiadamiają Komisję o przyjętych środkach.
3.
Szczegółowe procedury w odniesieniu do systemu RAPEX zostały wymienione w załączniku II.
Komisja przyjmuje je zgodnie z procedurą opisaną w art. 15 ust. 3.
4.
Dostęp do systemu RAPEX przysługuje krajom kandydującym, krajom trzecim lub organizacjom międzynarodowym, w ramach umów między Wspólnotą a tymi krajami czy organizacjami międzynarodowymi, stosownie do warunków określonych w tych umowach.
Warunki te opierają się na wzajemności oraz zawierają przepisy dotyczące poufności, odpowiadające przepisom mającym zastosowanie we Wspólnocie.
Artykuł 13
1. Jeżeli Komisja zdaje sobie sprawę z poważnego zagrożenia, jakie stanowią niektóre produkty dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów w różnych Państwach Członkowskich, po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz w przypadku pojawienia się kwestii naukowych, które należą do kompetencji Komitetu Naukowego Wspólnoty i komitetu naukowego ds. danego zagrożenia, w świetle wyników tych konsultacji, może ona przyjąć zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 2 decyzję zobowiązującą Państwa Członkowskie do przedsięwzięcia środków spośród tych wymienionych w art. 8 ust. 1 lit. b) do f),jeżeli jednocześnie:
a) w wyniku uprzednich konsultacji z Państwami Członkowskimi okaże się, że ich opinie na temat przyjętego podejścia lub podejścia, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do zagrożenia, znacznie się różnią; i
b) ze względu na istotę kwestii bezpieczeństwa danego produktu nie można rozwiązać sprawy zagrożenia w sposób właściwy dla stopnia pilności danego przypadku, zgodnie z procedurami ustanowionymi na mocy szczegółowego ustawodawstwa Wspólnoty, które mają zastosowanie w odniesieniu do danych produktów; oraz
c) nie ma możliwości skutecznego wyeliminowania zagrożenia jedynie poprzez przyjęcie właściwych środków, mających zastosowanie na szczeblu Wspólnoty, w celu zapewnienia konsekwentnego i wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
2.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, zachowują swą ważność przez okres nieprzekraczający jednego roku i mogą zostać zatwierdzone zgodnie z tą samą procedurą na kolejne okresy, z których żaden nie może przekroczyć jednego roku.
Niemniej jednak ważność decyzji dotyczących szczególnych, pojedynczo zidentyfikowanych produktów czy partii produktów nie podlega żadnym ograniczeniom czasowym.
3.
Zakazuje się wywozu ze Wspólnoty produktów, które zostały objęte decyzją określoną w ust. 1, chyba że decyzja przewiduje inaczej.
4.
Państwa Członkowskie zobowiązane są przedsięwziąć wszelkie niezbędne środki w celu wykonania decyzji określonych w ust. 1, w terminie nieprzekraczającym 20 dni, chyba że decyzje przewidują inaczej.
5.
Właściwe władze, odpowiedzialne za przedsięwzięcie środków określonych w ust. 1, w ciągu jednego miesiąca zobowiązane umożliwić zainteresowanym stronom przedłożenie ich opinii oraz odpowiednio powiadomić o tym Komisję.
ROZDZIAŁ VI
Procedury dotyczące działania Komitetu
Artykuł 14
1.
Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy, odnoszące się do spraw, o których mowa poniżej, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 15 ust. 2:
a) środki wymienione w art. 4, dotyczące norm przyjętych przez europejskie organy normalizacyjne;
b) decyzje wymienione w art. 13, zobowiązujące Państwa Członkowskie do przedsięwzięcia środków wyszczególnionych w art. 8 ust. 1 lit. b) do f).
2.
Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy, odnoszące się do wszystkich innych spraw, są przyjmowane zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 15 ust. 3.
Artykuł 15
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosowane są art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 niniejszej dyrektywy.
Ustala się, że okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi 15 dni.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosowane są art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 niniejszej dyrektywy.
4.
Komitet uchwala swój regulamin.
ROZDZIAŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 16
1.
Informacje udostępniane władzom Państw Członkowskich lub Komisji, dotyczące zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów ze strony produktów, są w zasadzie udostępniane do wiadomości publicznej, zgodnie z wymogami przejrzystości i baz naruszania ograniczeń wymaganych w celu prowadzenia działań związanych z monitorowaniem i badaniem.
W szczególności społeczeństwo powinno mieć dostęp do informacji na temat identyfikacji produktu, charakteru zagrożenia i podjętych środków.
Niemniej jednak Państwa Członkowskie i Komisja zobowiązane są podjąć działania niezbędne do zapewnienia, że ich urzędnicy oraz agenci zachowają w tajemnicy informacje uzyskane do celów niniejszej dyrektywy, które ze względu na swój charakter, w odpowiednio uzasadnionych przypadkach, objęte są tajemnicą zawodową, z wyjątkiem informacji o właściwościach związanych z bezpieczeństwem produktów, które muszą zostać podane do wiadomości publicznej w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, jeżeli wymagają tego okoliczności.
2.
Ochrona tajemnicy zawodowej nie uniemożliwia udzielania właściwym władzom informacji istotnych dla zapewnienia skuteczności monitorowania rynku i działań związanych z nadzorem.
Władze otrzymujące informacje objęte tajemnicą zawodową zapewniają ich ochronę.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na zastosowanie dyrektywy 85/374/EWG.
Artykuł 18
1.
Każdy środek przyjęty na mocy niniejszej dyrektywy i dotyczący ograniczeń w zakresie wprowadzenia produktu na rynek lub nakazujący jego wycofanie czy działanie w celu odzyskania produktów od konsumentów musi określać odpowiednie powody, na których się opiera.
Zostanie on możliwie jak najszybciej przekazany do wiadomości zainteresowanych stron i powinien wskazywać środki zaradcze, jakie są dostępne na mocy obowiązujących przepisów w danym Państwie Członkowskim, oraz terminy mające zastosowanie do takich środków zaradczych.
Gdy to tylko możliwe, przed przyjęciem danego środka, zainteresowane strony otrzymują możliwość przedłożenia swoich opinii.
Jeżeli z powodu pilności środków, jakie muszą zostać podjęte, strony nie przedłożą swoich opinii, należy im dać taką możliwość we właściwym czasie po wdrożeniu danego środka.
Środki wymagające wycofania produktu bądź działania w celu odzyskania produktów uwzględniają konieczność zachęcenia dystrybutorów, użytkowników i konsumentów do wdrożenia takich środków.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszelkie środki podejmowane przez właściwe władze i pociągające za sobą ograniczenia we wprowadzaniu produktu na rynek lub wymagające jego wycofania z rynku czy działanie w celu odzyskania produktów od konsumentów mogły być przedmiotem odwołania do właściwych władz sądowych.
3.
Wszelkie decyzje podjęte na mocy niniejszej dyrektywy i pociągające za sobą ograniczenia we wprowadzaniu produktu na rynek lub wymagające jego wycofania z rynku czy działania w celu odzyskania produktów od konsumentów nie będą miały żadnego wpływu na ocenę odpowiedzialności zainteresowanej strony, w świetle krajowego prawa karnego mającego zastosowanie do danej sprawy.
Artykuł 19
1.
Komisja może wnieść przed Komitet wymieniony w art. 15 jakąkolwiek sprawę dotyczącą stosowania niniejszej dyrektywy, a w szczególności sprawy związane z monitorowaniem rynku i nadzorowaniem.
2.
Od 15 stycznia 2004 r. Komisja co trzy lata przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie w szczególności zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa produktów konsumenckich, zwłaszcza lepszego wykrywania produktów, funkcjonowania nadzoru rynkowego, prac normalizacyjnych, funkcjonowania systemu RAPEX i środków wspólnotowych, jakie zostały przedsięwzięte na podstawie art. 13.
W tym celu Komisja dokonuje oceny odnośnych kwestii, w szczególności podejścia do zagadnienia, systemów i praktyk stosowanych przez Państwa Członkowskie, w świetle wymogów niniejszej dyrektywy i innego ustawodawstwa Wspólnoty dotyczącego bezpieczeństwa produktów.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić Komisji wszelką pomoc oraz informacje niezbędne do przeprowadzenia oceny i opracowania raportów.
Artykuł 20
Komisja zobowiązana jest określić potrzeby, możliwości oraz priorytety w odniesieniu do działań Wspólnoty w zakresie bezpieczeństwa usług oraz przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, do 1 stycznia 2003 r., raport oraz, w miarę potrzeb, wnioski dotyczące danej kwestii.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 15 stycznia 2004 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 22
Dyrektywa 92/59/EWG traci moc od 15 stycznia 2004 r., nie naruszając zobowiązań Państw Członkowskich w odniesieniu do nieprzekraczalnych terminów transpozycji i stosowania wspomnianej dyrektywy, zgodnie ze wskazaniami w załączniku III.
Odniesienia do dyrektywy 92/59/EWG są interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy oraz są odczytywane zgodnie z tabelą zbieżności przedstawioną w załączniku IV.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 24
Dyrektywa 2001/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 grudnia 2001 r.
ustanawiająca zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na wysoką liczbę wypadków w żegludze morskiej z udziałem masowców i ich ofiar śmiertelnych należy podjąć dalsze środki w celu zwiększenia bezpieczeństwa transportu morskiego w ramach wspólnotowej polityki transportowej.
(2) Oceny przyczyn wypadków z udziałem masowców wskazują, że załadunek i rozładunek stałego ładunku masowego, jeżeli przeprowadzany jest niewłaściwie, może przyczyniać się do wypadków zatonięcia masowców, za sprawą nadmiernych naprężeń konstrukcji statku lub za sprawą mechanicznych uszkodzeń elementów konstrukcji ładowni towarowych.
Ochrona bezpieczeństwa masowców może zostać zwiększona dzięki przyjęciu środków mających na celu zmniejszenie zagrożeń uszkodzeń konstrukcyjnych oraz strat spowodowanych niewłaściwym wykonaniem czynności załadunku i rozładunku.
(3) Na szczeblu międzynarodowym Międzynarodowa Organizacja Morska (MOM), za pośrednictwem kilku przyjętych przez siebie rezolucji Zgromadzenia, przyjęła zalecenia w sprawie bezpieczeństwa masowców ukierunkowanych ogólnie na problematykę łączności statek/port, w szczególności na czynności załadunku i rozładunku.
(4) Rezolucją Zgromadzenia A.862(20) MOM przyjęło Kodeks bezpiecznego załadunku i rozładunku masowców ("Kodeks BLU") i ponagliło umawiające się rządy do wprowadzenia w życie tego kodeksu w najbliższym możliwym terminie oraz poinformowania MOM o jakichkolwiek niezgodnościach.
W rezolucji MOM ponaglono także umawiające się rządy z tych terytoriów, na których usytuowane są załadunkowe lub rozładunkowe terminale stałych ładunków masowych, do wprowadzenia prawa umożliwiającego wejście w życie kluczowych zasad niezbędnych do wprowadzenia w życie tego kodeksu.
(5) Z uwagi na globalny charakter handlu suchym ładunkiem masowym wpływ czynności załadunku i rozładunku na bezpieczeństwo masowców ma znaczenie transgraniczne.
Rozwój działań zapobiegających wypadkom zatonięcia masowców w wyniku niewłaściwego wykonania czynności załadunku i rozładunku najłatwiej jest zaplanować i prowadzić na szczeblu Wspólnoty przez ustanowienie zharmonizowanych wymagań i procedur wprowadzania w życie zaleceń MOM, ustanowionych przez rezolucję Zgromadzenia A.862(20) i Kodeksem BLU.
(6) Z uwagi na zasadę pomocniczości wymienioną w art. 5 Traktatu dyrektywa jest odpowiednim instrumentem prawnym dla zapewnienia w Państwach Członkowskich ram jednolitego i obowiązkowego stosowania wymagań i procedur bezpiecznego załadunku i rozładunku masowców, pozostawiając jednocześnie każdemu Państwu Członkowskiemu prawo wyboru metod wprowadzenia w życie, najodpowiedniejszych ze względu na wewnętrzny system.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia założonego celu.
(7) Bezpieczeństwo masowców i ich załóg może zostać zwiększone przez zmniejszenie ryzyka niewłaściwego załadunku i rozładunku w terminalach suchych ładunków masowych.
Może to zostać osiągnięte przez ustanowienie zharmonizowanych procedur współpracy i łączności między statkiem a terminalem, a także poprzez ustanowienie wymogów wzajemnej zgodności statków i terminali.
(8) W interesie zwiększenia bezpieczeństwa masowców oraz uniknięcia zakłóceń konkurencji, zharmonizowanie procedur i kryteria zgodności powinno dotyczyć wszystkich masowców, niezależnie od ich bandery, oraz wszystkich terminali we Wspólnocie, do których w typowych okolicznościach transportowce te zawijają w celu załadunku lub rozładunku stałych ładunków masowych.
(9) Masowce zawijające do terminali celem załadunku lub rozładunku stałych ładunków masowych powinny być dostosowane do tego celu.
Podobnie terminale powinny być dostosowane do czynności przyjmowania i załadunku lub rozładunku stających przy nich masowców.
W tym celu w Kodeksie BLU ustanowione zostały odpowiednie kryteria zgodności.
(10) W interesie wzmocnienia współpracy i łączności z kapitanem statku w kwestiach mających związek z załadunkiem i rozładunkiem stałych ładunków masowych w każdym terminalu należy wyznaczyć przedstawiciela terminalu odpowiedzialnego za takie czynności dokonywane w terminalu oraz założyć książki informacyjne z wymogami terminalu i portu dostępne dla kapitanów.
W tym celu w Kodeksie BLU przygotowano odpowiednie przepisy.
(11) Rozwinięcie, wprowadzenie w życie i utrzymanie systemu zarządzania jakością w terminalach zapewnia odpowiednie planowanie i wykonywanie procedur współpracy i łączności, a także czynności w zakresie faktycznego załadunku i rozładunku w terminalu w sposób zgodny ze zharmonizowanymi ramami, uznawanymi i podlegającymi kontroli w skali międzynarodowej.
Z uwagi na wymóg uznawania w skali międzynarodowej system zarządzania jakością powinien być zgodny z normami ISO 9000, przyjętymi przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną.
W celu zapewnienia nowym terminalom dostatecznego czasu na uzyskanie stosownych świadectw, ważne jest zagwarantowanie, aby mogły one otrzymywać, na ograniczony okres czasu, tymczasowe zezwolenie na prowadzenie działalności.
(12) W celu zapewnienia należytego przygotowania, uzgodnienia i prowadzenia czynności załadunku i rozładunku, aby unikać narażania bezpieczeństwa statku lub załogi, należy ustanowić obowiązki kapitana i przedstawiciela terminalu.
Stosowne przepisy w tym celu można znaleźć w Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu z 1974 r. (Konwencja SOLAS 1974), w rezolucji Zgromadzenia MOM A.862(20) oraz w Kodeksie BLU.
W tym samym celu procedury przygotowania, uzgodnienia i prowadzenia czynności załadunku lub rozładunku mogą być oparte na przepisach tych aktów międzynarodowych.
(13) W ogólnym interesie Wspólnoty w wypadkach wychodzenia z portów na jej terytorium statków niespełniających norm lub załadowanych w sposób niegwarantujący bezpiecznej podróży, przedstawiciel terminalu powinien informować o ewidentnych nieprawidłowościach stwierdzonych na pokładzie danego masowca, mogących mieć negatywny wpływ na wykonanie czynności bezpiecznego załadunku lub rozładunku.
(14) Konieczne jest, aby właściwe władze Państw Członkowskich nie dopuszczały do czynności załadunku lub rozładunku lub wstrzymywały je w każdym przypadku, gdy dysponują wyraźnymi wskazaniami, że działania te narażają bezpieczeństwo statku lub załogi.
Ponadto w celu zachowania bezpieczeństwa władze te powinny interweniować w przypadku zaistnienia braku zgody między kapitanem a przedstawicielem terminalu co do zastosowania tych procedur.
Działania właściwych władz związane z bezpieczeństwem nie powinny być uzależnione od interesów handlowych mających związek z terminalami.
(15) Konieczne jest ustanowienie procedur składania sprawozdań do właściwych organów, takich jak właściwe towarzystwa klasyfikacyjne o uszkodzeniach statków powstałych podczas czynności załadunku lub rozładunku oraz, w razie potrzeby, ustanowienie procedur naprawiania takich uszkodzeń.
W przypadku gdy takie uszkodzenia mogą pogarszać bezpieczeństwo lub zdolność żeglugową statku, decyzja co do konieczności i pilności napraw powinna zostać podjęta przez władze inspekcji państwa portu po konsultacji z administracją państwa bandery.
Z uwagi na niezbędne do podjęcia takiej decyzji ekspertyzy techniczne władze powinny mieć prawo wezwania uznanej organizacji w celu dokonania inspekcji uszkodzeń oraz, w razie potrzeby, uzyskania doradztwa odnośnie do naprawy.
(16) Stosowanie niniejszej dyrektywy powinno zostać wzmocnione wprowadzeniem efektywnych procedur monitorowania i weryfikacji w Państwach Członkowskich.
Składanie sprawozdań o wynikach tych działań monitorujących dostarczy cennych informacji na temat skuteczności harmonizacji wymagań i procedur ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
(17) Rezolucja Zgromadzenia MOM A.797(19) z dnia 23 listopada 1995 r. w sprawie bezpieczeństwa statków przewożących stałe ładunki masowe wymaga, aby władze państwa portu dostarczały potwierdzenie, że terminale załadunkowe i rozładunkowe stałych ładunków masowych są zgodne z Kodeksami MOM oraz zaleceniami w sprawie współpracy statek/brzeg.
Zgłoszenie do MOM przyjęcia niniejszej dyrektywy stanowić będzie właściwą odpowiedź na to żądanie, jak również da wyraźny sygnał dla międzynarodowej społeczności morskiej, że Wspólnota jest zaangażowana we wspieranie wysiłków podejmowanych na szczeblu międzynarodowym dla zwiększenia bezpieczeństwa załadunku i rozładunku masowców.
(18) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(19) Należy zapewnić możliwość zmiany niektórych przepisów niniejszej dyrektywy zgodnie z tą procedurą, tak aby dostosować je do międzynarodowych i wspólnotowych dokumentów przyjmowanych, zmienianych lub wchodzących w życie po wejściu w życie niniejszej dyrektywy oraz w celu wprowadzenia w życie procedur ustanowionych w niniejszej dyrektywie, nie rozszerzając jej zakresu.
(20) Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5] oraz odpowiednie poszczególne dyrektywy są stosowane do pracy odnoszącej się do załadunku i rozładunku masowców,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest zwiększenie bezpieczeństwa masowców zawijających do terminali Państw Członkowskich w celu załadunku lub rozładunku stałych ładunków masowych poprzez zmniejszenie zagrożeń nadmiernych naprężeń i fizycznych uszkodzeń konstrukcji statku podczas załadunku lub rozładunku, dzięki ustanowieniu:
1) zharmonizowanych wymagań zgodności dla tych statków i terminali; oraz
2) zharmonizowanych procedur współpracy i łączności między tymi statkami a terminalami.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
1) wszystkich masowców, niezależnie od podnoszonej bandery, zawijających do terminalu celem załadunku lub rozładunku stałych ładunków masowych; oraz
2) wszystkich terminali w Państwach Członkowskich odwiedzanych przez masowce podlegające zakresowi stosowania niniejszej dyrektywy.
Nie naruszając przepisów rozporządzenia VI/7 Konwencji SOLAS z 1974 r., niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do urządzeń służących do załadunku i rozładunku suchych ładunków masowych na lub z masowców, używanych tylko w wyjątkowych okolicznościach, i nie ma zastosowania do sytuacji, w których załadunek lub rozładunek wykonywany jest wyłącznie za pomocą urządzeń samego masowca.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "konwencje międzynarodowe" oznaczają konwencje z mocą od dnia 4 grudnia 2001 r., określone w art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 95/21/WE [6];
2) "Konwencja SOLAS z 1974 r." oznacza Międzynarodową Konwencję o Bezpieczeństwie Życia na Morzu, wraz z protokołami i załącznikami, z mocą od dnia 4 grudnia 2001 r.;
3) "Kodeks BLU" oznacza Kodeks Bezpiecznego Załadunku i Rozładunku Masowców, zawarty w Załączniku do rezolucji Zgromadzenia MOM A.862(20) z dnia 27 listopada 1997 r., z mocą od dnia 4 grudnia 2001 r.;
4) "masowiec" oznacza masowiec zdefiniowany w rozporządzeniu IX/1.6 Konwencji SOLAS z 1974 r. i zinterpretowany rezolucją nr 6 Konferencji SOLAS z 1997 r., mianowicie:
- statek posiadający z reguły jeden pokład, zbiorniki szczytowe i obłowe w przestrzeni ładunkowej, przeznaczony głównie do przewozu suchych ładunków masowych, lub
- rudowiec, oznacza statek pełnomorski z pojedynczym pokładem, posiadający dwie wzdłużne grodzie i podwójne dno w całym obszarze ładowni, przeznaczony do transportu rud tylko w centrum ładowni, lub
- statek kombinowany zdefiniowany w rozporządzeniu II-2/3.27 Konwencji SOLAS z 1974 r.;
5) "suchy ładunek masowy" lub "stały ładunek masowy" oznacza stały ładunek masowy zdefiniowany w rozporządzeniu XII/1.4 Konwencji SOLAS z 1974 r., z wyłączeniem ziarna;
6) "ziarno" ma znaczenie nadane w rozporządzeniu VI/8.2 Konwencji SOLAS z 1974 r.;
7) "terminal" oznacza wszelkie stałe, pływające lub ruchome urządzenie, zainstalowane i używane do załadunku lub rozładunku suchych ładunków masowych na masowce lub z masowców;
8) "operator terminalu" oznacza właściciela terminalu, jak również każdą organizację lub osobę, której właściciel przekazał odpowiedzialność za czynności załadunku lub rozładunku prowadzonych w terminalu dla określonego masowca;
9) "przedstawiciel terminalu" oznacza każdą osobę wyznaczoną przez operatora terminalu, która ponosi pełną odpowiedzialność i posiada kompetencje kontroli przygotowania, prowadzenia i zakończenia czynności załadunku lub rozładunku, prowadzonych w terminalu dla określonego masowca;
10) "kapitan" oznacza osobę dowodzącą masowcem lub oficera statku wyznaczonego przez kapitana do prowadzenia czynności załadunku lub rozładunku;
11) "uznana organizacja" oznacza uznawaną organizację zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 94/57/WE [7];
12) "administracja państwa bandery" oznacza właściwe władze Państwa, którego banderę masowiec ma prawo podnosić;
13) "władze inspekcji państwa portu" oznacza właściwą władzę Państwa Członkowskiego upoważnioną do stosowania przepisów kontrolnych na mocy dyrektywy 95/21/WE;
14) "właściwa władza" oznacza krajowe, regionalne lub lokalne władze publiczne Państwa Członkowskiego, upoważnione przez ustawodawstwo krajowe do wykonywania i wprowadzania w życie wymogów niniejszej dyrektywy;
15) "informacje o ładunku" oznaczają informacje o ładunku wymagane rozporządzeniem VI/2 Konwencji SOLAS z 1974 r.;
16) "plan załadunku lub rozładunku" oznacza plan wymieniony w rozporządzeniu VI/7.3 Konwencji SOLAS z 1974 r. i posiadający format, jaki zawarto w dodatku 2 Kodeksu BLU;
17) "kontrolna lista bezpieczeństwa statek/brzeg" oznacza listę kontrolną zawartą w sekcji 4 Kodeksu BLU i posiadającą format zawarty w dodatku 3 Kodeksu BLU;
18) "deklaracja gęstości stałego ładunku masowego" oznacza informacje o gęstości ładunku, które należy dostarczać zgodnie z rozporządzeniem XII/10 Konwencji SOLAS z 1974 r.
Artykuł 4
Wymagania związane z operacyjną zgodnością masowców
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne uzgodnienia w celu zagwarantowania, że operatorzy terminali upewniają się, co do operacyjnej zdolności masowców do czynności załadunku lub rozładunku stałych ładunków masowych przez kontrolę zgodności z przepisami załącznika I.
Artykuł 5
Wymagania związane ze zgodnością terminali
Państwa Członkowskie mają obowiązek upewnić się, czy operatorzy terminali zapewniają, odnośnie do terminali, za które ponoszą odpowiedzialność na mocy niniejszej dyrektywy, że:
1) terminale te są zgodne z przepisami załącznika II;
2) wyznacza się przedstawiciela (przedstawicieli) terminalu;
3) książki informacyjne są przygotowywane z uwzględnieniem wymogów danego terminalu, właściwych władz oraz informacji o porcie i terminalu zawartych w dodatku 1 ust. 1.2 Kodeksu BLU, jak również książki te są dostępne dla kapitanów masowców zawijających do terminalu w celu załadunku lub rozładunku stałych ładunków masowych; oraz
4) rozwija się, wprowadza w życie i utrzymuje system zarządzania jakością.
System zarządzania jakością musi zostać poświadczony przez uzyskanie normy ISO 9001:2000 lub równorzędnej normy, spełniającej co najmniej wszystkie założenia normy ISO 9001:2000. Ponadto system ten podlega kontroli zgodnie z wytycznymi normy ISO 10011:1991 lub równoważnej normy, spełniającej wszystkie założenia normy ISO 10011:1991.
W odniesieniu do wymienionych norm obowiązuje stosowanie się do dyrektywy 98/34/WE [8].
Na opracowanie systemu zarządzania jakością przysługuje okres przejściowy trwający trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, jak również dodatkowo jeden rok na uzyskanie certyfikacji tego systemu.
Artykuł 6
Czasowe zezwolenie
Na zasadzie odstępstwa od wymogów art. 5 ust. 4, właściwe władze mają prawo udzielić dla nowo otwartych terminali czasowego zezwolenia na prowadzenie działalności, ważne przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. Jednakże w tym celu terminal musi przedstawić własny plan wprowadzenia w życie systemu zarządzania jakością, zgodnie z normą ISO 9001:2000 lub równoważną normą, określoną w art. 5 ust. 4.
Artykuł 7
Obowiązki kapitanów i przedstawicieli terminalu
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne uzgodnienia w celu zapewnienia, że poniższe zasady dotyczące obowiązku kapitanów i przedstawicieli terminali będą przestrzegane i stosowane:
1) Obowiązki kapitana:
a) kapitan przez cały czas pozostaje odpowiedzialny za bezpieczeństwo załadunku i rozładunku masowca pozostającego pod jego dowództwem;
b) kapitan z dużym wyprzedzeniem od szacowanego czasu przybycia statku do terminalu dostarcza terminalowi informacje wymienione w załączniku III;
c) przed każdym załadunkiem stałego ładunku masowego kapitan upewnia się, że otrzymał informacje o ładunku wymagane rozporządzeniem nr VI/2.2 Konwencji SOLAS z 1974 r. i w przypadku gdy jest to konieczne — deklarację gęstości stałego ładunku masowego.
Niniejsza informacja zawarta jest w formularzu deklaracji zgłoszenia ładunku, jak określono w dodatku 5 Kodeksu BLU;
d) przed rozpoczęciem, jak również podczas załadunku lub rozładunku, kapitan powinien wywiązać się z obowiązków wymienionych w załączniku IV.
2) Obowiązki przedstawiciela terminalu:
a) zgodnie z odebranym początkowym zawiadomieniem szacowanego czasu przybycia statku przedstawiciel terminalu dostarcza kapitanowi informacje wymienione w załączniku V;
b) przedstawiciel terminalu ma obowiązek upewnić się, że kapitan otrzymał informacje zawarte w formularzu deklaracji zgłoszenia ładunku, gdy tylko było to możliwe;
c) przedstawiciel terminalu niezwłocznie informuje kapitana i władze inspekcji państwa portu o oczywistych brakach zauważonych na pokładzie masowca, mogących wpływać na bezpieczeństwo czynności załadunku lub rozładunku stałych ładunków masowych;
d) przed rozpoczęciem oraz podczas załadunku lub rozładunku przedstawiciel terminalu powinien wywiązać się z obowiązków wymienionych w załączniku VI.
Artykuł 8
Procedury między masowcami a terminalami
Państwa Członkowskie mają obowiązek zagwarantowania stosowania poniższych procedur w odniesieniu do załadunku lub rozładunku masowców ze stałych ładunków masowych.
1) Przed załadunkiem lub rozładunkiem stałych ładunków masowych kapitan uzgadnia z przedstawicielem terminalu plan załadunku lub rozładunku zgodnie z przepisami rozporządzenia VI/7.3 Konwencji SOLAS z 1974 r. Plan załadunku lub rozładunku przygotowuje się w postaci ustanowionej w dodatku 2 do Kodeksu BLU.
Plan ten powinien zawierać numer MOM odpowiedniego masowca. Kapitan i przedstawiciel terminalu potwierdzają swoje uzgodnienia dotyczące planu poprzez złożenie podpisów.
Wszelkie zmiany w planie, które zdaniem jednej ze stron mogą wpływać na bezpieczeństwo jednostki lub załogi statku, przygotowuje się, zatwierdza i uzgadnia przez obie strony w postaci przyjęcia zmienionego planu.
Uzgodniony plan załadunku lub rozładunku wraz z późniejszymi uzgodnionymi zmianami jest przechowywany zarówno na statku, jak i w terminalu przez okres sześciu miesięcy, w celach dokonania wszelkich niezbędnych weryfikacji przez właściwe władze.
2) Przed rozpoczęciem załadunku lub rozładunku kontrolna lista bezpieczeństwa statek/brzeg musi zostać wypełniona i podpisana łącznie przez kapitana i przedstawiciela terminalu zgodnie z wytycznymi dodatku 4 Kodeksu BLU.
3) Obowiązkowe jest nawiązanie i utrzymywanie przez cały czas skutecznej łączności między statkiem a terminalem, umożliwiającej przekazywanie odpowiedzi na żądane informacje o procesie załadunku lub rozładunku oraz zapewniającej kapitanowi lub przedstawicielowi terminalu wydania rozkazu natychmiastowego wstrzymania wykonywania czynności załadunku lub rozładunku.
4) Kapitan i przedstawiciel terminalu kierują czynnościami załadunku lub rozładunku zgodnie z uzgodnionym planem.
Przedstawiciel terminalu jest odpowiedzialny za załadunek lub rozładunek stałych ładunków masowych w zakresie wstrzymania wykonania, ilości i szybkości załadunku oraz rozładunku, określonych w planie.
Wprowadzenie zmian do uzgodnionego planu załadunku lub rozładunku jest możliwe jedynie po wcześniejszej konsultacji i pisemnym porozumieniu z kapitanem.
5) Z chwilą zakończenia załadunku lub rozładunku kapitan i przedstawiciel terminalu pisemnie potwierdzają wykonanie załadunku lub rozładunku zgodnie z planem załadunku lub rozładunku wraz z uzgodnionymi ewentualnymi zmianami.
Ponadto w przypadku rozładunku porozumienie takie zawiera informację o opróżnieniu i wyczyszczeniu ładowni towarowej zgodnie z wymaganiami kapitana, jak również o wszelkich zaobserwowanych uszkodzeniach statku i o wszelkich przeprowadzonych naprawach.
Artykuł 9
Rola właściwych władz
1.
Bez uszczerbku dla praw i obowiązków kapitana, określonych w rozporządzeniu VI/7.7 Konwencji SOLAS z 1974 r., Państwa Członkowskie mają obowiązek zagwarantować, że ich właściwe władze we wszelkich wypadkach posiadania wyraźnych oznak zagrożenia bezpieczeństwa statku lub jego załogi nie dopuszczą do wykonania lub wstrzymają czynności załadunku lub rozładunku stałych ładunków masowych.
2.
W przypadku gdy właściwe władze otrzymują informację o braku zgody między kapitanem a przedstawicielem terminalu odnośnie do stosowania procedur określonych w art. 8, interweniują, o ile jest to wymagane ze względu na bezpieczeństwo i/lub na dobro środowiska morskiego.
Artykuł 10
Naprawa uszkodzeń zaistniałych podczas załadunku lub rozładunku
1.
Jeżeli podczas załadunku lub rozładunku następuje uszkodzenie konstrukcji statku lub urządzeń, przedstawiciel terminalu zgłasza ten fakt kapitanowi. W takim wypadku, jeśli to konieczne, dokonuje się odpowiednich napraw.
2.
Jeżeli uszkodzenie może osłabiać własności konstrukcyjne, wodoszczelność kadłuba lub zasadnicze systemy techniczne statku, przedstawiciel terminalu i/lub kapitan zawiadamia o tym administrację państwa bandery lub organizację uznaną przez nią i działającą w jej imieniu, a także władze inspekcji państwa portu.
Decyzję o tym, czy niezwłoczna naprawa jest niezbędna, czy może zostać odroczona, podejmują władze inspekcji państwa portu, z uwzględnieniem opinii administracji państwa bandery lub organizacji przez nią uznanej i działającej w jej imieniu oraz opinii kapitana, o ile opinie takie zostają przedstawione.
Jeżeli dokonanie niezwłocznej naprawy uważa się za niezbędne, dokonuje się jej, a kapitan i właściwe władze mają obowiązek upewnić się o jej prawidłowym wykonaniu przed opuszczeniem portu przez statek.
3.
Do celów podjęcia decyzji określonej w ust. 2 władze inspekcji państwa portu odnośnie do przeprowadzenia inspekcji zaistniałych uszkodzeń mogą zdać się na uznaną organizację oraz zasięgać jej rad odnośnie do konieczności dokonania naprawy lub możliwości jej odroczenia.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się nie naruszając przepisów dyrektywy 95/21/WE.
Artykuł 11
Weryfikacja i składanie sprawozdań
1. Państwa Członkowskie regularnie weryfikują zgodność terminali z wymaganiami art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 8. Procedura weryfikacji obejmuje przeprowadzanie niezapowiedzianych inspekcji podczas czynności załadunku lub rozładunku.
Ponadto Państwa Członkowskie weryfikują zgodność terminali z wymaganiami art. 5 ust. 4, na koniec ustalonego dla nich terminu, a dla nowo otwartych terminali — na koniec terminu ustalonego w art. 6.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji co trzy lata sprawozdanie z wynikami takich weryfikacji.
Sprawozdanie to ponadto ocenia skuteczność zharmonizowanych procedur współpracy i łączności między masowcami a terminalami, zgodnie z ustaleniami niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie składane jest najpóźniej do dnia 30 kwietnia w roku następującym po terminie trzech lata kalendarzowych, których sprawozdanie dotyczy.
Artykuł 12
Ocena
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające działanie systemu, sporządzone zgodnie z ustaleniami niniejszej dyrektywy, na podstawie sprawozdań Państw Członkowskich wymienionych w art. 11 ust. 2. Sprawozdanie to zawiera ponadto ocenę konieczności dalszej kontynuacji składania sprawozdań przez Państwa Członkowskie określoną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 13
Notyfikacja do MOM
Prezydencja Rady, działając jednocześnie w imieniu Państw Członkowskich i Komisji, informuje MOM o przyjęciu niniejszej dyrektywy, przy czym konieczne jest odniesienie do ust. 1.7 Załącznika do rezolucji MOM A.797(19).
Artykuł 14
Komitet regulacyjny
1.
Komisja jest wspierana przez komitet ustanowiony na mocy dyrektywy Rady 93/75/EWG art. 12 ust. 1 [9], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, stosuje się decyzję 1999/468/WE art. 5 i 7, uwzględniając przepisy art. 8.
Termin ustanowiony w decyzji nr 1999/468/WE w art. 5 ust. 6 wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 15
Procedura wnoszenia poprawek
1. Definicje w art. 3 pkt 1—6 i 15—18, odniesienia do konwencji międzynarodowych i kodeksów oraz do rezolucji i okólników MOM, odniesienia do norm ISO oraz odniesienia do aktów wspólnotowych i ich załączników mogą być zmieniane zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2 w celu dostosowania ich do międzynarodowych i wspólnotowych aktów przyjętych, zmienionych lub wprowadzonych w życie po przyjęciu niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem, że zakres zastosowania niniejszej dyrektywy nie będzie w ten sposób rozszerzany.
2. Procedurę określoną w art. 14 ust. 2 stosuje się przy wprowadzaniu zmian do art. 8 i załączników dotyczących realizacji procedur ustanowionych w niniejszej dyrektywie, jak również w przypadku wprowadzenia zmian do lub uchylenia obowiązku składania sprawozdań, wymienionego w art. 11 ust. 2 i 12, z zastrzeżeniem, że takie przepisy nie rozszerzają zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania kar obowiązujących wobec naruszeń krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 17
Wejście w życie i stosowanie
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 5 sierpnia 2003 r. przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 marca 2004 r.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/99/WE
z dnia 20 listopada 2001 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w celu włączenia glifosatu oraz tifensulfuronu metylowego jako substancji czynnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/87/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], ustanawia szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą"). Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3600/92 rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], ustanawia wykaz substancji czynnych wchodzących w skład środków ochrony roślin, które zostaną poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(2) Wpływ glifosatu i tifensulfuronu metylowego na zdrowie ludzi i środowisko został oceniony zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Na mocy rozporządzenia (WE) nr 933/94 Niemcy i Francja zostały wyznaczone jako Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, odpowiednio w odniesieniu do glifosatu i tifensulfuronu metylowego. Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyły Komisji stosowne sprawozdania z oceny oraz zalecenia w dniach 1 lutego 1999 r. (glifosat) i 30 kwietnia 1996 r. (tifensulfuron metylowy) zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdania z oceny poddane zostały przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Przeglądy zostały zakończone w dniu 29 czerwca 2001 r. w formie sprawozdań kontrolnych opracowanych przez Komisję w odniesieniu do glifosatu i tifensulfuronu metylowego.
(4) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu w odniesieniu do glifosatu i tifensulfuronu metylowego zostały również przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Do Komitetu nie zostały skierowane żadne szczegółowe pytania.
Komitet uznał, że nie ma kwestii, które chciałby podnieść w związku z włączeniem substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy [7].
Komitet zauważył, że brak uwag powinien zostać potraktowany jako wynik braku wyraźnych powodów, stwarzających potrzebę zgłaszania uwag.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym.
Dlatego właściwe jest włączenie danych substancji czynnych do załącznika I w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(6) Dyrektywa stanowi, że po włączeniu substancji czynnej do załącznika I Państwa Członkowskie muszą odpowiednio przyznać, zmienić lub cofnąć zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające substancję czynną.
W szczególności nie mogą zostać dopuszczone środki ochrony roślin bez uwzględnienia warunków związanych z włączeniem substancji czynnej do załącznika I i jednolitych zasad ustanowionych w dyrektywie na podstawie dokumentacji spełniającej ustanowione wymogi dotyczące danych.
(7) Należy przewidzieć rozsądny termin, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
Ponadto po włączeniu należy przyznać Państwom Członkowskim rozsądny termin przeznaczony na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy dotyczących środków ochrony roślin zawierających glifosat lub tifensulfuron metylowy.
Państwa Członkowskie są w szczególności zobowiązane w wyznaczonym terminie dokonać przeglądu istniejących zezwoleń i, jeśli sytuacja tego wymaga, przyznać nowe zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie.
W przypadku środków ochrony roślin zawierających kilka substancji czynnych może zostać przeprowadzona pełna ocena na podstawie jednolitych zasad tylko wtedy, gdy wszystkie określone substancje czynne zostaną włączone do załącznika I do dyrektywy.
(8) Sprawozdanie kontrolne jest wymagane dla właściwego wprowadzania w życie przez Państwa Członkowskie kilku sekcji jednolitych zasad ustanowionych w dyrektywie.
Właściwe jest zapewnienie, że ukończone sprawozdanie kontrolne (z wyjątkiem informacji poufnych) jest dostępne lub udostępniane przez Państwa Członkowskie w celu konsultacji dla wszystkich zainteresowanych stron.
Jeśli sprawozdania kontrolne należy zaktualizować w celu uwzględnienia rozwoju naukowo-technicznego, warunki włączenia danej substancji do załącznika I do dyrektywy będą również musiały być zmienione zgodnie z dyrektywą.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z niniejszym Załącznikiem.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W szczególności, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, w miarę potrzeby, zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające glifosat lub tifensulfuron metylowy jako substancje czynne przed upływem tego terminu.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do oceny i podejmowania decyzji przy zastosowaniu jednolitych zasad przewidzianych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi określone w załączniku III do wymienionej dyrektywy termin dla zmiany lub cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające glifosat lub tifensulfuron metylowy jako jedyną substancję czynną wyznacza się na dzień 1 lipca 2006 r.
3.
W przypadku środków ochrony roślin zawierających glifosat lub tifensulfuron metylowy razem z inną substancją czynną, która znajduje się w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, termin przeznaczony na zmianę lub cofnięcie zezwoleń wygasa po czterech latach od wejścia w życie dyrektywy, która zmienia załącznik I w celu dodania do niego ostatniej z wymienionych substancji.
4.
Państwa Członkowskie udostępniają sprawozdania kontrolne dotyczące glifosfatu i tifensulfuronu metylowego (z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG) do konsultacji wszystkim zainteresowanym stronom lub udostępniają im na specjalne żądanie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/100/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 grudnia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 70/220/EWG [4] jest jedną z oddzielnych dyrektyw odnoszących się do procedury homologacji typu, przewidzianej w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5].
(2) Dyrektywa 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do środków mających zapobiegać zanieczyszczaniu powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG [6] wprowadziła szczegółowe ograniczenia emisji tlenku węgla i węglowodorów, w połączeniu z nowym testem do mierzenia tych emisji w niskich temperaturach w celu przystosowania działania systemu kontroli emisji spalin pojazdów kategorii M1 i kategorii N1, klasa I, z silnikami z zapłonem iskrowym, do warunków otoczenia doświadczanych w praktyce.
(3) Komisja ustaliła właściwe poziomy emisji w niskich temperaturach dla pojazdów kategorii N1 klasy II i III, z silnikami o zapłonie iskrowym; właściwym jest obecnie włączenie w zakres testów w niskich temperaturach pojazdów kategorii M1 z silnikami o zapłonie iskrowym przeznaczonych do przewożenia więcej niż sześciu osób, o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2500 kg, które poprzednio były wyłączone.
(4) Właściwym jest wyłączenie pojazdów z silnikami o zapłonie iskrowym, zasilanych wyłącznie paliwem gazowym (LPG lub NG) z testów w niskiej temperaturze, w związku z ich charakterystyką emisji spalin; pojazdy wyposażone w dodatkowy system benzynowy, używany w sytuacjach awaryjnych lub tylko przy uruchamianiu i gdy objętość baku na benzynę nie przekracza 15 litrów, powinny być uważane za pojazdy, które zasilane są wyłącznie paliwem gazowym.
(5) Właściwym jest skoordynowanie testu emisji spalin w niskich temperaturach z testem emisji w normalnych temperaturach otoczenia; dlatego test w niskiej temperaturze stosuje się tylko do pojazdów kategorii M i N o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3500 kg.
(6) Dyrektywa 70/220/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i VII do dyrektywy 70/220/EWG zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od jej wejścia w życie i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2001/101/WE
z dnia 26 listopada 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 6 akapit drugi tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 95/23/WE [3], zawiera definicję mięsa, która została opracowana do celów higieny i ochrony zdrowia publicznego.
Definicja ta obejmuje wszystkie części zwierząt nadające się do spożycia przez ludzi.
Nie odpowiada to jednakże wyobrażeniu konsumenta o mięsie i nie informuje konsumenta o prawdziwym charakterze produktu oznaczonego terminem "mięso".
(2) Poszczególne Państwa Członkowskie przyjęły definicję terminu "mięso" dla etykietowania produktów, które zawierają mięso.
Jednakże różnorodność krajowych podejść doprowadziła do trudności, które wpływają niekorzystnie na działanie rynku wewnętrznego i czynią niezbędnym przygotowania wspólnej definicji.
(3) Załącznik I do dyrektywy 2000/13/WE określa niektóre kategorie składników, które mogą być oznaczone raczej nazwą kategorii niż nazwą gatunkową składnika zaliczonego do wykazu składników.
(4) Kategoria "mięso" nie jest określona w tym załączniku, co stwarza trudności w wykonaniu dyrektywy 2000/13/WE, szczególnie, jeśli chodzi o oznaczenie wykazu składników i informacji ilościowej o składnikach.
Dlatego istnieje potrzeba stworzenia zharmonizowanej definicji odpowiadającej nazwie kategorii "mięso…" w celu zastosowania dyrektywy 2000/13/WE.
(5) W związku z prawem konsumentów do rzetelnej i jasnej informacji, niezbędnej do tego, by mogli wybrać odpowiadającą im żywność oraz ocenić różnice cen sprzedaży, nazwa użytych gatunków mięsa powinna być elementem odniesienia do nazwy kategorii.
(6) Definicję stosuje się wyłącznie do etykietowania produktów, które zawierają mięso jako swój składnik.
Nie stosuje się dlatego do etykietowania kawałków mięsa i części anatomicznych sprzedawanych bez dalszego przetworzenia.
(7) Mięso odzyskane mechanicznie znacznie różni się od wyobrażenia konsumentów o "mięsie", dlatego powinno zostać wyłączone z zakresu tej definicji.
(8) Co za tym idzie, powinno być oznaczone swą gatunkową nazwą "mięso odzyskane mechanicznie" oraz nazwą gatunków, zgodnie z regułą określoną w art. 6 ust. 6 dyrektywy 2000/13/WE.
Niniejszą regułę etykietowania stosuje się do produktów objętych Wspólnotową definicją "mięso odzyskane mechanicznie".
(9) Pozostałe części zwierząt nadające się do spożycia przez ludzi, ale nieobjęte definicją "mięso", do celów etykietowania powinny zostać nazwane własną nazwą gatunkową na takich samych zasadach.
(10) Dla ustalenia w jednolity sposób zawartości "mięsa" w produkcie powinny zostać ustanowione maksymalne limity zawartości tłuszczu i tkanki łącznej w produkcie, który może być określony nazwą kategorii "mięso…".
Limity te nie naruszają szczególnych przepisów regulujących temat mięsa mielonego i przetworów mięsnych ustanowionych w dyrektywie Rady 94/65/WE z dnia 14 grudnia 1994 r. ustanawiającej wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek mielonego mięsa oraz przetworów mięsnych [4].
(11) Jeżeli maksymalne limity są przekroczone, ale wszystkie pozostałe kryteria definicji "mięsa", zawartość "mięsa…" powinna zostać odpowiednio obniżona, a w wykazie składników powinna być wymieniona zawartość tłuszczu i/lub tkanki łącznej przez dodanie do terminu "mięso…".
(12) Wydaje się także niezbędne ustanowienie zharmonizowanej metody określania zawartości tkanki łącznej.
(13) W związku z tym dyrektywa 2000/13/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(14) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Źywności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 2000/13/WE zmienia się zgodnie z tekstem określonym w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na handel produktami zgodnymi z dyrektywą 2000/13/WE, zmienioną niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie zakazują od dnia 1 stycznia 2003 r. handlu produktami niezgodnymi z dyrektywą 2000/13/WE, zmienioną niniejszą dyrektywą.
Jednakże produkty, które nie są zgodne z dyrektywą, lecz zostały etykietowane przed dniem 1 stycznia 2003 r., zatwierdza się do momentu wyczerpania zapasów.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2001/102/WE
z dnia 27 listopada 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 1999/29/WE w sprawie substancji i produktów niepożądanych w środkach żywienia zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/29/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie substancji i produktów niepożądanych w środkach żywienia zwierząt [1], w szczególności jej art. 10 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 1999/29/WE stanowi, że materiały paszowe mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie jedynie kiedy są zdrowe, autentyczne i o jakości handlowej.
(2) Termin "dioksyny" obejmuje grupę 75 polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn ("PCDD") i 135 polichlorowanych dibenzofuranów ("PCDF"), kongenerów, z których 17 ma działanie toksyczne.
Najbardziej toksycznym kongenerem jest 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyna (TCDD) sklasyfikowana przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem i inne znane organizacje międzynarodowe jako znana substancja rakotwórcza.
Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) wspólnie ze Światową Organizacją Zdrowia (WHO) stwierdził, że poniżej pewnego poziomu działanie rakotwórcze dioksyn nie występuje.
Inne szkodliwe działanie, takie jak endometrioza, działanie neurobehawioralne i immunosupresyjne występują na poziomach znacznie niższych i dlatego są uważane za istotne przy określaniu dawki dopuszczalnej.
(3) Polichlorynowane bifenyle ("PCB"), należą do grupy 209 różnych kongenerów, które mogą być podzielone ze względu na ich toksykologiczne właściwości: 12 kongenerów wykazuje właściwości toksykologiczne podobne do dioksyn i dlatego często są one nazywane "dioksynopodobne PCB".
Inne PCB nie wykazują toksyczności "dioksynopodobnej", lecz maja inny profil toksykologiczny.
(4) Każdy kongener z grupy dioksyn lub dioksyno-podobnych PCB prezentuje inny poziom toksyczności.
Aby móc podsumować toksyczność tych różnych kongenerów, wprowadzona została w celu ułatwienia oceny ryzyka i kontroli regulacyjnej koncepcja współczynników równoważności toksycznej ("TEF").
Oznacza to, że wyniki analizy odnoszące się do poszczególnych 17 kongenerów z grupy dioksyn i 12 kongenerów z grupy PCB dioksynopodobnych są wyrażone w postaci jednej jednostki wartościującej: "Toksyczne stężenie równoważnikowe TCDD".
(5) Dioksyny i PCB są bardzo odporne na degradację chemiczną i biologiczną i dlatego utrzymują się w środowisku i gromadzą się w łańcuchu paszowym i pokarmowym.
(6) Rozmieszczenie dioksyn, PCB i dioksynopodonych PCB w środowisku powoduje skażenie otoczenia obejmujące rośliny lądowe, spasane bezpośrednio lub używane jako materiał paszowy dla paszy dla zwierząt, jak również wodny łańcuch paszowy.
To samo dotyczy gleby, która mogłaby skazić materiały paszowe lub być spożyta bezpośrednio przez zwierzęta.
Ponadto, oprócz skażenia otoczenia, może nastąpić przypadkowe bezpośrednie zanieczyszczenie paszy spowodowane lokalną emisją dioksyn w wyniku działalności przemysłowej, skażenie materiałów paszowych podczas ich produkcji, przetwarzania i transportu oraz bezprawnych praktyk lub zaniedbania zarządzania podczas produkcji paszy.
(7) Więcej niż 90 % przypadków narażenia ludzi na działanie dioksyn pochodzi ze środków spożywczych.
Środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego zazwyczaj przyczyniają się do 80 % wszystkich przypadków narażenia.
Obciążenie dioksynami u zwierząt pochodzi głównie z paszy.
Dlatego pasze i w niektórych przypadkach gleba są uważane za potencjalne źródła dioksyn.
(8) SCF w dniu 30 maja 2001 r. wydał opinię w sprawie oceny ryzyka dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności.
Jest to wersja zaktualizowana oparta na nowych informacjach naukowych dostępnych od czasu przyjęcia przez SCF opinii w tej sprawie w dniu 22 listopada 2000 r.
SCF ustalił dopuszczalną tygodniową dawkę (TWI) dla dioksyn i dioksynopodobnych PCB na 14 pg WHO-TEQ/kg masy ciała.
Szacunki dotyczące narażenia wskazują, że u znacznej części populacji Wspólnoty przekraczana jest w dawce pokarmu dopuszczalna dawka.
(9) Dlatego też zmniejszenie narażania ludzi na działanie dioksyn poprzez spożycie żywności jest istotne i niezbędne w celu zapewnienia ochrony konsumenta.
Ponieważ skażenie żywności jest bezpośrednio związane ze skażeniem paszy, należy przyjąć zintegrowane podejście przy zmniejszeniu przypadków występowania dioksyn w łańcuchu pokarmowym, np. w materiałach paszowych przez zwierzęta służące do produkcji żywności dla ludzi.
Wprowadzenie środków odnoszących się do materiałów paszowych i pasz jest dlatego zasadniczym krokiem w kierunku zmniejszenia przyjmowania dioksyn przez ludzi.
(10) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt ("SCAN") został poproszony o informacje na temat źródeł skażenia pasz dioksynami i PCB, w tym dioksynopodobnymi PCB, narażenia zwierząt służących do produkcji żywności na dioksyny i PCB, przenoszenia tych składników na produkty spożywcze pochodzenia zwierzęcego i wszelkiego wpływu na zdrowie zwierząt dioksyn i PCB zawartych w paszach. W dniu 6 listopada 2000 r.
SCAN wydał opinię. Określiła ona mączkę rybną i olej z ryb jako najbardziej skażone materiały paszowe, przy czym produkty pochodzenia europejskiego są bardziej skażone.
Tłuszcz zwierzęcy został określony jako następny najpoważniej skażony materiał.
Wszystkie inne materiały paszowe pochodzenia zwierzęcego i roślinnego mają stosunkowo niski poziom skażenia dioksynami.
Nietrawione części pożywienia wykazały szeroki zakres skażenia dioksynami w zależności od lokalizacji, stopnia zanieczyszczenia glebą i narażenia na źródła zanieczyszczenia atmosfery.
(11) Należy wprowadzić w życie środki mające na celu zmniejszenie obecności i uwalniania dioksyn do środowiska, aby zmniejszyć wpływ zanieczyszczenia środowiska na skażenie materiałów paszowych.
SCAN zalecił między innymi położenie nacisku na zmniejszenie wpływu najbardziej skażonych materiałów paszowych na całkowite skażenie pokarmu.
(12) Najwyższe dopuszczalne poziomy dioksyn i dioksynopodobnych PCB powinny być odpowiednim narzędziem dla zapobiegania niedopuszczalnie wysokiemu narażeniu zwierząt i zapobiegania rozmieszczeniu pasz o niedopuszczalnie wysokim skażeniu np. w razie przypadkowego skażenia i narażenia.
Ponadto, ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów jest niezbędne do wprowadzenia systemu kontroli regulacyjnej i zapewnienia jednolitego stosowania.
(13) Środki oparte jedynie na ustaleniu najwyższych dopuszczalnych poziomów dioksyn i dioksynopodobnych PCB w paszach nie byłyby wystarczająco skuteczne w zmniejszeniu narażenia ludzi na działanie dioksyn, chyba że poziomy zostałyby ustalone tak nisko że duża część dostaw paszy musiałaby zostać uznana za niezdatną do spożycia przez zwierzęta.
Ogólnie wiadomo, że w celu aktywnego zmniejszenia obecności dioksyn w paszach, najwyższym dopuszczalnym poziomom powinny towarzyszyć środki stymulujące aktywne podejście, włącznie z określeniem poziomów działania i poziomów docelowych dla pasz w powiązaniu ze środkami ograniczenia emisji.
Poziomy docelowe wskazują poziomy, jakie należy osiągnąć w celu obniżenia ostatecznie narażenia ludzi dla większości populacji do TWI ustalonej przez SCF.
Poziomy działania są narzędziem dla właściwych władz i podmiotów służącym do określenia tych przypadków gdzie należy zidentyfikować źródło skażenia i podjąć środki zmierzające do jego zmniejszenia lub wyeliminowania, nie tylko w przypadku niezgodności z niniejszą dyrektywą, lecz również gdy istnieje znaczny poziom dioksyn powyżej normalnego poziomu otoczenia.
To spowoduje stopniowe zmniejszenie poziomu dioksyn w paszach, i w końcu zostaną osiągnięte poziomy docelowe.
Zalecenie Komisji w tej sprawie jest dlatego skierowane do Państw Członkowskich.
(14) Chociaż, z toksykologicznego punktu widzenia, wszelkie poziomy powinny dotyczyć dioksyn, furanów i dioksynopodobnych PCB, na razie najwyższe dopuszczalne poziomy ustala się jedynie dla dioksyn i furanów, a nie dla dioksynopodobnych PCB, ponieważ dostępne dane dotyczące obecności tych ostatnich są bardzo ograniczone.
Jednakże nadal będzie prowadzone monitorowanie, w szczególności obecności dioksynopodobnych PCB w celu włączenia tych substancji do najwyższych dopuszczalnych poziomów.
(15) Niedopuszczalna zawartość dioksyn w paszach powinna zostać oceniona w świetle aktualnych poziomów skażenia otoczenia, które są różne dla różnych materiałów paszowych.
Najwyższy dopuszczalny poziom powinien zostać ustalony, biorąc pod uwagę skażenie otoczenia, na poziomie surowym, lecz możliwym do spełnienia.
(16) W celu zapewnienia, że wszystkie podmioty w łańcuchu pokarmowym i paszowym nadal dokonują wszelkich możliwych wysiłków i robią wszystko co jest niezbędne do ograniczenia obecności dioksyn w paszy i żywności, stosowane najwyższe dopuszczalne poziomy powinny zostać poddane przeglądowi w określonym terminie w celu ustalenia niższych najwyższych dopuszczalnych poziomów.
Całkowite zmniejszenie narażenia ludzi na działanie dioksyn o co najmniej 25 % powinno zostać osiągnięte do 2006 r.
(17) Mieszanka paszowa i materiały paszowe pochodzenia roślinnego zwykle nie zawierają wysokiego poziomu dioksyn.
Ponieważ materiały paszowe pochodzenia roślinnego stanowią w większości główny składnik pokarmu wielu gatunków zwierząt, właściwe jest ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów również dla tych materiałów paszowych.
Im bardziej czuła metoda analizy, tym bardziej kosztowne i czasochłonne jest badanie na zawartość dioksyn.
Ponieważ ważne jest, aby przebadać tak wiele próbek jak to możliwe, proponowane najwyższe dopuszczalne poziomy są nieco wyższe niż normalne poziomy otoczenia biorąc pod uwagę, że stanowią one górną granicę poziomów.
(18) Najważniejsze jest zmniejszenie ogólnych poziomów skażenia dioksynami w paszach jakie ma być osiągnięte.
Jest więc bezwzględnie konieczne wydanie zakazu mieszania materiałów paszowych i pasz zgodnych z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami z materiałami paszowymi/paszami przekraczającymi te najwyższe dopuszczalne poziomy.
(19) Dyrektywa 1999/29/WE powinna dlatego zostać odpowiednio zmieniona.
(20) Stały Komitet ds. Pasz nie wydał pozytywnej opinii.
Komisja nie była dlatego w stanie przyjąć przepisów, jakie przewidywała zgodnie z procedurą ustaloną w art. 13 dyrektywy 1999/29/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do dyrektywy 1999/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 1 lipca 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejsza dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Przepisy określone w art. 1 są poddawane przeglądowi po raz pierwszy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. w świetle nowych danych dotyczących obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB, w szczególności w celu włączenia dioksynopodobych PCB do poziomów, jakie maja zostać ustalone.
2.
Przepisy określone w art. 1 będą ponownie poddane przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. w celu znacznego zmniejszenia najwyższych dopuszczalnych poziomów.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2001/103/WE
z dnia 28 listopada 2001 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w celu włączenia kwasu 2,4-dichlorofenoksyoctowego (2,4-D) jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/1999/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], przewiduje ustanowienie wykazu niektórych substancji czynnych zawartych w środkach ochrony roślin, które mają zostać ocenione pod względem możliwości ich włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten umieszczony jest w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającym substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6] i zawiera kwas 2,4-dichlorofenoksyoctowy ("2,4-D").
(2) Wpływ 2,4-D na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został oceniony zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 dla zakresu zastosowań proponowanych przez zgłaszających. Na mocy rozporządzenia (WE) nr 933/94 Grecja została wyznaczona jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy dla 2,4-D. Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyło Komisji odpowiednie sprawozdanie oceniające i zalecenia dnia 17 stycznia 1997 r. zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie oceniające zostało zbadane przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Kontrolę zakończono dnia 2 października 2001 r. sporządzeniem sprawozdania kontrolnego Komisji na temat 2,4-D.
(4) Dokumentację i informacje z kontroli 2,4-D zostały przedłożone również Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
W swojej opinii [7] z dnia 21 maja 2001 r. Komitet zwrócił uwagę na wybór odpowiedniego modelu zwierzęcego, którego należy użyć przy ocenie ryzyka dla ludzi.
Zalecenie zostało wzięte pod uwagę przy formułowaniu niniejszej dyrektywy i odpowiedniego sprawozdania kontrolnego.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające 2,4-D zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i sprecyzowane w jej sprawozdaniach kontrolnych.
W związku z tym należy włączyć tę substancję czynną do załącznika I do tej dyrektywy w celu zapewnienia, aby zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające 2,4-D były przyznawane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Przed włączeniem substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG należy wyznaczyć odpowiedni okres, aby pozwolić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom na przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów, które mogą wyniknąć z włączenia.
Ponadto dyrektywa 91/414/EWG przewiduje, iż po włączeniu substancji czynnej do załącznika I do niej Państwa Członkowskie zobowiązane są w wyznaczonym okresie, w stosownych przypadkach, dokonać kontroli i przyznać, zmienić lub cofnąć zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające substancję czynną.
Należy zatem wyznaczyć taki okres.
Dłuższy okres powinien zostać zapewniony dla przedłożenia i oceny pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Pełna ocena środków ochrony roślin zawierających kilka substancji czynnych, na podstawie jednolitych zasad, może zostać przeprowadzona tylko wtedy, gdy wszystkie te substancje czynne zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(7) Sprawozdanie kontrolne jest niezbędne Państwom Członkowskim do prawidłowego wdrożenia kilku sekcji jednolitych zasad ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
Zakończone sprawozdanie kontrolne, z wyjątkiem informacji poufnych, powinno być dostępne lub być udostępniane przez Państwa Członkowskie wszystkim zainteresowanym stronom do konsultacji.
Jeżeli sprawozdanie kontrolne musi zostać uaktualnione w celu uwzględnienia postępu technicznego i naukowego, należy także zmienić warunki dotyczące włączenia tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, zgodnie z tą dyrektywą.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zachowują sprawozdanie kontrolne na temat 2,4-D, z wyjątkiem informacji poufnych w rozumieniu art. 14 dyrektywy 91/414/EWG, do konsultacji dla wszystkich zainteresowanych stron lub udostępniają je im na specjalne życzenie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W szczególności, w razie konieczności, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające 2,4-D jako substancję czynną przed upływem tego terminu.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do oceny i podejmowania decyzji zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do niej, termin dla zmiany lub cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające 2,4-D jako jedyną substancję czynną ustala się na dzień 1 października 2006 r.
3.
Dla środków ochrony roślin zawierających 2,4-D razem z inną substancją czynną objętą załącznikiem I do dyrektywy 91/414/EWG, termin dla zmiany lub cofnięcia zezwoleń upływa cztery lata po wejściu w życie dyrektywy, która zmieniła załącznik I, włączając do niego ostatnią z wymienionych substancji.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dnia 1 października 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/104/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 grudnia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/42/EWG dotyczącą wyrobów medycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niniejsza dyrektywa ma na celu włączenie do zakresu zastosowania dyrektywy 93/42/EWG [2] jedynie tych wyrobów medycznych, które zawierają jako integralną część substancje pochodzące z krwi ludzkiej i plazmy ludzkiej.
Wyroby medyczne zawierające inne substancje pochodzące z ludzkich tkanek pozostają wyłączone z zakresu wyżej wymienionej dyrektywy.
(2) Podstawowym celem jakichkolwiek reguł rządzących produkcją, dystrybucją lub stosowaniem wyrobów medycznych jest ochrona zdrowia publicznego.
(3) Przepisy prawa krajowego w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pacjentów, użytkowników i, tam gdzie stosowne, innych osób muszą być zharmonizowane w odniesieniu do stosowania wyrobów medycznych w celu zagwarantowania swobodnego przepływu takich wyrobów na rynku wewnętrznym,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 5 dyrektywy 93/42/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) produktów leczniczych, których dotyczy dyrektywa 65/65/EWG, włączając w to produkty medyczne z krwi ludzkiej, których dotyczy dyrektywa 89/381/EWG;";
b) litera e) otrzymuje brzmienie:
"e) krwi ludzkiej, produktów z krwi ludzkiej, plazmy lub komórek krwi pochodzenia ludzkiego lub do wyrobów, które w czasie wprowadzania do obrotu zawierają takie produkty z krwi, plazmy lub komórek, z wyjątkiem wyrobów określonych w ust. 4a;".
Artykuł 2
Wprowadzenie w życie, przepisy przejściowe
1.
Najpóźniej do dnia 13 grudnia 2001 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują te środki z mocą od dnia 13 czerwca 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określone są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych przez nie w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia, że notyfikowane organy, które, zgodnie z art. 16 dyrektywy 93/42/EWG, są odpowiedzialne za ocenę zgodności, uwzględniają wszystkie istotne informacje dotyczące charakterystyki i działania takich wyrobów zawierających stałe pochodne krwi ludzkiej lub plazmy ludzkiej, włączając w szczególności wszelkie odnośne testy na pacjentach i weryfikacje już przeprowadzone, zgodnie z wcześniej obowiązującymi krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi w odniesieniu do takich wyrobów.
4.
Przez okres pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie dopuszczają wprowadzanie do obrotu wyrobów zawierających stałe pochodne krwi ludzkiej lub plazmy ludzkiej, zgodnych z zasadami, które obowiązywały na ich terytorium w dniu, w którym niniejsza dyrektywa wchodzi w życie.
Wyroby te mogą być wprowadzane do stosowania na okres kolejnych dwóch lat.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
DYREKTYWA 2001/105/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 94/57/WE w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów3,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu4, w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 13 listopada 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do zwiększenia bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczaniu mórz może przyczynić się właściwe i obowiązkowe wykonywanie przez państwa bandery istniejących stosownych konwencji obowiązujących na szczeblu międzynarodowym.
(2) Dyrektywa Rady 94/57/WE5 ustanowiła dla całej Wspólnoty system uznawania organizacji, które, zgodnie z międzynarodowymi konwencjami, mogą być w różnym stopniu upoważnione do inspekcji statków i wydawania odpowiednich certyfikatów bezpieczeństwa w imieniu Państw Członkowskich.
(3) Praktyczne wykonywanie tej dyrektywy wykazało, że niektóre dostosowania w uznawaniu w całej Wspólnocie organizacji mogłoby znacznie przyczynić się do wzmocnienia takiego systemu, upraszczając obowiązki monitorowania i sprawozdawania nałożone na Państwa Członkowskie.
(4) Od daty przyjęcia dyrektywy 94/57/WE pojawiły się pewne nowe okoliczności w odnośnym prawodawstwie we Wspólnocie i na szczeblu międzynarodowym wymagające dokonania dalszych dostosowań w dyrektywie 94/57/WE.
(5) W szczególności, do celów dyrektywy 94/57/WE, właściwe jest zastosowanie zmian w odniesieniu do międzynarodowych konwencji wraz z protokołami i związanymi z nimi kodeksami o statusie obowiązkowym, określonymi w art. 2 lit. d) dyrektywy 94/57/WE, które weszły w życie po przyjęciu tej dyrektywy, jak również odpowiednich rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (MOM).
(6) W celu promowania skutecznego wykonywania obowiązków państw bandery ustanowionych w międzynarodowych konwencjach, Zgromadzenie MOM przyjęło dnia 27 listopada 1997 r. rezolucję A.847(20) w sprawie wytycznych w celu wspomagania państw bandery w wykonywaniu dokumentów MOM.
(7) MOM przyjęła Międzynarodowy Kodeks Zarządzania Bezpieczeństwem (ISM) rezolucją Zgromadzenia A.741(18) z dnia 4 listopada 1993 r., która stała się obowiązkowa na podstawie nowego rozdziału IX Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS).
(8) W celu zapewnienia jednolitego wykonywania kodeksu ISM, wytyczne w sprawie wykonywania kodeksu ISM przez administracje morskie zostały przyjęte przez MOM rezolucją A.788(19) w dniu 23 listopada 1995 r.
(9) W celu zharmonizowania ustawowych przeglądów i inspekcji, które mają być przeprowadzone przez administracje bandery w zastosowaniu międzynarodowych konwencji, MOM przyjęła rezolucję A.746(18) z dnia 4 listopada 1993 r. w sprawie wytycznych dla przeglądu w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji.
(10) Dobre wyniki działania w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczaniu - mierzone w odniesieniu do wszystkich statków sklasyfikowanych przez organizację, niezależnie od bandery, pod jaką pływają - są ważną wskazówką na temat działalności organizacji i dlatego są istotne dla udzielenia wstępnego uznania i utrzymania go.
(11) W celu udzielenia wstępnego uznania organizacjom pragnącym zostać upoważnionymi do pracy w imieniu Państw Członkowskich, zgodność z przepisami dyrektywy 94/57/WE może być bardziej skutecznie oceniana w zharmonizowany i scentralizowany sposób przez Komisję wspólnie z Państwami Członkowskimi występującymi o uznanie.
(12) Podobnie, ciągłe monitorowanie uznanych organizacji po fakcie, w celu oceny zgodności ich działalności z dyrektywą 94/57/WE może być wykonane bardziej skutecznie w sposób zharmonizowany i scentralizowany.
Dlatego właściwym jest, aby to zadanie zostało powierzone Komisji razem z Państwem Członkowskim występującym o uznanie w imieniu całej Wspólnoty.
(13) W uzupełnieniu prawa Państw Członkowskich do zawieszenia upoważnienia dla organizacji pracujących w ich imieniu, podobne uprawnienia powinno się stosować na poziomie wspólnotowym, zezwalając Komisji na podstawie procedury komitetu, na zawieszenie uznania organizacji na czas określony, w przypadku gdy działanie w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu organizacji pogarsza się i nie podejmuje ona właściwych środków naprawczych.
(14) Zgodnie z podejściem wspólnotowym, decyzja o wycofaniu uznania organizacji, która nie wypełnia przepisów wymienionych w dyrektywie, łącznie z przypadkami, gdy działania w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu stają się niezadowalające, musi zostać podjęta na poziomie wspólnotowym, i dlatego przez Komisję, na podstawie procedury komitetu.
(15) Ponieważ dyrektywa 94/57/WE zapewnia swobodę świadczenia usług we Wspólnocie, Wspólnota powinna być uprawniona do wynegocjowania z tymi państwami trzecimi, w których są zlokalizowane niektóre z uznanych organizacji równości traktowania dla uznanych organizacji zlokalizowanych na terytorium Wspólnoty.
(16) Rozbieżność w systemach odpowiedzialności finansowej organizacji pracujących w imieniu Państw Członkowskich stanowiła trudność dla prawidłowego wykonywania dyrektywy 94/57/WE.
W celu przyczynienia się do rozwiązania tego problemu właściwym jest dokonanie pewnego stopnia harmonizacji na poziomie wspólnotowym w zakresie odpowiedzialności wynikającej z wszelkich zajść spowodowanych przez uznaną organizację, zgodnie z decyzją sądu, łącznie z rozstrzygnięciem sporu na drodze procedur arbitrażowych.
(17) Środki konieczne w celu wykonania dyrektywy 94/57/WE powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji6.
(18) Ponieważ przejrzystość i wymiana informacji między zainteresowanymi stronami, jak również powszechne prawo dostępu do informacji, są podstawowymi narzędziami zapobiegania wypadkom na morzu, uznane organizacje powinny dostarczać wszelkie istotne informacje ustawowe dotyczące stanu statków w ich klasie władzom kontroli państwa portu i udostępnić je ogółowi społeczeństwa.
(19) Próbując zapobiec zmianie klasy przez statki w celu uniknięcia przeprowadzenia niezbędnych napraw, uznane organizacje powinny wymieniać między sobą wszelkie istotne informacje dotyczące stanu statków zmieniających klasę.
(20) Organizacja nie powinna być kontrolowana przez właścicieli lub stocznie, lub inne osoby zaangażowane zawodowo w produkcję, wyposażanie, naprawę lub eksploatację statków.
Przychody organizacji nie powinny być w znacznym stopniu uzależnione od jednego przedsiębiorstwa handlowego.
Przedstawiając swój wniosek o uznanie, towarzystwa klasyfikacyjne i ich inspektorzy powinni złożyć indywidualne pisemne zobowiązanie do niepodejmowania działalności ustawowej w przypadku gdy istnieje prawdopodobieństwo konfliktu interesów, np. w przypadku gdy istnieje tożsamość z właścicielem statku lub jego armatorem lub istnieją powiązania biznesowe, osobiste lub rodzinne z właścicielem lub armatorem statku.
(21) Kryteria jakościowe, jakie powinny spełnić organizacje techniczne w celu uzyskania i utrzymania uznania na szczeblu wspólnotowym, powinny zawierać przepisy zapewniające, że tylko wyłączni inspektorzy mogą przeprowadzać inspekcje i przeglądy wymagane przez międzynarodowe konwencje, tj. zadania ustawowe związane z wydawaniem odpowiednich certyfikatów bezpieczeństwa.
Organizacje te muszą sprawować ścisłą kontrolę nad swoim personelem i biurami, łącznie z wszystkimi oddziałami i biurami wewnątrz i poza Wspólnotą, i musza one ustanowić swoje własne cele i wskaźniki do działania w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu.
Organizacje te muszą wprowadzić system pomiaru jakości ich usług.
(22) W związku z powyższym dyrektywa 94/57/WE powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 94/57/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 lit. b), c), d), i) i j) otrzymują brzmienie:
"b) statek pływający pod banderą Państwa Członkowskiego' oznacza statek zarejestrowany i pływający pod banderą Państwa Członkowskiego zgodnie z jego prawodawstwem.
Statki nieodpowiadające tej definicji przyrównuje się do statków pływających pod banderą państwa trzeciego;
c) inspekcje i przeglądy' oznacza inspekcje i przeglądy, których przeprowadzenie jest obowiązkowe na podstawie konwencji międzynarodowych;
d) międzynarodowe konwencje' oznacza: Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS)' z 1974 r., Międzynarodową konwencję o liniach ładunkowych' z 1966 r. oraz Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczeniom spowodowanym przez statki' z lat 1973/78, wraz z odnoszącymi się do nich protokołami i zmianami, a także odnośnymi kodeksami o statusie obowiązkowym we wszystkich Państwach Członkowskich obowiązującymi dnia 19 grudnia 2001 r.;
i) świadectwo klasy' oznacza dokument wydany przez towarzystwo klasyfikacyjne, poświadczający konstrukcyjną i mechaniczną zdatność statku do szczególnego użytku lub świadczenia szczególnych usług, zgodnie z regułami i przepisami ustanowionymi i opublikowanymi przez to towarzystwo;
j) certyfikat bezpieczeństwa radiowego statku towarowego' oznacza świadectwo wprowadzone przez zmieniony Regulamin Radiotelekomunikacyjny Konwencji SOLAS 74/78 r. przyjęty przez MOM;'
2. w art. 3, na końcu ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie działają zgodnie z odpowiednimi przepisami Załącznika i Dodatku do rezolucji MOM A.847(20) w sprawie wytycznych w celu wspomagania państw bandery w wykonywaniu dokumentów MOM.";
3. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.Państwa Członkowskie, które pragną przyznać upoważnienie jakiejś organizacji, która nie została jeszcze uznana, przedstawiają Komisji wniosek o uznanie, łącznie z kompletnymi informacjami i dowodami zgodności z kryteriami wymienionymi w Załączniku i w sprawie wymogu i zobowiązania się do przestrzegania zgodności z przepisami art. 15 ust. 2, 4 i 5. Komisja, wspólnie z reprezentantem Państwa Członkowskiego składającego wniosek, dokonuje oceny organizacji, w odniesieniu do których otrzymała wniosek o uznanie, w celu sprawdzenia, czy organizacje spełniają i zobowiązują się przestrzegać wyżej wymienionych wymogów. W decyzji w sprawie uznania uwzględnia się dotychczasową działalność organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, określoną w art. 9. Uznanie przyznawane jest przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie mogą składać do Komisji specjalne wnioski o ograniczone uznanie na okres trzech lat dla organizacji, które spełniają wszystkie kryteria Załącznika, oprócz tych na mocy ust. 2 i 3 sekcji A. W odniesieniu do tych specjalnych wniosków stosuje się te same procedury, jak te określone w ust. 1, z wyjątkiem, że kryteria Załącznika, dla których zgodność musi być oceniona podczas oceny przeprowadzonej przez Komisję, wspólnie z Państwem Członkowskim, są wszystkimi kryteriami innymi niż te określone w ust. 2 i 3 sekcji A. Skutki takich ograniczonych uznań są ograniczone wyłącznie do państwa lub Państw Członkowskich, które złożyły wniosek o takie uznanie.
3.
Wszystkie organizacje, które zostają uznane są ściśle monitorowane przez komitet powołany na mocy art. 7, szczególnie te określone w ust. 2 powyżej, w związku z możliwymi decyzjami, czy przedłużyć czy nie ograniczone uznanie.
W odniesieniu do tych ostatnich organizacji, w decyzji w sprawie przedłużenia takiego uznania nie bierze się pod uwagę kryteriów określonych w sekcji A ust. 2 i 3 Załącznika, lecz bierze się pod uwagę dotychczasową działalność organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, określoną w art. 9 ust. 2.
Każda decyzja w sprawie przedłużenia ograniczonego uznania dokładnie określa, na jakich warunkach, o ile takie istnieją, takie przedłużenie zostaje przyznane.
4.
Komisja opracowuje i uaktualnia wykaz organizacji uznanych zgodnie z ust. 1, 2 i 3.
Wykaz zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
Organizacje, które dnia 22 stycznia 2002 r. są już uznane na podstawie niniejszej dyrektywy są nadal uznawane.
Niemniej, wymaga się, aby te organizacje działały zgodnie z nowymi przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie i ta zgodność zostaje oceniona podczas pierwszych ocen określonych w art. 11.";
4. w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W zastosowaniu art. 3 ust. 2, Państwa Członkowskie w zasadzie nie odmawiają udzielenia upoważnienia wszelkim uznanym organizacjom do podejmowania takiej działalności, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3 i art. 6 i 11.
Jednakże, mogą ograniczyć liczbę organizacji, którym udzielą upoważnienia, stosownie do swoich potrzeb, o ile istnieją ku temu przejrzyste i obiektywne przesłanki.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7, Komisja przyjmuje właściwe środki.";
b) skreśla się ust. 2;
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W celu udzielenia zgody przez Państwo Członkowskie na wypełnianie obowiązków wymienionych w art. 3 lub ich części przez organizację z siedzibą w państwie trzecim, może ono wystąpić do wspomnianego państwa trzeciego o wzajemne uznanie tych uznanych organizacji, które mają siedzibę we Wspólnocie.
Dodatkowo, Wspólnota może wystąpić do państwa trzeciego, w którym uznana organizacja ma swoją siedzibę o przyznanie traktowania na zasadach wzajemności dla tych uznanych organizacji, które mają siedzibę we Wspólnocie.";
5. w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Stosunki robocze regulowane są przez sformalizowaną i sporządzoną na piśmie niedyskryminacyjną umowę lub równoważne rozwiązania prawne ustalające szczególne obowiązki i funkcje przyjęte przez organizacje i obejmujące przynajmniej:
a) przepisy określone w dodatku II do rezolucji MOM A.739(18) w sprawie wytycznych do upoważniania organizacji działających w imieniu administracji, czerpiąc inspirację z Załącznika, dodatków i uzupełnień do Okólnika 710 MOM MSC i Okólnika 307 MEPC w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji;
b) następujące przepisy dotyczące odpowiedzialności finansowej:
i) jeżeli odpowiedzialność wynikająca z jakiegoś zajścia zostaje ostatecznie i nieodwołalnie nałożona na administrację przez sąd powszechny lub jako część rozstrzygnięcia sporu na drodze postępowania arbitrażowego, łącznie z wymogiem wypłacenia odszkodowań stronom poszkodowanym z tytułu straty lub uszkodzenia mienia lub uszkodzenia ciała czy śmierci, które, jak udowodnił to sąd zostały spowodowane umyślnie lub przez przeoczenie bądź poważne zaniedbanie uznanej organizacji, jej organów, pracowników, agentów lub inne osoby, które działają w imieniu uznanej organizacji, administracja będzie miała prawo do finansowej rekompensaty od uznanej organizacji w stopniu, w jakim taka strata, uszkodzenie, zranienie czy śmierć, według decyzji sądu zostały spowodowane przez uznaną organizację;
ii) jeżeli odpowiedzialność wynikająca z jakiegoś zajścia zostaje ostatecznie i nieodwołalnie nałożona na administrację przez sąd powszechny lub jako część rozstrzygnięcia sporu na drodze postępowania arbitrażowego, łącznie z wymogiem wypłacenia odszkodowań stronom poszkodowanym z tytułu uszkodzenia ciała lub śmierci, które, jak udowodnił to sąd, zostały spowodowane przez jakieś zaniedbanie lub lekkomyślny czyn lub zaniechanie ze strony uznanej organizacji, jej organów, pracowników, agentów lub inne osoby, które działają w imieniu uznanej organizacji, administracja będzie miała prawo do finansowej rekompensaty ze strony uznanej organizacji w stopniu w jakim wspomniane uszkodzenie ciała czy śmierć, według decyzji sądu, zostały spowodowane przez uznaną organizację; Państwa Członkowskie mogą ograniczyć kwotę do zapłacenia przez uznaną organizację, która, jednakże musi być co najmniej równa kwocie 4 milionów EUR;
iii) jeżeli odpowiedzialność wynikająca z jakiegoś zdarzenia zostaje ostatecznie i nieodwołalnie nałożona na administrację przez sąd powszechny lub jako część rozstrzygnięcia sporu na drodze postępowania arbitrażowego, łącznie z wymogiem wypłacenia odszkodowań stronom poszkodowanym z tytułu straty lub uszkodzenia mienia, które jak udowodnił to sąd zostały spowodowane przez jakieś zaniedbanie lub lekkomyślny czyn lub zaniechanie ze strony uznanej organizacji, jej organów, pracowników, agentów lub inne osoby, które działają w imieniu uznanej organizacji, administracja będzie miała prawo do finansowej rekompensaty ze strony uznanej organizacji w stopniu w jakim wspomniana strata czy uszkodzenie, według decyzji sądu zostały spowodowane przez uznaną organizację; Państwa Członkowskie mogą ograniczyć kwotę do zapłacenia przez uznaną organizację, która, jednakże musi być, co najmniej równa kwocie 2 milionów EUR;
c) przepisy dotyczące okresowych audytów przeprowadzanych przez organy administracji bądź bezstronne organy zewnętrzne wyznaczone przez organy administracji, dotyczące obowiązków podejmowanych przez organizacje w imieniu administracji, jak określono w art. 11 ust. 1;
d) możliwość wyrywkowych i szczegółowych inspekcji statków;
e) przepisy dotyczące notyfikacji istotnych informacji na temat ich sklasyfikowanej floty, zmian, zawieszeń i wycofań z klas, jak określono w art. 15 ust. 3.";
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Komisja, nie później niż dnia 22 lipca 2006 r., przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające ekonomiczny wpływ systemu odpowiedzialności przewidziany w niniejszym artykule na zainteresowane strony, a bardziej szczegółowo, jego następstwa dla równowagi finansowej uznanych organizacji.
Sprawozdanie to zostaje sporządzone we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich i zainteresowanymi stronami, w szczególności uznanymi organizacjami/towarzystwami klasyfikacyjnymi.
Komisja, jeżeli okaże się to konieczne w świetle tej oceny, przedkłada propozycję zmiany niniejszej dyrektywy z bardziej szczególnym odniesieniem do zasady odpowiedzialności i maksymalnej wysokości obciążeń.";
6. artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku, gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.";
7. w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa może, bez poszerzania jej zakresu, zostać zmieniona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 ust. 2, w celu:
- zastosowania, w celach niniejszej dyrektywy, kolejnych zmian do międzynarodowych konwencji, i związanych z nimi protokołów, kodeksów i rezolucji wymienionych w art. 2 lit. d), art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 2, które weszły w życie,
- uaktualniania kryteriów wymienionych w Załączniku uwzględniając, w szczególności, stosowne decyzje MOM,
- zmiany kwot wymienionych w art. 6 ust. 2 lit. b) pkt ii) i iii).";
8. artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.Uznanie organizacji, określonych w art. 4, które już nie spełniają kryteriów wymienionych w Załączniku lub, które nie spełniają wymogu prowadzenia rejestru działalności w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu wymienionego w ust. 2 zostaje wycofane. O wycofaniu uznania decyduje Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2, po umożliwieniu zainteresowanej organizacji przedłożenia swoich uwag.
2.
Przygotowując projekt decyzji odnoszącej się do wycofania uznania, jak to określono w ust. 1, Komisja uwzględnia wynik oceny uznanej organizacji określonej w art. 11, jak również rejestry działalności tych organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, obliczone dla wszystkich statków, jakie mają w klasie, bez względu na to, pod jaką banderą statek pływa.
Rejestry działalności tych organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu są prowadzone na podstawie danych ustanowionych przez paryski Protokół Ustaleń w sprawie kontroli państwa portu i/lub przez podobne systemy.
Inne wskaźniki mogą być uzyskane z analizy nieszczęśliwych wypadków dotyczących statków sklasyfikowanych przez te uznane organizacje.
Sprawozdania sporządzane przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 12 są również uwzględniane przy ocenie wyników działalności tych organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu.
Komitet powołany na mocy art. 7 ustala kryteria, jakie należy stosować przy podejmowaniu decyzji, na podstawie informacji określonych w niniejszym ustępie, kiedy działalność organizacji działającej w imieniu państwa bandery może być uznana za zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska naturalnego, którego nie można zaakceptować.
Projekty decyzji dotyczących wycofania uznania, jak określono w ust. 1, są przedkładane komitetowi przez Komisję z jej własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.";
9. artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.Bez względu na kryteria wyszczególnione w Załączniku, jeśli Państwo Członkowskie uznaje, iż uznana organizacja nie może dłużej być upoważniona do wykonywania w jego imieniu zadań wyszczególnionych w art. 3, może zawiesić takie upoważnienie, w oparciu o następującą procedurę:
a) Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o swojej decyzji, należycie ją uzasadniając;
b) Komisja bada czy zawieszenie jest uzasadnione z przyczyn poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub środowiska naturalnego;
c) działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 ust. 2, Komisja powiadamia Państwo Członkowskie, czy jego decyzja o zawieszeniu upoważnienia jest lub nie jest uzasadniona z przyczyn poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub środowiska naturalnego i, gdy nie jest uzasadniona, występuje do Państwa Członkowskiego o wycofanie zawieszenia.
2.
W każdym przypadku, gdy Komisja uznaje, że wyniki działalności w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu uznanej organizacji pogarszają się, jednakże nie uzasadnia to wycofania jej uznania w oparciu o kryteria określone w art. 9 ust. 2, może podjąć decyzję o odpowiednim powiadomieniu uznanej organizacji i wystąpić do niej o podjęcie stosownych działań w celu poprawy jej wyników działalności w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, i powiadomić o tym Państwa Członkowskie.
Jeżeli uznana organizacja nie udziela Komisji odpowiedniej odpowiedzi lub, jeżeli Komisja uznaje, że działania podjęte przez uznaną organizację nie poprawiły jej wyników w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, Komisja może zadecydować o zawieszeniu uznania tej organizacji na okres jednego roku, zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2, dając uprzednio zainteresowanej organizacji możliwość przedłożenia swoich uwag.
W tym okresie, uznanej organizacji nie będzie wolno wydawać lub odnawiać świadectw dla statków pływających pod banderą Państw Członkowskich, podczas gdy świadectwa wydane lub odnowione w przeszłości przez tą organizację pozostają ważne.
3.
Procedurę określoną w ust. 2 stosuje się również w przypadku gdy Komisja posiada dowody, że uznana organizacja nie stosuje się do przepisów art. 15 ust. 3, 4 lub 5.
4.
Jeden rok po przyjęciu decyzji Komisji o zawieszeniu uznania organizacji, Komisja ocenia, czy uchybienia określone w ust. 2 i 3, które doprowadziły do zawieszenia zostały usunięte.
W przypadku gdy takie uchybienia nadal istnieją, uznanie zostaje wycofane zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.";
10. artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.Każde Państwo Członkowskie musi upewnić się, że uznana organizacja działająca w jego imieniu do celów art. 3 ust. 2, skutecznie pełni funkcje określone w tym artykule ku zadowoleniu jego właściwej administracji.
2.
Każde Państwo Członkowskie wykonuje to zadanie co najmniej raz na dwa lata i dostarcza innym Państwom Członkowskim i Komisji sprawozdanie z wyników takiego monitorowania najpóźniej dnia 31 marca każdego roku następującego po latach, dla których zgodność była oceniana.
3.
Wszystkie uznane organizacje oceniane są przez Komisję, wspólnie z Państwem Członkowskim, które przedstawiło stosowny wniosek o uznanie, w sposób regularny i co najmniej co dwa lata, w celu potwierdzenia, że spełniają one kryteria Załącznika.
Wybierając organizacje do oceny, Komisja przykłada szczególną wagę do wyników działania organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, rejestrów nieszczęśliwych wypadków i do sprawozdań przedłożonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 12.
Ocena może obejmować wizytacje oddziałów regionalnych organizacji, jak również wyrywkową inspekcję statków do celów skontrolowania działalności organizacji.
W tym przypadku Komisja, gdzie stosowne, powiadamia Państwa Członkowskie, w których ma swoją siedzibę oddział regionalny.
Komisja dostarcza Państwom Członkowskim sprawozdanie z wynikami oceny.
4.
Każda uznana organizacja corocznie udostępnia wyniki swojego przeglądu systemu zarządzania jakością komitetowi powołanemu na mocy art. 7.";
11. artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Wykonującc swoje prawa i obowiązki jako państwa portu, Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji i innym Państwom Członkowskim, i powiadamiają państwo bandery, którego to dotyczy, o wykryciu wydania ważnego świadectwa przez organizację działającą w imieniu państwa bandery statkowi, który nie spełnia odpowiednich wymogów międzynarodowych konwencji, lub o jakimkolwiek uchybieniu statku posiadającego ważne świadectwo klasy, a związanym z pozycjami objętymi tym świadectwem.
Tylko przypadki statków stanowiących poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska naturalnego lub gdzie widoczne są dowody szczególnie niedbałego zachowania organizacji, zostają zgłoszone do celów niniejszego artykułu.
Uznana organizacja, której to dotyczy, zostaje powiadomiona o przypadku w momencie inspekcji początkowej tak, aby mogła niezwłocznie podjąć właściwe działanie w tej sprawie.";
12. skreśla się art. 13;
13. w art. 14, na końcu ust. 2 odniesienie do art. 13 zastępuje się art. 7 ust. 2;
14. w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Uznane organizacje zasięgają okresowo swoich opinii w celu zachowania równoważności ich norm technicznych i ich wykonywania, zgodnie z przepisami rezolucji MOM A.847(20) w sprawie wytycznych w sprawie wspomagania państw bandery w wykonywaniu dokumentów MOM.
Dostarczają one Komisji okresowych sprawozdań w sprawie istotnego postępu w normach.";
b) ustęp 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3.
Uznane organizacje dostarczają wszystkim administracjom Państw Członkowskich, które udzieliły pełnomocnictw przewidzianych w art. 3 i Komisji wszelkie istotne informacje o ich sklasyfikowanej flocie, przeniesieniach, zmianach, zawieszeniach i wycofaniach klasy, niezależnie od bandery, pod jaką te statki pływają.
Informacje o przeniesieniach, zmianach, zawieszeniach i wycofaniach klasy, łącznie z informacjami o zaległych przeglądach, zaległych zaleceniach, warunkach klasy, warunkach działalności lub ograniczeniach operacyjnych wydanych na niekorzyść ich sklasyfikowanych statków - niezależnie od bandery, pod jaką te statki pływają - są również zgłaszane do systemu informacyjnego Sirenac w celu kontroli państwa portu i są publikowane na stronach internetowych tych uznanych organizacji, o ile takie istnieją.
4.
Uznane organizacje nie wydają świadectw statkowi, niezależnie od jego bandery, któremu została obniżona klasa lub, który zmienia klasę z powodów bezpieczeństwa, zanim nie dadzą właściwej administracji państwa bandery możliwości wydania w rozsądnym czasie opinii dla ustalenia czy konieczna jest pełna inspekcja.";
c) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
W przypadkach przeniesienia klasy z jednej uznanej organizacji do drugiej, organizacja, która traci powiadamia organizację, która zyskuje o wszelkich zaległych przeglądach, zaległych zaleceniach, warunkach klasy, warunkach działalności lub ograniczeniach operacyjnych wydanych na niekorzyść statku.
W momencie przeniesienia, organizacja, która traci dostarcza organizacji, która zyskuje kompletną historyczną dokumentację statku.
Świadectwa statku mogą być wydane przez organizację, która zyskuje, dopiero, kiedy pomyślnie zakończono wszelkie zaległe przeglądy, a wszystkie zaległe zalecenia lub warunki klasy wydane uprzednio na niekorzyść statku, zostały wykonane zgodnie ze wskazaniami organizacji, która traci.
Przed wydaniem świadectw organizacja, która zyskuje, musi powiadomić organizację, która traci o dacie wydania świadectw i potwierdzić datę, miejsce i czynności podjęte dla spełnienia każdego z zaległych przeglądów, zaległych zaleceń i zaległych warunków klasy.
Uznane organizacje współpracują ze sobą przy prawidłowym wykonywaniu przepisów niniejszego ustępu.";
15. w art. 16 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Dodatkowo, Komisja regularnie powiadamia Parlament Europejski i Radę, o postępach w wykonywaniu dyrektywy w Państwach Członkowskich.";
16. w Załączniku do dyrektywy wprowadza się następujące zmiany:
a) sekcja A otrzymuje brzmienie:
"A. OGÓLNE KRYTERIA MINIMALNE
1.
Uznana organizacja musi być w stanie udokumentować rozległe doświadczenie w ocenie projektu i budowy statków handlowych.
2.
Organizacja musi posiadać w swojej klasie flotę złożoną z minimum 1 000 statków oceanicznych (o tonażu rejestrowym brutto powyżej 100 ton)o łącznym tonażu rejestrowym brutto nie mniejszym niż 5 milionów ton.
3.
Organizacja powinna zatrudniać personel techniczny proporcjonalny do ilości sklasyfikowanych statków.
Jako minimum, niezbędnych jest 100 wyłącznych inspektorów, aby spełnić wymogi ust. 2.
4.
Organizacja powinna dysponować wyczerpującymi regułami i przepisami zakresie projektowania, budowy oraz okresowych przeglądów statków handlowych, publikowanymi i stale ulepszanymi poprzez programy badawcze i rozwojowe.
5.
Organizacja musi posiadać własny rejestr statków publikowany corocznie i utrzymywany w publicznie dostępnej elektronicznej bazie danych.
6.
Organizacja nie powinna być kontrolowana przez właścicieli statków lub stoczniowców, lub inne osoby lub podmioty zaangażowane zawodowo w produkcję, wyposażanie, naprawę lub eksploatację statków.
Przychody organizacji nie mogą być w znacznym stopniu uzależnione od jednego przedsiębiorstwa handlowego.
Organizacja nie może prowadzić działalności ustawowej w przypadku gdy jest tożsama lub ma powiązania biznesowe, osobiste lub rodzinne z właścicielem lub armatorem statku.
Niezgodność ta ma również zastosowanie w odniesieniu do inspektorów zatrudnionych przez uznaną organizację.
7.
Organizacja musi działać zgodnie z przepisami określonymi w Załączniku do rezolucji MOM A.789(19) w sprawie specyfikacji funkcji kontrolujących i certyfikacyjnych uznanych organizacji działających w imieniu administracji, o tyle o ile obejmują one sprawy wchodzące w zakres zastosowania niniejszej dyrektywy."
b) w sekcji B:
i) tytuł otrzymuje brzmienie:
"B. SZCZEGÓLNE KRYTERIA MINIMALNE";
ii) ustępy 4, 5, 6, 7 i 9 otrzymują brzmienie:
"4.
Organizacja jest przygotowana do dostarczania istotnych informacji administracji, Komisji i zainteresowanym stronom.
5.
Zarząd organizacji określił i udokumentował jej politykę, cele i zobowiązanie do jakości oraz zapewnił, że ta polityka jest zrozumiała, wykonywana i podtrzymywana na wszystkich poziomach w organizacji.
Polityka organizacji musi odnosić się do celów i wskaźników działalności w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu.
6.
Organizacja rozwinęła, wprowadziła w życie i utrzymuje skuteczny wewnętrzny system jakości oparty na właściwych częściach uznanych międzynarodowo norm jakości i zgodnie z EN 45004 (organy inspekcji) oraz EN 29001, jak objaśniono w wymogach dla schematu certyfikacji systemu jakości IACS, i który, między innymi zapewnia, iż:
a) reguły i przepisy organizacji są ustanawiane i podtrzymywane w sposób systematyczny;
b) reguły i przepisy organizacji są z nim zgodne i został wprowadzony wewnętrzny system do pomiaru jakości usług w odniesieniu do tych reguł i przepisów;
c) spełniane są wymogi działań statutowych, do których organizacja jest upoważniona i został wprowadzony wewnętrzny system do pomiaru jakości usług w odniesieniu do zgodności z międzynarodowymi konwencjami;
d) obowiązki, upoważnienia i wzajemne powiązania personelu, którego praca ma wpływ na jakość usług organizacji są określone i udokumentowane;
e) całość pracy wykonywana jest w kontrolowanych warunkach;
f) istnieje system nadzoru, który monitoruje działania i pracę wykonywane przez inspektorów, oraz że personel techniczny i administracyjny zatrudniany jest bezpośrednio przez organizację;
g) wymogi działań statutowych, do których organizacja jest upoważniona są spełniane wyłącznie przez jej wyłącznych inspektorów lub wyłącznych inspektorów innych uznanych organizacji; we wszystkich przypadkach, wyłączni inspektorzy muszą posiadać rozległą wiedzę na temat szczególnego typu statku, na którym wykonują działania statutowe, jako istotne dla danego przeglądu, jaki ma być przeprowadzony i istotnych stosowanych wymogów;
h) system podnoszenia kwalifikacji inspektorów i ciągłej aktualizacji ich wiedzy został wprowadzony w życie;
i) utrzymuje się wyniki wskazujące na osiągnięcie wymaganych norm w pozycjach objętych świadczonymi usługami, jak również skuteczne działanie systemu jakości;
j) we wszystkich siedzibach utrzymuje się ogólny system zaplanowanych i udokumentowanych wewnętrznych audytów działań związanych z jakością;
k) ustawowe przeglądy i inspekcje wymagane przez zharmonizowany system przeglądu i certyfikacji, do których organizacja jest upoważniona, są przeprowadzane zgodnie z przepisem wymienionym w Załączniku i Dodatku do rezolucji MOM A.746(18) w sprawie wytycznych dla przeglądu w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji;
l) są ustalone jasne i bezpośrednie linie odpowiedzialności i kontroli między centralnymi i regionalnymi siedzibami towarzystwa i między uznanymi organizacjami i ich inspektorami.
7.
Organizacja musi wykazać zdolność:
a) do rozwoju i ciągłego uaktualniania pełnego i adekwatnego zbioru reguł i przepisów dotyczących kadłuba, maszyn, instalacji elektrycznej i kontrolnej statków, jakościowo odpowiadającego międzynarodowo uznanym normom technicznym, na podstawie którego możliwe jest wydawanie świadectw Konwencji SOLAS i bezpieczeństwa na statkach pasażerskich (w odniesieniu do adekwatności budowy statku i głównych systemów maszyn pokładowych) oraz świadectw linii ładunkowej (dotyczących wytrzymałości statku);
b) do przeprowadzania wszystkich inspekcji i kontroli wymaganych przez międzynarodowe konwencje w celu wystawiania świadectw, łącznie ze sposobami oceny - za pośrednictwem wykwalifikowanego profesjonalnego personelu oraz zgodnie z przepisami określonymi w Załączniku do rezolucji MOM A.788(19) w sprawie wytycznych dotyczących wykonywania przez administracje Międzynarodowego Kodeksu Zarządzania Bezpieczeństwem (ISM) - stosowania i utrzymywania systemu zarządzania bezpieczeństwem, zarówno na lądzie, jak i na statkach, przewidzianego do objęcia certyfikacją.";
"9.
Organizacja musi zezwolić na udział przedstawicieli administracji oraz innych zainteresowanych stron w rozwoju reguł i/lub przepisów."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 22 lipca 2003 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określą sposób dokonania takiego odniesienia.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA 2001/106/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 95/21/WE dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów3,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu4, w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 13 listopada 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 95/21/WE5 ustanawia system kontroli państwa portu żeglugi morskiej we Wspólnocie Europejskiej oparty na jednolitych procedurach inspekcji i zatrzymywania.
(2) Należy uwzględnić zmiany, których dokonano w konwencjach, protokołach, kodeksach oraz rezolucjach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (MOM) oraz postęp dokonany w ramach paryskiego Protokołu Ustaleń.
(3) Zrozumiałe jest, że nic w niniejszej dyrektywie nie powoduje przekazania państwom portu obowiązków państwa bandery, łącznie z tymi uznanych organizacji działających w imieniu państw bandery.
(4) Niektóre statki stwarzają wyraźne zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu oraz dla środowiska morskiego ze względu na swój zły stan, banderę i historię, w szczególności statki pływające pod banderą państw określanych jako "bardzo wysokiego ryzyka" lub "wysokiego ryzyka" na czarnej liście, publikowanej w rocznych sprawozdaniach Protokołu Ustaleń.
Dlatego powinno się im odmawiać wstępu do portów wspólnotowych, chyba że zostanie wykazane, iż mogą poruszać się bezpiecznie po wodach terytorialnych Wspólnoty.
Należy ustanowić wytyczne określające procedury stosowne w przypadku nałożenia takiego zakazu wstępu oraz znoszenia zakazu.
W celu zapewnienia przejrzystości, wykaz statków, którym odmówiono wstępu do portów wspólnotowych powinien zostać ogłoszony publicznie.
(5) Statki o wysokim czynniku docelowym stanowią szczególnie poważne zagrożenie wypadkowe lub zanieczyszczeniem środowiska, co uzasadnia konieczność częstych ich inspekcji we wspólnotowych portach zawinięcia.
(6) Kategorie statków wymienione w załączniku V do dyrektywy 95/21/WE, również stanowią poważne zagrożenie wypadkowe lub zanieczyszczeniem środowiska po osiągnięciu pewnego wieku,.
Szerokie prawo uznaniowe organów prowadzących inspekcje w kwestii wskazania takich statków do rozszerzonej inspekcji uniemożliwiają osiągnięcie jednolitych praktyk we Wspólnocie.
Dlatego jest niezbędne, aby przeprowadzać inspekcje takich statków obligatoryjnie.
W szczególności, uwzględniając zagrożenie poważnymi zanieczyszczeniami powodowanymi przez zbiornikowce, a także ze względu na fakt, że większość braków prowadzących do zatrzymania dotyczy statków mających więcej niż 15 lat, system rozszerzonej inspekcji powinien być stosowany do zbiornikowców mających więcej niż 15 lat.
(7) Zakres rozszerzonych inspekcji, dla których ustanowiono wytyczne, może zmieniać się wydatnie, w zależności od uznania organu przeprowadzającego inspekcje.
W celu osiągnięcia jednolitych praktyk we Wspólnocie, wytyczne te powinny dlatego stać się obligatoryjne.
Jednakże powinien również istnieć przepis do czynienia wyjątków, w przypadku gdy przeprowadzenie inspekcji takich statków, w szczególności ze względu na stan zbiorników ładunkowych statku lub ograniczenia operacyjne odnoszące się do czynnościami ładunku lub rozładunku, jest niemożliwe lub związane z nadmiernym zagrożeniem dla bezpieczeństwa statku, jego załogi, inspektora, lub bezpieczeństwa strefy portu.
(8) Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do skutecznego organizowania obligatoryjnych inspekcji, w celu uzyskania najwyższej wartości dodanej dzięki ze wzmocnionego systemu inspekcji, uwzględniając różne warunki operacyjne oraz wykorzystując współpracę między portami a Państwami Członkowskimi, przestrzegając całkowitych ilościowych celów kontroli.
(9) Z powodu, iż rekrutacja oraz szkolenie wykwalifikowanych inspektorów wymaga pewnego czasu, Państwom Członkowskim powinno się umożliwić stopniowe tworzenie ich służb inspekcyjnych; uwzględniając charakterystykę portu Rotterdam, w szczególności ilość zawijających tam statków, należy ustanowić przepis, umożliwiający niewielkie przedłużenie okresu przeznaczonego na rekrutację oraz szkolenie inspektorów w tym porcie.
(10) Wady konstrukcyjne statku mogą zwiększyć ryzyko wypadku na morzu.
W przypadku statków przewożących duży ładunek ropy naftowej, takie wypadki mogą mieć katastrofalny wpływ na środowisko.
Organy przeprowadzające inspekcję powinny przeprowadzić badanie wzrokowe dostępnych części statku w celu wykrycia wszelkich poważnych śladów korozji i podjąć wszelkie niezbędne dalsze działania, w szczególności wobec towarzystw klasyfikacyjnych odpowiedzialnych za jakość konstrukcji statków.
(11) Rozszerzona inspekcja oparta na obligatoryjnej weryfikacji niektórych aspektów statku wymaga określonych nakładów czasu i organizacji.
Zadanie przygotowania inspekcji powinno zostać ułatwione, co stopniowo poprawi ich skuteczność.
W tym celu kapitan lub armator każdego statku wpływającego do portu wspólnotowego powinien dostarczać niektóre informacje o charakterze operacyjnym.
(12) Rosnące znaczenie kontroli państwa portu w walce z niezadowalającymi praktykami prowadzi do ogólnego zwiększenia zakresu zadań inspektorów.
Szczególny wysiłek powinien zostać podjęty w celu uniknięcia zbędnych inspekcji oraz poprawienia jakości informacji dostępnych inspektorom dotyczących inspekcji dokonanych w poprzednich portach.
W związku z tym, sprawozdanie z inspekcji sporządzone przez inspektora po zakończeniu inspekcji, bardziej szczegółowej inspekcji lub rozszerzonej inspekcji, powinno określać, które części statku zostały poddane już inspekcji; w ten sposób inspektor w kolejnym porcie zawinięcia będzie w stanie, gdzie właściwe, podjąć decyzję o rezygnacji z inspekcji części statku, jeżeli poprzednie inspekcje nie wykazały żadnych braków.
(13) Dokonano znacznego postęp technologicznego w dziedzinie wyposażenia pokładowego, który umożliwia zapisywanie danych trasy (za pomocą systemu zapisywania danych trasy (system VDR) lub "czarnych skrzynek") w celu ułatwienia dochodzeń powypadkowych.
Ze względu na znaczenie tego wyposażenia dla bezpieczeństwa na morzu i równolegle z wysiłkami podejmowanymi w tej kwestii w MOM, system powinien stać się obligatoryjny po upływie okresu do pięciu lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy dla statków towarowych zbudowanych przed dniem 1 lipca 2002 r. zawijających do portów wspólnotowych, a w gdy stanie się to obowiązkowe, jego brak lub awaria powinny uzasadnić zatrzymanie.
(14) Administracja państwa bandery statku poddanego inspekcji lub zainteresowane towarzystwo klasyfikacyjne powinny zostać powiadomione o wyniku inspekcji w celu zapewnienia bardziej skutecznego monitorowania rozwoju oraz, gdzie właściwe, o pogarszaniu się stanu statku w celu podjęcia niezbędnego działania zaradczego, gdy wciąż jest na to czas.
(15) Przypadkowe zanieczyszczenie ropą naftową może spowodować poważną szkodę dla środowiska oraz gospodarki danego regionu.
Dlatego niezbędne jest sprawdzanie, czy zbiornikowce, zawijające do portów Wspólnoty Europejskiej posiadają właściwe zabezpieczenie przed takim zagrożeniem.
(16) Przejrzystość informacji dotyczących statków poddanych inspekcji i zatrzymanych jest kluczowym elementem wszelkiej polityki, mającej na celu powstrzymanie wykorzystywania statków, które nie spełniają norm bezpieczeństwa.
Niezbędne jest w tym kontekście włączyć do publikowanego wykazu również tożsamość czarterującego statek.
Należy również publicznie udostępniać pełniejsze i czytelniejsze informacje dotyczących inspekcji i zatrzymań przeprowadzanych w portach wspólnotowych.
Odnosi się to w szczególności do informacji dotyczących rozszerzonych inspekcji przeprowadzanych na pokładach statków, zarówno przez organy państwa portu oraz towarzystwa klasyfikujące, oraz do wyjaśnień dotyczących środków podejmowanych przez organy państwa portu lub zainteresowanych towarzystw klasyfikacyjnych po wydaniu nakazu zatrzymania na mocy niniejszej dyrektywy.
(17) Bardzo istotne jest monitorowanie stosowania dyrektywy w celu uniknięcia ryzyka zróżnicowania poziomów bezpieczeństwa i zakłócenia konkurencji między portami i regionami Wspólnoty Europejskiej.
Komisja powinna dlatego posiadać więcej szczegółowych informacji, w szczególności dotyczących ruchu statków w portach, w celu przeprowadzenia szczegółowej kontroli warunków, na których stosowana jest niniejsza dyrektywa.
Takie informacje powinny być dostarczane Komisji odpowiednio często, w celu umożliwienia jej podejmowania szybszych interwencji w każdym przypadku wykrycia nieprawidłowości w stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(18) Środki niezbędne do wykonania dyrektywy 95/21/WE powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji6,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/21/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. tytuł otrzymuje brzmienie:
"dyrektywa 95/21/WE Rady z dnia 19 czerwca 1995 r. w sprawie kontroli państwa portu żeglugi morskiej;"
2. w art. 2 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Konwencje' to:
- Międzynarodowa konwencja o liniach ładunkowych, 1966 (LL 66),
- Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974 (SOLAS 74),
- Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki, 1973, oraz dotyczący tej konwencji Protokół z 1978 r. (Marpol 73/78),
- Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978 (STCW 78),
- Konwencja w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu, 1972 (Colreg 72),
- Międzynarodowa konwencja o pomierzaniu pojemności statków, 1969 (ITC 69),
- Konwencja dotycząca minimalnych norm na statkach handlowych, 1976 (ILO nr 147),
- Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami, 1992 (CLC 92),
wraz z protokołami i zmianami do niniejszych konwencji i odnośnymi kodeksami o statusie obligatoryjnym, obowiązującymi w dniu 19 grudnia 2001 r.
2.
MOU' oznacza Protokół Ustaleń w sprawie kontroli państwa portu, podpisany w Paryżu dnia 26 stycznia 1982 r., w jego brzmieniu z dnia 19 grudnia 2001 r.;"
3. art. 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Jednostka kontrolująca
Państwa Członkowskie utrzymują odpowiednie krajowe organy administracji morskiej, wraz z niezbędną ilością pracowników, w szczególności wykwalifikowanych inspektorów, zwane dalej właściwymi organami' do celów inspekcji statków oraz podejmują wszelkie odpowiednie działania w celu zagwarantowania, że ich właściwe organy wykonują powierzone im zadania zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.";
4. w art. 5 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"1.
Ogólna liczba inspekcji statków, określona w ust. 2 i art. 7 przeprowadzanych rocznie przez właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego odpowiada co najmniej 25 % średniej rocznej liczby pojedynczych statków, zawijających do jego portów, obliczonej na podstawie trzech ostatnich lat kalendarzowych, dla których dostępne są dane statystyczne.
2. a) Właściwe organy zapewniają, z zastrzeżeniem przepisów art. 7a, że inspekcja zgodnie z art. 6 jest przeprowadzana na każdym statku, nie podlegającym rozszerzonej inspekcji, z czynnikiem docelowym większym niż 50 w systemie informacyjnym Sirenac, pod warunkiem, że upłynął okres przynajmniej jednego miesiąca od ostatniej inspekcji przeprowadzonej w porcie znajdującym się w regionie podlegającym Protokołowi Ustaleń.
b) Przy wybieraniu innych statków do inspekcji właściwe organy określają następującą kolejność pierwszeństwa:
- w pierwszej kolejności inspekcji podlegają statki, wymienione w części I załącznika I, niezależnie od wartości ich czynnika docelowego,
- statki wymienione w części II załącznika I wybiera się w kolejności malejącej, w zależności od kolejności pierwszeństwa, wynikającej z wartości ich czynnika docelowego określonego przez system informacyjny Sirenac.
3.
Państwa Członkowskie powstrzymują się od przeprowadzania inspekcji statków, które zostały poddane inspekcji w jakimkolwiek innym Państwie Członkowskim w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, pod warunkiem, że:
- statek nie jest wymieniony w załączniku I,
- podczas ostatniej inspekcji nie wykryto żadnych braków,
- nie ma wyraźnych powodów do przeprowadzenia inspekcji,
- statek nie jest objęty ust. 2 lit. a).";
5. art. 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Obligatoryjna rozszerzona inspekcja niektórych statków
1.
Statek zaliczany do jednej z kategorii sekcji A załącznika V, podlega rozszerzonej inspekcji po upływie 12 miesięcy od czasu ostatniej rozszerzonej inspekcji przeprowadzonej w porcie państwa sygnatariusza Protokołu Ustaleń.
2.
Jeśli taki statek zostaje wybrany do inspekcji zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b), należy przeprowadzić rozszerzoną inspekcję.
Jednakże, inspekcja zgodna z art. 6 może zostać przeprowadzona w okresie między dwoma rozszerzonymi inspekcjami.
3. a) Armator lub kapitan statku, do którego stosuje się ust. 1 przekazuje wszystkie informacje wymienione w sekcji B załącznika V, właściwym organom Państwa Członkowskiego każdego portu zawinięcia po upływie okresu 12 miesięcy od ostatniej rozszerzonej inspekcji.
Informacje te zostają dostarczone przynajmniej na trzy dni przed spodziewanym czasem zawinięcia do portu lub przed opuszczeniem poprzedniego portu, jeśli podróż ma trwać krócej niż trzy dni.
b) Każdy statek niespełniający warunków lit. a) zostaje poddany rozszerzonej inspekcji w porcie docelowym.
4.
Państwa Członkowskie, z zastrzeżeniem art. 7a, zapewniają, że rozszerzona inspekcja jest przeprowadzana na statku, do którego stosuje się ust. 3 oraz który ma czynnik docelowy 7 lub więcej w pierwszym porcie zawinięcia po upływie okresu 12 miesięcy od ostatniej rozszerzonej inspekcji.
W przypadkach, gdy Państwa Członkowskie nie są w stanie na czas zwiększyć swoich możliwości przeprowadzania wszystkich wymaganych dodatkowych inspekcji, w szczególności z powodu problemów związanych z rekrutacją i szkoleniem inspektorów, umożliwia się im stopniowo stworzenie ich służb inspekcyjnych, do dnia 1 stycznia 2003 r.
Okres ten może zostać przedłużony o sześć miesięcy dla portu Rotterdam.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie oraz Parlament Europejski o każdym takim przedłużeniu.
5.
Rozszerzona inspekcja zostaje przeprowadzona zgodnie z procedurami określonymi w sekcji C załącznika V.
6.
W przypadku gdy istnieje ryzyko, że zmiana lub projekt zmiany Protokołu Ustaleń mogłyby ograniczyć zakres obligatoryjnych rozszerzonych inspekcji, przewidzianych w niniejszym artykule, Komisja niezwłocznie przedstawia komitetowi, ustanowionemu na mocy art. 18, projekt środków w celu przywrócenia wartości czynnika docelowego, zgodnych z celami niniejszej dyrektywy.";
6. dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Procedura stosowana w przypadku gdy na niektórych statkach nie można przeprowadzić inspekcji
1. W przypadku gdy, z powodów operacyjnych, Państwo Członkowskie nie jest w stanie przeprowadzić inspekcji statku o czynniku docelowym wyższym niż 50 jak określono w art. 5 ust. 2 lit. a) lub obligatoryjnej rozszerzonej inspekcji określonej w art. 7 ust. 4, Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia system Siernac, że taka inspekcja nie miała miejsca.
2.
Takie przypadki są notyfikowane, w odstępach sześciomiesięcznych, Komisji wraz z powodami, w związku z którymi nie przeprowadzono inspekcji danych statków.
3.
Podczas każdego roku kalendarzowego, inspekcje, które nie zostały przeprowadzone nie mogą przekroczyć 5 % średniej rocznej liczby pojedynczych statków, podlegających inspekcji określonych w ust. 1, zawijających do portów Państwa Członkowskiego, obliczonej na podstawie trzech ostatnich lat kalendarzowych, dla których dostępne są dane statystyczne.
4. Statki określone w ust. 1 zostają poddane inspekcji przewidzianej w art. 5 ust. 2 lit. a) lub obligatoryjnej rozszerzonej inspekcji określonej art. 7 ust. 4, odpowiednio, w następnym porcie zawinięcia we Wspólnocie.
5.
Do dnia 22 lipca 2008 r. wartość 5 % określona w ust. 3 zostaje zmieniona na podstawie oceny Komisji, jeśli zostanie to uznane za właściwe, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.";
7. dodaje się art. 7b w brzmieniu:
"Artykuł 7b
Środki odmowy wstępu dotyczące niektórych statków
1.
Państwo Członkowskie zapewnia, że statkowi należącemu do jednej z kategorii sekcji A załącznika XI, odmawia się wstępu do jego portów, z wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 11 ust. 6, jeżeli statek:
albo
- pływa pod banderą państwa znajdującego się na czarnej liście opublikowanej w rocznym sprawozdaniu Protokołu Ustaleń, oraz
- został zatrzymany więcej niż dwukrotnie w ciągu ostatnich 24 miesięcy w porcie państwa sygnatariusza Protokołu Ustaleń,
albo
- pływa pod banderą państwa określonego jako "bardzo wysokiego ryzyka" lub "wysokiego ryzyka" na czarnej liście opublikowanej w rocznym sprawozdaniu Protokołu Ustaleń, oraz
- został zatrzymany więcej niż jeden raz w ciągu ostatnich 36 miesięcy w porcie państwa sygnatariusza Protokołu Ustaleń.
Odmowa wstępu jest stosowana niezwłocznie od chwili, gdy statek uzyskał pozwolenie na wyjście z portu, w którym został poddany, odpowiednio, drugiemu lub trzeciemu zatrzymaniu.
2.
Do celów ust. 1, Państwa Członkowskie stosują się do procedur ustanowionych w sekcji B załącznika XI.
3.
Komisja publikuje co sześć miesięcy informacje dotyczące statków, którym odmówiono wstępu do portów wspólnotowych w zastosowaniu niniejszego artykułu.";
8. art. 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Sprawozdanie z inspekcji dla kapitana statku
Po zakończeniu inspekcji, bardziej szczegółowej inspekcji lub rozszerzonej inspekcji, inspektor opracowuje sprawozdanie zgodnie z załącznikiem IX.
Kopia sprawozdania z inspekcji zostaje dostarczona kapitanowi statku.";
9. w art. 9:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Właściwe organy przekonują się, że wszelkie braki potwierdzone lub wykryte w drodze inspekcji, określonej w art. 5 ust. 2 i art. 7, są lub będą naprawione tak, aby odpowiadały normom określonym w konwencjach.";
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wydając orzeczenie fachowe, co do tego, czy statek powinien czy też nie zostać zatrzymany, inspektor stosuje kryteria określone w załączniku VI.
W tym względzie, statek zostaje zatrzymany, jeśli nie jest wyposażony w sprawny system zapisywania danych trasy, w przypadku gdy jego użycie jest obowiązkowe zgodnie z załącznikiem XII.
Jeśli brak ten nie może zostać z łatwością usunięty w porcie zatrzymania, właściwe organy mogą zezwolić, aby statek udał się do najbliższego właściwego portu, gdzie brak zostaje z łatwością usunięty lub wymagają, aby brak został usunięty w terminie maksymalnie 30 dni.
Do tych celów stosuje się procedury ustanowione w art. 11.";
c) ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W przypadku gdy inspekcje określone w art. 5 ust. 2 i art. 7 dają powody do zatrzymania statku, właściwe organy niezwłocznie powiadamiają pisemnie, załączając sprawozdanie z inspekcji, administrację państwa, do bandery którego uprawniony jest statek (zwaną dalej "administracją bandery") lub, gdy nie jest to możliwe, konsula, lub też, w przypadku jego nieobecności, najbliższe przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa, o wszystkich okolicznościach, w których interwencja została uznana za konieczną.
Ponadto, gdzie właściwe, powiadamia się również wyznaczonych rzeczoznawców lub uznane organizacje, odpowiedzialne za wydawanie świadectw klasy lub świadectw wydanych zgodnie z międzynarodowymi konwencjami w imieniu państwa bandery.";
10. w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Właściciel lub armator statku, lub też jego przedstawiciel w Państwie Członkowskim posiada prawo do odwołania się od decyzji o zatrzymaniu lub od odmowy wstępu podjętej przez właściwe organy.
Odwołanie się nie powoduje zawieszenia decyzji o zatrzymaniu statku lub o odmowie wstępu.";
11. w art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie utrzymują przepisy przewidujące wymianę informacji i współpracę między ich właściwymi organami oraz właściwymi organami innych Państw Członkowskich, a także utrzymają ustanowione już powiązania operacyjne między ich właściwymi organami, Komisją i systemem informacyjnym Sirenac z siedzibą w St. Malo we Francji.
Do celów przeprowadzania inspekcji określonych w art. 5 ust. 2 i art. 7, inspektorzy korzystają z publicznych i prywatnych baz danych dotyczących inspekcji statków, dostępnych poprzez system informacyjny Equasis.";
12. w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Informacje wymienione w części I i II załącznika VIII oraz informacje o zmianach, zawieszeniach oraz cofnięciach klas określone w art. 15 ust. 3 dyrektywy 94/57/WE, udostępniane są w systemie Sirenac.
Rozpowszechnia się je poprzez system informacyjny Equasis jak najszybciej po zakończeniu inspekcji lub zniesieniu zatrzymania.";
13. w art. 15 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają ustawodawstwa krajowego dotyczącego odpowiedzialności.";
14. w art. 16 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a.
W przypadku zatrzymania statku z powodu braków lub nieposiadania ważnych świadectw ustanowionych w art. 9 i załączniku VI, wszystkie koszty odnoszące się do zatrzymania w porcie ponosi właściciel lub armator statku.";
15. art. 17 i 18 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 17
Dane do monitorowania realizacji
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacje wymienione w załączniku X w odstępach czasu określonych w tym załączniku.
Artykuł 18
Komitet regulacyjny
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony na podstawie art. 12 dyrektywy 93/75/EWG.
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.";
16. w art. 19 zdanie wprowadzające i lit. a) otrzymują brzmienie:
"Niniejsza dyrektywa może, bez rozszerzania jej zakresu, zostać zmieniona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 ust. 2, w celu:
a) przyjęcia zobowiązań określonych w art. 5, z wyjątkiem wartości 25 % określonej w jego ust. 1, oraz w art. 6, 7, 7a, 7b, 8, 15 i 17 oraz w załącznikach, do których odnoszą się te artykuły, na podstawie doświadczeń zdobytych podczas wykonywania niniejszej dyrektywy, oraz uwzględniając rozwój w ramach Protokołu Ustaleń;"
17. dodaje się art. 19a w brzmieniu:
"Artykuł 19a
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają system kar za naruszenie krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy oraz podejmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia, że takie kary są stosowane.
Kary w ten sposób przewidziane są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.";
18. w art. 20 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Ponadto Komisja powiadamia Parlament Europejski i Radę na bieżąco o postępie w wykonywaniu dyrektywy w Państwach Członkowskich.";
19. część II załącznika I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej dyrektywy;
20. w załączniku II:
a) pozycję 10 zastępuje się pozycjami:
"10.
Dokument o minimalnym stanie załogi;
10a Świadectwa wydane zgodnie z konwencją STCW.";
b) dodaje się pozycję 35 w brzmieniu:
"35.
Świadectwo ubezpieczenia lub inne zabezpieczenie finansowe w odniesieniu do odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami (Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami, 1992).";
21. w pozycji 1 załącznika III wyrazy "II-8 i II-11" zastępuje się wyrazami "i II-8";
22. załącznik V zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszej dyrektywy;
23. w załączniku VI wprowadza się następujące zmiany:
a) w pozycji 2 ("Stosowanie głównych kryteriów") dodaje się, co następuje:
"14. dostarczyć wszelkich informacji w przypadku gdy miał miejsce wypadek.";
b) w pozycji 3.1 wyrazy "Brak ważnych zaświadczeń" zastępuje się wyrazami: "Brak ważnych zaświadczeń i dokumentów";
c) w pozycji 3.2 dodaje się, co następuje:
"15.
Nieprzeprowadzenie programu rozszerzonych badań zgodnie z Konwencją SOLAS 74, rozdział XI, rozporządzenie 2.
16.
Brak lub niesprawność systemu VDR, gdy jego używanie jest obowiązkowe.";
d) w pozycji 3.6 dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5.
Brak dokumentu sprawozdania z przeglądu lub jego niezgodność z rozporządzeniem 13G ust. 3 lit. b) Konwencji Marpol.";
24. załącznik VIII zastępuje się tekstem załącznika III do niniejszej dyrektywy;
25.
Dodaje się załączniki IX, X, XI i XII, których teksty znajdują się w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 22 lipca 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Komisja dokonuje przeglądu wykonywania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 22 lipca 2006 r.
Przegląd obejmuje, między innymi, zbadanie liczby inspektorów kontroli państwa portu w każdym Państwie Członkowskim oraz liczbę przeprowadzonych inspekcji, łącznie z obligatoryjnymi rozszerzonymi inspekcjami.
Komisja przekazuje wyniki przeglądu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz ustala na podstawie przeglądu, czy należy zaproponować dyrektywę zmieniającą lub dalsze ustawodawstwo w tej dziedzinie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 stycznia 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), w celu uregulowania działalności spółek zarządzających i uproszczonych prospektów emisyjnych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r., w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [4], jak dotąd w znaczącym stopniu przyczyniła się do stworzenia jednolitego rynku w tym obszarze, ustanawiając — po raz pierwszy w sektorze usług finansowych — zasadę wzajemnego uznawania zezwoleń na działalność i inne przepisy, które ułatwiają swobodny obrót w Unii Europejskiej jednostek uczestnictwa przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania (jako fundusze powiernicze/fundusze wspólne lub fundusze inwestycyjne), objętych niniejszą dyrektywą.
(2) Jednakże dyrektywa 85/611/EWG nie reguluje w znaczącym stopniu działalności spółek, które zarządzają przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania (tzw. "spółki zarządzające").
W szczególności, dyrektywa 85/611/EWG nie ustanawia przepisów zapewniających we wszystkich Państwach Członkowskich stosowanie jednolitych przepisów dotyczących dostępu do rynku i warunków działalności tych spółek.
Dyrektywa 85/611/EWG nie ustanawia przepisów dotyczących tworzenia oddziałów i swobodnego świadczenia usług przez te spółki w Państwach Członkowskich innych niż Państwa Członkowskie pochodzenia tych spółek.
(3) Zezwolenie na działalność wydane w Państwie Członkowskim pochodzenia spółki powinno zapewniać ochronę inwestorów i wypłacalność spółek zarządzających, w celu przyczynienia się do stabilności systemu finansowego.
Przyjęte podejście ma na celu zapewnienie podstawowej harmonizacji niezbędnej i wystarczającej dla zapewnienia wzajemnego uznawania systemów zezwoleń oraz nadzoru ostrożnościowego, umożliwiając przyznanie jednolitego zezwolenia na działalność ważnego na całym obszarze Unii Europejskiej i sprawowanie nadzoru przez Państwo Członkowskie pochodzenia.
(4) W celu ochrony inwestorów, niezbędne jest zagwarantowanie wewnętrznego zestawienia każdej spółki zarządzającej, w szczególności poprzez dwuosobowe zarządzanie i odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej.
(5) W celu zapewnienia, aby spółka zarządzająca była zdolna do wypełnienia zobowiązań wynikających z jej działalności i zapewnienia dzięki temu jej stabilności, wymagane są kapitał założycielski i dodatkowa kwota z funduszy własnych.
Uwzględniając zmiany, w szczególności zmiany związane z opłatami kapitałowymi od ryzyka operacyjnego w Unii Europejskiej i na innych międzynarodowych forach, wymogi te, w tym stosowanie gwarancji, będą musiały być poddane ocenie w ciągu trzech lat.
(6) Na podstawie wzajemnego uznawania, spółkom zarządzającym posiadającym zezwolenie na działalność wydane w Państwach Członkowskich będących dla tych spółek państwami pochodzenia należy zezwolić na świadczenie usług na obszarze Unii Europejskiej, na które uzyskały zezwolenie, poprzez zakładanie przez te spółki oddziałów lub w ramach swobody świadczenia usług.
Zatwierdzenie regulaminów funduszy, którymi dysponują fundusze powiernicze/fundusze wspólne należy do właściwości Państwa Członkowskiego będącego dla tych funduszy państwem pochodzenia.
(7) W odniesieniu do zarządzania zbiorowym portfelem (zarządzanie funduszami powierniczymi/funduszami wspólnymi i funduszami inwestycyjnymi), zezwolenie przyznane spółce zarządzającej posiadającej zezwolenie na działalność wydane w Państwie Członkowskim, będącym dla tych podmiotów państwem pochodzenia, powinno zezwalać spółce na prowadzenie w przyjmujących Państwach Członkowskich następujących rodzajów działalności: dystrybucja jednostek uczestnictwa zharmonizowanych funduszy powierniczych/funduszy wspólnych zarządzanych przez spółkę w Państwie Członkowskim pochodzenia tej spółki; dystrybucja udziałów zharmonizowanych funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez taką spółkę, wypełnianie wszystkich pozostałych obowiązków i zadań wchodzących w zakres działalności w ramach zarządzania zbiorowym portfelem; zarządzanie aktywami funduszy inwestycyjnych prowadzących statutową działalność w Państwach Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie pochodzenia spółek; wypełnianie, na podstawie zleceń, w imieniu spółek zarządzających prowadzących działalność w Państwach Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie pochodzenia spółek, obowiązków wchodzących w zakres działalności w ramach zarządzania zbiorowym portfelem.
(8) Zasady wzajemnego uznawania i nadzoru ze strony Państwa Członkowskiego pochodzenia wymagają, aby właściwe władze Państw Członkowskich nie przyznawały bądź cofały zezwolenie w przypadku, gdy czynniki takie jak treść programów działań, rozkład geograficzny lub działalności aktualnie prowadzone jednoznacznie wskazują na to, że spółka zarządzająca wybrała system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej restrykcyjnych norm obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, na terytorium którego spółka ta zamierza prowadzić lub prowadzi większą część swojej działalności.
Do celów niniejszej dyrektywy, spółka zarządzającą powinna uzyskać zezwolenie na działalność w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się jej statutowa siedziba.
Zgodnie z zasadą kontroli ze strony państwa pochodzenia, wyłącznie Państwo Członkowskie, w którym znajduje się statutowa siedziba spółki zarządzającej, może być uznane za właściwe w kwestii akceptowania przepisów dotyczących regulaminów funduszy ustanowionych przez fundusze powiernicze/fundusze wspólne utworzone przez taką spółkę i w kwestii wyboru depozytariusza.
W celu zapobiegnięcia arbitrażowi nadzorczemu i w celu wpierania skuteczności nadzoru ze strony władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, wymóg uzyskania zezwolenia na działalność UCITS nie może w jakikolwiek sposób pod względem prawnym ograniczać możliwości występowania w obrocie tego UCITS w Państwie Członkowskim pochodzenia.
Nie ma to wpływu na możliwość podjęcia decyzji, po wydaniu zezwolenia na działalność UCITS, dotyczącej wyboru Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich w przypadku, gdy jednostki uczestnictwa UCITS mają być wprowadzane do obrotu na podstawie niniejszej dyrektywy.
(9) Dyrektywa 85/611/EWG ogranicza zakres działalności spółek zarządzających wyłącznie do działań w sferze zarządzania funduszami powierniczymi/funduszami wspólnymi (zarządzanie zbiorowym portfelem).
W celu uwzględnienia zmian dokonanych ostatnio w ustawodawstwie krajowym Państw Członkowskich i umożliwienia tym spółkom osiągnięcia znaczących korzyści skali, pożądana jest zmiana tego ograniczenia.
Pożądane jest w związku z tym zezwolenie tym spółkom na prowadzenie działalności w zakresie zarządzania portfelami inwestycyjnymi w odniesieniu do poszczególnych klientów (indywidualne zarządzanie portfelem), w tym zarządzania funduszami emerytalnymi, jak również niektórych szczególnych rodzajów działalności ubocznych związanych z podstawową działalnością.
Tego rodzaju poszerzenie zakresu działalności spółki zarządzającej nie przesądzałoby o stabilności tych spółek.
Należy jednakże wprowadzić szczegółowe przepisy zapobiegające konfliktom interesów w przypadku, gdy spółki zarządzające posiadają zezwolenie na zarządzanie zarówno zbiorowym, jak i indywidualnym portfelem.
(10) Działalność związana z zarządzaniem portfelami inwestycyjnymi jest usługą inwestycyjną, która została już objęta dyrektywą Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [5].
W celu zapewnienia jednolitych ram regulacyjnych w tym obszarze, pożądane jest objęcie spółek zarządzających posiadających zezwolenie na działalność, które również zezwala na świadczenie tego rodzaju usługi, wymogiem spełnienia warunków działalności ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
(11) Zgodnie z ogólnie przyjętą zasadą, Państwo Członkowskie pochodzenia może ustanowić przepisy bardziej restrykcyjne niż przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do warunków uzyskania zezwolenia, wymogów zgodnych z zasadą ostrożności i przepisów dotyczących sprawozdawczości i pełnego prospektu emisyjnego.
(12) Pożądane jest ustanowienie zasad określających warunki wstępne dotyczące powierzania przez spółkę zarządzająca, na podstawie zleceń, wypełniania szczególnych obowiązków i zadań stronom trzecim w celu zwiększenia efektywności prowadzenia przedsiębiorstwa.
W celu zapewnienia poprawnego stosowania zasad wzajemnego uznawania zezwoleń i uznawania kontroli ze strony kraju swej siedziby, Państwa Członkowskie zezwalające na takie powierzanie powinny zagwarantować, aby spółka zarządzająca, której państwa te przyznały zezwolenie na działalność, nie powierzała wszystkich swoich obowiązków jednej lub kilku stronom trzecim, stając się w ten sposób podmiotem — skrzynką pocztową i aby istnienie zleceń nie utrudniało skutecznego nadzoru nad spółką zarządzającą.
Jednakże fakt przekazania przez spółkę zarządzającą swoich obowiązków w żadnym przypadku nie może wpływać na zobowiązania tej spółki i zobowiązania depozytariusza w stosunku do posiadaczy jednostek uczestnictwa i właściwych władz.
(13) Dla zabezpieczenia interesów akcjonariuszy i zapewnienia równych reguł gry na rynku zharmonizowanych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, działalność funduszy inwestycyjnych wymaga kapitału założycielskiego.
Jednakże na działalność funduszy inwestycyjnych, które wyznaczyły spółki zarządzające, zostaną przeznaczone dodatkowe środki z funduszy własnych spółek zarządzających.
(14) Fundusze inwestycyjne, które uzyskały zezwolenie na działalność, powinny zawsze przestrzegać art. 5g i 5h, bądź bezpośrednio na podstawie art. 13b lub pośrednio, z uwagi na fakt, że fundusz inwestycyjny, który uzyskał zezwolenie na działalność, zdecyduje o wyznaczeniu spółki zarządzającej, tej spółce zarządzającej należy zezwolić na prowadzenie działalności zgodnie z niniejszą dyrektywą, zobowiązując ją w ten sposób do przestrzegania art. 5g i 5h.
(15) W celu uwzględnienia rozwoju techniki informowania, pożądane jest dokonanie przeglądu istniejących ram informowania przewidzianych w dyrektywie 85/611/EWG.
W szczególności, wskazane jest wprowadzenie nowego prospektu emisyjnego dla UCITS (uproszczonego prospektu emisyjnego), który byłby uzupełnieniem istniejącego pełnego prospektu emisyjnego.
Tego rodzaju nowy prospekt emisyjny należy opracować w taki sposób, aby był przyjazny dla inwestora i był źródłem wartościowych informacji dla zwykłego inwestora.
Taki prospekt emisyjny powinien dostarczać kluczowych informacji o UCITS w sposób jasny, zwięzły i zrozumiały.
W uproszczonym prospekcie emisyjnym powinno jednakże zawsze być zawarte odpowiednie pouczenie, z którego wynika, że bardziej szczegółowe informacje inwestor może znaleźć w pełnym prospekcie emisyjnym oraz w rocznym i półrocznym sprawozdaniu UCITS, które inwestor ten może otrzymać bezpłatnie na żądanie.
Uproszczony prospekt emisyjny należy zawsze oferować subskrybentom bezpłatnie przed zawarciem umowy, co powinno stanowić wystarczający warunek wstępny wypełnienia zobowiązania prawnego na mocy niniejszej dyrektywy, dotyczącego dostarczania subskrybentom informacji przed zawarciem umowy.
(16) Potrzebne jest zapewnienie równych reguł gry dla pośredników świadczących takie same usługi finansowe i zapewnienie zharmonizowania minimalnego poziomu ochrony inwestora.
Zharmonizowany minimalny poziom ujednolicenia warunków podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej stanowi warunek wstępny ustanowienia rynku wewnętrznego dla tych podmiotów gospodarczych.
W związku z tym, jedynie wiążąca wspólnotowa dyrektywa ustanawiająca uzgodnione minimalne normy w tym zakresie może umożliwić osiągnięcie pożądanych celów.
Niniejsza dyrektywa tworzy jedynie minimalny wymagany poziom harmonizacji i nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów na podstawie art. 5 ust. 3 Traktatu.
(17) Komisja może rozważyć zaproponowanie kodyfikacji w odpowiednim czasie po przyjęciu wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 85/611/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. Dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "depozytariusz"; oznacza instytucję, której powierzono obowiązki wymienione w art. 7 i art. 14 i z zastrzeżeniem innych przepisów ustanowionych w sekcjach IIIa i IVa;
2. "spółka zarządzająca"; to spółka, której zasadniczy rodzaj działalności to zarządzanie UCITS w formie funduszy powierniczych/funduszy wspólnych i/lub funduszy inwestycyjnych (zarządzanie zbiorowym portfelem UCITS); zarządzanie to obejmuje obowiązki wymienione w załączniku II;
3. "Państwo Członkowskie pochodzenia"; to Państwo Członkowskie, w którym znajduje się statutowa siedziba spółki zarządzającej;
4. "Państwo Członkowskie przyjmujące"; to Państwo Członkowskie, inne niż Państwo Członkowskie pochodzenia, na terytorium, którego spółka zarządzająca posiada oddział lub świadczy usługi;
5. "Państwo Członkowskie będące dla UCITS państwem pochodzenia"; to:
a) w odniesieniu do UCITS ustanowionych jako fundusz powierniczy/fundusz wspólny, Państwo Członkowskie, w którym znajduje się statutowa siedziba spółki;
b) w odniesieniu do UCITS ustanowionych jako fundusz inwestycyjny, Państwo Członkowskie, w którym znajduje się statutowa siedziba funduszu inwestycyjnego;
6. "Państwo Członkowskie będące dla UCITS państwem przyjmującym"; to Państwo Członkowskie, inne niż Państwo Członkowskie będące dla UCITS państwem pochodzenia, w którym jednostki uczestnictwa, którymi dysponuje fundusz wspólny/fundusz powierniczy lub fundusz inwestycyjny są wprowadzane do obrotu;
7. "oddział"; oznacza miejsce prowadzenia działalności gospodarczej będące częścią spółki zarządzającej. Oddział nie może posiadać osobowości prawnej i świadczy usługi, na świadczenie których spółka zarządzająca uzyskała zezwolenie; wszystkie miejsca prowadzenia działalności gospodarczej utworzone w tym samym Państwie Członkowskim przez spółkę zarządzającą z główną siedzibą firmy w innym Państwie Członkowskim uznaje się za jeden oddział;
8. "właściwe władze"; to władze, które każde Państwo Członkowskie wyznacza na mocy art. 49 niniejszej dyrektywy;
9. "ścisłe powiązania"; to sytuacja określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 95/26/WE [6];
10. "znaczny pakiet akcji"; to bezpośredni lub pośredni pakiet w spółce zarządzającej, który reprezentuje co najmniej 10 % kapitału lub praw głosu bądź pakiet, który umożliwia wywieranie znaczącego wpływu na zarządzanie spółką zarządzającą, w której pakiet ten występuje.
Do celów niniejszej definicji uwzględniane są prawa głosu, określone w art. 7 dyrektywy 88/627/EWG [7];
11. "ISD"; to dyrektywa Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [8];
12. "przedsiębiorstwo dominujące"; to przedsiębiorstwo dominujące zgodnie z definicją w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG [9];
13. "filia"; to filia zgodnie z definicją w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG; filię w stosunku do danej filii przedsiębiorstwa dominującego również uznaje się za filię w stosunku do przedsiębiorstwa dominującego, które dla tych jednostek jest ostatecznym przedsiębiorstwem dominującym;
14. "kapitał założycielski"; to kapitał zgodnie z definicją art. 34 ust. 2 pozycja 1 i 2 dyrektywy 2000/12/WE [10];
15. "fundusze własne"; to fundusze własne zgodnie z definicją w tytule V, rozdział 2, sekcja 1 dyrektywy 2000/12/WE; definicja ta może jednakże zostać zmieniona, jeżeli wystąpią okoliczności opisane w załączniku V dyrektywy 93/6/EWG [11].";
2. W art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Właściwe władze mogą nie zezwolić na działalność UCITS, jeżeli związana z nimi spółka zarządzająca lub fundusz inwestycyjny nie spełniają warunków wstępnych ustanowionych odpowiednio w sekcjach III i IV niniejszej dyrektywy.
Ponadto właściwe władze nie mogą zezwolić na działalność UCITS, jeżeli dyrektorzy depozytariuszy nie mają odpowiednio nieposzlakowanej opinii lub brakuje im doświadczenia, również w odniesieniu do zarządzania danym typem UCITS.
W tym celu, nazwiska dyrektorów depozytariuszy i każdej osoby przejmującej ich obowiązki muszą być bezzwłocznie podane do wiadomości właściwych władz.
Dyrektorzy depozytariuszy to osoby, które z mocy prawa lub na podstawie dokumentów założycielskich reprezentują depozytariuszy, lub które skutecznie ustalają politykę depozytariuszy.
3a.
Właściwe władze nie wydają zezwolenia, jeżeli UCITS zostaną w sposób zgodny z prawem pozbawione (np. na podstawie zapisu w regulaminie funduszu lub dokumentach założycielskich) możliwości obrotu swoimi jednostkami uczestnictwa lub udziałami w państwach będących dla nich państwami pochodzenia.)";
3. W tytuł sekcji III oraz art. 5 i 6 otrzymują brzmienie:
"SEKCJA III
Obowiązki dotyczące spółek zarządzających
Tytuł A
Warunki podejmowania działalności gospodarczej
Artykuł 5
1.
Dostęp do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę zarządzającą podlega wymogowi uzyskania wcześniejszego zezwolenia wydawanego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Zezwolenie przyznane spółce zarządzającej na mocy niniejszej dyrektywy jest ważne we wszystkich Państwach Członkowskich.
2.
Spółka zarządzająca nie może angażować się w działalność inną niż zarządzanie UCITS, którym wydano zezwolenie na podstawie niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem dodatkowego zarządzania przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania, które nie są objęte niniejszą dyrektywą i w odniesieniu do których spółka zarządzająca podlega nadzorowi ostrożnościowemu, z zastrzeżeniem jednak wprowadzenia do obrotu w innych Państwach Członkowskich na mocy niniejszej dyrektywy.
Działalność związana z zarządzaniem funduszami powierniczymi/funduszami wspólnymi i funduszami inwestycyjnymi obejmuje, do celów niniejszej dyrektywy, obowiązki wymienione w załączniku II, które nie są wyczerpujące.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom zarządzającym na świadczenie, obok zarządzania funduszami powierniczymi/funduszami wspólnymi i funduszami inwestycyjnymi, następujących usług:
a) zarządzanie portfelami inwestycyjnymi, w tym portfelami należącymi do funduszy emerytalnych, na podstawie zleceń przyznanych przez inwestorów w sposób dyskrecjonalny i zindywidualizowany ze względu na klienta, w przypadku, gdy portfele te obejmują jeden lub kilka instrumentów wymienionych w sekcji B Załącznika do ISD;
b) jako usługi uboczne:
- doradztwo inwestycyjne dotyczące jednego lub kilku instrumentów wymienionych w sekcji B Załącznika do ISD,
- przechowywanie i administrowanie w odniesieniu do jednostek uczestnictwa przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.
Spółkom zarządzającym w żadnym przypadku nie można zezwalać na mocy niniejszej dyrektywy na świadczenie wyłącznie usług wymienionych w niniejszym ustępie, bądź świadczenie usług ubocznych, bez uzyskania przez te spółki zezwolenia na świadczenie usługi określonej w lit. a).
4. Artykuł 2 ust. 4, art. 8 ust. 2, art. 10, 11 i 13 ISD stosuje się wobec świadczenia przez spółki zarządzające usług wymienionych w ust. 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 5a
1.
Bez uszczerbku dla innych warunków ogólnego stosowania przewidzianych w prawie krajowym, właściwe władze nie wydają zezwolenia spółce zarządzającej, chyba że:
a) spółka zarządzająca posiada kapitał założycielski w wysokości co najmniej 125000 EUR:
- gdy wartość portfeli spółki zarządzającej przekracza 250000000 EUR, spółka zarządzająca jest obowiązana do zapewnienia dodatkowej kwoty z funduszy własnych.
Ta dodatkowa kwota z funduszy własnych stanowi 0,02 % kwoty, o jaką wartość portfela przekracza kwotę 250000000 EUR.
Wymagana łączna wartość kapitału założycielskiego i kwoty dodatkowej nie może jednakże przekroczyć 10000000 EUR,
- do celów niniejszego ustępu, za portfele spółki zarządzającej uznaje się następujące portfele:
i) fundusze powiernicze/fundusze wspólne zarządzane przez spółkę zarządzającą, w tym portfele, w stosunku do których spółka ta powierzyła zadanie zarządzania, jednakże z wyłączeniem portfeli, którymi spółka ta zarządza w ramach delegacji zadań,
ii) fundusze inwestycyjne, dla których spółka zarządzająca jest wyznaczoną spółką zarządzającą,
iii) inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zarządzane przez spółkę zarządzającą, w tym portfele, w stosunku do których spółka ta oddelegowała zadanie zarządzania, jednakże z wyłączeniem portfeli, którymi spółka ta zarządza w ramach delegacji zadań;
- niezależnie od wysokości wymaganych kwot, fundusze własne spółki zarządzającej nie mogą być niższe niż kwota ustalona w załączniku IV dyrektywy 93/6/EWG,
- Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom zarządzającym na to, aby spółki te nie musiały uzupełniać funduszy do wysokości nie przekraczającej 50 % dodatkowej kwoty z funduszy własnych, określonej w tiret pierwszym, jeżeli spółki te korzystają z gwarancji tej kwoty udzielonej przez instytucję kredytową lub zakład ubezpieczeń.
Statutowa siedziba instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń musi się znajdować w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, przy założeniu, że podmioty te są obowiązane do przestrzegania zasad ostrożności uznawanych przez właściwe władze za równoważne zasadom ustanowionym w prawie wspólnotowym,
- nie później niż dnia 13 lutego 2005 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania wymogu dotyczącego tego kapitału, do którego będą załączone, gdzie stosowne, propozycje jego zmiany;
b) osoby faktycznie prowadzące przedsiębiorstwo spółki zarządzającej muszą cieszyć się odpowiednio nieposzlakowaną opinią bądź posiadać odpowiednie doświadczenie, również w odniesieniu do zarządzania danym typem UCITS, zarządzanym przez spółkę zarządzającą.
W tym celu nazwiska tych osób i każdej osoby przejmującej ich obowiązki muszą być bezzwłocznie podane do wiadomości właściwych władz.
Decyzje dotyczące prowadzenia działalności spółki zarządzającej muszą być podejmowane przez co najmniej dwie osoby spełniające te warunki;
c) do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się program działań określający, między innymi, strukturę organizacyjną spółki zarządzającej;
d) zarówno siedziba zarządu, jak i statutowa siedziba znajdują się w tym samym Państwie Członkowskim.
2.
Ponadto, w przypadku istnienia ścisłych powiązań między spółką zarządzającą a innymi osobami fizycznymi lub prawnymi, właściwe władze wydają zezwolenie wyłącznie wtedy, gdy powiązania te nie uniemożliwiają skutecznego sprawowania przez te podmioty funkcji nadzorczych.
Właściwe władze odmawiają wydania zezwolenia także wtedy, gdy przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa trzeciego dotyczące jednej lub kilku osób fizycznych lub prawnych, z którymi spółka zarządzającą jest ściśle powiązana, bądź trudności związane ze stosowaniem tych przepisów uniemożliwiają skuteczne sprawowanie przez te osoby funkcji nadzorczych.
Właściwe władze wymagają od spółek zarządzających dostarczenia informacji, które są im niezbędne w celu stałego monitorowania zgodności z warunkami, określonymi w niniejszym ustępie.
3.
Osoba składająca wniosek jest informowana w terminie sześciu miesięcy od złożenia kompletnego wniosku o tym, czy zezwolenie zostało wydane.
W przypadku odmowy wydania zezwolenia, podaje się uzasadnienie.
4.
Spółka zarządzająca może rozpocząć działalność w chwili wydania zezwolenia.
5.
Właściwe władze mogą wycofać zezwolenie wydane spółce z zastrzeżeniem niniejszej dyrektywy wyłącznie w przypadku, gdy spółka:
a) nie wykorzysta zezwolenia w terminie 12 miesięcy, definitywnie zrezygnuje z zezwolenia bądź zaprzestała prowadzenia działalności objętej niniejszą dyrektywą ponad sześć miesięcy wcześniej, chyba że dane Państwo Członkowskie przewidziało w takich przypadkach utratę ważności tego zezwolenia;
b) uzyskała zezwolenie składając fałszywe oświadczenia lub w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem;
c) nie spełnia już warunków, na podstawie których zezwolenie zostało wydane;
d) nie spełnia wymogów dyrektywy 93/6/EWG, jeżeli przyznane jej zezwolenie obejmuje również usługi w zakresie zarządzania portfelem w ramach swobodnego uznania, określone w art. 5 ust. 3 lit. a) niniejszej dyrektywy;
e) poważnie i/lub systematycznie naruszała przepisy przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy; bądź
f) mieści się w granicach, w których prawo krajowe przewiduje wycofanie.
Artykuł 5b
1.
Właściwe władze wydają zezwolenie na działalność przez spółkę zarządzającą dopiero wtedy, gdy władzom tym zostaną przedstawione dane osobowe akcjonariuszy lub uczestników, bezpośrednich lub pośrednich, osób fizycznych lub prawnych, posiadających znaczne pakiety akcji i dane na temat wartości takich pakietów.
Właściwe władze odmawiają wydania zezwolenia, jeżeli, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia racjonalnego i ostrożnego zarządzania spółką zarządzającą, nie uznają za właściwych wyżej wymienionych akcjonariuszy lub uczestników.
2.
W przypadku oddziałów spółek zarządzających, które posiadają statutowe siedziby poza Unią Europejską i prowadzą działalność lub ją rozpoczynają, Państwa Członkowskie nie stosują przepisów, które pozwalają na traktowanie korzystniejsze niż traktowanie oddziałów spółek zarządzających posiadających statutowe siedziby w Państwach Członkowskich.
3.
Konsultacje z właściwymi władzami pozostałych zaangażowanych Państw Członkowskich przeprowadza się z wyprzedzeniem w sprawie wydania zezwolenia spółce zarządzającej, która jest:
a) filią innej spółki zarządzającej, przedsiębiorstwa inwestycyjnego, instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń, którym wydano zezwolenie na działalność w innym Państwie Członkowskim;
b) filią wobec przedsiębiorstwa dominującego dla innej spółki zarządzającej, przedsiębiorstwa inwestycyjnego, instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń, które posiadają zezwolenie na działalność wydane w innym Państwie Członkowskim; lub
c) kontrolowana przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują inną spółkę zarządzającą, przedsiębiorstwo inwestycyjne, instytucję kredytową lub zakład ubezpieczeń, które posiadają zezwolenie na działalność wydane w innym Państwie Członkowskim.
Tytuł B
Stosunki z państwami trzecimi
Artykuł 5c
1.
Stosunki z państwami trzecimi są regulowane zgodnie z odpowiednimi przepisami ustanowionymi w art. 7 ISD.
Do celów niniejszej dyrektywy, wyrażenia: "przedsiębiorstwo/przedsiębiorstwo inwestycyjne""przedsiębiorstwa inwestycyjne" występujące w art. 7 ISD należy rozumieć odpowiednio jako "spółka zarządzająca" i "spółki zarządzające"; wyrażenie "świadczenie usług inwestycyjnych" w art. 7 ust. 2 ISD należy rozumieć jako "świadczenie usług".
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o trudnościach, jakie UCITS napotykają w obrocie swoimi jednostkami uczestnictwa w państwach trzecich.
Tytuł C
Warunki działalności
Artykuł 5d
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego będącego dla spółki zarządzającej państwem pochodzenia stawiają spółce zarządzającej, której wydały zezwolenie na działalność, wymóg trwałego spełniania warunków ustanowionych w art. 5 i art. 5a ust. 1 i 2 niniejszej dyrektywy.
Fundusze własne spółki zarządzającej nie mogą spaść poniżej poziomu określonego w art. 5a ust. 1 lit. a).
Jeżeli sytuacja taka będzie jednakże miała miejsce, właściwe władze mogą, w uzasadnionych przypadkach, wyznaczyć okres, w którym przedsiębiorstwa te powinny poprawić swoją sytuację bądź zaprzestać działalności.
2.
Za nadzór ostrożnościowy nad spółką zarządzającą odpowiedzialne są właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, niezależnie od tego, czy spółka zarządzająca ustanowi czy nie ustanowi oddziału bądź będzie lub nie będzie świadczyć usług w innym Państwie Członkowskim, bez uszczerbku dla tych przepisów niniejszej dyrektywy, które określają odpowiedzialność władz kraju przyjmującego.
Artykuł 5e
1.
Znaczne pakiety akcji w spółkach zarządzających podlegają tym samym regułom, co pakiety ustanowione w art. 9 ISD.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy, wyrażenia "przedsiębiorstwo/przedsiębiorstwo inwestycyjne" i "przedsiębiorstwa inwestycyjne" występujące w art. 9 ISD należy rozumieć odpowiednio jako "spółka zarządzająca" i "spółki zarządzające".
Artykuł 5f
1.
Każde Państwo Członkowskie pochodzenia opracowuje zasady ostrożności, do których spółki zarządzające, w zakresie zarządzania UCITS, które posiadają zezwolenie na działalność wydane na mocy niniejszej dyrektywy, są obowiązane zawsze się stosować.
W szczególności właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając również charakter UCITS zarządzanych przez spółkę zarządzającą, wymagają, aby spółka taka:
a) stosowała racjonalne procedury administracyjne i procedury księgowe, ustalenia dotyczące zabezpieczenia elektronicznego przetwarzania danych oraz odpowiednie wewnętrzne mechanizmy kontroli, w tym w szczególności zasady dotyczące osobistych transakcji dokonywanych przez swoich pracowników, bądź realizowania lub zarządzania inwestycjami w instrumenty finansowe w celu inwestowania funduszy własnych, zapewniając, między innymi, aby każda transakcja, w której zaangażowane są te fundusze, mogła być odtworzona dostarczając informacji o jej pochodzeniu, stronach biorących w niej udział, jej charakterze oraz czasie i miejscu jej zawarcia i aby aktywa funduszy powierniczych/funduszy wspólnych lub funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez spółkę zarządzającą były inwestowane zgodnie z regulaminami funduszy lub dokumentami założycielskimi oraz obowiązującymi przepisami prawnymi;
b) posiadała taką strukturę i była zorganizowana w taki sposób, aby ograniczyć do minimum ryzyko naruszania interesów UCITS lub interesów klientów w związku z konfliktem interesów między spółką i jej klientami, między jednym z jej klientów a innym klientem, między jednym z jej klientów a UCITS lub miedzy dwoma UCITS.
Niemniej jednak, w przypadku utworzenia oddziału, przepisy organizacyjne nie mogą być sprzeczne z zasadami postępowania ustanowionymi przez przyjmujące Państwo Członkowskie w celu uregulowania kwestii konfliktów interesów.
2.
Każda spółka zarządzająca, posiadająca zezwolenie na działalność umożliwiające również świadczenie usług w zakresie zarządzania portfelem w ramach swobodnego uznania, wymienionych w art. 5 ust. 3 lit. a):
- nie może inwestować całości lub części portfela inwestora w jednostki uczestnictwa funduszy powierniczych/funduszy wspólnych lub funduszy inwestycyjnych, którymi spółka ta zarządza, chyba że spółka ta uzyska uprzednio zgodę klienta,
- w odniesieniu do usług, określonych w art. 5 ust. 3, podlega przepisom ustanowionym w dyrektywie 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r., w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów. [12].
Artykuł 5g
1.
Jeżeli Państwa Członkowskie zezwolą spółkom zarządzającym na upoważnianie stron trzecich, w celu efektywniejszego prowadzenia działalności spółki, do wypełniania w imieniu tych spółek jednego lub kilku ich obowiązków, muszą zostać spełnione następujące warunki wstępne:
a) właściwe władze muszą zostać w odpowiedni sposób powiadomione;
b) zlecenie nie może utrudniać skutecznego nadzoru nad spółką zarządzającą, w szczególności nie może utrudniać spółce zarządzającej działania, a UCITS bycia zarządzanym, w sposób najkorzystniejszy dla inwestorów;
c) jeżeli delegacja dotyczy zarządzania inwestycjami, zlecenia można udzielać wyłącznie przedsiębiorstwom posiadającym zezwolenie na działalność lub zarejestrowanym w celu zarządzania aktywami i podlegającym nadzorowi ostrożnościowemu; upoważnienie musi być zgodne z kryteriami alokacji inwestycji ustanawianymi okresowo przez spółki zarządzające;
d) w przypadku, gdy zlecenie dotyczy zarządzania inwestycjami i jest udzielone przedsiębiorstwu państwa trzeciego, musi być zapewniona współpraca między właściwymi władzami nadzoru;
e) zlecenie w odniesieniu do podstawowego zadania zarządzania inwestycjami nie jest udzielane depozytariuszowi lub innemu przedsiębiorstwu, którego interesy mogą być sprzeczne z interesami spółki zarządzającej lub posiadaczom jednostek uczestnictwa;
f) muszą istnieć środki umożliwiające osobom kierującym działalnością spółki zarządzającej ciągłe efektywne monitorowanie działalności przedsiębiorstwa, któremu zostało udzielone zlecenie;
g) zlecenie nie może stanowić utrudnienia dla osób kierujących działalnością spółki zarządzającej w przekazywaniu dalszych poleceń przedsiębiorstwu, któremu powierzono obowiązki i wycofywaniu zlecenia ze skutkiem natychmiastowym, jeśli leży to w interesie inwestorów;
h) uwzględniając charakter obowiązków, które mają być powierzone, przedsiębiorstwo, któremu obowiązki będą powierzone, musi być kwalifikowane i zdolne do przejęcia danych obowiązków; oraz
i) w prospektach emisyjnych UCITS muszą być wymienione obowiązki, na powierzenie których zezwolono spółce zarządzającej.
2.
Fakt powierzenia przez spółkę zarządzającą obowiązków stronom trzecim nie może w żadnym przypadku wpływać na odpowiedzialność spółki zarządzającej i depozytariusza, zaś spółka zarządzająca nie może powierzać swoich obowiązków w stopniu, który powodowałby, że spółka ta stałaby się podmiotem — skrzynką pocztową.
Artykuł 5h
Każde Państwo Członkowskie opracowuje zasady postępowania, które spółki zarządzające posiadające zezwolenie na działalność wydane w tym Państwie Członkowskim są obowiązane zawsze stosować.
Przepisy te muszą uwzględniać co najmniej zasady wymienione w niżej podanych tiret.
Zasady te muszą zapewniać, aby spółka zarządzająca:
a) prowadząc działalność gospodarczą postępowała uczciwie i godziwie, w najlepszym interesie UCITS, którymi zarządza oraz integralności rynku;
b) postępowała z należytą fachowością, dbałością i starannością, w najlepszym interesie UCITS, którymi zarządza oraz integralności rynku;
c) posiadała i efektywnie stosowała środki i procedury, które są niezbędne dla właściwego prowadzenia działalności gospodarczej;
d) starała się unikać konfliktów interesów, a gdy nie da się ich uniknąć, zapewniała, aby UCITS, którymi zarządza, były odpowiednio godziwie traktowane; oraz
e) przestrzegała wszelkich wymogów normatywnych stosowanych w odniesieniu do prowadzenia działalności gospodarczej, w celu wspierania osiągania przez inwestorów największych korzyści i wspierania integralności rynku.
Tytuł D
Prawo przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby spółka zarządzająca posiadająca zezwolenie na działalność wydane na podstawie niniejszej dyrektywy przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogła prowadzić na terytoriach tych państw działalność, na prowadzenie której uzyskała zezwolenie bądź poprzez ustanowienie oddziału, bądź w ramach swobody świadczenia usług.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą poddawać ustanowienia oddziału lub świadczenia usług wymogowi uzyskania zezwolenia, wymogom kapitałowym jako wkładu bądź zastosowania innego środka o skutku równoważnym.
Artykuł 6a
1.
Oprócz spełnienia warunków wprowadzonych w art. 5 i 5a spółka zarządzająca, zamierzająca utworzyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od każdej spółki zarządzającej, zamierzającej utworzyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego, dostarczenia następujących informacji i dokumentów, w związku z powiadomieniem przewidzianym w ust. 1:
a) nazwy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego spółka zarządzająca planuje utworzenie oddziału;
b) programu działań wymieniającego przewidywane działania i usługi zgodnie z art. 5 ust 2 i 3 i strukturę organizacyjną oddziału;
c) adresu w przyjmującym Państwie Członkowskim, pod którym można otrzymać dokumenty;
d) nazwisk osób odpowiedzialnych za zarządzanie oddziałem.
3.
Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia nie będą miały powodu, aby poddać w wątpliwość poprawność struktury administracyjnej lub sytuacji finansowej spółki zarządzającej, przy uwzględnieniu przewidzianych działań, organy te, w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji, określonych w ust. 2, przekazują te informacje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego i powiadamiają odpowiednio spółkę zarządzającą.
Władze te przekazują również szczegóły dotyczące systemu rekompensat, przewidzianych w celu ochrony inwestorów.
W przypadku, gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia odmówią przekazania informacji, określonych w ust. 2, właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, władze te uzasadnią danej spółce zarządzającej odmowę w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wszystkich informacji.
Odmowa lub brak odpowiedzi wiąże się z możliwością złożenia odwołania do sądów w Państwie Członkowskim pochodzenia.
4.
Zanim oddział spółki zarządzającej rozpocznie działalność, właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania informacji, określonych w ust. 2, przygotowują się do nadzoru nad spółką zarządzającą i, o ile to niezbędne, wskazują warunki, w tym przepisy wymienione w art. 44 i 45, obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim oraz zasady postępowania, które mają być przestrzegane w przypadku świadczenia usług z zakresu zarządzania portfelem, wymienionych w art. 5 ust. 3 oraz usług doradczych dotyczących inwestycji i dozoru, zgodnie z którymi, mając na względzie dobro ogólne, działalność ta musi być prowadzona w przyjmującym Państwie Członkowskim.
5.
Z chwilą otrzymania powiadomienia ze strony właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia lub z chwilą upływu terminu przewidzianego w ust. 4, przy braku powiadomienia ze strony tych władz, oddział może zostać utworzony i rozpocząć działalność.
Od tego momentu spółka zarządzająca może również rozpocząć rozprowadzanie podlegających przepisom niniejszej dyrektywy jednostek uczestnictwa funduszy powierniczych/funduszy wspólnych i funduszy inwestycyjnych, którymi spółka ta zarządza, chyba, że właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego postanowią, w uzasadnionej decyzji podjętej przed upływem terminu dwóch miesięcy — przekazanej właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia — że działania podjęte w celu wprowadzenia do obrotu jednostek uczestnictwa nie są zgodne z przepisami, określonymi w art. 44 ust. 1 i art. 45.
6.
W przypadku zmiany wszelkich danych przekazywanych zgodnie z ust. 2 lit. b), c) lub d), spółka zarządzająca przekazuje pisemne powiadomienie o tej zmianie właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego i Państwa Członkowskiego pochodzenia nie później niż miesiąc przed wprowadzeniem zmiany, w celu umożliwienia właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia podjęcia decyzji w sprawie zmiany na podstawie ust. 3, a właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego podjęcia tej decyzji na podstawie ust. 4.
7.
W przypadku zmiany danych, przekazywanych na podstawie ust. 3 akapit pierwszy, władze Państwa Członkowskiego pochodzenia kierują do władz przyjmującego Państwa Członkowskiego odpowiednie powiadomienie.
Artykuł 6b
1.
Jakakolwiek spółka zarządzająca, zamierzająca prowadzić działalność na terytorium innego Państwa Członkowskiego po raz pierwszy w ramach swobody świadczenia usług, przekazuje właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia następujące informacje:
a) nazwę Państwa Członkowskiego, na terytorium którego spółka zarządzająca zamierza prowadzić działalność;
b) program działań zawierający przewidywane działania i usługi, określone w art. 5 ust. 2 i 3.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, w terminie jednego miesiąca od otrzymania informacji, określonych w ust. 1, przesyłają te informacje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Organy te przekazują również szczegóły dotyczące stosowanych systemów rekompensat, przewidzianych w celu ochrony inwestorów.
3.
Spółka zarządzająca może następnie rozpocząć działalność w przyjmującym Państwie Członkowskim, bez względu na przepisy art. 46.
W stosownych przypadkach, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, po otrzymaniu informacji, określonych w ust. 1, wskazują spółce zarządzającej warunki, w tym zasady postępowania, które mają być przestrzegane w przypadku świadczenia usług z zakresu zarządzania portfelem, wymienionych w art. 5 ust. 3 oraz usług doradczych dotyczących inwestycji i dozoru, których, mając na względzie dobro ogólne, spółka zarządzająca musi przestrzegać w przyjmującym Państwie Członkowskim.
4.
W przypadku zmiany treści informacji przekazywanych na podstawie ust. 1 lit. b), spółka przekazuje pisemne powiadomienie o zmianie właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego przed wprowadzeniem zmiany, w celu umożliwienia, w razie konieczności, właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego powiadomienia spółki o każdej zmianie lub uzupełnieniu, które mają być dokonane w informacjach przekazywanych na podstawie ust. 3.
5.
Spółka zarządzająca podlega również procedurze powiadamiania ustanowionej w niniejszym artykule w przypadku, gdy spółka ta powierzy stronie trzeciej obrót jednostkami uczestnictwa w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 6c
1.
Przyjmujące Państwo Członkowskie do celów statystycznych może wymagać od wszystkich spółek zarządzających posiadających oddziały na terytoriach tych państw składania właściwym władzom tych przyjmujących Państw Członkowskich okresowych sprawozdań w sprawie działalności tych spółek w przyjmujących Państwach Członkowskich.
2.
Wypełniając obowiązki wynikające z niniejszej dyrektywy, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od oddziałów spółek zarządzających przedstawienia w tym celu takich samych danych, jakie przedstawiają krajowe spółki zarządzające.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od spółek zarządzających, prowadzących działalność na jego terytorium w ramach swobodnego świadczenia usług, przedstawienia informacji niezbędnych dla monitorowania przestrzegania przez te spółki obowiązujących je norm ustanowionych przez przyjmujące Państwo Członkowskie, jednakże wymagania te nie mogą być bardziej restrykcyjne, niż normy wprowadzane przez to samo Państwo Członkowskie wobec utworzonych tam spółek zarządzających, w celu monitorowania przestrzegania przez nie tych samych norm.
3.
W przypadku, gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uznają, że spółka zarządzająca posiadająca oddział lub świadcząca usługi na terytorium tego państwa narusza przepisy prawne i regulacje przyjęte w tym państwie na mocy tych przepisów niniejszej dyrektywy, które przyznają kompetencje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, władze te żądają od danej spółki zarządzającej zaprzestania naruszeń.
4.
Jeżeli dana spółka zarządzająca nie podejmie niezbędnych czynności, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego przekażą stosowne powiadomienie właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia, które możliwie jak najwcześniej zastosują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, aby dana spółka zarządzająca zaprzestała naruszeń.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego są powiadamiane o charakterze tych środków.
5.
Jeżeli, pomimo zastosowania przez Państwo Członkowskie pochodzenia środków lub w przypadku, gdy środki te okażą się niewłaściwe lub nie będą dostępne w danym Państwie Członkowskim, spółka zarządzająca nadal narusza przepisy prawne i regulacje, określone w ust. 2 i które obowiązują w przyjmującym Państwie Członkowskim, państwo to może, po powiadomieniu właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, zastosować właściwe środki w celu zapobiegania dalszym naruszeniom lub w celu karania naruszeń i, stosownie do przypadku, uniemożliwienia tej spółce zarządzającej zawierania dalszych transakcji na terytorium tego państwa.
Państwa Członkowskie zapewniają możliwość doręczania na ich terytorium dokumentów prawnych, potrzebnych do zastosowania tych środków wobec spółek zarządzających.
6.
Powyższe przepisy nie mają wpływu na kompetencje przyjmujących Państw Członkowskich w zakresie stosowania właściwych środków dla zapobiegania naruszeń lub karania naruszeń na terytorium tych państw, sprzecznych z przepisami prawnymi i regulacjami przyjętymi dla dobra ogólnego.
Przypadek ten dotyczy również uniemożliwiania spółkom zarządzającym naruszającym przepisy zawierania kolejnych transakcji na terytorium tych państw.
7.
Przyjęcie każdego środka na mocy ust. 4, 5 i 6, który wiąże się z karami lub ograniczeniami działalności spółek, musi być odpowiednio uzasadnione i zostać podane do wiadomości danej spółki zarządzającej.
Zastosowanie każdego tego rodzaju środka wiąże się z prawem złożenia odwołania do sądów w Państwie Członkowskim, które środek ten wprowadziło.
8.
Przed zastosowaniem procedury ustanowionej w ust. 3, 4 lub 5, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą, w nagłych przypadkach, zastosować wszelkie środki ostrożności niezbędne w celu ochrony interesów inwestorów i innych osób, wobec których świadczone są usługi.
Komisja i właściwe władze innych zainteresowanych Państw Członkowskich muszą zostać jak najszybciej poinformowane o takich środkach.
Po konsultacjach z właściwymi władzami danych Państw Członkowskich, Komisja może zdecydować, czy takie Państwo Członkowskie musi zmienić lub uchylić te środki.
9.
W przypadku wycofania zezwolenia na działalność, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego są o tym powiadamiane i stosują właściwe środki w celu uniemożliwienia danej spółce zarządzającej zawierania kolejnych transakcji na terytorium tego Państwa i w celu zabezpieczenia interesów inwestorów.
Co dwa lata Komisja przedstawia Komitetowi Kontaktowemu, utworzonemu na mocy art. 53, sprawozdanie dotyczące takich przypadków.
10.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o liczbie i rodzaju przypadków odmowy na podstawie art. 6a lub zastosowania środków na podstawie ust. 5 co dwa lata, Komisja przedstawia Komitetowi Kontaktowemu, utworzonemu na mocy art. 53, sprawozdanie dotyczące takich przypadków."
;
4. Przed art. 7 dodaje się co następuje:
"SEKCJA IIIa
Obowiązki dotyczące depozytariusza";
5. Tytuł sekcji IV i art. 12 otrzymują brzmienie:
"SEKCJA IV
Obowiązki dotyczące funduszy inwestycyjnych
Tytuł A
Warunki podejmowania działalności
Artykuł 12
Dostęp do podejmowania działalności przez fundusze inwestycyjne podlega wymogowi uprzedniego uzyskania oficjalnego zezwolenia, przyznawanego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Państwa Członkowskie określają formę prawną, jaką fundusz inwestycyjny musi przybrać."
;
6. Po art. 13 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 13a
1.
Bez uszczerbku dla innych warunków powszechnego stosowania przewidzianych w prawie krajowym, właściwe władze nie wydają zezwolenia na działalność funduszu inwestycyjnego, który nie wyznaczył spółki zarządzającej, chyba że fundusz inwestycyjny posiada odpowiedni kapitał założycielski równy co najmniej 300000 EUR.
Dodatkowo, jeżeli fundusz inwestycyjny nie wyznaczył spółki zarządzającej, która uzyskała zezwolenie na działalność na mocy niniejszej dyrektywy:
- zezwolenie nie jest wydawane, chyba że do wniosku o wydanie zezwolenia jest dołączany program działań określający, między innymi, strukturę organizacyjną funduszu inwestycyjnego,
- dyrektorzy funduszu inwestycyjnego muszą cieszyć się nieposzlakowaną opinią i posiadać odpowiednie doświadczenie również w odniesieniu do danego typu działalności zarządzanej przez spółkę zarządzającą.
W tym celu nazwiska tych osób i każdej osoby przejmującej ich obowiązki muszą być bezzwłocznie podane do wiadomości właściwych władz.
Decyzje dotyczące prowadzenia działalności spółki zarządzającej muszą być podejmowane przez co najmniej dwie osoby spełniające te warunki.
Dyrektorzy to osoby, które z mocy prawa lub na podstawie dokumentów założycielskich reprezentują fundusz inwestycyjny, lub które efektywnie ustalają politykę spółki,
- ponadto, w przypadku istnienia ścisłych powiązań między funduszem inwestycyjnym a innymi osobami fizycznymi lub prawnymi, właściwe władze wydają zezwolenie wyłącznie wtedy, gdy powiązania te nie uniemożliwiają skutecznego sprawowania funkcji nadzorczych.
Właściwe władze odmawiają wydania zezwolenia, jeżeli przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa trzeciego dotyczące osób fizycznych lub prawnych, z którymi fundusz inwestycyjny jest ściśle powiązany lub trudności, związane z ich stosowaniem, uniemożliwiają skuteczne sprawowanie funkcji nadzorczych.
Właściwe władze wymagają od funduszy inwestycyjnych przedstawienia tym władzom żądanych przez nie informacji.
2.
Wnioskodawca jest powiadamiany w terminie sześciu miesięcy od złożenia kompletnego wniosku o tym, czy zezwolenie zostało wydane.
Każdorazowo w przypadku odmowy wydania zezwolenia, podaje się uzasadnienie.
3.
Fundusz inwestycyjny może rozpocząć działalność w chwili wydania zezwolenia.
4.
Właściwe władze mogą wycofać zezwolenie wydane funduszowi inwestycyjnemu podlegającemu przepisom niniejszej dyrektywy wyłącznie w przypadku, gdy fundusz ten:
a) nie wykorzysta zezwolenia w terminie 12 miesięcy, definitywnie zrezygnuje z zezwolenia bądź zaprzestał prowadzenia działalności objętej niniejszą dyrektywą ponad sześć miesięcy wcześniej, chyba że zainteresowane Państwo Członkowskie przewidziało w takich przypadkach utratę ważności tego zezwolenia;
b) uzyskał zezwolenie składając fałszywe oświadczenia lub w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem;
c) nie spełnia już warunków, na podstawie których zezwolenie zostało wydane;
d) poważnie i/lub systematycznie naruszał przepisy przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy; bądź
e) mieści się w granicach, w którym prawo krajowe przewiduje wycofanie.
Tytuł B
Warunki działalności
Artykuł 13b
Artykuł 5g i 5h stosuje się wobec funduszy inwestycyjnych, które nie wyznaczyły spółki zarządzającej, posiadającej zezwolenie na działalność, wydane na mocy niniejszej dyrektywy.
Do celów niniejszego artykułu, przez "spółkę zarządzającą"; należy rozumieć "fundusz inwestycyjny";.
Fundusze inwestycyjne mogą zarządzać wyłącznie aktywami swoich własnych portfeli i nie mogą, niezależnie od okoliczności, uzyskiwać zlecenia do zarządzania aktywami w imieniu strony trzeciej.
Artykuł 13c
Każde Państwo Członkowskie pochodzenia opracowuje zasady ostrożności, których fundusze inwestycyjne, które nie wyznaczyły spółki zarządzającej posiadającej zezwolenie na działalność wydane na mocy niniejszej dyrektywy, są obowiązane zawsze przestrzegać.
W szczególności, właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając również charakter funduszu inwestycyjnego, wymagają, aby fundusz ten stosował właściwe procedury administracyjne i procedury księgowe, przepisy z zakresu kontroli i zabezpieczenia elektronicznego przetwarzania danych oraz odpowiednie wewnętrzne mechanizmy kontroli, w tym, w szczególności, zasady dotyczące osobistych transakcji dokonywanych przez swoich pracowników, bądź realizowania lub zarządzania inwestycjami w instrumenty finansowe, w celu inwestowania własnego kapitału założycielskiego, zapewniając, między innymi, aby każda transakcja, w której fundusz bierze udział, mogła być zrekonstruowana dostarczając informacji o jej pochodzeniu, biorących w niej udział stronach, jej charakterze oraz czasie i miejscu jej zawarcia i aby aktywa funduszu były inwestowane zgodnie z dokumentami założycielskimi i obowiązującymi przepisami prawnymi.";
7. Przed art. 14 dodaje się, co następuje:
"SEKCJA IVa
Obowiązki dotyczące depozytariuszy";
8. W art. 27 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Fundusz inwestycyjny i, dla każdego z zarządzanych przez siebie funduszy powierniczych i funduszy wspólnych, spółka zarządzająca, muszą publikować:
- uproszczony prospekt emisyjny,
- pełny prospekt emisyjny,
- sprawozdanie roczne na każdy rok obrotowy, i
- półroczne sprawozdanie obejmujące sześć pierwszych miesięcy roku obrotowego.";
9. Artykuł 28 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 28
1.
Zarówno uproszczone, jak i pełne prospekty muszą zawierać informacje niezbędne inwestorom w celu wyrobienia sobie poglądu na temat proponowanych im inwestycji i, w szczególności, ryzyka z nimi związanego.
Pełne prospekty zawierają, niezależnie od inwestowanych instrumentów, jasne i zrozumiałe wyjaśnienie profilu ryzyka dla funduszu.
2.
Pełny prospekt emisyjny zawiera przynajmniej informacje przewidziane w załączniku I lista A, do niniejszej dyrektywy, o ile informacje te nie pojawiają się wcześniej w regulaminie funduszu bądź dokumentach założycielskich, załączonych do pełnego prospektu emisyjnego zgodnie z art. 29 ust. 1.
3.
Uproszczony prospekt emisyjny zawiera w skróconej formie kluczowe informacje przewidziane w załączniku I lista C do niniejszej dyrektywy.
Sposób sformułowania prospektu i jego struktura muszą umożliwiać zwykłemu inwestorowi jego łatwe zrozumienie.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na dołączenie uproszczonego prospektu emisyjnego do pełnego prospektu emisyjnego jako jego części, która może zostać odłączona.
Uproszczony prospekt emisyjny może być wykorzystywany jako narzędzie marketingowe przeznaczone do stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich bez dokonywania zmian, z wyjątkiem tłumaczenia.
Państwa Członkowskie nie mogą w związku z tym wymagać dołączania kolejnych dokumentów lub dodatkowych informacji.
4.
Zarówno pełny, jak i uproszczony prospekt emisyjny mogą być włączone do pisemnego dokumentu bądź dowolnego trwałego nośnika posiadającego równoważny status prawny, zatwierdzony przez właściwe władze.
5.
Sprawozdanie roczne musi zawierać bilans lub zestawienie aktywów i pasywów, szczegółowe rozliczenie dochodów i wydatków na rok obrotowy, sprawozdanie dotyczące działalności w roku obrotowym i inne informacje przewidziane w załączniku I lista B do niniejszej dyrektywy, jak również wszelkie istotne informacje, które umożliwią inwestorom wyrobienie sobie poglądu w sprawie rozwoju działalności UCITS i jej efektów.
6.
Półroczne sprawozdanie musi zawierać, co najmniej informacje przewidziane w rozdziałach I-IV załącznika I lista B do niniejszej dyrektywy; w przypadku, gdy UCITS wypłaciło lub proponuje wypłacenie dywidendy tymczasowej, liczby muszą wskazywać wyniki w danym półroczu, po potrąceniu podatku i wypłaconą lub zaproponowaną dywidendę tymczasową.";
10. Artykuł 29 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 29
1.
Regulaminy funduszu lub dokumenty założycielskie funduszy inwestycyjnych stanowią integralną część pełnego prospektu emisyjnego i muszą być do niego dołączone.
2.
Dokumenty, określone w ust. 1, nie muszą jednakże być załączone do pełnego prospektu emisyjnego, przy założeniu, że właściciel jednostek uczestnictwa zostanie poinformowany, że na jego żądanie dokumenty te zostaną mu przesłane i będzie powiadomiony o miejscu, w którym, w każdym Państwie Członkowskim, w którym jednostki uczestnictwa są wprowadzane do obrotu, będzie miał do nich wgląd.";
11. Artykuł 30 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 30
Zasadnicze elementy uproszczonych i pełnych prospektów emisyjnych muszą być aktualizowane.";
12. Artykuł 32 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 32
UCITS muszą przesyłać właściwym władzom swoje uproszczone i pełne prospekty emisyjne i dane na temat poprawek do nich wprowadzonych, jak również roczne i półroczne sprawozdania.";
13. Artykuł 33 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 33
1.
Uproszczony prospekt emisyjny musi być oferowany subskrybentom bezpłatnie przed zawarciem umowy.
Ponadto, pełny prospekt emisyjny i ostatnie opublikowane roczne i półroczne sprawozdania są dostarczane subskrybentom bezpłatnie na żądanie.
2.
Roczne i półroczne sprawozdania są dostarczane subskrybentom bezpłatnie na żądanie.
3.
Roczne i półroczne sprawozdania muszą być podawane do wiadomości publicznej w miejscach, lub w inny zatwierdzony przez właściwe władze sposób, które zostały określone w pełnym i uproszczonym prospekcie emisyjnym.";
14. Artykuł 35 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 35
Każda reklama zawierająca zaproszenie do nabycia jednostek uczestnictwa UCITS musi informować o istnieniu prospektów i podawać miejsca, gdzie obywatele mogą prospekty te otrzymać bądź wskazywać, w jaki sposób obywatele mogą uzyskać do nich dostęp.";
15. Artykuł 46 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 46
Jeżeli UCITS zaproponuje wprowadzenie do obrotu swoich jednostek uczestnictwa w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym UCITS prowadzi działalność, musi najpierw skierować do właściwych władz tego innego Państwa Członkowskiego stosowne powiadomienie, przesyłając jednocześnie tym władzom:
- wydane przez właściwe władze oświadczenie, że spełnia warunki nałożone na mocy niniejszej dyrektywy,
- regulamin funduszu lub dokumenty założycielskie,
- pełny i uproszczony prospekt emisyjny,
- gdzie sytuacja tego wymaga, ostatnie sprawozdanie roczne i ewentualne późniejsze sprawozdanie półroczne, oraz
- szczegóły dotyczące ustaleń poczynionych w sprawie obrotu jednostkami uczestnictwa w tym innym Państwie Członkowskim.
Fundusz inwestycyjny lub spółka zarządzająca mogą rozpocząć wprowadzanie swoich jednostek uczestnictwa do obrotu w innym Państwie Członkowskim dwa miesiące po przekazaniu tego rodzaju powiadomienia, chyba że władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego, w uzasadnionej decyzji podjętej przed upływem terminu dwóch miesięcy, postanowią, że przygotowania poczynione w celu wprowadzenia do obrotu jednostek uczestnictwa nie są zgodne z przepisami, określonymi w art. 44 ust. 1 i art. 45.";
16. Artykuł 47 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 47
Jeżeli UCITS wprowadza swoje jednostki uczestnictwa do obrotu w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym UCITS to prowadzi działalność, musi, zgodnie z procedurami przewidzianymi w Państwie Członkowskim pochodzenia, rozprowadzać w tym innym Państwie Członkowskim pełne i uproszczone prospekty emisyjne, roczne i półroczne sprawozdania i pozostałe informacje przewidziane w art. 29 i 30.
Dokumenty te muszą być dostarczone w języku lub w jednym z języków urzędowych przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w języku zatwierdzonym przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.";
17. Po art. 52 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 52a
1.
W przypadku, gdy, w związku ze świadczeniem usług lub utworzeniem oddziału, spółka zarządzająca działa w jednym lub kilku przyjmujących Państwach Członkowskich, właściwe władze wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich ściśle ze sobą współpracują.
Władze te przekazują sobie na żądanie wszelkie informacje dotyczące zarządzania i własności tego rodzaju spółek zarządzających, które mogłyby ułatwić nadzór nad nimi i wszelkie informacje, które mogłyby ułatwić monitorowanie tych spółek.
W szczególności, władze Państwa Członkowskiego pochodzenia współpracują w celu zapewnienia, aby władze przyjmującego Państwa Członkowskiego gromadziły dane, określone w art. 6c ust. 2.
2.
W zakresie niezbędnym dla wykonywania uprawnień nadzorczych, właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia są powiadamiane przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego o wszelkich środkach podjętych przez przyjmujące Państwo Członkowskie na podstawie art. 6c ust. 6, które wiążą się z nałożeniem na spółkę zarządzającą kar bądź wprowadzeniem wobec spółki zarządzającej ograniczeń jej działalności.
Artykuł 52b
1.
Każde przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia, że w przypadku, gdy spółka zarządzająca posiadająca zezwolenie na działalność wydane w innym Państwie Członkowskim prowadzi działalność na terytorium tego państwa poprzez oddział, właściwe władze Państwa Członkowskiego będącego dla spółki państwem pochodzenia mogły, po powiadomieniu właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, samodzielnie lub za pośrednictwem osób poinstruowanych przez nie w tym celu, przeprowadzić na miejscu weryfikację informacji, określoną w art. 52a.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia spółki zarządzającej mogą również występować do właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego o zlecenie przeprowadzenia takiej weryfikacji.
Władze, do których wpływają takie wystąpienia muszą, w ramach swoich kompetencji, przeprowadzać na ich podstawie weryfikację samodzielnie, bądź zezwolić na jej przeprowadzenie władzom, które wystąpiły do nich o przeprowadzenie weryfikacji lub zezwolić na to biegłym rewidentom lub ekspertom.
3.
Niniejszy artykuł nie narusza prawa właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, w związku z wypełnianiem przez nie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, do przeprowadzania na miejscu weryfikacji oddziałów utworzonych na terytorium tego państwa.";
18. Załącznik do dyrektywy 85/611/EWG otrzymuje numerację załącznik I;
19. W załączniku I lista A wprowadza się następujące zmiany:
1. W kolumnie
"Informacje dotyczące funduszu inwestycyjnego"
, po ust. 1.2, dodaje się co następuje:
"1.3. W przypadku funduszy inwestycyjnych posiadających różne kategorie inwestycji, wskazanie kategorii."
2. W kolumnie
"Informacje dotyczące funduszu inwestycyjnego"
, w ust. 1.13, dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W przypadku funduszy inwestycyjnych posiadających różne kategorie inwestycji, informacje, w jaki sposób posiadacz jednostek uczestnictwa może przejść z jednej kategorii do innej i informacje o opłatach naliczanych w takich przypadkach."
3. Po ust. 4 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"5.
Inne informacje na temat inwestycji:
5.1. Działalność w przeszłości funduszy powierniczych/funduszy wspólnych lub funduszy inwestycyjnych (jeżeli występują) — tego rodzaju informacja może być zawarta w prospekcie emisyjnym lub do niego dołączona;
5.2. Profil typowego inwestora, do którego jest skierowana oferta funduszu powierniczego/funduszu wspólnego lub funduszu inwestycyjnego.
6.
Informacje ekonomiczne
6.1. Możliwe wydatki lub opłaty, inne niż opłaty wymienione w ust. 1.17, z podziałem na opłaty uiszczane przez posiadaczy jednostek uczestnictwa i opłaty pokrywane z aktywów funduszu powierniczego/funduszu wspólnego lub funduszu inwestycyjnego.";
20. Tekst załącznika I do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika I do dyrektywy 85/611/EWG;
21. Załącznik II do niniejszej dyrektywy dodaje się jako załącznik II do dyrektywy 85/611/EWG.
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 2
1.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne, określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG, posiadające zezwolenie wyłącznie na świadczenie usług przewidzianych w Załączniku do tej dyrektywy, sekcja A ust. 3 i sekcja C ust. 1 i 6, mogą uzyskać zezwolenie na mocy niniejszej dyrektywy w celu zarządzania funduszami powierniczymi/funduszami wspólnymi i funduszami inwestycyjnymi i klasyfikowania siebie jako "spółki zarządzające".
W takim przypadku, tego rodzaju przedsiębiorstwa inwestycyjne muszą się zrzec zezwolenia uzyskanego na mocy dyrektywy 93/22/EWG.
2.
Spółki zarządzające posiadające zezwolenie na działalność wydane na mocy dyrektywy 85/611/EWG w Państwie Członkowskim pochodzenia już przed dniem 13 lutego 2004 r., zezwalające na zarządzanie UCITS w formie funduszy powierniczych/funduszy wspólnych i funduszy inwestycyjnych, uważa się za spółki posiadające zezwolenie na realizację celów niniejszej dyrektywy, jeśli przepisy prawne tych Państw Członkowskich przewidują, że aby podjąć tego rodzaju działalność, spółki te muszą spełniać warunki nałożone w art. 5a i 5b.
3.
Spółki zarządzające posiadające zezwolenie na działalność wydane już przed dniem 13 lutego 2004 r., nie sklasyfikowane jako spółki, określone w ust. 2, mogą kontynuować tego rodzaju działalność, przy założeniu, że nie później niż do dnia 13 lutego 2007 r. i na podstawie przepisów Państw Członkowskich pochodzenia uzyskają zezwolenie na kontynuowanie tej działalności zgodnie z przepisami przyjętymi w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Zakwalifikowanie takich spółek zarządzających na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy jako spółek posiadających prawo przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług jest możliwe jedynie na podstawie tego rodzaju zezwolenia.
Artykuł 3
1.
Nie później niż do dnia 13 sierpnia 2003 r. Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne w celu zachowania zgodności z niniejszą dyrektywą.
Państwa te niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa te zastosują te środki nie później niż do dnia 13 lutego 2004 r.
Przyjmując te środki, Państwa Członkowskie zamieszczają w nich odniesienie do niniejszej dyrektywy bądź takie odniesienie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 stycznia 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) w odniesieniu do inwestycji UCITS
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zakres dyrektywy Rady 85/611/EWG [4] był początkowo ograniczony do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu otwartego, które promują sprzedaż swoich jednostek uczestnictwa w obrocie publicznym we Wspólnocie i których jedynym celem jest inwestowanie w zbywalne papiery wartościowe (UCITS).
W preambule do dyrektywy 85/611/EWG przewidziano, że przedsiębiorstwa wspólnego inwestowania nie wchodzące w jej zakres będą przedmiotem koordynacji na dalszym etapie.
(2) Uwzględniając rozwój rynku pożądane jest, aby cel inwestycji UCITS był poszerzony w celu umożliwienia dokonywania inwestycji w instrumenty finansowe inne niż zbywalne papiery wartościowe, które są wystarczająco płynne.
Instrumenty finansowe, które kwalifikują się, aby być aktywami inwestycyjnymi portfela UCITS są wymienione w niniejszej dyrektywie.
Wybór inwestycji do portfela za pomocą indeksu jest techniką zarządzania.
(3) Definicja zbywalnych papierów wartościowych zawarta w niniejszej dyrektywie jest ważna wyłącznie do celów niniejszej dyrektywy i w żaden sposób nie wpływa na inne definicje stosowane w ustawodawstwie krajowym do innych celów jak na przykład podatki.
A zatem nie są objęte tą definicją akcje i inne papiery wartościowe odpowiadające akcjom, wyemitowane przez na przykład organy typu "Building Societies" oraz typu "Industrial and Provident Societies", których posiadanie w praktyce nie może być przeniesione za wyjątkiem organu emitującego, który je odkupuje.
(4) Instrumenty rynku pieniężnego obejmują te zbywalne instrumenty, którymi normalnie nie dokonuje się obrotu na uregulowanych rynkach, tylko na rynku pieniężnym, takie jak krótkookresowe obligacje skarbu państwa czy obligacje władz lokalnych, świadectwa depozytowe, bilet skarbowy, średniookresowe papiery wartościowe i akcepty bankowe.
(5) Przydatne jest zapewnienie, aby koncepcja rynku regulowanego w niniejszej dyrektywie odpowiadała tej przedstawionej w dyrektywie Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [5].
(6) Pożądane jest zezwolenie, aby UCITS inwestowały swoje aktywa w jednostki UCITS i/lub inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania typu otwartego, które również inwestują w płynne aktywa finansowe wymienione w niniejszej dyrektywie, oraz które funkcjonują na zasadzie dywersyfikacji ryzyka.
Niezbędne jest, aby UCITS lub inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w które inwestują UCITS, podlegały skutecznemu nadzorowi.
(7) Rozwój możliwości dla UCITS w zakresie inwestowania w UCITS oraz w inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania powinien być ułatwiony.
Dlatego istotne jest zapewnienie, aby taka działalność inwestycyjna nie zmniejszała ochrony inwestora.
W związku z rozszerzonymi możliwościami dla UCITS w zakresie inwestowania w jednostki innych UCITS i/lub przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, niezbędne jest ustanowienie pewnych reguł dotyczących ograniczeń ilościowych, ujawniania informacji i zapobiegania zjawisku kaskady.
(8) W celu uwzględnienia rozwoju rynku oraz uwzględniając urzeczywistnienie unii gospodarczej i walutowej, pożądane jest, aby zezwolić UCITS na inwestowanie w lokaty bankowe.
W celu zapewnienia odpowiedniej płynność inwestowania w lokaty, lokaty te będą mogły być wypłacane na żądanie lub, którą będzie można wycofać.
Jeżeli lokaty są ustanowione w instytucji kredytowej, której statutowa siedziba znajduje się w państwie nie należącym do Wspólnoty, instytucja kredytowa powinna podlegać regułom ostrożności równoważnym tym ustanowionym w legislacji wspólnotowej.
(9) W uzupełnieniu do przypadku, w którym UCITS inwestuje w lokaty bankowe zgodnie z jego regulaminem funduszu lub zgodnie z dokumentami założycielskimi, może być niezbędne umożliwienie wszystkim UCITS posiadanie pomocniczych aktywów płynnych, jak lokaty bankowe a vista.
Posiadanie takich pomocniczych aktywów płynnych może być uzasadnione, na przykład, w następujących przypadkach: w celu pokrycia bieżących lub wyjątkowych płatności; w przypadku sprzedaży, na czas niezbędny do ponownych inwestycji w zbywalne papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i/lub w inne aktywa finansowe przewidziane w niniejszej dyrektywie; na okres czasu ściśle konieczny w sytuacji, gdy, z powodu niekorzystnych warunków rynkowych, inwestycja w zbywalne papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego oraz w inne aktywa finansowe musi być zawieszona.
(10) Ze względów ostrożności niezbędne jest zapobieżenie nadmiernej koncentracji przez UCITS w inwestycjach, które narażają je na ryzyko dotyczące kontrahenta tego samego podmiotu lub podmiotów należących do tej samej grupy.
(11) Powinno być wyraźnie dozwolone, aby UCITS, jako część swojej ogólnej polityki inwestycyjnej i/lub do celów zabezpieczających, aby osiągnąć ustalony cel finansowy lub wskazany profil ryzyka w prospekcie emisyjnym, inwestowały w finansowe instrumenty pochodne.
W celu zapewnienia ochrony inwestorów, niezbędne jest ograniczenie maksymalnego możliwego narażenia na ryzyko dotyczącego instrumentów pochodnych, aby nie przekraczało całkowitej wartości netto portfela UCITS.
W celu zapewnienia stałej świadomości ryzyk i zobowiązań wynikających z transakcji instrumentami pochodnymi oraz w celu sprawdzenia zgodności z ograniczeniami inwestycyjnymi, te ryzyka i zobowiązania będą musiały być mierzone i monitorowane na bieżąco.
W końcu, w celu zapewnienia ochrony inwestorów poprzez ujawnienie, UCITS powinny opisać swoją strategię, techniki i limity inwestycyjne regulujące ich operacje instrumentami pochodnymi.
(12) W odniesieniu do pozagiełdowych instrumentów pochodnych, powinny być określone dodatkowe wymagania w zakresie wyboru kontrahentów i instrumentów, płynności i bieżącej oceny pozycji.
Celem takich dodatkowych wymagań jest zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony inwestorów, bliskiego takiemu, jaki uzyskują, gdy nabywają instrumenty pochodne będące w obrocie na rynkach regulowanych.
(13) Operacje instrumentami pochodnymi nie mogą być nigdy wykorzystane do obchodzenia zasad i reguł określonych w niniejszej dyrektywie.
W odniesieniu do instrumentów OTC, powinny być stosowane dodatkowe reguły dywersyfikacji ryzyka do narażenia na ryzyko dotyczące jednego kontrahenta lub grupy kontrahentów.
(14) Niektóre techniki zarządzania portfelem w odniesieniu do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, inwestujących głównie w akcje i/lub papiery dłużne, opierają się na odzwierciedlaniu indeksów giełdowych i/lub indeksów papierów dłużnych.
Pożądane jest pozwolenie UCITS na powielanie dobrze znanych i uznanych indeksów giełdowych i/lub indeksów papierów dłużnych.
Dlatego w tym celu może być niezbędne wprowadzenie bardziej elastycznych reguł dywersyfikacji ryzyka w odniesieniu do UCITS inwestujących w akcje i/lub papiery dłużne.
(15) Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wchodzące w zakres niniejszej dyrektywy nie powinny być wykorzystywane do celów innych niż zbiorowe inwestowanie pieniędzy zebranych od obywateli zgodnie z regułami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
W przypadkach określonych w niniejszej dyrektywie, UCITS może posiadać filie jedynie wtedy, gdy jest to niezbędne do skutecznego prowadzenia w imieniu UCITS niektórych działań, również określonych w niniejszej dyrektywie.
Niezbędne jest zapewnienie skutecznego nadzoru UCITS.
Dlatego utworzenie filii UCITS w państwie trzecim powinno być dozwolone tylko w przypadkach i zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie.
Ogólny obowiązek działania wyłącznie w interesach posiadaczy jednostek uczestnictwa, w szczególności cel zwiększania efektywności kosztowej, nigdy nie uzasadnia podejmowanych przez UCITS środków, które mogą utrudniać właściwym władzom skuteczne wykonywanie funkcji nadzorczych.
(16) Istnieje konieczność zapewnienia swobodnego transgranicznego wprowadzania do obrotu w szerszym zakresie jednostek uczestnictwa, przy jednoczesnym zapewnieniu jednolitego minimalnego poziomu ochrony inwestorów.
Zatem jedynie wiążąca wspólnotowa dyrektywa ustanawiająca uzgodnione minimalne normy może osiągnąć pożądane cele.
Niniejsza dyrektywa skutkuje jedynie wymaganą minimalną harmonizacją i nie wykracza poza to co jest niezbędne do osiągnięcia celów realizowanych zgodnie z art. 5 ust. 3 Traktatu.
(17) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(18) Komisja może rozważyć zaproponowanie kodyfikacji we właściwym czasie po przyjęciu wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 85/611/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
- "— których jedynym celem jest zbiorowe inwestowanie w zbywalne papiery wartościowe i/lub w inne płynne aktywa finansowe, określone w art. 19 ust. 1, kapitału pochodzącego od obywateli i które działają na zasadzie dywersyfikacji ryzyka, oraz";
2. w art. 1 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"8.
Do celów niniejszej dyrektywy, "zbywalne papiery wartościowe"; oznaczają:
- akcje spółek i inne papiery wartościowe równoważne akcjom spółek ("akcje";),
- obligacje i inne formy papierów dłużnych ("papiery dłużne";),
- pozostałe zbywalne papiery wartościowe, które noszą prawo nabywania wszelkich takich zbywalnych papierów wartościowych przez subskrypcję lub zamianę,
z wyłączeniem metod i instrumentów określonych w art. 21.
9.
Do celów niniejszej dyrektywy "instrumenty rynku pieniężnego"; oznaczają instrumenty normalnie znajdujące się w obrocie na rynku pieniężnym, które są płynne i posiadają wartość, która może być dokładnie określona w dowolnym momencie.";
3. artykuł 19 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zbywalne papiery wartościowe i instrumenty rynku pieniężnego dopuszczone do obrotu lub będące w obrocie na uregulowanym rynku w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych, i/lub";
4. w art. 19 ust. 1 lit. b) i c), wyrazy "i instrumenty rynku pieniężnego" dodaje się po wyrazach "zbywalne papiery wartościowe";
5. w art. 19 ust. 1:
- dodaje się wyrazy "i/lub" na końcu lit. d),
- dodaje się litery w brzmieniu:
"e) jednostki UCITS dozwolone zgodnie z niniejszą dyrektywą i/lub innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w rozumieniu art. 1 ust. 2 tiret pierwsze i drugie, nawet jeżeli znajdują się w Państwie Członkowskim, pod warunkiem, że:
- takie inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania są dozwolone na mocy prawa, które przewiduje, że podlegają one nadzorowi uznanemu przez właściwe władze UCITS za równoważny temu ustanowionemu w prawie wspólnotowym, oraz że jest w wystarczającym stopniu zapewniona współpraca między władzami,
- poziom ochrony posiadaczy jednostek w innych przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania jest równoważny temu przewidzianemu dla posiadaczy jednostek w UCITS, w szczególności, że reguły w zakresie segregacji aktywów, zaciągania pożyczek, udzielania pożyczek oraz sprzedaży niepokrytych zbywalnych papierów wartościowych i instrumentów rynku pieniężnego są równoważne w stosunku do wymagań niniejszej dyrektywy,
- działalność innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania jest przedstawiana w półrocznych lub rocznych sprawozdaniach w celu umożliwienia dokonania oceny aktywów i pasywów, dochodu i operacji w okresie sprawozdawczym,
- nie więcej niż 10 % aktywów UCITS lub innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, których nabycie jest zamierzone może być, zgodnie z regulaminem funduszu lub zgodnie z dokumentami założycielskimi, zainwestowana łącznie w jednostki innego UCITS lub innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, i/lub
f) lokaty w instytucjach kredytowych, które są wypłacalne na żądanie lub mogą być wycofane, oraz wymagalne w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy, pod warunkiem że instytucja kredytowa posiada statutową siedzibę w Państwie Członkowskim lub, w przypadku gdy statutowa siedziba instytucji kredytowej znajduje się w państwie nienależącym do Wspólnoty, pod warunkiem że podlega regułom ostrożności uznanym przez właściwe władze UCITS za równoważne w stosunku do tych, ustanowionych w prawie wspólnotowym, i/lub
g) finansowe instrumenty pochodne, łącznie z instrumentami równoważnymi w stosunku do instrumentów rozliczanych w gotówce, będące w obrocie na uregulowanym rynku, określonym w lit. a), b) i c); i/lub finansowe instrumenty pochodne będące w obrocie pozagiełdowym (instrumenty OTC), pod warunkiem, że:
- podstawy składają się z instrumentów objętych niniejszym ustępem, indeksów finansowych, stóp procentowych, kursów walutowych, w które może inwestować UCITS zgodnie ze swoimi celami inwestycyjnymi określonymi w regulaminie funduszu lub w instrumentach założycielskich UCITS,
- kontrahenci transakcji instrumentami OTC są instytucjami podlegającymi nadzorowi ostrożnościowemu oraz należą do kategorii zatwierdzonych przez właściwe władze UCITS, oraz
- instrumenty OTC podlegają codziennej rzetelnej i podlegającej sprawdzeniu wycenie i mogą być z inicjatywy UCITS sprzedawane, likwidowane bądź zamykane za pomocą transakcji symetrycznych w dowolnym momencie z uwzględnieniem ich wartości godziwej, i/lub
h) instrumenty rynku pieniężnego inne niż te będące w obrocie na uregulowanym rynku, których są objęte art. 1 ust. 9, jeśli emisja lub emitent takich instrumentów sami podlegają regulacji do celów ochrony inwestorów i oszczędności oraz pod warunkiem, że są one:
- emitowane lub gwarantowane przez władze centralne, regionalne lub lokalne lub bank centralny Państwa Członkowskiego, Europejski Bank Centralny, Unię Europejską lub Europejski Bank Inwestycyjny, państwo nienależące do Wspólnoty albo, w przypadku państwa federalnego, przez jedno z państw członkowskich federacji, lub przez organ międzynarodowy o charakterze publicznym, do którego należy jedno lub więcej Państw Członkowskich, lub
- emitowane przez przedsiębiorstwo, którego papiery wartościowe są w obrocie na uregulowanych rynkach, określonych w lit. a), b) lub c), lub
- emitowane lub gwarantowane przez przedsiębiorstwo podlegające nadzorowi ostrożnościowemu, zgodnie z kryteriami określonymi w prawie wspólnotowym, lub przez przedsiębiorstwo, które podlega i stosuje się do reguł ostrożności uznawanych przez właściwe władze za przynajmniej tak rygorystyczne, jak te ustanowione przez prawo wspólnotowe, lub
- emitowane przez inne organy należące do kategorii zatwierdzonych przez właściwe władze UCITS, pod warunkiem że inwestycje w takie instrumenty podlegają ochronie inwestora równoważnej w stosunku do tej ustanowionej w tiret pierwszym, drugim lub trzecim, a także pod warunkiem, że emitent jest spółką, której kapitał i rezerwy wynoszą co najmniej 10 milionów EUR oraz przedstawia i publikuje swoje roczne sprawozdania finansowe zgodnie z dyrektywą 78/660/EWG [7], jest podmiotem, w ramach grupy spółek obejmującej jedną lub kilka wymienionych spółek, wyspecjalizowanym do finansowania tej grupy albo jest podmiotem wyspecjalizowanym do finansowania instrumentów zabezpieczania, które korzystają z linii płynności bankowej.;";
6. w art. 19 ust. 2 lit. a), wyrazy "i instrumenty rynku pieniężnego" dodaje się po wyrazach "zbywalne papiery wartościowe";
7. skreśla się art. 19 ust. 2 lit. b) i ust. 3;
8. skreśla się art. 20;
9. artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
1.
Spółka zarządzająca lub fundusz inwestycyjny musi stosować proces zarządzania ryzykiem, który umożliwia jej monitorowanie i pomiar w dowolnym momencie ryzyka pozycji i ich udziału w ogólnym profilu ryzyka portfela; spółka musi stosować proces dokładnej i niezależnej oceny wartości pozagiełdowych instrumentów pochodnych.
Spółka musi powiadamiać właściwe władze regularnie i zgodnie ze szczegółowymi regułami, które one określają, o typach instrumentów pochodnych, podstawowym ryzyku, limitach ilościowych i metodach, które zostały wybrane w celu szacowania ryzyka związanego z transakcjami instrumentami pochodnymi w odniesieniu do każdego zarządzanego UCITS.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić UCITS na posługiwanie się metodami i instrumentami związanymi ze zbywalnymi papierami wartościowymi i instrumentami rynku pieniężnego, zgodnie z warunkami i w granicach ustanowionych przez te Państwa Członkowskie, pod warunkiem, że te metody i instrumenty wykorzystywane będą w celu sprawnego zarządzania portfelem.
Jeżeli te czynności dotyczą stosowania instrumentów pochodnych, takie warunki i granice odpowiadają przepisom ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
W żadnych okolicznościach takie czynności nie powodują odchodzenia UCITS od jej celów inwestycyjnych ustanowionych w regulaminie funduszu, dokumentach założycielskich lub prospekcie emisyjnym UCITS.
3.
UCITS zapewnia, aby jego ogólne narażenie na ryzyko odnoszące się do instrumentów pochodnych nie przekraczało całkowitej wartości netto jej portfela.
Narażenie na ryzyko oblicza się uwzględniając bieżącą wartość podstawowych aktywów, ryzyko kontrahenta, przyszłe wahania rynku oraz dostępny czas na likwidację pozycji.
Te przepisy stosuje się także do poniższych akapitów.
UCITS może inwestować, jako część swojej polityki inwestycyjnej oraz w ramach limitów ustanowionych w art. 22 ust. 5, w finansowe instrumenty pochodne, pod warunkiem, że narażenie na ryzyko dotyczące podstawowych aktywów łącznie nie przekracza limitów inwestycyjnych ustanowionych w art. 22.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, w przypadku gdy UCITS inwestuje w oparte na indeksie finansowe instrumenty pochodne, aby te inwestycje nie musiały być łączone z limitami ustanowionymi w art. 22.
W przypadku, gdy zbywalne papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego obejmują instrument pochodny, musi być on uwzględniony przy spełnianiu wymogów niniejszego artykułu.
4.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji pełną informację i wszelkie kolejne zmiany w ich uregulowaniach dotyczące metod stosowanych do obliczania narażenia na ryzyko wymienionego w ust. 3, w tym narażenia na ryzyko dotyczące kontrahenta w pozagiełdowych transakcjach instrumentami pochodnymi, nie później niż do dnia 13 lutego 2004 r.
Komisja przesyła te informacje do innych Państw Członkowskich.
Informacje te mogą być przedmiotem wymiany poglądów w ramach komitetu kontaktowego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 53 ust. 4.";
10. artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
1.
UCITS może inwestować nie więcej niż 5 % swoich aktywów w zbywalne papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego wyemitowane przez ten sam organ.
UCITS nie może inwestować więcej niż 20 % swoich aktywów w lokaty ustanowione w tym samym organie.
Narażenie na ryzyko kontrahenta UCITS w transakcjach pozagiełdowymi instrumentami pochodnymi nie może przekraczać:
- 10 % jego aktywów, w przypadku gdy kontrahent jest instytucją kredytową określoną w art. 19 ust. 1 lit. f), lub
- 5 % jego aktywów, w innych przypadkach.
2.
Państwa Członkowskie mogą podwyższyć 5 % limit ustanowiony w ust. 1 zdanie pierwsze do maksymalnie 10 %.
Jednakże, całkowita wartość zbywalnych papierów wartościowych oraz instrumentów rynku pieniężnego posiadanych przez UCITS u emitentów, z których u każdego inwestuje więcej niż 5 % swoich aktywów, nie może wówczas przekraczać 40 % wartości aktywów UCITS.
Tych ograniczeń nie stosuje się do lokat i transakcji pozagiełdowymi instrumentami pochodnymi ustanowionymi w instytucjach finansowych podlegających nadzorowi ostrożnościowemu.
Bez względu na indywidualne limity ustanowione w ust. 1, UCITS nie może łączyć:
- inwestycji w zbywalne papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego emitowane przez,
— lokat ustanowionych w, i/lub
- narażenia na ryzyko wynikającego z transakcji pozagiełdowymi instrumentami pochodnymi realizowanymi z
jednym organem w wysokości powyżej 20 % jego aktywów.
3.
Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limit 5 % ustanowiony w ust. 1 zdanie pierwsze do maksymalnie 35 %, jeśli zbywalne papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego są emitowane lub gwarantowane przez Państwo Członkowskie, przez władze lokalne, przez państwo nienależące do Wspólnoty lub przez organ międzynarodowy o charakterze publicznym, do którego należy jedno lub więcej Państw Członkowskich.
4.
Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limit 5 % ustanowiony w ust. 1 zdanie pierwsze do maksymalnie 25 % w przypadku niektórych obligacji, jeżeli zostały wyemitowane przez instytucję kredytową, która posiada statutową siedzibę w Państwie Członkowskim i podlega na mocy prawa szczególnemu nadzorowi publicznemu przeznaczonemu do ochrony posiadaczy obligacji.
W szczególności kwoty pochodzące z emisji tych obligacji muszą być inwestowane zgodnie z prawem w aktywa, które podczas całego okresu ważności obligacji są w stanie pokryć roszczenia związane z obligacjami oraz, które w przypadku niewypłacalności emitenta, zostałyby wykorzystane na zasadzie pierwszeństwa w celu zwrotu kwoty głównej i płatności narosłych odsetek.
Jeśli UCITS inwestuje więcej niż 5 % swoich aktywów w obligacje określone w pierwszym akapicie i wyemitowane przez jednego emitenta, całkowita wartość tych inwestycji nie może przekraczać 80 % wartości aktywów UCITS.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz wymienionych wyżej kategorii obligacji wraz z kategoriami upoważnionych do emitowania obligacji emitentów, zgodnie przepisami i uzgodnieniami w zakresie nadzoru wymienionymi w akapicie pierwszym, odpowiadających kryteriom określonym wyżej.
Zawiadomienie określające status oferowanych gwarancji jest załączone do tych wykazów.
Komisja niezwłocznie przesyła tę informację innym Państwom Członkowskim wraz z wszelkimi uwagami, które uznaje za właściwe oraz podaje informacje do publicznej wiadomości.
Te powiadomienia mogą być przedmiotem wymiany poglądów w ramach komitetu kontaktowego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 53 ust. 4.
5.
Zbywalne papiery wartościowe i instrumenty rynku pieniężnego określone w ust. 3 i 4 nie są uwzględniane w celu stosowania limitu 40 % określonego w ust. 2.
Limity przewidziane w ust. 1, 2, 3 i 4 nie mogą być łączone, a zatem inwestycje w zbywalne papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego wyemitowane przez ten sam organ lub w lokaty lub instrumenty pochodne ustanowione w tym organie przeprowadzone zgodnie z ust. 1, 2, 3 i 4, w żadnym przypadku nie przekraczają ogółem 35 % aktywów UCITS.
Spółki, które są ujęte w tej samej grupie do celów skonsolidowanych sprawozdań finansowych, określonych zgodnie z dyrektywą 83/349/EWG [8] albo zgodnie z uznanymi międzynarodowymi regułami rachunkowości, uznaje się za jeden organ do celów obliczania limitów zawartych w niniejszym artykule.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na kumulatywne inwestycje w zbywalne papiery wartościowe i instrumenty rynku pieniężnego w ramach tej samej grupy do limitu w wysokości 20 %.";
11. dodaje się art. 22a w brzmieniu:
"Artykuł 22a
1.
Bez uszczerbku dla limitów ustanowionych w art. 25, Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limity ustanowione w art. 22 do maksymalnie 20 % w odniesieniu do inwestycji w akcje i/lub papiery dłużne wyemitowane przez ten sam organ jeżeli, zgodnie z regulaminem funduszu lub dokumentami założycielskimi, celem polityki inwestycyjnej UCITS jest odzwierciedlenie układu indeksu giełdowego lub papierów dłużnych, który jest uznawany przez właściwe władze, zgodnie z następującymi zasadami:
- jego układ jest wystarczająco zróżnicowany,
- indeks przedstawia odpowiedni wzorzec dla rynku do którego się odnosi,
- jest publikowany w odpowiedni sposób.
2.
Państwa Członkowskie mogą podwyższać limit ustanowiony w ust. 1 do maksymalnie 35 %, w przypadku gdy jest to uzasadnione wyjątkowymi warunkami rynkowymi, w szczególności na uregulowanych rynkach, na których niektóre zbywalne papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego mają pozycję wysoce dominującą.
Inwestycja do tego limitu jest dozwolona wyłącznie dla jednego emitenta.";
12. w art. 23 ust. 1, wyrazy "i instrumenty rynku pieniężnego" dodaje się po wyrazach "zbywalne papiery wartościowe";
13. artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
1.
UCITS może nabyć jednostki UCITS i/lub innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania określonych w art. 19 ust. 1 lit. e), pod warunkiem, że nie więcej niż 10 % jego aktywów jest zainwestowanych w jednostki jednego UCITS lub innego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania.
Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limit do maksymalnie 20 %.
2.
Inwestycje dokonane w jednostki zbiorowych przedsiębiorstw inwestycyjnych innych niż UCITS nie mogą przekraczać, łącznie, 30 % aktywów UCITS.
Państwa Członkowskie mogą pozwolić, aby w przypadku gdy UCITS nabył jednostki UCITS i/lub innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania., odpowiednio aktywa UCITS lub innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania., nie musiały być łączone do celów limitów ustanowionych w art. 22.
3.
W przypadku, gdy UCITS inwestuje w jednostki innego UCITS i/lub innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które są zarządzane, bezpośrednio lub w formie przekazania uprawnień, przez tą samą spółkę zarządzającą lub przez inną spółkę, z którą spółka zarządzająca jest powiązana poprzez wspólne zarządzanie lub kontrolę, lub poprzez znaczny bezpośredni lub pośredni udział kapitałowy, wówczas ta spółka zarządzająca lub inna spółka nie może pobierać opłat za subskrypcję na akcje lub umorzenie na konto inwestycji UCITS w jednostki tego innego UCITS i/lub przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania.
UCITS, który inwestuje znaczną część swoich aktywów w inny UCITS i/lub przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ujawnia w swoim prospekcie emisyjnym maksymalny poziom opłat administracyjnych, które mogą być poniesione zarówno przez UCITS jak i inne UCITS i/lub przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w który zamierza ono zainwestować.
W rocznym sprawozdaniu UCITS wskazuje maksymalną część opłat administracyjnych poniesionych zarówno przez UCITS jak i inne UCITS i/lub inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania., w które inwestuje.";
14. dodaje się art. 24a w brzmieniu:
"Artykuł 24a
1.
Prospekt emisyjny wskazuje, w które kategorie aktywów UCITS jest uprawniony do inwestowania.
Prospekt podaje, czy transakcje w finansowe instrumenty pochodne są dozwolone; w takim przypadku, musi zawierać wyraźne oświadczenie wskazujące, czy te czynności mogą być prowadzone w celu zabezpieczenia lub w celu osiągnięcia celów inwestycji, oraz możliwy wynik wykorzystania finansowych instrumentów pochodnych w profilu ryzyka.
2.
Jeśli UCITS inwestuje zasadniczo w jakąkolwiek kategorię aktywów określonych w art. 19, inną niż zbywalne papiery wartościowe i instrumenty rynku pieniężnego lub odzwierciedla indeks giełdowy lub papierów dłużnych zgodnie z art. 22a, jego prospekt emisyjny oraz, w miarę potrzeb, wszelkie inne materiały promocyjne muszą zawierać wyraźne stwierdzenie zwracające uwagę na politykę inwestycyjną.
3.
Jeśli wartość aktywów netto UCITS prawdopodobnie może mieć wysoką niestabilność ze względu na jego skład portfela lub techniki zarządzania portfelem, które mogą być stosowane, prospekt emisyjny oraz w miarę potrzeb, wszelkie inne materiały promocyjne muszą zawierać wyraźne stwierdzenie zwracające uwagę na tę cechę.
4.
Na wniosek inwestora, spółka zarządzająca musi również przekazać dodatkowe informacje dotyczące limitów ilościowych, które mają zastosowanie w zarządzaniu ryzykiem UCITS, wybranych w tym celu metod oraz aktualnego rozwoju głównych kategorii instrumentów ryzyka i dochodów.";
15. w art. 25 ust. 2:
1. tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
- "— 25 % jednostek danego UCITS i/lub innego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w rozumieniu art. 1 ust. 2 tiret pierwsze i drugie,";
2. dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 10 % instrumentów rynku pieniężnego danego emitenta,";
16. w art. 25 ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Limity ustanowione w tiret drugim, trzecim i czwartym można pominąć przy nabywaniu, jeżeli niemożliwe jest w tym momencie obliczenie sumy brutto papierów dłużnych lub instrumentów rynku pieniężnego lub sumy netto emitowanych papierów wartościowych.";
17. w art. 25 ust. 3 lit. a), b) i c) wyrazy "i instrumentów rynku pieniężnego" dodaje się po wyrazach "zbywalnych papierów wartościowych";
18. artykuł 25 ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) będących w posiadaniu funduszu inwestycyjnego lub funduszów inwestycyjnych udziałów w kapitale spółek zależnych zajmujących się zarządzaniem, doradztwem lub marketingiem w kraju, w którym znajduje się filia, w odniesieniu do odkupu jednostek na wniosek ich posiadaczy, wyłącznie w jego lub ich imieniu.";
19. artykuł 26 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
UCITS nie musi przestrzegać limitów ustanowionych w niniejszej sekcji realizując prawa subskrypcji związane ze zbywalnymi papierami wartościowymi lub instrumentami rynku pieniężnego, stanowiącymi część jego aktywów.
Przestrzegając zasady dywersyfikacji ryzyka, Państwa Członkowskie mogą pozwolić UCITS, które dopiero niedawno uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności, na odstępstwo od przepisów art. 22, 22a, 23 i 24 przez okres sześciu miesięcy od daty uzyskania zezwolenia.";
20. artykuł 41 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przepisy ust. 1 nie stanowią przeszkody dla nabywania przez te przedsiębiorstwa zbywalnych papierów wartościowych, instrumentów rynku pieniężnego lub innych instrumentów finansowych określonych w art. 19 ust. 1 lit. e), g) i h), które nie są całkowicie opłacone.";
21. artykuł 42 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 42
Zarówno:
- fundusz inwestycyjny, jak i
- spółka zarządzająca bądź depozytariusz działający w imieniu funduszu powierniczego
22. po art. 53 dodaje się art. 53a w brzmieniu:
"Artykuł 53a
1.
W uzupełnieniu do swoich funkcji przewidzianych w art. 53 ust. 1, komitet kontaktowy może również zbierać się jako komitet regulacyjny w rozumieniu art. 5 decyzji 1999/468/WE [9] w celu wspierania Komisji w odniesieniu do technicznych modyfikacji, które należy dokonać w niniejszej dyrektywie w następujących dziedzinach:
- wyjaśnienie definicji, aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy w całej Wspólnocie,
- dostosowanie terminologii oraz formułowanie definicji zgodnie z kolejnymi aktami w sprawie UCITS i kwestiami powiązanymi.
2.
W przypadku, gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin."
Artykuł 2
1.
Nie później niż do dnia 13 lutego 2005 r., Komisja przesyła do Parlamentu Europejskiego i Rady sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy 85/611/EWG ze zmianami oraz, w miarę potrzeb, wnioskami dotyczącymi zmian.
Sprawozdanie w szczególności:
a) analizuje, w jaki sposób pogłębić i poszerzyć jednolity rynek UCITS, w szczególności w odniesieniu do transgranicznego wprowadzania do obrotu UCITS (łącznie z funduszami stron trzecich), funkcjonowanie paszportu dla spółek zarządzających, funkcjonowanie uproszczonych prospektów emisyjnych jako narzędzia informacji i marketingu, dokonuje przeglądu zakresu działalności pomocniczej i możliwości dla poprawy współpracy organów nadzorczych w odniesieniu do wspólnej wykładni i stosowania dyrektywy;
b) dokonuje przeglądu zakresu dyrektywy w zakresie sposobu jej zastosowania do różnych rodzajów produktów (np. funduszy instytucjonalnych, funduszy nieruchomości, głównych funduszy zasilających oraz funduszy zabezpieczających); badanie powinno w szczególności koncentrować się na wielkości rynku tych funduszy, uregulowaniu, w odpowiednich przypadkach, tych funduszy w Państwach Członkowskich oraz ocenie potrzeb dalszej harmonizacji tych funduszy;
c) ocenia organizację funduszy, łącznie z regułami i praktykami przekazywania uprawnień oraz relacje między kierownikiem a depozytariuszem funduszu;
d) dokonuje przeglądu reguł w zakresie inwestycji UCITS, na przykład stosowania instrumentów pochodnych oraz innych instrumentów i technik dotyczących papierów wartościowych, regulacji funduszy indeksowanych, regulacji instrumentów rynku pieniężnego, lokat, regulacji inwestycji "funduszu funduszy", jak również różnych limitów inwestycyjnych;
e) analizuje sytuację w zakresie konkurencji między funduszami zarządzanymi przez spółki zarządzające a "samodzielnie zarządzanymi" funduszami inwestycyjnymi.
Podczas przygotowywania sprawozdania, Komisja zasięga w możliwie najszerszym zakresie opinii różnych zainteresowanych branż, grup konsumentów oraz organów nadzorujących.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyznać UCITS istniejącym w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy termin nie dłuższy niż 60 miesięcy na zastosowanie się do nowego prawa krajowego.
Artykuł 3
Nie później niż do dnia 13 sierpnia 2003 r. Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki nie później niż od dnia 13 lutego 2004 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2001/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 grudnia 2001 r.
dotycząca badań statystycznych, które mają być prowadzone przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykonanie przez Komisję zadania powierzonego jej na mocy Traktatu oraz prawo wspólnotowe regulujące wspólną organizację rynku sektora owoców i warzyw, wymaga dostarczania jej dokładnych informacji dotyczących potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych na obszarze Wspólnoty oraz udostępnienia średniookresowych szacunkowych danych na temat produkcji oraz podaży na rynku.
Obecnie dostarczanie tego rodzaju informacji przewiduje dyrektywa Rady 76/625/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. dotycząca badań statystycznych, które mają być prowadzone przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych [3].
W związku z aktualnie dokonywanymi zmianami, w celu zachowania przejrzystości, właściwe jest uchylenie wspomnianej dyrektywy i zastąpienie jej niniejszą dyrektywą.
(2) Wszystkie Państwa Członkowskie powinny przeprowadzić w tym samym czasie, według tych samych kryteriów oraz przy porównywalnej dokładności, badania statystyczne dotyczące plantacji drzew owocowych tego samego gatunku.
Nowe plantacje osiągają pełną wydajność dopiero po upływie określonej liczby lat.
Dlatego aby uzyskać wiarygodne statystyki na temat potencjału produkcyjnego, badania te powinny być powtarzane co pięć lat i obejmować drzewa owocowe, które jeszcze nie wydają owoców.
(3) W każdym Państwie Członkowskim powinny być przeprowadzane jednolite badania dotyczące głównych odmian gatunku owoców, które jednocześnie miałyby na celu ustalenie dla poszczególnych odmian odmian niższego rzędu, które byłyby uzupełnione stosownie do potrzeb.
(4) Doświadczenia związane z poprzednimi badaniami wskazują, że niezbędne jest nadanie metodom badań przeprowadzanym przez Państwa Członkowskie pewnej elastyczności, przy zachowaniu możliwości porównywania danych przez Państwa Członkowskie.
(5) Ponieważ cele proponowanych działań, to znaczy uzyskanie pełnych i wiarygodnych statystyk dotyczących potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych na obszarze Wspólnoty oraz średniookresowych szacunkowych danych na temat produkcji oraz podaży na rynku, nie mogą być w pełni osiągnięte przez Państwa Członkowskie działające samodzielnie, mogą natomiast, z punktu widzenia efektów działań, zostać zrealizowane na poziomie Wspólnoty, może ona przedsięwziąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa ustanawia tylko takie zasady, które są niezbędne dla osiągnięcia tych celów.
(6) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają w 2002 r. oraz, począwszy od 2002 r., co pięć lat badania statystyczne dotyczące plantacji niektórych gatunków drzew owocowych występujących na ich obszarze.
2.
Przeprowadza się badania statystyczne dotyczące następujących gatunków:
a) jabłka deserowe
b) gruszki deserowe
c) brzoskwinie
d) morele
e) pomarańcze
f) cytryny
g) owoce cytrusowe niewielkich rozmiarów.
Gatunki, które mają być objęte badaniami w poszczególnych Państwach Członkowskich, są określone w tabeli w Załączniku.
Do wykazu wspomnianych gatunków oraz tabeli mogą zostać wprowadzone zmiany zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
Badanie dotyczące plantacji odmian jabłek i gruszek przeznaczonych wyłącznie do celów innych niż jabłka i gruszki deserowe są fakultatywne.
3.
Badanie obejmuje wszystkie gospodarstwa posiadające grunty obsadzone drzewami owocowymi, pod warunkiem że uzyskiwane owoce są przeznaczone wyłącznie, bądź głównie na rynek.
Badanie obejmuje zbiory czyste lub mieszane, tzn. plantacje drzew owocowych kilku gatunków określonych w ust. 2 akapit pierwszy lub jednego bądź kilku z nich przemieszanych z innymi gatunkami.
4.
Badanie może być wyczerpujące bądź w formie wyrywkowej, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 3.
Artykuł 2
1.
Badania określone w art. 1 są przeprowadzane w taki sposób, aby wyniki mogły być przedstawione w formie różnych kombinacji następujących właściwości:
A) Odmiana owoców:
Dla każdego gatunku owocu oraz w porządku odpowiadającym ich znaczeniu przedstawiona zostanie taka liczba odmian, aby umożliwić każdemu Państwu Członkowskiemu dokonanie dla odpowiedniej odmiany oceny obejmującej co najmniej 80 % całkowitej powierzchni obsadzonej drzewami owocowymi danego gatunku, przy zachowaniu warunku obsadzenia wszystkimi odmianami co najmniej 3 % całkowitej powierzchni obsadzonej drzewami owocowymi danego gatunku.
B) Wiek drzew:
Wiek drzew należy obliczać, przyjmując za punkt wyjścia moment ich zasadzenia w sadzie.
Sezon na sadzenie trwający od jesieni do wiosny uznaje się za jeden okres.
C) Powierzchnia obsadzona, liczba drzew oraz zagęszczenie plantacji:
Zagęszczenie plantacji może być przedmiotem badań i być podane wprost lub ustalone w oparciu o obsadzoną powierzchnię.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
Artykuł 3
1.
W przypadku wyrywkowego pobierania próbek, próbka powinna być reprezentatywna dla co najmniej 95 % powierzchni obsadzonej drzewami owocowymi.
Dla obszarów nieobjętych pobieraniem próbek, sporządza się dane szacunkowe.
2.
W odniesieniu do wyników badań przeprowadzanych przy pomocy wyrywkowego pobierania próbek, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki w celu zapewnienia, aby błąd z próbek, przy 68 % poziomie ufności, był co najwyżej rzędu 3 % dla wszystkich obszarów kraju obsadzonych drzewami owocowymi każdego gatunku.
3.
Państwa Członkowskie stosują odpowiednie środki w celu ograniczenia błędów w sprawozdawczości oraz, jeżeli jest to konieczne, w celu dokonania oceny ich wpływu na cały obszar obsadzony drzewami owocowymi każdego gatunku.
4.
Zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie jak najszybciej powiadamiają Komisję o wynikach badań, nie później jednak niż do dnia 1 października roku, następującego po roku, w którym przeprowadzono badania.
2.
Wyniki określone w ust. 1, obejmują każdy obszar obsadzony drzewami.
Granice obszarów obsadzonych drzewami, które maja zostać zatwierdzone przez Państwa Członkowskie ustalane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 2.
3.
Informacje dotyczące błędów z próbek wraz z wszelkimi pomyłkami wykrytymi w sprawozdawczości określone w art. 3 przekazywane są do dnia 1 października roku następującego po roku, w którym przeprowadzono badania.
4.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 1 października roku następującego po roku, w którym przeprowadzono badania, przekazują Komisja sprawozdanie metodologiczne informujące o sposobie przeprowadzenia badań.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie, które posiadają roczne dane szacunkowe na temat:
a) obszarów obsadzonych drzewami owocowymi, których wyrąb miał miejsce na ich terytorium oraz
b) nowych plantacji drzew owocowych na ich terytorium,
przekazują Komisji te informacje, nie później niż do dnia 31 października roku następującego po odnośnym roku.
Artykuł 6
Przy stałej współpracy ze strony Państw Członkowskich oraz w porozumieniu z nimi, Komisja dokonuje analizy:
a) przekazanych wyników,
b) zgłoszonych problemów technicznych, w szczególności w związku z przygotowaniem i przeprowadzaniem badań,
c) znaczenia wyników badań,
Artykuł 7
Komisja, w terminie jednego roku od dnia przekazania przez Państwa Członkowskie wyników, przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat doświadczeń zebranych w związku z przeprowadzonymi badaniami.
Artykuł 8
1.
Komisji udziela wsparcia Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej, ustanowiony decyzją Rady 72/279/EWG [5].
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów zawartych w jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 9
Dyrektywa 76/625/EWG traci moc począwszy od dnia 16 kwietnia 2002 r.
Wszelkie odniesienia do uchylonej dyrektywy 76/625/EWG traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 16 kwietnia 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa Rady 2001/110/WE
z dnia 20 grudnia 2001 r.
odnosząca się do miodu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre dyrektywy pionowe dotyczące żywności powinny zostać uproszczone w celu uwzględnienia tylko podstawowych wymogów, które muszą spełniać produkty przez nie obejmowane, aby umożliwić swobodny przepływ tych produktów w obrębie rynku wewnętrznego, zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej, jaka odbyła się w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r., potwierdzonymi przez Radę Europejską w Brukseli, w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r.
(2) Dyrektywa Rady 74/409/EWG z dnia 22 lipca 1974 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do miodu [4] była uzasadniona faktem, że różnice między ustawodawstwami krajowymi w sprawie definicji miodu, różnych rodzajów miodu oraz wymaganych właściwości mogą powodować występowanie nieuczciwej konkurencji, mogącej wprowadzać konsumentów w błąd i tym samym mieć bezpośredni wpływ na ustanawianie i funkcjonowanie wspólnego rynku.
(3) Dyrektywa 74/409/EWG wraz z późniejszymi zmianami ustanowiła definicje, określiła różne rodzaje miodu, które mogłyby zostać wprowadzone do obrotu pod właściwymi nazwami, ustanowiła wspólne reguły w sprawie składu i określiła główne informacje znajdujące się na etykiecie, tak aby zapewnić swobodny przepływ tych produktów we Wspólnocie.
(4) Do celów przejrzystości dyrektywa 74/409/EWG powinna zostać zmieniona, aby uczynić reguły dotyczące warunków produkcji i obrotu miodem bardziej przystępnymi oraz doprowadzić do ich zgodności z ogólną wspólnotową legislacją dotyczącą środków spożywczych, w szczególności z legislacją w sprawie etykietowania, zanieczyszczeń oraz metod analiz.
(5) Ogólne zasady etykietowania żywności ustanowione w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13/WE [5] powinny się stosować, z zastrzeżeniem niektórych warunków.
Ze względu na ścisły związek między jakością miodu a jego pochodzeniem niezbędne jest, aby dostępna była pełna informacja w tych sprawach, tak aby konsument nie był wprowadzany w błąd odnośnie do jakości produktu.
Interesy poszczególnych konsumentów w zakresie geograficznych właściwości miodu oraz pełnej przejrzystości w tym względzie wymagają tego, aby na etykiecie zawarto nazwę kraju pochodzenia, w którym miód został zebrany.
(6) Pyłek lub inny indywidualny składnik miodu nie powinien być usuwany, chyba że nie można tego uniknąć podczas usuwania obcych substancji organicznych lub nieorganicznych.
Proces ten może być przeprowadzany poprzez filtrację.
W przypadku gdy taka filtracja prowadzi do usunięcia znaczącej ilości pyłku, konsument musi być stosownie poinformowany o takim skutku za pomocą właściwego wskazania na etykiecie.
(7) Miód, którego nazwa zawiera wskazania odnoszące się do kwiatu, warzywa, regionu terytorium lub topograficznego pochodzenia lub dotyczące szczególnych kryteriów jakości, nie może zawierać dodatku filtrowanego miodu.
W celu poprawienia przejrzystości rynku etykietowanie filtrowanych miodów i miodów piekarskich musi być obowiązkowe przy każdej transakcji na rynku hurtowym.
(8) Jak Komisja podkreśliła w swoim komunikacie dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 czerwca 1994 r. w sprawie europejskiego pszczelarstwa, Komisja może przyjąć metody analiz zapewniające zgodność z właściwościami składowymi i dodatkowymi szczególnymi sprawozdaniami dla całości miodu wprowadzonego do obrotu we Wspólnocie.
(9) Pożądane jest uwzględnienie wyników wykonanej pracy dotyczącej nowej normy Codex dla miodu, dostosowanych, gdzie o stosowne, do szczególnych wymogów Wspólnoty.
(10) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności ustanowionymi w art. 5 Traktatu, cel ustanowienia wspólnych definicji i zasad dla danych produktów i uzgodnienia z ogólnymi zasadami wspólnotowego prawodawstwa w sprawie środków spożywczych nie może być skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a może ze względu na charakter niniejszej dyrektywy być osiągnięty w sposób bardziej skuteczny przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to co niezbędne do osiągnięcia danego celu.
(11) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(12) Aby uniknąć tworzenia nowych przeszkód dla swobodnego przepływu, Państwa Członkowskie powinny powstrzymać się od przyjmowania w stosunku do przedmiotowych produktów przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produktów określonych w załączniku I. Produkty te spełniają wymagania ustanowione w załączniku II.
Artykuł 2
Dyrektywę 2000/13/WE stosuje się do produktów określonych w załączniku I, z zastrzeżeniem następujących warunków:
1.
Termin "miód" stosuje się jedynie do produktu określonego w załączniku I pkt 1 i stosowany jest on w handlu do oznaczenia tego produktu.
2.
Nazwy produktu określone w załączniku I pkt 2 i 3 stosują się jedynie do produktów w nim określonych i stosowane są w handlu do ich oznaczenia.
Nazwy te mogą być zastąpione przez prostą nazwę "miód", z wyjątkiem miodu filtrowanego, plastrów miodu, miodu w bryłkach lub krojonych plastrów w miodzie oraz miodu piekarskiego.
Jednakże
a) w przypadku miodu piekarskiego wyrazy "przeznaczony tylko do gotowania" umieszcza się na etykiecie bezpośredniej bliskości nazwy produktu;
b) z wyjątkiem miodu filtrowanego i miodu piekarskiego, nazwy produktu mogą być uzupełnione informacjami odnoszącymi się do:
- pochodzenia kwiatowego lub warzywnego, jeśli produkt pochodzi w całości lub głównie ze wskazanego źródła i posiada właściwości organoleptyczne, fizyko-chemiczne i mikroskopowe źródła,
- pochodzenia regionalnego, terytorialnego lub topograficznego, jeśli produkt całkowicie pochodzi ze wskazanego źródła,
- szczególnych kryteriów jakości.
3.
W przypadku gdy miód piekarski został użyty jako składnik złożonego środka spożywczego, termin "miód" może zostać użyty w nazwie produktu złożonych środków spożywczych zamiast terminu "miód piekarski".
Jednakże w wykazie składników używa się terminu określonego w załączniku I pkt 3.
4. a) Na etykiecie wskazuje się kraj lub kraje pochodzenia, gdzie miód został zebrany.
Jednakże jeżeli miód pochodzi z więcej niż jednego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, wskazanie to może być zastąpione jednym z następujących, jak właściwe:
- "mieszanka miodów pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej",
- "mieszanka miodów niepochodzących ze Wspólnoty Europejskiej",
- "mieszanka miodów pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej i niepochodzących ze Wspólnoty Europejskiej";
b) dla celów dyrektywy 2000/13/WE, w szczególności jej art. 13, 14, 16 i 17, dane szczegółowe, które należy wskazać zgodnie z lit. a), uwzględniane są jako wskazania zgodnie z art. 3 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W przypadku miodu filtrowanego i miodu piekarskiego pojemniki do przewozu luzem, opakowania i dokumenty handlowe wyraźnie wskazują pełną nazwą produktu, jak określono w załączniku I pkt 2 lit. b) ppkt viii) oraz pkt 3.
Artykuł 4
Komisja może przyjąć metody pozwalające na weryfikację zgodności miodu z przepisami niniejszej dyrektywy.
Metody te przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2.
Do momentu przyjęcia takich metod Państwa Członkowskie w każdym przypadku, gdy będzie to możliwe, korzysta z międzynarodowo uznanych zatwierdzonych metod, takich jak te zatwierdzone przez Kodeks Żywnościowy (Codex Alimentarius), w celu zweryfikowania zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie nie przyjmują przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do produktów określonych w załączniku I.
Artykuł 6
Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy odnoszące się do kwestii określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2:
- dostosowanie niniejszej dyrektywy do ogólnej legislacji wspólnotowej dotyczącej środków spożywczych,
- dostosowanie do postępu technicznego.
Artykuł 7
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych (zwany dalej "Komitetem") ustanowiony art. 1 decyzji 69/414/EWG [7].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w decyzji 1999/468/WE art. 5 ust. 6 ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
Niniejszym dyrektywa 74/409/WE traci moc z dniem 1 sierpnia 2003 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy interpretuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, do dnia 1 sierpnia 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki stosuje się do:
- zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów określonych w załączniku I, jeśli są zgodne z definicjami i zasadami ustanowionymi niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 1 sierpnia 2003 r.,
- zakazania wprowadzania do obrotu produktów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 1 sierpnia 2004 r.
Jednakże wprowadzanie do obrotu produktów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą oraz zostały opatrzone etykietą przed dniem 1 sierpnia 2004 r. zgodnie z dyrektywą 74/409/EWG, może być kontynuowane do wyczerpania zapasów.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 11
Dyrektywa Rady 2001/111/WE
z dnia 20 grudnia 2001 r.
odnosząca się do niektórych cukrów przeznaczonych do spożycia przez ludzi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre pionowe dyrektywy dotyczące środków spożywczych powinny zostać uproszczone w celu uwzględnienia wyłącznie podstawowych wymogów, jakie mają spełniać przedmiotowe produkty, aby mogły one podlegać swobodnemu przepływowi na rynku wewnętrznym, zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z Edynburga z dnia 11 i dnia 12 grudnia 1992 r., potwierdzonymi przez Radę Europejską z Brukseli w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r.
(2) Dyrektywa Rady 73/437/EWG z dnia 11 grudnia 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących niektórych cukrów przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4] była uzasadniona faktem, że różnice między ustawodawstwami krajowymi w sprawie niektórych kategorii cukru mogłyby skutkować powstawaniem warunków dla nieuczciwej konkurencji, mogących wprowadzać konsumentów w błąd, a tym samym mieć bezpośredni wpływ na utworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku.
(3) Zamierzeniem dyrektywy 73/437/EWG było ustanowienia definicji i wspólnych reguł dotyczących kwestii związanych z cechami produktu, opakowaniem i znakowaniem danych produktów, aby zapewnić ich swobodny przepływ we Wspólnocie.
(4) Możliwie jak najszybciej, a w każdym razie przed dniem 1 lipca 2000 r., Komisja zamierza zaproponować włączenie zakresu nominalnych mas produktów objętych niniejszą dyrektywą do dyrektywy Rady 80/232/EWG z dnia 15 stycznia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nominalnych ilości inominalnych pojemności dopuszczalnych w odniesieniu do niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych [5].
(5) Dyrektywa 73/437/EWG powinna zostać opracowana na nowo w celu uczynienia bardziej przystępnymi reguł dotyczących warunków wytwarzania i obrotu w odniesieniu do niektórych cukrów przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz, ponadto, w celu dostosowania jej do ogólnej legislacji wspólnotowej dotyczącej środków spożywczych, w szczególności legislacji dotyczącej znakowania, substancji koloryzujących i innych dozwolonych dodatków, rozpuszczalników do ekstrakcji oraz metod analizy.
(6) Ogólne reguły dotyczące znakowania żywności, ustanowione w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], powinny być stosowane z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(7) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności ustanowionymi w art. 5 Traktatu cel ustanowienia wspólnych definicji i reguł dotyczących omawianych produktów oraz dostosowania przepisów do ogólnych zasad legislacji wspólnotowej dotyczącej środków spożywczych nie może być skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a może, ze względu na charakter niniejszej dyrektywy, zostać osiągnięty w sposób bardziej skuteczny przez Wspólnotę.
Dyrektywa niniejsza nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia wspomnianego celu.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(9) Aby uniknąć tworzenia nowych przeszkód dla swobodnego przepływu, Państwa Członkowskie powinny powstrzymać się od przyjmowania, w stosunku do omawianych produktów, przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów określonych w części A Załącznika.
Jednakże niniejszej dyrektywy nie stosuje się w odniesieniu do produktów określonych w części A Załącznika, jeżeli występująone w następujących formach: cukier puder, cukier kandyzowany, cukier w głowach.
Artykuł 2
Dyrektywa 2000/13/WE stosuje się do produktów określonych w części A Załącznika do niniejszej dyrektywy, z uwzględnieniem następujących warunków i odstępstw:
1) Bez uszczerbku dla poniższego pkt 5 nazwy produktów wymienione w części A Załącznika stosują się jedynie do produktów w nim określonych i są używane w handlu do ich oznaczania.
Nazwa produktu określona w części A pkt 2 Załącznika może być również stosowana do oznaczania produktu określonego w pkt 3 tego Załącznika.
Jednakże:
- produkty określone w części A Załącznika, oprócz obowiązującej nazwy, mogą także być opatrzone określeniami powszechnie stosowanymi w różnych Państwach Członkowskich,
- nazwy produktów mogą być również używane w nazwach produktów przygotowanych do oznaczenia innych produktów, zgodnie z przyjętymi zwyczajami,
2) W przypadku produktów paczkowanych o masie poniżej 20 g nie ma obowiązku umieszczania na etykiecie masy netto.
3) Na etykiecie umieszcza się informacje dotyczące suchej masy i zawartości cukru inwertowanego w roztworze cukru, roztworze cukru inwertowanego i syropie z cukru inwertowanego.
4) Na etykiecie umieszcza się wyraz "krystalizowany" w odniesieniu do syropu z cukru inwertowanego zawierającego kryształy w roztworze.
5) W przypadku gdy wyroby określone w części A pkt 7 i 8 Załącznika zawierają fruktozę w ilości przekraczającej 5 % suchej masy, na etykiecie zawierającej nazwę i składniki umieszcza się odpowiednie określenie "syrop glukozowo-fruktozowy" lub "syrop fruktozowo-glukozowy" oraz "sproszkowany syrop glukozowo-fruktozowy" lub "sproszkowany syrop fruktozowo-glukozowy", celem wskazania, czy składnikiem występującym w przeważającej ilości jest glukoza czy fruktoza.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie przyjmą przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do produktów określonych w Załączniku.
Artykuł 4
Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy, odnoszące się do kwestii określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 5 ust. 2:
- dostosowanie niniejszej dyrektywy do ogólnej legislacji wspólnotowej dotyczącej środków spożywczych,
- dostosowanie do postępu technicznego.
Artykuł 5
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych (zwany dalej "Komitetem") ustanowiony art. 1 decyzji 69/414/EWG [8].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 6
Dyrektywa 73/437/EWG traci moc z dniem 12 lipca 2003 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy należy traktować jako odwołania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 12 lipca 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Celem stosowanych środków jest:
- zezwolenie na wprowadzanie do obrotu produktów określonych w części A Załącznika, jeżeli są zgodne z definicjami i regułami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, ze skutkiem od dnia 12 lipca 2003 r.,
- zakaz wprowadzania do obrotu produktów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, ze skutkiem od dnia 12 lipca 2004 r.
Niemniej jednak wprowadzanie do obrotu produktów, które nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, ale zostały oznakowane przed dniem 12 lipca 2004 r. zgodnie z wymogami dyrektywy 73/437/EWG, może być kontynuowane do wyczerpania zapasów.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie tych środków muszą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takich odniesień.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 9
Dyrektywa Rady 2001/112/WE
z dnia 20 grudnia 2001 r.
odnosząca się do soków owocowych i niektórych podobnych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre pionowe dyrektywy dotyczące środków spożywczych powinny zostać uproszczone w celu uwzględnienia spełniania przez produkty, do których te dyrektywy się odnoszą, wyłącznie podstawowych wymogów, aby produkty te mogły podlegać swobodnemu przepływowi na rynku wewnętrznym, zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z Edynburga z dnia 11 i 12 grudnia 1992 r., potwierdzonymi przez Radę Europejską z Brukseli w dniu 10 i 11 grudnia 1993 r.
(2) Dyrektywa Rady 93/77/EWG z dnia 21 września 1993 r. dotycząca soków owocowych i niektórych podobnych produktów [4] miała na celu kodyfikację dyrektywy 75/726/EWG [5] w tej samej sprawie.
(3) Dyrektywy 75/726/EWG i 93/77/EWG oparto na przekonaniu, że różnice w przepisach krajowych dotyczących soków owocowych i nektarów przeznaczonych do spożycia przez ludzi mogą przyczyniać się do rozwoju warunków nieuczciwej konkurencji wprowadzających konsumentów w błąd, a tym samym wpływać bezpośrednio na tworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku.
(4) Przytoczone dyrektywy konsekwentnie ustanowiły wspólne zasady regulujące skład, użycie zastrzeżonych opisów, specyfikacje procesów produkcyjnych i etykietowanie omawianych produktów w celu zapewnienia ich swobodnego przepływu we Wspólnocie.
(5) Dla jasności należy zmienić dyrektywę 93/77/EWG, aby zasady dotyczące warunków wytwarzania i wprowadzania do obrotu soków owocowych i niektórych podobnych produktów były bardziej przystępne.
(6) Dyrektywa 93/77/EWG powinna być także zgodna z ogólnymi zasadami legislacji wspólnotowej dotyczącej środków spożywczych, w szczególności legislacji dotyczącej etykietowania, środków barwiących, słodzących i pozostałych zatwierdzonych dodatków.
(7) Dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [6], w szczególności jej art. 7 ust. 2 i 5, powinno stosować się z zastrzeżeniem określonych warunków.
Należy wyraźnie wskazać, w jakich przypadkach produkt jest mieszanką soku owocowego i soku owocowego otrzymanego z koncentratu oraz, jeśli chodzi o nektar owocowy, w jakich przypadkach otrzymuje się go całkowicie lub częściowo z zagęszczonego produktu.
Lista składników na etykiecie zawiera nazwy zarówno soków owocowych jak i soków owocowych otrzymanych z koncentratów.
(8) Uwzględniając dyrektywę Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej na środkach spożywczych [7], dodawanie witamin do produktów zdefiniowanych w tej dyrektywie jest dopuszczalne w niektórych Państwach Członkowskich.
Jednakże nie przewiduje się rozszerzenia takiej możliwości na całą Wspólnotę.
Dlatego Państwa Członkowskie mają swobodę w kwestii zezwolenia lub zakazania dodawania witamin a także minerałów, jako części procesu produkcyjnego.
Jednakże zasada swobodnego przepływu produktów we Wspólnocie powinna być przestrzegana w każdej sytuacji, zgodnie z zasadami i regułami ustanowionymi w Traktacie.
(9) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności ustalonymi w art. 5 Traktatu cel ustanowienia wspólnych definicji i zasad dotyczących omawianych produktów oraz dostosowania przepisów do ogólnych zasad legislacji wspólnotowej dotyczącej środków spożywczych nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, a może, ze względu na charakter niniejszej dyrektywy, być lepiej osiągnięty przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa odnosi się wyłącznie do kwestii niezbędnych do osiągnięcia wyżej omawianego celu.
(10) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(11) Aby uniknąć tworzenia nowych przeszkód dla swobodnego przepływu Państwa Członkowskie powinny powstrzymać się od przyjmowania, w stosunku do omawianych produktów, przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do produktów zdefiniowanych w załączniku I.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, uwzględniając dyrektywę 90/496/EWG, mogą zezwolić na dodawanie witamin i minerałów do produktów zdefiniowanych w części I załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Dyrektywa 2000/13/WE ma zastosowanie do produktów zdefiniowanych w załączniku I, z uwzględnieniem następujących warunków:
1) a) a) nazwy produktów wymienione w załączniku I stosuje się jedynie do produktów tam określonych i używa się je, bez uszczerbku dla przepisów lit. b), w obrocie handlowym do oznaczenia tych produktów.
b) Alternatywą dla nazw produktów określonych w lit. a) jest wykaz szczegółowych nazw zawarty w załączniku III.
Nazw tych można używać w danym języku oraz na warunkach określonych w załączniku III.
2) Jeżeli produkt otrzymywany jest z jednego gatunku owocu, w miejsce słowa "owoc" wpisuje się nazwę tego owocu.
3) W stosunku do produktów otrzymywanych z dwóch lub więcej gatunków owoców, z wyjątkiem przypadków użycia nazwy soku cytrynowego na warunkach ustanowionych w części II pkt 1 załącznika I, nazwy produktów uzupełnia się wykazem użytych owoców, w porządku malejącym pod względem ilości zawartych soków owocowych lub przecierów.
Jednakże, w przypadku produktów otrzymywanych z trzech lub więcej owoców, oznaczenie użytych owoców może zostać zastąpione słowem "wieloowocowy" lub podobnym zwrotem lub liczbą użytych owoców.
4) W stosunku do soków owocowych słodzonych cukrami, nazwa handlowa zawiera zwrot "słodzony" lub "z dodatkiem cukru", ze wskazaniem ilości dodanego cukru obliczonej jako sucha masa wyrażona w gramach na litr.
5) Przywracanie produktów zdefiniowanych w części I załącznika I do ich pierwotnego stanu, za pomocą substancji niezbędnych do przeprowadzenia tej operacji, nie pociąga za sobą obowiązku wskazywania na etykietach listy składników użytych w tym celu.
Dodanie do soku owocowego większej ilości miąższu lub cząstek owoców, jak zdefiniowano w załączniku II, oznacza się na etykiecie.
6) Z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2 i 5 dyrektywy 2000/13/WE, w przypadku mieszanek soku owocowego i soku owocowego otrzymanego z koncentratu oraz w stosunku do nektaru owocowego otrzymanego całkowicie lub częściowo z jednego lub większej liczby zagęszczonych produktów, na etykietach zamieszcza się określenia: "wyprodukowano z koncentratu(-ów)" lub "częściowo wyprodukowano z koncentratów". Informację tę umieszcza się blisko nazwy produktu, w sposób dobrze wyróżniający ją w tle, wyraźną czytelną czcionką.
7) W przypadku nektarów owocowych na etykietach wskazuje się minimalną zawartość soku owocowego, przecieru owocowego lub jakiejkolwiek mieszanki tych składników, w formie określenia: "zawartość soku: minimum … %".
Informację tę umieszcza się w tym samym polu widzenia, co nazwę produktu.
Artykuł 4
Oznakowanie zagęszczonego soku owocowego określonego w części I pkt 2 załącznika I, nieprzeznaczonego dla konsumenta finalnego, zawiera informację o obecności i ilości dodanego cukru lub o dodanym soku cytrynowym lub czynnikach zakwaszających dopuszczonych dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 95/2/WE z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków spożywczych innych niż barwniki i słodziki [9].
Informacja ta umieszczana jest na opakowaniu, na etykiecie dołączonej do opakowania lub w towarzyszącym mu dokumencie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie nie przyjmą przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do produktów zdefiniowanych w załączniku I.
Artykuł 6
Z zastrzeżeniem dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [10], wyłącznie procesy obróbki i substancje wykazane w części II załącznika I oraz surowce odpowiadające załącznikowi II mogą być użyte do wytworzenia produktów zdefiniowanych w części I załącznika I. Ponadto, nektary owocowe odpowiadają postanowieniom załącznika IV.
Artykuł 7
Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy odnoszące się do kwestii określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 8 ust. 2:
- dostosowanie niniejszej dyrektywy do ogólnych przepisów wspólnotowych dotyczących środków spożywczych,
- dostosowanie do postępu technicznego.
Artykuł 8
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, zwany dalej "Komitetem" powołany na mocy art. 1 decyzji 69/414/EWG [11].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 9
Niniejszym dyrektywa 93/77/WE traci moc z dniem 12 lipca 2003 r.
Odwołania do uchylonej dyrektywy należy traktować jako odwołania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej niż do dnia12 lipca 2003 r, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Te środki stosuje się do:
- dopuszczenia do wprowadzenia do obrotu produktów zdefiniowanych w załączniku I jeśli zgodne są z definicjami i zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, z mocą od dnia 12 lipca 2003 r.,
- zakazania wprowadzenia do obrotu produktów, które nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, z mocą od dnia 12 lipca 2004 r.
Jednakże wprowadzanie do obrotu produktów, które nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, ale oznakowane zostały przed dniem 12 lipca 2004 r. zgodnie z wymogami dyrektywy 93/77/EWG, może być kontynuowane do wyczerpania zapasów.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa Rady 2001/113/WE
z dnia 20 grudnia 2001 r.
odnosząca się do dżemów owocowych, galaretek i marmolady oraz słodzonego purée z kasztanów przeznaczonych do spożycia przez ludzi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre dyrektywy pionowe dotyczące środków spożywczych powinny zostać uproszczone, w celu uwzględnienia tylko podstawowych wymogów w odniesieniu do produktów, których dotyczą, aby umożliwić swobodny przepływ tych produktów w obrębie rynku wewnętrznego, zgodnie z konkluzjami ze spotkania Rady Europejskiej w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r., potwierdzonymi przez konkluzje ze spotkania Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r.
(2) Dyrektywa Rady 79/693/EWG z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dżemów owocowych, galaretek i marmolady oraz purée z kasztanów [4] była uzasadniona faktem, że różnice w ustawodawstwach krajowych odnoszących się do przedmiotowych produktów mogłyby skutkować nieuczciwą konkurencją, która mogłaby wprowadzić konsumentów w błąd, a tym samym mogłoby to mieć bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku.
(3) Zamierzeniem dyrektywy 79/693/EWG było ustanowienia definicji i wspólnych reguł dotyczących składu, procesu produkcji i etykietowania danych produktów, aby zapewnić ich swobodny przepływ we Wspólnocie.
(4) Dyrektywa 79/693/EWG powinna zostać dostosowana do ogólnego ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego środków spożywczych, w szczególności do ustawodawstwa odnoszącego się do etykietowania, środków barwiących, słodzących i innych zatwierdzonych dodatków oraz, dla zachowania przejrzystości, powinna zostać zmieniona, celem zwiększenia dostępności zasad w odniesieniu do warunków produkcji i obrotu dżemami owocowymi, galaretkami i marmoladami oraz słodzonym purée z kasztanów, przeznaczonymi do spożycia przez ludzi.
(5) Ogólne zasady dotyczące etykietowania żywności, ustanowione w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5] powinny być stosowane z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(6) W celu uwzględnienia istniejących tradycji narodowych w wytwarzaniu dżemów owocowych, galaretek i marmolady oraz słodzonego purée z kasztanów, zachodzi konieczność utrzymania istniejących regulacji krajowych, zezwalających na obrót takimi produktami ze zmniejszoną zawartością cukru.
(7) Zgodnie z zasadą pomocniczości i proporcjonalności, ustanowionymi w art. 5 Traktatu, cel ustanowienia wspólnych definicji i zasad dotyczących omawianych produktów oraz dostosowania przepisów do ogólnych zasad ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego środków spożywczych nie może być skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a może, ze względu na charakter niniejszej dyrektywy, być osiągnięty w sposób bardziej skuteczny przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa odnosi się wyłącznie do kwestii niezbędnych do osiągnięcia wyżej omawianego celu.
(8) Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(9) Aby uniknąć tworzenia nowych przeszkód dla swobodnego przepływu, Państwa Członkowskie powinny powstrzymać się od przyjmowania, w stosunku do przedmiotowych produktów, przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do produktów określonych w załączniku I.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do produktów przeznaczonych do wytwarzania drobnych wyrobów piekarniczych, cukierniczych lub herbatników.
Artykuł 2
Dyrektywa 2000/13/WE ma zastosowanie do produktów określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy, z uwzględnieniem następujących warunków:
1.
Nazwy produktów wymienione w załączniku I stosuje się jedynie do produktów tam określonych i używa się ich w obrocie handlowym do określania tych produktów.
Jednakże nazwy produktów użyte w załączniku I można stosować jako dodatek do nazwy oraz zgodnie z praktykami stosowanymi w określaniu innych produktów, których nie można pomylić z tymi określonymi w załączniku I.
2.
Nazwy produktów uzupełnia się przez wskazanie użytego owocu lub owoców, w porządku malejącym pod względem wagi użytych surowców.
Jednakże w przypadku produktów wytworzonych z trzech lub więcej owoców, wskazanie użytych owoców można zastąpić wyrazem "wieloowocowy" lub podobnym zwrotem albo liczbą użytych owoców.
3.
Na etykietach wskazuje się zawartość owocu, przez dodanie wyrazów "sporządzono z… g owocu na 100 g" produktu końcowego, w stosownych przypadkach, po odliczeniu ciężaru wody użytej do sporządzenia ekstraktów wodnych.
4.
Na etykietach wskazuje się łączną zawartość cukru, przez dodanie wyrazów "łączna zawartość cukru… g na 100 g", a wskazana liczba przedstawia wartość wskazaną przez refraktometr w produkcie końcowym, w temperaturze 20 °C, z uwzględnieniem tolerancji wynoszącej ± 3 stopnie refraktometryczne.
Jednakże nie ma obowiązku wskazywania zawartości cukru, gdy na etykiecie są umieszczone wartości odżywcze cukru na mocy dyrektywy 90/496/EWG [7].
5.
Dane szczegółowe określone w pkt 3 i w pkt 4 akapit pierwszy umieszcza się w tym samym polu co nazwę produktu, przy użyciu wyraźnie czytelnej czcionki.
6.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/13/WE, w przypadku gdy zawartość pozostałości dwutlenku siarki wynosi więcej niż 10 mg/kg, jego obecność zaznacza się na wykazie składników.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie przyjmują przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do produktów określonych w załączniku I.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla dyrektywy 89/107/EWG [8] lub przepisów przyjętych w celu jej wykonania, do wytwarzania produktów określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy można używać jedynie składników wymienionych w załączniku II do niniejszej dyrektywy oraz surowców zgodnych z załącznikiem III.
Artykuł 5
Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy, odnoszące się do kwestii określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 6 ust. 2:
- dostosowanie niniejszej dyrektywy do ogólnego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego środków spożywczych,
- dostosowania do postępu technicznego.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Środków Spożywczych (zwany dalej "Komitetem"), ustanowiony na mocy art. 1 decyzji 69/414/EWG [9].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Dyrektywa 79/693/WE traci moc ze skutkiem od dnia 12 lipca 2003 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 12 lipca 2003 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosuje się środki mające na celu:
- zatwierdzenie wprowadzania do obrotu produktów określonych w załączniku I, jeżeli są one zgodne z definicjami i zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, z mocą od dnia 12 lipca 2003 r.,
- zakaz wprowadzania do obrotu produktów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 12 lipca 2004 r.
Jednakże wprowadzanie do obrotu produktów, które nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, ale oznakowane zostały przed dniem 12 lipca 2004 r. zgodnie z wymogami dyrektywy 93/77/EWG, może być kontynuowane do wyczerpania zapasów.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 10
Dyrektywa Rady 2001/114/WE
z dnia 20 grudnia 2001 r.
odnosząca się do niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre dyrektywy pionowe dotyczące środków spożywczych powinny zostać uproszczone w celu uwzględnienia spełnienia tylko zasadniczych wymogów w odniesieniu do produktów, których dotyczą, aby umożliwić swobodny przepływ tych produktów w ramach rynku wewnętrznego, zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej, podjętymi w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r., potwierdzonymi przez Radę Europejską w Brukseli w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r.
(2) Dyrektywa Rady 76/118/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnośnie do niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi [4] była usprawiedliwiona faktem, iż różnice między przepisami krajowymi dotyczącymi mleka konserwowanego mogłyby spowodować powstanie warunków nieuczciwej konkurencji, wprowadzających konsumentów w błąd, a tym samym miałyby bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku.
(3) W konsekwencji dyrektywa 76/118/EWG została opracowana w celu ustanowienia definicji i wspólnych zasad regulujących skład, specyfikację produkcji i etykietowanie niektórych rodzajów mleka konserwowanego, tak by zapewnić mu swobodny przepływ we Wspólnocie.
(4) Dyrektywa 76/118/EWG powinna zostać ujednolicona z ogólnym ustawodawstwem wspólnotowym w zakresie środków spożywczych, w szczególności ustawodawstwem dotyczącym etykietowania, zatwierdzonych dodatków, higieny i przepisów zdrowotnych ustanowionych w dyrektywie Rady 92/46/EWG [5].
(5) Dla jasności, dyrektywa 76/118/EWG powinna być przepracowana w celu ustanowienia bardziej przystępnych zasad dotyczących warunków produkcji i obrotu niektórymi rodzajami częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
(6) Ogólne zasady etykietowania żywności ustanowione w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13/WE [6] powinny być stosowane z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(7) Z zastrzeżeniem dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych [7], dodawanie witamin do produktów określonych w tej dyrektywie jest dopuszczalne w niektórych Państwach Członkowskich.
Jednakże nie można podejmować żadnej decyzji o rozszerzeniu takiej zgody na Wspólnotę jako całość.
Państwa Członkowskie są uprawnione do zezwalania lub zakazywania dodawania witamin do swoich produktów krajowych, pomimo że swobodny przepływ towarów we Wspólnocie powinien być w każdym przypadku zagwarantowany zgodnie z przepisami i zasadami wynikającymi z Traktatu.
(8) W odniesieniu do produktów przeznaczonych dla niemowląt stosuje się dyrektywę Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [8].
(9) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu cel ustanowienia wspólnych definicji i zasad dotyczących omawianych produktów oraz dostosowania przepisów do ogólnych zasad ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego środków spożywczych nie może być skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a może, ze względu na charakter niniejszej dyrektywy, być osiągnięty w sposób bardziej skuteczny przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa odnosi się wyłącznie do kwestii niezbędnych do osiągnięcia wyżej omawianego celu.
(10) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(11) Aby uniknąć tworzenia nowych przeszkód dla swobodnego przepływu Państwa Członkowskie powinny powstrzymać się od przyjmowania w stosunku do przedmiotowych produktów, przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego określonego w załączniku I.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą z zastrzeżeniem dyrektywy 90/496/EWG zezwolić na dodawanie witamin do produktów określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Dyrektywę 2000/13/WE stosuje się do produktów określonych w załączniku I, z zastrzeżeniem następujących warunków:
1) a) nazwy produktów wymienione w załączniku I są stosowane wyłącznie w odniesieniu do produktów tam określonych i używane w obrocie handlowym do ich oznaczania bez uszczerbku dla przepisów lit. b);
b) alternatywą dla nazw produktów określonych w lit. a) jest wykaz szczegółowych oznaczeń ustanowiony w załączniku II.
Oznaczeń tych można używać w mowie oraz na warunkach określonych w załączniku II;
2) Na etykietach musi być zawarta informacja dotycząca udziału procentowego tłuszczu w mleku, wyrażonego wagowo w odniesieniu do produktu gotowego, z wyjątkiem przypadków produktów wymienionych w załączniku I pkt 1 lit. d) i g) i załączniku I pkt 2 lit. d) oraz udziału procentowego ekstraktu odtłuszczonego mleka w proszku w przypadku produktów wymienionych w załączniku I pkt 1. Powyższe dane szczegółowe umieszczane są w pobliżu nazwy handlowej;
3) W przypadku produktów wymienionych w załączniku I pkt 2 etykieta musi zawierać informację o zaleceniach odnośnie do metod rozcieńczania lub odtwarzania, łącznie ze szczegółami dotyczącymi zawartości tłuszczu w produkcie po jego rozcieńczeniu lub odtworzeniu;
4) W przypadku gdy produkty ważące mniej niż 20 g na jednostkę są pakowane w opakowanie zewnętrzne, dane szczegółowe wymagane w niniejszym artykule umieszcza się tylko na opakowaniu zewnętrznym, z wyjątkiem oznaczeń wymaganych na podstawie pkt 1 lit. a);
5) Etykiety produktów wymienionych w załączniku I pkt 2 zawierają informację, że produkt "nie jest przeznaczony do spożycia dla niemowląt poniżej 12 miesięcy".
Artykuł 4
W odniesieniu do produktów wymienionych w załącznikach I i II Państwa Członkowskie nie przyjmą przepisów prawa krajowego, nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 5
Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy, odnoszące się do spraw określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą wykonawczą określoną w art. 6 ust. 2:
- dostosowanie niniejszej dyrektywy do ogólnego ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego środków spożywczych,
- dostosowanie do postępu technicznego.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspierana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych (dalej zwany "Komitetem"), ustanowiony na mocy art. 1 decyzji 69/414/EWG [10].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Dyrektywa 76/118/EWG traci moc z dniem 17 lipca 2003 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy należy traktować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 17 lipca 2003 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Powyższe środki stosuje się w celu:
- zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów określonych w załączniku I, jeżeli pozostają w zgodności z definicjami i zasadami ustanowionymi przepisami niniejszej dyrektywy, z mocą od dnia 17 lipca 2003 r.,
- zakazania wprowadzenia do obrotu produktów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 17 lipca 2004 r.
Jednakże wprowadzanie do obrotu produktów, które nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, ale zostały oznakowane przed dniem 17 lipca 2004 r. zgodnie z wymogami dyrektywy 76/118/EWG, jest dozwolone do wyczerpania zapasów.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 10
Dyrektywa Rady 2001/115/WE
z dnia 20 grudnia 2001 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w celu uproszczenia, modernizacji i harmonizacji ustanowionych warunków fakturowania w zakresie podatku od wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie obowiązujące warunki fakturowania, ustanowione i wyszczególnione na mocy art. 22 ust. 3, w wersji podanej w art. 28h szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [4], są stosunkowo nieliczne, w związku z tym określanie najważniejszych warunków w tym zakresie pozostaje w gestii Państw Członkowskich.
Zarazem, wobec rozwoju nowych technik i metod fakturowania, warunki te przestały być właściwe.
(2) Sprawozdanie Komisji z drugiego etapu wykonania SLIM (Prostsze Prawodawstwo dla Jednolitego Rynku) zaleca przeprowadzenie badania, służącego ustaleniu szczegółowych danych niezbędnych do celów VAT przy sporządzaniu faktury oraz wymagań technicznych i prawnych w zakresie elektronicznego fakturowania.
(3) We wnioskach Rady Ecofin z czerwca 1998 r. podkreśla się, że wobec rozwoju wymiany handlowej prowadzonej drogą elektroniczną konieczne jest ustanowienie prawnych ram stosowania elektronicznego fakturowania, tak aby organy podatkowe mogły nadal wykonywać swe uprawnienia kontrolne.
(4) W świetle powyższego dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego niezbędne jest sporządzenie listy, zharmonizowanej na poziomie wspólnotowym, określającej dane szczegółowe, jakie musi zawierać faktura do celów podatku od wartości dodanej, oraz przyjęcie szeregu wspólnych uzgodnień regulujących stosowanie elektronicznego fakturowania i elektronicznego przechowywania faktur oraz środków do celów wewnętrznego fakturowania i zlecania na zewnątrz czynności fakturowania.
(5) Wreszcie, przechowywanie faktur powinno spełniać warunki przewidziane w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [5].
(6) Od czasu wprowadzenia w roku 1993 przejściowych uregulowań dotyczących podatku VAT Grecja przyjęła prefiks EL w miejsce prefiksu GR ustanowionego w Międzynarodowej Normie ISO nr 3166 - alfa 2, określonej w art. 22 ust. 1 lit. d). Biorąc pod uwagę skutki zmiany prefiksu we wszystkich Państwach Członkowskich, wskazane jest ustanowienie wyjątku dla Grecji, zastrzegając niestosowanie wyżej wymienionej normy ISO w Grecji.
(7) W związku z powyższym dyrektywa 77/388/EWG powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z następującymi artykułami.
Artykuł 2
W art. 28h (który zastępuje art. 22 tej samej dyrektywy), wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 1 lit. d) dodaje się następujące zdanie: "Niezależnie od powyższego upoważnia się Republikę Grecką do stosowania prefiksu "EL"";
2) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. a) Podatnik zapewnia, aby faktura była wystawiana przez niego lub jego klienta albo osobę trzecią działającą w imieniu i na rzecz podatnika, na towary lub usługi, jakie podatnik dostarczył lub wykonał dla innego podatnika lub osoby prawnej nie będącej podatnikiem. Każdy podatnik zapewnia, aby faktura była wystawiona przez niego lub jego klienta albo osobę trzecią działającą w imieniu i na rzecz podatnika, w odniesieniu do dostaw towarów określonych w art. 28b (B) (1) i towarów dostarczonych na warunkach określonych art. 28c (A).
Każdy podatnik zapewnia także, aby faktura była wystawiana przez niego lub jego klienta albo osobę trzecią działającą w imieniu i na rzecz podatnika, w odniesieniu do wszelkich zaliczek dokonanych na jego rzecz przed jakąkolwiek dostawą towarów, o których mowa w pierwszym akapicie, i w odniesieniu do każdej płatności zaliczki, dokonanej na jego rzecz przed zakończeniem świadczenia usług przez innego podatnika lub osobę prawną niebędącą podatnikiem.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć, wobec osób niebędących podatnikami, obowiązek wystawiania faktury na towary lub usługi inne niż wymienione w poprzednich akapitach, jakie osoby te dostarczały lub świadczyły na ich terytorium.
Nakładając taki obowiązek, Państwa Członkowskie mogą ustalić w odniesieniu do takich faktur mniej wymagań niż wyszczególniono w lit. b), c) i d).
Państwa Członkowskie mogą zwolnić podatników z obowiązku wystawiania faktury na takie towary lub usługi, dostarczone lub wykonane przez podatników na ich terytorium, które korzystają ze zwolnienia z podatku z prawem lub bez prawa do zwrotu podatku zapłaconego na poprzednim etapie, zgodnie z art. 13, art. 28 ust. 2 lit. a) i art. 28 ust. 3 lit. b).
Każdy dokument lub informacja, które zmieniają i odnoszą się wyraźnie i niedwuznacznie do faktury pierwotnej, traktuje się jak fakturę.
Państwa Członkowskie, na których terytorium ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, mogą zezwolić na pominięcie w takim dokumencie lub informacji niektórych obowiązujących danych.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić terminy wystawiania faktur przez podatników dostarczających towary lub świadczących usługi na ich terytorium.
Na warunkach, które określają Państwa Członkowskie, na których terytorium ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, dopuszcza się sporządzenie zbiorczej faktury na kilka odrębnych dostaw towarów lub usług.
Fakturę może wystawić klient podatnika, w odniesieniu do towarów lub usług dostarczonych mu lub wykonanych na jego rzecz przez danego podatnika, pod warunkiem że od początku istniała między tymi stronami umowa i pod warunkiem istnienia określonej procedury zatwierdzania poszczególnych faktur przez podatnika, który dostarcza towary lub świadczy usługi.
Państwa Członkowskie, na których terytorium ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, ustalają zasady i warunki takiej umowy i procedury przyjęcia między podatnikiem a jego klientem.
Państwa Członkowskie mogą określić dodatkowe warunki wystawiania faktur przez klientów podatników, dostarczających towary lub świadczących usługi na ich terytorium.
Na przykład mogą wymagać, by faktury, o których mowa, były wystawiane w imieniu i na rzecz podatnika.
Takie warunki muszą być zawsze te same, niezależnie od miejsca siedziby klienta.
Państwa Członkowskie mogą ponadto określić szczegółowe warunki dla podatników dostarczających towary i świadczących usługi na ich terytorium w przypadku gdy osoba trzecia lub klient, będący wystawcą faktury, posiada siedzibę w kraju, z którym dane Państwo Członkowskie nie ma umowy o wzajemnej pomocy, podobnej co do zakresu do pomocy przewidzianej w dyrektywie Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń z tytułu niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków [6], dyrektywie Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich i pośrednich [7] i w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 218/92 z dnia 27 stycznia 1992 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich (VAT) [8].
b) Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przewidzianych w niniejszej dyrektywie w fakturach, do których mają zastosowanie przepisy pierwszego, drugiego i trzeciego akapitu lit. a), obowiązuje przedstawienie tylko następujących danych:
- data wystawienia,
- kolejny numer, nadany w ramach jednej lub kilku serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę,
- numer identyfikacji podatkowej VAT, określony w ust. 1 lit. c), pod jakim podatnik dostarczył towary lub usługi,
- w przypadku gdy klient jest obowiązany uiścić podatek od dostarczonych towarów lub wykonanych usług lub gdy dostarczono mu towary określone w art. 28c (A) - numer identyfikacji podatkowej VAT określony w ust. 1 lit. c), pod jakim dostarczono mu towary lub wykonano usługi,
- pełna nazwa (nazwisko) i adres podatnika i jego klienta;
- ilość i rodzaj dostarczonych towarów lub zakres i charakter wykonanych usług;
- data wykonania lub zakończenia dostawy towarów lub usług, lub data dokonania wpłaty zaliczki, określonej w lit. a) akapit drugi, o ile datę tę można ustalić i o ile różni się ona od daty wystawienia faktury,
- podstawa opodatkowania według stawki podatku lub zwolnienia, cena jednostkowa bez uwzględnienia podatku i wszelkie upusty lub rabaty, o ile nie zostały uwzględnione w cenie jednostkowej,
- zastosowana stawka VAT,
- kwota VAT do zapłacenia, chyba że zastosowano szczególne rozwiązanie, w stosunku do którego niniejsza dyrektywa wyłącza podanie takiej szczegółowej informacji,
- w przypadku zwolnienia z podatku lub gdy obowiązek zapłaty podatku spoczywa na kliencie, odniesienie do właściwego przepisu niniejszej dyrektywy, do odpowiadającego mu przepisu krajowego lub wskazanie, że dostawa jest zwolniona z podatku lub podlega procedurze stornowania,
- w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu - szczegółowe dane wymienione w art. 28a ust. 2,
- w przypadku stosowania systemu marż – odniesienie do art. 26 lub 26a, do odpowiedniego przepisu krajowego lub wskazanie w inny sposób, że zastosowano system marż,
- w przypadku gdy osoba zobowiązana do zapłaty podatku jest przedstawicielem. podatkowym w rozumieniu art. 21 ust. 2 - numer identyfikacji podatkowej VAT przedstawiciela podatkowego określony w ust. 1 lit. c) oraz jego pełna nazwa (nazwisko) i adres.
Państwa Członkowskie mogą zażądać od osób posiadających siedzibę na ich terytorium i dostarczających towary lub świadczących usługi na ich terytorium wskazania numeru identyfikacji podatkowej VAT klienta, określonego w ust. 1 lit c), w przypadkach innych niż wymienione w akapicie pierwszym tiret czwarte.
Państwa Członkowskie nie wymagają podpisania faktury.
Kwoty wykazane w fakturze mogą być wyrażone w dowolnej walucie, z tym że kwotę podatku do zapłaty wyraża się w walucie krajowej Państwa Członkowskiego w przypadku gdy ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, przy zastosowaniu mechanizmu przeliczeniowego ustanowionego w art. 11 C (2).
W miarę potrzeby do celów kontroli Państwa Członkowskie mogą wymagać, by faktury na towary lub usługi dostarczone lub wykonane na ich terytorium i faktury otrzymane przez podatników na ich terytorium były przetłumaczone na język krajowy.
c) Faktury wystawione zgodnie z lit. a) można wysyłać albo na piśmie albo, o ile klient wyraził na to zgodę, elektronicznymi środkami przekazu.
Państwa Członkowskie dopuszczają wysyłanie faktur drogą elektroniczną, pod warunkiem że autentyczność pochodzenia i integralność treści są zagwarantowane:
- bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisu elektronicznego [9]; jednakże Państwa Członkowskie mogą zażądać, by bezpieczny podpis elektroniczny był oparty na certyfikacie kwalifikowanym i złożony przy użyciu bezpiecznego urządzenia do składania podpisów w rozumieniu art. 2 ust. 6 i 10 wymienionej dyrektywy,
- lub w systemie elektronicznej wymiany danych (EDI) określonym w art. 2 zalecenia Komisji 1994/820/WE z dnia 19 października 1994 r. odnoszącego się do aspektów prawnych elektronicznej wymiany danych [10], w przypadku gdy porozumienie w sprawie wymiany przewiduje zastosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia i integralność danych; jednakże Państwa Członkowskie mogą, na określonych przez siebie warunkach, wymagać przekazania na papierze dodatkowego dokumentu zbiorczego podsumowującego.
Jednakże dopuszcza się przesyłanie faktur innymi środkami elektronicznymi, pod warunkiem zatwierdzenia tych środków przez dane Państwo (Państwa) Członkowskie.
Komisja przedstawi, nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r., sprawozdanie oraz, w razie potrzeby, propozycję zmiany warunków elektronicznego fakturowania, w celu uwzględnienia ewentualnych nowych osiągnięć technicznych w tej dziedzinie.
Państwa Członkowskie nie mogą nakładać na podatników dostarczających towary lub świadczących usługi na ich terytorium żadnych innych obowiązków czy wymogów formalnych odnoszących się do elektronicznego przesyłania faktur.
Jednakże mogą przewidzieć, do dnia 31 grudnia 2005 r., obowiązek wyprzedzającego zgłoszenia zamiaru stosowania takiego systemu.
Państwa Członkowskie mogą określić szczególne warunki dla faktur wystawianych elektronicznie na towary i usługi dostarczane na ich terytorium z kraju, z którym dane Państwo Członkowskie nie ma umowy o wzajemnej pomocy, podobnej co do zakresu do wzajemnej pomocy przewidzianej w dyrektywach 76/308/EWG oraz 77/799/EWG i w rozporządzeniu (EWG) nr 218/92.
W przypadku przesyłania elektronicznymi środkami przekazu do tego samego klienta partii zawierającej więcej niż jedną fakturę dane wspólne dla poszczególnych faktur można wskazać tylko raz, o ile dla każdej faktury dostępne są wszystkie informacje.
d) Każdy podatnik zapewnia przechowywanie wszystkich kopii faktur jakie wystawił on sam, jego klient lub osoba trzecia działająca w imieniu i na rzecz podatnika oraz wszystkich faktur przez siebie otrzymanych.
Do celów niniejszej dyrektywy podatnik może wyznaczyć miejsce przechowywania, pod warunkiem że udostępni faktury i przechowywane dane bez nieuzasadnionej zwłoki właściwym organom na każde ich wezwanie.
Jednakże Państwo Członkowskie może wymagać, by podatnicy posiadający siedzibę na jego terytorium powiadomili je o miejscu przechowywania, o ile znajduje się ono poza terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać, by podatnicy posiadający siedzibę na ich terytorium przechowywali na ich terytorium faktury, wystawione przez podatników lub klientów podatników lub osoby trzecie działające w imieniu i na rzecz podatników, a także wszystkie faktury otrzymane przez podatników, w przypadku gdy przechowywanie odbywa się w sposób inny, niż elektronicznie w systemie gwarantującym pełny dostęp on-line do tych danych.
Przez cały okres przechowywania faktur wymagane jest zapewnienie autentyczności pochodzenia i integralność zawartości faktur, a także ich czytelność.
W odniesieniu do faktur określonych w trzecim akapicie lit. c) niedozwolona jest zmiana zawartych w nich informacji; muszą one pozostać czytelne przez cały wymieniony okres.
Państwa Członkowskie ustalają okres, przez jaki podatnicy są zobowiązani do przechowywania faktur dotyczących towarów lub usług dostarczonych na ich terytorium oraz faktur otrzymanych przez podatnika posiadającego siedzibę na ich terytorium.
Aby zapewnić spełnienie warunków ustanowionych w akapicie trzecim, Państwa Członkowskie określone w akapicie czwartym mogą wymagać przechowywania tych faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane – na piśmie lub elektronicznej.
Mogą także wymagać, w przypadku przechowywania faktur w formie elektronicznej, by przechowywane były także dane gwarantujące autentyczność pochodzenia i integralność treści.
Państwa Członkowskie określone w akapicie czwartym mogą określić warunki szczególne, zabraniające lub ograniczające przechowywanie faktur w kraju, z którym nie są związani umową dotyczącą wzajemnej pomocy, podobną co do zakresu do wzajemnej pomocy przewidzianej w dyrektywach 76/308/EWG, 77/799/EWG i rozporządzeniu (EWG) nr 218/92 oraz w którym nie istnieją regulacje prawne dotyczące prawa dostępu do danych przy użyciu elektronicznych środków, pobierania ich z systemu i wykorzystania, określonych w art. 22a.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, na określonych przez siebie warunkach, przechowywania faktur otrzymanych przez osoby niebędące podatnikami.
e) Do celów lit. c) i d) przekazywanie i przechowywanie danych "przy użyciu elektronicznych środków" oznacza przekazywanie lub udostępnianie takich danych klientowi i przechowywanie ich przy zastosowaniu elektronicznych urządzeń do przetwarzania (łącznie z cyfrową kompresją) i przechowywania danych, a także stosowanie technik teletransmisji przewodowej, radiowej, optycznej lub innych elektromagnetycznych środków.
Do celów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie uznają dokumenty i informacje w formie pisemnej lub elektronicznej za faktury, o ile spełniają one warunki określone w niniejszym ustępie."
3) w ust. 8 dodaje się następujący akapit:
"Opcji przewidzianej w akapicie pierwszym nie można wykorzystywać w celu nakładania dodatkowych obowiązków, wykraczających poza obowiązki ustanowione ust. 3";
4) w ust. 9 lit. a) dodaje się następujący akapit:
"Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w lit. d) Państwa Członkowskie nie mogą jednak zwolnić podatników określonych w tiret trzecim z obowiązków określonych w art. 22 ust. 3";
5) w ust. 9 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) Z zastrzeżeniem konsultacji z Komitetem przewidzianym w art. 29 i na warunkach przez siebie określonych Państwa Członkowskie mogą postanowić, że faktury na towary dostarczone lub usługi wykonane na ich terytorium nie muszą spełniać niektórych warunków określonych w ust. 3 lit. b) w następujących przypadkach:
- gdy wartość faktury jest niska lub
- gdy handlowa lub administracyjna praktyka stosowana w danym sektorze działalności gospodarczej albo techniczne warunki wystawiania faktur utrudniają spełnienie wszystkich wymagań określonych w ust. 3 lit. b).
Faktury, o których mowa, muszą w każdym przypadku zawierać:
- datę wystawienia,
- identyfikację podatnika,
- identyfikację rodzaju dostarczonych towarów lub wykonanych usług,
- należny podatek lub dane niezbędne do jego wyliczenia.
Uproszczone rozwiązania przewidziane w niniejszej literze nie mają zastosowania do transakcji określonych w ust. 4 lit. c)";
6) w ust. 9 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) W przypadku gdy Państwa Członkowskie korzystają z opcji przewidzianej w lit. a) tiret trzecie, aby nie nadawać numeru określonego w ust. 1 lit. c) podatnikom, którzy nie realizują żadnej z transakcji określonych w ust. 4 lit. c), a także w przypadku gdy dostawcy lub klientowi nie nadano numeru identyfikacji podatkowej tego rodzaju, w fakturze należy wskazać zamiast takiego numeru inny numer, zwany referencyjnym numerem podatkowym, określony przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Jeśli podatnikowi nadano numer identyfikacji podatkowej określony w ust. 1 lit. c), Państwa Członkowskie wskazane w akapicie pierwszym mogą ponadto wymagać wykazania w fakturze:
- dla wykonanych usług, wymienionych w art. 28b (C), (D), (E) i (F), oraz dla dostaw towarów określonych w art. 28c (A) i (E) pkt 3 - numeru określonego w ust. 1 lit. c) i referencyjnego numeru podatkowego dostawcy,
- dla innych dostaw towarów i usług - tylko referencyjnego numeru podatkowego dostawcy lub tylko numeru określonego w ust. 1 lit. c)"
Artykuł 3
Dodaje się art. 22a w brzmieniu:
"Artykuł 22a
Prawo dostępu do faktur przechowywanych elektronicznie w innym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy podatnik przechowuje wystawione lub otrzymane faktury przy użyciu środków elektronicznych gwarantujących dostęp on-line do danych i gdy miejsce przechowywania znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym podatnik posiada siedzibę, właściwym organom w Państwie Członkowskim, w którym podatnik posiada siedzibę, przysługuje do celów niniejszej dyrektywy prawo dostępu do takich faktur, pobierania ich z systemu i wykorzystywania ich w granicach określonych przepisami Państwa Członkowskiego, w którym podatnik posiada siedzibę, i w zakresie, jaki jest danemu Państwu niezbędny do celów kontroli."
Artykuł 4
1.
W art. 10 ust. 2 akapit trzeci tiret pierwsze i trzecie skreśla się wyrazy "lub dokument uznawany za fakturę".
2. W art. 24 ust. 5 skreśla się wyrazy "lub innych dokumentach uznawanych za faktury", a w art. 26a (B), pkt 9 skreśla się wyrazy "lub inny dokument uznawany za fakturę".
3.
W art. 26a (C) pkt 4 skreśla się wyrazy "lub dokument ją zastępujący".
4. W art. 28d ust. 3 i art. 28d ust. 4 akapit drugi, skreśla się wyrazy "lub inny dokument uznawany za fakturę" oraz "lub dokument".
5.
W art. 28g (który zastępuje art. 21 tej samej dyrektywy), wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 1 lit. d) skreśla się wyrazy "lub inny dokument uznawany za fakturę".
6.
W art. 28o ust. 1 lit. e) skreśla się wyrazy "lub inny dokument ją zastępujący".
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 2001/116/WE
z dnia 20 grudnia 2001 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/156/EWG i załączniki do niej były kilkakrotnie zmieniane; ponieważ do załączników należy wprowadzić dalsze zmiany, powinny one dla jasności zostać skonsolidowane w jednym tekście.
(2) Zawarte w tych załącznikach przepisy dotyczące niezbędnych dokumentów administracyjnych do celów homologacji typu całego pojazdu powinno stosować się do pojazdów kategorii M1 wyposażonych w silnik spalinowy.
(3) Załączniki do dyrektywy 70/156/EWG, ze zmianami wprowadzonymi niniejszą dyrektywą przewidują również niezbędne dokumenty administracyjne do celów homologacji typu całego pojazdu w przypadku pojazdów należących do kategorii innych niż M1.
Jednakże po wejściu w życie dyrektywy uchylającej i zastępującej dyrektywę 70/156/EWG oraz wejściu w życie zmian, które są uznane za niezbędne, do odpowiednich oddzielnych dyrektyw, homologacje takie powinny być udzielane jedynie w celach stosowania w odniesieniu do pojazdów niektórych kategorii innych niż kategoria M1.
(4) Należy również przewidzieć jednakowe ustalenia dotyczące przyznawania numerów homologacji.
(5) Dyrektywa 70/156/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 1 akapit drugi skreśla się: "i ma przypisany specjalny numer homologacji zgodnie z przepisami załącznika VII";
2. w art. 8 ust. 2 lit. c) akapit szósty skreśla się: "oraz zastąpienie specjalnych numerów homologacji standardowymi numerami homologacji";
3. załączniki do dyrektywy 70/156/EWG zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do homologacji typu pojazdów, Państwa Członkowskie stosują dyrektywę 70/156/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą jedynie w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 wyposażonych w silnik spalinowy.
2.
W odniesieniu do homologacji typu pojazdów szczególnego przeznaczenia, należących do kategorii M1, Państwa Członkowskie stosują, wyłącznie na wniosek producenta, art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG zmienionej dyrektywą 1998/14/WE [3].
3.
Do celów homologacji typu pojazdów innych niż pojazdy określone w ust. 1 nadal stosuje się art. 10 dyrektywy 70/156/EWG zmienionej dyrektywą 87/358/EWG [4].
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do wydawania świadectw zgodności poprzedzonych homologacją typu WE, istniejące wzory nadal są stosowane do dnia 30 czerwca 2003 r.
2.
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia homologacji udzielonych przed jej wejściem w życie ani nie uniemożliwia rozszerzania takich homologacji zgodnie warunkami dyrektywy, na podstawie której zostały pierwotnie udzielone.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 2002 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują te przepisy od dnia 1 lipca 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 26 kwietnia 2001 r.
w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET)
(EBC/2001/3)
(2001/401/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Traktatem"), w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret pierwsze i czwarte oraz art. 3.1, 12.1, 14.3, 17, 18 i 22 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 105 ust. 2 tiret pierwsze Traktatu oraz art. 3.1 tiret pierwsze Statutu zobowiązują Europejski System Banków Centralnych (ESBC) do definiowania i realizowania polityki pieniężnej Wspólnoty.
(2) Artykuł 105 ust. 2 tiret czwarte Traktatu oraz art. 3.1 tiret czwarte Statutu upoważniają Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne do popierania należytego funkcjonowania systemów płatności.
(3) Artykuł 22 Statutu powierza EBC i krajowym bankom centralnym obowiązek zapewnienia narzędzi umożliwiających funkcjonowanie skutecznych i niezawodnych systemów rozliczeń i płatności wewnątrz Wspólnoty oraz z innymi krajami.
(4) Urzeczywistnienie jednolitej polityki pieniężnej wymaga opracowania mechanizmów płatności, które umożliwią dokonywanie terminowych i bezpiecznych operacji polityki pieniężnej pomiędzy krajowymi bankami centralnymi a instytucjami kredytowymi, a także będą wspierały jednolity charakter rynku pieniężnego wewnątrz strefy EUR.
(5) Tak określone cele gwarantują mechanizm płatności, który działa z zachowaniem wysokiego poziomu bezpieczeństwa przy bardzo krótkim czasie przetwarzania i niskich kosztach.
(6) System TARGET podlega ramom prawnym stosowanym od wejścia w życie etapu III unii gospodarczej i walutowej (UGW).
Niniejsze wytyczne zastępują wytyczne EBC/2000/9 z dnia 3 października 2000 r. w sprawie "transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET)".
(7) Opublikowanie niniejszych wytycznych następuje w wyniku realizacji polityki sprzyjającej przejrzystości poprzez oficjalną publikację instrumentów prawnych EBC; niniejsze wytyczne nie obejmują niektórych istniejących dodatkowych uzgodnień ESBC dotyczących bezpieczeństwa, finansów a także innych operacyjnych i wewnętrznych aspektów ESBC.
(8) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
1.
Do celów niniejszych wytycznych:
- "krajowe systemy RTGS" oznaczają systemy rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym składające się na system TARGET, określone w załączniku I do niniejszych wytycznych,
- "mechanizm płatności EBC" oznacza mechanizmy płatności funkcjonujące w EBC i połączone z systemem TARGET w celu realizacji i) płatności pomiędzy rachunkami prowadzonymi przez EBC; oraz ii) płatności za pomocą systemu TARGET pomiędzy rachunkami prowadzonymi przez EBC oraz przez krajowe banki centralne,
- "wzajemne połączenia" oznaczają infrastrukturę techniczną, rozwiązania systemowe oraz procedury ustanowione, lub stanowiące dostosowanie każdego z krajowych systemów RTGS a także mechanizm płatności EBC do celów przetwarzania płatności transgranicznych przez system TARGET,
- "uczestnicy" oznaczają wszystkie podmioty posiadające bezpośredni dostęp do krajowego sytemu RTGS i posiadające rachunek RTGS w danym krajowym banku centralnym (lub, w przypadku mechanizmu płatności EBC, w EBC) i obejmują taki krajowy bank centralny lub EBC, zarówno działający w charakterze agenta rozliczeniowego jak też w innym charakterze,
- "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznacza Państwa Członkowskie, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem,
- "krajowe banki centralne" oznaczają krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły wspólną walutę zgodnie z Traktatem,
- "Eurosystem" oznacza EBC i krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły wspólną walutę zgodnie z Traktatem,
- "dostawca usług sieciowych" oznacza przedsiębiorstwo wyznaczone przez EBC na dostawcę skomputeryzowanej sieci połączeń umożliwiających połączenia wzajemne,
- "rachunki wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych" oznaczają rachunki, które każdy z krajowych banków centralnych oraz EBC otworzą dla siebie nawzajem w swoich księgach dla potrzeb realizacji płatności transgranicznych w systemie TARGET; każdy taki rachunek wzajemnych rozliczeń banku centralnego jest prowadzony na rzecz EBC lub krajowego banku centralnego, dla którego został otwarty,
- "płatności krajowe" oznaczają płatności realizowane lub przeznaczone do realizacji w ramach jednego krajowego systemu RTGS lub w ramach mechanizmu płatności EBC,
- "płatności transgraniczne" oznaczają płatności zrealizowane lub przeznaczone do realizacji pomiędzy dwoma systemami RTGS lub pomiędzy systemem RTGS a mechanizmem płatności EBC,
- "zasady RTGS" oznaczają przepisy i/lub postanowienia umowne, które stosują się do krajowego systemu RTGS,
- "rachunek RTGS" oznacza rachunek (lub, w zakresie dozwolonym przez stosowne przepisy danego systemu RTGS, dowolną grupę skonsolidowanych rachunków, pod warunkiem że właściciele takich rachunków są solidarnie odpowiedzialni w stosunku do systemu RTGS w przypadku niedotrzymania warunków) otwarty na nazwisko uczestnika w księgach danego krajowego banku centralnego lub EBC, na którym dokonywane są rozliczenia płatności krajowych i transgranicznych,
- "polecenie płatności" oznacza zlecenie jednego uczestnika złożone zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami RTGS do postawienia do dyspozycji innego uczestnika, w tym krajowego banku centralnego lub EBC, pewnej kwoty pieniędzy poprzez zaksięgowanie tej kwoty na rachunku RTGS,
- "uczestnik wysyłający" oznacza uczestnika, który rozpoczął realizację płatności poprzez złożenie polecenia płatności,
- "krajowy bank centralny/EBC wysyłający płatność" oznacza EBC lub krajowy bank centralny, w którym uczestnik wysyłający posiada rachunek RTGS,
- "uczestnik otrzymujący" oznacza uczestnika wskazanego przez uczestnika wysyłającego jako uczestnika, którego rachunek RTGS należy uznać kwotą określoną w danym poleceniu płatności,
- "otrzymujący krajowy bank centralny/EBC" oznacza EBC lub krajowy bank centralny, w którym uczestnik otrzymujący posiada swój rachunek RTGS,
- "EOG" oznacza Europejski Obszar Gospodarczy zgodnie z definicją podaną w Porozumieniu o Europejskim Obszarze Gospodarczym zawartym w dniu 2 maja 1992 r. między Wspólnotą Europejską a Państwami Członkowskimi Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, zmienionym Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 17 marca 1993 r.,
- "zdalny uczestnik" oznacza instytucję z siedzibą w kraju EOG uczestniczącą bezpośrednio w krajowym systemie RTGS danego (innego) Państwa Członkowskiego UE ("Państwa Członkowskiego — gospodarza") i w tym celu posiadającą rachunek RTGS w EUR prowadzony w jego imieniu w krajowym banku centralnym Państwa Członkowskiego — gospodarza, niekoniecznie posiadając oddział na terenie Państwa Członkowskiego — gospodarza,
- "uczestnik pośredni" oznacza instytucję nieposiadającą własnego rachunku RTGS, ale pomimo tego rozpoznawaną w krajowym systemie RTGS i podlegającą zasadom dotyczącym RTGS, z możliwością jej bezpośredniego adresowania w systemie TARGET; wszelkie transakcje uczestnika pośredniego są rozliczane na rachunku uczestnika (zgodnie z definicją w art. 1 tiret czwarte), który zgodził się reprezentować uczestnika pośredniego,
- "kredyt śróddzienny" oznacza kredyt udzielony i spłacony w czasie krótszym niż jeden dzień roboczy,
- "depozyty i kredyty zaciągane w Banku Centralnym na koniec dnia" oznaczają kredyt marginalny oraz możliwości otwierania depozytów udostępniane poprzez Eurosystem,
- "stopa oprocentowania kredytu marginalnego" oznacza stopę procentową, która może być okresowo stosowana dla kredytów marginalnych udostępnianych przez Eurosytem,
- "stopa oprocentowania udogodnienia depozytowego" oznacza stopę procentową, która może być okresowo stosowana dla udogodnienia depozytowego udostępnianego przez Eurosystem,
- "oprocentowanie głównych operacji refinansowych" oznacza krańcową stopę procentową, która może być okresowo stosowana wobec ostatniej głównej operacji refinansowania dokonanej w Eurosystemie, gdzie krańcowa stopa procentowa oznacza poziom oprocentowania, przy którym całość dostępnych środków refinansowych zostaje wyczerpana,
- "MCBK" oznacza określony przez ESBC model centralnych banków korespondentów ustalony dla transgranicznego wykorzystania zabezpieczenia,
- "procedura blokady środków" oznacza procedurę, zgodnie z którą środki w depozycie lub w ramach dostępnego kredytu zostają zarezerwowane i stają się niedostępne dla transakcji lub celu innego niż realizacja danego polecenia płatności, w celu zagwarantowania, że środki zarezerwowane lub dostępne w ramach kredytu zostaną wykorzystane do realizacji takiego polecenia płatności; rezerwacja środków lub dostępnego salda kredytowego jest określona w niniejszych wytycznych jako "blokada",
- "nieodwołalność" lub "nieodwołalny" oznacza, że rozliczenie polecenia płatności nie może zostać odwołane, wycofane ani unieważnione przez krajowy bank centralny/EBC wysyłający płatność, przez uczestnika wysyłającego ani przez żadną stronę trzecią, ani nawet w przypadku procedury upadłościowej prowadzonej przeciwko uczestnikowi, z wyjątkiem wadliwych transakcji lub przypadków poleceń płatności wynikających z przestępstw lub aktów oszustwa (gdzie akty oszustwa obejmują również traktowanie preferencyjne i transakcje po zaniżonej cenie w analizowanych okresach w przypadku niewypłacalności) pod warunkiem że w konkretnym przypadku została podjęta decyzja w tym względzie przez właściwy sąd lub inny organ właściwy do rozstrzygania sporów, lub w przypadkach wynikających z błędu,
- "nieprawidłowe działanie krajowego sytemu RTGS" lub "nieprawidłowe działanie systemu TARGET" lub "nieprawidłowe działanie" oznacza trudności techniczne, wady i awarie dotyczące infrastruktury technicznej i/lub systemów komputerowych któregokolwiek krajowego systemu RTGS lub mechanizmu płatności EBC lub też systemem skomputeryzowanych połączeń sieciowych do przekazywania danych, lub wszelkie inne wydarzenia związane z krajowym systemem RTGS lub systemem płatności EBC lub też skomputeryzowanych połączeń sieciowych do połączeń wzajemnych uniemożliwiające wykonanie i zamknięcie tego samego dnia przetwarzania poleceń płatności w systemie TARGET; definicja ta obejmuje również przypadki nieprawidłowego działania więcej niż jednego systemu krajowego RTGS (na przykład ze względu na awarię u usługodawcy),
- "System zwrotów TARGET" lub "system zwrotów" lub "system" oznacza system zwrotów w przypadku nieprawidłowego działania systemu TARGET określonego w art. 3 lit. h) niniejszych wytycznych.
2.
Załączniki do niniejszych wytycznych mogą być okresowo zmieniane przez Radę Prezesów EBC.
Rada Prezesów EBC może również przyjmować dokumenty dodatkowe zawierające, między innymi, przepisy dotyczące aspektów technicznych i specyfikacji systemu TARGET. Zmiany te i dokumenty dodatkowe wchodzą w życie jako integralna część niniejszych wytycznych z dniem określonym przez Radę Prezesów EBC, po poinformowaniu krajowych banków centralnych.
Artykuł 2
Opis systemu TARGET
1.
Transeuropejski zautomatyzowany błyskawiczny system rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym jest systemem rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym dla waluty EUR.
Na system TARGET składają się krajowe systemy RTGS, mechanizmy płatności EBC oraz połączenia wzajemne. System ten został ustanowiony na mocy wytycznych EBC/1998/NP13 z dnia 16 listopada 1998 r. w sprawie systemu TARGET, ze zmianami, które zostały następnie uchylone i zastąpione wytycznymi EBC/2000/NP9.
Odtąd TARGET podlega przepisom niniejszych wytycznych.
2.
Zezwala się na połączenie systemów RTGS Państw Członkowskich UE, które były członkami UE w chwili rozpoczęcia etapu III UGW, ale które nie przyjęły jednej waluty, z systemem TARGET, pod warunkiem że systemy takie spełniają wymagania dotyczące minimum cech wspólnych określone w art. 3 niniejszych wytycznych i są w stanie przetwarzać operacje w EUR jako walucie obcej równolegle z ich walutą krajowa.
Każde takie połączenie systemem TARGET podlega umowie, na mocy której zainteresowane krajowe banki centralne wyrażają zgodę na przestrzeganie zasad i procedur określonych dla sytemu TARGET, określonych w niniejszych wytycznych (łącznie z właściwymi specyfikacjami i modyfikacjami określonymi, gdzie sytuacja tego wymaga, w takiej umowie).
Artykuł 3
Minimum cech wspólnych krajowych systemów RTGS
Obowiązkiem każdego krajowego banku centralnego jest zapewnienie, że jego krajowy system RTGS spełnia wymogi określone poniżej.
a) Kryteria dostępu
1. Uczestnikami krajowego sytemu RTGS mogą być wyłącznie nadzorowane instytucje kredytowe, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [1], z siedzibą w EOG. Wyjątkiem od tej zasady, bez uszczerbku dla przepisów art. 7 ust. 1 niniejszych wytycznych, są następujące podmioty, które również mogą zostać przyjęte jako członkowie krajowego systemu RTGS po uzyskaniu zgody właściwego krajowego banku centralnego:
i) departamenty skarbu w ramach władz centralnych i regionalnych Państw Członkowskich działające na rynkach pieniężnych;
ii) organy sektora publicznego Państw Członkowskich upoważnione do prowadzenia rachunków klientów; do celów niniejszych wytycznych, "sektor publiczny" ma znaczenie nadane mu w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 3603/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. określające definicje w celu zastosowania zakazów określonych w art. 104 i 104b ust. 1 Traktatu [2];
iii) przedsiębiorstwa inwestycyjne zgodnie z ich definicją w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/22/EWG z 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [3], z siedzibą na terenie EOG, upoważnione i nadzorowane przez organ uznany za właściwy zgodnie z warunkami wyżej wymienionej dyrektywy Rady (z wyjątkiem instytucji określonych w art. 2 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy), pod warunkiem że przedsiębiorstwo inwestycyjne, o którym mowa jest uprawnione do prowadzenia działalności, określonych w sekcji A pkt 1 lit. b), pkt 2 lub 4 Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG;
iv) organizacje świadczące usługi rozliczeniowe pod nadzorem właściwego organu.
2.
Kryteria dostępu do krajowego systemu RTGS oraz procedura oceny takich kryteriów są określone w regulaminie danego systemu RTGS i udostępnione zainteresowanym stronom.
Poza kryteriami wymienionymi w art. 3 lit. a) pkt 1, takie kryteria krajowe mogą obejmować między innymi:
- odpowiednią kondycję finansową,
- oczekiwane minimum ilości transakcji,
- wniesienie opłaty wstępnej,
- aspekty prawe, techniczne i operacyjne.
Krajowe zasady RTGS określają również konieczność uzyskiwania opinii prawnych, spełniających zharmonizowane wymogi treściowe dotyczące opinii prawnych określone dla Eurosystemu, w stosunku do wnioskodawców, których wnioski są rozpatrywane przez dany krajowy bank centralny zgodnie z wytycznymi określonymi przez Radę Prezesów EBC.
Warunki dotyczące opinii prawnych są udostępnione przez właściwe krajowe banki centralne zainteresowanym stronom.
3.
Uczestnik krajowego sytemu RTGS zgodnie z art. 3 lit. a) pkt 1 i 2 ma dostęp do usług płatności transgranicznych oferowanych w ramach TARGET.
4.
Zasady RTGS określają podstawy i procedury usunięcia uczestnika z danego krajowego systemu RTGS.
Podstawy usunięcia uczestnika z krajowego systemu RTGS (poprzez zawieszenie lub wykluczenie) powinny obejmować wszelkie przypadki pociągające za sobą ryzyko systemowe, lub które mogłyby w inny sposób spowodować poważne problemy operacyjne, w tym:
i) przypadki wszczęcia w stosunku do uczestnika procedury upadłościowej, lub, gdy uczestnikowi zagraża wszczęcie takiej procedury;
ii) przypadki naruszania danego regulaminu RTGS przez uczestnika; lub
iii) w przypadku gdy przestają być spełnione jedno lub więcej kryteriów danego sytemu RTGS.
b) Jednostka walutowa
Wszystkie płatności transgraniczne realizowane poprzez system połączeń wzajemnych muszą być wyrażone w EUR.
Krajowe banki centralne gwarantują, że polecenia płatności denominowane w ich krajowych jednostkach walutowych uczestniczących w EUR, które mają być realizowane przy wykorzystaniu połączeń wzajemnych zostaną wymienione i przesłane w jednostkach EUR.
c) Zasady ustalania opłat
1.
Polityka ustalania opłat w systemie TARGET jest określona przez Radę Prezesów EBC uwzględniając zasady zwrotu kosztów, przejrzystości i braku dyskryminacji.
2.
Płatności krajowe dokonywane w EUR poprzez krajowe systemy RTGS podlegają zasadom ustalania opłat określoną dla danego krajowego systemu RTGS, który z kolei, jest zgodny z polityką ustalania opłat określoną w załączniku II.
3.
Płatności transgraniczne dokonywane w systemie TARGET są realizowane po wspólnej cenie ustalonej przez Radę Prezesów EBC i określonej w załączniku III.
4.
Ceny są udostępnione zainteresowanym stronom.
d) Czas operacyjny systemu
1.
Dni operacyjne
System TARGET w całości jest zamknięty w soboty, niedziele, Nowy Rok, Wielki Piątek (według kalendarza obowiązującego w siedzibie EBC), Poniedziałek Wielkanocny (według kalendarza obowiązującego w siedzibie EBC), 1 maja (Święto Pracy), Boże Narodzenie, 26 grudnia, a w 2001 r. także w dniu 31 grudnia.
Jednakże w dniu 26 grudnia 2001 r. stosuje się następujące zasady:
i) zamknięte są połączenia wzajemne;
ii) zamknięty jest system płatności EBC;
iii) nie są dokonywane rozrachunki dla systemów rozrachunku netto transakcji o dużej wartości wyrażonych w EUR;
iv) krajowe systemy RTGS są zamknięte we wszystkich Państwach Członkowskich z zastrzeżeniem art. 3 lit. d) pkt 1 v) poniżej;
v) w uczestniczących Państwach Członkowskich, w których dzień 26 grudnia 2001 r. nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, krajowe banki centralne dołożą wszelkich starań, aby zamknąć swój krajowy system RTGS; w przypadku gdy dany krajowy bank centralny uzna to za niemożliwe, przedstawi on propozycję Zarządowi i Radzie Prezesów EBC określającą w jaki sposób może on maksymalnie ograniczyć operacje płatności krajowych; oceniając taką propozycję, Zarząd i Rada Prezesów uwzględni przepisy odpowiedniego ustawodawstwa krajowego;
vi) depozyty i kredyty zaciągane w banku centralnym na koniec dnia są dostępne w tych krajowych bankach centralnych, które pozostaną otwarte dla obsługi takich ograniczonych operacji; oraz
vii) MCBK jest zamknięty.
2.
Godziny operacyjne
Godziny operacyjne krajowych systemów RTGS są zgodne z wykazami wymienionymi w załączniku IV.
e) Zasady płatności
1.
Wszelkie płatności bezpośrednio wynikające z lub dokonywane w związku z i) operacjami polityki pieniężnej; ii) rozliczeniami operacji walutowych po stronie EUR przy wykorzystaniu Eurosystemu oraz iii) rozliczeniami systemów transgranicznego kompensowania dużych płatności obsługujących przelewy w EUR są dokonywane poprzez system TARGET.
Przez system TARGET mogą być również realizowane inne płatności.
2.
Krajowy system RTGS i mechanizm płatności EBC nie realizują danego polecenia płatności jeśli na rachunku uczestnika wysyłającego w wysyłającym krajowym banku centralnym/EBC nie są dostępne odpowiednie środki, albo w formie bezpośrednio dostępnych środków zaksięgowanych na dobro takiego rachunku, albo poprzez uruchomienie posiadanych rezerw w danym dniu w celu spełnienia wymogów dotyczących rezerw albo też, co może mieć miejsce, poprzez skorzystanie z kredytu śróddziennego udzielonego przez taki krajowy bank centralny/EBC danemu uczestnikowi zgodnie z art. 3 lit. f).
3.
Zasady RTGS i zasady mechanizmu płatności EBC określą punkt w czasie, kiedy polecenia zapłaty stają się nieodwołalne, nie późniejszy jednak niż punkt w czasie, gdy rachunek RTGS uczestnika wysyłającego w wysyłającym krajowym banku centralnym/EBC zostaje obciążony daną kwotą.
W krajowych systemach RTGS stosujących procedurę blokady środków przed obciążeniem rachunku RTGS, taka nieodwołalność obowiązuje od wcześniejszego punktu w czasie, w którym następuje blokada środków.
f) Kredyt śróddzienny
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszych wytycznych, każdy krajowy bank centralny udzieli kredytu śróddziennego instytucjom kredytowym, które nadzoruje, określonym w art. 3 lit. a) uczestniczącym w krajowym systemie RTGS takiego krajowego banku centralnego pod warunkiem że dana instytucja kredytowa jest kwalifikowaną stroną w operacjach polityki pieniężnej Eurosystemu oraz posiada dostęp do kredytów marginalnych.
Pod warunkiem ścisłego przestrzegania zasady, że kredytu śróddziennego udziela się na dany dzień i że nie jest możliwe przedłużenie takiego kredytu przez następną noc, kredyt śróddzienny może zostać również udzielony:
i) departamentom skarbu, określonym w art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt i);
ii) organom sektora publicznego określonym w art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt ii);
iii) przedsiębiorstwom inwestycyjnym określonym w art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt iii), pod warunkiem że takie przedsiębiorstwo inwestycyjne przedstawi zadowalające dowody na piśmie na to, że:
a) zawarło formalną umowę z krajem, który przystąpił do polityki pieniężnej Eurosystemu, na pokrycie wszelkiej końcowej pozycji zadłużenia na koniec danego dnia; lub
b) dostęp do kredytu śróddziennego jest ograniczony do przedsiębiorstw inwestycyjnych posiadających rachunek w centralnym depozycie papierów wartościowych, zaś dane przedsiębiorstwo inwestycyjne jest ograniczone terminem uzyskania płynności lub wysokość kredytu śróddziennego jest ograniczona od góry.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie z jakiegokolwiek powodu zwrócić kredytu śróddziennego na czas, podlega ono karom określonym zgodnie z poniższymi przepisami.
Jeśli na koniec dnia roboczego w systemie TARGET przedsiębiorstwo inwestycyjne posiada na swoim rachunku RTGS saldo ujemne po raz pierwszy w okresie dowolnego 12-miesięcznego okresu, zastosowanie mają następujące przepisy. Właściwy krajowy bank centralny niezwłocznie nałoży na takiego uczestnika karę w wysokości pięciu punktów procentowych powyżej stopy oprocentowania kredytu marginalnego od wysokości takiego salda (np. w przypadku gdy stopa oprocentowania kredytu marginalnego wynosi 4 %, kara wyniesie 9 %).
W przypadku gdy dane przedsiębiorstwo inwestycyjne będzie miało powtórnie saldo ujemne, karna stopa procentowa stosowana wobec takiego uczestnika zostanie zwiększona o dalsze 2,5 punktu procentowego za każdym razem powstania salda ujemnego w wyżej wymienionym 12-miesięcznym okresie;
iv) nadzorowane instytucje kredytowe określone w art. 3 lit. a) pkt 1, które nie kwalifikują się jako strony w operacjach polityki pieniężnej Eurosystemu i/lub nie posiadają dostępu do kredytów marginalnych.
Wszystkie przepisy dotyczące sankcji karnych określone w art. 3 lit. f) pkt 1 iii) w odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych mają również zastosowanie do takich instytucji kredytowych, w przypadku gdy, z jakiegokolwiek powodu, nie są one w stanie spłacić na czas kredytu śróddziennego;
v) organizacje świadczące usługi rozrachunkowe lub rozliczeniowe (podlegające nadzorowi właściwych organów) pod warunkiem że uzgodnienia dotyczące udzielenia takim organizacjom kredytu śróddziennego zostaną uprzednio przekazane do zatwierdzenia Radzie Prezesów EBC.
2.
Każdy krajowy bank rozliczeniowy udziela kredytu śróddziennego poprzez zabezpieczone śróddzienne kredyty w rachunku w takim krajowym banku rozliczeniowym i/lub śróddzienne transakcje odkupu zawierane z krajowymi bankami centralnymi zgodnie z warunkami określonymi poniżej oraz pod warunkiem spełnienia wymogu minimum cech wspólnych, które Rada Prezesów EBC może okresowo określić.
3.
Kredyt śróddzienny opiera się na odpowiednim zabezpieczeniu.
Kwalifikowane zabezpieczenie oznacza aktywa i instrumenty tego samego rodzaju i podlega takiej samej wycenie i zasadom kontroli ryzyka, co kwalifikowane zabezpieczenie określone dla operacji polityki pieniężnej z wyjątkiem departamentów skarbu i organów sektora publicznego określonych odpowiednio w art. 3 lit. a) pkt 1 i) i ii).
Krajowe banki centralne nie przyjmują jako zabezpieczenia papierów dłużnych emitowanych i gwarantowanych przez uczestnika, lub przez inny podmiot, z którym strona ma bliskie związki, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 26 dyrektywy 2000/12/WE i stosowaną w odniesieniu do operacji polityki pieniężnej.
Każdemu z krajowych banków centralnych Państw Członkowskich UE, którego system RTGS jest połączony z systemem TARGET, wolno, na podstawie art. 2 ust. 2 ustanowić i utrzymywać wykaz kwalifikowanych aktywów, które mogą być wykorzystane przez instytucje uczestniczące w danym krajowym systemie RTGS połączonym z systemem TARGET jako zabezpieczenie kredytów w EUR udzielonych przez taki krajowy bank centralny, pod warunkiem że aktywa wymienione w takim wykazie spełniają takie same normy jakości i podlegają takim samym zasadom wyceny i kontroli ryzyka jak ten określone dla kwalifikowanego zabezpieczenia w przypadku operacji polityki pieniężnej.
Taki krajowy bank centralny przedłoży taki wykaz kwalifikowanych aktywów do uprzedniego zatwierdzenia EBC.
4.
Rada Prezesów EBC może wyłączyć departamenty skarbu, określone w art. 3 lit. a) pkt 1 i), z wymogu składania zabezpieczenia w związku z udzieleniem kredytu śróddziennego określonego w art. 3 lit. f) pkt 3 na wniosek stosownego krajowego banku centralnego.
5.
Od kredytu śróddziennego udzielonego zgodnie z art. 3 lit. f) i g) nie nalicza się odsetek.
6.
Kredytu śróddziennego nie udziela się żadnym uczestnikom pośrednim.
7.
Zasady RTGS zawierają przesłanki, na podstawie, których dany krajowy bank centralny może zadecydować, że dostęp uczestnika do kredytu śróddziennego może zostać zawieszony lub zamknięty.
Decyzja taka w stosunku do instytucji będącej kwalifikowaną stroną operacji polityki pieniężnej Eurosystemu wymaga zgody EBC zanim stanie się skuteczna.
Podstawa do zawieszenia lub zamknięcia dostępu obejmuje wszelkie zdarzenia, z którego wynika ryzyko systemowe, lub które mogą w inny sposób zagrozić płynnemu działaniu systemów płatności, w tym sytuacje takie jak:
i) gdy przeciwko uczestnikowi zostanie wszczęte postępowanie upadłościowe;
ii) gdy uczestnik naruszy zasady RTGS;
iii) gdy prawo uczestnika do uczestniczenia w krajowym systemie RTGS jest zawieszone lub cofnięte; oraz
iv) gdy, w przypadku uczestnika, który jest kwalifikowaną stroną w operacjach polityki pieniężnej Eurosystemu, uczestnik przestanie być kwalifikowaną stroną lub jego dostęp do którejkolwiek lub wszystkich takich operacji zostanie odebrany lub zawieszony.
g) Kredyt śróddzienny udzielony pod zastaw aktywów spoza strefy euro
EBC może upoważnić krajowy bank centralny do udzielenia kredytu śróddziennego pod zastaw aktywów spoza strefy EUR zawartych w wykazie zatwierdzonym przez EBC i określonych w art. 3 lit. f) pkt 3, pod warunkiem że aktywa takie: i) znajdują się w krajach EOG; ii) zostały wyemitowane przez podmioty z siedzibą w krajach EOG; oraz iii) są wyrażone w walutach EOG lub w innych powszechnie używanych walutach wymienialnych.
Krajowe banki centralne, które uzyskały zgodę na akceptowanie takich aktywów oraz wykazy takich aktywów są wymienione w załączniku V.
Zezwolenie EBC zależy od spełnienia następujących warunków:
i) zachowanie wydajności operacyjnej i sprawowanie właściwej kontroli nad specyficznym ryzykiem prawnym odnoszącym się do takich aktywów oraz nad mechanizmami zapobiegającymi wykorzystaniu takich aktywów w operacjach polityki pieniężnej;
ii) aktywa takie nie są wykorzystywane do rozliczeń transgranicznych (tzn. strony mogą wykorzystywać takie aktywa wyłącznie w celu pozyskania funduszy bezpośrednio z krajowego banku centralnego upoważnionego przez EBC do udzielenia kredytu śróddziennego pod zastaw takich aktywów);
iii) ponadto, aktywa takie mogą być wykorzystane wyłącznie przez uczestników na zabezpieczenie kredytu śróddziennego udzielanego przez stosowny krajowy bank centralny i nie mogą być wykorzystane do zabezpieczenia kredytu jednodniowego.
W przypadku gdy kredyt śróddzienny zabezpieczony przez te aktywa musi zostać wydłużony do dnia następnego, aktywa takie muszą zostać zastąpione kwalifikującym się zabezpieczeniem dla operacji polityki pieniężnej na podstawie odpowiednich wytycznych EBC.
W przypadku gdy przedłużenie kredytu jednodniowego odbywa się bez równoczesnej zamiany kwalifikowanych aktywów na zabezpieczenie właściwe dla operacji polityki pieniężnej, na takiego uczestnika zostaną nałożone kary określone według następujących zasad.
W przypadku gdy uczestnik popełnia wyżej opisane naruszenie po raz pierwszy w dowolnym okresie 12-miesięcznym, właściwy krajowy bank centralny nałoży na takiego uczestnika karę obliczaną po stawce 2,5 punktu procentowego powyżej stopy oprocentowania kredytu marginalnego od kwoty kredytu jednodniowego zabezpieczonego przez takie aktywa.
W przypadku gdy uczestnik dopuszcza się takiego naruszenia wielokrotnie, karna stopa procentowa stosowana wobec takiego uczestnika może zostać zwiększona o dalsze 1,25 punktu procentowego za każdym razem gdy naruszenie takie powtarza się w 12-miesięcznym okresie określonym powyżej.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucja kredytowa, określone w art. 3 lit. f) pkt 1 ppkt iv) popełnia naruszenie, opisane powyżej, w stosunku do takiego uczestnika stosują się wyłącznie kary określone albo w art. 3 lit. f) pkt 1 ppkt iii) albo w art. 3 lit. f) pkt 1 ppkt iv).
h) Procedura zwrotów w systemie TARGET
1.
Ustanowienie procedury zwrotów w systemie TARGET
W przypadku gdy system TARGET nie funkcjonuje prawidłowo, oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 8 niniejszych wytycznych, zastosowanie mają następujące zasady, składające się na procedurę zwrotów w systemie TARGET.
Do celów procedury i jej zastosowania, terminy "zwracać", "zwrot" oraz "płatności z tytułu zwrotów" są używane na określenie dokonanej wypłaty dla uczestników systemu w celu skorygowania pewnych negatywnych skutków nieprawidłowego działania określonych poniżej.
Procedura zwrotów nie ma na celu pozbawienia możliwości uciekania się przez uczestników do innych środków prawnych w celu żądania rekompensaty w przypadku nieprawidłowego działania.
Uczestnicy powinni albo i) przyjąć środki przewidziane w procedurze, oraz zaakceptować wszelkie płatności z tytułu zwrotów zgodnie z taką procedurą bez podejmowania innych kroków prawnych, lub ii) odrzucić środki przewidziane w procedurze, jeśli uczestnik pragnie uciekać się do innych środków prawnych w celu rekompensaty strat, w stopniu, w jakim są one możliwe.
Wszelkie płatności z tytułu zwrotów dokonywane zgodnie z tą procedurą są dokonywane pod warunkiem, ze tak otrzymana wypłata stanowi pełne i ostateczne zaspokojenie roszczeń uczestnika wynikających z konkretnej płatności dotkniętej nieprawidłowym działaniem systemu.
2.
Zakres stosowania procedury
a) W przypadku nieprawidłowego działania wpływającego negatywnie zarówno na płatności krajowe jak i transgraniczne, procedura odnosi się do obu kategorii płatności dotkniętych nieprawidłowym działaniem systemu i stanowi jedyne mechanizm zwrotów w systemie TARGET oferowane przez członków ESBC.
Krajowe banki centralne mogą jednakże stosować inne rozwiązania w przypadku awarii systemu dotyczącej wyłącznie płatności krajowych wewnątrz nieprawidłowo funkcjonującego krajowego systemu RTGS.
b) Procedura jest dostępna wyłącznie dla uczestników wysyłających i/lub uczestników otrzymujących danego krajowego systemu RTGS, którzy posiadają prawo regresu (z zastrzeżeniem art. 3 lit. h) pkt 5 i art. 3 lit. h) pkt 6) w stosunku do depozytów i kredytów zaciąganych w banku centralnym na koniec dnia w związku z nieprawidłowym działaniem systemu TARGET.
Procedura nie obejmuje uczestników pośrednich, z wyjątkiem gdy tacy uczestnicy pośredni posiadają prawo regresu w stosunku do depozytów i kredytów zaciąganych w Banku Centralnym na koniec dnia ze względu na nieprawidłowe działanie systemu TARGET.
3.
Warunki dopuszczenia według procedury
a) Uczestnik wysyłający jest kwalifikowaną stroną do otrzymania zwrotu w ramach procedury pod warunkiem że jest on w stanie udowodnić, że złożył on polecenie płatności, które i) nie zostało przetworzone tego samego dnia, lub ii) zostało zwrócone bez udanej realizacji tego samego dnia, w związku z nieprawidłowym funkcjonowaniem systemu TARGET, lub iii) spowodowało obciążenie rachunku uczestnika wysyłającego z tytułu polecenia płatności wprowadzonego do krajowego sytemu RTGS, ale które następnie ani nie zostało zrealizowane ani zwrócone tego samego dnia ze względu na nieprawidłowe działanie sytemu.
W przypadku statusu wstrzymania płatności nadanego przez krajowy system RTGS, warunkiem takim może być fakt, że uczestnik wysyłający nie był w stanie wprowadzić danego polecenia płatności.
Taki uczestnik może nadal zgłosić roszczenie w ramach procedury, pod warunkiem że uczestnik taki może przedstawić krajowemu bankowi centralnemu należącego do jego krajowego systemu dowód wystarczający dla ESBC na poparcie tego, że miał on zamiar wprowadzić takie polecenie płatności, ale było to niemożliwe ze względu na nieprawidłowe działanie systemu, jak również wiadomość o statusie wstrzymania płatności.
b) Uczestnik otrzymujący jest kwalifikowaną stroną do otrzymania zwrotu w ramach procedury pod warunkiem że jest on w stanie udowodnić, że oczekiwał on otrzymania płatności za pośrednictwem systemu TARGET w wyniku złożenia polecenia płatności wprowadzonego do krajowego sytemu RTGS w określonej dacie (lub innej dacie na mocy art. 3 lit. h) pkt 3 lit. a)) oraz, że nie otrzymał takiej płatności w takiej określonej dacie ze względu na nieprawidłowe działanie sytemu TARGET.
4.
Zasady dotyczące obliczania kwoty zwrotu według procedury
a) W przypadku nieprawidłowego funkcjonowania sytemu TARGET, uczestnik wysyłający może tymczasowo uzyskać nadmierną płynność w wysyłającym krajowym banku centralnym, zaś krajowy bank centralny uczestnika wysyłającego może być zmuszony do zapewnienia takiej kwoty niezrealizowanego przelewu uczestnikowi otrzymującemu.
Dlatego też, w pierwszym przypadku może zachodzić potrzeba skorzystania z udogodnienia depozytowego, zaś w drugim konieczność skorzystania z kredytu marginalnego.
W obu przypadkach, stosowane oprocentowanie jest bardziej korzystne dla ESBC niż kurs rynkowy (przyjmuje się, że do celów niniejszej procedury jest to kurs głównych operacji refinansowych).
b) Kwoty, jakie należy zwrócić uczestnikom zgodnie procedurą, ustala się poprzez zastosowanie:
i) różnicy w kursie w odniesieniu do dnia poprzedniego pomiędzy kursem głównych operacji refinansowych i kursem stosowanym przez Eurosystem dla kwot pożyczonych lub zdeponowanych w ramach depozytów i kredytów zaciąganych w banku centralnym na koniec dnia (odpowiednio: stopa oprocentowania kredytu marginalnego lub stopa oprocentowania depozytów);
ii) w odniesieniu do kwoty odpowiadającej efektywnemu wykorzystaniu odpowiedniego depozytu lub kredytu zaciąganego w banku centralnym na koniec dnia przez uczestnika wysyłającego bądź uczestnika otrzymującego i nieprzekraczającej łącznej kwoty poleceń płatności nieprzetworzonych na skutek nieprawidłowego funkcjonowania systemu TARGET,
na okres liczony od daty wprowadzenia polecenia płatności do daty kiedy takie polecenie płatności było lub mogło być właściwie zrealizowane ("okres nieprawidłowego działania").
c) W przypadku uczestnika wysyłającego, procedura wyłącza od zwrotów wszelkie kwoty wykorzystane przez takiego uczestnika do wypełnienia wymogów dotyczących rezerw oraz wszelkie kwoty odpowiadające stratom jakie uczestnik mógł ponieść deponując nadwyżki środków na rynku.
d) W przypadku uczestnika otrzymującego, procedura wyłącza od rekompensaty wszelkie kwoty odpowiadające stratom jakie uczestnik mógł ponieść w związku z pożyczkami na rynku.
e) Procedura nie obejmuje żadnych strat poniesionych w wyniku jakichkolwiek umów jakie mogły leżeć u podstaw transakcji lub innych transakcji jakie każdy uczestnik może zawrzeć z innym uczestnikiem lub stroną trzecią.
f) Płatności z tytułu zwrotów dokonywane w ramach procedury na rzecz uczestnika wysyłającego lub otrzymującego będą dokonywane przez krajowy bank centralny/EBC nieprawidłowo działającego krajowego systemu RTGS.
5.
Dodatkowe zasady dotyczące obliczania zwrotów w ramach procedury w szczególnych przypadkach.
a) Uczestnik wysyłający krajowego systemu RTGS Państwa Członkowskiego, które jest stroną operacji polityki pieniężnej Eurosystemu otrzyma zwrot w ramach procedury za straty wynikające z tego, że na rachunku takiego uczestnika w jego krajowym banku centralnym pozostały nieoprocentowane środki co wynikało z nieprawidłowego działania sytemu TARGET, pod warunkiem że uczestnik taki i) spełnił już wymogi dotyczące zachowania rezerwy, i ii) w danym dniu nie ma możliwości dostępu do udogodnienia depozytowego udostępnianego przez Eurosystem w wyniku nieprawidłowego funkcjonowania sytemu.
b) W odniesieniu do uczestników krajowego systemu RTGS uczestniczącego Państwa Członkowskiego, nie będących stronami polityki pieniężnej i/lub nie mających dostępu do depozytów i kredytów zaciąganych w Banku Centralnym na koniec dnia, stosuje się następujące zasady:
i) uczestnik wysyłający pozostający z nadmiarem środków na koniec dnia w swoim krajowym banku centralnym w związku z nieprawidłowym działaniem systemu TARGET otrzyma zwrot liczony według kursu odpowiadającego różnicy z dwóch kolejnych dni pomiędzy stopą głównych operacji refinansowych a stopą procentową stosowaną wobec kwoty funduszy, które nie zostały wysłane na skutek nieprawidłowego działania sytemu i które, z tego powodu, pozostały na rachunku rozliczeniowym w krajowym banku centralnym przez okres nieprawidłowego działania sytemu;
ii) uczestnik otrzymujący oczekujący na płatność za pośrednictwem systemu TARGET, otrzyma zwrot po stawce równej różnicy, liczonej na każdy dzień, pomiędzy oprocentowaniem głównych operacji refinansowych a stopą oprocentowania stosowaną w odniesieniu do pożyczonych kwot przez dany krajowy bank centralny, lub oprocentowaniem kredytu w rachunku rozliczeniowym w swoim krajowym banku centralnym, w odniesieniu do kwot nieotrzymanych na skutek nieprawidłowego działania.
Dla takiego uczestnika otrzymującego, który odnotował saldo ujemne w swoim krajowym banku centralnym na koniec dnia, ta cześć stosowanej stopy odsetek karnych naliczanej powyżej stopy oprocentowania kredytu marginalnego w związku z przedłużeniem kredytu środdziennego do następnego dnia, określonej przez stosowne zasady RTGS, zostanie uchylona (i nie będzie brana pod uwagę w przyszłych przypadkach takiego przedłużenia) w stopniu, w jakim takie przedłużenie kredytu może być przypisane nieprawidłowemu funkcjonowaniu systemu.
c) Procedura ma również zastosowanie do sytuacji gdy uczestnik wysyłający nie jest w stanie odzyskać kwot, którymi został obciążony jego rachunek RTGS, ale które zostały następnie zablokowane do następnego dnia w krajowym systemie RTGS ze względu na nieprawidłowe funkcjonowanie, w którym to przypadku zwrot jest udzielony za okres do którego takie fundusze nie zostaną zwrócone do uczestnika wysyłającego.
Podstawą płatności w odniesieniu do takiej niedostępności funduszy dla uczestnika wysyłającego będzie stopa głównych operacji refinansowych.
6.
Zastosowanie procedury w odniesieniu do uczestników krajowego systemu RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich.
a) W przypadku uczestników wysyłających krajowego systemu RTGS Państwa Członkowskiego nieuczestniczącego w systemie TARGET wyłącznie uczestnicy którzy uzyskali dodatkowe saldo dodatnie na koniec dnia w ich właściwych krajowych bankach centralnych ze względu na nieprawidłowe funkcjonowanie systemu mogą uzyskać zwrot w ramach procedury zgodnie z następującymi zasadami:
i) wszelkie limity dotyczące wynagrodzenia od łącznej kwoty depozytów jednodniowych na rachunku RTGS takiego uczestnika w krajowym banku centralnym nieuczestniczącego Państwa Członkowskiego zostaną pominięte w stopniu, w jakim kwota taka może być przypisana nieprawidłowemu funkcjonowaniu systemu;
ii) oprocentowanie depozytów, które przyjmuje się do obliczania płatności uczestników tytułu zwrotów dla uczestników wysyłających krajowego systemu RTGS Państwa Członkowskiego nieuczestniczącego w systemie jest równe stawce oprocentowania głównych operacji refinansowych;
iii) płatność z tytułu zwrotów jest równa codziennie obliczanej różnicy w odsetkach naliczanych, według stopy głównych operacji refinansowych i stopy depozytów, od kwoty krańcowego wzrostu depozytu, który uczestnik wysyłający będzie posiadać w swoim krajowym banku centralnym na skutek nieprawidłowego funkcjonowania.
b) W odniesieniu do uczestnika otrzymującego krajowego systemu RTGS z nieuczestniczących Państw Członkowskich, ta część stosowanej stopy odsetek karnych powyżej stopy oprocentowania kredytu marginalnego, określona przez mające zastosowanie przepisy RTGS w przypadku przedłużenia kredytu śróddziennego do następnego dnia, zostanie uchylona (i nie będzie brana pod uwagę w przypadku następnych takich przedłużeń kredytu) w stopniu w jakim takie przedłużenie kredytu może wynikać z nieprawidłowego funkcjonowania.
Fakt zaistnienia takiego przedłużenia kredytu śróddziennego do następnego dnia jest pominięty przy rozpatrywaniu dostępu do kredytu śróddziennego i/lub kontynuacji uczestnictwa w danym krajowym systemie RTGS.
Płatności z tytułu zwrotów w ramach procedury są obliczane w taki sposób, aby osiągnąć rezultat gdzie wypłata na rzecz takiego otrzymującego uczestnika będzie wypłacona po kursie odpowiadającym codziennie obliczanej różnicy pomiędzy stopą głównych operacji refinansowych i stopą oprocentowania kredytu marginalnego w rachunku, który powstał na skutek nieprawidłowego funkcjonowania za okres takiego nieprawidłowego funkcjonowania.
7.
Zasady proceduralne
a) Wszelkie żądania zwrotu złożone przez uczestnika są uzupełnione o potrzebne informacje w celu umożliwienia właściwej oceny takiego żądania, w tym o:
i) nazwę, adres i status uczestnika (tzn. czy uczestnik jest czy też nie stroną operacji polityki pieniężnej Eurosystemu);
ii) czas, miejsce i inne okoliczności związane ze złożeniem przedmiotowego zlecenia płatności w krajowym banku centralnym/EBC lub u operatora systemu lub dokonania stosownego przekazu za pośrednictwem systemu TARGET;
iii) nazwa (nazwisko) i adres drugiej strony transakcji (uczestnika otrzymującego w przypadku gdy żądanie zwrotu pochodzi od uczestnika wysyłającego oraz uczestnika wysyłającego w przypadku gdy żądanie zwrotu pochodzi od uczestnika otrzymującego);
iv) kwota, na którą złożone było zapotrzebowanie na środki w ramach Eurosystemu na depozyt lub kredyt zaciągany w Banku Centralnym na koniec dnia (lub kwoty równoważne dla członków krajowych systemów RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich, lub kwoty równoważne dla uczestników krajowych systemów RTGS uczestniczących Państw Członkowskich, które nie są stronami polityki pieniężnej) oraz dowody na to, że miało miejsce złożenie takiego zamówienia na kredyt lub depozyt zaciągany w Banku Centralnym na koniec dnia ze względu na nieprawidłowe funkcjonowanie sytemu TARGET;
v) tam gdzie to stosowne, kwota wszelkich nieoprocentowanych środków na rachunku bieżącym, które pozostały w krajowym banku centralnym/EBC ze względu na zamknięcie dostępu do udogodnienia depozytowego oraz potwierdzenie, że wymogi dotyczące rezerw zostały spełnione;
vi) tam gdzie stosowne, kwota funduszy zablokowanych w systemie TARGET i zwrócona uczestnikowi z późniejszą datą waluty;
vii) kwota i wyliczenie roszczenia o zwrot złożonego przez uczestnika.
b) Żądania zwrotu składa się w ciągu czterech tygodni od dnia, w którym miało miejsce nieprawidłowe funkcjonowanie systemu.
Jeśli żądanie zostanie złożone na czas, ale zostanie uznane za niekompletne, składający będzie zobowiązany przez krajowy bank centralny krajowego systemu RTGS, którego jest członkiem do złożenia dodatkowych wymaganych informacji w terminie dwóch tygodni.
c) Uczestnicy składają wszelkie żądania zwrotu do krajowego banku centralnego/EBC gdzie uczestnik złożył polecenie płatności lub gdzie miał otrzymać płatność, bez względu na to, w której z wielu części składowych systemu TARGET odnotowano nieprawidłowe funkcjonowanie.
d) Krajowy bank centralny/EBC należący do nieprawidłowo funkcjonującego krajowego systemu RTGS zarządza procedurą zwrotów i wszelkie roszczenia otrzymane przez inne krajowe banki centralne/EBC będą przesyłane do takiego krajowego banku centralnego w celu oceny.
e) W celu zagwarantowania zharmonizowanego traktowania oraz równych reguł gry, odpowiedzialnym za przeprowadzenie ostatecznej oceny żądania zwrotu otrzymanego w ramach procedury jest Rada Prezesów EBC ściśle współpracująca z krajowym bankiem centralnym nieprawidłowo funkcjonującego systemu RTGS.
f) Krajowy bank centralny/EBC nieprawidłowo funkcjonującego systemu RTGS przekaże niezwłocznie i nie później niż 18 tygodni od daty nieprawidłowego funkcjonowania wynik rozpatrzenia każdego roszczenia zainteresowanym uczestnikom oraz krajowemu bankowi centralnemu/EBC będącemu drugą stroną transakcji, o ile Rada Prezesów EBC nie zadecyduje inaczej, przy czym taka decyzja jest przekazana zainteresowanym uczestnikom.
g) Płatności z tytułu zwrotów uczestnikom są dokonywane jednocześnie, lub tak szybko jak to jest praktycznie możliwe po, z zakomunikowaniem wyniku rozpatrzenia uczestnikom, a w każdym razie nie później niż pięć miesięcy po zaistnieniu nieprawidłowego funkcjonowania systemu, o ile Rada Prezesów EBC nie zadecyduje inaczej, przy czym taka decyzja jest przekazana zainteresowanym uczestnikom.
h) Płatności na rzecz uczestników systemu TARGET w ramach procedury zwrotów są dokonywane zgodnie z przepisami i procedurami prawa krajowego właściwymi dla wyżej wymienionego krajowego banku centralnego/EBC dokonującego wypłaty.
Od kwot zwrotu wypłacanych w ramach procedury nie powstają zobowiązania z tytułu odsetek za okres od zaistnienia nieprawidłowego funkcjonowania systemu do właściwej wypłaty zwrotu uczestnikowi.
Artykuł 4
Przepisy dotyczące wzajemnych połączeń
Przepisy niniejszego artykułu stosują się do uzgodnień dotyczących płatności transgranicznych, które były lub będą dokonane przy wykorzystaniu wzajemnych połączeń.
Inne przepisy niniejszych wytycznych stosują się do takich uzgodnień transgranicznych w stopniu, w jakim przepisy takie ich dotyczą.
a) Opis wzajemnych połączeń
EBC i każdy z krajowych banków centralnych obsługują moduł połączeń wzajemnych, aby umożliwić przetwarzanie płatności transgranicznych w systemie TARGET.
Takie moduły połączeń wzajemnych są zgodne z przepisami i specyfikacjami technicznymi opublikowanymi na stronie internetowej EBC (www.ecb.int) i okresowo uaktualnianymi od czasu do czasu.
b) Otwieranie i funkcjonowanie rachunków wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych w krajowych bankach centralnych i w EBC
1.
EBC i każdy z krajowych banków centralnych otworzy w swoich księgach rachunki wzajemnych rozliczeń dla każdego z pozostałych krajowych banków centralnych i dla EBC.
W odniesieniu do zapisów dokonywanych na każdym z takich rachunków wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych każdy krajowy bank centralny oraz EBC udzielają sobie nawzajem nieograniczonych i niezabezpieczonych kredytów.
2.
W celu zrealizowania płatności transgranicznej, wysyłający krajowy bank centralny/EBC uzna rachunek wzajemnych rozliczeń otrzymującego krajowego banku centralnego/EBC prowadzony w wysyłającym krajowym banku centralnym/EBC; zaś otrzymujący krajowy bank centralny/EBC obciąży rachunek wzajemnych rozliczeń wysyłającego krajowego banku centralnego/EBC prowadzony w otrzymującym krajowym banku centralnym/EBC.
3.
Wszystkie rachunki wzajemnych rozliczeń dla innych krajowych banków centralnych/EBC prowadzone w jednostce EUR.
c) Obowiązki wysyłającego krajowego banku centralnego/EBC
1.
Weryfikacja
Wysyłający krajowy bank centralny/EBC niezwłocznie sprawdzi wszystkie szczegóły zawarte na poleceniu płatności konieczne do realizacji płatności, zgodnie z przepisami dotyczącymi aspektów technicznych i specyfikacjami, określonymi w art. 4 lit. a).
Jeśli wysyłający krajowy bank centralny/EBC znajdzie błędy składni lub inne podstawy do odrzucenia polecenia płatności, postępuje on z takimi danymi i poleceniem płatności zgodnie z przepisami RTGS swojego krajowego systemu RTGS.
Każda płatność dokonywana za pomocą systemu połączeń wzajemnych posiada unikalny identyfikator pomagający w identyfikacji wiadomości i wyjaśnianiu błędów.
2.
Rozliczenie
Niezwłocznie po sprawdzeniu ważności polecenia płatności zgodnie z art. 4 lit. c) pkt 1, oraz pod warunkiem dostępności środków i kredytów w rachunku wysyłający krajowy bank centralny/EBC niezwłocznie:
a) obciąży kwotą polecenia przelewu rachunek RTGS uczestnika wysyłającego; oraz
b) uzna rachunek wzajemnych rozliczeń otrzymującego krajowego banku centralnego/EBC, zgodnie z kwotami zaksięgowanymi przez wysyłający krajowy bank centralny/EBC.
Punkt w czasie, gdy wysyłający krajowy bank centralny/EBC dokona obciążenia rachunku, określonego lit. a) powyżej, określa się jako moment rozliczenia.
W przypadku krajowych systemów RTGS, które stosują procedurę blokady środków, za moment rozliczenia przyjmuje się punkt w czasie, w którym dokonuje się blokady środków, określony w art. 3 lit. e) pkt 3.
Do celów niniejszych wytycznych, oraz bez uszczerbku dla przepisów dotyczących nieodwołalności, określonych w art. 3 lit. e) pkt 3, płatność staje się nieodwołalna (zgodnie z definicją zawartą w art. 1 niniejszych wytycznych) w odniesieniu do uczestnika wysyłającego w momencie rozliczenia.
d) Obowiązki otrzymującego krajowego banku centralnego/EBC
1.
Weryfikacja
Otrzymujący krajowy bank centralny/EBC bezzwłocznie sprawdzi wszystkie szczegóły zawarte w poleceniu płatności konieczne do dokonania właściwego zapisu po stronie "ma" na rachunku RTGS uczestnika otrzymującego (w tym unikalnego oznaczenia pozwalającego na uniknięcie podwójnego uznania rachunku).
Otrzymujący krajowy bank centralny/EBC nie zrealizuje żadnych poleceń płatności, o których wie, że zostały dokonane przez pomyłkę lub więcej niż jednokrotnie oraz zawiadomi wysyłający krajowy bank centralny/EBC o wszelkich takich poleceniach płatności oraz o wszelkich płatnościach otrzymanych w ich wyniku (oraz niezwłocznie zwróci wszelkie takie płatności).
2.
Rozliczenie
Niezwłocznie po sprawdzeniu ważności polecenia płatności przez otrzymujący krajowy bank centralny/EBC zgodnie z przepisami art. 4 lit. d) pkt 1, otrzymujący krajowy bank centralny/EBC niezwłocznie:
a) obciąży kwotą polecenia płatności prowadzony przez siebie rachunek wzajemnych rozliczeń wysyłającego krajowego banku centralnego/EBC;
b) uzna kwotą polecenia płatności rachunek RTGS uczestnika otrzymującego; oraz
c) dostarczy potwierdzenie realizacji wysyłającemu krajowemu bankowi centralnemu/EBC.
Do celów niniejszych wytycznych, oraz bez uszczerbku dla przepisów dotyczących nieodwołalności, określonych w art. 3 lit. e) pkt 3, płatność staje się ostateczna dla zainteresowanego uczestnika otrzymującego (zgodnie z definicją zawartą w art. 1 niniejszych wytycznych) w chwili uznania jego rachunku RTGS, określonego w lit. b).
e) Przeniesienie odpowiedzialności z tytułu polecenia płatności
Odpowiedzialność za realizację polecenia płatności przechodzi na otrzymujący krajowy bank centralny/EBC w chwili otrzymania przez wysyłający krajowy bank centralny/EBC potwierdzenia przyjęcia płatności z otrzymującego krajowego banku centralnego/EBC.
f) Zasady dotyczące błędów
1.
Procedury usuwania błędów
Każdy krajowy bank centralny przestrzega oraz zapewni zgodność swojego systemu RTGS z procedurami usuwania błędów przyjętymi przez Radę Prezesów EBC.
EBC zapewni to samo w odniesieniu do mechanizmu płatności EBC.
2.
Dodatkowe środki zaradcze
Każdy krajowy bank centralny zagwarantuje zgodność swojego krajowego systemu i procedur RTGS z wymaganiami użytkownika dotyczącymi dodatkowych środków zaradczych określonych w art. 4 lit. a), oraz warunkami i procedurami przyjętymi przez Radę Prezesów EBC.
EBC zagwarantuje to samo w odniesieniu do mechanizmów płatności EBC.
g) Związek z dostawcą usług sieciowych
1.
Wszystkie krajowe banki centralne i EBC są połączone lub posiadają dostęp do dostawcy usług sieciowych.
2.
Ani krajowe banki centralne, ani EBC nie będą ponosić żadnej odpowiedzialności w stosunku do siebie nawzajem za jakiekolwiek uchybienia dostawcy usług sieciowych.
Wszelkie roszczenia o odszkodowanie są składane samodzielnie przez ponoszące stratę krajowe banki centralne/EBC przeciwko dostawcy usług sieciowych, przy czym krajowe banki centralne składają swoje roszczenia za pośrednictwem EBC.
Artykuł 5
Przepisy dotyczące bezpieczeństwa
Każdy krajowy bank centralny przestrzega oraz zapewni, że jego odpowiednie systemy RTGS są zgodne z przepisami dotyczącymi strategii bezpieczeństwa oraz wymogami bezpieczeństwa określonymi dla systemu TARGET.
EBC zapewni to samo również w odniesieniu do mechanizmu płatności EBC.
Artykuł 6
Zasady audytu
Wewnętrzni audytorzy EBC i krajowych banków centralnych ocenią zgodność z wymogami funkcjonalnymi, technicznymi i organizacyjnymi, w tym przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa, wyszczególnionymi dla poszczególnych komponentów i mechanizmów systemu TARGET określonych w niniejszych wytycznych.
Artykuł 7
Zarządzanie systemem TARGET
1.
Kierowanie, zarządzanie i kontrola nad systemem TARGET należy do kompetencji Rady Prezesów EBC.
Rada Prezesów jest uprawniona do określenia warunków, na których systemy do płatności transgranicznych inne niż krajowe systemy RTGS mogą korzystać z infrastruktury systemu TARGET lub być z nim połączone.
2.
We wszystkich sprawach związanych z systemem TARGET, z Radą Prezesów EBC współpracuje Komitet ds. Systemów Płatności i Rozliczeniowych ("PSSC").
W tym celu PSSC utworzy podgrupę składającą się z przedstawicieli krajowych banków centralnych odpowiedzialnych za krajowe systemy RTGS.
3.
Za bieżące zarządzanie systemem TARGET jest odpowiedzialny koordynator EBC ds. systemu TARGET oraz kierownictwo ds. rozliczeń krajowych banków centralnych:
- każdy krajowy bank centralny oraz EBC wyznaczy kierownika ds. rozliczeń odpowiedzialnego za bieżące zarządzanie takim krajowym systemem RTGS, lub, w przypadku EBC, za mechanizm płatności EBC,
- kierownik ds. rozliczeń będzie odpowiadał za bieżące zarządzanie takim krajowym systemem RTGS, lub w przypadku EBC, za mechanizm płatności EBC oraz zajmowanie się sytuacjami nienormalnymi i błędami, oraz
- EBC wyznaczy koordynatora ds. systemu TARGET jako kierownika dziennego zajmującego się głównymi funkcjami systemu TARGET.
Artykuł 8
Siła wyższa
Krajowe banki centralne/EBC nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za niewypełnienie przepisów niniejszych wytycznych, w stopniu w jakim oraz tak długo jak nie istnieje możliwość wypełnienia zobowiązań, określonych w niniejszych wytycznych, lub takie obowiązki zostały zawieszone lub odroczone, ze względu na zaistnienie jakiegokolwiek zdarzenia wynikającego z jakichkolwiek powodów poza możliwą kontrolą (w tym, między innymi, awarię lub nieprawidłowe funkcjonowanie systemu, działanie siły wyższej, klęski żywiołowe, strajki lub spory ze związkami zawodowymi); pod warunkiem że przepisy powyższe nie uchybiają obowiązkowi posiadania urządzeń do tworzenia kopii zapasowych wymaganych w niniejszych wytycznych, realizacji procedur traktowania błędów, określonych w art. 4 lit. f), tak dalece jak to tylko możliwe pomimo zaistnienia działania siły wyższej, oraz do dołożenia wszelkich możliwych wysiłków w celu zniesienia skutków każdego takiego zdarzenia w trakcie jego trwania.
Artykuł 9
Rozstrzyganie sporów
1.
Bez uszczerbku dla praw i prerogatyw Rady Prezesów EBC, wszelkie spory powstające pomiędzy krajowymi bankami centralnymi oraz pomiędzy którymkolwiek z krajowych banków centralnych i EBC w związku z systemem TARGET, których rozstrzygnięcie w drodze porozumienia stron uczestniczących w sporze nie jest możliwe jest przedstawione Radzie Prezesów EBC oraz przekazane do postępowania pojednawczego do PSSC określonego w art. 7 ust. 2.
2.
W przypadku sporu pomiędzy krajowymi bankami centralnymi, lub krajowym bankiem centralnym i EBC, odpowiednie wzajemne prawa i obowiązki w związku z poleceniem płatności przetwarzanym w systemie TARGET oraz wszelkimi innymi zagadnieniami, określonymi w niniejszych wytycznych, są ustalone przez: i) zasady i procedury, określone w niniejszych wytycznych i ich załącznikach; oraz ii) jako dodatkowe źródło w sporach dotyczących płatności transgranicznych dokonywanych przy użyciu połączeń wzajemnych, przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę otrzymujący krajowy bank centralny/EBC.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
Niniejsze wytyczne są skierowane do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 7 czerwca 2001 r.
Z tym dniem, wytyczne EBC/2000/9 tracą moc i zostają zastąpione.
[3] Dz.U. L 141 z 11.6.1993, str. 27.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 21 czerwca 2001 r.
zmieniające wytyczne EBC/2000/1 z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawie zarządzania rezerwowymi aktywami walutowymi Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne i dokumentacji prawnej operacji dotyczących rezerwowych aktywów walutowych Europejskiego Banku Centralnego
(EBC/2001/5)
(2001/526/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Traktatem"), w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret trzecie oraz art. 3.1 tiret trzecie, art. 12.1, 14.3 i 30.6 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z wytycznymi EBC/2000/1 z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawie zarządzania rezerwowymi aktywami walutowymi Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne i dokumentacji prawnej operacji dotyczących rezerwowych aktywów walutowych Europejskiego Banku Centralnego [1], każdy krajowy bank centralny (KBC) uczestniczącego Państwa Członkowskiego prowadzi operacje dotyczące rezerwowych aktywów walutowych Europejskiego Banku Centralnego (EBC) jako przedstawiciel EBC.
(2) EBC uznaje za niezbędne, aby każdy KBC działający jako przedstawiciel EBC stosował minimalne normy dla postępowania KBC w zarządzaniu rezerwowymi aktywami walutowymi KBC.
Artykuł 38.1 Statutu przewiduje, że od członków organów kierowniczych i od personelu EBC i KBC wymaga się, nawet po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, aby nie ujawniali informacji objętych tajemnicą zawodową.
(3) EBC uważa za właściwe, żeby dokumenty prawne związane z operacjami dotyczącymi rezerwowych aktywów walutowych EBC były zawierane z kontrahentami w sposób umożliwiający udział ich filii.
(4) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2000/1 dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Minimalne normy postępowania KBC w zarządzaniu rezerwowymi aktywami walutowymi EBC
Działając jako przedstawiciel EBC, w zakresie zarządzania rezerwowymi aktywami walutowymi EBC, każdy KBC zapewnia, że zasady wewnętrzne związane z takim zarządzaniem, niezależnie od tego czy są to kodeksy postępowania, statut personalny lub inny rodzaj zasad (regulaminy), są zgodne z minimalnymi normami postępowania KBC dla zarządzania rezerwowymi aktywami walutowymi EBC, stanowiącymi załącznik 4 do niniejszych wytycznych."
Artykuł 2
W wytycznych EBC/2000/1 dodaje się załącznik 4 w brzmieniu:
"
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 16 listopada 2001 r.
zmieniające wytyczne EBC/2000/1 w sprawie zarządzania rezerwowymi aktywami walutowymi Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne i dokumentacją prawną operacji dotyczących rezerwowych aktywów walutowych Europejskiego Banku Centralnego
(EBC/2001/12)
(2001/833/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret trzecie oraz art. 3.1 tiret trzecie i art. 12.1, 14.3 i 30.6 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z wytycznymi EBC/2000/1 z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawie zarządzania rezerwowymi aktywami walutowymi Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne i dokumentacją prawną operacji dotyczących rezerwowych aktywów walutowych Europejskiego Banku Centralnego [1], zmienionych wytycznymi EBC/2001/5 [2], każdy krajowy bank centralny (KBC) uczestniczącego Państwa Członkowskiego prowadzi operacje dotyczące rezerwowych aktywów walutowych Europejskiego Banku Centralnego (EBC) jako przedstawiciel EBC.
(2) EBC uważa, że Umowa ramowa dotycząca transakcji finansowych pod egidą Federacji Banków Unii Europejskiej we współpracy z Europejską Grupą Banków Oszczędnościowych i Europejskim Stowarzyszeniem Banków Spółdzielczych jest właściwą umową ramową dla wszystkich operacji objętych zabezpieczeniem, dotyczących rezerwowych aktywów walutowych EBC, obejmującą umowy odkupu akcji, umowy wtórnego odkupu akcji, umowy typu buy/sell-back i sell/buy-back z kontrahentami utworzonymi lub zarejestrowanymi na mocy prawa Unii Europejskiej i Szwajcarii. (3) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego, PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE: Artykuł 1 Przypis 1 załącznika 1 do wytycznej EBC/2000/1 otrzymuje brzmienie:
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3/2001
z dnia 3 stycznia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2734/2000 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1627/89 w sprawie skupu wołowiny w drodze przetargu oraz odstępujące od lub zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2734/2000 z dnia 14 grudnia 2000 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1627/89 w sprawie skupu wołowiny w drodze przetargu oraz odstępujące od lub zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny [2] wprowadza szereg zmian i odstępstw od rozporządzenia (WE) nr 562/2000 [3] w celu zajęcia się wyjątkową sytuacją rynkową wynikającą z ostatnich wydarzeń związanych z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE).
(2) Biorąc pod uwagę wyjątkową sytuację rynkową oraz w celu poprawienia skuteczności podejmowanych działań interwencyjnych przewidzianych w rozporządzenia (WE) nr 2734/2000, art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000 powinien zostać uchylony w odniesieniu do maksymalnej wagi tusz poprzez nieustalanie jakiegokolwiek limitu wagi tuszy w ramach drugiego przetargu określonego w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2734/2000, tzn. pierwszego przetargu ogłoszonego w styczniu 2001 r.
(3) Bydło ras wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2733/2000 [5], nie jest uznawane za należące do ras mięsnych. Zwierzęta te nie powinny podlegać art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2734/2000, ponieważ nie przyczyniają się do zmniejszenia produkcji.
(4) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2734/2000.
(5) Z uwagi na sposób, w jaki sytuacja się rozwija, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2734/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6 ust. 1 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w odniesieniu do pierwszego przetargu maksymalna waga wynosi 430 kg, natomiast w odniesieniu do drugiego przetargu nie stosuje się żadnego limitu co do maksymalnej wagi tusz."
2.
W art. 7 akapit drugi po wyrażeniu
"w tym celu"
dodaje się tiret w brzmieniu:
"— zwierzęta należą do innych ras bydła niż rasy wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2342/1999."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 5/2001
z dnia 19 grudnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 [2] ustala niektóre normy handlowe dla jaj.
(2) Metoda stosowana przy hodowli kur stała się jednym z głównych czynników branych pod uwagę przez konsumenta przy kupowaniu jaj.
Komisja zobowiązała się zaproponować wprowadzenie poprawki do normy handlowej i nałożyć obowiązek wykazywania na jajach i opakowaniach metod hodowli w taki sposób, aby konsument nie był narażony na wprowadzenie w błąd.
W tym celu oczywiste i niestwarzające wątpliwości etykietowanie jest jedynym sposobem zapewnienia, żeby konsument był w stanie dokonać świadomego wyboru między różnymi klasami jaj w oparciu o metody hodowli.
Obowiązkowe dołączenie właściwej wzmianki jest zgodne z życzeniami wyrażonymi przez konsumentów oraz przez organizacje konsumentów.
(3) W celu uzupełnienia informacji dla konsumenta etykietowanie może zawierać wzmiankę na temat sposobu karmienia kur.
(4) Jest niezbędne, aby obowiązkowe etykietowanie było stosowane do wszystkich jaj sprzedawanych w Unii Europejskiej i kupowanych przez konsumentów poza miejscem produkcji, bez względu na to, czy są one produkowane we Wspólnocie Europejskiej, czy pochodzą z państw trzecich.
Jednak w przypadku jaj produkowanych w państwach trzecich oznakowanie metody produkcji może zostać zastąpione wzmianką "metoda produkcji nieokreślona" i wskazaniem miejsca pochodzenia, jeżeli procedury państwa trzeciego nie dają wystarczających gwarancji w zakresie równoważności norm technicznych i norm stosowanych we Wspólnocie w ramach procedur; gwarantuje to, że takie jaja zostaną odróżnione od jaj etykietowanych ze wskazaniem metod produkcji, i spowoduje, że następne oznakowanie informacjami wprowadzającymi w błąd będzie niemożliwe.
(5) Jaja drugiej jakości lub jaja zakonserwowane klasy B stanowią tylko małą część rynku Wspólnoty Europejskiej.
Większa część handlu jest dostosowana do dostarczania konsumentom jaj najwyższej jakości, klasy A. Dlatego klasyfikacja jaj powinna zostać uproszczona i obecne klasy B i C (jaja przeznaczone do celów produkcyjnych) należy połączyć w nową klasę B, a sprzedaż takich jaj powinna być realizowana wyłącznie do celów przetwarzania.
(6) Nie później niż sześć miesięcy przed wprowadzeniem obowiązkowego oznakowania jaj i opakowań wskazującego na metody hodowli Komisja powinna przedstawić raport, z załączonymi odpowiednimi propozycjami uwzględniającymi wnioski tego raportu, poświęcony rozwojowi sytuacji w zakresie zasad higieny żywności, szczególnie jeśli chodzi o jaja umyte, oraz rezultatom negocjacji Światowej Organizacji Handlu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 6 ust. 1:
a) skreśla się tiret trzecie;
b) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— jaja klasy B lub "drugiej jakości lub zaszeregowane do niższej kategorii przeznaczone dla przedsiębiorstw przemysłu spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG i przemysłu niespożywczego"..".
2) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1. a) Jaja klasy A stempluje się kodem oznaczającym numer wyróżniający producenta i pozwalającym na zidentyfikowanie metody hodowli;
b) Komisja dokonuje oceny sposobów etykietowania obowiązujących w wywożących państwach trzecich.
Jeśli stwierdzi ona, że stosowane procedury zapewniają wystarczające gwarancje równoważności norm technicznych i odpowiednich norm wspólnotowych, jaja przywożone z tych krajów mogą otrzymać wyróżniający kod, o którym jest mowa w lit. a).
W innym przypadku przywożone jaja otrzymują wyróżniający kod umożliwiający zidentyfikowanie państwa pochodzenia i nieokreślonego charakteru metody hodowli;
c) o ile jest to konieczne, Komisja prowadzi negocjacje z tymi państwami w celu ustalenia odpowiednich sposobów gwarantowania zgodności norm etykietowania odpowiadających procedurom wspólnotowym;
d) stosowanie tych oznakowań jest regulowane warunkami określonymi zgodnie z procedurą opisaną w art. 20.
2.
Jedno lub kilka z następujących wyróżniających oznakowań może być stemplowane na jajach klasy A:
a) data przydatności do spożycia ("najlepsze do spożycia przed".);
b) jedna lub więcej dat mających na celu dostarczenie konsumentowi dodatkowej informacji;
c) klasyfikacja jakości;
d) klasyfikacja wagi;
e) numer punktu pakowania;
f) nazwa lub nazwa handlowa punktu pakowania;
g) nazwa handlowa lub znak handlowy;
h) oznaczenie miejsca pochodzenia jaj.
Oznakowanie określone w lit. f) i g) stosuje się tylko zgodnie z odpowiednimi warunkami ustanowionymi w drugiej części zdania, które stanowi art. 10 ust. 1 lit. a).
Oznakowanie określone w lit. b) i h) stosuje się tylko zgodnie z odpowiednimi warunkami ustanowionymi w art. 10 ust. 3.
Jaja klasy A mogą posiadać informacje o sposobie karmienia kur niosek.
Tę informację stosuje się tylko zgodnie z odpowiednimi warunkami ustanowionymi w art. 10 ust. 3.".
3) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Jaja klasy B, oprócz pękniętych jaj, posiadają wyróżniające oznakowanie określające klasyfikację ich jakości.
Mogą one również posiadać jedno lub więcej oznakowań wyszczególnionych w art. 7.
2.
Jaja klasy A, które nie mają cech ustalonych dla tej klasyfikacji, zostają zaszeregowane do klasy B.
W takim przypadku posiadają one wyróżniające oznakowanie zgodnie z ust. 1.
Jakiekolwiek oznakowania, które mogą być stosowane zgodnie z art. 7 lub z ust. 1 niniejszego artykułu, mogą zostać utrzymane oprócz tych, które dotyczą klasyfikacji wagi, która w razie potrzeby może zostać zmieniona.
3.
Jednakże w drodze odstępstwa od ust. 2 jaja klasy A, które już nie mają cech ustalonych dla tej klasy, mogą być dostarczone bezpośrednio do przedsiębiorstw przemysłu spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG lub przemysłu niespożywczego, bez oznakowań określonych w ust. 2, pod warunkiem że ich opakowania posiadają zawsze etykietę wyraźnie wskazującą na miejsce przeznaczenia.".
4) W art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. e) i f) otrzymują brzmienie:
"e) data przydatności do spożycia ("najlepszy do spożycia przed";), po której następują odpowiednie zalecenia dotyczące przechowywania jaj klasy A, i data pakowania dla jaj klasy B;
f) dane szczegółowe dotyczące chłodzenia lub sposobów konserwowania, w formie niekodowej, w odniesieniu do jaj klasy B;
g) metoda hodowli w odniesieniu do jaj klasy A. Te dane szczegółowe stosowane są zgodnie z zasadami, które mają zostać ustalone w oparciu o procedurę ustaloną w art. 20.";
b) następującą literę dodaje się do ust. 2:
"f) informacja dotycząca sposobu karmienia kur niosek.";
c) ustep 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Dalsze dane i wzmianki dotyczące metod hodowli, pochodzenia jaj oraz sposobu karmienia kur niosek mogą być stosowane zgodnie z zasadami określonymi według procedury, o której mowa w art. 20.
Te zasady obejmują w szczególności kryteria dotyczące metod hodowli, pochodzenia jaj i sposobu karmienia kur niosek.
Jednakże, jeśli stosowanie wzmianek odnoszących się do miejsca pochodzenia jaj i metody hodowli okaże się szkodliwe dla płynności rynku Wspólnoty lub jeśli powstaną poważne trudności dotyczące kontroli stosowania takich wzmianek i ich skuteczności, Komisja, działając w ramach tej samej procedury, może zawiesić stosowanie tych wzmianek.
Jednak, gdy duże opakowania zawierają małe opakowania lub jaja noszące wzmiankę bez jakiegokolwiek odniesienia do miejsca pochodzenia jaj, te dane szczegółowe należy również podać na dużych opakowaniach.".
5) W art. 15 lit. b) dodaje się następującą podpozycję:
"gg) metoda hodowli dla jaj klasy A, wymieniona w art. 10 ust. 1 lit. g), lub następująca wzmianka: "metoda hodowli nieokreślona"..".
6) W art. 20 dodaje się następujący ustęp:
"4.
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 Komisja przyjmuje:
a) środki niezbędne dla ułatwienia przyjęcia zmian ustalonych w drugim tiret art. 6 ust. 1, w art. 7 i 8, w art. 10 ust. 1 lit. e), f) i g), art. 10 ust. 2 lit. f), art. 10 ust. 3 i w art. 15 lit. b) i gg);
b) środki, które są zarówno niezbędne, jak i należycie uzasadnione do przyjęcia w sytuacjach nadzwyczajnych, praktycznych, szczególnych i nieprzewidzianych.".
7) Dodaje się art. 22a w brzmieniu:
"Artykuł 22a
Komisja przedstawia Radzie, najpóźniej dnia 30 czerwca 2003 r., sprawozdanie z rozwoju w zakresie konsumpcji jaj, życzeń konsumentów i organizacji konsumentów oraz z zakresu znakowania jaj i kontroli, łącznie z odpowiednimi propozycjami.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 63/2002 europejskiego banku centralnego
z dnia 20 grudnia 2001 r.
w sprawie statystyki dotyczącej stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe w odniesieniu do depozytów i pożyczek dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw
(EBC/2001/18)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejski System Banków Centralnych (ESBC) wymaga, dla realizacji swoich zadań, tworzenia statystyki dotyczącej stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (MIF), w odniesieniu do depozytów i pożyczek dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, co ma przede wszystkim na celu dostarczanie Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) wyczerpującego, szczegółowego i zharmonizowanego obrazu statystycznego poziomu stóp procentowych stosowanych przez MIF oraz zmian tych stóp w czasie.
Omawiane stopy procentowe stanowią ostatni element mechanizmu przenoszenia polityki pieniężnej powstającej wskutek zmian urzędowych stóp procentowych i dlatego są koniecznym warunkiem wstępnym wiarygodnej analizy rozwoju sytuacji w zakresie polityki pieniężnej w uczestniczących Państwach Członkowskich.
Jednocześnie potrzebne są informacje na temat kształtowania się stóp procentowych, aby ESBC mógł przyczynić się do sprawnego prowadzenia polityki realizowanej przez właściwe organy dotyczącej nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi oraz stabilnością systemu finansowego.
(2) Zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem") oraz na podstawie warunków ustanowionych w Statucie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem") EBC wydaje rozporządzenia w zakresie niezbędnym do wykonania zadań ESBC określonych w statucie, a w niektórych przypadkach ustalonych w przepisach uchwalonych przez Radę określonych w art. 107 ust. 6 Traktatu.
(3) Artykuł 5 ust. 1 Statutu zobowiązuje EBC do gromadzenia, z pomocą krajowych banków centralnych (KBC), od właściwych organów krajowych lub bezpośrednio od podmiotów gospodarczych, informacji statystycznych, które są konieczne do realizacji zadań Europejskiego Systemu Banków Centralnych (zwanego dalej "ESBC").
Artykuł 5 ust. 2 Statutu stanowi, że KBC wykonują, w możliwym zakresie, zadania opisane w art. 5 ust. 1.
(4) Może okazać się konieczne, a w efekcie może zmniejszyć obciążenia sprawozdawcze, aby informacje statystyczne niezbędne do spełnienia wymogów sprawozdawczych EBC w zakresie statystyki, były gromadzone przez KBC z rzeczywistego zbioru sprawozdawczego jako części szerszych struktur, które KBC tworzą w ramach kompetencji własnych zgodnie z prawem wspólnotowym lub krajowym albo z praktyką zwyczajową, służących innym celom statystycznym pod warunkiem, że nie zagraża to wypełnieniu wymagań statystycznych EBC.
W celu zapewnienia przejrzystości jest wskazane, aby w tych przypadkach powiadomić podmioty sprawozdawcze, że dane są gromadzone do osiągnięcia innych celów statystycznych.
W szczególnych przypadkach EBC może polegać na informacjach statystycznych zebranych dla takich celów jako spełniających jego wymagania.
(5) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2533/98 zobowiązuje EBC do ustalenia rzeczywistego zbioru sprawozdawczego mieszczącego się w granicach sprawozdawczego zbioru odniesienia i do minimalizowania obciążeń sprawozdawczych.
Do celów statystyki w zakresie stóp procentowych MIF rzeczywisty zbiór sprawozdawczy będzie obejmował spis z natury wszystkich właściwych MIF lub ewentualnie próbkę właściwych MIF wybraną na podstawie określonych kryteriów.
W zależności od specyfiki sektora MIF w każdym z uczestniczących Państw Członkowskich ostateczny wybór metody pozostaje w gestii KBC.
Celem jest zmniejszenie obciążeń sprawozdawczych, przy zapewnieniu w tym samym czasie wysokiej jakości statystyki.
Artykuł 5 ust. 1 przewiduje, że EBC może przyjmować rozporządzenia w celu określania i nakładania wymogów dotyczących sprawozdawczości statystycznej na rzeczywisty zbiór sprawozdawczy uczestniczących Państw Członkowskich.
Artykuł 6 ust. 4 przewiduje, że EBC może przyjąć przepisy określające warunki, po spełnieniu których można wykonywać prawo do weryfikacji lub obowiązkowego gromadzenia informacji statystycznych.
(6) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 2533/98 przewiduje, że w celu zapewnienia realizacji zobowiązań wynikających z art. 5 Statutu Państwa Członkowskie wprowadzą odpowiednią organizację w dziedzinie statystyki oraz będą w pełni współpracowały z ESBC w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z art. 5 Statutu.
(7) Pomimo iż uznaje się, że rozporządzenia przyjęte przez EBC na podstawie art. 34 ust. 1 Statutu nie przyznają żadnych praw i nie nakładają żadnych zobowiązań na nieuczestniczące Państwa Członkowskie, art. 5 Statutu stosuje się zarówno do uczestniczących, jak i nieuczestniczących Państw Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2533/98 przypomina, że art. 5 Statutu, łącznie z art. 5 Traktatu, zakłada istnienie zobowiązania do zaprojektowania i wdrożenia na poziomie krajowym wszystkich środków uznanych przez nieuczestniczące Państwa Członkowskie za właściwe w celu zebrania informacji statystycznych potrzebnych do wypełniania wymogów ESBC w zakresie sprawozdawczości statystycznej i terminowych przygotowań w dziedzinie statystyki, aby mogły stać się uczestniczącymi Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) terminy "podmioty sprawozdawcze", "uczestniczące Państwo Członkowskie", "rezydent", "będący rezydentem" mają znaczenie zdefiniowane w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2533/98;
2) "gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa" oznaczają, zgodnie z definicją w Europejskim Systemie Sprawozdań (ESA) 1995, zawartym w załączniku A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie [2], wszystkie sektory pozafinansowe poza sektorem instytucji rządowych i samorządowych.
Obejmuje to sektor gospodarstw domowych i sektor instytucji niekomercyjnych działających na rzecz gospodarstw domowych (połączone S.14 i S.15) oraz przedsiębiorstw (S.11);
3) "instytucje kredytowe i inne instytucje" oznaczają wszystkie MIF, poza bankami centralnymi i funduszami lokacyjnymi rynku pieniężnego, oznaczone zgodnie z zasadami klasyfikacji wymienionymi w części 1 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2001/13) [3];
4) "statystyka dotycząca stóp procentowych MIF" oznacza statystykę w zakresie tych stóp procentowych, które są stosowane przez instytucje kredytowe o statusie rezydenta, oraz inne instytucje w odniesieniu do depozytów i pożyczek denominowanych w EUR, dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, będących rezydentami w uczestniczących Państwach Członkowskich;
5) "potencjalny zbiór sprawozdawczy" oznacza instytucje kredytowe o statusie rezydenta i inne instytucje, które przyjmują depozyty denominowane w EUR od gospodarstw domowych i przedsiębiorstw lub udzielają pożyczek denominowanych w EUR wymienionym podmiotom, będącym rezydentami w uczestniczących Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
Rzeczywisty zbiór sprawozdawczy
1.
Rzeczywisty zbiór sprawozdawczy składa się z instytucji kredytowych oraz innych instytucji spośród potencjalnego zbioru sprawozdawczego, wybranych przez KBC zgodnie z procedurą przedstawioną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Każdy KBC informuje swoje podmioty sprawozdawcze, będące rezydentami, o ich obowiązkach wynikających z procedur krajowych.
3.
Rada Prezesów dokonuje przeglądu zgodności z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia po jego początkowym wprowadzeniu, a następnie – co najmniej co dwa lata.
Artykuł 3
Obowiązki w zakresie sprawozdawczości statystycznej
1.
Do celów systematycznego tworzenia danych statystycznych dotyczących stóp procentowych MIF rzeczywisty zbiór sprawozdawczy przekazuje w cyklu miesięcznym informacje statystyczne w zakresie nowych transakcji i kwot pozostających do spłaty KBC uczestniczącego Państwa Członkowskiego, w którym dany podmiot sprawozdawczy jest rezydentem.
Wymagane informacje statystyczne są szczegółowo przedstawione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
KBC zdefiniują i wdrożą uzgodnienia sprawozdawcze, które mają być stosowane przez rzeczywisty zbiór sprawozdawczy zgodnie ze specyfiką krajową.
KBC zapewniają, że wymienione uzgodnienia sprawozdawcze przewidują wymaganą informację statystyczną oraz pozwalają na dokładne sprawdzenie zgodności z normami minimalnymi w zakresie przekazywania, dokładności, zgodności pojęciowej i korekt określonych w art. 3 ust. 3.
3.
Wymagane informacje statystyczne są przekazywane zgodnie z normami minimalnymi w zakresie przekazywania, dokładności, zgodności pojęciowej i korekt określonych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
4.
KBC przekazuje zbiorcze miesięczne informacje statystyczne do EBC według stanu zamknięcia w dziewiętnastym dniu roboczym po zakończeniu sprawozdawczego miesiąca odniesienia.
Artykuł 4
Weryfikacja i obowiązkowe gromadzenie informacji
Uprawnienie do weryfikowania lub obowiązkowego gromadzenia informacji, które podmioty sprawozdawcze dostarczają zgodnie z wymogami sprawozdawczości statystycznej, przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu, jest wykonywane przez KBC, bez uszczerbku dla uprawnień EBC w tym względzie.
Z powyższego uprawnienia korzysta się w szczególności wówczas, gdy instytucja znajdująca się w rzeczywistym zbiorze sprawozdawczym nie wykonuje norm minimalnych w zakresie przekazywania, dokładności, zgodności pojęciowej i korekt określonych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Pierwsze sprawozdanie
Pierwsze sprawozdanie na podstawie niniejszego rozporządzenia dotyczy miesięcznych informacji statystycznych za styczeń 2003 r.
Artykuł 6
Przepisy przejściowe
Przepisy przejściowe dotyczące stosowania części niniejszego rozporządzenia są ustanowione w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 stycznia 2002 r.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 20 grudnia 2001 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Willem F. Duisenberg
Przewodniczący
[1] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 8.
[2] Dz.U. L 310 z 30.11.1996, str. 1.
[3] Dz.U. L 333 z 17.12.2001, str. 1.
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 23/2001
z dnia 5 stycznia 2001 r.
ustanawiające specjalne środki dla sektora wołowiny, które odstępują od przepisów rozporządzenia (WE) nr 800/1999, rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i rozporządzenia (EWG) nr 1964/82
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 29 ust. 2 lit. a) i art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 [2] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [3] ustanawia ogólne zasady dotyczące zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1557/2000 [5], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych.
(3) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1127/99 [7] i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 [8] (w odniesieniu do pozwoleń stosowanych od dnia 1 października 2000 r.) ustanawiają wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1659/2000 [10], ustanawia zasady stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1964/82 [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1470/2000 [12], ustanawia warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych dla niektórych rodzajów mięsa bez kości.
(6) W następstwie wystąpienia przypadków gąbczastej encefalopatii bydła, środki w dziedzinie ochrony zdrowia podjęte przez władze niektórych państw trzecich odnośnie do wywozu bydła i wołowiny poważnie wpłynęły na interesy finansowe eksporterów; możliwości wywozu na warunkach określonych w rozporządzeniach (EWG) nr 565/80, (WE) nr 800/1999, (EWG) nr 3719/88, (WE) nr 1291/2000 i (EWG) nr 1964/82 zostały poważnie ograniczone.
(7) W związku z tym należy ograniczyć niekorzystne skutki dla eksporterów poprzez przyjęcie przepisów specjalnych, w szczególności przedłużenie niektórych terminów ustalonych według zasad dotyczących refundacji, aby umożliwić uregulowanie operacji wywozowych, które w zaistniałych okolicznościach nie mogły zostać dokonane.
(8) Z przepisów tych powinny korzystać wyłącznie podmioty gospodarcze, które wykażą na podstawie dokumentów określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 [13], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3235/94 [14], że w zaistniałych okolicznościach nie mogli dokonać wywozu oraz że żądano pozwoleń w celu dokonania wywozu do krajów, które przyjęły odnośne środki w dziedzinie ochrony zdrowia.
(9) Uwzględniając rozwój sytuacji, niniejsze rozporządzenie należy niezwłocznie wprowadzić w życie.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/99.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy eksporter udowodni zgodnie z wymogami właściwych władz, że nie mógł dokonać wywozu wskutek wprowadzenia środków w dziedzinie ochrony zdrowia przez organy krajów przeznaczenia w następstwie wystąpienia przypadków gąbczastej encefalopatii bydła.
Właściwe władze opierają swoją ocenę na dokumentach handlowych określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
Artykuł 2
1.
Na wniosek posiadacza, pozwolenia na wywóz wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1445/95, o które wnioskowano do dnia 15 grudnia 2000 r. i których ważność nie wygasła przed dniem 1 listopada 2000 r., zostają unieważnione, a zabezpieczenie zwolnione.
2.
Na wniosek eksportera, w przypadku produktów, w odniesieniu do których do dnia 15 grudnia 2000 r.:
- celne formalności eksportowe zostały dokonane lub które zostały objęte jedną z celnych procedur kontrolnych, określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, termin sześćdziesięciu dni na opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty, określony w art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, art. 32 ust. 1 lit. b) i) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 oraz art. 7 ust. 1 i art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/99, zostaje przedłużony do 150 dni,
- celne formalności eksportowe zostały dokonane, ale które jeszcze nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty lub zostały objęte jedną z celnych procedur kontrolnych określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia odnoszące się do tych operacji zostają zwolnione,
- formalności celne zostały dokonane i które opuściły obszar celny Wspólnoty, mogą zostać ponownie przywiezione i dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
Eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia odnoszące się do tych operacji zostają zwolnione,
- formalności celne zostały dokonane i które opuściły obszar celny Wspólnoty, mogą zostać ponownie przywiezione i objęte postępowaniem zawieszającym w strefie wolnocłowej, składzie wolnocłowym lub składzie celnym przez maksymalnie 120 dni przed dotarciem do miejsca przeznaczenia. Nie ma to wpływu na wypłatę refundacji za faktyczne miejsca przeznaczenia lub na zabezpieczenie wniesione w odniesieniu do pozwolenia.
Artykuł 3
Nie naruszając art. 6 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, na wniosek eksportera, jeśli celne formalności eksportowe lub formalności związane z objęciem towarów jedną z celnych procedur kontrolnych, określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, nie zostały dokonane do dnia 15 grudnia 2000 r., w odniesieniu do całkowitej ilości mięsa objętej zaświadczeniem, przewidzianym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, wydanym przed dniem 15 grudnia 2000 r., eksporter zachowuje specjalną refundację z tytułu ilości wywożonych i dopuszczonych do konsumpcji w państwie trzecim. Wymagania art. 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nie mają zastosowania w tych przypadkach.
Wyżej wymienione przepisy stosuje się również, jeżeli, w wyniku stosowania ust. 2 art. 2 tiret drugie lub trzecie niniejszego rozporządzenia, część całkowitej ilości objętej zaświadczeniem, przewidzianym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nie została dopuszczona do konsumpcji w państwie trzecim.
Artykuł 4
1. Artykuł 18 ust. 3 lit. a), zmniejszenie o 20 % przewidziane w art. 18 ust. 3 lit. b) tiret drugie, oraz zwiększenie o 10 % i 15 %, określone odpowiednio w art. 25 ust. 1 i w art. 35 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie mają zastosowania do wywozu dokonanego na podstawie pozwoleń, o które wnioskowano do dnia 15 grudnia 2000 r.
2. Jeżeli uprawnienie do otrzymania refundacji wywozowej zostaje utracone, kara określona w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie ma zastosowania.
Artykuł 5
W każdej sytuacji wskazanej w art. 2 Państwa Członkowskie zgłaszają w każdy czwartek ilości produktów z poprzedniego tygodnia określając datę wydania pozwoleń oraz odpowiednią kategorię.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 24/2001
z dnia 5 stycznia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 29 ust. 2 i art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uzyskania danych statystycznych dotyczących stosowania różnych kontyngentów taryfowych, przywozu niepreferencyjnego oraz pochodzenia przywożonych produktów, art. 6b i 6c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1659/2000 [3], przewidują złożenie zabezpieczenia finansowego dla wszystkich pozwoleń na przywóz, których kwota zabezpieczenia jest większa niż 5 EUR oraz utratę powyższego zabezpieczenia w przypadku niewskazania kraju pochodzenia na pozwoleniu na przywóz lub na wyciągach z pozwoleń.
(2) Artykuł 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [4], które zastępuje rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1127/1999 [6], powiększa z 5 do 60 EUR maksymalną kwotę, w przypadku której nie jest wymagane zabezpieczenie pozwolenia. Zastosowanie powyższej nowej wartości w sektorze wołowiny i cielęciny powinno przyczynić się do niezwracania znacznych ilości pozwoleń na przywóz do agencji wydającej, a w rezultacie do powstawania braków w danych statystycznych dotyczących tego sektora. Stąd powyższy przepis powinien zostać uchylony poprzez zastosowanie poprzedniego progu 5 EUR.
(3) Artykuł 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 powiększa w konsekwencji, ze 100 do 500 EUR, maksymalną kwotę, w przypadku której Państwa Członkowskie posiadają prawo niewymagania, pod pewnymi warunkami, składania zabezpieczenia. Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 1445/95 odstępuje z powodów statystycznych od poprzedniego postanowienia, zawartego w rozporządzeniu (EWG) nr 3719/88, w tej sprawie powinno się odstąpić również od nowego przepisu, podobnie jak od art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń finansowych na produkty rolne [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [8].
(4) Na mocy czwartego akapitu art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 powiększa się z 5 do 60 EUR maksymalną kwotę, do której zabezpieczenie finansowe (jakie ulegałoby przepadkowi w odniesieniu do danego pozwolenia lub świadectwa) ma być zwolnione w całości przez Państwo Członkowskie.
Powyższe postanowienie pociąga za sobą powstanie nieuniknionego ryzyka niezwracania pewnej liczby pozwoleń na przywóz, lub powstania sytuacji, gdy na niektórych zwracanych pozwoleniach kraj pochodzenia nie zostanie wskazany.
Oznacza to, że dane statystyczne dotyczące sektora wołowiny i cielęciny byłyby niekompletne.
Zatem powyższy przepis powinien zostać uchylony poprzez stosowanie poprzedniej kwoty minimalnej 5 EUR.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 6c rozporządzenia (WE) nr 1445/95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6c
1. Bez względu na art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [9], całkowita kwota, na którą nie jest wymagane zabezpieczenie finansowe za pozwolenie na przywóz wynosi 5 EUR lub mniej.
2. Nie stosuje się art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 oraz art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3. Bez względu na czwarty akapit art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, jeżeli całkowita kwota zabezpieczenia podlegającego przepadkowi wynosi 5 EUR lub mniej dla danego pozwolenia lub świadectwa, Państwo Członkowskie zwalnia całe to zabezpieczenie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001
z dnia 22 grudnia 2000 r.
w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota wyznaczyła sobie za cel utrzymanie i dalszy rozwój obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w którym zagwarantowany jest swobodny przepływ osób.
Celem stopniowej budowy tego obszaru Wspólnota między innymi w zakresie współpracy sądowej w sprawach cywilnych musi podejmować środki niezbędne dla należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(2) Różnice pomiędzy przepisami poszczególnych państw o jurysdykcji i uznawaniu orzeczeń utrudniają należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Dlatego nieodzownym jest wydanie przepisów celem ujednolicenia przepisów o jurysdykcji w sprawach cywilnych i handlowych oraz uproszczenia formalności ze względu na szybkie i nieskomplikowane uznawanie i wykonywanie orzeczeń z Państw Członkowskich związanych niniejszym rozporządzeniem.
(3) Dziedzina ta objęta jest współpracą sądową w sprawach cywilnych w rozumieniu art. 65 Traktatu.
(4) Zgodnie z zapisanymi w art. 5 Traktatu zasadami pomocniczości i proporcjonalności cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w wystarczającym stopniu na poziomie Państw Członkowskich; mogą natomiast zostać osiągnięte lepiej na poziomie wspólnotowym.
Niniejsze rozporządzenie ogranicza się do minimum koniecznego dla osiągnięcia tych celów i nie wykracza poza to, co jest do tego niezbędne.
(5) Na podstawie art. 293 tiret czwarte Traktatu Państwa Członkowskie zawarły dnia 27 września 1968 r.
Konwencję brukselską o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, której tekst został zmieniony przez Konwencje o przystąpieniu nowych Państw Członkowskich do tej konwencji [4] (dalej zwaną "Konwencją brukselską").
Państwa Członkowskie i Państwa EFTA zawarły dnia 16 września 1988 r. konwencję z Lugano o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, która stanowi konwencję równoległą do Konwencji brukselskiej z 1968 r.
Konwencje te były w międzyczasie przedmiotem rewizji; Rada zatwierdziła treść zrewidowanego tekstu.
Rezultaty osiągnięte w toku tej rewizji powinny zostać zachowane.
(6) Celem zagwarantowania swobodnego przepływu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych niezbędnym i stosownym jest, aby przepisy o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń zostały określone w drodze aktu wspólnotowego, który będzie wiążący i bezpośrednio stosowany.
(7) Przedmiotowy zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia powinien rozciągać się, pominąwszy kilka dokładnie określonych dziedzin prawa, na zasadniczą część prawa cywilnego i handlowego.
(8) Spory prawne podlegające niniejszemu rozporządzeniu muszą mieć łącznik z terytorium jednego spośród Państw Członkowskich związanych tym rozporządzeniem.
Wspólne przepisy o jurysdykcji powinny zatem znajdować zastosowanie zasadniczo wtedy, gdy pozwany ma miejsce zamieszkania w jednym z tych Państw Członkowskich.
(9) Pozwani bez miejsca zamieszkania w Państwie Członkowskim podlegają w ogólności krajowym przepisom o jurysdykcji, obowiązującym na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się sąd, przed który wytoczono powództwo, podczas gdy pozwani mający miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, które nie jest związane niniejszym rozporządzeniem, nadal podlegają Konwencji brukselskiej.
(10) Celem zagwarantowania swobodnego przepływu orzeczeń sądowych orzeczenia wydane w jednym spośród Państw Członkowskich związanych niniejszym rozporządzeniem powinny być uznawane i wykonywane w innym Państwie Członkowskim związanym niniejszym rozporządzeniem, i to również wtedy, gdy dłużnik egzekwowany ma swoje miejsce zamieszkania w państwie trzecim.
(11) Przepisy o jurysdykcji powinny być w wysokim stopniu przewidywalne i powinny zależeć zasadniczo od miejsca zamieszkania pozwanego, a tak ustalona jurysdykcja powinna mieć miejsce zawsze, z wyjątkiem kilku dokładnie określonych przypadków, w których ze względu na przedmiot sporu lub umowę stron uzasadnione jest inne kryterium powiązania.
Siedziba osób prawnych musi być zdefiniowana wprost w rozporządzeniu celem wzmocnienia przejrzystości wspólnych przepisów i uniknięcia konfliktów kompetencyjnych.
(12) Jurysdykcja oparta na łączniku miejsca zamieszkania powinna zostać uzupełniona jurysdykcją opartą na innych łącznikach, które powinny zostać dopuszczone ze względu na ścisły związek pomiędzy sądem a sporem prawnym lub w interesie prawidłowego wymiaru sprawiedliwości.
(13) W sprawach dotyczących ubezpieczenia, umów zawartych pomiędzy konsumentami i z zakresu prawa pracy strona słabsza powinna być chroniona przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne.
(14) Z zastrzeżeniem jurysdykcji wyłącznych określonych w niniejszym rozporządzeniu musi być przestrzegana swoboda stron w zakresie umownego wyboru jurysdykcji, z wyjątkiem spraw dotyczących ubezpieczenia, umów zawartych pomiędzy konsumentami i z zakresu prawa pracy, w których dopuszczalna jest jedynie ograniczona swoboda stron w zakresie umownego wyboru jurysdykcji.
(15) W interesie zgodnego wymiaru sprawiedliwości należy unikać tak dalece, jak jest to tylko możliwe, równoległych postępowań, aby w dwóch Państwach Członkowskich nie zapadały niezgodne ze sobą orzeczenia.
Należy przewidzieć jasną i skuteczną regulację w celu wyjaśnienia kwestii zawisłości sprawy i postępowań pozostających w związku, jak również w celu zapobiegania problemom wynikającym z różnego określenia w poszczególnych państwach momentu, od którego postępowanie uważa się za zawisłe.
Dla celów niniejszego rozporządzenia moment ten powinien zostać określony autonomicznie.
(16) Wzajemne zaufanie w wymiar sprawiedliwości w ramach Wspólnoty usprawiedliwia uznawanie orzeczeń wydanych w Państwie Członkowskim z mocy prawa, bez jakiegokolwiek szczególnego postępowania, z wyjątkiem przypadku sporu co do uznania.
(17) Z uwagi na owo wzajemne zaufanie jest również uzasadnionym, aby postępowanie o stwierdzenie wykonalności orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim przebiegało szybko i skutecznie.
Stwierdzenie wykonalności orzeczenia musi więc następować niemal automatycznie, po dokonaniu zwykłego formalnego sprawdzenia przedłożonych dokumentów, bez możliwości uwzględniania przez sąd z urzędu którejkolwiek z przeszkód wykonania orzeczenia przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
(18) Dla zachowania praw dłużnika do obrony musi mieć on jednak możliwość złożenia środka zaskarżenia przeciwko stwierdzeniu wykonalności w postępowaniu, w którym wysłuchane zostają obydwie strony, jeśli uważa, że zachodzi jedna z podstaw odmowy wykonania.
Możliwość złożenia środka zaskarżenia musi istnieć również dla wnioskodawcy, jeśli jego wniosek o stwierdzenie wykonalności został oddalony.
(19) W celu zapewnienia kontynuacji pomiędzy Konwencją brukselską a niniejszym rozporządzeniem powinny być przewidziane przepisy przejściowe. Dotyczy to również wykładni postanowień Konwencji brukselskiej przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Protokół z 1971 r. [5] powinien być nadal stosowany do postępowań, które w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia już się toczą.
(20) Zjednoczone Królestwo i Irlandia poinformowały na piśmie zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, że chciałyby uczestniczyć w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(21) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, które dlatego nie jest dla Danii wiążące i nie znajduje w stosunku do niej zastosowania.
(22) Ponieważ w stosunkach pomiędzy Danią a Państwami Członkowskimi związanymi niniejszym rozporządzeniem obowiązuje Konwencja brukselska, Konwencja ta oraz Protokół z 1971 r. będą nadal stosowane w stosunku pomiędzy Danią a Państwami Członkowskimi związanymi niniejszym rozporządzeniem.
(23) Konwencja brukselska obowiązuje również nadal na terytoriach Państw Członkowskich podlegających jej terytorialnemu zakresowi zastosowania i wyłączonych z niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 299 Traktatu.
(24) W interesie spójności należy ponadto przewidzieć, że niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów o jurysdykcji i uznawaniu orzeczeń zawartych w szczególnych aktach prawa wspólnotowego.
(25) W celu zachowania międzynarodowych zobowiązań zaciągniętych przez Państwa Członkowskie niniejsze rozporządzenie nie może wywierać skutków w zakresie zawartych przez Państwa Członkowskie konwencji w sprawach szczególnych.
(26) W celu uwzględnienia odrębności prawa procesowego niektórych Państw Członkowskich podstawowe zasady przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny zostać złagodzone w zakresie, w jakim jest to niezbędne.
W tym celu do niniejszego rozporządzenia powinny zostać włączone niektóre postanowienia Protokołu do Konwencji brukselskiej.
(27) W celu umożliwienia prawidłowego przejścia w niektórych dziedzinach, co do których Protokół do Konwencji brukselskiej zawierał postanowienia szczególne, w niniejszym rozporządzeniu przewidziane są na okres przejściowy przepisy, które uwzględniają szczególną sytuację w niektórych Państwach Członkowskich.
(28) Najpóźniej pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi sprawozdanie o jej stosowaniu. W razie potrzeby Komisja może przy tym przedłożyć także propozycje dostosowawcze.
(29) Załączniki I–IV dotyczące krajowych przepisów o jurysdykcji, sądów lub innych właściwych organów i środków zaskarżenia Komisja będzie zmieniała na podstawie zmian przekazanych przez dane Państwo Członkowskie; zmiany załączników V i VI będą dokonywane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, niezależnie od rodzaju sądu.
Nie obejmuje ono w szczególności spraw podatkowych, celnych i administracyjnych.
2.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:
a) stanu cywilnego, zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, jak również ustawowego przedstawicielstwa osób fizycznych, stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa, prawa spadkowego włącznie z testamentami;
b) upadłości, układów i innych podobnych postępowań;
c) ubezpieczeń społecznych;
d) sądownictwa polubownego.
3.
W niniejszym rozporządzeniu pojęcie "Państwo Członkowskie" oznacza każde Państwo Członkowskie z wyjątkiem Danii.
ROZDZIAŁ II
JURYSDYKCJA
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego mogą być pozywane, niezależnie od ich obywatelstwa, przed sądy tego Państwa Członkowskiego.
2.
Do osób, które nie są obywatelami Państwa Członkowskiego, w którym mają miejsce zamieszkania, stosuje się przepisy jurysdykcyjne właściwe dla obywateli tego państwa.
Artykuł 3
1.
Osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego mogą być pozywane przed sądy innego Państwa Członkowskiego tylko zgodnie z przepisami sekcji 2–7 niniejszego rozdziału.
2.
W szczególności nie mają wobec tych osób zastosowania krajowe przepisy jurysdykcyjne wymienione w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, jurysdykcję sądów każdego Państwa Członkowskiego, z zastrzeżeniem art. 22 i 23, określa prawo tego Państwa.
2.
Przeciwko pozwanemu, który nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, każda osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, niezależnie od posiadanego obywatelstwa, może powoływać się w tym państwie na obowiązujące tam przepisy jurysdykcyjne, w szczególności te, które są wymienione w załączniku I, jak obywatel tego państwa.
Sekcja 2
Jurysdykcja szczególna
Artykuł 5
Osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, może być pozwana w innym Państwie Członkowskim:
1) a) jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy - przed sąd miejsca, gdzie zobowiązanie zostało wykonane albo miało być wykonane;
b) w rozumieniu niniejszego przepisu - i o ile co innego nie zostało uzgodnione – miejscem wykonania zobowiązania jest:
- w przypadku sprzedaży rzeczy ruchomych - miejsce w Państwie Członkowskim, w którym rzeczy te zgodnie z umową zostały dostarczone albo miały zostać dostarczone;
- w przypadku świadczenia usług - miejsce w Państwie Członkowskim, w którym usługi zgodnie z umową były świadczone albo miały być świadczone;
c) jeśli lit. b) nie ma zastosowania, wówczas stosuje się lit. a);
2) w sprawach alimentacyjnych – przed sąd miejsca, gdzie uprawniony do alimentów ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu albo – w wypadku, gdy sprawa alimentacyjna jest rozpoznawana łącznie ze sprawą dotyczącą stanu cywilnego - przed sąd, który ma jurysdykcję do rozpoznania tej sprawy według własnego prawa, chyba że jurysdykcja ta opiera się jedynie na obywatelstwie jednej ze stron;
3) jeżeli przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu - przed sąd miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę;
4) w sprawach roszczeń o odszkodowanie lub przywrócenie stanu poprzedniego, które wynikają z czynu zagrożonego karą - przed sąd karny, do którego wniesiono akt oskarżenia, o ile sąd ten może według swojego prawa rozpoznawać roszczenia cywilnoprawne;
5) w sprawach dotyczących sporów wynikających z działalności filii, agencji lub innego oddziału - przed sąd miejsca, gdzie znajduje się filia, agencja lub inny oddział;
6) w sprawach, w których występuje w charakterze założyciela, "trustee" lub uposażonego z tytułu "trustu" utworzonego na podstawie ustawy lub czynności prawnej dokonanej w formie pisemnej albo poświadczonej na piśmie - przed sądy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego "trust" ma swoją siedzibę;
7) w sprawach dotyczących sporu o zapłatę wynagrodzenia za ratownictwo lub udzielenie pomocy dla ładunku lub frachtu, które żądane jest z tytułu działań związanych z ratownictwem lub udzieleniem pomocy, przed sąd, na obszarze właściwości którego ten ładunek lub fracht:
a) został zajęty w celu zabezpieczenia zapłaty; lub
b) mógł zostać zajęty, lecz złożone zostało poręczenie lub inne zabezpieczenie,
pod warunkiem że przepis ten ma zastosowanie jedynie wówczas, jeżeli twierdzi się, że pozwany ma prawa do ładunku lub frachtu albo że takie prawa miał w czasie działań ratowniczych lub udzielenia pomocy.
Artykuł 6
Osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego może być również pozwana:
1) jeżeli pozywa się łącznie kilka osób - przed sąd miejsca, w którym ma miejsce zamieszkania jeden z pozwanych, o ile między sprawami istnieje tak ścisła więź, że pożądane jest ich łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie w celu uniknięcia wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń;
2) w sprawach dotyczących powództwa z tytułu rękojmi i gwarancji lub powództwa interwencyjnego - przed sąd, przed którym toczy się główne postępowanie, chyba że powództwo to zostało wytoczone jedynie w celu wyłączenia tej osoby spod jurysdykcji sądu dla niej właściwego;
3) w sprawach dotyczących powództwa wzajemnego, które opiera się na tej samej umowie lub na tym samym stanie faktycznym, na których zostało oparte powództwo główne - przed sąd, w którym zawisło powództwo główne;
4) jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy i powództwo może zostać połączone z powództwem przeciwko temu samemu pozwanemu o prawa rzeczowe na nieruchomościach - przed sąd Państwa Członkowskiego, w którym położona jest nieruchomość.
Artykuł 7
Jeżeli na podstawie niniejszego rozporządzenia sąd Państwa Członkowskiego ma jurysdykcję w sprawach dotyczących odpowiedzialności z tytułu używania lub eksploatacji statku, wówczas również w sprawach dotyczących ograniczenia tej odpowiedzialności rozstrzyga ten sąd lub inny sąd wskazany na jego miejsce przez prawo tego państwa.
Sekcja 3
Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla art. 4 i art. 5 pkt 5 w sprawach dotyczących ubezpieczenia jurysdykcję określa niniejsza sekcja.
Artykuł 9
1.
Ubezpieczyciel mający miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego może być pozwany:
a) przed sądy Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania;
b) w innym Państwie Członkowskim w przypadku powództw ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego z tytułu ubezpieczenia - przed sąd miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania; lub
c) jeżeli jest on współubezpieczycielem, przed sąd Państwa Członkowskiego, przed który został pozwany główny ubezpieczyciel.
2.
Jeżeli ubezpieczyciel nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, ale posiada filię, agencję lub inny oddział w Państwie Członkowskim, to w sporach wynikających z ich działalności jest traktowany tak, jak gdyby miał miejsce zamieszkania na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 10
W odniesieniu do ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lub ubezpieczenia nieruchomości ubezpieczyciel może być ponadto pozwany przed sąd miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.
Tę samą zasadę stosuje się, jeżeli ruchomości i nieruchomości objęte są tą samą umową ubezpieczenia, a powstała na nich szkoda wynika z tego samego zdarzenia.
Artykuł 11
1.
W odniesieniu do ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel może być również pozwany przed sąd, w którym zawisło powództwo poszkodowanego przeciwko ubezpieczonemu, o ile jest to dopuszczalne według prawa tego sądu.
2.
Przepisy art. 8, 9 i 10 mają zastosowanie do powództw wytoczonych przez poszkodowanego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi, jeżeli takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne.
3.
Jeżeli prawo właściwe dla takiego powództwa bezpośredniego przewiduje przypozwanie ubezpieczającego lub ubezpieczonego, to ten sam sąd ma jurysdykcję także wobec tych osób.
Artykuł 12
1.
Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 3 ubezpieczyciel może pozywać tylko przed sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pozwany ma miejsce zamieszkania, bez względu na to, czy jest on ubezpieczającym, ubezpieczonym czy też uposażonym z tytułu ubezpieczenia.
2.
Przepisy niniejszej sekcji nie naruszają prawa do wytoczenia powództwa wzajemnego przed sąd, w którym zgodnie z przepisami niniejszej sekcji zawisło powództwo główne.
Artykuł 13
Od przepisów niniejszej sekcji można odstąpić na podstawie umowy tylko wówczas,
1) jeżeli umowa została zawarta po powstaniu sporu; lub
2) jeżeli przyznaje ona ubezpieczającemu, ubezpieczonemu lub uposażonemu z tytułu ubezpieczenia uprawnienie do występowania przed sądy inne niż wymienione w niniejszej sekcji; lub
3) jeżeli została ona zawarta między ubezpieczającym a ubezpieczycielem, którzy w chwili zawarcia umowy mają miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w tym samym Państwie Członkowskim, celem uzasadnienia jurysdykcji sądów tego Państwa także wówczas, gdy zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło za granicą, chyba że taka umowa nie jest dopuszczalna według prawa tego Państwa; lub
4) jeżeli została ona zawarta przez ubezpieczającego, który nie ma miejsca zamieszkania w Państwie Członkowskim, z wyjątkiem ubezpieczenia obowiązkowego lub ubezpieczenia nieruchomości położonej w Państwie Członkowskim; lub
5) jeżeli dotyczy ona umowy ubezpieczenia obejmującej jedno lub więcej ryzyk, wymienionych w art. 14.
Artykuł 14
Do zakresu regulacji art. 13 pkt 5 należą następujące ryzyka:
1) wszelkie szkody:
a) w statkach morskich, urządzeniach umieszczonych na wodach przybrzeżnych lub na morzu otwartym albo w statkach powietrznych, wynikłe z ryzyk związanych z ich używaniem w celach gospodarczych;
b) w przewożonych towarach innych niż bagaż pasażerów, jeżeli towary te przewożone są wyłącznie lub częściowo przez te statki morskie lub powietrzne;
2) odpowiedzialność wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem odpowiedzialności za szkody na osobie pasażerów lub za szkody w ich bagażu:
a) wynikająca z używania lub eksploatacji statków morskich, urządzeń lub statków powietrznych, o których mowa w pkt 1 lit. a), chyba że – co dotyczy tych ostatnich - przepisy prawne Państwa Członkowskiego, w którym statek powietrzny został wpisany do rejestru, zakazują zawierania umów dotyczących jurysdykcji w sprawach ubezpieczenia od takich ryzyk;
b) za szkody spowodowane przez przewożone towary podczas przewozu w rozumieniu pkt 1 lit. b);
3) straty finansowe związane z używaniem lub eksploatacją statków morskich, urządzeń lub statków powietrznych, o których mowa w pkt 1 lit. a), w szczególności utrata frachtu lub opłaty czarterowej;
4) jakiekolwiek dodatkowe ryzyko pozostające w związku z jednym z ryzyk wymienionych w pkt 1–3;
5) nie naruszając pkt 1–4, wszystkie "wielkie ryzyka" według definicji w dyrektywie Rady 73/239/EWG [7], zmienionej dyrektywą Rady 88/357/EWG [8] i 90/618/EWG [9], w obowiązującej każdorazowo wersji.
Sekcja 4
Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawartych pomiędzy konsumentami
Artykuł 15
1.
Jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia z umowy, którą zawarła osoba, konsument, w celu, który nie może być uważany za działalność zawodową lub gospodarczą tej osoby, jurysdykcję określa się na podstawie niniejszej sekcji, bez uszczerbku dla art. 4 oraz art. 5 pkt 5,
a) jeżeli chodzi o umowę sprzedaży na raty rzeczy ruchomych; lub
b) jeżeli chodzi o umowę pożyczki spłacanej ratami lub inną umowę kredytową, która przeznaczona jest do finansowania kupna rzeczy tego rodzaju; lub
c) we wszystkich innych przypadkach, gdy druga strona umowy w Państwie Członkowskim, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania, prowadzi działalność zawodową lub gospodarczą lub taką działalność w jakikolwiek sposób kieruje do tego Państwa Członkowskiego lub do kilku państw włącznie z tym Państwem Członkowskim, a umowa wchodzi w zakres tej działalności.
2.
Jeżeli kontrahent konsumenta nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, ale posiada filię, agencję lub inny oddział w Państwie Członkowskim, to będzie on traktowany w sporach dotyczących ich działalności, tak jak gdyby miał miejsce zamieszkania na terytorium tego Państwa.
3.
Niniejsza sekcja nie ma zastosowania do umów przewozu, z wyjątkiem umów podróży przewidujących w zamian za cenę ryczałtową połączone świadczenia przewozu i noclegu.
Artykuł 16
1.
Konsument może wytoczyć powództwo przeciwko swemu kontrahentowi albo przed sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ten kontrahent ma miejsce zamieszkania, albo przed sąd miejsca, w którym konsument ma miejsce zamieszkania.
2.
Kontrahent może wytoczyć powództwo przeciwko konsumentowi tylko przed sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium konsument ma miejsce zamieszkania.
3.
Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają prawa do wytoczenia powództwa wzajemnego przed sąd, przed którym zgodnie z niniejszą sekcją zawisło powództwo główne.
Artykuł 17
Od przepisów niniejszej sekcji można odstąpić na podstawie umowy tylko wówczas,
1. jeżeli umowa została zawarta po powstaniu sporu; lub
2. jeżeli przyznaje ona konsumentowi uprawnienie do wytaczania powództwa przed sądy inne niż wymienione w niniejszej sekcji; lub
3. jeżeli została ona zawarta między konsumentem a jego kontrahentem, którzy w chwili zawarcia umowy mają miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w tym samym Państwie Członkowskim, a umowa ta uzasadnia jurysdykcję sądów tego Państwa Członkowskiego, chyba że taka umowa nie jest dopuszczalna według prawa tego Państwa Członkowskiego.
Sekcja 5
Jurysdykcja dla indywidualnych umów o pracę
Artykuł 18
1.
Jeżeli przedmiotem postępowania jest indywidualna umowa o pracę lub roszczenia z indywidualnej umowy o pracę, jurysdykcję określa się według niniejszej sekcji, bez uszczerbku dla art. 4 i art. 5 pkt 5.
2.
Jeżeli pracodawca, z którym pracownik zawarł indywidualną umowę o pracę, nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, ale posiada filię, agencję lub inny oddział w Państwie Członkowskim, to będzie traktowany w sporach dotyczących ich działalności, jak gdyby miał miejsce zamieszkania na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 19
Pracodawca mający miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim może być pozwany:
1) przed sądy Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania; lub
2) w innym Państwie Członkowskim
a) przed sąd miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio zazwyczaj świadczył pracę; lub
b) jeżeli pracownik zazwyczaj nie świadczy lub zazwyczaj nie świadczył pracy w jednym i tym samym państwie – przed sąd miejsca, w którym znajduje się albo znajdował się oddział, który pracownika zatrudnił.
Artykuł 20
1.
Pracodawca może wytoczyć powództwo tylko przed sądami Państwa Członkowskiego, na terytorium którego pracownik ma miejsce zamieszkania.
2.
Przepisy niniejszej sekcji nie naruszają prawa do wytoczenia powództwa wzajemnego przed sąd, przed którym zgodnie z niniejszą sekcją zawisło powództwo główne.
Artykuł 21
Od przepisów niniejszej sekcji można odstąpić na podstawie umowy tylko wówczas,
1) jeżeli umowa została zawarta po powstaniu sporu; lub
2) jeżeli przyznaje ona pracownikowi prawo do wytaczania powództwa przed sądy inne niż wymienione w niniejszej sekcji.
Sekcja 6
Jurysdykcja wyłączna
Artykuł 22
Niezależnie od miejsca zamieszkania jurysdykcję wyłączną mają:
1) w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach oraz najem lub dzierżawa nieruchomości - sądy Państwa Członkowskiego, w którym nieruchomość jest położona.
Jednak w sprawach dotyczących najmu lub dzierżawy nieruchomości zawartych na czasowy użytek prywatny, nieprzekraczający sześciu kolejnych miesięcy, jurysdykcję mają również sądy Państwa Członkowskiego, w którym pozwany ma miejsce zamieszkania, jeżeli najemca lub dzierżawca jest osobą fizyczną, a właściciel oraz najemca lub dzierżawca mają miejsce zamieszkania w tym samym Państwie Członkowskim;
2) w sprawach, których przedmiotem jest ważność, nieważność lub rozwiązanie spółki lub osoby prawnej albo ważność decyzji ich organów - sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium spółka lub osoba prawna ma swoją siedzibę.
Przy ustalaniu, gdzie znajduje się siedziba, sąd stosuje przepisy swojego prawa prywatnego międzynarodowego;
3) w sprawach, których przedmiotem jest ważność wpisów do rejestrów publicznych - sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium rejestry są prowadzone;
4) w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów, znaków towarowych, wzorów i modeli, jak również podobnych praw wymagających zgłoszenia lub zarejestrowania - sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wystąpiono ze zgłoszeniem lub o rejestrację albo nastąpiło zgłoszenie lub rejestracja albo na podstawie aktu prawa wspólnotowego lub umowy międzynarodowej uznaje się, że zgłoszenie lub rejestracja nastąpiły.
Bez uszczerbku dla jurysdykcji Europejskiego Urzędu Patentowego zgodnie z Konwencją o przyznawaniu europejskich patentów, podpisaną w Monachium dnia 5 października 1973 r., sądy każdego Państwa Członkowskiego mają, bez względu na miejsca zamieszkania stron, jurysdykcję wyłączną we wszystkich postępowaniach dotyczących przyznania lub ważności europejskiego patentu przyznanego dla tego państwa;
5) w postępowaniach, których przedmiotem jest wykonanie orzeczeń - sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wykonanie powinno nastąpić lub nastąpiło.
Sekcja 7
Umowa dotycząca jurysdykcji
Artykuł 23
1.
Jeżeli strony, z których przynajmniej jedna ma miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, uzgodniły, że sąd lub sądy Państwa Członkowskiego powinny rozstrzygać spór już wynikły albo spór przyszły mogący wyniknąć z określonego stosunku prawnego, to sąd lub sądy tego Państwa Członkowskiego mają jurysdykcję.
Sąd lub sądy tego Państwa Członkowskiego mają jurysdykcję wyłączną, o ile strony nie uzgodniły czego innego.
Taka umowa dotycząca jurysdykcji musi być zawarta:
a) w formie pisemnej lub ustnej potwierdzonej na piśmie; lub
b) w formie, która odpowiada praktyce przyjętej między stronami; lub
c) w handlu międzynarodowym – w formie odpowiadającej zwyczajowi handlowemu, który strony znały lub musiały znać i który strony umów tego rodzaju w określonej dziedzinie handlu powszechnie znają i którego stale przestrzegają.
2.
Elektroniczne przekazy umożliwiające trwały zapis umowy są zrównane z formą pisemną.
3.
Jeżeli taka umowa została zawarta przez strony, z których żadna nie ma miejsca zamieszkania na terytorium któregokolwiek Państwa Członkowskiego, to sądy innych Państw Członkowskich nie mogą orzekać, chyba że uzgodniony przez strony sąd lub sądy prawomocnie stwierdziły brak swej jurysdykcji.
4.
Jeżeli w zawartych na piśmie warunkach powołania "trustu" zostało stwierdzone, że powództwa przeciwko założycielowi, "trustee" lub uposażonemu z tytułu "trustu" rozpoznawać ma sąd lub sądy Państwa Członkowskiego, to ten sąd lub te sądy mają jurysdykcję wyłączną, jeżeli chodzi o stosunki między tymi osobami lub ich prawa lub obowiązki w ramach "trustu".
5.
Umowy dotyczące jurysdykcji i odpowiednie przepisy zawarte w warunkach powołania "trustu" nie wywołują skutku prawnego, jeżeli są sprzeczne z przepisami art. 13, 17 i 21 albo jeżeli sądy, których jurysdykcja została wyłączona przez strony w umowie, mają wyłączną jurysdykcję na podstawie art. 22.
Artykuł 24
Jeżeli sąd Państwa Członkowskiego nie ma jurysdykcji na podstawie innych przepisów niniejszego rozporządzenia, uzyskuje on jurysdykcję, jeżeli pozwany przed sądem tym wda się w spór.
Zasada ta nie ma zastosowania, jeżeli pozwany wdaje się w spór w tym celu, aby podnieść zarzut braku jurysdykcji lub jeżeli inny sąd ma na podstawie art. 22 jurysdykcję wyłączną.
Sekcja 8
Badanie jurysdykcji i dopuszczalności postępowania
Artykuł 25
Sąd Państwa Członkowskiego stwierdza z urzędu brak swej jurysdykcji, jeżeli wystąpiono do niego o rozpoznanie sprawy należącej na podstawie art. 22 do wyłącznej jurysdykcji sądu innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 26
1.
Jeżeli pozwany, który ma miejsce zamieszkania w jednym Państwie Członkowskim, jest pozwany przed sąd innego Państwa Członkowskiego i nie wdaje się w spór, sąd z urzędu stwierdza brak swej jurysdykcji, jeżeli jego jurysdykcja nie wynika z przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.
Sąd zawiesza postępowanie do czasu ustalenia, że pozwany miał możliwość uzyskania dokumentu wszczynającego postępowanie albo dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony albo że podjęte zostały wszelkie niezbędne do tego czynności.
3.
Przepisy ust. 2 zastępuje się przepisami art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania dokumentów sądowych lub pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w Państwach Członkowskich [10], jeżeli dokument wszczynający postępowanie albo dokument równorzędny miał być przekazany z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego zgodnie z wymienionym rozporządzeniem.
4.
Jeżeli przepisy rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 nie znajdują zastosowania, obowiązuje art. 15 Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych, jeżeli dokument wszczynający postępowanie albo dokument równorzędny miał być przekazany zgodnie z tą Konwencją.
Sekcja 9
Zawisłość sprawy - sprawy wiążące się ze sobą
Artykuł 27
1.
Jeżeli przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisły sprawy o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, sąd, przed który wytoczono powództwo później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo.
2.
Jeżeli stwierdzona zostanie jurysdykcja sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, sąd, przed który wytoczono powództwo później, stwierdza brak swej jurysdykcji na rzecz tego sądu.
Artykuł 28
1.
Jeżeli przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisłe są sprawy, które pozostają ze sobą w związku, każdy sąd, przed który wytoczono powództwo później, może zawiesić postępowanie.
2.
Jeżeli sprawy takie są zawisłe w pierwszej instancji, każdy sąd, przed który wytoczono powództwo później, może na wniosek strony stwierdzić także brak swej jurysdykcji, jeżeli sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, ma jurysdykcję w tych sprawach, a połączenie spraw jest dopuszczalne zgodnie z jego prawem.
3.
W rozumieniu niniejszego artykułu uważa się, że sprawy pozostają ze sobą w związku, jeżeli istnieje między nimi tak ścisła więź, że pożądane jest ich łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie w celu uniknięcia wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń.
Artykuł 29
Jeżeli sprawy należą do wyłącznej jurysdykcji kilku sądów, sąd, przed który wytoczono powództwo później, stwierdzi brak swej jurysdykcji na rzecz sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo.
Artykuł 30
Dla celów niniejszej sekcji przyjmuje się, że powództwo zostało wytoczone przed sąd:
1) w chwili, w której dokument wszczynający postępowanie albo dokument równorzędny został wniesiony do sądu, pod warunkiem że powód nie zaniechał następnie podjęcia czynności, do których podjęcia był obowiązany celem spowodowania doręczenia dokumentu pozwanemu; lub
2) jeżeli doręczenie pozwanemu powinno nastąpić przed wniesieniem dokumentu do sądu – w chwili, w której organ odpowiedzialny za doręczenie otrzymał dokument, pod warunkiem że powód nie zaniechał następnie podjęcia czynności, do których podjęcia był obowiązany celem wniesienia dokumentu do sądu.
Sekcja 10
Środki tymczasowe, włącznie ze środkami zabezpieczającymi
Artykuł 31
Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, włącznie ze środkami zabezpieczającymi, przewidzianych w prawie Państwa Członkowskiego, może zostać wniesiony do sądu tego Państwa także wówczas, gdy na podstawie niniejszego rozporządzenia sprawa główna należy do jurysdykcji sądu innego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ III
UZNAWANIE I WYKONYWANIE
Artykuł 32
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia "orzeczenie" oznacza każde orzeczenie wydane przez sąd Państwa Członkowskiego, niezależnie od tego, czy zostanie określone jako wyrok, postanowienie, nakaz zapłaty lub nakaz egzekucyjny, włącznie z postanowieniem w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania wydanym przez urzędnika sądowego.
Sekcja 1
Uznawanie
Artykuł 33
1.
Orzeczenia wydane w jednym Państwie Członkowskim są uznawane w innych Państwach Członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania.
2.
Jeżeli sporna jest kwestia uznania orzeczenia, wówczas każda ze stron, która powołuje się na uznanie orzeczenia, może w trybie postępowania, o którym mowa w sekcjach 2 i 3 niniejszego rozdziału, wystąpić z wnioskiem o ustalenie, że orzeczenie podlega uznaniu.
3.
Jeżeli uznanie jest powoływane w sporze przed sądem Państwa Członkowskiego, a rozstrzygnięcie tego sporu zależy od uznania, sąd ten może rozstrzygać o uznaniu.
Artykuł 34
Orzeczenia nie uznaje się, jeżeli:
1) uznanie byłoby oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie;
2) pozwanemu, który nie wdał się w spór, nie doręczono dokumentu wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie i w sposób umożliwiających mu przygotowanie obrony, chyba że pozwany nie złożył przeciwko orzeczeniu środka zaskarżenia, chociaż miał do tego możliwość;
3) orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;
4) orzeczenia nie da się pogodzić z wcześniejszym orzeczeniem wydanym w innym Państwie Członkowskim albo w państwie trzecim w sporze o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, o ile to wcześniejsze orzeczenie spełnia warunki konieczne do jego uznania w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie.
Artykuł 35
1.
Orzeczenia nie uznaje się nadto, jeżeli jest ono sprzeczne z przepisami sekcji 3, 4 i 6 rozdziału II lub w wypadku przewidzianym w art. 72.
2.
Przy badaniu podstaw jurysdykcji wymienionych w ust. 1 sąd lub inny właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, jest związany ustaleniami faktycznymi, na których sąd Państwa Członkowskiego pochodzenia oparł swą jurysdykcję.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1, jurysdykcja sądu Państwa Członkowskiego pochodzenia nie może być przedmiotem ponownego badania.
Przepisy dotyczące jurysdykcji nie należą do porządku publicznego w rozumieniu art. 34 pkt 1.
Artykuł 36
Orzeczenie zagraniczne nie może być w żadnym wypadku przedmiotem kontroli merytorycznej.
Artykuł 37
1.
Sąd Państwa Członkowskiego, przed którym dochodzi się uznania orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim, może zawiesić postępowanie, jeżeli od orzeczenia został wniesiony zwyczajny środek zaskarżenia.
2.
Sąd Państwa Członkowskiego, przed którym dochodzi się uznania orzeczenia wydanego w Irlandii lub Zjednoczonym Królestwie, może zawiesić postępowanie, jeżeli wykonanie orzeczenia zostało tymczasowo wstrzymane w Państwie Członkowskim pochodzenia z powodu wniesienia środka zaskarżenia.
Sekcja 2
Wykonywanie
Artykuł 38
1.
Orzeczenia wydane w jednym Państwie Członkowskim i w tym Państwie wykonalne będą wykonywane w innym Państwie Członkowskim, jeżeli ich wykonalność w nim zostanie stwierdzona na wniosek uprawnionego.
2.
Jednakże w Zjednoczonym Królestwie orzeczenie takie jest wykonywane w Anglii i Walii, w Szkocji lub w Irlandii Północnej, jeżeli na wniosek uprawnionego zostanie zarejestrowane do wykonania w odnośnej części Zjednoczonego Królestwa.
Artykuł 39
1.
Wniosek składa się do sądu albo innego właściwego organu wskazanego w wykazie w załączniku II.
2.
Właściwość miejscową określa się na podstawie miejsca zamieszkania dłużnika lub na podstawie miejsca, w którym egzekucja powinna zostać przeprowadzona.
Artykuł 40
1.
Do postępowania w sprawie składania wniosku stosuje się prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
2.
Wnioskodawca wskazuje adres do doręczeń w okręgu sądu, do którego składa wniosek.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego wykonania nie przewiduje wskazywania takiego adresu, wnioskodawca wskazuje pełnomocnika do doręczeń.
3.
Do wniosku dołącza się dokumenty wymienione w art. 53.
Artykuł 41
Po spełnieniu formalności przewidzianych w art. 53 następuje niezwłoczne stwierdzenie wykonalności orzeczenia bez badania według art. 34 i 35.
Dłużnik w tym stadium postępowania nie ma możliwości złożenia jakiegokolwiek oświadczenia.
Artykuł 42
1.
O orzeczeniu wydanym po rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie wykonalności wnioskodawca zostaje niezwłocznie zawiadomiony w formie przewidzianej przez prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
2.
Stwierdzenie wykonalności i, o ile to jeszcze nie nastąpiło, orzeczenie doręcza się dłużnikowi.
Artykuł 43
1.
Każda ze stron może wnieść środek zaskarżenia od orzeczenia rozstrzygającego o wniosku o stwierdzenie wykonalności.
2.
Środek zaskarżenia wnosi się do sądu wskazanego w wykazie w załączniku III.
3.
Środek zaskarżenia jest rozpoznawany zgodnie z przepisami właściwymi dla postępowania, w którym wysłuchane zostają obydwie strony.
4.
Jeżeli dłużnik nie wdaje się w spór przed sądem rozpoznającym środek zaskarżenia wnioskodawcy, art. 26 ust. 2–4 stosuje się także, gdy dłużnik nie ma miejsca zamieszkania na terytorium żadnego Państwa Członkowskiego.
5.
Środek zaskarżenia przeciwko stwierdzeniu wykonalności należy wnieść w ciągu miesiąca od jego doręczenia.
Jeżeli dłużnik ma miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym nastąpiło stwierdzenie wykonalności, termin do wniesienia środka zaskarżenia wynosi dwa miesiące i biegnie od dnia doręczenia stwierdzenia wykonalności dłużnikowi osobiście lub w jego mieszkaniu.
Przedłużenie tego terminu z powodu dużej odległości jest wyłączone.
Artykuł 44
Od orzeczenia wydanego w następstwie wniesienia środka zaskarżenia może być wniesiony tylko środek zaskarżenia zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 45
1.
Sąd rozpoznający środek zaskarżenia zgodnie z art. 43 albo art. 44 może odmówić stwierdzenia wykonalności albo je uchylić tylko z powodu jednej z przyczyn wymienionych w rt.. 34 i 35.
Sąd wydaje orzeczenie niezwłocznie.
2.
Orzeczenie zagraniczne nie może być w żadnym wypadku przedmiotem kontroli merytorycznej.
Artykuł 46
1.
Sąd rozpoznający środek zaskarżenia zgodnie z art. 43 albo art. 44 może zawiesić postępowanie na wniosek dłużnika, jeżeli w Państwie Członkowskim pochodzenia został wniesiony od orzeczenia zwyczajny środek zaskarżenia lub jeżeli termin do wniesienia takiego środka zaskarżenia jeszcze nie upłynął; w tym ostatnim wypadku sąd może wyznaczyć termin, w którym środek zaskarżenia powinien być wniesiony.
2.
Jeżeli orzeczenie zostało wydane w Irlandii lub Zjednoczonym Królestwie, wówczas każdy środek zaskarżenia dopuszczalny w Państwie Członkowskim pochodzenia uważa się za zwyczajny środek zaskarżenia w rozumieniu ust. 1.
3.
Sąd może również uzależnić wykonanie od złożenia, określonego przez siebie, zabezpieczenia.
Artykuł 47
1.
Jeżeli orzeczenie podlega uznaniu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, nie ma przeszkód dla korzystania przez wnioskodawcę zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego wykonania ze środków tymczasowych, w tym środków zabezpieczających, bez potrzeby stwierdzenia wykonalności zgodnie z art. 41.
2.
Stwierdzenie wykonalności uprawnia do stosowania takich środków.
3.
W czasie biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia przewidzianego w art. 43 ust. 5 i do chwili rozpoznania środka zaskarżenia nie może być prowadzona z majątku dłużnika egzekucja, z wyjątkiem środków zabezpieczających.
Artykuł 48
1.
Jeżeli orzeczenie zagraniczne rozstrzyga o kilku roszczeniach dochodzonych w pozwie i stwierdzenie wykonalności nie może nastąpić co do wszystkich roszczeń, sąd albo inny właściwy organ stwierdza wykonalność co do jednego lub kilku roszczeń.
2.
Wnioskodawca może wnosić o stwierdzenie wykonalności jedynie części orzeczenia.
Artykuł 49
Orzeczenia zagraniczne nakazujące płatność okresowej kary pieniężnej są wykonalne w Państwie Członkowskim wykonania tylko wówczas, jeżeli wysokość kary pieniężnej została ostatecznie określona przez sądy Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Artykuł 50
Wnioskodawca, któremu w Państwie Członkowskim pochodzenia przyznano całkowitą lub częściową pomoc prawną lub zwolnienie od kosztów i opłat, korzysta w postępowaniu według niniejszego rozdziału z najbardziej dogodnego traktowania w zakresie pomocy prawnej lub zwolnienia od kosztów i opłat, jakie przewiduje prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
Artykuł 51
Na stronę, która w jednym Państwie Członkowskim wnosi o wykonanie orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim, nie można z tego powodu, że jest cudzoziemcem lub że nie ma w Państwie Członkowskim wykonania miejsca zamieszkania lub pobytu, nałożyć obowiązku złożenia kaucji na zabezpieczenie kosztów procesu lub depozytu, niezależnie od ich nazwy.
Artykuł 52
W postępowaniu o stwierdzenie wykonalności w Państwie Członkowskim wykonania nie można pobierać żadnych opłat skarbowych lub należności ustalanych od wartości przedmiotu sporu.
Sekcja 3
Przepisy wspólne
Artykuł 53
1.
Strona, która powołuje się na uznanie orzeczenia lub wnosi o stwierdzenie wykonalności, zobowiązana jest do przedstawienia odpisu orzeczenia spełniającego warunki wymagane do uznania go za posiadający moc dowodową.
2.
Bez uszczerbku dla art. 55 strona, która wnosi o stwierdzenie wykonalności, zobowiązana jest ponadto do przedstawienia zaświadczenia zgodnie z art. 54.
Artykuł 54
Sąd albo inny właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym wydane zostało orzeczenie, wystawia, na wniosek, zaświadczenie, używając formularza według załącznika V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 55
1.
Jeżeli zaświadczenie według art. 54 nie zostało przedstawione, sąd albo inny właściwy organ może wyznaczyć termin do jego przedstawienia lub poprzestać na dokumencie równorzędnym albo zwolnić od obowiązku przedstawienia zaświadczenia, jeżeli dalsze wyjaśnianie uzna za niekonieczne.
2.
Na żądanie sądu albo innego właściwego organu przedstawia się tłumaczenie dokumentów.
Tłumaczenie powinno być uwierzytelnione przez osobę do tego uprawnioną w jednym z Państw Członkowskich.
Artykuł 56
Dokumenty, o których mowa w art. 53 i w art. 55 ust. 2 oraz pełnomocnictwo procesowe, o ile zostało ono udzielone, nie wymagają legalizacji ani innej podobnej formalności.
ROZDZIAŁ IV
DOKUMENTY URZĘDOWE I UGODY SĄDOWE
Artykuł 57
1.
Dokumenty urzędowe sporządzone i wykonalne w jednym Państwie Członkowskim będą objęte stwierdzeniem wykonalności w innym Państwie Członkowskim, na wniosek, w postępowaniu według art. 38 i następnych.
Sąd rozpoznający środek zaskarżenia zgodnie z art. 43 albo art. 44 może odmówić stwierdzenia wykonalności albo je uchylić tylko wtedy, jeżeli wykonanie dokumentu urzędowego byłoby oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym Państwa Członkowskiego wykonania.
2.
Za dokumenty urzędowe w rozumieniu ust. 1 będą uważane również zawarte przed organami administracyjnymi albo sporządzone przez te organy porozumienia lub zobowiązania alimentacyjne.
3.
Przedstawiony dokument musi spełniać warunki wymagane do uznania go za posiadający moc dowodową w Państwie Członkowskim, w którym został sporządzony.
4.
Przepisy sekcji 3 rozdziału III stosuje się odpowiednio.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym dokument urzędowy został sporządzony, wystawia, na wniosek, zaświadczenie, używając formularza według załącznika VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 58
Ugody zawarte przed sądem w toku postępowania i wykonalne w Państwie Członkowskim, w którym zostały zawarte, będą wykonywane w Państwie Członkowskim wykonania na tych samych warunkach jak dokumenty urzędowe.
Sąd albo inny właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym ugoda sądowa została zawarta, wystawia, na wniosek, zaświadczenie, używając formularza według załącznika V do niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 59
1.
Jeżeli wymaga ustalenia, czy strona ma miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, którego sądy rozpoznają sprawę, sąd stosuje swoje prawo.
2.
Jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego sądy rozpoznają sprawę, sąd w celu ustalenia, czy strona ma miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim, stosuje prawo tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 60
1.
Dla celów stosowania niniejszego rozporządzenia spółki i osoby prawne mają swoje miejsce zamieszkania w miejscu, w którym znajduje się:
a) ich statutowa siedziba; lub
b) ich główny organ zarządzający; lub
c) ich główne przedsiębiorstwo.
2.
W przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii pod pojęciem "siedziby statutowej" należy rozumieć registered office lub, jeżeli taki nigdzie nie istnieje – place of incorporation (miejsce uzyskania zdolności prawnej) lub, jeżeli takie nigdzie nie istnieje – miejsce, zgodnie z którego prawem nastąpiło formation (założenie).
3.
W celu ustalenia, czy "trust" ma siedzibę w Państwie Członkowskim, przed którego sądami zawisła sprawa, sąd stosuje swoje prawo prywatne międzynarodowe.
Artykuł 61
Bez uszczerbku dla bardziej korzystnych przepisów prawa wewnętrznego osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium jednego Państwa Członkowskiego, które ścigane są z powodu popełnienia przestępstwa nieumyślnego przed sądami karnymi innego Państwa Członkowskiego, którego nie są obywatelami, mogą być reprezentowane przez uprawnione do tego osoby, nawet gdy nie stawiają się osobiście.
Jednakże sąd może zarządzić osobiste stawiennictwo; w wypadku niezastosowania się do takiego zarządzenia orzeczenie co do roszczenia ze stosunku prawnego z zakresu prawa cywilnego, wydane bez możliwości obrony ze strony oskarżonego, nie musi być ani uznane ani wykonane w innych Państwach Członkowskich.
Artykuł 62
W Szwecji w postępowaniach sumarycznych betalningsföreläggande (postępowanie upominawcze) i handräckning (postępowanie pomocnicze) pojęcie "sąd" obejmuje także szwedzki kronofogdemyndighet (urząd egzekucyjny).
Artykuł 63
1.
Osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium Luksemburga pozwana przed sądem innego Państwa Członkowskiego na podstawie art. 5 pkt 1 może powołać się na brak jurysdykcji tego sądu, jeżeli miejsce przeznaczenia dla dostawy rzeczy ruchomych lub świadczenia usług znajduje się w Luksemburgu.
2.
Jeżeli zgodnie z ust. 1 miejsce przeznaczenia dla dostawy rzeczy ruchomych lub świadczenia usług znajduje się w Luksemburgu, wtedy umowa dotycząca jurysdykcji jest skuteczna prawnie tylko wówczas, gdy została przyjęta w formie pisemnej lub ustnej potwierdzonej na piśmie w rozumieniu art. 23 ust. 1 lit. a).
3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do umów o świadczenie usług finansowych.
4.
Niniejszy artykuł obowiązuje przez okres sześciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 64
1.
W sporach pomiędzy kapitanem a członkiem załogi statku morskiego zarejestrowanego w Grecji lub w Portugalii o wynagrodzenie lub pozostałe warunki służby sądy Państwa Członkowskiego badają, czy przedstawiciel dyplomatyczny lub konsularny właściwy dla statku został powiadomiony o sporze.
Mogą one rozstrzygać, gdy tylko przedstawiciel został powiadomiony.
2.
Niniejszy artykuł obowiązuje przez okres sześciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 65
1.
Jurysdykcja przewidziana w art. 6 pkt 2 i art. 11 w sprawach dotyczących powództwa z tytułu rękojmi i gwarancji lub powództwa interwencyjnego nie może być realizowana ani w Niemczech, ani w Austrii.
Każda osoba mająca miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim może być wezwana przed sąd:
a) w Niemczech – zgodnie z art. 68 i 72–74 kodeksu postępowania cywilnego (Zivilprozessordnung) dotyczących przypozwania;
b) w Austrii – zgodnie z art. 21 kodeksu postępowania cywilnego (Zivilprozessordnung) dotyczącego przypozwania.
2.
Orzeczenia wydane w innych Państwach Członkowskich na podstawie art. 6 ust. 2 i art. 11 będą uznawane i wykonywane w Niemczech i w Austrii zgodnie z rozdziałem III.
Skutki, które orzeczenia wydane w tych państwach wywołują na podstawie ust. 1 wobec osób trzecich, będą uznawane również w innych Państwach Członkowskich.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 66
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie tylko do takich powództw i dokumentów urzędowych, które zostały wytoczone bądź sporządzone po jego wejściu w życie.
2.
Jeżeli powództwo zostało wytoczone w Państwie Członkowskim pochodzenia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, wówczas orzeczenia wydane po tej chwili będą uznawane i zezwoli się na ich wykonanie zgodnie z rozdziałem III:
a) jeżeli powództwo wytoczone zostało w Państwie Członkowskim pochodzenia po tym, jak Konwencja brukselska lub Konwencja lugańska weszła w życie zarówno w Państwie Członkowskim pochodzenia, jak i w Państwie Członkowskim, w którym powoływane jest orzeczenie;
b) we wszystkich innych przypadkach, jeżeli sąd miał jurysdykcję na podstawie przepisów, które są zgodne z przepisami jurysdykcyjnymi rozdziału II lub umowy, która obowiązywała w chwili wytoczenia powództwa pomiędzy Państwem Członkowskim pochodzenia a Państwem Członkowskim, w którym powoływane jest orzeczenie.
ROZDZIAŁ VII
STOSUNEK DO INNYCH AKTÓW PRAWNYCH
Artykuł 67
Niniejsze rozporządzenie nie narusza stosowania przepisów, które regulują jurysdykcję lub uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach szczególnych i które zawarte są we wspólnotowych aktach prawnych lub w prawie poszczególnych Państw Członkowskich, zharmonizowanym w wykonaniu takich aktów.
Artykuł 68
1.
Niniejsze rozporządzenie zastępuje w stosunkach pomiędzy Państwami Członkowskimi Konwencję brukselską, z wyjątkiem dotyczącym tych terytoriów Państw Członkowskich, które objęte są terytorialnym zakresem zastosowania tejże Konwencji i które na podstawie art. 299 Traktatu wyłączone są z zakresu niniejszego rozporządzenia.
2.
O ile niniejsze rozporządzenie zastępuje w stosunkach pomiędzy Państwami Członkowskimi postanowienia Konwencji brukselskiej, odesłania do tejże Konwencji uważa się za odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 69
Z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 oraz art. 70 niniejsze rozporządzenie zastępuje w stosunkach pomiędzy Państwami Członkowskimi następujące konwencje i umowy:
- Konwencję pomiędzy Belgią a Francją o jurysdykcji, uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i arbitrażowych oraz dokumentów urzędowych, podpisaną w Paryżu dnia 8 lipca 1899 r.,
- Konwencję pomiędzy Belgią a Niderlandami o jurysdykcji sądów, upadłości, jak również o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i arbitrażowych oraz dokumentów urzędowych, podpisaną w Brukseli dnia 28 marca 1925 r.,
- Konwencję pomiędzy Francją a Włochami o wykonywaniu wyroków sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Rzymie dnia 3 czerwca 1930 r.,
- Konwencję pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Republiką Francuską przewidującą wzajemne wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, wraz z Protokołem, podpisaną w Paryżu dnia 18 stycznia 1934 r.,
- Konwencję pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Królestwem Belgii przewidującą wzajemne wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, wraz z Protokołem, podpisaną w Brukseli dnia 2 maja 1934 r.,
- Konwencję pomiędzy Niemcami a Włochami o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Rzymie dnia 9 marca 1936 r.,
- Konwencję pomiędzy Belgią a Austrią o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i dokumentów urzędowych dotyczących zobowiązań alimentacyjnych, podpisaną w Wiedniu dnia 25 października 1957 r.,
- Konwencję pomiędzy Niemcami a Belgią o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i arbitrażowych oraz dokumentów urzędowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Bonn dnia 30 czerwca 1958 r.,
- Konwencję pomiędzy Niderlandami a Włochami o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Rzymie dnia 17 kwietnia 1959 r.,
- Konwencję pomiędzy Niemcami a Austrią o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych, ugód oraz dokumentów urzędowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Wiedniu dnia 6 czerwca 1959 r.,
- Konwencję pomiędzy Belgią a Austrią o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych, orzeczeń arbitrażowych oraz dokumentów urzędowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Wiedniu dnia 16 czerwca 1959 r.,
- Konwencję pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Republiką Federalną Niemiec o wzajemnym uznawaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Bonn dnia 14 lipca 1960 r.;
- Konwencję pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Austrią przewidującą wzajemne uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Wiedniu dnia 14 lipca 1961 r., wraz z Protokołem zmieniającym, podpisanym w Londynie dnia 6 marca 1970 r.;
- Konwencję pomiędzy Grecją a Niemcami o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych, ugód oraz dokumentów urzędowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Atenach dnia 4 listopada 1961 r.
- Konwencję pomiędzy Belgią a Włochami o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i innych tytułów egzekucyjnych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Rzymie dnia 6 kwietnia 1962 r.;
- Konwencję pomiędzy Niderlandami a Niemcami o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i innych tytułów egzekucyjnych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Hadze dnia 30 sierpnia 1962 r.;
- Konwencję pomiędzy Niderlandami a Austrią o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych oraz dokumentów urzędowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Hadze dnia 6 lutego 1963 r.;
- Konwencję pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Republiką Włoch o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Rzymie dnia 7 lutego 1964 r., wraz z Protokołem zmieniającym, podpisanym w Rzymie dnia 14 lipca 1970 r.;
- Konwencję pomiędzy Francją a Austrią o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i dokumentów urzędowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Wiedniu dnia 15 lipca 1966 r.;
- Konwencję między Zjednoczonym Królestwem a Królestwem Niderlandów przewidującą wzajemne uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych, podpisaną w Hadze dnia 17 listopada 1967 r.;
- Konwencję pomiędzy Hiszpanią a Francją o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i arbitrażowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Paryżu dnia 28 maja 1969 r.,
- Konwencję pomiędzy Luksemburgiem a Austrią o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i dokumentów urzędowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Luksemburgu dnia 29 lipca 1971 r.,
- Konwencję pomiędzy Włochami a Austrią o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, ugód sądowych oraz aktów notarialnych, podpisaną w Rzymie dnia 16 listopada 1971 r.,
- Konwencję pomiędzy Hiszpanią a Włochami o pomocy prawnej oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Madrycie dnia 22 maja 1973 r.,
- Konwencję pomiędzy Finlandią, Islandią, Norwegią, Szwecją i Danią o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych, podpisaną w Kopenhadze dnia 11 października 1977 r.,
- Konwencję pomiędzy Austrią a Szwecją o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych, podpisaną w Sztokholmie dnia 16 września 1982 r.,
- Konwencję pomiędzy Hiszpanią a Republiką Federalną Niemiec o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i ugód oraz dokumentów urzędowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Bonn dnia 14 listopada 1983 r.,
- Konwencję pomiędzy Austrią a Hiszpanią o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych, ugód i dokumentów urzędowych podlegających wykonaniu w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Wiedniu dnia 17 lutego 1984 r.,
- Konwencję pomiędzy Finlandią a Austrią o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych, podpisaną w Wiedniu dnia 17 listopada 1986 r.,
- Umowę pomiędzy Belgią, Niderlandami i Luksemburgiem o jurysdykcji, upadłości, uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych i arbitrażowych oraz dokumentów urzędowych, podpisaną w Brukseli dnia 24 listopada 1961 r., w zakresie, w jakim obowiązuje,
Artykuł 70
1.
Konwencje i umowy wymienione w art. 69 pozostają w mocy w zakresie spraw, do których nie ma zastosowania niniejsze rozporządzenie.
2.
Pozostają one także w mocy w stosunku do orzeczeń i dokumentów urzędowych wydanych albo sporządzonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 71
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza konwencji, których Państwa Członkowskie są stronami i które w sprawach szczególnych regulują jurysdykcję, uznawanie lub wykonywanie orzeczeń.
2.
Celem zapewnienia jednolitej wykładni ust. 1 ustęp ten będzie stosowany w następujący sposób:
a) niniejsze rozporządzenie nie wyłącza tego, aby sąd Państwa Członkowskiego, które jest stroną konwencji dotyczącej spraw szczególnych, oparł swoją jurysdykcję na takiej konwencji, i to także wówczas, jeżeli pozwany ma miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, które nie jest stroną takiej konwencji.
W każdym wypadku sąd ten stosuje art. 26 niniejszego rozporządzenia;
b) orzeczenia wydane w jednym Państwie Członkowskim przez sąd, który oparł swoją jurysdykcję na konwencji dotyczącej spraw szczególnych, będą uznawane i wykonywane w innych Państwach Członkowskich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Jeżeli Państwo Członkowskie pochodzenia i wezwane Państwo Członkowskie są stronami konwencji dotyczącej spraw szczególnych, która reguluje warunki uznawania i wykonywania orzeczeń, wówczas obowiązują te warunki.
W każdym wypadku mogą być stosowane przepisy niniejszego rozporządzenia w zakresie postępowania o uznanie i wykonanie orzeczeń.
Artykuł 72
Niniejsze rozporządzenie nie narusza porozumień, na mocy których Państwa Członkowskie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia zobowiązały się zgodnie z art. 59 Konwencji brukselskiej do nieuznawania orzeczeń sądów Państwa będącego stroną tej Konwencji przeciwko pozwanym mającym miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu na terytorium państwa trzeciego, jeżeli orzeczenia w wypadkach określonych w art. 4 wymienionej Konwencji mogą być wydane tylko na podstawie jurysdykcji przewidzianych w art. 3 ust. 2 wymienionej Konwencji.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 73
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu najpóźniej pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia sprawozdanie z jego stosowania.
W razie potrzeby Komisja może załączyć do tego sprawozdania także propozycje dotyczące dostosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 74
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji teksty, na podstawie których zmieniane będą wykazy zawarte w załącznikach I–IV.
Komisja dostosowuje odpowiednio poszczególne załączniki.
2.
Aktualizacje i techniczne dostosowania formularzy zawartych w załącznikach V i VI będą podejmowane zgodnie z postępowaniem doradczym wskazanym w art. 75 ust. 2.
Artykuł 75
1.
Komisja będzie wspierana przez Komitet.
2.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu obowiązują art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 76
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 grudnia 2000 r.
o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 286,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 286 Traktatu wymaga zastosowania aktów wspólnotowych w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu takich danych do instytucji i organów wspólnotowych.
(2) Pełny system ochrony danych osobowych wymaga nie tylko ustanowienia praw dla osób fizycznych, których dotyczą te dane, i zobowiązań tych, którzy przetwarzają dane osobowe, ale także właściwych sankcji dla tych, którzy naruszają przepisy, i monitorowania przez niezależny organ nadzoru.
(3) Artykuł 286 ust. 2 Traktatu wymaga ustanowienia niezależnego organu nadzoru odpowiedzialnego za monitorowanie stosowania takich aktów wspólnotowych do instytucji i organów wspólnotowych.
(4) Artykuł 286 ust. 2 Traktatu wymaga przyjęcia wszelkich innych właściwych przepisów w miarę potrzeb.
(5) Konieczne jest rozporządzenie zapewniające osobie fizycznej prawa prawnie egzekwowalne, określające zobowiązania administratorów w instytucjach i organach wspólnotowych, odnoszące się do przetwarzania danych osobowych oraz tworzące niezależny organ nadzoru odpowiedzialny za monitorowanie i przetwarzanie danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe.
(6) Przeprowadzono konsultacje z grupą roboczą ds. ochrony osób fizycznych ustanowioną na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [4].
(7) Chronione mają być osoby, których dane osobowe są przetwarzane przez instytucje i organy wspólnotowe w dowolnym kontekście, na przykład dlatego że są zatrudnione przez te instytucje lub organy.
(8) Zasady ochrony danych stosują się do wszelkiej informacji dotyczącej osób zidentyfikowanych przez dane lub mogących być zidentyfikowanymi.
Aby określić, czy osoba może być zidentyfikowana, należy wziąć pod uwagę wszystkie środki, które mogą być rozsądnie użyte przez administratora lub przez dowolne inne osoby, aby zidentyfikować wspomnianą wyżej osobę.
Zasady ochrony nie powinny być stosowane do danych przetworzonych na anonimowe w taki sposób, że obiekt danych przestał być identyfikowalny.
(9) Dyrektywa 95/46/WE wymaga, aby Państwa Członkowskie chroniły podstawowe prawa i wolności osób fizycznych, w szczególności ich prawa do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, aby zapewnić swobodny przepływ danych osobowych we Wspólnocie.
(10) Dyrektywa 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r., dotycząca przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [5], precyzuje i uzupełnia dyrektywę 95/46/WE w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w sektorze telekomunikacyjnym.
(11) Różne inne środki wspólnotowe, włącznie ze środkami wzajemnej pomocy między władzami krajowymi i Komisją, są również tworzone, aby sprecyzować i uzupełniać dyrektywę 95/46/WE w sektorach, do których się odnoszą.
(12) Spójne i jednolite stosowanie zasad ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych powinno być zapewnione w całej Wspólnocie.
(13) Celem jest zapewnienie zarówno efektywnej zgodności z regułami rządzącymi ochroną podstawowych praw i wolności osób fizycznych oraz swobodnego przepływu danych osobowych między Państwami Członkowskimi a instytucjami i organami wspólnotowymi, jak i między instytucjami i organami wspólnotowymi do celów związanych z wykorzystaniem ich kompetencji.
(14) W tym celu przyjęte powinny być środki wiążące dla instytucji i organów wspólnotowych.
Te środki powinny być stosowane do całości przetwarzania danych osobowych przez wszystkie instytucje i organy wspólnotowe, o ile takie przetwarzanie jest dokonywane podczas wykonywania czynności, które w całości lub częściowo wchodzą w zakres prawa wspólnotowego.
(15) Jeżeli takie przetwarzanie jest przeprowadzane przez instytucje i organy wspólnotowe podczas wykonywania czynności wychodzących poza zakres niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych, do których odnoszą się tytuły V i VI Traktatu o Unii Europejskiej, ochrona podstawowych praw i wolności osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych powinna być zapewniona z uwzględnieniem art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
Dostęp do dokumentów, włącznie z warunkami dostępu do dokumentów zawierających dane osobowe, jest zgodny z przepisami przyjętymi na podstawie art. 255 Traktatu WE, którego zakres obejmuje tytuły V i VI Traktatu o Unii Europejskiej.
(16) Niniejsze środki nie powinny mieć zastosowania do organów ustanowionych poza ramami Wspólnoty. Europejski inspektor ochrony danych nie powinien mieć uprawnień do monitorowania danych osobowych przetwarzanych przez takie organy.
(17) Skuteczność ochrony osoby fizycznej w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w Unii zakłada spójność odpowiednich przepisów i procedur mających zastosowanie do czynności wchodzących w zakres różnych kontekstów prawnych.
Rozwój podstawowych zasad ochrony danych osobowych w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych i współpracy policji oraz służb celnych, jak również ustanowienie sekretariatu dla połączonych organów nadzoru ustanowionych przez Konwencję o Europolu, Konwencję w sprawie wykorzystania technologii informatycznych do celów odpraw celnych oraz Konwencję z Schengen stanowią pierwszy krok w tym kierunku.
(18) Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawa i obowiązki Państw Członkowskich wynikające z dyrektyw 95/46/WE i 97/66/WE.
Nie są przewidziane zmiany istniejących procedur i praktyk wprowadzonych w życie przez Państwa Członkowskie w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego, zapobiegania niepokojom lub zapobiegania, wykrywania, dochodzeń i ścigania przestępstw karnych zgodnie z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnoty Europejskiej i prawem międzynarodowym.
(19) Instytucje i organy wspólnotowe powinny informować właściwe władze w Państwach Członkowskich, jeżeli uważają, że połączenia w ich sieciach telekomunikacyjnych powinny być przechwytywane zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi.
(20) Przepisy mające zastosowanie do instytucji i organów wspólnotowych powinny odpowiadać przepisom ustanowionym w związku z harmonizacją ustawodawstw krajowych i wprowadzeniem w życie innych sposobów postępowania szczególnie w sferze wzajemnej pomocy.
Jednakże może być konieczne sprecyzowanie i wzbogacenie tych przepisów w zakresie zapewnienia ochrony w przypadku przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe.
(21) Dotyczy to praw osób fizycznych, których dane są przetwarzane, zobowiązań instytucji i organów wspólnotowych dokonujących przetwarzania i uprawnień nadanych niezależnemu organowi nadzoru odpowiedzialnemu za zapewnienie, że niniejsze rozporządzenie jest stosowane w odpowiedni sposób.
(22) Prawa przyznane podmiotowi danych i ich wykonanie nie powinno mieć wpływu na zobowiązania kontrolującego.
(23) Niezależny organ nadzoru powinien wykonywać swoje funkcje kontrolne zgodnie z Traktatem i przy poszanowaniu praw człowieka i podstawowych wolności.
Powinien prowadzić swoje dochodzenia zgodnie z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów oraz regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich i warunkami zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.
(24) Aby zapewnić dostęp do rejestru operacji przetwarzania przeprowadzanych przez inspektorów ochrony danych za pośrednictwem niezależnych organów nadzoru, powinny być przyjęte odpowiednie środki techniczne.
(25) Decyzje niezależnego organu nadzoru dotyczące wyjątków, gwarancji, upoważnienia i warunków dotyczących operacji przetwarzania danych według definicji niniejszego rozporządzenia powinny być publikowane w sprawozdaniu o działalności.
Niezależnie od publikacji rocznego sprawozdania o działalności niezależne organy nadzoru mogą publikować sprawozdania o konkretnych tematach.
(26) Niektóre operacje przetwarzania, mogące powodować szczególne zagrożenia w odniesieniu do praw i wolności podmiotów danych, są zawczasu sprawdzane przez niezależny organ nadzoru.
Opinie wyrażane w kontekście takich uprzednich kontroli, włącznie z opinią wynikającą z braku odpowiedzi, nie powinny mieć wpływu na dalsze stosowanie przez niezależny urząd nadzoru jego uprawnień w odniesieniu do wspomnianej operacji przetwarzania.
(27) Przetwarzanie danych osobowych w celu przeprowadzenia czynności wykonywanych w interesie ogólnym przez instytucje i organy wspólnotowe obejmuje przetwarzanie danych osobowych niezbędnych dla zarządzania i funkcjonowania tych instytucji i organów.
(28) W niektórych przypadkach przetwarzanie danych powinno być dozwolone przez przepisy wspólnotowe lub przez akty prawne przenoszące do prawa krajowego przepisy wspólnotowe.
Niemniej w okresie przejściowym, w którym takie przepisy nie istnieją, oczekując na przyjęcie, europejski inspektor ochrony danych może zezwolić na przetwarzanie takich danych przy założeniu, że przyjęte są odpowiednie środki bezpieczeństwa.
Robiąc to, powinien w szczególności wziąć pod uwagę przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie w podobnych przypadkach.
(29) Powyższe przypadki dotyczą przetwarzania danych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, opinie polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne oraz przynależność do związków zawodowych i przetwarzania danych dotyczących zdrowia lub życia seksualnego, które są konieczne dla zachowania konkretnych praw i obowiązków administratora w dziedzinie prawa pracy lub dla ważnego interesu społecznego.
Dotyczą także przetwarzania danych dotyczących przestępstw, wyroków skazujących za przestępstwa i środków bezpieczeństwa oraz zezwoleń na zastosowanie decyzji do podmiotów danych, które powodują skutki prawne dla tych podmiotów lub mają na nie istotny wpływ, a które oparte są wyłącznie o automatyczne przetwarzanie danych mające na celu ocenę niektórych aspektów osobistych odnośnie podmiotu.
(30) Konieczne może być monitorowanie sieci komputerowych działających pod kontrolą instytucji i organów wspólnotowych w celu zapobiegania bezprawnemu użytkowaniu.
Europejski inspektor ochrony danych powinien określić, czy i pod jakimi warunkami jest to możliwe.
(31) Odpowiedzialność wynikająca z każdego naruszenia niniejszego rozporządzenia podlega akapitowi drugiemu art. 288 Traktatu.
(32) W każdej instytucji lub organie Wspólnoty jeden lub więcej inspektor ochrony danych powinien zapewnić, że stosowane są przepisy niniejszego rozporządzenia i powinien doradzić administratorom w kwestii wypełniania ich zobowiązań.
(33) Na mocy art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [6], niniejsze rozporządzenie jest stosowane bez uszczerbku dla dyrektywy 95/46/WE.
(34) Na mocy art. 8 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r., dotyczącego zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [7], niniejsze rozporządzenie jest stosowane bez uszczerbku dla dyrektywy 95/46/WE.
(35) Na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (Euroatom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych będących przedmiotem poufności informacji statystycznych [8], niniejsze rozporządzenie nie uchyla specjalnych przepisów wspólnotowych lub krajowych dotyczących ochrony poufności innych niż poufność informacji statystycznych.
(36) Niniejsze rozporządzenie nie zamierza ograniczać swobody działania Państw Członkowskich przy opracowywaniu ich ustawodawstw krajowych w sprawie ochrony danych na mocy art. 32 dyrektywy 95/46/WE, zgodnie z art. 249 Traktatu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres stosowania rozporządzenia
1.
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem instytucje i organy ustanowione przez lub na podstawie Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, zwane dalej "instytucjami lub organami Wspólnoty", chronią podstawowe prawa i wolnościosób fizycznych, w szczególności ich prawa do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych i nie ograniczają ani nie zakazują swobodnego przepływu danych osobowych między nimi a odbiorcami podlegającymi prawu krajowemu Państw Członkowskich przyjętemu w wykonaniu dyrektywy 95/46/WE.
2.
Niezależny organ nadzoru ustanowiony przez niniejsze rozporządzenie, zwany dalej europejskim inspektorem ochrony danych, monitoruje stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia do wszystkich operacji przetwarzania danych przeprowadzanych przez instytucje lub organy Wspólnoty.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej ("podmiot danych"); osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, szczególnie przez powołanie się na numer identyfikacyjny lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających jej fizyczną, fizjologiczną, umysłową, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość;
b) "przetwarzanie danych osobowych" ("przetwarzanie") oznacza każdą operację lub zestaw operacji, dokonywanych na danych osobowych przy pomocy środków zautomatyzowanych lub innych, jak np.: gromadzenie, nagrywanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptacja lub modyfikacja, odzyskiwanie, konsultowanie, wykorzystywanie, ujawnienie przez transmisję, rozpowszechnianie lub udostępnianie w inny sposób, układanie lub kompilowanie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie;
c) "zbiór danych osobowych" ("zbiór") oznacza każdy uporządkowany zestaw danych osobowych, dostępnych według określonych kryteriów scentralizowanych, zdecentralizowanych czy rozproszonych funkcjonalnie lub geograficznie;
d) "administrator danych" oznacza instytucję lub organ Wspólnoty, dyrekcję generalną, oddział lub jakąkolwiek inną jednostkę organizacyjną, która samodzielnie lub wspólnie z innymi określa cele i sposoby przetwarzania danych osobowych; jeżeli cele i sposoby przetwarzania są określone przez konkretny akt wspólnotowy, administrator i konkretne kryteria jego nominacji mogą być określone przez wspomniany akt wspólnotowy;
e) "przetwarzający" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ przetwarzający dane osobowe w imieniu administratora danych;
f) "strona trzecia" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ niebędący podmiotem danych ani administratorem danych, ani przetwarzającym lub jedną z osób, które pod bezpośrednim zwierzchnictwem administratora danych lub przetwarzającego są upoważnione do przetwarzania danych;
g) "odbiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ, któremu ujawniane są dane bez względu na to, czy jest osobą trzecią czy nie; jednakże organy władzy, które mogły otrzymać dane w ramach konkretnego dochodzenia, nie są uważane za odbiorcę;
h) "zgoda podmiotu danych" oznacza konkretne i świadome, dobrowolne wskazanie przez podmiot danych na to, że wyraża przyzwolenie na przetwarzanie odnoszących się do niego danych osobowych.
Artykuł 3
Zakres obowiązywania
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przetwarzania danych osobowych przez wszystkie instytucje i organy wspólnotowe, o ile takie przetwarzanie jest przeprowadzane podczas wykonywania czynności całkowicie lub częściowo podlegających prawu wspólnotowemu.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przetwarzania danych osobowych w całości lub w części w sposób zautomatyzowany oraz innego przetwarzania danych osobowych, stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych.
ROZDZIAŁ II
OGÓLNE ZASADY LEGALNOŚCI PRZETWARZANIA DANYCH OSOBOWYCH
SEKCJA 1
ZASADY DOTYCZĄCE JAKOŚCI DANYCH
Artykuł 4
Jakość danych
1.
Dane osobowe muszą być:
a) przetwarzane rzetelnie i legalnie;
b) gromadzone do konkretnych, bezpośrednich i zgodnych z prawem celów i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami.
Dalsze przetwarzanie danych osobowych do celów historycznych, statystycznych lub naukowych nie jest uważane za niezgodne pod warunkiem, że administrator danych zapewnia właściwe zabezpieczenia, w szczególności zapewnia, że dane nie są przetwarzane dla żadnych celów innych niż wspomaganie środków i decyzji dotyczących dowolnej konkretnej osoby fizycznej;
c) prawidłowe, stosowne oraz nienadmierne w stosunku do celów, dla których są gromadzone i/lub przetwarzane dalej;
d) prawidłowe oraz, w razie konieczności, aktualizowane; należy podjąć wszelkie uzasadnione działania, aby zapewnić usunięcie lub poprawienie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, biorąc pod uwagę cele, dla których zostały zgromadzone lub dla których są dalej przetwarzane;
e) przetrzymywane w formie, która pozwala na zidentyfikowanie podmiotów danych przez czas nie dłuższy niż jest to konieczne do celów, dla których dane były gromadzone lub dla których są przetwarzane dalej.
Instytucja lub organ Wspólnoty zapewnia, że dane osobiste, które mają być przechowywane przez dłuższy czas do użytku historycznego, statystycznego lub naukowego, będą przechowywane jedynie w formie anonimowej lub, jeżeli jest to niemożliwe, z zakodowaną tożsamością podmiotu danych.
W każdym razie dane nie zostaną użyte do żadnego celu innego niż cele historyczne, statystyczne lub naukowe.
2.
Na administratorze danych spoczywa obowiązek zapewnienia przestrzegania przepisów ust. 1.
SEKCJA 2
KRYTERIA LEGALNOŚCI PRZETWARZANIA DANYCH
Artykuł 5
Legalność przetwarzania
Dane osobowe mogą być przetwarzane tylko wtedy, gdy:
a) przetwarzanie jest konieczne, aby spełnić zadanie wykonywane w interesie publicznym na podstawie Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie bądź innych aktów prawnych przyjętych na ich podstawie lub podczas zgodnego z prawem wykonywania władzy publicznej nadanej instytucji lub organowi Wspólnoty bądź stronie trzeciej, której dane są ujawnione; lub
b) przetwarzanie jest konieczne dla zgodności ze zobowiązaniem prawnym, któremu podlega administrator danych; lub
c) przetwarzanie jest konieczne dla realizacji umowy, której stroną jest podmiot danych, lub w celu podjęcia działań na życzenie podmiotu danych przed zawarciem umowy; lub
d) podmiot danych jednoznacznie wyraził na to zgodę; lub
e) przetwarzanie danych jest konieczne dla ochrony żywotnych interesów podmiotów danych.
Artykuł 6
Zmiana celu
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4, 5 i 10:
1.
Dane osobowe są przetwarzane do celów innych niż te, dla których zostały zgromadzone, tylko jeżeli zmiana celu jest dozwolona wyraźnie przez wewnętrzne przepisy instytucji lub organów Wspólnoty.
2.
Dane osobowe zebrane wyłącznie dla zapewnienia bezpieczeństwa lub kontroli nad systemami przetwarzania i operacjami przetwarzania nie zostaną użyte dla żadnych innych celów z wyjątkiem zapobiegania, dochodzeń, wykrywania i karania poważnych przestępstw kryminalnych.
Artykuł 7
Przekazywanie danych osobowych wewnątrz lub między instytucjami lub organami Wspólnoty
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4, 5, 6 i 10:
1.
Dane osobowe są przekazywane wewnątrz lub do innych instytucji i organów wspólnotowych, tylko jeżeli są konieczne do zgodnego z prawem wykonywania zadań leżących w zakresie kompetencji odbiorcy.
2.
Jeżeli dane są przekazywane na życzenie odbiorcy, zarówno administrator danych, jak i odbiorca ponoszą odpowiedzialność za zgodność tego przekazania z prawem.
Administrator danych sprawdza uprawnienia odbiorcy i dokonuje wstępnej oceny konieczności przekazania danych.
Jeżeli powstają wątpliwości co do tej konieczności, administrator danych żąda dalszych informacji od odbiorcy.
Odbiorca zapewnia, że konieczność przekazania danych może być zweryfikowana po jego dokonaniu.
3.
Odbiorca przetwarza dane osobowe tylko do celów, dla których zostały one przekazane.
Artykuł 8
Przekazanie danych osobowych odbiorcom innym niż instytucje i organy wspólnotowe podlegające dyrektywie 95/46/WE
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4, 5, 6 i 10 dane osobowe są przekazywane jedynie odbiorcom podlegającym prawu krajowemu przyjętemu dla wykonania dyrektywy 95/46/WE:
a) jeżeli odbiorca określa, że dane są konieczne, aby spełnić zadanie wykonywane w interesie publicznym bądź w ramach sprawowania władzy publicznej; lub
b) jeżeli odbiorca wykaże konieczność przekazania danych i nie ma powodu zakładać, że uprawniony interes podmiotu danych może być naruszony.
Artykuł 9
Przekazanie danych osobowych odbiorcom innym niż instytucje i organy wspólnotowe niepodlegające dyrektywie 95/46/WE
1.
Dane osobowe są przekazywane odbiorcom innym niż instytucje i organy wspólnotowe, a które nie podlegają prawu krajowemu przyjętemu zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, jedynie wtedy, gdy w kraju odbiorcy lub w organizacji międzynarodowej, do jakiej należy odbiorca, zapewniony jest wystarczający poziom ochrony i dane są przekazywane jedynie w celu spełnienia zadań należących do administratora danych.
2.
Prawidłowość stopnia ochrony danych zapewnianej przez państwo trzecie lub organizację międzynarodową należy oceniać w świetle wszystkich okoliczności dotyczących operacji przekazania danych lub zestawu takich operacji; szczególną uwagę należy zwrócić na charakter danych, cel i czas trwania proponowanych operacji przetwarzania, państwo trzecie będące odbiorcą lub organizację międzynarodową będącą odbiorcą, przepisy prawa, zarówno ogólnego, jak i branżowego obowiązującego w państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, o których mowa, oraz zasady zawodowe i środki bezpieczeństwa stosowane w tym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej.
3.
Instytucje i organy wspólnotowe poinformują Komisję i europejskiego inspektora ochrony danych o przypadkach, kiedy uważają, że państwo trzecie lub organizacja nie zapewniają odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa w rozumieniu ust. 2.
4.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wszelkich przypadkach określonych w ust. 3.
5.
Instytucje i organy wspólnotowe podejmą niezbędne środki dla zapewnienia zgodności z decyzjami podjętymi przez Komisję, stwierdzającymi, czy zgodnie z art. 25 ust. 4 i 6 dyrektywy 95/46/WE państwo trzecie lub organizacja międzynarodowa zapewnia lub nie zapewnia odpowiedni poziomu bezpieczeństwa.
6.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 instytucja lub organ Wspólnoty może przekazać dane osobowe, jeżeli:
a) podmiot danych jednoznacznie udzieli zgody na proponowane przekazanie danych; lub
b) przekazanie jest konieczne dla realizacji umowy między podmiotem danych a administratorem danych lub wprowadzenia w życie środków poprzedzających umowę na wniosek podmiotu danych; lub
c) przekazanie danych jest konieczne dla zawarcia lub wykonania umowy zawartej między administratorem danych i osobą trzecią w interesie podmiotu danych; lub
d) przekazanie danych jest konieczne lub wymagane przez prawo z ważnych względów publicznych lub w celu ustanowienia, wykonania lub obrony tytułu prawnego; lub
e) przekazanie jest konieczne dla ochrony żywotnych interesów podmiotu danych; lub
f) przekazanie jest wykonywane z rejestru, który zgodnie z prawem wspólnotowym ma służyć za źródło informacji dla ogółu społeczeństwa, udostępnionego do konsultacji obywateli i każdej osoby wykazującej uzasadniony interes, o ile warunki określone przez prawo odnośnie do wglądu do takiego rejestru zostały w danych przypadku spełnione.
7.
Bez uszczerbku dla ust. 6 europejski inspektor ochrony danych może zezwolić na przekazanie lub zestaw przekazań danych osobowych państwu trzeciemu lub organizacji międzynarodowej, która nie zapewnia wystarczającego poziomu ochrony w rozumieniu ust. 1 i 2. Wówczas administrator wprowadza odpowiednie zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony prywatności i podstawowych praw i wolności osób fizycznych oraz jeśli chodzi o korzystanie z odpowiednich praw; takie zabezpieczenia mogą w szczególności wynikać z odpowiednich klauzul umownych.
8.
Instytucje i organy wspólnotowe informują europejskiego inspektora ochrony danych o kategoriach przypadków, w których stosowano ust. 6 i 7.
SEKCJA 3
SPECJALNE KATEGORIE PRZETWARZANIA DANYCH
Artykuł 10
Przetwarzanie szczególnych kategorii danych
1.
Przetwarzanie danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność do związków zawodowych i danych dotyczących zdrowia lub życia seksualnego jest zabronione.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, w przypadku gdy:
a) podmiot danych udzielił wyraźnej zgody na przetwarzanie takich danych, chyba że wewnętrzne przepisy instytucji lub organu Wspólnoty mówią, że zakaz, do którego odnosi się ust. 1, nie może być uchylony przez zgodę udzieloną przez podmiot danych; lub
b) przetwarzanie jest konieczne do celów wypełnienia konkretnych praw i zobowiązań administratora w dziedzinie prawa pracy, o ile zezwala na to Traktat ustanawiający Wspólnoty Europejskie lub inne akty prawne przyjęte na jego podstawie lub udzieli na to zgody, jeśli jest to konieczne, europejski inspektor ochrony danych przy zapewnieniu odpowiednich zabezpieczeń; lub
c) przetwarzanie jest konieczne dla ochrony żywotnych interesów podmiotu danych lub innej osoby, gdy podmiot danych jest fizycznie lub prawnie niezdolny do udzielenia zgody; lub
d) przetwarzanie dotyczy danych, które są podawane do wiadomości publicznej przez podmiot danych, lub jest konieczne do ustalenia, wykonania lub obrony roszczeń prawnych; lub
e) przetwarzanie jest wykonywane w trakcie zgodnych z prawem działań z odpowiednimi zabezpieczeniami przez organ niedziałający dla zysku, który stanowi zintegrowaną jednostkę w ramach instytucji lub organu Wspólnoty niepodlegającą krajowemu prawu o ochronie danych na podstawie art. 4 dyrektywy 95/46/WE i ma cele polityczne, filozoficzne, religijne lub związkowe pod warunkiem, że przetwarzanie dotyczy wyłącznie członków tego organu lub do osób, które mają z nim regularny kontakt w związku z jego celami i że dane nie są ujawniane stronom trzecim bez zezwolenia podmiotów danych.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy przetwarzanie danych jest konieczne do celów medycyny prewencyjnej, diagnostyki medycznej, świadczenia opieki lub leczenia, lub też zarządzania opieką zdrowotną i gdy powyższe dane są przetwarzane przez pracownika służby zdrowia zobowiązanego do zachowania tajemnicy zawodowej lub przez inną osobę podlegającą równoważnemu zobowiązaniu do zachowania tajemnicy.
4.
Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących właściwych zabezpieczeń i ze względu na istotny interes publiczny, dodatkowe zwolnienia, oprócz wynikających z ust. 2, mogą być przewidziane przez Traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie lub inne akty prawne przyjęte na ich podstawie lub, jeśli to konieczne, przez decyzję europejskiego inspektora ochrony danych.
5.
Przetwarzanie danych odnoszących się do przestępstw, wyroków skazujących za przestępstwa lub środków bezpieczeństwa może być przeprowadzone tylko za zezwoleniem Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie lub innych aktów prawnych przyjętych na ich podstawie lub, jeśli to konieczne, przez decyzję europejskiego inspektora ochrony danych przy zapewnieniu odpowiednich konkretnych zabezpieczeń.
6.
Europejski inspektor ochrony danych określa warunki, które muszą być spełnione, aby osobisty numer identyfikacyjny lub inny identyfikator ogólnego przeznaczenia mogły być przetwarzane przez instytucje lub organ Wspólnoty.
SEKCJA 4
PRZEKAZANIE INFORMACJI PODMIOTOWI DANYCH
Artykuł 11
Informacje w przypadku uzyskiwania danych od podmiotu danych
1.
Administrator dostarcza podmiotowi danych, od którego pobierane są dane odnoszące się do niego, przynajmniej następujące informacje, chyba że osoba już je posiada:
a) tożsamość administratora danych;
b) cel przetwarzania danych, do których przeznaczone są dane;
c) odbiorcy lub kategorie odbiorców danych;
d) tego, czy odpowiedzi na pytania są obowiązkowe, czy dobrowolne oraz ewentualne konsekwencje nieudzielenia odpowiedzi;
e) o prawie do dostępu do danych dotyczących tej osoby oraz do ich sprostowania;
f) wszelkich dalszych informacji, jak np.:
i) podstawa prawna operacji przetwarzania, dla której dane są przeznaczone;
ii) termin, do którego przechowywane będą dane;
iii) prawo do odwołania się w każdej chwili do europejskiego inspektora ochrony danych;
o ile takie dalsze informacje są potrzebne, biorąc od uwagę szczególne okoliczności, w których dane są gromadzone, w celu zagwarantowania rzetelnego przetwarzania danych w związku z podmiotem danych.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 dostarczenie informacji lub jej części z wyjątkiem informacji określonych w ust. 1 lit. a), b) i d) może być opóźnione na tak długo, jak jest to konieczne do celów statystycznych.
Informacja musi być udostępniana, gdy tylko powód, dla którego jest ona niedostępna, przestaje istnieć.
Artykuł 12
Informacje w przypadku uzyskiwania danych z innych źródeł niż podmiot danych
1.
Gdy dane nie zostały uzyskane od podmiotu danych, administrator danych w chwili rozpoczęcia rejestrowania danych osobowych lub, jeśli przewidywane jest ich ujawnienie osobie trzeciej, lecz nie później niż w momencie, gdy dane są ujawnione po raz pierwszy, udostępni przynajmniej następujące informacje, chyba że podmiot danych już je ma:
a) tożsamość administratora danych;
b) cel przetwarzania danych;
c) kategorie potrzebnych danych;
d) odbiorcy lub kategorie odbiorców danych;
e) o prawie do dostępu do danych dotyczących tej osoby oraz do ich sprostowania;
f) wszelkich dalszych informacji, jak np.:
i) podstawa prawna operacji przetwarzania, dla której dane są przeznaczone;
ii) termin, do którego przechowywane będą dane;
iii) prawo do odwołania się w każdej chwili do europejskiego inspektora ochrony danych;
iv) pochodzenie danych, chyba że administrator danych nie może ujawnić tej informacji z powodu tajemnicy zawodowej;
o ile takie dalsze informacje są konieczne, biorąc od uwagę szczególne okoliczności, w których dane są gromadzone, w celu zagwarantowania rzetelnego przetwarzania danych w związku z podmiotem danych.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, gdy, w szczególności dla przetwarzania do celów statystycznych lub do celów historycznych lub badań naukowych, dostarczenie tej informacji okazuje się niemożliwe lub wymagałoby nieproporcjonalnego wysiłku lub gdy zapis bądź ujawnianie są wyraźnie przewidziane przez prawo wspólnotowe.
W tych przypadkach instytucja lub organ Wspólnoty zapewnia odpowiednie zabezpieczenia po konsultacji z europejskim inspektorem ochrony danych.
SEKCJA 5
PRAWA PODMIOTU DANYCH
Artykuł 13
Prawo dostępu do danych
Podmiot danych ma prawo do uzyskania od administratora danych bez ograniczeń, w dowolnym momencie w okresie trzech miesięcy od odebrania takiego życzenia przez administratora i bez opłat:
a) potwierdzenia, czy dane odnoszące się do niego są przetwarzane;
b) informacji co najmniej o celu przetwarzania odnośnych kategorii danych i odbiorców lub kategorii odbiorców, którym dane są ujawnione;
c) przekazania w zrozumiałej formie danych podlegających przetwarzaniu i wszelkich dostępnych informacji o ich źródle;
d) wiedzy o logice związanej z każdym automatycznym procesem decyzyjnym dotyczącym go.
Artykuł 14
Poprawki
Podmiot danych ma prawo uzyskania od administratora danych niezwłocznych poprawek niedokładnych lub niekompletnych danych osobowych.
Artykuł 15
Blokada
1.
Podmiot danych ma prawo uzyskania od administratora danych zablokowania danych, gdy:
a) podmiot danych kwestionuje ich dokładność, na czas pozwalający administratorowi na sprawdzenie dokładności włącznie z kompletnością danych; lub
b) administrator przestał ich potrzebować do wykonania swoich zadań, ale muszą być przechowywane do celów dowodowych; lub
c) przetwarzanie jest bezprawne i podmiot danych sprzeciwia się ich wykasowaniu, żądając w zamian ich zablokowania.
2.
W zautomatyzowanym systemie przechowywania danych blokowanie powinno zasadniczo być zapewnione za pomocą środków technicznych.
Fakt, że dane osobowe są zablokowane, powinien być wskazywany przez system w taki sposób, aby było jasne, że dane osobowe nie mogą być używane.
3.
Dane osobowe zablokowane na mocy niniejszego artykułu powinny z wyjątkiem przechowywania być przetwarzane jedynie do celów dowodowych lub za zgodą podmiotu danych lub w celu ochrony praw osoby trzeciej.
4.
Podmiot danych, który zażądał i uzyskał blokowanie swoich danych, ma być poinformowany przez administratora danych zanim dane zostaną odblokowane.
Artykuł 16
Kasowanie
Podmiot danych ma prawo uzyskać od administratora skasowanie danych, jeżeli ich przetwarzanie jest niezgodne z prawem, szczególnie jeśli naruszone zostały przepisy sekcji 1, 2 i 3 rozdziału II.
Artykuł 17
Powiadomienie osób trzecich
Podmiot danych ma prawo uzyskać od administratora powiadomienie stron trzecich, którym dane zostały ujawnione, o wszelkich poprawkach, skasowaniu lub blokowaniu zgodnie z art. 13-16, o ile nie jest to niemożliwe lub nie wymaga nieproporcjonalnego wysiłku.
Artykuł 18
Prawo sprzeciwu przysługujące podmiotowi danych
Podmiot danych ma prawo:
a) sprzeciwić się w dowolnej chwili, ze względu na ważne przyczyny prawne odnoszące się do jej konkretnej sytuacji, przetwarzaniu danych odnoszących się do niego poza przypadkami podlegającymi art. 5 lit. b), c) i d).
Jeżeli sprzeciw jest uzasadniony, przetwarzanie, o którym mowa, nie może dotyczyć powyższych danych;
b) zostać poinformowanym, zanim dane osobowe zostaną ujawnione osobom trzecim po raz pierwszy lub zanim zostaną użyte w ich imieniu do celów marketingu bezpośredniego i otrzymać wyraźną możliwość sprzeciwu, wolną od opłat, wobec takiego ujawnienia lub użycia.
Artykuł 19
Zautomatyzowane decyzje indywidualne
Podmiot danych ma prawo nie podlegać decyzji, która przynosi skutki prawne, które go dotyczą lub istotnie wpływają na niego i która oparta jest wyłącznie o zautomatyzowane przetwarzanie danych mające ocenić pewne osobiste aspekty odnoszące się do niego, takie jak jego wydajność pracy, solidność czy postępowanie, o ile decyzja nie jest wyraźnie uprawniona zgodnie z prawodawstwem krajowym lub legislacją wspólnotową lub, jeśli to konieczne, wyraźnie uprawomocniona przez europejskiego inspektora ochrony danych.
W każdym przypadku użyte muszą być środki ochrony uprawnionych interesów podmiotu danych, takie jak ustalenia pozwalające mu na przedstawienia swojego punktu widzenia.
SEKCJA 6
ZWOLNIENIA I OGRANICZENIA
Artykuł 20
Zwolnienia i ograniczenia
1. Instytucje i organy wspólnotowe mogą ograniczyć stosowanie art. 4 ust. 1, art. 11, art. 12 ust. 1, art. 13-17 i art. 37 ust. 1, jeżeli takie ograniczenie jest środkiem koniecznym, aby chronić:
a) zapobieganie, dochodzenie, wykrywanie i karanie przestępstw;
b) ważny interes ekonomiczny lub finansowy Państwa Członkowskiego lub Wspólnot Europejskich, łącznie z kwestiami pieniężnymi, budżetowymi i podatkowymi;
c) ochronę podmiotu danych lub praw i wolności innych osób;
d) bezpieczeństwo narodowe, bezpieczeństwo publiczne lub obronność Państw Członkowskich;
e) funkcje kontrolne, inspekcyjne i regulacyjne związane nawet sporadycznie ze wykonywaniem władzy publicznej w przypadkach wymienionych w lit. a) i b).
2.
Artykuły 13-16 nie mają zastosowania, gdy dane są przetwarzane jedynie do celów badań naukowych lub są przechowywane w formie osobistej przez okres nieprzekraczający okresu koniecznego jedynie do celów opracowania statystyk, pod warunkiem, że jasne jest, iż nie ma ryzyka naruszenia prywatności podmiotu danych i że administrator dostarcza odpowiednie zabezpieczenia prawne, aby zapewnić w szczególności, że dane nie zostaną użyte do podejmowania środków lub decyzji dotyczących konkretnych osób fizycznych.
3.
Jeżeli ustanowione jest ograniczenie przewidziane przez ust. 1, podmiot danych zostaje poinformowany zgodnie z prawem wspólnotowym o podstawowych powodach, na których opiera się stosowanie ograniczenia oraz jego prawie do odwołania się do europejskiego inspektora ochrony danych.
4.
Jeżeli podmiotowi danych odmówiono dostępu do danych w oparciu o ograniczenie przewidziane przez ust. 1, europejski inspektor ochrony danych po rozważeniu skargi poinformuje go, czy dane zostały przetworzone prawidłowo i jeżeli nie, czy dokonano koniecznych poprawek.
5.
Dostarczenie informacji, do których odnoszą się ust. 3 i 4, może być odłożone na tak długo, aby taka informacja nie pozbawiła efektu ograniczenia nałożonego przez ust. 1.
SEKCJA 7
POUFNOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO PRZETWARZANIA DANYCH
Artykuł 21
Poufność przetwarzania danych
Osoba zatrudniona w instytucji lub organie Wspólnoty oraz sama instytucja lub organ Wspólnoty, działające jako jednostka przetwarzająca posiadająca dostęp do danych osobowych, nie będzie przetwarzała ich bez instrukcji od administratora, o ile nie wymaga tego prawo krajowe lub prawo wspólnotowe.
Artykuł 22
Bezpieczeństwo przetwarzania danych
1.
Uwzględniając stan wiedzy w tej dziedzinie oraz koszt realizacji, administrator wprowadza w życie właściwe środki techniczne i organizacyjne, aby zapewnić poziom bezpieczeństwa stosowny do zagrożeń stwarzanych przez przetwarzanie i charakteru chronionych danych osobowych.
Środki takie są podejmowane w szczególności, aby zapobiec nieuprawnionemu ujawnieniu lub przypadkowemu udostępnieniu lub bezprawnemu zniszczeniu, przypadkowej utracie lub zmianie i aby zapobiec wszelkim innym bezprawnym formom przetwarzania.
2.
Gdy dane osobowe są przetwarzane za pomocą środków automatycznych, należy podjąć odpowiednie ze względu na ryzyko środki, w szczególności, aby:
a) zapobiec uzyskaniu dostępu do systemów komputerowych przetwarzających dane osobowe przez osoby niepowołane;
b) zapobiec wszelkim bezprawnym odczytom, kopiowaniu, zmianie lub usunięciu nośnika informacji;
c) zapobiec wszelkiemu bezprawnemu wprowadzaniu danych do pamięci, jak również wszelkiemu bezprawnemu ujawnieniu, zmianie lub kasowaniu przechowywanych danych osobowych;
d) zapobiec użyciu systemów przetwarzania danych przez osoby niepowołane za pomocą urządzeń służących do transmisji danych;
e) zapewnić, że upoważnieni użytkownicy systemów przetwarzania danych nie mają dostępu do danych osobowych innych niż te, do których odnoszą się ich prawa dostępu;
f) zapisywać, które dane osobowe zostały przekazane, kiedy i komu;
g) zapewnić, że w przyszłości będzie możliwe sprawdzenie, które dane osobowe zostały przetworzone, kiedy i przez kogo;
h) zapewnić, że dane osobowe przetwarzane w imieniu osób trzecich mogą być przetwarzane tylko w sposób przepisany przez zlecający organ lub instytucję;
i) zapewnić, że podczas przekazywania danych osobowych i transportu nośników informacji dane nie będą czytane, kopiowane lub kasowane bez upoważnienia;
j) zaprojektować strukturę organizacyjną wewnątrz instytucji lub organu w taki sposób, aby spełniała specjalne wymagania dotyczące ochrony danych.
Artykuł 23
Przetwarzanie danych osobowych w imieniu administratorów
1.
Jeżeli operacja przetwarzania jest przeprowadzana w imieniu administratora, wybiera on jednostkę przetwarzającą zapewniającą wystarczające pod względem technicznym i organizacyjnym środki bezpieczeństwa wymagane przez art. 22 oraz zapewniającą gwarancję zgodności z tymi środkami.
2.
Przeprowadzanie operacji przetwarzania za pomocą jednostki przetwarzającej jest regulowane przez umowę lub akt prawny, na mocy których przetwarzający podlega administratorowi danych i które w szczególności postanawiają, że:
a) jednostka przetwarzająca działa wyłącznie na podstawie instrukcji administratora danych;
b) zobowiązania określone w art. 21 i 22 ciążą także na jednostce przetwarzającej, o ile na mocy art. 16 lub art. 17 ust. 3 tiret drugie dyrektywy 95/46/WE jednostka przetwarzająca podlega już zobowiązaniom w odniesieniu do poufności i bezpieczeństwa ustanowionym przez prawo krajowe jednego z Państw Członkowskich.
3.
Do celów dowodowych, części umowy lub aktu prawnego odnoszące się do ochrony danych i wymagania dotyczące środków, do których odnosi się art. 22, są sporządzane na piśmie lub w innej równorzędnej formie.
SEKCJA 8
INSPEKTOR OCHRONY DANYCH
Artykuł 24
Powoływanie i zadania inspektora ochrony danych
1.
Każda instytucja Wspólnoty i organ Wspólnoty wyznacza co najmniej jedną osobę jako inspektora ochrony danych.
Zadaniem tej osoby jest:
a) zapewnienie, że administratorzy i podmioty danych są poinformowani o swoich prawach i obowiązkach wynikających z niniejszego rozporządzenia;
b) odpowiadanie na prośby europejskiego inspektora ochrony danych i w ramach jego kompetencji współpraca z europejskim inspektorem ochrony danych na jego życzenie lub z własnej inicjatywy;
c) zapewnienie w sposób niezależny, wewnętrznego stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia;
d) prowadzenie rejestru operacji przetwarzania przeprowadzonych przez administratora, zawierającego informacje, do których mowa w art. 25 ust. 2;
e) powiadamianie europejskiego inspektora ochrony danych o operacjach przetwarzania, które mogą spowodować konkretne zagrożenia w rozumieniu art. 27.
W ten sposób osoba ta zapewnia, że mało prawdopodobne jest, aby operacje przetwarzania wpłynęły negatywnie na prawa i wolności podmiotów danych.
2.
Inspektor ochrony danych jest wybierany na podstawie swoich osobistych i zawodowych kwalifikacji, w szczególności swojej wiedzy o ochronie danych.
3.
Wybór inspektora ochrony danych nie może powodować konfliktu interesów między jego obowiązkami jako inspektora ochrony danych a innymi oficjalnymi obowiązkami, w szczególności w odniesieniu do stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia.
4.
Inspektor ochrony danych zostaje powołany na okres od dwóch do pięciu lat.
Może on zostać ponownie powołany na maksymalny łączny okres dziesięciu lat.
Może być zwolniony ze stanowiska inspektora ochrony danych przez instytucję lub organ Wspólnoty, która go powołała, tylko za zgodą europejskiego inspektora ochrony danych lub jeśli przestał spełniać warunki konieczne dla wykonywania jego obowiązków.
5.
Po powołaniu na stanowisko inspektor ochrony danych zostanie zarejestrowany u europejskiego inspektora ochrony danych przez instytucję lub organ, który go powołał.
6.
Instytucja lub organ Wspólnoty, która powołała inspektora ochrony danych, dostarczy mu personel i zasoby konieczne do wykonywania jego obowiązków.
7.
W odniesieniu do wykonywania swoich obowiązków inspektor ochrony danych nie może otrzymywać żadnych instrukcji.
8.
Dalsze przepisy wykonawcze dotyczące inspektora ochrony danych będą przyjęte przez każdą instytucję lub organ Wspólnoty zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku.
Przepisy wykonawcze w szczególności dotyczą zadań, obowiązków i uprawnień inspektora ochrony danych.
Artykuł 25
Powiadomienia skierowane do inspektora ochrony danych
1.
Administrator powiadomi zawczasu inspektora ochrony danych o każdej operacji przetwarzania lub zestawie takich operacji, które mają służyć jednemu celowi lub kilku związanym celom.
2.
Powyższe informacje zawierają:
a) nazwę i adres administratora i wskazanie organizacyjnej części instytucji lub organu, któremu powierzono przetwarzanie danych osobowych dla danego celu;
b) cel lub cele przetwarzania danych;
c) opis jednej lub wielu kategorii podmiotów danych i odnoszących się do nich danych lub kategorii danych;
d) podstawę prawną operacji przetwarzania, dla której przeznaczone są dane;
e) odbiorcę lub kategorie odbiorców, którym dane mogą być ujawnione;
f) ogólne wskazanie limitów czasowych, w których zostaną zablokowane lub skasowane różne kategorie danych;
g) propozycje przekazania danych do państw trzecich lub organizacji międzynarodowych;
h) ogólny opis pozwalający na wstępną ocenę, czy środki podjęte zgodnie z art. 22 w celu zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzania są odpowiednie.
3.
Inspektor ochrony danych jest niezwłocznie powiadamiany o każdej zmianie wpływającej na informacje, do których odnosi się ust. 2.
Artykuł 26
Rejestr
Inspektor ochrony danych utrzymuje rejestr operacji przetwarzania, o których został powiadomiony zgodnie z art. 25.
Rejestr zawiera przynajmniej informacje określone w art. 25 ust. 2 lit. a)–g).
Rejestr może być poddany inspekcji przez każdą osobę bezpośrednio bądź pośrednio przez europejskiego inspektora przetwarzania danych.
SEKCJA 9
UPRZEDNIE SPRAWDZANIE PRZEZ EUROPEJSKIEGO INSPEKTORA OCHRONY DANYCH ORAZ ZOBOWIĄZANIA DO WSPÓŁPRACY
Artykuł 27
Kontrola wstępna
1.
Operacje przetwarzania, mogące ze swej natury przez swój zakres lub swoje cele stworzyć konkretne zagrożenia dla praw i wolności podmiotów danych, podlegają uprzedniemu sprawdzeniu przez europejskiego inspektora ochrony danych.
2.
Następujące operacje przetwarzania mogą stworzyć takie zagrożenia:
a) przetwarzanie danych odnoszących się do zdrowia i dotyczących podejrzeń o popełnienie przestępstwa, przestępstw, wyroków karnych lub środków bezpieczeństwa;
b) operacje przetwarzania zmierzające do oceny aspektów osobistych odnoszących się do podmiotu danych, włącznie z jego możliwościami, wydajnością lub postępowaniem;
c) operacje przetwarzania zezwalające na stworzenie powiązań między danymi przetwarzanymi dla różnych celów, nieuwzględnionymi w odpowiednim ustawodawstwie krajowym lub legislacji wspólnotowej;
d) operacje przetwarzania w celu pozbawienia jednostki prawa, świadczenia lub wyłączenia jej z umowy.
3.
Uprzednie sprawdzanie jest przeprowadzane przez europejskiego inspektora ochrony danych po odebraniu powiadomienia od inspektora ochrony danych, który w przypadkach wątpliwości co do potrzeby wstępnej kontroli konsultuje się z europejskim inspektorem ochrony danych.
4.
Europejski inspektor ochrony danych dostarcza swoją opinię w terminie dwóch miesięcy od odebrania powiadomienia.
Ten okres może być zawieszony do momentu, gdy europejski inspektor ochrony danych otrzyma dodatkowe informacje, których mógł zażądać.
Jeżeli wymaga tego stopień komplikacji sprawy, okres ten może być wydłużony o następne dwa miesiące decyzją europejskiego inspektora ochrony danych.
Administrator zostanie powiadomiony o takiej decyzji przed upływem pierwszego dwumiesięcznego okresu.
Jeżeli opinia nie została dostarczona do końca dwumiesięcznego okresu lub jego przedłużenia, przyjmuje się, że jest ona pozytywna.
Jeżeli według opinii europejskiego inspektora ochrony danych przetwarzanie, o którym został powiadomiony, może być związane z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu niniejszego rozporządzenia, tam gdzie jest to odpowiednie przedstawia on propozycje uniknięcia takiego naruszenia przepisów.
Jeżeli administrator nie zmodyfikuje odpowiednio operacji przetwarzania, europejski inspektor ochrony danych może skorzystać z uprawnień nadanych mu na mocy art. 47 ust. 1.
5.
Europejski inspektor ochrony danych utrzymuje rejestr wszystkich operacji przetwarzania, o których został powiadomiony zgodnie z ust. 2.
Rejestr zawiera informacje określone w art. 25 i jest ogólno dostępny.
Artykuł 28
Konsultacje
1.
Instytucje i organy wspólnotowe informują europejskiego inspektora ochrony danych, gdy podejmują środki administracyjne odnoszące się do przetwarzania danych osobowych, w których bierze udział instytucja lub organ Wspólnoty, sama lub razem z innymi.
2.
Przyjmując projekty aktu prawnego odnoszącego się do ochrony praw i wolności osoby fizycznej w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, Komisja konsultuje się z europejskim inspektorem ochrony danych.
Artykuł 29
Obowiązek udzielania informacji
Instytucje i organy wspólnotowe informują europejskiego inspektora ochrony danych o środkach podjętych dla realizacji jego decyzji lub upoważnień, określonych w art. 46 lit h).
Artykuł 30
Obowiązek współpracy
Na jego żądanie, administratorzy wspomagają europejskiego inspektora ochrony danych w wykonaniu jego obowiązków, w szczególności przez dostarczanie informacji, do których odnosi się art. 47 ust. 2 lit. a) i przez udzielenie dostępu przewidzianego w art. 47 ust. 2 lit. b).
Artykuł 31
Obowiązek reagowania na skargi
W odpowiedzi na wykonywanie uprawnień przez europejskiego inspektora ochrony danych na mocy art. 47 ust. 1 lit. b) dany administrator informuje inspektora o swoim poglądzie w odpowiednim czasie określonym przez inspektora.
Odpowiedź zawiera opis podjętych środków, jeżeli takie zostały podjęte w odpowiedzi na uwagi europejskiego inspektora ochrony danych.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI ODWOŁAWCZE
Artykuł 32
Środki odwoławcze
1.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do orzekania w sporach odnoszących się do przepisów niniejszego rozporządzenia, włącznie z wszelkimi roszczeniami odszkodowawczymi.
2.
Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek zaskarżenia, każdy podmiot danych może wnieść skargę do europejskiego inspektora ochrony danych, jeżeli uważa, że jego prawa wynikające z art. 286 Traktatu zostały naruszone w wyniku przetwarzania jego danych osobowych przez instytucję lub organ Wspólnoty.
Przy braku odpowiedzi europejskiego inspektora ochrony danych w ciągu sześciu miesięcy, skarga zostaje uznana za odrzuconą.
3.
Odwołania od decyzji europejskiego inspektora ochrony danych wnoszone są do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
4.
Każda osoba, która poniosła szkodę w wyniku bezprawnej operacji przetwarzania lub jakiegokolwiek działania niezgodnego z niniejszym rozporządzeniem, ma prawo do odszkodowania zgodnie z art. 288 Traktatu.
Artykuł 33
Skargi pracowników Wspólnoty
Każda osoba zatrudniona w instytucji lub organie Wspólnoty może złożyć skargę do europejskiego inspektora ochrony danych, dotyczącą domniemanego naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia regulującego przetwarzanie danych osobowych, bez użycia oficjalnych dróg.
Nikt z góry nie przesądza konsekwencji złożenia skargi do europejskiego inspektora ochrony danych, dotyczącego domniemanego naruszenia przepisów rządzących przetwarzaniem danych osobowych.
ROZDZIAŁ IV
OCHRONA DANYCH OSOBOWYCH I PRYWATNOŚCI W KONTEKŚCIE WEWNĘTRZNYCH SIECI TELEKOMUNIKACYJNYCH
Artykuł 34
Zakres
Bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia, niniejszy rozdział stosuje się do przetwarzania danych osobowych w połączeniu z użyciem sieci telekomunikacyjnych lub urządzeń końcowych, działających pod kontrolą instytucji lub organu Wspólnoty.
Do celów niniejszego rozdziału, "użytkownik" oznacza osobę fizyczną używającą sieci telekomunikacyjnej lub urządzenia końcowego działającego pod kontrolą instytucji lub organu Wspólnoty.
Artykuł 35
Bezpieczeństwo
1.
Instytucje i organy wspólnotowe zastosują właściwe środki techniczne i organizacyjne, aby chronić bezpieczne użycie sieci telekomunikacyjnych i urządzeń końcowych, jeśli to konieczne we współpracy z dostawcami ogólnodostępnych usług telekomunikacyjnych i dostawcami publicznych sieci telekomunikacyjnych.
Uwzględniając poziom techniki i koszt ich wdrożenia, środki te zapewniają poziom bezpieczeństwa odpowiadający stwarzanemu zagrożeniu.
2.
W przypadku szczególnego zagrożenia naruszenia bezpieczeństwa sieci i urządzeń końcowych, instytucja lub organ Wspólnoty poinformuje użytkowników o istnieniu takiego zagrożenia oraz o wszelkich środkach odwoławczych i alternatywnych sposobach komunikacji.
Artykuł 36
Poufność komunikacji
Instytucje i organy wspólnotowe zapewniają poufność komunikacji za pomocą sieci telekomunikacyjnych i urządzeń końcowych zgodnie z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego.
Artykuł 37
Dane o połączeniach i dane billingowe
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, 3 i 4 dane o połączeniach odnoszące się do użytkowników, które są przetwarzane i przechowywane w celu łączenia rozmów i innych połączeń w sieci telekomunikacyjnej, są kasowane lub czynione anonimowymi w chwili zakończenia rozmowy lub innego połączenia.
2.
Jeśli jest to konieczne, dane o połączeniach wskazane w wykazie, na który wyraził zgodę europejski inspektor ochrony danych, mogą być przetwarzane w celu zarządzania budżetem telekomunikacyjnym i połączeniami, włącznie ze sprawdzaniem upoważnionego użycia systemów telekomunikacyjnych.
Te dane będą wymazane lub uczynione anonimowymi tak szybko, jak to jest możliwe i nie później niż w sześć miesięcy po ich zebraniu, o ile nie muszą być przechowywane przez czas dłuższy w celu powstania lub zabezpieczenia roszczeń w sporze prawnym toczącym się przed sądem.
3.
Przetwarzanie danych o połączeniach wykonują osoby zajmujące się zarządzaniem danymi billingowymi, połączeniami lub budżetem.
4.
Użytkownicy sieci telekomunikacyjnych mają prawo otrzymać zbiorcze rachunki lub inne zapisy dotyczące wykonanych połączeń.
Artykuł 38
Spisy użytkowników
1.
Dane osobowe zawarte są w drukowanych lub elektronicznych spisach użytkowników i dostęp do takich spisów jest ograniczony do tego, co jest bezwzględnie konieczne do konkretnych celów spisu.
2.
Instytucje i organy wspólnotowe podejmą wszelkie dostępne środki, aby zapobiec użyciu danych osobowych zawartych w tych spisach, niezależnie od tego, czy są one ogólnodostępne czy nie, do celów marketingu bezpośredniego.
Artykuł 39
Prezentacja i zastrzeżenie numeru rozmówcy
1.
Tam, gdzie oferowana jest identyfikacja rozmówcy, użytkownik dzwoniący ma możliwość prostym sposobem i wolnym od opłat wyeliminować prezentację identyfikacji swojego numeru.
2.
Tam, gdzie oferowana jest identyfikacja rozmówcy, użytkownik odbierający rozmowę ma możliwość prostym sposobem i wolnym od opłat wyeliminować identyfikację numeru rozmówcy.
3.
Tam, gdzie oferowana jest identyfikacja rozmówcy, użytkownik odbierający rozmowę ma możliwość prostym sposobem i wolnym od opłat wyeliminować identyfikację swojego numeru.
4.
Tam, gdzie oferowana jest identyfikacja rozmówcy, instytucje i organy wspólnotowe informują użytkowników o możliwościach określonych przez ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 40
Odstępstwa
Instytucje i organy wspólnotowe zapewniają istnienie przejrzystych procedur regulujących sposób, w który mogą usunąć zastrzeżenie identyfikacji numeru rozmówcy dzwoniącego:
a) tymczasowo na wniosek użytkownika żądającego śledzenia dokuczliwych rozmów lub rozmów zawierających pogróżki;
b) w odniesieniu do linii dla jednostek otrzymujących telefony alarmowe w celu odpowiadania na takie telefony.
ROZDZIAŁ V
NIEZALEŻNY ORGAN NADZORU: EUROPEJSKI INSPEKTOR OCHRONY DANYCH
Artykuł 41
Europejski inspektor ochrony danych
1.
Niniejszym ustanawia się niezależny organ nadzoru nazywany europejskim inspektorem ochrony danych.
2.
Europejski inspektor ochrony danych jest odpowiedzialny za zapewnienie, że podstawowe prawa i wolności osób fizycznych, w szczególności prawo do prywatności, są respektowane przez instytucje i organy wspólnotowe w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych.
Europejski inspektor ochrony danych jest odpowiedzialny za monitorowanie i zapewnienie zastosowania przepisów niniejszego rozporządzenia i każdego innego aktu wspólnotowego, odnoszącego się do podstawowych praw i wolności osób fizycznych, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe oraz za doradzanie instytucjom i organom wspólnotowym i podmiotom danych we wszystkich kwestiach związanych z przetwarzaniem danych osobowych.
W tym celu wypełnia on obowiązki przewidziane w art. 46 i korzysta z uprawnień nadanych w art. 47.
Artykuł 42
Powoływanie
1.
Parlament Europejski i Rada powołuje europejskiego inspektora ochrony danych w drodze wspólnego porozumienia na okres pięciu lat, na podstawie listy ustalonej przez Komisję po ogłoszeniu publicznego naboru dla kandydatów.
Zastępca inspektora, który wspomaga inspektora w wykonywaniu jego obowiązków i zastępuje go, gdy inspektor jest nieobecny lub nie może ich wypełniać, jest powoływany zgodnie z tą samą procedurą i na ten sam okres.
2.
Europejski inspektor ochrony danych jest wybierany spośród osób, których niezależność jest niekwestionowana i o których wiadomo, że mają doświadczenie i umiejętności wymagane do spełniania obowiązków europejskiego inspektora ochrony danych, ponieważ na przykład należy lub należała do organów nadzoru określonych w art. 28 dyrektywy 95/46/WE.
3.
Europejski inspektor ochrony danych może być powołany ponownie na to stanowisko.
4.
Poza przypadkami normalnej rotacji lub śmiercią, obowiązki europejskiego inspektora ochrony danych zakończą się w przypadku rezygnacji lub przymusowej dymisji zgodnie z ust. 5.
5.
Europejski inspektor ochrony danych może być zwolniony lub pozbawiony praw do emerytury lub innych świadczeń na jego rzecz przez Trybunał Sprawiedliwości na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji, jeżeli przestanie spełniać warunki wymagane dla wykonania jego obowiązków lub jeśli jest winny poważnego uchybienia.
6.
W przypadku zwykłej zmiany lub dobrowolnej rezygnacji europejski inspektor ochrony danych pełni swoją funkcję do czasu, gdy nie zostanie zastąpiony.
7.
Art. 12-15 i 18 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosują się także do europejskiego inspektora ochrony danych.
8.
Ust. 2-7 stosuje się do zastępcy inspektora.
Artykuł 43
Rozporządzania i ogólne warunki wypełniania obowiązków przez europejskiego inspektora ochrony danych, personel i środki finansowe
1.
Parlament Europejski, Rada i Komisja w drodze wspólnego porozumienia określą rozporządzenia i generalne warunki wykonywania obowiązków europejskiego inspektora ochrony danych, w szczególności jego płacy, przyznanych funduszy i innych świadczeń jako wynagrodzenie.
2.
Władze budżetowe zapewnią, że europejski inspektor ochrony danych otrzyma zasoby ludzkie i finansowe konieczne do wykonania swoich zadań.
3.
Budżet europejskiego inspektora ochrony danych jest umieszczony w osobnej pozycji budżetu w sekcji VIII ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
4.
Europejski inspektor ochrony danych jest wspomagany przez sekretariat.
Urzędnicy i inny personel sekretariatu jest wyznaczany przez europejskiego inspektora ochrony danych; ich przełożonym jest europejski inspektor ochrony danych i podlegają wyłącznie jemu.
Ich liczba jest wyznaczana każdego roku jako część procedury ustalania budżetów.
5.
Urzędnicy i inny personel sekretariatu europejskiego inspektora ochrony danych podlegają zasadom i rozporządzeniom mającym zastosowanie do urzędników i innego personelu Wspólnot Europejskich.
6.
W kwestiach dotyczących personelu sekretariatu europejski inspektor ochrony danych posiada ten sam status jak instytucje w rozumieniu art. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
Artykuł 44
Niezależność
1.
Europejski inspektor ochrony danych wykonuje swoje obowiązki w sposób całkowicie niezależny.
2.
Europejski inspektor ochrony danych podczas wykonywania swoich obowiązków nie oczekuje i nie przyjmuje instrukcji od nikogo.
3.
Europejski inspektor ochrony danych powstrzymuje się od wszelkich czynności niezgodnych ze swoimi obowiązkami i podczas swojej kadencji nie wykonuje żadnej innej zarobkowej lub niezarobkowej działalności zawodowej.
4.
Europejski inspektor ochrony danych po zakończeniu swojej kadencji zachowuje się z uczciwością i dyskrecją, jeżeli chodzi o przyjmowanie zleceń i korzyści.
Artykuł 45
Tajemnica zawodowa
Europejski inspektor ochrony danych oraz jego personel, w trakcie pełnienia funkcji i po ich zakończeniu, podlega obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszelkich poufnych informacji, które uzyskał w trakcie wykonywania oficjalnych obowiązków.
Artykuł 46
Obowiązki
Europejski inspektor ochrony danych:
a) wysłuchuje i bada skargi oraz informuje podmiot danych o wyniku w odpowiednim czasie;
b) przeprowadza dochodzenia zarówno z własnej inicjatywy, jak i na podstawie skarg oraz informuje podmioty danych o ich wyniku w rozsądnym czasie;
c) monitoruje i zapewnia zastosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia i każdego innego aktu wspólnotowego odnoszącego się do ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez instytucję lub organ Wspólnoty, z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich działającego z mocy prawa;
d) doradza wszystkim instytucjom i organom wspólnotowym, albo z własnej inicjatywy, albo w odpowiedzi na konsultacje, we wszystkich kwestiach dotyczących przetwarzania danych osobowych, w szczególności zanim przyjmą przepisy wewnętrzne związane z ochroną podstawowych praw i wolności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych;
e) monitoruje rozwój w odpowiednich dziedzinach, o ile ma on wpływ na ochronę danych osobowych, w szczególności rozwój technologii informatycznych i telekomunikacyjnych;
f) i) współpracuje z krajowymi organami nadzoru, do których odnosi się art. 28 dyrektywy 95/46/WE w krajach, do których ta dyrektywa ma zastosowanie, w stopniu koniecznym dla wykonywania ich obowiązków, w szczególności poprzez wymianę wszystkich użytecznych informacji i wnioskowanie, aby taka władza lub organ skorzystała ze swoich uprawnień lub odpowiadając na wniosek takiej władzy lub organu;
ii) współpracuje także z organami nadzoru w dziedzinie ochrony danych ustanowionymi przez tytuł VI Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności mając na względzie poprawę spójności i zastosowania reguł i procedur, za zapewnienie zgodności z którymi są odpowiednio odpowiedzialne;
g) bierze udział w działalności grupy roboczej ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, o którym mówi art. 29 dyrektywy 95/46/WE;
h) określa, podaje powody i ogłasza wyłączenia z zabezpieczenia, upoważnienia i warunki wspomniane w art. 10 ust. 2 lit. b), ust. 4, 5 i 6, art. 12 ust. 2, art. 19 i art. 37 ust. 2;
i) prowadzi rejestr operacji przetwarzania, o których został powiadomiony na mocy art. 27 ust. 2 i które zostały zarejestrowane zgodnie z art. 27 ust. 5, oraz zapewnia metody dostępu do rejestrów prowadzonych przez inspektorów ochrony danych na mocy art. 26;
j) przeprowadza wstępne kontrole przetwarzania, o których został powiadomiony;
k) uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 47
Uprawnienia
1.
Europejski inspektor ochrony danych może:
a) doradzać podmiotom danych w kwestii korzystania z ich praw;
b) przekazać sprawę administratorowi w przypadku domniemanego naruszenia przepisów rządzących przetwarzaniem danych osobowych i w miarę potrzeb zaproponować środki prawne dla usunięcia tego naruszenia i dla poprawy ochrony podmiotów danych;
c) nakazać, aby przyjęte zostały wnioski o skorzystaniu z pewnych praw w odniesieniu do danych, gdy takie wnioski zostały odrzucone z naruszeniem art. 13–19;
d) ostrzec lub upomnieć administratora danych;
e) nakazać poprawę, zablokowanie, wykasowanie lub zniszczenie wszystkich danych, jeżeli były one przetwarzane z naruszeniem przepisów rządzących przetwarzaniem danych osobowych oraz powiadomienie o takich działaniach osób trzecich, którym dane zostały ujawnione;
f) nałożyć czasowy lub całkowity zakaz przetwarzania;
g) przekazać sprawę odpowiedniej instytucji lub organowi Wspólnoty i jeśli to konieczne Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji;
h) przekazać sprawę Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zgodnie z warunkami przewidzianymi w Traktacie;
i) interweniować w sprawach wniesionych przed Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
2.
Europejski inspektor ochrony danych ma uprawnienia:
a) do uzyskania od administratora lub instytucji bądź organu Wspólnoty dostępu do wszystkich danych osobowych i do wszystkich informacji koniecznych dla prowadzonych przez niego dochodzeń;
b) do uzyskania dostępu do pomieszczeń, w których administrator lub instytucja bądź organ Wspólnoty prowadzi działalność, jeżeli są wystarczające powody, aby przypuszczać, że prowadzona jest tam działalność podlegająca niniejszemu rozporządzeniu.
Artykuł 48
Sprawozdanie z działalności
1.
Europejski inspektor ochrony danych składa roczne sprawozdanie ze swojej działalności Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji i jednocześnie je publikuje.
2.
Europejski inspektor ochrony danych przekazuje sprawozdanie z działalności innym instytucjom i organom wspólnotowym, które mogą dołączyć komentarze, mając na względzie możliwe badanie sprawozdania w Parlamencie Europejskim, w szczególności w odniesieniu do opisu środków podjętych w odpowiedzi na uwagi poczynione przez europejskiego inspektora ochrony danych zgodnie z art. 31.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 49
Sankcje
Niedopełnienie zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia, niezależnie od tego, czy celowe czy przez zaniedbanie, powoduje, że urzędnik lub inny funkcjonariusz Wspólnot Europejskich podlega karze dyscyplinarnej zgodnie z regułami i procedurami ustanowionymi przez regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot europejskich lub w warunkach zatrudnienia mających zastosowanie do innych pracowników.
Artykuł 50
Okres przejściowy
Instytucje i organy wspólnotowe zapewnią, że operacje przetwarzania będące w toku w dniu, gdy niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie, zostaną doprowadzone do zgodności z niniejszym rozporządzeniem w ciągu roku od tej daty.
Artykuł 51
Wprowadzenie w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001
z dnia 12 stycznia 2001 r.
w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a) iv),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do uznania, zgodnie z art. 87 Traktatu, że pod pewnymi warunkami pomoc szkoleniowa jest zgodna ze wspólnym rynkiem i nie podlega notyfikacji wymaganej przez art. 88 ust. 3 Traktatu.
(2) Komisja stosowała art. 87 i 88 Traktatu do pomocy szkoleniowej w licznych decyzjach jak również określiła swoją politykę w tym zakresie, ostatnio w ramach wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy szkoleniowej [3].
W świetle dużego doświadczenia Komisji w stosowaniu tych artykułów do pomocy szkoleniowej właściwym jest, z punktu widzenia zapewnienia skutecznego nadzoru i uproszczenia administracji, ale bez osłabienia monitoringu przez Komisję, aby Komisja użyła swych uprawnień powierzonych jej na mocy rozporządzenia (WE) nr 994/98.
(3) Dla ustanowienia przejrzystej i spójnej polityki dla wszystkich sektorów właściwe jest, aby zakres niniejszego rozporządzenia był tak szeroki jak to możliwe i obejmował sektor rolnictwa, rybołówstwo i akwakulturę.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza możliwości notyfikacji przez Państwa Członkowskie pomocy szkoleniowej.
Takie notyfikacje będą oceniane przez Komisję, w szczególności w świetle kryteriów określonych w niniejszym rozporządzeniu lub zgodnie ze stosowanymi wytycznymi i ramami działania Wspólnoty, jeśli takie wytyczne i ramy działania istnieją.
Tak jest obecnie w przypadku działań związanych z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami wymienionymi w załączniku I do Traktatu oraz w przypadku sektora transportu morskiego.
Ramy dla udzielania pomocy szkoleniowej powinny zostać zniesione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jako że zostaną one zastąpione przez warunki niniejszego rozporządzenia.
(5) Dla przejrzystości należy przywołać, że zgodnie z art. 51 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [4], art. 87 i 89 Traktatu nie stosuje się do wkładów finansowych przekazywanych przez Państwa Członkowskie na środki przeznaczone na wsparcie przez Wspólnotę szkoleń zgodnie z art. 9 wspomnianego rozporządzenia.
(6) Dla zachowania przejrzystości należy podkreślić, że niniejsze rozporządzenie powinno stosować się wyłącznie do środków szkoleniowych, które stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu. Wiele środków szkoleniowych nie jest objętych tym artykułem, stanowią jednak środki ogólne, ponieważ są one otwarte dla wszystkich przedsiębiorstw we wszystkich sektorach bez dyskryminowania któregokolwiek z nich oraz bez uprawnień uznaniowych dla władz podejmujących środki, np. preferencyjne systemy podatkowe takie, jak automatyczne ulgi podatkowe dostępne dla firm dokonujących inwestycji w szkolenie pracownika. Inne środki szkoleniowe nie wchodzą w zakres art. 87 ust. 1 Traktatu, ponieważ przynoszą one bezpośrednią korzyść ludziom wszędzie a nie faworyzują tylko niektórych przedsiębiorstw albo sektorów. Przykładami na to są: kształcenie i szkolenie początkowe (takie, jak odbywanie praktyk czy systemy zwalniania dziennego); szkolenia przysposabiające lub przekwalifikowujące dla bezrobotnych, w tym odbywanie szkoleń w przedsiębiorstwach; środki skierowane bezpośrednio do pracowników czy nawet niektórych kategorii pracowników, dające im szansę uczestniczenia w szkoleniu niezwiązanym z firmą, czy nawet branżą, w której pracują (np. "rachunek szkoleniowy"). Z drugiej strony należy przywołać, że wkłady z funduszy branżowych, jeżeli tylko państwo czyni je obowiązkowymi, nie są traktowane jako środki prywatne, ale tworzą zasoby państwowe w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(7) Niniejsze rozporządzenie powinno zwalniać każdą pomoc spełniającą wszelkie odpowiednie warunki niniejszego rozporządzenia oraz każdy system pomocowy pod warunkiem że każda pomoc jaka mogłaby zostać przyznana w ramach tego systemu spełnia wszelkie odpowiednie warunki niniejszego rozporządzenia.
Mając na uwadze zapewnienie skutecznego nadzoru i uproszczenia administracji, bez osłabienia monitoringu przez Komisję, systemy pomocowe i indywidualne dotacje przyznawane poza jakimikolwiek systemami pomocowymi powinny zawierać wyraźne odwołanie do niniejszego rozporządzenia.
(8) W celu wyeliminowania różnic, które mogłyby spowodować zakłócenie konkurencji, w celu ułatwienia koordynacji między różnymi inicjatywami Wspólnoty i inicjatywami poszczególnych państw, dotyczącymi małych i średnich przedsiębiorstw oraz ze względu na przejrzystość administracyjną i pewność prawną, definicja "małych i średnich przedsiębiorstw" stosowana w niniejszym rozporządzeniu jest zgodna z określoną w zaleceniu Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r., dotyczącym definicji małych i średnich przedsiębiorstw [5].
(9) W celu ustalenia, czy pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem stosownie do niniejszego rozporządzenia niezbędne jest wzięcie pod uwagę intensywności pomocy, a zatem kwoty pomocy wyrażonej jako ekwiwalent dotacji.
Wyliczenie ekwiwalentu dotacji pomocowej płatnej w kilku ratach oraz wyliczenie kwoty pomocy w formie pożyczki uprzywilejowanej wymaga zastosowania rynkowych stóp procentowych obowiązujących na rynku w okresie dotacji.
Mając na uwadze jednolite, przejrzyste i proste stosowanie zasad pomocy państwa, kursy rynkowe powinny być, do celów niniejszego rozporządzenia, uznane za stopy referencyjne pod warunkiem że w przypadku pożyczki uprzywilejowanej, pożyczka ta jest standardowo zabezpieczona i nie pociąga za sobą nadmiernego ryzyka.
Za stopy referencyjne powinno się uważać te, które Komisja ustala okresowo na podstawie obiektywnych kryteriów i które są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w Internecie.
(10) Szkolenia mają zwykle pozytywny zewnętrzny wpływ na społeczeństwo jako całość, ponieważ rozszerzają one krąg wykwalifikowanych pracowników, którzy mogą zostać zatrudnieni przez inne firmy, poprawiają konkurencyjność Wspólnoty oraz grają ważną rolę w strategii zatrudnienia.
Mając na uwadze fakt, iż przedsiębiorstwa we Wspólnocie z reguły nie inwestują wystarczających środków w szkolenie swych pracowników, pomoc państwa może ułatwić skorygowanie tej niedoskonałości rynku i dlatego można, pod pewnymi warunkami, uważać ją za zgodną ze wspólnym rynkiem a zatem zwolnioną z uprzedniej notyfikacji.
(11) W celu zapewnienia, że pomoc państwa będzie ograniczona do minimum, niezbędnego do osiągnięcia celu Wspólnoty, którego osiągnięcie nie jest możliwe przez działanie samych tylko sił rynkowych, dozwolona intensywność zwolnionej pomocy powinna być zmieniana w zależności od rodzaju przewidzianego szkolenia, wielkości przedsiębiorstwa oraz jego położenia geograficznego.
(12) Szkolenie ogólne zapewnia zdobycie szerokich kwalifikacji i znacznie zwiększa szanse zatrudnienia tak wyszkolonego pracownika.
Pomoc na ten cel ma mniej zakłócający wpływ na konkurencję, więc większa intensywność pomocy może być uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem i zwolnioną z uprzedniej notyfikacji.
Z drugiej strony szkolenie szczególne, które przynosi korzyści głównie przedsiębiorstwu, wiąże się z większym ryzykiem zakłócenia konkurencji, wobec czego intensywność pomocy, która może być uważana za zgodną ze wspólnym rynkiem i zwolnioną z uprzedniej notyfikacji powinna być znacznie niższa.
(13) Mając na uwadze gorszą pozycję, którą mają małe i średnie przedsiębiorstwa oraz z uwagi na stosunkowo wyższe koszty względne, które muszą one ponosić na inwestycje w szkolenie swych pracowników, intensywność pomocy zwolnionej na mocy niniejszego rozporządzenia powinna być dla małych i średnich przedsiębiorstw zwiększona.
(14) W regionach wspieranych na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu, szkolenie ma relatywnie większy zewnętrzny wpływ, ze względu na znaczne niedoinwestowanie w zakresie szkoleń oraz na wyższą stopę bezrobocia w tych regionach.
W konsekwencji, intensywność pomocy zwolnionej na podstawie niniejszego rozporządzenia powinna być dla tych regionów zwiększona.
(15) Cechy charakterystyczne szkolenia w branży transportu morskiego usprawiedliwiają szczególne podejście do tego sektora.
(16) Właściwe jest, aby potrzeba przeznaczenia dużych kwot na pomoc była indywidualnie rozpatrywana przez Komisję zanim kwoty te zostaną przyznane.
Zgodnie z tym, kwoty pomocy przekraczające określoną kwotę, która powinna zostać ustalona w wysokości 1000000 EUR, zostają wyłączone ze zwolnienia przewidzianego niniejszym rozporządzeniem i pozostają przedmiotem warunków określonych w art. 88 ust. 3 Traktatu.
(17) Niniejsze rozporządzenie nie powinno zwalniać pomocy skumulowanej z inną pomocą państwa, w tym pomocy udzielanej przez władze krajowe, regionalne i lokalne lub przyznanej przy wsparciu Wspólnoty, w stosunku do tych samych uznanych kosztów, gdy ta skumulowana kwota przekracza próg ustalony w tym rozporządzeniu.
(18) W celu zapewnienia przejrzystości i skutecznego monitoringu zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 994/98 właściwe jest ustanowienie standardowego formularza, w jakim Państwa Członkowskie powinny dostarczać Komisji zbiorcze informacje, w celu ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich kiedy tylko, stosownie do niniejszego rozporządzenia, system pomocy zostanie uruchomiony lub też przyznana zostanie pomoc indywidualna poza takim systemem.
Z tych samych powodów właściwe jest ustanowienie zasad dotyczących prowadzenia przez Państwa Członkowskie zapisów dotyczących pomocy zwolnionej na mocy niniejszego rozporządzenia.
Jeśli chodzi o roczne sprawozdania, które Państwa Członkowskie mają składać Komisji, właściwe jest, aby Komisja ustanowiła szczególne wymagania, w tym, mając na względzie powszechną dostępność niezbędnych środków technicznych, dotyczące informacji w formie skomputeryzowanej.
(19) Uwzględniając doświadczenie Komisji, w szczególności częstotliwość, z jaką ogólnie niezbędne jest korygowanie polityki pomocy państwa, właściwe jest ograniczenie okresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Gdy niniejsze rozporządzenie wygaśnie a nie zostanie przedłużone, systemy pomocy już zwolnione mocą tego rozporządzenia będą nadal zwolnione przez okres sześciu miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres