ustalając maksymalne limity pozostałości dla weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, w których pozostałości mogą być obecne, poziomów, które mogą być obecne w każdej odpowiedniej tkance mięsnej otrzymanej z leczonych zwierząt (tkanka docelowa), oraz rodzajów pozostałości mających istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
w celu kontroli pozostałości zgodnie z właściwym prawodawstwem wspólnotowym maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerki; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tuszy w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny również być ustalane dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u drobiu składającego jaja, zwierząt w fazie laktacji lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości muszą być również ustalane dla jaj, mleka lub miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinna zostać dodana doramektyna i cefazolina (w odniesieniu do mleka);
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinien zostać dodany alfaprostol, cefazolina, octan medroksyprogesteronu i glikol propylenowy;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinna zostać dodana cefapiryna;
wykazano, że maksymalne limity pozostałości nie mogą być ustalone dla chloroformu ze względu na to, że jakakolwiek jego pozostałość w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumenta; z tego powodu chloroform powinien zostać dodany w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
przed wprowadzeniem w życie niniejszego rozporządzenia powinien zostać przyznany sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim wprowadzenie wszelkich dostosowań, które mogą być niezbędne w zakresie pozwoleń na wprowadzenie danych weterynaryjnych produktów leczniczych do obrotu, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III i IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 286/97
z dnia 17 lutego 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2493/96[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej. Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową;
zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować za pomocą kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3;
Sekcja Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydała opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 287/97
z dnia 17 lutego 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2493/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią sekcji nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Roporządzenie Komisji (WE) nr 288/97
z dnia 17 lutego 1997 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i uchylające szereg rozporządzeń dotyczących klasyfikacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2493/96 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: mogą pojawić się trudności w rozróżnieniu niektórych rodzajów sosów na bazie warzyw, objętych pozycją 2103 oraz warzyw przetworzonych lub konserwowanych, objętych działem 20; w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej należy wprowadzić postanowienia umożliwiające rozróżnianie tych dwóch grup produktów; wspomniane sosy mają zazwyczaj formę cieczy, emulsji lub zawiesin, zawierających mało widoczne kawałki stałe; stosownym kryterium rozróżniania byłoby przepuszczanie wspomnianych kawałków przez sito o określonych otworach;
należy wprowadzić uwagę dodatkową do działu 21 Nomenklatury Scalonej oraz stosowne zmiany w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87;
należy uchylić rozporządzenia lub ich części, które poprzednio służyły do klasyfikacji tego rodzaju produktów na podstawie kryteriów innych niż przepuszczanie przez metalowe sito druciane, a mianowicie: rozporządzenia Komisji (EWG) nr 314/90 [3], (EWG) nr 3044/90 [4] oraz (WE) nr 3055/94 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W dziale 21 Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się uwagę dodatkową w brzmieniu:
"1.
Dla celów podpozycji 21032000 i 21039090 , pojęcie "sosy"; nie obejmuje przygotowania warzyw, owoców oraz innych jadalnych części roślin, jeśli udział procentowy tych składników przechodzących przez metalowe sito druciane o średnicy otworów 5 mm, po płukaniu wodą o temperaturze 20o, wynosi mniej niż 80 % masy obliczonej na podstawie oryginalnego przygotowania.";
2) zmienia się numerację uwag dodatkowych z 1–4 na 2–5.
Artykuł 2
Punkt 2 załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 314/90, pkt 1 załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3044/90 oraz rozporządzenie (WE) nr 3055/94 niniejszym tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/97
z dnia 20 lutego 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/96 [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 stanowi, że produkty przywożone z państwa trzeciego mogą być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy pochodzą z kraju umieszczonego w wykazie sporządzonym zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 2 tego artykułu; taki wykaz został utworzony w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 522/96 [4];
Argentyna, Węgry i Szwajcaria zwróciły się do Komisji o zmianę warunków włączenia ich do wykazu przewidzianego w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 i przedłożyły informacje wymagane zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 94/92;
Niderlandy przedłożyły wniosek o dodanie SKAL jako jednej z jednostek kontrolujących na Węgrzech. Ta jednostka kontrolująca został uprzednio oceniona przez Niderlandy, Komisja przesłała zatem ten wniosek do władz węgierskich; Węgry zgodziły się na wpisanie tej jednostki kontrolującej do wykazu;
po zbadaniu przedłożonych informacji stwierdzono, że wymagania są równoważne z wymaganiami wynikającymi z prawodawstwa wspólnotowego;
dla zapewnienia przejrzystości, stosowne jest umieszczenie w niniejszym rozporządzeniu pełnego wykazu państw trzecich zatwierdzonego na podstawie wymagań art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91;
w celu zapewnienia stosowania wymogań w każdym z państw trzecich należy wskazać jednostki wydające świadectwa kontroli zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97
z dnia 17 lutego 1997 r.
w sprawie statystyk Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W celu wykonania różnych zadań powierzonych jej na mocy postanowień Traktatu w związku z zapewnieniem właściwego funkcjonowania i rozwoju wspólnego rynku, Komisja musi zbierać wszystkie istotne informacje.
(2) W celu kształtowania, stosowania, monitorowania i oceny polityk przewidzianych w Traktacie, Wspólnota musi mieć możliwość oparcia swoich decyzji na informacjach statystycznych, które są aktualne, wiarygodne, przydatne i porównywalne między Państwami Członkowskimi.
(3) Aby zapewnić osiągalność, spójność i porównywalność statystyk Wspólnoty, należy wzmocnić współpracę i koordynację między różnymi władzami, które przyczyniają się do tworzenia tych informacji zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym; przepisy niniejszego rozporządzenia przyczyniają się do rozwoju wspólnotowego systemu statystyki.
(4) Władze te muszą wykazać całkowitą bezstronność i profesjonalizm w tworzeniu statystyk, stosując te same zasady postępowania i etyki zawodowej.
(5) Dnia 14 kwietnia 1994 r. Komisja ds. Statystyki NZ przyjęła Podstawowe Zasady Statystyk Urzędowych.
(6) Aby przygotować i przeprowadzić priorytetowe wspólnotowe działania statystyczne, należy wprowadzić programy statystyczne uwzględniając zasoby dostępne zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym.
(7) Ustanowienie wspólnotowego programu statystycznego, który ma zostać przyjęty przez Radę, oraz ustanowienie rocznych programów pracy, które mają zostać przyjęte przez Komisję, wymaga szczególnie bliskiej współpracy w ramach Komitetu ds. Programu statystycznego, powołanego decyzją 89/382/EWG, Euratom [5].
(8) Niniejsze rozporządzenie ma na celu ustanowienie ram legislacyjnych dla tworzenia statystyk Wspólnoty; należy przewidzieć planowanie tworzenia statystyk Wspólnoty, które zostaną określone przez poszczególne działania statystyczne.
(9) Niniejsze rozporządzenie określa odpowiedzialność władz krajowych i władz Wspólnoty w zakresie tworzenia statystyk Wspólnoty zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 3b Traktatu.
(10) Przy przygotowywaniu programów statystycznych, komitety powołane przez Radę, w podlegających im dziedzinach statystyki, muszą wykonywać powierzone im funkcje.
(11) Konieczne jest określenie metod i warunków realizacji wspólnotowego programu statystycznego przez poszczególne działania statystyczne.
(12) Upowszechnianie jest częścią procesu tworzenia Statystyk Wspólnoty.
(13) Istotna jest ochrona poufnych informacji, które krajowe i wspólnotowe władze statystyczne muszą zebrać w celu tworzenia Statystyk Wspólnoty, w celu zdobycia i utrzymania zaufania osób przekazujących te informacje; poufność danych statystycznych musi podlegać tym samym zasadom we wszystkich Państwach Członkowskich.
(14) W tym celu konieczne jest ustanowienie wspólnej definicji poufnych danych, która będzie stosowana przy tworzeniu Statystyk Wspólnoty.
(15) Definicja ta musi uwzględniać to, że dane pozyskiwane z powszechnie dostępnych źródeł uważane są za poufne przez niektóre władze krajowe, zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
(16) Szczególne zasady dotyczące przetwarzania danych w ramach programu statystycznego Wspólnoty nie naruszą dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6].
(17) Traktat powierzył Europejskiemu Instytutowi Walutowemu określone obowiązki w zakresie statystyki, które musi on spełniać bez szukania lub przyjmowania wskazówek od instytucji lub organów wspólnotowych, rządów Państw Członkowskich lub jakichkolwiek innych organów; istotne jest zapewnienie właściwej koordynacji między zadaniami wykonywanymi w tej dziedzinie przez władze, które przyczyniają się do tworzenia Statystyk Wspólnoty na poziomie krajowym i wspólnotowym z jednej strony, i funkcjami Europejskiego Instytutu Walutowego z drugiej strony.
(18) Krajowe banki centralne, najpóźniej w dniu ustanowienia Europejskiego Systemu Banków Centralnych, powinny być niezależne od instytucji lub organów wspólnotowych, od rządów Państw Członkowskich lub jakichkolwiek innych organów; na etapie II Unii Gospodarczej i Walutowej Państwa Członkowskie powinny rozpocząć i ukończyć proces zapewniający niezależność krajowych banków centralnych.
(19) Komisja konsultowała Komitet ds. Programu Statystycznego, Komitet ds. Statystyk Pieniężnych, Finansowych oraz Bilansu Płatniczego powołany decyzją 91/115/EWG [7], oraz Europejski Komitet Doradczy ds. Informacji Statystycznych w Dziedzinach Gospodarczych i Społecznych powołany decyzją 91/116/EWG [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie ram legislacyjnych dla systematycznego i planowego tworzenia Statystyk Wspólnoty mając na względzie kształtowanie, stosowanie, monitorowanie i ocenę polityk wspólnotowych.
Za tworzenie Statystyk Wspólnoty, zgodnie z zasadą pomocniczości, odpowiedzialne są władze krajowe na poziomie krajowym i władze Wspólnoty na poziomie wspólnotowym.
Aby zapewnić porównywalność wyników, Statystyki Wspólnoty tworzone są na podstawie jednakowych norm i, w szczególnych właściwie uzasadnionych przypadkach, na podstawie zharmonizowanych metod.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "statystyki Wspólnoty" oznaczają zagregowane i reprezentatywne informacje ilościowe pozyskane ze zbierania i systematycznego przetwarzania danych, tworzone przez władze krajowe oraz władze Wspólnoty w ramach realizacji programu statystycznego Wspólnoty zgodnie z art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
- "tworzenie statystyk" oznacza proces obejmujący wszelkie działania niezbędne w celu zebrania, przechowywania, przetwarzania, gromadzenia, analizowania oraz upowszechniania informacji statystycznych;
- "władze krajowe" oznaczają krajowe urzędy statystyczne oraz inne organy odpowiedzialne w każdym Państwie Członkowskim za tworzenie statystyk Wspólnoty;
- "władze Wspólnoty" oznaczają służby Komisji odpowiedzialne za wykonywanie zadań jej powierzonych w zakresie tworzenia statystyk Wspólnoty (Eurostat).
ROZDZIAŁ II
Program statystyczny Wspólnoty i jego realizacja
Artykuł 3
1.
Rada przyjmuje, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu, program statystyczny Wspólnoty wyznaczający kierunki, główne dziedziny i cele działań przewidzianych na okres nieprzekraczający pięciu lat.
Program statystyczny Wspólnoty stanowi ramy dla tworzenia statystyk Wspólnoty.
W razie konieczności program ten może być uaktualniany.
Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące realizacji programu z upływem okresu objętego programem.
Komisja przedłoży wytyczne dotyczące ustanowienia programu statystycznego Wspólnoty w celu ich uprzedniego zbadania przez Komitet ds. Programu Statystycznego oraz, w ramach ich odpowiednich uprawnień, przez Europejski Komitet Doradczy ds. Informacji Statystycznej w Dziedzinach Gospodarczych i Społecznych oraz Komitet ds. Statystyk Pieniężnych, Finansowych i Bilansu Płatniczego.
2.
Program statystyczny Wspólnoty, określony w ust. 1, realizowany jest przez poszczególne działania statystyczne. Działania te:
a) podejmowane są w drodze decyzji Rady zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatu; lub
b) podejmowane są w drodze decyzji Komisji na warunkach określonych w art. 6 i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19; lub
c) podejmowane są w drodze umowy między władzami krajowymi a władzami Wspólnoty w zakresie swoich odpowiednich kompetencji.
3.
Corocznie, przed końcem maja, Komisja przedstawia do zbadania Komitetowi ds. Programu Statystycznego swój program pracy na rok następny.
Program powinien w szczególności określać:
- działania, które Komisja uznaje za priorytetowe, biorąc pod uwagę finansowe ograniczenia krajowe i Wspólnoty,
- procedury oraz wszelkie instrumenty prawne przewidziane przez Komisję w celu realizacji programu.
Komisja wnikliwie weźmie pod uwagę opinię Komitetu ds. Programu Statystycznego.
Komisja podejmie działania, które uzna za najbardziej właściwe.
Artykuł 4
W swoich inicjatywach dotyczących poszczególnych działań statystycznych, określonych w art. 3 ust. 2 lit. a) oraz b), Komisja przedstawia:
- powody uzasadniające przewidziane badanie, w szczególności w świetle celów odpowiedniej polityki Wspólnoty,
- dokładne cele działania oraz ocenę oczekiwanych wyników,
- procedury dotyczące realizowania działania, czas jego trwania oraz rolę władz krajowych i Wspólnoty,
- rolę właściwych komitetów specjalistycznych,
- środki minimalizujące obciążenie respondentów,
- analizę efektywności pod względem kosztów, która bierze pod uwagę koszty finansowania działania zarówno dla Wspólnoty, jak i dla Państw Członkowskich,
- międzynarodowe zalecenia statystyczne, które mają być przestrzegane w odpowiednich dziedzinach.
Artykuł 5
Akty przyjęte przez Radę lub Komisję w przypadkach określonych w art. 3 ust. 2 lit. a) oraz b) muszą określać elementy niezbędne do uzyskania poziomu jakości i porównywalności wymaganego od Statystyk Wspólnoty.
Artykuł 6
Komisja może zadecydować o poszczególnych działaniach statystycznych, zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b), po spełnieniu wszystkich poniższych warunków:
- czas trwania takiego działania nie może przekraczać jednego roku,
- zbierane dane muszą być już osiągalne lub dostępne we właściwych władzach krajowych, lub, w wyjątkowych przypadkach, możliwe do zbierania bezpośrednio,
- wszelkie dodatkowe koszty poniesione na poziomie krajowym w związku z tym działaniem pokrywa Komisja.
Artykuł 7
Jeżeli statystyki Wspólnoty tworzone są na mocy umowy między władzami krajowymi a władzami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c), nie powstają z tego tytułu żadne zobowiązania dla respondentów, chyba że ustawodawstwo krajowe stanowi inaczej.
Artykuł 8
Za przeprowadzenie poszczególnych działań statystycznych odpowiadają władze krajowe, chyba że akt prawny Rady stanowi inaczej.
Jeżeli władze krajowe nie zdołają zrealizować takiego działania, poszczególne działania statystyczne mogą być przeprowadzone przez władze Wspólnoty po uzyskaniu wyraźnej zgody zainteresowanych władz krajowych.
Artykuł 9
W celu zapewnienia spójności niezbędnej do tworzenia statystyk spełniających określone wymogi informacyjne, Komisja ściśle współpracuje z Europejskim Instytutem Walutowym, mając na uwadze zasady określone w art. 10.
Komitet ds. Statystyk Pieniężnych, Finansowych oraz Bilansu Płatniczego bierze udział w tej współpracy, w granicach posiadanych kompetencji.
Mimo że Europejski Instytut Walutowy oraz krajowe banki centralne nie biorą udziału w tworzeniu statystyk Wspólnoty, przez analogię do art. 3 ust. 2 lit. c), na mocy umowy między krajowym bankiem centralnym i władzami Wspólnoty w granicach ich odpowiednich kompetencji i z zastrzeżeniem istniejących ustaleń krajowych między krajowym bankiem centralnym oraz władzami krajowymi, informacje tworzone przez bank centralny mogą zostać wykorzystane, pośrednio lub bezpośrednio, przez władze krajowe i władze Wspólnoty do tworzenia statystyk Wspólnoty.
ROZDZIAŁ III
Zasady
Artykuł 10
W celu zapewnienia najwyższej możliwej jakości zarówno pod względem deontologicznym jak i profesjonalnym, statystyki Wspólnoty opierają się na zasadach bezstronności, wiarygodności, przydatności, efektywności pod względem kosztów, poufności informacji statystycznych i przejrzystości.
Zasady te definiuje się następująco:
"bezstronność" polega na obiektywnym i niezależnym sposobie tworzenia statystyk Wspólnoty, wolnym od jakichkolwiek nacisków grup politycznych lub innych grup interesów, w szczególności w odniesieniu do wyboru technik, definicji i metodologii najbardziej odpowiednich do uzyskania wyznaczonych celów.
Rozumie się przez to dostępność statystyk w najkrótszym możliwym czasie dla wszystkich użytkowników (instytucji Wspólnoty, rządów, środowisk społecznych, gospodarczych i akademickich i opinii publicznej w ogólności);
"wiarygodność" polega na tym, że statystyki Wspólnoty powinny możliwie najwierniej oddawać rzeczywistość, którą ma ona przedstawiać.
Z tego wynika, że do wyboru metod, źródeł i procedur stosuje się kryteria naukowe.
Wszelkie informacje dotyczące zakresu badań, metodologii, procedur i źródeł przyczyniają się do podniesienia wiarygodność danych;
"przydatność" oznacza, że tworzenie statystyk Wspólnoty odpowiada jasno określonym wymogom wyznaczonym celami Wspólnoty.
Wymogi te wyznaczają dziedziny, okres i zakres badań statystycznych, które powinny zawsze podążać za nowymi tendencjami demograficznymi, gospodarczymi, społecznymi i środowiskowymi.
Zbieranie danych powinno ograniczać się do tego, co konieczne do uzyskania oczekiwanych wyników.
Tworzenie statystyki Wspólnoty, która straciła znaczenie w odniesieniu do celów Wspólnoty, powinno być zaniechane;
"efektywność pod względem kosztów" oznacza optymalne wykorzystanie wszystkich dostępnych zasobów i zmniejszenie obciążeń respondentów.
Nakład pracy i koszty niezbędne do tworzenia statystyk powinny być odpowiednie do wagi oczekiwanych wyników/korzyści;
"poufność informacji statystycznych" oznacza ochronę danych jednostkowych, uzyskanych bezpośrednio do celów statystycznych lub pośrednio ze źródeł administracyjnych lub innych, przed naruszeniem prawa do poufności.
Rozumie się przez to zapobieganie wykorzystaniu uzyskanych danych w celach innych niż statystyczne oraz ich bezprawnemu ujawnieniu;
"przejrzystość" oznacza prawo respondentów do informacji o podstawie prawnej, celach, do jakich dane są zbierane, oraz podjętych środkach ochronnych.
Władze odpowiedzialne za zbieranie statystyk Wspólnoty podejmą wszelkie środki celem zapewnienia dostępu do takich informacji.
ROZDZIAŁ IV
Upowszechnianie
Artykuł 11
1.
"Upowszechnianie" oznacza działanie, którego celem jest udostępnienie statystyk Wspólnoty użytkownikom.
2.
Upowszechnianie odbywa się w taki sposób, aby zapewnić prosty i równy dostęp do statystyk Wspólnoty w całej Wspólnocie.
3.
Statystyki Wspólnoty upowszechniają władze Wspólnoty oraz władze krajowe w zakresie swoich odpowiednich kompetencji.
Artykuł 12
Wyniki badań statystycznych na poziomie wspólnotowym upowszechnia się z tą samą częstotliwością, z jaką przebiega przekazywanie wyników dostępnych na poziomie krajowym władzom Wspólnoty.
W najszerszym możliwym zakresie i bez pogarszania jakości na poziomie wspólnotowym upowszechnianie ma miejsce przed następnym przekazaniem wyników krajowych władzom Wspólnoty.
ROZDZIAŁ V
Poufność informacji statystycznych
Artykuł 13
1.
Dane używane przez władze krajowe i władze Wspólnoty do tworzenia statystyk Wspólnoty uznaje się za poufne, gdy umożliwiają one bezpośrednią lub pośrednią identyfikację jednostek statystycznych, co skutkuje ujawnieniem ich informacji indywidualnych.
Aby określić, czy możliwa jest identyfikacja danej jednostki statystycznej, należy wziąć pod uwagę wszystkie przewidywalne środki, które mogą być użyte przez osoby trzecie do jej zidentyfikowania.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 nie uznaje się za poufne danych uzyskanych ze źródeł dostępnych opinii publicznej i pozostających takimi u władz krajowych zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
Artykuł 14
Przekazywanie poufnych danych, które nie pozwalają na bezpośrednią identyfikację, między władzami krajowymi oraz między władzami krajowymi a władzami Wspólnoty jest dozwolone w stopniu niezbędnym do tworzenia określonych statystyk Wspólnoty.
Przekazywanie wykraczające poza to, co przewidziano w zdaniu poprzedzającym, wymaga wyraźnego zezwolenia władz krajowych, które zebrały dane.
Artykuł 15
Poufne dane uzyskane wyłącznie do celów tworzenia statystyk Wspólnoty wykorzystuje się wyłącznie do celów statystycznych przez władze krajowe i władze Wspólnoty, chyba że respondenci wyrażą jednoznaczną zgodę na użycie tych danych do innych celów.
Artykuł 16
1.
W celu zmniejszenia obciążenia respondentów i z zastrzeżeniem ust. 2 władze krajowe oraz władze Wspólnoty mają dostęp do administracyjnych źródeł danych, w zakresie działalności ich własnych administracji publicznych w stopniu, w jakim dane te są niezbędne do tworzenia statystyk Wspólnoty.
2.
Praktyczne ustalenia oraz granice i warunki konieczne w celu osiągnięcia skutecznego dostępu określa, w miarę potrzeb, każde Państwo Członkowskie oraz Komisja w zakresie swoich odpowiednich kompetencji.
3.
Wykorzystywanie danych poufnych pozyskanych ze źródeł administracyjnych lub innych przez władze krajowe lub władze Wspólnoty dla tworzenia statystyk Wspólnoty nie ma wpływu na wykorzystywanie ich w celach, dla których zostały one pierwotnie zebrane.
Artykuł 17
1.
Dostęp do poufnych danych zebranych do celów statystyk Wspólnoty może być przyznany do celów naukowych przez władze krajowe odpowiedzialne za zebranie tych danych, jeżeli poziom ochrony obowiązujący w kraju pochodzenia danych, i gdzie stosowne, w kraju wykorzystania, jest zapewniony zgodnie ze środkami ustanowionymi w art. 18.
2.
Dostęp do poufnych danych przekazywanych władzom Wspólnoty zgodnie z art. 14 może być przyznany do celów naukowych przez te władze, jeżeli władze krajowe, które dostarczyły żądanych danych wyraziły jednoznaczną zgodę na takie ich wykorzystanie.
Artykuł 18
1.
Niezbędne środki regulacyjne, administracyjne, techniczne i organizacyjne podejmowane są na poziomie krajowym i wspólnotowym w celu zapewnienia ochrony fizycznej i logicznej poufnych danych oraz w celu uniknięcia, gdy statystyki Wspólnoty są upowszechniane, ryzyka nielegalnego ujawnienia i wykorzystania danych do celów innych niż statystyczne.
2.
Urzędnicy i inni pracownicy władz krajowych lub władz Wspólnoty mający dostęp do danych objętych prawodawstwem wspólnotowym ustanawiającym poufność danych statystycznych, obowiązani są przestrzegać wymogu poufności nawet po zakończeniu pełnienia swych funkcji.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 19
1.
W przypadku określonym w art. 3 ust. 2 lit. b) Komisja wspomagana jest przez Komitet ds. Programu Statystycznego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który Przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada obowiązana jest podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony we wspomnianym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 20
1. Przy przyjmowaniu środków koniecznych do wykonania przepisów rozdziału V, w szczególności tych środków, które mają zapewnić, że wszystkie władze krajowe i władze Wspólnoty stosują te same zasady i minimalne normy zapobiegania ujawnianiu poufnych danych statystycznych Wspólnoty oraz stosują te same zasady regulujące dostęp do poufnych danych będących w posiadaniu władz Wspólnoty do celów naukowych, zgodnie z art. 17 ust. 2, Komisję wspomaga Komitet ds. poufności danych statystycznych, powołany na mocy art. 7 rozporządzenia Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych będących przedmiotem poufności informacji statystycznych [9].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który Przewodniczący może wyznaczyć stosownie od pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada obowiązana jest podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony we wspomnianym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje środki, które stosuje się natychmiast.
b) Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przedstawi je Radzie.
W tym przypadku Komisja odracza stosowanie przyjętych środków na okres trzech miesięcy od dnia odwołania do Rady.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
Artykuł 21
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z zastrzeżeniem dyrektywy 95/46/WE.
2.
Artykuł 2 pkt 1 rozporządzenia (Euratom, EWG) nr 1588/90 otrzymuje brzmienie:
"1. poufne dane statystyczne: dane zdefiniowane w art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [10]
Artykuł 22
Statystyki tworzone zgodnie z obowiązującymi aktami prawa wspólnotowego uważa się za należące do statystyk Wspólnoty niezależnie od procedur podejmowania decyzji, które mają do nich zastosowanie.
Statystki utworzone lub które będą tworzone przez władze krajowe i władze Wspólnoty zgodnie z programem ramowym działań priorytetowych w dziedzinie informacji statystycznych przyjętym decyzją 93/464/EWG [11] na okres 1993–1997 r. uważa się za należące do statystyk Wspólnoty.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 323/97
z dnia 21 lutego 1997 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2406/96 ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie organizacji wspólnego rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3318/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 2406/96 [3] wprowadza w szczególności nową skalę kategorii wielkości w odniesieniu do śledzia z gatunku Clupea harengus; w przypadku śledzia bałtyckiego ta nowa skala wprowadza szczególny rozmiar dla produktów złowionych i wyładowanych na północ od 59° 30' , jednak nie obejmuje rozmiaru poprzednio stosowanego na całym obszarze Bałtyku;
to pominięcie nie uwzględnia warunków produkcji i sprzedaży śledzia złowionego na Bałtyku na południe od 59° 30' ; dlatego należy podjąć odpowiednie kroki, aby ponownie ustanowić właściwe kategorie wielkości dla tego produktu, poprzez odpowiednią zmianę rozporządzenia (WE) nr 2406/96;
zmiana ta stanowić będzie techniczne dostosowanie do wspólnych norm handlowych, jak przewidziano w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3759/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2406/96, skalę kategorii wielkości stosowaną w odniesieniu do śledzia bałtyckiego (Clupea harengus) zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 338/97
z dnia 9 grudnia 1996 r.
w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189 c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 3626/82 [4] wprowadza we Wspólnocie Konwencję o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem z mocą od dnia 1 stycznia 1984 r.; celem Konwencji jest ochrona gatunków fauny i flory zagrożonych wyginięciem poprzez wprowadzenie środków kontroli międzynarodowego handlu okazami tych gatunków.
(2) Aby poprawić poziom ochrony gatunków dzikiej fauny i flory, które są zagrożone handlem lub mogą być nim zagrożone, rozporządzenie (EWG) nr 3626/82 musi zostać zastąpione rozporządzeniem, które uwzględniłoby wiedzę naukową zdobytą od czasu jego przyjęcia i obecną strukturę handlu; ponadto zniesienie środków kontroli na wewnętrznych granicach w wyniku powstania jednolitego rynku powoduje konieczność przyjęcia bardziej rygorystycznych środków kontroli na zewnętrznych granicach Wspólnoty, wraz z kontrolą dokumentacji i towarów w urzędach celnych na granicy, na której są wprowadzone.
(3) Przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla wprowadzenia lub stosowania wszelkich bardziej rygorystycznych środków przez Państwa Członkowskie, zgodnie z Traktatem, w szczególności w odniesieniu do posiadania okazów gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem.
(4) Konieczne jest ustalenie obiektywnych kryteriów włączania gatunków dzikiej fauny i flory do załączników do niniejszego rozporządzenia.
(5) Wykonanie niniejszego rozporządzenia wymaga zastosowania wspólnych warunków wydawania, zastosowania i przedstawiania dokumentów związanych z zezwoleniem na wprowadzanie do Wspólnoty oraz wywóz lub powrotny wywóz ze Wspólnoty okazów gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem; konieczne jest ustanowienie przepisów szczególnych odnoszących się do tranzytu okazów przez Wspólnotę.
(6) Organ administracyjny Państwa Członkowskiego przeznaczenia, wspomagany przez organ naukowy tego Państwa Członkowskiego, oraz, tam gdzie to stosowne, biorąc pod uwagę wszelkie opinie Grupy ds. Przeglądu Naukowego, ma podejmować decyzje w sprawie wniosków dotyczących wprowadzenia okazów do Wspólnoty.
(7) Konieczne jest uzupełnienie przepisów dotyczących powrotnego wywozu poprzez wprowadzenie procedury konsultacyjnej, aby można było ograniczyć ryzyko naruszenia.
(8) Aby zagwarantować skuteczną ochronę gatunków dzikiej fauny i flory, można wprowadzać dodatkowe ograniczenia dotyczące wprowadzania okazów do Wspólnoty oraz ich wywozu ze Wspólnoty; w odniesieniu do żywych okazów ograniczenia te mogą być uzupełnione dodatkowymi ograniczeniami na poziomie wspólnotowym w zakresie posiadania lub przewozu takich okazów w obrębie Wspólnoty.
(9) Konieczne jest ustanowienie przepisów szczególnych mających zastosowanie do urodzonych i wyhodowanych w niewoli lub sztucznie rozmnażanych okazów, okazów stanowiących dobra osobiste lub część gospodarstwa domowego oraz do niekomercyjnych wypożyczeń, darowizn lub wymiany między zarejestrowanymi naukowcami i instytucjami naukowymi.
(10) Istnieje potrzeba, w celu zapewnienia możliwie najszerszej ochrony gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem, ustanowienia przepisów dotyczących kontroli handlu i przewozu okazów w obrębie Wspólnoty oraz warunków, w jakich są one trzymane; należy ustalić wspólne reguły wydawania, ważności i zastosowania świadectw wydawanych na mocy niniejszego rozporządzenia, które przyczyniają się do kontrolowania takiej działalności.
(11) Należy podjąć środki w celu zmniejszenia negatywnych skutków transportu do miejsca przeznaczenia dla żywych okazów z lub w obrębie Wspólnoty.
(12) Aby zapewnić skuteczność środków kontroli i usprawnić procedury celne, należy wyznaczyć urzędy celne zatrudniające wyszkolony personel odpowiedzialny za przeprowadzanie niezbędnych formalności i odpowiednich kontroli w miejscach wprowadzenia okazów do Wspólnoty w celu przydzielenia im przeznaczenia celnego w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5] lub w miejscach dokonywania wywozu lub powrotnego wywozu ze Wspólnoty; powinno się zapewnić warunki gwarantujące, że żywe okazy są właściwie przetrzymywane oraz że sprawowana jest właściwa opieka nad nimi.
(13) Wykonanie niniejszego rozporządzenia wymaga także wyznaczenia organu administracyjnego i naukowego przez Państwa Członkowskie.
(14) Informowanie społeczeństwa i zapoznawanie go z przepisami niniejszego rozporządzenia, w szczególności na przejściach granicznych, może zachęcić do przestrzegania przepisów.
(15) Aby zapewnić skuteczną realizację niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie powinny ściśle monitorować przestrzeganie jego przepisów, a w tym celu ściśle współpracować ze sobą oraz z Komisją; wymaga to przekazywania informacji związanych z wykonaniem niniejszego rozporządzenia.
(16) Monitorowanie poziomów handlu gatunkami dzikiej fauny i flory objętymi niniejszym rozporządzeniem ma kluczowe znaczenie dla oceny wpływu handlu na stan ochrony gatunków; należy opracowywać szczegółowe sprawozdania roczne w jednolitej formie.
(17) W celu zagwarantowania przestrzegania niniejszego rozporządzenia istotne jest nakładanie przez Państwa Członkowskie sankcji za naruszenie w sposób zarówno wystarczający, jak i odpowiedni do charakteru i powagi naruszenia.
(18) Istotne jest ustanowienie procedury wspólnotowej umożliwiającej wprowadzenie w życie przepisów i zmian do załączników do niniejszego rozporządzenia, które zostaną przyjęte w odpowiednim terminie; należy powołać Komitet, który umożliwi ścisłą skuteczną współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w tej dziedzinie.
(19) Mnogość aspektów biologicznych i ekologicznych, jakie zostaną wzięte pod uwagę przy wykonywaniu niniejszego rozporządzenia, wymaga powołania Grupy ds. Przeglądu Naukowego, której opinie Komisja przekazywałaby Komitetowi i organom administracyjnym Państw Członkowskich, aby pomóc im w podejmowaniu decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ochrona gatunków dzikiej flory i fauny oraz zagwarantowanie ich zachowania poprzez regulację handlu nimi zgodnie z następującymi artykułami.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się zgodnie z celami, zasadami i postanowieniami Konwencji, określonymi w art. 2.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "Komitet" oznacza Komitet ds. Handlu Dziką Fauną i Florą, powołany na podstawie art. 18;
b) "Konwencja" oznacza Konwencję o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (Cites);
c) "kraj pochodzenia" oznacza kraj, w którym okaz został pozyskany w naturze, wyhodowany w niewoli lub sztucznie rozmnożony;
d) "zawiadomienie o przywozie" oznacza zawiadomienie przez importera lub jego pośrednika lub przedstawiciela w chwili wprowadzania do Wspólnoty okazu gatunku włączonego do załączników C lub D, na formularzu zaleconym przez Komisję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18;
e) "sprowadzenie z morza" oznacza wprowadzenie do Wspólnoty jakiegokolwiek okazu pozyskanego i sprowadzonego bezpośrednio ze środowiska morskiego niepodlegającego jurysdykcji jakiegokolwiek Państwa, w tym z przestrzeni powietrznej nad morzem, dna morskiego i gruntu poniżej morza;
f) "wydanie" oznacza zakończenie wszystkich procedur związanych z przygotowaniem i nadaniem ważności zezwoleniu lub świadectwu i jego dostarczeniem wnioskodawcy;
g) "organ administracyjny" oznacza krajowy organ administracyjny, wyznaczony w przypadku Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a) lub w przypadku państwa trzeciego będącego stroną Konwencji zgodnie z art. IX Konwencji;
h) "Państwo Członkowskie przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie przeznaczenia wymienione w dokumencie stosowanym przy wywozie lub powrotnym wywozie okazu; w wypadku sprowadzenia z morza oznacza Państwo Członkowskie, w którego jurysdykcji znajduje się miejsce przeznaczenia okazu;
i) "oferowanie do sprzedaży" oznacza oferowanie do sprzedaży lub wszelkie działanie, które można by w rozsądny sposób uznać za ofertę sprzedaży, w tym reklamę lub spowodowanie jej ogłoszenia do sprzedaży lub zaproszenie do pertraktacji;
j) "dobra osobiste lub stanowiące część gospodarstwa domowego" oznaczają martwe okazy lub fragmenty okazów lub też ich produkty pochodne, które są własnością podmiotu prywatnego, a które stanowią lub mają stanowić część jego zwykłego majątku ruchomego i dóbr;
k) "miejsce przeznaczenia" oznacza miejsce, w którym zgodnie z zamierzeniem w momencie wprowadzenia do Wspólnoty mają w zwykłych okolicznościach znaleźć się okazy; w przypadku żywych okazów jest to pierwsze miejsce, w którym okazy mają się znajdować po jakimkolwiek okresie kwarantanny lub innego ograniczenia swobody, do celów badań i kontroli sanitarnych;
l) "populacja" oznacza biologicznie lub geograficznie odrębną całkowitą liczbę osobników;
m) "cele głównie handlowe" oznaczają wszelkie cele, których niehandlowe aspekty wyraźnie nie dominują;
n) "powrotny wywóz ze Wspólnoty" oznacza wywóz ze Wspólnoty jakiegokolwiek okazu, który został wcześniej wprowadzony;
o) "powtórne wprowadzenie do Wspólnoty" oznacza wprowadzenie do Wspólnoty jakiegokolwiek okazu, który został wcześniej wywieziony lub powrotnie wywieziony;
p) "sprzedaż" oznacza wszelki rodzaj sprzedaży.
Do celów niniejszego rozporządzenia najem, handel wymienny lub zamianę uważa się za sprzedaż; wyrażenia pokrewne rozumie się w podobny sposób;
q) "organ naukowy" oznacza organ naukowy wyznaczony w przypadku Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. b) lub w przypadku państwa trzeciego będącego stroną Konwencji zgodnie z art. IX Konwencji;
r) "Grupa ds. Przeglądu Naukowego" oznacza organ konsultacyjny powołany na mocy art. 17;
s) "gatunek" oznacza gatunek, podgatunek lub jego populację;
t) "okaz" oznacza każde zwierzę lub roś1inę, żywe lub martwe, należące do gatunku wymienionego w załącznikach A do D, każdą jego część lub produkt pochodny, zawarty w innych towarach lub nie oraz wszelkie inne towary, które zgodnie z dołączonym dokumentem, opakowaniem lub oznakowaniem lub etykietą, lub wszelkimi innymi okolicznościami mają zawierać lub zawierają części lub produkty pochodne zwierząt lub roślin należących do tych gatunków, chyba że na podstawie wyraźnego wyłączenia takie części lub produkty pochodne nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia lub przepisom odnoszącym się do załącznika, w którym dane gatunki są wymienione, poprzez wskazanie odnośnie do tego w przedmiotowych załącznikach.
Za okaz uważa się okaz gatunku wymienionego w załącznikach A do D, jeś1i jest on zwierzęciem lub roś1iną, częścią lub produktem otrzymanym ze zwierzęcia lub rośliny, których przynajmniej jedno z "rodziców" należy do wymienionego tam gatunku.
W przypadku gdy "rodzice" takiego zwierzęcia lub rośliny należą do gatunków wymienionych w różnych załącznikach lub gatunków, z których tylko jeden jest wymieniony, stosuje się przepisy bardziej rygorystycznego załącznika.
Jednakże w przypadku okazów roślin mieszańców, jeśli jedno z "rodziców" należy do gatunku wymienionego w załączniku A, przepisy bardziej rygorystycznego załącznika stosuje się tylko wtedy, jeśli gatunek ten zostanie opatrzony adnotacją odnośnie do tego w załączniku;
u) "handel" oznacza wprowadzenie do Wspólnoty, w tym sprowadzenie z morza, wywóz i powrotny wywóz z jej obszaru, oraz wykorzystanie, przewóz lub przekazanie prawa własności w obrębie Wspólnoty, w tym w Państwie Członkowskim, okazów podlegających przepisom niniejszego rozporządzenia;
v) "tranzyt" oznacza transport okazów między dwoma punktami znajdującymi się poza obszarem Wspólnoty przez terytorium Wspólnoty, wysyłanych do wymienionego odbiorcy, w czasie którego wszelka przerwa w przewozie wynika tylko z rozwiązań, jakich wymaga dany rodzaj transportu;
w) "przetworzone okazy pozyskane ponad 50 lat wcześniej" oznaczają okazy, które zostały w znaczący sposób zmienione w stosunku do ich naturalnego, pierwotnego stanu, w celu wytworzenia biżuterii, ozdoby, dzieła sztuki, przedmiotu użytkowego lub instrumentu muzycznego ponad 50 lat przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i które, zdaniem organu administracyjnego Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, zostały pozyskane w takim stanie.
Okazy takie są uważane za przetworzone tylko wtedy, gdy wyraźnie należą do jednej z wyżej wymienionych kategorii i w żadnym stopniu nie wymagają dalszego kształtowania, obróbki rzemieślniczej lub przetwarzania, aby mogły służyć celom, do których są przeznaczone;
x) "kontrole w chwili wprowadzenia, wywozu, powrotnego wywozu i tranzytu" oznaczają kontrole dokumentacyjne dotyczące świadectw, zezwoleń i zawiadomień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz – w przypadku gdy tak stanowią przepisy wspólnotowe lub w innych przypadkach na podstawie reprezentatywnych próbek przesyłek – badanie okazów, gdy to stosowne, któremu towarzyszy pobieranie próbek w celu dokonania analizy lub bardziej szczegółowych kontroli.
Artykuł 3
Zakres
1.
Załącznik A obejmuje:
a) gatunki wymienione w dodatku I do Konwencji, w stosunku do których Państwa Członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń;
b) każdy gatunek:
i) na wykorzystanie którego istnieje lub może istnieć zapotrzebowanie we Wspólnocie lub w handlu międzynarodowym, a któremu grozi wyginięcie albo jest tak rzadki, że jakikolwiek poziom handlu może zagrozić jego przetrwaniu;
lub
ii) który należy do rodzaju, którego większość gatunków lub który jest rodzajem, którego większość podgatunków została wymieniona w załączniku A, zgodnie z kryteriami podanymi w lit. a) lub b) pkt i), a których wymienienie w załączniku ma istotne znaczenie dla skutecznej ochrony tych taksonów.
2.
Załącznik B zawiera:
a) gatunki wymienione w dodatku II do Konwencji, inne niż wymienione w załączniku A, w stosunku do których Państwa Członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń;
b) gatunki wymienione w dodatku I do Konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie;
c) wszelkie inne gatunki niewymienione w dodatkach I lub II do Konwencji;
i) będące przedmiotem handlu międzynarodowego na poziomie, który może być niezgodny:
- z możliwością ich przeżycia lub z możliwością przeżycia populacji w niektórych krajach, lub
- z zachowaniem całej populacji na poziomie zgodnym z rolą gatunku w ekosystemach, w których występuje;
lub
ii) których wymienienie w załączniku z powodu ich podobieństwa w wyglądzie do innych gatunków wymienionych w załączniku A lub B ma istotne znaczenie dla zapewnienia skuteczności kontroli handlu okazami takich gatunków;
d) gatunki, w stosunku do których ustalono, że wprowadzenie żywych okazów do siedlisk przyrodniczych we Wspólnocie stanowiłoby zagrożenie ekologiczne dla dzikich gatunków rodzimej fauny i flory Wspólnoty.
3.
Załącznik C zawiera:
a) gatunki wymienione w dodatku III do Konwencji, inne niż wymienione w załączniku A lub B, w stosunku do których Państwa Członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń;
b) gatunki wymienione w dodatku II do Konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie.
4.
Załącznik D zawiera:
a) gatunki niewymienione w załącznikach A do C, które są przywożone do Wspólnoty w ilościach uzasadniających monitorowanie;
b) gatunki wymienione w dodatku III do Konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie.
5.
Gdy stan ochrony gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem uzasadnia ich włączenie do jednego z dodatków do Konwencji, Państwa Członkowskie przyczyniają się do wprowadzenia niezbędnych zmian.
Artykuł 4
Wprowadzenie do Wspólnoty
1.
Wprowadzenie do Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w załączniku A podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia zezwolenia na przywóz wydanego przez organ administracyjny Państwa Członkowskiego przeznaczenia w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia.
Zezwolenie na przywóz może być wydane tylko przy uwzględnieniu ograniczeń ustanowionych stosownie do ust. 6 i spełnieniu następujących warunków:
a) po rozważeniu wszelkich opinii przez Grupę ds. Przeglądu Naukowego właściwy organ naukowy wskazał, że wprowadzenie do Wspólnoty:
i) nie ma negatywnego wpływu na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium zajmowanego przez daną populację gatunku;
ii) ma miejsce:
- w jednym z celów określonych w art. 8 ust. 3 lit. e), f) i g), lub
- w innych celach, które nie są szkodliwe dla przeżycia danego gatunku;
b) i) wnioskodawca dostarcza dowód z dokumentu, że okazy pozyskano zgodnie z prawodawstwem dotyczącym ochrony danych gatunków, który w przypadku przywozu z państwa trzeciego okazów gatunku wymienionego w dodatkach do Konwencji stanowi zezwolenie na wywóz lub świadectwo powrotnego wywozu, lub też jego kopię, wydane zgodnie z Konwencją przez właściwy organ kraju wywozu lub powrotnego wywozu;
ii) jednakże wydanie zezwoleń na przywóz gatunków wymienionych w załączniku A, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a), nie wymaga takiego dowodu z dokumentu, ale oryginał każdego zezwolenia na przywóz nie zostanie wydany wnioskodawcy do czasu przedstawienia zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu;
c) właściwy organ naukowy upewni się, że pomieszczenie przeznaczone dla żywego okazu w miejscu przeznaczenia jest właściwie wyposażone, aby zapewnić mu odpowiednią ochronę i opiekę;
d) organ administracyjny upewni się, że okaz nie zostanie wykorzystany do celów głównie handlowych;
e) organ administracyjny upewni się, po konsultacjach z właściwym organem naukowym, że z ochroną gatunku nie wiążą się żadne inne czynniki, które przemawiałyby przeciwko wydaniu zezwolenia na przywóz, oraz
f) w przypadku sprowadzenia z morza, organ administracyjny upewni się, że wszelki żywy okaz będzie przygotowany i wysłany w taki sposób, aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania.
2.
Wprowadzenie do Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w załączniku B podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia zezwolenia na przywóz wydanego przez organ administracyjny Państwa Członkowskiego przeznaczenia w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia.
Zezwolenie na przywóz może być wydane tylko przy uwzględnieniu ograniczeń ustanowionych stosownie do ust. 6 oraz gdy:
a) właściwy organ naukowy, po zbadaniu dostępnych danych i rozważeniu wszelkich opinii Grupy ds. Przeglądu Naukowego, stwierdzi, że wprowadzenie do Wspólnoty nie spowoduje negatywnego wpływu na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium zajmowanego przez daną populację gatunku, biorąc pod uwagę aktualny lub przewidywany poziom handlu.
Opinia ta obowiązuje w odniesieniu do następnych przypadków przywozu tak długo, jak nie zmienią się w znaczący sposób wspominane wyżej aspekty;
b) wnioskodawca dostarcza dowód z dokumentu, że pomieszczenie przeznaczone dla żywego okazu w miejscu przeznaczenia jest właściwie wyposażone, aby zapewnić mu odpowiednią ochronę i opiekę;
c) spełnione zostały warunki określone w ust. 1 lit. b) pkt i), lit. e) i f).
3.
Wprowadzenie do Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w załączniku C podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia zawiadomienia o przywozie oraz:
a) w przypadku wywozu z kraju wspominanego w związku z danym gatunkiem zawartym w załączniku C wnioskodawca przedstawi dokumentacją dowodową w postaci zezwolenia na wywóz wydanego zgodnie z Konwencją przez właściwy do tego organ danego kraju, że okazy zostały pozyskane zgodnie z ustawodawstwem krajowym dotyczącym ochrony danego gatunku; lub
b) w przypadku wywozu z kraju niewspomnianego w związku z danym gatunkiem zawartym w załączniku C lub powrotnego wywozu z jakiegokolwiek kraju wnioskodawca przedstawi zezwolenie na wywóz, świadectwo powrotnego wywozu lub świadectwo pochodzenia wydane zgodnie z Konwencją przez właściwy do tego organ kraju wywozu lub powrotnego wywozu.
4.
Wprowadzenie do Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w załączniku D podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia zawiadomienia o przywozie w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia.
5.
Warunki wydania zezwolenia na przywóz, określone w ust. 1 lit. a) i d) oraz w ust. 2 lit. a), b) i c), nie mają zastosowania do okazów, w odniesieniu do których wnioskodawca przedstawi dowód z dokumentu:
a) że zostały one poprzednio legalnie wprowadzone do Wspólnoty lub pozyskane we Wspólnocie oraz że w stanie zmodyfikowanym lub niezmodyfikowanym są powtórnie wprowadzone do Wspólnoty; lub
b) że są to okazy przetworzone, które pozyskano ponad 50 lat wcześniej.
6.
W konsultacji z danymi krajami pochodzenia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 i biorąc pod uwagę wszelkie opinie Grupy ds. Przeglądu Naukowego, Komisja może wprowadzić ogólne ograniczenia lub ograniczenia odnoszące się do niektórych krajów pochodzenia, dotyczące wprowadzania do Wspólnoty:
a) na podstawie warunków określonych w ust. 1 lit. a) pkt i) lub lit. e) okazów gatunków wymienionych w załączniku A;
b) na podstawie warunków określonych w ust. 1 lit. e) lub w ust. 2 lit. a) okazów gatunków wymienionych w załączniku B; oraz
c) żywych okazów gatunków wymienionych w załączniku B, odznaczających się wysoką śmiertelnością w czasie przesyłania lub dla których ustalono, że prawdopodobnie nie przeżyją w niewoli znacznej części ich potencjalnego okresu życia; lub
d) żywych okazów gatunków, dla których ustalono, że ich wprowadzenie w środowisko naturalne Wspólnoty stanowi zagrożenie ekologiczne dla dzikich gatunków rodzimej fauny i flory Wspólnoty.
Komisja publikuje co kwartał wykaz takich ograniczeń, jeśli zostaną przyjęte, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
7.
Jeżeli w następstwie wprowadzania do Wspólnoty wystąpią specjalne przypadki przeładunku, przewozu lotniczego lub kolejowego, zostanie przyznane odstępstwo od przeprowadzania niezbędnych kontroli i przedstawienia dokumentów przywozowych w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia, które są określone w ust. 1–4, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, aby umożliwić dokonanie takiej kontroli i przedstawienia w innym urzędzie celnym, wyznaczonym zgodnie z art. 12 ust. 1.
Artykuł 5
Wywóz lub powrotny wywóz ze Wspólnoty
1.
Wywóz lub powrotny wywóz ze Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w załączniku A podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia w urzędzie celnym, w którym spełniane będą formalności wywozowe, zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu wydanego przez organ administracyjny Państwa Członkowskiego, w którym znajdują się okazy.
2.
Zezwolenie na wywóz okazów gatunków wymienionych w załączniku A może być wydane tylko wtedy, gdy zostaną spełnione następujące warunki:
a) właściwy organ naukowy zawiadomi na piśmie, że schwytanie lub zebranie okazów żyjących w naturze lub ich wywóz nie będzie miał szkodliwego wpływu na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium zajmowanego przez daną populację gatunku;
b) wnioskodawca dostarczy dowód z dokumentu, że okazy zostały pozyskane zgodnie z obowiązującym prawodawstwem dotyczącym ochrony danego gatunku; jeśli wniosek zostanie przedłożony innemu Państwu Członkowskiemu niż Państwo Członkowskie pochodzenia, ten dowód z dokumentu zostanie złożony w postaci świadectwa stanowiącego, że okaz został pozyskany w naturze, zgodnie z prawodawstwem obowiązującym na terenie jego występowania;
c) organ administracyjny upewni się, że:
i) wszelki żywy okaz jest przygotowany i przesłany w taki sposób, aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania; oraz
ii) - okazy gatunków niewymienionych w załączniku I do Konwencji nie będą wykorzystywane do celów głównie handlowych, lub
- w przypadku wywozu do państwa będącego stroną Konwencji okazów gatunków, określonych w art. 3 ust.1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, wydano zezwolenie na przywóz;
oraz
d) organ administracyjny Państwa Członkowskiego upewni się, po konsultacjach z właściwym organem naukowym, że z ochroną gatunku nie wiążą się żadne inne czynniki, które przemawiają przeciwko wydaniu zezwolenia na wywóz.
3.
Świadectwo powrotnego wywozu może być wydane tylko wtedy, gdy zostały spełnione warunki określone w ust. 2 lit. c) i d), a wnioskodawca dostarczył dowód z dokumentu, że okazy:
a) zostały wprowadzone do Wspólnoty zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;
b) jeśli zostały wprowadzone do Wspólnoty przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, odbyło się to zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3626/82; lub
c) jeśli zostały wprowadzone do Wspólnoty przed 1984 r., to zostały one wprowadzone do handlu międzynarodowego zgodnie z postanowieniami Konwencji; lub
d) zostały w sposób legalny wprowadzone na terytorium Państwa Członkowskiego, zanim przepisy rozporządzenia określone w lit. a) i b) lub postanowienia Konwencji zaczęły wobec nich obowiązywać lub zaczęły obowiązywać w danym Państwie Członkowskim.
4.
Wywóz lub powrotny wywóz ze Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w załącznikach B i C podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia w urzędzie celnym, w którym spełniane są formalności wywozowe, zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu, wydanego przez organ administracyjny Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajdują się okazy.
Zezwolenie na wywóz może być wydane tylko wtedy, gdy zostały spełnione warunki, określone w ust. 2 lit. a), b), c) i) oraz d).
Świadectwo powrotnego wywozu może być wydane tylko wtedy, gdy zostały spełnione warunki określone w ust. 2 lit. c) i) oraz d) oraz ust. 3 lit. a)–d).
5.
Gdy wniosek o świadectwo powrotnego wywozu dotyczy okazów wprowadzanych do Wspólnoty na podstawie zezwolenia na przywóz wydanego przez inne Państwo Członkowskie, organ administracyjny musi się wcześniej skonsultować z organem administracyjnym, który wydał to zezwolenie.
Procedury konsultacyjne i przypadki wymagające konsultacji zostaną ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
6.
Warunki wydania zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu, określone w ust. 2 lit. a) i c) pkt ii), nie mają zastosowania do:
i) przetworzonych okazów pozyskanych ponad 50 lat wcześniej; lub
ii) martwych okazów oraz ich części i produktów pochodnych, dla których wnioskodawca dostarczy dowód z dokumentu, że zostały pozyskane legalnie, zanim zaczęły wobec nich obowiązywać przepisy niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 lub też postanowienia Konwencji.
7. a) Właściwy organ naukowy w każdym Państwie Członkowskim monitoruje wydawanie zezwoleń na wywóz przez to Państwo Członkowskie w przypadku okazów gatunków wymienionych w załączniku B i faktyczny wywóz takich okazów.
Kiedy tylko taki organ naukowy ustali, że wywóz okazów należących do któregokolwiek z takich gatunków powinien zostać ograniczony, aby zachować ten gatunek w całym zakresie jego występowania na poziomie odpowiadającym roli, jaką odgrywa w ekosystemie, w którym występuje, a przy tym na znacznie wyższym poziomie niż ten, na którym gatunek ten kwalifikowałby się do włączenia do załącznika A, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) lub b) pkt i), organ naukowy powiadomi na piśmie właściwy organ administracyjny o odpowiednich środkach, jakie należy podjąć, aby ograniczyć wydawanie zezwoleń na wywóz okazów tego gatunku.
b) Kiedy tylko organ administracyjny zostanie powiadomiony o środkach, określonych w lit. a), poinformuje on o tym Komisję i przekaże jej swoje uwagi, w których, jeśli to stosowne, zaleci wprowadzenie ograniczeń w wywozie danych gatunków, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 6
Odrzucenie wniosków o zezwolenia i świadectwa, określone w art. 4, 5 i 10
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie odrzuci wniosek o wydanie zezwolenia lub świadectwa z przyczyn istotnych w odniesieniu do celów niniejszego rozporządzenia, powiadomi ono niezwłocznie Komisję o odrzuceniu i jego powodach.
2.
Komisja przekaże pozostałym Państwom Członkowskim informacje otrzymane zgodnie z ust. 1, aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeżeli wniosek dotyczy wydania zezwolenia lub świadectwa odnoszącego się do okazów, dla których wcześniej odrzucono taki wniosek, wnioskodawca musi powiadomić właściwy organ, do którego składany jest wniosek, o poprzednim odrzuceniu.
4. a) Państwa Członkowskie uznają odrzucenie wniosków przez właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich w przypadkach, gdy takie odrzucenie opiera się na przepisach niniejszego rozporządzenia.
b) Jednakże ten wymóg nie ma zastosowania w przypadku, gdy okoliczności uległy znacznej zmianie lub pojawił się nowy dowód na poparcie wniosku.
W takim przypadku, jeśli organ administracyjny wydaje zezwolenie lub świadectwo, informuje o tym Komisję, podając powody wydania.
Artykuł 7
Odstępstwa
1.
Okazy urodzone i wyhodowane w niewoli lub sztucznie rozmnożone
a) Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 8, okazy gatunków wymienionych w załączniku A, które urodziły się i zostały wyhodowane w niewoli lub są sztucznie rozmnożone, traktowane są zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do okazów gatunków wymienionych w załączniku B.
b) W przypadku sztucznie rozmnażanych roślin przepisy art. 4 i 5 mogą być uchylone na specjalnych warunkach ustanowionych przez Komisję w odniesieniu do:
i) stosowania świadectw fitosanitarnych;
ii) handlu prowadzonego przez zarejestrowane podmioty gospodarcze i instytucje naukowe, określone w ust. 4 niniejszego artykułu; oraz
iii) handlu mieszańcami.
c) Kryteria ustalania, czy okaz urodził się i został wyhodowany w niewoli lub był sztucznie rozmnażany, czy do celów handlowych, oraz specjalne warunki, określone w lit. b), określone są prze Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
2.
Tranzyt
a) W drodze odstępstwa od art. 4, w przypadku gdy okaz przewożony jest tranzytem przez Wspólnotę, kontrola i przedstawienie opisanych zezwoleń, świadectw i zawiadomień w granicznym urzędzie celnym w punkcie wprowadzenia nie jest wymagane.
b) W przypadku gatunków wymienionych w załącznikach, zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 lit. a) i b), odstępstwo określone w lit. a) ma zastosowanie tylko wtedy, gdy ważny dokument wywozu lub powrotnego wywozu przewidziany przez Konwencję w odniesieniu do okazów, którym towarzyszy, i określający miejsce przeznaczenia okazów został wydany przez właściwe organy państwa trzeciego wywozu lub powrotnego wywozu.
c) Jeśli dokument określony w lit. b) nie został wydany przed wywozem lub powrotnym wywozem, okaz należy zatrzymać oraz, gdy to stosowne, skonfiskować, chyba że dokument zostanie złożony z mocą wsteczną, zgodnie z warunkami określonymi przez Komisję, według procedury ustanowionej w art. 18.
3.
Dobra prywatne lub stanowiące część gospodarstwa domowego
W drodze odstępstwa od art. 4 i 5, zawarte w nich przepisy nie mają zastosowania do martwych okazów, części i produktów pochodnych okazów gatunków wymienionych w załącznikach A do D, które stanowią dobra prywatne lub części gospodarstwa domowego wprowadzane do Wspólnoty, wywożone lub powrotnie wywożone z niej, zgodnie z przepisami, które określi Komisja, według procedury ustanowionej w art. 18.
4.
Instytucje naukowe
Dokumenty, określone w art. 4, 5, 8 i 9, nie są wymagane w przypadku niekomercyjnych wypożyczeń, darowizn i wymian między naukowcami a instytucjami naukowymi, zarejestrowanymi przez organy administracyjne Państw, w których się one znajdują, okazów zielnikowych oraz innych, zakonserwowanych, zasuszonych lub wtopionych okazów muzealnych, a także żywego materiału roślinnego, opatrzonego etykietą, której wzór został określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 lub podobną etykietą wydaną lub zatwierdzoną przez organ administracyjny państwa trzeciego.
Artykuł 8
Przepisy odnoszące się do kontroli działalności handlowej
1.
Zakazane jest kupno, oferowanie kupna, pozyskiwanie do celów handlowych, wystawianie na widok publiczny do celów handlowych, wykorzystywanie dla zysku, sprzedaż, przechowywanie w celu sprzedaży, oferowanie do sprzedaży lub transportu w celu sprzedaży okazów gatunków wymienionych w załączniku A.
2.
Państwa Członkowskie mogą zakazać posiadania okazów, w szczególności żywych zwierząt gatunków wymienionych w załączniku A.
3.
Zgodnie z wymogami innego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony dzikiej fauny i flory organ administracyjny Państwa Członkowskiego, w którym znajdują się okazy, może przyznać zwolnienie od zakazów określonych w ust. 1 poprzez wydanie stosownego świadectwa, po indywidualnym rozpatrzeniu sprawy, jeżeli okazy:
a) zostały pozyskane we Wspólnocie lub zostały wprowadzone do Wspólnoty, zanim zaczęły w stosunku do nich mieć zastosowanie przepisy odnoszące się do gatunków wymienionych w dodatku I do Konwencji lub w załączniku C1 do rozporządzenia (EWG) nr 3626/82, lub też w załączniku A; lub
b) stanowią przetworzone okazy pozyskane ponad 50 lat wcześniej; lub
c) zostały wprowadzone do Wspólnoty zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i wykorzystywane mają być w celach, które w negatywny sposób nie wpłyną na możliwość przeżycia takiego gatunku; lub
d) są okazami, które urodziły się i zostały wyhodowane w niewoli lub są sztucznie rozmnożonymi okazami gatunku roślin lub stanowią części lub produkty pochodne takich gatunków; lub
e) są okazami, które w wyjątkowych okolicznościach wymagane są na rzecz postępu naukowego lub istotnych celów biomedycznych stosownie do dyrektywy Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [6], w przypadku gdy dany gatunek jest jedynym odpowiednim do realizacji tych celów i gdy brak okazów urodzonych i wyhodowanych w niewoli; lub
f) są przeznaczone do celów hodowli lub rozmnażania, których realizacja przyniesie korzyści w zakresie ochrony gatunku;
g) mają być przeznaczone do celów badawczych lub edukacyjnych, mających przyczynić się do zachowania lub ochrony gatunków; lub
h) pochodzą z Państwa Członkowskiego i zostały pozyskane w naturze, zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym w tym Państwie Członkowskim.
4.
Ogólne odstępstwa od zakazów określonych w ust. 1, oparte na warunkach określonych w ust. 3, a także ogólne odstępstwa w odniesieniu do gatunków wymienionych w załączniku A, zgodnie z art. 3 ust.1 lit. b) pkt ii), mogą być określone przez Komisję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Wszelkie takie odstępstwa muszą być zgodne z wymogami innego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony dzikiej fauny i flory.
5.
Zakazy określone w ust. 1 mają również zastosowanie do okazów gatunków wymienionych w załączniku B, z wyjątkiem przypadków, w których można udowodnić w sposób zadowalający właściwy organ danego Państwa Członkowskiego, że takie gatunki zostały pozyskane, a jeśli pochodzą spoza Wspólnoty, że zostały wprowadzone na ten obszar zgodnie z prawodawstwem obowiązującym w zakresie ochrony dzikiej fauny i flory.
6.
Właściwe organy Państw Członkowskich mają prawo do swobodnego decydowania o sprzedaży wszelkich okazów gatunków wymienionych w załącznikach B do D, które skonfiskowały na mocy niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że nie wrócą one bezpośrednio do osoby lub podmiotu, któremu je skonfiskowano lub który brał udział w wykroczeniu.
Następnie takie okazy mogą być pod każdym względem traktowane, jak gdyby zostały pozyskane w sposób legalny.
Artykuł 9
Przewóz żywych okazów
1.
Wszelki przewóz w obrębie Wspólnoty żywych okazów gatunków wymienionych w załączniku A z miejsca wskazanego w zezwoleniu na przywóz lub w każdego rodzaju świadectwie wydanym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wymaga uprzedniego zezwolenia organu administracyjnego Państwa Członkowskiego, w którym okaz się znajduje.
W innych przypadkach przewozu osoba odpowiedzialna za przewóz okazu musi być w stanie, gdy to stosowne, przedstawić dowód legalnego pochodzenia okazu.
2.
Zezwolenia takie są:
a) udzielane tylko wtedy, gdy właściwy organ naukowy danego Państwa Członkowskiego lub, gdy okaz jest przewożony do innego Państwa Członkowskiego, właściwy organ naukowy tego ostatniego upewni się, że pomieszczenie przeznaczone dla żywego okazu w miejscu przeznaczenia jest właściwie wyposażone, aby zapewnić mu odpowiednią ochronę i opiekę;
b) potwierdzone przez wydanie świadectwa; oraz
c) gdy to stosowne, niezwłocznie przekazywane organowi administracyjnemu Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się okaz.
3.
Jednakże żadne takie zezwolenie nie jest wymagane, jeśli żywe zwierzę musi zostać przewiezione w celu pilnego leczenia weterynaryjnego i wróci bezpośrednio do zatwierdzonego miejsca, w którym przebywa.
4.
Gdy żywy okaz gatunku wymienionego w załączniku B jest przewożony w obrębie Wspólnoty, właściciel okazu może zezwolić na jego przewóz tylko po upewnieniu się, że przewidziany odbiorca jest odpowiednio poinformowany o pomieszczeniu, wyposażeniu i rozwiązaniach praktycznych, jakie są wymagane do zapewnienia właściwej opieki nad okazem.
5.
Gdy wszelkie żywe okazy są przewożone do Wspólnoty, ze Wspólnoty lub w jej obrębie lub gdy są przechowywane w czasie jakiegokolwiek okresu tranzytu lub przeładunku, są one przygotowane, przenoszone i otoczone opieką w taki sposób, aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania oraz, w przypadku zwierząt, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym ochrony zwierząt w czasie transportu.
6.
Na mocy procedury ustanowionej w art. 18 Komisja może wprowadzić ograniczenia dotyczące przetrzymywania lub przewożenia żywych okazów gatunków, wobec których zastosowano ograniczenia w zakresie ich wprowadzania do Wspólnoty zgodnie z art.4 ust.6.
Artykuł 10
Wydawanie świadectw
Po otrzymaniu wniosku, włącznie z całą wymaganą dokumentacją towarzyszącą, od danej osoby i pod warunkiem że zostały spełnione wszystkie warunki jej wydania, organ administracyjny Państwa Członkowskiego może wydać świadectwo do celów określonych w art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 3 oraz art. 9 ust. 2 lit. b).
Artykuł 11
Ważność zezwoleń i świadectw oraz specjalne warunki ich wydawania
1.
Bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych środków, które Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać, zezwolenia i świadectwa wydane przez właściwe organy Państw Członkowskich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są ważne w całej Wspólnocie.
2. a) Jednakże wszelkie takie zezwolenie lub świadectwo oraz wszelkie zezwolenie lub świadectwo wydane na jego podstawie uważa się za nieważne, jeśli właściwy organ lub Komisja, po konsultacji z właściwym organem, który wydał zezwolenie lub świadectwo, ustali, że zostało ono wydane na podstawie błędnego założenia, że warunki jego wydania zostały spełnione.
b) Okazy znajdujące się na terytorium Państwa Członkowskiego, których dotyczą takie dokumenty, zostaną zatrzymane przez właściwe organy tego Państwa Członkowskiego i mogą zostać skonfiskowane.
3.
Wszelkie zezwolenie lub świadectwo wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem może przewidywać warunki i wymagania nałożone przez wydający organ, aby zapewnić przestrzeganie jego przepisów.
W przypadku gdy pojawi się potrzeba wprowadzenia takich warunków lub wymagań do treści zezwoleń lub świadectw, Państwa Członkowskie poinformują o tym Komisję.
4.
Wszelkie zezwolenie na przywóz wydane na podstawie kopii odpowiedniego zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu uprawnia do wprowadzenia okazów do Wspólnoty tylko wtedy, gdy towarzyszy mu oryginał ważnego zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu.
5.
Komisja ustali terminy wydania zezwoleń i świadectw, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 12
Miejsca wprowadzenia i wywozu
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą urzędy celne, które będą przeprowadzać kontrole i dopełniać formalności związanych z wprowadzaniem do Wspólnoty i wywozem ze Wspólnoty okazów gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem w celu przydzielenia im przeznaczenia celnego w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 oraz określą, które urzędy będą zajmować się żywymi okazami.
2.
Wszystkie urzędy wyznaczone zgodnie z ust. 1 zatrudnią wystarczającą liczbę odpowiednio przeszkolonych pracowników.
Państwa Członkowskie zapewnią, że pomieszczenia są zgodne z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym w zakresie transportu i przechowywania żywych zwierząt oraz że w razie potrzeby są podejmowane stosowne kroki w odniesieniu do żywych roślin.
3.
Wszystkie urzędy wyznaczone zgodnie z ust. 1 zostaną zgłoszone Komisji, która opublikuje ich wykaz w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
W wyjątkowych przypadkach i zgodnie z kryteriami określonymi w ramach procedury ustanowionej w art. 18 organ administracyjny może zezwolić na wprowadzenie do Wspólnoty lub wywóz albo powrotny wywóz ze Wspólnoty przez urząd celny inny niż wyznaczony zgodnie z ust. 1.
5.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby na przejściach granicznych społeczeństwo było informowane o przepisach wykonawczych do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Organy administracyjne, naukowe i inne właściwe organy
1. a) Każde Państwo Członkowskie wyznaczy organ administracyjny zasadniczo odpowiedzialny za wykonanie niniejszego rozporządzenia i kontakty z Komisją.
b) Wszystkie Państwa Członkowskie mogą również wyznaczyć dodatkowe organy administracyjne lub inne właściwe organy, które będą pomagać w wykonywaniu, w którym to przypadku zasadniczy organ administracyjny jest odpowiedzialny za przekazywanie organom dodatkowym wszelkich informacji, których wymaga odpowiednie stosowanie niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy jeden lub więcej organów naukowych o odpowiednich kwalifikacjach, których obowiązki będą odmienne od zadań jakiegokolwiek wyznaczonego organu administracyjnego.
3. a) Nie później niż na trzy miesiące przed datą stosowania niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przekażą Komisji nazwy i adresy wyznaczonych organów administracyjnych, innych organów właściwych do wydawania zezwoleń lub świadectw oraz organów naukowych, a Komisja opublikuje te informacje w ciągu miesiąca w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
b) Na wniosek Komisji każdy organ administracyjny określony w ust. 1 lit. a) przekaże jej w ciągu dwóch miesięcy nazwiska i wzory podpisów osób upoważnionych do podpisywania zezwoleń lub świadectw oraz odciski pieczęci, plomb lub innych urządzeń stosowanych do potwierdzenia autentyczności zezwoleń lub świadectw.
c) Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich zmianach dotyczących informacji już dostarczonych w terminie nieprzekraczającym dwóch miesięcy od wprowadzenia w życie takich zmian.
Artykuł 14
Monitorowanie przestrzegania przepisów i dochodzenie ich naruszeń
1. a) Właściwe organy Państw Członkowskich monitorują przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia.
b) Jeśli kiedykolwiek właściwe organy będą miały powód, aby sądzić, że niniejsze przepisy są naruszane, podejmują odpowiednie kroki, aby zapewnić przestrzeganie lub wszcząć postępowanie sądowe.
c) Państwa Członkowskie poinformują Komisję, a w przypadku gatunków wymienionych w dodatkach do Konwencji Sekretariat Konwencji, o wszelkich krokach podjętych przez właściwe organy w odniesieniu do znacznych naruszeń niniejszego rozporządzenia, w tym zatrzymań i konfiskat.
2.
Komisja wskaże właściwym organom Państw Członkowskim sprawy, których zbadanie uważa za konieczne na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję, a w przypadku gatunków wymienionych w dodatkach do Konwencji Sekretariat Konwencji o wynikach wszelkiego podjętego w następstwie dochodzenia.
3. a) Zostanie powołana grupa ds. realizacji, składająca się z przedstawicieli organów każdego Państwa Członkowskiego odpowiedzialnych za zapewnienie wprowadzenia w życie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Grupie tej przewodniczy przedstawiciel Komisji.
b) Grupa ds. realizacji zbada wszelkie kwestie techniczne związane z realizacją niniejszego rozporządzenia podniesione przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek członków grupy lub komitetu.
c) Komisja przekaże komitetowi opinie wyrażone przez grupę ds. realizacji.
Artykuł 15
Przekazywanie informacji
1.
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewnią podjęcie koniecznych kroków mających na celu zaznajomienie społeczeństwa i jego informowanie o przepisach odnoszących się do wykonania Konwencji i niniejszego rozporządzenia oraz o środkach służących wykonaniu tego ostatniego.
2.
Komisja pozostanie w kontakcie z Sekretariatem Konwencji, tak aby zapewnić skuteczne wykonanie Konwencji na całym terytorium, na którym ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie.
3.
Komisja niezwłocznie przekaże wszelkie wskazówki Grupy ds. Przeglądu Naukowego organom administracyjnym Państw Członkowskich, których one dotyczą.
4. a) Organy administracyjne Państw Członkowskich przekażą Komisji do dnia 15 czerwca każdego roku wszystkie informacje dotyczące poprzedniego roku wymagane do opracowania sprawozdań określonych w art. VIII.7 lit. a) Konwencji, a także równoważne informacje dotyczące międzynarodowego handlu wszystkimi okazami gatunków wymienionych w załącznikach A, B i C oraz wprowadzania do Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w załączniku D. Komisja określi informacje, które mają być przekazywane, oraz formę, w jakiej będą one przedstawiane, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
b) Na podstawie informacji określonych w lit. a) Komisja opublikuje do dnia 31 października każdego roku sprawozdanie statystyczne dotyczące wprowadzania do Wspólnoty oraz wywozu i powrotnego wywozu ze Wspólnoty okazów gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem, a także przekaże Sekretariatowi Konwencji informacje na temat gatunków, których dotyczy Konwencja.
c) Bez uszczerbku dla art. 20, począwszy od 1999 r. do dnia 15 czerwca każdego roku, organy administracyjne Państw Członkowskich przekazują Komisji wszystkie informacje odnoszące się do dwóch poprzednich lat, wymagane do opracowania sprawozdań określonych w art. VIII.7 lit. b) Konwencji, a także równoważne informacje dotyczące przepisów niniejszego rozporządzenia, które wykraczają poza zakres Konwencji.
Komisja określi informacje, które mają być przekazywane, oraz formę, w jakiej będą one przedstawiane, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
d) Na podstawie informacji określonych w lit. c), począwszy od 1999 r. do dnia 31 października co drugiego roku, Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące wykonania i realizacji niniejszego rozporządzenia.
5.
Mając na względzie opracowanie zmian w załącznikach, właściwe organy Państw Członkowskich przekażą Komisji wszystkie istotne informacje.
Komisja określi wymagane informacje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
6.
Bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [7], Komisja podejmie stosowne środki w celu ochrony poufności informacji uzyskanych podczas wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Sankcje
1.
Państwa Członkowskie podejmą stosowne środki zapewniające nałożenie sankcji, przynajmniej w przypadku następujących naruszeń niniejszego rozporządzenia:
a) wprowadzenia do Wspólnoty lub wywozu albo powrotnego wywozu ze Wspólnoty okazów bez odpowiedniego zezwolenia lub świadectwa lub też na podstawie fałszywego, sfałszowanego lub nieważnego zezwolenia lub świadectwa, lub dokumentu, w którym dokonano zmian bez upoważnienia organu wydającego;
b) niespełnienia warunków określonych w zezwoleniu lub świadectwie wydanym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
c) złożenia nieprawdziwego oświadczenia lub świadomego przedstawienia fałszywych informacji w celu uzyskania zezwolenia lub świadectwa;
d) posługiwania się fałszywym, sfałszowanym lub nieważnym zezwoleniem lub świadectwem, lub dokumentem, w którym dokonano zmian bez upoważnienia jako podstawy otrzymania zezwolenia lub świadectwa wspólnotowego, lub też w jakimkolwiek innym urzędowym celu związanym z niniejszym rozporządzeniem;
e) niezłożenia zawiadomienia o przywozie lub złożenia fałszywego zawiadomienia o przywozie;
f) wysyłki żywych okazów bez poczynienia odpowiednich przygotowań mających na celu zmniejszenie ryzyka uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania;
g) wykorzystywania okazów gatunków wymienionych w załączniku A w inny sposób niż zgodny z upoważnieniem przyznanym w czasie wydawania zezwolenia na przywóz lub później;
h) handlu sztucznie rozmnażanymi roślinami w sposób niespełniający przepisów ustanowionych zgodnie z art. 7 ust.1 lit. b);
i) wysyłki okazów do Wspólnoty lub poza jej obszar lub tranzytu przez terytorium Wspólnoty bez odpowiedniego zezwolenia lub świadectwa wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz w przypadku wywozu lub powrotnego wywozu z państwa trzeciego będącego stroną Konwencji, zgodnie z nią lub bez wystarczającego dowodu, że takie zezwolenie lub świadectwo zostało wydane;
j) kupna, oferowania kupna, pozyskiwania do celów handlowych, wystawiania na widok publiczny do celów handlowych, wykorzystywania dla zysku, sprzedaży, przechowywania w celu sprzedaży, oferowania do sprzedaży lub transportu w celu sprzedaży okazów gatunków z naruszeniem art. 8;
k) wykorzystania zezwolenia lub świadectwa wobec innego okazu niż ten, dla którego zostało ono wydane;
l) sfałszowania lub zmiany wszelkiego zezwolenia lub świadectwa wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
m) ukrycia faktu odrzucenia wniosku o wydanie wspólnotowego zezwolenia lub świadectwa przywozu, wywozu lub powrotnego wywozu, zgodnie z art. 6 ust. 3.
2.
Środki określone w ust. 1 odpowiadają charakterowi i powadze naruszenia oraz uwzględniają przepisy dotyczące zatrzymania oraz, gdy to stosowne, konfiskaty okazów.
3.
W przypadku konfiskaty okazu jest on powierzany właściwemu organowi Państwa Członkowskiego konfiskaty, który:
a) po konsultacji z organem naukowym odnośnego Państwa Członkowskiego umieści lub w inny sposób rozporządzi okazem na warunkach, które uważa za stosowne, oraz zgodne z celami i postanowieniami Konwencji i niniejszego rozporządzenia; oraz
b) w przypadku żywego okazu wprowadzonego do Wspólnoty, po konsultacji z Państwem wywozu, może zwrócić okaz do tego Państwa na koszt sprawcy naruszenia.
4.
W przypadku gdy żywy okaz gatunku wymienionego w załącznikach B i C pojawi się w punkcie wprowadzenia do Wspólnoty bez odpowiedniego ważnego zezwolenia lub świadectwa, okaz musi zostać zatrzymany i może ulec konfiskacie lub jeśli odbiorca nie przyzna się do niego, właściwe organy Państwa Członkowskiego odpowiedzialne za punkt wprowadzenia mogą, gdy to stosowne, odmówić przyjęcia przesyłki i domagać się od przewoźnika zwrotu okazu do miejsca wysyłki.
Artykuł 17
Grupa ds. Przeglądu Naukowego
1.
Niniejszym powołuje się Grupę ds. Przeglądu Naukowego, składającą się z przedstawicieli organu naukowego lub organów wszystkich Państw Członkowskich, której przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2. a) Grupa ds. Przeglądu Naukowego zbada wszystkie kwestie naukowe związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia – w szczególności dotyczące art. 4 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) i ust. 6 – podniesione przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy albo na wniosek członków Grupy lub Komitetu.
b) Komisja przekazuje Komitetowi opinie Grupy ds. Przeglądu Naukowego.
Artykuł 18
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet podejmuje swoją opinię na temat projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
Opinia podejmowana jest większością głosów, ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podejmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich wchodzących w skład Komitetu ważone są w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli nie zostanie wydana żadna opinia, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie propozycję środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
2.
W odniesieniu do zadań Komitetu określonych w art. 19 ust. 1 i 2, jeśli po upływie trzech miesięcy od dnia zwrócenia się do Rady Rada nie podejmie decyzji, Komisja przyjmie proponowane środki.
3.
W odniesieniu do zadań Komitetu określonych w art. 19 ust. 3 i 4, jeśli po upływie trzech miesięcy od dnia zwrócenia się do Rady Rada nie podejmie decyzji, Komisja przyjmie proponowane środki, z wyjątkiem przypadków, gdy Rada nie przyjmie wspominanych środków zwykłą większością głosów.
Artykuł 19
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 Komisja:
1) ustala jednolite warunki i kryteria dla:
i) wydawania, ważności i zastosowania dokumentów określonych w art. 4, 5, 7 ust. 4 i 10; określi także ich wygląd;
ii) stosowania świadectw fitosanitarnych; oraz
iii) wprowadzania w razie konieczności procedur oznakowania okazów w celu ułatwienia identyfikacji i zapewnia realizacji przepisów;
2) przyjmuje środki określone w art. 4 ust. 6 i 7, art. 5 ust. 5 i 7 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c), ust. 2 lit. c) i ust. 3, art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 6, art. 11 ust. 5, art. 15 ust. 4 lit. a), c) i ust. 5 oraz art. 21 ust. 3;
3) wprowadza zmiany w załącznikach A do D, z wyjątkiem zmian w załączniku A, które nie wynikają z decyzji podjętych przez Konferencję Stron Konwencji;
4) przyjmuje w razie konieczności dodatkowe środki mające na celu wprowadzenie w życie rezolucji Konferencji Stron Konwencji, decyzji lub zaleceń Stałego Komitetu Konwencji i zaleceń Sekretariatu Konwencji.
Artykuł 20
Przepisy końcowe
Każde Państwo Członkowskie powiadomi Komisję i Sekretariat Konwencji o przepisach, jakie przyjmie konkretnie w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, oraz o wszystkich zastosowanych instrumentach prawnych i środkach podjętych w celu jego wykonania i realizacji.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 21
1.
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 3626/82 zostaje uchylone.
2. Do czasu przyjęcia środków przewidzianych w art. 19 pkt 1 i 2 Państwa Członkowskie mogą utrzymać lub w dalszym ciągu stosować środki przyjęte zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3626/82 i rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3418/83 z dnia 28 listopada 1983 r. ustanawiającym przepisy dotyczące jednolitych warunków wydawania i stosowania dokumentów wymaganych w celu wykonania we Wspólnocie Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem [8].
3.
Na dwa miesiące przed wykonaniem niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 i po konsultacjach z Grupą ds. Przeglądu Naukowego, Komisja:
a) musi sprawdzić, czy nie ma żadnego uzasadnienia dla zastosowania ograniczeń w zakresie wprowadzania do Wspólnoty gatunków wymienionych w załączniku C1 do rozporządzenia (EWG) nr 3626/82, które nie zostały włączone do załącznika A do niniejszego rozporządzenia;
b) przyjmie rozporządzenie zmieniające załącznik D, aby stanowił reprezentatywny wykaz gatunków spełniających kryteria ustanowione w art. 3 ust. 4 lit. a).
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 czerwca 1997 r.
Artykuły 12, 13 i art. 14 ust. 3 i art. 16, 17, 18, 19 i 21 ust. 3 stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 345/97
z dnia 26 lutego 1997 r.
zmieniające art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 207/93 określającego treść załącznika VI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych oraz ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania przepisów art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/96 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3 lit. b), ust. 4, ust. 5a lit. b) i ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (WE) nr 1935/95 [3] dla kategorii ustanowionych w art. 5 ust. 3 i art. 5a rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 przewiduje, że składniki pochodzenia rolniczego, nieprodukowane zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 bądź nieprzywożone z państw trzecich na mocy ustaleń określonych w art. 11, muszą zostać włączone do załącznika VI sekcja C lub muszą zostać wstępnie zatwierdzone przez Państwo Członkowskie;
procedura ustanowiona w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 207/93 [4] musi zostać poddana ocenie w świetle zdobytego doświadczenia i rozwoju w dziedzinie dostępności na rynku Wspólnoty pewnych ekologicznie produkowanych składników pochodzenia rolniczego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 207/93 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1. Tak długo jak składnik pochodzenia rolniczego nie jest objęty załącznikiem VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 sekcja C, składnik ten może być stosowany zgodnie z odstępstwem przewidzianym w art. 5 ust. 3 lit. b) i art. 5 ust. 5a lit. b) niniejszego rozporządzenia na następujących warunkach:
a) podmiot gospodarczy zgłosił właściwemu organowi Państwa Członkowskiego wszelkie niezbędne dowody wykazujące, że wspomniany składnik spełnia warunki przewidziane w art. 5 ust. 4; oraz
b) właściwy organ Państwa Członkowskiego tymczasowo zezwolił na jego stosowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 4, w okresie najwyżej trzech miesięcy, po sprawdzeniu, czy podmiot gospodarczy podjął niezbędny kontakt z dostawcami we Wspólnocie, w celu upewnienia się, że dane składniki o wymaganej jakości są niedostępne; Państwa Członkowskie mogą maksymalnie trzy razy przedłużyć okres ważności zezwolenia, za każdym razem na okres siedmiu miesięcy.
2.
W przypadku gdy zezwolenie określone w ust. 1 zostało udzielone, Państwo Członkowskie bezzwłocznie zgłasza innym Państwom Członkowskim i Komisji następujące informacje:
a) datę udzielenia zezwolenia;
b) nazwę i, gdzie jest to niezbędne, dokładny opis i wymagania co do jakości danego składnika pochodzenia rolniczego;
c) wnioskowane ilości oraz ich uzasadnienie;
d) przyczyny i przewidywany okres niedoboru;
e) datę, w której Państwo Członkowskie zawiadomiło inne Państwa Członkowskie i Komisję;
f) ostateczną datę na zgłoszenie uwag przez Państwa Członkowskie i/lub Komisję, która musi przypaść najwcześniej na 30 dni po dacie zawiadomienia określonego w lit. e).
3.
Jeżeli uwagi zgłoszone w terminie 30 dni po dacie zawiadomienia, przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie do Komisji i Państwa Członkowskiego, które przyznało zezwolenie, wykazują, że rezerwy są dostępne w okresie trwania niedoboru, Państwo Członkowskie rozważa wycofanie zezwolenia lub skrócenie przewidzianego okresu ważności oraz, w ciągu 15 dni od daty otrzymania powyższych informacji, zawiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o podjętych działaniach.
4.
W przypadku przedłużenia określonego w ust. 1 lit. b) będą stosowane procedury przewidziane w ust. 2 i 3.
5.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji sprawa jest przekazywana do zbadania Komitetowi określonemu w art. 14 rozporządzenia.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 może być podjęta decyzja o cofnięciu przyznanego zezwolenia lub o zmianie okresu jego ważności bądź, gdzie sytuacja tego wymaga, o objęciu tego składnika załącznikiem VI, sekcja C."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 434/97
z dnia 3 marca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 [4] przewiduje stopniową ocenę substancji, których stosowanie zostało dozwolone z dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, a jego art. 14 stanowi, że począwszy od dnia 1 stycznia 1997 r., "stosowanie u zwierząt hodowanych w celach produkcyjnych weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancje farmakologicznie czynne niewymienione w załącznikach I, II lub III jest we Wspólnocie zakazane";
w celu umożliwienia kontynuacji wspomnianej procedury wspólnotowej na rzetelnych podstawach naukowych i aby nie pozbawiać użytkowników oraz lekarzy weterynarii substancji niezbędnych do ochrony zdrowia zwierząt, termin ten powinien zostać przedłużony dla substancji, w odniesieniu do których udokumentowane wnioski o ustalenie maksymalnych poziomów pozostałości zostały złożone w Komisji lub Europejskiej Agencji do spraw Oceny Produktów Leczniczych przed dniem 1 stycznia 1996 r., lub przedłużenie takie powinno zostać zróżnicowane stosownie do rodzaju określonej substancji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże data określona w akapicie poprzednim zostaje odroczona w odniesieniu do substancji, których stosowanie zostało dozwolone z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i dla których udokumentowane wnioski o ustalenie maksymalnych poziomów pozostałości zostały złożone w Komisji lub w Europejskiej Agencji do spraw oceny produktów leczniczych przed dniem 1 stycznia 1996 r.:
- do dnia 1 stycznia 1998 r. w przypadku pochodnych pyrazolidonu, nitroimidazoli, kwasu arsanilowego i fenylbutazonu, oraz
- do dnia 1 stycznia 2000 r. w przypadku innych substancji.
Agencja opublikuje wykaz tych substancji do dnia 7 czerwca 1997 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie rady (WE) NR 467/97
z dnia 3 marca 1997 r.
przewidujące bezcłowe traktowanie określonych aktywnych składników farmaceutycznych noszących "międzynarodową niezastrzeżoną prawnie nazwę" (INN) Światowej Organizacji Zdrowia i określonych produktów używanych do wytwarzania gotowych środków farmaceutycznych oraz wycofujące bezcłowe traktowanie produktów farmaceutycznych objętych niektórymi INN, których dominujące użycie nie jest farmaceutyczne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej Wspólnota oraz wiele krajów rozpatrywało bezcłowe traktowanie produktów farmaceutycznych;
uczestnicy dyskusji doszli do wniosku, że poza produktami objętymi działem 30 Zharmonizowanego Systemu (HS) oraz pozycjami HS 2936, 2937, 2939 i 2941 bezcłowe traktowanie powinno być udzielone określonym aktywnym składnikom leczniczym noszącym "międzynarodową niezastrzeżoną prawnie nazwę" (INN) Światowej Organizacji Zdrowia, jak również określonym solom, estrom i hydratom objętym takimi INN, a także określonym produktom używanym do produkcji i wytwarzania gotowych produktów;
wyniki dyskusji, jakie wymieniono w protokole dyskusji, zostały włączone do taryf celnych uczestników, załączonych do Protokołu z Marrakeszu do GATT 1994 r.;
doszli oni również do wniosku, że przedstawiciele członków WTO, stron protokołu dyskusji będą się spotykać pod auspicjami Rady WTO ds. Handlu Towarami, normalnie przynajmniej raz na trzy lata, aby dokonać przeglądu produktów mającego na celu objęcie zniesieniem ceł, w drodze konsensu, dodatkowych produktów farmaceutycznych;
pierwszy taki przegląd miał miejsce z wnioskiem, że pewnej liczbie dodatkowych produktów objętych INN oraz produktom używanym do produkcji i wytwarzania gotowych środków farmaceutycznych należy udzielić traktowania bezcłowego oraz że należy rozszerzyć wykaz określonych przedrostków i przyrostków dla soli i estrów objętych INN;
w kontekście przeglądu postanowiono, że właściwe jest naprawienie sytuacji w odniesieniu do niektórych produktów objętych INN, używanych głównie do celów nieleczniczych, a które nieumyślnie zostały objęte tymi nazwami INN, które już otrzymały traktowanie bezcłowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 kwietnia 1997 r. Wspólnota wyraża również zgodę na bezcłowe traktowanie produktów objętych INN, wymienionych w załączniku I oraz soli, estrów i hydratów takich produktów.
Artykuł 2
Od dnia 1 kwietnia 1997 r. Wspólnota wyraża również zgodę na bezcłowe traktowanie produktów używanych do produkcji i wytwarzania produktów farmaceutycznych wymienionych w załączniku II.
Artykuł 3
Od dnia 1 kwietnia 1997 r. określone przedrostki i przyrostki produktów objętych INN kwalifikujące się do bezcłowego traktowania obejmują również te wymienione w załączniku III.
Artykuł 4
Od dnia 1 kwietnia 1997 r. produkty wymienione w załączniku IV łącznie z solami, estrami i hydratami takich produktów nie korzystają z traktowania bezcłowego.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 476/97
z dnia 13 marca 1997 r.
zmieniające, w odniesieniu do terytorium statystycznego, rozporządzenie (WE) nr 1172/95 w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
Republika Francuska podjęła decyzję o włączeniu departamentów zamorskich do terytorium statystycznego Francji począwszy od dnia 1 stycznia 1997 r.;
Królestwo Hiszpanii podjęło decyzję o włączeniu Wysp Kanaryjskich do terytorium statystycznego Hiszpanii począwszy od tego samego dnia;
Definicja terytorium statystycznego Wspólnoty, określona w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1172/95 [1] oraz obszar zastosowania danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi, określony w art. 4. wyżej wymienionego rozporządzenia wymagają odpowiedniego dostosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1172/95 wprowadza się następujące zmiany:
1. art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1., terytorium statystyczne Wspólnoty obejmuje Helgoland.";
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 479/97
z dnia 14 marca 1997 r.
ustanawiające częściowy zwrot należności przywozowych nałożonych na kukurydzę pastewną
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1502/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [3] (należności przywozowe w sektorze zbóż, rok gospodarczy 1995/96), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 346/96 [4] przewiduje ryczałtową stawkę obniżenia należności celnych przywozowych w wysokości 8 ECU na tonę kukurydzy pastewnej, pod pewnymi warunkami;
na mocy decyzji Rady 96/611/WE z dnia 16 września 1996 r. dotyczącej wyników negocjacji z niektórymi państwami trzecimi zgodnie z art. XXIV:6 GATT i innych związanych z tym spraw (Argentyna) [5], obliczanie należności celnych dla kukurydzy pastewnej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1502/95, dla wniosków o pozwolenie na przywóz sporządzonych między dniem 1 stycznia a dniem 30 czerwca 1996 r., powinno zostać dostosowane przez zwiększenie ryczałtowej stawki obniżenia należności przywozowych z 8 do 14 ECU za tonę;
wyżej wymienione międzynarodowe zobowiązanie powinno być spełnione przez przyznanie na wniosek podmiotów gospodarczych przywożących kukurydzę pastewną w omawianym okresie, zwiększenia ryczałtowej stawki obniżenia należności przywozowych; dlatego konieczne jest upoważnienie Państw Członkowskich do zwrotu tej części wyższych należności celnych nałożonych na podmioty gospodarcze, mogące udowodnić korzystanie z obniżenia należności przywozowych w wysokości 8 ECU na tonę między dniem 1 stycznia a dniem 30 czerwca 1996 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W odniesieniu do przywozu do Wspólnoty kukurydzy pastewnej objętej kodem CN 10059000, korzystającego zgodnie z art. 2. ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1502/95 z obniżenia należności przywozowych w wysokości 8 ECU za tonę i dla którego wnioski o pozwolenia na przywóz były składane między dniem 1 stycznia a dniem 30 czerwca 1996 r., na wniosek importera lub jego przedstawiciela należy zwrócić różnice między należnościami przywozowymi wpłaconymi za ilości faktycznie przywiezione a należnościami celnymi należnymi, jeżeli stosuje się ryczałtową stawkę obniżenia należności celnych w wysokości 14 ECU za tonę.
2.
Na wniosek zainteresowanej strony, właściwy organ Państwa Członkowskiego, który wydał pozwolenie na przywóz, wydaje zaświadczenie zgodne ze wzorem podanym w załączniku, określające ilość uprawnioną do częściowego zwrotu należności celnych określonych w ust. 1 zgodnie z art. 880 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [6].
3.
Na podstawie zaświadczenia, określonego w ust. 2 i dowodu końcowego przeznaczenia, określonego w art. 2 ust. 5 akapit drugi lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1502/95, wnioski o zwrot powinny być składane w urzędzie celnym, w którym dokonano odprawy celnej w ciągu 30 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Do wniosków o zwrot należy dołączyć pozwolenie na przywóz lub uwierzytelnioną kopię tego pozwolenia, zaświadczenie określone w ust. 2 i zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu dotyczące danego przywozu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 494/97
z dnia 18 marca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2868/88 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli przyjętego przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1956/88 z dnia 9 czerwca 1988 r.
[1] ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli przyjętego przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 3067/95 [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2868/88 [3] ustala niektóre zasady wprowadzania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli i rozporządzenia Rady (EWG) nr 1956/88;
Rada, mając na względzie ulepszenie kontroli i stosowania środków określonych dla Obszaru regulowanego NAFO, przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 3067/95 i zmieniła rozporządzenie (EWG) nr 1956/88 w odniesieniu do Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli;
właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad stosowania nowych przepisów wymienionego systemu, w szczególności dotyczących kontroli wspólnotowych statków rybackich działających w strefie NAFO, co do których istnieje domniemanie popełnienia jawnego, poważnego naruszenia;
właściwe jest wymienienie w Załączniku do niniejszego rozporządzenia szczegółowych informacji dotyczących właściwych władz Państw Członkowskich;
w związku z tym właściwa jest zmiana rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2868/88;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2868/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) Dodaje się art. 4a i 4b w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1. W przypadkach powiadomienia przez inspektora NAFO na mocy pkt 10 iii) załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1956/88 właściwych władz Państwa Członkowskiego bandery o jawnym poważnym naruszeniu wymienionym w pkt 9 załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1956/88 popełnionym przez statek rybacki pływający pod jego banderą lub też w przypadku otrzymania takiej informacji przez Komisję, te właściwe władze i Komisja niezwłocznie informują się nawzajem o takim naruszeniu.
2.
W wyniku otrzymania informacji zgodnie z ust. 1 i powiadomienia przez inną Umawiającą się Stronę lub też przez wspólnotowych inspektorów wyznaczonych do tego systemu o popełnionym przez statek wspólnotowy jawnym, poważnym naruszeniu wymienionym w pkt 9 załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1956/88 Komisja we współpracy z Państwem Członkowskim bandery zapewnia kontrolę tego statku przez odpowiednio upoważnionego inspektora w ciągu 72 godzin.
3.
Komisja i Państwo Członkowskie bandery współpracują w celu jak najwcześniejszego ustalenia, czy kontrola określona w ust. 2 ma być prowadzona przez wyznaczonego do systemu inspektora wspólnotowego czy też inspektora wyznaczonego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego bandery.
4.
Odpowiednio upoważniony inspektor wchodzi na pokład danego statku rybackiego i bada poszczególne elementy jawnego, poważnego naruszenia wykrytego przez inspektora NAFO oraz przekazuje jak najszybciej wyniki swoich badań do właściwego organu Państwa Członkowskiego bandery i do Komisji.
5. Po dokonaniu powiadomienia o wynikach i w przypadku gdy jawne naruszenie jest poważne, zgodnie z definicją naruszeń w pkt 9 załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1956/88, właściwy organ Państwa Członkowskiego bandery sam zażąda w ciągu 24 godzin, jeśli wymaga tego sytuacja, lub też upoważni odpowiednio uprawnionego inspektora, aby zażądał zawrócenia statku do wyznaczonego portu zgodnie z pkt 10 ii) załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1956/88.
Termin określony w akapicie pierwszym może być przedłużony przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego skierowany do Komisji maksymalnie w ciągu 72 godzin.
W przypadku zawrócenia statku należycie upoważniony inspektor podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa i trwałości dowodów, w razie potrzeby włącznie z opieczętowaniem ładowni statku do ewentualnej kontroli nadbrzeżnej.
6.
Po zawinięciu do portu, do którego został zawrócony, podejrzany statek powinien zostać poddany szczegółowej kontroli przeprowadzonej z upoważnienia Państwa Członkowskiego bandery, w której może brać udział inspektor NAFO z jakiejkolwiek innej Umawiającej się Strony pragnącej uczestniczyć w takiej kontroli.
Państwo Członkowskie bandery poinformuje niezwłocznie Komisję o wynikach kontroli, wykorzystując do tego celu formularz w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, oraz o środkach, jakie zostały podjęte w związku z naruszeniem.
7.
Jeśli właściwy organ państwa bandery nie wymaga zawrócenia statku do portu zgodnie z pkt 10 ii) załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1956/88, niezwłocznie informuje on Komisję o przyczynach swojej decyzji.
Komisja w odpowiednim trybie informuje Sekretariat Wykonawczy NAFO o tej decyzji i jej przyczynach.
Artykuł 4b
1.
Jeśli inspektorzy wspólnotowi podejrzewają statek rybacki pływający pod banderą Umawiającej się Strony o popełnienie jednego z poważnych naruszeń wymienionych w pkt 9 załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1956/88, inspektorzy ci w ciągu 24 godzin powiadamiają o tym właściwe władze danego państwa bandery i Sekretariat Wykonawczy NAFO, przedstawiając wszystkie elementy, na podstawie których uznali, że statek ten popełnił jawne poważne naruszenie.
Komisja przesyła do Państw Członkowskich kopię powiadomienia adresowaną do Sekretariatu Wykonawczego NAFO.
2.
Komisja postanawia, za zgodą Umawiającej się Strony odpowiedzialnej za statek, czy inspektor wspólnotowy ma pozostać na pokładzie statku w przypadku zawrócenia statku.
Komisja postanawia również o obecności inspektora wspólnotowego w czasie szczegółowej kontroli podejrzanego statku w porcie."
2) W art. 9 wyrazy wprowadzające zastępuje się wyrazami:
"Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji do dnia 25 stycznia każdego roku za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia oraz do dnia 25 sierpnia każdego roku za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca informacje wymagane w pkt 1 i 2 niniejszego artykułu, zgodnie ze wzorem w załączniku II, a także informacje wymagane w pkt 3 niniejszego artykułu, zgodnie ze wzorem w załączniku III."
3) W art. 9 dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
"3. Wszelka znacząca różnica między pozycją wspólnotowego statku rybackiego odnotowaną w "raporcie NAFO" i rzeczywistą pozycją ustaloną w czasie kontroli statku."
4) Dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Przekaz informacji między właściwymi władzami Państw Członkowskich a Komisją odbywa się za pośrednictwem odpowiednich organów przedstawionych szczegółowo w załączniku IV."
5) W niniejszym rozporządzeniu dodaje się załączniki I–IV.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97
z dnia 13 marca 1997 r.
w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 i 235,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: zwalczanie nadużyć finansowych w kontekście unii celnej oraz wspólnej polityki rolnej wzywa do ścisłej współpracy między organami administracyjnymi odpowiedzialnymi w każdym Państwie Członkowskim za stosowanie przepisów przyjętych w tych dziedzinach; wzywa także do odpowiedniej współpracy między władzami krajowymi a Komisją, która jest odpowiedzialna za zagwarantowanie stosowania Traktatu i przepisów przyjętych na mocy tego Traktatu; skuteczna współpraca w tej dziedzinie wzmacnia ochronę interesów finansowych Wspólnoty;
powinno się sformułować zasady, według których organy administracyjne Państw Członkowskich pomagałyby sobie wzajemnie i współpracowały z Komisją w celu zagwarantowania prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego oraz ochrony prawnej interesów finansowych Wspólnoty, w szczególności poprzez zapobieganie i ściganie nieprzestrzegania tych przepisów oraz poprzez ściganie działań, które są sprzeczne lub wydają się sprzeczne z tymi przepisami;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [5] ustanowiło ścisłą współpracę między wymienionymi organami a Komisją; system ten okazał się skuteczny;
jednakże konieczna jest, w świetle zdobytego doświadczenia, zamiana rozporządzenia (EWG) nr 1468/81 w całości w celu wzmocnienia współpracy zarówno między organami administracyjnymi Państw Członkowskich odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów przyjętych w zakresie unii celnej i wspólnej polityki rolnej, jak i między tymi organami a Komisją; w tym celu powinno się ustanowić nowe przepisy na poziomie Wspólnoty;
wprowadzenie przepisów wspólnotowych w sprawie wzajemnej pomocy między administracjami Państw Członkowskich i ich współpracy z Komisją w celu zagwarantowania prawidłowego stosowania przepisów w dziedzinie celnej i rolnej pozostaje bez uszczerbku dla zastosowania Konwencji z 1967 r. o wzajemnej pomocy między administracjami celnymi w dziedzinach, które pozostają wyłącznie w kompetencjach Państw Członkowskich; te przepisy wspólnotowe nie wpływają na stosowanie w Państwach Członkowskich przepisów o współpracy sądowej w sprawach karnych;
ponadto ogólne reguły wspólnotowe ustanawiające system wzajemnej pomocy i współpracy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz między nimi a Komisją nie mają zastosowania w sytuacji, gdy zbiegają się z przepisami ustalonymi przez szczególne regulacje, z wyjątkiem gdy ogólne reguły poprawiają i umacniają współpracę administracyjną; w szczególności wprowadzenie w życie Systemu Informacji Celnej w żaden sposób nie wpływa na zobowiązania Państw Członkowskich do zapewniania informacji Komisji, ustalonych między innymi na mocy rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 [6] i (EWG) nr 595/91 [7], czy ustalonego stosowania kart informacyjnych o nadużyciach finansowych w celu rozpowszechniania informacji o znaczeniu wspólnotowym;
większa współpraca między Państwami Członkowskimi wymaga koordynacji prowadzenia dochodzeń i innych działań podejmowanych przez zainteresowane organy; dlatego istotne jest, aby Państwa Członkowskie przekazywały Komisji bardziej szczegółowe informacje dotyczące takich działań;
Komisja musi zapewnić, że podmioty gospodarcze są traktowane jednakowo oraz że stosowanie przez Państwa Członkowskie systemu wzajemnej pomocy administracyjnej nie prowadzi do dyskryminacji podmiotów gospodarczych w różnych Państwach Członkowskich;
właściwe jest określenie zobowiązań Państw Członkowskich w ramach systemu wzajemnej pomocy administracyjnej w odniesieniu do sytuacji, w których przedstawiciele administracji krajowych Państw Członkowskich prowadzą dochodzenia dotyczące stosowania przepisów prawa celnego i rolnego z upoważnienia lub z ramienia władz sądowych;
powinno się określić uprawnienia przedstawicieli krajowych prowadzących dochodzenia w innych Państwach Członkowskich; powinno się również uwzględnić uczestnictwo przedstawicieli Komisji, tam gdzie jest to uzasadnione, w dochodzeniach krajowych dotyczących wzajemnej pomocy administracyjnej oraz określenie ich uprawnień;
konieczne jest dla pomyślnego funkcjonowania współpracy administracyjnej, aby Komisja była powiadamiana o informacjach wymienianych między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w sytuacjach o szczególnym znaczeniu dla Wspólnoty;
w celu zagwarantowania szybkiej i systematycznej wymiany informacji przesyłanych do Komisji istnieje potrzeba utworzenia skomputeryzowanego systemu informacji celnej na poziomie wspólnotowym; w tym kontekście dane sensytywne dotyczące nadużyć finansowych i nieprawidłowości w dziedzinie celnej i rolnej powinny być przechowywane w centralnej bazie danych dostępnej dla Państw Członkowskich, z jednoczesnym zapewnieniem, że przestrzegany jest poufny charakter wymienianych informacji, w szczególności danych o charakterze osobowym; oddając uzasadnioną poufność sprawy, powinny być jasne i przejrzyste zasady mające na celu ochronę wolności osób fizycznych;
organy celne muszą codziennie stosować zarówno przepisy wspólnotowe jak i niewspólnotowe; dlatego pożądane jest posiadanie dostępnej jednolitej infrastruktury dla stosowania tych przepisów;
wymieniane informacje mogą dotyczyć osób fizycznych i dlatego niniejsze rozporządzenie musi wprowadzić w życie w swoim zakresie zasady ochrony osób odnośnie do przetwarzania danych osobowych przy pomocy środków automatycznych lub innych; zasady określone w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [8] powinny same, zgodnie z warunkami niniejszej dyrektywy, być określone i uzupełnione w niniejszym rozporządzeniu; do czasu wprowadzenia w życie środków krajowych transponujących tę dyrektywę niektóre Państwa Członkowskie, które nie mają żadnych przepisów ochronnych odnośnie do danych osobowych wymienianych środkami nieautomatycznymi, powinny zostać wyłączone ze stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących nieautomatycznej wymiany danych;
w celu wzięcia udziału w systemie informacji celnej Państwa Członkowskie i Komisja muszą przyjąć przepisy w sprawie praw i wolności osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych; do czasu wprowadzenia krajowych środków transponujących dyrektywę 95/46/WE ważne jest, aby Państwa Członkowskie i Komisja zagwarantowały poziom bezpieczeństwa oparty na zasadach zawartych w tej dyrektywie;
w celu zapewnienia, że prawa zainteresowanych osób są wystarczająco chronione, istnieje potrzeba zagwarantowania niezależnego nadzoru nad przetwarzaniem danych osobowych w systemie informacji celnej, zarówno na poziomie Państwa Członkowskiego, jak i w odniesieniu do Komisji;
Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, powinna ułatwiać zakładanie i zarządzanie systemami komputerowymi w Państwach Członkowskich;
Komisja powinna być powiadamiana o postępowaniach sądowych i administracyjnych prowadzonych w odniesieniu do naruszeń prawa w spraw celnych i rolnych;
w celu wprowadzenia w życie niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia umożliwiających założenie i funkcjonowanie systemu informacji celnej i rozpatrywanie możliwych problemów w związku z rozwojem współpracy administracyjnej przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu niezbędne jest powołanie komitetu;
przepisy niniejszego rozporządzenia odnoszą się zarówno do stosowania przepisów wspólnej polityki rolnej, jak i do stosowania przepisów prawa celnego; System ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia stanowi integralną jednostkę wspólnotową; ponieważ przepisy Traktatu ściśle odnoszące się ds. celnych nie upoważniają Wspólnoty do ustanowienia takiego systemu, niezbędne jest powołanie się na art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia sposoby, według których organy administracyjne odpowiedzialne za wprowadzanie w życie przepisów prawa celnego i rolnego w Państwach Członkowskich współpracują ze sobą nawzajem oraz z Komisją w celu zapewnienia zgodności z tymi przepisami w ramach systemu wspólnotowego.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania tam, gdzie zbiegają się one z przepisami szczególnymi, innymi przepisami dotyczącymi wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zastosowania przepisów prawa celnego i rolnego.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "przepisy prawa celnego" oznaczają całość przepisów wspólnotowych i związane z nimi przepisy wykonawcze regulujące przywóz, wywóz, tranzyt i obecność towarów będących przedmiotem handlu między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi oraz między Państwami Członkowskim w przypadku towarów, które nie mają statusu towarów wspólnotowych w rozumieniu art. 9 ust. 2 Traktatu lub w przypadku towarów podlegających dodatkowym kontrolom czy dochodzeniom w celu ustanowienia ich wspólnotowego statusu,
- "przepisy prawa rolnego" oznaczają całość przepisów przyjętych na mocy wspólnej polityki rolnej i specjalnych przepisów przyjętych w odniesieniu do towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych,
- "organ wnioskujący" oznacza właściwe władze Państwa Członkowskiego, które występują z wnioskiem o pomoc,
- "organ współpracujący" oznacza właściwe władze Państwa Członkowskiego, do których kierowany jest wniosek o pomoc,
- "dochodzenie administracyjne" oznacza wszelkie kontrole, sprawdzenia i inne działania podejmowane przez personel organów administracyjnych określonych w art. 1 ust. 1 odnośnie do wykonywania swych funkcji w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego oraz w miarę potrzeby sprawdzenia nieprawidłowego charakteru działań, które wydają się naruszać przepisy, z wyjątkiem działań podjętych na wniosek lub na mocy bezpośredniego upoważnienia władz sądowych; wyrażenie "dochodzenie administracyjne" obejmuje także misje wspólnotowe określone w art. 20,
- "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje odnoszące się do zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby; możliwa do zidentyfikowania to taka osoba, która może być zidentyfikowana bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności poprzez odniesienie do numerów identyfikacyjnych lub do jednego czy więcej znaków szczególnych związanych z jej tożsamością fizyczną, psychologiczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową czy społeczną.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi inne Państwa Członkowskie i Komisji o wykazie właściwych władz, które zostały wyznaczone w celu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Do celów niniejszego rozporządzenia "właściwe władze" oznaczają władze powołane zgodnie z poprzednim akapitem.
Artykuł 3
W sytuacji gdy władze krajowe zadecydują, w odpowiedzi na wniosek o pomoc administracyjną lub powiadomienie oparte na tym rozporządzeniu, podjąć działania obejmujące środki, które mogą być wprowadzone w życie jedynie za upoważnieniem lub na żądanie władz sądowych:
- każda informacja uzyskana w ten sposób dotycząca stosowania przepisów prawa celnego i rolnego lub przynajmniej
- ta część akt, która ma za zadanie położenie kresu praktyce nadużyć finansowych,
jest przekazywana jako część współpracy administracyjnej określonej w niniejszym rozporządzeniu.
TYTUŁ I
POMOC NA WNIOSEK
Artykuł 4
1.
Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący przekazuje wszystkie informacje, które mogą przyczynić się do zapewnienia zgodności z przepisami prawa celnego i rolnego, w szczególności informacje dotyczące:
- stosowania ceł i opłat o podobnych skutkach razem z opłatami rolnymi i innymi opłatami określonymi w ramach wspólnej polityki rolnej lub specjalnych porozumień mających zastosowanie w stosunku do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych,
- działań tworzących część systemu finansowania przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
2.
W celu uzyskania żądanej informacji organ współpracujący lub organy administracyjne, których to dotyczy, postępują tak, jakby działały na własny rachunek lub na wniosek innych władz w swoim własnym kraju.
Artykuł 5
Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący przekazuje zaświadczenia, dokumenty lub poświadczone odpisy dokumentów będących w jego posiadaniu lub uzyskanych w sposób określony w art. 4.ust.
2, które dotyczą działań objętych przepisami prawa celnego i rolnego.
Artykuł 6
1.
Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący, przy jednoczesnym przestrzeganiu przepisów obowiązujących w Państwie Członkowskim, w którym mają swoją siedzibę, powiadamia adresata lub zapewnia, aby został on powiadomiony o wszystkich dokumentach lub decyzjach, jakie pochodzą od organów administracyjnych i dotyczą stosowania przepisów prawa celnego i rolnego.
2.
Do wniosków o powiadomienie, wskazujących przedmiot dokumentu lub decyzji, które mają być podane do wiadomości, są dołączane tłumaczenia w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym organ współpracujący ma siedzibę, bez uszczerbku dla prawa tego Państwa Członkowskiego do odstąpienia od takiego tłumaczenia.
Artykuł 7
Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący, tak dalece jak to jest możliwe, przeprowadza specjalne obserwacje lub organizuje przeprowadzanie takich obserwacji na swoim obszarze działań:
a) w stosunku do osób, w szczególności ich przepływu, gdy istnieją uzasadnione przyczyny, aby twierdzić, że naruszają one przepisy prawa celnego i rolnego;
b) w stosunku do miejsc, gdzie towary są magazynowane w sposób, który daje podstawy, aby podejrzewać, że mają służyć działaniom sprzecznym z przepisami prawa celnego i rolnego;
c) w stosunku do przepływu towarów wskazującego, że jest przedmiotem potencjalnego naruszania przepisów prawa celnego i rolnego;
d) w stosunku do środków transportu, gdy istnieją uzasadnione podstawy, aby twierdzić, że są one wykorzystywane do prowadzenia działań naruszających przepisy prawa celnego i rolnego.
Artykuł 8
Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący udostępnia wszelkie posiadane informacje lub informacje uzyskane w sposób określony w art. 4 ust. 2, w szczególności sprawozdania i inne dokumenty oraz poświadczone odpisy lub ich wyciągi dotyczące działań wykrytych lub zaplanowanych, które stanowią lub mogą według organu wnioskującego stanowić naruszenie przepisów prawa celnego i rolnego lub, tam gdzie ma to zastosowanie, dotyczące wyników specjalnego przeglądu przeprowadzanego zgodnie z art. 7.
Jednakże oryginalne dokumenty i przedmioty są udostępniane, gdy nie jest to sprzeczne z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę organ współpracujący.
Artykuł 9
1.
Organ współpracujący na wniosek organu wnioskującego przeprowadza lub organizuje przeprowadzenie odpowiednich dochodzeń administracyjnych dotyczących działań, które stanowią lub mogą według organu wnioskującego stanowić naruszenie przepisów prawa celnego i rolnego.
Organ współpracujący lub organ administracyjny, którego to dotyczy, prowadzi dochodzenie administracyjne tak, jak gdyby działały na swój własny rachunek lub na wniosek innych władz w swoim własnym kraju.
Organ współpracujący informuje organ wnioskujący o wynikach tych dochodzeń administracyjnych.
2.
Na mocy umowy między organem wnioskującym a organem współpracującym w dochodzeniu administracyjnym, określonym w ust. 1, mogą być brać udział urzędnicy wyznaczeni przez organ wnioskujący.
Dochodzenia administracyjne są przez cały czas prowadzone przez personel organu współpracującego. Personel organu wnioskującego nie musi, z własnej inicjatywy, przejmować uprawnień kontrolnych powierzonych urzędnikom organu współpracującego.
Ma on jednakże dostęp do tych samych pomieszczeń oraz takich samych dokumentów, co ci ostatni, poprzez swoich pośredników i jedynie do celów przeprowadzanego dochodzenia administracyjnego.
W zakresie przepisów krajowych postępowania karnego zastrzegających, aby niektóre czynności były przeprowadzane przez urzędników specjalnie wyznaczonych przez prawo krajowe, urzędnicy organu wnioskującego nie uczestniczą w takich czynnościach.
W żadnym przypadku nie uczestniczą oni w przeszukiwaniach pomieszczeń czy oficjalnych przesłuchaniach osób na podstawie prawa karnego.
Mają oni jednak dostęp do informacji w ten sposób uzyskanych, jeżeli nic innego nie wynika z warunków ustanowionych w art. 3.
Artykuł 10
Na podstawie umowy między organem wnioskującym a organem współpracującym oraz zgodnie z ustaleniami przyjętymi przez organ współpracujący, urzędnicy właściwie upoważnieni przez organ wnioskujący mogą otrzymać — od urzędów, w których organy administracyjne tego Państwa Członkowskiego, w którym organ współpracujący ma swoją siedzibę, wykonują swoje funkcje — informacje dotyczące stosowania prawa celnego i rolnego, które są niezbędne dla organu współpracującego oraz które wynikają z dokumentacji, do której personel tych urzędów ma dostęp.
Tacy urzędnicy są upoważnieni do sporządzania kopii tych dokumentów.
Artykuł 11
Urzędnicy organu wnioskującego obecni w innym Państwie Członkowskim zgodnie z art. 9 i 10 muszą w każdym momencie być zdolni do przedstawienia pisemnego upoważnienia, w którym określona jest ich tożsamość i funkcje urzędowe.
Artykuł 12
Wyniki badań, zaświadczenia, informacje, dokumenty, poświadczone odpisy oraz każda dokumentacja uzyskana przez personel organu współpracującego i przekazana do wiadomości organu wnioskującego w trakcie udzielania pomocy na podstawie art. 4-11 może służyć za dowód właściwym organom w Państwie Członkowskim organu wnioskującego.
TYTUŁ II
POMOC Z WŁASNEJ INICJATYWY
Artykuł 13
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego udzielają, tak jak określono w art. 14 i 15, pomocy właściwym władzom innych Państw Członkowskich bez uprzedniego wniosku.
Artykuł 14
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego, w sytuacji gdy uznają to za użyteczne dla zapewnienia zgodności z przepisami prawa celnego i rolnego:
a) przeprowadzają lub zapewniają, aby były przeprowadzane, tak dalece jak to jest możliwe, specjalne obserwacje opisane w art. 7;
b) przekazują do wiadomości właściwym władzom innego zainteresowanego Państwa Członkowskiego wszystkie informacje będące w ich posiadaniu, w szczególności sprawozdania i inne dokumenty lub poświadczone odpisy lub ich wyciągi dotyczące działań, które stanowią lub wydają się stanowić naruszenie przepisów prawa celnego i rolnego.
Artykuł 15
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają niezwłocznie właściwym zainteresowanym władzom innych Państw Członkowskich wszystkie stosowne informacje dotyczące działań, które stanowią lub wydają się stanowić naruszenie przepisów prawa celnego i rolnego, w szczególności dotyczące danych towarów oraz nowych sposobów i środków do przeprowadzania takich działań.
Artykuł 16
Informacje uzyskane przez personel jednego Państwa Członkowskiego i przekazane do wiadomości innemu Państwu Członkowskiemu w trakcie udzielania pomocy określonej w art. 13-15 mogą być wykorzystane przez właściwe organy Państwa Członkowskiego otrzymującego informacje jako dowód.
TYTUŁ III
STOSUNKI Z KOMISJĄ
Artykuł 17
1.
Natychmiast po ich udostępnieniu, właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przekazują do wiadomości Komisji:
a) wszelkie informacje, które uważają za istotne, dotyczące:
- towarów, które są lub podejrzewa się, że są przedmiotem naruszeń przepisów prawa celnego i rolnego,
- stosowanych metod lub praktyk, które są lub co do których podejrzewa się, że są stosowane w celach naruszenia przepisów prawa celnego i rolnego,
- wniosków o pomoc, podjętych działań i wymienianych informacji w zastosowaniu art. 4-16, które mogą ujawnić tendencje przestępcze w dziedzinie cła i rolnictwa;
b) wszelkie informacje dotyczące wad lub luk w przepisach prawa celnego i rolnego, które stają się widoczne lub mogą być wywnioskowane ze stosowania tych przepisów.
2.
Komisja podaje do wiadomości właściwym władzom w każdym Państwie Członkowskim, niezwłocznie po udostępnieniu, wszelkie informacje, które mogłyby im pomóc zapewnić stosowanie przepisów prawa celnego i rolnego.
Artykuł 18
1.
W sytuacji gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego uzyskają wiedzę o działaniach, które naruszają lub wydają się stanowić naruszenie przepisów prawa celnego lub rolnego, o szczególnym znaczeniu na poziomie wspólnotowym, w szczególności:
- tam gdzie te działania mają lub mogą mieć konsekwencje w innych Państwach Członkowskich, lub
- tam gdzie wydaje się wyżej wskazanym władzom, że podobne działania przeprowadza się w innych Państwach Członkowskich,
podają one niezwłocznie do wiadomości Komisji, zarówno z własnej inicjatywy, jak i w odpowiedzi na uzasadniony wniosek Komisji, wszelkie stosowne informacje w postaci dokumentów lub kopii, lub ich wyciągów, potrzebne do określenia stanu faktycznego, tak aby Komisja mogła koordynować kroki podjęte przez Państwa Członkowskie.
Komisja przekazuje niniejszą informację właściwym władzom innych Państw Członkowskich.
2.
W sytuacji gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego powołują się na ust. 1, nie muszą one przekazywać informacji zgodnie z art. 14 lit. b) i art. 15 właściwym władzom innego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
3.
W odpowiedzi na uzasadniony wniosek Komisji właściwe władze Państwa Członkowskiego postępują w sposób określony w art. 4-8.
4.
W przypadkach kiedy Komisja uważa, że nieprawidłowości miały miejsce w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, informuje ona o tym zainteresowane Państwo lub Państwa Członkowskie, a to Państwo lub te Państwa przeprowadzą przy najbliższej sposobności dochodzenie, przy którym mogą być obecni urzędnicy Komisji zgodnie z warunkami określonymi w art. 9 ust. 2 i art. 11 niniejszego rozporządzenia.
Zainteresowane Państwo lub Państwa Członkowskie jak najszybciej przekazują Komisji wyniki dochodzenia.
5.
Urzędnicy Komisji, za wspólnym porozumieniem, mogą gromadzić informacje określone w art. 10 na warunkach ustanowionych w tym artykule.
6.
Niniejszy artykuł stosuje się bez zastrzeżenia dla prawa Komisji do informacji i kontroli na mocy innego obowiązujących przepisów.
TYTUŁ IV
STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 19
Zakładając, że zainteresowane państwo trzecie podjęło prawne działania w celu udzielenia pomocy wymaganej do zgromadzenia dowodów o nieprawidłowym charakterze operacji, które wydają się stanowić naruszenie przepisów prawa celnego i rolnego lub w celu określenia zasięgu operacji, które, jak stwierdzono, stanowią naruszenie tych przepisów prawa celnego i rolnego, informacje uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą być przekazywane temu krajowi trzeciemu jako część skoordynowanego działania, z zastrzeżeniem uzyskania porozumienia właściwych władz przekazujących te informacje, zgodnie z ich wewnętrznymi przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych państwom trzecim.
Informacje są podawane do wiadomości zarówno przez Komisję jak i Państwa Członkowskie jako część skoordynowanego działania, określonego w akapicie pierwszym; w każdym przypadku, w zainteresowanym państwie trzecim, podejmowane są odpowiednie kroki zapewniające stopień ochrony odpowiadający określonemu w art. 45 ust. 1 i 2.
Artykuł 20
1.
Dążąc do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia, Komisja może, na warunkach określonych w art. 19, prowadzić w państwach trzecich misje współpracy o charakterze wspólnotowym, administracyjnym lub śledczym, w koordynacji i ścisłej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich.
2.
Wspólnotowe misje w państwach trzecich, określone w ust. 1, podlegają następującym warunkom:
a) mogą być one podejmowane z inicjatywy Komisji, tam gdzie jest to stosowne, na podstawie informacji dostarczanych przez Parlament Europejski lub na wniosek jednego lub kilku Państw Członkowskich;
b) przeprowadzane są przez wyznaczonych w tym celu urzędników Komisji i urzędników zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich;
c) mogą one również, za porozumieniem Komisji i zainteresowanych Państw Członkowskich, być przeprowadzane w imieniu Wspólnoty przez urzędników Państwa Członkowskiego, w szczególności na podstawie dwustronnych umów o pomocy z państwami trzecimi; w takim przypadku Komisja jest powiadamiana o wynikach misji;
d) koszty misji są pokrywane przez Komisję.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie oraz Parlament Europejski o rezultatach misji przeprowadzanych na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 21
1.
Wyniki i informacje uzyskiwane w trakcie wspólnotowych misji, określone w art. 20 niniejszego rozporządzenia, oraz w szczególności dokumenty przekazywane przez właściwe władze zainteresowanych państw trzecich są traktowane zgodnie z art. 45 niniejszego rozporządzenia.
2.
Artykuł 12 ma zastosowanie mutatis mutandis do wyników i informacji określonych w ust. 1.
3.
Uzyskane oryginały dokumentów lub ich poświadczone odpisy, w celu ich wykorzystania, na mocy art. 12, są przekazywane przez Komisję na wniosek właściwym władzom Państw Członkowskich.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o informacjach wymienianych w ramach wzajemnej pomocy administracyjnej z państwami trzecimi, zawsze gdy w rozumieniu art. 18 ust. 1 ma to szczególne znaczenie dla skuteczności stosowania przepisów prawa celnego i rolnego na mocy niniejszego rozporządzenia, a zakres niniejszego rozporządzenia obejmuje te informacje.
TYTUŁ V
SYSTEM INFORMACJI CELNEJ
Rozdział 1
Utworzenie systemu informacji celnej
Artykuł 23
1.
W celu zaspokojenia wymagań organów administracyjnych odpowiedzialnych za stosowanie przepisów prawa celnego i rolnego oraz wymagań Komisji ustanawia się automatyczny system informacji "System Informacji Celnej", zwany dalej "SIC".
2.
Celem SIC, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, jest pomoc w zapobieganiu, śledzeniu i ściganiu działań naruszających przepisy prawa celnego i rolnego, poprzez wzrastającą, dzięki szybszemu przekazywaniu informacji, skuteczność współpracy oraz zastosowane procedury kontrolne właściwych władz, określone w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Organy celne Państw Członkowskich mogą wykorzystywać infrastrukturę techniczną SIC podczas wykonywania swoich funkcji w ramach współpracy celnej określonej w art. K.1 ust. 8 Traktatu o Unii Europejskiej.
W takim przypadku Komisja zapewnia obsługę techniczną infrastruktury.
4.
Działania te, podejmowane w związku ze stosowaniem przepisów dotyczących rolnictwa i wymagające umieszczenia informacji w SIC, są określane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2.
5.
Przepisy niniejszego tytułu nie dotyczą wymiany informacji na mocy art. 17 i 18.
6.
Państwa Członkowskie i Komisja, zwane dalej "partnerami SIC", uczestniczą w SIC na warunkach określonych w niniejszym tytule.
RozdziaŁ 2
Działanie i stosowanie sic
Artykuł 24
SIC składa się z centralnej bazy danych dostępnej poprzez terminale w każdym Państwie Członkowskim oraz w Komisji.
Zawiera ona wyłącznie dane niezbędne do osiągnięcia celu określonego w art. 23 ust. 2, łącznie z danymi osobowymi, w następujących kategoriach:
a) towary;
b) środki transportu;
c) przedsiębiorstwa;
d) osoby;
e) kierunki nadużyć finansowych;
f) dostępność ekspertyz.
Artykuł 25
Pozycje zawarte w SIC odnoszące się do każdej kategorii lit. a)–f) w art. 24 są ustalane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 w stopniu koniecznym do osiągnięcia celu Systemu.
W żadnym przypadku pozycje dotyczące danych osobowych nie znajdują się w kategoriach art. 24 lit. a)–d).
W kategoriach art. 24 lit. a)–d) pozycje odnoszące się do danych osobowych obejmują najwyżej:
a) nazwisko, nazwisko panieńskie, imiona i pseudonimy;
b) datę i miejsce urodzenia;
c) narodowość;
d) płeć;
e) fizyczne stałe znaki szczególne;
f) powód umieszczenia danych;
g) sugerowane działanie;
h) kod ostrzegawczy wskazujący posiadanie w przeszłości broni, stosowanie przemocy lub ucieczki;
i) numery rejestracyjne środków transportu.
We wszystkich przypadkach nie są włączane dane osobowe ujawniające pochodzenie etniczne lub rasowe, poglądy polityczne, religijne lub filozoficzne, przynależność do związków zawodowych oraz dane dotyczące zdrowia lub życia seksualnego osób fizycznych.
Artykuł 26
Następujące zasady muszą być przestrzegane podczas wprowadzania w życie SIC w zakresie danych osobowych:
a) gromadzenie oraz wszystkie inne działania dotyczące przetwarzania danych osobowych muszą być przeprowadzane uczciwie i zgodnie z prawem;
b) dane muszą być gromadzone w celach określonych w art. 23 ust. 2 i nie mogą być następnie przetworzone w sposób niezgodny z tymi celami;
c) dane muszą być odpowiednie, stosowne i nieprzekraczające poza cele, do których są przetwarzane;
d) dane muszą być dokładne oraz uaktualniane, tam gdzie jest to konieczne;
e) dane muszą być przechowywane w postaci, która pozwala na identyfikację przedmiotu danych nie dłużej, niż jest to konieczne do omawianych celów.
Artykuł 27
1.
Dane dotyczące kategorii art. 24 lit. a)–d) są umieszczane w SIC jedynie do celu zlokalizowania i sporządzenia sprawozdania, dyskretnego nadzoru lub szczególnych kontroli.
2.
Na potrzeby działań określonych w ust. 1 dane osobowe w zakresie kategorii art. 24 a)–d) mogą być włączane do SIC jedynie wtedy, zwłaszcza na podstawie wcześniejszych czynów niezgodnych z prawem, gdy istnieją dowody sugerujące, że dana osoba brała, bierze lub będzie brała udział w działaniach naruszających przepisy prawa celnego i rolnego, oraz które mają szczególne znaczenie na poziomie wspólnotowym.
Artykuł 28
1.
Jeżeli przeprowadzane są działania określone w art. 27 ust. 1, następujące informacje mogą być gromadzone w całości lub częściowo i przesyłane do partnera SIC, który sugerował następujące działania:
a) fakt znalezienia zgłoszonego towaru, środków transportu, przedsiębiorstwa lub osoby;
b) miejsce, czas i powód kontroli;
c) kierunek i cel podróży;
d) osoby towarzyszące danej osobie lub osoby zajmujące środki transportu;
e) używane środki transportu;
f) przewożone przedmioty;
g) okoliczności odnalezienia towaru, środków transportu, przedsiębiorstwa lub osób.
Jeżeli takie informacje są gromadzone w trakcie dyskretnego nadzoru, muszą być podjęte kroki w celu zapewnienia, że poufny charakter nadzoru nie jest narażony.
2.
W kontekście szczególnych kontroli, określonych w art. 27 ust. 1, osoby, środki transportu oraz przedmioty mogą być poszukiwane w dopuszczalnym stopniu oraz zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i proceduralnymi Państw Członkowskich, w których mają miejsce poszukiwania.
Jeżeli szczególne kontrole nie są dozwolone przez prawo Państwa Członkowskiego, będą one automatycznie zamieniane przez to Państwo Członkowskie na lokalizowanie, sporządzanie sprawozdań lub dyskretny nadzór.
Artykuł 29
1.
Bezpośredni dostęp do danych zawartych w SIC jest zastrzeżony wyłącznie dla władz krajowych wyznaczonych przez każde Państwo Członkowskie i wydziałów wyznaczonych przez Komisję.
Władzami tymi będą administracje celne, ale mogą nimi być również inne właściwe władze, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i proceduralnymi danych Państw Członkowskich, do działania, aby osiągnąć cel określony w art. 23 ust. 2.
2.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji wykaz wyznaczonych przez siebie właściwych władz, które mają bezpośredni dostęp do SIC, z określeniem charakteru danych, jakie mogą być udostępnione każdej z tych władz i do jakich celów dane te będą udostępniane.
Komisja odpowiednio informuje inne Państwa Członkowskie.
Informuje ona również wszystkie Państwa Członkowskie o odpowiednich szczegółach dotyczących wydziałów Komisji upoważnionych do posiadania dostępu do SIC.
Wykaz tak wyznaczonych władz krajowych i wydziałów Komisji jest publikowany przez Komisję w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 Rada, działając na wniosek Komisji, może podjąć decyzję zezwalającą międzynarodowym lub regionalnym organizacjom na dostęp do SIC, pod warunkiem, o ile jest to istotne, że został z tymi organizacjami w tym samym czasie podpisany protokół zgodnie z art. 7 ust. 3 Konwencji między Państwami Członkowskimi Wspólnoty w sprawie wykorzystania technologii informacyjnej do celów celnych.
Przy podejmowaniu decyzji zwróci się uwagę w szczególności na istniejące dwustronne lub wspólnotowe porozumienia oraz na odpowiedni poziom ochrony danych.
Artykuł 30
1.
Partnerzy SIC mogą wykorzystywać dane uzyskane z SIC jedynie na potrzeby osiągnięcia celu określonego w art. 23 ust. 2; jednakże mogą wykorzystywać je w celach administracyjnych lub innych za uprzednim upoważnieniem partnera SIC, który wprowadził dane do Systemu zgodnie z określonymi przez niego lub — o ile właściwe — przez Komisję warunkami, które zostały zawarte w Systemie.
Takie inne wykorzystanie powinno być zgodne z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i proceduralnymi Państwa Członkowskiego, które zamierza wykorzystać dane oraz, o ile właściwe, z odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie do Komisji w związku z powyższym oraz powinno uwzględniać zasady określone w Załączniku.
2. Bez uszczerbku dla ust. 1 i 4 niniejszego artykułu oraz art. 29 ust. 3 dane otrzymywane z SIC są wykorzystywane jedynie przez władze krajowe ustanowione w każdym Państwie Członkowskim oraz przez wydziały wyznaczone przez Komisję, które są właściwe, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i proceduralnymi mającymi do nich zastosowanie, do działania z zamiarem osiągnięcia celu określonego w art. 23 ust. 2.
3.
Każde Państw Członkowskie przesyła Komisji wykaz władz lub wydziałów określonych w ust. 2.
Komisja informuje odpowiednio inne Państwa Członkowskie.
Informuje ona również wszystkie Państwa Członkowskie o odpowiednich szczegółach dotyczących wydziałów Komisji upoważnionych do dostępu do SIC.
Wykaz tak wyznaczonych władz lub wydziałów jest publikowany w celach informacyjnych przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Dane otrzymywane z SIC mogą być, za uprzednim upoważnieniem i zgodnie z wszelkimi warunkami nałożonymi przez Państwo Członkowskie, które wprowadziło je do Systemu, przekazane w celu wykorzystania przez inne władze krajowe niż te określone w ust. 2, państwa trzecie oraz międzynarodowe lub regionalne organizacje mające zamiar je wykorzystać.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje specjalne środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa takim danym podczas przekazywania lub dostarczania ich do wydziałów mających siedzibę poza jego obszarem.
Przepisy określone w akapicie pierwszym są stosowane mutatis mutandis wobec Komisji, jeżeli to ona wprowadziła dane do Systemu.
Artykuł 31
1.
Umieszczenie danych w SIC jest regulowane przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi oraz proceduralnymi Państwa Członkowskiego przekazującego dane oraz, tam gdzie jest to właściwe, odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie wobec Komisji chyba że niniejsze rozporządzenie ustanawia bardziej rygorystyczne przepisy.
2.
Przetwarzanie danych otrzymanych z SIC, włączając ich wykorzystywanie lub przeprowadzenie jakiegokolwiek działania na mocy art. 27 ust. 1 zasugerowane przez partnera SIC przekazującego dane, jest regulowane przepisami ustawowymi, wykonawczymi i proceduralnymi Państwa Członkowskiego przetwarzającego lub wykorzystującego te dane oraz odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie wobec Komisji w związku z powyższym, chyba że niniejsze rozporządzenie ustanawia bardziej rygorystyczne przepisy.
RozdziaŁ 3
Zmiana danych
Artykuł 32
1.
Prawo do zmiany, uzupełniania, poprawiania lub usuwania danych ma tylko ten przekazujący dane partner SIC, który umieścił je w SIC.
2.
Jeżeli przekazujący dane partner SIC zauważy lub zostanie zwrócona jego uwaga, że dane, które umieścił, są faktycznie nieścisłe lub były wprowadzone albo są przechowywane niezgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w odpowiedni sposób zmieni on, uzupełni, poprawi lub usunie dane oraz odpowiednio powiadomi innych partnerów SIC.
3.
Jeżeli partner SIC posiada dowód wskazujący, że dowolna pozycja w danych jest faktycznie nieścisła lub została umieszczona, lub jest przechowywana w SIC niezgodnie z niniejszym rozporządzeniem, informuje on jak najszybciej przekazującego dane partnera SIC.
Przekazujący dane partner SIC sprawdza odnośne dane i, jeżeli jest to konieczne, bezzwłocznie poprawia lub usuwa daną pozycję.
Przekazujący dane partner SIC informuje innych partnerów o jakiejkolwiek wprowadzonej poprawie lub dokonanym usunięciu.
4.
Jeżeli, podczas umieszczania danych w SIC, partner SIC zauważy, że jego sprawozdanie jest niezgodne z wcześniej zgłoszonym pod względem treści lub sugerowanych działań, informuje niezwłocznie partnera, który złożył wcześniejsze sprawozdanie.
Obaj partnerzy podejmą następnie próbę rozwiązania problemu.
W przypadku braku porozumienia, pozostawiane jest pierwsze sprawozdanie, lecz te części nowego sprawozdania, które nie stoją w sprzeczności są umieszczane w Systemie.
5.
Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszego rozporządzenia, w sytuacji gdy w dowolnym Państwie Członkowskim sąd lub inny organ wyznaczony w tym celu w tym Państwie Członkowskim podejmuje ostateczną decyzję zmieniającą, uzupełniającą, poprawiającą lub usuwającą dane w SIC, partnerzy SIC dostosowują swoje działania z nich wynikające.
W przypadku sprzeczności istniejących między takimi decyzjami sądów lub innych organów wyznaczonych w tym celu, łącznie z tymi określonymi w art. 36 dotyczącymi poprawienia lub usunięcia danych, Państwo Członkowskie, które je wprowadziło, usuwa je z Systemu.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się mutatis mutandis, w przypadku gdy decyzja Komisji w sprawie danych zawartych w SIC jest uznana za nieważną przez Trybunał Sprawiedliwości.
RozdziaŁ 4
Zachowywanie danych
Artykuł 33
1.
Dane zawarte w SIC są przetrzymywane jedynie przez okres niezbędny do osiągnięcia celu, do którego zostały tam umieszczone.
Przynajmniej raz w roku będzie dokonywany przegląd danych przez przekazującego dane partnera SIC pod względem oceny konieczności ich zachowania w SIC.
2.
Przekazujący dane partner SIC może w okresie dokonywania przeglądu zdecydować o utrzymaniu danych do czasu następnego przeglądu, jeżeli ich zachowanie jest konieczne do celów, do których zostały umieszczone.
Bez uszczerbku dla art. 36, jeżeli brak jest decyzji o utrzymaniu danych, zostaną one automatycznie przekazane do tej części SIC, do której dostęp będzie ograniczony zgodnie z ust. 4.
3.
SIC z miesięcznym wyprzedzeniem, automatycznie informuje przekazującego dane partnera SIC o zaplanowanym przesłaniu danych z SIC zgodnie z ust. 2.
4.
Dane przesłane na podstawie ust. 2 są w dalszym ciągu zachowywane w SIC przez jeden rok, ale bez uszczerbku dla art. 36, są one dostępne jedynie dla przedstawiciela komitetu określonego w art. 43 w związku z zastosowaniem ust. 4 tiret siódme, ósme i dziewiąte oraz ust. 5 lub dla organu nadzorczego określonego w art. 37.
W tym czasie dane mogą być konsultowane jedynie w celach sprawdzenia ich aktualności i zgodności z prawem.
Po tym okresie dane muszą być usunięte.
Rozdział 5
Ochrona danych osobowych
Artykuł 34
1.
Każdy partner SIC zamierzający uzyskać dane osobowe lub zamierzający tam je wprowadzić przyjmuje, nie później niż w dniu stosowania niniejszego rozporządzenia, ustawodawstwo krajowe lub wewnętrzne przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do Komisji, które gwarantują ochronę praw i wolności osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych.
2.
Partner SIC może otrzymać dane osobowe z SIC lub je tam wprowadzić tylko wtedy, gdy ustalenia dotyczące ochrony takich danych, przewidziane w ust. 1, weszły w życie.
Każde Państwo Członkowskie posiada wcześniej wyznaczony krajowy organ lub władze nadzorujące, przewidziane w art. 37.
3.
W celu zapewnienia właściwego stosowania przepisów dotyczących ochrony danych osobowych zawartych w niniejszym rozporządzeniu każde Państwo Członkowskie i Komisja traktują SIC jako system do przetwarzania danych osobowych, które podlegają przepisom określonym w ust. 1 oraz bardziej rygorystycznym przepisom zawartym w niniejszym rozporządzeniu.
Wewnętrzne przepisy mające zastosowanie do Komisji, określone w ust. 1, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 35
1. Z zastrzeżeniem art. 30 ust. 1 partnerzy SIC mają zakazane wykorzystywanie danych osobowych z SIC w celach innych niż określone w art. 23 ust. 2.
2.
Dane mogą być kopiowane jedynie w celach technicznych, pod warunkiem że takie kopiowanie jest niezbędne do poszukiwań przeprowadzanych przez władze określone w art. 29.
Z zastrzeżeniem art. 30 ust. 1 dane osobowe umieszczone przez inne Państwa Członkowskie lub Komisję nie mogą być kopiowane z SIC do innych zbiorów danych, za które Państwa Członkowskie lub Komisja są odpowiedzialne.
Artykuł 36
1.
Prawa osób w odniesieniu do danych osobowych w SIC, w szczególności prawo do dostępu, są wprowadzane w życie:
- zgodnie z przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi i proceduralnymi Państw Członkowskich, w których te prawa są przywoływane,
- zgodnie z wewnętrznymi przepisami mającymi zastosowanie do Komisji, określonymi w art. 34 ust. 1.
Jeżeli tak określono w przepisach ustawodawczych, wykonawczych i proceduralnych danych Państw Członkowskich, krajowy organ nadzoru, przewidziany w art. 37, decyduje, czy informacje są podane do wiadomości i określa w tym celu odpowiednią procedurę.
2.
Partner SIC, do którego zwrócono się z wnioskiem o dostęp do danych osobowych, może odmówić dostępu, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że udzielenie informacji stanowiłoby utrudnienie w zapobieganiu, dochodzeniu i ściganiu działań, które naruszają przepisy prawa celnego i rolnego.
Państwo Członkowskie może również odmówić dostępu przewidzianego w ich przepisach ustawodawczych, wykonawczych i proceduralnych w odniesieniu do przypadków, w których taka odmowa stanowi środek konieczny do ochrony bezpieczeństwa narodowego, obrony, bezpieczeństwa publicznego oraz praw i wolności innych osób.
Komisja może odmówić dostępu, jeżeli taka odmowa stanowi środek konieczny do ochrony praw i wolności innych osób.
W czasie kiedy podjęte jest działanie w celach lokalizowania i powiadamiania lub dyskretnego nadzoru odmowa dostępu będzie miała miejsce w każdym przypadku.
3.
W przypadku gdy dane osobowe, których dotyczy wniosek o udostępnienie danych osobowych, zostały przekazane przez innego partnera SIC, dostęp do nich będzie możliwy tylko wtedy, gdy przekazującemu dane partnerowi SIC umożliwiono określenie swojego stanowiska.
4.
Zgodnie z przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi i proceduralnymi każdego Państwa Członkowskiego lub z wewnętrznymi przepisami mającymi zastosowanie do Komisji każda osoba może żądać, aby dane osobowe jej dotyczące zostały poprawione lub usunięte przez każdego partnera SIC, jeżeli te dane są faktycznie nieścisłe lub zostały umieszczone, lub są przechowywane w SIC niezgodnie z celem określonym w art. 23 ust. 2, lub jeżeli nie są przestrzegane zasady określone w art. 26.
5.
Zgodnie z obowiązującymi w danym Państwie Członkowskim przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi i proceduralnymi na obszarze każdego z Państw Członkowskich każda osoba może w związku z danymi osobowymi SIC jej dotyczącymi wnieść powództwo lub, jeżeli jest to uzasadnione, może wnieść skargę przed sądy lub organy do tego wyznaczone zgodnie z tymi przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi i proceduralnymi, w celu:
a) poprawienia lub usunięcia faktycznie nieścisłych danych osobowych;
b) poprawienia lub usunięcia danych osobowych zawartych lub przechowywanych w SIC niezgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
c) uzyskania dostępu do danych osobowych;
d) uzyskania odszkodowania na podstawie art. 40 ust. 2.
Zgodnie z art. 173 Traktatu w odniesieniu do danych wprowadzonych przez Komisję można wnieść powództwo do Trybunału Sprawiedliwości.
Państwa Członkowskie i Komisja wzajemnie zobowiązują się wykonać ostateczne decyzje podjęte przez sąd, Trybunał Sprawiedliwości lub inne organy wyznaczone w tym celu, a które dotyczą akapitu pierwszego lit. b) i c).
6.
Odniesienia niniejszego artykułu oraz art. 32 ust. 5 dotyczące "ostatecznej decyzji" nie nakładają obowiązku ze strony Państwa Członkowskiego lub Komisji wniesienia apelacji od decyzji podjętej przez sąd lub inny organ do tego wyznaczony.
Rozdział 6
Nadzór nad ochroną danych osobowych
Artykuł 37
1.
W celu przeprowadzania niezależnego nadzoru nad danymi zawartymi w SIC każde Państwo Członkowskie wyznacza krajowy organ lub władze nadzoru odpowiedzialne za ochronę danych osobowych.
Władze nadzorcze, zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem krajowym, przeprowadzają niezależny nadzór lub kontrole w celu zapewnienia, że przetwarzanie i wykorzystywanie danych zawartych w SIC nie narusza praw podmiotów, których dane dotyczą.
W tym celu władze nadzorcze mają dostęp do SIC.
2.
Każda osoba może wnosić do każdego krajowego organu nadzoru o sprawdzenie w SIC danych osobowych jej dotyczących oraz o sprawdzenie wykorzystywania tych danych.
Prawo to regulowane jest przez przepisy ustawowe, wykonawcze i proceduralne Państwa Członkowskiego, w którym taki wniosek został złożony.
Jeżeli dane zostały umieszczone przez inne Państwo Członkowskie lub Komisję, sprawdzenie jest dokonywane w ścisłej koordynacji z krajowymi organami nadzoru Państwa Członkowskiego lub władzami określonymi w ust. 4.
3.
Komisja podejmuje wszelkie działania w swoich wydziałach w celu zapewnienia nadzoru nad ochroną danych osobowych, który daje zabezpieczenie na poziomie odpowiadającym wymogom określonym w ust. 1.
4. Do czasu powołania organu lub władz utworzonych dla instytucji i organów wspólnotowych działania Komisji w odniesieniu do przepisów o ochronie danych określonych w art. 34 ust. 1, art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 3 są nadzorowane przez Rzecznika Praw Obywatelskich przewidzianego w art. 138e Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w kontekście przydzielonych mu przez ten Traktat zadań.
Rozdział 7
Bezpieczeństwo sic
Artykuł 38
1.
Wszystkie odpowiednie środki techniczne i organizacyjne niezbędne do utrzymania bezpieczeństwa będą podjęte przez:
a) Państwa Członkowskie i Komisję, jeżeli ich dotyczą, w odniesieniu do terminali SIC znajdujących się odpowiednio na terytorium tych Państw oraz w urzędach Komisji;
b) komitet określony w art. 43 w odniesieniu do SIC i terminali znajdujących się w tych samych pomieszczeniach co SIC i wykorzystywanych w celach technicznych oraz w celach kontroli wymaganych zgodnie z ust. 3.
2.
W szczególności Państwa Członkowskie, Komisja i komitet określony w art. 43 podejmują środki w celu:
a) zapobieżenia dostępu każdej nieupoważnionej osoby do urządzeń wykorzystywanych do przetwarzania danych;
b) zapobieżenia czytania, kopiowania, modyfikowania lub usuwania danych i przekaźników danych przez nieupoważnione osoby;
c) zapobieżenia nieupoważnionego wprowadzania danych oraz wszelkiego nieupoważnionego konsultowania, modyfikowania lub usuwania danych;
d) zapobieżenia dostępu do danych w SIC przez nieupoważnione osoby za pomocą urządzeń do przekazywania danych;
e) zagwarantowania, że w odniesieniu do wykorzystywania SIC, upoważnione osoby mają prawo dostępu jedynie do danych, które odpowiadają ich kompetencjom;
f) zagwarantowania, że będzie możliwe sprawdzenie i określenie władz, do których dane mogą być przesyłane urządzeniami do przekazywania danych;
g) zagwarantowania, że będzie możliwe sprawdzenie i określenie ex post facto, kiedy, przez kogo i jakie dane zostały wprowadzone do SIC, oraz monitorowanie przesłuchań;
h) zapobieżenia nieupoważnionego odczytu, kopiowania, modyfikowania lub usuwania danych podczas ich przesyłania oraz transportowania przekaźników danych.
3.
Zgodnie z art. 43 komitet sprawdza, czy przeszukiwanie danych było dokonywane za upoważnieniem oraz było przeprowadzane przez upoważnionych użytkowników.
Co najmniej 1 % wszystkich dokonanych przeszukiwań jest sprawdzany.
Rejestr takich przeszukiwań oraz sprawdzeń jest wprowadzany do Systemu i jest wykorzystywany jedynie w celu sprawdzeń, o których mowa.
Rejestr będzie usuwany po sześciu miesiącach.
Artykuł 39
1.
Każde Państwo Członkowskie utworzy wydział, który jest odpowiedzialny za środki bezpieczeństwa określone w art. 38 w odniesieniu do terminali znajdujących się na jego obszarze, za przegląd czynności określonych w art. 33 ust. 1 i 33 ust. 2 oraz ogólnie za właściwe wprowadzenie niniejszego rozporządzenia w zakresie, jaki jest niezbędny na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i proceduralnych tego Państwa Członkowskiego.
2.
Komisja ze swojej strony wyznacza wydziały, które są odpowiedzialne za środki określone w ust. 1.
Rozdział 8
Zakres odpowiedzialności i publikacja
Artykuł 40
1.
Każdy partner SIC, który umieścił dane w Systemie, jest odpowiedzialny za ich ścisłość, aktualność i zgodność z prawem.
Każde Państwo Członkowskie lub, tam gdzie to ma zastosowanie, Komisja są również odpowiedzialne za zgodność z przepisami art. 26 niniejszego rozporządzenia.
2.
Każdy partner SIC odpowiada, zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i proceduralnymi lub odpowiednimi przepisami wspólnotowymi, za szkody wyrządzone osobie poprzez wykorzystywanie SIC w danym Państwie Członkowskim lub Komisji.
Dotyczy to również przypadków, gdy szkoda została wyrządzona przez przekazującego dane partnera SIC wprowadzającego nieścisłe dane lub dane niezgodne z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Jeżeli partner SIC, przeciwko któremu wniesiono powództwo w odniesieniu do nieścisłych danych, nie przekazał ich, partnerzy, których to dotyczy, szukają porozumienia co do proporcji należnych kwot odszkodowania, zwracanych przez partnera przekazującego dane innemu partnerowi.
Uzgodnione kwoty są zwracane na wniosek.
Artykuł 41
Komunikat dotyczący wprowadzenia w życie SIC Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
TYTUŁ VI
OCHRONA DANYCH PODCZAS NIEAUTOMATYCZNEJ WYMIANY DANYCH
Artykuł 42
Przepisy mające zastosowanie do automatycznej wymiany i przetwarzania danych są stosowane mutatis mutandis wobec nieautomatycznej wymiany i przetwarzania danych.
TYTUŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 43
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet przekazuje swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może określić przewodniczący, mając na uwadze pilność sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjmować na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich wchodzących w skład Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie przedstawiono opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący przepisów, które należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odniesienia się do Rady nie podjęła ona żadnych działań, zaproponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, gdy Rada zadecydowała zwykłą większością przeciwko ich przyjęciu.
3.
Procedura ustanowiona w ust. 2 ma zastosowanie w szczególności do:
a) decyzji w sprawach pozycji, które mają być zawarte w SIC, jak przewiduje art. 25;
b) określania działań dotyczących stosowania przepisów prawa rolnego, w odniesieniu do którego ma być wprowadzona informacja do SIC, przewidzianych w art. 23 ust. 4.
4.
Komitet bada wszystkie sprawy dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, które mogą być podjęte przez przewodniczącego, zarówno z jego inicjatywy, jak i na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, a w szczególności dotyczące:
- zasadniczego funkcjonowania postanowień o wzajemnej pomocy, przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu,
- przyjęcia praktycznych postanowień o przekazywaniu informacji, określonych w art. 16 i 17,
- informacji przesłanej do Komisji na podstawie art. 17 i 18 w celu sprawdzenia czy możliwe jest jej odczytanie, podjęcie decyzji w sprawie środków wymaganych do powstrzymania praktyk naruszających przepisy prawa celnego i rolnego oraz, tam gdzie to jest właściwe, zaproponowanie zmian w obowiązujących przepisach wspólnotowych lub przygotowanie projektów dodatkowych przepisów,
- przygotowania dochodzeń przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie i koordynowanych przez misje wspólnotowe i misje Komisji, tak jak przewiduje art. 20,
- środków podejmowanych w celu zabezpieczenia poufności informacji, zwłaszcza danych osobowych, wymienianych na podstawie niniejszego rozporządzenia, a innych niż przewidziane w tytule V,
- wprowadzenia i właściwego działania SIC oraz wszystkich środków technicznych i operacyjnych wymaganych w celu zapewnienia bezpieczeństwa Systemu,
- konieczności przechowywania informacji w SIC,
- środków podejmowanych w celu zabezpieczenia poufności informacji wprowadzonych do SIC na podstawie niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza danych osobowych, oraz w celu zapewnienia zgodności z obowiązkami Państw Członkowskich odpowiedzialnych za przetwarzanie danych,
- środków przyjętych zgodnie z art. 38 ust. 2.
5.
Komitet bada wszystkie problemy związane z działaniem SIC, z którymi spotykają się władze nadzorcze określone w art. 37.
W takich przypadkach Komitet spotyka się w tym celu w gronie utworzonym ad hoc, obejmującym przedstawicieli wyznaczonych przez każde Państwo Członkowskie spośród swojego krajowego organu nadzorczego lub władz nadzorczych.
Rzecznik Praw Obywatelskich, określony w art. 37 ust. 4, lub jego przedstawiciel również może uczestniczyć z własnej inicjatywy w stopniu, który uważa za odpowiedni ze względu na swoją funkcję, w spotkaniach Komitetu utworzonego ad hoc.
Komitet utworzony ad hoc spotyka się przynajmniej raz w roku.
6.
Do celów niniejszego artykułu Komitet posiada bezpośredni dostęp do danych z SIC oraz może je bezpośrednio wykorzystywać.
Artykuł 44
Bez uszczerbku dla przepisów tytułu V dotyczących SIC dokumenty przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mogą być zastąpione skomputeryzowaną informacją przygotowaną w dowolnej postaci w tym samym celu.
Artykuł 45
1.
Bez względu na formę każda informacja przesyłana na mocy niniejszego rozporządzenia ma charakter poufny, łącznie z danymi przechowywanymi w SIC.
Zapewnia to obowiązek utrzymania tajemnicy zawodowej i korzystanie z ochrony obejmującej te informacje zgodnie z prawem wewnętrznym Państw Członkowskich otrzymujących je oraz z odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie do władz wspólnotowych.
W szczególności informacje określone w akapicie pierwszym mogą nie być przesyłane do osób spoza Państw Członkowskich lub instytucji wspólnotowych, których funkcja wymaga ich znajomości lub wykorzystania.
Informacje te nie mogą być również wykorzystywane w celach innych niż określone w niniejszym rozporządzeniu, chyba że Państwo Członkowskie lub Komisja, które przekazały lub umieściły te informacje w SIC, wyraźnie wyraziły swoją zgodę, z zastrzeżeniem spełnienia warunków ustanowionych przez dane Państwo Członkowskie lub Komisję oraz w takim zakresie, w jakim informacja lub jej wykorzystanie nie jest zakazane przez obowiązujące przepisy w Państwie Członkowskim, w którym władze otrzymujące informacje mają swoją siedzibę.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów tytułu V dotyczących SIC informacje odnoszące się do osób fizycznych i prawnych są przekazywane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem jedynie wtedy, gdy zachodzi bezwzględna konieczność zapobieżenia, przeprowadzenia dochodzenia lub podjęcia postępowań w stosunku do działań naruszających przepisy prawa celnego i rolnego.
3.
Ustęp 1 i 2 nie stanowią przeszkody dla wykorzystywania informacji otrzymywanych na podstawie niniejszego rozporządzeniem w procesach lub postępowaniach sądowych podjętych w związku z niestosowaniem się do przepisów prawa celnego lub rolnego.
Właściwy organ, który przekazał taką informację, jest niezwłocznie powiadamiany o takim wykorzystaniu.
4.
W przypadku gdy Komisja jest powiadomiona przez Państwo Członkowskie, że kolejne dochodzenia uwolniły od zarzutów uczestniczenia w nadużyciach osobę fizyczną lub prawną, której nazwisko zostało przekazane na podstawie niniejszego rozporządzenia, powiadamia o tym niezwłocznie wszystkie strony, którym te dane osobowe zostały przekazane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Osoba zainteresowana przestaje być uważana za uczestniczącą w nadużyciach, które spowodowały początkowe powiadomienie.
W przypadku gdy dane osobowe dotyczące osoby zainteresowanej znajdują się w SIC, zostają one usunięte z Systemu.
Artykuł 46
W celu stosowania niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania, aby:
a) zapewnić skuteczną wewnętrzną koordynację między organami administracyjnymi określonymi w art. 1 ust. 1;
b) ustanowić w ich wzajemnych stosunkach konieczną, bezpośrednią współpracę między organami swoiście upoważnionymi w tym celu.
Artykuł 47
Państwa Członkowskie mogą za wspólnym porozumieniem zadecydować, czy konieczne jest przyjęcie procedur zapewniających sprawne działanie porozumień o wzajemnej pomocy przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, zwłaszcza w celu uniknięcia jakichkolwiek przerw w nadzorowaniu osób lub towarów, jeżeli mogłoby to szkodliwie wpłynąć na wykrywanie działań naruszających przepisy prawa celnego i rolnego.
Artykuł 48
1.
Niniejsze rozporządzenie nie zobowiązuje organów administracyjnych Państw Członkowskich do udzielania sobie wzajemnie innej pomocy, jeżeli mogłoby to zaszkodzić porządkowi publicznemu lub innym interesom o fundamentalnym znaczeniu, w szczególności w odniesieniu do ochrony danych Państw Członkowskich, w których się one znajdują.
2.
Każdą odmowę udzielenia pomocy należy uzasadnić.
Komisja będzie informowana, tak szybko jak to możliwe, o wszelkich odmowach udzielenia pomocy oraz o podanych powodach odmowy.
Artykuł 49
Bez uszczerbku dla prawa Komisji do otrzymywania informacji na podstawie innego obowiązującego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przekazują Komisji decyzje administracyjne lub orzeczenia sądowe lub główne ich elementy dotyczące stosowania kar za naruszanie przepisów prawa celnego lub rolnego w przypadkach, które podlegały podaniu do wiadomości na podstawie art. 17 lub 18.
Artykuł 50
Bez uszczerbku dla wydatków związanych z wprowadzeniem w życie SIC lub szkodami określonymi w art. 40 Państwa Członkowskie oraz Komisja odstępuje od wszelkich roszczeń o zwrot kosztów, które wyniknęły na podstawie niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem, gdzie właściwe, honorariów wypłaconych ekspertom.
Artykuł 51
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie w Państwach Członkowskich przepisów dotyczących postępowań karnych i wzajemnej pomocy w sprawach karnych, łącznie z dotyczącymi tajemnicy dochodzenia sądowego.
Artykuł 52
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 1468/81 traci moc.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odnoszące się do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 53
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 13 marca 1998 r.
2.
Jednakże art. 42 nie stosuje się do Danii, Irlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa, dopóki przepisy wspólnotowe będą stosowane wobec wszystkich danych objętych niniejszym rozporządzeniem.
Od daty, kiedy przepisy określone w akapicie pierwszym będą stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, art. 42 utraci moc i odstępstwo przewidziane w akapicie pierwszym także utraci swoją moc.
Jeżeli po 5 latach dane przepisy nie będą stosowane, Komisja sporządzi sprawozdanie, razem z wszelkimi wnioskami, jakie uzna za konieczne.
Tak długo jak cztery zainteresowane Państwa Członkowskie nie stosują przepisów art. 42, Państwa Członkowskie oraz Komisja mogą dokonywać nieautomatycznego przetwarzania danych osobowych, które mogą podawać do wiadomości tym czterem Państwom Członkowskim w celu stosowania się do przepisów o ochronie danych równoważnych z tymi, które one stosują w odniesieniu do nieautomatycznego przetwarzania danych.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 535/97
z dnia 17 marca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 [4] przewiduje okres przejściowy do pięciu lat od opublikowania niniejszego rozporządzenia, w czasie którego Państwa Członkowskie, pod pewnymi warunkami, mogą utrzymywać środki krajowe zezwalające na użycie wyrażeń określonych w ust. 1 lit b) tego artykułu; wspomniane rozporządzenie zostało opublikowane dnia 24 lipca 1992 r.; okres przejściowy wygasa odpowiednio dnia 25 lipca 1997 r.;
pierwszy wniosek w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia został przedłożony Radzie dopiero w marcu 1966 r., gdy większa część pięcioletniego okresu przejściowego już minęła; w celu osiągnięcia pełnego efektu okresu przejściowego, data rozpoczęcia pięcioletniego okresu powinna zostać zmieniona tak, aby rozpoczynał się on z chwilą rejestracji nazw; dla okresu przejściowego powinien zostać także wprowadzony przepis odnoszący się do art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, uwzględniając, że zakaz tam przewidziany może pokrywać się z zakazem przewidzianym w lit. b) tego samego ustępu;
okres przejściowy powinien być stosowany jedynie do nazw zarejestrowanych na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, bowiem przyznanie tego okresu dostosowawczego nie powinno przeszkadzać producentom w wykorzystywaniu już istniejących nazw w Państwach Członkowskich;
opracowywanie wniosków o rejestrację nazwy jako chronionego oznaczenia geograficznego lub chronionej nazwy pochodzenia na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 trwa pewien okres czasu; Państwom Członkowskim powinno się zezwolić na przyznawanie tymczasowej krajowej ochrony w oczekiwaniu na decyzję Wspólnoty w sprawie rejestracji nazwy; w celu zażegnania konfliktów, jakie mogą powstać między producentami w Państwie Członkowskim, dane Państwo Członkowskie może, w razie potrzeby, zezwolić na ustanowienie krajowego okresu przejściowego, który następnie musi zostać zatwierdzony decyzją Wspólnoty; konsekwencje powyższych środków krajowych musi ponieść to Państwo Członkowskie, które je wprowadziło; poza tym wspomniane środki nie mogą stanowić bariery w handlu wewnątrzwspólnotowym;
pięcioletni okres przejściowy może zostać ustanowiony dla poszczególnych nazw, dla których wnioski zostały złożone na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, ale wyłącznie na mocy art. 7 ust. 5 lit. b) tego rozporządzenia oraz z określonych przyczyn,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Załączniki I i II mogą być zmieniane zgodnie z procedurą określoną w art. 15."
2.
W art. 5 ust. 5 po pierwszym akapicie dodaje się tekst w brzmieniu:
"Takie Państwo Członkowskie może udzielić, tylko na zasadach przejściowych, na poziomie krajowym, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, ochrony nazwie przekazanej w zalecany sposób oraz, w odpowiednim przypadku, ustanowić okres dostosowawczy od daty przekazania; powyższe może być także przyznane przejściowo, z zastrzeżeniem tych samych warunków, w związku z wnioskiem o zmianę specyfikacji produktu.
Taka przejściowa ochrona krajowa wygasa w dniu, w którym zostaje podjęta decyzja o rejestracji na mocy niniejszego rozporządzenia.
Po podjęciu decyzji, można udzielić okresu na dostosowanie trwającego do pięciu lat pod warunkiem że zainteresowane przedsiębiorstwa legalnie wprowadziły na rynek produkty, używając danych nazw w sposób ciągły, przez okres przynajmniej pięciu lat przed przewidzianą w art. 6 ust. 2 datą opublikowania.
Za konsekwencje takiej ochrony krajowej, w przypadku gdy nazwa nie jest zarejestrowana na mocy niniejszego rozporządzenia, wyłączną odpowiedzialność ponosi zainteresowane Państwo Członkowskie.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie na mocy drugiego akapitu, obowiązują tylko na poziomie krajowym; bez skutku dla handlu wewnątrzwspólnotowego;"
3.
W art. 7 ust. 4 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— wskazuje, że rejestracja proponowanej nazwy zagrażałaby całkowicie lub częściowo istnieniu takiej samej nazwy lub marki bądź produktów, które zostały legalnie wprowadzone do obrotu przynajmniej pięć lat przed przewidzianą w art. 6 ust. 2 datą opublikowania."
4.
Artykuł 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) i b) Państwa Członkowskie mogą utrzymywać krajowe systemy dopuszczające używanie nazw zarejestrowanych na mocy art. 17 w okresie nie dłuższym niż pięć lat od daty opublikowania rejestracji pod warunkiem że:
- produkty były legalnie wprowadzone do obrotu z użyciem takich nazw przed przynajmniej na pięć lat przed datą opublikowania niniejszego rozporządzenia,
- przedsiębiorstwa legalnie wprowadzały na rynek dane produkty, używając tych nazw w sposób ciągły w okresie określonym w tiret pierwszym,
- etykietowanie jasno wskazuje na rzeczywiste pochodzenie produktu.
Jednakże ten wyjątek nie może prowadzić do swobodnego handlu produktami na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym takie nazwy są zakazane."
5.
W art. 13 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4. W przypadku nazw, które zostały zgłoszone na mocy art. 5, może zostać przyjęty przepis o okresie przejściowym do pięciu lat na mocy art. 7 ust. 5 lit. b), wyłącznie tam, gdzie deklaracja sprzeciwu została uznana za dopuszczalną z uwagi na to, że rejestracja proponowanej nazwy zagrażałaby całkowicie lub częściowo istnieniu takiej samej nazwy lub marki bądź produktów, które były legalnie wprowadzone do obrotu przynajmniej na pięć lat przed datą opublikowania przewidzianą w art. 6 ust. 2.
Taki okres przejściowy może być przewidziany tylko wtedy, gdy przedsiębiorstwa legalnie wprowadziły do obrotu dane produkty, używając w sposób ciągły nazw przynajmniej na pięć lat przed datą opublikowania przewidzianą w art. 6 ust. 2."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 543/97
z dnia 17 marca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1107/70 w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75 i 94,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1107/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [4] umożliwia Państwom Członkowskim rozwój transportu kombinowanego poprzez przyznawanie pomocy odnoszącej się do inwestycji w infrastrukturę, w urządzenia stałe i ruchome służące do przeładunku, w urządzenia służące do transportu ze szczególnym nastawieniem na transport kombinowany i używane wyłącznie w transporcie kombinowanym lub pomocy na koszty prowadzenia wewnątrzwspólnotowych usług transportu kombinowanego przebiegających przez terytoria państw trzecich.
(2) Wzrastające zapotrzebowanie na mobilność rodzi coraz większą presję i wymagania w stosunku do ludzi i środowiska; aby wziąć pod uwagę obecny wysoko nierównomierny rozkład kosztów oraz naciski między różnymi środkami transportu, należy stworzyć możliwość wspierania środków transportu przyjaznych dla środowiska.
(3) Obecna ogólna polityka transportowa nie zdołała dotąd stworzyć warunków dla zdrowej konkurencji między różnymi środkami transportu; przedsiębiorstwa kolejowe nie osiągnęły dotąd równowagi finansowej.
(4) Rozwój transportu kombinowanego ujawnia, że etap początkowy wprowadzania tej metody nie został jeszcze zakończony we wszystkich regionach Wspólnoty; należy odpowiednio rozszerzyć ustalenia dotyczące pomocy.
(5) W konsekwencji jest rzeczą stosowną utrzymanie w mocy obecnych ustaleń dotyczących pomocy do dnia 31 grudnia 1997 r.; Rada, zgodnie z warunkami zawartymi w Traktacie, powinna podjąć decyzję co do dalszych uzgodnień lub, w razie konieczności, o warunkach zaprzestania udzielania pomocy.
(6) Możliwość przyznawania pomocy na pokrycie kosztów prowadzenia wewnątrzwspólnotowych usług transportu kombinowanego przebiegających przez terytoria państw trzecich powinna zostać utrzymana jedynie dla Szwajcarii oraz państw byłej Jugosławii.
(7) Decyzja 75/327/EWG [5], określona w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1107/70, została zastąpiona art. 13 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [6]; art. 4 powinien zostać z tego powodu skreślony.
(8) Dozwolone kategorie pomocy dla transportu kombinowanego wykazały swoją skuteczność i w konsekwencji istnieje dla nich możliwość uproszczenia kontroli poprzez wyłączenie tych ostatnich z procedury określonej w art. 93 ust. 3 Traktatu.
(9) ustalanie reguł odnośnie do przyznawania przez Państwa Członkowskie pomocy dla transportu leży wyłącznie w kompetencji Wspólnoty i musi mieć formę rozporządzenia.
(10) Właściwe jest odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1107/70,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1107/70 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 3 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
- w akapicie pierwszym i trzecim: "31 grudnia 1995 r." zastępuje się: "31 grudnia 1997 r.";
- w akapicie pierwszym tiret czwarte skreśla się wyraz "Austrii";
2.
Skreśla się art. 4;
3.
Artykuł 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Pomoc określona w art. 3 ust. 1 lit. e) zostaje wyłączona z procedury przewidzianej w art. 93 ust. 3 Traktatu; Szczegóły takiej pomocy są przekazywane Komisji w formie szacunkowej na początku każdego roku, a następnie, w formie sprawozdania, po zakończeniu każdego roku budżetowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 550/97
z dnia 24 marca 1997 r.
w sprawie działań związanych z HIV/AIDS w krajach rozwijających się
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: organ budżetowy zdecydował o stworzeniu, w ramach budżetu na 1988 r., pozycji budżetowej określonej w celu wsparcia walki przeciwko epidemii HIV/AIDS, według której będzie ona starała się wypracować innowacyjne środki uzupełniające już wdrożone na innych poziomach;
Komisja, w swoim komunikacie do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 7 stycznia 1994 r. w sprawie HIV/AIDS w krajach rozwijających się, przedstawiła zasady polityki i priorytetowe strategie niezbędne dla wzmocnienia skuteczności działań Wspólnoty i Państw Członkowskich w tej dziedzinie;
HIV/AIDS nie jest już nowo ujawniającą się epidemią, lecz przybrała rozmiar pandemii rozprzestrzeniającej się na całym świecie, której rozwój wiąże się ze zróżnicowanymi społecznymi i politycznymi konsekwencjami w zależności od regionów i/lub danych państw, i wymaga wobec tego właściwej strukturalnej i wielosektorowej odpowiedzi, która wykracza poza zasoby finansowe i ludzkie większości krajów rozwijających się;
Rada, w swojej rezolucji z dnia 6 maja 1994 r., podkreśliła wagę problemu, jakim jest epidemia HIV/AIDS oraz potrzebę podjęcia wysiłków w celu udzielenia większego wsparcia na rzecz krajowych strategii krajów rozwijających się; Rada, jako priorytetowe w ramach takiego wsparcia, wskazała strategie stawiające sobie za cel bardziej skuteczne zapobieganie przenoszenia choroby poprzez edukację, propagowanie zdrowia seksualnego i rozrodczego oraz bezpieczeństwo transfuzji, obok strategii pomocy osobom będącym nosicielami wirusa HIV i chorym, w szczególności poprzez wzmocnienie systemów ochrony zdrowia, zwalczania dyskryminacji i wykluczenia społecznego;
Parlament Europejski i Wspólne Zgromadzenie WE-AKP, w swoich rezolucjach przyjętych odpowiednio w dniu 14 kwietnia 1986 r. i w dniu 15 lutego 1993 r., również podkreślili potrzebę większego uwzględnienia przyczyn i czynników takich jak ubóstwo sprzyjających rozprzestrzenianiu się epidemii, oraz ekonomicznych i społecznych skutków HIV/AIDS, przede wszystkim poprzez stosowanie środków zmierzających do wzmocnienia sytuacji kobiet i pomoc lokalnym społecznościom w opiece nad rodzinami i osobami dotkniętymi pandemią;
zarówno Parlament Europejski, jak i Rada wezwały do większego zaangażowania się Wspólnoty w tej dziedzinie;
skuteczność programów na rzecz wsparcia krajowych strategii zwalczania HIV/AIDS jest uzależniona od lepszej koordynacji pomocy zarówno na poziomie europejskim, jak i innych dawców oraz agend ONZ, w szczególności UNAIDS, i wykorzystania elastycznych procedur specjalnie dostosowanych do szczególnego charakteru działań i rodzaju partnerów; rezolucje Parlamentu Europejskiego i Rady wzywają do podejmowania wysiłków w tym kierunku;
powinny zostać ustanowione przepisy administracyjne i procedury dla współpracy w dziedzinie HIV/AIDS;
finansowe kwoty referencyjne, w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. [3], są włączone do niniejszego rozporządzenia na okres 1997–1999 r., bez uszczerbku dla uprawnień organów budżetowych zdefiniowanych w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota realizuje program na rzecz pomocy krajom rozwijającym się (zwany dalej "programem") w ich wysiłkach zmierzających do ograniczenia do minimum rozprzestrzeniania się epidemii HIV/AIDS i pomocy w radzeniu sobie z jej wpływem na zdrowie oraz rozwój społeczny i gospodarczy.
Program jest przede wszystkim skierowany do najuboższych i najmniej rozwiniętych państw oraz tych części społeczeństw krajów rozwijających się, które znajdują się w najbardziej niekorzystnej sytuacji.
Wspólnota za priorytetową uznaje realizację następujących celów:
a) ograniczenie przenoszenia się HIV/AIDS i rozprzestrzeniania się innych chorób, które mogą być przenoszone drogą płciową lub w drodze zarażenia okołoporodowego;
b) wzmocnienie służby zdrowia i służb socjalnych, tak aby były one zdolne sprostać rosnącym wymaganiom w związku z rozprzestrzenianiem się epidemii;
c) udzielanie pomocy rządom i społecznościom przy ocenie wpływu epidemii na różne sektory gospodarki i grupy społeczne, oraz przy określeniu i wdrażaniu strategii mających na celu radzenie sobie z tym;
d) rozwijanie wiedzy naukowej na temat epidemii oraz wpływu środków, w celu poprawy ich jakości, poza podstawowymi badaniami naukowymi;
e) zwalczenie dyskryminacji oraz społecznego i ekonomicznego wykluczenia osób zarażonych HIV/AIDS.
2.
Do osiągnięcia celów określonych w ust. 1, Wspólnota wspiera środki uwzględniające następujące podstawowe zasady polityki, czyli takie środki, które:
a) są dostosowane do zagrożenia, wynikającego ze społeczno-gospodarczego otoczenia, i dla potrzeb grup wrażliwych, określonych przez indywidualne zachowania i czynniki społeczno-ekonomiczne oraz demograficzne;
b) są dostosowane do szczególnych potrzeb mężczyzn i kobiet;
c) są oparte na poszanowaniu praw jednostki i umożliwiają edukację społeczną zainteresowanych osób;
d) przyczyniają się do większej motywacji jednostek i społeczności oraz umożliwiają im podjęcie obowiązków i kształtowanie postawy polegania na sobie;
e) są zintegrowane z polityką w zakresie zdrowia, edukacji i z innymi politykami;
f) są dostosowane do różnych etapów rozwoju epidemii;
g) zachęcają zarówno do politycznego, jak i finansowego angażowania się rządów w odpowiedzi na HIV/AIDS.
Artykuł 2
Środki, które należy zastosować dla osiągnięcia priorytetowych celów wymienionych w art. 1 stanowią wsparcie dla strategii rozwiniętych na poziomie międzynarodowym, regionalnym i krajowym państw będących ich beneficjentami i, w odniesieniu do każdego celu, obejmują:
1. obniżenie przenoszenia się HIV/AIDS oraz rozprzestrzeniania się innych chorób, które mogą być przenoszone droga płciową lub w drodze zarażenia okołoporodowego, poprzez:
a) informację i edukację w zakresie zdrowia seksualnego i rozrodczego oraz praw w odniesieniu do prokreacji; należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, by środki były szczególnie dostosowane do potrzeb grup docelowych i dla nich dostępne, w szczególności osób ze środowisk o wysokim stopniu zagrożenia i najbardziej społecznie i gospodarczo wrażliwych jednostek i społeczności, w szczególności kobiet i ludzi młodych.
Takie środki powinny również obejmować dialog ze wspólnotami wyznaniowymi;
b) większą skuteczność w obniżaniu przenoszenia się HIV i chorób przenoszonych drogą płciową (STD), między innymi poprzez propagowanie lepszych metod regularnych badań w celu wykrycia i leczenia tych chorób;
c) zwiększoną dostępność i wykorzystanie różnych środków i metod ochrony, włącznie z bezpieczeństwem transfuzji krwi i innych rodzajów iniekcji;
d) wsparcie na rzecz uwzględniania problemów HIV/AIDS przy opracowywaniu polityk i strategii;
e) wsparcie środków mających na celu zwiększenie praw kobiet do decydowania we wszystkich sferach życia seksualnego i zdrowia rozrodczego, by stworzyć im możliwości i zachęcać do powszechnego stosowania różnych środków ochrony przeciw zakażeniu i przenoszeniu HIV/STD, a także środków mających na celu stosowne działania i ochronę zdrowia dzieci nienarodzonych oraz zwiększenie świadomości i odpowiedzialności za te problemy wśród społeczeństwa, w szczególności jego męskiej części;
2. wzmocnienie służby zdrowia i służb socjalnych, by mogły radzić sobie z rosnącymi wymaganiami w związku z rozprzestrzenianiem się epidemii, poprzez:
a) zapewnienie lepszych usług zdrowotnych, szczególnie podstawowych usług zdrowotnych, w drodze podejmowania kroków mających na celu zwiększenie krajowych, regionalnych i lokalnych możliwości w rozwoju działań profilaktycznych i opieki i poprawę dostępu do nich dla osób najbardziej narażonych;
b) badanie sposobów i środków poprawy dostępu do leczenia dla osób zarażonych HIV w najuboższych krajach.
Takie badanie powinno być prowadzone w ścisłej współpracy z agendami Narodów Zjednoczonych, zainteresowanych organizacji pozarządowych, laboratoriów farmaceutycznych i Państw Członkowskich Unii Europejskiej;
c) zwiększenie możliwości w zakresie bezpieczeństwa transfuzji krwi i wewnątrzszpitalnego;
d) poprawienie warunków szkolenia personelu medycznego i paramedycznego;
e) poprawienie systemu powiadamiania i statystycznego do celów monitorowania epidemiologicznego;
3. udzielanie pomocy rządom i społecznościom przy ocenie wpływu epidemii na różne sektory gospodarki i grupy społeczne oraz określanie i wdrażanie strategii w celu radzenia sobie z tym, poprzez:
a) udostępnienie zaplecza technicznego służącego pomocą rządom w analizie wpływu społecznego i gospodarczego epidemii oraz w opracowywaniu i wdrażaniu odpowiednich strategii w danym sektorze;
b) udzielenie wsparcia technicznego i finansowego w celu umożliwienia organizacjom pozarządowym i lokalnym społecznościom optymalizacji ich wkładu na rzecz zapobiegania i opieki, przede wszystkim poprzez pomoc w tworzeniu sieci przeznaczonej do poprawy skuteczności wysiłków i wzmocnienia informacji, koordynacji i współpracy wszystkich zaangażowanych osób i instytucji;
c) zachęcanie lokalnych społeczności do uczestnictwa w rozwoju lokalnych strategii informacji, programów edukacji seksualnej i finansowania;
4. rozwijanie wiedzy naukowej na temat epidemii oraz wpływu środków, w celu poprawy ich jakości, poza podstawowymi badaniami naukowymi, poprzez:
a) rozwój szkoleń naukowych poprzez lepsze monitorowanie programów opartych o odpowiednie wskaźniki oraz wzmocnienie stosowanych badań medycznych, socjologicznych i antropologicznych;
b) wspieranie wymiany informacji w zakresie zdobytych doświadczeń;
5. zwalczanie dyskryminacji oraz społecznego i ekonomicznego wykluczenia osób zarażonych HIV/AIDS poprzez:
a) propagowanie poszanowania praw jednostki, w szczególności praw w odniesieniu do prokreacji;
b) zachęcanie do niedyskryminacji i zwalczania napiętnowania osób żyjących z wirusem, w szczególności poprzez kampanie informacyjne i określanie właściwych ram legislacyjnych.
Artykuł 3
Do instytucji współpracujących, kwalifikujących się do wsparcia finansowego na podstawie niniejszego rozporządzenia należą:
- rządowe departamenty i agencje krajowe, regionalne i lokalne,
- władze lokalne i inne organy zdecentralizowane, włącznie z tradycyjnymi strukturami społecznymi,
- organizacje regionalne i organizacje międzynarodowe,
- instytuty badawcze i uniwersytety.
- lokalne społeczności i sektor prywatny, łącznie z organizacjami pozarządowymi, organizacjami i ugrupowaniami kobiet i stowarzyszeń działających w ramach ruchu obywatelskiego, dysponujące możliwościami wniesienia wkładu, bez względu na zakres posiadanej wiedzy specjalistycznej, w budowanie, wdrażanie i monitorowanie strategii priorytetowych w dziedzinie HIV/AIDS, opisanych w art. 2.
Artykuł 4
1.
Instrumenty, które mają być zastosowane w trakcie działań określonych w art. 2, obejmują badania, pomoc techniczną, szkolenia lub inne usługi, dostawy oraz prace budowlane, jak również audyt i misje mające na celu ocenę i kontrolę.
Jako priorytet przyjmuje się rozszerzanie krajowego potencjału w związku z potrzebą uzyskania opłacalności w długofalowej perspektywie.
2.
Finansowanie przez Wspólnotę może obejmować zarówno nakłady inwestycyjne, z wyjątkiem nabycia budynków oraz, ponieważ projekty muszą, na tyle, na ile jest możliwe, dotyczyć perspektywy średnioterminowej, stałych wydatków (na które składają się wydatki administracyjne, koszty utrzymania i bieżące).
3.
Dąży się do pozyskania udziału finansowego partnerów określonych w art. 3 dla każdego działania w ramach współpracy.
Ich udział jest uzależniony od ich środków i charakteru danego projektu.
4.
Można poszukiwać możliwości współfinansowania z innymi darczyńcami, w szczególności z Państwami Członkowskimi.
5.
Podejmuje się niezbędne środki w celu podkreślenia wspólnotowego charakteru pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
6.
Aby osiągnąć cele spójności i komplementarności określone w Traktacie, oraz mając na celu zagwarantowanie optymalnej skuteczności ogółu tych przedsięwzięć, Komisja podejmie wszelkie niezbędne działania koordynujące, w szczególności polegające na:
a) ustanowieniu systemu regularnej wymiany i analizy informacji na temat finansowanych działań oraz tych, których finansowanie proponuje Wspólnota i Państwa Członkowskie;
b) koordynacji działań na miejscu poprzez regularne spotkania i wymianę informacji między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w kraju będącym beneficjentem.
7.
W celu uzyskania możliwie największego wpływu w skali ogólnoświatowej i krajowej, Komisja, w powiązaniu z Państwami Członkowskimi, podejmuje wszelkie inicjatywy niezbędne dla zapewnienia właściwej koordynacji i ścisłej współpracy z krajami będącymi beneficjentami oraz wszystkimi osobami i instytucjami, od których pochodzą fundusze, a także innymi zaangażowanymi agencjami międzynarodowymi, w szczególności tymi, które są częścią systemu Narodów Zjednoczonych, w szczególności UNAIDS.
Artykuł 5
Wsparcie finansowe w ramach niniejszego rozporządzenia udzielane jest w formie dotacji.
Artykuł 6
Finansowa kwota referencyjna na wykonanie niniejszego programu w okresie 1997–1999 r. wynosi 45 milionów ECU.
Wartość środków przyznanych na rok jest zatwierdzana przez organy budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 7
1.
Komisja jest odpowiedzialna za ocenianie, decydowanie i zarządzanie działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
2.
Decyzje odnoszące się do dotacji przekraczających 2 miliony ECU na poszczególne działania finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
Komisja w krótkiej formie powiadamia Komitet określony w art. 8 o wszelkich decyzjach finansowych, które zamierza podjąć w odniesieniu do projektów i programów o wartości poniżej 2 milionów ECU.
Te informacje zostają udostępnione nie później niż tydzień przed podjęciem decyzji.
3.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzenia, bez zasięgania opinii Komitetu określonego w art. 8, wszelkich dodatkowych zobowiązań, które są niezbędne do pokrycia przewidywanych przekroczeń zakładanych kosztów lub przekroczeń, które w ramach tych działań już miały miejsce, pod warunkiem że przekroczenie lub dodatkowe zapotrzebowanie jest mniejsze lub równe 20 % początkowego zaangażowania ustalonego w decyzji finansowej.
4.
Wszystkie finansowe porozumienia lub kontrakty zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia, przewidują przeprowadzenie w imieniu Komisji i Trybunału Obrachunkowego kontroli na miejscu, zgodnie ze zwykłymi procedurami ustanowionymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności tych stosowanych w rozporządzeniu finansowym dotyczącym budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
5.
W przypadku gdy działania są przedmiotem porozumień finansowych między Wspólnotą a krajami będącymi beneficjentami, takie porozumienia przewidują, że zapłata podatków, ceł i innych opłat nie jest pokrywana przez Wspólnotę.
6.
Udział w zaproszeniach do przetargu i udzielaniu zamówień jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i z kraju będącego odbiorcą.
Może on być rozszerzony na inne kraje rozwijające się oraz, w należycie usprawiedliwionych wyjątkowych przypadkach, na inne państwa trzecie.
7.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich, z kraju będącego odbiorcą lub z innych krajów rozwijających się.
W należycie usprawiedliwionych wyjątkowych przypadkach dostawy mogą pochodzić z innego miejsca.
8.
Szczególną uwagę należy zwrócić na:
- poszukiwanie właściwej proporcji między efektywnością kosztów i trwałością jego efektów w czasie tworzenia projektu,
- jasne określenie i nadzorowanie osiąganych celów i wskaźników dla wszystkich projektów.
9.
Pomoc dostarczana na podstawie niniejszego rozporządzenia uzupełnia i wzmacnia pomoc dostarczaną przez inne instrumenty współpracy rozwoju.
Artykuł 8
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Rozwoju, właściwy pod względem geograficznym, odpowiedzialny za rozwój.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które maja być podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu, lub jeżeli taka opinia nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję odnoszącą się do środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie okresu trzech miesięcy od daty przedstawienia sprawy Radzie, Rada nie podjęła decyzji, zaproponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 9
W ramach wspólnych posiedzeń Komitetu określonego w art. 8 ust. 1, raz do roku ma miejsce wymiana poglądów na podstawie prezentacji przez przedstawiciela Komisji ogólnych wytycznych dla działań, które mają zostać przeprowadzone w następnych latach.
Artykuł 10
1.
Po upływie każdego roku budżetowego Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie podsumowujące działania sfinansowane w ciągu tego roku oraz ocenę wykonania niniejszego rozporządzenia w tym okresie.
Podsumowanie zawiera w szczególności informacje o podmiotach, z którymi zawarto umowy.
2.
Komisja przeprowadza regularnie oceny działań finansowanych przez Wspólnotę, aby stwierdzić, czy zostały osiągnięte cele działań, oraz aby ustalić wytyczne dotyczące poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja przedkłada Komitetowi określonemu w art. 8, podsumowanie przeprowadzonych ocen, które w razie potrzeby może zbadać ten Komitet.
Sprawozdania z ocen są udostępniane każdemu Państwu Członkowskiemu na żądanie.
3.
Komisja, nie później niż miesiąc po jej decyzji, informuje Państwa Członkowskie o zatwierdzonych działaniach i projektach, określając ich koszt i charakter, jak również kraj będący odbiorcą i partnerów.
Artykuł 11
Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę w ramach niniejszego rozporządzenia, wraz z sugestiami dotyczącymi przyszłości rozporządzenia oraz, w miarę potrzeby, propozycje dla jego zmiany.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 552/97
z dnia 24 marca 1997 r.
tymczasowo wycofujące dostęp do ogólnych preferencji taryfowych w odniesieniu do Związku Myanmar
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3281/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie stosowania czteroletniego planu ogólnych preferencji taryfowych (1995–1998) w odniesieniu do niektórych produktów przemysłowych pochodzących z krajów rozwijających się [1], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1256/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie stosowania wieloletnich planów ogólnych preferencji taryfowych od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. w odniesieniu do niektórych produktów rolnych pochodzących z krajów rozwijających się [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [5],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3281/94 i rozporządzeniem (WE) nr 1256/96, Związek Myanamar (zwany dalej "Myanamarem"), jest beneficjentem ogólnych preferencji taryfowych;
artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 3281/94 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1256/96 przewidują, że preferencje te mogą zostać tymczasowo wycofane, w całości lub częściowo, w okolicznościach obejmujących praktykowanie jakiejkolwiek formy pracy przymusowej zgodnie z definicją zawartą w konwencjach genewskich z dnia 25 września 1926 r. i z dnia 7 września 1956 r. oraz w konwencjach Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) nr 29 i 105;
dnia 7 czerwca 1995 r. Międzynarodowa Konfederacja Wolnych Związków Zawodowych (ICFTU) i Europejska Konfederacja Związków Zawodowych (ETUC), na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 3281/94, złożyły Komisji wspólną skargę mającą na celu czasowe wycofanie Myanmaru z systemu wspólnotowych ogólnych preferencji taryfowych ze względu na stosowanie w tym kraju pracy przymusowej;
dnia 2 stycznia 1997 r. ICFTU i ETUC powiadomiły Komisję o rozszerzeniu zakresu wspólnej skargi złożonej na mocy rozporządzenia (WE) nr 3281/94, w celu uzyskania wycofania preferencyjnych uprawnień przyznanych Myanmarowi także na mocy rozporządzenia (WE) nr 1256/96;
Komisja zbadała skargę z dnia 7 czerwca 1995 r. w konsultacji z Komitetem Ogólnych Preferencji; dowody przedstawione przez skarżących zostały uznane za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia dochodzenia, a Komisja zdecydowała w zawiadomieniu z dnia 16 stycznia 1996 r. [6], że dochodzenie powinno mieć miejsce;
władze Myanmaru zostały formalnie powiadomione o wszczęciu dochodzenia; zaprzeczyły że praktyki określone w skardze stanowią pracę przymusową odwołując się do wyjątków art. 2 ust. 2 Konwencji nr 29 MOP, twierdząc, że wyjątki te zawarte są w ustawie o miastach z 1907 r. i w ustawie o wsiach z 1908 r. zezwalają na nałożenie na ludność obowiązku wykonywania prac i usług; wykładnia ta została zakwestionowana przez MOP, której właściwe organy wezwały do niezwłocznego uchylenia tych ustaw w celu zapewnienia zgodności z literą i duchem Konwencji nr 29;
pisemne i ustne deklaracje zebrane przez Komisję w trakcie dochodzenia prowadzonego w konsultacji z Komitetem Ogólnych Preferencji potwierdzają zarzuty zawarte w skardze; wynika z nich, że władze Myanmaru systematycznie poprzez przymus i wielokrotne gwałtowne kroki odwetowe wykorzystują pracę przymusową, nie tylko w operacjach wojskowych, lecz również przy budowie infrastruktury do użytku cywilnego lub wojskowego;
w celu uzupełnienia informacji zebranych w trakcie dochodzenia, Komisja zażądała od władz Myanmaru współpracy w tym dochodzeniu, poprzez zezwolenie na wjazd do kraju grupy dochodzeniowej; żądanie to zostało odrzucone, a skoro warunki art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 3281/94 w ten sposób zostały spełnione, wyniki dochodzenia mogą zostać oparte na dostępnych informacjach;
dowody zebrane w trakcie dochodzenia Komisji w sprawie pierwotnej skargi ICFTU i ETUC, jak również wynikające z nich wnioski w wystarczającym zakresie zapewniają ważne podstawy do rozpatrzenia rozszerzonej skargi wniesionej przez te organizacje w dniu 2 stycznia 1997 r., co sprawia, że dodatkowe szczególne dochodzenie w odniesieniu do sektora rolnego nie jest konieczne; wymogi art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1256/96 i warunki ustanowione w art. 11 ust. 5 tego rozporządzenia w ten sposób zostały spełnione;
dostępne informacje stanowią wystarczające podstawy, by wnioskować, że uzasadnione jest wycofanie przyznanego Mayanmarowi dostępu do ogólnych preferencji taryfowych;
wyniki dochodzenia stanowiły przedmiot sprawozdania dla Komitetu Ogólnych Preferencji, zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3281/94;
fakt, że zarzucane praktyki miały systematyczny charakter i szeroki zakres oznacza, że całkowite wycofanie dostępu do uzgodnień jest uzasadnione;
w świetle powyższego ogólne preferencje taryfowe mające zastosowanie do produktów przemysłowych i rolnych pochodzących z Maynmaru powinny zostać tymczasowo wycofane do czasu ustalenia, że dane praktyki zostały zakończone;
towary będące w trakcie wysyłki do Wspólnoty Europejskiej powinny zostać wyłączone z wycofania preferencji, pod warunkiem że zostały wysłane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dostęp Związku Myanmar do preferencji taryfowych udzielonych w drodze rozporządzenia (WE) nr 3281/94 i rozporządzenia (WE) nr 1256/96 zostaje niniejszym wycofany.
Artykuł 2
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, doprowadzi od zakończenia stosowania niniejszego rozporządzenia, jeżeli w świetle sprawozdania Komisji w sprawie pracy przymusowej w Myanmarze, zostanie wykazane, że praktyki wymienione w art. 9 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 3281/94 i art. 9 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1256/96, które spowodowały wycofanie Myanmarowi dostępu do ogólnych preferencji taryfowych, już nie mają miejsca.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 577/97
z dnia 1 kwietnia 1997 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony nazw stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określające normy dla tłuszczów do smarowania [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2991/94 stanowi, że nazwy handlowe produktów, określonych w jego art. 1 muszą być nazwami określonymi w Załączniku do tego rozporządzenia; istnieją wyjątki od tej zasady; zasada ta nie ma w szczególności zastosowania do nazw w przypadku gdy właściwości produktu jasno wynikają z jego tradycyjnego zastosowania i/lub gdy nazwa jest wyraźnie użyta w celu określenia charakterystycznej cechy produktu; powinny zostać ustanowione pewne szczegółowe zasady dotyczące zastosowania wymienionego przepisu;
artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2991/94, który stanowi, że rozporządzenie to ma być stosowane w szczególności bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1898/87, musi być przestrzegany; cel obydwóch rozporządzeń jest zasadniczo taki sam, mianowicie unikanie wprowadzenia w błąd konsumenta co do rzeczywistych właściwości przedmiotowych produktów; dlatego, w celu zagwarantowania spójności przepisów wspólnotowych, szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń (WE) nr 2991/94 i (EWG) nr 1898/87 dotyczące używania nazwy "masło" powinny zostać określone w jednym dokumencie;
w celu wyraźnego zidentyfikowania zakresu odstępstw określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2991/94, powinien zostać przygotowany wyczerpujący wykaz nazw, których on dotyczy, razem z opisem produktów do których nazwy te się odnoszą;
pierwsze kryterium odstępstwa przewidziane w art. 2 ust. 2 akapit trzeci tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 2991/94 odnosi się do tradycyjnego charakteru nazwy; tego rodzaju tradycyjny charakter można uważać za dowiedziony, w przypadku gdy dana nazwa była stosowana przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia przynajmniej przez okres równy okresowi zwykle przypisywanemu jednemu pokoleniu człowieka; odstępstwo musi być ograniczone do produktów w odniesieniu do których dana nazwa rzeczywiście była stosowana, dzięki czemu tego rodzaju tradycyjny charakter nie zanikł;
drugie kryterium wyżej wymienionego odstępstwa odnosi się do stosowania nazw wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2991/94 w celu określenia charakterystycznych cech produktów wprowadzanych do obrotu; w takim przypadku wyjątek odnosi się w sposób logiczny do produktów, które nie są wymienione jako takie w tym Załączniku;
wymienione odstępstwo powinno być ograniczone do produktów wprowadzanych do obrotu; Państwa Członkowskie przekazały Komisji wykaz produktów, które w opinii tych państw spełniają na ich terytorium kryteria wymienionego odstępstwa;
decyzja Komisji 88/566/EWG z dnia 28 października 1988 r. zawierająca wykaz produktów, określonych w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 [3], zawiera już wyjątki dotyczące nazwy "masło"; wyjątki te powinny być wzięte pod uwagę;
w wykazie wspólnotowym przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 2991/94 nazwy przedmiotowych produktów powinny być wymienione tylko w języku wspólnotowym, w którym można używać tych nazw;
nazwy na etykietach środków spożywczych zawierających produkty, jak to zostało określone w Załączniku do tego rozporządzenia lub koncentraty produktów, jak to zostało określone w art. 2 ust. 2 akapit trzeci tiret drugie, mogą odnosić się do odpowiadających im nazw podanych w powołanym Załączniku, pod warunkiem że przestrzegane są przepisy dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/4/WE [5]; dlatego nie zachodzi potrzeba ujmowania tego rodzaju środków spożywczych w wykazie wyjątków;
z uwagi na obecne warunki techniczne, zobowiązanie do dokładnego, bez żadnych odchyleń, wskazywania zawartości tłuszczu pociągałoby za sobą znaczne trudności praktyczne; dlatego powinny zostać ustanowione specjalne zasady w omawianym zakresie;
rozporządzenia (WE) nr 2991/94 i (EWG) nr 1898/87 obejmują produkty złożone, których zasadniczą część stanowi masło; dlatego wymienionymi produktami należy zajmować się w sposób całościowy, stosując się do stanowiska przedstawionego w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87; zakres wyżej wymienionego art. 2 ust. 3 powinien zostać określony bardziej precyzyjnie, w odniesieniu do produktów złożonych, których zasadniczą część stanowi masło, poprzez ustanowienie obiektywnego kryterium stosowanego przy ustalaniu, czy zasadniczą częścią produktów złożonych jest rzeczywiście masło, oraz czy w związku z tym użycie nazwy "masło" jest uzasadnione; minimalna zawartość tłuszczu mleka w produkcie końcowym, wynosząca 75 %, wydaje się być najbardziej stosownym kryterium;
konieczne jest określenie zasad stosowania specjalnej procedury pozwalającej Państwom Członkowskim oraz Komisji na ustalenie, na wniosek zainteresowanych stron, czy z przyczyn technicznych i/lub organoleptycznych w przypadku produktu, którego zasadniczą część stanowi masło, minimalna zawartość tłuszczu w produkcie ostatecznym musi być niższa niż 75 % oraz czy w takim przypadku może być wydana zgoda na użycie nazwy "masło";
wprowadzenie zasad stosowania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87 w odniesieniu do produktów złożonych, których zasadniczą część stanowi masło, wymaga niektórych przepisów przejściowych pozwalających podmiotom gospodarczym na dostosowanie się w okresie przejściowym do tych zasad;
artykuł 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2991/94 stanowi, że nazwy handlowe wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia mają być zastrzeżone dla produktów spełniających kryteria ustalone w powołanym Załączniku; dlatego znaki towarowe wykorzystujące wymienione nazwy mogą być w przyszłości stosowane wyłącznie w odniesieniu do produktów spełniających wymienione kryteria;
rzeczywiste warunki rynkowe pokażą, czy właściwe będzie ustanowienie w późniejszym terminie środków w odniesieniu do produktów złożonych, których zasadniczą częścią jest margaryna lub tłuszcze złożone;
Komitety Zarządzające nie wydały opinii w terminie ustalonym przez ich przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wykazem produktów objętych odstępstwem przewidzianym w art. 2 ust. 2 akapit trzeci tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 2991/94 jest wykaz przedstawiony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na nazwy wymienione w Załączniku do decyzji 88/566/EWG, zawierające wyraz "masło" w jednym z języków wspólnotowych.
Artykuł 2
1. Wskazanie zawartości tłuszczu, przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2991/94 jest zgodne z następującymi zasadami:
a) średnią zawartość tłuszczu podaje się bez użycia części dziesiętnych;
b) zawartość tłuszczu w pojedynczej próbce nie może różnić się o więcej niż jeden punkt procentowy od zadeklarowanej zawartości procentowej;
c) we wszystkich przypadkach pojedyncze próbki muszą być zgodne z wartościami granicznymi ustanowionymi w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2991/94.
2.
Nie naruszając ust. 1 lit. a) i b), minimalna zawartość tłuszczu zadeklarowana w odniesieniu do produktów, określonych w części A pkt 1 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2991/94, odpowiada minimalnej zawartości tłuszczu w produkcie.
3.
Zgodność z ust. 1 jest weryfikowana przy pomocy metody, która zostanie określona przed dniem 1 lipca 1997 r.
Artykuł 3
Nazwy "masło" można używać tylko w przypadku produktów złożonych, których zasadniczą częścią w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87 jest masło, o ile produkt ostateczny zawiera, co najmniej 75 % tłuszczu mleka i był wyprodukowany wyłącznie z masła w rozumieniu części A pkt 1 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2991/94 oraz innego dodanego składnika(-ów) wymienionego(-ych) w opisie.
Artykuł 4
1.
Każdy producent może wystąpić do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na terenie którego znajduje się jego siedziba statutowa, z uzasadnionym wnioskiem o wydanie zezwolenia na stosowanie nazwy "masło" w przypadku produktów złożonych, których zasadniczą część stanowi masło, ale w których zawartość tłuszczu mleka, z przyczyn technicznych lub organoleptycznych, nie jest zgodna z minimalną zawartością ustanowioną w art. 3.
Państwo Członkowskie rozpatruje tego rodzaju wnioski i przekazuje je Komisji, łącznie z dokumentami stanowiącymi podstawę jego decyzji, o ile uzna, że wymagania określone w akapicie pierwszym są spełnione.
2.
W drodze odstępstwa od procedur określonych w ust. 1 akapit pierwszy, w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą, z własnej inicjatywy, przekazywać wnioski do Komisji, łącznie z dokumentami stanowiącymi podstawę ich opinii, że wymogi określone w ust. 1 akapit pierwszy są spełnione, w celu uzyskania zezwolenia wymienionego w tym akapicie.
Takie wnioski mogą być składane wyłącznie w odniesieniu do produktów wprowadzanych do obrotu w występującym o zezwolenie Państwie Członkowskim, w czasie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
W możliwie najkrótszym terminie Komisja rozpatruje wnioski określone w ust. 1 i 2 oraz podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [6], czy wnioski te mogą być zaakceptowane.
Komisja może podejmować wszelkie kroki niezbędne do uzyskania informacji na temat technicznych aspektów wniosków.
Decyzja Komisji dotycząca udzielenia zezwolenia jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Zezwolenia przewidziane w ust. 3 są również ważne w odniesieniu do tych samych produktów wytwarzanych przez innych producentów.
Artykuł 5
Produkty złożone, w odniesieniu do których stosowana jest nazwa "masło" zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87 i które były wprowadzone do obrotu w czasie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a które nie spełniają przepisów art. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia, mogą nadal znajdować się w obrocie pod nazwą "masło" przez okres dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 613/97
z dnia 8 kwietnia 1997 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do warunków przyznawania płatności wyrównawczych w ramach systemu pomocy dla producentów ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 8, 21 i art. 25 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (WE) nr 3072/95 stanowi, że producenci ryżu we Wspólnocie mogą ubiegać się o płatności wyrównawcze na określonych warunkach; konieczne jest przyjęcie szczegółowych przepisów regulujących ten system, bez uszczerbku dla przepisów zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2466/96 [3] i rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2015/95 [5];
w celu uwzględnienia różnych okresów siewu należy ustanowić szczególne środki dla Gujany Francuskiej i Portugalii;
rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 nie zawiera szczególnych zasad dotyczących ostatecznego terminu w sektorze ryżu, do której należy składać wnioski o pomoc "obszarową"; dlatego zatem ustalić przejściowe terminy dla roku gospodarczego 1997/98;
Komisja musi otrzymać w odpowiednim czasie niezbędne dane statystyczne do ustalenia skali obniżek, które powinny być stosowane; Państwa Członkowskie posiadają te informacje dzięki wnioskom o pomoc złożonym przez producentów; dlatego należy przyjąć przepis o znormalizowanym i okresowy przekazywaniu Komisji przez Państwa Członkowskie wymaganych informacji; wszystkie obniżki płatności wyrównawczych należy ustalać na podstawie informacji przesyłanych przez Państwa Członkowskie;
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość korygowania swoich powiadomień, tak by ustalony przez Komisję stopy obniżki odpowiadał rzeczywistemu stanowisku; gdy niezbędne, Komisja powinna również mieć możliwość dostosowania pierwotnie ustalonych stóp w kontekście korekt przysłanych przez Państwa Członkowskie; jednakże w interesie pewności prawa, stosowanie tego mechanizmu korekcyjnego powinno podlegać ograniczeniom czasowym;
zasadniczą częścią systemu jest to, że obszary nieobjęte w powiadomieniach przekazywanych Komisji nie mogą kwalifikować do płatności wyrównawczych;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania płatności wyrównawczych przewidzianych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, bez uszczerbku dla przepisów przyjętych jako część zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego przez rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 i (EWG) nr 3887/92.
Artykuł 2
Dana działka uprawna nie jest przedmiotem więcej niż jednego wniosku o płatność wyrównawczą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i nie jest przedmiotem żadnego innego wniosku o pomoc.
W Gujanie Francuskiej płatność wyrównawcza jest przyznawana na podstawie średniego obszaru siewu w każdych z dwóch cyklów siewu.
Artykuł 3
Płatność wyrównawczą przyznaje się dla obszarów:
- które zostały całkowicie wykorzystane, na których wykonywane są wszystkie zwykłe prace kultywacyjne oraz na których ryż przechodził fazę kwitnienia,
- które są przedmiotem wniosku w odniesieniu do co najmniej 0,3 ha, w przypadku gdy każda uprawiana działka przekracza minimalny rozmiar ustalony przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Aby kwalifikować się do płatności, obszar musi być obsiany najpóźniej do dnia 31 maja poprzedzającego zbiory, z wyjątkiem Portugalii, gdzie ostatecznym terminem jest dzień 30 czerwca.
W Gujanie Francuskiej obszary muszą być obsiane w każdym z dwóch cyklów siewu nie później niż do dnia 31 grudnia i do dnia 30 czerwca poprzedzającego dane zbiory.
Francja przeprowadza dokładne kontrole obszarów obsianych w cyklu grudniowym.
2.
W roku gospodarczym 1997/98 daty określone w ust. 1 uważa się za dodatkowe do terminów określonych w:
- art. 6 ust. 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92,
- art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
Artykuł 5
W uzupełnieniu do wymagań ustanowionych w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92, wniosek o płatność wyrównawczą określa zasiane odmiany.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji najpóźniej do dnia 15 września informacje dla każdego bazowego obszaru wskazanego w załączonej tabeli.
Wielkości obniżek na podstawie art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 ustalane są przed dniem 16 października zgodnie z przepisami oraz po sprawdzeniu powyższych informacji.
2.
Państwa Członkowskie mogą korygować powiadomienia, określone w ust. 1, po dniu 15 września, pod warunkiem, że powiadomienia zawierające te korekty dotrą do Komisji w terminie czterech miesięcy od tej daty.
Nie później niż do końca tego czteromiesięcznego okresu oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, Komisja, gdy niezbędne, powtórnie oblicza wielkość obniżek ustanowionych na podstawie art. 6 ust. 5 tego rozporządzenia używając skorygowanych i sprawdzonych danych.
Zainteresowane Państwa Członkowskie wprowadzają zmienione stopy obniżki, odpowiednio, wypłacając danym producentom lub odzyskując od nich różnicę między pierwotną płatnością wyrównawczą a płatnością wynikającą ze stosowania zmienionej stopy obniżki.
Odzyskiwanie dokonywane jest zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
Jeżeli w wyniku korygujących danych przysłanych przez Państwa Członkowskie okazuje się, że należy wypłacić dodatkową płatność wyrównawczą, musi być ona wypłacona przed dniem następującym po dniu 31 marca.
3.
Do płatności wyrównawczych mogą kwalifikować się tylko obszary obsiane ryżem, które Państwa Członkowskie objęły w przekazywanych przez siebie informacjach, określonych ust. 1, lub w korektach, określonych w ust. 2.
4.
Przed dniem 15 marca lub, w przypadku korekt, dniem 15 maja następującym po rozpoczęciu każdego roku gospodarczego, Państwa Członkowskie powiadamiają o obszarach, w odniesieniu do których wypłacana jest płatność wyrównawcza.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 maja 1997 r. o środkach podjętych w celu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 629/97
z dnia 10 kwietnia 1997 r.
zmieniające po raz trzeci rozporządzenie (WE) nr 785/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1347/95 [2], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje: doświadczenie wskazuje, że gdy Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o ostatecznych danych na temat ilości suszu paszowego kwalifikującego się do pomocy, jedno lub więcej spośród Państw Członkowskich może przedstawić błędne zestawienie i chcieć później je poprawić; może mieć to wpływ na wysokość pomocy obliczoną przez personel Komisji; dlatego powinny zostać zastosowane procedury w celu uniknięcia takich problemów;
niektóre Państwa Członkowskie są w stanie używać systemów komputerowych zarządzania niektórymi operacjami, których zaletą jest możliwość oszczędzenia czasu i pieniędzy; wykorzystywanie takich procedur, powinno być dozwolone, pod określonymi warunkami;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 785/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 620/96 [4], powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Suszu Paszowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 785/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"4.
Saldo określone w ust. 3 powyżej jest obliczane na podstawie zgłoszeń pochodzących z Państw Członkowskich, zgodnie z art. 15 lit. a) tiret drugie.
Gdy, w rezultacie przeprowadzonych później kontroli, jedno lub więcej Państw Członkowskich złoży właściwie potwierdzone drugie zgłoszenie, korygujące wcześniejsze poprzez podanie wartości wyższej, drugie zgłoszenie zostanie wzięte pod uwagę wyłącznie wówczas, gdy saldo, obliczone na podstawie pierwszego zgłoszenia, nie ulegnie zmianie.
Ilości suszu paszowego, które nie mogą zostać objęte powyższym wnioskiem zostaną, w takim przypadku, przesunięte na następny rok gospodarczy.",
2) w art. 8 ust. 5 akapit pierwszy dodaje się, co następuje:
"Dane dokumenty mogą, gdy to konieczne, zostać przekazane w formie elektronicznej, jeżeli zainteresowane strony wzajemnie wyrażą zgodę na ten sposób komunikowania się.
W takim wypadku przedsiębiorstwo przetwórcze zatrzyma dokumenty w tradycyjnej postaci i będzie je udostępniało podczas wszystkich kontroli prowadzonych przez właściwe organy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 630/97
z dnia 10 kwietnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2369/96 z dnia 12 grudnia 1996 r. otwierające i określające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty w wysokości 10000 ton ziaren owsa obrobionych w inny sposób, oznaczonych kodami CN 11042292 i 11042299
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów Światowej Organizacji Handlu Wspólnota zobowiązała się do ustanowienia na każdy rok gospodarczy od dnia 1 stycznia 1996 r. bezcłowego kontyngentu taryfowego na 10000 ton ziarna owsa obrobionego w inny sposób, objętego kodami CN 11042292 i 11042299;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2369/96 [2] ustanawia szczegółowe zasady przywozu w ramach kontyngentu; rozporządzenie Komisji (WE) nr 1734/96 [3] zastępuje, z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r., kody CN dla ziarna owsa obrobionego w inny sposób jednym kodem CN 11042298; na skutek tej zmiany kodu CN istnieje ryzyko nieporozumienia w odniesieniu do produktu objętego kontyngentem; wymagane są inne zmiany przepisów w sprawie ważności pozwoleń na przywóz; w celu uproszczenia należy skreślić odniesienia do roku gospodarczego 1995/96 oraz należy wyraźnie określić termin powiadomienia Państw Członkowskich przez Komisję o wydaniu pozwoleń na przywóz; dlatego też należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2369/96;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2369/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule art. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 tiret piąte wyrazy "kody CN 11042292 i 11042299" zastępuje się "kod CN 11042298";
2) w art. 1 oraz art. 2 ust. 1 skreśla się akapity drugie;
3) w art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli całkowita ilość, na którą zostały złożone wnioski o pozwolenia na przywóz, przekracza ilość produktu, która może być przywieziona w danym terminie, Wspólnota powiadamia Państwa Członkowskie w terminie trzech dni roboczych od upływu terminu powiadomienia określonego w ust. 2 o procentowej obniżce wnioskowanych ilości, którą Państwa te muszą zastosować przy wydawaniu pozwoleń.";
4) w art. 3 ust. 4 akapit drugi dodaje się akapit w brzmieniu:
"Bez względu na przepisy art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 [4], w celu określenia terminu ważności pozwoleń, pozwolenia uznaje się za wydane z dniem ich rzeczywistego wydania.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 641/97
z dnia 14 kwietnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż1, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/962, w szczególności jego art. 10 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
przepisy w sprawie traktowania zbóż przywożonych do Wspólnoty są zamieszczone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1249/963;
doświadczenie w stosowaniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1249/96 w odniesieniu do przywozu kukurydzy rogowatej wskazuje na potrzebę dostosowania jego przepisów w sprawie kontroli celnej tego produktu oraz obniżki należności celnych, która będzie przyznawana; z tego względu rozporządzenie (WE) nr 1249/96 powinno być zmienione;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. należności celne przywozowe obniża się o:
- 14 ECU na tonę dla pszenicy zwyczajnej o wysokiej standardowej jakości,
- 8 ECU na tonę dla jęczmienia browarnianego,
- 14 ECU na tonę dla kukurydzy rogowatej spełniającej warunki podane w załączniku I.
Obniżka jest ponadto uwarunkowana:
a) wskazaniem przez wnioskodawcę w rubryce 20 pozwolenia na przywóz produktu, na jaki ma zostać przetworzone zboże;
b) przedłożeniem przez importera łącznie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na przywóz pisemnego zobowiązania, że wszystkie zboża zostaną przetworzone zgodnie z zapisem w rubryce 20 pozwolenia w ciągu sześciu miesięcy od daty wprowadzenia do swobodnego obrotu.
Importer określi miejsce przetwarzania poprzez podanie:
- przedsiębiorstwa przetwórczego i Państwa Członkowskiego, lub
- nie więcej niż pięciu zakładów przetwórczych.
Przed przekazaniem towarów do przetworzenia musi być sporządzony formularz kontrolny T5 w urzędzie odprawy celnej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/934.
Informacje wymagane w lit. a) powyżej oraz nazwa i miejsce zakładu przetwórczego należy zamieścić w rubryce 104 dokumentu T5.
c) złożeniem przez importera u właściwych władz zabezpieczenia wynoszącego 14 ECU za tonę dla pszenicy zwyczajnej i kukurydzy rogowatej oraz 8 ECU za tonę dla jęczmienia.
Jeżeli jednak należności celne obowiązujące w dniu zakończenia formalności celnych w przywozie są mniejsze niż 14 ECU za tonę dla pszenicy zwyczajnej i kukurydzy rogowatej oraz 8 ECU za tonę dla jęczmienia, zabezpieczenie powinno być równe kwocie należności celnych.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione po przedstawieniu dowodu szczególnego ostatecznego wykorzystania uzasadniającego premię za jakość w stosunku do ceny podstawowego produktu, określonego w lit. a).
Dowód ten, jeśli możliwe formie formularza kontrolnego T5, musi w sposób satysfakcjonujący wykazywać właściwym władzom Państwa Członkowskiego, do którego nastąpił przywóz, że wszystkie przywożone zboża zostały przetworzone do produkcji produktu wskazanego w lit. a).
Przetwarzanie ma miejsce wówczas, gdy w terminie określonym w lit. b):
- w przypadku pszenicy zwyczajnej produkt wskazany w lit. a) został wyprodukowany:
- w jednym lub większej ilości zakładów należących do przedsiębiorstwa w Państwie Członkowskim, albo
- w zakładzie lub jednym z zakładów określonych w lit. b).
- jęczmień browarniany został poddany moczeniu,
- kukurydza rogowata została przetworzona na produkt zgodnie z kodem CN 1904 10 10 lub 1103 13."
2.
Załącznik I zostaje zastąpiony przez załącznik I do niniejszego zarządzenia.
3.
Dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
W przypadku przywozów do Wspólnoty kukurydzy rogowatej oznaczonej kodem CN 1005 90 00, dla których wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz zostały złożone między 1 lipca 1996 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i dla których przyznano obniżkę należności celnych w wysokości 8 ECU na tonę, na wniosek importera lub jego przedstawiciela dokonuje się płatności stanowiącej różnicę między uiszczoną należnością celną w przywozie za ilości faktycznie przywiezione a sumą należną, gdyby zastosowano obniżkę należności celnych w wysokości 14 ECU na tonę.
2.
Na wniosek zainteresowanej strony, właściwy organ Państwa Członkowskiego, który wydał pozwolenie na przywóz, stosownie do art. 880 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, wystawia świadectwo w formie przedstawionej w załączniku III, określając ilość uprawniającą do częściowego zwrotu należności celnych, określonego w ust. 1.
3.
Wnioski o zwrot należności celnych poparte świadectwem, o którym mowa w ust. 2 i dowodem szczególnego wykorzystania ostatecznego, określonego w art. 2 ust. 5 lit. c), muszą być składane w ciągu 30 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Do wniosków musi być dołączone pozwolenie na przywóz, świadectwo, o którym mowa w ust. 2 oraz deklaracja wprowadzenia do swobodnego obrotu omawianych zbóż."
4.
Załącznik II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik III.
5.
W art. 6 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Urząd celny dopuszczający do swobodnego obrotu pobiera reprezentatywne próbki z każdej partii dostawy pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej o standardowej wysokiej lub średniej jakości oraz kukurydzy rogowatej, stosując przepisy Załącznika do dyrektywy Komisji 76/371/EWG5, celem ustalenia:
- w przypadku pszenicy zwyczajnej o standardowej wysokiej lub średniej jakości: zawartości białka, ciężaru właściwego i zawartości zanieczyszczeń (Schwarzbesatz) jak określono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2731/756,
- w przypadku pszenicy durum: ciężaru właściwego, zawartości zanieczyszczeń (Schwarzbesatz) oraz zawartości ziaren szklistych,
- w przypadku kukurydzy rogowatej: wskaźnika flotacji, ciężaru właściwego oraz zawartości ziaren szklistych.
Jeżeli jednak Komisja oficjalnie uzna świadectwo jakości na pszenicę zwyczajną, pszenicę durum lub kukurydzę rogowatą wystawione w kraju pochodzenia zbóż, wówczas próbki zostaną pobrane jedynie z wystarczająco reprezentatywnej ilości partii dostawy w celu zweryfikowania poświadczonej jakości.
Świadectwa wydane przez Argentine Servicio Nacional de Sanidad y Calidad Agroalimentaria (Senasa) są oficjalnie uznawane przez Komisję w ramach procedury współpracy administracyjnej określonej w art. 63 do 65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Jeżeli parametry analityczne wpisane na świadectwie jakości wystawionym przez Senasa wykazują zgodność z normami jakości kukurydzy rogowatej podanymi w załączniku I, próbki pobiera się z przynajmniej 3 % ładunków przywożonych do każdego portu wejścia w danym roku gospodarczym.
Niewypełniony wzór świadectw jakości, które powinny być wydawane przez Senasa jest podany w załączniku IV.
Wzory pieczęci oraz podpisów osób upoważnionych przez rząd argentyński zostaną opublikowane w serii "C" Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich."
6.
Załącznik III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV.
7.
W art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Standardowe metody ustalania parametrów określone w ust. 1 są podane w rozporządzeniach Komisji (EWG) nr 1908/847 i nr 2731/75.
Kukurydza rogowata to kukurydza z gatunku Zea mays indurata, której ziarna wykazują głównie szkliste bielmo (o twardej lub zrogowaciałej teksturze).
Są one zazwyczaj pomarańczowe lub czerwone.
Ani górna część (przeciwległa do zarodka), ani wierzchołek, nie wykazują pęknięcia.
Ziarna szkliste kukurydzy rogowatej określa się jako ziarna spełniające dwa kryteria:
- ich wierzchołek nie wykazuje pęknięcia,
- przy cięciu wzdłużnym ich bielmo pokazuje środkową mączną część całkowicie otoczoną przez część zrogowaciałą.
Część zrogowaciała musi stanowić dominującą część całej powierzchni cięcia.
Zawartość procentową ziarna szklistego ustala się poprzez policzenie ilości ziaren spełniających te kryteria w reprezentatywnej próbce złożonej ze 100 ziaren.
Metoda referencyjna dla określenia wskaźnika flotacji jest podana w załączniku V."
8.
Załącznik IV do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik V.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/97
z dnia 16 kwietnia 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 30 ust. 6, art. 48 i 57,
a także mając na uwadze, co następuje:
tytuł IV rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia ustalenia interwencyjne dla produktów określonych w art. 1 ust. 2; muszą być ustanowione szczegółowe zasady stosowania;
w odniesieniu do produktów, terminy "niewystawione na sprzedaż" i "wycofane z rynku" powinny być traktowane jako równoważne i powinny zostać zawarte w jednej definicji; należy także wyjaśnić, że przepisy w sprawie wymagań opakowań nie mają zastosowania do produktów wycofanych z rynku;
należy określić lata gospodarcze dla produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
w celu zastosowania limitów ustanowionych w art. 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, należy określić "ilość wprowadzoną do obrotu" danego produktu wprowadzanego do obrotu przez organizację producentów, biorąc pod uwagę produkcję rzeczywiście rozdysponowaną przez organizację producentów, o której mowa, produkcję innych organizacji producentów i produkcję producentów nie związanych z żadną organizacją producentów;
artykuł 28 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek powiadamiania Komisji o cenach zarejestrowanych na reprezentatywnych rynkach producentów dla niektórych produktów i dla niektórych okresów; należy sporządzić wykazy tych rynków i produktów;
artykuł 26 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia wspólnotową rekompensatę za wycofanie produktów, wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia; system płatności tych rekompensat powinien zostać wprowadzony w taki sposób, aby zapewnić ciągłe przestrzeganie ograniczeń ustanowionych w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
aby zapobiec nieprawidłowościom w stosowaniu systemu i aby zapewnić jego przejrzystość, organizacje producentów muszą powiadamiać wcześniej odpowiedzialne władze monitorujące przed każdym zamiarem wycofania; w przypadku braku takiego powiadomienia, produkt może być rozdysponowany jedynie po uzyskaniu upoważnienia od Państwa Członkowskiego; ponadto należy ustalić system łączności dla organizacji producentów i dla Państw Członkowskich;
w celu stosowania przepisów art. 25 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, należy ustanowić terminy dla przedstawienia środków podjętych przez Państwa Członkowskie w celu zapewnienia działań sprzyjających środowisku podczas wycofywania;
artykuł 30 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze, drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96 stanowi, że owoce i warzywa wycofane z rynku zgodnie z art. 23 ust. 1, które zostają niesprzedane, mogą być rozprowadzane bezpłatnie, w obu przypadkach w ramach i poza Wspólnotą, jako pomoc humanitarna dla niektórych kategorii społeczeństwa, potrzebujących pomocy, poprzez organizacje charytatywne; organizacje charytatywne powinny być uprzednio zatwierdzone;
w przypadku bezpłatnej dystrybucji owoców i warzyw wycofanych z rynku, koszty transportu są ponoszone przez Wspólnotę zgodnie z art. 30 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2200/96; należy przewidzieć, że koszty te muszą być wypłacone wysyłającemu, który poniósł koszty transportu; istnieje potrzeba ustalenia ryczałtowych stawek dla pokrycia tych kosztów;
w przypadku bezpłatnej dystrybucji jabłek i owoców cytrusowych wycofanych z rynku, rzeczywiste koszty sortowania i pakowania mogą być ponoszone przez Wspólnotę zgodnie z art. 30 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, do określonego limitu; w celu zakwalifikowania do skorzystania z tego środka, organizacje charytatywne i organizacje producentów muszą zawrzeć porozumienia umowne; należy ustanowić przepisy regulujące takie porozumienia;
należy ustanowić procedury kontroli fizycznej i dokumentacyjnej dla działań interwencyjnych i bezpłatnej dystrybucji; w przypadkach naruszenia, należy przewidzieć kary zapobiegawcze odpowiednie do wykroczenia; działania kontrolne muszą obejmować organizacje producentów i uczestniczące organizacje charytatywne;
za rok gospodarczy 1997 i jako środek przejściowy, organizacje producentów, które przedstawiły program operacyjny zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 411/97 [2] mogą uzupełniać wspólnotową rekompensatę za wycofanie;
konieczne jest uchylenie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3587/86 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1363/95 [4], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 827/90 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 771/95 [6], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2103/90 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1363/95, rozporządzenia (EWG) nr 2276/92 [8] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1363/95 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 113/97 [9], których przepisy tracą moc lub są zastąpione niniejszym rozporządzeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw oraz Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Ustalenia interwencyjne
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania ustaleń interwencyjnych przewidzianych w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i stosuje się do produktów określonych w jego art. 1 ust. 2.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, produkty "wycofane z rynku" i "nie wystawione na sprzedaż" oznaczają produkty, które nie są sprzedane poprzez organizację producentów, zgodnie z ustaleniami interwencyjnymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
2.
Produkty wycofane z rynku muszą spełniać obowiązujące normy, jeżeli takie normy zostały przyjęte zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Jednakże w tym przypadku normy dotyczące pakowania i opakowań nie mają zastosowania.
Artykuł 3
1. Dla każdego produktu "ilość wprowadzona do obrotu" organizacji producentów określona w art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 jest sumą:
a) produkcji członków rzeczywiście sprzedanej poprzez organizację producentów lub przetworzonej przez nią;
b) produkcji członków organizacji producentów sprzedanej bezpośrednio przez jej członków, przewidzianej w art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret pierwsze i czwarte rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
c) produkcji członków innych organizacji producentów wprowadzonej do obrotu przez daną organizację producentów, zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie.
Ilość wprowadzona do obrotu, określona w akapicie pierwszym nie obejmuje produkcji wprowadzonej do obrotu członków organizacji producentów, którzy są upoważnieni do sprzedaży zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie.
2. Produkcja wprowadzona do obrotu, określona w art. 23 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 jest równoważna ilości wprowadzonej do obrotu, określonej w ust. 1.
Artykuł 4
Lata gospodarcze dla produktów kwalifikujących się do wspólnotowej rekompensaty za wycofanie zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Lata gospodarcze dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 inne niż te określone w akapicie pierwszym rozpoczynają się od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Artykuł 5
1.
Dla produktów wymienionych w załączniku II rozporządzenia (WE) nr 2200/96, płatność wspólnotowej rekompensaty za wycofanie, określonej w art. 26 niniejszego rozporządzenia, podlega przedstawieniu właściwym władzom Państwa Członkowskiego, wniosku przez organizację producentów określoną w art. 11 i 13 lub przez stowarzyszenia takich organizacji.
W przypadku zastosowania przepisów art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dana organizacja producentów nie może dłużej czerpać korzyści z przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Wniosek określony w ust. 1 obejmuje okres przynajmniej jednego miesiąca. Towarzyszą mu dodatkowe dokumenty potwierdzające ilość każdego produktu wprowadzonego do obrotu oraz ilość każdego produktu nie wystawionego na sprzedaż przez organizację producentów, oraz wskazując:
a) produkcję członków rzeczywiście sprzedaną poprzez organizację producentów lub przetworzoną przez nią;
b) produkcję członków innych organizacji producentów wprowadzoną do obrotu poprzez daną organizację producentów zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
c) produkcję dostarczoną przez każdego plantatora, który nie jest członkiem żadnej organizacji producentów zgodnie z art. 24 tego rozporządzenia.
3.
Rozpatrując każdy wniosek Państwa Członkowskie zapewniają, że ilość nie wystawiona na sprzedaż od początku roku gospodarczego, którego dotyczy, spełnia limity ustanowione w art. 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Jeżeli limity te zostały przekroczone, wspólnotową rekompensatę za wycofanie należy wypłacić tylko w poszanowaniu tych limitów i rekompensaty już wypłaconej.
Nadwyżki ilości są wliczone przy rozpatrywaniu następnego wniosku.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla przepisów art. 22 niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do płatności rekompensaty za wycofanie produktów nie wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz przyznania dodatku do wspólnotowej rekompensaty za wycofanie, przewidzianych w art. 15 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 411/97.
Artykuł 7
1. Reprezentatywne rynki określone w art. 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy wymienić w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję co tydzień pocztą elektroniczną o cenach produkcji na każdy dzień handlowy rejestrowanych na reprezentatywnych rynkach dla produktów i w okresach wymienionych w załączniku III.
Komisja przesyła niniejszą informację Państwom Członkowskim.
Artykuł 8
1.
Organizacje producentów lub ich stowarzyszenia powiadamiają właściwe władze krajowe o każdym działaniu wycofania przynajmniej z 24-godzinnym wyprzedzeniem, wymieniając produkty przeznaczone do interwencji łącznie z oszacowaną ilością każdego uwzględnionego produktu.
Jednakże, jeśli niemożliwe było wcześniejsze powiadomienie o działaniu wycofania, produkty wycofywane nie mogą być rozdysponowane dopóki Państwo Członkowskie nie przekaże upoważnienia.
Organizacje producentów poświadczają pisemnie, że produkty wycofywane spełniają obowiązujące normy, jeżeli takie normy zostały przyjęte zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Powiadamiają one właściwe władze krajowe o środkach podjętych dla zapewnienia, że działania wycofania są sprzyjające ochronie środowiska.
2.
Organizacje producentów lub ich stowarzyszenia dostarczają Państwom Członkowskim następujące informacje, które to przekazują Komisji:
a) zapasy jabłek i gruszek dostępne pierwszego dnia każdego miesiąca;
b) na początku roku gospodarczego zgłoszenie obszaru uprawnego dla każdego produktu i jeśli stosowne dla każdej odmiany.
Artykuł 9
1.
Przed dziesiątym dniem każdego miesiąca, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji pocztą elektroniczną oszacowanie produktów nie wystawionych na sprzedaż w poprzednich miesiącach, w rozbiciu na produkty.
2.
Na koniec każdego roku gospodarczego, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dla każdego uwzględnionego produktu, szczegóły wymienione w załączniku IV. Szczegóły należy przesłać:
a) nie później niż dnia 30 czerwca po każdym roku gospodarczym w przypadku pomidorów, bakłażanów, kalafiorów, moreli, brzoskwiń, nektarynek, winogron, melonów, arbuzów i produktów nie wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
b) nie później niż dnia 30 listopada po każdym roku gospodarczym w przypadku cytryn, gruszek, jabłek, satsumas, klementynek i słodkich pomarańczy.
3. Jeżeli Państwa Członkowskie nie przesyłają szczegółów określonych w ust. 2 lub, jeżeli przesłane szczegóły wykazują błędy w świetle obiektywnych faktów, jakie posiada Komisja, Komisja może zawiesić wypłatę zaliczek na pokrycie kosztów określonych w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [10] do czasu przesłania wymaganych szczegółów.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej do dnia 15 września 1997 r. o krajowej strukturze przewidzianej w art. 25 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Państwa Członkowskie informują Komisję o jakichkolwiek zmianach do powyższej struktury.
ROZDZIAŁ II
Bezpłatna dystrybucja
Artykuł 11
1. Zgodnie z art. 30 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96, produkty wycofane z rynku w ciągu danego roku gospodarczego mogą być udostępnione bezpłatnie organizacjom charytatywnym zatwierdzonym przez Państwa Członkowskie, na ich żądanie.
2.
W celu zakwalifikowania się do zatwierdzenia, organizacje charytatywne podejmują się:
a) zastosować się do niniejszego rozporządzenia;
b) posiadać oddzielną rachunkowość dla działań, o których mowa;
c) przyjąć kontrole przewidziane przez przepisy wspólnotowe.
3.
Państwa Członkowskie zatwierdzają organizacje charytatywne w przynajmniej jednej z następujących kategorii:
a) organizacje charytatywne upoważnione do dystrybucji na terytorium Państwa Członkowskiego produktów, które zostały na nim wycofane;
b) organizacje charytatywne upoważnione do dystrybucji na terytorium Wspólnoty;
c) organizacje charytatywne upoważnione do dystrybucji wspólnotowych produktów w państwach trzecich.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wykazach zatwierdzonych charytatywnych organizacji określonych w lit. b) i c) akapit pierwszy, które są publikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 12
Instytucje określone w art. 30 ust. 1 lit. a) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 2200/96, które są wyznaczone przez Państwa Członkowskie muszą spełniać warunki zgodnie z art. 11 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie podejmują środki ułatwiające kontakty i działania między zainteresowanymi organizacjami producentów a organizacjami charytatywnymi zatwierdzonymi zgodnie z art. 11 ust. 2.
Na koniec każdego roku gospodarczego, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje wymienione w załączniku VI dotyczące działań w zakresie bezpłatnej dystrybucji.
Artykuł 14
1.
Bezpłatna dystrybucja poza Wspólnotą jako część pomocy humanitarnej prowadzona jest przez organizacje charytatywne określone w art. 11 ust. 3 lit. c) zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2.
Wysłane produkty nie podlegają refundacjom wywozowym.
Wydany wywozowy dokument celny, dokument tranzytowy i każdy dokument T5 zostają podpisane "bez refundacji".
3.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji plany każdego działania bezpłatnej dystrybucji i wysyłają jej kopię powiadomienia do Konsultacyjnego Podkomitetu ds. Rozdysponowania Nadwyżek FAO, w sprawie zezwolenia na działanie przez Komisję.
Komisja podejmuje decyzje na zasadzie jednostkowych przypadków, czy zezwolić na takie działania w świetle zagwarantowania pomyślnej konkluzji i sytuacji rynku.
Na zakończenie każdego działania Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje wymienione w załączniku VI.
Artykuł 15
1.
Koszty transportu związane z bezpłatną dystrybucją wszystkich produktów wycofanych z rynku powinny zostać spełnione przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) na bazie ryczałtowych kosztów ustalonych zgodnie z odległością między punktem wycofania i miejscem realizacji dostawy ustalonych w załączniku V.
W przypadku bezpłatnej dystrybucji poza Wspólnotę, kwoty ryczałtowe wymienione w załączniku V pokrywają odległość między punktem wycofania i punktem wyjścia ze Wspólnoty.
2.
Koszty transportu płacone są wysyłającemu, który rzeczywiście poniósł finansowe koszty transportu związanego z bezpłatną dystrybucją.
Płatność wyżej wymienionych kwot podlega przedstawieniu towarzyszących dokumentów, potwierdzających, w szczególności:
- nazwy jednostek beneficjantów,
- ilość danych produktów,
- akceptację przez organizację charytatywną,
- użyte środki transportu.
Artykuł 16
1.
W przypadku jabłek i owoców cytrusowych wycofanych z rynku, koszty sortowania i pakowania związane z bezpłatną dystrybucją są pokrywane przez Sekcję Gwarancji EFOGR, do wysokości ustalonej w załączniku V ust. 2, kiedy bezpłatna dystrybucja jest wykonywana na podstawie porozumień umownych między organizacjami producentów i danymi organizacjami charytatywnymi.
2.
Dla celów ust. 1 organizacje producentów zawierają, na początku roku gospodarczego, porozumienia umowne z zatwierdzonymi organizacjami charytatywnymi zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 oraz powiadamiają o nich właściwe władze krajowe jak tylko zostaną zawarte.
Właściwe władze ustalają ostateczny termin zawarcia takich porozumień.
3.
Porozumienia zawierane są z zastrzeżeniem istnienia produktów wycofanych z rynku.
Ilości przewidziane w porozumieniach mogą ulec zwiększeniu w ciągu roku gospodarczego, zależnie od sytuacji rynku.
4.
Porozumienia zawierane są na jeden rok gospodarczy w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i wskazują:
- prawdopodobną ilość każdego produktu,
- przewidywane środki transportu,
- planowany kurs dostawy,
- uzgodnione miejsce udostępnienia produktu,
- zobowiązanie organizacji producentów do udostępnienia gotowych posortowanych produktów w opakowaniach mniejszych niż 25 kg,
- oszacowanie beneficjantów przez jednostkę administracyjną.
5.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, nie później niż jeden miesiąc po zawarciu porozumienia, informacje określone w ust. 4.
6.
Koszty sortowania i pakowania zostaną wypłacone organizacjom producentów, które wykonały sortowanie i pakowanie oraz przedstawiły dokumenty towarzyszące, potwierdzające, w szczególności:
- nazwy jednostek beneficjantów,
- ilość danych produktów,
- rzeczywiste koszty sortowania i pakowania,
- akceptację przez organizację charytatywną.
ROZDZIAŁ III
Kontrole i kary
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne środki dla zapewnienia, że są przestrzegane przepisy tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w szczególności przepisy ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.
2.
Państwa Członkowskie dokonują kontroli fizycznych i dokumentacyjnych dotyczących produktów wycofanych przez wszystkie organizacje producentów przynajmniej raz w ciągu roku gospodarczego.
Kontrole obejmują przynajmniej 20 % całej wycofanej ilości.
Ponadto zapewniają one, że produkty nie wystawione na sprzedaż spełniają obowiązujące normy, jeżeli takie normy zostały przyjęte zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
W przypadkach stosowania przepisów art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie kontrolują wszystkie wycofane ilości.
3. Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole dokumentów dotyczących działań interwencyjnych dla zapewnienia, że rachunki są poprawne i że spełnianie warunków płatności wspólnotowej rekompensaty za wycofanie lub dofinansowania z funduszu operacyjnego określonego w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, jest skutecznie weryfikowane.
Kontrole podejmowane są w odniesieniu do każdej organizacji producentów przynajmniej raz w roku gospodarczym oraz w odniesieniu do każdego produktu, muszą dotyczyć przynajmniej 10 % wniosków w sprawie płatności.
4.
Jeżeli kontrole wykazują istotne niezgodności, właściwe władze przeprowadzają dodatkowe kontrole w ciągu roku gospodarczego i zwiększają częstotliwość kontroli w następnym roku gospodarczym.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, że działania dotyczące bezpłatnej dystrybucji, zarówno wewnątrz jak i poza Wspólnotą, są zgodne z obowiązującymi przepisami.
Państwa Członkowskie w szczególności:
a) zapewniają, że działania, o których mowa są odpowiednio przeprowadzane;
b) weryfikują ostateczne wykorzystanie produktów przez organizację charytatywną, szczególnie przez wymaganie od nich świadectwa akceptacji poświadczającego wykorzystanie produktów;
c) kontrolują ostateczne miejsce przeznaczenia produktów.
2.
Kontrole mają charakter zarówno fizyczny jak i dokumentacyjny oraz dotyczą zarówno organizacji producentów jak i danych organizacji charytatywnych.
Mogą one mieć charakter losowy i każdego roku obejmować przynajmniej 10 % rozprowadzanej ilości.
3.
W odniesieniu do dystrybucji wewnątrz Wspólnoty i bez uszczerbku dla art. 39 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium, ma miejsce bezpłatna dystrybucja, podejmują kontrole w sprawie wykorzystania produktów i ich ostatecznego miejsca przeznaczenia.
4.
Na żądanie Państwa Członkowskiego, Komisja pomaga mu w monitorowaniu działań związanych z bezpłatną dystrybucją poza Wspólnotą.
Artykuł 19
1.
Beneficjant wspólnotowej rekompensaty za wycofanie lub dofinansowania z funduszu operacyjnego jest zobowiązany do zapłacenia podwójnej kwoty niesłusznie wypłaconej, plus odsetki obliczone w odniesieniu do czasu, który upłynął między płatnością a zwrotem przez beneficjanta, kiedy kontrole przeprowadzone zgodnie z art. 17 wykazują, że:
a) produkty nie wystawione na sprzedaż nie spełniają przepisów w odniesieniu do norm ustanowionych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
b) produkty nie wystawione na sprzedaż nie były rozdysponowane zgodnie z art. 30 niniejszego rozporządzenia;
c) rozdysponowanie produktów nie wystawionych na sprzedaż powoduje istotną szkodę dla środowiska.
Jednakże kara określona w akapicie pierwszym nie będzie zastosowana, jeśli beneficjant udowodni w zadowalającym stopniu właściwym władzom krajowym, że nieprawidłowości nie zostały spowodowane umyślnie lub nie były wynikiem karygodnego zaniedbania z jego strony.
W takich przypadkach, beneficjant zwraca jedynie kwotę niesłusznie wypłaconą, plus odsetki.
Stopa oprocentowania równa jest stopie Europejskiego Instytutu Walutowego, stosowanej w transakcjach przeprowadzanych w ecu opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich i obowiązującej w dniu dokonania niesłusznej wypłaty, plus trzy punkty procentowe.
2.
Sumy odzyskane, z narosłymi odsetkami, wpłacane są na konto odpowiedzialnej agencji płatniczej i potrącane z wydatków finansowanych przez EFOGR.
3.
W przypadku fałszywego zgłoszenia, dokonanego rozmyślnie lub przez poważne zaniedbanie, dana organizacja producentów, pozbawiona zostaje prawa do otrzymania wspólnotowej rekompensaty za wycofanie w roku gospodarczym następującym po tym, w stosunku, do którego fałszywe zgłoszenie zostało stwierdzone.
Artykuł 20
1.
W przypadku, gdy nieprawidłowości, które można przypisać organizacjom producentów lub zatwierdzonym organizacjom charytatywnym określonym w art. 11 i 12 zostaną stwierdzone w trakcie bezpłatnej dystrybucji na podstawie kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 18, stosuje się przepisy ust. 2-7 niniejszego artykułu.
2.
Zatwierdzenie określone w art. 11 ust. 2 zostaje wycofane organizacjom charytatywnym.
Wycofanie staje się skuteczne niezwłocznie i obowiązuje przynajmniej przez jeden rok gospodarczy oraz może być przedłużone zależnie od stopnia nieprawidłowości.
3.
Instytucje określone w art. 12 nie mogą zostać beneficjantami działań bezpłatnej dystrybucji w kolejnym roku gospodarczym.
4.
Organizacja charytatywna lub instytucja, która otrzymała produkt wycofany z rynku jest zobowiązana do spłacenia wartości produktów otrzymanych plus odsetki obliczone w odniesieniu do okresu, który upłynął między otrzymaniem produktów i zwrotem płatności przez beneficjanta.
5.
Przepisy art. 19 ust. 3 stosuje się do danej organizacji producentów.
Ponadto organizacja producentów zobowiązana jest do zwrócenia podwójnej kwoty otrzymanej w związku z kosztami sortowania i pakowania, plus odsetki obliczone w odniesieniu do okresu, który upłynął między płatnością a zwrotem przez beneficjanta.
Wysyłający, któremu zwrócono koszty transportu określone w art. 15 zobowiązany jest do zwrócenia podwójnej kwoty otrzymanej za transport plus odsetki obliczone w odniesieniu do okresu, który upłynął między płatnością a zwrotem przez beneficjanta.
6.
Stopą procentową ma być stopa stosowana przez Europejski Instytut Monetarny w jego działaniach prowadzonych w ecu, opublikowana w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich i obowiązująca w dniu dokonania niesłusznej płatności, powiększona o trzy punkty procentowe.
7.
Zwrócone kwoty, plus ich odsetki, wpłacane są na konto właściwej agencji płatniczej i potrącane z wydatków finansowanych przez EFOGR.
Artykuł 21
Artykuł 19 i 20 niniejszego rozporządzenia stosuje się bez uszczerbku dla innych kar, które mogą być przyjęte zgodnie z art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 22
Za 1997 r. organizacje producentów, które przedstawiły projekt programu operacyjnego do zatwierdzenia zgodnie z art. 3 lub 15 rozporządzenia (WE) nr 411/97 są niniejszym upoważnione do przyznawania, na ich własne ryzyko, dodatków do wspólnotowej rekompensaty za wycofanie, zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 23
Rozporządzenia (EWG) nr 3587/86, (EWG) nr 827/90, (EWG) nr 2103/90, (EWG) nr 2276/92 oraz (WE) nr 113/97 niniejszym tracą moc.
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 669/97
z dnia 14 kwietnia 1997 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i pułapami oraz ustanawiające wspólnotowy nadzór obejmujący niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Wysp Owczych, ustalające szczegółowe przepisy dotyczące zmian i dostosowania tych środków i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1983/95
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuły 3 i 8 Porozumienia między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Rządem Danii i Krajowym Rządem Wysp Owczych z drugiej strony, podpisanego dnia 6 grudnia 1996 r. [1], przewidują zniesienie stawek celnych stosowanych do przywozu do Wspólnoty niektórych ryb i produktów rybołówstwa wymienionych w protokole 1 załączonym do powyższego Porozumienia.
(2) Zniesienie stawek celnych odnosi się do kontyngentów taryfowych i pułapów Wspólnoty oraz podlega nadzorowi statystycznemu Wspólnoty dla niektórych z tych produktów; wyżej wymienione kontyngenty taryfowe i pułapy Wspólnoty na produkty pochodzące z Wysp Owczych powinny być przyznawane dla wielkości wskazanych odpowiednio w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia oraz powinien być ustanowiony nadzór statystyczny Wspólnoty w zakresie produktów wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
(3) Preferencyjne stawki celne podane w załącznikach I, II i III mają zastosowanie jedynie wtedy, gdy cena niepodlegająca obciążeniom granicznym ustalona przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w zakresie produktów rybołówstwa i akwakultury [2] jest przynajmniej równa cenie referencyjnej wyznaczonej lub która powinna być wyznaczona przez Wspólnotę dla produktów lub kategorii produktów, o których mowa.
(4) W celu uproszczenia należy przyjąć przepis udzielający Komisji pełnomocnictwa do nadawania mocy obowiązującej, po otrzymaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego utworzonego na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [3], niezbędnym zmianom i technicznym dostosowaniom załączników do niniejszego rozporządzenia, wynikającym ze zmian Nomenklatury Scalonej i kodów taryfowych, a także zmianom wielkości, okresów i stawek kontyngentowych wynikających z decyzji Rady lub Komisji.
(5) Z tych samych powodów należy przyjąć przepisy dla procedury, która powinna być stosowana w przypadkach, gdy do wyżej wymienionego Porozumienia wprowadza się zmiany w takim zakresie, że wyszczególniają one produkty spełniające warunki wymagane dla kontyngentów taryfowych lub produkty podlegające pułapom celnym albo nadzorowi statystycznemu, wielkości kontyngentów, stawki celne i okresy obowiązywania oraz wszelkie inne wymagane kryteria.
(6) Porozumienie przewiduje kontyngenty taryfowe, pułapy taryfowe i nadzór statystyczny na czas nieokreślony; dlatego, aby uczynić stosowanie odnośnych środków skuteczniejszym i prostszym, niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać na bazie wieloletniej.
(7) Wszyscy importerzy ze Wspólnoty powinni mieć zapewniony równy i ciągły dostęp do kontyngentów taryfowych Wspólnoty wymienionych w załączniku I, a stawki celne ustanowione dla kontyngentów powinny obowiązywać niezmiennie dla przywozu omawianych produktów we wszystkich Państwach Członkowskich aż do czasu wyczerpania się kontyngentów.
(8) Wspólnota powinna podejmować decyzję o przyznaniu kontyngentów taryfowych dla spełnienia swoich zobowiązań międzynarodowych; dla zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami, nie ma powodu, aby nie upoważnić Państw Członkowskich do czerpania z puli kontyngentowych niezbędnych ilości odpowiadających aktualnemu przywozowi; ta metoda zarządzania wymaga jednak ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, która musi monitorować stopień wykorzystania kontyngentów oraz stosownie informować o tym Państwa Członkowskie.
(9) W zakresie produktów wymienionych w załączniku II i podlegających pułapom taryfowym Wspólnoty nadzór Wspólnoty może być realizowany przez obciążanie pułapów tym przywozem na poziomie Wspólnoty, wtedy gdy produkty są przedstawiane do odprawy celnej i zgłaszane do wolnego obrotu; ta metoda zarządzania pułapami powinna umożliwić przywrócenie stawek celnych, gdy tylko pułap pułapów, o których mowa, osiągnie poziom ustanowiony przez Wspólnotę.
(10) Ta metoda zarządzania pułapami wymaga ścisłej i szczególnie szybkiej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, która musi monitorować poziom przywozu obciążającego pułapy oraz informować o tym stosownie Państwa Członkowskie; współpraca ta powinna być wystarczająco ścisła, aby umożliwić Komisji podjęcie właściwych kroków dla przywrócenia stawek celnych, gdy tylko pułap jednego z pułapów zostanie osiągnięty.
(11) Dla produktów wymienionych w załączniku III byłoby właściwe odwołanie się do systemu statystycznego nadzoru zarządzanego przez Komisję zgodnie ze stosownymi przepisami rozporządzeń (WE) nr 1172/95 [4] i (EWG) nr 2658/87 [5].
(12) Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 1983/95 [6], które nadało moc obowiązującą środkom stosowanym zgodnie ze starym Porozumieniem, traci moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku stawki celne mające zastosowanie do przywozu do Wspólnoty produktów wymienionych w załączniku I i pochodzących z Wysp Owczych zawiesza się do poziomów i w ramach wielkości wspólnotowych kontyngentów taryfowych wyszczególnionych w tym Załączniku.
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe, o których mowa w art. 1, są zarządzane przez Komisję, która może podjąć wszelkie stosowne środki administracyjne w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania systemu.
Artykuł 3
Jeżeli importer zgłasza produkt objęty niniejszym rozporządzeniem do wolnego obrotu w Państwie Członkowskim, łącznie z:
- wnioskiem o preferencyjne traktowanie, oraz
- świadectwem przewozowym wystawionym zgodnie z zasadami ustanowionymi w Protokole dotyczącym definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej, załączonym do decyzji 997/126/WE [7],
i jego zgłoszenie zostanie zaakceptowane przez władze celne, odnośne Państwo Członkowskie czerpie z właściwego kontyngentu ilość objętą tym zgłoszeniem przez stosowne powiadomienie Komisji.
Wnioski o przydziały z kontyngentów zawierają datę zaakceptowania zgłoszeń i są niezwłocznie przesłane do Komisji.
Komisja przyznaje przydziały w oparciu o datę akceptacji zgłoszeń do wolnego obrotu przez władze celne odnośnego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że dostępne saldo jest wystarczające.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzysta przydzielonych ilości, wtedy zwróci je jak najszybciej do odpowiedniego kontyngentu.
Jeżeli wnioskowane ilości przewyższają dostępne saldo, rozdysponowanie będzie dokonywane w proporcji do wnioskowanych ilości.
Komisja poinformuje Państwo Członkowskie o przydzielonych ilościach.
Artykuł 4
1.
Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku przywóz do Wspólnoty niektórych produktów pochodzących z Wysp Owczych wymienionych w załącznikach II i III będzie podlegać odpowiednio pułapom taryfowym i nadzorowi Wspólnoty.
Opis produktów określonych w pierwszym akapicie, pułapy oraz obowiązująca stawka celna są podane w wyżej wymienionych Załącznikach.
2.
Przywóz będzie obciążał pułapy wtedy, gdy produkty są przedstawiane do odprawy celnej w ramach zgłoszeń do wolnego obrotu, z załączonym świadectwem przewozowym wymienionym w art. 3 akapit pierwszy tiret drugie.
Towary mogą obciążać pułap jedynie, jeżeli świadectwo przewozowe zostanie przedłożone przed datą wznowienia pobierania opłaty celnej.
Wykorzystanie pułapów będzie rejestrowane na poziomie Wspólnoty na podstawie przywozu obciążającego te pułapy, jak podano w akapicie pierwszym i drugim.
Państwa Członkowskie informują Komisję w odstępach czasowych i nieprzekraczalnych terminach ustalonych w ust. 4 o każdym przywozie zrealizowanym zgodnie z określoną wyżej procedurą.
3.
Po osiągnięciu założonych pułapów Komisja może, przez przyjęcie rozporządzenia, wznowić pobieranie do końca roku kalendarzowego opłat celnych stosowanych względem państw trzecich.
4.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, nie później niż do piętnastego każdego miesiąca, zestawienia pokazujące ilości obciążające pułap w poprzednim miesiącu.
5. Nadzór statystyczny przewidziany w zakresie produktów wymienionych w załączniku III jest prowadzony na poziomie Wspólnoty na podstawie przywozu obciążającego pułapy, jak podano w ust. 2 akapit pierwszy, a stosowne dane statystyczne są zgłaszane do Biura Statystycznego Wspólnot Europejskich zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 11 72/95 i (EWG nr 2658/87).
Artykuł 5
1.
Przepisy konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
a) wszelkie zmiany i dostosowania techniczne, które mogą okazać się niezbędne w następstwie zmian w Nomenklaturze Scalonej i kodach celnych;
b) wszelkie adaptacje konieczne w następstwie zmiany w Porozumieniu między Wspólnotą Europejską a Wyspami Owczymi, zatwierdzonej przez Radę,
są zatwierdzane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2.
2.
Przepisy zatwierdzone zgodnie z ust. 1 nie upoważniają Komisji do:
- przenoszenia preferencyjnych ilości z jednego okresu obowiązywania kontyngentu na inny,
- zmieniania harmonogramów czasowych ustalonych w Porozumieniach lub w Protokołach,
- przekazywania ilości z jednego kontyngentu do innego,
- przyznawania i zarządzania kontyngentami wynikającymi z nowych Porozumień,
- zatwierdzania aktów prawnych mających wpływ na zarządzanie kontyngentami podlegającymi świadectwom wywozowym.
Artykuł 6
1.
Komisję wspiera Komitet Kodeksu Celnego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet dostarcza opinię na temat tego projektu w czasie, który przewodniczący może ustalić w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większość określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustalony w powyższym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jeżeli jednak te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie powiadamia o nich Radę.
W takim wypadku Komisja odracza stosowanie środków, które zatwierdziła, o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie wskazanym w poprzednim akapicie.
3.
Komitet może badać każdą kwestię dotyczącą stosowania niniejszego rozporządzenia, która jest wniesiona przez przewodniczącego z jego inicjatywy albo na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Stawki celne wyszczególnione w załącznikach I, II i III obowiązują jedynie wtedy, gdy cena niepodlegająca obciążeniom granicznym, określona przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3759/92, jest co najmniej równa wyznaczonej cenie referencyjnej lub która jest wyznaczona przez Wspólnotę, w zakresie odnośnych produktów lub ich kategorii.
Artykuł 8
Komisja podejmie, w ramach ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, wszystkie właściwe środki w celu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 1983/95 traci moc.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 686/97
z dnia 14 kwietnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2874/93 ustanawiające system kontroli nad wspólną polityką rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: w ostatnich latach zasoby rybne były nadmiernie eksploatowane i dla uzdrowienia tej sytuacji wymagane jest podjęcie istotnych wysiłków w zakresie nadzoru i kontroli działalności w zakresie rybołówstwa;
zachodzi potrzeba zastosowania skutecznych środków z punktu widzenia kosztów i poprawy w zakresie dostępności i dokładności danych dotyczących nakładów, takich jak wprowadzenie satelitarnego systemu monitorowania statków;
zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2847/933[3], Rada może podjąć decyzję w celu ustanowienia systemu stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich;
zdobyte doświadczenia w zakresie wykonywania projektów pilotażowych, realizowanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 897/94 z dnia 22 kwietnia 1994 r. ustanawiającym szczegółowe warunki stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w zakresie projektów pilotażowych odnoszących się do stałego monitorowania lokalizacji wspólnotowych statków rybackich[4], wykazały, że możliwe jest korzystanie z kilku satelitarnych systemów monitorowania statków dla ustalania pozycji statków rybackich;
stałe satelitarne monitorowanie niektórych kategorii wspólnotowych statków rybackich zapewni poprawę zarządzania nakładami, nadzorowania szczególnie wrażliwych obszarów, skuteczności kontrolowania dzienników oraz monitorowania wyładunków;
satelitarny system monitorowania statków jest stosowany w odniesieniu do statków prowadzących działania na wodach państw trzecich tylko wówczas, gdy państwo lub państwa trzecie zaakceptują obowiązek zastosowania satelitarnego systemu monitorowania statków w odniesieniu do swoich statków prowadzących działania na wodach terytorialnych Wspólnoty;
właściwe jest wyłączenie z obowiązku stosowania satelitarnego systemu monitorowania niektórych wspólnotowych statków prowadzących działania wyłącznie na łowiskach przybrzeżnych i położonych w niewielkiej odległości;
satelitarny system monitorowania statków zapewnia równoczesne docieranie informacji ze wspólnotowych statków do państwa, pod którego banderą one pływają, oraz do nadbrzeżnego Państwa Członkowskiego;
właściwe jest zapewnienie możliwości korzystania z systemów alternatywnych wobec satelitarnego systemu monitorowania statków; Państwo Członkowskie wnioskujące o taką możliwość musi udowodnić, że system alternatywny jest równie skuteczny jak satelitarny system monitorowania statków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanowi satelitarny system monitorowania statków, zwany dalej VMS, w celu monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich.
VMS stosowany jest nie później niż od dnia 30 czerwca 1998 r. w odniesieniu do wszystkich wspólnotowych statków rybackich, których długość mierzona między pionami przekracza 20 metrów lub długość całkowita przekracza 24 metry, należących do jednej z następujących kategorii:
- statki prowadzące działania na morzach pełnych, z wyjątkiem Morza Śródziemnego,
- statki prowadzące działania na wodach państw trzecich, pod warunkiem że w Umowach z odpowiednim państwem lub państwami trzecimi zawarto przepisy dotyczące zastosowania VMS w odniesieniu do statków takiego państwa lub państw prowadzących działania na wodach Wspólnoty,
- statki prowadzące połowy ryb w celu ich przetworzenia na mączkę lub olej.
2.
VMS stosowany jest nie później niż od dnia 1 stycznia 2000 r. w odniesieniu do wszystkich wspólnotowych statków rybackich, których długość mierzona między pionami przekracza 20 metrów lub długość całkowita przekracza 24 metry, niezależnie od miejsca, w którym prowadzą one działalność.
Tylko jednak w sytuacji, gdy państwo trzecie lub państwa trzecie przyjęły zobowiązanie zastosowania VMS w odniesieniu do swoich statków prowadzących działania na wodach terytorialnych Wspólnoty, wspólnotowe statki rybackie prowadzące działania na wodach takiego państwa trzeciego lub państw trzecich zostaną objęte VMS.
3.
Bez względu na przepisy zawarte w powyższych ust. 1 i 2 VMS nie ma zastosowania do statków:
a) prowadzących działania wyłącznie w granicach 12 mil morskich od linii podstawowej państwa bandery,
b) niespędzających nigdy więcej niż 24 godziny na morzu, licząc od chwili wyjścia w morze do chwili powrotu do portu.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie wprowadza VMS w odniesieniu do statków pływających pod jego banderą nieobjętych ust. 1-3, to statki te kwalifikują się do takiego samego wsparcia finansowego, jakie na mocy przepisów ust. 1 i 2 stosuje się wobec statków objętych VMS.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że urządzenia do monitorowania satelitarnego są zainstalowane i że funkcjonują w pełni na pływających pod ich banderą wspólnotowych statkach rybackich, wobec których stosowany jest VMS.
Urządzenia do monitorowania satelitarnego umożliwiają statkowi rybackiemu równoczesne komunikowanie państwu, pod którego banderą pływa, i odpowiedniemu nadbrzeżnemu Państwu Członkowskiemu, za pośrednictwem satelity swej pozycji geograficznej i, tam gdzie ma to zastosowanie, informacji o działaniach określonych w art. 19b.
W przypadku działania siły wyższej informacje są przekazywane za pośrednictwem radia, poprzez stację radiową zatwierdzoną zgodnie z regułami wspólnotowymi do przyjmowania takich informacji lub przy zastosowaniu środków wyszczególnionych w art. 19c.
6.
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich objętych VMS zapewniają, że urządzenia do monitorowania satelitarnego w każdej chwili funkcjonują w pełni oraz że informacje określone w ust. 5 są przesyłane.
Transmisja ma miejsce na wskazanej częstotliwości dziennej w celu zapewnienia, aby Państwo Członkowskie bandery i/lub nadbrzeżne Państwo Członkowskie mogły monitorować statki w sposób skuteczny.
7.
Państwa Członkowskie utworzą i zapewnią działanie centrów monitorowania rybołówstwa, zwanych dalej FMC, które monitorują działalność w zakresie rybołówstwa i nakłady połowowe.
FMC zostaną uruchomione nie później niż w dniu 30 czerwca 1998 r.
FMC danego Państwa Członkowskiego monitoruje statki rybackie pływające pod jego banderą niezależnie od wód, na których prowadzą działania, czy portu, w którym przebywają, jak również wspólnotowych statków rybackich pływających pod banderą innych Państw Członkowskich oraz statków rybackich państw trzecich, wobec których stosowany jest VMS, prowadzących działania na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją tego Państwa Członkowskiego.
8.
Każde Państwo Członkowskie bandery wyznacza właściwe władze odpowiedzialne za FMC i podejmuje właściwe środki dla zapewnienia, że jego FMC dysponuje odpowiednimi zasobami ludzkimi i wyposażone jest w sprzęt i oprogramowanie komputerowe pozwalające na automatyczne przetwarzanie danych i ich elektroniczne przesyłanie.
Państwa Członkowskie zapewnią ustanowienie procedur zabezpieczania i odzyskiwania danych w przypadku awarii systemu.
Państwa Członkowskie mogą prowadzić wspólne FMC.
9.
Państwo Członkowskie bandery podejmuje niezbędne środki dla zapewnienia, że dane otrzymane od swych statków rybackich, do których ma zastosowanie VMS, są rejestrowane w formie pozwalającej na ich komputerowe odczytanie przez okres trzech lat.
Nadbrzeżne Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki dla zapewnienia, że dane otrzymywane od statków rybackich pływających pod banderą innych Państw Członkowskich lub państw trzecich, do których ma zastosowanie VMS, są rejestrowane w formie pozwalającej na ich komputerowe odczytanie przez okres trzech lat.
Komisja ma dostęp do tych plików komputerowych po złożeniu wniosku.
Zastosowanie mają przepisy art. 37.
10.
Decyzja w sprawie szczegółowych zasad stosowania tego artykułu zostanie podjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36.
W szczególności na podstawie wniosku składanego przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 36 Komisja może zdecydować, że może zostać wprowadzony system alternatywny do VMS, biorąc pod uwagę rodzaj proponowanego systemu monitorowania, rodzaj statku rybackiego lub statków, obszar lub obszary połowowe, gatunki docelowe oraz długość trwania połowów.
System alternatywny musi być równie skuteczny jak VMS i musi być stosowany na zasadach niedyskryminacyjnych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/97
z dnia 23 kwietnia 1997 r.
zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 434/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać D-Phe-LHRH i neostygminę;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać iwermektynę;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w mniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 723/97
z dnia 22 kwietnia 1997 r.
w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOiGR
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3] stanowi, że Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu upewnienia się co do prawidłowego przeprowadzania i dokonywania transakcji finansowanych z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), zapobiegania nieprawidłowościom oraz postępowania w przypadku ich wystąpienia oraz odzyskiwania kwot utraconych na skutek wystąpienia nieprawidłowości lub zaniedbania;
współfinansowanie, wprowadzone rozporządzeniem Rady (EWG) nr 307/91 z dnia 4 lutego 1991 r. w sprawie zaostrzania monitorowania niektórych wydatków obciążających Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [4], skończyło się dla pierwszych dwunastu Państw Członkowskich z końcem roku budżetowego 1995 i skończy się również dla trzech nowych Państw Członkowskich z końcem roku budżetowego 1997;
Komisja przesłała Radzie sprawozdanie na temat wykonania rozporządzenia (EWG) nr 307/91 w okresie 1991-1993 r., wyrażając opinię, że Państwa Członkowskie powinny w dalszym ciągu otrzymywać pomoc finansową na rzecz monitorowania wydatków obciążających Sekcję Gwarancji EFOiGR ze względu na interes finansowy Wspólnoty;
należy ustanowić przepisy, na pewien okres i w granicach dostępnych przyznanych środków, w sprawie finansowania przez Wspólnotę programów działania Państw Członkowskich w dziedzinie kontroli wydatków, w tym również środków mających na celu zmianę lub poprawę ich struktur monitorowania lub też zwiększenie ich skuteczności;
programy muszą zawierać szereg elementów, umożliwiających Komisji, dysponującej pełną wiedzą na temat faktów, ocenę środków proponowanych przez Państwa Członkowskie;
programy mogą mieć charakter wieloletni; w związku z tym wskazane jest określenie, jakie informacje dotyczące planów rocznych mają być podawane każdego roku przez Państwa Członkowskie;
należy ustanowić przepisy w sprawie konsultacji Komitetu Funduszu dotyczących planów rocznych, które mogą kwalifikować się do finansowania przez Wspólnotę;
należy określić, że Komisja wyznacza maksymalną kwotę wkładu Wspólnoty w każdy roczny plan;
należy zachować i rozwinąć systemy kontroli oraz bezpośredniej wymiany informacji w formie elektronicznej między Państwami Członkowskimi a Komisją dotyczące kontroli niektórych wydatków;
należy określić, że finansowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie może być łączone z żadnym innym finansowaniem wspólnotowym;
ze względu na to, że przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu dotyczą Sekcji Gwarancji EFOiGR, wydatki objęte współfinansowaniem wspólnotowym należy traktować jako działania interwencyjne w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota partycypuje w kosztach ponoszonych przez Państwa Członkowskie przy wdrażaniu nowych programów działania, wynikających z nowych zobowiązań Wspólnoty, zatwierdzonych przez Komisję i mających na celu poprawę struktur lub skuteczności kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOiGR.
2.
Środki przewidziane w programach określonych w ust. 1 mogą obejmować wydatki wstępne na stworzenie lub reorganizację służb kontrolnych, łącznie z przesunięciem lub zatrudnieniem inspektorów kontroli i zmianą zakresu ich obowiązków, zakup lub wynajem sprzętu i urządzeń wymaganych do przeprowadzania kontroli, organizację szkolenia i instruktażu oraz inne środki właściwe dla zwiększenia skuteczności kontroli.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji programy działania, dla których zamierzają otrzymać finansowanie Wspólnoty, nie później niż 1 czerwca roku kalendarzowego poprzedzającego rok rozpoczęcia ich wykonania.
Programy przedstawione po 1 czerwca nie mogą być rozpatrywane.
Jednakże dla programów odnoszących się do pierwszego roku stosowania niniejszego rozporządzenia ostatecznym terminem przedstawienia Komisji programów działania jest koniec drugiego miesiąca następującego po dacie wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego.
2.
Programy mogą być wieloletnie i muszą zawierać następujące informacje:
- opis i analizę sytuacji początkowej dotyczącej inspektorów kontroli oraz wyposażenia,
- cele planowanego działania,
- harmonogram wdrażania środków,
- szczegółowy opis prac, o których finansowanie się występuje,
- prognozę kosztów każdego rodzaju działań oraz, w przypadku programów wieloletnich, dodatkowo roczne prognozy finansowe,
- analizę kosztów i korzyści proponowanego środka.
3.
Komisja bada programy przedstawione przez Państwa Członkowskie.
Komisja może zażądać dodatkowych informacji, które uważa za niezbędne do dokonania oceny programów.
Artykuł 3
1.
Począwszy od drugiego roku, po przedstawieniu programów działań, zgodnie z art. 2, Państwa Członkowskie przekazują Komisji przed 1 czerwca informacje dotyczące planu rocznego, który ma być wykonany w roku następnym, w szczególności:
a) szczegółowy opis prac zaplanowanych na dany rok oraz szczegółową prognozę kosztów;
b) wstępną ocenę środków wdrożonych w roku poprzednim i, jeżeli to stosowne, propozycję zmian w programie wstępnym.
2.
Roczny plan programu działań wykonywany jest w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia każdego roku.
Artykuł 4
1.
Wkład finansowy Wspólnoty przyznaje się na rok kalendarzowy, w okresie pięciu kolejnych lat, począwszy od roku 1997.
Przyznaje się go w granicach rocznych środków przydzielonych przez władze budżetowe w świetle perspektyw finansowych.
2.
Po konsultacji z Komitetem Funduszu, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, Komisja ustala dla każdego planu rocznego maksymalną kwotę wkładu finansowego Wspólnoty, uwzględniając przyznane środki, na podstawie informacji przekazanych jej przez dane Państwo Członkowskie.
Przy ustalaniu rocznych kwot określonych w akapicie pierwszym preferowane są wieloletnie programy, którym przyznano już współfinansowanie Wspólnoty na podstawie niniejszego rozporządzenia, przy czym szczególną uwagę zwraca się na stopień wykorzystania poprzednich planów rocznych.
Z zastrzeżeniem akapitu czwartego, wkład finansowy Wspólnoty wynosi 50 % wysokości płatności dokonanych przez Państwa Członkowskie w danym roku budżetowym na wydatki kwalifikujące się w rozumieniu art. 1.
Jeśli całkowita wielkość wydatków kwalifikujących się przekracza wysokość dostępnych środków finansowych, w odpowiedni sposób zmniejsza się wielkość wkładu finansowego Wspólnoty, określonego w akapicie trzecim.
3.
Komisja może podjąć działania w celu utrzymania i rozwoju systemów kontroli i bezpośredniej wymiany informacji w formie elektronicznej z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 5
Wydatki kwalifikujące się do finansowania przez Wspólnotę na podstawie innych rozporządzeń, a w szczególności:
- rozporządzenia Rady (WE) nr 165/94 z dnia 24 stycznia 1994 r. dotyczącego współfinansowania przez Wspólnotę kontroli przy zastosowaniu teledetekcji oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych programów pomocowych Wspólnoty [5]
oraz w odniesieniu do trzech nowych Państw Członkowskich:
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającego dyrektywę 77/435/EWG [6],
- rozporządzenia (EWG) nr 307/91,
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych programów pomocowych Wspólnoty [7],
nie kwalifikują się do finansowania na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 7
Począwszy od drugiego roku stosowania niniejszego rozporządzenia, roczną ocenę załącza się do rocznego sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Po piątym roku Komisja przedstawi Radzie rezultaty stosowania niniejszego rozporządzenia na podstawie sprawozdań oceniających przygotowanych przez Państwa Członkowskie, zawierających informacje na temat skuteczności wdrożonych programów.
Artykuł 8
Wydatki podlegające finansowaniu przez Wspólnotę uważa się za działania interwencyjne w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 738/97
z dnia 24 kwietnia 1997 r.
wprowadzające czasowe odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 9 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 266/97 [4] przewiduje, że pozwolenia na wywóz mają być wydawane piątego dnia roboczego następującego po dniu, w którym wniosek został złożony, pod warunkiem, że do tego czasu nie zostały podjęte przez Komisję żadne działania specjalne;
z uwagi na małą ilość wciąż dostępną do dnia 30 czerwca 1997 r., na którą pozwolenia mogą być wydawane oraz małą liczbę dni, w których ma być opublikowany Dziennik Urzędowy w ciągu pierwszych 10 dni maja 1997 r. termin pięciu dni potrzebny na rozpatrzenie wniosku jest zbyt krótki, aby zapewnić racjonalne zarządzanie rynkiem i powinien być czasowo przedłużony do sześciu dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, wnioski o pozwolenia wniesione od dnia 28 kwietnia do dnia 7 maja 1997 r. wydaje się szóstego dnia roboczego następującego po dniu złożenia wniosku pod warunkiem, że do tego czasu żadne działania specjalne określone w ust. 2 tego artykułu nie zostały podjęte przez Komisję.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 748/97
z dnia 25 kwietnia 1997 r.
zmieniające załączniki I i II rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 716/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać moksydektynę;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać izoksuprynę i prazykwantel;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w mniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 749/97
z dnia 25 kwietnia 1997 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 748/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać difloksacynę i wedaprofen;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać tiomersal i timerfonat;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać kwas klawulonowy;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości dla deksametazonu, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) 2377/90;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 779/97
z dnia 24 kwietnia 1997 r.
wprowadzające uzgodnienia w zakresie zarządzania nakładem połowowym na Morzu Bałtyckim
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na warunkach Aktu Przystąpienia z 1994 r. regulacje przejściowe regulujące dostęp do wód mają obowiązywać do momentu wprowadzenia systemu wspólnotowego specjalnych zezwoleń połowowych; regulacje te są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3237/94 [4];
regulacje te zakładają przyjęcie wspólnotowych środków działania ustanawiających warunki dostępu do wód i zasobów oraz warunki wykonywania działalności połowowej, jak również wprowadzających wspólnotowy system specjalnych zezwoleń połowowych; niniejsze rozporządzenie ustanawia takie środki;
należy zgromadzić dane dotyczące nakładu połowowego stosowanego przez statki wspólnotowe na łowiskach, do których stosują się te regulacje, w celu poszerzenia wiedzy na temat eksploatacji takich łowisk;
w gestii Państwa Członkowskiego bandery leży wprowadzenie uzgodnień dotyczących monitorowania nakładu połowowego, niezbędne jest zatem zapewnienie przejrzystych i uczciwych procedur w zakresie zarządzania i kontroli;
monitorowanie nakładu połowowego na Morzu Bałtyckim nie będzie stanowiło przeszkody dla ustanowienia przez Radę poziomów nakładu połowowego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy systemu rybołówstwa i akwakultury [5], w szczególności w celu uwzględnienia stanu zasobów na tym obszarze,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa procedurę wprowadzenia systemu zarządzania nakładem połowowym na obszarach IBSFC (podrejony 22-32), będących pod władzą i jurysdykcją Państw Członkowskich.
System staje się skuteczny od dnia 1 stycznia 1998 r.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie sporządzą wykaz nazwanych statków rybackich pływających pod ich banderami, którym zezwolono na prowadzenie działalności połowowej na łowiskach określonych w Załączniku.
2.
Państwa Członkowskie mogą w późniejszym czasie zastąpić statki znajdujące się w wykazach lub też wprowadzić inne statki, pod warunkiem istnienia uprawnień do poławiania oraz z zastrzeżeniem właściwych warunków wynikających ze stosowania art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3760/92.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie wydaje specjalne zezwolenia połowowe zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [6] dla statków pływających pod jego banderą, które prowadzą aktywność połowową na łowiskach określonych w Załączniku.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji najpóźniej do dnia 30 września 1997 r., informacje dotyczące wykazów nazwanych statków określonych w art. 2.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w regularnych odstępach czasu, o wszelkich zmianach w zakresie informacji określonych w ust. 1.
3.
Komisja przesyła informacje określone w ust. 1 i 2 pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
W miarę potrzeby Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, może ustanowić poziomy nakładu połowowego, uwzględniając w szczególności stan zasobów na łowiskach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmą kroki w celu zapewnienia monitorowania a posteriori nakładu połowowego wykonywanego przez statki pływające pod ich banderami na łowiskach określonych w Załączniku.
2.
Przed dniem 31 grudnia 1997 r., Rada podejmie decyzję na wniosek przedłożony przez Komisję, najpóźniej do dnia 30 czerwca 1997 r., w zakresie zmian rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [7], w szczególności w odniesieniu do tytułu IIa dotyczącego rejestrowania danych dotyczących nakładu połowowego w dzienniku połowowym, procedur przedkładania Komisji wykazów nazwanych statków, gromadzenia danych dotyczących nakładu połowowego przez Państwa Członkowskie oraz przedkładania Komisji danych zbiorczych w zakresie nakładu połowowego, w celu zapewnienia zgodności z regulacjami związanymi z zarządzaniem nakładem połowowym określonym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 7
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do statków o długości powyżej 15 metrów między pionami lub o całkowitej długości większej niż 18 metrów.
2.
Nakład połowowy statków poniżej tego ograniczenia jest oszacowywany globalnie dla każdego łowiska.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 822/97
z dnia 6 maja 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 536/97 [2], w szczególności jego art. 74,
a także mając na uwadze, co następuje:
Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2676/90 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 69/96 [4], zawiera opis tych metod analizy; metoda analizy stosunku izotopowegoO18/O16 tlenu w wodzie znajdującej się w winie została rozwinięta, a jej ważność została ustanowiona zgodnie z międzynarodowo uznanymi kryteriami; stosowanie tej metody może stanowić lepszy sposób na sprawdzenie autentyczności wina oraz innych produktów winnych; opis tej nowej metody został przyjęty przez Międzynarodowy Urząd Winorośli i Wina; metoda ta powinna zostać dodana do wspomnianego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozdział 43, przedstawiony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 824/97
z dnia 29 kwietnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 [1] wprowadziło wspólne reguły stosowane do przywozu niektórych produktów włókienniczych z państw trzecich;
zamieszczenie obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria "C" wystarczyłoby, aby uczynić zadość zapotrzebowaniu podmiotów gospodarczych na informację, w szczególności w zakresie wykazu państw będących członkami Światowej Organizacji Handlu (WTO);
w świetle zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii w dziedzinie dostępu do rynku produktów włókienniczych decyzją Rady 96/386/WE z dnia 26 lutego 1996 r. [2] oraz decyzją Rady 96/207/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie tymczasowego stosowania dwóch Umów w formie uzgodnionych protokołów między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi [3], należy zmienić art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, aby uwzględnić nowe porozumienia dotyczące przywozu wyrobów chałupniczych i rękodzieła ludowego, pochodzących z tych państw;
artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 przewiduje, w pewnych okolicznościach, możliwość przywożenia dodatkowych ilości; w świetle doświadczeń z przeszłości wydaje się więc pożądane wyjaśnienie warunków zastosowania tego artykułu; w tym kontekście dodatkowe ilości przyznane na dany rok kontyngentowy i kategorię mogą na przykład zostać potrącone z jednej lub kilku kategorii wyrobów na rozpatrywany rok lub z limitu ilościowego mającego zastosowanie do rozpatrywanej kategorii na następny rok kontyngentowy;
należy uściślić, że niniejsze rozporządzenie nie ma pierwszeństwa przed postanowieniami Porozumienia w sprawie tekstyliów i odzieży (ATC), ani przed postanowieniami umów dwustronnych w przypadku państw niebędących członkami WTO;
pozwolenie na wywóz musi być przedstawione właściwemu krajowemu organowi odpowiedzialnemu za wydawanie zezwoleń na przywóz najpóźniej do dnia 31 marca roku następującego po roku załadunku towarów objętych pozwoleniem na wywóz; towary objęte pozwoleniem na wywóz nie mogą zostać przywiezione w przypadku niedotrzymania tego nieprzekraczalnego terminu; w przypadku wystąpienia okoliczności wyjątkowych powinna być przewidziana możliwość przełożenia terminu przedstawienia pozwolenia na wywóz do dnia 30 czerwca;
wydaje się właściwe wprowadzenie pewnych zmian do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 w świetle doświadczeń nabytych w trakcie jego wykonywania; przy okazji wprowadzania zmian należy także wyjaśnić i uaktualnić niektóre przepisy;
zmiany w wykazie członków WTO lub szczegółów w wykazie krajowych organów odpowiedzialnych za wydawanie dokumentów przywozowych, jako takie nie uzasadniają odwołania się do procedury komitetowej, przewidzianej w art. 17 wspomnianego rozporządzenia; publikacja, z inicjatywy Komisji, okresowych aktualizacji tej listy w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich odpowiadałaby potrzebom upraszczania procedur administracyjnych i spełniałaby wymagania informacyjne podmiotów gospodarczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
- przywozu wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku I, pochodzących z państw trzecich, z którymi Wspólnota zawarła dwustronne umowy, protokoły lub innego rodzaju porozumienia, wymienione w załączniku II,
- przywozu produktów włókienniczych wymienionych w załączniku X, które w odniesieniu do Wspólnoty nie zostały jeszcze włączone w ramy GATT 1994 w rozumieniu art. 2 ust. 6 lub 8 Porozumienia WTO w sprawie odzieży i tekstyliów (ATC) i które pochodzą z państw trzecich, członków Światowej Organizacji Handlu (WTO).
Komisja zapewnia ogłoszenie wykazu państw trzecich będących członkami WTO w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria "C", a także jego uaktualnianie."
2) W art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Limity ilościowe, określone w załączniku V, nie mają zastosowania do wyrobów produkowanych chałupniczo oraz wyrobów rękodzieła ludowego, określonych w załączniku VI, których przywozowi towarzyszy świadectwo wystawione przez właściwe władze państwa pochodzenia, zgodnie z przepisami załącznika VI oraz które spełniają inne warunki ustanowione w tym załączniku."
3) W art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. ust. 1 i 2 nie stosuje się do Brazylii, Hongkongu i Makau."
4) art. 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Dodatkowy przywóz
Jeżeli w pewnych okolicznościach istnieje zapotrzebowanie na przywóz wykraczający poza ilości określone w załączniku V, w odniesieniu do jednej lub wielu kategorii wyrobów, Komisja może wyrazić zgodę na przywóz dodatkowy w danym roku kontyngentowym, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Jeśli ta zgoda na dodatkowe ilości zostaje wydana na skutek nadwyżki pozwoleń wydanych przez organy kraju-dostawcy, należy z nich potrącić kwotę odpowiadającą kwocie dodatkowej z limitu ilościowego:
- jednej lub wielu kategorii wyrobów należących do tej samej grupy lub podgrupy wyrobów, na bieżący rok kontyngentowy, (pod warunkiem że ta kwota nie przekracza 3 % limitu ilościowego dla kategorii, dla której ta dodatkowa możliwość została przyznana) i/lub
- tej samej kategorii wyrobów na następny rok kontyngentowy.
W wyjątkowych okolicznościach Komisja podejmuje konsultacje w Komitecie powołanym na mocy art. 17 w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku Państwa Członkowskiego i podejmuje decyzję w terminie 15 dni roboczych licząc od tej samej daty.
Takie dodatkowe możliwości nie są uwzględniane do celów stosowania art. 7."
5) W art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli po dochodzeniu przeprowadzonym zgodnie z procedurami określonymi w załączniku IV Komisja stwierdzi, że znajdujące się w jej posiadaniu informacje stanowią dowód, że wyroby pochodzące z kraju-dostawcy wymienionego w załączniku V oraz podlegające limitom ilościowym, określonym w art. 2 lub wprowadzonym na podstawie art. 10, zostały przeładowane, skierowane inną drogą bądź w inny sposób przywiezione do Wspólnoty z ominięciem tych limitów ilościowych, oraz że należy wprowadzić niezbędne środki dostosowawcze, składa ona wniosek w sprawie konsultacji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, których celem jest osiągnięcie porozumienia dotyczącego dostosowania odpowiednich limitów ilościowych."
6) W art. 15 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Ponadto, jeśli istnieje dowód zaangażowania terytoriów państw trzecich, które są członkami WTO, ale nie są wymienione w załączniku V, Komisja składa wniosek o konsultacje z zainteresowanym państwem lub państwami trzecimi, zgodnie z procedurą opisaną w art. 16, w celu podjęcia właściwych działań, aby rozwiązać ten problem.
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, może wprowadzić limity ilościowe wobec zainteresowanego państwa lub państw trzecich, bądź zastosować inne właściwe środki."
7) W art. 16 ust. 1 wprowadzenie otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 5, prowadzi konsultacje, określone w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z następującymi regułami:"
8) art. 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku zarówno dla postanowień ATC, w odniesieniu do członków WTO, jak i dla umów dwustronnych, protokołów lub porozumień między Wspólnotą a państwami trzecimi, wymienionymi w załączniku II."
9) W art. 14 załącznika III, ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
O ile Komisja, na podstawie art. 12 niniejszego rozporządzenia, potwierdzi, że w ramach danych limitów ilościowych możliwy jest przywóz wnioskowanych kwot, władze Państwa Członkowskiego wystawiają zezwolenie na przywóz w terminie najwyżej pięciu dni roboczych od przedstawienia przez importera oryginału odpowiedniego pozwolenia na wywóz.
Pozwolenie takie musi zostać przedstawione najpóźniej do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym wyroby objęte pozwoleniem zostały wysłane.
W okolicznościach wyjątkowych nieprzekraczalny termin przedstawienia pozwolenia na wywóz może być przesunięty do dnia 30 czerwca, na należycie umotywowany wniosek Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 niniejszego rozporządzenia."
10) W art. 14 ust. 4, art. 21 ust. 3 i art. 26 załącznika III dodaje się następujący akapit:
"Właściwe władze mogą zezwolić na składanie lub drukowanie deklaracji lub wniosków drogą elektroniczną na warunkach przez nie określonych.
Jednakże wszelkie dokumenty i dowody muszą być dostępne dla właściwych władz."
11) W art. 14 załącznika III wprowadzenie ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Deklaracja lub wniosek skierowany przez importera do właściwych władz w celu uzyskania zezwolenia na przywóz zawiera:"
12) W art. 21 załącznika III ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Władze Państwa Członkowskiego wydają zezwolenie na przywóz nie później niż w terminie pięciu dni roboczych po dacie przedstawienia przez importera oryginału odpowiedniego pozwolenia na wywóz.
Pozwolenie takie musi zostać przedstawione najpóźniej do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym wyroby objęte pozwoleniem zostały wysłane.
W okolicznościach wyjątkowych termin przedstawienia pozwolenia na wywóz może być przesunięty na dzień 30 czerwca, na należycie umotywowany wniosek Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 niniejszego rozporządzenia.
Termin ten nie ma zastosowania w odniesieniu do Egiptu i Malty.
Pozwolenia na przywóz, wystawione na formularzu zgodnym z wzorem zamieszczonym w dodatku 1 do niniejszego załącznika są ważne na całym obszarze celnym Wspólnoty."
13) W art. 21 załącznika III wprowadzenie ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Deklaracja lub wniosek składane przez importera właściwym władzom w celu uzyskania zezwolenia na przywóz zawiera:"
14) W załączniku III początek art. 26 otrzymuje brzmienie:
"Deklaracja lub wniosek składane przez importera właściwym władzom w celu uzyskania dokumentu nadzoru zawiera:"
15) W załączniku III dodaje się art. 30a w brzmieniu:
"Artykuł 30a
Wykaz i adresy właściwych władz, określonych w art. 14 ust. 4, art. 21 ust. 1 i 3, art. 25 ust. 3, art. 26 i art. 31 ust. 1, zostają opublikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria "C"."
16) W art. 31 załącznika II ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Formularze, jakich powinny używać właściwe władze Państw Członkowskich do wydawania zezwoleń na przywóz i dokumentów nadzoru, określonych w art. 14 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 25 ust. 3, są zgodne ze wzorem zezwolenia na przywóz zamieszczonego w dodatku 1 do niniejszego załącznika."
17) W art. 31 załącznika III dodaje się ust. 12 w brzmieniu:
"12.
Zezwolenie na przywóz może być wydawane drogą elektroniczną, o ile dane urzędy celne posiadają dostęp do tego zezwolenia poprzez sieć informatyczną."
18) Skreśla się załącznik XI i dodatek 2 do załącznika III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/97
z dnia 7 maja 1997 r.
ustanawiające normy handlowe mające zastosowanie do awokado
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 2200/96, w załączniku I, wymienia się produkty, dla których muszą być przyjęte normy handlowe; wśród produktów wymienionych w tym załączniku nie zostały ustanowione jeszcze wspólnotowe normy dla inter alia, awokado; w tym celu, konieczne jest ustanowienie norm handlowych dla tych produktów; w tym celu, dla przejrzystości na rynku światowym, muszą być wzięte pod uwagę normy zalecane przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych;
stosowanie wymienionych norm powinno spowodować pozostawienie produktów o niezadowalającej jakości poza rynkiem, ukierunkowanie produkcji na zaspokojenie wymogów konsumentów oraz ułatwienie handlu w warunkach uczciwej konkurencji, wspomagając w ten sposób poprawę rentowności produkcji;
wymienione normy mają zastosowanie na wszystkich etapach obrotu; transport na duże odległości, składowanie dłużej niż przez pewien okres czasu oraz ilość przeładunków, którym podlegają produkty mogą powodować pewien stopień pogorszenia wynikający z rozwoju biologicznego produktu lub jego naturalnej tendencji do psucia; takie pogorszenie powinno być wzięte pod uwagę w zastosowaniu norm na etapach obrotu następujących po wysyłce; ponieważ produkty klasy "ekstra" muszą być szczególnie starannie wybrane i opakowane, dozwolona jest tolerancja tylko dla niewielkiej utraty świeżości oraz jędrności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Normy handlowe mające zastosowanie do awokado objętego kodem CN 0804 stosuje się zgodnie z ustalonymi w załączniku.
2.
Normy handlowe stosuje się na wszystkich etapach obrotu rynkowego zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże, na etapach, które następują po wysyłce dopuszczone są następujące tolerancje:
a) nieznaczny ubytek świeżości i jędrności;
b) w odniesieniu do produktów należących do innych klas niż klasa "ekstra", nieznaczne pogorszenie spowodowane rozwojem biologicznym i tendencją do szybkiego psucia się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/97
z dnia 7 maja 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2275/96 wprowadzającego szczególne środki dla żywych roślin i produktów kwiatowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2275/96 z dnia 22 listopada 1996 r. wprowadzającego szczególne środki dla żywych roślin i produktów kwiatowych [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 2275/96 przewiduje wkład finansowy Wspólnoty w działania mające na celu podniesienie spożycia wspólnotowych żywych roślin i produktów kwiatowych we Wspólnocie i poza nią;
należy określić główne działania uprawnione do wspólnotowego wkładu finansowego;
działania takie muszą stanowić część spójnej strategii i gwarantować osiągnięcie zaplanowanych celów w średnim okresie oraz zapewnienia korzyści Wspólnocie; muszą one zaangażować główne podmioty gospodarcze w sektorze, być zaprezentowane na wzorcowym formularzu i zawierać informacje konieczne dla ich oszacowania;
należy ustanowić procedurę, którą należy stosować oraz kryteria, które mają być zastosowane w celu określenia w każdym roku Państw Członkowskich, w których mają być wprowadzone w życie działania wspierające oraz w celu przyznania całkowitej kwoty rozporządzalnej dla działań pomiędzy te Państwa Członkowskie;
należy ustanowić procedury, którym będą podlegały organizacje zawodowe przy składaniu wniosków o pomoc, oraz oszacowania i wyborze działań przez organy upoważnione przez Państwa Członkowskie; procedury powinny pozwalać Komisji na przekazywanie jej spostrzeżeń Państwom Członkowskim;
należy ustanowić różne przepisy dotyczące wypełniania zaciągniętych zobowiązań w umowach zawartych między stronami, których dotyczą oraz właściwymi władzami krajowymi na podstawie wzorcowych umów dostarczonych przez Komisję;
Państwa Członkowskie powinny kontrolować wprowadzanie w życie działań oraz Komisja powinna być informowana o wynikach działań określonych w niniejszym rozporządzeniu;
środki, określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Działania służące zwiększeniu spożycia żywych roślin i produktów kwiatowych we Wspólnocie i poza nią, określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2275/96 są prezentowane w formie programów.
2.
"Program" oznacza spójny zbiór działań, które mają dostateczny zakres przyczyniający się do wzrostu sprzedaży produkcji i spożycia oraz, gdzie właściwe, w tym celu, wspomagające produkcję celową i dostosowujący ją do wymagań rynku.
3.
Programy wprowadzane są w okresie jednego lub więcej lat od podpisania rocznych umów, określonych w art. 7 ust. 2.
Jednakże czas trwania programów nie może przekraczać trzech lat od podpisania umowy wchodzącej w życie w pierwszym roku stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Programy mogą obejmować następujące działania:
a) organizację ogólnej kampanii promocyjnej w radiu i telewizji, w prasie i za pośrednictwem plakatów;
b) organizację informacji w punktach sprzedaży;
c) organizację i udział w targach i innych wydarzeniach;
d) wydawanie publikacji i materiałów audiowizualnych;
e) organizowanie kampanii public relations dla twórców opinii i ogólnej publiczności;
f) przygotowanie poradników.
2.
Programom mogą towarzyszyć następujące dodatkowe działania:
a) badania rynku i badania konsumentów;
b) dostarczanie podmiotom gospodarczym wyników badań rynkowych;
c) rozwój nowych opakowań i prezentacji.
3.
Nie bierze się pod uwagę działań korzystających z innej wspólnotowej pomocy lub otrzymujące inną krajową lub regionalną pomoc.
Jednakże na lata 1997, 1998 i 1999 mogą być wzięte pod uwagę działania korzystające z krajowej lub regionalnej pomocy nieprzewyższające 20 % całkowitego budżetu.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 234/68 [2] co roku określa się:
a) Państwa Członkowskie, w których kampanie promocyjne mają być wprowadzone w życie przez grupy, które spełniają wymagania art. 4;
b) kwotę przeznaczoną na finansowanie tych kampanii w każdym z tych Państw Członkowskich, całkowita kwota jest przyznawana w odpowiednim stosunku do wartości produkcji w Państwie Członkowskim, którego dotyczy.
2.
W przypadku gdy cała lub część kwoty przyznanej Państwu Członkowskiemu w danym roku nie jest wykorzystana, Państwo Członkowskie może wybrać do przyznania tej kwoty inny wybrany projekt nierozstrzygnięty w wyniku niewystarczających funduszy lub zrzec się płatności kwoty, o której mowa.
W takim przypadku dostępna kwota jest rozdzielana przez Komisję powtórnie pro rata pomiędzy Państwa Członkowskie.
3.
Na rok 1997 rozporządzalny finansowy udział Wspólnoty jest rozłożony następująco:
Państwo _BAR_ Kwota (1000 ECU) _BAR_ Kwota (%) _BAR_
Niderlandy _BAR_ 4322,321 _BAR_ 29,60 _BAR_
Niemcy _BAR_ 2566,028 _BAR_ 17,58 _BAR_
Włochy _BAR_ 2543,761 _BAR_ 17,42 _BAR_
Francja _BAR_ 1492,665 _BAR_ 10,22 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 908,608 _BAR_ 6,22 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 674,619 _BAR_ 4,62 _BAR_
Dania _BAR_ 550,089 _BAR_ 3,77 _BAR_
Belgia _BAR_ 490,844 _BAR_ 3,36 _BAR_
Austria _BAR_ 243,411 _BAR_ 1,67 _BAR_
Szwecja _BAR_ 193,808 _BAR_ 1,33 _BAR_
Grecja _BAR_ 183,216 _BAR_ 1,25 _BAR_
Finlandia _BAR_ 130,629 _BAR_ 0,89 _BAR_
Portugalia _BAR_ 100,000 _BAR_ 0,68 _BAR_
Irlandia _BAR_ 100,000 _BAR_ 0,68 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 100,000 _BAR_ 0,68 _BAR_
EUR 15 _BAR_ 14600,000 _BAR_ 100,00 _BAR_
Artykuł 4
1.
Programy określone w art. 1 są przedstawiane przez reprezentatywne grupy podmiotów gospodarczych jednej lub większej liczby gałęzi działalności w sektorze żywych roślin i produktów kwiatowych, takich jak organizacje producentów lub ich związki lub handlowców, organizacje lub ich stowarzyszenia.
2.
Grupa przedkładająca wniosek o pomoc ponosi wyłączną odpowiedzialność za wprowadzanie w życie działań, na które przyznana jest pomoc finansowa.
Grupa musi mieć zdolność prawną niezbędną do wprowadzania działań w życie oraz posiadać siedzibę zarządu we Wspólnocie.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pomoc składa się do właściwego organu Państwa Członkowskiego, w którym grupa posiada siedzibę zarządu, do dnia 31 marca każdego roku.
Jednakże na rok 1997 nieprzekraczalnym terminem składania wniosków jest dzień 30 maja.
Wniosek musi zawierać wszystkie informacje wymienione w załączniku oraz towarzyszą mu:
a) szczegóły dotyczące sytuacji odnośnie do wprowadzania do obrotu i spożycia żywych roślin i produktów kwiatowych w danych regionach;
b) oczekiwane rezultaty zaproponowanych działań i ich zdolność do osiągania ogólnych i szczególnych celów ustanowionych w programie.
2.
Właściwy organ weryfikuje dokładność informacji podanych w zgłoszeniu i ich zgodność z rozporządzeniem (WE) nr 2275/96 i niniejszym rozporządzeniem.
Zainteresowane Państwo Członkowskie sporządza przed dniem 30 kwietnia każdego roku, dla 1997 r. przed dniem 21 czerwca, na podstawie kryteriów, określonych w art. 6, tymczasowy wykaz działań wybranych, które mają otrzymać pomoc finansową Wspólnoty w granicach kwot określonych zgodnie z art. 3.
Pomoc finansowa wynosi do 60 % rzeczywistych kosztów wyznaczonych działań.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przesyłają tymczasowy wykaz wyznaczonych działań wraz z kopią stosownych wniosków do Komisji.
Komisja przekazuje do Państw Członkowskich wszystkie swoje uwagi odnośnie do przedmiotowych działań, w celu zagwarantowania ich zgodności z prawem i ich koordynacji na poziomie Wspólnoty.
Począwszy od 31 dnia od daty przewidzianej w ust. 2, każde Państwo Członkowskie sporządza ostateczny wykaz wyznaczonych działań oraz niezwłocznie przesyła go Komisji.
Artykuł 6
Wykaz wyznaczonych działań jest sporządzony, w szczególności na podstawie spójności przedstawionych strategii, jakości proponowanych działań, oczekiwanego wpływu ich zastosowania, oraz zdolności zespołów do wprowadzenia ich w życie i gwarancji skuteczności oraz przedstawicielstwa zespołów.
Państwa Członkowskie dają pierwszeństwo działaniom mającym być wprowadzonymi w życie na terytorium kilku Państw Członkowskich.
Artykuł 7
1.
Właściwe organy informują wnioskujących tak szybko jak to możliwe o decyzji podjętej odnośnie do ich wniosków o pomoc.
2.
W terminie jednego miesiąca następującego po sporządzeniu wykazu wyznaczonych działań na podstawie art. 5 ust. 3, właściwe organy zawierają roczne umowy z zainteresowanymi.
Właściwe organy stosują wzorcowe umowy dostarczone przez Komisję.
Umowy te zawierają ogólne warunki, które wykonawca ma znać i zaakceptować.
3.
Umowy nie wchodzą w życie dopóki wykonawca nie wniesie na rzecz właściwego organu zabezpieczenia równego 15 % pomocy finansowej Wspólnoty w celu zapewnienia właściwego wykonania umowy.
Jeżeli dowód wniesienia zabezpieczenia nie dotrze do właściwego organu w terminie dwóch tygodni od zawarcia umowy, umowa traci moc.
Zabezpieczenie jest wnoszone zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozdziale III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [3].
Główny wymóg w rozumieniu art. 20 niniejszego rozporządzenia to wprowadzenie w życie, w ustalonych limitach czasu, działań określonych w umowie.
Zwolnienie z zabezpieczenia następuje w określonym terminie i na warunkach określonych w art. 8 niniejszego rozporządzenia dla zapłaty salda.
4.
Właściwy organ niezwłocznie wysyła kopię umowy do Komisji.
Artykuł 8
1.
Po podpisaniu umowy, wykonawca może przedstawić właściwemu organowi wniosek o zaliczkę.
Zaliczka może wynosić do 30 % finansowej pomocy Wspólnoty.
Właściwy organ wypłaca zaliczkę nie później niż do dnia 15 października danego roku.
Wypłacenie zaliczki wymaga złożenia na korzyść właściwego organu zabezpieczenia równego 110 % tej zaliczki zgodnie z warunkami ustalonymi w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
2.
Wnioski o płatność składane są w każdym kwartale i wraz z dokumentami towarzyszącymi oraz sprawozdanie okresowe dotyczące wykonania umowy.
Jednakże płatności i zaliczka, określone w ust. 1 nie mogą łącznie przekroczyć 75 % całkowitej finansowej pomocy Wspólnoty.
3.
Wnioski o zapłatę salda składane są przed końcem czwartego miesiąca po wykonaniu działań objętych umową.
Muszą im towarzyszyć:
a) odpowiednie dokumenty towarzyszące;
b) sprawozdanie z przeprowadzonej pracy;
c) wewnętrzny raport oceniający uzyskane wyniki, jako umożliwiający osiągnięcie pełnej wiedzy na temat danych raportu i możliwości ich wykorzystania.
Wyłączając przypadki siły wyższej, kiedy wniosek o zapłatę salda wraz ze związaną z nim dokumentacją jest przedłożony późno, saldo zmniejszane jest o 3 % na każdy miesiąc, o który jest zaległe.
4.
Zapłata salda podlega kontroli dokumentów, określonych w ust. 3.
Saldo jest zmniejszane proporcjonalnie do niespełnienia głównego wymagania, określonego w art. 7 ust. 3.
5.
Zwolnienie z zabezpieczenia, określone w ust. 1 następuje pod warunkiem że ostateczne uprawnienia do kwoty wypłaconych zaliczek są ustalone, kiedy saldo jest pokryte.
6.
Właściwy organ dokonuje płatności, określonej w ust. 1–5 w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku.
Może jednakże odroczyć płatności, określone w ust. 2 i 4, jeżeli wymagane są dodatkowe kontrole.
7.
Właściwy organ przesyła raporty oceniający, określony w ust. 3 Komisji tak szybko, jak to możliwe.
8.
Całkowita kwota przypadająca na każde Państwo Członkowskie, zatwierdzana każdego roku zgodnie z art. 3 jest wymieniana na walutę krajową po rolniczym kursie przeliczeniowym obowiązującym dnia 1 kwietnia tego roku.
Jakkolwiek, dla roku 1977 stosowaną datą jest dzień 1 maja.
Artykuł 9
1.
Właściwe organy podejmą kroki niezbędne do weryfikacji, w szczególności poprzez środki kontroli technicznej, administracyjnej i rachunkowej wykonawcy, wszystkich partnerów i podwykonawców:
a) dokładności informacji i dostarczonych dokumentów towarzyszących;
b) spełnienia wszystkich zobowiązań ustalonych w umowie.
Organy te informują niezwłocznie Komisję o wynikach kontroli.
2.
Do celów ust. 1, kiedy wykonawca wprowadza w życie działania w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym ustanowiony jest właściwy organ zawierająca umowy, właściwy organ danego Państwa Członkowskiego dostarcza całej niezbędnej pomocy.
3.
Właściwy organ danego Państwa Członkowskiego określa najbardziej właściwy sposób przeprowadzenia kontroli dotyczącej działań wprowadzanych w życie w państwach trzecich i powiadamia o tym Komisję.
4.
Komisja może w każdym momencie wziąć udział w weryfikacjach i kontrolach, określonych w ust. 1–3.
Może także przeprowadzić dodatkowe kontrole, jeżeli uzna to za niezbędne.
Artykuł 10
Podczas ostatniego roku trwania programu, zewnętrzna ocena zaplanowanych i zatwierdzonych działań przeprowadzana jest przez niezależny organ wybrany przez Państwo Członkowskie za zgodą Komisji.
Zewnętrzna ocena obejmuje ocenę uzyskanych wyników w odniesieniu do celów ustalonych dla zaplanowanych i zatwierdzonych działań oraz analizę kosztów/korzyści każdego działania oraz całego programu w oparciu o zastosowane wskaźniki (nakłady - wyniki).
Ocena niezwłocznie wysyłana jest do Komisji.
Właściwy organ płaci za ocenę, która jest finansowana na tych samych warunkach, jak działania wspierające.
Artykuł 11
1.
Jeżeli dokonane są niesłuszne płatności, beneficjent zwraca odnośne kwoty plus odsetki obliczone dla okresu czasu, jaki upłynął pomiędzy płatnością a jej zwrotem przez beneficjenta.
Stopą procentową, która ma być używana, ma być stopa stosowana przez Europejski Instytut Monetarny do jego operacji w ECU mająca zastosowanie w dniu niesłusznie dokonanej płatności, opublikowana w serii "C"Urzędowego Dziennika Wspólnot Europejskich, podniesiona o trzy punkty procentowe.
2.
Kwoty odzyskane i odsetki płatne są instytucjom płatniczym i służbom, pomniejszone o wydatki finansowane przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej proporcjonalnie do finansowego udziału Wspólnoty.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 888/97
z dnia 16 maja 1997 r.
zmieniające niektóre przepisy norm w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2 oraz art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenie (EWG) nr 2200/96 ustanawia, że przyjmując normy w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw, Komisja bierze pod uwagę międzynarodowe normy Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych;
normy wspólnotowe w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw zawarte są w licznych przepisach wspólnotowych; niektóre z tych przepisów powinny być zharmonizowane, aby zapewnić jednolite stosowanie wymienionych norm oraz kontrole zgodności;
międzynarodowe normy w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw ustanowione przez Europejską Komisję Gospodarczą wyraźnie określają, jak tożsamość pakującego i wysyłającego ma być wskazana na opakowaniu; w szczególności ze względu na prawną jasność te międzynarodowe przepisy powinny być wprowadzone do wszystkich wspólnotowych norm w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw;
rozporządzenia ustanawiające normy w odniesieniu do karczochów, fasoli, grochu, kalafiorów i czosnku nie zawierają przepisów w sprawie wskazania kraju pochodzenia na opakowaniu; takie przepisy, które są zawarte w międzynarodowych obowiązujących normach, powinny być wprowadzone;
klasa III została ustanowiona przez rozporządzenia ustanawiające normy dla porów, oberżyn, cukini, pomidorów, cebuli, cykorii, wiśni, truskawek, kapusty brukselskiej, winogron stołowych, sałaty, endywii o liściach karbowanych i endywii o liściach szerokolistnych (Batavian), ogórków, owoców cytrusowych i jabłek deserowych oraz gruszek; ta klasa III miała zastosowanie jedynie w wyjątkowych sytuacjach oraz straciła znaczenie w sektorze świeżych owoców i warzyw;międzynarodowe normy nie ustanawiają przepisu dla takiej kategorii; w celu uproszczenia powinna zostać ona usunięta ze wspólnotowych norm;
rozporządzenie Rady nr 211/66/EWG z dnia 14 grudnia 1966 r. dodające dodatkową klasę jakości do wspólnych norm jakości niektórych owoców i warzyw [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3596/90 [3], także ustanowiło klasę III dla kalafiorów; z powodów określonych powyżej, wymienione powyżej rozporządzenie nr 211/66/EWG powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozdziale VI "Przepisy dotyczące oznakowania" załączników do:
a) rozporządzeń wymienionych w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
Punkt A
"Identyfikacja"
otrzymuje brzmienie:
"Pakujący i/lub wysyłający: Nazwa i adres lub urzędowo wydane lub zatwierdzone oznaczenie kodowe.
Jednakże w przypadku, gdy użyte jest oznaczenie kodowe, odniesienie "pakujący i/lub wysyłający (lub równoważny skrót)"; musi być wskazany w bliskim powiązaniu z oznaczeniem kodowym.";
b) rozporządzeń wymienionych w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
Punkt C
"Pochodzenie produktu"
otrzymuje brzmienie:
"Kraj pochodzenia i nieobowiązkowo region, gdzie były uprawiane, lub nazwa krajowa, regionia lub lokalna."
2.
W rozporządzeniach wymienionych w załączniku III skreśla się wszystkie odniesienia do klasy III.
3.
Rozporządzenie nr 211/66/EWG niniejszym traci moc.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 894/97
z dnia 29 kwietnia 1997 r.
ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r. ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych [3] było często i w istotny sposób zmieniane; w celu uzyskania przejrzystości i ze względów praktycznych rozporządzenie to wymaga kodyfikacji.
(2) W celu zapewnienia ochrony morskich zasobów biologicznych i zrównoważonej eksploatacji zasobów połowowych w interesie zarówno rybaków jak i konsumentów powinny zostać ustanowione środki techniczne dotyczące ochrony zasobów połowowych, określające między innymi rozmiary oczek, wielkość przyłowów i dozwolone rozmiary ryb, jak również ograniczenia połowów w poszczególnych obszarach i okresach, przy użyciu określonego sprzętu.
(3) Należy zachować równowagę między dostosowywaniem technicznych środków ochrony do różnorodności rodzajów rybołówstwa a zapotrzebowaniem na jednolite zasady, które są łatwiejsze do zastosowania.
(4) Zasady regulujące działalność połowową na obszarze Skagerrak i Kattegat uzgodnione między Wspólnotą a Norwegią i Szwecją powinny być zawarte w niniejszym rozporządzeniu; biorąc pod uwagę opinie naukowe jest zatem konieczne ustalenie okresowych ograniczeń różnych form działalności rybackiej na obszarze Skagerrak i Kattegat.
(5) Procedury zarządzania środkami dotyczącymi połowów na Morzu Bałtyckim powinny zostać przyjęte przez Międzynarodową Komisję Rybołówstwa Morza Bałtyckiego.
(6) Odrzuty są obecnie przyczyną niemożliwego do zaakceptowania marnotrawstwa na dużą skalę; zakaz prowadzenia połowów przy użyciu niewystarczająco wybiórczych technik lub praktyk na obszarach koncentracji narybku, połączony ze zwiększeniem rozmiaru oczek sieci i zakazem używania narzędzi przyczyniających się do powstawania odrzutów, stanowią pierwszy krok w kierunku ostatecznej eliminacji praktyk, które stoją w sprzeczności z ochroną i prawidłowym wykorzystaniem zasobów; konieczne jest wprowadzenie spójnego systemu zarządzania i eksploatacji, który zmniejszy odrzuty do minimum.
(7) Wskazane jest zdefiniowanie kierowanych połowów niektórych gatunków ryb, jak również przyłowów i gatunków chronionych.
(8) Liczne próby wykazały, że użycie zespołu kwadratowych oczek sieci przed i ponad workiem włoka może odegrać znaczącą rolę w ograniczeniu ilości odławianych niewymiarowych ryb.
(9) Połów przemysłowy stanowi działalność ciągłą w związku z czym zasady nim rządzące powinny być również stabilne.
(10) Połów niektórych gatunków, które mają zostać przetworzone na mączkę rybną lub olej może być wykonywany przy użyciu naruszających normy rozmiarów oczek, pod warunkiem że takie działania połowowe nie mają negatywnego wpływu na inne zasoby głębinowe, w szczególności dorsza i plamiaka.
(11) Istnieje rosnąca tendencja do używania dennych sieci skrzelowych, sieci oplątujących i sieci trójściennych o coraz mniejszych oczkach, czego wynikiem jest rosnący wskaźnik śmiertelności narybku gatunków docelowych na danym obszarze połowów.
(12) Ta tendencja powinna być sprawdzona, a rozmiary oczek używanych w biernych narzędziach połowowych, takich jak denny zestaw sieci skrzelowych, sieci oplątujących i sieci trójściennych powinny zostać zaprojektowane tak, aby uzyskać wybiórcze połowy gatunku docelowego lub grupy takich gatunków.
(13) Biologiczne parametry danych gatunków różnią się między sobą na różnych obszarach geograficznych; te różnice uzasadniają zastosowanie różnych środków na tych obszarach.
(14) W celu pozostawienia rybakom niezbędnego czasu do przystosowania istniejącego sprzętu do nowych wymagań powinien zostać przewidziany wystarczający okres przejściowy.
(15) Należy zdefiniować sposób, w jaki ma być określany rozmiar skorupiaków i mięczaków.
(16) Przepisy dotyczące połowów w obrębie 12-milowej strefy przybrzeżnej powinny określać warunki, które są wykonalne.
(17) W strefach przybrzeżnych Państw Członkowskich należy zapewnić ochronę terenów wylęgowych z uwzględnieniem specyfiki warunków biologicznych tych różnych stref.
(18) Nieselektywne użycie okrężnic w szkółkach tuńczyka i innych gatunków ryb przebywających między lub w bliskiej odległości od ssaków morskich może powodować bezcelowe łowienie i zabijanie tych ssaków.
(19) Połów przy użyciu okrężnic przeprowadzony właściwie i w sposób odpowiedzialny jest skuteczną metodą pozyskiwania jedynie pożądanych gatunków docelowych; w tych okolicznościach nie stanowi on już zagrożenia dla ochrony ssaków morskich.
(20) Dnia 22 grudnia 1989 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję 44/225 w sprawie połowów pelagicznymi pławnicami na dużą skalę i ich wpływu na żywe zasoby mórz i oceanów świata.
(21) Decyzją 82/72 EWG [4] Rada zatwierdziła Konwencję o ochronie dzikiej fauny i flory europejskiej oraz ich siedlisk naturalnych (Konwencja berneńska).
(22) Wspólnota podpisała Konwencję Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, która wymaga współpracy wszystkich członków społeczności międzynarodowej na rzecz ochrony i gospodarowania zasobami żywymi na pełnym morzu.
(23) Niekontrolowana ekspansja i wzrost częstotliwości połowów pławnicami może pociągnąć za sobą poważne szkody w warunkach zwiększonego nakładu połowowego i zwiększonych przyłowów gatunków innych niż docelowe; pożądane jest, zatem uregulowanie połowów pławnicami.
(24) Aby uniknąć ograniczania badań naukowych, niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania w odniesieniu do działań, które mogą okazać się niezbędne, nawet incydentalnie w trakcie prowadzenia takich badań.
(25) Na obszarach, gdzie ochrona jest poważnie zagrożona, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zastosowania odpowiednich środków tymczasowych.
(26) Dodatkowe, krajowe środki o ściśle lokalnym charakterze nie powinny ulec unieważnieniu czy ograniczeniu wskutek przyjęcia niniejszego rozporządzenia.
(27) W związku z powyższym takie procedury mogą zostać utrzymane w mocy lub przyjęte z zastrzeżeniem rozważenia przez Komisję ich zgodności z prawem wspólnotowym oraz wspólną polityką rybołówstwa.
(28) Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla niektórych środków krajowych wykraczających poza minimalne wymagania, jakie ono ustanawia.
(29) Może zajść konieczność ustanowienia nowych, pilnych środków ochronnych, a także szczegółowych zasad wykonania niniejszego rozporządzenia; te środki i zasady powinny być przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicja obszarów
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się, z wyjątkami przewidzianymi w art. 6 ust. 1 lit. b), art. 10 ust. 17 i art. 11 ust. 3, w odniesieniu do połowu i wyładunku zasobów połowowych występujących na obszarze wszystkich wód morskich znajdujących się w zasięgu suwerenności i jurysdykcji Państw Członkowskich oraz występujących w jednym z następujących regionów:
Region 1
Wszystkie wody leżące na północ i na zachód od linii biegnącej od punktu o współrzędnych 48° szerokości geograficznej N i 18° długości geograficznej W; następnie na północ do 60° szerokości geograficznej N; następnie na wschód do 5° długości geograficznej W; stamtąd na północ do 60° 30' szerokości geograficznej N; z tego miejsca na wschód do 4° długości geograficznej W; następnie na północ do 64° szerokości geograficznej N; stamtąd na wschód aż do wybrzeża Norwegii.
Region 2
Wszystkie wody położone na północ od 48° szerokości geograficznej N, z wyłączeniem wód Regionu 1 i obszarów ICES IIIb, IIIc i IIId.
Region 3
Wszystkie wody odpowiadające podobszarom ICES VIII i IX.
Region 4
Wszystkie wody odpowiadające podobszarowi ICES X.
Region 5
Wszystkie wody położone w części centralno-wschodniej Atlantyku obejmującej obszary 34.1.1, 34.1.2 i 34.1.3 i podobszar 34.2.0 w strefie połowów 34 regionu FAO-CECAF, z wyłączeniem wód będących pod władzą i jurysdykcją Hiszpanii oblewających Wyspy Kanaryjskie.
Region 6
Wszystkie wody wybrzeża francuskiego departamentu Gujany.
Region 7
Wszystkie wody wybrzeża francuskich departamentów Martyniki i Gwadelupy.
Region 8
Wszystkie wody francuskiego departamentu Reunion.
2.
Obszary geograficzne oznaczone w niniejszym rozporządzeniu literami "NAFO", "ICES" i "FAO" są obszarami określonymi odpowiednio przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku, Międzynarodową Radę Badań Morza oraz Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.
Obszary te są opisane, z zastrzeżeniem późniejszych poprawek, w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3179/78 z dnia 28 grudnia 1978 r. dotyczącym zawarcia przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na Północno-Zachodnim Atlantyku [6] i w komunikatach Komisji nr: 85/C 335/02 [7] i 85/C 347/05 [8].
3.
Regiony określone w ust. 1 mogą zostać podzielone na obszary geograficzne zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18, w szczególności na podstawie definicji określonej w jego ust. 2.
4.
Bez względu na przepisy ust. 2 do celów niniejszego rozporządzenia, Kattegat jest ograniczony od północy przez linię biegnącą od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, stamtąd do najbliższego punktu na wybrzeżu szwedzkim, a od południa przez linię biegnącą od Hasenore Head do Gniben Point, z Korshage do Spodsbjerg i od Gilbjerg Head do Kullen.
Skagerrak jest ograniczony od zachodu przez linię biegnącą od latarni morskiej Hanstholm do latarni morskiej Lindesnes, a od południa przez linię biegnącą od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliższego punktu na wybrzeżu szwedzkim.
5.
Bez względu na przepisy ust. 2 do celów niniejszego rozporządzenia, Morze Północne zawiera podobszar ICES IV, przylegającą część obszaru ICES IIa leżącą na południe od 64° szerokości geograficznej N i część obszaru ICES IIIa, który nie jest objęty definicją Skagerrak podaną w ust. 4.
TYTUŁ I
SIECI I WARUNKI ICH UŻYCIA
Artykuł 2
Minimalne rozmiary oczek sieci
1.
W każdym regionie czy na obszarze geograficznym wymienionym w załączniku I i tam, gdzie jest to stosowne, w zależności od okresu i mocy silnika, zabronione jest używanie jakichkolwiek włoków, niewodów duńskich, czy podobnych sieci ciągnionych, o ile oczka sieci w tej części, gdzie są one najmniejsze, są rozmiaru równego lub większego aniżeli minimalny rozmiar wymieniony w załączniku, zwany dalej jako "referencyjny minimalny rozmiar oczek" i o ile połów uzyskany przy użyciu tej sieci i zatrzymany na pokładzie zawiera:
- procent gatunków docelowych objętych dozwolonym połowem równy lub wyższy niż określony w załączniku 1,
- procent gatunków chronionych nieprzekraczający określonego w załączniku 1,
w odniesieniu do referencyjnego minimalnego rozmiaru oczek.
Bez względu na akapit pierwszy, minimalny procent gatunków docelowych można uzyskiwać poprzez łączenie ilości złapanych ryb wszystkich gatunków docelowych, pod warunkiem że:
- są to gatunki docelowe, w odniesieniu, do których maksymalny procent gatunków chronionych wynosi 10 %,
- są to gatunki docelowe, w odniesieniu, do których referencyjny minimalny rozmiar oczek jest taki sam, lub mniejszy niż rozmiar oczek używanej sieci,
- całkowity procent wszystkich gatunków chronionych łącznie w stosunku do całkowitej wagi wszystkich gatunków docelowych nie przekracza 10 %.
Do celów niniejszego rozporządzenia, gatunki chronione są określane jako gatunki, w odniesieniu, do których minimalny rozmiar został ustalony w załączniku 2 albo, które są oznaczone gwiazdką w tym załączniku w odniesieniu do danego regionu.
Przepisy niniejszego ustępu pozostają bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w ust. 2-9.
2.
Połowy przy użyciu czerpaków nie są objęte przepisami ust. 1.
Jednakże przy połowie czerpakami zakazane jest posiadanie na pokładzie lub wyładunek więcej niż 10 % gatunków chronionych.
3.
Wielkości procentowe określone w załączniku I są obliczane jako proporcja w masie wszystkich ryb, skorupiaków i mięczaków znajdujących się na pokładzie po posortowaniu albo przy wyładunku, biorąc pod uwagę wszystkie ilości, które zostały przeładowane.
Bez względu na przepisy akapitu pierwszego, przy połowie węgorzy przy użyciu sieci o oczkach mniejszych niż 16 mm, wielkości procentowe mogą być obliczane przed sortowaniem.
Niniejszego przepisu nie stosuje się na obszarze Skagerrak i Kattegat.
Wielkości procentowe mogą być obliczane na podstawie jednej lub więcej reprezentatywnych próbek.
Zasady pobierania próbek mogą zostać sformułowane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
4.
Sortowanie przeprowadza się natychmiast po wybraniu sieci.
Połowy gatunków chronionych, które przekraczają wielkości procentowe ustalone w załączniku I są niezwłocznie wyrzucane do morza.
5.
Jeżeli połowy były prowadzone podczas tego samego rejsu przy użyciu różnych sieci o różnych rozmiarach oczek, albo w różnych rejonach, obszarach geograficznych, albo na mocy innych dodatkowych warunków (takich jak różne okresy czasu) i jeżeli te odmienne warunki połowowe pociągają za sobą zmianę referencyjnego minimalnego rozmiaru oczek (z odpowiednią zmianą wielkości procentowych) określonego w załączniku I, wielkości procentowe są obliczane w odniesieniu do każdej części połowu uzyskanej w odmiennych warunkach.
Wszystkie połowy uważa się za dokonane przy użyciu znajdującej się na pokładzie sieci o najmniejszych oczkach chyba że co innego wynika z dziennika pokładowego prowadzonego zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [9] i z zasadami ustalonymi podczas wykonywania tego artykułu.
6.
Połowy są szacowane według żywej wagi.
Do celów niniejszego artykułu, równowartość wagi całego homarca otrzymuje się mnożąc wagę ogona homarca przez trzy.
7.
Sieci o oczkach mniejszych niż rozmiar oczek sieci używanych zgodne z ust. 1 nie mogą być przechowywane na pokładzie chyba że zostaną odpowiednio związane i spakowane tak, aby nie były gotowe do użycia.
Szczegółowe zasady dotyczące pakowania narzędzi mogą zostać określone zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
8.
Moc silnika określa się jako ogólną, maksymalną, stałą moc, jaka może być uzyskana na kole zamachowym każdego silnika i która może być w mechaniczny, elektryczny, hydrauliczny lub inny sposób wykorzystana do napędu statku.
Jednakże jeśli skrzynia biegów wbudowana jest do silnika moc powinna być mierzona w kołnierzu wału wyjściowego skrzyni biegów.
Nie dokonuje się żadnych potrąceń w odniesieniu do pomocniczych maszyn napędzanych silnikiem.
Jednostką, w której wyraża się moc silnika jest kilowat (kW).
Stałą moc silnika określa się zgodnie z wymaganiami przyjętymi przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną w zalecanym Standardzie Międzynarodowym ISO 3046/1, druga edycja, październik 1981 r.
Poprawki niezbędne do przyjęcia wymagań, przewidzianych w akapicie czwartym, w odniesieniu do postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
9.
Zabronione jest posiadanie na pokładzie lub używanie jakichkolwiek włoków, niewodów duńskich albo podobnych sieci ciągnionych, których minimalny rozmiar oczek jest równy lub większy niż 90 mm, mających ponad 100 oczek w obwodzie, przynajmniej w workach włoka sensu stricto, z wyłączeniem połączeń i obrzeża sieci.
Jakiekolwiek włoki, niewody duńskie albo podobne sieci ciągnione, których rozmiar oczek jest równy lub większy niż 100 mm mogą być wyposażone w górnej części worka włoka w partię (taflę lub okno) materiału sieciowego o kwadratowych oczkach przymocowaną do połączeń lub obrzeża sieci, mającą rozmiar oczka równy lub większy niż 90 mm.
"Materiał sieciowy o kwadratowych oczkach" oznacza materiał, który jest połączony w taki sposób, że dwa kierunki oczek AB tworzących taflę są, w jednym kierunku równoległe do osi podłużnej worka włoka sensu stricto, a z drugiej strony pod kątem prostym do jego osi podłużnej.
Kierunek AB jest równoległy do prostoliniowego porządku boków oczek siatki, każdego z sąsiednich oczek.
10. a) Denne sieci skrzelowe, sieci oplątujące i trójścienne o oczkach, które nie odpowiadają żadnej z kategorii wymienionej w załączniku V i VI są zakazane i nie mogą być trzymane na pokładzie statków rybackich.
W przypadku sieci trójściennych rozmiar oczek określony w niniejszym rozporządzeniu dotyczy fragmentu sieci o najmniejszych oczkach.
b) Kiedy połowy są dokonywane w regionie 1 i/lub 2 przez statki rybackie używające dennych sieci skrzelowych, sieci oplątujących i/lub trójściennych sieci o rozmiarach odpowiadających jednej z kategorii wymienionej w załączniku V, wielkość procentowa ilości ryb zatrzymanych na pokładzie wyrażona w żywej wadze dla jednego gatunku albo jakiejkolwiek kombinacji gatunków, czy grup gatunków, wymienionych w odpowiedniej kategorii rozmiarów oczek nie może być mniejsza niż 70 %.
c) Kiedy połowy są dokonywane w regionie 3 przez statki rybackie używające dennych sieci skrzelowych, sieci oplątujących i/lub sieci trójściennych o rozmiarach odpowiadających jednej z kategorii wymienionych w załączniku VI, wielkość procentowa ilości ryb zatrzymanych na pokładzie wyrażona w żywej wadze, dla jednego gatunku albo jakiejkolwiek kombinacji gatunków lub grup gatunków wymienionych w odpowiedniej kategorii rozmiarów oczek nie może być mniejszy niż 70 %.
d) Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
i) "denny zespół sieci skrzelowych lub sieci oplątujących" : oznacza narzędzia połowowe sporządzone z pojedynczego kawałka sieci, przymocowane w dowolny sposób do dna.
ii) "sieci trójścienne" oznaczają jakiekolwiek narzędzia połowowe sporządzone z dwóch lub więcej kawałków sieci, równolegle, łącznie zawieszonych na pojedynczej nadborze, przytwierdzonych w jakikolwiek sposób do dna morskiego.
e) Litera a)–d) nie stosuje się w odniesieniu do połowów łososiowatych (Salmonidae) i Agnatha.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu, w tym wymiary oczek sieci, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r.
Artykuł 3
Określanie rozmiaru oczek
Normy techniczne dotyczące określania rozmiaru oczek sporządza się zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
Artykuł 4
Elementy przyłączane do sieci
Nie można używać żadnych urządzeń, za pomocą których oczka w jakiejś części sieci zostaną zatkane lub w inny sposób skutecznie zwężone.
Niniejszy przepis nie wyklucza używania niektórych urządzeń, których spis i opis techniczny zostanie sporządzony zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
TYTUŁ II
MINIMALNE ROZMIARY RYB, SKORUPIAKÓW I MIĘCZAKÓW
Artykuł 5
1.
Ryba, skorupiak i mięczak są niewymiarowe, jeżeli ich rozmiar jest mniejszy niż minimalne wymiary określone w załączniku II lub załączniku III w odniesieniu do odpowiednich gatunków i regionów, czy szczególnych obszarów geograficznych, jeżeli są one określone.
Jeżeli jest przewidziana więcej niż jedna metoda przeprowadzania pomiaru minimalnych rozmiarów, ryba, skorupiak, czy mięczak uważany jest za odpowiadający minimalnym rozmiarom, jeżeli przynajmniej jeden z uzyskanych wymiarów jest większy niż odpowiedni wymiar minimalny.
2. a) Rozmiar ryby mierzy się od czubka pyska do końca płetwy ogonowej.
b) Rozmiar homarca i homarów określa się zgodnie z opisem zamieszczonym w załączniku IV:
- jako długość pancerza, równoległą do osi środkowej od tyłu obu oczodołów do dalszego końca pancerza,
- jako długość całkowitą, od czubka otworu gębowego do końca środkowej płetwy ogona nie wliczając szczeciny.
Oddzielone ogony homarców mierzy się od przedniej krawędzi pierwszej obecnej części ogona do końca środkowej płetwy ogona, nie wliczając szczeciny.
Ogon mierzy się w stanie płaskim i nienaciągniętym.
c) Rozmiar krabów jadalnych określa się w sposób przedstawiony w załączniku IV:
- jako długość pancerza mierzoną wzdłuż osi środkowej, od przestrzeni między oczodołami do tylnej krawędzi pancerza,
- jako maksymalną szerokość pancerza mierzoną prostopadle do osi środkowej pancerza,
- jako maksymalną długość ostatnich dwóch odcinków którejkolwiek kończyny zakończonej szczypcami.
d) Rozmiarciernistego pająka morskiego określa się zgodnie z opisem zamieszczonym w załączniku IV, wzdłuż osi środkowej od krawędzi pancerza między pyskiem do tylnej krawędzi pancerza.
e) Rozmiar małży określa się zgodnie z opisem zamieszczonym w załączniku IV w poprzek najdłuższej części muszli.
f) Rozmiar głowonogów określa się wzdłuż grzbietowej linii środkowej od tylnego końca płaszcza do przedniej granicy płaszcza, u kałamarnic i mątw, a do poziomu oczu u ośmiornic.
3.
Niewymiarowe ryby, skorupiaki i mięczaki nie są zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, wyładowywane, transportowane, przechowywane, sprzedawane, wystawiane albo oferowane do sprzedaży, ale są wyrzucane niezwłocznie do morza.
Niniejszego przepisu nie stosuje się w odniesieniu do:
a) połowów gatunków chronionych, które przeprowadzono w ramach limitów określonych w art. 2 ust. 1, które nie zostały oddzielone od gatunków docelowych objętych dozwolonym połowem i które nie zostały sprzedane, wystawione lub oferowane do sprzedaży w celu spożycia przez ludzi;
b) gatunków określonych poniżej w ramach limitu 10 % wagi całkowitego połowu tych gatunków:
- śledzia złowionego w jakimkolwiek obszarze geograficznym,
- makreli złowionej w Morzu Północnym,
- gatunków określonych w załączniku II lub załączniku III złowionych na obszarze Skagerrak lub Kattegat;
c) ostroboka (Trachurus spp.), makreli (Scomber spp.), sardeli (Engraulis encrasicholus), przeznaczonych do użycia jako żywa przynęta.
Udział procentowy niewymiarowych ryb, skorupiaków i mięczaków oblicza się zgodnie z art. 2 ust. 3-6.
4.
Zabroniony jest wyładunek ogonów lub kleszczy homarów, które zostały odłączone od korpusu i które zostały złowione w regionie lub na obszarze geograficznym określonym w załączniku III, w odniesieniu, do którego został określony minimalny rozmiar tych gatunków.
Jedynie całe przegrzebki mogą być poddawane wyładunkowi.
5.
Minimalne rozmiary gatunków oznaczonych gwiazdką w załączniku II lub III przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
TYTUŁ III
ZAKAZ POŁOWÓW
Artykuł 6
Łosoś i troć wędrowna
1.
Łosoś i troć wędrowna nie mogą być zatrzymywane na pokładzie albo przeładowywane, wyładowywane, transportowane, magazynowane, sprzedawane, wystawiane lub oferowane do sprzedaży, lecz muszą być niezwłocznie wrzucane do morza, jeśli zostały złowione:
a) na terenie wód położonych poza 12-milową strefą mierzoną od linii podstawowej Państw Członkowskich w regionach 1–4;
b) na zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 1, poza obszarem wód będących pod władzą i jurysdykcją Państw Członkowskich w regionach 1–4;
c) podczas połowu włokiem, niewodem duńskim lub podobną siecią ciągnioną o rozmiarze oczek mniejszym niż 70 mm.
2.
Na terenie Skagerrak i Kattegat połów łososia i troci wędrownej jest zabroniony poza czteromilową strefą mierzoną od linii podstawowych.
Artykuł 7
Śledź
1.
Połów śledzia jest zabroniony każdego roku począwszy od dnia 15 sierpnia do dnia 30 września na obszarze geograficznym ograniczonym linią łączącą następujące punkty:
- Butt of Lewis,
- Przylądek Wrath,
- 58°55' szerokości geograficznej N, 5°00' długości geograficznej W,
- 58°55' szerokości geograficznej N, 7°10' długości geograficznej W,
- 58°20' szerokości geograficznej N, 8°20' długości geograficznej W,
- 57°40' szerokości geograficznej N, 8°20' długości geograficznej W,
- zachodnie wybrzeże North Uist na 57°40' szerokości geograficznej N, dalej wzdłuż północnego wybrzeża wyspy aż do pkt 57°40'36' szerokości geograficznej N, 7°20'39' długości geograficznej W,
- 57°50'03' szerokości geograficznej N, 7°08'06' długości geograficznej W,
- północny-wschód wzdłuż zachodniego wybrzeża Lewis aż do punktu wyjścia (Butt of Lewis).
2.
Zabronione jest posiadanie na pokładzie ilości śledzia, które przekraczają 5 % wagi całkowitej ryb, skorupiaków i mięczaków znajdujących się na statku, które zostały złowione na tym terenie podczas okresu określonego w ust. 1.
Wielkość procentową oblicza się zgodnie z art. 2 ust. 3-6.
3.
Połowy śledzi są zabronione od dnia 1 lipca do dnia 31 października na obszarze ograniczonym następującymi współrzędnymi:
- zachodnie wybrzeże Danii na 55°30' szerokości geograficznej N,
- 55°30' szerokości geograficznej N, 7°00' długości geograficznej E,
- 57°00' szerokości geograficznej N, 7°00' długości geograficznej E,
- zachodnie wybrzeże Danii na 57°00' szerokości geograficznej N.
4.
Połowy śledzi są zabronione w strefie rozciągającej się od 6 do 12 mili od wschodniego wybrzeża Zjednoczonego Królestwa, mierzonej od linii podstawowych między 54°10' a 54°45'szerokości geograficznej N w okresie od dnia 15 sierpnia do dnia 30 września i między 55°30' a 55°45' szerokości geograficznej N w okresie od dnia 15 sierpnia do dnia 15 września.
5.
Połowy śledzia są zabronione przez cały rok na Morzu Irlandzkim (obszar ICES VIIa) na obszarach morskich między zachodnim wybrzeżem Szkocji, Anglii i Walii a linią poprowadzoną 12 mil od linii podstawowej tych wybrzeży, ograniczonymi od południa przez 53°20' szerokości geograficznej N, a od północnego-zachodu przez linię poprowadzoną między Mull of Galloway (Szkocja) i Point of Ayre (Wyspa Man).
6.
Połowy śledzia są zabronione począwszy od dnia 21 września do dnia 31 grudnia w częściach Morza Irlandzkiego (obszar ICES VII a) ograniczonych następującymi współrzędnymi:
a) - wschodnie wybrzeże Wyspy Man na 54°20' szerokości geograficznej N,'
- 54°20' szerokości geograficznej N, 3°40' długości geograficznej W,
- 53°50' szerokości geograficznej N, 3°50' długości geograficznej W,
- 53°50' szerokości geograficznej N, 4°50' długości geograficznej W,
- południowo-zachodnie wybrzeże Wyspy Man na 4°50' długości geograficznej W;
b) - wschodnie wybrzeże Irlandii Północnej na 54°15''szerokości geograficznej N,
- 54°15' szerokości geograficznej N, 5°15' długości geograficznej W,
- 53°50' szerokości geograficznej N, 5°50' długości geograficznej W,
- wschodnie wybrzeże Irlandii na 53°50' szerokości geograficznej N.
Połowy śledzia są zabronione przez cały rok w Logan Bay, określanej jako wody na wschód od linii poprowadzonej od Mull of Logan położonego na 54°44' szerokości geograficznej N i 4°59' długości geograficznej W, do Laggantalluch Head położonego na 54°41' szerokości geograficznej N i 4°58' długości geograficznej W.
7.
Bez względu na przepisy ust. 6, statki o długości nieprzekraczającej 12,2 metra bazujące w portach położonych na wschodnim wybrzeżu Irlandii i Irlandii Północnej między szerokościami geograficznymi 53°00'N a 55°00'N mogą prowadzić połowy śledzi w strefie objętej zakazem, opisanej w ust. 6 lit. b).
Jedyną dozwoloną metodą jest połów pławnicami o minimalnym rozmiarze oczek wynoszącym 54 mm.
8.
Połowy śledzia są zabronione na wodach położonych na północny-wschód od linii poprowadzonej między Mull of Kintyre i Corsewall Point od dnia 1 stycznia do dnia 30 kwietnia.
9.
Obszary i okresy określone w niniejszym artykule mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
Artykuł 8
Szprot
1.
Połowy szprota przy użyciu włoka o oczkach sieci mniejszych niż 32 mm są zabronione przez okres całego roku na terenie Skagerrak i Kattegat.
2.
Połowy szprota są zabronione:
a) począwszy od dnia 1 lipca do dnia 31 października na obszarze ograniczonym następującymi punktami:
- zachodnie wybrzeże Danii na 55°30' szerokości geograficznej N,
- 55°30' szerokości geograficznej N, 7°00' długości geograficznej E,
- 57°00' szerokości geograficznej N, 7°00' długości geograficznej E,
- zachodnie wybrzeże Danii na 57°00' szerokości geograficznej N;
b) na obszarze statystycznym ICES oznaczonym jako 39E8, od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca i od dnia 1 października do dnia 31 grudnia.
Do celów niniejszego rozporządzenia, tym obszarem ICES są wody ograniczone przez linię biegnącą na wschód, od wschodniego wybrzeża Zjednoczonego Królestwa wzdłuż 55°00' szerokości geograficznej N do pkt 1°00' długości geograficznej W, stamtąd wprost na północ do pkt 55°30' szerokości geograficznej N i następnie na zachód do wybrzeża Zjednoczonego Królestwa,
c) na wodach wewnętrznych Mornay Firth na zachód od 3°30' długości geograficznej W i na wodach wewnętrznych the Firth of Forth na zachód od 3°00' długości geograficznej W, od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca i od dnia 1 października do dnia 31 grudnia.
Artykuł 9
Makrela
1.
Zabronione jest zatrzymywanie na pokładzie makreli, które zostały złowione w obrębie obszarów geograficznych ograniczonych następującymi współrzędnymi:
- punkt na południowym wybrzeżu Anglii na 2°00' długości geograficznej W,
- 49°30' szerokości geograficznej N, 02°00' długości geograficznej W,
- 49°30' szerokości geograficznej N, 07°00' długości geograficznej W,
- 52°00' szerokości geograficznej N, 07°00' długości geograficznej W,
- punkt na zachodnim wybrzeżu Walii na 52°00' szerokości geograficznej N,
chyba że waga makreli nie przekracza 15 % wagi całkowitej ilości ryb zatrzymanych na pokładzie, które zostały złowione na tym obszarze.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się w odniesieniu do:
a) statków łowiących sieciami skrzelowymi lub wędami ręcznymi;
b) statków łowiących włokami dennymi, niewodami duńskimi albo innymi podobnymi sieciami ciągnionymi, pod warunkiem że statki te mają na pokładzie. co najmniej 75 % wagowo, liczonych jako udział procentowy całkowitej wagi wszystkich gatunków na pokładzie:
- homarców, jeśli statki te używają sieci, których rozmiar oczek jest ustalony dla danych regionów geograficznych lub stref w załączniku I,
- homarców i gatunków wymienionych w załączniku II, jeśli statki te używają sieci, których rozmiar oczek jest ustalony dla tych gatunków i dla danych regionów geograficznych lub obszarów w załączniku I;
c) statków przepływających przez ten obszar, pod warunkiem że wszystkie narzędzia połowowe są zapakowane zgodnie z warunkami wymienionymi w art. 2 ust. 7;
d) statków, które nie są wyposażone w sprzęt połowowy i do których zostały przeładowane makrele.
3.
Wszystkie makrele, które są na pokładzie są uważane za złowione na obszarze opisanym w ust. 1, z wyjątkiem tych, które zostały zgłoszone jako znajdujące się na pokładzie zanim statek znalazł się na tym obszarze, zgodnie z procedurą opisaną w następujących akapitach.
Kapitan statku zamierzający wpłynąć na taki obszar w celu połowu ryb i posiadający na pokładzie makrele, zobowiązany jest powiadomić władze kontrolne Państwa Członkowskiego w strefie którego zamierza łowić o planowanym czasie i miejscu swego przybycia na ten obszar, nie więcej niż 36 godzin i nie mniej niż 24 godziny przed wpłynięciem statku na ten obszar.
Wpływając na ten obszar musi poinformować właściwe władze kontrolne o ilości makreli posiadanych na pokładzie i wpisanych do dziennika pokładowego.
Kapitan może zostać wezwany do okazania dziennika pokładowego oraz połowu zatrzymanego na pokładzie do weryfikacji w czasie i miejscu określonym przez właściwe władze kontrolne.
Czas nie przekroczy 6 godzin od momentu otrzymania przez władze kontrolne informacji dotyczącej ilości makreli na pokładzie, a miejsce jest możliwie najbliższe punktu wpłynięcia na ten obszar.
Kapitan statku rybackiego, który zamierza wpłynąć na taki obszar w celu przeładunku makreli na swój statek zobowiązany jest zawiadomić władze kontrolne Państwa Członkowskiego, w którego strefie przeładunek ma miejsce o jego zamierzonym czasie i miejscu, nie więcej, niż 36 godzin i nie mniej niż 24 godziny przed rozpoczęciem przeładunku.
Niezwłocznie po jego ukończeniu kapitan musi zawiadomić właściwe władze kontrolne o ilości makreli, które zostały przeładowane na ten statek.
Właściwymi władzami kontrolnymi są,
- dla Francji:
Mimer, teleks: Paryż 250823,
- dla Irlandii:
Department of Marine, teleks: Dublin 91798 MRNE,
- dla Zjednoczonego Królestwa:
Ministry of Agriculture, Fisheries and Food, teleks: Londyn 21274.
Żaden przepis niniejszego ustępu nie może być interpretowany w ten sposób, że statek pływający pod banderą lub zarejestrowany w Państwie Członkowskim, które nie posiada kwot połowowych na zasoby makreli występujące na tym obszarze lub którego kwoty połowowe zostały wyczerpane, jest upoważniony do posiadania makreli na pokładzie, chyba że taka makrela wchodzi w skład przyłowu uzyskanego przy połowie ostroboka lub sardynki, a makrela nie przekracza 10 % ogólnej wagi znajdujących się na pokładzie makreli, ostroboka i sardynki; z wyjątkiem przypadków, gdy kapitan jest w stanie udowodnić, że makrela pochodzi z innych zasobów.
TYTUŁ IV
OGRANICZENIA DOTYCZĄCE NIEKTÓRYCH TYPÓW POŁOWÓW
Artykuł 10
Ograniczenia używania niektórych typów statków i narzędzi połowowych, do połowu niektórych gatunków, w określonych okresach i na określonych obszarach geograficznych
1.
Zabronione jest używanie okrężnic:
a) przy połowach śledzia w obszarach ICES VII g–k i na obszarze geograficznym ograniczonym:
- od północy 52°30' szerokości geograficznej N,
- od południa 52°00' szerokości geograficznej N,
- od zachodu wybrzeżem Irlandii,
- od wschodu wybrzeżem Zjednoczonego Królestwa,
b) przy połowach gatunków wymienionych w załączniku II w odniesieniu do odpowiednich regionów czy obszarów geograficznych.
Przy połowach okrężnicami zabronione jest posiadanie na pokładzie:
- ilości gatunków wymienionych w załączniku II, która przekracza 5 % wagi ogólnej znajdujących się na statku ryb, skorupiaków i mięczaków, i
- podczas łowienia na obszarze opisanym w akapicie pierwszym tiret pierwsze, ilości śledzia przekraczającej 5 % ogólnej wagi znajdujących się na statku ryb, skorupiaków i mięczaków.
Wielkości procentowe są obliczane zgodnie z art. 2 ust. 3-6.
2. a) Zabronione jest posiadanie na pokładzie statku czy używanie włoków rozprzowych, których łączna długość pokładników mierzona jako suma długości wszystkich pokładników jest większa niż 24 metry albo może zostać rozszerzona do długości większej niż 24 metry.
b) Używanie włoków rozprzowych jest zabronione na obszarze Kattegat.
3. a) W obrębie strefy 12 mil od wybrzeży Francji, na północ od 51°00'szerokości geograficznej N, Belgii, Niderlandów, Niemiec i zachodniej Danii aż do latarni morskiej Hirtshals mierzonej od linii podstawowych, od których są mierzone wody terytorialne, nie może łowić przy użyciu włoków rozprzowych lub innych włoków żaden statek przekraczający osiem metrów długości.
W okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września, wyżej wymieniona strefa zostanie rozszerzona na obszary geograficzne ograniczone linią łączącą następujące współrzędne:
- punkt na zachodnim wybrzeżu Danii na 57°00' szerokości geograficznej N,
- 57°00' szerokości geograficznej N, długości geograficznej 7°15' E,
- 55°00' szerokości geograficznej N, długości geograficznej 7°15' E,
- 55°00' szerokości geograficznej N, 7°00' długości geograficznej E,
- 54°30' szerokości geograficznej N, 7°00' długości geograficznej E,
- 54°30' szerokości geograficznej N, 7°30' długości geograficznej E,
- 54°00' szerokości geograficznej N, 7°30' długości geograficznej E,
- 54°00' szerokości geograficznej N, 6°00' długości geograficznej E,
- 53°50' szerokości geograficznej N, 6°00' długości geograficznej E,
- 53°50' szerokości geograficznej N, 5°00' długości geograficznej E,
- 53°30' szerokości geograficznej N, 5°00' długości geograficznej E,
- 53°30' szerokości geograficznej N, 4°15' długości geograficznej E,
- 53°00' szerokości geograficznej N, 4°15' długości geograficznej E,
- punkt na wybrzeżu Niderlandów na 53°00' szerokości geograficznej N.'
b) Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 3 lit. a), statki, których nazwy i dane techniczne wymienione zostaną w wykazie, który zostanie sporządzony zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18, upoważnione są do połowów na wymienionym obszarze przy użyciu włoków rozprzowych w tych okresach, gdy połowy przy użyciu włoków rozprzowych byłyby w innych okolicznościach zabronione.
Statki, które mogą pojawić się w wykazie określonym w akapicie pierwszym niniejszego ustępu muszą spełniać następujące kryteria:
- rozpoczęły działalność przed dniem 1 stycznia 1987 r.,
- z wyjątkiem statków zajmujących się połowem skorupiaków, moc ich silnika nie przekracza 221 kW, a w przypadku silników, których wartości znamionowe zostały obniżone, nie przekraczała 300 kW przed tym obniżeniem.
Statek znajdujący się w wykazie może zostać zastąpiony innym statkiem, którego wartość znamionowa silnika nie została obniżona, którego moc silnika nie przekracza 221 kW i którego całkowita długość, określona w ust. 13 nie przekracza 24 metrów.
Silnik statku znajdującego się w wykazie może zostać wymieniony, pod warunkiem że wartość znamionowa zamiennego silnika nie została obniżona a jego moc nie przekracza 221 kW.
c) Zabronione jest jednak używanie włoków rozprzowych, których łączna długość pokładników, mierzona jako suma długości wszystkich pokładników jest większa niż 9 metrów albo może zostać powiększona do długości przekraczającej 9 metrów, z wyjątkiem posługiwania się sprzętem zaprojektowanym i używanym do połowu krewetek (Pandalus montagui) i garneli (Crangon spp .).
Statki, których podstawową formę działalności stanowi połów garneli (Crangon spp .) mogą używać pokładników, których łączna długość przy połowach soli przekracza 9 metrów, pod warunkiem że znajdują się one w wykazie, który jest ustalany corocznie.
d) Bez względu na ust. 3 lit. a), statki poławiające włokiem rozprzowym, których moc silnika nie przekracza 221 kW, a w razie obniżenia jego wartości znamionowej nie przekraczała 300 kW przed tym obniżeniem, mogą dokonywać połowów na terenie określonym w tym ustępem.
e) Bez względu na ust. 3 lit. a) statki, których moc silnika przekracza 221 kW mogą dokonywać połowów na obszarze określonym w tym ustępie używając włoków rozprzowych, pod warunkiem że odłów gładzicy i soli, który przekracza wagowo 5 % całego zatrzymanego na pokładzie połowu jest wyrzucany niezwłocznie do morza.
Wielkość procentowa obliczana jest zgodnie z art. 2 ust. 3-6.
4.
W granicach obszaru 12 mil od wybrzeży Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, mierzonych od linii podstawowych, od których mierzone są wody terytorialne, żaden statek nie może dokonywać połowów przy użyciu włoków rozprzowych.
Jednakże statki należące do jednej z poniższych kategorii mogą prowadzić połowy na wspomnianym obszarze przy użyciu włoków rozprzowych:
- statki, które rozpoczęły działalność przed dniem 1 stycznia 1987 r., z wyjątkiem statków zajmujących się połowami skorupiaków, których moc silnika nie przekracza 221 kW i w przypadku gdy wartość znamionowa silnika została obniżona, nie przekraczała 300 kW przed tym obniżeniem,
- statki, które rozpoczęły działalność po dniu 31 grudnia 1986 r., którego wartość znamionowa silnika nie została obniżona, którego moc silnika nie przekracza 221 kW i którego całkowita długość określona zgodnie z ust. 13 nie przekracza 24 metrów,
- statki, którego silnik został zastąpiony po dniu 31 grudnia 1986 r. silnikiem, którego wartość znamionowa nie została obniżona i którego moc silnika nie przekracza 221 kW.
Zabronione jest jednak używanie włoków rozprzowych, których łączna długość pokładników, obliczana jako suma długości wszystkich pokładników jest większa niż dziewięć metrów, z wyjątkiem przypadków posługiwania się sprzętem zaprojektowanym i używanym do połowów garneli (Crangon spp .) lub krewetek (Pandalus montagui).
5.
Statki rybackie, które nie spełniają kryteriów niezbędnych do umieszczenia ich w wykazie ustalonym zgodnie z ust. 3 i 4 nie mogą prowadzić działalności połowowej określonej w tych ustępach.
6.
Szczegółowe zasady wprowadzenia w życie ust. 3 i 4 wraz z zasadami ustalania wykazów określonych w ust. 3, zostaną sformułowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
7.
Moc silnika określa się stosownie do art. 2 ust. 8.
8.
Datą rozpoczęcia działalności jest data wystawienia pierwszego urzędowego świadectwa bezpieczeństwa.
Jeżeli urzędowe świadectwo bezpieczeństwa nie zostało wydane, datą rozpoczęcia działalności jest data pierwszego wpisu do oficjalnego rejestru statków rybackich.
Jednakże w przypadku statków rybackich, które zostały oddane do użytku przed dniem 14 października 1986 r., za datę rozpoczęcia działalności uważana jest data pierwszego wpisu do urzędowego rejestru statków rybackich.
9.
Zabronione jest używanie włoków, których rozmiar oczek jest mniejszy niż 32 mm w okresie od dnia 1 lipca do dnia 15 września na wodach położonych w obrębie 3 mil od linii podstawowych na obszarze Skagerrak i Kattegat.
Jednakże przy połowie włokami na obszarze tych wód i podczas tych okresów:
- w odniesieniu do połowów pandaletki północnej (Pandalus borealis) można używać sieci o minimalnym rozmiarze oczek wynoszącym 30 mm,
- w odniesieniu do połowów węgorzycy (Zoarces viviparus), babkowatych (Gobiidae), czy głowaczy (Cottus spp.), przeznaczonych do użycia jako przynęta, można używać sieci o dowolnym rozmiarze oczek.
10.
Zabroniony jest połów sardeli w obszarze ICES VII C przy użyciu włoków pelagicznych.
11.
W obrębie stref określonych w niniejszym artykule, tam gdzie włoki, włoki rozprzowe, niewody duńskie albo podobne sieci ciągnione nie mogą być używane, zabronione jest przewożenie na pokładzie takich sieci, chyba że są one właściwie zapakowane i składowane zgodnie z art. 2 ust. 7.
12.
Zabronione jest używanie substancji wybuchowych, trujących czy oszałamiających, jak również działek do celów połowów.
Działka harpunnicze mogą jednak być używane przy połowie tuńczyka i rekina olbrzymiego.
Zabronione jest używanie prądu elektrycznego na obszarze Skagerrak i Kattegat przy połowach ryb innych niż tuńczyk i rekin olbrzymi.
13.
Długością statku jest długość całkowita określana jako odległość w linii prostej między najdalej wysuniętym w przód punktem dzioba, a najdalszym punktem rufy.
Należy przyjąć, że dziób obejmuje wodoszczelną strukturę kadłuba, pokład dziobowy, dziobnicę, przednie nadburcie (o ile jest w nie wyposażony), jednak nie obejmuje bukszprytu i relingów.
Należy przyjąć, że rufa obejmuje wodoszczelną strukturę kadłuba, pawęże, rufówki, pochylnię rufową i nadburcie, jednak nie obejmuje relingów bezpieczeństwa, wytyków fokżagla, urządzeń napędowych, urządzeń sterowych oraz drabinek nurków i pomostów.
Całkowita długość mierzona jest w metrach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.
14.
Długość włoka rozprzowego mierzona jest między jego skrajnymi końcami wliczając w to przyłączone do niego urządzenia.
15. a) Od dnia 1 września do dnia 31 grudnia zabronione jest prowadzenie połowów przy użyciu jakichkolwiek włoków, niewodów duńskich lub podobnych sieci ciągnionych na obszarach geograficznych ograniczonych przez linię łączącą następujące współrzędne:
- punkt na północnym wybrzeżu Hiszpanii zwany Cabo Prior (43°34' szerokości geograficznej N, 8°19' długości geograficznej W),
- 43°50' szerokości geograficznej N, długości geograficznej 8°19' W,
- 43°25' szerokości geograficznej N, 9°12' długości geograficznej W,
- punkt na zachodnim wybrzeżu Hiszpanii zwany Cabo Villano (43°10' szerokości geograficznej N, 9°12' długości geograficznej W).
b) Od dnia 1 października do dnia 31 grudnia zabronione jest prowadzenie połowów przy użyciu jakichkolwiek włoków, niewodów duńskich lub podobnych sieci ciągnionych na obszarach geograficznych ograniczonych linią łączącą następujące współrzędne:
- punkt na zachodnim wybrzeżu Hiszpanii zwany Cabo Corrubedo (42°35' szerokości geograficznej N, 9°05' długości geograficznej W),
- 42°35' szerokości geograficznej N, 9°25' długości geograficznej W,
- 43°00' szerokości geograficznej N, 9°30' długości geograficznej W,
- punkt na zachodnim wybrzeżu Hiszpanii na 43°00' szerokości geograficznej N.''
c) Od dnia 1 grudnia do końca lutego kolejnego roku zabronione jest prowadzenie połowów przy użyciu włoków, niewodów duńskich lub podobnych sieci ciągnionych na obszarach geograficznych ograniczonych przez linię łączącą następujące współrzędne:
- punkt na zachodnim wybrzeżu Portugalii na 37°50''szerokości geograficznej N,'
- 37°50' szerokości geograficznej N, 9°03' długości geograficznej W,
- 37°00' szerokości geograficznej N, 9°06' długości geograficznej W,
- punkt na zachodnim wybrzeżu Portugalii na 37°00' szerokości geograficznej N.
16.
Zabronione jest posiadanie na pokładzie statków używających okrężnic albo sprzętu ciągnionego o rozmiarze oczek dopuszczonym w drodze wyjątku do połowu makreli, śledzia i ostroboka automatycznych urządzeń sortujących.
Bez względu na poprzedni akapit, statki-zamrażalnie upoważnione są do posiadania na pokładzie automatycznych urządzeń sortujących pod warunkiem że ich główną funkcją jest handlowe klasyfikowanie wszystkich złowionych ryb przeznaczonych do zamrożenia.
Automatyczne urządzenia sortujące muszą być zainstalowane w taki sposób, aby połów będący wynikiem klasyfikacji był niezwłocznie zamrażany w celu wprowadzenia do obrotu i nie mógł być z łatwością wyrzucony do morza.
17.
Zabronione jest otaczanie przy użyciu okrężnic szkółek lub grup ssaków morskich, jeżeli celem połowu jest tuńczyk lub inne gatunki ryb.
Bez względu na art. 1 ust. 1, niniejszy ustęp stosuje się w odniesieniu do wszystkich statków pływających pod banderą lub zarejestrowanych w Państwie Członkowskim na wszystkich wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Państwa Członkowskiego, jak również poza tymi wodami.
18.
Połów makreli, szprota i śledzia przy użyciu włoków i okrężnic jest zabroniony na obszarze Skagerrak od północy w sobotę do północy w niedzielę, a na obszarze Kattegat od północy w piątek do północy w niedzielę.
19.
Okrężnice nie są używane do połowu tuńczyka tropikalnego (bonito, wielkooczny i tuńczyk długopłetwy) na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Portugalii na obszarze ICES X na północ od 36°30'N, albo w strefach CECAF położonych na północ od 31°N i na wschód od 17°30'W.
Artykuł 11
Ograniczenia dotyczące używania pławnic
1.
Żaden statek nie może posiadać na pokładzie ani używać przy połowach jednej lub więcej pławnic, których indywidualna lub całkowita długość przekracza 2,5 km.
2.
Podczas połowów określonych w ust. 1 sieć, jeżeli jest dłuższa niż jeden kilometr musi pozostać przyłączona do statku.
Jednakże w obrębie 12-milowego pasma przybrzeżnego statek może odłączyć się od sieci, pod warunkiem że pozostaje ona pod ciągłą obserwacją.
3.
Bez względu na art. 1 ust. 1 niniejszy artykuł stosuje się na obszarze wszystkich wód z wyjątkiem Morza Bałtyckiego, Bełtów i Cieśniny Sund, będących pod władzą lub jurysdykcją Państw Członkowskich, a także poza tymi wodami w odniesieniu do wszystkich statków rybackich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowanych w Państwie Członkowskim.
Artykuł 12
Żaden statek nie może używać pławnic przy połowach tuńczyka na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Hiszpanii czy Portugalii na podobszarach ICES VIII, IX lub X, ani bez względu na art. 1 na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Hiszpanii w strefach CECAF u wybrzeży Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 13
Działalność przetwórcza
Zabronione jest dokonywanie na pokładzie statku rybackiego jakiegokolwiek fizycznego czy chemicznego przetwarzania ryb w celu produkcji mączki rybnej, oleju, czy podobnych produktów.
Zakaz ten nie dotyczy przetwarzania odpadów.
Artykuł 14
Badania naukowe
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do działalności rybackiej prowadzonej wyłącznie do celów badań naukowych, które są prowadzone za zezwoleniem i pod zwierzchnictwem danego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich i o której Komisja oraz Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, na których wodach prowadzone są badania, zostało uprzednio poinformowane.
Ryby, skorupiaki i mięczaki złowione do celów określonych w akapicie pierwszym mogą być sprzedawane, składowane, wystawiane, czy oferowane do sprzedaży, pod warunkiem że:
- odpowiadają one normom ustalonym w załączniku II i III oraz normom handlowym przyjętym zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w zakresie produktów rybołówstwa i akwakultury [10],
lub
- zostały bezpośrednio sprzedane do celów innych niż spożycie przez ludzi.
Artykuł 15
Sztuczne zarybianie i przesiedlanie
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do działalności połowowej prowadzonej w toku sztucznego zarybiania lub przesiedlania ryb, skorupiaków i mięczaków.
Ryby, skorupiaki i mięczaki złowione do celów przedstawionych w akapicie pierwszym mogą zostać sprzedane w celu spożycia przez ludzi tylko wtedy, jeśli inne przepisy rozporządzenia są stosowane.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 16
1.
Tam, gdzie ochrona ryb, skorupiaków i mięczaków wymaga natychmiastowego działania, Komisja może w uzupełnieniu lub na zasadzie odstępstwa od niniejszego rozporządzenia, przyjąć jakiekolwiek niezbędne środki zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
2.
Tam, gdzie ochrona niektórych gatunków lub stref połowowych jest poważnie zagrożona i jeśli jakakolwiek zwłoka mogłaby spowodować trudną do naprawienia szkodę, państwo przybrzeżne może podjąć odpowiednie, niedyskryminujące środki ochronne dotyczące wód będących pod jego jurysdykcją.
3.
Środki określone w ust. 2 wraz z memorandum wyjaśniającym są przekazywane Komisji i innym Państwom Członkowskim, niezwłocznie po ich podjęciu.
4.
W ciągu 10 dni roboczych od otrzymania takiego powiadomienia, Komisja zatwierdzi środki określone w ust. 2 albo zażąda ich unieważnienia lub zmiany.
Decyzja Komisji jest niezwłocznie notyfikowana Państwom Członkowskim.
5.
Państwa Członkowskie mogą przedstawić Radzie do rozpatrzenia decyzję Komisji w ciągu 10 dni roboczych od chwili otrzymania notyfikacji określonej w ust. 4.
6.
Rada stanowiąc większością kwalifikowaną może przyjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki mające na celu ochronę i zarządzanie zasobami:
a) w przypadku typowo lokalnych zasobów będących przedmiotem zainteresowania wyłącznie rybaków danych Państw Członkowskich, lub
b) w formie warunków lub szczegółowych ustaleń skonstruowanych w celu ograniczenia połowów za pomocą środków technicznych:
i) uzupełniających środki ustanowione w legislacji wspólnotowej dotyczącej rybołówstwa, lub
ii) wykraczających poza minimalne wymagania ustalone we wspomnianej legislacji,
pod warunkiem że takie środki stosuje się wyłącznie w odniesieniu do rybaków danego Państwa Członkowskiego i są one zgodne z prawem wspólnotowym i wspólną polityką rybołówstwa.
2.
Komisja jest informowana w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag o planach wprowadzenia lub zmiany krajowych środków technicznych.
Stosownie do żądania Komisji przedstawionego w ciągu jednego miesiąca od chwili takiej notyfikacji, dane Państwo Członkowskie zawiesza wejście w życie planowanych środków na okres trzech miesięcy od daty wspomnianej notyfikacji tak, aby Komisja mogła w tym czasie zadecydować czy dane środki są zgodne z przepisami ust. 1.
Jeżeli Komisja uzna w drodze decyzji, która zostanie notyfikowana wszystkim Państwom Członkowskim, że planowane środki nie są zgodne z przepisami ust. 1, dane Państwo Członkowskie nie może wprowadzić ich w życie bez niezbędnych poprawek.
Dane Państwo Członkowskie niezwłocznie poinformuje inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o przyjętych środkach, po dokonaniu wszystkich niezbędnych poprawek.
3.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji na jej żądanie, wszelkich danych szczegółowych niezbędnych do dokonania oceny, czy ich krajowe środki techniczne są zgodne z przepisami ust. 1.
4.
Na wezwanie Komisji albo na żądanie Państwa Członkowskiego, wątpliwość czy krajowy środek techniczny zastosowany przez Państwo Członkowskie jest zgodny z ust. 1, może być przedmiotem decyzji podjętej zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18.
W przypadku podjęcia takiej decyzji, ust. 2 akapit trzeci i czwarty stosuje się mutatis mutandis.
5.
Środki dotyczące połowów z brzegu zostaną przedstawione Komisji przez dane Państwo Członkowskie jedynie w celach informacyjnych.
Artykuł 18
Szczegółowe zasady w celu wykonania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
Artykuł 19
Rozporządzenie (EWG) nr 3094/86 traci moc.
Odniesienia do wspomnianego rozporządzenia należy interpretować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są one odczytywane zgodnie z tabelą korelacji wymienioną w części A załącznika VII.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jednakże przepisy art. 2 ust. 10 oraz załącznika V i VI wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/97
z dnia 20 maja 1997 r.
zmieniające i korygujące rozporządzenie (WE) nr 1663/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 Komisja powinna rozliczać rachunki agencji płatniczych, określonych w art. 4 tego rozporządzenia, przed dniem 30 kwietnia roku następującego po danym roku budżetowym;
decyzje w sprawie rozliczania rachunków, określonych w art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70, powinny odnosić się wyłącznie do integralności, ścisłości i wiarygodności przekazanych rachunków; ostateczne pobranie i odrzucenie wydatków, w stosunku do których zaliczki zostały zmniejszone lub zawieszone, w szczególności zgodnie z art. 13 decyzji Rady 94/729/WE [3] w sprawie dyscypliny budżetowej i/lub art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88 [4] i/lub zmniejszona zgodnie z art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia, jest tylko podejmowana decyzja zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70; w celu zapobieżenia wydatkom, które zostały zmniejszone lub zawieszone w zakresie zbyt wczesnego lub tymczasowego finansowania, w wyniku stosowania art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 [5] środki te powinny zostać przyjęte;
niezbędne jest skorygowanie istotnych błędów we francuskiej wersji językowej w rozporządzeniu (WE) nr 1663/95;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 otrzymuje brzmienie:
"1. Decyzje dotyczące rozliczania rachunków, przewidziane w art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70, bez uszczerbku dla decyzji podjętych zgodnie z ust. 2 lit. c) tego artykułu, ustalają kwotę wydatków realizowanych w każdym Państwie Członkowskim w danym roku budżetowym, które są uznane za obciążające EFOGR na podstawie rachunków, określonych w art. 5 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, a także obniżanie i zawieszanie zaliczek w odniesieniu do danego roku budżetowego, włącznie z obniżkami, określonymi w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [6].
Kwoty, które zgodnie z decyzjami o rozliczeniu rachunków, jak określono w akapicie pierwszym, są odzyskiwane od lub płatne na rzecz każdego Państwa Członkowskiego ustala się, odejmując zaliczki zapłacone w ciągu danego roku budżetowego od wydatków uznanych na ten rok zgodnie z akapitem pierwszym.
Kwoty te są odejmowane od lub dodawane do zaliczek na wydatki z drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym została podjęta decyzja w sprawie rozliczania rachunków." .
Artykuł 2
(dotyczy tylko francuskiej wersji językowej)
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 931/97
z dnia 26 maja 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 832/97 w zakresie dat składania wniosków o pomoc w sektorze upraw kwiatowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2275/96 z dnia 22 listopada 1996 r. wprowadzające szczególne środki dla żywych roślin i produktów kwiatowych [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/97 [2] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2275/96 wprowadzającego szczególne środki dla żywych roślin i produktów kwiatowych; zasady te ustanawiają konkretne terminy przedkładania wniosków na 1997 r.; daty te powinny być zmienione tak, by uwzględnić późną publikację przedmiotowego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Upraw Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 832/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 ust. 1 akapit drugi, datę "30 maja 1997 r." zastępuje się datą "6 czerwca 1997 r.";
2) W art. 5 ust. 2 zdanie drugie, datę "21 czerwca 1997 r." zastępuje się datą "28 czerwca 1997 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97
z dnia 27 maja 1997 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota zobowiązała się, w zastosowaniu Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej, do otwarcia kontyngentów taryfowych na wysokiej jakości wołowinę oraz mrożone mięso bawole, ustalonych odpowiednio w ilości 58100 i 2250 ton rocznie; kontyngenty te będą otwarte na okres wieloletni i należy ustalić szczegółowe zasady składania wniosków na okresy 12-miesięczne, począwszy od dnia 1 lipca;
państwa trzecie dokonujące wywozu zobowiązały się do wydawania świadectw autentyczności gwarantujących pochodzenie produktów; należy ustalić formę i układ tych świadectw oraz procedury ich stosowania; świadectwa autentyczności wydawane są przez władze państw trzecich, które udzielają niezbędnych gwarancji w celu zapewnienia właściwego stosowania tych ustaleń;
kontyngent, o którym mowa, będzie zarządzany za pomocą pozwoleń na przywóz; w tym celu należy ustalić zasady składania wniosków oraz zakres informacji, które będą podawane we wnioskach i pozwoleniach, jeśli niezbędne, na zasadzie odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2350/96 [3], oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 266/97 [5];
w celu zapewnienia właściwego zarządzania przywozami mięsa, należy tam, gdzie to właściwe, uzależnić wydawanie pozwoleń na przywóz od ich sprawdzenia, w szczególności w odniesieniu do zapisów na świadectwie autentyczności;
doświadczenie wykazało, że importerzy nie zawsze informują właściwe władze, które wydały pozwolenia na przywóz, o ilości i pochodzeniu wołowiny przywożonej w ramach przedmiotowego kontyngentu; informacja ta jest ważna dla oceny sytuacji na rynku; dlatego należy wprowadzić zabezpieczenie w celu zapewnienia, że importerzy spełniają ten wymóg;
należy ustanowić przepisy zobowiązujące Państwa Członkowskie do przesyłania informacji dotyczących takich przywozów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się następujące wieloletnie kontyngenty taryfowe na okres od dnia 1 lipca danego roku do dnia 30 czerwca roku następnego, zwanego dalej "rokiem przywozowym":
- 58100 ton na wysokiej jakości świeże, chłodzone i mrożone mięso bydlęce objęte kodami CN 0201 i 0202 oraz na produkty objęte kodami CN 02061095 i 02062991.
Kontyngent ten nosi kolejny nr 09.4002,
- 2250 ton na mrożone mięso bawole bez kości, objęte kodem CN 02023090, wyrażone w wadze mięsa bez kości.
Kontyngent ten nosi kolejny numer 09.4001.
Do celów wykorzystywania wyżej wymienionego kontyngentu 100 kilogramów mięsa z kością jest równoważne 77 kilogramom mięsa bez kości.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "mięso mrożone" oznacza mięso o wewnętrznej temperaturze — 12°C lub niższej w momencie wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.
3.
Cło ad valorem stosowane wobec produktów przywożonych w ramach kontyngentów określonych w ust. 1 wynosi 20 %.
Artykuł 2
Kontyngent taryfowy na świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę, przewidziany w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze, rozdziela się następująco:
a) 28000
ton mięsa bez kości objętego kodami CN
020130
i
02061095
oraz odpowiadającego następującej definicji:
"Kawałki specjalnej lub dobrej jakości wołowiny uzyskane ze zwierząt wypasanych wyłącznie na pastwiskach, w wieku między 22 i 24 miesiące, posiadających dwa stałe siekacze oraz odznaczających się żywą wagą rzeźną nie wyższą niż 460 kilogramy, nazywaną "wołowiną specjalną masowaną";, kawałki, które mogą nosić litery "sc"; (special cuts)";
b) 7000
ton produktów wagi mięsnej objętych kodami CN 02
012090
,
020130
,
02022090
,
020230
,
02061095
i
02062991
oraz odpowiadających następującej definicji:
"Wybrane kawałki świeżej, chłodzonej lub mrożonej wołowiny, uzyskanej ze zwierząt posiadających nie więcej niż cztery stałe siekacze, których tusze mają wagę nie większą niż 327 kilogramów (720 funtów), o widocznym gołym okiem zwartym wyglądzie, mięsie jasnego i jednorodnego koloru oraz odpowiedniej, lecz nie nadmiernej warstwie tłuszczu.
Mięso będzie otrzymywać świadectwo jako "wysokiej jakości wołowina WE",",
c) 6300
ton mięsa bez kości objętego kodami CN
020130
,
02023090
,
02061095
i
02062991
oraz odpowiadającego następującej definicji:
"Kawałki specjalnej lub dobrej jakości wołowiny uzyskanej ze zwierząt wypasanych wyłącznie na pastwiskach, odznaczających się żywą wagą rzeźną nie wyższą niż 460 kilogramów, nazywaną "wołowiną specjalną masowaną";. Kawałki te mogą nosić litery "sc"; (special cuts)";
d) 5000
ton mięsa bez kości objętego kodami CN
020130
,
02023090
,
02061095
i
02062991
oraz odpowiadającego następującej definicji:
"Kawałki wołowiny uzyskane z młodych wołów (novilhos) lub jałówek (novilhas) w wieku między 20 i 24 miesiące, wypasanych wyłącznie na pastwiskach, które utraciły swoje mleczne siekacze, lecz nie posiadają więcej niż cztery stałe siekacze, które osiągnęły dobrą dojrzałość i których tusze odpowiadają następującym wymogom klasyfikacyjnym:
mięso z tusz klasy B lub R, wyrównanych i o warstwie tłuszczu klasy 2 lub 3; kawałki oznaczone literami "sc"; (special cuts) lub posiadające etykiety "sc"; (special cuts) jako znak ich wysokiej jakości są zapakowane w kartony z napisem "wysokiej jakości wołowina";";
e) 300 ton produktów wagi mięsnej objętych kodami CN 02
012090
,
020130
,
02022090
,
020230
,
02061095
i
02062991
oraz odpowiadających następującej definicji:
"Wybrane kawałki schłodzonej lub mrożonej wołowiny pierwszego gatunku, pochodzące z bydła wypasanego wyłącznie na pastwiskach, które nie posiadają więcej niż cztery stałe siekacze, których tusze mają wagę nie większą niż 325 kg po wypatroszeniu, o widocznym gołym okiem zwartym wyglądzie, o mięsie jasnego i jednorodnego koloru oraz odpowiedniej, lecz nie nadmiernej warstwie tłuszczu.
Wszystkie kawałki są pakowane próżniowo i określane jako "wysokiej jakości wołowina";";
f) 11500
ton produktów wagi mięsnej objętych kodami CN 0201, 0202,
02061095
i
02062991
oraz odpowiadających następującej definicji:
"Tusze lub jakiekolwiek kawałki uzyskane z bydła w wieku nie więcej niż 30 miesięcy, które było karmione przez 100 dni lub więcej porcjami paszy odżywczo zrównoważonej, wysoko energetycznej, zawierającej nie mniej niż 70 % ziarna, o wadze co najmniej 20 funtów na dzień.
Wołowinę sklasyfikowaną jako "choice". lub "prime". wg standardów USDA (United States Departament of Agriculture) uznaje się za odpowiadającą powyższej definicji.
Mięso sklasyfikowane jako A2, A3 lub A4 wg standardów Ministerstwa Rolnictwa Kanady uznaje się za odpowiadające powyższej definicji".
Artykuł 3
1.
Przywóz ilości określonych w art. 2 lit. f) odbywa się z zastrzeżeniem przedłożenia przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu:
- pozwolenia na przywóz wydanego na podstawie art. 4 i 5, oraz
- świadectwa autentyczności wydanego na podstawie art. 6.
2.
Pozwoleń na przywóz określonych w ust. 1 udziela się na okres miesiąca.
Ilości dostępne każdego miesiąca każdego roku przywozowego odpowiadają jednej dwunastej całkowitej ilości określonej w art. 2 lit. f) powiększonej o ilość pozostałą z poprzednich miesięcy, określoną w art. 5 ust. 3.
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz, określonego w art. 3, udziela się pod następującymi warunkami:
a) wnioskodawca jest osobą fizyczna lub prawną, która w czasie wnoszenia wniosku od 12 miesięcy prowadziła handel wołowiną i cielęciną między Państwami Członkowskimi lub z państwami trzecimi oraz która jest zarejestrowana w Państwie Członkowskim do celów VAT;
b) złożone wnioski o wydanie pozwolenia obejmują całkowitą ilość nie większą niż ilość dostępna w miesiącu, w którym wniosek został wniesiony;
c) sekcja 8 wniosków o pozwolenie i samych pozwoleń musi określać kraj pochodzenia; pozwolenia nakładają obowiązek przywozu ze wskazanego kraju;
d) sekcja 20 wniosków o pozwolenie oraz same pozwolenia zawierają jedno z następujących oznaczeń:
- Carne de vacuno de alta calidad [Reglamento (CE) no 936/97]
- Oksekød af høj kvalitet (forordning (EF) nr 936/97)
- Qualitätsrindfleisch (Verordnung (EG) Nr 936/97)
- Βόειο κρέας εκλεκτής ποιότητας [κανονισμός (ΕΚ) αρι3.
936/97]
- High — quality beef/veal (Regulation (EC) No 936/97)
- Viande bovine de haute qualité [règlement (CE) no 936/97]
- Carni bovine di alta qualità [regolamento (CE) n. 936/97]
- Rundvlees van hoge kwaliteit (Verordening (EG) nr 936/97)
- Carne de bovino de alta qualidade [Regulamento (CE) n.o 936/97]
- Korkealaatuista naudanlihaa (asetus (EY) N:o 936/97)
- Nötkött av hög kvalitet (förordning (EG) nr 936/97).
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenie określone w art. 4 składa się do właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany do celów VAT, jedynie w czasie pierwszych pięciu dni każdego miesiąca każdego roku przywozowego.
Jeśli wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek, żaden jego wniosek nie jest rozpatrywany.
2.
W drugim dniu roboczym następującym po upływie terminu do złożenia wniosków Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o całkowitej ilości objętej wnioskami.
Powiadomienia obejmują listę wnioskodawców i wskazują kraje pochodzenia.
Wszystkie powiadomienia, łącznie z powiadomieniem o braku wniosków, są wysłane przed godz. 16.00 wyznaczonego dnia.
3.
Komisja decyduje, jakie ilości proporcjonalne do ilości objętych wnioskami mogą być przydzielone.
Jeśli ilości objęte wnioskami o pozwolenie przewyższają ilości dostępne, Komisja zmniejszy wnioskowane ilości o ustalony procent.
Jeśli łączna ilość objęta wnioskami o pozwolenie jest niższa od ilości dostępnych, Komisja określi niewykorzystane ilości do dodania do ilości dostępnych w następnym miesiącu każdego roku przywozowego.
4.
Z zastrzeżeniem decyzji Komisji o uwzględnieniu wniosków pozwolenia wydawane są 11 dnia każdego miesiąca.
Artykuł 6
1.
Świadectwa autentyczności sporządzane są w jednym oryginalnym egzemplarzu i co najmniej jednej kopii, zgodnie ze wzorem w załączniku I.
Formularze mają wymiary około 210 x 297 mm, a gramatura papieru nie może wynosić mniej niż 40g/m2.
2.
Formularze drukuje się i wypełniania w jednym z języków urzędowych Wspólnoty; mogą one być również wydrukowane i wypełnione w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych kraju wywozu.
Właściwą definicję z art. 2 stosowaną do mięsa pochodzącego z kraju wywozu podaje się na odwrotnej stronie formularza.
3.
Świadectwa autentyczności mają kolejne indywidualne numery seryjne nadawane przez wydające je władze określone w art. 7.
Kopie mają te same numery seryjne, co oryginały.
4.
Oryginały i kopie świadectw mogą być wypisane na maszynie lub odręcznie.
W tym ostatnim przypadku muszą one być wypełnione czarnym atramentem i wielkimi literami.
5.
Świadectwa autentyczności są ważne tylko wtedy, jeśli zostały prawidłowo wypełnione i podpisane zgodnie z instrukcjami podanymi w załącznikach I i II przez organ wydający pozwolenie, wymieniony w załączniku II.
6.
Świadectwa autentyczności uważa się za należycie wypełnione i podpisane, jeśli oznaczono w nich datę i miejsce wystawienia i jeśli są one opatrzone pieczęcią władz wydających świadectwo oraz podpisem osoby lub osób upoważnionych do ich wystawiania.
Pieczęć może być zastąpiona pieczęcią wydrukowaną na oryginale świadectwa autentyczności i jego kopiach.
Artykuł 7
1.
Władze wystawiające świadectwo wymienione w załączniku II muszą:
a) być uznawane za właściwe władze przez kraj wywozu;
b) zobowiązane są do sprawdzania zapisów na świadectwie autentyczności;
c) zobowiązane są przekazywać Komisji w każdą środę informacje umożliwiające sprawdzanie zapisów na świadectwach autentyczności.
2.
Komisja może wprowadzać zmiany do wykazu, jeśli władze wystawiające świadectwo nie są już uznawane za właściwe, nie wykonują one ciążących na nich obowiązków lub jeśli zostaną wyznaczone nowe władze właściwe do wystawiania świadectw.
Artykuł 8
1. Przywóz ilości określonych w art. 1 ust. 1 tiret drugie i w art. 2 lit. a)–e) jest uwarunkowany przedłożeniem przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu pozwolenia na przywóz wystawionego na podstawie art. 4 lit. c) i d) i ust. 2 niniejszego artykułu.
2. a) Oryginał świadectwa autentyczności sporządzonego zgodnie z art. 6 i 7 oraz jego kopię przedstawia się właściwym władzom wraz z wnioskiem o udzielenie pierwszego pozwolenie na przywóz odnoszącego się do tego świadectwa autentyczności.
Oryginał świadectwa autentyczności jest przechowywany przez wyżej wskazane władze.
b) Świadectwa autentyczności mogą być wykorzystywane do wydawania więcej niż jednego pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ilości nieprzekraczających tych, które są wskazane w świadectwie.
Jeśli na podstawie jednego świadectwa wydaje się więcej niż jedno pozwolenie, właściwe władze wykazują na świadectwie autentyczności przydzielone ilości.
c) Właściwe władze wystawiają pozwolenia na przywóz tylko po upewnieniu się, że wszystkie informacje na świadectwie autentyczności są zgodne z informacjami w tym przedmiocie otrzymywanymi każdego tygodnia od Komisji.
Pozwolenia wystawia się niezwłocznie po sprawdzeniu tych informacji.
3. Bez względu na ust. 2 lit. c) właściwe władze mogą, w wyjątkowych wypadkach i na należycie uzasadniony wniosek, wydawać pozwolenia na przywóz w oparciu o odnośne świadectwa autentyczności przed otrzymaniem informacji ze strony Komisji. W takich przypadkach, zabezpieczenie składane przy udzieleniu pozwolenia na przywóz określone w art. 12 ust. 1 wynosi 50 ECU za 100 kg wagi netto. Po otrzymaniu informacji dotyczącej świadectwa Państwa Członkowskie zamienią wysokość tego zabezpieczenia na wysokość zabezpieczenia określonego w art. 12 ust. 1.
Artykuł 9
Świadectwa autentyczności i pozwolenia na przywóz są ważne przez trzy miesiące od daty ich wystawienia.
Jednakże termin ich ważności wygasa najpóźniej w dniu 30 czerwca następującego po dacie ich wystawienia.
Artykuł 10
1.
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 i rozporządzenia (WE) nr 1445/95 stosuje się z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
2. Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 ilości przekraczające ilości określone w pozwoleniu na przywóz podlegają pełnej opłacie celnej w przywozie przewidzianej we Wspólnej Taryfie Celnej (WTC).
3. Artykułu 14 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie stosuje się.
4. Bez względu na art. 33 ust. 3 lit. b) pkt ii) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 maksymalny termin na przedstawienie dowodu przywozu powodujący przepadek jedynie 15 % zabezpieczenia wynosi 4 miesiące.
Artykuł 11
1.
Nie później niż trzy tygodnie po dokonaniu przywozu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem importerzy powiadamiają właściwe władze, które wydały pozwolenie na przywóz, o ilości i pochodzeniu przywiezionych produktów.
Właściwe władze przekazują te informacje Komisji na początku każdego miesiąca.
2.
Nie później niż cztery miesiące po każdym półroczu roku importowego właściwe władze, o których mowa, powiadamiają Komisję w podziale według kraju pochodzenia o ilości produktów określonej w art. 1, na którą zostały wykorzystane w okresie sześciomiesięcznym pozwolenia na przywóz wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
1. Importerzy wnoszący o udzielenie pozwolenia na przywóz składają zabezpieczenie 12 ECU za 100 kilogramów, bez względu na przepisy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, oraz zabezpieczenie 1 ECU za 100 kilogramów w celu zapewnienia, że importer przekazuje właściwym władzom informacje określone w art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
2.
Zabezpieczenie dotyczące informacji zwraca się po przekazaniu tych informacji właściwym władzom w terminie określonym w art. 11 ust. 1.
W innym przypadku zabezpieczenie ulega przepadkowi.
Decyzję o zwrocie tego zabezpieczenia podejmuje się równocześnie z decyzją o zwrocie zabezpieczenia dotyczącego pozwolenia.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 956/97
z dnia 29 maja 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do szczególnych środków stosowanych do przetworzonych szparagów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje szczególne środki dla promocji produktów mających znaczenie na poziomie lokalnym lub regionalnym, które spotykają się z silną międzynarodową konkurencją; białe szparagi do przetwórstwa odpowiadają tym kryteriom; ponadto w przypadku szparagów do przetwórstwa art. 10 ust. 3 przewiduje przyznanie na hektar zryczałtowanej pomocy w celu ułatwienia wprowadzenia szczególnych środków; należy zatem ustanowić szczegółowe zasady stosowania tych przepisów;
dla osiągnięcia skuteczności powinny zostać wprowadzone środki poprawiające konkurencyjność sektora w postaci programów proponowanych i realizowanych przez reprezentatywne zrzeszenia składające się z organizacji producentów oraz zrzeszenia przetwórców, a warunki określające ich reprezentatywność powinny zostać sprecyzowane w odniesieniu do regionu produkcji oraz do produkcji wspólnotowej;
ze względu na wymagania sektora powinny zostać ustalone dwie różne stawki dotyczące wspólnotowego finansowania, w zależności od rodzaju środka, który ma być finansowany, jak również dwa pułapy wspólnotowego finansowania, w zależności od tego, jak bardzo zrzeszenia są reprezentatywne; w celu ułatwienia obliczenia pułapu przez reprezentatywne zrzeszenia należy ustanowić, że pułap jest obliczany w odniesieniu do wartości produkcji reprezentatywnego zrzeszenia w okresie trzyletnim od 1994 r. do 1996 r.;
w interesie rzetelnego zarządzania należy sprecyzować informacje i zobowiązania mające znaleźć się w programach środków szczególnych, środki, które mają być wykluczone, terminy do zatwierdzenia przez Państwa Członkowskie oraz procedurę dokonywania zmian programu;
należy przewidzieć możliwość wypłaty jednorazowej zaliczki podlegającej odpowiednim zabezpieczeniom oraz sześciu miesięcznych wypłat ograniczonych do 85 % kwoty udziału finansowego; określić należy, że zabezpieczenie zostanie zwrócone, gdy saldo udziału finansowego zostanie zapłacone; działalność zrzeszeń powinna być monitorowana w formie okresowych sprawozdań;
z uwagi na wysoki stopień odpowiedzialności powierzony reprezentatywnym zrzeszeniom należy ustanowić przepisy w sprawie procedur ścisłej kontroli oraz w sprawie kar odstraszających w przypadku naruszeń;
w celu zapewnienia, że pomoc zryczałtowana na hektar kierowana jest bezpośrednio do obszarów spotykających się obecnie z silną konkurencją międzynarodową, pomoc ta powinna być ograniczona do obszarów specjalizujących się w produkcji białych szparagów do przetwórstwa, zasadzonych nie później niż w 1996 r., osiągających minimalne plony oraz objętych umową z przetwórcą;
ponieważ pomoc przyznawana jest na trzy lata, należy przewidzieć możliwość składania jednego wniosku o przyznanie pomocy, który byłby potwierdzany na następne lata deklaracjami o zbiorach; w celu zachowania zgodności z ograniczeniem pomocy do obszaru 9000 hektarów, należy ustanowić przepisy dotyczące informowania Komisji o obszarach, w stosunku do których ubiegano się o pomoc, oraz przepisy dotyczące ustalenia współczynnika redukcji, stosowanego w przypadku, gdy ta maksymalna powierzchnia zostanie przekroczona;
w celu osiągnięcia skutecznej pomocy zryczałtowanej należy ustanowić przepisy w sprawie procedur kontrolnych dotyczących przetwórców oraz obejmujących kary odstraszające w przypadku naruszeń;
Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I Programy środków szczególnych
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "reprezentatywne zrzeszenie" oznacza jakiekolwiek zrzeszenie, niezależnie od jego statusu prawnego, które:
- łączy z jednej strony organizacje producentów, określone w art. 11 i 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 [2] i/lub zrzeszenia organizacji producentów, określonych w art. 16 ust. 3 powyższego rozporządzenia, i/lub grupy producentów wstępnie uznane zgodnie z art. 14 powyższego rozporządzenia, a z drugiej strony zrzeszenia przetwórców uznane przez dane Państwo Członkowskie,
- odpowiada co najmniej za jedną trzecią produkcji białych szparagów przeznaczonych do przetwórstwa oraz przetworzonych, w jakimkolwiek regionie produkcyjnym oraz co najmniej za 15 % produkcji wspólnotowej;
b) "programy środków szczególnych" oznaczają programy trwające od czterech do sześciu lat, które mają zostać przedstawione przed dniem 30 czerwca 1998 r. przez reprezentatywne zrzeszenia w kontekście środków szczególnych, określonych w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
c) "wartość wprowadzonej na rynek produkcji" oznacza średnią roczną wartość białych szparagów dostarczoną do przetworzenia w trakcie roku 1994, 1995 oraz 1996 przez producentów należących do organizacji producentów reprezentatywnego zrzeszenia.
Artykuł 2
Programy środków szczególnych realizowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2201/96 oraz niniejszym rozporządzeniem finansowane są przez Wspólnotę do 60 % rzeczywistych wydatków poniesionych w ramach programu na środki, zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a), b) i d) rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz do 40 % na środki określone w lit. c) i e) powyższego artykułu.
Całkowite finansowanie za pełny okres stosowania programu nie może przekroczyć 25 % wartości produkcji wprowadzonej na rynek.
Udział ten może zostać podwyższony do 35 % w odniesieniu do reprezentatywnego zrzeszenia i wynosić więcej niż 50 % wspólnotowej produkcji.
Artykuł 3
1.
Programy środków szczególnych odnoszą się w szczególności do jednego lub więcej środków wymienionych w art. 10 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Programy zawierają elementy niezbędne do zapewnienia poprawy konkurencyjności produktu pod koniec ich stosowania.
2.
Programy środków szczególnych zawierają co najmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres organizacji, które zrzeszyły się w celu realizacji programu; dowód popierający reprezentatywność zrzeszenia zgodnie z art. 1 lit. a) oraz zobowiązanie do powiadamiania o wszystkich zmianach wpływających na posiadaną reprezentatywność; najbardziej aktualne sprawozdanie z działalności zaangażowanych organizacji oraz, gdzie stosowne, statut zrzeszenia lub regulamin wewnętrzny zrzeszenia; wskazanie osoby odpowiedzialnej za prezentację i wdrażanie programu;
b) okres ich trwania;
c) opis sytuacji początkowej, w szczególności w odniesieniu do procesu produkcji oraz wyposażenia;
d) cele programu, mając na uwadze perspektywy dla produkcji oraz rynki zbytu; odniesienie do ilości objętych programem;
e) działania podejmowane i środki stosowane do osiągnięcia celów;
f) aspekty finansowe: wartość produkcji wprowadzonej na rynek oraz szacunkowa kwota udziału finansowego Wspólnoty; budżet i harmonogram realizacji środków.
3.
Programy środków nie mogą dotyczyć:
a) wydatków administracyjnych i operacyjnych, z wyjątkiem przypadków, gdy są one związane z realizacją programu;
b) surowca wyprodukowanego poza Wspólnotą lub gotowych produktów niewyprodukowanych przez członków reprezentatywnego zrzeszenia;
c) dodatków do dochodu lub do cen;
d) działań, które mogłyby prowadzić do zakłócenia konkurencji w innych dziedzinach działalności gospodarczej prowadzonej przez organizacje należące do reprezentatywnych zrzeszeń; działania lub środki przynoszące bezpośrednio lub pośrednio korzyść innym dziedzinom działalności gospodarczej prowadzonej przez te organizacje finansuje się proporcjonalnie do ich wykorzystania w sektorze szparagów.
4.
Programy środków szczególnych przyjmuje się tylko wówczas, gdy towarzyszą im:
a) pisemne zobowiązanie reprezentatywnego zrzeszenia do przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i niniejszego rozporządzenia oraz do niekorzystania, bezpośrednio lub pośrednio, z takiej samej pomocy wspólnotowej lub krajowej w odniesieniu do środków i/lub działań kwalifikujących się do finansowania przez Wspólnotę na mocy niniejszego rozporządzenia;
b) dowód otwarcia rachunku bankowego w instytucji finansowej Państwa Członkowskiego, w którym reprezentatywne zrzeszenie ma swoją główną siedzibę, który wykorzystywany będzie wyłącznie do wszystkich transakcji związanych z realizacją programu środków szczególnych.
Artykuł 4
1.
Właściwe organy krajowe podejmują decyzje w sprawie programów środków szczególnych przedstawionych w ciągu trzech miesięcy od dnia przedstawienia pełnej dokumentacji.
2.
Właściwe organy krajowe sprawdzają:
a) za pomocą wszystkich stosownych środków, włączając kontrole na miejscu, dokładność informacji przewidzianych w art. 3 ust. 2 lit. a), c) i f);
b) zgodność celów programów z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
c) ekonomiczną zgodność i jakość techniczną programów, rzetelność szacunków, plan finansowy oraz harmonogram ich realizacji.
3.
Właściwe organy krajowe, w odpowiednim przypadku:
a) zatwierdzają programy, które odpowiadają wymaganiom art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz wymaganiom zawartym w niniejszym rozdziale;
b) występują o zmiany w programach; tylko programy, do których włączono żądane zmiany, są zatwierdzone;
c) odrzucają programy.
Właściwe organy krajowe powiadamiają reprezentatywne zainteresowane zrzeszenia o swoich decyzjach.
Przesyłają Komisji podsumowanie zatwierdzonych programów.
Artykuł 5
1.
Wydatki określone w zatwierdzonym programie mogą być przekroczone o 20 % w odniesieniu do każdego środka, pod warunkiem że nie zostaje przekroczona ogólna kwota wydatków; realizacja programów może być kontynuowana, pod warunkiem że wniosek o zmiany zostanie złożony zgodnie z ust. 2, jeśli odchylenie wynosi więcej niż 5 % przewidywanych wydatków w ramach programu.
2.
Reprezentatywne zrzeszenia mogą wnioskować o zmiany w programach środków szczególnych każdego roku nie później niż dwa miesiące przed rocznicą ich zatwierdzenia.
Zmiany mogą dotyczyć przedłużenia okresu trwania programu o jeden rok.
Wnioskom o zmiany towarzyszą wszystkie dodatkowe dokumenty.
Właściwe organy podejmują decyzje w sprawie wniosków o zmiany w programach w ciągu dwóch miesięcy od rozpatrzenia dostarczonych dokumentów dodatkowych z należytym uwzględnieniem kryteriów zawartych w art. 4 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Od dnia zatwierdzenia programu środków szczególnych reprezentatywne zrzeszenia mogą przedstawić jeden wniosek o zaliczkę.
Zaliczki nie mogą przekraczać 30 % szacowanej kwoty finansowego udziału Wspólnoty.
Zaliczki wypłaca się pod warunkiem wniesienia zabezpieczenia w wysokości 110 % zaliczki.
2.
Zabezpieczenia wnosi się zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 [3].
Zabezpieczenia zwraca się po zapłaceniu salda określonego w art. 7 ust. 2.
"Wymóg pierwotny" w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 obejmuje wykonanie działań określonych w programie środków szczególnych, z zastrzeżeniem zobowiązań ustanowionych w art. 3 ust. 4 lit. a) niniejszego rozporządzenia.
W przypadku braku spełnienia wymogu pierwotnego lub poważnego naruszenia obowiązku wykonania zobowiązań określonych w art. 3 ust. 4 lit a) zabezpieczenie przepada bez uszczerbku dla innych kar stosowanych zgodnie z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Artykuł 7
1.
Finansowy udział Wspólnoty w programie składa się z sześciu miesięcznych wypłat oraz salda.
Sześciu miesięcznych wypłat dokonuje się na podstawie wniosku wraz z załączonymi do niego dokumentami dodatkowymi wskazującymi rzeczywiste wydatki oraz na podstawie średniookresowego sprawozdania w sprawie postępów w realizacji programu.
Wypłaty te nie mogą przekroczyć 85 % szacowanej kwoty wspólnotowego udziału finansowego w programie, biorąc pod uwagę pułapy określone w art. 2.
Pierwszy wniosek o sześć miesięcznych wypłat składa się sześć miesięcy od zatwierdzenia programu.
2.
Wniosek o wypłatę salda składa się do właściwego organu krajowego nie później niż na koniec czwartego miesiąca od daty zakończenia programu środków szczególnych.
Towarzyszą mu dokumenty dodatkowe wskazujące:
a) rzeczywiste wydatki w ramach programu oraz dowód, że został wniesiony udział własny zrzeszenia, jak również jego pochodzenie;
b) osiągnięcia programu w formie sprawozdania końcowego z załączoną do niego oceną, przygotowaną, w razie potrzeby, z pomocą wyspecjalizowanego biura doradczego.
Ocena taka musi weryfikować osiągnięcie celów realizowanych w ramach programów oraz, gdzie stosowne, proponować nowe środki lub rozwiązania.
3.
Właściwy organ krajowy dokonuje wypłat określonych w ust. 1 i 2 w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku określonego w ust. 1 akapit drugi lub wniosku o wypłatę salda określonego w ust. 2.
Jednakże może on odroczyć wypłatę, jeśli konieczna jest weryfikacja dodatkowa.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole organizacji należących do reprezentatywnych zrzeszeń w celu sprawdzenia zgodności z warunkami przyznawania wspólnotowego udziału finansowego.
2.
Kontrole odnoszą się każdego roku do znaczącej części wniosków o wypłatę.
Część ta musi reprezentować co najmniej 10 % reprezentatywnych zrzeszeń oraz 30 % ogólnego wsparcia Wspólnoty.
W przypadku gdy kontrole wykazują poważne nieprawidłowości w regionie lub części regionu, właściwe organy przeprowadzają dodatkowe kontrole w trakcie danego roku oraz zwiększają ilość wniosków poddawanych kontroli w następnym roku w odniesieniu do tego regionu lub dla jego części.
3.
Właściwe organy krajowe określają, które reprezentatywne zrzeszenie ma zostać skontrolowane, z uwzględnieniem w szczególności analizy ryzyka biorącej pod uwagę:
a) kwotę wspólnotowego udziału finansowego;
b) tendencje w programach w odniesieniu do poprzedniego roku;
c) ustalenia z kontroli przeprowadzonych w poprzednich latach;
d) inne elementy określane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
1.
Beneficjent pomocy zobowiązany jest zwrócić podwójną wartość kwoty niesłusznie wypłaconej, powiększonej o odsetki naliczone za okres między płatnością a dokonaniem zwrotu przez beneficjenta, w przypadku gdy kontrole przeprowadzone zgodnie z art. 8 wykazują, że:
a) rzeczywiste wydatki są mniejsze niż kwota wskazana we wniosku o wypłatę salda;
b) udział reprezentatywnych zrzeszeń nie został wniesiony; lub
c) program środków szczególnych realizowany był w sposób, który nie jest zgodny z warunkami jego zatwierdzenia przez zainteresowane Państwo Członkowskie, bez uszczerbku dla art. 5.
Stosowaną stopą procentową jest stopa wykorzystywana przez Europejski Instytut Walutowy przy transakcjach przeprowadzanych w ecu, opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C, obowiązująca w dniu dokonania nienależnej wypłaty, powiększona o trzy punkty procentowe.
2.
W przypadku gdy różnica między rzeczywiście wypłaconym wspólnotowym udziałem finansowym a udziałem należnym stanowi więcej niż 20 % należnego udziału, otrzymujący zobowiązany jest zwrócić cały wypłacony udział wraz z odsetkami określonymi w ust. 1.
3.
Odzyskane kwoty wraz z powstałymi odsetkami wpłacane są do właściwej agencji płatniczej i odejmowane od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
4.
W przypadku umyślnego złożenia nieprawdziwej deklaracji lub w wyniku poważnego zaniedbania dane reprezentatywne zrzeszenie zostaje uznane za nieuprawnione do otrzymania wspólnotowego udziału finansowego.
5.
Przepisy ust. 1–4 stosuje się bez uszczerbku dla innych kar stosowanych zgodnie z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
ROZDZIAŁ II Pomoc zryczałtowana
Artykuł 10
Pomoc zryczałtowana określona w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przyznawana jest w trakcie roku 1997, 1998 oraz 1999 na rzecz wszystkich obszarów obsianych białymi szparagami przeznaczonymi do przetworzenia na produkty objęte kodem CN ex20056000, pod warunkiem że:
a) zostały one zasadzone nie później niż w 1996 r. lub, w przypadku nowych plantacji, zastępują one plantacje istniejące w tym samym gospodarstwie rolnym w ciągu trzech ostatnich lat;
b) dają plon wynoszący co najmniej 2500 kg/ha, z wyjątkiem tych obsadzonych na okres krótszy niż rok;
c) są one objęte umową dostawy z przetwórcą, dotyczącą co najmniej ilości określonej w lit. d) i obejmującą okres trzyletni określony powyżej oraz wymagającą zobowiązania przetwórcy do poddania się kontrolom niezbędnym do wypłacenia zryczałtowanej pomocy;
d) co najmniej 90 % wyprodukowanej ilości białych szparagów zostało dostarczone do przetwórcy i przetworzone.
Artykuł 11
1.
Nie później niż do dnia 31 lipca 1997 r. producent składa do właściwego organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie dla terytorium, na którym znajdują się powierzchnie upraw, jeden wniosek o przyznanie zryczałtowanej pomocy obejmujący cały okres trzyletni.
Wniosek zawiera co najmniej następujące informacje:
a) obszary objęte wnioskiem o pomoc zryczałtowaną, z odniesieniem do ksiąg katastralnych;
b) wielkość zbiorów w 1997 r.;
c) dowód, że warunki określone w art. 10 zostały spełnione.
2.
Informacja określona w ust. 1 akapit drugi aktualizowana jest w odniesieniu do lat 1998 i 1999 w deklaracji o zbiorach, składanej nie później niż 31 lipca.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie informują Komisję nie później niż do dnia 15 września 1997 r. o obszarach, w odniesieniu do których zostały złożone wnioski o przyznanie pomocy zryczałtowanej.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o całkowitej powierzchni obszarów objętych wnioskami o pomoc w całej Wspólnocie oraz, w przypadku gdy przekroczona zostaje maksymalna powierzchnia określona w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala współczynnik redukcji dla obszarów, dla których pomoc zostanie przyznana na podstawie każdego wniosku, tak aby ogólna powierzchnia kwalifikująca się do pomocy została utrzymana na wyżej wymienionym maksymalnym poziomie.
Państwa Członkowskie wypłacają pomoc w odniesieniu do 1997 r. w ciągu jednego miesiąca od daty podania tej informacji lub, stosownie do przypadku, od dnia opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich współczynnika określonego w ust. 2.
Płatności dla lat 1998 i 1999 dokonuje się przed 30 września.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole znaczącej części wniosków o pomoc lub, gdzie stosowne, przedłożonych deklaracji zbiorów, określonej z należytym uwzględnieniem średniej powierzchni gospodarstw rolnych, powierzchni obszarów pod uprawę białych szparagów przeznaczonych do przetwórstwa oraz geograficznego rozmieszczenia takich obszarów.
Część ta musi reprezentować co najmniej 10 % wniosków o pomoc lub, gdzie stosowne, deklaracji zbiorów, oraz 30 % całkowitej kwoty pomocy zryczałtowanej.
Powyższe udziały procentowe mogą być podwyższone odpowiednio do 15 i 40 % w stosunku do bieżącego roku w przypadku stwierdzenia znacznej liczby nieprawidłowości.
Jeśli wniosek o pomoc lub, gdy stosowne, deklaracja zbiorów zostały wybrane do kontroli, kontrola taka obejmuje nie tylko szczegółowe sprawdzenie dokumentacji, ale również kontrolę w gospodarstwie rolnym, włączając, w razie konieczności, pomiar powierzchni danych obszarów, kontrolę zakładu przetwórczego, w szczególności ewidencji towarowej.
Jeżeli w gospodarstwie rolnym znajdują się powierzchnie upraw szparagów przeznaczonych do sprzedaży jako świeży produkt, Państwa Członkowskie podejmują kroki niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 10 lit. d).
Artykuł 14
1.
Beneficjent pomocy zobowiązany jest zwrócić podwójną wartość kwoty niesłusznie wypłaconej, powiększonej o odsetki naliczone za okres między płatnością a dokonaniem zwrotu przez beneficjenta, w przypadku gdy kontrole przeprowadzone zgodnie z art. 13 wskazują, że wniosek lub, gdzie stosowne, deklaracja zbiorów oraz załączone dokumenty dodatkowe zostały podrobione.
Taki producent i przetwórca wyłączany jest ze wspólnotowego finansowania zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Stosowaną stopą procentową jest stopa wykorzystywana przez Europejski Instytut Walutowy przy transakcjach przeprowadzanych w ecu, opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C, obowiązująca w dniu dokonania nienależnej wypłaty, powiększona o trzy punkty procentowe.
2.
W przypadku gdy różnica między rzeczywiście wypłaconą pomocą zryczałtowaną a pomocą należną wynosi więcej niż 20 % należnej pomocy, beneficjent zobowiązany jest zwrócić całą wypłaconą pomoc wraz z odsetkami, określonymi w ust. 1.
3.
Odzyskane kwoty wraz z powstałymi odsetkami wpłacane są do właściwej agencji płatniczej i odejmowane od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się bez uszczerbku dla innych kar stosowanych zgodnie z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
ROZDZIAŁ III Przepisy końcowe
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/97
z dnia 3 czerwca 1997 r.
w sprawie otwarcia i zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych objętych kodem CN 02062991
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.66 [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota zobowiązała się zgodnie z Harmonogramem CXL do przyznawania rocznego kontyngentu taryfowego 1500 ton mrożonych cienkich przepon wołowych objętych kodem CN 02062991; kontyngent ten powinien zostać otworzony w oparciu o wieloletnie okresy 12-miesięczne począwszy od dnia 1 lipca i należy ustanowić szczegółowe zasady wnioskowania;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 495/97 [3], ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji na produkty rolne; rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 266/97 [5] ustanawia szczegółowe zasady wykonania ustaleń dotyczących pozwoleń na przywóz wołowiny i cielęciny;
w celu zapewnienia skutecznego zarządzania przywozem mięsa pochodzącego i przywożonego z Argentyny państwo to musi wydawać świadectwa autentyczności gwarantujące pochodzenie danych produktów; układ takich świadectw i procedur ich stosowania muszą zostać określone;
świadectwa autentyczności muszą być wydawane przez organ w Argentynie; taki organ musi przedstawić wszelkie niezbędne gwarancje w celu zapewnienia, że ustalenia te działają właściwie;
w celu zapewnienia skutecznego zarządzania przywozem mrożonych cienkich przepon wołowych pochodzących i przywożonych z Argentyny, należy ustanowić, że, gdzie stosowane, wydawanie pozwoleń na przywóz będzie podlegało weryfikacji między innymi informacji podanych w świadectwach autentyczności;
kontyngent dla innych krajów powinien być zarządzany jedynie w oparciu o wspólnotowe pozwolenia na przywóz, w niektórych przypadkach z odstępstwami od stosowanych reguł;
doświadczenie pokazało, że importerzy nie zawsze informują właściwe ograny, które wydały pozwolenie na przywóz o ilości i pochodzeniu wołowiny i cielęciny przywiezionej w ramach przedmiotowego kontyngentu; informacja ta jest ważna dla oceny sytuacji na rynku; dlatego należy wprowadzić zabezpieczenie dla zapewnienia przestrzegania tego wymogu;
należy ustanowić przepisy, aby Państwa Członkowskie przesyłały informacje dotyczące takiego przywozu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się wieloletni kontyngent taryfowy na mrożone cienkie przepony wołowe objęte kodem CN 02062991 w wysokości 1500 ton na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca roku następnego, dalej zwanego "rokiem przywozu".
Numer seryjny kontyngentu to 09.4020.
2.
Cło ad valorem dla kontyngentu określonego w ust. 1 wynosi 4 %.
3.
Kontyngent roczny rozdziela się następująco:
a) 700 ton pochodzących i przywożonych z Argentyny;
b) 800 ton pochodzących i przywożonych z innych państw trzecich.
4.
W ramach kontyngentu mogą być przywożone jedynie cienkie przepony w całości.
5.
Do celów niniejszego rozporządzenia za "cienkie przepony mrożone" uważa się cienką przeponę, która jest zamrożona o wewnętrznej temperaturze nieprzekraczającej –12 °C, kiedy wkracza ona na obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Przywóz ilości mięsa, określonych w art. 1 ust. 3 odbywa się pod warunkiem przedłożenia pozwolenia na przywóz.
2.
Ważność pozwoleń na przywóz wygasa dnia 30 czerwca następującego po dacie wydania.
Artykuł 3
1.
Świadectwo autentyczności, które ma wydawać Argentyna, jest sporządzone w jednym oryginale i co najmniej jednej kopii na formularzu odpowiadającym wzorowi w załączniku I.
Formularze posiadają wymiary około 210 x 297 milimetrów.
Papier waży nie mniej niż 40 g na metr kwadratowy.
2.
Formularze są drukowane i wypełniane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty, a także, jeśli będzie to pożądane, w urzędowym języku Argentyny.
3.
Każde świadectwo autentyczności nosi indywidualny numer seryjny nadawany przez wydające je organy, określone w załączniku II (zwany dalej "organem wydającym").
Kopie posiadają taki sam numer jak oryginał.
Artykuł 4
1.
Świadectwa autentyczności są ważne jedynie wtedy, jeśli są należycie wypełnione i zatwierdzone przez organ wydający zgodnie z instrukcjami podanymi w załączniku I.
2.
Świadectwo autentyczności uważa się za należycie zatwierdzone, jeśli oznaczono w nim datę i miejsce wydania oraz jeśli opatrzone jest pieczęcią organu wydającego i podpisem osoby lub osób upoważnionych do jego podpisania.
Pieczęć może być zastąpiona pieczęcią wydrukowaną na oryginale świadectwa autentyczności i jego kopiach.
Artykuł 5
1.
Świadectwa autentyczności są ważne przez trzy miesiące od daty ich wydania.
Jednakże świadectwa nie mogą być przedkładane właściwemu organowi krajowemu po dniu 30 czerwca następującym po dacie wydania.
2.
Oryginał świadectwa autentyczności sporządzonego zgodnie z art. 3, 4 i 5 i jego kopię przedkłada się właściwemu organowi krajowemu wraz z wnioskiem o pierwsze pozwolenie na przywóz odnoszące się do tego świadectwa autentyczności.
Oryginał świadectwa autentyczności jest przechowywany przez właściwy organ krajowy.
Świadectwo autentyczności może być wykorzystane do wydania więcej niż jednego pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ilości nieprzekraczających tych, które są wykazane w świadectwie.
Jeśli na podstawie świadectwa wydaje się więcej niż jedno pozwolenie, właściwy organ krajowy wykazuje na świadectwie autentyczności przydzielone ilości.
Właściwe organy krajowe wydają pozwolenie na przywóz tylko po upewnieniu się, że wszystkie informacje na świadectwie autentyczności są zgodnie z informacjami w tym przedmiocie otrzymywanymi każdego tygodnia od Komisji.
Pozwolenia wydaje się niezwłocznie po sprawdzeniu tych informacji.
3. Bez względu na ust. 2 akapit czwarty właściwe organy krajowe mogą w wyjątkowych wypadkach i na należycie uzasadniony wniosek wydawać pozwolenia na wywóz w oparciu o dane świadectwa autentyczności przed otrzymaniem informacji ze strony Komisji. W takich przypadkach zabezpieczenie składane przy udzielaniu pozwolenia na przywóz, określone w art. 11 ust. 1, wynosi 50 ECU za 100 kg masy netto. Po otrzymaniu informacji dotyczącej świadectwa Państwa Członkowskie zastąpią to zabezpieczenie zabezpieczeniem 12 ECU za 100 kg masy netto, określonym w art. 11 ust. 1.
Artykuł 6
1.
Organ wydający:
a) jest uznany za taki organ przez Argentynę;
b) zobowiązuje się sprawdzać dane szczegółowe na świadectwach autentyczności;
c) zobowiązuje się przekazywać Komisji i Państwom Członkowskim na ich wniosek wszelkich informacji umożliwiających ocenę danych szczegółowych na świadectwach autentyczności.
2.
Komisja może zrewidować załącznik II, jeśli organ wydający nie jest już uznawany, jeśli nie wykona on jednego z ciążących na nim zobowiązań lub jeśli zostanie wyznaczony nowy organ wydający.
Artykuł 7
W celu zakwalifikowania się do ustaleń dotyczących przywozu, określonych w art. 1 ust. 3 lit. b):
a) wnioskodawcy muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w czasie wnoszenia wniosku od co najmniej 12 miesięcy prowadzili handel wołowiną i/lub cielęciną z Państwami Członkowskimi lub z państwami trzecimi i które są zarejestrowane w Państwie Członkowskim do celów VAT;
b) wnioski o wydanie pozwolenia składane przez wnioskodawców mogą odnosić się maksymalnie do 80 ton;
c) kraj pochodzenia jest wskazywany w sekcji 8 wniosków o pozwolenie i samych pozwoleń;
d) sekcja 20 wniosków o pozwolenie i pozwoleń zawiera jeden z następujących wpisów:
- Músculos del diafragma y delgados [Reglamento (CE) no 996/97]
- Mellemgulv (forordning (EF) nr 996/97)
- Saumfleisch (Verordnung (EG) nr 996/97)
- Διάφραγμα [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
996/97]
- Thin skirt (Regulation (WE) nr 996/97)
- Hampe [règlement (CE) no 996/97]
- Pezzi detti "hampes" [regolamento (CE) n. 996/97]
- Omloop (Verordening (EG) nr 996/97)
- Diafragma [Regulamento (CE) n.o.
996/97]
- Kuveliha (asetus (EY) N:o 996/97)
- Mellangärde (förordning (EG) nr 996/97).
Artykuł 8
1.
Wnioski określone w art. 7 są składane właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany do celów VAT jedynie w okresie pierwszych 10 dni każdego roku przywozu.
Jeśli wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek, żaden jego wniosek nie jest rozpatrywany.
2.
Dziesiątego dnia roboczego następującym po upływie terminu składania wniosków, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o łącznej ilości ujętej we wnioskach.
Powiadomienie obejmuje listę wnioskodawców i wskazują kraje pochodzenia.
Wszystkie powiadomienia łącznie z powiadomienia o braku wniosków są wysłane przed godz. 16.00 wyznaczonego dnia.
3.
Komisja podejmie możliwie szybko decyzję, w jakim zakresie wnioski mogą być zaakceptowane.
Jeśli ilości objęte wnioskami przewyższają ilości dostępne, Komisja ustala pojedynczą obniżkę procentową wnioskowanych ilości.
4.
Po podjęciu przez Komisję decyzji w sprawie zaakceptowania wniosków, pozwolenia są wydawane możliwie szybko.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 i (WE) nr 1445/95.
2. W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3179/88, ilości przekraczające ilości określone w pozwoleniu na przywóz podlegają pełnej stawce celnej przy przywozie przewidzianej we Wspólnej Taryfie Celnej.
3. Artykuł 14 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3179/88 nie stosuje się.
4. W drodze odstępstwa od art. 33 ust. 3 lit. b) ii) rozporządzenia (EWG) nr 3179/88, maksymalny okres czasu na przedstawienie dowodu przywozu ze stratą jedynie 15 % zabezpieczenia wynosi cztery miesiące.
Artykuł 10
1.
Nie później niż trzy tygodnie po dokonaniu przywozu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, importer powiadamia właściwy organ krajowy, który wydał pozwolenie na przywóz o ilości i pochodzeniu przywiezionych produktów.
Organ ten przekazuje te informacje Komisji na początku każdego miesiąca.
2.
Nie później niż cztery miesiące po zakończeniu każdego półrocza roku przywozu, właściwy organ krajowy powiadamia Komisję, w podziale według kraju pochodzenia, o ilości produktów określonej w art. 1, na którą w poprzednim półroczu zostały wykorzystane pozwolenia na przywóz.
Artykuł 11
1. Przy składaniu wniosku o pozwolenie na przywóz importerzy składają zabezpieczenie w wysokości 12 ECU za 100 kilogramów produktu, bez względu na przepisy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1445/95 oraz zabezpieczenie w wysokości 1 ECU za 100 kilogramów produktu dla zapewnienia, że importer przekaże właściwemu organowi informację, określoną w art. 10 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
2.
Zabezpieczenie odnoszące się do przekazywanej informacji jest zwracane w zakresie ilości objętych informacją, jeśli informacja została przekazana właściwemu organowi krajowemu w terminie, określonym w art. 10 ust. 1.
W innym przypadku zabezpieczenie przepada.
Decyzja o zwrocie tego zabezpieczenia jest podejmowana równocześnie z decyzją o zwrocie zabezpieczenia obejmującego pozwolenie.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 997/97
z dnia 3 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1431/94, (WE) nr 1474/95 i (WE) nr 1251/96, ustanawiające szczegółowe zasady stosowania niektórych kontyngentów taryfowych na jaja oraz mięso drobiowe i przedłużające termin ważności niektórych pozwoleń w tych sektorach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1516/96[2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95[4], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka[5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95, w szczególności jego art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości[6], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2198/95[7], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXI[8],
a także mając na uwadze, co następuje: kontyngenty taryfowe zostały przyznane dla niektórych produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94[9] otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 958/96[10], na mocy rozporządzenia Komisji 1474/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. otwierającym i ustalającym zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj[11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1219/96[12] i zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1251/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. otwierającym i ustalającym zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego[13]; w celu ułatwienia wymiany handlowej między Wspólnotą Europejską a państwami trzecimi musi być możliwy przywóz jaj i mięsa drobiowego bez obowiązku przywozu z kraju pochodzenia, który jednak musi być wymieniony do celów statystycznych w sekcji 8 pozwolenia na przywóz;
przepisy te powinny być stosowane do pozwoleń na przywóz, których okres ważności jeszcze nie upłynął i które nie są jeszcze wykorzystane lub zostały wykorzystane częściowo;
aby umożliwić podmiotom gospodarczym skorzystanie z nowych przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu przed datą wygaśnięcia pozwoleń, ważność niektórych pozwoleń powinna zostać przedłużona;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1431/94 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) sekcja 8 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia; pozwolenia narzucają obowiązek przywozu ze wskazanego kraju z wyjątkiem grup 3 i 5".
Artykuł 2
Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1474/95 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) sekcja 8 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia".
Artykuł 3
Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1251/96 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) sekcja 8 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia".
Artykuł 4
1.
Ważność pozwoleń wydanych w pierwszym kwartale 1997 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1431/94 dla grup 3 i 5 przedłuża się do dnia 31 lipca 1997 r.
2.
Ważność pozwoleń wydanych w pierwszym i drugim kwartale 1997 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1251/96 przedłuża się do dnia 31 lipca 1997 r.
3.
Ważność pozwoleń wydanych w pierwszym kwartale 1997 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1474/95 przedłuża się do dnia 31 lipca 1997 r.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1007/97
z dnia 4 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1429/95 w sprawie zasad stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 16 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/95 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 341/96 [3], ustanawia przepisy wykonawcze dla refundacji wywozowych dla przetworów warzywnych i owocowych innych niż te, przyznawane w przypadku dodawanego cukru;
w świetle zdobytego doświadczenia w stosowaniu uzgodnień należy wprowadzić liczne zmiany;
jednocześnie, w interesie ujednolicenia, niektóre aspekty uzgodnień powinny zostać ujednolicone w przypadku refundacji wywozowych dla owoców i warzyw, które podlegają rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2190/96 [4], ostatnio zmienionemu rozporządzeniem (WE) nr 610/97 [5];
należy ustanowić przepisy dotyczące włączenia we wnioskach o wydanie pozwolenia i w pozwoleniach więcej niż jednego kodu nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych, pod warunkiem że kody te odpowiadają produktom w tej samej kategorii;
należy również uwzględnić, w środkach stosowanych przy wydawaniu pozwoleń, ilości, na które pozwolenia znajdują się w toku ich wydawania, to znaczy pozwolenia, w odniesieniu do których nie zostały podjęte przez Komisję szczególne środki i które zostaną wydane piątego dnia roboczego po dniu, w którym wniosek został wniesiony;
w celu uniknięcia powtarzania się obowiązku z art. 49 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 815/97 [7], należy zaprzestać powiadamiania o ilościach, na które udzielono refundacji bez pozwolenia zgodnie z art. 2a akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 3665/87;
należy określić znaczenie daty wydania pozwolenia przez odniesienie do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowaniasystemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 495/97 [9];
w przypadku gdy wniosek o wydanie pozwolenia zostaje wycofany po wydaniu pozwolenia, należy ustanowić przepisy dotyczące unieważnienia pozwolenia;
w celu zachowania przejrzystości i elastyczności należy zaprzestać praktyki automatycznego przenoszenia niewykorzystanych ilości z jednego okresu na kolejny;
w przypadku gdy dzień przeznaczony na powiadomienie Komisji jest świętem narodowym, należy ustanowić przepisy dotyczące przesyłania powiadomienia poprzedniego dnia roboczego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1429/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Art. 3 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże we wniosku o wydanie pozwolenia i w pozwoleniu można równocześnie podać więcej niż jeden kod produktów, pod warunkiem że kody te są kodami produktów w tej samej kategorii i stawka refundacji jest jednakowa."
2.
W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 1 tiret pierwsze wyrazy "minus ilości, na które pozwolenia z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji wydane zostały" zastępuje się "minus ilości, na które pozwolenia z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji wydane zostały lub które znajdują się w toku wydawania".
b) Skreśla się ust. 1 tiret drugie i trzecie.
c) W ust. 3 wyrazy "daty ich wydania" zastępuje się wyrazami "daty ich wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88".
d) W ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy pozwolenie zostało wydane przed wycofaniem wniosku, musi zostać odesłane w celu unieważnienia do właściwej agencji określonej w art. 2 w tym samym czasie, co powiadomienie o wycofaniu wniosku o pozwolenie".
3.
Skreśla się art. 5.
4.
W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) Skreśla się akapit pierwszy tiret drugie.
b) Dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy data ustalona na powiadamianie jest świętem narodowym, dane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję w dniu roboczym poprzedzającym święto narodowe.".
5.
Załącznik zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/97
z dnia 2 czerwca 1997 r.
ustanawiające Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólnota przy formułowaniu i stosowaniu swoich polityk oraz aktów prawnych, które przyjmuje, zobowiązana jest szanować prawa podstawowe; w szczególności poszanowanie praw człowieka stanowi warunek legalności aktów Wspólnoty.
(2) Zbieranie i analiza obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji dotyczących zjawisk rasizmu, ksenofobii i antysemityzmu są zatem niezbędne na szczeblu wspólnotowym w celu dostarczenia Wspólnocie pełnych informacji na temat tych zjawisk, aby umożliwić jej spełnienie obowiązku poszanowania praw podstawowych i uwzględnienie ich podczas formułowania oraz realizacji polityk i aktów, które przyjmuje w zakresie swoich kompetencji.
(3) Znaczenie poszanowania praw człowieka było wielokrotnie podkreślane przez instytucje Wspólnoty oraz Państwa Członkowskie.
(4) We Wspólnej Deklaracji z dnia 5 kwietnia 1977 r. [4] Parlament Europejski, Rada oraz Komisja podkreśliły "podstawowe znaczenie, jakie przywiązują do ochrony praw podstawowych" oraz zadeklarowały, że "wykonując swoje kompetencje i realizując swoje cele Wspólnoty Europejskie szanują i będą szanować te prawa".
(5) Dnia 11 czerwca 1986 r. Parlament Europejski, Rada, przedstawiciele Państw Członkowskich zebrani w ramach Rady oraz Komisja przyjęli Wspólną Deklarację w sprawie rasizmu i ksenofobii [5], podkreślając "znaczenie odpowiednich i obiektywnych informacji oraz uświadamiania wszystkim obywatelom zagrożeń rasizmu i ksenofobii oraz konieczności zapobiegania lub ograniczenia wszelkich aktów lub form dyskryminacji".
(6) Dnia 29 maja 1990 r. Rada oraz przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w ramach Rady przyjęli rezolucję w sprawie walki z rasizmem i ksenofobią [6].
(7) Dnia 5 października 1995 r. Rada oraz przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani ramach Rady przyjęli rezolucję w sprawie walki z rasizmem i ksenofobią w zakresie zatrudnienia i spraw społecznych, [7] a dnia 23 października 1995 r. przyjęli rezolucję w sprawie odpowiedzi systemów szkolnictwa na problemy rasizmu i ksenofobii [8].
(8) Dnia 15 lipca 1996 r. Rada, stanowiąc na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, przyjęła wspólne działanie dotyczące działania w celu zwalczania rasizmu i ksenofobii [9].
(9) Dnia 23 lipca 1996 r. Rada oraz przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w ramach Rady przyjęli rezolucję w sprawie Europejskiego Roku Przeciwko Rasizmowi (1997) [10].
(10) Rada Europejska zgromadzona w Korfu w dniach 24 i 25 czerwca 1994 r. zadecydowała o podjęciu wysiłków w celu określenia, na szczeblu Unii Europejskiej, globalnej strategii mającej na celu zwalczanie aktów przemocy o podłożu rasistowskim lub ksenofobicznym; w tym celu utworzono Komisję Konsultacyjną, której powierzono zadanie sporządzania zaleceń w zakresie zwalczania rasizmu i ksenofobii.
(11) Rada Europejska zgromadzona w Cannes w dniach 26 i 27 czerwca 1995 r. wezwała Komisję Konsultacyjną do rozszerzenia zakresu jej prac w celu przeprowadzenia, w bliskiej współpracy z Radą Europy, analizy możliwości wykonania Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii.
(12) Wnioski z powyższej analizy możliwości wykonania przedłożono na posiedzeniu Rady Europejskiej we Florencji w dniach 21 i 22 czerwca 1996 r.
(13) Rada Europejska zgromadzona we Florencji potwierdziła zdecydowanie Unii w zakresie zwalczania, z najwyższą determinacją, rasizmu i ksenofobii i przyjęła zasadę leżącą u podstaw ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania.
(14) W celu realizacji zadania zbierania i analizowania informacji dotyczących rasizmu, ksenofobii i antysemityzmu w możliwie najlepszy i niezależny sposób, jak również w celu utrzymywania bliskich związków z Radą Europy konieczne jest utworzenie na szczeblu wspólnotowym autonomicznego organu, Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii (Centrum), posiadającego osobowość prawną.
(15) Zjawiska rasizmu, ksenofobii i antysemityzmu obejmują wiele złożonych, wzajemnie ze sobą powiązanych aspektów, które trudno jest oddzielić; dlatego należy powierzyć Centrum ogólne zadanie zbierania i analizowania informacji dotyczących kilku sfer działalności Wspólnoty; zadanie Centrum będzie koncentrować się na obszarach, w których rzetelna wiedza o tych problemach jest szczególnie niezbędna dla Wspólnoty w zakresie jej działań.
(16) Rasizm i ksenofobia są zjawiskami, które pojawiają się na wszystkich szczeblach we Wspólnocie (lokalnym, regionalnym, krajowym oraz wspólnotowym) i z tego względu informacje zbierane i analizowane na szczeblu wspólnotowym mogą być również użyteczne dla władz Państw Członkowskich przy formułowaniu i stosowaniu środków na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, w zakresie ich kompetencji.
(17) Centrum udostępni zatem wyniki swoich prac zarówno Wspólnocie, jak i Państwom Członkowskim.
(18) W Państwach Członkowskich istnieją liczne wybitne organizacje prowadzące badania nad rasizmem i ksenofobią.
(19) Koordynacja badań i stworzenie sieci organizacji zwiększy użyteczność i skuteczność takich prac.
(20) W celu zacieśnienia współpracy i uniknięcia nakładania się lub powielania pracy, zadania powierzone Centrum z góry zakładają bliskie związki z Radą Europy, posiadającą znaczne doświadczenie w tym zakresie, oraz współpracę z innymi organizacjami w Państwach Członkowskich i organizacjami międzynarodowymi posiadającymi kompetencje w dziedzinach związanych ze zjawiskami rasizmu i ksenofobii.
(21) Centrum będzie w stanie samodzielnie przyjmować uregulowania administracyjne w zakresie prowadzenia współpracy z tymi organizacjami; z drugiej strony zawarcie, w imieniu Centrum, umowy z Radą Europy celem ustanowienia bliskiej współpracy należy do Wspólnoty; to samo odnosić się będzie do zawierania wszelkich umów z innymi organizacjami międzynarodowymi lub z państwami trzecimi, które to umowy mogą okazać się niezbędne w celu wykonania zadań przez Centrum.
(22) Należy zapewnić ochronę danych osobowych przetwarzanych i wymienianych przez Centrum zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [11].
(23) Centrum musi posiadać maksymalną autonomię w zakresie wykonywania swoich zadań.
(24) Trybunał Sprawiedliwości musi być właściwy do prowadzenia spraw i orzekania, na mocy klauzuli arbitrażowej, w sprawach sporów dotyczących odpowiedzialności umownej oraz odpowiedzialności pozaumownej Centrum; Trybunał musi być właściwy do orzekania w sprawach wnoszonych przeciwko Centrum, na warunkach ustanowionych w art. 173 Traktatu.
(25) Po upływie trzyletniego okresu niniejsze rozporządzenie może, w odpowiednim przypadku, zostać dostosowane, celem podjęcia decyzji w sprawie modyfikacji lub rozszerzenia zadań Centrum, w szczególności biorąc pod uwagę wszelkie zmiany kompetencji wspólnotowych.
(26) Kompetencje przewidziane w art. 213 Traktatu w zakresie zbierania i analizowania informacji w niektórych obszarach działalności Wspólnoty nie pozwalają na zbieranie takich informacji przez specjalistyczny, autonomiczny organ posiadający osobowość prawną; należy zatem również wykorzystać art. 235 jako podstawę prawną ustanowienia takiego organu i umożliwienia przekazywania informacji instytucjom i organom Wspólnoty oraz Państwom Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii (zwane dalej "Centrum").
Artykuł 2
Cel i zadania
1.
Podstawowym celem Centrum jest dostarczanie Wspólnocie i jej Państwom Członkowskim, szczególnie w dziedzinach określonych w art. 3 ust. 3, obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych danych na szczeblu europejskim, dotyczących zjawisk rasizmu, ksenofobii i antysemityzmu, w celu udzielenia im wsparcia przy podejmowaniu środków i formułowaniu linii działania w zakresie ich odpowiednich kompetencji.
2.
Centrum prowadzi badania nad zakresem i rozwojem tych zjawisk oraz przejawów rasizmu, ksenofobii i antysemityzmu, analizuje ich przyczyny, konsekwencje i skutki oraz bada przykłady dobrej praktyki w zakresie postępowania z nimi.
W tym celu, aby zrealizować swe zadania, Centrum:
a) zbiera, rejestruje i analizuje informacje oraz dane, w tym dane będące wynikiem prowadzonych badań naukowych, przedłożone do jego wiadomości przez ośrodki badawcze, Państwa Członkowskie, instytucje Wspólnoty, organizacje międzynarodowe, w szczególności określone w art. 4 ust. 1, oraz organizacje pozarządowe;
b) umacnia współpracę między dostawcami informacji i rozwija politykę wspólnego korzystania z posiadanych baz danych w celu sprzyjania szerokiemu rozpowszechnianiu informacji, w odpowiednim przypadku na żądanie Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji;
c) prowadzi badania naukowe i ankiety, studia przygotowawcze oraz analizy możliwości wykonania, w odpowiednim przypadku na żądanie Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji.
W trakcie swojej działalności Centrum uwzględnia istniejące już badania i inne działania (konferencje, seminaria, prowadzone badania, publikacje) szczególnie tych ośrodków i organizacji, z którymi powiązane jest w ramach Europejskiej Sieci Informacji o Rasizmie i Ksenofobii (Raxen) w celu uniknięcia powielania działań oraz zagwarantowania możliwie najlepszego wykorzystania środków.
Ponadto organizuje spotkania ekspertów i tam, gdzie to konieczne, tworzy grupy robocze ad hoc;
d) tworzy ogólnie dostępne zasoby dokumentacyjne, zachęca do promowania działalności informacyjnej i stymuluje badania naukowe;
e) formułuje wnioski i opinie dla Wspólnoty i jej Państw Członkowskich;
f) opracowuje metody poprawy porównywalności, obiektywizmu i wiarygodności danych na szczeblu Wspólnoty przez ustanowienie wskaźników i kryteriów, które poprawią spójność informacji;
g) publikuje roczne sprawozdanie w sprawie sytuacji w zakresie rasizmu i ksenofobii we Wspólnocie, podkreślając również przykłady dobrej praktyki, oraz w sprawie działalności samego Centrum;
h) tworzy i koordynuje Europejską Sieć Informacji o Rasizmie i Ksenofobii (Raxen) składającą się z centralnej jednostki Centrum, która współpracuje z krajowymi uniwersyteckimi ośrodkami badawczymi, organizacjami pozarządowymi oraz specjalistycznymi ośrodkami utworzonymi przez organizacje w Państwach Członkowskich lub organizacje międzynarodowe określone w art. 7;
i) ułatwia i zachęca do organizowania regularnych obrad przy okrągłym stole lub posiedzeń innych istniejących, stałych organów doradczych w Państwach Członkowskich, z udziałem partnerów społecznych, ośrodków badawczych i przedstawicieli właściwych władz publicznych i innych osób lub organów zaangażowanych w problemy rasizmu i ksenofobii.
Centrum uwzględnia wnioski z krajowych obrad przy okrągłym stole lub istniejących, stałych organów doradczych w swoim rocznym sprawozdaniu w sprawie sytuacji w zakresie rasizmu i ksenofobii we Wspólnocie.
Artykuł 3
Sposób pracy oraz obszary działalności
1.
Centrum realizuje swoje zadania w obrębie kompetencji Wspólnot i w świetle celów przyjętych w swoim rocznym programie i z należytym uwzględnieniem dostępnych środków budżetowych.
2.
Realizując swoje działania, Centrum uwzględnia działalność już prowadzoną przez instytucje Wspólnoty i inne instytucje, organy i właściwe organizacje międzynarodowe, w szczególności przez Radę Europy, aby uniknąć powielania pracy, oraz zapewnia, poprzez bliską współpracę z Radą Europy, dodatkową wartość.
3.
Zbierane i przetwarzane informacje oraz dane, prowadzone i promowane badania naukowe, ankiety i studia dotyczą zakresu, rozwoju, przyczyn oraz skutków zjawisk rasizmu i ksenofobii, szczególnie w następujących dziedzinach:
a) swobodny przepływ osób we Wspólnocie,
b) audycje informacyjne i telewizyjne oraz inne media i środki przekazu,
c) edukacja, kształcenie zawodowe i młodzież,
d) polityka społeczna, w tym zatrudnienie,
e) swobodny przepływ towarów,
f) kultura.
Artykuł 4
Europejska Sieć Informacji o Rasizmie i Ksenofobii (Raxen)
1.
W celu umożliwienia jak najszybszego i najskuteczniejszego utworzenia sieci przewidzianej w art. 2 ust. 2 lit. h) Państwa Członkowskie przesyłają do Centrum wykaz ośrodków i organizacji, które są im znane, określonych w tym artykule.
2.
Uwzględniając wykaz określony w ust. 1 Rada Zarządzająca Centrum zaprasza organizacje właściwe w dziedzinach związanych ze zjawiskami rasizmu i ksenofobii lub organizacje, których podstawowym celem jest analiza tych zjawisk, do włączenia się w sieć Raxen.
3.
Centrum może nawiązać stosunki umowne, w szczególności zawierając umowy o wykonanie, z organizacjami określonymi w ust. 2, w celu realizacji zadań, jakie może im powierzyć.
Centrum może również nawiązać stosunki umowne ad hoc o wykonanie szczególnych zadań z organami niebędącymi częścią sieci Raxen.
Rozdzielenie takich zadań znajduje się w rocznym programie Centrum.
Artykuł 5
Ochrona i poufność danych osobowych
1.
Centrum może zbierać dane osobowe jedynie do celów wykonywania swoich zadań w sposób określony w niniejszym rozporządzeniu.
Podczas przetwarzania i wymiany danych osobowych w ramach niniejszego rozporządzenia Centrum stosuje przepisy ustanowione w dyrektywie 95/46/WE.
W tym celu przyjmuje się reguły wykonania tych przepisów, w szczególności w odniesieniu do praw zainteresowanych osób, poufności i bezpieczeństwa przetwarzania danych, odpowiednich środków bezpieczeństwa w zakresie zamiany informacji na dane anonimowe przed ich ujawnieniem oraz wewnętrznego nadzoru przetwarzania.
2.
Reguły wykonawcze określone w ust. 1 zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Centrum nie może przetwarzać danych osobowych przed wejściem w życie tych reguł oraz w przypadku nieutworzenia i niefunkcjonowania organu nadzorczego w rozumieniu art. 28 dyrektywy 95/46/WE.
Do chwili powołania takiego organu lub organów ustanowionych dla instytucji i organów wspólnotowych, działalność Centrum w odniesieniu do zasad ochrony danych jest nadzorowana przez Rzecznika Praw Obywatelskich przewidzianego w art. 138e Traktatu, w kontekście zadań przydzielonych mu przez Traktat.
3.
Do dnia wykonania dyrektywy 95/46/WE, jeżeli na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przekazują lub otrzymują dane osobowe, państwa te stosują do przetwarzania takich danych swoje prawo krajowe w zakresie ochrony danych.
Do dnia wykonania wymienionej dyrektywy Państwo Członkowskie, które przekazało dane do Centrum, może wyrazić sprzeciw wobec przekazywania tych danych innemu Państwu Członkowskiemu lub poddać takie przekazanie spełnieniu szczególnych warunków, jeśli odbiorca nie gwarantuje standardu ochrony danych równoważnego dyrektywie 95/46/WE w odniesieniu do przetwarzania przekazywanych danych.
W żadnym przypadku dane zbierane i przekazywane przez Centrum do Wspólnoty lub Państw Członkowskich nie są ewidencjonowane ani następnie wykorzystywane przez Państwo Członkowskie w sposób niezgodny z celami, dla których zostały zebrane przez Centrum.
4.
Państwa Członkowskie oraz krajowe organy współpracujące z Centrum nie mają obowiązku dostarczania informacji klasyfikowanych jako poufne zgodnie z ich prawem krajowym.
Artykuł 6
Osobowość prawna, zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych
Centrum posiada osobowość prawną.
W każdym z Państw Członkowskich Centrum posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym; może ono zwłaszcza nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome i oraz stawać przed sądem.
Artykuł 7
Współpraca z organizacjami krajowymi i międzynarodowymi
1.
W celu wsparcia realizacji swoich zadań Centrum współpracuje z organizacjami w Państwach Członkowskich lub organizacjami międzynarodowymi, rządowymi lub pozarządowymi właściwymi w sprawach zjawisk rasizmu i ksenofobii.
2.
Administracyjne warunki współpracy określonej w ust. 1 podlegają zatwierdzeniu przez Radę Zarządzającą.
3.
Centrum koordynuje swoje działania z działaniami Rady Europy, szczególnie w zakresie swojego programu działań na podstawie art. 8 ust. 3 lit. a).
W tym celu Wspólnota, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 228 Traktatu, zawiera w imieniu Centrum umowę z Radą Europy, celem ustanowienia ścisłej współpracy.
Umowa ta obejmuje mianowanie członka Rady Zarządzającej Centrum przez Radę Europy.
W przypadku konieczności zawarcia przez Centrum umów z innymi organizacjami międzynarodowymi lub z państwami trzecimi w celu skutecznej realizacji jego zadań, Wspólnota zawiera takie umowy w imieniu Centrum zgodnie z wyżej wymienioną procedurą.
Artykuł 8
Rada Zarządzająca
1.
Rada Zarządzająca Centrum składa się z jednej niezależnej osoby mianowanej przez każde Państwo Członkowskie, jednej niezależnej osoby mianowanej przez Parlament Europejski, jednej niezależnej osoby mianowanej przez Radę Europy na podstawie art. 7 ust. 3 oraz z przedstawiciela Komisji.
Członkowie Rady Zarządzającej to osoby z odpowiednim doświadczeniem w zakresie praw człowieka i analiz zjawisk rasizmu, ksenofobii i antysemityzmu.
Każdy członek ma zastępcę mianowanego na podobnych zasadach.
2.
Nazwiska członków i zastępców członków Rady Zarządzającej są podawane do wiadomości Komisji do opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Ich mandat wynosi trzy lata i jest jednokrotnie odnawialny.
Rada Zarządzająca wybiera swojego przewodniczącego i wiceprzewodniczącego oraz innych członków Zarządu określonego w art. 9.
Każdy członek Rady Zarządzającej lub, w przypadku jego nieobecności, jego zastępca, ma jeden głos.
Decyzje są podejmowane większością dwóch trzecich oddanych głosów.
Przewodniczący bierze udział w głosowaniu.
Osoba mianowana przez Radę Europy nie może głosować w sprawie decyzji określonych w ust. 3 lit. d) i e).
3.
Rada Zarządzająca podejmuje decyzje niezbędne dla funkcjonowania Centrum.
W szczególności Rada Zarządzająca:
a) ustala roczny program działań Centrum, zgodnie z budżetem i dostępnymi środkami; w razie potrzeby program ten może zostać zrewidowany w trakcie roku;
b) przyjmuje roczne sprawozdanie Centrum oraz jego wnioski i opinie oraz przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów, zapewnia także opublikowanie rocznego sprawozdania;
c) mianuje dyrektora Centrum;
d) przyjmuje projekt rocznego budżetu oraz ostateczny budżet roczny Centrum;
e) zatwierdza rachunki i udziela dyrektorowi absolutorium.
4.
Rada Zarządzająca przyjmuje swój regulamin.
Rada jest zwoływana przez przewodniczącego i odbywa posiedzenia co najmniej dwa razy w roku.
Artykuł 9
Zarząd
1.
Zarząd składa się z przewodniczącego Rady Zarządzającej, wiceprzewodniczącego i maksymalnie trzech innych członków Rady Zarządzającej, w tym osoby mianowanej przez Radę Europy oraz przedstawiciela Komisji.
2.
Zarząd nadzoruje pracę Centrum, monitoruje przygotowywanie i realizację programów oraz przygotowuje posiedzenia Rady Zarządzającej z pomocą dyrektora Centrum.
Zarząd realizuje również wszelkie zadania powierzone mu przez Radę Zarządzającą zgodnie z jej regulaminem.
Artykuł 10
Dyrektor
1.
Na czele Centrum stoi dyrektor mianowany przez Radę Zarządzającą na wniosek Komisji na okres czterech lat, z możliwością ponownego wyboru.
2.
Zadaniami dyrektora są:
a) wykonywanie zadań określonych w art. 2 ust. 2;
b) przygotowanie i realizacja rocznego programu działań Centrum;
c) przygotowanie rocznego sprawozdania, wniosków i opinii określonych w niniejszym rozporządzeniu;
d) wszelkie sprawy kadrowe i sprawy zwykłego zarządu.
3.
Dyrektor jest odpowiedzialny przed Radą Zarządzającą; bierze udział w jej posiedzeniach oraz w posiedzeniach Zarządu.
4.
Dyrektor jest przedstawicielem prawnym Centrum.
Artykuł 11
Personel
1.
Personel Centrum podlega rozporządzeniom i zasadom mającym zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
2.
Centrum wykonuje w odniesieniu do swego personelu kompetencje nadane organowi mianującemu.
3.
Rada Zarządzająca, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze.
Artykuł 12
Budżet
1.
Za każdy rok budżetowy, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym, sporządza się preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Centrum i wprowadza do budżetu Centrum.
2.
Najpóźniej 15 lutego każdego roku dyrektor opracowuje wstępny projekt budżetu na następny rok budżetowy.
Wstępny projekt budżetu obejmuje wydatki operacyjne i program działań zaplanowany na następny rok budżetowy.
Dyrektor przedkłada wstępny projekt, wraz z planem kosztów ogólnych, Radzie Zarządzającej.
3.
Budżet powinien być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
4.
Dochody Centrum obejmują, z zastrzeżeniem innych źródeł:
a) subwencję wspólnotową wpisaną we właściwej pozycji budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (dział "Komisja");
b) płatności uzyskane za świadczone usługi;
c) wszelkie wkłady finansowe pochodzące od organizacji określonych w art. 7;
d) wszelkie dobrowolne wkłady finansowe z Państw Członkowskich.
5.
Wydatki Centrum obejmują wynagrodzenie personelu, wydatki administracyjne i wydatki na infrastrukturę, koszty operacyjne, wydatki odnoszące się do umów zawartych z instytucjami lub organami, będącymi częścią sieci Raxen i osobami trzecimi.
6.
Rada Zarządzająca przyjmuje projekt budżetu i przekazuje go Komisji. Na tej podstawie Komisja ustala właściwy preliminarz subwencji do wprowadzenia we wstępnym projekcie budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, który przedkłada Radzie zgodnie z art. 203 Traktatu.
7.
Rada Zarządzająca przyjmuje ostateczny budżet Centrum przed rozpoczęciem roku budżetowego, w miarę potrzeb dostosowując go do subwencji wspólnotowej i innych źródeł Centrum.
8.
Budżet Centrum wykonuje dyrektor.
9.
Kontrolą zobowiązań i płatności wszystkich wydatków Centrum oraz utworzeniem i pozyskiwaniem wszystkich dochodów Centrum zajmuje się kontroler finansowy Komisji.
10.
Najpóźniej do 31 marca każdego roku dyrektor przesyła Komisji, Radzie Zarządzającej oraz Trybunałowi Obrachunkowemu rachunki dochodów i wydatków Centrum za ostatni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy bada rachunki zgodnie z art. 188c Traktatu.
11.
Rada Zarządzająca udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu.
12.
Rada Zarządzająca, po konsultacji z Komisją i Trybunałem Obrachunkowym, przyjmuje wewnętrzne przepisy finansowe określające w szczególności ustalenia dotyczące stanowienia i wykonywania budżetu Centrum.
Artykuł 13
Obsługa tłumaczeniowa wymagana w trakcie pracy Centrum jest, co do zasady, zapewniana przez Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 2965/94 [12].
Artykuł 14
Przywileje i immunitety
Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosuje się do Centrum.
Artykuł 15
Właściwość Trybunału Sprawiedliwości
1.
Odpowiedzialność umowną Centrum określa prawo mające zastosowanie do danej umowy.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej znajdującej się w umowie zawartej przez Centrum.
2.
W przypadku odpowiedzialności pozaumownej, Centrum, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla ustawodawstw Państw Członkowskich, naprawia każdą szkodę wyrządzoną przez Centrum lub jego funkcjonariuszy w trakcie pełnienia ich obowiązków.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy w sprawach odszkodowań za wszelkie takie szkody.
3.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w zakresie spraw wniesionych przeciwko Centrum na warunkach przewidzianych w art. 173 Traktatu.
Artykuł 16
Ustalenia dotyczące sprawozdania
W ciągu trzeciego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów sprawozdanie dotyczące postępu działalności Centrum, wraz z ewentualnymi propozycjami modyfikacji lub rozszerzenia jego zadań, z uwzględnieniem w szczególności rozwoju kompetencji wspólnotowych w dziedzinie rasizmu i ksenofobii.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po dacie decyzji właściwych organów w sprawie lokalizacji siedziby Centrum.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1048/97
z dnia 9 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 189/92 przyjmujące przepisy w sprawie stosowania niektórych środków kontrolnych przyjętych przez Organizację Rybacką Północno-Zachodniego Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 189/92 [3] wymaga, aby wspólnotowe statki rybackie przekazywały do Komisji i równocześnie do swoich odpowiednich organów krajowych niektóre informacje dotyczące ich działalności na Obszarze Regulowanym Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO);
Komisja ds. Rybołówstwa NAFO przyjęła 13 września 1996 r. zalecenie zmian w systemie przywoływania;
na podstawie art. XI Konwencji NAFO zalecenie staje się wiążące dla Wspólnoty od 13 listopada 1996 r.;
dlatego konieczna jest zmiana rozporządzenia (EWG) nr 189/92 w celu nałożenia zobowiązania na wspólnotowe statki rybackie do zastosowania się do zaleceń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ppkt 1.1 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 189/92 dodaje się tiret w brzmieniu:
- "gatunki docelowe"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1049/97
z dnia 9 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3069/95 ustanawiające wspólnotowy system obserwacji na statkach rybackich Wspólnoty Europejskiej na obszarze objętym regulacją Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 3069/95 [3] przyjęło przepisy w zakresie wyznaczenia obserwatora i jego obowiązków, jak również obowiązków kapitanów wspólnotowych statków rybackich prowadzących lub mających prowadzić połowy na obszarze regulowanym Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO);
Komisja ds. Rybołówstwa NAFO przyjęła dnia 13 września 1996 r. zalecenie zmiany systemu obserwacji;
zgodnie z art. XI Konwencji NAFO, zalecenie staje się wiążące dla Wspólnoty od dnia 13 listopada 1996 r.;
w związku z tym, w celu zobowiązania kapitanów statków rybackich Wspólnoty i obserwatorów wyznaczonych do systemu do przestrzegania zalecenia, niezbędna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 3069/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 3069/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 2 lit. e) dodaje się, co następuje:
"w szczególności obserwatorzy zbierają dane dotyczące odrzutów i zatrzymanych ryb niewymiarowych z zastosowaniem poniższego systemu pobierania próbek, jeśli pozwalają na to okoliczności:
i) dla każdego zaciągu należy oszacować ogólny połów według gatunków i ich wagi oraz zarejestrować wagę odrzutów według gatunków;
ii) z każdego dziesiątego zaciągu należy pobrać szczegółowe próbki według gatunków, podając poza wagą mierzonej próbki, wymiary długości reprezentatywne dla części połowu, która ma być wyładowana i dla części odrzuconej;
iii) w każdym przypadku, gdy teren połowowy ulega zmianie w zakresie odległości większej niż 5 mil morskich, cykl przedstawiony w ppkt i) i ii) rozpoczyna się od początku."
2.
W pkt 3 ppkt i) zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:"Kapitan statku rybackiego w celu ułatwienia wykonywania obserwatorowi jego obowiązków, umożliwia mu dostęp do dokumentów statku (dziennik połowowy, plan zdolności produkcyjnych, dziennik produkcji lub plan załadunku) oraz do różnych części statku a w razie potrzeby do zatrzymanego odłowu i połowu przeznaczonego do odrzucenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1054/97
z dnia 11 czerwca 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 866/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów tekstylnych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z uwzględnieniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów tekstylnych w chwili przywozu do Wspólnoty na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1056/97
z dnia 11 czerwca 1997 r.
dostosowujące do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2497/95 [2], w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
konieczne jest wyeliminowanie możliwości oszustw w użytkowaniu elektronicznych urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym;
rozporządzenie (WE) nr 2479/95 nakłada obowiązek zabezpieczenia kabli łączących urządzenie rejestrujące z nadajnikiem impulsów, o ile nie istnieje równoważne, wykorzystujące inne środki zabezpieczenie przeciwko ingerencjom (na przykład przy użyciu elektronicznego monitorowania, takiego jak kodowanie sygnału); połączenie zawierające plombowane złącza jest uważane za ciągłe;
urządzenia rejestrujące instalowane we wszystkich nowych pojazdach wprowadzanych do użytkowania po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1996 r. muszą być zgodne z niniejszym rozporządzeniem;
przemysł i producenci pojazdów silnikowych napotykają na poważne trudności w instalowaniu opancerzonych kabli w pojazdach kategorii M 1 i N 1, w których impulsy drogi i prędkości są wytwarzane przez czujniki zintegrowane lub czujniki ABS;
czujniki te nie są projektowane do instalacji opancerzonych kabli; konieczne jest dopuszczenie, by opancerzone kable nie były obowiązujące dla połączenia pomiędzy czujnikiem i adapterem, ale tylko dla połączenia pomiędzy adapterem i urządzeniem rejestrującym; w konsekwencji konieczne jest wniesienia stosownych zmian do rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Rozporządzenia (EWG) nr 3821/21 do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 rozdział V pkt 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Do celów stosowania niniejszego punktu pojazdy kategorii M 1 i N 1 są pojazdami określonymi w załączniku II część A dyrektywy Rady 70/156/EWG [3].
W tych pojazdach, które są wyposażone w tachografy zgodne z przepisami i nie są projektowane z myślą o instalowaniu opancerzonych kabli pomiędzy czujnikami drogi i prędkości a urządzeniem rejestrującym, adapter powinien być montowany możliwie jak najbliżej czujników drogi i prędkości. Kabel opancerzony zakłada się między adapterem i urządzeniem rejestrującym."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1059/97
z dnia 11 czerwca 1997 r.
dostosowujące maksymalny nakład połowowy dla niektórych łowisk
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/95 z dnia 15 czerwca 1995 r. ustanawiające system zarządzania nakładem połowowym, odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 4 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 2027/95 przewiduje podjęcie przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego odpowiednich środków mających na celu umożliwienie danemu Państwu Członkowskiemu połowów ilości w zakresie jego kwot zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [2];
Niderlandy zwróciły się do Komisji o dostosowanie maksymalnego rocznego nakładu połowowego przyznanego statkom niderlandzkim w odniesieniu do kontyngentów przydzielonych jej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 390/97 [3] z dnia 20 grudnia 1996 r., ustalającego dla niektórych zasobów połowowych oraz grup zasobów połowowych całkowitą dopuszczalną wielkość połowów oraz niektóre warunki takich połowów, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 711/97 [4];
niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ze skutkiem natychmiastowym w celu umożliwienia Niderlandom połowów ilości w zakresie swojej kwoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalny roczny nakład połowowy dla Królestwa Niderlandów w zakresie gatunków przydennych łowionych przy użyciu ciągnionych narzędzi połowowych, jak określono w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2027/95, zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1065/97
z dnia 12 czerwca 1997 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 535/97 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
dla niektórych nazw zgłoszonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, wystąpiono o dodatkowe informacji w celu zapewnienia, że zgłoszone nazwy są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia; dodatkowe informacje wskazują, że zgłoszone nazwy są zgodne z wyżej wymienionymi artykułami; a zatem nazwy te należy zarejestrować i dodać do załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 123/97 [4];
po przystąpieniu trzech nowych Państw Członkowskich, termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rozpoczyna bieg w dniu ich przystąpienia; niektóre nazwy zgłoszone przez te Państwa Członkowskie są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia, a zatem należy je zarejestrować;
nazwa "Speck dell’Alto Adige" dotyczy dwujęzycznego przygranicznego obszaru geograficznego; z uwagi na fakt, że ma zastosowanie art. 5 ust. 5, Państwa Członkowskie, o których mowa, po wzajemnych konsultacjach osiągnęły porozumienie; biorąc pod uwagę, że nazwa została już zarejestrowana w języku włoskim, powinna także zostać zarejestrowana w języku niemieckim;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Nazwę "Speck dell’Alto Adige" rejestruje się w języku niemieckim jako "Südtiroler Markenspeck" lub "Südtiroler Speck".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1068/97
z dnia 12 czerwca 1997 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 535/97 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 powinny znajdować się koszenila i korek w celu spełnienia oczekiwań niektórych producentów rolnych, dla których produkty te są jednym z głównych źródeł dochodu; jako że dotyczy to produktów rolnych, producenci tacy mają wszelkie prawa składania wniosków o rejestrację takich produktów zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92 z uwzględnieniem związków, jakie takie produkty mogą mieć z niektórymi obszarami geograficznymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 dodaje się następujące produkty:
"— korek
— koszenila (surowiec pochodzenia zwierzęcego)."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1087/97
z dnia 9 czerwca 1997 r.
w sprawie dopuszczenia przywozu na Wyspy Kanaryjskie wyrobów włókienniczych i odzieżowych oraz pewnych kwot produktów pochodzących z Chin, bez ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich [1], Rada może zezwolić, na wniosek władz hiszpańskich, na odstępstwa od stosowania przepisów wspólnej polityki handlowej odnoszących się do terytorium Wysp Kanaryjskich;
Hiszpania zwróciła się z wnioskiem o takie odstępstwa oraz wnioskuje, aby ograniczenia ilościowe mające zastosowanie we Wspólnocie w odniesieniu do przywozu wyrobów włókienniczych i odzieżowych oraz pewnych ilości wyrobów pochodzących z Chin zostały zawieszone w odniesieniu do wyrobów przeznaczonych do użytku na Wyspach Kanaryjskich;
w świetle specjalnych ograniczeń, na jakie napotykają Wyspy Kanaryjskie, porozumień dotyczących wolnego handlu obowiązujących w czasie przystąpienia Hiszpanii do Wspólnoty oraz niewielkiego poziomu obrotów handlowych, takie odstępstwa wydają się uzasadnione;
powinny zostać uchwalone przepisy w celu zapewnienia, aby wyroby, w stosunku do których zostało zastosowane odstępstwo od obowiązujących ograniczeń ilościowych były przeznaczone wyłącznie do obrotu na rynku wewnętrznym Wysp Kanaryjskich i aby Komisja otrzymywała regularne raporty dotyczące wielkości przywozu oraz ponownego wywozu takich wyrobów;
w przypadku dostaw powyższych wyrobów na pozostały obszar celny Wspólnoty, środki dotyczące ograniczeń ilościowych muszą być stosowane; towarom powinny towarzyszyć zatem dokumenty T5, aż do przekazania do użytku w odpowiednim urzędzie celnym, po przedstawieniu stosownych dokumentów, w celu zapewnienia, że podlegają one powyższym środkom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyroby włókiennicze objęte rozdziałami 50-63 Nomenklatury Scalonej oraz zawarte w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przy przywozie z niektórych państw trzecich i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [2], zostaną dopuszczone do przywozu na Wyspy Kanaryjskie bez ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 2
1.
Środki określone w art. 1 mają zastosowanie wyłącznie do wyrobów przeznaczonych na rynek wewnętrzny Wysp Kanaryjskich.
2.
Właściwe władze hiszpańskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia przestrzegania przepisów ust. 1, zgodnie ze stosownymi przepisami prawa wspólnotowego, dotyczącymi użytkownika końcowego, określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
Artykuł 3
1.
W przypadku transportu wyrobów podlegających środkom określonym w art. 1 do innych części obszaru celnego Wspólnoty, właściwe władze hiszpańskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu pobrania wspólnych opłat celnych, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 527/96 z dnia 25 marca 1996 r., zawieszająctymczasowo autonomiczne opłaty wynikające z Wspólnej Taryfy Celnej, oraz wprowadzając stopniowo opłaty w ramach Wspólnej Taryfy Celnej odnoszące się do przywozu pewnych wyrobów przemysłowych na Wyspy Kanaryjskie [4].
Powyższe towary podlegają również odpowiednim środkom w ramach wspólnej polityki handlowej, określonym w następujących rozporządzeniach:
- rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [5],
- rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami lub innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [6],
- rozporządzeniu (WE) nr 519/94.
2.
Każdej przesyłce powyższych wyrobów powinien towarzyszyć egzemplarz dokumentu kontrolnego T5, wydany zgodnie z art. 472-84 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7].
3.
Egzemplarz dokumentu kontrolnego T5 może być wydany jedynie po przedstawieniu oryginału lub kopii stosownego wspólnotowego pozwolenia na przywóz.
4.
Dokument kontrolny T5 dostarczony przez urząd wyjścia musi zawierać następujące dane:
- w pozycji 8 "odbiorca": nazwisko osoby, której wspólnotowe pozwolenie na przywóz zostało wydane,
- w pozycji 104:
"Mercancías que deben someterse, para su despacho a consumo fuera de las islas Canarias, a las restricciones cuantitativas aplicables en la Comunidad.
Reglamento (CE) no… Derogación en las islas Canarias de las restricciones cuantitativas"
(Towary podlegające ograniczeniom ilościowym stosowanym we Wspólnocie w przypadku udostępnienia do użytku poza Wyspami Kanaryjskimi)
(Rozporządzenie (WE) nr… Odstąpienie od ograniczeń ilościowych w przypadku Wysp Kanaryjskich).
5.
Dokumenty towarzyszące towarom przewożonym na mocy wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego zgodnie z art. 311 lit. c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 muszą zawierać w pozycji 44 odesłanie do stosownego dokumentu T5.
6.
Właściwe władze w urzędzie przeznaczenia, gdzie stosowne, pobierają ilość wskazaną w pozwoleniu.
Artykuł 4
W przypadku wyrobów, określonych w art. 1, które podlegają ograniczeniom ilościowym lub innym środkom kontrolnym na obszarze Wspólnoty, właściwe władze hiszpańskie informują Komisję do piętnastego dnia każdego miesiąca o wielkości przywozu, jaki podlegał odstępstwom w poprzednim miesiącu oraz, o ile ma to zastosowanie, o wyrobach, które zostały wysłane do pozostałej części obszaru celnego Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1093/97
z dnia 16 czerwca 1997 r.
ustanawiające normy handlowe mające zastosowanie do melonów i arbuzów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 zawiera wykaz produktów, w odniesieniu do których muszą zostać przyjęte normy; spośród produktów wymienionych w tym załączniku nie ustanowiono dotąd norm wspólnotowych w odniesieniu do melonów i arbuzów; dlatego konieczne jest ustanowienie norm handlowych dla tych produktów; w tym celu dla zachowania przejrzystości rynku światowego należy wziąć pod uwagę normy dla tych produktów zalecane przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych;
stosowanie wymienionych norm powinno spowodować pozostawienie produktów o niezadowalającej jakości poza rynkiem, ukierunkowanie produkcji na zaspokajanie wymogów konsumentów i ułatwienie handlu w warunkach uczciwej konkurencji, wspomagając w ten sposób poprawę rentowności produkcji;
wymienione normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu; transport na duże odległości, składowanie dłużej niż przez pewien czas oraz ilość przeładunków, którym poddawane są produkty, mogą powodować pewien stopień pogorszenia się jakości ze względu na zachodzące w produkcie procesy biologiczne lub nietrwały jego charakter; tego rodzaju pogorszenie jakości powinno zostać uwzględnione w stosowaniu norm na etapach obrotu po wysyłce towaru;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Normami handlowymi mającymi zastosowanie do:
- melonów objętych kodem CN 08071900,
- arbuzów objętych kodem CN 08071100,
są normy podane odpowiednio w załącznikach I i II.
2.
Normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce towaru dopuszcza się następujące tolerancje:
a) nieznaczny ubytek świeżości i jędrności;
b) w przypadku produktów innych niż klasa ekstra nieznaczne pogorszenie spowodowane procesem biologicznym i nietrwałością produktów.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1112/97
z dnia 18 czerwca 1997 r.
przyjmujące nadzwyczajne środki wsparcia dla rynku wołowiny w Irlandii w zastosowaniu decyzji 97/312/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzją 97/312/(WE) [3] Komisja zatwierdziła zaproponowany przez Irlandię plan wprowadzenia w życie środków w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) w tym Państwie Członkowskim;
głównymi elementami planu są, między innymi, przymusowy ubój i zniszczenie przypadków podejrzenia gąbczastej encefalopatii bydła i w przypadku potwierdzenia podejrzeń ubój i zniszczenie wszystkich zwierząt w stadzie, w którym odnotowano przypadki gąbczastej encefalopatii bydła, a także ustalenie i poddanie ubojowi zwierząt narażonych na takie samo ryzyko jak zwierzęta zarażone;
takie środki oznaczają poważne zaburzenia na rynku Irlandii; konieczne jest zatem podjęcie nadzwyczajnych środków dla wsparcia tego rynku;
jest właściwe ustanowienie systemu współfinansowania przez Wspólnotę, uprawniającego Irlandię do nabywania wspomnianych zwierząt w celu ich uboju i następnie zniszczenia;
należy uwzględnić dokonywanie badań laboratoryjnych mózgu z próbki zwierząt poddanych ubojowi i wykorzystywanie pewnej liczby zwierząt w celach badawczych i edukacyjnych;
jest właściwe, aby Wspólnota wniosła 70 % ceny zakupu płaconej przez Irlandię za każde zwierzę zniszczone na mocy niniejszego rozporządzenia;
aby ustalić rynkową wartość zwierząt, Irlandia powinna ustanowić system zapewniający obiektywną i rzetelną wycenę każdego zwierzęcia; jest konieczne zapewnienie, aby każde z omawianych zwierząt zostało poddane ubojowi i zniszczone w sposób higieniczny;
cena wypłacona producentom powinna zrekompensować im wstrzymanie się od sprzedaży zwierząt innym osobom; dlatego należy zakazać obrotu wymienionymi zwierzętami; konieczne jest zatem określenie warunków niszczenia tych zwierząt i systemu kontroli, jakie będą przeprowadzane przez irlandzkie władze;
w celu uniknięcia mieszania zwierząt przeznaczonych do uboju zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ze zwierzętami nieobejmowanymi przez to rozporządzenie i w przypadku zaistnienia pomyłek w ich identyfikacji powinny być one trzymane w osobnych kojcach w rzeźni, jak również odrębnie prowadzone w samych rzeźniach;
należy uwzględnić ekspertów Komisji, którzy dokonują kontroli wykonywania ustanowionych warunków;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Właściwe organy w Irlandii są uprawnione do nabywania wszelkiego bydła znajdującego się w gospodarstwach znajdujących się na terytorium Irlandii, które nie wykazało żadnych klinicznych oznak gąbczastej encefalopatii bydła i które ma zostać poddane ubojowi zgodnie z planem zwalczania przez Irlandię tej choroby, zatwierdzonym decyzją 97/312/WE.
2.
Zwierzęta określone w ust. 1 poddawane są ubojowi w specjalnie wyznaczonych ubojniach.
Głowa, organy wewnętrzne oraz tusze zostają trwale oznakowane tuszem.
Oznakowany materiał należy przewieźć w zapieczętowanych pojemnikach do specjalnie uprawnionych zakładów utylizacyjnych w celu jego zniszczenia w taki sposób, aby żadna część tego materiału nie trafiła do obrotu.
Żadna część wyżej wymienionych zwierząt nie może zostać wprowadzona do żywności dla ludzi czy łańcucha żywienia zwierząt lub zostać wykorzystana w produktach kosmetycznych lub farmaceutycznych.
Przedstawiciel właściwych władz w Irlandii musi być obecny w ubojni, określonej wyżej, w celu nadzorowania omawianych czynności.
Po dokonaniu uboju w specjalnie wyznaczonej ubojni pod niezbędną kontrolą zwierzęta należy niezwłocznie przewieźć do zakładu utylizacji w celu przetworzenia i zniszczenia.
Bez względu na przepisy akapitu pierwszego właściwe władze Irlandii mogą zezwolić na dokonanie uboju w gospodarstwie, jeśli będzie wymagać tego zdrowie innych zwierząt.
Bez względu na przepisy akapitu pierwszego skóry zwierząt, określone w ust. 1, nie muszą zostać trwale oznakowane lub zniszczone, pod warunkiem poddania ich obróbce w taki sposób, że mogą one zostać wykorzystane wyłącznie do produkcji artykułów skórzanych.
3.
Ubojnia, określona w ust. 2, jest zorganizowana i zarządzana w taki sposób, aby zapewniać, że:
a) żadne zwierzę przeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi lub zwierzęta nie przebywa w ubojni w czasie, gdy są tam obecne zwierzęta poddawane ubojowi na mocy niniejszego rozporządzenia;
b) gdy jest niezbędne trzymanie w kojcu bydła przeznaczonego do uboju na mocy niniejszego rozporządzenia, jest ono trzymane oddzielnie od bydła przeznaczonego do spożycia przez ludzi lub zwierzęta;
oraz c) gdy jest niezbędne przechowywanie produktów otrzymywanych ze zwierząt poddanych ubojowi na podstawie niniejszego rozporządzenia, urządzenia składowe powinny być oddzielone od wszelkich pomieszczeń składowania wykorzystywanych do przechowywania mięsa lub innych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta.
4.
Właściwe władze w Irlandii:
a) bez względu na przepisy ust. 1 przed przetworzeniem i zniszczeniem są uprawnione do przeprowadzenia badań laboratoryjnych mózgów pobranych z próbki zwierząt poddanych ubojowi;
b) są uprawnione, przed przetworzeniem i zniszczeniem, do wykorzystania pewnej liczby zwierząt do celów badawczych i edukacyjnych;
c) przeprowadzą konieczne kontrole administracyjne oraz skuteczne kontrole na miejscu czynności, określonych w ust. 2 i ust. 3;
oraz d) przeprowadzają kontrole wymienionych czynności przez częste i niezapowiedziane inspekcje, w szczególności, aby zweryfikować niszczenie wszelkiego materiału.
Wyniki tych kontroli należy udostępniać Komisji na żądanie.
Artykuł 2
1.
Cena, jaką właściwe władze zapłacą za zwierzęta producentom lub ich agentom zgodnie z art. 1 ust. 1, jest równa obiektywnej wartości rynkowej każdego zwierzęcia w Irlandii, ustalonej na podstawie obiektywnego systemu wyceny uzgodnionego przez właściwe władze w Irlandii.
2.
Wspólnota współfinansuje w 70 % cenę zakupu zapłaconą przez właściwe władze za każde zwierzę zniszczone zgodnie z art. 1.
3.
Obowiązującym kursem wymiany jest przelicznik rolniczy obowiązujący pierwszego dnia miesiąca, w którym dokonano zakupu dla danego zwierzęcia.
Artykuł 3
Irlandia przyjmuje wszelkie niezbędne środki dla zapewniania pełnego dostosowania się do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Irlandia powiadamia Komisję tak szybko, jak tylko jest to możliwe, o podjętych środkach oraz o wszelkich ich zmianach.
Artykuł 4
Właściwe władze w Irlandii:
a) będą niezwłocznie powiadamiać Komisję, za każdym razem, gdy jest stosowany plan zatwierdzony decyzją 97/312/WE, o:
- liczbie zwierząt przeznaczonych do uboju,
- liczbie zwierząt poddanych ubojowi,
- przeciętnej wartości rynkowej zwierząt poddanych ubojowi,
na mocy niniejszego rozporządzenia, w poprzednim tygodniu;
b) sporządzają szczegółowe sprawozdanie o kontrolach przeprowadzonych w zastosowaniu środków, określonych w art. 3, i powiadomią Komisję o swych działaniach w każdym kwartale.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [4] eksperci Komisji, tam gdzie to jest właściwe z udziałem ekspertów z Państw Członkowskich, przeprowadzają, we współpracy z właściwymi władzami w Irlandii, kontrole na miejscu stosowania wszystkich przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Środki podejmowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia należy uznawać za środki interwencyjne w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życiu w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1119/97
z dnia 19 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 411/97 i (WE) nr 412/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do ustalenia terminu przejściowego na 1997 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 57,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 411/97 z dnia 3 marca 1997 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do programów operacyjnych, funduszy operacyjnych oraz wspólnotowej pomocy finansowej [2] ustanawia przepisy przejściowe mające zastosowanie na 1997 r. w odniesieniu do przedłożenia oraz zatwierdzenia proponowanych programów operacyjnych; ust. 2 tego artykułu przewiduje, że właściwy organ krajowy musi podjąć decyzję w sprawie przedłożonych propozycji w ciągu trzech miesięcy; w niektórych wyjątkowych przypadkach termin ten może okazać się niewystarczający, co może być niekorzystne dla zainteresowanych organizacji producentów; dlatego w interesie tych ostatnich należy umożliwić Państwom Członkowskim przedłużenie tego terminu o dwa miesiące w należycie uzasadnionych przypadkach;
artykuł 12 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustala na trzy miesiące termin podjęcia decyzji przez Państwa Członkowskie w sprawie wniosków o uznanie, przedstawionych przez organizacje producentów; w niektórych wyjątkowych przypadkach prawdopodobnych w okresie pierwszego roku stosowania tego przepisu, dany termin może okazać się niewystarczający, co może być niekorzystne dla zainteresowanych organizacji producentów; w interesie tych ostatnich leży zezwolenie Państwom Członkowskim, w ramach wyjątkowych środków na 1997 r., na przedłużanie tego terminu o dwa miesiące, w należycie uzasadnionych przypadkach; dlatego konieczne jest wprowadzenie środka przejściowego do rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/97 z dnia 3 marca 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do uznawania organizacji producentów [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 411/97 otrzymuje brzmienie:
"2.
W terminie trzech miesięcy właściwy organ krajowy podejmuje decyzję w odniesieniu do przedłożonych propozycji, natomiast w należycie uzasadnionych przypadkach może, w interesie danych organizacji producentów, przedłużyć ten termin o dwa miesiące.
Propozycje w odniesieniu do programów operacyjnych przedłożone przez organizacje producentów, które nie są uznawane, są automatycznie odrzucane."
Artykuł 2
Po art. 9 rozporządzenia (WE) nr 412/97 dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
W ramach środka przejściowego na 1997 r., Państwa Członkowskie, działając w interesie danych organizacji producentów, mogą, w należycie uzasadnionych przypadkach, przedłużyć o dwa miesiące termin określony w art. 12 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1196/97
z dnia 27 czerwca 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1195/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1199/97
z dnia 27 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG, dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 96/68/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
ponowna ocena substancji czynnych już obecnych w obrocie w dwa lata po ogłoszeniu dyrektywy 91/414/EWG, zgodnie z art. 8 ust. 2 wymienionej dyrektywy, jest zorganizowana przez Komisję we wspólnym i skoordynowanym programie, w ramach którego Państwa Członkowskie podejmują szczególne zadania na rzecz dokonania oceny naukowej i technicznej, która jest podstawą dla decyzji regulacyjnych podejmowanych na poziomie wspólnotowym; gdy podczas trwania programu Państwa Członkowskie podejmują krajowe działania, zawarte w tym programie pracy, w celu wycofania z obrotu lub ograniczenia stosowania środków ochrony roślin zawierających substancje czynne, Komisja i inne Państwa Członkowskie powinny zostać wyraźnie powiadomione o zamierzonym działaniu oraz o jego przyczynach;
informacje dotyczące tytułów i autorów sprawozdań z testów i badań, na których opierał się sprawozdawca przy dokonywaniu oceny, informacje dotyczące publikacji sprawozdań, normy, według których je przeprowadzono, oraz wskazanie osób przechowujących dane, powinny być systematycznie włączane do sprawozdań sprawozdawcy tak, aby informacje, na których sprawozdania są oparte, mogły być jasno określone i by można się do nich odnieść, udostępnić je lub udostępniać zainteresowanym stronom do konsultacji i do wykorzystania przez krajowe władze Państw Członkowskich, przy zastosowaniu art. 13 dyrektywy 91/414/EWG; art. 14 wymienionej dyrektywy stanowi, że Państwa Członkowskie i Komisja zaakceptują i zapewnią poufność przedłożonych informacji zawierających tajemnice przemysłowe i handlowe na uzasadnione żądanie wnioskodawców; do celów art. 14 poufne traktowanie wyżej wymienionych informacji nie powinno w zasadzie wymagać zagwarantowania;
przekazanie dokumentacji oraz sprawozdania sprawozdawcy dotyczącego substancji czynnych Stałemu Komitetowi ds. Ochrony Roślin powinno zostać przygotowane po odpowiednich konsultacjach ekspertów Państw Członkowskich i powiadamiających;
niezbędne jest, aby wszelkie projekty dyrektyw lub projekty decyzji przekazywane Stałemu Komitetowi ds. Ochrony Roślin były bezpośrednio odniesione do sprawozdania i zalecenia sporządzonego przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę, włączając wszelkie zmiany dokonane po konsultacjach; sprawozdania kontrolne powinny być dostępne we Wspólnocie za pośrednictwem właściwych władz Państwa Członkowskiego dla stron zainteresowanych naukowymi i technicznymi podstawami dyrektyw i decyzji Komisji;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 491/95 [4] powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Ochrony Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 dodaje się ust. 4A w brzmieniu:
"4A. Od chwili przyjęcia rozporządzenia, określonego w ust. 2, jeśli Państwo Członkowskie przewiduje podjęcie działania mającego na celu wycofanie z obrotu lub rygorystyczne ograniczenie stosowania środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną wymienioną we wspomnianym rozporządzeniu, gdy takie działanie jest oparte na informacjach zawartych w dokumentacji, określonej w art. 6 lub w sprawozdaniu, określonym w art. 7, Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o powodach takiego zamierzonego działania.".
2.
W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) w szczególności włącza do sprawozdania odniesienie do każdego sprawozdania z testów i badań, dla każdego punktu załącznika II do dyrektywy, które stanowiły podstawę do oceny, w formie wykazu sprawozdań z testów i badań, w tym podając tytuł, nazwisko autora (autorów), datę przeprowadzenia badań lub testów oraz datę publikacji, normy, według których zostały przeprowadzone testy lub badania, nazwisko posiadacza oraz informację o zastrzeżeniach posiadacza lub powiadamiającego, dotyczących ochrony danych, jeśli zostały zgłoszone.";
b) ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Od rozpoczęcia badań, określonych w ust. 1, Państwo Członkowskie sprawozdawca może zażądać od powiadamiających poprawienia ich dokumentacji lub jej uzupełnienia.
Ponadto Państwo Członkowskie sprawozdawca może, od początku tego badania, zasięgnąć opinii ekspertów z innych Państw Członkowskich i może zażądać dodatkowych informacji naukowych i technicznych od innego Państwa Członkowskiego, aby ułatwić ocenę.
3.
Po otrzymaniu dokumentacji zbiorczej oraz sprawozdania, określonych w ust. 1, Komisja przekaże dokumentację i sprawozdanie Komitetowi w celu zbadania.
Przed przekazaniem dokumentacji i sprawozdania Komitetowi Komisja udostępni sprawozdanie sprawozdawcy Państwom Członkowskim w celach informacyjnych.
Państwa Członkowskie udostępnią, na specjalne żądanie, lub pozostawią udostępnione do konsultacji zainteresowanym stronom informacje, określone w ust. 1 lit. d), poza ich częściami uznanymi za poufne zgodnie z art. 14 dyrektywy, a także nazwę i skład substancji czynnej.
Przed przekazaniem dokumentacji i sprawozdania Komitetowi może być przeprowadzona konsultacja ekspertów z Państw Członkowskich i Komisja może zasięgnąć opinii niektórych lub wszystkich powiadamiających o substancjach czynnych wymienionych w rozporządzeniu określonym w art. 5 ust. 2 na temat sprawozdania lub jego części dotyczącej danej substancji czynnej.";
c) dodaje się ust. 3A w brzmieniu:
"3A. Po przeprowadzeniu badania, określonego w ust. 3, Komisja, bez uszczerbku dla wniosku, jaki może przedłożyć w celu dokonania zmiany Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG, przedstawi Komitetowi:
a) projekt dyrektywy w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, ustanawiający, w miarę potrzeby, warunki łącznie z terminem;
b) projekt decyzji skierowanej do Państw Członkowskich wycofującej zezwolenia na stosowanie środków ochrony roślin zawierających substancję czynną, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy, gdy taka substancja nie jest włączona do załącznika I do dyrektywy;
c) projekt decyzji skierowanej do Państw Członkowskich, zawieszającej środki ochrony roślin zawierające substancję czynną w obrocie, z możliwością ponownego rozpatrzenia włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, po przedłożeniu wyników dodatkowych badań lub dodatkowych informacji; lub
d) projekt decyzji opóźniającej włączenie substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, do czasu przedłożenia wyników dodatkowych badań lub informacji.";
d) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Przy przedstawianiu projektu dyrektywy lub decyzji zgodnie z ust. 3A lub projektu zgodnie z ust. 5 Komisja jednocześnie przedstawia wnioski z badań Komitetu w formie zaktualizowanego sprawozdania kontrolnego, co zostanie uwzględnione w skróconym sprawozdaniu ze spotkania.
Sprawozdanie kontrolne, z wyłączeniem wszelkich jego elementów odnoszących się do informacji poufnych zawartych w dokumentacji i określonych jako takie zgodnie z art. 14 dyrektywy, zostaje udostępnione przez każde Państwo Członkowskie na specjalne żądanie lub pozostaje udostępnione do konsultacji dla zainteresowanych stron.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97
z dnia 25 czerwca 1997 r.
ustanawiające ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja przesłała do Parlamentu Europejskiego i Rady dokument do dyskusji w sprawie europejskiego pszczelarstwa, w którym wyjaśniono sytuację i trudności tego sektora;
pszczelarstwo jest sektorem rolnictwa, którego głównymi funkcjami są działalność gospodarcza i rozwój obszarów wiejskich, produkcja miodu i innych produktów pszczelarskich oraz utrzymanie równowagi ekologicznej;
sektor ten charakteryzuje się różnorodnością warunków produkcji i zbiorów oraz rozdrobnieniem i różnorodnością producentów i podmiotów gospodarczych; istnieje nierównowaga między podażą a popytem miodu na rynku Wspólnoty;
ze względu na rozprzestrzenianie się varroasis w kilku Państwach Członkowskich w ostatnich latach oraz problemy, które ta choroba i związane z nią choroby powodują w odniesieniu do produkcji miodu, konieczne jest działanie Wspólnoty;
ze względu na te okoliczności oraz w celu poprawy produkcji i obrotu miodem we Wspólnocie należy niezwłocznie ustanowić programy krajowe na każdy rok, które obejmują pomoc techniczną, środki zwalczania varroasis i związanych z nią chorób, racjonalizację sezonowego wypasu bydła, zarządzanie regionalnymi ośrodkami pszczelarstwa i współpracę w dziedzinie programów badawczych w celu poprawy jakości miodu;
w celu uzupełnienia danych statystycznych dotyczących sektora rolnego Państwa Członkowskie powinny przeprowadzić badania dotyczące struktury sektora obejmujące produkcję, obrót i ustalanie cen;
wydatki Państw Członkowskich w związku z wypełnianiem zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia powinny być ponoszone przez Wspólnotę na podstawie art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4];
Parlament Europejski, Rada oraz Komisja dnia 6 marca 1995 r. wydały deklarację w sprawie włączenia przepisów finansowych do aktów prawnych [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki na rzecz poprawy ogólnych warunków produkcji i obrotu miodem, co jest zgodne z definicją podaną w dyrektywie Rady 74/409/EWG z dnia 22 lipca 1974 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących miodu [6].
W tym celu Państwa Członkowskie mogą ustanowić programy krajowe na każdy rok.
2.
Środki, które mogą być włączone do tych programów, są następujące:
a) pomoc techniczna dla członków stowarzyszeń pszczelarzy oraz pracowni pasiecznych pod kątem poprawy warunków produkcji i ekstrakcji miodu;
b) zwalczanie varroasis i chorób z nią związanych, poprawa warunków zajmowania się ulami;
c) racjonalizacja sezonowego wypasu bydła;
d) środki wspierające laboratoria przeprowadzające analizy dotyczące fizyko-chemicznych właściwości miodu;
e) współpraca z wyspecjalizowanymi organami zajmującymi się wykonaniem programów badawczych stosowanych w celu poprawy jakości miodu.
3.
Przepisy art. 4 rozporządzenia nr 26, stosującego niektóre zasady konkurencji w odniesieniu do produkcji i handlu produktami rolnymi [7], będą nadal stosowane wobec pomocy państwa innej niż ta ujęta w programach zatwierdzonych na podstawie art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W celu zakwalifikowania się do współfinansowania przewidzianego w art. 3 Państwa Członkowskie przeprowadzą badania produkcji i struktury obrotu produktami sektora pszczelarskiego na swoim terytorium do dnia 15 grudnia 1997 r.
Artykuł 3
Wydatki poniesione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem będą uważane za wydatki w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Wspólnota współfinansuje programy krajowe w wysokości 50 % wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie na środki określone w art. 1 ust. 2 ujęte w programie krajowym.
W celu zakwalifikowania się do współfinansowania przez Wspólnotę wydatki Państw Członkowskich na środki podejmowane w ramach rocznych programów krajowych określonych w art. 1 muszą być poniesione do dnia 15 października każdego roku.
Artykuł 4
Programy określone w art. 1 ust. 1 są przygotowywane w bliskiej współpracy z organizacjami reprezentatywnymi i spółdzielniami pszczelarskimi. Programy zostaną przekazane Komisji, która zatwierdzi je zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [8].
Środki zawarte w programach operacyjnych dla regionów objętych Celem 1, 5 b) i 6 będą wyłączone z tych programów.
Artykuł 5
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności te odnoszące się do monitorowania, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
Artykuł 6
Co trzy lata Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2000 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/97
z dnia 30 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 700/88 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych produktów upraw kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka i Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 539/96 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 539/96 rozszerza traktowanie preferencyjne ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 4088/87 w odniesieniu do kwiatów ciętych pochodzących z Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy; szczegółowe zasady przyjęte przez rozporządzenie Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r.
[3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2917/93 [4], powinny zostać odpowiednio zmienione;
Niemcy rozwinęły rynki przywozowe, które mogą być uznane za reprezentatywne dla stosowania art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, znaczących transakcji handlowych mających miejsce na tych rynkach i notowań cen i ilości dostępnych na każdy dzień; rynki te powinny zatem zostać dołączone do wykazu w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 700/88;
wspólnotowe ceny producenta obliczane są na podstawie dziennych cen zanotowanych na każdym z reprezentatywnych rynków producenta dla każdej z pilotowych odmian, to znaczy odmian, które są sprzedawane w największych ilościach; niektóre odmiany straciły swoje wcześniejsze handlowe znaczenie i zostały zastąpione przez inne; dlatego też załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 700/88 powinien być uaktualniony; załącznik II służy jedynie informacji, z tego względu nie ma potrzeby ujmowania go w rozporządzeniu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 700/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych produktów upraw kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka i Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy."
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Dla każdego z czterech produktów, goździków jednokwiatowych (bloom) i goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, wspólnotowe ceny producenta są określane na kolejne dwutygodniowe okresy przez odniesienie do dziennych cen zanotowanych na każdym z reprezentatywnych rynków producenta dla każdej z pilotowych odmian wymienionych w Załączniku.
Pilotowe odmiany definiuje się jako odmiany sprzedawane w największych ilościach na wyżej wymienionych rynkach.
W odniesieniu do goździków jednokwiatowych (bloom) i goździków wielokwiatowych (spray) wspólnotowe ceny producenta są określane odpowiednio dla typów bloom i spray.
Dzienne ceny na pilotowe odmiany określone w ust. 1 są notowane w odniesieniu do produktów I klasy jakości, określonych na podstawie art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 234/68 [5], bez względu na kody długości; zakresy kosztów związanych z prezentacją produktów uważa się za wliczony w notowane ceny.
Dla ustalenia wspólnotowej ceny producenta dzienne ceny są pomijane, jeżeli na reprezentatywnym rynku są one 40 % lub więcej powyżej lub poniżej średniej ceny zanotowanej podczas tego samego okresu na tym samym rynku przez poprzednie trzy lata.
Konwersja na ecu cen przekazanych przez Państwa Członkowskie jest dokonywana przy użyciu rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego w ostatnim dniu danego dwutygodniowego okresu."
3) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Reprezentatywne rynki producenta, określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, są następujące:
—Niemcy: _BAR_ Neuss, _BAR_
—Francja: _BAR_ Hyères, Rungis, Région Val-de-Loire-Bretagne, _BAR_
—Hiszpania: _BAR_ Barcelona, Murcia, _BAR_
—Włochy: _BAR_ Pescia, San Remo, _BAR_
—Niderlandy: _BAR_ Aalsmeer, Veiling Holland." _BAR_
4) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Reprezentatywne rynki przywozowe, określone w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, są następujące:
—Niemcy: _BAR_ Köln, Neuss, Frankfurt-am-Main, Straelen, _BAR_
—Francja: _BAR_ Rungis, _BAR_
—Niderlandy: _BAR_ Aalsmeer, Veiling Holland, _BAR_
—Zjednoczone Królestwo: _BAR_ Covent Garden. _BAR_
Rynki przywozowe, na których rejestruje się znaczące transakcje dotyczące jednego z produktów i jednego z przedmiotowych pochodzeń, są także uznawane za reprezentatywne."
5) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Na każdym reprezentatywnym rynku przywozowym w odniesieniu do każdego z czterech produktów określonych w art. 1 i dla każdego z następujących miejsc pochodzenia: Cypr, Izrael, Jordania, Marok oraz Zachodni Brzeg i Strefa Gazy, ceny na przywożone produkty są notowane w przeliczeniu na sztukę każdego dnia handlowego na etapie przywozu hurtowego, cena ma zawierać opłatę celną."
6) Załączniki I i II zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/97
z dnia 25 czerwca 1997 r.
dotyczące kryteriów wspólnotowych dla miejsc postoju oraz zmieniające plan trasy określony w Załączniku do dyrektywy 91/628/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniająca dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2 i art. 14,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu poprawienia dobrostanu niektórych kategorii transportowanych zwierząt, dyrektywa 91/628/EWG ustanawia wymagania dotyczące maksymalnego czasu podróży, po którym zwierzęta mają być wyładowane, nakarmione i napojone oraz mają odpoczywać przez co najmniej 24 godziny przed dalszą podróżą;
takie obligatoryjne przerwy w transporcie zwierząt na długich dystansach mają miejsce w miejscach postoju;
konieczne jest ustanowienie kryteriów stosowanych w całej Wspólnocie, jakie powinny spełniać miejsca postoju, tak aby zapewnić optymalne warunki dobrostanu zwierząt przez nie przejeżdżających, a także aby przewidzieć pewne przypadkowe problemy zdrowotne zwierząt;
w celu ułatwienia kontroli działania miejsc postoju, jak również pojazdów i zwierząt przez nie przejeżdżających, konieczne jest zapewnienie prowadzenia rejestrów oraz innych niektórych spraw administracyjnych;
w celu zagwarantowania kontynuowania podróży przez zwierzęta w optymalnych warunkach dobrostanu, właściwy organ powinien upewniać się, że zwierzęta nadają się do tego;
do czasu przyjęcia środków zmierzających do obciążania opłatą wspólnotową za wydatki poniesione z powodu kontroli weterynaryjnej, która ma służyć upewnieniu się, że zwierzęta nadają się do dalszej podróży, należy zastrzec, że Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu, obciążać wymienionymi wydatkami zainteresowany podmiot gospodarczy;
w celu zapewnienia zgodności z niektórymi zasadami mającymi zastosowanie w odniesieniu do miejsc postoju, plan trasy określony w Załączniku do dyrektywy 91/628/EWG rozdział VIII powinien zostać dostosowany do nowych przepisów;
istotne jest, aby w pierwszym etapie określić zasady dla miejsc postoju przyjmujących gospodarskie zwierzęta nieparzystokopytne oraz gospodarskie bydło, owce, kozy i trzodę chlewną;
Naukowy Komitet Weterynaryjny zalecił niektóre minimalne wymagania dla miejsc postoju, które zostały uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie w odniesieniu do miejsc postoju na terenie Wspólnoty przyjmujących na pobyt co najmniej 24-godzinny gospodarskie zwierzęta nieparzystokopytne oraz gospodarskie bydło, owce, kozy i trzodę chlewną, zgodnie z Załącznikiem do dyrektywy 91/628/EWG rozdział VII bez uszczerbku dla dyrektyw 64/432/EWG [2], 80/213/EWG [3], 85/511/EWG [4], 89/608/EWG [5], 90/425/EWG [6], 90/426/EWG [7], 91/68/EWG [8], 91/496/EWG [9], 92/102/EWG [10] i 93/119/WE [11].
2.
Miejsca postoju, określone w ust. 1 powinny spełniać wspólnotowe kryteria ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się w razie potrzeby definicje występujące w art. 2 dyrektyw 64/432/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG i 91/628/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają zatwierdzanie miejsc postoju przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na terytorium którego dane miejsca się znajdują.
2.
W celu takiego zatwierdzenia właściwy organ, określony w art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG zapewnia, aby miejsca postoju spełniały wszystkie wymogi wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia; a ponadto, aby te miejsca postoju:
a) znajdowały się w obszarze nie objętym zakazami lub ograniczeniami zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym;
b) pozostawały pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii, który zapewnia, między innymi, zgodność z przepisami niniejszego rozporządzenia;
c) działały zgodnie z wszystkimi odpowiednimi regułami wspólnotowymi dotyczącymi zdrowia zwierząt, przemieszczania się zwierząt i ochrony zwierząt w czasie uboju;
d) poddawały się regularnej kontroli mającej na celu zapewnienie, aby wymagania odnośnie do uzyskania zatwierdzenia zostały spełnione.
3.
Właściwy organ nadaje każdemu miejscu postoju numer zatwierdzenia.
Takie zatwierdzenie może być ograniczone do szczególnych gatunków lub niektórych kategorii zwierząt i stanu zdrowia.
Właściwy organ przekazuje Komisji wykaz zatwierdzonych miejsc postoju i wszystkie uaktualnienia w tym zakresie.
Komisja przedstawia tę informację Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
4.
Właściwy organ mogą wycofać lub zawiesić zatwierdzenie w razie braku zgodności z niniejszym artykułem lub innymi istotnymi przepisami niniejszego rozporządzenia, w przypadku zmiany w poziomie stanu zdrowia w obszarze, w którym położony jest miejsce postoju lub w przypadku naruszenia zasad dotyczących dobrostanu zwierząt.
Zatwierdzenie może zostać przywrócone wówczas, gdy właściwy organ uznaje, że miejsce postoju ponownie pozostaje w zgodności ze wszystkimi przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Miejsca postoju są wykorzystywane wyłącznie do przyjmowania, karmienia, pojenia, odpoczynku, noclegu oraz obsługi i wysyłki zwierząt przez nie przejeżdżających.
2.
Jednakże na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie mogą również zatwierdzić jako miejsca postoju centra gromadzenia, określone w art. 2 lit. o) dyrektywy 64/432/EWG, pod warunkiem że wówczas, gdy służą za miejsce postoju, odpowiadają one następującym warunkom:
a) spełniają odpowiednie wymagania art. 11 dyrektywy 64/432/EWG oraz wymagania niniejszego rozporządzenia;
b) wykorzystywanie danych pomieszczeń i urządzeń jest zastrzeżone wyłącznie dla tego celu w danym okresie;
c) nie są wykorzystywane do prowadzenia handlu zwierzętami będącymi przedmiotem niniejszego rozporządzenia.
3.
W tym samym czasie w miejscu postoju mogą przebywać jedynie zwierzęta o tym samym potwierdzonym stanie zdrowia, należące do gatunków, dla których dane miejsce postoju został zatwierdzony, tak aby nie narażać stanu zdrowia zwierząt.
Artykuł 5
Właściciel lub każda osoba fizyczna lub prawna prowadząca miejsce postoju jest odpowiedzialna za zgodność z odpowiednimi przepisami niniejszego rozporządzenia i w tym celu jest zobowiązana do:
a) dopuszczania jedynie tych zwierząt, które posiadają świadectwo lub zostały zidentyfikowane zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym, w szczególności w odniesieniu do przepisów określonych w art. 3 ust. 3.
W tym celu ta osoba lub inne osoby przez nią wyznaczone kontrolują towarzyszące zwierzęciu dokumenty dotyczące zdrowia lub inne dokumenty należące do przedmiotowych gatunków lub kategorii i losowo sprawdzają oznakowanie identyfikacyjne zwierząt;
b) zapewnienia, bez uszczerbku przepisów pkt B.3 załącznika I, aby zwierzęta w miejscu postoju były trzymane w tych samych grupach w których zostały wysłane po raz pierwszy oraz aby każda przesyłka zwierząt była umieszczana w całkowicie oddzielnych pomieszczeniach, zarządzanych zgodnie z wymogami urzędowego lekarza weterynarii, tak aby unikać kontaktu, który mógłby narażać stan zdrowia zwierząt;
c) zapewnienia, aby zwierzęta przebywające w miejscu postoju były karmione i pojone w czasie właściwym dla poszczególnych gatunków oraz zapewnienia w tym celu dostawy odpowiednich ilości pasz i płynów;
d) zapewnienia opieki zwierzętom przebywającym w miejscu postoju oraz kiedy to jest wymagane, podejmowania wszystkich niezbędnych działań w celu zagwarantowania dobrostanu zwierząt oraz zgodności z warunkami zdrowia zwierząt;
e) do wzywania lekarza weterynarii, jeżeli zajdzie taka potrzeba
- aby zapewnić właściwe traktowania zwierzętom, które zachorują lub odniosą obrażenia w czasie, gdy pozostają pod opieką danej osoby, oraz
- o ile konieczne, aby doprowadzić do uboju, zabicia lub uśpienia zwierzęcia, zgodnie z dyrektywą 93/119/WE;
f) wykorzystania personelu posiadającego właściwe umiejętności, wiedzę i kwalifikacje zawodowe oraz legitymującego się odpowiednim w tym celu przeszkoleniem w ramach przedsiębiorstwa lub w jednostce szkoleniowej albo posiadającego odpowiednie doświadczenie praktyczne kwalifikującą je do pracy oraz gdy to konieczne do udzielania przedmiotowym zwierzętom opieki;
g) podejmowania niezbędnych kroków w celu zapewnienia, że osoby zajmujące się zwierzętami w miejscach postoju, przestrzegały odpowiednich przepisów dotyczącym dobrostanu zwierząt;
h) prowadzenia rejestru lub bazy danych zawierających informacje określone w pkt C.7 załącznika I, przechowywania jej i utrzymywania do dyspozycji właściwego organu przez okres co najmniej trzech lat;
i) informowania właściwego organu o stwierdzonych nieprawidłowościach, w możliwie najkrótszym czasie.
Artykuł 6
1.
Przed opuszczeniem miejsca postoju przez zwierzęta, urzędowy lekarz weterynarii lub inny lekarz weterynarii wyznaczony do tego celu przez właściwy organ potwierdza na planie trasy dostosowanym w tym celu zgodnie z załącznikiem II, że zwierzęta nadają się do dalszej podróży.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że wydatki poniesione w związku z kontrolą weterynaryjną, powinny być pokryte przez zainteresowany podmiot gospodarczy.
2.
Zasady odnoszące się do wymiany wiadomości między organami, w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami niniejszego rozporządzenia są ustanawiane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/628/EWG.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1256/97
z dnia 25 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie nr 79/65/EWG ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [3] ustanawia pewne ograniczenia dotyczące korzystania z danych rachunkowych z gospodarstw rolnych i innych indywidualnych danych szczegółowych uzyskanych w wykonaniu tego rozporządzenia; w związku z ryzykiem, że informacje dostarczone przez rolnika mogłyby zostać wykorzystane do celów innych niż te przewidziane w powyższym rozporządzeniu, należy wzmocnić zakaz jakiegokolwiek nieuprawnionego użycia takich informacji; dlatego należy zmienić dane rozporządzenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 79/65/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Zakazane jest wykorzystanie do celów podatkowych jakichkolwiek indywidualnych danych rachunkowych lub innych indywidualnych danych uzyskanych w wykonaniu niniejszego rozporządzenia lub ujawnianie albo wykorzystanie takich danych do celów innych niż te określone w art. 1." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1259/97
z dnia 1 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 95/96 [4], ustanawia niektóre szczegółowe zasady w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dotyczących zbóż, w szczególności w kontekście przetargów;
artykuł 18 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne, szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dotyczących produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 815/97 [6], ustanawia ogólne zasady dotyczące dowodu dokonania formalności celnych celem dopuszczenia do spożycia; art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 przewiduje odstępstwo od tych wymagań w przypadkach, w których wywóz odbywa się drogą morską; dla zapewnienia przejrzystości przypadki, do których stosuje się to odstępstwo, powinny być określone dokładniej, w szczególności gdy wyłączenie to jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy refundacja została ustalona w zamówieniu udzielonym dla wszystkich państw trzecich bez wyjątku;
należałoby uczynić możliwe udzielanie zamówień ustalających refundacje lub podatki wywozowe bez przerywania ciągłości w przejściowych sytuacjach rynkowych; dlatego oferty odnoszące się do refundacji powinny być zgodne z ofertami dotyczącymi podatków i nie powinno być żadnego zablokowania procedury przetargowej w sytuacjach przejściowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Nie naruszając art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, dla wypłacenia refundacji ustalonej w zamówieniu udzielonym w odniesieniu do refundacji wywozowych dla wszystkich państw trzecich, nie wymaga się dowodu dokonania formalności celnych związanych z dopuszczeniem do spożycia, o ile przedsiębiorca dostarczy dowód, że ilość co najmniej 1500 ton produktów zbożowych opuściła obszar celny Wspólnoty na statku nadającym się do transportu morskiego."
Artykuł 2
W art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Z chwilą ustalenia maksymalnej wysokości refundacji wywozowej zamówienia składa się oferentowi lub oferentom, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa, jak również oferentowi lub oferentom, których oferty dotyczą podatku wywozowego."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1278/97
z dnia 2 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 577/97 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określające normy dla tłuszczów do smarowania [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 577/97 z dnia 1 kwietnia 1997 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [3] ustanawia zasady wskazywania zawartości tłuszczu w tłuszczach do smarowania;
w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/97 zostało przewidziane odstępstwo w celu zapewnienia właściwego zarządzania rynkiem masła; do pewnego stopnia przepis ten umożliwia etykietowanie produktu przez producenta; dlatego właściwe jest stosowanie tego samego odstępstwa do margaryny i mieszanin;
z art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2991/94 wynika, że specyfikacje handlowe określone w Załączniku do tego rozporządzenia, należy zarezerwować dla produktów spełniających kryteria ustanowione w tym rozporządzeniu; w konsekwencji i zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 577/97, znaków towarowych wykorzystujących takie specyfikacje można dalej używać wyłącznie w odniesieniu do produktów spełniających te kryteria; ponadto, na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1898/87, użycie specyfikacji handlowej "masło" zastrzeżone jest wyłącznie dla przetworów mlecznych;
przystąpienie trzech nowych Państw Członkowskich z dniem 1 stycznia 1995 r. nie spowodowało wprowadzenia w rozporządzeniach (EWG) nr 1898/87 i (WE) nr 2991/94 przepisów co do okresu przejściowego dla znaków towarowych zawierających zarejestrowaną specyfikację handlową "masło" i używanych dla produktów niespełniających ustanowionych kryteriów; mając na uwadze poważne nakłady ekonomiczne poniesione na dostosowanie, sytuacja taka jest szkodliwa dla podmiotów gospodarczych posiadających takie zarejestrowane znaki towarowe; dlatego też należy wprowadzić przepis dotyczący okresu przejściowego w celu umożliwienia im dostosowania się do nowej sytuacji; dotyczy to wyłącznie zarejestrowanych znaków towarowych zawierających specyfikacją handlową "masło";
właściwe komitety zarządzające nie wydały opinii w terminach wyznaczonych przez ich przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 577/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 wyrazy "produkty określone w Załączniku część A pkt 1" zastępuje się wyrazami "produkty określone w Załączniku części A pkt 1, B pkt 1 i C pkt 1"; 2) dodaje się art. 5a w brzmieniu:
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/97
z dnia 27 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 51 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1], sporządzony po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest wprowadzenie niektórych zmian do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [4], i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [5]; niektóre z tych zmian są związane ze zmianami ustawodawstwa z zakresu zabezpieczenia społecznego przez Państwa Członkowskie, inne to zmiany natury technicznej i w celu pełnego uzupełnienia wyżej wymienionego rozporządzenia.
(2) Do celów jasności należy dostosować ostatnie zdanie art. 1 lit. f) ppkt i) w odniesieniu do znaczenia terminu "członek rodziny".
(3) W odniesieniu do osób objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71, członków rodziny i pozostałych przy życiu po śmierci pracownika służby cywilnej i osób traktowanych na równi z nimi powinni oni zostać wyraźnie uwzględnieni.
(4) Wydaje się pożądane, aby zapewnić osobom przebywającym w Państwie Członkowskim, innym niż państwo właściwe, w celu studiów lub kształcenia zawodowego i towarzyszącym im członkom ich rodzin, objęcie przepisami art. 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 przy wystąpieniu warunków wymagających przyznania świadczenia; powinien zostać wydany przepis dotyczący okresu przejściowego dla Królestwa Niderlandów, uwzględniając problemy administracyjne, które państwo to może napotkać.
(5) Modernizacja istniejących środków wymiany informacji między instytucjami zabezpieczenia społecznego w Państwach Członkowskich poprawi poziom usług oferowanych osobom ubezpieczonym przemieszczającym się na terytorium Wspólnoty.
(6) Stosowanie usług telematycznych wymiany informacji między instytucjami wymaga odpowiednich przepisów gwarantujących, że dokumenty przesyłane środkami elektronicznymi będą akceptowane na równi z dokumentami na piśmie.
(7) Wymianę taką przeprowadza się zgodnie z przepisami wspólnotowymi w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych.
(8) Rozwój i stosowanie usług telematycznych w celu wymiany informacji wymaga utworzenia komisji technicznej pod egidą Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących, posiadającej określone obowiązki w zakresie przetwarzania danych.
(9) Niezbędna jest zmiana części II załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w celu wyjaśnienia zakresu pozycji zawartej w rubryce "E. FRANCJA".
(10) W świetle zmian przeprowadzonych w odpowiednim hiszpańskim ustawodawstwie jest niezbędna zmiana rubryki "D. HISZPANIA" w części I załącznika II.
(11) Powinno dostosować się rubrykę "D. HISZPANIA" w załączniku II lit. a), uwzględniając ujednolicenie odpowiedniego hiszpańskiego ustawodawstwa; rubryki "L. PORTUGALIA" i "N. SZWECJA" powinny także zostać dostosowane ze względu na zmianę nazewnictwa określonych świadczeń.
(12) W konsekwencji zmian dokonanych w niemieckim i luksemburskim ustawodawstwie skreśla się odniesienie do umowy między tymi dwoma Państwami Członkowskimi zawarte w załączniku IV część D pkt 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(13) Sekcja 2 rubryki "B. DANIA" w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 powinna zostać dostosowana, uwzględniając szczególne cechy duńskiego ustawodawstwa regulującego ubezpieczenia na wypadek choroby.
(14) W następstwie zmian w odnośnym niemieckim ustawodawstwie jest niezbędne, aby dostosować rubrykę "C. NIEMCY" w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(15) Należy uwzględnić nowe przepisy wprowadzone przez hiszpańskie ustawodawstwo, dotyczące dobrowolnego ubezpieczenia urzędników organizacji międzynarodowych zamieszkujących za granicą; powinny zostać podjęte kroki w celu uczynienia bardziej spójnymi sformułowań zawartych w pkt 1 i 2 w rubryce "D. HISZPANIA" w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(16) Jest także niezbędne, aby rozszerzyć rubrykę "F. GRECJA" w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, tak aby zapewnić pracującym lub emerytowanym urzędnikom służby cywilnej, osobom traktowanym na równi z nimi i członkom ich rodzin możliwość otrzymywania świadczeń z tytułu choroby lub macierzyństwa w postaci świadczeń rzeczowych, w przypadku nagłej potrzeby, podczas przebywania na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub podróży do tego kraju w celu uzyskania opieki właściwej do ich stanu zdrowia, z uprzednim uzyskaniem upoważnienia od właściwej instytucji greckiej.
(17) Jest także właściwe, aby rozszerzyć zakres art. 22b rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 na wszystkich pracowników służby cywilnej, osoby traktowane na równi z nimi i członków ich rodzin objętych specjalnym greckim systemem ochrony zdrowia.
(18) W konsekwencji wprowadzenia w życie rozporządzenia (EWG) nr 1247/92 i zmian w odpowiednim ustawodawstwie Zjednoczonego Królestwa wydaje się niezbędna zmiana załącznika VI rubryki "O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO" pkt 11 w celu wyjaśnienia z jednej strony, że dodatek opiekuńczy nie podlega przepisowi art. 10 wyżej wymienionego rozporządzenia, a z drugiej strony, że niektóre specjalne świadczenia o charakterze nieskładkowym są uznawane do celów świadczenia z tytułu choroby za emerytury lub renty.
(19) Okazuje się niezbędne uzupełnienie art. 93 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 w świetle zmian wprowadzonych przez rozporządzenia (WE) nr 3095/95 i 3096/95 oraz wprowadzenie nowego art. 22c.
(20) Po reorganizacji administracyjnej w Belgii, Danii, Niemczech, Hiszpanii, Grecji, Niderlandach i Portugalii niezbędne jest odpowiednie dostosowanie rubryk "A. BELGIA" w załącznikach 1, 4 i 10, "B. DANIA" w załącznikach 2, 3, 4 i 10, "C. NIEMCY" w załącznikach 2, 3, 4, 6 i 10, "D. HISZPANIA" w załącznikach 1 i 10, "F. GRECJA" w załącznikach 1 i 10, "J. NIDERLANDY" w załączniku 1, "L. PORTUGALIA" w załącznikach 1, 2, 3, 4 i 10 i "N. SZWECJA" w załączniku 10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(21) Należy włączyć odniesienia "58.
FRANCJA–FINLANDIA" i "59.
FRANCJA–SZWECJA", jak również dostosować rubryki "12.
BELGIA–FINLANDIA", "17.
DANIA–FRANCJA", "54.
FRANCJA–LUKSEMBURG" i "102.
FINLANDIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO" do załącznika 5 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(22) Należy uzupełnić załącznik 8 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(23) Uzupełnia się rubrykę "C. NIEMCY" w załączniku 9 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(24) W celu osiągnięcia swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty powinny zostać zmienione zasady koordynujące krajowe systemy zabezpieczenia społecznego poprzez wiążący instrument prawny Wspólnoty, który jest bezpośrednio stosowany w każdym Państwie Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 lit. f) ppkt i) ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:"W przypadku gdy ustawodawstwo Państwa Członkowskiego nie umożliwia odróżnienia członków rodziny od innych osób, do których się ono odnosi, termin "członek rodziny" rozumie się zgodnie ze znaczeniem nadanym mu w załączniku I.";
2) artykuł 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do urzędników służby cywilnej i osób, które zgodnie z właściwym ustawodawstwem są traktowane na równi z nimi, o ile podlegają lub podlegali ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, a także członków ich rodzin i osób pozostałych po ich śmierci przy życiu.";
3) po art. 22b dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 22c
Studia w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe — pobyt w państwie, w którym odbywają się studia
Osoba określona w art. 22 ust. 1 i 3 i w art. 22a, która przebywa w Państwie Członkowskim, innym niż państwo właściwe, w celu studiów lub uczestniczenia w kształceniu zawodowym, prowadzącym do uzyskania kwalifikacji uznawanych przez władze Państwa Członkowskiego, i członkowie rodziny towarzyszący jej podczas pobytu są objęci przepisami art. 22 ust. 1 lit. a) w każdych warunkach wymagających przyznania świadczenia podczas pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym ta osoba studiuje lub uczestniczy w kształceniu.";
4) artykuł 81 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) w celu ustanowienia i rozwoju współpracy między Państwami Członkowskimi przez unowocześnianie procedur wymiany informacji, w szczególności poprzez dostosowanie przepływu informacji między instytucjami w celu wymiany telematycznej, uwzględniając rozwój przetwarzania danych w każdym z Państw Członkowskich.
Głównym celem takiego unowocześnienia jest przyspieszenie przyznawania świadczeń.";
5) w art. 85 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Wiadomość elektroniczna przesłana przez instytucję zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego nie może być odrzucona przez żadne władze lub instytucję innego Państwa Członkowskiego przez powołanie się na fakt, że została otrzymana drogą elektroniczną, po tym jak instytucja otrzymująca oświadczyła, że jest w stanie otrzymywać wiadomości drogą elektroniczną.
Przy kopiowaniu i zapisywaniu takich wiadomości przyjmuje się, że są one prawidłową i dokładną kopią dokumentu oryginalnego lub zapisu informacji, do których się odnosi, chyba że istnieje dowód, że jest inaczej.
Wiadomość elektroniczna uważana jest za ważną, jeśli system komputerowy, w którym wiadomość została zapisana, zawiera środki zabezpieczające, niezbędne do uniknięcia jakichkolwiek zmian, ujawnienia lub dostępu do zapisu.
W każdym momencie istnieje możliwość kopiowania zapisanej informacji w czytelnej formie.
Gdy wiadomość elektroniczna jest przekazywana z jednej instytucji zabezpieczenia społecznego do innej, zostają podjęte odpowiednie środki bezpieczeństwa, zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi.";
6) w załączniku I część II rubryka
"E. FRANCJA"
otrzymuje brzmienie:
"E. FRANCJA
W celu ustalenia prawa do zasiłków rodzinnych lub świadczeń rodzinnych, termin "członek rodziny"; oznacza każdą osobę wymienioną w art. L 512-3 kodeksu zabezpieczenia społecznego.";
7) w załączniku II część I rubryka
"D. HISZPANIA"
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Osoby prowadzące działalność na własny rachunek, określone w art. 10 ust. 2 lit. c) jednolitego tekstu ustawy powszechnej o zabezpieczeniu społecznym (dekret królewski nr 1/1994 z dnia 20 czerwca 1994 r.) i w art. 3 dekretu nr 2530/1970 z dnia 20 sierpnia 1970 r. określającego specjalny system dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, które wstąpiły do stowarzyszenia zawodowego i postanowiły zostać członkami towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, utworzonego przez wyżej wymienione stowarzyszenie zamiast przystępować do specjalnego systemu zabezpieczenia społecznego dla osób prowadzących działalność na własny rachunek.";
8) w załączniku IIa wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce
"D. HISZPANIA"
lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) Nieskładkowe emerytury i renty inwalidzkie oraz zasiłki na dzieci pozostające na utrzymaniu określone w art. 38 ust. 1 lit. c) i d) jednolitego tekstu ustawy powszechnej o zabezpieczeniu społecznym, zatwierdzonego przez dekret królewski nr 1/1994 z dnia 20 czerwca 1994 r.";
b) w rubryce
"L. PORTUGALIA"
lit. h) otrzymuje brzmienie:
"h) Zasiłek opiekuńczy dla osób otrzymujących emerytury i renty z tytułu inwalidztwa, starości, wdowieństwa lub sieroce (dekret z mocą ustawy nr 160/80 z dnia 27 maja 1980 r. i rozporządzenie wykonawcze nr 1066/94 z dnia 5 grudnia 1994 r.).";
c) w rubryce
"N. SZWECJA"
lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Dodatki mieszkaniowe dla osób otrzymujących emerytury lub renty (ustawa 1994:308).";
9) w załączniku IV część D pkt 3 skreśla się odniesienie do umowy z dnia 20 lipca 1978 r. między rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a rządem Republiki Federalnej Niemiec;
10) w załączniku VI wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce
"B. DANIA"
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Osoby, które zgodnie z tytułem III rozdział 1 rozporządzenia są uprawnione do świadczeń rzeczowych w okresie pobytu lub zamieszania w Danii, są uprawnione do tych świadczeń na takich warunkach, jak przewidziane przez duńskie ustawodawstwo dla osób, które według ustawy o publicznym ubezpieczeniu zdrowotnym ( lov om offentlig sygesikring) należą do klasy 1.
Jednakże osoby, które zamieszkają w Danii i ubezpieczą się w duńskim systemie ubezpieczenia zdrowotnego, mogą na takich samych warunkach jak obywatele Danii wybrać przynależność do klasy 2.";
b) w rubryce
"C. NIEMCY"
pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeśli stosowanie rozporządzenia lub późniejszych rozporządzeń w zakresie zabezpieczenia społecznego nałoży wyjątkowe obciążenia na niektóre instytucje ubezpieczenia na wypadek choroby, to zostaje to wyrównane w całości lub częściowo.
Niemiecka instytucja łącznikowa ubezpieczeń na wypadek choroby — zagranica ( Krankenversicherung — Ausland), Bonn, podejmuje decyzje dotyczące tych rekompensat we wzajemnym porozumieniu z innymi centralnymi federacjami kas chorych.
Środki niezbędne do wprowadzenia w życie rekompensat są podzielone między wszystkie instytucje właściwe w sprawach ubezpieczeń na wypadek choroby, proporcjonalnie do średniej liczby członków w roku poprzednim, z wyjątkiem członków emerytowanych.";
c) w rubryce
"D. HISZPANIA"
pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Warunek wykonywania zadań przez pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek albo warunek bycia poprzednio obowiązkowo ubezpieczonym od tych samych ryzyk w systemie dla pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek, wprowadzonym przez art. 1 lit. a) ppkt iv) niniejszego rozporządzenia nie będzie wymagany od osób, które zgodnie z przepisami dekretu królewskiego nr 317/1985 z dnia 6 lutego 1985 r. dobrowolnie stają się członkami powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego, przez swe funkcje urzędników lub pracowników zatrudnionych w międzyrządowej organizacji międzynarodowej.
2.
Zgodnie z zasadą równego traktowania świadczenia przewidziane w dekrecie królewskim nr 2805/79 z dnia 7 grudnia 1979 r. w sprawie dobrowolnego przystąpienia do powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego obejmują obywateli innych Państw Członkowskich, uchodźców i bezpaństwowców zamieszkałych na terytorium Wspólnoty, którzy dzięki zatrudnieniu w instytucji międzynarodowej przestają być obowiązkowo włączeni do hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego.";
d) w rubryce
"F. GRECJA"
dodaje się punkty:
"7. Czynni zawodowo lub emerytowani urzędnicy służby cywilnej, osoby traktowane na równi z nimi i członkowie ich rodzin, włączeni do specjalnego systemu ochrony zdrowia, mogą otrzymywać świadczenia rzeczowe z tytułu choroby lub macierzyństwa w przypadku nagłej potrzeby podczas przebywania na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub podróżując do tego państwa w celu uzyskania opieki odpowiedniej do ich stanu zdrowia, po uprzednim uzyskaniu upoważnienia od właściwej instytucji greckiej, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 22 ust. 1 lit. a) i c), art. 22 ust. 3 i w art. 31 lit. a) niniejszego rozporządzenia, na takich samych warunkach, co pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek, do których odnosi się grecki system opieki zdrowotnej.
8.
Artykuł 22b stosuje się odpowiednio do wszystkich pracowników służby cywilnej, osób traktowanych na równi z nimi i członków ich rodzin włączonych do specjalnego greckiego systemu ochrony zdrowia.";
e) w rubryce
"O. ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO"
pkt 11 otrzymuje brzmienie:
"11.
Do celów art. 27, 28, 28a, 29, 30 i 31 niniejszego rozporządzenia świadczenia płatne poza Zjednoczonym Królestwem, wyłącznie na podstawie art. 95b ust. 8 rozporządzenia są uważane za świadczenia z tytułu inwalidztwa."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wzory świadectw, zaświadczeń, deklaracji, wniosków i innych dokumentów niezbędnych w celu stosowania rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego będą sporządzone przez Komisję Administracyjną.
Dwa Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze mogą drogą wzajemnego porozumienia i po otrzymaniu opinii Komisji Administracyjnej przyjąć uproszczone wzory do użytku między sobą.
Świadectwa, zaświadczenia, deklaracje, wnioski i inne dokumenty mogą być przekazywane między instytucjami na piśmie lub za pomocą usług telematycznych jako ujednolicone wiadomości elektroniczne, zgodnie z przepisami tytułu VIa.
Wymiana informacji za pomocą usług telematycznych jest przedmiotem umowy między właściwymi władzami przesyłającego i odbierającego Państwa Członkowskiego.";
2) w art. 93 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Świadczenia rzeczowe udzielone na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia pracownikom najemnym, osobom prowadzącym działalność na własny rachunek i członkom ich rodzin zamieszkałym na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego i świadczenia rzeczowe udzielone na podstawie art. 21 ust. 2, art. 22–22c, art. 25 ust. 1, 3 i 4, art. 26, 29 ust. 1 i art. 31 rozporządzenia są zwracane przez właściwą instytucję instytucji, która udzieliła wyżej wymienione świadczenia, zgodnie z jej rachunkami.";
3) po art. 116 dodaje się:
"TYTUŁ VIa
PRZEPISY DOTYCZĄCE ELEKTRONICZNEGO PRZETWARZANIA DANYCH"
;
4) artykuł 117 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 117
Przetwarzanie danych
1.
Komisja Administracyjna na podstawie badań i wniosków Komisji Technicznej, określonej w art. 117c rozporządzenia wykonawczego, dostosowuje do nowych metod przetwarzania danych wzory świadectw, zaświadczeń, deklaracji, wniosków i innych dokumentów, a także drogi i procedury przesyłania danych niezbędnych do stosowania rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego.
2.
Komisja Administracyjna podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić ogólne stosowanie dostosowanych wzorów, dróg i procedur, uwzględniając rozwój nowych metod przetwarzania danych w każdym Państwie Członkowskim.";
5) po art. 117 dodaje się art. 117a:
"Artykuł 117a
Usługi telematyczne
1.
Państwa Członkowskie stopniowo poszerzają stosowanie usług telematycznych do wymiany danych między instytucjami, niezbędnych do stosowania rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego.
Komisja Europejska wspiera działania będące przedmiotem wspólnego zainteresowania od chwili wprowadzenia przez Państwa Członkowskie usług telematycznych.
2.
Komisja Administracyjna na podstawie wniosków Komisji Technicznej, określonej w art. 117c rozporządzenia wykonawczego, dostosowuje wspólne zasady konstrukcyjne usług telematycznych, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa i stosowania norm.
Artykuł 117b
Działanie usług telematycznych
1.
Każde Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za zarządzanie swoją częścią usług telematycznych zgodnie z przepisami wspólnotowymi o ochronie osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych.
2.
Komisja Administracyjna ustanawia przepisy określające działanie części wspólnej usług telematycznych.
Artykuł 117c
Komisja Techniczna ds. Przetwarzania Danych
1.
Komisja Administracyjna ustanawia Komisję Techniczną, która dostarcza sprawozdania i opinie uzasadniające przed podjęciem decyzji na podstawie art. 117, 117a i 117b.
Metody działania i skład Komisji Technicznej określa Komisja Administracyjna.
2.
Komisja Techniczna:
a) zbiera właściwe dokumenty techniczne, a także podejmuje badania i prace niezbędne do celów niniejszego tytułu;
b) przedstawia Komisji Administracyjnej sprawozdania i opinie uzasadniające, określone w ust. 1;
c) podejmuje wszelkie inne zadania i przeprowadza badania w sprawach określonych przez Komisję Administracyjną.";
6) w załączniku 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) rubryka
"A. BELGIA"
otrzymuje brzmienie:
"A. BELGIA
1.
Ministre des affaires sociales, BruxellesMinister van Soziale Zaken, Brussel (Minister Spraw Społecznych, Bruksela)
2.
Ministre de l'agriculture et des petites et moyennes entreprises, BruxellesMinister van Landbouw en de Kleine en Middelgrote Ondernemingen, Brussel (Minister Rolnictwa i Małych i Średnich Przedsiębiorstw, Bruksela)";
b) w rubryce
"F. GRECJA"
pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Minister Pracy i Zabezpieczenia Społecznego, Ateny
2.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, Ateny";
c) w rubryce
"J. NIDERLANDY"
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (Minister Zdrowia Publicznego, Opieki Społecznej i Sportu), Rijswijk";
d) w rubryce
"L. PORTUGALIA"
pkt 1 i 3 otrzymują brzmienie:
"1.
Ministro da Solidariedade e Segurança Social (Minister Solidarności i Zabezpieczenia Społecznego), Lisboa
3.
Secretário Regional da Saúde e Segurança Social da Região Autónoma dos Açores (Sekretarz Regionalny ds. Zdrowia i Zabezpieczenia Społecznego Autonomicznego Regionu Azorów), Angra do Heroísmo";
7) w załączniku 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce "B. DANIA":
i) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Choroba i macierzyństwo
a) Świadczenia rzeczowe:
Właściwa amtskommune (administracja dystryktu).
W gminie København: Magistraten (administracja gminna); w gminie Frederiksberg: administracja miejska.
Opieka szpitalna w tych dwóch gminach: Hovedstadens Sygehusfælleskab (Stowarzyszenie Szpitalne Stolicy);
b) Świadczenia pieniężne:
Władze lokalne gmin, na terenie których zamieszkuje beneficjent.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
ii) w pkt 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Świadczenia rehabilitacyjne:
Władze lokalne gmin, na terenie których zamieszkuje beneficjent.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
iii) w pkt 4 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Zasiłki dzienne:
Władza lokalna gminy, na terenie której zamieszkuje beneficjant.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
iv) punkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Świadczenia z tytułu śmierci:
Władza lokalna gminy, na terenie której zamieszkuje beneficjent.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
v) punkt 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Świadczenia rodzinne (zasiłki rodzinne):
Władze lokalne gmin, na terenie których zamieszkuje beneficjant.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
b) w rubryce "C. NIEMCY":
i) w pkt 1 lit. a) wyrazy "właściwa
Allgemeine Ortskrankenkasse
(lokalna Powszechna Kasa Chorych) w miejscu zamieszkania osoby zainteresowanej"
zastępuje się wyrazami "Fundusz chorobowy wybrany przez osobę zainteresowaną w miejscu jej zamieszkania.";
ii) w pkt 1 lit. b) wyrazy
"Allgemeine Ortskrankenkasse Bonn
(lokalna Powszechna Kasa Chorych, Bonn), Bonn"
zastępuje się wyrazami "Fundusz chorobowy w okręgu Bonn wybrany przez osobę zainteresowaną.";
iii) w pkt 1 lit. c) akapit trzeci ppkt i) i ii) skreśla się.
Wyrazy
"Allgemeine Ortskrankenkasse Bonn
(lokalna Powszechna Kasa Chorych, Bonn), Bonn"
i "instytucja właściwa w sprawach ubezpieczenia na wypadek choroby, w której osoba roszcząca sobie prawo lub emeryt jest ubezpieczony" zastępuje się wyrazami
Allgemeine Ortskrankenkasse
(lokalna Powszechna Kasa Chorych) jest właściwa, osoba zainteresowana wstępuje do
AOK-Rheinland, Regionaldirektion Bonn
, (lokalna Powszechna Kasa Chorych — Nadrenia, Dyrektoriat Regionalny Bonn)."
;
iv) w pkt 2 lit. a) ppkt i) tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— jeśli osoba zainteresowana zamieszkuje w Danii, Finlandii lub Szwecji albo jeśli jest obywatelem duńskim, fińskim lub szwedzkim zamieszkującym na terytorium państwa trzeciego:
Landesversicherungsanstalt Schleswig-Holstein (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Szlezwik-Holsztyn), Lübeck";
v) w pkt 2 lit. a) ppkt i) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— jeśli osoba zainteresowana zamieszkuje w Austrii lub jest obywatelem austriackim zamieszkałym na terytorium państwa trzeciego:
Landesversicherungsanstalt Oberbayern (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Górna Bawaria), München";
vi) w pkt 2 lit. b) tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— jeśli ostatnia składka według ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego została wpłacona do duńskiej, fińskiej lub szwedzkiej instytucji ubezpieczeń emerytalno-rentowych:
Landesversicherungsanstalt Schleswig-Holstein (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Szlezwik-Holsztyn), Lübeck";
vii) w pkt 2 lit. b) dodaje się następujące tiret w brzmieniu:
"— jeśli ostatnia składka według ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego została wpłacona do austriackiej instytucji ubezpieczeń emerytalno-rentowych:
Landesversicherungsanstalt Oberbayern (Regionalne Biuro Ubezpieczeniowe Górna Bawaria), München";
c) w ppkt I.3, II.3 i III.3 rubryka "L. PORTUGALIA" pozycja w prawej kolumnie otrzymuje brzmienie:
"Centro Nacional de Protecção contra os Riscos Profissionais
(Narodowe Centrum Przeciwdziałania Ryzyku Zawodowemu)"
;
8) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce "B. DANIA":
i) w pkt 1 lit. a) ppkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) do celów stosowania art. 18 i 25 rozporządzenia wykonawczego:
lokalna władza gminy, na terenie której zamieszkuje beneficjent.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
ii) w pkt I lit. d) ppkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) w celu stosowania art. 61 rozporządzenia wykonawczego:
lokalna władza gminy, na terenie której zamieszkuje beneficjent.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
iii) w pkt 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"i) do celów stosowania art. 19a, 20, 21 i 31 rozporządzenia wykonawczego:
właściwa amtskommune (administracja okręgu).
W gminie København: Magistraten (administracja gminna); w gminie Frederiksberg: administracja miejska.
Opieka szpitalna w tych dwóch gminach: Hovedstadens Sygehusfælleskab (Stowarzyszenie Szpitalne Stolicy);
ii) do celów stosowania art. 24 rozporządzenia wykonawczego:
lokalna władza gminy, na terenie której zamieszkuje beneficjent.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
iv) w pkt 2 lit. b) ppkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) do celów stosowania art. 64 rozporządzenia wykonawczego:
lokalna władza gminy, na terenie której zamieszkuje beneficjant.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
b) w rubryce "C. NIEMCY":
i) punkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
We wszystkich przypadkach: fundusz chorobowy wybrany przez osobę zainteresowaną w miejscu zamieszkania lub pobytu.";
ii) w pkt 3 lit. a) ppkt vi) otrzymuje brzmienie, i po ppkt ix) dodaje się nowy punkt w brzmieniu:
"vi) relacje z Danią, Finlandią i Szwecją:
Landesversicherungsanstalt Schleswig-Holstein (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Szlezwik-Holsztyn), Lübeck";
(…)
"x) relacje z Austrią:
Landesversicherungsanstalt Oberbayern (Regionalne Biuro Ubezpieczeniowe Górna Bawaria), München";
c) w pkt I.3, II.3 i III.3 rubryka "L. PORTUGALIA" pozycja w prawej kolumnie otrzymuje brzmienie:
"Centro Nacional de Protecção contra os Riscos Profissionais
(Narodowe Centrum Przeciwdziałania Ryzykom Zawodowym)"
;
9) załącznik 4 otrzymuje brzmienie:
a) w pkt 4 lit. b) rubryka "A. BELGIA" pozycja w prawej kolumnie otrzymuje brzmienie:
"Ministère des affaires sociales, de la santé publique et de l'environnement (Ministerstwo Spraw Socjalnych, Zdrowia Publicznego i Środowiska Naturalnego), Bruxelles" ;
b) w pkt 7 rubryka "B. DANIA" w prawej kolumnie wyrazy
"Socialministeriet
(Ministerstwo Spraw Socjalnych)"
zastępuje się wyrazami
"Directoratet for Social Sikring og Bistand
(Dyrektoriat Zabezpieczenia Społecznego i Pomocy);"
c) w rubryce
"C. NIEMCY"
pkt 3 lit. b) ppkt ii) otrzymuje brzmienie i dodaje się nową lit. x) w brzmieniu:
"ii) relacje z Danią, Finlandią i Szwecją:
Landesversicherungsanstalt Schleswig-Holstein (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Szlezwik-Holsztyn), Lübeck.";
(…)
"x) relacje z Austrią:
Landesversicherungsanstalt Oberbayern (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Górna Bawaria), München";
d) w rubryce "L. PORTUGALIA" pozycja w prawej kolumnie otrzymuje brzmienie:
"Departamento de Relações Internacionais de Segurança Social (Departament Stosunków Międzynarodowych i Zabezpieczenia Społecznego), Lisboa." ;
10) w załączniku 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w rubryce "12. BELGIA–FINLANDIA" wyrazy "nie dotyczy" zastępuję się następującym tekstem:"Wymiana listów z dnia 18 sierpnia i z dnia 15 września 1994 r. dotycząca art. 36 ust. 3 i art. 63 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (zwrot lub zaniechanie zwrotu kosztów świadczeń rzeczowych) i art. 105 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (zaniechanie zwrotu kosztów kontroli administracyjnych i badań lekarskich).";
b) rubryka
"17.
DANIA–FRANCJA"
otrzymuje brzmienie:
"17.
DANIA–FRANCJA
Układ z dnia 29 czerwca 1979 r. i dodatkowy układ z dnia 2 czerwca 1993 r. dotyczący częściowego zaniechania zwrotu kosztów na podstawie art. 36 ust. 3 i art. 63 ust. 3 rozporządzenia i dwustronnego zaniechania zwrotu kosztów na podstawie art. 105 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (częściowe zaniechanie zwrotu kosztów świadczeń rzeczowych w odniesieniu do choroby, macierzyństwa, wypadków przy pracy i chorób zawodowych, i zaniechanie zwrotu kosztów kontroli administracyjnych i badań lekarskich).";
c) w rubryce
"54.
FRANCJA–LUKSEMBURG"
dodaje się następujący punkt:
"e) Wymiana listów z dnia 17 lipca i 20 września 1995 r. dotycząca warunków określania wzajemnych roszczeń według art. 93, 95 i 96 rozporządzenia wykonawczego.";
d) dodaje się następujące rubryki:
"58a.
FRANCJA–FINLANDIA
Nie dotyczy.
58b.
FRANCJA–SZWECJA
Brak.";
e) w rubryce
"102.
FINLANDIA–ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO"
wyraz
"Brak"
zastępuje się następującym tekstem:
"Wymiana listów z dnia 1 i 20 czerwca 1995 r. dotycząca art. 36 ust. 3 i art. 63 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (zwrot lub zaniechanie zwrotu kosztów świadczeń rzeczowych) i art. 105 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (zaniechanie zwrotu kosztów kontroli administracyjnych i badań lekarskich).";
11) w załączniku 6 wprowadza się następujące zmiany:
w tytule "C. NIEMCY"
i) punkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) otrzymują brzmienie:
"a) relacje z Belgią, Danią, Grecją, Hiszpanią, Francją, Irlandią, Włochami, Luksemburgiem, Portugalią, Zjednoczonym Królestwem, Austrią, Finlandią i Szwecją: płatności bezpośrednie.";
ii) punkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Ubezpieczenie od wypadków:
a) relacje z Hiszpanią, Grecją, Włochami, Niderlandami i Portugalią: płatności przez instytucje łącznikowe właściwego państwa i państwa zamieszkania (łączne zastosowanie artykułów od 53 do 58 rozporządzenia wykonawczego i innych przepisów wymienionych w załączniku 5);
b) relacje z Belgią, Francją i Austrią: płatność przez instytucję łącznikową właściwego państwa;
c) relacje z Danią, Finlandią, Irlandią, Luksemburgiem, Zjednoczonym Królestwem i Szwecją: płatność bezpośrednia, chyba że określone inaczej.";
12) W załączniku 9 wprowadza się następujące zmiany:
w rubryce "C. NIEMCY" tekst otrzymuje brzmienie: "Średni roczny koszt świadczeń rzeczowych jest obliczany, uwzględniając system powszechny.";
13) w załączniku 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 4 rubryka
"A. BELGIA"
dwie pozycje w prawej kolumnie otrzymują brzmienie odpowiednio:
"— Ministère des affaires sociales, de la santé publique et de l'environnement; administration de la sécurité sociale, service des relations internationales, Bruxelles (Ministerstwo Spraw Społecznych, Zdrowia Publicznego i Środowiska Naturalnego; Administracja Zabezpieczenia Społecznego, Departament Stosunków Międzynarodowych, Bruksela),
— Ministère des classes moyennes et de l'agriculture; administration du statut social des indépendants, Bruxelles (Ministerstwo ds. Małych Przedsiębiorstw, Podmiotów Gospodarczych i Rolnictwa; Administracja Ubezpieczenia Społecznego Osób Prowadzących Działalność na Własny Rachunek), Brussels.";
b) w rubryce
"B. DANIA"
pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Do celów stosowania art. 38 ust. 1, art. 70 ust. 1 i art. 82 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego:
Władza lokalna gminy, na terenie której zamieszkuje beneficjant.
W gminach København, Odense, Ålborg i Århus: Magistraten (administracja gminna).";
c) w rubryce
"C. NIEMCY"
pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Do celów stosowania art. 13 ust. 2, 3 i 4 i art. 14 rozporządzenia wykonawczego:
Fundusz chorobowy w rejonie Bonn wybrany przez osobę zainteresowaną.";
d) w rubryce
"D. HISZPANIA"
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Do celów stosowania art. 17 rozporządzenia w przypadkach indywidualnych i art. 6 ust. 1 (wyłączając szczególne umowy między przewoźnikami promowymi i Instituto social de la Marina (Instytut Opieki Społecznej Marynarzy), art. 11 ust. 1, art. 11a, art. 12a, art. 13 ust. 2 i 3, art. 14 ust. 1, 2 i 3 i art. 109 rozporządzenia wykonawczego:
Tesoreria General de la Seguridad Social (Fundusz Powszechny Zabezpieczenia Społecznego).";
e) rubryka
"F. GRECJA"
otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów zastosowania art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego:
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), Αθήνα (Instytut Ubezpieczeń Społecznych (IKA)), Ateny.
2.
Do celów zastosowania:
a) artykułu 14 ust. 1, art. 14b ust. 1 i umów zawartych na podstawie art. 17 rozporządzenia, łącznie z art. 11 rozporządzenia wykonawczego;
b) artykułu 14 ust. 2 lit. b) i umów zawartych na podstawie art. 17 rozporządzenia, łącznie z art. 12a rozporządzenia wykonawczego:
i) ogólnie:
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), Αθήνα (Instytut Ubezpieczeń Społecznych (IKA)), Ateny;
ii) dla marynarzy:
Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), Πειραιάς (Emerytalny Fundusz Marynarzy (NAT)), Pireus.
3.
Do celów stosowania:
a) artykułu 14a ust. 1, art. 14b ust. 2 i umów zawartych na podstawie art. 17 rozporządzenia, łącznie z art. 11a rozporządzenia wykonawczego;
b) artykułu 14a ust. 2 i art. 14c i umów zawartych na podstawie art. 17 rozporządzenia, łącznie z art. 12a rozporządzenia wykonawczego;
c) artykułu 13 ust. 2 i 3 i art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego:
i) dla pracowników najemnych:
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), Αθήνα, (Instytut Ubezpieczeń Społecznych (IKA)), Ateny;
ii) dla osób prowadzących działalność na własny rachunek:
(indywidualna instytucja ubezpieczeniowa),
w szczególności:
- właściciele środków transportu użyteczności publicznej:
Ταμείο Συντάξεων Αυτοκινητιστών (ΤΣΑ), Αθήνα (Fundusz Emerytalny Kierowców (TSA)), Ateny,
- rzemieślnicy i drobni kupcy:
Ταμείο Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος (ΤΕΒΕ), Αθήνα (Fundusz Ubezpieczeniowy Rzemieślników i Drobnych Kupców (TEBE)), Ateny,
- podmioty gospodarcze:
Ταμείο Ασφάλισης Εμπόρων (ΤΑΕ), Αθήνα (Fundusz Ubezpieczeniowy Podmiotów Gospodarczych (TEA)), Ateny,
- agenci turystyczni i żeglugi:
Ταμείο Ασφάλισης Ναυτικών Πρακτόρων και Υπαλλήλων (ΤΑΝΠΥ), Πειραιάς (Fundusz Ubezpieczeniowy Agentów Żeglugi i Pracowników (TANPY)), Pireus,
- adwokaci, prawnicy i notariusze:
Ταμείο Νομικών, Αθήνα (Fundusz Prawniczy), Ateny,
- lekarze, dentyści, weterynarze i farmaceuci:
Ταμείο Σύνταξης και Αυτασφάλισης Υγειονομικών (ΤΣΑΥ), Αθήνα (Fundusz Emerytalny i Ubezpieczeniowy Personelu Medycznego (TSAY)), Ateny,
- inżynierowie i architekci:
Ταμείο Σύνταξης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΤΣΜΕΔΕ), Αθήνα (Fundusz Emerytalny Inżynierów i Kontrahentów Robót Publicznych (TSPEATH)), Ateny,
- personel zatrudniony w prasie codziennej w Atenach i Salonikach:
Ταμείο Σύνταξης Προσωπικού Εφημερίδων Αθήνας-θεσσαλονίκης (ΤΣΠΕΑθ), Αθήνα (Fundusz Emerytalny Pracowników Prasowych w Atenach i Salonikach (TSPEATH)), Ateny,
- właściciele lokalnych gazet codziennych i periodyków, a także dziennikarze:
Ταμείο Ασφάλισης Ιδιοκτητών, Συντακτών και Υπαλλήλων Τύπου (ΤΑΙΣΥΤ), Αθήνα (Fundusz Ubezpieczeniowy Właścicieli Gazet, Wydawców i Pracowników (TAISYT)), Ateny,
- hotelarze:
Ταμείο Πρόνοιας Ξενοδόχων, Αθήνα (Hotelarska Kasa Zapomogowa), Ateny,
- agenci:
Ταμείο Συντάξεων Εφημεριδοπωλών, Αθήνα-θεσσαλονίκη (Fundusz Emerytalny Agentów Informacji), Ateny–Saloniki;
iii) dla marynarzy:
Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), Πειραιάς (Fundusz Emerytalny Marynarzy (NAT)), Pireus.
4.
Do celów stosowania art. 14c ust. 3 rozporządzenia:
a) ogólnie:
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), Αθήνα (Instytut Ubezpieczeń Społecznych (IKA)), Ateny;
b) dla marynarzy:
Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (NAT), Πειραιάς (Fundusz Emerytalny Marynarzy (NAT)), Pireus.
5. Do celów stosowania art. 80 ust. 2, art. 82 ust. 2 i art. 85 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego:
Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ), Γλυφάδα (Organizacja Pracy (OAED)), Glyfada.
6.
Do celów stosowania art. 81 rozporządzenia wykonawczego:
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), Αθήνα (Instytut Ubezpieczeń Społecznych (IKA)), Ateny.
7.
Do celów stosowania art. 102 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego:
a) zasiłki rodzinne, zasiłki dla bezrobotnych:
Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ), Γλυφάδα (Organizacja Pracy (OAEC)), Glyfada;
b) świadczenia dla marynarzy:
Οίκος Ναύτου, Πειραιάς (Dom Marynarzy, Pireus);
c) inne świadczenia:
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), Αθήνα (Instytut Ubezpieczeń Społecznych (IKA)), Ateny.
8.
Do celów stosowania art. 110 rozporządzenia wykonawczego:
a) zasiłki rodzinne, zasiłki dla bezrobotnych:
Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ), Γλυφάδα (Organizacja Pracy (OAED)), Glyfada;
b) świadczenia dla marynarzy:
Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), Πειραιάς (Dom Marynarzy), Pireus;
c) inne świadczenia:
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), Αθήνα (Instytut Ubezpieczeń Społecznych (IKA)), Ateny.
9.
Do celów stosowania art. 113 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego:
a) świadczenia dla marynarzy:
Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), Πειραιάς (Dom Marynarzy, Pireus);
b) inne świadczenia:
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), Αθήνα (Instytut Ubezpieczeń Społecznych (IKA)), Ateny";
f) w sekcji I, II i III pkt I.1, 4, 5 i 11 rubryka "L. PORTUGALIA" zapis w prawej kolumnie otrzymuje brzmienie:
"Departamento de Relações Internacionais de Segurança Social
(Departament Stosunków Międzynarodowych ds. Zabezpieczenia Społecznego), Lisboa"
;
g) w rubryce
"N. SZWECJA"
pkt 6 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Urząd ubezpieczeń społecznych miejsca, gdzie wykonuje się lub będzie się wykonywać pracę, i, w przypadku gdy praca będzie wykonywana w innym Państwie Członkowskim, urząd ubezpieczeń społecznych, gdzie dana osoba jest ubezpieczona w chwili zawarcia umowy, i".
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 października 1997 r.
2.
Artykuł 1 pkt 3 wchodzi w życie w odniesieniu do osób studiujących lub uczestniczących w kształceniu zawodowym w Niderlandach oraz w odniesieniu do członków ich rodzin towarzyszących im w tym okresie po przyjęciu odpowiednich przepisów w sprawie zwrotów zgodnie z art. 93 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 574/72, nie później jednak niż dnia 1 stycznia 1999 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1292/97
z dnia 3 lipca 1997 r.
ustanawiające, na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 ustanawiającego system kontroli nad wspólną polityką rybołówstwa, nieprzekraczalne terminy powiadomienia w odniesieniu do statków rybackich pływających pod banderą niektórych państw trzecich lub w nich zarejestrowanych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 686/97 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 kapitan statku rybackiego pływającego pod banderą państwa trzeciego lub w nim zarejestrowanego musi powiadomić właściwe organy Państwa Członkowskiego, którego urządzeń wyładunkowych zamierza używać, z co najmniej z 72-godzinnym wyprzedzeniem o czasie przybycia do portu wyładunku;
jednakże na podstawie art. 5 Protokołu 9 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym [3] statki pływające pod banderą państwa trzeciego, które jest Umawiającą się Stroną Porozumienia, korzystają z takiego samego dostępu do portów Wspólnoty, jak wspólnotowe statki rybackie; w przypadku statków rybackich pływających pod banderą Norwegii i Islandii lub w tych państwach zarejestrowanych powinien zostać ustanowiony taki sam nieprzekraczalny termin powiadomienia;
artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 pozwala Komisji na zwolnienie niektórych kategorii statków rybackich państw trzecich z tego obowiązku na określony i podlegający przedłużeniu okres lub ustanowić inny okres powiadomienia, biorąc pod uwagę, między innymi, odległość między łowiskami, rejonami wyładunku i portami, w których dane statki są zarejestrowane lub ewidencjonowane;
odległości między łowiskami, urządzenia wyładunkowe oraz porty, w których dane statki są zarejestrowane lub ewidencjonowane, uzasadniają krótszy nieprzekraczalny termin powiadomienia w przypadku statków rybackich pływających pod banderą lub zarejestrowanych w państwach trzecich graniczących z Morzem Bałtyckim, które zamierzają wyładować połowy w portach niektórych Państw Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93:
- kapitan statku rybackiego pływającego pod banderą Norwegii lub Islandii lub w tych państwach zarejestrowanego, który zamierza używać urządzeń wyładunkowych w Państwach Członkowskich, musi powiadomić właściwe organy tego Państwa Członkowskiego z co najmniej dwugodzinnym wyprzedzeniem o czasie przybycia do portu wyładunku,
- kapitan statku rybackiego pływającego pod banderą państwa trzeciego graniczącego z Morzem Bałtyckim lub w nim zarejestrowanego, który zamierza używać urządzeń wyładunkowych w Danii, Niemczech, Szwecji lub Finlandii, musi powiadomić właściwe organy danego Państwa Członkowskiego z co najmniej sześciogodzinnym wyprzedzeniem o czasie przybycia do portu wyładunku. Artykuł 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1300/97
z dnia 30 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4088/87 ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: protokoły dodatkowe do Układów o Stowarzyszeniu lub Umów o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Cyprem, Izraelem, Jordanią i Marokiem przewidują preferencyjne stawki celne dla róż i goździków przywożonych do Wspólnoty w ramach limitu kontyngentów taryfowych otwartych dla wszystkich świeżych kwiatów ciętych z podpozycji 060310 Nomenklatury Scalonej pochodzących z tych krajów; na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1134/91 [1], Zachodni Brzeg i Strefa Gazy korzystają z preferencyjnego traktowania taryfowego niektórych produktów rolnych, włączając kwiaty cięte z podpozycji 0603 10 Nomenklatury Scalonej, w ramach limitów kontyngentów rocznych; te udogodnienia taryfowe są stosowane tylko do przywozu, dla którego niektóre wymagania cenowe wyszczególnione w rozporządzeniu (EWG) nr 4088/87 [2] są spełnione; warunki cenowe, których należy przestrzegać dla produktów przywożonych są ustalane przez porównanie ich cen z cenami produkcji Wspólnoty;
decyzją 96/206/EWWiS, WE [3] Wspólnota zawarła Umowę przejściową z Izraelem w sprawie handlu i związanych z nim zagadnień; obejmuje ona porozumienie w formie wymiany listów zawarte między Wspólnotą a Izraelem w sprawie przywozu do Wspólnoty świeżych kwiatów ciętych i pąków kwiatowych nadających się na bukiety lub do celów zdobniczych; poprzez ostatnią z wymienionych umów, Wspólnota i Izrael zgodziły się dostosować procedury określania cen produkcji Wspólnoty i rejestrowania cen importowych;
w wyniku negocjacji z Marokiem dotyczących zawarcia Układu o Stowarzyszeniu, który doprowadził do umowy, między innymi, w sprawie wprowadzonego rozporządzeniem (WE) nr 3057/95 [4] dostosowania kontyngentów taryfowych dla kwiatów, takie same dostosowania, jak wyżej określone, zostały uzgodnione w stosunku do procedur określania cen produkcji Wspólnoty i rejestrowania cen importowych;
przepisy umów z innymi krajami śródziemnomorskimi objęte rozporządzeniem (EWG) nr 4088/87 w sprawie przywozu kwiatów nie określają żadnej metody określania cen produkcji Wspólnoty i cen importowych; należy zapewnić, by nowe procedury były stosowane do każdego przywozu pochodzącego z krajów śródziemnomorskich objętego rozporządzeniem (EWG) nr 4088/87;
rozporządzenie (EWG) nr 4088/87 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 4088/87 wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Wobec danego produktu i kraju pochodzenia, preferencyjną stawkę celną stosuje się wyłącznie w przypadku, jeżeli cena przywożonego produktu stanowi co najmniej 85 % ceny produkcji Wspólnoty, określonej w art. 3.
2.
Ceny importowe stosowane w okresach dwutygodniowych ustalane są dla każdego produktu i kraju pochodzenia wskazanego w art. 1.
Takie ceny ustalane są co piętnaście dni dla dwóch tygodni następujących po dacie, w której są ustalane.
Ceny importowe ustalane są na podstawie średniej ważonej cen rejestrowanych na reprezentatywnych rynkach przywozowych Wspólnoty.
3.
Preferencyjna stawka celna zostaje zawieszona i wprowadzane są cła Wspólnej Taryfy Celnej dla każdego danego produktu i pochodzenia, jeżeli cena importowa ustalona zgodnie z ust. 2 jest mniejsza niż 85 % ceny produkcji Wspólnoty ustalonej jak wyszczególniono w art. 3.
4.
Preferencyjną stawkę celną wprowadza się ponownie dla każdego danego produktu i pochodzenia, jeżeli cena importowa ustalona zgodnie z ust. 2 stanowi 85 % lub więcej ceny produkcji Wspólnoty ustalonej zgodnie z art. 3.
Artykuł 3
1.
Ceny produkcji Wspólnoty stosowane przez okresy dwutygodniowe ustalane są dla każdego z czterech produktów wskazanych w art. 1.
Ceny takie ustalane są co piętnaście dni dla dwóch tygodni następujących po dacie, w której zostały ustalone.
2.
Ceny produkcji Wspólnoty ustalane są na podstawie średniej ważonej cen produkcji rejestrowanych na rynkach reprezentatywnych dla produkcji wspólnotowej.
Artykuł 4
W przypadku braku cen wystarczająco reprezentatywnych w celu umożliwienia określenia cen importowych i/lub cen produkcji Wspólnoty zgodnie z odpowiednio art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 2, są one ustalane na podstawie ostatnich ustalonych cen."
2.
W art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1, Komisja:
a) ustala ceny importowe przewidziane w art. 2 ust. 2 i ceny produkcji Wspólnoty przewidziane w art. 3 ust. 2;
b) w stosownych przypadkach, zawiesza preferencyjną stawkę celną i ponownie wprowadza cło Wspólnej Taryfy Celnej, lub ponownie wprowadza preferencyjną stawkę celną.
Jednakże, między posiedzeniami Komitetu Zarządzającego, środki te przyjmowane są przez Komisję."
Artykuł 2
Dwanaście miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie z oceny w sprawie wprowadzania tego nowego systemu określania cen produkcji Wspólnoty, możliwie z dołączonymi propozycjami dostosowań, jakie należy do niego wprowadzić.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1310/97
z dnia 30 czerwca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje: (1) Koncentracje o znaczącym wpływie na kilka Państw Członkowskich, które nie osiągają progów wyznaczonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4064/98 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [4], mogą kwalifikować się do sprawdzenia w oparciu o szereg krajowych systemów kontroli koncentracji; wielokrotna notyfikacja tej samej transakcji zwiększa niepewność prawną, wysiłek oraz koszt firm i może prowadzić do sprzecznych ocen.
(2) Rozszerzenie zakresu kontroli koncentracji na szczeblu Wspólnoty na koncentracje wywierające znaczący wpływ w kilku Państwach Członkowskich zapewni zastosowanie systemu "jednej kontroli" i umożliwi, zgodnie z zasadą pomocniczości, ocenę wpływu takiej koncentracji na konkurencję we Wspólnocie jako całości.
(3) Należy przyjąć dodatkowe kryteria dla stosowania Wspólnotowej kontroli koncentracji, aby osiągnąć powyższe cele; te kryteria winny polegać na ustaleniu nowych progów opartych na łącznym obrocie zainteresowanych przedsiębiorstw w skali światowej, na poziomie Wspólnoty i w przynajmniej trzech Państwach Członkowskich.
(4) Na końcu wstępnej fazy stosowania tego rozporządzenia Komisja winna złożyć Radzie sprawozdanie z wdrożenia wszelkich mających zastosowanie progów i kryteriów, tak aby Rada mogła zgodnie z art. 145 Traktatu zmienić kryteria lub dostosować progi, określone w rozporządzeniu;
(5) Należy zdefiniować pojęcie koncentracji w taki sposób, aby obejmowało działania prowadzące do trwałych zmian w strukturze zaangażowanych przedsiębiorstw; w szczególnym przypadku wspólnych przedsiębiorstw wskazane jest włączenie w zakres procedur rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 wszystkich pełnofunkcyjnych wspólnych przedsiębiorstw; dodatkowo do testu dominacji określonego w art. 2 rozporządzenia, w stosunku do takich wspólnych przedsiębiorstw Komisja powinna zastosować kryteria art. 85 ust. 1 i 3 Traktatu w takim zakresie, w jakim ich powstanie skutkuje bezpośrednio znacznym ograniczeniem konkurencji między przedsiębiorstwami, które pozostają samodzielne; jeżeli wpływ takich wspólnych przedsiębiorstw na rynek jest przede wszystkim strukturalny, art. 85 ust. 1 nie ma z zasady zastosowania; art. 85 ust. 1 może być stosowany, jeśli dwie lub więcej spółek matek pozostają czynne na rynku wspólnego przedsiębiorstwa, lub, ewentualnie, jeśli celem lub rezultatem stworzenia wspólnego przedsiębiorstwa jest zapobieganie, ograniczenie lub zniekształcenie konkurencji pomiędzy spółkami matkami na rynkach zaopatrzenia, zbytu lub sąsiednich; w tym kontekście ocena wszystkich konkurencyjnych aspektów tworzenia wspólnego przedsiębiorstwa musi być dokonana w ramach tej samej procedury.
(6) W celu obliczenia obrotu instytucji kredytowych i finansowych, dochody bankowe są lepszym kryterium niż majątek, gdyż dokładniej oddają rzeczywistość gospodarczą całego sektora bankowego.
(7) Należy wyraźnie ustalić, że decyzje podjęte na zakończenie pierwszej fazy procedury obejmą ograniczenia niezbędne dla przeprowadzenia koncentracji bezpośrednio z nią związane.
(8) Komisja może uznać, w drugiej fazie procedury, koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem, na podstawie proporcjonalnych zobowiązań stron, które całkowicie wyeliminują problem konkurencji; można również przyjmować zobowiązania w pierwszej fazie procedury, gdy problem konkurencji można sprawnie zidentyfikować i łatwo mu zaradzić; należy wyraźnie ustalić, że w takich przypadkach Komisja może opatrzyć swoją decyzję warunkami i zobowiązaniami; przejrzystość i rzeczywiste konsultacje między Państwami Członkowskimi a zainteresowanymi stronami winny być zapewnione w obu fazach procedury.
(9) Dla zapewnienia skutecznej kontroli, koncentracje powinny być zawieszone do czasu podjęcia ostatecznej decyzji; z drugiej strony, zniesienie zawieszenia powinno być możliwe w uzasadnionych przypadkach; przy podejmowaniu decyzji o zniesieniu zawieszenia Komisja winna uwzględnić wszystkie stosowne czynniki, takie jak natura lub waga szkód dla przedsiębiorstw zaangażowanych w łączenie lub dla stron trzecich oraz zagrożenie dla konkurencji, jakie stanowi koncentracja.
(10) Przeglądu zasad określających to, czy koncentracja jest badana przez Komisję czy przez Państwa Członkowskie, należy dokonywać równocześnie z ustalaniem dodatkowych kryteriów stosowania wspólnotowej kontroli koncentracji; te zasady chronią w odpowiedni sposób konkurencyjne interesy Państw Członkowskich i należycie uwzględniają zasadę pewności prawa i zasadę "jednej kontroli"; jednakże pewne aspekty tych procedur rozdziału zadań winny być ulepszone lub wyjaśnione.
(11) W szczególności Komisja może uznać koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem tylko wtedy, gdy utrudnia ona skuteczną konkurencję na znacznej jego części; stosowanie krajowego prawa konkurencji jest wobec tego szczególnie właściwe, gdy koncentracja zagraża konkurencji na wyodrębnionym rynku w Państwie Członkowskim, który nie stanowi znacznej części wspólnego rynku; w takim przypadku niepotrzebne byłoby wykazanie, w wystąpieniu o przekazanie sprawy, że koncentracja zagraża powstaniem lub wzmocnieniem pozycji dominującej na tym wyodrębnionym rynku.
(12) Wyjątkowo powinno być możliwe zawieszenie terminu, w czasie, którego Komisja musi podjąć decyzję w pierwszej fazie procedury.
(13) Należy wyraźnie ustalić, że dwa lub więcej Państw Członkowskich mogą złożyć wspólny wniosek zgodnie z art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89; dla zapewnienia skutecznej kontroli należy stworzyć przepisy dla zawieszenie koncentracji zgłoszonej Komisji przez jedno lub więcej Państw Członkowskich.
(15) Komisja powinna być upoważniona do przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 4064/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z zastrzeżeniem do przepisów art. 22, rozporządzenie to stosowane będzie do wszystkich koncentracji o wymiarze wspólnotowym określonych w ust. 2 i 3.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia koncentracja, która nie osiąga progów określonych w ustępie 2, ma wymiar wspólnotowy, jeśli:
a) łączny globalny światowy obrót wszystkich zaangażowanych przedsiębiorstw przekracza 2500 milionów ECU;
b) w każdym z przynajmniej trzech Państw Członkowskich łączny globalny obrót wszystkich zaangażowanych przedsiębiorstw przekracza 100 milionów ECU;
c) w każdym z przynajmniej trzech Państw Członkowskich uwzględnionych do celów lit. b), łączny globalny obrót przynajmniej dwóch z zaangażowanych przedsiębiorstw przekracza 25 milionów ECU; oraz
d) globalny obrót w ramach Wspólnoty każdego z przynajmniej dwóch zaangażowanych przedsiębiorstw przekracza 100 milionów ECU,
chyba że każde z zaangażowanych przedsiębiorstw osiąga ponad dwie trzecie swego globalnego obrotu w ramach Wspólnoty w jednym i tym samym Państwie Członkowskim.";
c) dodaje się ustępy w brzmieniu:
"4. do dnia 1 lipca 2000 r. Komisja złoży Radzie sprawozdania o funkcjonowaniu progów i kryteriów określonych w ust. 2 i 3.
5.
Na podstawie sprawozdania określonego w ust. 4 i na wniosek Komisji, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może zmienić progi i kryteria określone w ust. 3.".
2.
W art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
W zakresie, w jakim celem lub rezultatem utworzenia wspólnego przedsiębiorstwa stanowiącego koncentrację w rozumieniu art. 3 jest koordynacja zachowań konkurencyjnych przedsiębiorstw, którzy pozostają samodzielni, taka koordynacja oceniana jest według kryteriów określonych w art. 85 ust. 1 i 3 Traktatu dla ustalenia, czy operacja jest lub nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
Dokonując tej oceny, Komisja uwzględnia w szczególności:
- czy dwie lub więcej spółki matki prowadzą w znaczącym stopniu działalność na tym samym rynku, co wspólne przedsiębiorstwo, lub na rynku zaopatrzenia lub zbytu w stosunku do tego wspólnego przedsiębiorstwa, lub na sąsiednim rynku ściśle z tym rynkiem związanym,
- czy koordynacja, która jest bezpośrednim skutkiem stworzenia wspólnego przedsiębiorstwa, pozwala zaangażowanym przedsiębiorstwom wyeliminować konkurencję w stosunku do znacznej części towarów lub usług.".
3.
W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
a) skreśla się akapit pierwszy;
b) w akapicie drugim skreśla się zwrot "które nie powoduje zwiększenia koordynacji zachowań konkurencyjnych między stronami lub między nimi a wspólnym przedsiębiorstwem".
4.
W art. 5:
- ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zamiast obrotu stosowanesą:
a) dla instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych, w odniesieniu do art. 1 ust. 2 i 3, suma następujących pozycji dochodów określonych w dyrektywie Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [5], po potrąceniu podatku VAT i innych podatków bezpośrednio związanych z tymi pozycjami, według potrzeb:
i) dochód z odsetek i podobne dochody;
ii) dochód z papierów wartościowych:
- dochód z akcji i innych papierów wartościowych o nieustalonym oprocentowaniu,
- dochód z oprocentowania akcji dających prawo do udziału w zyskach,
- dochód z udziałów w przedsiębiorstwach afiliowanych;
iii) należne prowizje;
iv) zysk netto z operacji finansowych;
v) inne dochody operacyjne
Obroty instytucji kredytowych lub finansowych we Wspólnocie lub w Państwie Członkowskim obejmują pozycje dochodu, określone powyżej, uzyskane przez filie lub oddziały tych instytucji utworzone we Wspólnocie lub w odnośnym Państwie Członkowskim, zależnie od stanu faktycznego;
b) dla firm ubezpieczeniowych, wartość brutto składek, która zawiera wszystkie kwoty otrzymane i należne z tytułu umów ubezpieczeniowych zawartych przez lub na rzecz firm ubezpieczeniowych, łącznie z wydatkami na składki reasekuracyjne i po odjęciu podatków i parapodatkowych opłat lub obciążeń naliczanych od indywidualnych składek lub od łącznego wolumenu składek; w odniesieniu do art. 1 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. b), c) i d) oraz końca art. 1 ust. 2 i 3 są pod uwagę składki brutto wniesione przez stałych rezydentów Wspólnoty i odpowiednio jednego z Państw Członkowskich.",
- w ust. 4 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:
"4.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, globalny obrót zainteresowanego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 oblicza się poprzez dodanie odpowiednich obrotów następujących:",
- w ust. 5 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:
"5. Jeżeli przedsiębiorstwa zainteresowane koncentracją mają wspólnie prawa i uprawnienia określone w ust. 4 lit. b), w obliczaniu łącznego obrotu zainteresowanych przedsiębiorstw dla potrzeb art. 1 ust. 2 i 3:".
5.
W art. 6:
a) w ust. 1:
- w lit. b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Decyzja uznająca dopuszczalność koncentracji dotyczy również ograniczeń bezpośrednio z nim związanych i niezbędnych do przeprowadzenia koncentracji.",
- litera c) otrzymuje brzmienie:
- "c) Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, ilekroć Komisja stwierdzi, że zgłaszana koncentracja podlega niniejszemu rozporządzeniu, a jej zgodność ze wspólnym rynkiem budzi wątpliwości, podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania.";
b) dodaje się ustępy w brzmieniu:
"1a.
Jeśli Komisja stwierdzi, że na skutek modyfikacji wprowadzonych przez zainteresowane przedsiębiorstwa, zgłaszana koncentracja nie budzi już poważnych wątpliwości w rozumieniu ust. 1 lit. c), może zadecydować o uznaniu koncentracji za zgodną ze wspólnym rynkiem na mocy ust. 1 lit. b).
Komisja może opatrzyć decyzję z ust. 1 lit. b) warunkami i zobowiązaniami, w celu zapewnienia, że zaangażowane przedsiębiorstwa wywiążą się ze zobowiązań podjętych wobec Komisji w celu uczynienia koncentracji zgodną ze wspólnym rynkiem.
1b.
Komisja może cofnąć decyzję podjętą na mocy ust. 1 lit. a) lub lit. b), jeśli:
a) decyzja oparta była na nierzetelnych informacjach, za które odpowiedzialne jest jedno z przedsiębiorstw lub jeśli została ona uzyskana podstępnie;
lub
b) zaangażowane przedsiębiorstwo nie dotrzymało zobowiązania związanego z decyzją.
1c.
W przypadkach wymienionych w ust. 1 lit. b) Komisja może podjąć decyzję na mocy ust. 1, nie będąc związana terminami określonymi w artykule 10 ust. 1".
6.
W art. 7:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Koncentracja określona w art. 1 nie może być wprowadzona w życie ani przed zgłoszeniem, ani zanim nie została uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem na mocy decyzji z art. 6 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 2, lub na zasadzie domniemania zgodnie z art. 10 ust. 6.";
b) skreśla się ust. 2;
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
wyrazy "ustępy 1 i 2" na początku ustępu zastępuje się wyrazami "ustęp 1";
d) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Komisja może, działając na wniosek, udzielić zwolnienia od zobowiązań nałożonych na mocy ust. 1 lub 3.
Wniosek o udzielenie zwolnienia musi być uzasadniony.
Podejmując decyzję w sprawie wniosku, Komisja bierze pod uwagę, między innymi, skutki zawieszenia dla jednego lub więcej przedsiębiorstw zaangażowanych w łączenie lub dla strony trzeciej oraz zagrożenia dla konkurencji spowodowane koncentracją.
Zwolnienie może być uzależnione od warunków i obowiązków dla zapewnienia warunków skutecznej konkurencji.
O zwolnienie można wystąpić i może ono zostać udzielone w dowolnym czasie, nawet przed zgłoszeniem lub po zawarciu transakcji.";
e) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Ważność transakcji zawartej z naruszeniem ust. 1 jest uzależniona od decyzji na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 2 lub 3 lub na zasadzie domniemania z art. 10 ust. 6.
Niniejszy artykuł nie ma jednak wpływu na ważność transakcji w obrocie papierami wartościowymi, łącznie z tymi zamienialnymi na inne papiery wartościowe dopuszczone do obrotu rynkowego, który jest regulowany i nadzorowany przez instytucje uznane przez władze publiczne, dokonywany regularnie i wprowadzony bezpośrednio lub pośrednio do publicznego obrotu, chyba że kupujący i sprzedawca wiedzieli lub powinni byli wiedzieć, że transakcja prowadzona była z naruszeniem ust. 1.".
7.
W art. 8:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Jeśli Komisja stwierdzi, że na skutek niezbędnych modyfikacji przeprowadzonych przez zainteresowane przedsiębiorstwa zgłaszana koncentracja spełnia kryterium określone w art. 2 ust. 2 lub, w przypadkach określonych w art. 2 ust. 4, kryteria z art. 85 ust. 3 Traktatu, wydaje decyzję uznającą koncentracją za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Może ona decyzję swoją opatrzyć warunkami i zobowiązaniami zmierzającymi do zapewnienia, że zainteresowane przedsiębiorstwa spełnią zobowiązania podjęte wobec Komisji dla uczynienia koncentracji zgodną ze wspólnym rynkiem.
Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem obejmuje również ograniczenia bezpośrednio z nią związane i niezbędne dla wprowadzenia koncentracji w życie.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Jeśli Komisja stwierdzi, że koncentracja spełnia kryterium wymienione w art. 2 ust. 3 lub, w przypadku określonym w art. 2 ust. 4, nie spełnia kryteriów z art. 85 ust. 3 Traktatu, wydaje decyzję uznającą koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem.".
8.
W art. 9:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W ciągu trzech tygodni od daty otrzymania kopii zgłoszenia, Państwo Członkowskie może powiadomić Komisję, która zawiadomi zaangażowane przedsiębiorstwa, że:
a) koncentracja grozi stworzeniem lub umocnieniem pozycji dominującej, w wyniku czego skuteczna konkurencja napotkałaby znaczne trudności na rynku tego Państwa Członkowskiego, który ma wszelkie cechy odrębnego rynku; lub
b) koncentracja zagraża konkurencji na rynku tego Państwa Członkowskiego, który ma wszelkie cechy odrębnego rynku, a który nie stanowi znaczącej części wspólnego rynku.";
b) w ust. 3:
- lit. b) otrzymuje brzmienie:
- "b) — przekaże całość lub część sprawy kompetentnym władzom zainteresowanego Państwa Członkowskiego dla zastosowania krajowego prawa konkurencji tego Państwa.",
- dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadkach, w których Państwo Członkowskie informuje Komisję, że koncentracja wpływa na konkurencję na odrębnym rynku na jego terytorium, który nie stanowi znacznej części wspólnego rynku, Komisja przekaże całość lub część sprawy odnoszącej się do tego odrębnego rynku, jeśli uzna, że taki odrębny rynek podlega wpływowi koncentracji.";
c) ustęp 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
Niniejszy artykuł może być ponownie rozpatrzony równocześnie z progami, określonymi w artykule 1.".
9.
W art. 10:
a) w ust. 1 dodaje się następujący tekst na końcu drugiego podpunktu:
"lub jeżeli po zgłoszeniu zamiaru koncentracji zainteresowane przedsiębiorstwa złożą zobowiązania zgodnie z art. 6 ust. 2, które zgodnie z zamiarem stron mają być podstawą decyzji na mocy art. 6 ust. 1 lit. b).";
b) na początku ust. 4 zwrot "Bieg terminu określonego w ust. 3" otrzymuje brzmienie "Bieg terminów określonych w ust. 1 i 3".
10.
W art. 18:
a) w ust. 1 wyrazy "art. 7 ust. 2 i 4" zastępuje się wyrazami "art. 7 ust. 4";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, decyzja udzielenia zwolnienia od zawieszenia określona w art. 7 ust. 4 może zostać podjęta wstępnie, bez uprzedniego umożliwienia osobom, przedsiębiorstwom czy związkom przedsiębiorstw przedstawienia ich stanowiska, pod warunkiem że Komisja da im taką możliwość po wydaniu decyzji, tak szybko jak to możliwe.".
11.
W art. 19 na końcu ust. 1 dodaje się tekst:
"Dokumenty te powinny zawierać zobowiązania, które w intencji stron mają stanowić podstawę do decyzji na mocy art. 6 ust. 1 lub art. 8 ust. 2.".
12.
W art. 22:
a) ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Jedynie niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do koncentracji określonych w art. 3, a rozporządzenia nr 17, (EWG) nr 1017/68, (EWG) nr 4056/86 i (EWG) nr 3975/87 nie mają zastosowania, z wyjątkiem wspólnych przedsiębiorstw niemających wymiaru wspólnotowego, których celem jest koordynacja konkurencyjnych zachowań przedsiębiorstw, które pozostają samodzielne.";
b) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
"3. Jeśli Komisja stwierdzi, na wniosek Państwa Członkowskiego lub wspólny wniosek dwóch lub więcej Państw Członkowskich, że koncentracja, określona w art. 3, która nie ma wymiaru wspólnotowego w rozumieniu art. 1, powoduje lub umacnia pozycję dominującą, w wyniku, której skuteczna konkurencja napotyka trudności na terytorium Państwa Członkowskiego lub Państw składających wspólny wniosek, może, w zakresie, w jakim koncentracja wpływa na handel między Państwami Członkowskimi, podjąć decyzję na mocy art. 8 ust. 2, podpunkt drugi, ust. 3 i 4.";
c) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4. art. 2 ust. 1 lit. a) i b), art. 5, 6, 8 i 10–20 mają zastosowanie do wniosków złożonych zgodnie z ust. 3. Artykuł 7 stosuje się w zakresie koncentracji, która nie została wprowadzona w życie w dniu, w którym Komisja informuje strony o złożeniu wniosku.
Okres, w czasie którego można rozpocząć postępowanie z art. 10 ust. 1, rozpoczyna się w dniu następującym po dniu otrzymania wniosku od zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich.
Wniosek musi być złożony w ciągu najpóźniej miesiąca od dnia, kiedy fakt koncentracji stał się znany składającemu wniosek Państwu Członkowskiemu lub wszystkim składającym wspólny wniosek Państwom Członkowskim albo kiedy nastąpiła koncentracja.
Bieg terminu rozpoczyna się od daty wcześniejszego z tych zdarzeń.";
d) w ust. 5 zwrot "lub Państw" zostaje wstawiony po zwrocie "na terytorium Państwa Członkowskiego";
e) ustęp 6 skreśla się;
13.
W art. 23:
a) zwrot "terminów określonych w art. 10" zostaje zastąpiony zwrotem "terminy określone w art. 7, 9, 10 i 22";
b) dodaje się następujący podpunkt:
"Komisja jest upoważniona do ustalenia procedury i terminów wykonania zobowiązań z artykułu 6 ust. 2 i 8 ust. 2.".
Artykuł 2
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do żadnej koncentracji, która była przedmiotem umowy lub ogłoszenia czy przejęcia kontroli w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 przed dniem 1 marca 1998 r. oraz nie ma zastosowania w żadnych okolicznościach do jakiejkolwiek koncentracji w stosunku, do której postępowanie zostało wszczęte przez odpowiedzialny za konkurencję organ Państwa Członkowskiego przed dniem 1 marca 1998 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1365/97
z dnia 16 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 716/96 przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/96 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2423/96 [4], przewiduje nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie, w szczególności pozwalając na płacenie producentom 0,9 ECU za kilogram wagi żywej zwierząt poddawanych ubojowi w ramach programu wprowadzonego na podstawie rozporządzenia; w świetle tendencji cenowych na rynku Zjednoczonego Królestwa kwota ta powinna zostać dostosowana w odniesieniu do krów, przy jednoczesnym ustaleniu największej wagi zwierząt kwalifikujących się do danych uzgodnień; największa waga powinna zostać ustalona w zależności od przeciętnej wagi krów; dlatego powinien zostać zmieniony wkład wspólnotowy w ecu za zwierzę;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 716/96 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Cena: wypłacana na rzecz producentów lub ich agentów przez właściwy organ Zjednoczonego Królestwa na podstawie art. 1 ust. 1 wynosi:
- 0,8 ECU za kilogram żywej wagi krów,
- 0,9 ECU za kilogram żywej wagi pozostałych zwierząt.
Nie dokonuje się wypłaty za wagę zwierzęcia przekraczającą 560 kg wagi żywej, obliczonej w razie konieczności z zastosowaniem współczynników określonych w ust. 2.
2.
W przypadku gdy konieczne jest zważenie danego zwierzęcia po uboju, w celu obliczenia, jaka była waga przedubojowa, wagę poubojową, po wykrwawieniu i usunięciu skóry, głowy, kopyt i wnętrzności, mnoży się przez współczynnik:
- 2 w przypadku krów,
- 1,70 w przypadku wszystkich pozostałych zwierząt.
3.
Wspólnota współfinansuje wydatki poniesione przez Zjednoczone Królestwo na zakupy określone w art. 1 ust. 1 w wysokości 291 ECU za sztukę w przypadku krów oraz 328 ECU za sztukę w przypadku zwierząt innych niż krowy, w przypadku każdego zakupionego zwierzęcia zniszczonego zgodnie z przepisami art. 1.
Jednakże zaliczka w wysokości 80 % wkładu wspólnotowego zostaje wypłacona po poddaniu zwierząt procedurze określonej w art. 1 ust. 2.
4. W razie, gdy zakup określony w art. 1 ust. 1, dotyczy wykastrowanego bydła płci męskiej, zapłatę pełnej ceny określonej w ust. 1 uzależnia się od braku wniosku o przyznanie premii pozasezonowej, określonej w art. 4c rozporządzenia (EWG) nr 805/68, w odniesieniu do sprzedanego zwierzęcia.
Producent lub jego agent zobowiązuje się do zagwarantowania, że w odniesieniu do omawianego zwierzęcia nie będzie wniosków o przyznanie tej premii.
W razie braku tego zobowiązania, kwota ceny wypłacanej na podstawie ust. 1 za omawiane zwierzę zostaje obniżona o kwotę równą kwocie premii pozasezonowej mającej zastosowanie.
W razie przedłożenia wniosku o przyznanie premii za to właśnie zwierzę, dany producent zostaje zobowiązany do zwrócenia z otrzymanej ceny za zwierzę, kwoty równej premii pozasezonowej mającej zastosowanie.
W tych dwóch przypadkach wysokość udziału wspólnotowego, określonego w ust. 3, zostaje obniżona o kwotę równą premii pozasezonowej mającej zastosowanie.
5.
Stosowanym kursem wymiany jest kurs rolniczy obowiązujący w pierwszym dniu miesiąca, w którym omawiane zwierzę zostało zakupione."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życiu trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1390/97
z dnia 18 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1091/94 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3528/86 z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 307/97 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 2 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 3528/86, celem systemu wspólnotowego jest pomaganie Państwom Członkowskim w prowadzeniu intensywnego i ciągłego nadzoru nad ekosystemami leśnymi na stałych działkach obserwacyjnych;
na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 od Państw Członkowskich wymaga się przekazywania do Komisji danych zbieranych poprzez sieć stałych działek obserwacyjnych służących do prowadzenia ciągłego intensywnego nadzoru;
sieć ta została założona przez Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1091/94 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 690/95 [4]; wspólna metodologia i format dla dostarczania danych dla prowadzenia ciągłej inwentaryzacji stanu korony, inwentaryzacji gleby i ulistnienia, danych dotyczących pomiarów przyrostu i osadzania oraz obserwacji meteorologicznych, zostały określone w załącznikach III–IX do rozporządzenia (WE) nr 1091/94;
wyniki zbioru danych i analizy roztworu glebowego są już obecnie rejestrowane, a wspólną metodologię i format dla dostarczania danych należy dodać do rozporządzenia (WE) nr 1091/94;
wyniki obserwacji prowadzonych na stałych działkach obserwacyjnych służących do prowadzenia ciągłego nadzoru ekosystemów leśnych powinny być przekazywane do Komisji corocznie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1091/94 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na stałych działkach obserwacyjnych prowadzony jest ciągły, intensywny nadzór ekosystemów leśnych. Obejmuje on ciągłą inwentaryzację stanu koron drzew, inwentaryzację stanu gleby i ulistnienia oraz pomiary zmian przyrostowych, szybkości osadzania i obserwacje meteorologiczne, zgodnie z obiektywnymi metodami pobierania próbek roztworu glebowego, a także analizę zgodnie z ustalonymi metodami."
2.
Artykuł 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji na znormalizowanym formularzu, przed końcem każdego roku, co najmniej wszystkie dane pomiarów przeprowadzonych w roku poprzednim w odniesieniu do wszystkich stałych działek obserwacyjnych, jak określono w załączniku VIIa, wraz z towarzyszącym tym danym sprawozdaniem, jak określono w załączniku VIIb.
Ponadto przed dniem 31 grudnia każdego roku należy przesłać do Komisji roczne sprawozdanie okresowe w sprawie ocen i interpretacji wyników przeprowadzonych na poziomie krajowym, jak określono w załączniku VIIb."
3.
Artykuł 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Szczegóły techniczne wymienione w załącznikach III–X."
4.
W art. 2 ust. 1 po ostatnim tiret dodaje się tiret w brzmieniu:
"— na pobieranie próbki i przeprowadzenie analizy roztworu glebowego."
5.
Załącznik II, formularze 2a i 2b, zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
6.
W załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
7.
W załączniku VIIa wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
8.
Załącznik VII b zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
9.
Załącznik V do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik X.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1391/97
z dnia 18 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [2], w szczególności jego art. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 296/96 [3] przewiduje przesyłanie danych, odpowiednio, za pomocą faksu i dalekopisu; ze względu na obecnie dostępne środki elektroniczne właściwe jest, aby przewidzieć również przekazywanie za pomocą środków elektronicznych;
artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 296/96 stanowi, że wydatki wykazane w odniesieniu do danego miesiąca muszą odpowiadać płatnościom i wpływom gotówkowym faktycznie dokonanym w ciągu tego miesiąca; w przypadku niektórych rodzajów płatności, w szczególności towarzyszących środkom, Państwa Członkowskie dokonują płatności przed wejściem w życie podstawy prawnej, na mocy której Sekcja Gwarancji EFOGR staje się odpowiedzialna za przedmiotowe wydatki, lub napotykają problemy z ustaleniem wydatków do częściowego finansowania środków przez EFOGR w tym samym miesiącu, co płatności na rzecz beneficjenta; rozporządzenie (WE) nr 296/96 powinno zostać zmienione, aby lepiej odzwierciedlało istniejącą praktykę;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 296/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 ust. 1 i 3 wyrazy "za pomocą faksu" oraz "dalekopisem" zastępuje się odpowiednio "faksem lub elektronicznie".
2.
W art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wydatki wykazane w danym miesiącu muszą odpowiadać płatnościom i wpływom gotówkowym faktycznie dokonanym w ciągu tego miesiąca.
Jednakże: a) wydatki, które mogą zostać wypłacone przed wprowadzeniem w życie przepisu zezwalającego na ich pełne lub częściowe pokrycie przez Sekcję Gwarancji EFOGR, mogą być tylko zadeklarowane:
- w miesiącu, w którym wprowadzono w życie przepis,
lub
- w miesiącu następującym po wprowadzeniu w życiu tego przepisu.
b) wydatki częściowo finansowane przez fundusze krajowe muszą zostać zadeklarowane najpóźniej w drugim miesiącu po dokonaniu płatności na rzecz beneficjenta.
Wydatki wykazane zgodnie z akapitem pierwszym mogą zawierać korekty do danych zgłoszonych w poprzednim miesiącu w tym samym roku.
Dla roku "n", uwzględnia się wydatki wykazane przez Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszym ustępem od dnia 16 października roku "n – 1" do dnia 15 października roku "n"."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/97
z dnia 18 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3597/90 w sprawie zasad rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [1], w szczególności jego art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3597/90 z dnia 12 grudnia 1990 r.
[2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 895/94 [3], ustanawia zasady rachunkowości, które należy stosować do środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie oraz sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne;
artykuł 2 ust. 1 i art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3597/90 zawierają zasady odnoszące się do określania wartości, do której wysokości odpowiednio brakujące ilości oraz ilości, które nie spełniają warunków ustanowionych dla składowania, muszą zostać zwrócone na rachunki publicznego składowania EFOGR; w niektórych przypadkach należy ustanowić przepis odnoszący się do możliwości zwiększania tej wartości, w szczególności, gdy stwierdzono że cena rynkowa jest znacznie wyższa niż cena interwencyjna lub cena skupu;
niektóre rozporządzenia określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3597/90 zostały zmienione lub uchylone od momentu przyjęcia tego rozporządzenia; dlatego niektóre odniesienia w rozporządzeniu (EWG) nr 3597/90 powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
w rozporządzeniu (EWG) nr 3597/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3 wyrazy "art. 9 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2776/88" zastępuje się wyrazami "art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [*] Dz.U. L 39 z 17.2.1996, str. 5.";
2) w art. 2 ust. 1 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Jeżeli w dniu stwierdzenia straty średnia cena rynkowa za towar standardowej jakości w Państwie Członkowskim, gdzie ma miejsce składowanie, jest wyższa niż 105 % podstawowej ceny interwencyjnej, wykonawca zwraca agencji interwencyjnej cenę rynkową zarejestrowaną w Państwie Członkowskim, powiększoną o 5 %.
Przy ustalaniu ceny rynkowej do tego celu Państwo Członkowskie opiera się na materiałach regularnie przesyłanych do Komisji.
Różnice między kwotami pobranymi w wyniku zastosowania ceny rynkowej a kwotami obciążającymi EFOGR w wyniku zastosowania ceny interwencyjnej księgowane są wśród innych tytułów na dobro EFOGR na koniec roku budżetowego.";
3) w art. 2 ust. 3 lit. d) wyrazy "art. 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75" zastępuje się wyrazami "art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [*] Dz.U. L 181 z 1.7.1992, str. 21.";
4) w art. 7 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeżeli w czasie fizycznego usuwania produktu zaistnieją warunki dla zastosowania art. 2 ust. 1 przedostatniego i ostatniego akapitu, usunięcie towarów jest uzależnione od wcześniejszej konsultacji z Komisją.";
5) w art. 11 wyrazy "art. 3 ust. 7 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2776/88" zastępuje się wyrazami "art. 3 ust. 7 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1403/97
z dnia 22 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 703/97, wprowadzające na okres próbny od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r. system skumulowanego zwrotu przy ustalaniu niektórych należności celnych przywozowych dotyczących ryżu oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1503/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu1, w szczególności jego art. 11 ust. 4 i art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 703/97 z dnia 18 kwietnia 1997 r.2 wprowadza na okres próbny od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r. system skumulowanego zwrotu (CRS) przy ustalaniu niektórych należności celnych przywozowych dotyczących ryżu;
system przewidziany w rozporządzeniu Rady (WE) nr 703/97 powinien zostać wzmocniony w zakresie monitorowania niewielkich zakupów przywozowych, które nie wymagają przedłożenia pozwolenia na przywóz;
składanie miesięcznych zgłoszeń oraz zgłoszeń CRS w ustanowionym terminie jest istotne dla właściwego funkcjonowania systemu skumulowanego zwrotu; z tego powodu, niezłożenie lub złożenie ze zwłoką zgłoszeń przez importerów w ramach skumulowanego systemu zwrotów powinno podlegać takim samym przepisom jak składanie zgłoszeń niekompletnych;
należy zapewnić, aby importerzy w ramach systemu skumulowanego zwrotu nie mogli wykorzystywać faktu, że kontrole na miejscu nie mogą być przeprowadzane w przyczyn, które leżą po ich stronie; w tym celu, jeśli importer w ramach systemu skumulowanego zwrotu jest odpowiedzialny za brak kontroli bezpośredniej, to powinien on nie tylko stracić prawo do korekty należności celnej przywozowej, lecz także zostać obciążony opłatą w wysokości 50 ECU za tonę dostaw przywiezionych w czasie połowy okresu próbnego, w której utracił prawo do korekty należności celnej przywozowej;
konieczne jest określenie terminu, w którym kwoty określone w art. 9 ust. 1 akapit drugi i w art. 9 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 703/97 muszą zostać pobrane przez organ właściwy w sprawach systemu skumulowanego zwrotu;
przydatne jest posiadanie informacji o pochodzeniu przywiezionego ryżu i dlatego Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 703/97 powinien zostać zmieniony;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie przedłożył opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzaniu (WE) nr 703/97 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Gdy dostawa przywozowa nie wymaga zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 przedłożenia pozwolenia lub świadectwa, władza celna, która zaakceptowała zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu przesyła kopię tego zgłoszenia organowi właściwemu w sprawach systemu skumulowanego zwrotu, w którym dany importer jest zarejestrowany."
2.
W art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Na życzenie organu właściwego w sprawach systemu skumulowanego zwrotu nadzorującego danego importera, właściwe władze celne analizują próbki pobrane zgodnie z normą ISO 7301, a w zakresie wilgotności i wydajności przemiałowej odpowiednio zgodnie z normą ISO 712 oraz ISO 6646 i przesyłają wyniki analiz do zainteresowanego organu właściwego w sprawach systemu skumulowanego zwrotu."
3.
W art. 9 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Gdy cena przywozowa zgłoszona przez importera w systemie skumulowanego zwrotu dla jednego lub wielu przesyłek nie może zostać sprawdzona z powodu złożenia ze zwłoką lub nie złożenia w miesięcznych zgłoszeniach i/lub zgłoszeniach skumulowanego systemu zwrotu informacji, dokumentu lub innego dowodu wymienionego w niniejszym rozporządzeniu, cena przywozowa, którą należy wziąć pod uwagę dla danej przesyłki w kontekście systemu skumulowanego zwrotu, zostaje określona zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1503/96 i zastosowana w dniu, w którym zostało zatwierdzone zgłoszenie dopuszczające towar do wolnego obrotu."
4.
W art. 9 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Ponadto, za wyjątkiem przypadków siły wyższej, dany importer w systemie skumulowanego zwrotu jest obciążony kwotą 50 ECU za przesyłki przewiezione w czasie połowy okresu próbnego, w której utracił on prawo do korekty należności celnej przywozowej."
5.
W art. 10 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Ponadto, przy ustalaniu kwot, określonych w lit. a), właściwych importerów w systemie skumulowanego zwrotu obciąża kwotami, określonymi w art. 9 ust. 1 akapit drugi i art. 9 ust. 2 akapit drugi."
6.
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 703/97 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1427/97
z dnia 23 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
stosowanie środków określonych w art. 20 ust. 3 lit. d), e) i f) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (zwanego dalej "Kodeksem"), może zostać ograniczone do niektórych wielkości przywozu, ze względu na kontyngenty taryfowe i plafony taryfowe;
od 1988 r., Rada systematycznie przekazywała Komisji odpowiedzialność za zarządzanie kontyngentami taryfowymi na podstawie zasady "kto pierwszy, ten lepszy", i za nadzorowanie przywozu w ramach preferencyjnych środków taryfowych; ogólne przepisy i zasady tego zarządzania powinny zostać skodyfikowane, w celu uczynienia ich stabilnymi i przejrzystymi oraz w celu zwiększenia skuteczności ich funkcjonowania; dostępność tych kontyngentów taryfowych ograniczona jest do towarów zgłaszanych do dopuszczenia do swobodnego obrotu między datą otwarcia a datą zamknięcia danego kontyngentu taryfowego;
zasady zarządzania tymi kontyngentami taryfowymi muszą zapewnić jednolite i uczciwe traktowanie wszystkich importerów we Wspólnocie; odpowiednio, wszyscy importerzy wspólnotowi powinni mieć zapewniony równy i ciągły dostęp do tych kontyngentów taryfowych aż do ich wykorzystania; przydziałów należy dokonywać jeden raz w ciągu dnia roboczego, chyba że warunki techniczne czynią to niemożliwym;
złożenie zabezpieczenia na pokrycie należności celnych przywozowych, potencjalnie nie wymagalnych ze względu na przyznanie kontyngentu taryfowego, powoduje, w przypadkach, gdy nic nie wskazuje na to, że kontyngent ten zostanie wkrótce wykorzystany, niepotrzebne obciążenie dla podmiotów gospodarczych; w celu jednolitego traktowania, Państwa Członkowskie mogą powstrzymać się od pobrania zabezpieczenia na pokrycie należności celnych przywozowych, w przypadkach, gdy ustalono, że dany kontyngent taryfowy nie zostanie wkrótce wykorzystany;
szczegóły dotyczące poszczególnych transakcji handlowych powinny być chronione przez zasady poufności;
zarządzanie kontyngentami taryfowymi i sprawowanie preferencyjnego nadzoru wymagają wysokiego stopnia współpracy administracyjnej między Komisją a organami celnymi Państw Członkowskich;
należy przyjąć przepisy w celu unieważnienia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu dla towarów, zamawianych drogą pocztową, zwracanych przez klienta do państwa trzeciego;
wygodne i użyteczne będzie dopuszczenie stosowania, za pomocą pieczęci, piktogramów, które identyfikują przesyłki przewożone koleją według wspólnotowej procedury tranzytowej;
istnienie jednolitego rynku wymaga właściwego użycia specjalnych urządzeń wymaganych do załadunku i wyładunku dużych kontenerów;
w celu zapewnienia bardziej konsekwentnego publikowania wykazu wolnych obszarów celnych istniejących i działających we Wspólnocie, właściwe jest dokonanie takiej publikacji w Serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich;
artykuł 859 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 89/97 [4] zawiera ograniczony wykaz przypadków, nie wywołujących znaczących skutków, w których nie powstaje dług celny, nawet jeśli dotyczy to sytuacji określonych w art. 204 ust. 1 lit. a) i b) Kodeksu; następujące przypadki powinny zostać dodane do tego wykazu: towary powrotnie przywożone po dokonaniu uszlachetnienia biernego i składowane czasowo lub objęte zawieszającą procedurą celną przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu, jak również towary poddane uszlachetnianiu czynnemu, jeżeli wniosek o przedłużenie zezwolenia nie został przedstawiony w terminie;
właściwe jest, w celu ułatwienia działalności handlowej, aby w niektórych ograniczonych przypadkach odstąpić od wymogu powrotnego wywozu towarów, w stosunku do których przyznano zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych i aby pozwolić na objęcie ich ustaleniami dotyczącymi składu celnego lub w wolnym obszarze celnym lub w składzie wolnocłowym;
należy wprowadzić zmiany w wykazie ryczałtowego współczynnika produktywności stosowanego w przypadku uszlachetniania czynnego oliwy z oliwek, aby ułatwić jego jednolite stosowanie w całej Wspólnocie i aby uprościć zamykanie procedury;
pożądane jest bardziej szczegółowe określenie warunków, w których można zastosować równoważną rekompensatę w odniesieniu do procesów uszlachetniania czynnego w sektorze kukurydzy, w celu uniknięcia zakłóceń w tym sektorze;
wykaz załącznika 78 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 należy rozszerzyć; w celu bardziej szczegółowego określenia przypadków i warunków, w których równoważna rekompensata może być zastosowana w odniesieniu do procesów uszlachetniania czynnego w sektorze oliwy z oliwek;
wykaz produktów kompensacyjnych, w stosunku do których mogą być stosowane cła specyficzne, należy rozszerzyć;
pożądane jest, ze względów natury gospodarczej, rozszerzenie wykazu załącznika 87 wymienionego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 248 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Bez uszczerbku dla ust. 1, organy celne mogą powstrzymać się od pobrania zabezpieczenia w odniesieniu do towarów, dla których wnioskuje się o przyznanie kontyngentu taryfowego, jeżeli ustalą one, w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu, że dany kontyngent taryfowy nie jest bliski wykorzystania w rozumieniu art. 308c."
2) W art. 251 dodaje się lit. b) w brzmieniu:
"1b. w przypadku zwrotu towarów zamawianych drogą pocztową, organy celne unieważnią zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu, jeżeli wniosek o takie unieważnienie został przedstawiony w terminie trzech miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia, pod warunkiem że towary te zostały wywiezione na adres pierwotnego dostawcy lub na inny wskazany przez niego adres;"
3) W art. 256 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli obniżona lub zerowa stawka celna w przywozie stosowana jest do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu w ramach kontyngentów taryfowych lub, pod warunkiem że nie wprowadzi się ponownie, w ramach plafonów taryfowych lub innych preferencyjnych środków taryfowych, poboru zwykłych stawek należności celnych przywozowych, to możliwość korzystania z kontyngentu taryfowego lub preferencyjnego środka taryfowego zostaje przyznana dopiero po przedstawieniu organom celnym dokumentu, od którego uzależnione jest przyznanie takiej obniżonej lub zerowej stawki celnej.
W każdym przypadku, dokument ten musi zostać przedstawiony:
- przed wykorzystaniem kontyngentu taryfowego, lub
- w innych przypadkach, przed datą ponownego wprowadzenia, na podstawie środków wspólnotowych, zwykłych stawek należności celnych przywozowych".
4) W części II tytuł I dodaje się rozdział 3 w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ 3
Zarządzanie środkami taryfowymi
Sekcja 1
Zarządzanie kontyngentami taryfowymi, które mają zostać wykorzystane zgodnie z porządkiem chronologicznym dat zgłoszeń celnych
Artykuł 308a
1.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów, jeżeli na podstawie przepisów wspólnotowych zostały otwarte kontyngenty taryfowe, to zarządzanie są one zgodnie z chronologicznym porządkiem dat przyjęcia zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
2.
Jeżeli zgłoszenie o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu, zawierające ważny wniosek zgłaszającego o korzystanie z kontyngentu taryfowego, zostanie przyjęte, dane Państwo Członkowskie częściowo korzysta, za pośrednictwem Komisji, z kontyngentu taryfowego w ilości odpowiadającej potrzebom tego państwa.
3.
Państwa Członkowskie nie przedstawiają żadnych wniosków o częściowe wykorzystanie kontyngentu, zanim nie zostaną spełnione warunki ustanowione w art. 256 ust. 2 i 3.
4.
Z zastrzeżeniem ust. 8, Komisja dokonuje przydziałów na podstawie daty przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu i w zakresie, na jaki pozwala saldo danego kontyngentu.
Priorytet ustalany jest zgodnie z porządkiem chronologicznym wspomnianych dat.
5.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekażą Komisji wszystkie ważne wnioski o częściowe wykorzystanie kontyngentu, podając datę określoną w ust. 4, jak również dokładną wielkość, o którą wnioskowano w danym zgłoszeniu celnym.
6.
Do celów ust. 4 i 5, Komisja przyznaje liczby porządkowe, jeżeli nie wprowadziły ich przepisy wspólnotowe otwierające dany kontyngent taryfowy.
7.
Jeżeli wnioskowane wielkości, które mają być przyznane z kontyngentu taryfowego, są wyższe od pozostającego w dyspozycji salda, przydziałów dokonuje się proporcjonalnie do wnioskowanych wielkości.
8.
Do celów niniejszego artykułu, zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu przyjęte przez organy celne dnia 1, 2 i 3 stycznia uważa się za przyjęte dnia 3 stycznia.
Jednakże jeżeli jeden z tych dni przypada na sobotę lub niedzielę, uważa się, że zgłoszenie miało miejsce dnia 4 stycznia.
9.
Jeżeli został otwarty nowy kontyngent taryfowy, Komisja nie przyzna częściowego wykorzystania tego kontyngentu przed jedenastym dniem roboczym następującym po dniu opublikowania przepisów, na podstawie których dany kontyngent taryfowy został utworzony.
10.
Państwa Członkowskie niezwłocznie zwracają Komisji niewykorzystaną kwotę kontyngentu.
Jednakże jeżeli nieprawidłowo przyznany kontyngent, stanowiący dług celny w wysokości równej lub niższej od 10 ECU, został ujawniony po upływie pierwszego miesiąca następującego po upływie okresu ważności danego kontyngentu taryfowego, Państwa Członkowskie nie muszą dokonywać zwrotu.
11.
Jeżeli organy celne unieważnią zgłoszenie o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu odnoszące się do towarów, które są przedmiotem wniosku o korzystanie z kontyngentu taryfowego, unieważnia się cały wniosek dotyczący tych towarów.
Zainteresowane Państwa Członkowskie niezwłocznie zwrócą Komisji każdą ilość, jaka została im przyznana do częściowego wykorzystania z danego kontyngentu taryfowego.
12.
Szczegóły dotyczące częściowego wykorzystania kontyngentu, o które wnioskują poszczególne Państwa Członkowskie, Komisja i pozostałe Państwa Członkowskie traktują poufnie.
Artykuł 308b
1.
Komisja dokonuje przydziału każdego dnia roboczego, z wyjątkiem:
- dni wolnych od pracy w instytucjach Wspólnoty w Brukseli, lub
- w wyjątkowych okolicznościach, każdego innego dnia, pod warunkiem że właściwe władze Państw Członkowskich zostały o tym wcześniej powiadomione.
2.
Z zastrzeżeniem art. 308a ust. 8, przy każdym przydziale uwzględnia się wszystkie nierozpatrzone wnioski, które odnoszą się do zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu przyjętych do drugiego dnia poprzedzającego wniosek o przydział włącznie, i które zostały przekazane Komisji.
Artykuł 308c
1.
Uważa się że kontyngent taryfowy, po dokonaniu pierwszego przydziału, nie jest bliski wykorzystania jeżeli:
- kontyngent taryfowy otwarty dla takich samych produktów i tego samego pochodzenia w każdym z dwóch ostatnich lat na okres co najmniej 6 miesięcy, nie został wykorzystany w ciągu tych dwóch lat przed ostatnim dniem roboczym siódmego miesiąca okresu, na który został przyznany, i
- wielkość początkowa nowego kontyngentu taryfowego nie jest niższa od jakiegokolwiek z kontyngentów taryfowych z tych dwóch ostatnich lat.
2.
Gdy wielkość początkowa kontyngentu taryfowego, który nie jest bliski wykorzystania, zostanie wykorzystana w 75 % lub według uznania właściwych władz kontyngent ten uważa się odtąd za bliski wykorzystania.
Sekcja 2
Nadzór przywozu preferencyjnego
Artykuł 308d
1.
Jeżeli konieczny jest wspólnotowy nadzór przywozu preferencyjnego, Państwa Członkowskie dostarczą Komisji raz w miesiącu lub, o ile Komisja tego zażąda, w częstszych odstępach czasu, szczegółowe informacje dotyczące ilości produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu, na podstawie preferencyjnych uzgodnień taryfowych, w poprzednim miesiącu.
2.
W sprawozdaniach Państw Członkowskich z nadzoru wskazuje się całkowite ilości dopuszczone do swobodnego obrotu, od pierwszego dnia danego okresu, na podstawie preferencyjnych uzgodnień taryfowych.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji swoje miesięczne sprawozdania z nadzoru, najpóźniej 15 dnia miesiąca następującego po zakończeniu okresu będącego przedmiotem sprawozdania.
4.
Informacje przekazane przez poszczególne Państwa Członkowskie są traktowane poufnie."
5.
W art. 417 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Identyfikator, określony w ustępie pierwszym, może zostać zastąpiony zieloną pieczęcią zawierającą piktogram przedstawiony w załączniku 58."
6.
Artykuł 426 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 426
W przypadkach, w których stosowana jest wspólnotowa procedura tranzytowa, formalności związane z tą procedurą są upraszczane zgodnie z przepisami art. 427-442, dla towarów przewożonych przez przedsiębiorstwa kolejowe w dużych kontenerach za pośrednictwem przedsiębiorstw przewozowych, w oparciu o wykaz zdawczy zwany dalej "wykazem zdawczym TR";.
Czynności takie obejmują, w zależności od przypadku, przesyłki wysyłane przez przedsiębiorstwa przewozowe, przy użyciu innych środków transportu niż kolej, do najbliższego właściwego dworca punktu załadunku i z najbliższego właściwego dworca punktu wyładunku, jak również wszelkie transporty drogą morską realizowane w trakcie transportu między tymi dwoma dworcami";
7) W art. 427 dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5. "najbliższy właściwy dworzec"; oznacza dworzec lub terminal najbliższy punktu załadunku lub wyładunku, wyposażony do przeładunku dużych kontenerów zdefiniowanych w pkt 2";
8) W art. 432 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Identyfikator, określony w ustępie pierwszym, może zostać zastąpiony zieloną pieczęcią zawierającą piktogram przedstawiony w załączniku 58."
9) W art. 801 skreśla się akapit drugi;
10) W art. 840 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) istniejące i działające we Wspólnocie wolne obszary celne.";
11) W art. 859 dodaje się pkt 8 i 9 w brzmieniu:
"8. w przypadku towarów, które kwalifikują się przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu do zwolnienia, w całości lub w części, z należności celnych przywozowych, określonych w art. 145 Kodeksu, istnienie jednej z sytuacji określonej w art. 204 ust. 1 lit. a) i b) Kodeksu, podczas składowania czasowego danych towarów lub objęcia inną procedurą celną, przed ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu;
9. w przypadku regularnie przeprowadzanych procesów uszlachetniania czynnego, odrzucenie wniosku o przedłużenie ważności wymaganego zezwolenia, mimo że wszystkie warunki dla jego wydania zostały spełnione.";
12) Artykuł 900 otrzymuje brzmienie:
a) w ust. 2, między akapitem drugim a trzecim, dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w odniesieniu do przypadków określonych w ust. 1 lit. g), i) i l), organ podejmujący decyzję może, na wniosek, zezwolić, aby powrotny przywóz towarów został zastąpiony objęciem ich procedurą składu celnego lub umieszczeniem ich w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.";
b) w ust. 3 skreśla się słowa "i i)";
13) W załączniku 77 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
14) W załączniku 78 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
15) W załączniku 79 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
16) W załączniku 87 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
17) Skreśla się załącznik 108.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1428/97
z dnia 23 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2037/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2037/93 z dnia 27 lipca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [3] przewiduje działania w celu informowania opinii publicznej o znaczeniu wyrażeń "PDO", "PDI", "chroniona nazwa pochodzenia" i "chronione oznaczenie geograficzne" w językach Wspólnoty; przyjęcie i ustanowienie tych działań, w szczególności zrealizowanie wspólnotowej kampanii informacyjnej adresowanej do producentów, dystrybutorów i konsumentów, wykazało przydatność i skuteczność wspólnotowego symbolu do przekazywania pożądanych informacji;
wspólnotowy symbol stał się w ten sposób najlepszym sposobem informowania konsumentów o istnieniu pojęć "PDO" i "PDI" oraz zachęcania producentów do przyłączenia się do systemu Wspólnoty i dystrybutorów do wprowadzania do obrotu omawianych towarów; działanie takie wchodzi w zakres celów ustanowionych rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92 i odpowiada oczekiwaniom Państw Członkowskich i podmiotów gospodarczych;
dlatego należy stworzyć wspólnotowy symbol, do używania którego kwalifikowałyby się nazwy zarejestrowane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2081/92; symbol ten może pojawiać się tylko na produktach rolnych i środkach spożywczych odpowiadających wymogom tego rozporządzenia i mających pozwolenie na oznaczenie tymi wyrażeniami lub skrótami "PDO", "PDI", "chroniona nazwa pochodzenia", "chronione oznaczenie geograficzne" lub równoważnymi tradycyjnymi krajowymi wyrażeniami; produkty te mogą być używane bez symbolu;
wynik zastosowania działań informacyjnych w celu rozpowszechniania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 oraz skrótów i znaków w nim zawartych, był tak jednoznaczny i użyteczny, że termin ustanowiony w rozporządzeniu (EWG) nr 2037/93 należy wydłużyć o cztery lata w celu rozszerzenia i zwiększenia skuteczności tych działań;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2037/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Pięcioletni okres, przewidziany w poprzednim ustępie, zostaje niniejszym wydłużony o cztery lata.
Należy dokonać oceny zastosowanych działań informacyjnych."
2. dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Nazwy zarejestrowane jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub jako chronione oznaczenia geograficzne (PDI) muszą występować razem z symbolem wspólnotowym, który zostanie określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
2.
Symbol wspólnotowy może pojawić się tylko na produktach spełniające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
3.
Oznaczenia "PDO", "PGI", "chroniona nazwa pochodzenia", "chronione oznaczenie geograficzne" oraz równoważne tradycyjne krajowe wyrażenia mogą być stosowane bez symbolu wspólnotowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/97
z dnia 23 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 832/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2275/96 wprowadzającego szczególne środki dla żywych roślin i produktów upraw kwiatowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2275/96 z dnia 22 listopada 1996 r wprowadzającego szczególne środki dla żywych roślin i produktów upraw kwiatowych [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 832/97 [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 931/97 [3], przewiduje, że środki otrzymujące inną krajową lub regionalną pomoc nie kwalifikują się; nie było zamiarem, by przepis ten wyłączał użycie w ramach środków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 832/97 funduszy wynikających z obowiązkowych opłat nakładanych na podmioty gospodarcze w sektorze żywych roślin i produktów upraw kwiatowych w odniesieniu do produktów uzyskanych całkowicie w danym Państwie Członkowskim; w celu rozwiania niepewności w tym punkcie wskazana jest zmiana tego przepisu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 3 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 832/97 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Wykorzystanie funduszy wynikających z obowiązkowych opłat nakładanych na podmioty gospodarcze w sektorze żywych roślin i produktów upraw kwiatowych w odniesieniu do produktów uzyskanych całkowicie w danym Państwie Członkowskim nie jest uważane za stanowiące pomoc krajową lub regionalną."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1434/97
z dnia 23 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1267/94 dotyczące stosowania umów między Unią Europejską a państwami trzecimi w sprawie wzajemnego uznawania niektórych napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: Unia Europejska podpisała Umowę z Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony nazw w sektorze napojów spirytusowych; umowa ta przewiduje stosowanie w Unii środków niezbędnych do zapewnienia ochrony nazw meksykańskich; aby zapewnić wyżej wymienionym produktom gwarancje ustanowione w Umowie w odniesieniu do kontroli i ochrony, należy je dodać do wykazu produktów, objętych umowami zawartymi przez Unię Europejską, podanego w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1267/94 z dnia 1 czerwca 1994 r. dotyczącego stosowania umów między Unią Europejską a państwami trzecimi w sprawie wzajemnego uznawania niektórych napojów spirytusowych [2];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uzupełnia się Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1267/94 o informacje podane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1458/97
z dnia 25 lipca 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1195/97[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów tekstylnych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97[4];
Wydział nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie dostarczył w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego opinii w sprawie produktu nr 4 w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego odnośnie do produktów nr 1, 2, 3, 5 przedstawionych w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z uwzględnieniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów tekstylnych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY NR 1466/97/WE
z dnia 7 lipca 1997 r.
w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 103 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji1,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu2,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) celem Paktu Stabilności i Wzrostu są sprawne finanse państwa jako sposób wzmocnienia warunków sprzyjających stabilności cen oraz osiągnięciu silnego trwałego wzrostu przyczyniającego się do tworzenia miejsc pracy;
(2) Pakt Stabilności i Wzrostu składa się z niniejszego rozporządzenia, którego celem jest wzmocnienie nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych, rozporządzenia Rady nr 1467/97/WE3, którego celem jest przyspieszenie i wyjaśnienie wdrażania procedury nadmiernego deficytu oraz uchwały Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. dotyczącej Paktu Stabilności i Wzrostu4, w której, zgodnie z art. D Traktatu o Unii Europejskiej, zawarte są wiążące wytyczne polityczne służące wdrażaniu Paktu Stabilności i Wzrostu w sposób rygorystyczny i terminowy, a w szczególności przestrzeganiu średniookresowego celu osiągnięcia wyniku zbliżonego do równowagi lub nadwyżki budżetowej, do czego zobowiązują się wszystkie Państwa Członkowskie, oraz podejmowaniu korygujących działań budżetowych, które Państwa te uznają za niezbędne do realizacji celów ich programów stabilności i konwergencji w wypadku uzyskania informacji wskazujących na rzeczywiste lub spodziewane znaczne rozbieżności w stosunku do średniookresowych celów budżetowych;
(3) w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW) Państwa Członkowskie są wyraźnie zobowiązane, zgodnie z art. 104c Traktatu, do unikania nadmiernego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych; zgodnie z art. 5 protokołu (Nr 11) do Traktatu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, art. 104c ust. 1 nie dotyczy Zjednoczonego Królestwa przed jego przejściem do trzeciego etapu; jednakże Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane, na mocy art. 109e ust. 4, czynić wysiłki na rzecz unikania nadmiernego deficytu;
(4) przestrzeganie średniookresowego celu osiągnięcia wyniku zbliżonego do równowagi lub nadwyżki budżetowej pozwoli Państwom Członkowskim na opanowanie normalnych cyklicznych wahań przy jednoczesnym utrzymaniu deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w granicach 3% w stosunku do wartości bazowej PKB;
(5) istnieje potrzeba uzupełnienia procedury wielostronnego nadzoru określonej w art. 103 ust. 3 i 4 systemem wczesnego ostrzegania, w ramach którego Rada będzie ostrzegać Państwo Członkowskie we wczesnym etapie o potrzebie podjęcia korygujących działań budżetowych w celu zapobieżenia nadmiernemu deficytowi;
(6) procedura wielostronnego nadzoru określona w art. 103 ust. 3 i 4 winna ponadto kontynuować monitorowanie szerokiego zakresu działań w sferze gospodarczej w poszczególnych Państwach Członkowskich oraz we Wspólnocie, a także zgodność ich polityk gospodarczych z ogólnymi wytycznymi gospodarczymi, o których mowa w art. 103 ust. 2; do monitorowania rozwoju tych działań wskazane jest przedstawienie informacji w formie programów stabilności i konwergencji;
1) istnieje potrzeba wykorzystania w programach konwergencji użytecznych doświadczeń zdobytych w pierwszych dwóch etapach unii gospodarczej i walutowej;
2) Państwa Członkowskie przyjmujące jednolitą walutę, zwane dalej "uczestniczącymi Państwami Członkowskimi", osiągnęły, zgodnie z art. 109j, wysoki stopień trwałej konwergencji, a w szczególności stabilności finansów publicznych; utrzymanie zdrowych pozycji budżetowych przez te Państwa Członkowskie będzie konieczne dla wspierania stabilności cen oraz wzmocnienia warunków trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; Państwa Członkowskie powinny przedstawić średniookresowe programy, zwane dalej "programami stabilności"; należy zdefiniować zasadniczą zawartość takich programów;
3) Państwa Członkowskie, które nie przyjmują jednolitej waluty, zwane dalej "nieuczestniczącymi Państwami Członkowskimi", będą musiały prowadzić politykę, której celem będzie osiągnięcie dużego stopnia trwałej konwergencji; te Państwa Członkowskie powinny przedstawić średniookresowe programy, zwane dalej "programami konwergencji"; należy zdefiniować zasadniczą zawartość takich programów konwergencji;
4) w rezolucji z dnia 16 lipca 1997 r., dotyczącej ustanowienia mechanizmu kursowego w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej, Rada Europejska określiła wiążące wytyczne polityki, zgodnie z którymi w trzecim etapie UGW będzie ustanowiony mechanizm kursowy, zwany dalej "MK2". Zostanie ustalony centralny kurs walut nieuczestniczących Państw Członkowskich w stosunku do euro, który pozwoli na ocenę prawidłowości polityki prowadzonej przez te państwa; MK2 pomoże także chronić te państwa oraz Państwa Członkowskie przyjmujące euro przed niepożądaną presją na rynkach walutowych; niemniej jednak, aby Rada mogła sprawować stosowny nadzór, nieuczestniczące Państwa Członkowskie, które nie dołączą do MK2, zaprezentują swoją politykę w programach konwergencji, której celem jest stabilność, a więc unikanie niedostosowania realnych kursów walutowych i nadmiernych wahań nominalnych kursów walutowych;
5) trwała zbieżność fundamentów gospodarczych to warunek konieczny utrzymania trwałej stabilności kursów walut;
6) należy ustalić harmonogram przekazywania programów stabilności i programów konwergencji oraz ich aktualizacji;
7) dla potrzeb przejrzystości i informowania społeczeństwa konieczne jest, aby Państwa Członkowskie publikowały swoje programy stabilności oraz swoje programy konwergencji;
8) Rada, badając i monitorując zarówno programy stabilności, jak i konwergencji, szczególnie w zakresie średniookresowych celów budżetowych lub ścieżki dostosowań w tym kierunku, powinna uwzględnić odpowiednie cechy cykliczne i strukturalne gospodarki poszczególnych Państw Członkowskich;
9) w tym kontekście szczególną uwagę należy zwrócić na poważne odchylenia pozycji budżetowych od celu osiągnięcia wyniku zbliżonego do równowagi lub nadwyżki budżetowej; wskazane jest, aby Rada udzieliła danemu Państwu Członkowskiemu wczesnego ostrzeżenia, zanim deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych stanie się nadmierny; w przypadku ciągłego deficytu w danym Państwie, Rada może uznać za celowe wzmocnienie swoich zaleceń i podanie ich do wiadomości publicznej; odnośnie do nieuczestniczących Państw Członkowskich, Rada może zalecić im podjęcie działań mających wprowadzić w życie programy konwergencji;
10) zarówno programy konwergencji, jak i programy stabilności prowadzą do spełnienia warunków konwergencji gospodarczej określonych w art. 104c:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA 1
CEL I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa zasady dotyczące zawartości, przekazywania, badania i monitorowania programów stabilności i programów konwergencji, stanowiące element wielostronnego nadzoru sprawowanego przez Radę, którego celem jest zapobieganie na wczesnym etapie wystąpieniu nadmiernego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz wspieranie nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia termin "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznacza te Państwa Członkowskie, które przyjmują jednolitą walutę zgodnie z Traktatem, a "nieuczestniczące Państwa Członkowskie" stanowią te, które nie przyjęły jednolitej waluty.
SEKCJA 2
PROGRAMY STABILNOŚCI
Artykuł 3
1.
Każde uczestniczące Państwo Członkowskie będzie przekazywać Radzie i Komisji w regularnych odstępach czasu informacje potrzebne do wielostronnego nadzoru, w trybie określonym art. 103 Traktatu, w formie programu stabilności stanowiącego zasadniczą podstawę stabilności cen oraz silnego i trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy.
2.
Program stabilności będzie zawierać następujące informacje:
a) średniookresowy cel osiągnięcia wyniku zbliżonego do równowagi lub nadwyżki budżetowej oraz ścieżka dostosowań w tym kierunku, a także przewidywane zmiany relacji długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB;
a) podstawowe założenia dotyczące spodziewanego rozwoju sytuacji gospodarczej i ważnych zmiennych ekonomicznych, mających znaczenie dla realizacji programu stabilności, takich jak rządowe wydatki inwestycyjne, wzrost produktu krajowego brutto (PKB) w ujęciu realnym, poziom zatrudnienia i inflacja;
b) opis działań podejmowanych i/lub proponowanych w ramach polityki budżetowej i innych polityk gospodarczych, by osiągnąć cele programu, a w przypadku podstawowych działań w ramach polityki budżetowej, ocenę ich wpływu na budżet w ujęciu ilościowym;
c) analiza, w jaki sposób zmiany podstawowych założeń ekonomicznych mogłyby wpłynąć na saldo oraz dług sektora instytucji rządowych i samorządowych.
3.
Informacje dotyczące zmian relacji nadwyżki/deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB, zmian relacji długu tego sektora do PKB oraz zmian podstawowych założeń ekonomicznych określonych w ust. 2 lit. a) i b) będą przedkładane w ujęciu rocznym i będą obejmować, oprócz roku bieżącego i ubiegłego, przynajmniej trzy następne lata.
Artykuł 4
1.
Programy stabilności zostaną przekazane do dnia 1 marca 1999 r.
W późniejszym okresie aktualizacje programów będą przekazywane corocznie.
Państwo Członkowskie, które przyjmuje jednolitą walutę w późniejszym etapie, przedstawi swój program stabilności w ciągu sześciu miesięcy od podjęcia przez Radę decyzji o jego uczestnictwie we wspólnej walucie.
2.
Państwa Członkowskie będą publikować swoje programy stabilności i ich aktualizacje.
Artykuł 5
1.
Na podstawie oceny dokonanej przez Komisję i Komitet ustanowiony zgodnie z art. 109c Traktatu Rada zbada, w ramach wielostronnego nadzoru przewidzianego art. 103, czy średniookresowy cel budżetowy przedstawiony w programie stabilności uwzględnia margines bezpieczeństwa, mający zapewnić uniknięcie nadmiernego deficytu, czy założenia ekonomiczne, na których opiera się program, są realistyczne oraz czy podejmowane i/lub proponowane działania wystarczą, by osiągnąć zamierzoną ścieżkę dostosowań prowadzącą do średniookresowego celu budżetowego.
Rada zbada ponadto, czy zawartość programu stabilności pozwala na ściślejszą koordynację polityk gospodarczych, a także, czy polityki gospodarcze poszczególnych Państw Członkowskich są zgodne z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej.
1) Rada zbada program stabilności, o którym mowa w ust. 1, w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od przekazania programu.
Rada zaopiniuje program, opierając się na zaleceniu Komisji, po zasięgnięciu opinii Komitetu ustanowionego art. 109c.
Kiedy, zdaniem Rady, zgodnie z art. 103, cele i zawartość programu powinny być wzmocnione, Rada, zgodnie ze swoim stanowiskiem, zaleci danemu Państwu Członkowskiemu dokonanie korekty programu.
3.
Aktualizacje programów stabilności badane są przez Komitet ustanowiony w myśl art. 109c na podstawie oceny dokonanej przez Komisję; w razie potrzeby aktualizacje programów mogą być także zbadane przez Radę, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 6
1.
W ramach wielostronnego nadzoru określonego w art. 103 ust. 3 Rada monitoruje wdrażanie programów stabilności, na podstawie informacji przekazywanych przez uczestniczące Państwa Członkowskie oraz ocen dokonanych przez Komisję i Komitet powołany zgodnie z art. 109c, w szczególności pod kątem stwierdzenia znacznej rzeczywistej lub spodziewanej rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowań w tym kierunku, które zostały sformułowane w programie w stosunku do nadwyżki/deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych.
2.
Jeżeli Rada stwierdzi znaczną rozbieżność między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowań w tym kierunku, kieruje wobec danego Państwa Członkowskiego jako wczesne ostrzeżenie przed wystąpieniem nadmiernego deficytu, zalecenie podjęcia koniecznych działań dostosowawczych, zgodnie z art. 103 ust. 4.
3.
Jeżeli w toku późniejszego monitorowania Rada oceni, że rozbieżność między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowań w tym kierunku utrzymuje się bądź powiększa, wyda danemu Państwu Członkowskiemu zalecenie, zgodnie z art. 103 ust. 4, bezzwłocznego podjęcia działań korygujących; może również, zgodnie z treścią tego artykułu, podać swoje zalecenie do wiadomości publicznej.
SEKCJA 3
PROGRAMY KONWERGENCJI
Artykuł 7
1.
Każde nieuczestniczące Państwo Członkowskie będzie przekazywać Radzie i Komisji w regularnych odstępach czasu informacje potrzebne do wielostronnego nadzoru, zgodnie z art. 103, w formie programu konwergencji stanowiącego zasadniczą podstawę stabilności cen oraz silnego i trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy.
2.
Program konwergencji zawiera następujące informacje, szczególnie na temat zmiennych związanych z konwergencją:
a) średniookresowy cel osiągnięcia wyniku zbliżonego do równowagi lub nadwyżki budżetowej oraz ścieżka dostosowań w tym kierunku, a także przewidywane zmiany relacji długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB; średniookresowe cele polityki monetarnej, relacje między nimi a stabilnością cen i kursów walutowych;
b) podstawowe założenia dotyczące spodziewanego rozwoju sytuacji gospodarczej i ważnych zmiennych ekonomicznych, mających znaczenie dla realizacji programu konwergencji, takich jak rządowe wydatki inwestycyjne, wzrost produktu krajowego brutto (PKB) w ujęciu realnym, poziom zatrudnienia i inflacja;
c) opis działań podejmowanych i/lub proponowanych w ramach polityki budżetowej i innych polityk gospodarczych, by osiągnąć cele programu konwergencji, a w przypadku podstawowych działań w ramach polityki budżetowej, ocenę ich wpływu na budżet w ujęciu ilościowym;
d) analiza, w jaki sposób zmiany podstawowych założeń ekonomicznych mogłyby wpłynąć na saldo oraz dług sektora instytucji rządowych i samorządowych.
1) Informacje dotyczące zmian relacji nadwyżki/deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB, zmian relacji długu tego sektora do PKB oraz zmian podstawowych założeń ekonomicznych określonych w ust. 2 lit. a) i b) będą przedkładane w ujęciu rocznym i będą obejmować, oprócz roku bieżącego i ubiegłego, przynajmniej trzy następne lata.
Artykuł 8
1.
Programy konwergencji zostaną przekazane do dnia 1 marca 1999 r.
W późniejszym okresie aktualizacje programów będą przekazywane corocznie.
2.
Państwa Członkowskie będą publikować swoje programy konwergencji i ich aktualizacje.
Artykuł 9
1.
Na podstawie oceny dokonanej przez Komisję i Komitet ustanowiony zgodnie z art. 109c Traktatu Rada zbada, w ramach wielostronnego nadzoru przewidzianego art. 103, czy średniookresowy cel budżetowy przedstawiony w programie konwergencji uwzględnia margines bezpieczeństwa, mający zapewnić uniknięcie nadmiernego deficytu, czy założenia ekonomiczne, na których opiera się program, są realistyczne oraz czy podejmowane i/lub proponowane działania wystarczą, by osiągnąć zamierzoną ścieżkę dostosowań prowadzącą do średniookresowego celu budżetowego oraz trwałą zbieżność.
Rada zbada ponadto, czy zawartość programu konwergencji pozwala na ściślejszą koordynację polityk gospodarczych, a także, czy polityki gospodarcze poszczególnych Państw Członkowskich są zgodne z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej.
2.
Rada zbada program konwergencji, o którym mowa w ust. 1, w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od przekazania programu.
Rada zaopiniuje program, opierając się na zaleceniu Komisji, po zasięgnięciu opinii Komitetu ustanowionego art. 109c.
Kiedy, zdaniem Rady, zgodnie z art. 103, cele i zawartość programu powinny być wzmocnione, Rada, zgodnie ze swoim stanowiskiem, zaleci danemu Państwu Członkowskiemu dokonanie korekty programu.
3.
Aktualizacje programów konwergencji badane są przez Komitet ustanowiony w myśl art. 109c na podstawie oceny dokonanej przez Komisję; w razie potrzeby aktualizacje programów mogą być także zbadane przez Radę, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 10
1. W ramach wielostronnego nadzoru określonego w art. 103 ust. 3 Rada monitoruje wdrażanie programów konwergencji na podstawie informacji przekazywanych przez nieuczestniczące Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia oraz ocen dokonanych przez Komisję i Komitet powołany zgodnie z art. 109c Traktatu, w szczególności pod kątem stwierdzenia znacznej rzeczywistej lub spodziewanej rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowań w tym kierunku, które zostały sformułowane w programie w stosunku do nadwyżki/ deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych.
Ponadto Rada będzie monitorować politykę gospodarczą nieuczestniczących Państw Członkowskich pod kątem celów programów konwergencji, aby zapewnić, iż prowadzona przez nie polityka zmierza ku stabilności, a także, aby uniknąć niedostosowania realnych kursów walutowych i nadmiernych wahań nominalnych kursów walutowych.
1) Jeżeli Rada stwierdzi znaczną rozbieżność między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowań w tym kierunku, kieruje wobec danego Państwa Członkowskiego jako wczesne ostrzeżenie przed wystąpieniem nadmiernego deficytu zalecenie podjęcia koniecznych działań dostosowawczych, zgodnie z art. 103 ust. 4.
3.
Jeżeli w ramach późniejszego monitorowania Rada oceni, że rozbieżność między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowań w tym kierunku utrzymuje się bądź powiększa, wyda danemu Państwu Członkowskiemu zalecenie, zgodnie z art. 103 ust. 4, bezzwłocznego podjęcia działań korygujących; może również, zgodnie z treścią tego artykułu, podać swoje zalecenie do wiadomości publicznej.
SEKCJA 4
POSTANOWIENIA WSPÓLNE
Artykuł 11
W ramach wielostronnego nadzoru opisanego w niniejszym rozporządzeniu Rada dokona wszechstronnej oceny opisanej w art. 103 ust. 3.
Artykuł 12
Zgodnie z treścią drugiego punktu art. 103 ust. 4, Przewodniczący Rady i Komisja uwzględnią w sprawozdaniu składanym Parlamentowi Europejskiemu rezultaty wielostronnego nadzoru przeprowadzonego na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1467/97
z dnia 7 lipca 1997 r.
w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104c ust. 14 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego,
a także mając na uwadze, co następuje: 1) Konieczne jest przyspieszenie i wyjaśnienie procedury nadmiernego deficytu określonej w art. 104c Traktatu w celu zapobieżenia nadmiernym deficytom sektora instytucji rządowych i samorządowych, a jeżeli wystąpią, należy je niezwłocznie obniżyć; przepisy niniejszego rozporządzenia służące powyższemu celowi, przyjęte na mocy art. 104c ust. 14 akapit drugi, stanowią łącznie z przepisami protokołu (nr 5) do Traktatu nowy zintegrowany zestaw zasad służący stosowaniu art. 104c.
2) Celem Paktu Stabilności i Wzrostu są sprawne finanse państwa jako sposób wzmocnienia warunków sprzyjających stabilności cen oraz osiągnięciu silnego trwałego wzrostu przyczyniającego się do tworzenia miejsc pracy.
3) Pakt Stabilności i Wzrostu składa się z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97[3] mających na celu wzmocnienie nadzoru nad sytuacją budżetową oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych oraz z uchwały Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. na temat Paktu Stabilności i Wzrostu[4], w której zgodnie z art. D Traktatu ustanawiającego Unię Europejską wydane zostały ostateczne wskazówki polityczne mające na celu realizację Paktu Stabilności i Wzrostu w sposób bezpośredni i terminowy, a w szczególności przestrzeganie średnioterminowych celów osiągnięcia wyniku zbliżonego do równowagi lub nadwyżki budżetowej, do czego zobowiązały się wszystkie Państwa Członkowskie, oraz w celu podejmowania korygujących działań budżetowych, które uznają za niezbędne do realizacji celu stabilizacji i zbieżności programów, jeżeli tylko posiadają informacje wskazujące na rzeczywiste lub spodziewane znaczne rozbieżności w stosunku do średnioterminowych celów budżetowych.
4) W trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW) Państwa Członkowskie zgodnie z art. 104c Traktatu podlegają wyraźnemu obowiązkowi traktatowemu unikania nadmiernego deficytu publicznego; na mocy art. 5 do protokołu (nr 11) Traktatu, art. 104c ust. 1, 9 i 11 nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa do momentu przystąpienia przez nie do trzeciego etapu; obowiązek na mocy art. 109e ust. 4 do podjęcia starań służących unikaniu nadmiernego deficytu będzie miał nadal zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie.
5) Dania, odnosząc się do ust. 1 protokołu (nr 12) do Traktatu, poinformowała w kontekście decyzji edynburskiej z dnia 12 grudnia 1992 r., że nie będzie uczestniczyć w trzecim etapie; w związku z tym, zgodnie z ust. 2 tego protokołu, art. 104c ust. 9 i 11 nie mają zastosowania do Danii.
6) W trzecim etapie UGW Państwa Członkowskie pozostają odpowiedzialne za swoją krajową politykę budżetową z zastrzeżeniem postanowień Traktatu; Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu wypełnienia swoich obowiązków zgodnie z postanowieniami Traktatu.
7) Wypełnienie średnioterminowego celu osiągnięcia wyniku budżetowego bliskiego równowadze lub nadwyżce, do czego zobowiązały się wszystkie Państwa Członkowskie, wpłynie na tworzenie należytych warunków sprzyjających stabilności cen oraz trwałemu wzrostowi przyczyniającemu się do tworzenia miejsc pracy we wszystkich Państwach Członkowskich oraz pozwoli im regulować normalne wahania cykliczne przy utrzymaniu deficytu publicznego w granicach 3 % w stosunku do wartości bazowej PKB.
8) Aby UGW należycie funkcjonowała, niezbędna jest stabilna i trwała zbieżność wyników gospodarczych i budżetowych Państw Członkowskich, które przyjęły jedną walutę, dalej zwanych "uczestniczącymi Państwami Członkowskimi"; w trzecim etapie UGW niezbędna jest dyscyplina budżetowa dla zabezpieczenia stabilności cen.
9) Zgodnie z art. 109k ust. 3, art. 104c ust. 9 i 11 mają zastosowanie jedynie do Państw Członkowskich.
10) Niezbędne jest zdefiniowanie koncepcji wyjątkowego i okresowego przekroczenia wartości bazowej określonej w art. 104c ust. 2 lit. a); Rada w tym kontekście powinna między innymi wziąć pod uwagę wieloletnie prognozy budżetowe dostarczone przez Komisję.
11) Sprawozdanie Komisji zgodnie z art. 104c ust. 3 powinno również brać pod uwagę, czy wysokość deficytu publicznego sektora instytucji rządowych i samorządowych przekracza wysokość jego wydatków inwestycyjnych, oraz uwzględnić wszystkie pozostałe istotne czynniki, w tym średnioterminową pozycję gospodarczo-budżetową Państwa Członkowskiego.
12) Istnieje potrzeba ustalenia terminów wprowadzenia procedury nadmiernego deficytu w celu zapewnienia szybkiej i skutecznej realizacji; konieczne jest w tym kontekście uwzględnienie faktu, że rok budżetowy Zjednoczonego Królestwa nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
13) Istnieje potrzeba sprecyzowania, jak nakładane są sankcje przewidziane w art. 104c, w celu zapewnienia skutecznej realizacji procedury nadmiernego deficytu.
14) Wzmożony nadzór wynikający z rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 wraz z monitorowaniem przez Komisję sytuacji budżetowej zgodnie z art. 104c ust. 2 powinny ułatwić skuteczną i szybką realizację procedury nadmiernego deficytu.
15) W świetle powyższego, w przypadku gdy uczestniczące Państwo Członkowskie nie podejmie skutecznych działań mających na celu skorygowanie nadmiernego deficytu, ogólny maksymalny okres dziesięciu miesięcy od daty sprawozdania zawierającego dane wskazujące na istnienie nadmiernego deficytu do momentu wydania decyzji o nałożeniu sankcji, w razie potrzeby, wydaje się zarówno możliwy do realizacji, jak i odpowiedni w celu wywarcia nacisku na dane uczestniczące Państwo Członkowskie w kierunku podjęcia takich działań; w przypadku gdy procedura rozpoczyna się w marcu, prowadziłoby to do nałożenia sankcji jeszcze w tym roku, w którym procedura się rozpoczęła.
16) Dane Państwo Członkowskie po otrzymaniu wcześniejszego ostrzeżenia może spodziewać się zalecenia Rady w zakresie skorygowania nadmiernego deficytu lub podjęcia odpowiednich kroków w ramach procedury nadmiernego deficytu; znaczenie nadmiernego deficytu w trzecim etapie powinno wymagać pilnych działań ze strony wszystkich zainteresowanych stron.
17) Właściwe jest wstrzymanie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, jeżeli dane Państwo Członkowskie podejmuje stosowne działania w odpowiedzi na zalecenie na mocy art. 104c ust. 7 lub po otrzymaniu powiadomienia na mocy art. 104c ust. 9, w celu dostarczenia Państwom Członkowskim zachęty do podobnego działania; okres wstrzymania procedury nie powinien być uwzględniany w maksymalnym okresie dziesięciu miesięcy od daty sprawozdania wskazującego na istnienie nadmiernego deficytu do czasu nałożenia sankcji; właściwe jest wznowienie procedury natychmiast, gdy przewidywane działania nie będą realizowane lub jeżeli podjęte działania okażą się nieadekwatne.
18) W celu zapewnienia, by procedura nadmiernego deficytu wywoływała wystarczająco hamujący skutek, Rada - gdy tylko zdecyduje o nałożeniu sankcji - powinna zażądać od danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego złożenia nieoprocentowanego depozytu w odpowiedniej wysokości.
19) Zdefiniowanie sankcji według określonej skali prowadzi do pewności prawnej; właściwe jest uzależnianie kwoty depozytu od PKB danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego.
20) W każdym przypadku, gdy obowiązek złożenia nieoprocentowanego depozytu nie spowoduje skorygowania przez dane uczestniczące Państwo Członkowskie w żądanym terminie nadmiernego deficytu, właściwe jest zaostrzanie sankcji; stosowne jest wówczas przekształcenie depozytu w karę.
21) Właściwe działania ze strony danego uczestniczącego Państwa mające na celu skorygowanie nadmiernego deficytu stanowią pierwszy etap w kierunku uchylenia sankcji; znaczny postęp w korygowaniu nadmiernego deficytu powinien prowadzić do zniesienia sankcji zgodnie z art. 104c ust. 12; uchylenie wszystkich niezrealizowanych sankcji powinno nastąpić jedynie w momencie całkowitego skorygowania nadmiernego deficytu.
22) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską[5] zawiera szczegółowe zasady składania przez Państwa Członkowskie sprawozdań na temat danych budżetowych.
23) Zgodnie z art. 109f ust. 8, tam gdzie Traktat przewiduje doradczą rolę Europejskiego Banku Centralnego (EBC), odniesienia do EBC będą interpretowane jako odniesienia do Europejskiego Instytutu Walutowego do momentu ustanowienia EBC,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA 1
DEFINICJE I OCENY
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie przewiduje przepisy służące przyspieszeniu i wyjaśnieniu procedury nadmiernego deficytu, mając na celu hamowanie nadmiernych deficytów sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz, jeżeli one wystąpią, popieranie ich niezwłocznego korygowania.
2.
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznaczają te Państwa Członkowskie, które przyjmują jedną walutę zgodnie z Traktatem, a "nieuczestniczące Państwa Członkowskie" oznaczają te, które nie przyjęły jednej waluty.
Artykuł 2
1.
Przekroczenie przez deficyt publiczny wartości bazowej uznaje się za wyjątkowe i tymczasowe zgodnie z art. 104c ust. 2 lit. a) tiret drugie, gdy wynika ono z niezwykłego zdarzenia, na które dane Państwo Członkowskie nie ma wpływu i które oddziałuje w sposób znaczący na pozycję finansową ogólnego działu państwowego, lub jeżeli wynika ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej.
Ponadto przekroczenie przez deficyt wartości bazowej uznaje się za okresowe, jeżeli prognozy budżetowe dostarczone przez Komisję wskazują, że deficyt spadnie poniżej wartości bazowej po zakończeniu nadzwyczajnego zdarzenia lub znacznego pogorszenia koniunktury.
2.
Komisja, przygotowując sprawozdanie na mocy art. 104c ust. 3, z zasady uznaje przekroczenie wartości bazowej wynikające ze znacznego pogorszenia koniunktury za wyjątkowe tylko wtedy, gdy roczny spadek realnego PKB wynosi co najmniej 2 %.
3.
Rada, decydując zgodnie z art. 104c ust. 6, czy istnieje nadmierny deficyt, bierze pod uwagę w swojej ogólnej ocenie wszelkie ewentualne uwagi Państwa Członkowskiego wskazujące na to, że roczny spadek realnego PKB poniżej 2 % ma charakter wyjątkowy w świetle dodatkowych dowodów, w szczególności wówczas, gdy pogorszenie koniunktury miało nagły charakter lub gdy skumulowany spadek produkcji zależy od tendencji powstałych w przeszłości.
SEKCJA 2
PRZYSPIESZENIE PROCEDURY NADMIERNEGO DEFICYTU
Artykuł 3
1. W ciągu dwóch tygodni od przyjęcia przez Komisję sprawozdania wydanego zgodnie z art. 104c ust. 3 Komitet Ekonomiczno-Finansowy formułuje opinię zgodnie z art. 104c ust. 4.
2.
Biorąc w pełni pod uwagę opinię określoną w ust. 1, Komisja w przypadku stwierdzenia istnienia nadmiernego deficytu przekazuje opinię oraz zalecenie Radzie zgodnie z art. 104c ust. 5 i 6.
3. Rada decyduje o istnieniu nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104c ust. 6 w terminie trzech miesięcy od daty sprawozdań ustanowionych w art. 4 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93. Jeżeli Rada zgodnie z art. 104c ust. 6 zdecyduje o istnieniu nadmiernego deficytu, wówczas jednocześnie wyda danemu Państwu Członkowskiemu zalecenia zgodnie z art. 104c ust. 7.
4.
Zalecenie Rady wydane zgodnie z art. 104c ust. 7 ustala nieprzekraczalny termin, najwyżej czterech miesięcy, na podjęcie przez dane Państwo Członkowskie skutecznych działań.
Zalecenie Rady ustala również nieprzekraczalny termin obniżenia nadmiernego deficytu, które powinno zostać dokonane w kolejnym roku od jego stwierdzenia, chyba że zaistnieją szczególne okoliczności.
Artykuł 4
1. Każda decyzja Rady o podaniu do publicznej wiadomości jej zaleceń w przypadku stwierdzenia, iż nie zostały podjęte żadne skuteczne działania zgodnie z art. 104c ust. 8, jest podejmowana natychmiast po upływie terminu ustalonego zgodnie z art. 3 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.
2.
Rada, rozważając, czy w odpowiedzi na zalecenia wydane zgodnie z art. 104c ust. 7 zostały podjęte skuteczne działania, opiera swoją decyzję na publicznie ogłaszanych decyzjach rządu danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Każda decyzja Rady o wezwaniu danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego do podjęcia środków mających na celu zredukowanie deficytu zgodnie z art. 104c ust. 9 jest podejmowana w terminie jednego miesiąca od decyzji Rady stwierdzającej brak podjęcia skutecznych działań zgodnie z art. 104c ust. 8.
Artykuł 6
Jeżeli zostaną spełnione warunki stosowania art. 104c ust. 11, Rada może nałożyć sankcje zgodnie z art. 104c ust. 11. Każda taka decyzja zostaje podjęta nie później niż w dwa miesiące od decyzji Rady wzywającej dane uczestniczące Państwo Członkowskie do podjęcia środków zgodnie z art. 104c ust. 9.
Artykuł 7
Jeżeli uczestniczące Państwo Członkowskie nie zastosuje się do kolejnych decyzji Rady wydanych zgodnie z art. 104c ust. 7 i 9, decyzja Rady o nałożeniu sankcji zgodnie z art. 104c ust. 11 zostaje podjęta w przeciągu dziesięciu miesięcy od daty sprawozdań zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3605/93, określonych w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. W przypadku gdy Rada decyduje, iż świadomie planowany deficyt jest nadmierny, zastosowana zostaje procedura przyspieszona.
Artykuł 8
Każda decyzja Rady o zaostrzeniu sankcji zgodnie z art. 104c ust. 11, oprócz zamiany depozytów na kary na mocy art. 14 niniejszego rozporządzenia, zostaje podjęta nie później niż w dwa miesiące od daty wydania sprawozdań wynikających z rozporządzenia (WE) nr 3605/93. Każda decyzja Rady o uchyleniu niektórych lub wszystkich decyzji zgodnie z art. 104c ust. 12 zostaje podjęta tak szybko, jak to możliwe, a w każdym razie nie później niż w dwa miesiące od daty sprawozdań wynikających z rozporządzenia (WE) nr 3605/93.
SEKCJA 3
ZAWIESZENIE I MONITORING
Artykuł 9
1.
Procedura nadmiernego deficytu zostaje zawieszona:
- jeżeli dane Państwo Członkowskie działa zgodnie z zaleceniami wydanymi zgodnie z art. 104c ust. 7,
- jeżeli dane uczestniczące Państwo Członkowskie działa zgodnie z zawiadomieniami wydanymi zgodnie z art. 104c ust. 9.
2.
Okres zawieszenia procedury nie zostaje uwzględniony w okresie dziesięciu miesięcy, określonym w art. 7, ani w okresie dwóch miesięcy, określonym w art. 6 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
1.
Komisja i Rada monitorują wprowadzanie podjętych działań:
- przez dane Państwo Członkowskie w odpowiedzi na zalecenia wydane na mocy art. 104c ust. 7,
- przez dane uczestniczące Państwo Członkowskie w odpowiedzi na zawiadomienia wydane na mocy art. 104c ust. 9.
2.
Jeżeli działania uczestniczącego Państwa Członkowskiego nie są wprowadzane w życie lub w opinii Rady działania te okazują się nieadekwatne, wówczas Rada natychmiast podejmuje decyzję odpowiednio na mocy art. 104c ust. 9 lub art. 104c ust. 11.
3. Jeżeli stan faktyczny zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 3605/93 wskazuje, że nadmierny deficyt nie został skorygowany w wyniku działania Państwa Członkowskiego w terminie określonym w zaleceniu wydanym na mocy art. 104c ust. 7 lub w wytycznych wydanych na mocy art. 104c ust. 9, Rada niezwłocznie podejmie decyzję na mocy odpowiednio art. 104c ust. 9 lub art. 104c ust. 11.
SEKCJA 4
SANKCJE
Artykuł 11
W każdym przypadku, gdy Rada zdecyduje o nałożeniu sankcji na uczestniczące Państwo Członkowskie zgodnie z art. 104c ust. 11, z zasady wymagane jest złożenie nieoprocentowanego depozytu. Rada może zdecydować o uzupełnieniu takiego depozytu środkami przewidywanymi w art. 104c ust. 11 tiret pierwsze i drugie.
Artykuł 12
1.
Jeżeli nadmierny deficyt wynika z niespełnienia kryterium odnoszącego się do proporcji deficytu publicznego w art. 104c ust. 2 lit. a), kwota pierwszego depozytu obejmuje stały składnik równy 0,2 % PKB oraz zmienny składnik równy jednej dziesiątej różnicy między deficytem jako procentem PKB w poprzednim roku a wartością bazową w wysokości 3 % PKB.
2.
Każdego kolejnego roku do momentu uchylenia decyzji stwierdzającej istnienie nadmiernego deficytu Rada oceni, czy dane uczestniczące Państwo Członkowskie podjęło skuteczne działania w odpowiedzi na wniosek Rady zgodnie z art. 104c ust. 9.
W takiej corocznej ocenie Rada decyduje zgodnie z art. 104c ust. 11 oraz z zastrzeżeniem art. 13 niniejszego rozporządzenia o zaostrzeniu sankcji, chyba że uczestniczące Państwo Członkowskie zastosuje się do wniosku Rady.
Jeżeli zostaje podjęta decyzja o złożeniu dodatkowego depozytu, jest on równy jednej dziesiątej różnicy między deficytem w postaci odsetka PKB w poprzednim roku a wartością bazową w wysokości 3 % PKB.
3.
Żaden z depozytów określonych w ust. 1 i 2 nie przekroczy górnej granicy 0,5 % PKB.
Artykuł 13
Depozyt jest z zasady przekształcany zgodnie z art. 104c ust. 11 przez Radę w karę, jeżeli w dwa lata od wydania decyzji wzywającej dane uczestniczące Państwo Członkowskie do złożenia depozytu nadmierny deficyt nie zostanie w opinii Rady skorygowany.
Artykuł 14
Zgodnie z art. 104c ust. 12 Rada uchyla sankcje określone w art. 104c ust. 11 akapit pierwszy i drugi w zależności od skali postępu dokonanego przez dane uczestniczące Państwo Członkowskie w korygowaniu nadmiernego deficytu.
Artykuł 15
Zgodnie z art. 104c ust. 12 Rada uchyla wszelkie niezrealizowane sankcje w przypadku uchylenia decyzji stwierdzającej istnienie nadmiernego deficytu.
Kary nałożone zgodnie z art. 13 niniejszego rozporządzenia nie będą zwracane danemu uczestniczącemu Państwu Członkowskiemu.
Artykuł 16
Depozyty określone w art. 11 i 12 niniejszego rozporządzania będą składane w Komisji.
Odsetki od depozytów oraz kary określone w art. 13 niniejszego rozporządzenia stanowią pozostałe dochody określone w art. 201 Traktatu i będą rozdzielane między uczestniczące Państwa Członkowskie niewykazujące nadmiernego deficytu według oceny dokonanej zgodnie z art. 104c ust. 6 w proporcji do ich udziału w całkowitym PNB uprawnionych Państw Członkowskich.
SEKCJA 5
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 17
Do celów niniejszego rozporządzenia oraz dopóki rok budżetowy Zjednoczonego Królestwa nie będzie pokrywał się z rokiem kalendarzowym, przepisy sekcji 2, 3 i 4 niniejszego rozporządzenia będą stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1482/97
z dnia 28 lipca 1997 r.
ustanawiające przepisy dla strefy wolnocłowej na Maderze w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 122/96 ustanawiającego uprzywilejowane traktowanie taryfowe przy przywozie niektórych towarów do strefy wolnocłowej na Maderze i Azorach ze względu na ich szczególne przeznaczenie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 122/96 z dnia 22 stycznia 1996 r. ustanawiające uprzywilejowane traktowanie taryfowe przy przywozie niektórych towarów do strefy wolnocłowej na Maderze i Azorach ze względu na ich szczególne przeznaczenie[1], w szczególności jego art. 2 i 3, a także mając na uwadze, co następuje:
wniosek złożony przez władze portugalskie na mocy przepisów art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 122/96 dotyczy tylko strefy wolnocłowej na Maderze;
ze względu na wyżej wymieniony wniosek oraz wspieranie działalności w strefie wolnocłowej na Maderze Komisja musi sporządzić wykaz towarów zwolnionych od cła na podstawie przepisów art. 2 rozporządzenia (WE) nr 122/96, pod warunkiem że towary te są przeznaczone do istotnego przetworzenia w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97[3];
właściwe jest ustalenie środków kontroli zmierzających do zapewnienia, że dostęp towarów do uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich końcowe przeznaczenie jest zgodny z art. 291-304 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93[4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 89/97[5]; ustalenie niektórych przepisów w celu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 oraz ustalenie, że będą mieć zastosowanie regulacje dotyczące stref wolnocłowych, w szczególności art. 799-842 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, ponieważ operacje końcowego przeznaczenia są wykonywane wewnątrz strefy wolnocłowej na Maderze;
środki polityki handlowej mają zastosowanie w przypadku nadania towarom końcowego przeznaczenia;
środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na mocy art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 122/96 opłaty celne stosowane do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu w strefie wolnocłowej na Maderze, podane w załączniku I, zostają zgodnie z uzgodnieniami przewidzianymi w artykułach 2 i 3 w całości zawieszone do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 2
1. Pozwolenie na mocy art. 291 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 udzielane jest przez władze celne odpowiedzialne za nadzór nad strefą wolnocłową na Maderze na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.
2.
Wniosek jest zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku II.
Oprócz ewentualnie wymaganych informacji, określonych w art. 291 ust. 3, wnioskodawca podaje we wniosku informacje wymagane w różnych pozycjach wymienionych w tym wzorze.
Wnioski podpisuje się i datuje.
3.
Pozwolenie na wprowadzenie towarów do swobodnego obrotu w ramach preferencji taryfowych udzielane jest zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III.
Artykuł 3
1.
Towary dopuszczone do swobodnego obrotu na terenie strefy wolnocłowej, korzystające z zerowej stawki celnej przewidzianej niniejszym rozporządzeniem pozostają pod nadzorem celnym na warunkach określonych w art. 82 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Wszystkie operacje końcowego przeznaczenia powinny być wykazane w ewidencji towarowej ustalonej zgodnie z art. 293 lit. b) i art. 817 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Ewidencja towarowa obejmuje następujące informacje dodatkowe:
a) dane szczegółowe dotyczące towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi końcowego przeznaczenia;
b) dane szczegółowe dotyczące nadanego końcowego przeznaczenia;
c) dane szczegółowe dotyczące produktów uzyskanych w wyniku nadanego końcowego przeznaczenia.
4.
Towary dopuszczone do swobodnego obrotu, korzystające z zerowej stawki celnej zgodnie z postanowieniami ust. 1, podlegają następującym warunkom:
a) dla produktów uzyskanych w wyniku przewidzianego końcowego przeznaczenia wymagane jest dostarczenie dowodu, że uległy one przetworzeniu, wymaganemu zgodnie z art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
b) dla innych produktów:
- w przypadku wywozu należy przedłożyć zgłoszenie wywozowe,
- w przypadku zniszczenia poza strefą wolnocłową przedstawienie pozwolenia na dokonanie tych czynności; odpady lub złom pozostały po ich zniszczeniu musi być poddany przeznaczeniu celnemu przewidzianemu dla towarów niewspólnotowych,
- jeśli towary są użyte do celów innych niż przewidziane niniejszym rozporządzeniem, opłaty celne muszą być uiszczone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/97
z dnia 29 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/96 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 7 ust. 1a rozporządzenia EWG nr 2092/91 warunki przewidziane w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia nie mają zastosowania do produktów, które były w powszechnym użyciu przed przyjęciem tego rozporządzenia zgodnie z kodeksem postępowania w rolnictwie ekologicznym we Wspólnocie;
kilka Państw Członkowskich przekazało Komisji istotne informacje dotyczące produktów, które były w powszechnym użyciu w rolnictwie ekologicznym na ich terytorium przed dniem 24 czerwca 1991, a które nie były włączone do załącznika II do rozporządzenia EWG nr 2092/91; zaznaczyły jednocześnie, że produkty te nadal mają zezwolenie w ramach ogólnie pojmowanego rolnictwa w danych Państwach Członkowskich; po rozpatrzeniu próśb ze strony Państw Członkowskich słuszne wydaje się włączenie produktu "glina" jako dodatkowego preparatu glebowego oraz następujących produktów służących jako produkty ochrony roślin: azadirachtin, wosk pszczeli, niektóre związki miedzi, etylen, żelatyna, ałun potasowy, ciecz kalifornijska, lecytyna, wyciąg z tytoniu szlachetnego Nicotiana tabacum, preparaty mikrobiologiczne, oleje mineralne, nadmanganian potasu i piasek kwarcowy;
w tym kontekście niektóre produkty (kompost z odpadów gospodarskich, wapno przemysłowe z rafinerii cukru) używane tradycyjnie w nowych Państwach Członkowskich (Austria, Finlandia, Szwecja) również powinny być umieszczone w wykazie;
co więcej, niektóre Państwa Członkowskie wyraziły życzenie, aby niektóre inne nawozy sztuczne, produkty ochrony roślin oraz inne produkty używane w rolnictwie były włączone do załącznika II rozporządzenia EWG nr 2092/91, tak aby można było zezwolić na używanie tych produktów w rolnictwie ekologicznym; po zbadaniu tych wniosków stwierdzono, że wymagania zawarte w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia są spełnione dla fosforanu diamonowego oraz niektórych pyretroidów; użycie tych produktów jest dopuszczalne tylko w przypadku użycia w pułapkach i w przypadku zhydrolizowanego białka, kiedy jest ono używane w pułapkach lub w innych zastosowaniach w połączeniu z innymi produktami ochrony roślin, określonych w załączniku II sekcja B do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91;
jakkolwiek udział kompostu z odpadów gospodarskich, wapno przemysłowe z rafinerii cukrowych, wyciąg z tytoniu szlachetnego Nicotiana tabacum, związki miedzi, oleje mineralne, pułapki metaldehydowe i pyretroidowe powinny być ograniczone do okresu pięciu lat, do czasu otrzymania wyników innego testu celem zrewidowania wymogów ewentualnego zastąpienia tych produktów przez inne rozwiązania; ponowne testy powinny być przeprowadzone jak najszybciej, w oparciu o dodatkowe informacje przedłożone przez Państwa Członkowskie zainteresowane zachowaniem tych produktów;
w przypadku niektórych nawozów sztucznych oraz wszystkich środków ochrony roślin należy ustalić wymogi dotyczące warunków ich ograniczonego użycia i/lub zawartości poszczególnych składników; w szczególności w przypadku związków miedzi oraz wyciągu z tytoniu szlachetnego Nicotiana tabacum wszelkie dalsze ograniczenia dotyczące warunków użycia względem niektórych zbóż i szkodników powinny być jak najszybciej zbadane, nie później jednak niż do dnia 30 czerwca 1999 r.;
niektóre środki ochrony roślin wymienione w załączniku II sekcja B do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 nie są wykorzystywane i dlatego mogą być wykreślone z Załącznika;
niektóre Państwa Członkowskie zwróciły się z prośbą o dodanie niektórych produktów do załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 oraz zastosowanie bardziej restrykcyjnych warunków dla użycia niektórych produktów pochodzenia nierolniczego, które już są w tym Załączniku; stwierdzono, iż prośby te spełniają warunki określone w art. 5 ust. 4 rozporządzenia EWG nr 2092/91 oraz art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 207/93 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 345/97 [4];
powinien obowiązywać okres karencji, w czasie którego można będzie pozbyć się produktów, które albo zostały skreślone z wykazu, albo otrzymały zezwolenie pod bardzo restrykcyjnymi warunkami;
rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II i VI do rozporządzenia EWG nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1495/97
z dnia 29 lipca 1997 r.
określające specjalne środki stanowiące odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 w odniesieniu do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1404/97 [4], określa wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 266/97 [6], określa zasady stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny;
w następstwie przypadków gąbczastej encefalopatii bydła w Irlandii pomiary stanu zdrowia wykonane przez władze egipskie w odniesieniu do wywozu irlandzkiej wołowiny i cielęciny dotkliwie zaszkodziły interesom ekonomicznym eksporterów, a powstała w wyniku tego sytuacja w sposób niekorzystny wpłynęła na możliwości wywozowe przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 3719/88;
w związku z tym konieczne jest ograniczenie takich przynoszących szkody konsekwencji przez przyjęcie specjalnych środków, w następstwie których czynności wywozowe, które nie zostały ukończone ze względu na wyżej wymienione okoliczności, mogłyby zostać uregulowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów kategorii 3, wyszczególnionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1445/95, na które pozwolenia na wywóz z napisem "Egipt" w sekcji 7 zostały wydane w Irlandii w okresie od dnia 30 października 1996 r. do dnia 31 grudnia 1996 r.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się tylko tam, gdzie eksporterzy, których to dotyczy, posiadają do przedłożenia właściwym organom dowód, że nie byli w stanie przeprowadzić czynności wywozowych w wyniku pomiarów stanu zdrowia przeprowadzanych przez władze państwa trzeciego będącego krajem przeznaczenia.
Artykuł 2
Na wniosek posiadacza, pozwolenia na wywóz wydane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1445/95 w okresie od dnia 30 października 1996 r. do dnia 31 grudnia 1996 r. zostają uchylone, a zabezpieczenia zwolnione.
Artykuł 3
W każdy czwartek Irlandia powiadamia o ilościach produktów, które podczas poprzedniego tygodnia zostały objęte środkami przewidzianymi w art. 2, określając datę wydania pozwolenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1509/97
z dnia 30 lipca 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1195/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, odnośnie do produktów nr 1-4 określonych w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1514/97
z dnia 30 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 903/90, (EWG) nr 2699/93, (WE) nr 1431/94, (WE) nr 1559/94, (WE) nr 1474/95, (WE) nr 1866/95, (WE) nr 1251/96, (WE) nr 2497/96 oraz (WE) nr 509/97 w sektorach jaj, albuminy jaja i mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 715/90 z dnia 5 marca 1990 r. w sprawie ustaleń mających zastosowanie do produktów rolnych i niektórych towarów pochodzących z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw AKP lub krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 619/96 [2], w szczególności jego art 27,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2490/96 z dnia 20 grudnia 1996 r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 3066/95 ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2198/95 [5], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1926/96 z dnia 7 października 1996 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w układach o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem z Estonią, Łotwą i Litwą, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [6], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [7],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2398/96 z dnia 12 grudnia 1996 r. otwierające kontyngent taryfowy na mięso indycze pochodzące i przywożone z Izraela przewidziany w Układzie o Stowarzyszeniu oraz Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [8], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1516/96 [10], w szczególności jego art. 22,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [12], w szczególności jego art. 22,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95, w szczególności jego art. 2 ust.1, art. 4 ust.1 i art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 903/90 [14], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1206/97 [15], ustanawia szczegółowe zasady stosowania uzgodnień stosowanych w przywozie niektórych produktów mięsa drobiowego pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) lub krajów i terytoriów zamorskich (KTZ), w celu wprowadzenia w życie Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2699/93 [16], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2513/96 [17] ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorach mięsa drobiowego i jaj uzgodnień przewidzianych w umowach przejściowych między Wspólnotą a Rzeczpospolitą Polską, Republiką Węgierską i byłą Czeską i Słowacką Republiką Federacyjną;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 [18], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 997/97 [19] ustanawia szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 774/94;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1559/94 [20], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2513/96 ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorach mięsa drobiowego i jaj uzgodnień przewidzianych w umowach przejściowych między Wspólnotą z jednej strony a Bułgarią i Rumunią z drugiej strony;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1474/95 [21], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1242/97 [22] otwiera kontyngenty taryfowe w sektorze jaj i albuminy jaja;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1866/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w umowach o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Wspólnotą z jednej strony a Estonią, Łotwą i Litwą z drugiej strony [23], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2166/96 [24], ustanawia szczegółowe zasady stosowania uzgodnień przewidzianych w wyżej wymienionych umowach w sektorze mięsa drobiowego; rozporządzenie to powinno zostać zmienione tak, aby uwzględnione zostały środki dotyczące mięsa drobiowego i produktów jajecznych przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1926/96;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 [25], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1211/97 [26] otwiera kontyngenty taryfowe w sektorze mięsa drobiowego;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 [27] ustanawia procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 509/97 [28] ustanawia procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego Umowy przejściowej w sprawie handlu i środków towarzyszących między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Republiką Słowenii z drugiej strony;
aby zminimalizować ryzyko nadużyć finansowych, należy sprawdzać zgodność wnioskodawcy z kryteriami kwalifikującymi w Państwie Członkowskim, w którym importer jest zarejestrowany lub w którym ustanowił swoją siedzibę statutową;
przywóz ze wskazanego kraju nie jest obowiązkowy w przypadku świadectw wywozowych wydanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1431/94 dla grup 3 i 5; należy jednakże wskazać na pozwolenia dla krajów z grup 3 i 5, że przywóz z krajów należących do innych grup nie jest dopuszczony w ramach tych pozwoleń;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 2 rozporządzeń: (EWG) nr 903/90, (EWG) nr 2699/93, (WE) nr 1559/94, (WE) nr 1866/95, (WE) nr 2497/96 i (WE) nr 509/97 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wnioski o pozwolenia należy składać właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany lub w którym ustanowił swoją siedzibę statutową.
Wnioski są rozpatrywane jedynie wtedy, gdy wnioskodawca oświadczy na piśmie, że nie złożył i zobowiązuje się nie składać, w tym samym okresie, innych wniosków dotyczących produktów z tej samej grupy.
W przypadku gdy ten sam wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek odnoszący się do produktów z tej samej grupy, żaden z wniosków tej osoby nie jest rozpatrywany."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1431/94 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 dodaje się lit. f) i g) w brzmieniu:
"f) sekcja 24 pozwolenia dla grupy 3 zawiera jedno z następujących oznaczeń:
Nie stosuje się w przypadku produktów pochodzących z Brazylii i Tajlandii
Reglamento (CE) no 1514/97
Forordning (EF) nr 1514/97
Verordnung (EG) Nr 1514/97
Κανονισμός (EK) αρτθ.
1514/97
Regulation (EC) No 1514/97
Règlement (CE) no 1514/97
Regolamento (CE) n. 1514/97
Verordening (EG) nr 1514/97
Regulamento (CE) n.o. 1514/97
Asetus (EY) N:o 1514/97
Förordning (EG) nr 1514/97.
g) sekcja 24 pozwolenia dla grupy 5 zawiera jedno z następujących oznaczeń:
Nie stosuje się w przypadku produktów pochodzących z Brazylii
Reglamento (CE) no 1514/97
Forordning (EF) nr 1514/97
Verordnung (EG) Nr 1514/97
Κανονισμός (EK) αρτθ.
1514/97
Regulation (EC) No 1514/97
Règlement (CE) no 1514/97
Regolamento (CE) n. 1514/97
Verordening (EG) nr 1514/97
Regulamento (CE) n.o. 1514/97
Asetus (EY) N:o 1514/97
Förordning (EG) nr 1514/97."
2.
W art. 4 ust.2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Wnioski o pozwolenia należy składać właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany lub w którym ustanowił swoją siedzibę statutową.
Wnioski są rozpatrywane jedynie wtedy, gdy wnioskodawca oświadczy na piśmie, że nie złożył i zobowiązuje się nie składać, w tym samym okresie, innych wniosków dotyczących produktów z tej samej grupy.
W przypadku gdy ten sam wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek odnoszący się do produktów z tej samej grupy, żaden z wniosków tej osoby nie jest rozpatrywany."
Artykuł 3
W art. 5 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzeń (WE) nr 1474/95 i (WE) nr 1251/96 otrzymuje brzmienie:
"Wnioski o pozwolenia należy składać właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany lub w którym ustanowił swoją siedzibę statutową.
Wnioski są rozpatrywane jedynie wtedy, gdy wnioskodawca oświadcza na piśmie, że nie złożył i zobowiązuje się nie składać, w tym samym okresie, innych wniosków dotyczących produktów z tej samej grupy.
W przypadku gdy ten sam wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek odnoszący się do produktów z tej samej grupy, żaden z wniosków tej osoby nie jest rozpatrywany."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1554/97
z dnia 22 lipca 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Pomoc dla producentów powinna być wykorzystywana przede wszystkim do zapewnienia wyższych i bardziej stabilnych dochodów; w związku z powyższym, wszelkie kwoty wstrzymane w celu osiągnięcia założeń grup producentów ustanowionych w art. 7 ust. 1 lit. a)-d) rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 [4], muszą zostać doprowadzone do właściwego pułapu; w związku z powyższym, art. 7 ust. 1a tego rozporządzenia musi zostać odpowiednio zmieniony.
(2) Zwiększenie pomocy do innych odmian chmielu prawdopodobnie spowodowałoby znaczne zwiększenie obszaru pod uprawę tych odmian, wywierając niekorzystny wpływ na jakość produkcji; prawdopodobnie ze względu na nadmierną podaż i słaby popyt wystąpiłby znaczny spadek cen takich odmian, co z kolei zmusiłoby grupy producentów do skorzystania z przysługującego im prawa weta i ponownego wykupu chmielu; taki chmiel może nie znaleźć nabywców na rynku, wskutek czego w rękach grup producentów znalazłyby się duże zapasy odmian gorszej jakości; mogłoby to prowadzić do destabilizacji rynku; aby zapobiec wystąpieniu takiej sytuacji, grupy producentów powinny podjąć decyzję, jakie odmiany chmielu ich członkowie mają prawo uprawiać; w tym celu, należy zmienić art. 7 ust. 1 lit d) oraz art. 7 ust. 3 lit. b) akapit pierwszy.
(3) Artykuł 7 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 ustanawia zobowiązanie, dotyczące zasadniczo producentów, będących członkami grup producentów oraz uznanych grup producentów, będących członkami zrzeszeń producentów, do sprzedaży całości swojej produkcji za pośrednictwem tych grup lub zrzeszeń; stosowanie tej zasady okazało się stwarzać problemy producentom wspólnotowym, związane z tym, że większość tych producentów jest członkami tej samej grupy; okres przejściowy, ustanowiony w ostatnim punkcie wymienionego przepisu, w którym członkowie uznanej grupy mają prawo, pod warunkiem otrzymania na to upoważnienia od tej grupy, samodzielnie sprzedawać całość lub część swojej produkcji, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i pod nadzorem tej grupy, traci moc dnia 31 grudnia 1996 r.; w związku z powyższym, należy podjąć decyzję w sprawie ustaleń, które mają obowiązywać od dnia 1 stycznia 1997 r., a art. 7 ust. 3 lit. b) powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) Wycofanie uznania grup producentów byłoby szkodliwe, w szczególności że organizacje te prawidłowo wykonują wszystkie inne swoje zadania, na przykład w zakresie zarządzania pomocą dla producentów i osiągania celów wspomnianych powyżej; w związku z tym, członkom uznanych grup producentów należy zapewnić możliwość prowadzenia samodzielnego zbytu całości lub części swojej produkcji bez podlegania w związku z tym jakiejkolwiek obniżce wysokości pomocy tytułem kary, o ile mają upoważnienie do prowadzenia takiego zbytu od grupy, której są członkami oraz pod warunkiem, że grupa ta ma prawo monitorowania cen negocjowanych między producentami, a pośrednikami i prawo weta odnośnie do tych cen; w tym samym kontekście, producenci, którzy sobie tego życzą, powinni mieć prawo do sprzedawania części swojej produkcji za pośrednictwem innej grupy producentów, wyznaczonej przez grupę, której są członkami, w odniesieniu do tych produktów, które ze względu na pewne swoje cechy szczególne nie są objęte działalnością handlową ich własnej grupy.
(5) Każda grupa producentów ma własne, swoiste cechy charakterystyczne w zakresie warunków produkcji i zbytu; w związku z tym, grupa jest najlepiej przygotowana do podejmowania w każdej chwili decyzji w imieniu swoich członków w zakresie doraźnych działań, jakie należy podjąć w celu dostosowania produkcji do aktualnych warunków rynkowych; uznanie tej swobody sugeruje, że wskazane jest wprowadzenie pewnej elastyczności w zakresie budżetu i zarządzania tych grup.
(6) W tym celu konieczne jest wypłacanie pomocy w okresie żniw plonów będących ich przedmiotem, bez wprowadzania rozróżnień na grupy odmian produktu; wynika z tego konieczność zarzucenia metody obliczeń, ustanowionej w art. 12 ust. 5 lit. a) i b), opierających się na deklaracjach ze strony Państw Członkowskich; zasada ta winna zostać zastąpiona pomocą o stawce zryczałtowanej, uzależnionej od liczby hektarów, obliczonej na podstawie średnich historycznych; w wypadku wystąpienia zakłóceń rynku, pomoc można ograniczyć, obejmując nią tylko część upraw chmielu; w takich wypadkach, powinna również zachodzić możliwość zróżnicowania wysokości pomocy; ust. 6 wspomnianego powyżej artykułu powinien zostać zmieniony, a ust. 7 powinien zostać skreślony.
(7) Grupy producentów powinny mieć możliwość decydowania o możliwości wypłacania swoim członkom pomocy o stawce zryczałtowanej w pełnej wysokości, proporcjonalnie do obszaru upraw, czy tylko ich część, w granicach 80 %-100 %; art. 7 ust. 1 lit. e), odnoszący się do systemu zarządzania pomocą powinien zostać odpowiednio dostosowany.
(8) Grupy producentów powinny mieć możliwość zatrzymania do 20 % pomocy w celu dążenia do osiągnięcia założeń określonych w art. 7 ust. 1 lit. a)-d), głównie lub wyłącznie w związku z zamiarem zmiany odmian, jeśli nadal zachodzi taka konieczność; niezależnie od innych działań specjalnych istnieje możliwość wprowadzenia badań w zakresie zdrowia roślin; badania takie winny się skupiać na wykorzystaniu technik i metod przyjaznych dla środowiska; w tym celu, można stosować wyrazy "Zintegrowana Ochrona Plonów".
(9) W przypadku gdy grupy producentów nie zbywają całości produkcji swoich członków, powyżej wspomniana opcja staje się rozwiązaniem obowiązującym; określający to przepis powinien zostać ujęty w art. 12 ust. 5.
(10) Wstrzymaną pomoc można akumulować przez maksymalny okres pięciu lat; na końcu tego okresu, wszystkie zgromadzone kwoty wstrzymanej pomocy muszą zostać wydane; określający to przepis powinien to zostać ujęty w art. 12 ust. 5.
(11) W celu racjonalizacji i uproszczenia, płatności powinny być od tego czasu dokonywane tylko raz w roku i powinny obejmować zarówno pomoc dla producentów, jak i pomoc na rzecz zmiany odmian; płatności powinny być dokonywane wkrótce po żniwach, a w każdym wypadku do dnia 31 grudnia danego roku; jednak w odniesieniu do 1996 r. data ta już minęła, w związku, z czym należy znaleźć odpowiednie rozwiązanie w tym zakresie; w tym celu należy zmienić art. 17.
(12) Należy wprowadzić zasadę oceniania wprowadzanych działań i ich wpływu na sytuację ekonomiczną w omawianym sektorze, a także w razie konieczności sformułować odpowiednie wnioski; określający to przepis powinien to zostać ujęty w art. 18,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1696/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7:
a) ustęp 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) koncentrowania podaży i stabilizacji rynku przez zbywanie całości produkcji członków lub, jeżeli jest to konieczne, skupu chmielu po cenach wyższych niż ustanowione w art. 7 ust. 3 lit. b);"
b) ustęp 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) wspólnego dostosowywania tej produkcji do wymogów rynku i udoskonalania produktu przez przestawianie produkcji na inne odmiany chmielu, reorganizację upraw, prowadzenie działań promocyjnych oraz prowadzenie badań w zakresie produkcji, marketingu i zintegrowanej ochrony;"
c) ustęp 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) wspierania racjonalizacji i mechanizacji działań w zakresie uprawy i żniw chmielu w celu podniesienia zyskowności produkcji i poziomu ochrony środowiska;"
d) ustęp 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) podejmowania decyzji, jakie odmiany chmielu mogą uprawiać członkowie grupy i przyjęcie wspólnych przepisów w zakresie produkcji;"
e) ustęp 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) zarządzania systemem pomocy, przewidzianej w art. 12 przez przydzielanie odpowiedniej części pomocy każdemu członkowi grupy, proporcjonalnie do obszaru upraw, z zastrzeżeniem stosowania ust. 5 niniejszego artykułu;"
f) ustęp 1a otrzymuje brzmienie:
"1a. Grupy producentów mogą wykorzystywać do 20 % pomocy na realizację działań, mających na celu osiągnięcie celów, określonych w ust. 1 lit. a)-d);"
g) ustęp 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) zamieścić w swoich statutach zobowiązanie, nałożone na producentów, którzy są członkami grup oraz na uznane grupy producentów, które są członkami zrzeszeń, do:
- przestrzegania wspólnych przepisów w zakresie produkcji oraz decyzji w sprawie odmian, które należy uprawiać,
- zbywania całości swojej produkcji za pośrednictwem grupy lub zrzeszenia.
Zobowiązanie to nie ma zastosowania do produktów, będących przedmiotem umów sprzedaży, zawartych przez producentów przed ich wstąpieniem do grup, pod warunkiem, że grupa została powiadomiona o istnieniu tych umów i zatwierdziła je.
Jednakże, jeżeli grupa producentów upoważnia do tego, oraz zgodnie z nałożonymi przez nią warunkami, jej członkowie mogą:
- zastąpić zobowiązanie do przekazania całej swojej produkcji do zbycia za pośrednictwem grupy producentów prowadzeniem jej samodzielnego zbycia, zgodnie z wspólnymi przepisami zawartymi w statucie grupy i mającymi na celu zagwarantowanie grupie producentów prawa do monitorowania cen sprzedaży, które grupa ta musi zatwierdzić, przy czym w braku takiego zatwierdzenia producent ma prawo żądać od grupy przejęcia chmielu po wyższej cenie,
- zbywać, za pośrednictwem biur innej grupy producentów, wyznaczonej przez własną grupę, produkty, które ze względu na pewne swoje cechy szczególne nie są objęte działalnością handlową jego własnej grupy.";
2) skreśla się art. 9;
3) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Rada, na wniosek Komisji działając zgodnie z procedurą głosowania, określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady stosowania art. 8.
2.
Szczegółowe zasady stosowania art. 8 przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.";
4) w art. 12:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. a) W regionach Wspólnoty, w których uznane grupy producentów są w stanie zapewnić swoim członkom godziwe dochody i w sposób racjonalny regulować podaż, pomoc przyznaje się wyłącznie takim grupom producentów.
b) W konkretnym przypadku, gdy dany producent prowadzi działalność w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym działa grupa, której jej członkiem, pełna kwota pomocy jest wypłacana bezpośrednio temu producentowi przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi działalność.
c) Na pozostałych obszarach pomoc przyznaje się również poszczególnym producentom.";
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5. a) Pomoc na hektar jest taka sama dla wszystkich grup odmian.
Przez okres pięciu lat, począwszy od żniw w 1996 r., wynosi ona 480 ECU/ha.
b) W przypadku gdy pomoc przyznawana jest uznanej grupie producentów zgodnie z ust. 3 akapit pierwszy, grupa ta ma prawo zadecydować, czy wypłacać corocznie pełną kwotę pomocy swoim członkom, proporcjonalnie do obszaru ich upraw, czy tylko część tej kwoty, wynoszącą co najmniej 80 %, w zależności od tego, czy w danej grupie nadal są nie rozpatrzone wnioski o zmianę odmian chmielu pod uprawą, względnie inne cele, do których osiągnięcia dąży się zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a)-d).
c) W przypadku, gdy pomoc przyznawana jest uznanej grupie producentów, a organizacja ta nie zbywa całej produkcji swoich członków, zatrzymuje ona corocznie 20 % pomocy dla producentów, aby umożliwić sobie osiągnięcie celów określonych w lit. b).
d) Wstrzymaną pomoc można akumulować przez maksymalny okres pięciu lat; na końcu tego okresu wszystkie zgromadzone kwoty wstrzymanej pomocy muszą zostać wydane.
e) W przypadku określonym w ust. 3 lit. b) niniejszego artykułu, dany producent musi zapłacić grupie producentów, której jest członkiem, kwotę stanowiącą równowartość kwoty zatrzymanej zgodnie z lit. b) lub c) powyżej.";
c) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
W przypadku, gdy sprawozdanie, określone w art. 11, wykazuje, że zachodzi ryzyko stworzenia nadwyżek strukturalnych lub zakłóceń w zakresie struktury podaży na wspólnotowym rynku chmielu, Rada, działając na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, ma prawo skorygować kwotę pomocy, podaną w ust. 5, w drodze:
a) przyznania pomocy jedynie dla części obszaru uprawy chmielu, zarejestrowanej na dany rok, korygując pomoc, gdy zachodzi taka potrzeba; lub
b) uznania za nie kwalifikujące się pomocy te obszary uprawy chmielu, które są dopiero w pierwszym lub w drugim roku produkcji.";
d) skreśla się ust. 7;
5) skreśla się art. 12a;
6) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 92, 93 i 94 Traktatu stanowią inaczej, art. 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami, określonymi w art. 1 ust. 1.";
7) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Rozporządzenia w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej stosuje się do rynku produktów, określonych w art. 1 ust. 1 od daty wprowadzenia w życie ustaleń określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2. Pomoc przyznana przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 8 stanowi wspólny środek w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4256/88 [1] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4256/88 z dnia 19 grudnia 1988 r., ustanawiające przepisy wykonawcze dla rozporządzenia nr 2052/88/EWG w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Orientacji, (Dz.U. L 374 z 31.12.1988, str. 25). Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2085/93 (Dz.U. L 193 z 31.7.1993, str. 44).. Objęta jest ona sporządzanymi corocznie prognozami wydatków, określonych w art. 31 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 [2] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2328/91 z dnia 15 lipca 1991 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolnych (Dz.U. L 218 z 6.8.1991, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2387/95 (Dz.U. L 244 z 12.10.1995, str. 50)..
Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 stosuje się względem pomocy określonej w niniejszym ustępie.
Pomoc wypłaca się zgodnie z art. 21 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 [3] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r., ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 (Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 11)..
3.
Państwa Członkowskie wypłacają pomoc producentom w najkrótszym możliwym terminie po żniwach i nie później niż dnia 15 października 1997 r. za żniwa 1996 r., natomiast poczynając od żniw 1997 r., w okresie między dniem 16 października a dniem 31 grudnia danego roku gospodarczego, w którym złożone zostały wnioski o tę pomoc.
4.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu.";
8) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem wszelkie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Procedurę przesyłania, oceniania i rozpowszechniania takich informacji przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
Komisja zobowiązuje się sporządzić, w terminie przed dniem 1 września 2000 r., na podstawie tych informacji, ocenę omawianego sektora dla Rady Unii Europejskiej; do oceny tej Komisja może dołączyć wnioski, o ile uzna to za stosowne."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1572/97
z dnia 4 sierpnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 9 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 10 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1496/97 [4], stanowi, że na zasadzie odstępstwa od ust. 1 tego artykułu, na wniosek wnioskodawcy, 5-dniowy okres oczekiwania nie dotyczy wniosków o pozwolenie na wywóz na ilość nieprzekraczającą 22 ton produktów oznaczonych kodami CN 0201 lub 0202,
w przypadku gdy wnioski o udzielenie pozwolenia są odrzucane, wnioski o pozwolenia na mrożone mięso obejmujące małe ilości występują niezwykle często; wskutek tego, w celu lepszego zarządzania tymi wielkościami, wnioski o te pozwolenia powinny być ograniczone do świeżego lub chłodzonego mięsa oznaczonego kodem CN 0201;
środek przewidziany w niniejszym rozporządzeniu jest zgodny z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1445/95 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"5.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, na wniosek wnioskodawcy, 5-dniowy okres oczekiwania nie dotyczy wniosków o udzielenie pozwolenia na ilość nieprzekraczającą 22 ton produktów oznaczonych kodem CN 0201." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1599/97
z dnia 28 lipca 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre owoce miękkie pochodzące z Bułgarii, Węgier, Polski, Rumunii, Słowacji i Republiki Czeskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej Wielostronnych Negocjacji Handlowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania nowego systemu minimalnych cen importowych na niektóre, przeznaczone do przetwórstwa, owoce miękkie pochodzące z Bułgarii, Węgier, Polski, Rumunii, Słowacji i Republiki Czeskiej, wprowadzonego w załącznikach do załączników do rozporządzenia (WE) nr 1595/97; w interesie jasności i prezentacji ceny minimalne określone w załącznikach do wyżej wymienionych załączników należy zamieścić w pojedynczej tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia;
należy zdefiniować znaczenie słowa "partia", użytego w akapicie drugim w załącznikach do załączników do rozporządzenia (WE) nr 1595/97;
w celu prawidłowego stosowania systemu należy wyszczególnić właściwości umożliwiające sklasyfikowanie każdego produktu mrożonego w jednej z klas wyszczególnionych w załącznikach do załączników do rozporządzenia (WE) nr 1595/97;
potrzebne jest regularne przekazywanie przez Państwa Członkowskie informacji dotyczących przywozu; przepisy dotyczące tych informacji zastąpią przepisy ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1226/92 z dnia 13 maja 1992 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie informacji w sprawie przywozu niektórych przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2480/96 [4]; jednakże przepisy tego rozporządzenia, dotyczące produktów pochodzących z państw trzecich innych niż te określone w niniejszym rozporządzeniu i przyjęte zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1926/96 [5], powinny zostać utrzymane w mocy;
artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1595/97 uchyla rozporządzenie Rady (EWG) nr 1988/93 z dnia 19 lipca 1993 r. w sprawie systemu minimalnych cen importowych na niektóre owoce miękkie pochodzące z Węgier, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii i Bułgarii [6]; w konsekwencji rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2140/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre owoce miękkie pochodzące z Węgier, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii i Bułgarii oraz ustalające minimalne ceny importowe obowiązujące do 30 kwietnia 1994 r. [7], rozporządzenie Komisji (WE) nr 767/97 z dnia 28 kwietnia 1997 r. ustalające minimalne ceny importowe na niektóre owoce miękkie pochodzące z Węgier, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii i Bułgarii w roku gospodarczym 1997/98 [8] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 517/97 z dnia 21 marca 1997 r. w sprawie stosowania minimalnej ceny na niektóre owoce miękkie pochodzące z Polski [9] powinny zostać uchylone;
w okresie od dnia 1 lipca 1997 r. do daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia importerom należy pozostawić swobodę wyboru między nowym a starym systemem w zakresie dotyczącym opłaty przywozowej, zawierającej cło ad valorem i, gdzie stosowne, opłaty wyrównawczej; zatem niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 lipca 1997 r. wyłącznie na żądanie podmiotu gospodarczego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia "partia" oznacza towary przeznaczone do przetwórstwa, zgłoszone w deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Każda deklaracja może obejmować jedynie towary jednego i tego samego pochodzenia objęte jednym kodem nomenklatury scalonej, a w przypadku mrożonek jednym kodem taryfy celnej Taric, jak pokazano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Do wartości wykazanej w zgłoszeniu celnym załączone są wszelkie informacje konieczne do jej zweryfikowania.
2.
W przypadku gdy:
a) faktura okazana organom celnym nie została wystawiona przez eksportera z kraju pochodzenia produktu;
lub
b) władze nie są przekonane, że wartość wykazana w zgłoszeniu odzwierciedla rzeczywistą cenę importową;
lub
c) cena nie została wypłacona na rzecz sprzedawcy w terminie trzech miesięcy od następnego dnia po dacie przyjęcia przez organy celne zgłoszenia w sprawie dopuszczenia do swobodnego obrotu,
właściwe władze podejmują niezbędne czynności w celu ustalenia ceny importowej, w szczególności w odniesieniu do ceny odsprzedaży stosowanej przez importera.
3.
Importer prowadzi dokumentację płatności dla sprzedawcy.
Dokumentację tę wraz z odpowiednimi dokumentami handlowymi, takimi jak faktury, kontrakty lub korespondencja dotycząca kupna i sprzedaży produktów, należy zachować do dyspozycji organów celnych do celów weryfikacji przez trzy lata.
Artykuł 3
1.
Dla każdej partii i każdego pochodzenia, związanego z partią, w czasie przeprowadzania formalności celnych w związku z dopuszczeniem do swobodnego obrotu właściwe władze porównują wartość wykazaną w zgłoszeniu celnym z minimalną ceną importową podaną w Załączniku.
2.
W przypadku gdy wartość wykazana w zgłoszeniu celnym jest niższa od ceny minimalnej podanej w Załączniku, pobiera się opłatę wyrównawczą równą różnicy między wartością wykazaną a ceną minimalną.
Artykuł 4
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia partię mrożonych truskawek lub malin klasyfikuje się jako "owoce całe", jeżeli składa się ona z mrożonych pojedynczo owoców, które spełniają następujące wymagania maksymalne:
- 10 % wagowo uszkodzonych owoców, które straciły nie więcej niż 20 % pierwotnej wielkości, oraz
- 3 % wagowo owoców w kawałkach nieprzekraczających 80 % ich pierwotnej wielkości, oraz
- 5 % wagowo owoców z uszkodzeniami enzymatycznymi.
W przypadku truskawek partia "całych owoców" może zawierać tylko owoce sklasyfikowane, przed usunięciem szypułek ze świeżych owoców, w klasie "Ekstra" lub "I".
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia partię mrożonych czarnych lub czerwonych porzeczek klasyfikuje się jako "bez szypułek", jeżeli spełnia ona następujące wymagania maksymalne:
- jedna cała szypułka na 500 g owoców netto, oraz
- łącznie 2 cm2 obcego materiału roślinnego na 500 g netto owoców.
Artykuł 5
1.
W przypadku produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przekazują Komisji ilości wprowadzone do swobodnego obrotu i wartości w podziale według pochodzenia i kodu CN, a w przypadku produktów mrożonych według kodu Taric.
2.
Informacje te są przekazywane do 25 dnia każdego miesiąca dla produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu między 1 a 15 dniem każdego miesiąca i najpóźniej do 10 dnia następnego miesiąca dla produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu między 16 a ostatnim dniem miesiąca.
3.
W przypadku gdy w jednym z okresów określonych w ust. 2 do swobodnego obrotu nie wprowadzono żadnych produktów, Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję w terminie wskazanym w tym ustępie.
4.
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1226/92 dotyczące produktów pochodzących z państw trzecich niniejszym uchyla się.
Artykuł 6
Rozporządzenia (EWG) nr 2140/93, (WE) nr 517/97 i (WE) nr 767/97 niniejszym tracą moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1713/97
z dnia 3 września 1997 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących używanej do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Laosu dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 249,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.
[3] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1427/97 [4] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzeniem Rady (WE) nr 3281/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie stosowania czteroletniego planu ogólnych preferencji taryfowych (1995-1998) w odniesieniu do niektórych produktów przemysłowych pochodzących z krajów rozwijających się [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 998/97 [6], Wspólnota udzieliła Laosowi takich preferencji;
artykuł 67 i następne rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiają definicję pojęcia produktów pochodzących stosowaną do celów powszechnych preferencji celnych; art. 76 rozporządzenia przewiduje jednakże możliwość odstąpienia od tych przepisów na korzyść najmniej rozwiniętych krajów będących beneficjentami systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP), które złożą w tym celu odpowiedni wniosek do Wspólnoty;
rząd Laosu wnioskował o takie odstępstwo w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych; na żądanie Wspólnoty Laos dostarczył wymagane dodatkowe informacje gospodarcze;
wniosek złożony przez Laos spełnia wymagania art. 76; w szczególności wprowadzenie warunków ilościowych (na podstawie rocznej), odzwierciedlających jednocześnie zdolności rynku wspólnotowego do wchłaniania produktów pochodzących z Laosu, zdolności wywozowe Laosu i rzeczywiste zarejestrowane obroty handlowe mają na celu zapobieżenie wystąpieniu szkód w odpowiednich gałęziach przemysłu Wspólnoty;
w celu wsparcia współpracy regionalnej między krajami beneficjentami, wskazane jest przyjęcie, że surowce wykorzystywane w Laosie w ramach niniejszego odstępstwa, powinny pochodzić z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (Asean) (z wyłączeniem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub Konwencji z Lomé;
wszelkie żądania przedłużenia stosowania odstępstwa powyżej przewidzianych ilości muszą zostać rozważone w porozumieniu z władzami Laosu;
odstępstwo nie może być w każdym razie stosowane dłużej niż do dnia 31 grudnia 1998 r., kiedy wygasa obecny system ogólnych preferencji taryfowych dla produktów przemysłowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego (sekcja pochodzenia),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W drodze odstępstwa od art. 67 i następnych rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia i wytworzone w Laosie z tkaniny (wyroby tkane) lub przędzy (dzianiny) przywożonej do tego kraju i pochodzącej z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (Asean) (z wyjątkiem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub Konwencji z Lomé, uważa się za pochodzące z Laosu, zgodnie z określonymi poniżej uzgodnieniami.
2.
Do celów ust. 1 produkty uważa się za pochodzące z Asean lub SAARC, jeśli zostały uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia przewidzianymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 lub jako pochodzące z krajów beneficjentów Konwencji z Lomé, jeśli zostały uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia przewidzianymi w protokole nr 1 do czwartej Konwencji AKP — EWG [7].
3.
Właściwe władze Laosu zobowiązują się podejmować wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami ust. 2.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do produktów przywożonych z Laosu do Wspólnoty w okresie od dnia 1 sierpnia 1997 r. do dnia 31 grudnia 1998 r., do wysokości rocznych ilości wymienionych dla każdego produktu w Załączniku.
Artykuł 3
Ilościami określonymi w art. 2 zarządza Komisja, która dla zapewnienia skutecznego zarządzania może stosować wszelkie odpowiednie środki administracyjne.
W przypadku gdy importer przedstawi zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim, wnioskując o skorzystanie z przepisów niniejszego rozporządzenia oraz jeżeli organy celne przyjmą to zgłoszenie, zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i dokonuje przydziału kwoty odpowiadającej jego potrzebom.
Wnioski o przydział ze wskazaną datą przyjęcia zgłoszeń bezzwłocznie przekazuje się Komisji.
Przydziału dokonuje Komisja w odniesieniu do dat przyjęcia zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu przez organy celne zainteresowanego Państwa Członkowskiego w zakresie, w jakim pozwala na to dostępne saldo.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzysta przydzielonych kwot, zwraca je tak szybko, jak to możliwe, do odpowiedniej wysokości.
Jeżeli wnioskowane kwoty przewyższają dostępne saldo danej ilości, to saldo jest przydzielane miedzy wnioskodawców pro rata.
Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie o dokonanych przydziałach.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia importerom danych produktów równy i stały dostęp do odpowiednich ilości w stopniu, w jakim pozwalają na to ich salda.
Artykuł 4
W przypadku gdy przydziały określone w art. 3 osiągną 80 % ilości wymienionych w Załączniku, Komisja, w porozumieniu z władzami Laosu rozważy, czy niezbędne jest rozszerzenie stosowania odstępstwa powyżej tych ilości.
Artykuł 5
Na świadectwach pochodzenia w rubryce 4 formularza A, wydanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, zamieszcza się:
"Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr 1713/97"
Artykuł 6
W przypadku wątpliwości, Państwa Członkowskie mogą zażądać kopii dokumentu potwierdzającego pochodzenie materiałów wykorzystywanych w Laosie w ramach niniejszego odstępstwa. Z żądaniem takim można zwrócić się przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu towarów korzystających z przepisów niniejszego rozporządzenia lub w ramach współpracy administracyjnej przewidzianej w przepisie art. 94 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Artykuł 7
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1714/97
z dnia 3 września 1997 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych uwzględniając szczególną sytuację Kambodży dotyczącą wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny[1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady[2], w szczególności jego art. 249,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.[3] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1427/97[4] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzeniem Rady (WE) nr 3281/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie stosowania czteroletniego planu ogólnych preferencji taryfowych (1995-1998) w odniesieniu do niektórych produktów przemysłowych pochodzących z krajów rozwijających się[5], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 998/97[6], Wspólnota udzieliła Kambodży takich preferencji;
artykuł 67 i następne rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiają definicję pojęcia produktów pochodzących stosowaną do celów ogólnych preferencji taryfowych; art. 76 rozporządzenia przewiduje jednakże możliwość odstąpienia od tych przepisów na korzyść najmniej rozwiniętych krajów beneficjentów systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP), które złożą w tym celu odpowiedni wniosek do Wspólnoty;
rząd Kambodży wnioskował o takie odstępstwo w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych; na żądanie Wspólnoty Kambodży dostarczył wymagane dodatkowe informacje gospodarcze;
wniosek złożony przez Kambodżę spełnia wymagania art. 76; w szczególności wprowadzenie warunków ilościowych (na podstawie rocznej), odzwierciedlających jednocześnie zdolności rynku wspólnotowego do wchłaniania produktów pochodzących z Kambodży, zdolności wywozowe Kambodży i rzeczywiste zarejestrowane obroty handlowe mają na celu zapobieżenie wystąpieniu szkód w odpowiednich gałęziach przemysłu Wspólnoty;
w celu wsparcia współpracy regionalnej między krajami beneficjentami, wskazane jest przyjęcie, że surowce wykorzystywane w Kambodży w ramach niniejszego odstępstwa, powinny pochodzić z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyłączeniem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub Konwencji z Lomé;
wszelkie żądania przedłużenia stosowania odstępstwa powyżej przewidzianych ilości muszą zostać rozważone w porozumieniu z władzami Kambodży;
odstępstwo nie może być w każdym razie stosowane dłużej niż do dnia 31 grudnia 1998 r., kiedy wygasa obecny system ogólnych preferencji celnych dla produktów przemysłowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego (sekcja pochodzenia),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W drodze odstępstwa od art. 67 i następnych rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, produkty wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia i wytworzone w Kambodży z tkaniny (wyroby tkane) lub przędzy (dzianiny) przywożonej do tego kraju i pochodzącej z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyjątkiem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub Konwencji z Lomé, uważa się za pochodzące z Kambodży, zgodnie z określonymi poniżej uzgodnieniami.
2.
Do celów ust. 1 produkty uważa się za pochodzące z ASEAN lub SAARC, jeśli zostały uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia przewidzianymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 lub jako pochodzące z krajów beneficjentów Konwencji z Lomé, jeśli zostały uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia przewidzianymi w protokole nr 1 do Czwartej Konwencji AKP-EWG[7].
3.
Właściwe władze Kambodży zobowiązują się podejmować wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami ust. 2.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do produktów przywożonych z Kambodży do Wspólnoty w okresie od dnia 1 sierpnia 1997 r. do dnia 31 grudnia 1998 r., do wysokości rocznych ilości wymienionych dla każdego produktu w załączniku.
Artykuł 3
Ilościami określonymi w art. 2 zarządza Komisja, która dla zapewnienia skutecznego zarządzania może stosować wszelkie odpowiednie środki administracyjne.
W przypadku gdy importer przedstawi zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim, wnioskując o skorzystanie z przepisów niniejszego rozporządzenia, oraz jeżeli organy celne przyjmą to zgłoszenie, zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i dokonuje przydziału kwoty odpowiadającej jego potrzebom.
Wnioski o przydział ze wskazaną datą przyjęcia zgłoszeń bezzwłocznie przekazuje się Komisji.
Przydziału dokonuje Komisja w odniesieniu do dat przyjęcia zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu przez organy celne zainteresowanego Państwa Członkowskiego w zakresie, w jakim pozwala na to dostępne saldo.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzysta przydzielonych kwot, to zwraca je najszybciej, jak to możliwe do odpowiedniej wysokości.
Jeżeli wnioskowane kwoty przewyższają dostępne saldo danej ilości, to saldo jest przydzielane miedzy wnioskodawców pro rata.
Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie o dokonanych przydziałach.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia importerom danych produktów równy i stały dostęp do odpowiednich ilości w stopniu, w jakim pozwalają na to ich salda.
Artykuł 4
W przypadku gdy przydziały określone w art. 3, osiągną 80 % ilości wymienionych w załączniku, Komisja, w porozumieniu z władzami Kambodży rozważy, czy niezbędne jest rozszerzenie stosowania odstępstwa powyżej tych ilości.
Artykuł 5
Na świadectwach pochodzenia w polu 4 formularza A, wydanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, zamieszcza się:
"Odstępstwo - rozporządzenie (WE) nr 1714/97"
Artykuł 6
W przypadku wątpliwości, Państwa Członkowskie mogą zażądać kopii dokumentu potwierdzającego pochodzenie materiałów wykorzystywanych w Kambodży w ramach niniejszego odstępstwa. Z żądaniem takim można zwrócić się przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu towarów korzystających z przepisów niniejszego rozporządzenia lub w ramach współpracy administracyjnej przewidzianej w przepisie art. 94 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Artykuł 7
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1715/97
z dnia 3 września 1997 r.
uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących używanej do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych, biorąc pod uwagę szczególną sytuację Nepalu dotyczącą wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 249,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.
[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1427/97 [4], ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzeniem Rady (WE) nr 3281/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie stosowania czteroletniego planu ogólnych preferencji taryfowych (1995-1998) w odniesieniu do niektórych produktów przemysłowych pochodzących z krajów rozwijających się [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 998/97 [6], Wspólnota udzieliła Nepalowi takich preferencji;
artykuł 67 i następne rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiają definicję pojęcia produktów pochodzących, stosowaną do celów ogólnych preferencji celnych; art. 76 rozporządzenia przewiduje jednakże możliwość odstąpienia od tych przepisów na korzyść najmniej rozwiniętych krajów beneficjentów systemu ogólnych preferencji celnych (GSP), które złożą w tym celu odpowiedni wniosek do Wspólnoty;
Rząd Nepalu wnioskował o takie odstępstwo w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych; na żądanie Wspólnoty Nepal dostarczył wymaganych dodatkowych informacji gospodarczych;
wniosek złożony przez Nepal spełnia wymagania art. 76; w szczególności wprowadzenie warunków ilościowych (na podstawie rocznej), odzwierciedlających jednocześnie zdolności rynku wspólnotowego do wchłaniania produktów pochodzących z Nepalu, zdolności wywozowe Nepalu i rzeczywiste zarejestrowane przepływy handlowe mają na celu zapobieżenie wystąpieniu szkód w odpowiednich gałęziach przemysłu Wspólnoty;
w celu wsparcia współpracy regionalnej między krajami beneficjentami wskazane jest przyjęcie, że surowce wykorzystywane w Nepalu w ramach niniejszego odstępstwa powinny pochodzić z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyłączeniem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub Konwencji z Lomé;
wszelkie żądania przedłużenia stosowania odstępstwa powyżej przewidzianych ilości muszą zostać rozważone w porozumieniu z władzami Nepalu;
odstępstwo nie może być w każdym razie stosowane dłużej niż do dnia 31 grudnia 1998 r., kiedy wygasa obecny system ogólnych preferencji celnych dla produktów przemysłowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego (Sekcja Pochodzenie),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 67 i następnych rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia i wytworzone w Nepalu z tkaniny (wyroby tkane) lub przędzy (dzianiny) przywożonej do tego kraju i pochodzącej z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyjątkiem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub Konwencji z Lomé uważa się za pochodzące z Nepalu, zgodnie z określonymi poniżej uzgodnieniami.
2.
Do celów ust. 1 produkty uważa się za pochodzące z ASEAN lub SAARC, jeśli zostały uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia przewidzianymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 lub jako pochodzące z krajów beneficjentów Konwencji z Lomé, jeśli zostały uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia przewidzianymi w protokole nr 1 do czwartej Konwencji AKP–EWG [7].
3.
Właściwe władze Nepalu zobowiązują się podejmować wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami ust. 2.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do produktów przywożonych z Nepalu do Wspólnoty, w okresie od dnia 1 sierpnia 1997 r. do dnia 31 grudnia 1998 r., do wysokości rocznych ilości wymienionych dla każdego produktu w Załączniku.
Artykuł 3
Ilościami określonymi w art. 2 zarządza Komisja, która dla zapewnienia skutecznego zarządzania może stosować wszelkie odpowiednie środki administracyjne.
W przypadku gdy importer przedstawi zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim, wnioskując o skorzystanie z przepisów niniejszego rozporządzenia, oraz jeżeli organy celne przyjmą to zgłoszenie, zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i dokonuje przydziału kwoty odpowiadającej jego potrzebom.
Wnioski o przydział ze wskazaną datą przyjęcia zgłoszeń bezzwłocznie przekazuje się Komisji.
Przydziału dokonuje Komisja w odniesieniu do dat przyjęcia zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu przez organy celne zainteresowanego Państwa Członkowskiego w zakresie, w jakim pozwala na to dostępne saldo.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzysta przydzielonych kwot, to zwraca je najszybciej, jak to możliwe, do odpowiedniej wysokości.
Jeżeli wnioskowane kwoty przewyższają dostępne saldo danej ilości, to saldo jest przydzielane miedzy wnioskodawców pro rata.
Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie o dokonanych przydziałach.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia importerom danych produktów równy i stały dostęp do odpowiednich ilości w stopniu, w jakim pozwalają na to ich salda.
Artykuł 4
W przypadku gdy przydziały określone w art. 3 osiągną 80 % ilości wymienionych w Załączniku, Komisja, w porozumieniu z władzami Nepalu, rozważy, czy niezbędne jest rozszerzenie stosowania odstępstwa powyżej tych ilości.
Artykuł 5
Na świadectwach pochodzenia w polu 4 formularza A, wydanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, zamieszcza się:
"Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr 1715/97"
.
Artykuł 6
W przypadku wątpliwości Państwa Członkowskie mogą zażądać kopii dokumentu potwierdzającego pochodzenie materiałów wykorzystywanych w Nepalu w ramach niniejszego odstępstwa. Z żądaniem takim można zwrócić się przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu towarów korzystających z przepisów niniejszego rozporządzenia lub w ramach współpracy administracyjnej przewidzianej w przepisie art. 94 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Artykuł 7
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1729/97
z dnia 4 września 1997 r.
w sprawie dostosowania, w następstwie zmiany cen lub opłaty za składowanie w sektorze cukru, niektórych refundacji wywozowych ustalonych z góry
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1599/96 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 5 i 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [3] stanowi, że jeżeli, w przypadku gdy refundacja jest ustalana okresowo, w czasie między dniem, w którym wniesiono wniosek o pozwolenie na wywóz a dniem wywozu, istnieje zmiana w cenach cukru ustalanych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1785/81, można przewidzieć, aby refundacja była dostosowywana; takie dostosowanie jest dozwolone jedynie w przypadku, kiedy istnieje zmiana cen ustalonych w ecu;
przy ustalaniu refundacji wywozowych, uwzględniana jest opłata za składowanie, która ma być uiszczana przy zbycie cukru, ponieważ kształtuje ona część byłej ceny fabrycznej cukru niezależnie od jego przeznaczenia; dlatego dostosowanie refundacji wywozowych ustalonych w drodze zaproszenia do składania ofert jest zapewniane nie tylko w następstwie zmian cen ustalonych w ecu, ale również w następstwie zmian opłaty za składowanie między dniem wniesienia wniosku o pozwolenie na wywóz a dniem wywozu; w celu zapewnienia równości traktowania i optymalnego zarządzania rynkami cukru, ta ostatnia możliwość dostosowania powinna być rozszerzona na refundacje, które są ustalane okresowo na wywóz białego cukru, cukru surowego, syropu cukrowego i izoglukozy wywożonych w postaci produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, jeżeli są one ustalone przed zmianą przedmiotowej ceny interwencyjnej i/lub zmianą opłaty za składowanie, a formalności celne są zakończone z datą zmiany albo później;
artykuł 5 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 [4] stanowi, że stawka refundacji ustalonych z góry powinna być dostosowywana zgodnie z tymi samymi zasadami, jakie stosuje się w odniesieniu do wcześniejszego wyznaczania refundacji na podstawowe produkty wywożone w stanie naturalnym; dostosowanie to jest dokonywane na podstawie różnicy między ceną interwencyjną danego cukru w dniu wniesienia wniosku o pozwolenie na wywóz a ceną tego samego cukru obowiązującą w dniu wywozu, przy czym te dwie ceny są powiększone o opłatę za składowanie, mającą zastosowanie w tym samym czasie co dane ceny;
przy danym przyroście w handlu niektórymi produktami określonymi w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 oraz cukru białego i surowego cukru krystalicznego, możliwość dostosowania refundacji powinna być rozszerzana na te produkty na tych samych warunkach i, w celu zapewnia równości traktowania, na izoglukozę i syropu inulinowy, wywożone w stanie naturalnym;
do celów skutecznego zarządzania tymi ustaleniami, należy ustanowić przepisy administracyjne i normy techniczne umożliwiające jednolite stosowanie dostosowania refundacji dla danego produktu podstawowego;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 747/89 z dnia 22 marca 1989 r. w sprawie dostosowania, w następstwie zmiany cen w sektorze cukru, niektórych refundacji wywozowych ustalonych z góry [5] powinno zostać uchylone, a niniejsze rozporządzenie zastosowane po raz pierwszy w odniesieniu do wywozu cukru w postaci nowego zbioru plonów, dla którego wnioski o pozwolenia są składane od dnia 1 października 1997 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Bez względu na przepisy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, jeżeli między datą, kiedy wniesiony został wniosek o pozwolenie na wywóz ze z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji, a datą, z którą produkt jest wywożony, istnieje zmiana cen interwencyjnych, ustalonych w ecu na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 i/lub zmiana opłaty za składowanie ustalonej w ecu na mocy niniejszego rozporządzenia, przedmiotowe refundacje wywozowe, ustalane okresowo, dostosowywane są zgodnie z warunkami określonymi poniżej.
2.
Ustęp 1 stosuje się:
a) do produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, wywożonych w stanie naturalnym; oraz
b) do produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, wywożonych w postaci produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1785/81;
od daty zastosowania nowej ceny interwencyjnej i/lub nowej kwoty opłaty za składowanie.
3.
Do celów dostosowania określonego w ust. 1 właściwy organ wydającego pozwolenia Państwa Członkowskiego, w trakcie wydawania pozwolenia na wywóz, oznacza dokument jak następuje:
"Dostosowuje się zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1729/97 (Dz.U. L 243 z 5.9.1997) w przypadku towarów wywożonych, od daty, z którą wchodzi w życie nowa przedmiotowa cena interwencyjna i/lub nowa opłata za składowanie."
Dostosowania dokonuje się przy wypłacie przedmiotowej refundacji wywozowej.
Artykuł 2
Dla cukru białego objętego kodem CN 17019910 wymienionego w załącznikach I i II, dostosowanie określone w art. 1, uzyskuje się przez zwiększenie lub zmniejszenie, w zależności od przypadku, refundacji wywozowej o różnicę, wyrażoną w ecu na 100 kilogramów cukru, między ceną interwencyjną cukru białego w obszarach niedeficytowych plus opłata za składowanie mająca zastosowanie w dniu, w którym wniesiono wniosek o pozwolenie na wywóz, a ceną interwencyjną cukru białego plus opłata za składowanie mająca zastosowanie w dniu wywozu.
Artykuł 3
Dla produktów wyszczególnionych w załącznikach I i II, z wyjątkiem syropu inulinowego, objętego kodami CN:
a) 17019100, ex17019990, 17026090, 17029060, 17029071, ex17029099 i 21069059, dostosowanie ustalone zgodnie z art. 2 stosuje się do każdego 1 % sacharozy zawartej w przedmiotowym produkcie; kwota równa jest jednej setnej różnicy ustalonej zgodnie z powołanym artykułem;
b) 17024010, 17026010, 17029030 i 21069030, dostosowanie ustalone zgodnie z art. 2 stosuje się w odniesieniu do 100 kilogramów suchej masy zawartej w przedmiotowym produkcie.
Artykuł 4
1.
Dla cukru surowego o standardowej jakości objętego kodami CN 17011190 i 17011290, wyszczególnionego w załącznikach I i II, dostosowanie określone w art. 1 uzyskuje się przez zwiększenie albo zmniejszanie, w zależności od przypadku, refundacji wywozowej o różnicę, wyrażoną w ecu na 100 kilogramów cukru, między ceną interwencyjną cukru surowego plus opłata za składowanie, wyrażana jako cukier surowy, które mają zastosowanie w dniu wniesienia wniosku o pozwolenie na wywóz, a ceną interwencyjną cukru surowego plus opłata za składowanie, wyrażana jako cukier surowy, które mają zastosowanie w dniu wywozu.
2. Jeżeli plon cukru surowego różni się od tego o jakości standardowej określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 431/68 [6], refundacja płatna dostosowana zgodnie z ust. 1 jest następnie dostosowywana zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1423/95 [7].
Artykuł 5
Dla syropu inulinowego określonego w załączniku I, objętego kodem CN ex17026090, dostosowanie na 100 kilogramów suchej masy równe jest obliczonemu zgodnie z art. 2 pomnożonemu przez 1,9.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 747/89 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1780/97
z dnia 15 września 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 723/97 w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 723/97 z dnia 22 kwietnia 1997 r. w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 723/97 przewiduje wyraźnie, że Wspólnota może uczestniczyć w finansowaniu niektórych wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie w związku z kosztami początkowymi tworzenia lub reorganizacji służb inspekcyjnych oraz kosztami szkolenia, instruowania i wyposażenia personelu departamentów zaangażowanych we wzmocnienie środków; szczegółowe zasady stosowania powinny precyzować, jakie wydatki kwalifikują się do pomocy wspólnotowej, aby zapewnić jednolite stosowanie systemu;
każdego roku Komisja dokonuje podziału kwoty wkładu Wspólnoty między Państwa Członkowskie, które o to wnioskują; powinny zostać ustanowione warunki składania i przesyłania takich wniosków;
termin wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 723/97 przypadał zbyt późno w ciągu roku dla Państw Członkowskich, aby mogły złożyć do dnia 1 czerwca 1997 r. swoje programy działania na 1998 r., jak wymaga art. 2 tego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Nowe programy działania, określone w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 723/97 ograniczają się do środków kontroli wymaganych przez prawodawstwo wspólnotowe, które wchodzi w życie po dniu 15 października 1996 r.
2.
Koszty początkowe, określone w art. 1 ust. 2 tego samego rozporządzenia, ograniczają się do kosztów nowych programów działania, które są dodatkowe, do kosztów, jakie zostałyby poniesione bez wdrażania nowych programów działania, nie obejmują wynagrodzeń inspektorów i są ograniczone do kosztów poniesionych w ciągu trzech lat od wejścia w życie nowych zobowiązań Wspólnoty.
3. "Wyposażenie i urządzenia", określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 723/97, oznaczają wszelkie wyposażenie do przetwarzania danych, łącznie z oprogramowaniem, wyposażenie telekomunikacyjne, takie jak telefony, teleksy i faksy oraz koszty zainstalowania takiego wyposażenia, nie włączając w to normalnego wyposażenia biura i mebli.
4. Koszty szkolenia i instruktaże, określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 723/97, obejmują wszelkie faktyczne wydatki wynikające z organizowaniu kursów i seminariów szkoleniowych, trwających co najmniej jeden dzień, włącznie z wynagrodzeniami wykładowców, kosztami podróży uczestniczących w nich przedstawicieli i dostarczanej dokumentacji, jak również kosztami ujawniania informacji specjalistycznych.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przedstawią swoje programy działania na pierwszy i drugi rok stosowania rozporządzenia (WE) nr 723/97 przed końcem drugiego miesiąca od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.
Tylko wydatki poniesione po dniu 1 stycznia 1997 r. kwalifikują się do dofinansowania przez Wspólnotę.
Szacunki sporządzane są zgodnie z tabelą w Załączniku.
2.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania programów działania, Komisja ustali na podstawie podanych informacji, w walucie krajowej każdego z Państw Członkowskich, maksymalną kwotę wkładu finansowego Wspólnoty.
Komisja informuje dane Państwa Członkowskie o wszelkich wydatkach, które nie zostały zaakceptowane do finansowania przez Wspólnotę i tego przyczynach.
3.
Nie później niż do dnia 31 maja każdego roku każde Państwo Członkowskie przedstawi Komisji sprawozdanie z wydatków poniesionych w poprzednim roku kalendarzowym.
Do wydatków tych będzie miała zastosowanie stopa udziału finansowego Wspólnoty przewidziana w art. 4 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia, ograniczona do kwot przedstawionych w programach działań nie uznanych za niekwalifikujące się przez Komisję.
Sprawozdanie to przygotowywane jest zgodnie z tabelą podaną w Załączniku.
Artykuł 3
Kwota maksymalna, ustalona w sposób przewidziany w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 723/97, pomniejszona o wszelkie niewykorzystane kwoty z poprzedniego roku, jestwłączana do wydatków określonych w art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [2] w miesiącu określonym przez Komisję.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1794/97
z dnia 17 września 1997 r.
zmieniające po raz czwarty rozporządzenie (WE) nr 785/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1347/95 [2], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 785/95 ustalającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszonych pasz [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 629/97 [4] stanowi, że umowy oraz zgłoszenia dostawy surowców dostarczonych do przetwórni mają być sporządzone nie później niż do 14 września od rozpoczęcia danego roku gospodarczego, a przetwórnie mają przekazywać właściwym władzom odpisy tych umów oraz zgłoszeń dostawy nie później niż do 15 września, licząc od początku danego roku gospodarczego;
przepisy te, podyktowane dbałością o umożliwienie właściwym władzom Państw Członkowskich dokonywania kontroli w celu upewnienia się, czy działki, z których pochodzą surowce, nadają się do zakwalifikowania, okazały się zbyt restrykcyjne, w szczególności w przypadkach gdy warunki atmosferyczne umożliwiają przetwarzanie wspomnianych produktów po upływie wyżej wspomnianych dat;
w związku z tym należy ustanowić przepis umożliwiający przedsiębiorstwom sporządzanie i przedkładanie umów oraz zgłoszeń dostawy odpowiednio do 28 i 30 listopada każdego roku gospodarczego; w związku z kontrolami przekrojowymi wprowadzonymi do zintegrowanego systemu kontroli i administracji w zakresie kwalifikacji działek, które mają być stosowane od dnia 15 września, zatwierdzanie przez właściwe władze umów oraz zgłoszeń dostawy złożonych po tej dacie powinny podlegać doraźnym kontrolom dokonywanym przez te władze w celu ustalenia, czy podane działki, z których pochodzi surowiec, kwalifikują się;
w świetle wprowadzonych powyżej nowych terminów, terminy podawane w art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 785/95 nie powinny być już dłużej traktowane jako ściśle obowiązujące; w związku z tym należy uchylić art. 8 ust. 5 akapit drugi;
Komitet Zarządzający ds. Suszu Paszowego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 rozporządzenia (WE) nr 785/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W ust. 5 skreśla się akapit drugi.
2) Dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Bez uszczerbku dla ust. 4 i 5 umowy oraz zgłoszenia dostawy mogą być sporządzane do 28 listopada i przekazywane właściwym władzom do 30 listopada, licząc od początku danego nowego roku gospodarczego.
Po upływie tego terminu właściwe władze w żadnym przypadku nie mogą przyjąć tych dokumentów.
W takim przypadku nie mogą być one realizowane w celu przetwarzania określonych surowców, dopóki właściwe władze po sprawdzeniu, że działka lub działki wymienione we wspomnianych umowach i/lub zgłoszeniach dostawy nie są objęte naliczeniami pomocy w ramach innego wspólnotowego systemu pomocy oraz po przejrzeniu bazy danych, ustanowionej art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 820/97 [6], potwierdzają pisemnie przedsiębiorstwu przetwórczemu swoją oficjalną zgodę na realizację umów lub zgłoszeń dostawy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1812/97
z dnia 19 września 1997 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 2931/95 zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 804/68 oraz inne rozporządzenia w następstwie zmian Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3209/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2448/95 z dnia 10 października 1995 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2568/97 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5] zmieniło kody na niektóre przetwory mleczne z dniem 1 stycznia 1996 r.;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2931/95 [6] zmieniło rozporządzenia, na które miały wpływ wyżej wymienione zmiany kodów CN, w tym rozporządzenie (EWG) nr 804/68; jeden kod CN został pominięty w zmianach do tego rozporządzenia; kod ten powinien być dodany z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2931/95 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— informacja odnosząca się do kodu CN
ex19019090
otrzymuje brzmienie:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
19019091 _BAR_ - - -Niezawierający tłuszczów z mleka, sacharozy, izoglukozy, glukozy ani skrobi, lub zawierający mniej niż 1,5 % tłuszczu z mleka, 5 % sacharozy (włącznie z cukrem inwertowanym) lub izoglukozy, 5 % glukozy lub skrobi, wyłączając przetwory spożywcze w postaci proszku z towarów objętych pozycjami CN 0401 do 0404 _BAR_
19019099 _BAR_ - - -Pozostałe" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1825/97
z dnia 22 września 1997 r.
zmieniające niektóre kwoty dla sektora upraw orzechów oraz chleba świętojańskiego ustalone w ecu rozporządzeniem Rady (EWG) nr 790/89, w następstwie wprowadzenia zmian kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1363/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej oraz kursów przeliczeniowych, które mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 14b ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [4], stanowi, że Państwa Członkowskie mogą, pod pewnymi warunkami, przyznawać dodatkową zryczałtowaną pomoc na tworzenie organizacji producentów w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego; art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 790/89 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 1363/95, ustala wielkość tej pomocy na 60, 70 lub 75 ECU za tonę, w zależności od przypadku; art. 5 rozporządzenia (WE) 1363/95 z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r. w pierwszym terminie operacyjnym po dniu 1 stycznia 1995 r., czyli dacie zniesienia współczynnika poprawkowego dla rolniczych kursów przeliczeniowych, zmienia te kwoty na 72,45, 84,53 oraz 90,56 ECU za tonę;
na mocy art. 14b ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 w odniesieniu do okresu do dnia 31 grudnia 1993 r., a także na mocy art. 36 ust. 2 tego samego rozporządzenia, w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 1994 r., finansowanie wspólnotowe dodatkowej zryczałtowanej pomocy w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) stanowi wyłączną odpowiedzialność Sekcji Orientacji EFOGR;
na skutek powyższego, a także art. 3 ust. 2 w wersji z dnia 31 stycznia 1995 r. oraz art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3813/92, rolnicze kursy przeliczeniowe stosowane przy przeliczaniu na waluty krajowe kwot w ecu określone powyżej były, od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 31 grudnia 1995 r., stopą księgową na dzień 1 stycznia roku, w ciągu którego podjęto decyzje o przyznaniu pomocy;
sytuacja ta w połączeniu z rewaluacją franka francuskiego w okresie 1993–1994 r. doprowadziła do zmniejszenia, na okres od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 31 grudnia 1995 r., kursu przeliczeniowego stosowanego poprzednio we Francji;
na mocy art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3813/92 Francja zwróciła się o podwyższenie za lata 1993–1995 w kwocie wynoszącej 60, 70, i 75 ECU za tonę, określone powyżej; należy spełnić to żądanie; jednakże dla dobrego zarządzania ekonomicznego w sektorze oraz ze względu na okres objęty tą podwyżką zainteresowane Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość jej zastosowania;
środki podjęte na mocy art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3813/92 zostały przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 niniejszego rozporządzenia; dlatego stosuje się procedurę określoną w art. 46 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [6];
artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3813/92 stosuje się jedynie do cen i kwot w ecu, na których równowartość w danej walucie krajowej oddziaływał w dniu 31 stycznia 1995 r. współczynnik poprawkowy stosowany przy rolniczych kursach przeliczeniowych; kwoty określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 790/89 nie były pod takim wypływem; dlatego błędem była zmiana tych kwot w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1363/95; dlatego przepis ten powinien zostać uchylony; w celu uwzględnienia nabytych praw takie unieważnienie nie powinno oddziaływać na pomoc, co do której już zadecydowano, że zostanie przyznana, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia;
niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie w celu uniknięcia nadużyć przy przyznawaniu błędnie zawyżonej pomocy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W odniesieniu do przyznawania dodatkowej zryczałtowanej pomocy, przewidzianej w art. 14b ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, kwoty w wysokości 72,45, 84,53, oraz 90,56 ECU określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) 790/89 należy zastąpić kwotami w wysokości odpowiednio 72,06, 84,04 oraz 90,07 ECU w przypadku pomocy, o której przyznaniu podjęto decyzję już po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
2. W art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1363/95 uchyla się ust. 1.
Artykuł 2
W odniesieniu do przyznawania powyżej pomocy za lata 1993–1995 Państwa Członkowskie mogą zastąpić powyższe kwoty przez:
- odpowiednio 71,07, 82,91 oraz 88,84 ECU odpowiednio dla pomocy, co do której podjęto decyzję w 1993 r., oraz
- odpowiednio 72,06, 84,07 oraz 90,07 ECU odpowiednio dla pomocy, co do której podjęto decyzję w 1994 r. lub 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1826/97
z dnia 22 września 1997 r.
dostosowujące kody nomenklatury scalonej niektórych produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1577/96 wprowadzającego szczególny środek w odniesieniu do niektórych roślin strączkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r. wprowadzające zmiany w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] wprowadziło kilka zmian do nomenklatury w sektorze warzyw; rozporządzenie Rady (WE) nr 1577/96 [4] powinno być odpowiednio dostosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, Olejów i Tłuszczów oraz Suszu Paszowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1577/96 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) soczewicy innej niż przeznaczonej na siew objętej kodem CN ex07134000;
b) ciecierzycy innej niż przeznaczonej na siew objętej kodem CN ex07132000;"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1836/97
z dnia 24 września 1997 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 749/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać doramektynę;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać amitrazę i azametifos;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1837/97
z dnia 24 września 1997 r.
zmieniające załączniki I, II, i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 749/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać febantel, febendazol, oksefendazol, deksametazon;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać bromek i sól sodową;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać ceftiofur, danofloksacynę i netobiminę;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1838/97
z dnia 24 września 1997 r.
zmieniające załączniki I, II, i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r.. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 749/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać bakwiloprim, tylozynę i kwas tolfenamowy;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać podwęglan bizmutu, podgalusan bizmutu, podazotan bizmutu, podsalicylan bizmutu, kloprostenol, r-kloprostenol i luprostiol;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać apramycynę;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1850/97
z dnia 25 września 1997 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości Weterynaryjnych Produktów Leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 749/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, konieczne jest systematyczne ustalanie maksymalnego limitu pozostałości dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w państwach Wspólnoty w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt służących do produkcji żywności;
maksymalny limit pozostałości powinno ustalać się tylko po zbadaniu w Komitecie ds. weterynaryjnych produktów leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
ustalając maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, u których pozostałości mogą być obecne, poziomy jakie mogą być obecne w każdej istotnej tkance mięsnej uzyskanej od leczonych zwierząt (tkanka docelowa) oraz rodzaj pozostałości mający znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałości znacznikowe);
przy kontroli pozostałości, przewidzianej odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym maksymalne limity pozostałości ustalane są zwykle dla takich tkanek docelowych jak wątroba i nerki; ponieważ jednak wątroba i nerki są często usuwane z tusz zwierzęcych w handlu międzynarodowym, dlatego maksymalne limity pozostałości należy zawsze ustalać dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptaków nieśnych i zwierząt produkujących mleko lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone dla jaj, mleka i miodu;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać nafcylinę i sarafloksacynę;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z zezwoleniami na wprowadzenie do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanymi zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą nr 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w mniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1875/97
z dnia 26 września 1997 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Państwa Członkowskie przekazały Komisji wnioski w sprawie rejestracji niektórych nazw jako oznaczenia geograficzne lub nazwy pochodzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski te spełniają wszystkie jego wymogi, w szczególności że podano wszelkie wymagane informacje zgodnie z art. 4;
po opublikowaniu nazw w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] Komisja nie otrzymała żadnej deklaracji sprzeciwu, zgodnie z art. 7 rozporządzania;
w rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako oznaczenia geograficzne lub nazwy pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4] i zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, wpisuje do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" jako chronione oznaczenia geograficzne (PGI) lub chronione nazwy pochodzenia (PDO).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1877/97
z dnia 26 września 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 ustalające centra skupu interwencyjnego dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
ustalone centra skupu interwencyjnego są wymienione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2273/93 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2304/96 [4]; niektóre Państwa Członkowskie wnioskowały o wprowadzenie zmian w tym Załączniku; wnioski te mogą zostać zaakceptowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W "Bundesrepublik Deutschland", w "Land Niedersachsen" skreśla się "Bückeburg";
2) Sekcja dla "France" otrzymuje brzmienie zawarte w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
3) W "Ireland""Dundalk", "Dungarvan", "Limerick" i "Navan" zastępuje się "Baltinglass", "New Ross", "Tullow" oraz "Bunclody".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97
z dnia 29 września 1997 r.
ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3066/95 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2698/93 i (WE) nr 1590/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [4], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (WE) nr 3066/95 dostosowuje, jako środek autonomiczny i przejściowy, koncesje rolne w Układach Europejskich zawartych między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a odpowiednio z Rzecząpospolitą Polską, Republiką Węgierską, Republiką Czeską, Republiką Słowacką, Republiką Bułgarii oraz Rumunią, z drugiej strony, na okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do wejścia w życie protokołów dodatkowych; dostosowania te zostały przedłużone w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 2490/96 [5], do dnia 31 grudnia 1997 r.; ze względu na opóźnienia proceduralne, protokoły dodatkowe do Układów Europejskich, których negocjacje są zakończone, nie mogą wejść w życie z dniem 1 lipca 1997 r.; dlatego rozporządzenie (WE) nr 3066/95 zostało zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 w celu umożliwienia wcześniejszego wprowadzenia w życie w sektorze rolnym wyników negocjacji;
uwzględniając przepisy umów przejściowych zmierzających do zagwarantowania pochodzenia produktu, system powinien funkcjonować przy użyciu pozwoleń na przywóz; zasady przedstawiania wniosków o wydanie pozwoleń oraz dotyczące wpisów dokonywanych we wnioskach i pozwoleniach różnią się od przepisów art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1404/97 [7]; pozwolenia powinny być wydawane po terminie potrzebnym na rozpatrzenie i możliwie z zastosowaniem wspólnego odsetka akceptacji;
do celów sprawnego funkcjonowania systemu w odniesieniu do pozwoleń na przywóz powinno być wymagane zabezpieczenie w wysokości 30 ECU na 100 kg; uwzględniając ryzyko spekulacyjnych nadużyć systemu dotyczących wieprzowiny, należy dokładnie uregulować kwestię dostępu importera do tych produktów;
pozwolenia na przywóz w odniesieniu do określonych kategorii produktów w sektorze wieprzowiny zostały już przyznane na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 września 1997 r. zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1461/97 z dnia 25 lipca 1997 r. określającym zakres, w jakim mogą być przyjmowane wnioski złożone w lipcu 1997 r. o wydanie pozwoleń na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym w umowach zawartych przez Wspólnotę z Rzecząpospolitą Polską, Republiką Węgierską, Republiką Czeską i Republiką Słowacką [8] oraz zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1462/97 z dnia 25 lipca 1997 r. określającym zakres, w jakim mogą być przyjmowane wnioski złożone w lipcu 1997 r. o pozwolenia na przywóz określonych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym w układach zawartych przez Wspólnotę z Bułgarią i Rumunią [9]; ilości dostępne na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 1997 r. powinny zostać ustalone poprzez odniesienie do ilości uzgodnionych i kontyngentów ustalonych na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 1997 r.
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2698/93 [10], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 691/97 [11], ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w umowach przejściowych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Polską, Węgrami oraz byłą Czeską i Słowacką Republiką Federacyjną; wymienione rozporządzenie powinno zostać uchylone, ponieważ zastępuje się je niniejszym rozporządzeniem;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1590/94 [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 691/97, ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w umowach przejściowych między Wspólnotą a Bułgarią i Rumunią; wymienione rozporządzenie powinno zostać uchylone, ponieważ zastępuje się je niniejszym rozporządzeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cały przywóz do Wspólnoty w ramach systemu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 3066/95 produktów objętych numerami grup 1, 2, 3, 4, H1, H2, 5, 6, 7, 8, 9, 10/11, 12/13, 14, 15, 16 i 17, przewidzianych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, wymaga przedstawienia pozwolenia na przywóz.
Ilości objęte tym systemem oraz obniżka cła ustalonego we Wspólnej Taryfie Celnej są wymienione według grup w załączniku I.
Artykuł 2
Ilości określone w art. 1 są przydzielane na każdy okres wymieniony w załączniku I, jak następuje:
- od dnia 1 lipca do dnia 30 września: 25 %,
- od dnia 1 października do dnia 31 grudnia: 25 %,
- od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca: 25 %,
- od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca: 25 %.
Artykuł 3
Stosuje się następujące przepisy w odniesieniu do pozwoleń na przywóz określonych w art. 1:
1.
Wnioskodawcy muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w momencie składania wniosku mogą zapewnić właściwe władze swojego Państwa Członkowskiego, że zajmowały się handlem wieprzowiną z państwami trzecimi co najmniej przez ostatnie 12 miesięcy.
Wyłącza się przedsiębiorstwa handlu detalicznego i restauracje sprzedające produkty konsumentowi ostatecznemu.
2.
Wnioski o wydanie pozwoleń mogą obejmować tylko jedną z grup wskazanych w załączniku I. Mogą one obejmować produkty o różnych kodach CN pochodzące wyłącznie z jednego z krajów, do których odnosi się niniejsze rozporządzenie.
W takich przypadkach wszystkie kody CN i opisy produktów muszą zostać umieszczone odpowiednio w polu 16 i 15.
Wniosek musi opiewać na minimum jedną tonę i maksymalnie na 25 % dostępnej ilości dla danej grupy na odnośny kwartał wymieniony w art. 2.
3.
W polu 8 wniosków o wydanie pozwolenia oraz pozwoleń wymieniony jest kraj pochodzenia; pozwolenie nakłada obowiązek przywozu z tego kraju.
4.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia zawierają w polu 20 jeden z następujących wpisów:
- Reglamento (CE) no 1898/97
- Forordning (EF) nr 1898/97
- Verordnung (EG) Nr 1898/97
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1898/97
- Regulation (WE) No 1898/97
- Règlement (CE) no 1898/97
- Regolamento (CE) n. 1898/97
- Verordening (EG) nr 1898/97
- Regulamento (CE) no. 1898/97
- Asetus (EY) N:o 1898/97
- Förordning (EG) nr 1898/97.
5.
Pole 24 pozwolenia zawiera jeden z poniższych wpisów:
- Reducción del derecho de aduana en virtud del Reglamento (CE) no 1898/97
- Nedsættelse af importafgiften jf. forordning (EF) Nr 1898/97
- Ermäßigung des Zollsatzes nach dem GZT gemäß Verordnung (EG) Nr 1898/97
- Μείωση του δασμού όπως προβλέπεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ.
1898/97
- Customs duty reduction as provided for in Regulation (WE) No 1898/97
- Réduction du droit de douane comme prévu au règlement (CE) no 1898/97
- Riduzione del dazio doganale a norma del regolamento (CE) n. 1898/97
- Douanerecht verlaagd overeenkomstig Verordening (EG) nr 1898/97
- Reduçăo do direito aduaneiro conforme previsto no. Regulamento (CE) nr 1898/97
- Tullialennus, josta on säädetty asetuksessa (EY) N:o 1898/97
- Nedsättning av tullavgiften enligt förordning (EG) nr 1898/97.
Artykuł 4
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia można składać jedynie w ciągu pierwszych 10 dni każdego z okresów wymienionych w art. 2.
2.
Wnioski są nieważne, jeżeli wnioskodawca nie oświadczy na piśmie, iż nie złożył i że nie złoży, na odnośny okres, innych wniosków dotyczących produktów z tej samej grupy w Państwie Członkowskim składania wniosku lub w innym Państwie Członkowskim.
Jeżeli wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek dotyczący produktów z jednej grupy, żaden z wniosków nie jest ważny.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję piątego dnia roboczego, następującego po zakończeniu okresu składania wniosków, o wnioskach złożonych w odniesieniu do każdego z produktów należących do danych grup.
Podane są informacje na temat wnioskodawców i ilości odnoszących się do każdej grupy.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z informacjami typu "brak", są dokonywane teleksem lub faksem w wyznaczony dzień roboczy. Formularz wykonany zgodnie z załącznikiem II wykorzystuje się przy powiadomieniach typu "brak", a wykonany zgodnie z załącznikami II i III, w przypadku gdy wnioski zostały złożone.
4.
Komisja podejmuje jak najszybciej decyzję w sprawie wniosków określonych w art. 3.
Jeżeli całkowita wnioskowana ilość jest wyższa niż ilość dostępna, ilości przyznane zostają równomiernie obniżone o jednolity procent.
Jeżeli jest ona mniejsza niż ilość dostępna, Komisja określi ilość, jaka ma być dodana do ilości dostępnej w następnym okresie.
5.
Pozwolenia są wydawane jak najszybciej po wydaniu decyzji przez Komisję.
6.
Pozwolenia są ważne w całej Wspólnoty.
Artykuł 5
Dla celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich faktycznego wydania.
Pozwoleń nie mogą być przekazywane innym podmiotom.
Artykuł 6
Zabezpieczenie w wysokości 30 ECU na 100 kg wnosi się przy składaniu wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz w odniesieniu do każdego produktu wskazanego w art. 1.
Artykuł 7
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 mają zastosowanie, o ile nie przewidziano inaczej w niniejszym rozporządzeniu.
Jednakże nie naruszając przepisów art. 8 ust. 4 wyżej wymienionego rozporządzenia, ilość przywożona na mocy niniejszego rozporządzenia nie może przekroczyć ilości wskazanych w polach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W tym celu w polu 19 pozwolenia wpisuje się "0".
Artykuł 8
Produkty wprowadza się do swobodnego obrotu po przedstawieniu świadectwa EUR1 wystawionego przez kraj wywozu zgodnie z protokołem 4 do Układów Europejskich zawartych ze wspomnianymi krajami lub po przedstawieniu deklaracji eksportera zgodnie z przepisami wspomnianego Protokołu.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie ściśle współpracują z Komisją w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 10
Ilości dostępne dla wniosków w okresie od dnia 1 do dnia 10 października 1997 r. znajdują się w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Niniejszym rozporządzenia (EWG) nr 2698/93 i (WE) nr 1590/94 niniejszym tracą moc.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1946/97
z dnia 6 października 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 659/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 30 ust. 7 i art. 57,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/97 [2] ustanawia, że dla produktów wycofanych z rynku nie stosuje się norm dotyczących opakowań zbiorczych i opakowań jednostkowych;
artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3587/86 z dnia 20 listopada 1986 r. ustalający współczynniki przeliczeniowe, które mają być stosowane do cen skupu owoców i warzyw [3], uchylonego rozporządzeniem (WE) nr 659/97, ustanowił, że kwota równa wzrostowi ceny skupu wynikająca ze stosowania różnych współczynników przeliczeniowych dla ceny powinna być dodana do tej ceny i do ceny wycofania dla produktów zebranych w nowych opakowaniach bezzwrotnych, gdy takie produkty były przeznaczone do swobodnej dystrybucji w celu ułatwienia użycia takich produktów w tym celu;
artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia, że produkty wycofane z rynku na mocy art. 23 ust. 1, które pozostają niesprzedane, mogą być wykorzystane do swobodnej dystrybucji;
artykuł 11 et seq. rozporządzenia (WE) nr 659/97 ustanawiają, że organizacje producentów mogą wycofać produkty z rynku w czasie danego roku gospodarczego, które są dostępne dla organizacji charytatywnych zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie do swobodnej dystrybucji; wycofane produkty luzem powinny być opakowane jednostkowo, zanim staną się dostępne; dlatego dla organizacji producentów powinna być dostępna kwota stawki jako wkład do kosztów opakowania jednostkowego produktów wycofanych z rynku w celu zezwolenia na swobodną dystrybucję takich produktów; w sytuacji braku takiej kwoty organizacje producentów mogą nie udostępnić takich produktów do swobodnej dystrybucji;
artykuł 57 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia środki do ułatwienia zmiany poprzednich ustaleń na te ustanowione niniejszym rozporządzeniem; środki przejściowe podobne do tych ustanowionych rozporządzeniem 3587/86 powinny być ustanowione w celu zezwolenia na łatwe zastosowanie tych przepisów w swobodnej dystrybucji w czasie roku gospodarczego 1997/98;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1805/78 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1200/93 [5] i którego przepisy stały się nieaktualne, powinno być uchylone;
Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w czasie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 659/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 15a w brzmieniu:
"Artykuł 15a
Dla roku gospodarczego 1997/98:
1) kwota stawki 7 ECU/100 kg powinna być przyznana organizacjom producentów dla produktów innych niż jabłka i owoce cytrusowe, wycofanych z rynku w celu swobodnej dystrybucji zgodnie z art. 11, 12 i 14 w opakowaniach mniejszych niż 25 kg;
2) wypłata wyżej wymienionej kwoty podlega przedstawieniu dokumentów uzupełniających, poświadczając w szczególności:
- nazwy jednostek – beneficjantów,
- ilość danych produktów,
- koszt opakowań jednostkowych,
- akceptację przez zainteresowaną organizację charytatywną;
3) przed 10 dniem każdego miesiąca Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję pocztą elektroniczną o ilości produktów rozprowadzonych swobodnie w poprzednim miesiącu, z wyjątkiem tej, dla której została przyznana kwota określona w ust. 1.";
2) w art. 23 dodaje się "(EWG) nr 1805/78";
3) w załączniku III sekcja
"Jabłka"
otrzymuje brzmienie:
"Jabłka _BAR_ —Odmian Reine des Reinettes, Cox Orange i Verde Doncella, klasa jakości I, rozmiar 65 mm lub więcej—Odmian Delicious Pilafa, Golden Delicious, Jonagold, Jonagored, Elstar, Gloster, Boskoop, Idared, Golden Supreme, James Grieve, Red. Chief, Top Red., Red. Delicious, Reinette grise du Canada, Starking Delicious, Granny Smith, Belleza de Roma, Summered, Royal Gala i Orzak Gold, klasa jakości I, rozmiar 70 mm lub więcej _BAR_ od 1 lipca do 30 czerwca" _BAR_
4) w załączniku IV w czwartym rzędzie pierwszej kolumny skreśla się "rozmiar".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2005/97
z dnia 9 października 1997 r.
ustanawiające niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Algierii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 16 i 17 i załącznik B do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo - Demokratyczną [1], zwanej dalej "Umową o współpracy", przewidują szczególne ustalenia przy przywozie oliwy z oliwek objętej kodami CN 1509 i 1510, całkowicie uzyskiwanej w Algierii i przywiezionej do Wspólnoty bezpośrednio z tego państwa;
w przypadku oliwy z oliwek objętej kodami CN 15091010, 15091090 i 15100010 szczególne ustalenia przewidują stawkę ryczałtową obniżenia stosowanej opłaty o 0,7245 ECU za 100 kg, będącą obniżką przewidzianą w art. 16 ust. 1 lit. a) Umowy o współpracy; z zastrzeżeniem, że Algieria nakłada opłatę wywozową w ustaleniach tych przewiduje się dalsze obniżenie tego podatku do wysokości odpowiadającej wysokości kwoty opłaty specjalnej, ale nie przekraczającej 14,60 ECU za 100 kg, co stanowi obniżkę przewidzianą w art. 16 ust. 1 lit. b) Umowy o współpracy i obniżkę o 14,60 ECU za 100 kg, co stanowi dodatkową kwotę przewidzianą w załączniku B do Umowy o współpracy;
Porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych [2] stanowi, że od dnia 1 lipca 1995 r. zmienne opłaty stosowane do przywozu produktów rolnych zastępuje się przez stałe opłaty celne;
kontynuowanie stosowania ustaleń wymaga przyjęcia nowych przepisów wykonawczych i uchylenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1514/76 z dnia 24 czerwca 1976 r. w sprawie przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Algierii [3];
zgodnie z Umową o współpracy, specjalna opłata wywozowa powinna znajdować odzwierciedlenie w cenie oliwy z oliwek przy przywozie do Wspólnoty; dla zapewnienia właściwego stosowania tych ustaleń należy przyjąć niezbędne środki, aby zapewnić, że opłata jest wniesiona najdalej w momencie przywozu oliwy;
jeżeli obecne warunki szczególnych ustaleń przewidziane w Umowie o współpracy są zmieniane, w szczególności w odniesieniu do kwot lub jeżeli zawarta jest nowa umowa konieczne może być dostosowanie niniejszego rozporządzenia w celu uwzględnienia tych zmian; należy ustanowić przepis, aby Komisja przyjęła te dostosowania zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [4];
w drodze rozporządzenia (WE) nr 2146/95 [5].
Komisja wprowadziła autonomiczny system jako środek przejściowy obowiązujący do dnia 30 czerwca 1997 r.; dlatego niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 lipca 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Algierii.
Artykuł 2
1.
Stawka opłaty celnej stosowana przy przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek innej niż poddanej procesowi rafinacji, podlegającej kodom CN 15091010, 15091090 i 15100010, całkowicie uzyskanej w Algierii i bezpośrednio przewiezionej z tego państwa do Wspólnoty, podlega obniżce o 0,7245 ECU za 100 kg.
2.
W przypadku gdy Algieria nakłada specjalną opłatę wywozową w odniesieniu do tej oliwy z oliwek całkowicie uzyskanej w Algierii i przewiezionej bezpośrednio z tego państwa do Wspólnoty, stawka opłaty celnej jest dalej obniżona o wysokość kwoty równej wysokości kwoty opłaty specjalnej, ale nieprzekraczającej 14,60 ECU za 100 kg.
3.
Obniżka stawki opłaty celnej przewidziana w ust. 2 stosuje się do przywozu oliwy z oliwek, dla której importer udokumentuje podczas dokonywania przywozu, że specjalna opłata wywozowa znajduje odzwierciedlenie w cenie przywozu.
Artykuł 3
1.
Stawka opłaty celnej stosowana w przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek, która została poddana procesowi rafinacji, podlegającej kodowi CN 15099000 całkowicie uzyskanej w Algierii i bezpośrednio przewiezionej z tego państwa do Wspólnoty, podlega obniżce o 4,661 ECU za 100 kg.
2.
Stawka opłaty celnej stosowana w przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek, która została poddana procesowi rafinacji, podlegającej kodowi CN 15100090 całkowicie uzyskanej w Algierii i bezpośrednio przewiezionej z tego państwa do Wspólnoty, podlega obniżce o 8,754 ECU za 100 kg.
Artykuł 4
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 5
W przypadku gdy obecne warunki szczególnych ustaleń przewidziane w Umowie o współpracy są zmieniane, w szczególności w odniesieniu do kwot lub w przypadku gdy zawarta jest nowa umowa, Komisja przyjmuje niezbędne dostosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 1514/76 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2006/97
z dnia 9 października 1997 r.
ustanawiające niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 17 i 18, oraz załącznik B do umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka [1], zwanej dalej "umową o współpracy", przewidują szczególne ustalenia przy przewozie oliwy z oliwek podlegającej kodom CN 1509 i 1510, całkowicie uzyskiwanej w Maroku i przywiezionej do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju;
w przypadku oliwy z oliwek podlegającej kodom CN 15091010, 15091090 i 15100010, szczególne ustalenia przewidują stawkę ryczałtową obniżenia stosownej opłaty o 0,7245 ECU za 100 kg, będącą obniżką przewidzianą w art. 17 ust. 1 lit. a) umowy o współpracy; z zastrzeżeniem, że Maroko nakłada opłatę wywozową, w ustaleniach tych przewiduje się dalsze obniżenie tego podatku do wysokości odpowiadającej wysokości kwoty opłaty specjalnej, ale nie przekraczającej 14,60 ECU za 100 kg, co stanowi obniżkę przewidzianą w art. 17 ust. 1 lit. b) umowy o współpracy i obniżkę 14,60 ECU za 100 kg, co stanowi dodatkową kwotę przewidzianą w załączniku B do umowy o współpracy;
Wspólnota zawarła umowę w formie wymiany listów z Królestwem Maroka, rozszerzając szczególne ustalenia po dniu 1 stycznia 1994 r. i na czas obowiązywania umowy o współpracy na podstawie stawki ryczałtowej obniżki opłat celnych [2];
porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w ramach wielostronnych negocjacji handlowych [3] Rundy Urugwajskiej, stanowi, że od dnia 1 lipca 1995 r. zróżnicowane opłaty stosowane przy przewozie produktów rolnych zastępuje się przez ustalone opłaty celne;
kontynuowanie stosowania ustaleń wymaga przyjęcia nowych przepisów wykonawczych i uchylenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1521/76 z dnia 24 czerwca 1976 r. w sprawie przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka [4];
zgodnie z umową o współpracy, specjalna opłata wywozowa powinna znajdować odzwierciedlenie w cenie oliwy z oliwek przy przywozie do Wspólnoty; dla zapewnienia właściwego stosowania przedmiotowych ustaleń należy przyjąć niezbędne środki, aby zapewnić, że opłata jest wniesiona najdalej w momencie przywozu oliwy;
jeżeli obecne warunki szczególnych ustaleń przewidziane w umowie o współpracy są zmieniane, w szczególności w odniesieniu do kwot, lub jeżeli zawarta jest nowa umowa, konieczne może być dostosowanie niniejszego rozporządzenia w celu uwzględnienia tych zmian; konieczne jest, aby Komisja przyjęła te dostosowania zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [5];
w drodze rozporządzenia (WE) nr 2146/95 [6] Komisja wprowadziła autonomiczny system jako środek przejściowy obowiązujący do dnia 30 czerwca 1997 r.; dlatego niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 lipca 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka.
Artykuł 2
1.
Stawka opłaty celnej stosowana przy przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek innej niż poddanej procesowi rafinacji, podlegającej kodom CN 15091010, 15091090, 15100010, całkowicie uzyskanej w Maroku i bezpośrednio przewiezionej z tego kraju do Wspólnoty, podlega obniżce o 0,7245 ECU za 100 kg.
2.
W przypadku gdy Maroko nakłada specjalną opłatę wywozową odnośnie do tej oliwy z oliwek, całkowicie uzyskanej w Maroku i przewiezionej bezpośrednio z tego kraju do Wspólnoty, stawka opłaty celnej będzie dalej obniżona o wysokość kwoty równej wysokości kwoty opłaty specjalnej, ale nie przekraczającej 14,60 ECU za 100 kg plus 14,60 ECU za 100 kg.
3.
Obniżka stawki opłaty celnej przewidziana w ust. 2 stosuje się przy przewozie oliwy z oliwek, dla którego importer udokumentuje, podczas dokonywania przywozu, że specjalna opłata wywozowa znajduje odzwierciedlenie w cenie przywozu.
Artykuł 3
1.
Stawka opłaty celnej stosowana przy przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek, która została poddana procesowi rafinacji, podlegającej kodowi CN 15099000, całkowicie uzyskanej w Maroku i bezpośrednio przewiezionej z tego kraju do Wspólnoty, podlega obniżce o 4,661 ECU za 100 kg.
2.
Stawka opłaty celnej stosowana przy przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek, która została poddana procesowi rafinacji, podlegającej kodowi CN 15100090, całkowicie uzyskanej w Maroku i bezpośrednio przewiezionej z tego kraju do Wspólnoty, podlega obniżce o 8,754 ECU za 100 kg.
Artykuł 4
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 5
W przypadku gdy obecne warunki szczególnych ustaleń przewidziane w umowie o współpracy są zmieniane, w szczególności w odniesieniu do kwot, lub w przypadku gdy zawarta jest nowa umowa, Komisja przyjmie niezbędne dostosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 1521/76 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/97
z dnia 9 października 1997 r.
ustanawiające niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Libanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 18 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotę Gospodarczą a Republiką Libanu [1], zwanej dalej "Umową o współpracy", przewiduje szczególne ustalenia przy przywozie oliwy z oliwek objętej kodami CN 1509 i 1510, całkowicie uzyskiwanej w Libanie i przywożonej do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju;
w przypadku oliwy z oliwek o kodzie CN 15091010, 15091090 i 15100010 szczególne ustalenia przewidują ryczałtową stawkę obniżki stosowanej opłaty o 0,7245 ECU za 100 kg, co stanowi obniżkę przewidzianą w art. 18 ust. 1 lit. a) Umowy o współpracy; pod warunkiem że Liban zastosuje opłatę wywozową, w ustaleniach tych przewiduje się dalsze obniżenie opłaty odpowiadającej wielkości opłaty specjalnej, ale nie więcej niż o 5,796 ECU za 100 kg, co stanowi obniżkę przewidzianą w art. 18 ust. 1 lit. b) Umowy o współpracy;
umowa w sprawie rolnictwa, zawarta podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych [2] stanowi, że zmienne opłaty nakładane na przywóz produktów rolnych mają od dnia 1 lipca 1995 r. zostać zastąpione przez stałe cła;
dalsze stosowanie ustaleń wymaga przyjęcia nowych przepisów wykonawczych i uchylenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1620/77 z dnia 18 lipca 1977 r. w sprawie przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Libanu [3];
zgodnie z Umową o współpracy specjalna opłata wywozowa powinna posiadać odzwierciedlenie w cenie oliwy z oliwek przy przywozie do Wspólnoty; w celu zagwarantowania prawidłowego stosowania tych rozwiązań należy przyjąć niezbędne środki, aby zapewnić, że opłata jest zapłacona najpóźniej wtedy, gdy oliwa jest przywożona;
jeżeli obecne warunki szczególnych ustaleń, przewidziane w Umowie o współpracy, są zmieniane, w szczególności w zakresie kwot, lub jeżeli zawierana jest nowa umowa, konieczne może być dostosowanie niniejszego rozporządzenia w celu dołączenia tych zmian; należy wprowadzić przepis, aby Komisja przyjmowała dostosowania zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [4];
w drodze rozporządzenia (WE) nr 2146/95 [5] Komisja wprowadziła system autonomiczny jako środek przejściowy obowiązujący do dnia 30 czerwca 1997 r.; w związku z tym niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia 1 lipca 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Libanu.
Artykuł 2
1.
Stawkę cła stosowaną przy przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek innej niż poddana procesowi rafinacji, objętej kodami CN 15091010, 15091090 i 15100010, całkowicie uzyskanej w Libanie i przywiezionej do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, obniża się o 0,7245 ECU za 100 kilogramów.
2.
W przypadku gdy Liban nakłada specjalną opłatę wywozową na tę oliwę z oliwek, całkowicie uzyskaną w Libanie i przywiezioną do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, stawkę cła obniża się dalej o kwotę równą tej opłacie specjalnej, ale nie więcej niż o 5,796 ECU za 100 kilogramów.
3.
Obniżkę stawki celnej, przewidzianą w ust. 2, stosuje się przy każdym przywozie oliwy z oliwek, dla której importer dostarczy dowód, przy przywozie oliwy, że specjalna opłata wywozowa posiada odzwierciedlenie w cenie przywozowej.
Artykuł 3
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 4
W przypadku, gdy obecne warunki szczególnych ustaleń, przewidziane w Umowie o współpracy, ulegają zmianom, w szczególności w zakresie kwot lub gdy zawierana jest nowa umowa, Komisja przyjmuje wynikające z tego niezbędne zmiany w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 1620/77 traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2008/97
z dnia 9 października 1997 r.
ustanawiające niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek i niektórych innych produktów rolnych pochodzących z Turcji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: protokół dodatkowy do Układu tworzącego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, w sprawie nowych zezwoleń na przywóz tureckich produktów rolnych do Wspólnoty [1], przewiduje szczególne ustalenia w sprawie przywozu pszenicy durum i mozgi kanaryjskiej, żyta i słodu pochodzących z Turcji; ustalenia te zapewniają obniżkę opłaty w odniesieniu do przywozu pszenicy durum i mozgi kanaryjskiej, obniżkę opłaty w odniesieniu do żyta, pod warunkiem nakładania przez Turcję specjalnej opłaty wywozowej na ten produkt, a także obniżkę stałego składnika opłaty stosowanej przy przywozie słodu;
w przypadku oliwy z oliwek objętej kodem CN 15091010, 15091090 i 15100010, decyzja nr 1/77 Rady Stowarzyszenia WE – Turcja przewiduje szczególne ustalenia między innymi obejmujące potrącanie stawki ryczałtowej, w wysokości 0,7245 ECU za 100 kg, z opłaty stosowanej w odniesieniu do tej oliwy; o ile Turcja nakłada opłatę wywozową, wymienione ustalenia przewidują dalsze obniżenie tej opłaty odpowiadające kwocie specjalnej opłaty, nieprzekraczającej jednak 13,14 ECU za 100 kg, co stanowi obniżkę przewidzianą w art. 2 Układu o Stowarzyszeniu i obniżkę o 13,14 ECU za 100 kg, co stanowi dodatkową kwotę przewidzianą w załączniku IV do wymienionego Układu; Wspólnota zawarła umowę w formie wymiany listów z Turcją, rozszerzając wyżej wymienione ustalenia szczególne na czas trwania Układu o Stowarzyszeniu z Turcją, na podstawie obniżki stawki ryczałtowej opłat celnych [2];
porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w trakcie Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych [3] stanowi, że opłaty rolne mają zostać zastąpione ustalonymi cłami począwszy od dnia 1 lipca 1995 r.;
ciągłość uzgodnień wymaga przyjęcia nowych przepisów wykonawczych i skreślenia niektórych artykułów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1180/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji [4];
zgodnie z umowami, specjalna opłata wywozowa powinna znajdować odbicie w cenie oliwy z oliwek w momencie przywozu do Wspólnoty; w celu zagwarantowania właściwego stosowania danych ustaleń, należy przyjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że opłata jest wniesiona najpóźniej w momencie przywozu oliwy;
jeżeli obecne warunki dotyczące szczególnych ustaleń przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu zmieniają się w szczególności w zakresie kwot lub jeżeli zostaje zawarta nowa umowa, może być konieczne dostosowanie niniejszego rozporządzenia w celu wprowadzenia wymienionych zmian; należy uwzględnić przyjęcie wymienionych poprawek przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66 EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [5] lub w odpowiednich artykułach pozostałych rozporządzeń w zakresie wspólnej organizacji rynków, na które oddziaływały ustalenia szczególne;
w rozporządzeniu (WE) nr 2146/95 [6] i rozporządzeniu (WE) nr 1214/96 [7] Komisja wprowadziła systemy autonomiczne jako środek przejściowy wygasający w dniu 30 czerwca 1997 r.; dlatego niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od dnia 1 lipca 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre zasady w celu zastosowania szczególnych ustaleń w sprawie przywozu oliwy z oliwek i niektórych innych produktów rolnych pochodzących z Turcji.
Artykuł 2
1.
Stawkę celną stosowaną w przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek innej niż oliwa poddana procesowi rafinacji, objętej kodami CN 15091010, 15091090, 15090010, pochodzącej z Turcji i przewożonej do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, obniża się o 0,7245 ECU za każde 100 kg.
2.
W przypadku, gdy Turcja nakłada specjalną opłatę wywozową na wymienioną oliwę z oliwek całkowicie uzyskaną w Turcji i przewiezioną do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, stawkę celną obniża się o dalszą kwotę równą opłacie specjalnej, lecz nieprzekraczającą 13,14 ECU za 100 kg plus 13,14 ECU za 100 kg.
3.
Obniżka stawki celnej przewidzianej w ust. 2 stosuje się do całego przywozu oliwy z oliwek, w odniesieniu do którego importer przedstawia dowód, w momencie przywozu oliwy, że specjalna opłata wywozowa znajduje odbicie w cenie przywozowej.
Artykuł 3
1.
Stawkę celną stosowaną w przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek, która została poddana rafinacji, objętej kodem CN 15099000, całkowicie uzyskanej w Turcji i transportowanej do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, obniża się o 3,723 ECU za każde 100 kg.
2.
Stawkę celną stosowaną w przywozie do Wspólnoty, rafinowanej oliwy z oliwek, objętej kodem CN 15100090, całkowicie uzyskanej w Turcji i przewożonej do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, obniża się o 7,003 ECU za każde 100 kg.
Artykuł 4
Stawki celne stosowane przy przywozie do Wspólnoty, pszenicy durum objętej kodem CN 10011000, pochodzącej z Turcji i transportowanej do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, ustala się zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [8], pomniejszone o 0,73 ECU za tonę.
Artykuł 5
1. Stawki celne stosowane w przywozie do Wspólnoty żyta objętego kodem CN 10020000, pochodzącego z Turcji i przewiezionego do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, ustala się zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, pomniejszone o kwotę równą specjalnej opłacie nakładanej przez Turcję w wywozie wymienionego produktu do Wspólnoty, ale nieprzekraczającą 11,68 ECU za tonę.
2. Ustalenia przewidziane w ust. 1 stosuje się do całego przywozu, w odniesieniu do którego importer przedstawia dowód, iż specjalna opłata wywozowa została uregulowana przez eksportera w kwocie nieprzekraczającej wielkości ustalonej na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, ani nieprzekraczającej 11,68 ECU za tonę.
Artykuł 6
Stawkę celną stosowaną w przywozie do Wspólnoty słodu, palonego i niepalonego, objętego kodem CN 1107, pochodzącego z Turcji i przywiezionego do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, obniża się o 6,57 ECU za tonę.
Artykuł 7
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66 (EWG) lub w odpowiadających mu artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji tych rynków.
Artykuł 8
W przypadku wprowadzania zmian do warunków ustaleń szczególnych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu, w szczególności w odniesieniu do kwot lub w razie zawierania nowego układu, Komisja przyjmuje wynikające dostosowania, konieczne dla niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia 136/66 (EWG) lub w odpowiadających mu artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji odnośnych rynków.
Artykuł 9
W rozporządzeniu (EWG) nr 1180/77skreśla się art. 6–10.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97
z dnia 6 października 1997 r.
w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenia ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz rozporządzenia przyjęte na podstawie art. 235 Traktatu stosowane w przypadku towarów wyprodukowanych z produktów rolnych, w szczególności przepisy tych rozporządzeń pozwalających na odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą środki ochronne na granicach mają być zastąpione wyłącznie środkami przewidzianymi w tych rozporządzeniach,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 2423/88 [2] Rada przyjęła wspólne zasady ochrony przed dumpingiem i subsydiowanym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(2) Zasady te zostały przyjęte zgodnie z istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi, w szczególności zobowiązaniami wynikającymi z art. VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu ("GATT"), Porozumienia o stosowaniu art. VI GATT ("Kodeks Antydumpingowy z 1979 r.") oraz Porozumienia o interpretacji i zastosowaniu art. VI, XVI i XXIII GATT (Kodeks Subsydiów i Ceł Wyrównawczych).
(3) Wnioski Rundy Urugwajskiej w sprawie wielostronnych negocjacji handlowych doprowadziły do ustanowienia Światowej Organizacji Handlu ("WTO").
(4) Załącznik 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu ("Porozumienie WTO"), zatwierdzonego decyzją 94/800/WE [3], zawiera między innymi Układ Ogólny w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. ("GATT 1994"), Porozumienie w sprawie rolnictwa ("Porozumienie w sprawie rolnictwa"), Porozumienie o stosowaniu art. VI GATT 1994 (zwanego dalej "Porozumieniem Antydumpingowym z 1994 r.") oraz nowe Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych ("Porozumienie w sprawie subsydiów").
(5) Aby osiągnąć większą przejrzystość i skuteczność stosowania przez Wspólnotę zasad określonych odpowiednio w Porozumieniu Antydumpingowym z 1994 r. oraz Porozumieniu w sprawie subsydiów, uznano za konieczne przyjęcie dwóch oddzielnych rozporządzeń, które szczegółowo określają wymogi zastosowania każdego z tych instrumentów obrony handlu.
(6) Słuszne wydaje się więc wprowadzenie zmian do zasad Wspólnoty regulujących stosowanie środków wyrównawczych w świetle nowych zasad wielostronnych, mając na względzie między innymi procedury wszczęcia postępowania oraz prowadzenia kolejnych czynności dochodzeniowych, obejmujących ustalenie i traktowanie okoliczności faktycznych, wprowadzenie środków tymczasowych, nałożenie i pobór ceł wyrównawczych, okres trwania i przegląd środków wyrównawczych oraz publiczne ujawnienie informacji dotyczących czynności dochodzeniowych w sprawach środków wyrównawczych.
(7) Z uwagi na zakres zmian wprowadzonych przez nowe Porozumienia oraz w celu zapewnienia odpowiedniego i przejrzystego wdrożenia nowych zasad należy, w miarę możliwości, dostosować język nowych porozumień do ustawodawstwa Wspólnoty.
(8) Ponadto słuszne wydaje się szczegółowe wyjaśnienie, kiedy subsydium może być uznane za istniejące, zgodnie z jakimi przepisami będzie stanowić podstawę środków wyrównawczych (w szczególności, czy subsydium zostało udzielone na szczególnych zasadach) oraz jakie kryteria należy stosować do wyliczenia kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych.
(9) Określając istnienie subsydium, należy wykazać wkład finansowy rządu bądź innego organu publicznego na terytorium kraju bądź też wsparcie w jakiejś formie dochodu bądź ceny w rozumieniu art. XVI GATT z 1994 r. oraz że korzyść z tego wynikająca została przyznana przedsiębiorstwu przyjmującemu.
(10) Konieczne jest szczegółowe wyjaśnienie, jakiego rodzaju subsydia nie stanowią podstawy środków wyrównawczych oraz jakie stosuje się procedury, jeżeli w trakcie czynności dochodzeniowych stwierdza się, że przedsiębiorstwo będące przedmiotem dochodzenia otrzymało subsydia niestanowiące podstawy środków wyrównawczych.
(11) Porozumienie w sprawie subsydiów stanowi, że przepisy dotyczące subsydiów niestanowiących podstawy środków wyrównawczych przestają obowiązywać pięć lat po dacie wejścia w życie Porozumienia WTO, chyba że zostaną przedłużone na mocy wspólnej umowy członków Światowej Organizacji Handlu; może okazać się konieczne wprowadzenie odpowiednich zmian do niniejszego rozporządzenia w przypadku nieprzedłużenia ważności tych przepisów.
(12) Środki wymienione w załączniku 2 do Porozumienia w sprawie rolnictwa nie stanowią podstawy środków wyrównawczych w zakresie przewidzianym w tym Porozumieniu.
(13) Pożądane jest sformułowanie jasnej i szczegółowej informacji dotyczącej czynników, które mogą być istotne dla stwierdzenia, czy subsydiowanie przywozu spowodowało istotne szkody lub może spowodować szkody; wykazując, że ilość i poziom cen przywożonych towarów są źródłem szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, należy zwrócić uwagę na wpływ innych czynników, w szczególności warunków rynkowych występujących we Wspólnocie.
(14) Zalecane jest zdefiniowanie terminu "przemysł wspólnotowy" oraz ewentualne wykluczenie stron związanych z wywozem z takiego przemysłu oraz zdefiniowanie terminu "związany"; konieczne jest również wprowadzenie przepisu o nałożeniu cła wyrównawczego na rzecz producentów w regionie Wspólnoty oraz ustanowienie wytycznych w zakresie definicji takiego regionu.
(15) Konieczne jest określenie strony, która może wnieść skargę dotyczącą ceł wyrównawczych, oraz zakresu, w jakim powinna być ona poparta przez przemysł wspólnotowy, oraz informacji na temat subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, szkody oraz związku przyczynowego, jaki taka skarga powinna zawierać; jest również celowe określenie procedur odrzucenia skarg lub wszczęcia postępowania.
(16) Konieczne jest określenie sposobu powiadamiania zainteresowanych stron o kwestiach wymaganych przez organy władzy oraz możliwości przedstawiania przez nich odpowiednich dowodów oraz obrony własnych interesów; pożądane jest również jasne określenie zasad i procedur, jakie należy stosować w trakcie dochodzenia, w szczególności zasad, dzięki którym zainteresowane strony przedstawiają się, mogą zaprezentować swoje opinie i przedstawić informacje w określonym terminie, jeżeli takie opinie i informacje mają zostać uwzględnione; słuszne jest również określenie warunków dostępu do informacji oraz komentowania przez zainteresowane strony informacji przedstawionych przez inne zainteresowane strony; ponadto Państwa Członkowskie oraz Komisja powinny współpracować w gromadzeniu informacji.
(17) Konieczne jest określenie warunków nakładania tymczasowych opłat celnych, w tym warunków, w których mogą być one nałożone nie wcześniej niż 60 dni przed wszczęciem postępowania i nie później niż dziewięć miesięcy po tym terminie; Komisja może nałożyć takie cła tylko na okres czterech miesięcy.
(18) Konieczne jest określenie procedur akceptacji zobowiązań eliminujących lub kompensujących subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych oraz szkody zamiast nakładania tymczasowych lub ostatecznych opłat celnych; słuszne jest również określenie konsekwencji naruszenia lub wycofania się ze zobowiązań oraz nałożenie tymczasowych opłat celnych w sytuacji podejrzenia naruszenia lub w razie konieczności przeprowadzenia dochodzenia w celu uzupełnienia wyników badań; akceptując zobowiązania, należy zwracać uwagę, aby proponowane zobowiązania oraz ich egzekwowanie nie prowadziły do zachowań antykonkurencyjnych.
(19) Konieczne jest wprowadzenie przepisu stanowiącego, że zakończenie spraw, bez względu na przyjęcie bądź nie środków ostatecznych, nastąpi zazwyczaj w ciągu 12 miesięcy, a w żadnym wypadku nie później niż 13 miesięcy od wszczęcia dochodzenia.
(20) Dochodzenie bądź postępowanie powinno zostać zakończone w przypadku, gdy kwota subsydiów jest minimalna, lub jeżeli, szczególnie w przypadku towarów przywożonych z krajów rozwijających się, ilość subsydiowanych towarów lub szkoda jest nieistotna i właściwe jest określenie tych kryteriów; w przypadku zastosowania środków, trzeba zapewnić zakończenie postępowania oraz ustalić, że środki będą mniejsze niż kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, jeżeli ta mniejsza kwota usunie szkodę; należy określić metodę wyliczenia poziomu środków w przypadkach pobierania próbek.
(21) Konieczne jest zapewnienie działającego z mocą wsteczną poboru tymczasowych opłat celnych, jeżeli uznane zostanie to za właściwe, oraz określenie okoliczności, które mogą uruchomić z mocą wsteczną stosowanie opłat celnych w celu uniknięcia podważenia środków ostatecznych, które mają być zastosowane; należy ponadto zapewnić, by opłaty celne mogły być stosowane z mocą wsteczną w przypadku naruszenia bądź wycofania się ze zobowiązań.
(22) Konieczne jest zapewnienie, by środki uległy przedawnieniu po okresie pięciu lat, o ile przegląd nie wykaże, że należy je utrzymać; konieczne jest również zapewnienie, w przypadkach dostarczenia wystarczających dowodów o zmienionych okolicznościach, przeglądów tymczasowych lub dochodzenia mających na celu określenie, czy zagwarantowano zwrot ceł wyrównawczych.
(23) Nawet jeżeli Porozumienie w sprawie subsydiów nie zawiera przepisów dotyczących obejścia środków wyrównawczych, istnieje możliwość takiego obejścia, podobnego, lecz nie identycznego z obejściem środków antydumpingowych; wydaje się więc słuszne wprowadzenie w życie w niniejszym rozporządzeniu przepisu zakazującego obchodzenie.
(24) Słuszne jest zezwolenie na zawieszenie środków wyrównawczych w przypadku tymczasowej zmiany warunków rynkowych, która sprawia, że dalsze stosowanie tych środków jest czasowo niewłaściwe.
(25) Konieczne jest zapewnienie, by przywożone towary podlegające badaniu były przedmiotem rejestracji w momencie przywozu, aby umożliwić zastosowanie środków przeciwko takiemu przywozowi towarów.
(26) Aby zapewnić należyte zastosowanie środków, konieczne jest, aby Państwa Członkowskie monitorowały i składały sprawozdanie Komisji na temat przywozu produktów podlegających dochodzeniu lub zastosowaniu środków oraz kwot pobranych opłat celnych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(27) Konieczne jest zapewnienie regularnych konsultacji ze strony Komitetu Doradczego na określonych etapach dochodzenia; Komisja powinna składać się z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji pełniącego funkcję przewodniczącego.
(28) Wskazane jest zapewnienie wizyt kontrolnych mających na celu sprawdzenie dostarczonych informacji na temat subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych bądź szkód, przy czym takie wizyty powinny być uzależnione od właściwych odpowiedzi na otrzymane kwestionariusze.
(29) Niezbędne jest zapewnienie dostarczenia próbek w przypadku dużej liczby stron bądź transakcji w celu umożliwienia zakończenia dochodzenia w wyznaczonym terminie.
(30) Konieczne jest zapewnienie, w przypadku gdy strony nie współpracują ze sobą w sposób zadowalający, wykorzystania innych informacji do ustalenia wyników badań oraz wykorzystania mniej korzystnych informacji niż w przypadku gdyby strony ze sobą współpracowały.
(31) Należy wprowadzić postanowienie o takim traktowaniu poufnych informacji, aby tajemnice handlowe oraz tajemnice rządowe nie były ujawniane.
(32) Niezbędne jest wprowadzenie przepisów o należytym ujawnianiu istotnych faktów i okoliczności stronom, które kwalifikują się do takiego traktowania, oraz aby ujawnianie takie uwzględniało proces podejmowania decyzji we Wspólnocie, w okresie umożliwiającym stronom obronę ich interesów.
(33) Rozsądne jest stworzenie systemu administracyjnego, w ramach którego można przedstawiać argumenty, czy środki te są w interesie Wspólnoty, w tym w interesie konsumentów, oraz określać terminy, w których informacje takie można przedstawiać łącznie z prawem ujawniania zainteresowanych stron.
(34) Stosując zasady Porozumienia w sprawie subsydiów, istotne jest, w celu utrzymania równowagi praw i obowiązków, określonych w tym Porozumieniu, aby Wspólnota uwzględniła ich interpretację przez głównych partnerów handlowych Wspólnoty, zgodnie z ustawodawstwem lub ustaloną praktyką.
(35) Rozporządzeniem (WE) nr 3284/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie ochrony przed przywozem subsydiowanych towarów z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4] Rada zastąpiła rozporządzenie (WE) nr 2423/88 oraz wprowadziła nowy system ochrony przed subsydiowaniem przywozu z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(36) Problemy przygotowania projektu tekstu rozporządzenia (WE) nr 3284/94 uwidoczniły się w momencie publikacji; ponadto niniejsze rozporządzenie zostało już zmienione.
(37) W celu zachowania jasności, przejrzystości i pewności prawnej rozporządzenie to powinno być uchylone i zastąpione, bez uszczerbku dla wszczętych postępowań w sprawie ceł wyrównawczych na mocy niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (EWG) nr 2423/88,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zasady
1.
Cło wyrównawcze może zostać nałożone w celu skompensowania wszelkich przyznanych subsydiów, bezpośrednio bądź pośrednio, dla wytworzenia, produkcji, wywozu lub przywozu dowolnego produktu, którego dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia produkt uważany jest za subsydiowany, jeżeli korzysta z subsydium podlegającego środkom wyrównawczym zgodnie z art. 2 oraz 3.
3.
Subsydium takie może być przyznane przez władze publiczne kraju pochodzenia przywożonego produktu lub przez władze publiczne kraju pośredniczącego, z którego produkt jest wywożony do Wspólnoty, zwanym do celów niniejszego rozporządzenia "krajem wywozu".
Do celów niniejszego rozporządzenia "władza publiczna" oznacza każdy organ publiczny na terytorium kraju pochodzenia lub wywozu.
4.
Bez względu na ust. 1, 2 oraz 3 w przypadku, gdy produkty nie są bezpośrednio przywożone do Wspólnoty z kraju pochodzenia, lecz wwożone do Wspólnoty z kraju pośredniczącego, stosuje się w pełni przepisy niniejszego rozporządzenia, a transakcja bądź transakcje, tam gdzie to stosowane, są uznane za przeprowadzone między krajem pochodzenia a Wspólnotą.
5.
Do celów niniejszego rozporządzenia "podobny produkt" oznacza produkt, który jest identyczny, to jest produkt przypominający pod wszystkimi względami rozpatrywany produkt lub, w przypadku braku takiego produktu, inny produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod wszystkimi względami, ma właściwości, które w dużej mierze przypominają właściwości rozpatrywanego produktu.
Artykuł 2
Definicja subsydium
Subsydium uważa się, że istnieje, jeżeli:
1) a) władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu wniosły wkład finansowy, to znaczy, gdy:
i) praktyka władz publicznych zakłada bezpośrednie przekazanie środków finansowych (na przykład dotacje, pożyczki, dopłaty do kapitału własnego), potencjalne bezpośrednie transfery środków finansowych lub zobowiązań (na przykład gwarancje pożyczek);
ii) należny dochód władz publicznych normalnie pobierany zostaje utracony lub niepobrany (na przykład bodźce finansowe w rodzaju ulg podatkowych); w tym zakresie, zwolnienie przywożonych produktów z opłat celnych i podatków, którymi objęty jest podobny produkt przeznaczony do krajowej konsumpcji lub umorzenie takich ceł lub podatków w kwotach nieprzekraczających tych, które zostały naliczone, nie jest traktowany jako subsydium pod warunkiem, że takie zwolnienie jest przyznawane zgodnie z przepisami załączników I–III;
iii) władze publiczne zapewniają towary i usługi inne niż ogólna infrastruktura bądź też nabywają towary;
iv) władze publiczne:
- dokonują płatności na rzecz mechanizmu finansującego,
lub - powierzają lub wyznaczają prywatnej jednostce wykonywanie jednej lub wielu rodzajów funkcji określonych w i), ii) oraz iii), które zazwyczaj są w przyznane rządowi, a praktyka nie różni się pod żadnym względem od praktyk zazwyczaj stosowanych przez rząd;
lub
b) ma miejsce jakakolwiek forma wsparcia w zakresie dochodów lub cen w rozumieniu art. XVI GATT z 1994 r.; oraz
2) świadczenie jest niniejszym przyznane.
Artykuł 3
Subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych
1.
Subsydia podlegają środkom wyrównawczym wyłącznie, jeżeli są to subsydia szczególne określone w ust. 2, 3 i 4.
2.
W celu ustalenia, czy subsydia są szczególne dla przedsiębiorstwa, przemysłu bądź grupy przedsiębiorstw lub gałęzi przemysłu (zwanych dalej "niektórymi przedsiębiorstwami") w ramach jurysdykcji organu udzielającego subsydium, stosuje się następujące zasady:
a) jeżeli organ przyznający lub ustawodawstwo, na podstawie którego działa organ przyznający, wyraźnie ogranicza dostęp do subsydiów niektórym przedsiębiorstwom, subsydium takie jest szczególne;
b) jeżeli organ przyznający lub ustawodawstwo, na podstawie którego działa organ przyznający, określa obiektywne kryteria lub zasady regulujące uprawnienie do otrzymania subsydium i jego kwotę, szczególność nie występuje, pod warunkiem że uprawnienie jest automatyczne, zaś kryteria i warunki są ściśle przestrzegane.
Do celów niniejszego artykułu obiektywne kryteria i warunki oznaczają kryteria i warunki, które są neutralne, nie traktują priorytetowo niektórych przedsiębiorstw w stosunku do innych przedsiębiorstw i które mają charakter ekonomiczny i zastosowania horyzontalnego, jak np. liczba pracowników lub wielkość przedsiębiorstwa.
Kryteria lub warunki muszą być wyraźnie określone przez prawo, przepisy wykonawcze lub inny urzędowy dokument w sposób umożliwiający weryfikację;
c) jeżeli, bez względu na brak szczególności wynikającej ze stosowania zasad ustanowionych w lit. a) i b), istnieją powody, aby sądzić, że subsydium może być faktycznie szczególne, można rozważyć inne czynniki.
Czynnikami takimi są: korzystanie z programu subsydiów przez ograniczoną liczbę niektórych przedsiębiorstw; pierwszeństwo wykorzystania przez niektóre przedsiębiorstwa; udzielanie nieproporcjonalnie dużych kwot subsydium niektórym przedsiębiorstwom; oraz sposób działania według uznania przy podejmowaniu decyzji w sprawie subsydium przez organ przyznający subsydium.
W tym względzie należy uwzględnić w szczególności informacje na temat częstotliwości odrzucania lub zatwierdzania wniosków o udzielenie subsydium oraz uzasadnienie takich decyzji.
Stosując akapit pierwszy, należy brać pod uwagę stopień zróżnicowania działalności gospodarczej podlegający jurysdykcji organu przyznającego, a także okres działania programu subsydiów.
3.
Subsydium, które ogranicza się do niektórych przedsiębiorstw znajdujących się w obrębie określonego obszaru geograficznego podlegającego jurysdykcji organu przyznającego, jest subsydium szczególnym.
Ustalanie bądź zmiana ogólnie stosowanych stawek podatkowych przez wszystkie uprawnione do tego szczeble administracji rządowej nie jest traktowane jako subsydium szczególne do celów niniejszego rozporządzenia.
4.
Bez względu na ust. 2 i 3 następujące subsydia są traktowane jako subsydia szczególne:
a) subsydia uwarunkowane, prawnie lub faktycznie, wyłącznie jednym lub jednym z kilku innych warunków, wynikami wywozu, włączając w tym określone w załączniku I.
Subsydia są traktowane jako faktycznie uwarunkowane wynikami wywozu, gdy stan faktyczny wskazuje, że przyznanie subsydium, bez prawnego uwarunkowania od wyników wywozu, jest w istocie związany z aktualną lub przewidywaną wielkością wywozu lub przychodami z wywozu.
Sam fakt, że subsydium jest przyznawane przedsiębiorstwom prowadzącym wywóz, nie stanowi podstawy do traktowania jako subsydium wywozowego w rozumieniu niniejszego przepisu;
b) subsydia uwarunkowane, wyłącznie jednym lubmiędzy innymi warunkami, preferencyjnym wykorzystywaniem towarów krajowych w stosunku do towarów przywożonych.
5.
Każde ustalenie szczególności zgodnie z przepisami niniejszego artykułu powinno być wyraźnie umotywowane na podstawie konkretnych dowodów.
Artykuł 4
Subsydia niestanowiące podstawy środków wyrównawczych
1.
Następujące subsydia nie podlegają środkom wyrównawczym:
a) subsydia, które nie są szczególne w rozumieniu art. 3 ust. 2 oraz 3;
b) subsydia, które są szczególne w rozumieniu art. 3 ust. 2 oraz 3, lecz które spełniają warunki przewidziane w ust. 2, 3 lub 4 niniejszego artykułu;
c) składnik subsydium, który może występować w dowolnych środkach wymienionych w załącznik IV.
2.
Subsydia na działalność badawczą prowadzoną przez firmy lub instytucje szkolnictwa wyższego bądź placówki badawcze na zasadzie kontraktu z firmami nie podlegają środkom wyrównawczym, jeżeli subsydia pokrywają nie więcej niż 75 % kosztów badań przemysłowych lub 50 % kosztów działalności rozwojowej na etapie przed wystąpieniem konkurencji i jeżeli takie subsydia są ograniczone wyłącznie do:
a) kosztów osobowych (naukowców, pracowników technicznych oraz innych pracowników pomocniczych zatrudnionych wyłącznie w działalności badawczej);
b) kosztów urządzeń, wyposażenia, gruntów oraz budynków wykorzystywanych wyłącznie i stale (z wyjątkiem ich zbycia na zasadach komercyjnych) w działalności badawczej;
c) koszty doradztwa oraz podobnych usług wykorzystywanych wyłącznie w działalności badawczej, w tym zakupionych u źródeł zewnętrznych badań, wiedzy technicznej, patentów itp.;
d) dodatkowych kosztów ogólnych poniesionych bezpośrednio w wyniku działalności badawczej;
e) innych kosztów bieżących (takich jak koszty materiałów, zaopatrzenia oraz podobnych) poniesionych bezpośrednio w wyniku działalności badawczej.
Akapitu pierwszego nie stosuje się do cywilnych statków powietrznych (zgodnie z definicją zawartą w Porozumieniu w sprawie handlu cywilnymi statkami powietrznymi z 1979 r., z dalszymi zmianami, lub w innym późniejszym Porozumieniu zmieniającym lub zastępującym takie Porozumienie).
Do celów akapitu pierwszego:
a) dopuszczalne poziomy subsydiów niestanowiących podstawy do środków wyrównawczych są ustalone poprzez odniesienie do całkowitych uprawnionych kosztów poniesionych w czasie trwania indywidualnego projektu.
W przypadku programów obejmujących zarówno "badania przemysłowe" oraz "działalność rozwojową na etapie przed wystąpieniem konkurencji" dopuszczalny poziom subsydium niestanowiącego podstawy środków wyrównawczych nie przekracza zwykłej średniej dopuszczalnych poziomów subsydiów niestanowiących podstawy środków wyrównawczych stosowanych do dwóch powyższych kategorii, wyliczonych na podstawie uprawnionych kosztów określonych w lit. a)–e) akapitu pierwszego;
b) wyrazy "badania przemysłowe" oznaczają planowane poszukiwania lub krytyczne badania mające na celu odkrycie nowej wiedzy, przy czym taka wiedza ma być użyteczna przy opracowywaniu nowych produktów, procesów bądź usług lub wprowadzaniu udoskonaleń do istniejących produktów, procesów lub usług;
c) termin "działalność rozwojowa na etapie przed wystąpieniem konkurencji" oznacza wykorzystanie wyników badań przemysłowych w planach i projektach nowych, zmodyfikowanych produktów, procesów lub usług, bez względu na to, czy są przeznaczone na sprzedaż czy do użycia, w tym stworzenie pierwszego prototypu nienadającego się do użytku handlowego.
Może to na dalszym etapie obejmować opracowanie i projektowanie alternatywnych produktów, procesów lub usług oraz wstępną demonstrację lub projekty pilotażowe, pod warunkiem że te projekty nie mogą być przekształcone ani wykorzystane do zastosowań przemysłowych ani handlowych.
Nie obejmuje on rutynowych lub okresowych modyfikacji istniejących produktów, linii produkcyjnych, procesów produkcyjnych, usług lub innej działalności bieżącej, nawet jeżeli modyfikacje te stanowiłyby udoskonalenie.
3.
Subsydia dla regionów o niekorzystnych warunkach gospodarowania w obrębie terytorium kraju pochodzenia i/lub wywozu, zgodnie z ramowym planem rozwoju regionalnego, które nie byłyby szczególne w przypadku zastosowania kryteriów ustanowionych w art. 3 ust. 2 oraz 3 do każdego uprawnionego regionu, nie podlegają środkom wyrównawczych, jeżeli:
a) każdy region o niekorzystnych warunkach gospodarowania stanowi wyraźnie wyznaczony przyległy obszar geograficzny o określonej tożsamości gospodarczej i administracyjnej;
b) region jest uważany za region o niekorzystnych warunkach gospodarowania na podstawie neutralnych i obiektywnych kryteriów, wskazujących, że trudności regionu wynikają z okoliczności, które nie są okolicznościami tymczasowymi: takie kryteria muszą być wyraźnie określone przepisami prawa, rozporządzeniem czy innym oficjalnym dokumentem w sposób umożliwiający weryfikację;
c) kryteria określone w lit. b) obejmują ocenę rozwoju gospodarczego opartą przynajmniej na jednym z poniższych czynników:
- albo dochód na jednego mieszkańca lub dochód gospodarstwa domowego na jednego mieszkańca lub produkcie krajowym brutto na jednego mieszkańca, który nie może przekraczać 85 % średniej dla terytorium danego kraju pochodzenia lub wywozu,
- poziom bezrobocia, który musi wynosić przynajmniej 110 % średniej dla terytorium danego kraju pochodzenia lub wywozu;
mierzony w okresie trzech lat; ocena taka może jednak być złożona i obejmować inne czynniki.
Do celów akapitu pierwszego:
a) "ramowy plan rozwoju regionalnego" oznacza, że programy subsydiów regionalnych są częścią wewnętrznie spójnej i ogólnie stosowanej polityki rozwoju regionalnego oraz że subsydia dla rozwoju regionalnego nie są udzielane w odizolowanych obszarach geograficznych niemających praktycznie wpływu na rozwój regionu;
b) "neutralne i obiektywne kryteria" oznaczają kryteria, które nie traktują priorytetowo niektórych regionów w sposób wykraczający poza poziom konieczny do eliminacji bądź ograniczenia różnic regionalnych w ramach polityki rozwoju regionalnego.
W tym względzie programy subsydiów regionalnych określają górny pułap kwoty subsydium, którą można przydzielić na każdy subsydiowany projekt.
Takie pułapy należy zróżnicować według różnych poziomów rozwoju regionów uprawnionych do uzyskania subsydium i przedstawiać w kategoriach kosztów inwestycyjnych lub kosztów tworzenia miejsc pracy.
W ramach takich pułapów podział subsydiów jest dostatecznie szeroki i równy dla uniknięcia dominującego wykorzystania subsydiów lub udzielenie niewspółmiernie wysokich kwot subsydiów dla niektórych przedsiębiorstw.
Ten przepis stosuje się w świetle kryteriów określonych w art. 3 ust. 2 i ust. 3.
4.
Subsydia dla popierania przystosowania istniejących urządzeń do nowych wymogów środowiska nałożonych przez prawo i/lub przepis wykonawczy, powodujący większe ograniczenia i obciążenia finansowe dla przedsiębiorstw, nie podlegają środkom wyrównawczym, pod warunkiem że subsydium:
a) jest środkiem jednorazowym; oraz
b) jest ograniczone do 20 % kosztów przystosowania; oraz
c) nie pokrywa kosztów zastąpienia i prowadzenia subsydiowanej inwestycji, które muszą być w pełni poniesione przez firmy; oraz
d) jest bezpośrednio powiązane i proporcjonalne do planowanego przez firmę ograniczenia zagrożeń i zanieczyszczenia oraz nie pokrywa żadnych oszczędności, które mogą być uzyskane w zakresie kosztów produkcji; oraz
e) jest dostępne dla wszystkich przedsiębiorstw, które mogą przyjąć nowe wyposażenie i/lub procesy produkcyjne.
Do celów akapitu pierwszego termin "istniejące urządzenia" oznacza urządzenia, które w momencie nałożenia nowych wymogów w zakresie ochrony środowiska naturalnego działały od przynajmniej dwóch lat.
Artykuł 5
Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych
Do celów niniejszego rozporządzenia kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona w kategoriach korzyści dla odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie prowadzenia dochodzenia w sprawie subsydiowania.
Zazwyczaj okres ten jest najbliższym okresem obrachunkowym beneficjanta, lecz może być też innym przynajmniej sześciomiesięcznym okresem poprzedzającym wszczęcie dochodzenia, dla którego dostępne są dane finansowe i inne istotne dane.
Artykuł 6
Kalkulacja świadczenia na rzecz odbiorcy
Dla kalkulacji świadczenia na rzecz odbiorcy stosuje się następujące zasady:
a) uczestnictwo władz publicznych w kapitale akcyjnym nie jest traktowane jako przyznanie świadczenia na rzecz odbiorcy, chyba że inwestycja może być uznana za niezgodną z normalną praktyką inwestycyjną (włączając rezerwę na kapitał podwyższonego ryzyka) prywatnych inwestorów na terytorium kraju pochodzenia i/lub wywozu;
b) pożyczka udzielona przez władze publiczne nie jest traktowana jako przyznanie korzyści, chyba że istnieje różnica między kwotą, jaką przedsiębiorstwo otrzymujące pożyczkę płaci od pożyczki rządowej, oraz kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalną pożyczkę komercyjną, jaką mogłaby faktycznie uzyskać na rynku.
W tym przypadku korzyść est różnicą między tymi kwotami;
c) pożyczka gwarantowana przez władze publiczne nie jest traktowana jakoprzyznanie korzyści, chyba że istnieje różnica między kwotą, jaką firma otrzymująca gwarancję płaci od pożyczki gwarantowanej przez rząd oraz kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalną pożyczkę komercyjną w przypadku braku gwarancji rządowej.
W tym przypadku świadczenie jest różnicą między tymi kwotami, skorygowaną o wszelkie różnice w opłatach;
d) dostarczenie towarów i usług bądź nabycie towarów przez władze publiczne nie jest traktowane jako udzielenie świadczenia, chyba że dostawa odbywa się za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia lub też jeżeli zakup odbywa się za kwotę wyższą od odpowiedniego wynagrodzenia.
Odpowiedniość wynagrodzenia jest określona w odniesieniu do aktualnych warunków rynkowych w stosunku do przedmiotowego produktu lub usługi w kraju dostawy lub nabycia (włączając cenę, jakość, dostępność, zbywalność towaru, transport oraz inne warunki zakupu lub sprzedaży).
Artykuł 7
Przepisy ogólne dotyczące wyliczeń
1.
Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest określona na jednostkę subsydiowanego produktu wywożonego na teren Wspólnoty.
Ustalając tę kwotę, należy odliczyć od ogólnej kwoty subsydium następujące elementy:
a) opłaty pobierane przy składaniu wniosków lub inne koszty obowiązkowo poniesione w celu zakwalifikowania się do uzyskania subsydium lub koszty jego uzyskania;
b) podatki wywozowe, opłaty celne oraz inne opłaty nałożone na wywóz produktu na teren Wspólnoty szczególnie przeznaczone na skompensowanie subsydium.
W przypadku zgłoszenia przez zainteresowaną stronę roszczenia odliczenia strona ta musi udowodnić zasadność roszczenia.
2.
Jeżeli subsydium nie jest udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jest ustalona poprzez przydzielenie wartości całkowitego subsydium, jeśli, to właściwe ponad poziom produkcji, sprzedaży czy wywozu przedmiotowych produktów w okresie prowadzenia dochodzenia w związku z dotowaniem.
3.
Jeżeli subsydium może być związane z nabyciem lub nabyciem w przyszłości środków trwałych, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona poprzez rozłożenie subsydium na okres, który odzwierciedla normalną amortyzację takich aktywów w danym przemyśle.
Tak wyliczona kwota przypisana do okresu dochodzenia, obejmująca to, co wynika ze środków trwałych nabytych przed tym okresem, jest przydzielona w sposób opisany w ust. 2.
Jeżeli aktywa nie podlegają amortyzacji, subsydium jest wyceniane jako nieoprocentowana pożyczka i traktowane zgodnie z art. 6 lit. b).
4.
Jeżeli subsydium nie może być powiązane z nabyciem środków trwałych, kwota świadczenia otrzymanego w okresie prowadzenia dochodzenia jest zasadniczo przypisana temu okresowi i przydzielona w sposób określony w ust. 2, chyba że specjalne okoliczności uzasadniają przypisanie subsydium innemu okresowi.
Artykuł 8
Ustalenie szkody
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia wyraz "szkoda", chyba że ustalono inaczej, oznacza istotną szkodę majątkową dla wspólnotowego przemysłu, zagrożenie wyrządzenia szkody majątkowej dla wspólnotowego przemysłu lub istotne opóźnienie w stworzeniu takiego przemysłu i jest interpretowany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
2.
Ustalenie szkody opiera się na pozytywnych dowodach i obejmuje badanie zarówno:
a) wielkości przywozu towarów po cenach subsydiowanych oraz wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na ceny podobnych produktów na rynku Wspólnoty; oraz
b) wpływu tych towarów przywożonych na wspólnotowy przemysł.
3.
W odniesieniu do przywozu towarów po cenach subsydiowanych należy uwzględnić fakt, czy nastąpił istotny wzrost przywozu towarów po cenach subsydiowanych w kategoriach bezwzględnych czy względnych w stosunku do produkcji i konsumpcji we Wspólnocie.
W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na ceny należy uwzględnić fakt, czy nastąpiło istotne zaniżenie ceny w wyniku przywozu towarów po cenach subsydiowanych w porównaniu z ceną podobnego produktu we wspólnotowym przemyśle lub czy wpływ takiego przywozu może w inny sposób doprowadzić do istotnego obniżenia cen lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w przeciwnym wypadku.
Żaden czynnik ani większa liczba tych czynników nie stanowi decydującej wskazówki.
4.
Jeżeli przywóz produktu z więcej niż jednego kraju podlega równocześnie dochodzeniu w sprawie cła wyrównawczego, wpływ takiego przywozu będzie oceniany w sposób łączny tylko w przypadku stwierdzenia, że:
a) kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych ustalona w stosunku do przywozu z każdego kraju jest większa niż kwota minimalna określona w art. 14 ust. 5 i że wielkość przywożonych towarów z każdego kraju nie jest nieistotna; oraz
b) łączna ocena wpływu przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji między przywożonymi produktami a warunkami konkurencji między przywożonymi produktami i podobnym produktem wspólnotowym.
5.
Badanie wpływu przywozu towarów po subsydiowanych cenach na dany wspólnotowy przemysł obejmuje ocenę istotnych czynników ekonomicznych oraz wskaźników mających wpływ na stan przemysłu, włączając: fakt, że przemysł ciągle jeszcze zwalcza skutki dawnego subsydiowania lub dumpingu, wielkość kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, faktyczny i potencjalny spadek sprzedaży, zyski, produkcję, udział rynkowy, wydajność, zwrot z inwestycji, wykorzystanie zdolności produkcyjnych; czynniki wpływające na ceny we Wspólnocie; faktyczny i potencjalny negatywny wpływ na przepływ środków pieniężnych, stan zapasów, zatrudnienie, wynagrodzenia, wzrost, zdolność gromadzenia kapitału lub inwestycji oraz, w przypadku rolnictwa, wzrost obciążenia rządowych programów wsparcia.
Wykaz ten nie jest wyczerpujący, ani też żaden pojedynczy czynnik ani większa liczba tych czynników nie musi stanowić decydującej wskazówki.
6.
Należy wykazać na podstawie wszystkich istotnych dowodów przedstawionych w związku z ust. 2, że przywóz towarów po subsydiowanych cenach przynosi szkodę w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
W szczególności wiąże się to z koniecznością wykazania, że ilość i/lub poziomy cen określone na podstawie ust. 3 są odpowiedzialne za wpływ na wspólnotowy przemysł, jak przewidziano w ust. 5, oraz że wpływ ten istnieje w stopniu umożliwiającym jego klasyfikację jako istotny.
7.
Znane czynniki inne niż przywóz towarów po cenach subsydiowanych, które przynoszą szkodę wspólnotowemu przemysłowi, są również badane w celu upewnienia się, że szkody wyrządzonej przez te czynniki nie można przypisać przywozowi towarów po cenach subsydiowanych zgodnie z ust. 6.
Czynniki, które mogą być brane pod uwagę w tym względzie obejmują ilość i ceny w przywozie towarów po cenach niesubsydiowanych, spadek popytu czy też zmiany struktury spożycia, restrykcyjne praktyki handlowe oraz konkurencja między producentami z państw trzecich oraz producentami z krajów Wspólnoty, rozwój technologii oraz wyniki w zakresie wywozu oraz wydajność wspólnotowego przemysłu.
8.
Wpływ przywozu towarów po cenach subsydiowanych jest oceniany w stosunku do produkcji podobnego produktu przez wspólnotowy przemysł, jeżeli dostępne dane umożliwiają oddzielną identyfikację tej produkcji na podstawie takich kryteriów, jak proces produkcyjny, sprzedaż i zyski producentów.
Jeżeli oddzielna identyfikacja tej produkcji nie jest możliwa, wpływ przywozu towarów po cenach subsydiowanych jest oceniany poprzez badanie produkcji najwęższej grupy lub asortymentu produktów obejmujących podobny produkt, dla którego można uzyskać niezbędne informacje.
9.
Określenie zagrożenia wyrządzenia szkody majątkowej jest oparte na faktach, a nie tylko na zarzutach, przypuszczeniach czy odległych możliwościach.
Zmiana okoliczności, które stworzą sytuację, w której subsydium wyrządzi szkodę, musi być dokładnie przewidziana i stanowić bezpośrednie zagrożenie.
Stwierdzając istnienie zagrożenia szkodą majątkową, należy zwrócić uwagę między innymi na takie czynniki, jak:
a) charakter przedmiotowego subsydium lub subsydiów oraz skutki handlowe, jakie mogą z nich wyniknąć;
b) znaczne tempo wzrostu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na rynek Wspólnoty, wskazujące na prawdopodobieństwo znacznego wzrostu przywozu;
c) dostatecznie swobodnie rozporządzalna przez eksportera zdolność do sprzedaży lub znaczny rychły wzrost takiej zdolności, wskazujący na prawdopodobieństwo istotnego wzrostu wywozu towarów po cenach subsydiowanych na teren Wspólnoty, uwzględniając dostępność do innych rynków eksportowych dla wchłonięcia dodatkowego wywozu;
d) fakt, czy ceny przywożonych produktów mogą, w istotnym stopniu, obniżyć ceny bądź uniemożliwić wzrost cen, który miałby miejsce w przeciwnym wypadku i mógłby prawdopodobnie zwiększyć popyt na dalszy przywóz; oraz
e) badanie zapasów produktu.
Żaden z czynników przedstawionych powyżej nie stanowi sam w sobie decydującej wskazówki, lecz wszystkie czynniki razem wzięte prowadzą do wniosku, że dalszy wywóz towarów po cenach subsydiowanych stanowi bezpośrednie zagrożenie oraz w przypadku niepodjęcia działań ochronnych, może wystąpić majątkowa szkoda.
Artykuł 9
Definicja wspólnotowego przemysłu
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia wyrazy "wspólnotowy przemysł" interpretuje się jako odnoszący się do wszystkich producentów we Wspólnocie wytwarzających podobny produkt lub do tych, których łączna produkcja stanowi znaczną część zgodnie z art. 10 ust. 8 produkcji ogółem tych produktów we Wspólnocie, z wyjątkiem gdy:
a) producenci są związani z eksporterami lub importerami lub sami są importerami produktu, co do którego istnieje domniemanie, że przywóz nastąpił po cenach subsydiowanych, termin "wspólnotowy przemysł" może być interpretowany jako odnoszący się do pozostałych producentów;
b) w wyjątkowych okolicznościach, w odniesieniu do danej produkcji, terytorium Wspólnoty można podzielić na dwa lub więcej konkurencyjnych rynków, a producentów działających na każdym z tych rynków można uznać za odrębną branżę, jeżeli:
i) producenci działający na takim rynku sprzedają całą lub prawie całą produkcję danego produktu na tym rynku; oraz
ii) popyt na tym rynku nie jest w istotnym stopniu zaspokojony przez producentów danego produktu usytuowanych gdzie indziej we Wspólnocie.
W takich okolicznościach zaistnienie szkody można stwierdzić nawet w przypadku, gdy znaczna część całego wspólnotowego przemysłu nie została poszkodowana, jeżeli przywóz towarów po cenach subsydiowanych koncentruje się na takim odizolowanym rynku oraz jeżeli przywóz towarów po cenach subsydiowanych wyrządza szkodę producentom całej lub prawie całej produkcji danego produktu na takim rynku.
2.
Do celów ust. 1 producenci są traktowani jako powiązani z eksporterami bądź importerami tylko wtedy, gdy:
a) jeden z nich, bezpośrednio bądź pośrednio, kontroluje drugiego; lub
b) obaj, bezpośrednio bądź pośrednio, są kontrolowani przez stronę trzecią; lub
c) razem, bezpośrednio lub pośrednio, kontrolują stronę trzecią, jeżeli istnieją podstawy, aby wierzyć lub podejrzewać, że w wyniku takiego stosunku zachowanie danego producenta będzie inne niż w przypadku niepowiązanych producentów.
Do celów niniejszego ustępu uważa się, że jedna strona sprawuje kontrolę nad drugą stroną, gdy pierwsza strona jest w stanie w sposób prawny i operacyjny nakładać na drugą stronę ograniczenia bądź wydawać jej polecenia.
3.
W przypadku gdy wspólnotowy przemysł jest interpretowany jako odnoszący się do producentów w określonym regionie, eksporterzy bądź władze publiczne udzielające subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, uzyskują możliwość oferowania zaciągnięcia zobowiązań na podstawie art. 13 w odniesieniu do danego regionu.
W takich przypadkach, przy ocenie zainteresowania Wspólnoty podjęciem środków, uwzględnia się w szczególności interes danego regionu.
Jeżeli odpowiednie zobowiązanie nie jest natychmiast oferowane lub jeżeli stosuje się sytuacje określone w art. 13 ust. 9 i 10, w stosunku do Wspólnoty jako całości może zostać nałożone tymczasowe bądź ostateczne cło wyrównawcze.
W takich przypadkach opłaty celne, jeżeli będzie to możliwe, mogą być ograniczone do określonych producentów bądź eksporterów.
4.
Przepisy art. 8 ust. 8 mają zastosowanie do niniejszego artykułu.
Artykuł 10
Wszczęcie postępowania
1.
Z wyjątkiem przepisów przewidzianych w ust. 10 dochodzenie, mające na celu ustalenie istnienia, stopnia oraz skutków domniemanego subsydium, jest wszczynane po otrzymaniu pisemnej skargi osoby fizycznej bądź prawnej lub stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej, działającego w imieniu wspólnotowego przemysłu.
Skargę można wnieść do Komisji lub Państwa Członkowskiego, które przekaże ją do Komisji.
Komisja prześle Państwom Członkowskim kopię każdej otrzymanej skargi.
Skargę uważa się za wniesioną w pierwszym dniu roboczym po jej doręczeniu Komisji listem poleconym lub wystawieniu potwierdzenia odbioru przez Komisję.
Gdy przy braku jakiejkolwiek skargi Państwo Członkowskie jest w posiadaniu dostatecznych dowodów zarówno na subsydiowanie, jak i na szkodę wynikającą dla wspólnotowego przemysłu, niezwłocznie powiadomi o takich dowodach Komisję.
2.
Skarga określona w ust. 1 obejmuje dostateczne dowody istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych (włączając, w miarę możliwości, ich kwoty), szkody oraz związek przyczynowy między domniemanym przywozem towarów po cenach subsydiowanych a domniemaną szkodą.
Skarga powinna zawierać taką informację, która jest odpowiednio dostępna stronie wnoszącej skargę, w szczególności:
a) tożsamość strony wnoszącej skargę oraz opis przez stronę wnoszącą skargę wielkości i wartości produkcji we Wspólnocie podobnego produktu.
W przypadku wniesienia skargi w imieniu wspólnotowego przemysłu skarga ma wskazywać przemysł, w imieniu którego wnoszona jest skarga w formie wykazu wszystkich znanych producentów podobnego produktu we Wspólnocie (lub stowarzyszeń producentów podobnego produktu we Wspólnocie) oraz, o ile to możliwe, opis wielkości i wartości produkcji podobnego produktu we Wspólnocie przez tych producentów;
b) pełen opis produktu, co do którego istnieje domniemanie subsydiowania, nazwa danego kraju lub krajów pochodzenia i/lub wywozu, tożsamość każdego znanego eksportera lub zagranicznego producenta oraz wykaz znanych osób przywożących przedmiotowy produkt;
c) dowody w odniesieniu do istnienia, kwoty, charakteru oraz stosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do subsydiów;
d) informacje na temat domniemanego przywozu towarów po obniżonych cenach, wpływu takiego przywozu na ceny podobnego produktu na wspólnotowym rynku oraz wynikającego z tego wpływu przywozu na wspólnotowy przemysł, na co wskazują odnośne czynniki i wskaźniki oddziałujące na stan wspólnotowego przemysłu, które zostały wymienione w art. 8 ust. 3 i 5.
3.
Komisja zbada, w miarę możliwości, prawidłowość i odpowiedniość dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę w celu stwierdzenia, czy istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia.
4.
Dochodzenie może być wszczęte w celu ustalenia, czy domniemane subsydia są "szczególne" w rozumieniu art. 3 ust. 2 oraz 3.
5.
Dochodzenie może być również wszczęte w odniesieniu do subsydiów, które nie stanowią podstawy środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 2, 3 lub 4 w celu ustalenia, czy warunki ustanowione w tych ustępach zostały spełnione.
6.
Jeżeli subsydium jest przyznawane zgodnie z programem subsydiów, o stosowaniu którego powiadomiono uprzednio Komitet ds. Subsydiów i Środków Wyrównawczych Światowej Organizacji Handlu zgodnie z art. 8 Porozumienia w sprawie subsydiów oraz w odniesieniu do których Komitet nie zdołał ustalić, czy odpowiednie warunki ustanowione w art. 8 Porozumienia w sprawie subsydiów zostały spełnione, dochodzenie nie zostanie wszczęte w stosunku do subsydiów przyznanych zgodnie z tym programem, chyba że właściwy organ ds. rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu stwierdzi naruszenia art. 8 Porozumienia w sprawie subsydiów lub na drodze postępowania arbitrażowego przewidzianego w art. 8 ust. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów.
7.
Dochodzenie może być również wszczęte w stosunku do środków w rodzaju tych wymienionych w załączniku IV w stopniu, w jakim zawierają one element subsydium określonego w art. 2 w celu ustalenia, czy przedmiotowe środki w pełni są zgodne z przepisami tego załącznika.
8.
Dochodzenie nie może być wszczęte na mocy ust. 1, chyba że stwierdzono na podstawie badania stopnia poparcia lub sprzeciwu wobec skargi składanej przez producentów podobnego produktu we Wspólnocie, że skarga została wniesiona przez wspólnotowy przemysł lub w jego imieniu.
Skarga uznana zostanie za wniesioną przez wspólnotowy przemysł lub w jego imieniu, jeżeli jest poparta przez tych producentów we Wspólnocie, których łączna produkcja stanowi 50 % ogólnej produkcji podobnego produktu wytwarzanego przez tę część wspólnotowego przemysłu wyrażającą swoje poparcie lub sprzeciw wobec skargi.
Jednakże dochodzenie nie zostanie wszczęte, jeżeli producenci we Wspólnocie wyraźnie popierający skargę, stanowią mniej niż 25 % ogólnej produkcji podobnego produktu wytwarzanego przez wspólnotowy przemysł.
9.
Władze będą unikać, o ile niepodjęta zostanie decyzja o wszczęciu dochodzenia, wszelkich publikacji na temat skargi, na podstawie której ma być wszczęte dochodzenie.
Jednakże niezwłocznie po otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi na mocy niniejszego artykułu, a w każdym razie przed wszczęciem dochodzenia, Komisja powiadomi dany kraj pochodzenia i/lub wywozu, który zostanie zaproszony do udziału w konsultacjach w celu wyjaśnienia sytuacji, w zakresie spraw określonych w ust. 2 oraz ustalenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.
10.
Jeżeli, w szczególnych okolicznościach, Komisja podejmie decyzję o wszczęciu dochodzenia bez otrzymania pisemnej skargi ze strony lub w imieniu wspólnotowego przemysłu o wszczęcie takiego dochodzenia, zostanie ono podjęte na podstawie dostatecznych dowodów istnienia subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, szkody oraz związku przyczynowego opisanego w ust. 2, uzasadniającego wszczęcie takiego dochodzenia.
11.
Dowody istnienia zarówno subsydiów, jak i szkody są rozważane równocześnie przy podejmowaniu decyzji o wszczęciu dochodzenia.
Skarga jest odrzucona w przypadku niedostatecznych dowodów na istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych bądź dowodów na istnienie szkody, uzasadniających wszczęcie postępowania w tej sprawie.
Postępowanie nie zostanie wszczęte wobec krajów, których przywóz stanowi udział w rynku poniżej 1 %, chyba że przywóz z tych krajów stanowi łącznie 3 % lub więcej konsumpcji we Wspólnocie.
12.
Skargę można wycofać przed wszczęciem dochodzenia, w którym to przypadku uznana zostanie za niewniesioną.
13.
Jeżeli, po konsultacjach, okaże się, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie postępowania, Komisja uczyni to w ciągu 45 dni od wniesienia skargi i opublikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W przypadku przedstawienia niedostatecznych dowodów strona wnosząca skargę, po konsultacjach, zostanie poinformowana w ciągu 45 dni o dacie wniesienia skargi do Komisji.
14.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zapowiada wszczęcie dochodzenia, określa produkt i zainteresowane kraje, zawiera skrót uzyskanych informacji oraz zapewnia, że wszelkie istotne informacje zostaną przekazane Komisji; określa terminy, w których zainteresowane strony mogą się wzajemnie poznać, przedstawić swoje opinie na piśmie oraz dostarczyć informacje, jeżeli opinie takie oraz informacje mają być uwzględnione w trakcie dochodzenia; ustala również termin, w którym zainteresowane strony mogą ubiegać się o wysłuchanie przez Komisję zgodnie z art. 11 ust. 5.
15.
Komisja poinformuje znanych jej zainteresowanych eksporterów, importerów oraz przedstawicielskie stowarzyszenia importerów i eksporterów oraz kraj pochodzenia i/lub wywozu oraz strony wnoszące skargę o wszczęciu postępowania oraz, z należytą troską o zachowanie poufności informacji, dostarczy pełny tekst pisemnej skargi określonej w ust. 1 znanym eksporterom oraz władzom kraju pochodzenia i/lub wywozu oraz udostępni go na żądanie innym zainteresowanym stronom uczestniczącym w postępowaniu.
Jeżeli liczba eksporterów uczestniczących w postępowaniu jest wyjątkowo duża, pełen tekst pisemnej skargi może być dostarczony wyłącznie władzom kraju pochodzenia i/lub wywozu lub właściwemu stowarzyszeniu handlu.
16.
Dochodzenie w sprawie ceł wyrównawczych nie powinno stanowić przeszkody w procedurach odprawy celnej.
Artykuł 11
Dochodzenie
1.
Po wszczęciu postępowania Komisja, działająca wspólnie z Państwami Członkowskimi, rozpoczyna dochodzenie na poziomie Komisji.
Dochodzenie takie dotyczy zarówno subsydiowania, jak i szkody, które są badane równocześnie.
Do celów reprezentatywnych ustaleń określa się okres dochodzenia, który w przypadku subsydiowania obejmuje zazwyczaj okres dochodzenia przewidziany w art. 5.
Informacje dotyczące okresu następującego po terminie dochodzenia nie są zazwyczaj brane pod uwagę.
2.
Strony otrzymujące kwestionariusze wykorzystywane w dochodzeniu w sprawie ceł wyrównawczych mają przynajmniej 30 dni na udzielenie odpowiedzi.
Termin dla eksporterów będzie liczony od daty otrzymania kwestionariusza, który w tym celu uważa się za otrzymany w tydzień po wysłaniu go do respondenta lub przesłaniu go do właściwego przedstawicielstwa dyplomatycznego kraju pochodzenia i/lub wywozu.
Trzydziestodniowy okres może być przedłużony, uwzględniając należycie terminy dochodzenia pod warunkiem, że strona przedstawi uzasadnioną przyczynę takiego przedłużenia, wynikającą ze szczególnych okoliczności.
3.
Komisja może zażądać od Państw Członkowskich dostarczenia informacji, a Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki, aby nadać moc prawną takim żądaniom.
Przesyłają one Komisji wnioskowane informacje wraz z rezultatami wszelkich przeprowadzonych inspekcji, kontroli i dochodzeń.
Gdy taka informacja jest w interesie ogółu lub gdy Państwo Członkowskie wnioskowało o jej przekazanie, Komisja przesyła ją do Państw Członkowskich pod warunkiem, że nie jest ona poufna, w przeciwnym wypadku przekazane jest tylko jej niepoufne streszczenie.
4.
Komisja może zażądać od Państw Członkowskich przeprowadzenia wszystkich niezbędnych badań i inspekcji, w szczególności wśród importerów, handlowców oraz producentów we Wspólnocie oraz przeprowadzenia dochodzeń w państwach trzecich, pod warunkiem że zainteresowane firmy wyrażą zgodę oraz że rząd danego kraju jest oficjalnie powiadomiony i nie wnosi sprzeciwu.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu nadania mocy prawnej wnioskom Komisji.
Urzędnicy Komisji są upoważnieni, na wniosek Komisji lub Państwa Członkowskiego, do pomocy urzędnikom Państw Członkowskich w wypełnieniu ich obowiązków.
5.
Zainteresowane strony, które ujawnią się zgodnie z art. 10 ust. 14, będą wysłuchane jeśli, w okresach opisanych w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, sporządziły pisemny wniosek świadczący, że są stronami zainteresowanymi, które mogłyby być pokrzywdzone przez wyniki postępowania oraz że istnieją szczególne powody, dla których powinny być wysłuchane.
6.
Należy, na żądanie, zapewnić importerom, eksporterom oraz innym stronom wnoszącym skargę, którzy ujawnili się zgodnie z art. 10 ust. 14, a także władzom publicznym kraju pochodzenia i/lub wywozu możliwość spotkania się ze stronami o sprzecznych interesach, w sposób umożliwiający przedstawienie przeciwstawnych opinii oraz argumentów dla ich obalenia.
Przy organizowaniu takiej możliwości należy uwzględnić poufności informacji oraz wygodę stron.
Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestniczenia w spotkaniu, a nieobecność nie jest szkodliwa dla sytuacji takiej strony.
Ustne informacje przekazane zgodnie z niniejszym ustępem są uwzględniane przez Komisję, o ile zostaną następnie potwierdzone na piśmie.
7.
Strony wnoszące skargę, rząd kraju pochodzenia i/lub wywozu, importerzy i eksporterzy oraz ich stowarzyszenia przedstawicielskie, organizacje użytkowników i konsumentów, które ujawniły się zgodnie z art. 10 ust. 14 mogą, na pisemny wniosek, zbadać wszystkie informację udostępnione Komisji przez każdą stronę uczestniczącą w dochodzeniu, z wyjątkiem wewnętrznych dokumentów sporządzonych przez władze Wspólnoty lub jej Państwa Członkowskie, które są istotne dla przedstawienia ich spraw i nie są poufne w rozumieniu art. 29, i które są wykorzystywane w dochodzeniu.
Strony takie mogą odpowiedzieć na takie informacje, a ich uwagi zostaną uwzględnione w każdym przypadku, o ile są dostatecznie umotywowane.
8.
Z wyjątkiem okoliczności przewidzianych w art. 28 informacje dostarczone przez zainteresowane strony, na których oparte są ustalenia, są w miarę możliwości badane pod kątem prawidłowości.
9.
W przypadku postępowania wszczętego na podstawie art. 10 ust. 13 dochodzenie w każdym przypadku zostaje zakończone w ciągu jednego roku.
W każdym przypadku dochodzenia takie we wszystkich sprawach zostają zakończone w ciągu 13 miesięcy od ich rozpoczęcia zgodnie z ustaleniami poczynionymi na podstawie do art. 13 w zakresie zobowiązań oraz ustaleniami poczynionymi na podstawie art. 15 w odniesieniu do konkretnej skargi.
10.
W toku dochodzenia Komisja zapewni krajowi pochodzenia i/lub wywozu odpowiednią możliwość dalszego prowadzenie konsultacji w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ustalenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.
Artykuł 12
Środki tymczasowe
1.
Cła tymczasowe są nakładane, jeżeli:
a) procedura sądowa została wszczęta zgodnie z art. 10;
b) doręczono w tym celu powiadomienie i umożliwiono zainteresowanym stronom przedstawienie informacji i uwag zgodnie z art. 10 ust. 14;
c) wstępnie ustalono, że przywożony produkt korzysta z subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych oraz że konsekwencją tego jest szkoda dla wspólnotowego przemysłu; oraz
d) interesy Wspólnoty wymagają interwencji w celu ochrony przed taką szkodą.
Cła tymczasowe zostają nałożone nie wcześniej niż 60 dni od wszczęcia procedury sadowej, lecz nie później niż dziewięć miesięcy od wszczęcia procedury sadowej.
Kwota tymczasowych ceł wyrównawczych nie może przekraczać ogólnej kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych ustalonej w sposób tymczasowy, lecz powinna być mniejsza od tej kwoty, jeżeli takie niższe opłaty celne byłyby odpowiednie do usunięcia szkody dla wspólnotowego przemysłu.
2.
Cła tymczasowe są zabezpieczone gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do swobodnego obrotu we Wspólnocie jest uzależnione od udzielenia takiej gwarancji.
3.
Komisja podejmie działania tymczasowe po konsultacji, a w razie nagłej konieczności, po powiadomieniu Państw Członkowskich.
W tym drugim przypadku konsultacje odbędą się najpóźniej 10 dni po powiadomieniu Państw Członkowskich o działaniach podjętych przez Komisję.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zażąda niezwłocznej interwencji Komisji i jeżeli warunki ust. 1 akapit pierwszy i drugi zostały spełnione, Komisja, w ciągu maksimum pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku, podejmie decyzję o ewentualnym nałożeniu tymczasowego cła wyrównawczego.
5.
Komisja powiadomi niezwłocznie Radę i Państwa Członkowskie o podjętej decyzji zgodnie z ust. 1–4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję.
6.
Tymczasowe cła wyrównawcze są nakładane na maksymalny okres czterech miesięcy.
Artykuł 13
Zobowiązania
1.
Postępowania mogą być zakończone bez nałożenia ceł tymczasowych lub ostatecznych opłat celnych po uzyskaniu zadowalających dobrowolnych zobowiązań, na mocy których:
a) kraj pochodzenia i/lub wywozu wyraża zgodę na zniesienie lub ograniczenie subsydiów lub podejmuje inne działania dotyczące ich skutków; lub
b) eksporter zobowiązuje się skorygować swoje ceny lub zaprzestać wywozu do danego obszaru tak długo, jak wywóz ten będzie korzystać z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, tak aby Komisja, po konsultacjach, była w pełni przekonana o wyeliminowaniu negatywnych skutków tych subsydiów.
Podwyżki cen w ramach takich zobowiązań nie będą wyższe niż to konieczne dla skompensowania kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych i powinny być niższe niż kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, jeżeli takie podwyżki cen byłyby odpowiednie do usunięcia szkody dla wspólnotowego przemysłu.
2.
Komisja może sugerować podjęcie zobowiązań, lecz żaden kraj ani eksporter nie jest zobowiązany do podjęcia takiego zobowiązania.
Fakt, że kraje bądź eksporterzy nie oferują takiego zobowiązania lub odrzucają taką propozycję, nie stanowi w żaden sposób przeszkody dla rozważenia tej sprawy.
Jednakże można ustalić, że zagrożenie wystąpienia szkody jest bardziej prawdopodobne w przypadku dalszego subsydiowania przywozu.
Nie należy ubiegać się o ani przyjmować od krajów czy eksporterów zobowiązań, do czasu potwierdzenia występowania subsydiowania i szkody spowodowanej przez takie subsydiowanie.
Z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności zobowiązania mogą być oferowane nie później niż do końca okresu składania oświadczeń na mocy art. 30 ust. 5.
3.
Oferowane zobowiązania nie muszą być przyjęte, jeżeli ich przyjęcie uważane jest za niewykonalne w sytuacji, gdy liczba istniejących i potencjalnych eksporterów jest zbyt duża lub z innych przyczyn, w tym przyczyn związanych z ogólną polityką.
Danemu eksporterowi i/lub krajowi pochodzenia i/lub wywozu można podać powody, dla których proponuje się odrzucić ofertę zobowiązania i stworzenie możliwości przedstawienie własnych uwag.
Powody odrzucenia zostaną określone w ostatecznej decyzji.
4.
Strony oferujące zobowiązanie muszą przedstawić niepoufną wersję takiego zobowiązania w celu udostępnienia jej stronom zainteresowanym w postępowaniu.
5.
W przypadku przyjęcia po konsultacjach zobowiązań i wobec braku sprzeciwu ze strony Komitetu Doradczego postępowanie zostaje zakończone.
We wszystkich pozostałych przypadkach Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie raport z wyników konsultacji wraz z propozycją zakończenia postępowania.
Postępowanie zostaje zakończone, jeśli w ciągu miesiąca Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, nie zdecyduje inaczej.
6.
Jeżeli zobowiązania są przyjęte, postępowanie dotyczące subsydiowania i szkody zostaje normalnie zakończone.
W takim przypadku gdy nie ustalono subsydiowania i szkody, zobowiązanie automatycznie wygasa, z wyjątkiem przypadków, gdy takie ustalenie wynika w dużej mierze z istnienia zobowiązania.
W takich przypadkach może okazać się konieczne utrzymanie zobowiązania w rozsądnym terminie.
W przypadku potwierdzenia subsydiowania i szkody zobowiązanie zachowa ważność zgodnie z warunkami i przepisami niniejszego rozporządzenia.
7.
Komisja może zażądać od jakiegokolwiek kraju lub eksportera, który zaakceptował zobowiązania, aby dostarczał okresowych informacji odnośnie do wykonywania tych zobowiązań i zezwolił na weryfikację stosowanych danych.
Niestosowanie takich wymagań będzie uważane za naruszenie zobowiązania.
8.
W przypadku przyjęcia zobowiązań od niektórych eksporterów w trakcie postępowania, do celów art. 18, 19, 20 oraz 22, będą one uznane za wchodzące w życie z dniem zakończenia postępowania dla kraju pochodzenia i/lub wywozu.
9.
W przypadku naruszenia lub wycofania się ze zobowiązań przez dowolną stronę ostateczna opłata celna jest nakładana zgodnie z art. 15, w oparciu o stan faktyczny ustalony w ramach postępowania, które doprowadziło do podjęcia zobowiązania pod warunkiem, że takie postępowanie zostało zakończone ostatecznym stwierdzeniem subsydiowania i szkody oraz że dany eksporter lub kraj pochodzenia i/lub wywozu, z wyjątkiem przypadku wycofania się ze zobowiązania przez eksportera lub kraj, miał możliwość przedstawienia swoich uwag.
10.
Cło tymczasowe, po konsultacjach, jest nakładane zgodnie z art. 12 na podstawie najlepszych dostępnych informacji, w przypadku gdy istnieje powód, aby sądzić, że zobowiązanie zostało naruszone lub w razie naruszenia lub wycofania się ze zobowiązania, gdy postępowanie, które doprowadziło do podjęcia zobowiązania, nie zostało zakończone.
Artykuł 14
Zakończenie postępowania bez podjęcia środków
1.
W przypadku wycofania skargi postępowanie może być zakończone, chyba że takie zakończenie nie jest w interesie Wspólnoty.
2.
W przypadku gdy po konsultacjach środki ochronne nie są niezbędne i nie ma sprzeciwu ze strony Komitetu Doradczego, dochodzenie bądź postępowanie zostaną zakończone.
We wszystkich innych przypadkach Komisja niezwłocznie przedstawi Radzie raport na temat wyników konsultacji wraz z propozycją zakończenia postępowania.
Postępowanie zostanie uznane za zakończone, jeśli w ciągu miesiąca Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, nie zdecyduje inaczej.
3.
Postępowanie zostanie niezwłocznie zakończone w przypadku ustalenia, że kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest minimalna zgodnie z ust. 5 lub w przypadku gdy wielkość faktycznego lub potencjalnego przywozu towarów po cenach subsydiowanych bądź rozmiar szkody jest nieistotny.
4. W przypadku postępowania wszczętego na podstawie art. 10 ust. 13 szkoda zostanie zazwyczaj uznana za nieistotną, gdy udział w rynku przywozu jest mniejszy niż kwoty określone w art. 10 ust. 11. W odniesieniu do postępowań dotyczących przywozu z krajów rozwijających się wielkość przywozu towarów po cenach subsydiowanych zostanie również uznana za nieistotną, jeżeli stanowić będzie mniej niż 4 % ogółu przywozu podobnego produktu we Wspólnocie, chyba że przywóz z krajów rozwijających się, których poszczególny udział w całości przywozu stanowi mniej niż 4 %, łącznie wynosi ponad 9 % ogółu przywozu podobnego produktu we Wspólnocie.
5.
Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych zostanie uznana za minimalną, jeżeli kwota ta jest niższa niż 1 % ad valorem, z wyjątkiem:
a) w odniesieniu do dochodzeń dotyczących przywozu z krajów rozwijających się minimalny próg wynosi 2 % ad walorem; oraz
b) tych krajów rozwijających się, członków Światowej Organizacji Handlu (WTO), określonych w załączniku VII do Porozumienia w sprawie subsydiów oraz krajów rozwijających się członków Światowej Organizacji Handlu (WTO), które całkowicie zniosły subsydia wywozowe określone w art. 3 ust. 4 lit. a) niniejszego rozporządzenia, minimalny próg subsydium wynosi 3 % ad valorem; w przypadku gdy stosowanie niniejszego przepisu zależy od zniesienia subsydiów wywozowych, stosuje się je z dniem powiadomienia Komitetu ds. Subsydiów i Środków Wyrównawczych Światowej Organizacji Handlu (WTO) o zniesieniu subsydiów wywozowych i do czasu, w którym subsydia wywozowe nie są udzielane przez dane kraje rozwijające się; przepis ten wygasa po ośmiu latach od daty wejścia w życie Porozumienia WTO,
pod warunkiem że jest to jedyne zakończone postępowanie, w którym kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest niższa niż odpowiedni minimalny poziom dla eksporterów indywidualnych, którzy nadal są objęci postępowaniem i mogą być przedmiotem powtórnego postępowania w przypadku kolejnego przeglądu przeprowadzonego w danym kraju na podstawie z art. 18 i 19.
Artykuł 15
Nałożenie ostatecznych opłat celnych
1.
W przypadku gdy ostatecznie ustalony stan faktyczny wykazuje istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych oraz szkodę spowodowaną w ich konsekwencji i gdy interes Wspólnoty wymaga interwencji zgodnie z art. 31, ostateczne cło wyrównawcze jest nakładane przez Radę stanowiącą zwykłą większość na wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Doradczym, chyba że subsydium lub subsydia są wycofane lub wykazano, że subsydia nie przynoszą żądanej korzyści eksporterom.
W przypadku obowiązywania ceł tymczasowych propozycja podjęcia ostatecznych działań jest przedstawiona Radzie nie później niż miesiąc przed wygaśnięciem ważności takich opłat celnych.
Kwota cła wyrównawczego nie może przekraczać kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, z których, jak stwierdzono, korzystają eksporterzy, ustalonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, lecz powinna być niższa niż całkowita kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, jeżeli takie niższe opłaty celne są odpowiednie do usunięcia szkody dla wspólnotowego przemysłu.
2.
Cło wyrównawcze jest nakładane w każdym przypadku w odpowiednich kwotach, na niedyskryminacyjnej podstawie, na przywóz produktu ze wszystkich źródeł, co do którego stwierdzono, że korzysta z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych oraz powoduję szkodę, z wyjątkiem przywozu z tych źródeł, wobec których przyjęto zobowiązania na warunkach niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie nakładające cło określa cło dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne, dla danego kraju dokonującego dostaw.
3.
W przypadku gdy Komisja ogranicza swoje badanie zgodnie z art. 27, cło wyrównawcze stosowane na przywóz od eksporterów bądź producentów, którzy ujawnili się zgodnie z art. 27, lecz nie zostali objęci badaniem, nie przekroczy średniej ważonej kwoty subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, ustalonej dla stron stanowiących wzorzec.
Do celów niniejszego ustępu Komisja nie bierze pod uwagę zerowych lub minimalnych kwot subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych oraz kwot subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych ustalonych w okolicznościach określonych w art. 28.
Indywidualne cła są stosowane w przypadku przywozu od eksportera lub producenta, dla których wyliczono indywidualną kwotę subsydiów, zgodnie z przepisami art. 27.
Artykuł 16
Działanie z mocą wsteczną
1. Środki tymczasowe oraz ostateczne cła wyrównawcze są stosowane wyłącznie do produktów, które wchodzą do swobodnego obrotu po tym, jak środki podjęte na podstawie art. 12 ust. 1 lub art. 15 ust. 1, w zależności od przypadku, wchodzą w życie, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
W przypadku gdy zastosowano cło tymczasowe, a ustalony ostatecznie stan faktyczny wskazuje na istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych oraz szkody, Rada zdecyduje, bez względu na to, czy ma zostać nałożone ostateczne cło wyrównawcze czy też nie, jaką część tymczasowego cła należy ostatecznie pobierać.
W tym celu "szkoda" nie obejmuje istotnego opóźnienia w ustanowieniu przemysłu Wspólnoty ani zagrożenia wyrządzenia istotnej szkody, z wyjątkiem sytuacji, w której stwierdzono, że w razie niezastosowania tymczasowych środków zagrożenie to mogłoby przekształcić się w istotną szkodę.
We wszystkich pozostałych przypadkach obejmujących takie zagrożenie bądź opóźnienie wszelkie tymczasowe kwoty zostaną uwolnione, a ostateczne opłaty celne mogą być nakładane wyłącznie z dniem ostatecznego stwierdzenia zagrożenia bądź materialnego opóźnienia.
3.
Jeżeli ostateczne cło wyrównawcze jest wyższe od cła tymczasowego, kwota będąca różnicą nie będzie pobierana.
Jeżeli ostateczne opłaty celne są niższe od cła tymczasowego, opłata celna zostanie ponownie wyliczona.
W przypadku gdy ostateczne ustalenie będzie negatywne, cło tymczasowe nie zostanie potwierdzone.
4.
Ostateczne cło wyrównawcze może być nałożone na produkty, które wprowadzono do spożycia nie później niż 90 dni przed terminem zastosowania środków tymczasowych, lecz nie przed wszczęciem dochodzenia, pod warunkiem że przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 24 ust. 5, importerzy mieli możliwość wysłuchania uwag Komisji, oraz:
a) występują krytyczne okoliczności, w których w przypadku subsydiowanego produktu, szkoda, która jest trudna do naprawienia, jest spowodowana masowym przywozem w stosunkowo krótkim okresie produktu korzystającego z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia;
oraz
b) uważa się za niezbędne, w celu wykluczenia ponownego wystąpienia takiej szkody, dokonanie oceny nałożonych ceł wyrównawczych na ten przywóz.
5.
W przypadku naruszenia lub wycofania się ze zobowiązań ostateczne opłaty celne są nakładane na towary dopuszczone do swobodnego obrotu nie później niż 90 dni przed zastosowaniem środków tymczasowych, pod warunkiem że przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 24 ust. 5 oraz że taka ocena wsteczna nie jest stosowana w przypadku przywozu, który ma miejsce przed naruszeniem bądź wycofaniem się ze zobowiązań.
Artykuł 17
Czas trwania
Środek wyrównawczy pozostaje w mocy tak długo, i w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zwalczania subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, które wyrządzają szkodę.
Artykuł 18
Przeglądy w przypadku wygaśnięcia
1.
Ostateczny środek wyrównawczy wygasa po pięciu latach od jego wprowadzenia lub pięciu latach od dnia ostatniego przeglądu obejmującego zarówno subsydiowanie, jak również szkody, chyba że w trakcie przeglądu zostanie ustalone, że takie wygaśnięcie może prowadzić do kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody.
Taki przegląd w przypadku wygaśnięcia środków wyrównawczych jest podejmowany z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony przez lub w imieniu producentów Wspólnoty, a środek nadal obowiązuje do czasu uzyskania wyników z takiego przeglądu.
2.
Przegląd w przypadku wygaśnięcia środków wyrównawczych jest podejmowany wówczas, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody świadczące o tym, że takie wygaśnięcie mogłoby doprowadzić do kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody.
Takie prawdopodobieństwo może być, na przykład, potwierdzone dowodami wskazującymi na kontynuowanie subsydiowania i szkody, bądź dowodami wskazującymi, że usunięcie szkody jest częściowo lub wyłącznie uzależnione od istnienia środków, bądź też dowodów na istnienie okoliczności po stronie eksporterów lub warunków rynkowych wskazujących na prawdopodobieństwo dalszego szkodliwego subsydiowania.
3.
Prowadząc dochodzenia zgodnie z niniejszym artykułem, eksporterzy, importerzy, władze publiczne kraju pochodzenia i/lub wywozu oraz producenci Wspólnoty mają możliwość wzmocnienia, odrzucenia lub przedstawienia uwag na temat kwestii przedstawionych we wniosku o dokonanie przeglądu, a wnioski są wyciągane z uwzględnieniem stosownych i należycie udokumentowanych dowodów dotyczących kwestii, czy istnieje prawdopodobieństwo, że wygaśnięcie środków doprowadzi do kontynuacji bądź ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody.
4.
Zawiadomienie o zbliżającym się wygaśnięciu środków jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich we właściwym czasie w ostatnim roku stosowania określonym w niniejszym artykule.
Po tym terminie producenci Wspólnoty będą mieli prawo, nie później niż trzy miesiące przed końcem pięcioletniego okresu, do złożenia wniosku o dokonanie przeglądu zgodnie z ust. 2.
Należy również opublikować zawiadomienie o wygaśnięciu środków zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 19
Przeglądy okresowe
1.
Potrzeba dalszego stosowania środków może również podlegać przeglądowi, w uzasadnionym przypadku, z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państw Członkowskich lub, o ile minął odpowiedni termin, a przynajmniej jeden rok od momentu stosowania ostatecznych środków, na wniosek eksportera, importera lub producentów Wspólnoty lub kraju pochodzenia i/lub wywozu, który zawiera wystarczające dowody uzasadniające potrzebę takiego przeglądu okresowego.
2.
Przegląd okresowy zostaje podjęty w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środków nie jest niezbędne dla zrównoważenia cła wyrównawczego i/lub że istnieje małe prawdopodobieństwo dalszego występowania lub ponownego wystąpienia szkody w przypadku usunięcia lub zmiany środka, lub też, że dotychczasowy środek nie jest już wystarczający dla zwalczania subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych powodujących szkody.
3.
W przypadku gdy nałożone cła wyrównawcze są niższe niż kwota stwierdzonych subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, przegląd okresowy zostanie podjęty, jeżeli producenci Wspólnoty przedstawią wystarczające dowody, że opłaty celne doprowadziły do zastoju lub niewystarczającego ruchu cen sprzedaży towarów przywożonych we Wspólnocie.
W przypadku gdy dochodzenie potwierdzi zarzuty, cła wyrównawcze mogą być podwyższone do poziomu, w którym osiągnięty zostanie wzrost cen konieczny do usunięcia szkody; jednakże podwyższony poziom opłat celnych nie przekroczy kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych.
4.
Prowadząc dochodzenie zgodnie z niniejszym artykułem, Komisja może między innymi rozważyć, czy nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących udzielania subsydiów i występowania szkody lub czy dotychczasowe środki zapewniają oczekiwane wyniki w zakresie usunięcia szkody określone poprzednio w art. 8.
W tym zakresie uwzględnione zostaną w ostatecznych ustaleniach wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody.
Artykuł 20
Przeglądy w trybie przyspieszonym
Każdy eksporter, którego wywóz podlega ostatecznym wyrównawczym opłatom celnym, lecz który nie był przedmiotem indywidualnego dochodzenia podczas pierwotnego dochodzenia z przyczyn innych niż odmowa współpracy z Komisją, ma prawo, na wniosek, do przeglądu w trybie przyspieszonym w celu niezwłocznego ustalenia przez Komisję indywidualnej stawki ceł wyrównawczych dla tego eksportera.
Przegląd taki zostaje podjęty po konsultacjach z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu producentom Wspólnoty przedstawienia uwag.
Artykuł 21
Refundacje
1.
Bez względu na przepisy art. 18 importer może żądać zwrotu pobranych opłat celnych w przypadku wykazania, że kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, na podstawie której opłaty celne zostały opłacone, została albo wycofana, albo obniżona do poziomu poniżej obowiązującej opłaty celnej.
2.
Wnioskując o refundację ceł wyrównawczych, importer składa wniosek do Komisji.
Wniosek powinien być przedłożony za pośrednictwem Państwa Członkowskiego, na którego terytorium produkty zostały dopuszczone do swobodnego obrotu, w ciągu sześciu miesięcy od daty, w której kwota nakładanych ostatecznych opłat celnych jest należycie określona przez właściwe organy władze lub od daty, w której podjęto ostateczną decyzję o pobraniu kwot zabezpieczonych w formie cła tymczasowego.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przesyłają wniosek do Komisji.
3.
Wniosek o zwrot zostanie uznany za należycie poparty dowodami tylko wówczas, gdy zawiera precyzyjne informacje na temat żądanej kwoty zwrotu ceł wyrównawczych oraz dokumentację celną odnoszącą się do wyliczenia i płatności takiej kwoty.
Wniosek zawiera również dowody, odnośnie do za reprezentatywny okres, wskazujące na kwotę subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych dla eksportera lub producenta, wobec którego stosuje się opłaty celne.
W przypadkach gdy importer nie jest związany z danym eksporterem czy producentem i informacje takie nie mogą być niezwłocznie udostępnione, lub jeżeli eksporter lub producent nie chce ich udostępnić importerowi, wniosek musi zawierać oświadczenie eksportera lub producenta, że kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została obniżona lub cofnięta, zgodnie z niniejszym artykułem, oraz że odnośne dowody na poparcie zostaną przekazane Komisji.
W przypadku nieprzedstawienia takich dowodów przez eksportera lub producenta w odpowiednim czasie wniosek jest odrzucony.
4.
Komisja, po konsultacjach z Komitetem Doradczym, podejmuje decyzję, czy i w jakim zakresie wniosek należy przyjąć lub może również podjąć w dowolnym momencie decyzję o przeprowadzeniu przeglądu okresowego, w którym to przypadku informacje i ustalenia wynikające z takiego przeglądu, przeprowadzonego zgodnie z przepisami stosowanymi w przypadku takich przeglądów, są wykorzystane do stwierdzenia, czy i w jakim stopniu refundacja jest uzasadniona.
Zwroty opłat celnych mają miejsce zazwyczaj w ciągu 12 miesięcy, a w żadnym razie nie później niż w ciągu 18 miesięcy od daty złożenia wniosku o refundację należycie popartego dowodami przez importera produktu podlegającego cłom wyrównawczym.
Wypłata zatwierdzonej refundacji przez Państwa Członkowskie następuje zwykle w ciągu 90 dni od wydania powyższej decyzji.
Artykuł 22
Ogólne przepisy dotyczące przeglądów i refundacji
1.
Odpowiednie przepisy art. 10 i 11, z wyłączeniem przepisów dotyczących terminów, stosuje się w przypadku każdego przeglądu przeprowadzonego zgodnie z art. 18, 19 i 20.
Każdy taki przegląd powinien być przeprowadzony szybko i zakończony w ciągu 12 miesięcy od daty rozpoczęcia przeglądu.
2.
Przeglądy zgodnie z art. 18, 19 i 20 są podejmowane przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Doradczym.
Jeżeli uzasadniają to przeglądy, środki są uchylane lub utrzymane zgodnie z art. 18, bądź uchylane, utrzymane lub zmienione zgodnie z art. 19 i 20, przez organ Komisji odpowiedzialny za ich wprowadzenie.
W przypadku uchylenia środków w stosunku do indywidualnych eksporterów, lecz nie wobec całego kraju, eksporterzy tacy podlegają nadal postępowaniu i mogą być przedmiotem ponownego dochodzenia w kolejnym przeglądzie przeprowadzonym dla tego kraju zgodnie z niniejszym artykułem.
3.
W przypadku gdy przegląd środków zgodnie z art. 19 ma miejsce pod koniec okresu stosowania środków określonych w art. 18, środki są również przedmiotem dochodzenia zgodnie z przepisami art. 18.
4.
We wszystkich dochodzeniach dotyczących przeglądu lub refundacji, prowadzonych zgodnie z art. 18–21, Komisja, pod warunkiem że nie uległy zmianie okoliczności, stosuje te same metody jak w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia cła, z należytym uwzględnieniem art. 5, 6, 7 i 27.
Artykuł 23
Obejście
1.
Cła wyrównawcze nałożone ma mocy niniejszego rozporządzenia mogą być rozszerzone na przywóz podobnych produktów lub ich części z państw trzecich, jeżeli ma miejsce obejście obowiązujących środków.
Obejście definiuje się jako zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a Wspólnotą, która wynika z praktyki, procesu lub pracy, dla których brak jest należytego uzasadnienia ekonomicznego lub przyczyny innej niż nałożenie opłat celnych oraz jeżeli istnieją dowody, że efekty środków zaradczych w formie opłat celnych są zneutralizowane w zakresie cen i/lub ilości podobnych produktów oraz że przywożony podobny produkt i/lub jego części nadal korzysta z subsydium.
2.
Dochodzenia zostają wszczęte zgodnie z niniejszym artykułem, w przypadku gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników określonych w ust. 1.
Dochodzenia zostają wszczęte, po konsultacjach z Komitetem Doradczym, na podstawie rozporządzenia Komisji, która zleca organom celnym rejestrację przywozu zgodnie z art. 24 ust. 5 lub żądanie przedstawienia gwarancji.
Dochodzenia są prowadzone przez Komisję, która jest wspomagana przez organy celne i będą zakończone w ciągu dziewięciu miesięcy.
W przypadku gdy ostatecznie ustalony stan faktyczny uzasadnia rozszerzenie środków, dokonuje tego Rada, stanowiąc zwykłą większość oraz zgodnie z wnioskiem Komisji, z dniem, w którym wprowadzono konieczność rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 5 lub w którym zażądano przedstawienia gwarancji.
Odpowiednie przepisy proceduralne niniejszego rozporządzenia dotyczące wszczęcia i prowadzenia dochodzenia stosuje się zgodnie z niniejszym artykułem.
3.
Produkty nie podlegają rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 5 ani środkom, jeżeli towarzyszą im zaświadczenia celne stwierdzające, że przywóz towarów nie stanowi obejścia.
Takie zaświadczenia mogą być wystawione dla importerów, na pisemny wniosek po zatwierdzeniu decyzji Komisji po konsultacjach z Komitetem Doradczym lub decyzji Rady wprowadzającej środki i są one ważne w okresie i na warunkach określonych w tych zaświadczeniach.
4.
Żadne postanowienie niniejszego artykułu nie stanowi przeszkody dla normalnego zastosowania obowiązujących przepisów w zakresie opłat celnych.
Artykuł 24
Przepisy ogólne
1.
Tymczasowe lub ostateczne cła wyrównawcze są nakładane na mocy rozporządzenia i pobierane przez Państwa Członkowskie w formie, według określonej stawki i zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu nakładającym takie opłaty celne.
Takie opłaty celne będą pobierane niezależnie od opłat celnych, podatków i innych opłat nakładanych normalnie na przywóz.
Żaden produkt nie będzie podlegał jednocześnie środkom antydumpingowym i cłom wyrównawczym w jednej i tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania wywozu.
2.
Przepisy nakładające tymczasowe lub ostateczne cła wyrównawcze oraz rozporządzenia bądź decyzje przyjmujące zobowiązania lub kończące dochodzenia czy postępowanie są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Takie rozporządzenia lub decyzje zawierają w szczególności, przy zapewnieniu należytej ochrony poufnych informacji, nazwiska eksporterów, w miarę możliwości, lub nazwy krajów, których to dotyczy, opis produktu oraz skrótowe przedstawienie stanu faktycznego i okoliczności istotnych dla określenia subsydium i szkody.
W każdym przypadku, znane zainteresowane strony otrzymują kopię rozporządzenia lub decyzji.
Przepisy niniejszego ustępu stosuje się mutatis mutandis do przeglądów.
3.
Szczególne przepisy, zwłaszcza w odniesieniu do wspólnej definicji pojęcia pochodzenia, zawartej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 grudnia 1992 r. ustanawiającej Wspólnotowy Kodeks Celny [5] mogą być zastosowane na mocy niniejszego rozporządzenia.
4.
W interesie Wspólnoty środki nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia mogą, po konsultacjach z Komitetem Doradczym, zostać zawieszone decyzją Komisji na okres dziewięciu miesięcy.
Zawieszenie może być przedłużone na dalszy okres, nieprzekraczający jednego roku, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zwykłą większość na wniosek Komisji.
Środki mogą być zawieszone jedynie wówczas, gdy nastąpiła tymczasowa zmiana warunków rynkowych w takim stopniu, iż ponowne wystąpienie szkody w wyniku zawieszenia środków jest mało prawdopodobne oraz pod warunkiem że przemysł Wspólnoty uzyskał możliwość wyrażenia swoich uwag oraz że uwagi te zostały uwzględnione.
Środki mogą być, w dowolnym momencie i po konsultacjach, ponownie wprowadzone, jeżeli powód ich zawieszenia przestaje mieć zastosowanie.
5.
Komisja może, po konsultacjach z Komitetem Doradczym, zlecić organom celnym podjęcie właściwych kroków dla rejestracji przywozu, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu z dniem jego rejestracji.
Przywóz może podlegać rejestracji w wyniku wniosku przedstawionego przez przemysł Komisji, zawierającego dostateczne dowody uzasadniające takiego działanie.
Rejestracja zostaje wprowadzona w drodze rozporządzenia, które określi cel działania oraz, jeżeli to właściwe, szacunkową kwotę ewentualnego zobowiązania w przyszłości.
Przywóz nie będzie podlegać rejestracji dłużej niż przez okres dziewięciu miesięcy.
6.
Państwa Członkowskie składają Komisji miesięczne raporty na temat przywozu produktu podlegających dochodzeniu oraz środkom i na temat kwoty opłat celnych pobranych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 25
Konsultacje
1. Wszelkie konsultacje przewidywane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem określonych w art. 10 ust. 9 oraz art. 11 ust. 10, mają miejsce ramach Komitetu Doradczego, który składa się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego. Konsultacje są prowadzone niezwłocznie na wniosek Państwa Członkowskie lub z inicjatywy Komisji, a w każdym razie w okresie umożliwiającym przestrzeganie terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Komitet zbiera się na wezwanie przewodniczącego.
Dostarcza on Państwom Członkowskim wszelkich istotnych informacji tak szybko jak to możliwe.
3.
W miarę potrzeby konsultacje mogą mieć miejsce wyłącznie w formie pisemnej; w takim przypadku Komisja powiadamia Państwa Członkowskie i określa termin, w którym są one uprawnione do wyrażania swoich opinie lub wnioskowania o ustne konsultacje, które organizuje przewodniczący pod warunkiem, że takie ustne konsultacje odbędą się w okresie umożliwiającym przestrzeganie terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
4.
Konsultacje dotyczą w szczególności:
a) istnienia nieuczciwych praktyk cenowych i metod ustalania ich wysokości;
b) istnienia i rozmiarów szkody;
c) związku przyczynowego między przywozem subsydiowanym i szkodą;
d) środków, które w tych okolicznościach są właściwe dla zapobiegania lub zaradzenia szkodzie, spowodowanej przez subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych i sposobów na wprowadzanie tych środków w życie.
Artykuł 26
Wizyty kontrolne
1.
Komisja, jeżeli uzna to za właściwe, przeprowadzi wizyty mające na celu kontrolę dokumentów importerów, eksporterów, handlowców, agentów, producentów, stowarzyszeń i organizacji handlowych, weryfikację dostarczonych informacji na temat subsydiów i szkody.
W razie nieotrzymania właściwej i terminowej odpowiedzi wizyta kontrolna nie może być przeprowadzona.
2.
Komisja może, w razie konieczności, przeprowadzić dochodzenia w państwach trzecich pod warunkiem, że uzyska zgodę zainteresowanych firm, że powiadomi dany kraj oraz że ten ostatni nie wyrazi sprzeciwu wobec dochodzenia.
Niezwłocznie po uzyskaniu zgody zainteresowanych firm Komisja powiadamia kraj pochodzenia i/lub wywozu o nazwach i adresach firm, w których zostaną przeprowadzone wizyty, oraz o uzgodnionych terminach.
3.
Zainteresowane firmy zostaną powiadomione o charakterze informacji, które zostaną poddane weryfikacji podczas tych wizyt kontrolnych, aczkolwiek nie powinno to stanowić przeszkody w żądaniu przekazania, w trakcie weryfikacji, dalszych szczegółowych informacji w świetle uzyskanych informacji.
4.
W dochodzeniach prowadzonych zgodnie z ust. 1, 2 oraz 3 Komisja jest wspomagana przez urzędników tych Państw Członkowskich, które tego zażądają.
Artykuł 27
Ustalanie wzorca
1.
W przypadkach gdy liczba osób wnoszących skargę, eksporterów lub importerów, rodzajów produktu lub transakcji jest duża, dochodzenie może zostać ograniczone do:
a) rozsądnej liczby stron, produktów czy transakcji wybranych wyrywkowo, używając wzorców statystycznie reprezentatywnych na podstawie informacji dostępnych w momencie wyboru; lub
b) największej reprezentatywnej ilości produkcji, sprzedaży i wywozu, która może być należycie zbadana w dostępnym okresie.
2.
Wybór stron, rodzajów produktów czy transakcji dokonany zgodnie z niniejszym artykułem należy do Komisji, aczkolwiek preferowany będzie wybór wzorca w konsultacji i za zgodą zainteresowanych stron pod warunkiem, że strony takie ujawnią się i dostarczą wystarczające dostępne informacje w ciągu trzech tygodni od wszczęcia dochodzenia w celu umożliwienia wyboru reprezentatywnego wzorca.
3.
W przypadkach gdy badanie zostało ograniczone zgodnie z niniejszym artykułem, indywidualna kwota subsydiowania stanowiącego podstawę środków wyrównawczych zostaje, niemniej jednak, wyliczona dla każdego eksportera czy producenta, który nie został pierwotnie wybrany, a który przedstawi niezbędne informacje w terminie określonym w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem przypadku gdy liczba eksporterów czy producentów jest tak duża, że indywidualne badania byłyby uciążliwe i uniemożliwiłyby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie.
4.
W przypadku podjęcia decyzji o wybraniu wzorca i zaistnieniu pewnego stopnia odmowy współpracy ze strony niektórych bądź wszystkich wybranych stron, co mogłoby mieć istotny niekorzystny wpływ na wyniki dochodzenia, można wybrać nowy wzorzec.
Jednakże w przypadku utrzymywania się istotnego stopnia odmowy współpracy lub braku dostatecznego czasu na wybranie nowego wzorca stosuje się odpowiednie przepisy art. 28.
Artykuł 28
Odmowa współpracy
1.
W przypadkach, w których jakakolwiek zainteresowana strona odmawia lub nie zapewnia dostępu do niezbędnych informacji w terminach określonych w niniejszym rozporządzeniu, albo znacznie utrudnia dochodzenie, poszukiwania wstępne lub końcowe, potwierdzające lub negatywne, mogą być osądzone na podstawie dostępnego stanu faktycznego.
W przypadku gdy okaże się, że zainteresowana strona przedstawiła fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje, informacje te nie zostaną uwzględnione i wykorzystany zostanie dostępny stan faktyczny.
Zainteresowane strony powinny być świadome konsekwencji odmowy współpracy.
2.
Nieudzielenie odpowiedzi w formie skomputeryzowanej nie będzie traktowane jako odmowa współpracy, pod warunkiem że zainteresowana strona wykaże, że udzielenie żądanej odpowiedzi powodowałoby dodatkowe obciążenia lub nieuzasadnione dodatkowe koszty.
3.
Jeżeli informacje dostarczone przez zainteresowaną stronę nie są bez zarzutu pod każdym względem, powinny być jednak uwzględnione, pod warunkiem że braki nie powodują nadmiernych trudności w dojściu do dokładnych ustaleń oraz że informacje zostały właściwie przedłożone w odpowiednim czasie i mogą być zweryfikowane, oraz że strona działała w miarę swoich najlepszych możliwości.
4.
W przypadku odrzucenia dowodów lub informacji strona przedstawiająca te dowody bądź informacje zostanie niezwłocznie powiadomiona o powodach odrzucenia i będzie miała możliwość udzielenia dalszych wyjaśnień w określonym terminie.
Jeżeli wyjaśnienia uznane zostaną za niezadowalające, powody odrzucenia takich dowodów bądź informacji zostaną ujawnione i przedstawione w publikowanych ustaleniach.
5.
Jeżeli ustalenia, łącznie z tymi, które dotyczą kwoty subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, oparte są na przepisach ust. 1, w tym informacjach przedstawionych w skardze, w miarę możliwości oraz z należytym uwzględnieniem limitu czasowego dochodzenia, zostaną one sprawdzone przez odniesienie do dostępnych informacji z innych, niezależnych źródeł, takich jak publikowane cenniki, oficjalne statystyki przywozu oraz deklaracje celne czy też informacji uzyskanych od innych zainteresowanych stron w trakcie dochodzenia.
6.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje częściowo, uniemożliwiając ujawnienie istotnych informacji, wynik może być dla strony mniej korzystny, niż gdyby współpracowała.
Artykuł 29
Poufność
1.
Wszelkie informacje, które ze swojej istoty są poufne (np. takie, których ujawnienie stworzyłoby korzystne warunki dla konkurencji lub miałoby poważny niekorzystny wpływ na osobę składającą informacje lub na osobę, od której uzyskała ona informacje) lub złożone jako poufne przez strony uczestniczące w postępowaniu, będą przez władze traktowane jako takie, o ile podane zostanie właściwe uzasadnienie.
2.
Od zainteresowanych stron dostarczających poufne informacje wymagane jest przedłożenie ich podsumowania, niemającego poufnego charakteru.
Podsumowania te muszą być na tyle szczegółowe, aby umożliwiły właściwe zrozumienie informacji dostarczanych jako poufne.
W wyjątkowych okolicznościach strony takie mogą wskazać, że informacje takie nie nadają się do podsumowania.
W takich wyjątkowych okolicznościach należy złożyć oświadczenie podające powody, dla których niemożliwe jest przedstawienie podsumowania.
3.
Jeśli zostanie uznane, że wniosek o zachowanie poufności nie jest uzasadniony, oraz jeśli dostarczyciel informacji nie chce udostępnić informacji, ani upoważnić do jej ujawnienia w formie uogólnionej lub podsumowania, wówczas informacje nie będą uwzględnione, chyba że można wykazać w sposób zadowalający z właściwych źródeł, że informacje są poprawne.
Wnioski o zachowanie poufności nie będą odrzucane w sposób arbitralny.
4.
Niniejszy artykuł nie wyklucza ujawnienia przez władze Wspólnoty informacji ogólnych, w szczególności przyczyn, na których opierają się decyzje podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub ujawnienia dowodów opartych na tych informacjach przez władze Wspólnoty, jako niezbędnych dla wyjaśnienia tych przyczyn w postępowaniu sądowym.
Takie ujawnienie musi brać pod uwagę prawnie uzasadniony interes zainteresowanych stron, ażeby ich tajemnice handlowe i państwowe nie zostały ujawnione.
5. Ani Rada, ani Komisja, ani Państwa Członkowskie, czy też ich urzędnicy nie ujawnią żadnej informacji otrzymanej na podstawie niniejszego rozporządzenia, o której poufne traktowanie prosiła osoba dostarczające, bez jej wyraźnej zgody. Nie będzie ujawniana, z wyjątkiem szczególnych przypadków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, wymiana informacji między Komisją a Państwami Członkowskimi, ani żadne informacje związane z konsultacjami przeprowadzanymi zgodnie z art. 25 lub konsultacjami określonymi w art. 10 ust. 9 i art. 11 ust. 10, ani żadne wewnętrzne dokumenty sporządzone przez władze Wspólnoty lub jej Państwa Członkowskie.
6.
Informacja otrzymana na podstawie niniejszego rozporządzenia będzie użyta wyłącznie do celu, dla którego o nią wnioskowano.
Artykuł 30
Ujawnienie
1.
Strony wnoszące skargi, importerzy i eksporterzy oraz reprezentujące ich stowarzyszenia, kraj pochodzenia i/lub kraj wywozu mogą żądać ujawnienia szczegółowych informacji leżących u podstaw faktów i okoliczności, na podstawie których wprowadzone zostały środki tymczasowe.
Wnioski o ujawnienie informacji są składane w formie pisemnej niezwłocznie po wprowadzeniu środków tymczasowych, a ujawnienie następuje w formie pisemnej w najszybszym możliwym terminie.
2.
Strony wspomniane w ust. 1 mogą wnosić o ostateczne ujawnienie istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zamierza się zalecić wprowadzenie środków ostatecznych lub zakończenie dochodzenia, lub postępowanie bez wprowadzania środków, przy czym szczególną uwagę zwraca się na ujawnianie faktów lub okoliczności, które różnią się od tych wykorzystywanych przy wprowadzeniu środków tymczasowych.
3.
Wnioski o ostateczne ujawnienie są kierowane do Komisji w formie pisemnej i przyjmowane w przypadku wprowadzenia ceł tymczasowych, przez okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od wprowadzenia takich ceł.
Jeśli tymczasowe cła nie zostały nałożone, strony mogą składać wnioski o ostateczne ujawnienie w terminie określonym przez Komisję.
4.
Ostateczne ujawnienie należy składać w formie pisemnej.
Należy go dokonywać, uwzględniając w sposób należyty ochronę informacji poufnych, najszybciej jak to możliwe, jednak nie później niż na jeden miesiąc przed podjęciem ostatecznej decyzji zgodnie z art. 14 i 15.
Jeśli Komisja nie jest w stanie ujawnić niektórych faktów lub okoliczności w danym momencie, zostają one ujawnione później, gdy tylko stanie się to możliwe.
Ujawnienie nie wyklucza podjęcia kolejnej decyzji przez Komisję lub Radę, jeśli jednak decyzja taka opiera się na innych aktach i okolicznościach, wówczas muszą one być ujawnione najszybciej, jak to możliwe.
5.
Oświadczenia złożone po dokonaniu ostatecznego ujawnienia będą wzięte pod uwagę tylko, jeśli zostaną zgłoszone w formie pisemnej w terminie określonym przez Komisję osobno dla każdego przypadku, który to termin nie może być krótszy, niż 10 dni, z uwzględnieniem pilnego charakteru sprawy.
Artykuł 31
Interes Wspólnoty
1.
Określenie, czy interes Wspólnoty domaga się podjęcia działań interwencyjnych, powinno opierać się na ocenie wszystkich interesów łącznie, z uwzględnieniem interesów przemysłu krajowego oraz użytkowników i konsumentów; określenie zgodnie z niniejszym artykułem dokonuje się tylko wówczas, gdy wszystkie strony miały szansę wyrazić swoją opinię zgodnie z ust. 2.
W takim badaniu szczególna uwaga zostaje zwrócona na eliminację szkodliwych subsydiów, zakłócających stosunki handlowe oraz przywracanie rzeczywistej konkurencji.
Środki, określone na podstawie stwierdzonych subsydiów i szkód, mogą nie być stosowane, jeśli władze, na podstawie wszystkich przedstawionych informacji, mogą wyraźnie dojść do wniosku, że wprowadzanie takich środków nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
Aby zapewnić solidną podstawę, na której władze mogą uwzględnić wszystkie opinie i informacje przy podejmowaniu decyzji, czy wprowadzić środki w interesie Wspólnoty, strony wnoszące skargi, importerzy i reprezentujące ich stowarzyszenia, organizacje reprezentujące użytkowników i konsumentów, mogą, w terminach określonych w powiadomieniu o wszczęciu dochodzenia w sprawie cła wyrównawczego, ujawnić się i przedłożyć Komisji informacje.
Informacje te, lub ich odpowiednie podsumowania, będą udostępnione innym stronom określonym w niniejszym ustępie, a strony te są uprawnione do ustosunkowania się do tych informacji.
3.
Strony, które postępowały zgodnie z ust. 2, mogą wystąpić o wysłuchanie.
Wnioski takie będą przyjmowane, jeśli zostaną złożone w terminie określonym w ust. 2 i jeśli podane będą powody, biorąc pod uwagę interes Wspólnoty, dlaczego strony powinny być wysłuchane.
4.
Strony, które postępowały zgodnie z ust. 2, mogą zgłaszać uwagi na temat zastosowania wszelkich nałożonych ceł tymczasowych.
Uwagi takie będą przyjmowane w terminie jednego miesiąca od wprowadzenia takich środków, a ich odpowiednie podsumowania będą udostępniane innym stronom, które są uprawnione do ustosunkowania się do tych uwag.
5.
Komisja bada wszelkie informacje dostarczone w należyty sposób i w stopniu, w jakim są one reprezentatywne, a wyniki analizy wraz z opinią w sprawach merytorycznych są przekazywane do Komitetu Doradczego.
Różnice poglądów wyrażone w Komitecie są uwzględniane przez Komitet w każdej propozycji zgłaszanej zgodnie z art. 14 i 15.
6.
Strony, które postępowały zgodnie z ust. 2, mogą zażądać, aby zostały im ujawnione fakty i okoliczności, na podstawie których podjęte zostaną prawdopodobnie ostateczne decyzje.
Informacje takie zostaną im ujawnione w stopniu, w jakim będzie to możliwe, bez uszczerbku dla każdej kolejnej decyzji podejmowanej przez Komisję lub Radę.
7.
Informacje będą uwzględnione tylko wówczas, jeśli będą poparte rzeczywistymi dowodami potwierdzającymi ich słuszność.
Artykuł 32
Związki między środkami w zakresie ceł wyrównawczych a wielostronnymi środkami zaradczymi
Jeśli przywożone produkty podlegają jakimkolwiek środkom przeciwdziałającym, nałożonym w wyniku stosowania procedur rozstrzygania sporów zawartych w Porozumieniu w sprawie subsydiów, a środki te są odpowiednie dla eliminacji szkód spowodowanych przez subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych, wszelkie cła wyrównawcze nałożone na ten produkt będą natychmiast odpowiednio zawieszone lub uchylone.
Artykuł 33
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu:
a) specjalnych zasad ustanowionych w umowach zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi;
b) rozporządzenia Wspólnoty w zakresie sektora rolniczego oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [6], (EWG) nr 2730/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie glukozy i laktozy [7] oraz (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj kurzego i albuminą mleka [8]; niniejsze rozporządzenie obowiązuje jako uzupełnienie do tych rozporządzeń oraz odstępstwo od tych przepisów, które stanowią przeszkodę dla stosowania ceł wyrównawczych;
c) specjalnych środków, pod warunkiem że takie działanie nie jest sprzeczne z zobowiązaniami wynikającymi z Układu GATT.
Artykuł 34
Uchylenie obowiązującego ustawodawstwa i środków przejściowych
Rozporządzenie (WE) nr 3284/94 traci moc.
Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 3284/94 nie przesądza jednakże o ważności wszczętego postępowania.
Odniesienia do rozporządzeń (EWG) nr 2423/88 oraz (WE) nr 3284/94 są rozumiane, gdzie sytuacja tego wymaga, jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 35
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97
z dnia 9 października 1997 r.
w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej zachodzi konieczność poprawy poziomu bezpieczeństwa pasażerów będących ofiarami wypadków lotniczych.
(2) Przepisy w sprawie odpowiedzialności z tytułu wypadku podlegają Konwencji o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisanej w Warszawie dnia 12 października 1929 r., lub tej samej Konwencji zmienionej w Hadze w dniu 28 września 1955 r. oraz Konwencji sporządzonej w Guadalajarze w dniu 18 września 1961 r., niezależnie od tego, który z tych dokumentów ma zastosowanie, a z których każdy jest tu określany jako "Konwencja Warszawska"; Konwencja Warszawska stosowana jest na całym świecie z korzyścią zarówno dla pasażerów, jak i przewoźników lotniczych.
(3) Według obecnych standardów ekonomicznych i społecznych granica określona do celów odpowiedzialności przez Konwencję Warszawską jest zbyt niska i często prowadzi do długotrwałych postępowań sądowych, które niszczą wizerunek transportu lotniczego; w wyniku tego Państwa Członkowskie w różnym stopniu zwiększyły granicę odpowiedzialności, doprowadzając do ustanowienia różnych warunków przewozu na wewnętrznym rynku lotniczym.
(4) Konwencja Warszawska dotyczy także transportu międzynarodowego; na wewnętrznym rynku lotniczym zaniechano rozróżnienia na transport krajowy i międzynarodowy; jest uzasadnione wprowadzenie takiego samego poziomu i charakteru odpowiedzialności, zarówno w transporcie krajowym, jak i międzynarodowym.
(5) Pełna analiza i rewizja Konwencji Warszawskiej jest oczekiwana od dłuższego czasu, a stanowiłaby w dłuższym okresie, na poziomie międzynarodowym, bardziej jednolitą i łatwiejszą w stosowaniu reakcję na problem odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych; wysiłki w celu podniesienia granic odpowiedzialności określonych w Konwencji Warszawskiej powinny być kontynuowane w formie negocjacji na poziomie międzynarodowym.
(6) Stosownie do zasady pomocniczości działanie na poziomie Wspólnoty jest pożądane celem osiągnięcia harmonizacji w dziedzinie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego i może służyć jako wytyczna do poprawy ochrony pasażerów w skali globalnej.
(7) Właściwe jest usunięcie wszelkich granic pieniężnych odpowiedzialności przewidzianych w art. 22 ust. 1 Konwencji Warszawskiej lub wszelkich innych limitów wynikających z przepisów prawa lub umowy, zgodnie z obecnymi trendami na poziomie międzynarodowym.
(8) Aby nie dopuścić do sytuacji, w której ofiary wypadków nie otrzymają odszkodowania, wspólnotowi przewoźnicy lotniczy, w odniesieniu do wszelkich roszczeń wynikających ze śmierci, zranienia lub innego uszkodzenia ciała pasażera na mocy art. 17 Konwencji Warszawskiej, do określonego limitu nie powinni mieć możliwości uchylenia się od odpowiedzialności na mocy art. 20 ust. 1 Konwencji Warszawskiej.
(9) Wspólnotowi przewoźnicy lotniczy mogą zostać zwolnieni z odpowiedzialności w przypadkach winy odnośnego pasażera.
(10) Zachodzi konieczność dokładnego określenia zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia w świetle art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie licencjonowania przewoźników lotniczych [4]; wspólnotowi przewoźnicy lotniczy powinni być ubezpieczeni do pewnej granicy, określonej w niniejszym rozporządzeniu.
(11) Wspólnotowi przewoźnicy lotniczy powinni być zawsze uprawnieni do wystąpienia z roszczeniami przeciwko osobom trzecim.
(12) Szybkie wypłaty zaliczkowe mogą znacząco pomóc rannym pasażerom lub osobom fizycznym, uprawnionym do odszkodowania, w pokryciu kosztów powstających natychmiast po wypadku lotniczym.
(13) Zasady dotyczące charakteru i ograniczenia odpowiedzialności w przypadku śmierci, zranienia lub innego uszkodzenia ciała pasażera, stanowią element warunków przewozu w umowach transportu lotniczego, zawieranych między przewoźnikiem i pasażerem; w celu ograniczenia ryzyka zakłócenia konkurencji przewoźnicy z państw trzecich powinni odpowiednio informować pasażerów o swoich warunkach przewozu.
(14) Jest rzeczą właściwą i konieczną, by limity pieniężne, określone w niniejszym rozporządzeniu, uległy rewizji w celu uwzględnienia rozwoju gospodarczego oraz rozwoju stosunków na forum międzynarodowym.
(15) Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego (ICAO) jest obecnie zaangażowana w rewizję Konwencji Warszawskiej; działania tymczasowe Wspólnoty wzmocnią tymczasem ochronę; Komisja powinna dokonać rewizji niniejszego rozporządzenia możliwie najszybciej po zakończeniu rewizji przez ICAO,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa zobowiązania wspólnotowych przewoźników lotniczych w odniesieniu do odpowiedzialności z tytułu szkód poniesionych przez pasażerów podczas wypadku, w razie śmierci lub zranienia pasażera lub wszelkiego innego uszkodzenia ciała pasażera, jeśli wypadek, który spowodował tę szkodę, miał miejsce na pokładzie statku powietrznego lub w trakcie jakichkolwiek operacji związanych z wejściem na pokład lub zejściem z niego.
Niniejsze rozporządzenie wyjaśnia również niektóre wymogi ubezpieczenia dla wspólnotowych przewoźników lotniczych.
Niniejsze rozporządzenie określa ponadto niektóre wymogi dotyczące informacji, które muszą być dostarczone przez przewoźników lotniczych spoza Wspólnoty, którzy wykonują loty do, z lub wewnątrz Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przewoźnik lotniczy" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego z ważną licencją eksploatacyjną;
b) "wspólnotowy przewoźnik lotniczy" oznacza przewoźnika lotniczego z ważną licencją eksploatacyjną, udzieloną przez Państwo Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2407/92;
c) "osoba uprawniona do odszkodowania" oznacza pasażera lub jakąkolwiek osobę uprawnioną do występowania z roszczeniem w imieniu tego pasażera, stosownie do właściwych przepisów prawnych;
d) "ecu" oznacza jednostkę rozliczeniową wykorzystywaną przy sporządzaniu ogólnych budżetów Wspólnot Europejskich, stosownie do art. 207 i 209 Traktatu;
e) "SPC" oznacza Specjalne Prawo Ciągnienia, zgodnie z jego definicją określoną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy;
f) "Konwencja Warszawska" oznacza Konwencję o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisaną w Warszawie w dniu 12 października 1929 r. z jej późniejszymi zmianami uzgodnionymi w Hadze w dniu 28 września 1955 r., oraz Konwencję dodatkową do Konwencji Warszawskiej, sporządzoną w Guadalajarze w dniu 18 września 1961 r. - niezależnie od tego, który z tych dokumentów ma zastosowanie do umowy przewozu pasażera, łącznie z wszelkimi instrumentami międzynarodowymi, które ją uzupełniają i są z nią związane, a które obowiązują.
2.
Pojęcia zawarte w niniejszym rozporządzeniu, których definicji nie podano w ust. 1, są równoważne pojęciom użytym w Konwencji Warszawskiej.
Artykuł 3
1. a) Odpowiedzialność wspólnotowego przewoźnika lotniczego z tytułu szkody poniesionej w wyniku śmierci, zranienia lub jakiegokolwiek innego uszkodzenia ciała pasażera z tytułu wypadku nie może być przedmiotem żadnych ograniczeń pieniężnych, niezależnie od tego, czy zostały one określone na mocy prawa, konwencji lub umowy.
b) obowiązek ubezpieczenia określony w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2407/92 rozumie się jako wymóg, aby wspólnotowy przewoźnik lotniczy zawarł umowę ubezpieczenia do wysokości granicy odpowiedzialności wymaganej na mocy ust. 2 oraz powyżej tej granicy do rozsądnego poziomu.
2.
W przypadku wszelkich szkód do sumy stanowiącej w ecu odpowiednik 100000 SPC wspólnotowy przewoźnik lotniczy nie może wyłączyć ani ograniczyć swojej odpowiedzialności, dowodząc, że on i jego przedstawiciele podjęli wszelkie niezbędne kroki w celu uniknięcia szkody lub że podjęcie takich kroków było przez niego lub przez nich niemożliwe.
3.
Niezależnie od przepisów ust. 2, jeżeli wspólnotowy przewoźnik lotniczy udowodni, że szkoda została spowodowana z winy lub do powstania szkody przyczynił się zraniony lub zmarły pasażer, przewoźnik może zostać zwolniony w części lub w całości ze swojej odpowiedzialności stosownie do właściwych przepisów prawnych.
Artykuł 4
W przypadku śmierci, zranienia lub jakiegokolwiek innego uszkodzenia ciała pasażera w wyniku wypadku żaden przepis niniejszego rozporządzenia
a) nie oznacza, że wspólnotowy przewoźnik lotniczy jest jedyną stroną zobowiązaną do zapłaty odszkodowania; lub
b) nie ogranicza jakichkolwiek praw wspólnotowego przewoźnika lotniczego do występowania z roszczeniem regresowym do jakiejkolwiek innej osoby trzeciej, stosownie do właściwych przepisów prawnych.
Artykuł 5
1.
Wspólnotowy przewoźnik lotniczy bezzwłocznie, a w żadnym wypadku nie później niż 15 dni po ustaleniu tożsamości osoby fizycznej uprawnionej do odszkodowania, wypłaca zaliczkowo takie środki, które mogą być wymagane w celu pokrycia natychmiastowych potrzeb w stopniu proporcjonalnym do szkody materialnej, jakiej doznała.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 w przypadku śmierci płatność zaliczkowa nie będzie mniejsza niż wyrażona w ecu równowartość 15000 SPC na pasażera.
3.
Zaliczka nie stanowi uznania odpowiedzialności i może zostać zaliczona na rzecz wszelkich następnych kwot wypłacanych w związku z odpowiedzialnością wspólnotowego przewoźnika lotniczego, ale nie podlega ona zwrotowi z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 3 ust. 3 lub okoliczności, gdzie później dowiedziono, że osoba, która otrzymała płatność zaliczkową, spowodowała lub przyczyniła się do powstania szkody z własnej winy lub nie była osobą uprawnioną do odszkodowania.
Artykuł 6
1.
Przepisy zawarte w art. 3 i 5 zawarte są w warunkach przewozowych wspólnotowego przewoźnika lotniczego.
2.
Odpowiednie informacje na temat przepisów zawartych w art. 3 i 5 dostępne są, na żądanie, pasażerom w przedstawicielstwach wspólnotowych przewoźników lotniczych, biurach podróży oraz w miejscach odprawy i punktach sprzedaży.
Dokument w postaci biletu lub jego ekwiwalent zawiera streszczenie warunków w prostym, zrozumiałym języku.
3.
Przewoźnicy lotniczy spoza Wspólnoty, prowadzący loty do, z i wewnątrz Wspólnoty, którzy nie stosują przepisów określonych w art. 3 i 5, będą wyraźnie i jasno informować o tym swoich pasażerów w momencie zakupu biletu w przedstawicielstwach przewoźnika, w biurach podróży lub miejscach odpraw ulokowanych na terytorium Państwa Członkowskiego.
Przewoźnicy lotniczy przekażą pasażerom formularz określający ich warunki.
Fakt, że na bilecie lub jego ekwiwalencie wskazana jest jedynie granica odpowiedzialności, nie stanowi wystarczającej informacji.
Artykuł 7
Nie później niż w dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja sporządzi sprawozdanie ze stosowania rozporządzenia, które uwzględni między innymi rozwój sytuacji ekonomicznej oraz rozwój prac na forum międzynarodowym.
Takiemu sprawozdaniu mogą towarzyszyć propozycje zmian niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w rok po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2046/97
z dnia 13 października 1997 r.
w sprawie współpracy Północ-Południe w kampanii przeciwko narkotykom i narkomanii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: następstwa gospodarki opierającej się na produkcji środków odurzających – lub czerpiącej znaczące zyski z takiej produkcji – dla struktur rozwijającego się społeczeństwa, poddają w wątpliwość harmonijną integrację kraju z gospodarką światową;
rozpad struktur społecznych w krajach rozwijających się, wynikający ze spożywania narkotyków oraz z istnienia pokrewnego przemysłu szkodzi trwałemu rozwojowi społecznemu oraz realizacji celów polityki Wspólnoty w dziedzinie współpracy dla rozwoju, określonych w art. 130u Traktatu;
w ramach walki z dostarczaniem narkotyków szczególnie istotne jest, żeby radykalnie ograniczyć ubóstwo na Południu i zaoferować ludności legalną alternatywę do prowadzenia nielegalnych upraw;
należy wesprzeć instytucjonalnie te kraje rozwijające się, które o to wnioskują, żeby mogły one skutecznie walczyć z narkomanią;
w komunikacie z dnia 23 czerwca 1994 r. do Parlamentu Europejskiego i Rady, Komisja przedstawiła swoje wytyczne dotyczące planu działań Unii Europejskiej w walce z narkotykami (1995–1999), włącznie ze środkami na poziomie międzynarodowym;
Parlament Europejski wypowiedział się na temat tych wytycznych w swojej opinii w sprawie tego komunikatu przyjętej w dniu 15 czerwca 1995 r.;
Czwarta konwencja AKP-WE oraz układy o współpracy, stowarzyszeniu i partnerstwie podpisane przez Wspólnotę z krajami rozwijającymi się zawierają klauzule dotyczące współpracy w walce z nadużywaniem oraz z nielegalnym handlem narkotykami, dotyczące nadzoru handlu prekursorami, produktami chemicznymi oraz substancjami psychotropowymi, oraz wymiany odpowiednich informacji, łącznie ze środkami w zakresie prania pieniędzy; istnieje związek między walką z narkotykami a narkomanią, a także celami współpracy prowadzonej przez Wspólnotę i kraje rozwijające się, będące jej partnerami;
międzynarodowa strategia walki wspólnotowej z nadużywaniem i nielegalnym handlem narkotykami opiera się na powszechnym przystąpieniu do Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r., zmienionej Protokołem z 1972 r., do Konwencji. o substancjach psychotropowych z 1971 r., do Międzynarodowej konwencji o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r., jak również na systematycznym wdrażaniu tych konwencji na poziomie krajowym i międzynarodowym;
Wspólnota Europejska jest stroną Konwencji z 1988 r., w szczególności na mocy jej art. 12, i przyjęła ona prawodawstwo wspólnotowe oparte na zaleceniach Grupy Zadaniowej ds. Produktów Chemicznych (CATF) utworzonej przez G7 i przewodniczącego Komisji w 1989 r., której skuteczność zostałaby ogólnie zwiększona poprzez przyjęcie odpowiednich przepisów prawnych i procedur w innych regionach świata;
skuteczna walka z narkotykami powinna także zawierać środki przeciw praniu pieniędzy pochodzących z nielegalnego handlu narkotykami, takie jak przyjęcie odpowiednich ram prawnych oraz stosownych mechanizmów w przedmiotowych krajach;
prawa człowieka powinny być należycie przestrzegane podczas wykonania środków na mocy niniejszego rozporządzenia;
Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej zatwierdziły deklarację polityczną oraz globalny plan działań przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych na jego siedemnastym posiedzeniu specjalnym;
finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. jest włączona do niniejszego rozporządzenia na okres 1998–2000, bez uszczerbku dla uprawnień organu budżetowego określonych w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach polityki współpracy na rzecz rozwoju i uwzględniając szkodliwe skutki produkcji, handlu oraz spożywania narkotyków na działania rozwojowe, Wspólnota prowadzi działania w zakresie współpracy w dziedzinie walki z narkotykami i narkomanią w krajach rozwijających się, dając pierwszeństwo tym, którzy wykazali na najwyższym poziomie polityczną wolę rozwiązania problemu narkomanii.
Istnienie takiej woli może być okazane, między innymi, poprzez ratyfikację Jednolitej konwencji z 1961 r., zmienionej Protokołem z 1972 r., Konwencji z 1971 r. oraz Konwencji z 1988 r.
Zaangażowanie ze strony krajów rozwijających się konkretyzuje się, między innymi, poprzez wdrożenie ustawodawstwa krajowego przeciw praniu pieniędzy pochodzących z nielegalnych narkotyków.
Artykuł 2
Pomoc zapewniona na mocy niniejszego rozporządzenia uzupełnia i wzmacnia pomoc zapewnianą przez inne instrumenty współpracy na rzecz rozwoju.
Artykuł 3
Wspólnota udziela wsparcia priorytetowego, na wniosek kraju partnerskiego, dla przygotowania ogólnego planu krajowego walki z narkotykami, w ścisłej konsultacji z Programem Narodów Zjednoczonych ds. Międzynarodowej Kontroli Narkotyków (UNDCP).
Plany te, będą wskazywać nie tylko cele, strategie oraz priorytety walki z narkotykami, ale także potrzeby w znaczeniu wszelkich środków, łącznie z finansowymi, tworząc w ten sposób zintegrowane, multidyscyplinarne i wielosektorowe podejście, którego zamiarem jest maksymalizacja skuteczności krajowych programów walki z narkotykami oraz pomocy międzynarodowej.
Zapobieganie narkomanii oraz ograniczenie popytu powinny stanowić przedmiot spójnej polityki obejmującej edukację oraz obiektywną informację dotyczącą konsekwencji narkomanii skierowaną w szczególności do ludzi młodych.
Współpraca wspólnotowa przebiega w duchu dialogu odzwierciedlającego rzeczywiste różnice kulturowe, które mają wpływ na postrzeganie problemów związanych z narkomanią.
Dialog tego rodzaju jest podstawą dla zagwarantowania społecznej i politycznej możliwości realizacji strategii walki z narkotykami.
Artykuł 4
Działając przeważnie w ramach strategii ustalonej przez plany krajowe, Wspólnota wspiera działania szczególne mogące mieć wymierne skutki (to znaczy wyniki skuteczne i namacalne w terminie ustalonym z góry) w następujących dziedzinach:
- rozwój możliwości instytucjonalnych, w szczególności dla:
- wprowadzenia przez kraje rozwijające się planów krajowych walki z narkotykami,
- umów między Wspólnotą i niektórymi krajami rozwijającymi się, w szczególności w dziedzinie walki z niewłaściwym wykorzystaniem prekursorów chemicznych i walki z praniem pieniędzy,
- ograniczenie popytu, w szczególności poprzez analizę zjawiska lokalnego, wprowadzenie środków kontroli handlu i spożycia środków odurzających i substancji psychotropowych, leczenie i resocjalizacja narkomanów, a także ograniczenie ryzyka.
Te działania muszą być częścią polityki zdrowia i edukacji, rozwoju, walki z ubóstwem oraz z wykluczeniem społecznym i gospodarczym,
- promocja projektów pilotażowych rozwoju alternatywnego, pojmowana jako proces, poprzez który produkcja nielegalnych narkotyków zostaje ostatecznie zwalczona i wyeliminowana, drogą stosownych środków rozwoju obszarów wiejskich w kontekście trwałego krajowego wzrostu gospodarczego.
Te projekty zawierają środki społeczne i gospodarcze, które uwzględniają czynniki przyczyniające się do nielegalnej produkcji, a także środki, które mogą ułatwić lepsze wykorzystanie preferencji handlowych.
W związku z tym systematycznie badana jest możliwość większego wykorzystania innych instrumentów finansowych Wspólnoty (np. ALA) oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju dla projektów rozwoju alternatywnego,
- finansowanie badań, seminariów, forów celem wymiany doświadczeń w wyżej wymienionych dziedzinach.
Podczas identyfikacji, planowania i realizacji działań szczególna uwaga zostanie poświęcona udziałowi społeczności lokalnych lub grup docelowych.
Wspólnota wspiera tylko projekty, w ramach, których zagwarantowane jest poszanowanie praw człowieka.
Artykuł 5
Partnerami tej współpracy kwalifikującymi się do otrzymania pomocy finansowej na mocy niniejszego rozporządzenia, są organizacje regionalne i międzynarodowe, w szczególności UNDCP, lokalne i umiejscowione w Państwach Członkowskich organizacje pozarządowe, krajowe, regionalne i lokalne urzędy i agencje, organizacje gminne, instytucje oraz podmioty publiczne i prywatne.
Artykuł 6
1.
Instrumenty, które mają zostać zastosowane w trakcie działań określonych art. 3 i 4 obejmują badania, pomoc techniczną, szkolenia lub inne usługi, dostawy oraz roboty budowlane, jak również audyty i misje mające na celu ocenę i monitorowanie.
2.
Stosownie do potrzeb danych działań, finansowanie wspólnotowe może pokryć tak koszty inwestycyjne, z wyjątkiem zakupu nieruchomości, jak i koszty operacyjne, w walucie obcej lub lokalnej.
Jednakże z wyjątkiem programów szkoleniowych, koszty operacyjne mogą być zwykle pokrywane tylko wprowadzania początkowej fazie oraz na zasadzie degresywnej.
3.
Dla każdego działania w ramach współpracy dąży się do finansowego udziału partnerów określonych w art. 5.
O udział ten wnioskować się będzie w granicach możliwości danych partnerów i w zależności od charakteru danego działania.
4.
O udział finansowy partnerów lokalnych, w szczególności funkcjonowaniem odniesieniu do kosztów operacyjnych, zabiega się przede wszystkim w przypadku projektów, których przeznaczeniem jest rozpoczęcie realizacji długoterminowych działań, w celu zagwarantowania wykonalności tych projektów po zakończeniu finansowania wspólnotowego.
5.
Można poszukiwać możliwości współfinansowania z innymi podmiotami finansującymi, w szczególności z Państwami Członkowskimi.
6.
Komisja zapewni, żeby został uwydatniony wspólnotowy charakter pomocy udzielonej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
7.
Aby osiągnąć określone w Traktacie cele spójności i komplementarności oraz mając na celu zagwarantowanie optymalnej skuteczności ogółu tych działań, Komisja podejmie wszelkie niezbędne środki koordynujące, obejmujące w szczególności:
a) system regularnej wymiany i analizy informacji w sprawie działań finansowanych oraz tych, których finansowanie proponuje Wspólnota i Państwa Członkowskie;
b) koordynację realizacji działań na miejscu za pomocą regularnych spotkań i wymiany informacji między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w kraju korzystającym z pomocy.
8.
Celem osiągnięcia jak największego skutku w skali światowej i krajowej, Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi, podejmuje wszelkie inicjatywy konieczne do zapewnienia właściwej koordynacji oraz ścisłej współpracy z krajami beneficjentami, podmiotami finansującymi oraz z innymi zaangażowanymi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności z organizacjami stanowiącymi część systemu Narodów Zjednoczonych oraz w szczególności z UNDCP.
Artykuł 7
Wsparcie finansowe na mocy niniejszego rozporządzenia udzielane jest w postaci dotacji.
Artykuł 8
Finansowa kwota referencyjna na wdrożenie niniejszego programu w latach 1998–2000 wynosi 30 miliony ECU.
Wartość rocznych środków zatwierdzana jest przez organ budżetowy w ramach limitów perspektyw finansowych.
Artykuł 9
1.
Komisja odpowiada za ocenę, zatwierdzanie i zarządzanie działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności z ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
2.
Przy ocenie projektów i programów uwzględnia się następujące czynniki:
- skuteczność i wykonalność działań,
- aspekty kulturalne, społeczne, równości płciowej oraz środowiska,
- instytucjonalny rozwój niezbędny do osiągnięcia celów projektu,
- doświadczenie zdobyte na podstawie działań tego samego rodzaju.
3.
Decyzje odnoszące się do dotacji przekraczających 2 miliony ECU na pojedyncze działanie, finansowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia, oraz jakiekolwiek zmiany powodujące zwiększenie o więcej niż 20 % sumy zatwierdzonej początkowo na takie działanie, przyjmowane są na mocy procedury ustanowionej w art. 10.
Komisja powiadamia w krótkiej formie określony w art. 10 komitet o decyzjach finansowych, które zamierza podjąć w odniesieniu do projektów i programów o wartości poniżej 2 milionów ECU.
Informacje te zostają udostępnione najpóźniej tydzień przed podjęciem decyzji.
4.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzenia, bez zasięgania opinii komitetu określonego w art. 10, wszelkich dodatkowych zobowiązań, które są niezbędne do pokrycia przewidywanych lub rzeczywistych przekroczeń kosztów związanych z danymi działaniami, jeżeli przekroczenie lub dodatkowe zapotrzebowanie jest mniejsze lub równe 20 % początkowego zobowiązania ustalonego w decyzji finansowej.
5.
Wszelkie porozumienia i umowy finansowe, zawierane na mocy niniejszego rozporządzenia przewidują, iż Komisja i Trybunał Obrachunkowy przeprowadzają kontrolę na miejscu zgodnie ze zwykłymi procedurami, ustanowionymi przez Komisję na mocy obowiązujących przepisów, w szczególności z procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
6.
W przypadku gdy działania są przedmiotem umowy finansowej między Wspólnotą a krajem beneficjentem, umowa ta przewiduje, że podatki, opłaty i inne należności nie są pokrywane przez Wspólnotę.
7.
Udział w zaproszeniach do składania ofert i udzielaniu zamówień jest otwarty na równych warunkach dla osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i kraju będącego beneficjentem.
Może on być rozciągnięty na inne kraje rozwijające się.
8.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich, z kraju będącego beneficjentem lub z innych krajów rozwijających się.
W wyjątkowych wypadkach, kiedy okoliczności to uzasadniają, dostawy mogą pochodzić z innych państw.
9.
Szczególną uwagę należy zwrócić na:
- dążenie do efektywności pod względem kosztów i trwałego skutku przy opracowaniu projektów,
- jasne określenie i monitorowanie celów i wskaźników realizacji dla wszystkich projektów.
Artykuł 10
1.
Komisję wspiera komitet ds. rozwoju, właściwy pod względem geograficznym.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które planuje się podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub, jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie, Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
3.
W ramach wspólnego posiedzenia komitetów określonych w ust. 1, raz w roku ma miejsce wymiana poglądów na podstawie prezentacji przez przedstawiciela Komisji ogólnych wytycznych dla działań, które mają zostać przeprowadzone w następnym roku.
Artykuł 11
1.
Po upływie każdego roku budżetowego Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie podsumowujące działania sfinansowane w ciągu tego roku oraz oceniające wykonanie niniejszego rozporządzenia w tym okresie.
Podsumowanie zawiera w szczególności informacje o podmiotach, z którymi zawarto umowy.
2.
Komisja regularnie ocenia działania finansowane przez Wspólnotę w celu ustalenia, czy cele tych działań zostały osiągnięte i zapewnienia wytycznych dla poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja przedkłada komitetowi określonemu w art. 10 podsumowanie przeprowadzonych ocen, które komitet może zbadać, w razie potrzeby.
Sprawozdania z ocen są udostępniane każdemu Państwu Członkowskiemu na żądanie.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie, najpóźniej miesiąc po podjęciu decyzji, o zatwierdzonych działaniach i projektach, określając ich koszt i charakter, jak również kraj otrzymujący pomoc i partnerów.
Artykuł 12
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2048/97
z dnia 20 października 1997 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 936/97 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole oraz (WE) 996/97 w sprawie otwarcia i zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych objętych kodem CN 0206 29 91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole[1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 996/97 z dnia 3 czerwca 1997 r. w sprawie otwarcia i zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych objętych kodem CN 0206 29 91[2], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze co następuje:
Argentyna zmieniła nazwę organu upoważnionego do wydawania świadectw autentyczności; dlatego załącznik II do rozporządzeń (WE) nr 936/97 i (WE) nr 996/97 powinien zostać zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzeń (WE) nr 936/97 i (WE) nr 996/97 wyrażenie "Secretaría de agricultura, ganadería y pesca" otrzymuje brzmienie: "Secretaría de agricultura, ganadería, pesca y alimentación".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2052/97
z dnia 20 października 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1259/97 [4], ustanawia środki, które mogą zostać przyjęte na podstawie art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92; w celu wyjaśnienia licznych kwestii dotyczących kompetencji i procedury, tekst art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 powinien zostać przeformułowany;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Środki określone w art. 15 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Jednakże w przypadkach nagłych Komisja może przyjąć te środki." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2062/97
z dnia 21 października 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 700/88 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1300/97 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą a Izraelem [3] oraz między Wspólnotą a Marokiem [4] w sprawie przywozu do Wspólnoty świeżych kwiatów ciętych oraz pąków kwiatowych gatunków odpowiednich na bukiety oraz do celów zdobniczych, Wspólnota oraz te państwa zgodziły się dostosować procedury określania wspólnotowych cen producenta i cen importowych; zasady stosowania ustalone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 700/88 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1239/97 [6], powinny zatem zostać dostosowane;
główne zmiany dotyczą stosowania średnich ważonych zamiast średnich arytmetycznych w ustalaniu cen producenta i cen importowych oraz w ustalaniu ich co 15 dni, tak by właściwe opłaty celne mogły być zastosowane w ciągu dwóch tygodni następujących po dacie ustalenia;
powinny zostać ustanowione ograniczenia dla zgłaszania danych przez Państwa Członkowskie oraz określone działania, jakie mają zostać podjęte kiedy dane są niekompletne lub niedostępne;
niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po wygaśnięciu rozporządzenia Komisji (WE) nr 989/97 z dnia 30 maja 1997 r. ustalającego wspólnotowe ceny producenta na goździki i róże dla stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w odniesieniu do niektórych produktów upraw kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka [7];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE;
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 700/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Dla każdego z czterech produktów [goździków jednokwiatowych (bloom) i wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i drobnokwiatowych] określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, Państwa Członkowskie obliczają co dwa tygodnie, poczynając od poniedziałku, cenę producenta w walucie krajowej na 100 sztuk, będącą średnią, ważoną przez ilość, dziennych stawek notowanych na każdym z reprezentatywnych rynków producenta wskazanych w art. 2.
Dla róż użyte ceny powinny być cenami odmian pilotowych wymienionych w załączniku.
Dzienne notowane stawki są cenami produktów I klasy jakości określonej na mocy art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 234/68 [8], wszystkich kodów długości razem wziętych.
Uważa się, że notowane ceny zawierają koszty prezentacji.
Artykuł 1a
Dla każdego z czterech produktów [goździków jednokwiatowych (bloom) i wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i drobnokwiatowych] określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, oraz dla każdego pochodzenia z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, Państwa Członkowskie obliczają co dwa tygodnie, poczynając od poniedziałku, cenę importową w walucie krajowej na 100 sztuk, będącą średnią, ważoną przez ilość, dziennych stawek notowanych na poziomie przywozu hurtowego, cło nie potrącone, na reprezentatywnych rynkach przywozowych wskazanych w art. 3.
Artykuł 1b
W następujący poniedziałek przed godziną 1.00 po południu Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję drogą elektroniczną o ważonych cenach producenta i cenach importowych, w walucie krajowej na 100 sztuk oraz odpowiadające im całkowite ilości dla dwóch minionych tygodni, w których ceny były notowane.
Na podstawie tych ważonych cen i całkowitych ilości Komisja niezwłocznie ustala wspólnotowe średnie ważone ceny producenta i ceny importowe w ecu/100 sztuk dla każdej z czterech grup kwiatów wskazanych w art. 1 i 1a.
Przeliczenie cen zgłoszonych przez Państwa Członkowskie na ecu następuje po rolniczym kursie przeliczeniowym ważnym w ostatnim dniu danego dwutygodniowego okresu."
2) Dodaje się art. 4 w brzmieniu:
"Artykuł 4
Jeżeli dane jakie mają dostarczyć Państwa Członkowskie na podstawie art. 1b są niekompletne bądź niedostępne w dniu określonym w tym artykule, Komisja oblicza wspólnotowe średnie na podstawie ostatnich ustalonych cen.
Jeżeli zaplanowany dzień zgłaszania jest świętem narodowym Państwa Członkowskie dokonują powiadomienia w pierwszym następującym dniu roboczym."
3) Poprzednie art. 4, 5 i 6 skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 listopada 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2181/97
z dnia 3 listopada 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 577/97 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. ustanawiające normy dla tłuszczów do smarowania [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 577/97 z dnia 1 kwietnia 1997 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 ustanawiającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1278/97 [4], ustanawia zasady oznaczania zawartości tłuszczu w tłuszczach do smarowania; art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia przewiduje określenie metody sprawdzenia zgodności z tymi zasadami;
odpowiednia procedura kontroli zadeklarowanej zawartości tłuszczu w tłuszczach do smarowania niepodlegających przepisom art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/97 została opracowana i powinna zostać przyjęta; najprościej można to osiągnąć poprzez wprowadzenie zmian w rozporządzeniu (WE) nr 577/97; data, od której metoda ma zacząć obowiązywać, powinna ulec odroczeniu, aby zapewnić czas na zdobycie doświadczenia w jej stosowaniu;
właściwe komitety zarządzające nie wydały opinii w terminie ustanowionym przez swoich przewodniczących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 577/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Procedura, która ma być stosowana od dnia 1 lipca 1998 r. dla weryfikacji zgodności z ust. 1, jest określona w załączniku II."
2) Załącznik otrzymuje oznaczenie I;
3) dodaje się następujący Załącznik:
"
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2184/97
z dnia 3 listopada 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1624/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, WE, Euratom) nr 2190/97
z dnia 30 października 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 akapit pierwszy,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [4] powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia następujących rozporządzeń:
- rozporządzenia Rady (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2274/87 z dnia 23 lipca 1987 r. wprowadzającego specjalne środki mające na celu zakończenie służby personelu tymczasowego Wspólnot Europejskich [5];
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 1857/89 z dnia 21 czerwca 1989 r. wprowadzającego specjalne i tymczasowe środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich [6];
- rozporządzenia Rady (WE, Euratom, EWWiS) nr 2688/95 z dnia 17 listopada 1995 r. wprowadzającego specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji [7];
- rozporządzenia Rady (WE, Euratom, EWWiS) nr 2689/95 z dnia 17 listopada 1995 r. wprowadzającego specjalne środki mające na celu zakończenie służby personelu tymczasowego Wspólnot Europejskich [8] w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 dodaje się tiret dwunasty, trzynasty, czternasty i piętnasty w brzmieniu:
- "osoby uprawnione do świadczeń z tytułu zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2274/87 [9],
- osoby uprawnione do świadczeń z tytułu zakończenia służby na mocy art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1857/89 [10],
- osoby uprawnione do świadczeń z tytułu zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom, EWWiS) nr 2688/95 [11],
- osoby uprawnione do świadczeń z tytułu zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom, EWWiS) nr 2689/95 [12]
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie, w odniesieniu do każdego tiret dodanego do art. 1, stosuje się od dnia wejścia w życie każdego z rozporządzeń, do których te tiret się odnoszą.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, WE, Euratom) nr 2191/97
z dnia 30 października 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie postanowienia art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 akapit pierwszy,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i 22,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 [4] powinno zostać zmienione tak, aby uwzględnić następujące rozporządzenia:
- rozporządzenie Rady (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2274/87 z dnia 23 lipca 1987 r. wprowadzające specjalne środki mające na celu zakończenie służby personelu tymczasowego Wspólnot Europejskich [5],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1857/89 z dnia 21 czerwca 1989 r. wprowadzające specjalne i tymczasowe środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich [6],
- rozporządzenie Rady (WE, Euratom, EWWiS) nr 2688/95 z dnia 17 listopada 1995 r. wprowadzające specjalne środki mające na celu zakończenie służby urzędników Wspólnot Europejskich w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji [7],
- rozporządzenie Rady (WE, Euratom, EWWiS) nr 2689/95 z dnia 17 listopada 1995 r. wprowadzające specjalne środki mające na celu zakończenie służby personelu tymczasowego Wspólnot Europejskich [8] w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 dodaje się lit. l), m), n) i o) w brzmieniu:
"l) osoby uprawnione do zasiłków przewidzianych w przypadku zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2274/87 [9],
m) osoby uprawnione do zasiłków przewidzianych w przypadku zakończenia służby na mocy art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1857/89 [10],
n) osoby uprawnione do zasiłków przewidzianych w przypadku zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom, EWWiS) nr 2688/95 [11],
o) osoby uprawnione do zasiłków przewidzianych w przypadku zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom, EWWiS) nr 2689/95 [12]
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, uwzględniając każde tiret dodane przez art. 1, odpowiednio od dnia wejścia w życie każdego z wymienionych rozporządzeń.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2199/97
z dnia 30 października 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2201/96 w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 2201/96 [4] wydziela świeże pomidory według Państw Członkowskich oraz grupy produktu w latach gospodarczych 1997/1998 i 1998/1999; w przypadku Francji, w celu przystosowania jej kwoty pomidorów całych bez skórek w puszkach oraz jej kwoty pozostałych produktów do potrzeb jej przemysłu przetwórczego, kwota pomidorów całych bez skórek w puszkach powinna być zmniejszona o 15000 ton, podczas gdy kwota pozostałych produktów powinna być zwiększona o tę samą wielkość; w wyniku tego, ilości całkowite dla tych dwóch grup produktów, jak określono w art. 6 ust. 2 rozporządzenia, powinny być także odpowiednio dostosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2201/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 6 ust. 2 akapit drugi tiret drugie i trzecie otrzymują brzmienie:
"— pomidory całe bez skórek w puszkach:
1321119 ton
— pozostałe produkty:
929890 ton."
2) Załącznik III otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/97
z dnia 30 października 1997 r.
w sprawie ulepszenia produkcji jabłek, gruszek, brzoskwiń oraz nektaryn we Wspólnocie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek jabłek, gruszek, brzoskwiń oraz nektaryn we Wspólnocie cechuje pewna nierównowaga podaży i popytu; sytuacja taka uzasadnia ponowne wprowadzenie i rozszerzenie na gruszki środków ulepszania produkcji we Wspólnocie, wprowadzonych dla lat gospodarczych od 1990/1991 do 1994/1995 w odniesieniu do jabłek oraz za rok gospodarczy 1995 w odniesieniu do brzoskwiń oraz nektaryn;
obszary korzystające z tej operacji powinny zostać ograniczone, a najmniej produktywne sady powinny zostać z niej wyłączone; obszary te powinny być rozdzielone między Państwa Członkowskie na podstawie areału sadów, wielkości produkcji oraz wycofań każdego z Państw Członkowskich; należy zapewnić możliwość zmiany takiego rozdziału celem optymalizacji karczowanych obszarów; konieczne jest także pozwolenie Państwom Członkowskim na podejmowanie decyzji co do regionów oraz warunków wymienionej operacją, tak aby jej wprowadzenie nie zakłócało ekonomicznej oraz ekologicznej równowagi niektórych regionów;
należy ustanowić premię, wypłacaną jednorazowo, z uwzględnieniem zarówno kosztu karczowania jak i straty w dochodach producenta;
premia za karczowanie ma prowadzić do osiągnięcia celów określonych w art. 39 Traktatu; należy ustanowić przepisy odnośnie do środka, który ma być finansowany przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Producenci jabłek, gruszek, brzoskwiń zwyczajnych oraz nektaryn we Wspólnocie kwalifikują się, po złożeniu wniosku oraz na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu, do uzyskania premii za rok gospodarczy 1997/1998, która zostanie wypłacona tylko jednorazowo za karczowanie jabłoni innych niż jabłonie cydrowe, grusz innych niż grusze typu perry, drzew brzoskwini zwyczajnej oraz drzew nektaryny.
2.
Premie przyznaje się za karczowanie areałów o rozmiarach wynoszących maksymalnie 10000 hektarów dla każdej grupy produktów, jabłek i gruszek z jednej strony, a brzoskwiń i nektaryn z drugiej, według następującego podziału:
Państwo Członkowskie _BAR_ Jabłonie i grusze (ha) _BAR_ Brzoskwinie i nektaryny (ha) _BAR_
Belgia _BAR_ 435 _BAR_ p.m. _BAR_
Dania _BAR_ 30 _BAR_ – _BAR_
Niemcy _BAR_ 1100 _BAR_ 10 _BAR_
Grecja _BAR_ 640 _BAR_ 3770 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1305 _BAR_ 1640 _BAR_
Francja _BAR_ 2820 _BAR_ 1100 _BAR_
Irlandia _BAR_ 10 _BAR_ – _BAR_
Włochy _BAR_ 2275 _BAR_ 3260 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 10 _BAR_ – _BAR_
Niderlandy _BAR_ 545 _BAR_ p.m. _BAR_
Austria _BAR_ 150 _BAR_ 20 _BAR_
Portugalia _BAR_ 325 _BAR_ 200 _BAR_
Finlandia _BAR_ 10 _BAR_ – _BAR_
Szwecja _BAR_ 40 _BAR_ – _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 305 _BAR_ – _BAR_
Wyżej wymieniony podział może zostać zmieniony przez Komisję zgodnie z przepisami określonymi w art. 6 w celu optymalizacji obszaru kwalifikującego się do premii za karczowanie w granicach maksymalnych rozmiarów areałów ustanowionych powyżej w akapicie pierwszym.
3.
Państwa Członkowskie:
- wyznaczają regiony, w których przyznawana będzie premia za karczowanie na podstawie kryteriów ekonomicznych oraz ekologicznych,
- określają warunki zapewniające w szczególności równowagę ekonomiczną oraz ekologiczną danych regionów,
- mogą wyznaczyć priorytetowe kategorie producentów na podstawie obiektywnych kryteriów opracowanych w porozumieniu z Komisją.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji te regiony, warunki oraz, gdzie stosowne, kategorie z chwilą ich przyjęcia lub wyznaczenia.
Państwo Członkowskie nie musi wyznaczać regionu.
W takim przypadku powiadamia ono o tym Komisję w ciągu jednego miesiąca po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Premię przyznaje się, o ile odbiorca podejmuje pisemne zobowiązanie, że:
a) wykarczuje lub zleci wykarczowanie jednorazowo, przed terminem ustanowionym zgodnie z przepisami określonymi w art. 6, całość lub część swojego sadu obejmującego drzewa jabłoni, grusz, brzoskwini zwyczajnej lub nektaryny, przy czym obszar wykarczowany wynosi przynajmniej 0,5 hektara dla jabłoni lub grusz oraz co najmniej 0,4 hektara dla drzew brzoskwini zwyczajnej lub nektaryny;
b) powstrzyma się przed sadzeniem jabłoni, grusz, drzew brzoskwini zwyczajnej lub nektaryny zgodnie z przepisami przewidzianymi w procedurze określonej w art. 6.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia oraz dla każdej z dwóch grup produktów określonych w art. 1 ust. 2 "sad" oznacza wszystkie obsadzone parcele gospodarstwa przy gęstości obsady przynajmniej 300 drzew na hektar.
Jednakże tę minimalną gęstość obsady obniża się do 150 drzew na jeden hektar dla parceli obsadzonych jabłoniami odmiany annurca.
Artykuł 3
Premię za karczowanie ustala się z uwzględnieniem w szczególności kosztu karczowania oraz straty w dochodach producentów przeprowadzających operacje karczowania.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie sprawdzają wypełnianie przez odbiorców premii za karczowanie zobowiązań określonych w art. 2.
Państwa Członkowskie podejmują także wszelkie inne środki, zwłaszcza w celu zapewnienia zgodności z zapisami niniejszego programu.
Powiadamiają Komisję o podjętych środkach.
Artykuł 5
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu uważa się za interwencję mającą na celu stabilizowanie rynków rolnych w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3].
Środki są finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
Artykuł 6
Premię za karczowanie określa się, a szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z przepisami określonymi w art. 46 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [4].
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2205/97
z dnia 30 października 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
zgodnie z art. 19d rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 [4] Rada musi podjąć, między innymi, decyzję w zakresie przepisów dotyczących sprawozdawczości połowowej;
artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [5] przewiduje podjęcie przez Państwa Członkowskie niezbędnych kroków w celu wprowadzenia obowiązkowego zgłaszania znajdujących się na pokładzie połowów, przez statki pływające pod odpowiednimi banderami tych państw, przy wejściu do obszaru oraz przy wyjściu z tego obszaru, obowiązującego od daty wprowadzenia w życie — lecz nie później niż od dnia 1 stycznia 1998 r. — wspólnotowej infrastruktury zarządzania danymi w zakresie połowów na wodach Wspólnoty;
koniecznym jest przyjęcie przepisów wykonawczych dla przekazywania raportu określanego jako "raport połowowy";
wspólnotowy system kontroli satelitarnej statków zapewnia, że komunikaty ze statków rybackich są otrzymywane przez Państwa Członkowskie bandery, a w razie potrzeby przez nadbrzeżne Państwa Członkowskie, a w związku z tym należy stworzyć możliwości dla stosowania tego systemu w zakresie przekazu informacji o połowach;
rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 19b ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— połów zatrzymany na pokładzie w podziale według gatunków w kilogramach żywej wagi";
2) w art. 19b dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 36";
3) w art. 19c ust. 1 po wyrazach
"teleksem"
dodaje się wyrazy: "przez VMS";
4) artykuł 19d otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19d
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby raporty połowowe otrzymywane zgodnie z art. 19b i 19c były rejestrowane w formie pozwalającej na ich komputerowe odczytanie.";
5) w rozporządzeniu dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 19j
W celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań ustalonych w art. 19b, 19c i 19e, każde Państwo Członkowskie powtórnie bada i weryfikuje dane wynikające z tych zobowiązań."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2268/97
z dnia 14 listopada 1997 r.
dostosowujące maksymalny roczny nakład połowowy na niektórych łowiskach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/95 z dnia 15 czerwca 1995 r. ustanawiające system zarządzania nakładem połowowym, odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 4 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 2027/95 przewiduje, że Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego przyjmuje właściwe środki, aby dane Państwo Członkowskie mogło wykorzystać swoje kwoty zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [2];
Niderlandy wystąpiły do Komisji o dostosowanie maksymalnego rocznego nakładu połowowego przyznanego ich statkom w odniesieniu do niektórych kwot, które zostały im przydzielone zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 390/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. ustalającym dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych ogólne dopuszczalne połowy na 1997 r. oraz niektóre warunki, w jakich mogą być one odławiane [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1974/97 [4];
niniejsze rozporządzenie niezwłocznie wchodzi w życie w celu umożliwienia Niderlandom wykorzystywania swoich kwot połowowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalny roczny nakład połowowy Królestwa Niderlandów w odniesieniu do połowów gatunków przydennych ciągnionymi narzędziami połowowymi, określony w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2027/95, zmienia się w sposób zgodny z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2288/97
z dnia 18 listopada 1997 r.
ustanawiające normy handlowe dla czosnku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
czosnek należy do produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą zostać przyjęte normy; rozporządzenie Rady nr 10/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. ustanawiające wspólne normy jakości dla czosnku [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 888/97 [3], było wielokrotnie zmieniane i nie jest jasne z prawnego punktu widzenia;
odnośne przepisy powinny zostać przeformułowane a rozporządzenie nr 10/65/EWG uchylone; w interesie przejrzystości na rynku światowym należy uwzględnić normy dla czosnku zalecane przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych;
dla ułatwienia handlu czosnkiem należy uprościć normy wspólnotowe dotyczące sposobu prezentacji produktu, tak by uczynić je mniej rygorystycznymi od norm międzynarodowych zalecanych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych;
stosowanie norm powinno wyeliminować z rynku produkty słabej jakości, ukierunkować uprawę czosnku, tak by spełniała oczekiwania konsumentów, ułatwić jej prowadzenie na zasadach uczciwej konkurencji i tym dopomóc w poprawie rentowności;
normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu; przewóz na duże odległości, składowanie przez pewien okres i różne czynności przeładunkowe, jakim poddawany jest produkt, mogą powodować pogarszanie się jego stanu na skutek biologicznego rozwoju produktu lub łatwości z jaką ulega on zepsuciu; takie pogarszanie się jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na wszystkich etapach obrotu po dokonaniu jego wysyłki; ponieważ produkty klasy "Ekstra" wymagają sortowania i pakowania ze szczególną starannością, w ich przypadku należy dopuścić jedynie niewielką utratę świeżości i jędrności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Normy handlowe dla czosnku objętego kodem CN 07032000 są zgodne z normami wymienionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Na etapach następujących po wysyłce produkty mogą jednak wykazywać, w porównaniu z normami:
- nieznaczny ubytek świeżości i jędrności,
- niewielkie pogorszenie jakości czosnku w klasach innych niż "Ekstra" spowodowane rozwojem i łatwością ulegania zepsuciu.
Artykuł 2
Rozporządzenie nr 10/65/EWG traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2300/97
z dnia 20 listopada 1997 r.
w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiające ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [1], w szczególności jego art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 1221/97 ustanawia środki mające na celu poprawę warunków, w jakich miód jest produkowany i wprowadzany do obrotu we Wspólnocie; art. 1 tego rozporządzenia stanowi, że Państwa Członkowskie mogą ustanawiać programy krajowe; należy określić podstawowe elementy, jakie muszą zawierać te programy, oraz termin ich przekazania Komisji;
udział finansowy Wspólnoty w programach krajowych powinien być ograniczony poprzez odniesienie go do udziału każdego Państwa Członkowskiego w ogólnej liczbie uli we Wspólnocie;
Państwa Członkowskie mają monitorować wprowadzane w życie programy na mocy niniejszego rozporządzenia; o tych środkach monitorowania ma być powiadamiana Komisja;
wprawdzie środki włączone do programów operacyjnych w ramach Celów 1, 5 lit. b) i 6 nie mogą być finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia, o liście takich środków powinna być również powiadamiana Komisja;
powinny być ustanowione wspólne kryteria w celu zapewnienia, że badania określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1221/97 są przeprowadzane w konsekwentny sposób;
powinny zostać przyjęte zasady ustalania rolniczych kursów przeliczeniowych, które powinny być stosowane w finansowaniu programów krajowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Roczne programy krajowe określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1221/97 (zwane dalej "programami"):
a) opisują sytuację w sektorze; opis musi umożliwiać regularne uaktualnianie danych strukturalnych w badaniu określonym w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1221/97;
b) określają jego cele;
c) przedstawiają szczegółowy opis zastosowanych środków, z kosztami jednostkowymi tam, gdzie stosowne;
d) określają stałe szacunkowe koszty i plan finansowania na poziomie krajowym i regionalnym;
e) odwołują się do obowiązujących przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych;
f) wymieniają reprezentatywne organizacje i spółdzielnie pszczelarskie współpracujące w sporządzaniu programów;
g) ustanawiają mechanizmy kontroli i oceny.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zgłaszają swoje programy Komisji przed dniem 30 września każdego roku.
W pierwszym roku tą datą jest dzień 15 grudnia 1997 r.
Artykuł 3
Wspólnotowe współfinansowanie programów, jak określono w art. 3 rozporządzenia nr 1221/97, jest ograniczone w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego do kwoty odpowiadającej jego udziałowi w ogólnej liczbie uli we Wspólnocie, jak przedstawiono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże jeżeli jedno lub więcej Państw Członkowskich nie zgłosi swoich programów w terminie przewidzianym w art. 2 lub nie wykorzysta całej kwoty współfinansowania określonego w ust. 1, udziały pozostałych Państw Członkowskich mogą być podwyższone proporcjonalnie do ich udziałów.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wraz ze swoimi programami dokumenty określające, w jaki sposób programy będą monitorowane.
Wyznaczane są kontrole monitorujące w celu zweryfikowania zgodności z warunkami, na jakich pomoc jest przyznana w ramach programów krajowych.
Składają się one zarówno z kontroli administracyjnych, jak i kontroli na miejscu.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz środków włączonych do krajowych programów operacyjnych w ramach Celów 1, 5 lit. b) i 6, przed datą przewidzianą w art. 2.
Artykuł 5
Rolniczy kurs przeliczeniowy mający zastosowanie do kwoty określonej w art. 3 jest kursem obowiązującym w dniu 1 września w roku, w którym program jest zgłoszony.
Artykuł 6
Badania określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1221/97 obejmują punkty wskazane w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2301/97
z dnia 20 listopada 1997 r.
w sprawie wpisu niektórych nazw do Rejestru świadectw o szczególnym charakterze przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, Państwa Członkowskie przekazały Komisji wnioski o zarejestrowanie niektórych nazw jako świadectw o szczególnym charakterze;
zarejestrowane w ten sposób nazwy uprawniają do używania adnotacji "tradycyjna specjalność gwarantowana", która jest dla nich zastrzeżona;
Nazwy figurujące w Załączniku do niniejszego rozporządzenia włącza się do Rejestru świadectw o szczególnym charakterze, jak przewidziano w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92. Artykuł 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/97
z dnia 17 listopada 1997 r.
nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończące postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 4,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 1189/93 [2] Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski oraz Republiki Chorwacji.
Stawka celna wynosiła 21,7 % dla Węgier, 10,8 % dla Polski oraz 17,4 % dla Republiki Chorwacji.
Ponadto Komisja przyjęła zobowiązania zaproponowane [3] przez eksporterów z Węgier, Polski i Chorwacji.
(2) Dnia 31 sierpnia 1996 r. Komisja ogłosiła w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4] wszczęcie postępowania weryfikacyjnego w odniesieniu do rozporządzenia (EWG) nr 1189/93 w zakresie przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski i Republiki Chorwacji oraz wszczęła postępowanie na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (dalej zwanego "rozporządzeniem podstawowym").
(3) Wymienione postępowanie weryfikacyjne zostało wszczęte równolegle z postępowaniem, które wszczęto tego samego dnia [5] w odniesieniu do przywozu takich towarów pochodzących z Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej po wniosku złożonym przez Komitet Polityki Handlowej Przemysłu Stalowych Rur Bezszwowych Unii Europejskiej.
(4) Rozporządzeniem (WE) nr 981/97 [6] (dalej zwanym "rozporządzeniem wprowadzającym środki tymczasowe") Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty przedmiotowego produktu pochodzącego z Rosji, Republik Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej.
(5) Po nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych niektóre zainteresowane strony przedłożyły uwagi na piśmie.
Stronom, które o to prosiły, dano możliwość wysłuchania przez Komisję.
Komisja prowadziła dalsze poszukiwanie i weryfikację wszystkich informacji uznanych za niezbędne dla jej ostatecznych ustaleń.
(6) Dnia 22 maja 1997 r. Rady Stowarzyszeń ustanowione na mocy Układów między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a – odpowiednio – Republiką Czeską, Rumunią i Republiką Słowacką, z drugiej strony, zostały powiadomione pismem o zamiarze wprowadzenia przez Komisję środków tymczasowych.
Władze czeskie, rumuńskie i słowackie zaprotestowały, że Komisja działała z naruszeniem Układu Europejskiego (a w szczególności jego art. 34 ust. 2), nie przeprowadzając konsultacji przed wszczęciem postępowania, bezpośrednio po jego wszczęciu lub przed nałożeniem ceł tymczasowych.
Należy przypomnieć, że po otrzymaniu wniosku Komisja musi zbadać zawarte w nim zarzuty.
Jeżeli Komisja uzna, że skarżący dostarczył wystarczających dowodów do wszczęcia postępowania, ma ona obowiązek, na mocy swoich własnych przepisów antydumpingowych, wszczęcia postępowania.
W odniesieniu do zobowiązań prawnych Wspólnoty w ramach Układów Europejskich uznaje się, że zostały one wypełnione całkowicie.
Układy te stanowią, że Rady Stowarzyszeń muszą być powiadamiane o każdym przypadku dumpingu natychmiast po wszczęciu postępowania przez władze państwa przywozu.
Komisja spełniła ten wymóg.
Ponadto Układy Europejskie stanowią, że jeżeli nie uda się osiągnąć zadowalającego rozwiązania w ciągu trzydziestu dni od skierowania sprawy do Rady Stowarzyszenia, wówczas strona przywozu może przyjąć stosowne środki.
Ponieważ nie znaleziono rozwiązania w wymaganym terminie, Komisja była upoważniona do przyjęcia stosownych środków; uczyniła to 31 maja 1997 r.
Faktyczną decyzję o nałożeniu tymczasowych ceł podjęto dopiero 21 maja, na krótko przed upłynięciem umownego terminu.
Niezależnie od tego, Komisja niezwłocznie powiadomiła Radę Stowarzyszenia i dostarczyła jej dane, na podstawie których została podjęta decyzja.
Konsultacje, najpierw z władzami państwowymi, a następnie z samymi eksporterami/producentami, zostały rozpoczęte w ciągu kilku dni i prowadzono je przez cały okres postępowania w celu osiągnięcia obustronnie akceptowanego rozwiązania.
Dlatego Wspólnota całkowicie spełniła wymogi Układów Europejskich, w szczególności ich art. 34 ust. 2 i ust. 3 lit. b).
(7) Podczas postępowania weryfikacyjnego Komisja powiadomiła w drodze urzędowej producentów/eksporterów z Węgier, Polski i Chorwacji, a także importerów, o których wiadomo, że są zainteresowani, przedstawicieli państw wywozu i wnioskodawcę oraz dała bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swego stanowiska na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
Stronom, które zwróciły się o to, dano możliwość wysłuchania ich przez Komisję.
Strony przedstawiły także na piśmie swoje opinie w sprawie ustaleń.
(8) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron, o których wiadomo, że są zainteresowane, i otrzymała odpowiedzi od wnioskujących producentów ze Wspólnoty, od pięciu przedsiębiorstw z Republiki Czeskiej, od siedmiu z Rumunii, od jednego z Republiki Słowackiej, od sześciu z Rosji, od jednego z Węgier, od sześciu z Polski oraz od jednego z Republiki Chorwacji.
Komisja otrzymała także odpowiedzi od czterech niepowiązanych importerów ze Wspólnoty, od importera ze Wspólnoty powiązanego z jednym z czeskich przedsiębiorstw oraz od dwóch importerów powiązanych ze słowackim producentem, jednego z siedzibą we Wspólnocie, a drugiego z siedzibą w Szwajcarii.
W związku z obydwoma postępowaniami przeprowadzono wizyty weryfikacyjne w następujących przedsiębiorstwach:
Producenci wspólnotowi
- Voest Alpine, Kindberg, Austria,
- Vallourec Industries, Boulogne-Billancourt, Francja,
- Benteler AG, Paderborn, Niemcy,
- Mannesmannröhren-Werke AG, Mülheim an der Ruhr, Niemcy,
- Dalmine S.p.A., Dalmine, Włochy,
- Productos Tubulares SA, Valle de Trapaga, Hiszpania,
- Tubos Reunidos SA, Amurrio, Hiszpania,
- Ovako Steel AB Tube Division, Hofors, Szwecja,
- ESW Röhrenwerke GmbH, Eschweiler, Niemcy,
- Rohrwerk Neue Maxhütte GmbH, Sulzbach-Rosenberg, Niemcy.
Importerzy niepowiązani z eksporterami
- Jannone ARM S.p.A., Neapol, Włochy,
- Geminvest S.R.L., Limbiate, Włochy,
- Starval, Marly La Ville, Francja,
- Voest Alpine Stahlhandel AG, Linz, Austria.
Eksporterzy i importerzy/przedsiębiorstwa handlowe objęte nowym postępowaniem
Importer powiązany z dwoma producentami z Republiki Czeskiej:
- Topham Eisen und Stahlhandel Ges.m.b.H., Wiedeń, Austria.
Importerzy powiązani z producentem z Republiki Słowackiej:
- Pipex International AG, Nidau, Szwajcaria,
- Pipex Italia S.p.A., Mediolan, Włochy (spółka zależna od wyżej wymienionej).
Eksporterzy z Republiki Czeskiej
- Vítkovice a.s. and Vítkovice Export a.s., Ostrava,
- Nová Hut a.s., Ostrava,
- Válcovny trub Dioss and Dioss Trading, Chomutov a.s.,
- Ferromet Long Products Ltd, Prague (przedsiębiorstwo handlowe powiązane z Nová Hut),
- Incos s.r.o., Prague (niepowiązane przedsiębiorstwo handlowe).
Eksporterzy z Rumunii
- Artrom SA,
- Silcotub SA,
- Petrotub SA,
- Republica SA,
- Intertube Ltd., Bukareszt (podmiot gospodarczy powiązany z SC Republica SA),
- SC Metalexportimport SA, Bukareszt (niepowiązany eksporter/podmiot gospodarczy),
- Sota Company, Bukareszt (niepowiązany eksporter/podmiot gospodarczy),
Eksporterzy z Republiki Słowackiej
- Zeleziarne Podbrezová a.s., Podbrezová.
Eksporterzy objęci ponownym postępowaniem
Eksporter z Węgier
- Csepel Tubes Co.
Ltd, Budapest.
Eksporterzy z Polski
- Huta Andrzej SA, Zawadzkie,
- Huta Batory SA, Chorzów,
- Stalexport SA (powiązany podmiot gospodarczy), Katowice.
Eksporter z Republiki Chorwacji
- Zeljezara Sisak, Sisak Steel Pipe Works, Sisak.
W trakcie postępowania eksporter z Chorwacji powiadomił Komisję, że przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na "Zeljezara Sisak - Sisak Tubemills Ltd".
Komisja stwierdziła, że zmiana nazwy nie ma żadnego wpływu na ustalenia poczynione w trakcie postępowania.
(9) W odniesieniu do obu postępowań zbadano dumping, który miał miejsce w okresie od 1 września 1995 r. do 31 sierpnia 1996 r. ("okres postępowania").
Badanie szkody oraz prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od stycznia 1992 r. do końca okresu objętego postępowaniem.
(10) Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o zasadniczym stanie faktycznym i względach, w oparciu o które zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych środków lub zmianę istniejących ostatecznych środków. Przyznano im również termin, w którym mogły przedstawić oświadczenia oraz/lub zaproponować zobowiązania w związku z tymi informacjami.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
1.
Przedmiotowy produkt
(11) Produktem objętym obydwoma postępowaniami są:
a) rury bez szwu z żelaza lub stali niestopowej, stosowane w ropociągach i gazociągach, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm;
b) rury bez szwu o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, ciągnione lub walcowane na zimno, inne niż rury precyzyjne; oraz
c) inne rury o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, inne niż gwintowane lub nadające się do gwintowania, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm obecnie klasyfikowane pod kodami CN 73041010, 73041030, 73043199, 73043991 i 73043993.
Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez Radę w rozporządzeniu (EWG) nr 1189/93 i potwierdzonym akapitem 10) rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe wszystkie bezszwowe rury objęte wyżej wymienionymi kodami CN uznaje się za jeden produkt (dalej określany jako "przedmiotowy produkt") dla celów zarówno nowego, jak też ponownego postępowania.
2.
Produkt podobny
(12) Wszystkie bezszwowe rury objęte obydwoma postępowaniami uznano za podobne pod względem ich podstawowych właściwości fizycznych i technicznych oraz zastosowań końcowych, niezależnie od faktu, czy wytwarzane są we Wspólnocie, czy też w państwach objętych postępowaniami.
Niektórzy eksporterzy argumentowali, że ich produkty nie powinny zostać uznane za podobne do produktów producentów ze Wspólnoty lub produktów innych producentów będących jednocześnie eksporterami ze względu na różnice w jakości i różnice techniczne, a także różnice w kanałach dystrybucji, zastosowaniu i postrzeganiu przez rynek.
Ustalono jednak, że przedmiotowy produkt jest dystrybuowany przez podobne kanały.
Podobne są zastosowania podstawowe i ogólne.
Istnieje duży stopień możliwości wymiennego stosowania, a stąd konkurencji między wszystkimi przywożonymi produktami objętymi obydwoma postępowaniami i tymi, które są wytwarzanie przez producentów wspólnotowych.
Ustalono także, że podstawowe właściwości techniczne i fizyczne wszystkich przywożonych produktów, mimo nieznacznych różnic, były identyczne lub bardzo zbliżone do właściwości produktów producentów wspólnotowych.
Podsumowując, produkty pochodzące z poszczególnych państw objętych postępowaniem i produkty wytwarzane i sprzedawane we Wspólnocie są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
POSTĘPOWANIE ANTYDUMPINGOWE
1.
Republika Czeska
a) Współpraca
(13) Przedsiębiorstwo uznane za niewspółpracujące zwróciło się do Komisji, aby zaprotestować przeciwko takiemu traktowaniu, twierdząc jednocześnie, że nie miały do niego zastosowania postanowienia art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Przedsiębiorstwo podkreśliło, że nie miało zamiaru wprowadzać w błąd i działało według swoich najlepszych możliwości; oznacza to, że choć przyznano, że wykazy sprzedaży krajowej i sprzedaży na wywóz, wykazy not kredytowych, dane dotyczące obrotu oraz informacje o kosztach produkcji były dalekie od ideału, Komisja miała obowiązek niepomijania ich.
Przedsiębiorstwo skrytykowało także Komisję za niedostateczne wzięcie pod uwagę jego trudności związanych z prywatyzacją oraz szczególnych problemów Republiki Czeskiej w związku z przejściem do gospodarki rynkowej.
Przedsiębiorstwo utrzymywało, że skoro w kwietniu 1997 r. nastąpiła zmiana właściciela (po zaprzestaniu produkcji w poprzednim miesiącu), niesprawiedliwe byłoby nałożenie sankcji na nowego właściciela.
Powody, które doprowadziły Komisję do uznania jednego z czeskich przedsiębiorstw za niewspółpracujące w postępowaniu, określono w akapicie 14 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe.
Warto tu przypomnieć, że w wyniku sprawdzenia wykazów przedłożonych Komisji w odpowiedzi na przesłany przedsiębiorstwu kwestionariusz stwierdzono, że zawierają one kilkaset transakcji krajowych i wywozowych, które nigdy nie miały miejsca.
Było to nie tylko bardzo mylące, ale oznaczało też, że Komisja nie była w stanie ustalić, z jakimkolwiek stopniem pewności, wiarygodnej wartości normalnej oraz wiarygodnej ceny eksportowej.
Niezależnie od powodów takiego postępowania (w tym miejscu Komisja pragnie zwrócić uwagę, że wyjaśnienie udzielone początkowo przez przedsiębiorstwo było całkowicie niezadowalające oraz zupełnie różniło się od późniejszego oświadczenia na piśmie), nie można powiedzieć, że było ono zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości.
W tych okolicznościach Komisja nie mogła zrobić nic innego niż odrzucić odpowiedź i zastosować art. 18 rozporządzenia podstawowego, w szczególności z uwagi na to, że postąpienie w inny sposób oznaczałoby dyskryminację pozostałych, w pełni współpracujących, przedsiębiorstw objętych postępowaniem.
W odniesieniu do kwestii zmiany właściciela, ponieważ nastąpiła ona po zakończeniu okresu objętego postępowaniem, nie jest ona czynnikiem, który można uznać za istotny dla obecnego postępowania (patrz: art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego).
b) Wartość normalna
(14) Jeden z producentów czeskich zakwestionował metodologię zastosowaną przez Komisję w celu ustalenia wartości normalnej dla jednej grupy produktów (patrz: akapit 16 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe); w szczególności twierdził on, że żadne z postanowień rozporządzenia podstawowego nie uzasadnia obliczania przez Komisję wartości normalnej w oparciu wyłącznie o średnią rentownej sprzedaży, nie zaś w oparciu o średnią wszystkich sprzedaży produktów należących do tej grupy.
Ten sam producent wniósł zastrzeżenie wobec zastosowania przez Komisję przy konstruowaniu wartości normalnej dla niektórych grup marży zysku osiągniętej z rentownej sprzedaży krajowej w innych grupach produktów.
Wniosku tego nie można było przyjąć, ponieważ jest on sprzeczny zarówno z rozporządzeniem podstawowym, jak i stałą praktyką instytucji wspólnotowych. W odniesieniu do pierwszego punktu, w przypadku gdy wielkość sprzedaży krajowej poniżej kosztu jednostkowego stanowi więcej niż 20 % sprzedaży, wartość normalna ustalana jest jedynie w oparciu o rentowną sprzedaż, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do drugiego punktu, Komisja działała zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, stosując marżę zysku ze sprzedaży "w zwykłym obrocie handlowym podobnych produktów przez producenta lub eksportera objętego postępowaniem".
Jeden producent wniósł także zastrzeżenia odnośnie do zastąpienia jego kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych (zwanych dalej "kosztami sprzedaży, ogólnymi i administracyjnymi") analogicznymi kosztami poniesionymi przez powiązane z nim przedsiębiorstwo (patrz: akapit 16 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe), ze względu na to, że wielkość takich kosztów powinno się ustalać w oparciu o "faktyczne dane" dotyczące producenta objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Komisja uznała, że przedłożone przez producenta stosowne dokumenty księgowe nie uzasadniały wystarczająco danych zawartych w jego odpowiedzi na kwestionariusz.
Po powiadomieniu przez Komisję o jej zamiarach, przedsiębiorstwo dostarczyło dalszych wyjaśnień i dodatkowych tabel, niemniej, ponieważ stanowiły one dodatkowe informacje, które nie były weryfikowalne, informacji tych nie można było uwzględnić.
Obydwaj współpracujący producenci zakwestionowali usunięcie z wykazów transakcji sprzedaży, których dokonywali pomiędzy sobą, na takiej podstawie, że nie są oni powiązani, a nawet gdyby byli, Komisja nie wykazała, że związek taki miał wpływ na ceny.
Nie można było uznać tego argumentu.
Ponieważ oba przedsiębiorstwa mają wspólnego udziałowca (patrz: akapit 22 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe i akapit 17 poniżej), są one powiązane.
Ponadto art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego jasno stanowi, że "ceny między stronami, które są ze sobą powiązane (…) nie mogą zostać uznane za obowiązujące w zwykłym obrocie handlowym (…), o ile nie zostanie wykazane, iż powiązanie to nie wywiera wpływu na te ceny".
Ponieważ nie ustalono, że opisana sytuacja miała miejsce, zakwestionowane transakcje nie zostały uwzględnione.
Nie otrzymano dalszych uwag w odniesieniu do wartości normalnej i dlatego Rada potwierdza ustalenia określone w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe.
c) Cena eksportowa
(15) Nie otrzymano żadnych uwag dotyczących ustalenia ceny eksportowej.
Niemniej jednak dokonano drobnego dostosowania do potrącenia marży zysku w odniesieniu do powiązanego austriackiego importera (patrz: akapit 18 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe) po dokonaniu przeglądu marż zysku osiągniętych przez niepowiązanych importerów w trakcie dochodzenia.
d) Porównanie
(16) Nie otrzymano uwag w odniesieniu do niniejszego nagłówka, w związku z czym ustalenia Komisji zostają potwierdzone.
e) Margines dumpingu
(17) Współpracujące przedsiębiorstwa wniosły zastrzeżenie wobec decyzji Komisji o ustaleniu marginesu dumpingu w oparciu o porównanie średnich ważonych wartości normalnych z poszczególnymi cenami eksportowymi (nie zaś ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi), argumentując przy tym, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób swojego podejścia w akapicie 21 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe.
W rozporządzeniu tym Komisja stwierdziła, że jej podejście jest uzasadnione potrzebą ukazania pełnego stopnia stosowanego dumpingu oraz dlatego, że istniała struktura cen eksportowych znacząco różniących się w Państwach Członkowskich i w okresach.
Komisja sprawdziła swoje obliczenia i stwierdziła, że rozbieżności cen eksportowych w zależności od państwa nie mają wystarczająco jasnej struktury.
Jednak Komisja trzyma się ustalenia, że w poszczególnych okresach istniała struktura cen eksportowych, która doprowadziła do znaczącego wzrostu dumpingu (stanowiącego wyraźną strukturę) po wygaśnięciu ograniczeń ilościowych 31 grudnia 1995 r. i dlatego podejście przyjęte w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe zostaje potwierdzone.
Decyzja Komisji o potraktowaniu obydwu współpracujących producentów jako powiązanych i wynikającemu stąd ustaleniu dla nich pojedynczego marginesu dumpingu spotkała się z silnym sprzeciwem uzasadnianym tym, że obydwa przedsiębiorstwa były zarządzane niezależnie od siebie oraz miały różne struktury kosztów i cen.
Następnie argumentowano, że główny udziałowiec (Narodowy Fundusz Własności) działał jedynie w charakterze powiernika i nie miał żadnego wpływu na zarządzanie działalnością przedsiębiorstw.
Komisja stoi na stanowisku, że w państwie o gospodarce rynkowej w gestii głównego udziałowca leży decydowanie o tym, według jakiej formy prawnej organizuje on swe interesy handlowe w państwie wywozu.
Jego kontrola, lub potencjalna kontrola, takich interesów jest zwykle taka sama, bez względu na to, czy prowadzone są one w ramach jednego podmiotu, czy też różnych podmiotów prawnych.
W szczególności ustalenie różnych marginesów dumpingu dla powiązanych przedsiębiorstw wiąże się z ryzykiem, że wywóz może być dokonywany za pośrednictwem przedsiębiorstwa o najniższym marginesie dumpingu.
Z tej przyczyny stwierdzono, że różni producenci z państwa wywozu muszą być traktowani jako pojedynczy podmiot w celu przeprowadzenia niniejszego postępowania, w przypadku gdy wszystkie te przedsiębiorstwa kontroluje ten sam udziałowiec.
(18) W oparciu o tymczasowe ustalenia Komisji, opisane w akapitach 14–23 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe oraz po uwzględnieniu dostosowania przedstawionego w akapicie 15 powyżej, ostateczny margines dumpingu, wyrażony jako procent wartości CIF przywozu na granicy Wspólnoty, ustalony dla dwóch współpracujących przedsiębiorstw, wynosi:
— Nová Hut a.s. _BAR_ 5,1 % _BAR_
— Vitkovice a.s. _BAR_ 5,1 % _BAR_
Sprawdzono obliczenie końcowego marginesu dumpingu.
Zamiast przyjęcia najwyższych wartości normalnych ustalonych dla dwóch czeskich producentów w końcowym ustaleniu wykorzystano średnie ważone wartości normalne.
Na tej podstawie końcowy margines dumpingu, wyrażony jako procent wartości CIF przywozu na granicy Wspólnoty, ustalony dla obu współpracujących spółek wynosi teraz 28,6 %.
2.
Rumunia
a) Wartość normalna
(19) Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że rezerwy na koszty uwzględnione w kosztach sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, powinny zostać usunięte z uwagi na fakt, że niewykorzystane rezerwy zostały zlikwidowane z końcem roku.
W przypadkach, w których rezerwy rzeczywiście zlikwidowano i nie zastąpiono innymi kosztami, a także jeżeli z informacji zawartych w odpowiedzi na kwestionariusz lub udzielonych podczas kontroli na miejscu jasno wynikało, że rezerwy nie stanowiły rzeczywistych kosztów, obliczenie kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych zostało skorygowane.
Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że koszt produkcji należy dostosować w taki sposób, aby odzwierciedlał on brak kosztów sprzedaży, głównie pakowania, poniesionych z tytułu sprzedaży na rynku krajowym.
Argumentowano, że takie koszty sprzedaży, uwzględnione przez Komisję w obliczeniu wartości normalnej, zostały w rzeczywistości zwrócone przedsiębiorstwu przez klientów.
Komisja przyjęła ten argument i dlatego dokonano stosownej zmiany obliczenia kosztów produkcji poniesionych przez to przedsiębiorstwo.
Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że ustalając wartość normalną Komisja powinna uwzględniać całość sprzedaży, łącznie ze sprzedażą, której nie dokonano w zwykłym obrocie handlowym, tj. sprzedaż ze stratą.
Komisja, wobec przepisów art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, uznała, że sprzedaż ze stratą należy pominąć przy ustalaniu wartości normalnej w przypadku, gdy sprzedaż taka stanowi więcej niż 20 % łącznej sprzedaży krajowej.
Roszczenia tego przedsiębiorstwa nie można zatem było przyjąć, zważywszy na przepisy rozporządzenia podstawowego oraz stałą praktykę instytucji w zakresie ustalania wartości normalnej.
Dwa przedsiębiorstwa twierdziły, że w celu przestrzegania Układu Europejskiego przy ustalaniu wartości normalnej Komisja powinna zawsze wybierać metodę, która jest najbardziej korzystna dla przedsiębiorstw, przytaczając art. 34 ust. 2 Układu. Argument ten odrzucono ze względu na fakt, że w art. 34 ust. 2 Układu jest mowa wyłącznie o wyborze środków, które zostaną nałożone przez Komisję po ustaleniu dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, nie zaś o metodologiach obliczenia stosowanych przy tym ustalaniu.
Jedno z przedsiębiorstw domagało się, dopiero na bardzo późnym etapie postępowania (przy wysłuchiwaniu opinii po tymczasowym ujawnieniu informacji), pominięcia przy obliczaniu wartości normalnej sprzedaży produktów z zapasów, ponieważ nie posiadają one certyfikatów jakości i dlatego nie stanowią produktu podobnego oraz tak samo pominięcia wszelkiej sprzedaży, w przypadku której środkiem płatniczym była kompensacja, jako niedokonanej w zwykłym obrocie handlowym.
Roszczenia te nie zostały zgłoszone we właściwym czasie, ponieważ nie zgłoszono ich ani w odpowiedzi na kwestionariusz, ani podczas kontroli na miejscu, ani też podczas któregokolwiek z późniejszych etapów postępowania, kiedy przedsiębiorstwo proszono o przedstawienie opinii.
W żadnym z dokumentów przedłożonych przez przedsiębiorstwo Komisja nie potrafiła dokonać rozróżnienia między sprzedażą z zapasów a sprzedażą innego rodzaju, ani też między sprzedażą produktów z certyfikatami jakości a sprzedażą produktów nieposiadających tych certyfikatów.
Ponadto w toku postępowania ustalono, że sprzedaż dokonana z użyciem kompensacji w rzeczywistości mieściła się w zwykłym obrocie handlowym.
W konsekwencji odrzucono oba roszczenia.
Nie otrzymano żadnych dalszych uwag.
Zważywszy na zmiany, o których mowa powyżej, potwierdza się ustalenia dotyczące wartości normalnej ujawnione w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe.
b) Cena eksportowa
(20) Nie wprowadzono żadnych zmian w metodologii stosowanej do obliczenia cen eksportowych.
Potwierdza się zatem ustalenia dotyczące cen eksportowych ujawnione w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe.
c) Porównanie
(21) W odniesieniu do ustaleń tymczasowych, Komisja odrzuciła wniosek dwóch przedsiębiorstw rumuńskich o dostosowanie wartości normalnej ze względu na kredyt.
Obydwa przedsiębiorstwa ponowiły swój wniosek.
W trakcie postępowania ustalono jednak, że w znacznej większości przypadków z Rumunii podczas rozliczania transakcji nie miał miejsca obrót gotówką.
W rzeczywistości płatności dokonywano w drodze "kompensacji", polegającej na wymianie barterowej lub wymianie weksli handlowych. art. 2 ust. 10 lit. g) rozporządzenia podstawowego stanowi, że dokonuje się korekty ze względu na kredyt, pod warunkiem że jest on czynnikiem uwzględnionym przy ustalaniu nakładanych cen.
Postępowanie wykazało, że koszty takie nie były czynnikiem uwzględnionym przy ustalaniu nakładanych cen.
W rzeczywistości w przypadkach, w których płatności dokonywano poprzez kompensację, nie miał miejsca obrót gotówką i w związku z tym nie został wywarty wpływ na sytuację finansową przedsiębiorstw.
Ponadto postępowanie wykazało, że w przypadku wszystkich metod płatności zwykle nie przestrzegano terminów rozliczenia.
Dlatego też roszczenia o dostosowanie do kredytu zostały ponownie odrzucone.
Jedno przedsiębiorstwo twierdziło, że w przypadku sprzedaży eksportowej dla niektórych klientów we Wspólnocie nie została zapłacona prowizja i dlatego nie powinno się dokonywać dostosowania do cen eksportowych pobranych od tych klientów.
Komisja odpowiednio sprawdziła swoje obliczenia.
Jedno z przedsiębiorstw domagało się dostosowania wartości normalnej z tytułu różnic w poziomach obrotu.
Ponieważ roszczenie takie nie zostało zgłoszone w którymkolwiek punkcie postępowania, przed uwagami przedsiębiorstwa do tymczasowych ustaleń Komisji, nie można go było uznać za ważne.
Ponadto nie zostało ono poparte żadnymi dowodami oraz było sprzeczne z informacjami podanymi przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz oraz udzielonymi podczas kontroli na miejscu.
Nie otrzymano dalszych uwag w odniesieniu do porównania.
Dlatego potwierdza się ustalenia tymczasowe.
d) Margines dumpingu
(22) Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że obliczenia marginesu dumpingu nie powinno się dokonywać na podstawie porównania średnich ważonych wartości normalnych ze skorygowaną ceną eksportową każdej odpowiedniej grupy w rozbiciu na poszczególne transakcje, lecz w oparciu o poszczególne średnie ważone.
Roszczenie to zostało odrzucone po sprawdzeniu metodologii stosowanej w odniesieniu do wszystkich rumuńskich spółek i ustalono, że:
- w przypadku jednego przedsiębiorstwa nie było różnicy w marginesie dumpingu przy zastosowaniu obydwu metod, ponieważ wszystkie transakcje wywozowe przeprowadzano po cenach dumpingowych,
- w przypadku trzech przedsiębiorstw stwierdzono istnienie struktury cen eksportowych znacząco odbiegających od siebie w zależności od miejsca przeznaczenia lub okresu.
Wobec powyższego, oraz zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, metoda porównania średniej ważonej wartości normalnej w poszczególnych okresach z poszczególnymi skorygowanymi cenami eksportowych w rozbiciu na poszczególne transakcje została zachowana dla celów ostatecznego ustalenia.
Wszyscy współpracujący rumuńscy producenci będący jednocześnie eksporterami zakwestionowali fakt, że Komisja – ze względu na wspólnego głównego udziałowca – nałożyła pojedynczy margines dumpingu, oraz zażądali potraktowania w sposób indywidualny.
Z powodów określonych w akapicie 17 wniosku tego nie można było przyjąć.
Dwa przedsiębiorstwa argumentowały, że Komisja powinna była ujawnić im wszystkie elementy obliczeń dumpingowych dla wszystkich przedsiębiorstw, ponieważ wykorzystano je do ustalenia całościowego marginesu dumpingu; nie robiąc tego, Komisja naruszyłaby ich prawa do obrony.
Komisja, zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, szczegółowo wyjaśniła każdemu przedsiębiorstwu najważniejsze fakty i ustalenia, w oparciu o które obliczyła jego margines dumpingu, a ponadto objaśniła metodologię zastosowaną do ustalenia pojedynczego marginesu dumpingu.
Ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa mają wspólnego głównego udziałowca, mogą z łatwością wymieniać wszelkie informacje za pośrednictwem owego udziałowca i w ten sposób w pełni wykonać swe prawa do obrony.
Nie otrzymano żadnych dalszych uwag.
Potwierdza się zatem ustalenia ujawnione w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe.
(23) Średnie ważone marginesy dumpingu ustalone ostatecznie dla czterech współpracujących producentów, wyrażone jako procent wartości CIF przywozu na granicy Wspólnoty, wynoszą:
— SC Artrom SA: _BAR_ 9,8 % _BAR_
— SC Petrotub SA: _BAR_ 9,8 % _BAR_
— SC Republica SA Trade Company: _BAR_ 9,8 % _BAR_
— SC Silcotub SA: _BAR_ 9,8 % _BAR_
Końcowy margines dumpingu wyrażony jako udział procentowy CIF franco granica Wspólnoty wartości przywozu pozostaje bez zmian, na poziomie 38,2 %.
3.
Republika Słowacka
a) Wartość normalna
(24) Producent słowacki zakwestionował metodologię zastosowaną przez Komisję w celu ustalenia wartości normalnej dla dwóch grup produktów (patrz: akapit 31 rozporządzenia podstawowego); w szczególności twierdził on, że Komisja postąpiła nieprawidłowo obliczając wartość normalną w oparciu wyłącznie o średnią sprzedaży rentownej, podczas gdy powinna wziąć pod uwagę średnią ogółu sprzedaży produktów należących do tych grup.
Jako powód podał fakt, że grupy te ogólnie przynoszą zysk i dlatego wszystkie koszty zwróciły się w ciągu okresu objętego postępowaniem, w oparciu o średnią ważoną.
Ponadto, przytaczając art. 34 ust. 2 Układu Europejskiego, argumentowano, że Komisja sama powinna przyjąć metodę, która "najmniej zakłóca funkcjonowanie [tego] Układu".
Obydwa argumenty zostały odrzucone z tych samych powodów, które podano w akapicie 19 powyżej.
Nie otrzymano dalszych uwag w odniesieniu do wartości normalnej i dlatego potwierdza się ustalenia Komisji ujawnione w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe.
b) Cena eksportowa
(25) Przedsiębiorstwo wniosło zastrzeżenia wobec konstruowania przez Komisję ceny eksportowej (patrz: akapit 32 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe), w szczególności wobec jej decyzji o potrąceniu 4 % marży zysku z cen pobieranych przez jego spółkę zależną z Włoch.
Argumentowano, że marża ta jest za duża oraz że Komisja powinna była wykorzystać własne dane włoskiego przedsiębiorstwa.
Przedsiębiorstwo twierdziło również, że Komisja błędnie zinterpretowała dane dotyczące kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych przedłożone przez przedsiębiorstwo, w wyniku czego zawyżono wielkość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych i w konsekwencji margines dumpingu.
Zasugerowano ponadto, że właściwszym podejściem byłoby skonsolidowanie poniesionych przez obydwa przedsiębiorstwa kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych i zastosowanie pojedynczej stawki.
Komisja ustaliła margines 4 % w oparciu o średnią marż zysku czterech niepowiązanych importerów wymienionych w akapicie 6 lit. c) rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe.
Jednak Komisja ponownie przeanalizowała dane liczbowe i stwierdziła, że w celu dokonania ostatecznego ustalenia należy zastosować skorygowaną wielkość 3,8 %.
Pomimo zastrzeżenia co do faktu, że dwóch z czterech importerów było w rzeczywistości związanych z producentami ze Wspólnoty, Komisja stwierdziła, że ustalone dla tych przedsiębiorstw marże zysku odzwierciedlały zysk ze sprzedaży ich towarów niezależnym klientom ze Wspólnoty.
W odniesieniu do wielkości kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, Komisja sprawdziła dane i stwierdziła nie tylko, że wielkość kosztów została zawyżona, lecz także że właściwsze byłoby skonsolidowanie danych liczbowych szwajcarskich i włoskich przedsiębiorstw handlowych, zważywszy że były one w podobny sposób powiązane z eksporterem słowackim oraz prowadziły działalność przeważnie z tych samych obiektów.
Zastosowano w związku z powyższym globalną wielkość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
c) Porównanie
(26) Przedsiębiorstwo domagało się przyznania "ulgi ze względu na kanał dystrybucji", czego Komisja, jego zdaniem, nie uwzględniła w ustaleniu tymczasowym.
Argumentowano, że ulga taka byłaby uzasadniona w celu odzwierciedlenia faktu, że przedsiębiorstwo sprzedawało produkty bezpośrednio dystrybutorom na swoim rynku krajowym, podczas gdy dokonywało ono sprzedaży za pośrednictwem powiązanych z nią spółek z Włoch i Szwajcarii na rynku wspólnotowym; ponadto przedsiębiorstwo argumentowało, że ulga taka jest konieczna w celu zapewnienia należytego porównania ze skonstruowaną ceną sprzedaży na wywóz.
Roszczenie to objęte jest ulgą na bonifikaty i ilości, którą już przyznano przedsiębiorstwu. art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wyraźnie stanowi, że "unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadkach różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości i stadium komercjalizacji". Ponieważ wartość normalna została już dostosowana w dół, aby odzwierciedlić fakt, że sprzedaż we Wspólnocie obejmowała głównie dużych klientów, nie jest uzasadnione przyznanie dodatkowej ulgi.
Nie otrzymano dalszych uwag, w związku z czym potwierdza się ustalenia Komisji.
d) Margines dumpingu
(27) Przedsiębiorstwo wniosło zastrzeżenie wobec decyzji Komisji o ustaleniu marginesu dumpingu w oparciu o porównanie średnich ważonych skorygowanych wartości normalnych z dostosowanymi poszczególnymi cenami eksportowymi (nie zaś ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi), argumentując przy tym, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób swojego podejścia w akapicie 34 rozporządzenia tymczasowego.
O ile Komisja podtrzymuje argumentację przedstawioną w wymienionym akapicie 34, w wyniku zmian, które wprowadziła do danych stosowanych do obliczenia marginesu dumpingu, różnica pomiędzy obydwoma metodami nie jest już tak duża, aby uzasadniała jej pierwotne podejście.
Dlatego też zdecydowała, dla celów ostatecznych ustaleń, o zastosowaniu metody polegającej na porównaniu średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową.
Ustalenia tymczasowe zostały odpowiednio zmienione.
(28) W oparciu o poprzednie ustalenia Komisji, opisane w akapitach 31–35 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe, oraz po uwzględnieniu wyżej wymienionych zmian, margines dumpingu, wyrażony jako udział procentowy CIF franco granica Wspólnoty wartości przywozu, ustalony dla współpracującego producenta, wynosi:
— Zeleziarne Podbrezová a.s. _BAR_ 7,5 % _BAR_
Końcowy margines dumpingu ustalono na tym samym poziomie.
4.
Rosja
a) Współpraca
(29) Pięć z sześciu rosyjskich przedsiębiorstw wysłało do Komisji pismo, w którym zgłosiły zastrzeżenia wobec jej decyzji o uznaniu ich za niewspółpracujące.
Powody decyzji Komisji przedstawione są w akapicie 36 rozporządzenia tymczasowego.
Przedsiębiorstwa argumentowały, że pomimo braków, które mogły zawierać ich odpowiedzi, wyrażały chęć współpracy w zakresie dochodzenia i gotowe były dostarczyć wszelkich dodatkowych informacji wymaganych przez Komisję.
Niektóre przedsiębiorstwa zwróciły się o objęcie indywidualną procedurą, bądź też proponowały indywidualne zobowiązania, lub prosiły o wzięcie pod uwagę ich przewag konkurencyjnych.
Jednak Komisja nadal stoi na stanowisku, że nie dostarczając informacji, które byłyby dokładne, pełne i w wymaganej postaci, rosyjskie przedsiębiorstwa straciły prawo do uznania za strony współpracujące w zakresie dochodzenia.
Choć faktem bezspornym jest, że niektóre z udzielonych odpowiedzi były bardziej szczegółowe niż pozostałe, wszystkie z nich były niewystarczające pod jednym, zasadniczym względem: nie pozwoliły Komisji na dokładne ustalenie wartości normalnej i ceny eksportowej z powodu sposobu, w jaki zestawiono w grupy poszczególne produkty i transakcje.
Po powiadomieniu przez Komisję o decyzji o zastosowaniu art. 18 rozporządzenia podstawowego niektóre z przedsiębiorstw dostarczyły dalszych informacji, niektóre przedsiębiorstwa w dalszym ciągu dostarczały nowych lub poprawionych informacji po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego.
Jest jednak faktem, że informacje, które Komisja posiadała w chwili upłynięcia terminu nadsyłania odpowiedzi były niewystarczające w odniesieniu do wszystkich sześciu przedsiębiorstw.
Gdyby uwzględniono informacje dostarczone wiele dni, tygodni a czasem miesięcy po upływie terminu ich dostarczenia, byłoby to dyskryminujące wobec pozostałych zainteresowanych stron, które współpracowały w postępowaniu.
Potwierdza się zatem ustalenia Komisji.
b) Margines dumpingu
(30) Komisja ponownie obliczyła rosyjski margines dumpingu opierając się na tych samych wartościach normalnych, których użyto przy rewizji końcowego marginesu dla czeskich przedsiębiorstw (patrz: akapit 18).
Na tej podstawie margines dumpingu wyrażony jako udział procentowy CIF franco granica Wspólnoty wartości przywozu ustalono na poziomie 26,8 %.
POSTĘPOWANIE
1.
Przepisy ogólne
(31) Producenci będący jednocześnie eksporterami z Polski i Węgier nie dostarczyli szczegółowych informacji na temat poszczególnych produktów, o które Komisja prosiła w tabeli opisu produktu zawartej we wszystkich wysłanych kwestionariuszach, lecz przedstawili je w rozbiciu na grupy produktów, obejmujących asortyment produktów sklasyfikowanych łącznie według pewnych kryteriów, np. grubości ścianki.
W związku z tym w niektórych grupach znalazły się produkty sklasyfikowane pod różnymi kodami CN.
Z tego powodu, a także z powodu braku możliwości zebrania bardziej szczegółowych informacji na miejscu, Komisja mogła przeprowadzić swe obliczenia jedynie w oparciu o grupy produktów, nie zaś o poszczególne produkty.
2.
Węgry
a) Wartość normalna
(32) W okresie objętym postępowaniem jedyny producent będący jednocześnie eksporterem z Węgier sprzedawał we Wspólnocie Europejskiej produkty z czterech grup produktów.
Grupy 1, 2 i 3 były w całości objęte kodem CN 73043991, natomiast w grupie 4 znalazły się produkty klasyfikowane częściowo pod kodem CN 73043991 i częściowo pod kodem CN 73043993. Dostarczone i sprawdzone informacje techniczne nie były wystarczające w stopniu umożliwiającym Komisji dokonanie rozbicia grupy produktów 4 na dwa wymienione kody CN.
Biorąc pod uwagę statystyki Eurostatu, według których w okresie objętym postępowaniem miał miejsce przywóz znacznych ilości produktów objętych kodem CN 73043993, oraz fakt, że w ciągu tego okresu wyłącznie jeden producent będący jednocześnie eksporterem z Węgier sprzedawał odbiorcom ze Wspólnoty przedmiotowy produkt, Komisja uznała grupę 4 produktów za całkowicie objętą kodem CN 73043993.
Na miejscu ustalono, że dostarczone przez przedsiębiorstwo szczegółowe dane eksportowe nie były wiarygodne, ponieważ pominięto w nich jednego odbiorcę ze Wspólnoty, któremu sprzedano produkty w ilości stanowiącej 7 % całości zgłoszonej sprzedaży przedmiotowych produktów do Wspólnoty, oraz stwierdzono, że plik komputerowy zawierający transakcje wywozowe jest nieprawidłowy również pod innymi względami, czego przedsiębiorstwo nie mogło poprawić. Następnie przeprowadzono 5 % test reprezentatywności globalnej, przez porównanie wielkości sprzedaży na rynku krajowym ze statystykami Eurostatu dotyczącymi przywozu towarów z Węgier, które Komisja wybrała jako niezależne źródło informacji, zgodnie z art. 18 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Na tej podstawie stwierdzono, że we wszystkich przypadkach sprzedaż krajową można było uznać za reprezentatywną dla ustalenia wartości normalnej, zarówno całościowo, jak i na poziomie grup produktów, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Następnie dla każdej z czterech wyżej wymienionych grup ustalono, czy sprzedaż krajowa odbywała się w zwykłym obrocie handlowym.
W przypadku grup produktów 2 i 3 sprzedaż z zyskiem stanowiła mniej niż 10 % sprzedaży krajowej tych produktów.
Dlatego wartość normalna dla tych grup musiała zostać skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Dokonano tego w oparciu o koszty produkcji powiększone o kwotę kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych oraz zyski.
W tym celu wzięto pod uwagę faktyczne dane producenta/eksportera dotyczące produkcji i sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym.
W odniesieniu do grup produktów 1 i 4, pomiędzy 10 % a 80 % sprzedaży krajowej przyniosło zysk.
Wartości normalne dla tych dwóch grup ustalono tylko w oparciu o sprzedaż przynoszącą zysk, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Ponieważ cztery grupy produktów określone przez przedsiębiorstwo odpowiadały kodom CN 73043991 i 73043993, Komisja postanowiła ustalić jedną wartość normalną na kod CN.
Ponieważ stwierdzono, że wykaz transakcji wywozowych nie jest wiarygodny i w związku z tym nie może być wykorzystany jako podstawa dla ważenia pierwszych trzech grup produktów, nie było możliwości wyznaczenia średniej ważonej wartości normalnych ustalonych dla tych trzech grup.
Dlatego w celu ustalenia wartości normalnej dla produktów objętych kodem CN 73043991 wzięto pod uwagę średnią arytmetyczną wartości normalnych obliczonych dla trzech odpowiednich grup produktów.
Komisja, jak wyjaśniono powyżej, uznała kod CN 73043993 za odpowiadający grupie produktów 4.
Stosownie do tego wartość normalna dla kodu CN 73043993 była tożsama z wartością normalną wyznaczoną dla grupy produktów 4.
b) Cena eksportowa
(33) Jak wyjaśniono w poprzednim akapicie, w trakcie wizyty weryfikacyjnej w obiekcie jedynego zainteresowanego eksportera z Węgier okazało się, że dane dotyczące wywozu towarów zawarte w odpowiedzi na kwestionariusz w znacznym stopniu odbiegały od wewnętrznych zapisów przedsiębiorstwa.
W ślad za wizytą weryfikacyjną przedsiębiorstwo zostało powiadomione na piśmie, że w związku ze znacznymi nieprawidłowościami, które stwierdzono na miejscu, oraz brakiem możliwości właściwego ustalenia rzeczywistych danych eksportowych, nie ma możliwości wykorzystania dostarczonych informacji w celu wyznaczenia ceny eksportowej wywozu do Wspólnoty, oraz że ustalenia dotyczące ceny eksportowej będą musiały zostać dokonane w oparciu o dostępne fakty, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Jednocześnie dano przedsiębiorstwu możliwość przedstawienia uwag.
Wówczas dostarczono zupełnie nowy plik, będący rzekomo prawidłową wersją wykazu transakcji wywozowych.
Plik ten został odrzucony przez Komisję, ponieważ nie można było zweryfikować nowych informacji.
W celu ustalenia węgierskich cen eksportowych Komisja wybrała jako niezależne źródło informacji urzędowe statystyki dotyczące przywozu publikowane przez Eurostat, zgodnie z art. 18 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Uwzględniono jednak przedstawione w nich wielkości tylko dla dwóch kodów CN obejmujących towary wywożone przez tego producenta do Wspólnoty Europejskiej.
c) Porównanie
(34) W celu dokonania obiektywnego porównania między wartością normalną a ceną eksportową na poziomie loco fabryka, należycie uwzględniono korektę różnic, co do których twierdzono i wykazano, że wpływały na porównywalność cen.
Korekty przeprowadzono zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do transportu, ubezpieczenia, przeładunku i kosztów dodatkowych oraz kosztów kredytów.
Jeżeli chodzi o wnioski o dostosowania w odniesieniu do:
- przywozowych należności celnych i podatków pośrednich,
- bonifikat, rabatów i wielkości,
- poziomu obrotu,
- przeliczania waluty,
należy zauważyć, co następuje:
Przywozowe należności celne i podatki pośrednie
Przedsiębiorstwo domagało się przyznania ulgi 8 % na dodatkowe cła zapłacone z tytułu przywozu surowców, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Jednak w trakcie kontroli na miejscu urzędnicy Komisji ustalili, że nie zwrócono żadnych ceł za wywożone produkty.
Dlatego roszczenie to uznano za nieuzasadnione.
Bonifikaty, rabaty i ilości
Przedsiębiorstwo zwróciło się o 4 % korektę ze względu na różnice w ilościach zakupionych przez klientów krajowych i klientów ze Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. c) rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że w przypadku dużych zamówień za produkty płacono po niższych cenach.
Ponieważ nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tego roszczenia, zostało ono odrzucone.
Poziom obrotu
Przedsiębiorstwo domagało się przyznania mu ulgi w wysokości 12 % z tytułu różnic pomiędzy kanałami dystrybucji na rynku Wspólnoty i rynku krajowym, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego.
Twierdzono, że wszyscy odbiorcy we Wspólnocie byli niezależnymi podmiotami gospodarczymi, podczas gdy 49 % klientów krajowych stanowili użytkownicy końcowi.
Dane te, ujęte w tabeli opisującej kanały dystrybucji w części kwestionariusza dotyczącej sprzedaży krajowej, nie były zgodne z danymi zawartymi w wykazie odbiorców krajowych, w którym wszyscy odbiorcy krajowi byli wymienieni jako "niezależne podmioty gospodarcze", co odpowiada sytuacji panującej na rynku wspólnotowym.
Eksporter utrzymywał, że niezgodność ta była spowodowana "błędem językowym".
Nie ma znaczenia czy był to faktycznie "błąd językowy", ponieważ oprócz tej niezgodności w odpowiedzi udzielonej przez przedsiębiorstwo urzędnicy Komisji ustalili także, że stosowane przez przedsiębiorstwo ceny krajowe podlegały tej samej polityce cenowej/cennikowi, bez względu na rodzaj klienta.
Dlatego nie można było uwzględnić tego żądania.
Przeliczanie waluty
W odniesieniu do kwestii przeliczania ceny eksportowej, eksporter argumentował, że powinny zostać uwzględnione miesięczne kursy wymiany, nie zaś kurs roczny.
Należy jednak przypomnieć, że cenę eksportową ustalono w oparciu o dane Eurostatu, ponieważ nie można było użyć w tym celu przekazanego przez eksportera wykazu poszczególnych transakcji.
Ponieważ dane Eurostatu nie skupiają się na dacie sprzedaży, lecz na dacie deklaracji celnej importera, oparcie się na danych miesięcznych nie odzwierciedlałoby w sposób bardziej odpowiedni warunków sprzedaży.
Dlatego nie można było uznać żądania eksportera.
e) Margines dumpingu
(35) Przeprowadzone w oparciu o kody CN porównanie średnich ważonych wartości normalnych ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi ujawniło dumping, przy marginesie dumpingu odpowiadającym kwocie, o jaką wartość normalna przekraczała cenę eksportową.
Margines dumpingu wartości przywozu dla jedynego producenta/eksportera z Węgier, wyrażony jako udział procentowy CIF franco granica Wspólnoty wynosi:
— Csepel Tubes Co.
Ltd: _BAR_ 36,5 % _BAR_
Ponieważ prawie cały wywóz przedmiotowego produktu z Węgier do Wspólnoty dotyczył jedynego znanego producenta, końcowy margines dumpingu ustalono na tym samym poziomie.
3.
Polska
a) Współpraca
(36) Odpowiedzi na kwestionariusz Komisji otrzymano od sześciu przedsiębiorstw, trzy z nich (dostarczone przez dwóch producentów będących jednocześnie eksporterami oraz jedno powiązane przedsiębiorstwo handlowe) uznano za niewystarczające.
Dlatego stwierdzono, że wymienione trzy przedsiębiorstwa nie dostarczyły w określonym terminie informacji koniecznych dla dochodzenia, zaś przedsiębiorstwa te powiadomiono o zamiarze zastosowania przez Komisję art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i dokonania ustaleń w oparciu o dostępne fakty.
Pozostałe trzy przedsiębiorstwa, których odpowiedzi uznano za wystarczające (dwóch producentów będących jednocześnie eksporterami oraz jedno przedsiębiorstwo handlowe powiązane z producentem będącym jednocześnie eksporterem) zostały następnie poddane kontroli na miejscu.
Jednak jeden z dwóch producentów będących jednocześnie eksporterami odmówił udostępnienia urzędnikom Komisji egzemplarzy podstawowej dokumentacji, obejmującej dane dotyczące sprzedaży krajowej, wykazy klientów i cenniki, oryginały faktur sprzedaży krajowej oraz wykaz odbiorców wywożonych towarów odpowiadających kodom zawartym w wykazie sprzedaży eksportowych.
Kontrola wykazała także, że przedsiębiorstwo nie zgłosiło w udzielonej odpowiedzi sprzedaży towarów do Wspólnoty dokonanych w okresie objętym postępowaniem za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego.
Wobec powyższych braków i braku możliwości zweryfikowania zasadniczych części informacji dostarczonych przez przedsiębiorstwo, Komisja nie była w stanie wykorzystać dostarczonych informacji w celu ustalenia wartości normalnej i ceny eksportowej wywozu do Wspólnoty.
Stosownie do tego przedsiębiorstwo zostało następnie powiadomione, że w wyniku braku współpracy z jego strony, Komisja dokona ustaleń w oparciu o dostępne fakty zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
b) Wartość normalna
Strony współpracujące
(37) Jak wskazano w akapicie 36, tylko jeden polski producent będący jednocześnie eksporterem i jedno polskie przedsiębiorstwo handlowe mogły zostać uznane za strony współpracujące w zakresie niniejszego postępowania przeglądowego.
Ponieważ w przypadku przedsiębiorstwa handlowego nie jest zasadne indywidualne wyliczanie dumpingu, ustalono jedną wartość normalną dla pojedynczego współpracującego producenta będącego jednocześnie eksporterem.
W okresie objętym postępowaniem pojedynczy współpracujący producent będący jednocześnie eksporterem sprzedał zarówno na rynku krajowym, jak i wspólnotowym towary należące do sześciu grup produktów.
Test reprezentatywności globalnej wykazał, że w tym okresie łączna ilość sprzedaży przedmiotowego produktu na rynku krajowym przekroczyła ponad dwukrotnie ilość wywozu produktu do Wspólnoty.
Następnie przeprowadzono badanie 5 % w oparciu o grupy produktów, z którego wynikało, że produkty należące do wszystkich sześciu grup sprzedawano w wystarczających ilościach na rynku krajowym, w związku z czym można je było uznać za reprezentatywne dla ustalenia wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Badanie rentowności wykazało, że na sześć grup produktów ceny krajowe płacone w zwykłym obrocie handlowym można było wykorzystać jako podstawę do ustalenia wartości normalnej dla pięciu grup, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W przypadku pozostałej grupy produktów sprzedaż przynosząca zysk była niewystarczająca i dlatego wartość normalną skonstruowano w oparciu o koszt produkcji powiększony o koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne oraz kwotę zysku, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W tym celu wzięto pod uwagę faktyczne dane producenta będącego jednocześnie eksporterem dotyczące produkcji i sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym.
Strony niewspółpracujące
Zgodnie z art. 18 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, dla czterech niewspółpracujących stron ustalono wartość normalną w oparciu o grupy produktów producenta współpracującego, odpowiadającą najwyższej wartości normalnej, ponieważ inny wybór oznaczałby nagradzanie braku współpracy.
Zostało to jednak złagodzone, ponieważ wszystkie produkty sprzedawane przez producenta współpracującego na rynku krajowym należą do grupy produktów o większej średnicy, objętej niniejszym postępowaniem, które są względnie tańsze niż grupy produktów o mniejszych średnicach, których wywozu dokonywały wyłącznie strony niewspółpracujące.
c) Cena eksportowa
Strony współpracujące
(38) W okresie objętym postępowaniem producent współpracujący sprzedawał przedmiotowy produkt we Wspólnocie zarówno bezpośrednio, jak i poprzez powiązanego pośrednika z Polski.
Cenę eksportową ustalono uwzględniając transakcje bezpośrednie, a także transakcje zawierane za pośrednictwem jednego z powiązanych przedsiębiorstw handlowych.
Cenę eksportową dla transakcji zawieranych za pośrednictwem przedsiębiorstwa handlowego ustalono poprzez odniesienie do cen faktycznie zapłaconych lub należnych mu.
Ponieważ funkcje powiązanego podmiotu gospodarczego można uznać za podobne do funkcji podmiotu gospodarczego działającego na zasadzie prowizji, wysokość prowizji określono w oparciu o narzut przedsiębiorstwa handlowego sprawdzony w jego siedzibie.
Narzut ten potrącono z cen pobieranych przez powiązane przedsiębiorstwo od niezależnych odbiorców we Wspólnocie.
Strony niewspółpracujące
Zgodnie z art. 18 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja wybrała jako niezależne źródło informacji statystyki Eurostatu dotyczące przywozu przez trzech niewspółpracujących producentów będących jednocześnie eksporterami towarów objętych odnośnymi kodami CN.
Następnie ustalono na tej podstawie cenę eksportową, po odliczeniu od łącznej wielkości przywozu ilości i wartości towarów sprzedanych we Wspólnocie przez producenta współpracującego zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem współpracującego powiązanego przedsiębiorstwa handlowego.
d) Porównanie
(39) W celu dokonania obiektywnego porównania pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową na poziomie loco fabryka, należycie uwzględniono korektę różnic, co do których twierdzono i wykazano, że wpływały na porównywalność cen.
Korekty przeprowadzono zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do właściwości fizycznych, transportu, ubezpieczenia, przeładunku i kosztów dodatkowych, marży oraz kosztów kredytów.
e) Margines dumpingu
(40) Margines dumpingu dla producenta współpracującego ustalono w oparciu o poszczególne grupy produktów dokonując porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
Margines dumpingu dla jedynego współpracującego producenta, wyrażony jako procent łącznej wartości przywozu CIF granica Wspólnoty wynosi:
— Huta Batory SA: _BAR_ 7,1 % _BAR_
W przypadku stron niewspółpracujących końcowy margines dumpingu obliczono, porównując wartość normalną ustaloną w ostatnim ustępie akapitu 37 z ceną eksportową ustaloną w ostatnim ustępie akapitu 38.
Końcowy margines, wyrażony jako udział procentowy wartości przywozu CIF granica Wspólnoty, wynosi 33,2 %.
4.
Republika Chorwacji
(41) Wobec ustaleń odnośnie do szkody dotyczących Republiki Chorwacji (patrz akapity 51 i 69), uznano, że kontynuacja postępowania w sprawie dumpingu nie jest konieczna.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(42) Ci sami producenci wspólnotowi współpracowali w obydwu postępowaniach (patrz: akapit 8).
Produkcja tych przedsiębiorstw stanowiła ponad 90 % łącznej wspólnotowej produkcji produktu objętego postępowaniem i dlatego stanowiła przeważającą część łącznej produkcji przedmiotowego produktu we Wspólnocie.
(43) Wielu eksporterów utrzymywało, że ich produkty były nabywane i przywożone przez niektórych skarżących producentów wspólnotowych.
Domagali się oni wyłączenia tych producentów przy ustalaniu przemysłu wspólnotowego w celu dokonania oceny szkody na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia.
Ponadto postępowanie przeprowadzone przez Komisję wykazało, że żaden z producentów wspólnotowych nie dokonywał przywozu przedmiotowych produktów oraz że niektórzy importerzy, powiązani z takimi producentami wspólnotowymi, dokonywali przywozu niewielkich ilości przedmiotowych produktów w okresie objętym postępowaniem.
Przywóz ten był ponownie sprzedawany na rynku wspólnotowym wyłącznie przez tych powiązanych importerów, co do których ustalono, że działali niezależnie, a nawet konkurencyjnie wobec działów sprzedaży powiązanych z nimi producentów.
W każdym przypadku badanie faktów wykazało, że wolumen tego przywozu stanowił mniej niż 3 % łącznego wolumenu sprzedaży tych produktów na rynku wspólnotowym dla każdego z producentów wspólnotowych.
Dlatego uznaje się, że tak niski poziom przywozu nie mógł wyrządzić żadnej szkody producentom wspólnotowym, w związku z czym nie ma podstaw do pominięcia tych producentów.
W konsekwencji producenci wymienieni w akapicie 8 będą dalej określani jako "przemysł wspólnotowy", w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
E. SZKODA
1.
Uwaga wstępna
(44) Należy wspomnieć, że środki antydumpingowe obowiązujące obecnie w odniesieniu do Węgier, Polski oraz Republiki Chorwacji stanowią zobowiązania będące połączeniem pułapów ilościowych oraz pewnych zobowiązań cenowych z pozostałymi cłami ad valorem.
Ponadto należy zauważyć, że przywóz wszystkich rur bezszwowych (a więc również przedmiotowego produktu) pochodzących z Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej objęty był w okresie pomiędzy 1993 a 1995 r. systemem kontyngentu taryfowego, tj. był wolny od ceł w granicach pułapu ilościowego, zaś w momencie osiągnięcia tego pułapu obciążano go cłem w wysokości 30 %.
System ten przestał obowiązywać z końcem 1995 r.
(45) Należy także przypomnieć, że niniejsze rozporządzenie łączy rezultaty dwóch postępowań, z których jedno doprowadziło do publikacji rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe.
Wszystkie ustalenia dotyczące szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty należy czytać w połączeniu z ustaleniami opisanymi w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe.
2.
Zużycie
(46) W akapicie 48 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe stwierdzono, że zużycie wspólnotowe w tonach miesięcznie wynosiło 89900 ton w 1992 r., 69700 w 1993 r., 84070 w 1994 r., 92730 w 1995 r. i 92130 w okresie objętym postępowaniem.
Ustaleń tych nie kwestionowano i zostają one potwierdzone.
3.
Przywóz dumpingowy
a) Kumulacja
(47) W rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe Komisja stwierdziła, że dumpingowy przywóz towarów z Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej należy oceniać w sposób skumulowany w celu analizy szkody, ponieważ przedmiotowe produkty przywożono z każdego z państw wywozu w znacznych ilościach, ich udział na rynku był znaczący oraz konkurowały one ze sobą i z produktami wytwarzanymi przez przemysł wspólnotowy.
(48) Niektórzy eksporterzy twierdzili, że z powodu rozbieżności w wielkości oraz stopach wzrostu przywozu, a także w warunkach konkurencji, wpływ tego przywozu do Wspólnoty powinien zostać zbadany w oparciu o poszczególne przypadki.
(49) W tym względzie Komisja przypomina, że stwierdzono spełnienie kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w celu dokonania kumulacji przywozu z wszystkich czterech przedmiotowych państw, mianowicie:
- margines dumpingu ustalony w odniesieniu do każdego kraju przekraczał poziom de minimis (tj. pomiędzy 5,1 % a 38,2 %);
- wielkość przywozu z każdego państwa nie była pomijalna; udział żadnego z państw wywozu w rynku nie był na poziomie de minimis, czyli poniżej 1 %, gdyż wynosił od 3 do 8,3 %;
- w odniesieniu do warunków konkurencji zarówno pomiędzy przywożonymi produktami, jak też z produktami sprzedawanymi przez przemysł wspólnotowy, stwierdzono, że przywożone produkty mogą być stosowane wymiennie, wykazują podobne tendencje cenowe, podobne są ich kanały dystrybucji i objęte są podobną polityką niskich cen, której wynikiem jest wysoki poziom zaniżania cen (tj. pomiędzy 17,5 a 43,2 %), są obecne jednocześnie w tych samych regionach geograficznych oraz konkurują ze sobą nawzajem i z produktami wytwarzanymi przez przemysł wspólnotowy.
Fakt, że przywóz przedmiotowego produktu pochodzącego z Republik Czeskiej i Słowackiej objęty był systemem kontyngentu taryfowego obowiązującym do 31 grudnia 1995 r. nie zmienia wniosku, że przywóz ten spełnia kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Należy zauważyć, że po wygaśnięciu tego systemu udział przedmiotowego przywozu na rynku wzrósł z 6,7 % w 1995 r. do 9,6 % w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy 1996 r. dla towarów przywożonych z Republiki Czeskiej, oraz z 2,1 % do 3,4 % w ciągu tego samego okresu dla towarów przywożonych z Republiki Słowackiej.
Ze wszystkich wyżej wymienionych powodów stwierdza się, że należy podtrzymać wnioski zawarte w akapicie 49 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe.
(50) Mając na uwadze dwa równocześnie prowadzone postępowania zbadano także, czy skutki przywozu towarów z Węgier, Polski i Chorwacji należy oceniać w sposób skumulowany z przywozem objętym nowym postępowaniem.
(51) W odniesieniu do przywozu towarów z Chorwacji ustalono, że ich udział w rynku wspólnotowym spadł z poziomu 1,8 % w 1992 r. do 0,7 % w okresie objętym postępowaniem.
Zważywszy na niski i gwałtownie spadający poziom tego przywozu, odwrotnie niż w przypadku przywozu z pozostałych państw, nie uznano za stosowne dokonania oceny tego przywozu w sposób skumulowany.
W świetle faktu, że przywóz towarów z Chorwacji objęty jest środkami antydumpingowymi, wniosek ten opiera się również na ustaleniach akapitu 70 poniżej dotyczących braku prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody.
(52) W odniesieniu do przywozu towarów z Węgier i Polski, ustalono, że podobnie jak w przypadku przywozu objętego nowym postępowaniem, ilości przywożonych towarów oraz margines dumpingu były znaczące.
Twierdzono, że przywóz towarów pochodzących z Węgier jest nieznaczny i dlatego powinien zostać pominięty przy kumulacji zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Jednak postępowanie nie wykazało, że przywóz ten był rzeczywiście nieznaczny.
Ponadto w przypadku obu postępowań ustalono, że warunki konkurencji między przywożonymi produktami oraz pomiędzy przywożonymi produktami a produktami wspólnotowymi były podobne, w szczególności dlatego, że wszystkie te produkty uznano za produkty podobne i sprzedawano po cenach znacznie zaniżających ceny produktów przemysłu wspólnotowego (tj. od 17 % do 21,3 % w przypadku Polski, 25,4 % w przypadku Węgier).
Fakt, że przywóz tych towarów podlegał w omawianym okresie zobowiązaniom ilościowym nie ma żadnego wpływu na stwierdzenie, że mogą one zostać skumulowane z przywozem innych towarów objętym postępowaniem w celu zbadania szkody.
W rzeczywistości nawet jeżeli istniały ograniczenia ilości towarów wywożonych do Wspólnoty oraz nastąpił pewien wzrost ich cen w stosunku do cen eksporterów z państw objętych nowym dochodzeniem, w dalszym ciągu dokonywano przywozu towarów pochodzących z Węgier i Polski po cenach dumpingowych znacząco zaniżających ceny producentów wspólnotowych.
(53) Dlatego też powyższe rozważania dotyczące kumulacji doprowadziły do wniosku, że skumulowana ocena skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych z państw objętych obydwoma postępowaniami (określanymi dalej jako "państwa wywozu"), z wyjątkiem Chorwacji, była uzasadniona.
b) Ilość skumulowana oraz udział przywozu dumpingowego w rynku
(54) Ustalenia tymczasowe, według których, w oparciu o skumulowane dane, przywóz towarów spadł z 201920 ton w 1992 r. do 96080 ton w 1993 r., a następnie wzrósł do 195220 ton w 1994 r., 230810 ton w 1995 r. i do 268670 ton w okresie objętym postępowaniem, nie zostały zakwestionowane i dlatego zostają potwierdzone.
To samo dotyczy udziału w rynku wynoszącego odpowiednio 18,7 % w 1992 r., 11,5 % w 1993 r., 19,4 % w 1994 r., 20,7 % w 1995 r. oraz 24,3 % w okresie objętym postępowaniem.
c) Ceny przywozu dumpingowego
(55) Dla ustalenia zaniżenia cen w odniesieniu do państw wywozu, analizowane dane dotyczyły okresu objętego postępowaniem.
W tym celu dokonano porównania między średnimi ważonymi cenami sprzedaży odnośnych państw wywozu i średnimi ważonymi cenami sprzedaży producentów wspólnotowych pobieranymi za przedmiotowe bezszwowe rury stalowe.
Porównania cen dokonano w oparciu o sprzedaż towarów pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie.
W celu zapewnienia porównywalności ceny pobierane przez producentów wspólnotowych i ceny produktów przywożonych zostały skorygowane pod względem przejrzystego kosztu, odpowiednio, do poziomu loco fabryka lub CIF granica Wspólnoty.
Ponadto ceny importowe skorygowano według marży importera, obejmującej koszty odprawy celnej, opłaty manipulacyjne, prowizję, koszty finansowania oraz zysk, w oparciu o dostępne informacje.
Wyniki porównania pokazały marginesy zaniżania cen w przypadku wszystkich odnośnych państw i eksporterów.
Średnie ważone marginesy zaniżania cen, wyrażone jako procent cen producentów wspólnotowych, wynosiły:
— Republika Czeska: _BAR_ od 21,2 do 43,2 % _BAR_
— Węgry: _BAR_ 25,7 % _BAR_
— Polska: _BAR_ od 17 do 21,3 % _BAR_
— Rumunia: _BAR_ 25,8 % _BAR_
— Rosja: _BAR_ 41,5 % _BAR_
— Republika Słowacka: _BAR_ 17,5 %. _BAR_
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(56) Dla ułatwienia korzystania przedstawione w rozporządzeniu tymczasowym wyniki dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego zostają ponownie zaprezentowane poniżej i potwierdzone w celu dokonania ostatecznego ustalenia, ponieważ nie były one kwestionowane przez strony.
a) Moc produkcyjna, produkcja i stopień wykorzystania
(57) Od 1992 r. do okresu objętego postępowaniem produkcji zaprzestało jedenaście zakładów i obiektów produkcyjnych, co oznacza zmniejszenie o około jedną czwartą łącznych mocy produkcyjnych bezszwowych rur stalowych istniejących we Wspólnocie na początku tego okresu.
Produkcja przemysłu wspólnotowego spadła z poziomu 1136640 ton w 1992 r. do 996036 ton w 1995 r. oraz do 938184 ton w okresie objętym postępowaniem.
Równolegle ze znacznym zmniejszeniem mocy produkcyjnej, stopień wykorzystania mocy produkcyjnej, odpowiednio, wzrósł z poziomu 63,5 do 75,9 %, a następnie spadł do 71,3 % w tym samym okresie.
b) Wolumen sprzedaży i udział w rynku
(58) Sprzedaż producentów wspólnotowych zmniejszyła się z poziomu 781770 ton w 1992 r. do 775721 ton w 1995 r. oraz do 722042 ton w okresie objętym postępowaniem.
Udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się z poziomu 75,2 % w 1992 r. do 72,1 % w 1995 r., a następnie spadł o dalsze 4,8 % do poziomu 67,3 % w okresie objętym postępowaniem.
c) Ceny sprzedaży
(59) Ceny jednostkowe przedmiotowego produktu sprzedawanego przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym, wyrażone w ecu za tonę, wynosiły średnio 576 w 1992 r., 578 w 1995 r. oraz 593 w okresie objętym dochodzeniem, co odpowiadało ogólnemu wzrostowi o 3 %.
d) Rentowność
(60) Przemysł wspólnotowy poniósł straty finansowe ze sprzedaży produktu podobnego w rozpatrywanym okresie.
W latach 1992–1994 straty te wynosiły średnio 8 %.
Następnie miała miejsce poprawa zwrotu ze sprzedaży w 1995 r. (-2,1 %) oraz w okresie objętym postępowaniem, bez osiągnięcia progu rentowności.
Procentowo poziom rentowności wynosił:
1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ Okres objęty postępowaniem _BAR_
- 7,0 _BAR_ - 12,2 _BAR_ - 7,9 _BAR_ - 2,2 _BAR_ - 0,7 _BAR_
Zmniejszenie poziomu strat było w znacznej mierze możliwe dzięki środkom antydumpingowym obowiązującym w tym sektorze.
Przy braku tych środków straty finansowe zostałyby ograniczone w mniejszym stopniu, albo wcale.
Ponadto nieznaczna poprawa nastąpiła w okresie, w którym podjęto zasadnicze działania restrukturyzacyjne, prowadzące między innymi do wspomnianego wyżej zamknięcia zakładów.
Poprawa ta nie była jednak wystarczająca by umożliwić osiągnięcie poziomu dochodów koniecznego do pokrycia przez przemysł wspólnotowy rosnących kosztów produkcji oraz wysokich kosztów inwestycji restrukturyzacyjnych, wypracowania rozsądnego zysku, pokrycia strat poniesionych w latach poprzednich oraz zapewnienia długotrwałej żywotności ekonomicznej.
e) Zatrudnienie
(61) Poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym obniżył się o około 35 % w okresie od 1992 r. do końca okresu objętego postępowaniem, co w wartościach bezwzględnych oznaczało utratę 2800 miejsc pracy.
5.
Końcowe wnioski w sprawie szkody
(62) Badanie wyników gospodarczych przemysłu wspólnotowego w omawianym okresie wykazało, że między 1992 r. a sierpniem 1996 r. nastąpił spadek produkcji, wielkości sprzedaży i udziału w rynku oraz zmniejszenie zatrudnienia, mimo podjęcia istotnych działań restrukturyzacyjnych mających na celu zmniejszenie kosztów produkcji.
Te działania restrukturyzacyjne oraz istniejące środki umożliwiły przemysłowi wspólnotowemu zwiększenie stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych i poprawę wyników finansowych, które jednak w dalszym ciągu były ujemne w okresie objętym postępowaniem (-0,7 %), tj. poniżej progu rentowności i były niewystarczające dla zapewnienia długotrwałej żywotności przemysłu wspólnotowego.
Dlatego stwierdza się, że w rozpatrywanym okresie przemysł wspólnotowy poniósł znaczną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego, w postaci spadku poziomu sprzedaży i udziału w rynku, redukcji zatrudnienia i strat finansowych.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Skutek przywozu po cenach dumpingowych
a) Skumulowane skutki przywozu towarów z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii, Rosji i Republiki Słowackiej
(63) W czasie gdy zużycie we Wspólnocie pozostawało na względnie stałym poziomie, łączny udział w rynku towarów przywożonych z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii, Rosji i Republiki Słowackiej wzrósł o około 5,6 punktów procentowych, z poziomu 18,7 % w 1992 r. do 24,3 % w okresie objętym postępowaniem.
Tymczasem udział przemysłu wspólnotowego w rynku spadł o około 7,9 punktów procentowych, z poziomu 75,2 % do 67,3 % w tym samym okresie.
Pamiętając, że w przypadku każdego państwa wywozu stwierdzono znaczące zaniżanie cen, oraz zważywszy, że wzrost udziału przedmiotowego przywozu po cenach dumpingowych na rynku wystąpił równolegle z pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego, stwierdza się, że rozpatrywany łącznie przywóz towarów z sześciu odnośnych państw wywarł negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
b) Skutki przywozu towarów pochodzących z Chorwacji
Rozpatrując osobno przywóz towarów pochodzących z Chorwacji, nie można uznać, że wyrządził on znaczną szkodę przemysłowi wspólnotowemu, ze względu na spadek jego wielkości i udziału w rynku.
2.
Skutki innych czynników
a) Pozostały przywóz
(64) Niektórzy eksporterzy twierdzili, że przywóz towarów z innych państw, na przykład z Argentyny, dokonywany był w ilościach i po cenach szkodliwych dla przemysłu wspólnotowego.
Badanie ujawniło, że udział w rynku przywozu towarów z pozostałych państw trzecich, nieobjętych obydwoma postępowaniami, wzrósł z poziomu 4,3 % w 1992 r. do 6,5 % w 1995 r. i do 7,7 % w okresie objętym postępowaniem.
Choć wielkość tego przywozu wzrosła, ustalono, w oparciu o dostępne dane statystyczne, że jego ceny były wyraźnie wyższe od cen przywozu po cenach dumpingowych i nic nie wskazywało na to, że przywóz towarów z państw trzecich nieobjętych obydwoma dochodzeniami dokonywany był po cenach dumpingowych.
Dlatego też stwierdza się, że pozostały przywóz miał nieznaczny wpływ bądź nie miał wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
b) Ogólna sytuacja gospodarcza
(65) Jak stwierdzono w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe, w 1993 r. nastąpił spadek zużycia wspólnotowego w związku z recesją gospodarczą na świecie, która dotknęła w szczególności użytkowników przedmiotowego produktu (przemysł motoryzacyjny, budowlany itp.).
W tym samym roku wielkość przywozu oraz odpowiadający jej udział w rynku odnośnych państw wywozu również osiągnęły niski poziom, zaś przemysł wspólnotowy uzyskał najgorsze wyniki pod względem sprzedaży na rynku wspólnotowym, cen oraz rentowności.
Na tej podstawie oczywiste jest, że pogorszenie się sytuacji na rynku w 1993 r. wywarło negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Jednakże, pomijając wyjątkową sytuację z 1993 r., zużycie ogólnie cechowała stabilność w pozostałych latach przedmiotowego okresu (1992 r. oraz od 1994 r. do okresu objętego postępowaniem).
Jednak stabilność ta była korzystna głównie w odniesieniu do przywozu po cenach dumpingowych z wymienionych państw, których udział w rynku wzrastał, podczas gdy udział przemysłu wspólnotowego w rynku stale się zmniejszał.
Dlatego też ogólna sytuacja gospodarcza nie może być uważana za czynnik stale odpowiedzialny za niepewną sytuację, w jakiej nadal znajduje się przemysł wspólnotowy.
W istocie zważywszy na znaczne wysiłki w zakresie racjonalizacji i restrukturyzacji podjęte przez producentów wspólnotowych, a także środki ochrony handlu obowiązujące w tym okresie, przemysł wspólnotowy w latach 1995 i 1996 powinien był osiągnąć znacznie większą poprawę i bardziej zadowalające wyniki.
c) Restrukturyzacja przemysłu wspólnotowego
(66) Niektórzy eksporterzy twierdzili, że niezadowalające wyniki przemysłu wspólnotowego w badanym okresie nie wynikały z przywozu po cenach dumpingowych, lecz z przeprowadzanej w tym czasie restrukturyzacji.
Nie ulega wątpliwości, że proces restrukturyzacji, który przeszedł przemysł wspólnotowy w obliczu nadmiernych mocy produkcyjnych, byłby w pewnym stopniu odpowiedzialny za spadek poziomu produkcji, sprzedaży i zatrudnienia.
Zważywszy jednak na ilość i udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z przedmiotowych państw oraz na ustaloną marżę zaniżania cen, oczywiste jest, że rozważany z osobna przywóz dumpingowy odegrał istotną rolę w spowodowaniu znacznej szkody w przemyśle wspólnotowym.
3.
Wnioski
(67) Mimo że światowa recesja gospodarcza z 1993 r. oraz restrukturyzacja przemysłu wspólnotowego mogły wywrzeć pewien negatywny wpływ na wyniki przemysłu wspólnotowego w rozpatrywanym okresie, na podstawie powyższych czynników należy stwierdzić, że skumulowany efekt przywozu po cenach dumpingowych z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii, Rosji oraz Republiki Słowackiej – rozpatrywany osobno – spowodował, poprzez istotne zaniżenie cen oraz znaczne ilości towarów przywożonych po cenach dumpingowych, znaczną szkodę w przemyśle wspólnotowym oraz że istniejące środki antydumpingowe, objęte przeglądem, nie osiągnęły w pełni zamierzonego skutku.
Przywóz towarów pochodzących z Chorwacji, rozpatrywany osobno, nie może być uznany za odpowiedzialny za znaczną szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Warto zauważyć, że spowodowana dumpingiem szkoda, którą poniósł przemysł wspólnotowy byłaby jeszcze większa, gdyby środki stosowane wobec pewnych rodzajów skumulowanego przywozu miały zostać uchylone.
W rzeczywistości na Węgrzech i w Polsce dostępne są duże ilości mocy produkcyjnych na wywóz do Wspólnoty, zważywszy, że zużycie krajowe lub wywóz do państw trzecich nie były w stanie wchłonąć dodatkowej produkcji.
Ponadto należy zauważyć, że moc produkcyjna w Polsce wzrosła po okresie objętym postępowaniem o ok. 15 %.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY - CHORWACJA
(68) Postępowanie dotyczące Węgier, Polski i Republiki Chorwacji było postępowaniem weryfikacyjnym, które wszczęto równolegle z nowym postępowaniem dla całościowego zbadania sytuacji w odniesieniu do wszelkiego przywozu rur bezszwowych do Wspólnoty.
Ustalono rzeczywistą szkodę spowodowaną przywozem po cenach dumpingowych, który oszacowano w sposób skumulowany w celu zbadania jego skutku.
Dlatego też nie było konieczności dalszego sprawdzania, czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia znacznej szkody w przypadku likwidacji lub zmiany istniejących środków antydumpingowych dotyczących przywozu towarów pochodzących z Węgier i Polski.
Jednak w przypadku przywozu towarów pochodzących z Chorwacji, nieskumulowanego z pozostałym przywozem będącym przedmiotem dochodzenia, należy przeprowadzić takie badanie.
(69) Po nałożeniu środków antydumpingowych przywóz z Chorwacji uległ znacznemu ograniczeniu, z 19201 ton w 1992 r. do 8077 ton w okresie objętym postępowaniem, co oznaczało zmniejszenie udziału w rynku z 1,8 % do 0,7 %, jak stwierdzono w akapicie 51.
W rozpatrywanym okresie wywóz towarów chorwackiego producenta do Wspólnoty pozostawał na poziomie znacznie niższym niż określono w zobowiązaniu ilościowym przyjętym w 1993 r.
W związku z sytuacją wojenną Chorwacji w ciągu ostatnich lat obiekty produkujące rury bezszwowe zostały częściowo zniszczone, a siła robocza znacznie zredukowana.
W rezultacie wykorzystana mogła być tylko jedna czwarta teoretycznej mocy produkcyjnej, czyli ok. 35000 ton rocznie.
Produkcja przedmiotowego produktu spadła z około 34000 ton w 1992 r. do 10515 ton w okresie objętym postępowaniem, powodując zmniejszenie stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych z 97 do 37 %.
Sprzedaż krajowa spadła z 8000 ton do 2100 ton w tym samym okresie, natomiast wywóz do państw nienależących do Wspólnoty był nieznaczny.
Nie oczekuje się znacznego wzrostu wielkości wywozu do Wspólnoty, a wszelkie przypadki zaniżania cen powinny w ograniczonym stopniu wpływać na spadek cen, czy też uniemożliwiać wzrost cen producentów wspólnotowych.
Ponadto rozwój działalności związanej z odbudową byłej Jugosławii powinien wpłynąć na zwiększenie sprzedaży krajowej i skoncentrowanie wywozu z Chorwacji na rynkach tego regionu.
W przypadku uchylenia środków obowiązujących w odniesieniu do Chorwacji brak jest dającej się przewidzieć groźby wzrostu ilości przywozu z Chorwacji.
W związku z tym nie istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia znacznej szkody.
Wnioski
(70) W odniesieniu do Chorwacji uważa się, że w przypadku uchylenia istniejących środków antydumpingowych ponowne wystąpienie szkody nie jest prawdopodobne i w ustalonych okolicznościach środki te nie są dalej potrzebne.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wprowadzenie
(71) Zważywszy, że zarówno nowe postępowanie antydumpingowe jak i postępowanie weryfikacyjne dotyczyły tego samego rynku, tj. wspólnotowego rynku przedmiotowych rur bezszwowych, badanie sprawy interesu Wspólnoty przeprowadzono łącznie dla obu postępowań.
Celem tej analizy było ustalenie ewentualnego wpływu środków oraz skutków nieprzyjęcia środków dla wszystkich stron zaangażowanych w oba postępowania.
(72) Należy przypomnieć, że akapit 68 i następne rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe zawierał ocenę różnych interesów, w tym interesów przemysłu wspólnotowego, importerów/podmiotów gospodarczych oraz przemysłów użytkowników należących do następnych ogniw łańcucha produkcji.
W oparciu o informacje dostępne w okresie rozporządzenia tymczasowego Komisja stwierdziła, że nie ma ważnego powodu, aby nie zaradzić zakłócającym handel skutkom wyrządzającego szkodę dumpingu.
(73) Po opublikowaniu rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła uwag na temat tymczasowych wniosków Komisji w sprawie interesu Wspólnoty.
Jednak, chociaż żaden z przemysłów użytkowników nie współpracował w toku badania tymczasowego, Komisja prowadziła dochodzenie w celu pełnego zakończenia oceny możliwego wpływu środków na te gałęzie przemysłu.
Komisja zwróciła się w tym względzie do skarżącego, importerów oraz federacji różnych przemysłów przetwórczych będących użytkownikami między innymi przedmiotowego produktu.
W oparciu o te źródła zidentyfikowano siedmiu użytkowników przemysłowych oraz wysłano do każdego z nich kwestionariusze ad hoc.
Mające znaczenie opinie lub odpowiedzi otrzymano jedynie od czterech przedsiębiorstw użytkowników.
W oparciu o dodatkowe informacje uzyskane dzięki tym odpowiedziom, a także zważywszy na brak uwag w sprawie ustaleń zawartych w rozporządzeniu tymczasowym można przyjąć poniższy wniosek.
2.
Wpływ na przemysł wspólnotowy
a) Prawdopodobny efekt nałożenia środków antydumpingowych
(74) W następstwie przyjęcia środków antydumpingowych można oczekiwać wzrostu cen przywożonych produktów.
Jego odzwierciedleniem byłby spadek wielkości przywozu i ograniczenie podaży rynkowej, co pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu na zwiększenie poziomu produkcji i sprzedaży.
Ceny przemysłu wspólnotowego prawdopodobnie wzrosłyby do pewnego stopnia, niemniej z pewnością nie o poziom analogiczny do poziomu ceł, zważywszy na opisany powyżej nadmiar mocy produkcyjnej i przejrzystość rynku.
Wynikiem wzrostu wielkości produkcji przemysłu wspólnotowego byłby wyższy stopień wykorzystania mocy produkcyjnych, a w związku z tym redukcja kosztów jednostkowych przedmiotowego produktu, co w konsekwencji pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu osiągnąć bardziej zadowalającą sytuację finansową.
b) Prawdopodobny efekt nienałożenia środków
(75) Choć sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa pewnej poprawie w omawianym okresie, w dalszym ciągu nie jest zadowalająca.
W tych okolicznościach, jeżeli nie zostaną przyjęte bądź utrzymane środki antydumpingowe, można spodziewać się ponownego pogorszenia się sytuacji pod względem obniżenia poziomu produkcji i stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych, utraty udziału w rynku, strat finansowych oraz zmniejszenia zatrudnienia.
W następstwie tego zagrożona byłaby możliwość wytwarzania całego asortymentu produktów po konkurencyjnych kosztach.
Jak zauważono w akapicie 73 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe, przedmiotowy sektor uzależniony jest od utrzymania rozsądnego stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych.
Można to osiągnąć jedynie przez utrzymanie zadowalającego poziomu produkcji standaryzowanych rur przeznaczonych do handlu lub ropociągów, bezpośrednio konkurujących z produktami pochodzącymi z dumpingowego przywozu.
Spadek poziomu produkcji wspomnianych rur oznaczałby zagrożenie dla produkcji produktów należących do kategorii o wyższej jakości oraz, w konsekwencji, dla żywotności całego sektora rur bezszwowych.
3.
Wpływ środków na importerów/podmioty gospodarcze
(76) W akapicie 74 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe Komisja stwierdziła, że ponieważ wiadomo, iż ogólnie przedmiotem obrotu importerów wspólnotowych są wszystkie produkty stalowe oraz jedynie niewielką część obrotu stanowią przedmiotowe rury bezszwowe, można oczekiwać, że środki będą miały co najwyżej minimalny wpływ na ich ogólną sytuację, zważywszy na dużą różnorodność produktów, jakimi obracają.
Ponieważ nie otrzymano żadnych dalszych uwag, uzasadnione jest stwierdzenie, że środki antydumpingowe w rzeczywistości mają jedynie minimalny wpływ lub nie mają żadnego wpływu na sytuację importerów/podmiotów gospodarczych prowadzących obrót przedmiotowym produktem.
4.
Wpływ na użytkowników przemysłowych z następnych ogniw łańcucha produkcji
(77) Jak stwierdzono w akapicie 71 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe, istnieje kilka przemysłów użytkowników przedmiotowego produktu należących do następnych ogniw łańcucha produkcji, tj. przemysł maszynowy, przemysł transportu płynów (ropy, gazu, wody itp.), przemysł chemiczny i petrochemiczny, elektrownie (łącznie z jądrowymi), przemysł motoryzacyjny i budowlany.
Na podstawie analizy otrzymanych powyżej wspomnianych uwag i odpowiedzi (akapit 73) stwierdza się, że wpływ spowodowanego przyjęciem lub utrzymaniem środków antydumpingowych wzrostu jakichkolwiek cen na koszty ponoszone przez użytkowników przemysłowych należących do następnych ogniw łańcucha produkcji byłby bez znaczenia.
Należy ponadto zauważyć, że co najmniej 85 % przywozu po cenach dumpingowych z państw objętych zarówno nowym postępowaniem antydumpingowym, jak i tymczasowym postępowaniem weryfikacyjnym, sprzedawane jest dużym podmiotom gospodarczym, które wydają się korzystać z cen dumpingowych w celu poprawy marż zysku.
O ile podmioty gospodarcze będą dostosowywać marże uwzględniając niektóre lub wszystkie skutki środków, mogą one nie znaleźć żadnego odzwierciedlenia w ich cenach sprzedaży.
W świetle powyższego stwierdza się, że wszelkie skutki cenowe wynikające ze środków antydumpingowych będą miały nieistotny wpływ na użytkowników przemysłowych z następnych ogniw łańcucha produkcji.
5.
Wnioski
(78) Na podstawie powyższych elementów stwierdza się, że nie ma ważnego powodu, aby nie zaradzić zakłócającym handel skutkom wyrządzającego szkodę dumpingu oraz że odpowiednie przyjęcie i utrzymanie środków ochronnych leży w interesie Wspólnoty.
I. CŁO OSTATECZNE
1.
Państwa objęte nowym postępowaniem
(79) Należy przypomnieć akapit 78 i następne rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe, zgodnie z którym, w celu zapobieżenia powodowaniu przez przedmiotowy przywóz dumpingowy dalszej szkody przed zakończeniem postępowania, Komisja postanowiła przyjąć środki antydumpingowe w postaci ceł tymczasowych.
a) Marginesy szkody
(80) W celu ustalenia poziomu cła odpowiedniego dla usunięcia szkody w przemyśle wspólnotowym spowodowanej dumpingiem uznano, że należy obliczyć poziom ceny w oparciu o koszt produkcji poniesiony przez producenta wspólnotowego i uzasadnioną marżę zysku.
Marżę zysku na poziomie 5 % uznano za odpowiednie minimum, uwzględniające potrzeby inwestycji długoterminowych oraz zysk, na jaki mógł liczyć przemysł wspólnotowy w przypadku braku wyrządzającego szkodę dumpingu.
Poziom eliminacji szkody został wyliczony poprzez porównanie średnich ważonych cen importowych CIF, należycie dostosowanych do marży niezależnego importera, z niewyrządzającą szkody ceną producentów wspólnotowych, ustaloną jak wyżej na tym samym poziomie obrotu.
Wielkości wynikające z tego obliczenia wyrażone były jako procent średniej ważonej wartości przywożonych towarów na granicach Wspólnoty.
Obliczone na tej podstawie marginesy szkody są określone poniżej.
— Republika Czeska: _BAR_ od 37,4 % do 97,9 % _BAR_
— Rumunia: _BAR_ 48,3 % _BAR_
— Rosja: _BAR_ 87,8 % _BAR_
— Republika Słowacka: _BAR_ 31 % _BAR_
Ponieważ nie otrzymano żadnych dalszych uwag w tym względzie, potwierdza się powyższe ustalenie poziomu eliminacji szkody.
b) Cło ostateczne
(81) Ponieważ ustalone wyżej marginesy eliminacji szkody są wyższe od obliczonych marginesów dumpingu, ostateczne cła antydumpingowe należy ustalić na poziomie tych ostatnich, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe.
Cła te, wyrażone jako procent cen przywozu na granicy Wspólnoty, wynoszą:
— _BAR_ Republika Czeska: _BAR_ _BAR_
Vitkovice a.s.: _BAR_ 5,1 % _BAR_
Nová Hut a.s.: _BAR_ 5,1 % _BAR_
Pozostały przywóz: _BAR_ 28,6 % _BAR_
— _BAR_ Rumunia: _BAR_ _BAR_
SC Artrom SA: _BAR_ 9,8 % _BAR_
SC Silcotub SA: _BAR_ 9,8 % _BAR_
SC Petrotub SA: _BAR_ 9,8 % _BAR_
Przedsiębiorstwo handlowe S.C. Republica SA _BAR_ 9,8 % _BAR_
Pozostały przywóz: _BAR_ 26,8 % _BAR_
— _BAR_ Republika Słowacka: _BAR_ _BAR_
Zeleziarne Podbrezová a.s.: _BAR_ 7,5 % _BAR_
Pozostały przywóz: _BAR_ 7,5 % _BAR_
— _BAR_ Rosja: _BAR_ _BAR_
Cały przywóz: _BAR_ 26,8 % _BAR_
2.
Państwa objęte postępowaniem
a) Węgry i Polska
(82) W wyniku ustaleń dotyczących Węgier i Polski, które potwierdzają, że pomimo istniejących środków dumping wyrządził szkodę, oraz zważywszy, że w interesie Wspólnoty jest utrzymanie środków antydumpingowych wobec obydwu wspomnianych państw, dokonano ustalenia zrewidowanego cła.
Marginesy szkody, konieczne dla usunięcia szkody spowodowanej przez przywóz towarów pochodzących z Węgier i Polski, obliczone w oparciu o tę samą metodologię, którą zastosowano w odniesieniu do państw objętych nowym postępowaniem, jak wyjaśniono w akapicie 80 powyżej, wynoszą:
— _BAR_ dla Węgier: _BAR_ _BAR_
(Csepel Tubes Co.
Ltd., jedyny producent węgierski): _BAR_ 45,9 % _BAR_
— _BAR_ dla Polski: _BAR_ _BAR_
Huta Batory SA: _BAR_ 37,2 % _BAR_
Pozostałe: _BAR_ 30,1 % _BAR_
Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, stawki cła powinny zostać ustalone w oparciu o margines eliminacji szkody lub margines dumpingu, w zależności od tego, która z obu wielkości jest niższa.
Ponieważ margines dumpingu w odniesieniu do polskiego producenta, Huty Batory, oraz jedynego producenta węgierskiego jest poniżej ustalonego marginesu szkody, cło powinno zostać oparte na marginesie dumpingu.
Dla pozostałych polskich producentów wysokość cła jest ograniczona do wysokości ustalonego marginesu szkody.
(83) Na tej podstawie istniejące cła antydumpingowe, które wynoszą 10,8 % dla Polski i 21,7 % dla Węgier, należy zastąpić następującymi cłami:
— _BAR_ Węgry: _BAR_ _BAR_
Csepel Tubes Co.
Ltd.: _BAR_ 36,5 % _BAR_
Pozostałe: _BAR_ 36,5 % _BAR_
— _BAR_ Polska: _BAR_ _BAR_
Huta Batory SA: _BAR_ 7,1 % _BAR_
Pozostałe: _BAR_ 30,1 % _BAR_
b) Republika Chorwacji
(84) W oparciu o wnioski akapitu 51 oraz biorąc pod uwagę, że nie ma dającej się przewidzieć groźby wzrostu wielkości przywozu towarów z Republiki Chorwacji (patrz: akapit 69) oraz że w tych okolicznościach nie ma groźby ponownego wystąpienia znacznej szkody, nie dokonano ustalenia ostatecznego cła w odniesieniu do Republiki Chorwacji.
J. ŚRODKI OSTATECZNE
(85) Powyższe wnioski w zakresie dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty wymagają przyjęcia ostatecznych środków, zarówno w odniesieniu do państw objętych nowym postępowaniem, jak też wobec państw będących przedmiotem postępowania weryfikacyjnego, z wyłączeniem Chorwacji, w odniesieniu do której należy zakończyć postępowanie antydumpingowe.
Środki te powinny mieć postać ceł ad valorem, o stawce ustalonej w sposób indywidualny dla poszczególnych współpracujących przedsiębiorstw.
Niewspółpracujące przedsiębiorstwa należy objąć pozostałymi stawkami celnymi.
(86) Jednak w odniesieniu do Węgier, Polski, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej uznano za stosowne, zważywszy na specyficzna historię poprzednich postępowań antydumpingowych dotyczących tego produktu, w wyniku których państwa te objęte były ograniczeniami ilościowymi lub kontyngentem taryfowym, przyjęcie zobowiązań cenowych, które zostały zaproponowane do pewnego progu ilościowego w odniesieniu do poszczególnych przedsiębiorstw.
Innymi słowy, eliminację szkody osiąga się za pomocą dwóch środków: zobowiązania cenowego do wysokości progu rocznego wolumenu nieobjętego cłem oraz stawki celnej ad valorem dla pozostałej ilości powyżej tego progu.
Aby zapewnić, że wielkość przywozu zwolniona z cła ad valorem nie przekracza wielkości, w odniesieniu do której zaproponowano zobowiązanie, zwolnienie z cła powinno być uwarunkowane przedstawieniem służbom celnym Państw Członkowskich ważnego świadectwa produkcji jasno określającego producenta, przedmiotowy produkt oraz szczegóły wymienione w załączniku.
W przypadku wątpliwości Komisja powinna dokonać ustaleń odnośnie do ważności świadectwa oraz przyjąć stosowne środki.
(87) W odniesieniu do Rosji, Komisja zbadała propozycję wspólnego zobowiązania trzech z sześciu spółek, które ujawniły się w toku postępowania i rozważyła możliwość skorzystania przez rosyjskich producentów z podobnej formy zobowiązania jak w przypadku producentów z państw stowarzyszonych.
Jednak propozycja ta była nie do przyjęcia, ponieważ nie zawierała niezbędnych gwarancji ze strony władz rosyjskich umożliwiających odpowiednie monitorowanie, w szczególności w odniesieniu do progu bezcłowego.
W tych okolicznościach należy nałożyć cło ad valorem na ostatecznie ustalonym poziomie.
Rada zauważa jednak, że środek zastosowany w odniesieniu do Rosji może zostać zmodyfikowany, jeżeli okoliczności ulegną zmianie i zostaną spełnione warunki przyjęcia zobowiązania.
K. POBÓR CŁA TYMCZASOWEGO W ODNIESIENIU DO PAŃSTW OBJĘTYCH NOWYM POSTĘPOWANIEM
(88) W świetle okoliczności niniejszego postępowania, tj. zmiany postaci i charakteru środków ostatecznych w stosunku do tymczasowych ceł ad valorem nałożonych na przywóz towarów z Republik Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej, oraz w stosunku do istniejących zobowiązań w odniesieniu do przywozu z Węgier, Polski i Republiki Chorwacji, Rada uważa, że nie jest stosowne pobieranie ceł tymczasowych. Dlatego też Rada zadecydowała, zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, że kwoty zabezpieczone cłem tymczasowym nałożonym na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 981/97 w sprawie przywozu przedmiotowego produktu pochodzącego z Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej powinny zostać zwolnione.
L. PRZEPIS KOŃCOWY
(89) Komisja skonsultowała się z Komitetem Doradczym w sprawie przyjęcia tych zobowiązań i ponieważ wniesiono pewne zastrzeżenia, wysłała sprawozdanie z konsultacji do Rady.
Ponieważ Rada nie podjęła decyzji o nieprzyjęciu zobowiązań, zaproponowane zobowiązania zostały przyjęte zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego decyzją Komisji nr 97/790/WE [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cła antydumpingowe na przywóz następujących towarów pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej:
a) bezszwowych rur żelaznych lub ze stali niestopowej, stosowanych w ropociągach i gazociągach, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm (obecnie objętych kodami CN 73041010 i 73041030);
b) bezszwowych rur o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, ciągnionych lub walcowanych na zimno, innych niż rury precyzyjne (obecnie objętych kodem CN 73043199);
c) innych rur o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, innych niż gwintowane lub nadające się do gwintowania, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm (obecnie objętych kodami CN 73043991 i 73043993).
2.
Stawki ostatecznych ceł antydumpingowych stosowane do cen netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem zostają ustalone następująco:
Państwo _BAR_ Producent _BAR_ Stawka cła (%) _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Węgry _BAR_ Csepel Tubes Co.
Ltd (w likwidacji) _BAR_ 36,5 % _BAR_ 8717 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 36,5 % _BAR_ 8900 _BAR_
Polska _BAR_ Huta Batory SA _BAR_ 7,1 % _BAR_ 8476 _BAR_
Huta Andrzej S.A _BAR_ 30,1 % _BAR_ 8719 _BAR_
Huta Częstochowa SA _BAR_ 30,1 % _BAR_ 8482 _BAR_
Huta Jedność SA _BAR_ 30,1 % _BAR_ 8493 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 30,1 % _BAR_ 8900 _BAR_
Rosja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 26,8 % _BAR_ _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Vitkovice a.s. _BAR_ 5,1 % _BAR_ 8058 _BAR_
Nova Hut a.s. _BAR_ 5,1 % _BAR_ 8463 _BAR_
Valcovny trub Chomutov a.s. _BAR_ 28,6 % _BAR_ 8464 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 28,6 % _BAR_ 8900 _BAR_
Rumunia _BAR_ Artrom SA _BAR_ 9,8 % _BAR_ 8059 _BAR_
Silcotub SA _BAR_ 9,8 % _BAR_ 8467 _BAR_
Petrotub SA _BAR_ 9,8 % _BAR_ 8468 _BAR_
Republica SA _BAR_ 9,8 % _BAR_ 8469 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 38,2 % _BAR_ 8900 _BAR_
Republika Słowacka _BAR_ Zeleziarne Podbrezova a.s. _BAR_ 7,5 % _BAR_ 8060 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 7,5 % _BAR_ 8900 _BAR_
3.
O ile nie określono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1.
Przywóz jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych przez art. 1 ust. 1, pod warunkiem że towary zostały wyprodukowane i sprzedane na wywóz do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 4, które zaoferowały zobowiązania przyjęte przez Komisję i jeśli spełnione są warunki zawarte w ust. 2, 3 i 4.
2.
W przypadku gdy zostanie przedstawione zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła jest uwarunkowane przedstawieniem właściwym organom celnym Państw Członkowskich ważnego oryginału świadectwa produkcji wystawionego przez jedno z przedsiębiorstw wymienionych w ust. 4.
Świadectwo produkcji ma być zgodne z wymaganiami określonymi dla takich świadectw w zobowiązaniu przyjętym przez Komisję, a jego podstawowe elementy wymienione są w załączniku.
3.
Świadectwo produkcji, o którym mowa w ust. 2, jest przedstawiane w ciągu trzech miesięcy od daty wystawienia.
Wielkości przedstawione służbom celnym Państw Członkowskich w celu przywozu do Wspólnoty bez cła antydumpingowego nie przekraczają wielkości określonych w świadectwie.
W przypadku gdy wielkości określone w świadectwie zostają przekroczone, nadwyżka podlega cłu i jest zgłaszana zgodnie z odpowiednim dodatkowym kodem Taric wymienionym w art. 1 ust. 2.
4.
Przywóz towarów, którym towarzyszy świadectwo produkcji, jest zgłaszany zgodnie z następującymi dodatkowymi kodami Taric:
Państwo _BAR_ Producent _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Węgry _BAR_ Csepel Tubes Co.
Ltd (w likwidacji) _BAR_ 8521 _BAR_
Polska _BAR_ Huta Batory SA _BAR_ 8517 _BAR_
Huta Andrzej S.A _BAR_ 8518 _BAR_
Huta Częstochowa SA _BAR_ 8519 _BAR_
Huta Jedność SA _BAR_ 8520 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Valcovny trub Chomutov a.s. _BAR_ 8507 _BAR_
Rumunia _BAR_ Artrom SA _BAR_ 8508 _BAR_
Silcotub SA _BAR_ 8509 _BAR_
Petrotub SA _BAR_ 8514 _BAR_
Republica SA _BAR_ 8515 _BAR_
Republika Słowacka _BAR_ Zeleziarne Podbrezova a.s. _BAR_ 8516 _BAR_
Artykuł 3
Sprawozdania Państw Członkowskich do Komisji na podstawie art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 384/96 wskazują dla każdego dopuszczenia do swobodnego obrotu rok i miesiąc przywozu, kody CN, Taric i dodatkowy kod Taric, rodzaj środka, kraj pochodzenia, wielkość, wartość, cło antydumpingowe, Państwo Członkowskie przywozu i, gdy jest to właściwe, numer seryjny świadectwa produkcji.
Artykuł 4
Uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1189/93.
Artykuł 5
Postępowanie antydumpingowe przeciw przywozowi przedmiotowego produktu pochodzącego z Chorwacji zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 6
Kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowmi nałożonymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 981/97 w sprawie przywozu przedmiotowych produktów pochodzących z Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej zostają zwolnione.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2325/97
z dnia 24 listopada 1997 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
dla niektórych nazw zgłoszonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wymagano dodatkowych informacji, aby zapewnić, że są one zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia; dodatkowe informacje wskazują, że nazwy te są zgodne ze wspomnianymi artykułami; dlatego powinny one zostać zarejestrowane i dodane do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1065/97 [4];
w związku z przystąpieniem trzech nowych Państw Członkowskich sześciomiesięczny okres przewidziany w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rozpoczyna się w dniu ich przystąpienia; niektóre nazwy zgłoszone przez te Państwa Członkowskie są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia i dlatego powinny zostać zarejestrowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2326/97
z dnia 25 listopada 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 32/82 ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 32/82 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3169/87 [4], ustanawia warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny;
lekkie tusze i nierozdzielone ćwierci tylne dorosłego bydła płci męskiej są często przedkładane razem z niektórymi podrobami; te ostatnie nie kwalifikują się do udzielenia refundacji; należy wprowadzić przepisy w zakresie korygowania ciężaru mięsa w tuszach i ćwierciach tylnych w przypadkach, kiedy dołączona jest wątroba i/lub nerki;
dla zapewnienia przejrzystości powinno być ustanowione, iż świadectwo, określone w Załączniku, które należy przedłożyć po załatwieniu celnych formalności wywozowych, musi być wysłane kanałami administracyjnymi do agencji odpowiedzialnej za płatność refundacji po załatwieniu wyżej wymienionych formalności;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 798/80 [5] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 471/87 [6] i (EWG) nr 2730/79 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1180/87 [8], zostały uchylone rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2114/97 [10]; odniesienia do tych rozporządzeń powinny być uaktualnione w niniejszym rozporządzeniu;
od czasu wejścia w życie Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej Komisja jest w stanie monitorować ilości, na które zostały przyznane specjalne refundacje, przy użyciu pozwoleń na wywóz; dlatego też można zaprzestać komunikowania się między Państwami Członkowskimi, przewidzianego w art. 4a rozporządzenia (EWG) nr 32/82;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 32/82 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadkach, kiedy przedkładane jest mięso w tuszach lub nierozdzielonych ćwierciach tylnych z wątrobą i/lub nerkami, ciężar tuszy zostanie zmniejszony o:
- 5 kg za wątrobę i nerki razem,
- 4,5 kg za wątrobę,
- 0,5 kg za nerki";
2) w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"2.
Zaświadczenie jest składane w formie świadectwa, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku, i jest wydawane na wniosek danej strony przez agencję interwencyjną lub inny organ władzy wyznaczony w tym celu przez Państwo Członkowskie, w którym nastąpił ubój zwierząt.
Dokument ten jest okazywany organom celnym podczas dopełniania celnych formalności wywozowych i jest wysyłany kanałami administracyjnymi do agencji odpowiedzialnej za wypłatę refundacji po dopełnieniu wspomnianych formalności.
Formalności te są załatwiane w Państwie Członkowskim, w którym nastąpił ubój zwierząt.
Jednakże, jeżeli produkty podlegają ustaleniom określonym w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [11], świadectwo określone w poprzednim akapicie musi być okazane organom celnym w czasie załatwiania celnych formalności wywozowych określonych w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [**] Dz.U. L 351 z 14.12.1987, str. 1. Nie naruszając tego rozporządzenia, działania wymienione w art. 28 ust. 4 lit. b), c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 nie są dopuszczone w sytuacji, kiedy ten akapit ma zastosowanie.";
3) w art. 3 akapit drugi "art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79" zastępuje się "art. 34 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87";
4) artykuł 4a skreśla się;
5) Załącznik otrzymuje brzmienie Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2331/97
z dnia 25 listopada 1997 r.
w sprawie specjalnych warunków przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów z wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12 i art. 22;
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 [4], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2114/97 [6], przewiduje, że refundacja nie jest przyznawana, w przypadku gdy jakość handlowa produktów lub towarów, w postaci, w której są wywożone, nie jest solidna i właściwa;
takie wymagania okazały się jednak niewystarczające, aby zapewnić stosowanie jednolitych warunków, w czasie wypłacania refundacji do niektórych produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75;
należy w związku z tym ustanowić na poziomie wspólnotowym dodatkowe warunki dotyczące produktów średniej jakości i umożliwiające odmowę wypłaty refundacji do produktów niższej jakości;
należy uwzględnić dodatkową jakość w przypadku produktów oznaczonych kodami CN 16010099 i 16024919, niezawierających mięsa drobiowego, dla których należy ustalić ostre kryteria jakości w celu ograniczenia jakichkolwiek refundacji przyznawanych w odniesieniu do takich produktów, w przypadku gdy ilości objęte pozwoleniami na wywóz przekraczają lub mogą przekroczyć tradycyjne ilości;
należy wprowadzić kontrole w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem; takie kontrole mają być dokonywane zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2221/95 z dnia 20 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w odniesieniu do kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji [7], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1167/97 [8], i muszą w szczególności uwzględniać badanie właściwości organoleptycznych i analiz fizyko-chemicznych; dlatego do wniosków o refundacje musi być dołączone pisemne oświadczenie, że wspomniane produkty spełniają wymagania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu;
należy przewidzieć jasno określone analizy w celu zapewnienia normalizacji kontroli fizyczno-chemicznych;
ponadto nastąpiły zmiany liczby produktów, dla których przyznawane są refundacje, oraz odniesień do różnych rozporządzeń; w celu uproszczenia administracji należy w związku z tym uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 171/78 z dnia 30 stycznia 1978 r. w sprawie specjalnych warunków przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów z wieprzowiny [9], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1526/92 [10];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, w szczególności rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, refundacje wywozowe przyznawane są tylko do produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy:
a) spełniają ustanowione warunki;
oraz
b) w rubryce 44 zgłoszenia wywozowego wpisane są wyrazy "towary zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 2331/97".
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia uważa się, że jakość produktów wytworzonych, przeznaczonych do spożycia przez ludzi i nadających się do tego celu ze względu na użyte surowce, ich przygotowanie w odpowiednich warunkach sanitarnych i ich opakowanie, jest solidna i właściwa w rozumieniu art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Artykuł 2
W przypadku dokonywania kontroli określonych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2221/95 kontrole produktów objętych niniejszym rozporządzeniem polegają na:
a) badaniu właściwości organoleptycznych;
oraz
b) analizach fizyko-chemicznych wykonywanych z użyciem metod ustanowionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 171/78 niniejszym traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2345/97
z dnia 24 listopada 1997 r.
ustalające obniżkę stawki celnej stosowanej w przywozie niektórych gatunków żywego bydła w ramach kontyngentu taryfowego WTO
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota zobowiązała się w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) do otworzenia rocznego kontyngentu taryfowego na 169 000 sztuk niektórych gatunków żywego bydła; stawka celna stosowana w przywozie w ramach tego kontyngentu składa się z stawki ad valorem w wysokości 16 % i kwoty specyficznej w wysokości 582 ECU za tonę;
rozporządzenie Rady (WE) nr 2179/95 z dnia 8 sierpnia 1995 r. przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3379/94 otwierające i zarządzające niektórymi kontyngentami taryfowymi w 1995 r. na niektóre produkty rolne oraz piwo, z uwzględnieniem Porozumienia zawartego podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych[1] i rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych, z uwzględnieniem Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych[2], przewidujące możliwość obniżki specyficznej kwoty należnej w przywozie w ramach kontyngentu taryfowego na 169 000 sztuk niektórych gatunków żywego bydła, do kwoty 399 ECU za tonę, w odniesieniu do zwierząt pochodzących ze stowarzyszonych krajów Europy Środkowej; obniżki wprowadzone są w odniesieniu do tych krajów od dnia 1 lipca 1995 r.;
na mocy rozporządzenia (WE) nr 1926/96[3] podobne traktowanie przewidziane jest dla przywozu z Estonii, Łotwy i Litwy od dnia 1 lipca 1996 r.;
biorąc pod uwagę międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty w ramach WTO, konieczne jest zapewnienie, że przywóz ze wszystkich krajów korzystał zawsze ze stawek celnych obniżonych w ramach kontyngentu, gdy obniżka została lub będzie wprowadzona w odniesieniu do przywozu ze stowarzyszonych krajów Europy Środkowej i państw bałtyckich; dlatego należy ustanowić przepisy w celu rozszerzenia takich obniżek na przywóz żywego bydła ze wszystkich krajów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każda obniżka ceł należnych w przywozie w ramach wspólnotowego kontyngentu taryfowego na 169 000 sztuk niektórych gatunków żywego bydła pochodzącego z Polski, Węgier, Republiki Czeskiej, Słowacji, Rumunii i Bułgarii oraz Estonii, Łotwy i Litwy, zostaje rozszerzona na wszystkie przywozy w ramach tego kontyngentu taryfowego, niezależnie od kraju pochodzenia zwierząt.
Artykuł 2
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny[4].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2382/97
z dnia 28 listopada 1997 r.
otwierające na okres jednego roku kontyngenty taryfowe na przywóz ryżu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Pólnocnej, przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1522/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3093/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające stawki celne, które mają być stosowane przez Wspólnotę, wynikające z negocjacji w ramach art. XXIV.6 GATT w następstwie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 1522/96 [2], zmienione rozporządzeniem Komisji nr 112/97 [3], przewiduje otwarcie kontyngentów taryfowych na przywóz ryżu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej; jednakże otwarcie dwóch spośród z nich zostało odroczone do czasu zakończenia konsultacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej; nie czekając na zakończenie tych konsultacji, za zgodą kraju wywozu otwiera się na okres jednego roku dwa kontyngenty taryfowe na przywóz ryżu bielonego lub półbielonego oraz ryżu łuskanego;
dla zarządzania tymi kontyngentami taryfowymi powinny zostać przyjęte przepisy szczególne;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwiera się następujące kontyngenty taryfowe ustanowione w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1522/96 na przywóz do Wspólnoty w 1997 r. ryżu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej:
a) 38721 ton ryżu bielonego lub półbielonego objętego kodem CN 100630, przy zerowej stawce celnej.
Numer porządkowy kontyngentu 09.4076;
b) 7642 tony ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620, przy stawce celnej 88 ECU za tonę.
Numer porządkowy kontyngentu 09.4077.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia składa się do właściwego organu zainteresowanego Państwa Członkowskiego w terminie pierwszych pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia w odniesieniu do ilości, na które nie składano wniosków w terminie ustanowionym w ust. 1, można wnosić w kolejnym okresie, rozpoczynającym się 20 dni roboczych po dacie publikacji niniejszego rozporządzenia i wygasającym pięć dni roboczych później.
Artykuł 3
1.
Nie naruszając art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1162/95, zabezpieczenie dla pozwoleń na przywóz ustala się w wysokości:
- 46 ECU na tonę dla kontyngentu przewidzianego w art. 1 lit. a),
- 22 ECU na tonę dla kontyngentu przewidzianego w art. 1 lit. b).
2.
Kraj pochodzenia wpisuje się w sekcji 8 wniosków o wydanie pozwolenia i pozwoleń na przywóz, a wyraz "tak" zaznacza się krzyżykiem.
3.
W sekcji 24 pozwolenia umieszcza się jedno z poniższych:
a) dla kontyngentu określonego w art. 1 lit. a):
- Exención del derecho de aduana [Reglamento (CE) no 2382/97]
- Toldfri (Forordning (EF) nr 2382/97)
- Zollfrei (Verordnung (EG) Nr 2382/97)
- Ατελώς [Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2382/97]
- Exemption from customs duty (Regulation (WE) nr 2382/97)
- Exemption du droit de douane [Réglement (CE) no 2382/97]
- Esenzione dal dazio doganale [Regolamento (CE) n. 2382/97]
- Vrijgesteld van douanerecht (Verordening (EG) nr 2382/97)
- Isenção do direito aduaneiro [Regulamento (CE) n.o 2382/97]
- Tullivapaa (asetus (EY) N:o 2382/97)
- Tullfri (förordning (EG) nr 2382/97);
b) dla kontyngentu określonego w art. 1 lit. b):
- Derecho de aduana reducido a 88 ecus/t [Reglamento (CE) no 2382/97]
- Nedsat told 88 ECU/t (Forordning (EF) nr 2382/97)
- Ermäβigter Zollsatz von 88 ECU/t (Verordnung (EG) nr 2382/97)
- Δασιαός μειωμένος σε 88 Ecu/τόνο [Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2382/97]
- Reduced duty to ECU 88 per tonne (Regulation (WE) nr 2382/97)
- Droit réduit à 88 écus par tonne [Réglement (CE) no 2382/97],
- Dazio ridotto a 88 ECU/t [Regolamento (CE) n. 2382/97]
- Verminderd douanerecht van 88 ECU/ton (Verordening (EG) nr 2382/97)
- Direito reduzido a 88 ecus/t [Regulamento (CE) n.o 2832/97]
- Tulli, joka on alennetu 88 ecuun/t (asetus (EY) N:o 2382/97)
- Tullsatsen nedsatt till 88 ecu/ton (förordning (EG) nr 2382/97).
4.
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz uznawane są za dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:
- wnioski muszą być złożone przez osoby fizyczne lub prawne, które przez przynajmniej jeden rok w okresie trzech lat poprzedzających datę złożenia wniosku były zaangażowane w handel ryżem lub złożyły wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz obejmującego ryż i zostały wpisane do rejestru publicznego Państwa Członkowskiego,
- wnioskodawcy muszą złożyć jeden wniosek w tym Państwie Członkowskim, w którym są wpisani do rejestru publicznego.
Jeśli wnioski są składane przez tę samą osobę w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, żaden z tych wniosków nie jest uznany za dopuszczalny.
- wniosek nie może dotyczyć ilości większej niż ilość dostępna w ramach transzy oraz w danym kontyngencie.
Jednakże wnioskowana ilość nie może przekraczać 5000 ton na kontyngent.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie, w terminie dwóch dni roboczych od końcowego terminu składania wniosków o pozwolenie, powiadamiają Komisję teleksem lub faksem oraz zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia, o ilościach objętych wnioskami o pozwolenia na przywóz w podziale według ośmiocyfrowych kodów CN oraz krajów pochodzenia, o numerze wnioskowanego pozwolenia oraz o nazwie (nazwisku) i adresie wnioskodawcy.
Powiadomienie takie jest składane również w przypadku gdy w Państwie Członkowskim nie został złożony żaden wniosek.
Powyższe informacje muszą być przekazywane oddzielnie od informacji dotyczących innych wniosków o pozwolenia na przywóz obejmujących ryż i zgodnie z tą samą procedurą.
2.
W ciągu 10 dni od końcowego terminu dla powiadomienia Komisja:
- decyduje, w jakim zakresie wnioski mogą zostać przyjęte.
Jeśli wnioskowane ilości przekraczają ilości dostępne w ramach danej transzy, Komisja wprowadza jednolitą redukcję procentową stosowaną do tych ilości,
- ustala ilości dostępne w ramach następnej transzy.
3.
Jeśli redukcja określona w ust. 2 tiret pierwsze niniejszego artykułu powoduje, że powstaje jedna lub więcej partii nieprzekraczających 20 ton na jeden wniosek, Państwo Członkowskie przydziela całkowitą ilość w drodze losowania między zainteresowanymi importerami w 20 tonowych partiach oraz, w stosownym przypadku, pozostałe partie.
Artykuł 5
1.
W ciągu trzech dni roboczych od wejścia w życie decyzji określonej w art. 4 ust. 2, pozwolenia na przywóz są wydawane dla ilości wynikających z zastosowania tej decyzji.
Jeśli ilość objęta wydanym pozwoleniem na przywóz jest mniejsza od ilości wnioskowanej, zabezpieczenie ustalone w art. 3 ust. 1 ulega proporcjonalnej redukcji.
2.
Bez względu na art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [4], prawa wynikające z pozwolenia na przywóz nie podlegają przeniesieniu.
Artykuł 6
1. W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie stosuje się tiret czwarty.
2.
Nie naruszając art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości podanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W tym celu w sekcji 19 pozwolenia wpisuje się cyfrę "0".
3. Stosuje się art. 33 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
4. Termin ważności pozwoleń ustala się zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [5].
Artykuł 7
Dostęp do kontyngentów taryfowych po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu jest uwarunkowany przedstawieniem świadectwa kontroli ryżu przez właściwe służby, wypełnionego zgodnie ze wzorem wymienionym w załączniku II i wydanym przez Federalną Służbę Kontroli Zbóż Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem lub faksem zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia:
- w terminie dwóch dni roboczych od wydania pozwoleń, o ilościach w podziale według ośmiocyfrowych kodów CN i krajów pochodzenia, objętych wydanymi pozwoleniami na przywóz, podając datę wydania, numer pozwolenia oraz nazwę (nazwisko) i adres jego posiadacza,
- ostatniego dnia roboczego każdego miesiąca następującego po miesiącu dopuszczenia do swobodnego obrotu, o ilościach w podziale według ośmiocyfrowych kodów CN, opakowań i krajów pochodzenia, faktycznie dopuszczonych do swobodnego obrotu, podając datę dopuszczenia, numer pozwolenia oraz nazwę (nazwisko) i adres jego posiadacza.
Takie powiadomienie musi być dokonane również w przypadku gdy nie wydano żadnego pozwolenia i żaden przywóz nie miał miejsca.
Artykuł 9
Stosuje się art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1522/96.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie drugiego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2390/97
z dnia 1 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2213/83 ustanawiające normy jakości cebuli i cykorii liściowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2448/95 z dnia 10 października 1995 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2], ustaliło nowe kody CN; szczegółowe określenie cebuli i cykorii liściowej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2213/83 z dnia 28 lipca 1983 r. ustanawiające normy jakości cebuli i cykorii liściowej [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4], powinno być uaktualnione;
rozporządzenie (EWG) nr 2213/83 było różnorodnie interpretowane przez podmioty gospodarcze w odniesieniu do kiełkującej cebuli; należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2213/83 poprzez włączenie właściwej definicji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2213/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Normy handlowe dla cebuli objętej kodem CN 07031019 oraz cykorii liściowej objętej kodem CN 07052100 odpowiednio są takie jak określone w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia.";
2) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
w lit. B części II (przepisy dotyczące jakości):
- w pkt i) akapit drugi tiret drugie otrzymuje brzmienie:
- "bez objawów kiełkowania (wolna od pędów widocznych zewnętrznie),"
- w pkt ii) akapit drugi tiret drugie otrzymuje brzmienie:
- "wczesne oznaki widocznego zewnętrznie kiełkowania (nie więcej niż 10 % liczbowo lub wagowo na prezentowaną jednostkę),".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2396/97
z dnia 2 grudnia 1997 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Państwa Członkowskie przekazały Komisji wnioski w sprawie rejestracji niektórych nazw jako oznaczenia geograficzne lub nazwy pochodzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wymogi w nim określone, w szczególności zawierają wszystkie dane przewidziane w art. 4 tego rozporządzenia;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała żadnej deklaracji sprzeciwu w rozumieniu art. 7 tego rozporządzenia;
w rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako oznaczenie geograficzne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4] i wpisuje do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI), przewidziane w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2405/97
z dnia 3 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2125/95 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 [4], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2125/95 [5], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2723/95 [6], określa kontyngenty do rozdysponowania między tradycyjnymi i nowymi importerami oraz definiuje obydwie kategorie importerów; doświadczenie kilku lat stosowania systemu pokazuje, że kryteria kwalifikujące powinny być bardziej rygorystyczne w celu ograniczenia wniosków do przedsiębiorstw, które przywożą i wywożą przetwory owocowe i warzywne; przed zastosowaniem tego nowego przepisu w stosunku do importerów tradycyjnych powinien obowiązywać okres przejściowy;
w świetle nowych ilości podanych odpowiednio w załącznikach VI, II i V do rozporządzenia (WE) nr 3066/95, załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2125/95 powinien być zmieniony w celu dostosowania kontyngentów na grzyby zakonserwowane przyznanych Bułgarii, Polsce i Rumunii; jednakże w celu utrzymania tradycyjnych harmonogramów przywozu, kontyngenty te muszą być rozliczane w ciągu roku kalendarzowego, a nie w okresach od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca, biorąc pod uwagę fakt, że dla innych państw trzecich ilości przyznane na 1997 r. były wyczerpane dnia 2 stycznia 1997 r., jak podano w rozporządzeniu (WE) nr 8/97 [7];
w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 3066/95 do kontyngentu polskiego na zakonserwowane grzyby z rodzaju Agaricus dodano produkty objęte kodem CN 07119060, obejmujące niektóre zakonserwowane grzyby, które nie są z rodzaju Agaricus; rozporządzenie (WE) nr 2125/95 powinno zostać zmienione, aby produkty te mogły być również przywożone po preferencyjnej stawce celnej;
decyzja nr 1/97 Rady Stowarzyszenia, stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii [8], Polską [9] i Rumunią [10] z drugiej strony, zmienia protokół 4 Układów Europejskich z Bułgarią [11], Polską [12] i Rumunią [13] z mocą obowiązująca odpowiednio od dnia 1 stycznia, dnia 1 lipca i dnia 31 stycznia 1997 r.; dowód pochodzenia przywożonych produktów powinien zostać odpowiednio zmieniony;
niektóre nieważne przepisy przejściowe rozporządzenia (WE) nr 2125/95 powinny zostać skreślone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2125/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule skreśla się "z rodzaju Agaricus";
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Otwiera się kontyngenty taryfowe wykazane w załączniku I na grzyby zakonserwowane zrodzaju Agaricus objętekodami CN 07119040, 20031020 i 20031030 oraz grzyby zakonserwowane z innych rodzajów objęte kodem CN 07119060, pochodzące z Polski, na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Stosowana stawka celna wynosi 12 % ad valorem dla produktów objętych kodem CN 07119040 (nr seryjny 09.4062) oraz 23 % w przypadku produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030 (nr seryjny 09.4063).
Jednakże w przypadku wyżej wymienionych produktów pochodzących z Bułgarii (nr seryjny 09.4725), Polski (nr seryjny 09.4821) lub Rumunii (nr seryjny 09.4726) oraz produktów objętych kodem CN 07119060 (nr seryjny 09.4821) pochodzących z Polski stosuje się jednolitą stawkę 8,4 %.
3.
Dla produktów przywożonych między dniem1 lipca a dniem 31 grudnia 1997 r. zastosowanie stawki 8,4 % w przypadku produktów objętych kodem CN 07119060 pochodzących z Polski nie podlega warunkowi określonemu w art. 2 ust. 1.
Jednakże w celu zastosowania tej stawki, wniosek musi być złożony przed dniem 31 stycznia 1998 r.";
3) W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku krajów innych niż Bułgaria, Polska i Rumunia, kontyngenty przydziela się krajom dostawców zgodnie z załącznikiem I, z wyjątkiem części kontyngentów, która tworzy rezerwę.
Przydział może podlegać dostosowaniom, na podstawie informacji na temat ilości, dla których zostały wydane pozwolenia na dzień 30 czerwca.";
4) W art. 2 skreśla się ust. 3;
5) W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zarówno ilości przydzielone dla Chin, jak i te przydzielone zgodnie z załącznikiem I innym krajom oprócz Chin, podlegają następującemu podziałowi:
a) 85 % dla importerów tradycyjnych.
Wyrażenie "importerzy tradycyjni". oznacza importerów, którzy otrzymali pozwolenia na przywóz zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3107/94 lub niniejszym rozporządzeniem, na każdy rok w czasie ostatnich trzech lat kalendarzowych oraz, którzy przywozili produkty określone w art. 1 ust. 1 przez przynajmniej dwa lata, z trzech ostatnich lat kalendarzowych. Od dnia 1 stycznia 1999 r. importerzy muszą również dostarczyć dowód, że przywieźli i/lub wywieźli w ciągu roku poprzedzającego ich wniosek, co najmniej 100 ton przetworów owocowych i warzywnych określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 [14];
b) 15 % dla nowych importerów.
Wyrażenie "nowi importerzy". oznacza importerów nieokreślonych w lit. a), będących podmiotami gospodarczymi, osobami fizycznymi lub prawnymi, pojedynczymi osobami lub grupami, którzy przywieźli i/lub wywieźli w każdym z dwóch ostatnich lat, co najmniej 50 ton przetworów owocowych i warzywnych określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
Spełnienie tego warunku potwierdzane jest wpisem w rejestrze handlowym prowadzonym przez Państwo Członkowskie lub jakimkolwiek innym dowodem zatwierdzonym przez dane Państwo Członkowskie oraz dowodem przywozu i/lub wywozu.
W przypadku gdy importerzy omawianej kategorii uzyskali pozwolenie na przywóz zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w poprzednim roku kalendarzowym, muszą oni przedstawić dowód wprowadzenia do swobodnego obrotu, na własny rachunek, co najmniej 50 % przydzielonych im ilości.".
6) W art. 4 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Bez względu na przepisy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 3719/88, prawa należne z tytułu pozwoleń na przywóz nie są przenoszalne.";
7) W art. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Pole 20 wniosków o udzielenie pozwolenia na przywóz zawiera jedno z następujących sformułowań, stosownie do przypadku:
- "Pozwolenie wnioskowane zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2125/95";,
lub
- "Pozwolenie wnioskowane zgodnie z art. 4. ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2125/95";";
8) W art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Wnioski o udzielenie pozwolenia, składane przez importerów tradycyjnych, określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) nie mogą odnosić się, w żadnym sześciomiesięcznym okresie, do ilości przekraczającej 60 % średnich rocznych ilości przywozowych zrealizowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3107/94 lub niniejszym rozporządzeniem w ciągu trzech poprzednich lat kalendarzowych.";
9) W art. 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zgodnie z protokołem 4 Układów Europejskich, produkty pochodzące z Bułgarii, Polski i Rumunii zostają dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie po przedstawieniu świadectwa. 1 EUR, wydanego przez władze tych państw lub złożeniu przez eksportera deklaracji lub po przedstawieniu faktury.";
10) W art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W polu 8 wniosków o udzielenie pozwolenia i pozwoleń na przywóz ujmuje się kraj pochodzenia, a wyraz "tak"; musi być oznaczony krzyżykiem.";
11) Załącznik I zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2454/97
z dnia 10 grudnia 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm jakości ważenia zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (HICP)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych[1], w szczególności jego art. 4 i art. 5 ust. 3,
po konsultacji z Europejskim Instytutem Walutowym,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95, każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do sporządzenia zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (HICP) począwszy od wskaźnika na styczeń 1997 r.;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96[2] wprowadza wstępne środki wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 2494/95;
dalsze środki wykonawcze są konieczne dla zapewnienia porównywalności oraz dla utrzymania wiarygodności i przydatności HICP, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95; środki te powinny być przyjmowane ze szczególnym uwzględnieniem efektywności pod względem kosztów zgodnie z art. 13 wspomnianego rozporządzenia;
artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 wymaga, aby ważenia HICP były wystarczająco często aktualizowane, aby mogły sprostać wymogom porównywalności, ale nie jest konieczne przeprowadzanie badań budżetu gospodarstw prywatnych częściej niż co pięć lat, z wyjątkiem Państw Członkowskich, odnośnie do których stwierdza się, że zmiany zachowania konsumpcyjnego wymagają częstszych badań; wskaźniki cen konsumpcyjnych, które są podstawą ważenia HICP, aktualizowane są z różną częstotliwością, tak, że możliwe jest, że sporządzone na ich podstawie HICP nie spełniają wymogów porównywalności z art. 4 wspomnianego rozporządzenia; konieczna jest więc pomoc operacyjna w celu ustalenia stopnia nieporównywalności, aby stwierdzić, które ważenia należy zaktualizować w celu zapewnienia porównywalności;
artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 wymaga, aby HICP były wskaźnikami cen typu Laspeyres; jeśli zmieniają się odpowiednie ceny towarów i usług, wzorce wydatków konsumenckich mogą się zmienić do tego stopnia, że dodatki ważenia odpowiadających im grup wydatków, w szczególności ich podstawowe ilości, będą musiały zostać zaktualizowane, w celu zapewnienia ich przydatności;
na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1749/96 HICP powinien być sporządzany tak, aby zawierał zmiany cen towarów i usług, który stały się od niedawna znaczące;
niniejsze rozporządzenie nie powinno nakładać na Państwa Członkowskie obowiązku przeprowadzania nowych badań statystycznych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie, że HICP są sporządzane z użyciem wag, które są dostatecznie niezawodne i przydatne do celów porównań międzynarodowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia, "okres odniesienia wag" na potrzeby HICP jest określony jako dwunastomiesięczny okres konsumpcji lub wydatków, na podstawie którego szacuje się wagi dla sporządzenia ostatniej wielkości wskaźnika HICP.
"Wskaźniki częściowe" są określone jak w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2214/96[3].
Artykuł 3
Minimalne normy dla wag
1.
Każdego miesiąca Państwa Członkowskie sporządzają HICP używając wag, które odzwierciedlają wzorce wydatków konsumenckich w okresie odniesienia wydatku, kończącym się nie później niż siedem lat przed grudniem poprzedzającego roku.
2.
Państwa Członkowskie dokonują co roku przeglądu wag w celu zapewnienia, że są one dostatecznie wiarygodne i przydatne dla spełnienia wymagań porównywalności, ustanowionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
Przegląd ten może ograniczać się do wag na poziomie wskaźników częściowych i ich głównych składników.
3.
W trakcie dokonywania przeglądu, Państwa Członkowskie sprawdzają, czy miały miejsce jakiekolwiek istotne zmiany od początku okresu odniesienia wag w bieżącym stosowaniu, dotyczące rozwoju cen każdego znaczącego składnika wskaźnika względem HICP lub trwałego rozwoju rynku dużych grup składników.
4.
Jeśli wiarygodne dowody pokazują, że zmiany określone w ust. 3 wskazują na zmianę wagi, która spowodowałaby zmianę HICP o więcej niż 0,1 punktu procentowego w średniej skali roku w stosunku do roku poprzedniego, Państwa Członkowskie dokonują odpowiedniego dostosowania dodatków wyrównawczych HICP.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do brania pod uwagę zmian, które zaszły w dwuletnim okresie kończącym się w grudniu przed dokonaniem przeglądu.
5.
Jakiekolwiek dostosowania dokonane zgodnie z ust. 4 są wykonywane przez Państwa Członkowskie najpóźniej we wskaźniku na styczeń następnego roku, po tym, w którym dokonano przeglądu.
Artykuł 4
Kontrola jakości
Państwa Członkowskie udostępniają Komisji (Eurostat), na jej wniosek, wystarczające informacje dotyczące wag, które są wykorzystywane do sporządzania HICP, uwzględniając wykorzystany okres odniesienia wag, wyniki rocznych przeglądów i dostosowań dokonanych w celu zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2467/97
z dnia 11 grudnia 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/97 w sprawie ulepszenia produkcji jabłek, gruszek, brzoskwiń oraz nektaryn we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/97 z dnia 30 października 1997 r. w sprawie ulepszenia we Wspólnocie produkcji jabłek, gruszek, brzoskwiń oraz nektaryn we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
aby osiągnąć cele rozporządzenia (WE) nr 2200/97, należy ustanowić warunki przyznawania premii za karczowanie jabłoni, grusz, drzew brzoskwini oraz nektaryny, przewidzianej w tym rozporządzeniu, zwanej dalej "premią za karczowanie"; w tym celu należy określić obszary oraz drzewa, które można wykarczować, a także poziom premii;
w celu zapewnienia skuteczności programu i umożliwienia oceny wyników jego realizacji, niezbędne jest wyszczególnienie danych, które mają zostać zawarte we wniosku o przyznanie premii, jak również należy sprawdzać dokładność takich informacji; powinny zostać ustanowione zobowiązania podejmowane przez wnioskodawcę w odniesieniu do nasadzeń jabłoni, grusz, drzew brzoskwini zwyczajnej i drzew nektaryny w jego gospodarstwie po przeprowadzeniu karczowania; powinny być określone informacje, jakie mają zostać przedstawione Komisji przez Państwa Członkowskie po przeprowadzeniu karczowania; informacje te powinny zostać podane w podziale według odmian oraz obszarów produkcji w sposób określony w załączniku II i III do decyzji Komisji 77/144/EWG z dnia 22 grudnia 1976 r. ustanawiającej standardowy kod i zasady dotyczące przekształcania danych z badań statystycznych plantacji niektórych gatunków drzew owocowych na formę czytelną dla urządzeń i ustanawiającej granice obszarów upraw dla tych badań [2], ostatnio zmienionej decyzją 96/689/WE [3];
zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/97, należy ustalić warunki, na których Komisja może zmienić podział dokonany przez Państwo Członkowskie wymienione w tym artykule oraz warunki, zgodnie z którymi Państwo Członkowskie określa obszary, które mogą otrzymać premię za karczowanie;
w celu oddalenia ryzyka ponownego sadzenia drzew wykarczowanych należy uwzględnić przepisy mające na celu uczynienie ich niezdatnymi do takiego sadzenia;
przed wypłaceniem premii należy ustalić, że wykarczowanie faktycznie miało miejsce;
należy ustanowić wszelkie przepisy niezbędne do zapewnienia zgodności z zobowiązaniami podjętymi przez odbiorcę premii za karczowanie, jak również kary nakładane w razie niezgodności;
termin operacyjny dotyczący kursu wymiany ustala się na dzień 1 stycznia roku, do którego odnosi się decyzja o wypłacie pomocy, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1482/96 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dla celów stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/97, uwzględnia się jedynie zdrowe jabłonie, grusze, drzewa brzoskwini zwyczajnej i drzewa nektaryny, które są w stanie dawać normalny plon jabłek, gruszek, brzoskwiń i nektaryn, ale nie uwzględnia się jabłoni cydrowych i grusz typu perry.
2. Karczowanie musi odnosić się do całych działek lub, w przypadku gdy jest to konieczne celem spełnienia wymogów art. 2 ust. 1 lit. a), rozporządzenia (WE) nr 2700/97, do zwartej części pojedynczej działki.
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do każdego z produktów określonych w art. 1 ust. 1, premia za karczowanie wynosi 5000 ECU na hektar w przypadku karczowania całego sadu z daną uprawą oraz 4000 ECU na hektar w pozostałych przypadkach.
2.
Do celów ust. 1 sadem jest sad uprawiany przez wnioskodawcę według stanu na dzień 30 października 1997 r.
Artykuł 3
1.
Wnioski o przyznanie premii za karczowanie są składane do właściwych organów Państw Członkowskich przed rozpoczęciem operacji karczowania i nie później niż dnia 15 lutego 1998 r.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć wcześniejszy nieprzekraczalny termin na składanie wniosków.
Wnioski zawierają:
a) nazwisko (nazwę) i adres wnioskodawcy;
b) nazwę, jeśli dotyczy, oraz adres danego gospodarstwa;
c) w odniesieniu do każdej działki obsadzonej jabłoniami, gruszami, drzewami brzoskwini zwyczajnej i drzewami nektaryny, łączny obszar obsadzony wymienionymi gatunkami drzew w podziale według gatunków, jak również informacje o charakterze administracyjnym, z rejestru gruntów i/lub w postaci graficznej, wymagane w celu identyfikacji oraz położenia działki oraz obszaru nasadzeń;
d) w odniesieniu do każdej działki przewidzianej do przeprowadzenia operacji karczowania i objętej wnioskiem o przyznanie premii, łączna liczba drzew w rozumieniu art. 1 ust. 1, w podziale według gatunków oraz w podziale według obszaru nasadzeń;
e) w miarę potrzeby, informacje o charakterze administracyjnym, z rejestru gruntów i/lub w postaci graficznej, wymagane w celu identyfikacji oraz położenia działek, na których przeprowadzona została operacja karczowania zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1200/90 [6], w odniesieniu do jabłoni lub, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2505/95 [7], w odniesieniu do drzew brzoskwini zwyczajnej i drzew nektaryny.
2.
Do wniosków załącza się:
a) pisemne zobowiązanie wnioskodawcy do powstrzymania się przez okres 15 lat, po pierwsze, od sadzenia jakichkolwiek jabłoni (innych niż jabłonie cydrowe), grusz (innych niż grusze typu perry), drzew brzoskwini zwyczajnej i drzew nektaryny na obszarze jego gospodarstwa, gdzie miało miejsce karczowanie oraz po drugie, od powiększania pozostałych obszarów w jego gospodarstwie obsadzonych jabłoniami (innymi niż jabłonie cydrowe), gruszami (innymi niż grusze typu perry), drzewami brzoskwini zwyczajnej i/lub drzewami nektaryny;
b) na warunkach ustanowionych w prawie krajowym, pisemną zgodę właściciela działki obsadzonej jabłoniami, gruszami, drzewami brzoskwini zwyczajnej i drzewami nektaryny na wykonanie operacji karczowania.
Tego rodzaju zgoda właściciela lub właścicieli stanowi zobowiązanie się przez niego lub przez nich, że w przypadku sprzedaży, dzierżawy lub przekazania w innej formie takiej działki w okresie określonym w lit. a), przeniosą oni na każdego nowego plantatora określone tam zobowiązanie.
Artykuł 4
1.
Po przyjęciu wniosku o przyznanie premii za karczowanie właściwy organ, poprzez inspekcję na miejscu, sprawdza informacje zawarte w tym wniosku.
Organ dokonuje rejestracji zobowiązania określonego w art. 3.
Organ ustala, w odpowiednim przypadku, że wniosek jest zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 2200/97, z niniejszym rozporządzeniem oraz przepisami przyjętymi przez dane Państwo Członkowskie na mocy art. 1 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/97.
2.
Nie później niż dnia 31 marca 1998 r. Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz wniosków uznanych za dopuszczalne na mocy ust. 1.
Wykaz zawiera łączny obszar objęty wnioskami o przyznanie premii w podziale według gatunków.
3. Na podstawie wykazów określonych w ust. 2 i na warunkach określonych w art. 1 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2200/97, Komisja dokonuje, w odpowiednim przypadku, zmian w podziale określonym w art. 1 ust. 2 akapit pierwszy tego rozporządzenia.
Artykuł 5
1. W przypadku gdy właściwy organ stwierdza, że w odniesieniu do którejkolwiek grupy produktów łączna liczba wniosków uznanych za dopuszczalne na mocy art. 4 ust. 1 odnosi się do obszaru mniejszego od obszaru przewidzianego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/97 lub równego temu obszarowi, wnioskodawcy są bezzwłocznie powiadomieni o przyjęciu wniosków
2. W przypadku gdy właściwy organ stwierdza, że w odniesieniu do którejkolwiek grupy produktów łączna liczba wniosków, uznanych za dopuszczalne na mocy art. 4 ust. 1, odnosi się do obszaru większego od obszaru przewidzianego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/97, w razie potrzeby zmienionego zgodnie z art. 3 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, Państwo Członkowskie ustala w formie jednej lub więcej decyzji i w oparciu o kryteria, które określa zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/97, obszary kwalifikujące się do premii za karczowanie, jak również bezzwłocznie powiadamia o nich wnioskodawców.
Artykuł 6
1.
Operacje karczowania przeprowadza się w okresie dwóch miesięcy od chwili powiadomienia określonego w art. 5 oraz nie później niż dnia 30 czerwca 1998 r.
2.
Wykarczowane drzewa czyni się niezdatnymi do ponownego sadzenia.
3.
Zainteresowana osoba powiadamia właściwy organ na piśmie o planowanej dacie wykonania operacji karczowania.
Nie później niż w ciągu trzech miesięcy od wymienionej daty organ stwierdza, na podstawie inspekcji na miejscu przeprowadzonej na wszystkich działkach, że karczowanie zostało wykonane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz poświadcza okres, kiedy miało to miejsce.
4.
Premia za karczowanie zostaje wypłacona nie później niż cztery miesiące po stwierdzeniu stanu faktycznego określonego w ust. 3.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie sprawdzają, czy zobowiązanie określone w art. 3 ust. 2 zostało wykonane, w drodze okresowych inspekcji na miejscu w taki sposób, aby każde gospodarstwo było objęte inspekcją przynajmniej raz na pięć lat.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach kontroli określonych w ust. 1.
3.
W przypadku stwierdzenia przez Państwa Członkowskie, że zobowiązanie określone w art. 3 ust. 2 nie zostało wykonane:
- podejmują one działania zmierzające do odzyskania wypłaconej premii za karczowanie, wraz z odsetkami naliczonymi za okres, jaki upłynął od momentu wypłacenia premii do jej zwrotu przez beneficjenta;
oraz
- żądają od sprawcy wypłacenia kwoty równej kwocie wypłaconej premii za karczowanie.
Stopą procentową określoną w akapicie pierwszym jest stopa stosowana przez Europejski Instytut Walutowy dla transakcji w ecu, opublikowana w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich obowiązująca w dniu dokonania nienależnej płatności i powiększona o trzy punkty procentowe.
4.
Odzyskane kwoty oraz odsetki wypłaca się na rzecz właściwej agencji płatniczej i odlicza się od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 8
1.
Nie później niż dnia 30 listopada 1998 r., Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) obszarach objętych złożonymi wnioskami o przyznanie premii za karczowanie;
b) obszarach objętych wnioskami o przyznanie premii za karczowanie, zatwierdzonymi zgodnie z art. 5;
oraz
c) obszarach rzeczywiście wykarczowanych, w odniesieniu do których premie za karczowanie zostały wypłacone;
w podziale według gatunków, odmian i obszarów produkcji.
2.
Nie później niż dnia 30 listopada 1998 r. oraz w odniesieniu do każdego obszaru produkcji, w stosunku do którego przyznano premie za karczowanie, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) szacunkowej wielkości obszaru obsadzonego jabłoniami, gruszami, drzewami brzoskwini zwyczajnej i/lub drzewami nektaryny, przed operacją karczowania;
b) wielkości produkcji i przypadków wycofania w okresie ostatnich pięciu lat gospodarczych;
oraz
c) przeciętnym plonowaniu, lub wielkości produkcji, w okresie ostatnich pięciu lat gospodarczych na wszystkich obszarach, gdzie faktycznie przeprowadzono operacje karczowania, za które wypłacono premie za karczowanie;
w podziale według gatunków.
3.
Do celów ust. 1 i 2:
a) odmianami i obszarami produkcji są te, które zostały wymienione w załączniku II i III do decyzji 77/144/EWG;
b) "pięć ostatnich lat gospodarczych" oznacza lata gospodarcze 1992/93–1996/97 w odniesieniu do jabłek i gruszek oraz lata gospodarcze 1993–1997 r. w odniesieniu do brzoskwiń i nektaryn.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2469/97
z dnia 11 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych kawałków wołowiny bez kości, (EWG) nr 3846/87 ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych i (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2321/97 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1964/82 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3169/87 [4], ustanawia warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych kawałków mięsa bez kości z tylnych ćwierci dorosłego bydła płci męskiej;
w następstwie wejścia w życie Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, należy wprowadzić przepisy pozwalające na lepsze ukierunkowanie produktów z wołowiny i cielęciny, które mają korzystać z preferencji przy wywozie do państw trzecich; wprowadzenie specjalnych refundacji w odniesieniu do kawałków mięsa bez kości z przednich ćwierci dorosłego bydła płci męskiej mogłoby spełnić ten cel; dlatego przepisy przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 1964/82 powinny być rozszerzone na te produkty;
minimalną zawartość chudego mięsa stosuje się do przeciętnej zawartości we wszystkich kawałkach mięsa bez kości; dlatego należy ustalić, że ta minimalna zawartość wynosi 55 %;
doświadczenie wykazało, że niezbędne są pewne zmiany techniczne, między innymi należy zmniejszyć maksymalną liczbę żeber w ćwierci tylnej z dziewięciu do ośmiu i zezwolić podmiotom gospodarczym na sprzedawanie polędwicy z tych tylnych ćwierci we Wspólnocie;
odstępstwa przewidziane w art. 7 ust. 1 nie są już dłużej stosowane przez Państwa Członkowskie, dlatego należy je skreślić;
od czasu wejścia w życie Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, Komisja może monitorować za pomocą pozwoleń na wywóz ilości, w odniesieniu do których zostały przydzielone specjalne refundacje; dlatego powiadamianie przez Państwa Członkowskie określone w art. 9 może zostać zniesione;
rozporządzenia Komisji (EWG) nr 798/80 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 471/87 [6], i (EWG) nr 2730/79 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1180/97 [8], zostały uchylone rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 815/97 [10]; należy uaktualnić odniesienia w niniejszym rozporządzeniu;
wprowadzenie specjalnych refundacji w odniesieniu do kawałków mięsa bez kości z przednich ćwierci dorosłego bydła płci męskiej wymaga zmiany nomenklatury refundacji i kategorii wołowiny i cielęciny, kwalifikujących się do refundacji; w związku z tym, sekcja 5 Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2333/97 [12] i załącznik III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 [13], ostatnio zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 2284/97 [14], powinny być zastąpione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1964/82 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Oddzielnie pakowane kawałki mięsa bez kości, pochodzące ze świeżych lub schłodzonych przednich i tylnych ćwierci dorosłego bydła płci męskiej o przeciętnej zawartości chudego mięsa 55 % lub więcej, kwalifikują się na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu do specjalnych refundacji wywozowych.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
- "ćwierci przednie" oznaczają ćwierci przednie nierozdzielone, określone w uwagach dodatkowych 1.A lit. d) i e) do działu 2 Nomenklatury Scalonej, kawałki proste lub kawałki "Pistola",
- "ćwierci tylne" oznaczają nierozdzielone lub rozdzielone tylne ćwierci określone w dodatkowych uwagach 1.A lit. f) i g) do działu 2 Nomenklatury Scalonej, kawałki proste lub kawałki "Pistola"."
2) Artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Podmiot gospodarczy przedkłada właściwym władzom, wskazanym mu przez Państwa Członkowskie, deklarację intencji oddzielenia ćwierci tylnych lub przednich od kości, zgodnie z opisem podanym w art. 1 na warunkach zawartych w niniejszym rozporządzeniu i wywozu zgodnie z art. 6, całości uzyskanych kawałków mięsa bez kości, przy czym każdy kawałek jest zapakowany oddzielnie.
Przeciętna zawartość mięsa chudego w całkowitej ilości kawałków mięsa bez kości musi wynosić 55 % lub więcej."
3) W art. 2 ust. 3 i art. 3 i 4 ust. 2, wyrazy "ćwierci tylne" zastępuje się wyrazem "ćwierci".
4) Artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Po oddzieleniu od kości, przedsiębiorca przedkłada właściwym władzom w celu uzyskania potwierdzenia jedno (lub więcej) "zaświadczenie mięsa bez kości", którego wzory są podane w załącznikach I i II, do którego wprowadza się w polu 7, numer zaświadczenia wymienionego w art. 2 ust. 2."
5) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Formalności celnych dotyczących wywozu ze Wspólnoty artykułów objętych warunkami w art. 34 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [15] lub produktów poddanych procedurze przewidzianej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, dopełnia się w Państwie Członkowskim, w którym przyjęto deklaracje określoną w art. 2.
2. Organ celny wprowadza w polu 11 "zaświadczenia mięsa bez kości" oznaczenia i daty deklaracji, określone w art. 3 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
W razie konieczności odwołania się do przepisów art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, organ celny wprowadza oznaczenia i daty deklaracji wypłaty, określone w art. 25 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Informacje te można w miarę potrzeby umieszczać na odwrotnej stronie świadectwa za poświadczeniem władz celnych.
3.
Po dopełnieniu formalności celnych odnośnie do całości mięsa wyprodukowanego w wyniku oddzielenia od kości, określonego w "zaświadczeniu mięsa bez kości", zaświadczenie wysyła się drogą administracyjną do instytucji odpowiedzialnej za wypłaty refundacji wywozowych."
6) Skreśla się przypis 1.
7) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla stosowania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 i z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, udzielenie specjalnej refundacji jest – z wyjątkiem okoliczności spowodowanych siłą wyższą – uzależnione od wywozu całkowitej ilości mięsa wyprodukowanego przez oddzielenie od kości, objętego wyżej wspomnianym nadzorem.
2.
Jednakże podmiot gospodarczy może sprzedać we Wspólnocie polędwicę, nawet z mięśniem lędźwiowym mniejszym, kośćmi, dużymi ścięgnami, chrząstkami, kawałkami tłuszczu i innymi okrawkami pozostałymi po wykrojeniu kości.
Jeżeli podmiot gospodarczy zamierza sprzedać polędwicę we Wspólnocie, wskazuje to w deklaracji, określonej w art. 2 ust. 1.
Ponadto w polu 4 "zaświadczenia mięsa bez kości (ćwierci tylne)" wpisuje się wyrazy "BEZ POLĘDWICY"."
8) W art. 7 skreśla się ust. 1 i ust. 2 tiret pierwsze. Artykuł 7 ust. 2 otrzymuje oznaczenie art. 7 ust. 1.
9) W art. 8 ust. 4 akapit trzeci dodaje się tiret w brzmieniu:
"Zabrania się oddzielania od kości ćwierci przednich i tylnych w tym samym czasie i w tym samym pomieszczeniu."
10) Skreśla się art. 9.
11) Załącznik zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Sekcję 5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Załącznik III do rozporządzenia (EWG) nr 1445/95 zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do czynności objętych deklaracją określoną w art. 3 ust. 1 lub w art. 25 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, która została przyjęta i do której dołączone jest pozwolenie na wywóz wydawane od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2494/97
z dnia 12 grudnia 1997 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006, pochodzącego z krajów i terytoriów zamorskich objętych szczególnymi środkami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 2352/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 97/803/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2352/97 z dnia 27 listopada 1997 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do przywozu ryżu pochodzącego z krajów i terytoriów zamorskich [3], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 2352/97 wprowadza szczególne środki w odniesieniu do przywozu ryżu pochodzącego z krajów i terytoriów zamorskich, zwanych dalej "KTZ"; środki te przewidują zwolnienie z cła przywozowego w ramach systemu nadzoru; w szczególności przewidują one dzienny limit na podmiot gospodarczy w odniesieniu do wniosków o pozwolenie; art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi, że jeśli wnioskowane ilości przekraczają miesięcznie 13300 ton ryżu wyrażonych jako ekwiwalent ryżu łuskanego oraz jeśli w oparciu o ocenę sytuacji na rynku Wspólnoty przekroczenie spowoduje prawdopodobnie znaczne zakłócenia na tym rynku, to Komisja powinna w terminie 10 dni roboczych od dnia przekroczenia określić procent obniżki, który będzie zastosowany wobec wszystkich wniosków złożonych w dniu przekroczenia, odrzucić wnioski złożone po dniu przekroczenia oraz zawiesić w tym miesiącu składanie dalszych wniosków;
ilości wnioskowane w dniu 2 grudnia 1997 r. ponad miesięczną ilość 13300 ton wynoszą 7072 tony; ilości te zostały rozpatrzone przez Komisję w szczególny sposób w świetle oceny sytuacji i trendów na rynku ryżu Wspólnoty; rozważania te pokazały, że ponieważ zbiory ryżu "indica" w roku gospodarczym 1997/98 są dalekie od normalnego poziomu oraz biorąc pod uwagę ceny tego gatunku ryżu na rynku Wspólnoty, ilości te prawdopodobnie spowodują poważne zakłócenia na rynku, w szczególności poprzez rugowanie produkcji ryżu "indica" we Wspólnocie i obniżanie jego ceny; należy odpowiednio zastosować art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2352/97,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na przywóz wydawane są na ilości podane we wnioskach o ryż i ryż łamany objęty kodem CN 1006 złożonych zgodnie z uzgodnieniami ustanowionymi rozporządzeniem (WE) nr 2352/97, obniżonymi do następujących wskaźników procentowych:
69,8575 % dla wniosków złożonych w dniu 2 grudnia 1997 r.
Artykuł 2
Na wnioski na ryż i ryż łamany objęty kodem CN 1006 złożone od dnia 3 grudnia 1997 r. w ramach uzgodnień ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 2352/97 nie są wydawane pozwolenia na przywóz.
Artykuł 3
Składanie wniosków o zezwolenie na przywóz ryżu i ryżu łamanego objętego kodem CN 1006 w ramach uzgodnień ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 2352/97 zostaje zawieszone do dnia 31 grudnia 1997 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2495/97
z dnia 12 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1460/96 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie preferencyjnych zasad handlu mających zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych, jak przewidziano w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1460/96 z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzania w życie preferencyjnych zasad handlu mających zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych, jak przewidziano w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 [2], ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi;
od momentu przyjęcia wyżej wymienionego rozporządzenia rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1427/97 [4], ujednoliciło zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być wykorzystane w kolejności chronologicznej według dat przyjęcia zgłoszeń o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu; aktualny tekst art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1460/96 powinien zostać zastąpiony odniesieniem do art. 308a–308c rozporządzenia (WE) nr 2454/93;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Poduktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku II,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1460/96 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Kontyngentami taryfowymi objętymi niniejszym rozporządzeniem zarządza Komisja zgodnie z przepisami art. 308a–308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [5]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2510/97
z dnia 15 grudnia 1997 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2308/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2519/97
z dnia 16 grudnia 1997 r.
ustanawiające ogólne zasady pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczone na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 jako wspólnotowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego [1], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytego doświadczenia właściwym jest dokonanie zmian w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2200/87 z dnia 8 lipca 1987 r. ustanawiające ogólne zasady pozyskiwania we Wspólnocie produktów, jakie mają być dostarczone jako wspólnotowa pomoc żywnościowa [2], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 790/91 [3]; w celu zachowania jasności rozporządzenie (EWG) nr 2200/97 powinno zostać ponownie sformułowane;
właściwym jest potwierdzenie znaczenia równego dostępu wszystkich podmiotów do operacji dostaw; zaproszenie do składania ofert zapewnia takie same zabezpieczenia, jak procedura udzielania zamówień;
pozyskiwanie produktów poza Wspólnotą powinno mieścić się w ramach odpowiedniego rozporządzenia; w następstwie tego rodzaju włączenia właściwym jest wskazanie, że przy uwzględnieniu specjalnych zobowiązań lub nawet odstępstw od przyjętej praktyki handlowej, nie występują ogólne odniesienia do Incoterms;
właściwym jest zezwolenie organizacjom międzynarodowym i pozarządowym, które same są beneficjentami tego rodzaju pomocy, na zaopatrywanie się na rynku wspólnotowym lub poza Wspólnotą w produkty dostarczane w ramach pomocy;
właściwym jest zezwolenie upoważnionemu przedsiębiorstwu lub organowi na wykonywanie całości lub części operacji pomocy żywnościowej;
w szczególnych i uzasadnionych okolicznościach powinno być możliwe stosowanie procedury zamówień z wolnej ręki;
konieczne jest zapewnienie, że w niektórych przypadkach produkty dostarczane na bazie franco miejsce przeznaczenia można dostarczać tylko drogą lądową do nowych państw otrzymujących pomoc żywnościową, w szczególności do państw Kaukazu i Azji Środkowej;
właściwym może być dostarczanie produktów na bazie ex works lub franco przewoźnik, w przypadku niektórych beneficjentów pomocy żywnościowej;
procedury pozyskiwania produktów powinny być możliwie najbardziej elastyczne, aby obejmować wszelkie sytuacje, którym muszą sprostać operacje wspólnotowej pomocy żywnościowej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Pomocy Żywnościowej i Bezpieczeństwa Żywnościowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
W przypadku podjęcia decyzji o pozyskaniu produktów do celów wspólnotowego działania prowadzonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1292/96, stosuje się procedury określone w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do towarów dostarczanych na bazie:
- ex works lub franco przewoźnik, lub
- franco port załadunku, lub
- franco port wyładunku, lub
- franco miejsce przeznaczenia.
3.
W przypadku dokonywania zakupów w państwach będących odbiorcami pomocy, Komisja może przyjąć przepisy specjalne, które zostają ustanowione w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, przewidzianym w art. 6, w celu uwzględnienia zwyczajów tych krajów i ich podmiotów gospodarczych.
Artykuł 2
1.
Udział w procedurach przetargowych przewidzianych w ramach niniejszego rozporządzenia jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych, zwanych dalej "przedsiębiorstwami":
- ze Wspólnoty, w rozumieniu art. 58 Traktatu,
- z Państwa Członkowskiego, w przypadku przedsiębiorstwa utworzonego poza Wspólnotą, lub przedsiębiorstwa żeglugowego utworzonego poza Wspólnotą, a kontrolowanego przez obywateli któregokolwiek Państwa Członkowskiego, jeżeli ich statki są zarejestrowane w tym Państwie Członkowskim zgodnie z jego prawodawstwem,
- z państwa będącego odbiorcą, wpisanego na listę załączoną do rozporządzenia (WE) nr 1292/96,
- z państwa, w którym pozyskiwanie prowadzone jest zgodnie z warunkami określonymi w art. 11 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1292/96.
2.
Komisja może stosować okresowe lub stałe ograniczenia dotyczące uczestnictwa w procedurze przetargowej przez przedsiębiorstwa, które dopuściły się poważnych naruszeń któregokolwiek ze swoich zobowiązań w trakcie realizacji pomocy żywnościowej lub innego działania finansowanego przez Wspólnotę.
Artykuł 3
1.
Komisja może upoważnić organizacje międzynarodowe i pozarządowe, będące beneficjentami pomocy wspólnotowej, do samodzielnego dokonywania zakupu i pozyskiwania produktów do wykorzystania jako dostawy pomocowe.
W takim przypadku Komisja określa zasady i procedury, które mają być zastosowanie.
2.
Komisja może powierzyć pozyskiwanie całości lub części produktów, jakie mają być dostarczone jako wspólnotowa pomoc żywnościowa, przedsiębiorstwu lub organowi upoważnionemu do takich działań.
W tym przypadku Komisja określa zasady i procedury, które mają zastosowanie.
3.
Komisja określa zasady i procedury przewidziane w ust. 1 i 2, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1292/96 oraz na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
W zależności od warunków określonych dla poszczególnych dostaw, produkt, jaki ma być dostarczony, nabywany jest we Wspólnocie, w państwie będącym odbiorcą lub w państwie rozwijającym się wymienionym w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1292/96, położonym w miarę możliwości w tym samym regionie geograficznym, zgodnie z przepisami art. 11 wymienionego rozporządzenia.
2. W wyjątkowych okolicznościach i zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1292/96, produkty można nabywać na rynku innego państwa niż państwa określone w ust. 1.
3.
W przypadku pozyskiwania produktów we Wspólnocie można je nabywać na rynku od agencji interwencyjnej wyznaczonej w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, lub mogą one być wytworzone z towarów zakupionych od tego rodzaju agencji.
W razie zakupu od agencji interwencyjnej, zakup przeprowadza się na zasadzie sprzedaży ze stałymi cenami zgodnie z aktualnymi wspólnotowymi przepisami rolnymi.
4.
W przypadku pozyskiwania produktów poza Wspólnotą Komisja może wskazać kraj pochodzenia produktów, które mają zostać dostarczane w ramach danej operacji.
Artykuł 5
Właściwości produktów, które mają być pozyskiwane, oraz wymogi dotyczące pakowania i oznakowania ogłasza się w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów szczegółowych, które mogą zostać przyjęte przez Komisję i wskazane w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
ROZDZIAŁ II
Procedury udzielania zamówień
Artykuł 6
1.
Zamówień na dostawy udziela się w jednym z następujących trybów:
a) przetarg nieograniczony,
b) przetarg ograniczony,
c) zamówienie z wolnej ręki.
2.
W przypadku przetargu nieograniczonego, ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert, spełniające wymogi zawarte w załączniku I, zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nie później niż na 15 dni przed upływem terminu składania ofert.
3.
W przypadku przetargu ograniczonego, ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert wysyła się co najmniej do trzech przedsiębiorstw, listownie lub w formie przekazu telekomunikacyjnego na piśmie.
W przypadku pozyskiwania produktów we Wspólnocie, zapraszane przedsiębiorstwa wybiera się spośród tych, które uczestniczyły w zaproszeniach do składania ofert określonych w ust. 2.
W przypadku pozyskiwania produktów poza Wspólnotą, zaprasza się przedsiębiorstwa zarejestrowane w tym celu przez Komisję.
Przetarg ograniczony można ogłosić w następujących przypadkach:
a) w przypadku gdy produkty pozyskuje się poza Wspólnotą;
b) w przypadku gdy produkty są dostarczane na podstawie decyzji o przyznaniu środków, podjętej na mocy art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1292/96;
c) w przypadku gdy decyzja o operacji dostaw jest podjęta w następstwie anulowania poprzedniego zamówienia na dostawy,
d) w przypadku gdy operacja dostaw nabrała pilnego charakteru po podjęciu decyzji o przyznaniu środków.
4.
W przypadku zamówienia z wolnej ręki, zaprasza się tylko jedno przedsiębiorstwo do złożenia oferty.
Tryb zamówienia z wolnej ręki może być zastosowany w przypadku gdy jest to uzasadnione szczególnymi warunkami dostawy, w szczególności w przypadku dostawy próbnej.
5.
Zaproszenie do składania ofert może dotyczyć dostaw określonej ilości produktów lub maksymalnej ilości produktów za określoną kwotę pieniężną.
6.
Jednostkowe zaproszenie do składania ofert może dotyczyć dostawy więcej niż jednej partii produktów.
Partia może być podzielona na części lub obejmować więcej niż jeden numer akcji.
Artykuł 7
1.
Oferenci uczestniczą w procedurze przetargowej poprzez przesłanie pisemnej oferty przesyłką poleconą do departamentu Komisji wskazanego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, bądź poprzez złożenie w tym departamencie pisemnej oferty za potwierdzeniem odbioru.
Oferty muszą być umieszczone w kopercie opatrzonej napisem "pomoc żywnościowa" oraz numerem referencyjnym odnośnego zaproszenia do składania ofert.
Koperta musi być zapieczętowana i umieszczona wewnątrz drugiej koperty, na której znajduje się adres wskazany w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
Oferty mogą być także wysyłane w formie przekazu telekomunikacyjnego na piśmie, skierowanego na numery wskazane w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
Fakt, że numery te były zajęte, nie stanowi usprawiedliwienia niedotrzymania terminu składania ofert.
Kompletne oferty muszą nadejść lub być złożone przed upływem nieprzekraczalnego terminu składania ofert, określonego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
2.
Oferta jednostkowa może być złożona w odniesieniu do każdej partii.
Oferta jest ważna tylko wtedy, jeżeli dotyczy całej partii.
W przypadku gdy partia jest dzielona dalej na partie częściowe, oferta jest skalkulowana jako ich wielkość średnia.
W przypadku gdy zaproszenie do składania ofert odnosi się do dostawy więcej niż jednej partii, składa się oddzielną ofertę w odniesieniu do każdej partii.
Oferent nie jest zobowiązany do przedstawiania oferty na wszystkie partie.
Oferty odpowiadają wzorowi zawartemu w załączniku nr II A i uwzględniają dane szczegółowe wymienione w załączniku nr II B.
3.
Oferty muszą zawierać:
a) nazwę (firmę) i adres oferenta;
b) numer referencyjny zaproszenia do składania ofert, partii i akcji;
c) masę netto partii, lub zgodnie z lit. e), kwotę pieniężną, do której odnosi się oferta;
d) proponowaną cenę tony metrycznej netto produktu, w ecu, za którą oferent podejmuje się wykonać dostawę zgodnie z określonymi warunkami, z wyjątkiem sytuacji, w której zastosowanie ma lit. e);
e) w przypadku zaproszenia do składania ofert dotyczącego zamówienia na dostawę maksymalnej ilości danego produktu za określoną kwotę pieniężną, ilość netto oferowanych produktów.
Zakłada się, że oferta bierze pod uwagę procedurę pozyskiwania produktów, określoną w art. 4, w odniesieniu do danej dostawy, a także refundację lub opłatę stosowaną przy wywozie i inne kwoty wyrównawcze przewidziane w zasadach dotyczących handlu produktami rolnymi.
Ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert może przewidywać, że oferta musi zawierać wymienione refundacje lub inne kwoty.
Przepisy akapitu drugiego i trzeciego stosuje się mutatis mutandis w przypadku stosowania przepisów lit. e).
4.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, w przypadku dostaw drogą lądową na bazie ex works lub franco miejsce przeznaczenia, oferta wskazuje najwyżej dwa adresy załadunku.
W przypadku dostaw na bazie franco przewoźnik, adres załadunku wskazany jest w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert; Komisja będzie stosowała takie rozwiązanie tylko przy dostawach w szczególnych okolicznościach, należycie uzasadnionych.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, w przypadku dostaw drogą morską na bazie franco port wyładunku lub franco miejsce przeznaczenia, oferta wskazuje jeden port załadunku.
Można jednak wskazać w ofercie dwa porty, jeżeli całość ładunku nie może być załadowana w pierwszym porcie z racji właściwości technicznych portu, a załadunek musi zostać zakończony na tym samym statku w drugim porcie.
6.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, w przypadku dostaw na bazie franco port załadunku oferta wskazuje jeden port dostępny dla statków oceanicznych, gdzie dostawa może być podejmowana na ustalonych warunkach.
W ofercie można jednak wskazać dwa porty, jeżeli partia towaru jest dzielona dalej na partie częściowe z różnymi miejscami przeznaczenia.
W przypadku dostaw obejmujących nie więcej, niż 3000 ton netto w jednej partii z jednym miejscem przeznaczenia, wybiera się port załadunku z uwzględnieniem możliwości istnienia połączenia morskiego z państwem przeznaczenia, z uwzględnieniem najwyżej jednego portu przeładunku poza Wspólnotą, obsługiwanego przez liniowiec lub semifrachtowiec w ustalonym okresie wysyłki.
W tym przypadku oferta jest ważna tylko wtedy, gdy towarzyszy jej potwierdzenie istnienia takiego połączenia przez przedsiębiorstwo żeglugowe lub jego agenta.
W przypadku dostaw produktów przetworzonych, w tym ryżu, pozyskanych we Wspólnocie, transport morski może obejmować jeden przeładunek w innym wspólnotowym porcie europejskim zgodnie z warunkami określonymi powyżej; taki port musi być wskazany w ofercie.
Koszty przeładunku pokrywa dostawca.
W szczególnych okolicznościach port załadunku można wymienić w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
7.
W przypadku stosowania przepisów ust. 3 lit. d) ofertę przedstawia się, jak następuje:
a) w przypadku dostawy na bazie ex works lub franco przewoźnik, oferent składa jedną ofertę obejmującą całkowite koszty załadunku i rozmieszczenia ładunku na środku transportu podstawionym przez beneficjenta;
b) w przypadku dostawy na bazie franco port załadunku, oferent składa jedną ofertę obejmującą wszystkie koszty związane z ponoszone do etapu dostawy wymienionego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert;
c) w przypadku dostawy na bazie franco port wyładunku, oferent podaje jednocześnie dwie kwoty:
i) pierwszą dla dostawy do wymienionego etapu.
Oferta ujmuje jasno i oddzielnie koszty odnoszące się do samego transportu morskiego,
ii) drugą dla dostawy do etapu alternatywnego, na bazie franco port załadunku wymieniony w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert;
d) w przypadku dostawy drogą morską na bazie franco miejsce przeznaczenia, oferent podaje jednocześnie dwie kwoty:
i) pierwszą dla dostawy do wymienionego etapu.
Oferta ujmuje jednoznacznie i oddzielnie koszty odnoszące się do zamorskiego transportu lądowego i samego transportu morskiego,
ii) drugą dla dostawy do etapu alternatywnego, na bazie franco port załadunku, wymieniony w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert
e) w przypadku dostawy tylko drogą lądową, na bazie franco miejsce przeznaczenia, oferent jednocześnie podaje dwie kwoty:
i) pierwszą dla dostawy do wymienionego etapu.
Oferta ujmuje jednoznacznie i oddzielnie koszty odnoszące się do samego transportu lądowego,
ii) drugą dla dostawy do etapu alternatywnego, na bazie ex works.
8.
W przypadku stosowania przepisów ust. 3 lit. e) ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert określa sposób przedstawienia oferty.
9.
Oferta jest ważna tylko wtedy, gdy towarzyszy jej dowód, że została złożona gwarancja określona w art. 8,.
Gwarancję dostarcza się zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 niniejszego artykułu.
Niedopuszczalne jest zamieszczenie samego odniesienia do gwarancji złożonej w stosunku do tej samej partii w poprzedniej ofercie.
10.
Oferta, która nie jest złożona zgodnie z przepisami niniejszego artykułu lub która zawiera zastrzeżenia bądź warunki inne niż te, wskazane w zaproszeniu do składania ofert, nie jest ważna.
11.
Oferta nie może być zmieniona ani wycofana po jej złożeniu, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 9 ust. 4.
Artykuł 8
Gwarancję przetargową, wyrażoną w ecu, składa się w odniesieniu do każdej całej partii.
Kwota gwarancji jest określona w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
Okres ważności wynosi przynajmniej jeden miesiąc i jest przedłużany na wniosek Komisji.
Gwarancja musi wyraźnie stwierdzać, że została złożona zgodnie z niniejszym artykułem i musi zawierać dane szczegółowe określone w art. 7 ust. 3 lit. a) i b).
Jeden dokument może zawierać gwarancje dla więcej niż jednej partii pod warunkiem że wymienione są oddzielne kwoty dla każdej partii.
Gwarancję wnosi się na rzecz Komisji w formie zabezpieczenia ze strony instytucji kredytowej uznanej przez Państwo Członkowskie.
W przypadku gdy produkty są pozyskiwane poza Wspólnotą, gwarancja może być złożona przez instytucję kredytową spoza Wspólnoty pod warunkiem że jest ona akceptowana przez Komisję.
Gwarancja jest nieodwołalna i możliwa do realizacji na pierwsze wezwanie.
Gwarancja może zostać zwolniona tylko z inicjatywy Komisji.
Warunki jej zwolnienia lub przepadku są określone w art. 22.
Nie wydaje się potwierdzenia odbioru.
W przypadku pozyskiwania produktów w państwie, które samo jest beneficjentem pomocy żywnościowej, Komisja może określić w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert inne warunki gwarancji uwzględniające zwyczaje tego państwa.
Artykuł 9
1.
Nie później niż w ciągu trzech dni roboczych w przypadku zakupów we Wspólnocie oraz w ciągu czterech dni roboczych w przypadku zakupów poza Wspólnotą, po upływie nieprzekraczalnego terminu składania ofert, udziela się zamówienia oferentowi, zwanemu dalej "dostawcą", który złożył najniższą ofertę spełniającą wszystkie warunki zaproszenia do składania ofert, w szczególności dotyczące właściwości produktów, które mają być pozyskiwane.
2.
W przypadku jednoczesnego złożenia najniższej oferty przez kilku oferentów zamówienia udziela się w drodze losowania.
3.
W przypadku dostawy przewidywanej na bazie franco port wyładunku lub franco miejsce przeznaczenia, zamówienia można udzielić, pomimo tego, na dostawę dokonywaną do etapu alternatywnego na bazie franco port załadunku lub ex works, wymienionego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
4.
Po udzieleniu zamówienia zarówno dostawca, jak i oferenci, którzy zamówienia nie otrzymali, są o tym odpowiednio informowani listownie lub w formie przekazu telekomunikacyjnego na piśmie, w okresie określonym w ust. 1.
Jeżeli dostawca zostaje poinformowany po upływie tego terminu, ma prawo do wycofania swej oferty w ciągu pierwszego dnia roboczego po tym terminie.
5.
Dla każdego zaproszenia do składania ofert, w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert wskazane są dwa oddzielne terminy składania ofert.
Jeżeli zamówienie nie zostało udzielone po upływie pierwszego nieprzekraczalnego terminu, Komisja może odłożyć udzielenie zamówienia wykorzystując drugi nieprzekraczalny termin.
Oferenci są o tym informowani listownie lub w formie przekazu telekomunikacyjnego na piśmie w okresie określonym w ust. 1.
W razie potrzeby, w odniesieniu do drugiego nieprzekraczalnego terminu, można określić nowe warunki zamówienia.
6.
Komisja może podjąć decyzję o nieudzielaniu zamówienia po upływie pierwszego lub drugiego nieprzekraczalnego terminu, w szczególności w przypadku gdy przedłożone oferty przetargowe wykraczają poza zakres normalnych cen rynkowych.
Komisja nie ma obowiązku podawania przyczyn swojej decyzji.
Oferenci są informowani o decyzji nieudzielenia zamówienia, w formie przekazu telekomunikacyjnego na piśmie w okresie określonym w ust. 1.
7.
W przypadku pozyskiwania produktów we Wspólnocie wyniki zaproszeń do składania ofert są publikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
W przypadku pozyskiwania produktów poza Wspólnotą wyniki postępowania w sprawie zaproszeń do składania ofert będą okresowo publikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ III
Obowiązki dostawcy i warunki dostawy
Artykuł 10
1.
Dostawca wykonuje swoje obowiązki zgodnie z warunkami ustanowionymi w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, jak również swoje obowiązki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, w tym wynikające z jego oferty.
Przyjmuje się, że dostawca zapoznał się ze wszystkimi warunkami ogólnymi i szczególnymi, mającymi zastosowanie i że je zaakceptował.
2.
Aby zagwarantować wywiązanie się ze swych obowiązków, dostawca składa do Komisji gwarancję wykonania dostawy, w ciągu 10 dni roboczych po notyfikacji o udzieleniu zamówienia.
Gwarancja ta, wyrażona w ecu, wynosi 10 % oferowanej kwoty za każdą partię towaru.
Okres jej ważności wynosi przynajmniej jeden rok i jest przedłużany na wniosek Komisji.
Gwarancję składa się zgodnie z przepisami art. 8 akapity drugi i trzeci.
Gwarancja musi wyraźnie określać, że została złożona zgodnie z niniejszym artykułem i musi zawierać dane określone w art. 7 ust. 3 lit. a) i b).
Gwarancja ta wskazuje także państwo lub organizację otrzymujące pomoc.
3.
W ciągu 10 dni roboczych po notyfikacji o udzieleniu zamówienia, dostawca informuje w formie pisemnej agencję określoną w art. 11 o:
a) nazwie i adresie producenta, firmy pakującej lub przechowującej towary, które mają być przedmiotem dostawy, oraz o przybliżonym terminie produkcji lub pakowania.
W przypadku pozyskiwania produktów przetworzonych, dostawca, z przynajmniej trzydniowym wyprzedzeniem, podaje termin rozpoczęcia procesu produkcji lub pakowania;
b) nazwie swojego przedstawiciela w miejscu realizacji dostawy.
4.
Prawa i obowiązki wynikające z udzielenia zamówienia nie podlegają przeniesieniu.
Artykuł 11
Niezwłocznie po udzieleniu zamówienia Komisja informuje dostawcę o agencji (zwanej dalej "jednostką nadzorującą"), która będzie odpowiedzialna za przeprowadzanie kontroli określonych w art. 16, wystawianie certyfikatu zgodności lub certyfikatu dostawy, oraz za ogólne koordynowanie wszystkich etapów operacji dostawy.
W przypadku nieporozumień między jednostką nadzorującą a dostawcą w trakcie dostawy, Komisja podejmuje odpowiednie środki.
Komisja może wyznaczyć różne jednostki nadzorujące dla poszczególnych etapów dostawy.
Artykuł 12
1.
Przepisy ust. 2 do 8 stosuje się w przypadku dostaw na bazie ex works lub franco przewoźnik.
Etap dostawy jest określany w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
2.
Dostawca zawiera pisemne porozumienie z beneficjentem lub jego przedstawicielem w sprawie terminu dostarczenia towarów do miejsca załadunku, wymienionego w jego ofercie lub w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, i przekazuje jego kopię jednostce nadzorującej.
Jednostka nadzorująca okazuje wszelką pomoc, która może być konieczna do osiągnięcia takiego porozumienia.
Towarów nie można dostarczać w przesyłkach częściowych, chyba że beneficjent i Komisja wyrażają na to zgodę.
W takim przypadku Komisja wymaga od dostawcy poniesienia dodatkowych kosztów związanych z kontrolą.
3.
Dostawca bezzwłocznie notyfikuje jednostkę nadzorującą i Komisję, na piśmie, o uzgodnionej dacie i miejscu realizacji dostawy lub o fakcie, że porozumienie z beneficjentem nie zostało zawarte.
Informacja o niezawarciu porozumienia z beneficjentem musi być notyfikowana najpóźniej na dziesięć dni przed nieprzekraczalnym terminem wyznaczonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, aby Komisja mogła podjąć odpowiednie kroki.
4.
Dostawa musi być zrealizowana przed nieprzekraczalnym terminem wyznaczonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
W przypadku gdy przekazanie towarów nie jest możliwe przed nieprzekraczalnym terminem, Komisja, na pisemny wniosek beneficjenta, poparty odpowiednimi dowodami pomocniczymi, może przesunąć nieprzekraczalny termin najwyżej o 30 dni, aby umożliwić dostarczenie towarów.
Dostawca jest obowiązany zaakceptować przesunięcie terminu.
W przypadku gdy dostawa nie może nastąpić w przesuniętym nieprzekraczalnym terminie z przyczyn niezależnych od dostawcy, może on, na swój wniosek, zostać zwolniony ze swych zobowiązań.
5.
Dostawa jest zakończona, kiedy wszystkie towary zostały faktycznie załadowane i rozmieszczone na środku transportu podstawionym przez beneficjenta.
6.
Dostawca ponosi wszelkie ryzyka, w tym związane z utratą lub pogorszeniem stanu towarów, którym mogą podlegać towary do momentu zakończenia dostawy i odnotowania tego faktu przez jednostkę nadzorującą w ostatecznym certyfikacie zgodności określonym w art. 16.
7.
Dostawca dokonuje formalności odnoszących się do pozwolenia na wywóz i odprawy celnej, ponosząc związane z tym koszty i opłaty.
8.
W przypadku rozbieżności między terminami i ilościami umieszczonymi w certyfikacie przejęcia określonym w art. 17 i ostatecznym certyfikacie zgodności, Komisja może przeprowadzić uzupełniające kontrole, na podstawie których można wystawić nowe dokumenty.
Artykuł 13
1.
Przepisy ust. 2–8 stosuje się w przypadku dostaw na bazie franco port załadunku.
Etap dostawy jest określany w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
2.
Dostawca zawiera pisemne porozumienie z beneficjentem lub jego przedstawicielem w sprawie terminu dostarczenia towarów do portu załadunku, wyznaczonego w jego ofercie, nabrzeża załadunku oraz tam, gdzie jest to stosowne, szybkości załadunku i przekazuje kopię jednostce nadzorującej.
Jednostka nadzorująca zapewnia wszelką pomoc, która może być konieczna do osiągnięcia takiego porozumienia.
W razie niezawarcia porozumienia, Komisja podejmuje właściwe środki na podstawie sprawozdania jednostki nadzorującej.
Na pisemny wniosek dostawcy, za zgodą beneficjenta, Komisja może wyrazić zgodę na zmianę portu załadunku pod warunkiem że wszelkie koszty z tego wynikające pokrywa dostawca.
Towarów nie można dostarczać w przesyłkach częściowych, chyba że beneficjent i Komisja wyrażają na to zgodę.
W takim przypadku Komisja wymaga od dostawcy poniesienia dodatkowych kosztów związanych z kontrolą.
3.
Dostawca bezzwłocznie notyfikuje w formie pisemnej jednostkę nadzorującą i Komisję o uzgodnionej dacie i miejscu realizacji dostawy lub o fakcie, że porozumienie z beneficjentem nie zostało zawarte.
Informacja o niezawarciu porozumienia z beneficjentem musi być notyfikowana najpóźniej na dziesięć dni przed nieprzekraczalnym terminem wyznaczonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, aby Komisja mogła podjąć właściwe kroki.
4.
W przypadku gdy zrealizowanie dostawy okazało się niemożliwe przed nieprzekraczalnym terminem wyznaczonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert z powodu braku połączenia morskiego, Komisja podejmuje właściwe środki na podstawie sprawozdania jednostki nadzorującej.
Środki te mogą obejmować automatyczne przedłużenie okresu dostawy, zgodę na skorzystanie z innego portu, anulowanie operacji dostawy lub transport towarów statkiem zaproponowanym przez dostawcę lub jednostkę nadzorującą, pod warunkiem że opłaty frachtowe i załadunkowe uznaje się za możliwe do przyjęcia.
Dostawca może ponosić powstałe koszty, jeżeli potwierdzenie określone w art. 7 ust. 6 okaże się nieprawidłowe.
5.
Z wyjątkiem okoliczności określonych w ust. 4 dostarczenie towarów musi zostać zrealizowane przed terminem wyznaczonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
W przypadku gdy przekazanie towarów nie jest możliwe przed tym terminem, Komisja, na pisemny wniosek beneficjenta, poparty odpowiednimi dowodami pomocniczymi, może przesunąć termin najwyżej o 30 dni, aby umożliwić dostarczenie towarów.
Dostawca jest obowiązany zaakceptować przesunięcie terminu.
W przypadku gdy dostawa nie może mieć miejsca w przesuniętym terminie z przyczyn niezależnych od dostawcy, może on, na swój wniosek, zostać zwolniony ze swoich zobowiązań.
6.
Jeżeli załadunek należy do obowiązków dostawcy, dokonuje on załadunku towarów na statek z uwzględnieniem szybkości załadunku przy wykorzystaniu urządzeń znajdujących się na statku lub w porcie, stosownie do przypadku, zgodnie z przyjętymi w danym porcie zwyczajami.
W przypadku dostaw na bazie FOB łącznie ze sztauowaniem, dostawca jest odpowiedzialny za czynności sztauowania, a w przypadku dostaw towarów luzem, za trymowanie.
7.
Dostawa jest zakończona, kiedy wszystkie towary zostały faktycznie dostarczone do miejsca wyznaczonego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
8.
Przepisy art. 12 ust. 6, 7 i 8 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 14
1.
Przepisy ust. 2–14 mają zastosowanie w przypadku dostaw na bazie franco port wyładunku.
Etap dostawy jest określony w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
2.
Dostawca organizuje na własny koszt transport najbardziej odpowiednią trasą, uwzględniając nieprzekraczalny termin określony w ust. 14, z portu załadunku wskazanego w jego ofercie do portu docelowego, wyznaczonego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
Jednakże na pisemny wniosek dostawcy Komisja może zezwolić na skorzystanie z innego portu załadunku pod warunkiem że wszelkie koszty z tego wynikające pokrywa dostawca.
3.
Dostawca organizuje transport morski towarów na pokładzie statków, które mają przyznaną najwyższą klasę przez wspólnotowe lub międzynarodowe towarzystwa klasyfikacyjne i spełniają wszelkie wymogi zdrowotne dotyczące przewozów środków żywności.
Przy załadunkach we Wspólnocie, towarzystwa klasyfikacyjne mają stosować się do zasad i wymogów wymienionych w dyrektywie Rady 94/57/WE [4].
Przewóz towarów transportem morskim realizowany jest zgodnie z zasadami zapobiegania naruszaniu wolnej i uczciwej konkurencji na zasadach handlowych, określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 954/79 [5], rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4055/86 [6], rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4056/86 [7], rozporządzeniu Rady (EWG) 4057/86 [8] i rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4058/86 [9], dotyczących polityki wspólnotowej w dziedzinie transportu morskiego. Towary nie są przewożone przez przedsiębiorstwa żeglugowe, których działania wyrządziły szkody armatorom wspólnotowym bądź których państwa rejestracji ograniczyły swobodę dostępu do przewozu towarów dla przedsiębiorstw żeglugowych Państw Członkowskich lub statków zarejestrowanych zgodnie z prawem w dowolnym Państwie Członkowskim, w szczególności w okresie obowiązywania decyzji Rady zgodnej z art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 4057/86 lub art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 4058/86.
Dostawca zaświadcza wobec jednostki nadzorującej, że wykorzystywany statek spełnia wyżej wymienione wymogi zdrowotne, jak również dostarcza jednostce nadzorującej kopie certyfikatów klasyfikacyjnych.
4.
Dostawca uzyskuje morską polisę ubezpieczeniową lub ochronę ubezpieczeniową w ramach polisy ogólnej.
Ubezpieczenie obejmuje przynajmniej kwotę oferty i pokrywa wszelkie ryzyka związane z transportem i jakimikolwiek innymi działaniami dostawcy związanymi z dostawą do wyznaczonego etapu dostawy.
Obejmuje także wszelkie koszty sortowania, wycofywania lub niszczenia towarów uszkodzonych, ponownego pakowania i badania towarów, w przypadku gdy awaria morska nie wyklucza ich akceptacji przez beneficjenta.
Polisa ubezpieczeniowa staje się skuteczna od momentu opuszczenia przez ubezpieczone towary magazynów dostawcy i wygasa, kiedy dostawa została zakończona na etapie dostawy wyznaczonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert oraz po potwierdzeniu tego faktu przez jednostkę nadzorującą w ostatecznym certyfikacie zgodności.
Polisa musi także stwierdzać, że ochrona ubezpieczeniowa została udzielona zgodnie z niniejszym artykułem.
5.
Niezwłocznie po uzyskaniu przez siebie takich informacji dostawca powiadamia pisemnie beneficjenta i jednostkę nadzorującą o nazwie i fladze statku, terminie załadunku, przewidywanym terminie przybycia do portu wyładunku i jakichkolwiek innych zdarzeniach mających miejsce podczas transportu towarów.
Dostawca potwierdza beneficjentowi i jednostce nadzorującej, z wyprzedzeniem kolejno dziesięciu dni, pięciu dni, trzech dni i 48 godzin, lub wydaje polecenie kapitanowi statku lub przedstawicielowi przedsiębiorstwa żeglugowego, dokonania takich potwierdzeń odnośnie do przewidywanego terminu przybycia statku do portu wyładunku.
6.
Towarów nie można dostarczać w przesyłkach częściowych na więcej niż jednym statku, chyba że Komisja wyraża na to zgodę.
W takim przypadku Komisja wymaga od dostawcy poniesienia dodatkowych kosztów związanych z kontrolą.
7.
Dostawca ponosi koszty załadunku towarów na statek w porcie załadunku oraz opłaty frachtowe.
W przypadku dostawy na bazie "ex ship" (bez wyładunku), dostawca nie musi ponosić kosztów wyładunku lub jakiegokolwiek przestoju w porcie wyładunku pod warunkiem że nie utrudnił wyładunku.
Ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert może przewidywać, że dostawca musi wypłacić Komisji premię za pośpiech.
Łącznie z wnioskiem w sprawie płatności musi być dostarczona kopia dokumentu potwierdzającego stan faktyczny i analiza czasu postoju statku w porcie.
W przypadku dostawy na bazie "ex quay" (z wyładunkiem), dostawca ponosi koszty wyładunku w porcie wyładunku, w tym koszty umieszczenia towarów na nabrzeżu wzdłuż statku i, jeżeli to konieczne, opłat za przewóz barkami portowymi, łącznie z kosztami wynajęcia, holowania i rozładunku barek portowych i przestoju statku lub barek.
W przypadku dostawy do magazynów portowych, dostawca, poza kosztami określonymi w akapicie trzecim, ponosi koszty przeładunku i transportu towarów z nabrzeża, w tym koszty ich rozmieszczenia w magazynie portowym.
W przypadku towarów dostarczanych w kontenerach, dostawa odbywa się do terminalu kontenerowego lub magazynu portowego.
W tym przypadku wolny okres składowania wynosi przynajmniej 15 dni i jest wyraźnie wskazany w konosamencie.
W przypadku dostawy do magazynu portowego, dostawca ponosi koszty wyładunku towarów z kontenerów i rozmieszczenia towarów w magazynie.
W przypadku gdy z własnej inicjatywy dostawca użył kontenerów, a nie było to wymienione w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, wszystkie koszty z tym związane pokrywa dostawca.
We wszystkich przypadkach dostawca reguluje opłaty brzegowe i inne opłaty, o ile przepisy portowe nakładają je na statek.
8.
Dostawca dokonuje formalności odnoszących się do uzyskania pozwolenia na wywóz i odprawy celnej, ponosząc związane z tym koszty i opłaty.
Dostawca nie musi dokonywać formalności odnoszących się do uzyskania pozwolenia na przywóz i przywozowych formalności celnych ani ponosić związanych z tym kosztów i opłat.
9.
Niezwłocznie po dokonaniu załadunku towarów, dostawca przesyła beneficjentowi następujące dokumenty, z kopiami do jednostki nadzorującej:
a) fakturę pro forma wskazującą, że operacja dotyczy nieodpłatnej pomocy wspólnotowej;
b) kopię tymczasowego certyfikatu zgodności określonego w art. 16;
c) wszelkie dokumenty konieczne dla odprawy celnej i przejęcia towarów przez beneficjenta;
d) wszelkie inne dokumenty wymienione w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
W przypadku dostawy na bazie ex ship, dostawca przesyła także następujące dokumenty:
a) oryginał konosamentu do portu docelowego lub równoważny dokument umożliwiający dokonanie odprawy celnej i wyładunek przez beneficjenta;
b) tam, gdzie jest to stosowane, umowę czarterową, potwierdzenie zabukowania lub równoważny dokument wskazujący w szczególności dni postoju w porcie;
c) dla całego ładunku, notę techniczną wskazującą na zanurzenie statku po przybyciu i odpowiadający tonaż na centymetr (TPC), jak również plan rozmieszczenia ładunku na statku;
W przypadku dostawy na bazie ex quay lub loko magazyn portowy, dostawca przesyła także następujące dokumenty:
a) kopię konosamentu i, tam gdzie jest to stosowne, specyfikację poszczególnych sztuk ładunku w przypadku towarów dostarczanych w kontenerach;
b) specyfikację wysyłkową umożliwiająca odprawę celną towarów i ich odbiór przez beneficjenta.
10.
W każdym przypadku konosament wskazuje przewoźnika i jest wystawiony na przedstawiciela dostawcy w porcie wyładunku.
Jednakże na pisemny wniosek beneficjenta, dostawca musi podać nazwę beneficjenta lub jego przedstawiciela jako odbiorcy, wyłącznie do celów przeprowadzenia przywozowych formalności celnych.
Z wyjątkiem dostawy na bazie ex ship, podanie nazwy beneficjenta jako odbiorcy nie może powodować powstania jego zobowiązania do opłacenia lub wniesienia przedpłaty na poczet całości lub części kosztów wyładunku.
W każdym przypadku nazwy beneficjenta i jednostki nadzorującej w porcie przeznaczenia muszą być umieszczone w rubryce "notyfikować".
11.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 14, dostawa jest zakończona, kiedy wszystkie towary faktycznie:
a) zostały dostarczone do ładowni statku, w przypadku dostawy na bazie ex ship zgodnie z przepisami ust. 7 akapit drugi;
b) zostały umieszczone na nabrzeżu, w przypadku dostawy na bazie ex quay zgodnie z przepisami ust. 7 akapit trzeci;
c) zostały rozmieszczone w magazynie portowym lub ułożone w terminalu kontenerowym, w przypadku dostawy zgodnie z ust. 7 akapit czwarty i piąty.
12.
Dostawca ponosi wszelkie ryzyka, w tym związane z utratą lub pogorszeniem stanu towarów, którym mogą podlegać towary do momentu zakończenia dostawy i odnotowania tego faktu przez jednostkę nadzorującą w ostatecznym certyfikacie zgodności na etapie dostawy wymienionym w ust. 7.
13.
W przypadku rozbieżności między terminami i ilościami umieszczonymi w certyfikacie przejęcia i ostatecznym certyfikacie zgodności, Komisja może przeprowadzić dodatkowe kontrole, na podstawie których można wystawić nowe dokumenty.
14.
Wszystkie towary muszą przybyć do portu wyładunku przed upływem nieprzekraczalnego terminu określonego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
W przypadku gdy ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert wymienia więcej niż jeden port wyładunku z jednym nieprzekraczalnym terminem dostawy dla tej samej partii, towary muszą przybyć do każdego portu przed upływem tego nieprzekraczalnego terminu.
Odnotowanie przybycia statku przez zarząd portu wyładunku uważa się za dowód potwierdzający datę przybycia do tego portu.
W przypadku gdy dowód w formie takiego odnotowania nie jest dostępny, datę przybycia ustala się na podstawie wyciągu z dziennika okrętowego, potwierdzonego przez jednostkę nadzorującą.
Ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert może tam, gdzie jest to stosowane, wymieniać datę, przed którą jakakolwiek dostawa będzie uznawana za przedwczesną, dając podstawy do kary na podstawie art. 22 ust. 4 lit. c).
15.
W przypadku gdy przekazanie towarów jest niemożliwe przed upływem nieprzekraczalnego terminu wyznaczonego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, Komisja, na pisemny wniosek beneficjenta poparty odpowiednimi dowodami pomocniczymi, może przesunąć termin najwyżej o 30 dni, aby umożliwić dostarczenie towarów lub unieważnienie zamówienia.
Dostawca jest obowiązany do zaakceptowania takiego przesunięcia lub unieważnienia.
W przypadku gdy dostawa nie może nastąpić w przesuniętym terminie z przyczyn niezależnych od dostawcy, może on, na własny wniosek, zostać zwolniony ze swoich zobowiązań.
Artykuł 15
1.
Przepisy ust. 2–11 stosuje się w przypadku dostawy na bazie franco miejsce przeznaczenia, transportem morskim i lądowym albo jedynie transportem lądowym.
2.
Dostawca organizuje na swój koszt transport najbardziej odpowiednią trasą, uwzględniając nieprzekraczalny termin określony w ust. 9, z portu załadunku lub nabrzeża przeładunkowego wskazanego w jego ofercie do miejsca przeznaczenia wymienionego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
Jednakże na pisemny wniosek dostawcy Komisja może zezwolić na zmianę portu załadunku lub nabrzeża przeładunkowego pod warunkiem że wszelkie koszty z tego wynikające pokrywa dostawca.
Dostawca ponosi wszystkie koszty aż do momentu, kiedy towary zostają udostępnione w magazynie w miejscu przeznaczenia.
W przypadku towarów dostarczanych w kontenerach dostawca ponosi wszelkie koszty wynajęcia, transportu i dostarczenia kontenerów do magazynu kontenerowego i zwrotu kontenerów pustych.
Z wyjątkiem przypadku gdy z własnej inicjatywy dostawca użył kontenerów, a nie było to wymienione w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, dostawca nie ponosi opłat za przetrzymywanie kontenerów po upływie 15 dni licząc od daty, kiedy towary zostają udostępnione w magazynie.
3.
Przepisy art. 14 ust. 3, 4, 6 i 8 stosuje się mutatis mutandis.
4.
Ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert może wskazywać port wyładunku lub punkt tranzytowy dla dostawy.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 9, dostawa jest zakończona, kiedy towary faktycznie zostały udostępnione w magazynie w miejscu przeznaczenia. Dostawca nie jest odpowiedzialny za rozładunek środków transportu.
6.
Dostawca ponosi wszelkie ryzyka, w tym związane z utratą lub pogorszeniem stanu towarów, którym mogą podlegać towary do momentu określonego w ust. 2, oraz odnotowania tego faktu przez jednostkę nadzorującą w ostatecznym certyfikacie zgodności.
7.
W przypadku rozbieżności między terminami i ilościami umieszczonymi w certyfikacie przejęcia i ostatecznym certyfikacie zgodności, Komisja może przeprowadzić dodatkowe kontrole, na podstawie których można wystawić nowe dokumenty.
8.
Dostawca niezwłocznie informuje beneficjenta i jednostkę nadzorującą, na piśmie, o używanych środkach transportu, datach załadunku, przewidywanym terminie przybycia do miejsca przeznaczenia oraz jakichkolwiek innych zdarzeniach mających miejsce podczas transportu towarów.
Dostawca potwierdza beneficjentowi i jednostce nadzorującej, z pięciodniowym wyprzedzeniem, używając najszybszego środka łączności, przewidywany termin przybycia towarów do miejsca przeznaczenia,
9.
Wszystkie towary muszą przybyć do miejsca przeznaczenia przed upływem nieprzekraczalnego terminu określonego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
W przypadku gdy ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert wymienia więcej niż jedno miejsce przeznaczenia z jednym terminem dostawy dla tej samej partii, towary muszą przybyć do każdego miejsca przed upływem nieprzekraczalnego terminu.
Ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert może tam, gdzie jest to stosowne, wymieniać termin, przed którym jakakolwiek dostawa będzie uznawana za przedwczesną, dając podstawy do kary na podstawie art. 22 ust. 4 lit. c).
10.
Przepisy art. 14 ust. 15 stosuje się.
11.
Niezwłocznie po dokonaniu załadunku towarów, dostawca przesyła beneficjentowi, z kopią do jednostki nadzorującej:
a) w przypadku transportu morskiego, kopię konosamentu wskazującego przewoźnika;
b) specyfikację wysyłkową umożliwiającą beneficjentowi odprawę celną towarów;
c) kopię tymczasowego certyfikatu zgodności;
d) fakturę pro forma wskazującą, że operacja dotyczy nieodpłatnej pomocy wspólnotowej;
e) specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, w przypadku towarów dostarczanych w kontenerach;
f) list przewozowy, w przypadku transportu lądowego;
g) wszelkie inne dokumenty konieczne dla odprawy celnej i przejęcia towarów przez beneficjenta;
h) wszelkie inne dokumenty wymienione w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
Artykuł 16
1.
Jednostka nadzorująca dokonuje kontroli jakości, ilości, opakowania i oznakowania towarów, jakie mają być dostarczone w ramach każdej dostawy.
Ostateczną kontrolę przeprowadza się na wymienionym etapie dostawy.
W przypadku dostawy franco port wyładunku lub franco miejsce przeznaczenia, wstępną kontrolę przeprowadza się także podczas załadunku lub w fabryce.
2.
Kontrolę przeprowadza się w czasie i na warunkach, które umożliwiają uzyskanie wszystkich wyników wymaganych badań i tam, gdzie jest to stosowne, wyników drugiej inspekcji, przed udostępnieniem towarów lub przed rozpoczęciem załadunku.
Jednakże w specjalnych okolicznościach, w szczególności w przypadku gdy istnieje ryzyko zamiany produktu w trakcie dostawy po wymienionych kontrolach, jednostka nadzorująca może, po uzyskaniu pozwolenia Komisji, dokonywać dodatkowych kontroli tego samego rodzaju w trakcie załadunku.
Wszelkie koszty finansowe powstałe w wyniku wykrycia niezgodności podczas tych późniejszych kontroli, w szczególności jakiekolwiek koszty przestoju, pokrywa dostawca.
3.
Po zakończeniu ostatecznej kontroli jednostka nadzorująca wystawia dla dostawcy ostateczny certyfikat zgodności określający w szczególności datę zakończenia dostawy i dostarczoną ilość netto; w razie potrzeby, tego rodzaju certyfikat zawiera zastrzeżenia.
4.
Jeżeli jednostka nadzorująca stwierdza niezgodność, musi poinformować o niej na piśmie dostawcę i Komisję, możliwie jak najszybciej. Taka informacja nosi nazwę "powiadomienie o zastrzeżeniach".
Jeżeli dostawca zamierza zgłosić zarzuty do jednostki nadzorującej i Komisji w sprawie wyników, musi to uczynić w ciągu dwóch dni roboczych od wysyłki tego powiadomienia.
5.
Po zakończeniu wstępnej kontroli jednostka nadzorująca wystawia dostawcy tymczasowy certyfikat zgodności, w razie potrzeby uwzględniając zastrzeżenia.
Jednostka nadzorująca stwierdza, czy zastrzeżenie jest tego rodzaju, iż sprawia, że towary stają się nie do przyjęcia na etapie dostawy.
W świetle zastrzeżeń Komisja może podjąć decyzję o niewypłaceniu zaliczki określonej w art. 18 ust. 4.
6.
Dostawca ponosi wszelkie konsekwencje finansowe, w tym z tytułu martwego frachtu i przestojów, w przypadku braków jakościowych lub spóźnionego dostarczenia towarów do kontroli.
7.
Jednostka nadzorująca wystawia pisemne zaproszenia dla przedstawicieli dostawcy i beneficjenta, aby byli obecni podczas czynności kontrolnych, w szczególności podczas pobierania próbek używanych do analiz. Pobieranie próbek przeprowadza się zgodnie z profesjonalną praktyką.
Podczas pobierania próbek, jednostka nadzorująca pobiera dwie dodatkowe próbki, które przechowuje opieczętowane do dyspozycji Komisji do celów ewentualnej powtórnej kontroli lub na wypadek sprzeciwu wniesionego przez beneficjenta lub dostawcę.
Koszty towarów użytych jako próbki pokrywa dostawca.
8.
Jeżeli dostawca lub beneficjent kwestionuje wyniki wstępnej lub ostatecznej kontroli przeprowadzonej zgodnie z ust. 2, jednostka nadzorująca, po uzyskaniu pozwolenia Komisji, organizuje drugą inspekcję obejmującą, w zależności od charakteru sprzeciwu, powtórne pobranie próbek, powtórne badania, ponowne ważenie lub ponowną kontrolę opakowania.
Druga inspekcja przeprowadzana jest przez agencję lub laboratorium wyznaczone na podstawie porozumienia między dostawcą, beneficjentem i jednostką nadzorującą.
Jeżeli osiągnięcie porozumienia w tym względzie w ciągu dwóch dni roboczych od zgłoszenia sprzeciwu okazuje się niemożliwe, Komisja automatycznie mianuje agencję i laboratorium do tego celu.
9.
Jeżeli po pierwszych kontrolach certyfikat zgodności nie zostaje wystawiony bądź została przeprowadzona druga inspekcja, dostawca jest zobowiązany do wymiany towarów.
10.
Koszty odnoszące się do kontroli określonych w ust. 2, pokrywa Komisja.
Koszty kontroli towarów zamiennych lub dodatkowych określonych w ust. 9 i art. 17 ust. 1, pokrywa dostawca.
Koszty drugiej inspekcji określonej w ust. 8, pokrywa strona przegrywająca.
11.
W przypadku zakłóceń, które poważnie utrudniają dostawę towarów na bazie franco port wyładunku lub franco miejsce przeznaczenia, z przyczyn niezależnych od dostawcy, Komisja może podjąć decyzję, że jednostka nadzorująca wystawia ostateczny certyfikat zgodności przed zrealizowaniem dostawy, na podstawie odpowiedniej kontroli ilości i jakości towarów.
12.
Dostawca może zwrócić się do jednostki nadzorującej o wystawienie tymczasowego certyfikatu zgodności w odniesieniu do części dostawy.
Jednakże w odniesieniu do jednej partii można wystawić nie więcej niż trzy certyfikaty częściowe.
Certyfikatu częściowego nie można wystawić w odniesieniu do mniej niż 2500 ton netto zbóż nieprzetworzonych i 100 ton netto innych towarów, z wyjątkiem przypadków odnoszących się do końcówki danej partii.
We wszystkich przypadkach Komisja wymaga od dostawcy poniesienia dodatkowych kosztów kontroli.
Jednakże ostatni przepis nie ma zastosowania w przypadku partii podzielonej na części, z których każda ma inne miejsce przeznaczenia.
Artykuł 17
1.
Dla towarów masowych tolerancja masy wynosi 3 % poniżej wymaganej ilości.
Dla towarów dostarczanych w opakowaniach, tolerancja wynosi 1 %.
Ilości pobrane przez jednostkę nadzorującą jako próbki dodaje się do wymienionych wielkości tolerancji.
W przypadku gdy tolerancje zostają przekroczone, Komisja może wymagać od dostawcy dodatkowej dostawy w drugim nieprzekraczalnym terminie wymienionym przez Komisję, na tych samych warunkach finansowych, co dostawa pierwotna.
Stosuje się odpowiednio przepisy art. 22 ust. 4, 5 i 7.
2.
Certyfikat przejęcia lub certyfikat dostawy określa faktycznie dostarczoną ilość netto.
3.
Beneficjent wystawia dla dostawcy certyfikat przejęcia zawierający dane wymienione w załączniku III, bezzwłocznie po dostarczeniu towarów do wymienionego etapu dostawy i po przekazaniu beneficjentowi przez dostawcę oryginału ostatecznego certyfikatu zgodności, świadectwa pochodzenia, faktury pro forma określającej wartość towarów i nieodpłatne ich przekazanie beneficjentowi oraz tam, gdzie jest to stosowne, dokumentów określonych w art. 14 i 15.
Jednostka nadzorująca okazuje wszelką pomoc niezbędną dla uzyskania certyfikatu, o którym mowa.
4.
W przypadku gdy beneficjent nie wystawia certyfikatu przejęcia w ciągu 15 dni od otrzymania dokumentów określonych w ust. 3, jednostka nadzorująca, na pisemny i uzasadniony wniosek dostawcy, za zgodą Komisji, w ciągu pięciu dni roboczych wystawia dla dostawcy certyfikat dostawy zawierający dane szczegółowe wymienione w załączniku III.
ROZDZIAŁ IV
Warunki płatności oraz zwolnienie gwarancji
Artykuł 18
1. Kwota, jaka ma być wypłacona dostawcy, nie przekracza kwoty oferty powiększonej o koszty przewidziane w art. 19, pomniejszonej o redukcje przewidziane w ust. 3, o kwoty, które uległy przepadkowi w sposób przewidziany w art. 22 ust. 8, o dodatkowe koszty związane z kontrolą określoną w art. 12–16 lub o koszty wynikające ze środków wymienionych w art. 13 ust. 4.
W przypadku gdy zaproszenie do składania ofert dotyczy dostawy maksymalnej ilości danego towaru, kwota do zapłaty nie przekracza kwoty wskazanej w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, z zastrzeżeniem stosowania redukcji, kwot ulegających przepadkowi i kosztów wymienionych powyżej lub kosztów przewidzianych w art. 19.
2.
Płatność dokonuje się w odniesieniu do ilości netto wykazanej w certyfikacie przejęcia lub certyfikacie dostawy.
Jednakże w razie rozbieżności między certyfikatem przejęcia i ostatecznym certyfikatem zgodności, pierwszeństwo ma ten ostatni i stanowi on podstawę dla płatności.
3.
W przypadku gdy jakość, opakowanie lub oznakowanie towarów na etapie dostawy nie odpowiadają specyfikacjom, przy czym stopień niezgodności nie prowadzi do nieprzejęcia towarów lub do niewystawienia certyfikatu dostawy, Komisja może stosować redukcje przy wyliczaniu kwoty do zapłaty.
W przypadku gdy na dostawcę nakładane są redukcje, zastosowanie może mieć art. 2 ust. 2.
4.
W przypadku dostawy na bazie franco port wyładunku lub franco miejsce przeznaczenia, na wniosek dostawcy można wypłacić zaliczkę wynoszącą do 90 % wartości oferty, jak następuje:
a) proporcjonalnie do ilości częściowych, w odniesieniu do których została potwierdzona zgodność, a jednostka nadzorująca wystawiła tymczasowy certyfikat zgodności,
b) lub w stosunku do pełnej ilości towarów, wobec której jednostka nadzorująca wystawiła tymczasowy certyfikat zgodności.
Niezależnie od liczby częściowych zaliczek wypłaconych w przypadku danej partii towarów, Komisja dokonuje tylko jednorazowej płatności salda za daną partię, z wyjątkiem szczególnych okoliczności uznanych przez Komisję.
5.
Kwota do wypłaty jest płatna na wniosek dostawcy złożony w dwóch egzemplarzach.
Do wniosku o wypłatę pełnej kwoty oferty lub należnego salda tej kwoty, załącza się następujące dokumenty:
a) fakturę na żądaną kwotę;
b) oryginał certyfikatu przejęcia lub certyfikatu dostawy;
c) kopię ostatecznego certyfikatu zgodności.
Do wniosku o wypłatę zaliczki załącza się następujące dokumenty:
a) fakturę na żądaną kwotę;
b) kopię tymczasowego certyfikatu zgodności;
c) kopie konosamentu, umowy czarterowej lub listu przewozowego;
d) kopie certyfikatu ubezpieczeniowego.
Zaliczka nie może przekraczać 90 % kwoty oferty.
Zaliczkę wypłaca się jedynie po przedstawieniu gwarancji, w stosunku do zaliczki, złożonej na rzecz Komisji na kwotę odpowiadającą kwocie zaliczki powiększonej o 10 %.
Gwarancja taka jest złożona zgodnie z art. 8 akapit drugi i trzeci.
Okres ważności gwarancji wynosi przynajmniej jeden rok i jest przedłużany na wniosek Komisji.
Każda kopia musi być poświadczona za zgodność z oryginałem i musi być podpisana przez dostawcę.
6.
Wszystkie wnioski o dokonanie płatności pełnej kwoty oferty lub należnego salda są przedstawiane Komisji w ciągu trzech miesięcy od daty wystawienia certyfikatu przejęcia lub certyfikatu dostawy.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, przedstawienie wniosków po upływie tego nieprzekraczalnego terminu powoduje wstrzymanie wypłaty 10 % należnej kwoty.
7.
Wszystkich płatności dokonuje się w ciągu 60 dni od otrzymania przez Komisję pełnego wniosku w sprawie płatności, przedstawionego zgodnie z ust. 5.
Płatności dokonane po upływie wymienionego okresu z przyczyn niezwiązanych z dodatkowymi inspekcjami lub dochodzeniami, obciążane są odsetkami za zwłokę według miesięcznych stóp procentowych stosowanych przez Europejski Instytut Walutowy, publikowanych w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Stosuje się stopę procentową obowiązującą w miesiącu, na który przypada pierwszy dzień po upływie nieprzekraczalnego terminu wskazanego w akapicie pierwszym.
W przypadku gdy opóźnienie płatności jest większe niż jeden miesiąc, stosowana stopa procentowa jest średnią ważoną, gdzie wagą jest liczba dni, w których każda taka stopa obowiązywała.
Artykuł 19
1.
Dostawca ponosi wszelkie koszty związane z dostawą towarów do wymienionego etapu.
Jednakże Komisja może zwrócić dostawcy, na jego pisemny wniosek, niektóre koszty szacowane na podstawie właściwych dokumentów uzupełniających pod warunkiem że certyfikat przejęcia lub certyfikat dostawy został wydany bez zastrzeżeń dotyczących charakteru wykazanych kosztów.
2.
Takie dodatkowe koszty, z wyłączeniem wszelkich kosztów administracyjnych, obejmują koszty składowania, ubezpieczenia lub finansowania faktycznie poniesione przez dostawcę:
a) w przypadku przedłużenia okresu dostawy na wniosek beneficjenta;
b) w przypadku zwłoki przekraczającej 30 dni między terminem dostawy i wystawieniem certyfikatu przejęcia czy certyfikatu dostawy lub wystawieniem ostatecznego certyfikatu zgodności, w przypadku gdy to ostatnie następuje później.
3.
Zaakceptowane koszty składowania i ubezpieczenia pokrywa się w ecu, przy czym kwotę wyrażoną w walucie, w której ponoszone są wydatki, przelicza się według kursu stosowanego przez Komisję.
Nie akceptuje się kosztów, jeżeli przekraczają one:
- 1 ECU na tonę towarów masowych i 2 ECU na tonę towarów przetworzonych, tygodniowo, w przypadku kosztów składowania,
- 0,75 % wartości towarów, w skali roku, w przypadku kosztów ubezpieczenia.
Koszty finansowania wylicza się, jak następuje:
360
gdzie _BAR_ Akwota, która pozostaje należna na mocy art. 18 w dniu wystąpienia zdarzenia powodującego płatność z tytułu kosztów finansowania.nliczba dni przedłużenia, które upłynęły w przypadku przedłużenia określonego w ust. 2 lit. a) lub liczba dni zwłoki określonej w ust. 2 lit. b),istopa procentowa określona w art. 18 ust. 7. _BAR_
4.
W wyjątkowych przypadkach Komisja może zwrócić dostawcy, na jego pisemny wniosek, niektóre nieprzewidziane wydatki, o ile nie wynikają one z wady naturalnej towarów, nieodpowiedniego lub niewłaściwego pakowania, zależnej od dostawcy zwłoki w zakończeniu dostawy, zatoru w porcie lub działań poddostawcy.
5. W przypadku gdy dostawca został zwolniony ze swoich zobowiązań na podstawie art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 5, art. 14 ust. 15, art. 15 ust. 10 lub art. 20 akapit drugi, Komisja wypłaca odszkodowanie, na jego wniosek.
Z wyjątkiem wszelkich kosztów administracyjnych, odszkodowanie takie obejmuje koszty składowania, ubezpieczenia i finansowania ustalone zgodnie z ust. 2 i 3, a także uzgodnioną rekompensatę, która w żadnym razie nie przekracza 3 % kwoty oferty.
6.
Wniosek w sprawie płatności z tytułu dodatkowych kosztów i nieprzewidzianych wydatków oddziela się od wniosku w sprawie płatności za dostawę i składa się go w dwóch egzemplarzach, w nieprzekraczalnym terminie określonym w art. 18 ust. 6.
Po upływie tego nieprzekraczalnego terminu wstrzymuje się wypłatę 10 % należnej kwoty.
Artykuł 20
W przypadku gdy Komisja, po udzieleniu zamówienia, wyznacza adres załadunku, port załadunku, port wyładunku lub miejsce przeznaczenia inne niż początkowo wymienione lub inny etap dostawy, dostawca dostarcza towary pod nowy adres załadunku, do nowego portu lub do miejsca przeznaczenia lub nowego etapu dostawy.
Komisja zawiera porozumienie z dostawcą w sprawie wszelkiego zmniejszenia lub zwiększenia początkowo ustalonych kosztów.
Jednakże po złożeniu należycie uzasadnionego wniosku dostawca może zostać zwolniony ze swoich zobowiązań.
Artykuł 21
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, jeżeli z przyczyn niezależnych od beneficjenta lecz z winy dostawcy, towary nie zostały dostarczone w ciągu 30 dni od wymienionego nieprzekraczalnego terminu dostawy, dostawca ponosi wszelkie konsekwencje finansowe całkowitego lub częściowego niedostarczenia towarów.
Tego rodzaju konsekwencje finansowe mogą obejmować w szczególności koszty poniesione przez beneficjenta, wynikające bezpośrednio z niewykonania dostawy, takie jak koszty przestojów, martwego frachtu morskiego lub koszty transportu lądowego, wynajmu magazynów lub powierzchni składowych i odnośne koszty ubezpieczenia.
W okolicznościach określonych w akapicie pierwszym, Komisja ponadto odnotowuje niepowodzenie w realizacji dostawy i podejmuje właściwe środki.
Artykuł 22
1. Gwarancje wniesione na podstawie przepisów art. 8, art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 5, stosownie do przypadku, zostają zwolnione lub ulegają przepadkowi zgodnie z przepisami ustanowionymi w ust. 2–8.
2.
Gwarancja przetargowa zostaje zwolniona:
a) przez Komisję, listownie lub w formie przekazu telekomunikacyjnego na piśmie, w przypadku gdy oferta jest nieważna lub nie została zaakceptowana lub w przypadku gdy zamówienie nie zostało udzielone;
b) w przypadku gdy oferent, wyznaczony jako dostawca, wniósł gwarancję wykonania dostawy lub wycofał swoją ofertę zgodnie z art. 9 ust. 4.
Gwarancja ulega przepadkowi, jeżeli dostawca nie zdoła przedstawić gwarancji wykonania dostawy w ciągu 10 dni roboczych od udzielenia zamówienia, a także, jeżeli oferent wycofuje swoją ofertę zgodnie z art. 7 ust. 11.
3.
Gwarancja wykonania dostawy zostaje zwolniona w całości przez Komisję, listem lub w formie przekazu telekomunikacyjnego na piśmie, jeżeli dostawca:
a) przedstawił gwarancję w odniesieniu do zaliczki, przewidzianej w art. 18 ust. 5 akapit trzeci;
b) zrealizował dostawę zgodnie ze wszystkimi swoimi zobowiązaniami;
c) został zwolniony ze swoich zobowiązań stosownie do przepisów art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 5, art. 14 ust. 15, art. 15 ust. 10 i art. 20 akapit drugi;
d) nie zrealizował dostawy z powodu działania siły wyższej uznanej przez Komisję.
4.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, gwarancja wykonania dostawy ulega częściowemu przepadkowi na zasadzie kumulacji w następujących przypadkach, z zastrzeżeniem przepisów ust. 8:
a) 10 % wartości niedostarczonych ilości, z zastrzeżeniem tolerancji określonych w art. 17 ust. 1,
b) 20 % całkowitych kosztów transportu morskiego wymienionych w ofercie, w przypadku gdy wyczarterowany przez dostawcę statek nie spełnia warunków określonych w art. 14 ust. 3;
c) 0,2 % wartości towarów dostarczonych po upływie nieprzekraczalnego terminu, za każdy dzień zwłoki lub tam, gdzie jest to stosowne, i tylko wtedy, gdy jest to wymienione w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert, 0,1 % dziennie w przypadku dostarczenia towarów przedwcześnie.
Kwoty te nie ulegają przepadkowi zgodnie z lit. a) oraz c), jeżeli stwierdzone niepowodzenia nie wynikają z winy dostawcy.
5.
Gwarancja w odniesieniu do zaliczki zostaje zwolniona w całości w taki sam sposób, jak gwarancja wykonania dostawy w przypadkach przewidzianych w ust. 3 lit. b) oraz c).
Gwarancja ta ulega przepadkowi, mutatis mutandis, stosownie do przepisów ust. 4.
6.
Gwarancja wykonania dostawy lub gwarancja w odniesieniu do zaliczki ulega przepadkowi w całości, jeżeli Komisja ustala, że dostawa nie została zrealizowana stosownie do przepisów art. 21.
7.
Gwarancja wykonania dostawy lub gwarancja w odniesieniu do zaliczki zostaje zwolniona proporcjonalnie do ilości, w stosunku do których ustalone zostało prawo do wypłaty salda.
Gwarancja ulega przepadkowi w stosunku do pozostałych ilości.
8.
Komisja potrąca kwotę gwarancji, która ulega przepadkowi, zgodnie z ust. 4, 5 i 6, z ostatecznej kwoty do wypłaty.
Gwarancja wykonania dostawy lub gwarancja w odniesieniu do zaliczki jest wówczas równocześnie zwalniana w całości.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 23
Do Komisji należy rozstrzygnięcie, czy niepowodzenie dostawcy w dostarczeniu towarów lub w wypełnieniu któregoś z jego zobowiązań mogło nastąpić z powodu działania siły wyższej.
Koszty wynikające z działania siły wyższej uznanej przez Komisję pokrywa Komisja.
Artykuł 24
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do rozstrzygania sporów wynikających z wdrożenia bądź niewdrożenia lub z wykładni zasad regulujących operacje dostawy przeprowadzane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 25
W sprawach nieuregulowanych niniejszym rozporządzeniem stosuje się prawo belgijskie.
Artykuł 26
Rozporządzenie (EWG) nr 2200/87 traci moc.
Rozporządzenie to stosuje się jednak do operacji dostaw podjętych na podstawie ogłoszeń o zaproszeniach do składania ofert, opublikowanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 27
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2520/97
z dnia 15 grudnia 1997 r.
dostosowujące rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do kodów Nomenklatury Scalonej dla pomidorów i winogron deserowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2086/97 z dnia 4 listopada 1997 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] zmienia Nomenklaturę Scaloną, w szczególności w odniesieniu do pomidorów i winogron deserowych;
należy dostosować tabelę w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 18 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w tabeli wprowadza się następujące zmiany:
"070200 _BAR_ Pomidory, świeże lub schłodzone" _BAR_
a) zastępuje się:
"07020000 _BAR_ Pomidory, świeże lub schłodzone"; _BAR_
"08061021080610290806103008061040080610500806106108061069 _BAR_ Świeże winogrona deserowe" _BAR_
zastępuje się:
"08061010 _BAR_ Świeże winogrona deserowe". _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2523/97
z dnia 16 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 1 ust. 4 ppkt i) pkt 1 lit. b) oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2482/95 z dnia 25 października 1995 r. ustanawiające niektóre środki przejściowe dla Austrii w odniesieniu do napojów spirytusowych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 158/97 [3], pozwala, aby niektóre spirytusy owocowe przygotowywane z niektórych owoców jagodowych o maksymalnej zawartości alkoholu metylowego 1500 g na hektolitr alkoholu o stężeniu 100 %, były produkowane i wprowadzane do obrotu w Austrii do dnia 31 grudnia 1997 r., do czasu wydania oceny możliwości zmniejszenia zawartości metanolu;
nowy niższy limit zawartości alkoholu metylowego w niektórych napojach spirytusowych produkowanych w Austrii powinien być wprowadzany na tym etapie, biorąc pod uwagę wyniki badań na temat możliwości zmniejszenia zawartości metanolu w danych spirytusach owocowych; konieczne jest monitorowanie wpływu rozwoju różnych aspektów odnoszących się do maksymalnej zawartości metanolu w tych spirytusach owocowych, ponieważ takie limity muszą być także stosowane do takich samych spirytusów owocowych produkowanych w innych Państwach Członkowskich; badania nad możliwościami obniżenia zawartości alkoholu metylowego takich spirytusów owocowych powinny być kontynuowane z uwzględnieniem rozwoju technik badań, biorąc pod uwagę jednocześnie tradycyjne właściwości tych produktów;
należy ustanowić przepisy przejściowe zezwalające na wprowadzenie do obrotu takich spirytusów owocowych produkowanych w Austrii przed dniem wejścia w życie przepisów o niższym limicie zawartości alkoholu metylowego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1014/90 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
"4.
Zgodnie z art. 1 ust. 4 i) pkt 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, maksymalna zawartość alkoholu metylowego w spirytusach owocowych wyprodukowanych z czerwonych i czarnych porzeczek(gatunek Ribes), jagód jarzębiny (Sorbus aucuparia) oraz jagód czarnego bzu (Sambucus nigra) wynosi 1350 g na hektolitr alkoholu o stężeniu 100 %, a maksymalna zawartość alkoholu metylowego w spirytusach owocowych produkowanych z malin (Rubusidaeus L.) oraz jeżyn (Rubus fruticosus L.) wynosi 1200 g na hektolitr alkoholu o stężeniu 100 %.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1998 r.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2536/97
z dnia 16 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 338/91 ustanawiające wspólnotową normę jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych oraz rozporządzenie (EWG) nr 2137/92 dotyczące wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych oraz określające wspólnotowe normy jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 338/91 [2] stosuje się do końca roku gospodarczego 1997, do momentu ustalenia wspólnotowych norm klasyfikacji tusz; nie poczyniono wystarczającego postępu pozwalającego na zastąpienie obecnie obowiązujących wspólnotowych norm przez normy, o których mowa; obecna norma jakości powinna zatem zostać zachowana;
uwzględniając konkluzję sprawozdania Komisji w sprawie wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2137/92 [3], nie powinno się obecnie dążyć do osiągnięcia wytyczonego przez samą Radę celu, aby uznać wspólnotową skalę za obowiązującą dla rzeźni zatwierdzonych do handlu wewnątrzwspólnotowego, w miarę możliwości w roku gospodarczym 1999, a koniecznie przed dniem 1 stycznia 2000 r., jednakże powinna być zarezerwowana możliwość ponownego zbadania wytyczonego celu na podstawie sprawozdania, jakie Komisja przedłoży przed dniem 31 lipca 2002 r.;
w celu ułatwienia sprawozdawczości związanej z cenami, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do podziału kategorii C w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2137/92 na dwie podkategorie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 338/91 skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2137/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie przy stosowaniu systemu klasyfikacji przewidzianego w załączniku III są upoważnione do podziału kategorii C na dwie podkategorie";
2) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Komisja, najpóźniej do dnia 31 lipca 2002 r., przedkłada Radzie sprawozdanie w sprawie wprowadzenia w życie tych ustaleń wraz z, w miarę potrzeby, odpowiednimi wnioskami, w szczególności w odniesieniu do skali klasyfikacji tusz, aby stosowanie, jeśli jest to możliwe, stało się obowiązkowe."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97
z dnia 15 grudnia 1997 r.
w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6 i art. 12 ust. 3 i art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje: na rynku masła we Wspólnocie występują ogromne nadwyżki; art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 przewiduje upłynnianie zapasów masła skupowanego przez agencję interwencyjną; rozporządzenie Rady (EWG) nr 1723/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 863/84 [4] określa ogólne zasady dotyczące środków mających na celu utrzymanie stopnia wykorzystania masła znajdującego się na rynku przez pewne kategorie konsumentów i niektóre zakłady;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 570/88 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 531/96 [6] przewiduje sprzedaż masła z zapasów interwencyjnych po obniżonych cenach i przyznanie pomocy do śmietany, masła oraz koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji wyrobów cukierniczych, lodów i innych środków spożywczych; doświadczenie wykazało, iż uregulowania muszą być dostosowane i uproszczone, w celu poprawy funkcjonowania programu;
w celu zapewnienia spójności z definicją masła kwalifikującego się do przyznania pomocy należy określić, iż śmietana musi spełniać warunki ustanowione w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, by mogła kwalifikować się do pomocy;
rozporządzenie (EWG) nr 570/88 przewiduje, iż masło wprowadzane na rynek musi być zapakowane, nawet jeśli po wyprodukowaniu jest przeznaczone do włączenia do produktów innych niż produkty końcowe w tym samym zakładzie; spełnienie tego wymagania nie jest konieczne do celów kontrolnych i może ono być zniesione w takich przypadkach; wymaganie dotyczące pakowania niektórych produktów końcowych mających formę niegotowanego ciasta lub przetworów w proszku mogą być również zniesione w przypadku gdy produkty są bezpośrednio transportowane do punktów sprzedaży detalicznej w celu dalszego przetworzenia;
w celu ułatwienia kontroli przestrzegania sześciomiesięcznego limitu czasowego dla włączania produktów objętych niniejszym programem do produktów końcowych, na opakowaniu należy podać numer procedury przetargowej;
dotychczasowe doświadczenie związane ze śmietaną, do której dodano substancje śladowe, jako z produktem kwalifikującym się do przyznania pomocy wykazuje, iż śmietana, do której nie dodano substancji śladowych może również kwalifikować się do przyznania pomocy, jeśli jest włączona bezpośrednio i wyłącznie do produktów końcowych, produkowanych zgodnie z recepturą B; może być zniesione ograniczenie odnoszące się do maksymalnej zawartości tłuszczu w śmietanie; w celu zapewnienia jednakowego traktowania wszystkich podmiotów gospodarczych na rynku, warunki dotyczące percepcji organoleptycznych substancji śladowych powinny stosować się również do masła i koncentratu masła oraz należy określić minimalną dawkę takich substancji śladowych w śmietanie;
zmiany w nomenklaturze scalonej oraz składzie i własnościach niektórych produktów końcowych wymagają wprowadzenia korekt w opisach tych produktów i warunkach, którym podlegają;
należy wydać zezwolenia zakładom, w których prowadzone są różne operacje wytwarzania, przetwarzania i włączania objęte niniejszym programem; aby uzyskać zezwolenie, zakłady muszą spełnić szereg warunków i podjąć się różnorakich zobowiązań; zakłady, które przestały spełniać warunki powinny utracić zezwolenie; jeśli zakład przestaje wypełniać swoje zobowiązania, wydane mu zezwolenie powinno zostać wycofane na okres, który będzie odzwierciedleniem stopnia nieprawidłowości;
rozporządzenie (EWG) nr 570/88 przewiduje, iż produkty oznaczone kodami CN od 0401 do 0406 nie mogą, z wyjątkiem kilku specjalnie oznaczonych, być traktowane jako produkty pośrednie w rozumieniu tego rozporządzenia; doświadczenie wykazało, iż nie ma potrzeby utrzymywania tych odstępstw z wyjątkiem masła łączonego; w definicji "masła łączonego" należy uwzględnić różne procesy, w wyniku których ten produkt jest wytwarzany, w szczególności po to, aby zezwolić na dodawanie śmietany do koncentratu masła;
dodatek substancji śladowych do masła lub śmietany, albo włączenie masła bądź śmietany do produktów końcowych lub produktów pośrednich może odbywać się w Państwie Członkowskim innym niż państwo będące miejscem wytworzenia; w takich przypadkach Państwo Członkowskie będące miejscem przeznaczenia musi być w stanie zagwarantować przestrzeganie kryteriów jakościowych;
właściwe wydaje się umożliwienie podmiotom gospodarczym nieskładania gwarancji należytego przetworzenia w przypadku produktów, do których dodano substancje śladowe, jeśli ubiegano się o pomoc dopiero po dodaniu takich substancji do produktów końcowych i po przeprowadzeniu kontroli;
z uwagi na niższy poziom pomocy odtąd stosowanej, powinna zostać obniżona kwota kary, która ma być nakładana w przypadku przekroczenia ostatecznego terminu włączenia do produktu końcowego;
możliwość, przewidziana w rozporządzeniu (EWG) nr 570/88, dotycząca ustalania minimalnej podstawowej ceny sprzedaży i/albo maksymalnej podstawowej kwoty pomocy nie była wykorzystywana od czasu jej wprowadzenia; tę możliwość wraz z przepisami określonymi w załączniku VII do powyższego rozporządzenia można uchylić;
wiarygodne i regularne dane na temat wykorzystania masła, śmietany oraz koncentratu masła w produktach pośrednich i końcowych, a także na temat użytkowników i obrotów handlowych są istotne dla właściwego zarządzania systemem pomocy; zobowiązanie do dostarczania informacji, ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 570/88, jest ograniczone i z tego względu powinno zostać rozszerzone;
aby umożliwić władzom krajowym wywiązywanie się z obowiązku przekazywania informacji, powinien zostać wprowadzony jeszcze jeden warunek dla wydawania zezwoleń zakładom, zgodnie z którym zobowiązują się one do dostarczania danych wymaganych przez właściwy organ;
rozporządzenie (EWG) nr 570/88 było wielokrotnie i w znacznym stopniu zmieniane; przy okazji wprowadzania nowych zmian powinno ono zostać zmienione ze względu na jego lepszą czytelność;
okoliczności, w jakich należy stosować rolniczy kurs przeliczeniowy są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1756/93 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 569/96 [8];
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy:
a) sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego skupowanego na mocy art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 oraz przekazywanego do składowania przed terminem, który zostanie ustalony;
b) pomocy przyznawanej na wykorzystanie masła, koncentratu masła i śmietany zgodnie z ust. 2.
2.
Niezależnie od przepisów art. 9 lit. a) jedynie następujące produkty kwalifikują się do pomocy:
a) masło produkowane bezpośrednio i wyłącznie z pasteryzowanej śmietany, które spełnia wymagania określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 oraz wymagania krajowej klasy jakości, ustanowione w załączniku II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 454/95 [9], w Państwie Członkowskim wytworzenia i, którego opakowanie jest stosownie oznakowane. Gdy masło jest wytwarzane w tym samym zakładzie, w którym dodawane są substancje śladowe albo masło zarówno z dodatkiem substancji śladowych, jak i bez nich, jest włączane na pośrednim etapie do produktów innych niż produkty końcowe, pakowanie masła przed tymi operacjami nie jest wymagane;
b) koncentrat masła wyprodukowany z masła lub śmietany w zakładzie, który otrzymał zezwolenie zgodnie z art. 10 i odpowiadający warunkom ustanowionym w załączniku I;
c) śmietana spełniająca warunki określone w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, oznaczona kodami CN ex04013039 i ex04013099, o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 35 % oraz bezpośrednio i wyłącznie wykorzystywana w produktach końcowych wymienionych w art. 4 ust. 1, receptura B.
Artykuł 2
Masło pochodzące ze skupu interwencyjnego jest zbywane, a pomoc do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 jest przyznawana w drodze ciągłego zaproszenia do składania ofert przetargowych w ramach przetargów organizowanych przez każdą agencję interwencyjną.
Artykuł 3
Oferty są akceptowane tylko wtedy, gdy oferent zobowiąże się na piśmie do włączenia masła lub koncentratu masła albo spowoduje włączenie masła do produktów końcowych określonych w art. 4, z zastrzeżeniem i niezależnie od produktów pośrednich określonych w art. 8, a w przypadku śmietany bezpośrednio i wyłącznie do produktów końcowych określonych w art. 4 ust. 1, receptura B, w jeden z następujących sposobów:
a) albo poprzez dodanie substancji śladowych wymienionych w art. 6 ust. 1,
i) po przetworzeniu masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego w koncentrat masła zgodnie z art. 5, lub
ii) bez dalszego przetwarzania;
b) albo poprzez złożenie pisemnego zobowiązania do wykorzystania w zakładzie, w którym dokonuje się włączenia do produktu końcowego, minimalnie 5 ton ekwiwalentu masła miesięcznie lub minimalnie 45 ton ekwiwalentu masła rocznie tych samych ilości produktów pośrednich,
i) po przetworzeniu masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego w koncentrat masła zgodnie z art. 5, lub
ii) bez dalszego przetwarzania.
ROZDZIAŁ II
Warunki dotyczące wykorzystania i włączenia masła, koncentratu masła oraz śmietany
Artykuł 4
1.
Stosowne produkty końcowe będą należeć do jednej spośród receptur określonych poniżej, która ma być zaznaczona w ofercie przetargowej:
Receptura A:
A1 produkty oznaczone kodami CN 190520, 190530, 19059040, 19059045, 19059055, 19059060 i 19059090;
A2 a) wyroby cukiernicze oznaczone kodami CN 17049051, 17049055, 17049061, 17049065, 17049071, 17049075 i 17049099,
b) wyroby cukiernicze oznaczone kodem CN 18069050,
c) pozostałe środki spożywcze zawierające kakao oznaczone kodami CN 18063100, 180632, 18069060, 18069070 i 18069090 inne niż czekolada i produkty czekoladowe; A3
nadzienia włączone do produktów czekoladowych, wystawione do sprzedaży detalicznej, oznaczone kodami CN 18063100, 18069011, 18069019 i 18069031.
Zawartość tłuszczu z mleka w masie produktów określonych w pkt. A2 i A3 wynosi nie mniej niż 3 % i nie więcej niż 50 %.
A4 a) w formie niegotowanego ciasta, bez uwzględniania dekoracji:
i) na bazie mąki i/lub skrobi stanowiącej nie mniej niż 40 % masy składników, obliczonej w kategoriach suchej masy, wymieszanej z tłuszczem z mleka i innymi składnikami, takimi jak cukier (sacharoza), jaja lub sproszkowane żółtka jaj w proszku, mleko w proszku, sól itd., o zawartości tłuszczu z mleka w masie przekraczającej 90 % całkowitej zawartości tłuszczu, bez tłuszczu stanowiącego część normalnego zestawu składników; oraz
ii) składniki, które zostały całkowicie ugniecione a tłuszcz zemulgowany tak, aby bez względu na stosowaną obróbkę fizyczną, niemożliwe było oddzielenie tłuszczu z mleka; oraz
iii) gotowe do pieczenia lub innej obróbki cieplnej o skutku równoważnym w celu bezpośredniej produkcji produktów oznaczonych kodem CN 1905 zgodnie z pkt A1; oraz
iv) umieszczone zgodnie z lit. c) poniżej.
Można udekorować niegotowane ciasto, pod warunkiem że produkt uzyskany w ten sposób nie należy do podpozycji oznaczonej innym kodem CN;
b) w formie sproszkowanego przetworu:
i) na bazie mąki i/lub skrobi stanowiącej nie mniej niż 40 % masy składników, obliczonej w kategoriach suchej masy, wymieszanej z tłuszczem mleka i innymi składnikami, takimi jak cukier (sacharoza), jaja lub żółtka jaj, mleko w proszku, sól itd. o zawartości tłuszczu z mleka w masie przekraczającej 90 % całkowitej zawartości tłuszczu bez tłuszczu stanowiącego część normalnego zestawu składników; oraz
ii) odpowiedniego do ugniatania, mielenia, fermentacji prostej lub wielokrotnej, lub cięcia w celu uzyskania ciasta, z którego po upieczeniu lub innej obróbce cieplnej o skutku równoważnym, wytwarza się bezpośrednio produkty oznaczone kodem CN 1905, jak podano w pkt. A1; oraz
iii) umieszczone zgodnie z lit. c) poniżej;
c) umieszczone:
i) w przypadku ciasta niegotowanego w opakowaniach jednostkowych pakowanych razem w karton zewnętrzny; lub
ii) w przypadku przetworów sproszkowanych w opakowaniach o maksymalnej zawartości 25 kg;
iii) w obydwu przypadkach określonych w ppkt i) oraz ii) na wszystkich opakowaniach podaje się widocznym, czytelnym drukiem następujące informacje:
- datę wytworzenia (można zastosować kod),
- zawartość tłuszczu mleka w masie,
- adnotację: "Receptura A – art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2571/97",
- ewentualnie numer seryjny zgodnie z art. 10 ust. 4.
Jednakże nie będzie wymagana zgodność z warunkami ustanowionymi w ppkt i), ii), iii), w przypadku gdy produkty wymienione w lit. a) i b), zgodnie z pkt A1, są albo przetworzone na produkty końcowe w tym samym zakładzie, albo przetransportowane, za zgodą właściwego organu, bezpośrednio do odbiorcy detalicznego w celu takiego przetworzenia.
A5 a) przetworzone lub konserwowane mięso, ryby, skorupiaki i mięczaki określone w rozdziale 16 oraz środki spożywcze oznaczone kodami CN od 19022010 do 19023090 oraz 19024090 i 19049010, 19049090 i 20058000;
b) sosy i przetwory do sosów oznaczone kodami CN 21031000, 21032000, 21039010 i ex21039090 oraz produkty oznaczone kodem CN 210410.
Zawartość tłuszczu mleka w masie tych produktów, obliczona na podstawie suchej masy, wynosi co najmniej 5 %.
Receptura B:
B1 Lody oznaczone kodami CN 21050091 i 21050099 oraz przetwory wymienione w pkt B2 nadające się do spożycia bez dalszej obróbki innej niż obróbka mechaniczna i zamrażanie oraz zawierające 4,5 % lub więcej tłuszczu mleka w masie, lecz nie więcej niż 30 %.
B2 Przetwory do wytworzenia lodów, z wyłączeniem jogurtu i jogurtu w proszku, oznaczone kodami CN 18062080, 18062095, 18069090, 19019099 oraz 21069098, które zawierają 10 % lub więcej tłuszczu mleka w masie, lecz nie więcej niż 33 %, wraz z jedną lub większą liczbą substancji wzmacniających smak i zapach oraz z emulgatorami lub stabilizatorami i nadające się do spożycia bez dalszej obróbki, innej niż dodanie wody, jeśli jest wymagane, jakiejkolwiek niezbędnej obróbki mechanicznej i zamrażania.
2.
Dalsze przetwarzanie tych produktów końcowych jest dozwolone tylko w przypadku gdy uzyskane produkty należą do jednej z podpozycji oznaczonych kodami CN, wymienionymi w ust. 1, i jeśli nie jest wytwarzany żaden produkt oznaczony jakimkolwiek innym kodem CN na pośrednim etapie takiego przetwarzania.
Artykuł 5
W przypadku gdy masło pochodzące ze skupu interwencyjnego ma być przetworzone na koncentrat masła, wówczas cała ilość masła przyznana oferentowi musi zostać przetworzona na koncentrat masła o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 99,8 % oraz musi zostać z niego wytworzone co najmniej 100 kg koncentratu masła na 122,5 kg wykorzystanego masła.
Artykuł 6
1.
W przypadku, gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a) i jeśli produktem w procesie wytwarzania lub natychmiast po nim, w tym samym zakładzie jest koncentrat masła, zostaną do niego dodane, zgodnie z zalecanymi ilościami minimalnymi, następujące produkty, z wyłączeniem wszelkich innych produktów, w taki sposób, aby były one równomiernie rozprowadzone:
a) jeśli masło lub koncentrat masła mają być włączone do produktów objętych recepturą A, produkty: wymienione w wykazie stanowiącym załącznik II do niniejszego rozporządzenia;
b) jeśli masło lub koncentrat masła mają być włączone do produktów objętych recepturą B, produkty: wymienione w wykazie stanowiącym załącznik III do niniejszego rozporządzenia;
c) w przypadku śmietany, produkty wymienione w wykazie stanowiącym załącznik IV do niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku gdy, na przykład ze względu na nierównomierne rozprowadzenie, stwierdzono, iż zawartość każdego spośród produktów wymienionych w załączniku II pkt od I do V, załączniku III pkt od I do III i załączniku IV pkt 1 wynosi więcej niż 5 %, lecz mniej niż 30 %, poniżej zalecanych ilości minimalnych, przepadkowi ulega do 1,5 % kwoty gwarancji należytego przetworzenia, przewidzianej w art. 18 ust. 2 lub kwota pomocy zostanie obniżona o 1,5 % za każdy punkt procentowy poniżej zalecanych ilości minimalnych.
Przepisy określone w akapicie pierwszym nie mają zastosowania w odniesieniu do organoleptycznych substancji śladowych, jeśli produkty wymienione w załączniku II w pkt od I do V lit. a), w załączniku III w pkt od I do III lit. a) oraz w załączniku IV pkt 1 lit. a) są dodane w takich ilościach, że ich zapach lub kolor mogą być dostrzegalne, do etapu ich włączenia do produktu końcowego zgodnie z art. 4 lub, stosownie do przypadku, w produktach pośrednich, zgodnie z art. 8.
3.
Właściwy organ wyznaczony przez zainteresowane Państwo Członkowskie zagwarantuje przestrzeganie wymagań dotyczących składu i własności, a zwłaszcza stopnia czystości produktów określonych w załącznikach II, III i IV.
Artykuł 7
1.
Jeśli wytwarzanie koncentratu masła z dodatkiem lub bez substancji śladowych albo dodawanie substancji śladowych do masła lub śmietany oraz włączenie do produktów końcowych albo do produktów pośrednich, zgodnie z art. 8, odbywa się w różnych miejscach, wówczas koncentrat masła, masło lub śmietanę umieszcza się w zamkniętych opakowaniach, w ilości nie mniejszej niż 10 kg netto w przypadku koncentratu masła lub masła, bez wpływu na zawartość opakowań wewnątrz tego opakowania, i nie mniejszej niż 25 kg netto dla śmietany.
Koncentrat masła i śmietana mogą być również transportowane w zbiornikach lub pojemnikach.
Przed włączeniem do produktów końcowych koncentrat masła może zostać przepakowany w zamknięte opakowania, zgodnie z niniejszym artykułem, w zakładzie, który otrzymał zezwolenie w tym celu zgodnie z art. 10.
2.
Na opakowaniach, widocznym i czytelnym drukiem, umieszcza się wzmiankę o niniejszym rozporządzeniu oraz zamierzonym wykorzystaniu jego zawartości (receptura A lub receptura B), odniesienie do numeru procedury przetargowej (można zastosować kod) na oryginalnym opakowaniu, tak aby właściwy organ mógł sprawdzić, czy przestrzegany jest termin włączenia oraz:
a) dla koncentratu masła jedno lub więcej oznaczeń wymienionych w załączniku V pkt 1 lit. a).
Jeśli do koncentratu masła dodano substancje śladowe, należy zamieścić adnotację: "do których dodano substancje śladowe";
b) dla masła, do którego dodano substancje śladowe jedno lub więcej oznaczeń określonych w załączniku V pkt 1 lit. b);
c) dla śmietany, do której dodano substancje śladowe jedno lub więcej oznaczeń określonych w załączniku V pkt 1 lit. c).
Artykuł 8
1.
W przypadku, gdy masło lub koncentrat masła, z dodatkiem lub bez substancji śladowych, zostają włączone na etapie pośrednim do produktów innych niż produkty końcowe i w zakładzie innym niż ten, w którym odbywa się końcowe przetwarzanie, mają zastosowanie warunki ustanowione w ust. od 2 do 5.
2.
Zgodnie z art. 10 przyznanie lub odmowa wydania zezwolenia zakładowi przetwórczemu oraz zatwierdzenie produktów pośrednich następuje na podstawie wniosku określającego w szczególności skład i zawartość tłuszczu mleka w wytworzonych produktach oraz stwierdzającego, że włączenie do tych produktów pośrednich jest uzasadnione w celu wytworzenia jednego z produktów końcowych.
Wykaz zakładów zajmujących się końcowym przetwórstwem lub, w przypadku braku możliwości przygotowania takiego wykazu, wykaz pierwszych odbiorców w innych Państwach Członkowskich, przekazuje się właściwym organom wraz z wnioskiem o zezwolenie.
Ostatni z wymienionych wykazów przesyłają właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego innym zainteresowanym Państwom Członkowskim.
Te wykazy są uaktualniane zgodnie z przepisami określonymi przez Państwo Członkowskie, które wydaje zezwolenie.
3.
W przypadku gdy zakład, określony w art. 10 ust. 2 lit. c), jest zakładem zajmującym się odsprzedażą, zobowiązuje się on w ramach warunków umowy sprzedaży do:
a) prowadzenia rejestrów, w których dla każdej dostawy podana jest nazwa lub nazwy i adres lub adresy zakładów zajmujących się końcowym przetwarzaniem lub, w przypadku braku możliwości podania takich informacji, pierwszych odbiorców w tym Państwie Członkowskim oraz, stosownie do przypadku, pierwszych odbiorców w innych Państwach Członkowskich wraz z podaniem sprzedanych im ilości;
b) zagwarantowania, że są przestrzegane przepisy art. 11 i art. 23 ust. 4.
4.
Właściwy organ, zgodnie z ust. 2, zastosuje w zakładach zajmujących się przetwarzaniem pośrednim środki kontrolne określone w art. 23 ust. 3.
5.
Bez uszczerbku dla zawartości opakowań wewnętrznych, produkty pośrednie umieszcza się w zamkniętych opakowaniach o wadze nie mniejszej niż 10 kg netto lub przewozi się w zbiornikach bądź pojemnikach.
Jednakże produkty o niskiej gęstości, takie jak produkty spienione, mogą być umieszczane w zamkniętych pojemnikach o wadze nie mniejszej niż pięć kg netto, bez wpływu na zawartość opakowań wewnątrz tego opakowania.
Na opakowaniach, poza informacją dotyczącą zamierzonego wykorzystania (receptura A lub receptura B) oraz stosownie do przypadku, umieszcza się sformułowanie: "do których dodano substancje śladowe", jedno lub więcej oznaczeń wymienionych w załączniku V pkt 2 oraz, w przypadku produktów wymienionych w art. 9 lit. a), numer procedury przetargowej (można zastosować kod), tak aby właściwy organ mógł sprawdzić, czy jest przestrzegany termin włączenia.
Artykuł 9
Produkty pośrednie, określone w art. 8 są, bez uszczerbku dla art. 4, produktami innymi niż oznaczone kodami od CN 0401 do CN 0406.
Jednakże,
a) produkty, ujęte w podpozycji 04051030, o zawartości tłuszczu mleka nie mniejszej niż 82 %, wytworzone wyłącznie z koncentratu masła zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b), bez względu na dodatek śmietany w zakładzie, który otrzymał zezwolenie w tym celu zgodnie z art. 10, uważa się za produkty pośrednie, pod warunkiem że dodano do nich substancje śladowe określone w art. 6 ust. 1. W takim przypadku, minimalna płacona cena sprzedaży oraz maksymalna kwota przyznanych pomocy odpowiada odpowiednio minimalnej cenie sprzedaży oraz maksymalnej kwocie pomocy określonej zgodnie z art. 18 dla masła o 82 % zawartości tłuszczu i z dodatkiem substancji śladowych;
b) mieszanki określone w załączniku VI nie są uważane za produkty pośrednie.
Artykuł 10
1. Wytwarzanie koncentratu masła wymienionego w art. 1 ust. 2 lit. b), przetwarzanie masła na koncentrat masła zgodnie z art. 5, dodawanie substancji śladowych zgodnie z art. 6, przepakowanie koncentratu masła zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi, włączanie do produktów pośrednich zgodnie z art. 8 oraz, w przypadkach gdy stosują się przepisy art. 3 lit. b), włączanie masła, koncentratu masła, produktów pośrednich i śmietany do produktów końcowych odbywa się w zakładach, które otrzymały zezwolenie.
2.
Zakłady otrzymują zezwolenie wyłącznie pod warunkiem, że:
a) dysponują odpowiednim zapleczem technicznym przystosowanym do przetwarzania lub włączania co najmniej pięciu ton masła miesięcznie lub jego ekwiwalentu do koncentratu masła lub śmietany albo, stosownie do przypadku, do produktów pośrednich;
b) posiadają pomieszczenia umożliwiające osobne składowanie i identyfikację wszelkich zapasów tłuszczów niepochodzących z mleka;
c) zobowiążą się do prowadzenia w sposób ciągły ewidencji z podaniem ilości, składu i pochodzenia wykorzystywanych tłuszczów oraz ilości, składu i pochodzenia, oraz zawartości tłuszczu mleka w uzyskanych produktach, oraz, z wyjątkiem zakładów wprowadzających do obrotu produkty końcowe na etapie detalicznym, daty opuszczenia zakładu przez te produkty oraz nazw i adresów ich posiadaczy, potwierdzonych dowodami dostaw i fakturami;
d) zobowiążą się, zgodnie art. 16, przesłać program produkcji do każdej oferty przetargowej agencji odpowiedzialnej za kontrolę, stosownie do art. 23, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przewidzianymi w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Jednakże, w przypadku, gdy właściwa agencja, w wyniku kontroli określonych w art. 23, podejmie decyzję o przeprowadzeniu szczegółowych kontroli przynajmniej raz w miesiącu, Państwa Członkowskie mogą zaakceptować programy, które nie zawierają odniesienia do oferty przetargowej;
e) zobowiążą się do przekazywania właściwemu organowi swoich danych, określonych w załącznikach od IX do XIII, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną ustanowione przez każde Państwo Członkowskie.
3.
Zakłady, które przetwarzają różne produkty, korzystające z pomocy lub obniżek cen w ramach różnych programów Wspólnoty zobowiązują się również do:
a) prowadzenia osobnej ewidencji wymienionej w ust. 2 lit. c);
b) przetwarzania powyższych produktów w kolejności.
Jednakże, na wniosek zainteresowanej strony, Państwa Członkowskie mogą uchylić to zobowiązanie, jeśli zakład dysponuje pomieszczeniami zapewniającymi właściwe oddzielenie i możliwość identyfikacji zapasów masła, o których mowa.
4.
Osobne zezwolenia zawierające numer seryjny są wydawane przez Państwa Członkowskie, na terytorium których ma miejsce każde z poniższych działań:
a) wytwarzanie koncentratu masła;
b) dodawanie substancji śladowych do masła lub śmietany;
c) włączanie do produktów pośrednich; oraz
d) włączanie do produktów końcowych, gdy mają zastosowanie przepisy art. 3 lit. b).
5.
Zezwolenie zostaje cofnięte w każdym przypadku, gdy nie są spełnione warunki wstępne określone w ust. 2 lit. a) i b).
Na wniosek zainteresowanego zakładu, zezwolenie może zostać przywrócone po upływie minimalnego okresu sześciu miesięcy i po przeprowadzeniu kontroli szczegółowej.
Jeśli stwierdzono, że zakład nie spełnił jednego ze swych zobowiązań określonych w ust. 2 lit. c) i d), bądź jakiegokolwiek innego zobowiązania wynikającego z niniejszego rozporządzenia, wówczas, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zezwolenie zostanie zawieszone na okres od jednego do dwunastu miesięcy w zależności od stopnia nieprawidłowości.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o niezastosowaniu takiego zawieszenia, jeśli zostało stwierdzone, że nieprawidłowości nie dopuszczono się celowo lub w wyniku poważnego zaniedbania, a jego konsekwencje są marginalne.
Artykuł 11
Produkty wymienione w art. 1 są przetwarzane i włączane do produktów końcowych we Wspólnocie w ciągu sześciu miesięcy następujących po miesiącu, w którym przypada termin składania ofert w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert przetargowych, zgodnie z art. 14 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Wybrani oferenci:
a) dokonają lub spowodują, że zostaną dokonane w ich imieniu i na ich koszt, operacje zmierzające do wytworzenia koncentratu masła lub dodania substancji śladowych;
b) prowadzą rejestry z podaniem dla każdej dostawy, nazw i adresów nabywców oraz odpowiadających ilości, zamierzonego wykorzystania (receptura A lub receptura B) oraz terminu dla włączenia, ustanowionego w art. 11, albo numeru procedury przetargowej, która może być oznaczona kodem.
W przypadku gdy wybrany oferent przetwarza różne produkty korzystające z pomocy lub obniżki cen w ramach różnych programów wspólnotowych, należy prowadzić osobne rejestry dla każdego programu;
c) uwzględnią w każdej umowie sprzedaży:
i) w przypadku wytwarzania produktów pośrednich zobowiązanie do przestrzegania art. 8 i 9;
ii) stosownie do przypadku, obowiązek przestrzegania zobowiązania wymienionego w art. 3 lit. b);
iii) zobowiązanie do włączania do produktów końcowych, określając zamierzone wykorzystanie (receptura A lub receptura B) w okresie podanym w art. 11;
iv) w przypadku gdy znajduje to zastosowanie, zobowiązanie do prowadzenia rejestrów, zgodnie z lit. b);
v) obowiązek przestrzegania art.10;
vi) obowiązek prowadzenia rejestrów zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. c), w przypadku gdy produkty zawierające substancje śladowe są włączane do produktów końcowych;
vii) zobowiązanie kontrahenta do przekazywania właściwemu organowi danych ich dotyczących, określonych w załącznikach od IX do XIII, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną określone w każdym Państwie Członkowskim;
viii) w przypadku gdy znajduje to zastosowanie zobowiązanie, do dostarczenia programu produkcji.
2. Wybrani oferenci, którzy wytwarzają produkty końcowe, są zobowiązani do prowadzenia rejestrów zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. c) i przesyłania swoich programów produkcji zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. d).
ROZDZIAŁ III
Procedury przetargowe
Artykuł 13
1.
Zawiadomienie o ciągłym zaproszeniu do składania ofert przetargowych ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich co najmniej osiem dni przed pierwszym terminem składania ofert.
2.
Właściwa agencja interwencyjna ogłosi każde zaproszenie do składania ofert przetargowych, zaznaczając w szczególności termin oraz adres, pod który należy przesyłać oferty.
Agencja interwencyjna określi również, w odniesieniu do posiadanych przez siebie zapasów masła:
a) umiejscowienie chłodni, w których jest składowane masło przeznaczone na sprzedaż.
Na wykazie zostaną umieszczone jedynie składy, w których składowane jest najstarsze masło;
b) ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, przeznaczonego na sprzedaż, składowanego w każdym składzie.
Artykuł 14
1.
W okresie ważności ciągłego zaproszenia do składania ofert przetargowych agencje interwencyjne wydają poszczególne zaproszenia do składania ofert przetargowych.
2.
Termin składania ofert w odpowiedzi na każde poszczególne zaproszenie do składania ofert wygasa o godzinie 12.00 w południe (czasu brukselskiego) w każdy drugi i czwarty wtorek miesiąca, z wyjątkiem czwartego wtorku w grudniu.
Jeżeli wtorek przypada w dzień świąteczny, termin zostaje przedłużony do godziny 12.00 w południe (czasu brukselskiego) następnego dnia roboczego.
Artykuł 15
1.
Agencje interwencyjne udostępnią przyszłym oferentom, na ich wniosek i zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. a), aktualny wykaz chłodni, w których jest składowane najstarsze masło zgłoszone do przetargu oraz informacje na temat ilości w nich składowanych.
Agencje interwencyjne publikują również uaktualnione wykazy, w regularnych odstępach, we właściwej formie, która zostanie określona w ogłoszeniach o zaproszeniach do składania ofert przetargowych, wymienionych w art. 13 ust. 2.
Agencje interwencyjne powiadomią Komisję, podczas przekazywania jej ofert przetargowych, o ilościach masła przeznaczonego na sprzedaż.
2.
Agencje interwencyjne podejmą niezbędne kroki w celu umożliwienia oferentom, na ich własny koszt, przeprowadzenia badań próbek przed przystąpieniem do przetargu.
Artykuł 16
1.
Oferty przetargowe należy przesyłać listem poleconym, składać w agencji interwencyjnej za potwierdzeniem odbioru lub przekazywać w formie pisemnej przy pomocy urządzeń telekomunikacyjnych.
Oferty dotyczące sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego należy składać w agencji interwencyjnej składującej masło.
Oferty dotyczące przyznania pomocy należy składać:
a) w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a), w agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, na terytorium którego mają być dodane substancje śladowe;
b) w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. b), w agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona jedna z następujących operacji:
i) wytworzenie koncentratu masła, albo
ii) włączenie masła do produktów pośrednich, albo
iii) włączenie masła lub śmietany do produktów końcowych.
2.
W ofertach dotyczących sprzedaży masła należy podać:
a) nazwę i adres oferenta;
b) ilość, o jaką się ubiega;
c) zamierzone wykorzystanie masła (receptura A lub receptura B), wybraną procedurę włączenia, przy uwzględnieniu w odpowiednich przepisów art. 3, oraz, stosownie do przypadku, informacje na temat wytwarzania produktów pośrednich, zgodnie z art. 9 lit. a);
d) oferowaną cenę loco chłodnia, wyrażoną w ecu za 100 kg masła, z wyłączeniem podatków wewnętrznych;
e) stosownie do przypadku, nazwę Państwa Członkowskiego, na którego terytorium masło ma być włączone do produktów końcowych lub przetworzone na koncentrat masła, do masła mają być dodane substancje śladowe lub wytworzone produkty pośrednie;
f) stosownie do przypadku, nazwę chłodni, w której masło jest składowane i, fakultatywnie, nazwę innego składu.
3.
W ofertach przetargowych odnoszących się do przyznania pomocy należy podać:
a) nazwę i adres oferenta;
b) ilość śmietany, masła lub koncentratu masła, w odniesieniu do którego oferent ubiega się o przyznanie pomocy, a w przypadku masła – zawartość tłuszczu;
c) zamierzone wykorzystanie masła (receptura A lub B), wybraną procedurę włączenia przy uwzględnieniu stosownych przepisów art. 3, oraz, stosownie do przypadku, informację na temat wytwarzania produktów pośrednich, zgodnie z art. 9 lit. a);
d) proponowaną kwotę pomocy wyrażoną w ecu na 100 kg śmietany, masła lub koncentratu masła, bez uwzględnienia substancji śladowych.
4.
Oferty przetargowe są ważne tylko wówczas, gdy:
a) dotyczą jednego produktu (masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, śmietany lub masła, bądź koncentratu masła), o jednorodnej zawartości tłuszczu w przypadku masła (82 % lub więcej, lub mniej niż 82 %) o takim samym przeznaczeniu (receptura A lub receptura B) i podlegającego tej samej procedurze włączenia (niezależnie od tego, czy będą dodane substancje śladowe czy też nie);
b) dotyczą co najmniej pięciu ton masła lub dwunastu ton śmietany, lub czterech ton koncentratu masła.
Jednakże, jeśli ilość dostępna w składzie jest mniejsza, wówczas ilość ta będzie stanowić minimalną ilość będącą przedmiotem przetargu;
c) towarzyszy im zobowiązanie określone w pierwszym zdaniu art. 3 oraz, stosownie do przypadku, zobowiązanie określone w art. 3 lit. b);
d) bez uszczerbku dla przepisów art. 18 ust. 4, oferenci dołączą oświadczenie stwierdzające, iż rezygnują z wszelkich roszczeń w odniesieniu do jakości i własności przyznanego im masła;
e) przed upływem terminu składania ofert zostanie dostarczony dowód, że oferent wniósł wadium, określone w art. 17 ust. 1 w odniesieniu do poszczególnego zaproszenia do składania ofert przetargowych.
Zobowiązania i oświadczenia wymienione w lit. c) i d) akapit pierwszy, przekazane na wstępie agencji interwencyjnej automatycznie obowiązują przy składaniu kolejnych ofert, dopóki to ustalenie nie zostanie wyraźnie wypowiedziane przez oferenta lub agencję interwencyjną, pod warunkiem że:
a) w pierwotnej ofercie przetargowej oferent zaznaczył, że życzy sobie, by w jego przypadku stosowano przepisy niniejszego akapitu;
b) w następnych ofertach oferent powoła się na przepisy niniejszego akapitu oraz poda datę pierwotnej oferty przetargowej.
5.
Po upływie terminu określonego w art. 14 ust. 2, nie można wycofać ofert złożonych w odpowiedzi na poszczególne zaproszenie do składania ofert przetargowych.
Artykuł 17
1.
Utrzymanie ważności oferty po upływie terminu składania ofert oraz, stosownie do przypadku,
a) dla masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, złożenie gwarancji należytego przetworzenia zgodnie z art. 18 ust. 2 oraz zapłacenie ceny w okresie ustalonym w art. 20 ust. 2;
b) dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a) złożenie gwarancji należytego przetworzenia zgodnie z art. 18 ust. 2 lub, w przypadku gdy mają zastosowanie przepisy art. 22 ust. 3 akapit drugi, włączenie do produktów końcowych;
c) dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. b) włączenie do produktów końcowych,
2.
Wadium wnosi się w Państwie Członkowskim, w którym została złożona oferta przetargowa.
Jednakże, jeśli oferta przetargowa precyzuje, na mocy art. 16 ust. 2 lit. e), że włączenie do produktów końcowych lub, stosownie do przypadku, wytworzenie koncentratu masła lub dodanie substancji śladowych do masła, bądź wytworzenie produktów pośrednich będzie się odbywać w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, w którym złożono ofertę przetargową, wadium może być złożone we właściwym organie wskazanym przez to inne Państwo Członkowskie, który wyda oferentowi dowód określony w art. 16 ust. 4 lit. e). W takich przypadkach, zainteresowana agencja interwencyjna poinformuje właściwy organ tego innego Państwa Członkowskiego o okolicznościach pociągających za sobą zwolnienie lub przepadek wadium.
Artykuł 18
1.
Minimalną cenę sprzedaży ustala się dla masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, a maksymalną kwotę pomocy ustala się dla śmietany, masła lub koncentratu masła w świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na poszczególne zaproszenie do składania ofert przetargowych i zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68.
Cena sprzedaży lub kwota pomocy, ustalone w ten sposób, mogą się różnić w zależności od:
a) zamierzonego wykorzystania (receptura A lub receptura B);
b) zawartości tłuszczu w maśle;
c) procedury włączenia, jaka ma być zastosowana zgodnie z art. 3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, może zostać podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu.
2.
W tym samym czasie, gdy ustalana jest minimalna cena sprzedaży lub maksymalna kwota pomocy oraz w ramach procedury określonej w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, kwoty zabezpieczenia należytego przetworzenia ustala się na 100 kg poprzez odniesienie albo do różnicy pomiędzy ceną interwencyjną masła i ustalonymi cenami minimalnymi, albo do kwot pomocy.
Celem zabezpieczenia należytego przetworzenia jest zapewnienie, że zostaną spełnione podstawowe wymagania dotyczące albo:
a) dla masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego:
i) przetworzenia masła na koncentrat masła, zgodnie z art. 5 oraz, stosownie do przypadku, dodania substancji śladowych lub dodania substancji śladowych do masła,
oraz
ii) włączenia do produktów końcowych masła lub koncentratu masła, do którego dodano bądź nie dodano substancji śladowych, albo
b) dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a) włączenia do produktów końcowych.
3.
Dowód wymagany w celu zwolnienia zabezpieczenia należytego przetworzenia, określony w ust. 2, przedkłada się właściwej agencji wyznaczonej przez Państwo Członkowskie w ciągu 12 miesięcy od wygaśnięcia okresu ustanowionego w art. 11.
W przypadku gdy okres określony w art. 11, jest przekroczony łącznie o mniej niż 60 dni, kwota zabezpieczenia należytego przetworzenia zostaje zmniejszona o 4 ECU na tonę dziennie.
Na koniec tego okresu do pozostałej kwoty mają zastosowanie przepisy art. 23 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [10].
4.
W przypadku gdy podstawowe wymagania określone w ust. 2 lit. a) nie są przestrzegane w okresie ustanowionym w art. 11 ze względu na to, że, jak stwierdzono, masło pochodzące ze skupu interwencyjnego nie nadaje się do spożycia, zabezpieczenie należytego przetworzenia zostanie zwolnione za zgodą Komisji, w przypadku, gdy podjęto właściwe działania pod nadzorem władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 19
1.
Oferty przetargowe zostaną odrzucone, jeśli oferowana cena jest niższa niż cena minimalna lub jeśli kwota proponowanej pomocy przekracza maksymalną kwotę pomocy, przy należytym uwzględnieniu zamierzonego wykorzystania, zawartości tłuszczu oraz procedury włączenia.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, wybrani zostaną ci oferenci, którzy zaproponują najwyższą cenę.
Właściwa agencja interwencyjna sprzeda masło pochodzące ze skupu interwencyjnego na podstawie daty jego przyjęcia do składu, rozpoczynając od najstarszego masła spośród całkowitej dostępnej ilości lub, stosownie do przypadku, ilości dostępnych w chłodniach wskazanych przez dany podmiot gospodarczy.
3.
Jeśli w ramach procedury sprzedaży ilość dostępna w danym składzie nie jest wyczerpana, umowy na pozostałą ilość zostaną przyznane innym oferentom, zgodnie z oferowaną ceną, począwszy od najwyższej ceny.
W przypadku, gdy pozostała ilość stanowi jedną tonę lub mniej, ilość ta zstanie zaoferowana wybranym oferentom na takich samych warunkach jak ilości już im przyznane.
W przypadku gdy przyjęcie oferty doprowadzi do przyznania umowy na większą ilość masła niż jest dostępna w danej chłodni, umowa zostanie przyznana zainteresowanemu oferentowi jedynie na dostępną ilość.
Jednakże niezależnie od przepisów art. 16 ust. 2 lit. f), agencja interwencyjna wyznaczy inne składy, z których zostanie uzupełniona ilość określona w ofercie.
W przypadku gdy w odniesieniu do jednej chłodni przyjęcie jednej lub więcej ofert zawierających takie same ceny, przy takim samym zamierzonym wykorzystaniu dla masła, o tej samej zawartości tłuszczu oraz tej samej metodzie włączania doprowadzi do przyznania umów na ilości przekraczające ilości dostępne, przydział dokonywany jest proporcjonalnie do ilości oferowanych w przetargu.
Jednakże, jeśli taki podział doprowadziłby do przydziału ilości mniejszych niż pięć ton, zostanie on przeprowadzony w drodze losowania.
4.
Prawa i obowiązki wynikające z zaproszenia do składania ofert przetargowych nie są przenoszalne.
ROZDZIAŁ IV
Sprzedaż masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego w drodze procedury przetargowej
Artykuł 20
1.
Wszyscy oferenci zostaną niezwłocznie powiadomieni przez właściwą agencję interwencyjną o wyniku ich uczestnictwa w poszczególnym zaproszeniu do przetargu.
2. Przed odbiorem masła i w okresie ustanowionym w art. 21 ust. 2, wybrani oferenci zapłacą agencji interwencyjnej kwotę odpowiadającą ich ofercie za ilość masła, którą zamierzają odebrać ze składu, i złożą zabezpieczenie należytego przetworzenia określone w art. 18 ust. 2.
3.
Poza przypadkami działania siły wyższej, jeśli wybrany oferent nie wpłacił kwoty określonej w ust. 2 w ustanowionym terminie, wadium określone w art. 17 ust. 1, ulega przepadkowi, a sprzedaż pozostałych ilości jest anulowana.
Artykuł 21
1. W przypadku gdy kwota określona w art. 20 ust. 2 została zapłacona, a zabezpieczenie ustanowione w art. 18 ust. 2 wniesione, agencja interwencyjnaa wyda upoważnienie do odbioru, w którym określi:
a) ilość masła, w odniesieniu do którego zostały spełnione warunki ustanowione powyżej oraz ofertę, do której odnosi się ta ilość, oznaczoną za pomocą numeru seryjnego;
b) chłodnię, w którym masło jest składowane;
c) ostateczny termin odbioru masła;
d) ostateczny termin włączenia masła do produktów końcowych;
e) wybraną procedurę włączenia w rozumieniu art. 3, oraz
zamierzone wykorzystanie (receptura A lub receptura B).
2.
Wybrani oferenci odbiorą masło, które zostało im przydzielone, w ciągu 45 dni od terminu składania ofert.
Odbiór może odbywać się etapami.
Jeśli płatność określona w art. 20 ust. 2 została dokonana, lecz masła nie odebrano w terminie ustanowionym powyżej, wybrany oferent poniesie koszt i ryzyko składowania masła ze skutkiem od dnia następującego po terminie określonym w ust. 1 lit. c).
3.
Masło zostanie przekazane przez agencję interwencyjną w opakowaniach, na których zamieszczona jest wyraźna i czytelna wzmianka o niniejszym rozporządzeniu, zamierzonym wykorzystaniu (receptura A lub receptura B) oraz wybranej procedurze włączania w rozumieniu odpowiednich przepisów art. 3.
Masło pozostanie w oryginalnym opakowaniu do czasu rozpoczęcia procedury włączania zgodnie z art. 3.
4.
Z powodów podyktowanych wyższą koniecznością i właściwie umotywowanych przyczyn handlowych, agencja interwencyjna, pod swym nadzorem i zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, zezwoli na zmianę zamierzonego wykorzystania lub metody włączenia w odniesieniu do całkowitej ilości objętej ofertą, zgodnie z art. 16, przed dodaniem substancji śladowych, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a).
Jednakże, w przypadku gdy minimalna cena sprzedaży lub, stosownie do przypadku, maksymalny poziom pomocy ustanowiony w art. 18 ust. 1 są identyczne dla receptury A i receptury B, na wniosek oferenta właściwy organ może zezwolić na zamianę, pod swym nadzorem i zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, zamierzonego wykorzystania, z jednej receptury na drugą dla całkowitej ilości objętej ofertą, zgodnie z art. 16.
ROZDZIAŁ V
Przeprowadzenie przetargu w przypadku przyznania pomocy
Artykuł 22
1.
Wszyscy oferenci zostaną niezwłocznie powiadomieni przez właściwą agencję interwencyjną o wyniku ich uczestnictwa w poszczególnym zaproszeniu do przetargu.
2.
Wybrani oferenci zostaną w szczególności powiadomieni o:
a) kwocie pomocy przyznanej na daną ilość masła, koncentratu masła lub śmietany z podaniem oferty oznaczonej seryjnym numerem, do której ta pomoc się odnosi;
b) stosownie do przypadku, o wysokości zabezpieczenia należytego przetworzenia;
c) ostatecznym terminie włączenia do produktów końcowych;
d) wybranej procedurze włączenia w rozumieniu art. 3 oraz zamierzonym wykorzystaniu (receptura A lub receptura B), bez uszczerbku dla art. 21 ust. 4.
3.
Pomoc zostanie wypłacona wybranym oferentom jedynie pod warunkiem dostarczenia dowodu w ciągu 12 miesięcy od ostatecznego terminu określonego w art. 11:
a) w przypadku masła:
i) że spełniło warunki ustanowione w art. 1 ust. 2 lit. a)
oraz
ii) że zostało włączone do produktów końcowych w terminie określonym w art. 11, lub, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a), że zostało wniesione zabezpieczenie należytego przetworzenia, przewidziane w art. 18 ust. 2;
b) w przypadku koncentratu masła:
i) że został wytworzony zgodnie zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I w terminie ustanowionym w art. 11;
oraz
ii) że został włączony do produktów końcowych w terminie ustanowionym w art. 11, lub, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a), że zostało wniesione zabezpieczenie należytego przetworzenia przewidziana w art. 18 ust. 2;
c) w przypadku śmietany:
i) że spełniła ona warunki ustanowione w art. 1 ust. 2 lit. c)
oraz ii) że została włączona do produktów końcowych w terminie ustanowionym w art. 11 lub, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a), że zostało wniesione zabezpieczenie należytego przetworzenia, przewidziane w art. 18 ust. 2.
Jednakże nie ma potrzeby wnoszenia zabezpieczenia należytego przetworzenia, określonego w art. 18 ust. 2, jeśli o pomoc ubiegano się po zakończeniu kontroli przewidzianej w art. 23 i jeśli dostarczono dowód w terminie ustanowionym w art. 11.
4.
Pomoc zostanie wypłacona w ciągu 60 dni od przedstawienia agencji interwencyjnej dowodu określonego w ust. 3 i proporcjonalnie do ilości, w odniesieniu do których dostarczono taki dowód.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ograniczyć jej wypłatę do jednego wniosku na miesiąc i w odniesieniu do jednej procedury przetargowej.
W przypadku gdy okres ustanowiony w art. 11 jest przekroczony łącznie o mniej niż 60 dni dla produktów określonych w art. 3 lit. b), kwota pomocy zostaje zmniejszona o 4 ECU na tonę dziennie.
Na koniec tego okresu pozostała kwota pomocy zostaje zmniejszona o 15 %, a następnie o 2 % za każdy kolejny dzień.
W przypadku gdy nie jest przestrzegane zobowiązanie podporządkowane w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 oraz w przypadku, gdy nie są zastosowane kary przewidziane na podstawie niniejszego rozporządzenia, kwota pomocy zostanie zmniejszona o 15 %.
W przypadkach działania siły wyższej oraz jeżeli zostaną podjęte czynności administracyjne w celu ustalenia uprawnień do otrzymania pomocy, nie dokonuje się jej wypłacenia do czasu potwierdzenia uprawnień do tej pomocy.
ROZDZIAŁ VI
Środki kontrolne
Artykuł 23
1.
W celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem, Państwa Członkowskie przyjmą środki kontrolne wymienione w ust. od 2 do 8, których koszty będą same ponosić.
2. Podczas wytwarzania koncentratu masła z dodatkiem lub bez substancji śladowych lub podczas dodawania substancji śladowych do masła lub śmietany, bądź podczas przepakowywania, określonego w art. 7 ust. 1 akapit drugi, właściwa agencja przeprowadzi kontrole na miejscu na podstawie programu produkcji zakładu, przewidzianego w art. 10 ust. 2 lit. d), w taki sposób, że każda oferta, która wygrywa przetarg, zgodnie z art. 16, jest poddawana kontroli co najmniej raz. Jednakże, do celów kontroli jakości, Państwa Członkowskie mogą, po uzyskaniu zgody Komisji, ustanowić pod swoim nadzorem, system autokontroli dla niektórych zakładów, które otzymały zezwolenie.
Takie kontrole obejmują pobranie i analizę próbek oraz dotyczą w szczególności warunków produkcji, ilości oraz składu wytworzonego produktu, w zależności od tego, czy wykorzystano masło czy śmietanę.
Okresowo, w uzupełnieniu takich kontroli, przeprowadza się, przy uwzględnieniu przetworzonych ilości, badanie szczegółowe losowo wybranej ewidencji, określonej w art. 10 ust. 2 lit. c) oraz, stosownie do przypadku, losowo wybranych rejestrów, określonych w art. 12 ust. 1 lit. b), a także poprzez sprawdzanie zgodności z warunkami i terminami dotyczącymi wydania zezwolenia zakładowi.
3.
W ustaleniach odnoszących się do kontroli włączania bezwodnego tłuszczu mleka lub masła do produktów pośrednich zawarte są co najmniej przepisy stanowiące, że:
a) kontrole na miejscu w zakładach są niezapowiedziane i przeprowadza się je na podstawie programu produkcji, określonego w art. 10 ust. 2 lit. d), z częstotliwością, która jest uzależniona od wykorzystanych ilości, lecz co najmniej raz w miesiącu. Kontrole w szczególności odnoszą się do warunków wytwarzania produktów pośrednich, a także zgodności z wymaganiami dotyczącymi zawartości tłuszczu mleka, zgodnie z oświadczeniem, określonym w art. 8 ust. 2, w trybie:
i) badania ewidencji określonej w art. 10 ust. 2 lit. c), mającego na celu sprawdzenie podanego składu wytworzonych produktów pośrednich;
ii) pobierania próbek produktów pośrednich oraz analizy wykorzystanych tłuszczów mleka, w celu sprawdzenia składu podanego w wyżej wspomnianej ewidencji;
iii) kontroli wkładu tłuszczu mleka oraz ilości produktów pośrednich wytworzonych w procesie produkcji;
b) w uzupełnieniu kontroli określonych w lit. a) przeprowadza się kontrole mające na celu sprawdzenie zgodności z warunkami wydania zezwolenia zakładowi oraz, stosownie do przypadku, kontrole rejestrów określonych w art. 12 ust. 1 oraz szczegółową kontrolę wyżej określonych rejestrów, przeprowadzaną:
- poprzez pobieranie próbek, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a),
- dla każdej partii wytworzonych produktów pośrednich, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. b).
4.
W ustaleniach odnoszących się do kontroli włączania koncentratu masła lub masła, lub śmietany, lub produktów pośrednich do produktów końcowych zawarte są co najmniej przepisy stanowiące, że:
a) kontrole na miejscu w zakładach przeprowadza się w celu skontrolowania, czy przestrzegane jest wykorzystanie produktu zgodnie z ofertą, na podstawie receptur wytwarzania i ewidencji określonej w art. 10 ust. 2 lit. c) albo rejestrach, określonych w art. 12 ust. 1 lit. b):
i) poprzez pobieranie próbek z częstotliwością uzależnioną od wykorzystanych ilości, w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a), jednak co najmniej raz w miesiącu, jeśli w zakładzie jest włączane pięć ton lub więcej masła lub jego ekwiwalentu miesięcznie. Takie zakłady prześlą swój program produkcji zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. d);
ii) dla każdej partii produkcyjnej produktów końcowych, w przypadku, gdy ma zastosowanie art. 3 lit. b);
b) w przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. b), kontrole przewidziane w lit. a) przeprowadza się co najmniej raz w miesiącu i są one okresowo uzupełniane kontrolami mającymi na celu stwierdzenie zgodności z:
i) art. 1 ust. 2, stosownie do przypadku i w razie potrzeby, wraz z pobieraniem próbek produktów końcowych;
ii) warunkami zatwierdzania zakładu;
iii) zobowiązaniem określonym w art. 3 lit. b).
Stosowanie tego przepisu może być zawieszone, w przypadku gdy zakład nie przestrzegał swego zobowiązania.
5.
W przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. b), "partia produkcyjna" oznacza ilość produktów wytworzonych z masła lub koncentratu masła, lub śmietany, do których nie dodano substancji śladowych, zidentyfikowanych w odniesieniu do całości lub części oferty określonej w art. 16.
W przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a), kontrole przewidziane w ust. 3 lit. a) i w ust. 4 lit. a) ppkt i) przeprowadza się poprzez identyfikację ilości wykorzystanych w odniesieniu do ofert określonych w art. 16.
6.
W przypadku gdy ma zastosowanie art. 3 lit. a), kontrole przewidziane w ust. 4 uznaje się za przeprowadzone, jeśli wybrani oferenci lub, stosownie do przypadku, sprzedawcy złożą oświadczenie, sporządzone przez końcowych użytkowników lub końcowych detalistów, w odniesieniu do całej sprzedaży, w którym ostatni z wymienionych:
a) potwierdzają swoje zobowiązanie do włączenia do produktów końcowych, zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c) ppkt iii), uwzględnione w umowie sprzedaży;
b) stwierdzają, że są świadomi kar, jakie mogą być na nich nałożone, jeśli w wyniku kontroli przeprowadzonych przez władze publiczne okaże się, że nie wypełniają oni zobowiązań, które przyjęli.
Bez uszczerbku dla kar ustanowionych obecnie lub w przyszłości przez zainteresowane Państwo Członkowskie, sumę, równą kwocie gwarancji należytego przetworzenia przewidzianej w art. 18 ust. 2, wnosi się na rzecz agencji interwencyjnej stosownie do ilości, do których się odnosi.
Państwa Członkowskie, przed 1 marca każdego roku, powiadomią Komisję o wszystkich przypadkach, w odniesieniu do których w poprzednim roku zastosowano przepisy niniejszej litery.
Przepisy akapitu pierwszego stosują się tylko w przypadku, gdy końcowy użytkownik lub, stosownie do przypadku, końcowy detalista zobowiązuje się na piśmie do zakupu w ciągu 12-miesięcznego okresu nie więcej niż 9 ton ekwiwalentu masła, nie więcej niż 14 ton śmietany albo tę samą ilość masła lub koncentratu masła w produktach pośrednich.
Przepisy tego akapitu nie stosują się do końcowych użytkowników lub końcowych detalistów, którzy nie przestrzegali tego zobowiązania.
Jednakże, jeśli właściwy organ uzna za uzasadnione, może on przyjąć kolejne zobowiązanie końcowego użytkownika lub detalisty, który złożył taki wniosek na piśmie z podaniem przyczyny nieprzestrzegania poprzedniego zobowiązania.
Kolejne zobowiązanie może obowiązywać wyłącznie po upływie 12 miesięcy po złożeniu wniosku.
Do tego czasu obowiązują kontrole przewidziane w ust. 4.
7. W uzupełnieniu kontroli przewidzianych w ust. od 2 do 6 okresowo sprawdza się dane przekazywane właściwemu organowi zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. e) oraz art. 12. ust. 1 lit. c) ppkt vii).
8.
Z kontroli przeprowadzanej zgodnie z niniejszym artykułem sporządza się raport z podaniem daty kontroli, czasu jej trwania oraz przeprowadzonych operacji.
Artykuł 24
1. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [11] stosuje się, uwzględniając istniejące różnice, do produktów określonych w niniejszym rozporządzeniu, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej. Produkty określone w art. 1 ust. 2 są również przedmiotem kontroli przewidzianych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92 od początku operacji określonych w art. 6 lub, w przypadku koncentratu masła, do którego nie dodano substancji śladowych, od daty wytworzenia lub w przypadku masła, do którego nie dodano substancji śladowych i włączonego do produktów pośrednich od daty włączenia i do czasu włączenia do produktów końcowych.
Specjalne adnotacje w sekcjach 104 i 106 egzemplarza kontrolnego T5 są zgodne z załącznikiem VII.
2.
W przypadku, gdy dodano substancje śladowe do masła bądź śmietany albo masło bądź śmietana zostały włączone do produktów końcowych lub, stosownie do przypadku, do produktów pośrednich w Państwie Członkowskim innym niż państwo wytworzenia, takie masło lub śmietana zostaną zaopatrzone w świadectwo pochodzenia wydane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, stwierdzające, że zostały spełnione warunki ustanowione w art. 1 ust. 2.
ROZDZIAŁ VII
Wymagania sprawozdawcze
Artykuł 25
Państwa Członkowskie przekażą Komisji:
1) co miesiąc, dane określone w załączniku VIII, dotyczące poprzedniego miesiąca;
2) przed 1 marca, 1 czerwca, 1 września i 1 grudnia informacje w odniesieniu do poprzedniego kwartału roku kalendarzowego dotyczące:
a) danych określonych w załącznikach IX, X, XI i XII,
b) zapłaconych cen, wyrażonych jako średnia ważona z zaznaczeniem wartości najwyższych, zgodnie z oświadczeniem końcowego użytkownika, na mocy przepisów ustanowionych przez to Państwo Członkowskie lub wybrane losowo przez Państwo Członkowskie,
c) przypadków, w których stwierdzono, że warunki art. 1 ust. 2 nie były przestrzegane;
3) przed 1 marca w odniesieniu do poprzedniego roku,
- datę określoną w załączniku XIII,
- liczbę zmian zamierzonego wykorzystania, na które zezwolono zgodnie z art. 21 ust. 4 oraz dane dotyczące ilości i sposobów ich wykorzystania.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zagwarantowania, że przestrzegane są zobowiązania określone w art. 10 ust. 2 lit. e) i art. 12 ust. 1 lit. c) ppkt vii).
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy ogólne
Artykuł 26
Dla celów niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 8, 10 i 23, Belgijsko-Luksemburska Unia Gospodarcza jest uważana za jedno Państwo Członkowskie.
Artykuł 27
Rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 stosuje się z wyjątkiem przypadków, w odniesieniu do których wyraźnie przewidziano inaczej.
Kara za nieprzestrzeganie zobowiązania podporządkowanego określonego w niniejszym rozporządzeniu wyklucza kary przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 28
Rozporządzenie (EWG) nr 570/88 traci moc.
Jednakże stosuje się następujące przepisy:
a) rozporządzenie (EWG) nr 570/88 stosuje się nadal w odniesieniu do procedur przetargowych, dla których okres przeznaczony na złożenie ofert upływa przed 1 stycznia 1998 r., bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 29 ustęp trzeci;
b) opakowania z wcześniej wykonanym nadrukiem, określone z art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 570/88, mogą być wykorzystywane do dnia 30 czerwca 1998 r.;
c) zobowiązania podjęte na mocy art. 23 pkt 5 rozporządzenia (EWG) nr 570/88 oraz wydanie zezwolenia zakładom i zatwierdzenie produktów pośrednich przewidziane w art. 10 powyższego rozporządzenia nadal zachowują ważność na mocy niniejszego rozporządzenia z wyjątkiem tych zobowiązań, które dotyczą produktów oznaczonych kodami CN 04022119 i 04022199.
Właściwy organ zapewni, że dodatkowe zobowiązania określone w art. 10 niniejszego rozporządzenia są składane przez zainteresowane zakłady nie później niż do 30 czerwca 1998 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2596/97
z dnia 18 grudnia 1997 r.
przedłużające okres, o którym mowa w art. 149 ust. 1 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 149 ust.2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 149 ust. 1 Aktu Przystąpienia z 1994 r. określa okres, w którym mogą być przyjęte środki przejściowe w celu ułatwienia przejścia od systemu organizacji istniejącego w Austrii, Finlandii i Szwecji w chwili przystąpienia do systemów wynikających ze stosowania wspólnej organizacji rynku na warunkach określonych we wspomnianym Akcie, w szczególności pokonania poważnych trudności w stosowaniu nowego systemu organizacji od określonej daty, przy czym okres ten upływa z dniem 31 grudnia 1997 r.;
w pewnych sektorach trudności tych nie można rozwiązać przed danym terminem, który został określony; zatem wspomniany okres należy przedłużyć, o czym stanowi Akt; wspomniany okres należy przedłużyć o jeden rok;
w sektorze mleka i przetworów mlecznych wymagania związane z zawartością tłuszczu w mleku przeznaczonym do spożycia przez ludzi nadal sprawiają trudności Finlandii i Szwecji; trudności tych nie można rozwiązać przed 31 grudnia 1998 r.; zatem wspomniany okres należy przedłużyć w tym specjalnym przypadku o dwa lata, o czym stanowi Akt Przystąpienia z 1994 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Okres, o którym mowa w art. 149 ust.1 Aktu Przystąpienia z 1994 r. zostaje niniejszym przedłużony do 31 grudnia 1998 r.
Jednakże w odniesieniu do wymagań związanych z zawartością tłuszczu w mleku przeznaczonym do spożycia przez ludzi produkowanym w Finlandii i Szwecji, okres ten przedłuża się niniejszym do 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 1 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2597/97
z dnia 18 grudnia 1997 r.
ustanawiające dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności artykuły 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
celem rozporządzenia Rady (EWG) nr 1411/71 z dnia 29 czerwca 1971 r. ustanawiającego dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego [4] jest zwiększenie rynku produktów oznaczonych kodem CN 0401, tak jak tylko jest to możliwe, poprzez zapewnienie gwarancji jakości oraz produktów, które spełniają potrzeby i życzenia konsumentów; ustanowienie norm handlowych w odniesieniu do omawianych przetworów mlecznych pozwala na stabilizację rynku, w związku z tym gwarantuje rolnikom odpowiedni standard życia; zatem utrzymanie tych zasad jest zarówno w interesie producentów, jak i konsumentów;
w celu skorzystania z doświadczenia oraz uproszczenia i wyjaśnienia przepisów, tak aby lepiej zagwarantować pewność prawa dla zainteresowanych stron, należy wprowadzić szereg zmian do powyższego rozporządzenia i zamieścić je w nowym rozporządzeniu;
aby spełnić życzenia konsumentów, którzy przywiązują coraz większą wagę do wartości odżywczej białka mleka, powinny zostać określone zasady, aby zagwarantować w przetworach mlecznych przynajmniej naturalną zawartość białka w mleku oraz pozwolić na wzbogacenie mleka spożywczego białkami mleka, solami mineralnymi i witaminami lub obniżenie zawartości laktozy;
artykuł 5 ust. 9 rozporządzenia Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającego zasady zdrowotne dla produkcji i wprowadzania na rynek surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [5] określa pewne wymogi dotyczące składu mleka spożywczego; w interesie zgodności przepisy te powinny być włączone do rozporządzenia o normach handlowych, a jednocześnie zmienione w celu uwzględnienia nabytego doświadczenia;
stosuje się dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [6] oraz dyrektywę Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie etykietowania wartości odżywczej środków spożywczych [7];
w celu zagwarantowania zgodności, produkty przywożone z państw trzecich powinny być zgodne z tymi samymi zasadami;
należy przewidzieć przepisy stanowiące, iż Państwa Członkowskie muszą określić kontrole i kary, jakie mają być stosowane w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa normy dla produktów oznaczonych kodem CN 0401, przeznaczonych do spożycia przez ludzi w obrębie Wspólnoty, bez uszczerbku dla wymagań dotyczących ochrony zdrowia publicznego.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "mleko" oznacza produkt pochodzący z udoju jednej lub więcej krów;
b) "mleko spożywcze" oznacza produkty wymienione w art. 3 przeznaczone na dostawy dla konsumenta bez dalszego przetwarzania;
c) "zawartość tłuszczu" oznacza wskaźnik według masy cząstek tłuszczu mleka na sto cząstek mleka w danym mleku;
d) zawartość białka oznacza wskaźnik według masy cząstek białka na sto cząstek mleka w danym mleku (uzyskana poprzez pomnożenie przez 6,38 całkowitej zawartości azotu w mleku wyrażona jako procent masy).
Artykuł 2
1.
Jedynie mleko spełniające wymogi określone dla mleka spożywczego może być dostarczane lub sprzedawane bez przetwarzania końcowemu konsumentowi, zarówno bezpośrednio, jak i poprzez pośredników takich jak restauracje, szpitale, stołówki lub inne podobne placówki zbiorowego żywienia.
2.
Opisy dotyczące sprzedaży, stosowane dla tych produktów, są opisami podanymi w art. 3.
Opisy te stosuje się jedynie dla produktów określonych w tym artykule, bez uszczerbku dla ich zastosowania w opisach dotyczących składu.
3.
Państwa Członkowskie przyjmują środki mające na celu informowanie konsumentów o charakterze i składzie omawianych produktów, gdyż brak takich informacji może wprowadzać dezorientację.
Artykuł 3
1.
Następujące produkty są uważane za mleko spożywcze:
a) mleko surowe - mleko, które nie zostało podgrzane w temperaturze powyżej 40 °C lub poddane obróbce mającej ten sam efekt;
b) mleko pełne - mleko poddane obróbce cieplnej, które jeśli chodzi o zawartość tłuszczu spełnia jeden z następujących wymogów:
- znormalizowane mleko pełne - mleko o zawartości tłuszczu, co najmniej 3,50 % (m/m).
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć dodatkową kategorię mleka pełnego o 4 % (m/m) zawartości tłuszczu lub jak wyżej,
- nieznormalizowane mleko pełne - mleko o zawartości tłuszczu nie zmienionej od etapu udoju zarówno poprzez dodanie, jak i usunięcie tłuszczów mleka, albo poprzez zmieszanie z mlekiem, którego naturalna zawartość tłuszczu została zmieniona.
Jednakże zawartość tłuszczu nie może być mniejsza niż 3,50 % (m/m);
c) mleko częściowo odtłuszczone - mleko poddane obróbce termicznej, którego zawartość tłuszczu została obniżona do minimalnie 1,50 % (m/m) i maksymalnie 1,80 % (m/m);
d) mleko odtłuszczone - mleko poddane obróbce termicznej, którego zawartość tłuszczu została obniżona do nie więcej niż 0,50 % (m/m).
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 lit. b) tiret drugie dozwolone są jedynie następujące modyfikacje:
a) w celu zapewnienia zawartości tłuszczu określonej dla mleka spożywczego - modyfikacja naturalnej zawartości tłuszczu poprzez usunięcie lub dodanie śmietany, lub dodanie mleka pełnego, mleka częściowo odtłuszczonego lub mleka odtłuszczonego;
b) wzbogacenie mleka białkami mleka, solami mineralnymi oraz witaminami;
c) obniżenie zawartości laktozy poprzez konwersję na glukozę i galaktozę.
Dopuszczalne są modyfikacje składu mleka wymienione w pkt b) i c) tylko wtedy, gdy są one znakowane w nieusuwalny sposób na opakowaniu produktu, tak aby były łatwe do zauważenia i przeczytania.
Niemniej jednak takie znakowanie nie zwalnia z obowiązku oznaczania wartości odżywczej określonego na mocy dyrektywy 90/496/EWG.
Gdy dodane zostają białka, zawartość białka we wzbogaconym mleku musi wynosić 3,8 % (m/m) lub więcej.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ograniczyć lub zabronić modyfikacji składu mleka określonego w pkt b) i c).
Artykuł 4
Mleko spożywcze musi:
a) mieć temperaturę krzepnięcia bliską średniej temperaturze krzepnięcia mleka surowego odnotowaną na obszarze pochodzenia skupowanego mleka;
b) mieć masę nie mniejszą niż 1028 g/l w przypadku mleka zawierającego 3,5 % tłuszczu (m/m) w temperaturze 20 °C lub równoważną wagę na litr w przypadku mleka mającego inną zawartość tłuszczu;
c) zawierać minimum 2,9 % (m/m) białek w przypadku mleka zawierającego 3,5 % (m/m) tłuszczu lub mieć równoważne stężenie w przypadku mleka o innej zawartości tłuszczu;
d) mieć beztłuszczową zawartość suchej masy wynoszącą 8,5 % (m/m) lub więcej w przypadku mleka zawierającego 3,5 % (m/m) tłuszczu, lub równoważną zawartość w przypadku mleka o innej zawartości tłuszczu.
Artykuł 5
Produkty przywożone do Wspólnoty na sprzedaż jako mleko spożywcze muszą być zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 6
Dyrektywa 79/112/EWG ma zastosowanie, zwłaszcza jeśli chodzi o przepisy krajowe dotyczące etykietowania mleka spożywczego.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie przyjmują właściwe środki w celu monitorowania stosowania niniejszego rozporządzenia, karania naruszeń oraz zapobiegania i przeciwdziałania oszustwom.
Środki te oraz wszelkie zmiany są notyfikowane Komisji w ciągu miesiąca następującego po ich przyjęciu.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [8].
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 1411/71 traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 1411/71 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.
Niemniej jednak art. 4 stosuje się od stycznia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2599/97
z dnia 18 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2262/84 wprowadzające szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 [3] Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji przyjmie do dnia 1 stycznia 1998 r. metodę finansowania rzeczywistych wydatków agencji począwszy od roku gospodarczego 1998/99;
praca zwyczajowo powierzana agencjom musi być wykonana w okresie roku gospodarczego 1998/99; w rezultacie należy wprowadzić przepis przewidujący udział Wspólnoty w wydatkach agencji w tym okresie, aby zagwarantować, że mogą one działać sprawnie oraz zgodnie z zasadami przewidzianymi w ramach autonomii administracyjnej przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 2262/84,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 dwa ostatnie akapity otrzymują brzmienie:
"50 % rzeczywistych wydatków agencji w roku gospodarczym 1998/99 ujmuje się w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich.
Do dnia 1 października 1998 r. Komisja rozpatrzy potrzebę utrzymania udziału Wspólnoty w wydatkach agencji oraz, w odpowiednim przypadku, przedstawi wniosek Radzie.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu Rada do dnia 1 stycznia 1999 r. podejmie decyzję dotyczącą każdego finansowania danych wydatków."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2600/97
z dnia 19 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3094/95 w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 92 ust. 3 lit. c), art. 94 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: porozumienie przestrzegające normalnych warunków konkurencji w handlowym przemyśle stoczniowym i branży naprawczej, zawarte między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi w ramach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) [2], jeszcze nie weszło w życie;
dlatego rozporządzenie Rady (WE) nr 3094/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego [3] jeszcze nie weszło w życie;
zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 3094/95 istotne przepisy dyrektywy Rady 90/684/EWG z dnia 21 grudnia 1990 r. w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego [4] stosuje się nadal do czasu wejścia w życie porozumienia OECD, a najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r.;
zakładając utrzymującą się niepewność do wejścia w życie porozumienia OECD, które może opóźnić się dalej, po dniu 31 grudnia 1997 r., Rada musi podjąć właściwe kroki w oczekiwaniu na decyzje w sprawie możliwych nowych uzgodnień w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego;
rozporządzenie (WE) nr 3094/95 powinno zatem zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 rozporządzenia (WE) nr 3094/95 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Do czasu wejścia w życie wymienionego porozumienia stosowne przepisy dyrektywy 90/684/EWG stosuje się do wejścia w życie porozumienia, a najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2616/97
z dnia 16 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2321/97 [2], w szczególności jego art. 9 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny, oraz rozporządzenie uchylające (EWG) nr 2377/80 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2469/97 [4], przewiduje że wystąpienie o refundacje wywozowe wymaga przy każdym wywozie produktów wydania pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji;
aby zapewnić racjonalne zarządzanie wywozem w szczególności mrożonej wołowiny z zapasów interwencyjnych przeznaczonej do wywozu bez refundacji do niektórych państw trzecich, cały wywóz produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 805/68 lub objętych kodami CN 010210, 16025031 do 16025080 oraz 16029069 wymaga wydania pozwolenia na wywóz;
w wyniku tego nowego wymogu zachodzi potrzeba dokonania określonych zmian w odniesieniu do okresów ważności pozwoleń, wysokości kaucji gwarancyjnej oraz notyfikacji od Państw Członkowskich;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1445/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Dla całego wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 805/68 lub oznaczonych kodami CN 010210, 16025031–16025080 oraz 16029069 wymagane jest wydanie pozwolenia na wywóz.";
2) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Okres ważności pozwoleń na wywóz produktów, za które wystąpiono o refundację i które wymagają wydania pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji wynosi:
- 75 dni dla produktów objętych kodami CN 0102 i 1602,
- 30 dni dla innych produktów,
licząc od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Ważność pozwoleń na wywóz wołowiny i cielęciny wydanych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 wygasa jednakże w końcu czwartego miesiąca od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
2.
Okres ważności pozwoleń na wywóz, w odniesieniu, do których nie są zgłaszane wnioski o refundację wynosi:
- 45 dni dla wywozu mrożonej wołowiny z zapasów interwencyjnych,
- 60 dni dla innych produktów,
licząc od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Pole 20 wniosków o pozwolenia oraz pozwoleń zawiera słowa:
- "Produkty z zapasów interwencyjnych bez refundacji (rozporządzenie (WE) nr)"; w przypadku pozwoleń określonych w tiret pierwszym,
- "Bez refundacji"; w przypadku pozwoleń określonych w tiret drugim.
3.
Pole 15 wniosków o pozwolenie oraz pozwoleń zawiera opis produktu, pole 16 zawiera 12- cyfrowy kod nomenklatury produktu rolnego objętego refundacjami wywozowymi, pole 7 zawiera kraj przeznaczenia.
4.
Kategorie produktu podane w art. 13a akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 są wyszczególnione w załączniku III.";
3) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Kaucja gwarancyjna na poczet pozwolenia z wcześniejszym ustaleniem refundacji wynosi:
a) 44 ECU za sztukę zwierzęcia żywego;
b) 29 ECU za 100 kg produktów objętych kodem 020130009100 nomenklatury refundacji wywozowych do produktu rolnego;
c) 16 ECU za 100 kg wagi netto w przypadku innych produktów.
2.
Kaucja gwarancyjna na poczet pozwoleń innych niż określono w ust. 1 wynosi:
a) 7 ECU za sztukę zwierzęcia żywego;
b) 3 ECU za 100 kg wagi netto w przypadku innych produktów.";
4) W art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pozwolenia na wywóz, jak podano w art. 8 ust. 1 wydaje się w piątym dniu roboczym następującym po dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem, że w tym czasie Komisja nie podjęła działań specjalnych, jak podano w ust. 2.
To opóźnienie czasowe nie dotyczy jednak wywozu objętego art. 14a rozporządzenia (EWG) nr 3719/88";
5) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1. Ilości wywiezione w ramach tolerancji, określonej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie stanowią tytułu do wypłaty refundacji, jeśli wywóz odbywa się na podstawie pozwolenia określonego w art. 8 ust. 1 a w jego polu 22 znajduje się wpis o treści:"Refundacja ważna dla… ton (ilości, na którą wydane jest pozwolenie).";
2. Artykuł 20 ust. 3 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [5] nie stosuje się do specjalnych refundacji wywozowych przydzielanych w przypadku mięsa oddzielonego od kości zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1964/82 [6] jeśli produkty te podlegają lub podlegały procedurze określonej w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [7].";
6) Artykuł 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie informują Komisję:
- w poniedziałek i czwartek każdego tygodnia, najpóźniej do godz. 12 w południe:
1.1. o wnioskach o udzielenie pozwolenia z wcześniej ustaloną refundacją, jak podano w art. 8 ust. 1, lub braku złożonych wniosków;
1.2. o wnioskach o udzielenie pozwolenia zgodnie z art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, lub braku złożonych wniosków;
1.3. o wnioskach o udzielenie pozwolenia zgodnie z art. 8 ust. 1 tiret pierwsze
b) złożonych do ostatniego dnia poprzedzającego datę powiadomienia;
1.1. o ilościach, dla których wydano pozwolenia w myśl art. 10 ust. 5 lub nie wydaniu żadnych pozwoleń;
1.2. o ilościach, dla których wydano pozwolenia na wywóz w odpowiedzi na wnioski zgodnie z art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88,
c) do ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień powiadomienia, podając daty złożenia wniosków i kraje przeznaczenia;
- o ilościach, dla których wycofano wnioski o pozwolenia na wywóz zgodnie z art. 10 ust. 1, przed 15 dniem każdego miesiąca za miesiąc poprzedni:
d) o wnioskach o pozwolenia objętych art. 14a rozporządzenia (EWG) nr 3719/88;
e) ilościach na które wydano pozwolenia zgodnie z art. 8 ust. 1, ale nie zostały wykorzystane;
f) saldach niewykorzystanych ilości, na które wydano pozwolenia zgodnie z art. 8 ust. 2 tiret pierwsze;
g) wnioskach o pozwolenia zgodnie z art. 8 ust. 2 tiret drugie.";
7) Załącznik IV zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2623/97
z dnia 19 grudnia 1997 r.
w sprawie stosowania art. 6 rozporządzeń (WE) nr 3281/94 i (WE) nr 1256/96 w sprawie wieloletnich systemów ogólnych preferencji taryfowych w odniesieniu do niektórych produktów przemysłowych i rolnych pochodzących z krajów rozwijających się
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 3281/94 [3] i (WE) nr 1256/96 [4] ustanawia, że najbardziej rozwinięte kraje beneficjenci są wyłączone z uprawnień przyznanych na mocy tych rozporządzeń począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r. na podstawie obiektywnych, jasno określonych kryteriów;
progiem odniesienia dla wyłączenia krajów najbardziej rozwiniętych powinien być dochód na mieszkańca równy najniższemu dochodowi w Państwie Członkowskim UE, dostosowany przez odniesienie do wskaźnika rozwoju wymienionego w części 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 3281/94 i (WE) nr 1256/96, w celu uwzględnienia konieczności rozwoju wywozu swoich wyrobów przez niektóre kraje;
podejście to jest obiektywne i jasne, jako że uwzględnia najmniej sporny i najbardziej aktualny wskaźnik sytuacji krajów beneficjentów, umożliwiając jednocześnie utrzymanie jednego z celów GSP, jakim jest zapewnienie zróżnicowania wywozu krajów beneficjentów;
wyłączenie niektórych krajów z korzystania z ogólnych preferencji taryfowych nie może prowadzić do pozbawienia członków ugrupowań regionalnych, których członkami byłyby również kraje wyłączone, korzyści jakie czerpały one w przeszłości z używania we własnej produkcji w ramach kumulacji regionalnej, produktów pochodzących z wymienionych krajów wyłączonych; przerwanie tego ułatwienia byłoby sprzeczne z celem art. 6 wymienionych rozporządzeń, czyli redystrybucją korzyści systemu wśród krajów najsłabiej rozwiniętych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kryteria określone w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3281/94 i (WE) nr 1256/96 są następujące:
- produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca przekraczający 8210 US USD na rok 1995, zgodnie z najnowszymi danymi Banku Światowego,
- wskaźnik rozwoju, obliczony według wzoru i na podstawie danych znajdujących się w części 2 załącznika II do rozporządzeń (WE) nr 3281/94 i (WE) nr 1256/96, wyższy niż - 1.
Kryteria te są stosowane łącznie.
Artykuł 2
Wycofanie kraju czy terytorium z wykazu krajów lub terytoriów korzystających z uogólnionych preferencji na mocy kryteriów określonych w art. 1 nie wpływa na możliwość używania produktów pochodzących z tego kraju w ramach kumulacji regionalnej stosowanej do ugrupowań regionalnych określonych w art. 72 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], o ile ten kraj był członkiem tego ugrupowania regionalnego od czasu wejścia w życie wieloletniego schematu preferencji obowiązującego dla danego produktu i kraj ten nie jest uważany za kraj pochodzenia produktu finalnego w myśl art. 72a rozporządzenia (WE) nr 2454/93.
Artykuł 3
Na mocy kryteriów określonych w art. 1 następujące kraje i terytoria zostają wycofane z wykazu krajów i terytoriów korzystających z uogólnionych preferencji znajdującego się w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 3281/94 i (WE) nr 1256/96:
- Korea Południowa,
- Hongkong,
- Singapur.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2629/97
z dnia 29 grudnia 1997 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 w zakresie kolczyków, rejestrów i paszportów w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i odnoszące się do etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [1], w szczególności jego art. 10 lit. a), b) i c),
a także mając na uwadze, co następuje: kolczyki powinny zawierać informację na temat Państwa Członkowskiego pochodzenia łącznie z informacją dotyczącą indywidualnego zwierzęcia; najbardziej właściwa ustalona forma takiej informacji to dwuliterowy kod kraju łącznie z maksimum 12 cyframi; niektóre Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do utrzymywania w okresie przejściowym swojego obecnego systemu;
kody kreskowe mogą być dozwolone jako uzupełnienie kodu kraju i maksymalnie 12 cyfr;
należy określić pewne minimalne jednolite zasady co do projektu i układu kolczyka;
przepisy dotyczące treści kolczyków powinny być przejrzane pod kątem tworzenia komputerowej bazy danych przewidzianej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 820/97;
powyższa informacja zawarta w paszporcie oraz w rejestrze musi posiadać formę, która pozwala na prześledzenie drogi zwierzęcia;
informacja ta musi być zgodna z zapisem znajdującym się w skomputeryzowanej bazie danych przewidzianej w dyrektywie Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [2], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/12/WE [3];
z uwagi na środki kontrolne odnoszące się do wspólnotowych programów pomocowych, konieczne jest zawarcie w paszporcie niektórych informacji dotyczących premii, jak przewidziano w art. 4 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2321/97 [5];
z uwagi na harmonogram zastosowania rozporządzenia (WE) nr 820/97, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w trybie pilnym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I Kolczyki
Artykuł 1
1.
Kolczyki zawierają przynajmniej nazwę, kod lub logo właściwego organu albo właściwych władz centralnych Państwa Członkowskiego, które przydzielają kolczyki uszne oraz znaki przewidziane w ust. 2.
2.
Znaki na kolczykach są następujące:
a) dwie pierwsze pozycje oznaczają Państwo Członkowskie, w którym znajduje się dane gospodarstwo, gdzie zwierzę zostało zidentyfikowane po raz pierwszy.
W tym celu należy stosować dwie litery kodu kraju podane w załączniku;
b) znaki następujące po kodzie kraju są numeryczne i nie przekraczają 12 cyfr.
Jednakże, do dnia 31 grudnia 1999 r., Irlandia. Włochy, Hiszpania, Portugalia i Zjednoczone Królestwo mogą utrzymać swój obecny system kodu alfanumerycznego występującego po kodzie kraju, w ramach 12 znaków.
3.
Poza informacją przewidzianą w ust. 1, kod kreskowy może być dozwolony przez właściwe władze centralne Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Kolczyki spełniają następujące wymogi:
a) są wykonane z elastycznego tworzywa sztucznego;
b) są zabezpieczone przed manipulacją przez osoby niepowołane oraz są łatwe do odczytania w ciągu całego życia zwierzęcia;
c) nie mogą być używane powtórnie;
d) są zaprojektowane w taki sposób, aby będąc przymocowane do zwierzęcia nie sprawiały mu bólu;
e) zawierają wyłącznie nieusuwalne napisy, przewidziane w art. 1.
Artykuł 3
Wzór kolczyka przedstawia się, jak następuje:
a) każdy kolczyk składa się z dwóch części, męskiej i żeńskiej;
b) każda część zawiera tylko informacje przewidziane w art. 1;
c) długość kolczyka wynosi co najmniej 45 mm dla każdej części;
d) szerokość kolczyka wynosi co najmniej 55 mm dla każdej części;
e) znaki mają minimum 5 mm wysokości.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą wybrać inny materiał lub wzór dla drugiego kolczyka oraz mogą postanowić o dodaniu dalszych informacji, pod warunkiem, że przepisy art. 1 ust. 1 i 2 są przestrzegane.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przekazują sobie wzajemnie oraz Komisji wzory pierwszego i drugiego kolczyka, określone w art. 3 i 4.
ROZDZIAŁ II Paszporty i rejestry
Artykuł 6
1.
Paszport zawiera co najmniej niżej wymienione dane:
a) informacje określone w art. 14 ust. 3 C pkt 1 od tiret pierwsze do tiret siódme dyrektywy 64/432/EWG;
b) informacje określone w:
- art. 14 ust. 3 C pkt 2 tiret drugie dyrektywy 64/432/EWG, lub
- art. 14 ust. 3 C pkt 2 tiret pierwsze, o ile baza danych przewidziana w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 820/97 w pełni funkcjonuje;
c) podpis posiadacza (posiadaczy), z wyjątkiem przewoźnika. W przypadku, gdy baza danych w pełni funkcjonuje, jak przewidziano w art. 6 ust. 3 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 820/97, zapewnia się jedynie podpis ostatniego posiadacza;
d) nazwę organu wystawiającego;
e) datę wystawienia paszportu.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów rozdziału I.A.1 załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG [6], jeżeli przemieszczane jest cielę poniżej 4 tygodnia życia, Państwa Członkowskie mogą zapewnić zaopatrzenie go w tymczasowy dokument zawierający, co najmniej informację określoną w ust. 1, w formie zatwierdzonej przez właściwe władze.
Dokument tymczasowy jest wystawiony przez pierwszego posiadacza cielęcia i jest uzupełniany przez każdego następnego posiadacza, z wyjątkiem przewoźników.
Posiadacz przedkłada właściwej władzy dokument tymczasowy przed ukończeniem przez zwierzę czwartego tygodnia życia albo w terminie siedmiu dni w razie śmierci zwierzęcia lub dokonanego uboju zwierzęcia przed osiągnięciem przez zwierzę czwartego tygodnia życia.
Jeżeli cielę nadal żyje, właściwa władza wystawia paszport w ciągu 14 dni od daty otrzymania dokumentu tymczasowego.
Takie paszporty muszą podawać szczegóły dotyczące wszystkich przemieszczeń cielęcia, zarejestrowanych w dokumencie tymczasowym.
Cielę nie może być przemieszczane więcej niż dwa razy między gospodarstwami i to pod warunkiem zagojenia pępowiny, z towarzyszącym mu dokumentem tymczasowym.
Do celów niniejszego ustępu przemieszczenie między dwoma gospodarstwami za pośrednictwem targowiska lub punktu odbioru cieląt jest liczone jako jedno przemieszczenie pod warunkiem, że targowisko lub punkt odbioru cieląt mogą na żądanie dostarczyć właściwym władzom pełną dokumentację transakcji przeprowadzonych w ramach tego targowiska lub punktu.
3. W odniesieniu do wymogów dotyczących zgłaszania, przez każdego posiadacza, przemieszczania, narodzin oraz śmierci zwierzęcia zgodnie z art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 820/97, Państwa Członkowskie wyznaczają stosowny okres na dopełnienie tych formalności, przy czym w przypadku narodzin nie przekracza on w żadnym razie 15 dni od daty kolczykowania zwierzęcia, a począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r. nie przekracza 7 dni od daty kolczykowania zwierzęcia.
Artykuł 7
Poza informacjami określonymi w art. 6, w odniesieniu do samców następujące informacje dotyczące sytuacji w zakresie premii, przewidzianych w art. 4 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 805/68, są uwzględnione w paszporcie:
a) wniosek lub przyznanie: pierwszy przedział wiekowy;
b) wniosek lub przyznanie: drugi przedział wiekowy.
Artykuł 8
W rejestrze znajdują się, co najmniej następujące dane:
a) aktualna informacja przewidziana w art. 14 ust. 3 C pkt 1 od tiret pierwsze do tiret czwarte dyrektywy 64/432/EWG;
b) data śmierci zwierzęcia na terenie gospodarstwa;
c) w przypadku zwierząt opuszczających gospodarstwo, nazwę i adres posiadacza, z wyjątkiem przewoźnika, lub kod identyfikacyjny gospodarstwa, do którego zwierzę zostało przeniesione, jak również data wysyłki;
d) w przypadku zwierząt przybywających do gospodarstwa, nazwę i adres posiadacza, z wyjątkiem przewoźnika, lub kod identyfikacyjny gospodarstwa, z którego zwierzę zostało przeniesione, jak również data przybycia;
e) nazwisko i podpis przedstawiciela właściwej władzy, który sprawdził rejestr oraz data przeprowadzenia kontroli.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie przekazują sobie i Komisji wzór paszportu oraz rejestru gospodarstwa, stosowanych na swoim terytorium.
ROZDZIAŁ III Przepisy ogólne
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2635/97
z dnia 18 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli nad wspólną polityką rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [4] wprowadza szereg środków dla monitorowania działalności w zakresie rybołówstwa, w tym nakładu połowowego;
rozporządzenie Rady (WE) nr 779/97 z dnia 24 kwietnia 1997 r. wprowadzające uzgodnienia w zakresie zarządzania nakładem połowowym na Morzu Bałtyckim [5] przewiduje prowadzenie przez Państwa Członkowskie monitorowania a posteriori w zakresie nakładu połowowego wspólnotowych statków na Morzu Bałtyckim;
na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 779/97 musi być zapewnione przestrzeganie uzgodnień dotyczących zarządzania nakładem połowowym na Morzu Bałtyckim, w szczególności poprzez stosowanie tytułu IIa rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do rejestrowania danych o nakładzie połowowym w dzienniku połowowym, procedur przekazywania do Komisji wykazów statków nazwanych, zbierania danych dotyczących nakładu połowowego Państw Członkowskich i przekazywanie zgromadzonych danych o nakładzie połowowym do Komisji;
dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 19a po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Artykuł 19e, 19f, 19g, 19h i 19i mają zastosowanie do wspólnotowych statków upoważnionych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 779/97 z dnia 24 kwietnia 1997 r. wprowadzającego uzgodnienia w zakresie zarządzania nakładem połowowym na Morzu Bałtyckim [6], do prowadzenia działalności w zakresie rybołówstwa na obszarach połowowych wymienionych w Załączniku do tego rozporządzenia.";
2) w art. 19a ust. 2 ostatnie zdanie zastępuje się zdaniem;
"Statki powyżej odpowiedniej długości, które nie są upoważnione przez Państwa Członkowskie zgodnie art. 2, 3 ust. 5 i 9 rozporządzenia (WE) nr 685/95 lub art. 2 rozporządzenia (WE) nr 779/97, nie prowadzą działalności w zakresie rybołówstwa na obszarach określonych w ust. 1 oraz 1a";
3) w art. 19f ust. 1 dodaje się następujące wyrazy:
"i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 779/97";
4) w art. 19i po tiret pierwszym dodaje się tiret w brzmieniu:
"— w poprzednim kwartale dla każdego obszaru połowowego, określonego w art. 19a ust. 1a, w odniesieniu do gatunków przydennych, łososia, troci i ryb słodkowodnych, przed końcem pierwszego miesiąca każdego kwartału kalendarzowego, jak też przed dniem 15 lutego każdego roku kalendarzowego, nakład połowowy rozmieszczony miesięcznie w ciągu poprzedniego roku";
5) w art. 19i tiret pierwsze po wyrazach "art. 19a", do ust. 1 dodaje się następujący przypis: "1".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
decyzja z dnia 21 marca 1997 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska
(97/C 282/04)
Uzasadnienie
1. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska [1] jednym z zadań Agencji jest "zapewnienie, że obywatele są właściwie informowani o stanie środowiska" (art. 1 ust. 2). Zgodnie z tym ogólnym twierdzeniem Agencja jest odpowiedzialna za zapewnienie "szerokiego upowszechniania wiarygodnych informacji środowiskowych" (art. 2 pkt vi)).
2.
Mając na względzie fakt, iż swobodny dostęp do dostępnych informacji dotyczących środowiska posiadanych przez władze publiczne Państw Członkowskich poprawi ochronę środowiska, dostęp do dokumentów posiadanych przez Państwa Członkowskie został zapewniony przez dyrektywę Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [2].
3.
W dniu 6 grudnia 1993 r. Rada i Komisja zatwierdziły kodeks postępowania dotyczący publicznego dostępu do dokumentów Rady i Komisji [3].
Wkrótce potem obie instytucje, wykonując postanowienia tego kodeksu postępowania, przyjęły decyzje w sprawie publicznego dostępu do ich odpowiednich dokumentów [4].
4.
Agencja stosowała do tej pory analogicznie decyzję Komisji.
Jednakże uzyskawszy osobowość prawną i autonomię prawną, nie jest ona związana wymienionymi wyżej decyzjami i w związku z tym niezbędne jest przyjęcie przez Agencję własnego zbioru reguł dotyczącego publicznego dostępu do dokumentów Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
Szczególnie wskazane jest, aby reguły te były zgodne z tymi przyjętymi przez Radę i Komisję.
Zgodnie z zasadą autonomii prawnej niniejsza decyzja nie odnosi się do wymienionego wyżej kodeksu postępowania, lecz jest stosowana niezależnie.
5.
W odniesieniu do istoty decyzji, punktem wyjścia powinno być, i należy to stwierdzić wyraźnie, że Agencja jest zdecydowana udostępniać istniejące dokumenty w możliwie najszerszy sposób.
Celem decyzji jest określenie reguł, na podstawie których opinia publiczna będzie uprawniona do składania wniosku o dostępne dokumenty bez konieczności udowadniania swojego interesu.
Należy zrozumieć, że wnioskodawcy uprawnieni są jedynie do otrzymywania lub zapoznawania się z istniejącymi dokumentami. Agencja nie będzie zobowiązana do podejmowania prac badawczych lub sporządzania nowych dokumentów na żądanie opinii publicznej.
6.
Dostęp do dokumentów (niezależnie od ich formatu) ograniczony będzie zwykle do dokumentów pochodzących od Agencji.
W odniesieniu do wszelkich innych żądanych dokumentów wnioskodawcy powinni być proszeni o składanie wniosków do organu, od którego dokumenty te pochodzą.
7.
Podczas gdy zapoznawanie się z dokumentami Agencji w jej pomieszczeniach będzie zwykle wolne od opłat, Agencja powinna mieć możliwość pobierania niewielkiej opłaty za fotokopie dokumentów przekraczających 30 stron.
8.
Pod pewnymi warunkami nie powinno się przyznawać dostępu do dokumentów Agencji, w szczególności w przypadkach, gdy wymagają tego interes publiczny, ochrona jednostki i prywatności lub ochrona tajemnicy handlowej i przemysłowej.
Do celów spójności zaleca się ogólne określenie tych wyjątków (art. 5) dokładnie w taki sam sposób, jak zostało to dokonane w kodeksie postępowania przyjętym przez Radę i Komisję.
9.
Procedura określona przez niniejszą decyzję jest następująca:
- wszystkie wnioski powinny być skierowane do dyrektora zarządzającego biura.
Wszystkie wnioski powinny być rozpatrywane w ramach kompetencji dyrektora zarządzającego,
- jeżeli Agencja zamierza odmówić przyznania dostępu do dokumentów, wnioskodawca ma być powiadomiony na piśmie o powodach uzasadniających ten zamiar.
Wnioskodawca może złożyć od tej decyzji odwołanie do przewodniczącego zarządu.
Należy się spodziewać, że będzie się to zdarzało tylko w szczególnie wyjątkowych okolicznościach,
- jeżeli przewodniczący zarządu zdecyduje o odrzuceniu odwołania, jego decyzja określa powody jej podjęcia oraz informuje wnioskodawcę o możliwości skierowania sprawy do rozpatrzenia przez Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie art. 138e Traktatu WE.
10.
Decyzja zarządu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska została przyjęta i powinna zostać poddana rewizji po dwóch latach przez ten sam organ.
Powinna ona zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria "C") i podana do publicznej wiadomości.
Tekst decyzji
I. Opinia publiczna posiada możliwie najszerszy dostęp do dokumentów Agencji na warunkach określonych w niniejszej decyzji.
"Dokumenty Agencji" oznaczają każdy istniejący tekst na piśmie, niezależnie od jego formatu, zawierający istniejące dane i pochodzący od Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do dokumentów już opublikowanych.
II.
Wniosek o dostęp do dokumentu Agencji przesyła się na piśmie do dyrektora zarządzającego Agencji [5].
Wnioskodawcy nie muszą udowadniać swojego interesu.
Wnioski muszą być zostać sporządzone w sposób wystarczająco ścisły oraz muszą zawierać informacje umożliwiające identyfikację wymaganego dokumentu.
Tam gdzie jest to konieczne, wnioskodawca proszony jest o podanie dodatkowych danych szczegółowych.
III.
Wnioskodawca ma dostęp do dokumentów Agencji przez zapoznanie się z nimi w pomieszczeniach Agencji albo przez otrzymanie kopii wysyłanej na jego koszt.
Za fotokopie przekraczające 30 kartek papieru Agencja może pobierać opłatę w wysokości 10 ECU oraz dodatkowo 0,036 ECU za kartkę.
Opłata za informacje w innym formacie ustalana jest na zasadzie indywidualnych przypadków, nie przekracza jednak rozsądnego poziomu.
Dokumenty dostarczane są w dostępnej wersji językowej, uwzględniając preferencje wnioskodawcy.
Osoba, której przyznano dostęp do dokumentu Agencji, nie może bez uprzedniego upoważnienia sprzedać dokumentu lub rozpowszechniać go w celach komercyjnych.
Powielanie opublikowanych dokumentów jest uprawnione pod warunkiem powiadomienia o tym fakcie instytucji, z której one pochodzą.
IV.
Wnioski są rozpatrywane jak najszybciej, w zakresie kompetencji dyrektora zarządzającego.
Wnioskodawca jest powiadamiany na piśmie w terminie miesiąca, czy jego wniosek został przyjęty, czy też zamierza mu się odmówić dostępu.
W tym drugim przypadku wnioskodawca jest powiadamiany o powodach uzasadniających ten zamiar.
Jest on także powiadamiany o możliwości złożenia do przewodniczącego zarządu, w terminie miesiąca, wniosku o ponowne sprawdzenie zamiaru odmowy dostępu oraz o tym, że brak takiego odwołania spowoduje uznanie wniosku za wycofany.
Brak odpowiedzi na wniosek w terminie miesiąca od jego złożenia równoważny jest z odmową.
W tym wypadku wnioskodawca może złożyć wniosek w terminie jednego miesiąca do przewodniczącego zarządu, a niedokonanie tego skutkuje uznaniem wniosku za wycofany.
Decyzja w sprawie wniosku o ponowne sprawdzenie jest podjęta jak najszybciej, najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia takiego wniosku.
Jeżeli wniosek zostaje odrzucony, decyzja określa powody, na których jest oparta odmowa.
Jednocześnie wnioskodawca zostaje powiadomiony o możliwości skierowania sprawy do Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie postanowień art. 138e Traktatu WE.
V. Dostęp do dokumentu Agencji nie jest przyznawany w przypadku, gdy jego ujawnienie mogłoby naruszyć:
- ochronę interesu publicznego (bezpieczeństwa publicznego, stosunków międzynarodowych, stabilności walutowej, postępowań sądowych, inspekcji i dochodzeń),
- ochronę jednostki i prywatności,
- ochronę tajemnicy handlowej i przemysłowej,
- ochronę interesów finansowych Wspólnoty,
- ochronę poufności, jaka jest wymagana przez osoby fizyczne lub prawne, które przekazały informacje zawarte w dokumentach, lub wymagana jest przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, które przekazało takie informacje.
Można odmówić dostępu do dokumentów Agencji w celu ochrony poufności działań Agencji.
VI.
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi po dwóch latach jej stosowania.
W ramach przygotowania do tego przeglądu dyrektor zarządzający w stosownym czasie przedkłada zarządowi sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej decyzji.
VII.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 czerwca 1997 r. Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i jest podana do publicznej wiadomości.
[1] Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1. [2] Dz.U. L 158 z 23.6.1990, str. 56.
Decyzja zarządu
w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiej Fundacji Kształcenia
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(97/C 369/11)
ZARZĄD EUROPEJSKIEJ FUNDACJI KSZTAŁCENIA,
uwzględniając deklarację w sprawie prawa dostępu do informacji, załączoną do Aktu Końcowego Traktatu o Unii Europejskiej, która podkreśla przejrzystość procesu podejmowania decyzji, umacnia demokratyczny charakter instytucji oraz zaufanie publiczne do administracji,
uwzględniając konkluzje, w których Rada Europejska w Birmingham i Edynburgu uzgodniła zasady wspierania Wspólnoty bliższej obywatelom,
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej w Kopenhadze potwierdzające zasadę zapewnienia obywatelom możliwego najpełniejszego dostępu do informacji i wzywające Komisję i Radę do przyjęcia w szybkim terminie niezbędnych środków wprowadzenia tej zasady w życie,a także mając na uwadze, co następuje:
wspomniane zasady nie naruszają odpowiednich przepisów w sprawie bezpośredniego dostępu do akt, dotyczącego osób szczególnie nimi zainteresowanych;
zasady te muszą być wprowadzane w życie w pełnej zgodności z przepisami dotyczącymi informacji niejawnych;
niniejsza decyzja stanowi element dodatkowy polityki dotyczącej informacji i komunikacji Europejskiej Fundacji Kształcenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Obywatele będą mieli najszerszy możliwy dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Europejskiej Fundacji Kształcenia (zwanej dalej "Fundacją").
"Dokument" oznacza każdy tekst, niezależnie od rodzaju nośnika, na jakim jest zapisany, który zawiera istniejące dane i jest w posiadaniu Fundacji.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do dokumentów Fundacji, które publikowane są przez Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
Artykuł 2
1.
Wszystkie wnioski o dostęp do dokumentów składane są w formie pisemnej do dyrektora Fundacji.
Wnioski muszą być przygotowane w wystarczająco ściśle określony sposób; muszą zawierać informacje, które umożliwiają identyfikację danego dokumentu lub dokumentów.
W przypadku gdy okaże się to niezbędne, Fundacja zwróci się do wnioskodawcy o dalsze szczegóły.
2.
Dyrektor powiadamia wnioskodawcę w formie pisemnej, w ciągu jednego miesiąca, czy wniosek został rozpatrzony pozytywnie.
Jeżeli dokument będący w posiadaniu Fundacji dotyczy działań podjętych na podstawie porozumienia, jakie Fundacja zawarła z Państwem Członkowskim, instytucją lub organem Wspólnoty lub też jakimkolwiek innym krajowym lub międzynarodowym organem, muszą one wyrazić swoją zgodę, zanim Fundacja podejmie jakąkolwiek decyzję.
3.
Brak odpowiedzi na wniosek o dostęp do dokumentów w ciągu jednego miesiąca stanowi odmowę.
4.
Jeżeli dyrektor podejmie decyzję o odmownym rozpatrzeniu wniosku, muszą zostać podane uzasadnienie decyzji oraz dostępne środki odwoławcze, tj. procedura sądowa i skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich, na mocy przepisów określonych w art. 138e Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
5.
Wnioskodawca będzie miał dostęp do dokumentów przez zapoznanie się z nimi na miejscu albo otrzymanie kopii wysyłanej na jego koszt.
Opłata nie przekracza rozsądnej kwoty, jaka może zostać poniesiona.
Jeżeli wnioskodawca pragnie zapoznać się z dokumentem na miejscu, Fundacja podejmie starania, aby mu to umożliwić.
6.
W porozumieniu z wnioskodawcami Fundacja znajdzie zadawalające rozwiązanie w celu uczynienia zadość powtarzającym się wnioskom lub wnioskom dotyczącym bardzo dużych dokumentów.
7.
Fundacja może zastrzec, że osoba, której udostępniono dokument, nie ma prawa, bez uprzedniego upoważnienia, powielać lub rozpowszechniać danego dokumentu w celach komercyjnych.
8.
W przypadku gdy dokument będący w posiadaniu Fundacji sporządzony został przez osobę fizyczną lub prawną, Państwo Członkowskie, inną instytucję Wspólnoty lub organ lub jakiegokolwiek inny organ krajowy lub międzynarodowy, wniosek należy skierować bezpośrednio do autora.
Artykuł 3
Fundacja odmówi dostępu do każdego dokumentu w przypadku, gdy jego ujawnienie mogłoby naruszyć:
- ochronę interesu publicznego (w szczególności bezpieczeństwa publicznego, stosunków międzynarodowych, stabilności walutowej, postępowań sądowych, inspekcji i dochodzeń),
- ochronę jednostki i prywatności,
- ochronę tajemnicy handlowej i przemysłowej,
- ochronę interesów finansowych Wspólnoty,
- ochronę poufności, w formie wymaganej przez osoby fizyczne lub prawne, które dostarczyły informacji lub zgodnie z wymogami ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, które dostarczyło informacji.
Dostępu można także odmówić w celu ochrony interesu Fundacji w poufności jej postępowań.
Artykuł 4
Decyzja będzie skuteczna od dnia 1 listopada 1997 r. Zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i podana jest do publicznej wiadomości.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 96/411/WE w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolnych
(98/3/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja 96/411/WE [3] przewiduje składanie sprawozdań, z jednej strony, przez Państwa Członkowskie Komisji, a z drugiej strony – przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;
terminy wyznaczone na przesyłanie tych sprawozdań okazują się zbyt mało elastyczne, biorąc pod uwagę dotychczasową praktykę w tej dziedzinie;
konieczne jest więc przesunięcie wyznaczonych terminów i wprowadzenie bardziej elastycznych terminów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 96/411/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 datę "31 marca" zastępuje się datą "31 lipca";
2) w art. 11 datę "1 listopada 1997 r." zastępuje się datą "1 listopada 1999 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 1997 r.
w sprawie wykazu zakładów w Federalnej Republice Jugosławii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/8/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b), a także mając na uwadze, co następuje:
zakłady w państwach trzecich nie mogą uzyskać zezwolenia na wywóz świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełnią ogólnych i szczególnych warunków określonych w tej dyrektywie;
zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG Federalna Republika Jugosławii przekazała wykaz zakładów, które uzyskały zezwolenie na wywóz do Wspólnoty;
po misji weterynaryjnej z ramienia Wspólnoty okazało się, że sytuacja zdrowia zwierząt w Federalnej Republice Jugosławii przedstawia się korzystnie w porównaniu z sytuacją w krajach Wspólnoty, szczególnie w odniesieniu do chorób przenoszonych przez mięso;
wspólnotowe kontrole na miejscu wykazały, że normy higieny tych zakładów są wystarczające i mogą one wobec tego zostać umieszczone w pierwszym wykazie zakładów, ustanowionym zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy, zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa;
przywóz świeżego mięsa z zakładów uwzględnionych w wykazie w Załączniku do niniejszej decyzji podlega w dalszym ciągu już ustalonym przepisom, ogólnym przepisom Traktatu, w szczególności pozostałym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do ochrony zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakłady w Federalnej Republice Jugosławii wymienione w Załączniku otrzymują zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty.
2.
Przywóz z tych zakładów podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym ustanowionym w innych aktach, w szczególności przepisom dotyczącym ochrony zdrowia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 97/569/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/9/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży dwuskorupowych [1], zmienioną decyzją 97/34/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich produkujących produkty mięsne zostały sporządzone decyzją Komisji 97/569/WE [3];
Afryka Południowa przesłała wykaz zakładów produkujących drobiowe produkty mięsne i w odniesieniu do których odpowiedzialne organy poświadczają, że są one zgodnie z zasadami wspólnotowymi;
tymczasowy wykaz zakładów produkujących drobiowe produkty mięsne może wobec tego zostać sporządzony dla Afryki Południowej; decyzja 97/569/WE powinna być odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji 97/569/WE.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 grudnia 1997 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 grudnia 1997 r.
zmieniająca po raz czwarty dyrektywę Rady 82/894/EWG w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie oraz czasowo zmieniająca częstotliwość zgłaszania gąbczastej encefalopatii bydła
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/12/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 92/450/EWG [2], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: wybuchy gąbczastej encefalopatii bydła nadal występują na terytorium Wspólnoty; wobec tego choroba ta powinna nadal znajdować się w wykazie chorób podlegających obowiązkowemu powiadamianiu na mocy dyrektywy 82/894/EWG;
w świetle aktualnej wiedzy wymaganie obowiązkowego powiadamiania o wybuchach choroby powinno zostać rozszerzone; w ramach odstępstwa od obowiązującego do dnia 31 grudnia 2002 r. cotygodniowe składanie sprawozdań obejmujących informacje zwykle wymagane przy zgłaszaniu wtórnych wybuchów choroby wydaje się wystarczające;
wcześniej przyjęte przepisy dotyczące powiadamiania o tej chorobie należy uchylić;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do wykazu z załącznika I do dyrektywy 82/894/EWG dodaje się "gąbczastą encefalopatię bydła".
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 1 dyrektywy 82/894/EWG wszystkie wybuchy gąbczastej encefalopatii bydła będą do dnia 31 grudnia 2002 r. podlegały obowiązkowemu powiadomieniu zgodnie z art. 4 tej dyrektywy.
Artykuł 3
Decyzja 92/450/EWG niniejszym traci moc.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 listopada 1997 r.
dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Kanadą w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych
(98/18/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 5 kwietnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, umów o współpracy celnej z kilkoma głównymi partnerami handlowymi Wspólnoty;
należy zatwierdzić umowę między Wspólnotą Europejską a Kanadą w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się umowę między Wspólnotą Europejską a Kanadą w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Współpracy Celnej utworzonym na podstawie art. 20 umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 4
W imieniu Wspólnoty przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 24 umowy [1].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA RADY
z dnia 19 grudnia 1997 r.
zmieniająca decyzję 83/653/EWG w sprawie alokacji możliwości połowu śledzia na Morzu Północnym od dnia 1 stycznia 1984 r.
(98/21/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury[1], w szczególności jego art. 8 ust. 4 ii),
uwzględniając wniosek Komisji,
Załącznik do decyzji nr 83/653/EWG zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 8 stycznia 1998 r.
uznająca niektóre państwa trzecie i niektóre obszary państw trzecich za wolne od Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes i Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych)
(98/83/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie działań ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [1] ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/14/WE [2], w szczególności jej załącznik IV część A sekcja I pkt 16.2, 16.3 i 16.3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik IV część A sekcja I pkt 16.2, 16.3 i 16.3 lit. a) zawierają odniesienia do owoców Citrus L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf. i ich hybryd pochodzących z państw trzecich, w których stwierdzono występowanie Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes oraz Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych);
należy wzmocnić oddziaływanie tych przepisów; jednym ze sposobów jest ustalenie państw trzecich, które uznawane są za wolne od Xanthomonas campestris (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych), Cercospora angolensis Carv. et Mendes oraz Guignardia citricarpa Kiely (wszystkie szczepy patogenetyczne dla owoców cytrusowych) oraz ustalenie obszarów wolnych od tych szkodliwych organizmów w państwach trzecich, w których stwierdzono ich występowanie;
informacje podane przez Europejską i Śródziemnomorską Organizację Ochrony Roślin i przez Centrum Rolnictwa i Międzynarodowych Nauk Biologicznych;
niniejsza decyzja pozostaje bez wpływu na jakiekolwiek dokonane później odkrycie występowania jednego lub więcej omawianych szkodliwych organizmów w zainteresowanych państwach trzecich lub na obszarach państw trzecich;
Komisja zapewni, że zainteresowane państwa trzecie dostarczą wszystkich informacji technicznych niezbędnych do kontrolowania sytuacji;
środek przewidziany w niniejszej decyzji jest zgodny z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ogłasza się, że następujące państwa trzecie są uznawane za wolne od Xanthomonas campestris wszystkich szczepów patogenetycznych dla owoców cytrusowych:
- wszystkie państwa uprawiające owoce cytrusowe w rejonie śródziemnomorskim, włączając Europę, Algierię, Cypr, Egipt, Izrael, Libie, Maltę, Maroko, Tunezję i Turcję,
- w Afryce: Republika Południowej Afryki, Gambia, Ghana, Gwinea, Kenia, Sudan, Suazi i Zimbabwe,
- w Ameryce Środkowej i Południowej oraz na Wyspach Karaibskich: Wyspy Bahama, Belize, Chile, Kolumbia, Kostaryka, Kuba, Ekwador, Honduras, Jamajka, Meksyk, Nikaragua, Peru, Republika Dominikańska, Saint Lucia, Salwador, Surinam i Wenezuela.
Artykuł 2
Ogłasza się, że następujące obszary są uznawane za wolne od Xanthomonas campestris wszystkich szczepów patogenetycznych dla owoców cytrusowych:
- w Argentynie: Catamarca, Jujuy, Salta i Tucumán,
- w Australii: Nowa Południowa Walia, Queensland, Australia Południowa i Wiktoria,
- w Brazylii: São Paulo, z wyjątkiem Presidente Prudente,
- w Stanach Zjednoczonych Ameryki: Arizona, Kalifornia, Floryda (z wyjątkiem hrabstw Dade i Manatee), Guam, Hawaje, Luizjana, Mariany Północne, Puerto Rico, Samoa Amerykańskie, Teksas i Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych,
- wszystkie obszary w Urugwaju, z wyjątkiem departamentu Salto, Rivera i Paysandu – na północ od rzeki Chapicuy.
Artykuł 3
Niniejszym ogłasza się, że następujące państwa trzecie są uznawane za wolne od Cercospora angolensis Carv. et Mendes:
- wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, na Wyspach Karaibskich, w Azji (z wyjątkiem Jemenu), Europie i Oceanii,
- wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Afryce, z wyjątkiem Angoli, Kamerunu, Republiki Środkowej Afryki, Demokratycznej Republiki Konga, Gabonu, Gwinei, Kenii, Mozambiku, Nigerii, Ugandy, Zambii i Zimbabwe.
Artykuł 4
Ogłasza się, że następujące państwa trzecie są uznawane za wolne od Guignardia citricarpa Kiely wszystkich szczepów patogenetycznych dla owoców cytrusowych:
- wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, na Wyspach Karaibskich i w Europie,
Decyzja Komisji
z dnia 9 stycznia 1998 r.
zmieniająca decyzję 80/804/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z Kanady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/91/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/91/WE [2], w szczególności jej art. 14 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 80/804/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 96/727/WE [4], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa z Kanady;
istnieje możliwość dopuszczenia przywozu, bez ryzyka rozprzestrzenienia się choroby, świeżego mięsa ze zwierząt gospodarskich z gatunku świń, owiec i kóz, jeśli zwierzęta te pochodzą z Kanady lub Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i przez pewien okres przebywały na terenie któregokolwiek z tych państw;
zarówno Kanada jak i Stany Zjednoczone zobowiązały się wobec Komisji i Państw Członkowskich do powiadomienia ich najpóźniej w ciągu 24 godzin o stwierdzeniu przypadków wystąpienia poważnych chorób epizootycznych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 80/804/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od piętnastego dnia po jej notyfikacji Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 stycznia 1998 r.
w sprawie publikacji odniesień do normy EN 692 "Prasy mechaniczne – bezpieczeństwo" zgodnie z dyrektywą Rady 89/392/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/100/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/392/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię Komitetu ustanowionego dyrektywą Rady 83/189/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 96/139/WE [4],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy 89/392/EWG stanowi, że maszyna może zostać wprowadzona do obrotu i oddana do eksploatacji tylko wtedy, gdy zainstalowana właściwie oraz utrzymana i używana do celu, do jakiego jest przeznaczona, nie zagraża ona zdrowiu lub bezpieczeństwu ludzi oraz, w stosownym przypadku, zwierzętom domowym lub własności;
przyjmuje się, że maszyna spełnia podstawowe wymagania zdrowia i bezpieczeństwa, określone w art. 3 dyrektywy 89/392/EWG, jeśli odpowiada zharmonizowanym normom, do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
Państwa Członkowskie są zobowiązane do publikowania odniesień do norm krajowych stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych;
Francja uznaje, że norma EN 692 "Prasy mechaniczne – bezpieczeństwo" nie w pełni spełnia wyżej wymienione zasadnicze wymogi;
Komisja, po zbadaniu informacji przedstawionych przez Francję, uznaje, że norma ta zawiera błędy w zakresie pras z pełnoobrotowymi sprzęgłami, co może narażać użytkowników na poważne niebezpieczeństwo;
okazuje się, że należy jaśniej przedstawić fragmenty normy odnoszące się do osłon i osłon kontrolnych, jak też fragmenty dotyczące użycia osłoniętych narzędzi jako środków bezpieczeństwa; stosownie do tego Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) otrzyma pełnomocnictwa do dokonania zmian normy w jak najkrótszym terminie;
oczekując na zmiany normy i mając na uwadze skuteczność, należy wziąć pod uwagę zauważone błędy, chociaż nie dotyczą one producentów pras ze sprzęgłami ciernymi objętymi tą samą normą;
norma EN 692 powinna więc zostać opublikowana wraz z odpowiednim ostrzeżeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 89/392/EWG, zharmonizowanej normy EN 692 "Prasy mechaniczne – bezpieczeństwo" przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 16 marca 1996 r. musi towarzyszyć następujące ostrzeżenie: "Niniejsza publikacja nie dotyczy:
Decyzja Komisji
z dnia 2 lutego 1998 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do tymczasowego podejmowania środków nadzwyczajnych przeciw rozprzestrzenianiu się Thrips palmi Karny w odniesieniu do Tajlandii
(98/109/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/14/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w przypadku gdy Państwo Członkowskie uważa, iż istnieje bezpośrednie zagrożenie wprowadzenia na jego terytorium z państw trzecich Thrips palmi Karny, może tymczasowo podjąć dodatkowe środki niezbędne do ochrony swojego terytorium przed tym zagrożeniem;
w wyniku wykrycia Thrips palmi Karny w kwiatach ciętych z rodziny storczykowatych pochodzących z Tajlandii kilka Państw Członkowskich przyjęło środki urzędowe w celu ochrony terytorium Wspólnoty przed zagrożeniem wprowadzenia wspomnianych organizmów oraz ustanowiło dodatkowe szczególne procedury monitorowania wspomnianych organizmów we wspomnianych towarach;
na podstawie ciągłych wykryć Thrips palmi Karny powinny zostać podjęte środki nadzwyczajne mające zastosowanie do całej Wspólnoty, w celu zapewnienia bardziej skutecznej ochrony przed wprowadzaniem Thrips palmi Karny do Wspólnoty ze wspomnianego państwa; środki te powinny obejmować wymóg przedstawienia świadectwa fitosanitarnego dla kwiatów ciętych z rodziny storczykowatych pochodzących z Tajlandii oraz urzędowego oświadczenia, że miejsce produkcji zostało uznane za wolne od Thrips palmi Karny lub że przesyłka przeszła odpowiednie zabiegi fumigacyjne, w celu zapewnienia, że jest ona wolna od przylżeńców;
jeżeli okaże się, iż środki nadzwyczajne określone w art. 1 niniejszej decyzji nie są wystarczające, aby zapobiec wprowadzeniu Thrips palmi Karny, lub nie są przestrzegane, powinny zostać przyjęte ostrzejsze lub alternatywne środki;
skutek przyjęcia środków nadzwyczajnych będzie oceniany w trybie ciągłym w okresie 1997/1998, a ewentualne dalsze środki mające zastosowanie do wprowadzania kwiatów ciętych z rodziny storczykowatych pochodzących z Tajlandii będą rozważane w świetle wyników tej oceny;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kwiaty cięte z rodziny storczykowatych, które pochodzą z Tajlandii, mogą być wprowadzane do Wspólnoty, tylko jeśli przestrzegane są środki nadzwyczajne ustanowione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Środki nadzwyczajne określone w Załączniku stosują się tylko do przesyłek opuszczających Tajlandię po poinformowaniu przez Komisję wspomnianego państwa o tych środkach.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie dokonujące przywozu dostarczają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim, przed dniem 30 sierpnia 1998 r., informacje dotyczące przywożonych ilości na mocy niniejszej decyzji, jak również szczegółowe techniczne sprawozdanie z przeprowadzenia urzędowych badań określonych w pkt 3 Załącznika.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 30 września 1998 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 1997 r.
dotycząca zawarcia Protokołu Przystąpienia Księstwa Monako do Konwencji w sprawie ochrony Alp
(98/118/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1, wraz z art. 228 ust. 2 oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną Konwencji w sprawie ochrony Alp (Konwencji Alpejskiej) [3];
ochrona Alp jest niezwykle ważna dla wszystkich Państw Członkowskich z uwagi na transgraniczny charakter problemów środowiskowych, ekonomicznych i społecznych regionu alpejskiego;
Wspólnota wzięła udział w negocjacjach dotyczących Protokołu Przystąpienia Księstwa Monako do Konwencji w sprawie ochrony Alp i podpisała go 20 grudnia 1994 r.;
zgoda na związanie się Konwencją Alpejską implikuje również zgodę na związanie się Protokołem, który rozszerza obszar geograficzny, do którego stosuje się Konwencję;
rozszerzenie Konwencji Alpejskiej o Księstwo Monako umożliwia bardziej skuteczną ochronę Alp w całym obszarze regionu alpejskiego;
dlatego też Wspólnota powinna zatwierdzić Protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół Przystąpienia Księstwa Monako do Konwencji w sprawie ochrony Alp zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do złożenia Republice Austrii w imieniu Wspólnoty dokumentu zatwierdzenia zgodnie z art. 11 ust. 2 Konwencji.
Decyzja Rady
z dnia 26 stycznia 1998 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony
(98/138/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, podpisanej we Florencji dnia 21 czerwca 1996 r., konieczne jest zatwierdzenie w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, wraz z jej załącznikami, Protokołem i deklaracjami.
Teksty te są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy przejściowej w imieniu Wspólnoty Europejskiej [2].
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokona w imieniu Wspólnoty Europejskiej notyfikacji przewidzianej w art. 32 Umowy przejściowej.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lutego 1998 r.
ustanawiająca niektóre szczegółowe zasady dotyczące kontroli na miejscu, przeprowadzanych w dziedzinie weterynarii przez ekspertów Komisji w Państwach Członkowskich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/139/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 95/23/WE [2], w szczególności jej art. 12, oraz odpowiadające przepisy innych dyrektyw i decyzji w dziedzinie weterynarii, szczególnie te dotyczące problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami pochodzenia zwierzęcego, ustanawiające wymagania dotyczące zdrowia zwierząt stosowane w handlu wewnątrzwspólnotowym żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego, dotyczące badania zwierząt i świeżego mięsa na obecność pozostałości, wprowadzające środki kontroli lub zwalczania niektórych chorób, ustalające normy dotyczące dobrostanu zwierząt, wprowadzające środki finansowe dla zwalczania niektórych chorób oraz dotyczące wydatków w dziedzinie weterynarii, a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja, we współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, powinna przyjąć ogólne przepisy wykonawcze ustanawiające warunki, zgodnie z którymi muszą być przeprowadzane kontrole na miejscu określone w danych dyrektywach i decyzjach;
w ramach kontroli na miejscu, przewidzianych w art. 12 dyrektywy 64/433/EWG oraz art. 10 dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 96/23/WE [4], Komisja może bez uprzedzenia sprawdzić stosowanie przepisów dyrektywy Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania badania i kontroli sanitarnej objętej dyrektywami 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG i 91/496/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 96/43/WE [6];
w związku z koniecznością zapewnienia jednolitego stosowania prawodawstwa wspólnotowego, kontrole na miejscu powinny zostać wprowadzone do programów, które zostaną opracowane po dyskusji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i wymianie poglądów w Stałym Komitecie Weterynaryjnym;
podczas przeprowadzania kontroli na miejscu współpraca ta powinna być kontynuowana, a dodatkowo ekspertom Komisji mogą towarzyszyć eksperci wyznaczeni przez Komisję, podlegający określonym obowiązkom, i którym zwrócone zostaną wydatki związane z podróżą i utrzymaniem;
w celu zapewnienia skuteczności należy ustalić terminy wysyłki przez Komisję wyników kontroli na miejscu tym Państwom Członkowskim, w których te kontrole były podjęte, oraz terminy do zajęcia stanowiska przez te Państwa Członkowskie;
niezbędne jest zapewnienie, że wyniki tych kontroli na miejscu zostaną wzięte pod uwagę przez zainteresowane Państwa Członkowskie;
dla zapewnienia przejrzystości Parlament Europejski, konsument i producent powinni być powiadamiani, w granicach przewidzianych przez Traktat, w szczególności przy poszanowaniu obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, przewidzianego w art. 214 Traktatu, o wynikach i zaleceniach dotyczących podjęcia działań wynikających z przeprowadzonych kontroli na miejscu;
powinny zostać przyjęte również przepisy dotyczące szybkiej procedury umożliwiającej przyjęcie decyzji wspólnotowych, gdy będzie to konieczne, w szczególności w przypadkach gdy kontrole na miejscu ujawnią poważne ryzyko zdrowotne lub jeśli zostanie ustalone, że środki, które w wyniku kontroli zostały uznane za niezbędne, nie zostały podjęte;
do celów przejrzystości decyzja Komisji 96/345/WE [7] powinna zostać uchylona;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja ustanawia niektóre zasady odnoszące się do kontroli na miejscu, przeprowadzanych w Państwach Członkowskich przez ekspertów Komisji w dziedzinie weterynarii.
Do celów niniejszej decyzji "kontrole na miejscu w dziedzinie weterynarii" (zwane dalej "kontrolami") oznaczają działania sprawdzające niezbędne do zapewnienia, że przepisy prawodawstwa Wspólnoty są przestrzegane w jednolity sposób.
2.
Przepisy niniejszej decyzji mają zastosowanie bez uszczerbku dla postanowień wszelkich umów w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego, zawartych między Wspólnotą Europejską a państwami trzecimi.
Artykuł 2
Kontrole są przeprowadzane w każdym Państwie Członkowskim.
Komisja ustala ogólny program kontroli dla danego prawodawstwa i przedstawia go w Stałym Komitecie Weterynaryjnym w celu wymiany poglądów.
Ogólny program zawiera informacje o wszystkich działaniach, jakie mają zostać podjęte przez Komisję w kontekście przeprowadzanych kontroli.
Artykuł 3
1.
Programy kontroli są organizowane i przeprowadzane we współpracy z danym Państwem Członkowskim, które w tym celu wyznacza jednego lub większą liczbę ekspertów.
2.
Komisja może odroczyć lub przyspieszyć niektóre kontrole lub przeprowadzić dodatkowe kontrole, jeżeli uzna je za konieczne, szczególnie z powodów zdrowotnych, przyczyn dotyczących dobrostanu zwierząt lub na postawie wyników poprzednich kontroli, po dyskusji z danym Państwem Członkowskim.
3.
W każdym przypadku Komisja powiadamia dane Państwo Członkowskie przynajmniej dziesięć dni roboczych przed rozpoczęciem programu kontroli.
Artykuł 4
1.
Poza ekspertami z poddawanego inspekcji Państwa Członkowskiego, ekspertom Komisji podczas przeprowadzanych kontroli może towarzyszyć jeden lub większa liczba ekspertów umieszczonych w wykazie zgodnie z przepisami ust. 2 z jednego lub większej liczby innych Państw Członkowskich.
W czasie organizowania kontroli Państwo Członkowskie, w którym kontrole te będą przeprowadzane, może odmówić zgody na udział w nich eksperta z innego Państwa Członkowskiego.
Ta możliwość może być wykorzystana tylko jeden raz.
2.
Każde Państwo Członkowskie proponuje Komisji przynajmniej dwóch ekspertów posiadających szczególną wiedzę w wyznaczonych obszarach kompetencji, i przekazuje ich nazwiska, obszary specjalizacji, dokładny urzędowy adres i numery faksu i telefonu.
Komisja przechowuje wykaz tych ekspertów i zasięga opinii właściwego organu Państwa Członkowskiego eksperta, przed wystosowaniem do eksperta zaproszenia do towarzyszenia ekspertom Komisji podczas kontroli określonych w ust. 1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że jeden z proponowanych przez nie ekspertów nie powinien być dłużej umieszczony w wykazie, powiadamia o tym Komisję.
Jeśli w związku z tym liczba ekspertów spadnie poniżej wymaganego minimum, wówczas Państwo Członkowskie proponuje Komisji jedno lub więcej zastępstw.
Artykuł 5
1.
Podczas przeprowadzania kontroli ekspert Państwa Członkowskiego lub eksperci wyznaczeni przez Komisję przestrzegają przepisów administracyjnych Komisji.
2.
Zebrane informacje lub wnioski wyciągnięte w czasie przeprowadzania kontroli przez eksperta lub ekspertów Państwa Członkowskiego, nie mogą w żadnym przypadku zostać wykorzystane do celów osobistych lub wyjawione osobom spoza właściwych departamentów Komisji lub Państw Członkowskich.
3.
Wydatki związane z podróżami i utrzymaniem, poniesione przez eksperta lub ekspertów Państwa Członkowskiego są zwracane zgodnie z przepisami dotyczącymi wydatków na podróże i utrzymanie poniesionych przez osoby, które nie są urzędnikami Komisji, a które to osoby są powołane do wykonywania zadań eksperta.
Artykuł 6
1.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzane są kontrole zgodnie z niniejszą decyzją, zapewnia ekspertom Komisji i ekspertom wyznaczonym przez Komisję wszelką pomoc, jakiej będą potrzebować przy wykonywaniu ich zadań.
W szczególności zapewnia dostęp do określonych osób, informacji i dokumentacji jak również miejsc, zakładów, urządzeń i środków transportu, na takich samych zasadach jak urzędnikom właściwego organu, do celów przeprowadzenia kontroli.
2. Podczas kontroli eksperci przestrzegają przepisów administracyjnych, obowiązujących urzędników właściwego organu Państwa Członkowskiego określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla przepisów art. 5 ust. 1.
Artykuł 7
1.
Po zakończeniu kontroli eksperci Komisji powiadamiają ustnie dane Państwo Członkowskie o ich wnioskach i, w miarę potrzeby, o środkach korygujących, które uznają za niezbędne oraz o stopniu ich pilności.
W ciągu 20 dni roboczych Komisja potwierdza rezultaty kontroli w pisemnym sprawozdaniu, z zastrzeżeniem otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o które wnioskowano podczas kontroli, ale niedostępnych w tym czasie.
Państwo Członkowskie przedstawia swoją opinię w ciągu 25 dni roboczych od otrzymania pisemnego sprawozdania od Komisji.
Jednakże w nagłych przypadkach lub gdy w czasie przeprowadzania kontroli na miejscu stwierdzono poważne ryzyko dotyczące zdrowia lub dobrostanu zwierząt, Państwo Członkowskie zostaje powiadomione o wynikach misji w pisemnym sprawozdaniu tak szybko jak tylko jest to możliwe, a w każdym przypadku w ciągu dziesięciu dni roboczych od zakończenia misji.
Państwo Członkowskie przedstawia swoją stanowisko także tak szybko jak jest to możliwe, a w każdym przypadku w ciągu dziesięciu dni roboczych od otrzymania pisemnego sprawozdania od Komisji.
Przy dostarczaniu informacji o wynikach misji Komisja przestrzega w szczególności wymagań ustanowionych w art. 214 Traktatu.
Niniejsze przepisy pozostają bez uszczerbku dla kompetencji Komisji do podejmowania tymczasowych środków ochronnych, zgodnie z przepisami prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki korygujące, w celu uwzględnienia wyników przeprowadzonych kontroli.
3.
Jeżeli podczas kontroli eksperci Komisji stwierdzą wyraźne przypadki niestosowania prawodawstwa wspólnotowego w Państwie Członkowskim lub w jednym lub większej liczbie regionów tego Państwa Członkowskiego, wówczas to Państwo Członkowskie musi przeprowadzić, na wniosek Komisji, staranne dochodzenie dotyczące ogólnej sytuacji na danym obszarze.
Jeśli jest to właściwe, Państwo Członkowskie, po konsultacji z Komisją, może ograniczyć dochodzenie do regionu lub regionów, których dotyczyły kontrole. Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, w wyznaczonym przez nią czasie, o wynikach kontroli i środkach podjętych w celu zaradzenia zaistniałej sytuacji.
4.
Jeśli dane Państwo Członkowskie nie podejmuje po kontroli środków korygujących w przewidzianym czasie; w szczególności, jeśli kontrole ujawniły poważne ryzyko dla zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt lub dobrostanu zwierząt, Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 dyrektywy Rady 89/662/EWG [8], podejmuje wszystkie środki, które uzna za niezbędne.
Artykuł 8
1.
Komisja regularnie powiadamia wszystkie Państwa Członkowskie w Stałym Komitecie Weterynaryjnym, w formie pisemnych sprawozdań, o wynikach kontroli przeprowadzanych na miejscu w każdym Państwie Członkowskim i zaleceniach dotyczących działań, jakie z nich wynikają.
Komisja powiadamia Parlament Europejski o tych wynikach i zaleceniach.
Komisja również regularnie podaje do publicznej wiadomości te ustalenia i zalecenia.
2.
Przy podejmowaniu działań przewidzianych w niniejszym artykule Komisja i Państwa Członkowskie przestrzegają w szczególności wymagań ustanowionych w art. 214 Traktatu.
Artykuł 9
Przepisy niniejszej decyzji zostaną ponownie zbadane przed dniem 31 grudnia 1998 r., na podstawie sprawozdania Komisji skierowanego do Państw Członkowskich.
Artykuł 10
Decyzja 96/345/WE niniejszym traci moc.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lutego 1998 r.
ustanawiająca niektóre szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli weterynaryjnych na miejscu w państwach trzecich przez ekspertów Komisji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/140/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/23/WE [2], w szczególności jej art. 14 oraz odpowiednie przepisy innych dyrektyw dotyczących dziedziny weterynarii, regulujące zasady ochrony zdrowia i wymagania zdrowotne mające zastosowanie przy przywozie różnych gatunków zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego, a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja, we współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, powinna przyjąć ogólne przepisy wykonawcze ustanawiające warunki, zgodnie z którymi muszą być przeprowadzane weterynaryjne kontrole na miejscu w państwach trzecich;
niektóre zasady dotyczące kontroli na miejscu, przeprowadzanych przez ekspertów Komisji, powinny być wspólne dla wszystkich uregulowań prawnych dotyczących tej dziedziny; wobec powyższego należy je ustanowić w jednej decyzji; jednakże decyzja Komisji 86/474/EWG z dnia 11 września 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie inspekcji na miejscu, przeprowadzanych w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [3] powinna być stosowana w dalszym ciągu;
realizacja planów, które państwa trzecie są zobowiązane przedłożyć zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 92/117/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. dotyczącej środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/22/WE [5], powinna być poddana weryfikacji podczas kontroli na miejscu;
podczas inspekcji w zatwierdzonych zakładach oraz tych, które są w trakcie procedury zatwierdzania w związku z wywozem świeżego mięsa do Wspólnoty należy również objąć kontrolą warunki uboju, zgodnie z przepisami art. 15 dyrektywy Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania [6];
z punktu widzenia skuteczności działań, należy określić ostateczny termin przekazania przez Komisję informacji o wynikach kontroli na miejscu państwom trzecim, w których odbywały się te kontrole;
w związku z koniecznością zapewnienia jednolitego stosowania prawodawstwa Wspólnoty, kontrole na miejscu powinny zostać wprowadzone do programów, które zostaną opracowane po dyskusji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i wymianie poglądów w Stałym Komitecie Weterynaryjnym;
współdziałanie powinno mieć miejsce także w trakcie przeprowadzania kontroli na miejscu przez ekspertów Komisji, którym towarzyszą eksperci Państw Członkowskich, powołani przez Komisję; eksperci Państw Członkowskich powinni wypełniać określone obowiązki i przysługuje im prawo do zwrotu kosztów podróży i diet;
należy zagwarantować, że Państwa Członkowskie, po zakończeniu kontroli na miejscu, zostaną poinformowane o jej wyniku oraz że będą zaproponowane właściwe środki, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym;
dla zapewnienia przejrzystości, Parlament Europejski, konsument i producent powinni być powiadamiani, w granicach przewidzianych przez Traktat, w szczególności przy poszanowaniu obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, ustanowionego w art. 214 Traktatu, o wynikach i zaleceniach dotyczących podjęcia działań wynikających z przeprowadzonych kontroli na miejscu;
Porozumienie w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych zawarte w ramach Światowej Organizacji Handlu, w szczególności przepisy jego art. 8 oraz załącznika C ust. 1 lit. d) wymagają przestrzegania poufności informacji związanych z kontrolami, inspekcjami oraz procedurami zatwierdzania w taki sposób, by zabezpieczone były uzasadnione interesy handlowe;
do celów przejrzystości, decyzja Komisji 97/134/WE powinna zostać uchylona [7];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja ustanawia niektóre zasady przeprowadzania weterynaryjnych kontroli na miejscu w państwach trzecich przez ekspertów Komisji, którym towarzyszą eksperci Państw Członkowskich.
Do celów niniejszej decyzji "weterynaryjne kontrole na miejscu" (zwane dalej "kontrolami") oznaczają rewizję ksiąg lub inspekcję, niezbędne do zapewnienia, że bez uszczerbku dla kontroli stosowania obowiązującego ustawodawstwa weterynaryjnego, gwarancje w odniesieniu do ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz ochrony zwierząt, udzielane przez państwa trzecie w zakresie warunków produkcji oraz wprowadzania do obrotu mogą być uznane za co najmniej równorzędne z tymi, które mają zastosowanie we Wspólnocie.
2.
Kontrole pozwolą, zgodnie z obowiązującym prawodawstwem, w szczególności na:
- sporządzenie wykazu państw trzecich lub części ich terytoriów, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz,
- określenie odrębnych warunków przywozu z każdego z państw trzecich, w tym również świadectw zdrowia, które muszą towarzyszyć wysyłkom do Wspólnoty,
- sporządzenie wykazu zakładów, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz.
3.
Przepisy niniejszej decyzji mają zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów wszelkich porozumień w sprawie środków sanitarnych, stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego, zawartymi między Wspólnotą Europejską i państwami trzecimi.
Artykuł 2
1.
Komisja ustala ogólny program kontroli dla danego ustawodawstwa oraz zainteresowanych państw trzecich i przedstawia go Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu w celu wymiany poglądów.
Ogólny program powinien obejmować informacje na temat rodzaju i częstotliwości stosowania środków podejmowanych przez Komisję w związku z kontrolami.
2.
Komisja, po dyskusji z Państwami Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, może odroczyć lub przyśpieszyć niektóre kontrole lub przeprowadzić dodatkowe kontrole, jeśli uzna je za konieczne, w szczególności ze względu na ochronę zdrowia lub na podstawie wyników poprzednich kontroli.
Artykuł 3
1.
W trakcie kontroli, ekspertom Komisji może towarzyszyć jeden lub kilku ekspertów z listy, zgodnie z ust. 2, z jednego lub kilku Państw Członkowskich.
2.
Każde Państwo Członkowskie zaproponuje Komisji przynajmniej dwóch ekspertów, posiadających szczególną wiedzę fachową w wyznaczonych obszarach kompetencji, i przekaże ich nazwiska, obszary specjalizacji, dokładny urzędowy adres i numery faksu i telefonu.
Komisja przechowuje listę tych ekspertów i zasięga opinii właściwego organu Państwa Członkowskiego eksperta, przed wystosowaniem do eksperta zaproszenia do towarzyszenia ekspertom Komisji podczas kontroli określonych w ust. 1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że jeden z proponowanych przez nie ekspertów nie powinien dłużej figurować na liście, powiadamia o tym Komisję.
Jeśli w związku z tym liczba ekspertów spadnie poniżej wymaganego minimum, wówczas Państwo Członkowskie zaproponuje Komisji jedno lub więcej zastępstw.
Artykuł 4
1.
W trakcie kontroli ekspert lub eksperci z jednego lub kilku Państw Członkowskich powołani przez Komisję do udziału w kontroli obok jej ekspertów działają zgodnie z przepisami administracyjnymi Komisji.
Zebrane informacje lub wnioski wyciągnięte w czasie przeprowadzania kontroli przez eksperta Państwa Członkowskiego lub ekspertów, nie mogą w żadnym przypadku zostać wykorzystane do celów osobistych lub wyjawione osobom spoza właściwych departamentów Komisji lub Państw Członkowskich.
2.
Należne diety oraz koszty podróży poniesione przez eksperta Państwa Członkowskiego lub ekspertów, powołanych przez Komisję zostaną zwrócone zgodnie z zasadami regulującymi zwrot kosztów podróży i wypłatę diet osobom, które nie są urzędnikami Komisji, a zostały powołane w charakterze ekspertów do wykonania określonych zadań.
Artykuł 5
Po zakończeniu kontroli eksperci Komisji powiadamiają ustnie dane Państwo Członkowskie o ich wnioskach i, w miarę potrzeby, o środkach korygujących, które uznają za niezbędne i o stopniu ich pilności.
W ciągu 20 dni roboczych Komisja potwierdza rezultaty kontroli w pisemnym sprawozdaniu, pod warunkiem otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, zażądanych podczas kontroli, ale niedostępnych w tym czasie.
Jednakże, w nagłych przypadkach lub, gdy w czasie przeprowadzania kontroli na miejscu stwierdzono poważne ryzyko zdrowotne, państwo trzecie zostaje powiadomione o wynikach misji w pisemnym sprawozdaniu tak szybko jak tylko jest to możliwe, a w każdym przypadku w ciągu dziesięciu dni roboczych od zakończenia misji.
Przy dostarczaniu informacji o wynikach misji, Komisja przestrzega w szczególności wymagań ustanowionych w art. 214 Traktatu.
Niniejsze przepisy pozostają bez uszczerbku dla kompetencji Komisji do podejmowania tymczasowych środków ochronnych, zgodnie z prawodawstwem Wspólnoty w dziedzinie weterynarii.
Artykuł 6
1.
Komisja regularnie powiadamia wszystkie Państwa Członkowskie w Stałym Komitecie Weterynaryjnym, w formie pisemnych sprawozdań, o wynikach kontroli przeprowadzanych na miejscu w każdym państwie trzecim i zaleceniach dotyczących działań, jakie z nich wynikają.
W razie potrzeby, sprawozdanie, stosownie do przypadku oraz jeżeli tak stanowią odpowiednie przepisy prawa, powinien:
- wprowadzać zmiany do wykazów, określonych w art. 1 ust. 2 tiret pierwsze,
- ustanawiać lub wprowadzać zmiany do warunków przywozu, określonych w art. 1 ust. 2 tiret drugie,
lub
- ustanawiać wykazy lub wprowadzać zmiany do wykazów zakładów, określonych w art. 1 ust. 2 tiret trzecie.
Komisja powiadamia Parlament Europejski o tych wynikach i zaleceniach.
Komisja upowszechnia również regularnie i w zwykły sposób te ustalenia i zalecenia.
2.
Przy podejmowaniu działań przewidzianych w niniejszym artykule, Komisja i Państwa Członkowskie przestrzegają w szczególności wymagań ustanowionych w art. 214 Traktatu.
Artykuł 7
Przepisy niniejszej decyzji zostaną ponownie przeanalizowane przed dniem 31 grudnia 1998 r., w oparciu o sprawozdanie Komisji do Państw Członkowskich.
Artykuł 8
Decyzja 97/134/WE traci moc.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 stycznia 1998 r.
dotycząca zawarcia umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz uzgodnionego protokołu między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczącego podpisania umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego
(98/142/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 100a wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając decyzję Rady z czerwca 1996 r. ustanawiającą dyrektywy negocjacyjne oraz upoważniającą Komisję do negocjowania umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą, Federacją Rosyjską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki oraz z każdym innym zainteresowanym państwem,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego [3], w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret drugie, odnosi się do międzynarodowo uzgodnionych norm odłowu humanitarnego, które muszą być spełnione przez metody odłowu stosowane przez państwa trzecie, które nie zakazały używania ograniczających ruch sideł, w celu umożliwienia im wywozu do Wspólnoty skór oraz wyrobów wytworzonych z określonych gatunków;
żadna międzynarodowa norma odłowu humanitarnego nie była ustanowiona w dniu 1 stycznia 1996 r.; taka sytuacja oznaczała brak możliwości zagwarantowania przez państwa trzecie, że metody stosowane na ich terytorium dla odłowu gatunków wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 pozostawały w zgodności z międzynarodowo uzgodnionymi normami odłowu humanitarnego;
umowa załączona do niniejszej decyzji jest zgodna z wyżej określonymi dyrektywami negocjacyjnymi; tym samym jest ona zgodna z koncepcją międzynarodowo uzgodnionych norm odłowu humanitarnego określoną w art. 3 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 3254/91;
głównym celem umowy jest ustanowienie zharmonizowanych norm technicznych zapewniających wystarczający poziom ochrony dobrostanu schwytanych zwierząt oraz regulujących zarówno produkcję jak i stosowanie sideł, a także ułatwienie handlu między Stronami obejmującego sidła, skóry oraz wyroby wytwarzane z gatunków zwierząt objętych Umową;
wprowadzenie w życie umowy wymaga ustalenia harmonogramu dotyczącego badania i certyfikacji zgodności sideł z normami ustanowionymi w umowie oraz wymiany sideł niezatwierdzonych;
do czasu wejścia w życie umowy między trzema Stronami konieczne jest jak najszybsze zastosowanie umowy między Kanadą a Wspólnotą Europejską;
należy zatwierdzić umowę w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz Uzgodniony protokół między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczący podpisania umowy,
uwzględniając propozycję rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3254/91 przekazaną Radzie w dniu 12 stycznia 1996 r.;
rozporządzenie (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego [3], w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret drugie, odnosi się do międzynarodowo uzgodnionych norm odłowu humanitarnego, które muszą być spełnione przez metody odłowu stosowane przez państwa trzecie, które nie zakazały używania ograniczających ruch sideł, w celu umożliwienia im wywozu do Wspólnoty skór oraz wyrobów wytworzonych z określonych gatunków;
żadna międzynarodowa norma odłowu humanitarnego nie była ustanowiona w dniu 1 stycznia 1996 r.; taka sytuacja oznaczała brak możliwości zagwarantowania przez państwa trzecie, że metody stosowane na ich terytorium dla odłowu gatunków wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 pozostawały w zgodności z międzynarodowo uzgodnionymi normami odłowu humanitarnego;
umowa załączona do niniejszej decyzji jest zgodna z wyżej określonymi dyrektywami negocjacyjnymi; tym samym jest ona zgodna z koncepcją międzynarodowo uzgodnionych norm odłowu humanitarnego określoną w art. 3 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 3254/91;
głównym celem umowy jest ustanowienie zharmonizowanych norm technicznych zapewniających wystarczający poziom ochrony dobrostanu schwytanych zwierząt oraz regulujących zarówno produkcję jak i stosowanie sideł, a także ułatwienie handlu między Stronami obejmującego sidła, skóry oraz wyroby wytwarzane z gatunków zwierząt objętych Umową;
wprowadzenie w życie umowy wymaga ustalenia harmonogramu dotyczącego badania i certyfikacji zgodności sideł z normami ustanowionymi w umowie oraz wymiany sideł niezatwierdzonych;
do czasu wejścia w życie umowy między trzema Stronami konieczne jest jak najszybsze zastosowanie umowy między Kanadą a Wspólnotą Europejską;
należy zatwierdzić umowę w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz Uzgodniony protokół między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczący podpisania umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz uzgodniony protokół między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczący podpisania umowy zostają niniejszym zatwierdzone.
Teksty umowy i uzgodnionego protokołu wraz z deklaracjami, które należy złożyć przy podpisywaniu Umowy, załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa dokument zawarcia przewidziany w art. 17 ust. 2 umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lutego 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie systemów membran elastycznych dachowych wodoszczelnych mocowanych mechanicznie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/143/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, co do tego, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów w odniesieniu do załącznika III z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości bez stałego nadzoru oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii) a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 lit. i), oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym w załączniku III sekcja 2 lit. ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem, zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lutego 1998 r.
zmieniająca decyzję Komisji 88/566/EWG, wymieniającą produkty określone w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87, w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji
(98/144/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1898/87 ustanawia zasadę, że opisy "mleko" i "przetwory mleczne" nie mogą być stosowane do przetworów mlecznych innych niż te opisane w jego art. 2; w drodze wyjątku, zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia, zasada ta nie jest stosowana w stosunku do oznaczenia produktów, których dokładny charakter jest jasny dzięki tradycyjnemu stosowaniu i/lub kiedy oznaczenia są konkretnie stosowane do opisania charakterystycznej jakości produktu;
decyzja Komisji 88/566/EWG z dnia 28 października 1988 r. [2] wymienia produkty, które korzystają z tego wyjątku;
po przystąpieniu do Unii Europejskiej Austrii, Finlandii i Szwecji te nowe Państwa Członkowskie przedłożyły wykazy produktów, które według nich, na ich własnym terytorium odpowiadają kryteriom dotyczącym wspomnianego wyżej wyjątku; Załącznik do decyzji 88/566/EWG powinien zostać uzupełniony poprzez zamieszczenie w nim w odpowiednich językach nazw produktów pochodzących z nowych Państw Członkowskich, które mogą korzystać z tego wyjątku;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 88/566/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) produkty wymienione w pkt 1 załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do sekcji II;
2) dodaje się nowe sekcje X i XI określone w pkt 2 załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 lutego 1998 r.
w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, zmian dodatków I i II do Konwencji bońskiej o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, przyjętych przez piąte posiedzenie Konferencji Stron Konwencji
(98/145/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, zgodnie z decyzją 82/461/EWG [3];
podczas piątego posiedzenia Konferencji Stron mającego miejsce w Genewie w dniach 10–16 kwietnia 1997 r. do dodatku I do Konwencji dodano dwadzieścia jeden zagrożonych gatunków wędrownych, a do dodatku II do Konwencji dodano dwadzieścia dwa zagrożone gatunki; Komisja uczestniczyła w tym posiedzeniu w imieniu Wspólnoty;
jedenaście gatunków jest objętych dyrektywą Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [4];
zgodnie z art. XI Konwencji, zmiana dodatków do Konwencji wchodzi w życie dla wszystkich Stron po upływie dziewięćdziesięciu dni od posiedzenia Konferencji Stron, podczas którego została ona przyjęta, z wyjątkiem tych Stron, które zgłaszają zastrzeżenie zgodnie z ust. 6 tego artykułu;
konieczne jest zatwierdzenie przez Wspólnotę zmian do dodatków I i II do Konwencji, przyjętych przez piąte posiedzenie Konferencji Umawiających się Stron, jak ustanowiono w art. XI Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej włączenie gatunków Lutra provocax, Lutra felina, Pontoporia blainvillei, Hippocamelus bisulcus, Spheniscus humboldti, Diomedea amsterdamensis, Phoenicoparrus andinus, Phoenicoparrus jamesi, Anser erythropus, Branta ruficollis, Marmaronetta angustirostris, Aythya nyroca, Polysticta stelleri, Aquila clanga, Aquila heliaca, Falco naumanni, Sarothrura ayresi, Chettusia gregaria, Larus atlanticus, Hirundo atrocaerulea, Acrocephalus paludicola do dodatku I do Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt oraz gatunków Phocoena spinipinnis, Phocoena drioptica, Cephalorhynchus eutropia, Lagenorhynchus obscurus, Spheniscus demersus, Diomedea exulans, Diomedea epomophora, Diomedea irrorata, Diomedea nigripes, Diomedea immutabilis, Diomedea melanophris, Diomedea bulleri, Diomedea cauta, Diomedea chlororhynchos, Diomedea chrysostoma, Phoebetria fusca, Phoebetria palpebrata, Sarothrura ayresi, Crex crex, Amazona tucumana, Hirundo atrocaerulea, Acrocephalus paludicola do dodatku II do Konwencji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lutego 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Bangladeszu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/147/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/71/WE [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [4], w szczególności jej art. 19 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną w Bangladeszu w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Bangladeszu w zakresie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
The Department of Fisheries – Fish Inspection and Quality Control (DF-FIQC) of the Ministry of Fisheries and Livestock w Bangladeszu jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DF-FIQC; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem DF-FIQC;
w dniu 31 grudnia 1997 r. DF-FIQC złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
konieczne jest uchylenie decyzji Komisji 97/513/WE z dnia 1 sierpnia 1997 r., dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Bangladeszu [5];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
The Department of Fisheries – Fish Inspection and Quality Control (DF-FIQC) of the Ministry of Fisheries and Livestock jest właściwym organem w Bangladeszu w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Bangladeszu muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z przedsiębiorstw, które otrzymały zezwolenie, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "BANGLADESH" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu.
4) produkty rybołówstwa muszą być przygotowane i zapakowane po dniu 31 grudnia 1997 r.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, kompetencje i podpis przedstawiciela DF-FIQC oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Decyzja 97/513/WE traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 26 stycznia 1998 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony [1]
(98/149/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54 ust. 2, art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 66, art. 73c ust. 2, art. 75, art. 84 ust. 2, art. 99, art. 100, art. 113 i art. 235, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego EWWiS oraz zgodę Rady,
uwzględniając zgodę udzieloną przez Radę zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony, podpisanej 14 czerwca 1994 r. w Luksemburgu, przyczyni się do realizacji celów Wspólnot Europejskich;
celem tej Umowy jest wzmocnienie więzi powstałych w szczególności w wyniku zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowo-gospodarczej, która została podpisana 18 grudnia 1989 r. i zatwierdzona decyzją 90/116/EWG [3];
niektóre zobowiązania przewidziane w Umowie o partnerstwie i współpracy, wykraczające poza zakres wspólnotowej polityki handlowej, naruszają lub mogą naruszyć postanowienia określone w aktach wspólnotowych przyjętych w dziedzinie prawa przedsiębiorczości, transportu oraz traktowania przedsiębiorstw;
wspomniana Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską określone zobowiązania dotyczące przepływów kapitału i płatności między Wspólnotą i Ukrainą;
dodatkowo, w takim stopniu w jakim wymieniona Umowa narusza dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [4], oraz dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [5], które opierają się na art. 100 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, artykuł ten powinien być stosowany jako podstawa prawna;
niektóre postanowienia wymienionej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania w zakresie świadczenia usług, które wykraczają poza ramy transgraniczne;
w przypadku niektórych postanowień wymienionej Umowy, które mają być stosowane przez Wspólnotę, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje szczególnych uprawnień; z powyższych względów konieczne jest odwołanie się do art. 235 Traktatu,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony, wraz z towarzyszącym jej Protokołem, deklaracjami i wymianą not, zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Powyższe teksty załączone są do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, które przyjmie Wspólnota w Radzie Współpracy i w Komitecie Współpracy, jest określane przez Radę na wniosek Komisji lub, gdzie właściwe, przez Komisję, w każdym wypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 86 Umowy o partnerstwie i współpracy, przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi Współpracy zgodnie z jego regulaminem i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
3.
Decyzja o publikacji zaleceń Rady Współpracy i Komitetu Współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich jest podejmowana przez Radę i Komisję w stosunku do każdego przypadku.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, dokonuje notyfikacji przewidziaeją w art. 108 Umowy [6].
Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lutego 1998 r.
zmieniająca decyzję 93/70/EWG w sprawie kodyfikacji informacji "Animo" w celu włączenia niektórych rodzajów produktów odpadowych pochodzących od ssaków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/168/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu umożliwienia szybkiego zrozumienia wiadomości w systemie "Animo", decyzja Komisji 93/70/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 97/628/EWG [4], ustanawia kody, jakich należy używać w przypadku zwierząt i produktów zwierzęcych;
decyzja Komisji 97/735/WE z dnia 21 października 1997 r. [5] ustanawia nowe przepisy dotyczące handlu niektórymi rodzajami produktów odpadowych pochodzących od ssaków; w szczególności, Państwa Członkowskie wywozu i Państwa Członkowskie miejsca przeznaczenia muszą informować się wzajemnie o charakterze i zalecanym sposobie wykorzystania towarów, używając systemu komputerowego Animo;
w tym celu system kodowania stosowany w przypadku żywych zwierząt i produktów zwierzęcych należy zmienić, wprowadzając produkty objęte nowymi przepisami;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 93/70/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule I pkt 12 rozdziału I.3,
"PRODUKTY POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO"
otrzymuje brzmienie:
_BAR_ "1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
+++++ TIFF +++++
_BAR_ Przetworzone białko zwierzęce, przeznaczone lub nie do wykorzystania w paszach (mączki i skwarki) – Pokarm dla zwierząt domowych _BAR_
01 _BAR_ Białko pochodzące od ssaków, do wykorzystania w pokarmie dla zwierząt, przetworzone zgodnie z Załącznikiem do decyzji 96/449/WE _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 01 _BAR_ —Mięso i mączka kostna _BAR_ 47010101000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 02 _BAR_ —Mączka z krwi _BAR_ 47010101000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 03 _BAR_ —Mączka kostna _BAR_ 47010101000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 04 _BAR_ —Mączka rogowa _BAR_ 47010101000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 05 _BAR_ —Mączka z kopyt _BAR_ 47010101000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 06 _BAR_ —Suszone skwarki _BAR_ 47010101000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 07 _BAR_ —Mieszanki tych mączek _BAR_ 47010101000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
02 _BAR_ Przetworzone odpady pochodzące od ssaków, nie wykorzystywane w paszach _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 01 _BAR_ —Mięso i mączka kostna _BAR_ 47010301 _BAR_ _BAR_ D4 _BAR_
_BAR_ 02 _BAR_ —Mączka z krwi _BAR_ 47010303 _BAR_ _BAR_ D4 _BAR_
_BAR_ 03 _BAR_ —Mączka kostna _BAR_ 47010304 _BAR_ _BAR_ D4 _BAR_
_BAR_ 04 _BAR_ —Mączka rogowa _BAR_ 47010305 _BAR_ _BAR_ D4 _BAR_
_BAR_ 05 _BAR_ —Mączka z kopyt _BAR_ 47010306 _BAR_ _BAR_ D4 _BAR_
_BAR_ 06 _BAR_ —Suszone skwarki _BAR_ 47010308 _BAR_ _BAR_ D4 _BAR_
_BAR_ 07 _BAR_ —Mieszanki z tych mączek _BAR_ 47010399 _BAR_ _BAR_ D4 _BAR_
03 _BAR_ Przetworzone białko zwierzęce pochodzące od zwierząt innych niż ssaki, do wykorzystania w paszach _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 01 _BAR_ —Mączka z ryb _BAR_ 47010102000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 02 _BAR_ —Mięso i mączka kostna z odpadów drobiowych _BAR_ 47010109000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 03 _BAR_ —Mączka z piór _BAR_ 47010107000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 04 _BAR_ —Mieszanki tych i innych mączek _BAR_ 47010499000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
04 _BAR_ Pokarm dla zwierząt domowych _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 01 _BAR_ —Mrożony, nie poddawany obróbce cieplnej _BAR_ 47010201000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 02 _BAR_ —Puszkowany (obróbka cieplna Fo 3,00) _BAR_ 47010202000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 03 _BAR_ —Pół wilgotny _BAR_ 47010203000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 04 _BAR_ —Suchy _BAR_ 47010204000000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ 05 _BAR_ —Z przetworzonej skóry _BAR_ 47010205000000" _BAR_ _BAR_ _BAR_
2) W tytule III:
- Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Wykaz możliwych zastosowań dla żywych zwierząt, nasienia, komórek jajowych, zarodków oraz produktów pochodzenia zwierzęcego"
- Dodaje się nowy punkt D4:
+++++ TIFF +++++
_BAR_ "01 _BAR_ Niestosowane jako pasze – wyłącznie do spalenia lub do wykorzystania jako opał _BAR_
02 _BAR_ Niestosowane jako pasze – wyłącznie do przetworzenia" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lutego 1998 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady pobierania próbek do celów monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/179/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylającą dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: procedury, ustanowione przez właściwe władze Państw Członkowskich odpowiedzialne za pobieranie próbek i ich zabezpieczanie do czasu przekazania do laboratorium odpowiedzialnego za wykonanie analizy, mają bezpośredni wpływ na występowanie w próbkach substancji niedozwolonych oraz na możliwości wykrycia pozostałości niektórych substancji; dlatego procedury te są ważnym elementem planu monitorowania pozostałości;
w celu poprawy skuteczności planów monitorowania, realizowanych każdego roku przez Państwa Członkowskie i dotyczących wykrywania niektórych substancji oraz ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, a także w celu zapewnienia porównywalności otrzymywanych wyników, należy ustanowić i zharmonizować szczegółowe zasady pobierania próbek;
próbki muszą być pobierane zgodnie z załącznikami III i IV do dyrektywy wymienionej powyżej; w związku z tym konieczne jest także określenie kryteriów strategicznych dla pobierania próbek;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Szczegółowe zasady urzędowego pobierania próbek, włącznie z kryteriami strategicznymi, są określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 23 września 1997 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnoty Europejskie Traktatu w sprawie Karty Energetycznej i Protokołu do Karty Energetycznej, w sprawie efektywności energetycznej i związanych z nią aspektów środowiskowych [1]
(98/181/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54 ust. 2, art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 66, art. 73c ust. 2, art. 87, 99, 100a, 113, art. 130s ust. 1 i art. 235 wraz z art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ustanowionego na mocy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając jednomyślną zgodę Rady na podstawie art. 95 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając zgodę udzieloną przez Radę na podstawie art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
Europejska Karta Energetyczna została podpisana przez Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie dnia 17 grudnia 1991 r.;
dnia 17 grudnia 1991 r. Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie podpisały Traktat w sprawie Karty Energetycznej i Protokół do Karty Energetycznej w sprawie efektywności energetycznej i związanych aspektów środowiskowych w celu zapewnienia bezpiecznych i wiążących międzynarodowych ram prawnych dla zasad i celów określonych w Karcie;
Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie tymczasowo stosują Traktat w sprawie Karty Energetycznej na mocy decyzji Rady 94/998/WE [3] i 94/1067/Euratom [4] od dnia jego podpisania;
zasady i cele Traktatu w sprawie Karty Energetycznej mają fundamentalne znaczenie dla przyszłości Europy, pozwalając członkom Wspólnoty Niepodległych Państw i krajom Europy Środkowej i Wschodniej rozwinąć swój potencjał energetyczny, jednocześnie pomagając poprawić bezpieczeństwo dostaw;
zasady i cele Protokołu do Karty Energetycznej pomogą zapewnić lepszą ochronę środowiska, szczególnie wspierając efektywność energetyczną;
konieczna jest konsolidacja inicjatywy i centralnej roli Wspólnot Europejskich, przez umożliwienie im pełnego udziału we wdrażaniu Traktatu w sprawie Karty Energetycznej i Protokołu do Karty Energetycznej;
zawarcie Traktatu w sprawie Karty Energetycznej i Protokołu do Karty Energetycznej pomoże osiągnąć cele Wspólnot Europejskich;
artykuł 73c ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską musi być stosowany jako podstawa prawna niniejszej decyzji, ponieważ Traktat Karty Energetycznej nakłada na Wspólnoty Europejskie pewne obowiązki dotyczące ruchu kapitału i płatności między Wspólnotami a państwami trzecimi będącymi stronami układającymi się Traktatu w sprawie Karty Energetycznej;
Traktat w sprawie Karty Energetycznej może wpłynąć na akty ustawodawcze oparte na art. 235 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; ten drugi Traktat nie dał do realizacji obowiązków dotyczących współpracy w dziedzinie energii, nałożonych przez tamten Traktat innych uprawnień niż wynikające z art. 235;
Traktat w sprawie Karty Energetycznej i Protokół do Karty Energetycznej muszą zostać zatwierdzone przez Wspólnoty Europejskie;
w celu zapewnienia jednolitej reprezentacji Wspólnot Europejskich na zewnątrz, zarówno w procedurze zawierania, jak i realizacji zobowiązań wprowadzonych przez Wspólnoty Europejskie i Państwa Członkowskie, powinny zostać utworzone odpowiednie procedury koordynacji; w tym celu powinno się wprowadzić postanowienie złożenia niniejszej decyzji przy rządzie Republiki Portugalskiej jednocześnie z dokumentami ratyfikacyjnymi Państw Członkowskich; z tego samego powodu stanowisko przyjęte przez Wspólnoty Europejskie i Państwa Członkowskie musi być skoordynowane odnośnie do decyzji, które mają zostać przyjęte przez Konferencję w sprawie Karty Energetycznej powołaną przez Traktat w sprawie Karty Energetycznej w dziedzinach, w których mają wspólną odpowiedzialność;
Konferencja w sprawie Karty Energetycznej ma uprawnienia do samodzielnego podejmowania decyzji; w konsekwencji należy przewidzieć odpowiednie procedury ustanawiające pozycję Wspólnot Europejskich w ramach Konferencji w sprawie Karty Energetycznej;
procedury te powinny mieć uproszczoną naturę, w celu pozwolenia na efektywny udział Wspólnot Europejskich w Konferencji;
w odniesieniu do decyzji wyżej wymienionej Konferencji, wymagających przyjęcia lub modyfikacji ustawodawstwa Wspólnoty, Rada i Komisja działają zgodnie z zasadami określonymi w art. 228 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
jeżeli decyzje, które mają zostać przyjęte przez Konferencję w sprawie Karty Energetycznej, dotyczą dziedzin o mieszanych kompetencjach, Wspólnoty Europejskie i Państwa Członkowskie powinny współpracować w celu osiągnięcia wspólnego stanowiska, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej niniejszym zatwierdza się Traktat w sprawie Karty Energetycznej i Protokół do Karty Energetycznej w sprawie efektywności energetycznej i związanych aspektów środowiskowych (zwany dalej "Protokołem do Karty Energetycznej").
Teksty Traktatu w sprawie Karty Energetycznej i Protokołu do Karty Energetycznej są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, złoży dokument zatwierdzający Traktat w sprawie Karty Energetycznej i Protokół do Karty Energetycznej przy rządzie Republiki Portugalskiej, zgodnie z art. 39 i 49 Traktatu w sprawie Karty Energetycznej i art. 15 i 21 Protokołu do Karty Energetycznej.
Na tych samych warunkach przewodniczący Komisji złoży dokumenty zatwierdzające w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Przewodniczący Rady i przewodniczący Komisji, działając odpowiednio w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, przeprowadzą konsultacje z Państwami Członkowskimi w celu zapewnienia, w miarę możliwości, jednoczesnego złożenia ich dokumentów zatwierdzających.
Artykuł 3
1.
Rada, działając zgodnie z odpowiednimi przepisami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przyjmuje stanowisko, którego przyjęcie może być wymagane od Wspólnoty Europejskiej w ramach Konferencji w sprawie Karty Energetycznej, w związku z decyzją Konferencji wymagającą wprowadzenia lub zmiany przepisów wspólnotowych, z zastrzeżeniem ust. 3.
Rada stanowi kwalifikowaną większość głosów.
Jednakże Rada musi działać jednomyślnie, jeżeli decyzja, która ma być przyjęta przez Konferencję, obejmuje dziedzinę, w której jednomyślność jest wymagana dla przyjęcia przepisów wewnętrznych Wspólnoty.
2.
W pozostałych przypadkach stanowisko, które ma być przyjęte przez Wspólnotę Europejską, przyjmuje Rada.
3.
Rada i Komisja będą wyczerpująco i regularnie informować Parlament Europejski o sprawach podlegających ust. 1 i umożliwią Parlamentowi Europejskiemu wyrażenie swoich poglądów w sprawie stanowiska przyjętego przez Wspólnotę na Konferencji, określonych w ust. 1.
W przypadku decyzji Konferencji w wykonaniu art. 34 ust. 7 Traktatu w sprawie Karty Energetycznej Rada, na warunkach określonych w art. 228 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnie opinii lub uzyska zgodę Parlamentu Europejskiego przed przyjęciem decyzji.
4.
Stanowisko, które ma być przyjęte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, przyjmuje Komisja za zgodą Rady, działając kwalifikowaną większością głosów lub jednomyślnie w zależności od przedmiotu.
5.
Stanowisko, które ma być przyjęte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, przyjmuje Komisja za zgodą Rady, działając kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lutego 1998 r.
dotycząca kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań Państw Członkowskich w sprawie wykonania dyrektywy Rady 94/67/WE w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych (wykonanie dyrektywy Rady 91/692/EWG)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/184/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [1], w szczególności art. 5 i 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/67/WE w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 17 dyrektywy 94/67/WE wymaga, by Państwa Członkowskie przedstawiały sprawozdania w sprawie wykonania tej dyrektywy zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 91/692/EWG;
sprawozdanie takie ma być sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu przygotowanego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG;
pierwsze sprawozdanie będzie obejmowało lata 1998–2000 włącznie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego zgodnie z art. 6 wymienionej wyżej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się kwestionariusz dołączony do niniejszej decyzji, który odnosi się do dyrektywy Rady 94/67/WE w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wykorzystają ten kwestionariusz jako podstawę do przygotowania sprawozdań, które są zobowiązane przedstawiać Komisji zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 91/692/EWG i art. 17 dyrektywy Rady 94/67/WE.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 lutego 1998 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Jemeńską
(98/189/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 130u Traktatu, polityka wspólnotowa w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich sprawnej i stopniowej integracji z gospodarką światową oraz złagodzeniu ubóstwa w tych krajach;
Wspólnota powinna zatwierdzić, w ramach realizacji swoich celów w dziedzinie stosunków zewnętrznych, Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Jemeńską,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Jemeńską zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 21 Umowy.
Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Współpracy przewidzianym w art. 15 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie zestawów wyrobów do ścian działowych wewnętrznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/213/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wykazana w mandatach i specyfikacjach technicznych; dlatego wymagane jest zdefiniowanie wyrobów lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy których pomocy te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym jako pierwsza możliwość, bez stałego nadzoru oraz jako druga i trzecia możliwość przedstawione w załączniku III pkt 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III pkt 2 ppkt i) oraz jako pierwsza możliwość, z nadzorem stałym, w załączniku III pkt 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na której mocy producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących europejskich specyfikacji technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie konstrukcyjnych wyrobów metalowych i wyposażenia pomocniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/214/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobów przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG „możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa”; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy, z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się zgodnie z procedurą, zgodnie z którą, oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 9 marca 1998 r.
dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie walki z pustynnieniem w krajach poważnie dotkniętych suszą i/lub pustynnieniem, zwłaszcza w Afryce
(98/216/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130r ust. 4 i art. 130y, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z mandatem nadanym jej przez Radę, Komisja uczestniczyła, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach mających na celu przygotowanie Międzynarodowej konwencji w sprawie walki z pustynnieniem;
Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty w Paryżu dnia 14 października 1994 r.;
celem Konwencji jest walka z pustynnieniem i łagodzenie skutków suszy w państwach dotkniętych poważnymi suszami i/lub pustynnieniem, zwłaszcza w Afryce, przez skuteczne działanie na wszystkich szczeblach, wsparte współpracą międzynarodową i porozumieniami partnerskimi, w ramach zintegrowanego podejścia przyczyniającego się do trwałego rozwoju na dotkniętych obszarach;
pustynnienie jest poważnym problemem ekologicznym, spowodowanym złożonymi wzajemnymi oddziaływaniami między czynnikami fizycznymi, biologicznymi, politycznymi, społecznymi, kulturowymi i ekonomicznymi;
Wspólnota podjęła środki, w tym akty legislacyjne, a także wspierała inicjatywy w obszarach regulowanych przez Konwencję; jej obowiązkiem jest utrzymanie w mocy oraz spełnienie deklaracji dotyczących tego zakresu, złożonych na forum międzynarodowym;
polityka Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego przyczynia się do wspierania, w skali międzynarodowej, środków mających na celu rozwiązywanie regionalnych lub globalnych problemów ujawniających się w tym obszarze, w tym pustynnienia;
wspólnotowa polityka współpracy na rzecz rozwoju wspiera również dwa inne spośród celów realizowanych przez Konwencję: trwały rozwój społeczno - gospodarczy w krajach rozwijających się, szczególnie w państwach znajdujących się w najbardziej niekorzystnej położeniu, oraz eliminacja ubóstwa w krajach rozwijających się;
Konwencja zawiera postanowienia ułatwiające podejmowanie inicjatyw na rzecz ochrony środowiska, tym samym zwalczania pustynnienia w północnej części obszaru śródziemnomorskiego; tak więc działania takie będą pomocne w rozwiązywaniu regionalnych problemów ochrony środowiska;
polityka Wspólnoty w dziedzinie badań naukowych i technologicznych wnosi znaczny wkład w ochronę środowiska i zwalczania pustynnienia, szczególnie przez swoje szczególne programy współpracy naukowo - technicznej z państwami trzecimi, jak również poprzez działania dotyczące zmian w skali globalnej, w ramach programu Środowisko i Klimat;
zawarcie Konwencji może zostać uwzględnione podczas podejmowania w przyszłości działań odnoszących się do specjalnych inicjatyw w dziedzinie rozwoju społeczno - gospodarczego;
zgodnie z odpowiednim zakresem kompetencji, Wspólnota i Państwa Członkowskie współpracują z państwami trzecimi i odnośnymi organizacjami międzynarodowymi;
wszystkie Państwa Członkowskie zawarły już Konwencję przez złożenie swoich dokumentów ratyfikacyjnych;
zawarcie Konwencji przez Wspólnotę dopomoże w osiągnięciu celów ustanowionych w art. 130a, 130b i 130u Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie walki z pustynnieniem w krajach dotkniętych poważną suszą i/lub pustynnieniem, zwłaszcza w Afryce, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Pełny tekst Konwencji oraz deklaracja uprawnień, przewidziana w jej art. 34 ust. 2 i 3, załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej do złożenia dokumentu ratyfikacyjnego Konwencji Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 34 Konwencji.
Osoba taka (lub osoby) złoży równocześnie deklarację uprawnień załączoną do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Stanowisko, jakie Wspólnota ma zająć na Konferencji Stron, w przypadku gdy organ ten jest powołany do podjęcia decyzji mających skutek prawny, Rada przyjmuje stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
W przypadku spraw leżących w zakresie uprawnień Wspólnoty, jest ona reprezentowana na Konferencji Stron przez Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 1998 r.
zmieniająca decyzję 92/486/EWG w zakresie formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/222/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną decyzją 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w wyniku prac wykonanych na poziomie wspólnotowym w toku badań i seminariów strukturę sieci Animo należy zweryfikować w taki sposób, aby można było wprowadzić system weterynaryjny integrujący różne programy komputerowe;
decyzję Komisji 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 r. ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi [3], ostatnio zmienioną decyzją 97/395/WE [4], należy zmienić, wprowadzając okres przejściowy; ponadto należy ustalić określone terminy przeprowadzenia przeglądu obecnego systemu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 92/486/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2a dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W okresie od dnia 1 kwietnia 1998 r. do dnia 31 marca 1999 r. współpracujące władze przewidziane w art. 1 zapewniają, aby umowy określone w tym artykule zostały przedłużone o jeden rok.
Następujące opłaty stosuje się w odniesieniu do niniejszego ustępu:
386 ECU na jednostkę (jednostka centralna, jednostka lokalna, punkt kontroli granicznej) dla wszystkich jednostek Animo wyszczególnionych w decyzji 96/295/WE, ostatnio zmieniona decyzją 98/167/WE [5]."
2) Dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Niniejsza decyzja zostanie ponownie poddana przeglądowi przed:
- dniem 1 października 1998 r. w celu rozważenia kwestii bezpośrednich połączeń między serwerami krajowymi,
- dniem 31 stycznia 1999 r. celem rozważenia, jak rozwinęła się struktura sieci Animo."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1998 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 marca 1998 r.
zmieniająca decyzje 95/409/WE, 95/410/WE oraz 95/411/WE dotyczące metod przeprowadzania badań mikrobiologicznych mięsa przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji
(98/227/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 5 ust. 3 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [2], w szczególności jej art. 5 ust. 3 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [3], w szczególności jej art. 10b ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
Naukowy Komitet Weterynaryjny w swoim sprawozdaniu z dnia 3 czerwca 1996 r. przedstawił opinię dotyczącą metod przeprowadzania badań mikrobiologicznych dających równoważne gwarancje i należy wziąć tę opinię pod uwagę;
w związku z powyższym właściwe jest wprowadzenie zmian do decyzji 95/409/WE [4], 95/410/WE [5] i 95/411/WE [6], ustanawiających badania mikrobiologiczne pobieranych próbek niektórych rodzajów mięsa przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji, w celu stworzenia możliwości, po pierwsze, wykorzystania metody mikrobiologicznej dającej równorzędne gwarancje, zaproponowanej we wspomnianej opinii oraz, po drugie, zatwierdzenia nowych metod dających równorzędne gwarancje;
w celu zatwierdzenia nowych metod dających równorzędne gwarancje właściwe jest ustanowienie procedury ścisłej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi, analogicznej do określonych w art. 16 dyrektywy 64/433/EWG lub w art. 21 dyrektywy 71/118/EWG lub w art. 32 dyrektywy 90/539/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 95/409/WE sekcja C otrzymuje brzmienie:
"SEKCJA C
MIKROBIOLOGICZNA METODA BADANIA PRÓBEK
Badanie mikrobiologiczne próbek w kierunku wykrycia salmonelli należy przeprowadzać zgodnie z normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579: 1993 lub poprawione wersje albo metodą opisaną przez Nordycki Komitet ds. Analizy Artykułów Spożywczych (metoda NMKL nr 71, wydanie czwarte, 1991 r.) lub wersje poprawione.
Metody dające równoważne gwarancje mogą być zatwierdzone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 dyrektywy 64/433/EWG.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie kwestionują wyniki badań, norma Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579: 1993 lub jej poprawione wersje powinny być uznane za metodę referencyjną."
Artykuł 2
W załączniku A do decyzji 95/410/WE pkt 3 zastępuje się punktem w brzmieniu:
"3.
Mikrobiologiczna metoda badania próbek
Badanie mikrobiologiczne próbek w kierunku wykrycia salmonelli należy przeprowadzać zgodnie z normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579: 1993 lub poprawione wersje albo metodą opisaną przez Nordycki Komitet ds. Analizy Artykułów Spożywczych (metoda NMKL nr 71, wydanie czwarte, 1991 r.) lub wersje poprawione.
Jednakże metody dające równoważne gwarancje mogą być zatwierdzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 dyrektywy 90/539/EWG.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie kwestionują wyniki badań, norma Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579: 1993 lub jej poprawione wersje powinny być uznane za metodę referencyjną."
Artykuł 3
W Załączniku do decyzji 95/411/WE sekcja C otrzymuje brzmienie:
"SEKCJA C
MIKROBIOLOGICZNA METODA BADANIA PRÓBEK
Badanie mikrobiologiczne próbek w kierunku wykrycia salmonelli należy przeprowadzać zgodnie z normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579: 1993 lub poprawione wersje albo metodą opisaną przez Nordycki Komitet ds. Analizy Artykułów Spożywczych (metoda NMKL nr 71, wydanie czwarte, 1991 r.) lub wersje poprawione.
Metody dające równoważne gwarancje mogą być zatwierdzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 dyrektywy 71/118/EWG.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie kwestionują wyniki badań, norma Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 6579: 1993 lub jej poprawione wersje powinny być uznane za metodę referencyjną."
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 1998 r.
w sprawie komitetów doradczych zajmujących się sprawami objętymi wspólną polityką rolną
(98/235/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja powinna starać się o uzyskanie opinii sektorów gospodarczych i konsumentów w sprawach wynikających z funkcjonowania różnych wspólnych organizacji rynków i innych dziedzin objętych wspólną polityką rolną;
wszystkie sektory gospodarcze, które są bezpośrednio włączone w funkcjonowanie organizacji rynkowych i na które wpływają decyzje dotyczące polityki rolnej włącznie z konsumentami, powinny mieć okazję do uczestniczenia w przygotowywaniu opinii, o które wnioskuje Komisja;
odpowiednie federacje gospodarcze oraz grupy konsumentów w Państwach Członkowskich utworzyły organizacje na szczeblu Unii Europejskiej, które są w związku z tym właściwe do ich reprezentowania we wszystkich Państwach Członkowskich;
od 1962 r. utworzono różne doradcze komitety rolne na mocy różnych decyzji Komisji [1];
po reformie wspólnej polityki rolnej z 1992 r. niezbędne okazało się połączenie niektórych komitetów i zapewnienie utworzenia nowych;
opracowanie na temat funkcjonowania komitetów doradczych wykazało, że istnieje możliwość dalszych udoskonaleń; dlatego też dostosowane powinny zostać różne procedury i definicje, podział miejsc między reprezentowane grupy oraz zasady przedłużenia działalności komitetów;
przepisy odnoszące się do doradczych komitetów rolniczych były wielokrotnie zmieniane, są zawarte w 27 różnych instrumentach; dlatego obecnie trudno je stosować, więc należy skonsolidować je w jednej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się następujące komitety doradcze pod auspicjami Komisji:
- Komitet Doradczy ds. Wspólnej Polityki Rolnej,
- Komitet Doradczy ds. Roślin Uprawnych,
- Komitet Doradczy ds. Roślin Nieprzeznaczonych do Spożycia i Roślin Włóknistych,
- Komitet Doradczy ds. Produktów Zwierzęcych,
- Komitet Doradczy ds. Owoców, Warzyw i Kwiatów,
- Komitet Doradczy ds. Produktów Specjalistycznych,
- Komitet Doradczy ds. Leśnictwa i Korka,
- Komitet Doradczy ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Produktów Rolnych,
- Komitet Doradczy ds. Rozwoju Wsi,
- Komitet Doradczy ds. Rolnictwa i Środowiska Naturalnego.
2.
Komisja może się konsultować z powyższymi komitetami we wszystkich sprawach dotyczących wspólnej polityki rolnej oraz polityki rozwoju wsi i ich wprowadzaniu w życie, w szczególności w sprawach dotyczących wspólnych organizacji rynku i środków, które Komisja ma podjąć w tym kontekście.
3.
Przewodniczący każdego komitetu może zaproponować z własnej inicjatywy lub na wniosek jakiejkolwiek reprezentowanej w nim grupy interesów, aby Komisja zasięgnęła opinii jego komitetu w jakiejkolwiek sprawie podlegającej kompetencji tego komitetu.
Artykuł 2
Komitety składają się z przedstawicieli następujących społeczno-ekonomicznych grup interesów: producenci rolni, spółdzielnie rolnicze, przemysł rolno-spożywczy, handel produktami rolnymi i środkami spożywczymi, robotnicy rolni i pracownicy przemysłu spożywczego oraz konsumenci.
W specjalnych przypadkach można wyznaczyć przedstawicieli innych grup interesów.
Skład komitetów jest określony w załącznikach do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Komitety składają się maksymalnie z 40 członków w zależności od wielkości danego sektora oprócz Komitetu Doradczego ds. Wspólnej Polityki Rolnej i Komitetu Doradczego ds. Rozwoju Wsi, które liczą 60 członków.
Liczba miejsc i ich przydział różnym organizacjom europejskim określonym w art. 4 ust. 1 jest określona dla każdego komitetu w załącznikach do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Członkowie komitetów są mianowani przez Komisję na podstawie wniosku organizacji społeczno-ekonomicznych ustanowionych na poziomie wspólnotowym i wymienionych w rejestrze grup interesów Komisji.
Muszą być to organizacje społeczno-ekonomiczne, które są najbardziej reprezentatywne dla interesów określonych w art. 2, a ich działalność musi być związana ze wspólną polityką rolną, wspólną organizacją rynku lub inną wymienioną dziedziną.
2.
Na zaproszenie Komisji organizacje społeczno-ekonomiczne wysuwają trzech kandydatów różnych narodowości na każde miejsce.
Ich propozycje uwzględniają różne interesy, które są reprezentowane w ich sektorze.
3.
Członkowie komitetów są mianowani na pięć lat.
Ich mandat może zostać przedłużony.
Członkowie nie otrzymują wynagrodzenia za pełnienie swoich funkcji.
Po wygaśnięciu kadencji członkowie komitetów pozostają na swym stanowisku, dopóki nie zostaną zastąpieni lub ich mandat nie zostanie przedłużony.
W przypadku rezygnacji lub śmierci członka, lub jeśli instytucja, która wyznaczyła członka domaga się jego usunięcia, członek ten zostaje zastąpiony zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1.
4.
Lista członków komitetów ogłaszana jest przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C po każdej zmianie członków.
Artykuł 5
1.
Pod auspicjami komitetu można utworzyć jedną lub wiele stałych grup lub grup roboczych.
W skład stałych grup wchodzą przedstawiciele branży handlowej lub biegli mianowani przez Komisję na wniosek zainteresowanych organizacji społeczno-ekonomicznych.
Zajmują się oni regularnie sprawami dotyczącymi konkretnego sektora.
2.
Na wniosek komitetu doradczego skład grup interesów społeczno-ekonomicznych reprezentowanych w stałej grupie może być zmieniony przez Komisję.
3.
Na wniosek komitetu doradczego można powołać grupę biegłych.
Grupy te składają się z biegłych w danej dziedzinie mianowanych przez Komisję po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami społeczno-ekonomicznymi.
4.
Członek grupy, który nie może brać udziału w spotkaniu, może zostać zastąpiony.
Organizacja społeczno-ekonomiczna, której członek jest przedstawicielem, może zaproponować zastępcę w sekretariacie grupy.
Artykuł 6
1.
Po konsultacji z Komisją każdy komitet wybiera przewodniczącego spośród swoich członków.
Przewodniczący zostaje wybrany w pierwszym głosowaniu większością dwóch trzecich głosów oddanych przez obecnych członków, a w następnych głosowaniach zwykłą większością głosów obecnych członków.
W przypadku równej liczby głosów Komisja wyznacza tymczasowego przewodniczącego.
Komitet może zezwolić na zmianę przewodniczącego po upływie połowy kadencji.
2.
Każdy komitet wybiera dwóch wiceprzewodniczących.
Wiceprzewodniczący wybierani są spośród przedstawicieli organizacji społeczno-ekonomicznych, do których nie należy przewodniczący.
Są oni wybierani zgonie z procedurą przewidzianą w ust. 1.
Każdy komitet może, zgodnie z tą samą procedurą, wybrać organ wykonawczy składający się z przewodniczącego i przedstawiciela każdej organizacji społeczno-ekonomicznej reprezentowanej w komitecie.
Organ wykonawczy komitetu przygotowuje i organizuje jego pracę.
Jeden z jego członków (sprawozdawca) sporządza protokół podsumowujący po każdym spotkaniu komitetu.
3.
Stałe grupy wybierają przewodniczącego i wiceprzewodniczącego spośród swoich członków zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący nie mogą być członkami tej samej organizacji społeczno-ekonomicznej.
Przewodniczący grup przygotowuje podsumowanie i sprawozdanie na temat swej pracy na następne spotkanie właściwego komitetu doradczego.
Artykuł 7
1.
W spotkaniach komitetów mogą uczestniczyć jedynie członkowie komitetu lub ich zastępcy, przedstawiciele Komisji i osoby zaproszone zgodnie z ust. 3, 4 i 6.
2.
W spotkaniach grup mogą uczestniczyć jedynie członkowie grup i ich zastępcy, przewodniczący danego komitetu oraz osoby zaproszone zgodnie z ust. 4 i 6.
3.
Jeśli członek komitetu nie może uczestniczyć w spotkaniu, organizacja lub organizacje, którym przyznano to miejsce, mogą wyznaczyć zastępcę, który musi zostać wybrany z listy sporządzonej w porozumieniu między Komisją a tą organizacją lub tymi organizacjami.
Lista zawiera szereg nazwisk odpowiadających ogólnej liczbie członków reprezentujących organizację lub organizacje, lecz nie może przekraczać dziesięciu osób.
W przypadku wyznaczenia zastępcy sekretariat komitetu musi zostać o tym powiadomiony co najmniej trzy dni robocze przed spotkaniem.
4.
Na wniosek organizacji, której przydzielono jedno lub więcej miejsc w komitecie lub grupie, przewodniczący komitetu lub grupy może w uzgodnieniu z pracownikami Komisji zaprosić sekretarza generalnego tej organizacji do wzięcia udziału w spotkaniu jako obserwator.
Jednakże jeśli sekretarz generalny organizacji nie może uczestniczyć w spotkaniu, może przyznać swoje miejsce obserwatora innej osobie przez niego wyznaczonej.
5.
Obserwatorzy nie mają prawa zabierania głosu.
Mogą jednak być o to poproszeni przez przewodniczącego w porozumieniu z Komisją.
6.
Na wniosek organizacji, której przydzielono jedno lub więcej miejsc, oraz w przypadku gdy tematy porządku obrad mają bardzo techniczny charakter, przewodniczący komitetu lub grupy może w porozumieniu z Komisją zaprosić jednego lub więcej biegłych do wzięcia udziału w obradach komitetu lub grupy.
Komisja może z własnej inicjatywy zaprosić jakąkolwiek osobę odpowiednio dobrze wykwalifikowaną w jednej spośród dziedzin z porządku obrad do wzięcia udziału w dyskusjach komitetu lub stałej grupy jako biegły.
Jednakże biegli biorą udział tylko w dyskusji na ten temat, w sprawie którego zostali zaproszeni.
Artykuł 8
W porozumieniu z Komisją każdy komitet lub stała grupa mogą tworzyć grupy robocze w celu ułatwienia ich pracy.
Artykuł 9
1.
Każdy komitet i grupa są zwoływane przez Komisję i obradują zazwyczaj w głównych biurach Komisji.
Spotkania organu wykonawczego zwoływane są przez przewodniczącego w porozumieniu z Komisją.
2.
Przedstawiciele właściwych departamentów Komisji mogą brać udział w spotkaniach każdego komitetu, organu wykonawczego i grupy.
3.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu dla komitetu, organów wykonawczych i grup.
Artykuł 10
Przewodniczący powiadamia Komisję o punktach, które zostaną włączone do porządku obrad komitetu 12 dni roboczych przed spotkaniem komitetu.
Komisja przesyła porządek obrad członkom osiem dni roboczych przed spotkaniem, najlepiej drogą elektroniczną.
Artykuł 11
1.
Komitety omawiają sprawy przedłożone przez Komisję do opiniowania.
Nie przeprowadza się głosowania na koniec dyskusji.
Wnioskując o opinię komitetu, Komisja może ustalić termin, w którym opinia ma zostać wydana.
Jeśli komitet osiągnie jednomyślne porozumienie co do opinii, formułuje wspólne wnioski i dołącza je do sprawozdania.
Komisja przekazuje Radzie wynik dyskusji komitetu, jeśli taka będzie propozycja komitetu.
2.
W sprawozdaniu przekazywanym Komisji należy zamieścić opinie wyrażane przez organizacje społeczno-ekonomiczne reprezentowane w komitecie.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla art. 214 Traktatu, jeśli Komisja wskazuje, że opinia, o którą wnioskowano, lub podniesione kwestie dotyczą spraw o charakterze poufnym, członkowie komitetów i grup im podlegających oraz inni uczestnicy spotkań mają obowiązek nieujawniania informacji, o których się dowiedzieli w trakcie prac komitetu lub grupy.
W takich przypadkach jedynie członkowie wymienionego komitetu lub wymienionej grupy, lub ich zastępcy biorą udział w spotkaniach.
Artykuł 13
Decyzje Komisji 81/195/EWG, od 87/70/EWG do 87/93/EWG, 89/567/EWG i 90/351/EWG niniejszym tracą moc.
Artykuł 14
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 1998 r.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 26 stycznia 1998 r.
w sprawie zawarcia Układu Eurośródziemnomorskiego, ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Tunezyjską z drugiej strony
(98/238/WE, EWWiS)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 238 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym i za zgodą Rady,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze co następuje:: Układ Eurośródziemnomorski, ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Tunezyjską z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 17 lipca 1995 r., powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali Układ Eurośródziemnomorski, ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Tunezyjską z drugiej strony, załączone do niego protokoły oraz deklaracje dołączone do Aktu Końcowego.
Teksty Układu, załączonych do niego protokołów oraz Aktu Końcowego zostają dołączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, jakie zajmie Wspólnota w Radzie Stowarzyszenia oraz Komitecie Stowarzyszenia, zostaje określone przez Radę na podstawie wniosku Komisji, lub, gdy sytuacja tego wymaga, przez Komisję, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską i Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
Decyzja Rady
z dnia 23 marca 1998 r.
dotycząca zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty decyzji PARCOM 96/1 w sprawie wycofywania ze stosowania w przemyśle metali nieżelaznych heksachloroetanu
(98/241/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją Rady z dnia 3 marca 1975 r. Wspólnota zawarła Konwencję o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych (Konwencja paryska) [3], stając się w ten sposób Umawiającą się Stroną tej Konwencji;
organ wykonawczy Konwencji paryskiej (PARCOM - Komisja paryska) może przyjmować środki w dziedzinie zapobiegania zanieczyszczeniom i przyjął decyzję PARCOM 96/1 w sprawie wycofywania ze stosowania w przemyśle metali nieżelaznych heksachloroetanu;
Komisja brała udział w przyjęciu decyzji PARCOM 96/1, na podstawie upoważnienia udzielonego przez Radę i w ramach odpowiednio wydanych dyrektyw negocjacyjnych;
heksachloroetan występuje w wykazie substancji niebezpiecznych w załączniku I do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [4];
przepisy decyzji PARCOM 96/1 są zgodne z dyrektywą 76/769/EWG;
z tego względu pożądane jest, aby Wspólnota zatwierdziła decyzję PARCOM 96/1,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1.
Decyzja PARCOM 96/1 w sprawie wycofywania ze stosowania w przemyśle metali nieżelaznych heksachloroetanu zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst wymienionej decyzji załączony jest do niniejszej decyzji.
2.
Niniejszym upoważnia się Komisję do notyfikowania niniejszego zatwierdzenia Komisji paryskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 marca 1998 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia cyhalofopu butylowego, pyraflufenu etylowego i azafenidyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/242/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/73/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
wnioskodawcy przedłożyli dokumentacje dotyczące trzech substancji czynnych władzom Państw Członkowskich w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej cyhalofopu butylowego została przedłożona przez Dow Elanco Italia Srl władzom włoskim w dniu 30 kwietnia 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej pyraflufenu etylowego została przedłożona przez Nihon Nohyaku Co. Ltd władzom belgijskim w dniu 16 czerwca 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej azafenidyny została przedłożona przez du Pont de Nemours (France) SA władzom hiszpańskim w dniu 25 czerwca 1997 r.;
wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych i informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacje dotyczące cyhalofopu butylowego, pyraflufenu etylowego i azafenidyny zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 16 grudnia 1997 r.;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja taka nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się, podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Włochy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej cyhalofopu butylowego, że Belgia przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej pyraflufenu etylowego i że Hiszpania przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej azafenidyny;
Włochy, Belgia i Hiszpania przekażą wnioski ze swych badań, wraz z zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, Komisji w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania, prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane użycie:
1) dokumentacja przedłożona przez Dow Elanco Italia Srl Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia cyhalofopu butylowego jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 16 grudnia 1997 r.;
2) dokumentacja przedłożona przez Nihon Nohyaku Co.
Ltd Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia pyraflufenu etylowego jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 16 grudnia 1997 r.;
3) dokumentacja przedłożona przez du Pont de Nemours (France) SA Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia azafenidyny jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 16 grudnia 1997 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 marca 1998 r.
w sprawie podziału kosztów przygotowania matryc ujednoliconego wzoru dokumentu pobytowego
(98/243/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.8 ust. 2 akapit drugi tiret drugie,
uwzględniając wspólne działanie z dnia 16 grudnia 1996 r., przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące ujednoliconego wzoru dokumentu pobytowego [1], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
przyjęcie przez Radę specyfikacji technicznej określonej w art. 2 ust. 1 wymienionego wspólnego działania pociąga za sobą przygotowanie matryc ujednoliconego wzoru dokumentów pobytowych;
Królestwo Niderlandów zadeklarowało wolę przygotowania matryc w imieniu Państw Członkowskich;
koszty przygotowania matryc poniesione przez Królestwo Niderlandów muszą zostać podzielone pomiędzy Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Królestwo Niderlandów do przygotowania w imieniu Państw Członkowskich matryc ujednoliconego wzoru dokumentów pobytowych.
Artykuł 2
Łączny koszt przygotowania matryc ujednoliconego wzoru dokumentów pobytowych, który wyniesie do 124667 ECU, zostanie sfinansowany z wkładów Państw Członkowskich.
Udział finansowy każdego Państwa Członkowskiego wyliczony jest jako stosunek produktu narodowego brutto tego państwa do sumy produktów narodowych brutto Państw Członkowskich; wkład ten jest również podstawą finansowania budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w 1997 r. [2].
Pojęcie "produkt narodowy brutto" w rozumieniu niniejszego artykułu jest określone przez dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [3].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 7 października 1997 r.
w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku
(98/249/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1, wraz z art. 228 ust. 2 i 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja, w imieniu Wspólnoty, wzięła udział w negocjacjach dotyczących przygotowania projektu Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku;
Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty 22 września 1992 r.;
Konwencja ma na celu zapobieganie i eliminowanie zanieczyszczeń oraz ochronę obszaru morskiego przed negatywnymi skutkami działalności człowieka;
Wspólnota przyjęła środki w dziedzinie objętej Konwencją i w związku z tym powinna podjąć międzynarodowe zobowiązania w tym zakresie; działania wspólnotowe są niezbędnym uzupełnieniem działań bezpośrednio zainteresowanych Państw Członkowskich, a jej udział w Konwencji byłby zgodny z zasadą pomocniczości;
na podstawie art. 130r Traktatu, polityka wspólnotowa w zakresie środowiska przyczynia się między innymi do osiągnięcia celów zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska, ochrony zdrowia ludzkiego oraz rozważnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych; ponadto w zakresie swoich odpowiednich kompetencji Wspólnota i Państwa Członkowskie współpracują z państwami trzecimi oraz z właściwymi organizacjami międzynarodowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku, podpisana w Paryżu 22 września 1992 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 1998 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła, zmieniająca decyzję 94/474/WE i uchylająca decyzję 96/239/WE
(98/256/WE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego, [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W Zjednoczonym Królestwie opublikowano informacje potwierdzające hipotezę, według której narażenie na czynnik wywołujący gąbczastą encefalopatię bydła (BSE) wykazuje związek z występowaniem nowego wariantu choroby Creutzfeldta-Jakoba (CJD) u ludzi; dnia 16 września 1997 r. Komitet Doradczy ds. Gąbczastej Encefalopatii (SEAC) działający w Zjednoczonym Królestwie doszedł do wniosku, że najnowsze badania naukowe dostarczają przekonujących nowych dowodów na to, że czynnik wywołujące BSE jest identyczny z czynnikiem wywołującym nowy wariant CJD u ludzi; dnia 18 września 1997 r. Komitet Doradczy ds. Niebezpiecznych Czynników Chorobotwórczych (ADCP) doszedł do wniosku, że należy obecnie zaliczać czynnik wywołujący BSE do czynników chorobotwórczych dla człowieka.
(2) W tej sytuacji odpowiednie jest zastosowanie, w charakterze środka nadzwyczajnego, czasowego zakazu wysyłania ze Zjednoczonego Królestwa do innych Państw Członkowskich wszelkiego bydła i wszelkich produktów składających się w całości lub w części lub zawierających materiały pochodzące z bydła poddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie, które mogłyby się znaleźć w łańcuchu żywienia ludzi i zwierząt, albo byłyby przeznaczone do stosowania w kosmetykach, produktach farmaceutycznych lub wyrobach medycznych; aby zapobiec załamaniu obrotów w handlu zakaz będzie także miał zastosowanie do wywozu do państw trzecich.
(3) W celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt we Wspólnocie Komisja przyjęła decyzję 94/474/WE z dnia 27 lipca 1994 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych odnoszących sie do gąbczastej encefalopatii bydła uchylającą decyzje 89/469/EWG i 90/200/EWG [3], decyzję 92/290/EWG z dnia 14 maja 1992 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych odnoszących się do zarodków bydlęcych, które należy podjąć w Zjednoczonym Królestwie w związku z gąbczastą encyfalopatią bydła BSE [4], decyzję Komisji 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków [5] oraz decyzję 96/449/WE z dnia 18 lipca 1996 r. w sprawie zatwierdzenia alternatywnych systemów obróbki cieplnej do przetwarzania odpadów zwierzęcych, które ma na celu inaktywację czynników wywołujących gąbczaste encefalopatie [6].
(4) Zjednoczone Królestwo podjęło środki wynikające z opublikowania doniesień o wystąpieniu zachorowań na CJD w tym Państwie Członkowskim.
(5) Zjednoczone Królestwo wprowadziło zakaz stosowania mączki mięsno-kostnej, niezależnie od jej pochodzenia, do żywienia zwierząt hodowlanych; konieczne jest wprowadzenie zakazu wysyłania ze Zjednoczonego Królestwa wytwarzanej ze ssaków mączki mięsno-kostnej oraz paszy dla zwierząt hodowlanych i nawozów zawierających mączkę mięsno-kostną pochodzącą ze ssaków, które z uwagi na swoje właściwości mogłyby się znaleźć w łańcuchu żywienia zwierząt hodowlanych.
(6) Uważa się, że ryzyko wprowadzenia przenoszalnej gąbczastej encefalopatii (PGE) do łańcucha żywienia ludzi w drodze wchłonięcia białek pochodzących od domowych zwierząt mięsożernych jest małe; ryzyko to można dodatkowo zmniejszyć poprzez zakaz karmienia domowych zwierząt mięsożernych mączką mięsno-kostną wytwarzaną ze ssaków pochodzących ze Zjednoczonego Królestwa; wobec tego należy postanowić, że pasza dla domowych zwierząt mięsożernych wytwarzana w Zjednoczonym Królestwie, która nie zawiera mączki mięsno-kostnej wytwarzanej w tym państwie, może być wysyłana z jego terytorium do innych Państw Członkowskich i państw trzecich.
(7) Zjednoczone Królestwo podjęło środki mające na celu zniszczenie niektórych tkanek pochodzenia bydlęcego.
(8) Decyzja Komisji 96/239/WE z dnia 27 marca 1996 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła [7] przed zmianami wprowadzonymi w niej na mocy decyzji 96/362/WE [8], zakazywała wysyłania ze Zjednoczonego Królestwa do innych Państw Członkowskich i do państw trzecich w szczególności nasienia bydlęcego, a także niektórych innych produktów pochodzących z bydła poddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie, które mogłyby się znaleźć w łańcuchu żywienia zwierząt lub ludzi oraz materiałów przeznaczonych do stosowania w produktach leczniczych, kosmetykach i produktach farmaceutycznych.
(9) W dniach 18 i 26 kwietnia 1996 r. zasięgnięto opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnegos; w opinii tego Komitetu nasienie bydlęce uważa się za bezpieczne dla zdrowia zwierząt pod względem przenoszenia BSE.
(10) Dnia 11 kwietnia 1996 r. zasięgnięto opinii Komitetu Naukowego ds. Kosmetologii w Sprawie Bezpieczeństwa Niektórych Produktów Pochodzenia Bydlęcego; Komitet Łącznikowy Europejskich Stowarzyszeń Przemysłu Wytwarzającego Perfumy, Produkty Kosmetyczne i Toaletowe (Colipa) zalecił swoim członkom, aby nie stosowali materiałów wytwarzanych z bydła pochodzącego ze Zjednoczonego Królestwa; Komitet zadeklarował, że jego członkowie postępują zgodnie z tym zaleceniem; dyrektywa Komisji 97/1/WE z dnia 10 lipca 1997 r. dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG, w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [9] wprowadziła tymczasowy zakaz wprowadzania do obrotu produktów kosmetycznych zawierających niektóre tkanki i płyny.
(11) Dnia 15 kwietnia 1996 r. zasięgnięto opinii Komitetu Naukowego ds. żywności w sprawie bezpieczeństwa niektórych produktów bydlęcych.
(12) Dnia 16 kwietnia 1996 r. zasięgnięto opinii Komitetu ds. Produktów Leczniczych Chronionych Patentem; przemysł farmaceutyczny wprowadził środki związane z pochodzeniem materiałów i ich obrabiania; każdy wyrób medyczny przed wprowadzeniem do obrotu podlega rejestracji, w trakcie której ocenia się proces obróbki wszelkich stosowanych surowców; na żądanie Europejskiej Agencji ds. oceny produktów leczniczych (EMEA) wszystkie podmioty posiadające takie rejestracje w we Wspólnocie, a także wnioskujące o pozytywną opinię Komitetu ds. produktów leczniczych chronionych patentem lub Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, potwierdziły, że określone produkty nie zawierają tkanek bydlęcych pochodzących ze Zjednoczonego Królestwa.
(13) Następnie udostępniono dodatkowe informacje mające na celu ułatwienie dokładniejszej oceny ryzyka; na tej podstawie Naukowy Komitet. Weterynaryjny w dniu 26 kwietnia 1996 r. doszedł do wniosku, że stosowanie materiałów bydlęcych pochodzących tylko z właściwych źródeł połączone ze stosowaniem minimalnych norm przetwarzania, dla których potwierdzono inaktywację czynnika wywołującego BSE, dają dobre gwarancje bezpieczeństwa stosowania tych materiałów w żywności i kosmetykach; w związku z Naukowy Komitet. Weterynaryjny wydał zalecenia dotyczące parametrów bezpieczeństwa, których stosowanie podczas produkcji tych materiałów pozwala je uważać za bezpieczne.
(14) Wobec tego Komisja uznała, że określone produkty, takie jak żelatyna i łój, są bezpieczne.
(15) W 1988 r. Zjednoczone Królestwo wprowadziło obowiązek całkowitego zniszczenia zwierząt chorych na BSE; podczas spotkania w dniach 1, 2 i 3 kwietnia 1996 r. Komisja uznała, że bydło w wieku ponad trzydziestu miesięcy nie powinny być wprowadzane do łańcucha żywienia zwierząt lub ludzi ani wykorzystywane do wytwarzania kosmetyków i produktów farmaceutycznych; zwierzęta takie nie powinny być wykorzystywane jako źródło materiałów dla niektórych produktów bydlęcych.
(16) Ponadto niektóre tkanki bydlęce nie powinny być wykorzystywane jako źródło materiałów dla wyżej wymienionych produktów bydlęcych.
(17) Decyzja 96/362/WE zmieniona decyzją 96/239/WE wyłączająca spod zakazu niektóre produkty, takie jak żelatyna, łój i nasienie bydlęce.
(18) Naukowy Komitet Weterynaryjny na spotkaniu w dniu 17 lipca 1996 r. poparł sprawozdanie podgrupy ds. BSE z dnia 26 lipca 1996 r., w którym zalecano, aby ponownie rozważyć ocenę ryzyka dla żelatyny ustanowioną przez Komitet Naukowy ds. Weterynarii w dniu 26 kwietnia 1996 r. w świetle niejasności związanych z inaktywację czynnika wywołującego BSE, z odpowiednim uwzględnieniem wymogów decyzji 96/362/WE.
(19) Decyzją 96/362/WE ustanowiono niektóre warunki wstępne, które należy spełnić, zanim stanie się możliwe wysyłanie ze Zjednoczonego Królestwa żelatyny wytworzonej z surowców pochodzących z bydła; takie warunki wstępne nie zostały spełnione i nie zezwolono na taką wysyłkę; w celu uregulowania tej sytuacji do czasu uzyskania dalszych danych naukowych i zaleceń, wskazane jest odwołanie możliwości wywozu żelatyny wyprodukowanej z surowców uzyskanych z bydła poddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie przeznaczonej do stosowania w żywności dla ludzi, paszy dla zwierząt, kosmetykach oraz do celów leczniczych i medycznych; jest to zgodne z zaleceniem Wielozadaniowego Komitetu Naukowego z dnia 3 kwietnia 1997 r., zgodnie z którym nie można uznać za bezpieczny żadnego produktu w przypadku gdy podstawowy surowiec stosowany do produkcji żelatyny jest potencjalnie zakaźny.
(20) Należy zezwolić na wysyłanie z terytorium Zjednoczonego Królestwa żelatyny i fosforanu dwuwapnia przeznaczonych do celów technicznych i wyprodukowanych z surowca pochodzącego z bydła poddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie, pod warunkiem, że produkty te będą odpowiednio oznakowane.
(21) Należy również zezwolić na wysyłanie z terytorium Zjednoczonego Królestwa żelatyny wyprodukowanej z surowca pochodzącego z bydła niepoddanego ubojowi na terytorium Zjednoczonego Królestwa; Zjednoczone Królestwo wprowadziło system pozwalający na śledzenie pochodzenia takiej żelatyny zapewniający identyfikację źródła pochodzenia surowca; reguły wspólnotowe należy uzupełnić przez urzędowe wprowadzenie systemu śledzenia pochodzenia; system taki powinien zostać wprowadzony w odniesieniu do innych produktów, które zostały wyłączone z ogólnego zakazu; należy także wprowadzić system etykietowania.
(22) Konieczne jest zapewnienie, aby produkty pochodzące z bydła niepoddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie pochodziły z zatwierdzonych zakładów pozostających pod urzędową kontrolą weterynaryjną i posiadających system pozwalający na śledzenie pochodzenia surowców; jednakże wysyłka takich produktów ze Zjednoczonego Królestwa może następować niezwłocznie i bez wcześniejszej kontroli ze strony Komisji.
(23) Konieczne jest ustanowienie właściwych gwarancji dla wysyłki ze Zjednoczonego Królestwa niektórych produktów uzyskanych z bydła niepoddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie.
(24) Wiarygodny system kontroli na terenie całej Wspólnoty jest warunkiem wstępnym sprawnego funkcjonowania rynku wołowiny; z badań prowadzonych przez Jednostkę ds. koordynacji zapobiegania oszustwom (UCLAF) oraz Biuro Komisji ds. Żywności i Weterynarii wynika, że w Zjednoczonym Królestwie występują niedostatki w zakresie urzędowej kontroli nad produkcją wołowiny przeznaczonej do wysyłki do innych Państw Członkowskich i państw trzecich; w związku z tym konieczne jest usprawnienie systemu kontroli weterynaryjnych z celu zapobieżenia oszustwom.
(25) Usprawnienie kontroli powinno dotyczyć wszystkich handlowych przesyłek świeżego mięsa bydlęcego wjeżdżających, przejeżdżających lub wyjeżdżających z terytorium Zjednoczonego Królestwa; należy wymagać, aby wszystkie takie przesyłki były plombowane i odplombowywane przez właściwą władzę i aby towarzyszyły im świadectwa weterynaryjne, a w przypadku handlu wewnątrzwspólnotowego należy wymagać urzędowego zgłoszenia wysłania przesyłki za pomocą systemu Animo, określonego w decyzji Komisji z dnia 19 lipca 1991 rw sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [10], albo faksem.
(26) Należy także wzmocnić nadzór weterynaryjny nad przetwarzaniem mięsa pochodzącego z bydła poddanego ubojowi poza Zjednoczonym Królestwem.
(27) Dnia 25 lutego 1997 r. Zjednoczone Królestwo wysunęło pierwszy wniosek do Komisji w sprawie programu poświadczania stada do wywozu; na spotkaniu w dniu 11 czerwca 1997 r. Naukowy Komitet Weterynaryjny uznał, że wniosek ten nie był odpowiedni; dnia 1 lipca 1997 r. Zjednoczone Królestwo wysunęło zweryfikowany wniosek; dnia 17 września 1997 r. Naukowy Komitet Weterynaryjny wydał opinię dotyczącą tego zweryfikowanego wniosku, stwierdzając, że główną przeszkodą w zatwierdzeniu tego programu na terytorium całego Zjednoczonego Królestwa jest brak jednolitego komputerowego systemu śledzenia przemieszczania bydła oraz związanej z nim bazy danych żywego bydła w Wielkiej Brytanii, natomiast okazało się, że odpowiedni system istnieje w Irlandii Północnej; Komitet uznał ponadto, że można poczynić niewielkie modyfikacje mniej ważnych aspektów tego systemu zgodnie z wnioskiem właściwych departamentów Komisji, co ma na celu zastosowanie się do wymagań dotyczących poświadczania i kontroli; od dnia 3-7 listopada 1997 r. Biuro ds. Żywności i Weterynarii przeprowadziło kontrolę w Irlandii Północnej; Zjednoczone Królestwo wyraziło zgodę na dalsze poprawki zgodne z zaleceniami wynikającymi z tej kontroli; wobec tego właściwe jest częściowe uchylenie zakazu wysyłania produktów pochodzących z bydła poddanego ubojowi w Irlandii Północnej.
(28) Kontrole przeprowadzone przez służby Komisji wykazały, że system kontroli weterynaryjnych w Irlandii Północnej jest bardziej efektywny; dlatego też należy działać stopniowo, krok po kroku, poczynając od zniesienia zakazu wysyłania produktów pochodzących z bydła poddanego ubojowi, rozbiorowi, przetwarzaniu i składowaniu w zlokalizowanych w Irlandii Północnej zakładach wykorzystywanych wyłącznie do produktów przeznaczonych do wysyłania do innych Państw Członkowskich i państw trzecich; kolejne kroki będą obejmowały uchylenie zakazu przetwarzania w Wielkiej Brytanii dopuszczonego mięsa pochodzącego z Irlandii Północnej, pod warunkami, które zostaną ustalone w terminie późniejszym; Komisja wspólnie z władzami Zjednoczonego Królestwa niezwłocznie rozpocznie dochodzenie, w jaki sposób i pod jakimi warunkami ograniczenia te mogą ulec dalszemu złagodzeniu.
(29) W celu zapobieżenia oszustwom mięso pochodzące z bydła poddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie powinno być oznakowane, oprócz znaku jakości zdrowotnej, przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt A lit. e) dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [11], wyraźnym znakiem dodatkowym, którego nie można pomylić ze wspólnotowym znakiem jakości zdrowotnej.
(30) Większość przepisów decyzji 94/474/WE nie jest już zgodna z opinią Naukowego Komitetu Weterynaryjnego z dnia 17 września 1997 r. i tym samym zostają skreślone.
(31) Decyzja 96/239/WE nakładała na Zjednoczone Królestwo obowiązek składania sprawozdań dotyczących sytuacji w zakresie BSE co 2 tygodnie; okres ten okazał się zbyt krótki; został on wydłużony do miesiąca.
(32) Komisja powinna nadal przeprowadzać kontrole Wspólnoty na terytorium Zjednoczonego Królestwa w celu weryfikacji stosowania środków przewidzianych w niniejszej decyzji.
(33) Powyższe punkty czynią koniecznym dokonanie podstawowych zmian w decyzji 96/239/WE; w interesie przejrzystości decyzję tę należy uchylić.
(34) Niniejsza decyzja będzie poddawana przeglądowi w świetle nowych danych naukowych.
(35) Stały Komitet Weterynaryjny nie wydał pozytywnej opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I Żywe bydło, zarodki bydlęce, mączka mięsno-kostna i produkty pochodne
Artykuł 1
Podczas trwającej całościowej oceny sytuacji i nie naruszając przepisów wspólnotowych przyjętych celem ochrony przed BSE, Zjednoczone Królestwo zapewnia, że z jego terytorium nie są wysyłane do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich następujące materiały:
a) żywe bydło i zarodki bydlęce;
b) mączka mięsna, mączka kostna i mączka mięsno-kostna pochodząca ze ssaków;
c) pasza dla zwierząt i nawozy zawierające materiał, określony w lit. b)
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od przepisów art. 1, pasza przeznaczona dla domowych zwierząt mięsożernych zawierająca materiał, określony w art. 1 lit. b) może być wysyłana do Państw Członkowskich lub państw trzecich, pod warunkiem, że materiały te nie pochodzą ze Zjednoczonego Królestwa i że postępuje się w zgodzie z warunkami ustanowionymi w art. 9 i 10.
ROZDZIAŁ II Materiały pochodzące z bydła poddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie
Artykuł 3
Podczas trwającej całościowej oceny sytuacji i nie naruszając przepisów wspólnotowych przyjętych cele, Zjednoczone Królestwo zapewnia, że z jego terytorium są wysyłane do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich następujące materiały pochodzące z bydła podanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie:
a) mięso;
b) produkty, które mogą się dostać do łańcucha żywienia ludzi i zwierząt;
c) materiały przeznaczone do wykorzystania w kosmetykach, produktach farmaceutycznych lub w wyrobach medycznych.
Artykuł 4
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 Zjednoczone Królestwo może zatwierdzić produkcję i wysyłkę z jego terytorium do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich następujących materiałów:
a) aminokwasów, peptydów i łoju, które wyprodukowano w zakładach pozostających pod urzędowym nadzorem weterynaryjnym i działających w zgodzie z zasadami określonymi w załączniku I;
b) produktów łojowych oraz produktów otrzymanych z łoju w drodze zmydlania, transestryfikacji lub hydrolizy, jeżeli łój wykorzystany do ich produkcji wytworzono zgodnie z niniejszym artykułem.
2.
Zjednoczone Królestwo zapewnia że produkty, określone w ust. 1, są opatrzone etykietą lub w inny sposób zidentyfikowane ze wskazaniem zakładu produkcyjnego i określeniem, czy nadają się do stosowania w żywności dla ludzi, paszy dla zwierząt, kosmetykach, produktach leczniczych lub wyrobach medycznych.
3.
Zjednoczone Królestwo zapewnia, że produktom wymienionym w ust. 1 lit. a) wysyłanym do innych Państw Członkowskich zgodnie z niniejszym artykułem towarzyszy świadectwo zdrowia wydane przez urzędowego lekarza weterynarii i potwierdzające, że są one zgodne z warunkami ustalonymi na mocy niniejszej decyzji oraz informujące o częstotliwości przeprowadzonych urzędowych kontroli.
4.
Zanim jakikolwiek zakład rozpocznie lub wznowi wysyłkę produktów na mocy niniejszego artykułu, Zjednoczone Królestwo przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz zakładów, określonych w ust. 1 lit. a), określający dla każdego zakładu cel, którego dotyczy zatwierdzenie.
Zjednoczone Królestwo niezwłocznie informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie o jakichkolwiek zmianach w tym wykazie.
5.
Przed rozpoczęciem lub wznowieniem wysyłki tych produktów przeprowadza się kontrole Wspólnoty oceniające wprowadzanie w życie urzędowych kontroli w odniesieniu do każdego produktu określonego w ust. 1;
6.
Po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, Komisja ustali datę, od której zakłady mogą rozpocząć lub ponownie rozpocząć wysyłkę produktów, określonych w ust. 1 lit. a).
Artykuł 5
Zjednoczone Królestwo zapewnia, aby żelatyna, fosforan dwuwapniowy, kolagen, łój, produkty łojowe i otrzymane z łoju w drodze zmydlania, transestryfikacji lub hydrolizy, produkowane do celów technologicznych z materiałów pochodzących z bydła podanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie, opatrzone były etykietą lub w inny sposób zidentyfikowane ze wskazaniem zakładu produkcyjnego i stwierdzeniem, że nie nadają się do stosowania w żywności dla ludzi, paszy dla zwierząt, kosmetykach, produktach farmaceutycznych lub wyrobach medycznych.
Artykuł 6
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3, Zjednoczone Królestwo może zatwierdzić wysyłkę do innych Państw Członkowskich i państw trzecich następujących produktów pochodzących z bydła urodzonego i hodowanego w Irlandii Północnej, które zostało poddane ubojowi w Irlandii Północnej w ubojniach przeznaczonych wyłącznie do tego celu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym artykule oraz art. 7, art. 9-12 i załączniku II:
a) "świeże mięso" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 64/433/EWG;
b) "mięso mielone" i "przetwory mięsne" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 94/65/WE [12];
c) "produkty mięsne" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 77/99/EWG [13].
2.
Mięso świeże, określone w ust. 1 lit. a), jest pozbawione kości, a wszelkie tkanki sąsiednie, takie jak widoczna tkanka nerwowa i limfatyczna, są usuwane w zakładach rozbioru w Irlandii Północnej, wykorzystywanych wyłącznie dla produktów do tego dopuszczonych.
Składowanie w chłodniach ma miejsce w Irlandii Północnej w komorach, przeznaczonych wyłącznie dla produktów dopuszczonych.
Rozbiór, składowanie i transport przeprowadzane są zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym artykule oraz art. 7, art. 9-12 i załączniku II.
3.
Mięso świeże, określone w ust. 1 lit. a), może być wykorzystywane do wytwarzania produktów, określonych w ust. 1 lit. b) i c) w zakładach zlokalizowanych w Irlandii Północnej wykorzystywanych wyłącznie dla produktów dopuszczonych zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym artykule oraz art. 7, art. 9-12 i załączniku II.
4.
Do celów niniejszego artykułu "produkty dopuszczone" oznaczają produkty określone w ust. 1, oraz produkty pochodzące z bydła niepoddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie, spełniające warunki ustanowione w art. 9-13.
5.
Komisja, po przeprowadzeniu kontroli z ramienia Wspólnoty i po poinformowaniu Państw Członkowskich, ustala datę, od której można rozpocząć wysyłanie produktów, określonych w ust. 1.
6.
Komisja dokonuje przeglądu przepisów niniejszego artykułu co najmniej co trzy miesiące i podejmuje właściwe środki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 7
1.
Mięso i produkty określone w art. 6 ust. 1, są oznakowane lub opatrywane etykietami z wyraźnym znakiem dodatkowym, którego nie można pomylić ze wspólnotowym znakiem jakości zdrowia.
2.
Mięso i produkty określone w art. 6 ust. 1 i które są przeznaczone do wprowadzenia do obrotu w Zjednoczonym Królestwie, nie są oznakowane dodatkowym znakiem, określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
Jeżeli znak taki jest obecny, zostaje wykreślony lub usunięty z mięsa albo wykreślony z etykiety w chwili, gdy dane mięso lub produkty opuszczają zakład.
Wspólnotowy znak jakości zdrowotnej nie jest usuwany z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to nieuniknione podczas procesu rozbioru.
3.
Przed rozpoczęciem wysyłania Zjednoczone Królestwo przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wzór znaku dodatkowego, określony w ust. 1.
ROZDZIAŁ III Materiały pochodzące z bydła, którego nie poddano ubojowi w Zjednoczonym Królestwie
Artykuł 8
Zjednoczone Królestwo zapewnia przestrzeganie przepisów art. 9-13 w przypadku gdy następujące produkty pochodzące z bydła, którego nie poddano ubojowi w Zjednoczonym Królestwie są wysyłane z terytorium tego państwa do innych Państw Członkowskich lub do państw trzecich:
a) "mięso świeże" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 64/433/EWG;
b) "mięso mielone" i "przetwory mięsne" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 94/65/WE;
c) "produkty mięsne" i "inne produkty pochodzenia zwierzęcego" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 77/99/EWG;
d) żywność przeznaczona dla domowych zwierząt mięsożernych;
e) żelatyna, fosforan dwuwapniowy, łój, produkty łojowe i otrzymane z łoju w drodze zmydlania, transestryfikacji lub hydrolizy, aminokwasy, peptydy i kolagen, które mogą znaleźć się w łańcuchu żywienia ludzi lub zwierząt albo są przeznaczone do stosowania w kosmetykach, produktach leczniczych lub wyrobach medycznych.
Artykuł 9
1.
Produkty określone w art. 8, pochodzą z, lub tam gdzie to ma zastosowanie, przechodziły przez znajdujące się w Zjednoczonym Królestwie zakłady, które:
a) zostały zatwierdzone przez właściwą władzę;
b) pozostają pod urzędowym nadzorem weterynaryjnym albo, w przypadku produktów otrzymanych z łoju w drodze zmydlania, transestryfikacji lub hydrolizy, pod nadzorem właściwej władzy;
c) wprowadziły system śledzenia pochodzenia surowców, który gwarantuje kontrolę nad pochodzeniem materiału na każdym etapie procesu produkcyjnego;
d) wprowadziły system rejestracji ilości materiałów przyjmowanych i wydawanych pozwalający na równoległe sprawdzanie transportów wwożonych i wywożonych;
e) w których produkty są rozładowywane, przetwarzane, składowane, przenoszone, ładowane i transportowane oddzielnie, albo w innym czasie niż produkty, które nie spełniają warunków ustanowionych w niniejszym artykule oraz w art. 10, 11 i 12.
2.
Zjednoczone Królestwo przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz zakładów, które spełniają warunki określone w ust. 1, określającą dla każdego zakładu cel, którego dotyczy zatwierdzenie.
Zjednoczone Królestwo niezwłocznie informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie o jakichkolwiek zmianach na tym wykazie.
Artykuł 10
1.
Produkty określone w art. 8, lit. a)-d) pochodzą z lub tam gdzie to ma zastosowanie, przechodziły przez znajdujące się w Zjednoczonym Królestwie zakłady, w których:
a) wszystkie czynności związane z rozładowaniem, przetwarzaniem, składowaniem i przenoszeniem oraz ładowaniem produktów są dokonywane pod urzędowym nadzorem;
b) produkty przechowuje się w komorach chłodniczych, w których równocześnie nie wykorzystuje się do składowania jakichkolwiek produktów pochodzenia bydlęcego nie odpowiadających warunkom określonym w niniejszym artykule oraz w art. 9, 11, 12 i 13; jeżeli aktualnie nie przechowuje się w nich produktów są one zamykane i plombowane przez właściwą władzę;
c) produkty, z wyjątkiem tych, określonych w art. 8 lit. d), są znakowane lub opatrywane etykietami z wyraźnym znakiem dodatkowym, którego nie można pomylić ze wspólnotowym znakiem jakości zdrowotnej;
d) produkty dopuszczone do wysyłki ze Zjednoczonego Królestwo w rozumieniu niniejszego artykułu oraz art. 9, 11, 12 i 13, ale przeznaczone do wprowadzenia do obrotu w Zjednoczonym Królestwie, nie są opatrywane znakiem dodatkowym, określonym w lit. c).
Jeżeli znak taki jest obecny, zostaje wykreślony lub usunięty z mięsa albo wykreślony z etykiety w chwili, gdy dane mięso lub produkty opuszczają zakład.
Zjednoczone Królestwo przesyła Komisji i innym Państwom Członkowskim wzór tego znaku dodatkowego.
2.
Do celów nadawania znaków jakości zdrowotnej i stosowania znaków dodatkowych przewidzianych w prawodawstwie Wspólnoty właściwe władze są odpowiedzialne za przechowywanie i utrzymywanie:
a) instrumentów przeznaczonych do nadawania znaku jakości zdrowotnej mięsa i stosowania znaków dodatkowych, które to instrumenty mogą być przekazywane personelowi pomocniczemu tylko w czasie znakowania i na okres konieczny do tego celu;
b) wszelkich etykiet zawierających znak jakości zdrowotnej lub znak dodatkowy.
Etykiety te są ponumerowane kolejno i wydaje się je personelowi pomocniczemu w odpowiedniej liczbie wtedy, kiedy mają zostać wykorzystane.
3.
Produkty określone w ust. 1, są przewożone środkami transportu zaplombowanymi przez właściwe władze.
Jeżeli produkty te są wysyłane do innych Państw Członkowskich, towarzyszy im świadectwo zdrowia wydane przez urzędowego lekarza weterynarii potwierdzające, że spełnione zostały warunki określone w niniejszym artykule oraz w art. 9, 11, 12 i 13, identyfikujące wszystkie zakłady, w których produkty te pozyskano, przetwarzano, przewożono lub składowano oraz identyfikujące wszystkie etykiety w danej przesyłce i ich numery seryjne.
Mięsu towarzyszy świadectwo zdrowia określone w załączniku IV do dyrektywy 64/433/EWG; w części świadectwa zatytułowanej "Identyfikacja mięsa" wymienione są wszystkie etykiety zastosowane w danej przesyłce i ich numery seryjne.
Wszystkie świadectwa zawierają wyrazy:
"wyprodukowano zgodnie z decyzją Komisji 98/256/WE."
4.
Zjednoczone Królestwo informuje właściwe władze o miejscu przeznaczenia każdego transportu za pomocą systemu Animo, określonego w decyzji Komisji 91/398/EWG, lub faksem.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 lit. d), jeżeli produkty określone w art. 8 lit. a), pochodzą z lub, tam gdzie to ma zastosowanie, przechodzą przez zakłady znajdujące się w Zjednoczonym Królestwie, wspólnotowe znaki jakości zdrowotnej nie są usuwane z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to nieuniknione podczas procesu rozbioru.
Artykuł 12
Produkty określone w art. 8 lit. e) i które są wysyłane do innych Państw Członkowskich, są opatrzone etykietą mającą na celu zidentyfikowanie zakładu produkcyjnego oraz potwierdzenie, że zostały wyprodukowane w zgodzie z niniejszą decyzją, a tam gdzie to ma zastosowanie, że nadają się one do stosowania w żywności dla ludzi, paszy dla zwierząt, kosmetykach, produktach farmaceutycznych lub wyrobach medycznych.
Artykuł 13
1.
Państwo Członkowskie, które wysyła mięso, określone w art. 8 lit. a), z zakładu lub z zatwierdzonego punktu kontroli granicznej na swoim terytorium do przewozu przez terytorium Zjednoczonego Królestwa lub do zakładu zatwierdzonego zgodnie z art. 9 zapewnia, że transportowi mięsa towarzyszy świadectwo weterynaryjne wydane przez urzędowego lekarza weterynarii lub świadectwo wydane przez właściwy organ urzędu kontroli granicznej.
Oryginały wszystkich świadectw towarzyszą przesyłce aż do zakładu, do którego jest ona przeznaczona.
2.
Mięso określone w art. 8 lit. a), jest przewożone urzędowo zaplombowanym pojazdem.
Plomby można zerwać jedynie w celu dokonania urzędowej inspekcji.
3.
Państwo Członkowskie, które wysyła produkty, określone w art. 8 lit. e), lub jakiekolwiek surowce wykorzystywane do wytwarzania tych produktów do zakładu zatwierdzonego zgodnie z art. 9, zapewnia, że są one opatrzone etykietą lub w inny sposób zidentyfikowane tak, aby można było określić zakład i Państwo Członkowskie, w którym zostały wyprodukowane.
ROZDZIAŁ IV Przepisy końcowe
Artykuł 14
Komisja przeprowadza w Zjednoczonym Królestwie kontrole na miejscu w celu zweryfikowania stosowania przepisów niniejszej decyzji, w szczególności wprowadzenia w życie urzędowych inspekcji.
Artykuł 15
Co miesiąc Zjednoczone Królestwo przesyła Komisji sprawozdanie w sprawie stosowania środków ochronnych przeciwko BSE zgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi.
Artykuł 16
Niniejsza decyzja jest regularnie poddawana przeglądowi w świetle nowych danych naukowych.
Niniejsza decyzja jest zmieniona, w odpowiednim przypadku, po konsultacji z właściwym Komitetem Naukowym i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 18
W decyzji 94/474/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się art. 1;
2) Skreśla się w art..
3 ust. 1 i 2;
3) Skreśla się art. 4.
Artykuł 19
Decyzja 96/239/WE traci moc.
Artykuł 20
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 marca 1998 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(98/258/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z pierwszym zdaniem art. 228 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej w sprawie środków sanitarnych stosowanych w celu ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi zapewnia odpowiednie instrumenty do zrealizowania przepisów porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych w odniesieniu do ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;
Umowa przyczyni się do ułatwienia dwustronnego handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki przez stopniowe uznawanie równoważności środków sanitarnych, uznawanie stanu zdrowia zwierząt, zastosowanie regionalizacji oraz rozwijanie wymiany informacji i współpracy;
wskazane jest ustanowienie przepisów w celu ustanowienia bliskiej i efektywnej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Teksty Umowy oraz jej Załączników stanowią Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej lub osób uprawnionych do podpisania Umowy w sposób wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Środki niezbędne do wprowadzenia w życie tej Umowy, w tym gwarancje dotyczące świeżego mięsa oraz produktów mięsnych, równorzędne z gwarancjami ustanowionymi w dyrektywie 72/462/EWG [1], ustanawia się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 wymienionej dyrektywy.
Artykuł 4
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie określonym w art. 14 ust. 1 Umowy.
Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do spraw, którymi będzie zajmował się wymieniony Wspólny Komitet, ustalane jest przez właściwe organy Rady, zgodnie z przepisami Traktatu.
Zmiany dotyczące załączników do Umowy, będące wynikiem zaleceń Wspólnego Komitetu, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 dyrektywy 72/462/EWG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 7 kwietnia 1998 r.
dotycząca cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające dinoterb jako substancję czynną
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/269/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1199/97 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3a, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [4], ustanowiło substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczyło Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 3600/92;
dinoterb był jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy, przewidzianym w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [5];
jedyny dla tej substancji zgłaszający formalnie przedłożył wyznaczonemu Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy informacje wymagane zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 w celu poparcia włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyło Komisji sprawozdanie ze swojej oceny dostarczonych informacji;
jedyny zgłaszający powiadomił Komisję i Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, że nie chce już dłużej uczestniczyć w programie pracy dla tej substancji czynnej; dlatego też istotne elementy wymaganych informacji nie zostaną przedłożone;
na podstawie dostępnych informacji można już wyciągnąć wnioski, że w przypadku tej substancji czynnej wymagania dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzkiego, nie mogą być całkowicie spełnione w proponowanych warunkach zastosowania i dlatego nie może zostać ona włączona do załącznika I do dyrektywy;
niniejsza decyzja nie narusza środków Państw Członkowskich odnośnie do wyznaczenia szczególnego terminu na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu i zużycie istniejących zapasów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG;
niniejsza decyzja nie narusza jakiegokolwiek działania, jakie Komisja może podjąć w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [6];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające dinoterb zostały cofnięte w ciągu 6 miesięcy od daty niniejszej decyzji;
2) od daty niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające dinoterb nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 kwietnia 1998 r.
dotycząca cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające fenwalerat jako substancję czynną
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/270/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1199/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [4], ustanowiło substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznacza Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 3600/92;
fenwalerat był jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [5];
w odniesieniu do tej substancji zainteresowani powiadamiający formalnie przedłożyli wyznaczonemu Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy niektóre informacje, wymagane zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, na poparcie włączenia substancji czynnej w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG;
zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy powiadomiło Komisję, że żadna z przedłożonych dokumentacji nie spełniała wymogów art. 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 5 rozporządzenia żadne Państwo Członkowskie nie powiadomiło Komisji o swoim zainteresowaniu w uzyskaniu włączenia tej substancji czynnej w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG;
należy uważać, że kompletny pakiet danych wymagany do oceny tej substancji nie zostanie przedłożony w ramach programu pracy; ocena i włączenie do załącznika I tej substancji są niemożliwe w tych ramach; w konsekwencji powinna zostać podjęta decyzja wycofująca obecne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną;
niniejsza decyzja nie wyklucza przyszłej możliwości przeprowadzenia oceny fenwaleratu w ramach przepisów dotyczących nowych substancji czynnych przewidzianych w art. 6 dyrektywy 91/414/EWG;
niniejsza decyzja nie narusza środków Państw Członkowskich odnośnie do przyznania terminu na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające fenwalerat zostały cofnięte w ciągu 12 miesięcy od daty niniejszej decyzji;
2) od daty niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające fenwalerat nie były udzielane lub odnawiane na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 kwietnia 1998 r.
w sprawie zawarcia umowy ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Umową z Cartageny i jej państwami członkowskimi, Republiką Boliwii, Republiką Kolumbii, Republiką Ekwadoru, Republiką Peru i Republiką Wenezueli
(98/278/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 113 i 130 Y, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota powinna przyjąć dla realizacji swych celów w dziedzinie stosunków zewnętrznych, umowę ramową o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Umową z Cartageny i jej państwami członkowskimi, Republiką Boliwii, Republiką Kolumbii, Republiką Ekwadoru, Republiką Peru i Republiką Wenezueli,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ,
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym przyjmuje się umowę ramową o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Umową z Cartageny i jej państwami członkowskimi, Republiką Boliwii, Republiką Kolumbii, Republiką Ekwadoru, Republiką Peru i Republiką Wenezueli,
Treść umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 37 umowy.
Artykuł 3
Komisja wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich reprezentuje Wspólnotę w komisji mieszanej powołanej na mocy artykułu 32 umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 1997 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie nienośnych systemów szalunków traconych składanych z pustaków lub płyt z materiałów izolacyjnych lub z betonu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/279/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; dlatego wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się zgodnie z procedurą, zgodnie z którą oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności, określoną w załączniku II, wskazuje się w mandatach dotyczących europejskich specyfikacji technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 kwietnia 1998 r.
zmieniająca decyzję 95/539/WE powołującą Komitet Ekspertów ds. Przesyłu Gazu Ziemnego poprzez Sieci
(98/285/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na ciągłość pracy Komitetu Ekspertów ds. Przesyłu Gazu Ziemnego poprzez Sieci, ustanowionego decyzją Komisji 95/539/WE [1], właściwe jest skreślenie przepisu określonego w art. 6 ust. 3 ("Kadencja");
decyzja 95/539 powinna zostać odpowiednio zmieniona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
W art. 6 decyzji 95/539/WE ust. 3 skreśla się.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 1998 r.
dotycząca wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego (Brassica napus L. ssp. Oleifera) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/291/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/35/WE [2], w szczególności jej art. 13, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuły 10–18 dyrektywy 90/220/EWG ustanawiają procedurę wspólnotową umożliwiającą właściwym organom Państwa Członkowskiego wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających lub składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
do właściwych organów Zjednoczonego Królestwa wpłynęło zgłoszenie dotyczące wprowadzenia takiego produktu do obrotu;
właściwe organy Zjednoczonego Królestwa przesłały pełną dokumentację dotyczącą tego zgłoszenia do Komisji z pozytywną opinią;
właściwe organy innych Państw Członkowskich zgłosiły zastrzeżenia do wymienionej dokumentacji;
zgłaszający następnie złożył formalny wniosek o ograniczenie zakresu zgłoszenia do "postępowania z produktem podczas przywozu oraz przed i podczas składowania i przetwarzania";
zgłaszający następnie zmienił etykietowanie proponowane w pierwotnej dokumentacji w następujący sposób:
- przedsiębiorstwa, o których wiadomo, że przywożą ten produkt na teren Wspólnoty, w celu jego przetwarzania, otrzymają dokumentację produktu informującą je o tym, że produkt objęty zgłoszeniem i wytwarzany poza Wspólnotą przez Hoechst Schering AgrEvo GmbH lub na jego licencji może znajdować się w dostawach rzepaku luzem,
- dostarczona dokumentacja produktu będzie między innymi zawierać informację, że został on otrzymany w drodze modyfikacji genetycznej, a także informację o potencjalnym zastosowaniu produktu,
- dokumentacja produktu będzie także wskazywać, że na terenie Wspólnoty, do produktów pochodzących z genetycznie zmodyfikowanego rzepaku jarego mogą mieć zastosowanie szczególne wymagania dotyczące oznakowania;
dlatego, zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG, Komisja ma obowiązek podjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 tej dyrektywy;
w sprawie wymienionej wyżej dokumentacji Komisja zasięgnęła opinii odpowiednich komitetów naukowych ustanowionych na mocy decyzji Komisji 97/579/WE [3]; dnia 10 lutego 1998 r. Komitet Naukowy ds. Roślin wydał opinię, zgodnie z którą nie ma powodów, aby przypuszczać, że przywóz tego produktu z zamiarem jego przetwarzania mógłby mieć jakikolwiek wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko naturalne;
Komisja, po zbadaniu każdego z zastrzeżeń zgłoszonych w świetle dyrektywy 90/220/EWG, informacji zawartych w przedłożonej dokumentacji oraz opinii Komitetu Naukowego ds. Roślin, doszła do wniosku, że nie ma powodów, aby przypuszczać, że postępowanie z tym produktem podczas jego przywozu, a także przed i podczas składowania i przetwarzania, mogłoby mieć jakikolwiek niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi i środowisko naturalne;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG stanowią dodatkowe zabezpieczenie na wypadek ujawnienia nowych informacji dotyczących ryzyka związanego z produktem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla innego prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [4] i z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, właściwe organy Zjednoczonego Królestwa wyrażają zgodę na wprowadzenie na rynek następującego produktu, zgłoszonego przez AgrEvo UK Crop Protection (Ref. C/UK/95/M5/1):
nasiona rzepaku jarego (Brassica napus L. ssp. oleifera) otrzymanego w drodze tradycyjnego krzyżowania rzepaku genetycznie niezmodyfikowanego i linii wynikającej z przemiany Topas 19/2, który został przetworzony przy użyciu plazmidu pOCA/AC, zawierającego:
a) syntetyczny gen. pat kodujący acetylotransferazę fosfinotrycyny regulowany przez sekwencje promotora i terminatora 35S z wirusa mozaiki kalafiora, oraz
b) gen. npt II kodujący fosfotransferazę II neomycyny regulowany przez promotora syntazy nopaliny i na sekwencji terminatora syntazy oktopiny.
2.
Zgoda obejmuje wprowadzenie produktu do obrotu lub postępowania z produktem w środowisku podczas przywozu oraz przed i podczas składowania i przetwarzania.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 1998 r.
dotycząca wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linia Bt-11) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/292/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/35/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 10–18 dyrektywy 90/220/EWG ustanawiają procedurę wspólnotową umożliwiającą właściwym władzom Państw Członkowskich wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających lub składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
zgłoszenie dotyczące wprowadzenia do obrotu takiego produktu zostało przedstawione właściwym władzom Zjednoczonego Królestwa;
zgłoszenie to dotyczyło obchodzenia się z produktem, w środowisku podczas przywozu i składowania, zgodnego z jego wykorzystaniem jako pasza dla zwierząt oraz do wytwarzania produktów przemysłowych i spożywczych, ale nie do dalszej produkcji ziarna;
właściwe władze Zjednoczonego Królestwa przekazały następnie pełną dokumentację dotyczącą tego zgłoszenia do Komisji z pozytywną opinią;
właściwe władze innych Państw Członkowskich zgłosiły zastrzeżenia do tej dokumentacji;
ponieważ produkt zostanie wprowadzony do obrotu Wspólnoty w formie mieszaniny z innymi ziarnami kukurydzy, w tym niezmodyfikowanymi genetycznie ziarnami kukurydzy, zgłaszający zmienił następnie etykietowanie proponowane w pierwotnej dokumentacji w następujący sposób:
- eksporterzy z krajów uprawy, importerzy produktu do Wspólnoty, a także zakłady przetwórstwa żywności i paszy dla zwierząt we Wspólnocie otrzymają dokumentację produktu informującą je o tym, że produkt ten może się znajdować w przesyłkach zawierających kukurydzę luzem,
- dostarczona dokumentacja produktu będzie między innymi zawierać informację o tym, że produkt został wytworzony na drodze modyfikacji genetycznej, a także informację o potencjalnym wykorzystaniu produktu,
- dokumentacja produktu będzie także wskazywać, że szczególne wymagania w zakresie etykietowania mogą być stosowane we Wspólnocie do produktów uzyskanych z kukurydzy linii Bt-11;
zgłaszający uzupełnił następnie pierwotną dokumentację dodatkowymi informacjami;
zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG Komisja ma obowiązek podjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 wymienionej dyrektywy;
w sprawie wymienionej dokumentacji Komisja zasięgnęła opinii odpowiednich Komitetów Naukowych ustanowionych decyzją Komisji 97/579/WE [3]; opinia została wydana dnia 10 lutego 1998 r. przez Komitet Naukowy ds. Roślin, który stwierdził, że nie ma powodów, aby przypuszczać, że przywóz tego produktu w celu wykorzystania go w taki sam sposób jak jakiegokolwiek innego ziarna kukurydzy, mógłby mieć jakikolwiek negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub na środowisko;
Komisja po zbadaniu każdego z zastrzeżeń zgłoszonych w świetle dyrektywy 90/220/WE, informacji przedłożonych w dokumentacji oraz opinii Komitetu Naukowego ds. Roślin stwierdziła, że nie ma powodów, aby przypuszczać, że wprowadzenie do kukurydzy syntetycznego genu cry IA b) kodującego odporność na określone szkodniki z rzędu lepidoptera (łuskoskrzydłe) oraz syntetycznego genu pat kodującego zwiększoną tolerancję na środki chwastobójcze zawierające glufosynat amonu, mogłoby mieć jakikolwiek negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub na środowisko;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG stanowią dodatkowe zabezpieczenie na wypadek ujawnienia nowych informacji dotyczących ryzyka związanego z produktem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności dla rozporządzenia (WE) nr 258/97 [4] Parlamentu Europejskiego i Rady i z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, właściwe władze Zjednoczonego Królestwa wyrażają zgodę na wprowadzenie do obrotu następującego produktu, zgłoszonego przez Novartis Seeds Inc.
(Ref.
C/GB/96/M4/1):
ziarna zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy linii Bt-11 zawierające:
a) syntetyczną odmianę genu cry IA b) uzyskanego z Bacillus thuringiensis subsp. kurstaki szczep HD1 pod kontrolą promotora 35S wirusa mozaiki kalafiora oraz intronu IVS 6 genu kodującego dehydrogenazę alkoholową kukurydzy oraz terminatora syntezy nopaliny z Agrobacterium tumefaciens, oraz
b) syntetyczną odmianę genu pat uzyskanego ze Streptococcus viridochromogenes pod kontrolą promotora 35S wirusa mozaiki kalafiora oraz intronu IVS 2 genu kodującego dehydrogenazę alkoholową kukurydzy oraz terminatora syntezy nopaliny z Agrobacterium tumefaciens.
2.
Zgoda obejmuje ziarna uzyskane z roślin potomnych uzyskanych z krzyżowania kukurydzy linii Bt-11 z jakąkolwiek kukurydzą hodowaną metodami tradycyjnymi przywożoną do Wspólnoty.
3.
Zgoda obejmuje wprowadzenie produktu do obrotu w celu jego wykorzystania w taki sam sposób jak się wykorzystuje inne ziarna kukurydzy z wyjątkiem uprawy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 1998 r.
dotycząca wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. T25) zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/293/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/35/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 10–18 dyrektywy 90/220/EWG ustanawiają procedurę wspólnotową umożliwiającą właściwym władzom Państw Członkowskich wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających lub składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
zgłoszenie dotyczące wprowadzenia do obrotu takiego produktu zostało przedstawione właściwym władzom Francji;
właściwe władze Francji przekazały następnie pełną dokumentację dotyczącą tego zgłoszenia do Komisji z pozytywną opinią;
właściwe władze innych Państw Członkowskich zgłosiły zastrzeżenia do tej dokumentacji;
zgłaszający zmienił następnie etykietowanie proponowane w pierwotnej dokumentacji w następujący sposób:
- na workach z nasionami przeznaczonym do sprzedaży rolnikom umieszcza się wzmiankę o tym, że produkt został zmodyfikowany genetycznie w celu uzyskania oporności na środek chwastobójczy glufosynat amonu,
- na etykietach worków z nasionami przeznaczonymi do sprzedaży rolnikom lub w dokumentacji towarzyszącej wskazuje się, że z uwagi na pierwotną modyfikację genetyczną szczególne wymagania w zakresie etykietowania mogą być stosowane do zebranych plonów, i
- przedsiębiorstwa, o których wiadomo, że przywożą te uprawy do Wspólnoty w celu ich przetwarzania otrzymają informacje dotyczące zmodyfikowanych genetycznie upraw objętych wymienionym zgłoszeniem wytwarzanych przez Hoechst Schering AgrEvo GmbH lub na jego licencji poza Wspólnotą;
zgłaszający uzupełnił następnie pierwotną dokumentację dodatkowymi informacjami;
zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG Komisja ma obowiązek podjąć decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 tej dyrektywy;
w sprawie wymienionej dokumentacji Komisja zasięgnęła opinii odpowiednich Komitetów Naukowych ustanowionych decyzją Komisji 97/579/WE [3]; opinia została wydana dnia 10 lutego 1998 r. przez Komitet Naukowy ds. roślin, który stwierdził, że nie ma powodów aby przypuszczać, że wprowadzenie tego produktu do obrotu mogłoby mieć jakikolwiek negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub na środowisko;
Komisja po zbadaniu każdego z zastrzeżeń zgłoszonych w świetle dyrektywy 90/220/WE, informacji przedłożonych w dokumentacji oraz opinii Komitetu Naukowego ds. Roślin stwierdziła, że nie ma powodów, aby przypuszczać, że wprowadzenie do kukurydzy genu kodującego acetylotransferazę fosfinotrycyny oraz skróconego genu kodującego beta laktamazę, mogłoby mieć jakikolwiek negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub na środowisko;
dopuszczenie stosowania chemicznych środków chwastobójczych do roślin i ocena wpływu ich stosowania na zdrowie ludzi i na środowisko jest objęte zakresem dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/73/WE [5], a nie zakresem dyrektywy 90/220/EWG;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG stanowią dodatkowe zabezpieczenie na wypadek ujawnienia nowych informacji dotyczących ryzyka związanego z produktem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności dla dyrektyw Rady 66/402/EWG [6] i 70/457/EWG [7] oraz rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [8] i z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, właściwe władze Francji wyrażają zgodę na wprowadzenie do obrotu następującego produktu, zgłoszonego przez AgrEvo France (Ref.
C/F/ 95/12/07):
nasiona i ziarna zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L.) o zwiększonej odporności na glufosynat amonu uzyskanej z kukurydzy linii HE/89 na drodze transformacji T25 za pomocą plazmidu pUC/Ac zawierającego:
a) syntetyczny gen. pat kodujący acetylotransferazę fosfinotrycyny pod kontrolą promotora i terminatora 35S wirusa mozaiki kalafiora; oraz
b) skrócony gen. kodujący beta laktamazę, w którym usunięto około 25 % genu z końca 5’, a który w stanie nienaruszonym koduje oporność na antybiotyki beta laktamowe oraz początek replikacji Col E1 plazmidu pUC.
2.
Zgoda obejmuje ziarna uzyskane z roślin potomnych uzyskane z krzyżowania produktu z jakąkolwiek kukurydzą hodowaną metodami tradycyjnymi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 1998 r.
dotycząca wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L. linia MON 810), w zastosowaniu dyrektywy Rady 90/220/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/294/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/35/WE [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 10–18 dyrektywy 90/220/EWG ustanawiają procedurę wspólnotową umożliwiającą właściwym władzom Państw Członkowskich wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających lub składających się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
zgłoszenie dotyczące wprowadzenia do obrotu takiego produktu zostało przedstawione właściwym władzom Francji;
właściwe władze Francji przekazały następnie pełną dokumentację dotyczącą tego zgłoszenia do Komisji z pozytywną opinią;
właściwe władze innych Państw Członkowskich zgłosiły zastrzeżenia do tej dokumentacji;
zgłaszający zmienił następnie etykietowanie proponowane w pierwotnej dokumentacji w następujący sposób:
- na wszystkich workach z nasionami umieszcza się informację o tym, że zawierają one nasiona kukurydzy uzyskane na drodze modyfikacji genetycznej mającej na celu uzyskanie odporności kukurydzy przez ekspresję toksyny z bacillus thuringiensis,
- wszyscy nabywcy takich nasion otrzymają instrukcję techniczną zawierającą wszechstronne informacje dotyczące otrzymywania, działania i sposobu wykorzystania tych nasion, w tym wykorzystania biotechnologii w ich otrzymywaniu, oraz konieczności przestrzegania zalecanego postępowania dotyczącego odporności na owady,
- europejskie podmioty gospodarcze handlujące ziarnem otrzymają informację o dopuszczeniu do obrotu kukurydzy linii MON 810 i pełną informację dotyczącą produktu,
- międzynarodowe podmioty gospodarcze handlujące kukurydzą w państwach, gdzie kukurydzę linii MON 810 dopuszczono do produkcji, otrzymają informację, że taka kukurydza została dopuszczona do produkcji, że została otrzymana z wykorzystaniem technik modyfikacji genetycznej i że wysyłki ziarna mogą zawierać ziarna zmodyfikowane genetycznie,
- międzynarodowe podmioty gospodarcze oraz właściwe władze państw eksportujących kukurydzę otrzymają informację, że wszelkie dokumenty towarzyszące międzynarodowym wysyłkom muszą być zgodne z wymogami dyrektywy 90/220/EWG,
- zaleca się, aby deklaracje towarzyszące międzynarodowym wysyłkom zawierały zapis "może zawierać ziarna zmodyfikowane genetycznie";
zgłaszający określił strategię zarządzania w celu zminimalizowania powstawania odporności na owady i podjął się powiadamiania Komisji i/lub właściwych władz Państw Członkowskich o wynikach monitorowania tego zagadnienia;
zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 90/220/EWG Komisja ma obowiązek podjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 tej dyrektywy;
w sprawie wymienionej dokumentacji Komisja zasięgnęła opinii odpowiednich komitetów naukowych ustanowionych decyzją Komisji 97/579/WE [3]; opinia została wydana dnia 10 lutego 1998 r. przez Komitet Naukowy ds. Roślin, który stwierdził, że nie ma powodów, aby przypuszczać, żeby wprowadzenie produktu do obrotu mogło mieć jakikolwiek negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub na środowisko;
Komisja po zbadaniu każdego z zastrzeżeń zgłoszonych w świetle dyrektywy 90/220/WE, informacji przedłożonych w dokumentacji oraz opinii Komitetu Naukowego ds. Roślin stwierdziła, że nie ma powodów, aby przypuszczać, żeby wprowadzenie do kukurydzy genu cryIA b) kodującego odporność na owady mogło mieć jakikolwiek negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub na środowisko;
artykuł 11 ust. 6 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 90/220/EWG zapewniają dodatkowe środki zabezpieczające na wypadek ujawnienia nowych informacji dotyczących ryzyka związanego z produktem;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności dla dyrektyw Rady 66/402/EWG [4] i 70/457/EWG [5] oraz dla rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [6] i z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, właściwe władze Francji wyrażają zgodę na wprowadzenie do obrotu następującego produktu, zgłoszonego przez Monsanto Europe SA (Ref.
C/F/95/12-02):
hodowane wsobnie linie i hybrydy pochodzące z kukurydzy linii MON 810 zawierającej gen. cryIA b) pochodzący z Bacillus thuringiensis subsp. kurstaki pod kontrolą promotora 35S wirusa mozaiki kalafiora oraz intronu genu kodującego białko szoku cieplnego 70 (hsp 70) pochodzącego z kukurydzy.
2.
Zgoda obejmuje ziarno z roślin potomnych uzyskane z krzyżowania produktu z jakąkolwiek kukurydzą hodowaną metodami tradycyjnymi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 kwietnia 1998 r.
zmieniająca decyzję 83/471/EWG odnoszącą się do Wspólnotowego Komitetu Inspekcyjnego ds. Stosowania Skali Klasyfikacji Tusz Wołowych
(98/296/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1026/91 [2], w szczególności jego art. 5 akapit czwarty, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle dotychczasowych doświadczeń należy dostosować szczegółowe zasady dotyczące ustalania składu Komitetu Inspekcyjnego przewidzianego w art. 5 wyżej wymienionego rozporządzenia, odstępy czasu, w jakich mają być przeprowadzane kontrole na miejscu, oraz terminy przekazywania sprawozdań z inspekcji; należy odpowiednio dostosować przepisy decyzji Komisji 83/471/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 95/201/WE [4];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 83/471/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kontrole na miejscu w danym Państwie Członkowskim przeprowadzane są przez delegację Komitetu składająca się maksymalnie z:
- trzech ekspertów z Komisji, z których jeden pełni funkcję przewodniczącego Komitetu,
- jednego eksperta z zainteresowanego Państwa Członkowskiego,
- ośmiu ekspertów z innych Państw Członkowskich."
2) w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Kontrole na miejscu przeprowadza się w regularnych odstępach czasu w każdym Państwie Członkowskim, w miarę potrzeby, następnie mogą się odbywać dodatkowe wizytacje.
W takich przypadkach skład Komitetu może zostać zmniejszony."
3) w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przewodniczący Komitetu sporządza z przeprowadzonej inspekcji sprawozdanie obejmujące wnioski określone w ust. 1.
Sprawozdanie to przesyłane jest w możliwie najkrótszym czasie Państwu Członkowskiemu poddanemu inspekcji, a następnie innym Państwom Członkowskim."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 kwietnia 1998 r.
w sprawie organizacji tymczasowego doświadczenia dotyczącego pobierania próbek materiału siewnego oraz badania materiału siewnego zgodnie z dyrektywami Rady 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG
(98/320/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/72/WE [2], w szczególności jej art. 13a,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/72/WE, w szczególności jej art. 13a,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/72/WE, w szczególności jej art. 13a,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/72/WE, w szczególności jej art. 12a,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z dyrektywami 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG materiał siewny może zostać urzędowo zakwalifikowany jedynie wówczas, gdy warunki, jakie muszą być spełnione przez materiał siewny, zostały ustalone w drodze urzędowego badania materiału siewnego przeprowadzonego na próbkach materiału siewnego pobranego specjalnie w celu badania materiału siewnego;
stwierdzono, że pobieranie próbek materiału siewnego i badanie materiału siewnego pod nadzorem urzędowym może stwarzać ulepszone alternatywy dla procedur urzędowej certyfikacji materiału siewnego, bez znaczącego spadku jakości materiału siewnego;
opinia ta nie może być jeszcze potwierdzone na szczeblu Wspólnoty na podstawie dostępnych informacji;
dlatego właściwe jest zorganizowanie w określonych warunkach tymczasowego doświadczenia mającego na celu ocenę, czy opinia ta może być podtrzymana na szczeblu Wspólnoty, w szczególności czy zaistnieje jakikolwiek znaczący spadek jakości materiału siewnego w porównaniu z jakością otrzymaną w ramach systemu urzędowego pobierania próbek materiału siewnego i badania materiału siewnego;
warunki stosowane do tego doświadczenia powinny zostać określone w taki sposób, aby umożliwić zebranie maksymalnej ilości informacji na szczeblu Wspólnoty w celu wyciągnięcia właściwych wniosków dla ewentualnego przyszłego przyjęcia przepisów wspólnotowych;
do celów tego doświadczenia Państwa Członkowskie powinny zostać zwolnione z pewnych zobowiązań przewidzianych w dyrektywach, o których mowa;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Na szczeblu Wspólnoty zorganizowane zostaje tymczasowe doświadczenie mające na celu ocenę, czy pobieranie próbek materiału siewnego do celów badania materiału siewnego oraz badanie materiału siewnego pod urzędowym nadzorem mogą stanowić ulepszone alternatywy dla procedur urzędowej certyfikacji materiału siewnego wymaganych w rozumieniu dyrektyw 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG bez znacznego spadku jakości materiału siewnego.
Każde Państwo Członkowskie może uczestniczyć w tym doświadczeniu.
2.
Państwa Członkowskie, które uczestniczą w doświadczeniu, zostają niniejszym zwolnione ze zobowiązań przewidzianych w dyrektywach, określonych w ust. 1 odnośnie do urzędowego pobierania próbek materiału siewnego i urzędowego badania materiału siewnego, z zastrzeżeniem warunków określonych odpowiednio w art. 2 i 3.
Artykuł 2
1.
Pobieranie próbek materiału siewnego będzie przeprowadzane przez osoby upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego przez właściwą jednostkę kwalifikującą danego Państwa Członkowskiego na warunkach określonych w ust. 2, 3 i 4.
2.
Osoby pobierające próbki materiału siewnego posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędników pobierających próbki materiału siewnego i potwierdzone w drodze egzaminów urzędowych.
Będą one przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego zgodnie z obecnymi metodami międzynarodowymi.
3.
Osobami pobierającymi próbki materiału siewnego są:
a) niezależne osoby fizyczne,
lub
b) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne lub prawne, których działalność nie obejmuje produkcji materiału siewnego, uprawy materiału siewnego, przetwarzania materiału siewnego lub handlu materiałem siewnym,
lub
c) osoby zatrudniane przez osoby fizyczne i prawne, których działalność obejmuje produkcję materiału siewnego, uprawę materiału siewnego, przetwarzanie materiału siewnego lub handel materiałem siewnym.
W przypadku określonym w lit. c) osoba pobierająca próbki materiału siewnego może przeprowadzać pobieranie próbek materiału siewnego wyłącznie z partii materiału siewnego wyprodukowanego z ramienia jej pracodawcy, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między pracodawcą, osobą ubiegającą się o kwalifikację i właściwą jednostką kwalifikującą materiał siewny.
4.
Pod względem zakresu odpowiedzialności wobec właściwej jednostki kwalifikującej materiał siewny osoby pobierające próbki materiału siewnego traktowane są na równi z urzędnikami pobierającymi próbki materiału siewnego.
Wykonywanie przez nie pobierania próbek materiału siewnego podlegać będzie nadzorowi właściwej jednostki kwalifikującej materiał siewny.
5.
Do celów nadzoru, określonego w ust. 4, pewna część partii materiału siewnego zgłoszonego do urzędowej certyfikacji w ramach doświadczenia zostanie poddana kontrolnemu pobraniu próbek przez urzędników pobierających próbki materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do certyfikacji, ale może być również ukierunkowana w celu usunięcia szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 5 %.
Państwa Członkowskie, które uczestniczą w doświadczeniu, porównają próbki materiału siewnego pobrane urzędowo z próbkami materiału siewnego z tej samej partii materiału siewnego pobranymi pod nadzorem urzędowym.
6.
Numer certyfikacji wymagany dla oznaczeń urzędowych zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 1 ust. 1, lub inne właściwe alternatywy umożliwią Państwom Członkowskim i Komisji rozpoznanie partii materiału siewnego, których próbki pobrane zostały pod nadzorem urzędowym.
7.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uczestniczy w doświadczeniu, właściwa część próbek dostarczonych przez to Państwo Członkowskie do wspólnotowych badań porównawczych przedstawiać będzie próbki pobrane w ramach doświadczenia.
Szczegóły zostaną określone w odnośnych Protokołach technicznych z ze wspólnotowych badań porównawczych.
Artykuł 3
1.
Badanie materiału siewnego przeprowadzane będzie przez laboratoria oceny nasion, które zostały upoważnione do tego celu przez właściwą jednostkę kwalifikującą danego Państwa Członkowskiego zgodnie z warunkami wymienionymi w ust. 2–5.
2.
Laboratorium posiada kierownika ds. materiału siewnego, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za techniczne działanie laboratorium i posiada niezbędne kwalifikacje do technicznego zarządzania laboratorium badającym materiał siewny.
Analitycy laboratorium ds. materiału siewnego posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne, nabyte podczas kursów szkoleniowych zorganizowanych na warunkach obowiązujących wobec urzędowych analityków materiału siewnego, potwierdzone w drodze urzędowych egzaminów.
Laboratorium prowadzone jest w pomieszczeniach i z wyposażeniem urzędowo zatwierdzonym przez właściwą jednostkę kwalifikującą materiał siewny za wystarczające do celów badania materiału siewnego, w zakresie upoważnienia.
Badanie materiału siewnego przeprowadzane jest zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi.
3.
Laboratorium jest:
a) laboratorium niezależnym,
lub
b) laboratorium należącym do przedsiębiorstwa nasiennego.
W przypadku określonym w lit. b) laboratorium może przeprowadzać badanie materiału siewnego wyłącznie na partiach materiału siewnego wyprodukowanych z ramienia przedsiębiorstwa nasiennego, do którego należy, jeżeli nie zostało to uzgodnione inaczej między przedsiębiorstwem nasiennym, do którego należy, osobą ubiegającą się o kwalifikację i właściwą jednostką kwalifikującą materiał siewny.
4.
Pod względem zakresu odpowiedzialności wobec właściwej jednostki kwalifikującej materiał siewny, analitycy ds. materiału siewnego, określeni w ust. 2 akapit pierwszy i drugi, są traktowani na równi z odpowiadającymi im analitykami urzędowymi.
5.
Badanie materiału siewnego, wykonywane przez laboratorium, podlega nadzorowi właściwej jednostki kwalifikującej materiał siewny.
6.
Do celów nadzoru, określonych w ust. 5, część partii materiału siewnego zgłoszonych do urzędowej certyfikacji w ramach doświadczenia zostanie poddana badaniu kontrolnemu w drodze urzędowego badania materiału siewnego.
Część ta jest co do zasady możliwie najbardziej równomiernie rozprowadzona wśród osób fizycznych i prawnych zgłaszających materiał siewny do certyfikacji, ale może być również ukierunkowana na usunięcie szczególnych wątpliwości.
Część ta wynosi co najmniej 7 % w przypadku materiału siewnego zbóż i 10 % w przypadku materiału siewnego innych gatunków.
Państwa Członkowskie, które uczestniczą w doświadczeniu, porównają próbki materiału siewnego poddane badaniu urzędowemu z próbkami materiału siewnego z tej samej partii materiału siewnego poddanymi badaniu pod nadzorem urzędowym.
7.
Numer referencyjny partii wymagany dla oznaczeń urzędowych wymaganych na mocy dyrektyw, określonych w art. 1 ust. 1, lub inne właściwe alternatywy umożliwią Państwom Członkowskim i Komisji rozpoznanie partii materiału siewnego przebadanych pod nadzorem urzędowym.
8.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uczestniczy w doświadczeniu, właściwa część próbek dostarczonych przez to Państwo Członkowskie do porównawczych badań wspólnotowych reprezentuje próbki przebadane w ramach doświadczenia.
Szczegóły zostaną ustalone w odnośnych Protokołach technicznych z porównawczych badań wspólnotowych.
Artykuł 4
Doświadczenie i zwolnienie, określone w art. 1, wygasają w dniu 30 czerwca 2002 r.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję i inne Państwa Członkowskie w terminie trzech miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji:
a) czy postanowiły wziąć udział w doświadczeniu,
b) o zakresie udziału, w przypadku udziału wyłącznie w pobieraniu próbek materiału siewnego lub wyłącznie w badaniu materiału siewnego,
c) w przypadku udziału podlegającego ograniczeniom do pewnych gatunków, kategorii, regionów lub innych ograniczeń, o zakresie tych ograniczeń.
Jeżeli Państwa Członkowskie podejmą decyzję o przerwaniu udziału w doświadczeniu, powiadamiają o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie w terminie trzech miesięcy.
2. Państwa Członkowskie przed końcem każdego roku składają Komisji sprawozdanie z wyników kontroli przeprowadzonych zgodnie a art. 2 ust. 5 i art. 3 ust.6.
3. W świetle wyników, określonych w ust. 2, jak również wyników badań porównawczych, określonych w art. 2 ust. 7 i art. 3 ust. 8, część partii materiału siewnego, która ma być poddana kontrolnemu pobraniu próbek materiału siewnego przez urzędników pobierających próbki materiału siewnego w znaczeniu art. 2 ust. 5 lub część partii materiału siewnego, która ma być poddana kontrolnemu badaniu w drodze urzędowego badania materiału siewnego w rozumieniu art. 3 ust. 6, może zostać skorygowana zgodnie z procedurą określoną w art. 21 dyrektyw 66/400/EWG, 66/401/EWG i 66/402/EWG i w art. 20 dyrektywy 69/208/EWG.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 kwietnia 1998 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem
(98/343/EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Agencję Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej w Brukseli 21 czerwca 1996 r. konieczne jest przyjęcie Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, podpisanej w Brukseli 14 listopada 1996 r.;
zawarcie Umowy przejściowej jest konieczne dla realizacji celów Wspólnoty określonych w art. 2 i art. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, gdyż Traktat nie zawiera postanowień odnoszących się do wszystkich przypadków objętych niniejszą decyzją;
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym i za zgodą i zatwierdzeniem Rady z 26 stycznia 1998 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Agencji Energii Atomowej Umowę przejściową między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, łącznie z Protokołem i deklaracjami.
Powyższe teksty załączone są do niniejszej Decyzji [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji dokonuje, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Agencji Energii Atomowej, notyfikacji przewidzianej w art. 32 Umowy przejściowej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 maja 1998 r.
ustalająca datę rozpoczęcia wysyłania produktów bydlęcych z Irlandii Północnej w ramach systemu kwalifikowania stad do wywozu na mocy art. 6 ust. 5 decyzji Rady 98/256/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/351/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2],
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG,
uwzględniając decyzję Rady 98/256/WE z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła, zmieniająca decyzję 94/474/WE i uchylająca decyzję 96/239/WE [4], w szczególności jej art. 6 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 ust. 5 decyzji 98/256/WE zobowiązuje Komisję do ustalenia daty, z którą może się rozpocząć wysyłka produktów, określonych w tym artykule, po przeprowadzeniu inspekcji Wspólnoty i po powiadomieniu Państw Członkowskich;
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 maja 1998 r.
zmieniająca decyzje 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych z Federalnej Republiki Jugosławii
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1341)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/360/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulującą przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 14–16, 18 i art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 97/736/WE [2] zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG [3] zezwala na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z Federalnej Republiki Jugosławii;
warunki zdrowotne i świadectwo weterynaryjne przy odprawie czasowej zarejestrowanych koni oraz przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do hodowli i produkcji są ustanowione odpowiednio w decyzjach Komisji 92/260/EWG [4] i 93/197/EWG [5], ostatnio zmienionych decyzją 97/160/WE [6], na ponowny wjazd zarejestrowanych koni po czasowym wywozie, w decyzji Komisji 93/195/EWG [7], ostatnio zmienionej decyzją 97/684/WE [8], a na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych do uboju w decyzji Komisji 93/196/EWG [9], ostatnio zmienionej decyzją 97/36/WE [10];
w związku z powyższym konieczne jest wprowadzenie zmian do decyzji 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG i 93/197/EWG w celu ustanowienia warunków zdrowotnych i świadectw weterynaryjnych przy różnych rodzajach przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Federalnej Republiki Jugosławii; w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych z Federalnej Republiki Jugosławii powinny obowiązywać świadectwa stosowane w przypadku innych krajów wschodnioeuropejskich;
ponadto w celu uniknięcia nieporozumień, tytuł świadectwa D z załącznika II do decyzji 92/260/EWG powinien zostać zmieniony zgodnie z załącznikiem I do powyższej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wykaz państw grupy B otrzymuje brzmienie:
"Australia (AU), Bośnia-Hercegowina (BA), Bułgaria (BG), Białoruś (BY), Cypr (CY), Republika Czeska (CZ), Estonia (EE), Chorwacja (HR), Węgry (HU), Litwa (LI), Łotwa (LV), była Jugosłowiańska Republika Macedonii (807), Nowa Zelandia (NZ), Polska (PL), Rumunia (RO), Rosja [11] (RU), Republika Słowacka (SK), Słowenia (SL), Ukraina (UA) i Federalna Republika Jugosławii (YU).".
2.
W załączniku II tytuł świadectwa B otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
dla odprawy czasowej na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koni pochodzących z Australii, Bośni-Hercegowiny, Bułgarii, Białorusi, Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Chorwacji, Węgier, Litwy, Łotwy, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Nowej Zelandii, Polski, Rumunii, Rosji [12], Republiki Słowackiej, Słowenii, Ukrainy i Federalnej Republiki Jugosławii na okres nieprzekraczający 90 dni".
3.
W załączniku II rozdziału III lit. d) świadectwa A–E tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— Australia (AU), Bośnia-Hercegowina (BA), Bułgaria (BG), Białoruś (BY), Kanada (CA), Szwajcaria (CH), Cypr (CY), Republika Czeska (CZ), Estonia (EE), Grenlandia (GL), Hongkong (HK), Chorwacja (HR), Węgry (HU), Islandia (IS), Japonia (JA), Litwa (LI), Łotwa (LV), była Jugosłowiańska Republika Macedonii (807), Makao (MO), Malezja (półwysep) (MY), Norwegia (NO), Nowa Zelandia (NZ), Polska (PL), Rumunia (RO), Rosja [13] (RU), Republika Słowacka (SK), Singapur (SG), Słowenia (SL), Ukraina (UA), Stany Zjednoczone Ameryki (US) i Federalna Republika Jugosławii (YU).".
4.
W załączniku II tytuł świadectwa D otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
przy odprawie czasowej na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koni z Argentyny, Barbados, Bermudów, Boliwii, Brazylii [14], Chile, Kuby, Jamajki, Meksyku, Paragwaju i Urugwaju na okres nieprzekraczający 90 dni".
Artykuł 2
W decyzji nr 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wykaz państw grupy B otrzymuje brzmienie:
"Australia (AU), Bośnia-Hercegowina (BA), Bułgaria (BG), Białoruś (BY), Cypr (CY), Republika Czeska (CZ), Estonia (EE), Chorwacja (HR), Węgry (HU), Litwa (LI), Łotwa (LV), była Jugosłowiańska Republika Macedonii (807), Nowa Zelandia (NZ), Polska (PL), Rumunia (RO), Rosja [15] (RU), Republika Słowacka (SK), Słowenia (SL), Ukraina (UA) i Republika Federalna Jugosławii (YU).".
2.
W załączniku II wykaz państw grupy B w tytule świadectwa zdrowia otrzymuje brzmienie:
"Australia, Bośnia-Hercegowina, Bułgaria, Białoruś, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Chorwacja, Węgry, Litwa, Łotwa, była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja [16], Republika Słowacka, Słowenia, Ukraina i Federalna Republika Jugosławii.".
Artykuł 3
W załączniku II do decyzji 93/196/EWG przypis 3 wykaz państw Grupy B otrzymuje brzmienie:
"Australia, Bośnia-Hercegowina, Bułgaria, Białoruś, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Chorwacja, Węgry, Litwa, Łotwa, była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja [17], Republika Słowacka, Słowenia, Ukraina i Federalna Republika Jugosławii." .
Artykuł 4
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wykaz państw grupy B otrzymuje brzmienie:
"Australia (AU), Bośnia-Hercegowina (BA), Bułgaria (BG), Białoruś (BY), Cypr (CY), Republika Czeska (CZ), Estonia (EE), Chorwacja (HR), Węgry (HU), Litwa (LI), Łotwa (LV), była Jugosłowiańska Republika Macedonii (807), Nowa Zelandia (NZ), Polska (PL), Rumunia (RO), Rosja [18] (RU), Republika Słowacka (SK), Słowenia (SL), Ukraina (UA) i Republika Federalna Jugosławii (YU).".
2.
W załączniku II tytuł świadectwa B otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
przy przywozie do Wspólnoty zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do hodowli i produkcji z Australii, Bośni-Hercegowiny, Bułgarii, Białorusi, Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Chorwacji, Węgier, Litwy, Łotwy, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Nowej Zelandii, Polski, Rumunii, Rosji [19], Republiki Słowackiej, Słowenii, Ukrainy i Federalnej Republiki Jugosławii.".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 19 maja 1998 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję Komisji 93/42/EWG dotyczącą dodatkowych gwarancji odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy w stosunku do bydła przeznaczonego do Państw Członkowskich oraz regionów Państw Członkowskich niedotkniętych tą chorobą, w odniesieniu do Szwecji oraz zmieniająca decyzję Komisji 95/109/WE
(decyzja notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1355)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/362/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną1, ostatnio zmienioną i uaktualnioną dyrektywą Rady 97/12/WE2, w szczególności jej art. 9 ust. 3 oraz art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: program zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła w Szwecji został zatwierdzony decyzją Komisji 95/71/WE3; program został uznany za skuteczny dla zwalczania tej choroby w Szwecji;
w celu zapewnienia postępu pomyślnej realizacji programu, na mocy decyzji Komisji 95/109/WE4, Szwecja uzyskała niektóre dodatkowe gwarancje;
władze Szwecji uważają, że jej terytorium nie jest dotknięte zakaźnym zapaleniem nosa i tchawicy bydła i na poparcie swego stanowiska przedłożyły Komisji odpowiednie dokumenty potwierdzające;
władze Szwecji stosują co najmniej takie uregulowania, jakie zostały przewidziane w niniejszej decyzji, w odniesieniu do przemieszczania zwierząt z gatunku bydła w obrębie kraju;
decyzja Komisji 93/42/EWG5, zmieniona decyzją 94/962/EWG6, przyznaje dodatkowe gwarancje w związku z zakaźnym zapaleniem nosa i tchawicy bydła przeznaczonego do Danii i Finlandii;
stosowne jest zaproponowanie pewnych dodatkowych gwarancji w celu zachowania postępu osiągniętego przez Szwecję; wobec powyższego należy wprowadzić odpowiednie zmiany do niniejszej decyzji, przyznając Szwecji taką samą gwarancję;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 93/42/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 95/109/WE skreśla się wiersz drugi.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 czerwca 1998 r.
dotycząca przywozu do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z niektórych państw europejskich w związku z pryszczycą oraz zmieniająca decyzje 96/367/WE, 96/414/WE i 96/730/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1466)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/373/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizacją kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 96/43/WE, w szczególności jej art. 19 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 92/118/EWG [5], w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle stanu zdrowia zwierząt w krajach europejskich istnieje możliwość określenia szczegółowych warunków przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z tych państw;
sytuacja w odniesieniu do pryszczycy zmieniła się i istnieje konieczność zweryfikowania zasad kontroli określonychw decyzji Komisji 93/242/EWG [6] w sprawie przywozu zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego z tych państw;
decyzje Komisji 96/367/WE [7], 96/414/WE [8], 96/730/WE [9] i 95/301/WE [10] ustanawiają niektóre środki ochronne w odniesieniu do przywozu zwierząt i produktów zwierzęcych odpowiednio z Albanii, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bułgarii i Rosji w związku z wystąpieniem ognisk pryszczycy;
od dnia 4 lipca 1995 r. w Rosji nie odnotowano ognisk pryszczycy; dlatego należy uchylić decyzję 95/301/WE;
w celu zapewnienia przejrzystości przepisów należy uchylić decyzję 93/242/EWG;
dyrektywa Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [11], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/79/WE [12], pozwala Państwom Członkowskim na przywóz na specjalnych warunkach świeżego mięsa nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi; inne wymagania zdrowotne w odniesieniu do mięsa nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi muszą być określone zgodnie z przepisami dyrektywy 92/118/EWG i decyzji 89/18/EWG [13];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 decyzji 96/367/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się wyrażenie: "w uzupełnieniu przepisów decyzji 93/242/EWG";
b) w tiret drugim skreśla się wyrażenie: "pasz zwierzęcych".
Artykuł 2
W art. 2 ust. 2 decyzji 96/414/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się wyrażenie: "w uzupełnieniu przepisów decyzji 93/242/EWG";
b) w tiret drugim skreśla się wyrażenie: "pasz zwierzęcych".
Artykuł 3
W art. 2 decyzji 96/730/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 skreśla się wyrażenie: "w uzupełnieniu przepisów decyzji 93/242/EWG";
b) w ust. 2 skreśla się wyrażenie: "pasz zwierzęcych";
c) w ust. 4 wyrażenie: "produktów zwierzęcych poddanych obróbce w sposób określony w ust. 1 lub 3 i dopuszczonych do wysyłki z następujących regionów Bułgarii: Burgas, Jamboł, Sliwen, Stara Zagora, Chaskowo, i Kardżali",
zastępuje się wyrażeniem:
"krwi i produktów krwiopochodnych, jak również mleka i przetworów mlecznych, dopuszczonych do wysyłki z Bułgarii".
Artykuł 4
Decyzje 93/242/EWG i 95/301/WE tracą moc.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od 15 czerwca 1998 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 11 maja 1998 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(98/379/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowaną dnia 28 marca 1998 r.;
Umowę tę należy stosować na zasadzie tymczasowej od dnia 1 maja 1998 r. w oczekiwaniu na zakończenie procedur koniecznych do jej zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania tymczasowego Umowy przez Federację Rosyjską,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi jest stosowana na zasadzie tymczasowej od dnia 1 maja 1998 r. w oczekiwaniu na jej formalne zawarcie i z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania tymczasowego Umowy przez Federację Rosyjską.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 czerwca 1998 r.
w sprawie danych statystycznych stosowanych do określania formuły subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego
(98/382/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 29.2 dołączonego Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [3],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 106 ust. 6 Traktatu oraz w art. 42 wspomnianego Protokołu,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Europejski Bank Centralny (EBC) zostanie ustanowiony z chwilą powołania jego Zarządu.
(2) Kapitał założycielski EBC, który po jego ustanowieniu stanie się kapitałem operacyjnym, wynosi 5 miliardów ECU.
(3) Krajowe banki centralne są jedynymi subskrybentami i udziałowcami kapitału EBC.
(4) Formuła subskrypcji kapitału EBC zostanie określona w momencie ustanowienia EBC.
(5) Dane statystyczne stosowane do określenia formuły subskrypcji zostaną dostarczone przez Komisję, zgodnie z zasadami przyjętymi przez Radę.
(6) W formule subskrypcji należy określić rodzaj i źródła danych, które zostaną wykorzystane, a także metodę wyliczania wag krajowych banków centralnych.
(7) Dyrektywa Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [4] wprowadza procedurę przyjmowania przez Państwa Członkowskie danych o produkcie krajowym brutto w cenach rynkowych; Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że dane te są przekazywane Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dane statystyczne stosowane do określenia formuły subskrypcji kapitału EBC zostaną dostarczone przez Komisję zgodnie z zasadami określonymi w następujących artykułach.
Artykuł 2
Ludność i produkt krajowy brutto w cenach rynkowych, dalej określane jako "PKB cr", określa się zgodnie z Europejskim Systemem Zintegrowanych Rachunkowości Gospodarczych (ESA) w wersji używanej przy stosowaniu dyrektywy 89/130/EWG, Euratom.
PKB cr oznacza PKB cr zgodnie z definicją zawartą w art. 2 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Dane dotyczące ludności zostaną zebrane za 1996 r.
Średnia całkowitej liczby ludności w tym roku będzie obliczana zgodnie z zaleceniem ESA.
Artykuł 4
Dane o PKB cr zostaną zebrane z każdego roku od 1991–1995 r.
Dane dotyczące PKB cr dla każdego Państwa Członkowskiego będą wyrażone w walucie krajowej w cenach bieżących.
Artykuł 5
Dane dotyczące ludności będą zbierane od Państw Członkowskich przez Komisję (Eurostat).
Artykuł 6
Dane o PKB cr za lata 1991–1995 są wynikiem zastosowania dyrektywy 89/130/EWG, Euratom.
Artykuł 7
1.
Udział Państwa Członkowskiego w ogólnej liczbie ludności Wspólnoty będzie jego udziałem w sumie ludności Państw Członkowskich, wyrażonym procentowo.
2.
Dane o PKB cr dla każdego roku i każdego Państwa Członkowskiego wyrażone w walucie krajowej powinny zostać przeliczone na kwoty wyrażone w ecu.
Kurs walutowy wykorzystany w tym celu będzie stanowić średnią kursów walutowych dla wszystkich dni roboczych w roku.
Dzienny kurs walutowy będzie kursem obliczonym przez Komisję i opublikowanym w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
3.
Udział Państwa Członkowskiego w PKB cr Wspólnoty będzie jego udziałem w sumie PKB cr Państw Członkowskich przez okres pięciu lat, wyrażonym procentowo.
Artykuł 8
Waga krajowego banku centralnego w formule subskrypcji jest średnią arytmetyczną udziałów danego Państwa Członkowskiego w liczbie ludności oraz w PKB cr Wspólnoty.
Artykuł 9
Dla zapewnienia rzetelności, na różnych etapach obliczeń należy użyć wystarczającej ilości cyfr.
Waga krajowych banków centralnych w formule subskrypcji będzie wyrażona z dokładnością do czterech miejsc po przecinku.
Artykuł 10
Dane wspomniane w niniejszej decyzji Komisja przekaże EBC zaraz po jego ustanowieniu.
Decyzja Komisji
z dnia 13 maja 1998 r.
w sprawie zasad wykonania dyrektywy Rady 95/64/WE w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1275)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/385/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/64/WE z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu towarów i pasażerów drogą morską [1], w szczególności jej art. 4, 10 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje: zezwala się Państwom Członkowskim na odstępstwa od stosowania przepisów dyrektywy 95/64/WE na czas niezbędny do dostosowania ich krajowych systemów statystycznych do jej wymogów;
Komisja sporządza wykaz portów, zakodowanych i sklasyfikowanych według kraju oraz morskiego obszaru przybrzeżnego;
treść załączników do niniejszej dyrektywy wymaga zmian;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego utworzonego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Odstępstwa przyznane przez Komisję Państwom Członkowskim są określone w załączniku I.
2.
Odstępstwa stosuje się dla lat 1997, 1998 i 1999, z wyjątkiem niektórych odstępstw określonych w załączniku I, które stosuje się do 1997 r.
Artykuł 2
Wykaz portów, zakodowanych i sklasyfikowanych według kraju i morskiego obszaru przybrzeżnego, jest podany w załączniku II.
Artykuł 3
1.
W załącznikach II, III, IV, V, VII i VIII do dyrektywy 95/64/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik II:
W kolumnie "tonaż" dla kodów nr 30, 31, 32, 33 i 34 wprowadza się liczbę 3 odnoszącą się do przypisu 3.
2) Załącznik III:
Zdanie pod nagłówkiem "Nomenklatura towarów" otrzymuje brzmienie:"Stosowana nomenklatura towarów jest nomenklaturą składającą się z 24 grup towarów (pierwsza kolumna poniżej) opartą na jednolitej nomenklaturze towarów do celów statystyki transportu (NST/R) do czasu, aż Komisja, po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich, zdecyduje się ją zmienić."
3) Załącznik IV:
Pierwszy ustęp tekstu znajdującego się pod nagłówkiem
"Morskie obszary przybrzeżne"
otrzymuje brzmienie:
"Nomenklatura, którą należy stosować, to geonomenklatura (nomenklatura krajów do celów statystyki handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między Państwami Członkowskimi, pierwotnie sporządzona na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1736/75 [1] Dz.U. L 183 z 14.7.1975, str. 3.z mocą obowiązującą w roku, do którego odnoszą się dane."
4) Załącznik V:
a) pierwszy ustęp tekstu znajdującego się pod nagłówkiem
"Przynależność państwowa rejestracji statków"
otrzymuje brzmienie:
"Nomenklatura, którą należy stosować, to geonomenklatura (nomenklatura krajów do celów statystyki handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między Państwami Członkowskimi, pierwotnie sporządzona na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1736/75 [1] Dz.U. L 183 z 14.7.1975, str. 3. z mocą obowiązującą w roku, do którego odnoszą się dane, z następującym wyjątkiem: kody 017 i 018 należy stosować odpowiednio dla Belgii i Luksemburga;"
b) w wykazie kodów: kody "0011 Francja" i "0012 Wyspy Kerguelena" skreśla się; kody "0281 Norwegia" i "0282 Norwegia (NIS)" dodaje się po kodzie "0112 Hiszpania (Rebeca)"; kod "8902 Francuskie Terytorium Antarktyczne" otrzymuje brzmienie "Francuskie Terytorium Antarktyczne (wraz z Wyspami Kerguelena)".
5) Załącznik VII:
Liczby w kolumnach "DWT" tabeli są powtórzone w kolumnach "GT"; dolna granica dla klasy "01" w pozycji "GT" wynosi "100".
6) Załącznik VIII:
a) pod nagłówkiem "zbiorcze i szczegółowe statystyki", na końcu każdego z pierwszych trzech zdań "F1" otrzymuje brzmienie "F1 lub F2, lub F1 i F2";
b) w tabeli "Zbiór danych F1", w kolumnie "Kod" pozycja "1-znakowy alfanumeryczny" dla zmiennej "Typ statku" otrzymuje brzmienie "2-znakowy alfanumeryczny"; w kolumnie "Nomenklatura" oraz w ostatnim wierszu tabeli wyrazy "lub tonaż brutto" skreśla się;
c) po tabeli "Zbiór danych F1" dodaje się tabelę "Zbiór danych F2".
2.
Nowe wersje załączników II, III, IV, V, VII i VIII do dyrektywy 95/64/WE zastępuje się załącznikiem III do niniejszej decyzji, włączając do niego zmiany wymienione w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 29 maja 1998 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie stosowania zasad wzajemnego poszanowania praw w wykonywaniu ich przepisów o konkurencji
(98/386/WE, EWWiS)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 65 i 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa z dnia 23 września 1991 r. między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki dotycząca stosowania ich przepisów o konkurencji oraz wymiana listów interpretacyjnych z dnia 31 maja i z dnia 31 lipca 1995 r. w stosunku do tej Umowy (łącznie zwane dalej "Umową z 1991 r.") załączonych do decyzji 95/145/WE, EWWiS Rady i Komisji [2], przyczyniły się do koordynacji, współpracy i unikania konfliktów w wykonywaniu przepisów o konkurencji;
artykuł V Umowy z 1991 r., zwykle określany jako artykuł "wzajemnego poszanowania praw", wymaga współpracy dotyczącej działań antykonkurencyjnych występujących na terytorium jednej strony, które mogą niekorzystnie wpływać na interesy drugiej strony;
dalsze opracowanie zasad wzajemnego poszanowania praw oraz wykonywanie tych zasad zwiększyłoby skuteczność Umowy z 1991 r. w stosunku do takiego działania;
w tym celu Komisja negocjowała Umowę z Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie stosowania zasad wzajemnego poszanowania praw w wykonywaniu zasad konkurencji Wspólnot Europejskich i Stanów Zjednoczonych Ameryki;
Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie stosowania zasad wzajemnego poszanowania praw w wykonywaniu ich przepisów o konkurencji zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Tekst Umowy, opracowany w języku angielskim, załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczący Komisji jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Decyzja Rady
z dnia 23 marca 1998 r.
dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI
(98/392/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43, 113 i 130s ust. 1, w połączeniu z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska jest sygnatariuszem Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (zwanej dalej "Konwencją") oraz Porozumienia odnoszącego się do stosowania jego części XI (zwanego dalej "Porozumieniem");
Konwencja i Porozumienie weszły w życie, a większość Państw Członkowskich Wspólnoty jest ich stroną; w innych Państwach Członkowskich trwa proces ratyfikacji;
warunki umożliwiające Wspólnocie złożenie instrumentu formalnego potwierdzenia przewidziane w załączniku IX art. 3 do Konwencji i określone w art. 4 ust. 4 Porozumienia zostały spełnione;
Wspólnota stosuje tymczasowo Porozumienie i część XI Konwencji od dnia 16 listopada 1994 r. i jest obecnie tymczasowym członkiem Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego;
Konwencja i Porozumienie powinny zostać zatwierdzone, aby Wspólnota stała się ich stroną w ramach swych kompetencji;
Wspólnota, składając instrument formalnego potwierdzenia, musi złożyć również deklarację określającą sprawy objęte Konwencją i Porozumieniem, w odniesieniu do których kompetencje zostały jej przekazane przez Państwa Członkowskie oraz deklarację na mocy art. 310 Konwencji;
Wspólnota na obecnym etapie odmawia wybrania szczególnej procedury rozwiązywania sporów na mocy art. 287 Konwencji; decyzja ta zostanie jednakże poddana analizie w określonym czasie;
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są zaangażowane w prace Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego i dlatego muszą uzgadniać stanowiska, które zajmować będą w tej organizacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się niniejszym Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz Porozumienie odnoszące się do stosowania jego części XI.
2.
Teksty Konwencji i Porozumienia znajdują się w załączniku I.
3.
Instrument formalnego potwierdzenia Wspólnoty, który znajduje się w załączniku II, jest przechowywany przez Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.
Obejmuje on deklarację na mocy art. 310 Konwencji i deklarację kompetencji.
Artykuł 2
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie uzgadniają stanowiska, jakie będą zajmować w organach Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego, zgodnie z procedurą przewidzianą w załączniku III.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia instrumentu formalnego potwierdzenia, tak aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 czerwca 1998 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia BAS 615H, KBR 2738 (fenheksamid), oksadiargilu i DPX-KN128 (indoksakarb) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1447)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/398/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/73/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG (dalej zwana "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
wnioskodawcy przedłożyli dokumentacje dotyczące czterech substancji czynnych władzom Państw Członkowskich w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej BAS 615H została przedłożona przez BASF plc władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 28 kwietnia 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej KBR 2738 (fenheksamid) została przedłożona przez Bayer plc władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 8 maja 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej oksadiargilu została przedłożona przez Rhône Poulenc Agro SpA władzom włoskim w dniu 16 czerwca 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej DPX-KN128 (indoksakarb) została przedłożona przez Du Pont de Nemours France SA władzom niderlandzkim w dniu 6 października 1997 r.;
wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych i informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawcy przedłożyli dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacje dotyczące BAS 615H, KBR 2738 (fenheksamid), oksadiargilu i DPX-KN128 (indoksakarb) zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. zdrowia roślin w dniu 18 lutego 1998 r.;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badania dokumentacji dotyczącej BAS 615H i KBR 2738 (fenheksamid), że Włochy przeprowadzą szczegółowe badania dokumentacji dotyczącej oksadiargilu i że Niderlandy przeprowadzą szczegółowe badania dokumentacji dotyczącej DPX-KN128 (indoksakarb);
Zjednoczone Królestwo, Włochy i Niderlandy przekażą wnioski z ich badań wraz z zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane użycie.
1. Dokumentacja przedłożona przez BASF plc Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia BAS 615H jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 18 lutego 1998 r.
2. Dokumentacja przedłożona przez Bayer plc Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia KBR 2738 (fenheksamid) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 18 lutego 1998 r.
3. Dokumentacja przedłożona przez Rhône Poulenc Agro SpA Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia oksadiargilu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 18 lutego 1998 r.
4. Dokumentacja przedłożona przez Du Pont de Nemours France SA Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia DPX-KN128 (indoksakarb) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 18 lutego 1998 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 czerwca 1998 r.
zmieniająca decyzję 97/830/WE nakładającą specjalne warunki na przywóz pistacji i niektórych produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysyłanych z Iranu
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1509)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/400/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
po konsultacji z Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja decyzją 97/830/WE [2] przyjęła środki nakładające specjalne warunki na przywóz pistacji i niektórych produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysyłanych z Iranu;
załącznik II decyzji 97/830/WE należy uzupełnić o miejsca wprowadzenia dla Francji, Irlandii, Włoch i Austrii, przez które pistacje i produkty uzyskane z pistacji pochodzących i wysłanych z Iranu, mogą być przywożone;
dlatego w interesie jasności załącznik II powinien zostać zastąpiony nową wersją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 97/830/WE otrzymuje brzmienie:
"
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 28 maja 1998 r.
w sprawie zawarcia umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony [1]
(98/401/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54 ust. 2 ostatnie zdanie art. 57 ust. 2 oraz art. 66, 73c ust. 2, 75, 84 ust. 2, 99, 100, 113 i 235, w związku art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, a w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
po konsultacji Komitetu Konsultacyjnego EWWiS oraz za zgodą Rady,
uwzględniając zgodę Rady wyrażoną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, podpisanej dnia 28 czerwca 1994 r. w Brukseli, przyczyni się do realizacji celów Wspólnot Europejskich;
celem niniejszej Umowy jest wzmocnienie więzi nawiązanych w szczególności w wyniku zawarcia Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej, która została podpisana dnia 18 grudnia 1989 r. i zatwierdzona decyzją 90/116/EWG [3];
pewne zobowiązania przewidziane w Umowie o partnerstwie i współpracy, wykraczające poza wspólnotową politykę handlową, dotyczą lub mogą dotyczyć postanowień określonych w aktach wspólnotowych przyjętych w dziedzinie prawa do zakładania przedsiębiorstw, transportu oraz traktowania przedsiębiorstw;
powyższa Umowa nakłada na Wspólnotę Europejską określone zobowiązania dotyczące przepływów kapitału i płatności pomiędzy Wspólnotą i Republiką Mołdawii;
ponadto w zakresie, w jakim wspomniana Umowa dotyczy dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [4], oraz dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek macierzystych i spółek zależnych różnych państw członkowskich [5], które opierają się na art. 100 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, artykuł ten znajduje zastosowanie jako podstawa prawna;
określone postanowienia wspomnianej Umowy nakładają na Wspólnotę zobowiązania w zakresie świadczenia usług, które wykraczają poza ramy transgraniczne;
w przypadku niektórych postanowień wspomnianej Umowy, które mają być stosowane przez Wspólnotę, Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje szczególnych uprawnień; z powyższych względów konieczne jest odwołanie się do art. 235 Traktatu,
POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o Partnerstwie i Współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, łącznie z towarzyszącym jej protokołem, deklaracjami i wymianą listów, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Teksty wyżej wymienionych dokumentów są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę w Radzie Współpracy i w ramach Komitetu Współpracy, jest określane przez Radę na wniosek Komisji lub, gdy jest to właściwe, przez Komisję, w każdym wypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Zgodnie z art. 83 Umowy o partnerstwie i współpracy, Przewodniczący Rady przewodniczy Radzie Współpracy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy Komitetowi Współpracy zgodnie z jego regulaminem i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Decyzja o publikacji zaleceń Rady Współpracy i Komitetu Współpracy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich jest podejmowana w stosunku do każdego przypadku przez Radę i Komisję.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notyfikacji przewidzianej w art. 105 Umowy.
Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikację w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 8 czerwca 1998 r.
w sprawie ratyfikowania przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi
(98/414/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w kwestiach dotyczących rybołówstwa morskiego Wspólnota jest uprawniona do przyjmowania środków ochrony i zarządzania zasobami połowowymi i uczestniczenia w przedsięwzięciach zewnętrznych z innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi;
Wspólnota podpisała Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza, która zobowiązuje państwa nadbrzeżne i państwa prowadzące połowy na pełnym morzu do współpracy w zakresie ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi oraz zasobami rybnymi masowo migrującymi;
Wspólnota uczestniczyła w międzynarodowych negocjacjach jako strona Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych oraz zasobów rybnych masowo migrujących, które zakończyły się przyjęciem Porozumienia, oraz podpisała to Porozumienie w dniu 27 czerwca 1996 r.;
celem Porozumienia jest zapewnienie w długoterminowej ochrony i zrównoważonego wykorzystywania międzystrefowych zasobów rybnych oraz zasobów rybnych masowo migrujących, między innymi poprzez wzmocnienie międzynarodowych organizacji rybackich i międzynarodowej współpracy w odniesieniu do tych zasobów;
rybacy wspólnotowi prowadzą połowy tych zasobów i w związku z tym w interesie Wspólnoty leży odgrywanie czynnej roli w regionalnych organizacjach rybackich, które będą odpowiedzialne za wykonanie Porozumienia;
na mocy jego art. 1 ust. 2, art. 38 i 47, Porozumienie jest otwarte do ratyfikacji przez Wspólnotę Europejską zgodnie z załącznikiem IX do Konwencji o prawie morza;
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie posiadają uprawnienia w zakresie objętym Porozumieniem; konieczne jest zatem dla Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, aby równocześnie stały się one Umawiającymi się Stronami, w celu wspólnego wykonywania zobowiązań ustanowionych w Porozumieniu, oraz wspólnego korzystania z praw, jakie przyznaje ono w przypadkach wspólnych uprawnień, w celu zagwarantowania jednolitego stosowania Porozumienia w kontekście wspólnej polityki rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ratyfikuje się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienie w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi (ryby, które znajdywane są zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz wyłącznej strefy ekonomicznej).
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji jako załącznik A.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady złoży do depozytu w imieniu Wspólnoty Europejskiej dokumenty ratyfikacyjne oraz deklarację kompetencji określoną w załączniku B do niniejszej decyzji, wraz z oświadczeniem wyjaśniającym zawartym w załączniku C do niniejszej decyzji, u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 38, 47 i 49 Porozumienia.
2.
Dokumenty ratyfikacyjne składa się do depozytu wraz z dokumentami ratyfikacyjnymi wszystkich Państw Członkowskich.
W tym samym czasie Państwa Członkowskie potwierdzą deklaracje złożone przez Wspólnotę w sprawie ratyfikacji Porozumienia.
Artykuł 3
Jeśli z inicjatywy Wspólnoty zostanie podjęta procedura rozstrzygania sporów, jak to przewidziano w Porozumieniu, jest ona reprezentowana przez Komisję.
Przed podjęciem jakichkolwiek działań Komisja konsultuje się z Państwami Członkowskimi, biorąc pod uwagę wiążące terminy proceduralne.
Decyzja Rady
z dnia 29 czerwca 1998 r.
w sprawie konsultacji Europejskiego Banku Centralnego udzielanych władzom krajowym w sprawie projektów przepisów prawnych
(98/415/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105 ust. 4, oraz art. 4 dołączonego Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 106 ust. 6 Traktatu oraz w art. 42 wymienionego Protokołu,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Europejski Bank Centralny (EBC) zostanie ustanowiony z chwilą powołania jego Zarządu.
(2) Traktat przewiduje, że władze krajowe będą zasięgać opinii EBC w sprawie każdego projektu przepisów prawnych w dziedzinach podlegających jego kompetencji; do Rady należy ustalenie granic i warunków takich konsultacji.
(3) Obowiązek władz Państw Członkowskich do zasięgania opinii EBC nie może naruszać odpowiedzialności tych władz za sprawy, które są przedmiotem takich przepisów; zgodnie z art. 105 ust. 4 Traktatu, Państwa Członkowskie muszą zasięgać opinii EBC w sprawie każdego projektu przepisu prawnego, w dziedzinach podlegających jego kompetencji; wykaz poszczególnych dziedzin włączonych do art. 2 niniejszej decyzji nie jest wyczerpujący; art. 2 szóste tiret niniejszej decyzji jest bez uszczerbku dla obecnego podziału kompetencji w sprawie polityk odnoszących się do nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi oraz nad stabilnością systemu finansowego.
(4) Funkcje i operacje pieniężne Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) zostały zdefiniowane w Statucie ESBC oraz EBC; banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich są integralną częścią ESBC oraz muszą działać zgodnie z wytycznymi i instrukcjami EBC; w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW), władze nieuczestniczących Państw Członkowskich muszą zasięgać opinii EBC w sprawie projektów przepisów prawnych regulujących instrumenty polityki pieniężnej.
(5) Dopóki Państwa Członkowskie nie uczestniczą w polityce pieniężnej ESBC, niniejsza decyzja nie dotyczy decyzji podejmowanych przez władze tych Państw Członkowskich w kontekście wykonywania ich polityki pieniężnej.
(6) Konsultacje EBC nie mogą nadmiernie przedłużać procedur przyjmowania przepisów prawnych w Państwach Członkowskich; limity czasu, w ramach, których EBC musi wydać swoją opinię, muszą jednakże umożliwić mu zbadanie danego tekstu z należytą uwagą; w sprawach właściwie uzasadnionych nagłą koniecznością, której powody będą wymienione, na przykład ze względu na wrażliwość rynku, Państwa Członkowskie mogą ustalić limit czasu krótszy niż jeden miesiąc i odzwierciedlający pilność sytuacji; w takich sprawach szczególnie powinno brać się pod uwagę dialog pomiędzy władzami krajowymi i EBC.
(7) Zgodnie z ust. 5 i 8 protokołu nr 11 dołączonego do Traktatu, niniejsza decyzja nie ma zastosowania do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii, dopóki te Państwa Członkowskie nie przejdą do trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW).
(8) Od dnia ustanowienia EBC do początku trzeciego etapu UGW, zgodnie z decyzją 93/717/WE [4] oraz art. 1091 ust. 2 Traktatu, władze krajowe muszą zasięgać opinii EBC,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej decyzji:
"uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które zgodnie z Traktatem przyjęło jedną walutę;
"projekt przepisu prawnego" oznacza wszelkie przepisy, które, z chwilą, kiedy stają się prawnie wiążące i powszechnie stosowane na terytorium Państwa Członkowskiego, ustalają zasady odnoszące się do nieograniczonej liczby przypadków i są adresowane do nieograniczonej liczby osób fizycznych i prawnych.
2.
Projekty przepisów prawnych nie obejmują projektów przepisów, których wyłącznym celem jest przeniesienie dyrektyw wspólnotowych do prawa Państw Członkowskich.
Artykuł 2
1.
Władze Państw Członkowskich zasięgają opinii EBC w sprawie każdego projektu przepisu prawnego w dziedzinach podlegających jego kompetencji, zgodnie z Traktatem, szczególnie odnośnie do:
- spraw walutowych,
- środków płatności,
- krajowych banków centralnych,
- gromadzenia, tworzenia i upowszechniania systemów walutowych, finansowych, bankowych, płatności oraz statystyk bilansów płatniczych,
- systemów płatności i rozliczeń,
- zasad mających zastosowanie do instytucji finansowych, w zakresie, w jakim wywierają istotny wpływ na stabilność instytucji finansowych i rynków.
2.
Ponadto władze Państw Członkowskich, innych niż uczestniczących Państw Członkowskich, zasięgają opinii EBC w sprawie każdego projektu przepisu prawnego w sprawie instrumentów polityki pieniężnej.
3.
EBC, niezwłocznie po przyjęciu każdego projektu przepisu prawnego, powiadamia organ władzy, który korzysta z konsultacji, czy, w jego opinii, dane przepisy są w ramach jego kompetencji.
Artykuł 3
1.
Władze Państw Członkowskich, przygotowując przepisy prawne, mogą, jeżeli uznają to za konieczne, wyznaczyć EBC limit czasu na przedstawienie jego opinii, który nie może być krótszy niż jeden miesiąc od dnia, w którym prezes EBC otrzyma zawiadomienie na ten temat.
2.
W sytuacjach nagłej konieczności termin ten może być skrócony.
W takim przypadku władze proszące o konsultacje podadzą powody pilności sprawy.
3.
EBC może wymagać, w odpowiednim czasie, przedłużenia limitu o dodatkowy okres do czterech tygodni.
Wniosek ten nie może być odrzucony bez uzasadnienia przez korzystające z konsultacji organy władzy.
4.
Brak opinii EBC przy wygaśnięciu limitu czasu nie stanowi przeszkody w podjęciu dalszych działań ze strony zasięgających konsultacji władz krajowych.
Jeżeli opinia EBC zostanie otrzymana po terminie, Państwa Członkowskie, pomimo to, zapewnią przekazanie jej do wiadomości władzom określonym w art. 4.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia całkowitej zgodności z niniejszą decyzją.
W tym celu zapewni, że EBC będzie proszony o konsultacje na właściwym etapie umożliwiającym władzy rozpoczynającej opracowywanie projektu przepisu prawnego rozważenie opinii EBC przed podjęciem merytorycznych decyzji oraz że opinia otrzymana z EBC zostanie przekazana do wiadomości władzy przyjmującej akt prawny, jeżeli ten ostatni jest innym organem władzy niż ten, który opracował dany projekt przepisu prawnego.
Artykuł 5
1.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r.
2.
Decyzja 93/717/WE traci moc z dniem 1 stycznia 1999 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 czerwca 1998 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Generalnej Komisji ds. Łowisk w Basenie Morza Śródziemnego
(98/416/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska jest sygnatariuszem Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, która zobowiązuje wszystkich członków społeczności międzynarodowej do współpracy w zakresie ochrony i zarządzania biologicznymi zasobami morza;
w odniesieniu do rybołówstwa morskiego Wspólnota Europejska odpowiada za przyjęcie środków w celu ochrony i zarządzania zasobami połowowymi i w z związku z tym — za przyjmowanie zobowiązań z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi;
zarządzanie żywymi zasobami Morza Śródziemnego i ich ochrona wymagają międzynarodowego uregulowania;
w tym celu zawarte zostało dnia 24 września 1949 r. w Rzymie Porozumienie ustanawiające Generalną Komisję ds. Łowisk w Basenie Morza Śródziemnego (zwane dalej "Porozumieniem GFCM");
w celu uczestniczenia w ochronie żywych zasobów morskich na obszarach objętych Porozumieniem GFCM, na których działają rybacy wspólnotowi, konieczne jest przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do GFCM;
dnia 26 listopada 1991 r. Wspólnota Europejska została członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO);
przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do GFCM jest możliwe na mocy art. I ust. 2 Porozumienia GFCM w powiązaniu z art. XIV poprawionego Statutu FAO;
Porozumienie i regulamin wewnętrzny GFCM zostało zmienione tak, aby umożliwiły one przystąpienie do niej Wspólnoty Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Wspólnota Europejska przystępuje do Generalnej Komisji ds. Łowisk w Basenie Morza Śródziemnego w drodze deklaracji o zaakceptowaniu Porozumienia oraz regulaminu wewnętrznego tej organizacji, zgodnie z treścią dokumentu zawartego w załączniku I.
Wspólnota Europejska składa do depozytu pojedynczy egzemplarz deklaracji o wykonywaniu stosownych kompetencji i prawa głosu, uzgodnionego między Radą i Komisją.
2.
Teksty Porozumienia i regulaminu wewnętrznego Generalnej Komisji ds. Łowisk w Basenie Morza Śródziemnego są zawarte w załącznikach II i III.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1998 r.
zmieniająca decyzję 97/296/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C (1998) 1849)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/419/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży dwuskorupowych [1], zmienioną decyzją 97/34/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2 i art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 97/296/WE [3], zmieniona decyzją 98/148/WE [4], zawiera wykaz państw trzecich, z których przywożone produkty rybołówstwa są dopuszczone do spożycia przez ludzi; część I wykazu zawiera nazwy państw trzecich objętych decyzją szczególną, a część II zawiera nazwy tych krajów, które kwalifikują się na mocy art. 2 ust. 2 decyzji 95/408/WE;
decyzje Komisji 98/420/WE [5], 98/421/WE [6], 98/422/WE [7], 98/423/WE [8] i 98/424/WE [9] określają specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących, odpowiednio, z Nigerii, Ghany, Tanzanii, Wysp Falklandzkich i Malediwów; należy zatem Nigerię, Ghanę, Tanzanię, Wyspy Falklandzkie i Malediwy dodać do części I wykazu w załączniku I, obejmującej te kraje i terytoria, z których przywożone produkty rybołówstwa są dopuszczone do spożycia przez ludzi;
Republika Zielonego Przylądka, Łotwa, Litwa, Nikaragua, Benin, Kazachstan, Gwinea-Konakry, Papua Nowa Gwinea, Malta, Mauritius, Jamajka, Kamerun, Republika Czeska, Izrael, Hong Kong oraz Uganda wykazały, że spełniają równoważne warunki, określone w art..
2 ust. 2 decyzji 95/408/WE; zatem konieczne jest wprowadzenie zmian do wyżej wymienionego wykazu, w celu włączenia tych państw do części II wykazu w załączniku I;
niektóre państwa i terytoria jeszcze niewłączone do wykazu, ale aktualnie prowadzące wywóz do WE, przekazały informacje, że spełniają warunki co najmniej równoważne warunkom stawianym przez Wspólnotę; jako że wymagane jest, aby te państwa i terytoria dostarczyły więcej informacji, zostały one włączone do nowego załącznika II;
w celu uniknięcia zakłóceń w przywozie z państw trzecich umieszczonych w nowym załączniku II, art. 11 ust. 7 dyrektywy Rady 91/493/WE [10] stosuje się nadal przez okres przejściowy w stosunku do produktów rybołówstwa przywożonych z państw i terytoriów wymienionych w załączniku II;
w przypadku państw i terytoriów jeszcze niewymienionych w załącznikach do niniejszej decyzji konieczne będzie, aby Wspólnota dokonała oceny, czy te kraje i terytoria zastosowały wobec wywożonych do Wspólnoty produktów rybołówstwa warunki co najmniej równoważne z warunkami regulującymi produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów wspólnotowych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/296/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 i 2 wyraz "Załączniku" zastępuje się wyrazami "załączniku I".
2.
W art. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niezależnie od przepisów art. 2, Państwa Członkowskie mogą nadal, aż do dnia 31 stycznia 1999 r., prowadzić przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z krajów i terytoriów zawartych w załączniku II, zgodnie z art. 11 ust. 7 dyrektywy 91/493/EWG."
3.
Załącznik do decyzji 97/296/WE zastępuje się załącznikami I i II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzje stosuje się od dnia 1 lipca 1998 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Nigerii
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1851)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/420/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził inspekcję w Nigerii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Nigerii w zakresie inspekcji sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Federalny Departament Rybołówstwa (FDF) Federalnego Ministerstwa Rolnictwa i Zasobów Naturalnych Nigerii jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymogi w odniesieniu do języka(-ów), w jakim(-ich) musi być sporządzone oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej i statku zamrażalni, z którego pochodzą produkty;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [2]; wykaz musi być sporządzony na podstawie informacji przekazanych Komisji przez FDF; do FDF należy zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
FDF złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych i statków zamrażalni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Federalny Departament Rybołówstwa Federalnego Ministerstwa Rolnictwa i Zasobów Naturalnych Nigerii jest właściwym organem w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Nigerii muszą spełniać następujące warunki:
1. każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany i składający się z jednego arkusza papieru zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonego zakładu, statku przetwórni, chłodni lub zarejestrowanego statku zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić nieusuwalny napis "NIGERIA" oraz numer zezwolenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których produkty pochodzą.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela FDF oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Ghany
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1854)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/421/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: Ekspert Komisji przeprowadził inspekcję w Ghanie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
Przepisy ustawodawstwa Ghany w zakresie inspekcji sanitarnych oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uważane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
Urząd Normalizacyjny Ghany (GSB) w Ministerstwie Handlu Ghany jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa.
Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia, zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG, musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim(-ich) musi być sporządzone oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania.
Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej i statku zamrażalni, z którego pochodzą produkty.
Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [2]; wykaz musi być sporządzony na podstawie informacji przekazanych Komisji przez GSB; do GSB należy zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG.
GSB złożyła oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych i statków zamrażalni.
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Urząd Normalizacyjny Ghany (GSB) w Ministerstwie Handlu Ghany jest właściwym organem w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Ghany muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany i składający się z jednego arkusza papieru, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonego przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni lub zarejestrowanego statku zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić nieusuwalny napis "GHANA" oraz numer zezwolenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których produkty pochodzą.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela GSB oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tanzanii
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1855)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/422/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Tanzanii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Tanzanii w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Wydział Rybołówstwa (WR) Ministerstwa Zasobów Naturalnych i Turystyki w Tanzanii jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(ów), w którym (-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. c lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [2]; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez WR; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem WR;
WR złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone we wspomnianej dyrektywie w zakresie zatwierdzania lub rejestracji przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wydział Rybołówstwa (WR) Ministerstwa Zasobów Naturalnych i Turystyki jest właściwym organem w Tanzanii, w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Tanzanii muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "TANZANIA" oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela WR oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Falklandów
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1850)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/423/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą wymagania zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził wizytę kontrolną na Falklandach w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Falklandów w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Służba "Veterinary Service (VS) of the Department of Agriculture" Falklandów jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim/jakich musi być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej i statku zamrażalni pochodzenia;
na mocy art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [2]; wykaz musi być sporządzony na podstawie informacji przekazanych Komisji przez VS; zapewnienie przestrzegania przepisów ustanowionych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG należy zatem do zadań VS;
VS złożyła oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG rozdział V oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały ustanowione w tej dyrektywie jako wymagania do zatwierdzenia lub rejestracji zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Służba "Veterinary Service of the Department of Agriculture" Falklandów jest właściwym organem do sprawdzania i zaświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Falklandów muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał jednostronicowego świadectwa zdrowa, należycie wypełnionego, podpisanego, opatrzonego datą oraz zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji konserw, wszystkie opakowania muszą być opatrzone trwałym napisem "Falklandy" oraz numerem zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z którego pochodzą.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadza się kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela VS oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Malediwów
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1857)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/424/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
ekspert Komisji przeprowadził inspekcję na Malediwach w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Malediwów w zakresie inspekcji sanitarnych oraz kontroli produktów rybołówstwa mogą być uważane za odpowiadające przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG;
Departament Zdrowia Publicznego (DPH) Ministerstwa Zdrowia Malediwów jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim(-ich) musi być sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej i statku zamrażalni, z którego pochodzą produkty;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [2]; wykaz musi być sporządzony na podstawie informacji przekazanych Komisji przez DPH; do DPH należy zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
DPH złożyła oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych i statków zamrażalni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Departament Zdrowia Publicznego (DPH) Ministerstwa Zdrowia Malediwów jest właściwym organem w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Malediwów muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany i składający się z jednego arkusza papieru zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonego zakładu, statku przetwórni, chłodni lub zarejestrowanego statku zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić nieusuwalny napis "MALEDIWY" oraz numer zezwolenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których produkty pochodzą.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela DPH oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 kwietnia 1998 r.
w sprawie zharmonizowanych kryteriów dla zwolnień zgodnie z art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi
(Notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1758)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/433/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/82/WE [1] z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, w szczególności jej art. 9, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 9 dyrektywy 96/82/WE stanowi, że Państwa Członkowskie wymagają opracowania sprawozdań na temat bezpieczeństwa od prowadzących niektóre zakłady;
artykuł 9 ust. 6 lit. a) dyrektywy 96/82/WE stanowi, że jeśli wykazano, zgodnie z wymaganiami określonych władz, że określone substancje obecne w przedsiębiorstwie lub w jego części znajdują się w stanie, w którym nie mogą stworzyć niebezpieczeństwa poważnej awarii, to Państwo Członkowskie może, zgodnie z kryteriami określonymi w lit. b), ograniczyć informacje wymagane w sprawozdaniu na temat bezpieczeństwa do tych kwestii, które odnoszą się do zmniejszania ryzyka wystąpienia poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi i ograniczenia ich skutków dla ludzi i środowiska;
niniejsze kryteria nie mają wpływu na określenie ilości substancji niebezpiecznych na stosowanie art. 9 dyrektywy 96/82/WE;
artykuł 9 ust. 6 lit. b) dyrektywy 96/82/WE stanowi, że Komisja, przed zastosowaniem dyrektywy, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 16 dyrektywy Rady 82/501/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie niebezpieczeństwa poważnych awarii powodowanych przez określone działania przemysłowe [2], ustanowiła zharmonizowane kryteria podejmowania decyzji przez właściwe organy, że stan przedsiębiorstwa eliminuje ryzyko zagrożenia poważną awarią przemysłową w rozumieniu lit. a);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 16 dyrektywy 82/501/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów art. 9 ust. 6 dyrektywy 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi Komisja niniejszym przyjmuje zharmonizowane kryteria określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 1998 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską, Europejską Agencją Kosmiczną oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej o europejskim wkładzie w rozwój Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS)
(98/434/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75 ust. 1, art. 84 ust. 2 i art. 130m, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze, art. 228 ust. 3 akapit pierwszy i art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zakres uprawnień Wspólnoty umożliwia jej wniesienie wkładu do wdrożenia Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej;
zachodzi potrzeba zatwierdzenia Porozumienia między Wspólnotą Europejską, Europejską Agencją Kosmiczną oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej o europejskim wkładzie w rozwój Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się niniejszym Porozumienie między Wspólnotą Europejską, Europejską Agencją Kosmiczną oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej o europejskim wkładzie w rozwój Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS).
Tekst Porozumienia oraz jego załączniki techniczne załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
We Wspólnym Komitecie, określonym w art. 5 Porozumienia, Wspólnota jest reprezentowana przez Komisję.
2. Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do spraw zawartych w art. 5 ust. 4 Porozumienia jest przyjmowane przez Radę na wniosek Komisji; stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do spraw zawartych w art. 5 ust. 1, 2 i 3 jest ustalane przez Komisję po konsultacji z Komitetem przedstawicieli Państw Członkowskich.
3.
Do zatwierdzania w imieniu Wspólnoty zmian, określonych w art. 5 ust. 4 Porozumienia, upoważniona jest Komisja.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia sygnatariusza Porozumienia w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie pokryć dachowych, świetlików, okien dachowych i części dodatkowych
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1598)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/436/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać spośród dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za którą odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowane metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a), odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w sekcji 2 załącznika III ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w sekcji 2 załącznika III ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w sekcji 2 załącznika III ppkt ii);
działania przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za fabryczny system kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wykończeń wewnętrznych i zewnętrznych ścian i sufitów
(notyfikowana jako dokument nr C (1998) 1611)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/437/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, według której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II jest poświadczana procedurą, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lipca 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do zestawów kablobetonowych do sprężania konstrukcji
(notyfikowana jako dokument nr C (1998) 1506)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/456/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą nr 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwoma procedurami zaświadczania zgodności wyrobu przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, „możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa”; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności i czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura, była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a), odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru i w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) i w pierwszej możliwości z nadzorem stałym w załączniku III sekcja 2 pkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się zgodnie z procedurą, z którą oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji prowadzonej przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lipca 1998 r.
w sprawie badania SBI (pojedynczy płonący przedmiot) określonego w decyzji Komisji 94/611/WE wykonującej art. 20 dyrektywy Rady 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych
(notyfikowany jako dokument nr C(1998) 1743)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/457/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje: różnice w metodach badawczych i systemach klasyfikacyjnych dotyczących reakcji na ogień występujące między Państwami Członkowskimi oznaczają, że harmonizacja może mieć miejsce tylko w drodze przyjęcia jednego systemu klasyfikacji, opartego na uznanej metodzie badań stosowanej w całej Wspólnocie;
artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, że dla każdego istotnego kryterium mogą zostać ustalone klasy w celu uwzględnienia różnych poziomów zabezpieczenia robót budowlanych;
podpunkt 4.3.1.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2, załączonego do komunikatu Komisji w odniesieniu do dokumentów interpretacyjnych dyrektywy Rady 89/106/EWG [3], określa, że w celu umożliwienia na wspólnej podstawie oceny reakcji na ogień wyrobów będzie opracowane zharmonizowane rozwiązanie, które może wykorzystać badania w pełnej lub roboczej skali, skoordynowane ze stosownymi realnymi scenariuszami pożarowymi;
to zharmonizowane rozwiązanie należy do systemu klas przyjętego w decyzji Komisji 94/611/WE [4];
w Załączniku do decyzji 94/611/WE w tabeli 1 występuje odniesienie do badania SBI (pojedynczy palący się przedmiot), które jest wymagane przy badaniu wyrobów ściennych i sufitowych, łącznie z ich pokryciami, przy badaniu elementów budowlanych, wyrobów włączonych w elementy wyrobów budowlanych, rury i części przewodowe oraz wyroby przeznaczone na elewacje/ściany zewnętrzne klas B, C lub D;
różnice w aparaturze wybranej do badania reakcji na ogień mogą prowadzić do zróżnicowanych wyników, dlatego należy ustalić jednolity układ aparatury SBI, aby zapewnić osiąganie identycznych wyników w całej Wspólnocie;
ustalenie jednolitego układu dla urządzenia doświadczalnego SBI następuje na podstawie badania, które zostało przeprowadzone w imieniu Komisji przez grupę laboratoriów publicznych. Grupa ta przebadała zdolność różnych układów SBI pod kątem spełnienia wymagań dotyczących badania reakcji na ogień wymienionych w decyzji 94/611/WE i przedstawiła zalecenie dotyczące zastosowania najbardziej odpowiedniego układu;
preferowany układ SBI był przedmiotem programu badań międzylaboratoryjnych (okólnik), obejmujących szeroki zakres materiałów budowlanych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Badanie pojedynczego palącego się przedmiotu w pomieszczeniu (SBI) do celów klasyfikacji wyrobów budowlanych w związku z ich reakcją na ogień, określonych w tabeli 1 Załącznika do decyzji 94/611/WE, musi odpowiadać konfiguracji wymienionej w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 lipca 1998 r.
w sprawie finansowania stałych kosztów systemu zarządzania pomocą techniczną dla Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz krajów i terytoriów zamorskich (PTZ)
(98/461/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając czwartą Konwencję AKP-WE podpisaną w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r. i zmienioną porozumieniem podpisanym na Mauritiusie w dniu 4 listopada 1995 r.,
uwzględniając decyzję Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r., w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą [1],
uwzględniając umowę wewnętrzną w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową w ramach drugiego Protokołu finansowanego czwartej Konwencji AKP-WE, zwane dalej "umową wewnętrzną", w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest pokrycie w okresie czterech lat stałych kosztów wynikających z zastąpienia Europejskiego Stowarzyszenia Współpracy na rzecz Zarządzania Pomocą Techniczną dla Państw AKP i PTZ;
odnośne koszty stałe pokryte zostałyby z dochodów pochodzących z odsetek od zdeponowanych funduszy, określonych w art. 9 ust. 2,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kwota 5,5 miliona ECU zostaje potrącona od dochodów pochodzących z odsetek od funduszy zdeponowanych u upoważnionych płatników w Europie, określonych w art. 319 ust. 4 czwartej Konwencji AKP-WE, na sfinansowanie stałych kosztów zastąpienia Europejskiego Stowarzyszenia Współpracy na rzecz Zarządzania Pomocą Techniczną dla Państw AKP i PTZ. Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 9 lipca 1998 r.
wykonująca dyrektywę Rady 89/662/EWG w odniesieniu do informacji w sprawie kontroli weterynaryjnych
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1741)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/470/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
aby podstawowe informacje o kontrolach weterynaryjnych przeprowadzanych w Państwach Członkowskich na mocy dyrektywy 89/662/EWG mogły być przeanalizowane przez Stały Komitet Weterynaryjny, Komisja musi mieć dostęp do aktualnych i rzetelnych informacji;
w celu ustalenia racjonalnego podejścia do wyników kontroli, informacje powinny być przedstawiane dla każdego sektora działalności objętej prawodawstwem weterynaryjnym;
ze względów praktycznych takie informacje należy przekazywać Komisji w formie elektronicznej;
aby wyniki mogły być wyrażone w spójny sposób, wymagane informacje powinny być przekazywane w ujednoliconej formie dla każdego sektora w danym Państwie Członkowskim przez właściwy organ krajowy;
aby zapewnić wiarygodność całego systemu, należy uwzględniać jedynie informacje uzyskane z urzędowych kontroli przeprowadzonych przez właściwe organy w Państwie Członkowskim;
przede wszystkim należy ustanowić przepisy odnoszące się do informacji dotyczących świeżego mięsa; niniejszą decyzję należy uzupełniać na bieżąco w celu uwzględnienia wszystkich sektorów objętych prawodawstwem weterynaryjnym;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje przewidziane w art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/662/EWG dla każdego sektora działalności.
Sektory działalności, odpowiadające sektorom przewidzianym w prawodawstwie weterynaryjnym, są wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
W odniesieniu do każdego sektora działalności informacje uwzględniają urzędowe kontrole, które zostały przeprowadzone i ich wyniki uzyskane w miejscu pochodzenia i miejscu przeznaczenia, oraz są przedstawiane dla każdego Państwa Członkowskiego w stosunku do każdego roku kalendarzowego.
Artykuł 3
1.
Informacje przedstawia się zgodnie ze wzorem właściwym dla danego sektora.
2.
Wzór dla sektora świeżego mięsa określony jest w załączniku II.
Artykuł 4
Informacje przekazuje się Komisji w formie elektronicznej.
Artykuł 5
Informacje przekazuje się raz w roku, nie później niż do dnia 1 maja roku następującego po roku, w którym zostały przeprowadzone kontrole.
Pierwsze przekazanie takich informacji, odnoszące się do kontroli z 1999 r. ma miejsce nie później niż dnia 1 maja 2000 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 20 lipca 1998 r.
zatwierdzająca zewnętrznych biegłych rewidentów Europejskiego Banku Centralnego
(98/481/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 27.1,
uwzględniając zalecenie Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "EBC") z dnia 19 czerwca 1998 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: sprawozdania EBC i krajowych banków centralnych mają być poddawane rewizji przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów zaleconych przez Radę Prezesów i zatwierdzonych przez Radę Unii Europejskiej;
Rada Prezesów EBC poleciła firmę Coopers and Lybrand jako zewnętrznych biegłych rewidentów EBC,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Firma Coopers and Lybrand zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident EBC.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje przekazana EBC.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 lipca 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań przyłączeniowych dla podłączania do analogowych publicznych komutowanych sieci telefonicznych (PSTN) urządzeń końcowych (z wyłączeniem urządzeń końcowych wspomagających w określonych przypadkach usługi telefonii głosowej), w których adresowanie sieci, jeśli jest zapewnione, wykorzystuje wybieranie dwutonowe wieloczęstotliwościowe (DTMF)
(98/482/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja określiła typ urządzeń końcowych, dla których konieczne jest wprowadzenie wspólnej regulacji technicznej oraz wydanie deklaracji w zakresie pokrewnym;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w XX w. miał miejsce stały rozwój techniczny w publicznych sieciach telefonicznych, ponieważ rozwój ten był zapoczątkowany w każdej sieci niezależnie, rozwiązania techniczne w nich stosowane będą się nadal znacząco różnić;
istnieją różnice techniczne między publicznymi komutowanymi sieciami telefonicznymi (PSTN), z których najważniejsze są opisane w uwagach wyjaśniających opublikowanych w przewodniku EG 201121 wydanym przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI);
uwagi wyjaśniające nie muszą być stosowane i mogą zawierać informacje użyteczne dla producenta;
dlatego jednostki notyfikowane zapewnią, by producenci byli świadomi istnienia stosowanych uwag wyjaśniających dotyczących szczególnych wymagań niektórych sieci;
w okresie przejściowym powinna być nadal możliwa homologacja urządzeń końcowych zgodnie z przepisami krajowymi;
producenci powinni załączyć odpowiedni komunikat do wszystkich produktów homologowanych na mocy niniejszej decyzji; producenci powinni sporządzać oświadczenia o zgodności sieciowej; jednostki notyfikowane powinny zapewnić, że producenci są świadomi tych obowiązków; jednostki notyfikowane powinny informować inne jednostki notyfikowane o oświadczeniach o zgodności sieciowej przy każdym udzieleniu homologacji na mocy niniejszej decyzji;
urządzenia objęte niniejszą decyzją, które zostały homologowane na mocy przepisów krajowych przed końcem okresu przejściowego, mogą nadal być wprowadzane do obrotu na rynku krajowym i wprowadzane do użytku;
Komitet ds. Homologacji Urządzeń Końcowych (ACTE), ustanowiony w art. 28 dyrektywy 98/13/WE w sprawie wspólnej regulacji technicznej, przewidzianej w niniejszej decyzji, nie wydał opinii; dlatego też zgodnie z art. 29 ust. 3 dyrektywy 98/13/WE Komisja przedstawiła Radzie wniosek odnoszący się do środków, które należy przyjąć,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń, które są przeznaczone do podłączenia jako pojedyncze urządzenia końcowe łączące się dwoma przewodami z punktem przyłączenia do analogowej publicznej komutowanej sieci telefonicznej i które są objęte normą harmonizacyjną, określoną w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustala wspólną regulację techniczną obejmującą wymagania przyłączeniowe dla analogowych PSTN urządzeń końcowych, określonych w ust. 1.
Niniejsza decyzja nie obejmuje wymagań odnoszących się do współpracy między urządzeniami końcowymi poprzez publiczną sieć telekomunikacyjną, określonych w art. 5 lit. g) dyrektywy 98/13/WE.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę przygotowaną przez odpowiedni organ normalizacyjny wprowadzający w życie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. d) i f) dyrektywy 98/13/WE w zakresie, w jakim obowiązują.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną, określoną w ust. 1, spełniają podstawowe wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektywy Rady 73/23/EWG z dnia 19 lutego 1973 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia [2], dyrektywy Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [3].
Artykuł 3
1. Jednostki notyfikowane wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji wykorzystują lub zapewniają wykorzystanie mających zastosowanie części zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 niniejszej decyzji.
2.
Jednostki notyfikowane zapewniają, że:
a) producenci lub inni wnioskodawcy o homologację są świadomi istnienia uwag wyjaśniających zawartych w przewodniku EG 201121 wydanym przez ETSI, włącznie z ich ewentualnymi zmianami; i
b) producenci byli świadomi obowiązku załączenia komunikatu zgodnego ze wzorem zawartym w załączniku II do wszystkich produktów homologowanych na mocy niniejszej decyzji; i
c) producenci sporządzali także oświadczenia o zgodności sieciowej zgodne ze wzorem zawartym w załączniku III.
3.
Jednostki notyfikowane informują inne jednostki notyfikowane o oświadczeniach o zgodności sieciowej przy udzielaniu homologacji na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Urządzenia objęte normą zharmonizowaną, określoną w art. 2 ust. 1, mogą w dalszym ciągu być homologowane zgodnie z krajowymi przepisami homologacyjnymi przez okres 15 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane na mocy takich przepisów krajowych mogą dalej być wprowadzane do obrotu w danym kraju i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 lipca 1998 r.
dotycząca zatwierdzenia Protokołu ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej
(98/486/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Republika Dominikańska wystąpiła z wnioskiem o wprowadzenie poprawek do jej listy koncesyjnej w ramach Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu w odniesieniu do ośmiu pozycji taryfowych;
tylko jedna z tych pozycji, mleko w proszku, ma znaczenie dla interesu gospodarczego Wspólnoty;
Republika Dominikańska zaproponowała kontyngent taryfowy w ilości 32000 ton, z czego 70 % byłoby zastrzeżone dla Wspólnoty;
Wspólnota będzie zarządzać swoim udziałem w kontyngencie taryfowym zgodnie z mechanizmem pozwoleń na wywóz, jak ustanowiono w rozporządzeniach wspólnotowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 13 lipca 1998 r.
dotycząca Umowy międzynarodowej w formie uzgodnionego protokołu zawartej między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie norm odłowu humanitarnego
(98/487/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 oraz 100a, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając decyzję Rady z czerwca 1996 r. ustanawiającą dyrektywy negocjacyjne oraz upoważniającą Komisję do negocjowania umów w sprawie norm odłowu humanitarnego z Kanadą, Federacją Rosyjską, Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej oraz z każdym innym zainteresowanym krajem,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 22 lipca 1997 r. zatwierdzającą Umowę w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską i wzywającą Komisję do wzmożenia wysiłków mających na celu zawarcie umowy ze Stanami Zjednoczonymi, równoważnej tej zawartej z Kanadą i Federacją Rosyjską,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3254/91 [3], w szczególności jego art. 3 ust. 1 akapit drugi, dotyczy uzgodnionych na arenie międzynarodowej norm humanitarnego odłowu, z którymi muszą pozostawać w zgodności metody odłowu stosowane przez państwa trzecie nie zakazujące używania potrzasków, w celu umożliwienia tym krajom wywozu skór oraz wyrobów wykonanych z niektórych gatunków zwierząt do Wspólnoty;
głównym celem Umowy jest określenie zharmonizowanych norm technicznych zapewniających wystarczający poziom ochrony oraz dobra chwytanych zwierząt oraz regulujących produkcję i stosowanie pułapek, a także ułatwienie prowadzonego przez strony handlu pułapkami, skórami oraz produktami wytwarzanymi z gatunków zwierząt objętych Umową;
wykonanie Umowy wymaga ustanowienia harmonogramu testowania i certyfikacji zgodności pułapek z ustanowionymi normami oraz zastąpienia nie zatwierdzonych pułapek;
Umowa w formie uzgodnionego protokołu załączonego do niniejszej decyzji jest zgodna z dyrektywami negocjacyjnymi, o których mowa powyżej; tym samym jest ona zgodna z koncepcją norm uzgodnionych na płaszczyźnie międzynarodowej dotyczących humanitarnego odłowu, określonych w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3254/91;
Umowa międzynarodowa w formie uzgodnionego protokołu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie norm odłowu humanitarnego powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę międzynarodową w formie uzgodnionego protokołu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie norm odłowu humanitarnego.
Treść Umowy załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady notyfikuje Stanom Zjednoczonym Ameryki dokument związania się Umową [4].
Decyzja Rady
z dnia 6 lipca 1998 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 1993 r.
(98/489/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 1993 r. zostało podpisane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie;
na podstawie decyzji Rady 94/109/WE z dnia 7 lutego 1994 r. dotyczącej podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 1993 r. [1] Wspólnota, w charakterze członka importującego, notyfikowała Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych swój zamiar stosowania Porozumienia tymczasowo do czasu zakończenia wewnętrznych procedur wymaganych do jej zawarcia;
większość Państw Członkowskich Wspólnoty notyfikowała tymczasowe stosowanie przedmiotowego Porozumienia do czasu złożenia wspólnie ze Wspólnotą dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzających;
procedury ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia w Państwach Członkowskich osiągnęły etap wystarczający do wspólnego złożenia dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 1993 r.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu zatwierdzającego.
Decyzja Rady
z dnia 20 lipca 1998 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowanej dnia 28 marca 1998 r.
(98/491/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę dwustronną z Federacją Rosyjską w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi objętymi działami 50–63 Nomenklatury Scalonej, parafowaną w Brukseli dnia 28 marca 1998 r.;
Decyzja Rady 98/379/WE [1] przewidywała tymczasowe stosowanie parafowanej Umowy, z zastrzeżeniem wzajemnego tymczasowego stosowania przez Federację Rosyjską;
Federacja Rosyjska nie była w stanie stosować parafowanej Umowy na zasadzie tymczasowej;
zostało ustalone z Federacją Rosyjską, że Umowa będzie stosowana na zasadzie tymczasowej od dnia jej podpisania;
ta Umowa dwustronna powinna zostać zatwierdzona i podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 Umowy jest ona stosowana na zasadzie tymczasowej od dnia jej podpisania przez obie Strony.
Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy określonej w art. 1, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Komisja dokona w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 6 ust. 1 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 10 sierpnia 1998 r.
zmieniająca wspólne stanowisko 96/184/WPZiB określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii
(98/498/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając wspólne stanowisko 96/184/WPZiB określone przez Radę dnia 26 lutego 1996 r. na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada doszła do wniosku, że rozwój wydarzeń w Słowenii, w szczególności jej polityka wobec wywozu broni uzasadnia zniesienie w odniesieniu do tego państwa środków ograniczających, nałożonych we wspólnym stanowisku 96/184/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt 2 ii) wspólnego stanowiska 96/184/WPZiB skreśla się odniesienia do Słowenii.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 20 maja 1998 r.
w sprawie ustanowienia Komitetów Dialogu Sektorowego promujących dialog między partnerami społecznymi na szczeblu europejskim
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2334)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/500/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118b Traktatu stanowi, że Komisja podejmuje starania mające na celu rozwój dialogu między partnerami społecznymi na szczeblu europejskim, co mogłoby, jeśli takie byłoby życzenie obu stron, prowadzić do nawiązania stosunków opartych na porozumieniu;
pkt 12 Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników stanowi, że pracodawcy lub organizacje pracodawców z jednej, a organizacje pracowników z drugiej strony powinny mieć prawo do negocjowania i zawierania układów zbiorowych na warunkach określonych w ustawodawstwie krajowym i praktyce. Dialog między partnerami społecznymi na szczeblu europejskim, który powinien być rozwijany, może, jeżeli partnerzy uznają to za pożądane, doprowadzić do powstania stosunków umownych, zwłaszcza na szczeblu międzyzawodowym i sektorowym;
Komisja w odpowiedzi na komunikat z dnia 18 września 1996 r. dotyczący rozwoju dialogu społecznego na poziomie wspólnotowym [1] uzyskała silne poparcie od wszystkich zainteresowanych stron dla swojej sugestii dotyczącej wzmocnienia sektorowego dialogu społecznego;
Parlament Europejski w rezolucji z dnia 18 lipca 1997 r. [2], odpowiadając na komunikat Komisji, wezwał do przywiązywania szczególnego znaczenia do sektorowego dialogu społecznego, skoro wpływ rozporządzenia i/lub deregulacji na zatrudnienie w sektorze gospodarki może być najlepiej oceniony w ramach dialogu sektorowego;
Komitet Ekonomiczno-Społeczny w opinii z dnia 29 stycznia 1997 r. [3], odpowiadając na komunikat Komisji stwierdził, że dialog sektorowy musi być skuteczny, sprawny i właściwie prowadzony;
sytuacja w różnych Państwach Członkowskich wyraźnie wskazuje na potrzebę aktywnego udziału partnerów dialogu społecznego w dyskusjach na temat poprawy warunków życia i pracy w ich sektorze; Komitet Dialogu Sektorowego przyłączony do Komisji jest najbardziej właściwym sposobem zapewnienia takiego udziału przez tworzenie na poziomie wspólnotowym reprezentatywnego forum dla interesów społeczno-ekonomicznych;
Komisja powinna podejmować starania w celu zapewniania, iż członkostwo i działania Komitetów Dialogu Sektorowego przyczyniają się do promowania równości kobiet i mężczyzn;
istniejące Wspólne Komitety powinny być zastąpione przez Komitety Dialogu Sektorowego; decyzje ustanawiające Wspólne Komitety powinny być uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się Komitety Dialogu Sektorowego (zwane dalej "Komitetami") w tych sektorach, w których partnerzy społeczni wspólnie występują z wnioskiem o udział w dialogu na poziomie europejskim i gdzie organizacje reprezentujące partnerów dialogu społecznego spełniają następujące kryteria:
a) odnoszą się do poszczególnych sektorów lub kategorii i są zorganizowane na szczeblu europejskim;
b) składają się z organizacji, które same są integralną i uznaną częścią struktur partnerów społecznych Państw Członkowskich, posiadają zdolność do negocjowania układów i reprezentują kilka Państw Członkowskich;
c) mają właściwe struktury, aby zapewnić ich skuteczne uczestnictwo w pracach Komitetów.
Artykuł 2
Każdy Komitet dla sektora działalności, dla którego został utworzony,
a) udziela konsultacji w sprawie rozwoju dokonującego się na poziomie wspólnotowym, mającym implikacje społeczne; oraz
b) rozwija i promuje dialog społeczny na poziomie sektora.
Artykuł 3
W spotkaniach każdego Komitetu uczestniczy maksymalnie 40 przedstawicieli partnerów dialogu społecznego w jednakowej liczbie po stronie delegacji pracodawców i pracowników.
Artykuł 4
Komisja zaprasza przedstawicieli do udziału w spotkaniach Komitetów na wniosek organizacji partnerów społecznych określony w art. 1.
Artykuł 5
1.
Każdy Komitet razem z Komisją ustanawia swój własny regulamin.
2.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel delegacji pracodawców lub pracowników albo na ich wspólne żądanie – przedstawiciel Komisji.
3.
Komitety zbierają się przynajmniej raz w roku.
Zwrot kosztów podróży i pobytu otrzymuje maksymalnie 30 przedstawicieli partnerów dialogu społecznego uczestniczących w spotkaniu Komitetu.
4.
Komisja dokonuje regularnego przeglądu, w konsultacjach z partnerami społecznymi, funkcjonowania Komitetów Sektorowych i prowadzenia ich działalności w różnych sektorach.
Artykuł 6
Jeżeli Komisja poinformowała Komitet, że problem będący przedmiotem dyskusji dotyczy spraw o poufnym charakterze, członkowie Komitetu są zobowiązani, bez uszczerbku dla przepisów art. 214 Traktatu, do nieujawniania żadnych informacji uzyskanych na spotkaniach Komitetu lub jego sekretariatu.
Artykuł 7
1.
Komitety Dialogu Sektorowego zastąpią istniejące Wspólne Komitety:
a) Wspólny Komitet ds. Transportu Morskiego ustanowiony decyzją Komisji 87/467/EWG [4];
b) Wspólny Komitet ds. Lotnictwa Cywilnego ustanowiony decyzją Komisji 90/449/EWG [5];
c) Wspólny Komitet ds. Żeglugi Śródlądowej ustanowiony decyzją Komisji 80/991/EWG [6];
d) Wspólny Komitet ds. Transportu Drogowego ustanowiony decyzją Komisji 85/516/EWG [7];
e) Wspólny Komitet ds. Kolei ustanowiony decyzją Komisji 85/13/EWG [8];
f) Wspólny Komitet ds. Usług Telekomunikacyjnych ustanowiony decyzją Komisji 90/450/EWG [9];
g) Wspólny Komitet ds. Problemów Społecznych Pracowników Rolnych ustanowiony decyzją Komisji 74/442/EWG [10];
h) Wspólny Komitet ds. Problemów Społecznych Rybołówstwa Morskiego ustanowiony decyzją Komisji 74/441/EWG [11];
i) Wspólny Komitet ds. Usług Pocztowych ustanowiony decyzją Komisji 94/595/EWG [12].
Jednakże Komitety ustanowione tymi decyzjami pełnią swoje funkcje do chwili rozpoczęcia działalności przez Komitety Dialogu Sektorowego ustanowione na mocy niniejszej decyzji, ale w żadnym przypadku nie później niż do dnia 31 grudnia 1998 r.
2.
Z zastrzeżeniem art. 1 Komitet Dialogu Sektorowego zastępuje również inne nieformalne grupy robocze, przez które Komisja promowała dialog społeczny w niektórych sektorach, nie objętych decyzją Komisji ustanawiającą Wspólny Komitet.
3.
Decyzje, określone w ust. 1 lit. a)–i) tracą moc z dniem 1 stycznia 1999 r.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 1998 r.
dotycząca niektórych szczególnych transakcji określonych w pracy nad Protokołem w sprawie procedury nadmiernego deficytu w związku ze stosowaniem art. 1 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2204)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/501/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: definicja produktu krajowego brutto w cenach rynkowych przewidziana w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu [2] załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską odnosi się do definicji z art. 2 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom;
dla weryfikacji danych statystycznych, które mają być przedstawione w Protokole w sprawie procedury nadmiernego deficytu, Komisja jest poinformowana o niektórych szczególnych transakcjach, które mają wpływ na PKB lub PNB i musi je ocenić;
w celu zastosowania art. 2 i 6 rozporządzenia (WE) 3605/93 w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu, niezbędne jest wyjaśnienie i uzupełnienie pewnych zasad ujętych w drugim wydaniu ESA dotyczącym wspomnianych wyżej szczególnych transakcji, w ramach definicji PNB w cenach rynkowych przewidzianej w art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu zastosowania art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, w Załączniku wymieniono szczególne transakcje, które mają wpływ na PKB lub PNB, a które zostały określone przed dniem 31 grudnia 1997 r. oraz metody rachunkowości, które Państwa Członkowskie stosują w odniesieniu do tych transakcji na mocy drugiego wydania ESA.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie skorygują swoje oszacowania dotyczące PKB i PNB, począwszy od 1994 r., aby uwzględnić metody rachunkowości przewidziane w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 czerwca 1998 r.
w sprawie przyjęcia Umowy przejściowej dotyczącej handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony
(98/504/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 66 i 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie gospodarczym, koordynacji politycznej i współpracy podpisanej w Brukseli dnia 8 grudnia 1997 r., powinna zostać zatwierdzona Umowa przejściowa dotycząca handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony, podpisana w Brukseli dnia 8 grudnia 1997 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa przejściowa dotycząca handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony, wraz z deklaracjami złożonymi przez Wspólnotę jednostronnie lub wspólnie z drugą Stroną, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Teksty załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W imieniu Wspólnoty Europejskiej przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 19 Umowy.
Artykuł 3
1.
Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę na forum Wspólnej Rady i Wspólnego Komitetu ustanowionych na mocy Umowy jest określane przez Radę na wniosek Komisji, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
2.
Przewodniczący Rady zgodnie z art. 8 Umowy, przewodniczy Wspólnej Radzie i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Zgodnie z art. 10 Umowy, przedstawiciel Komisji, wspomagany przez przedstawicieli Państw Członkowskich, przewodniczy Wspólnemu Komitetowi i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 1998 r.
w sprawie zawarcia między Wspólnotą Europejską a Australią Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności
(98/508/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy oraz jego art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności zostało wynegocjowane i parafowane dnia 19 lipca 1996 r. i powinno zostać zatwierdzone;
niektóre zagadnienia w zakresie wykonywania zostały powierzone Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu Porozumieniem, w szczególności uprawnienia do zmiany niektórych aspektów załączników sektorowych;
należy ustanowić właściwe procedury wewnętrzne niezbędne do zapewnienia sprawnego funkcjonowania Porozumienia oraz konieczne jest upoważnienie Komisji do przeprowadzenia niektórych technicznych zmian w zakresie Porozumienia i do podejmowania niektórych rodzajów decyzji dotyczących jego wykonywania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności oraz załączniki i wspólne deklaracje załączone do tego Porozumienia.
Tekst Porozumienia, załączników i wspólnych deklaracji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty oraz do przekazania w imieniu Wspólnoty noty przewidzianej w art. 14 Porozumienia [1].
Artykuł 3
1. Komisja, wspierana przez Komitet specjalny, wyznaczony przez Radę, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 12 Porozumienia. Komisja po konsultacji z komitetem specjalnym podejmuje działania w zakresie wyznaczania, powiadamiania, wymiany informacji i wniosków dotyczących weryfikacji, które określone są w art. 8 ust. 2 i w art. 12 ust. 4 lit. c), d) i e) Porozumienia.
2. Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji, które mają zostać podjęte przez WspólnyKomitet, ustalane jest w odniesie niu do zmian w sekcjach I–IV załączników sektorowych (art. 12 ust. 4 lit. a) i b) i art. 12 ust. 6 Porozumienia) oraz weryfikacji zgodności, zgodnie z art. 8 i 12 ust. 6 lit. d) Porozumienia przez Komisję po konsultacji ze specjalnym komitetem określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
We wszystkich pozostałych kwestiach stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu jest ustalane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 1998 r.
w sprawie zawarcia między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności
(98/509/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy oraz jego art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności zostało wynegocjowane i parafowane dnia 19 lipca 1996 r. i powinno zostać zatwierdzone;
niektóre zagadnienia w zakresie wykonywania zostały powierzone Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu przez to Porozumienie, w szczególności uprawnienie do zmiany niektórych aspektów załączników sektorowych;
należy ustanowić właściwe procedury wewnętrzne niezbędne do zapewnienia sprawnego funkcjonowania Porozumienia i konieczne jest upoważnienie Komisji do przeprowadzenia niektórych technicznych zmian w zakresie Porozumienia i do podejmowania niektórych rodzajów decyzji dotyczących jego wykonywania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności, włącznie z załącznikami i Wspólnymi Deklaracjami do tego Porozumienia.
Tekst Porozumienia, załączników i Wspólnych Deklaracji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty, oraz do przekazania w imieniu Wspólnoty noty przewidzianej w art. 14 Porozumienia [1].
Artykuł 3
1. Komisja, wspierana przez Komitet Specjalny wyznaczony przez Radę, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 12 Porozumienia. Komisja po konsultacji z Komitetem Specjalnym podejmuje działania w zakresie wyznaczania, powiadamiania, wymiany informacji i wniosków dotyczących weryfikacji, które określone są w art. 8 ust. 2 i w art. 12 ust. 4 lit. c)–e) Porozumienia.
2. Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji, które mają zostać podjęte przez Wspólny Komitet, ustalane jest w odniesieniu do zmian w sekcjach I–IV załączników sektorowych (art. 12 ust. 4 lit. a) i b) i art. 12 ust. 6 Porozumienia) oraz weryfikacje zgodności, zgodnie z art. 8 i art. 12 ust. 6 lit. d) Porozumienia przez Komisję po konsultacji z Komitetem specjalnym określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
We wszystkich pozostałych kwestiach stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu jest ustalane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1998 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia BAS 620H (tepraloksydim), S-metolachloru i SZX 0722 (iprowalikarb) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2368)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/512/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/47/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
wnioskodawcy przedłożyli dokumentację dotyczącą trzech substancji czynnych władzom Państw Członkowskich w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej BAS 620H (tepraloksydim) została przedłożona przez BASF AG władzom hiszpańskim w dniu 11 września 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej S-metolachloru została przedłożona przez SA Novartis NV władzom belgijskim w dniu 1 sierpnia 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej SZX 0722 (iprowalikarb) została przedłożona przez Bayer AG władzom irlandzkim w dniu 30 marca 1998 r.;
wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych i informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy; następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawcy przedłożyli dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacje dotyczące BAS 620H (tepraloksydim), S-metolachloru i SZX 0722 (iprowalikarb) zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 21 kwietnia 1998 r.;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Hiszpania przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej BAS 620H (tepraloksydim), że Belgia przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej S-metolachloru i że Irlandia przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej SZX 0722 (iprowalikarb);
Hiszpania, Belgia i Irlandia przekażą wnioski z ich badań wraz z zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane użycie:
1) Dokumentacja przedłożona przez BASF AG Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia BAS 620H (tepraloksydim) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 21 kwietnia 1998 r.
2) Dokumentacja przedłożona przez SA Novartis N
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1998 r.
zmieniająca decyzję Rady 96/411/WE w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolnych
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2135)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/514/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 96/411/WE z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolnych [1], zmienioną decyzją 98/3/WE [2], w szczególności jej art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
zachowanie jakości środowiska wiejskiego stanowi jeden z celów polityki rozwoju obszarów wiejskich;
należy udostępnić właściwe środki w celu dostarczania wiarygodnych informacji statystycznych w tej dziedzinie;
w tym celu decyzja 96/411/WE powinna być zmieniona przez zastąpienie jej załącznikiem II do niniejszej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią przedstawioną przez Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 96/411/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 czerwca 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej podstawowego dostępu do sieci cyfrowej z integracją usług (ISDN) (zmiana 1)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1607)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/515/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych łącznie z wzajemnym uznawaniem ich zgodności [1], a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środki określające typ urządzeń końcowych, dla których konieczne jest wprowadzenie wspólnego rozporządzenia technicznego, oraz wydanie deklaracji w zakresie pokrewnym;
wskazane jest przyjęcie odpowiednich, zharmonizowanych norm lub ich części, wprowadzających w życie zasadnicze wymogi, które mają zostać przeformułowane na wspólne rozporządzenia techniczne;
w celu zapewnienia producentom sprzętu ciągłego dostępu do rynków, konieczne jest dopuszczenie przejściowych uzgodnień dotyczących sprzętu zatwierdzonego decyzją Komisji 97/346/WE [2];
wspólne rozporządzenie techniczne przyjęte w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do urządzeń końcowych przeznaczonych do podłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej, objętych normą zharmonizowaną, określoną w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne rozporządzenie techniczne obejmujące charakterystykę techniczną, wymogi w zakresie elektrycznym i mechanicznym dotyczące interfejsu, oraz Protokołu kontroli dostępu, którą musi spełniać urządzenie końcowe, które zostało zaprojektowane przez producenta lub jego przedstawiciela i może być używane dla połączenia do punktów odniesienia T, lub połączonych punktów S i T, używanych w dostępie podstawowym do publicznej sieci telekomunikacyjnej, nazywanej ogólnoeuropejskim podstawowym punktem dostępu ISDN (EUR -ISDN).
Artykuł 2
1.
Wspólne rozporządzenie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę przygotowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wprowadzający w życie zasadnicze wymogi określone w art. 5 lit. c), d) i f) dyrektywy 98/13/WE w zakresie, w jakim obowiązują.
Odniesienie do normy wymienione jest w niniejszym Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym, określonym w ust. 1, spełniają wymogi zasadnicze określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymogi wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] i 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Organy notyfikowane, wyznaczone do przeprowadzenia procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE, po wejściu w życie niniejszej decyzji stosują i zapewniają stosowanie normy zharmonizowanej, określonej w Załączniku do niniejszej decyzji, w stosunku do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 97/346/WE traci moc z dniem 20 maja 1998 r.
2.
Decyzja Komisji 94/797/WE [5] traci moc z dniem 20 maja 1998 r.
3.
Urządzenia końcowe zatwierdzone zgodnie z decyzjami 94/797/WE i 97/346/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 czerwca 1998 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego naziemnych stacji satelitarnych do łączności ruchomej o niskiej przepływności (LMES) działających w pasmach częstotliwości 11/12/14 GHz
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1608)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/516/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środki określające typ urządzeń naziemnych łączności satelitarnej, dla których konieczne jest wprowadzenie wspólnego rozporządzenia technicznego oraz wydanie deklaracji w zakresie pokrewnym;
wskazane jest przyjęcie odpowiednich zharmonizowanych norm lub ich części, wprowadzających w życie zasadnicze wymogi, które mają zostać przeformułowane na wspólne rozporządzenia techniczne;
wspólne rozporządzenie techniczne, przyjęte w niniejszej decyzji, jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń naziemnych łączności satelitarnej objętych normą zharmonizowaną, określoną w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne rozporządzenie techniczne dotyczące naziemnych stacji satelitarnych do łączności ruchomej o niskiej przepływności (LMES) działających w pasmach częstotliwości 11/12/14 GHz.
Artykuł 2
1.
Wspólne rozporządzenie techniczne obejmuje normy zharmonizowane przygotowane przez właściwy organ normalizacyjny i wprowadzający w życie zasadnicze wymogi określone w art. 17 dyrektywy 98/13/WE w zakresie, w jakim obowiązują.
Odniesienie do tych norm wymienione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia naziemne łączności satelitarnej objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym, określonym w ust. 1, spełniają wymogi zasadnicze określone w art. 5 lit. a) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymogi wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
Artykuł 3
Organy notyfikowane, wyznaczone do przeprowadzenia procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE, po wejściu w życie niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie normy zharmonizowanej, określonej w Załączniku do niniejszej decyzji, w stosunku do urządzeń naziemnej łączności satelitarnej objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 czerwca 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej przenośnych stacji naziemnych dla satelitarnej służby reporterskiej (SNG TES) działających w zakresie częstotliwości 11–12/13–14 GHz
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1609)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/517/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, dla których jest potrzebna wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nią deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną obejmującą przenośne stacje naziemne dla satelitarnej służby reporterskiej (SNG TES) działające w zakresach częstotliwości 11–12/13–14 GHz.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowane normy opracowane przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażające w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 17 dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do norm przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane, wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 czerwca 1998 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego stacji końcowych z małymi antenami (VSAT) działających w pasmach częstotliwości 11/12/14 GHz
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1612)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/519/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnosząca się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą stacji końcowych z małymi antenami (VSAT) działających w pasmach częstotliwości 11/12/14 GHz.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowane normy opracowane przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażające w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 17 dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do norm przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają podstawowe wymagania określone w art. 5 lit. a) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 czerwca 1998 r.
w sprawie wspólnego uregulowania technicznego dotyczącego dostępu pierwotnego do ogólnoeuropejskiej sieci cyfrowej z integracją usług (ISDN) (zmiana 1)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1613)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/520/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. w sprawie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest potrzebne wspólne uregulowanie techniczne, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wprowadzające w życie zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne uregulowanie techniczne;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 97/347/WE [2];
wspólne rozporządzenie techniczne przyjęte w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne uregulowanie techniczne dotyczące właściwości technicznych, elektrycznych i mechanicznych wymagań dla interfejsów oraz protokołów kontroli dostępu, które mają być zapewnione przez urządzenia końcowe, które umożliwiają i są przeznaczone przez producenta lub jego przedstawiciela do przyłączenia do T lub równocześnie S i T, które są punktami odniesienia dla dostępu pierwotnego w miejscu interfejsu do publicznej sieci telekomunikacyjnej przedstawionej jako punkt dostępu pierwotnego ogólnoeuropejskiej sieci ISDN (EUR-ISDN).
Artykuł 2
1.
Wspólne uregulowanie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wprowadzającą w życie w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. c), d) i f) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy określone jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym uregulowaniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych stosowanych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] i 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 97/347/WE traci moc z mocą od dnia 20 maja 1998 r.
2.
Decyzja 94/796/WE [5] traci moc z mocą od dnia 20 maja 1998 r.
3.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzjami 97/347/WE i 94/796/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 17 czerwca 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej trybu pakietowego ISDN wykorzystującego dostęp podstawowy do sieci ISDN
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1614)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/521/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnosząca się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności[1], a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których wymagana jest wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią Komitetu Doradczego ds. Urządzeń Telekomunikacyjnych (ACTE),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą właściwości technicznych, elektrycznych i mechanicznych wymagań dla interfejsów oraz protokołu kontroli dostępu, które mają być zapewnione przez urządzenia końcowe przeznaczone przez producenta lub jego przedstawiciela do przyłączenia do T lub równocześnie S i T, które są punktami odniesienia dla dostępu podstawowego w miejscu interfejsu do publicznej sieci telekomunikacyjnej przedstawionej jako punkt dostępu podstawowego do ogólnoeuropejskiej sieci ISDN (EUR-ISDN) i przeznaczonych do udziału w wywołaniach, które wykorzystują tryb pakietowy usług podstawowych na żądanie.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. c)-f) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy określone jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich pozostałych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG[2] i 89/336/EWG[3].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Krajowe przepisy w zakresie homologacji obejmujące urządzenia objęte zharmonizowaną normą określoną w Załączniku tracą moc po trzech miesiącach od wejścia w życie niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z przepisami krajowymi mogą dalej być wprowadzane do obrotu w danym państwie i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 czerwca 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań dla odbiorników publicznego naziemnego udoskonalonego systemu komunikatów radiowych ERMES (drugie wydanie)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1615)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/522/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest potrzebna wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 95/290/WE [2];
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do ogólnoeuropejskiego naziemnego systemu przywoławczego, znanego jako udoskonalony system komunikatów radiowych (ERMES) i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną obejmującą wymagania dotyczące odbiorników w urządzeniach końcowych systemu ERMES.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymogi określone w art. 5 lit. d), e), f) i g) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] i 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 95/290/WE traci moc 12 miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane na mocy decyzji 95/290/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 1998 r.
w sprawie postępowania w przypadkach nadużyć finansowych w zakresie podatku VAT (rozbieżności między teoretycznymi wpływami z podatku VAT i rzeczywistymi wpływami z podatku VAT) dla celów zbiorczej rachunkowości narodowo-gospodarczej
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2202)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/527/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 94/168/WE, Euratom z dnia 22 lutego 1994 r. w sprawie środków, które należy podjąć należy w celu wykonania dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [2] dotyczy w szczególności uchylania się od zobowiązań podatkowych, lecz nie określa jednoznacznie, jak należy postępować w przypadkach uchylania się od podatku VAT; dlatego właściwe jest określenie w jaki sposób należy postępować w przypadkach uchylania się od podatku VAT;
w celu zapewnienia wyczerpujących prognoz ich PKB i PNB zgodnie z dyrektywą 89/130/EWG, Euratom, Państwa Członkowskie muszą dostosować te prognozy w taki sposób, aby uwzględnić uchylanie się od podatku VAT;
dostosowanie odnosi się do takiego przypadku rozbieżności między teoretycznymi wpływami z podatku VAT i rzeczywistymi wpływami z podatku VAT, który dotyczy uszczuplenia podatku w wyniku uchylania się od podatku z wyłączeniem porozumienia z nabywcą ("bez współudziału");
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wyliczają wartość podatku VAT uszczuplonego w wyniku uchylania się od podatku "bez współudziału" poprzez zastosowanie metod wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Do celów powyższego obliczenia Państwa Członkowskie ustalają teoretyczne wpływy z podatku VAT i rzeczywiste wpływy z podatku VAT oraz obliczają rozbieżność między tymi dwiema kwotami poprzez zastosowanie poniższego wzoru:
+++++ TIFF +++++
Państwa Członkowskie dostosowują, w razie konieczności, kwotę wartości dodanej zawartą w ich prognozach PKB i PNB dokonanych zgodnie z dyrektywą 89/130/EWG, Euratom poprzez dodanie do niej wartości obliczonej przy użyciu powyższego wzoru uchylania się "bez współudziału".
Artykuł 2
W celu dokonania dostosowania określonego w art. 1 Państwa Członkowskie mogą stosować metodę, która jest odpowiednikiem metody opisanej w art. 1 akapit pierwszy i która prowadzi do porównywalnych wyników.
Artykuł 3
Nie później niż dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wyjaśnienie dotyczące stosowanych źródeł i metod oraz stanu wartości dokonanych dostosowań.
Zgodnie z art. 19 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 [3], Komisja bada ważność stosowanych źródeł i metod oraz dokonanych dostosowań, jak również porównywalność uzyskanych wyników, w szczególności w przypadkach, gdy zgodnie z art. 2 nie była stosowana metoda opisana w art. 1 akapit pierwszy.
Termin dla nowych Państw Członkowskich (Austria, Finlandia i Szwecja) ustala się na dzień 1 października 1999 r.
Artykuł 4
Jeżeli Państwo Członkowskie potrafi wykazać przed Komisją, że równoważne obliczenie zostało zawarte w jego rachunkach, art. 1 nie ma zastosowania.
Każde Państwo Członkowskie, które chce skorzystać z tej możliwości dostarcza Komisji pełną dokumentację do dnia 1 października 1998 r. (termin dla Austrii, Finlandii i Szwecji: dzień 1 października 1999 r.).
Komisja informuje Komitet PNB o wyniku wdrażania niniejszej decyzji oraz, w szczególności, o metodach zastosowanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 lipca 1998 r.
dotycząca niektórych środków niezbędnych do prowadzenia działań związanych z systemami łączności i wymiany informacji oraz instrumentów szkolenia językowego na podstawie programu Fiscalis (decyzja nr 888/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca program działań Wspólnoty na rzecz poprawy funkcjonowania systemów podatków pośrednich rynku wewnętrznego)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 1866)
(98/532/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 888/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 marca 1998 r. ustanawiającą program działań Wspólnoty na rzecz poprawy funkcjonowania systemów podatków bezpośrednich rynku wewnętrznego (program Fiscalis) [1], w szczególności jej art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja i Państwa Członkowskie są zobowiązane zapewnić funkcjonowanie takich istniejących systemów łączności i wymiany informacji, które uznają za niezbędne zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji nr 888/98/WE;
Komisja i Państwa Członkowskie są zobowiązane utworzyć i utrzymać funkcjonowanie takich nowych systemów łączności i wymiany informacji, które uznają za niezbędne zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji nr 888/98/WE;
Państwa Członkowskie, we współpracy z Komisją, są zobowiązane opracować niezbędne wspólne instrumenty szkolenia językowego zgodnie z art. 6 decyzji nr 888/98/WE;
konieczne jest określenie niezbędnych istniejących i nowych systemów łączności i wymiany informacji oraz wspólnych instrumentów szkolenia językowego;
niezbędne jest dokonanie uzgodnień umożliwiających Wspólnocie spełnienie jej obowiązków w odniesieniu do tych niezbędnych systemów i instrumentów zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 lit. c) oraz art. 8 ust. 2 lit. b) i c) decyzji nr 888/98/WE;
w celu zapewnienia skutecznego i sprawnego tworzenia i funkcjonowania tych niezbędnych systemów i instrumentów konieczne jest określenie obowiązków Państw Członkowskich w odniesieniu do tych niezbędnych systemów i instrumentów zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3, art. 6 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 lit. b);
każde poszczególne Państwo Członkowskie zapewnia, aby żadne z jego działań nie zagrażało tworzeniu i funkcjonowaniu tych niezbędnych systemów ani nie szkodziło interesom Wspólnoty i innych Państw Członkowskich;
w celu zapewnienia skutecznego i sprawnego tworzenia i funkcjonowania tych niezbędnych systemów i instrumentów konieczne jest koordynowanie działań Wspólnoty i Państw Członkowskich związane z wypełnianiem ich obowiązków dotyczących tych systemów i instrumentów; stosowne jest, aby Komisja zapewniła tę koordynację poprzez sporządzenie planów zarządzania tworzeniem i funkcjonowaniem każdego systemu i instrumentu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu określoną w art. 11 decyzji nr 888/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Program pracy
1.
Zapewnione zostaje funkcjonowanie następujących istniejących systemów łączności i wymiany informacji oraz infrastruktury:
- Systemu Wymiany Informacji o VAT (VIES),
- wspólnej sieci łączności/wspólnego systemu połączeń (CCN/SCI) w zakresie niezbędnym do wspierania funkcjonowania systemów określonych w niniejszym ustępie oraz w ust. 2,
- Systemu Wymiany Danych dotyczących Akcyzy (SEED),
- system kontroli przepływu wyrobów akcyzowych,
- systemu tabel podatku akcyzowego,
- fiskalna SCENT (System Customs Enforcement NetWork).
2.
Zapewnione zostaje funkcjonowanie następującego nowego systemu łączności i wymiany informacji:
- systemu wczesnego ostrzegania w odniesieniu do akcyzy.
3.
Przeprowadzenie analizy możliwości wykonania oraz projektów pilotażowych związanych z utworzeniem następujących nowych systemów łączności i wymiany informacji oraz wspólnych instrumentów szkolenia językowego:
- systemu przepływu i kontroli wyrobów akcyzowych,
- systemu łączności w zakresie podatków pośrednich,
- wielojęzycznych instrumentów wspomagania i szkolenia.
Artykuł 2
Obowiązki Wspólnoty
1. W celu realizacji obowiązków Wspólnoty ustanowionych w art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 lit. c) oraz w art. 8 ust. 2 lit. b) i c) decyzji nr 888/98/WE, w odniesieniu do systemów, określonych powyżej w art. 1, Komisja zawiera niezbędne umowy w imieniu Wspólnoty.
2.
Komisja koordynuje te aspekty tworzenia i funkcjonowania wspólnotowych i niewspólnotowych elementów systemów, infrastruktury i instrumentów określonych w art. 1, które są niezbędne do zapewnienia ogólnej sieci wzajemnych połączeń i interoperacyjności tych systemów.
W tym celu Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi sporządza plany zarządzania prawidłowym tworzeniem i dalszym funkcjonowaniem tych systemów i instrumentów.
Te plany zarządzania określają wstępne i bieżące zadania, które mają być wykonane zarówno przez Komisję, jak i przez każde Państwo Członkowskie, terminy wykonania tych zadań oraz wszelkie wymagane dowody ich wykonania.
Artykuł 3
Obowiązki Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie zapewniają wykonanie w ustalonym terminie wstępnych i bieżących zadań przydzielonych im w planach zarządzania określonych w art. 2.
Składają one Komisji sprawozdania dotyczące wykonania tych zadań, dostarczając wymaganego dowodu ich wykonania.
2.
Państwa Członkowskie nie podejmują żadnych działań w związku z utworzeniem lub funkcjonowaniem systemów określonych w art. 1, jeśli działania te mogą wpłynąć na ogólną sieć wzajemnych połączeń i interoperacyjności tych systemów lub na ich ogólne funkcjonowanie.
Każde działanie, które Państwo Członkowskie zamierza podjąć, mogące wpłynąć na ogólną sieć wzajemnych połączeń i interoperacyjności tych systemów lub na ich ogólne funkcjonowanie może zostać podjęte wyłącznie za uprzednią zgodą Komisji.
3.
Państwa Członkowskie systematycznie powiadamiają Komisję o wszelkich działaniach podjętych zgodnie z art. 4 ust. 3 decyzji nr 888/98/WE, które są właściwe w celu pełnego wykorzystania tych systemów poprzez administrowanie nimi.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 września 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej ruchomych stacji naziemnych (MES) satelitarnych sieci komunikacji osobistej (S-PCN), w tym naziemnych stacji ręcznych, dla S-PCN działających w pasmach częstotliwości 1,6/2,4 GHz w ramach ruchomych usług satelitarnych (MSS)
(notyfikowana jako dokument nr C (1998) 2375)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/533/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólna regulacja techniczna, która ma być przyjęta na podstawie niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych wchodzących w zakres normy zharmonizowanej określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą satelitarnych sieci komunikacji osobistej (S-PCN), ruchomych stacji naziemnych (MES), w tym stacji ręcznych dla S-PCN działających w pasmach częstotliwości 1,6/2,4 GHz w ramach ruchomych usług satelitarnych (MSS).
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 17 dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do norm przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymogi wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 3 września 1998 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego ruchomych stacji naziemnych (MES) satelitarnych sieci komunikacji osobistej (S-PCN), w tym naziemnych stacji ręcznych, dla S-PCN działających w pasmach częstotliwości 2,0 GHz w ramach ruchomych usług satelitarnych (MSS)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2376)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/534/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności1, w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE) zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólna regulacja techniczna, która ma być przyjęta na podstawie niniejszej decyzji, jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą satelitarnych sieci komunikacji osobistej (S-PCN), ruchomych stacji naziemnych (MES), w tym stacji ręcznych, dla S-PCN działających w pasmach częstotliwości 2,0 GHz w ramach ruchomych usług satelitarnych (MSS).
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 17 dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do norm przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymogi wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG2 i 89/336/EWG3.
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 września 1998 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego systemu telekomunikacji lotniczej z ziemią (TFTS)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2378)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/535/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 12 lutego 1998 r. w sprawie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagane wspólne rozporządzenie techniczne, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne rozporządzenie techniczne;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólne rozporządzenie techniczne, które ma być przyjęte na podstawie niniejszej decyzji, jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej i wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne rozporządzenie techniczne dotyczące właściwości technicznych, elektrycznych i mechanicznych wymagań dla interfejsów oraz protokołów kontroli dostępu, które mają być zapewnione przez urządzenia końcowe, które umożliwiają i są przeznaczone przez producenta lub jego przedstawiciela do używania w systemie telekomunikacji lotniczej z ziemią (TFTS).
Artykuł 2
1.
Wspólne rozporządzenie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Krajowe przepisy w zakresie homologacji obejmujące urządzenia objęte zharmonizowaną normą określoną w Załączniku tracą moc po trzech miesiącach od wejścia w życie niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane na mocy takich przepisów krajowych mogą dalej być wprowadzane do obrotu w danym kraju i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 września 1998 r.
ustanawiająca wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych wykrywających pozostałości
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2487)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/536/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności jej art. 14 ust. 1,
artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 96/23/WE określa zadania takich laboratoriów referencyjnych zajmujących się wykrywaniem pozostałości i stanowi, że Komisja ma sporządzić wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych;
należy dokonać przeglądu Załącznika do niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r.;
dla zapewnienia przejrzystości prawnej niektóre przepisy decyzji Komisji 93/257/EWG z dnia 15 kwietnia 1993 r. ustanawiającej metody referencyjne oraz wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych zajmujących się wykrywaniem pozostałości [2] powinny zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Krajowe laboratoria referencyjne zajmujące się wykrywaniem pozostałości, wyznaczone na podstawie art. 14 dyrektywy 96/23/WE, są wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się art. 4 decyzji 93/257/EWG i Załącznik do tej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 13 lipca 1998 r.
zatwierdzająca treść zmiany do postanowień Traktatu w sprawie Karty Energetycznej dotyczących handlu oraz tymczasowe stosowanie Traktatu przyjęte przez Konferencję w sprawie Karty Energetycznej i Międzynarodową Konferencję Sygnatariuszy Traktatu w sprawie Karty Energetycznej
(98/537/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając art. 3 ust. 2 decyzji Rady i Komisji 98/181/WE, EWWiS, Euratom z dnia 23 września 1997 r.[1],
uwzględniając wniosek Komisji,
Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie podpisały dnia 17 grudnia 1994 r. Traktat w sprawie Karty Energetycznej;
dnia 16 grudnia 1997 r. Wspólnoty Europejskie i znaczna większość ich Państw Członkowskich złożyły u depozytariusza, Rządu Republiki Portugalskiej dokumenty dotyczące zatwierdzenia lub ratyfikacji Traktatu;
pozostałe Państwa Członkowskie wkrótce ratyfikują Traktat w sprawie Karty Energetycznej;
Traktat w sprawie Karty Energetycznej wszedł w życie dnia 16 kwietnia 1998 r.;
Traktat w sprawie Karty Energetycznej jest stosowany od dnia jego podpisania, w możliwym zakresie na zasadach tymczasowych, i nadal będzie tak stosowany w możliwym zakresie przez tych sygnatariuszy, którzy jeszcze nie ratyfikowali Traktatu;
Traktat w sprawie Karty Energetycznej przewiduje zbadanie swych przepisów handlowych w świetle wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i objęcia urządzeń stosowanych w energetyce przepisami handlowymi w celu przyjęcia takich zmian przez Konferencję w sprawie Karty Energetycznej;
wprowadzenie odpowiednich postanowień WTO do Traktatu, zamiast znajdujących się w nim postanowień GATT z 1947 r., jak również objęcie urządzeń stosowanych w energetyce przepisami handlowymi leży w interesie Wspólnoty;
Wspólnota ma wyłączne kompetencje w zakresie wspólnej polityki handlowej;
Konferencja Międzynarodowa odbyła się w tym samym czasie, w którym miała miejsce Konferencja dotycząca Traktatu w sprawie Karty Energetycznej w celu umożliwienia wszystkim sygnatariuszom Traktatu w sprawie Karty Energetycznej wzięcia udziału w procedurze podejmowania decyzji;
Konferencja w sprawie Karty Energetycznej i wspomniana Międzynarodowa Konferencja, które odbyły się dnia 24 kwietnia 1998 r., przyjęły treść zmiany do postanowień Traktatu w sprawie Karty Energetycznej dotyczących handlu, w tym wykaz urządzeń stosowanych w energetyce, i związane z nią decyzje, porozumienia i deklaracje (zmiana dotycząca handlu);
Wspólnota powinna formalnie ostatecznie zatwierdzić treść zmiany dotyczącej handlu;
zmiana dotycząca handlu powinna być stosowana na zasadach tymczasowych, do czasu jej wejścia w życie, zgodnie ze jej postanowieniami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Treść zmiany postanowień Traktatu w sprawie Karty Energetycznej dotyczących handlu, która została przyjęta w ramach Konferencji w sprawie Karty Energetycznej/Międzynarodowej Konferencji dnia 24 kwietnia 1998 r., włącznie z wykazem urządzeń stosowanych w energetyce i związane z nią decyzje, ustalenia i deklaracje, zostaje niniejszym ostatecznie zatwierdzona w imieniu Wspólnot Europejskich.
2.
Tekst zmiany dotyczącej handlu załączony jest do niniejszej decyzji.
3.
Formalne zatwierdzenie treści zmiany dotyczącej handlu przez Wspólnotę notyfikowane jest Sekretariatowi Karty Energetycznej przez Komisję.
Artykuł 2
Zmiana dotycząca handlu obowiązuje na zasadach tymczasowych zgodnie z jej postanowieniami przez 90 dni od daty jej przyjęcia przez Konferencję w sprawie Karty Energetycznej i będzie ostatecznie stosowana po wejściu w życie.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 7 września 1998 r.
aktualizująca kwoty wyszczególnione w rozporządzeniu ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia finansowego
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2581)
(98/539/WE, EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 z dnia 9 grudnia 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r.[1], zmienionego decyzją 97/594/WE, EWWiS, Euratom[2], w szczególności jej art. 145, a także mając na uwadze, co następuje:
europejski indeks cen konsumpcyjnych (ECPI) wynosił 98,6 w miesiącu grudniu 1995 r. i 100,7 w miesiącu grudniu 1996 r.;
artykuł 1 decyzji 97/594/EWWiS, WE, Euratom powinien zostać poprawiony w celu wykazaniu, że próg ECU 98 700, powyżej którego uprawnienia ACPC (Wspólne Centrum Badawcze) stają się skuteczne dla kontraktów na urządzenia i dostawy nieposiadające naukowego ani technicznego charakteru (art. 110 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93) ma również zastosowanie do kontraktów dotyczących urządzeń naukowych i technicznych oraz umów o pracę w charakterze techniczno-rozwojowym (art. 110 tiret pierwsze),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Określone kwoty wyszczególnione w rozporządzeniu określającym szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów rozporządzenia finansowego są w następujący sposób aktualizowane, z mocą od dnia 1 stycznia 1998 r.:
(ECU)
Indeksacja roczna 1 stycznia 1997 1 stycznia 1998
Księgowy (art. 31 tiret pierwsze) Asystent księgowego (art. 31 tiret drugie) Administrator zaliczek (art. 31 tiret trzecie) 131 87 44 134 89 45
Artykuł 2
W art. 1 decyzji 97/594/WE, EWWiS, Euratom odniesienie do "art. 110 lit. b) tiret drugie" otrzymuje brzmienie "art. 110 lit. b) tiret pierwsze i drugie".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań dla aplikacji telefonicznych dla publicznej ogólnoeuropejskiej komórkowej cyfrowej naziemnej sieci łączności ruchomej, faza II (wydanie 2)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2561)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/542/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagane wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 96/629/WE [2];
decyzja 96/629/WE powinna stracić moc po zakończeniu okresu przejściowego;
decyzja 97/526/WE [3] powinna stracić moc z dniem 24 października 1998 r.;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólna regulacja techniczna, które ma być przyjęta w niniejszej decyzji, jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych w publicznej ogólnoeuropejskiej sieci komórkowej cyfrowej naziemnej sieci łączności ruchomej, używającej modulacji o stałej obwiedni i pasma 900 MHz z separacją kanałów, co 200 kHz oraz zawierającej kanały transmisyjne według zasady TDMA.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. g) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I. Mające zastosowanie części przedstawione są w załączniku II.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Jednostki notyfikowane wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie mających zastosowanie części zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 96/629/WE traci moc dnia 4 grudnia 1998 r.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 96/629/WE mogą nadal być wprowadzane do obrotu i do użytku.
3.
Decyzja 97/527/WE traci moc dnia 24 października 1998 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej wymagań aplikacji telefonicznych dla ruchomych stacji przeznaczonych do użytku z publicznymi cyfrowymi komórkowymi sieciami telekomunikacyjnymi fazy II działającymi w paśmie DCS 1800 (wydanie 2)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2562)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/543/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacji rozporządzenia, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić przepisy przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 97/529/WE [2],
decyzja 97/529/WE powinna stracić moc po zakończeniu okresu przejściowego;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólna regulacja techniczna, która ma być przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą wymagań aplikacji telefonicznych dla urządzeń końcowych w publicznej ogólnoeuropejskiej sieci komórkowej cyfrowej naziemnej sieci łączności ruchomej, używającej modulacji o stałej obwiedni i używającej pasma 1800 MHz z separacją kanałów co 200 kHz oraz zawierającej kanały transmisyjne według zasady TDMA.
Niniejsza decyzja dotyczy także urządzeń końcowych mogących działać zarówno w paśmie 900 MHz jak i 1800 MHz.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. g) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I. Stosowane części przedstawione są w załączniku II.
2.
Urządzenia końcowe, objęte niniejszą decyzją, są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych stosownych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] i 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie mających zastosowanie części ze zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 97/529/WE traci moc z dniem 4 grudnia 1998 r.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 97/529/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 września 1998 r.
w sprawie realizowania przez Komisję działań odnoszących się do wspólnotowej strategii dostępu do rynku
(98/552/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje: wspólna polityka handlowa byłaby niekompletna, gdyby na szczeblu Wspólnoty nie towarzyszyły jej działania o charakterze szczególnym, zmierzające do usunięcia barier w handlu;
dlatego też nowe, ogólnoświatowe możliwości handlowe dla przemysłu wspólnotowego należy wspierać w drodze wspólnotowej polityki dostępu do rynku, zmierzającej do usunięcia barier handlowych;
taka polityka wymaga wsparcia w drodze działań o charakterze szczególnym, zmierzających do zidentyfikowania oraz znalezienia metod znoszenia barier handlowych;
w tym celu konieczne jest przyjęcie zasad ustanawiających podstawowe cele, które Komisja ma urzeczywistnić, a także środków urzeczywistniania tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Realizując wspólnotową strategię dostępu do rynku, Komisja podejmuje następujące działania:
- identyfikacja i analiza barier w dostępie do rynku w państwach trzecich,
- ustanowienie i rozwój baz danych, jak również koordynacja i upowszechnianie informacji dotyczących barier w handlu oraz międzynarodowych lub krajowych przepisów dotyczących handlu,
- badania dotyczące w szczególności wykonywania przez państwa trzecie ich zobowiązań na mocy międzynarodowych umów handlowych lub w związku z przygotowaniem negocjacji,
- organizowanie działalności szkoleniowej lub innej, o podobnym charakterze, opracowywanie i upowszechnianie analiz, pakietów informacyjnych, publikacji, ulotek dotyczących wszelkich aspektów prawnych lub ekonomicznych odnoszących się do usuwania barier handlowych.
2.
Wykonując działania określone w ust. 1, Komisja zapewnia spójność działań o charakterze szczególnym, opracowanych na tej podstawie, z różnymi aspektami innych polityk Wspólnoty.
Artykuł 2
W celu umożliwienia przeprowadzenia działań wymienionych w niniejszej decyzji, Komisja rozdysponowuje niezbędne środki finansowe.
Z tego powodu, w normalnych procedurach budżetowych, Komisja uwzględnia roczne wnioski dotyczące jej wymogów finansowych odnoszących się do działań określonych w art. 1.
Artykuł 3
W wykonywaniu działań określonych w art. 1, Komisję wspomaga komitet doradczy, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyraża swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy, w razie potrzeby, w drodze głosowania.
Opinię odnotowuje się w protokole; ponadto, każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądania odnotowania swojej opinii w protokole.
Komisja w najwyższym stopniu uwzględnia opinię wydaną przez komitet.
Informuje komitet o sposobie, w jaki uwzględniono jego opinię.
Decyzja Rady
z dnia 20 lipca 1998 r.
w sprawie zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Kanadą
(98/566/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy i art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Kanadą podpisana w Londynie dnia 14 maja 1998 r., została wynegocjowana i powinna być zatwierdzona;
niektóre zadania w celu wykonania Umowy zostały przyznane Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu na mocy tej Umowy, w szczególności uprawnienia do zmiany niektórych aspektów załączników sektorowych do Umowy;
powinny zostać ustanowione odpowiednie procedury wewnętrzne w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz konieczne jest nadanie uprawnień Komisji w celu wprowadzenia niektórych zmian technicznych do Umowy i podjęcia określonych decyzji w celu jej wykonania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Umowa o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Kanadą wraz z załącznikami zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Teksty Umowy i załączników są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty przesyła notę przewidzianą w art. XIX Umowy.
Artykuł 3
1. Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie oraz we wspólnych grupach sektorowych utworzonych przez załączniki sektorowe, przewidziane w art. XI i XII Umowy, korzystając z pomocy specjalnego Komitetu wyznaczonego przez Radę. Komisja po przeprowadzeniu konsultacji ze specjalnym Komitetem, podejmuje dalsze działania w odniesieniu do mandatów, wymiany informacji i wniosków o weryfikacje, określone w art. IX, X, art. XI ust. 3 lit. c) i e), art. XII ust. 2 lit. b) i art. XIII Umowy oraz w odpowiednich przepisach jej sektorowych załączników.
2. Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji, które mają być podjęte przez Wspólny Komitet lub, gdzie właściwe, w ramach wspólnych grup sektorowych, są ustalane przez Komisję z uwzględnieniem zmian sektorowych załączników (art. XI ust. 3 lit. a) i art. XI ust. 4 Umowy) oraz weryfikacji zgodności art. VIII i art. XI ust. 4 lit. c) Umowy po zasięgnięciu opinii specjalnego komitetu, określonego w ust. 1 niniejszego artykułu.
3. We wszystkich pozostałych przypadkach stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie lub w ramach wspólnych grup sektorowych jest określane przez Radę, która działa większością kwalifikowaną na wniosek Komisji. Taką samą procedurę stosuje się w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez Wspólnotę w ramach art. XV ust. 3 i art. XIX ust. 4 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 1998 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych, po wywozie czasowym
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2954)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/567/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Akcesyjnym Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z decyzją Komisji 93/195/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją 98/360/WE [3], za powrotny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po ich czasowym wywozie, uznaje się wwóz koni, które znajdowały się w państwie trzecim przez okres krótszy niż 30 dni;
w celu ułatwienia koniom pochodzącym ze Wspólnoty uczestnictwa w Pucharze Melbourne, odbywającym się w Australii, okres ten powinien zostać przedłużony do okresu krótszego niż 90 dni;
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Gwatemali
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2950)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/568/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził inspekcję w Gwatemali w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Gwatemali w zakresie inspekcji sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
"Dirección General de Servicios Pecuarios (DIGESEPE) del Ministerio de Agricultura, Ganadería y Alimentación" w Gwatemali jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka (-ów), w jakim(-ich) musi być sporządzone oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej i statku zamrażalni, z którego pochodzą produkty;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]; wykaz musi być sporządzony na podstawie informacji przekazanych Komisji przez DIGESEPE; do DIGESEPE należy zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
DIGESEPE złożyła oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych i statków zamrażalni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Dirección General de Servicios Pecuarios (DIGESEPE) del Ministerio de Agricultura, Ganadería y Alimentación" w Gwatemali jest właściwym organem w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Gwaltemali muszą spełniać następujące warunki:
1. każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany i składający się z jednego arkusza papieru zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonego przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni lub zarejestrowanego statku zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić nieusuwalny napis "GWATEMALA" oraz numer zezwolenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których produkty pochodzą.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela DIGESEPE oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Tunezji
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2952)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/569/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9, a także mając na uwadze, co następuje:
ekspert Komisji przeprowadził w Tunezji wizytację kontrolną w celu sprawdzenia warunków, w jakich małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie są produkowane, składowane oraz wysyłane do Wspólnoty;
ustawodawstwo Tunezji czyni odpowiedzialnym "Direction Générale de la Sante Animale (DGSA) du Ministère de l’Agriculture" za kontrolę stanu zdrowia żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, oraz za monitorowanie warunków higieniczno-sanitarnych produkcji; to samo ustawodawstwo upoważnia DGSA do zatwierdzania lub zakazywania odławiania małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w niektórych strefach;
DGSA i jego laboratoria mogą skutecznie weryfikować stosowanie ustaw obowiązujących w Tunezji;
właściwe organy tunezyjskie zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania Komisji danych dotyczących obecności zawierającego toksyny planktonu w strefach odłowu;
właściwe organy tunezyjskie przedstawiły urzędowe zapewnienia dotyczące przestrzegania wymagań określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG, oraz wymogów równoważnych tym, które są zapisane w tej dyrektywie w odniesieniu do klasyfikacji stref produkcji i przejściowych, zatwierdzania ośrodków wysyłki oraz kontroli zdrowia publicznego i monitorowania produkcji; w szczególności Wspólnocie będą przekazywane informacje na temat wszelkich możliwych zmian w strefach odłowu;
Tunezja kwalifikuje się do wpisania do wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważności określone w art. 9 ust. 3 lit. a)) dyrektywy 91/492/EWG;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 9 ust. 3 lit. b) pkt i) dyrektywy 91/492/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w jakim/jakich musi być sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania oraz znak jakości zdrowotnej, jaki ma być umieszczony na opakowaniu;
na mocy art. 9 ust. 3 lit. b) pkt ii) dyrektywy 91/492/EWG trzeba wyznaczyć obszary produkcyjne, z których małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie mogą być odławiane i wywożone do Wspólnoty;
zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy 91/492/EWG należy sporządzić wykaz zakładów, z których dopuszczalny jest przywóz małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich; wykaz ten musi być zostać sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DGSA; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy 91/492/EWG jest zatem zadaniem DGSA;
bez uszczerbku dla decyzji podjętych zgodnie z dyrektywą Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/79/WE, stosuje się specjalne warunki przywozu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Direction Générale de la Sante Animale (DGSA) du Ministère de l’Agriculture" jest właściwym organem w Tunezji do sprawdzania i poświadczania zgodności małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z wymaganiami dyrektywy 91/492/EWG.
Artykuł 2
Żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie pochodzące z Tunezji i przeznaczone do spożycia przez ludzi muszą spełniać następujące warunki:
1. każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany z podaniem daty, składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. przesyłki muszą pochodzić z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. przesyłki muszą być szczelnie zapakowane przez zatwierdzony zakład wysyłkowy wymieniony w wykazie w załączniku C do niniejszej decyzji;
4. każde opakowanie musi mieć nieusuwalny znak jakości zdrowotnej, zawierający co najmniej następujące informacje:
- kraj wysyłki: TUNEZJA,
- gatunek (nazwa zwyczajowa i naukowa),
- identyfikacja obszaru produkcyjnego i zakładu wysyłkowego według ich numerów identyfikacyjnych,
- data zapakowania, zawierająca, co najmniej dzień i miesiąc.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone, co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym prowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela DGSA, jak również jego oficjalną pieczęć w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 października 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tunezji
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2978)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/570/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Tunezji w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Tunezji dotyczące kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równorzędne z ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
"Direction générale de la santé animale (DGSA) du ministère de l’agriculture" w Tunezji jest w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numerem zatwierdzenia/rejestracyjnym zakładu, statku-przetwórni, chłodni składowej lub statku-zamrażalni pochodzenia produktu;
na mocy art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków-przetwórni lub chłodni składowych; wykaz statków-zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu z DGSA do Komisji; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zadaniem DGSA;
DGSA złożyła oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG rozdział V oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały ustanowione w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania lub rejestracji zakładów, statków-przetwórni, chłodni składowych lub statków-zamrażalni pochodzenia produktów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Direction générale de la santé animale (DGSA) du ministère de l’agriculture" w Tunezji jest właściwym organem do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Tunezji muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków-przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków-zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "TUNISIA" oraz numerem zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku-przetwórni, chłodni składowej lub statku-zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, kompetencje i podpis przedstawiciela DGSA oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Kuby
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2970)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/572/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną na Kubie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Kuby w zakresie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
"Ministerio de la Industria Pesquera (MIP)" Kuby jest w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy 92/48/EWG [3]; wykazy muszą być sporządzone na podstawie komunikatu z MIP do Komisji; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem MIP;
MIP złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w załączniku do dyrektywy 91/493/EWG rozdział V oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania lub rejestracji przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni pochodzenia produktu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Ministerio de la Industria Pesquera (MIP)" Kuby jest właściwym organem do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Kuby muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "CUBA" oraz numerem zezwolenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone, co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela MIP oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 1998 r.
w sprawie wspólnego rozporządzenia technicznego dotyczącego ogólnych wymagań przyłączeniowych dla publicznej ogólnoeuropejskiej komórkowej cyfrowej naziemnej sieci łączności ruchomej, faza II (wydanie 2)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2720)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/574/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagane wspólne rozporządzenie techniczne, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne rozporządzenie techniczne;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 96/630/WE [2];
decyzja 96/630/WE powinna stracić moc po zakończeniu okresu przejściowego;
decyzja 97/526/WE [3] powinna stracić moc z dniem 24 października 1998 r.;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólne rozporządzenie techniczne przyjęte w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne rozporządzenie techniczne dotyczące wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych w publicznej ogólnoeuropejskiej sieci komórkowej cyfrowej naziemnej sieci łączności ruchomej, używającej modulacji o stałej obwiedni i używającej pasma 900 MHz z separacją kanałów, co 200 kHz oraz zawierającej kanały transmisyjne według zasady TDMA.
Artykuł 2
1.
Wspólne rozporządzenie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. od c) do f) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I. Mające zastosowanie części przedstawione są w załączniku II.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym rozporządzeniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [4] i 89/336/EWG [5].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie mających zastosowanie części ze zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 96/630/WE traci moc od dnia następującego 3 miesiące po wejściu w życie niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 96/630/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku pod warunkiem że taka homologacja zostanie udzielona nie później niż trzy miesiące od wejścia w życie niniejszej decyzji.
3.
Decyzja 97/526/WE traci moc z mocą od dnia 24 października 1998 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej ogólnych wymagań przyłączeniowych dla ruchomych stacji, używanych w publicznych cyfrowych sieciach łączności fazy II działających w paśmie GSM 1800 (wydanie 2)
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2721)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/575/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy, lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z decyzją Komisji 97/528/WE [2];
decyzja 97/528/WE powinna stracić moc po zakończeniu okresu przejściowego;
wniosek został przedłożony (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń końcowych, przeznaczonych do przyłączania do publicznej sieci telekomunikacyjnej, wchodzących w zakres zharmonizowanej normy, określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą wymagań przyłączeniowych dla urządzeń końcowych w II fazie publicznej ogólnoeuropejskiej sieci komórkowej cyfrowej naziemnej sieci używającej pasma DCS1800 MHz z separacją kanałów, co 200 kHz oraz zawierającej kanały transmisyjne według zasady TDMA.
Niniejsza decyzja dotyczy także urządzeń końcowych mogących działać w obu pasmach GSM 900 MHz i GSM 1800 MHz.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. c)–f) dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy określone jest w załączniku I. Mające zastosowanie części określone są w załączniku II.
2.
Urządzenia końcowe objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną, określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [3] i 89/336/EWG [4].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń końcowych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie mających zastosowanie części ze zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1 po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Decyzja 97/528/WE traci moc od dnia następującego 3 miesiące po wejściu w życie niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia końcowe homologowane zgodnie z decyzją 97/528/WE mogą dalej być wprowadzane do obrotu i wprowadzane do użytku, pod warunkiem że taka homologacja zostanie udzielona nie później niż trzy miesiące od wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej naziemnych stacji satelitarnych z małymi antenami (VSAT) działających w pasmach częstotliwości 4 GHz i 6 GHz
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2723)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/577/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnosząca się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń końcowych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić przepisy przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólna regulacja techniczna, które ma być przyjęta na podstawie niniejszej decyzji, jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dla naziemnych stacji satelitarnych z małymi antenami (VSAT) działających w pasmach częstotliwości 4 GHz i 6 GHz.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 17 dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w Załączniku.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają zasadnicze wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej Załączniku po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Krajowe przepisy w zakresie homologacji obejmujące urządzenia objęte zharmonizowaną normą określoną w Załączniku tracą moc po trzech miesiącach od wejścia w życie niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych homologowane na mocy takich przepisów krajowych mogą dalej być wprowadzane do obrotu w danym kraju i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 1998 r.
w sprawie wspólnego uregulowania technicznego dotyczącego lądowych ruchomych stacji satelitarnych (LMES) o niskiej przepływności działających w pasmach częstotliwości 1,5/1,6 GHz
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2724)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/578/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnoszącą się do końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie;
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, dla których jest wymagane wspólne uregulowanie techniczne, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wprowadzające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólne uregulowanie techniczne;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólne uregulowanie techniczne przyjęte w niniejszej decyzji jest zgodne z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólne uregulowanie techniczne dotyczące lądowych ruchomych stacji satelitarnych (LMES) o niskiej przepływności działających w pasmach częstotliwości 1,5/1,6 GHz.
Artykuł 2
1.
Wspólne uregulowanie techniczne obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wprowadzający w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 17 dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólnym uregulowaniem technicznym określonym w ust. 1, spełniają podstawowe wymagania określone w art. 5 lit. a)) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
3.
W załączniku II tabela A określa wartości graniczne niepożądanych emisji powyżej 1000 MHz i poza pasmami od 1 626,5 MHz do 1 645,5 MHz oraz od 1 656,6 MHz do 1 660,5 MHz stosowane przed dniem 1 czerwca 2002 r.
W załączniku II tabela B określa odpowiednie wartości graniczne stosowane po dniu 1 czerwca 2002 r.
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej w Załączniku po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Krajowe przepisy w zakresie homologacji obejmujące urządzenia objęte zakresem zharmonizowanej normy określonej w Załączniku przestają być stosowane po trzech miesiącach od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych homologowane na mocy takich przepisów krajowych mogą być nadal wprowadzane do obrotu w danym kraju i oddawane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 października 1998 r.
zmieniająca decyzję Komisji 97/80/WE ustanawiającą przepisy w celu wykonania dyrektywy Rady 96/16/WE w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych
(98/582/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/16/WE z dnia 19 marca 1996 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2 i art. 6 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [2] ustanawia warunki w odniesieniu do masła podlegającego publicznemu systemowi interwencyjnemu oraz do masła kwalifikującego do przyznania subsydiów na prywatne składowanie; masło podlegające interwencji publicznej musi być produkowane bezpośrednio i wyłącznie ze śmietany pasteryzowanej; warunek ten nie odnosi się do masła składowanego prywatnie; w odniesieniu do niektórych środków przewidujących pomoc w zakresie sprzedaży masła na rynku wspólnotowym, w szczególności systemu określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2571/97 [3], w celu zakwalifikowania do systemu pomocy, masło musi być produkowane bezpośrednio i wyłącznie ze śmietany pasteryzowanej;
duże ilości masła, dla których przyznawane są subsydia wspólnotowe w odniesieniu do całkowitej jego produkcji, wymagają ustanowienia bazy statystycznej, odpowiedniej dla monitorowania różnych rodzajów masła i uwzględniającej powyższe rozróżnienie;
w celu zapewnienia należytego zarządzania wspólną polityką rolną, w szczególności rynkiem masła, Komisja wymaga dokładnych danych dostarczających wiarygodnych informacji w sprawie opracowywania różnych rodzajów masła i innych tłuszczowych przetworów mlecznych;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy [4] już przewiduje rozdzielenie różnych rodzajów masła według kodu Nomenklatury Scalonej stosowanego w handlu; dla zachowania zgodności z tym podejściem uważa się za wskazane wprowadzenie takiego samego podziału masła przy zbieraniu danych statystycznych w tym sektorze; dlatego też należy zmienić decyzję Komisji 97/80/WE z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiającą przepisy w celu wykonania dyrektywy 96/16/WE w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [5];
jednakże w odniesieniu do niektórych rodzajów masła i innych tłuszczowych przetworów mlecznych wystarczy przewidzieć fakultatywne zbieranie danych i transfer danych na tym etapie;
Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej (SCAS) nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego; dlatego też środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą być, zgodnie z art. 7 dyrektywy 96/16/WE, przyjęte przez Radę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do decyzji Komisji 97/80/WE zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 października 1998 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Azerbejdżanu z drugiej strony
(98/588/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Azerbejdżanu z drugiej strony, podpisanym w Luksemburgu dnia 22 kwietnia 1996 r., konieczne jest zatwierdzenie, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Azerbejdżanu z drugiej strony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Azerbejdżanu z drugiej strony, wraz z odnoszącymi się do niej deklaracjami, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Umowa przejściowa i deklaracje załączone są do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty [2].
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, przewidzianej w art. 32 Umowy przejściowej.
Decyzja Rady
z dnia 13 października 1998 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki
(98/591/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130m, w związku z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska i Stany Zjednoczone prowadzą szczególne programy badań i rozwoju technologicznego BRT w obszarach wspólnego zainteresowania.
w oparciu o dotychczasowe doświadczenie obie strony wyraziły chęć ustanowienia głębszych i szerszych ram prowadzenia współpracy w dziedzinie nauki i technologii;
Umowa o współpracy naukowej i technicznej stanowi część ogólnej współpracy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, co zostało wyrażone przede wszystkim w Nowej Agendzie Transatlantyckiej, przyjętej przez obie strony w grudniu 1995 r.;
na podstawie decyzji z dnia 25 czerwca 1996 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki;
na podstawie decyzji z dnia 1 grudnia 1997 r. Rada podjęła decyzję o podpisaniu w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy o współpracy naukowej i technicznej;
wyżej wymieniona Umowa została podpisana dnia 5 grudnia 1997 r;
Umowa o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki powinna być zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 12 Umowy, Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji, że procedury w odniesieniu do wejścia w życie Umowy zostały zakończone ze strony Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 1998 r.
zmieniająca decyzje Rady 79/542/EWG, 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG, w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt przy przywozie, odprawie czasowej i powrotnym wwozie zarejestrowanych koni z Tajlandii
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2962)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/594/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 12, 13, 15, 16 i art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 98/146/WE [3], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa oraz produktów mięsnych;
warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne do celów odprawy czasowej zarejestrowanych koni, ich powrotny przywóz po czasowym wywozie oraz przywóz są odpowiednio ustanowione w decyzjach Komisji 92/260/EWG [4], 93/195/EWG [5] i 93/197/EWG [6], ostatnio zmienionych decyzją 98/360/WE [7];
w następstwie wspólnotowej misji weterynaryjnej w Tajlandii okazuje się, że sytuacja zdrowotna zwierząt w zakresie chorób zwierząt z rodziny koniowatych w tym państwie jest zadowalająca oraz kontrolowana przez dobrze rozbudowane i zorganizowane służby;
odpowiedzialne organy weterynaryjne Tajlandii podjęły działania mające na celu powiadamianie Komisji i Państw Członkowskich za pomocą teleksu, telefaksu lub telegramu, w ciągu 24 godzin od chwili potwierdzenia wystąpienia którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku A do dyrektywy 90/426/EWG lub przyjęcia polityki szczepienia przeciw tym chorobom, jak również o zmianie w takiej polityce we właściwym czasie od zmian, które zaszły w stosunku do polityki przywozowej zwierząt z rodziny koniowatych;
warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne muszą być przyjęte stosownie do sytuacji zdrowotnej zwierząt zainteresowanych państw; sytuacja ta odnosi się jedynie do zarejestrowanych koni;
decyzje 79/542/EWG, 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 79/542/EWG część 2, w specjalnej kolumnie dotyczącej zwierząt koniowatych, dodaje się następujący wiersz zgodnie z porządkiem alfabetycznym według kodu ISO:
"TH _BAR_ Tajlandia _BAR_ x" _BAR_
Artykuł 2
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Nazwę "Tajlandia" dodaje się do wykazu państw trzecich w załączniku I grupa C.
2) Nazwy "Tajlandii". dodaje się do wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załącznik II C.
3) W załączniku II C pkt III dodaje się lit. l) w brzmieniu:
"1. Jeżeli zwierzę z rodziny koniowatych pochodzi z Tajlandii, zostało ono poddane odczynowi wiązania dopełniacza na nosaciznę dnia… (5) i na zarazę stadniczą koni dnia… (5), z zachowaniem terminu 10 dni przed wywozem, przy czym wynik był negatywny w proporcjach 1 na 10 (4)".
4) W przypisie 6 załącznika II C nazwy "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep) i Singapuru" zastępuje się "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep), Singapuru i Tajlandii".
5) Nazwę "Tajlandii (TH)" dodaje się do załącznika II A, B, C, D i E rozdział III lit. d) tiret trzecie.
Artykuł 3
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Nazwę "Tajlandia (TH)" dodaje się do wykazu państw trzecich w załączniku I grupa C.
2) Nazwę "Tajlandia" dodaje się do wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II C.
Artykuł 4
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Nazwę "Tajlandia (TH)" dodaje się do wykazu państw trzecich w załączniku I grupa C.
2) W tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II C nazwy "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep) i Singapuru" zastępuje się nazwami "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep), Singapuru i Tajlandii".
3) W załączniku II C pkt III dodaje się lit. m) w brzmieniu:
"m) Jeżeli zwierzę z rodziny koniowatych pochodzi z Tajlandii, zostało ono poddane odczynowi wiązania dopełniacza na nosaciznę dnia… (4) i na zarazę stadniczą koni dnia… (4), z zachowaniem terminu 21 dni przed wywozem, przy czym wynik był negatywny w proporcjach 1 na 10 (4)".
4) W przypisie 5 załącznika II C nazwy "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep) i Singapuru" zastępuje się nazwami "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep), Singapuru i Tajlandii".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 1998 r.
zmieniająca decyzję Rady 97/602/WE dotyczącą wykazu określonego w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 oraz w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 35/97
(notyfikowana jako dokument nr C (1998) 3064)
(98/596/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 35/97 z dnia 10 stycznia 1997 r. ustanawiające przepisy dotyczące certyfikacji skór i towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3254/91 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a), stosuje się jedynie w odniesieniu do przywozu skór zwierząt nieurodzonych i niehodowanych w niewoli, z państw znajdujących się w wykazie, określonym w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3254/91;
wykaz ustanowiony na mocy decyzji Rady 97/602/WE [3], zmienionej decyzją Komisji 98/188/WE [4], może mieć charakter wyłącznie przejściowy; należy go zmienić bezzwłocznie w miarę rozwoju sytuacji, w szczególności w okolicznościach objętych art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3254/91, aby nie utrudniać handlu futrami i wyrobami futrzarskimi;
informacja, jaką Komisja otrzymała od Republiki Chorwacji wskazuje, że państwo to zakazuje stosowania potrzasków;
z mocą od dnia 1 czerwca 1997 r., rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [5] uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 3626/82 [6]; dlatego, komitet przewidziany w art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 został zastąpiony przez komitet przewidziany w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 338/97;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu, określonego w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3254/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji Rady 97/602/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 9 października 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie kruszyw
(notyfikowana jako dokument nr C (1998) 2923)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/598/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy, z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie zestawów do impregnacji wodoodpornej dachów stosowanej w postaci płynnej
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2924)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/599/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie samonośnych półprzezroczystych zestawów dachowych (oprócz zestawów na bazie wyrobów szklanych)
(notyfikowana jako dokument nr C (1998) 2926)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/600/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana wybrać pomiędzy dwiema procedurami, o których mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najtańszą procedurę zgodną z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w obowiązujących wymaganiach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w obowiązujących wymaganiach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik II daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 1998 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do wyrobów związanych z budową dróg
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2925)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/601/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest zobowiązana dokonać wyboru spomiędzy dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianych w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwej procedury zgodnej z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, co do tego, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionych w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii);
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 22 października 1998 r.
ustanawiająca grupy ekspertów wspomagające Komisję w sprawach treści i kierunków kluczowych działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C (1998) 3120)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/610/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: aby zwiększyć przejrzystość polityki badań i rozwoju technologicznego Wspólnoty i aby umożliwić jej odgrywanie bardziej strategicznej roli, Komisja pragnie ściślej zaangażować wszystkich uczestników badań (wraz z użytkownikami) w tworzenie tej polityki;
wobec tego powinny zostać ustanowione grupy ekspertów, aby doradzać Komisji w sprawie treści i kierunków kluczowych działań objętych decyzjami Rady w sprawie szczególnych programów wdrażających piąty program ramowy Wspólnoty Europejskiej dotyczący działań w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego oraz demonstracji[1] oraz piąty program ramowy Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej dotyczący badań i działalności szkoleniowej[2] (zwanych dalej "programami szczególnymi"); zgodnie z decyzją, działania kluczowe muszą, w stosownych przypadkach, zostać pogrupowane do celów odnoszących się do charakteru objętych nimi tematów;
w związku z tym rolą grup ekspertów jest pomoc w określeniu ogólnej strategii dla prowadzenia kluczowych działań lub grup kluczowych działań i przedstawienie właściwych wniosków w całkowicie przejrzysty sposób;
z uwagi na charakter pracy członkowie tych grup powinni być wybitnymi osobistościami wybranymi spośród szerokiej grupy kandydatów, mającymi odpowiednie kwalifikacje do pracy, o której mowa;
ponadto skład grup ekspertów powinien być reprezentatywny dla wszystkich uczestników badań; powinny zostać podjęte wobec tego wysiłki na rzecz zapewnienia zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn;
grupy ekspertów powinny zostać ustanowione, a ich kompetencje określone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się następujące grupy ekspertów:
- Grupę ds. Zdrowia, Żywności i Czynników Środowiskowych,
- Grupę ds. Kontroli Chorób Zakaźnych,
- Grupę ds. Fabryki Komórek,
- Grupę ds. Starzejącej się Populacji,
- Grupę ds. Trwałego Zarządzania w Dziedzinie Rolnictwa, Rybołówstwa i Leśnictwa, w tym Zintegrowanego Rozwoju Obszarów Wiejskich,
- Grupę ds. Społeczeństwa Informacyjnego,
- Grupę ds. Innowacyjnych Produktów, Procesów i Organizacji,
- Grupę ds. Trwałej Mobilności i Intermodalności,
- Grupę ds. Nowych Perspektyw dla Lotnictwa,
- Grupę Doradczą ds. Transportu Lądowego i Technologii Morskich,
- Grupę ds. Trwałego Zarządzania i Jakości Wody oraz Trwałego Zarządzania Ekosystemami Morskimi,
- Grupę ds. Zmian Globalnych, kLImatu i Bioróżnorodności,
- Grupę ds. Miasta Jutra i Dziedzictwa Kulturowego,
- Grupę ds. Systemów Czystszych Źródeł Energii oraz Ekonomicznej i Efektywnej Energii,
- Grupę ds. Podnoszenia Podstaw Wiedzy Społeczno-Ekonomicznej,
- Grupę ds. Kontrolowanej Syntezy Termojądrowej,
- Grupę ds. Rozszczepienia Jądrowego,
w celu doradzania Komisji w sprawach treści i kierunków kluczowych działań lub grup kluczowych działań objętych szczególnymi programami.
Artykuł 2
Każda z grup ekspertów:
- proponuje wytyczne dla określania programów pracy (łącznie z planowaniem wezwań do składania ofert, kryteriami oceny pośrednich działań w zakresie badań i rozwoju technologicznego oraz, w możliwych przypadkach, ustanawianiem określanych ilościowo lub potwierdzalnych celów naukowych i techniczno-gospodarczych dla osiągnięcia celów kluczowych działań czy grup kluczowych działań),
- przedstawia uwagi na temat strategicznego charakteru i wykorzystania podlegającej wykonaniu pracy oraz analizy wyników w celu dokonania ewentualnych modyfikacji programów pracy.
Artykuł 3
1.
Każda grupa ekspertów jest ustanawiana przez Komisję tak, aby zapewnić zrównoważony skład grup, z uwzględnieniem pochodzenia geograficznego oraz sektora działalności (przemysł i usługi, badania i innowacje, użytkownicy, publiczne władze decyzyjne oraz środowisko społeczno-gospodarcze) ich członków.
Komisja podejmuje również wysiłki, aby zapewnić, tak dalece jak to możliwe, zrównoważony udział kobiet i mężczyzn.
2.
Procedura wyboru członków grup ekspertów jest określona w Załączniku razem ze szczególnymi programami, kluczowymi działaniami i grupami kluczowych działań, do których grupy ekspertów się odnoszą.
Artykuł 4
1.
Członkowie grup ekspertów są mianowani przez Komisję w charakterze osobistym na okres dwóch lat.
Mandat ten może zostać odnowiony tylko raz, na okres nieprzekraczający dwóch lat.
Członkowie grup pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub odnowienia ich mandatu.
W przypadku gdy członek grupy nie jest dłużej w stanie wnosić efektywnego wkładu do prac tej grupy, staje się członkiem komitetu programowego lub składa rezygnację, Komisja mianuje zastępcę na okres pozostający do wygaśnięcia mandatu, zgodnie z procedurą określoną w Załączniku.
2.
Nazwiska członków grup ekspertów są opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 października 1998 r.
odnosząca się do zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego
(98/626/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, z uwzględnieniem przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, jak również wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, w szczególności poprawy istniejącego systemu preferencyjnego;
Komisja powinna być upoważniona do podejmowania środków w celu wprowadzenia w życie Protokołu, w szczególności w odniesieniu do podstawowych i przetworzonych produktów rolnych;
rozporządzeniami (WE) nr 1595/97 [1] oraz (WE) nr 656/98 [2], Wspólnota rozpoczęła realizację niektórych środków przewidzianych w Protokole, odnoszących się odpowiednio do podstawowych i przetworzonych produktów rolnych; dlatego też należy podjąć właściwe środki w celu zapewnienia harmonijnego przejścia od procedur preferencyjnych mających zastosowanie na mocy tych rozporządzeń do procedur przewidzianych w Protokole;
Protokół dodatkowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Rumunią do Układu Europejskiego został ostatnio zmieniony decyzją 96/224/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się niniejszym Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego, zwany dalej "Protokołem".
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
1. Szczegółowe zasady stosowania niniejszej decyzji przyjmuje Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [4] lub, gdzie stosowne, w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń wprowadzających wspólną organizację rynku lub rozporządzenia (WE) nr 3448/93 [5], lub rozporządzenia (WE) nr 3066/95 [6].
2.
Od dnia obowiązywania niniejszej Decyzji, wszystkie przepisy przyjęte przez Komisję na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 3066/95 oraz rozporządzenia (WE) nr 656/98, wprowadzające w życie koncesje określone w Protokole, są traktowane jako podlegające przepisom ust. 1.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notyfikacji przewidzianej w art. 6 Protokołu.
Decyzja Rady
z dnia 13 listopada 1998 r.
przyjęta na podstawie art. J.4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie monitorowania sytuacji w Kosowie
(98/646/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.4 ust. 2,
uwzględniając Deklarację (nr 30) w sprawie Unii Zachodnioeuropejskiej, włączoną do Aktu Końcowego i podpisaną równocześnie z przyjęciem Traktatu,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 26 października 1998 r. Rada przyjęła deklarację, w której określiła wszechstronne podejście do problemu Kosowa, w tym pełne poparcie Unii Europejskiej dla umów podpisanych w Belgradzie dnia 16 października 1998 r. między Federalną Republiką Jugosławii (FRJ) a OBWE oraz dnia 15 października 1998 r. między FRJ i NATO, pełne poparcie dla OBWE i dla misji weryfikacyjnej w Kosowie, a także gotowość do pomocy uchodźcom i wysiedleńcom;
określone powyżej działania Unii Europejskiej wymagają dokładnej wiedzy na temat sytuacji w Kosowie; tego rodzaju wiedza może być pogłębiona przez informacje wynikające z analizy zdjęć satelitarnych;
centrum satelitarne Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE) ma wśród swoich zadań "informacje będące wynikiem interpretacji zdjęć satelitarnych", między innymi w celu nadzorowania bezpieczeństwa ogólnego, w tym sprawowanie generalnego nadzoru nad obszarami wchodzącymi w zakres interesów UZE na podstawie mandatu Rady i wspieranie weryfikacji umów;
w tych warunkach Unia Europejska powinna odwołać się do UZE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Unia Europejska zwraca się do UZE o przekazanie stosownych informacji, udostępnionych przez centrum satelitarne UZE, a dotyczących:
- sytuacji uchodźców i wysiedleńców oraz związanej z tym infrastruktury
Decyzja Komisji
z dnia 16 listopada 1998 r.
zmieniająca decyzję Komisji 93/467/EWG upoważniającą Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 77/93/EWG w odniesieniu do kłód dębowych (Quercus L.) z korą, pochodzących z Kanady lub Stanów Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3503)
(98/661/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/2/WE [2], w szczególności jej art. 14 ust. 1,
uwzględniając wnioski Belgii, Danii, Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Włoch, Luksemburga i Portugalii,
a także mając na uwadze, co następuje: stosownie do przepisów dyrektywy 77/93/EWG, kłody dębowe (Quercus L.) z korą, pochodzące z krajów Ameryki Północnej, nie mogą być w zasadzie wprowadzane do Wspólnoty z powodu ryzyka wprowadzenia Ceratocystis fagacearum (Bretz) Hunt., powodującego usychanie dębu;
decyzja Komisji 93/467/EWG [3] ostatnio zmieniona decyzją 96/724/WE [4], dopuszcza odstępstwa dotyczące kłód dębowych (Quercus L.) z korą pochodzących z Kanady i Stanów Zjednoczonych Ameryki pod warunkiem spełnienia specjalnych warunków;
zmieniona decyzja 93/467/EWG przewiduje, że zezwolenie wygasa z dniem 31 grudnia 1998 r.;
na podstawie obecnie dostępnych informacji warunki dotyczące odstępstw w wymienionej powyżej decyzji powinny zostać utrzymane;
okoliczności uzasadniające zezwolenie ciągle utrzymują się;
dlatego też zezwolenie to powinno zostać przedłużone na dalszy okres;
Komisja zapewni, aby Kanada i Stany Zjednoczone Ameryki udostępniły wszelkie informacje techniczne niezbędne do kontynuacji monitoringu funkcjonowania środków ochronnych wymaganych na podstawie wymienionych powyżej warunków technicznych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/467/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 2 lit. b) po wyrazie "- Valencia" dodaje się wyraz "- Vigo"
2.
W art. 3 "31 grudnia 1998 r." zastępuje się "31 grudnia 2000 r.".
3.
W załączniku I część 7, "96/724/WE" zastępuje się "98/661/WE".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 listopada 1998 r.
zmieniająca decyzję 97/365/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów uzyskanych z wołowiny, wieprzowiny, koniny, mięsa baraniego oraz mięsa koziego
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3504)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/662/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży dwuskorupowych [1], ostatnio zmienioną decyzją 97/34/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 97/222/WE [3] ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych;
dla państw znajdujących się na tym wykazie wymagania zdrowotne zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie produktów mięsnych zostały ustanowione decyzją Komisji 97/221/WE [4];
tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów uzyskanych z wołowiny, wieprzowiny, koniny, mięsa baraniego oraz mięsa koziego zostały sporządzone decyzją Komisji 97/365/WE [5];
Komisja otrzymała od Meksyku wykaz zakładów z gwarancjami, że zakłady te spełniają odpowiednie wspólnotowe wymagania sanitarne oraz że w przypadku niezastosowania się do tych wymagań przez zakład wywóz do Wspólnoty Europejskiej zostanie zawieszony;
wspólnotowa kontrola na miejscu wykazała, że normy higieny tych zakładów są wystarczające, a zatem mogą one zostać umieszczone w pierwszym wykazie zakładów, z których zezwala się na przywóz produktów mięsnych;
tymczasowe wykazy zakładów produkujących produkty mięsne mogą wobec tego zostać sporządzone w odniesieniu do Meksyku;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszej decyzji zostaje dodany do Załącznika do decyzji 97/365/EWG.
Artykuł 2
Niniejszą decyzje stosuje się od dnia 20 listopada 1998 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 czerwca 1998 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego i rozszerzającego Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi
(98/669/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające i rozszerzające obowiązującą Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi [1];
zgodnie z decyzją Rady 98/136/WE [2] do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia, niniejsze Porozumienie było stosowane tymczasowo od dnia 1 stycznia 1998 r.;
należy zatwierdzić to Porozumienie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające i rozszerzające Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 1998 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia KIF 3535 (mepanipirym), imazamoksu (AC 299263), DE 570 (florazulam), fluazolatu (JV 485), Coniothyrium minitans i kwasu benzoesowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3514)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/676/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/47/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin;
wnioskodawcy przedłożyli dokumentacje dla sześciu substancji czynnych władzom Państw Członkowskich w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej KIF 3535 (mepanipirym) została przedłożona przez Kumiai Chemical Industry Co. Ltd władzom włoskim w dniu 24 października 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej imazamoksu (AC 299263) została przedłożona przez Cyanamid Argo SA/NV władzom francuskim w dniu 2 grudnia 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej DE 570 (florazulam) została przedłożona przez Dow Agro Sciences władzom belgijskim w dniu 2 lutego 1998 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej fluazolatu (JV 485) została przedłożona przez Twinagro Ltd władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 29 września 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej Coniothyrium minitans została przedłożona przez Prophyta GmbH władzom niemieckim w dniu 10 września 1997 r.;
dokumentacja dotycząca substancji czynnej kwasu benzoesowego została przedłożona przez Menno Chemie Vetriebsgesellschaft mbH władzom niemieckim w dniu 25 maja 1998 r.;
wspomniane władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych i informacji przewidzianych w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną w załączniku III do dyrektywy; następnie zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 wnioskodawca przedłożył dokumentacje Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim;
dokumentacje dotyczące KIF 3535 (mepanipirym), imazamoksu (AC 299263), DE 570 (florazulam), fluazolatu (JV 485), Coniothyrium minitans i kwasu benzoesowego zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 7 lipca 1998 r.;
artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną w załączniku III do dyrektywy;
takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnych oraz środków ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy;
decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji;
Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Włochy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej KIF 3535 (mepanipirym), że Francja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej imazamoksu (AC 299263), że Belgia przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej DE 570 (florazulam), że Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej fluazolatu (JV 485), że Niemcy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej Coniothyrium minitans i kwasu benzoesowego;
Włochy, Francja, Belgia, Zjednoczone Królestwo i Niemcy przekażą wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku; z chwilą otrzymania tego sprawozdania prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną w załączniku III do dyrektywy, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania:
1) dokumentacja przedłożona przez Kumiai Chemical Industry Co.
Ltd Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia KIF 3535 (mepanipirym) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 7 lipca 1998 r.;
2) dokumentacja przedłożona przez Cyanamid Agro SA/NV Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia imazamoksu (AC 299263) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 7 lipca 1998 r.;
3) dokumentacja przedłożona przez Dow Agro Sciences Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia DE 570 (florazulam) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 7 lipca 1998 r.;
4) dokumentacja przedłożona przez Twinagro Ltd Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia fluazolatu (JV 485) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 7 lipca 1998 r.;
5) dokumentacja przedłożona przez Prophyta GmbH Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia Coniothyrium minitans jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 7 lipca 1998 r.;
6) dokumentacja przedłożona przez Menno Chemie Vetriebsgesellschaft mbH Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia kwasu benzoesowego jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 7 lipca 1998 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 marca 1998 r.
dotycząca zawarcia Konwencji o transgranicznych skutkach wypadków przemysłowych
(98/685/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja uczestniczyła w imieniu Wspólnoty w negocjacjach mających na celu zawarcie Konwencji o transgranicznych skutkach wypadków przemysłowych; Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty w Helsinkach dnia 18 marca 1992 r.;
Konwencja ma na celu ochronę ludzi i środowiska przed wypadkami przemysłowymi mogącymi spowodować skutki transgraniczne oraz wspieranie aktywnej współpracy międzynarodowej między Umawiającymi się Stronami przed takimi wypadkami, w ich trakcie i po nich;
zawarcie Konwencji wchodzi w zakres uczestnictwa Wspólnoty w międzynarodowych środkach mających na celu ochronę środowiska, zalecanych przez piąty program działań w dziedzinie środowiska, którego ogólne podejście zostało zatwierdzone przez Radę i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie, w ich rezolucji z dnia 1 lutego 1993 r. [3];
zgodnie z zasadami określonymi w art. 130r Traktatu, kontrola zagrożeń poważnymi awariami z udziałem substancji niebezpiecznych stanowi sprawę najwyższej wagi dla wszystkich Państw Członkowskich ze względu na transgraniczny charakter skutków poważnych awarii z udziałem takich substancji dla środowiska i dla zdrowia ludzi;
dyrektywa Rady 82/501/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r. w sprawie niebezpieczeństwa poważnych awarii powodowanych przez określone działania przemysłowe [4] i dyrektywa Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi [5] mają na celu zapobieganie poważnym awariom i ograniczenie ich skutków dla człowieka i dla środowiska; dyrektywy te zawierają przepisy dotyczące współpracy transgranicznej;
z tego względu jest konieczne by Wspólnota zatwierdziła Konwencję;
dla niektórych substancji, mianowicie bromu, metanolu, tlenu i substancji niebezpiecznych dla środowiska ilości progowe określone w dyrektywie 96/82/WE różnią się od podanych w części I załącznika I do Konwencji;
nie będzie możliwe by Wspólnota stosowała wymienione wyżej ilości progowe dla wymienionych wcześniej substancji; z tego względu należy określić zastrzeżenia by możliwe było zatwierdzenie Konwencji;
aby Konwencja weszła w życie bezzwłocznie konieczne jest by Państwa Członkowskie będące jej sygnatariuszami przeprowadziły swoje procedury ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Konwencji najszybciej, jak to możliwe, w celu umożliwienia Wspólnocie i Państwom Członkowskim złożenie ich dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja o transgranicznych skutkach wypadków przemysłowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty pod warunkiem zastrzeżeń zamieszczonych w załączniku I do niniejszej decyzji.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu zatwierdzenia Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 28 Konwencji.
Podczas składania dokumentu zatwierdzenia i zastrzeżeń określonych w załączniku I, ta osoba(-y) złoży(-ą) deklarację kompetencji zawartą w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 marca 1998 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Protokołu do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego dalszej redukcji emisji siarki
(98/686/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota w dniu 14 czerwca 1994 r. podpisała Protokół do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczący dalszej redukcji emisji siarki (zwany dalej "Protokołem");
Protokół ten ma na celu ustanowienie pułapów emisji siarki dla wszystkich Umawiających się Stron Konwencji;
środki przewidziane w Protokole przyczyniają się do realizacji celów polityki wspólnotowej w dziedzinie środowiska naturalnego;
Wspólnota i Państwa Członkowskie współpracują, w ramach swoich odpowiednich kompetencji, z państwami trzecimi i z właściwymi organizacjami międzynarodowymi;
w związku z tym Wspólnota powinna zatwierdzić Protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczący dalszej redukcji emisji siarki, podpisany dnia 14 czerwca 1994 r., zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Wraz z dokumentami złożona zostaje następująca deklaracja:
"Wspólnota Europejska oświadcza, że pułap emisji i średni ważony udział procentowy Wspólnoty Europejskiej nie powinien przekraczać sumy zobowiązań Państw Członkowskich Unii Europejskiej, które ratyfikowały Protokół, jednocześnie podkreślając, że wszystkie jej Państwa Członkowskie muszą zredukować emisje SO2 zgodnie z pułapami emisji określonymi w załączniku II do Protokołu oraz zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym."
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentów zatwierdzenia i deklaracji określonej w art. 1 Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 14 Protokołu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 1998 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Meksyku
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3586)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/695/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji odbył wizytację kontrolną w Meksyku w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Meksyku w zakresie kontroli zdrowia oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uważane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
"Dirección General de Calidad Sanitaria de Bienes y Servicios (DGCSBS) de la Secretaría de Salud" w Meksyku jest w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określonego w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania dotyczące języka(-ów), w jakim(-ch) musi być sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
na mocy art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia;
na podstawie art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy 92/48/EWG [3]; wykazy muszą być sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DGCSBS; zatem w gestii DGCSBS leży zapewnienie przestrzegania przepisów ustanowionych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
DGCSBS złożyła oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania przepisów określonych w Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG rozdział V, oraz dotyczące spełnienia wymagań równoważnych z ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania lub rejestracji przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni pochodzenia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Dirección General de Calidad Sanitaria de Bienes y Servicios (DGCSBS) de la Secretaría de Salud" w Meksyku jest właściwym organem w celu sprawdzania i zaświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Meksyku muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą, składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą zawierać wyraz "MEXICO" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, naniesione nieusuwalnym pismem.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DGCSBS oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 grudnia 1998 r.
w sprawie wspólnych norm odnoszących się do wypełniania ujednoliconego wzoru dokumentów pobytowych
(98/701/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie 97/11/WSiSW z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczące ujednoliconego wzoru dokumentów pobytowych [1], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
konieczne jest uchwalenie wspólnych norm dotyczących wypełniania wymienionych formularzy, w celu zapewnienia ich jednolitego charakteru;
niniejsza decyzja nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w odniesieniu do uznania Państw i jednostek terytorialnych, jak również paszportów i dokumentów podróży wystawionych przez te Państwa lub jednostki; kody przydzielone w dodatku do niniejszej decyzji mają charakter czysto administracyjny i nie naruszają oznaczeń narodowości rezydentów państw trzecich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ujednolicone wzory dokumentów pobytowych wypełniane są zgodnie z procedurami zawartymi w Załączniku.
Artykuł 2
Rada przeprowadzi, co najmniej raz w roku, kontrolę procedur i kodów zawartych w Załączniku i dodatku, w celu ich dostosowania.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 czerwca 1998 r.
dotycząca przedłużenia obowiązywania Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, Rządem Japonii, Rządem Federacji Rosyjskiej i Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o współpracy w działaniach projektowania technicznego (EDA) międzynarodowego eksperymentalnego reaktora termojądrowego (ITER)
(98/704/Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając projekt decyzji przedłożony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja, zgodnie z dyrektywami Rady z dnia 8 kwietnia 1998 r., przeprowadziła negocjacje w sprawie przedłużenia obowiązywania Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, Rządem Japonii, Rządem Federacji Rosyjskiej i Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o współpracy w działaniach projektowania technicznego (EDA) międzynarodowego eksperymentalnego reaktora termojądrowego (ITER) (zwanej dalej "Umową ITER EDA");
przedłużenie obowiązywania Umowy ITER EDA powinno być zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym Komisja zatwierdza na rzecz i w imieniu Wspólnoty przedłużenie obowiązywania Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, Rządem Japonii, Rządem Federacji Rosyjskiej i Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o współpracy w działaniach projektowania technicznego międzynarodowego eksperymentalnego reaktora termojądrowego.
Tekst zmiany przedłużającej Umowę ITER EDA jest załączony do niniejszej decyzji wraz z tekstem ustaleń w sprawie przedłużenia obowiązywania Umowy ITER EDA.
Decyzja Rady
z dnia 3 listopada 1998 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywania do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych
(98/708/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, umów w sprawie kontroli prekursorów i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich; Komisja, na podstawie tego upoważnienia, zakończyła negocjacje z Chile w dniu 3 grudnia 1997 r.;
właściwe jest, aby Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych została zatwierdzona;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzania zmian w imieniu Wspólnoty, w przypadku gdy Umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy; takie upoważnienie musi być ograniczone do zmiany załączników do Umowy, w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty przeprowadza wymianę dokumentów określoną w art. 12 Umowy [1].
Artykuł 4
1.
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupie Nadzorującej Wykonanie Umowy określonej w art. 9 Umowy przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, zmian w załącznikach do Umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy zgodnie z procedurą określoną w art. 10 Umowy.
Komisja wspomagana jest w tym przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego zadaniem jest wypracowanie wspólnego stanowiska.
3.
Upoważnienie określone w ust. 2 ograniczone jest do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 1998 r.
wyjaśniająca załącznik A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie w odniesieniu do zasad pomiaru cen i wolumenów
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3685)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/715/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 448/98 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy poprawić porównywalność danych dotyczących zmian w realnym produkcie krajowym brutto (PKB) między Państwami Członkowskimi, mając na względzie zarówno zastosowanie art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [3], jak i rezolucję Rady Europejskiej w sprawie Paktu o Stabilności i Wzroście (Amsterdam, dnia 17 czerwca 1997 r.) [4], a także w celu sprawowania wielostronnego nadzoru o bardziej ogólnym charakterze.
(2) Realizacja i nadzór nad unią gospodarczą i walutową wymaga porównywalnych, aktualnych i wiarygodnych informacji na temat struktury i rozwoju sytuacji gospodarczej każdego Państwa Członkowskiego.
(3) Komisja musi ogrywać rolę w zarządzaniu unią gospodarczą i walutową, w szczególności powiadamiać Radę o sytuacji budżetowej oraz o kwocie długu publicznego w Państwach Członkowskich.
(4) Rachunki gospodarcze w wielkościach realnych, tj. korygowane o zmiany cen, są podstawowym narzędziem do dokonania analizy sytuacji gospodarczej i budżetowej państwa, pod warunkiem że są dokonywane w oparciu o jedyne w swoim rodzaju zasady, które nie pozostawiają miejsca na różne interpretacje; w tym celu zalecenia dotyczące obliczania danych w cenach stałych w ramach rozporządzenia (WE) nr 2223/96 są pogłębione i wzmocnione.
(5) W celach związanych z polityką wspólnotową, w szczególności w celu nadzorowania paktu o stabilności i wzroście, Komisja musi posługiwać się agregatami rachunków narodowych według cen stałych.
(6) Aby ocenić jak poważna jest recesja gospodarcza, Państwa Członkowskie muszą w zasadzie traktować jako punkt odniesienia każdy spadek PKB w skali roku według cen stałych o co najmniej 0,75 %; przekroczenie wartości referencyjnej po wystąpieniu poważnej recesji gospodarczej zdarza się wyjątkowo tylko wówczas, gdy PKB według cen stałych spada rocznie o co najmniej 2 %.
(7) Wyniki na rachunkach prowadzonych według cen stałych wszystkich Państw Członkowskich zebrane zgodnie z przepisami wprowadzonymi niniejszą decyzją muszą być udostępniane użytkownikom przez Komisję w określonych terminach, w szczególności w odniesieniu do nadzoru konwergencji gospodarczej i pieniężnej.
(8) Przepisy wprowadzone niniejszą decyzją są pierwszym krokiem w kierunku wspólnych reguł rachunkowości dla rachunków Państw Członkowskich, według cen stałych zgodnie z wymogami wspólnotowymi, umożliwiając tym samym uzyskanie wyników, które są porównywalne między Państwami Członkowskimi i o zadowalającej jakości.
(9) Wyniki na rachunkach według cen stałych w celu spełnienia wymogów wspólnotowych muszą być przedmiotem opracowania statystycznego i tematem komunikatów przedkładanych Komisji w terminach przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96 i rozporządzeniu Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu [5].
(10) Jednakże w świetle znaczenia wspomnianych rachunków oraz stopnia ich szczegółowości, a także sytuacji odnoszącej się do statystyk w Państwach Członkowskich, należy wyjątkowo i tymczasowo wyznaczyć Państwom Członkowskim dodatkowe terminy na wprowadzenie tych przepisów, ponieważ, z obiektywnego punktu widzenia, Państwa te nie będą w stanie przestrzegać zasad ustanowionych w niniejszej decyzji w momencie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2223/96.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego Wspólnoty Europejskiej (SPC) ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [6] oraz Komitetu ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego (CMFB) ustanowionego decyzją 91/115/EWG [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej decyzji jest wyjaśnienie zasad pomiaru cen i wolumenów zawartych w rozdziale 10 załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 2223/96, z uwagi na potrzebę dalszej harmonizacji pomiarów cen i wolumenów.
Wyjaśnienia podane w niniejszej decyzji stosuje się do danych przekazywanych Eurostatowi, począwszy od pierwszego przekazania danych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96, co najmniej w odniesieniu do danych dotyczących roku 1995 i lat późniejszych.
Artykuł 2
Wyjaśnienia ogólnych zasad pomiaru cen i wolumenów
Wyjaśnienia ogólnych zasad, które stosuje się w pomiarze cen i wolumenów, zawartych w rozdziale 10 załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 2223/96, w szczególności w odniesieniu do podstawowego poziomu agregacji, wybór formuły indeksu oraz wybór roku bazowego są ustanowione w części I załącznika I do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Klasyfikacja metod według produktu
W odniesieniu do niektórych rodzajów produktów klasyfikacja metod podzielonych na metody najbardziej właściwe, metody alternatywne, które mogą być wykorzystane, jeżeli nie da się zastosować metod najbardziej właściwych oraz metody, których nie będzie się stosować począwszy od chwili pierwszego przekazania danych Eurostatowi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96, ustanowiona jest w częściach II i III załącznika I do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Program badań
W odniesieniu do produktów, dla których klasyfikacja metod określona w art. 3 nie jest zawarta w załączniku I do niniejszej decyzji, określona zostanie klasyfikacja uwzględniająca wyniki programu badań, który ma zostać zakończony do końca roku 2000, po przyjęciu decyzji przez SPC.
Artykuł 5
Okresy przejściowe
Okresy przejściowe związane ze stosowaniem zasad wyjaśnionych w art. 2 ustanowione są dla każdego Państwa Członkowskiego w załączniku II do niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie mogą ponadto prosić o przyznanie okresów przejściowych związanych ze stosowaniem metod określonych w art. 3; decyzja w tej sprawie zostaje podjęta najpóźniej przed końcem 1998 r.
Państwo Członkowskie, któremu wyznacza się okres przejściowy, a które w danym roku wykazuje spadek PKB według cen stałych, obliczony zgodnie z obowiązującymi metodami krajowymi, wspomaga Eurostat w możliwie najpełniejszym zakresie w ocenie skali oddziaływania wszelkich odchyleń od zasad zawartych w niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Spis
Państwa Członkowskie przekazują Eurostatowi najpóźniej do końca 2002 r. pełny spis procedur i podstawowych statystyk stosowanych do pomiaru PKB według cen stałych oraz jego składników.
Spis ten obejmuje co najmniej metody użyte dla rachunków końcowych.
Artykuł 7
Skierowanie
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 grudnia 1998 r.
dotycząca wspólnotowego systemu opłat w sektorze pasz zwierzęcych
(98/728/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych, w szczególności jej art. 6 ust. 2 [1],
uwzględniając dyrektywę Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającą warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych i zmieniającą dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 79/373/EWG i 82/471/EWG, w szczególności jej art. 14 [2],
uwzględniając wniosek Komisji [3],
na poziomie wspólnotowym należy przyjąć przepisy w sprawie opłat, które mają być pobierane z tytułu niektórych usług we wszystkich Państwach Członkowskich;
opłaty są nakładane wyłącznie w związku z analizą dokumentacji dotyczącą wymienionych dodatków; należy sporządzić wykaz stosownych grup dodatków;
opłaty, które mają być pobierane, powinny pokrywać wyłącznie rzeczywiste wynagrodzenia, koszty opieki społecznej i koszty administracyjne organu świadczącego usługi; właściwe jest sporządzenie pełnego zestawienia kosztów, które mają być uwzględnione przy obliczaniu omawianych opłat;
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustalenia zryczałtowanej kwoty opłaty, aby uniknąć konieczności uzasadniania rzeczywiście ponoszonych kosztów w każdym konkretnym przypadku;
Państwa Członkowskie powinny umożliwić Komisji, dostarczając jej w tym celu niezbędnych informacji, dokonywanie zmian załączników, gdy uzna to ona za właściwe; zmian takich należy dokonywać z zastosowaniem procedury ustanowionej w niniejszej decyzji w celu nawiązania ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją a Stałym Komitetem ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby opłata była pobierana na potrzeby pokrycia kosztów poniesionych przez Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy zgodnie z art. 4 i 6 ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG w związku z badaniem dokumentacji dotyczących dodatków paszowych wymienionych w załączniku A do niniejszej decyzji.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby opłata była pobierana na potrzeby pokrycia kosztów poniesionych przy zatwierdzaniu niektórych zakładów i pośredników zgodnie z art. 5 dyrektywy 95/69/WE.
3.
Przy obliczeniu opłat wymienionych w ust. 1 i 2 uwzględniane są tylko koszty określone w załączniku B.
Artykuł 2
Załączniki mogą być zmieniane zgodnie z procedurą określoną w art. 5.
Artykuł 3
Bezpośrednia lub pośrednia refundacja opłat przez Państwo Członkowskie, w rozumieniu niniejszej decyzji, jest zakazana.
Jednakże stosowania zryczałtowanych kwot przez Państwo Członkowskie przy ocenie indywidualnych przypadków nie uważa się za refundację pośrednią.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie sporządzają sprawozdania informujące o realizacji zasad niniejszej decyzji, określając:
- wielkość opłat lub zryczałtowanych kwot nakładanych w każdym przypadku stosownie do art. 1 ust. 1 lub 2,
- metodę obliczania opłat w odniesieniu do współczynników podanych w załączniku B.
Państwa Członkowskie przekazują swoje sprawozdania Komisji najpóźniej do dnia 14 grudnia 2000 r.
2.
Na podstawie sprawozdań wymaganych na mocy ust. 1 Komisja przedstawia Radzie najpóźniej do dnia 14 grudnia 2002 r. ogólne sprawozdanie podsumowujące w sprawie wykonywania niniejszej decyzji oraz, w stosownych przypadkach, propozycje dalszej harmonizacji systemów opłat w sektorze pasz dla zwierząt.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy procedura przewidziana w niniejszym artykule ma być stosowana, Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Pasz, zwany dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego zależnie od pilności przedstawianej sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków po upływie trzech miesięcy od przedstawienia jej sprawy, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je bezzwłocznie, chyba że Rada zwykłą większością głosów odrzuciła te środki.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 30 czerwca 2000 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 grudnia 1998 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia o współpracy w dziedzinie badań jądrowych między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a Kanadą
(notyfikowana jako dokument nr C(1998)4244)
(98/732/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zgodę Rady,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie o współpracy w dziedzinie badań jądrowych między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM) a Kanadą, powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Porozumienie o współpracy w dziedzinie badań jądrowych między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM) a Kanadą.
Tekst Porozumienia jest dołączony do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Niniejsze Porozumienie zostanie notyfikowane przez przewodniczącego Komisji zgodnie z art. 12 Porozumienia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 1998 r.
w sprawie wspólnej regulacji technicznej dotyczącej lądowych ruchomych stacji satelitarnych (LMES) działających w pasmach częstotliwości 1,5/1,6 GHz
(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3695)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(98/734/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 1998 r. odnosząca się do telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, w tym wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja przyjęła środek określający typ urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, dla których jest wymagana wspólna regulacja techniczna, jak również związana z nim deklaracja w sprawie zakresu, zgodnie z art. 7 ust. 2 tiret pierwsze;
należy przyjąć odpowiednie zharmonizowane normy lub ich części, wdrażające zasadnicze wymagania, które mają zostać przekształcone we wspólną regulację techniczną;
w celu zapewnienia producentom ciągłego dostępu do rynków, należy wprowadzić regulacje przejściowe dotyczące urządzeń homologowanych zgodnie z krajowymi przepisami w zakresie homologacji;
wniosek został przedłożony Komitetowi (ACTE), zgodnie z art. 29 ust. 2;
wspólna regulacja techniczna przyjęta w niniejszej decyzji jest zgodna z opinią ACTE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja stosuje się do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych wchodzących w zakres zharmonizowanej normy określonej w art. 2 ust. 1.
2.
Niniejsza decyzja ustanawia wspólną regulację techniczną dotyczącą lądowych ruchomych stacji satelitarnych (LMES) działających w pasmach częstotliwości 1,5/1,6 GHz.
Artykuł 2
1.
Wspólna regulacja techniczna obejmuje zharmonizowaną normę opracowaną przez właściwy organ normalizacyjny i wdrażającą w odpowiednim zakresie zasadnicze wymagania określone w art. 17 dyrektywy 98/13/WE.
Odniesienie do normy przedstawione jest w załączniku I.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych objęte niniejszą decyzją są zgodne ze wspólną regulacją techniczną określoną w ust. 1, spełniają podstawowe wymagania określone w art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 98/13/WE oraz spełniają wymagania wszystkich innych mających zastosowanie dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 73/23/EWG [2] i 89/336/EWG [3].
3.
W załączniku II tabela A określa wartości graniczne niepożądanych emisji powyżej 1000 MHz i poza pasmami od 1626,5 MHz do 1645,5 MHz oraz od 1656,6 MHz do 1660,5 MHz, obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2002 r.
W załączniku II tabela B określa odpowiednie wartości graniczne, które będą obowiązywać od dnia 1 czerwca 2002 r.
Artykuł 3
Notyfikowane organy wyznaczone do realizacji procedur określonych w art. 10 dyrektywy 98/13/WE w odniesieniu do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych objętych art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji stosują lub zapewniają stosowanie zharmonizowanej normy określonej załączniku I po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Krajowe przepisy w zakresie homologacji obejmujące urządzenia objęte zharmonizowaną normą określoną w załączniku tracą moc po trzech miesiącach od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
2.
Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych homologowane na mocy takich przepisów krajowych mogą dalej być wprowadzane do obrotu w danym kraju i wprowadzane do użytku.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1998 r.
w sprawie szczegółowych przepisów dotyczących składu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego
(98/743/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 109c ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Walutowego [3],
(1) Traktat przewiduje, że Komitet Ekonomiczno-Finansowy powinien zostać powołany na początku trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej.
(2) Traktat wymaga, aby Rada przyjęła szczegółowe przepisy dotyczące składu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego; Państwa Członkowskie, Komisja i Europejski Bank Centralny mają mianować nie więcej niż po dwóch członków Komitetu.
(3) Zadania Komitetu Ekonomiczno-Finansowego są ustalone w art. 109c ust. 2 Traktatu; jako część tych zadań, Komitet Ekonomiczno-Finansowy ma śledzić sytuację gospodarczą i finansową Państw Członkowskich i Wspólnoty oraz regularne składać Radzie i Komisji sprawozdania w tych kwestiach, w szczególności w sprawie stosunków finansowych z państwami trzecimi i instytucjami międzynarodowymi; Komitet Ekonomiczno-Finansowy ma przyczyniać się do przygotowania prac Rady, między innymi zaleceń wymaganych jako część wielostronnego nadzoru i ogólnych wytycznych gospodarczych ustalonych w art. 103 Traktatu, a także decyzji wymaganych jako część procedury dotyczącej nadmiernego deficytu ustalonej w art. 104c Traktatu; uwzględniając charakter i znaczenie tych zadań, jest sprawą zasadniczą, aby członkowie Komitetu i zastępcy członków byli wybierani spośród ekspertów posiadających wybitne kompetencje w dziedzinie gospodarki i finansów.
(4) W swojej rezolucji [4] w sprawie koordynacji polityki gospodarczej na trzecim etapie UGW, Rada Europejska, na posiedzeniu w Luksemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r., oświadczyła, że Komitet Ekonomiczno-Finansowy zapewni ramy, w ramach których może być przygotowywany i kontynuowany dialog między Radą i Europejskim Bankiem Centralnym na szczeblu wyższych urzędników; urzędnicy ci będą się wywodzić z krajowych banków centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, jak również z administracji krajowych.
(5) "Administracja" odnosi się do służb ministerstw asystujących Radzie zebranej w składzie, ministrów gospodarki i finansów.
(6) Członkostwo w Komitecie urzędników z Europejskiego Banku Centralnego oraz krajowych banków centralnych ma nie stanowić uszczerbku dla postanowień art. 107 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie, Komisja i Europejski Bank Centralny mianują po dwóch członków Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.
Mogą również mianować dwóch zastępców członków Komitetu.
Artykuł 2
Członkowie Komitetu i zastępcy wybierani są spośród ekspertów posiadających wybitne kompetencje w dziedzinie gospodarki i finansów.
Artykuł 3
Dwaj członkowie Komitetu, mianowani przez Państwa Członkowskie, wybierani są odpowiednio spośród wyższych urzędników administracji i krajowego banku centralnego.
Zastępcy wybierani są na tych samych warunkach.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1998 r.
dotycząca zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty, zmian w dodatkach II i III do Konwencji Berneńskiej o ochronie dzikiej fauny i flory europejskiej oraz siedlisk przyrodniczych, przyjętych na siedemnastym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji
(98/746/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1, art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną Konwencji o ochronie dzikiej fauny i flory europejskiej oraz siedlisk przyrodniczych z mocy decyzji 82/72/EWG [3];
dzięki zdecydowanemu poparciu Wspólnoty podczas 17 posiedzenia Stałego Komitetu Konwencji Berneńskiej, które odbyło się w Strasburgu w dniach 1–5 grudnia 1997 r., cztery gatunki zostały dodane w dodatku II Konwencji, zaś 22 do jej dodatku III; Komisja wzięła udział w powyższym posiedzeniu w imieniu Wspólnoty;
dwa spośród wymienionych wcześniej gatunków są objęte zakresem dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [4], zaś trzy z nich zostały ujęte w dyrektywie Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [5];
zgodnie z art. 17 Konwencji wszelkie zmiany w dodatkach do Konwencji muszą wejść w życie dla wszystkich Umawiających się Stron, z wyjątkiem tych, które wniosą zastrzeżenia na mocy ust. 3 wyżej wymienionego artykułu, w ciągu trzech miesięcy od daty ich przyjęcia przez Stały Komitet;
Wspólnota musi przyjąć wyżej określone poprawki wniesione w dodatkach II i III do Konwencji, przyjęte podczas 17 posiedzenia Stałego Komitetu zgodnie z art. 17 Konwencji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej niniejszym zatwierdza się umieszczenie gatunków Acipenser sturio, Puffinus yelkouan, Phalacrocorax aristotelis (występujących w regionie Morza Śródziemnego) oraz Valencia leutourneuxi w dodatkuu II do Konwencji o ochronie dzikiej fauny i flory europejskiej oraz ich siedlisk przyrodniczych, zaś gatunków Hippospongia communis, Spongia agaricina, Spongia officinalis, Spongia zimocca, Antipathes sp. plur., Corallium rubrun, Paracentrotus lividus, Homarus gammarus, Maja squinado, Palinurus elephas, Scyllarides latus, Scyllarides pigmaeus, Scyllarus arctus, Epinephelus marginatus, Isurus oxyrinchus, Lamna nasus, Mobula mobular, Prionace glauca, Raja alba, Scioena umbra, Squatina squatina oraz Umbrina cirrosa (wszystkie 22 gatunki występujące w regionie Morza Śródziemnego) w dodatku III wyżej wymienionej Konwencji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA NR 18/97
ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące rozpatrywania wniosków o dostęp do dokumentów pozostających w dyspozycji Trybunału
(98/C 295/01)
TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY,
uwzględniając deklarację dotyczącą prawa dostępu do informacji, stanowiącą Załącznik do Aktu Końcowego Traktatu o Unii Europejskiej, która podkreśla, że przejrzystość w procesie podejmowania decyzji umacnia demokratyczny charakter instytucji oraz społeczne zaufanie do administracji,
uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej w Birmingham i Edynburgu, wspierające ideę Wspólnoty bliższej swoim obywatelom,
uwzględniając rozporządzenie finansowe stosujące się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 88,
a także mając na uwadze, co następuje:Trybunał uznaje za wskazane przyjęcie wewnętrznych przepisów dotyczących rozpatrywania wniosków o dostęp do dokumentów pozostających w jego dyspozycji;
uwzględniając przepisy zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 354/83 z dnia 1 lutego 1983 r. dotyczące udostępnienia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1];
niniejsze przepisy wewnętrzne stanowią fragment ram polityki komunikacji i informacji Wspólnot Europejskich;
niniejsze przepisy muszą zostać wykonane z należytym poszanowaniem przepisów dotyczących poufnego charakteru niektórych informacji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zasada ogólna
W ramach oraz granicach postanowień przewidzianych przez niniejsze przepisy wewnętrzne oraz normy regulujące poufność kontroli zapewnia się publiczny dostęp do dokumentów Trybunału Obrachunkowego, sporządzonych w formie pisemnej lub elektronicznej.
Artykuł 2
Rozpatrywanie wniosków w pierwszej instancji
1.
Wnioski o dostęp do dokumentu muszą zostać przedłożone na piśmie i sformułowane w sposób wystarczająco precyzyjny; w szczególności wnioski muszą zawierać wszelkie informacje wymagane w celu zidentyfikowania odpowiedniego dokumentu lub dokumentów.
2.
Wszelkie otrzymane przez Trybunał Obrachunkowy wnioski przekazywane są dyrektorowi Departamentu Stosunków Zewnętrznych i Służby Prawnej, z kopiami dla Prezesa i Sekretarza Generalnego.
Po konsultacji z odpowiednim członkiem Trybunału dyrektor Departamentu Stosunków Międzynarodowych i Służby Prawnej bada dopuszczalność wniosku oraz decyduje o dalszym postępowaniu.
3.
W odpowiednich sytuacjach dyrektor Departamentu Stosunków Zewnętrznych i Służby Prawnej występuje do wnioskodawcy o dodatkowe sprecyzowanie wniosku, co powinno nastąpić w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku.
4.
Dostęp do dokumentów odbywa się poprzez udostępnienie ich do wglądu w Trybunale bądź poprzez dostarczenie wnioskodawcy kopii na jego koszt.
Wgląd do dokumentów ma miejsce w siedzibie Trybunału Obrachunkowego w Luksemburgu; dzień i godzinę wglądu uzgadniają wnioskodawca i dyrektor Departamentu Stosunków Zewnętrznych i Służby Prawnej.
Za dostarczenie kopii dokumentu sporządzonego w formie pisemnej, którego objętość przekracza 30 stron, pobiera się standardową opłatę w wysokości 10 ECU, plus 0,05 ECU za każdą kartkę papieru oraz dolicza się koszty wysyłki.
Opłaty za koszty udostępniania dokumentów w innej formie są ustalane indywidualnie, zaś wnioskodawca jest o nich informowany z wyprzedzeniem.
5.
Wnioskodawca jest informowany na piśmie przez dyrektora Departamentu Stosunków Zewnętrznych i Służby Prawnej, w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania jego wniosku, o odpowiedzi Trybunału na wniosek.
Dyrektor Departamentu Stosunków Zewnętrznych i Służby Prawnej w porozumieniu z wnioskodawcami znajduje słuszne rozwiązanie w przypadku wniosków składanych ponownie i/lub wniosków dotyczących obszernych dokumentów.
Odrzucenie wniosku wymaga uzasadnienia i poinformowania wnioskodawcy o przysługującym mu prawie odwołania od odmownej decyzji w terminie jednego miesiąca. Nieskorzystanie z prawa odwołania w tym terminie jest uznawane za wycofanie wniosku.
6.
Powielanie lub rozprowadzanie dokumentu przez osobę, której został on przesłany, jest zabronione, z wyłączeniem sytuacji, gdy Trybunał Obrachunkowy udzielił uprzednio zgody na piśmie.
Artykuł 3
Rozpatrywanie odwołań dotyczących wniosków, które zostały odrzucone w pierwszej instancji
1.
Wszelkie odwołania skierowane do Trybunału Obrachunkowego przekazywane są Prezesowi Trybunału Obrachunkowego z kopiami dla Sekretarza Generalnego i dyrektora Departamentu Stosunków Zewnętrznych i Służby Prawnej.
2.
Do podejmowania decyzji w sprawie odwołania upoważniony jest Prezes Trybunału Obrachunkowego, w porozumieniu z Grupą ADAR oraz członkiem Trybunału odpowiedzialnym za daną tematykę.
3.
Wnioskodawca musi zostać poinformowany o decyzji podjętej w sprawie odwołania w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia odwołania.
Odmowa uznania odwołania wymaga uzasadnienia i poinformowania wnioskodawcy o przysługujących mu możliwościach dalszego odwołania, tzn. o odwołaniu sądowym i skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich, w przypadku zaistnienia warunków przewidzianych odpowiednio w art. 173 i 138e Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 4
Przypadki szczególne oraz wyjątki
1.
Jeżeli wniosek dotyczy dokumentu pozostającego w dyspozycji Trybunału Obrachunkowego, którego Trybunał nie jest autorem, Trybunał Obrachunkowy potwierdza odbiór wniosku oraz podaje imię i nazwisko osoby, nazwę instytucji lub organu, do których wniosek powinien być skierowany.
2.
Jeżeli dokument, którego wniosek dotyczy, został lub zostanie opublikowany w roku złożenia wniosku, wnioskodawca jest proszony o skierowanie wniosku do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w Luksemburgu.
3.
Trybunał Obrachunkowy ma prawo odmówienia dostępu do dokumentów na podstawie następujących kryteriów:
a) ochrony interesu publicznego (np. bezpieczeństwo publiczne, stosunki międzynarodowe, stabilność walutowa, postępowanie sądowe, czynności związane z kontrolą i dochodzeniem),
b) ochrona osób fizycznych i ich prywatności (w szczególności wszelkich danych osobowych dotyczących urzędników i innych pracowników Trybunału Obrachunkowego),
c) ochrona tajemnicy handlowej i przemysłowej,
d) ochrona interesów finansowych Wspólnoty,
e) ochrona poufności na wniosek osoby fizycznej lub prawnej, która dostarczyła informacji, lub poufności wymaganej przez prawo Państwa Członkowskiego, które dostarczyło informacji.
4.
Zgodnie z zasadami regulującymi poufność, ustanowionymi w art. 88 ust. 1 rozporządzenia finansowego, Trybunał Obrachunkowy odmawia dostępu do wszelkich dokumentów zawierających uwagi dotyczące kontroli.
5.
Trybunał Obrachunkowy może również odmówić dostępu z uwagi na zapewnienie ochrony tajności jego obrad.
Według zasady ogólnej, z wyłączeniem sytuacji, gdy postanowi inaczej, Trybunał odmawia dostępu do wszystkich dokumentów dotyczących jego metod pracy.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsza decyzja została przyjęta przez Trybunał Obrachunkowy na jego 543. posiedzeniu w dniu 20 lutego 1997 r. Decyzja staje się skuteczna od pierwszego dnia następnego miesiąca po miesiącu, w którym została przyjęta, to znaczy dnia 1 marca 1997 r.
[1] Dz.U. L 43 z 15.2.1983, str. 1. --------------------------------------------------
Decyzja Nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 września 1998 r.
ustanawiająca sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 129,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu, na podstawie wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 27 maja 1998 r. [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zapobieganie chorobie, w szczególności wielkim epidemiom, jest priorytetowym działaniem dla Wspólnoty, wymagającym całościowego podejścia uzgodnionego między Państwami Członkowskimi.
(2) Parlament Europejski, w swojej uchwale w sprawie polityki na rzecz ochrony zdrowia publicznego po Maastricht [5], zwrócił się do Komisji o utworzenie transgranicznej sieci w celu opracowania roboczych definicji chorób podlegających obowiązkowi zgłoszenia, zbierania, aktualizowania, analizowania i rozpowszechniania danych z Państw Członkowskich, dotyczących takich chorób, oraz współpracy w tych sprawach z agencjami krajowymi i międzynarodowymi.
(3) Rada, w swojej uchwale z dnia 2 czerwca 1994 r. [6] dotyczącej ram dla działania Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego, ustaliła, że obecnie priorytetowe znaczenie mają w szczególności choroby zakaźne.
(4) W swoich wnioskach z dnia 13 grudnia 1993 r. [7] Rada uznała potrzebę rozbudowy na poziomie Wspólnoty sieci nadzoru i kontroli chorób zakaźnych, której głównym celem byłoby zbieranie i koordynowanie napływających informacji z sieci monitoringu w Państwach Członkowskich.
(5) W tych samych wnioskach, Rada zażądała, aby Komisja zwróciła szczególną uwagę w swoich propozycjach dotyczących ram dla działania w dziedzinie zdrowia publicznego, na utworzenie sieci nadzoru epidemiologicznego we Wspólnocie z uwzględnieniem obecnych działań i mechanizmów występujących na szczeblu Wspólnoty i Państw Członkowskich, zapewniających porównywalność i zgodność danych.
(6) W swojej uchwale z dnia 13 listopada 1992 r. w sprawie monitoringu i nadzoru chorób zakaźnych [8], Rada i Ministrowie Zdrowia zebrani w Radzie, podkreślili celowość rozszerzania zasięgu i poprawy skuteczności, wewnątrz Wspólnoty, dotychczasowych sieci między Państwami Członkowskimi, służących nadzorowaniu chorób zakaźnych (w tym sieci przetwarzania danych), a także podtrzymania, nawiązywania lub wzmacniania współpracy między nimi w celu monitorowania nagłego wystąpienia chorób zakaźnych, w przypadkach, w których takie działanie może podnieść znaczenie istniejących środków.
(7) W tej samej uchwale Rada i Ministrowie Zdrowia, zebrani w Radzie, podkreślili znaczenie danych zbieranych od Państw Członkowskich, dotyczących ograniczonej liczby rzadkich i poważnych chorób, które wymagają pobrania dużej liczby próbek do badania epidemiologicznego.
(8) W tej samej uchwale Rada i Ministrowie Zdrowia, zebrani w Radzie, wezwali Komisję do zbadania celowości przyznania priorytetu niektórym stosownym propozycjom odnośnie do kontroli i nadzoru chorób zakaźnych w świetle, między innymi, przybliżonej efektywności pod względem kosztów.
(9) Zgodnie z zasadą pomocniczości, jakiekolwiek nowe działanie podjęte w pewnym obszarze, który nie leży w zakresie wyłącznej kompetencji Wspólnoty, takie jak nadzór epidemiologiczny i kontrola chorób zakaźnych, może zostać podjęte przez Wspólnotę jedynie wtedy, gdy ze względu na zakres lub skutki proponowanego działania, cele tego działania mogą być lepiej osiągnięte przez Wspólnotę niż przez Państwa Członkowskie.
(10) Z uwagi na występowanie różnych poziomów i potrzeb nadzoru epidemiologicznego nad chorobami zakaźnymi w Państwach Członkowskich istnieje konieczność utworzenia stałej sieci na szczeblu Wspólnoty.
(11) Środki, które mają zostać podjęte w dziedzinie zdrowia muszą uwzględniać inne działania podjęte przez Wspólnotę w zakresie zdrowia publicznego oraz te, które mają wpływ na zdrowie publiczne.
(12) Środki, które mają zostać zastosowane w ramach niniejszej decyzji zostaną podjęte z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.
(13) Decyzja 647/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 marca 1996 r., przyjmująca program wspólnotowego działania w sprawie zapobiegania chorobie AIDS i niektórym innym chorobom zakaźnym w ramach działania leżącego w obszarze zdrowia publicznego (od 1996 do 2000 r.) [9] przewiduje podjęcie kilku działań wspólnotowych w celu utworzenia i rozbudowy sieci służących do kontroli i nadzoru określonych chorób zakaźnych, wczesnego wykrywania takich chorób oraz promowania szkolenia dla terenowych epidemiologów.
(14) Należy popierać współpracę z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności ze Światową Organizacją Zdrowia, w szczególności w odniesieniu do klasyfikacji chorób, jak również wspierać stosowanie właściwego języka i technologii.
(15) Należy wspierać współpracę z państwami trzecimi, w szczególności w przypadku wystąpienia lub ponownego wystąpienia poważnych chorób zakaźnych.
(16) W związku z wystąpieniem czy też ponownym wystąpieniem poważnych chorób zakaźnych w ostatnim czasie okazało się, że w przypadkach nadzwyczajnych należy szybko przekazać Komisji wszystkie niezbędne informacje i dane zebrane przy stosowaniu uzgodnionych metod.
(17) W celu zapewnienia ochrony ludności w nadzwyczajnych przypadkach, Państwa Członkowskie muszą niezwłocznie przekazywać sobie odpowiednie dane i informacje za pośrednictwem sieci wspólnotowej; zawsze należy traktować priorytetowo ochronę zdrowia publicznego.
(18) Dyrektywa Rady 92/117/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. dotycząca środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność [10], odnosi się w tym samym stopniu do informacji dotyczących chorób odzwierzęcych, które zarażają ludzi; ta sama dyrektywa określa system zbierania i przekazywania informacji na temat określonych chorób odzwierzęcych i chorobotwórczych czynników odzwierzęcych.
(19) W ramach tworzenia sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych na szczeblu Wspólnoty zakłada się przestrzeganie przepisów prawnych dotyczących ochrony jednostek w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz wprowadzanie odpowiednich przepisów w celu zagwarantowania poufności i bezpieczeństwa takich danych; w związku z powyższym Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 95/46/WE [11].
(20) Projekty Wspólnoty w dziedzinie telematycznej wymiany danych między administracjami (IDA) [12] oraz projekty państw G7 powinny być ściśle skoordynowane z wdrażaniem działań wspólnotowych dotyczących nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych.
(21) Należy zwrócić uwagę na wysiłki podejmowane w celu zachęcenia do międzynarodowej współpracy w tej dziedzinie, szczególnie w ramach wspólnego planu działania ze Stanami Zjednoczonymi.
(22) W sytuacji nadzwyczajnej ważne jest, aby właściwe struktury i/lub władze krajowe zacieśniły współpracę szczególnie w zakresie identyfikowania próbek biologicznych.
(23) Wszelkie procedury wspólnotowe, które mogą być ustanowione w celu szybkiej wymiany informacji pozostają bez wpływu na prawa i obowiązki Państw Członkowskich wynikające z dwustronnych lub wielostronnych Porozumień i konwencji.
(24) Należy ustanowić procedurę w celu wspierania koordynacji między Państwami Członkowskimi, dotyczącej środków, które te Państwa zdecydują się przyjąć w celu kontroli nad rozprzestrzenianiem się chorób zakaźnych; przyjęcie i wykonanie tych środków podlega wyłącznej kompetencji Państw Członkowskich.
(25) Ważne jest, aby Komisja wykonała wspólnotową sieć na zasadzie bliskiej współpracy z Państwami Członkowskimi; należy zatem ustalić procedurę w celu zapewnienia pełnego udziału Państw Członkowskich w tym wykonaniu.
(26) Koszty, które mogą powstać w wyniku działania sieci na szczeblu Wspólnoty powinny zostać pokryte środków własnych Wspólnoty i/lub właściwych programów wspólnotowych.
(27) Koszty, które mogą powstać w związku z działaniem sieci na szczeblu krajowym będą musiały być sfinansowane przez Państwa Członkowskie, chyba że przepisy wspólnotowe stanowią inaczej.
(28) W dniu 20 grudnia 1994 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją została zawarta umowa modus vivendi dotycząca środków wykonawczych do aktów przyjętych w trybie określonym w art. 189b Traktatu WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej decyzji jest utworzenie sieci na szczeblu Wspólnoty, służącej wspieraniu współpracy i koordynacji między Państwami Członkowskimi, z pomocą Komisji, w celu usprawnienia zapobiegania i kontroli we Wspólnocie pewnych kategorii chorób zakaźnych, wymienionych w załączniku.
Ta sieć będzie wykorzystywana do:
- nadzoru epidemiologicznego nad tymi chorobami, oraz
- systemu wczesnego ostrzegania oraz reagowania w celu zapobiegania i kontroli tych chorób.
Odnośnie do nadzoru epidemiologicznego, ta sieć zostanie stworzona poprzez nawiązanie stałej łączności za pośrednictwem środków technicznych między Komisją a strukturami i/lub władzami na poziomie każdego Państwa Członkowskiego, ponoszącego odpowiedzialność, które są właściwe na poziomie krajowym i którym powierzono zadanie zbierania informacji dotyczących nadzoru epidemiologicznego nad chorobami zakaźnymi, a także poprzez ustanowienie procedur upowszechniania na szczeblu Wspólnoty danych pochodzących z pełnienia nadzoru.
Odnośnie do systemu wczesnego ostrzegania i reagowania, ta sieć będzie tworzona poprzez nawiązanie stałej łączności za pośrednictwem właściwych środków między Komisją i właściwymi władzami działającymi na rzecz ochrony zdrowia publicznego w każdym Państwie Członkowskim, odpowiedzialnymi za określenie środków, które będą wymagane do ochrony zdrowia publicznego.
Komisja zapewni koordynację sieci we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji, następujące terminy oznaczają:
1) "nadzór epidemiologiczny": stałe systematyczne zbieranie, analiza, interpretacja i upowszechnianie danych dotyczących zdrowia, w tym badań epidemiologicznych, dotyczących kategorii chorób zakaźnych wymienionych w niniejszym załączniku, w szczególności dotyczących struktury rozprzestrzeniania się takich chorób w czasie i przestrzeni oraz analiza czynników ryzyka związanego z zakażeniem takimi chorobami, w celu umożliwienia podjęcia właściwych środków zapobiegawczych i zaradczych;
2) "zapobieganie chorobom zakaźnym i ich kontrola": różnorodność środków, w tym badania epidemiologiczne, podjęte przez właściwe władze zajmujące się zdrowiem publicznym w Państwach Członkowskich w celu zapobiegania chorobom zakaźnym i zahamowania ich rozprzestrzeniania;
3) "sieć wspólnotowa": sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych, czyli system, przy pomocy którego następuje wymiana informacji niezbędnych w celu realizowania działań, określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 3
W celu skutecznego działania sieci wspólnotowej w zakresie nadzoru epidemiologicznego i uzyskania jednolitych informacji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 zostaną określone:
a) choroby zakaźne, które mają być stopniowo objęte siecią wspólnotową;
b) kryteria wyboru tych chorób, z uwzględnieniem kategorii ustalonych w załączniku oraz dotychczasowych sieci współpracujących, służących nadzorowi epidemiologicznemu, które można rozbudować;
c) definicje przypadków, w szczególności charakterystyka kliniczna i mikrobiologiczna;
d) charakter i rodzaj danych i informacji, które mają być zbierane i przekazywane przez struktury i/lub władze, określone w art. 1 akapit drugi, w dziedzinie nadzoru epidemiologicznego oraz metody, przy zastosowaniu których te dane staną się porównywalne i zgodne;
e) metody nadzoru epidemiologicznego i mikrobiologicznego;
f) wytyczne w sprawie środków ochrony, które mają być podjęte, w szczególności na zewnętrznych granicach Państw Członkowskich, w szczególności w sytuacjach nadzwyczajnych;
g) wytyczne w sprawie informacji i wskazówki dotyczące dobrej praktyki dla społeczeństwa;
h) odpowiednie techniczne środki i procedury, służące upowszechnianiu i analizie danych na szczeblu Wspólnoty.
Artykuł 4
Każda struktura i/lub władze, określone w art. 1 akapit drugi lub trzeci, w zależności od tego, który jest właściwy, przekazuje do sieci wspólnotowej:
a) informacje dotyczące wystąpienia lub ponownego wystąpienia przypadków chorób zakaźnych, określonych w art. 3 lit. a) w danym Państwie Członkowskim, w którym ta struktura i/lub władze się znajdują, wraz z informacjami w sprawie zastosowanych środków kontroli;
b) wszelkie istotne informacje dotyczące rozwoju sytuacji epidemiologicznych, odnośnie do których są odpowiedzialne za zbieranie informacji;
c) informacje w sprawie niezwykłych zjawisk epidemiologicznych lub nowych chorób zakaźnych nieznanego pochodzenia;
d) wszelkie istotne informacje będące w posiadaniu tej struktury i/lub władz:
- w sprawach chorób zakaźnych objętych kategoriami ustalonymi w załączniku,
- w sprawach nowych chorób zakaźnych nieznanego pochodzenia w państwach trzecich;
e) informacje dotyczące istniejących i proponowanych mechanizmów i procedur zapobiegania i kontroli chorób zakaźnych, w szczególności w sytuacjach nadzwyczajnych;
f) wszelkie istotne okoliczności, które mogłyby pomóc Państwom Członkowskim w koordynowaniu ich wysiłków w kierunku zapobiegania i kontroli chorób zakaźnych, w tym stosowane środki zaradcze.
Artykuł 5
Komisja udostępni informacje, określone w art. 3, wszystkim strukturom/władzom, określonym w art. 1.
Każda struktura/władze zapewnią, że informacje, które przekazują do sieci, zgodnie z art. 4, są natychmiast przesyłane dalej do wszystkich pozostałych struktur/władz i Komisji.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie, na podstawie informacji dostępnych za pośrednictwem sieci wspólnotowej konsultują się ze sobą, w porozumieniu z Komisją, w celu koordynowania wysiłków na rzecz zapobiegania i kontroli chorób zakaźnych.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza przyjąć środki w celu kontroli chorób zakaźnych, wówczas przed przyjęciem tych środków, poinformuje za pośrednictwem sieci wspólnotowej pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o rodzaju i zakresie tych planowanych środków.
Zainteresowane Państwo Członkowskie skonsultuje się również z pozostałymi Państwami Członkowskimi i Komisją, za pośrednictwem sieci wspólnotowej, odnośnie do rodzaju i zakresu planowanych środków chyba że potrzeba ochrony zdrowia publicznego jest tak pilna, że konsultacja stanie się niemożliwa.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie musi w trybie pilnym przyjąć środki w celu kontroli chorób zakaźnych w przypadku wystąpienia lub ponownego wystąpienia choroby, wówczas możliwie jak najszybciej poinformuje o tym Państwa Członkowskie i Komisję za pośrednictwem sieci wspólnotowej.
W należycie uzasadnionych szczególnych przypadkach, właściwe środki zapobiegawcze i ochronne, przyjęte za wspólnym Porozumieniem Państw Członkowskich razem z Komisją, mogą zostać podjęte przez Państwa Członkowskie, które tego sobie życzą.
4.
Państwa Członkowskie, w oparciu o konsultacje i na podstawie dostarczonych informacji, uzgadniają między sobą, w porozumieniu z Komisją, środki, które przyjęły lub zamierzają przyjąć na szczeblu krajowym.
5.
Procedury dotyczące informacji i konsultacji, określone w ust. 1, 2 i 3 oraz procedury dotyczące koordynacji, określone w ust. 1 i 4 zostaną ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
Artykuł 7
1.
Do celów wykonania niniejszej decyzji, Komisja jest wspomagana przez komitet złożony z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich, któremu będzie przewodniczyć przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży komitetowi projekt dotyczący środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawi swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który zostanie ustalony przez przewodniczącego, w zależności od tego, jak pilna jest sprawa.
Opinia zostanie przyjęta większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie oblicza się w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać podjęte.
Rada działa większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy po przekazaniu jej powyższej sprawy, Komisja przyjmie proponowane środki.
Artykuł 8
Załącznik może być zmieniany lub uzupełniany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
Artykuł 9
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy, w okresie sześciu miesięcy od momentu wejścia w życie niniejszej decyzji, struktury i/lub władze, określone w art. 1 akapit drugi i trzeci, oraz powiadomi o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Struktury i/lub władze, które zostały w ten sposób wyznaczone, będą podane do wiadomości publicznej przez Państwo Członkowskie, jako część sieci wspólnotowej utworzonej na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 10
Do celów niniejszej decyzji, właściwe władze Państw Członkowskich i Komisja sprzyjają współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi właściwymi w dziedzinie zdrowia publicznego, w szczególności ze Światową Organizacją Zdrowia.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja ma zastosowanie bez uszczerbku dla dyrektyw 92/117/EWG i 95/46/WE.
Artykuł 12
1.
Niniejsza decyzja nie ma wpływu na prawa Państw Członkowskich do zachowania lub wprowadzania innych ustaleń, procedur i środków na rzecz ich krajowych systemów nadzoru epidemiologicznego i kontroli chorób zakaźnych.
2.
Niniejsza decyzja nie ma wpływu na prawa i obowiązki Państw Członkowskich, wynikające z istniejących lub przyszłych dwustronnych i wielostronnych porozumień lub konwencji w dziedzinie objętej niniejszą decyzją.
Artykuł 13
Komisja zapewni, z pomocą Państw Członkowskich, aby niniejsza decyzja i odnośne programy i inicjatywy Wspólnoty były spójne i wzajemnie się uzupełniały, w tym również te w ramach działań dotyczących zdrowia publicznego, jak również w szczególności, program ramowy przeznaczony dla informacji statystycznej, projekty w dziedzinie telematycznej wymiany danych między administracjami oraz program ramowy w celu badań i rozwoju technicznego, w szczególności jego część dotycząca zastosowania telematycznego.
Artykuł 14
1.
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie regularne sprawozdania z oceny funkcjonowania sieci wspólnotowej.
2.
Pierwsze sprawozdanie, które zostanie przedstawione w ciągu trzech lat po wejściu w życie niniejszej decyzji, określi w szczególności te elementy sieci wspólnotowej, które powinny zostać ulepszone lub dostosowane.
Będzie także zawierać każdą propozycję, którą Komisja uzna za konieczną w celu zmiany lub przystosowania niniejszej decyzji.
3.
Komisja dokonuje oceny sieci wspólnotowej co pięć lat, zwracając szczególną uwagę na jej strukturalne możliwości i skuteczne wykorzystanie środków, oraz przedstawi sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 15
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 stycznia 1999 r.
Artykuł 16
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wspólne stanowisko
z dnia 19 marca 1998 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Federalnej Republice Jugosławii
(98/240/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
a także mając na uwadze, co następuje: ostatnie wydarzenia w Federalnej Republice Jugosławii (FRJ), w szczególności użycie siły wobec społeczności kosowskich Albańczyków w Kosowie, stanowią niedopuszczalne naruszenie praw człowieka i prowadzą do zagrożenia bezpieczeństwa regionu;
Unia Europejska zdecydowanie potępia terroryzm i akty przemocy Kosowskiej Armii Wyzwolenia, wszelkich grup czy osób;
Unia zdecydowanie potępia agresywne tłumienie pokojowego wyrażania poglądów politycznych;
Unia zatwierdziła dnia 12 marca 1998 r. deklarację wydaną przez grupę kontaktową dnia 9 marca 1998 r.;
Unia żąda, aby Rząd FRJ podjął skuteczne kroki w celu powstrzymania przemocy oraz aby zobowiązał się znaleźć polityczne rozwiązanie w sprawie Kosowa w drodze pokojowego dialogu ze społecznością kosowskich Albańczyków, w szczególności poprzez:
- wycofanie specjalnych jednostek policji i zaprzestanie działań sił zbrojnych dotyczących ludności cywilnej,
- wpuszczenie do Kosowa Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża i innych organizacji humanitarnych, a także przedstawicieli Unii i ambasad innych państw,
- zobowiązanie się publicznie do podjęcia dialogu z przewodnictwem społeczności kosowskich Albańczyków,
- konstruktywną współpracę w celu wykonania działań określonych w ust. 6 deklaracji grupy kontaktowej;
środki ograniczające, określone w art. 1–4, włączając ograniczenie stosunków gospodarczych i/lub finansowych, są uważane za niezbędne; środki te zostaną niezwłocznie rozważone ponownie, jeżeli Rząd FRJ podejmie kroki określone w akapicie poprzedzającym;
jeżeli wymienione powyżej kroki nie zostaną wprowadzone w życie i represje będą nadal kontynuowane w Kosowie, Unia podejmie dalsze międzynarodowe środki, w szczególności obejmujące zamrożenie środków finansowych posiadanych za granicą przez Rządy FRJ i Serbii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Unia Europejska potwierdza embargo na wywóz broni do byłej Jugosławii ustanowione przez wspólne stanowisko 96/184/WPZiB [1].
Artykuł 2
Sprzęt, który mógłby zostać użyty jako narzędzie wewnętrznych represji lub terroryzmu, nie może być dostarczany do Federalnej Republiki Jugosławii.
Artykuł 3
W Serbii zostanie wprowadzone moratorium na finansowane przez rząd wsparcie kredytów eksportowych dla handlu i inwestycji, włączając finansowanie przez rząd aktów prywatyzacji.
Artykuł 4
1.
Nie wydaje się wiz wyższym przedstawicielom władz FRJ i Serbii odpowiedzialnym za akty przemocy dokonane przez siły zbrojne FRJ w Kosowie.
Wspólne stanowisko
z dnia 7 maja 1998 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące zamrożenia funduszy posiadanych zagranicą przez rządy Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ) i Serbii
(98/326/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 19 marca 1998 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 98/240/WPZiB [1] w sprawie środków ograniczających dotyczących FRJ;
wspólne stanowisko 98/240/WPZiB przewiduje podjęcie innych środków, w szczególności zamrożenie funduszy, w przypadku gdy warunki określone w tym stanowisku nie zostaną spełnione i represje w Kosowie będą trwały nadal; jeśli wspomniane warunki nie będą spełnione, należy przewidzieć dalsze ograniczenie stosunków finansowych z FRJ;
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO: Artykuł 1 Fundusze posiadane za granicą przez rządy Federalnej Republiki Jugosławii i Serbii zostaną zamrożone. Artykuł 2 Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z datą jego przyjęcia. Artykuł 3
Artykuł 4 Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 25 maja 1998 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące praw człowieka, zasad demokracji, zasady państwa prawa i dobrych rządów w Afryce
(98/350/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. J.1 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej jednym z celów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa jest rozwój oraz umocnienie demokracji i zasady państwa prawa oraz poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności;
Rada i zebrani w Radzie przedstawiciele Państw Członkowskich przyjęli w dniu 28 listopada 1991 r. rezolucję w sprawie praw człowieka, demokracji i rozwoju;
zgodnie z art. 4 i 5 Czwartej Konwencji AKP-WE, podpisanej w Lomé w dniu 15 grudnia 1989 r., znowelizowanej przez porozumienie podpisane na Mauritiusie w dniu 4 listopada 1995 r., działalność podjęta przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie w ramach współpracy AKP/WE powinna uwzględniać wymiar ludzki i być oparta na poszanowaniu praw człowieka, zasad demokracji, zasady państwa prawa i dobrych rządów;
na mocy art. 3 wspólnego stanowiska 97/356/WPZiB [1] dotyczącego zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania w Afryce, przyjętego w dniu 2 czerwca 1997 r., Rada stwierdza, że zgodnie z odnośnymi procedurami zostaną podjęte kroki dla zapewnienia koordynacji wysiłków Wspólnoty Europejskiej oraz Państw Członkowskich we współpracy na rzecz rozwoju i popierania praw człowieka, demokracji, zasady państwa prawa i dobrych rządów;
prawa człowieka są uniwersalne, niepodzielne, współzależne i z natury swojej powiązane ze sobą,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem Unii jest wspieranie w partnerskim współdziałaniu z państwami afrykańskimi poszanowania praw człowieka, zasad demokracji, zasady państwa prawa i dobrych rządów.
To podejście powinno służyć jako ramy działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie.
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest wniesienie wkładu do spójnego postępowania w dziedzinie stosunków zewnętrznych Unii w Afryce, łącznie z właściwymi rozwiązaniami politycznymi.
Unia uznaje, że demokratyzacja jest procesem, który może być właściwie wspierany przez wspólnotę międzynarodową, łącznie z Unią, i że wiele państw afrykańskich pomyślnie przeprowadziło w ostatnich latach reformy, które poprawiły zdolność jednostek do korzystania z praw człowieka i procesu demokratycznego.
Artykuł 2
Unia w pełni uznaje prawo suwerennych państw do uchwalania własnych reguł konstytucyjnych i tworzenia ich własnych struktur konstytucyjnych zgodnie z ich historią, kulturą, tradycją oraz składem społecznym i etnicznym.
W tych ramach Unia dąży do wspierania procesu demokratyzacji w Afryce w poszanowaniu następujących wartości:
a) ochrony praw człowieka (obywatelskich, politycznych, socjalnych, ekonomicznych i kulturalnych);
b) poszanowania podstawowych zasad demokratycznych, łącznie z:
- prawem wybierania i zmieniania przywódców w wolnych i uczciwych wyborach,
- podziałem władzy na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą,
- zapewnieniem wolności słowa, informacji, stowarzyszania i politycznego organizowania się;
c) zasady państwa prawa, która umożliwia obywatelom obronę ich praw i która pozwala na pełne ujawnienie znaczenia władzy ustawodawczej i sądowniczej dla praw człowieka i podstawowych wolności oraz zakłada istnienie uczciwego, dostępnego i niezależnego systemu prawnego;
d) dobrych rządów, łącznie z przejrzystym i odpowiedzialnym zarządzaniem wszystkimi zasobami krajowymi, mającym na celu trwały i zrównoważony rozwój.
Artykuł 3
a) Przy decydowaniu o polityce w odniesieniu do poszczególnych państw Unia uwzględnia ich sytuację wyjściową oraz kierunek i tempo przemian, jak również polityczne zobowiązania rządu.
Unia przyznaje wysoki priorytet pozytywnemu i konstruktywnemu postępowaniu, które wspiera prawa człowieka, zasady demokratyczne, zasadę państwa prawa i dobre rządy.
b) Unia, współdziałając zarówno z rządami, jak i z obywatelskim społeczeństwem na podstawie partnerstwa i współpracy, rozważa zwiększenie swego wsparcia dla państw afrykańskich, w których zaszły pozytywne zmiany i w których rządy angażują się we wspieranie pozytywnych zmian.
W przypadku gdy zmiany są negatywne, Unia, na podstawie rezolucji przyjętej w dniu 28 listopada 1991 r., rozważy właściwe reakcje, które mogą pomóc odwrócić taki rozwój sytuacji.
Artykuł 4
Rada przyjmuje do wiadomości, że Komisja zamierza skierować swe działania na urzeczywistnienie celów i priorytetów niniejszego wspólnego stanowiska, stosownie do okoliczności, za pomocą właściwych środków wspólnotowych.
Artykuł 5
Działania Unii mające na celu wprowadzenie w życie niniejszego wspólnego stanowiska będą poddawane przeglądowi co sześć miesięcy.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 29 czerwca 1998 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie Sierra Leone
(98/409/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła dnia 5 czerwca 1998 r. rezolucję 1171 (1998), w której przyjęła z zadowoleniem wysiłki Rządu Sierra Leone mające na celu przywrócenie pokojowych i bezpiecznych warunków w kraju, odbudowanie efektywnej administracji i procesu demokratycznego oraz wspieranie pojednania narodowego;
w wymienionej rezolucji Rada Bezpieczeństwa ONZ wyraziła ubolewanie, że trwa nadal opór wobec władzy posiadającej legitymację Rządu Sierra Leone, i podkreśliła, że wszyscy rebelianci niezwłocznie powinni położyć kres wszelkim okrucieństwom, zaniechać oporu i złożyć broń;
zakazy nałożone przez rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ 1132 (1997) zostały zniesione; rezolucja 1171 (1998) powinna być stosowana w całej Unii Europejskiej,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Zakazuje się sprzedaży lub dostarczania do Sierra Leone broni i pokrewnych materiałów wszelkiego typu, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami wojskowymi, wyposażeniem wojskowym, paramilitarnym i częściami zapasowymi, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1171 (1998) [1], z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 2 i 3.
Artykuł 2
Ograniczeń określonych w art. 1 nie stosuje się w odniesieniu do Rządu Sierra Leone, przy czym takie dostawy będą podlegać kontroli Organizacji Narodów Zjednoczonych i ich Państw Członkowskich, zgodnie z ust. 2 i 4 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1171 (1998).
Artykuł 3
Ograniczenia określone w art. 1 nie mają zastosowania do sprzedaży lub dostaw broni i pokrewnego materiału, który jest przeznaczony wyłącznie do użytku Grupy Obserwatorów Wojskowych Wspólnoty Gospodarczej Państw Zachodnioafrykańskich (ECOMOG) lub Organizacji Narodów Zjednoczonych w Sierra Leone.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapobiegają, zgodnie z prawem wewnętrznym, wjazdowi lub przejazdowi przez ich terytoria kierowniczych członków byłej junty wojskowej oraz Zjednoczonego Frontu Rewolucyjnego (ZFR).
Objęte tym środkiem osoby zostaną określone zgodnie z ust. 5 rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1171 (1998).
Wyjątki mogą być dopuszczone zgodnie z tym samym ust. 5 wspomnianej rezolucji [2].
Ustęp 1 nie zobowiązuje Państwa Członkowskiego do odmówienia jego własnym obywatelom wjazdu na jego terytorium.
Artykuł 5
Uchyla się działanie wspólnego stanowiska 97/826/WPZiB [3].
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia 5 czerwca 1998 r.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 26 października 1998 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie udziału Unii Europejskiej w promowaniu nierozprzestrzeniania broni jądrowej i budowaniu zaufania w regionie Azji Południowej
(98/606/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Europejska w Cardiff w dniach 15-16 czerwca 1998 r. przyjęła konkluzje w sprawie indyjskich i pakistańskich prób jądrowych;
Rada przyjęła deklarację w sprawie indyjskich i pakistańskich prób jądrowych w dniu 25 maja i w dniach 8-9 czerwca 1998 r.;
konkluzje i deklaracje te żądały w szczególności, aby Indie i Pakistan podpisały Traktat w sprawie ogólnego zakazu prób jądrowych (CTBT) w jego obowiązującej treści i skłoniły się do jego ratyfikacji, publicznie potwierdziły zamiar wykonywania ścisłych kontroli wywozu materiałów, sprzętu i technologii podlegających kontroli w ramach Grupy Bezpieczeństwa Dostawców Materiałów Jądrowych, wykazów podwójnego zastosowania oraz Załącznika Systemu Kontroli Technologii Rakietowej, zaciągnęły zobowiązania do niemontowania urządzeń jądrowych i nieużywania takich urządzeń w mechanicznych pojazdach transportowych, a także zaprzestały budowy i wykorzystywania pocisków balistycznych zdolnych do przenoszenia głowic jądrowych;
w deklaracjach tych Unia potwierdziła także swoje pełne zaangażowanie na rzecz realizacji przepisów Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, który jest kamieniem węgielnym w globalnym systemie nierozprzestrzeniania broni jądrowej i istotną podstawą do kontynuacji rozbrojenia nuklearnego, a także oświadczyła, że nadal jej celem jest, aby wszystkie kraje, w tym Indie i Pakistan, przystąpiły do Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej w jego obowiązującej treści, bez żadnych zmian;
Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych potępiła indyjskie i pakistańskie próby jądrowe w rezolucji nr 1172 z dnia 6 czerwca 1998 r.;
Konferencja rozbrojeniowa uzgodniła w dniu 11 sierpnia 1998 r. utworzenie doraźnego komitetu w celu wynegocjowania niedyskryminacyjnego, wielostronnego, międzynarodowego i faktycznie wiarygodnego Traktatu zakazującego produkcji materiałów rozszczepialnych dla broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest udział w nierozprzestrzenianiu pocisków jądrowych i balistycznych w Azji Południowej i budowaniu zaufania oraz unikanie konfliktu w następstwie prób broni jądrowej przeprowadzonych przez Indie i Pakistan w maju 1998 r.
Artykuł 2
1.
Unia Europejska w szczególności promuje i wspiera wysiłki wspólnoty międzynarodowej w celu osiągnięcia dalszych celów dotyczących nierozprzestrzeniania w odniesieniu do wywozu materiałów, sprzętu i technologii podlegających kontroli w ramach Grupy Bezpieczeństwa Dostawców Materiałów Jądrowych, wykazów podwójnego zastosowania oraz załącznika Systemu Kontroli Technologii Rakietowej.
2.
W tym celu Unia wspiera także wysiłki wspólnoty międzynarodowej na rzecz osiągnięcia wzmocnionej budowy zaufania między Indiami a Pakistanem oraz ogólnie w regionie.
Artykuł 3
Wsparcie Unii obejmuje:
- aktywny udział Unii w trakcie dwustronnych kontaktów z Indiami i Pakistanem, jak również na różnych płaszczyznach międzynarodowych odnoszących się do tego tematu,
- popieranie oraz finansowy i koncepcyjny udział w różnych seminariach i innych inicjatywach dotyczących wzmacniania budowy zaufania oraz celów nierozprzestrzeniania technologii rakietowej i nuklearnej w odniesieniu do regionu południowoazjatyckiego i azjatyckiego w szerszym kontekście,
- pomoc techniczną dla obu krajów dotyczącą wdrażania i administrowania przepisami w zakresie kontroli wywozu,
- aktywne połączenie z europejskimi zespołami doradców w celu promowania lepszego wzajemnego zrozumienia poglądów w sprawie nierozprzestrzeniania oraz popierania politycznego podejścia do rozwiązywania konfliktów.
Artykuł 4
Rada podejmuje decyzje indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do priorytetów, uzgodnień i wkładów finansowych skierowanych na inicjatywy określone w art. 3.
Artykuł 5
Rada zauważa, że Komisja zamierza skierować działania na osiągnięcie celów i priorytetów niniejszego wspólnego stanowiska, gdzie właściwe, za pomocą odpowiednich środków wspólnotowych.
Artykuł 6
Rada dokona przeglądu wprowadzania niniejszego wspólnego stanowiska w celu rozważenia możliwości podjęcia przez Unię dalszych działań.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
WSPÓLNE DZIAŁANIE
z dnia 29 czerwca 1998 r.
przyjęte przez Radę na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie stosowania dobrej praktyki we wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych
(98/427/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając sprawozdanie grupy wysokiego szczebla w sprawie przestępczości zorganizowanej[1], zatwierdzone przez Radę Europejską zebraną w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r., w szczególności zalecenie nr 16 sprawozdania,
uwzględniając wnioski z seminarium na temat: "Polepszenie współpracy sądowej i ochrona praw człowieka", które odbyło się w Luksemburgu w dniach 1 i 2 października 1997 r.,
uwzględniając wspólne działanie 98/428/WSiSW z dnia 29 czerwca 1998 r., przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie utworzenia Europejskiej Sieci Sądowej[2], w szczególności art. 4 i 5,
uwzględniając Europejską Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 r., inne obowiązujące konwencje w tym zakresie oraz projektowaną konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych między Państwami Członkowskimi, a także mając na uwadze, co następuje:
niezbędne jest poczynienie dalszych praktycznych ulepszeń dotyczących stosowania wzajemnej pomocy prawnej między Państwami Członkowskimi, szczególnie do celów zwalczania poważnej przestępczości,
analizując poglądy Parlamentu Europejskiego[3], w następstwie konsultacji przeprowadzonych przez przewodniczącego zgodnie z art. K.6 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Deklaracje dobrej praktyki
1.
Każde Państwo Członkowskie, w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania, składa w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej deklarację postępowania zgodnie z dobrą praktyką w wykonywaniu wniosków, z uwzględnieniem przekazywania wyników otrzymanych z innych Państw Członkowskich i wysyłania wniosków do innych Państw Członkowskich w pomocy prawnej w sprawach karnych.
2.
Sekretariat Generalny Rady tłumaczy deklaracje określone w ust. 1 na języki urzędowe Wspólnoty i przekazuje tłumaczenia Państwom Członkowskim.
3.
Bez uszczerbku dla projektowanej konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych między Państwami Członkowskimi oraz zgodnie z deklaracją załączoną do niniejszego wspólnego działania, deklaracje każdego Państwa Członkowskiego, określone w ust. 1, zgodnie z jego prawem krajowym i procedurami prawnymi, zawierają zobowiązania w celu popierania następujących praktyk:
a) potwierdzania wszystkich wniosków o pomoc prawną i pisemnych zapytań związanych z wykonywaniem wniosków o pomoc prawną, w przypadku gdy wnioskujące Państwo Członkowskie występuje z wnioskiem o potwierdzenie, o ile odpowiedź merytoryczna nie jest wysłana niezwłocznie; wnioskujące Państwo Członkowskie może nie wymagać potwierdzenia, o ile wniosek nie jest przez Państwo Członkowskie oznaczony jako "pilne" lub, zgodnie z zamiarem Państwa Członkowskiego, potwierdzenie nie jest konieczne w świetle okoliczności danej sprawy;
b) przy potwierdzaniu wniosków i zapytań określonych w niniejszym ustępie, dostarczania występującej z wnioskiem władzy informacji o nazwisku i szczegółach kontaktu z władzami oraz, jeżeli to możliwe, osobami odpowiedzialnymi za wykonanie wniosku, łącznie z numerami telefonu i faksu;
c) przyznawania pierwszeństwa, o ile nie jest to sprzeczne z prawem Państwa Członkowskiego, do którego wystąpiono z wnioskiem o pomoc prawną, wnioskom wyraźnie oznaczonym przez władzę wnioskującą jako "pilne"; w Państwie Członkowskim, do którego wystąpiono z wnioskiem o pomoc prawną, postępowania z wnioskami oznaczonymi albo nieoznaczonymi jako "pilne", nie mniej korzystnie, niż z porównywalnymi zapytaniami, z którymi występuje się w tym Państwie Członkowskim w imieniu władz tego Państwa;
d) w przypadku gdy wniosek o pomoc prawną nie może być w całości lub w części wykonany, przedkładania władzom wnioskującego Państwa Członkowskiego pisemnego lub ustnego sprawozdania zawierającego wyjaśnienie w sprawie przeszkód oraz, w miarę możliwości, przedstawiania władzom wnioskującym propozycji wspólnego rozpatrzenia z władzą wnioskującą możliwości zlikwidowania przeszkód;
e) w przypadku gdy można przewidzieć, że wniosek o pomoc prawną nie może być wykonany albo nie może być w całości wykonany w nieprzekraczalnym terminie, ustalonym przez wnioskujące Państwo Członkowskie oraz gdy utrudni to procedurę sądową we wnioskującym Państwie Członkowskim, niezwłocznego przedstawiania władzom Państwa Członkowskiego pisemnego lub ustnego sprawozdania, i wszelkich dalszych sprawozdań, o które występują władze Państwa Członkowskiego, zawierających wyjaśnienia, kiedy wnioskowana pomoc prawna będzie najprawdopodobniej udzielona;
f) przedkładania wniosków o pomoc prawną niezwłocznie po ustaleniu potrzeby niezbędnej konkretnej pomocy prawnej oraz, gdy wniosek jest oznaczony jako "pilne" lub ustalono nieprzekraczalny termin, wyjaśniania powodów pilności lub nieprzekraczalności terminu; deklaracja zawiera zobowiązanie do nieoznaczania jako "pilne" wniosków mniejszej ważności;
g) zapewniania, aby wnioski o pomoc prawną były przedkładane zgodnie z odpowiednim Traktatem lub innymi uzgodnieniami międzynarodowymi;
h) przy przedkładaniu wniosków o pomoc prawną, dostarczania władzom, do których występuje się z wnioskiem, informacji o nazwisku i szczegółach kontaktu łącznie z numerami telefonu i faksu, władz wnioskujących oraz, jeżeli to możliwe, osobie odpowiedzialnej za wystąpienie z wnioskiem.
4.
Każde Państwo Członkowskie przedstawia swoją deklarację sądowym lub innym właściwym władzom, zwracając się do nich o poparcie, w granicach ich kompetencji, środków pomocy prawnej niezbędnych w celu jej wdrożenia.
5.
Każda deklaracja złożona zgodnie z niniejszym artykułem, z zastrzeżeniem dla ust. 3, może być w każdym terminie zmieniona przez Państwo Członkowskie, które ją złożyło, w drodze przedłożenia w Sekretariacie Generalnym Rady.
Każda kolejna deklaracja będzie służyć celom dalszej poprawy postępowania zgodnie z dobrą praktyką wykonywania wniosków o pomoc prawną w sprawach karnych.
Artykuł 2
Przegląd dokonań
Z zastrzeżeniem mechanizmu oceniania stosowania i wdrażania na poziomie krajowym zobowiązań międzynarodowych w zakresie zwalczania zorganizowanej przestępczości, ustanowionego we wspólnym działaniu 97/827/WSiSW[4], każde Państwo Członkowskie okresowo dokonuje przeglądu zgodności postępowania z deklaracjami złożonymi zgodnie z art. 1.
Każde Państwo Członkowskie ustala mechanizm przeglądu z uwzględnieniem krajowej praktyki w postępowaniu o udzielanie pomocy prawnej w sprawach karnych.
Artykuł 3
Europejska Sieć Sądowa
Sekretariat Generalny Rady udostępnia Europejskiej Sieci Sądowej deklaracje, określone w art. 1 ust. 1, niezwłocznie po ich złożeniu. Europejska Sieć Sądowa oszacowuje deklaracje w świetle własnych kompetencji i doświadczeń oraz może wystąpić z propozycjami, które uważa za stosowne, w celu polepszenia postępowania w zakresie stosowania pomocy prawnej w sprawach karnych, łącznie z ustalaniem wspólnych metod oceny dokonań.
Artykuł 4
Przegląd
Rada dokonuje przeglądu niniejszego wspólnego działania w świetle wyników zastosowania mechanizmu oceny stosowania i wdrażania na poziomie krajowym zobowiązań międzynarodowych w zakresie zwalczania zorganizowanej przestępczości, ustanowionych we wspólnym działaniu 97/827/WSiSW.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania.
Artykuł 6
Opublikowanie
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie
z dnia 29 czerwca 1998 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie utworzenia Europejskiej Sieci Sądowej
(98/428/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii,
uwzględniając plan działań zwalczania przestępczości zorganizowanej, zaaprobowany przez Radę Europejską w Amsterdamie dnia 17 czerwca 1997 r., w szczególności jego zalecenie nr 21,
uwzględniając potrzebę koordynacji między niniejszą inicjatywą a wykonaniem zalecenia nr 19 niniejszego planu działań,
uwzględniając konkluzje wynikające z seminariów na temat "Europejska Sieć Sądowa i przestępczość zorganizowana", mających miejsce w Brukseli w dniach 8-10 maja 1996 r. i w dniach 19 i 20 czerwca 1997 r., zorganizowanych przez belgijskie Ministerstwo Sprawiedliwości w ramach programu częściowo finansowanego przez Unię Europejską oraz procedury Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej,
uwzględniając wspólne działanie 96/277/WSiSW z dnia 22 kwietnia 1996 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące podstaw dla wymiany sędziów łącznikowych w celu poprawy współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [1], a także mając na uwadze, co następuje:
istnieje potrzeba dalszej poprawy współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, szczególnie w zwalczaniu poważnych przestępstw, często dokonywanych przez obecne, w większości przypadków transnarodowe, organizacje;
skuteczna poprawa współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi wymaga przyjęcia środków strukturalnych na poziomie Unii Europejskiej w celu umożliwienia właściwych bezpośrednich kontaktów między organami sądowymi i innymi władzami odpowiedzialnymi za współpracę sądową i działalność sądową, wymierzoną przeciwko poważnej przestępczości w obrębie Państw Członkowskich;
niniejsze wspólne działanie nie narusza istniejących konwencji i umów, szczególnie Europejskiej konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
TYTUŁ I
ZASADY EUROPEJSKIEJ SIECI SĄDOWEJ
Artykuł 1
Powstanie
Między Państwami Członkowskimi jest utworzona sieć sądowych punktów kontaktowych, zwana dalej "Europejską Siecią Sądową".
Artykuł 2
Skład
1.
Europejska Sieć Sądowa jest utworzona z uwzględnieniem zasad konstytucyjnych, tradycji prawnej oraz struktury wewnętrznej każdego Państwa Członkowskiego, władz centralnych odpowiedzialnych za międzynarodową współpracę sądową, lub z innych sądowych lub właściwych władz, odpowiedzialnych w kontekście współpracy międzynarodowej, zarówno ogólnie, jak i za niektóre formy poważnej przestępczości, takie jak przestępczość zorganizowana, korupcja, handel narkotykami lub terroryzm.
2.
Tworzy się jeden lub więcej punktów kontaktowych w każdym Państwie Członkowskim, zgodnie z jego zasadami wewnętrznymi i wewnętrznym podziałem odpowiedzialności, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia skutecznego oddziaływania na całym jego terytorium i w odniesieniu do wszelkich form poważnej przestępczości.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że personel jego punktu lub punktów kontaktowych posiada wystarczającą znajomość języka Unii Europejskiej innego niż jego język narodowy, mając na uwadze potrzebę komunikacji z punktami kontaktowymi w pozostałych Państwach Członkowskich.
4.
W przypadku gdy sędziowie łącznikowi określeni we wspólnym działaniu 96/277/WSiSW mają zakres obowiązków analogiczny do przewidzianych art. 4 dla punktów kontaktowych, mogą zostać przyłączeni do Europejskiej Sieci Sądowej przez Państwo Członkowskie mianujące sędziego łącznikowego w każdym przypadku w zgodzie z procedurami ustanowionymi przez to państwo.
5.
Komisja wyznacza punkt kontaktowy dla tych obszarów, które podlegają jej zakresowi kompetencji.
Artykuł 3
Sposób działania sieci
Europejska Sieć Sądowa działa w szczególności w następujących trzech kierunkach:
a) ułatwiania tworzenia właściwych kontaktów między punktami kontaktowymi w różnych Państwach Członkowskich w celu wykonywania zadań ustalonych w art. 4;
b) organizowania okresowych spotkań przedstawicieli Państw Członkowskich zgodnie z procedurami ustalonymi w art. 5, 6 i 7;
c) stałego dostarczania pewnej ilości aktualnych informacji ogólnych, szczególnie przez właściwe sieci telekomunikacyjne, w ramach procedur ustalonych w art. 8, 9 i 10.
TYTUŁ II
KONTAKTY W OBRĘBIE SIECI
Artykuł 4
Funkcje punktów kontaktowych
1.
Punkty kontaktowe są aktywnymi pośrednikami, których zadaniem jest ułatwianie współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi, szczególnie w działaniach mających na celu zwalczanie poważnej przestępczości.
Punkty kontaktowe powinny być dostępne, aby umożliwić nawiązanie bezpośrednich kontaktów z lokalnymi organami sądowymi i innymi właściwymi władzami w ich własnym kraju, a także z punktami kontaktowymi oraz lokalnymi właściwymi władzami sądowymi i innymi w pozostałych państwach.
Jeżeli to konieczne, podróże w celu odwiedzenia punktów kontaktowych innych Państw Członkowskich są możliwe na podstawie porozumienia między odnośnymi administracjami.
2.
Punkty kontaktowe dostarczają prawnych i praktycznych informacji, niezbędnych dla lokalnych organów sądowych w ich własnym państwie, dla punktów kontaktowych w i dla lokalnych organów sądowych w innych państwach, w celu umożliwienia im przygotowania skutecznych wniosków o współpracę sądową lub w celu poprawy współpracy sądowej w ogóle.
3.
Rozwijają one koordynację współpracy sądowej w przypadkach, gdy kolejne wnioski ze strony lokalnych organów sądowych w Państwie Członkowskim wymagają skoordynowanego działania w innym Państwie Członkowskim.
TYTUŁ III
OKRESOWE SPOTKANIA EUROPEJSKIEJ SIECI SĄDOWEJ
Artykuł 5
Cel okresowych spotkań
1.
Cele okresowych spotkań Europejskiej Sieci Sądowej są następujące:
a) umożliwianie punktom kontaktowym wzajemnego poznania i wymiany doświadczeń, szczególnie dotyczących działania sieci;
b) stworzenie forum do dyskusji na temat praktycznych i prawnych problemów, stojących przed Państwami Członkowskimi w kontekście współpracy sądowej, szczególnie w odniesieniu do stosowania środków przyjętych przez Unię Europejską.
2.
Istotne doświadczenia nabyte w Europejskiej Sieci Sądowej są przekazane właściwym grupom roboczym Unii Europejskiej, służąc za podstawę do dyskusji na temat zmian prawodawczych i doskonalenia praktyki w obszarze międzynarodowej współpracy sądowej.
Artykuł 6
Częstotliwość spotkań
1.
Pierwsze spotkanie w ramach Europejskiej Sieci Sądowej odbędzie się w terminie trzech miesięcy po wejściu w życie niniejszego wspólnego działania.
2.
Następne spotkania w ramach Europejskiej Sieci Sądowej odbywać się będą okresowo na zasadzie ad hoc, w zależności od potrzeby jej członków, a także na zaproszenie prezydencji Rady, która również uwzględnia życzenia Państw Członkowskich w sprawie spotkań w ramach Sieci.
Artykuł 7
Miejsce spotkań
1.
Spotkania odbywają się w siedzibie Rady w Brukseli, zgodnie z przepisami regulaminu Rady.
2.
Jednakże możliwe jest odbywanie spotkań w Państwach Członkowskich, aby umożliwić punktom kontaktowym wszystkich Państw Członkowskich spotkanie z władzami państwa gospodarza innymi niż punkty kontaktowe i wizytowania specjalnych organów tego państwa, odpowiedzialnych za międzynarodową współpracę sądową lub zwalczanie niektórych form poważnej przestępczości.
TYTUŁ IV
INFORMACJE DOSTĘPNE W OBRĘBIE EUROPEJSKIEJ SIECI SĄDOWEJ
Artykuł 8
Zasób informacji rozpowszechnianych w obrębie Europejskiej Sieci Sądowej
Punkty kontaktowe muszą mieć stały dostęp do następujących czterech rodzajów informacji:
1) szczegóły dotyczące punktów kontaktowych w każdym Państwie Członkowskim, z objaśnieniem, w miarę potrzeby, zakresu ich odpowiedzialności na poziomie krajowym;
2) uproszczony wykaz organów sądowych i wykaz władz lokalnych w każdym Państwie Członkowskim;
3) krótkie prawne i praktyczne informacje, dotyczące systemów sądowych i proceduralnych w piętnastu Państwach Członkowskich;
4) teksty istotnych instrumentów prawnych i, w odniesieniu do obowiązujących konwencji — teksty oświadczeń i zastrzeżeń.
Artykuł 9
Uaktualnianie informacji
1.
Informacje rozpowszechniane w obrębie Europejskiej Sieci Sądowej muszą niezawodnie być stale uaktualniane.
2.
Każde Państwo Członkowskie jest indywidualnie odpowiedzialne za sprawdzanie dokładności danych zawartych w systemie i niezwłoczne informowanie Rady, gdy dane dotyczące jednego z czterech punktów określonych w art. 8 wymagają zmiany.
3.
Sekretariat Generalny Rady jest odpowiedzialny za administrację Sieci utworzonej w ramach wspólnego działania.
W szczególności jest odpowiedzialny za udostępnianie informacji określonych w art. 8 członkom Europejskiej Sieci Sądowej i za stałą aktualizację informacji niezbędnych do sprawnego funkcjonowania Sieci.
TYTUŁ V
SIEĆ TELEKOMUNIKACYJNA
Artykuł 10
Sprawozdanie dotyczące systemu telekomunikacyjnego
1.
W ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego wspólnego działania Rada zbada, na podstawie sprawozdania prezydencji, przygotowanego po konsultacji z Europejską Siecią Sądową, czy Sieć powinna być połączona siecią telekomunikacyjną.
2.
Rada ustali szczegóły konfiguracji systemu telekomunikacyjnego w drodze decyzji podjętej kwalifikowaną większością głosów, zgodnie z art. K.3 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej.
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie po upływie jednego miesiąca od dnia jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym. Artykuł 14 Publikacja
WSPÓLNE DZIAŁANIE
z dnia 29 czerwca 1998 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, ustanawiające mechanizm wspólnej oceny przejmowania, stosowania i skutecznego wprowadzania w życie przez ubiegające się kraje dorobku Unii Europejskiej w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych
(98/429/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z Kopenhagi z 1993 r. i Luksemburga z 1997 r.,
uwzględniając konkluzje z obrad Rady w Brukseli z dnia 19 marca 1998 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: wskazane jest ustanowienie mechanizmu, który w ramach Rady pozwoli ekspertom z Państw Członkowskich i Komisji do wspólnej oceny przejmowania, stosowania i skutecznego wprowadzania w życie przez ubiegające się państwa dorobku Unii Europejskiej w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych;
oceny te powinny być brane pod uwagę przez Komisję w dostosowaniu priorytetów i celów Partnerstwa dla Członkostwa oraz wewnątrz ustalonych struktur Unii Europejskiej w kontekście przyszłych dyskusji o rozszerzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Z zastrzeżeniem kompetencji Wspólnoty lub ustalonych struktur do określania stanowiska Państwa Członkowskiego w negocjacjach w sprawie przystąpienia, uchwala się, zgodnie z przepisami określonymi poniżej, mechanizm wspólnej oceny przejmowania, zastosowania i skutecznego wprowadzania w życie przez państwa, które kandydują do przystąpienia do Unii Europejskiej (kraje kandydujące), dorobku Unii w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia pełną współpracę władz krajowych we wprowadzaniu w życie mechanizmu wspólnej oceny, uchwalonego na mocy niniejszego wspólnego działania (mechanizm oceny).
Artykuł 2
Grupa ekspertów
1.
Grupa ekspertów, która będzie powołana zgodnie z regulaminem Rady pod nadzorem Komitetu Stałych Przedstawicieli Państw Członkowskich (Coreper), ma za zadanie przygotowanie i utrzymywanie na bieżąco wspólnych ocen sytuacji w krajach kandydujących odnośnie do przejmowania, zastosowania i skutecznego wprowadzania w życie dorobku Unii w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
2.
Jedno lub więcej Państw Członkowskich, w ścisłym stowarzyszeniu z Komisją, może udzielić szczególnej pomocy w przygotowaniu i utrzymaniu dla poszczególnego kraju kandydującego wyczerpujących sprawozdań, które będą tworzyły podstawę ocen określonych w ust. 1, uwzględniając informacje udostępnione na mocy art. 3.
3.
Grupa ekspertów unika dublowania już podjętej pracy i nakładania się jej na inne działania podjęte przez Unię w tym zakresie.
Artykuł 3
Sporządzanie informacji
1.
Wszystkie odpowiednie materiały dotyczące przyjmowania, stosowania i skutecznego wprowadzania w życie przez państwa kandydujące dorobku Unii w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych zostają udostępnione grupie ekspertów przez Państwa Członkowskie i Komisję w celu umożliwienia grupie przygotowania i aktualizacji wspólnych ocen dotyczących sytuacji w każdym państwie kandydującym oraz oceny możliwych obszarów problemowych.
2.
Oceny określone w ust. 1 określają w szczególności:
- informacje dostarczone indywidualnie i wspólnie przez Państwa Członkowskie oparte na ich bezpośrednich doświadczeniach z pracy z państwami kandydującymi, włączając informacje dostępne w ramach Schengen,
- sprawozdania, tam gdzie właściwe, od ambasad Państw Członkowskich i delegacji Komisji w krajach kandydujących, na podstawie, w miarę potrzeby, kwestionariusza, który przygotuje grupa ekspertów,
- informacje dostępne Komisji z racji jej roli, jaką odgrywa w ogólnym procesie przystąpienia, włączając sprawozdania placówek dyplomatycznych prowadzone w ramach programu PHARE,
- sprawozdania Rady Europy w sprawie wprowadzania w życie konwencji i zaleceń Rady Europy lub pochodzące z wszelkich innych źródeł uznanych za właściwe w odniesieniu do treści dorobku.
3.
Jeśli dodatkowe informacje uważa się za konieczne, ad hoc zostają utworzone zespoły przedstawicieli oraz ekspertów Państw Członkowskich i Komisji do przeprowadzania dalszych misji o szczególnym charakterze, nie obciążając nadmiernie państw kandydujących.
Decyzja o tym, czy ustanowić takie misje, i o ich składzie, terminie oraz zakresie uprawnień zostaje podjęta przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną, ma podstawie opinii grupy ekspertów, w ścisłej współpracy z Komisją.
Artykuł 4
Postęp i rezultaty mechanizmu oceny
1.
Grupa ekspertów, poprzez Coreper i w ścisłej współpracy z Komitetem ustanowionym na mocy art. K.4 Traktatu i z innymi organami Rady włączonymi w proces rozszerzenia, składa Radzie sprawozdanie z postępu i wyników ocen.
Grupa informuje o swojej pracy również inne odpowiednie instytucje Rady.
2.
Komisję zaprasza się do uwzględnienia wspólnych ocen w swoich propozycjach dotyczących znaczącego dostosowania priorytetów i celów Partnerstwa dla Członkostwa, które zostają przedłożone Radzie do decyzji zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa[1].
Oceny te są uwzględniane także wewnątrz ustalonych struktur Unii Europejskiej w kontekście przyszłych dyskusji o rozszerzeniu.
Artykuł 5
Przegląd mechanizmu oceny
Nie później niż rok po wejściu w życie niniejszego wspólnego działania, Rada zbada działania i zakres mechanizmu oceny i, jeśli właściwe, wprowadzi do niego zmiany.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym. Artykuł 7 Publikacja
Wspólne działanie
z dnia 3 grudnia 1998 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie prania brudnych pieniędzy, identyfikacji, wykrywania, zamrażania, zajmowania i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa
(98/699/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Zjednoczonego Królestwa,
uwzględniając plan działania grupy wysokiego szczebla ds. przestępczości zorganizowanej zatwierdzony przez Radę Europejską na posiedzeniu w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r., w szczególności zalecenie 26 lit. b) dotyczące środków do wzmocnienia wykrywania i zajęcia zysków pochodzących z przestępstwa,
analizując poglądy Parlamentu Europejskiego w drodze konsultacji przeprowadzonej przez Prezydencję zgodnie z art. K.6 Traktatu o Unii Europejskiej,
uwzględniając wspólne działania z dnia 5 grudnia 1997 r. ustanawiające mechanizm oceny zastosowania i wdrażania na poziomie krajowym międzynarodowych przedsięwzięć w zakresie walki ze zorganizowaną przestępczością [1] oraz z dnia 19 marca 1998 r. ustanawiające program wymiany, szkoleń i współpracy dla osób odpowiedzialnych za zwalczanie przestępczości zorganizowanej (Falcone Programme) [2],
uwzględniając związanie się przez Państwa Członkowskie zasadami Konwencji Rady Europy z 1990 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy, wykrywania, zajęcia i konfiskaty zysków z przestępstwa,
uwzględniając projekt wspólnego działania dotyczącego uznania jako przestępstwo karne udziału w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności przestępstwa objęte tym wspólnym działaniem,
uwzględniając wymogi dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy [3], oraz 40 zaleceń do walki z praniem pieniędzy sformułowanych w 1996 r. przez Grupę Roboczą ds. Finansowych odnośnie do Prania Pieniędzy (FATF), w szczególności jej zalecenie 4,
uwzględniając wspólne działanie z dnia 17 grudnia 1996 r. dotyczące zbliżenia ustawodawstw i praktyk Państw Członkowskich Unii Europejskiej w celu zwalczania narkomanii i zapobiegania oraz zwalczania nielegalnego handlu narkotykami [4],
w trosce o wspólny cel jakim jest poprawa koordynacji między organami przestrzegania prawa,
przywołując wspólne działanie w sprawie utworzenia Europejskiej Sieci Sądowej, przyjęte przez Radę dnia 29 czerwca 1998 r. [5],
a także mając na uwadze, co następuje: zdolność do zakłócania działalności przestępczej w zakresie przestępczości zorganizowanej przez skuteczniejszą współpracę między Państwami Członkowskimi w dziedzinie identyfikacji, wykrywania, zamrażania lub zajmowania i konfiskaty aktywów pochodzących z przestępstwa, ulega ciągłej poprawie;
wzajemnie zgodne praktyki czynią współpracę na szczeblu Wspólnoty europejskiej skuteczniejszą w zakresie identyfikacji, wykrywania, zamrażania lub zajmowania oraz konfiskaty nielegalnych aktywów;
zalecenie nr 16 powyżej wspomnianego planu działania dotyczącego zwalczania przestępczości zorganizowanej podkreśla potrzebę przyspieszenia procedur współpracy sądowej w sprawach związanych z przestępczością zorganizowaną, przy znaczącym zmniejszaniu opóźnienia w przekazywaniu i odpowiedziach na wnioski;
przystąpienie Państw Członkowskich do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych z 1959 r.;
w świetle Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r. oraz Sesji specjalnej w sprawie narkotyków Zgromadzenia Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych z 1988 r.;
uznając osiągnięcia seminarium z Dublina z 1996 r. w sprawie konfiskaty aktywów w określeniu przeszkód w skutecznej współpracy;
przy założeniu, że formy współpracy ustanowione w niniejszym wspólnym działaniu nie naruszają innych form dwustronnej bądź wielostronnej współpracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
W celu wzmocnienia skutecznych działań przeciwko przestępczości zorganizowanej Państwa Członkowskie zapewnią, że żadne zastrzeżenia nie będą wnoszone ani podtrzymywane odnośnie do następujących artykułów Konwencji Rady Europy z 1990 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy, wykrywania, zajmowania i konfiskaty zysków pochodzących z przestępstwa (dalej zwanej "Konwencją z 1990 r."):
a) artykuł 2: w zakresie, w jakim przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności lub co do którego można orzec zastosowanie środka zabezpieczającego, którego górna granica zagrożenia jest wyższa niż jeden rok;
b) artykuł 6: co do poważnych przestępstw.
Takie przestępstwa będą w każdym przypadku obejmować przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności lub co do których można wydać zarządzenie zatrzymania, którego górna granica zagrożenia jest wyższa niż jeden rok; jeżeli chodzi o państwa, których system prawny przewiduje minimalne zagrożenie dla przestępstw, będą to przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności lub co do których można wydać zarządzenie zatrzymania na czas nie krótszy niż sześć miesięcy.
Litera a) nie ma wpływu na zastrzeżenia wniesione w odniesieniu do konfiskaty zysków pochodzących z przestępstw karalnych z mocy ustawodawstwa o podatkach.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że jego ustawodawstwo i procedury dotyczące konfiskaty zysków pochodzących z przestępstwa zezwolą także na konfiskatę mienia, którego wartość odpowiada takim zyskom, zarówno w czysto krajowych postępowaniach, jak i w postępowaniach wszczętych na żądanie innego Państwa Członkowskiego, włączając żądanie wykonania nakazu konfiskaty zagranicznej.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wykluczyć konfiskatę własności, której wartość odpowiada zyskom pochodzącym z drobnej przestępczości.
Wyrazy "mienie", "zyski" i "konfiskata" mają to samo znaczenie, jak w art. 1 Konwencji z 1990 r.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia w swoim ustawodawstwie i procedurach wydanie zgody na identyfikację i wykrywanie podejrzanych zysków pochodzących z przestępstwa, na wniosek innego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń o popełnienie przestępstwa karnego.
Takie ustawodawstwo i procedury umożliwią pomoc, jaka ma być udzielona w możliwie najwcześniejszym stadium ścigania, i w tym celu Państwa Członkowskie będą starały się, ze względu na drugie Państwo Członkowskie, ograniczyć swe podstawy fakultatywnego wykorzystania odmowy, zgodnie z art. 18 ust. 2 i 3 Konwencji z 1990 r.
Artykuł 2
1.
W ramach funkcjonowania Europejskiej Sieci Sądowej każde Państwo Członkowskie przygotuje łatwy w użyciu przewodnik zawierający informacje o tym, gdzie otrzymać poradę i jaką pomoc można uzyskać przy identyfikacji, wykrywaniu, zamrażaniu lub zajmowaniu i konfiskacie narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa.
Przewodnik będzie również zawierał wszelkie ważne ograniczenia dotyczące takiej pomocy oraz informacje, które powinny dostarczyć państwa występujące z wnioskiem.
2.
Do Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej przesyła się przewodniki określone w ust. 1, które przetłumaczy on na języki urzędowe instytucji Wspólnoty Europejskiej. Sekretariat Generalny rozprowadzi przewodniki do Państw Członkowskich, Europejskiej Sieci Sądowej i Europolu.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia bieżącą aktualizację przewodnika określonego w ust. 1 oraz przesłanie wszelkich jego zmian do Sekretariatu Generalnego Rady w celu przetłumaczenia i dystrybucji zgodnie z ust. 2.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyznają takie samo traktowanie wnioskom innych Państw Członkowskich, które odnoszą się do identyfikacji, wykrywania, zamrażania lub zajmowania i konfiskaty aktywów, jakie przysługuje takim środkom w postępowaniu krajowym.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zachęcają śledczych, sędziów śledczych i prokuratorów z Państw Członkowskich do bezpośredniego kontaktu w celu właściwego wykorzystania istniejących porozumień o współpracy, dla zagwarantowania, że wnioski o pomoc, na formalnej drodze, nie będą składane niepotrzebnie.
Kiedy wymagany jest wniosek formalny, państwo wnioskujące zapewnia jego należyte przygotowanie i to, aby spełniał on wszystkie wymogi państwa, do którego wniosek jest skierowany.
2.
W przypadku gdy nie jest możliwa realizacja wniosku o pomoc w sposób oczekiwany przez państwo wnioskujące, państwo, do którego wniosek jest skierowany, stara się spełnić żądanie innym sposobem, po odpowiednich konsultacjach z państwem wnioskującym, respektując w pełni ustawodawstwo krajowe, jak i zobowiązania międzynarodowe.
3.
Państwa Członkowskie składają wniosek o pomoc z chwilą, gdy określony jest dokładny rodzaj pomocy, a w przypadku gdy we wniosku zaznaczono "pilne" lub podano nieprzekraczalny termin, wyjaśniają przyczyny nagłości lub nieprzekraczalnego terminu.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie, w przypadku gdy nie jest to sprzeczne z ich prawem, podejmują wszelkie niezbędne czynności do zminimalizowania ryzyka rozproszenia aktywów. Czynności te obejmują takie środki, które mogą być konieczne do zapewnienia, że aktywa, będące przedmiotem żądania innego Państwa Członkowskiego, mogą być sprawnie zamrożone lub zajęte, tak że późniejsze żądanie konfiskaty nie będzie daremne.
2.
W przypadku gdy w trakcie wykonywania żądanej pomocy prawnej w jednej dziedzinie Państwa Członkowskiego pojawi się potrzeba przeprowadzania dalszych dochodzeń w innej dziedzinie Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie podejmuje, w przypadku gdy nie jest to sprzeczne z jego prawem, wszelkie możliwe czynności dla udzielenia niezbędnej pomocy, bez potrzeby sporządzania dalszego wniosku o pomoc.
3.
W przypadku gdy realizacja żądania ujawnia potrzebę prowadzenia dalszych dochodzeń w odpowiedniej kwestii, a państwo wnioskujące wystosuje dodatkowe pismo z wnioskiem o pomoc, państwo, do którego wniosek jest skierowany, podejmuje, w przypadku gdy nie jest to sprzeczne z jego prawem, wszelkie możliwe kolejne czynności do wykonania takiego dodatkowego żądania.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają gotowe uzgodnienia w celu zaznajomienia swoich organów sądowych z najlepszą praktyką we współpracy międzynarodowej przy identyfikowaniu, wykrywaniu, zamrażaniu lub zajmowaniu i konfiskacie narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają zorganizowanie wszystkim śledczym, sędziom śledczym, prokuratorom i innym funkcjonariuszom zajmującym się współpracą międzynarodową w kwestii identyfikacji, wykrywania, zamrażania lub zajmowania i konfiskaty właściwych szkoleń w oparciu o najlepsze praktyki.
3.
Prezydencja i zainteresowane Państwa Członkowskie, we współpracy, gdzie to stosowne, z Europejską Siecią Sądową i Europolem, organizują seminaria dla urzędników z Państw Członkowskich i innych praktyków, aby wspierać i rozwijać najlepsze praktyki oraz w celu wspierania spójności procedur.
Artykuł 7
Rada, przed końcem 2000 r., dokona oceny niniejszego wspólnego działania w świetle wyników wspólnego działania z dnia 5 grudnia 1997 r. ustanawiającego tryb oceny stosowania i wykonania na szczeblu krajowym zobowiązań międzynarodowych do zwalczania przestępczości zorganizowanej.
Artykuł 8
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe czynności w celu wykonania niniejszego wspólnego działania z chwilą jego wejścia w życie i zapewniają, aby jego treść została podana do wiadomości swoich odpowiednich władz krajowych i lokalnych.
2.
Państwa Członkowskie w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszego wspólnego działania przedkładają odpowiednie propozycje dotyczące wykonania art. 1 do rozważenia przez właściwe władze w celu ich przyjęcia.
Artykuł 9
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym i wchodzi w życie z dniem jego opublikowania.
Wspólne działanie
z dnia 3 grudnia 1998 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące ustanowienia Europejskiego Systemu Archiwizacji Obrazu (FADO)
(98/700/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł K.1 ust. 3 Traktatu stanowi, że polityka imigracyjna i polityka wobec obywateli państw trzecich należą do obszarów wspólnego zainteresowania;
walka przeciwko fałszowaniu dokumentów jest obszarem objętym polityką imigracyjną i współpracą policyjną; proliferacja autentycznych i fałszywych dokumentów wymaga stałego unowocześniania; techniki wykorzystywane zarówno do produkcji oryginalnych dokumentów, jak i ich falsyfikatów, stają się coraz bardziej skomplikowane i wymagają środków wysokiej jakości;
Europejski biuletyn oszustw oraz Podręcznik autentycznych dokumentów nie spełniają całkowicie wymogów szybkości i dokładności powielania, co powoduje, że wykorzystywanie skomputeryzowanego systemu archiwizacji obrazów, wraz z odpowiednim poziomem wyszkolenia personelu, staje się kluczowym elementem całkowitej strategii stworzonej w celu spełnienia potrzeb Państw Członkowskich;
niektóre z Państw Członkowskich dokonały komputeryzacji systemów archiwizacji obrazu, które zaczynają funkcjonować;
w celu zapewnienia wysokiego poziomu kontroli ze strony Państw Członkowskich byłoby korzystne wprowadzenie komputerowego systemu archiwizacji obrazu, który pozwoli na uzyskanie dostępu do dokumentów przez osoby dokonujące ich kontroli w Państwach Członkowskich; taki system powinien umożliwiać użytkownikom dostęp do informacji dotyczących każdej wykrytej nowej metody fałszowania oraz informacji dotyczących autentycznych dokumentów znajdujących się w obrocie;
w celu zapewnienia, że informacje zawarte w systemie są jednolite i zgodne, niezbędne jest sporządzenie procedur dotyczących przygotowania wkładów Państw Członkowskich włączonych do systemu oraz procedur kontroli i sprawdzania takich wkładów;
niniejsze wspólne działanie pozostaje bez wpływu na właściwość Państw Członkowskich w zakresie uznawania paszportów, dokumentów podróży, wiz lub innych dokumentów tożsamości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Europejski System Archiwizacji Obrazu tworzony jest w celu wymiany za pomocą środków komputeryzacji i w bardzo krótkim czasie informacji między Państwami Członkowskimi dotyczących oryginalnych i fałszywych dokumentów, które zostały zarejestrowane zgodnie z procedurami wymienionymi w Załączniku do niniejszego wspólnego działania.
2.
Niniejszy system nie zastępuje ani nie likwiduje zwykłej formy wymiany informacji zapisanych w formie papierowej, dopóki wszystkie Państwa Członkowskie nie będą gotowe do używania systemu skomputeryzowanego.
Artykuł 2
Baza danych systemu zawiera, między innymi, następujące informacje:
a) obrazy fałszywych i podrobionych dokumentów;
b) obrazy oryginalnych dokumentów;
c) informację zbiorczą na temat technik fałszowania;
d) informację zbiorczą na temat technik zabezpieczeń.
Artykuł 3
Ustanowienie europejskiego systemu nie stanowi przeszkody dla poszczególnych Państw Członkowskich w rozwoju i używaniu ich własnych krajowych systemów odnoszących się do wymogów krajowych służb kontroli granicznej oraz służb wewnętrznych odpowiedzialnych za weryfikację dokumentów.
Artykuł 4
Rada niezwłocznie przyjmie techniczną specyfikację odnoszącą się do zgodności z istniejącymi systemami, sposobami wprowadzania informacji do systemu oraz procedurami ich kontroli i weryfikacji.
Artykuł 5
Artykuł 1 stosuje się nie dłużej niż 12 miesięcy po przyjęciu środków określonych w art. 4.
Wspólne działanie
z dnia 21 grudnia 1998 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [1]
(98/733/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając sprawozdanie wysokiej grupy ds. przestępczości zorganizowanej, zatwierdzone przez Radę Europejską w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r., w szczególności zalecenie nr 17 planu działania,
a także mając na uwadze, co następuje:
Rada uważa, że znaczenie i rozwój niektórych form przestępczości zorganizowanej wymagają wzmocnienia współpracy między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, w szczególności w zakresie następujących przestępstw: handlu narkotykami, handlu ludźmi, terroryzmu, przemytu dzieł sztuki, prania brudnych pieniędzy, poważnych przestępstw gospodarczych, wyłudzeń i innych aktów przemocy skierowanych przeciwko życiu, integralności fizycznej lub wolności osobistej, lub sprowadzenia zbiorowego zagrożenia osób;
w celu odpowiedzi na różne zagrożenia, przed którymi stoją Państwa Członkowskie, konieczne jest wypracowanie wspólnego podejścia do udziału w działaniach skierowanych przeciwko organizacjom przestępczym;
Państwa Członkowskie dołożą wszelkich starań, stosując niniejsze wspólne działanie, aby zastosować lub ułatwić zastosowanie środków odnoszących się do ochrony świadków i/lub osób współpracujących podczas procesu sądowego w walce z międzynarodową przestępczością zorganizowaną wymienioną w uchwałach Rady z dnia 23 listopada 1995 r. [2] oraz z dnia 20 grudnia 1996 r. [3];
ponownie potwierdzając zaufanie do struktur i funkcjonowania systemu prawnego Państw Członkowskich i ich zdolności do zagwarantowania uczciwego procesu;
Państwa Członkowskie chcą zapewnić, aby osoby biorące udział w działaniach organizacji przestępczych nie uniknęły ścigania i kary w związku z przestępstwami, do których odnosi się niniejsze wspólne działanie; w tym celu Państwa Członkowskie będą ułatwiać współpracę w ramach procesu sądowego mającą na celu ściganie i karanie przestępstw, o których mowa;
przywołując fakt przestrzegania przez Unię Europejską praw podstawowych zawartych w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, której stronami są wszystkie Państwa Członkowskie, w szczególności przepisów odnoszących się do wolności słowa, zgromadzeń i zrzeszania się;
po rozpatrzeniu poglądów Parlamentu Europejskiego i konsultacji z nim zgodnie z art. K.6 Traktatu [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
W rozumieniu niniejszego wspólnego działania organizacja przestępcza oznacza zorganizowaną grupę powołaną na pewien okres, składającą się z więcej niż dwóch osób działających wspólnie w celu popełnienia przestępstw podlegających karze pozbawienia lub ograniczenia wolności do wysokości przynajmniej czterech lat lub karze surowszej, w zależności od tego czy przestępstwa takie są celem samym w sobie, czy środkiem do uzyskania korzyści majątkowych oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, od wpływu na działalność władz publicznych.
Przestępstwa określone w akapicie pierwszym obejmują przestępstwa określone w art. 2 Konwencji o Europolu oraz w Załączniku do tej Konwencji, za które przewidziano kary co najmniej równe tym, jakie przewiduje akapit pierwszy.
Artykuł 2
1.
W celu wspierania walki ze zorganizowaną przestępczością każde Państwo Członkowskie podejmuje się, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6, zapewnić, że jedno lub oba rodzaje zachowań opisanych poniżej są karane skutecznymi i proporcjonalnymi, i odstraszającymi sankcjami karnymi:
a) zachowanie osoby, która z zamiarem i wiedzą na temat celu oraz ogólnej działalności przestępczej organizacji albo z zamiarem popełnienia przez organizację przestępstw, o których mowa, bierze czynny udział w:
- działaniach przestępczych organizacji spełniających przesłanki art. 1, nawet w przypadku gdy osoba ta nie bierze udziału w popełnianiu tych przestępstw i, z zastrzeżeniem zasad ogólnych prawa karnego danego Państwa Członkowskiego, nawet jeżeli przestępstwa te nie zostaną rzeczywiście popełnione,
- innych działaniach organizacji posiadając dalszą wiedzę, że jej udział przyczyni się do wykonania przez organizację działań przestępczych w rozumieniu art. 1;
b) zachowanie osoby biorącej udział w zmowie z jedną lub większą liczbą osób, której celem jest dążenie do czynności, której dokonanie skutkowałoby popełnieniem przestępstw w rozumieniu art. 1, nawet jeśli ta osoba nie bierze czynnego udziału w dokonaniu przestępstwa.
2. Niezależnie od tego, czy w Państwie Członkowskim zachowanie określone w ust. 1 lit. a) lub b) jest przestępstwem, Państwa Członkowskie udzielą sobie wzajemnie najbardziej wyczerpującej pomocy, jak to możliwe, w odniesieniu do przestępstw podlegających przepisom niniejszego artykułu, jak również przestępstw podlegających przepisom art. 3 ust. 4 Konwencji dotyczącej ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, sporządzonej dnia 27 września 1996 r.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że osoby prawne mogą być pociągnięte do odpowiedzialności karnej lub, jeśli to jest niemożliwe, innej podlegającej przepisom art. 2 ust. 1, za przestępstwa, które zostały popełnione przez te osoby prawne, zgodnie z procedurami ustanowionymi przez prawo krajowe.
Taka odpowiedzialność osób prawnych nie narusza zasad odpowiedzialności karnej osób fizycznych, które są sprawcami lub współsprawcami przestępstw.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia w szczególności, że osoby prawne mogą podlegać efektywnej, proporcjonalnej i odstraszającej karze oraz że sankcje ekonomiczne i materialne mogą być na nie nałożone.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że rodzaje zachowań określone w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), które mają miejsce na jego terytorium, podlegają karze, niezależnie od miejsca na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym organizacja ta ma siedzibę lub prowadzi działalność przestępczą, i niezależnie od miejsca, gdzie działalność określona w Porozumieniu, do którego odnosi się art. 2 ust. 1 lit. b), jest prowadzona.
W przypadku gdy jurysdykcję w stosunku do działań związanych z udziałem w organizacji przestępczej sprawuje kilka Państw Członkowskich, przeprowadzają one konsultacje w celu koordynacji ich działań mających na celu skuteczne karanie, biorąc w szczególności pod uwagę lokalizację różnych części składowych organizacji na terytorium zainteresowanych Państw Członkowskich.
Artykuł 5
1.
W przypadkach gdy zastosowanie ma Konwencja dotycząca ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, sporządzona dnia 27 września 1996 r., niniejsze wspólne działanie nie wpływa w żaden sposób na zobowiązania wynikające z Konwencji lub jej interpretację.
2.
Niniejsze wspólne działanie nie stoi w sprzeczności z działaniami Państwa Członkowskiego mającymi na celu poddanie zachowania organizacji przestępczej sankcji karnej o szerszym zakresie niż ten zdefiniowany w art. 2 ust. 1.
Artykuł 6
W ciągu roku od wejścia w życie niniejszego wspólnego działania Państwa Członkowskie przedstawią właściwym władzom odpowiednie propozycje dotyczące jego wykonania..
Artykuł 7
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania.
Artykuł 8
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Dyrektywa Komisji 98/3/WE
z dnia 15 stycznia 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/116/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/63/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7a Traktatu przewiduje utworzenie obszaru bez granic wewnętrznych, w którym zagwarantowany będzie swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitałów;
dyrektywa 76/116/EWG ustanawia zasady wprowadzania nawozów do obrotu na rynku wewnętrznym;
w załączniku I do dyrektywy 76/116/EWG należy uwzględnić nowe nawozy, aby umożliwić stosowanie do nich oznakowania WE przewidzianego w załączniku II do tej dyrektywy;
notatka 94/C 138/04 [3] ustanawia procedurę, która powinna być przestrzegana przez wszystkie osoby (producenta lub jego przedstawiciela) chcące stosować do nawozów sztucznych oznakowanie WE, przewidziane w załączniku II do dyrektywy 76/116/EWG, w drodze przedłożenia dokumentacji technicznej właściwym władzom Państwa Członkowskiego, które będą pełnić funkcję sprawozdawcy w odniesieniu do tej dokumentacji przed Grupą Roboczą Komisji Europejskiej ds. Nawozów Sztucznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Nawozami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/116/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Nawozy wymienione w załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do części C pkt 1 zatytułowanej "Nawozy proste płynne".
Artykuł 2
Do załącznika III części A.1 dyrektywy 76/116/EWG dodaje się następujące produkty i dotyczące ich tolerancje:
"Azotan wapniowy w zawiesinie: _BAR_ 0,4 % _BAR_
Nawozy azotowe w roztworze zawierającym mocznik formaldehydu _BAR_
_BAR_ 0,4 % _BAR_
Nawozy azotowe w zawiesinie zawierającej mocznik formaldehydu _BAR_
_BAR_ 0,4 %" _BAR_
.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 31 grudnia 1998 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Niniejsze przepisy stosuje się od 1 stycznia 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 lutego 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 93/38/EWG koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 oraz art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu [3] w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 26 listopada 1997 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rada decyzją 94/800/EWG z dnia 22 grudnia 1994 r., dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) [4], zatwierdziła w imieniu Wspólnoty między innymi Porozumienie w sprawie Zamówień Rządowych, zwane dalej "Porozumieniem", którego celem jest ustanowienie wielostronnych ram zrównoważonych praw i obowiązków w odniesieniu do zamówień rządowych z zamiarem osiągania liberalizacji i rozszerzenia handlu światowego; Porozumienie to nie ma skutku bezpośredniego.
(2) Dyrektywa 93/38/EWG [5] skoordynowała krajowe procedury dotyczące procedur udzielania zamówień publicznych w dziedzinie gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji w celu wprowadzenia równych warunków konkurencji w odniesieniu do takich zamówień we wszystkich Państwach Członkowskich.
(3) Podmioty zamawiające objęte Porozumieniem, które stosują się do dyrektywy 93/38/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, i które stosują te same przepisy w odniesieniu do wykonawców dostawców i usługodawców z państw trzecich będących sygnatariuszami Porozumienia przestrzegają zatem Porozumienia.
(4) Z uwagi na międzynarodowe prawa i zobowiązania, przekazane Wspólnocie w wyniku przyjęcia Porozumienia, uzgodnienia, które mają być stosowane do oferentów oraz produktów z państw trzecich sygnatariuszy, są określone w Porozumieniu, którego zakres nie obejmuje zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające, określone w art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 93/38/EWG, zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające prowadzące działalność, określoną w załącznikach III, IV, V, VI oraz X do tej dyrektywy, zamówień na usługi wymienione w załączniku XVI B do tej dyrektywy, zamówień na usługi badawcze i rozwojowe wymienione w kategorii 8 załącznika XVI A do tej dyrektywy, zamówień na usługi telekomunikacyjne wymienione w kategorii 5 załącznika XVI A do tej dyrektywy, których numerami wspólnej klasyfikacji produktów (CPC) są 7524, 7525, 7526, oraz zamówień na usługi finansowe wymienione w kategorii 6 załącznika XVI A do tej dyrektywy, związanych z emisją, sprzedażą, kupnem lub transferem papierów wartościowych i innych instrumentów finansowych, a także usług banku centralnego.
(5) Niektóre przepisy Porozumienia wprowadzają bardziej korzystne warunki dla oferentów niż te ustanowione w dyrektywie 93/38/EWG.
(6) W przypadku gdy zamówienia są udzielane przez podmioty zamawiające w rozumieniu Porozumienia, dopuszczenie przedsiębiorstw i produktów z Państw Członkowskich do zamówień publicznych na usługi, dostawy oraz roboty budowlane, dostępnych na mocy Traktatu, musi być co najmniej tak korzystny, jak warunki dostępu do zamówień publicznych w ramach Wspólnoty, przyznane na mocy uzgodnień zawartych w Porozumieniu w odniesieniu do przedsiębiorstw i produktów z państw trzecich będących sygnatariuszami Porozumienia.
(7) Niezbędne jest zatem dostosowanie i uzupełnienie przepisów dyrektywy 93/38/EWG.
(8) Konieczność zapewnienia rzeczywistego otwarcia rynku i odpowiedniej równowagi w stosowaniu reguł udzielania zamówień w tych sektorach nadal wymaga, aby podmioty, które mają być tym objęte, były określone na podstawie innej niż odniesienie do ich statusu prawnego.
(9) Zmiany wprowadzone do dyrektywy 93/38/EWG nie powinny naruszać równego traktowania podmiotów zamawiających działających w sektorze publicznym oraz w sektorze prywatnym.
(10) Należy zapewnić, zgodnie z art. 222 Traktatu, aby reguły w Państwach Członkowskich dotyczące zasad prawa własności nie były naruszane.
(11) Stosowanie dyrektywy 93/38/EWG musi być uproszczone, a równowaga osiągnięta w obecnej legislacji wspólnotowej w dziedzinie zamówień publicznych w tych sektorach, musi być zachowana w najszerszym możliwym zakresie.
(12) Niezbędne jest zatem rozszerzenie stosowania niektórych dostosowań dyrektywy 93/38/EWG w odniesieniu do wszystkich podmiotów zamawiających i sektorów objętych niniejszą dyrektywą.
(13) Zamawiający mają możliwość uzyskiwania i wykorzystywania wskazówek, które mogą być przydatne w sporządzaniu specyfikacji dotyczących konkretnego zamówienia, pod warunkiem że nie narusza to zasad konkurencji.
(14) Komisja powinna udostępnić małym i średnim przedsiębiorstwom szkolenia i materiały informacyjne potrzebne do umożliwienia im pełnego uczestnictwa w zmienionym rynku zamówień publicznych.
(15) Otwarcie zamówień w sektorach objętych niniejszą dyrektywą może mieć niekorzystne skutki dla gospodarek Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej, które będą musiały znieść poważne trudności; właściwe jest udzielenie tym Państwom Członkowskim odpowiednich dodatkowych okresów do wykonania niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla międzynarodowych praw i zobowiązań wynikających dla Wspólnoty w wyniku przyjęcia Porozumienia, które określa uzgodnienia, które mają być stosowane do oferentów oraz produktów z państw trzecich będących sygnatariuszami Porozumienia i którego zakres stosowania nie obejmuje zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające określone w art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 93/38EWG, zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające prowadzące działalność określoną w załącznikach III, IV, V, VI oraz X do tej dyrektywy, zamówień na usługi wymienione w załączniku XVI B do tej dyrektywy, zamówień na usługi badawcze i rozwojowe wymienione w kategorii 8 załącznika XVI A do tej dyrektywy, zamówień na usługi telekomunikacyjne wymienione w kategorii 5 załącznika XVI A do tej dyrektywy, których numerami wspólnej klasyfikacji produktów (CPC) są 7524, 7525, 7526, oraz zamówień na usługi finansowe wymienione w kategorii 6 załącznika XVI A do tej dyrektywy, związanych z emisją, sprzedażą, kupnem lub transferem papierów wartościowych i innych instrumentów finansowych, a także usług banku centralnego, do dyrektywy 93/38/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 14
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
a) zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające, które prowadzą działalność określoną w załączniku X [6], pod warunkiem że wartość szacunkowa, bez podatku od wartości dodanej (VAT), jest nie mniejsza niż:
i) 600000 ECU w przypadku zamówień na dostawy i usługi;
ii) 5000000 ECU w przypadku zamówień na roboty budowlane;
b) zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające, które prowadzą działalność określoną w załącznikach I, II, VII, VIII oraz IX [7], pod warunkiem że wartość szacunkowa, bez podatku od wartości dodanej (VAT), jest nie mniejsza niż:
i) równowartość w ECU 400000 Specjalnych Praw Ciągnienia (SDR) w odniesieniu do zamówień na dostawy i usługi wymienione w załączniku XVI A, z wyjątkiem usług badawczych i rozwojowych wymienionych w kategorii 8 i usług telekomunikacyjnych kategorii 5, których numerami referencyjnymi są 7524, 7525 i 7526;
ii) 400000 ECU w przypadku zamówień na usługi inne niż wymienione w ppkt i);
iii) równowartość w ECU 5000000 Specjalnych Praw Ciągnienia (SDR) w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane;
c) zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające, które prowadzą działalność określoną w załącznikach III, IV, V, i VI, [8], pod warunkiem że wartość szacunkowa, bez podatku od wartości dodanej (VAT), jest nie mniejsza niż:
i) 400000 ECU w przypadku zamówień na dostawy i usługi;
ii) 5000000 ECU w przypadku zamówień na roboty budowlane";
b) dodaje się ustępy w brzmieniu:
"14.
Wartość w walutach krajowych progów, ustanowionych w ust. 1, zasadniczo jest poddawana przeglądowi co dwa lata, z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r.
Obliczenie takiej wartości oparte jest na średnich dziennych wartościach tych walut wyrażonych w ecu, w ciągu ostatnich 24 miesięcy upływających ostatniego dnia sierpnia poprzedzającego przegląd ze skutkiem od dnia 1 stycznia.
Wartości te zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na początku listopada.
15.
Wartości progowe Porozumienia w sprawie Zamówień Rządowych, zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji [9], zwanym dalej "Porozumieniem";, poddaje się weryfikacji zasadniczo co dwa lata, począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r.
Obliczenie tych wartości oparte jest na średniej dziennej wartości ecu wyrażonej w SDR, w ciągu ostatnich 24 miesięcy upływających ostatniego dnia sierpnia poprzedzającego przegląd z dnia 1 stycznia.
Wartości te zostają opublikowane jak przewidziano w ust. 14.
16.
Metody obliczania ustanowione w ust. 14 i 15 są badane na podstawie art. 5 ust. 1 lit. c) akapit drugi dyrektywy 93/36/EWG.";
2. w art. 21 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) podmioty zamawiające wzywają następnie wszystkich kandydatów do potwierdzenia ich zainteresowania na podstawie szczegółowych informacji dotyczących danego zamówienia przed rozpoczęciem wyboru oferentów lub uczestników negocjacji.
Takie informacje zawierają co najmniej określenie:
i) rodzaju i wielkości, łącznie z wszelkimi możliwościami dalszych zamówień, oraz, jeśli to możliwe, wskazanie przybliżonego harmonogramu, w jakim takie możliwości mogą być wykorzystane; w przypadku zamówień powtarzających się charakter i wielkość oraz, jeśli to możliwe, wskazanie przybliżonego harmonogramu ogłaszania kolejnych zaproszeń do ubiegania się o zamówienie na roboty budowlane, dostawy lub usługi;
ii) czy procedura jest ograniczona czy negocjacyjna;
iii) jakichkolwiek terminów rozpoczęcia lub zakończenia realizacji dostaw, wykonania robót budowlanych lub świadczenia usług;
iv) adresu i ostatecznego terminu składania wniosku o uzyskanie zaproszenia do udziału w postępowaniu, a także język lub języki, w których taki wniosek musi być złożony;
v) adresu podmiotu udzielającego zamówienia oraz przekazującego wszelkie informacje niezbędne do uzyskania specyfikacji lub innych dokumentów;
vi) wszelkich wymagań gospodarczych i technicznych, zabezpieczeń finansowych oraz informacji wymaganych od dostawców, przedsiębiorstw lub usługodawców;
vii) kwoty oraz warunków płatności wszelkich należności za dokumentację dotyczącą procedury udzielania zamówień publicznych; oraz
iii) czy podmiot zaprasza do składania ofert na nabycie, leasing, najem, dzierżawę lub kupno na raty, czy też na więcej niż jedną z tych metod.";
3 w art. 22 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadku zamówień na roboty budowlane istotne cechy zamówień na roboty budowlane, których podmioty zamawiające zamierzają udzielić, a których szacunkowa wartość jest nie mniejsza niż:
- wartość progowa, ustanowiona w art. 14 ust. 1 lit. a) pkt ii), w odniesieniu do zamówień, które mają być udzielone przez podmioty prowadzące działalność określoną w załączniku X,
- wartość progowa, ustanowiona w art. 14 ust. 1 lit. b) pkt iii), w odniesieniu do zamówień, które mają być udzielone przez podmioty prowadzące działalność określoną w załącznikach I, II, VII, VIII i IX, lub
- wartość progowa, ustanowiona w art. 14 ust. 1 lit. c) pkt ii), w odniesieniu do zamówień, które mają być udzielone przez podmioty prowadzące działalność określoną w załącznikach III, IV, V i VI.";
4 w art. 23 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Niniejszy artykuł stosuje się do konkursów na projekty, organizowanych jako część procedury prowadzącej do udzielenia zamówienia na usługi o wartości szacunkowej, bez podatku od wartości dodanej (VAT), nie mniejszej niż:
- wartość progowa, ustanowiona w art. 14 ust. 1 lit. a) pkt i), w odniesieniu do zamówień, które mają być udzielone przez podmioty prowadzące działalność określoną w załączniku X,
- wartość progowa, ustanowiona w art. 14 ust. 1 lit. b) ppkt i) lub ii), w odniesieniu do zamówień, które mają być udzielone przez podmioty prowadzące działalność określoną w załącznikach I, II, VII, VIII i IX, lub
- wartość progowa, ustanowiona w art. 14 ust. 1 lit. c) i), w odniesieniu do zamówień, które mają być udzielone przez podmioty prowadzące działalność określoną w załącznikach III, IV, V i VI.";
5 w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Informacje przewidziane w załączniku XV sekcja I lub w załączniku XVIII zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W związku z powyższym Komisja uwzględnia wszelkie drażliwe aspekty handlowe, które podmioty zamawiające mogą wskazać przez zamawiającego przy przesyłaniu tych informacji, w związku z załącznikiem XV pkt 6, 9 i 11.";
6 artykuł 26 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
1. W procedurach otwartych termin składania ofert ustalony przez zamawiającego nie może być krótszy niż 52 dni od daty wysłania ogłoszenia. Ten termin może zostać zastąpiony przez termin dostatecznie długi, aby umożliwić zainteresowanym składanie ważnych ofert, jednakże nie może on być zasadniczo krótszy niż 36 dni, a w żadnym przypadku krótszy niż 22 dni od dnia, w którym zostało wysłane ogłoszenie o zamówieniu, jeżeli podmiot zamawiający wysłał do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich okresowe ogłoszenie informacyjne zgodnie z art. 22 ust. 1, pod warunkiem, że ogłoszenie to zawiera informacje wymagane w załączniku XIV część II i III w zakresie, w jakim informacje te są dostępne w chwili publikacji ogłoszenia określonego w art. 22 ust. 1.
Okresowe ogłoszenie informacyjne musi ponadto zostać wysłane do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich w ciągu minimum 52 dni, a maksimum 12 miesięcy przed dniem, w którym ogłoszenie o zamówieniu, przewidziane w art. 21 ust. 1 lit. a), zostanie wysłane do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
2.
W procedurach ograniczonych i negocjacyjnych z uprzednim zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie stosuje się następujące zasady:
a) termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, w odpowiedzi na ogłoszenie opublikowane zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) lub w odpowiedzi na zaproszenie podmiotu zamawiającego, zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. c), zasadniczo nie może być krótszy niż 37 dni od dnia wysłania ogłoszenia lub zaproszenia, a w żadnym wypadku nie może być krótszy niż termin na publikację, określony w art. 25 ust. 3, plus 10 dni;
b) termin składania ofert może być ustalony za wspólnym porozumieniem zamawiającego i wybranych kandydatów, pod warunkiem, że wszystkim oferentom przyznano tyle samo czasu na przygotowanie i złożenie ofert;
c) jeżeli nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia w odniesieniu do terminu składania ofert, podmiot zamawiający ustala termin, który zasadniczo wynosi przynajmniej 24 dni, a w żadnym wypadku nie jest krótszy niż 10 dni od daty zaproszenia do składania ofert; przyznany termin jest wystarczający, aby uwzględnić w szczególności czynniki wymienione w art. 28 ust. 3.";
7. w art. 28:
a) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i zaproszenia do składania ofert muszą być składane za pomocą najszybszego dostępnego środka łączności.
W przypadku gdy wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu są składane za pomocą telegramu, teleksu, telefaksu, telefonu lub w jakiejkolwiek formie elektronicznej, Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby były one potwierdzone pismem wysłanym przed upływem terminu określonego w art. 26 ust. 1.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6.
Oferty składa się na piśmie, bezpośrednio lub pocztą.
Państwa Członkowskie mogą pozwolić na składanie ofert w inny sposób umożliwiający zapewnienie, aby:
- każda oferta zawierała wszystkie informacje niezbędne do jej oceny,
- poufność ofert została zachowana przez podczas ich oceny,
- w razie konieczności, do celów dowodowych, takie oferty zostały jak najszybciej potwierdzone na piśmie lub poprzez wysłanie uwierzytelnionego odpisu,
- oferty były otwierane upływie terminu do ich składania.";
8. w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Podmioty zamawiające mogą, według swojego uznania, ustanawiać i stosować systemy kwalifikacji dostawców, wykonawców lub usługodawców.
Podmioty ustanawiające lub stosujące system kwalifikacji zapewniają, aby dostawcy, wykonawcy lub usługodawcy mogli w dowolnym momencie składać wniosek o kwalifikację.";
9. w art. 35 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Artykuł 34 ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy Państwo Członkowskie udziela zamówienia na podstawie innych kryteriów, w ramach reguł obowiązujących w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, których celem jest przyznanie pierwszeństwa niektórym oferentom, pod warunkiem że reguły, do których następuje odwołanie, są zgodne z Traktatem.";
10. uchyla się art. 38;
11. artykuł 41 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 41
1.
Podmioty zamawiające przechowują odpowiednie informacje dotyczące każdego zamówienia, wystarczające do uzasadnienia w późniejszym czasie decyzji podjętych w związku z:
a) kwalifikacją i wyborem wykonawców, dostawców lub usługodawców oraz udzielaniem zamówienia;
b) odwołaniem się do odstępstw od zastosowania specyfikacji europejskich zgodnie z art. 18 ust. 6;
c) wykorzystaniem procedur bez uprzedniego zaproszenia do ubiegania się o zamówienie, zgodnie z art. 20 ust. 2;
d) niezastosowaniem tytułów II, III i IV, zgodnie z odstępstwami przewidzianymi w tytule I.
2.
Informacje przechowywane są przez co najmniej cztery lata od daty udzielenia zamówienia, tak aby podmiot zamawiający był w stanie w ciągu tego okresu przedstawić Komisji, na jej wniosek, niezbędne informacje.
3.
Podmioty prowadzące jedną z działalności wymienionych w załącznikach I, II, VII, VIII i IX powiadamiają niezwłocznie oraz, na wniosek, pisemnie zainteresowanych dostawców, wykonawców lub usługodawców o decyzjach dotyczących udzielenia zamówień.
4.
Podmioty zamawiające prowadzące jedną z działalności wymienionych w załącznikach I, II, VII, VIII oraz IX powiadamiają niezwłocznie po dacie otrzymania pisemnego wniosku niedopuszczonego kandydata lub oferenta o przyczynach odrzucenia jego wniosku lub oferty, a także każdego oferenta, który złożył dopuszczoną ofertę, o cechach i odnośnych zaletach wybranej oferty, jak również o nazwie oferenta, którego oferta została wybrana.
Jednakże podmioty zamawiające mogą zdecydować, że niektóre informacje dotyczące udzielenia zamówienia, określone w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, pozostaną utajnione, jeżeli ujawnienie tych informacji mogłoby utrudniać egzekwowanie prawa, byłoby sprzeczne z interesem publicznym, mogłoby naruszyć uzasadnione interesy handlowe poszczególnych przedsiębiorstw publicznych lub prywatnych, w tym te, którym udzielono zamówienia, lub mogłoby naruszyć uczciwą konkurencję między dostawcami, wykonawcami lub usługodawcami.";
12. w art. 42 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"1a.
W odniesieniu do działalności, do których odwołują się załączniki I, II, VII, VIII i IX, Państwa Członkowskie zgodnie z uzgodnieniami, które mają być określone na podstawie procedury przewidzianej w art. 40 ust. 4-8, zapewniają, aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r. za rok poprzedzający i następnie do dnia 31 października każdego roku Komisja otrzymywała statystyczne sprawozdanie dotyczące udzielonych zamówień.
Sprawozdanie to zawiera informacje konieczne do sprawdzenia prawidłowego stosowania Porozumienia.
Informacje wymagane na mocy niniejszego ustępu nie obejmują informacji dotyczących zamówień na usługi wymienione w kategorii 8 załącznika XVI A, na usługi telekomunikacyjne wymienione w kategorii 5, których numerami referencyjnymi CPC są 7524, 7525 i 7526, lub na usługi wymienione w załączniku XVI.
B.";
13. dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 42a
Do celów udzielania zamówień przez podmioty zamawiające Państwa Członkowskie stosują we wzajemnych stosunkach warunki tak samo korzystne, jak te, które przyznały państwom trzecim w wykonaniu Porozumienia.
W tym celu Państwa Członkowskie konsultują się wzajemnie w ramach Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych w sprawie środków, które mają być podjęte na podstawie tego Porozumienia.";
14. załączniki XII, XIII, XIV oraz XV zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 16 lutego 1999 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Jednakże Republika Grecka oraz Republika Portugalska mogą ustanowić, że przepisy określone w ust. 1 stosuje się nie później niż od dnia 16 lutego 2000 r.
3.
Przepisy określone w ust. 1 przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą, wraz z tabelą korelacji między niniejszą dyrektywą a przyjętymi środkami krajowymi.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 lutego 1998 r.
mająca na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 49 i art. 57 ust. 1 i art. 57 ust. 2 zdania pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 7a Traktatu, rynek wewnętrzny obejmuje przestrzeń bez granic wewnętrznych i zgodnie z art. 3 lit. c) Traktatu zniesienie przeszkód pomiędzy Państwami Członkowskimi w swobodnym przepływie osób i usług stanowi jeden z celów Wspólnoty; dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to zwłaszcza prawo do wykonywania zawodu na własny rachunek lub w charakterze pracownika najemnego w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zdobyli oni kwalifikacje zawodowe.
(2) W pełni wykwalifikowany prawnik w danym Państwie Członkowskim może odtąd wystąpić o uznanie swego dyplomu w celu prowadzenia działalności gospodarczej w innym Państwie Członkowskim, aby wykonywać tam zawód prawnika zgodnie z zawodowym tytułem obowiązującym w tym Państwie Członkowskim, zgodnie z dyrektywą Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata [4]; celem wymienionej dyrektywy jest zintegrowanie takiego prawnika z zawodowym rynkiem pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim, nie jest jednak jej zamierzeniem ani zmiana zasad zawodowych obowiązujących w tym Państwie Członkowskim, ani wyłączenie tego prawnika z zakresu stosowania tych zasad.
(3) Niektórzy prawnicy mogą szybko zintegrować się z zawodowym rynkiem pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim, zwłaszcza poprzez zdanie testu sprawdzającego umiejętności, takiego jaki przewiduje dyrektywa 89/48/EWG, a inni, w pełni wykwalifikowani prawnicy, powinni móc uzyskać możliwość zintegrowania się po złożeniu przewidzianego egzaminu kwalifikującego, odbywającego się w przyjmującym Państwie Członkowskim, posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia lub powinni móc prowadzić działalność gospodarczą posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia.
(4) Okres ten powinien umożliwić prawnikowi zintegrowanie się z zawodowym rynkiem pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim, jeżeli sprawdzono, że zdobył on już doświadczenie zawodowe w tym Państwie Członkowskim.
(5) Działanie w tej dziedzinie na poziomie wspólnotowym uzasadnione jest nie tylko tym, że w porównaniu z ogólnym systemem uznawania kwalifikacji zawodowych udostępnia prawnikom skuteczniejsze środki pozwalające im na zintegrowanie się z zawodowym rynkiem pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim, ale także tym, że dając prawnikom możliwość wykonywania zawodu w trybie stałym w przyjmującym Państwie Członkowskim, którzy posługują się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, odpowiada ono na potrzeby odbiorców usług prawnych, którzy z racji wzrastającego napływu spraw wynikających zwłaszcza z faktu istnienia rynku wewnętrznego, potrzebują porad podczas zawierania transakcji transgranicznych, w których nakładają się na siebie przepisy prawa międzynarodowego, prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego.
(6) Działanie takie jest również uzasadnione na poziomie wspólnotowym z tego względu, że dotychczas jedynie kilka Państw Członkowskich pozwala na swoim terytorium na wykonywanie zawodu prawnika w innej formie niż świadczenie usług przez prawników pochodzących z innych Państw Członkowskich i wykonujących zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia; jednakże w Państwach Członkowskich gdzie taka możliwość istnieje przybiera ona bardzo różne formy, jeśli chodzi na przykład o zakres działalności i obowiązek rejestrowania się we właściwych organach; taka różnorodność sytuacji prowadzi do nierówności oraz zniekształceń konkurencji między prawnikami z poszczególnych Państw Członkowskich i stanowi ona przeszkodę dla swobodnego przepływu; jedynie dyrektywa ustanawiająca warunki wykonywania zawodu inaczej niż w formie świadczenia usług przez prawników, którzy posługują się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, jest w stanie rozwiązać te problemy i zapewnić we wszystkich Państwach Członkowskich te same możliwości zarówno prawnikom jak i odbiorcom usług prawnych.
(7) Zgodnie ze swoim celem niniejsza dyrektywa nie ustanawia zasad dotyczących sytuacji czysto wewnętrznych i zmienia krajowe przepisy zawodowe tylko tam, gdzie jest to konieczne by mogła ona osiągnąć swój cel; przede wszystkim nie narusza ona przepisów krajowych określających dostęp do zawodu prawnika oraz wykonywanie go posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
(8) Prawników objętych niniejszą dyrektywą, należałoby poddać obowiązkowi rejestrowania się we właściwych organach przyjmującego Państwa Członkowskiego, aby te mogły upewnić się, że przestrzegają oni przepisów i etyki zawodowej przyjętych w przyjmującym Państwie Członkowskim; w rezultacie tej rejestracji okręgi sądowe, szczeble i typy sądownictwa, przed którymi prawnicy mogą występować, określone są przez ustawodawstwo odnoszące się do prawników przyjmującego Państwa Członkowskiego.
(9) Prawnicy, którzy nie są zintegrowani z zawodowym rynkiem pracy przyjmującego Państwa Członkowskiego są zobowiązani do wykonywania zawodu w tym państwie posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, aby zapewnić klientom dobrą informację oraz pozwolić na rozróżnienie między nimi i prawnikami z przyjmującego Państwa Członkowskiego, którzy wykonują zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w tym państwie.
(10) Należy umożliwić prawnikom korzystającym z przepisów niniejszej dyrektywy udzielanie porad prawnych, zwłaszcza w dziedzinie prawa Państwa Członkowskiego pochodzenia, prawa wspólnotowego, prawa międzynarodowego oraz prawa przyjmującego Państwa Członkowskiego; w dziedzinie świadczenia usług umożliwiła to już dyrektywa Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mająca na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług [5]; jednakże należałoby przewidzieć, tak jak w dyrektywie 77/249/EWG, prawo wyłączania sporządzania niektórych aktów dotyczących nieruchomości i spadków z zakresu działalności zawodowej prawników wykonujących zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym pierwotnie w Wielkiej Brytanii i Irlandii; niniejsza dyrektywa w żaden sposób nie wpływa na przepisy, które w każdym Państwie Członkowskim zastrzegają niektóre rodzaje działalności dla innych zawodów niż zawód prawnika; należy także przejąć przepisy dyrektywy 77/249/EWG dotyczącej możliwości wymagania przez przyjmujące Państwo Członkowskie od prawnika wykonującego zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, do współdziałania z prawnikiem lokalnym w przypadku reprezentowania i obrony klienta przed sądem; obowiązek współdziałania stosuje się zgodnie z interpretacją, jaką dał Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, w szczególności w swym orzeczeniu wydanym w dniu 25 lutego 1988 r. w sprawie 427/85 (Komisja przeciwko Niemco [6].
(11) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości należy pozostawić Państwom Członkowskim prawo do zastrzegania sobie, za pomocą przepisów szczególnych, dostępu do najwyższych instancji sądowniczych dla prawników wyspecjalizowanych, bez stawiania przeszkód w integrowaniu prawników z innych Państw Członkowskich, którzy spełniają wymagane warunki.
(12) Prawnik zarejestrowany w przyjmującym Państwie Członkowskim, posługujący się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, powinien być w dalszym ciągu zarejestrowany we właściwych organach w Państwie Członkowskim pochodzenia, by mógł zachować swoje uprawnienia prawnicze i korzystać z przepisów niniejszej dyrektywy; z tego względu niezbędna jest ścisła współpraca między właściwymi urzędami, a zwłaszcza w ramach ewentualnych postępowań dyscyplinarnych.
(13) Prawnicy, do których stosuje się niniejsza dyrektywa mogą, niezależnie od tego czy w Państwie Członkowskim pochodzenia pracują jako pracownicy najemni czy też prowadzą działalność na własny rachunek, praktykować w charakterze prawnika pracującego za stałym wynagrodzeniem w przyjmującym Państwie Członkowskim, o ile dane przyjmujące Państwo Członkowskie oferuje tę możliwość swoim własnym prawnikom.
(14) Niniejsza dyrektywa pozwala prawnikom wykonywać swój zawód w innym Państwie Członkowskim, posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, także w celu ułatwienia im uzyskania tytułu zawodowego obowiązującego w tym przyjmującym Państwie Członkowskim; na mocy art. 48 i 52 Traktatu, zgodnie z interpretacją Trybunału Sprawiedliwości, przyjmujące Państwo Członkowskie jest zobowiązane do uwzględniania doświadczenia zawodowego zdobytego na jego terytorium; po trzech latach efektywnej i regularnej działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim i w zakresie prawa tego państwa, włącznie z prawem wspólnotowym, można przyjąć, że prawnicy ci zdobyli kwalifikacje niezbędne do całkowitego zintegrowania się ze środowiskiem zawodowym prawników w przyjmującym Państwie Członkowskim; po upływie tego okresu prawnik musi, o ile, z zastrzeżeniem weryfikacji, udowodni umiejętności zawodowe w przyjmującym Państwie Członkowskim, uzyskać tytuł zawodowy obowiązujący w tym Państwie Członkowskim; jeśli okres efektywnego i regularnego, co najmniej trzyletniego wykonywania zawodu zawiera krótszy okres praktyki zawodowej w zakresie prawa przyjmującego Państwa Członkowskiego, właściwe organy powinny także uwzględnić wszelką inną znajomość tego prawa; mogą ją sprawdzić w trakcie rozmowy; jeśli nie zostanie dostarczony dowód dotyczący spełnienia tych warunków, to decyzja właściwych organów w przyjmującym Państwie Członkowskim o nieprzyznaniu tytułu zawodowego obowiązującego w tym państwie, wydana zgodnie z zasadami ułatwiającymi, związanymi z tymi warunkami, powinna być uzasadniona; przeciwko takiej decyzji powinno być możliwe wniesienie środka odwoławczego zgodnie z prawem krajowym.
(15) Ewolucja gospodarcza i zawodowa we Wspólnocie pokazuje, że prawo do wspólnego wykonywania zawodu prawnika, włącznie z formą zespołu, staje się rzeczywistością; należy unikać sytuacji, w których wykonywanie w grupie zawodu prawnika w Państwie Członkowskim pochodzenia stałoby się pretekstem, aby zakłócić lub utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej prawników będących członkami tej grupy w przyjmującym Państwie Członkowskim; trzeba jednak pozwolić Państwom Członkowskim na podejmowanie odpowiednich środków dla osiągnięcia uzasadnionego celu zapewnienia zawodowi niezależności; należy przewidzieć w tych Państwach Członkowskich pewne gwarancje, które pozwoliłyby na wspólne wykonywanie zawodu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot, zakres stosowania i definicje
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika pracującego na własny rachunek lub jako pracownik najemny w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zostały zdobyte kwalifikacje zawodowe.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "prawnik": oznacza każdą osobę, obywatela Państwa Członkowskiego, uprawnionego do wykonywania swego zawodu zgodnie z jednym z tytułów zawodowych, wymienionych poniżej:
w Belgii: _BAR_ Avocat/Advocaat/Rechtsanwalt _BAR_
w Danii: _BAR_ Advokat _BAR_
w Niemczech: _BAR_ Rechtsanwalt _BAR_
w Grecji: _BAR_ Δικηγοροζ _BAR_
w Hiszpanii: _BAR_ Abogado/Advocat/Avogado/Abokatu _BAR_
we Francji: _BAR_ Avocat _BAR_
w Irlandii: _BAR_ Barrister/Solicitor _BAR_
we Włoszech: _BAR_ Avvocato _BAR_
w Luksemburgu: _BAR_ Avocat _BAR_
w Niderlandii: _BAR_ Advocaat _BAR_
w Austrii: _BAR_ Rechtsanwalt _BAR_
w Portugalii: _BAR_ Advogado _BAR_
w Finlandii: _BAR_ Asianajaja/Advokat _BAR_
w Szwecji: _BAR_ Advokat _BAR_
w Wielkiej Brytanii: _BAR_ Advocate/Barrister/Solicitor; _BAR_
b) "Państwo Członkowskie pochodzenia": Państwo Członkowskie, w którym prawnik zdobył prawo do posługiwania się jednym z tytułów zawodowych określonych w lit. a), przed wykonywaniem zawodu prawnika w innym Państwie Członkowskim;
c) "przyjmujące Państwo Członkowskie": oznacza Państwo Członkowskie, w którym prawnik prowadzi praktykę, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy;
d) "tytuł zawodowy uzyskany w kraju pochodzenia": oznacza tytuł zawodowy obowiązujący w Państwie Członkowskim, w którym prawnik zdobył prawo do posługiwania się tym tytułem, zanim rozpoczął wykonywanie zawodu prawnika w przyjmującym Państwie Członkowskim;
e) "grupa": oznacza każdą jednostkę organizacyjną, z osobowością prawną lub bez, ustanowionę zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym prawnicy wykonują swoją działalność zawodową wspólnie i pod wspólną nazwą;
f) "odnośny tytuł zawodowy" lub "odnośny zawód": oznacza tytuł zawodowy lub zawód regulowany przez właściwe organy, u których prawnik rejestruje się zgodnie z przepisami art. 3, a "właściwe organy" oznaczają te organy.
3.
Niniejsza dyrektywa stosuje się zarówno do prawników wykonujących swój zawód pracując na własny rachunek jak również do tych, którzy wykonują zawód jako prawnicy najemni w Państwie Członkowskim pochodzenia i z zastrzeżeniem art. 8, w przyjmującym Państwie Członkowskim.
4.
Wykonywanie zawodu prawnika, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, nie dotyczy świadczenia usług, które stanowi przedmiot dyrektywy 77/249/EWG.
Artykuł 2
Prawo do wykonywania zawodu posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia
Każdy prawnik ma prawo do stałego wykonywania działalności wymienionych w art. 5, w każdym innym Państwie Członkowskim posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia.
Integracja z zawodowym rynkiem pracy prawników w przyjmującym Państwie Członkowskim jest przedmiotem przepisów art. 10.
Artykuł 3
Rejestracja we właściwych organach
1.
Prawnik, który chce wykonywać swój zawód w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym zdobył kwalifikacje zawodowe, jest zobowiązany do zarejestrowania się we właściwych organach tego Państwa Członkowskiego.
2.
Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego dokonują rejestracji prawnika po okazaniu im zaświadczenia o jego rejestracji we właściwych organach Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Mogą one także wymagać, aby zaświadczenie to, wydane przez właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia, nie było wydane wcześniej niż trzy miesiące od daty jego przedłożenia.
Informują one o tej rejestracji właściwe organy w Państwie Członkowskim pochodzenia.
3.
Do celów ust. 1:
- w Wielkiej Brytanii i w Irlandii prawnicy wykonujący swój zawód posługując się tytułem zawodowym innym niż tytuły używane w Wielkiej Brytanii i Irlandii rejestrują się albo we właściwych organach dla zawodu "barrister" lub "advocate", albo w organach właściwych dla zawodu "solicitor",
- w Wielkiej Brytanii organami właściwymi dla irlandzkiego zawodu "barrister" są organy właściwe dla zawodu "barrister" lub "advocate", a dla irlandzkiego zawodu "solicitor" właściwe organy dla zawodu "solicitor",
- w Irlandii organami właściwymi dla zawodu "barrister" lub "advocate" z Wielkiej Brytanii są organy właściwe dla zawodu "barrister", zaś dla zawodu "solicitor" z Wielkiej Brytanii organy właściwe dla zawodu "solicitor".
4.
W przypadku, gdy właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego ogłaszają zarejestrowane u nich nazwiska prawników, to ogłaszają one również nazwiska prawników zarejestrowanych na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Wykonywanie zawodu prawnika, posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia
l.
Prawnik wykonujący swój zawód w przyjmującym Państwie Członkowskim posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia jest zobowiązany robić to posługując się tytułem, który powinien być określony w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego pochodzenia, w sposób zrozumiały i pozwalający na uniknięcie jakiejkolwiek pomyłki z tytułem zawodowym używanym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
2.
Do celów stosowania ust. 1 przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby prawnik wykonujący swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia wskazywał na przynależność do organizacji zawodowej w państwie pochodzenia albo sądu, do jakiego jest dopuszczony, zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może także wymagać, aby prawnik praktykujący posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia informował o rejestracji właściwe organy tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Obszar działalności
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 prawnik wykonujący swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia prowadzi ten sam rodzaj działalności zawodowej, co prawnik wykonujący swoją działalność posługując się tytułem zawodowym obowiązującym w przyjmującym Państwie Członkowskim, w szczególności może udzielać konsultacji prawnych wchodzących w zakres prawa Państwa Członkowskiego swego pochodzenia, prawa wspólnotowego, prawa międzynarodowego i prawa przyjmującego Państwa Członkowskiego.
W każdym przypadku przestrzega on zasad procedury mającej zastosowanie w sądach krajowych.
2.
Państwa Członkowskie, które dopuszczają na swoim obszarze określoną kategorię prawników do wystawiania dokumentów zezwalających na zarządzanie majątkami osób zmarłych lub dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw na nieruchomości, których wystawianie w innych Państwach Członkowskich jest zarezerwowane dla zawodów innych niż zawód prawnika, mogą wyłączyć te rodzaje działalności prawnika wykonującego swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, wydanym w jednym z tych ostatnich Państw Członkowskich.
3.
Dla wykonywania działalności polegającej na reprezentowaniu i obronie klienta przed sądem, o ile prawo przyjmującego Państwa Członkowskiego zastrzega te rodzaje działalności dla prawników wykonujących swoją działalność posługując się tytułami zawodowymi obowiązującymi w tym państwie, może przyjmujące Państwo Członkowskie narzucić prawnikom wykonującym swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, współdziałanie z prawnikiem wykonującym swoją działalność w danym sądzie i który w danym przypadku byłby odpowiedzialny wobec tego sądu, albo też z "prawnikiem-zastępcą sądowym" pracującym w tym sądzie.
Niemniej jednak w celu zapewnienia dobrego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości Państwa Członkowskie mogą ustalić szczególne zasady dostępu do sądów najwyższych, takie jak odwołanie się do prawników specjalistów.
Artykuł 6
Stosowane przepisy dotyczące wykonywania zawodu i deontologii
1.
Niezależnie od przepisów dotyczących wykonywania zawodu i zasad deontologii, jakim w państwie pochodzenia podlega prawnik wykonujący swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, podporządkowany jest on tym samym przepisom dotyczących wykonywania zawodu i zasad deontologii, co prawnicy wykonujący swoją działalność posługując się tytułem zawodowym właściwym dla przyjmującego Państwa Członkowskiego, w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności, jakie prowadzi on na terytorium tego państwa.
2.
Należy zapewnić odpowiednie przedstawicielstwo prawników wykonujących swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia w organizacjach zawodowych działających w przyjmującym Państwie Członkowskim.
To przedstawicielstwo zawiera co najmniej prawo głosu w wyborach organów tych organizacji zawodowych.
3.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może narzucić prawnikowi wykonującemu swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia albo zawarcie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej, albo przystąpienie do zawodowych funduszów gwarancyjnych, zgodnie z zasadami, jakie są ustalone dla działalności zawodowych wykonywanych na jego obszarze.
Niemniej jednak prawnik wykonujący swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia jest zwolniony z tego obowiązku, jeśli udowodni, że jest ubezpieczony lub posiada gwarancję zawartą zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego pochodzenia, o ile są one równoważne w zakresie warunków i zasięgu zabezpieczenia.
Jeśli równoważność jest tylko częściowa, właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą wymagać zawarcia dodatkowej umowy ubezpieczenia lub dodatkowych gwarancji dla zabezpieczenia tych części, które nie zostały zabezpieczone ubezpieczeniem lub gwarancją według przepisów Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Artykuł 7
Procedury dyscyplinarne
l.
W przypadku uchybienia obowiązkom przez prawnika wykonującego swój zawód w przyjmującym Państwie Członkowskim posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia stosuje się zasady proceduralne, sankcje i odwołania przewidziane w przyjmującym Państwie Członkowskim.
2.
Przed wszczęciem procedury dyscyplinarnej przeciwko prawnikowi wykonującemu swój zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego informują o tym, w możliwie najkrótszym terminie, właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia poprzez przekazanie im wszystkich użytecznych informacji.
Akapit pierwszy stosuje się odpowiednio, jeśli procedura dyscyplinarna wszczęta jest przez właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia, które informuje o tym właściwe organy przyjmującego Państwa lub Państw Członkowskich.
3.
Bez wpływu na moc decyzyjną właściwych organów w przyjmującym Państwie Członkowskim organy te współpracują w trakcie całej procedury dyscyplinarnej z właściwymi organami w Państwie Członkowskim pochodzenia.
Przyjmujące Państwo Członkowskie w szczególności podejmuje kroki niezbędne do tego, aby właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia mogły zgłosić swe uwagi do instancji odwoławczych.
4.
Właściwe organy w Państwie Członkowskim pochodzenia decydują, stosownie do ich własnych zasad proceduralno-prawnych, o działaniach podjętych w świetle decyzji podjętej przez właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego w stosunku do prawnika wykonującego swój zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia.
5.
Jakkolwiek nie jest to warunek wstępny dla decyzji właściwego organu w przyjmującym Państwie Członkowskim, czasowe lub ostateczne cofnięcie pozwolenia na wykonywanie zawodu ze strony właściwych organów Państwa Członkowskiego pochodzenia, powoduje automatyczny zakaz czasowy lub ostateczny wykonywania zawodu przez danego prawnika posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju macierzystym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
Wykonywanie zawodu jako pracownik najemny
Prawnik zarejestrowany w przyjmującym Państwie Członkowskim posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia może wykonywać zawód prawnika jako pracownik najemny u innego prawnika, w zespole lub spółce prawniczej lub też w przedsiębiorstwie państwowym czy prywatnym, o ile przyjmujące Państwo Członkowskie pozwala na to prawnikom zarejestrowanym posługując się tytułem zawodowym obowiązującym w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 9
Uzasadnienie i środki prawne
Decyzje odmowy dokonania rejestru określonego w art. 3, lub wykreślenie tego rejestru, a także decyzje nakładające sankcje dyscyplinarne, powinny być uzasadnione.
Przeciwko tym decyzjom można wnieść środek odwoławczy, zgodnie z przepisami prawa krajowego.
Artykuł 10
Równouprawnienie z prawnikami w przyjmującym Państwie Członkowskim
1.
Prawnik wykonujący swój zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, który udowodni co najmniej trzyletnią efektywną i regularną działalność w przyjmującym Państwie Członkowskim w zakresie prawa tego państwa włącznie z prawem wspólnotowym, jest zwolniony z warunków określonych w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/48/EWG, dotyczących dostępu do zawodu prawnika w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Przez "działalność efektywną i regularną" rozumie się wykonywanie zawodu bez przerwy innego rodzaju niż przerwa wynikająca z wydarzeń życia codziennego.
Do zainteresowanego prawnika należy dostarczenie właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego dowodu efektywnej i regularnej działalności, trwającej co najmniej trzy lata, w zakresie prawa przyjmującego Państwa Członkowskiego.
W tym celu:
a) prawnik dostarcza właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego wszelkich informacji i każdego przydatnego dokumentu, w szczególności na temat ilości i rodzajów spraw przez niego prowadzonych;
b) właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą sprawdzić efektywny i regularny charakter prowadzonej działalności i w razie potrzeby, mogą wezwać prawnika do dostarczenia ustnie lub na piśmie dodatkowych wyjaśnień lub uściśleń dotyczących informacji i dokumentów wskazanych w lit. a).
Decyzja właściwych organów przyjmującego Państwa Członkowskiego o nieudzieleniu zwolnienia, jeśli nie został dostarczony dowód, że wymogi określone w akapicie pierwszym zostały spełnione, powinna być uzasadniona; przeciwko tej decyzji może być wniesiony środek odwoławczy zgodnie z prawem krajowym.
2.
Prawnik, który wykonuje swój zawód w przyjmującym Państwie Członkowskim posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, może w każdej chwili wystąpić o uznanie swego dyplomu zgodnie z dyrektywą 89/48/EWG w celu dopuszczenia do zawodu prawnika w przyjmującym Państwie Członkowskim i wykonywania go posługując się tytułem zawodowym odpowiadającym temu zawodowi w tym Państwie Członkowskim.
3.
Prawnik wykonujący swój zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, który wykaże się efektywną i regularną działalnością trwającą co najmniej trzy lata w przyjmującym Państwie Członkowskim, ale w zakresie prawa tego Państwa Członkowskiego wykonuje swój zawód w okresie krótszym, może uzyskać od właściwych organów tego państwa zezwolenie na wykonywanie zawodu prawnika przyjmującego Państwa Członkowskiego i prawo do wykonywania zawodu posługując się tytułem zawodowym odpowiadającym temu zawodowi w tym Państwie Członkowskim, nie będąc zobowiązanym do wypełnienia warunków określonych w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/48/EWG.
W związku z tym obowiązuje, co następuje:
a) właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego uwzględniają efektywną i regularną działalność prowadzoną w okresie, o którym mowa powyżej, a także całą wiedzę i doświadczenie zawodowe związane z prawem przyjmującego Państwa Członkowskiego oraz wszelkie uczestnictwo w kursach i seminariach dotyczących prawa przyjmującego Państwa Członkowskiego, włącznie z prawem dotyczącym wykonywania zawodu i obowiązków;
b) prawnik dostarcza właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego wszelkich informacji i wszelkich potrzebnych dokumentów, w szczególności dotyczących spraw przez niego prowadzonych.
Ocena efektywnej i regularnej działalności prawnika rozwiniętej w przyjmującym Państwie Członkowskim, jak i ocena jego zdolności do kontynuacji działalności, jaką w nim prowadził, dokonywana jest w ramach spotkania z właściwymi organami przyjmującego Państwa Członkowskiego, które mają za zadanie sprawdzenie efektywnego i regularnego charakteru prowadzonej działalności;
Decyzja właściwych organów przyjmującego Państwa Członkowskiego o niewydaniu zezwolenia, jeśli nie został dostarczony dowód na spełnienie wymagań ustalonych w akapicie pierwszym, powinna być uzasadniona; przeciwko tej decyzji może być wniesiony środek prawny zgodnie z prawem krajowym.
4.
Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą w drodze uzasadnionej i podlegającej odwołaniu według prawa krajowego decyzji, odmówić dopuszczenia prawnika do korzystania z przepisów niniejszego artykułu, jeśli uważają, że mógłby zostać naruszony porządek publiczny zwłaszcza ze względu na postępowania dyscyplinarne, skargi lub zajścia innego rodzaju.
5.
Przedstawiciele właściwych organów zajmujący się rozpatrywaniem wniosku zapewniają poufność uzyskanych informacji.
6.
Prawnik dopuszczony do zawodu prawnika przyjmującego Państwa Członkowskiego zgodnie z warunkami przewidzianymi w ust. 1, 2 i 3 ma prawo do korzystania, obok tytułu zawodowego odpowiadającego zawodowi prawnika w przyjmującym Państwie Członkowskim, z tytułu zawodowego uzyskanego w kraju pochodzenia, wyrażonego w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Artykuł 11
Wspólne wykonywanie zawodu prawnika
Jeśli w przyjmującym Państwie Członkowskim dopuszcza się wspólne wykonywanie zawodu prawnika w przypadku prawników prowadzących swą działalność w oparciu o stosowny tytuł zawodowy, przepisy poniższe stosują się do prawników, którzy chcieliby wykonywać swoją pracę w oparciu o ten tytuł lub tych, którzy dokonują rejestracji we właściwych organach.
1) Jeden lub kilku prawników wykonujących swój zawód w przyjmującym Państwie Członkowskim posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia i członkowie tej samej grupy w Państwie Członkowskim pochodzenia mogą wykonywać swą działalność zawodową w ramach oddziału lub agencji swej grupy w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Jednakże, jeśli podstawowe zasady regulujące działanie tej grupy w Państwie Członkowskim pochodzenia są niezgodne z podstawowymi zasadami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjmującego Państwa Członkowskiego, te ostatnie przepisy mają zastosowanie, o ile ich przestrzeganie jest uzasadnione interesem ogólnym polegającym na ochronie klienta i osób trzecich.
2) Każde Państwo Członkowskie zapewnia dwóm lub większej liczbie prawników pochodzących z tej samej grupy lub z tego samego Państwa Członkowskiego pochodzenia, którzy wykonują swój zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia na jego terytorium, możliwość przystąpienia do formy wspólnego wykonywania zawodu.
Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie dopuszcza różne formy wspólnego wykonywania zawodu prowadzonych przez swych prawników, te same formy powinny być również dostępne dla prawników wymienionych w zdaniu pierwszym.
Warunki, zgodnie z którymi ci prawnicy wykonują wspólnie swój zawód w przyjmującym Państwie Członkowskim, wynikają z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych tego Państwa Członkowskiego.
3) Przyjmujące Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki do udostępnienia wspólnego wykonywania zawodu także przez:
a) wielu prawników wykonujących zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia i pochodzących z różnych Państw Członkowskich;
b) jednego lub wielu prawników określonych w lit. a) i jednego lub wielu prawników przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Warunki, zgodnie z którymi ci prawnicy prowadzą swą działalność wspólną w przyjmującym Państwie Członkowskim, wynikają z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych tego Państwa Członkowskiego.
4) Prawnik, który chce wykonywać swój zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, informuje właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego o tym, że jest członkiem grupy w państwie swojego pochodzenia i podaje wszystkie niezbędne informacje na temat tej grupy.
5) W drodze odstępstwa od pkt 1–4 przyjmujące Państwo Członkowskie może, w zakresie, w jakim zabrania prawnikom wykonywania zawodu zgodnie z odpowiednim tytułem zawodowym w grupie, do której należą osoby spoza zawodu, odmówić prawnikowi wykonywania na jego terytorium zawodu posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia jako członkowi wymienionej grupy.
Grupę uznaje się za grupę, do której należą osoby spoza zawodu, jeśli:
- kapitał jej jest rozporządzalny w całości lub w części, lub
- nazwa, zgodnie z którą grupa prowadzi swoją działalność, jest używana, lub
- moc podejmowania decyzji jest w niej prowadzona formalnie lub faktycznie
przez osoby nie posiadające kwalifikacji prawnika, zgodnie z art. 1 ust. 2.
W przypadku, gdy podstawowe zasady, jakim podlega taka grupa prawników z Państwa Członkowskiego pochodzenia, są niezgodne albo z zasadami obowiązującymi w przyjmującym Państwie Członkowskim, albo z przepisami akapitu pierwszego, przyjmujące Państwo Członkowskie może, bez zastrzeżeń przewidzianych w pkt l, odmówić otwarcia oddziału lub agencji na swoim terytorium.
Artykuł 12
Nazwa grupy
Niezależnie od warunków, zgodnie z którymi prawnicy wykonują swój zawód w przyjmującym Państwie Członkowskim, posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, mogą oni podać nazwę grupy, której są członkami w Państwie Członkowskim pochodzenia.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby poza nazwą określoną w akapicie pierwszym, została zgłoszona forma prawna grupy w Państwie Członkowskim pochodzenia i/lub nazwiska członków grupy wykonujących swój zawód w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 13
Współpraca między właściwymi organami przyjmującego Państwa Członkowskiego i Państwa Członkowskiego pochodzenia oraz jej poufność
Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego i właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia ściśle współpracują i udzielają sobie wzajemnej pomocy, aby ułatwić stosowanie niniejszej dyrektywy i uniknąć, w danym przypadku, niewłaściwego stosowania jej przepisów jedynie w celu ominięcia przepisów obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Zapewniają one poufność wymienianych informacji.
Artykuł 14
Wyznaczanie właściwych organów
Państwa Członkowskie wyznaczają najpóźniej do dnia 14 marca 2000 r. właściwe organy uprawnione do przyjmowania wniosków i podejmowania decyzji określonej w niniejszej dyrektywie.
Informują one o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Artykuł 15
Sprawozdanie Komisji
Najpóźniej po dziesięciu latach od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja sporządzi sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i dla Rady na temat postępów w wykonywaniu niniejszej dyrektywy.
Po dokonaniu wszelkich niezbędnych konsultacji przedstawi ona przy tej okazji swoje wnioski i ewentualne zmiany, jakie mogą być wniesione do obowiązującego systemu.
Artykuł 16
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy przed dniem 14 marca 2000 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 18 Adresaci
Dyrektywa 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 lutego 1998 r.
w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 129a ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu przyjętego przez komitet pojednawczy dnia 9 grudnia 1997 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.
(2) Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.
(3) Rrezolucja Rady z dnia 14 kwietnia 1975 r. w sprawie wstępnego programu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w kwestii polityki ochrony i informowania konsumentów [4] oraz rezolucja Rady z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie drugiego programu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w zakresie polityki ochrony konsumentów i polityki informacyjnej [5] stanowią podstawę do ustanowienia wspólnych zasad dotyczących podawania cen.
(4) Zasady te zostały ustanowione dyrektywą 79/581/EWG dotyczącą podawania cen niektórych środków spożywczych [6] oraz dyrektywą 88/314/EWG dotyczącą podawania cen produktów nie będących żywnością [7].
(5) Powiązanie między podawaniem ceny jednostkowej produktów i ich paczkowaniem w ustalonych ilościach lub objętościach odpowiadających wartościom asortymentów przyjętym na poziomie Wspólnoty okazało się zbyt skomplikowane, aby mogło być stosowane; jest, zatem konieczne, porzucenie tego powiązania na rzecz nowego uproszczonego mechanizmu a także w interesie konsumenta, bez uszczerbku dla przepisów regulujących normalizację opakowań.
(6) Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.
(7) Powinien zatem istnieć powszechny obowiązek podawania zarówno ceny sprzedaży jak i ceny jednostkowej na wszystkich produktach z wyjątkiem produktów sprzedawanych luzem, gdzie cena sprzedaży może być podana jedynie po określeniu przez konsumenta żądanej ilości produktu.
(8) Konieczne jest wzięcie pod uwagę faktu, iż niektóre produkty są zazwyczaj sprzedawane w ilościach innych niż jeden kilogram, jeden litr, jeden metr, jeden metr kwadratowy lub jeden metr sześcienny; jest, zatem właściwe, aby zezwolić Państwom Członkowskim na wprowadzenie zasady, iż cena jednostkowa odnosi się do różnej pojedynczej jednostki ilości, biorąc pod uwagę charakter produktu oraz ilości, w których produkt ten jest zazwyczaj sprzedawany w danych Państwach Członkowskich.
(9) W niektórych przypadkach obowiązek podawania ceny jednostkowej może stanowić zbyt duże obciążenie dla niektórych małych przedsiębiorstw handlu detalicznego; Państwa Członkowskie powinny, zatem móc powstrzymać się od stosowania tego obowiązku podczas właściwego okresu przejściowego.
(10) Państwa Członkowskie powinny również móc zaniechać obowiązku podawania ceny jednostkowej w przypadku produktów, dla których podawanie ceny jednostkowej nie byłoby przydatne lub też mogłoby wprowadzić w błąd, na przykład, gdy wskazanie ilości nie ma wpływu na porównywanie cen lub, gdy różne produkty są sprzedawane w takich samych opakowaniach.
(11) W przypadku produktów nie będących żywnością, Państwa Członkowskie w celu ułatwienia zastosowania przyjętego mechanizmu, mogą ustanowić wykaz produktów lub kategorii produktów, względem których istnieje obowiązek podawania ceny jednostkowej.
(12) Przepisy mające zastosowanie na poziomie Wspólnoty mogą zapewnić jednolitą i przejrzystą informację, z korzyścią dla wszystkich konsumentów rynku wewnętrznego; to nowe uproszczone podejście jest tyleż niezbędne, co wystarczające do osiągnięcia tego celu.
(13) Państwa Członkowskie muszą zapewnić skuteczne funkcjonowanie tego systemu; przejrzystość systemu powinna zostać utrzymana także po wprowadzeniu euro; w tym celu, maksymalna ilość cen, które muszą być podawane, powinna być ograniczona.
(14) Szczególną uwagę należy zwrócić na małe przedsiębiorstwa handlu detalicznego; w tym celu, Komisja powinna w swoim sprawozdaniu ze stosowania niniejszej dyrektywy, które złoży najpóźniej w trzy lata począwszy od daty określonej w art. 11 ust. 1, wziąć szczególnie pod uwagę doświadczenie zdobyte w świetle zastosowania niniejszej dyrektywy przez małe przedsiębiorstwa handlu detalicznego, miedzy innymi, w zakresie rozwoju technologicznego oraz wprowadzenia jednolitej waluty; uwzględniając okres przejściowy określony w art. 6, sprawozdaniu temu powinna towarzyszyć propozycja,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) cena sprzedaży oznacza cenę końcową za jednostkę produktu, lub daną ilość produktu, włącznie z podatkiem VAT i wszystkimi pozostałymi podatkami;
b) cena jednostkowa oznacza cenę końcową, włącznie z podatkiem VAT i wszystkimi pozostałymi podatkami, za jeden kilogram, jeden litr, jeden metr, jeden metr kwadratowy lub jeden metr sześcienny produktu lub inną pojedynczą jednostkę ilości, która jest szeroko i zwyczajowo stosowana w danym Państwie Członkowskim, prowadzącym obrót danymi produktami;
c) produkty sprzedawane luzem oznaczają produkty, które nie są paczkowane, a ilość ich jest odmierzana w obecności konsumenta;
d) podmiot gospodarczy oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jego działalności handlowej lub zawodowej;
e) konsument oznacza każdą osobę fizyczną, która kupuje produkty w celach, które nie mieszczą się w zakresie jego działalności handlowej lub zawodowej.
Artykuł 3
1.
Cenę sprzedaży i cenę jednostkową podaje się dla wszystkich produktów określonych w art. 1, podawanie ceny podlega przepisom art. 5.
Nie ma potrzeby podawania ceny jednostkowej w przypadku gdy jest ona identyczna z ceną sprzedaży.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, iż ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu do:
- produktów dostarczanych w trakcie świadczenia usługi,
- sprzedaży z licytacji oraz sprzedaży dzieł sztuki i antyków.
3.
W odniesieniu do produktów sprzedawanych luzem, musi być podawana jedynie cena jednostkowa.
4.
W każdej reklamie, która podaje cenę sprzedaży produktów określonych w art. 1, jest umieszczona także cena jednostkowa z zastrzeżeniem art. 5.
Artykuł 4
1.
Cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jednoznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć maksymalną liczbę cen, które mają być podane.
2.
Cena jednostkowa odnosi się do ilości zadeklarowanej zgodnie z przepisami krajowymi i wspólnotowymi.
W przypadku gdy przepisy krajowe lub wspólnotowe wymagają wskazania wagi netto oraz wagi masy suchej netto dla niektórych produktów paczkowanych, wystarczające jest podanie ceny jednostkowej wagi masy suchej netto.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie mogą zaniechać obowiązku podawania ceny jednostkowej produktów, w przypadku których podawanie ceny jednostkowej nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj produktu lub przeznaczenie, lub też mogłoby wprowadzić w błąd.
2.
W związku z zastosowaniem ust. 1, Państwa Członkowskie mogą, w przypadku produktów nie będących żywnością, ustalić wykaz produktów lub kategorii produktów, objętych obowiązkiem podawania ceny jednostkowej.
Artykuł 6
W przypadku gdyby obowiązek podawania ceny jednostkowej stanowił zbyt duże obciążenie dla niektórych małych przedsiębiorstw handlu detalicznego z powodu liczby sprzedawanych produktów, powierzchni sprzedaży, charakteru miejsca sprzedaży, szczególnych warunków sprzedaży w przypadku gdy produkt nie jest bezpośrednio dostępny dla konsumenta lub niektórych innych form przedsiębiorczości, takich jak niektóre rodzaje handlu domokrążnego, Państwa Członkowskie mogą, w czasie trwania okresu przejściowego począwszy od daty określonej w art. 11 ust. 1, postanowić, że obowiązku podawania ceny jednostkowej produktów innych niż sprzedawanych luzem, które są sprzedawane we wspomnianych przedsiębiorstwach, nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 12.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki, aby informować wszystkie zainteresowane osoby, o prawie krajowym stanowiącym transpozycję niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie ustanowią kary za naruszenie przepisów krajowych przyjętych w celu stosowania niniejszej dyrektywy, oraz podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że są one stosowane.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 9
1.
Dziewięcioletni okres przejściowy określony w art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/58/WE z dnia 29 listopada 1995 r. zmieniającej dyrektywę 79/581/EWG w sprawie ochrony konsumenta w zakresie podawania cen środków spożywczych oraz dyrektywę 88/314/EWG w sprawie ochrony konsumenta w zakresie podawania cen produktów nie będących żywnością [8] zostanie przedłużony aż do daty określonej w art. 11 ust. 1 niniejszej dyrektywy.
2.
Dyrektywy 79/581/EWG i 88/314/EWG tracą moc z mocą od daty określonej w art. 11 ust. 1 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w przyjmowaniu lub utrzymywaniu w mocy przepisów, które są korzystniejsze pod względem przekazywania informacji konsumentom i porównywania cen, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z Traktatu.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 18 marca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy mają zastosowanie począwszy od tej daty.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie przekażą przepisy dotyczące kar przewidziane w art. 8 oraz wszystkie późniejsze zmiany do tych przepisów.
Artykuł 12
Komisja, nie później niż w terminie trzech lat od daty określonej w art. 11 ust. 1, przedłoży Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie całościowe sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 6, wraz z propozycją.
Na podstawie tego sprawozdania Parlament Europejski i Rada ponownie przeegzaminują przepisy art. 6 i podejmą działania, zgodnie z postanowieniami Traktatu, w ciągu trzech lat od przedstawienia przez Komisję propozycji określonej w akapicie pierwszym.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 lutego 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 87/102/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu wspierania ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz zapewnienia konsumentom korzyści z wysokiego poziomu ochrony pożądane jest stosowanie w całej Wspólnocie jednej metody obliczania rocznej stopy oprocentowania kredytu konsumenckiego;
artykuł 5 dyrektywy 87/102/EWG [4] przewiduje wprowadzenie wspólnotowej metody lub metod obliczania rocznej stopy oprocentowania;
w celu wprowadzenia takiej jednolitej metody obliczania pożądane jest opracowanie jednolitego wzoru matematycznego na obliczanie rocznej stopy oprocentowania oraz na określanie poszczególnych pozycji kosztu kredytu, które mają być użyte w tych obliczeniach, poprzez wskazanie tych kosztów, które nie mogą być w nich uwzględniane;
w załączniku II do dyrektywy 87/102/EWG wprowadzono wzór matematyczny na obliczanie rocznej stopy oprocentowania, natomiast zgodnie z art. 1a ust. 2 tej dyrektywy opłaty mają być wyłączone z obliczeń "całkowitego kosztu kredytu konsumenckiego";
podczas trzyletniego okresu przejściowego, począwszy od dnia 1 stycznia 1993 r., Państwom Członkowskim, w których do dnia 1 marca 1990 r. obowiązywały przepisy zezwalające na stosowanie innych wzorów matematycznych na obliczanie rocznej stopy oprocentowania, zezwolono na dalsze stosowanie tych przepisów;
Komisja dostarczyła Radzie sprawozdanie, zgodnie z którym w świetle dotychczasowych doświadczeń możliwe jest stosowanie jednolitego wspólnotowego wzoru matematycznego na obliczanie rocznej stopy oprocentowania;
artykuł 1a ust. 3 dyrektywy 87/102/EWG, zgodnie z którym w niektórych Państwach Członkowskich niektóre koszty wyłączane były z obliczeń rocznej stopy oprocentowania, stał się nieaktualny, gdyż żadne z Państw Członkowskich nie stosowało tego artykułu;
konieczne jest zachowanie dokładności co najmniej do jednego miejsca po przecinku;
zakłada się, iż rok ma 365 dni lub 365,25 dnia lub (w latach przestępnych) 366 dni, 52 tygodnie lub 12 równych miesięcy; zakłada się, iż jeden taki miesiąc liczy 30,41666 dni;
pożądane jest, by konsumenci mieli możliwość zapoznania się z terminami stosowanymi w różnych Państwach Członkowskich na oznaczenie "rocznej stopy oprocentowania";
właściwe jest bezzwłoczne zbadanie, w jakim stopniu konieczna jest dalsza harmonizacja elementów kosztu kredytu konsumenckiego, umożliwiająca stworzenie sytuacji, w której korzystniej wypadałoby dla konsumenta europejskiego porównanie efektywnych stóp oprocentowania oferowanych przez instytucje finansowe w różnych Państwach Członkowskich, co tym samym zapewniłoby harmonijne funkcjonowanie rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 87/102/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) art. 1a ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
- w greckiej wersji językowej dyrektywy:
"Το συνολιχο ετησιο πραγματιχο ποσοστο επιβαρυνσηζ που εξισωνει σε ετησια βαση τιζ παρουσεζ αξιεζ του συνολου των τρεχουσων ή μελλοντιχων (δανειων, εξοφλησεων χαι επιβαρυνσεων που έχουν αναληφθει απο το δανειστή χαι το (δανείζομενο) χαταναλωτή, υπολογιζεται σύμφωνα με το μαθηματιχό τύπο που παρατίθεται στσ παράρτημα II",
- w angielskiej wersji językowej dyrektywy:
"The annual percentage rate of charge which shall be that rate, on an annual basis which equalizes the present value of all commitments (loans, repayments and charges), future or existing, agreed by the creditor and the borrower, shall be calculated in accordance with the mathematical formula set out in Annex II";
b) skreśla się art. 1a ust. 3;
c) skreśla się art. 1a ust. 5;
d) art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd [5] oraz przepisów i zasad stosowanych w przypadku nieuczciwej reklamy, jakakolwiek reklama lub jakakolwiek oferta wystawiona w siedzibie firmy, przez które jakaś osoba oferuje kredyt lub oferuje pośrednictwo w zawarciu umowy kredytu, w której ukazana jest stopa procentowa lub jakiekolwiek liczby mające związek z kosztem kredytu, musi również określać roczną stopę oprocentowania za pomocą reprezentatywnego przykładu, jeśli nie można tego przedstawić w inny sposób.";
e) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
f) załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w 2 lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 lutego 1998 r.
dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą, określoną w art. 189b Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego dnia 16 grudnia 1997 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W swojej rezolucji z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie Wspólnotowego Programu Polityki i Działania w odniesieniu do Ochrony Środowiska Naturalnego i Trwałego Rozwoju [4], Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w ramach Rady, przyjęli ogólne podejście i strategię programu przedstawionego przez Komisję, który zwraca szczególną uwagę na potrzebę zarządzania ryzykiem, które stwarzają pestycydy, nieprzeznaczone do wykorzystania w rolnictwie.
(2) Zarówno przyjmując w 1989 r. ósmą poprawkę [5] do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [6], jak i w trakcie dyskusji na temat dyrektywy 91/414/EWG, w ramach, której Rada wyraziła zaniepokojenie wprowadzaniem do obrotu środków ochrony roślin [7], brakiem zharmonizowania przepisów wspólnotowych dotyczących środków biobójczych, znanych wcześniej pod nazwą pestycydów nieprzeznaczonych do wykorzystania w rolnictwie, i zwróciła się do Komisji o zbadanie sytuacji istniejącej w Państwach Członkowskich oraz możliwości podjęcia działań na szczeblu wspólnotowym.
(3) Produkty biobójcze niezbędne są do kontrolowania organizmów szkodliwych dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz organizmów, które niszczą produkty naturalne lub wytworzone; produkty biobójcze mogą stanowić różnego rodzaju zagrożenia dla ludzi, zwierząt i środowiska naturalnego związane z ich szczególnymi właściwościami i ich wykorzystaniem.
(4) Przegląd dokonany przez Komisję ukazał, różnice w ramach regulacji prawnych w Państwach Członkowskich; różnice te mogą stanowić przeszkodę nie tylko dla handlu produktami biobójczymi, ale również dla handlu produktami, które są poddawane ich działaniu, w związku z tym, Komisja zaproponowała opracowanie ramowych zasad dotyczących wprowadzania na rynek w celach użytkowych produktów biobójczych stawiając jako warunek wysoki poziom ochrony ludzi, zwierząt i środowiska naturalnego; uwzględniając zasadę subsydiarności, decyzje podejmowane na poziomie wspólnotowym należy ograniczyć do decyzji niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania wspólnego rynku i decyzji, których celem jest niedopuszczenie do podwójnego wykorzystywania tych produktów w Państwach Członkowskich; dyrektywa w sprawie produktów biobójczych jest najwłaściwszym środkiem określającym takie ramy.
(5) Ramowe zasady powinny zapewniać, że produkty biobójcze dopuszcza się do wprowadzenia na rynek w celu użycia zgodnego z procedurami określonymi w niniejszej dyrektywie.
(6) Aby uwzględnić specyficzny charakter niektórych produktów biobójczych i niebezpieczeństwo związane z ich zamierzonym wykorzystaniem, właściwe jest zapewnienie uproszczonych procedur dopuszczania, obejmujących rejestrację.
(7) Właściwym jest, że wnioskodawca przedstawia dokumentację zawierającą informacje, które są niezbędne do dokonania oceny ryzyka związanego z proponowanym zastosowaniem produktu; niezbędne jest stworzenie wspólnej podstawowej bazy danych mających zastosowanie do substancji biologicznie czynnych i produktów biobójczych, w których są one zawarte, która stanowiłaby jednocześnie pomoc dla osób wnioskujących o wydanie zezwolenia i osób dokonujących oceny przed podjęciem decyzji w sprawie wydania atestu; ponadto, należy, dla każdego typu produktów wchodzących w zakres niniejszej dyrektywy, określić wymogi dotyczące szczególnych danych.
(8) Dopuszczając produkty biobójcze, niezbędne jest upewnienie się czy, przy właściwym wykorzystaniu zgodnie z zamierzonym celem, są one w wystarczającym stopniu skuteczne i nie wywołują wśród organizmów docelowych jakichkolwiek działań, których nie można zaakceptować, takich jak wytrzymałość i niepożądana odporność oraz, w przypadku kręgowców, niepotrzebnych cierpień i bólu i czy w świetle obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej, nie oddziałują one w sposób niedopuszczalny dla środowiska naturalnego, w szczególności na zdrowie ludzi lub zwierząt.
(9) Konieczne jest określenie wspólnych zasad oceny i dopuszczania produktów biobójczych w taki sposób, aby Państwa Członkowskie przyjęły ujednolicone podejście do tej kwestii.
(10) Nie należy zabraniać Państwom Członkowskim nakładania dodatkowych wymogów odnoszących się do wykorzystywania produktów biobójczych, o ile te wymogi dodatkowe zgodne są z prawem wspólnotowym, i w szczególności nie są sprzeczne z przepisami niniejszej dyrektywy; przepisy takie przeznaczone są do celów ochrony środowiska naturalnego, zdrowia ludzi i zwierząt z wykorzystaniem takich środków, jak kontrolowanie epidemii i ochrona żywności oraz pasz.
(11) W świetle różnorodności substancji aktywnych i produktów biobójczych, wymogi odnoszące się do danych i badań powinny być dostosowywane dla każdego indywidualnego przypadku i mają pozwalać na dokonanie ogólnej oceny istniejącego ryzyka.
(12) Konieczne jest stworzenie wspólnotowego wykazu substancji aktywnych, które mogą wchodzić w skład produktów biobójczych; w celu przeprowadzenia oceny czy dana substancja aktywna może zostać czy też nie wpisana do wspólnotowego wykazu, należy ustanowić procedurę wspólnotową; należy określić informacje, jakie zainteresowane strony muszą przedstawić w celu uzyskania wpisu substancji aktywnej do wykazu; należy dokonywać okresowego przeglądu substancji umieszczonym w wykazie i, o ile zaistnieje taka potrzeba, porównywać je ze sobą w szczególnych warunkach, aby uwzględnić rozwój nauki i technologii.
(13) Aby uwzględnić produkty o niewielkim stopniu ryzyka, wchodzące w ich skład substancje aktywne należy umieścić w specjalnym Załączniku; substancje, których podstawowym przeznaczeniem nie jest wykorzystanie w charakterze pestycydów, ale które są używane dodatkowo jako produkty biobójcze, bądź bezpośrednio bądź w produkcie zawierającym substancję aktywną i rozcieńczalnik, powinny zostać umieszczone w specjalnym oddzielnym Załączniku.
(14) Substancje aktywne podlegają ocenie do celów jej wpisania lub włączenia w innej formie do załączników do niniejszej dyrektywy musi uwzględniać, o ile będzie to konieczne, takie same aspekty jak te, które są uwzględniane w ocenie przeprowadzanej w ramach dyrektywy Rady 92/32/EWG z dnia 30 kwietnia 1992 r. zmieniającej po raz siódmy dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [8] i rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [9] w odniesieniu do oceny ryzyka; w związku z tym, ryzyko związane z wytwarzaniem, wykorzystaniem i pozbywaniem się substancji aktywnej i materiałów poddawanych jej działaniu musi być traktowane w ten sam sposób jak we wcześniej wspomnianej legislacji.
(15) W celu swobodnego przepływu produktów biobójczych jak również materiałów, które są poddawane ich działaniu, aby zezwolenie wydawane przez Państwa Członkowskie było uznawane przez pozostałe Państwa Członkowskie, z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków określonych w niniejszej dyrektywie.
(16) Rozważając zharmonizowane przepisy dla wszystkich typów produktów biobójczych, włącznie z tymi, które przeznaczone są do kontroli kręgowców, praktyczne wykorzystanie tego rodzaju produktów może wzbudzić zaniepokojenie; z tego względu Państwa Członkowskie powinny, pod warunkiem przestrzegania przepisów Traktatu, mieć możliwość odstępowania od zasady wzajemnego uznawania produktów biobójczych należących do trzech typów szczególnych produktów biobójczych, w każdym przypadku, gdy są one przeznaczone do kontroli szczególnych typów kręgowców, pod warunkiem że odstępstwa te są uzasadnione i nie zagrażają celom niniejszej dyrektywy.
(17) Z tego względu pożądane jest ustanowienie systemu wzajemnej wymiany informacji i przekazywania między Państwami Członkowskimi a Komisją, na wniosek, szczegółowych informacji i dokumentacji naukowej, przedstawionych w związku z wnioskami o dopuszczenie produktów biobójczych.
(18) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość dopuszczania, na ograniczony okres czasu, produktów biobójczych, które nie spełniają powyższych warunków, w szczególności w przypadku nieprzewidzianego niebezpieczeństwa zagrażającemu człowiekowi, zwierzętom lub środowisku naturalnemu, które nie może zostać objęte innymi środkami; procedura wspólnotowa nie powinna stanowić dla Państw Członkowskich przeszkody w dopuszczaniu, na ich obszarze na ograniczony okres czasu, wykorzystania produktów biobójczych w skład których wchodzą substancje aktywne, które nie zostały jeszcze wpisane do wspólnotowego wykazu, pod warunkiem przedstawienia dokumentacji zgodnej ze wspólnotowymi wymogami i pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie twierdzi, że substancja aktywna i produkty biobójcze spełniają warunki wspólnotowe określone w tym zakresie.
(19) Podstawową kwestią jest, aby niniejsza dyrektywa pomogła zminimalizować ilość doświadczeń przeprowadzanych na zwierzętach i aby doświadczenia te przeprowadzane były z uwzględnieniem celu i przeznaczenia produktu.
(20) Należy zagwarantować ścisłą koordynację z innymi przepisami wspólnotowymi, w szczególności z dyrektywą 91/414/EWG, dyrektywami dotyczącymi ochrony wód i dyrektywami dotyczącymi ograniczonego wykorzystania i świadomego uwalniania organizmów genetycznie zmodyfikowanych.
(21) Komisja opracuje kierunkowe zalecenia techniczne, w szczególności na temat wykonywania procedur dopuszczania, wpisu substancji aktywnych do odpowiednich załączników, załączników dotyczących wymogów w zakresie danych i Załącznika dotyczącego wspólnych zasad.
(22) W celu zapewnienia przestrzegania, w chwili wprowadzania na rynek, przepisów odnoszących się do dopuszczonych produktów biobójczych, Państwa Członkowskie przyjąć przepisy dotyczące właściwych ustaleń w zakresie kontroli i inspekcji.
(23) Wykonanie niniejszej dyrektywy, dostosowanie jej załączników do postępu naukowego i technicznego oraz umieszczenie substancji aktywnych w odpowiednich załącznikach wymagają ścisłej współpracy między Komisją, Państwami Członkowskimi i wnioskodawcami; w przypadkach konieczności skorzystania z niej, procedura Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych stanowi właściwą podstawę takiej współpracy.
(24) Dnia 20 grudnia określono sposób ustalenia wzajemnych stosunków między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w odniesieniu do środków wykonawczych uchwalanych zgodnie z procedurą, ustanowioną w art. 189B Traktatu WE [10].
(25) Komisja będzie stosować modus vivendi w odniesieniu do środków wykonawczych wynikających z niniejszej dyrektywy, które zamierza przyjąć, włącznie ze środkami dotyczącymi załączników IA i IB.
(26) Wykonanie niniejszej dyrektywy w pełnym zakresie i w szczególności, programu jej powtórnego przeglądu, nie zostanie zakończone przed upływem kilku lat, dyrektywa 76/769/EWG przewiduje ramy do celu dostosowania do rozwoju, na podstawie, którego sporządzany będzie pozytywny wykaz ograniczający handel i wykorzystanie niektórych substancji czynnych, jak również produktów lub grup produktów.
(27) Program powtórnego przeglądu substancji czynnych będzie musiał uwzględniać inne programy robocze prowadzone w ramach innych przepisów Wspólnoty dotyczących dokonywania przeglądu lub dopuszczania substancji i produktów bądź w ramach właściwych Konwencji międzynarodowych.
(28) Koszty procedur związanych z funkcjonowaniem niniejszej dyrektywy powinny muszą zostać zwrócone przez osoby, które pragną wprowadzić lub wprowadzają produkty do obrotu oraz tych, które popierają włączenie substancji czynnych do odpowiednich załączników.
(29) Minimalne zasady odnoszące się do wykorzystania produktów biobójczych w miejscu pracy ustanowione są w dyrektywach w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy; pożądane jest dalsze rozwinięcie zasad obowiązujących w tej materii,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy:
a) dopuszczania i wprowadzania na rynek produktów biobójczych w celu ich wykorzystania w Państwach Członkowskich;
b) wzajemnego uznawania zezwoleń we Wspólnocie;
c) ustanawiania, na poziomie wspólnotowym, pozytywnego wykazu substancji czynnych, które mogą być wykorzystywane w produktach biobójczych.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produktów biobójczych określonych w art. 2 ust. 1 lit. a), z wyłączeniem produktów, które są określone lub wchodzą w zakres zastosowania następujących dyrektyw do celów tych dyrektyw:
a) dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących produktów leczniczych chronionych patentem [11];
b) dyrektywy Rady 81/851/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących prawnie zastrzeżonych weterynaryjnych produktów leczniczych [12];
c) dyrektywy Rady 90/677/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. rozszerzającej zakres stosowania dyrektywy 81/851/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych oraz ustanawiającej dodatkowe przepisy w odniesieniu do immunologicznych produktów leczniczych [13];
d) dyrektywy Rady 92/73/EWG z dnia 22 września 1992 r. rozszerzającej zakres zastosowania dyrektyw 65/65/EWG i 75/319/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub działań administracyjnych dotyczących produktów leczniczych i ustanawiającej dodatkowe przepisy w odniesieniu do homeopatycznych produktów leczniczych [14];
e) dyrektywy Rady 92/74/EWG z dnia 22 września 1992 r. rozszerzającej zakres zastosowania dyrektywy 81/851/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub działań administracyjnych dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych i ustanawiającej dodatkowe przepisy w odniesieniu do weterynaryjnych homeopatycznych środków leczniczych [15];
f) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi i weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [16];
g) dyrektywy Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania [17];
h) dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych [18];
i) dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [19]; dyrektywy Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących aromatów przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [20], i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/2/WE z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków spożywczych innych niż barwniki i słodziki [21];
j) dyrektywy Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [22];
k) dyrektywy Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania na rynek surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [23];
l) dyrektywy Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [24];
m) dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 czerwca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [25];
n) dyrektywy Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiającej warunki przygotowania, wprowadzania na rynek i użycia pasz o właściwościach leczniczych we Wspólnocie [26];
o) dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [27]; dyrektywy Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [28] i dyrektywy Rady 77/101/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie wprowadzania do obrotu pasz prostych [29];
p) dyrektywy Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [30];
q) dyrektywy Rady 95/5/WE z dnia 27 lutego 1995 r. zmieniającej dyrektywę 92/120/EWG w sprawie warunków czasowego stosowania ograniczonych odstępstw od szczególnych wspólnotowych zasad zdrowotnych odnoszących się do produkcji i wprowadzania do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [31];
r) dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [32].
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku do właściwych przepisów wspólnotowych lub środków przyjętych zgodnie z nimi, w szczególności do następujących aktów prawnych:
a) dyrektywy Rady 79/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów [33];
b) dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [34];
c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 z dnia 23 lipca 1992 r. dotyczącej wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów [35];
d) dyrektywy Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na czynniki chemiczne, fizyczne i biologiczne w miejscu pracy [36], dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [37], jak również szczegółowych dyrektyw opartych na tych dyrektywach;
e) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd [38].
4.
Artykuł 20 nie stosuje się do przewozów produktów biobójczych koleją, transportem drogowym, żeglugą śródlądową, drogą morską lub powietrzną.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) Produkty biobójcze oznaczają
Substancje czynne i preparaty zawierające jedną lub więcej substancji czynnych, które są prezentowane w postaci, w jakiej dostarcza się je użytkownikowi, które mają służyć do niszczenia, odstraszania lub unieszkodliwiania organizmów szkodliwych, zapobiegać ich działaniu lub walczyć z nimi w jakikolwiek inny sposób, przez działanie chemiczne lub biologiczne.
Pełny wykaz dwudziestu trzech typów produktów, zawierający indykatywne opisy każdego z typów, umieszczony jest w załączniku V.
b) Produkt biobójczy stwarzający niewielkie zagrożenie oznacza
Produkt biobójczy zawierający jedną lub więcej substancji czynnych wymienionych w załączniku I A, i niezawierający żadnej potencjalnie niebezpiecznej substancji.
Zgodnie z warunkami wykorzystywania, produkt biobójczy stwarza tylko niewielkie ryzyko dla ludzi, zwierząt i środowiska naturalnego.
c) Substancja bazowa oznacza
Substancję wymienioną w załączniku I B, której podstawowe zastosowanie ma charakter niepestycydowy, mającą uboczne zastosowanie jako biocyd bezpośrednio lub w produkcie zawierającym tę substancję i prosty rozpuszczalnik niebędący potencjalnie substancją niebezpieczną i która nie jest wprowadzana do obrotu do wykorzystania jako substancja biobójcza.
Substancjami, które mogą potencjalnie zostać włączone do załącznika I B zgodnie z procedurą, określoną w art. 10 i art. 11, są między innymi:
- ditlenek węgla,
- azot,
- alkohol etylowy,
- 2-propanol,
- kwas octowy,
- ziemia okrzemkowa.
d) Substancja czynna oznacza
Substancję lub mikroorganizm, włączając w to wirusy lub grzyby, działające ogólnie lub szczególnie na organizmy lub przeciw organizmom szkodliwym.
e) Substancja potencjalnie niebezpieczna oznacza
Każdą substancję, która nie będąc substancją czynną, wykazuje szkodliwe działanie dla ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, obecną lub wytwarzaną w produkcie biobójczym w wystarczających stężeniach powodujących takie działanie.
Substancja taka, o ile nie istnieją inne przyczyny zaniepokojenia, byłaby normalnie sklasyfikowana na podstawie dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [39], jako substancja niebezpieczna i występując w produkcie zawierającym środki biobójcze w takim stężeniu należy traktować ją jako niebezpieczną w rozumieniu art. 3 dyrektywy Rady 88/379/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych preparatów [40].
f) Szkodliwy organizm oznacza
Każdy organizm, którego obecność jest niepożądana lub wywiera szkodliwy wpływ na ludzi ich działania, produkty, których używają lub wytwarzają, zwierzęta lub dla środowiska naturalnego.
g) Pozostałości oznaczają
Jedną lub więcej substancji obecnych w produkcie biobójczym, które pozostają w wyniku jego użycia, wliczając metabolity lub produkty, które powstają w wyniku rozkładu lub reakcji takiej substancji.
h) Dopuszczenie do obrotu oznacza
Każde odpłatne lub nieodpłatne przekazanie lub każde późniejsze składowanie niebędące składowaniem następującym po wysyłce poza obszar celny Wspólnoty lub pozbycie się produktu.
Przywóz produktu biobójczego na obszar celny Wspólnoty jest traktowany, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, jako wprowadzenie do obrotu.
i) Zezwolenie oznacza
Czynność administracyjną, w wyniku, której właściwe organy Państwa Członkowskiego zezwalają, w związku z przedstawionym przez wnioskodawcę wnioskiem, na wprowadzenie na rynek produktu biobójczego na ich terytorium lub jego części
j) Sformułowanie ramowe oznacza
Wyszczególnienie grupy produktów biobójczych, które mają być wykorzystane w taki sam sposób i przeznaczone do wykorzystania przez ten sam rodzaj użytkownika.
Niniejsza grupa produktów musi zawierać takie same substancje czynne, o takich samych cechach charakterystycznych, a ich skład może, w stosunku do wcześniej dopuszczonego produktu, różnić się jedynie w sposób nie mający wpływu na odpowiadający im poziom ryzyka ani ich skuteczność.
W tym kontekście, dopuszczalne odchylenie jest zmniejszeniem zawartości procentowej substancji czynnej i/lub zmianą składu jednej lub większej liczby substancji nieczynnych i/lub zastąpieniem jednego lub większej liczby pigmentów, barwników lub zapachów przez inne o takim samym stopniu ryzyka lub o mniejszym ryzyku, nie zmniejszając jego skuteczności.
k) Rejestracja oznacza
Czynność administracyjną, w wyniku, której właściwe organy Państwa Członkowskiego, w związku z przedstawionym przez wnioskodawcę wnioskiem i po zweryfikowaniu, czy dokumentacja spełnia wszystkie odpowiednie wymogi niniejszej dyrektywy, zezwala na wprowadzenie na rynek, na jego terytorium lub część tego terytorium, produktu biobójczego o niewielkim stopniu ryzyka.
l) Upoważnienie do korzystania z danych oznacza
Dokument podpisany przez właściciela lub właścicieli odpowiednich danych, chronionych na mocy przepisów niniejszej dyrektywy, który określa, że dane te mogą być wykorzystywane przez właściwe organy wydającą zezwolenie lub rejestrujące produkt biobójczy na podstawie niniejszej dyrektywy.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje:
a) substancji;
b) preparatu;
c) badań naukowych i rozwoju;
d) badań i rozwoju produkcji;
określone w art. 2 dyrektywy Rady 67/548/EWG.
Artykuł 3
Zezwolenie na wprowadzenie na rynek produktów biobójczych
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że produkt biobójczy nie może zostać wprowadzony na rynek, ani wykorzystany na ich obszarze, o ile nie został dopuszczony zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1:
i) Państwa Członkowskie zezwalają, w drodze rejestracji, na wprowadzenie na rynek i wykorzystanie produktu biobójczego o niewielkim stopniu ryzyka, pod warunkiem że dokumenty spełniające warunki określone w art. 8 ust. 3 zostaną przedstawione i sprawdzone przez właściwe organy.
O ile nie zostanie to określone inaczej, wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące zezwolenia, stosuje się również do rejestracji.
ii) Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie na rynek i wykorzystanie substancji bazowych do celów biobójczych, jeżeli zostały one włączone do załącznika IB.
3. i) i) Każdy wniosek o wydanie zezwolenia musi zostać rozpatrzony bez zbędnej zwłoki;
ii) w stosunku do wniosków odnoszących się do produktów biobójczych, które wymagają rejestracji, właściwe organy podejmują decyzję w terminie 60 dni.
4.
Państwa Członkowskie sporządzają na wniosek lub, w zależności od przypadku, z własnej inicjatywy, sformułowanie ramowe i przekazują je wnioskodawcy, w przypadku gdy wydają zezwolenie na szczególny produkt biobójczy.
Bez uszczerbku do art. 8 i art. 12 i pod warunkiem że wnioskodawca ma prawo dostępu do sformułowania ramowego na podstawie upoważnienia do korzystania, jeżeli późniejszy wniosek o dopuszczenie nowego produktu sporządzony jest na podstawie tego sformułowania, właściwe organy podejmują decyzję dotyczącą tego wniosku w terminie 60 dni.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby produkty biobójcze zostały sklasyfikowane, zapakowane i etykietowane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
6. Bez uszczerbku dla art. 7 ust. 1, zezwolenia wydaje się na maksymalny okres 10 lat licząc od dnia pierwszego umieszczenia lub ponownego umieszczenia substancji czynnej w załączniku I lub I A dla typu produktu, nieprzekraczalnego terminu określonego dla substancji czynnych z załącznika I lub I A. Mogą one zostać odnowione po sprawdzeniu, czy warunki określone w art. 5 ust. 1 i 2, pozostają spełniane. Przedłużenie może, w zależności od przypadku, zostać udzielone tylko na okres potrzebny właściwym organom Państw Członkowskich na dokonanie weryfikacji, po przedstawieniu wniosku o przedłużenie.
7.
Państwa Członkowskie stanowią, że produkty biobójcze mają być wykorzystywane we właściwy sposób.
To właściwe wykorzystanie wiąże się z obejmuje zgodność z warunkami określonymi w art. 5 i wyszczególnionych w przepisach niniejszej dyrektywy dotyczących etykietowania.
Obejmuje ono również racjonalne zastosowanie połączenia środków fizycznych, chemicznych i innych pozwalających ograniczyć wykorzystanie produktów biobójczych do niezbędnego minimum.
Jeżeli produkty biobójcze wykorzystywane są w miejscu pracy, wykorzystanie to musi odpowiadać wymogom określonym w dyrektywach dotyczących ochrony pracowników.
Artykuł 4
Wzajemne uznawanie zezwoleń
1.
Bez uszczerbku dla art. 12, produkt biobójczy, który już został dopuszczony lub zarejestrowany w Państwie Członkowskim dopuszcza się lub rejestruje w innym Państwie Członkowskim w terminie 120 dni w przypadku dopuszczenia lub 60 dni w przypadku rejestracji, licząc od dnia przyjęcia wniosku przez drugie Państwo Członkowskie, pod warunkiem że substancja czynna obecna w produkcie biobójczym wymieniona jest w załączniku I lub I A i spełnia zawarte w nim wymogi.
Do celów wzajemnego uznawania zezwoleń, wniosek musi zawierać streszczenie dokumentacji, wymaganej w art. 8 ust. 2 lit. a), i w załączniku II B sekcji X, jak również uwierzytelniony odpis pierwszego wydanego zezwolenia.
Do celów wzajemnego uznawania rejestracji produktów biobójczych o niewielkim stopniu ryzyka, wniosek musi zawierać dane wymagane zgodnie z art. 8 ust. 3, z wyjątkiem danych odnoszących się do skuteczności, dla których wystarczy przedstawić streszczenie.
Zezwolenie może podlegać przepisom wynikającym z wprowadzania w życie środków stosowanych zgodnie z prawem wspólnotowym dotyczących warunków rozprowadzania i wykorzystywania produktów biobójczych przeznaczonych do ochrony zdrowia osób zajmujących się rozprowadzaniem, zainteresowanych użytkowników i pracowników.
Procedura niniejszego wzajemnego uznawania nie stanowi uszczerbku dla środków podjętych przez Państwa Członkowskie na mocy prawa wspólnotowego przewidzianych do ochrony zdrowia pracowników.
2.
Jeżeli, zgodnie z art. 5, Państwo Członkowskie ustala:
a) że gatunek docelowy nie występuje na jego obszarze w ilościach szkodliwych;
b) że stwierdzono niedopuszczalną tolerancję lub odporność organizmu docelowego na działanie produktu biobójczego; lub
c) że okoliczności właściwe dla użycia, takie jak klimat lub okres rozrodczy gatunków docelowych, różnią się znacząco od występujących w Państwie Członkowskim, w którym produkt biobójczy dopuszczono po raz pierwszy i, że z tego względu, niezmienione zezwolenie może stwarzać niedopuszczalne zagrożenie dla człowieka i/lub środowiska naturalnego;
Państwo Członkowskie może zażądać, aby niektóre warunki, określone w art. 20 ust. 3 lit. e), f), h), j) oraz l), zostały dostosowane do odmiennych okoliczności, tak, aby spełnione były warunki, od których uzależnione jest wydanie zezwolenia, określone w art. 5.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie twierdzi, że produkt biobójczy o niewielkim stopniu ryzyka, który został zarejestrowany w innym Państwie Członkowskim, nie jest zgodny z definicją określoną w art. 2 ust. 1 lit. b), może ono tymczasowo odmówić jego rejestracji i powiadomić o swoich zastrzeżeniach właściwe organy odpowiedzialne za weryfikację dokumentacji.
Jeżeli, w nieprzekraczalnym terminie 90 dni, zainteresowane organy nie osiągnęły Porozumienia, problem przedstawiany jest Komisji, która powinna go rozpatrzyć zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 4.
4.
Bez względu na przepisy ust. 2 i 3, jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że produkt biobójczy dopuszczony przez inne Państwo Członkowskie nie może spełniać warunków określonych, w art. 5 ust. 1, i że, w związku z tym, może odmówić wydania zezwolenia lub rejestracji bądź ograniczyć dopuszczenie pod pewnymi warunkami, powiadamia o tym Komisję, pozostałe Państwa Członkowskie i wnioskodawcę oraz przekazuje im dokument wyjaśniający, zawierający nazwę produktu i jego charakterystykę, w którym podaje powody, ze względu, na które zamierza odmówić lub ograniczyć zezwolenie.
Komisja opracowuje w imieniu wnioskującego Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 27, propozycję decyzji podejmowanej zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2.
5.
Jeżeli w wyniku procedury, określonej w ust. 4, odmowa powtórnej rejestracji lub późniejszej rejestracji zostanie potwierdzona przez Państwo Członkowskie i jeżeli potwierdzone to zostanie przez Stały Komitet, Państwo Członkowskie, które wcześniej zarejestrowało produkt biobójczy o niewielkim stopniu ryzyka, uwzględnia tę odmowę i zgodnie z art. 6 poddaje ponownemu przeglądowi swoją rejestrację.
Jeżeli w wyniku tej procedury potwierdzona zostanie początkowa rejestracja, Państwo Członkowskie, które wszczęło procedurę, rejestruje dany produkt biobójczy o niewielkim stopniu ryzyka.
6.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie mogą odmówić, z zastrzeżeniem przepisów Traktatu, wzajemnego uznawania zezwoleń udzielonych dla produktów typu 15, 17 i 23 załącznika V, pod warunkiem że takie ograniczenie może zostać uzasadnione i nie zagraża realizacji celu dyrektywy.
Państwa Członkowskie informują się wzajemnie oraz informują Komisję o decyzjach podjętych w tym zakresie, uzasadniając je.
Artykuł 5
Warunki wydania zezwolenia
1.
Państwa Członkowskie dopuszczają produkt biobójczy wyłącznie:
a) jeżeli wchodzące w jego skład substancje czynne zawarte są w załączniku I lub I A oraz jeżeli spełnione są wymogi, określone w wymienionych załącznikach;
b) jeżeli ustanowiono w świetle obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej, i jeżeli, w wyniku badania dokumentacji przewidzianej w art. 8 z zgodnie ze wspólnymi zasadami oceny dokumentacji, tak jak zostały one określone w załączniku VI, okazało się że, w przypadku gdy jest on wykorzystywany w dozwolony sposób i mając na względzie:
- wszystkie normalne warunki, w których produkt biobójczy może być używany,
- sposób, w jaki poddawany jego działaniu materiał, może być wykorzystywany,
- konsekwencje jego użycia i pozbycia się,
produkt biobójczy:
i) jest w wystarczającym stopniu skuteczny,
ii) nie wywołuje niepożądanych wpływów na organizmy docelowe, takich jak: niepożądana odporność, odporności lub niepotrzebnych cierpień i bólu u kręgowców;
iii) nie oddziałuje w sposób niepożądany, sam lub poprzez swoje pozostałości, na zdrowie ludzi lub zwierząt bezpośrednio lub pośrednio (np. w wodzie pitnej, w pożywieniu przeznaczonym do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, w powietrzu lub odpowiednio wewnątrz pomieszczenia roboczego) bądź na wody powierzchniowe i gruntowe;
iv) nie oddziałuje w sposób niepożądany, sam lub poprzez swoje pozostałości, na środowisko, uwzględniając w szczególności następujące aspekty:
- jego zachowanie się i rozprowadzanie w środowisku, w szczególności w przypadku skażenia wód powierzchniowych (włączając w to wody estuaryjne i morskie), wód gruntowych i wody pitnej,
- jego oddziaływanie na organizmy niebędące organizmami docelowymi;
c) jeżeli rodzaj i ilość wchodzących w jego skład substancji czynnych i, gdzie stosowne, nieczystości i innych składników istotnych z toksykologicznego lub ekotoksykologicznego punktu widzenia oraz jego odpadów znaczących z toksykologicznego lub środowiskowego punktu widzenia, powstałych w wyniku dopuszczonego wykorzystania, mogą zostać określone zgodnie z właściwymi wymogami wymienionymi w załącznikach IIA, IIB, IIIA, IIIB, IVA lub IVB;
d) jeżeli określone zostały jego właściwości fizyczne oraz chemiczne i oceniono, że są one dopuszczalne dla zapewnienia właściwego wykorzystania, składowania i transportu produktu.
2.
Produkt biobójczy sklasyfikowany, zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1, jako toksyczny, wysoce toksyczny lub kancerogenny kategorii 1 lub 2, albo mutagenny kategorii 1 lub 2, bądź też jako toksyczny dla reprodukcji w kategorii 1 lub 2, nie może zostać dopuszczony do obrotu lub powszechnego wykorzystania.
3.
Wydanie zezwolenia może zostać uzależnione od spełnienia wymogów związanych z wprowadzaniem na rynek i wykorzystaniem produktu, niezbędnych w celu zapewnienia przestrzegania przepisów ust. 1, i muszą być w nim określone wspomniane warunki.
4.
W przypadku gdy inne przepisy prawa wspólnotowego nakładają pewne wymogi w stosunku do warunków wydawania zezwolenia i wykorzystania produktu biobójczego, w szczególności, gdy celem ich jest ochrona zdrowia dystrybutorów, użytkowników, pracowników i konsumentów, zdrowia zwierząt lub ochrona środowiska, właściwe organy uwzględniają te wymogi przy wydawaniu zezwolenia i w razie konieczności uzależniają jego wydanie od ich przestrzegania.
Artykuł 6
Przegląd zezwolenia
W okresie, na który zostały wydane, zezwolenia mogą zostać w każdej chwili powtórnie poddane przeglądowi, na przykład w związku z informacjami uzyskanymi na podstawie art. 14, jeżeli istnieje wskazania, że którykolwiek z warunków, określonych w art. 5, nie jest już spełniany.
W takich przypadkach, Państwa Członkowskie mogą zażądać od posiadacza zezwolenia lub od wnioskodawcy, któremu zgodnie z art. 7 zmieniono zezwolenie, dostarczenia uzupełniających informacji potrzebnych do powtórnego zbadania zezwolenia.
O ile zaistnieje taka potrzeba, ważność zezwolenia może zostać przedłużona wyłącznie na okres niezbędny do powtórnego jego zbadania, ale przedłuża się je na okres potrzebny na dostarczenie informacji uzupełniających.
Artykuł 7
Unieważnienie lub zmiana zezwolenia
1.
Zezwolenie unieważnia się, jeżeli:
a) substancja czynna nie jest już ujęta w załączniku I lub IA, tak jak wymaga tego art. 5 ust. 1 lit. a);
b) warunki w rozumieniu art. 5 ust. 1 dotyczące wydania zezwolenia nie są już spełniane;
c) okaże się, że dostarczone informacje, na podstawie których wydano zezwolenie są fałszywe lub mylące.
2.
Zezwolenie może zostać również unieważnione na wniosek jego posiadacza, który powinien podać powody przedstawienia takiego wniosku.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza unieważnić zezwolenie, informuje o tym posiadacza i wysłuchuje jego opinii.
Jeżeli Państwo Członkowskie unieważnia zezwolenie, może wyznaczyć termin potrzebny na usunięcie lub zmagazynowanie, sprzedaż i wykorzystania istniejących zapasów. Długość terminu wyznaczana jest w zależności od przypadku, nie naruszając terminów ewentualnie przewidzianych w decyzji podjętej na mocy dyrektywy 76/769/EWG lub w związku z ust. 1 lit. a).
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje taką potrzebę za niezbędną, uwzględniając rozwój w zakresie wiedzy naukowej i technicznej oraz w celu ochrony zdrowia i środowiska naturalnego, zmienia warunki korzystania z zezwolenia, w szczególności dotyczące sposobu wykorzystania lub wykorzystywanych ilości.
5.
Zezwolenie może również zostać zmienione na wniosek jego posiadacza, który powinien podać powody wniosku o zmianę.
6.
W przypadku gdy zmiana ma na celu rozszerzenie wykorzystania substancji, Państwo Członkowskie poszerza zakres zezwolenia przestrzegając szczególne warunki mające zastosowanie do substancji czynnej, która wymienionej w załączniku I lub IA.
7.
W przypadku gdy planowana zmiana zezwolenia powoduje konieczność wprowadzenia zmian warunków szczególnych mających zastosowanie do substancji czynnej, która wymieniona jest w załączniku I lub IA, zmiany te mogą zostać wprowadzone dopiero po przeprowadzeniu oceny substancji czynnej pod względem proponowanych zmian, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
8.
Zmiany wprowadza się wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że warunki określone w art. 5 pozostają spełnione.
Artykuł 8
Wymagania dotyczące zezwoleń
1.
Wniosek o wydanie zezwolenia składany jest przez lub w imieniu osoby odpowiedzialnej za pierwsze wprowadzenie produktu biobójczego na rynek w Państwie Członkowskim i adresowany do właściwego organu tego Państwa Członkowskiego.
Każdy wnioskodawca musi posiadać we Wspólnocie stałe biuro.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby wnioskodawca o wydanie zezwolenia na dopuszczenie produktu biobójczego przedstawił właściwym organom:
a) dokumentację lub upoważnienie do korzystania odnoszące się do produktu biobójczego spełniające, uwzględniając stan wiedzy naukowej i technicznej, wymagania, wymienione w załączniku IIB w zależności od przypadku, właściwych częściach załącznika IIIB; oraz
b) dla każdej substancji czynnej, która wchodzi w skład produktu biobójczego, dokumentację lub upoważnienie do korzystania spełniające, uwzględniając stan wiedzy naukowej i technicznej, wymagania, wymienione w załączniku IIA i, w zależności od przypadku, właściwych części załącznika IIIA.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 lit. a), Państwa Członkowskie wymagają, dla produktu biobójczego o niewielkim stopniu ryzyka, przedstawienia dokumentów zawierających następujące dane na temat:
i) wnioskodawcy:
1.1. nazwisko i adres;
1.2. wytwórców produktu biobójczego i substancji czynnych,
(nazwiska i adresy, włącznie z lokalizacją producenta substancji czynnej);
1.3. gdzie stosowne, upoważnienie do korzystania z odpowiednich danych, które są potrzebne;
ii) tożsamości produktu biobójczego:
2.1. nazwę handlową;
2.2. pełny skład produktu biobójczego;
2.3. właściwości fizyczne i chemiczne, tak jak zostało to określone w art. 5 ust. 1 lit. d);
iii) przewidywanego wykorzystania:
3.1. typu produktu (załącznik V) i dziedziny w jakiej zostanie wykorzystany;
3.2. kategorii użytkownika;
3.3. metody wykorzystania;
iv) informacji na temat skuteczności działania;
v) metod analitycznych;
vi) klasyfikacji, opakowania i etykietowania, włącznie z projektem etykiety, zgodnie z art. 20;
vii) karty z informacjami na temat bezpieczeństwa, opracowanej zgodnie z art. 10 dyrektywy Rady 88/379/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r., w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych preparatów [41], lub art. 27 dyrektywy 67/548/EWG.
4.
Dokumentacja zawiera szczegółowy i pełny opis przeprowadzonych badań oraz wykorzystanych metod lub odniesienie bibliograficzne do tych metod.
Informacje dostarczone w dokumentacji, zgodnie z art. 8 ust. 2 są wystarczające do dokonania oceny skutków i właściwości, określonych w art. 5 ust. 1 lit. b), c) i d).
Dostarcza się je właściwym organom w postaci dokumentacji technicznej zawierającej informacje i wyniki badań, określone w załączniku IIA i IIB jak również, w zależności od przypadku, we właściwych częściach załącznika IIIA i IIIB.
5.
Informacje, które nie są niezbędne i które są związane z charakterem produktu biobójczego lub zamierzonym wykorzystaniem, nie są wymagane.
To samo dotyczy sytuacji, gdy informacje te nie są potrzebne do celów naukowych lub technicznych.
W takim przypadku należy przedstawić właściwym organom odpowiednie uzasadnienie.
Uzasadnieniem tym może być sformułowanie ramowe, do którego ma dostęp wnioskodawca.
6.
Jeżeli z przeprowadzonej oceny dokumentacji wynika, że dalsze informacje, zawierające dane i wyniki otrzymane w rezultacie przeprowadzonych dodatkowych badań, są niezbędne do dokonania oceny ryzyka, jakie stwarzają produkty biobójcze, właściwe organy zwracają się do wnioskodawcy o przedstawienie tych informacji.
Termin oceny dokumentacji od chwili, z którą dokumentacja zostanie uzupełniona.
7.
Nazwa substancji czynnej musi być nazwą, która jest umieszczona w wykazie znajdującym się w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG lub, jeżeli nazwa tam nie figuruje, nazwą ujętą w Europejskim Wykazie Istniejących Substancji Chemicznych (Einecs), lub, jeżeli w spisie tym nazwa ta nie jest wymieniona, powszechną nazwą przyjętą przez Międzynarodową Organizacje Standaryzacji (ISO).
Jeżeli nazwa taka nie istnieje, substancja czynna musi zostać opisana z zastosowaniem nazwy chemicznej, zgodnie z zasadami Międzynarodowej Unii Chemii Teoretycznej i Stosowanej (UICPA).
8.
Zasadą ogólną jest, że badania muszą zostać przeprowadzone zgodnie z metodami opisanymi w załączniku V do dyrektywy 67/548/EWG.
W przypadku gdy metoda nie jest odpowiednia lub nie została opisana, inne metody powinny być, w miarę możliwości, metodami uznanymi w skali międzynarodowej i ich zastosowanie należy uzasadnić.
W przypadkach, gdy jest to właściwe, badania muszą być przeprowadzane zgodnie z przepisami, określonymi w dyrektywie Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych lub innych celów naukowych [42] i w dyrektywie Rady 87/18/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych [43].
9.
W przypadku gdy istnieją wyniki badań, które zostały przeprowadzone przed przyjęciem niniejszej dyrektywy, z zastosowaniem metod innych niż ustanowione w załączniku V do dyrektywy 67/548/EWG, o dopuszczalności wyników tych badań do celów niniejszej dyrektywy i potrzebie przeprowadzenia nowych, zgodnie z załącznikiem V, należy podejmować decyzje dla każdego przypadku oddzielnie, uwzględniając, oprócz innych czynników, potrzebę ograniczenia do maksimum doświadczeń przeprowadzanych na kręgowcach.
10.
Właściwe organy, określone w art. 26, zapewniają, aby dla każdego wniosku sporządzone zostały akta.
W każdych aktach znajduje się przynajmniej jeden egzemplarz wniosku, wyciąg z decyzji administracyjnych podjętych przez Państwo Członkowskie w stosunku do wniosku i dotyczących dokumentacji przedstawionej zgodnie z ust. 2, wraz z ich streszczeniem.
Państwa Członkowskie, na wniosek, udostępniają pozostałym właściwym organom i Komisji, akta, przewidziane w niniejszym ustępie; przekazują im one na wniosek, wszystkie informacje niezbędne dla pełnego zrozumienia wniosków i czuwają nad tym, aby wnioskodawcy przekazali egzemplarz dokumentacji technicznej, określony w ust. 2.
11.
Państwa Członkowskie mogą zażądać dostarczenia próbek preparatów i ich składników.
12.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wnioski o wydanie zezwolenia, sporządzane były w ich językach narodowych lub urzędowych bądź w jednym z tych języków.
Artykuł 9
Wprowadzanie substancji czynnych na rynek
Państwa Członkowskie stanowią, że w przypadku gdy substancja jest substancją czynną przeznaczoną do wykorzystania w produktach biobójczych, może nie zostać dopuszczona na rynek w celu takiego wykorzystania, chyba że:
a) w przypadku gdy substancja czynna nie była przedmiotem obrotu, przed datą, określoną w art. 34 ust. 1, jednemu z Państw Członkowskich przedstawiono dokumentację i jeżeli spełnia ona wymogi określone w art. 11 ust. 1, i dołączona jest do niej deklaracja potwierdzająca, że substancja czynna wchodzi w skład produktu biobójczego. Niniejszego nie stosuje się do substancji wykorzystywanych na podstawie art. 17;
b) jest klasyfikowana, pakowana i etykietowana zgodnie z przepisami dyrektywy 67/548/EWG.
Artykuł 10
Umieszczenie substancji czynnej w załączniku I, IA lub IB
1.
W świetle aktualnego stanu wiedzy naukowej i technicznej, substancję czynną wpisuje się do załącznika I, IA lub IB, na początkowy okres, który nie może przekraczać 10 lat, jeżeli można spodziewać się, że:
- produkty biobójcze zawierające substancje czynne,
- produkty biobójcze o niewielkim stopniu ryzyka, odpowiadające definicji art. 2 ust. 1 lit. b),
- substancje podstawowe, odpowiadające definicji zamieszczonej w art. 2 ust. 1 lit. c),
spełnią warunki ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. b), c) oraz d), uwzględniając, w zależności od przypadku, kumulację efektów wynikających z wykorzystania produktów biobójczych, w skład których wchodzą takie same substancje czynne.
Substancja czynna nie może zostać włączona do załącznika. IA jeżeli klasyfikowana jest, zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, jako:
- kancerogenna,
- mutagenna,
- toksyczna dla reprodukcji,
- uczulająca, lub
- może się bioakumulować i nie ulega łatwemu rozkładowi.
Gdzie stosowne, przy wpisywaniu substancji czynnej do załącznika IA podaje się wartości stężenia w jakim substancja może być wykorzystywana.
2.
Umieszczenie substancji czynnej w załączniku I, IA lub IB jest, jeżeli okaże się to potrzebne, uzależnione jest od:
i) wymogów w zakresie:
a) minimalnego poziomu czystości substancji czynnej;
b) charakteru i maksymalnej zawartości niektórych zanieczyszczeń;
c) rodzaju produktu, w którym można ją wykorzystywać;
d) sposobu i dziedziny, wykorzystania;
e) określenia kategorii użytkowników (np.: przemysłowych, profesjonalnych, nieprofesjonalnych);
f) innych warunków szczególnych wynikających z oceny, które można wykorzystać w kontekście niniejszej dyrektywy;
ii) określenia następujących elementów:
a) dopuszczalnego poziomu narażenia operatora, o ile okaże się to konieczne;
b) w przypadku gdy jest to odpowiednie, dopuszczalnej dawki dziennej (ADI) dla człowieka i maksymalnego limitu pozostałości (MRL);
c) jego zachowania się w środowisku naturalnym i jego oddziaływania na organizmy nie będące organizmami docelowymi.
3.
Włączenie substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB ograniczone jest do typów produktów ujętych w załączniku V, dla których zgodnie z art. 8 dostarczono właściwe dane.
4.
Włączenie substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB może zostać przedłużone jednorazowo lub wielokrotnie na okresy nie dłuższe niż 10 lat.
Pierwszy, jak również każdy kolejny wpis może zostać w każdej chwili poddany ponownemu przeglądowi, jeżeli istnieją powody by sądzić, że jeden lub większa liczba warunków, określonych w ust. 1, nie jest już spełnianych.
Przedłużenie może, o ile okaże się to potrzebne, zostać udzielone jedynie na najkrótszy okres potrzebny na przeprowadzenie powtórnego zbadania substancji, po przedstawieniu wniosku o przedłużenie, i obejmuje okres niezbędny do dostarczenia dalszych informacji, które wymagane są zgodnie, z art. 11 ust. 2.
5. i) Wpis substancji czynnej do załącznika I lub, w zależności od przypadku, załącznika IA lub IB może być przedmiotem odmowy lub cofnięcia,
- jeżeli ocena substancji czynnej, przeprowadzona zgodnie z art. 11 ust. 2, wykazuje, że w normalnych warunkach, w których może zostać ona wykorzystana w dopuszczonych produktach biobójczych, niebezpieczeństwo zagrożenia dla zdrowia lub środowiska naturalnego jest cały czas niepokojące, i
- jeżeli w załączniku I umieszczona jest inna substancja czynna dla tego samego typu produktów, która, w świetle stanu wiedzy naukowej i technicznej, jest o wiele mniej niebezpieczna dla zdrowia lub środowiska naturalnego.
Jeżeli pod uwagę bierze się odmowę lub cofnięcie wpisu, ocena jednej lub większej liczby czynnych substancji zastępczych przeprowadzana jest w taki sposób, aby wykazać, że taka substancja lub substancje mogą być używane działając w taki sam sposób na organizmy docelowe, nie powodując znaczących niedogodności natury ekonomicznej lub praktycznej dla użytkownika i nie zwiększając zagrożenia dla zdrowia lub środowiska naturalnego.
Wyniki oceny rozpowszechnia się zgodnie z procedurami określonymi w art. 11 ust. 2 do decyzji podejmowanych zgodnie z procedurami, ustanowionymi w art. 27 i art. 28 ust. 3.
ii) odmowa lub cofnięcie wpisu w załączniku I lub, w zależności od przypadku, w załączniku IA lub IB, ma miejsce w następujących warunkach:
1. różnorodność chemiczna substancji czynnych powinna być taka, aby ograniczyć do minimum odporność organizmu docelowego;
2. wyłącznie w odniesieniu do substancji czynnych, które wykorzystywane w normalnych warunkach w dopuszczonych produktach biobójczych, przedstawiają wysoce zróżnicowany poziom ryzyka;
3. wyłącznie w odniesieniu do substancji czynnych wykorzystywanych w produktach tego samego typu;
4. w miarę możliwości tylko, o ile jest to konieczne do zdobycia doświadczenia w wyniku praktycznego użytkowania, jeżeli nie jest to jeszcze dostępne;
5. pełna dokumentacja danych zawierająca wnioski z oceny, które służą lub służyły w celu umieszczenia w załączniku I, IA lub IB, udostępniana jest Komitetowi, określonemu w art. 28 ust. 3;
iii) decyzja o wycofaniu wpisu w załączniku I nie ma natychmiastowego skutku, ale jej wykonanie jest odraczane na maksymalny okres czterech lat licząc od dnia podjęcia tej decyzji.
Artykuł 11
Procedura włączania substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB
1.
Włączenie substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB lub późniejsze wprowadzenie zmian tego wpisu rozważa się w przypadku gdy:
a) wnioskodawca dostarczył właściwym organom Państwa Członkowskiego:
i) dokumentację dotyczącą substancji czynnej, która spełnia wymogi załącznika IV A lub załącznika II A i, w zależności od przypadku, odpowiednich części załącznika III A;
ii) dokumentacja dotycząca przynajmniej jednego produktu biobójczego zawierającego substancję czynną, spełniającą wymogi art. 8, z wyjątkiem jego ust. 3;
b) właściwe organy, które otrzymały wniosek, zweryfikowały dokumenty i stwierdziły, że spełniają one wymogi załącznika IV A i załącznika IV B lub załącznika II A, załącznika II B i, w zależności od przypadku, załącznika III A i III B, przyjmują je i zezwalają wnioskodawcy na przekazanie streszczenia dokumentów do Komisji i pozostałych Państw Członkowskich.
2.
Właściwe organy, które otrzymały wniosek, dokonują oceny dokumentacji w terminie 12 miesięcy od dnia ich przyjęcia.
Przekazują Komisji, pozostałym Państwom Członkowskim i wnioskodawcy egzemplarz kopii oceny wraz zaleceniem dokonania wpisu substancji czynnej do załącznika I, I A lub I B bądź inną decyzją.
Jeżeli, w wyniku przeprowadzonej oceny dokumentów, okaże się, że w celu terminowego zakończenia oceny potrzebne są dalsze informacje właściwe organy, które przyjęły wniosek, zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie tych informacji.
Z dniem wysyłki bieg 12 miesięcznego terminu zostaje na wniosek właściwych organów zawieszony aż do dnia otrzymania informacji.
Jeżeli powiadomiono wnioskodawcę, właściwe organy informują pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o działaniach, jakie podjęła.
3.
Aby uniknąć sytuacji, w której dokumentacja zostanie poddana ocenie jedynie przez kilka Państw Członkowskich, ocenę mogą przeprowadzić inne Państwa Członkowskie niż to, które wniosek otrzymało.
W tym celu, w chwili otrzymania dokumentów należy złożyć podanie i zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2 podejmowana jest decyzja.
Decyzja podejmowana jest najpóźniej w ciągu miesiąca od przyjęcia wniosku przez Komisję.
4.
Po otrzymaniu oceny, Komisja opracowuje, zgodnie z procedurą określoną, w art. 27 i bez zbędnej zwłoki, propozycję decyzji, zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 3.
Decyzja podejmowana jest najpóźniej w ciągu 12 miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję oceny, określonej w ust. 2.
Artykuł 12
Wykorzystanie informacji będących w posiadaniu właściwych organów w stosunku do innych wnioskodawców
1.
Państwa Członkowskie nie wykorzystują informacji, określonych w art. 8, na rzecz drugiego wnioskodawcy lub późniejszego wnioskodawcy:
a) o ile drugi lub późniejszy wnioskodawca posiada pisemną zgodę, w postaci upoważnienia do korzystania, w której pierwszy wnioskodawca zezwala mu na korzystanie z tych informacji; lub
b) w przypadku substancji czynnej nie znajdującej się na rynku w dniu, określonym w art. 34 ust. 1, przez okres 15 lat licząc od dnia pierwszego włączenia do załącznika I lub I A, lub
c) w przypadku substancji czynnej już wprowadzonej na rynek w dniu, określonym w art. 34 ust. 1:
i) przez okres 10 lat licząc od dnia, określonego w art. 34 ust. 1, w odniesieniu do wszystkich informacji przekazywanych do celów niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przypadku, gdy informacje te są już chronione na podstawie obowiązujących przepisów krajowych, dotyczących produktów biobójczych. W takich wypadkach, informacje pozostają chronione w tym Państwie Członkowskim, aż do upływu okresu ochrony informacji określonego w przepisach krajowych, jednakże nie dłuższego od 10 lat licząc od daty, określonej w art. 34 ust. 1;
ii) przez okres 10 lat licząc od dnia umieszczenia substancji czynnej w załączniku I lub IA, w odniesieniu do informacji przedstawionych po raz pierwszy na poparcie wniosku umieszczenie po raz pierwszy w załącznik I lub IA substancji czynnej lub typu produktu będącego dodatkiem do substancji czynnej;
d) w przypadku dalszych informacji przekazywanych po raz pierwszy w jednej z następujących sytuacji:
i) zmiany warunków umieszczenia w załączniku I lub IA;
ii) utrzymania wpisu w załączniku I lub IA;
przez okres 5 lat licząc od dnia decyzji podjętej po uzyskaniu dalszych informacji, chyba że termin 5 lat upłynie przed terminem, określonym w ust. 1 lit. b) i c), w którym to przypadku termin 5 lat zostaje przedłużony tak aby upłynął równocześnie ze wspomnianymi terminami.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą wykorzystywać informacji, określonej w art. 8, na rzecz drugiego lub późniejszego wnioskodawcy:
a) jeśli drugi lub późniejszy wnioskodawca nie posiada na to pisemnej zgody, w formie upoważnienia do korzystania, w której pierwszy wnioskodawca zezwala mu na korzystanie z tych informacji; lub
b) w przypadku produktu biobójczego zawierającego substancję czynną, nie wprowadzona do obrotu w dniu, określonym w art. 34 ust. 1, przez okres 10 lat licząc od dnia wydania w Państwie Członkowskim pierwszego zezwolenia; lub
c) w przypadku produktu biobójczego zawierającego substancję czynną już znajdującą się na rynku w dniu, określonym w art. 34 ust. 1;
i) przez okres 10 lat licząc od daty określonej, w art. 34. ust. 1, w odniesieniu do wszystkich informacji przekazywanych do celów niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przypadku, gdy informacje te są już chronione zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi, które stosuje się do produktów biobójczych, w którym to wypadku informacje te podlegają ochronie w tym Państwie Członkowskim, aż do upływu okresu ochrony informacji określonego w przepisach krajowych, jednakże nie dłuższego od 10 lat licząc od daty, określonej w art. 34 ust. 1;
ii) przez okres 10 lat licząc od daty włączenia substancji czynnej do załącznika I lub I A, w odniesieniu do informacji przedstawionych po raz pierwszy na poparcie wniosku o umieszczenie po raz pierwszy w załączniku I lub IA substancji czynnej lub typu produktu będącego dodatkiem do tej substancji czynnej;
d) w przypadku innych danych przekazywanych po raz pierwszy w jednej z następujących sytuacji:
i) zmiany warunków wydania zezwolenia na produkt biobójczy;
ii) przekazania informacji potrzebnej do utrzymania wpisu do załącznika I lub I A;
przez okres 5 lat licząc od daty pierwszego otrzymania dalszych informacji, chyba że termin 5 lat upłynie przed terminem, określonym w lit. b) i c), w którym to przypadku termin 5 lat zostaje przedłużony tak aby upłynął równocześnie ze wspomnianymi terminami.
3.
Do decyzji podejmowanych zgodnie z przepisami art. 10 ust. 5, informacje, określone w ust. 1 i 2, mogą być wykorzystywane przez Komisję, Komitety Naukowe określone w art. 27 oraz przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Współpraca przy wykorzystywaniu danych w sprawie drugiego wniosku o wydanie zezwolenia lub wniosków późniejszych
1.
W przypadku produktu biobójczego, który już został dopuszczony zgodnie z art. 3 i 5 i nie naruszając obowiązków określonych w art. 12, właściwe organy mogą przyjąć, aby drugi lub późniejszy wnioskodawca o dopuszczenie produktu powołał się na informacje dostarczone przez pierwszego wnioskodawcę, o ile drugi lub późniejszy wnioskodawca może wykazać, że produkt biobójczy jest produktem podobnym i że substancje czynne są identyczne jak substancje wchodzące w skład wcześniej dopuszczonego produktu, uwzględniając również stopień czystości i charakter zanieczyszczeń.
2.
Niezależnie od przepisów art. 8 ust. 2:
a) osoba wnioskująca o dopuszczenie produktu biobójczego, przed przeprowadzeniem doświadczeń na kręgowcach, zwraca się z zapytaniem do właściwych organów Państwa Członkowskiego, którym ma zamiar złożyć wniosek:
- czy produkt biobójczy, o którego dopuszczenie ma wnioskować, jest podobny do jakiegoś produktu biobójczego, w stosunku, do którego wydano już zezwolenie, oraz
- o podanie nazwiska i adresu posiadacza lub posiadaczy zezwolenia lub zezwoleń.
Do wniosku załącza się dokumenty potwierdzające, że wnioskodawca ma zamiar złożyć wniosek o wydanie zezwolenia na swoją rzecz i że dostępne są pozostałe informacje, określone w art. 8 ust. 2;
b) jeżeli właściwe organy Państwa Członkowskiego przekonane są, że wnioskodawca zamierza złożyć tego rodzaju wniosek, podają nazwisko i adres posiadacza lub posiadaczy odpowiednich wcześniejszych zezwoleń i równocześnie podają tym ostatnim adres wnioskodawcy.
Posiadacz lub posiadacze wcześniejszych zezwoleń i wnioskodawca podejmują wszelkie rozsądne kolejne czynności w celu porozumienia się, co do wspólnego korzystania z informacji tak, aby w miarę możliwości uniknąć powtarzania badań przeprowadzanych na kręgowcach.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego zachęcają posiadaczy tych danych do współpracy przy dostarczaniu wymaganych informacji, w celu ograniczenia powtórnych doświadczeń przeprowadzanych na kręgowcach.
Jeżeli możliwe jest, że wnioskodawca i posiadacze wcześniej wydanych zezwoleń dotyczących tego samego produktu nie dojdą do porozumienia w sprawie dzielenia się danymi, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić krajowe środki zobowiązujące wnioskodawcę i posiadaczy wcześniej wydanych zezwoleń, mających siedzibę na ich terytorium, do dzielenia się danymi, tak, aby uniknąć powtarzania badań przeprowadzanych na kręgowcach i jednocześnie ustalić procedurę wykorzystywania informacji przy zachowaniu odpowiedniej równowagi interesów zainteresowanych stron.
Artykuł 14
Nowe informacje
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby posiadacz zezwolenia na produkt biobójczy przekazywał bezzwłocznie właściwym organom informacje na temat substancji czynnej lub produktu biobójczego zawierającego tę substancję, co do których wiadomo lub w stosunku do których można oczekiwać, że mogą mieć wpływ na utrzymanie zezwolenia.
W szczególności przekazywać należy następujące informacje:
- nowe wiadomości lub informacje na temat skutków działania substancji czynnej lub produktu biobójczego na człowieka lub środowisko naturalne,
- dotyczące zmian pochodzenia lub składu substancji czynnej,
- dotyczące zmian składu produktu biobójczego,
- dotyczące wzrostu odporności,
- dotyczące zmian o charakterze administracyjnym lub innych zmian, które nastąpiły, takich jak zmiana rodzaju opakowania.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji uzyskane informacje, które dotyczą potencjalnego szkodliwego działania na człowieka lub środowisko naturalne bądź nowego składu produktu biobójczego, jego substancji czynnych, zanieczyszczeń, składników lub pozostałości.
Artykuł 15
Odstępstwa od stawianych wymogów
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 i art. 5, Państwo Członkowskie może czasowo zezwolić, na okres nieprzekraczający 25 dni, na dopuszczenie do obrotu produktów biobójczych niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy, w celu ograniczonego i kontrolowanego wykorzystania, jeżeli zastosowanie tego rodzaju środka konieczne jest ze względu na wystąpienie nieprzewidzianego zagrożenia, którego nie można opanować innymi środkami.
W takim przypadku właściwe Państwo Członkowskie bezzwłocznie informują pozostałe Państwa Członkowskie o zastosowanych środkach wraz z ich uzasadnieniem.
Komisja opracowuje propozycję, po czym bezzwłocznie podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2, czy i, w przypadku decyzji pozytywnej, na jakich warunkach można przedłużyć, na okres, który należy określić, stosowanie środka przyjętego przez Państwo Członkowskie, czy też można go przyjąć powtórnie lub unieważnić.
2. W drodze wyjątku od przepisów art. 5 ust. 1 lit. a), i aż do umieszczenia substancji czynnej w załączniku I lub I A, Państwo Członkowskie, może tymczasowo zezwolić, na okres nieprzekraczający 3 lat, na dopuszczenie do obrotu produktu biobójczego zawierającego substancję czynną, która nie jest ujęta w załączniku I lub I A, i która w dniu, określonym w art. 34 ust. 1, do celów innych niż określone w art. 2 ust. 2 lit. c) i d). Zezwolenie takie może zostać udzielone jedynie w przypadku gdy po przeprowadzeniu, zgodnie z art. 11, oceny dokumentacji, Państwo Członkowskie uznaje, że:
- substancja czynna spełnia wymogi art. 10 oraz,
- że można spodziewać się, że produkt biobójczy spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. b), c) i d),
i, jeżeli, na podstawie otrzymanego streszczenia, żadne Państwo Członkowskie, nie wyrazi, z zastosowaniem art. 18 ust. 2, uzasadnionego sprzeciwu w stosunku do kompletnego charakteru dokumentacji. W przypadku zgłoszenia sprzeciwu, decyzję w sprawie kompletnego charakteru dokumentacji podejmuje się bez zbędnej zwłoki, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
Jeżeli, w wyniku procedury ustanowionej w art. 27 i art. 28 ust. 2, stwierdzono, że substancja czynna nie spełnia wymogów określonych w art. 10, Państwo Członkowskie zapewnia, aby tymczasowe zezwolenie zostało unieważnione.
W przypadku gdy, ocena dokumentacji złożonej w celu umieszczenia substancji czynnej w załączniku I lub I A nie została zakończona przed upływem terminu 3 lat, właściwe organy mogą jeszcze tymczasowo dopuścić produkt, na okres nieprzekraczający jednego roku, pod warunkiem że istnieją powody, by sądzić, że substancja czynna spełni wymogi art. 10.
Państwo Członkowskie informuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych działaniach.
Artykuł 16
Środki przejściowe
1. W drodze dalszych odstępstw od przepisów art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4, i bez uszczerbku do ust. 2 i 3, Państwo Członkowskie może, na okres 10 lat licząc od daty, określonej w art. 34 ust. 1, w dalszym ciągu stosować swój system i praktykę obowiązującą przy wprowadzaniu na rynek produktów biobójczych. W szczególnych wypadkach może ono, zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi, zezwolić na wprowadzenie na rynek na jego terytorium produktu biobójczego zawierającego substancje czynne, które nie są ujęte w załączniku I lub I A dla produktu tego typu. Takie substancje czynne muszą w dniu, określonym w art. 34 ust. 1, znajdować się na rynku jako substancje czynne produktu biobójczego przeznaczone do innych celów niż cele określone w art. 2 ust. 2 lit. c) i d).
2. Po przyjęciu niniejszej dyrektywy, Komisja rozpocznie 10 letni program, którego celem jest systematyczne badanie wszystkich substancji czynnych, które w dniu, określonym w art. 34, już znajdowały się na rynku jako substancje czynne produktu biobójczego przeznaczone do innych celów, niż określone w art. 2 ust. 2 lit. c) i d). Rozporządzenie przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 3, określi wszystkie przepisy niezbędne do opracowania i wprowadzenia w życie programu, włącznie z wyznaczeniem priorytetów oceny różnych substancji czynnych i określeniem harmonogramu prac. Nie później niż 2 lata przed zakończeniem programu pracy, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat postępu osiągniętego w ramach programu.
W okresie tego 10-letniego okresu i licząc od daty, określonej w art. 34 ust. 1, stosując procedurę przewidzianą w art. 28 ust. 3, może zostać podjęta decyzja o wpisaniu substancji czynnej do załącznika I, I A lub I B oraz określająca warunki dokonania takiego wpisu lub, jeżeli wymogi art. 10 nie są przestrzegane bądź, gdy we właściwym terminie nie dostarczono wymaganych informacji i danych, decyzja o nie wpisywaniu tej substancji do załącznika I, I A lub I B.
3.
Po podjęciu decyzji o umieszczeniu bądź też nie włączeniu substancji czynnej do załącznika I, I A lub I B, Państwo Członkowskie powinno zapewnić, aby zezwolenia lub, w zależności od przypadku, rejestracje produktów biobójczych zawierających daną substancję czynną i zgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy, były odpowiednio przyznawane, zmieniane lub unieważniane.
4.
Jeżeli w wyniku przeprowadzonego przeglądu w stosunku do substancji czynnej stwierdzono, że substancja nie spełnia wymogów art. 10 i nie może, w związku z tym, zostać włączona do załącznika I, I A lub I B, Komisja przedkłada propozycję mającą na celu ograniczenie, zgodnie z dyrektywą 76/769/EWG, wprowadzania na rynek i stosowania tej substancji.
5.
Przepisy dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające procedurę przekazywania informacji dotyczących standardów i norm technicznych [44] obowiązują w dalszym ciągu w trakcie okresu przejściowego, określonego w ust. 2.
Artykuł 17
Badania i rozwój
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3, Państwa Członkowskie stanowią, że doświadczenia lub próby przeprowadzane do celów badawczych lub rozwojowych i wiążące się z wprowadzeniem na rynek niedopuszczonego produktu biobójczego lub substancji czynnej wykorzystywanej wyłącznie w produkcie biobójczym, przeprowadzane są tylko, jeżeli:
a) w przypadku naukowych badań i rozwoju, właściwe osoby na bieżąco sporządzają dokumenty na piśmie, w których umieszczane są szczegóły na temat tożsamości produktu biobójczego lub substancji czynnej, dane dotyczące etykietowania, dostarczonych ilości, jak również nazwisk i adresów osób, które otrzymały produkt lub substancję, oraz sporządzają dokumentację zawierającą wszystkie posiadane dane na temat możliwego oddziaływania na zdrowie ludzi lub zwierząt bądź środowisko naturalne.
Informacje te, na wniosek, przekazywane są właściwym organom;
b) w przypadku działania do celów badawczych i rozwoju nauki, informacja wymagana w lit. a) przekazywana jest właściwym organom Państwa Członkowskiego, na obszarze którego będą przeprowadzane doświadczenia lub próby.
2.
Państwa Członkowskie stanowią, że niedopuszczony produkt biobójczy lub substancja czynna wykorzystywana wyłącznie w produkcie biobójczym, nie może zostać wprowadzona na rynek do celów doświadczalnych lub badawczych, w wyniku czego może zostać uwolniona do środowiska, chyba że właściwe organy dokonują oceny dostępnych danych i wydają, do celów tej próby, zezwolenie na ograniczoną ilość substancji i obszarów, na których mogą zostać wykorzystane. Właściwe organy mogą również określić inne warunki.
3.
W przypadku gdy jakiekolwiek doświadczenie lub badanie przeprowadzane jest w innym Państwie Członkowskim niż państwo, w którym produkt zostaje wprowadzany na rynek, wnioskodawca musi uzyskać zezwolenie właściwych organów Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma zostać przeprowadzone doświadczenie lub badanie.
Jeżeli zamierzone doświadczenia lub badania, określone w ust. 1 i 2, mogą wywołać efekty szkodliwe dla zdrowia ludzi lub zwierząt bądź w niedopuszczalny sposób niekorzystnie wpłynąć na środowisko naturalne, zainteresowane Państwo Członkowskie może bądź zakazać lub też zezwolić na ich przeprowadzanie, z zastrzeżeniem wszystkich warunków, których spełnienie uznaje za konieczne w celu zapobieżenia tego rodzaju skutkom.
4.
Przepisów ust. 2 nie stosuje się, jeżeli Państwo Członkowskie przyznało zainteresowanej osobie prawo do przeprowadzania pewnych doświadczeń i badań oraz określiło warunki, w jakich te doświadczenia i badania muszą być przeprowadzane.
5.
Wspólne warunki stosowania niniejszego artykułu i, w szczególności, maksymalne ilości substancji czynnych lub produktów biobójczych, które mogą wyzwalać się w trakcie doświadczeń, jak również minimalny zakres danych, które należy dostarczyć zgodnie z ust. 2, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2.
Artykuł 18
Wymiana informacji
1.
W terminie okresie jednego miesiąca licząc od końca każdego kwartału, Państwa Członkowskie informują pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o wszystkich produktach biobójczych, które zostały dopuszczone lub zarejestrowane na ich obszarze, lub, którym nie przyznano zezwolenia lub odmówiono ich rejestracji bądź też zezwolenie na nie lub rejestracja została zmieniona, przedłużona lub unieważniona, wskazując przynajmniej:
a) nazwisko lub nazwę wnioskodawcy lub posiadacza zezwolenia lub rejestracji;
b) nazwę handlową produktu biobójczego;
c) nazwę i ilość każdej substancji czynnej, którą zawiera, jak również nazwę i ilość każdej substancji niebezpiecznej w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 67/548/EWG, jak również jej klasyfikację;
d) typ produktu i dopuszczony sposób jego wykorzystania;
e) typ sformułowania;
e) największą stwierdzoną zawartość pozostałości;
g) warunki zezwolenia i, w zależności od przypadku, powody zmiany lub unieważnienia zezwolenia;
h) wskazanie czy chodzi o szczególny typ produktu (np. w granicach sformułowania ramowego, produkt o niewielkim stopniu ryzyka).
2. W przypadku gdy, zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b) i art. 15 ust. 2, Państwo Członkowskie otrzyma streszczenie dokumentacji, i ma prawnie uzasadnione powody by sądzić, że dokumentacja jest niekompletna, bezzwłocznie przekazuje swoje wątpliwości właściwym organom odpowiadającym za dokonanie oceny dokumentacji i bez zbędnej zwłoki powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
Każde Państwo Członkowskie sporządza roczny wykaz produktów biobójczych dopuszczonych lub zarejestrowanych na jego obszarze, który przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2, w celu ułatwienia stosowania przepisów ust. 1 i 2, tworzy się znormalizowany system informacji.
5.
Po upływie 7 lat od dnia, określonych w art. 34 ust. 1, Komisja sporządzi sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności działania procedur uproszczonych (sformułowania ramowe, produkty biobójcze o niewielkim stopniu ryzyka i substancje bazowe).
Komisja przedstawia to sprawozdanie Radzie wraz z propozycjami, o ile ich przedstawienie okaże się potrzebne.
Artykuł 19
Poufność
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r., w sprawie swobodnego dostępu do informacji o środowisku [45], wnioskodawca może wskazać właściwym organom informacje, które uważa za istotne pod względem handlowym i których ujawnienie mogłoby mu zaszkodzić w zakresie przemysłowym lub handlowym, w stosunku, do których domaga się zachowania ich poufnego charakteru względem każdej osoby, innej niż właściwe organy i Komisja.
W każdym przypadku wymagane będzie pełne uzasadnienie.
Bez uszczerbku dla informacji, określonych w ust. 3 i przepisach dyrektywy 67/548/EWG i dyrektywy 88/379/EWG, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki, w celu zapewnienia poufności odnośnie do pełnego składu produktów, o ile żąda tego wnioskodawca.
2.
Właściwe organy, otrzymujące wniosek, określają, na podstawie dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę, które informacje mają poufny charakter w rozumieniu ust. 1.
Informacje, których poufny charakter został potwierdzony przez właściwe organy, które otrzymały wniosek, traktowane są jako informacje poufne przez inne właściwe organy, Państwa Członkowskie oraz Komisję.
3.
Po przyznaniu zezwolenia, zasady poufności nie stosuje się w żadnym przypadku do:
a) nazwiska i adresu wnioskodawcy;
b) nazwiska i adresu producenta produktu biobójczego;
c) nazwiska i adresu producenta substancji czynnej;
d) nazw i zawartości substancji czynnych i nazwy produktu biobójczego;
e) nazw innych substancji uważanych za niebezpieczne w rozumieniu dyrektywy 67/548/EWG i które mają wpływ na klasyfikację produktu;
f) danych fizycznych i chemicznych dotyczących substancji czynnej i produktu biobójczego;
g) jakichkolwiek środków, które stosuje się w celu uczynienia substancji czynnej lub produktu biobójczego nieszkodliwymi;
h) podsumowania wyników badań wymaganych na podstawie art. 8 i mających na celu określenie skuteczności substancji lub produktu oraz jego oddziaływania na człowieka, zwierzęta i środowisko naturalne, jak również, w zależności od przypadku, jego wpływu na wzrost odporności;
i) metod i środków ostrożności zalecanych w celu ograniczenia ryzyka przy obchodzeniu się z nimi, składowaniu i transporcie, jak również zagrożenia pożarem lub innych niebezpieczeństw;
j) kart z informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa;
k) metod przeprowadzania analiz, określona w art. 5 ust. 1 lit. c);
l) metod pozbywania się produktu i jego opakowania;
m) procedur, zgodnie z którymi należy postępować, oraz środków, jakie należy podejmować w przypadku rozlania się lub wycieku produktu;
n) środków pierwszej pomocy i porad natury medycznej w razie uszkodzenia ciała.
Jeżeli wnioskodawca, producent lub importer produktu biobójczego lub substancji czynnej ujawni w późniejszym okresie informacje, które pozostawały wcześniej poufne, informuje o tym właściwe organy.
4.
Przepisy szczegółowe i formy dotyczące podawania informacji do publicznej wiadomości, ich przedstawiania i stosowania przepisów niniejszego artykułu określane są zgodnie procedurami przewidzianymi w art. 28 ust. 2.
Artykuł 20
Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie produktów biobójczych
1.
Produkty biobójcze klasyfikuje się zgodnie z przepisami dyrektywy 88/379/EWG dotyczącymi klasyfikacji.
2.
Produkty biobójcze pakowane są zgodnie z przepisami art. 6 dyrektywy 88/379/EWG.
Ponadto:
a) produkty, które mogą zostać przez nieuwagę wzięte za środki spożywcze, napoje lub pasze, pakuje się w taki sposób, aby ograniczyć do minimum ryzyko wystąpienia tego rodzaju pomyłek;
b) produkty, które są powszechnie dostępne i które mogą zostać przez nieuwagę wzięte za środki spożywcze, napoje lub pasze, zawierają składniki odstraszające od ich spożycia.
3.
Produkty biobójcze etykietuje się zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania dyrektywy 88/379/EWG.
Etykiety nie mogą wprowadzać w błąd lub sprawiać przesadne wrażenie produktu i w żadnym wypadku nie mogą zawierać określeń: "produkt biobójczy o niewielkim stopniu ryzyka", "nietoksyczne", „ nieszkodliwe dla zdrowia” lub jakiejkolwiek podobnej informacji.
Ponadto, etykieta musi, w sposób czytelny i nie dający się usunąć, następujące informacje:
a) tożsamość każdej substancji czynnej i jej stężenie w jednostkach systemu metrycznego;
b) numer zezwolenia produktu biobójczego, wydanego przez właściwe organy;
c) postać, w jakiej występuje produkt (np.: płynny koncentrat, granulki, proszek, postać stała itd.);
d) dopuszczone wykorzystanie produktu biobójczego (np.: ochrona drewna, odkażanie, produkty biobójcze powierzchniowe, produkt chroniący przed osadzaniem się brudu itd.);
e) instrukcje dotyczące użycia i dawka, którą stosuje się przy każdym dopuszczonym użyciu, wyrażona w jednostkach systemu metrycznego;
f) dane szczegółowe dotyczące niepożądanych efektów ubocznych, bezpośrednich lub pośrednich, które mogą wystąpić, oraz instrukcje udzielania pierwszej pomocy;
g) zwrot "przed użyciem przeczytać załączone instrukcje", w przypadku gdy do produktu dołączona jest ulotka z objaśnieniem;
h) instrukcje całkowicie bezpiecznego pozbywania się produktu biobójczego i jego opakowania, zawierające, o ile jest to konieczne, zakaz powtórnego użytku opakowania;
i) numer i oznaczenie partii preparatu lub datę ważności dla normalnych warunków przechowywania;
j) okres czasu potrzebny dla wywołania skutku przez produkty biobójcze, odstępy czasy, w jakich należy stosować produkt biobójczy lub okres czasu, po którego upływie po zastosowaniu produktu można używać produkt poddany jego działaniu lub udostępnić strefę, w której produkt został użyty, dla ludzi lub zwierząt, włącznie z informacjami na temat czynności i środków odkażania oraz czasu potrzebnego na przewietrzenie stref, w których użyto produktu biobójczego; informacje na temat czyszczenia materiału; informacje dotyczące środków ostrożności jakie należy zachować w trakcie użycia, składowania i transportu (np.: odzież i wyposażenie ochronne, środki przeciwpożarowe, pokrycie mebli, oddalenie żywności lub paszy oraz porady mające na celu uniknięcie ekspozycji zwierząt);
i, jeśli ma to zastosowanie:
k) kategorię użytkowników, w stosunku do których stosowanie produktu biobójczego jest ograniczone;
l) informacje na temat szczególnego zagrożenia dla środowiska naturalnego, w szczególności dotyczącego ochrony organizmów niedocelowych i niedopuszczenia do skażenia wody;
m) w przypadku mikrobiologicznych produktów biobójczych, wymogi dotyczące etykietowania zgodne z dyrektywą Rady 90/679/EWG z dnia 26 listopada 1990 r., w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych [46].
Państwa Członkowskie wymagają, aby pozycje, określone w pozycji 3 lit. a), b), d) i, w zależności od przypadku, lit. g) i k), zawsze znajdowały się na umieszczonej na produkcie etykiecie.
Państwa Członkowskie zezwalają, aby pozycje 3 lit. c), e), f), h), i), j) oraz l), umieszczone były w innym miejscu opakowania lub w znajdującej się w opakowaniu i stanowiącej jego integralną część ulotce.
Do celów niniejszej dyrektywy, pozycje informacji, traktuje się tak jak etykietę.
4.
W przypadku gdy produkt biobójczy, będący insektycydem, akarycydem, rodentycydem, awicydem lub środkiem ślimakobójczym jest dopuszczony z zastosowaniem na podstawie niniejszej dyrektywy i również podlega zasadom klasyfikacji, pakowania i etykietowania zgodnie z dyrektywą Rady 78/631/EWG z dnia 26 czerwca 1978 r., w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (pestycydów) [47] na mocy innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie zezwalają na zmianę opakowania i etykietowania produktu wymaganego w tych przepisach, o ile nie będzie to sprzeczne z warunkami zezwolenia wydanego na podstawie niniejszej dyrektywy.
5.
Państwa Członkowskie mogą zażądać dostarczenia im próbek, wzorów lub projektów opakowań, etykiet i ulotek objaśniających.
6.
Państwa Członkowskie uzależniają wprowadzanie na rynek produktów biobójczych na ich terytoria od użycia na etykietach tych produktów ich języka narodowego lub języków narodowych.
Artykuł 21
Karty z danymi dotyczącymi bezpieczeństwa
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu stworzenia systemu szczególnych informacji, co ma umożliwić profesjonalnym i przemysłowym użytkownikom, oraz ewentualnie innym użytkownikom produktów biobójczych, podjęcie środków niezbędnych w celu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia, jak również zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy.
Sporządza się to w formie kart z danymi na temat bezpieczeństwa dostarczonymi przez osobę odpowiedzialną za wprowadzenie produktu na rynek.
Karty z danymi na temat bezpieczeństwa opracowywane są:
- dla produktów biobójczych klasyfikowanych jako niebezpieczne, zgodnie z art. 10 dyrektywy 88/379/EWG,
- dla substancji czynnych wykorzystywanych wyłącznie w produktach biobójczych; zgodnie z wymogami art. 27 dyrektywy 67/548/EWG.
Artykuł 22
Reklama
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby każdej reklamie produktu biobójczego towarzyszyły sformułowania "Produktów biobójczych należy używać z zachowaniem środków ostrożności.
Przed każdym użyciem przeczytać ulotkę i informacje dotyczące produktu."
Zdania te muszą się wyraźnie wyróżniać na tle całej reklamy.
Państwa Członkowskie zezwalają reklamodawcom na zastąpienie, w obowiązujących zwrotach, słowa "produkty biobójcze" dokładnym opisem rodzaju produktu, który jest przedmiotem reklamy (np. produkty do konserwacji drewna, środki odkażające, biocydy powierzchniowe, produkt chroniący przed osadzaniem się brudu itd.).
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby reklamy produktów biobójczych nie wprowadzały w błąd w stosunku do zagrożenia produktu dla człowieka i środowiska naturalnego.
Reklama produktu biobójczego nie może w żadnym wypadku zawierać określeń: "produkt biobójczy o niewielkim stopniu ryzyka", "nietoksyczne", "nieszkodliwe dla zdrowia" lub jakiejkolwiek podobnej informacji.
Artykuł 23
Kontrola zatruć
Państwa Członkowskie wyznaczają jeden lub więcej organów, odpowiedzialnych za zbieranie informacji na temat wprowadzonych na rynek produktów biobójczych, wraz z informacjami dotyczącymi ich składu chemicznego, udostępniać będące w ich posiadaniu informacje w przypadku przypuszczalnego zatrucia produktami biobójczymi.
Informacje takie mogą być wykorzystywane tylko, aby spełnić wymagania natury medycznej w celu podjęcia zarówno środków zapobiegawczych jak i leczniczych, w szczególności w nagłych wypadkach.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje te nie były wykorzystywane do innych celów.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne czynności, aby zapewnić, że wyznaczone organy dawały wszelkie gwarancje niezbędne do zachowania poufnego charakteru uzyskanych informacji.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wyznaczone organy dysponują wszystkimi informacjami potrzebnymi do spełniania powierzonych im zadań, które przekazywane są przez producentów lub osoby zajmujące się wprowadzaniem do obrotu.
W stosunku do produktów biobójczych, które w dniu określonym w art. 34 ust. 1, wprowadzone są już na rynek, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki niezbędne do dostosowania się do niniejszej dyrektywy w terminie 3 lat licząc od daty, określonej w art. 34 ust. 1.
Artykuł 24
Zgodność z wymogami
Państwa Członkowskie dokonują niezbędnych ustaleń dotyczących produktów biobójczych wprowadzonych na rynek potrzebnych do monitorowania, czy spełniają wymogi niniejszej dyrektywy.
Co trzy lata, po dacie określonej w art. 34 ust. 1, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, nie później niż do dnia 3 listopada roku trzeciego, sprawozdanie na temat działań, które prowadziły w tej materii, wraz z informacjami dotyczącymi ewentualnych zatruć spowodowanych działaniem produktów biobójczych.
W terminie jednego roku od otrzymania tych informacji, Komisja przygotowuje i opublikuje całościowe sprawozdanie.
Artykuł 25
Opłaty
Państwa Członkowskie ustanawiają system, zgodnie z którym, osoby, które zamierzają wprowadzić na rynek lub które wprowadziły na rynek produkty biobójcze, jak również osoby wnioskujące o włączenie substancji do załącznika I, I A lub I B zobowiązane są do uiszczania opłat odpowiadających, na ile jest to możliwe, kosztom stosowania różnego rodzaju procedur, związanych z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 26
Właściwe organy
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają jeden lub więcej właściwych organów, które mają wypełniać obowiązki nałożone na Państwa Członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, do dnia określonego w art. 34 ust. 1, informację dotyczącą nazwy ich właściwego organu lub właściwych organów.
Artykuł 27
Procedury Komisji
1.
Jeżeli Komisja otrzymuje od Państwa Członkowskiego:
a) ocenę i zalecenia dotyczące substancji czynnej, zgodnie z art. 11 ust. 2, i/lub ocenę dokonaną zgodnie z art. 10 ust. 5 lub
b) propozycję odmowy wydania zezwolenia lub dokonania rejestracji oraz dokument wyjaśniający, tak jak zgodnie z art. 4 ust. 4;
udziela 90-dniowego terminu, w okresie którego pozostałe Państwa Członkowskie i wnioskodawca mogą przekazać jej na piśmie swoje wyjaśnienia.
2.
Na koniec terminu, w którym mają zostać przekazane wyjaśnienia, Komisja sporządza, na podstawie:
- dokumentów otrzymanych od Państwa Członkowskiego, które oceniało dokumentację, i
- wszystkich opinii otrzymanych od komitetów naukowych,
- wyjaśnień otrzymanych od pozostałych Państw Członkowskich i wnioskodawców, oraz
- wszystkich innych istotnych informacji,
projekt decyzji zgodnie z właściwymi procedurami ustanowionymi w art. 28 ust. 2 lub ust. 3.
3.
Komisja, o ile nie zamierza podjąć pozytywnej decyzji, zwraca się do wnioskodawcy i/lub jego upoważnionego przedstawiciela o przedstawienie uwag.
Artykuł 28
Komitety i procedury
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych, zwany dalej "Stałym Komitetem".
Stały Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przedstawiciela Komisji jako Przewodniczącego.
Komitet przyjmie swój regulamin wewnętrzny.
2.
W stosunku do spraw, które są przekazywane Stałemu Komitetowi zgodnie z art. 4, art. 11 ust. 3, art. 15, 17, 18, 19, art. 27 ust. 1 lit. b), art. 29 i 33 oraz opracowania specjalnych danych dla typu produktu określonego w załączniku V, który ma zostać wycofany z załącznika III A i III B i, w zależności od przypadku, załączniku IV A i IV B, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć.
Komitet wyraża swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który może zostać ustanowiony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów, ustanowiona w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Podczas głosowania, głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże jeżeli środki niezgodne są z opinią Komitetu, Komisja przedkłada niezwłocznie Radzie wnioski dotyczące tych środków.
W tym wypadku:
Komisja odracza stosowanie przyjętych przez nią środków o 3 miesiące licząc od dnia ich przyjęcia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w akapicie poprzednim.
3. W stosunku do spraw, które przekazywane są Komitetowi na mocy art. 10, 11 ust. 4, art. 16, 27 ust. 1 lit. a) i art. 27 ust. 2 oraz art. 32, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy przyjąć. Komitet wyraża swoją opinię na temat tego projektu w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy. Opinia wydawana jest większością głosów, przewidzianą art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji podejmowanych przez Radę na podstawie propozycji Komisji. Podczas głosowania, głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w wymienionym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidywane środki są niezgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku takiej opinii, Komisja przedkłada niezwłocznie Radzie wnioski dotyczące środków, które mają zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie terminu 3 miesięcy, licząc od daty zwrócenia się do Rady, nie podjęła ona decyzji, Komisja podejmuje proponowane środki z wyjątkiem przypadku, gdy Rada zwykłą większością głosów opowiedziała się za ich odrzuceniem.
Artykuł 29
Dostosowanie do postępu technicznego
Zmiany konieczne w celu dostosowania w związku z postępem technicznym załączników IIA, IIB, IIIA, IIIB, IVA i IVB, jak również opisów typów produktów ujętych w załączniku V oraz w celu określenia wymogów w zakresie danych dla każdego z tych typów produktu, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2.
Artykuł 30
Zmiany lub dostosowanie załączników V i VI
Rada i Parlament Europejski, działając na wniosek Komisji, zmieniają lub dostosowują w związku z postępem technicznym nazwy typów produktów umieszczone w załączniku V, jak również przepisy załącznika VI, zgodnie z procedurami przewidzianymi w Traktacie.
Artykuł 31
Odpowiedzialność cywilna i karna
Wydanie zezwolenia i wszystkie inne środki przyjęte zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy nie naruszają ogólnych przepisów odpowiedzialności cywilnej i karnej obowiązujących w Państwach Członkowskich, producenta i, w zależności od przypadku, osoby odpowiedzialnej za wprowadzanie na rynek lub wykorzystanie produktu biobójczego.
Artykuł 32
Klauzula ochronna
W przypadku gdy Państwo Członkowskie ma uzasadnione powody do stwierdzenia, że produkt biobójczy, w stosunku, do którego wydało zezwolenie lub, który zarejestrowało, bądź który ma zostać objęty zezwoleniem lub zarejestrowany, zgodnie z przepisami art. 3 lub 4, może stwarzać niedopuszczalne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt bądź dla środowiska naturalnego, może na swoim terytorium wprowadzić tymczasowe ograniczenie lub zakaz jego wykorzystania lub sprzedaży.
Bezzwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o podjęciu takiego działania, podając przyczyny swojej decyzji.
Decyzja dotycząca sprawy podejmowana jest, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 3, w terminie 90 dni.
Artykuł 33
Wskazówki techniczne
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 2, Komisja opracowuje wskazówki techniczne, które mają być ułatwieniem dla bieżącego stosowania niniejszej dyrektywy.
Niniejsze wskazówki opublikuje się w Serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 34
Wykonanie dyrektywy
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 24 miesięcy od dnia jej wejścia w życie i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 35
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu.
Artykuł 36
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/11/WE
z dnia 27 stycznia 1998 r.
wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykietowania energii lamp gopodarstwa domowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania, poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy dyrektywy 92/75/EWG Komisja ma przyjąć dyrektywę wykonawczą w odniesieniu do urządzeń gospodarstwa domowego, w tym źródeł oświetlenia (lamp);
zużycie energii elektrycznej przez lampy stanowi znaczną część wspólnotowego zapotrzebowania na energię elektryczną; możliwości ograniczenia zużycia energii przez te urządzenia są znaczne;
Wspólnota, potwierdzając swoje zainteresowanie międzynarodowym systemem normalizacji, zdolnym do tworzenia norm, które są w praktyce stosowane przez partnerów w handlu międzynarodowym oraz spełniającym wymogi polityki wspólnotowej, wzywa europejskie organizacje normalizacyjne do tego, aby kontynuowały współpracę z międzynarodowymi organizacjami normalizacyjnymi;
Europejski Komitet Normalizacji (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) są jednostkami uznanymi za właściwe, aby przyjmować zharmonizowane normy zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją i tymi dwoma jednostkami podpisanymi w dniu 13 listopada 1984 r.; w myśl niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana to wymagania techniczne (norma europejska lub dokument harmonizacyjny), przyjęte przez CENELEC na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [2], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/139/WE [3], oraz na podstawie tych ogólnych wytycznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do zasilanych prądem z sieci elektrycznych lamp gospodarstwa domowego (lampy żarowe i kompaktowe lampy fluorescencyjne z wbudowanym opornikiem), a także do domowych lamp fluorescencyjnych (łącznie z lampami podłużnymi i kompaktowymi lampami fluorescencyjnymi bez wbudowanego opornika), również gdy nie są sprzedawane do użytku domowego.
W przypadku urządzeń, które mogą być demontowane przez użytkowników końcowych, do celów niniejszej dyrektywy wyraz "lampa" oznacza część(-ci), które emitują światło.
2.
Z zakresu niniejszej dyrektywy wyklucza się:
a) lampy o strumieniu świetlnym powyżej 6500 lumenów;
b) lampy, których pobór mocy jest mniejszy niż 4 waty;
c) reflektory;
d) lampy dostępne i sprzedawane na rynku, służące zasadniczo do użytku z innym źródłem energii, takim jak baterie;
e) lampy dostępne i sprzedawane na rynku, dla których zasadniczą funkcją nie jest emisja światła widzialnego w paśmie (400–800 nm);
f) lampy dostępne i sprzedawane, jak część składowa danego produktu, niesłużące zasadniczo do oświetlania.
Jednakże gdy lampa jest oferowana na sprzedaż, do najmu lub kupna na raty czy jest wystawiona oddzielnie, np. jako część zapasowa, niniejsza dyrektywa ma względem niej zastosowanie.
3.
Dla lamp, o których mowa w ust. 2, etykiety i karty mogą być sporządzane zgodnie z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że zharmonizowane normy dotyczące miar odnoszące się do takich lamp zostały przyjęte i opublikowane zgodnie z ust. 4.
4.
Informacje wymagane przez niniejszą dyrektywę przedstawione są zgodnie ze zharmonizowanymi normami, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i dla których Państwa Członkowskie opublikowały numery referencyjne norm krajowych transponujących normy zharmonizowane.
5.
Zharmonizowane normy, określone w ust. 4, są ustanawiane na podstawie mandatu Komisji zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.
6.
W niniejszej dyrektywie, o ile z kontekstu nie wynikają inne wymagania, użyte wyrażenia mają takie samo znaczenie jak w dyrektywie 92/75/EWG.
Artykuł 2
1.
Dokumentacja techniczna, określona w art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/75/EWG, zawiera:
a) nazwę, znak towarowy i adres dostawcy;
b) opis ogólny lampy, umożliwiający jej identyfikację;
c) informacje, łącznie z odpowiednimi rysunkami, dotyczącymi głównych cech konstrukcyjnych modelu, w szczególności tych, które znacznie wpływają na wielkość zużycia energii elektrycznej przez te lampy;
d) sprawozdania z odpowiednich badań pomiarowych przeprowadzonych na podstawie norm zharmonizowanych, określonych w art. 1 ust. 4 niniejszej dyrektywy;
e) instrukcję obsługi w danym wypadku.
2.
Etykieta określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG jest zgodna ze wzorem w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Etykieta jest umieszczona lub nadrukowana czy załączona do pojedynczego opakowania lampy.
Nic innego umieszczonego, nadrukowanego lub załączonego do pojedynczego opakowania lampy nie może zasłaniać etykiety lub zmniejszać jej widoczności.
Załącznik I określa, jak etykieta może być umieszczona w przypadku bardzo małych opakowań.
3.
Karta, określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG, jest zgodna ze wzorem w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
4.
W okolicznościach określonych w art. 5 dyrektywy 92/75/EWG oraz jeżeli oferta sprzedaży, najmu lub sprzedaży ratalnej podawana jest za pomocą informacji w formie drukowanej, takiej jak katalog, powiadomienie w formie drukowanej zawiera wszelkie informacje określone w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
5.
Klasa efektywności energetycznej lampy, jak podane na etykiecie i karcie, są ustalone zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki zapewniające, aby dostawcy i pośrednicy posiadający swe siedziby na ich terytorium spełniali wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 15 czerwca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca1999 r.
Jednakże Państwa Członkowskie zezwalają do dnia 31 grudnia 2000 r. na:
- wprowadzenie do obrotu, sprzedaż i/lub wystawienie produktów, oraz
- dystrybucję broszur reklamowych określonych w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/75/EWG oraz ofert pisemnych określonych w art. 2 ust. 4 niniejszej dyrektywy,
dotyczących produktów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie określone w akapicie pierwszym zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 98/12/WE
z dnia 27 stycznia 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/320/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 92/27/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 91/422/EWG [4], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 71/320/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw procedury homologacji typu WE, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; zatem przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych pojazdu stosują się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy był dołączony dokument informacyjny zawierający odpowiednie pozycje z załącznika I tej dyrektywy jak również świadectwo homologacji typu sporządzone na podstawie załącznika VI tejże dyrektywy, w celu umożliwienia komputeryzacji procedury homologacji typu;
sprzedaż wymiennych okładzin hamulcowych na rynku wtórnym stwarza obecnie potrzebę regulacji, w drodze niniejszej dyrektywy, jakości i osiągów okładzin hamulcowych znajdujących się na rynku, w celu zapewnienia utrzymania standardów bezpieczeństwa i niezawodności;
pożądane jest, aby uwzględnić równoważność międzynarodowych przepisów, w szczególności przepisów Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych i szczegółowych dyrektyw; zatem uznano za konieczne, aby dostosować przepisy dyrektywy 71/320/EWG do regulaminu EKG ONZ nr 13 odnoszące się do układów hamulców oraz regulaminu nr 90 odnoszących się do zespołów wymiennych okładzin hamulcowych;
liczne późniejsze zmiany dyrektywy 71/320/EWG powodują, że staje się konieczna konsolidacja wszystkich tych zmian w pojedynczej jednolitej dyrektywie;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W artykułach dyrektywy 71/320/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd", oznacza wszelki pojazd określony w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Kategorie pojazdów są określone w załączniku IIA do dyrektywy 70/156/EWG.",
skreśla się lit. a), b) i c),
skreśla się ust. 3 i 5, a ust. 4 otrzymuje numer 3,
- w art. 2 "załączniki I–VIII i XI–XII" zastępuje się "odpowiednie załączniki",
- w art. 2a "załączniki I–VIII" zastępuje się "odpowiednie załączniki",
- w art. 5 "dyrektywa Rady z dnia 6 lutego 1970 r." zastępuje się "dyrektywa Rady 70/156/EWG".
2.
Załączniki do dyrektywy 71/320/EWG zastępuje się wykazem załączników i załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r., z przyczyn odnoszących się do układów hamulcowych pojazdów, Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmawiać, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu,
- zabraniać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów,
- zabraniać sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu wymiennych okładzin hamulcowych
jeżeli pojazdy te lub wymienne okładziny hamulcowe spełniają warunki dyrektywy 71/320/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1999 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają homologacji typu WE,
oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla nowych typów pojazdów z przyczyn odnoszących się do układu hamulcowego pojazdu i dla nowych typów okładzin hamulcowych, jeżeli nie są spełnione warunki dyrektywy 71/320/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 31 marca 2001 r. Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa zgodności, które towarzyszą nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG za nieważne do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy,
oraz
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży i dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów
z przyczyn odnoszących się do układów hamulcowych, jeżeli nie są spełnione warunki dyrektywy 71/320/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Z mocą od dnia 31 marca 2001 r., wymagania dyrektywy 71/320/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, odnoszące się do wymiennych okładzin hamulcowych, jako oddzielnych zespołów technicznych, są stosowane także do art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
5.
Bez względu na przepisy ust. 2 i 4, do celów części wymiennych, Państwa Członkowskie zezwalają na sprzedaż lub dopuszczenie do ruchu wymiennych okładzin hamulcowych przeznaczonych do typów pojazdów, dla których homologacji typu udzielono przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy i pod warunkiem że powyższe okładziny hamulcowe nie naruszają przepisów poprzedniej wersji dyrektywy 71/320/EWG, które obowiązywały w czasie dopuszczenia wyżej wymienionych pojazdów do ruchu.
W żadnym przypadku wyżej wymienione okładziny hamulcowe nie mogą zawierać azbestu.
6.
Z mocą od dnia 1 października 1999 r., Państwa Członkowskie zabraniają dopuszczenia do ruchu pojazdów wyposażonych w okładziny hamulcowe zawierające azbest.
Jednakże homologacje udzielone zgodnie z dyrektywą 91/422/EWG dla pojazdów wyposażonych w okładziny hamulcowe nie zawierające azbestu, pozostają ważne do dnia 3 marca 2001 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/14/WE
z dnia 6 lutego 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/27/WE [2], Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/53/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. zmieniającą dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 92/53/EWG wzywa Komisję, by ta, na podstawie sprawozdania, które ma być sporządzone do dnia 31 grudnia 1994 r., zaproponowała wprowadzenie zmian wymaganych do udoskonalenia uzgodnień dotyczących homologacji oraz do ułatwienia wejścia do użytku pojazdów w Państwach Członkowskich;
zgodnie z art. 9 dyrektywy 70/156/EWG powinna zostać uznana równoważność międzynarodowych regulaminów ustanowionych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych (EKG/NZ), wymienionych w części II załącznika IV do wspomnianej dyrektywy, z odpowiednimi oddzielnymi dyrektywami; w celu utrzymania przejrzystości wspomnianych rozporządzeń i dyrektyw niezbędne jest wprowadzenie zmian i uaktualnienie odpowiedniego Załącznika oraz tabeli równoważności;
zgodnie z art. 10 dyrektywy 70/156/EWG wymagane jest, aby Państwa Członkowskie udzielające homologacji przyjęły niezbędne środki, zgodnie z załącznikiem X, w celu sprawdzenia, czy przyjęto odpowiednie uzgodnienia zapewniające, że produkcja pojazdów, układów, części oraz odrębnych jednostek technicznych jest zgodna z homologowanym typem;
konieczna jest harmonizacja wymogów dotyczących kontroli zgodności produkcji, którą mają przeprowadzić organy udzielające homologacji; w celu zapewnienia jednolitości stosowania i interpretacji, niezbędne jest dołączenie określonych wskazówek dotyczących stosowanych procedur;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o udzielenie homologacji typu pojazdu składa producent do organu udzielającego homologacji danego Państwa Członkowskiego.
Wnioskowi towarzyszy folder informacyjny zawierający informacje wymagane w załączniku III oraz świadectwa homologacji dla każdej z oddzielnych dyrektyw stosowanych jak jest to wymagane w załącznikach IV i XI; organowi udzielającemu homologacji udostępnia się pakiet informacyjny na temat homologacji układów i odrębnych jednostek technicznych w odniesieniu do każdej z oddzielnych dyrektyw przez cały okres do daty udzielenia bądź odmowy udzielenia homologacji.";
2) w art. 4 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. c) wyrazy "odpowiednia oddzielna dyrektywa" zastępuje się wyrazami "odpowiednia oddzielna dyrektywa wymieniona w załączniku IV lub XI";
b) w lit. d) wyrazy "odpowiednia oddzielna dyrektywa" zastępuje się wyrazami "odpowiednia oddzielna dyrektywa wymieniona w załączniku IV lub XI";
c) dodaje się akapity w brzmieniu:
"W przypadku homologacji pojazdu odnoszącej się do załącznika XI lub art. 8 ust. 2 lit. c) lub w przypadku homologacji układu, części lub odrębnej jednostki technicznej odnoszącej się do załącznika XI lub art. 8 ust. 2 lit. c) oraz zawierającej ograniczenia lub wyłączenia od niektórych przepisów odpowiedniej oddzielnej dyrektywy, świadectwo homologacji zawiera ograniczenia swojej ważności oraz przyznane wyłączenia i ma przypisany specjalny numer homologacji zgodnie z przepisami załącznika VII.
W przypadku gdy dane podane w folderach informacyjnych określone w lit. a)-d) zawierają przepisy dotyczące pojazdów szczególnego przeznaczenia określonych w odpowiednich kolumnach załącznika XI i dodatków do niego, świadectwo homologacji również zawiera takie przepisy i wyłączenia.";
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Zmiany do homologacji
1.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, musi podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia sobie możliwości uzyskania informacji na temat wszelkich zmian danych zawartych w pakiecie informacyjnym.
2.
Wniosek o zmianę homologacji typu składa się wyłącznie w tym Państwie Członkowskim, które pierwotnie udzieliło homologacji typu.
3.
W przypadku zmiany danych zawartych w pakiecie informacyjnym dotyczących homologacji układu, części lub odrębnej jednostki technicznej, organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego wydaje poprawioną(-ne) stronę(-ny) pakietu informacyjnego zgodnie z potrzebami, zaznaczając na każdej poprawionej stronie charakter zmian oraz datę ponownego wydania; uznaje się, że skonsolidowana, uaktualniona wersja pakietu informacyjnego, któremu towarzyszy szczegółowy opis zmiany, również spełnia ten wymóg.
Przy każdym wydaniu poprawionych stron lub skonsolidowanej, uaktualnionej wersji dokonuje się zmiany w indeksie do pakietu informacyjnego (dołączonego do świadectwa homologacji), podając najnowszą datę poprawionych stron lub datę skonsolidowanej, uaktualnionej wersji.
Jeśli ponadto zmieniła się informacja podana na świadectwie homologacji (z wyjątkiem załączników do niego) lub, gdy od daty podanej na świadectwie homologacji zmieniły się wymogi dyrektywy, poprawkę określa się jako "rozszerzenie";, a organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego wydaje poprawione świadectwo homologacji (określone przez numer rozszerzenia), przedstawiające jasno powody wydania rozszerzenia oraz datę ponownego wydania.
Jeśli organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego uzna, że poprawka do pakietu informacyjnego uzasadnia przeprowadzenie nowych badań i kontroli, informuje o tym producenta oraz wydaje dokumenty wymienione w akapicie pierwszym, drugim i trzecim dopiero po pomyślnym przeprowadzeniu nowych badań lub kontroli.
4.
Jeśli w przypadku homologacji typu pojazdu zmienią się dane zawarte w pakiecie informacyjnym, organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego wydaje poprawioną stronę(-ny) pakietu informacyjnego zgodnie z potrzebami, zaznaczając na każdej poprawionej stronie charakter takiej zmiany oraz datę ponownego wydania; uznaje się, że skonsolidowana, uaktualniona wersja pakietu informacyjnego, któremu towarzyszy szczegółowy opis zmiany, również spełnia ten wymóg.
Przy każdym wydaniu poprawionych stron lub skonsolidowanej, uaktualnionej wersji również dokonuje się zmian w indeksie do pakietu informacyjnego (dołączonego do świadectwa homologacji), podając najnowszą datę poprawionych stron lub datę wydania skonsolidowanej uaktualnionej wersji.
Jeśli ponadto wymagane są dalsze kontrole lub, gdy zmieniła się informacja na świadectwie homologacji (z wyjątkiem załączników do niego) albo, gdy od daty podanej na świadectwie homologacji zmieniły się wymagania jakiejkolwiek z oddzielnych dyrektyw mających zastosowanie do daty, od której zabronione jest wejście pojazdu do użytku, zmianę określa się jako "rozszerzenie";, a organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego wydaje poprawione świadectwo homologacji (określone przez numer rozszerzenia), przedstawiając jasno powody wydania rozszerzenia oraz datę ponownego wydania.
Jeśli organ udzielający homologacji danego Państwa Członkowskiego uznaje, że zmiana w pakiecie informacyjnym wymaga przeprowadzenia nowych badań i kontroli, informuje o tym producenta oraz wydaje dokumenty wymienione w pierwszym, drugim i trzecim akapicie dopiero po pomyślnym przeprowadzeniu nowych badań lub kontroli.
Poprawione dokumenty są przesyłane do wszystkich pozostałych organów udzielających homologacji w terminie do jednego miesiąca.
5.
W przypadku gdy staje się oczywiste, że homologacja typu pojazdu wkrótce utraci ważność, ponieważ jedna lub więcej z oddzielnych dyrektyw, określonych w pakiecie informacyjnym, wkrótce utraci ważność lub z powodu wprowadzenia nowej oddzielnej dyrektywy do części I załącznika V, organ udzielający homologacji Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji w terminie nie krótszym niż jeden miesiąc przed upływem ważności homologacji typu pojazdu przekaże ten fakt organom udzielającym homologacji pozostałych Państw Członkowskich wraz ze wskazaniem odpowiedniej daty lub numeru identyfikacyjnego ostatniego pojazdu wyprodukowanego zgodnie ze starym świadectwem.
6.
W odniesieniu do kategorii pojazdów, których nie dotyczy zmiana wymagań w oddzielnych dyrektywach lub w niniejszej dyrektywie, nie są wymagane zmiany do homologacji.";
4) w art. 6 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Świadectwo zgodności jest sporządzane w taki sposób, aby zapobiec fałszerstwu.
W tym celu druk jest być wykonany na papierze zabezpieczonym przez kolorową grafikę albo znaki wodne ze znakami identyfikacyjnymi producenta.";
5) w art. 8 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. b) wprowadza się następujące zmiany:
i) w pkt. 1 skreśla się wyraz "ilościowe";
ii) punkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla stosowania pkt. 1 do jednego lub więcej typów danej kategorii, producent musi złożyć wniosek do właściwej władzy każdego z Państw Członkowskich zainteresowanych wejściem do użytku takich typów pojazdów.
Wniosek musi określać techniczne lub gospodarcze powody jego złożenia.
W terminie do trzech miesięcy wspomniane Państwa Członkowskie decydują, czy i dla jakiej liczby jednostek dopuszczą dany typ pojazdu do rejestracji na swoim terytorium.
Każde z Państw Członkowskich zainteresowanych wprowadzeniem do użytkowania takich typów pojazdu jest zobowiązane do zapewnienia, że producent działa zgodnie z wymaganiami przepisów załącznika XII.B.
Państwa Członkowskie przesyłają każdego roku Komisji wykaz przyznanych zwolnień.";
b) litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) Pojazdy, części lub odrębne jednostki techniczne oparte na technologiach lub pojęciach, które nie mogą z powodu swojego szczególnego charakteru być zgodne z jednym lub więcej wymaganiami jednej lub więcej z oddzielnychdyrektyw
W takim przypadku Państwo Członkowskie może udzielić homologacji o ważności ograniczonej do swojego terytorium, ale w terminie do jednego miesiąca od daty jej wydania przesyła kopię świadectwa homologacji wraz z załącznikami do niego organom udzielającym homologacji pozostałych Państw Członkowskich oraz Komisji.
Jednocześnie przesyła Komisji wniosek o zezwolenie na udzielenie homologacji typu zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Wnioskowi towarzyszy dokumentacja zawierająca następujące elementy:
- powód, dla którego omawiane technologie lub koncepcje uniemożliwiają spełnienie przez pojazd, element składowy lub oddzielny podzespół wymogów jednej lub więcej odpowiednich oddzielnych dyrektyw,
- opis dziedzin dotyczących bezpieczeństwa i ochrony środowiska oraz podjętych w tej kwestii środków,
- opis badań oraz ich wyniki, wykazujące poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska co najmniej zbliżony do poziomu określonego wymogami jednej lub więcej odpowiednich oddzielnych dyrektyw,
- wnioski o poprawki do odpowiednich oddzielnych dyrektyw lub o nowe odrębne dyrektywy, mające zastosowanie w tej kwestii.
Komisja w terminie do trzech miesięcy od daty przyjęcia kompletnej dokumentacji przedkłada Komitetowi projekt decyzji określony w art. 13.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 zadecyduje, czy zezwoli Państwu Członkowskiemu na udzielenie homologacji zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Jedynie wniosek o udzielenie homologacji oraz projekt decyzji są przekazane Państwom Członkowskim w ich języku(-ach) narodowym(-ych), jednakże Państwa Członkowskie jako warunek wstępny konieczny do podjęcia decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 mogą żądać, aby wszystkie elementy dokumentacji sporządzono w języku oryginalnym.
Jeśli wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie, Państwo Członkowskie może wydać homologację zgodnie z niniejszą dyrektywą.
W takich przypadkach decyzja również zawiera ustalenia, czy wprowadzić jakiekolwiek ograniczenia (takie jak okres) jego ważności.
Ważność homologacji w żadnym razie nie powinna być krótsza niż 36 miesięcy.
W przypadku dostosowania odpowiednich oddzielnych dyrektyw do postępu technicznego tak, aby pojazdy, części lub odrębne jednostki techniczne, którym zostały przyznane homologacje na podstawie przepisów niniejszej lit. c), spełniały wymogi dyrektywy zmieniającej, Państwa Członkowskie przekształcają takie homologacje w homologacje standardowe, uwzględniając czas potrzebny po to, aby np. producenci mogli zmienić oznakowanie homologacji na częściach.
Zmiany takie obejmować będą usunięcie wszelkich odniesień do ograniczeń lub wyłączeń oraz zastąpienie specjalnych numerów homologacji standardowymi numerami homologacji.
Jeżeli nie podjęto niezbędnych kroków dla dostosowania oddzielnej dyrektywy lub dyrektyw, ważność homologacji udzielonych zgodnie z przepisami niniejszej litery można przedłużyć na wniosek Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji kolejną decyzją podjętą zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13." ;
6) w art. 10 ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Weryfikacja mająca na celu zapewnienie zgodności produktów z homologowanym typem będzie ograniczona do procedur określonych w sekcjach 2 i 3 załącznika X oraz w tych oddzielnych dyrektywach, które zawierają szczególne wymagania.";
7) w art. 13 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Jeśli Komisja przyjmuje zmiany do oddzielnej dyrektywy, na podstawie tych samych poprawek przyjmuje odpowiednie zmiany do odpowiednich załączników do niniejszej dyrektywy.";
8) załączniki są zmieniane zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 1998 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji Procedura dokonywania takiego odniesienia zostanie przyjęta przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie stosują przepisy określone w ust. 1, w odniesieniu do nowych typów pojazdów od dnia 1 października 1998 r.
Jednakże na wniosek producenta poprzedni wzór świadectwa zgodności może być wykorzystywany przez okres 12 miesięcy od wymienionej daty w odniesieniu do pojazdów kompletnych oraz 18 miesięcy w odniesieniu do pojazdów skompletowanych po homologacji wielostopniowej.
4.
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia homologacji przyznanych przed jej wejściem w życie, ani nie uniemożliwia rozszerzania takich homologacji zgodnie z ustaleniami dyrektywy, na podstawie której zostały pierwotnie udzielone.
Jednakże po 12 miesiącach od daty podanej w ust. 3 w odniesieniu do pojazdów kompletnych oraz 18 miesięcy w odniesieniu do pojazdów skompletowanych po homologacji wielostopniowej wszystkie świadectwa zgodności wydane przez producenta muszą być zgodne ze wzorem określonym w załączniku IX do dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
5.
W odniesieniu do homologacji typu pojazdów Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę jedynie w przypadku homologacji typu pojazdów kategorii M1 wyposażonych w silniki spalinowe, w oczekiwaniu na wprowadzenie zmian do załączników w celu włączenia do nich pojazdów kategorii M1 napędzanych silnikami innymi niż spalinowe oraz innych kategorii pojazdów.
W tym czasie obowiązywać będą przepisy art. 10 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej dyrektywą 87/403/EWG [4], odnoszące się do homologacji typu pojazdów innych kategorii.
6.
W celu włączenia pojazdów kategorii innych niż M1 Państwa Członkowskie jedynie na wniosek producenta stosują art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w odniesieniu do pojazdów specjalnego przeznaczenia wymienionych w załączniku XI aż do daty określonej w zmianie do niniejszej dyrektywy.
W tym czasie Państwa Członkowskie udzielają homologacji typu oraz wyrażają zgodę na rejestrację, sprzedaż oraz wejście do użytku takich pojazdów lub części i odrębnych jednostek technicznych takich pojazdów zgodnie z przepisami art. 10 dyrektywy 70/156/EWG.
7.
Do dnia 31 grudnia 1997 r. w odniesieniu do całych pojazdów, a do dnia 31 grudnia 1999 r. w odniesieniu do pojazdów skompletowanych po homologacji wielostopniowej, oraz do dat określonych w ust. 6 w odniesieniu do pojazdów specjalnego przeznaczenia, wymienionych w załączniku XI art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie ma zastosowania do pojazdów, części lub odrębnych jednostek technicznych należących do typu, dla którego udzielono krajowej homologacji przed dniem 1 stycznia 1996 r. w odniesieniu do pojazdów kompletnych lub przed dniem 1 stycznia 1998 r. w odniesieniu do pojazdów skompletowanych po homologacji wielostopniowej; nie ma on również zastosowania do pojazdów specjalnego przeznaczenia przed datami określonymi w ust. 6, ani typu pojazdów, który dane Państwo Członkowskie zarejestrowało i zatwierdziło do sprzedaży lub wejścia do użytku przed dniem 1 stycznia 1996 r. w odniesieniu do pojazdów kompletnych lub przed dniem 1 stycznia 1998 r. w odniesieniu do pojazdów po homologacji wielostopniowej lub datami określonymi w ust. 6.
8.
Homologacje stanowiące część krajowej procedury homologacji typu określonej w ust. 6 i 7, a których udzielono zgodnie z oddzielnymi dyrektywami, obowiązują po datach wymienionych w ust. 6 i 7, chyba że znajdzie zastosowanie jeden z warunków wymienionych w art. 5 ust. 3 akapit czwarty dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
9.
Do czasu harmonizacji systemów rejestracji i opodatkowania Państw Członkowskich w odniesieniu do pojazdów objętych zakresem niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą stosować krajowe systemy kodowe w celu ułatwienia rejestracji oraz opodatkowania na ich terytorium.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą wprowadzić dodatkowy podział do wersji wykazanych w części II załącznika III, pod warunkiem że dane zastosowane we wspomnianych dodatkowych podziałach będą w sposób jednoznaczny przedstawione w pakiecie informacyjnym lub jeśli można je z niego uzyskać po przeprowadzeniu prostego obliczenia.
Państwa Członkowskie mogą również zażądać uzupełnienia świadectwa zgodności o numery kodów krajowych.
10.
Do czasu zmiany dyrektywy 70/156/EWG w celu włączenia do niej również pojazdów kategorii innych niż M1, w odniesieniu do pojazdów specjalnego przeznaczenia wymienionych w załączniku XI po zastosowaniu wieloetapowej homologacji typu Państwa Członkowskie mogą przyznać homologację pojazdu na podstawie świadectwa homologacji udzielonego producentowi podstawowego/niekompletnego pojazdu takich kategorii, jeśli przepisy załącznika XI umożliwiają pojazdowi spełnienie wymogów mających zastosowanie do kategorii, do której wspomniany podstawowy/niekompletny pojazd należy.
Ponadto w odniesieniu do późniejszych procedur rejestracji producent podstawowego/niekompletnego pojazdu kategorii innych niż M1 wyda pisemną deklarację, zgodnie z załącznikiem XV.
11.
Z zastrzeżeniem art. 8 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, przepisy ust. 6 i 7 niniejszego artykułu nie zezwalają Państwom Członkowskim na uchylenie przepisów oddzielnych dyrektyw lub niniejszej dyrektywy, ustalających na podstawie całkowitej harmonizacji wymogi w odniesieniu do homologacji oraz do początkowego wejścia do użytku pojazdu, części lub odrębnej jednostki technicznej.
12. Przepisy art. 8 ust. 2 lit. b), z wyjątkiem wyrazów "na mocy art. 5 ust. 5" oraz pkt. 1 tiret drugie stosuje się do pojazdów kategorii M1 z silnikiem spalinowym, zarejestrowanych z datą określoną w ust. 7 niniejszego artykułu, którym nie towarzyszy ważne świadectwo zgodności.
13.
Uznaje się, że ważność homologacji typu przyznanych wcześniej na podstawie przepisów art. 8 ust. 2 lit. c) dyrektywy 70/156/EWG jest jednorazowo przedłużona na okres 12 miesięcy od daty ich wygaśnięcia.
Artykuł 3
1.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r., na podstawie odpowiednich informacji przekazanych przez właściwe organy udzielające homologacji Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące stosowania europejskich procedur homologacji typu, zwracając szczególną, choć nie wyłączną uwagę na jego wpływ na małe i średnie przedsiębiorstwa związane z wieloetapowym procesem produkcji oraz tam, gdzie to właściwe, proponuje zmiany wymagane do poprawy procesu harmonizacji.
2.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące warunków stosowania w Państwach Członkowskich pkt. 1 sekcji B załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą oraz, jeśli to właściwe, proponuje uproszczenie tych wymagań.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 98/15/WE
z dnia 27 lutego 1998 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/271/EWG w odniesieniu do niektórych wymogów ustanowionych w jej załączniku I
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych [1], w szczególności jej art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi dotyczące odprowadzania zanieczyszczeń z oczyszczalni ścieków komunalnych do obszarów wrażliwych podlegających eutrofizacji, zgodnie z tabelą 2 zawartą w załączniku I do dyrektywy 91/271/EWG, stały się powodem trudności interpretacyjnych, które należy wyjaśnić; w związku z czym, należy zmienić tabelę 2 zawartą w załączniku I do dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu przewidzianego w art. 18 dyrektywy 91/271/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/271/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do osiągnięcia zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż w dniu 30 września 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dwudziesta druga dyrektywa Komisji 98/16/WE
z dnia 5 marca 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. [1] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych, ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/45/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Komisji 97/1/WE [3] czasowo wprowadziła zakaz, jako środek ostrożności, stosowania tkanek i płynów wołowych, owczych i kozich pochodzących z mózgu, rdzenia kręgowego i oczu, jak również składników z nich uzyskanych; niniejsza dyrektywa miała zostać zweryfikowana po badaniach elementów, na których się opierała i powszechnie przyjęta w świetle postępów wiedzy naukowej;
decyzja Komisji 97/534/WE z dnia 30 lipca 1997 r. w sprawie zakazu stosowania materiału stanowiącego zagrożenie pod względem pasażowalnych gąbczastych encefalopatii [4], określa surowce niosące zagrożenie, przewiduje ich eliminację u źródła i wprowadza zakaz ich przywozu na terytorium Wspólnoty;
dyrektywa 76/768/EWG zobowiązuje Państwa Członkowskie do zapewnienia, że na rynek Unii Europejskiej mogą zostać wprowadzone jedynie te produkty kosmetyczne, które zgodne są z przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności, Państwa Członkowskie wprowadzą zakaz obrotu produktami kosmetycznymi zawierającymi substancje wymienione w załączniku II;
przepisy te stosują się do wszystkich produktów kosmetycznych wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie, niezależnie od pochodzenia produktu lub jego składników; a zatem sprawdzana i kontrolowana jest zgodność z prawem wspólnotowym produktów kosmetycznych, surowców wyjściowych i produktów pośrednich, które są przywożone do Wspólnoty w celu produkcji kosmetyków;
dyrektywa 76/768/EWG powinna zostać zmieniona w celu dostosowania wykazu zabronionych surowców zwierzęcych do wykazu znajdującego się w decyzji 97/534/WE;
według opinii Naukowego Komitetu ds. Kosmetologii z dnia 24 czerwca 1997 r. pochodne składniki z łoju używane w produkcji kosmetyków, takie jak kwasy tłuszczowe, gliceryna, estry kwasów tłuszczowych i mydła są uznane za bezpieczne przynajmniej pod warunkiem że zostały uzyskane określonymi metodami, które muszą być ściśle udokumentowane, oraz że inne substancje wytworzone z łoju, takie jak alkohole tłuszczowe i amidy tłuszczowe, uzyskane z wyżej wymienionych substancji i poddane kolejnym procesom, uznane są za bezpieczne;
uwzględniając tę opinię naukową, możliwe będzie udzielenie odstępstwa w zakresie substancji wytwarzanych z łoju; odstępstwo to także będzie miało zastosowanie do innych substancji uzyskanych z łoju, takich jak alkohole tłuszczowe, amidy i aminy tłuszczowe wytworzone z wyżej wymienionych substancji, a które zostały wytworzone metodami wskazanymi w załączniku i poddane dodatkowym późniejszym procesom;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych;
Państwa Członkowskie mają prawo utrzymać w mocy przepisy przyjęte zgodnie z dyrektywą 97/1/WE do dnia 1 kwietnia 1998 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty kosmetyczne zawierające substancje określone w załączniku nie mogą zostać wprowadzone do obrotu od dnia 1 kwietnia 1998 r. Przepis ten nie stosuje się do produktów wyprodukowanych przed dniem 1 kwietnia 1998 r.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy środki wykonawcze do dyrektywy 97/1/WE do dnia 1 kwietnia 1998 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne dla wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 kwietnia 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku UrzędowymWspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 98/18/WE
z dnia 17 marca 1998 r.
w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej istnieje potrzeba przyjęcia dodatkowych środków w celu zwiększenia bezpieczeństwa przewozów morskich.
(2) Wspólnota jest poważnie zaniepokojona ostatnimi katastrofami morskimi, w których uczestniczyły statki pasażerskie i w wyniku których wielu ludzi poniosło śmierć; osoby korzystające we Wspólnocie z szybkich jednostek pasażerskich i ze statków pasażerskich mają prawo oczekiwać i liczyć na odpowiedni poziom bezpieczeństwa na pokładzie.
(3) Sprzęt roboczy i środki ochrony osobistej pracowników nie są przedmiotem niniejszej dyrektywy, ze względu na fakt, że przepisy dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4] oraz odpowiednie przepisy odnoszących się do niego właściwych dyrektyw mają zastosowanie do użytkowania tego sprzętu i środków na statkach pasażerskich dokonujących rejsów krajowych.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 4055/86 [5] zliberalizowało już świadczenie usług pasażerskiego transportu morskiego między Państwami Członkowskimi; stosowanie zasady swobodnego świadczenia usług transportu morskiego między Państwami Członkowskimi (kabotaż morski), przewidzianej rozporządzeniem (EWG) nr 3577/92 [6] zostanie we Wspólnocie dopełnione w najbliższych latach.
(5) Aby osiągnąć wyższy poziom bezpieczeństwa i znieść przeszkody w handlu, należy wyznaczyć zharmonizowane na odpowiednim poziomie normy bezpieczeństwa dla statków i jednostek pasażerskich, które dokonują rejsów krajowych; normy stosowane wobec statków odbywających rejsy międzynarodowe są obecnie opracowywane przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO); niniejsza dyrektywa ustanawia procedury wnioskowania o interwencję IMO w celu oparcia norm mających zastosowanie do rejsów międzynarodowych na normach określonych niniejszą dyrektywą.
(6) Zgodnie z wnioskiem Komisji zawartym w jej komunikacie zatytułowanym "Dla wspólnej polityki bezpieczeństwa morskiego" Rada, w swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa na morzu [7], i Parlament Europejski w rezolucji z dnia 27 października 1994 r. w sprawie bezpieczeństwa na morzu [8], zwróciły się do Komisji z prośbą o jak najszybsze przedstawienie formalnych propozycji dotyczących reguł bezpieczeństwa mających zastosowanie do statków pasażerskich podczas odbywania przez nie rejsów krajowych.
(7) W szczególności, biorąc pod uwagę znaczenie pasażerskich przewozów morskich dla rynku wewnętrznego, akcja podjęta na poziomie Wspólnoty jest jedynym możliwym środkiem określenia wspólnego poziomu bezpieczeństwa dla statków we Wspólnocie.
(8) Uwzględniając zasadę proporcjonalności, dyrektywa Rady jest odpowiednim instrumentem prawnym, jeżeli stwarza ona ramy pozwalające obligatoryjnie i w jednolity sposób stosować przez Państwa Członkowskie normy bezpieczeństwa, pozostawiając każdemu Państwu Członkowskiemu prawo do podjęcia decyzji z sprawie jak najlepiej dostosowanych do jego wewnętrznego systemu środków wprowadzających ją w życie.
(9) W celu poprawy bezpieczeństwa i uniknięcia zaburzeń w konkurencji należy stosować wspólne przepisy bezpieczeństwa przyjęte dla statków pasażerskich lub szybkich jednostek pasażerskich odbywających we Wspólnocie rejsy krajowe, niezależnie od ich bandery; należy jednakże wyłączyć niektóre kategorie statków, do których zasady określone w niniejszej dyrektywie nie są dostosowane pod względem technicznym lub nie mogą istnieć na płaszczyźnie ekonomicznej.
(10) Statki pasażerskie należy podzielić na rożne klasy, w zależności od sektora i charakterystyki stref morza, na których się poruszają; szybkie jednostki pasażerskie należy podzielić na kategorie zgodnie z przepisami opracowanego przez IMO Kodeksu Bezpieczeństwa Szybkich Jednostek Pasażerskich.
(11) Głównym punktem odniesienia dla norm bezpieczeństwa powinna być Konwencja z 1974 r. o Bezpieczeństwie Życia na Morzu wraz z wprowadzonymi do niej zmianami, która zawiera normy przyjęte na szczeblu międzynarodowym dla statków pasażerskich i szybkich jednostek pasażerskich dokonujących rejsów międzynarodowych, jak również odpowiednie uchwały przyjęte przez IMO i inne środki które uzupełniają i interpretują wymienioną Konwencję.
(12) Różne klasy zarówno nowych, jak i istniejących już statków pasażerskich wymagają różnych metod określania wymogów bezpieczeństwa, które zapewnią jednolity poziom bezpieczeństwa, uwzględniając szczególne potrzeby i ograniczenia różnych klas; należy również rozróżnić w zakresie przestrzegania wymogów bezpieczeństwa istniejące już statki od statków nowych, gdyż stosowanie do statków istniejących zasad odnoszących się do statków nowych wymusiłoby wprowadzenie zmian konstrukcyjnych w skali nieuzasadnionej.
(13) Finansowe i techniczne skutki dostosowania do norm, zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy, istniejących statków uzasadniają wprowadzenie pewnych okresów przejściowych; uwzględniając fakt, że w Grecji istnieje bardzo duża liczba wysp oraz biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia stałych i częstych połączeń morskich między nimi, jak również poważne skutki, jakie dotknęłyby zainteresowane przedsiębiorstwa przewozowe oraz zatrudnienie, które zostałoby spowodowane natychmiastowym dostosowaniem do najważniejszych norm statków, których wiek w dniu 1 października 2000 r. przekracza 27 lat, należy przewidzieć wyjątki od wymogu spełnienia tych obowiązków dla statków kursujących wyłącznie między portami greckimi które wyjdą z eksploatacji w rejsach krajowych we Wspólnocie do dnia, w którym osiągną wiek 35 lat.
(14) Uwzględniając znaczne różnice w projektowaniu, budowie i eksploatacji szybkich jednostek pasażerskich w stosunku do klasycznych statków pasażerskich, jednostki te muszą spełniać wymogi specjalnych zasad.
(15) Wyposażenie morskie, zgodne z przepisami dyrektywy Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków [9], po zainstalowaniu na statku pasażerskim nie powinno przechodzić dodatkowych prób, gdyż podlega już normom i procedurom określonym w niniejszej dyrektywie.
(16) W celu zapewnienia pełnego stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powinny wprowadzić system sankcji za naruszenie przepisów krajowych przyjętych z zastosowaniem niniejszej dyrektywy i powinny kontrolować przestrzeganie przepisów niniejszej dyrektywy w oparciu o przepisy przewidziane w dyrektywie Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [10].
(17) Z zastrzeżeniem kontroli przeprowadzanej zgodnie z procedurą Komitetu, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić dodatkowe wymogi w zakresie bezpieczeństwa, jeżeli wymagały będą tego lokalne warunki, zezwolić na stosowanie równoważnych norm lub przyjmować wyjątki od przepisów niniejszej dyrektywy pod pewnymi warunkami związanymi z eksploatacją lub w pewnych warunkach zaistnienia wyjątkowego niebezpieczeństwa przyjmować środki ochronne.
(18) Istnieje potrzeba, aby Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pomagał Komisji w zapewnieniu skutecznego stosowania niniejszej dyrektywy; Komitet powołany na podstawie art. 12 dyrektywy Rady 93/75/WE z dnia 13 września 1993 r. dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające [11].
(19) Niektóre przepisy niniejszej dyrektywy i jej załącznika I mogą zostać dostosowane przez ten Komitet w celu uwzględnienia zmian, które następują na poziomie międzynarodowym i, w szczególności, zmian wnoszonych do międzynarodowych konwencji.
(20) Do celów kontroli stosowania i skutecznego przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy na nowych oraz istniejących statkach i jednostkach pasażerskich muszą być przeprowadzane przeglądy; zgodność z niniejszą dyrektywą musi zostać poświadczona przez administrację państwa bandery lub w jej imieniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie jednolitego poziomu reguł bezpieczeństwa życia i dóbr na statkach pasażerskich i szybkich jednostkach pasażerskich, nowych lub istniejących, jeżeli te statki i jednostki kursują na trasach krajowych, i ustanowienie procedur negocjacyjnych na poziomie międzynarodowym w celu harmonizacji reguł mających zastosowanie do statków pasażerskich kursujących na trasach międzynarodowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy i jej załączników
a) "Konwencje międzynarodowe" oznaczają Międzynarodową Konwencję z 1974 r. o Bezpieczeństwie Życia na Morzu (Konwencja Solas z 1974 r.) oraz Międzynarodową Konwencję z 1966 r. o Liniach Ładunkowych, jak również protokoły i zmiany do tych konwencji obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy;
b) "Kodeks stateczności w stanie nieuszkodzonym" oznacza "kodeks stateczności równowagi w stanie nieuszkodzonym wszystkich typów statków, o których mowa w dokumentach IMO", zawarty w uchwale A.749 (18) zgromadzenia IMO z dnia 4 listopada 1993 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi do niej z dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy;
c) "Kodeks Jednostek Szybkich (HSC)" oznacza "Międzynarodowy Kodeks Bezpieczeństwa Jednostek Szybkich" zawarty w uchwale MSC 36 (63) Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO z dnia 20 maja 1994 r., zmienionej z dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy;
d) "GMDSS" oznacza Światowy Morski System Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa na Morzu, ustanowiony w rozdziale IV Konwencji Solas z 1974 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi do niej do dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy;
e) "statek pasażerski" oznacza każdy statek przewożący więcej niż 12 pasażerów;
f) "szybka jednostka pasażerska" oznacza każdą szybką jednostkę zdefiniowaną w prawidle 1 rozdziału X Konwencji Solas z 1974 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi do niej z dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy, przewożącą ponad 12 pasażerów;
szybkimi jednostkami motorowymi nie są statki pasażerskie klasy B, C lub D kursujące na trasach krajowych, jeżeli:
- ich wyporność na konstrukcyjnej linii wodnej jest mniejsza od 500 m3 i
- ich prędkość maksymalna określona w ppkt 1.4.30 Kodeksu Jednostek Szybkich jest mniejsza niż 20 węzłów;
g) "nowy statek" oznacza każdy statek, którego stępka została położona lub który znajdował się w podobnym stadium budowy w dniu lub po dniu określonym w art. 14 ust. 1.
Za równoważny etap budowy uważa się etap, na którym:
i) rozpoczyna się budowa indentyfikacyjna z konkretnym statkiem; i
ii) rozpoczął się montaż statku z wykorzystaniem co najmniej 50 ton lub 1 % masy wszystkich materiałów konstrukcyjnych, w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;
h) "statek istniejący" oznacza każdy statek, który nie jest statkiem nowym;
i) "pasażer" oznacza każdą osobę niebędącą:
i) kapitanem lub członkiem załogi lub inną osobą zatrudnioną lub zaangażowaną w jakimkolwiek charakterze na statku dla jego potrzeb; i
ii) dzieckiem w wieku poniżej jednego roku;
j) "długość statku" oznacza, o ile przepis wyraźnie nie stanowi inaczej, długość równą 96 % całkowitej długości na linii wodnej znajdującej się ponad stępką w odległości równej 85 % najmniejszej wysokości konstrukcyjnej mierzonej od górnej krawędzi stępki lub długość między przednią krawędzią dziobnicy a osią trzonu sterowego na tej linii wodnej, jeżeli wielkość ta jest większa.
W statkach z konstrukcyjnym pochyleniem stępki linia wodna, na której mierzy się tę długość, musi być równoległa do konstrukcyjnej linii wodnej;
k) "wysokość dziobnicy" oznacza wysokość dziobnicy określoną w prawidle 39 Międzynarodowej Konwencji z 1966 r. o Liniach Ładunkowych jako pionową odległość mierzoną na pionie dziobowym, miedzy linią wodną odpowiadającą wolnej burcie letniej i przegłębieniu konstrukcyjnemu, a górną powierzchnią nieosłoniętego pokładu przy burcie;
l) "statek pełnopokładowy" oznacza każdy statek wyposażony w pełny pokład, wystawiony na działanie warunków atmosferycznych i morza, który ma zamontowane na stałe zamknięcia wszystkich otworów części wystawionej na działanie warunków atmosferycznych i poniżej którego wszystkie otwory w burtach statku wyposażone są w zamontowane na stałe zamknięcia odporne co najmniej na działanie warunków atmosferycznych.
Pełny pokład może być pokładem wodoszczelnym lub o podobnej konstrukcji polegającej na tym, że pokład niewodoszczelny jest w całości osłonięty konstrukcją odporną na działania warunków atmosferycznych o odpowiedniej wytrzymałości, która pozwala utrzymać tę odporność i wyposażony w zamontowany na stałe system odpornych na działania warunków atmosferycznych zamknięć;
m) "podróż międzynarodowa" oznacza każdą podróż morzem z portu Państwa Członkowskiego do portu położonego poza tym Państwem Członkowskim lub odwrotnie;
n) "podróż krajowa" oznacza każdą podróż, która odbywa się morzem między portem Państwa Członkowskiego a tym samym lub innym portem tego Państwa Członkowskiego;
o) "obszar morski" oznacza obszar zdefiniowany zgodnie z art. 4 ust. 2.
Jednakże do celów stosowania przepisów dotyczących łączności radiowej definicje obszarów morskich będą definicjami określonymi w prawidle 2 rozdziału IV Konwencji Solas z 1974 r.;
p) "obszar portowy" oznacza każdy obszar, który nie jest obszarem morskim określonym przez Państwa Członkowskie i który ciągnie się aż do najbardziej oddalonych stałych urządzeń portowych będących integralną częścią systemu portowego lub do granic określonych przez naturalną strukturę geograficzną osłaniającą ujście rzeki lub inny podobny obszar osłonięty;
q) "miejsce schronienia" oznacza każdy naturalnie lub sztucznie osłonięty obszar, który może być wykorzystywany jako osłona przez statek lub jednostkę znajdującą się w warunkach, które mogą stanowić zagrożenie dla jej bezpieczeństwa;
r) "administracja państwa bandery" oznacza właściwe władze państwa, do noszenia bandery którego dany statek lub jednostka jest upoważniony;
s) "państwo przyjmujące" oznacza Państwo Członkowskie, z którego lub do którego portu (ów) podróże krajowe odbywa statek lub jednostka pod banderą państwa innego niż to Państwo Członkowskie;
t) "uznana organizacja" oznacza uznaną organizację zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [12];
u) "mila" oznacza 1852 metry;
v) "znamienna wysokość fal" oznacza średnią wysokość jednej trzeciej największych wysokości fal zaobserwowanych w danym okresie.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) nowych statków pasażerskich;
b) istniejących statków pasażerskich o długości 24 metrów i powyżej;
c) szybkich jednostek pasażerskich,
niezależnie od ich bandery, dokonujących podróży krajowych.
Każde Państwo Członkowskie jako państwo przyjmujące zapewnia, aby statki pasażerskie i szybkie jednostki pasażerskie pływające pod banderą państwa trzeciego spełniały w całości wymogi niniejszej dyrektywy, zanim będą mogły dokonywać podróży w tym Państwie Członkowskim.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) statków pasażerskich, które:
- są okrętami wojennymi lub przeznaczonymi do przewozów oddziałów wojska,
- nie posiadają napędu mechanicznego,
- są statkami zbudowanymi z materiałów innych niż stal lub materiały równoważne i których nie dotyczą normy dotyczące szybkich jednostek (uchwała MSC 36 (63)) lub jednostkami o dynamicznej konstrukcji nośnej (uchwała A.373 (X)),
- są statkami drewnianymi o prymitywnej konstrukcji,
- są oryginalnymi, historycznymi statkami pasażerskimi lub pojedynczymi replikami tych statków zaprojektowanych przed 1965 r. i zbudowanymi głównie z oryginalnych materiałów,
- są jachtami rekreacyjnymi, o ile nie posiadają lub nie będą posiadać załogi i nie przewożą w celach handlowych więcej niż 12 pasażerów,
- żeglują wyłącznie w obrębie obszarów portowych;
b) szybkich jednostek pasażerskich, które:
- są jednostkami wojennymi lub przeznaczonymi do przewozu oddziałów wojska,
- są jednostkami rekreacyjnymi, o ile nie posiadają lub nie będą posiadać załogi i nie przewożą w celach handlowych więcej niż 12 pasażerów, i
- żeglują wyłącznie w obrębie obszarów portowych.
Artykuł 4
Klasy statków pasażerskich
1.
Statki pasażerskie dzielą się na różne klasy, w zależności od obszaru morskiego, po którym pływają, to znaczy:
"Klasa A" _BAR_ statek pasażerski odbywający podróże krajowe, inne niż podróże przewidziane dla klas B, C i D. _BAR_
"Klasa B" _BAR_ statek pasażerski do odbywający podróże krajowe, w trakcie których nigdy nie znajduje się dalej niż 20 mil od brzegu, z którego rozbitkowie mogą dostać się na ląd przy średnim poziomie pływu. _BAR_
"Klasa C" _BAR_ statek pasażerski odbywający podróże krajowe po obszarach morskich, gdzie w okresie jednego roku w przypadku całorocznej eksploatacji lub w szczególnym okresie czasu w przypadku eksploatacji w ograniczonym okresie czasu (np. eksploatacja w okresie letnim) prawdopodobieństwo napotkania fal o znamiennej wysokości przekraczającej 2,5 m jest mniejsze niż 10 %, statek nie znajduje się nigdy dalej niż 15 mil od miejsca schronienia ani dalej niż 5 mil od brzegu i z którego rozbitkowie mogą dostać się na ląd przy średnim poziomie pływu. _BAR_
"Klasa D" _BAR_ statek pasażerski odbywający podróże krajowe po obszarach morskich, gdzie w okresie jednego roku w przypadku całorocznej eksploatacji lub w szczególnym okresie czasu w przypadku eksploatacji w ograniczonym okresie czasu (np. eksploatacja w okresie letnim) prawdopodobieństwo napotkania fal o znamiennej wysokości przekraczającej 1,5 m jest mniejsze niż 10 %, statek nie znajduje się nigdy dalej niż 6 mil od miejsca schronienia ani dalej niż 3 mile od brzegu i z którego rozbitkowie mogą dostać się na ląd przy średnim poziomie przyboru. _BAR_
2.
Wykaz obszarów morskich sporządza się i uaktualnia na podstawie powiadomień przesyłanych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z procedurami określonymi w art. 9.
Państwa Członkowskie przekażą, nie później niż sześć miesięcy przed datą wejścia w życie podaną w art. 14 ust. 1, wykazy obszarów morskich znajdujących się w ich jurysdykcji, rozgraniczając obszary, w których eksploatacja poszczególnych klas statków odbywa się na przestrzeni całego roku i, w zależności od przypadku, ograniczona jest do pewnej części roku, stosując kryteria mające zastosowanie do klas określonych w ust. 1.
Wykaz ten zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Dla szybkich jednostek pasażerskich obowiązują kategorie określone w rozdziale 1 ppkt 1.4.10 i 1.4.11 Kodeksu Jednostek Szybkich.
Artykuł 5
Stosowanie
1.
Zarówno nowe, jak i istniejące statki pasażerskie oraz szybkie jednostki pasażerskie dokonujące podróży krajowych, spełniają właściwe reguły bezpieczeństwa określone w niniejszej dyrektywie.
2.
Państwa Członkowskie nie wstrzymują ze względów wynikających z niniejszej dyrektywy eksploatacji statków pasażerskich lub szybkich jednostek pasażerskich odbywających podróże krajowe, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy, włącznie z dodatkowymi wymogami które mogą zostać wprowadzone przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1.
Każde Państwo Członkowskie, działając jako państwo przyjmujące, uznaje świadectwo bezpieczeństwa jednostek szybkich oraz pozwolenia na eksploatację wydane przez inne Państwo Członkowskie dla szybkich jednostek pasażerskich dokonujących podróży krajowych lub świadectwo bezpieczeństwa statku pasażerskiego, określone w art. 11 wydane przez inne Państwo Członkowskie dla statków pasażerskich dokonujących podróży krajowych.
3.
Państwo przyjmujące może przeprowadzić inspekcję statku pasażerskiego lub szybkiej jednostki pasażerskiej odbywających podróże krajowe i sprawdzić ich dokumenty, na mocy przepisów dyrektywy 95/21/WE.
4.
Całe wyposażenie morskie statku, wyszczególnione w załączniku A(1) do dyrektywy 96/98/WE i spełniające wymogi tej ostatniej, uważa się za zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, nawet jeżeli załącznik I do niej wymaga, aby wyposażenie to zostało zatwierdzone lub poddane próbom przeprowadzonym w celu spełnienia wymagań administracji państwa bandery.
Artykuł 6
Wymogi bezpieczeństwa
1.
Dla nowych i istniejących statków pasażerskich klasy A, B, C i D:
a) konstrukcja i konserwacja kadłuba, głównych i pomocniczych maszyn, instalacji elektrycznych i automatycznych odpowiada normom wprowadzonym w celu klasyfikacji, zgodnie z regułami uznanej organizacji lub równoważnymi regułami stosowanymi przez administrację, zgodnie z art. 14 ust. 2 dyrektywy 94/57/WE;
b) stosuje się przepisy rozdziałów IV, włącznie z poprawkami z 1998 r. dotyczącymi GMDSS, V i VI Konwencji Solas z 1974 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi do niej, z dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy;
c) stosuje się przepisy dotyczące wyposażenia nawigacyjnego statku ujęte w art. 12 rozdziału V Konwencji Solas z 1974 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi do niej, z dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Wyposażenie nawigacyjne statku, określone w załączniku A(1) do dyrektywy 96/98/WE, spełniające wymogi tej ostatniej, uważa się za zgodne z wymogami obowiązującymi w zakresie dopuszczenia ujętymi w prawidle V/12 lit. r) Konwencji Solas z 1974 r.
2.
Dla nowych statków pasażerskich:
a) wymogi ogólne:
i) nowe statki pasażerskie klasy A w całości spełniają wymogi Konwencji Solas z 1974 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi do niej, z dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy oraz szczególne właściwe wymogi niniejszej dyrektywy i jej załącznika I. W odniesieniu do przepisów, których interpretację Konwencja Solas pozostawia do oceny administracji, administracja państwa bandery postępuje zgodnie z interpretacją ujętą w załączniku I;
ii) nowe statki pasażerskie klasy B, C i D spełniają szczególne właściwe wymogi niniejszej dyrektywy i jej załącznika I;
b) wymogi dotyczące linii ładunkowej:
i) wszystkie nowe statki pasażerskie o długości 24 metrów i więcej spełniają wymogi Międzynarodowej Konwencji o Liniach Ładunkowych z 1966 r.;
ii) kryteria zapewniające poziom bezpieczeństwa, odpowiadający poziomowi określonemu w Międzynarodowej Konwencji o Liniach Ładunkowych z 1966 r., stosuje się w zależności od ich długości i klasy do nowych statków pasażerskich o długości poniżej 24 metrów;
iii) niezależnie od i) i ii) nowe statki pasażerskie klasy D zwolnione są z wymogu dotyczącego minimalnej wysokości dziobu, ustanowionego w Międzynarodowej Konwencji o Liniach Ładunkowych z 1966 r.;
iv) nowe statki pasażerskie klasy A, B, C i D są wyposażone w pełny pokład.
3.
Dla istniejących statków pasażerskich:
a) istniejące statki pasażerskie klasy A spełniają wymogi prawideł mających zastosowanie do istniejących statków pasażerskich określonych w Konwencji Solas z 1974 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi do niej, z dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy, jak również niektóre szczególne wymogi niniejszej dyrektywy i jej załącznika I. W odniesieniu do prawideł, których interpretację Konwencja Solas pozostawia do oceny administracji, administracja państwa bandery postępuje zgodnie z interpretacją ujętą w ałączniku I;
b) istniejące statki pasażerskie klasy B spełniają niektóre szczególne wymogi niniejszej dyrektywy i jej załącznika I;
c) istniejące statki pasażerskie klasy C i D spełniają szczególne właściwe wymogi niniejszej dyrektywy i rozdział III załącznika I, jak również, w zakresie nieobjętym tymi wymogami, zasady administracji państwa bandery.
Zasady te zapewniają poziom bezpieczeństwa odpowiadający poziomowi określonemu w załączniku I rozdziały II-1 i II-2, przy uwzględnieniu szczególnych lokalnych warunków eksploatacji w obrębie obszarów morskich, gdzie statki tego rodzaju mogą pływać.
Przed rozpoczęciem odbywania regularnych podróży na trasach krajowych w przyjmującym Państwie Członkowskim przez istniejące statki pasażerskie klasy C i D administracja państwa bandery musi uzyskać zgodę państwa przyjmującego na zastosowanie tych przepisów;
d) jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że zasady wymagane zgodnie z lit. c) przez administrację państwa przyjmującego nie są racjonalne, bezzwłocznie powiadamia o tym Komisję.
Komisja podejmuje niezbędne czynności w celu podjęcia decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9;
e) istotne naprawy, zmiany i modyfikacje, jak również odnoszące się do nich wyposażanie, spełniają wymogi określone w ust. 2 lit. a) dla wszystkich nowych statków. Zmian wprowadzanych na istniejącym statku, których celem jest wyłącznie poprawa możliwości przetrwania, nie uważa się za istotne;
f) przepisów lit. a), o ile Konwencja Solas z 1974 r. nie określa bliższych terminów, i przepisów ujętych w lit. b) i c), o ile załącznik I nie określa bliższych terminów, nie stosuje się do statku, którego stępka położona została lub znajdował się na podobnym etapie budowy:
i) przed dniem 1 stycznia 1940 r.: do dnia 1 lipca 2006 r.;
ii) dnia 1 stycznia 1940 r. lub po tej dacie, ale przed dniem 31 grudnia 1962 r.: do dnia 1 lipca 2007 r.;
iii) dnia 1 stycznia 1963 r. lub po tej dacie, ale przed dniem 31 grudnia 1974 r.: do dnia 1 lipca 2008 r.;
iv) dnia 1 stycznia 1975 r. lub po tej dacie, ale przed dniem 31 grudnia 1984 r.: do dnia 1 lipca 2009 r.;
v) dnia 1 stycznia 1985 r. lub po tej dacie, ale przed datą określoną w art. 14 ust. 1: do dnia 1 lipca 2010 r.;
g) w drodze wyjątku istniejące statki pasażerskie klasy A i B pływające przed dniem 1 stycznia 1996 r. i kursujące wyłącznie na trasach krajowych między portami znajdującymi się w Grecji mogą zostać zwolnione z wymogów prawideł II-1/B/8-1, II-1/B/8-2 Konwencji Solas z 1974 r. lub załącznika I oraz prawidła II-2/B/16 załącznika I, pod warunkiem że spełnią każdy z następujących warunków:
i) w dniu 1 października 2000 r. ich wiek, liczony od daty położenia stępki lub daty, kiedy znajdowały się na podobnym etapie budowy określonym w art. 2 lit. g), przekroczy 27 lat;
ii) ograniczą się do odbywania podróży krajowych między portami znajdującymi się wyłącznie w Grecji; i
iii) zaprzestaną żeglugi na trasach krajowych najpóźniej w dniu, w którym osiągną 35 lat.
Ponadto istniejące statki pasażerskie klasy A i B pływające pod banderą grecką, które zostają przesunięte na trasy krajowe między portami znajdującymi się w Grecji przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, mogą również zostać zwolnione, pod warunkiem że w chwili ich przesunięcia w pełni spełniają wymogi właściwych norm międzynarodowych oraz spełniają warunki określone w i), ii) i iii).
Do celów tego odstępstwa Grecja przekaże Komisji, w ciągu trzech miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy, pełny wykaz wszystkich istniejących statków pasażerskich klasy A i B, które spełniają wspomniane wyżej warunki, podając dla każdego statku wszystkie potrebne informacje, jak nazwę, numery lub litery wyróżniające, port macierzysty, ilość pasażerów, których może przewozić, numer IMO (w zależności od przypadku), klasę statku i dzień położenia stępki lub dzień, w którym znajdował się na podobnym etapie budowy.
Wykaz ten zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wzmianki o zastosowaniu w stosunku do tych statków wyjątków umieszcza się w wyraźny sposób na świadectwach bezpieczeństwa statków pasażerskich.
4.
Dla szybkich jednostek pasażerskich:
a) szybkie jednostki pasażerskie, budowane lub poddawane większym naprawom, zmianom lub modyfikacjom w dniu 1 stycznia 1996 r. lub po tej dacie, muszą spełniać wymogi prawidła X/3 Konwencji Solas z 1974 r., chyba że:
- ich stępka została położona lub ich budowa doszła do podobnego etapu nie później niż w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy, i
- ich dostawa oraz oddanie do eksploatacji musi nastąpić w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, i
- w całości spełniają wymogi kodeksu bezpieczeństwa mające zastosowanie do jednostki o dynamicznej konstrukcji nośnej zawarte w uchwale A.373(X) zgromadzenia IMO z dnia 14 listopada 1977 r., zmienionego uchwałą MSC 37(63) Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu z dnia 19 maja 1994 r.;
b) szybkie jednostki pasażerskie zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i niespełniające wymogów wyszczególnionych w międzynarodowym Kodeksie Jednostek Szybkich będą kontynuować pływanie potwierdzone na podstawie niniejszego Kodeksu.
Szybkie jednostki pasażerskie zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i niespełniające wymogów wyszczególnionych w międzynarodowym Kodeksie Jednostek Szybkich nie mogą odbywać rejsów krajowych, chyba że kursowały już w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy na trasach krajowych Państwa Członkowskiego; w takim przypadku mogą uzyskać zezwolenie na dalsze odbywanie podróży krajowych w Państwie Członkowskim.
Jednostki te spełniają wymogi kodeksu DSC ze zmianami;
c) konstrukcja i konserwacja szybkich jednostek pasażerskich i ich wyposażenia spełniają wymogi zasad klasyfikacji jednostek szybkich stosowanych przez uznaną organizację lub analogicznych reguł stosowanych przez administrację zgodnie z art. 14 ust. 2 dyrektywy 94/57/WE.
Artykuł 7
Dodatkowe wymogi bezpieczeństwa, zasada równoważności, zwolnienia i środki ochrony
1.
Dodatkowe wymogi bezpieczeństwa:
Jeżeli Państwo Członkowskie lub grupa Państw Członkowskich stwierdzi, że mające zastosowanie wymogi bezpieczeństwa należy wzmocnić w pewnych sytuacjach wynikających ze szczególnych warunków lokalnych i jeżeli potwierdzono potrzebę ich wzmocnienia, można, postępując zgodnie z procedurą określoną w ust. 4, przyjąć środki mające na celu poprawienie wymogów dotyczących bezpieczeństwa.
2.
Zasada równoważności:
Państwo Członkowskie może, postępując zgodnie z procedurą określoną w ust. 4, przyjąć środki równoważne dla prawideł zawartych w załączniku I, pod warunkiem że takie równoważne środki będą przynajmniej w takim samym stopniu skuteczne jak określone w tych prawidłachch.
3.
Zwolnienia:
Jeżeli nie doprowadzi to do zmniejszenia poziomu bezpieczeństwa i postępując zgodnie z procedurą określoną w ust. 4, Państwo Członkowskie może przyjąć środki w celu zwolnienia statków z niektórych szczególnych wymogów niniejszej dyrektywy dla podróży krajowych dokonywanych w tym państwie, włącznie z rejsami odbywanymi na obszarach morskich, na których znajdują się archipelagi wysp osłonięte przed oddziaływaniem pełnego morza, w pewnych warunkach eksploatacyjnych, takich jak mniejsza znamienna wysokość fali, ograniczony okres roku, rejsy odbywane wyłącznie podczas dnia lub w dogodnych warunkach klimatycznych lub meteorologicznych albo ograniczony czas podróży bądź bliskość służb ratowniczych.
4.
Państwo Członkowskie, które stosuje przepisy ust. 1, 2 lub 3, postępuje w następujący sposób:
a) powiadamia Komitet o środkach, które zamierza przyjąć, podając wszystkie szczegóły niezbędne do potwierdzenia, że poziom bezpieczeństwa zostanie w zadowalający sposób utrzymany;
b) jeżeli w terminie sześciu miesięcy od dnia powiadomienia podejmie ona, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9, decyzję, że zaproponowane środki nie znajdują uzasadnienia, może zwrócić się do zainteresowanego Państwa Członkowskiego z żądaniem zmiany przygotowywanych środków lub odstąpienia od ich przyjęcia;
c) przyjmowane środki są wyszczególniane we właściwych przepisach krajowych i powiadamia się o nich Komisję, która przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim szczegółowe informacje na temat tych środków;
d) wszystkie te środki mają zastosowanie do wszystkich statków pasażerskich tej samej klasy oraz do jednostek użytkowanych w jednakowych szczególnych warunkach, bez dyskryminacji ze względu na ich banderę, narodowość lub miejsce siedziby ich operatora;
e) środki określone w ust. 3 stosuje się tylko jeżeli statek lub jednostka eksploatowane są w określonych warunkach.
5.
Środki ochrony:
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że statek lub jednostka pasażerska kursująca na trasach krajowych tego państwa, mimo że odpowiada przepisom niniejszej dyrektywy, stwarza ryzyko poważnego zagrożenia bezpieczeństwa osób i dóbr lub środowiska, eksploatacja tego statku lub łodzi może zostać zawieszona lub mogą zostać wprowadzone dodatkowe środki bezpieczeństwa do chwili usunięcia zagrożeń.
W powyższych okolicznościach stosuje się następującą procedurę:
a) Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o swojej decyzji, należycie ją uzasadniając;
b) Komisja określa, czy zawieszenie lub wprowadzenie dodatkowych środków jest uzasadnione występowaniem poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa i środowiska;
c) zgodnie z procedurą określoną w art. 9 stwierdzone zostanie, czy decyzja Państwa Członkowskiego o zawieszeniu eksploatacji tego statku lub jednostki bądź wprowadzająca środki dodatkowe jest uzasadniona bądź nieuzasadniona istnieniem poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa życia i dóbr lub dla środowiska, i jeżeli to zawieszenie lub środki nie znajdują uzasadnienia, do zainteresowanego Państwa Członkowskiego kierowane jest żądanie wycofania zawieszenia lub środków.
Artykuł 8
Dostosowania
Zgodnie z procedurą określoną w art. 9,
a) definicje umieszczone w art. 2 lit. a), b), c), d) i t); i
i) przepisy dotyczące procedur i wytycznych stosowanych do przeglądów, określonych w art. 10
b) załącznik I może zostać zmieniony w taki sposób, aby do celów niniejszej dyrektywy można było stosować zmiany wniesione do konwencji międzynarodowych.
Artykuł 9
Komitet
Komisji pomaga Komitet powołany na podstawie art. 12 ust. 1 dyrektywy 93/75/WE.
Komitet działa zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 i 3 tego artykułu.
Artykuł 10
Przeglądy
1.
Każdy nowy statek pasażerski poddawany jest przez administrację państwa bandery określonym niżej przeglądom:
a) przeglądowi przed rozpoczęciem eksploatacji statku;
b) przeglądowi okresowemu przeprowadzanemu raz na 12 miesięcy;
c) przeglądom dodatkowym przeprowadzanym w zależności od potrzeb.
2.
Każdy istniejący statek pasażerski poddawany jest przez administrację państwa bandery określonym niżej przeglądom:
a) pierwszemu przeglądowi przed rozpoczęciem eksploatacji w celu odbywania podróży krajowych w państwie przyjmującym lub w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, ustanowionym w art. 14 ust. 1, dla istniejących statków kursujących na trasach krajowych Państwa Członkowskiego, które mogą nosić jego banderę;
b) przeglądowi okresowemu przeprowadzanemu raz na 12 miesięcy;
c) przeglądom dodatkowym przeprowadzanym w zależności od potrzeb.
3.
Każda szybka jednostka pasażerska, która powinna spełniać, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 4, wymogi kodeksu (zbiór HSC), poddawana zostaje przewidzianym w kodeksie HSC przeglądom przeprowadzanym przez administrację państwa bandery.
Szybka jednostka pasażerska, która powinna spełniać, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 4, wymogi kodeksu DSC ze zmianami, poddawana zostaje przewidzianym w kodeksie DSC przeglądom przeprowadzanym przez administrację państwa bandery.
4.
Przestrzega się właściwych procedur i wytycznych dotyczących przeglądów przeprowadzanych w celu wydania świadectw bezpieczeństwa dla statku pasażerskiego, określonych w uchwale A.746(18) zgromadzenia IMO z dnia 4 listopada 1993 r. dotyczącej wytycznych w sprawie przeglądów przeprowadzanych z zastosowaniem zharmonizowanego systemu przeglądów i wydawania świadectw, w formie w jakiej istnieją w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy, lub procedur umożliwiających osiągnięcie tego samego celu.
5.
Przeglądy wymienione w ust. 1, 2 i 3 przeprowadzane są przez wyłącznych inspektorów samego państwa bandery, uznanej organizacji lub Państwa Członkowskiego upoważnionego przez państwo bandery do przeprowadzania przeglądów, w celu zapewnienia przestrzegania wszystkich obowiązujących wymogów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Świadectwa
1.
Wszystkie nowe lub istniejące statki pasażerskie muszą posiadać, zgodnie z niniejszą dyrektywą, świadectwo bezpieczeństwa statku pasażerskiego.
Świadectwo jest wystawiane na formularzu zgodnym z wzorem zamieszczonym w załączniku II.
Świadectwo to wydawane jest przez administrację państwa bandery po przeprowadzeniu pierwszego przeglądu, określonego w art. 10 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. a).
2.
Świadectwo bezpieczeństwa statku pasażerskiego jest wydawane na okres nieprzekraczający 12 miesięcy.
Okres ważności świadectwa może zostać przedłużony przez administrację państwa bandery na okres, który nie może przekraczać jednego miesiąca od daty wygaśnięcia ważności wpisanej na nim.
Jeżeli ważność świadectwa została przedłużona, nowy okres ważności świadectwa biegnie od daty wygaśnięcia świadectwa sprzed jego przedłużenia.
Odnowienie świadectwa bezpieczeństwa statku pasażerskiego następuje po przeprowadzeniu okresowego przeglądu w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b).
3.
Dla szybkich jednostek pasażerskich spełniających wymogi Kodeksu Jednostek Szybkich świadectwo bezpieczeństwa jednostki szybkiej i zezwolenie na eksploatację jednostki szybkiej są wydawane przez administrację państwa bandery, zgodnie z przepisami zawartymi w Kodeksie Jednostek Szybkich.
Dla szybkich jednostek pasażerskich spełniających wymogi kodeksu DSC, ze zmianami, świadectwo DSC bezpieczeństwa konstrukcji i wyposażenia, jak również zezwolenie DSC na eksploatację jednostek szybkich, są wydawane przez administrację państwa bandery, zgodnie przepisami zawartymi w kodeksie DSC.
Przed wydaniem zezwolenia na eksploatację szybkich jednostek pasażerskich odbywających podróże krajowe w państwie przyjmującym, administracja państwa bandery uzgadnia z państwem przyjmującym warunki eksploatacji danej jednostki w tym państwie.
Administracja państwa bandery wymienia wszystkie warunki w zezwoleniu na eksploatację.
4.
Wyjątki udzielane dla statków lub jednostek na podstawie art. 7 ust. 3 i zgodnie z nimi wymienia się na świadectwa wydanym dla statku lub jednostki.
Artykuł 12
Prawidła Konwencji Solas z 1974 r.
Dla statków pasażerskich odbywających podróże międzynarodowe:
1) wraz z wejściem w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedstawia IMO wniosek w celu:
a) przyśpieszenia trwających prac prowadzonych przez IMO, mających na celu wprowadzenie zmian do prawideł rozdziałów II-1, II-2 i III Konwencji Solas, zawierających zagadnienia pozostawione do oceny administracji, aby określić zharmonizowaną interpretację tych prawideł i przyjąć odpowiednie zmiany;
b) przyjęcia środków, które umożliwią wiążące stosowanie zasad, na których opierają się przepisy okólnika 606 MSC dotyczącego przyzwolenia danego przez państwo portu na zastosowanie wyjątków udzielonych na mocy Konwencji Solas;
2) wniosek określony w ust. 1 jest przedstawiany przez biuro przewodniczącego Rady i Komisji i opiera się on na zharmonizowanych prawidłach ustanowionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Wszystkie Państwa Członkowskie podejmują wszelkie wysiłki, aby IMO szybko przygotowała wspomniane prawidła i środki.
Artykuł 13
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają system sankcji za naruszenia przepisów krajowych przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy i przyjmują wszelkie środki niezbędne dla zapewnienia stosowania tych sankcji.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 14
Wykonanie
1.
Nie później niż do dnia 1 lipca 1998 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekazują Komisji teksty wszystkich przepisów prawa wewnętrznego, które przyjmują w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/19/WE
z dnia 18 marca 1998 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/72/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 11 dyrektywy 70/524/EWG Państwo Członkowskie, które z powodu pojawienia się nowych informacji lub ponownej oceny istniejących danych, dokonanej od czasu przyjęcia omawianych przepisów, dysponuje szczegółowym uzasadnieniem stwierdzenia, że stosowanie jednego z dodatków wymienionych w załączniku I stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi bądź dla środowiska naturalnego, może przejściowo zawiesić zezwolenie na stosowanie tego dodatku;
Niemcy, dnia 19 stycznia 1996 r., zabroniły stosowania na swoim terytorium ronidazolu w paszy dla indyków; zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG w dniu 15 kwietnia 1996 r. Niemcy powiadomiły inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o powodach tej decyzji, popartej właściwie umotywowanymi argumentami;
Niemcy w swoim powiadomieniu utrzymywały, że podejrzewają, iż ronidazol ma właściwości mutagenne, rakotwórcze i genotoksyczne, dlatego ze względu na tę niepokojącą sytuację zagrożenia zdrowia konsumentów wspomniane Państwo Członkowskie przyjęło stanowisko, że należy zabronić stosowania tego środka w paszy dla zwierząt na szczeblu wspólnotowym;
w uzasadnieniu Niemcy stwierdziły, że stosowanie ronidazolu w paszy zwierzęcej doprowadziło do pojawienia się substancji resztkowych w tkankach zwierzęcych, nawet pomimo zachowania sześciodniowego okresu wycofania tego środka z paszy zgodnie z obowiązującymi zasadami; ze względu na możliwe właściwości rakotwórcze i mutagenne ronidazolu jako substancji macierzystej oraz ze względu na możliwość uwolnienia z substancji resztkowych związków posiadających budowę nitroimidazolu, nie da się wykluczyć zagrożenia dla zdrowia konsumentów nawet w przypadkach przestrzegania wspomnianego okresu wycofania ronidazolu ze stosowania;
Komisja zasięgnęła opinii Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt; po gruntownym zbadaniu sytuacji Komitet stwierdził w opinii wyrażonej dnia 26 września 1997 r. i potwierdzonej dnia 5 listopada 1997 r., że choć ronidazol wyraźnie wykazuje działanie mutagenne na komórki prokariotyczne, nie ma danych wskazujących na jego genotoksyczne działanie na komórki eukariotyczne; nie udało się jednoznacznie ocenić mechanizmu rakotwórczego z powodu braku nieprzetworzonych danych dotyczących badań nad rakotwórczością; nie istnieje zatem możliwość oceny ryzyka dla konsumentów; danych na temat metronidazolu nie można analogicznie stosować w stosunku do ronidazolu, ponieważ substancje chemiczne należące do tej samej rodziny mogą mieć całkowicie różne właściwości toksykologiczne; brakuje wystarczających danych na temat przemiany metabolicznej ronidazolu u indyków, dotyczących rodzaju metabolitów w kale czy obecności tej substancji w różnych tkankach po okresie wycofaniu jej ze stosowania; jednakże należy zauważyć, że istotne dane dostępne odnośnie do świń można, w uzasadnionych przypadkach, zastosować w odniesieniu do indyków; z drugiej strony ograniczone dane na temat obecności śladowych ilości związków nitroimidazolu, uwalnianych ze wspomnianych związanych substancji resztkowych, wyraźnie wskazują na artefakt powstały w czasie badania;
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt stwierdził ostatecznie, że choć nie można przyjąć wszystkich argumentów naukowych przedłożonych przez Niemcy w celu zabronienia stosowania ronidazolu, nie rozwiązano jednak kilku ważnych kwestii i – wobec braku dodatkowych danych – nie da się ustalić dopuszczalnej dziennej dawki pozostałości ronidazolu zapewniającej bezpieczeństwo konsumentów;
uwzględniając fakt braku pewności na temat bezpieczeństwa stosowania ronidazolu, należy, w celu ochrony zdrowia konsumentów, zabronić stosowania tego związku jako dodatku do paszy dla indyków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 70/524/EWG wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 maja 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 czerwca 1998 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 98/20/WE
z dnia 30 marca 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 92/14/EWG w sprawie limitów operacyjnych samolotów objętych częścią II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym, wydanie drugie (1988 r.)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
(1) Głównym celem przepisów dyrektywy 92/14/EWG [4] jest ograniczenie eksploatacji niektórych typów poddźwiękowych cywilnych samolotów odrzutowych.
(2) Definicja podstawowych pojęć niniejszej dyrektywy powinna zapobiec niejasnościom, co do celu i zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
(3) Niniejsza dyrektywa nie pozbawia poszczególnych Państw Członkowskich możliwości do odwoływania się do stosownych przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [5] zgodnie z ich treścią.
(4) Ze względu na wyjątkową sytuację historyczną portów lotniczych obsługujących konurbację berlińską oraz umiejscowienie portów lotniczych Berlin Tegel i Berlin Tempelhof blisko centrum miasta, uzasadnione jest czasowe wyłączenie tych dwóch lotnisk z zakresu stosowania niektórych przepisów dyrektywy 92/14/EWG.
(5) Konieczne jest uwzględnianie wstępnego zamiaru wyłączenia dla samolotów krajów rozwijających się; w tym celu stosowne przepisy wymienionej dyrektywy należy wyjaśnić.
(6) Z wyłączenia przyznanego samolotowi pochodzącemu z kraju rozwijającego się powinien korzystać jedynie ten kraj.
(7) Konieczne jest wyjaśnienie zakresu udzielania wyłączeń przyznawanych ze względów ekonomicznych.
(8) Powinno być jasne, iż Państwo Członkowskie może jedynie ustalić harmonogram stopniowego wycofywania samolotów, które nie spełniają warunków, w odniesieniu do samolotów znajdujących się w rejestrze tego Państwa Członkowskiego.
(9) Niektóre Państwa Członkowskie mają umowy z przewoźnikami z państw trzecich, które pozwalają im na wyłączenia w zakresie stopniowego wycofywania samolotów wymienionych w rozdziale 2, podobne do tych udzielanych przewoźnikom wspólnotowym; właściwe jest, aby umowy te nie były unieważniane.
(10) Istotne jest uaktualnianie załącznika do dyrektywy 92/14/EWG i wprowadzanie w nim zmian w odpowiednim czasie; dlatego zmiany powinny być sporządzone przez Komisję we współpracy z komitetem o charakterze nadzorującym.
(11) Artykuł 3 dyrektywy 92/14/EWG stanowi o wyłączeniach dla samolotów, które znajdują się w rejestrach krajów rozwijających się oraz o tym, czy samoloty, które uzyskały wyłączenie, zostały wymienione w załączniku do tej dyrektywy.
(12) Konieczne jest wprowadzenie zmian w załączniku do dyrektywy 92/14/EWG w celu dodania niektórych samolotów, które kwalifikują się do przyznania im wyłączenia, a które nie zostały w nim umieszczone w momencie przyjmowania tej dyrektywy; konieczne jest także skreślenie wszelkich wzmianek o niektórych samolotach, które zostały wycofane ze służby, zniszczone lub z innych przyczyn nie kwalifikują się do udzielenia im wyłączenia.
(13) Istotne jest zapobieganie niewłaściwemu używaniu rejestracji; załącznik do niniejszej dyrektywy zawiera odniesienie, dla każdego samolotu, do numeru seryjnego nadanego indywidualnemu samolotowi przez producenta.
(14) Ważne jest zapewnienie, że kara na naruszenie prawa wspólnotowego jest skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca.
(15) Na mocy Aktu Przystąpienia z 1994 r. Austria musi dostosować się do przepisów dyrektywy 92/14/EWG począwszy od dnia 1 kwietnia 2002 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany
W dyrektywie 92/14/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Do celów niniejszej dyrektywy:
"przewoźnik lotniczy"; oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego posiadające ważną licencję eksploatacyjną;
"licencja eksploatacyjna"; oznacza upoważnienie udzielane przedsiębiorstwu zezwalające na wykonywanie przewozów pasażerów, poczty i/lub towaru za wynagrodzeniem i/lub najem;
"wspólnotowy przewoźnik lotniczy"; oznacza przewoźnika lotniczego posiadającego ważną licencję eksploatacyjną przyznaną przez Państwo Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym [6];
"cywilna flota samolotów odrzutowych"; oznacza całość cywilnej floty lotniczej samolotów odrzutowych, którą dysponuje przewoźnik lotniczy, jako właściciel lub na podstawie umowy dzierżawy nie krótszej niż jeden rok.";
2) w art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Przed dniem, określonym w ust. 2, eksploatacja cywilnych samolotów odrzutowych, które nie odpowiadają przepisom ust. 1 lit. a) może być ograniczona lub zabroniona na lotniskach Berlin Tegel i Berlin Tempelhof.";
3) w art. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) samoloty te zostały zarejestrowane w kraju rozwijającym się wskazanym dla danego samolotu w załączniku w roku referencyjnym i nadal są używane bezpośrednio lub pod dowolną postacią umowy dzierżawy przez osoby fizyczne lub prawne mające siedzibę w tym kraju.";
4) w art. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wyłączenie, określone w poprzednim akapicie nie ma zastosowania, jeżeli samolot jest wydzierżawiony osobie fizycznej lub prawnej mającej siedzibę w innym kraju niż kraj wymieniony dla tego samolotu w załączniku.";
5) w art. 4, art. 5 lit. c) i d) i art. 6 wyrazy "linia lotnicza" zastępuje się wyrazami "przewoźnik lotniczy";
6) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć usuwanie z rejestrów wszelkich wzmianek o samolotach, które nie spełniają norm rozdziału 3 załącznika 16, w rocznym tempie równym nie więcej niż 10 % całej floty samolotów odrzutowych wspólnotowego przewoźnika lotniczego.
2.
Państwa Członkowskie nie stosują przepisów art. 2 ust. 1 w odniesieniu do samolotów znajdujących się w rejestrze Państwa Członkowskiego zgodnie z ust. 1.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przyznało wyłączenie równoważne temu, które zostało opisane w ust. 1 i 2 samolotom zarejestrowanym w państwie trzecim i eksploatowanym w tym Państwie Członkowskim przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, wyłączenie może być nadal uznawane, z zastrzeżeniem spełnienia przez przewoźnika lotniczego stosownych warunków.";
7) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Zmiany do załącznika, które okażą się niezbędne do zapewnienia pełnej zgodności z kryteriami określonymi w art. 3 zostaną zrealizowane zgodnie z procedurą określoną w art. 9b ust. 2.
Artykuł 9b
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego [7], który działa zgodnie z procedurą określoną w ust. 2.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoja opinię na temat projektu w terminie, który ustala przewodniczący stosownie do pilności sprawy.
Opinia zostaje podjęta większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada musi podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu, lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek odnoszący się do środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada po upływie trzech miesięcy od daty wystąpienia do niej nie podejmie żadnej decyzji, wówczas przyjmowane są środki proponowane przez Komisję.";
8) Załącznik zastępuje się niniejszym załącznikiem.
Artykuł 2
System kar
Państwa Członkowskie ustanowią system kar za łamanie przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że kary te będą stosowane.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych przepisach nie później niż do dnia 1 marca 1999 r. a także powiadomią ją o wszelkich późniejszych zmianach, tak szybko, jak to możliwe.
Artykuł 3
Wprowadzenie w życie
1.
Nie później niż do dnia 1 marca 1999 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmują te środki, będą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Zgodnie z art. 168 Aktu Przystąpienia z 1994 r. i jego załącznikiem XIX (III), Austria wprowadzi w życie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą do dnia 1 kwietnia 2002 r.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzie w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5 Adresaci
Dyrektywa Komisji 98/21/WE
z dnia 8 kwietnia 1998 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/16/EWG mającą na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 49, 57 ust. 1 i 2 zdanie pierwsze i trzecie i art. 66,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającą na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/50/WE [2], w szczególności jej art. 44a, a także mając na uwadze, co następuje:
Niderlandy wystąpiły z uzasadnionym wnioskiem o zmianę nazwy medycyny pracy dla tego Państwa Członkowskiego w wykazie specjalizacji medycznych, wspólnych dla przynajmniej dwóch Państw Członkowskich;
Belgia i Luksemburg wystąpiły z uzasadnionym wnioskiem o włączenie medycyny pracy dla tych Państw Członkowskich do wykazu specjalizacji medycznych, wspólnych dla przynajmniej dwóch Państw Członkowskich;
Szwecja wystąpiła z uzasadnionym wnioskiem o włączenie medycyny społecznej dla tego Państwa Członkowskiego do wykazu specjalizacji medycznych, wspólnych dla przynajmniej dwóch Państw Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu Wysokich Urzędników ds. Zdrowia Publicznego ustanowionego w decyzji Rady 75/365/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 2 dyrektywy 93/16/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w punkcie
"medycyna pracy"
dodaje się, co następuje:
"w Belgii: médecine du travail/arbeidsgeneeskunde,
w Luksemburgu: médecine du travail";
b) w punkcie "medycyna pracy" określenie "arbeids- en bedrijfsgeneeskunde" odnoszące się do Niderlandów zastępuje się określeniem "arbeid en gezondheid";
c) w punkcie
"medycyna środowiskowa (społeczna)"
dodaje się, co następuje:
"w Szwecji: Socialmedicin".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1998 r., o czym niezwłocznie powiadamiają Komisję.
Przepisy te powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 98/22/WE
z dnia 15 kwietnia 1998 r.
ustanawiająca minimalne warunki przeprowadzania kontroli zdrowia roślin we Wspólnocie w punktach kontroli innych niż te w miejscu przeznaczenia, dotyczące roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów przywożonych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/2/WE [2], w szczególności jej art. 12 ust. 6 akapit przedostatni,
a także mając na uwadze, co następuje:
jeżeli uzgodnienia dotyczące kontroli zdrowia roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część B do dyrektywy 77/93/EWG przywożonych z państw trzecich mają być wykonywane w sposób skuteczny, powinny zostać ustanowione zharmonizowane minimalne warunki przeprowadzania tych kontroli w punktach kontroli innych niż te w miejscu przeznaczenia;
minimalne warunki ustanowione dla przeprowadzania takich kontroli zdrowia roślin muszą uwzględniać wymagania techniczne stosowane w odniesieniu do odpowiedzialnych urzędowych organów określonych w art. 2 ust. 1 lit. g) dyrektywy 77/93/EWG, odpowiedzialnych za dane punkty kontroli, jak również przepisy stosowane w odniesieniu do pomieszczeń, narzędzi i sprzętu umożliwiających danym odpowiedzialnym urzędowym organom przeprowadzanie wymaganych kontroli zdrowia roślin;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że kontrole zdrowia roślin określone w art. 12 ust. 6 akapit czwarty dyrektywy 77/93/EWG, w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część B danej dyrektywy i przywożonych z państw trzecich oraz przeprowadzane w punktach kontroli innych niż te w miejscu przeznaczenia, spełniają co najmniej minimalne warunki określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy dnia 1 października 1998 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji wszystkie przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 98/23/WE
z dnia 7 kwietnia 1998 r.
w sprawie rozszerzenia dyrektywy 97/81/WE w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
Rada, stanowiąc zgodnie z Porozumieniem w sprawie Polityki Społecznej, załączonym do Protokołu (nr 14) w sprawie polityki społecznej załączonym do Traktatu WE, w szczególności jego art. 4 ust. 2, przyjęła dyrektywę 97/81/WE [3]; w wyniku tego wymienionej dyrektywy nie stosuje się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;
Rada Europejska w Amsterdamie, w dniu 16 i 17 czerwca 1997 r., z satysfakcją odnotowała zgodę Konferencji Międzyrządowej dotyczącą włączenia Porozumienia w sprawie Polityki Społecznej do Traktatu WE; odnotowała także, że muszą być ustalone środki w celu nadania mocy prawnej życzeniu Zjednoczonego Królestwa dotyczącego bycia objętym dyrektywami już przyjętymi na podstawie tego Porozumienia przed wejściem w życie nowego Traktatu;
na posiedzeniu Rady w dniu 24 lipca 1997 r. Rada i Komisja uzgodniły wprowadzenie w życie konkluzji przyjętych przez Radę Europejską w Amsterdamie; uzgodniły również, że stosowana będzie taka sama procedura, z potrzebnymi zmianami, do przyszłych dyrektyw przyjmowanych na podstawie Porozumienia w sprawie Polityki Społecznej; niniejsza dyrektywa stara się osiągnąć ten cel poprzez rozszerzenie dyrektywy 97/81/WE na Zjednoczone Królestwo;
fakt, iż dyrektywy 97/81/WE nie stosuje się w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, bezpośrednio wpływa na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; wprowadzenie w życie we wszystkich Państwach Członkowskich zbiorowego porozumienia ramowego załączonego do wymienionej dyrektywy, w szczególności zasady niedyskryminacji pracowników zatrudnionych w niepełnym i pełnym wymiarze godzin, poprawi funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
przyjęcie niniejszej dyrektywy spowoduje, iż dyrektywa 97/81/WE będzie stosowana w Zjednoczonym Królestwie; od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy wyrazy "Państwa Członkowskie" w dyrektywie 97/81/WE należy interpretować jako obejmujące Zjednoczone Królestwo;
Zjednoczone Królestwo powinno korzystać z takiego samego okresu dwóch lat, który został przyznany pozostałym Państwom Członkowskim dla wprowadzenia w życie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 97/81/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla art. 2 dyrektywę 97/81/WE stosuje się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Artykuł 2
W art. 2 dyrektywy 97/81/WE dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
W odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej datę 20 stycznia 2000 r. w ust. 1 zastępuje się datą 7 kwietnia 2000 r."
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 98/24/WE
z dnia 7 kwietnia 1998 r.
w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności zaś jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) artikuł 118a Traktatu stanowi, iż Rada przyjmuje, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.
(2) Na mocy tego artykułu, dyrektywy takie muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(3) Poprawa bezpieczeństwa, higieny i zdrowia pracowników w miejscu pracy jest celem, który nie powinien być podporządkowany względom czysto ekonomicznym.
(4) Przestrzeganie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi ma na celu nie tylko ochronę zdrowia i bezpieczeństwa poszczególnych pracowników, ale także ma zapewnić minimalny poziom ochrony wszystkich pracowników we Wspólnocie, co pozwoli uniknąć ewentualnego zakłócenia konkurencji.
(5) Jednolity poziom ochrony przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie środków chemicznych musi zostać ustanowiony w całej Wspólnocie; poziom ten powinien zostać ustalony nie poprzez szczegółowe przepisy, ale ogólne wytyczne, pozwalające Państwom Członkowskim na jednolite zastosowanie tych minimalnych wymagań.
(6) Praca z udziałem środków chemicznych może narazić pracowników na niebezpieczeństwo.
(7) Dyrektywa Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie środków chemicznych, fizycznych i biologicznych w pracy [4], dyrektywa Rady 82/605/EWG z dnia 28 lipca 1982 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie ołowiu i jego związków w pracy (pierwsza dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG [5]) i dyrektywa Rady 88/364/EWG z dnia 9 czerwca 1988 r. dotycząca ochrony pracowników w pracy przez wprowadzenie zakazów używania pewnych określonych środków oraz wykonywania niektórych czynności (czwarta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG [6]), powinny, zarówno ze względów jednolitości i zrozumiałości, jak również ze względów technicznych, zostać zweryfikowane i zawarte w jednej dyrektywie ustanawiającej minimalne wymagania w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w pracy ze środkami chemicznymi; dyrektywy te mogą zostać uchylone.
(8) Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7].
(9) Przepisy wspomnianej dyrektywy mają w pełni zastosowanie do narażenia pracowników na działanie środków chemicznych, z zastrzeżeniem bardziej surowych przepisów i/lub szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy.
(10) Bardziej surowe i szczegółowe przepisy dotyczące transportu niebezpiecznych środków chemicznych zawarte są w wiążących umowach międzynarodowych i konwencjach włączonych do wspólnotowych przepisów w zakresie transportu towarów niebezpiecznych drogą, koleją, drogą morską i drogą powietrzną,.
(11) W drodze dyrektywy 67/548/EWG [8] oraz dyrektywy 88/379/EWG [9] z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych preparatów, Rada ustanowiła system kryteriów do celów klasyfikacji niebezpiecznych preparatów.
(12) Definicja niebezpiecznego środka chemicznego powinna obejmować każdy środek chemiczny, który spełnia te kryteria, jak również ten, który tych kryteriów nie spełnia, ale który może, ze względu na swoje właściwości fizyko-chemiczne, chemiczne lub toksykologiczne oraz sposób jego używania, stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.
(13) W dyrektywie 90/492/EWG [10] Komisja określiła i ustaliła system specjalistycznej informacji dotyczącej niebezpiecznych substancji i preparatów, w formie kart z danymi dotyczącymi bezpieczeństwa w pierwszym rzędzie skierowanych do użytkowników przemysłowych, aby umożliwić im podjęcie kroków koniecznych do zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników; dyrektywa Rady 92/58/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących znaków bezpieczeństwa i/lub ochrony zdrowia w pracy (dziewiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG [11]) ustanawia system oznakowania zbiorników i rur używanych do niebezpiecznych substancji i preparatów w pracy.
(14) Pracodawca powinien ocenić ryzyko związane z obecnością niebezpiecznych środków chemicznych w miejscu pracy, w celu podjęcia stosownych działań zapobiegawczych i ochronnych przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(15) Środki zapobiegawcze określone poprzez ocenę ryzyka i podjęte przez pracodawcę powinny być zgodne z koniecznością ochrony zdrowia publicznego i środowiska.
(16) W celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony pracownicy i ich przedstawiciele muszą być informowani o ryzykach, które środki chemiczne niosą dla ich bezpieczeństwa i zdrowia, a także o środkach koniecznych w celu zmniejszenia lub eliminacji tych ryzyk; muszą oni mieć możliwość stwierdzenia, że podjęto odpowiednie środki ochronne.
(17) Kontrolowanie zdrowia pracowników, dla których wyniki powyższej analizy wykazały zagrożenie dla zdrowia, może przyczyniać się do podjęcia przez pracodawcę środków zapobiegawczych i ochronnych.
(18) Pracodawca musi regularnie oceniać ryzyko i przeprowadzać pomiary oraz być zaznajomionym z postępem technologicznym, w celu poprawy poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
(19) Najnowsze dane naukowe powinny zostać poddane ocenie przez niezależnych ekspertów naukowych, aby wesprzeć Komisję w ustaleniu dopuszczalnych wartości narażenia w pracy.
(20) Pomimo tego, że w niektórych przypadkach wiedza naukowa nie pozwala na ustalenie poziomu narażenia na działanie danego środka chemicznego, poniżej którego nie występuje zagrożenie dla zdrowia, niemniej jednak zmniejszenie narażenia na te środki chemiczne obniży te ryzyko.
(21) W dyrektywie 91/322/EWG [12] i dyrektywie 96/94/WE [13] Komisja ustanowiła wskaźnikowe wartości dopuszczalne przewidziane w dyrektywie 80/1107/EWG; pierwsze dwie wymienione dyrektywy powinny pozostać utrzymane jako część obecnej struktury.
(22) Konieczne dostosowania techniczne do niniejszej dyrektywy powinny zostać ustalone przez Komisję we współpracy z Komitetem ustanowionym przez dyrektywę 89/391/EWG, wspierającym Komisję w przeprowadzaniu technicznych dostosowań dyrektyw szczegółowych dokonywanych w ramach wspomnianej dyrektywy; Komisja, po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego ds. bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy zgodnie z decyzją 74/325/EWG [14], powinna także ustalić praktyczne wytyczne stosowania niniejszej dyrektywy.
(23) Uchylenie dyrektywy 80/1107/EWG nie może pociągnąć za sobą obniżenia aktualnych norm ochrony przed działaniem środków chemicznych, fizycznych i biologicznych; normy wypływające z istniejących dyrektyw dotyczących środków biologicznych, projekt dyrektywy dotyczącej środków fizycznych, niniejsza dyrektywa i wszelkie zmiany w tych tekstach, powinny odzwierciedlać i przynajmniej utrzymywać normy ustanowione na mocy wspomnianej dyrektywy.
(24) Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kształtowanie społecznego wymiaru rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa, która jest czternastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania dotyczące ochrony pracowników przed zagrożeniami dla ich bezpieczeństwa i zdrowia wynikającymi lub mogącymi wyniknąć w efekcie narażenia na działanie środków chemicznych, znajdujących się w miejscu pracy lub w wyniku pracy z udziałem środków chemicznych.
2.
Wymagania niniejszej dyrektywy stosuje się, gdy w miejscu pracy występują lub mogą wystąpić niebezpieczne środki chemiczne, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących środków chemicznych, do których stosuje się środki ochrony przed napromieniowaniem zawarte w dyrektywach przyjętych na mocy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie w zakresie czynników rakotwórczych w pracy z zastrzeżeniem bardziej surowych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w dyrektywie 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [15].
4.
Przepisy dyrektywy 89/391/EWG stosuje się w pełni do zakresu, o którym mowa w niniejszym artykule, z zastrzeżeniem bardziej surowych i/lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
5.
W zakresie transportu niebezpiecznych środków chemicznych, przepisy niniejszej dyrektywy z zastrzeżeniem bardziej surowych i/lub szczegółowych przepisów dyrektywy 94/55/WE [16], dyrektywy 96/49/WE [17], przepisów kodu IMDG, IBC i IGC jak określone w art. 2 dyrektywy 93/75/EWG [18], przepisów Układu Europejskiego dotyczących międzynarodowego przewozu ładunków niebezpiecznych na wodach śródlądowych oraz rozporządzeniu w sprawie przewozu niebezpiecznych ładunków na Renie jak przyjęte do ustawodawstwa wspólnotowego i w instrukcjach technicznych do bezpiecznego przewozu rzeczy, wydanych przez Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego, stosują się w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy, poniższe określenia mają następujące znaczenie:
a) "środek chemiczny" oznacza każdy pierwiastek lub związek chemiczny, samodzielny lub z domieszkami, w stanie naturalnym lub w formie jakiej jest produkowany, używany lub uwalniany, również pod postacią odpadów, w wyniku jakiejkolwiek pracy, niezależnie od tego, czy jest produkowany celowo oraz czy jest wprowadzany na rynek lub też nie;
b) "niebezpieczny środek chemiczny" oznacza:
i) każdy środek chemiczny, które spełnia kryteria klasyfikacji substancji niebezpiecznych zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy 67/548/EWG, niezależnie od tego, czy substancja ta jest sklasyfikowana na mocy wspomnianej dyrektywy z wyłączeniem substancji, które spełniają jedynie kryterium substancji niebezpiecznych dla środowiska;
ii) każdy środek chemiczny, które spełnia kryteria klasyfikacji preparatu niebezpiecznego w rozumieniu dyrektywy 88/379/EWG, niezależnie od tego, czy preparat ten jest sklasyfikowany na mocy wspomnianej dyrektywy inna z wyłączeniem preparatów, które spełniają jedynie kryterium substancji niebezpiecznych dla środowiska;
iii) każdy środek chemiczny, który, mimo iż nie spełnia kryteriów klasyfikacji środków niebezpiecznych zgodnie z punktami i) i ii), ze względu na jego właściwości fizykochemiczne, chemiczne lub toksyczne oraz sposób, w jaki jest używany lub występuje w miejscu pracy, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, odnosi się to także do każdego środka chemicznego, o określonej dopuszczalnej wartości narażenia zawodowego na mocy art. 3.
c) "działanie z użyciem środków chemicznych" oznacza każdą pracę, w której używane są środki chemiczne, lub ich użycie jest zamierzone w dowolnym procesie, włącznie z produkcją, przeładunkiem przechowywaniem, transportem lub usuwaniem i przerabianiem, lub które są rezultatem takiej pracy;
d) "dopuszczalna wartość narażenia zawodowego" oznacza, chyba że z postanowienia szczególnego wynika inaczej, dopuszczalną wartość średniej w funkcji czasu stężenia środka chemicznego w powietrzu w strefie oddechowej pracownika w danym okresie czasu;
e) "dopuszczalna wartość biologiczna" oznacza wartość stężenia danego środka w stosownym środowisku biologicznym, jego produktów metabolizmu lub wskaźnika skutku;
f) "nadzór medyczny" oznacza ocenę stanu zdrowia poszczególnego pracownika mając na uwadze narażenie na środki chemiczne w miejscu pracy;
g) "niebezpieczeństwo" oznacza wewnętrzne właściwości środka chemicznego, które mogą powodować szkodliwy efekt;
h) "ryzyko" oznacza prawdopodobieństwo, iż dany środek będzie szkodliwy podczas użycia i/lub narażenia na działanie.
Artykuł 3
Dopuszczalna wartość narażenia zawodowego i dopuszczalne wartości biologiczne
1.
Komisja ocenia związek pomiędzy skutkami zdrowotnymi niebezpiecznych środków chemicznych i poziomu narażenia zawodowego przy pomocy niezależnej oceny naukowej najnowszych dostępnych danych naukowych.
2.
Na podstawie oceny opisanej w ust. 1, po uprzedniej konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Bigieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, Komisja przedstawia europejskie cele w zakresie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z działaniem środków chemicznych w formie wskaźnikowych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego, które zostaną wytyczone na poziomie wspólnotowym.
Te dopuszczalne wartości są ustalane i weryfikowane, biorąc pod uwagę dostępność technik pomiarowych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 dyrektywy 83/391/EWG.
Państwa Członkowskie stale informują organizacje pracowników i pracodawców o wskaźnikowych dopuszczalnych wartościach narażenia zawodowego ustalanych na poziomie Wspólnoty.
3.
Dla każdego środka chemicznego, dla którego wskaźnikową dopuszczalną wartością narażenia zawodowego ustala się na poziomie Wspólnoty, Państwa Członkowskie ustanawiają krajową dopuszczalną wartość narażenia zawodowego, biorąc pod uwagę wspólnotową dopuszczalną wartość oraz określając jej rodzaj zgodnie u ustawodawstwem krajowym i przyjętą praktyką.
4.
Obowiązujące dopuszczalne wartości narażenia zawodowego mogą zostać ustalone na poziomie wspólnotowym i, oprócz środków branych pod uwagę przy ustalaniu wskaźnikowych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego, odzwierciedlają czynniki wykonalności, zachowując jednocześnie cel ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy.
Takie dopuszczalne wartości ustalane są zgodnie z art. 118a Traktatu i ustanowione w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
5.
Dla każdego środka chemicznego, dla którego ustala się wiążącą dopuszczalną wartość narażenia zawodowego, Państwa Członkowskie ustanawiają odpowiadającą jej obowiązującą krajową dopuszczalną wartość narażenia zawodowego, opartą na, lecz nieprzekraczającą dopuszczalnej wartości wspólnotowej.
6.
Obowiązujące dopuszczalne wartości biologiczne mogą zostać ustalone na poziomie wspólnotowym na podstawie oceny opisanej w ust. 1 i dostępności technik pomiarowych; odzwierciedlają czynniki wykonalności przy zachowaniu celu zapewnienia zdrowia pracowników w miejscu pracy.
Takie dopuszczalne wartości ustalane są zgodnie z procedurą określoną w art. 118a Traktatu i zamieszczone w załączniku II do niniejszej dyrektywy, wraz z innymi odpowiednimi informacjami w zakresie kontroli stanu zdrowia.
7.
Dla każdego środka chemicznego, dla którego ustala się wiążącą dopuszczalną wartość biologiczną, Państwa Członkowskie ustanawiają odpowiadającą jej obowiązującą krajową dopuszczalną wartość biologiczną, opartą na, lecz nie przekraczającą dopuszczalnej wartości wspólnotowej.
8.
Po wprowadzeniu nowej wartości lub zmianie krajowej dopuszczalnej wartości narażenia lub krajowej dopuszczalnej wartości biologicznej dla środka chemicznego, Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie załączając stosowne dane naukowe i techniczne.
Komisja podejmuje stosowne działania.
9.
Na podstawie sprawozdań sporządzanych i przekazywanych przez Państwa Członkowskie na mocy art. 15, Komisja dokonuje oceny sposobu w jaki Państwa Członkowskie wzięły pod uwagę wspólnotowe wskaźnikowe dopuszczalne wartości przy ustalaniu odnośnych krajowych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego.
10.
Znormalizowane metody pomiaru i oceny stężenia w powietrzu w miejscu pracy, w związku z dopuszczalnymi wartościami narażenia zawodowego opracowane zostaną zgodnie z art. 12 ust. 2.
ROZDZIAŁ II
ZOBOWIĄZANIA PRACODAWCY
Artykuł 4
Określenie i ocena ryzyka związanego z narażeniem na działanie niebezpiecznych środków chemicznych
1. W wykonaniu obowiązków określonych w art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca najpierw określa, czy niebezpieczne środki chemiczne występują w miejscu pracy. Jeżeli występują, ocenia ryzyko zagrażające bezpieczeństwu i zdrowiu pracowników wynikające z obecności tych środków chemicznych, biorąc pod uwagę, co następuje:
- niebezpieczne właściwości tych środków,
- informacje dotyczące bezpieczeństwa i zdrowia, które podawane są przez dostawcę (np. stosowna karta zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa zgodnie z przepisami dyrektywy 67/548/EWG lub dyrektywy 88/379/EWG),
- poziom, typ i długość narażenia,
- warunki pracy z udziałem tych środków, włącznie z ich ilością,
- dopuszczalne wartości narażenia zawodowego lub dopuszczalne wartości biologiczne ustalone na terytorium danego Państwa Członkowskiego,
- skutki podjętych działań prewencyjnych lub środków, które należy podjąć,
- tam gdzie jest to możliwe, wnioski, które można wyciągnąć z przeprowadzonych kontroli stanu zdrowia.
Pracodawca uzyskuje dodatkowe informacje, które są potrzebne do oceny zagrożenia, od dostawcy lub z innego łatwo dostępnego źródła.
Tam gdzie jest to stosowne, informacje te zawierają szczegółową ocenę zagrożenia dla użytkowników na podstawie ustawodawstwa wspólnotowego w zakresie środków chemicznych.
2.
Pracodawca musi posiadać ocenę zagrożenia zgodnie z art. 9 dyrektywy 89/391/EWG oraz określić środki, które zostały podjęte zgodnie z art. 5 i 6 niniejszej dyrektywy.
Ocena zagrożenia jest udokumentowana w sposób zgodny z ustawodawstwem krajowym i praktyką, i może zawierać dowody dostarczone przez pracodawcę, iż charakter i zakres zagrożenia związanego z działaniem środków chemicznych czynią niepotrzebną dalszą bardziej szczegółową ocenę zagrożenia.
Ocena zagrożenia jest uaktualniana, szczególnie jeśli miały miejsce znaczące zmiany, które mogłyby uczynić ją nieaktualną, lub gdy wyniki kontroli stanu zdrowia wskazują, iż jest ona konieczna.
3.
Ocena zagrożenia zawiera niektóre działania przedsiębiorstwa lub organizacji, takie jak konserwacja i naprawa, w których można przewidzieć ryzyko narażenia lub które z innych względów mogą mieć szkodliwe skutki dla bezpieczeństwa i zdrowia, nawet mimo podjęcia wszelkich technicznych środków.
4.
W przypadku działań wymagających narażenia na działanie kilku niebezpiecznych środków chemicznych, ryzyko ocenia się na podstawie zagrożenia, jakie niosą środki chemiczne w dowolnej kombinacji.
5.
W przypadku nowej działalności z udziałem niebezpiecznych środków chemicznych, praca rozpoczyna się jedynie po przeprowadzeniu oceny ryzyka związanego z tą działalnością i wdrożeniu wybranych środków zapobiegawczych.
6.
Praktyczne wytyczne dla określenia i oceny ryzyk oraz dokonania ich przeglądu, i jeżeli konieczne, ich dostosowania, zostaną wypracowane zgodnie z art. 12 ust. 2.
Artykuł 5
Ogólne zasady zapobiegania zagrożeniom związanym z narażeniem na działanie niebezpiecznych środków chemicznych oraz zastosowaniem niniejszej dyrektywy w związku z oceną zagrożenia
1.
Zapewniając zdrowie i bezpieczeństwo pracowników w każdym działaniu związanym z narażeniem na działanie środków chemicznych, pracodawca podejmuje wszelkie konieczne środki zapobiegawcze określone w art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/391/EWG wraz ze środkami przewidzianymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Zagrożenia zdrowia i bezpieczeństwa pracowników narażonych na działanie niebezpiecznych środków chemicznych w pracy eliminuje się lub sprowadza do minimum poprzez:
- planowanie i organizację pracy w miejscu pracy,
- dostarczenie stosownego sprzętu do pracy z narażeniem na działanie środków chemicznych oraz procedury konserwacji i naprawy urządzeń, które zapewniają zdrowie i bezpieczeństwo pracowników w miejscu pracy,
- ograniczenie do minimum liczby pracowników narażonych lub potencjalnie narażonych,
- ograniczenie do minimum czasu trwania i intensywności narażenia,
- stosowne działania w zakresie higieny,
- ograniczanie ilości środków chemicznych znajdujących się w miejscu pracy do minimum wymaganego dla danego typu pracy,
- stosowną organizację pracy włącznie z zasadami bezpieczeństwa podczas konserwacji i naprawy urządzeń, przechowywania i transportu niebezpiecznych środków chemicznych i odpadów zawierających takie środki chemiczne w miejscu pracy.
Praktyczne wytyczne odnośnie środków prewencyjnych do celów kontroli zagrożenia wypracowuje się zgodnie z art. 12 ust. 2.
3.
W przypadku, gdy wyniki oceny, o której mowa w art. 4 ust. 1 wykazują zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, mają zastosowanie szczególne środki ochrony, prewencji i kontroli określone w art. 6, 7 i 10.
4.
W przypadku, gdy wyniki oceny, o której mowa w art. 4 ust. 1 wykazują, że ze względu na ilości niebezpiecznych środków chemicznych znajdujących się w miejscu pracy, istnieje jedynie lekkie zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, a środki powzięte zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu są wystarczające do zmniejszenia tego zagrożenia, przepisy art. 6, 7 i 10 nie mają zastosowania.
Artykuł 6
Szczególne środki ochrony i zapobiegania
1.
Pracodawca zapewnia, że zagrożenie wynikające z narażenia na działanie niebezpiecznych środków chemicznych dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników jest eliminowane lub ograniczane do minimum.
2.
W stosowaniu ust. 1, pracodawca w pierwszej kolejności zastosuje zastępowanie, tym samym unikając stosowania jednego niebezpiecznego środka chemicznego poprzez zastąpienie go innym środkiem lub procesem chemicznym, który w warunkach jego użycia nie jest niebezpieczny lub jest mniej niebezpieczny dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, w zależności od przypadku.
W przypadku, gdy charakter działalności nie pozwala na wyeliminowanie zagrożenia przez zastępowanie, mając na względzie działania i ocenę zagrożenia określone w art. 4, pracodawca zapewnia, że zagrożenie jest zmniejszone do minimum w drodze zastosowania środków ochrony i zapobiegania, zgodnych z oceną zagrożenia przeprowadzoną na mocy art. 4.
Środki te są następujące, według stopnia ich ważności:
a) zaprojektowanie odpowiedniej organizacji pracy i kontroli technicznych oraz użycia stosownego sprzętu i wyposażenia w celu uniknięcia lub zminimalizowania uwalniania niebezpiecznych środków chemicznych, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy;
b) zastosowanie środków ochrony zbiorowej przy źródle zagrożenia, takich jak odpowiednia wentylacja i odpowiednie środki organizacyjne;
c) w przypadku, gdy narażeniu nie można zapobiec innymi środkami, zastosowanie indywidualnych środków ochronnych włącznie z indywidualnym wyposażeniem ochronnym.
Praktyczne wytyczne odnośnie środków zapobiegawczych do celów kontroli zagrożenia wypracowuje się zgodnie z art. 12 ust. 2.
3.
Środki, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, stosuje się wraz z kontrolą stanu zdrowia zgodnie z art. 10 jeżeli jest to uzasadnione charakterem zagrożenia.
4.
Chyba że pracodawca jasno wykaże innymi sposobami oceny, zgodnie z ust. 2, iż osiągnął odpowiedni poziom zapobiegania i ochrony, przeprowadza regularnie, a także po każdej zmianie warunków, które mogą wpływać na narażenie pracowników na działanie środków chemicznych, takie pomiary środków chemicznych stanowiących zagrożenie dla zdrowia pracowników w miejscu pracy, które okażą się konieczne, szczególnie względem dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego.
5.
Pracodawca bierze pod uwagę wyniki procedur, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu w zakresie spełniania obowiązków określonych lub wynikających z art. 4.
W każdym przypadku gdy dopuszczalne wartości narażenia zawodowego ustanowione na terytorium danego Państwa Członkowskiego zostały przekroczone, pracodawca natychmiast podejmuje kroki, biorąc pod uwagę charakter tego ograniczenia, aby zaradzić sytuacji przez zastosowanie środków zapobiegania i ochrony.
6.
Na podstawie ogólnej oceny i ogólnych zasad prewencji i zagrożenia w art. 4 i 5, pracodawca podejmuje środki techniczne i organizacyjne dostosowane do charakteru operacji, włącznie z przechowaniem, przeładowaniem i segregacją niezgodnych środków chemicznych, i zapewniające ochronę pracowników przed niebezpieczeństwami wynikającymi z właściwości fizykochemicznych środków chemicznych.
W szczególności podejmuje następujące środki, według ich stopnia ważności, aby:
a) zapobiec występowaniu w miejscu pracy niebezpiecznego nagromadzenia substancji palnych lub niebezpiecznych ilości substancji chemicznie niestabilnych lub, gdy charakter pracy na to nie zezwala;
b) uniknąć obecności źródeł zapłonu, które mogłyby spowodować pożar i wybuchy, lub niekorzystne warunki, w których substancje chemicznie niestabilne lub mieszaniny substancji mogłyby mieć niebezpieczne skutki fizyczne; oraz
c) zmniejszyć szkodliwe skutki dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w przypadku pożaru lub eksplozji z powodu zapalenia się substancji palnych, lub niebezpiecznych skutków fizycznych spowodowanych substancjami lub mieszaninami niestabilnych chemicznie substancji.
Urządzenia i systemy ochronne przewidziane przez pracodawcę dla ochrony pracowników muszą spełniać stosowne przepisy wspólnotowe w zakresie projektu, produkcji i dostaw w stosunku do zdrowia i bezpieczeństwa.
Środki techniczne i/lub organizacyjne podejmowane przez pracodawcę uwzględniają podział grup urządzeń na kategorie określone w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE z dnia 23 marca 1994. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w środowiskach potencjalnie wybuchowych [19].
Pracodawca podejmuje środki w celu zapewnienia wystarczającej kontroli nad instalacjami, wyposażeniem i maszynami lub udostępnia sprzęt gaśniczy lub urządzenia ograniczające ciśnienie.
Artykuł 7
Środki mające zastosowanie przy wypadkach, zajściach i nagłych przypadkach
1.
Bez uszczerbku dla zobowiązań określonych w art. 8 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników od wypadku, zajścia i nagłego przypadku związanego z obecnością niebezpiecznych środków chemicznych w miejscu pracy, ustali procedury (plany działania), które mogą zostać zrealizowane, gdy takie zdarzenie ma miejsce tak, aby podjęte były stosowne działania.
Te ustalenia obejmują odpowiednie ćwiczebne alarmy przeciwpożarowe, które należy powtarzać w regularnych odstępach czasu, a także udostępnienie stosownych urządzeń pierwszej pomocy.
2.
W przypadku zaistnienia sytuacji wskazanej w ust. 1, pracodawca niezwłocznie podejmuje kroki w celu zmniejszenia skutków danego zdarzenia oraz w celu powiadomienia o nim pracowników, których to dotyczy.
W celu przywrócenia normalnej sytuacji:
- pracodawca zastosuje stosowne środki, aby zaradzić możliwie jak najszybciej zaistniałej sytuacji,
- jedynie pracownicy, którzy są niezbędni do przeprowadzenia działań naprawczych lub innych koniecznych prac, mogą pracować w strefie dotkniętej zajściem.
3.
Pracownicy, którzy mogą pracować w strefie dotkniętej zajściem, otrzymują stosowną odzież ochronną, indywidualne wyposażenie ochronne, specjalistyczny sprzęt ochronny i sprzęt bezpieczeństwa, którego muszą używać tak długo jak trwa sytuacja; taka sytuacja nie może być trwała.
Osobom niezabezpieczonym nie wolno pozostawać w strefie dotkniętej zajściem.
4.
Z zastrzeżeniem art. 8 dyrektywy 89/391/EWG pracodawca podejmuje wszelkie konieczne środki, aby zainstalować systemy alarmowe i inne systemy konieczne do sygnalizowania zwiększonego zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia, aby umożliwić odpowiednią reakcję i przeprowadzić, jeżeli zajdzie taka potrzeba, działania naprawcze oraz operacje udzielenia pomocy, ewakuację i operacje ratunkowe.
5.
Pracodawca zapewnia dostępność informacji dotyczącej ustaleń o stanie zagrożenia związanym z niebezpiecznymi środkami chemicznymi.
Stosowne wewnętrzne i zewnętrzne służby ochronne mają dostęp do tej informacji, która zawiera:
- wstępne ostrzeżenie o stosownych niebezpieczeństwach przy pracy, ustaleniach dotyczących identyfikacji niebezpieczeństwa, środkach ostrożności i procedurach tak, aby służba ochronna mogła przygotować swoje własne procedury interwencji i środki ostrożności, oraz
- każdą dostępną informację dotyczącą szczególnych niebezpieczeństw zaistniałych lub mogących zaistnieć podczas wypadku lub stanu zagrożenia, włącznie z informacją dotyczącą procedur przygotowanych na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 8
Informowanie i szkolenie pracowników
1.
Bez uszczerbku dla art. 10 i 12 dyrektywy 89/391/EWG pracodawca zapewnia, że pracownicy i/lub ich przedstawiciele:
- otrzymają dane uzyskane zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy i będą dalej informowani za każdym razem, gdy po znaczącej zmianie w miejscu pracy dane te ulegają zmianie,
- otrzymają informację dotyczącą niebezpiecznych środków chemicznych znajdujących się w miejscu pracy, takie jak ich nazwy, zagrożenie, jakie niosą dla bezpieczeństwa i zdrowia, stosowne dopuszczalne wartości narażenia zawodowego i inne przepisy prawne,
- otrzymają szkolenie i informację w zakresie stosownych środków ostrożności i działań, które należy podjąć w celu osobistej ochrony, a także innych pracowników w miejscu pracy,
- otrzymają dostęp do całej dokumentacji w zakresie bezpieczeństwa od dostawcy zgodnie z art. 10 dyrektywy 88/379/EWG i art. 27 dyrektywy 92/32/EWG [20],
oraz, że informacja ta jest:
- dostarczona w odpowiedniej formie, stosownie do wyników oceny zagrożenia na mocy art. 4 niniejszej dyrektywy.
Może ona mieć zróżnicowaną formę od ustnego obwieszczenia do indywidualnych wskazań i szkoleń popartych informacjami pisemnymi, w zależności od charakteru i stopnia zagrożenia, które wykazała ocena ryzyka we wspomnianym artykule,
- uaktualniana ze względu na zmianę warunków.
2.
W przypadku gdy pojemniki i rury używane przy pracy z niebezpiecznymi środkami chemicznymi nie są oznakowane zgodnie ze stosownym ustawodawstwem wspólnotowym odnośnie etykietowania środków chemicznych oraz znaków bezpieczeństwa w miejscu pracy, pracodawca zapewnia, bez uszczerbku dla odstępstw, o których mowa w wyżej wymienionym ustawodawstwie, że zawartość pojemników i rur, jak również charakter tej zawartości i związane z nią niebezpieczeństwa, były łatwe do zidentyfikowania.
3.
Państwa Członkowskie mogą podjąć wszelkie konieczne kroki w celu zapewnienia, że pracodawcy, mogą na własną prośbę otrzymać, w pierwszej kolejności od producentów czy dostawców, wszelkie informacje dotyczące niebezpiecznych środków chemicznych konieczne do zastosowania art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy, w takim zakresie w jakim dyrektywy 67/548/EWG i 88/379/EWG nie zawierają żadnego obowiązku udostępniania informacji.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 9
Zakazy
1.
Aby zapobiec zagrożeniu zdrowia pracowników związanemu z narażeniem na działanie niektórych środków chemicznych, wytwarzanie, produkcja lub zastosowanie przy pracy środków chemicznych i działań określonych w załączniku III w zakresie określonym we wspomnianym załączniku jest zabronione.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od wymagań ust. 1 w następujących przypadkach:
- w celach wyłącznie naukowo-badawczych oraz badań, włącznie z analizą,
- w działaniach zmierzających do eliminacji środków chemicznych, które występują w postaci produktów ubocznych lub odpadów,
- w produkcji środków chemicznych, o których mowa w ust. 1 przeznaczonych do użycia jako produkty pośrednie, jak również do takiego użycia.
Należy unikać narażania pracowników na działanie środków chemicznych, o których mowa w ust. 1, w szczególności poprzez ustalenie, że produkcja i najszybsze możliwe zużycie tych środków chemicznych jako produktów pośrednich musi odbywać się w jednym zamkniętym systemie, z którego wspomniane środki chemiczne mogą być pobrane jedynie na tyle, na ile jest to konieczne do kontroli procesu lub konserwacji i naprawy systemu produkcyjnego.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić systemy zezwoleń indywidualnych.
3.
W przypadku, gdy odstępstwa są dozwolone zgodnie z ust. 2, właściwe władze wymagają od pracodawcy udzielenia następujących informacji:
- uzasadnienia wniosku o udzielenie odstępstwa,
- planowanej ilości środków chemicznych zużywanych rocznie,
- opisu działań i/lub zachodzących reakcji lub procesów,
- planowanych środków ostrożności w celu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników,
- środków technicznych i organizacyjnych podjętych w celu uniknięcia narażenia pracowników.
4.
Rada, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 188a Traktatu, może zmienić listę zakazów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, dołączając dalsze środki chemiczne lub działania.
Artykuł 10
Nadzór medyczny
1.
Bez uszczerbku dla art. 14 dyrektywy 89/391/EWG, Państwa Członkowskie wprowadzają uzgodnienia dla przeprowadzania nadzoru zdrowia pracowników, dla których wyniki oceny, o której mowa w art. 4 niniejszej dyrektywy, wykazały zagrożenie zdrowia.
Uzgodnienia te, włącznie z wymaganiami określonymi dla danych dotyczących zdrowia i poziomu narażenia i ich dostępności, wprowadza się zgodnie z ustawodawstwem krajowym i/lub praktyką.
Kontrola stanu zdrowia, której wyniki są brane pod uwagę przy zastosowaniu środków zapobiegawczych w danym miejscu pracy, jest właściwa gdy:
- narażenie pracownika na działanie niebezpiecznych środków chemicznych jest takie, że może z niego wynikać choroba lub dolegliwość, które można określić, oraz
- istnieje prawdopodobieństwo, że choroba lub schorzenie mogą pojawić się w szczególnych warunkach pracy pracownika, oraz
- technika nadzoru medycznego niesie ze sobą małe zagrożenie dla pracowników.
Ponadto, muszą istnieć właściwe metody wykrywania choroby lub dolegliwości.
W przypadku gdy wiążąca dopuszczalna wartość biologiczna została ustalona zgodnie z załącznikiem II, kontrola zdrowia będzie obowiązkowym wymogiem do podjęcia pracy z udziałem danego niebezpiecznego środka chemicznego, zgodnie z procedurą ustanowioną w tym załączniku.
Pracowników informuje się o tym wymogu przed wyznaczeniem ich do zadań wiążących się z narażeniem na działanie wskazanego niebezpiecznego środka chemicznego.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy zapewniające, iż dla każdego pracownika, który poddany jest kontroli zdrowia zgodnie z wymaganiami ust. 1, została założona i jest stale uaktualniana indywidualna dokumentacja zdrowia i poziomu narażenia.
3.
Dokumentacja zdrowia i poziomu narażenia zawierać będzie wyniki przeprowadzonej kontroli zdrowia i wszelkie dane z kontroli poziomu narażenia pracownika.
Kontrola biologiczna i związane z nią wymagania mogą stanowić część kontroli zdrowia.
Dokumentacja zdrowia i poziomu narażenia jest przechowywana w takiej formie, aby możliwa była późniejsza konsultacja, z zachowaniem wszelkiej poufności.
Kopie stosownych akt dokumentacji dostarczane są właściwym władzom na ich wniosek.
Pracownik może, na własną prośbę, mieć dostęp do jej osobistej dokumentacji zdrowia i poziomu narażenia.
W przypadku, gdy przedsiębiorstwo kończy swoją działalność, dokumentacja zdrowia i poziomu narażenia zostaje przekazana właściwym władzom.
4.
W przypadku, gdy w wyniku kontroli zdrowia:
- u pracownika wykryto chorobę lub dolegliwość dającą się określić i która według lekarza lub specjalisty z zakresu medycyny pracy jest wynikiem narażenia w pracy na działanie niebezpiecznych środków chemicznych, lub
- wiążąca dopuszczalna wartość biologiczna została przekroczona,
pracownik zostaje powiadomiony przez lekarza lub inną stosownie wykwalifikowaną osobę o swoich wynikach, włącznie z udzieleniem mu informacji i rady w zakresie ewentualnych badań, którym powinien się poddać po zakończeniu narażenia, oraz
pracodawca:
- dokona przeglądu oceny zagrożenia dokonanej na mocy art. 4 ust. 1,
- dokona przeglądu środków mających na celu eliminację lub zmniejszenie zagrożenia na mocy art. 5 i 6,
- weźmie pod uwagę rady specjalisty z zakresu medycyny pracy lub innej stosownie wykwalifikowanej osoby lub właściwej władzy w realizacji wszelkich środków uznanych za konieczne do wyeliminowania lub zmniejszenia zagrożenia zgodnie z art. 6, włącznie z możliwością przydzielenia pracownikowi pracy bez ryzyka dalszego narażenia, oraz
- zorganizuje stały nadzór medyczny i przeprowadzi ponowną kontrolę stanu zdrowia wszystkich pozostałych pracowników, którzy byli podobnie narażeni.
W takich przypadkach osobom, które były narażone odpowiedni lekarz lub specjalista z zakresu medycyny pracy lub właściwe władze mogą zaproponować badania lekarskie.
Artykuł 11
Konsultacja i uczestnictwo pracowników
Konsultacja i uczestnictwo pracowników i/lub ich przedstawicieli w sprawach objętych niniejszą dyrektywą, włącznie z jej załącznikami, odbywa się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 12
Dostosowanie załączników, przygotowanie i przyjęcie wytycznych technicznych
1.
Dostosowanie o charakterze czysto technicznym załączników zgodnie z:
- przyjęciem dyrektyw w dziedzinie harmonizacji technicznej i normalizacji dotyczącej środków chemicznych, oraz/lub
- postępem technicznym, zmianami w międzynarodowych normach i specyfikacjach oraz nowymi odkryciami dotyczącymi środków chemicznych,
wprowadza się zgodnie z procedurą określoną w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
2.
Komisja wypracuje praktyczne wytyczne o niewiążącym charakterze Te wytyczne dotyczyć będą tematów, o których mowa w art. 3, 4, 5 i 6 oraz załączniku II, rozdział 1.
Komisja skonsultuje się z uprzednio z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy zgodnie z decyzją 74/325/EWG.
W kontekście wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie biorą pod uwagę w najszerszym możliwym zakresie te wytyczne w tworzeniu ich krajowych polityk ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
Artykuł 13
Uchylenie i zmiana wcześniejszych dyrektyw
1.
Dyrektywy 80/1107/EWG, 82/605/EWG i 88/364/EWG tracą moc z dniem, o którym mowa w art. 14 ust. 1.
2.
W dyrektywie Rady 83/477/EWG z dnia 19 września 1983 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG) [21], wprowadza się następujące zmiany:
a) w pierwszym zdaniu art. 1 ust. 1 skreśla się następujące zdanie:
"która stanowi drugą dyrektywę szczegółową w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG";
b) art. 9 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Zmiany konieczne do dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [22]."
c) w art. 15 ust. 1 akapit drugi następujące wyrazy:
"zgodnie z procedurą określoną w art. 10 dyrektywy 80/1107/EWG"
zastępuje się następującymi wyrazami:
"zgodnie z procedurą określoną w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG".
3.
W dyrektywie Rady 86/188/EWG z dnia 12 maja 1986 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie hałasu w miejscu pracy [23] wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 ust. 1 skreśla się następujące wyrazy:
"która stanowi trzecią dyrektywę szczegółową w rozumieniu dyrektywy 80/1107/EWG";
b) w art. 12 ust. 2, drugi akapit otrzymuje następujące brzmienie:
"Załączniki I i II dostosowuje się do postępu technicznego zgodnie z procedurą określoną w art. 17 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [24]."
4.
Wszystkie pozostałe odniesienia w dyrektywie 83/477/EWG i dyrektywie 86/188/EWG do dyrektywy 80/1107/EWG tracą moc w dniu uchylenia wspomnianej dyrektywy.
5.
Dyrektywy 91/322/EWG i 96/94/WE pozostają w mocy.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy najpóźniej 5 maja 2001 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie co pięć lat z wprowadzania niniejszej dyrektywy, ze wskazaniem opinii pracodawców i pracowników.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski i Komitet Ekonomiczno-Społeczny.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 98/25/WE
z dnia 27 kwietnia 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 95/21/WE dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu)
RADA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 95/21/WE [4] określa "konwencje" jako konwencje przytoczone w tym artykule, obowiązujące w czasie przyjęcia dyrektywy; art. 2 ust. 2 stanowi, że "MOU" oznacza Protokół Ustaleń w sprawie kontroli państwa portu, podpisany w Paryżu dnia 26 stycznia 1982 r.
(2) Od przyjęcia dyrektywy 95/21/WE, wprowadzono w życie poprawki do Konwencji SOLAS 74, MARPOL 73/78 oraz STCW 78; ostatnie zmiany do MOU weszły w życie dnia 14 stycznia 1998 r.; do celów niniejszej dyrektywy stosownym jest wprowadzenie tych zmian.
(3) Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczeństwem dla eksploatacji statków oraz ochrony przed zanieczyszczeniami (kodeks ISM) przyjęty przez Międzynarodową Organizację Morską dnia 4 listopada 1993 r. oraz obowiązujący poprzez nowy rozdział IX Konwencji SOLAS, ustala system bezpieczeństwa stosowany zarówno na statku jak i na lądzie przez przedsiębiorstwa odpowiedzialne za eksploatację statków oraz zweryfikowany przez administrację państwa, w którym przedsiębiorstwo prowadzi swą działalność.
(4) Kodeks ISM ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa morskiego oraz ochrony środowiska morskiego na wodach terytorialnych Wspólnoty.
(5) Kodeks ISM wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r. dla wszystkich statków pasażerskich oraz zbiornikowców przewożących produkty naftowe, chemikaliowców, zbiornikowców do przewozu gazów, masowców oraz szybkich jednostek towarowych o pojemności brutto 500 ton i powyżej.
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95 z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro) [5] ma na celu wyprzedzające obowiązkowe wprowadzenie w życie przepisów kodeksu ISM na wszystkich promach typu ro-ro, bez względu na ich banderę.
(7) Opóźnienie we wprowadzaniu przepisów kodeksu ISM przez kompanie i administracje na poziomie międzynarodowym mogłoby wywołać niepokój z punktu widzenia bezpieczeństwa morskiego i zapobieganiu zanieczyszczeniu.
(8) Koniecznym jest ustanowienie szczególnych środków w obrębie Wspólnoty w celu działania w przypadkach, gdy na statku nie istnieją żadne świadectwa ISM; środki takie muszą zawierać zatrzymanie wszystkich statków nieposiadających świadectw wydanych zgodnie z kodeksem ISM.
(9) W przypadku niewystępowania innych poważnych uchybień wymagających zatrzymania statku, Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość wydania upoważnienia do uchylenia nakazu zatrzymania statku, gdy jest to niezbędne w celu uniknięcia zatoru w porcie.
(10) W takim przypadku Państwa Członkowskie będą musiały podjąć skoordynowane kroki, zgodnie z art. 11 dyrektywy 95/21/WE, w celu zapewnienia, aby statkom, które upoważniono do wyjścia z portu bez odpowiednich świadectw ISM, nie wydano zezwolenia na wejście do jakiegokolwiek portu we Wspólnocie do czasu wydania ważnych świadectw zgodnie z kodeksem ISM, bez uszczerbku dla ust. 6 wymienionego artykułu.
(11) Jedynie Państwo Członkowskie, które zatrzymuje statek, może uchylić odmowę wejścia do portu w obrębie Wspólnoty; Państwo to może zaakceptować każdą informację otrzymaną od innego Państwa Członkowskiego, które dowodzi, że statek posiada ważne świadectwa wydane zgodnie z kodeksem ISM.
(12) Powinno być możliwe przyjęcie dyrektywy 95/21/WE, aby wziąć pod uwagę poprawki do międzynarodowych konwencji oraz do Protokołu Ustaleń w sprawie kontroli państwa portu wymienionego w art. 2 tej dyrektywy; procedura przewidziana w art. 18 wymienionej dyrektywy okazuje się być najwłaściwszą dla tych poprawek; w związku z tym art. 19 powinien zostać rozszerzony.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/21/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 wyrazy "obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy" zastępuje się wyrazami "obowiązującymi od dnia 1 lipca 1998 r.";
b) w pkt 2 wyrazy "w jego brzmieniu z dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy" zastępuje się wyrazami "w jego brzmieniu z dnia 14 stycznia 1998 r.".
2) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Procedura stosowana w razie braku świadectw ISM
1.
W przypadku gdy inspekcja wykaże, że na statku, którego w dniu inspekcji dotyczy kodeks ISM w obrębie Wspólnoty, brakuje egzemplarza dokumentu zgodności lub świadectwa zarządzania bezpieczeństwem wydanego zgodnie z międzynarodowym kodeksem zarządzania bezpieczeństwem dla bezpiecznej eksploatacji statku i zapobiegania zanieczyszczeniu (kodeks ISM), właściwe władze zapewniają, że statek zostanie zatrzymany.
2.
Oprócz braku dokumentów wymienionych w ust. 1, jeśli inspekcja nie wykaże innych braków wymagających zatrzymania, właściwe władze mogą uchylić nakaz zatrzymania w celu uniknięcia zatoru w porcie.
Gdy taka decyzja jest podjęta, właściwe władze muszą niezwłocznie poinformować o niej właściwe władze innych Państw Członkowskich.
3. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkim statkom, którym zezwolono na opuszczenie portu w Państwie Członkowskim w okolicznościach określonych w ust. 2, nie zostanie wydane zezwolenie na wejście do portu Wspólnoty, za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 11 ust. 6, dopóki armator eksploatujący statek nie przedstawi ważnych świadectw wydanych zgodnie z kodeksem ISM w Państwie Członkowskim, w którym nakazano zatrzymanie. W razie wykrycia braków określonych w art. 9 ust. 2, które nie mogą być usunięte w porcie przeznaczenia, stosuje się również odpowiednie przepisy art. 11.".
3) W art. 19 dodaje się punkt w brzmieniu:
"c) dostosowania dat w art. 2 w celu uwzględniania zmian, które weszły w życie do międzynarodowych konwencji oraz MOU określonych w tym artykule, za wyjątkiem protokołów do tych konwencji.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1998 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjmowane przez Państwa Członkowskie przepisy muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia jest określany przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji treść głównych przepisów prawa krajowego, które przyjęły w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 maja 1998 r.
w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Raport Lamfalussy'ego z 1990 r. dla gubernatorów banków centralnych krajów G-10 wskazał na istotne ryzyko systemowe właściwe dla systemów płatności funkcjonujących na podstawie kilku typów prawnych regulujących kompensowanie płatności, w szczególności kompensowanie wielostronne; zmniejszenie ryzyka prawnego związanego z uczestnictwem w systemach rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym ma fundamentalne znaczenie, biorąc pod uwagę coraz wyższy stopień rozwoju tych systemów.
(2) Zagadnieniem najwyższej wagi jest również zmniejszenie poziomu ryzyka związanego z uczestnictwem w systemach rozrachunku papierów wartościowych, w szczególności, gdy istnieją ścisłe powiązania pomiędzy takimi systemami i systemami płatności.
(3) Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do sprawnego i efektywnego pod względem kosztów funkcjonowania porozumień w zakresie rozrachunku płatności transgranicznych i papierów wartościowych w ramach Wspólnoty, co wzmacnia swobodę przepływu kapitału na rynku wewnętrznym; tym samym niniejsza dyrektywa wspiera postęp, jaki poczyniono w celu stworzenia rynku wewnętrznego, a w szczególności swobody świadczenia usług i liberalizacji przepływu kapitału, oraz realizacji Unii Gospodarczej i Walutowej.
(4) Pożądane jest, aby systemy prawne Państw Członkowskich zmierzały do wyeliminowania zakłóceń w systemie, spowodowanych postępowaniem upadłościowym wobec uczestnika tego systemu.
(5) Propozycja dyrektywy o reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych przedłożona w 1985 r. i uzupełniona dnia 8 lutego 1988 r. jest jeszcze w toku postępowania przed Radą; konwencja o postępowaniu upadłościowym, której tekst przyjęto dnia 23 listopada 1995 r. na spotkaniu Państw Członkowskich w ramach Rady, nie dotyczy przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych.
(6) Niniejsza dyrektywa ma na celu objęcie systemów płatności i systemów rozrachunku papierów wartościowych zarówno krajowych, jak i transgranicznych; niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do systemów funkcjonujących w ramach Wspólnoty i do zabezpieczenia ustanowionego przez ich uczestników, czy to ze Wspólnoty, czy z państw trzecich, w związku z uczestnictwem w tych systemach.
(7) Państwa Członkowskie mogą stosować przepisy niniejszej dyrektywy odnośnie do instytucji krajowych, bezpośrednio uczestniczących w systemach państw trzecich, i do zabezpieczenia dostarczonego w związku z uczestnictwem w takich systemach.
(8) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wskazania jako systemu podlegającego niniejszej dyrektywie takiego systemu, którego głównym przedmiotem działania jest zamykanie rozliczeń papierów wartościowych, nawet jeżeli system taki w ograniczonym stopniu zajmuje się także towarowymi instrumentami pochodnymi.
(9) Redukcja ryzyka systemowego wymaga w szczególności finalności rozliczeń i wykonalności zabezpieczenia; zabezpieczenie obejmuje wszystkie środki przekazane przez uczestnika innym uczestnikom systemów płatności i/lub systemów rozrachunku papierów wartościowych w celu zabezpieczenia praw i zobowiązań w związku z tym systemem, w tym umowy o odkupie, ustawowe prawa zastawu i transfery powiernicze; zważywszy, że przepisy prawa krajowego dotyczące zabezpieczenia, jakie może być stosowane, nie powinny zależeć od definicji zabezpieczenia w niniejszej dyrektywie.
(10) Niniejsza dyrektywa poprzez objęcie zabezpieczenia zapewnianego w związku z operacjami banków centralnych Państw Członkowskich w aspekcie ich roli banków centralnych, w tym operacjami polityki pieniężnej, wspomaga Europejski Instytut Walutowy w promowaniu efektywności płatności transgranicznych, mającym na względzie przygotowanie trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej i przyczynia się w ten sposób do rozwoju niezbędnych ram prawnych, w których przyszły Europejski Bank Centralny może rozwijać swoją politykę.
(11) Zlecenia transferu i ich kompensowanie powinny być prawnie wymagalne w jurysdykcjach wszystkich Państw Członkowskich i być wiążące dla osób trzecich.
(12) Zasady finalności kompensowania nie powinny uniemożliwiać systemom sprawdzenia przed dokonaniem kompensowania, czy zlecenia wprowadzone do systemu są zgodne z zasadami tego systemu i czy pozwalają na dokonanie rozrachunku w tym systemie.
(13) Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie powinien uniemożliwiać uczestnikowi lub osobie trzeciej wykonania jakichkolwiek praw lub roszczeń wynikających z podstawowej transakcji, na mocy których mogą oni mieć prawo do zwrotu lub restytucji z tytułu zlecenia transferu wprowadzonego do systemu, np. w przypadku oszustwa czy błędu technicznego, dopóki nie prowadzi to ani do cofnięcia kompensowania, ani do odwołania zlecenia transferu w systemie.
(14) Konieczne jest zapewnienie, że zlecenia transferu nie mogą być odwołane po upływie momentu zdefiniowanego przez zasady tego systemu.
(15) Konieczne jest, aby Państwo Członkowskie powiadomiło niezwłocznie inne Państwa Członkowskie o otwarciu postępowania upadłościowego wobec uczestnika systemu.
(16) Postępowanie upadłościowe nie powinno działać wstecz odnośnie do praw i zobowiązań uczestników systemu.
(17) W przypadku postępowania upadłościowego wobec uczestnika systemu niniejsza dyrektywa dodatkowo ma na celu określenie, które prawo upadłościowe ma zastosowanie do praw i zobowiązań tego uczestnika w związku z jego uczestnictwem w systemie.
(18) Zabezpieczenie powinno być wyłączone ze skutków prawa upadłościowego stosowanego wobec niewypłacalnego uczestnika.
(19) Przepisy art. 9 ust. 2 powinny odnosić się jedynie do rejestru, rachunku lub scentralizowanego systemu depozytowego, dowodzącego istnienia praw własności lub praw do dostawy lub transferu odpowiednich papierów wartościowych.
(20) Celem przepisów art. 9 ust. 2 jest zapewnienie, że jeżeli uczestnik, bank centralny Państwa Członkowskiego lub przyszły Europejski Bank Centralny posiada obowiązujące i skuteczne zabezpieczenie, ustanowione przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się odpowiedni rejestr, rachunek lub scentralizowany system depozytowy, wówczas moc prawna i wymagalność tego zabezpieczenia w stosunku do systemu (i jego operatora) i w stosunku do każdej innej osoby występującej z roszczeniem bezpośrednio lub pośrednio przez ten system, powinna być określona jedynie z punktu widzenia prawa tego Państwa Członkowskiego.
(21) Przepisy art. 9 ust. 2 nie mają na celu zakłócenie funkcjonowania i skuteczności prawa Państwa Członkowskiego, na którego mocy ustanowiono papiery wartościowe, lub prawa Państwa Członkowskiego, w którym papiery wartościowe mogą być zlokalizowane (w tym, bez ograniczenia, prawa dotyczącego tworzenia, własności lub przenoszenia takich papierów wartościowych lub praw do takich papierów wartościowych) i nie powinny być interpretowane w ten sposób, że każde zabezpieczenie będzie bezpośrednio wykonalne lub będzie przyjmowane w każdym Państwie Członkowskim w sposób inny niż zgodnie z prawem tego Państwa Członkowskiego.
(22) Pożądane jest, aby Państwa Członkowskie podjęły starania w celu ustanowienia zadowalających powiązań pomiędzy wszystkimi systemami rozrachunku papierów wartościowych, objętymi niniejszą dyrektywą, w celu promowania maksymalnej przejrzystości i prawnej pewności transakcji związanych z papierami wartościowymi.
(23) Przyjęcie niniejszej dyrektywy stanowi najodpowiedniejszy sposób realizacji wyżej wymienionych celów i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla ich osiągnięcia,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I ZAKRES ZASTOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przepisy niniejszej dyrektywy stosują się do:
a) każdego systemu, jak zdefiniowano w art. 2 lit. a), podlegającego prawu Państwa Członkowskiego i działającego w dowolnej walucie, ecu lub w różnych walutach, które system taki wzajemnie wymienia;
b) każdego uczestnika takiego systemu;
c) zabezpieczenia dostarczonego w związku z:
- uczestnictwem w systemie, lub
- operacjami przeprowadzanymi przez banki centralne Państw Członkowskich w ramach wykonywania przez nie funkcji banków centralnych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) termin "system" oznacza formalne porozumienie:
- pomiędzy trzema lub więcej uczestnikami, nie wliczając w to agenta rozrachunkowego, partnera centralnego, izby rozliczeniowej, uczestnika pośredniego, jeżeli tacy występują, w którym obowiązują wspólne zasady i jednolite ustalenia służące realizacji zleceń transferu pomiędzy uczestnikami,
- podlegające wybranemu przez uczestników prawu Państwa Członkowskiego, jednakże uczestnicy mogą wybrać prawo tylko takiego Państwa Członkowskiego, w którym co najmniej jeden z nich ma swoją siedzibę główną, oraz
- nienaruszające innych, bardziej restrykcyjnych, powszechnie obowiązujących warunków ustanowionych przez prawo krajowe, wskazane jako system i zgłoszone Komisji przez Państwo Członkowskie, którego prawo jest stosowane, po zaakceptowaniu przez to Państwo Członkowskie zasad funkcjonowania tego systemu.
Z zachowaniem warunków zawartych w pierwszym akapicie Państwo Członkowskie może wskazać jako system takie formalne porozumienie, którego działalność polega na realizacji zleceń transferu, jak zdefiniowano w lit. i) tiret drugie, i które w ograniczonym zakresie realizuje zlecenia odnoszące się do innych instrumentów finansowych, gdy to Państwo Członkowskie uzna, że wskazanie takie jest zasadne ze względu na ryzyko systemowe.
Państwo Członkowskie może również, w indywidualnych przypadkach, wskazać jako system takie formalne porozumienie pomiędzy dwoma uczestnikami, nie uwzględniając agenta rozrachunkowego, partnera centralnego, izby rozliczeniowej ani uczestnika pośredniego, jeżeli tacy występują, gdy to Państwo Członkowskie uzna, że wskazanie takie jest zasadne ze względu na ryzyko systemowe;
b) termin "instytucja" oznacza:
- instytucję kredytową, jak zdefiniowano w art. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/780/EWG [5], włączając instytucje wymienione w wykazie zawartym w art. 2 ust. 2 tej dyrektywy, lub
- firmę inwestycyjną, jak zdefiniowano w art. 1 pkt 2 dyrektywy 93/22/EWG [6], z wyjątkiem instytucji wymienionych w wykazie zawartym w art. 2 ust. 2 lit. a)–k) tej dyrektywy, lub
- organy władzy publicznej i przedsiębiorstwa przez nie gwarantowane, lub
- wszelkie przedsiębiorstwa, których siedziby główne znajdują się poza terytorium Wspólnoty, których funkcje odpowiadają funkcjom instytucji kredytowych lub firm inwestycyjnych Wspólnoty, jak zdefiniowano w tiret pierwszym i drugim,
które uczestniczą w systemie i które ponoszą odpowiedzialność za wykonanie zobowiązań finansowych wynikających z realizacji zleceń transferu w tym systemie.
Jeżeli system jest nadzorowany zgodnie z ustawodawstwem krajowym i realizuje jedynie zlecenia transferu, jak zdefiniowano w lit. i) tiret drugie, jak również płatności wynikające z takich zleceń, Państwo Członkowskie może zadecydować, że przedsiębiorstwa, które uczestniczą w takim systemie i ponoszą odpowiedzialność za wypełnienie zobowiązań finansowych wynikających z realizacji zleceń transferu w tym systemie, mogą być uznane za instytucje, pod warunkiem że co najmniej trzech uczestników takiego systemu należy do kategorii, o których mowa w pierwszym akapicie, i że decyzja taka jest zasadna ze względu na ryzyko systemowe;
c) termin "partner centralny" oznacza podmiot umiejscowiony między instytucjami w systemie, który działa jako wyłączny kontrahent tych instytucji odnośnie do ich zleceń transferu;
d) termin "agent rozrachunkowy" oznacza podmiot udostępniający instytucjom i/lub partnerowi centralnemu uczestniczącym w systemach rachunki rozliczeniowe, poprzez które w takich systemach dokonywany jest rozrachunek zleceń transferu, oraz, w niektórych przypadkach, udzielający kredytu do celów rozrachunkowych tym instytucjom i/lub partnerom centralnym;
e) termin "izba rozliczeniowa" oznacza podmiot ponoszący odpowiedzialność za wyliczenie pozycji netto instytucji, partnera centralnego i/lub agenta rozrachunkowego, jeżeli tacy występują;
f) termin "uczestnik" oznacza instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego lub izbę rozliczeniową.
Zgodnie z zasadami systemu ten sam uczestnik może działać jako partner centralny, agent rozrachunkowy lub izba rozliczeniowa lub realizować część lub całość tych zadań.
Państwo Członkowskie może zdecydować, że do celów niniejszej dyrektywy uczestnik pośredni może być uznany za uczestnika, jeżeli jest to zasadne ze względu na ryzyko systemowe i pod warunkiem że uczestnik pośredni jest znany systemowi;
g) termin "uczestnik pośredni" oznacza instytucję kredytową zdefiniowaną w lit. b) tiret pierwsze, posiadającą stosunki umowne z instytucją uczestniczącą w systemie i realizującą zlecenia transferu, jak zdefiniowano w lit. i) tiret pierwsze, która umożliwia wyżej wymienionej instytucji kredytowej przekazywanie zleceń transferu przez system;
h) termin "papiery wartościowe" oznacza wszystkie instrumenty, o których mowa w części B Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG;
i) termin "zlecenie transferu" oznacza:
- każde wystawione przez uczestnika zlecenie przekazania do dyspozycji odbiorcy kwoty pieniężnej w formie zapisu księgowego na rachunkach instytucji kredytowej, banku centralnego lub agenta rozrachunkowego lub każde zlecenie, które powoduje przyjęcie lub wypełnienie zobowiązania płatniczego, jak to określają zasady systemu, lub
- każde wystawione przez uczestnika zlecenie przeniesienia tytułu własności do papierów wartościowych lub roszczeń wynikających z papierów wartościowych w formie zapisu księgowego w rejestrze lub w inny sposób;
j) termin "postępowanie upadłościowe" oznacza wszelkie zbiorcze środki zaradcze przewidziane w prawie Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, zmierzające do likwidacji uczestnika lub jego reorganizacji, obejmujące zawieszenie lub ograniczenie transferów lub płatności;
k) termin "kompensowanie" oznacza przekształcenie w jedną należność netto lub jedno zobowiązanie netto należności i zobowiązań wynikających ze zleceń transferu, które uczestnik lub uczestnicy albo wydają, albo otrzymują od jednego lub więcej innych uczestników, co daje w wyniku tylko jedną należność netto, która powinna być zaspokojona lub tylko jedno zobowiązanie netto, które powinno być uregulowane;
l) termin "rachunek rozliczeniowy" oznacza rachunek w banku centralnym, u agenta rozrachunkowego lub u partnera centralnego używany do utrzymywania środków pieniężnych lub papierów wartościowych oraz do rozrachunku transakcji pomiędzy uczestnikami w systemie;
m) termin "zabezpieczenie" oznacza wszystkie zbywalne aktywa ustanowione jako zastaw (w tym pieniądze dostarczone jako zastaw), umowę odkupu lub podobną umowę, lub cokolwiek innego, w celu zabezpieczenia praw i zobowiązań, które potencjalnie mogą powstać w związku z systemem lub zostały dostarczone bankom centralnym Państw Członkowskich lub przyszłemu Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
SEKCJA II KOMPENSOWANIE I ZLECENIA TRANSFERU
Artykuł 3
1.
Zlecenia transferu i kompensowanie są prawnie wymagalne i nawet w przypadku postępowania upadłościowego wobec uczestnika są wiążące dla osób trzecich, pod warunkiem że zlecenia transferu zostały wprowadzone do systemu przed momentem otwarcia postępowania upadłościowego, jak zdefiniowano w art. 6 ust. 1.
Gdy, wyjątkowo, zlecenia transferu są wprowadzone do systemu po otwarciu postępowania upadłościowego i są zrealizowane w dniu otwarcia takiego postępowania, będą one prawnie wymagalne i wiążące dla osób trzecich jedynie wtedy, gdy po terminie rozrachunku agent rozrachunkowy, partner centralny lub izba rozliczeniowa udowodnią, że nie wiedzieli ani nie powinni byli wiedzieć o otwarciu takiego postępowania.
2.
Żaden przepis ustawowy, wykonawczy, żadna zasada lub praktyka dotyczące unieważnienia kontraktów i transakcji zawartych przed momentem otwarcia postępowania upadłościowego, jak zdefiniowano w art. 6 ust. 1, nie prowadzą do cofnięcia kompensowania.
3.
Moment wprowadzenia zlecenia transferu do systemu jest określony przez zasady funkcjonowania tego systemu.
Jeżeli w prawie krajowym rządzącym systemem istnieją warunki określające moment wprowadzenia zleceń do systemu, to zasady funkcjonowania systemu muszą być zgodne z tymi warunkami.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że otwarcie postępowania upadłościowego wobec uczestnika nie uniemożliwia wykorzystania środków finansowych i papierów wartościowych dostępnych na rachunku rozliczeniowym tego uczestnika w celu wypełnienia jego zobowiązań w systemie w dniu otwarcia postępowania upadłościowego.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą również postanowić, żeby instrumenty kredytowe takiego uczestnika związane z systemem były wykorzystywane do wypełnienia zobowiązań tego uczestnika w systemie w zamian za dostępne, istniejące zabezpieczenie.
Artykuł 5
Zlecenie transferu nie może być odwołane ani przez uczestnika systemu, ani przez osobę trzecią od momentu zdefiniowanego przez zasady tego systemu. SEKCJA III
PRZEPISY DOTYCZĄCE POSTĘPOWANIA UPADŁOŚCIOWEGO
Artykuł 6
1.
Do celów niniejszej dyrektywy moment otwarcia postępowania upadłościowego oznacza moment, w którym właściwa władza sądowa lub administracyjna przekazała swoją decyzję.
2.
W przypadku podjęcia decyzji zgodnie z ust. 1 właściwa władza sądowa lub administracyjna natychmiast informuje o niej odpowiednią władzę wyznaczoną przez swoje Państwo Członkowskie.
3.
Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 2, natychmiast informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Postępowanie upadłościowe nie wpływa na prawa i obowiązki uczestnika wynikające z jego uczestnictwa lub w związku z uczestnictwem w systemie i nie ma mocy wstecznej w tym zakresie w stosunku do momentu otwarcia takiego postępowania, jak zdefiniowano w art. 6 ust. 1.
Artykuł 8
W przypadku postępowania upadłościowego otwartego wobec uczestnika systemu prawa lub obowiązki wynikające z uczestnictwa lub w związku z uczestnictwem takiego uczestnika w systemie określone są w prawie regulującym ten system. SEKCJA IV
WYŁĄCZENIE PRAW POSIADACZY DODATKOWEGO ZABEZPIECZENIA Z ODDZIAŁYWANIA SKUTKÓW UPADŁOŚCI STRONY PRZEDKŁADAJĄCEJ ZABEZPIECZENIE
Artykuł 9
1.
Prawa:
- uczestnika do zabezpieczenia przekazanego mu w związku z systemem oraz
- banków centralnych Państw Członkowskich lub przyszłego Europejskiego Banku Centralnego do przekazanego im zabezpieczenia
nie są naruszane przez postępowanie upadłościowe wobec uczestnika lub kontrahenta banków centralnych Państw Członkowskich lub przyszłego Europejskiego Banku Centralnego, który dostarczył zabezpieczenie.
Takie zabezpieczenie może być zrealizowane w celu zaspokojenia tych praw.
2.
Jeżeli jako dodatkowe zabezpieczenie uczestnikom i/lub bankom centralnym Państw Członkowskich lub przyszłemu Europejskiemu Bankowi Centralnemu przekazane są, jak to jest opisane w ust. 1, papiery wartościowe (w tym prawa z papierów wartościowych), a prawa tych podmiotów (lub prawa innego nominata, agenta lub osoby trzeciej działającej w ich imieniu) w odniesieniu do papierów wartościowych są zgodnie z prawem zapisane w rejestrze, na rachunku lub w centralnym systemie depozytowym zlokalizowanym w Państwie Członkowskim, to prawa takich podmiotów jako posiadaczy zabezpieczenia w stosunku do tych papierów wartościowych są określone przez prawo tego Państwa Członkowskiego.
SEKCJA V PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Państwa Członkowskie określają systemy, które zostają objęte zakresem niniejszej dyrektywy, i zgłaszają je Komisji oraz informują Komisję o władzach wyznaczonych zgodnie z art. 6 ust. 2.
System wskazuje Państwu Członkowskiemu, którego prawo stosuje, uczestników tego systemu, w tym uczestników pośrednich, jeżeli tacy są, jak również każdą zmianę w tym zakresie.
Dodatkowo, poza wskazaniem, o którym mowa w drugim akapicie, Państwa Członkowskie mogą nałożyć na systemy działające pod ich jurysdykcją wymagania w zakresie nadzoru lub autoryzacji.
Każdy, kto ma uzasadniony prawnie interes, może zażądać od instytucji informacji o systemach, których jest ona uczestnikiem, i przekazania informacji o głównych zasadach rządzących działaniem tych systemów.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy do dnia 11 grudnia 1999 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
W tej informacji Państwa Członkowskie przedstawiają tabelę, z której wynika, jak obowiązujące lub wprowadzone regulacje prawa krajowego odpowiadają każdemu z przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Nie później niż w trzy lata od daty, o której mowa w art. 11 ust. 1, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport na temat stosowania tej dyrektywy, wraz z załączonymi propozycjami zmian tam, gdzie sytuacja tego wymaga.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 maja 1998 r.
w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
(1) Niektóre dyrektywy, wymienione w wykazie załączonym do niniejszej dyrektywy, ustanawiają zasady w odniesieniu do ochrony interesów konsumentów.
(2) Obecne mechanizmy zapewnienia zgodności z tymi dyrektywami zarówno na szczeblu krajowym, jak i wspólnotowym, nie zawsze pozwalają na szybkie zaprzestanie praktyk szkodliwych dla zbiorowych interesów konsumentów; zbiorowe interesy oznaczają interesy, które nie obejmują kumulacji interesów jednostek, które ucierpiały na skutek szkodliwej praktyki; pozostaje to bez uszczerbku dla indywidualnych spraw wnoszonych przez jednostki, które ucierpiały na skutek szkodliwej praktyki.
(3) O ile rozważany jest cel doprowadzenia do zaprzestania praktyk, które są niezgodne z mającymi zastosowanie przepisami prawa krajowego, skuteczność krajowych środków przenoszących te dyrektywy, łącznie ze środkami ochronnymi wykraczającymi poza wymagania tych dyrektyw, pod warunkiem iż są one zgodne z Traktatem i dozwolone przez te dyrektywy, może napotkać przeszkody, gdy praktyki te wywołują skutki w Państwie Członkowskim innym niż to, z którego pochodzą.
(4) Trudności te mogą zakłócać sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, ich konsekwencją jest to, iż wystarczy przenieść źródło bezprawnej praktyki do innego państwa, by znaleźć się poza zasięgiem wszelkich form egzekucji; powoduje to zakłócenie konkurencji.
(5) Trudności te mogą prawdopodobnie zmniejszyć zaufanie konsumentów do rynku wewnętrznego i ograniczyć zakres działania organizacji reprezentujących zbiorowe interesy konsumentów lub niezależnych instytucji publicznych odpowiedzialnych za ochronę zbiorowych interesów konsumentów, niekorzystnie dotkniętych szkodliwymi praktykami naruszającymi prawo wspólnotowe.
(6) Takie praktyki często przekraczają granice między Państwami Członkowskimi; istnieje pilna potrzeba pewnego stopnia zbliżenia przepisów prawa krajowego przeznaczonych do spowodowania zaprzestania wyżej wymienionych bezprawnych praktyk, niezależnie od państwa, w którym bezprawna praktyka wywołała skutki; w odniesieniu do jurysdykcji pozostaje to bez uszczerbku dla zasad prawa prywatnego międzynarodowego i Konwencji obowiązujących między Państwami Członkowskimi, uznając ogólne zobowiązania Państw Członkowskich wynikające z Traktatu, w szczególności te odnoszące się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(7) Cel przewidzianego działania może być osiągnięty jedynie przez Wspólnotę; dlatego na Wspólnocie spoczywa obowiązek działania.
(8) Artykuł 3b akapit trzeci Traktatu nakłada na Wspólnotę obowiązek nieprzekraczania tego, co niezbędne dla osiągnięcia celów Traktatu; zgodnie z tym artykułem, specyficzne cechy krajowych systemów prawnych muszą być uwzględniane w możliwie najszerszym zakresie, poprzez pozostawienie Państwom Członkowskim swobody wyboru różnych możliwości o równoważnych skutkach; sądy i władze administracyjne kompetentne do prowadzenia postępowań określonych w art. 2 niniejszej dyrektywy powinny być uprawnione do badania skutków poprzednich decyzji.
(9) jedna z możliwości polega na żądaniu, aby jedna lub więcej niezależnych instytucji publicznych, szczególnie odpowiedzialnych za ochronę zbiorowych interesów konsumentów, wykonywała prawa do działania określone w niniejszej dyrektywie; inna możliwość powinna zapewniać wykonywanie tych praw przez organizacje, których celem jest ochrona zbiorowych interesów konsumentów, zgodnie z kryteriami przewidzianymi w prawie krajowym;
(10) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wyboru jednej z tych możliwości lub połączenia tych obu możliwości przy wyznaczaniu na szczeblu krajowym organów lub organizacji odpowiednich do celów niniejszej dyrektywy.
(11) Do celów zwalczania wewnątrzwspólnotowych szkodliwych praktyk stosuje się do tych organów lub organizacji zasadę wzajemnego uznawania; Państwa Członkowskie, na żądanie ich krajowych podmiotów, powinny powiadamiać Komisję o nazwie i celu ich podmiotów krajowych, które upoważnione są do występowania z powództwem w ich kraju zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
(12) Zadaniem Komisji jest zapewnienie opublikowania wykazu tych upoważnionych podmiotów w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; do czasu opublikowania oświadczenia stanowiącego inaczej zakłada się, że upoważniony podmiot ma zdolność prawną, jeśli jego nazwa znajduje się w wykazie.
(13) Państwa Członkowskie powinny mieć możność żądania podjęcia wcześniejszych konsultacji przez stronę, która ma zamiar wystąpić z powództwem o zaprzestanie szkodliwych praktyk, aby dać pozwanemu możliwość zaprzestania kwestionowanej szkodliwej praktyki; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zażądania, aby taka wcześniejsza konsultacja przeprowadzona była wspólnie z niezależnym organem publicznym wyznaczonym przez te Państwa Członkowskie.
(14) W przypadku gdy Państwa Członkowskie ustaliły, że mają nastąpić wcześniejsze konsultacje, należy ustalić nieprzekraczalny dwutygodniowy termin od dnia zażądania konsultacji, po upływie którego, jeśli nie doprowadzono do zaprzestania szkodliwej praktyki, zgłaszający żądanie będzie uprawniony bez dalszej zwłoki do wniesienia powództwa do sądu lub władzy administracyjnej.
(15) Właściwe jest, aby Komisja przedstawiła sprawozdanie z funkcjonowania niniejszej dyrektywy, w szczególności z jej zakresu i działania wcześniejszych konsultacji.
(16) Stosowanie niniejszej dyrektywy pozostaje bez uszczerbku dla stosowania wspólnotowych zasad konkurencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres obowiązywania
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do powództw o zaprzestanie szkodliwych praktyk, określonych w art. 2, mających na celu ochronę zbiorowych interesów konsumentów objętych dyrektywami wymienionymi w Załączniku w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy, szkodliwa praktyka oznacza każdy czyn niezgodny z dyrektywami wymienionymi w Załączniku, transponowanymi do wewnętrznego porządku prawnego Państw Członkowskich, który narusza zbiorowe interesy określone w ust. 1.
Artykuł 2
Powództwa o wydanie nakazów o zaprzestanie szkodliwych praktyk
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają sądy lub władze administracyjne kompetentne do prowadzenia postępowań wszczętych przez upoważnione podmioty w rozumieniu art. 3, wnoszące o:
a) nakaz w trybie pilnym, gdy sytuacja tego wymaga, w drodze procedury doraźnej, zaprzestania lub zakazu jakiejkolwiek szkodliwej praktyki;
b) gdy sytuacja tego wymaga, podjęcie takich środków jak opublikowanie decyzji, w całości lub w części, w takiej formie, jaka okaże się właściwa lub opublikowanie oświadczenia korygującego w celu wyeliminowania długotrwałych skutków szkodliwej praktyki;
c) tak dalece, jak pozwala na to system prawny danego Państwa Członkowskiego, nakazanie przegrywającemu sprawę pozwanemu wniesienia opłaty na rzecz fiskusa lub na rzecz beneficjenta wyznaczonego w ramach ustawodawstwa krajowego, w przypadku niezastosowania się do decyzji w terminie wyznaczonym przez sąd lub władze administracyjne, ustalonej kwoty za każdy dzień zwłoki lub innej kwoty określonej w ustawodawstwie krajowym dla zapewnienia przestrzegania decyzji.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla zasad prawa prywatnego międzynarodowego odnoszących się do właściwego prawa, prowadzących zazwyczaj do stosowania bądź prawa Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi szkodliwa praktyka, bądź prawa Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiły skutki szkodliwej praktyki.
Artykuł 3
Podmioty upoważnione do występowania z powództwem
Do celów niniejszej dyrektywy "upoważniony podmiot" oznacza organ lub organizację, która utworzona zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego ma uzasadniony interes w zapewnieniu przestrzegania przepisów określonych w art. 1, w szczególności:
a) jedna lub więcej niezależnych instytucji publicznych, szczególnie odpowiedzialnych za ochronę interesów określonych w art. 1 w Państwach Członkowskich, w których takie organy istnieją; i/lub
b) organizacje, których celem jest ochrona interesów określonych w art. 1, zgodnie z kryteriami przewidzianymi w ich prawie krajowym.
Artykuł 4
Wewnątrzwspólnotowe szkodliwe praktyki
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne dla zapewnienia, że w przypadku szkodliwej praktyki pochodzącej z tego Państwa Członkowskiego, każdy upoważniony podmiot z innego Państwa Członkowskiego, w którym interesy chronione przez ten upoważniony podmiot doznały uszczerbku wskutek tej szkodliwej praktyki, może wystąpić do sądu lub władz administracyjnych określonych w art. 2, przedstawiając wykaz określony w ust. 3.
Sądy lub władze administracyjne przyjmują ten wykaz jako dowód zdolności prawnej upoważnionego podmiotu bez uszczerbku dla ich prawa do zbadania, czy cele tego upoważnionego podmiotu uzasadniają wystąpienie z powództwem w tym konkretnym przypadku.
2.
Do celów zwalczania wewnątrzwspólnotowych szkodliwych praktyk i bez uszczerbku dla praw zagwarantowanych w ustawodawstwie krajowym innym podmiotom, Państwa Członkowskie, na żądanie ich upoważnionych podmiotów, powiadamiają Komisję, że podmioty te są upoważnione do wnoszenia powództw na mocy art. 2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o nazwie i celach tych upoważnionych podmiotów.
3.
Komisja opracowuje wykaz upoważnionych podmiotów określonych w ust. 2, wraz ze specyfikacją ich celów.
Wykaz ten jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; zmiany w tym wykazie publikowane są bezzwłocznie, uaktualniony wykaz jest publikowany co sześć miesięcy.
Artykuł 5
Wcześniejsze konsultacje
1.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić w życie lub utrzymać w mocy przepisy, według których strona zamierzająca wystąpić z powództwem o zaprzestanie szkodliwych praktyk, może rozpocząć tę procedurę tylko po podjęciu próby osiągnięcia zaprzestania szkodliwej praktyki w drodze konsultacji bądź z pozwanym, bądź wspólnie z pozwanym i upoważnionym podmiotem w rozumieniu art. 3 lit. a) Państwa Członkowskiego, w którym występuje się z powództwem o zaprzestanie szkodliwych praktyk.
Decyzja, czy strona występująca z powództwem o zaprzestanie szkodliwych praktyk musi zasięgnąć opinii upoważnionego podmiotu, należy do Państwa Członkowskiego.
Jeśli zaprzestanie szkodliwej praktyki nie zostanie osiągnięte w ciągu dwóch tygodni od daty złożenia żądania konsultacji, zainteresowana strona może wnieść powództwo o zaprzestanie szkodliwych praktyk bez dalszej zwłoki.
2.
Zasady, na których oparte są wcześniejsze konsultacje, przyjęte przez Państwa Członkowskie, są notyfikowane Komisji i podlegają opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Sprawozdania
1.
Co trzy lata, a po raz pierwszy nie później niż pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
W pierwszym sprawozdaniu Komisja bada w szczególności:
- zakres zastosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do ochrony zbiorowych interesów osób wykonujących działalność handlową, przemysłową, rzemieślniczą i zawodową,
- zakres zastosowania niniejszej dyrektywy ustalony dyrektywami wymienionymi w Załączniku,
- czy wcześniejsze konsultacje z art. 5 przyczyniły się do skutecznej ochrony konsumentów.
W miarę potrzeb do sprawozdania dołączone zostają propozycje zmian niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Przepisy dotyczące szerszych uprawnień
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich do przyjęcia lub utrzymania w mocy przepisów przewidujących przyznanie upoważnionym podmiotom lub innym osobom szerszych uprawnień do wnoszenia powództwa na szczeblu krajowym.
Artykuł 8
Wykonanie
1.
W ciągu 30 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy, albo odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 10 Adresaci
Dyrektywa Komisji 98/28/WE
z dnia 29 kwietnia 1998 r.
przyznająca odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu do transportu morskiego cukru nierafinowanego luzem
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: z otrzymanych danych wynika, iż stosowanie przepisów rozdziału IV ust. 2 akapit drugi Załącznika do dyrektywy 93/43/EWG odnoszącego się do transportu środków spożywczych luzem w formie ciekłej, granulatu lub proszku w pojemnikach i/lub kontenerach/zbiornikach przeznaczonych do transportu środków spożywczych nie jest łatwe i w przypadku transportu morskiego cukru surowego, który nie jest przeznaczony do wykorzystania jako żywność ani jako składnik żywności bez zastosowania pełnego i efektywnego procesu rafinacji, stanowi duże obciążenie dla przemysłu spożywczego;
konieczne jest zagwarantowanie, aby mimo dopuszczenia odstępstwa poziom ochrony zdrowia publicznego nie uległ zmianie; należy to osiągnąć poprzez określenie warunków dopuszczalności odstępstwa;
dostęp do pojemników i/lub kontenerów/zbiorników przeznaczonych do transportu morskiego środków spożywczych jest zbyt mały, aby obsłużyć stałą wymianę handlową cukrem surowym, nieprzeznaczonym do wykorzystania jako żywność ani składnik żywności bez zastosowania pełnego i efektywnego procesu rafinacji;
doświadczenia zdobyte w ciągu ostatnich lat pokazują, że cukier rafinowany nie jest zanieczyszczony w przypadku, gdy transport morski luzem cukru nierafinowanego odbywa się w pojemnikach i/lub kontenerach/zbiornikach nieprzeznaczonych wyłącznie do przewozu środków spożywczych; jednocześnie należy ustalić, że pojemniki i/lub kontenery/zbiorniki, których używano wcześniej do przewozu, zostały dokładnie wyczyszczone i że procedura czyszczenia jest uważana za niezmiernie istotną dla bezpieczeństwa i wartości zdrowotnej cukru rafinowanego;
zgodnie z art. 8 dyrektywy 93/43/EWG Państwa Członkowskie mają obowiązek przeprowadzania kontroli w celu zapewnienia stosowania niniejszej dyrektywy;
niniejsze szczególne odstępstwo pozostaje bez uszczerbku dla przepisów ogólnych dyrektywy 93/43/EWG;
zasięgnięto opinii Naukowego Komitetu ds. Żywności;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa wprowadza odstępstwo od przepisów rozdziału IV ust. 2 akapit drugi Załącznika do dyrektywy 93/43/EWG i ustanawia równoważne warunki mające na celu zapewnienie ochrony zdrowia publicznego oraz bezpieczeństwa i wartości zdrowotnej omawianych środków spożywczych.
Artykuł 2
1.
Zezwala się na transport morski luzem cukru surowego, nieprzeznaczonego do wykorzystania jako żywność ani jako składnik żywności bez zastosowania pełnego i efektywnego procesu rafinacji, w pojemnikach i/lub kontenerach/zbiornikach, które nie są używane wyłącznie do transportu środków spożywczych.
2.
Pojemniki i/lub kontenery/zbiorniki określone w ust. 1 spełniają następujące warunki:
- przed załadunkiem cukru surowego pojemnik i/lub kontener/zbiornik jest dokładnie czyszczony w celu usunięcia pozostałości poprzedniego towaru i innych zabrudzeń, a także sprawdzany w celu stwierdzenia, czy te pozostałości zostały dokładnie usunięte,
- ładunek znajdujący się tam bezpośrednio przed cukrem surowym nie był towarem w formie ciekłej przewożonym luzem.
Artykuł 3
1.
Podmiot branży żywnościowej odpowiedzialny za transport morski cukru nierafinowanego zachowuje dokumentację dowodową, opisującą szczegółowo bezpośredni poprzedni ładunek przewożony w danym pojemniku i/lub kontenerze/zbiorniku, a także rodzaj i skuteczność procesu czyszczenia zastosowanego przed transportem cukru nierafinowanego.
2.
Przesyłka jest zaopatrzona w stosowną dokumentację dowodową na wszystkich etapach transportu do rafinerii, a rafineria trzyma ich kopię.
Wspomniana dokumentacja dowodowa jest oznaczona w sposób widoczny i nieusuwalny w jednym lub więcej spośród języków Wspólnoty: "Ten produkt musi zostać poddany rafinacji przed wykorzystaniem w celu spożycia przez ludzi".
3.
Podmiot branży żywnościowej odpowiedzialny za transport cukru nierafinowanego i/lub proces rafinacji dostarcza na żądanie właściwego organu urzędowej kontroli żywności dokumentację dowodową określoną w ust. 1 i 2.
Artykuł 4
1.
Cukier nierafinowany, transportowany drogą morską w pojemnikach i/lub kontenerach/zbiornikach nieprzeznaczonych wyłącznie do transportu środków spożywczych, jest poddawany pełnemu i efektywnemu procesowi rafinacji przed uznaniem go za odpowiedni do wykorzystania jako żywność lub dodatek do żywności.
2.
Podmiot branży żywnościowej odpowiedzialny za transport i proces rafinacji uznaje proces czyszczenia podjęty przed załadunkiem cukru nierafinowanego za moment krytyczny dla bezpieczeństwa i wartości zdrowotnej cukru rafinowanego w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 93/43/EWG, uwzględnia również rodzaj towaru przewożonego poprzednio w pojemniku i/lub kontenerze/zbiorniku.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 sierpnia 1998 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Rady 98/29/WE
z dnia 7 maja 1998 r.
w sprawie harmonizacji podstawowych przepisów dotyczących zasad ubezpieczeń kredytów eksportowych dla transakcji objętych ubezpieczeniem średnio- i długoterminowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Średnio- i długoterminowe ubezpieczenie kredytów eksportowych odgrywa decydującą rolę w handlu międzynarodowym i stanowi istotny instrument polityki handlowej.
(2) Średnio- i długoterminowe ubezpieczenie kredytów eksportowych odgrywa ważną rolę w handlu z krajami rozwijającymi się i w ten sposób sprzyja ich integracji z gospodarką światową, co stanowi cel polityki Wspólnoty na rzecz rozwoju.
(3) Różnice między oficjalnymi systemami średnio- i długoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych, funkcjonującymi obecnie w Państwach Członkowskich w odniesieniu do głównych składników ubezpieczenia, składek i polityki ubezpieczeniowej, mogą doprowadzić do zniekształceń w konkurencji między przedsiębiorstwami działającymi we Wspólnocie.
(4) Wydaje się właściwe, by środki przewidziane w niniejszej dyrektywie nie wykraczały poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celu harmonizacji koniecznej do zapewnienia, by polityka eksportowa opierała się na jednolitych zasadach oraz żeby nie doszło do zniekształceń w konkurencji między przedsiębiorstwami działającymi we Wspólnocie.
(5) W celu zmniejszenia istniejących zniekształceń w konkurencji pożądane jest, aby odmienne oficjalne systemy ubezpieczeń kredytów eksportowych zostały zharmonizowane, jak określa art. 112 Traktatu, na podstawie jednolitych zasad i w taki sposób, by stanowiły integralną część wspólnej polityki handlowej.
(6) Udzielanie przez rządy (lub specjalne instytucje pod kontrolą rządów) gwarancji dla kredytów eksportowych lub realizacja programów ubezpieczeniowych przy stosowaniu stawek ubezpieczeniowych, które są nieadekwatne do pokrycia długoterminowych kosztów operacyjnych i strat związanych z takimi programami, jest klasyfikowane jako zakazane subsydia eksportowe na mocy Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej (1986–1994) [1], w szczególności w jego art. 3 ust. 1 lit. a) i w lit. j) załącznika I do tego artykułu.
(7) Wysokość składek pobieranych przez ubezpieczycieli kredytów powinna odpowiadać wysokości ubezpieczonego ryzyka.
(8) Harmonizacja sprzyjałaby współpracy między ubezpieczycielami kredytów działającymi w imieniu państwa lub przy wsparciu państwa i wzmacniałaby współpracę między przedsiębiorstwami działającymi we Wspólnocie, jak określa art. 130 Traktatu.
(9) Zarówno harmonizacja, jak współpraca, są ważnymi i decydującymi czynnikami konkurencyjności wspólnotowych eksporterów działających na rynkach niewspólnotowych.
(10) Biała księga Komisji dotycząca wprowadzenia rynku wewnętrznego, przyjęta przez Radę Europejską w czerwcu 1985 r., podkreśla wagę warunków sprzyjających współpracy między przedsiębiorstwami we Wspólnocie.
(11) Na mocy decyzji [2] z dnia 27 września 1960 r. Rada ustanowiła Grupę ds. Koordynacji Polityki Ubezpieczania Kredytów, Gwarancji Kredytowych i Kredytów Finansowych.
(12) W dniu 15 maja 1991 r. wyżej wymieniona Grupa Koordynacji Polityki wyznaczyła ekspertów z każdego z ówczesnych Państw Członkowskich, którzy jako Grupa Ekspertów Jednolitego Rynku 1992 w dniach 27 marca 1992 r., 11 czerwca 1993 r. i 9 lutego 1994 r. przedstawili sprawozdania zawierające zestawy propozycji.
(13) Na mocy decyzji 93/112/EWG [3] Rada wprowadziła do prawa wspólnotowego Porozumienie OECD w sprawie wytycznych dla oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych.
(14) Niniejsza dyrektywa powinna zastąpić dyrektywę Rady 70/509/EWG z dnia 27 października 1970 r. w sprawie przyjęcia wspólnej polityki dotyczącej ubezpieczenia kredytów przeznaczonych na finansowanie transakcji średnio- i długoterminowych zawieranych z nabywcami publicznymi [4] i dyrektywę Rady 70/510/EWG z dnia 27 października 1970 r. w sprawie przyjęcia wspólnej polityki dotyczącej ubezpieczenia kredytów przeznaczonych na finansowanie transakcji średnio- i długoterminowych zawieranych z nabywcami prywatnymi [5].
(15) Niniejsza wstępna harmonizacja ubezpieczenia kredytów eksportowych powinna być uznana za postęp w kierunku zbliżenia różnych systemów Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza dyrektywa stosuje się do ubezpieczenia transakcji związanych z wywozem towarów i/lub usług pochodzących z Państwa Członkowskiego, o ile pomoc ta jest udzielana bezpośrednio lub pośrednio na rachunek lub przy wsparciu co najmniej jednego Państwa Członkowskiego, a ubezpieczenie obejmuje co najmniej dwuletni całkowity okres ryzyka, czyli okres spłaty łącznie z okresem produkcji.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do ubezpieczenia gwarancji przetargowych, gwarancji zwrotu zaliczki, gwarancji wykonania i dobrego wykonania kontraktu.
Nie stosuje się także do ubezpieczenia ryzyka związanego ze sprzętem i materiałami budowlanymi używanymi lokalnie w celu wykonania umowy handlowej.
Artykuł 2
Obowiązki Państw Członkowskich
Państwa Członkowskie zapewniają, by wszelkie instytucje udzielające ubezpieczenia bezpośrednio lub pośrednio, w formie ubezpieczenia kredytów eksportowych, gwarancji lub refinansowania na rachunek Państwa Członkowskiego lub przy wsparciu Państwa Członkowskiego reprezentującego rząd lub kontrolowanego i/lub działającego z upoważnienia rządu udzielającego ubezpieczenia, zwane dalej "ubezpieczycielami", ubezpieczały transakcje związane z wywozem towarów i/lub usług, zgodnie z przepisami określonymi w załączniku, jeżeli ich miejscem przeznaczenia są kraje spoza Wspólnoty i jeśli te towary i/lub usługi są finansowane kredytem dla nabywcy lub kredytem dostawcy albo realizowane na warunkach płatności gotówkowych.
Artykuł 3
Decyzje wykonawcze
Decyzje określone w pkt 46 Załącznika zostają podjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4.
Artykuł 4
Komitet
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które planuje się podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią komitetu, środki te natychmiast przekazywane są przez Komisję Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków na okres, który nie może przekroczyć jednego miesiąca od daty powiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 5
Sprawozdanie i ocena
Do dnia 31 grudnia 2001 r. Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie dotyczące nabytego doświadczenia i zbliżenia odmiennych systemów osiągniętego podczas stosowania przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 6
Relacje z innymi procedurami
Procedury ustanowione w niniejszej dyrektywie uzupełniają procedury ustanowione na mocy decyzji 73/391/EWG [6].
Artykuł 7
Uchylenie
Dyrektywa 70/509/EWG i dyrektywa 70/510/EWG tracą moc.
Artykuł 8
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1999 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 10 Adresaci
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 98/30/WE
Z DNIA 22 CZERWCA 1998 R.
dotycząca wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 i art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 189b Traktatu[3],
a także mając na uwadze, co następuje: 1. Zgodnie z art. 7a Traktatu rynek wewnętrzny stanowi przestrzeń bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest wolny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; ważne jest przyjęcie środków, które umożliwią kontynuację realizacji rynku wewnętrznego.
2. Na mocy art. 7c Traktatu należy uwzględnić różnice rozwoju niektórych gospodarek, ale przyjęte odstępstwa powinny mieć charakter czasowy i powinny powodować jak najmniej zakłóceń w funkcjonowaniu wspólnego rynku.
3. Stworzenie konkurencyjnego rynku gazu ziemnego jest istotnym czynnikiem w celu doprowadzenia do stworzenia wewnętrznego rynku energetycznego.
4. Dyrektywa Rady nr 91/296/EWG z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie przesyłu gazu ziemnego poprzez sieci[4] i dyrektywa Rady 90/377/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r. dotycząca wspólnotowej procedury na rzecz poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych[5] stanowią pierwszy etap na drodze do stworzenia wewnętrznego rynku gazu ziemnego.
5. W perspektywie stworzenia wewnętrznego rynku gazu ziemnego istnieje odtąd potrzeba podjęcia dodatkowych działań.
6. Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny naruszać pełnego stosowania Traktatu, w szczególności przepisów dotyczących wolnego przepływu towarów w obrębie wolnego rynku oraz przepisów dotyczących konkurencji, i w żadnym stopniu nie wpływać na kompetencje, które Traktat przyznaje Komisji.
7. Wewnętrzny rynek gazu ziemnego należy wprowadzać stopniowo, tak aby przemysł mógł w sposób elastyczny i racjonalny przystosować się do nowych warunków i w celu uwzględnienia różnego rodzaju struktury rynków istniejących w Państwach Członkowskich.
8. Ustanowienie rynku wewnętrznego w sektorze gazu ziemnego powinno sprzyjać połączeniom i możliwości współdziałania między sieciami, na przykład poprzez kompatybilność właściwości gazu.
9. Należy przyjąć pewną liczbę wspólnych zasad organizacji i funkcjonowania sektora gazu ziemnego; zgodnie z zasadą pomocniczości zasady te są jedynie ogólnymi zasadami ramowymi i sposób ich stosowania należy pozostawić Państwom Członkowskim, dając każdemu z nich możliwość utrzymywania lub wyboru procedury najlepiej odpowiadającej danej sytuacji, w szczególności w odniesieniu do pozwoleń i nadzoru kontraktów na dostawy.
10. Dostawy gazu ziemnego z zewnątrz stanowią znaczną część zakupów gazu ziemnego Państw Członkowskich, które są w wysokim stopniu uzależnione od przywozu.
11. Zasadą ogólną jest, że przedsiębiorstwa działające w sektorze gazu ziemnego muszą posiadać możliwość działania, nie podlegając w tym względzie dyskryminacji.
12.W przypadku niektórych Państw Członkowskich konieczne może okazać się określenie publicznego obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa dostaw, ochrony konsumenta i ochrony środowiska naturalnego, które, ich zdaniem, pozostawione same sobie nie zapewniają wolnej konkurencji.
13. Jednym ze środków wypełniania wymienionych obowiązków publicznych może być długoterminowe planowanie, uwzględniające możliwość dopuszczenia dostępu do sieci dla stron trzecich, które mogą się o to zwrócić; aby sprostać potrzebom zaopatrzeniowym Państwa Członkowskie mogą nadzorować zawarte kontrakty "take-or-pay".
14.
Artykuł 90 ust. 1 Traktatu zobowiązuje Państwa Członkowskie do przestrzegania reguł konkurencji w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym udzielają one specjalnych praw lub praw na wyłączność.
15. Na mocy art. 90 ust. 2 Traktatu przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym podlegają wymienionym regułom na szczególnych warunkach; wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy wywrze wpływ na działalność tych przedsiębiorstw; tak jak określa to art. 3 ust. 3, w szczególności Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do stosowania postanowień art. 4 w odniesieniu do swojej infrastruktury dystrybucyjnej, aby nie utrudniać, faktycznie lub prawnie, spełniania obowiązków nałożonych w powszechnym interesie ekonomicznym na przedsiębiorstwa gazownicze.
16. Państwa Członkowskie, w przypadku gdy nakładają obowiązki świadczenia usług publicznych na przedsiębiorstwa działające w sektorze gazu ziemnego, muszą przestrzegać właściwych zapisów Traktatu w interpretacji przedstawionej przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
17. Należy określić podstawowe kryteria i procedury wydawania pozwoleń, których Państwa Członkowskie mogą udzielać na budowę lub eksploatację odnośnych instalacji w ramach swojego wewnętrznego systemu; przepisy te nie powinny naruszać właściwych przepisów ustawodawstwa krajowego uzależniających budowę lub eksploatację odnośnych instalacji od uzyskania pozwolenia; jednakże wymóg ten nie powinien ograniczać konkurencji między przedsiębiorstwami działającymi w tym sektorze.
18. Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1254/96/WE z dnia 5 czerwca 1996 r. ustanawiająca zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych[6] przyczynia się do rozwoju zintegrowanej infrastruktury sektora gazu ziemnego.
19. Techniczne zasady eksploatacji sieci i bezpośrednich rurociągów muszą być przejrzyste i muszą zapewniać możliwość współdziałania sieci.
20. Należy określić podstawowe zasady dla przedsiębiorstw zajmujących się transportem, składowaniem i skraplaniem gazu ziemnego, jak również przedsiębiorstw zajmujących się dystrybucją i dostawą.
21. Właściwym władzom należy, z zachowaniem zasady poufności, umożliwić dostęp do wewnętrznej księgowości przedsiębiorstw.
22. Księgowość wszystkich zintegrowanych przedsiębiorstw działających w sektorze gazu ziemnego musi zachowywać wysoki stopień przejrzystości; księgowość musi być prowadzona oddzielnie dla różnego rodzaju działalności, jeżeli okaże się to potrzebne, aby uniknąć dyskryminacji, nadmiernego subwencjonowania lub innych zaburzeń konkurencji, uwzględniając, w uzasadnionych wypadkach, fakt, że do celów księgowości transport zawiera w sobie ponowną gazyfikację; nie jest wymagane prowadzenie odrębnej księgowości jednostek prawnych takich jak giełdy lub rynki transakcji terminowych, które oprócz tego rodzaju działalności handlowej nie spełniają jakichkolwiek funkcji przedsiębiorstw działających w sektorze gazu ziemnego; w przypadku ekstrakcji węglowodorów i podobnej działalności pełna księgowość może być włączona do dokumentacji wymaganej przez niniejszą dyrektywę dla księgowości działalności niezwiązanej z gazem; do właściwych informacji, określonych w art. 23 ust. 3, zalicza się, o ile jest to konieczne, informacje na temat księgowości gazociągów.
23. Dostęp do sieci musi być otwarty zgodnie z niniejszą dyrektywą i musi umożliwiać osiągnięcie dostatecznego poziomu oraz, w zależności od przypadku, poziomu porównywalnego do istniejącego w chwili otwarcia rynków w poszczególnych Państwach Członkowskich; jednakże otwarcie rynków nie powinno spowodować niepotrzebnego zachwiania równowagi konkurencyjnej pozycji przedsiębiorstw w poszczególnych Państwach Członkowskich.
24. Ze względu na zróżnicowanie strukturalne i specyfikę systemów w Państwach Członkowskich należałoby wprowadzić różne procedury dostępu do sieci, które byłyby zarządzane na podstawie obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriów.
25. W celu stworzenia konkurencyjnego rynku w sektorze gazu ziemnego należy umożliwić dostęp do gazociągów; w celu umożliwienia tego rodzaju dostępu do sieci gazociągów należy wprowadzić odrębne procedury uwzględniające w szczególności określone cechy ekonomiczne, techniczne i eksploatacyjne, w których sieci te funkcjonują; postanowienia niniejszej dyrektywy w jakimkolwiek stopniu nie naruszają krajowych przepisów podatkowych.
26. Należy wprowadzić przepisy dotyczące pozwoleń, budowy i wykorzystania bezpośrednich rurociągów.
27. Należy wprowadzić klauzule ochronne i procedury rozwiązywania spraw spornych.
28. Trzeba zapobiegać wszelkiego rodzaju nadużyciom dominującej pozycji i próbom nieuczciwego przejmowania mniejszych firm.
29. Ze względu na fakt, że niektóre Państwa Członkowskie mogłyby dotknąć szczególne trudności przy przystosowywaniu ich sieci, należy ustalić tymczasowe odstępstwa.
30. Długoterminowe kontrakty "take-or-pay" stanowią rzeczywistość handlową mającą na celu zapewnienie zaopatrzenia w gaz Państw Członkowskich; w szczególności należy wprowadzić odstępstwa od niektórych postanowień niniejszej dyrektywy dla przedsiębiorstw z sektora gazu ziemnego, które mają lub które spotkały się z poważnymi trudnościami natury gospodarczej ze względu na zobowiązania wynikające z kontraktów "take-or-pay"; takie wyjątki nie powinny mieć szkodliwego wpływu na osiągnięcie celu niniejszej dyrektywy, którym jest liberalizacja rynku wewnętrznego w sektorze gazu ziemnego; każdy kontrakt zawarty lub odnowiony po wejściu w życie niniejszej dyrektywy powinien być zawarty z zachowaniem ostrożności, aby nie stwarzać przeszkód dla szerokiego otwarcia rynku; w związku z tym zakres i czas obowiązywania tego rodzaju odstępstw powinny być ograniczone i należy ich udzielać w warunkach przejrzystości, pod nadzorem Komisji.
31. W odniesieniu do rynków i inwestycji w pozostałych strefach, które nie osiągnęły jeszcze pełnego rozwoju, należy wprowadzić przepisy szczególne; odstępstwa przewidziane dla tego rodzaju rynków i stref powinny mieć ograniczony zakres czasowy; w celu zachowania przejrzystości i jednolitości Komisja musi odgrywać znaczącą rolę w udzielaniu tych odstępstw.
32. Niniejsza dyrektywa stanowi nowy etap liberalizacji; jednakże po jej wprowadzeniu w życie istnieć będą przeszkody dla obrotu gazem ziemnym między Państwami Członkowskimi; w świetle zdobytych doświadczeń należałoby przedstawić propozycję mającą na celu poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego; Komisja powinna więc Parlamentowi Europejskiemu i Radzie złożyć sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa wspólne zasady odnoszące się do transportu, dystrybucji, dostaw i składowania gazu ziemnego.
Określa zasady organizacji i działania sektora gazu ziemnego, włączając w to skroplony gaz ziemny (GNL), dostępu do rynku i użytkowania sieci, jak również kryteria i procedury stosowane w przypadku udzielania zezwoleń na transport, dystrybucję, dostawy i składowanie gazu ziemnego.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "przedsiębiorstwo gazu ziemnego" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która zajmuje się przynajmniej jednym z następujących rodzajów działalności: produkcja, transport, dystrybucja, dostawa, zakup lub składowanie gazu ziemnego, włączając w to skroplony gaz ziemny, i która spełnia zadania handlowe, techniczne i/lub zadania związane z obsługą wiążące się z tego rodzaju działalnością, z wyjątkiem ostatecznych odbiorców;
2. "sieć gazociągów" oznacza każdy gazociąg lub sieć gazociągów eksploatowanych i/lub zbudowanych w ramach projektu produkcyjnego ropy naftowej lub gazu, bądź wykorzystywany do transportu gazu ziemnego z jednego lub większej liczby takich miejsc wytwarzania do fabryki lub terminalu przetwórczego lub końcowego terminalu nadbrzeżnego;
3. "transport" oznacza transport gazu ziemnego przez sieć gazociągów pod wysokim ciśnieniem, inną niż sieć gazociągów, w celu dostarczenia go odbiorcom;
4. "przedsiębiorstwo transportowe" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która dokonuje transportu;
5. "dystrybucja" oznacza transport gazu ziemnego przez sieci lokalne lub regionalne gazociągów w celu dostarczenia go odbiorcom;
6. "przedsiębiorstwo dystrybucyjne" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zajmującą się dystrybucją;
7. "dostawa" oznacza dostawę i/lub sprzedaż odbiorcom gazu ziemnego, włącznie ze skroplonym gazem ziemnym;
8. "przedsiębiorstwo dostawcze" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną dokonującą dostaw;
9. "miejsce składowania" oznacza instalacje wykorzystywane do składowania gazu ziemnego i będące w posiadaniu i/lub wykorzystywane przez przedsiębiorstwo gazu ziemnego, z wyjątkiem części wykorzystywanej do działalności produkcyjnej;
10. "przedsiębiorstwo zajmujące się składowaniem" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zajmującą się składowaniem;
11. "instalacja skroplonego gazu ziemnego" oznacza terminal wykorzystywany do skraplania gazu ziemnego lub jego wyładunku, składowania i ponownej gazyfikacji skroplonego gazu ziemnego;
12. "sieć" oznacza każdą sieć transportową i/lub dystrybucyjną i/lub każdą instalację skroplonego gazu ziemnego, będącą w posiadaniu i/lub wykorzystywaną przez przedsiębiorstwo gazu ziemnego, włącznie z instalacjami dostarczającymi usługi pomocnicze i instalacjami przedsiębiorstw powiązanych, potrzebnymi do umożliwienia transportu i dystrybucji;
13. "sieć połączona" oznacza pewną liczbę połączonych ze sobą sieci;
14. "rurociąg bezpośredni" oznacza rurociąg służący do transportu gazu ziemnego, uzupełniający sieć połączoną;
15. "zintegrowane przedsiębiorstwo gazu ziemnego" oznacza przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo lub poziomo;
16. "przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo" oznacza przedsiębiorstwo gazu ziemnego realizujące przynajmniej dwie z następujących operacji: produkcja, transport, dystrybucja, dostawa lub składowanie gazu ziemnego;
17. "przedsiębiorstwo zintegrowane poziomo" oznacza przedsiębiorstwo gazu ziemnego realizujące przynajmniej dwa z następujących rodzajów operacji: produkcja, transport, dystrybucja, dostawa lub składowanie gazu ziemnego, i ponadto zajmujące się działalnością niemającą związku z gazem;
18. "przedsiębiorstwo powiązane" oznacza przedsiębiorstwa powiązane w rozumieniu art. 41 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych[7] i/lub przedsiębiorstwa stowarzyszone w rozumieniu art. 33 ust. 1 wymienionej dyrektywy i/lub przedsiębiorstwa należące do tych samych akcjonariuszy;
19. "użytkownik sieci" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zasilającą sieć lub obsługiwaną przez sieć;
20. "odbiorcy" oznaczają hurtowników lub ostatecznych odbiorców gazu ziemnego i przedsiębiorstwa gazu ziemnego, które kupują gaz ziemny;
21. "ostateczny" oznacza odbiorcę, który kupuje gaz ziemny na własny użytek;
22. "hurtownik" oznacza, jeżeli Państwa Członkowskie uznają istnienie tego rodzaju kategorii odbiorcy, każdą osobę fizyczną lub prawną, która kupuje i sprzedaje gaz ziemny i która nie zapewnia jego transportu lub dystrybucji w obrębie sieci lub poza siecią, do której jest przyłączona;
23. "długoterminowe planowanie" oznacza długoterminowe planowanie możliwości dostawczych i transportowych przedsiębiorstw gazu ziemnego w celu sprostania popytowi na gaz ziemny pochodzący z sieci, zapewnienia innych źródeł i zaopatrzenia konsumentów;
24. "rynek wschodzący" oznacza Państwo Członkowskie, w którym pierwsza dostawa handlowa wynikająca z jego pierwszego długoterminowego kontraktu na dostawę gazu ziemnego została zrealizowana nie wcześniej niż przed 10 laty;
25. "bezpieczeństwo" oznacza jednocześnie bezpieczeństwo zaopatrzenia i dostaw jak i bezpieczeństwo techniczne.
ROZDZIAŁ II
OGÓLNE ZASADY ORGANIZACJI SEKTORA
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie, uwzględniając swoją organizację instytucjonalną i w poszanowaniu zasady pomocniczości, mają zapewnić, aby przedsiębiorstwa gazu ziemnego, bez uszczerbku dla ust. 2, działały zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy, w celu realizacji konkurencyjnego rynku gazu ziemnego i powstrzymywały się od wszelkiego rodzaju dyskryminacji w odniesieniu do praw i obowiązków tych przedsiębiorstw.
2.
W całości uwzględniając właściwe postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 90, Państwa Członkowskie mogą nałożyć na przedsiębiorstwa gazu ziemnego, w ogólnym interesie ekonomicznym, obowiązki świadczenia usług publicznych, które mogą dotyczyć bezpieczeństwa, włączając w to bezpieczeństwo zaopatrzenia, regularności, jakości i cen dostaw oraz ochrony środowiska.
Obowiązki te muszą zostać jasno określone, być przejrzyste, niedyskryminujące i łatwe do skontrolowania; obowiązki te, jak również ich możliwe zmiany są bezzwłocznie publikowane i podawane przez Państwa Członkowskie do wiadomości Komisji.
Jako środek, który ma służyć spełnianiu obowiązków świadczenia usług publicznych w odniesieniu do zabezpieczenia zaopatrzenia, Państwa Członkowskie, które tego sobie życzą, mogą wprowadzić długoterminowe planowanie, uwzględniając fakt, że do sieci będą mogły chcieć uzyskać dostęp strony trzecie.
3.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów art. 4 w stosunku do dystrybucji, w przypadku gdy stosowanie tych postanowień mogłoby stanowić faktyczną lub prawną przeszkodę w spełnianiu obowiązków nałożonych na przedsiębiorstwa gazu ziemnego w ogólnym interesie ekonomicznym i o ile nie będzie to miało szkodliwego wpływu na rozwój wymiany handlowej w stopniu naruszającym interesy Wspólnoty.
Do interesów Wspólnoty zalicza się między innymi konkurencję w odniesieniu do kwalifikujących się odbiorców zgodnie z niniejszą dyrektywą i art. 90 Traktatu.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy na budowę lub eksploatację instalacji gazu ziemnego wymagane jest uzyskanie pozwolenia (np. licencji, zezwolenia, koncesji, zgody lub aprobaty), Państwa Członkowskie lub każdy właściwy wyznaczony przez nie organ wydają pozwolenia na budowę i/lub eksploatację na ich obszarze tych instalacji, gazociągów i odpowiedniego wyposażenia, zgodnie z postanowieniami ust. 2-4.
Państwa Członkowskie lub każdy wyznaczony przez nie właściwy organ mogą wydawać, na tej samej podstawie, pozwolenia na dostawę gazu ziemnego i pozwolenia dla hurtowników.
2.
Jeżeli w Państwach Członkowskich istnieje system pozwoleń, określają one obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria, których musi przestrzegać przedsiębiorstwo ubiegające się o uzyskanie pozwolenia na budowę i/lub eksploatację instalacji gazu ziemnego lub ubiegające się o uzyskanie pozwolenia na dostawę gazu ziemnego.
Niedyskryminacyjne kryteria i procedury udzielania pozwoleń podawane są do wiadomości publicznej.
3.
Państwa Członkowskie czuwają nad tym, aby powody, dla których odmawia się wydania pozwolenia, były obiektywne i niedyskryminujące i by wnioskodawca został o nich powiadomiony.
Uzasadnienie odmowy przekazywane jest do wiadomości Komisji.
Państwa Członkowskie przyjmują procedurę pozwalającą wnioskodawcy wnieść odwołanie od takiej decyzji.
4.
W celu rozwinięcia stref, do których gaz dostarczany jest od niedawna, i ogólnie jego skutecznej eksploatacji, bez uszczerbku dla art. 20, Państwa Członkowskie mogą odmówić udzielenia nowego pozwolenia na budowę i eksploatację gazociągowej sieci dystrybucyjnej w określonej strefie, jeżeli tego rodzaju sieci zostały już zbudowane lub gdy przewiduje się ich budowę w tej strefie oraz gdy istniejąca lub przewidywana wydolność sieci wykazuje lub będzie wykazywała rezerwy.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewniają opracowanie i udostępnienie przepisów technicznych określających minimalne projektowe i funkcjonalne wymogi techniczne w zakresie podłączania do sieci instalacji skroplonego gazu ziemnego, instalacji do składowania, innych sieci transportowych lub dystrybucyjnych oraz bezpośrednich rurociągów.
Tego rodzaju przepisy techniczne muszą zapewniać możliwość współdziałania między sieciami, być obiektywne i niedyskryminujące.
Przekazuje się je do wiadomości Komisji zgodnie z art. 8 dyrektywy Rady 89/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych[8].
ROZDZIAŁ III
TRANSPORT, SKŁADOWANIE I SKRAPLANIE GAZU ZIEMNEGO
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują działania niezbędne do tego, aby przedsiębiorstwa zajmujące się transportem, składowaniem i skraplaniem gazu ziemnego działały zgodnie z postanowieniami art. 7 i 8.
Artykuł 7
1.
Każde przedsiębiorstwo zajmujące się transportem, składowaniem i/lub skraplaniem gazu ziemnego utrzymuje i rozwija, w ekonomicznie dopuszczalnych warunkach, pewne, niezawodne i skuteczne instalacje służące do transportu, składowania i/lub skraplania gazu ziemnego, zwracając przy tym należytą uwagę na środowisko.
2.
Przedsiębiorstwo zajmujące się transportem, składowaniem i/lub skraplaniem gazu ziemnego dostarcza innym przedsiębiorstwom przewozowym, innym przedsiębiorstwom zajmującym się składowaniem i/lub przedsiębiorstwom dystrybucyjnym informacje wystarczające do zapewnienia tego, aby transport i składowanie gazu ziemnego mogły odbywać się w sposób spójny z pewnym i skutecznym funkcjonowaniem połączonej sieci.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla art. 12 lub jakiegokolwiek innego prawnego obowiązku rozpowszechniania informacji każde przedsiębiorstwo zajmujące się transportem, składowaniem i/lub skraplaniem gazu ziemnego chroni poufny charakter informacji, których charakter handlowy jest wrażliwy i które zgromadziło w trakcie swojej działalności.
2.
Przedsiębiorstwa transportowe, w ramach transakcji sprzedaży lub zakupów gazu realizowanych samodzielnie lub poprzez przedsiębiorstwa powiązane, nie mogą wykorzystywać w niewłaściwy sposób informacji handlowo wrażliwych, które uzyskały od osób trzecich przy udostępnianiu lub negocjowaniu spraw związanych z udostępnianiem sieci.
ROZDZIAŁ IV
DYSTRYBUCJA I DOSTAWA
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie czuwają nad tym, aby przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją działały zgodnie z postanowieniami art. 10 i 11.
2.
Państwa Członkowskie mogą zobowiązać przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją i/lub przedsiębiorstwa dostawcze do zaopatrywania odbiorców umiejscowionych w danej strefie lub należących do pewnej ich kategorii bądź charakteryzujących się obydwoma wymienionymi cechami jednocześnie.
Opłaty za tego rodzaju zaopatrzenie mogą być regulowane, na przykład w celu zapewnienia równego traktowania kwalifikujących się odbiorców.
Artykuł 10
1.
Każde przedsiębiorstwo dystrybucyjne eksploatuje, utrzymuje i rozwija, w ekonomicznie dopuszczalnych warunkach, pewną, niezawodną i skuteczną sieć, zwracając należytą uwagę na środowisko.
2.
Niezależnie od sytuacji przedsiębiorstwo dystrybucyjne nie może w jakikolwiek sposób dyskryminować użytkowników lub kategorii użytkowników sieci, w szczególności na korzyść powiązanych z nim przedsiębiorstw.
3.
Każde przedsiębiorstwo dystrybucyjne dostarcza innym przedsiębiorstwom dystrybucyjnym i/lub przedsiębiorstwom transportowym, i/lub przedsiębiorstwom zajmującym się składowaniem informacje wystarczające do zapewnienia tego, aby transport gazu mógł odbywać się w sposób spójny z pewnym i skutecznym funkcjonowaniem połączonej sieci.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla art. 12 lub jakiegokolwiek innego wynikającego z prawa obowiązku rozpowszechniania informacji, każde przedsiębiorstwo dystrybucyjne chroni poufny charakter informacji, których charakter handlowy jest wrażliwy i które zgromadziło w trakcie swojej działalności.
2.
Przedsiębiorstwa dystrybucyjne, w ramach transakcji sprzedaży lub zakupów gazu realizowanych samodzielnie lub za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych, nie mogą wykorzystywać w niewłaściwy sposób informacji handlowo wrażliwych, które uzyskały od osób trzecich przy udostępnianiu lub negocjowaniu spraw związanych z udostępnianiem sieci.
ROZDZIAŁ V
ROZDZIAŁ KSIĘGOWOŚCI I JEJ PRZEJRZYSTOŚĆ
Artykuł 12
Państwa Członkowskie lub każdy wyznaczony przez nie właściwy organ, w szczególności organy zajmujące się rozstrzyganiem spraw spornych określonych w art. 21 ust. 2 i w art. 23 ust. 3, mają prawo wglądu do księgowości przedsiębiorstw gazu ziemnego, określonych w art. 13, jeżeli okaże się to im potrzebne do wykonywania swoich zadań. Państwa Członkowskie i każdy właściwy wyznaczony organ, w szczególności organy zajmujące się rozstrzyganiem spraw spornych, chronią poufny charakter informacji handlowo wrażliwych. Państwa Członkowskie mogą wprowadzać odstępstwa od zasady poufności, jeżeli okaże się to konieczne, aby umożliwić właściwym organom wykonywanie swoich zadań.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie przyjmują konieczne środki mające zagwarantować to, że księgowość przedsiębiorstw gazu ziemnego jest prowadzona zgodnie z przepisami ust. 2-5 niniejszego artykułu.
2.
Niezależnie od rodzaju własności i statusu prawnego przedsiębiorstwa gazu ziemnego sporządzają, przedkładają do kontroli publikują roczne sprawozdania księgowe zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi rocznych sprawozdań spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, przyjętych zgodnie z czwartą dyrektywą Rady nr 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydaną na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek[9].
Przedsiębiorstwa, które zgodnie z prawem nie są zobowiązane do publikowania rocznych sprawozdań, przechowują jeden egzemplarz takiego sprawozdania w swojej głównej siedzibie, publicznie go udostępniając.
3.
Zintegrowane przedsiębiorstwa gazu ziemnego przechowują w swojej wewnętrznej księgowości oddzielne sprawozdania odnoszące się do działalności transportowej, dystrybucyjnej, składowania gazu ziemnego i, w zależności od przypadku, skonsolidowane sprawozdania na temat działalności niezwiązanej z gazem, tak jak powinny to robić w przypadku, gdy tego rodzaju formy działalności byłyby prowadzone przez odrębne przedsiębiorstwa w celu uniknięcia działań dyskryminujących, nadmiernego subwencjonowania i zaburzeń konkurencji.
W tego rodzaju wewnętrznych sprawozdaniach umieszcza się bilans i rozliczenie wyników każdej z form działalności.
Jeżeli stosuje się przepisy art. 16 i gdy dostęp do sieci realizowany jest na podstawie jednej opłaty odnoszącej się jednocześnie do działalności transportowej i dystrybucyjnej, sprawozdania dotyczące działalności transportowej i dystrybucyjnej mogą być wspólne.
4.
W swojej wewnętrznej księgowości przedsiębiorstwa określają zasady obliczania aktywów i pasywów, wydatków i wpływów, jak również spadków wartości, nie naruszając zasad prowadzenia księgowości obowiązujących na poziomie krajowym, które mają zastosowanie przy sporządzaniu oddzielnych sprawozdań, określonych w ust. 3.
Zasady te mogą zostać zmienione jedynie w wyjątkowych przypadkach.
Wprowadzenie tego rodzaju zmian jest odnotowywane i należycie uzasadniane.
5.
W załączniku do rocznych sprawozdań wyszczególnia się wszystkie operacje o pewnym znaczeniu zrealizowane z powiązanymi przedsiębiorstwami.
ROZDZIAŁ VI
DOSTĘP DO SIECI
Artykuł 14
Organizując dostęp do sieci, Państwa Członkowskie mogą przyjąć jedną z formuł określonych w art. 15 i 16 bądź też z skorzystać z obydwu jednocześnie.
Formuły te należy stosować zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i niedyskryminującymi kryteriami.
Artykuł 15
1.W przypadku negocjowanego dostępu do sieci Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki, aby przedsiębiorstwa gazu ziemnego i kwalifikujący się odbiorcy z obszaru lub spoza obszaru objętego połączoną siecią mieli możliwość negocjowania dostępu do sieci w celu zawierania między sobą kontraktów na dostawy na podstawie dobrowolnych umów handlowych.
Strony zobowiązane są do negocjowania w dobrej wierze dostępu do sieci.
2.
Kontrakty dotyczące dostępu do sieci są negocjowane z właściwymi przedsiębiorstwami gazu ziemnego.
Państwa Członkowskie wymagają od przedsiębiorstw gazu ziemnego publikowania, w pierwszym roku po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy i w każdym następnym roku, głównych warunków handlowych, które należy spełnić w celu uzyskania dostępu do sieci.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie, które wybrały procedurę reglamentowanego dostępu do sieci, przyjmują środki mające na celu dopuszczenie do sieci przedsiębiorstw gazu ziemnego i kwalifikujących się odbiorców z obszaru lub spoza obszaru objętego połączoną siecią, na podstawie opublikowanych stawek opłat i/lub warunków i obowiązków, które należy spełnić w celu korzystania z tej sieci.
Dostęp do sieci może zostać umożliwiony kwalifikującym się odbiorcom, pozwalając im na zawieranie kontraktów na dostawy z konkurencyjnymi przedsiębiorstwami gazu ziemnego, innymi niż przedsiębiorstwo będące właścicielem i/lub zarządzającym siecią bądź przedsiębiorstwem powiązanym.
Artykuł 17
1.
Przedsiębiorstwa gazu ziemnego mogą odmówić udostępnienia sieci ze względu na jej ograniczone możliwości lub, jeżeli udostępnienie sieci miałoby przeszkodzić w spełnianiu nałożonych na nie obowiązków świadczenia usług publicznych, określonych w art. 3 ust. 2, bądź ze względu na poważne trudności natury gospodarczej lub finansowej związane z kontraktem "take-or-pay", uwzględniając kryteria i procedury określone w art. 25 i rozwiązanie wybrane przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1 tego artykułu.
Odmowa jest należycie uzasadniana.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki potrzebne do zapewnienia, aby przedsiębiorstwo, które odmawia udzielenia dostępu do sieci ze względu na jej ograniczone możliwości lub brak połączenia, dokonało niezbędnych udoskonaleń, o ile jest to ekonomicznie uzasadnione lub jeżeli potencjalny odbiorca stwierdzi, że jest w stanie ponieść koszty ich wykonania.
W przypadku stosowania postanowień art. 4 ust. 4 Państwa Członkowskie przyjmują tego rodzaju środki.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają kwalifikujących się odbiorców, to znaczy odbiorców mających siedzibę na ich obszarze, którzy posiadają zdolność prawną do zawierania kontraktów na dostawy gazu ziemnego lub zakup gazu ziemnego zgodnie z przepisami art. 15 i 16, przy czym wśród nich muszą znajdować się wszyscy odbiorcy określeni w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby przynajmniej następujący odbiorcy zostali wyznaczeni w charakterze kwalifikujących się odbiorców:
- producenci energii elektrycznej wytwarzanej z gazu, niezależnie od ich rocznego poziomu zużycia; jednakże aby zachować równowagę na swoich rynkach energii elektrycznej, Państwa Członkowskie mogą określić próg, który nie może przekroczyć poziomu przewidzianego dla pozostałych odbiorców ostatecznych, w odniesieniu do możliwości wyboru źródeł i producentów energii.
Wysokość tych progów podawana jest do wiadomości Komisji,
- pozostali ostateczni odbiorcy zużywający ponad 2,5 miliona metrów sześciennych gazu rocznie w jednym miejscu użytkowania.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby zdefiniowanie kwalifikujących się odbiorców, określonych w ust. 1, doprowadziło do otwarcia rynku w wysokości równej co najmniej 20 % całkowitej rocznej konsumpcji gazu na krajowym rynku gazowniczym.
4.
Po upływie 5 lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy odsetek określony w ust. 3, zwiększany jest do 28 % całkowitej rocznej konsumpcji gazu na krajowym rynku gazowniczym, a po 10 latach od jej wejścia w życie do 33 %.
5.
Jeżeli definicja kwalifikujących się odbiorców określona w ust.1 skutkuje otwarciem rynku dla więcej niż 30% całkowitej rocznej konsumpcji gazu na krajowym rynku gazowniczym, zainteresowane Państwo Członkowskie może zmienić definicję kwalifikujących się odbiorców w takim stopniu, by to otwarcie rynku zmniejszyło się do nie mniej niż 30% tej konsumpcji.
Państwa Członkowskie zmieniają definicję kwalifikujących się odbiorców w sposób zrównoważony, nie tworząc szczególnych niedogodności dla niektórych typów lub kategorii kwalifikujących się odbiorców, lecz z uwzględnieniem istniejących struktur rynku.
6.
Państwa Członkowskie przyjmują następujące środki mające na celu zapewnienie wzrostu otwarcia swoich rynków gazu ziemnego w okresie 10-letnim:
- próg wyznaczony w tiret drugim ust. 2 dla kwalifikujących się odbiorców innych niż elektrownie gazowe jest obniżany 5 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy do 15 milionów metrów sześciennych rocznie w jednym miejscu konsumpcji i po 10 latach po tym wejściu w życie do 5 milionów metrów sześciennych rocznie w jednym miejscu konsumpcji;
- po upływie 5 lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy odsetek, o którym mowa w ust. 5, zwiększany jest do 38 % całkowitej rocznej konsumpcji gazu na krajowym rynku gazowniczym, a po 10 latach od jej wejścia w życie do 43 % tej konsumpcji.
7.
W przypadku rynków wschodzących stopniowe otwarcie rynku przewidziane w niniejszym artykule następuje po upływie obowiązywania odstępstwa określonego w art. 26 ust. 2.
8.Przedsiębiorstwa dystrybucyjne, jeżeli nie zostały już na podstawie ust. 1 wyznaczone jako kwalifikujący się odbiorcy, mają zdolność prawną do zawierania kontraktów na dostawy gazu ziemnego zgodnie z art. 15 i 16 na ilość gazu ziemnego konsumowaną przez swoich klientów, którzy zostali wyznaczeni jako kwalifikujący się w swoich sieciach dystrybucyjnych, w celu zaopatrzenia tych odbiorców.
9.
Państwa Członkowskie publikują do dnia 31 stycznia każdego roku kryteria wyznaczania kwalifikujących się odbiorców, określonych w ust. 1.
Informacja jest przesyłana do Komisji w celu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wraz ze wszystkimi innymi właściwymi informacjami uzasadniającymi przewidziane w niniejszym artykule doprowadzenie do otwarcia rynku.
Komisja może zwrócić się do Państwa Członkowskiego o zmianę jej definicji, jeżeli stanowią one przeszkodę dla prawidłowego stosowania niniejszej dyrektywy w zakresie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie zastosuje się do żądania Komisji w terminie trzech miesięcy, ostateczna decyzja podejmowana jest zgodnie z procedurą I opisaną w art. 2 decyzji Rady nr 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[10].
Artykuł 19
1.
Aby w okresie określonym w art. 28 nie została zachwiana równowaga w zakresie otwarcia rynków gazu:
a) kontrakty na dostawy gazu zawierane zgodnie z postanowieniami art. 15, 16 i 17 z kwalifikującym się odbiorcą sieci innego Państwa Członkowskiego nie są zabronione, w przypadku gdy odbiorca w obydwu tych sieciach uważany jest za kwalifikującego się;
b) w przypadku gdy nie wyrażono zgody na zawarcie transakcji określonych w lit. a) ze względu na to, że odbiorca kwalifikuje się do korzystania tylko z jednej z sieci, Komisja może, uwzględniając sytuację rynkową i wspólny interes, zobowiązać, na wniosek Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowiony jest kwalifikujący się klient, stronę, która nie wyraziła zgody na transakcję, do realizacji żądanej dostawy gazu.
2.
Równolegle z procedurą i kalendarzem określonym w art. 28 i najpóźniej po upływie połowy okresu przewidzianego w tym artykule Komisja bada stosowanie niniejszego artykułu ust. 1 lit. b) na podstawie zmian zachodzących na rynku i z uwzględnieniem wspólnego interesu.
W świetle zdobytego doświadczenia Komisja ocenia sytuację i przedstawia sprawozdanie na temat każdego ewentualnego zachwiania równowagi w zakresie otwarcia rynku gazu w odniesieniu do ust. 1 lit. b).
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki, aby umożliwić:
- przedsiębiorstwom gazu ziemnego mającym siedziby na ich obszarze zaopatrywanie klientów, określonych w art. 18 niniejszej dyrektywy, bezpośrednimi rurociągami,
- każdemu tego rodzaju kwalifikującemu się odbiorcy mającemu siedzibę na ich obszarze na zaopatrywanie się w przedsiębiorstwach gazu ziemnego bezpośrednimi rurociągami.
2.
W przypadku gdy na budowę lub eksploatację bezpośrednich rurociągów wymagane jest uzyskanie pozwolenia (np. licencji, zezwolenia, koncesji, zgody lub aprobaty), Państwa Członkowskie lub każdy właściwy wyznaczony przez nie organ wyznaczają kryteria wydawania pozwoleń na budowę lub eksploatację bezpośrednich rurociągów na ich obszarze.
Kryteria te są obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące.
3.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić udzielenie pozwolenia na budowę bezpośredniego rurociągu od odmowy dostępu do sieci na podstawie art. 17 lub od otwarcia procedury rozstrzygania sporów zgodnie z art. 21.
Artykuł 21
1.Państwa Członkowskie czuwają nad tym, aby strony w dobrej wierze negocjowały udzielenie dostępu do sieci i aby żadna z nich nie nadużywała swojej pozycji w negocjacjach ażeby nie dopuścić do ich pomyślnego zakończenia.
2.Państwa Członkowskie wyznaczają organ, który musi być organem niezależnym od stron, właściwy dla szybkiego rozstrzygania sporów negocjacyjnych.
Organ ten w szczególności rozstrzyga spory odnoszące się do negocjacji i odmowy udostępniania sieci wchodzące w zakres niniejszej dyrektywy.
Właściwy organ bezzwłocznie przedstawia swoje wnioski lub, o ile jest to możliwe, nie później niż w okresie 12 tygodni po otrzymaniu powiadomienia o zaistniałym sporze.
Odwołanie się do tego organu nie stanowi przeszkody dla skorzystania ze środków odwoławczych przewidzianych prawem Wspólnoty.
3.
W przypadku sporów transgranicznych, organ powołany do rozstrzygania sporów jest organem powołanym do rozstrzygania sporów obejmujących sieć przedsiębiorstwa gazu ziemnego, które nie wyraża zgody na korzystanie z sieci lub odmawia dostępu do niej.
Jeżeli w sporach trans granicznych dana sieć podlega większej liczbie organów rozstrzygania sporów konsultują się one między sobą w celu zapewnienia spójnego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie tworzą odpowiednie i skuteczne mechanizmy regulowania, kontroli i przejrzystości w celu niedopuszczenia do nadużyć dominującej pozycji, w szczególności na szkodę konsumentów, i nieuczciwego przejmowania mniejszych firm.
Mechanizmy te uwzględniają postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 86.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki potrzebne do zagwarantowania tego, aby przedsiębiorstwa gazu ziemnego i odbiorcy, którzy muszą zostać wyznaczeni na mocy art. 18 jako kwalifikujący się na mocy art. 18, mogli, w miejscu gdzie są usytuowani, uzyskać, zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, dostęp do sieci gazociągowej, włącznie z dostępem do urządzeń obsługi technicznej, z wyjątkiem części tych sieci i urządzeń wykorzystywanych do lokalnej produkcji w miejscu, gdzie gaz jest wydobywany.
O zastosowaniu takich środków należy, zgodnie z przepisami art. 29, powiadomić Komisję.
2.
Dostęp, określony w ust. 1, udzielany jest w sposób określany przez Państwo Członkowskie, zgodnie z właściwymi instrumentami prawnymi.
Państwa Członkowskie mają uwzględniać cele, którymi są należyte udostępnienie i otwarcie, stworzenie konkurencyjnego rynku gazu ziemnego i zapobieganie nadużyciom dominującej pozycji, z uwzględnieniem bezpieczeństwa i regularności zaopatrzenia, stopnia wykorzystania, w jakim jest lub może zostać udostępniona oraz ochrony środowiska.
Następujące elementy mogą zostać wzięte pod uwagę:
a) konieczność odmowy udzielenia dostępu, jeżeli plany techniczne nie są kompatybilne i nie można tego w racjonalny sposób przezwyciężyć;
b) konieczność uniknięcia trudności, których nie można w racjonalny sposób przezwyciężyć i które mogłyby spowodować pogorszenie skuteczności produkcji węglowodorów, aktualnej lub przewidywanej, włącznie ze złożami o niewielkiej żywotności ekonomicznej;
c) konieczność przestrzegania racjonalnych i właściwie umotywowanych potrzeb właściciela lub zarządzającego siecią gazociągów w zakresie transportu i przetwarzania gazu oraz interesów wszystkich innych użytkowników sieci gazociągów lub instalacji służących do przetwarzania lub obsługi; i
d) konieczność stosowania, zgodnie z prawem Wspólnoty, ich prawodawstwa i procedur administracyjnych obowiązujących w zakresie udzielania pozwoleń na produkcję lub rozbudowę gazociągów.
3.
Państwa Członkowskie czuwają nad tym, aby został wprowadzony w życie system rozstrzygania sporów, w skład którego wchodzić ma niezależny od stron organ posiadający dostęp do wszystkich potrzebnych informacji w celu umożliwienia szybkiego rozwiązywania sporów w zakresie dostępu do sieci, uwzględniający kryteria określone w ust. 2 i liczbę stron, które mogą być zaangażowane w negocjacje w sprawie udostępnienia tego rodzaju sieci.
4.
W przypadku sporów transgranicznych stosuje się system rozstrzygania sporów Państwa Członkowskiego, w którego jurysdykcji znajduje się sieć gazociągów, do których odmówiono dostępu.
Jeżeli w sporach transgranicznych dana sieć podlega kilku Państwom Członkowskim, powinny one, w celu zapewnienia spójnego stosowania postanowień niniejszej dyrektywy, przeprowadzić konsultacje.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
1.
W przypadku nagłego kryzysu na rynku energetycznym lub zagrożenia bezpieczeństwa fizycznego lub bezpieczeństwa osobistego, wyposażenia lub instalacji bądź też integralności sieci Państwo Członkowskie może czasowo zastosować niezbędne środki ochronne.
2.
Środki te powodują jak najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu wspólnego rynku wewnętrznego i ograniczają się do niezbędnie koniecznych w celu zaradzenia nagłym trudnościom, które wystąpiły.
3.
Dane Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia o zastosowaniu takich środków pozostałe Państwa Członkowskie, jak również Komisję, która może podjąć decyzję, że środki te należy zmienić lub uchylić, w przypadku gdy powodują zaburzenia konkurencji i zakłócają wymianę handlową w sposób niewspółmierny do wspólnego interesu.
Artykuł 25
1.
Jeżeli przedsiębiorstwo gazu ziemnego napotyka lub twierdzi, że napotyka poważne trudności natury ekonomicznej i finansowej z powodu zobowiązań "take-or-pay", które przyjęło w ramach jednego lub większej liczby kontraktów na zakup gazu, może zwrócić się do właściwego Państwa Członkowskiego lub właściwego wyznaczonego organu z wnioskiem o zastosowanie czasowego odstępstwa od postanowień art. 15 i/lub 16.
W zależności od wyboru Państwa Członkowskiego wnioski przedstawia się, w zależności od przypadku, przed lub po odmowie dostępu do sieci.
Państwa Członkowskie mogą również pozostawić przedsiębiorstwu gazu ziemnego możliwość wyboru przedstawienia wniosku przed lub po odmowie dostępu do sieci.
Jeżeli przedsiębiorstwo gazu ziemnego odmówiło dostępu, wniosek przedstawia się bezzwłocznie.
Do wniosków dołącza się wszystkie potrzebne informacje na temat charakteru i znaczenia problemu oraz wysiłków, jakie podjęło przedsiębiorstwo gazowe w celu jego rozwiązania.
Jeżeli brak jest jakiegokolwiek racjonalnego rozwiązania i uwzględniając przepisy ust. 3, Państw Członkowskie lub właściwy wyznaczony organ może podjąć decyzję o zastosowaniu odstępstwa.
2.
Państwo Członkowskie lub właściwy wyznaczony organ bezzwłocznie przekazuje do wiadomości Komisji decyzję o zastosowaniu tego rodzaju odstępstwa wraz ze wszystkimi potrzebnymi informacjami, które jej dotyczą.
Informacje te mogą zostać przekazane Komisji w skróconej formie, co pozwoli jej na zajęcie stanowiska po zaznajomieniu się z danym przypadkiem.
W terminie czterech tygodni od otrzymania powiadomienia, Komisja może zażądać, aby Państwo Członkowskie lub właściwy wyznaczony organ zmienił lub cofnął decyzję o zastosowaniu odstępstwa.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub właściwy wyznaczony organ nie spełni w terminie czterech tygodni tego żądania, zgodnie z procedurą I przewidzianą w art. 2 decyzji 87/373/EWG podejmuje się decyzję ostateczną.
Zadaniem Komisji jest zapewnienie poufności handlowo wrażliwych informacji.
3.
W celu zajęcia stanowiska w sprawie odstępstw określonych w ust. 1 Państwo Członkowskie lub właściwy wyznaczony organ oraz Komisja uwzględnia w szczególności następujące kryteria:
a. istniejący cel, jakim jest realizacja konkurencyjnego rynku gazu;
b. konieczność wypełnienia obowiązku świadczenia usług publicznych i zapewnienie bezpieczeństwa zaopatrzenia;
c. sytuację przedsiębiorstwa gazu ziemnego na rynku gazu i rzeczywisty stan konkurencji na tym rynku;
d. wagę trudności natury ekonomicznej i finansowej, które napotkały przedsiębiorstwa gazu ziemnego i przedsiębiorstwa transportowe lub kwalifikujący się odbiorcy;
e. datę złożenia podpisu i warunki danej umowy lub umów, włączając w to zakres, w jakim pozwalają one uwzględniać ewolucję rynku;
f. wysiłki podjęte w celu rozwiązania problemu;
g. zakres, w którym w chwili przyjęcia danego zobowiązania "take-or-pay" przedsiębiorstwo będzie mogło racjonalnie przewidzieć, mając na uwadze postanowienia niniejszej dyrektywy, że istnieje prawdopodobieństwo pojawienia się poważnych trudności;
h. stopień połączeń sieci z innymi sieciami i stopień możliwości współdziałania tych sieci; oraz
i. wpływ zastosowania odstępstwa na właściwe stosowanie dyrektywy w odniesieniu do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego.
Decyzja dotycząca wniosku o zastosowanie odstępstwa w sprawie kontraktów "take-or-pay" zawartych przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy nie może doprowadzić do sytuacji, w której niemożliwe jest znalezienie innych opłacalnych rozwiązań.
W żadnym wypadku nie można uważać, że poważne trudności istnieją, gdy sprzedaż gazu ziemnego nie spadnie poniżej poziomu gwarancji minimalnego zaopatrzenia określonego w kontraktach "take-or-pay" na zakup gazu lub w przypadku gdy przyjęty może być właściwy kontrakt "take-or-pay" na zakup gazu bądź przedsiębiorstwo gazu ziemnego może znaleźć inne rozwiązania.
4.
Przedsiębiorstwa gazu ziemnego, które nie korzystały z odstępstwa określonego w ust. 1, nie mogą odmówić lub już nie mogą odmówić udostępnienia sieci ze względu na zobowiązania "take-or-pay" przyjęte w umowie na zakup gazu.
Państwa Członkowskie czuwają nad właściwym przestrzeganiem postanowień rozdziału VI.
5.
Każde odstępstwo udzielone na mocy powyższych postanowień jest należycie uzasadnione.
Komisja publikuje decyzję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
6.
W terminie pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedkłada sprawozdanie z oceny doświadczeń zdobytych w wyniku stosowania niniejszego artykułu, aby w dowolnym czasie umożliwić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zbadanie, czy istnieje potrzeba jego zmiany.
Artykuł 26
1.
Państwa Członkowskie, które nie są bezpośrednio przyłączone do połączonej sieci innego Państwa Członkowskiego i które mają tylko jednego głównego dostawcę zewnętrznego, mogą odstąpić od stosowania art. 4, art. 18 ust. 1, 2, 3, 4 i 6 i/lub art. 20 niniejszej dyrektywy.
Dostawcę posiadającego część rynku większą niż 75 % uważa się za dostawcę głównego.
Odstępstwo to przestaje automatycznie obowiązywać w chwili, w której co najmniej jeden z tych warunków przestaje być spełniany.
O tego rodzaju odstępstwie należy powiadomić Komisję.
2.
Państwo Członkowskie uważane za rynek wschodzący i które, ze względu na wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy, miałoby znaczące problemy niezwiązane ze zobowiązaniami kontraktowymi "take-or-pay" określonymi w art. 25, może odstąpić od stosowania art. 4, art. 18 ust. 1, 2, 3, 4 i 6 i/lub art. 20 niniejszej dyrektywy.
Odstępstwo to przestaje automatycznie obowiązywać z chwilą, gdy Państwo Członkowskie traci status rynku wschodzącego.
O tego rodzaju odstępstwie należy powiadomić Komisję.
3.
W przypadku gdy wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy spowodowałoby znaczące problemy w geograficznie ograniczonej strefie Państwa Członkowskiego, w szczególności dotyczące rozwoju infrastruktury transportowej, i mając na uwadze przyciągnięcie inwestycji, Państwa Członkowskie mogą, w celu polepszenia sytuacji w tej strefie, zwrócić się do Komisji o zastosowanie czasowego odstępstwa od postanowień art. 4, art. 18 ust. 1, 2, 3, 4 i 6 i/lub art. 20.
4.
Komisja może wyrazić zgodę na zastosowanie odstępstwa określonego w ust. 3, uwzględniając w szczególności następujące kryteria:
- konieczność inwestowania w infrastrukturę, która nie byłaby opłacalna na rynku, na którym obowiązują zasady konkurencji,
- stopień i perspektywy amortyzacji potrzebnych inwestycji,
- rozmiar i dojrzałość sieci gazowej w danej strefie,
- perspektywy danego rynku gazowego,
- wielkość i charakterystykę geograficzną danej strefy lub regionu, jak również
- czynniki społeczno-ekonomiczne i demograficzne.
Odstępstwo może zostać zastosowane, jedynie jeżeli w strefie tej nie istnieje infrastruktura gazowa lub gdy jedna tego rodzaju infrastruktura istnieje tam dopiero nie dłużej niż 10 lat.
Czasowe odstępstwo może mieć zastosowanie przez okres nieprzekraczający 10 lat od pierwszej dostawy gazu do strefy.
5.
Przed podjęciem decyzji zgodnie z ust. 4, zachowując zasadę poufności, Komisja informuje Państwa Członkowskie o wnioskach przedstawionych z zastosowaniem ust. 3.
Decyzja oraz odstępstwa określone w ust. 1 i 2 publikowane są w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 27
1.
Przed końcem pierwszego roku po roku wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat niezbędnych środków harmonizacyjnych, które nie mają związku z postanowieniami niniejszej dyrektywy.
O ile zaistnieje taka potrzeba, Komisja dołączy do tego sprawozdania każdą propozycję harmonizacji potrzebną do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego.
2.
Parlament Europejski i Rada wypowiedzą się na temat wymienionych propozycji w terminie 2 lat od ich przedstawienia.
Artykuł 28
Komisja ponownie przeanalizuje stosowanie niniejszej dyrektywy i przedstawi sprawozdanie na temat zdobytych doświadczeń w zakresie funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego i stosowania ogólnych zasad wymienionych w art. 3, aby umożliwić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w świetle zdobytego doświadczenia, we właściwym czasie zbadanie możliwości przyjęcia przepisów, których celem będzie jeszcze większe udoskonalenie rynku wewnętrznego gazu ziemnego, i które pozostałyby skuteczne 10 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 29
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do jej wykonania i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 30
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 31
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/31/We
z dnia 22 czerwca 1998 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/6/EWG w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Ryzyko wiążące się z obrotem towarowym i towarowymi instrumentami pochodnymi podlega obecnie dyrektywie Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych [5]; ryzyko rynkowe wiążące się z tymi pozycjami nie zostało ujęte w dyrektywie 89/647/EWG w precyzyjny sposób; konieczne jest rozszerzenie pojęcia "portfela handlowego" na pozycje w towarach i pozycje w towarowych instrumentach pochodnych, które są utrzymywane w celach obrotu handlowego i obciążone głównie ryzykiem rynkowym; instytucje są zobowiązane przestrzegać niniejszej dyrektywy w odniesieniu do zabezpieczenia się przed ryzykiem cen towarów, które występuje w całej prowadzonej przez nie działalności; popełnianie poważnych oszustw przez niektóre osoby zajmujące się obrotem towarowymi instrumentami pochodnymi powoduje rosnące zaniepokojenie Wspólnoty i stanowi zagrożenie dla wizerunku i rzetelności działalności związanej z obrotem instrumentami pochodnymi; pożądane jest, by Komisja rozważyła opracowanie odpowiedniej metodologii ostrożnościowej, aby zapobiec tym przestępczym praktykom w przyszłości.
(2) Dyrektywa Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [6] określa znormalizowaną metodę ustalania wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka rynkowego, na jaki narażone są przedsiębiorstwa inwestycyjne i instytucje kredytowe; instytucje opracowały własne systemy zarządzania ryzykiem (modele wewnętrzne), służące bardziej precyzyjnemu pomiarowi, niż umożliwia to metoda znormalizowana, ryzyka rynkowego, na jaki narażone są przedsiębiorstwa inwestycyjne i instytucje kredytowe; należy zachęcać do stosowania bardziej precyzyjnych metod pomiaru ryzyka.
(3) Stosowanie takich wewnętrznych modeli w celu ustalania wymogów kapitałowych wymaga rygorystycznych mechanizmów kontroli wewnętrznej i powinno podlegać uznaniu i nadzorowi ze strony właściwych władz; zapewnienie ciągłej wiarygodności wyników wyliczeń opartych o wewnętrzny model wymaga sprawdzenia za pomocą procedury weryfikacji ex post.
(4) Stosowne jest, by właściwe władze mogły zezwalać na stosowanie wymogów równych depozytowi zabezpieczającemu dla kontraktów terminowych i opcji będących przedmiotem obrotu giełdowego, a także przejściowo dla tego samego rodzaju instrumentów pochodnych rozliczanych na rynku kasowym, jako substytutów wymogu kapitałowego wyliczonego dla takich instrumentów zgodnie z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem, że nie będzie to prowadziło do wymogu kapitałowego, który byłby niższy od wymogu kapitałowego wyliczonego zgodnie z innymi metodami zalecanymi w niniejszej dyrektywie; stosowanie tej zasady nie wymaga, by instytucja dokonywała ciągłej weryfikacji równoważności wymogów równych depozytowi zabezpieczającemu i wymogów kapitałowych ustalonych zgodnie z innymi metodami zalecanymi w niniejszej dyrektywie.
(5) Zasady przyjęte na wyższym poziomie międzynarodowym mogą, w celu zachęcenia do stosowania bardziej skomplikowanych metod zarządzania ryzykiem opartych na modelach wewnętrznych, prowadzić do niższych wymogów kapitałowych dla instytucji kredytowych z państw trzecich; te instytucje kredytowe konkurują z przedsiębiorstwami inwestycyjnymi i instytucjami kredytowymi zarejestrowanymi w Państwach Członkowskich; podobnych bodźców do opracowywania i stosowania modeli wewnętrznych może dostarczyć przedsiębiorstwom inwestycyjnym i instytucjom kredytowym zarejestrowanym w Państwach Członkowskich jedynie poprawka do dyrektywy 93/6/EWG.
(6) W celu ustalania wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka rynkowego, pozycje w złocie i instrumentach pochodnych opartych na złocie powinny być traktowane w sposób podobny do pozycji walutowych.
(7) Emisja długu podporządkowanego nie powinna automatycznie wyłączać kapitału akcyjnego emitenta z portfela kwalifikującego się do 2 % wagi szczególnego ryzyka zgodnie z załącznikiem I pkt 33 do dyrektywy 93/6/EWG.
(8) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z pracami międzynarodowego forum instytucji nadzoru bankowego w zakresie nadzorczego traktowania ryzyka rynkowego i pozycji w towarach oraz towarowych instrumentach pochodnych.
(9) W celu zapewnienia harmonijnego stosowania niniejszej dyrektywy konieczne jest zapewnienie możliwości stosowania przejściowego systemu regulacyjnego w zakresie kapitału przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych prowadzących znaczącą działalność w zakresie towarów, które posiadają zdywersyfikowany portfel towarów i nie są jeszcze w stanie stosować modeli w celu ustalania wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka cen towarów.
(10) Niniejsza dyrektywa jest najbardziej odpowiednim środkiem realizacji pożądanych celów i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 93/6/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 6 lit. a), a także część wstępna i podpunkty i) i ii) ust. 6 lit. b) otrzymują brzmienie:
"a) pozycje otwierane na własny rachunek w instrumentach finansowych, towarach i towarowych instrumentach pochodnych przeznaczonych do odsprzedaży i/lub nabywane przez instytucję z zamiarem uzyskania krótkoterminowych korzyści płynących z rzeczywistych i/lub oczekiwanych różnic między ceną nabycia a ceną sprzedaży, bądź też z innych zmian cen lub stóp procentowych, jak również pozycje w instrumentach finansowych, towarach i towarowych instrumentach pochodnych powstałe w wyniku usług brokerskich z dopasowaniem kwot kapitałowych oraz pozycje otwierane w celu zabezpieczenia innych składników portfela handlowego;
b) zaangażowania wynikające z transakcji nierozliczonych, z dostaw instrumentów do rozliczenia w późniejszym terminie i z pozagiełdowych instrumentów pochodnych, określonych w załączniku II ust. 1-3, i 5, zaangażowania wynikające z umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu i z udzielania pożyczek papierów wartościowych i towarów, gdy transakcje te, określone w załączniku II ust. 4, odnoszą się do papierów lub towarów zaliczonych do portfela handlowego według definicji podanej w lit. a), oraz zaangażowania wynikające z umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu i z zaciągania pożyczek papierów wartościowych i towarów opisanych w tym samym ustępie, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, o ile wszystkie te transakcje spełniają warunki określone poniżej bądź to w podpunktach i), ii), iii) i v), bądź też w iv) i v):
i) zaangażowania podlegają codziennej wycenie według bieżącej wartości rynkowej zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku II;
ii) wartość zabezpieczenia jest korygowana celem uwzględnienia istotnych zmian wartości papierów wartościowych lub towarów będących przedmiotem danej umowy albo transakcji, zgodnie z zasadą uznaną za dopuszczalną przez właściwe władze";
b) punkty 15 i 16 otrzymuje brzmienie:
"15. "gwarancja subskrypcyjna"; oznacza papier wartościowy dający posiadaczowi prawo do nabycia instrumentu bazowego po ustalonej cenie w terminie do daty wygaśnięcia gwarancji lub w dniu wygaśnięcia gwarancji.
Rozliczenie gwarancji subskrypcyjnej może nastąpić bądź przez dostawę instrumentu bazowego, bądź przez płatność gotówkową.
16. "finansowanie zapasów"; oznacza pozycje, w których fizyczny zapas został sprzedany w terminie przyszłym, a koszt sfinansowania został zablokowany do daty sprzedaży w terminie przyszłym";
c) punkt 17 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"17. "umowa z udzielonym przyrzeczeniem odkupu"; i umowa z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu oznaczają jakąkolwiek umowę, zgodnie z którą instytucja lub jej kontrahent przekazuje drugiej stronie papiery wartościowe lub towary albo gwarantowane prawa odnośnie do tytułu do tych papierów lub towarów, gdy gwarancji takiej udzieliła uznana giełda posiadająca prawo do tych papierów lub towarów, przy czym umowa nie zezwala instytucji na jednoczesne przekazanie ani zastawienie danego papieru wartościowego lub towaru na rzecz więcej niż jednego kontrahenta, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie odkupu tych papierów (albo zastępczych papierów wartościowych lub towarów o tych samych cechach) po określonej cenie w ustalonym terminie przyszłym, bądź też w terminie, który ustali strona przekazująca; dla instytucji sprzedającej papiery wartościowe lub towary transakcja ta stanowi umowę z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, natomiast dla instytucji kupującej papiery lub towary stanowi ona umowę z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu";
d) punkt 18 otrzymuje brzmienie:
"18. "udzielanie pożyczek papierów wartościowych lub towarów" i "zaciąganie pożyczek papierów wartościowych lub towarów" oznaczają jakiekolwiek transakcje, w których instytucja lub jej kontrahent przekazuje drugiej stronie papiery wartościowe lub towary, otrzymując odpowiednie zabezpieczenie, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie drugiej strony do zwrotu papierów lub towarów odpowiadających papierom lub towarom otrzymanym, w danym terminie przyszłym lub na żądanie strony przekazującej; dla instytucji przekazującej papiery wartościowe lub towary transakcja taka stanowi transakcję udzielenia pożyczki papierów wartościowych lub towarów, natomiast dla instytucji otrzymującej papiery lub towary stanowi transakcję zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów.
Zaciągnięcie pożyczki papierów wartościowych lub towarów traktowane będzie jako transakcja zawarta między stronami profesjonalnymi, gdy kontrahent jest objęty koordynacją środków ostrożnościowych na poziomie Wspólnoty lub jest instytucją kredytową strefy A w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 89/647/EWG, bądź uznanym przedsiębiorstwem inwestycyjnym z państwa trzeciego, a także wówczas, gdy transakcja została zawarta z uznaną izbą rozliczeniową lub giełdą."
2.
W art. 4 ust. 1, punkty i) i ii) akapit pierwszy otrzymują brzmienie:
"i) wymogi kapitałowe z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego, obliczone zgodnie z załącznikiem I, II, i VI, a także jeśli właściwe zgodnie z załącznikiem VIII;
ii) wymogi kapitałowe z tytułu całej działalności prowadzonej przez instytucję, obliczone zgodnie z załącznikiem III i VII, a także jeśli właściwe zgodnie z załącznikiem VIII"
3.
W art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
"Niezależnie od przepisu ust. 1, te instytucje, które wyliczają wymogi kapitałowe z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego zgodnie z załącznikiem I i II, a także jeśli to właściwe zgodnie z załącznikiem VIII, mają obowiązek nadzorowania i kontroli koncentracji wysokiego ryzyka zgodnie z dyrektywą 92/121/EWG, jednak przy zastosowaniu modyfikacji określonych w załączniku VI do niniejszej dyrektywy"."
4. W art. 7 ust. 10 oraz część wstępna art. 7 ust. 11 otrzymują brzmienie:
"10.
Gdy właściwe władze nie korzystają z możliwości odstąpienia od wymogów przewidzianych w ust. 7 i 9, to mogą do celów obliczenia w ujęciu skonsolidowanym wymogów kapitałowych określonych w załączniku I i VIII oraz ryzyka wobec klientów określonych w załączniku VI — zezwolić na saldowanie pozycji netto w portfelu handlowym jednej instytucji z pozycjami netto w portfelu handlowym drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku I, VI i VIII.
Ponadto władze te mogą zezwolić na saldowanie pozycji walutowych jednej instytucji z pozycjami walutowymi drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku III i/lub załącznik VIII.
Władze te mogą także zezwolić na saldowanie pozycji w towarach jednej instytucji z pozycjami w towarach drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku VII i/lub załącznik VIII.
11.
Właściwe władze mogą także zezwolić na odpowiednie saldowanie pozycji portfela handlowego, pozycji walutowych i pozycji w towarach podmiotów umiejscowionych w państwach trzecich, o ile spełnione są równocześnie następujące warunki:".
5.
W art. 8 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Właściwe władze nałożą na instytucje obowiązek bezzwłocznego zgłoszenia każdego przypadku niewykonania zobowiązań przez kontrahenta, z którym zawarły umowę z udzielonym lub otrzymanym przyrzeczeniem odkupu bądź przeprowadziły transakcję udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów.
Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie na temat takich przypadków oraz wnioski płynące z tych przypadków dla sposobu traktowania takich umów i transakcji w niniejszej dyrektywie najpóźniej przed upływem trzech lat od daty, określonej w art. 12.
Sprawozdanie takie będzie także omawiało sposoby spełniania przez instytucje tych spośród warunków określonych w art. 2 ust. 6 lit. b) podpunktów i)–v), które się do nich stosują, w szczególności warunku określonego w podpunkcie v).
Ponadto, sprawozdanie będzie przedstawiało szczegóły dotyczące wszelkich zmian proporcji między skalą tradycyjnej działalności kredytowej instytucji, a skalą działalności kredytowej prowadzonej za pomocą umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu oraz transakcji zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów.
Komisja przedstawi odpowiednie propozycje w tym zakresie, jeśli na podstawie tego sprawozdania oraz innych informacji dojdzie do wniosku, że w celu zapobiegania nadużyciom niezbędne jest podjęcie dalszych środków bezpieczeństwa."
6.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
Do dnia 31 grudnia 2006 r. Państwa Członkowskie mogą zezwolić zarejestrowanym w nich instytucjom na stosowanie minimalnych stóp narzutu, stóp przeniesienia i stóp rzeczywistych określonych w poniższej tabeli zamiast stóp określonych w załączniku VII ust. 13, 14, 17 i 18 pod warunkiem, że instytucje w opinii swych właściwych władz:
i) prowadzą znaczącą działalność w zakresie obrotu towarowego;
ii) posiadają zdywersyfikowany portfel towarów; oraz
iii) nie są jeszcze w stanie stosować modeli wewnętrznych do celów ustalania wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka cen towarów zgodnie z załącznikiem VIII.
Tabela
_BAR_ Metale szlachetne (z wyjątkiem złota) _BAR_ Metale podstawowe _BAR_ Produkty rolne (towary inne niż metale) _BAR_ Inne, w tym produkty energetyczne _BAR_
Stopa narzutu (%) _BAR_ 1,0 _BAR_ 1,2 _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,5 _BAR_
Stopa przeniesienia (%) _BAR_ 0,3 _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,6 _BAR_ 0,6 _BAR_
Stopa rzeczywista (%) _BAR_ 8 _BAR_ 10 _BAR_ 12 _BAR_ 15 _BAR_
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o zakresie, w jakim korzystają z niniejszego artykułu".
7.
W załączniku I, II, III i V wprowadza się zmiany, a dodaje się załącznik VII i VIII, zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, w terminie 24 miesięcy od wejścia w życie, ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki te, po przyjęciu przez Państwa Członkowskie, będą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w zakresie regulowanym przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 czerwca 1998 r.
zmieniająca art. 12 dyrektywy Rady 77/780/EWG w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, art. 2, 5, 6, 7, 8 oraz załączniki II i III do dyrektywy Rady 89/647/EWG w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych i załącznika II do dyrektywy Rady 93/6/EWG art. 2 w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Pierwsza dyrektywa Rady (77/780/EWG) z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [4] zezwala na wymianę informacji między właściwymi władzami i niektórymi innymi władzami lub organami w obrębie Państwa Członkowskiego lub między Państwami Członkowskimi; niniejsza dyrektywa zezwala także na zawarcie przez Państwo Członkowskie porozumień o współpracy zapewniających wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich; do celów spójności, upoważnienie do zawierania umów w sprawie wymiany informacji z państwami trzecimi powinno zostać rozszerzone tak, aby włączyć wymianę informacji z niektórymi innymi władzami lub organami w tych krajach, pod warunkiem, że ujawniana informacja podlega właściwym gwarancjom tajemnicy zawodowej.
(2) Dyrektywa Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych [5] ocenia aktywa i pozycje pozabilansowe zgodnie z ich stopniem ryzyka kredytowego.
(3) Kościoły i związki wyznaniowe które, ustanowione jako osoby prawne podlegające prawu publicznemu, pobierają podatki zgodnie z przepisami uprawniającymi je do tego, niosą ze sobą ryzyko kredytowe podobne do władz regionalnych i lokalnych; zgodnie z tym, należy konsekwentnie zapewnić właściwym władzom możliwość traktowania roszczeń w stosunku do kościołów i związków wyznaniowych w taki sam sposób jak roszczeń względem lokalnych rządów i władz, gdzie te kościoły i związki wyznaniowe pobierają podatki; jednakże możliwość zastosowania obciążenia w wysokości 0 % w stosunku do roszczeń względem lokalnych rządów i lokalnych władz nie rozciąga się na roszczenia w stosunku do kościołów i związków wyznaniowych wyłącznie na podstawie prawa pobierania przez nie podatków.
(4) Dyrektywa Komisji 94/7/WE z dnia 15 marca 1994 r. dostosowująca dyrektywę Rady 89/647/EWG w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych zgodnie z techniczną definicją "banków rozwoju wielostronnego" [6] w tym Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego; niniejszy Fundusz stanowi nową i jedyną strukturę współpracy w Europie w celu wzmocnienia rynku wewnętrznego, wspierania ożywienia gospodarczego w Europie i spójności gospodarczej i społecznej.
(5) W rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. d) pkt 7 dyrektywy 89/647/EWG, waga 100 % powinna być zastosowana do niewniesionej części kapitału subskrybowanego przez instytucje kredytowe w Europejskim FunduszuInwestycyjnym.
(6) Kapitał Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego zarezerwowany dla subskrypcji przez instytucje finansowe jest ograniczony do 30 %, z czego 20 % ma być wniesione na początku w czterech rocznych ratach po 5 % każda; stosownie do tego, 80 % nie zostaje wniesione, pozostając zobowiązaniem warunkowym członków Funduszu; uwzględniając określony cel Rady Europejskiej, wyrażony przy tworzeniu Funduszu zachęcenia banków komercyjnych do uczestnictwa, taki udział nie powinien prowadzić do negatywnych skutków i wydaje się bardziej odpowiednim zastosowanie wagi 20 % do nie wniesionej części kapitału subskrybowanego.
(7) Załącznik I do dyrektywy 89/647/EWG, który dotyczy klasyfikacji pozycji pozabilansowych, określa niektóre pozycje jako pozycje pełnego ryzyka i odpowiednio stosuje wagę 100 %; art. 6 ust. 4 wspomnianej dyrektywy stanowi, że "gdy pozycje pozabilansowe zawierają wyraźne gwarancje, zostaną ważone tak jakby zostały obciążone na rzecz raczej gwaranta, a nie strony przeciwnej. Gdy potencjalne narażenie powstałe z transakcji pozabilansowych jest w pełni i całkowicie zabezpieczone, w sposób spełniający wymagania właściwych władz, przez pozycje aktywów uznanych, na mocy ust. 1 lit a) pkt 7 lub ust. 1 lit. b) pkt 11 za zabezpieczenia, obowiązują wagi 0 % lub 20 % w zależności od zabezpieczenia, o którym mowa".
(8) Rozliczenie pochodnych instrumentów pozagiełdowych, zapewnione przez izby rozrachunkowe, działające jako centralni kontrahenci, odgrywa ważną rolę w niektórych Państwach Członkowskich; w kalkulacji ryzyka kredytowego w nadzorze ostrożnościowym właściwe jest uznanie korzyści wynikających z takiego rozliczania w kategoriach ograniczenia ryzyka kredytowego oraz związanego z nim ryzyka systematycznego; bieżące i potencjalne przyszłe ryzyka wynikające z rozliczanych kontraktów na pozagiełdowe instrumenty pochodne muszą być w pełni zabezpieczone, zaś narastanie ryzyk izb rozrachunkowych poza wartość rynkową zabezpieczenia, musi być wyeliminowane po to, by w okresie przejściowym rozliczane pozagiełdowe instrumenty pochodne były do celów nadzoru ostrożnościowego traktowane tak samo, jak giełdowe instrumenty pochodne; właściwe władze muszą zapewnić wymagany poziom marż początkowych i marż odchyleń oraz jakość i poziom ochrony wynikającej z zabezpieczenia.
(9) Należy również uwzględnić przypadki, gdy gwarancja jest zabezpieczona przez rzeczywiste zabezpieczenie w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. c) pkt 1 odnośnie dopozycji pozabilansowych, które są zabezpieczeniami lub gwarancjami o charakterze substytutów kredytu.
(10) W rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a) pkt 2, 4 i 7 dyrektywy 89/647/EWG, wagę zerową stosuje się do aktywów stanowiących roszczenia wobec rządów centralnych i banków centralnych strefy A lub objętych ich wyraźną gwarancją oraz wobec aktywów zabezpieczonych papierami wartościowymi rządów centralnych lub banków centralnych strefy A; w rozumieniu art. 7 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą, pod pewnymi warunkami, stosować wagę zerową względem aktywów stanowiących roszczenia wobec ich własnych rządów regionalnych i władz lokalnych oraz wobec osób trzecich, a także pozycji pozabilansowych utrzymywanych w imieniu osób trzecich a gwarantowanych przez te rządy regionalne i władze lokalne.
(11) Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 89/647/EWG stanowi, że Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę 20 % wobec aktywów, które są zabezpieczone, w sposób spełniający wymagania właściwych władz, jako zabezpieczenia w formie papierów wartościowych wystawionych przez regionalne lub lokalne władze strefy A; zabezpieczenia w formie papierów wartościowych wystawionych przez regionalne lub lokalne władze Państw Członkowskich powinny być rozpatrywane jako gwarantowane przez wspomniane regionalne lub lokalne władze w rozumieniu art. 7 ust. 1, w celu umożliwienia właściwym władzom stosowania wagi zerowej w stosunku do aktywów i pozycji pozabilansowych zabezpieczonych w ten sposób, ponownie z zastrzeżeniem warunków ustanowionych we wspomnianym ustępie.
(12) Załącznik II do dyrektywy 89/647/EWG opisuje traktowanie pozycji pozabilansowych zwykle określanych jako pozagiełdowe instrumenty pochodne dotyczące oprocentowania i kursów wymiany walut w kontekście obliczania wymogów kapitałowych instytucji kredytowych.
(13) Artykuł 2 ust. 1 lit. a), art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 3 lit. b) i art. 2 ust. 6 oraz art. 3 ust. 1 i 2 niniejszej dyrektywy i jej Załącznik są zgodne z pracą międzynarodowego forum nadzorców bankowych nad subtelnym i pod niektórymi aspektami bardziej rygorystycznym traktowaniem przez władze kontrolne ryzyk kredytowych nieodłącznie związanych z pozagiełdowymi instrumentami pochodnymi, w szczególności rozszerzeniem obowiązkowego zabezpieczenia kapitału pozagiełdowych instrumentów pochodnych, dotyczące aspektów innych niż oprocentowanie i kursy wymiany walut oraz możliwością wzięcia pod uwagę wpływu ograniczenia ryzyka uznanych przez właściwe władze porozumień w sprawie umownego kompensowania pozycji przy obliczaniu wymogów kapitałowych dla potencjalnych przyszłych ryzyk kredytowych nieodłącznie związanych z pozagiełdowymi instrumentami pochodnymi.
(14) Zasady przyjęte na szerszym międzynarodowym poziomie w stosunku do instytucji kredytowych działających na płaszczyźnie międzynarodowej i grup instytucji kredytowych w licznych państwach trzecich, które konkurują ze wspólnotowymi instytucjami kredytowymi, pozwolą na bardziej subtelne traktowanie pozagiełdowych instrumentów pochodnych przez organ kontrolny; ta subtelność zezwoli na bardziej właściwe przymusowe pokrycie kapitału, uwzględniając wpływ ograniczenia ryzyka uznanych przez organy kontrolne postanowień umownych o kompensowaniu pozycji na potencjalne przyszłe ryzyka kredytowe.
(15) W przypadku wspólnotowych instytucji kredytowych, podobnie subtelny nadzór nad pozagiełdowymi instrumentami pochodnymi, w tym możliwość uwzględnienia wpływu ograniczenia ryzyka uznanych przez władze konrolne postanowień umownych o kompensowaniu pozycji na potencjalne przyszłe ryzyka kredytowe, może zostać osiągnięte jedynie w drodze zmiany dyrektywy 89/647/EWG.
(16) W celu zapewnienia instytucjom kredytowym i przedsiębiorstwom inwestycyjnym konkurującym na obszarze Wspólnoty wyrównanych szans, niezbędna jest spójność w nadzorowaniu ich działalności w zakresie pozagiełdowych instrumentów pochodnych, a może to jedynie zostać osiągnięte w drodze dostosowywania dyrektywy Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [7].
(17) Niniejsza dyrektywa jest najbardziej właściwym sposobem osiągnięcia wyznaczonych celów i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 12 ust. 3 dyrektywy 77/780/EWG otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie mogą zawierać porozumienia o współpracy, zapewniające wymianę informacji, z właściwymi władzami państw trzecich lub z władzami lub organami państw trzecich w rozumieniu ust. 5 i 5a, tylko wówczas, gdy ujawniona informacja podlega gwarancjom tajemnicy zawodowej, co najmniej równoważnym do określonych w niniejszym artykule.
Taka wymiana informacji musi służyć do celów wykonywania czynności nadzorczych przez wspomniane władze lub organy.
W przypadku, gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może zostać ujawniona bez wyraźnego zezwolenia właściwych władz, które ją udostępniły, i gdzie sytuacja tego wymaga, jedynie do celów, dla których wspomniane władze udzieliły swojej zgody."
Artykuł 2
W dyrektywie 89/647/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "uznane giełdy"; oznaczają giełdy uznane przez właściwe władze, które:
i) funkcjonują regularnie,
ii) są regulowane przepisami, wydanymi lub zatwierdzonymi przez właściwe władze państwa siedziby giełdy, które określają warunki dla działalności giełdy, warunki wejścia na giełdę, a także warunki, które muszą zostać spełnione przez kontrakt, zanim będzie on mógł stać się przedmiotem obrotu giełdowego,
iii) podlegają procedurom rozrachunkowym, które zapewniają, że kontrakty wymienione w załączniku III spełniają wymagania dziennego pokrycia przy zapewnieniu właściwej ochrony w opinii właściwych władz.";
b) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Właściwe władze mogą także rozumieć pod pojęciem regionalnych i lokalnych władz kościoły i związki wyznaniowe ustanowione jako osoby prawne podlegające prawu publicznemu, w zakresie pobierania przez nie podatków zgodnie z uprawniającymi je do tego przepisami.
Jednakże uprawnienie określone w art. 7 nie ma w tym przypadku zastosowania".
2.
W art. 5 ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku pozycji pozabilansowych określonych w art. 6 ust. 3, potencjalne koszty zastąpienia kontraktów w przypadku niedotrzymania warunków przez kontrahenta, zostaną wyliczone przy pomocy jednej z dwóch metod określonych w załączniku II."
3.
W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Część kapitału niewpłaconego podjętego w Europejskim Funduszu Inwestycyjnym może być obciążona stawką 20 %";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Metody wymienione w załączniku II stosuje się do pozycji pozabilansowych wymienionych w załączniku III z wyjątkiem:
- umów będących przedmiotem obrotu na uznanych giełdach,
- umów walutowych (z wyjątkiem umów dotyczących złota) o pierwotnym terminie zapadalności 14 dni kalendarzowych lub krótszym.
Do dnia 31 grudnia 2006 r., właściwe władze Państw Członkowskich mogą zwolnić ze stosowania metod określonych w załączniku II pozagiełdowe umowy, rozliczone przez izbę rozrachunkową, w przypadku gdy ta ostatnia występuje jako strona umowy, natomiast wszyscy uczestnicy każdego dnia w pełni zabezpieczają ryzyko, jakie stanowią dla izby rozrachunkowej, zapewniając w ten sposób ochronę obejmująca zarówno ryzyko bieżące jak i potencjalne przyszłe ryzyko.
Należy spełnić wymagania właściwych władz, co do poziomu bezpieczeństwa gwarantowanego ustalonym zabezpieczeniem zgodnie z ust. 1 lit. a) pkt 7 oraz co do wyeliminowania powstania dla izby rozrachunkowej ryzyka wykraczającego poza wartość rynkową ustalonego zabezpieczenia.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o stosowaniu przez nie tej opcji";
c) w ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie mogą zastosować ważenie 50 % wobec pozycji pozabilansowych, stanowiących poręczenia lub gwarancje o charakterze substytutów kredytu, w pełni gwarantowanych, w celu spełnienia wymagań właściwych władz, zastawem hipotecznym spełniającym warunki wymienione w ust. 1 lit. c) pkt 1, z zastrzeżeniem prawa poręczyciela do takiego zabezpieczenia".
4.
W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 po wyrazach "lokalne władze" dodaje się co następuje: "lub zabezpieczone , w celu spełnienia wymagań właściwych władz, których to dotyczy, przez zabezpieczenie w formie papierów wartościowych wyemitowanych przez regionalne lub lokalne władze";
b) w ust. 2 po wyrazach "ten ostatni" dodaje się co następuje: ", w tym zabezpieczenie w formie papierów wartościowych".
5.
Artykuł 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą stosować wagę 20 % w stosunku do aktywów, które są zabezpieczone, w celu spełnienia wymagań zainteresowanych właściwych władz, przez zabezpieczenia w formie papierów wartościowych wyemitowanych przez regionalne lub lokalne władze ze strefy A, przez depozyty umieszczone w instytucjach kredytowych strefy A innych niż instytucje pożyczkowe, lub przez zaświadczenia depozytu lub podobnych instrumentów wystawionych przez instytucje kredytowe".
6.
Załączniki II i III zostają zmienione lub zastąpione zgodnie z częścią A i B Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W dyrektywie 93/6/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 ust. 10 otrzymuje brzmienie:
"10. "pozagiełdowe instrumenty pochodne". oznaczają pozycje pozabilansowe, wobec których stosuje się, zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 89/647/EWG, metody określone w załączniku II wspomnianej dyrektywy".
2.
W załączniku II pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W celu wyliczenia wymogów kapitałowych ich pozagiełdowych instrumentów pochodnych, instytucje zastosują art. II do dyrektywy 89/647/EWG.
Wskaźniki korygujące ryzyko stosowane względem odpowiednich stron zostaną ustalone zgodnie z art. 2 ust. 9 niniejszej dyrektywy.
Do dnia 31 grudnia 2006 r., właściwe władze Państw Członkowskich mogą odstąpić od stosowania metod ustanowionych w załączniku II kontrakty w obrocie pozagiełdowym, zabezpieczone przez izbę rozrachunkową, w przypadku gdy ta ostatnia występuje jako strona umowy, natomiast wszyscy uczestnicy każdego dnia w pełni zabezpieczają ryzyko, jakie stanowią dla izby rozrachunkowej, zapewniając w ten sposób ochronę obejmująca zarówno ryzyko bieżące jak i potencjalne przyszłe ryzyko.
Należy spełnić wymagania właściwych władz, co do poziomu bezpieczeństwa gwarantowanego ustalonym zabezpieczeniem zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) pkt 7 dyrektywy 89/647/EWG oraz co do wyeliminowania powstania dla izby rozrachunkowej ryzyka wykraczającego poza wartość rynkową ustalonego zabezpieczenia.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o stosowaniu przez nie tej opcji".
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w terminie 24 miesięcy od momentu jej wejścia w życie i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 czerwca 1998 r.
ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a, 213 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dyrektywie Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę przekazywania informacji dotyczących norm i przepisów technicznych [4] wprowadzono wiele zasadniczych zmian; w celu osiągnięcia jasności i zrozumiałości wspomnianej dyrektywy niezbędna jest jej konsolidacja.
(2) Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; zatem zakaz wprowadzania ograniczeń ilościowych dotyczących przepływu towarów oraz środków o skutkach równoważnych jest jedną z podstawowych zasad Wspólnoty.
(3) Wspierając sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, należy zapewnić możliwie jak największą przejrzystość w zakresie krajowych inicjatyw dotyczących wprowadzania norm i przepisów technicznych.
(4) Bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję.
(5) Komisja bezwzględnie musi mieć dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych; zatem Państwa Członkowskie zobowiązane do ułatwiania wykonania tego zadania na mocy art. 5 Traktatu powinny powiadamiać Komisję o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych.
(6) Wszystkie Państwa Członkowskie muszą być powiadamiane o przepisach technicznych planowanych przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie.
(7) Celem rynku wewnętrznego jest stworzenie środowiska prowadzącego do zwiększonej konkurencyjności przedsiębiorstw; zwiększona ilość dostarczanych informacji z jednej strony pomaga przedsiębiorstwom lepiej wykorzystać zalety samego rynku; należy zatem umożliwić podmiotom gospodarczym ocenę wpływu krajowych przepisów technicznych planowanych przez inne Państwo Członkowskie, podając do publicznej wiadomości tytuły projektów przepisów, o których powiadomiono, oraz poprzez przepisy dotyczące poufności takich projektów.
(8) Dla zapewnienia bezpieczeństwa prawnego Państwa Członkowskie powinny podać do wiadomości publicznej, że krajowe przepisy techniczne zostały przyjęte zgodnie z formalnościami określonymi w niniejszej dyrektywie.
(9) Jeżeli chodzi o przepisy techniczne dotyczące produktów, środki mające na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania lub stałego rozwoju rynku wymagają większej przejrzystości krajowych inicjatyw legislacyjnych oraz poszerzenia kryteriów i warunków służących do oceny potencjalnego wpływu proponowanych przepisów na rynek.
(10) Konieczna jest ocena wszystkich wymagań dotyczących produktu oraz uwzględnienie rozwoju przepisów dotyczących produktów w krajowej praktyce.
(11) Wymagania inne niż specyfikacje techniczne, dotyczące cyklu życia produktu po wprowadzeniu go na rynek mogą negatywnie wpłynąć na swobodny przepływ tego produktu lub stworzyć przeszkody w prawidłowym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(12) Konieczne jest de facto wyjaśnienie pojęcia przepisów technicznych; w szczególności przepisów, na podstawie których organy władzy odnoszą się do specyfikacji technicznych lub innych wymagań lub zachęcają do ich przestrzegania, oraz przepisów dotyczących produktów, z którymi związane są organy władzy publicznej, w interesie publicznym nakładają na taki wymóg lub specyfikację mocniej wiążącą wartość niż miałyby one wyjściowo na mocy ich pochodzenia.
(13) Komisja i Państwa Członkowskie muszą mieć wystarczająco długi czas, aby zaproponować poprawki do projektowanych środków, aby usunąć lub zmniejszyć wszelkie bariery, które mogłyby powstać w stosunku do swobodnego przepływu towarów.
(14) Dane Państwo Członkowskie musi uwzględnić te poprawki przy tworzeniu ostatecznego tekstu projektowanych środków.
(15) Cechą wewnętrznego rynku jest, że tam, gdzie Państwa Członkowskie nie mogą wdrożyć zasady wzajemnego uznawania, Komisja przyjmuje lub występuje z wnioskiem o przyjęcie wiążących wspólnotowych aktów prawnych; został wprowadzony specjalny tymczasowy okres stosowania zasady standstill, aby zapobiec sytuacji, gdy wprowadzenie krajowych środków wpłynie negatywnie na przyjęcie wiążących wspólnotowych aktów prawnych przez Radę lub Komisję w tej samej dziedzinie.
(16) Dane Państwo Członkowskie jest zobowiązane, na mocy ogólnych zobowiązań określonych w art. 5 Traktatu, odroczyć wdrożenie planowanych środków na okres wystarczający do przeprowadzenia wspólnej analizy poprawek lub do przygotowania projektu wiążącego aktu prawnego przez Radę lub do przyjęcia wiążącego aktu prawnego przez Komisję; terminy określone w porozumieniu przedstawicieli rządów Państw Członkowskich na posiedzeniu Rady dnia 28 maja 1969 r., wprowadzającym zasadę standstill oraz obowiązek powiadamiania Komisji [5], ze zmianami wprowadzonymi przez porozumienie z dnia 5 marca 1973 r. [6], okazały się niewystarczające w niektórych przypadkach i powinny być odpowiednio przedłużone.
(17) Procedura dotycząca zasady standstill oraz obowiązku powiadamiania Komisji, zawarta w wyżej określonym porozumieniu z dnia 28 maja 1969 r., nadal stosuje się do produktów, z uwzględnieniem tych procedur, które nie są objęte niniejszą dyrektywą.
(18) Mając na względzie ułatwienie przyjmowania wspólnotowych środków przez Radę, Państwa Członkowskie powinny powstrzymać się przed przyjmowaniem przepisów technicznych po przyjęciu przez Radę wspólnego stanowiska w sprawie projektu Komisji dotyczącego danego sektora.
(19) W praktyce krajowe normy techniczne mogą mieć taki sam wpływ na swobodny przepływ towarów jak przepisy techniczne.
(20) Zatem wydaje się konieczne powiadamianie Komisji o projektach norm technicznych na podobnych warunkach jak te, które odnoszą się do przepisów technicznych; na mocy art. 213 Traktatu Komisja może, w terminie i na warunkach ustalonych przez Radę zgodnie z postanowieniami Traktatu, zbierać informacje i przeprowadzać kontrole konieczne do wykonania powierzonych jej zadań.
(21) Państwa Członkowskie oraz instytucje normalizacyjne muszą także być informowane o projektach norm opracowywanych w instytucjach normalizacyjnych innych Państw Członkowskich.
(22) Systematyczne informowanie konieczne jest jedynie w przypadku nowych kwestii normalizacyjnych, a także o ile traktowanie tych spraw na poziomie krajowym wpłynie na powstanie różnic w krajowych normach, które mogłyby w wyniku zakłócić funkcjonowanie rynku; każde następne informowanie lub powiadamianie związane z postępem krajowych działań musi zależeć od zainteresowania takimi działaniami tych, którzy z tymi nowymi kwestiami już się zaznajomili.
(23) Jednakże Komisja jest uprawniona do żądania przekazania komunikatu o całości lub części krajowego programu standaryzacji tak, aby mogła przeanalizować rozwój działalności normalizacyjnej w poszczególnych sektorach gospodarki.
(24) Europejski system normalizacyjny musi być zorganizowany przez zaangażowane strony oraz dla nich, na zasadach spójności, przejrzystości, otwartości, porozumienia, niezależności szczególnych interesów, skuteczności oraz podejmowania decyzji z pomocą krajowych przedstawicieli.
(25) Działalność normalizacyjna we Wspólnocie musi opierać się na podstawowych prawach krajowych instytucji normalizacyjnych, takich jak: możliwość uzyskania projektu norm, bycie informowanym o działaniach podjętych w wyniku sformułowanych uwag, związanie z krajową działalnością normalizacyjną oraz wymaganie przygotowania norm europejskich w miejsce krajowych; kontrola nad tym, aby krajowe organizacje normalizacyjne przestrzegały swoich praw, należy do Państw Członkowskich, które w tym celu mogą podjąć stosowne środki.
(26) Przepisy dotyczące porozumień dotyczących zasady standstill mające zastosowanie do krajowych organów normalizacyjnych podczas przygotowania europejskiej normy muszą zostać uzgodnione z odpowiednimi przepisami przyjętymi przez organy normalizacyjne w ramach europejskich organizacji normalizacyjnych.
(27) Konieczne jest powołanie Stałego Komitetu, którego członkowie będą powoływani przez Państwa Członkowskie i który miałby za zadanie wspieranie Komisji w analizowaniu projektów norm krajowych oraz wspieranie jej wysiłków zmierzających do zmniejszenia jakichkolwiek skutków ubocznych, jakie te normy mogłyby wywrzeć na swobodny przepływ towarów.
(28) Stały Komitet powinien konsultować projekty norm określonych w niniejszej dyrektywie.
(29) Niniejsza dyrektywa nie może zmieniać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw określonych w załączniku III część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe terminy:
1) "produkt" oznacza każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi;
2) "specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności.
Termin "specyfikacja techniczna" obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowanego w stosunku do produktów rolniczych, zgodnie z art. 38 ust. 1 Traktatu, produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka oraz zwierzęta, oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 dyrektywy 65/65/EWG [7], jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę;
3) "inne wymagania" oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót;
4) "norma" oznacza specyfikację techniczną zatwierdzoną przez uprawniony organ normalizacyjny do ciągłego wielokrotnego zastosowania, z którą zgodność nie jest obowiązkowa, a która jest jedną z poniższych kategorii:
- norma międzynarodowa: norma przyjęta przez międzynarodową organizację normalizacyjną i powszechnie dostępna,
- norma europejska: norma przyjęta przez europejską organizację normalizacyjną i powszechnie dostępna,
- norma krajowa: norma przyjęta przez krajową organizację normalizacyjną i powszechnie dostępna;
5) "program norm" oznacza program prac uprawnionego organu normalizacyjnego, zawierający kwestie, do których odnośnie są przeprowadzane prace normalizacyjne;
6) "projekt normy" oznacza dokument zawierający tekst specyfikacji technicznej dotyczącej danej kwestii, który ma zostać przyjęty zgodnie z krajową procedurą normalizacyjną, w formie, jaką otrzymał po pracach przygotowawczych i w jakiej został udostępniony w celu uzyskania uwag lub analizy;
7) "europejski organ normalizacyjny" oznacza organ określony w załączniku I;
8) "krajowy organ normalizacyjny" oznacza organ określony w załączniku II;
9) "przepisy techniczne" oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu lub stosowania w Państwie Członkowskim lub przeważająca ich część, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem tych określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, obrotu lub użytkowania produktu.
Przepisy techniczne obejmują de facto:
- przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się albo do specyfikacji technicznych lub innych wymagań, albo do kodeksów branżowych lub kodeksów postępowania, lub innych wymagań, i których stosowanie pociąga za sobą domniemanie zgodności z nałożonymi zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne,
- dobrowolne porozumienia, w których organy administracji publicznej są stroną i które są podstawą, w interesie publicznym, zgodności ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymaganiami, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,
- specyfikacje techniczne lub inne wymagania, które są związane ze środkami fiskalnymi lub finansowymi, mające wpływ na konsumpcję produktów przez zachęcanie do przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymagań; specyfikacje techniczne lub inne wymagania związane z systemami opieki społecznej nie są objęte tym pojęciem.
Obejmuje to przepisy techniczne nałożone przez organy uprawnione przez władze Państw Członkowskich znajdujące się w wykazie sporządzonym przez Komisję przed dniem 1 lipca 1995 r., w ramach Komitetu, określonego w art. 5.
Taka sama procedura stosuje się przy wprowadzaniu poprawek w tym wykazie;
10) "projekt przepisu technicznego" oznacza tekst specyfikacji technicznej lub innego wymagania, włącznie z przepisami administracyjnymi mającymi na celu ich wdrożenie lub też właśnie wdrożonego jako przepisy techniczne, tekst będący w przygotowaniu, kiedy jeszcze mogą zostać wprowadzone zasadnicze zmiany.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do tych środków, które Państwa Członkowskie uznają za niezbędne, na mocy Traktatu, dla ochrony osób, a w szczególności pracowników, podczas stosowania produktów, pod warunkiem że środki pozostają bez wpływu na produkt.
Artykuł 2
1.
Komisja i organy normalizacyjne, określone w załącznikach I i II, są informowane o nowych kwestiach, do których odnośnie krajowe organy, określone w załączniku II, zdecydowały, przez włączenie ich do ich programów norm, o przygotowaniu normy lub jej zmianie, chyba że jest identyczną i równoważną transpozycją międzynarodowej lub europejskiej normy.
2.
Informacja, określona w ust. 1, zawiera wskazanie, w szczególności, czy dana norma:
- stanowi nierównoważną transpozycję międzynarodowej normy,
- stanowi nową normę krajową,
- wprowadza zmianę w normie krajowej.
Po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 5, Komisja opracowuje zasady rządzące skonsolidowanym przedstawianiem takiej informacji oraz plan i kryteria rządzące przedstawianiem tej informacji w celu ułatwienia jej oceny.
3.
Komisja może zwrócić się z prośbą o przekazanie jej części lub całych programów norm.
Komisja udostępnia tę informację Państwom Członkowskim w takiej postaci, która pozwala na dokonanie oceny i porównanie różnych programów.
4.
Gdzie stosowne, Komisja wprowadza zmiany w załączniku II na podstawie informacji przekazanej jej przez Państwa Członkowskie.
5.
Rada decyduje na podstawie wniosku Komisji odnośnie do wszelkich zmian w załączniku I.
Artykuł 3
Na wniosek organów normalizacyjnych, określonych w załącznikach I i II, oraz Komisji są im przekazywane wszelkie projekty norm; są one informowane przez dany organ o podejmowanych działaniach w zakresie uwag do tekstów projektów.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne kroki, aby zapewnić, że ich organy normalizacyjne:
- przekazują informację zgodnie z art. 2 i 3,
- publikują projekty norm w taki sposób, że możliwe jest uzyskanie uwag także od stron działających w pozostałych Państwach Członkowskich,
- udzielają innym organom, określonym w załączniku II, prawa do biernego lub czynnego udziału w planowanych działaniach (przez oddelegowanie obserwatora),
- nie sprzeciwiają się, aby kwestia podlegająca normalizacji w ich programie pracy była rozważana na poziomie europejskim, zgodnie z zasadami ustalonymi przez europejskie organy normalizacyjne i nie podejmują żadnych działań, które mogłyby wpłynąć na decyzje w tym zakresie.
2.
Państwa Członkowskie powstrzymują się od uznania każdego aktu, jego zatwierdzenia lub stosowania przez odniesienie do normy krajowej przyjętej z naruszeniem art. 2 i 3 oraz ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 5
Powołuje się Stały Komitet, złożony z przedstawicieli mianowanych przez Państwa Członkowskie, którzy mogą wzywać na pomoc ekspertów oraz doradców; przewodniczący jest przedstawicielem Komisji.
Komitet sporządza własny regulamin.
Artykuł 6
1.
Komitet spotyka się przynajmniej dwa razy do roku z przedstawicielami organów normalizacyjnych, określonych w załącznikach I i II.
2.
Komisja przedkłada Komitetowi sprawozdanie z wdrożenia i stosowania procedur ustanowionych w niniejszej dyrektywie i przedstawia projekty zmierzające do zniesienia istniejących i przewidywanych barier w handlu.
3.
Komitet przedstawia swoją opinię odnośnie do komunikatów i projektów, określonych w ust. 2, i w związku z tym może w szczególności zaproponować, aby Komisja:
- zażądała od europejskich instytucji normalizacyjnych sporządzenia europejskiej normy w określonym terminie,
- zapewniła, gdzie stosowne, aby uniknąć ryzyka barier w handlu, że początkowo zainteresowane Państwa Członkowskie zdecydują same o stosownych środkach,
- podjęła wszelkie stosowne środki,
- określiła obszary, w których konieczna wydaje się harmonizacja, i, jeżeli pojawi się taka konieczność, przeprowadziła stosowną harmonizację w danym sektorze.
4.
Komisja musi się konsultować z Komitetem:
a) przed wprowadzeniem zmian w wykazach znajdujących się w załącznikach I i II (art. 2 ust. 1);
b) podczas sporządzania reguł skonsolidowanego przedstawiania informacji oraz planu i kryteriów prezentacji programów norm (art. 2 ust. 2);
c) przy podejmowaniu decyzji odnośnie do wyboru aktualnego systemu wymiany informacji, ustanowionego w drodze niniejszej dyrektywy oraz przy wszelkich jej zmianach;
d) podczas sprawdzania działania systemu ustanowionego w drodze niniejszej dyrektywy;
e) na żądania skierowane do instytucji normalizacyjnych, określonych w ust. 3 tiret pierwsze.
5.
Komisja może konsultować z Komitetem każdy wstępny projekt przepisów technicznych, który został do niej przekazany.
6.
Na wniosek przewodniczącego Komitetu lub Państwa Członkowskiego wszelkie zagadnienia dotyczące wdrożenia niniejszej dyrektywy mogą zostać skierowane do Komitetu.
7.
Obrady Komitetu oraz informacje, które zostają mu przedłożone, są tajne.
Jednakże Komitet i władze krajowe, pod warunkiem że podjęte są konieczne środki ostrożności, mogą konsultować się w celu uzyskania opinii eksperckiej z osobą fizyczną lub prawną, włącznie z osobami z sektora prywatnego.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, aby zapewnić, że podczas przygotowania normy europejskiej, określonej w art. 6 ust. 3 tiret pierwsze, lub po jej przyjęciu ich organy normalizacyjne nie podejmą żadnych działań, które mogłyby mieć negatywny wpływ na zamierzoną harmonizację oraz, w szczególności, nie opublikują w danym zakresie nowej lub znowelizowanej normy krajowej, która nie jest w pełni spójna z istniejącą normą europejską.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do prac instytucji normalizacyjnych, prowadzonych na zlecenie władz publicznych, nad sporządzeniem specyfikacji technicznych lub normy dla poszczególnych produktów w celu przyjęcia uregulowań technicznych dla tych produktów.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszystkie wnioski podobne do tych, określonych w poprzednim akapicie, w formie projektu przepisu technicznego, zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz przedstawiają uzasadnienie ich przyjęcia.
Artykuł 8
1.
Z zastrzeżeniem art. 10 Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja dotycząca odpowiedniej normy. Przekazują Komisji także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie.
Gdzie stosowne oraz jeżeli nie został on przesłany z uprzedzeniem, Państwa Członkowskie jednocześnie przekazują tekst podstawowych przepisów prawnych lub innych regulacji, których zasadniczo i bezpośrednio dotyczą normy, jeżeli znajomość takiego tekstu jest niezbędna do prawidłowej oceny implikacji, jakie niesie ze sobą projekt przepisów technicznych.
Państwa Członkowskie przekazują projekt ponownie i na powyższych warunkach, jeżeli dokonają w tekście jakichś zmian, które w istotny sposób wpływają na zakres jego zastosowania, skracają wyjściowo przewidziany harmonogram wdrożenia, dodają więcej specyfikacji lub wymagań lub zaostrzają wspomniane wymagania.
W przypadku gdy projekt stara się ograniczyć obrót lub stosowanie substancji chemicznej, preparatu lub produktu w interesie zdrowia publicznego, ochrony konsumenta lub środowiska, Państwa Członkowskie przekazują streszczenie lub odniesienia wszelkich ważnych danych odnoszących się do substancji, preparatu lub produktu oraz do znanych i dostępnych środków zastępczych, gdzie taka informacja może być dostępna, i przekazuje informację o przewidywanych skutkach na zdrowie publiczne, ochronę konsumenta i środowisko, wraz z analizą ryzyka, sporządzoną zgodnie z zasadami ogólnymi dotyczącymi oceny ryzyka substancji chemicznych, określonymi w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 [8] w przypadku istniejących substancji, oraz w art. 3 ust. 2 dyrektywy 67/548/EWG [9] w przypadku nowych substancji.
Komisja niezwłocznie informuje pozostałe Państwa Członkowskie o projekcie i wszelkich dokumentach, które zostały jej przekazane; może także przekazać ten projekt w celu uzyskania opinii do Komitetu, określonego w art. 5, oraz, gdzie stosowne, do komitetu odpowiedzialnego za daną dziedzinę.
Z zastrzeżeniem specyfikacji technicznych lub innych wymagań, określonych w art. 1 ust. 9 akapit drugi tiret trzecie, szczegółowe uwagi lub opinie Komisji lub Państw Członkowskich mogą dotyczyć jedynie aspektów mogących utrudnić handel, a nie fiskalnych lub finansowych aspektów środka.
2.
Komisja i Państwa Członkowskie mogą zgłaszać uwagi Państwu Członkowskiemu, które przesłało projekt przepisów technicznych; Państwo Członkowskie uwzględnia te uwagi tak dalece, jak to możliwe w kolejnych pracach nad projektem przepisów technicznych.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji ostateczny tekst przepisów technicznych.
4.
Informacja dostarczona na mocy niniejszego artykułu nie jest traktowana jako poufna, z wyjątkiem gdy wyraźnie tego żąda zgłaszające Państwo Członkowskie.
Każde takie żądanie musi być uzasadnione.
W takim przypadku, jeżeli podjęte są środki zabezpieczające, Komitet, określony w art. 5, i władze krajowe mogą zasięgnąć porady eksperckiej u osoby fizycznej lub prawnej z sektora prywatnego.
5.
W przypadku, gdy projekt przepisów technicznych stanowi część środków, które należy przekazać Komisji jako projekt w ramach innego wspólnotowego aktu prawnego, Państwa Członkowskie mogą skierować komunikat w rozumieniu ust. 1 w ramach tego innego aktu prawnego, pod warunkiem że formalnie wskażą, iż wspomniany komunikat także jest komunikatem do celów niniejszej dyrektywy.
Brak reakcji ze strony Komisji na mocy niniejszej dyrektywy w zakresie projektów przepisów technicznych nie uchybia decyzjom, które mogą zostać podjęte w ramach innych wspólnotowych aktów prawnych.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie odraczają przyjęcie projektu przepisów technicznych o trzy miesiące, począwszy od daty otrzymania przez Komisję komunikatu określonego w art. 8 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie odraczają:
- o cztery miesiące przyjęcie projektu przepisów technicznych w postaci dobrowolnego porozumienia w rozumieniu art. 1 ust. 9 tiret drugie,
- bez uszczerbku dla ust. 3, 4 i 5 o sześć miesięcy przyjęcie wszelkich innych projektów przepisów technicznych,
począwszy od daty otrzymania przez Komisję komunikatu określonego w art. 8 ust. 1, jeżeli Komisja lub inne Państwo Członkowskie dostarczy szczegółową opinię, w terminie trzech miesięcy od tej daty, co do tego, że przewidziany środek może stworzyć bariery w swobodnym przepływie towarów w obrębie rynku wewnętrznego.
Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, przedkłada Komisji sprawozdanie z działań, które proponuje podjąć w związku ze szczegółową opinią.
Komisja wypowiada się na temat tej reakcji.
3.
Państwa Członkowskie odroczają przyjęcie projektu przepisów technicznych o 12 miesięcy, począwszy od daty otrzymania przez Komisję komunikatu, określonego w art. 8 ust. 1, jeżeli w ciągu trzech miesięcy po tej dacie Komisja ogłosi swój zamiar sporządzenia projektu lub przyjęcia dyrektywy, rozporządzenia lub decyzji w tej dziedzinie, zgodnie z art. 189 Traktatu.
4.
Państwa Członkowskie odroczają przyjęcie projektu przepisów technicznych o 12 miesięcy, począwszy od daty otrzymania przez Komisję komunikatu, określonego w art. 8 ust. 1, jeżeli w ciągu trzech miesięcy po tej dacie Komisja ogłosi, że przedłożony projekt przepisu technicznego dotyczy kwestii objętej projektem dyrektywy, rozporządzenia lub decyzji przedstawionej Radzie zgodnie z art. 189 Traktatu.
5.
Jeżeli w okresie obowiązywania zasady standstill, określonej w ust. 3 i 4, Rada przyjmie wspólne stanowisko, to okres ten, z zastrzeżeniem ust. 6, zostanie przedłużony do 18 miesięcy.
6.
Obowiązki, określone w ust. 3, 4 i 5, wygasają:
- gdy Komisja powiadomi Państwa Członkowskie, że nie zamierza już przygotowywać projektu lub przyjmować wspólnotowego aktu prawnego,
- gdy Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wycofaniu swojego projektu,
- gdy Komisja lub Rada przyjmą wiążący wspólnotowy akt prawny.
7.
Ustępy 1–5 nie stosują się w przypadkach, gdy z pilnych przyczyn, spowodowanych przez poważne i nieprzewidziane okoliczności odnoszące się do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zwierząt lub roślin, Państwo Członkowskie jest zobowiązane przygotować przepisy techniczne w bardzo krótkim okresie, aby natychmiast je przyjąć i wdrożyć bez możliwości jakichkolwiek konsultacji.
Państwa Członkowskie przedstawiają w komunikacie, określonym w art. 8, przyczyny, które wskazują na pilność podejmowanych środków.
Komisja możliwie jak najszybciej przedstawia swoje zdanie o komunikacie.
Podejmuje stosowne działania w przypadkach, gdy procedura ta jest niewłaściwie stosowana.
Parlament Europejski jest na bieżąco informowany przez Komisję.
Artykuł 10
1.
Artykuły 8 i 9 nie stosują się do tych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich lub dobrowolnych porozumień, dzięki którym Państwa Członkowskie:
- przestrzegają obowiązujących wspólnotowych aktów prawnych, w wyniku których przyjmowane są specyfikacje techniczne,
- wypełniają zobowiązania wynikające z umów międzynarodowych, w wyniku których przyjmowane są wspólnotowe specyfikacje techniczne,
- stosują klauzule bezpieczeństwa, wprowadzone przez obowiązujące wspólnotowe akty prawne,
- stosują przepisy art. 8 ust. 1 dyrektywy 92/59/EWG [10],
- ograniczają się do wykonania orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich,
- ograniczają się do wprowadzenia zmian w przepisach technicznych w rozumieniu art. 1 ust. 9 niniejszej dyrektywy, zgodnie z wnioskiem Komisji, zmierzając do usunięcia przeszkód w handlu.
2.
Artykuł 9 nie stosuje się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich zakazujących produkcji, o ile nie utrudniają swobodnego przepływu towarów.
3. Artykuł 9 ust. 3–6 nie stosuje się do dobrowolnych porozumień, określonych w art. 1 pkt 9 tiret drugie.
4.
Artykuł 9 nie stosuje się do specyfikacji technicznych lub innych wymagań, określonych w art. 1 pkt 9 tiret trzecie.
Artykuł 11
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu co dwa lata sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy.
Wykazy z pracami normalizacyjnymi powierzonymi na mocy niniejszej dyrektywy europejskim organizacjom normalizacyjnym, jak również statystyka w zakresie otrzymanych powiadomień, będą opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 12
Przepis techniczny przyjmowany przez Państwo Członkowskie musi zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie będzie towarzyszyło jego urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
1.
Dyrektywy i decyzje wymienione w załączniku III część A tracą moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji określonych w załączniku III część B.
2.
Odniesienia do wspomnianych dyrektyw będą interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy, powinny być one odczytywane zgodnie z tabelą zamieszczoną w załączniku IV.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/36/WE
z dnia 2 czerwca 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 96/5/WE w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz odżywek dla niemowląt i małych dzieci
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], zmienioną dyrektywą 96/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności w sprawie przepisów mogących wpłynąć na zdrowie publiczne,
a także mając na uwadze, co następuje: istotne kryteria dotyczące składu przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz odżywek dla dzieci wymienione są odpowiednio w załącznikach I i II do dyrektywy Komisji 96/5/WE [3];
z powodu szczególnego składu odżywczego oraz właściwości chemicznych, fizycznych i organoleptycznych sera, jeżeli produkty uzyskiwane z sera i innych składników wykonane były tak, by spełnić wymagania dotyczące białka ustanowione w załączniku II do dyrektywy 96/5/WE, to miałyby zbyt wysoką zawartość tłuszczu i byłyby nieodpowiednie dla niemowląt i małych dzieci;
z tego powodu powinien zostać zdefiniowany ponownie wymóg dla tych produktów dotyczący białka;
rożne zwyczaje kulinarne we Wspólnocie skutkują sprzedażą sosów, używanych jako dodatek do posiłków, które mają znaczenie organoleptyczne, ale nie mają znaczenia w wartości odżywczej; z tego powodu sosy te powinny być zwolnione z wymogów dotyczących białka z załącznika II;
w załącznikach do dyrektywy 96/5/WE określone są najwyższe dopuszczalne poziomy zawartości niektórych substancji dodawanych w celach odżywczych; art. 5 dyrektywy 96/5/WE określa, że tam, gdzie to konieczne, dodając do już ustalonych, należy określić najwyższe dopuszczalne poziomy;
dyrektywa 96/5/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 96/5/WE zastępuje się zgodne z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy stosuje się w taki sposób, aby:
- zezwolić na wymianę handlową produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą nie później niż do dnia 1 stycznia 1999 r.,
- zabronić wymiany handlowej produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 czerwca 1998 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 89/392/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [3] była często i zasadniczo zmieniana; wspomniana dyrektywa powinna zostać ujednolicona dla jasności oraz ze względów praktycznych.
(2) Rynek wewnętrzny stanowi obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(3) Sektor maszynowy jest ważną gałęzią przemysłu maszynowego i stanowi jeden z przemysłowych filarów gospodarki Wspólnoty.
(4) Koszty społeczne dużej liczby wypadków spowodowanych bezpośrednio przez użytkowanie maszyn można zmniejszyć przez projektowanie i wykonywanie maszyn bezpiecznych z założenia oraz przez właściwe ich instalowanie i konserwację.
(5) Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za ochronę zdrowia i bezpieczeństwa ludzi na swoim terytorium oraz, w miarę potrzeb, za ochronę zwierząt domowych i towarów, w szczególności za ochronę pracowników, przede wszystkim w związku z zagrożeniami wynikającymi z użytkowania maszyn.
(6) W Państwach Członkowskich, systemy prawne dotyczące zapobiegania wypadkom są bardzo zróżnicowane; odpowiednie obowiązujące przepisy, często uzupełniane za pomocą faktycznie obowiązkowych specyfikacji technicznych i/lub nieobowiązkowych norm, niekoniecznie prowadzą do nierówności w poziomie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia, jednakże niejednolitość tych przepisów powoduje powstawanie barier w wymianie handlowej we Wspólnocie; ponadto certyfikacja zgodności i krajowe systemy certyfikacji maszyn różnią się w znacznym stopniu.
(7) Istniejące przepisy krajowe dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, zapewniające ochronę przed zagrożeniami związanymi z użytkowaniem maszyn powinny zostać zbliżone w celu zagwarantowania swobodnego przepływu na rynku maszyn, bez obniżania istniejących w Państwach Członkowskich uzasadnionych poziomów ochrony; przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące projektowania i wykonywania maszyn, stanowiące podstawę do stworzenia bezpieczniejszego środowiska pracy, zostaną uzupełnione przepisami szczególnymi dotyczącymi zapobiegania zagrożeniom, na które pracownicy mogą być narażeni podczas pracy, a także przepisami opartymi na organizacji bezpieczeństwa pracowników w środowisku pracy.
(8) W drodze odstępstwa od jednej z fundamentalnych zasad Wspólnoty, to znaczy od zasady swobodnego przepływu towarów, prawo wspólnotowe w swojej obecnej formie przewiduje, że przeszkody w przepływie na terytorium Wspólnoty, wynikające z różnic między ustawodawstwami krajowymi odnoszącymi się do obrotu produktami, muszą zostać zaakceptowane w takim stopniu, w jakim te przepisy można uznać za niezbędne do spełnienia nadrzędnych wymogów.
(9) Ustępy 65 i 68 Białej Księgi w sprawie wprowadzania rynku wewnętrznego, zatwierdzonej przez Radę Europejską w czerwcu 1985 r., przewidują nowe podejście do harmonizacji prawa; w związku z tym harmonizacja przepisów prawa w tym przypadku musi zostać ograniczona do tych wymogów, które są niezbędne do spełnienia nadrzędnych i zasadniczych wymogów w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w dziedzinie maszyn; ze względu na ich zasadniczy charakter wymogi te muszą zastąpić odpowiednie przepisy prawa krajowego.
(10) Utrzymanie lub podniesienie poziomu bezpieczeństwa osiągniętego przez Państwa Członkowskie stanowi jeden z podstawowych celów niniejszej dyrektywy oraz zasad bezpieczeństwa określonych przez zasadnicze wymogi.
(11) Dziedzina stosowania niniejszej dyrektywy musi opierać się na ogólnej definicji pojęcia "maszyna", umożliwiającej techniczny rozwój produktów; rozwój złożonych instalacji oraz zagrożenia powodowane przez te instalacje są równoważne i dlatego ich wyraźne włączenie do dyrektywy jest uzasadnione.
(12) Niezbędne jest również zajęcie się urządzeniami zabezpieczającymi, które są wprowadzane na rynek oddzielnie, a których funkcje zabezpieczające deklarowane są przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela posiadającego siedzibę we Wspólnocie.
(13) Na targach, wystawach itp. powinna istnieć możliwość pokazania maszyn, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy; niemniej jednak strony zainteresowane powinny być właściwie poinformowane, że maszyny te nie spełniają wymogów i nie mogą być zakupione w prezentowanej postaci.
(14) W celu zapewnienia bezpieczeństwa maszyn konieczne jest przestrzeganie zasadniczych wymogów w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa; wymogi te muszą być stosowane z odpowiednią wnikliwością, z uwzględnieniem stanu techniki w momencie powstania maszyny oraz wymogów technicznych i gospodarczych.
(15) Oddanie do użytku maszyny w rozumieniu niniejszej dyrektywy może odnosić się wyłącznie do użytkowania tej maszyny zgodnego z założeniami jej producenta; nie wyklucza to możliwości ustanawiania warunków dotyczących użytkowania, pod warunkiem że nie pociągają one za sobą modyfikacji maszyny w sposób nieokreślony w niniejszej dyrektywie.
(16) Konieczne jest nie tylko zapewnienie swobodnego przepływu oraz oddawania do użytku maszyn posiadających oznakowanie "CE" i certyfikat zgodności WE, ale należy także zapewnić swobodny przepływ maszyn nieposiadających oznakowania "CE", które mają zostać wbudowane do innych maszyn lub złożone z innymi maszynami tak, że będą stanowić instalacje złożone.
(17) Niniejsza dyrektywa określa zatem jedynie zasadnicze wymogi w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa o powszechnym zastosowaniu, uzupełnione pewną liczbą bardziej szczegółowych wymogów dla niektórych kategorii maszyn; aby pomóc producentom w udowodnieniu zgodności z tymi wymogami zasadniczymi oraz aby zezwolić na kontrolowanie tej zgodności, pożądane jest posiadanie norm zharmonizowanych na poziomie europejskim w celu zapobieżenia powstawaniu zagrożeń spowodowanych konstrukcją i wykonaniem maszyn; normy te, zharmonizowane na poziomie europejskim, są opracowywane przez jednostki o charakterze przedsiębiorstw prywatnych i powinny utrzymać swój niewiążący status; Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) są jednostkami uznanymi za właściwe w zakresie przyjmowania norm zharmonizowanych zgodnie z ogólnymi wytycznymi w sprawie współpracy między Komisją i tymi jednostkami, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.; w rozumieniu niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana oznacza specyfikację techniczną (normę europejską lub dokument harmonizacyjny), przyjętą przez jedną z wymienionych jednostek lub obie te jednostki, na podstawie upoważnienia Komisji, przyznanego zgodnie z przepisami zawartymi w dyrektywie 83/189/EWG [4] oraz na podstawie ogólnych wytycznych określonych powyżej.
(18) Uważa się, że niezbędne jest ulepszenie ram legislacyjnych w celu zapewnienia skutecznego i odpowiedniego udziału pracodawców i pracowników w procesie normalizacji.
(19) Odpowiedzialność Państw Członkowskich na ich terytoriach za ochronę bezpieczeństwa i zdrowia oraz za inne aspekty podlegające zasadniczym wymogom powinna zostać uznana w klauzuli ochronnej, zapewniającej odpowiednie wspólnotowe procedury ochronne.
(20) Zgodnie z obecnie przyjętą praktyką w Państwach Członkowskich producenci pozostają odpowiedzialni za certyfikowanie zgodności wyprodukowanych przez siebie maszyn z odpowiednimi podstawowymi wymogami; zgodność z normami zharmonizowanymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zasadniczymi wymogami; w wyłącznej gestii producenta pozostaje, czy widzi potrzebę zbadania swoich wyrobów oraz wystawienia świadectwa przez stronę trzecią.
(21) W stosunku do niektórych typów maszyn o wyższym czynniku ryzyka pożądane jest stworzenie surowszej procedury certyfikacyjnej; przyjęcie procedury badania typu WE może skutkować wydaniem deklaracji WE przez producenta, bez spełnienia jakichkolwiek surowszych wymogów, takich jak gwarancja jakości, weryfikacja lub nadzorowanie WE.
(22) Istotne jest, aby producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie stworzyli techniczną dokumentację konstrukcyjną przed wystawieniem deklaracji zgodności WE; nie wymaga się jednak, aby dokumentacja ta była w całości i stale dostępna w sensie materialnym, choć powinna być dostępna na żądanie; dokumentacja ta nie musi zawierać dokładnych rysunków podzespołów wykorzystanych do produkcji maszyny, o ile informacje takie nie są niezbędne w celu stwierdzenia zgodności z zasadniczymi wymogami w zakresie bezpieczeństwa.
(23) Komisja w swoim komunikacie z dnia 15 czerwca 1989 r. w sprawie globalnego ujęcia badań i certyfikacji [5] zaproponowała opracowanie wspólnych reguł dotyczących oznakowania zgodności "CE" według jednego wzoru; w rezolucji z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie globalnego podejścia do oceny zgodności [6] Rada zatwierdziła jako wiodącą zasadę przyjęcie spójnego podejścia, takiego jak podejście zastosowane w przypadku wykorzystywania oznakowania "CE"; w związku z tym dwoma podstawowymi elementami, które powinny być stosowane, są zasadnicze wymogi i procedury oceny zgodności.
(24) Adresaci decyzji podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy muszą być informowani o przyczynach podjęcia tych decyzji oraz o przysługujących im prawnych środkach odwoławczych.
(25) Niniejsza dyrektywa nie może naruszać obowiązków Państw Członkowskich dotyczących ostatecznych terminów transpozycji i zastosowania dyrektyw wymienionych w załączniku VIII część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
ZAKRES, WPROWADZANIE DO OBROTU I SWOBODNY PRZEPŁYW Artykuł 1
1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do maszyn i ustanawia dotyczące ich zasadnicze wymogi w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, określone w załączniku I.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "maszyna" oznacza:
- zespół sprzężonych części lub części składowych, z których przynajmniej jedna wykonuje ruch, wraz z odpowiednimi urządzeniami uruchamiającymi, obwodami sterowania, zasilania itp., połączonych w całość mającą konkretne zastosowanie, w szczególności do przetwarzania, obróbki, przemieszczania lub pakowania materiałów,
- zespół maszyn, które w celu osiągnięcia określonego efektu końcowego zostały zestawione i są sterowane w taki sposób, że działają jako jedna całość,
- wymienne wyposażenie zmieniające funkcję maszyny, które jest wprowadzane do obrotu w celu połączenia go przez operatora z maszyną lub szeregiem różnych maszyn albo z ciągnikiem, o ile wyposażenie to nie stanowi części zapasowej lub narzędzia;
b) "części zabezpieczające" oznaczają część składową niebędącą wyposażeniem wymiennym, którą producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie wprowadza do obrotu, aby spełniała funkcje zabezpieczające podczas użytkowania i której uszkodzenie lub nieprawidłowe działanie zagraża bezpieczeństwu lub zdrowiu narażonych osób.
3.
Zakres stosowania niniejszej dyrektywy nie obejmuje:
- maszyn, których jedynym źródłem napędu jest siła mięśni ludzkich, z wyjątkiem maszyn używanych do podnoszenia i opuszczania ładunków,
- maszyn do celów medycznych, wykorzystywanych w bezpośrednim kontakcie z pacjentem,
- urządzeń specjalnych, przeznaczonych do użytku na terenie wesołych miasteczek i/lub parków rozrywki,
- kotłów parowych, zbiorników i zbiorników ciśnieniowych,
- maszyn specjalnie zaprojektowanych lub wprowadzanych do użytku do celów jądrowych, które w przypadku uszkodzenia mogą spowodować emisję radioaktywną,
- źródeł promieniowania stanowiących część maszyny,
- broni palnej,
- zbiorników magazynowych i rurociągów do benzyny, oleju napędowego, cieczy palnych i substancji niebezpiecznych,
- środków transportu, tj. pojazdów i ich przyczep przeznaczonych wyłącznie do pasażerskiego transportu lotniczego, drogowego, kolejowego lub wodnego oraz środków transportu w zakresie, w jakim są one przeznaczone do powietrznego, drogowego, kolejowego lub wodnego transportu towarów. Wyłączeniu nie podlegają pojazdy używane przy eksploatacji złóż mineralnych,
- statków pełnomorskich i pływających jednostek przybrzeżnych, wraz z wyposażeniem znajdującym się na ich pokładzie,
- urządzeń transportu linowego, w tym kolejek linowych, przeznaczonych do publicznego lub prywatnego transportu osób,
- ciągników rolniczych i leśnych określonych w art. 1 ust. 1 dyrektywy 74/150/EWG [7],
- maszyn zaprojektowanych i wykonanych specjalnie do zastosowań w wojsku i policji,
- dźwigów stale obsługujących określone poziomy budynków i budowli, wyposażonych w kabinę poruszającą się między sztywnymi prowadnicami nachylonymi w stosunku do poziomu pod kątem większym niż 15 stopni, przeznaczonych do przewozu:
i) osób;
ii) osób i towarów;
iii) wyłącznie towarów, jeżeli kabina jest dostępna (tzn. osoba może wejść do niej bez trudności) i wyposażona w urządzenia sterownicze znajdujące się wewnątrz lub pozostające w zasięgu użytkownika przebywającego w kabinie,
- środków do transportu osób, z wykorzystaniem pojazdów szynowych z napędem zębatkowym,
- górniczych urządzeń wyciągowych,
- dźwigów teatralnych,
- dźwigów budowlanych przeznaczonych do podnoszenia osób lub osób i towarów.
4.
W przypadku gdy ryzyka związane z działaniem maszyn lub urządzeń zabezpieczających, określone w niniejszej dyrektywie, są objęte w całości lub w części szczegółowymi dyrektywami Wspólnoty, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania lub przestaje obowiązywać w przypadku wejścia w życie szczególnych dyrektyw dotyczących takich maszyn, ich urządzeń zabezpieczających oraz ryzyka związanego z ich działaniem.
5.
W przypadku maszyn stwarzających ryzyka głównie o pochodzeniu elektrycznym podlegają one wyłącznie dyrektywie 73/23/EWG [8].
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, aby maszyny lub elementy bezpieczeństwa, objęte zakresem niniejszej dyrektywy, mogły być wprowadzane do obrotu i oddawane do użytku wyłącznie wówczas, gdy nie zagrażają zdrowiu i bezpieczeństwu osób lub, w stosownych przypadkach, zwierząt domowych oraz mieniu, jeżeli są prawidłowo zainstalowane i konserwowane oraz użytkowane zgodnie z zamierzonym przeznaczeniem.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawa Państw Członkowskich do ustanawiania, przy należytym przestrzeganiu postanowień Traktatu, wymogów, jakie te państwa mogą uznać za niezbędne w celu zapewnienia ochrony osób, w szczególności pracowników, podczas użytkowania maszyny lub urządzeń zabezpieczających, z zastrzeżeniem, że nie oznacza to modyfikacji maszyn lub urządzeń zabezpieczających w sposób nieokreślony w dyrektywie.
3.
Państwa Członkowskie nie stwarzają przeszkód dla wystawiania i demonstracji maszyn i urządzeń zabezpieczających, które nie spełniają wymogów dyrektywy, na targach, wystawach, pokazach, pod warunkiem że widoczne oznakowanie zawiera informację, że dane maszyny i elementy bezpieczeństwa nie spełniają wymogów i nie można ich sprzedawać, dopóki producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie nie doprowadzą ich do zgodności.
Podczas demonstracji podejmuje się odpowiednie środki ostrożności w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób.
Artykuł 3
Maszyny i elementy bezpieczeństwa objęte niniejszą dyrektywą spełniają zasadnicze wymogi w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa wymienione w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu i oddawania do użytku na ich terytoriach maszyn i urządzeń zabezpieczających, które są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu maszyn, w stosunku do których producent lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność na terytorium Wspólnocie deklaruje zgodnie z załącznikiem II pkt B, że są one przeznaczone do wbudowania w maszynę lub do połączenia z inną maszyną w celu utworzenia maszyny objętej zakresem niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przypadków, gdy maszyny, których dotyczy deklaracja, mogą działać samodzielnie.
"Wymienne wyposażenie" określone w art. 1 ust. 2 lit. a) tiret trzecie musi w każdym przypadku nosić oznakowanie "CE" oraz musi mu towarzyszyć deklaracja zgodności WE określona w załączniku II pkt A.
3.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu urządzeń zabezpieczających określonych w art. 1 ust. 2, w przypadku gdy producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie załączy do nich deklarację zgodności WE określoną w załączniku II pkt C.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie uważają za zgodne ze wszystkimi wymogami niniejszej dyrektywy, łącznie z procedurami sprawdzania zgodności przewidzianymi w rozdziale II, następujące urządzenia:
- maszyny posiadające oznakowanie CE, do których załączono deklarację zgodności WE określoną w załączniku II pkt A,
- elementy bezpieczeństwa, do których załączono deklarację zgodności WE określoną w załączniku II pkt C.
W przypadku braku zharmonizowanych norm Państwa Członkowskie podejmują takie kroki, jakie uważają za konieczne w celu zwrócenia uwagi zainteresowanych stron na istniejące krajowe normy techniczne i specyfikacje, uznane za istotne lub związane z właściwym wdrożeniem zasadniczych wymogów w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa wymienionych w załączniku I.
2.
W przypadku gdy normy krajowe stanowiące transpozycję norm zharmonizowanych, do których odniesienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, zawierają jeden lub więcej zasadniczych wymogów dotyczących bezpieczeństwa, maszynę lub element bezpieczeństwa wykonane zgodnie z tymi normami uważa się za spełniające odpowiednie wymogi zasadnicze.
Państwa Członkowskie publikują odniesienia do norm krajowych stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby podjęto właściwe środki w celu umożliwienia partnerom społecznym wpływania na proces opracowywania i monitorowania norm zharmonizowanych na szczeblu krajowym.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uznają, że normy zharmonizowane określone w art. 5 ust. 2 nie spełniają całkowicie zasadniczych wymogów określonych w art. 3, Komisja lub zainteresowane Państwo Członkowskie przekazują sprawę do komitetu ustanowionego na podstawie dyrektywy 83/189/EWG, wraz z odpowiednim uzasadnieniem.
Komitet niezwłocznie wydaje swoją opinię.
Po otrzymaniu opinii komitetu Komisja informuje Państwa Członkowskie, czy dane normy powinny zostać wycofane z opublikowanej informacji określonej w art. 5 ust. 2.
2.
Ustanawia się stały komitet, składający się z przedstawicieli mianowanych przez Państwa Członkowskie, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Stały komitet opracowuje swój regulamin.
Do stałego komitetu można kierować wszelkie sprawy odnoszące się do wykonania i praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z następującą procedurą:
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który przewodniczący może ustanowić stosownie do pilności sprawy, w razie konieczności przeprowadzając głosowanie.
Opinia jest włączona do Protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie może zażądać odnotowania w Protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w możliwie najszerszym zakresie oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została wzięta pod uwagę.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że:
- maszyny noszące oznakowanie CE, lub
- części zabezpieczające z załączoną do nich deklaracją zgodności WE,
użytkowane zgodnie z ich zamierzonym przeznaczeniem, mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa osób oraz, w stosownych przypadkach, dla zwierząt domowych lub mienia, podejmuje ono wszelkie właściwe środki mające na celu wycofanie takich maszyn lub urządzeń zabezpieczających z obrotu, zakaz wprowadzania ich do obrotu, oddawania do użytku lub eksploatacji albo ograniczenie swobodnego przepływu tych produktów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich takich środkach, podając uzasadnienie swojej decyzji, w szczególności wskazując, czy brak zgodności spowodowany jest przez:
a) niespełnienie zasadniczych wymogów określonych w art. 3;
b) niewłaściwe stosowanie norm określonych w art. 5 ust. 2;
c) braki w normach określonych w art. 5 ust. 2.
2.
Komisja niezwłocznie przystępuje do konsultacji z zainteresowanymi stronami.
W przypadku gdy po konsultacjach Komisja uzna podjęte środki za uzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą, oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy po konsultacjach Komisja uzna podjęte środki za nieuzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą, oraz producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela posiadającego siedzibę we Wspólnocie.
W przypadku gdy decyzja określona w ust. 1 opiera się na brakach w normach, a Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję jako pierwsze, podtrzymuje swoje stanowisko, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym komitet w celu wszczęcia procedur przewidzianych w art. 6 ust. 1.
3.
W przypadku gdy:
- maszyny niezgodne z wymogami dyrektywy noszą oznakowanie CE,
- urządzeniu zabezpieczającemu niezgodnemu z wymogami towarzyszy deklaracja zgodności WE,
właściwe Państwo Członkowskie podejmuje właściwe działania przeciwko stronie, która załączyła oznakowanie lub sporządziła deklarację, oraz powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, aby Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wyniku tej procedury.
ROZDZIAŁ II
PROCEDURY OCENY ZGODNOŚCI
Artykuł 8
1.
W celu certyfikacji zgodności maszyn i urządzeń zabezpieczających z niniejszą dyrektywą producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie musi sporządzić dla każdej wyprodukowanej maszyny lub części zabezpieczającej deklarację zgodności WE, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II, odpowiednio w pkt A lub C.
Ponadto, w odniesieniu do samej maszyny, producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie musi opatrzyć maszynę oznakowaniem CE.
2.
Przed wprowadzeniem do obrotu producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie:
a) sporządza dokumentację przewidzianą w załączniku V, jeżeli maszyna nie jest określona w załączniku IV;
b) przedstawia przykładowy egzemplarz maszyny do badania typu WE określonego w załączniku VI, jeżeli maszyna jest określona w załączniku IV, a jej producent nie spełnia lub spełnia tylko częściowo normy określone w art. 5 ust. 2 lub jeżeli normy takie nie istnieją;
c) jeżeli maszyna określona jest w załączniku IV i produkowana jest zgodnie z normami określonymi w art. 5 ust. 2:
- sporządza dokumentację określoną w załączniku VI i przekazuje ją jednostce notyfikowanej, która niezwłocznie potwierdzi otrzymanie dokumentacji i będzie ją przechowywała,
- przekazuje dokumentację określoną w załączniku VI jednostce notyfikowanej, która jedynie skontroluje, czy normy określone w art. 5 ust. 2 zostały poprawnie zastosowane, i wystawi certyfikat odpowiedniości dla tej dokumentacji,
- przedstawia egzemplarz maszyny do badania typu WE określonego w załączniku VI.
3.
W przypadku gdy ma zastosowanie ust. 2 lit. c) tiret pierwsze, zastosowanie mają także przepisy załącznika VI pkt 5 zdanie pierwsze i pkt 7 zdanie pierwsze.
W przypadku gdy ma zastosowanie ust. 2 lit. c) tiret drugie, zastosowanie mają także przepisy załącznika VI pkt 5, 6 i 7.
4.
W przypadku gdy ma zastosowanie ust. 2 lit. a) oraz ust. 2 lit. c) tiret pierwsze i drugie, deklaracja zgodności WE stwierdza wyłącznie zgodność z zasadniczymi wymogami niniejszej dyrektywy.
W przypadku gdy ma zastosowanie ust. 2 lit. b) oraz ust. 2 lit. c) tiret trzecie, deklaracja zgodności WE stwierdza zgodność z egzemplarzem poddanym badaniu typu WE.
5.
Części zabezpieczające podlegają procedurze certyfikacyjnej mającej zastosowanie do maszyn na mocy ust. 2, 3 i 4.
Ponadto podczas badania typu WE jednostka notyfikowana sprawdza zdolność części zabezpieczającej do spełniania funkcji zabezpieczających zadeklarowanych przez producenta.
6. a) W wypadku gdy dana maszyna podlega także innym dyrektywom dotyczącym innych aspektów, które również nakładają wymóg naniesienia oznakowania CE, oznakowanie to wskazuje, że dana maszyna jest zgodna także z przepisami zawartymi w pozostałych dyrektywach.
b) Jednakże jeżeli co najmniej jedna z tych dyrektyw pozwala producentowi, w okresie przejściowym, na wybór regulacji, oznakowanie CE wskazuje zgodność tylko z dyrektywami zastosowanymi przez producenta.
W takim przypadku należy podać szczegółowe dane o zastosowanych dyrektywach, zgodnie z ich opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w dokumentacji, uwagach i instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy i towarzyszących takiej maszynie.
7.
W przypadku gdy ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie nie dopełniają obowiązków ustanowionych w ust. 1–6, obowiązek ten spoczywa na osobie, która wprowadza maszynę lub część zabezpieczającą do obrotu we Wspólnocie.
Takie same obowiązki odnoszą się do każdej osoby dokonującej montażu maszyny lub jej części albo urządzeń zabezpieczających pochodzących z różnych źródeł lub wykonującej maszynę lub część zabezpieczającą na swój własny użytek.
8.
Obowiązki określone w ust. 7 nie mają zastosowania do osób montujących do maszyny lub ciągnika wyposażenie wymienne określone w art. 1, pod warunkiem że części te są wzajemnie dostosowane, a każda z części składowych złożonej maszyny nosi oznakowanie CE i towarzyszy mu deklaracja zgodności WE.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji oraz innym Państwom Członkowskim zatwierdzone organy, wyznaczone do prowadzenia postępowań określonych w art. 8, wraz z podaniem zadań szczególnych i numerów identyfikacyjnych przyznanych im wcześniej przez Komisję.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz jednostek notyfikowanych, ich numery identyfikacyjne oraz zakres czynności, które zostały im przydzielone.
Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.
2.
Do oceny jednostek, które mają być notyfikowane, Państwa Członkowskie stosują kryteria ustanowione w załączniku VII.
Jednostki spełniające kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych uważa się za spełniające kryteria podane w Załączniku.
3.
Państwo Członkowskie, które zatwierdziło jednostkę, musi wycofać jej notyfikację w przypadku stwierdzenia, że jednostka ta nie spełnia już kryteriów określonych w załączniku VII.
Niezwłocznie powiadamia ono o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
OZNAKOWANIE CE
Artykuł 10
1.
Oznakowanie zgodności CE składa się z liter "CE".
Wzór oznakowania, które ma być stosowane, przedstawiono w załączniku III.
2.
Oznakowanie CE umieszcza się na maszynach w sposób widoczny i wyraźny, zgodnie z załącznikiem I pkt 1.7.3.
3.
Zakazuje się umieszczania na maszynach oznakowań, które mogłyby wprowadzać strony trzecie w błąd co do oznakowania CE pod względem znaczenia i formy.
Na maszyny można nanosić inne oznakowania, pod warunkiem że nie ograniczają czytelności i widoczności oznakowania CE.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że oznakowanie CE zostało umieszczone bezpodstawnie, producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie doprowadza produkt do zgodności w zakresie przepisów dotyczących oznakowania CE oraz zaprzestaje naruszania prawa na warunkach określonych przez Państwo Członkowskie;
b) w przypadku dalszego braku zgodności Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu lub zapewnienia wycofania go z rynku zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 11
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy, która ogranicza wprowadzanie do obrotu i oddawanie do użytku maszyn lub urządzeń zabezpieczających, zawiera dokładne uzasadnienie.
Decyzję taką możliwie najszybciej podaje się do wiadomości zainteresowanych stron, z jednoczesnym powiadomieniem ich o prawnych środkach odwoławczych, przysługujących im na mocy przepisów prawnych obowiązujących w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach, jakie obowiązują przy korzystaniu z tych środków.
Artykuł 12
Komisja podejmuje niezbędne kroki w celu udostępnienia informacji o wszelkich decyzjach odnoszących się do zarządzania niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.
2.
Przed dniem 1 stycznia 1994 r. Komisja bada postęp w zakresie prac normalizacyjnych odnoszących się do niniejszej dyrektywy oraz proponuje podjęcie właściwych środków.
Artykuł 14
1.
Dyrektywy wymienione w załączniku VIII część A tracą moc, bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji wspomnianych dyrektyw, wymienionych w załączniku VIII część B.
2.
Odesłania do dyrektyw, które utraciły moc, uznaje się za odesłania do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je zgodnie z tabelą zgodności przedstawioną w załączniku IX.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/38/WE
z dnia 3 czerwca 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/151/EWG w sprawie niektórych części i charakterystyk kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/151/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części i charakterystyk kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE, w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytego doświadczenia i dokonanego postępu technologicznego, właściwe jest obecnie dostosowanie wymagań dotyczących części i charakterystyk określonych w art. 2 dyrektywy 74/151/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego wprowadzonego dyrektywą 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I–VI do dyrektywy 74/151/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 maja 1999 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczania do ruchu ciągników,
jeśli ciągniki te spełniają wymagania dyrektywy 74/151/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1999 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG dla typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 74/151/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 74/151/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 98/39/WE
z dnia 5 czerwca 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 75/321/EWG odnoszącą się do układów kierowniczych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/321/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/54/WE [2], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
obecnie właściwe jest uznawanie awarii silnika za potencjalną przyczynę awarii specjalnego urządzenia wspomagającego, które może spowodować blokadę układu kierowniczego;
w związku z tym dyrektywa 75/321/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą Rady 74/150/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 75/321/EWG ppkt 2.2.4.1.2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli ciągnik wyposażony jest w układ kierowniczy wspomagany siłowo, określony w ppkt 1.2.1.3, oraz w przypadku gdy taki układ posiada całkowicie hydrauliczną przekładnię kierowniczą, musi być możliwe, w przypadku awarii specjalnego urządzenia lub silnika, przeprowadzenie dwóch manewrów określonych w ppkt 2.2.1.3 za pomocą specjalnego urządzenia pomocniczego" .
Artykuł 2
1.
Od 1 maja 1999 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika, udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy Rady 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeżeli spełniają one wymogi dyrektywy 75/321/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od 1 października 1999 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymogów dyrektywy 75/321/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, którego układ kierowniczy nie spełnia wymogów dyrektywy 75/321/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 kwietnia 1999 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 98/40/WE
z dnia 8 czerwca 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/346/EWG odnoszącą się do lusterek wstecznych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 74/346/EWG z dnia 25 czerwca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w obliczu rosnącej złożoności zadań spełnianych przez ciągniki, należy zwrócić uwagę na lusterka wsteczne służące do obserwowania narzędzi, a nie zaprojektowane do użytku w ruchu drogowym;
w celu zwiększenia bezpieczeństwa, warunki ustawiania lusterek wstecznych przez kierowców powinny zostać wyszczególnione; dlatego dyrektywa 74/346/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą Rady 74/150/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 74/346/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w ppkt 1.1 dodaje się zdanie w brzmieniu: "Dodatkowe lusterka i lusterka wsteczne przeznaczone do obserwowania narzędzi podczas pracy w polu nie muszą podlegać homologacji, ale muszą być umieszczone zgodnie z wymogami dotyczącymi montażu określonymi w ppkt 2.3.3–2.3.5.";
2) w ppkt 2.4.2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Kierujący pojazdem musi mieć możliwość ustawienia zewnętrznego lusterka wstecznego nie opuszczając miejsca kierowcy."
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 maja 1999 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika, udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeżeli te ciągniki spełniają wymogi dyrektywy 74/346/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1999 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymogów dyrektywy 74/346/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymogów dyrektywy 74/346/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 kwietnia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 98/41/WE
z dnia 18 czerwca 1998 r.
w sprawie rejestracji osób podróżujących na pokładzie statków pasażerskich płynących do portów Państw Członkowskich Wspólnoty lub z portów Państw Członkowskich Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
(1) W ramach wspólnej polityki transportowej należy przyjąć dodatkowe środki w celu zwiększenia bezpieczeństwa przewozów morskich.
(2) Wspólnota jest poważnie zaniepokojona wypadkami morskimi, w których uczestniczyły statki pasażerskie, i które pochłonęły wiele istnień ludzkich, w szczególności wypadki Herald of Free Enterprise i Estonii; osoby, które korzystają ze statków pasażerskich i szybkich jednostek pasażerskich we Wspólnocie, mają prawo oczekiwać i powinny móc polegać na odpowiednim poziomie bezpieczeństwa, jak również właściwym systemie informacyjnym ułatwiającym prowadzenie poszukiwań i akcji ratunkowych oraz skutecznym radzeniu sobie z następstwami wypadku.
(3) Istnieje potrzeba zapewnienia, aby liczba pasażerów zabieranych na pokład statku pasażerskiego nie przekraczała liczby, na którą statek i jego wyposażenie ratunkowe otrzymały certyfikat; kompanie przewozowe powinny być w stanie podać służbom poszukiwawczym i ratowniczym liczbę osób, które są ofiarami w wypadku.
(4) Należy zbierać informacje dotyczące pasażerów i załogi w celu ułatwienia prowadzenia operacji poszukiwawczych i ratunkowych oraz skutecznego radzenia sobie z następstwami wypadku, to znaczy identyfikacją osób poszkodowanych, większą przejrzystością dotyczącą problemów prawnych z tym związanych i dostarczeniem opieki medycznej lepiej przystosowanej do potrzeb ratowanych osób; tego rodzaju informacje pozwoliłyby uniknąć sytuacji, w których rodzice lub inne zainteresowane osoby na próżno oczekują informacji o osobach znajdujących się na pokładzie statków pasażerskich poszkodowanych w wypadkach morskich mających miejsce na wodach, wchodzących w zakres kompetencji Państw Członkowskich na mocy Międzynarodowej Konwencji w sprawie poszukiwań i ratownictwa morskiego (SAR) z 1979 r.
(5) Pasażerowie powinni więc zostać policzeni i zarejestrowani przed wyruszeniem statku w podróż.
(6) Rozdział III Międzynarodowej Konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (Konwencja SOLAS) z 1974 r. przewiduje liczenie i rejestrację wszystkich osób podróżujących na pokładzie wszystkich statków pasażerskich podróżujących na trasach międzynarodowych, licząc odpowiednio od dnia 1 lipca 1997 r. i dnia 1 stycznia 1999 r., zezwalając administracjom na zwalnianie statków pasażerskich żeglujących po wodach chronionych ze stosowania tych przepisów, jak również z obowiązku rejestracji, jeżeli charakter odbywających się o wyznaczonych godzinach rejsów tych statków w praktyce nie pozwala sporządzić tego rodzaju dokumentów; tego rozdziału Konwencji SOLAS nie stosuje się do podróży krajowych i pozostawia wiele kwestii interpretacyjnych do rozsztrzygnięcia poszczególnych Państw Członkowskich.
(7) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z prawem Państw Członkowskich nakładającym na statki pasażerskie płynące do lub z ich portów, pewne wymogi surowsze od wymogów określonych w Konwencji SOLAS.
(8) Biorąc pod uwagę w szczególności znaczenie przewozów pasażerskich drogą morską dla rynku wewnętrznego, działanie na poziomie Wspólnoty stanowi najskuteczniejszy środek stworzenia minimalnego wspólnego poziomu bezpieczeństwa dla statków we Wspólnocie.
(9) Biorąc pod uwagę zasadę proporcjonalności, dyrektywa Rady jest odpowiednim instrumentem prawnym, jako że stwarza ona ramy pozwalające na jednolite i obligatoryjne stosowanie przez Państwa Członkowskie norm bezpieczeństwa, pozostawiając przy tym każdemu Państwu Członkowskiemu prawo do podejmowania decyzji w sprawie jak najlepiej dostosowanych do jego wewnętrznego systemu środków jej stosowania.
(10) Państwo Członkowskie może upewnić się, czy statki pasażerskie pływające pod jego banderą i kompanie, które je eksploatują, dostosowały się do obowiązujących zasad bezpieczeństwa; zasady te nie powinny obowiązywać statków pływających między portami państw trzecich; do takich przewozów stosuje się przepisy Konwencji SOLAS.
(11) Dla Państw Członkowskich jedynym środkiem zapewnienia bezpieczeństwa i skutecznego radzenia sobie z następstwami wypadków w odniesieniu do wszystkich statków pasażerskich, niezależnie od ich bandery, które pływają lub chciałyby pływać do swoich portów lub ze swoich portów, jest wypełnianie, jako warunku eksploatacji w ich portach, skutecznego przestrzegania obowiązujących zasad; dopuszczenie wyłączeń od tych zasad nie może zależeć jedynie od państwa bandery, przy czym jedynie państwo portu jest w stanie najwłaściwiej określić wymogi w zakresie poszukiwań i ratownictwa odnoszące się do statków pasażerskich pływających do lub z tego portu.
(12) W celu zapewnienia harmonizacji bezpieczeństwa i uniknięcia zakłóceń konkurencji, Państwa Członkowskie nie powinny, z innych powodów niż wspomniane w niniejszej dyrektywie, zwalniać lub dopuszczać stosowanie odstępstw od przepisów Konwencji SOLAS odnoszących się do "informacji dotyczących pasażerów" dla podróży rozpoczynających się lub kończących w portach Wspólnoty.
(13) Ze względów praktycznych i w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji, należy przyjąć jednolite podejście w odniesieniu do podróży, w przypadku których rejestracja osób na statku powinna być obowiązkowa; uwzględniając ogólne zasady i szczególną troskę, wszystkie Państwa Członkowskie zaaprobowały próg dwudziestu mil.
(14) Ze względu na szczególne warunki eksploatacji, liczenie osób na statkach pasażerskich przepływających przez Cieśninę Messyńską może, w ograniczonym okresie czasu, być dokonywane w sposób bardziej prosty od liczenia indywidualnego; Państwa Członkowskie powinny posiadać możliwość korzystania z pewnej elastyczności w spełnianiu obowiązku przekazywania na ląd liczby osób w przypadku statków pasażerskich, które zapewniają na krótkich trasach regularną obsługę wyłącznie na chronionych obszarach morza, tak jak zostało to zdefiniowane w dyrektywie; statki pasażerskie pływające wyłącznie po chronionych obszarach morza są w mniejszym stopniu narażone na niebezpieczeństwo i w związku z tym powinny korzystać z możliwości zwolnienia; w niektórych okolicznościach rejestracja osób na statku przez kompanie żeglugowe może być wyjątkowo trudna do przeprowadzenia, tak więc w szczególnych okolicznościach oraz w ściśle określonych warunkach można zezwolić na zastosowanie wyjątku od obowiązku rejestracji.
(15) Dane na temat imiennie zarejestrowanych osób należy zbierać i przetwarzać zgodnie z zasadami ochrony danych przewidzianych w dyrektywie 95/46/WE [4]; przy zbieraniu informacji osoby muszą zostać w szczególności dokładnie poinformowane o przeznaczeniu zbieranych danych i fakcie, że informacje te będą przechowywane tylko przez bardzo krótki okres czasu, który w żadnym wypadku nie może być dłuższy od czasu wymaganego do celów niniejszej dyrektywy.
(16) Istnieje potrzeba, aby komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, w celu skutecznego stosowania niniejszej dyrektywy, wspierał Komisję; Komitet ustanowiony zgodnie z art. 12 dyrektywy 93/75/EWG [5] może wypełniać to zadanie.
(17) Niektóre przepisy dyrektywy mogą zostać dostosowane przez wspomniany komitet, uwzględniając wchodzące w życie zmiany wprowadzane w przyszłości do Konwencji SOLAS,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zwiększenie bezpieczeństwa oraz możliwości ratowania pasażerów i członków załogi znajdujących się na statku pasażerskim pływającym do lub z portów Państw Członkowskich Wspólnoty i zapewnienie większej skuteczności poszukiwań i ratownictwa, jak również radzenia sobie ze skutkami wypadku.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "osoby" oznacza wszystkich ludzi, bez względu na ich wiek, znajdujących się na statku,
- "statek pasażerski" oznacza statek morski i szybką jednostkę pasażerską przewożącą więcej niż dwunastu pasażerów,
- "szybka jednostka" oznacza szybką jednostkę, tak jak została ona zdefiniowana w regule 1 rozdziału X Konwencji SOLAS z 1974 r. w stanie, w jakim obowiązuje ona w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy,
- "kompania" oznacza armatora statku pasażerskiego lub każdą inną organizację bądź każdą inną osobę, taką jak zarządzający, czarterujący statek bez załogi, któremu armator powierzył eksploatację statku pasażerskiego,
- "kodeks ISM" oznacza międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczeniu, przyjęty przez Międzynarodową Organizację Morską w drodze rezolucji Zgromadzenia A.741(18) z dnia 4 listopada 1993 r.,
- "rejestrator pasażerów" oznacza osobę wyznaczoną przez kompanie w celu spełnienia obowiązków wynikających z kodeksu ISM, umiejscowioną na lądzie, lub inną osobę umiejscowioną na lądzie, wyznaczoną przez kompanie jako odpowiedzialna za przechowywanie informacji na temat osób zaokrętowanych na statku pasażerskim kompanii,
- "wyznaczona władza" oznacza właściwą władzę Państwa Członkowskiego odpowiedzialną za operacje poszukiwania i ratowania bądź radzenia sobie z następstwami wypadku,
- "mila" oznacza 1852 metri,
- "chroniona strefa morza" oznacza strefę morza osłoniętą od skutków pełnego morza, w której statek nigdy nie znajduje się w odległości przekraczającej 6 mil od schronienia, z którego rozbitkowie mogą dotrzeć na ląd i w pobliżu którego znajduje się sprzęt poszukiwawczy i ratowniczy,
- "regularna obsługa" oznacza serię rejsów organizowanych w taki sposób, aby zapewnić połączenie między co najmniej dwoma portami:
a) zgodnie z opublikowanym rozkładem rejsów, lub
b) z uznaną systematyczną regularnością i częstotliwością,
- "państwo trzecie" oznacza państwo, które nie jest Państwem Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa stosuje się do statków pasażerskich, z wyjątkiem:
- okrętów wojennych lub statków przeznaczonych do przewozu oddziałów wojska, i
- jachtów rekreacyjnych, jeżeli nie posiadają lub nie będą posiadać załogi i nie przewożą więcej niż dwunastu pasażerów w celach handlowych.
Artykuł 4
1.
Wszystkie osoby znajdujące się na statku pasażerskim, który wyrusza z portu położonego w Państwie Członkowskim, muszą przed wyruszeniem tego statku w podróż zostać policzone.
2.
Przed wyruszeniem w podróż statku pasażerskiego liczbę osób należy podać kapitanowi tego statku, jak również rejestratorowi pasażerów kompanii lub przekazać do zainstalowanego na lądzie i spełniającego takie same funkcje systemu kompanii.
Artykuł 5
1.
Następujące informacje muszą zostać podane w odniesieniu do wszystkich statków pasażerskich wypływających z portu położonego w Państwie Członkowskim i kursujących na trasie dłuższej niż dwadzieścia mil, licząc od punktu, z którego wypływają:
- nazwiska osób znajdujących się na pokładzie,
- imiona lub ich inicjał,
- płeć,
- określenie kategorii wieku (dorosły, dziecko lub niemowlę), do której należy dana osoba lub wieku albo roku urodzenia,
- na wniosek pasażera, informacje na temat szczególnych potrzeb opieki lub pomocy w nagłych wypadkach.
2.
Informacje te są zbierane przed wyruszeniem w podróż i przekazywane nie później niż w ciągu trzydziestu minut od wypłynięcia statku pasażerskiego rejestratorowi pasażerów kompanii lub do spełniającego takie same funkcje zainstalowanego na lądzie systemu kompanii.
Artykuł 6
1. Dla każdego statku pasażerskiego pływającego pod jego banderą, który wyrusza w podróż z portu położonego poza obszarem Wspólnoty do portu znajdującego się we Wspólnocie, każde Państwo Członkowskie wymaga, aby kompania zapewniła dostarczenie informacji określonych w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1, w sposób określony w art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 2.
2. Dla każdego statku pasażerskiego pływającego pod banderą państwa trzeciego, który wyrusza w rejs z portu położonego poza obszarem Wspólnoty do portu znajdującego się we Wspólnocie, każde Państwo Członkowskie wymaga, aby kompania zapewniła zebranie i przechowanie informacji określonych w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1, tak, aby były one dostępne dla wyznaczonej władzy, w przypadku gdy okażą się potrzebne do celów poszukiwawczych i ratowniczych oraz radzenia sobie ze skutkami wypadku.
3.
Jeżeli, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami Konwencji SOLAS, Państwo Członkowskie udzieli statkom pływającym pod jego banderą, które przybywają do portów wspólnotowych z portów spoza Wspólnoty, zwolnienia lub zgodzi się na zastosowanie wyłączeń w zakresie informacji dotyczących pasażerów, jest ono zobowiązane do przestrzegania warunków przewidzianych w niniejszej dyrektywie dla stosowania zwolnień lub wyłączeń.
Artykuł 7
Przed wypłynięciem statku kapitan upewnia się, czy liczba osób zaokrętowanych na statku pasażerskim, który opuszcza port znajdujący się w Państwie Członkowskim, nie przekracza liczby pasażerów, jaką może przewozić statek.
Artykuł 8
Jeżeli wymagają tego art. 4 i art. 5, każda kompania odpowiedzialna za eksploatację statku pasażerskiego:
- wprowadza system rejestracji informacji dotyczących pasażerów.
System ten musi odpowiadać kryteriom określonym w art. 11,
- mianuje rejestratora pasażerów odpowiedzialnego za rejestrację pasażerów, przechowywanie informacji oraz ich przekazywanie, w razie konieczności lub w razie wypadku.
Kompania upewnia się, czy informacje wymagane niniejszą dyrektywą są w każdej chwili łatwo dostępne, aby przekazać je wyznaczonej władzy do prowadzenia akcji poszukiwawczej i ratowniczej w razie konieczności lub w razie wypadku.
Zebrane zgodnie z przepisami art. 5 dane o charakterze osobistym przechowywane są nie dłużej niż jest to potrzebne do celów niniejszej dyrektywy.
Kompania upewnia się, czy informacje podawane przez osoby, które wymagają szczególnej troski lub pomocy w nagłych wypadkach, zostały w odpowiedni sposób zapisane i przed wyruszeniem w podróż statku pasażerskiego przekazane kapitanowi.
Artykuł 9
1.
Państwo Członkowskie, którego statek pasażerski opuszcza port, może obniżyć określony w art. 5 próg dwudziestu mil.
Decyzje w sprawie obniżenia progu dwudziestu mil dla rejsów między dwoma portami znajdującymi się w różnych Państwach Członkowskich podejmowane są wspólnie przez oba zainteresowane państwa.
2. a) W celu stosowania środka ustalonego w art. 4 ust. 1 i jeżeli warunki eksploatacyjne uniemożliwiają dokonanie indywidualnego policzenia osób, Republika Włoska może, w przypadkach regularnej obsługi rejsów przez Cieśninę Messyńską, przyjąć przepisy, na mocy których maksymalna dopuszczalna liczba osób przewożonych na pokładzie statku pasażerskiego dokonującego przewozu wagonów kolejowych i pojazdów drogowych, obliczana była z uwzględnieniem maksymalnej dopuszczonej liczby osób przewożonych w wagonach kolejowych i innych pojazdach załadowanych na statek.
Stosowanie tego przepisu jest ograniczone do okresu czterech lat.
W sprawie każdego przedłużenia tego okresu decyzja podejmowana będzie zgodnie z ust. 3, z uwzględnieniem zdobytych doświadczeń.
b) Państwo Członkowskie może zwolnić statki pasażerskie wyruszające w podróż z portu znajdującego się na jego obszarze i zapewniających wyłącznie regularną obsługę rejsów w chronionych strefach morza, których czas podróży między postojami w portach jest krótszy od jednej godziny, z obowiązku, przewidzianego w art. 4 ust. 2, podawania liczby osób znajdujących się na nich rejestratorowi pasażerów lub przekazania do zainstalowanego na lądzie i spełniającego takie same funkcje systemu tej kompanii.
c) Państwo Członkowskie może zwolnić z obowiązków przewidzianych w art. 5 statki pasażerskie, które kursując bez postojów między dwoma portami lub kursując z tego samego lub do tego samego portu, żeglują wyłącznie po chronionych obszarach morza.
3.
W przypadkach określonych w ust. 2 stosuje się następującą procedurę:
a) Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia Komisję o udzielonych zwolnieniach i odstępstwach od odpowiednich przepisów art. 4 i 5 i uzasadnia podjęte decyzje, podając ich merytoryczne powody;
b) jeżeli w terminie sześciu miesięcy, licząc od powiadomienia, Komisja stwierdzi, że decyzja ta nie jest uzasadniona lub mogłaby wywrzeć niekorzystny wpływ na konkurencyjność, może, działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13, zażądać, aby Państwo Członkowskie zmieniło lub unieważniło swoją decyzję.
4.
Dla regularnej obsługi strefy, w której roczne prawdopodobieństwo napotkania fal o znamiennej wysokości przekraczającej dwa metry jest niższe od 10 %, i
- jeżeli przebyty dystans nie przekracza około trzydziestu mil, licząc od punktu wyjścia lub
- jeżeli głównym zadaniem obsługi jest zapewnienie regularnego połączenia położonych na peryferiach regionów dla stałych użytkowników,
Państwo Członkowskie, z którego portu statki pasażerskie wyruszają w podróż po wodach krajowych, lub dwa Państwa Członkowskie, między portami których statki pasażerskie żeglują, mogą zwrócić się do Komisji, jeżeli stwierdzą, że kompanie nie mają możliwości rejestrowania informacji określonych w art. 5 ust. 1, o dopuszczenie, w całości lub częściowo, odstępstwa od tego wymogu.
W tym celu należy udowodnić, że rejestracja jest niemożliwa.
Ponadto należy dostarczyć dowodu, że w strefie, w której żeglują te statki, funkcjonuje system kierowania żeglugą z lądu oraz dostępne są niezawodne prognozy meteorologiczne oraz że dostępny jest wystarczający sprzęt poszukiwawczy i ratunkowy.
Odstępstwa dopuszczane na mocy niniejszego ustępu nie mogą naruszać zasad konkurencji.
Decyzja podejmowana jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
5.
Państwo Członkowskie nie może na mocy przepisów niniejszej dyrektywy zwolnić statków pasażerskich opuszczających jego porty i pływających pod banderą państwa trzeciego będącego stroną Konwencji SOLAS i które na mocy obowiązujących w tym zakresie przepisów SOLAS nie zgadza się na stosowanie tego rodzaju zwolnień ani odstępstw.
Artykuł 10
Systemy informacji wprowadzane na mocy art. 8 są zatwierdzane przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole, przynajmniej wyrywkowe, prawidłowości funkcjonowania wprowadzonego na ich obszarze na mocy niniejszej dyrektywy, systemu rejestracji.
Państwa Członkowskie wyznaczają władzę, której kompanie, objęte art. 8, muszą przekazywać informacje wymagane niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, systemy rejestracji muszą spełniać następujące kryteria funkcjonalności:
i) czytelności:
wymagane dane muszą być zgromadzone w formacie umożliwiającym łatwe ich odczytanie;
ii) dostępności:
do wymaganych danych wyznaczone władze, dla których przeznaczone są informacje zarejestrowane w systemie, muszą posiadać łatwy dostęp;
iii) ułatwienia:
system musi być pomyślany w taki sposób, aby pozwalał na uniknięcie nadmiernej zwłoki przy zaokrętowaniu i/lub wyokrętowaniu pasażerów;
iv) bezpieczeństwa:
dane muszą być w odpowiedni sposób chronione przed zniszczeniem lub przypadkową utratą bądź utratą z naruszeniem prawa, jak również przed wszelkimi poprawkami, ujawnianiem lub nieupoważnionym dostępem.
2.
Należy unikać mnożenia się systemów na identycznych lub podobnych trasach.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla procedur wprowadzania zmian do Konwencji SOLAS, niniejsza dyrektywa może być zmieniona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13, w celu zapewnienia stosowania, do celów niniejszej dyrektywy i nie rozszerzając zakresu jej stosowania, wprowadzanych później zmian Konwencji SOLAS dotyczących systemu rejestracji, które wejdą w życie po przyjęciu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Komisję wspiera komitet ustanowiony na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy 93/75/EWG.
Komitet działa zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 i 3 wymienionego artykułu.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie ustanawiają system sankcji za naruszenie przepisów krajowych przyjętych z zastosowaniem niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne działania, aby sankcje te były stosowane.
Przewidziane sankcje są skuteczne, współmierne i odstraszające.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie do dnia 1 stycznia 1999 r. wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do dostosowania do niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5 stosuje się nie później niż od dnia 1 stycznia 2000 r.
2.
Przyjmowane przez Państwa Członkowskie przepisy muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Sposób, w jaki takie odniesienie zostanie umieszczone, określają Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty wszystkich przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tych przepisach pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 17
Dyrektywa Komisji 98/42/WE
z dnia 19 czerwca 1998 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 95/21/WE dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [1], zmienioną dyrektywą 98/25/WE [2], w szczególności jej art. 19, a także mając na uwadze, co następuje:
niezbędne jest uwzględnienie zmian do konwencji, protokołów, kodeksów i rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), które weszły w życie, oraz opracowań w zakresie Porozumienia paryskiego (MOU);
od przyjęcia dyrektywy 95/21/WE podjęto dalsze kroki w celu wypracowania lepszego systemu określania celów; system czynników docelowych opracowany w ramach MOU powinien zostać wprowadzony do tej dyrektywy;
wykaz świadectw i dokumentów określonych w załączniku II do dyrektywy 95/21/WE zostanie zmodyfikowany w celu rozważenia zmian, które weszły w życie w prawie międzynarodowym;
wykaz "wyraźnych powodów" dla przeprowadzenia bardziej szczegółowej inspekcji podany w załączniku III do wspomnianej dyrektywy powinien zostać zmieniony w świetle pełniejszego wykazu, przedstawionego w rezolucji IMO A.787(19);
zgodnie z załącznikiem IV do wspomnianej dyrektywy, procedury i wytyczne kontroli statków, które mają być przestrzegane przez inspektorów są wymienione w rezolucjach IMO A.466(XII) ze zmianami, A.542(23), oraz A.742(18); wymieniony załącznik IV powinien zostać zmieniony w celu uchylenia tych rezolucji przez rezolucję IMO A.787(19); procedury opisane w uchwale A.787(19) zostały wprowadzone do załącznika I MOU, "Procedury służby ochrony portu";
w celu podjęcia decyzji o zatrzymaniu statku, inspektor stosuje się do kryteriów określonych w załączniku VI do wspomnianej dyrektywy; jednakże byłoby niewłaściwe zatrzymanie statku za uszkodzenia powstałe przypadkowo, chyba że okoliczności nakazują inaczej;
wspomniany załącznik VI powinien zostać zmieniony w świetle przepisów zawartych w rezolucji IMO A.787(19), w szczególności w odniesieniu do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Norm Szkolenia, Wydawania Zaświadczeń i Pełnienia Wachty przez Marynarzy (Konwencja STCW) z 1978 r.;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu przyjętą zgodnie z art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/34/WE [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/21/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Podczas wyboru statku do inspekcji właściwe władze udzielają pierwszeństwa statkom wymienionym w części I załącznika I. Podczas ustalania kolejności inspekcji innych statków wymienionych w załączniku I właściwe władze stosują czynniki docelowe statku określone w części II załącznika I.";
2) załączniki I, II, III, IV i VI zostają zmienione jak przewidziano w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 września 1998 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lipca 1998 r.
w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Biotechnologia i inżynieria genetyczna odgrywają coraz ważniejszą rolę w licznych gałęziach przemysłu i ochrona wynalazków biotechnologicznych z pewnością ma fundamentalne znaczenie dla rozwoju przemysłowego Wspólnoty.
(2) W szczególności w dziedzinie inżynierii genetycznej, badania i rozwój wymagają znacznej ilości inwestycji wysokiego ryzyka i dlatego jedynie odpowiednia ochrona prawna może uczynić je zyskownymi.
(3) Skuteczna i zharmonizowana ochrona we wszystkich Państwach Członkowskich jest istotna do celu utrzymania i wspierania inwestycji w dziedzinie biotechnologii.
(4) Po odrzuceniu przez Parlament Europejski wspólnego tekstu, zatwierdzonego przez komitet pojednawczy, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych [4], Parlament Europejski i Rada ustaliły, że ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych wymaga wyjaśnienia.
(5) Istnieją różnice w ochronie prawnej wynalazków biotechnologicznych udzielanej przez ustawodawstwa i praktykę różnych Państw Członkowskich; różnice te mogą tworzyć bariery w handlu i przez to utrudniać właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(6) Takie różnice mogą się powiększać, gdy Państwa Członkowskie przyjmą nowe i odmienne przepisy i praktyki administracyjne, lub, gdy krajowe orzecznictwo dokonujące wykładni tych przepisów rozwija się w różny sposób.
(7) Nieskoordynowany rozwój krajowych ustawodawstw dotyczących ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych we Wspólnocie, może prowadzić do dalszych utrudnień w handlu, szkód w rozwoju przemysłowym takich wynalazków oraz sprawnym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(8) Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych nie wymaga tworzenia odrębnej dziedziny prawa w miejsce zasad krajowego prawa patentowego; zasady krajowego prawa patentowego pozostają zasadniczą podstawą dla ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych, muszą one zostać dostosowane lub uzupełnione pod niektórymi szczególnymi względami w celu odpowiedniego uwzględnienia nowych osiągnięć technologicznych związanych z materiałem biologicznym, który również spełnia wymagania dotyczące posiadania zdolności patentowej.
(9) W niektórych przypadkach, takich jak wyłączenie możliwości udzielenia patentu na odmiany roślin i rasy zwierząt oraz czysto biologicznych procesów produkcji roślinnej i zwierzęcej, niektóre unormowania w ustawodawstwach krajowych oparte na międzynarodowych konwencjach patentowych i międzynarodowych konwencjach dotyczących odmian roślin spowodowały niepewność dotyczącą ochrony wynalazków biotechnologicznych i niektórych wynalazków mikrobiologicznych; harmonizacja jest niezbędna, aby wyjaśnić tę niepewność.
(10) Należy uwzględnić potencjał rozwoju biotechnologii dla środowiska, w szczególności wykorzystywania tej technologii do rozwoju metod uprawy, które są mniej zanieczyszczające i bardziej ekonomiczne w stosowaniu ze względu na wykorzystanie gruntu; system patentowy powinien być wykorzystywany do wspierania badań oraz stosowania tych procesów.
(11) Rozwój biotechnologii jest ważny dla krajów rozwijających się, zarówno w dziedzinie zdrowia oraz zwalczania poważnych epidemii i chorób epidemicznych jak i do walki z głodem na świecie; system patentowy powinien również być wykorzystywany do wspierania badań w tych dziedzinach; należy popierać międzynarodowe procedury rozpowszechniania takiej technologii w krajach trzeciego świata i dla korzyści odnośnych grup ludności.
(12) Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPs) [5], podpisane przez Wspólnotę Europejską i Państwa Członkowskie, weszło w życie i przewiduje, że wszystkie produkty i procesy we wszystkich dziedzinach technologii muszą mieć zapewnioną ochronę patentową.
(13) Wspólnotowe ramy prawne ochrony wynalazków biotechnologicznych mogą być ograniczone do ustanowienia pewnych zasad mających zastosowanie do zdolności patentowej materiału biologicznego jako takiego, takie zasady przeznaczone są w szczególności do określenia różnic między wynalazkami a odkryciami w odniesieniu do zdolności patentowej pewnych elementów pochodzenia ludzkiego, zakresu ochrony przyznanej przez patent na wynalazek biotechnologiczny, prawa korzystania z mechanizmu depozytu dodatkowo do pisemnego opisu i w końcu z możliwości uzyskania nie wyłącznej licencji przymusowej w odniesieniu do współzależności między odmianami roślin a wynalazkami i odwrotnie.
(14) Patent na wynalazek nie jest upoważnieniem dla posiadacza patentu do wdrożenia wynalazku, a jedynie uprawnia do zakazania osobom trzecim korzystania z niego w celach przemysłowych i handlowych; w konsekwencji, materialne prawo patentowe nie może służyć do zastąpienia lub uczynienia zbędnym krajowego, europejskiego lub międzynarodowego prawa, które może nałożyć ograniczenia lub zakazy lub, które dotyczy monitorowania badań oraz wykorzystywania ich wyników w celach handlowych, mianowicie z punktu widzenia wymagań zdrowia publicznego, bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego, dobrostanu zwierząt, zachowania różnorodności genetycznej i zgodności z niektórymi normami etycznymi.
(15) Nie istnieje żaden zakaz ani wyłączenie w krajowym lub europejskim prawie patentowym (Konwencja Monachijska), które wyklucza a priori zdolność patentową materii biologicznej.
(16) Prawo patentowe musi być stosowane z uwzględnieniem podstawowych zasad chroniących godność i integralność osoby; istotne jest potwierdzenie zasady, że ciało ludzkie, w każdym stadium jego formowania się lub rozwoju, włącznie z komórkami zarodkowymi, oraz zwykłe odkrycie jednego z jego elementów lub jednego z jego produktów, włącznie z sekwencją lub częściową sekwencją genu ludzkiego, nie może być opatentowane; zasady te są zgodne z kryteriami zdolności patentowej właściwej dla prawa patentowego, zgodnie z którym zwykłe odkrycie nie może być opatentowane.
(17) Dokonano już znacznego postępu w leczeniu chorób dzięki istnieniu produktów leczniczych pochodzących z elementów wyizolowanych z ludzkiego ciała i/lub wyprodukowanych w inny sposób, takie produkty lecznicze powstające w wyniku sposobów technicznych mających na celu otrzymanie podobnych w strukturze do tych naturalnie istniejących w ciele ludzkim; w konsekwencji za pomocą systemu patentowego powinno się popierać badania mające na celu otrzymywanie i izolowanie takich elementów cennych dla produkcji leczniczej.
(18) Ponieważ system patentowy przewiduje niewystarczającą zachętę do wspierania badań i produkcji leków biotechnologicznych, które są konieczne do zwalczania rzadkich chorób i takich, co do których nie podejmowane są żadne próby ich wyleczenia, Wspólnota i Państwa Członkowskie mają obowiązek zareagować odpowiednio na ten problem.
(19) Wzięto pod uwagę opinię nr 8 zespołu doradców ds. etycznych skutków biotechnologii przekazaną Komisji.
(20) Zatem należy wyjaśnić, iż nie jest wyłączona możliwość udzielenia patentu na wynalazek oparty na elemencie wyizolowanym z ciała ludzkiego lub w inny sposób wytworzony sposobem technicznym, który nadaje się do przemysłowego zastosowania nawet w przypadku gdy struktura tego elementu jest identyczna z budową elementu naturalnego, zakładając, że prawa przyznane przez patent nie rozciągają się na ciało ludzkie i jego elementy w ich naturalnym środowisku.
(21) Nie jest wyłączona możliwość udzielenia patentu na taki element wyizolowany z ciała ludzkiego lub wytworzony w inny sposób, o ile jest on, na przykład, wynikiem sposobu technicznego używanego do identyfikacji, oczyszczenia i zaklasyfikowania oraz do reprodukcji poza ciałem ludzkim, technikami, które ludzie są w stanie sami zastosować, a których natura nie może zrealizować sama z siebie.
(22) Dyskusja dotycząca zdolności patentowej sekwencji lub częściowych sekwencji genów jest kontrowersyjna; zgodnie z niniejszą dyrektywą udzielenie patentu na wynalazki dotyczące takich sekwencji lub częściowych sekwencji powinno podlegać takim samym kryteriom zdolności patentowej, jak we wszystkich innych dziedzinach technologii: nowości, poziomu wynalazczego oraz przemysłowego zastosowania; przemysłowe zastosowanie sekwencji lub częściowej sekwencji musi zostać ujawnione w dokonanym zgłoszeniu patentowym.
(23) Sama sekwencja DNA, bez wskazania funkcji, nie zawiera żadnej informacji technicznej, a zatem nie jest wynalazkiem posiadającym zdolność patentową.
(24) W celu spełnienia kryterium przemysłowego stosowania niezbędne jest określenie, w przypadkach wykorzystania sekwencji lub częściowej sekwencji genu do produkcji białka lub części białka, jakie białko lub część białka jest wytwarzana albo jaką funkcję spełnia.
(25) Do celów wykładni praw przyznanych przez patent, kiedy sekwencje pokrywają się jedynie w częściach, które nie są istotne dla wynalazku, każda sekwencja będzie uważana, w znaczeniu prawa patentowego, za sekwencję niezależną;
(26) Jeśli wynalazek jest oparty na materiale biologicznym pochodzenia ludzkiego lub jeśli wykorzystuje taki materiał w przypadku gdy składane jest zgłoszenie patentowe, osoba, z której ciała materiał został pobrany, musi mieć możliwość wyrażenia na to nieprzymuszonej i świadomej zgody, zgodnie z prawem krajowym.
(27) Jeżeli wynalazek oparty jest na materiale biologicznym pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego lub jeśli wykorzystuje taki materiał, zgłoszenie patentowe powinno, tam gdzie to stosowne, zawierać informację o geograficznym pochodzeniu takiego materiału, jeśli jest ono znane; nie narusza to rozpatrywania zgłoszeń patentowych albo ważności praw powstających z udzielonych patentów.
(28) Niniejsza dyrektywa w żaden sposób nie narusza podstaw obecnego prawa patentowego, zgodnie z którym patent może zostać udzielony na każde nowe zastosowanie opatentowanego produktu.
(29) Niniejsza dyrektywa nie narusza wyłączenia możliwości udzielenia patentu na odmiany roślin i rasy zwierząt; z drugiej strony wynalazki, które dotyczą roślin lub zwierząt, posiadają zdolność patentową, pod warunkiem że stosowanie wynalazku nie jest technicznie ograniczone jedynie do pojedynczych odmian roślin lub ras zwierząt.
(30) Pojęcie "odmiany roślin" jest określone przez prawo chroniące nowe odmiany, zgodnie z którym odmiana jest określona poprzez cały swój genom i dlatego posiada indywidualność oraz wyraźnie daje się odróżnić od innych odmian.
(31) Grupa roślin, która charakteryzuje się posiadaniem szczególnego genu (a nie całego genomu), nie jest objęta ochroną nowych odmian, a zatem nie jest wyłączona możliwość udzielenia na nie patentu, nawet jeśli zawiera nowe odmiany roślin.
(32) Jednakże jeśli wynalazek polega jedynie na modyfikacji genetycznej szczególnej odmiany rośliny i jeśli nowa odmiana roślin jest hodowana, będzie nadal wyłączona możliwość udzielenia na nią patentu, nawet jeśli modyfikacja genetyczna nie jest wynikiem sposobu czysto biologicznego, ale sposobu biotechnologicznego.
(33) Niezbędne jest określenie do celów niniejszej dyrektywy, kiedy sposób hodowli roślin i zwierząt jest czysto biologiczny.
(34) Niniejsza dyrektywa nie narusza pojęć wynalazku i odkrycia, jakie zostały rozwinięte przez krajowe, europejskie lub międzynarodowe prawo patentowe.
(35) Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów krajowego prawa patentowego, według którego wyłączona jest możliwość udzielenia patentu na sposoby leczenia ludzi lub zwierząt za pomocą metod chirurgicznych albo terapeutycznych i diagnostycznych dokonywanych na ciele człowieka lub zwierzęcia.
(36) Porozumienie TRIPs przewiduje możliwość, że członkowie Światowej Organizacji Handlu mogą wyłączyć udzielenie patentu na wynalazki, w odniesieniu do których zapobieganie handlowemu wykorzystaniu takich wynalazków na terytorium tych członków jest niezbędne dla ochrony porządku publicznego i dobrych obyczajów, włącznie z ochroną życia lub zdrowia człowieka, zwierzęcia lub rośliny albo w celu uniknięcia poważnych szkód dla środowiska, pod warunkiem że takie wyłączenie nie jest dokonane jedynie z powodu istnienia w ich prawach zakazu takiego wykorzystania.
(37) W niniejszej dyrektywie należy położyć nacisk na zasadę, według której musi być wyłączona możliwość udzielenia patentu na wynalazki, których wykorzystanie handlowe narusza porządek publiczny lub dobre obyczaje.
(38) Stanowiąca część niniejszej dyrektywy powinna również zawierać przykładowy wykaz wynalazków, na które jest wyłączona możliwość udzielenia patentu tak, aby dostarczyć krajowym sądom i urzędom patentowym ogólnej wskazówki, co do wykładni odniesienia do porządku publicznego i dobrych obyczajów; wykaz ten na pewno nie może być uznany za wyczerpujący; z pewnością wyłączona jest możliwość udzielenia patentu na sposoby, których wykorzystanie narusza godność człowieka, takie jak sposoby wytwarzania chimer z komórek zarodkowych ludzi i zwierząt lub innych wybranych komórek ludzi i zwierząt.
(39) Porządek publiczny i dobre obyczaje odpowiadają w szczególności etycznym i moralnym zasadom uznawanym przez Państwa Członkowskie, których przestrzeganie jest szczególnie istotne w dziedzinie biotechnologii ze względu na potencjalny zakres wynalazków w tej dziedzinie oraz ich nieodłączne powiązanie z żywą materią; takie etyczne i moralne zasady uzupełniają standardowe. prawnie dopuszczalne przez prawo patentowe badania niezależnie od technicznej sfery wynalazku.
(40) Istnieje zgoda we Wspólnocie, że interwencje w ludzkiej linii zarodkowej oraz klonowanie ludzi narusza porządek publiczny oraz dobre obyczaje; jest zatem istotne, aby wyraźnie wyłączona była możliwość udzielenia patentu na sposoby modyfikacji tożsamości ludzkiej linii zarodkowej oraz sposoby klonowania ludzi.
(41) Sposób klonowania ludzi można określić jako każdy sposób, włącznie z technikami dzielenia embrionu, przeznaczony do stworzenia człowieka z taką samą jądrową informacją genetyczną jak inny żyjący lub zmarły człowiek.
(42) Ponadto należy wyłączyć możliwość udzielenia patentu na stosowanie embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych; w żadnym przypadku takie wyłączenie nie ma wpływu na wynalazki służące do celów terapeutycznych lub diagnostycznych, które dotyczą embrionu ludzkiego i są dla niego użyteczne.
(43) Zgodnie z art. F ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, Unia szanuje prawa podstawowe zagwarantowane w Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(44) Zespół Komisji Europejskiej ds. etyki w nauce i nowych technologiach ocenia wszystkie aspekty etyczne biotechnologii; należy w związku z tym wskazać, że zespół ten może być konsultowany jedynie w przypadku gdy ocenie podlega biotechnologia na poziomie podstawowych zasad etycznych włącznie z konsultacją dotyczącą prawa patentowego.
(45) Należy wyłączyć możliwość udzielenia patentu na sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej zwierząt, które mogą powodować u nich cierpienia bez żadnej, znaczącej korzyści medycznej dla człowieka lub zwierzęcia w zakresie badań, zapobiegania chorobom, diagnostyki i terapii oraz również na zwierzęta będące wynikiem takich sposobów.
(46) Z uwagi na fakt, iż funkcją patentu jest nagrodzenie wynalazcy za jego twórcze wysiłki przez udzielenie mu wyłącznego lecz ograniczonego w czasie prawa i przez to zachęcanie do działalności wynalazczej, posiadacz patentu powinien być uprawniony do zakazania korzystania z opatentowanego samoreprodukującego się materiału w sytuacjach podobnych do tych, w których zakazane byłoby korzystanie z opatentowanych nie samoreprodukujących się produktów, a więc produkcja samego opatentowanego produktu.
(47) Niezbędne jest ustanowienie pierwszego odstępstwa od praw posiadacza patentu, gdy materiał rozmnożeniowy zawierający chroniony wynalazek zostaje sprzedany przez posiadacza patentu lub za jego zgodą rolnikowi do celów rolniczych; to pierwsze odstępstwo musi upoważniać rolnika do korzystania z produktu swoich zbiorów do dalszego namnażania lub rozmnażania w ramach własnego gospodarstwa; zakres i warunki tego odstępstwa muszą być ograniczone zgodnie z zakresem i warunkami określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [6].
(48) Jako warunek zastosowania odstępstwa od wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, można wymagać od rolnika jedynie opłaty przewidzianej na mocy prawa wspólnotowego odnoszącego się do prawa wynikającego z systemu ochrony odmian roślin.
(49) Jednakże posiadacz patentu może bronić swoich praw przed rolnikiem nadużywającym odstępstwa albo przed hodowcą, który wyhodował odmianę roślin zawierającą chroniony wynalazek, jeśli ten ostatni nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań.
(50) Drugie odstępstwo od praw posidacza patentu musi upoważniać rolnika do korzystania z chronionego inwentarza żywego do celów rolniczych.
(51) Zakres i warunki drugiego odstępstwa muszą zostać określone przez krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i praktykę, ponieważ nie istnieje legislacja wspólnotowa dotycząca praw do ras zwierząt.
(52) W dziedzinie wykorzystania nowych cech roślin będących wynikiem inżynierii genetycznej, należy zagwarantować za opłatą dostęp w formie licencji przymusowej w przypadku gdy w odniesieniu do danego genu lub gatunku, odmiana roślin przedstawia znaczny postęp techniczny o istotnym znaczeniu gospodarczym w porównaniu z wynalazkiem zastrzeżonym w patencie.
(53) W dziedzinie stosowania nowych cech roślin powstałych z nowych odmian roślin w inżynierii genetycznej, należy za opłatą zagwarantować dostęp w formie licencji przymusowej w przypadku gdy wynalazek przedstawia znaczny postęp techniczny o istotnym znaczeniu gospodarczym.
(54) Artykuł 34 Porozumienia TRIPs zawiera szczegółowe postanowienia dotyczące ciężaru dowodu, które są wiążące dla wszystkich Państw Członkowskich; zatem przepis w niniejszej dyrektywie nie jest konieczny;
(55) W następstwie decyzji 93/626/EWG [7] Wspólnota jest stroną Konwencji o różnorodności biologicznej z dnia 5 czerwca 1992 r.; w odniesieniu do tego Państwa Członkowskie, wprowadzając w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, muszą podkreślić szczególne znaczenie art. 3 i art. 8 lit. j) zdanie drugie i art. 16 ust. 2 i art. 16 ust. 5 konwencji.
(56) Trzecia Konferencja Stron Konwencji o różnorodności biologicznej, która odbyła się w listopadzie 1996 r., w decyzji III/17 odnotowała, iż "potrzebna jest dalsza praca w celu udzielenia pomocy w rozwijaniu wspólnego zrozumienia wzajemnych związków między prawami własności intelektualnej i odpowiadającymi im przepisami Porozumienia TRIPs oraz Konwencji o różnorodności biologicznej, w szczególności w sprawach dotyczących transferu technologii, ochrony i trwałego wykorzystania różnorodności biologicznej oraz uczciwego i równego podziału korzyści płynących z zasobów genetycznych, włącznie z ochroną wiedzy, innowacji i praktyk wspólnot miejscowych i lokalnych uosabiających tradycyjne style życia odpowiednie dla ochrony i trwałego wykorzystania różnorodności biologicznej",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zdolność patentowa
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie chronią wynalazki biotechnologiczne zgodnie z krajowym prawem patentowym.
Państwa Członkowskie, jeśli jest to konieczne, dostosują swoje krajowe prawo patentowe uwzględniając przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich wynikających z porozumień międzynarodowych, w szczególności z Porozumienia TRIPs i Konwencji o różnorodności biologicznej.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy,
a) "materiał biologiczny" oznacza każdy materiał zawierający informację genetyczną i zdolny do samoreprodukcji albo nadający się do reprodukcji w systemie biologicznym;
b) "sposób mikrobiologiczny" oznacza każdy sposób, w którym bierze udział lub który został dokonany na materiale mikrobiologicznym albo wynikiem którego jest ten materiał.
2.
Sposób wytwarzania roślin lub zwierząt jest czysto biologiczny, jeśli w całości składa się ze zjawisk naturalnych, takich jak krzyżowanie lub selekcjonowanie.
3.
Pojęcie "odmiana roślin" jest określone w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2100/94.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszej dyrektywy zdolność patentową mają wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, nawet jeśli dotyczą produktu składającego się lub zawierającego materiał biologiczny lub sposobu za pomocą którego materiał biologiczny jest produkowany, przetwarzany lub wykorzystywany.
2.
Przedmiotem wynalazku może być materiał biologiczny, który jest wyizolowany ze swojego naturalnego środowiska lub wyprodukowany przy pomocy sposobu technicznego, nawet jeśli poprzednio występował w naturze.
Artykuł 4
1.
Wyłączona jest możliwość udzielenia patentu na:
a) odmiany roślin i rasy zwierząt;
b) czysto biologiczne sposoby wytwarzania roślin i zwierząt.
2.
Wynalazki, które dotyczą roślin lub zwierząt mają zdolność patentową, jeśli możliwość technicznego wykonania wynalazku nie ogranicza się do szczególnej odmiany roślin lub rasy zwierząt.
3.
Ustęp 1 lit. b) nie narusza zdolności patentowej wynalazków, które dotyczą sposobu mikrobiologicznego lub innego sposobu technicznego albo produktu otrzymanego w taki sposób.
Artykuł 5
1.
Ciało ludzkie, w różnych jego stadiach formowania się i rozwoju oraz zwykłe odkrycie jednego z jego elementów, włącznie z sekwencją lub częściową sekwencją genu, nie może stanowić wynalazków posiadających zdolność patentową.
2.
Element wyizolowany z ciała ludzkiego lub w inny sposób wytworzony przy pomocy sposobu technicznego, włącznie z sekwencją lub częściową sekwencją genu, może stanowić wynalazek posiadający zdolność patentową, nawet, jeśli struktura tego elementu jest identyczna ze strukturą elementu naturalnego.
3.
Zgłoszenie patentowe musi wykazywać przemysłowe stosowanie sekwencji lub częściowej sekwencji genu.
Artykuł 6
1.
Wynalazki uważa się za nie mające zdolności patentowej w przypadku gdy ich handlowe wykorzystanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; jednakże wykorzystanie nie jest uważane za sprzeczne jedynie dlatego, że jest ono zakazane przepisami ustawowymi lub wykonawczymi.
2.
Na podstawie ust. 1 uważa się za niemające zdolności patentowej, w szczególności:
a) sposoby klonowania ludzi;
b) sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej linii zarodkowej człowieka;
c) wykorzystywanie embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych;
d) sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej zwierząt, które mogą powodować ich cierpienia, nie przynosząc żadnych zasadniczych korzyści medycznych dla człowieka lub zwierzęcia oraz zwierzęta będące wynikiem zastosowania takich sposobów.
Artykuł 7
Grupa Komisji Europejskiej ds. etyki w nauce i nowych technologiach poddaje ocenie wszystkie aspekty etyczne biotechnologii.
ROZDZIAŁ II
Zakres ochrony
Artykuł 8
1.
Ochrona przyznana przez patent na materiał biologiczny posiadający szczególne cechy charakterystyczne, będące wynikiem wynalazku, rozciąga się na każdy materiał biologiczny otrzymany z danego materiału biologicznego przez rozmnażanie lub namnażanie, w identycznej lub odmiennej formie i posiadający te same cechy charakterystyczne.
2.
Ochrona przyznana przez patent na sposób, który umożliwia wytworzenie materiału biologicznego posiadającego szczególne cechy charakterystyczne będące wynikiem wynalazku, rozciąga się na materiał biologiczny otrzymany bezpośrednio tym sposobem oraz na każdy inny materiał biologiczny pochodzący z materiału biologicznego uzyskanego bezpośrednio przez rozmnażanie lub namnażanie w identycznej lub odmiennej formie i posiadający te same cechy charakterystyczne.
Artykuł 9
Ochrona przyznana przez patent na produkt zawierający lub posiadający informację genetyczną rozciąga się na wszystkie materiały, z zastrzeżeniem przewidzianym w art. 5 ust. 1, do których włączony został ten produkt oraz w których zawarta została informacja genetyczna i pełni swoją funkcję.
Artykuł 10
Ochrona określona w art. 8 i 9 nie rozciąga się na materiał biologiczny otrzymany poprzez rozmnażanie lub namnażanie materiału biologicznego wprowadzonego do obrotu na terytorium Państwa Członkowskiego przez posiadacza patentu lub za jego zgodą w przypadku gdy rozmnażanie lub namnażanie jest nieodzownym następstwem stosowania materiału biologicznego, z powodu, którego materiał ten został wprowadzony do obrotu, pod warunkiem że otrzymany materiał nie jest następnie wykorzystywany do innego rozmnażania lub namnażania.
Artykuł 11
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 8 i 9, sprzedaż lub inna forma wykorzystania do celu handlowego roślinnego materiału rozmnożeniowego rolnikowi przez posiadacza patentu lub za jego zgodą, do wykorzystania w rolnictwie, oznacza upoważnienie dla rolnika do wykorzystywania produktu swoich zbiorów do rozmnażania i namnażania w ramach swojego własnego gospodarstwa, zakres i warunki tego odstępstwa odpowiadają zakresowi i warunkom na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2100/94.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 8 i 9, sprzedaż lub inna forma wykorzystania do celów handlowych stada hodowlanego lub innego zwierzęcego materiału reprodukcyjnego rolnikowi przez posiadacza patentu lub za jego zgodą, oznacza upoważnienie dla rolnika do wykorzystywania chronionego inwentarza żywego do celów rolniczych.
Obejmuje to wykorzystywanie zwierzęcia lub zwierzęcego materiału reprodukcyjnego do celów prowadzenia działalności rolniczej, ale nie sprzedaży w ramach lub do celu handlowej działalności reprodukcyjnej.
3.
Zakres i warunki odstępstwa przewidzianego w ust. 2 określają krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki.
ROZDZIAŁ III
Wzajemne licencje przymusowe
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy hodowca nie może nabyć ani wykorzystywać prawa do odmiany roślin bez naruszania wcześniejszego patentu, może on ubiegać się o licencję przymusową, podlegającą odpowiedniej opłacie licencyjnej, na niewyłączne wykorzystanie wynalazku chronionego tym patentem, gdyż licencja jest niezbędna do wykorzystania odmiany roślin, która ma być chroniona.
Państwa Członkowskie postanawiają, że w przypadku gdy taka licencja zostanie udzielona, posiadacz patentu będzie uprawniony do uzyskania, na rozsądnych warunkach, licencji wzajemnej na korzystanie z chronionej odmiany.
2.
W przypadku gdy posiadacz patentu dotyczącego wynalazku biotechnologicznego nie może wykorzystywać go bez naruszania wcześniejszego prawa do odmiany roślin, może on ubiegać się o licencję przymusową, podlegającą odpowiedniej opłacie licencyjnej, na niewyłączne wykorzystanie odmiany roślin chronionej tym prawem.
Państwa Członkowskie przewidują, że w przypadku gdy taka licencja zostanie udzielona, posiadacz prawa do odmiany będzie uprawniony do uzyskania, na rozsądnych warunkach, licencji wzajemnej na korzystanie z chronionego wynalazku.
3.
Ubiegający się o licencje, określeni w ust. 1 i 2 muszą wykazać, że:
a) bezskutecznie ubiegali się u posiadacza patentu lub posiadacza prawa do odmiany roślin o uzyskanie licencji umownej;
b) korzystanie z odmiany roślin lub z wynalazku stanowi istotny postęp techniczny o zasadniczym znaczeniu gospodarczym w porównaniu z wynalazkiem zastrzeżonym w patencie lub chronioną odmianą roślin.
4.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy władzę lub władze odpowiedzialne za udzielanie licencji.
W przypadku gdy licencja na odmianę roślin może być udzielona wyłącznie przez Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin, stosuje się art. 29 rozporządzenia (WE) nr 2100/94.
ROZDZIAŁ IV
Depozyt, dostęp i ponowny depozyt materiału biologicznego
Artykuł 13
1.
W przypadku gdy wynalazek obejmuje korzystanie z materiału biologicznego lub dotyczy materiału biologicznego, który nie jest powszechnie dostępny i który nie może być opisany w zgłoszeniu patentowym w taki sposób, aby umożliwić wykonanie wynalazku przez fachowca z danej dziedziny, opis uważa się za nieodpowiedni do celów prawa patentowego, chyba że:
a) materiał biologiczny został zdeponowany w uznanej instytucji depozytowej, nie później niż w dniu dokonania zgłoszenia patentowego.
Za takie uznaje się przynajmniej te międzynarodowe organy depozytowe, które uzyskały ten status na mocy art. 7 Traktatu budapeszteńskiego z dnia 28 kwietnia 1977 r. o międzynarodowym uznawaniu depozytu drobnoustrojów do celów postępowania patentowego, zwanego dalej "Traktatem budapeszteńskim";
b) dokonane zgłoszenie zawiera takie odpowiednie informacje o cechach charakterystycznych zdeponowanego materiału biologicznego, które są dostępne zgłaszającemu;
c) zgłoszenie patentowe wymienia nazwę instytucji depozytowej oraz numer pod którym dostępny jest materiał biologiczny.
2.
Dostęp do zdeponowanego materiału biologicznego zapewnia się poprzez dostarczenie próbki:
a) do pierwszej publikacji zgłoszenia patentowego tylko osobom, które są upoważnione na podstawie krajowego prawa patentowego;
b) między pierwszą publikacją zgłoszenia a udzieleniem patentu, każdej osobie ubiegającej się o to, albo jeśli zgłaszający o to wnioskuje, jedynie niezależnym ekspertom;
c) po udzieleniu patentu, niezależnie od uchylenia lub unieważnienie patentu, każdej ubiegającej się o to osobie;
3.
Próbkę dostarcza się jedynie, gdy ubiegająca się o nią osoba zobowiąże się, że przez okres ważności patentu:
a) nie udostępni osobom trzecim próbki ani żadnej substancji z niej pochodzącej; oraz
b) nie będzie wykorzystywała, z wyjątkiem wykorzystywania do celów doświadczalnych, próbki ani żadnej substancji z niej pochodzącej, chyba że zgłaszający lub posiadacz patentu, zależnie od przypadku, wyraźnie uchyli takie zobowiązanie.
4.
Jeżeli zgłoszenie zostanie odrzucone lub wycofane, to na wniosek zgłaszającego, dostęp do zdeponowanego materiału, przez okres dwudziestu lat od dnia dokonania zgłoszenia, zostaje ograniczony do osoby niezależnego eksperta.
W takim przypadku stosuje się ust. 3.
5.
Wniosek zgłaszającego, określony w ust. 2 lit. b) i ust. 4 może zostać złożony jedynie do dnia, w którym przygotowania do publikacji zgłoszenia patentowego uważa się za zakończone.
Artykuł 14
1.
Jeżeli materiał biologiczny zdeponowany zgodnie z art. 13 przestaje być dostępny w uznanych instytucjach depozytowych, zezwala się na nowy depozyt materiału na tych samych warunkach jak te ustalone w Traktacie budapeszteńskim.
2.
Do każdego nowego depozytu dołącza się oświadczenie podpisane przez deponenta, potwierdzające, że nowy zdeponowany materiał biologiczny jest tym samym materiałem, który był pierwotnie zdeponowany.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 2000 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Komisja przesyła do Parlamentu Europejskiego i Rady:
a) co pięć lat od dnia określonego w art. 15 ust. 1, sprawozdanie dotyczące wszystkich problemów napotkanych w odniesieniu do relacji między niniejszą dyrektywą a porozumieniami międzynarodowymi dotyczącymi ochrony praw człowieka, do których przystąpiły Państwa Członkowskie;
b) w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, sprawozdanie oceniające następstwa braku publikacji lub następstwa spóźnionej publikacji dokumentów dotyczących przedmiotów, które mogą posiadać zdolność patentową, dla podstawowych prac badawczych z dziedziny inżynierii genetycznej;
c) corocznie od dnia określonego w art. 15 ust. 1 sprawozdanie dotyczące rozwoju i wpływów prawa patentowego w dziedzinie biotechnologii i inżynierii genetycznej.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 18
Dyrektywa Rady 98/45/WE
z dnia 24 czerwca 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 91/67/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 91/67/EWG [4] ustala reguły wspólnotowe obowiązujące przy wprowadzaniu na rynek zwierząt akwakultury, w szczególności po to, aby powstrzymać rozprzestrzenianie niektórych ciężkich chorób;
choroby zamieszczone w załączniku A wykaz III do wspomnianej dyrektywy, włącznie z gyrodaktylozą, mogą spowodować poważne skutki ekonomiczne, jeśli wystąpią na obszarach wolnych od chorób;
z tego względu należy ograniczyć rozprzestrzenianie się tych chorób poprzez zaostrzenie dotychczas obowiązujących przepisów;
należy zapewnić, aby wprowadzanie do obrotu ryb z niezatwierdzonych stref pozostawało bez uszczerbku dla stanu zdrowia gospodarstw wolnych od chorób, usytuowanych w niezatwierdzonych strefach; można to osiągnąć poprzez certyfikację przesyłek przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
niektóre przepisy w odniesieniu do wymagań dotyczących częstotliwości kontroli, pobierania próbek i badań w zakresie chorób ryb muszą zostać dopasowane do standardów międzynarodowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/67/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 13 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że jego terytorium lub część jego terytorium jest wolne od jednej z choróbwymienionych w załączniku A wykaz III kolumna 1, przedkłada ono Komisji odpowiednie uzasadnienie w tym względzie, wymieniając w szczególności:
- nazwę choroby i historię jej wcześniejszego występowania w tym Państwie Członkowskim,
- wyniki testów sprawdzających, mające za podstawę ustalenia z przeprowadzonych badań serologicznych, wirusologicznych, mikrobiologicznych lub patologicznych lub w miarę potrzeby identyfikację pasożytów oraz fakt, że przypadki występowania choroby są obowiązkowo zgłaszane właściwym władzom,
- okres czasu, w którym prowadzone były czynności sprawdzające,
- uzgodnienia w zakresie kontroli przyjęte w celu weryfikacji, czy dany obszar nadal pozostaje wolny od choroby.
Komisja określa zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 ogólne kryteria w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego ustępu.
2.
Komisja bada uzasadnienia przedstawione przez Państwo Członkowskie oraz, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26, określa strefy uznane za wolne od danych chorób i gatunki podatne na tę chorobę, a także jakich dodatkowych ogólnych lub szczególnych gwarancji można wymagać w odniesieniu do wprowadzania do obrotu zwierząt i produktów akwakultury na tych obszarach.
Żywe ryby, mięczaki lub skorupiaki oraz stosownie ich jaja i gamety wprowadzane do takich stref muszą posiadać dokument transportowy sporządzony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26, zaświadczający, że zapewniają one takie dodatkowe gwarancje.";
2) w art. 16 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
"Ponadto Komisja sporządza zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 wzór świadectwa, które musi towarzyszyć zwierzętom akwakultury, ich jajom i gametom w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego między obszarami niezatwierdzonymi w odniesieniu do chorób w załączniku A wykaz II oraz ustala ona warunki rozszerzenia skomputeryzowanego systemu "ANIMO";, łączącego organy właściwe do spraw handlu powyższymi zwierzętami i produktami.";
3) w załączniku B:
a) w pkt I.B pkt 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"2) wszystkie gospodarstwa położone w strefie kontynentalnej są poddawane nadzorowi ze strony służb urzędowych.
Dwa razy do roku co dwa lata muszą być przeprowadzane inspekcje.";
b) w pkt I.C pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2) każde gospodarstwo musi być poddawane dwa razy do roku inspekcjom zdrowotnym zgodnie z pkt B.2, z wyjątkiem gospodarstw, które nie prowadzą wylęgu narybku, w przypadku których wystarcza jedna kontrola w ciągu roku.
Jednakże próbki będą pobierane co roku rotacyjnie w 50 % gospodarstw rybackich położonych w strefie kontynentalnej;".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 98/46/WE
z dnia 24 czerwca 1998 r.
zmieniająca załączniki A, D (rozdział I) i F do dyrektywy nr 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną
RADA UNII EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w art. 16 dyrektywy 64/432/EWG zwrócono się do Komisji o przedłożenie propozycji zmian w załącznikach A, D (rozdział I) i F do wymienionej dyrektywy w szczególności pod kątem ich dostosowania do postępu technologicznego;
w tym samym artykule jest ustalone, że Rada podejmie decyzje w sprawie propozycji kwalifikowaną większością przed dniem 1 stycznia 1998 r.;
zaistniały w ostatnim czasie rozwój weterynaryjnych procedur administracyjnych dotyczących zarządzania stadami, kontroli przemieszczania się zwierząt, identyfikacji zwierząt i przetwarzania informacji na temat zwalczania chorób wymaga dokonania zmian w niektórych załącznikach do dyrektywy 64/432/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki A, D (rozdział I) i F do dyrektywy nr 64/432/EWG zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a i 213,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W celu wsparcia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego należy zapewnić jak największą przejrzystość w odniesieniu do przyszłych krajowych zasad i regulacji dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, poprzez zmianę dyrektywy 98/34/WE [4].
(2) Szeroka różnorodność usług, w rozumieniu art. 59 i 60 Traktatu, skorzysta z możliwości zapewnianych przez społeczeństwo informacyjne, świadczonych na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług.
(3) Obszar bez granic wewnętrznych, zawierający rynek wewnętrzny, pozwala dostawcom takich usług rozwijać działalność transgraniczną, zmierzającą do zwiększenia ich konkurencyjności i stwarza w ten sposób obywatelom nowe możliwości przekazywania i pozyskiwania informacji niezależnie od granic, a konsumentom dostarcza nowych form dostępu do towarów i usług.
(4) Rozszerzenie zakresu stosowania dyrektywy 98/34/WE nie powinno stanowić przeszkody dla Państw Członkowskich w uwzględnianiu różnego rodzaju implikacji społecznych i kulturalnych związanych z nadejściem społeczeństwa informacyjnego; w szczególności stosowanie zasad proceduralnych, ustanowionych w niniejszej dyrektywie w zakresie usług społeczeństwa informacyjnego, nie powinno naruszać środków polityki kulturalnej, w szczególności w dziedzinie audiowizualnej, które Państwa Członkowskie mogłyby przyjąć, zgodnie z prawem wspólnotowym, uwzględniając swoje zróżnicowanie językowe, specyfikę krajów i regionów oraz swoje dziedzictwo kulturowe; rozwój społeczeństwa informacyjnego powinien w każdym wypadku zapewnić obywatelom europejskim właściwy dostęp do dziedzictwa kultury europejskiej dostępnego w formie cyfrowej.
(5) Zadaniem dyrektywy 98/34/WE nie jest stosowanie się do krajowych zasad dotyczących podstawowych praw, takich jak przepisy konstytucyjne dotyczące wolności słowa, w szczególności wolności prasy; jej przeznaczeniem nie jest również stosowanie się do prawa karnego; ponadto nie ma ona zastosowania do umów prawa prywatnego zawieranych między instytucjami kredytowymi, w szczególności do umów w sprawie realizacji płatności między instytucjami kredytowymi.
(6) Rada Europejska podkreśliła potrzebę stworzenia na szczeblu Wspólnoty jasnych i stabilnych ram prawnych, sprzyjających rozwojowi społeczeństwa informacyjnego; prawo wspólnotowe oraz, w szczególności, zasady rynku wewnętrznego, łącznie z zasadami zawartymi w Traktacie i w prawie wtórnym, stanowią już podstawowe ramy prawne dla rozwoju tych usług.
(7) Powinna istnieć możliwość dostosowania istniejących krajowych zasad i regulacji, mających zastosowanie do obecnie istniejących form usług, w celu uwzględnienia nowych usług społeczeństwa informacyjnego, zmierzających do zapewnienia lepszej ochrony ogólnych interesów lub, z drugiej strony, do uproszczenia takich zasad i regulacji, w przypadku gdy ich stosowanie okazałoby się nieproporcjonalne w stosunku do zadań, realizacji których służą.
(8) Bez koordynacji na szczeblu Wspólnoty tego rodzaju działalność ustawodawcza, przewidywana na szczeblu krajowym, mogłaby stworzyć ograniczenia w swobodnym przepływie usług i w swobodzie przedsiębiorczości, prowadząc z kolei do ponownego rozdrobnienia rynku wewnętrznego, nadmiernej regulacji i braku jej spójności.
(9) W celu zapewnienia faktycznej i skutecznej ochrony zadań związanych z interesem ogólnym w zakresie rozwoju społeczeństwa informacyjnego, konieczne jest podejście skoordynowane na szczeblu Wspólnoty w przypadku gdyrozpatrywane są kwestie dotyczące działalności o znaczeniu ponadnarodowym, takich jak odnoszące się do nowych usług.
(10) W przypadku usług telekomunikacyjnych istnieje już harmonizacja na poziomie wspólnotowym lub, w niektórych przypadkach, uzgodnienia dotyczące wzajemnego uznawania oraz istniejące ustawodawstwo wspólnotowe przewidują dostosowania uwzględniające rozwój technologiczny i świadczenie nowych usług, w wyniku czego, większość wykonawczych przepisów krajowych dotyczących usług telekomunikacyjnych nie będzie na mocy niniejszej dyrektywy przedmiotem powiadomienia, gdyż będą uznane za podlegające wyłączeniom określonym w art. 10 ust. 1 lub w art. 1 pkt 5 dyrektywy 98/34/WE; jednakże niektóre przepisy krajowe, szczególnie dotyczące kwestii nie podlegających ustawodawstwu wspólnotowemu, mogą mieć wpływ na swobodny przepływ usług społeczeństwa informacyjnego i w tym zakresie muszą być przedmiotem powiadomienia.
(11) W innych mało dotąd znanych dziedzinach społeczeństwa informacyjnego przedwczesna byłaby jednak koordynacja krajowych zasad i regulacji za pomocą szerokiej lub całkowitej harmonizacji prawa materialnego na poziomie wspólnotowym, zakładając, że formy, jakie przybiorą nowe usługi i ich charakter nie są w wystarczającym stopniu znane oraz, że nie są jeszcze prowadzone na szczeblu krajowym szczególne działania regulacyjne w tej dziedzinie, a także, że potrzeba i zakres takiej harmonizacji w świetle rynku wewnętrznego nie mogą zostać określone na tym etapie.
(12) Istnieje w związku z tym potrzeba ochrony prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapobieżenia zagrożeniom ponownego rozdrobnienia, przez wprowadzenie procedury udzielania informacji, przez prowadzenie konsultacji i współpracę administracyjną w odniesieniu do nowych projektów zasad i regulacji; taka procedura przyczyni się między innymi do zapewnienia skutecznego stosowania Traktatu, w szczególności jego art. 52 i 59 oraz, w przypadku gdy jest to konieczne, do ujawnienia potrzeby zapewnienia ochrony interesów ogólnych na poziomie wspólnotowym; ponadto lepsze stosowanie Traktatu, możliwe dzięki tego rodzaju procedurze udzielania informacji, spowoduje ograniczenie potrzeby zasad wspólnotowych do tego co jest bezwzględnie konieczne i proporcjonalne w świetle rynku wewnętrznego oraz ochrony zadań związanych z interesem ogólnym; wreszcie, procedura taka pozwoli na bardziej efektywne wykorzystanie przez przedsiębiorstwa udogodnień rynku wewnętrznego.
(13) Dyrektywa 98/34/WE dotyczy realizacji tych samych celów i gdy skuteczna jest niniejsza procedura; będąc najodpowiedniejszą do osiągnięcia tych celów; doświadczenie uzyskane w trakcie wprowadzania w życie tej dyrektywy i przewidzianych w niej procedur może być stosowane do projektów zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego; procedura, którą ustanawia jest obecnie dobrze ugruntowana w administracji krajowej.
(14) Ponadto, zgodnie z art. 7a Traktatu, rynek wewnętrzny zawiera przestrzeń bez granic wewnętrznych, w której zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, dyrektywa 98/34/WE przewiduje jedynie procedurę współpracy administracyjnej a nie jakiejkolwiek harmonizacji przepisów materialnych.
(15) W związku z tym zmiana dyrektywy 98/34/WE, zmierzająca do stosowania jej w odniesieniu do projektów zasad i regulacji dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, stanowi najbardziej odpowiednie podejście, ze względu na ramy prawne wymienionych usług, zmierzające do skutecznego sprostania potrzebie przejrzystości rynku wewnętrznego.
(16) Należy zapewnić powiadomienie, zwłaszcza w przypadku zasad, które mogą zostać opracowane w przyszłości; usługi świadczone na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy (usługi społeczeństwa informacyjnego), ze względu na swoją różnorodność i przyszły rozwój, mogą wymagać i mogą doprowadzić do powstania największej liczby nowych zasad i regulacji; zgodnie z tym należy przyjąć przepis w sprawie powiadamiania o projektach zasad i regulacji dotyczących tych usług.
(17) Należy dokonać powiadomienia o przepisach szczególnych w zakresie podejmowania i wykonywania działalności usługowej, która może być świadczona w wyżej określony sposób, nawet w przypadku gdy są włączone do zasad i regulacji w celu bardziej ogólnym; jednakże przepisy ogólne niezawierające żadnych przepisów przyjętych specjalnie w stosunku do takich usług, nie muszą być przedmiotem powiadomienia.
(18) Wyrażenie "przepisy w zakresie podejmowania i wykonywania działalności usługowej" oznacza zasady ustanawiające usługi społeczeństwa informacyjnego, takie jak przepisy dotyczące dostawców usług, usług i odbiorców usług oraz działalności gospodarczej, która może być prowadzona drogą elektroniczną, na odległość i na indywidualne żądanie odbiorcy usług; przepisy dotyczące ustanawiania dostawców usług, w szczególności dotyczące uzgodnień w sprawie pozwoleń lub licencji, są odpowiednio objęte; przepisy szczególnie odnoszące się do usług społeczeństwa informacyjnego muszą być uważane za taką zasadę nawet gdy jest częścią bardziej ogólnych przepisów; z drugiej strony środki bezpośrednio i indywidualnie odnoszące się do niektórych szczególnych odbiorców (takie jak na przykład licencje telekomunikacyjne) nie zostaną objęte.
(19) Zgodnie z art. 60 Traktatu poddanym wykładni w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, przez "usługi" rozumieć należy usługi świadczone normalnie za wynagrodzeniem; charakterystyka ta nie istnieje w przypadku działań podejmowanych z wyłączeniem względów ekonomicznych przez państwo w ramach jego obowiązków, w szczególności w dziedzinach: społecznej, kulturalnej, edukacyjnej i sądowej; przepisy prawa krajowego dotyczące tego rodzaju działalności nie są objęte definicją określoną w art. 60 Traktatu i nie wchodzą w zakres stosowania niniejszej dyrektywy.
(20) Niniejsza dyrektywa nie narusza zakresu dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [5], zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6] lub jakichkolwiek przyszłych zmian.
(21) W żadnym wypadku niniejsza dyrektywa nie obejmuje projektów przepisów prawa krajowego, mających na celu transpozycję treści obowiązujących dyrektyw wspólnotowych, lub dyrektyw oczekujących na przyjęcie, w zakresie, w którym już podlegają szczegółowej analizie; niniejsza dyrektywa nie obejmuje ani krajowych zasad i regulacji transponujących dyrektywę 89/552/EWG, ostatnio zmienioną dyrektywą 97/36/WE lub jakichkolwiek przyszłych zmian, ani krajowych zasad i regulacji transponujących lub przyjętych później w kontekście dyrektywy 97/13/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych [7].
(22) Należy ponadto określić wyjątkowe przypadki, w których krajowe zasady i regulacje dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego będą mogły być przyjmowane niezwłocznie, dotyczy to wyłącznie przyczyn związanych z poważnymi i nie dającymi się przewidzieć okolicznościami, o których nie posiadano wcześniej wiedzy i które nie zaistniały na skutek działania władz danego Państwa Członkowskiego, tak aby nie podważać celowości wcześniejszych konsultacji i współpracy administracyjnej właściwych dla niniejszej dyrektywy.
(23) Właściwe jest aby Państwo Członkowskie odroczyło o dwanaście miesięcy — lub o osiemnaście miesięcy w przypadku wspólnego stanowiska Rady — przyjęcie projektu przepisów dotyczących usług, wyłącznie w przypadku gdy projekt dotyczy kwestii uwzględnionej w projekcie dyrektywy, rozporządzenia lub decyzji, który został już przedłożony Radzie przez Komisję; obowiązek ten może zostać nałożony przez Komisję na dane Państwo Członkowskie jedynie w przypadku gdy w projekcie przepisów krajowych znajdują się przepisy, które nie są przedmiotowo zgodne z treścią przedstawionego przez Komisję projektu.
(24) Definicja ram dla udzielania informacji i przeprowadzania konsultacji na poziomie wspólnotowym, tak jak zostało to określone w niniejszej dyrektywie, stanowi warunek wstępny spójnego i skutecznego udziału Wspólnoty w rozpatrywaniu problemów ustawodawczych związanych z usługami społeczeństwa informacyjnego w kontekście międzynarodowym.
(25) Właściwe jest aby w ramach funkcjonowania dyrektywy 98/34/WE, Komitet określony w art. 5 zbierał się w szczególności w celu zbadania problemów dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego.
(26) Z tego samego względu należy przypomnieć, że w przypadku gdy wymaga się aby projekt przepisu krajowego był zgłaszany na mocy innego aktu wspólnotowego, dane Państwo Członkowskie może dokonać jednorazowego powiadomienia na mocy tego drugiego aktu, wskazując, że powiadomienie to stanowi również powiadomienie do celów niniejszej dyrektywy.
(27) Komisja będzie systematycznie analizować rozwój rynku nowych usług w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego, przede wszystkim w ramach zgodności między telekomunikacją, technologią informatyczną i mediami oraz, w przypadku gdy okaże się to konieczne, wystąpi z inicjatywą mającą na celu natychmiastowe dostosowanie przepisów w celu wsparcia europejskiego rozwoju nowych usług,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 98/34/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego".
2. w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się nowy punkt w brzmieniu:
"2. "usługa";, każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług.
Do celów niniejszej definicji:
- "na odległość"; oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron,
- "drogą elektroniczną"; oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych,
- "na indywidualne żądanie odbiorcy usług"; oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie.
Orientacyjny wykaz usług nieobjętych niniejszą definicją został określony w załączniku V.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- usług radiowej emisji dźwięku,
- usług telewizyjnych, określonych w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG [8];";
b) punkty 2 i 3 otrzymują odpowiednio numery 3 i 4;
c) dodaje się nowy punkt w brzmieniu:
"5. "zasada dotycząca usług";, wymóg o charakterze ogólnym odnoszący się do podejmowania i wykonywania działalności usługowych, w znaczeniu pkt 2, w szczególności przepisy dotyczące dostawcy usług, usług i odbiorców usług, z wyjątkiem zasad, które szczególnie odnoszą się do usług określonych w tym punkcie.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zasad odnoszących się do zagadnień objętych ustawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie usług telekomunikacyjnych, określonych dyrektywą 90/387/EWG [9].
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zasad odnoszących się do zagadnień objętych ustawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie usług finansowych, których niewyczerpujący wykaz został zawarty w załączniku VI do niniejszej dyrektywy.
Z wyjątkiem art. 8 ust. 3, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do zasad ustanowionych przez lub dla rynków regulowanych w rozumieniu dyrektywy 93/22/EWG bądź przez lub dla innych rynków lub organów realizujących operacje rozrachunkowe lub funkcje rozliczeniowe dla tych rynków.
Do celów niniejszej definicji:
- zasada traktowana jest jako szczególnie przeznaczona dla usług społeczeństwa informacyjnego, biorąc pod uwagę jej uzasadnienie i część operacyjną, celem szczególnym i celem jej wszystkich lub pojedynczych przepisów jest regulacja tych usług w sposób precyzyjny i ujęty celowo,
- zasada nie jest traktowana jako szczególnie przeznaczona dla usług społeczeństwa informacyjnego, jeżeli odnosi się do tych usług w sposób dorozumiany lub marginalny.";
d) punkty 4–8 otrzymują odpowiednio numery 6–10;
e) punkt 9 otrzymuje numer 11 i otrzymuje brzmienie:
"11) "przepisy techniczne";, specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.
Przepisy techniczne obejmują de facto:
- przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,
- dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,
- specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem.
Obejmuje to przepisy techniczne nałożone przez organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie oraz znajdujące się w wykazie sporządzonym przez Komisję przed 5 sierpnia 1999 r.* w ramach Komitetu określonego w art. 5.
Taka sama procedura stosowana jest przy wprowadzaniu zmian do tego wykazu";
f) punkt 10 otrzymuje numer 12, a jego akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"12. "projekt przepisu technicznego", tekst specyfikacji technicznej lub innego wymogu bądź zasady dotyczącej usług, włącznie z przepisami administracyjnymi mającymi na celu ich wdrożenie lub też właśnie wdrożonymi jako przepisy techniczne, tekst będący na etapie przygotowania, na którym mogą zostać wprowadzone zasadnicze zmiany;"
3. w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Komitet zbiera się w specjalnym składzie w celu zbadania problemów dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"8.
W odniesieniu do zasad dotyczących usług, Komisja i Komitet mogą zasięgać opinii osób fizycznych lub prawnych, z branży przemysłowej lub środowiska akademickiego oraz, gdy jest to możliwe, reprezentatywnych organów zdolnych do wydawania ekspertyzy w sprawie celów socjalnych i społecznych oraz skutków każdego projektu przepisu dotyczącego usług, oraz uwzględniać ich opinię w przypadku gdy się o to do nich zwrócono.";
4. w art. 8 ust. 1 akapit szósty otrzymuje brzmienie:
"W odniesieniu do specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług, określonych w art. 1 pkt 11 akapit drugi tiret trzecie, uwagi lub szczegółowe opinie Komisji lub Państw Członkowskich mogą dotyczyć jedynie aspektów, które mogą utrudnić handel lub, w stosunku do zasad dotyczących usług, swobodę przepływu usług lub swobodę przedsiębiorczości podmiotów gospodarczych w dziedzinie usług, a nie fiskalnych lub finansowych aspektów tego środka.";
5. w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie odkładają w czasie:
- o cztery miesiące przyjęcie projektu przepisów technicznych w postaci dobrowolnego porozumienia w rozumieniu art. 1 pkt 11 akapit drugi tiret drugie,
- z zastrzeżeniem ust. 3, 4 i 5, o sześć miesięcy przyjęcie wszelkich innych projektów przepisów technicznych (z wyjątkiem projektów zasad dotyczących usług),
od dnia otrzymania przez Komisję powiadomienia określonego w art. 8 ust. 1, jeżeli Komisja lub inne Państwo Członkowskie wyda szczegółową opinię, w ciągu trzech miesięcy od tej daty, stwierdzającą, że przewidziany środek może stworzyć bariery w swobodnym przepływie towarów w obrębie rynku wewnętrznego,
- bez uszczerbku dla ust. 4 i 5, o cztery miesiące przyjęcie projektu zasady dotyczącej usług, od dnia otrzymania przez Komisję powiadomienia określonego w art. 8 ust. 1, jeżeli Komisja lub inne Państwo Członkowskie wyda szczegółową opinię, w ciągu trzech miesięcy od tej daty, stwierdzającą, że przewidziany środek może stworzyć bariery w swobodnym przepływie usług lub swobodzie przedsiębiorczości podmiotów gospodarczych w dziedzinie usług w obrębie rynku wewnętrznego.
W odniesieniu do projektu zasad dotyczących usług, szczegółowe opinie Komisji lub Państw Członkowskich nie mogą naruszać środków polityki kulturalnej, w szczególności w dziedzinie audiowizualnej, które zgodnie z prawem wspólnotowym mogą przyjmować Państwa Członkowskie, uwzględniając ich zróżnicowanie językowe, specyfikę krajów i regionów, jak również dziedzictwo kulturowe.
Dane Państwo Członkowskie przekazuje Komisji sprawozdanie dotyczące działania jakie proponuje podjąć w wyniku otrzymania tego rodzaju opinii szczegółowych.
Komisja wydaje komentarz w sprawie tej reakcji.
W odniesieniu do zasad dotyczących usług, dane Państwo Członkowskie podaje, w stosownym przypadku, powody dla których szczegółowe opinie nie mogą zostać uwzględnione.
3.
Z wyłączeniem projektów zasad dotyczących usług, Państwa Członkowskie odkładają w czasie przyjęcie projektu przepisów technicznych o dwanaście miesięcy od daty otrzymania przez Komisję powiadomienia określonego w art. 8 ust. 1, jeżeli, w ciągu trzech miesięcy od tej daty, Komisja ogłosi zamiar zgłoszenia wniosku lub przyjęcia dyrektywy, rozporządzenia lub decyzji w tej sprawie zgodnie z art. 189 Traktatu.";
b) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Ustęp 1–5 nie stosują się w przypadkach, gdy:
- z naglących powodów, spowodowanych przez poważne i nieprzewidziane okoliczności odnoszące się do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zwierząt lub roślin oraz, w stosunku do zasad dotyczących usług, również dla porządku publicznego, w szczególności ochrony nieletnich, Państwo Członkowskie jest zobowiązane przygotować przepisy techniczne w bardzo krótkim czasie, w celu ich natychmiastowego przyjęcia i wprowadzenia w życie bez możliwości jakichkolwiek konsultacji, lub
- z naglących powodów, spowodowanych przez poważne okoliczności odnoszące się do ochrony bezpieczeństwa i integralności systemu finansowego, w szczególności ochrony depozytariuszy, inwestorów i osób ubezpieczonych, Państwo Członkowskie jest zobowiązane natychmiast przyjąć i wprowadzić w życie przepisy w sprawie usług finansowych.
W powiadomieniu określonym w art. 8, Państwa Członkowskie przedstawiają powody pilności podjętych środków.
Komisja najszybciej jak to możliwe przedstawia opinie w sprawie powiadomienia.
Podejmuje ona stosowne działanie w przypadkach, gdy procedura ta jest niewłaściwie stosowana.
Parlament Europejski jest na bieżąco informowany przez Komisję.";
6. w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
"— są zgodne z wiążącymi aktami wspólnotowymi, które skutkują przyjęciem specyfikacji technicznych i zasad dotyczących usług,
— wypełniają zobowiązania wynikające z umów międzynarodowych, które skutkują przyjęciem wspólnych specyfikacji technicznych lub zasad dotyczących usług we Wspólnocie;"
b) ustęp 1 tiret szóste otrzymuje brzmienie:
"— ograniczają się do wprowadzenia zmiany przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11, zgodnie z wnioskiem Komisji zmierzającym do usunięcia przeszkód w handlu lub, w przypadku zasad dotyczących usług, w swobodnym przepływie usług lub w swobodzie przedsiębiorczości podmiotów gospodarczych w dziedzinie usług.";
c) ustęp 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3. Artykuł 9 ust. 3-6 nie stosuje się do porozumień dobrowolnych, określonych w drugim tiret art. 1 pkt 11 akapit drugi.
4.
Artykuł 9 nie stosuje się do specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług, określonych w trzecim tiret art. 1 pkt 11 akapit drugi.";
7. dodaje się załączniki V i VI znajdujące się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 5 sierpnia 1999 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Nie później niż dwa lata od daty określonej w art. 2 ust. 1 akapit pierwszy, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ocenę stosowania dyrektywy 98/34/WE, w szczególności w świetle rozwoju technologicznego i rynkowego usług określonych w art. 1 pkt 2. Nie później trzy lata od daty określonej w art. 2 ust. 1 akapit pierwszy, jeśli jest to konieczne, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wnioski dotyczące przeglądu tej dyrektywy.
W tym celu Komisja uwzględnia ewentualne uwagi przekazane jej przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 98/49/WE
z dnia 29 czerwca 1998 r.
w sprawie ochrony uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek przemieszczających się we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 51 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Jedną z podstawowych wolności we Wspólnocie jest swobodny przepływ osób; Traktat przewiduje, iż Rada, stanowiąc jednomyślnie, przyjmuje takie środki w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, jakie są niezbędne w celu zapewnienia swobodnego przepływu pracowników.
(2) Ochrona socjalna pracowników jest zapewniana przez ustawowe systemy zabezpieczenia społecznego uzupełnione dodatkowymi systemami zabezpieczenia społecznego.
(3) Ustawodawstwo już przyjęte przez Radę w celu ochrony praw do zabezpieczenia społecznego pracowników i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, mianowicie rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [4] i (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [5], dotyczy jedynie ustawowych systemów emerytalno-rentowych; system koordynacji przewidziany w rozporządzeniach nie obejmuje dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, z wyjątkiem systemów, które objęte są terminem "ustawodawstwo", określonym w art. 1 lit. j) akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, lub w stosunku do których Państwo Członkowskie złożyło deklarację zgodnie z tym artykułem.
(4) Rada posiada szeroką swobodę w zakresie wyboru najbardziej właściwych środków osiągania celu określonego w art. 51 Traktatu; system koordynacji, określony w rozporządzeniach (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72, w szczególności zasady sumowania, nie są właściwe dla dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, z wyjątkiem systemów, które są objęte terminem "ustawodawstwo", określonym w art. 1 lit. j) akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, lub w stosunku do którego Państwo Członkowskie złożyło oświadczenie zgodnie z tym artykułem, i dlatego powinny być przedmiotem szczególnych środków, z których pierwszym jest niniejsza dyrektywa, w celu uwzględnienia ich szczególnej natury i cech charakterystycznych oraz zróżnicowania takich systemów w Państwach Członkowskich.
(5) Żadna emerytura lub renta ani świadczenie nie powinno podlegać przepisom zarówno niniejszej dyrektywy, jak również rozporządzeniom (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72, dlatego każdy dodatkowy system emerytalno-rentowy, który wchodzi w zakres tych rozporządzeń, nie może podlegać przepisom niniejszej dyrektywy, ponieważ Państwo Członkowskie złożyło w tym celu oświadczenie zgodnie z art. 1 lit. j) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(6) W zaleceniu 92/442/EWG z dnia 27 lipca 1992 r. w sprawie zbliżania celów i polityk ochrony socjalnej [6] Rada zaleciła, aby Państwa Członkowskie "wspierały, w razie potrzeby, zmiany zasad regulujących nabywanie uprawnień do emerytury lub renty oraz, w szczególności, dodatkowych praw do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych w celu usunięcia przeszkód w mobilności zatrudnionych pracowników".
(7) Przyczyniając się do osiągnięcia celu, pracownikom, którzy się przemieszczają lub których miejsce zatrudnienia jest przenoszone z jednego Państwa Członkowskiego do innego, zagwarantowane jest równe traktowanie, jeżeli chodzi o ochronę ich uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych z pracownikami, którzy pozostają lub których miejsce zatrudnienia zmienia się, ale pozostaje w tym samym Państwie Członkowskim.
(8) Swobodny przepływ osób, który jest jednym z podstawowych praw zawartych w Traktacie, nie jest ograniczony do pracowników najemnych, ale rozciąga się również na osoby prowadzące działalność na własny rachunek.
(9) Traktat nie przyznaje kompetencji innych niż zawarte w art. 235 w celu podejmowania właściwych środków w zakresie zabezpieczenia społecznego w odniesieniu do osób prowadzących działalność na własny rachunek.
(10) W celu umożliwienia skutecznego wykonywania prawa do swobodnego przepływu pracownicy i inne uprawnione osoby powinni mieć zagwarantowane równe traktowanie w zakresie zachowania ich nabytych praw do świadczeń emerytalnych lub rentowych wynikających z dodatkowych systemów emerytalno-rentowych.
(11) Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że świadczenia z dodatkowych systemów emerytalno-rentowych są wypłacane ich członkom i byłym członkom, jak również innym uprawnionym osobom zgodnie z tymi systemami we wszystkich Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem, że wszystkie ograniczenia dotyczące swobodnego przepływu płatności i kapitału są zakazane na podstawie art. 73b Traktatu.
(12) W celu ułatwienia wykonywania prawa do swobodnego przepływu przepisy krajowe powinny, w miarę potrzeby, być dostosowane w celu umożliwienia kontynuowania wpłacania składek do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, ustanowionego w jednym Państwie Członkowskim przez pracowników lub w ich imieniu, którzy są delegowani do innego Państwa Członkowskiego, zgodnie z tytułem II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(13) W odniesieniu do tego Traktat wymaga nie tylko zakazu jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na obywatelstwo między pracownikami Państw Członkowskich, ale również zniesienia każdego środka krajowego, który może utrudniać lub powodować mniejszą atrakcyjność dla tych pracowników w wykonywaniu podstawowych wolności zagwarantowanych w Traktacie, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w kolejnych orzeczeniach.
(14) Pracownicy wykonujący prawo do swobodnego przepływu powinni być właściwie informowani przez pracodawców, powierników lub inne osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi, w szczególności w odniesieniu do wyborów i dostępnych im alternatyw.
(15) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących zbiorowego działania w celu obrony interesów związków i pracowników.
(16) Ze względu na zróżnicowanie dodatkowych systemów zabezpieczenia społecznego Wspólnota powinna ustanowić jedynie ogólne ramy celów i dlatego dyrektywa jest właściwym instrumentem prawnym.
(17) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 3b Traktatu, cele niniejszej dyrektywy nie mogą być w sposób wystarczający osiągnięte przez Państwa Członkowskie i mogą dlatego być lepiej osiągnięte przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągania tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
CEL I ZAKRES
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona praw członków dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, którzy przemieszczają się z jednego Państwa Członkowskiego do innego, przyczyniając się przez to do usuwania przeszkód w swobodnym przepływie pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek we Wspólnocie.
Ochrona taka dotyczy uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych zgodnie zarówno z dobrowolnymi, jak i obowiązkowymi dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi, z wyjątkiem systemów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71.
Artykuł 2
Niniejszą dyrektywę stosuje się do członków dodatkowych systemów emerytalno-rentowych i innych uprawnionych zgodnie z takimi systemami, którzy nabyli lub są w trakcie nabywania praw w jednym lub kilku Państwach Członkowskich.
ROZDZIAŁ II
DEFINICJE
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "dodatkowa emerytura lub renta" oznacza emerytury za wysługę lat oraz, gdzie tak stanowią zasady dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, ustanowionego zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową, świadczenia inwalidzkie i renty rodzinne, które mają uzupełnić lub zastąpić te zapewniane w tych samych przypadkach przez ustawowe systemy zabezpieczenia społecznego;
b) "dodatkowy system emerytalno-rentowy" oznacza każdy pracowniczy program emerytalno-rentowy utworzony zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową, taki jak umowa ubezpieczenia grupowego lub system repartycyjny, uzgodniony przez jedną lub więcej branż lub sektorów, system kapitałowy lub przyrzeczenie emerytury lub renty zaspokajane z księgi rezerw albo każde zbiorowe lub inne porównywalne rozwiązanie mające na celu zapewnienie dodatkowej emerytury lub renty dla pracowników lub osób prowadzących działalność na własny rachunek;
c) "uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych" oznaczają wszystkie świadczenia, do których członkowie systemów i inne uprawnione osoby są upoważnione zgodnie z zasadami dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, stosowane zgodnie z ustawodawstwem krajowym;
d) "nabyte uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych" oznaczają każde uprawnienie do świadczeń uzyskane po spełnieniu warunków wymaganych przez zasady dodatkowego systemu emerytalno-rentowego stosowanego zgodnie z ustawodawstwem krajowym;
e) "delegowany pracownik" oznacza osobę, która jest delegowana do pracy w innym Państwie Członkowskim i która zgodnie z tytułem II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 dalej podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi, i "delegowanie" jest zgodnie z nim rozumiane;
f) "składka" oznacza każdą płatność dokonaną lub która uważana była za dokonaną do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI OCHRONY UPRAWNIEŃ DO DODATKOWYCH ŚWIADCZEŃ EMERYTALNYCH LUB RENTOWYCH PRACOWNIKÓW PRZEMIESZCZAJĄCYCH SIĘ WE WSPÓLNOCIE
Artykuł 4
Równość traktowania w zakresie zachowania uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zachowania przysługujących uprawnień do świadczeń emerytalnych lub rentowych członków dodatkowego systemu emerytalno-rentowego, w stosunku do których nie są dłużej płacone składki do tego systemu w konsekwencji ich przemieszczenia się z jednego Państwa Członkowskiego do innego, w takim samym zakresie, jak członków, w stosunku do których składki nie są dłużej płacone, ale którzy pozostają w tym samym Państwie Członkowskim.
Niniejszy artykuł ma również zastosowanie do innych uprawnionych osób zgodnie z zasadami danego dodatkowego systemu emerytalno-rentowego.
Artykuł 5
Płatności transgraniczne
Państwa Członkowskie zapewniają, że w odniesieniu do członków dodatkowych systemów emerytalno-rentowych, jak również innych uprawnionych zgodnie z tymi systemami, dodatkowe systemy emerytalno-rentowe dokonują płatności w innych Państwach Członkowskich bez potrącania jakichkolwiek podatków i opłat od transakcji, które mogą być stosowane, wszystkich świadczeń należnych zgodnie z takimi systemami.
Artykuł 6
Składki na dodatkowe systemy emerytalno-rentowe wpłacane przez delegowanych pracowników lub w ich imieniu
1.
Państwa Członkowskie przyjmują takie środki, jakie są niezbędne w celu ułatwienia kontynuowania wpłacania składek do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego utworzonego w Państwie Członkowskim przez delegowanego pracownika lub w jego imieniu, który jest członkiem takiego systemu w okresie jego wydelegowania do innego Państwa Członkowskiego.
2.
Jeżeli, zgodnie z ust. 1, kontynuowane jest wpłacanie składek do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego w jednym Państwie Członkowskim, delegowany pracownik i, gdzie jest to stosowane, jego pracodawca są wyłączeni z obowiązku wpłacania składek do dodatkowego systemu emerytalno-rentowego w drugim Państwie Członkowskim.
Artykuł 7
Informowanie członków systemu
Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, że pracodawcy, powiernicy oraz inne osoby odpowiedzialne za zarządzanie dodatkowymi systemami emerytalno-rentowymi zapewniają członkom systemu stosowne informacje, kiedy przemieszczają się oni do innego Państwa Członkowskiego, jeżeli chodzi o ich uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz możliwości wyboru, które są im dostępne zgodnie z systemem.
Informacje takie powinny przynajmniej odpowiadać informacjom przekazywanym członkom systemu, za których składki przestały być wpłacane, ale którzy pozostali w tym samym Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 8
Państwa Członkowskie mogą przyjąć, że przepisy art. 6 stosuje się w odniesieniu do delegacji, które nastąpiły dnia lub po dniu 25 lipca 2001 r.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych środki, niezbędne do zapewnienia wszystkim osobom, które uznają się za pokrzywdzone ze względu na zaniedbanie stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, możliwości dochodzenia ich roszczeń w procesie sądowym, po ewentualnym zwróceniu się do innych właściwych władz.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 36 miesięcy od daty jej wejścia w życie lub zapewniają do tej daty, że partnerzy społeczni wprowadzają wymagane przepisy w drodze porozumienia.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne kroki w celu umożliwienia im w każdym czasie osiągnięcia skutków określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, z jakimi władzami krajowymi należy kontaktować się w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Nie później niż do dnia 25 stycznia 2002 r. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie Komisja w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy przedłoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
Sprawozdanie dotyczy stosowania niniejszej dyrektywy i, w odpowiednim przypadku, zawiera propozycje zmian, jakie mogą okazać się niezbędne.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa Rady 98/51/WE
z dnia 9 lipca 1998 r.
ustanawiająca niektóre środki w celu wykonania dyrektywy Rady 95/69/WE ustanawiającej warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającą warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych i zmieniającą dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 79/373/EWG i 82/471/EWG [1] zwaną dalej "Dyrektywą 95/69/WE", w szczególności jej art. 15, a także mając na uwadze, co następuje:
niniejsza dyrektywa ustanawia reguły w odniesieniu do warunków zatwierdzania i rejestracji zakładów położonych we Wspólnocie; należy przyjąć równoważne przepisy dotyczące zatwierdzania i rejestracji zakładów znajdujących się w państwach trzecich;
wybór tych krajów musi opierać się na kryteriach ogólnego rodzaju, takich jak obowiązujące przepisy w dziedzinie produkcji pasz oraz organizacja i uprawnień właściwych władz odpowiedzialnych za kontrolę w tej dziedzinie;
należy zapewnić, że te zakłady położone w państwach trzecich spełniają co najmniej warunki równoważne z warunkami ustanowionymi dla zakładów położonych w Państwach Członkowskich, w celu zapewnienia, że produkty pochodzące z tych krajów nie stwarzają ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt i dla środowiska naturalnego;
należy przewidzieć możliwość, że biegli wywodzący się z Komisji oraz Państw Członkowskich sprawdzają w państwach trzecich przestrzeganie reguł ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
wykaz państw trzecich oraz ich zakładów będzie sporządzony na podstawie dalszych decyzji wykonawczych;
w celu niezakłócania handlu z państwami trzecimi niezbędne jest posiadanie przejściowych ustaleń w celu przejścia ze starego systemu przyznawania zezwoleń na przywóz na nowy w oczekiwaniu na w pełni sprawne funkcjonowanie nowego systemu;
oczekując na przyjęcie wykazów zakładów położonych w państwach trzecich, Państwa Członkowskie powinny przesłać Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim informacje dotyczące zakładów położonych w państwach trzecich uprawnionych do wprowadzania produktów do obrotu we Wspólnocie, które posiadają przedstawicielstwo położone na swoim terytorium;
powinno się przyjąć jednolite ustalenia w celu określenia wzoru zarówno dla rejestru zatwierdzonych zakładów i pośredników, jak i dla wykazu zarejestrowanych zakładów i pośredników;
powinno się przyjąć jednolite ustalenia w celu określenia struktury zarówno dla numeru zatwierdzenia, jak i numeru rejestracyjnego zakładów i pośredników;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I Definicje
Artykuł 1
Dla celów niniejszej dyrektywy "właściwe władze" oznaczają władze Państw Członkowskich lub władze państw trzecich odpowiedzialne za przeprowadzanie urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt.
ROZDZIAŁ II Wykaz państw trzecich
Artykuł 2
1.
Komisja, podejmując decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 dyrektywy 95/69/WE, ustanawia wykaz określony w art. 15 lit. a) tiret pierwsze wspomnianej dyrektywy.
Wykaz może być zmieniony lub zintegrowany zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Decydując, czy dany kraj może figurować w wykazie określonym w ust. 1, w szczególności bierze się pod uwagę:
a) przepisy prawne kraju w sektorze pasz oraz, w szczególności, reguły związane z wytwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu produktów i substancji przeznaczonych do żywienia zwierząt oraz zasady kontroli;
b) strukturę i organizację właściwych władz, a także dostępne im uprawnienia i gwarancje, jakie mogą zapewnić w odniesieniu do zastosowania reguł wspólnotowych;
c) organizację i wykonywanie odpowiednich kontroli w sektorze pasz;
d) gwarancje, jakich mogą udzielić państwa trzecie w sprawie zgodności z normami przynajmniej równoważnymi normom ustanowionym w Załączniku do dyrektywy 95/69/WE.
3.
Decyzje określone w ust. 1 zostają publikowane; co pięć lat zostaje opublikowany skonsolidowany wykaz.
ROZDZIAŁ III Zatwierdzanie zakładów położonych w państwach trzecich
Artykuł 3
Wykaz zatwierdzonych zakładów
1.
Komisja, podejmując decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 dyrektywy 95/69/WE oraz na podstawie komunikatów właściwych władz państw trzecich określonych w art. 2 ust. 1, ustanawia wykazy zakładów położonych w państwach trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów określonych w art. 2 lit. a), b), c) i d) wspomnianej dyrektywy.
Wykaz może być zmieniany zgodnie według tej samej procedury:
- zgodnie z wynikami kontroli przewidzianych w art. 5, lub
- na podstawie niekorzystnych wyników kontroli przeprowadzonych na produktach przywożonych, lub
- w celu uwzględnienia nowych informacji otrzymanych od właściwych władz państwa trzeciego.
2.
Zakład może figurować w wykazie wyłącznie:
- jeśli położony jest w jednym z krajów figurujących w wykazie określonym w art. 2 ust. 1,
- jeśli spełnia wymagania co najmniej równoważne wymaganiom ustanowionym w dyrektywie 95/69/WE.
3.
Decyzje określone w ust. 1 zostają opublikowane; co pięć lat opublikowany zostaje skonsolidowany wykaz.
ROZDZIAŁ IV Rejestracja zakładów położonych w państwach trzecich
Artykuł 4
Wykaz zarejestrowanych zakładów
1. Komisja, podejmując decyzje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 dyrektywy 95/69/WE oraz na podstawie komunikatu właściwych władz państw trzecich określonych w art. 2 ust. 1, ustanawia wykaz zakładów z państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów określonych w art. 7 ust. 2 lit. a), b) i c) wspomnianej dyrektywy. Wykaz może być zmieniany zgodnie z tą samą procedurą:
- zgodnie z wynikami kontroli przewidzianych w art. 5, lub
- na podstawie niekorzystnych wyników kontroli przeprowadzonych na produktach przywożonych z państw trzecich, lub
- w celu uwzględnienia nowych informacji otrzymanych od właściwych władz państwa trzeciego.
2.
Zakład może figurować w wykazie wyłącznie:
- jeśli położony jest w jednym z krajów figurujących w wykazie określonym w art. 2 ust. 1,
- jeśli spełnia wymagania co najmniej równoważne wymaganiom ustanowionym w dyrektywie 95/69/WE.
3.
Decyzje określone w ust. 1 zostają opublikowane; co pięć lat opublikowany zostaje skonsolidowany wykaz.
ROZDZIAŁ V Przepisy ogólne
Artykuł 5
Kontrole na miejscu
1. Kontrole na miejscu mogą być przeprowadzane przez biegłych Komisji i Państw Członkowskich, w miarę potrzeb, w celu sprawdzenia, czy przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności przepisy art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2 tiret drugie oraz art. 4 ust. 2 tiret, drugie są rzeczywiście stosowane.
Biegli z Państw Członkowskich są wyznaczani przez Komisję stanowiącą na wniosek Państw Członkowskich.
2.
Komisja powiadomi Państwa Członkowskie o wynikach kontroli określonych w ust. 1.
ROZDZIAŁ VI Regulacje przejściowe
Artykuł 6
1. Czekając na decyzje określone w art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i w art. 4 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić wyłącznie na przywóz z państw trzecich produktów określonych w art. 3 i 4 z zakładów, które posiadają przedstawicielstwa działające we Wspólnocie.
Państwa Członkowskie wymagają, aby nazwa i adres przedstawicielstwa działającego we Wspólnocie pojawiało się obok nazwy i adresu zakładu figurującego w rejestrze i w wykazie określonym w art. 8.
2.
Przedstawicielstwa określone w ust. 1, które zamierzają po raz pierwszy wykonywać swoją działalność od dnia 1 stycznia 1999 r., przedkładają deklarację właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym są położone, w których podejmują się:
- zapewnienia, że zakłady spełniają warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 tiret drugie lub art. 4 ust. 2 tiret drugie,
- prowadzenia rejestru produktów, określonych w art. 3 i 4, jeżeli ma to zastosowanie, wskazującego, że zakłady, których są przedstawicielami, wprowadziły do obrotu we Wspólnocie zgodnie z odpowiednimi przepisami ustanowionymi w Załączniku do dyrektywy 95/69/WE.
3.
Przedstawicielstwa określone w ust. 1, które dnia 31 grudnia 1998 r. prowadziły działalność, mogą kontynuować działalność, pod warunkiem że składają deklarację określoną w ust. 2 przed dniem 1 maja 1999 r.
4.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktów pochodzących z zakładów:
a) jeśli przedstawicielstwo we Wspólnocie nie spełnia warunków ust. 2 lub 3; lub
b) jeśli, po pierwsze, zakład lub jego przedstawicielstwo przestaje spełniać podstawowy warunek mający zastosowanie do ich działalności na podstawie wyników:
- kontroli przeprowadzonych na produktach przywożonych, lub
- kontroli na miejscu określonych w art. 5,
a także jeśli, po drugie, zakład lub jego przedstawicielstwo nie spełnia tego warunku w rozsądnym okresie czasu.
Artykuł 7
1. Czekając na decyzje określone w art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim po raz pierwszy przed dniem 30 czerwca 1999 r. kopię rejestru i wykazu, określonego w art. 8, zakładów określonych w art. 6 ust. 1.
2.
Wszelkie zmiany dokonane w rejestrze oraz wykazie określonym w ust. 1 po dniu 30 czerwca 1999 r. przekazywane są osobno pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
ROZDZIAŁ VII Rejestr i wykaz zakładów i pośredników; zatwierdzenie i numer rejestracyjny
Artykuł 8
Rejestr określony w art. 5 ust. 1 oraz wykaz określony w art. 10 ust. 1 dyrektywy 95/69/WE należy sporządzić zgodnie ze wzorem określonym odpowiednio w rozdziale I.1 i I.2 Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Numer zatwierdzenia określony w art. 5 ust. 1 oraz numer rejestracyjny określony w art. 10 ust. 1 dyrektywy 95/69/WE podane są w formie ustanowionej w rozdziale II Załącznika do niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ VIII Przepisy końcowe
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do 31 grudnia 1998 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują te przepisy z dniem 1 stycznia 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa Rady 98/52/WE
z dnia 13 lipca 1998 r.
w sprawie rozszerzenia dyrektywy 97/80/WE dotyczącej ciężaru dowodu, w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć, na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje:
Rada, stanowiąc zgodnie z Porozumieniem w sprawie polityki społecznej załączonym do protokołu 14 w sprawie polityki społecznej załączonym do Traktatu WE, w szczególności jego art. 2 ust. 2, przyjęła dyrektywę 97/80/WE [4]; w wyniku tego, wymienionej dyrektywy nie stosuje się do Zjednoczonego Królestwa;
Rada Europejska w Amsterdamie, w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r. z satysfakcją odnotowała porozumienie Konferencji Międzyrządowej dotyczące włączenia Porozumienia w sprawie polityki społecznej do Traktatu WE; odnotowała także, że muszą być znalezione środki w celu nadania charakteru prawnego pragnieniu Zjednoczonego Królestwa dotyczącego przyjęcia dyrektyw już przyjętych na podstawie tego Porozumienia przed wejściem w życie Traktatu z Amsterdamu;
na posiedzeniu Rady w dniu 24 lipca 1997 r., Rada i Komisja uzgodniły wprowadzenie w życie konkluzji przyjętych przez Radę Europejską w Amsterdamie; uzgodniły również, że stosowana będzie taka sama procedura, z uwzględnieniem istniejących różnic, do przyszłych dyrektyw przyjmowanych na podstawie Porozumienia w sprawie polityki społecznej; niniejsza dyrektywa stara się osiągnąć ten cel poprzez rozszerzenie dyrektywy 97/80/WE na Zjednoczone Królestwo;
fakt, że dyrektywy 97/80/WE nie stosuje się w Zjednoczonym Królestwie bezpośrednio wpływa na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; skuteczne wprowadzenie w życie we wszystkich Państwach Członkowskich zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet, w szczególności w odniesieniu do zasad dotyczących ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć, we wszystkich Państwach Członkowskich poprawi funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
przyjęcie niniejszej dyrektywy spowoduje, iż dyrektywa 97/80/WE będzie stosowana w Zjednoczonym Królestwie; licząc od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, wyrazy "Państwa Członkowskie" w dyrektywie 97/80/WE powinny być interpretowane jako obejmujące Zjednoczone Królestwo;
Zjednoczone Królestwo powinno korzystać z takiego samego okresu trzech lat, który został przyznany pozostałym Państwom Członkowskim dla wprowadzenia w życie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 97/80/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku art. 2, dyrektywę 97/80/WE stosuje się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Artykuł 2
W dyrektywie 97/80/WE, w art. 7, po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"W odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, datę 1 stycznia 2001 r. w akapicie pierwszym zastępuje się datą 22 lipca 2001 r."
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/53/WE
z dnia 16 lipca 1998 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek oraz metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1525/98 z dnia 16 lipca 1998 r., zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/97 ustalające maksymalne poziomy niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych [2], wyznacza maksymalne limity aflatoksyny w niektórych środkach spożywczych;
dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [3] wprowadza system norm jakości stosowanych w laboratoriach, którym Państwa Członkowskie powierzyły przeprowadzanie urzędowej kontroli środków spożywczych;
pobieranie próbek ma decydujący wpływ na precyzję oznaczania poziomów aflatoksyn, które są bardzo niejednorodnie rozmieszczone w partii towaru;
wydaje się konieczne ustalenie ogólnych kryteriów, które powinna spełniać metoda analizy, w celu zapewnienia, że odpowiedzialne za kontrolę laboratoria wykorzystują metody analiz dające porównywalne wyniki;
przepisy dotyczące pobierania próbek i metod analiz opracowano na podstawie aktualnej wiedzy i mogą one zostać dostosowywane w taki sposób, aby uwzględniały postępy w wiedzy naukowej i technicznej;
metody pobierania próbek używane obecnie przez właściwe władze różnią się znacznie w Państwach Członkowskich; właściwe władze w niektórych Państwach Członkowskich nie są w stanie w krótkim okresie czasu zastosować się do wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy; dlatego konieczne jest zapewnienie odpowiedniego okresu czasu na zastosowanie tych przepisów;
Państwa Członkowskie będą musiały zmodyfikować stopniowo ich metody pobierania próbek w celu zastosowania się do przepisów ustanowionych w załącznikach do niniejszej dyrektywy do czasu zastosowania niniejszej dyrektywy; dlatego właściwe jest przeprowadzanie regularnego przeglądu stosowania tych przepisów w Państwach Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, aby pobieranie próbek stosowane przy urzędowej kontroli poziomów aflatoksyn w środkach spożywczych było przeprowadzane według metod opisanych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, aby przygotowywanie próbek i metody analiz używane przy urzędowej kontroli poziomów aflatoksyn w środkach spożywczych spełniały kryteria opisane w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 98/54/WE
z dnia 16 lipca 1998 r.
zmieniająca dyrektywy 71/250/EWG, 72/199/EWG, 73/46/EWG i uchylająca dyrektywę 75/84/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 70/373/EWG przewiduje, że urzędowe kontrole pasz, do celów sprawdzenia zgodności z wymogami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych regulujących ich jakość oraz skład, muszą być przeprowadzane przy użyciu wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy;
pierwsza dyrektywa Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz [2], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/680/EWG [3] ustanawia metody analizy między innymi w celu oznaczania alkaloidów w łubinie; dyrektywa Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów substancji i produktów niepożądanych w paszach [4], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 97/8/WE [5], nie wymaga aby pasze były urzędowo kontrolowane w odniesieniu do obecność alkaloidów w łubinie; z tego względu wspólnotowa metoda analizy do celów urzędowej kontroli alkaloidów w łubinie nie jest konieczna oraz właściwe jest skreślenie tej metody;
trzecia dyrektywa Komisji 72/199/EWG z dnia 27 kwietnia 1972 r. ustalająca wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/28/WE [7] ustanawia metody analizy między innymi w celu wykrywania i identyfikacji antybiotyków z grupy tetracyklin, oznaczania chlorotetracykliny, oksytetracykliny i tetracykliny oraz oznaczania oleandomycyny; metody te nie są jużwymagane do celów dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [8], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/19/WE [9]; opisane metody nie są już obowiązujące w świetle postępów w dziedzinie wiedzy naukowej i technicznej, z tego względu właściwe jest skreślenie tych metod;
czwarta dyrektywa Komisji 73/46/EWG z dnia 5 grudnia 1972 r. ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz [10], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/89/WE [11] ustala metody analizy między innymi do celów oznaczania tiaminy (witaminy B1, aneuryny) oraz oznaczania kwasu askorbinowego i dehydroaskorbinowego (witamina C); metody te nie są już obowiązujące w odniesieniu do ich zamierzonego celu i zostały zastąpione przez rozwój w dziedzinie wiedzy naukowej i technicznej; z tego względu właściwe jest skreślenie tych metod;
szósta dyrektywa Komisji 75/84/EWG z dnia 20 grudnia 1974 r. ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz [12], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/680/WE, ustala metody analizy między innymi w odniesieniu do oznaczania bukinoliny, sulfakinoksaliny, furazolidonu; metody te nie są już obowiązujące w odniesieniu do celu dyrektywy 70/524/EWG; istnieją podstawy do twierdzenia iż metody te dają niewłaściwe wyniki; lepiej nie posiadać żadnych metod, niż metody, które dają niewłaściwe wyniki; z tego względu właściwe jest skreślenie tych metod;
zgodnie z dyrektywą Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalającą zasady dotyczące organizacji urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt [13], w szczególności jej art. 18, Państwa Członkowskie w przypadku braku wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz, zapewniają że wykorzystywane są metody analizy zgodne z normami uznanymi prze organy międzynarodowe lub, w przypadku braku takich norm, metody zgodne z naukowo uznanymi zasadami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 71/250/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 skreśla się wyrazy: "oraz oznaczania alkaloidów w łubinie";
2. w pkt 15 załącznika do dyrektywy skreśla się wyrazy: "oznaczanie alkaloidów w łubinie".
Artykuł 2
W dyrektywie 72/199/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 skreśla się wyrazy: "zidentyfikowania i wykrywania antybiotyków z grupy tetracyklin" oraz "chloretracykliny, oksytetracykliny, tetracykliny, oleandomycyny,";
2. w pkt 1 załącznika II do dyrektywy w skreśla się wyrazy: "wykrywanie i identyfikacja antybiotyków z grupy tetracyklin", w pkt 2 skreśla się wyrazy: "oznaczanie chlorotertacykliny, oksytetracykliny i tetracykliny" oraz w pkt 3 skreśla się wyrazy: "oznaczanie oleandomycyny".
Artykuł 3
W dyrektywie 73/46/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 skreśla się wyrazy: "tiaminy (aneuryny, witamina B1), kwasu askorbinowego i dehydroaskorbinowego (witaminy C)";
2. w pkt 2 załącznika II do dyrektywy w skreśla się wyrazy: "oznaczenie tiaminy (witaminy B1, aneuryny)", i w pkt 3 skreśla się wyrazy: "oznaczanie kwasu askorbinowego i dehydroaskorbinowego (witaminy C)".
Artykuł 4
Dyrektywa 75/84/EWG traci moc.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej nie później niż w dziewięć miesięcy od momentu jej wejścia w życie.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 98/56/WE
z dnia 20 lipca 1998 r.
w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Produkcja roślin ozdobnych zajmuje ważną pozycję w rolnictwie Wspólnoty.
(2) Zadowalające wyniki w uprawie roślin ozdobnych zależne są w dużej mierze od jakości i zdrowia materiału wykorzystywanego do ich rozmnażania.
(3) Ustanowienie zharmonizowanych warunków na poziomie Wspólnoty zapewni nabywcom na terenie całej Wspólnoty otrzymywanie materiału rozmnożeniowego zdrowego i dobrej jakości.
(4) W kwestiach zdrowia roślin takie zharmonizowane warunki muszą być spójne z przepisami dyrektywy Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [4].
(5) Właściwe jest ustalenie reguł wspólnotowych dla wszystkich rodzajów i gatunków roślin ozdobnych we Wspólnocie, z wyjątkiem tych, do których stosuje się rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory poprzez uregulowanie obrotu tymi gatunkami [5].
(6) Z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy 77/93/EWG dotyczących zdrowia roślin niewłaściwe jest stosowanie wspólnotowych reguł w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym, gdy wykazane zostanie, że taki materiał i rośliny przeznaczone są na wywóz do państw trzecich, ponieważ reguły mające zastosowanie w takich przypadkach mogą różnić się od reguł określonych w niniejszej dyrektywie.
(7) Określenie norm dotyczących zdrowia roślin oraz norm jakości dla każdego rodzaju i gatunku roślin ozdobnych wymaga długotrwałych rozważań technicznych i naukowych; należy również ustanowić procedurę określenia tych norm.
(8) Obowiązkiem dostawców materiału rozmnożeniowego jest w pierwszej kolejności zapewnienie, aby ich produkty spełniały warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie.
(9) Uprawnione organy Państw Członkowskich podczas przeprowadzania kontroli i inspekcji powinny zapewnić spełnienie tych warunków przez dostawców.
(10) Należy wprowadzić wspólnotowe środki kontroli w celu jednolitego stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich norm określonych w niniejszej dyrektywie.
(11) W interesie nabywców materiału rozmnożeniowego jest podawanie nazw odmian lub grup roślin oraz zabezpieczenie ich tożsamości.
(12) Charakterystyka specyficzna dla przemysłu działającego w sektorze roślin ozdobnych jest czynnikiem komplikującym; w związku z tym najlepszym sposobem osiągnięcia wyżej wymienionego celu jest powszechna znajomość danej odmiany, bądź też, w przypadku odmian lub grup roślin, dostępność opisu opracowanego i przechowywanego przez dostawców.
(13) W celu zapewnienia tożsamości i uporządkowanego obrotu materiałem rozmnożeniowym należy ustanowić reguły wspólnotowe dotyczące oddzielenia partii i oznaczania; na etykietach należy podawać szczegóły wymagane zarówno dla celów urzędowej kontroli, jak i informacji producenta.
(14) Należy ustanowić reguły zezwalające, w przypadku przejściowych trudności w dostawach, na obrót materiałem rozmnożeniowym podlegającym wymogom mniej rygorystycznym niż wymogi zawarte w niniejszej dyrektywie.
(15) Należy ustanowić przepisy dla zezwolenia na obrót na terenie Wspólnoty materiałem rozmnożeniowym produkowanym w państwach trzecich, pod warunkiem, że w każdym przypadku istnieć będzie gwarancja równorzędności pod każdym względem materiałowi produkowanemu na terenie Wspólnoty, spełniającemu reguły wspólnotowe.
(16) W celu harmonizacji technicznych metod badania stosowanych przez Państwa Członkowskie oraz porównania materiału rozmnożeniowego produkowanego na terenie Wspólnoty z materiałem produkowanym w państwach trzecich należy przeprowadzić próby porównawcze mające na celu sprawdzenie zgodności materiału rozmnożeniowego z wymogami niniejszej dyrektywy.
(17) W celu ułatwienia skutecznego działania niniejszej dyrektywy należy powierzyć Komisji zadanie przyjęcia środków dla jej wykonania; środki takie należy przyjmować zgodnie z procedurą obejmującą ścisłą współpracę Komisji i Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych.
(18) Dyrektywą Rady 91/682/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych i roślinami ozdobnymi [6] ustanowiono zharmonizowane warunki na poziomie Wspólnoty w celu zapewnienia nabywcom we Wspólnocie otrzymywania zdrowego i dobrej jakości materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych.
(19) Państwa Członkowskie napotkały w przeszłości trudności z wykładnią oraz transpozycją wyżej wymienionej dyrektywy.
(20) Rozważano możliwość włączenia wyżej wymienionej dyrektywy w Inicjatywę SLIM (Uproszczone Prawodawstwo dla Rynku Wewnętrznego), rozpoczętej przez Komisję w maju 1996 r.
(21) Zespół SLIM dla roślin ozdobnych dokonał różnych zaleceń mających na celu uproszczenie wymienionej dyrektywy; zalecenia te zawarte są w Komunikacie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie Inicjatywy SLIM.
(22) Zalecenia te dotyczyły osób, które będą kontrolowane na mocy przepisów wymienionej dyrektywy, gatunków, do których stosowane będą przepisy wymienionej dyrektywy, autentyczności odmian, powiązań z dyrektywą 77/93/EWG oraz równorzędności państw trzecich.
(23) Po rozważeniu tych zaleceń pożądane jest wprowadzenie zmian do niektórych przepisów dyrektywy 91/682/EWG; ze względu na liczbę tych zmian wymienioną dyrektywę należy ponownie opracować w celu uzyskania jasności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ 1 ZAKRES
Artykuł 1
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych we Wspólnocie, bez uszczerbku dla reguł dotyczących ochrony dzikiej flory, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 338/97, reguł pakowania i pakowania odpadów, ustanowionych dyrektywą 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [7] lub też, z wyjątkiem przypadków, gdy niniejsza dyrektywa lub przepisy powstałe na jej podstawie stanowią inaczej, reguł zdrowia roślin ustanowionych dyrektywą 77/93/EWG.
2.
Przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- materiału, dla którego wykazane zostanie jego przeznaczenie na wywóz do państw trzecich, określonego jako taki i odpowiednio odizolowanego,
- materiału, którego produkty nie są przeznaczone do celów ozdobnych, jeśli stosuje się do nich inne przepisy Wspólnoty w sprawie obrotu takimi materiałami.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 można zdecydować, że wszystkich lub niektórych wymogów niniejszej dyrektywy nie stosuje się w odniesieniu do nasion niektórych gatunków lub grup roślin przeznaczonych do produkcji dalszego materiału rozmnożeniowego, w przypadku gdy nie zachodzi znaczący związek między jakością tych nasion a jakością materiału z nich wyprodukowanego.
TYTUŁ II DEFINICJE
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1. "Materiał rozmnożeniowy": materiał roślinny przeznaczony do:
- rozmnażania roślin ozdobnych, lub
- produkcji roślin ozdobnych; jednak w przypadku produkcji z całych roślin niniejszą definicję stosuje się jedynie w zakresie, w jakim roślina ozdobna wyprodukowana w ten sposób przeznaczona jest do dalszego obrotu.
"Rozmnażanie": reprodukcja wegetatywna lub inne sposoby reprodukcji.
2. "Dostawca": osoba fizyczna lub prawna zawodowo zajmująca się obrotem materiałem rozmnożeniowym lub przywożąca go.
3. "Obrót": sprzedaż lub dostawa przez dostawcę innej osobie.
Pojęcie "sprzedaż" obejmuje udostępnianie lub składowanie oraz wystawianie z zamiarem sprzedaży lub oferowanie na sprzedaż.
4. "Właściwa urzędowa instytucja":
a) organ ustanowiony lub wyznaczony przez dane Państwo Członkowskie pod nadzorem rządu krajowego i właściwy w sprawach dotyczących jakości;
b) każdy organ państwowy ustanowiony:
- na poziomie krajowym, lub
- na poziomie regionalnym, pod nadzorem władz krajowych, w granicach określonych przez konstytucję danego Państwa Członkowskiego.
Wyżej wymienione instytucje mogą, zgodnie z ustawodawstwem danego państwa, przekazywać obowiązki określone w niniejszej dyrektywie do wykonania pod ich nadzorem każdej państwowej lub prywatnej osobie prawnej, której, na podstawie urzędowo zatwierdzonego statutu, powierzono wyłącznie specyficzne funkcje publiczne, pod warunkiem, że ta osoba prawna ani osoby wchodzące w skład jej organów nie są osobiście zainteresowane wynikiem zastosowanych przez nią środków.
Ponadto możliwe jest zatwierdzenie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, innych osób prawnych ustanowionych w imieniu instytucji, o której mowa w lit. a), działających pod władzą i nadzorem tej instytucji, pod warunkiem, że ta osoba prawna nie jest osobiście zainteresowana rezultatem zastosowanych nią środków.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji o ich właściwych urzędowych instytucjach.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
5. "Partia": liczba jednostek jednego towaru określana na podstawie jednorodności składu i pochodzenia.
TYTUŁ III WYMOGI, KTÓRE MUSI SPEŁNIAĆ MATERIAŁ ROZMNOŻENIOWY
Artykuł 3
1.
Dostawcy mogą dokonywać obrotu materiałem rozmnożeniowym jedynie wtedy, gdy spełnia on wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie.
2.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do materiału rozmnożeniowego przeznaczonego do:
a) prób lub celów naukowych,
b) selekcji, oraz
c) ochrony różnorodności genetycznej.
3.
Przyjęcia szczegółowych zasad stosowania przepisów ust. 2 można dokonać zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 4
Materiał rozmnożeniowy, w stosownych przypadkach, spełnia odpowiednie warunki zdrowia roślin ustanowione w dyrektywie 77/93/EWG.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 1 i 4 materiał rozmnożeniowy stanowiący przedmiot obrotu:
- jest, przynajmniej z punktu widzenia inspekcji wzrokowej, w znacznej mierze wolny od wszelkich szkodliwych organizmów wpływających na obniżenie jakości, jak też od jakichkolwiek tego oznak lub symptomów, które obniżają wartość użytkową materiału rozmnożeniowego,
- jest w znacznej mierze wolny od wszelkich wad, które mogłyby wpłynąć na obniżenie jego jakości jako materiału rozmnożeniowego,
- charakteryzuje się odpowiednim wigorem i odpowiednimi wymiarami pod względem użyteczności jako materiału rozmnożeniowego,
- nasiona charakteryzują się odpowiednim poziomem zdolności kiełkowania,
- jeśli obrót materiałem odbywa się z podaniem informacji o odmianie, na mocy przepisów art. 9, charakteryzuje się odpowiednią tożsamością i czystością odmianową.
2.
W przypadku stwierdzenia, na podstawie istnienia widocznych oznak lub symptomów, że materiał rozmnożeniowy nie jest w znacznym stopniu wolny od obecności szkodliwych organizmów, z materiałem takim postępuje się we właściwy sposób; lub jeśli to właściwe, materiał taki usuwa się.
3.
W przypadku materiału rozmnożeniowego roślin cytrusowych spełnia on również następujące warunki:
a) pochodzi on z wyjściowego materiału, który został poddany kontroli, w wyniku której nie stwierdzono objawów obecności żadnych wirusów, organizmów wirusopodobnych ani chorób;
b) został poddany kontroli, której wyniki wskazują, że od początku ostatniego cyklu wegetacji jest on w znacznym stopniu wolny od takich wirusów, organizmów wirusopodobnych lub chorób; oraz
c) w przypadku szczepienia materiał taki jest zaszczepiony na podkładkach niepodatnych na wiroidy.
4.
Cebulki kwiatowe spełniają również następujące warunki:
- materiał rozmnożeniowy pochodzi bezpośrednio z materiału, który w stadium uprawy został poddany kontroli, której wyniki wskazują, że był on w znacznym stopniu wolny od wszelkich szkodliwych organizmów i chorób, a także od oznak lub objawów ich obecności.
5.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 można sporządzić tabelę dla danego rodzaju lub gatunku, ustanawiającą dodatkowe warunki dotyczące jakości, które musi spełnić materiał rozmnożeniowy, gdy stanowi przedmiot obrotu.
Dany rodzaj lub gatunek wprowadza się do tabeli jedynie, gdy można wskazać powód zastosowania tych dodatkowych reguł.
W trakcie określania tych powodów stosuje się następujące kryteria:
- występowanie problemów dotyczących jakości materiału rozmnożeniowego danego gatunku lub rodzaju, które można rozwiązać w sposób zadowalający jedynie poprzez środki prawne,
- istotne znaczenie gospodarcze materiału rozmnożeniowego danego gatunku lub rodzaju,
- zgodność z międzynarodowymi normami dotyczącymi szkodników niekwarantannowych.
TYTUŁ IV WYMOGI, KTÓRE MUSZĄ SPEŁNIAĆ DOSTAWCY MATERIAŁU ROZMNOŻENIOWEGO
Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, dostawcy są urzędowo rejestrowani zgodnie z działalnością prowadzoną przez nich w ramach niniejszej dyrektywy.
Właściwe urzędowe instytucje mogą uznać dostawców już zarejestrowanych na mocy dyrektywy 77/93/EWG za zarejestrowanych do celów niniejszej dyrektywy.
Dostawcy ci powinni pomimo to spełniać wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do dostawców sprzedających towar wyłącznie osobom niezajmującym się zawodowo produkcją ani sprzedażą roślin ozdobnych lub materiału rozmnożeniowego.
Dostawcy ci powinni pomimo to spełniać wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
Dostawcy zajmujący się produkcją materiału rozmnożeniowego:
- identyfikują i monitorują punkty krytyczne własnego procesu produkcji mające wpływ na jakość materiału,
- przechowują informacje dotyczące monitorowania, określonego w tiret pierwszym powyżej, w celu okazania na żądanie właściwej urzędowej instytucji,
- w stosownych przypadkach pobierają próbki do analizy w laboratorium z odpowiednimi urządzeniami i ekspertyzami.
- zapewniają, że podczas produkcji większość materiału rozmnożeniowego pozostaje oddzielnie określana.
2.
W przypadku pojawienia się na terenie danego dostawcy zajmującego się produkcją materiału rozmnożeniowego szkodliwego organizmu wymienionego w dyrektywie 77/93/EWG lub w jakichkolwiek przepisach określonych zgodnie z art. 5 ust. 5 dostawca zgłasza ten fakt do właściwych urzędowych instytucji i podejmuje wszelkie środki przez nie ustanowione.
3.
W przypadku obrotu materiałem rozmnożeniowym zarejestrowani dostawcy prowadzą dokumentację sprzedaży i zakupów dla co najmniej ostatnich 12 miesięcy.
4.
Zasady stosowania ust. 1 można ustalić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
TYTUŁ V OBRÓT I ETYKIETOWANIE MATERIAŁU ROZMNOŻENIOWEGO
Artykuł 8
1.
Materiał rozmnożeniowy wprowadza się do obrotu w partiach.
Jednakże możliwa jest sprzedaż materiału rozmnożeniowego należącego do różnych partii w jednej przesyłce pod warunkiem, że dostawca prowadzi dokumentację dotyczącą składu i pochodzenia różnych partii towaru.
2.
Materiał rozmnożeniowy stanowiący przedmiot obrotu jest opatrzony etykietą lub innym dokumentem sporządzonym przez dostawcę.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 należy ustanowić wymogi dotyczące etykiety lub dokumentu określonych w ust. 2.
W przypadku obrotu materiałem rozmnożeniowym dla osób niezajmujących się zawodowo produkcją lub sprzedażą roślin ozdobnych lub materiału rozmnożeniowego wymogi dotyczące etykietowania mogą zostać ograniczone do wymogu przedstawienia odpowiednich informacji o produkcie.
Wymogi dotyczące pakowania materiału rozmnożeniowego można przyjąć zgodnie z tą samą procedurą.
4.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do materiału rozmnożeniowego sprzedawanego osobom niezajmujących się zawodowo produkcją lub sprzedażą roślin ozdobnych lub materiału rozmnożeniowego.
Artykuł 9
1.
Obrotu materiałem rozmnożeniowym można dokonać w odniesieniu do danej odmiany jedynie, jeśli odmiana ta jest:
- prawnie chroniona przez prawo do ochrony odmian roślin zgodnie z przepisami w sprawie ochrony nowych odmian, lub
- urzędowo zarejestrowana, lub
- powszechnie znana, lub
- wyszczególniona w wykazie prowadzonym przez dostawcę, z podaniem jej szczegółowego opisu i sklasyfikowaniem.
Wykazy takie sporządzane są zgodnie z przyjętymi międzynarodowymi wytycznymi, gdy mają one zastosowanie w danym przypadku.
Wykazy udostępniane są na żądanie właściwej urzędowej instytucji danego Państwa Członkowskiego.
2.
O ile jest to możliwe, w stosunku do danej odmiany stosuje się jednakowe nazewnictwo na terenie wszystkich Państw Członkowskich, zgodnie ze środkami wykonawczymi, które mogą być przyjęte zgodnie z przepisami art. 17 lub w przypadku ich braku, zgodnie z przyjętymi międzynarodowymi wytycznymi.
3.
W przypadku obrotu materiałem rozmnożeniowym w odniesieniu do grupy roślin zamiast do odmiany określonej w ust. 1 dostawca wskazuje grupę roślin w sposób umożliwiający uniknięcie pomyłki z jakimkolwiek nazewnictwem odmian.
4.
Dodatkowe przepisy wykonawcze dla ust. 1 tiret czwarte mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
TYTUŁ VI MATERIAŁ ROZMNOŻENIOWY SPEŁNIAJĄCY MNIEJ RYGORYSTYCZNE WYMOGI
Artykuł 10
W przypadku wystąpienia przejściowych trudności w dostawach materiału rozmnożeniowego spełniającego wymogi zawarte w niniejszej dyrektywie, których to trudności nie można przezwyciężyć we Wspólnocie, możliwe jest przyjęcie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, przepisów dotyczących obrotu materiałem rozmnożeniowym spełniającym mniej rygorystyczne wymogi.
TYTUŁ VII MATERIAŁ ROZMNOŻENIOWY PRODUKOWANY W PAŃSTWACH TRZECICH
Artykuł 11
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 podejmowane są decyzje, czy materiał rozmnożeniowy produkowany w jednym z państw trzecich gwarantuje równorzędność pod każdym względem w stosunku do materiału produkowanego na terenie Wspólnoty zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Do czasu podjęcia decyzji określonej w ust. 1 zakazuje się przywozu materiału rozmnożeniowego z państw trzecich, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawca przywożący taki materiał zapewni przed przywozem jego równorzędność pod każdym względem w stosunku do materiału produkowanego we Wspólnocie zgodnie z niniejszą dyrektywą, w szczególności pod względem jakości, identyfikacji i zdrowia roślin.
3.
Importer powiadamia właściwe urzędowe instytucje o materiale przywożonym na mocy przepisów ust. 2, jak również prowadzi dokumentację dotyczącą swoich umów z dostawcami w państwach trzecich.
4.
Środki wykonawcze dotyczące zastosowania odpowiedniej procedury oraz dalsze wymogi, które muszą zostać spełnione przez importerów, mogą zostać określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
TYTUŁ VIII ŚRODKI KONTROLI I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie nakładają na dostawców obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu zagwarantowania zgodności z niniejszą dyrektywą.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają urzędowe inspekcje materiału rozmnożeniowego:
- przynajmniej poprzez kontrole wyrywkowe, oraz
- przynajmniej w odniesieniu do sprzedaży towarów osobom niezajmujących się zawodowo produkcją lub sprzedażą roślin ozdobnych lub materiału rozmnożeniowego,
aby dokonać kontroli spełnienia wymogów.
Państwa Członkowskie mogą również pobierać próbki w celu dokonania kontroli zgodności.
W trakcie wykonywania nadzoru i monitorowania właściwe urzędowe instytucje mają swobodny dostęp do wszystkich części obiektów należących do dostawców w każdym możliwym do przyjęcia terminie.
Do dnia 31 grudnia 2002 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania warunków kontroli przewidzianych w niniejszym artykule, wraz ze wszystkimi właściwymi wnioskami, w stosownych przypadkach włącznie z tymi, które zakładają zwolnienie punktów sprzedaży detalicznej z obowiązku spełniania wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Szczegółowe procedury wykonawcze urzędowych inspekcji na mocy niniejszej dyrektywy mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
Artykuł 13
1.
Jeśli w trakcie urzędowych inspekcji określonych w art. 12 lub prób określonych w art. 14 okaże się, że materiał rozmnożeniowy nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy, właściwa urzędowa instytucja zapewnia podjęcie przez dostawcę odpowiednich działań korygujących; w przypadku zaś, gdy nie jest to możliwe, zakazuje obrotu tym materiałem rozmnożeniowym we Wspólnocie.
2.
Jeśli okaże się, iż materiał rozmnożeniowy danego dostawcy w obrocie nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy, zainteresowane Państwo Członkowskie zapewnia zastosowanie właściwych środków w stosunku do tego dostawcy.
3.
Wszelkie środki podjęte na mocy przepisów ust. 2 zostają wycofane, gdy tylko ustalone zostanie z wystarczającą pewnością, że materiał rozmnożeniowy przeznaczony do obrotu przez dostawców będzie w przyszłości spełniać wymogi i warunki niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
1.
W stosownych przypadkach dokonuje się w Państwach Członkowskich prób lub testów na próbkach w celu sprawdzenia, czy materiał rozmnożeniowy spełnia wymogi i warunki niniejszej dyrektywy.
Komisja może organizować inspekcje tych prób, przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 można postanowić, że niezbędne jest przeprowadzenie przez Wspólnotę prób i testów ze względów określonych w ust. 1.
Komisja może zorganizować inspekcje wspólnotowych prób przeprowadzane przez przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
3.
Próby i testy określone w ust. 1 i 2 wykorzystuje się w celu harmonizacji technicznych metod badań materiału rozmnożeniowego.
Sprawozdania z postępów prób i testów przesyłane są Komisji i dostarczane Komitetowi określonemu w art. 17.
4.
Komisja zapewnia ustanowienie, w stosownych przypadkach, w obrębie Komitetu warunków koordynacji, przeprowadzania i inspekcji prób określonych w ust. 1 i 2, oraz w celu dokonania oceny ich wyników określonych w art. 17.
W przypadku powstania problemów w związku z organizmami wymienionymi w dyrektywie 77/93/EWG Komisja powiadamia Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, z którym należy się skonsultować również w sprawie protokołów dla wspólnotowych prób, gdy dotyczą one organizmów określonych w dyrektywie 77/93/EWG.
Do prób może być włączony materiał rozmnożeniowy produkowany w państwach trzecich.
Artykuł 15
Obrót materiałem rozmnożeniowym spełniającym wymogi niniejszej dyrektywy nie podlega żadnym innym ograniczeniom poza określonym w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do dostawców, jakości, zdrowia roślin oraz etykietowania i pakowania.
Artykuł 16
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, na własny wniosek i pod pewnymi warunkami, dane Państwo Członkowskie może zostać całkowicie lub częściowo zwolnione od niektórych obowiązków na mocy niniejszej dyrektywy w stosunku do typu materiału rozmnożeniowego niektórych rodzajów lub gatunków, których produkcja odgrywa minimalną rolę w gospodarce na jego terytorium, z wyjątkiem przypadków, gdy byłoby to sprzeczne z przepisami art. 15.
TYTUŁ IX PROCEDURY KOMITETU
Artykuł 17
1.
W przypadkach odniesień do procedury ustanowionej w niniejszym artykule Komisję wspiera Komitet określany jako Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Stałemu Komitetowi projekt środków proponowanych do podjęcia.
Stały Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który może zostać określony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada musi podjąć na temat wniosku Komisji, opinia wydana zostaje większością głosów określoną na podstawie postanowień art. 148 ust. 2 Traktatu.
W sposób wskazany w tym artykule określa się również sposób rozłożenia głosów przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
3. a) Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
b) W przypadku jednak gdy środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W tym przypadku:
- Komisja może odłożyć zastosowanie ustanowionych przez siebie przepisów na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty powiadomienia o nich Komitetu;
- Rada, działając większością głosów, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym powyżej.
4.
Na prośbę przewodniczącego lub jednego z Państw Członkowskich Komitet może zbadać wszelkie sprawy związane z kwestiami, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 18
1.
W przypadkach odniesień do procedury określonej w niniejszym artykule Komisję wspiera jako Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego i Roślin Ozdobnych, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków doprzyjęcia.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który może być określony przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada musi podjąć na temat wniosku Komisji, opinia wydana zostaje kwalifikowaną większością głosów określoną na podstawie postanowień art. 148 ust. 2 Traktatu.
W sposób wskazany w tym artykule określa się również sposób rozłożenia głosów przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, gdy są one zgodne z opinią Komitetu.
b) W przypadku gdy przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinia nie zostanie wydana, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek dotyczący środków, które należy przyjąć.
Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania się do Rady Rada nie podejmuje żadnych działań, Komisja przyjmuje proponowane działania.
TYTUŁ X PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy z dniem 1 lipca 1999 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie taki towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
1.
Z dniem 1 lipca 1999 r. dyrektywa 91/682/EWG traci moc bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w odniesieniu do okresów transpozycji i zastosowania określonych w części A Załącznika do niniejszej dyrektywy.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy 91/682/EWG traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji w części B Załącznika do niniejszej dyrektywy.
3.
Przepisy wykonawcze przyjęte zgodnie z przepisami dyrektywy 91/682/EWG pozostają w mocy do momentu ich zmiany lub uchylenia przez nowe przepisy wykonawcze.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 98/57/WE
z dnia 20 lipca 1998 r.
w sprawie kontroli organizmu Ralstonia solanacearum (Smith), Yabuuchi i wsp.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: szkodliwy organizm Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi i wsp. był znany wcześniej jako Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith; Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi i wsp. stanie się prawdopodobnie powszechnie przyjętą nazwą dla tego organizmu; niniejsza dyrektywa powinna uwzględniać ten fakt;
produkcja ziemniaka i pomidora zajmuje istotną pozycję w rolnictwie Wspólnoty; wydajność produkcji ziemniaka i pomidora jest stale zagrożona przez organizmy szkodliwe;
ochrona upraw ziemniaka i pomidora przed takimi szkodliwymi organizmami powinna nie tylko utrzymać na obecnym poziomie, ale nawet zwiększyć wydajność produkcji rolnej;
środki ochronne przed wprowadzeniem organizmów szkodliwych na terytorium Państwa Członkowskiego mogą mieć ograniczony efekt, gdyby jednocześnie nie prowadzono metodycznej kontroli ich występowania w całej Wspólnocie i gdyby nie zapewniono ochrony przed ich rozprzestrzenianiem się;
jednym z organizmów szkodliwych dla ziemniaka i pomidora jest Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuubhi i wsp., czynnik patogenny w chorobie brunatnej zgnilizny ziemniaka i w bakteryjnym więdnięciu ziemniaków oraz pomidorów; epidemie choroby spowodowanej tym patogenem występowały już w niektórych częściach Wspólnoty i nadal występują pewne ograniczone źródła infekcji;
istnieje poważne ryzyko dla upraw ziemniaka i pomidora w całej Wspólnocie, jeżeli nie zostaną podjęte skuteczne środki ochrony tych roślin, polegające na lokalizacji występowania tego organizmu, określeniu jego rozpowszechnienia, tak by zapobiec jego pojawieniu się i rozprzestrzenianiu się oraz w przypadku znalezienia tego organizmu – zabezpieczeniu przed jego rozprzestrzenieniem się i likwidacji organizmu przez usunięcie roślin wraz z korzeniami;
dla zapewnienia osiągnięcia powyższych celów we Wspólnocie powinny być podjęte określone środki; ponadto Państwa Członkowskie muszą być zdolne do podjęcia w razie potrzeby dodatkowych lub bardziej rygorystycznych środków, kiedy nie będzie przeciwwskazań co do transportowania ziemniaków lub pomidorów we Wspólnocie, z wyjątkiem sytuacji określonych w dyrektywie Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie działań ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Państw Członkowskich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie [4]; o podjęciu takich środków należy powiadomić inne Państwa Członkowskie oraz Komisję;
należy podjąć środki, które powinny uwzględniać fakt, że niezbędne są systematyczne urzędowe kontrole w celu zlokalizowania patogenu; takie kontrole powinny obejmować inspekcję oraz, kiedy zachodzi taka potrzeba, gdy w określonych warunkach środowiskowych choroba może pozostawać w formie utajonej i nie dawać się zaobserwować ani w rosnących ziemniakach, ani w zmagazynowanych bulwach ziemniaczanych, to powinny one obejmować także pobieranie próbek i ich badanie; rozprzestrzenianie się patogenu na roślinach w fazie wzrostu nie jest czynnikiem najważniejszym, najgroźniejsze jest jego rozprzestrzenianie się poprzez wody powierzchniowe wraz z dzikimi roślinami psiankowatymi i dlatego nawadnianie upraw ziemniaka i pomidora przy użyciu skażonej wody wydaje się stanowić ryzyko zarażenia tych upraw; patogen może występować również w samosiewach ziemniaka i pomidora w zimie i może stanowić źródło infekcji przeniesionej z jednego sezonu na drugi; patogen może być również roznoszony przez skażenie ziemniaka wskutek kontaktu z ziemniakami zakażonymi oraz poprzez kontakt z urządzeniami stosowanymi podczas uprawy, zbioru i przetwórstwa zbiorów, albo podczas transportu i magazynowania w zbiornikach, które uprzednio zostały zainfekowane tym organizmem, poprzez wcześniejszy kontakt z porażonymi ziemniakami;
rozprzestrzenianie się patogenu można zredukować lub można mu całkowicie zapobiec dzięki dekontaminacji odpowiednich obiektów; jakiekolwiek zarażenie materiału siewnego ziemniaka stanowi główne ryzyko rozprzestrzeniania się patogenu; podobnie utajona postać infekcji ziemniaka stanowi poważne ryzyko rozprzestrzeniania się patogenu i można temu zapobiec poprzez stosowanie materiałów siewnych ziemniaka wyprodukowanych w ramach urzędowo zatwierdzonego programu, w którym materiały siewne zostały przebadane i uznane za wolne od infekcji;
aktualna wiedza na temat biologii i epidemiologii Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi i wsp. w warunkach europejskich nie jest pełna i przewiduje się, że w ciągu najbliższych kilku sezonów konieczne będzie dokonanie przeglądu proponowanych środków ostrożności; przewiduje się dokonanie podobnych ulepszeń w zakresie procedur badań, w wyniku dalszych prac badawczych, szczególnie w odniesieniu do czułości oraz specyficzności metod badania, tak aby wybrać oraz wystandaryzować optymalną wersję spośród dostępnych metod badania;
w celu określenia danych szczegółowych, dotyczących takich ogólnych środków oraz bardziej restrykcyjnych i dodatkowych środków, które zostaną podjęte przez Państwa Członkowskie dla zapobieżenia przenoszenia patogenu na ich terytorium, pożądana jest ścisła współpraca Państw Członkowskich z Komisją, koordynowana przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin (zwany dalej "Komitetem"),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy środków, jakie Państwa Członkowskie podejmują w celu zabezpieczenia się przed szkodnikiem Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi i wsp., znanym wcześniej jako Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith (zwanym dalej "organizmem"), w odniesieniu do roślin żywicielskich powyższego organizmu, wyszczególnionych w załączniku I sekcja 1 (zwanych dalej "wyszczególnionym materiałem roślinnym"):
a) zlokalizowania organizmu i określenia jego występowania;
b) zabezpieczenia przed pojawieniem się i rozprzestrzenianiem się tego organizmu; oraz
c) w przypadku stwierdzenia obecności tego organizmu – zabezpieczenia przed jego rozprzestrzenianiem się i jego likwidacji przez usunięcie roślin z korzeniami.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają coroczne, systematyczne urzędowe kontrole występowania organizmu w wyszczególnionym materiale roślinnym, pochodzącym ze swojego terytorium.
W celu identyfikacji innych możliwych źródeł skażenia zagrażającego produkcji wyszczególnionego materiału roślinnego, Państwa Członkowskie oceniają występujące ryzyko i jeżeli stwierdzą ryzyko rozprzestrzeniania się organizmu, prowadzią na obszarach produkcji wyszczególnionego materiału roślinnego docelowe kontrole urzędowe występowania organizmu na roślinach innych niż wyszczególniony materiał roślinny, łącznie z dzikorosnącymi roślinami żywicielskimi tego organizmu z rodziny psiankowatych, kontrole jego obecności w wodach powierzchniowych, używanych do nawadniania lub zraszania wyszczególnionego materiału roślinnego oraz w odpadach płynnych pochodzących z przetwórstwa przemysłowego wyszczególnionego materiału roślinnego, a także w sortowniach i pakowalniach wyszczególnionego materiału roślinnego i na obiektach służących do nawadniania i zraszania wyszczególnionego materiału roślinnego.
Zakres tych docelowych kontroli jest określany stosownie do stwierdzonego stopnia ryzyka przenoszenia organizmu.
Państwa Członkowskie mogą także prowadzić urzędowe kontrole występowania organizmu na takich materiałach, jak pożywki, gleba i odpady stałe z przetwórstwa przemysłowego lub procesu czyszczenia i pakowania.
2.
Kontrole urzędowe, przewidziane w ust. 1, przeprowadza się:
a) na wyszczególnionym materiale roślinnym, zgodnie z ustaleniami przedstawionymi w załączniku I sekcja II pkt 1; oraz,
b) w przypadku roślin żywicielskich innych niż wyszczególniony materiał roślinny, wód powierzchniowych, łącznie z odpadami ciekłymi, zgodnie z właściwymi metodami, a także gdy zaistnieje taka potrzeba, należy pobrać próbki i poddać je badaniu urzędowemu lub w urzędowo nadzorowanym laboratorium;
c) w razie potrzeby, kontroli należy poddać inne materiały, stosując właściwe metody.
Dalsze szczegółowe informacje, dotyczące procedur kontrolnych oraz liczb, pochodzenia i czasu pobierania próbek do kontroli, zostaną ustalone przez odpowiednie organy urzędowe, w rozumieniu dyrektywy 77/93/EWG, w oparciu o właściwe zasady naukowe i statystyczne oraz znajomość biologii organizmu, uwzględniając specyfikę poszczególnych systemów produkcyjnych wyszczególnionego materiału roślinnego oraz, w miarę potrzeb, innych roślin żywicielskich tego organizmu, występujących w danym Państwie Członkowskim.
3.
Szczegółowe informacje i wyniki kontroli urzędowych, przewidzianych w ust. 1 są co roku przekazywane do wiadomości innych Państw Członkowskich oraz do Komitetu, zgodnie z ustaleniami załącznika I sekcja II pkt 2.
Notyfikacje takie należy dostarczyć do dnia 1 czerwca, z wyjątkiem notyfikacji dotyczących ziemniaków przeznaczonych na materiał siewny dla gospodarstw rolnych, w tym przypadku – do dnia 1 września.
Szczegółowe informacje o przebiegu kontroli i jej wynikach odnoszą się do produkcji z poprzedniego roku, o czym może być powiadomiony także Komitet.
4.
Przyjmuje się następujące przepisy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG:
- właściwe metody kontroli i analiz laboratoryjnych, przewidziane w ust. 2 akapit pierwszy lit. b).
5.
Można przyjąć następujące przepisy, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG:
- właściwe metody kontroli, przewidziane w ust. 2 akapit pierwszy lit. c),
- dalsze szczegółowe informacje dotyczące kontroli, przewidziane w ust. 2 akapit drugi, w celu zapewnienia porównywalnego poziomu bezpieczeństwa w Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie dostarczą do właściwych organów urzędowych informacje o podejrzeniu wystąpienia lub o potwierdzonej obecności organizmu na ich obszarze.
Artykuł 4
1.
We wszystkich przypadkach podejrzeń co do wystąpienia organizmu odpowiedzialne organy Państwa(-w) Członkowskiego(-ch) zapewnią urzędowe lub urzędowo nadzorowane analizy laboratoryjne wyszczególnionego materiału roślinnego, przy użyciu odpowiednich metod, określonych w załączniku II oraz zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku III pkt 1 albo we wszystkich innych przypadkach, przy użyciu innej urzędowo uznanej metody, potwierdzającej lub wykluczającej podejrzewaną obecność organizmu.
W przypadku potwierdzenia obecności organizmu, zostaną spełnione wymagania ustanowione w załączniku III pkt 2.
2.
Do czasu potwierdzenia lub wykluczenia podejrzewanej obecności organizmu według ust. 1, we wszystkich przypadkach podejrzewania wystąpienia organizmu, albo:
i) zostaną zaobserwowane objawy diagnostyczne choroby spowodowanej przez organizm i otrzyma się pozytywne wyniki szybkiego badania(-ń) przesiewowego(-ych), określonego w załączniku II sekcja I pkt 1 oraz sekcja II; albo
ii) otrzyma się wynik pozytywny badania(-ń) przesiewowego (-ych), określonego(-ch) w załączniku II sekcja I pkt 2 oraz sekcja III,
i odpowiedzialne organy Państw Członkowskich, w zakresie dotyczącym ich własnej produkcji:
a) wydadzą zakaz przenoszenia roślin oraz bulw ze wszystkich zbiorów, serii produkcyjnych oraz wysyłkowych, z których pobrano próbki, z wyjątkiem tych znajdujących się pod kontrolą, o których wiadomo, że nie występuje podejrzenie ryzyka rozprzestrzeniania się organizmu;
b) podejmą odpowiednie kroki dla wyśledzenia pochodzenia podejrzanej obecności organizmu;
c) wprowadzą właściwe dodatkowe środki ostrożności, w oparciu o znajomość stopnia oszacowanego ryzyka, szczególnie w odniesieniu do produkcji wyszczególnionego materiału roślinnego oraz przenoszenia materiałów siewnych ziemniaków innych niż te, do których odnosi się lit. a), wyprodukowanych w miejscu, z którego pobrano próbki, do których odnosi się lit. a), aby zapobiec jakiemukolwiek rozprzestrzenieniu się organizmu.
3.
W przypadkach podejrzenia obecności organizmu, w których występuje ryzyko skażenia wyszczególnionego materiału roślinnego lub wód powierzchniowych ze źródeł w innym Państwie Członkowskim lub występowania ryzyka przeniesienia tego organizmu na teren innego Państwa(-w) Członkowskiego(-ch), Państwo Członkowskie, w którym stwierdzono podejrzenie wystąpienia organizmu, niezwłocznie przekaże innym Państwom Członkowskim informacje szczegółowe, zgodnie ze stwierdzonym ryzykiem, o podejrzewanej obecności organizmu i zostanie nawiązana właściwa współpraca między Państwami Członkowskimi.
W ten sposób powiadomione Państwa Członkowskie wprowadzą środki ostrożności, zgodnie z ust. 2 lit. c) i podejmą dalsze działania, we właściwy sposób, zgodnie z ust. 1 i 2.
4.
Można przyjąć następujący przepis, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG:
- środki, określone w ust. 2 lit. c).
Artykuł 5
1.
Jeżeli urzędowe lub urzędowo nadzorowane badania wyszczególnionego materiału roślinnego, wykonane z zastosowaniem właściwych metod, podanych w załączniku II lub w innych przypadkach przy użyciu innych urzędowo uznanych metod, potwierdzą obecność organizmu w próbce pobranej zgodnie z niniejszą dyrektywą, to upoważnione organy Państwa Członkowskiego, działające w oparciu o zdrowe zasady naukowe, biologię organizmu, odpowiednio do specyfiki poszczególnych systemów produkcji, wprowadzania do obrotu i przetwarzania roślin żywicielskich organizmu w tym Państwie Członkowskim:
a) w przypadku wyszczególnionego materiału roślinnego:
i) ustalą zakres badań zmierzających do określenia rozmiaru i pierwotnych źródeł(-ła) skażenia, zgodnie z przepisami załącznika IV, przeprowadzając dalsze badania zgodnie z art. 4 ust. 1, przynajmniej na spokrewnionych klonowo siewkach i zapasach materiału siewnego ziemniaka, oraz
ii) oznaczą jako skażony wyszczególniony materiał roślinny, serię wysyłkową i/lub serię produkcyjną, z której pobrano próbkę, oraz maszyny, pojazdy, magazyny lub ich części, oraz wszelkie inne obiekty, łącznie z materiałami opakowań, będącymi w kontakcie z wyszczególnionym materiałem roślinnym, z którego pobrano próbkę; oznaczać jako skażone również, gdy zajdzie potrzeba, pole(-a) uprawne zabezpieczonej produkcji oraz miejsca, z których pobrano próbkę; oraz w przypadku próbek pobranych w okresie sezonu wegetacyjnego, oznaczać jako skażone pole(-a) uprawne, miejsce(-a) produkcji oraz, gdy zachodzi potrzeba, produkty, z których została pobrana próbka, oraz
iii) ustalą, zgodnie z przepisami załącznika V pkt 1, zakres możliwego skażenia na drodze kontaktu przed i po zbiorach, w produkcji, podczas nawadniania lub zraszania lub poprzez powiązania klonalne, z oznaczanym skażeniem, oraz
iv) wytyczą strefę ochronną, w oparciu o oznaczenie skażenia zgodnie z ii), określą rozmiar możliwego skażenia zgodnie z ppkt iii) i możliwe rozprzestrzenienie się organizmu, zgodnie z przepisami załącznika V pkt 2 ppkt i);
b) w przypadku zbiorów roślin żywicielskich organizmu, innych niż wyszczególnione w lit. a), gdy produkcja wyszczególnionego materiału roślinnego zostanie oceniona za ryzykowną:
i) przeprowadzą badania zgodnie z lit. a) ppkt i); oraz
ii) oznaczą jako skażone rośliny żywicielskie organizmu, z których została pobrana próbka; oraz
iii) określą prawdopodobne skażenie i wytyczą strefę ochronną, zgodnie z lit. a) ppkt iii) i ppkt iv), odpowiednio, w odniesieniu do produkcji wyszczególnionego materiału roślinnego;
c) w przypadku wód powierzchniowych (łącznie z odpadami płynnymi z przetwórstwa przemysłowego lub czyszczeniem, sortowaniem pakowaniem wyszczególnionego materiału roślinnego) oraz dzikorosnących roślin żywicielskich, gdy produkcja wyszczególnionego materiału roślinnego zostanie uznana za ryzykowną, w związku z nawadnianiem, zraszaniem lub zalaniem wodami powierzchniowymi:
i) ustalą zasady badań, łącznie z urzędową kontrolą w odpowiednich okresach czasu, próbek wody powierzchniowej oraz, jeśli one występują, próbek dzikorosnących roślin żywicielskich z rodziny psiankowatych organizmu, w celu określenia rozmiaru skażenia; oraz
ii) oznaczą jako skażoną wodę powierzchniową, z której pobrano próbkę(-i), we właściwym zakresie, na podstawie badania zgodnie z ppkt i); oraz
iii) określą prawdopodobne skażenie i wytyczą strefę skażenia, na podstawie oznaczenia skażenia zgodnie z ppkt ii), oraz możliwe rozprzestrzenienie się organizmu, przy uwzględnieniu przepisów załącznika V pkt 1 oraz pkt 2 ppkt ii).
2. Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komitet, zgodnie z przepisami załącznika V pkt 3, o wszelkich skażeniach oznakowanych zgodnie z ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz ust. 1 lit. c) ppkt ii) oraz o szczegółach dotyczących wytyczonej strefy skażenia, zgodnie z ust. 1 lit. a)) ppkt iv) oraz, gdy stosuje się ust. 1 lit. c) ppkt iii), zgodnie z tym ustępem. Szczegółowe informacje o treści powiadomienia, wysłanego zgodnie z tym ustępem są dostarczane do Komitetu.
Państwa Członkowskie w tym samym czasie dostarczą do Komitetu dodatkowe powiadomienia, określone w załączniku V pkt 4.
Szczegółowe dane z tego powiadomienia, zgodnie z tym akapitem, zostaną niezwłocznie dostarczone do członków Komitetu.
3.
W wyniku powiadomienia wysłanego zgodnie z ust. 2 oraz jego elementów, inne Państwa Członkowskie, wyszczególnione w powiadomieniu, przeprowadzą badania zgodnie z ust. 1 lit. a) ppkt i) oraz, jeśli się stosuje, ust. 1 lit. c) ppkt i) i podejmą dalsze stosowne działania, zgodnie z ust. 1 i 2.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zarządzą, że wyszczególnionego materiału roślinnego, oznaczonego jako skażony według art. 5 ust. 1 lit. a) ppkt ii) nie wolno wysadzać oraz że pod kontrolą i za zgodą upoważnionych organów zostanie on poddany jednemu z przepisów załącznika VI pkt 1, w sposób zapewniający, że nie powstanie możliwe do zidentyfikowania ryzyko rozprzestrzeniania się organizmu.
2. Państwa Członkowskie zarządzą, że wyszczególniony materiał roślinny, określony jako prawdopodobnie zanieczyszczony, na mocy art. 5 ust. 1 lit. a) ppkt iii) oraz lit. c) ppkt iii), łącznie z wyszczególnionym materiałem roślinnym, dla którego zidentyfikowano ryzyko, wyprodukowanym na miejscu produkcji oznaczonym jako prawdopodobnie skażone, na mocy art. 5 ust. 1) lit. a) ppkt iii) nie może być wysadzany i zostanie, pod kontrolą upoważnionych organów urzędowych, właściwie zastosowany lub we właściwy sposób przeznaczony na odpady, zgodnie z załącznikiem VI pkt 2, tak że nie powstanie możliwe do zidentyfikowania ryzyko rozprzestrzenienia się organizmu.
3. Państwa Członkowskie zarządzą, że wszelkie maszyny, pojazdy, zbiorniki, magazyny lub ich części oraz jakiekolwiek inne obiekty, łącznie z materiałem opakowań, oznaczone jako skażone na mocy art. 5 ust. 1 lit. a) ppkt ii) lub określone jako prawdopodobnie skażone na mocy 5 ust. 1 lit. a) ppkt iii) oraz lit. c) ppkt ii), zostaną albo zniszczone, albo oczyszczone ze skażenia, przy zastosowaniu właściwych metod, zgodnie z załącznikiem VI pkt 3. Po dekontaminacji wszystkie te obiekty nie będą już dłużej uważane za skażone.
4.
Bez uszczerbku dla środków wprowadzonych w życie zgodnie z ust. 1, 2 i 3, Państwa Członkowskie zastosują zasadę, że w strefie skażonej, wytyczonej na mocy art. 5 ust. 1 lit. a) ppkt iv) oraz lit. c) ppkt iii), zostanie wprowadzonych szereg środków, wyszczególnionych w załączniku VI pkt 4.1. i 4.2.
Szczegółowe informacje o podjętych środkach są co roku dostarczane innym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Szczegółowe informacje mogą zostać dostarczone do Komitetu.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zarządzą, że materiały siewne spełniają wymogi dyrektywy 77/93/EWG oraz pochodzą w linii prostej z materiału siewnego ziemniaka otrzymanego w ramach urzędowo uznanego programu, wolnego od organizmu, zgodnie z badaniami urzędowymi lub przeprowadzonymi pod nadzorem urzędowym, z użyciem odpowiedniej metody, określonej w załączniku II.
Wyżej określone badania są wykonywane przez Państwo Członkowskie:
a) w przypadkach, w których potwierdzono obecność organizmu w ich własnej produkcji materiału siewnego,
i) przez sprawdzenie roślin, od których pochodzi materiał roślinny, łącznie z selekcją materiału do klonowania oraz systematycznym badaniem klonów podstawowego materiału przeznaczonego do sadzenia; lub
ii) w przypadkach stwierdzenia braku powinowactwa w zakresie klonowania, poprzez badanie wszystkich podstawowych klonów materiału do sadzenia lub roślin, od których pochodzą, łącznie z elitarnym materiałem siewnym wybranym do klonowania, oraz
b) w innych przypadkach albo wszystkich roślin z początkowej selekcji do klonowania lub reprezentatywnych próbek materiału siewnego, albo roślin, od których pochodzą.
2.
Można przyjąć następujące przepisy, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG:
- szczegółowe zasady stosowania ust. 1 akapit drugi lit. a),
- zasady odnoszące się do reprezentatywnych próbek, zawarte w ust. 1 akapit drugi lit. b).
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą zakaz przechowywania organizmu oraz manipulowania tym organizmem.
Artykuł 9
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 77/93/EWG, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od środków określonych w art. 6 i 8 niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami dyrektywy 95/44/EWG [5], jeśli zamierzają podjąć próby i prace naukowe oraz prace nad selekcją odmianową.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie mogą przyjąć, w odniesieniu do ich własnej produkcji takie dodatkowe lub bardziej radykalne środki, jakie mogą być potrzebne do zwalczenia organizmu, albo dla zapobieżenia jego rozprzestrzenianiu się, w zakresie zgodnym z przepisami dyrektywy 77/93/EWG.
Szczegółowe dane na temat podjętych środków należy dostarczyć do innych Państw Członkowskich i do Komisji.
Ponadto szczegółowe informacje o tej notyfikacji mogą zostać przesłane do Komitetu.
Artykuł 11
Zmiany w załącznikach do niniejszej dyrektywy, które będą dokonane w wyniku rozwoju wiedzy naukowej lub technicznej, należy przyjąć zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 16a dyrektywy 77/93/EWG.
W przypadku zastosowania metod ustanowionych w załączniku II oraz środków ustanowionych w załączniku VI pkt 4.1 i 4.2 do niniejszej dyrektywy, zostaje przygotowane sprawozdanie przez Komisję. Sprawozdanie to przedstawia metody i środki oparte na zdobytym doświadczeniu.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 21 sierpnia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 14
Dyrektywa Rady 98/58/WE
z dnia 20 lipca 1998 r.
dotycząca ochrony zwierząt hodowlanych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczo-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Europejską konwencję w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych (zwaną dalej "Konwencją"); Wspólnota przyjęła Konwencję na mocy decyzji 78/923/EWG [4] i złożyła do depozytu dokument uzgodnień;
Wspólnota, jako umawiająca się strona, musi przestrzegać zasad ustanowionych w Konwencji;
zasady te obejmują zapewnienie pomieszczenia, żywienie, pojenie i opiekę zgodnie z fizjologicznymi i psychologicznymi potrzebami zwierząt, wiedzą naukową i stosowaną praktyką;
niezbędne jest opracowanie przez Wspólnotę uzupełniających przepisów jednolitego stosowania Konwencji i jej zaleceń oraz szczególnych zasad stosowania niniejszej dyrektywy;
Parlament Europejski, w swojej uchwale z 20 lutego 1987 r. w sprawie polityki utrzymania zwierząt [5], wezwał Komisję do opracowania propozycji reguł wspólnotowych dotyczących ogólnych aspektów hodowli bydła;
deklaracja nr 24 dołączona do Aktu Końcowego Traktatu o Unii Europejskiej zwraca się do Państw Członkowskich i instytucji europejskich, aby podczas opracowywania i wdrażania ustawodawstwa wspólnotowego, w szczególności wspólnej polityki rolnej, zwrócić uwagę na wymagania dotyczące warunków utrzymania zwierząt;
różnice, które mogą zakłócić konkurencję, kolidują ze sprawną organizacją rynku zwierząt;
istnieje potrzeba ustanowienia wspólnych minimalnych standardów ochrony zwierząt hodowlanych, po to, by zapewnić racjonalny rozwój produkcji oraz ułatwić organizację rynku zwierząt; należy również uwzględnić przepisy dotyczące warunków utrzymania zwierząt ustanowione w regułach wspólnotowych;
należy przeprowadzić badania porównawcze przepisów dotyczących warunków utrzymania zwierząt, stosowanych we Wspólnocie i w wybranych państwach trzecich łącznie z ich oceną, mając na uwadze ustalenie natury przyszłych inicjatyw Wspólnoty mające na celu wyeliminowanie zakłóceń konkurencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa wyznacza minimalne standardy ochrony zwierząt hodowlanych lub gospodarskich.
2.
Nie ma zastosowania do:
a) zwierząt żyjących na wolności;
b) zwierząt używanych w zawodach, przedstawieniach, wydarzeniach kulturalnych i zawodach sportowych;
c) zwierząt używanych w laboratoriach i do eksperymentów;
d) zwierząt bezkręgowych.
3.
Niniejsza dyrektywa stosuje się bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów Wspólnoty, ustanowionych gdzie indziej, a w szczególności do dyrektywy 88/166/EWG [6], 91/629/EWG [7] i 91/630/EWG [8], które nadal mają zastosowanie.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:
1) "zwierzę": jakiekolwiek zwierzę (w tym ryby, gady lub zwierzęta ziemnowodne) hodowane lub trzymane celu produkcji jedzenia, wełny, skóry lub futra lub do innych celów gospodarskich;
2) "właściciel" lub "opiekun": osoba fizyczna lub prawna lub osoby odpowiedzialne lub opiekujące się zwierzętami tymczasowo lub stale;
3) "właściwy organ": właściwy organ w rozumieniu art. 2 ust. 6 dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych stosowanych w handlu wewnątrzwspólnotowym, pewną grupą żywych zwierząt i produktów, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [9].
Artykuł 3
Państwa Członkowskie opracują przepisy gwarantujące, że właściciele i opiekunowie podejmą uzasadnione kroki w celu zapewnienia warunków utrzymania zwierząt będących pod ich opieką tak aby zwierzęta nie były narażane na niepotrzebne cierpienie, ból lub zranienie.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie dopilnują, aby warunki, w jakich zwierzęta (wyłączając ryby, gady i zwierzęta ziemnowodne) są hodowane lub trzymane, biorąc pod uwagę ich gatunek i stopień rozwoju, dostosowanie i udomowienie oraz ich potrzeby fizjologiczne i psychiczne zgodnie ze stosowaną praktyką i wiedzą naukową, były zgodne z przepisami określonymi w Załączniku.
Artykuł 5
1.
Komisja przedłoży Radzie propozycje, które mogą być niezbędne do jednolitego stosowania Europejskiej konwencji w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych oraz na podstawie oceny naukowej, zaleceń zawartych w Konwencji i innych odpowiednich przepisach szczególnych.
2.
Dodatkowo, co pięć lat, po raz pierwszy pięć lat od daty obowiązywania niniejszej dyrektywy, Komisja, na podstawie nabytego doświadczenia w trakcie wdrażania niniejszej dyrektywy, w szczególności środków określonych w ust. 1 oraz postępu technicznego i naukowego, przedłoży Radzie raport, z dołączonymi stosownymi wnioskami, mając na uwadze wyniki raportu.
3.
Rada stanowi większością kwalifikowaną w sprawie tych wniosków.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie dopilnują, że kontrole są przeprowadzane przez właściwe organy w celu sprawdzenia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
Kontrole takie mogą być przeprowadzane jednocześnie z innymi kontrolami.
2.
Od daty, która zostanie ustalona zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 3, Państwa Członkowskie przedłożą Komisji raporty kontroli, wymaganych w ust. 1.
Komisja przedłoży streszczenia tych raportów Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu.
3.
Komisja przed dniem 1 lipca 1999 r. przedłoży wnioski, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9, mając na uwadze zharmonizowanie:
a) kontroli wymaganych w ust. 1;
b) formatu, treści i częstotliwości przedkładania raportów, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 7
1.
Zawsze gdy jest niezbędne jednolite stosowanie się do wymagań niniejszej dyrektywy, eksperci weterynaryjni z Komisji mogą wraz z właściwymi organami;
a) zbadać, czy Państwa Członkowskie stosują się do ustalonych wymogów;
b) przeprowadzić kontrole na miejscu w celu upewnienia się, czy kontrole są przeprowadzane zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwo Członkowskie, na terytorium którego przeprowadzana zostanie kontrola, zapewni ekspertom weterynaryjnym Komisji niezbędną pomoc, której mogą oni potrzebować, wypełniając swoje zadania.
Wynik przeprowadzonej kontroli musi być omówiony z właściwymi organami danego Państwa Członkowskiego zanim zostanie opracowany i opublikowany raport końcowy.
3.
Właściwy organ danego Państwa Członkowskiego podejmuje środki, które mogą być wymagane w związku z wynikami przeprowadzonej kontroli.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte, tam gdzie to niezbędne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
Artykuł 8
1.
Przed dniem 30 czerwca 1999 r. Komisja przedłoży Radzie raport w sprawie:
- porównania przepisów dotyczących warunków utrzymania zwierząt we Wspólnocie i państwach trzecich, które zaopatrują Wspólnotę,
- zakresu otrzymania szerokiej, międzynarodowej akceptacji zasad warunków utrzymania zwierząt, ustanowionych w niniejszej dyrektywie, i
- zakresu, w jakim cele Wspólnoty odnośnie do warunków utrzymania zwierząt mogłyby być pomijanie jako wynik rywalizacji państw nie będących członkami, które nie stosują podobnych norm.
2.
Raport określony w ust. 1 zawiera stosowne wnioski mające na celu wyeliminowanie zakłóceń konkurencji.
Artykuł 9
1.
Gdy stosuje się procedurę określoną w niniejszym artykule, sprawa zostaje niezwłocznie przedłożona Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu ustanowionemu dyrektywą 68/361/EWG [10], zwanym dalej "Komitetem", przez jego przewodniczącego z inicjatywy własnej lub na żądanie Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi propozycję środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię odnośnie do propozycji w określonym czasie, wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów określoną w art. 148 ustęp 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie została wydana opinia, Komisja natychmiast przedkłada Radzie wnioski odnośnie do środków, jakie należy podjąć. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedłożenia Radzie wniosku nie podjęła ona żadnych działań, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je natychmiast, chyba że Rada odrzuciła te zwykłą większością głosów.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, w tym ewentualne sankcje, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1999 r., z zastrzeżeniem innych decyzji podjętych przez Radę w świetle raportu określonego w art. 8, i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże po dniu 31 grudnia 1999 r. Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu, utrzymać lub zastosować na swoim terytorium ostrzejsze przepisy ochrony zwierząt hodowlanych niż te ustanowione w dyrektywie.
Państwa te poinformują Komisję o takich środkach.
3.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady Nr 98/59/WE
z dnia 20 lipca 1998 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Ze względów jasności i racjonalności należy ujednolicić dyrektywę Rady 75/129/EWG z dnia 17 lutego 1975 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych [3].
(2) Należy zwiększyć stopień ochrony pracowników w przypadku zwolnień grupowych uwzględniając potrzebę zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego we Wspólnocie.
(3) Pomimo postępującego zbliżania wciąż istnieją różnice między przepisami obowiązującymi w Państwach Członkowskich, dotyczące trybu i procedury zwolnień grupowych, jak również środków zmierzających do złagodzenia skutków zwolnień dla pracowników.
(4) Różnice te mogą mieć bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(5) Uchwała Rady z dnia 21 stycznia 1974 r. dotycząca programu działań socjalnych [4] przewidziała przyjęcie dyrektywy mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących zwolnień grupowych.
(6) Wspólnotowa Karta Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników, przyjęta podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Strasburgu w dniu 9 grudnia 1989 r. przez szefów państw lub rządów jedenastu Państw Członkowskich, przewiduje, między innymi, w pkt 7 ust. 1, zdaniu pierwszym i w ust. 2; w pkt 17, ust. 1 oraz w pkt 18, tiret trzecie, że:
"7.
Zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego musi prowadzić do poprawy warunków życia i pracy pracowników we Wspólnocie Europejskiej (…).
Tam, gdzie jest to konieczne, poprawa ta musi obejmować rozwój niektórych aspektów ustawodawstwa pracy, takich jak procedury zwolnień grupowych lub procedury dotyczące upadłości.
(…)
17.
We właściwy sposób należy rozwinąć system informacji, konsultacji i udziału pracowników, uwzględniając praktykę obowiązującą w różnych Państwach Członkowskich.
(…)
18.
Taki system informacji, konsultacji i udziału musi być wprowadzony w życie w wymaganym czasie, w szczególności w następujących przypadkach:
( —…)
( —…)
- w procedurach zwolnień grupowych,
( —…)";
(7) W konsekwencji konieczne jest popieranie takiego zbliżania, z jednoczesnym zachowaniem poprawy w rozumieniu art. 117 Traktatu.
(8) Dla obliczenia liczby zwolnień przewidzianych w definicji zwolnień grupowych w rozumieniu niniejszej dyrektywy, ze zwolnieniami należy utożsamiać inne formy wygaśnięcia umowy o pracę, które następuje z inicjatywy pracodawcy, pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć.
(9) Należy również postanowić, że niniejszą dyrektywę stosuje się w zasadzie również do zwolnień grupowych wynikających z faktu zaprzestania działalności przez przedsiębiorstwo w wyniku decyzji sądowej;
(10) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość postanowienia, iż przedstawiciele pracowników mogą korzystać z pomocy biegłych z względu na techniczną złożoność sprawy, która może być przedmiotem informacji i konsultacji;
(11) Należy zapewnić, by obowiązki pracodawców w zakresie informacji, konsultacji i notyfikacji stosowane są niezależnie od tego, czy źródłem decyzji w sprawie zwolnienia grupowego jest pracodawca lub przedsiębiorstwo, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą;
(12) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby przedstawiciele pracowników i/lub pracownicy mogli korzystać z procedur administracyjnych i/lub sądowych w celu przestrzegania wykonywania obowiązków ustanowionych niniejszą dyrektywą;
(13) Niniejsza dyrektywa nie może naruszać obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku I, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
Definicje i zakres
Artykuł 1
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "zwolnienia grupowe" oznaczają zwolnienia dokonywane przez pracodawcę z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, w przypadku gdy, w zależności od wyboru Państw Członkowskich, liczba zwolnień wynosi:
i) bądź, w okresie trzydziestu dni:
- co najmniej 10 w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle więcej niż 20, a mniej niż 100 pracowników,
- co najmniej 10 % liczby pracowników w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle co najmniej 100, a mniej niż 300 pracowników,
- co najmniej 30 w przedsiębiorstwach zatrudniających zwykle co najmniej 300 pracowników;
ii) bądź, w okresie dziewięćdziesięciu dni, co najmniej 20, niezależnie od liczby pracowników zwykle zatrudnionych w tych przedsiębiorstwach;
b) "przedstawiciele pracowników" oznaczają przedstawicieli przewidzianych przez prawodawstwo lub praktykę Państw Członkowskich.
Do celów obliczenia liczby zwolnień przewidzianych w lit. a) jako zwolnienia traktuje się inne formy wygaśnięcia umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) zwolnień grupowych dokonywanych w ramach umów o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego, z wyjątkiem przypadku gdy takie zwolnienia następują przed upływem terminu lub wykonaniem tych umów;
b) pracowników administracji publicznej lub instytucji prawa publicznego (lub, w przypadku gdy Państwa Członkowskie nie stosują tego pojęcia, do jednostek będących ich odpowiednikami);
c) załóg statków morskich.
SEKCJA II
Informacja i konsultacja
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy pracodawca ma zamiar dokonać zwolnień grupowych, jest on zobowiązany, we właściwym czasie, do przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami pracowników w celu osiągnięcia porozumienia.
2.
Takie konsultacje obejmują przynajmniej sposoby i możliwości uniknięcia zwolnień grupowych lub ograniczenia liczby dotkniętych nim pracowników, jak również możliwości złagodzenia ich konsekwencji poprzez wykorzystanie towarzyszących im środków socjalnych, mających na celu, między innymi, pomoc w przeszeregowaniu lub przekwalifikowaniem zwalnianych pracowników.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić możliwość korzystania przez przedstawicieli pracowników z pomocy biegłych, zgodnie z ustawodawstwem i/lub praktykami krajowymi.
3.
Aby umożliwić przedstawicielom pracowników przedstawienie konstruktywnych propozycji, pracodawca, we właściwym czasie w trakcie trwania konsultacji, zobowiązany jest do:
a) dostarczenia im wszystkich istotnych informacji i
b) notyfikowania im, w każdym przypadku, na piśmie:
i) przyczyn zamierzonego zwolnienia;
ii) liczby kategorii pracowników przewidzianych do zwolnienia;
iii) liczby i kategorii pracowników zwykle zatrudnionych;
iv) okres, w którym przewidywane są zwolnienia;
v) przewidziane kryteria selekcji pracowników, którzy mają zostać zwolnieni, o ile ustawodawstwo i/lub praktyka krajowa dają taką możliwość pracodawcy;
vi) przewidzianą metodę obliczeń odszkodowań za zwolnienia, niewynikającą z prawodawstwa i/lub praktyki krajowej.
Pracodawca zobowiązany jest do przesyłania właściwemu organowi władzy publicznej kopii, zawierającej przynajmniej dane zawarte w pisemnym komunikacie, który jest przewidziany w akapicie pierwszym lit. b) ppkt i)–v).
4.
Obowiązki ustanowione w ust. 1, 2 i 3 stosuje się niezależnie od faktu, czy decyzja dotycząca zwolnień grupowych pochodzi od pracodawcy, czy od przedsiębiorstwa, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą.
Przy rozpatrywaniu naruszeń obowiązków informacyjnych, konsultacyjnych i notyfikacji, przewidzianych niniejszą dyrektywą, nie uwzględnia się jakichkolwiek uzasadnień ze strony pracodawcy opierających się na fakcie, że przedsiębiorstwo, które podjęło decyzję prowadzącą do zwolnień grupowych, nie dostarczyło mu wymaganych informacji.
SEKCJA III
Procedura zwolnień grupowych
Artykuł 3
1.
Pracodawca zobowiązany jest do notyfikowania na piśmie właściwemu organowi władzy publicznej o każdym zamiarze zwolnienia grupowego.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że w przypadku zamiaru zwolnienia grupowego związanego z zaprzestaniem działalności przedsiębiorstwa w rezultacie decyzji sądowej, pracodawca zobowiązany jest notyfikować na piśmie właściwemu organowi władzy publicznej, jedynie w przypadku gdy ta ostatnia wystąpi z odpowiednim wnioskiem.
Notyfikacja zawiera wszystkie istotne informacje dotyczące planowanych zwolnień grupowych i konsultacji z przedstawicielami pracowników, przewidzianych w art. 2, w szczególności przyczyny zwolnień, liczbę pracowników przewidzianych do zwolnienia, liczbę zwykle zatrudnionych pracowników i okres, w którym przewiduje się przeprowadzenie zwolnień.
2.
Pracodawca przesyła przedstawicielom pracowników kopię notyfikacji przewidzianej w ust. 1.
Przedstawiciele pracowników mogą przekazać swoje ewentualne uwagi do właściwego organu władzy publicznej.
Artykuł 4
1.
Zamierzone zwolnienia grupowe, notyfikowane właściwemu organowi władzy publicznej, stają się skuteczne najwcześniej trzydzieści dni po notyfikacji określonej w art. 3 ust. 1, nie naruszając postanowień dotyczących indywidualnych praw w odniesieniu do terminu wypowiedzenia.
Państwa Członkowskie mogą upoważnić właściwy organ władzy publicznej do skracania terminu przewidzianego w poprzednim akapicie.
2.
Właściwy organ władzy publicznej wykorzystuje termin przewidziany w ust. 1 na znalezienie rozwiązań problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grupowymi.
3.
W przypadku gdy pierwotny termin przewidziany w ust. 1 jest krótszy od sześćdziesięciu dni, Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwemu organowi władzy publicznej na przedłużenie pierwotnego terminu do sześćdziesięciu dni po notyfikacji, w przypadku gdy problemy, które stwarzają zwolnienia grupowe, mogą nie zostać rozwiązane w pierwotnym terminie.
Państwa Członkowskie mogą przekazać właściwemu organowi władzy publicznej szersze kompetencje dotyczące przedłużenia terminów.
Przed wygaśnięciem pierwotnego terminu, przewidzianego w ust. 1, pracodawca musi zostać powiadomiony o przedłużeniu terminu i jego przyczynach.
4.
Państwa Członkowskie mogą nie stosować niniejszego artykułu do zwolnień grupowych następujących w związku zaprzestaniem działalności przedsiębiorstwa, w przypadku gdy jest ono wynikiem decyzji sądowej.
SEKCJA IV
Postanowienia końcowe
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do stosowania lub wprowadzania przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które są korzystniejsze dla pracowników lub na dopuszczanie bądź wspieranie zastosowania korzystniejszych dla pracowników przepisów umów zbiorowych.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zapewniają, że przedstawiciele pracowników i/lub pracownicy mogą korzystać z procedur administracyjnych i/lub sądowych w celu przestrzegania wykonywania obowiązków przewidzianych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które już przyjęły lub które przyjmują w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji niniejszej dyrektywy, określonych w załączniku I część B, tracą moc dyrektywy wymienione w załączniku I część A.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw są traktowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je według tabeli korelacji, umieszczonej w załączniku II.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 10
Dwudziesta Trzecia Dyrektywa Komisji 98/62/WE
z dnia 3 września 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/16/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Kosmetologii,
a także mając na uwadze, co następuje: wobec braku najnowszych danych naukowych, dotyczących w szczególności długoterminowej toksyczności, Naukowy Komitet ds. Kosmetologii zaleca zakazanie stosowania piżma moskeńskiego i tybetańskiego w produktach kosmetycznych ponieważ mogą one stanowić zagrożenie dla zdrowia konsumentów;
dalsza ocena toksyczności chlorku strontu oparta na nowych danych przedstawionych przez przemysł, wskazuje, że stosowanie tej substancji, bez żadnego ryzyka, może być rozszerzone na szampony i produkty pielęgnacji twarzy pod warunkiem że maksymalne stężenie nie zostanie przekroczone;
na podstawie najnowszych danych naukowych, dozwolone może być stosowanie chlorku, bromku i sacharynianu benzalkonium jako środków konserwujących, podlegających wymaganiom tej dyrektywy;
na podstawie najnowszych badań i danych naukowych 3-jodo-2-propynylokarbaminian butylowy (jodopropynylo karbaminian butylowy) może być zastępczo stosowany jako środek konserwujący w produktach kosmetycznych podlegając określonym warunkom zagęszczenia i stosowania;
na podstawie najnowszych danych naukowych, 2-(2H-benzotriazol-2-ilo)- 4-metylo-6-(2-metylo-3-(1,3,3,3-tetrametylo-1-(trimetylosililo)oksy)-disiloksanylo)propylo) fenol stosuje się jako filtr przeciwko promieniowaniu UV w produktach kosmetycznych w zgodzie z wymaganiami tej dyrektywy;
na podstawie najnowszych danych naukowych ester 4,4-((6-(((1,1-dimetylo)amino)karbonylo)fenylo)amino) 1,3,5-triazyna-2,4-diylo)dwuamino)bis-, bis(2-etyloheksylowy) kwasu benzoesowego może być stosowany jako filtr przeciwko promieniowaniu UV w produktach kosmetycznych;
na podstawie najnowszych badań i danych naukowych, oksyetylowany etylo-4-aminobenzoesan, izopentylo-4-metoksycynamonian, 2,4,6-trianilino-(p-karbo-2′-etyloheksylo-1'oksy)-1,3,5-triazyna i salicylan 2-etyloheksylu są stosowane jako filtry przeciwko promieniowaniu UV, podlegając wymaganiom tej dyrektywy;
na podstawie najnowszych badań i danych naukowych 3-(4′-metylobenzylideno)-d-1 kamfora i 3-benzylidenokamfora, mogą być stosowane jako filtry w produktach kosmetycznych;
środki ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w celu Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 lipca 1999 r. w przypadku substancji wymienionych w Załączniku, producenci ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać na rynek produktów nie spełniających warunków niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 zawierające substancje wymienione w Załączniku nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 30 czerwca 2000 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 30 czerwca 1999 r., wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne dla wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 98/63/WE
z dnia 3 września 1998 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/16/EWG mającą na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 49, art. 57 ust. 1 i 2, zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 66,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającą na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji [1], zmienioną dyrektywą Komisji 98/21/WE [2], w szczególności jej art. 44a, a także mając na uwadze, co następuje:
Zjednoczone Królestwo wystosowało uzasadniony wniosek zmiany dla tego Państwa Członkowskiego określeń neurochirurgii, medycyny internistycznej, ortopedii, anatomii patologicznej i psychiatrii znajdujących się w wykazie specjalności lekarskich wspólnych dla wszystkich Państw Członkowskich;
Luksemburg wystosował uzasadniony wniosek wprowadzenia dla tego Państwa Członkowskiego określeń biologii klinicznej, chirurgii gastroenterologicznej, medycyny jądrowej, chirurgii szczękowo-twarzowej i chirurgii dentystycznej, jamy ustnej i szczękowo-twarzowej do wykazu specjalności lekarskich wspólnych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich;
Grecja wystosowała uzasadniony wniosek zmiany dla tego Państwa Członkowskiego określenia radioterapii w wykazie specjalności lekarskich wspólnych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich;
Zjednoczone Królestwo wystosowało uzasadniony wniosek zmiany dla tego Państwa Członkowskiego określeń mikrobiologii bakteriologicznej, chirurgii piersiowej, kardiologii, wenerologii, diagnostyki radiologicznej, radioterapii, geriatrii, chorób nerkowych, chorób zakaźnych i medycyny społecznej znajdujących się w wykazie specjalności lekarskich wspólnych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich;
Grecja wystosowała uzasadniony wniosek wprowadzenia dla tego Państwa Członkowskiego określeń chirurgii naczyniowej i medycyny społecznej do wykazu specjalności lekarskich wspólnych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich;
Belgia, Irlandia i Zjednoczone Królestwo wystosowały uzasadnione wnioski wprowadzenia dla tych Państw Członkowskich medycyny nagłych wypadków do wykazu specjalności lekarskich wspólnych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich;
Dania, Hiszpania, Włochy, Irlandia, Finlandia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo wystosowały uzasadnione wnioski wprowadzenia neurofizjologii klinicznej do wykazu specjalności lekarskich wspólnych dla dwóch lub więcej Państw Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego ustanowionego decyzją Rady 75/365/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 3 dyrektywy 93/16/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w punkcie "neurochirurgia" określenie "neurological surgery" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "neurosurgery";
b) w punkcie "medycyna internistyczna" określenie "general medicine" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "general (internal) medicine";
c) w punkcie "ortopedia", określenie "orthopaedic surgery" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "trauma and orthopaedic surgery";
d) w punkcie "anatomia patologiczna" określenie "morbid anatomy and histopathology" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "histopathology";
e) w punkcie "psychiatria" określenie "psychiatry" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "general psychiatry".
Artykuł 2
W art. 7 ust. 2 dyrektywy 93/16/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w punkcie
"biologia kliniczna"
dodano następujące zdanie:
"Luksemburg: biologie clinique";
b) w punkcie "mikrobiologia-bakteriologia" określenie "madical microbiology" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "medical microbiology and virology";
c) w punkcie "chirurgia piersiowa" określenie "thoracic surgery" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "cardio-thoracic surgery";
d) w punkcie
"chirurgia naczyniowa"
dodaje się:
"Grecja: Aγγειοχειρουργικής";
e) w punkcie "kardiologia" określenie "cardio-vascular diseases" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "cardiology";
f) w punkcie "wenerologia" określenie "venereology" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "genito-urinary medicine";
g) w punkcie "diagnostyka radiologiczna" określenie "diagnostic radiology" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "clinical radiology";
h) w punkcie "radioterapia" określenie "Аκτινοθεραπευτική" przy państwie "Grecja" zostaje zastąpione określeniem "Аκτινοθεραπευτική — Oγκολογία", a określenie "radiotherapy" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "clinical oncology";
i) w punkcie "geriatria" określenie "geriatrics" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "geriatric medicine";
j) w punkcie "choroby nerkowe" określenie "renal disease" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "renal medicine";
k) w punkcie "choroby zakaźne" określenie "communicable diseases" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "infectious diseases";
l) w punkcie "medycyna społeczna" dodaje się: "Grecja Κοινωνική Іατρική", a określenie "community medicine" przy państwie "Zjednoczone Królestwo" zostaje zastąpione określeniem "public health medicine";
m) w punkcie
"chirurgia gastro-enterologiczna"
dodaje się następujące określenie:
"Luksemburg: chirurgie gastro-entérologique";
n) w punkcie
"medycyna jądrowa"
dodano następujące określenie:
"Luksemburg: médicine nucléaire";
o) w punkcie
"chirurgia szczękowo-twarzowa (podstawowe szkolenie medyczne)"
dodaje się następujące określenie:
"Luksemburg: chirurgie maxillo-faciale";
p) w punkcie
"chirurgia dentystyczna, jamy ustnej i szczękowo-twarzowa (podstawowe szkolenie medyczne i dentystyczne)"
dodaje się następujące określenie:
"Luksemburg: chirurgie dentaire, orale maxillo-faciale";
q) dodaje się następujące dwa punkty:
"— medycyna wypadkowa i nagłych wypadków
Irlandia: _BAR_ accident and emergency medicine _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ accident and emergency medicine _BAR_
— neurofizjologia kliniczna
Dania: _BAR_ klinisk neurofysiology _BAR_
Hiszpania: _BAR_ neurofisiologia clinica _BAR_
Irlandia: _BAR_ neurophysiology _BAR_
Szwecja: _BAR_ klinisk neurofysiology _BAR_
Zjednoczone Królestwo: _BAR_ clinical neurophysiology". _BAR_
Artykuł 3
W art. 27 dyrektywy 93/16/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w punkcie:
"pierwsza grupa (pięć lat)"
dodaje się następujące określenie:
"— medycyna wypadkowa i nagłych wypadków";
b) w punkcie
"grupa druga (cztery lata)"
dodaje się następujące określenie:
"— neurofizjologia".
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1999 roku i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte zgodnie z niniejszym ustępem powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 98/64/WE
z dnia 3 września 1998 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analiz do oznaczenia aminokwasów, surowych olejów i tłuszczów oraz olaquindoksu w paszach i zmieniająca dyrektywę 71/393/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/373/EWG wymaga, żeby urzędowe kontrole pasz były przeprowadzone wspólnotowymi metodami pobierania próbek i analizy w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
dyrektywa Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych [2], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 97/47/WE [3] oraz dyrektywa Rady 93/74/EWG z dnia 13 września 1993 r. w sprawie pasz przeznaczonych na szczególne potrzeby żywieniowe [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 96/25/WE [5], przewidują, że aminokwasy oraz surowe oleje i tłuszcze mają być wymienione na etykiecie pasz;
dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [6], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 98/19/WE [7], przewiduje, że zawartość olaquindoksu, w przypadku dodania tej substancji do mieszanki paszowej, musi być podana na etykiecie;
druga dyrektywa Komisji 71/393/EWG z dnia 18 listopada 1971 r. ustanawiająca wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz [8], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 84/4/EWG [9], ustala metody analiz, między innymi do oznaczania surowych olejów i tłuszczów; gdzie jest to właściwe, zmienić opisaną metodę;
należy ustalić wspólnotowe metody analiz w celu sprawdzenia tych substancji;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, że analizy związane z urzędową kontrolą zawartości aminokwasu, surowego oleju i tłuszczu oraz olaquindoksu w paszach są przeprowadzane metodami ustalonymi w niniejszym Załączniku.
Artykuł 2
W Załączniku do dyrektywy Komisji 71/393/EWG punkt "4.
Oznaczanie surowych olejów i tłuszczów" zastępuje się częścią B Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Do dnia 31 grudnia 1998 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Bezzwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki od dnia 1 stycznia 1999 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia przyjmowane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
DYREKTYWA KOMISJI 98/66/WE
z dna 4 września 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 95/31/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi[1], zmienioną dyrektywą 94/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/35/WE z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych[3], zmieniona dyrektywą 96/83/WE[4], wyszczególnia te substancje, które mogą być stosowane jako środki słodzące w środkach spożywczych;
dyrektywa Komisji 95/31/WE z dnia 5 lipca 1995 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych określa kryteria czystości dla substancji słodzących wymienionych w dyrektywie 94/35/WE;
w świetle postępu technicznego niezbędna jest zmiana kryteriów czystości określonych w dyrektywie 95/31/WE w stosunku do izomaltu (E 953); a w konsekwencji konieczne jest dostosowanie tej dyrektywy;
niezbędne jest uwzględnienie specyfikacji i technik analitycznych w odniesieniu do substancji słodzących wymienionych w Codex Alimentarius przez wspólny Komitet Ekspertów FAO/WTO ds. Dodatków do Żywności (JECFA);
dodatki do żywności przygotowane metodami produkcyjnymi lub z materiałów wyjściowych różniące się znacznie od tych zawartych w ocenie Naukowego Komitetu ds. Żywności lub od tych wymienionych w niniejszej dyrektywie powinny być przedstawione do oceny Naukowemu Komitetowi ds. Żywności w celu pełnej oceny, ze szczególnym uwzględnieniem kryteriów czystości;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 95/31/WE, tekst dotyczący E 953 - izomalt otrzymuje brzmienie tekstu w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 98/67/WE
z dnia 7 września 1998 r.
zmieniająca dyrektywy 80/511/EWG, 82/475/EWG, 91/357/EWG i dyrektywę Rady 96/25/WE oraz uchylająca dyrektywę 92/87/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/47/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2 i art. 10 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi, zmieniającą dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG oraz uchylającą dyrektywę 77/101/EWG [3], w szczególności jej art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie dyrektywy 96/25/WE pociąga za sobą skreślenie wyrazów "pasze jednego rodzaju" i "surowce"; wyrazy te zastępowane są w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym pasz, tzn. w dyrektywach Rady: 70/524/EWG [4] ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/19/WE [5], 74/63/EWG [6] ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/60/WE [7], 82/471/EWG [8], ostatnio zmienionej dyrektywą 96/25/WE, oraz 93/74/EWG [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 96/25/WE, wyrazami "materiały paszowe"; definicja "materiały paszowe" zostaje również zastąpiona w miarę potrzeby definicją w dyrektywie 96/25/WE; wpływa to również na definicję mieszanek paszowych; dyrektywy Komisji 80/511/EWG [10], 82/475/EWG [11], ostatnio zmieniona dyrektywą 91/334/EWG [12] i 91/357/EWG [13], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/47/WE, powinny być zmienione z tego samego powodu;
dyrektywa Komisji 92/87/EWG z dnia 26 października 1992 r. ustanawiająca otwarty wykaz głównych składników stosowanych zazwyczaj i wprowadzanych do obrotu w celu przygotowania mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt innych niż zwierzęta domowe [14] określa, do celów związanych z etykietowaniem, wykaz składników mieszanek paszowych; jednakże dyrektywa 96/25/WE grupuje pasze jednego rodzaju i surowce w jedną kategorię materiałów paszowych i ustanawia otwarty wykaz głównych materiałów paszowych, które mogą być wprowadzane do obrotu jedynie wykorzystując wskazane tam warunki i z zastrzeżeniem, że są one zgodne z ustanowionymi tam opisami; w tej sytuacji dyrektywa 92/87/EWG staje się nieaktualna i z tego względu powinna być uchylona;
niezbędne jest zapewnienie, że załączniki do dyrektywy 96/25/WE są na bieżąco dostosowywane w celu uwzględnienia najnowszych postępów w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej; takie dostosowania będą musiały zostać wprowadzone bardzo szybko, wykorzystując procedurę ustanowioną w niniejszej dyrektywie, w celu ustanowienia ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz;
przepisy dotyczące oznaczenia i opisu materiałów paszowych, jak ustanowiono w niniejszej dyrektywie, muszą mieć zastosowanie bez uszczerbku dla zasad ustanowionych w ustawodawstwie weterynaryjnym, w szczególności w dyrektywie Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającej przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich do obrotu oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb i zmieniającej dyrektywę 90/425/EWG [15], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
w celu ochrony przeżuwaczy przed ryzykiem dla zdrowia wynikającym z faktu, że metody obróbki białka nie zawsze mogą gwarantować całkowitego unieszkodliwienia czynników powodujących gąbczastą encefalopatię bydła, Komisja przyjęła decyzję 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków [16], ostatnio zmienioną decyzją 95/60/WE [17], która zakazuje żywienia przeżuwaczy białkiem pochodzącym z tkanek ssaków, z wyjątkiem niektórych produktów niestwarzających ryzyka dla zdrowia;
ze względów praktycznych i w celu spójności prawnej decyzja Komisji 97/582/WE z dnia 28 lipca 1997 r. zmieniająca decyzję 91/516/EWG ustanawiającą wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione [18], zakazuje stosowania białka pochodzącego z tkanek ssaków w mieszankach paszowych dla przeżuwaczy;
dyrektywa Rady 77/101/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie obrotu paszami jednego rodzaju [19], zmieniona dyrektywą Komisji 97/47/WE, oraz dyrektywa 79/373/EWG ustanawiają, jakie informacje muszą zawierać etykiety stosowane odpowiednio w odniesieniu do pasz jednego rodzaju i mieszanek paszowych składających się z białka pochodzącego z tkanek ssaków lub zawierających takie białko, w celu zapobieżenia nieświadomemu żywieniu przeżuwaczy przez użytkowników w wyniku nieznajomości prawodawstwa weterynaryjnego i odnoszącego się do pasz; dyrektywa 96/25/WE powinna być uzupełniona właściwymi środkami;
ustanowione przepisy dotyczące etykietowania dostosuje się bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów, które niektóre Państwa Członkowskie mogły przyjąć zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/667/EWG dopuszczającym taką możliwość;
Państwa Członkowskie stosujące bardziej rygorystyczne zakazy muszą dostosować przepisy w sprawie etykietowania, zgodnie z zakazami mającymi zastosowanie w tych Państwach Członkowskich;
materiały paszowe są często poddawane obróbce z zastosowaniem chemikaliów i z tego względu mogą zawierać pewne zanieczyszczenia chemiczne wynikające ze stosowania w trakcie wytwarzania pomocniczych środków technicznych, takich jak określone w dyrektywie 70/524/EWG; w celu zagwarantowania, że materiały paszowe są wprowadzane do obrotu tylko wówczas, gdy są w dobrym stanie, autentyczne i posiadają dobrą jakość handlową, a także w celu zagwarantowania płynnego funkcjonowania jednolitego rynku, należy przyjąć ogólne zasady dotyczące chemicznej czystości materiałów paszowych, zgodnie z którymi zanieczyszczenia chemiczne wynikające z ich wytwarzania powinny być usuwane w zakresie, w jakim pozwala na to prawidłowo prowadzony proces wytwórczy;
powinno się przewidzieć okres przejściowy w celu umożliwienia przemysłowi dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy; materiały paszowe wprowadzone do obrotu przed terminem stosowania niniejszej dyrektywy mogą pozostawać w obrocie do końca tego okresu przejściowego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 80/511/EWG wyraz "składniki" zastępuje się wyrazami "materiały paszowe".
Artykuł 2
W tytule i art. 1 dyrektywy 82/475/EWG oraz jej Załączniku wyraz "składniki" zastępuje się wyrazami "materiały paszowe".
Artykuł 3
W tytule i art. 1 dyrektywy 91/357/EWG oraz jej Załączniku wyraz "składniki" zastępuje się wyrazami "materiały paszowe".
Artykuł 4
Załącznik do dyrektywy 96/25/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejszym dyrektywa 92/87/EWG traci moc.
Artykuł 6
Przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie stosuje się bez uszczerbku dla zasad prawodawstwa weterynaryjnego odnoszących się do żywienia zwierząt.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie stanowią, że materiały paszowe wprowadzone do obrotu przed dniem 1 stycznia 1999 r., które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy, mogą pozostać w obrocie do dnia 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/68/WE
z dnia 10 września 1998 r.
ustanawiająca dokument wzorcowy określony w art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/53/WE i niektóre reguły kontroli przy wprowadzaniu do Wspólnoty pasz z państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalającą zasady dotyczące organizacji urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt1, w szczególności jej art. 9 ust. 2;
a także mając na uwadze, co następuje: gdy produkty są wprowadzane na obszar celny Wspólnoty i nie są dopuszczone do swobodnego obrotu na terytorium Państwa Członkowskiego, które przeprowadza kontrole, właściwy organ dostarcza zainteresowanej osobie dokument wskazujący rodzaj przeprowadzonej kontroli oraz jej wynik;
powinno się przyjąć zasady tworzenia i dostarczania dokumentu;
określając układ dokumentu, powinno się uwzględnić przyszłą możliwość ewentualnego elektronicznego przesyłania informacji w nim zawartych;
niniejsze jednolite podejście pozwala, aby dokument został sporządzony tylko w jednym z języków urzędowych Wspólnoty;
należy ustanowić bliską współpracę między organem celnym a właściwym organem w dziedzinie żywienia zwierząt celem zapewnienia, że procedury kontroli nie są omijane;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Dokument określony w art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/53/WE musi zostać sporządzony zgodnie ze wzorem ustanowionym w załączniku A. Dokument musi się składać wyłącznie z jednego arkusza.
2.
W celu stworzenia dokumentu opartego na wzorze ustanowionym w załączniku A zastosowanie mają zasady ustanowione w załączniku B.
3.
Dokument oparty na wzorze ustanowionym w załączniku A musi zostać wystawiony w jednym z języków urzędowych Wspólnoty, który jest możliwy do zaakceptowania przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, gdzie wprowadzane są produkty pochodzące z państw trzecich na obszar celny Wspólnoty.
W razie potrzeby właściwy organ Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia może wymagać od zainteresowanej osoby określonej w art. 2 ust. 1 tłumaczenia dokumentu opartego na wzorze ustanowionym w załączniku A, wypełnionego według załącznika B, na jeden z języków urzędowych tego Państwa Członkowskiego.
Tłumaczenie zastępuje odpowiadające mu dane w tym dokumencie.
4.
Wszelkie zmiany lub usunięcia w dokumencie opartym na wzorze ustanowionym w załączniku A przez osobę nieupoważnioną powodują jego unieważnienie.
Artykuł 2
1.
Dokument oparty na wzorze ustanowionym w załączniku A właściwy organ punktu wjazdowego dostarcza zainteresowanej osobie w przypadkach określonych w art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/53/WE, a dokładnie:
a) gdy produkty pochodzą bezpośrednio z państwa trzeciego i są przeznaczone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim innym niż to, które przeprowadziło kontrole określone w art. 5 oraz, gdzie stosowne, w art. 7 dyrektywy 95/53/WE;
b) gdy produkty niepochodzące ze Wspólnoty opuszczają strefę wolnocłową, wolny magazyn lub skład celny i są przeznaczone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym mieści się strefa wolnocłowa, wolny magazyn lub skład celny.
2.
Jeśli partia jest podzielona na różne części, to dokument opierający się na wzorze ustanowionym w załączniku A musi zostać dostarczony dla każdej z jego części.
3.
Dokument opierający się na wzorze ustanowionym w załączniku A, wypełniony według załącznika B, musi towarzyszyć partii, do której się odnosi, aż do momentu dopuszczenia jej do swobodnego obrotu we Wspólnocie i musi zostać przedstawiony właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, gdzie produkty są dopuszczone do swobodnego obrotu, razem z kopią wyników analiz laboratoryjnych, gdy są dostępne.
4.
Państwa Członkowskie stanowią, że organy celne nie zezwalają na wprowadzanie produktów do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty, o ile nie dostarczono informacji, że zarówno na podstawie dokumentu opierającego się na wzorze ustanowionym w załączniku A, wypełnionego według załącznika B, jak i możliwie najdalszych kontroli przeprowadzanych przez właściwe organy kontrole danych produktów zostały przeprowadzone zgodnie z art. 5 i 7 dyrektywy 95/53/WE ku zadowoleniu właściwego organu Państwa Członkowskiego, w którym produkty są dopuszczane do swobodnego obrotu.
5.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy produkty dopuszczone są do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty, przechowuje dokument opierający się na wzorze ustanowionym w załączniku A, jak również kopię wyników analizy laboratoryjnej, gdy są dostępne, przynajmniej przez okres 18 miesięcy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują nie później niż dnia 31 marca 1999 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 kwietnia 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania odniesienia ustalane są przez Państwo Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach regulowanych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 października 1998 r.
odnosząca się do środków mających zapobiegać zanieczyszczeniu powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego dnia 29 czerwca 1998 r. przez Komitet Pojednawczy, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy przyjąć środki mające zastosowanie w ramach rynku wewnętrznego.
(2) Pierwszy program działań Komitetu Europejskiego dotyczący ochrony środowiska [4], zatwierdzony przez Radę dnia 22 listopada 1973 r., wzywał do uwzględnienia najnowszych osiągnięć naukowych w zwalczaniu zanieczyszczenia atmosfery spowodowanego przez gazy wydzielane przez pojazdy silnikowe, oraz do wprowadzenia odpowiednich poprawek do przyjętych uprzednio dyrektyw; piąty program działań, który w ogólnych założeniach zatwierdzony został przez Radę w jej rezolucji z dnia 1 lutego 1993 r. [5], zawierał przepisy o podjęciu dodatkowych starań w celu znacznego zmniejszenia aktualnego poziomu emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów silnikowych; wspomniany piąty program wyznaczył również cele dotyczące zmniejszenia emisji różnych zanieczyszczeń, przez co należy rozumieć konieczność zmniejszenia emisji pochodzących ze źródeł zarówno ruchomych, jak i stacjonarnych.
(3) Dyrektywa Rady 70/220/EWG [6] ustala wartości dopuszczalne emisji tlenku węgla oraz niespalonych węglowodorów pochodzących z silników takich pojazdów; wspomniane wartości dopuszczalne zostały po raz pierwszy zmniejszone przez dyrektywę Rady 74/290/EWG [7] oraz uzupełnione, zgodnie z dyrektywą Komisji 77/102/EWG [8], o wartości dopuszczalne dla dopuszczalnej emisji tlenków azotu; wartości dopuszczalne dla wspomnianych trzech rodzajów zanieczyszczeń zostały kolejno zmniejszone przez dyrektywę Komisji 78/665/EWG [9] i dyrektywy Rady 83/351/EWG [10] oraz 88/76/EWG [11]; wartości dopuszczalne dla zanieczyszczeń postaci cząstek stałych pochodzących z silników Diesla wprowadziła dyrektywa Rady 88/436/EWG [12]; bardziej rygorystyczne normy europejskie dla emisji zanieczyszczeń gazowychpochodzących z pojazdów z silnikiem o pojemności poniżej 1400 cm3 wprowadziła dyrektywa Rady 89/458/EWG [13]; zakres obowiązywania tych norm rozszerzono na wszystkie samochody osobowe, niezależnie od ich pojemności silnika, w oparciu o ulepszone europejskie procedury diagnostyczne obejmujące cykl jazdy pozamiejskiej; wymogi dotyczące emisji par oraz trwałości części pojazdu związanych z emisją zanieczyszczeń, jak również bardziej rygorystyczne normy dotyczące zanieczyszczeń w postaci cząstek stałych dla pojazdów wyposażonych w silniki Diesla wprowadziła dyrektywa Rady 91/441/EWG [14]; dyrektywa 94/12/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady Europy [15] wprowadziła bardziej rygorystyczne wartości dopuszczalne dla wszystkich rodzajów zanieczyszczeń oraz nową metodę sprawdzania zgodności produkcji z obowiązującymi wymogami; samochody osobowe przeznaczone do przewozu więcej niż sześciu osób, o masie maksymalnej powyżej 2500kg, lekkie pojazdy użytkowe oraz pojazdy poruszające się poza drogami publicznymi, objęte zakresem dyrektywy 70/220/EWG, które wcześniej podlegały mniej rygorystycznym normom, od tej pory podlegają, zgodnie z dyrektywą Rady 93/59/EWG [16] oraz dyrektywą 96/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [17], normom równie rygorystycznym jak odpowiednie normy dla samochodów osobowych, z uwzględnieniem szczególnych warunków dotyczących takich pojazdów.
(4) Należy podjąć dodatkowe wysiłki w celu wprowadzania do obrotu pojazdów bardziej przyjaznych dla środowiska; w sektorach publicznego i zbiorowego transportu pasażerskiego oraz przewozu towarów w mieście należy dążyć do zwiększenia udziału pojazdów bardziej przyjaznych dla środowiska.
(5) Artykuł 4 dyrektywy 94/12/WE wymaga, aby Komisja zgłosiła wniosek dotyczący norm, które wejdą w życie po roku 2000, zgodnie z nowym wieloaspektowym podejściem w oparciu o wyczerpującą ocenę kosztów oraz skuteczności wszelkich środków mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia związanego z transportem drogowym; wniosek taki powinien, oprócz zaostrzenia norm dla emisji zanieczyszczeń samochodowych, zawierać środki uzupełniające, takie jak poprawę jakości paliwa i poprawę programu kontroli pojazdów silnikowych oraz ich konserwacji; wniosek taki należy sformułować w oparciu o ustalone kryteria jakości powietrza oraz związane z nimi cele dotyczące zmniejszenia emisji zanieczyszczeń oraz oceny opłacalności każdego pakietu środków, przy uwzględnieniu potencjalnego udziału innych środków, takich jak kierowanie ruchem, zwiększenie udziału miejskiego transportu publicznego, wprowadzenie nowych technologii napędu czy zastosowanie paliw alternatywnych; biorąc pod uwagę pilny charakter wspólnego działania mającego na celu ograniczenie emisji zanieczyszczeń przez pojazdy silnikowe, aktualne wnioski również są oparte na najlepszych dostępnych, istniejących lub przewidywanych technologiach kontroli zanieczyszczeń, mających przyspieszyć proces zastępowania pojazdów silnikowych emitujących zanieczyszczenia.
(6) Należy jak najszybciej stworzyć odpowiednie ramy prawne w celu szybszego wprowadzania do obrotu pojazdów wytworzonych z zastosowaniem innowacyjnych technologii napędu oraz pojazdów zużywających paliwa alternatywne o małym wpływie na środowisko; wprowadzanie pojazdów zużywających paliwa alternatywne może doprowadzić do znacznej poprawy jakości powietrza w miastach.
(7) W celu lepszego rozwiązania problemu zanieczyszczenia atmosferycznego konieczne jest przyjęcie strategii globalnej, obejmującej aspekty technologiczne, administracyjne oraz podatkowe dla trwałego rozwoju sposobów przemieszczania się, z uwzględnieniem specyficznych cech poszczególnych obszarów miejskich Europy.
(8) Komisja wprowadziła w życie europejski program dotyczący jakości powietrza, emisji zanieczyszczeń związanych z ruchem drogowym, paliw oraz technologii silników (Program Auto/Oil) w celu spełnienia wymogów określonych w art. 4 dyrektywy 94/12/WE; Komisja wprowadziła w życie Projekt APHEA oceniający koszty zewnętrzne zanieczyszczenia powietrza przez pojazdy silnikowe na 0,4 % PKB UE, a kolejne oceny wskazują na to, że koszty zewnętrzne sięgają 3 % PKB UE; Komisja wprowadziła w życie Plan Działania "Samochód Jutra", mający przyczynić się do promocji "Samochodu Jutra", który będzie czysty, bezpieczny, wydajny oraz "inteligentny"; wspomniany plan realizuje działania Wspólnoty promujące badania i rozwój prowadzące do produkcji czystych samochodów; nie należy narażać na niepowodzenie wysiłków badawczych i rozwojowych, podejmowanych w ramach Planu Działania "Samochód Jutra", ani konkurencyjności UE w zakresie badań i rozwoju; europejski przemysł samochodowy i paliwowy zrealizowały Europejski Program dotyczący emisji zanieczyszczeń, paliw i technologii produkcji silników (EPEFE) w celu określenia wpływu na nie ze strony zarówno przyszłych samochodów, jak i napędzających je paliw; celem programów Auto/Oil oraz EPEFE jest zapewnienie, by projekty dotyczące dyrektyw w sprawie emisji zanieczyszczeń dążyły do znalezienia rozwiązań najlepszych zarówno dla obywateli, jak i dla gospodarki; zaistniała pilna potrzeba podjęcia działania przez Wspólnotę w związku ze zbliżającymi się Akcjami 2000 oraz 2005; stało się jasne, że konieczna jest dalsza poprawa technologii emisji zanieczyszczeń w celu osiągnięcia jakości powietrza w roku 2010 opisanej w komunikacie Komisji w sprawie Programu Auto/Oil.
(9) Ważne jest położenie nacisku na czynniki takie jak wahania w następstwie działań w warunkach konkurencji, rzeczywisty rozkład kosztów między gałęziami przemysłu uczestniczącego w realizacji planu corocznego zmniejszenia wielkości emisji zanieczyszczeń, koszty, których uniknięto gdzie indziej poprzez inwestycje na danym obszarze oraz zmniejszenie obciążeń dla gospodarki.
(10) Dopracowanie wymogów w odniesieniu do nowych samochodów osobowych oraz lekkich pojazdów użytkowych, zawartych w dyrektywie 70/220/EWG, stanowi część spójnej globalnej strategii Wspólnoty, która będzie również obejmować korektę norm dla lekkich pojazdów użytkowych oraz pojazdów przeznaczonych do pracy z dużymi obciążeniami od roku 2000, poprawę jakości paliwa silnikowego oraz dokładniejszą ocenę składu zanieczyszczeń pojazdu w czasie jego normalnej pracy; oprócz stosowania tych środków konieczne będzie przyjęcie dodatkowych środków oszczędnościowych na szczeblu lokalnym, mających na celu osiągnięcie określonych kryteriów jakości powietrza w najbardziej zanieczyszczonych obszarach.
(11) Dyrektywa 70/220/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw przyjętych zgodnie z procedurą homologacji, ustanowioną dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [18]; pojedyncze Państwa Członkowskie,, nie jest w stanie osiągnąć celu, jakim jest zmniejszenia poziomu emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów silnikowych, można go zatem łatwiej osiągnąć poprzez zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się środków, które należy podjąć w celu przeciwdziałania zanieczyszczaniu powietrza przez pojazdy silnikowe.
(12) Za kluczowe działania mające na celu osiągnięcie zadowalającej jakości powietrza w okresie średnioterminowym uznano zmniejszenie wartości dopuszczalnych w badaniu typu I, stosowanych od roku 2000 (odpowiadających spadkowi poziomu tlenków azotu o 40 %, węglowodorów całkowitych o 40 %, tlenku węgla o 30 % dla samochodów osobowych o napędzie benzynowym, tlenków azotu o 20 %, łącznej wielkości węglowodorów oraz tlenków azotu o 20 %, tlenku węgla o 40 %, cząstek stałych o 35 % dla samochodów osobowych z silnikiem o zapłonie samoczynnym z komorą wstępną oraz tlenków azotu o 40 %, łącznej wartości węglowodorów oraz tlenków azotu o 40 %, tlenku węgla o 40 % oraz cząstek stałych o 50 % dla samochodów osobowych z silnikiem Diesla z bezpośrednim wtryskiem paliwa, a także obniżenie poziomu tlenków azotu o 20 %, węglowodorów o 65 %, tlenku węgla o 40 % oraz cząstek stałych o 35 % dla lekkich pojazdów użytkowych z silnikiem o zapłonie samoczynnym); wspomniane działania zastosowano w odniesieniu do węglowodorów oraz tlenków azotu opierając się na założeniu, że tlenki azotu stanowią, odpowiednio, 45 % oraz 80 % łącznej wagi ustalonej dla samochodów osobowych benzynowych/Diesla, zgodnie z, odpowiednio, dyrektywą 94/12/WE oraz dyrektywą 96/69/WE; w celu kontroli emisji obydwu wyżej wymienionych zanieczyszczeń są obecnie ustalone odrębne wartości dopuszczalne dla pojazdów napędzanych benzyną; w celu ułatwienia konstrukcji silników w przyszłości utrzymano łączną wartość graniczną dla pojazdów z silnikiem Diesla, dla których normy Etapu 2000 są najbardziej wymagające; wspomniane działania uwzględnią wpływ na rzeczywistą emisję zmiany przyjętej także w odniesieniu do cyklu diagnostycznego w celu lepszej reprezentacji emisji zanieczyszczeń po rozruchu zimnego silnika ("skreślenie 40 s").
(13) Dyrektywa Komisji 96/44/WE [19] dostosowała warunki diagnostyczne zawarte w dyrektywie 70/220/EWG do warunków ustalonych przez dyrektywę Rady 80/1268/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. odnoszącą się do emisji dwutlenku węgla oraz zużycia paliwa w pojazdach silnikowych [20], w szczególności jeśli chodzi o związek między masą odniesienia pojazdu a równoważną bezwładnością, którą należy zastosować; obecnie właściwym jest dostosowanie definicji masy odniesienia pojazdów kategorii N1 klasy I, II oraz III do definicji podanych w dyrektywie 96/44/WE.
(14) Należy wprowadzić nowe przepisy dotyczące pokładowej diagnostyki w celu umożliwienia natychmiastowego wykrywania usterek urządzeń kontroli zanieczyszczeń pojazdu, a tym samym doprowadzenia do znaczącej poprawy działania tych urządzeń w początkowej fazie emisji zanieczyszczeń poprzez kontrole okresowe lub wyrywkowe kontrole drogowe pojazdów użytkowanych; jednakże diagnostyka pokładowa jest na mniej zaawansowanym etapie rozwoju w odniesieniu do pojazdów z silnikiem Diesla i można je montować w nowych typach takich pojazdów od roku 2005; należy dopuścić możliwość instalowania układu pomiaru lub innych układów w celu wykrywania wszelkich usterek poprzez pomiar poszczególnych emitowanych zanieczyszczeń, pod warunkiem utrzymania integralności systemu; w celu zapewnienia przez Państwa Członkowskie wypełniania przez właścicieli pojazdów obowiązku naprawy usterek po ich wykazaniu należy rejestrować odległość przejechaną od chwili wykazania usterki; pokładowe systemy diagnostyczne muszą umożliwiać dostęp do nich w nieograniczonym, określonym odpowiednią normą zakresie; producenci pojazdów silnikowych muszą podawać informację wymaganą do celów diagnostyki, przeglądów technicznych oraz naprawy pojazdu; wspomniany dostęp oraz informacja konieczne są dla zapewnienia stanu, w którym można bez przeszkód dokonać kontroli, przeglądu technicznego oraz naprawy pojazdu w całej Unii Europejskiej, oraz w którym konkurencja na rynku części samochodowych oraz napraw nie ulegnie zachwianiu na niekorzyść producentów części, niezależnych hurtowni części samochodowych, niezależnych warsztatów naprawczych oraz konsumentów; wytwórcy części zamiennych starszych i nowszych wersji będą zobowiązani do wytwarzania części pasujących do odpowiednich pokładowych systemów diagnostycznych w celu ich bezawaryjnego działania, zapewniających użytkownikowi prawidłowe działanie.
(15) Można udoskonalić badanie typu IV, umożliwiające określenie rzeczywistych emisji par pochodzących z pojazdów z silnikiem o zapłonie iskrowym, tak by lepiej oddawało rzeczywistą emisję par, jak również stan technik pomiarowych.
(16) W celu dostosowania działania układów kontroli emisji wydechowych pojazdów z silnikiem z zapłonem iskrowym do rzeczywistych wymogów praktyki codziennej należy wprowadzić nowe badanie do pomiaru emisji zanieczyszczeń w niskich temperaturach.
(17) Charakterystyka paliw wzorcowych stosowanych do badania zanieczyszczeń powinna odzwierciedlać ewolucję wymagań dotyczących paliw, które będą dostępne na rynku po wprowadzeniu ustawodawstwa w sprawie jakości paliw benzynowych oraz olejów napędowych.
(18) Stwierdzono, że nowa metoda sprawdzania zgodności produkcji z odpowiednimi wymogami jest oszczędnym środkiem towarzyszącym, oraz włączono ją do dyrektywy dotyczącej emisji zanieczyszczeń w celu jej wprowadzenia w życie w roku 2001.
(19) Obecność w ruchu drogowym przestarzałych pojazdów, powodujących wielokrotnie większe zanieczyszczenie niż pojazdy będące obecnie w handlu, jest istotnym źródłem zanieczyszczeń związanych z transportem drogowym; należy zbadać środki mające na celu promocję szybszego zastępowania istniejących pojazdów pojazdami wywierającymi mniej niekorzystny wpływ na środowisko.
(20) Należy zezwolić Państwom Członkowskim, aby za pomocą podatkowych środków zachęcających przyspieszały wprowadzanie na rynek pojazdów spełniających wymogi przyjęte na poziomie Wspólnoty, przy czym takie środki zachęcające muszą być zgodne z przepisami Traktatu oraz spełniać pewne warunki mające na celu unikanie zakłóceń na rynku wewnętrznym; niniejsza dyrektywa nie narusza praw Państw Członkowskich do włączenia danych dotyczących emisji zanieczyszczeń i innych substancji do podstawy obliczenia wysokości podatku drogowego od pojazdów silnikowych.
(21) W celu zapewnienia harmonijnego rozwoju rynku wewnętrznego oraz ochrony interesów konsumentów potrzebne jest zastosowanie wiążącej długoterminowej strategii działania; konieczne jest zatem zastosowanie dwuetapowego działania z zastosowaniem obowiązkowych wartości dopuszczalnych, które należy stosować od roku 2000 i 2005, oraz które można stosować w celu przyznawania podatkowych środków zachęcających w celu doprowadzenia do szybkiego wprowadzania pojazdów zawierających najnowocześniejsze wyposażenie służące kontroli zanieczyszczeń.
(22) Komisja będzie uważnie śledzić rozwój technologiczny w odniesieniu do kontroli emisji zanieczyszczeń oraz, tam gdzie to będzie właściwe, proponować przyjęcie niniejszej dyrektywy; Komisja aktualnie prowadzi prace badawcze w celu zajęcia się nierozwiązanymi jeszcze kwestiami, wyniki których zostaną zawarte we wniosku dotyczącym przyszłego ustawodawstwa po roku 2005.
(23) Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki mające na celu zachęcanie do instalowania w starszych pojazdach urządzeń kontroli emisji zanieczyszczeń oraz ich części.
(24) Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki mające na celu szybsze zastępowanie istniejących pojazdów pojazdami o niskiej emisji zanieczyszczeń.
(25) Artykuł 5 dyrektywy 70/220/EWG postanawia, że zmiany konieczne do przystosowania do postępu technicznego wymogów zawartych w załącznikach należy wprowadzać zgodnie z procedurą ustaloną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG; w międzyczasie dodano kilka innych załączników do dyrektywy i ważne jest, żeby wszystkie załączniki do dyrektywy 70/220/EWG można było dostosować do postępu technicznego zgodnie z wymienioną procedurą.
(26) Dnia 20 grudnia 1994 r. uzgodniono modus vivendi między Parlamentem Europejskim, Radą Europejską oraz Komisją Europejską dotyczący środków wykonawczych do aktów przyjmowanych zgodnie z procedurą ustaloną w art. 189b Traktatu [21]; niniejszy modus vivendi ma między innymi zastosowanie do środków przyjmowanych zgodnie z art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
(27) Stosownie do tego należy zmienić dyrektywę 70/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/220/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 wyrazy "załączniki I–VII" zastępuje się wyrazami "załączniki I–XI".
2.
Niniejszym wprowadza się zmiany do załączników zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 7, z mocą dziewięć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, żadne z Państw Członkowskich nie może, z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez emisje pochodzące z pojazdów silnikowych:
- odmówić udzielenia homologacji WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- odmówić udzielenia homologacji krajowej, lub
- zabronić rejestrowania, sprzedaży czy dopuszczenia do ruchu pojazdów, zgodnie z art. 7 dyrektywy 70/156/EWG,
jeśli pojazdy te spełniają wymogi dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 7, z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r., w odniesieniu do pojazdów kategorii M, określonych w sekcji A załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG (z wyjątkiem pojazdów o masie maksymalnej przekraczającej 2500kg), do pojazdów kategorii N1 klasy I oraz, z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r., do pojazdów kategorii N1 klasy II i III, określonych w tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG, oraz do pojazdów kategorii M o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg, Państwa Członkowskie nie mogą już przyznawać:
- homologacji WE na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- homologacji krajowej, z wyjątkiem przypadków, gdy można się powołać na przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
w odniesieniu do nowego typu pojazdów, z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez wydzielane przez nie substancje, jeśli nie odpowiada on wymogom ustalonym w dyrektywie 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
W odniesieniu do badania typu I należy stosować wartości dopuszczalne podane w wierszu A tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG.
3.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M (z wyjątkiem pojazdów o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg), w odniesieniu do pojazdów kategorii N1 klasy I i, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., w odniesieniu do pojazdów kategorii N1 klasy II i III, określonych w tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG, oraz w odniesieniu do pojazdów kategorii M o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg, Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa zgodności, towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, za nieważne w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, oraz
- odmawiają rejestracji, sprzedaży oraz dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszy ważne świadectwo zgodności odpowiadające przepisom dyrektywy 70/156/EWG, z wyjątkiem przypadków, gdy można się powołać na przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczeniem powietrza przez emisje substancji, jeśli pojazdy takie nie spełniają warunków dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
W odniesieniu do badania typu I należy stosować wartości dopuszczalne podane w wierszu A tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG.
4.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 7, z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r., w odniesieniu do pojazdów kategorii M, określonych w sekcji A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG (z wyjątkiem pojazdów o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg), do pojazdów kategorii N1 klasy I oraz, z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r., w odniesieniu do pojazdów kategorii N1 klasy II i III, określonych w tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG, oraz do pojazdów kategorii M o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg, Państwa Członkowskie nie mogą już udzielać:
- homologacji WE na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- homologacji krajowej, z wyjątkiem przypadków, gdy można się powołać na przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
dla nowego typu pojazdu, z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez substancje szkodliwe, jeśli nie spełnia on wymogów dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
W odniesieniu do badania typu I należy stosować wartości dopuszczalne wymienione w ppkt 5.3.1.4 wiersz B tabela załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG.
5.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M (z wyjątkiem pojazdów o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg), w odniesieniu do pojazdów kategorii N1 klasy I, oraz, z mocą od dnia 1 stycznia 2007 r., w odniesieniu do pojazdów kategorii N1 klasy II i III, określonych w tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG, oraz w odniesieniu do pojazdów kategorii M o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg, Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG za już nieważne do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, oraz
- odmawiają rejestracji, sprzedaży oraz dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, którym nie towarzyszą ważne świadectwa zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, z wyjątkiem przypadków, gdy można się powołać na przepisy art. 8 ust. 2 dyrektywy,
z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez substancje szkodliwe, jeśli pojazdy takie nie będą spełniać wymogów ustalonych w dyrektywie 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
W odniesieniu do badań typu I należy stosować wartości dopuszczalne wymienione w ppkt 5.3.1.4 tabela wiersz B załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG.
6.
Do dnia 1 stycznia 2003 r. pojazdy kategorii M1, wyposażone w silniki o zapłonie samoczynnym, o masie maksymalnej przekraczającej 2000 kg, które są
- przeznaczone do przewozu więcej niż sześciu osób łącznie z kierowcą, lub
- pojazdami poruszającymi się poza drogami publicznymi, określonymi w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG,
należy uznać, do celów ust. 2 i 3, za pojazdy kategorii N1.
7.
Państwa Członkowskie:
- uznają za już nieważne świadectwa zgodności w odniesieniu do pojazdów homologowanych zgodnie z przypisem 1, zmienionym przypisami 2 i 3, do tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG, wprowadzonymi przez dyrektywę 96/69/WE, oraz
- odmawiają rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów:
a) z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r., w odniesieniu do kategorii M1 oraz kategorii N1 klasy I, z wyjątkiem pojazdów przeznaczonych do przewozu więcej niż sześciu osób łącznie z kierowcą i pojazdów o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg; oraz
b) z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r., w odniesieniu do pojazdów kategorii N1 klasy II i III, pojazdów przeznaczonych do przewozu więcej niż sześciu osób łącznie z kierowcą oraz pojazdów o masie maksymalnej przekraczającej 2500 kg.
8.
W terminach określonych w ust. 2 i 3 udzielać homologacji oraz dokonywać weryfikacji zgodności produkcji z odpowiednimi wymogami można zgodnie z dyrektywą 70/220/EWG, zmienioną dyrektywą 96/69/WE.
Artykuł 3
1.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek potwierdzający lub uzupełniający niniejszą dyrektywę.
Środki zawarte w takim wniosku stają się skuteczne od dnia 1 stycznia 2005 r.
Wniosek taki winien zawierać:
- wartości dopuszczalne dla kategorii N1 klasy II i III w odniesieniu do rozruchu zimnego silnika w niskiej temperaturze otoczenia (266 K) (- 7 °C),
- przepisy wspólnotowe dotyczące udoskonalonego badania zdatności do jazdy,
- progowe wartości dopuszczalne w odniesieniu do pokładowej diagnostyki na lata 2005/6 dla pojazdów M1 oraz N1,
- rozważenie przydatności badania typu V, w tym możliwości zniesienia tego badania.
2.
Po dniu 31 grudnia 1999 r. Komisja przedłoży dalsze wnioski dotyczące prawodawstwa, które wejdzie w życie po roku 2005, uwzględniającego:
- zmianę wymogów trwałości, w tym rozszerzenie zakresu badania trwałości,
- normy jakości paliwa, w szczególności w kontekście technologii pojazdów,
- wkład możliwych do zastosowania środków, w tym środków związanych z paliwami i pojazdami, do osiągania długoterminowych celów Wspólnoty związanych z jakością powietrza, przy uwzględnieniu rozwoju technologicznego oraz wyników nowych badań związanych z zanieczyszczeniem powietrza, w tym wpływu na zdrowie człowieka zawartych w emisjach,
- potencjalną skuteczność i wykonalność lokalnie podejmowanych środków mających na celu zmniejszenie ilości zanieczyszczeń z pojazdów silnikowych; w tym kontekście należy ocenić udział transportu i innych środków prowadzenia polityki w tym zakresie, takich jak kierowanie ruchem ulicznym, miejski transport publiczny, wzmożone kontrole drogowe i przeglądy techniczne oraz programy złomowania pojazdów,
- szczególną sytuację pojazdów parku maszynowego przedsiębiorstw trzecich oraz możliwość redukcji emisji zanieczyszczeń związanych ze zużyciem przez takie pojazdy paliw o bardzo rygorystycznych wymogach ekologicznych,
- możliwe zmniejszenie ilości emitowanych zanieczyszczeń, które można uzyskać poprzez ustalenie wymagań środowiskowych dla paliw stosowanych w ciągnikach rolniczych, objętych zakresem dyrektywy 74/150/EWG oraz do silników spalania wewnętrznego, instalowanych w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach, objętych zakresem dyrektywy 97/68/WE,
- wymogi dotyczące działania pokładowego systemu pomiarowego.
3.
Wszelkie wnioski uwzględniają następujące uwarunkowania:
- ocenę skutków przepisów niniejszej dyrektywy pod względem ich udziału w poprawie jakości powietrza, badania możliwości realizacji oraz opłacalności, w tym ocenę korzyści i dostępności zaawansowanych technologii,
- zgodność z osiągnięciem innych celów Wspólnoty, takich jak osiąganie poprawy w zakresie jakości powietrza oraz innych celów z tym związanych, takich jak dotyczące zakwaszenia i eutrofizacji oraz redukcji emisji gazów powodujących efekt cieplarniany,
- emisję trujących zanieczyszczeń we Wspólnocie, pochodzących ze źródeł transportowych i innych niż transportowe, oraz ocenę przyczyniania się do poprawy jakości powietrza przez już stosowane, oczekujące na wprowadzenie w życie i potencjalnie możliwe do wykorzystania środki w zakresie zmniejszania emisji zanieczyszczeń pochodzących ze wszystkich źródeł,
- emisję substancji pochodzących z silników z bezpośrednim wtryskiem paliwa, w tym emisję cząstek stałych,
- rozwój technologii oczyszczania spalin przy pełnym obciążeniu,
- opracowywanie paliw alternatywnych oraz nowych technologii napędu,
- postęp w kierunku osiągnięcia dostępności przemysłowej kluczowych urządzeń uzdatniania, takich jak katalizatory i filtry DeNOx oraz techniczną możliwość dotrzymania daty realizacji tych zamierzeń w odniesieniu do silników o zapłonie samoczynnym,
- poprawę procedur badawczych w odniesieniu do cząstek stałych,
- technologie rafinacji i sytuację dotyczącą dostaw oraz jakości ropy naftowej dostępnej we Wspólnocie,
- wkład, jaki mogą wnieść wybiórcze oraz zróżnicowane środki fiskalne do zmniejszenia emisji zanieczyszczeń z pojazdów silnikowych bez wywierania niekorzystnego wpływu na działanie rynku wewnętrznego, przy uwzględnieniu wpływu strat finansowych w odniesieniu do państw sąsiednich.
Artykuł 4
1.
Do dnia 1 stycznia 2000 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie w sprawie opracowania znormalizowanego formatu elektronicznego dotyczącego informacji o naprawach, z uwzględnieniem stosownych norm międzynarodowych.
Do dnia 30 czerwca 2002 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie w sprawie rozwoju w zakresie pokładowej diagnostyki, przekazując swą opinię na temat potrzeby rozszerzenia tej procedury oraz na temat wymogów co do działania pokładowych systemów pomiarowych.
Na podstawie takiego sprawozdania Komisja przedstawi wniosek w sprawie środków, które wejdą w życie nie później niż dnia 1 stycznia 2005 r., obejmujących wymogi techniczne oraz odpowiednie załączniki w celu ustalenia warunków homologacji typu pokładowych systemów pomiarowych, umożliwiające poziom kontroli co najmniej takiego samego stopnia, co w odniesieniu do pokładowego systemu diagnostycznego i współdziałające z takimi systemami.
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie na temat rozszerzenia diagnostyki pokładowej na inne układy elektronicznej kontroli pojazdów w odniesieniu do czynnego i biernego bezpieczeństwa, między innymi w sposób, który jest zgodny z systemami kontroli emisji zanieczyszczeń.
2.
Do dnia 1 stycznia 2001 r. Komisja podejmie odpowiednie kroki mające na celu zapewnienie obecności na rynku części zamiennych starszych i nowszych wersji.
Kroki takie obejmują odpowiednie procedury homologacyjne w odniesieniu do części zamiennych, które zostaną określone w jak najkrótszym terminie w odniesieniu do tych części urządzeń kontroli emisji zanieczyszczeń, które są kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania pokładowych systemów diagnostycznych.
3.
Do dnia 30 czerwca 2000 r. Komisja podejmie odpowiednie kroki w celu zapewnienia, aby opracowywanie części zamiennych starszych i nowszych wersji, które są kluczowe do prawidłowego działania pokładowego systemu diagnostycznego, nie było ograniczane przez brak dostępu do istotnych informacji, chyba że informacja jest przedmiotem praw własności intelektualnej lub stanowi know-how producentów lub dostawców OEM (producenci sprzętu oryginalnego): w takim przypadku odmowa udostępnienia koniecznych informacji technicznych nie jest postępowaniem niewłaściwym.
4.
Ponadto Komisja przedłoży, do dnia 30 czerwca 2000 r., odpowiednie wnioski mające na celu zapewnienie, że części zamienne starszych i nowszych wersji są zgodne między innymi z charakterystyką odpowiedniego pokładowego systemu diagnostycznego w celu umożliwienia naprawy, wymiany lub zapewnienia działania wolnego od usterek.
Procedura homologacyjna ustalona w Załączniku do niniejszej dyrektywy służy jako podstawa do wspomnianego postępowania.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą ustalać podatkowe środki zachęcające jedynie w odniesieniu do pojazdów silnikowych będących w produkcji seryjnej, które są zgodne z dyrektywą 70/220/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą.
Takie środki zachęcające są zgodne w przepisami Traktatu oraz spełniają następujące warunki:
- mają one zastosowanie do wszystkich nowych pojazdów produkowanych seryjnie, będących w sprzedaży na rynku danego Państwa Członkowskiego, które już wcześniej spełniały wymagania w odniesieniu wartości dopuszczalnych wymienionych w wierszu A tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, a następnie, od dnia 1 stycznia 2000 r. do pojazdów kategorii M1 i kategorii N1 klasy I oraz, z mocą od 1 dnia stycznia 2001 r., do pojazdów kategorii N1 klasy II i III, spełniających wymagania w odniesieniu do wartości dopuszczalnych wymienionych w wierszu B tej samej tabeli,
- stosowanie ich ustaje z dniem wprowadzenia wartości dopuszczalnych dotyczących emisji zanieczyszczeń, ustanowionych w art. 2 ust. 3 dla nowych pojazdów silnikowych, lub od dat ustalonych w art. 2 ust. 4,
- dla każdego typu pojazdu silnikowego nie mogą one przekraczać dodatkowych kosztów rozwiązań technicznych wprowadzonych w celu zapewnienia zgodności z wartościami ustalonymi w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5, oraz ich zastosowania w pojeździe.
Komisja jest powiadamiana z odpowiednim wyprzedzeniem o planach wprowadzenia lub zmiany środków zachęcających, określonych w akapicie pierwszym, tak by była ona w stanie przedstawić swoje uwagi.
Państwa Członkowskie mogą między innymi wprowadzać podatkowe lub finansowe środki zachęcające dla wyposażania już użytkowanych pojazdów w urządzenia pozwalające im na spełnienie kryteriów wartości ustalonych w niniejszej dyrektywie lub wcześniejszych poprawkach do dyrektywy 70/220/EWG, oraz do wycofywania z użytku pojazdów, które nie spełniają tych wymogów.
Artykuł 6
Nadal należy uznawać za właściwe przepisy dotyczące homologacji pojazdów z alternatywnymi układami napędu lub pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa jest stosowana od tego samego dnia i zgodnie z tym samym harmonogramem, co środki wyszczególnione w dyrektywie 98/70/WE [22].
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, dziewięć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 10
Dyrektywa 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 października 1998 r.
odnosząca się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/12/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3], z uwzględnieniem wspólnego tekstu zatwierdzonego dnia 29 czerwca 1998 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Różnice w przepisach ustawowych lub administracyjnych, przyjmowanych przez Państwa Członkowskie w zakresie specyfikacji paliw klasycznych i paliw zastępczych wykorzystywanych w pojazdach wyposażonych w silniki z zapłonem iskrowym i silniki z zapłonem samoczynnym, tworzą bariery dla handlu we Wspólnocie i mogą w ten sposób bezpośrednio wpływać na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego a także na międzynarodową konkurencyjność europejskich przemysłu samochodowego i rafinacyjnego; dlatego wydaje się konieczne, zgodnie z przepisami art. 3b Traktatu, zbliżenie przepisów ustawowych w tej dziedzinie.
(2) Artykuł 100a ust. 3 Traktatu przewiduje, że wnioski Komisji, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego i dotyczą, między innymi, zdrowia i ochrony środowiska, przyjmują za podstawę wysoki poziom ochrony.
(3) Pierwotne substancje zanieczyszczające powietrze, takie jak tlenki azotu, węglowodory niespalone, cząstki stałe, tlenek węgla, benzeny oraz inne toksyczne emisje spalin, które przyczyniają się do tworzenia wtórnych substancji zanieczyszczających, takich jak ozon, wydzielane są w znacznej ilości w spalinach i wyziewach wydobywających się z pojazdów silnikowych i stanowią w ten sposób bezpośrednio i pośrednio znaczne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego i środowiska.
(4) Bez względu na rosnące obostrzenia związane z dopuszczalnymi wartościami emisji z pojazdów ustanowionymi w dyrektywie Rady 70/220/EWG [4] i dyrektywie Rady 88/77/EWG [5], w celu uzyskania zadowalającej jakości powietrza atmosferycznego konieczne są dodatkowe środki do zmniejszenia zanieczyszczenia atmosferycznego powodowanego przez pojazdy i inne źródła.
(5) Artykuł 4 dyrektywy 94/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6] wprowadził nowe podejście do polityki zmniejszania emisji, która będzie obowiązywać w roku 2000 i później, oraz nałożył na Komisję obowiązek zbadania, między innymi, w jakiej mierze polepszenie jakości benzyny, oleju napędowego i innych paliw mogłoby się przyczynić do obniżenia zanieczyszczenia powietrza.
(6) W uzupełnieniu do pierwszego etapu specyfikacji paliw, rozpoczynającego się w roku 2000, należy ustanowić przepis dotyczący drugiego etapu, który wejdzie w życie w roku 2005 i aby pozwolić przemysłowi dokonanie niezbędnych inwestycji w celu dostosowania swoich planów produkcyjnych.
(7) Benzyna i olej napędowy spełniające wymagania określone w załącznikach I, II, III i IV są już dostępne na rynku Wspólnoty Europejskiej.
(8) Europejski program "auto/oil", którego zarys zawiera komunikat Komisji w sprawie przyszłej strategii kontroli emisji atmosferycznych pochodzących z transportu drogowego, dostarcza podstaw naukowych, technicznych i ekonomicznych pozwalających na wprowadzenie na poziomie wspólnotowym nowych specyfikacji środowiskowych dla benzyny i olejów napędowych.
(9) Wprowadzenie specyfikacji środowiskowych dla benzyny i olejów napędowych stanowi ważny element, efektywnego pod względem kosztów, pakietu środków o zasięgu ogólnoeuropejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym, które należy wprowadzić w życie, uwzględniając koszty i korzyści płynące z każdego działania.
(10) Wdrożenie kombinacji środków o zasięgu ogólnoeuropejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym mających na celu ograniczenie emisji z pojazdów stanowi część ogólnej strategii Komisji dotyczącej ograniczenia w sposób zrównoważony i spełniający kryteria kosztów i korzyści emisji do powietrza pochodzących ze źródeł ruchomych i stacjonarnych.
(11) Konieczne jest w krótkim terminie osiągnięcie zmniejszenia emisji zanieczyszczeń z pojazdów, w szczególności na obszarach miejskich, włącznie z zanieczyszczeniami pierwotnymi, takimi jak węglowodory niespalone i tlenek węgla, zanieczyszczeniami wtórnymi, takimi jak ozon, emisjami toksycznymi, takimi jak emisja benzenu i pyłów; zmniejszenie emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów na obszarach miejskich może być niezwłocznie osiągnięte w przypadku pojazdów silnikowych poprzez zmianę składu paliwa.
(12) Włączenie tlenu i znaczne ograniczenie substancji aromatycznych, olefinów, benzenu i siarki może pozwolić na uzyskanie paliwa lepszej jakości z punktu widzenia jakości powietrza.
(13) Przepisy dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych [7], w szczególności jej art. 8 ust. 4, zniechęcają i mogą powstrzymać Państwa Członkowskie od różnicowania podatku akcyzowego nakładanego w celu polepszenia jakości paliw, wykraczających poza specyfikacje wspólnotowe.
(14) Skorzystanie przez Państwa Członkowskie ze zróżnicowania podatków akcyzowych może zachęcić do wprowadzania ulepszonych paliw, w zależności od krajowych priorytetów, możliwości i wymagań.
(15) Komisja przesłała propozycję dyrektywy dotyczącej produktów energetycznych; propozycja ta ma, między innymi, pozwolić Państwom Członkowskim na bardziej aktywne wykorzystanie zachęt fiskalnych poprzez zróżnicowane podatki akcyzowe w celu ułatwienia wprowadzenia ulepszonych paliw.
(16) Ogólnie, brakuje specyfikacji paliw zmierzających do ograniczenia emisji spalin i wyziewów.
(17) Zanieczyszczenie powietrza ołowiem pochodzącym ze spalania benzyny ołowiowej stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska; fakt, że przed rokiem 2000 praktycznie wszystkie pojazdy drogowe napędzane benzyną będą mogły jeździć, wykorzystując benzynę bezołowiową, stanowi istotny postęp i dlatego właściwe jest ograniczenie obrotu benzyną ołowiową.
(18) Konieczność ograniczenia emisji z pojazdów oraz istnienie niezbędnych technologii rafinacji uzasadniają ustalenie środowiskowej specyfikacji paliw w celu wprowadzenia na rynek benzyny bezołowiowej i oleju napędowego.
(19) Wydaje się właściwe zapewnienie dostępności dwóch typów olejów napędowych i benzyny, z których jeden byłby lepszej jakości olejem napędowym, a drugi lepszej jakości benzyną; jest właściwe, aby wspomniany olej napędowy lub benzyna lepszej jakości zastąpiły na rynku oleje napędowe lub benzynę gorszej jakości najpóźniej do 2005 r.; jednakże należy ustanowić właściwy przepis, który umożliwi odroczenie tego zastąpienia, jeśli zastosowanie w Państwie Członkowskim daty 2005 r. sprawiłoby duże trudności dla przemysłu w tym państwie w związku z koniecznością dostosowania jego możliwości produkcji.
(20) W celu ochrony zdrowia ludzkiego i/lub środowiska, w szczególnych aglomeracjach lub szczególnych obszarach wrażliwych ekologicznie, mających szczególne problemy z jakością powietrza, należy zezwolić Państwom Członkowskim, z zastrzeżeniem procedury określonej przez niniejszą dyrektywę, na wprowadzenie wymogu, aby paliwa spalinowe mogły być wprowadzone do obrotu tylko wtedy, gdy spełniają specyfikacje środowiskowe bardziej surowe niż specyfikacje ustalone w niniejszej dyrektywie; procedura ta stanowi odstępstwo od procedury informowania ustanowionej dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [8].
(21) Państwa Członkowskie powinny wprowadzić systemy monitorowania w celu zapewnienia zgodności z normami jakości paliw wymaganymi niniejszą dyrektywą; takie systemy monitorowania powinny opierać się na wspólnych procedurach pobierania próbek i przeprowadzania badań, a informacje dotyczące jakości paliw zebrane przez Państwa Członkowskie powinny być przekazywane Komisji przy użyciu wspólnego formularza.
(22) Na podstawie wszechstronnej oceny Komisja ma przedłożyć propozycję uzupełniającą obowiązkowe specyfikacje dla benzyny i olejów napędowych, określonych w załącznikach III i IV, stosowanych od dnia 1 stycznia 2005 r.; propozycja ta może również określać, kiedy właściwe, specyfikacje środowiskowe dla innych typów paliw, takich jak gaz płynny, gaz ziemny i biopaliwa; istnieją środki transportu publicznego (autobusy, taksówki, pojazdy użytkowe itd.), które są odpowiedzialne za dużą część zanieczyszczeń w miastach i które korzystałyby z oddzielnych specyfikacji.
(23) Może być pożądany dalszy rozwój metod porównawczych stosowanych do pomiaru specyfikacji wymienionych w niniejszej dyrektywie, w świetle postępu naukowego i technicznego; w tym celu należy ustanowić przepisy pozwalające na dostosowanie załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego.
(24) Dyrektywa Rady 85/210/EWG z dnia 20 marca 1985 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących zawartości ołowiu w benzynie [9], dyrektywa Rady 85/536/EWG z dnia 5 grudnia 1985 r. dotycząca oszczędzania ropy naftowej poprzez stosowanie składników paliw zastępczych w benzynie [10] i art. 1 ust. 1 lit. b) i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 93/12/EWG z dnia 23 marca 1993 r. dotyczącej zawartości siarki w niektórych paliwach płynnych [11], powinny stosownie być uchylone.
(25) Środki przejściowe dla Austrii, określone w art. 69 Aktu Przystąpienia z 1994 r., zawierają art. 7 dyrektywy 85/210/EWG; ze szczególnych powodów związanych z ochroną środowiska stosowanie tego środka przejściowego powinno zostać przedłużone do dnia 1 stycznia 2000 r.
(26) Umowa modus vivendi między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie środków wykonawczych do aktów przyjętych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [12] została zawarta dnia 20 grudnia 1994 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza dyrektywa ustala specyfikacje techniczne z powodów związanych ze zdrowiem i środowiskiem, mające zastosowanie do paliw przeznaczonych do użytku w pojazdach wyposażonych w silniki z zapłonem iskrowym i silniki z zapłonem samoczynnym.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "benzyna" oznacza mineralne oleje lotne przeznaczone do działania przymusowych silników z zapłonem iskrowym wewnętrznego spalania, używane do napędzania pojazdów i objęte kodami CN 27100027, 27100029, 27100032, 27100034 oraz 27100036;
2) "oleje napędowe" oznacza oleje napędowe objęte kodami CN 27100066 i stosowane do samo napędzania pojazdów, określonych w dyrektywie 70/220/EWG oraz dyrektywie 88/77/EWG.
W odniesieniu do olejów napędowych przeznaczonych do silników maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach i ciągników rolniczych Państwa Członkowskie mogą wymagać tej samej zawartości siarki, jaką określono w niniejszej dyrektywie dla olejów napędowych lub tej samej zawartość siarki dla olejów napędowych w dyrektywie 93/12/EWG.
Artykuł 3
Benzyna
1.
Najpóźniej w dniu 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie zabraniają na swoim terytorium obrotu benzyną z zawartością ołowiu.
2. a) Państwa Członkowskie zapewniają, że nie później niż do dnia 1 stycznia 2000 r. benzyna bezołowiowa może być wprowadzona do obrotu na ich terytorium tylko wtedy, jeżeli będzie ona zgodna ze specyfikacjami środowiskowymi określonymi w załączniku I.
b) Bez uszczerbku dla przepisów lit. a) Państwa Członkowskie zezwalają z dniem 1 stycznia 2000 r. na obrót na swoim terytorium benzyną bezołowiową zgodną ze specyfikacjami określonymi w załączniku III.
c) Państwa Członkowskie zapewniają również, że nie później niż do dnia 1 stycznia 2005 r. benzyna bezołowiowa będzie mogła być wprowadzona do obrotu na ich terytorium tylko wtedy, jeżeli będzie zgodna ze specyfikacjami w zakresie ochrony środowiska naturalnego określonymi w załączniku III.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Państwo Członkowskie może otrzymać pozwolenie, po przedłożeniu Komisji wniosku nie później niż do dnia 31 sierpnia 1999 r., na dalszy obrót benzyną z zawartością ołowiu nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2005 r., jeśli może ono wykazać, że wprowadzenie zakazu spowodowałoby poważne problemy społeczno-gospodarcze lub nie miałoby ogólnych skutków korzystnych dla środowiska lub zdrowia, biorąc pod uwagę, między innymi, sytuację klimatyczną w tym Państwie Członkowskim.
Zawartość ołowiu w benzynie ołowiowej nie przekracza 0,15 g/l, a zawartość benzenu jest zgodna ze specyfikacjami w załączniku I. Inne wartości zawarte w specyfikacjach mogą, w porównaniu z obecną sytuacją, pozostać niezmienione.
4.
Nie naruszając przepisów ust. 2, Państwo Członkowskie może zostać upoważnione, po przedłożeniu Komisji wniosku najpóźniej do dnia 31 sierpnia 1999 r., aby dalej zezwalać na swoim terytorium, nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2003 r., na obrót benzyną bezołowiową z zawartością siarki niezgodną ze specyfikacjami z załącznika I dotyczącymi zawartości siarki, ale nieprzekraczającą aktualnej zawartości, jeśli wykaże, że jego przemysł miałby poważne trudności z niezbędnym przystosowaniem swoich środków produkcji w terminie między dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy a dniem 1 stycznia 2000 r.
5.
Nie naruszając przepisów ust. 2, Państwo Członkowskie może zostać upoważnione, po przedłożeniu Komisji wniosku, nie później niż do dnia 31 sierpnia 2003 r., aby dalej zezwalać na swoim terytorium, nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2007 r., na obrót benzyną bezołowiową o zawartości siarki niezgodnej z załącznikiem III, ale zgodnej z załącznikiem I, jeśli wykaże, że jego przemysł miałby poważne trudności z niezbędnym przystosowaniem swoich środków produkcji w terminie między dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy a dniem 1 stycznia 2005 r.
6.
Komisja może zezwolić na odstępstwa, określone w ust. 3, 4 i 5, zgodnie z Traktatem.
Komisja notyfikuje swoją decyzję Państwom Członkowskim i informuje o niej Parlament Europejski i Radę.
7.
Nie naruszając przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie mogą nadal zezwalać na obrót niewielkimi ilościami benzyny ołowiowej odpowiadającej specyfikacjom, wymienionym w ust. 3 akapit drugi, w wysokości maksymalnej 0,5 % całej sprzedaży, przeznaczonej do użytku w starych pojazdach określonego rodzaju i do rozprowadzania przez grupy szczególnego interesu.
Artykuł 4
Olej napędowy
1. a) Państwa Członkowskie zapewniają, że nie później niż do dnia 1 stycznia 2000 r. olej napędowy może być wprowadzany do obrotu na ich terytorium tylko wtedy, jeżeli jest zgodny ze specyfikacjami środowiskowymi określonymi w załączniku II.
b) Bez uszczerbku dla przepisów lit. a) z dniem 1 stycznia 2000 r. Państwa Członkowskie zezwalają na swoim terytorium na obrót olejem napędowym zgodnym ze specyfikacjami określonymi w załączniku IV.
c) Państwa Członkowskie zapewniają również, że nie później niż do dnia 1 stycznia 2005 r. olej napędowy może być wprowadzany do obrotu na ich terytorium tylko wtedy, jeżeli jest zgodny ze specyfikacjami środowiskowymi określonymi w załączniku IV.
2.
Nie naruszając przepisów ust. 1, Państwo Członkowskie może zostać upoważnione, po przedłożeniu Komisji wniosku, nie później niż do dnia 31 sierpnia 1999 r., aby dalej zezwalać na swoim terytorium, nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2003 r., na obrót olejem napędowym o zawartości siarki niezgodnej ze specyfikacjami w załączniku II dotyczącymi zawartości siarki, ale nieprzekraczającej aktualnej zawartości, jeśli wykaże, że jego przemysł miałby poważne trudności z niezbędnym przystosowaniem swoich środków produkcji w terminie między dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy a dniem 1 stycznia 2000 r.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 1, Państwo Członkowskie może zostać upoważnione, po przedłożeniu Komisji wniosku, nie później niż do dnia 31 sierpnia 2003 r., aby dalej zezwalać na swoim terytorium, nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2007 r., na obrót olejem napędowym o zawartości siarki niezgodnej z załącznikiem IV, ale zgodnej z załącznikiem II, jeśli wykaże, że jego przemysł miałby poważne trudności z niezbędnym przystosowaniem swoich możliwości produkcji w terminie między dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy a dniem 1 stycznia 2005 r.
4.
Komisja może zezwolić na odstępstwa, określone w ust. 2 i 3, zgodnie z Traktatem.
Komisja notyfikuje swoją decyzję Państwom Członkowskim i informuje o niej Radę i Parlament Europejski.
Artykuł 5
Swobodny obrót
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabraniać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania do obrotu paliw zgodnych z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Obrót paliwami mającymi bardziej surowe specyfikacje środowiskowe
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3—5, Państwa Członkowskie mogą wymagać, żeby na określonych obszarach paliwa mogły być wprowadzone do obrotu tylko wtedy, jeżeli są zgodne z bardziej surowymi specyfikacjami środowiskowymi niż specyfikacje przewidziane w niniejszej dyrektywie dla całości lub części taboru samochodowego, w celu ochrony w Państwie Członkowskim zdrowia ludności w określonej aglomeracji lub środowiska w określonej strefie ekologicznie wrażliwej, jeżeli zanieczyszczenie powietrza stanowi poważny i groźny problem dla zdrowia ludzkiego i środowiska lub jeśli obawy, że może stanowić ono taki problem są uzasadnione.
2.
Państwo Członkowskie, które chce skorzystać z odstępstwa przewidzianego w ust. 1, z wyprzedzeniem przedkłada Komisji uzasadniony wniosek.
Uzasadnienie zawiera dowody na to, że odstępstwo nie narusza zasady proporcjonalności i że nie zakłóca ono swobodnego przepływu osób i towarów.
3.
Zaangażowane Państwo Członkowskie dostarcza Komisji danych dotyczących jakości powietrza dla danego obszaru, jak również przewidywanych skutków proponowanych środków dla jakości otaczającego powietrza.
4.
Komisja bezzwłocznie przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
5.
Państwa Członkowskie mogą zgłaszać swoje uwagi w sprawie wniosku i jego uzasadnienia w terminie dwóch miesięcy od dnia dostarczenia informacji przez Komisję.
6.
Komisja podejmuje decyzję na wniosek Państw Członkowskich, w terminie trzech miesięcy od dnia zgłoszenia uwag przez Państwa Członkowskie.
Komisja uwzględni uwagi Państw Członkowskich; notyfikuje im swoją decyzję i równocześnie poinformuje o niej Parlament Europejski i Radę.
7.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w ciągu miesiąca od notyfikacji lub, w przypadku braku decyzji, przekazać sprawę Radzie w ciągu miesiąca po upływie terminu określonego w ust. 6.
8.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie dwóch miesięcy od skierowania do niej sprawy.
Artykuł 7
Zmiana zaopatrzenia w ropę naftową
Jeżeli, na skutek wyjątkowych wydarzeń, nagła zmiana w zaopatrzeniu w ropę naftową lub produkty ropopochodne utrudnia przestrzeganie wymogów specyfikacji paliw z art. 3 i 4 przez rafinerie w Państwie Członkowskim, to powiadamia ono o tym Komisję.
Komisja, po powiadomieniu innych Państw Członkowskich, może zezwolić na wyższe wartości dopuszczalne w tym Państwie Członkowskim dla jednego lub więcej składników tego paliwa, w terminie nieprzekraczającym sześciu miesięcy.
Komisja notyfikuje swoją decyzję Państwom Członkowskim i informuje o niej Parlament Europejski i Radę.
Państwa Członkowskie mogą odwołać się od decyzji Komisji do Rady w ciągu miesiąca od notyfikacji.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca od skierowania do niej sprawy.
Artykuł 8
Monitorowanie zgodności i sporządzanie sprawozdań
1.
Państwa Członkowskie monitorują zgodność z wymogami określonymi w art. 3 i 4 na podstawie metod analitycznych wymienionych w załącznikach I i II.
2.
Komisja wspiera rozwój jednolitego systemu monitorowania jakości paliw.
Do celów rozwoju tego systemu może zwrócić się o pomoc do Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego.
3.
Komisja ustanawia, nie później niż do dnia 30 czerwca 2000 r., wspólny formularz do przedstawiania podsumowania danych krajowych dotyczących jakości paliwa.
4.
Każdego roku przed dniem 30 czerwca, a po raz pierwszy przed dniem 30 czerwca 2002 r., Państwa Członkowskie przedkładają Komisji podsumowania za poprzedni rok kalendarzowy.
Artykuł 9
Proces przeglądu
1.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie okresowo, a po raz pierwszy w terminie 12 miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy, ale w żadnym wypadku nie później niż w dniu 31 grudnia 1999 r., oraz w świetle oceny przeprowadzonej zgodnie z wymogami art. 3 dyrektywy 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do środków mających zapobiegać zanieczyszczeniu powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i zmieniającej dyrektywę Rady 70/220/EWG [13], propozycję przeglądu niniejszej dyrektywy stanowiącej integralną część strategii ustanowionej w celu wywołania skutków mających na celu spełnienie wymagań dotyczących norm jakości powietrza na obszarze Wspólnoty i osiągnięcia związanych z tym celów.
2.
Propozycja ta zawiera specyfikacje środowiskowe uzupełniające obowiązujące specyfikacje określone w załączniku III dla benzyny i załączniku IV dla olejów napędowych na podstawie, między innymi, uzyskanej wiedzy dotyczącej wymagań w sprawie zmniejszenia emisji związanych z jakością powietrza, skutecznego funkcjonowania nowych technologii zapobiegających zanieczyszczeniom oraz rozwoju sytuacji na międzynarodowych rynkach paliw.
3.
W uzupełnieniu do przepisów ust. 1 i 2 Komisja może, między innymi, przedstawić:
- propozycje uwzględniające szczególną sytuację transportu publicznego i konieczność zaproponowania poziomów specyfikacji dla specjalnych paliw, z których korzysta,
- propozycje ustalające poziomy specyfikacji mających zastosowanie do gazu płynnego, gazu ziemnego i biopaliw.
Artykuł 10
Procedura dostosowywania do postępu technicznego
Wszelkie zmiany konieczne dla dostosowania metod wykonywania pomiarów ustanowionych w prawej sekcji ("badania") załączników I–IV niniejszej dyrektywy, w sposób uwzględniający postęp techniczny, przyjmowane są przez Komisje wspieraną przez Komitet ustanowiony, zgodnie z art. 12 dyrektywy 96/62/WE [14] i procedurą ustanowioną w art. 11 niniejszej dyrektywy.
Dostosowanie to nie może za sobą pociągnąć żadnej bezpośredniej lub pośredniej zmiany wartości dopuszczalnych ustanowionych w niniejszej dyrektywie ani żadnej zmiany w datach ich stosowania.
Artykuł 11
Procedura komitetu
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi, określonemu w art. 10, projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o tym projekcie w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli, po upływie trzech miesięcy od dnia odwołania się do Rady, Rada nie stanowi, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 12
Uchylenie i zmiana dyrektyw dotyczących jakości paliwowej benzyny i olejów napędowych
1.
Z dniem 1 stycznia 2000 r. dyrektywy 85/210/EWG, 85/536/EWG i 87/441/EWG tracą moc.
2. Dyrektywa 93/12/EWG zostaje zmieniona przez skreślenie art. 1 ust. 1 lit. b) i art. 2 ust. 1 z dniem 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 13
Transpozycja do ustawodawstwa krajowego
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1999 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki od dnia 1 stycznia 2000 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Austria
Artykuł 7 dyrektywy 85/210/EWG dotyczący zawartości benzenu w benzynie określonej w art. 4 tej dyrektywy nie ma zastosowania do Austrii do dnia 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 15
Wejście w życie dyrektywy
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 października 1998 r.
w sprawie prawnej ochrony wzorów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu [3], na podstawie wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 29 lipca 1998 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Cele Wspólnoty ustanowione w Traktacie obejmują stworzenie podstaw dla coraz ściślejszego związku między narodami Europy, rozwijanie bliższych stosunków między Państwami Członkowskimi i zagwarantowanie postępu gospodarczego i społecznego Wspólnoty poprzez wspólne działanie zmierzające do zlikwidowania barier dzielących Europę; w tym celu Traktat przewiduje utworzenie rynku wewnętrznego charakteryzującego się zniesieniem przeszkód dla swobodnego przepływu towarów, a także utworzenie systemu gwarantującego, że konkurencja w ramach rynku wewnętrznego nie będzie zakłócana; zbliżanie przepisów prawnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony prawnej wzorów ułatwi realizację tych celów.
(2) Różnice w prawnej ochronie wzorów istniejące w ustawodawstwie Państw Członkowskich bezpośrednio wpływają na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego w odniesieniu do towarów obejmujących wzory; różnice takie mogą zakłócić konkurencję w ramach rynku wewnętrznego.
(3) Dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego konieczne jest więc zbliżenie przepisów prawnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony wzorów.
(4) Czyniąc tak, należy wziąć pod uwagę rozwiązania i korzyści, jakie wspólnotowy system ochrony wzorów zapewnia przedsiębiorstwom pragnącym nabyć prawa chroniące wzory.
(5) Podjęcie procesu zbliżania ustawodawstwa Państw Członkowskich w zakresie wzorów na pełną skalę nie jest konieczne i wystarczy, jeśli zbliżanie ustawodawstwa będzie ograniczone do tych przepisów prawa krajowego, które w sposób najbardziej bezpośredni wpływają na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; postanowienia o sankcjach, środkach zaskarżenia i stosowaniu pozostają w gestii prawa krajowego; cele tego ograniczonego zbliżenia nie mogą być osiągnięte w sposób zadowalający przez Państwa Członkowskie, gdyby działały osobno.
(6) Państwa Członkowskie posiadają swobodę ustalania postanowień w zakresie procedury rejestracji, odnowienia i nieważności praw dotyczących wzorów oraz postanowień dotyczących skutków takiej nieważności.
(7) Niniejsza dyrektywa nie wyłącza, w stosunku do wzorów, stosowania prawa krajowego lub wspólnotowego, które przewidują ochronę inną niż ta, którą nabywają poprzez rejestrację lub publikację jako wzory, to jest legislację odnoszącą się do praw niezarejestrowanych wzorów, znaków towarowych, patentów lub wzorów użytkowych, nieuczciwej konkurencji lub odpowiedzialności cywilnej.
(8) W przypadku braku harmonizacji prawa autorskiego należy ustanowić zasadę kumulowania ochrony według szczególnego prawa o ochronie zarejestrowanych wzorów oraz według prawa autorskiego, pozostawiając Państwom Członkowskim swobodę w ustaleniu zakresu ochrony prawa autorskiego i warunków, zgodnie z którymi ta ochrona jest przyznawana.
(9) Osiągnięcie celów rynku wewnętrznego wymaga, aby warunki otrzymania prawa ochrony zarejestrowanego wzoru były takie same we wszystkich Państwach Członkowskich; w tym celu konieczne jest stworzenie jednolitej definicji pojęcia wzoru i wymagań odnoszących się do nowości i indywidualnego charakteru, które prawa dotyczące zarejestrowanych wzorów muszą spełniać.
(10) W celu ułatwienia swobodnego przepływu towarów należy zagwarantować, że zarejestrowanie wzorów przyznaje ich posiadaczowi równoważną ochronę we wszystkich Państwach Członkowskich.
(11) Ochrona przyznana jest posiadaczowi w drodze rejestracji cech wzoru produktu, w całości lub części, które w widoczny sposób są przedstawione we wniosku o rejestrację i które są udostępnione społeczeństwu na drodze publikacji lub konsultacji odpowiednich dokumentów.
(12) Ochrona przyznana z tytułu rejestracji nie obejmuje tych części składowych, które są niewidoczne podczas normalnego użytkowania produktu lub nie obejmują tych cech danej części, które nie są widoczne podczas jej montowania lub które same przez się nie spełniają wymagań nowości i indywidualnego charakteru; wzór, który z tych powodów został wyłączony spod ochrony, nie jest brany pod uwagę w celu określenia, czy inne cechy wzoru spełniają wymagania przyznania ochrony.
(13) Określenie charakteru indywidualnego wzoru powinno być oparte na określeniu istnienia wyraźnej różnicy pomiędzy ogólnym wrażeniem, jakie zostało wywarte na zorientowanym użytkowniku oglądającym wzór, a wrażeniem, jakie wywarła na nim istniejąca całość wzoru, biorąc pod uwagę charakter produktu, do którego odnosi się wzór lub do którego został włączony, w szczególności sektor przemysłowy, do którego należy, oraz stopień swobody projektanta w opracowywaniu wzoru.
(14) Innowacja technologiczna nie może być powstrzymana przyznaniem prawa ochrony wzoru cechom wyłącznie z tytułu ich funkcji technicznych; jest zrozumiałe, że to nie sprawia, że wzór będzie posiadał jakość estetyczną; tym samym wzajemna wymienność produktów różnej produkcji nie powinna być naruszona przez rozszerzenie ochrony wzoru na wzór połączeń mechanicznych; cechy wzoru, które z tych powodów nie podlegają przyznaniu ochrony, nie powinny być brane pod uwagę w celu określenia, czy inne cechy wzoru spełniają wymagania służące przyznaniu ochrony.
(15) Mechaniczne połączenia produktów złożonych mogą jednakże tworzyć ważny element cech innowacyjnych produktów złożonych i przedstawiać główną wartość handlową, i w ten sposób kwalifikować się do przyznania ochrony.
(16) Zarejestrowanie wzoru nie przyznaje prawa, jeśli wzór jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; niniejsza dyrektywa nie stanowi o harmonizacji krajowych koncepcji porządku publicznego lub dobrych obyczajów.
(17) Rzeczą podstawową dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego jest ujednolicenie czasu trwania ochrony przyznanej przez zarejestrowanie wzoru.
(18) Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają stosowania reguł konkurencji zgodnych z art. 5 i 86 Traktatu.
(19) Szybkie przyjęcie niniejszej dyrektywy stało się sprawą naglącą dla wielu sektorów przemysłu; całkowite zbliżenie przepisów prawnych Państw Członkowskich dotyczących stosowania wzorów chronionych do celów pozwalających na reperację złożonego produktu w taki sposób, by przywrócić mu oryginalny wygląd, w przypadku kiedy produkt zawierający lub objęty wzorem tworzy część składową złożonego produktu, którego wygląd warunkuje istnienie ochrony wzoru, nie może zostać wprowadzone na obecnym etapie; brak pełnego zbliżenia przepisów prawnych Państw Członkowskich dotyczących korzystania z chronionych wzorów dla takiej naprawy produktów złożonych nie powinien stanowić przeszkody dla zbliżenia tych różnych postanowień krajowych, które w sposób najbardziej bezpośredni wpływają na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; z tego powodu Państwa Członkowskie w tym czasie powinny utrzymać w mocy te postanowienia prawne, które są zgodne z Traktatem i odnoszą się do korzystania ze wzoru części składowej używanej w celu naprawy produktu złożonego w taki sposób, by przywrócić mu wygląd początkowy lub, jeśli wprowadzą one nowe postanowienia odnoszące się do takiego korzystania, cel tych postanowień powinien jedynie odnosić się do liberalizacji rynku tych części; od Państw Członkowskich, które w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy nie zapewniają ochrony wzorów części składowych, nie wymaga się wprowadzenia rejestracji wzorów dla takich części; trzy lata po dniu zastosowania Komisja powinna przedłożyć analizę konsekwencji postanowień niniejszej dyrektywy dla przemysłu wspólnotowego, konsumentów, konkurencji oraz dla funkcjonowania rynku wewnętrznego; w odniesieniu do części składowych produktu złożonego analiza powinna w szczególności rozważyć harmonizację, na podstawie możliwych opcji, łącznie z systemem wynagrodzeń i ograniczonym terminem wyłączności; najpóźniej rok po przedłożeniu swojej analizy Komisja po skonsultowaniu się z najbardziej poszkodowanymi stronami przestawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycję zmian niniejszej dyrektywy, koniecznych dla uzupełnienia rynku wewnętrznego w odniesieniu do części składowych produktów złożonych, i inne zmiany, które uzna za konieczne.
(20) Przepisy przejściowe art. 14 dotyczące wzoru części składowej użytej w celu naprawy produktu złożonego w taki sposób, by przywrócić mu wygląd początkowy, w żadnym wypadku nie należy tłumaczyć jako utrudnienia dla swobodnego przepływu produktu, który tworzy taką część składową.
(21) Merytoryczne podstawy odrzucenia wniosku o rejestrację w Państwach Członkowskich, które dokonują uprzedniej analizy merytorycznej wniosków oraz merytoryczne podstawy unieważnienia praw zarejestrowanych wzorów we wszystkich Państwach Członkowskich, muszą być enumeratywnie wyliczone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "wzór" oznacza całkowitą lub częściową postać produktu, wynikającą w szczególności z elementów linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury i/lub materiałów samego produktu i/lub jego ornamentacji;
b) "produkt" oznacza każdy wytwór przemysłowy lub rękodzielniczy, włączając w to, między innymi, części przeznaczone do montażu produktu złożonego, opakowania, układu, symboli graficznych i kroju pisma typograficznego, z wyłączeniem jednakże programów komputerowych;
c) "produkt złożony" oznacza produkt, który składa się z wielu części, które mogą być zastąpione w sposób pozwalający na demontaż i ponowny montaż produktu.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) rejestracji wzorów w centralnych instytucjach zajmujących się własnością przemysłową w Państwach Członkowskich;
b) rejestracji wzorów w Urzędzie ds. Wzorów Beneluksu;
c) rejestracji wzorów przeprowadzonej zgodnie z międzynarodowymi ustaleniami, które mogą być stosowane w Państwie Członkowskim;
d) wniosków o zarejestrowanie wzorów przewidzianych w lit. a), b), c).
2.
Do celów niniejszej dyrektywy zarejestrowanie wzoru obejmuje także publikację następującą po wpłynięciu wniosku w sprawie wzoru do urzędu własności przemysłowej Państwa Członkowskiego, w którym taka publikacja skutkuje powstaniem praw do wzoru.
Artykuł 3
Warunki ochrony
1.
Państwa Członkowskie chronią wzory poprzez rejestrację i zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy przyznają wyłączne prawa ich posiadaczom.
2.
Wzór jest chroniony poprzez rejestrację wzoru w zakresie, który odpowiada jego stopniowi nowości i cechom indywidualnym.
3.
Wzór włączony do produktu, który stanowi część składową produktu złożonego, jest uznany za nowy jedynie wówczas, gdy posiada cechy indywidualne:
a) jeśli część składowa wmontowana do produktu złożonego pozostaje widoczna podczas normalnego stosowania tego drugiego; i
b) w stopniu, w jakim widoczne cechy części składowej spełniają swoje wymogi co do nowości i indywidualności.
4.
"Normalne stosowanie" w rozumieniu ust. 3 lit. a) oznacza stosowanie przez użytkownika końcowego, wyłączając konserwację, obsługę i naprawę.
Artykuł 4
Wzór uznany jest za nowy, jeśli do dnia złożenia wniosku o zarejestrowanie lub – jeśli wystąpiono o uprzednie pierwszeństwo – do dnia pierwszeństwa, nie przedstawiono publicznie żadnego identycznego wzoru.
Wzory uważa się za identyczne, jeśli ich cechy różnią się jedynie w zakresie nieznaczących szczegółów.
Artykuł 5
Charakter indywidualny
1.
Wzór uznany jest za posiadający charakter indywidualny, jeśli całościowe wrażenie, jakie wywołuje na niezorientowanym użytkowniku, różni się od wrażenia, jakie wywiera na tym użytkowniku wzór, który został udostępniony publicznie przed dniem przestawienia wniosku o zarejestrowanie lub dniem uprzedniego pierwszeństwa, jeśli takie zostało przyznane.
2.
Dla określenia indywidualnego charakteru bierze się pod uwagę zakres swobody projektanta w tworzeniu wzoru.
Artykuł 6
Ujawnienie
1.
Do celów stosowania art. 4 i 5 wzór uznany jest za udostępniony publicznie, jeśli został opublikowany po zarejestrowaniu lub inaczej, lub wystawiony, zastosowany w handlu lub udostępniony publicznie społeczeństwu w inny sposób, z wyjątkiem przypadku, gdy wydarzenia te w sposób racjonalny nie mogły być znane w toku prowadzenia normalnej działalności zawodowej w środowisku wyspecjalizowanym w danym sektorze, działającym we Wspólnocie, przed dniem złożenia wniosku o zarejestrowanie lub, jeśli wystąpiono o przyznanie uprzedniego pierwszeństwa, przed dniem pierwszeństwa.
Udostępnienie osobie trzeciej wzoru pod wyraźnym lub domniemanym warunkiem zachowania poufności nie może być jedynym powodem uznania wzoru za udostępniony publicznie.
2.
Ujawnienie nie jest brane pod uwagę do celów stosowania art. 4 i 5, jeśli wzór, dla którego żąda się ochrony według prawa o wzorze Państwa Członkowskiego, został udostępniony publicznie:
a) przez projektanta, jego następcę prawnego lub osobę trzecią w wyniku dostarczonej jej informacji lub działania podjętego przez projektanta lub jego następcę prawnego; i
b) podczas okresu 12 miesięcy poprzedzającego datę złożenia wniosku lub, jeśli wystąpiono o przyznanie uprzedniego pierwszeństwa, datę pierwszeństwa.
3.
Ustęp 2 stosuje się, jeśli wzór został udostępniony publicznie w wyniku nadużycia wobec projektanta lub jego następcy prawnego.
Artykuł 7
Wzory określone przez swoje funkcje techniczne i wzory produktów współdziałających
1.
Prawo z rejestracji wzoru nie obejmuje cech wyglądu produktu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej.
2.
Prawo z rejestracji wzoru nie obejmuje cech wyglądu produktu, które muszą być koniecznie odtworzone w dokładnej formie i wymiarach, aby umożliwić produktowi, w który włączono wzór lub do którego wzór się odnosi, połączenie mechaniczne lub umieszczenie go w lub wobec innego produktu tak, aby te produkty mogły spełniać swoje funkcje.
3.
Bez względu na ust. 2 prawo z rejestracji wzoru, zgodnie z warunkami określonymi w art. 4 i 5, obejmuje wzór służący zapewnieniu wielokrotnego składania lub łączenia wzajemnie wymienialnych produktów w ramach systemu modularnego.
Artykuł 8
Wzory sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami
Prawo z rejestracji wzoru nie obejmuje wzoru sprzecznego z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami.
Artykuł 9
Zakres ochrony
1.
Zakres ochrony przyznany przez zarejestrowanie wzoru obejmuje każdy wzór, który nie wywołuje u zorientowanego użytkownika innego ogólnego wrażenia.
2.
Dla określenia zakresu ochrony należy wziąć pod uwagę zakres swobody projektanta w tworzeniu wzoru.
Artykuł 10
Czas trwania ochrony
Od momentu rejestracji wzór, który spełnia wymagania art. 3 ust. 2, jest chroniony prawem o wzorach podczas jednego lub więcej okresów pięcioletnich, licząc od daty złożenia wniosku.
Posiadacz tego prawa może odnowić okres ochrony na jeden lub więcej okresów pięcioletnich, łącznie do 25 lat od dnia złożenia wniosku.
Artykuł 11
Nieważność lub odmowa rejestracji
1.
Rejestracji odmawia się, a jeśli wzór jest już zarejestrowany, stwierdza się nieważność rejestracji takiego wzoru:
a) jeśli wzór nie jest wzorem w rozumieniu art. 1 lit. a); lub
b) jeśli nie spełnia warunków określonych w art. 3–8; lub
c) jeśli wnioskujący o zarejestrowanie lub posiadacz prawa z rejestracji wzoru nie posiada do niego uprawnień, na mocy prawa Państwa Członkowskiego; lub
d) jeśli wzór nie zgadza się z wcześniejszym wzorem, który został udostępniony publicznie po dacie złożenia wniosku lub, jeśli wystąpiono o przyznanie uprzedniego pierwszeństwa, po dacie pierwszeństwa, oraz który jest chroniony od daty wcześniejszej od wskazanej w rejestracji wzoru wspólnotowego lub przez złożenie wniosku o rejestrację wzoru wspólnotowego, lub przez rejestrację wzoru w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy, lub przez złożenie wniosku o przyznanie takiego prawa.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zastosować odmowę rejestracji wzoru lub, jeśli wzór został zarejestrowany, jego unieważnienie:
a) jeśli odróżniający znak jest użyty w kolejnych wzorach, a prawo wspólnotowe lub ustawodawstwo odnośnego Państwa Członkowskiego dotyczące znaku przyznaje także właścicielowi znaku prawo zakazania jego stosowania; lub
b) jeśli wzór stanowi nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez prawo autorskie Państwa Członkowskiego; lub
c) jeśli wzór stanowi niewłaściwe użycie któregokolwiek elementu wymienionego w art. 6 bis Konwencji Paryskiej o Ochronie Własności Przemysłowej lub znaków, symboli i godeł innych niż te objęte art. 6 bis wspomnianej Konwencji, które stanowią szczególny interes publiczny Państwa Członkowskiego.
3.
Podstawa prawna przewidziana w ust. 1 lit. c) może być przywołana jedynie przez osobę uprawnioną do prawa z rejestracji wzoru zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego.
4.
Podstawy prawne przewidziane w ust. 1 lit. d) oraz w ust. 2 lit. a) i b) mogą być powoływane jedynie przez wnioskodawcę lub osobę, której przysługuje przeciwne prawo.
5.
Podstawa prawna przewidziana w ust. 2 lit. c) może być przywołana jedynie przez osobę lub jednostkę, której dotyczy użycie.
6.
Ustępy 4 i 5 pozostają bez uszczerbku dla swobody Państw Członkowskich w zapewnianiu, że podstawy przewidziane w ust. 1 lit. d) i ust. 2 lit. c) mogą być przywołane przez kompetentne władze Państw Członkowskich z ich inicjatywy.
7.
W przypadku gdy dla wzoru odmówiono rejestracji lub rejestracja wzoru została unieważniona zgodnie z ust. 1 lit. b) lub ust. 2, wzór może być zarejestrowany lub rejestracja może zostać zachowana w zmienionej formie, jeśli w tej formie spełnia warunki ochrony i zachowana jest tożsamość wzoru.
Rejestracja lub zachowanie w zmienionej formie może zawierać rejestrację, której towarzyszy częściowe zrzeczenie się prawa lub wpisanie do rejestru wzorów orzeczenia sądowego o częściowej nieważności rejestracji wzoru.
8.
Każde Państwo Członkowskie może postanowić, że w drodze odstępstwa od ust. 1–7 podstawy odmowy rejestracji lub unieważnienia, obowiązujące w tym państwie przed dniem wejścia w życie przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy, są stosowane w stosunku do wniosków o rejestrację wzoru, które zostały sporządzone przed tą datą i prowadzących do rejestracji.
9.
Nieważność prawa z rejestracji wzoru może być stwierdzona nawet po dacie wygaśnięcia prawa lub jego zrzeczenia się.
Artykuł 12
Prawa wynikające z rejestracji wzoru
1.
Rejestracja wzoru przyznaje jego posiadaczowi wyłączne prawo użytkowania i chroni przed użytkowaniem przez strony trzecie, które nie mają jego zgody.
Wymienione wcześniej użytkowanie obejmuje w szczególności wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie na rynek, przywóz, wywóz lub używanie produktu, do który włączono lub do którego odnosi się wzór, lub magazynowanie takiego produktu w tych celach.
2.
W przypadku kiedy zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego nie można zapobiec działaniom określonym w ust. 1 przed dniem, w którym przepisy niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy wejdą w życie, prawa wynikające z rejestracji wzoru nie mogą być przywołane w celu zapobieżenia kontynuacji takich działań przez osobę, która rozpoczęła takie działanie przed tą datą.
Artykuł 13
Ograniczenie praw wynikających z rejestracji wzoru
1.
Prawa wynikające z rejestracji wzoru nie wygasają ze względu na:
a) działania podejmowane w celach prywatnych i niehandlowych;
b) działania podejmowane do celów eksperymentalnych;
c) działania powielania do celów cytowania lub nauczania, pod warunkiem że działania te są zgodne z praktyką uczciwego handlu i nadmiernie nie naruszają normalnego użytkowania wzoru i z podaniem źródła.
2.
Ponadto prawa wynikające z rejestracji wzoru nie są wykonywane w odniesieniu do:
a) sprzętu na statkach i samolotach zarejestrowanych w innym państwie, kiedy ten przejściowo znajdzie się na terytorium Państwa Członkowskiego;
b) przywozu do Państwa Członkowskiego części zamiennych i wyposażenia w celu naprawy tego statku;
c) wykonania napraw na takim statku.
Artykuł 14
Przepisy przejściowe
Aż do dnia przyjęcia wprowadzonych zmian do niniejszej dyrektywy, na wniosek Komisji, zgodnie z przepisami art. 18, Państwa Członkowskie utrzymują w mocy istniejące przepisy prawa krajowego odnoszące się do użytkowania wzoru części składowej stosowanej do naprawy produktu złożonego w taki sposób, by przywrócić mu jego wygląd początkowy, i wprowadzają zmiany do tych przepisów, jedynie jeśli celem jest liberalizowanie rynku tych części.
Artykuł 15
Wyczerpanie praw
Uprawnienia wynikające z rejestracji wzoru nie obejmują działań odnoszących się do produktu, w który włączono wzór lub do którego odnosi się wzór objęty ochroną, jeśli produkt został wprowadzony na rynek Wspólnoty przez uprawnionego z rejestracji wzoru lub za jego zgodą.
Artykuł 16
Stosunek do innych form ochrony
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają jakichkolwiek przepisów prawa wspólnotowego lub prawa odnośnego Państwa Członkowskiego odnoszących się do niezarejestrowanych wzorów, znaków towarowych lub innych znaków wyróżniających, patentów i wzorów użytkowych, znaków drukarskich, w zakresie odpowiedzialności cywilnej lub nieuczciwej konkurencji.
Artykuł 17
Stosunek do prawa autorskiego
Wzór, chroniony prawem z rejestracji lub prawem Państwa Członkowskiego, zgodnie z niniejszą dyrektywą, korzysta również z ochrony przewidzianej przez prawo autorskie tego Państwa Członkowskiego od dnia stworzenia wzoru lub jego utrwalenia w dowolnej formie.
Zakres i warunki, zgodnie z którymi taka ochrona jest przyznana, łącznie z poziomem wymaganej oryginalności, są określane przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 18
Rewizja
Trzy lata po dacie transpozycji określonej w art. 19 Komisja przedkłada analizę konsekwencji przepisów niniejszej dyrektywy dla przemysłu Wspólnoty, zwłaszcza dla sektorów przemysłowych najbardziej dotkniętych, w szczególności dla producentów produktów złożonych i części składowych, dla konsumentów, konkurencji i dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Najpóźniej rok potem Komisja składa do Parlamentu Europejskiego i Rady propozycje zmian niniejszej dyrektywy koniecznych dla utworzenia rynku wewnętrznego w odniesieniu do części składowych produktów złożonych oraz innych zmian, które uzna za konieczne w świetle swoich konsultacji z zainteresowanymi stronami.
Artykuł 19
Wprowadzenie w życie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, przed dniem 28 października 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia dokonywane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 21 Adresaci
DYREKTYWA 98/72/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 15 października 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 95/2/WE dotyczącą dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi[4], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia dyrektywy 95/2/WE[5] nastąpił rozwój techniczny w dziedzinie dodatków do żywności;
dyrektywę 95/2/WE należy dostosować w celu wzięcia pod uwagę tego rozwoju;
przed przyjęciem przepisów mogących mieć wpływ na zdrowie publiczne, przeprowadzono konsultacje z Komitetem Naukowym ds. Żywności utworzonym na mocy decyzji 74/234/EWG[6];
przepisy szczególne w sprawie tiabendazolu zostały ustanowione w dyrektywie Rady 95/38/WE z dnia 17 lipca 1995 r., zmieniającej załączniki I i II do dyrektywy 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni oraz przewidująca ustalenie wykazu najwyższych dopuszczalnych poziomów[7]; wpis dotyczący tiabendazolu powinien zostać obecnie uchylony,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/2/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową, która stanowi część dyrektywy ogólnej w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/107/EWG, i stosuje się do dodatków innych niż barwniki i substancje słodzące.
Dyrektywa ta nie stosuje się do enzymów, poza enzymami wymienionymi w załącznikach,";
2.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jedynie substancje wymienione w załącznikach I, III, IV i V mogą być używane w środkach spożywczych do celów wymienionych w art. 1. ust. 3 i 4".
3.
Artykuł 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Używanie dodatków do środków spożywczych wymienionych w załączniku I w środkach spożywczych zgodnie z zasadą "quantum satis" jest dozwolone do celów wymienionych w art. 1 ust. 3 i 4, z wyłączeniem środków spożywczych wymienionych w załączniku II,";
4.
W art. 2 ust. 3 lit. a) tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"- pasteryzowanego i sterylizowanego (włączając sterylizację UHT) mleka (włączając pełne, półtłuste i odtłuszczone) oraz pełna pasteryzowana śmietana,";
5.
W art. 2 ust. 3 lit. a) tiret jedenaste otrzymuje brzmienie:
"- suchy makaron, poza makaronem bezglutenowym i/lub makaronem do diet niskobiałkowych, zgodnie z dyrektywą 89/398/EWG,";
6.
W tabelach w załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z przepisami znajdującymi się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie dokonują w miarę potrzeb zmian w swoich przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych tak, aby:
- umożliwić handel produktami, które odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 4 maja 2000 r.;
- zakazać handlu produktami, które nie odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy od dnia 4 listopada 2000 r.
Jednakże produkty wprowadzone do obrotu lub oznakowane przed tą datą, które nie odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy, mogą być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji NR 98/75/WE
z dnia 1 października 1998 r.
aktualizująca wykaz podmiotów objętych dyrektywą 90/547/EWG w sprawie przesyłu energii elektrycznej poprzez sieci przesyłowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/547/EWG z dnia 29 października 1990 r. w sprawie przesyłu energii elektrycznej poprzez sieci przesyłowe [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/162/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: przesyłowe sieci wysokiego napięcia oraz podmioty odpowiedzialne za nie w Państwach Członkowskich objęte dyrektywą 90/547/EWG zostały wymienione w Załączniku do tej dyrektywy;
wykaz zostaje uaktualniony przez Komisję po konsultacjach z zainteresowanym Państwem Członkowskim, gdy jest to niezbędne w kontekście celów dyrektywy 90/547/EWG, w szczególności uwzględniając jej art. 2 ust. 1 lit. a);
łączenie się podmiotów i/lub tworzenie niezależnych spółek przesyłowych w Danii, Niemczech, Portugalii i Finlandii, jak również wniosek o włączenie drugiej sieci wysokiego napięcia w Luksemburgu wymaga aktualizacji wykazu;
Dyrektywa Rady 98/76/WE
z dnia 1 października 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 96/26/WE w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie im korzystania z prawa swobody przedsiębiorczości w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Różnice w przepisach prawa krajowego w sprawiedostępu do zawodu przewoźnika transportu drogowego oraz w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji mogą prowadzić do zakłócenia konkurencji.
(2) Z tego powodu, w funkcjonalnych ramach rynku wewnętrznego, niezbędne jest kontynuowanie procesu harmonizacji w tej dziedzinie poprzez dalsze wzmacnianie wspólnych zasad przewidzianych w dyrektywie 96/26/WE [4].
(3) Z powodu rozwoju rynku drogowego transportu rzeczy i wymagań funkcjonalnych rynku wewnętrznego, niezbędne jest rozszerzenie zakresu dyrektywy 96/26/WE w stosunku do niektórych kategorii przewoźników odpłatnego drogowego transportu rzeczy użytkujących pojazdy niskotonażowe, takich jak usługi kurierskie, podlegających określonemu odstępstwu związanemu z działalnością drogowych przedsiębiorstw transportu rzeczy w zakresie świadczenia usług krajowych transportu krótkodystansowego i użytkujących pojazdy o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej pomiędzy 3,5 a 6 ton.
(4) W odniesieniu do nieposzlakowanej opinii należy ustanowić przepisy dotyczące bardziej rygorystycznych wymagań, także dotyczące ochrony środowiska naturalnego i odpowiedzialności zawodowej.
(5) W odniesieniu do zdolności finansowej, w celu uniknięcia nierównowagi na rynku, niezbędne jest ustalanie co pięć lat wyższego poziomu minimalnego właściwego kapitału i rezerw do dyspozycji oraz ustalanie wartości euro w walutach krajowych, które nie uczestniczą w trzecim etapie unii walutowej.
(6) W odniesieniu do kwalifikacji zawodowych niezbędne jest, aby każdy wnioskujący przewoźnik transportu drogowego przedstawił dowód ujednoliconego minimalnego poziomu wykształcenia w zakresie tych samych dziedzin i aby posiadał świadectwa kwalifikacji zawodowych, sporządzony według porównywalnego wzoru, w szczególności w dziedzinie prowadzenia działalności rynkowej, na ujednoliconym minimalnym poziomie i na podstawie jednolitych we wszystkich Państwach Członkowskich metod oceny; konieczne jest również w tym celu ujednolicenie niektórych aspektów organizacyjnych egzaminu.
(7) Zachowuje się prawo Państw Członkowskich do organizowania obowiązkowych kursów przygotowawczych do egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe dla wnioskodawców przystępujących do nich po raz pierwszy, mających normalne miejsce zamieszkania na ich terytorium.
(8) Z tego powodu poziom wiedzy brany pod uwagę przy wydawaniu świadectw kwalifikacji zawodowych, bez uszczerbku dla dyrektywy 96/26/WE, różni się w poszczególnych Państwach Członkowskich; z powodu tych różnic krajowe środki mogą znacząco różnić się w ramach określonych w załączniku I do tej dyrektywy, w szczególności pod względem kwalifikacji przewoźników, jakości usług i bezpieczeństwa drogowego.
(9) Należy zaakceptować fakt, że w ograniczonym czasie i po konsultacji z Komisją, Państwa Członkowskie mogą żądać zdania dodatkowego egzaminu przez osoby, które uprzednio nigdy nie uzyskały świadectwa posiadania kwalifikacji zawodowych w Państwach Członkowskich, ale które zdały egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe w jednym Państwie Członkowskim, mając normalne miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim, gdzie zamierzały po raz pierwszy podjąć wykonywanie zawodu przewoźnika transportu drogowego; dodatkowy egzamin musi obejmować dziedziny, w których krajowe aspekty wykonywania zawodu różnią się od aspektów wykonywania zawodu w Państwie Członkowskim, w którym zdały egzamin, w szczególności szczególne krajowe aspekty handlowe, socjalne, podatkowe oraz techniczne związane z organizacją rynku i z prawem spółek.
(10) Niezbędne jest wprowadzenie środków przejściowych w celu wprowadzenia w życie dyrektywy 96/26/WE w Austrii, Finlandii i Szwecji.
(11) Konieczne jest okresowe kontrolowanie, czy dopuszczeni do wykonywania działalności przewoźnicy nadal spełniają wymogi nieposzlakowanej opinii, zdolności finansowej i kwalifikacji zawodowych.
(12) Niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie nałożyły skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/26/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2,
- tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— "zawód przewoźnika drogowego transportu rzeczy", oznacza działalność każdego przedsiębiorstwa odpłatnie dokonującego transportu rzeczy dla osób trzecich środkami takimi, jak samodzielny pojazd silnikowy lub zespół pojazdów,",
- dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "normalne miejsce zamieszkania"; oznacza miejsce, w którym dana osoba stale przebywa, to znaczy w okresie przynajmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, z powodu więzi osobistych i zawodowych lub, w przypadku osoby nieposiadającej więzi zawodowych, z powodu więzi osobistych świadczących o bliskim związku między tą osobą a jej normalnym miejscem zamieszkania.
Jednakże za normalne miejsce zamieszkania osoby posiadającej więzi zawodowe w innym miejscu niż więzi osobiste i która w konsekwencji przemieszcza się w różne miejsca położone w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, uważa się miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste, pod warunkiem że osoba ta regularnie do tego miejsca powraca.
Ten ostatni warunek nie będzie wymagany w przypadku, gdy dana osoba zamieszkuje w Państwie Członkowskim w celu wykonywania pracy przez czas określony.
Uczęszczanie na uniwersytet lub do szkoły nie oznacza zmiany miejsca zamieszkania.";
2) w art. 2:
- ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przedsiębiorstw wykonujących działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy pojazdami silnikowymi lub zespołami pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą obniżyć ten limit dla wszystkich lub wybranych kategorii transportu.",
- tekst ust. 2 otrzymuje oznaczenie ust. 2 lit. a) oraz dodaje się akapit w brzmieniu:
- "b) W przypadku przedsiębiorstw wykonujących działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy za pomocą pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej pomiędzy 3,5 a 6 ton, Państwa Członkowskie, po powiadomieniu Komisji, mogą wyłączyć ze stosowania całej lub części niniejszej dyrektywy przedsiębiorstwa zajmujące się wykonywaniem wyłącznie transportu lokalnego i mające niewielki wpływ na rynek transportowy z powodu prowadzenia działalności transportowej na krótkich dystansach.";
3) w art. 3:
- ustęp 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
- "c) zostały skazane za popełnienie ciężkich przestępstw przeciwko obowiązującym przepisom dotyczącym:
- płac i warunków zatrudnienia w zawodzie, lub
- transportu drogowego rzeczy i, w zależności od przypadku, osób, w szczególności przepisom dotyczącym czasu pracy i wypoczynku kierowców, masy i rozmiarów pojazdów handlowych, bezpieczeństwa drogowego i bezpieczeństwa pojazdów, ochrony środowiska naturalnego oraz innym przepisom związanym z odpowiedzialnością zawodową.",
- ustęp 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:
- "c) Przedsiębiorstwo musi dysponować kapitałem i rezerwą o wartości co najmniej 9000 EUR, gdy użytkuje tylko jeden pojazd i co najmniej 5000 EUR za każdy dodatkowy pojazd.
Do celów niniejszej dyrektywy wartość euro w walutach krajowych, które nie uczestniczą w trzecim etapie unii walutowej, będzie ustalana co pięć lat.
Stosowane będą stawki z pierwszego dnia roboczego października opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Stawki stają się skuteczne od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.",
- ustęp 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:
- "d) Do celów lit. a)–c), właściwe władze mogą przyjąć lub zażądać dowodu, potwierdzenia lub zapewnienia wydanego przez bank lub inną odpowiednio uznawaną instytucję.
Takie potwierdzenie lub zapewnienie może być udzielone w formie gwarancji bankowej, w postaci zastawu lub zabezpieczenia albo w innej podobnej formie.",
- ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4. a) Wymóg kwalifikacji zawodowych oznacza posiadanie wiedzy odpowiadającej poziomowi kształcenia określonego w załączniku I, w zakresie dziedzin w nim wymienionych.
Wymóg obejmuje obowiązkowy egzamin pisemny, który może być uzupełniony egzaminem ustnym zorganizowanym przez władze lub organ wyznaczony w tym celu przez Państwo Członkowskie, w formie określonej w załączniku I.
b) Państwa Członkowskie mogą zwolnić z przystąpienia do egzaminu wnioskodawców, którzy dostarczą dowód posiadania pięcioletniego doświadczenia zawodowego na stanowisku kierowniczym w przedsiębiorstwie transportowym, pod warunkiem, że tacy wnioskodawcy przystąpią do testu, którego wymagania ustalą Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem I.
c) Państwa Członkowskie mogą zwolnić osoby posiadające niektóre dyplomy wyższego stopnia lub dyplomy techniczne, potwierdzające gruntowną wiedzę z zakresu zagadnień wymienionych w załączniku I, z obowiązku przystąpienia do egzaminu w zakresie dziedzin objętych dyplomami.
d) Świadectwo wydane przez władze lub organ, określone w lit. a), wydaje się jako dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji zawodowych.
Świadectwa sporządza się zgodnie ze wzorem świadectwa określonym w załączniku Ia.
e) W odniesieniu do wnioskodawców, którzy zamierzają w sposób nieprzerwany i skuteczny kierować przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność wyłącznie w transporcie krajowym, Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że zakres wiedzy branej pod uwagę w celu uzyskania kwalifikacji zawodowych będzie obejmował jedynie dziedziny związane z transportem krajowym.
W tym przypadku świadectwo kwalifikacji zawodowych, którego wzór stanowi załącznik Ia do niniejszej dyrektywy, potwierdza, że jego posiadacz posiada kwalifikacje do nieprzerwanego i skutecznego kierowania przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność transportową wyłącznie na obszarze Państwa Członkowskiego, które wydało świadectwo.
f) Po konsultacji z Komisją Państwo Członkowskie może żądać, aby każda osoba fizyczna posiadająca świadectwo kwalifikacji zawodowych wydane przez właściwe władze w innym Państwie Członkowskim po dniu 1 października 1999 r., kiedy osoba ta miała normalne miejsce zamieszkania w pierwszym Państwie Członkowskim, zdała dodatkowy egzamin zorganizowany przez władze lub organ wyznaczony w tym celu przez pierwsze Państwo Członkowskie.
Dodatkowy egzamin obejmuje sprawdzenie specjalistycznej wiedzy z zakresu krajowych aspektów zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy w pierwszym Państwie Członkowskim.
Przepisy niniejsze stosuje się przez okres trzech lat od dnia 1 października 1999 r.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji zgodnie z postanowieniami Traktatu, może przedłużyć ten okres maksymalnie do lat pięciu.
Przepisy te stosuje się wyłącznie do osób fizycznych, które, posiadając już świadectwa potwierdzające kwalifikacje zawodowe wydane zgodnie z warunkami określonymi w akapicie pierwszym, nie otrzymały jeszcze takiego świadectwa wydanego w Państwie Członkowskim.";
4) w art. 5:
- w ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— dniem 1 stycznia 1995 r. dla Austrii, Finlandii i Szwecji,",
- w ust. 2 akapit pierwszy dodaje się tiret po tiret rozpoczynającym się od wyrazów
"— po dniu 2 października 1989 r."
:
"— po dniu 31 grudnia 1994 r. i przed dniem 1 stycznia 1997 r. dla Austrii, Finlandii i Szwecji,",
- w ust. 2 dodaje się tiret na końcu pierwszego akapitu, po tiret rozpoczynającym się od słów
"— dniem 1 lipca 1992 r."
:
"— dniem 1 stycznia 1997 r. dla Austrii, Finlandii i Szwecji.",
- dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3. a) Wszystkie przedsiębiorstwa, które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze przewoźnika transportu drogowego przed dniem 1 października 1999 r., dostosują się, w odniesieniu do wykorzystywanych na ten dzień flot pojazdów, do przepisów art. 3 ust. 3 nie później niż do dnia 1 października 2001 r.
Przedsiębiorstwa te jednakże przestrzegają warunków określonych w art. 3 ust. 3 w odniesieniu do jakiegokolwiek zwiększania stanu flot pojazdów mającego miejsce po dniu 1 października 1999 r.
b) Przedsiębiorstwa wykonujące działalność przewoźnika drogowego transportu rzeczy przed dniem 1 października 1999 r., użytkujące pojazdy o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej pomiędzy 3,5 a 6 ton, spełnią warunki określone w art. 3 ust. 3 nie później niż do dnia 1 października 2001 r.";
5) w art. 6 ust. 1 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie zapewniają, że regularnie, co najmniej raz na pięć lat, właściwe władze skontrolują, czy przedsiębiorstwa nadal spełniają wymogi nieposzlakowanej opinii, zdolności finansowej i kwalifikacji zawodowych.
Jeżeli kontrola ujawni niespełnienie wymagań zdolności finansowej, w przypadku, gdy inne okoliczności sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa dają podstawy do przypuszczeń, że będzie ono w najbliższej przewidywalnej przyszłości, na podstawie planu finansowego, ponownie w sposób nieprzerwany spełniać te wymogi, władze mogą przyznać dodatkowy termin nieprzekraczający jednego roku.";
6) w art. 7:
- w ust. 1 początek otrzymuje brzmienie: "1. W przypadku, gdy przestępstwa przeciwko przepisom…",
- dotychczasowy ust. 2 skreśla się, a dotychczasowy ust. 3 otrzymuje oznaczenie ust. 2;
(7) w art. 8:
- w ust. 2 skreśla się wyrazy "lub braku uprzednio ogłoszonej upadłości",
- w ust. 4 skreśla się zdanie ostatnie;
8) w art. 10 ust. 3 datę 1 stycznia 1990 r. zastępuje się datą ustanowioną w art. 2 ust. 1 akapit pierwszy niniejszej dyrektywy;
9) po art. 10 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Państwa Członkowskie ustanowią systemy kar za naruszenia przepisów prawa krajowego przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą i przyjmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia stosowania tych kar.
Ustanowione w ten sposób kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10b
Od dnia 1 października 1999 r. Państwa Członkowskie będą uznawać za wystarczające dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zawodowych świadectwa zgodne z wzorem świadectwa określonym w załączniku Ia i wydane przez władze lub organ specjalnie w tym celu wyznaczony przez każde inne Państwo Członkowskie.";
10) załącznik I otrzymuje brzmienie załącznika I do niniejszej dyrektywy. Dodaje się załącznik Ia określony w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 1 października 1999 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki te powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień, których dotyczy niniejsza dyrektywa
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 98/77/WE
z dnia 2 października 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/220/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu, ustalonej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], zmienioną dyrektywą Komisji 98/14/WE [4];
artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG stanowi, że procedura art. 13 stosuje się również do wprowadzania do szczegółowych dyrektyw przepisów dotyczących homologacji typu oddzielnych zespołów technicznych;
w celu zapewnienia zharmonizowanych podstaw gwarantujących, że wymienne katalizatory przeznaczone do instalowania w pojazdach kategorii M1 i N1, niewyposażonych w pokładowe systemy diagnostyczne, są odpowiedniej jakości, stosowne jest wprowadzenie do dyrektywy 70/220/EWG nowych wymagań technicznych dotyczących homologacji wymiennych katalizatorów jako oddzielnych zespołów technicznych; wspomniane wymagania techniczne są zgodne z wymaganiami przyjętymi przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej regulaminie nr 103 odnoszącym się do homologacji wymiennych katalizatorów dla pojazdów silnikowych [5];
w świetle postępu technicznego stosowne jest wprowadzenie do dyrektywy 70/220/EWG nowych wymagań technicznych w odniesieniu do homologacji typu WE pojazdów zasilanych gazem płynnym (LPG) lub gazem ziemnym (NG); stosowanie gazu płynnego i gazu ziemnego do napędu pojazdów pozwala osiągnąć bardzo niski poziom szkodliwych emisji i powinno przynosić korzyści z systemu homologacji typu WE; wspomniane wymagania techniczne są zgodne z wymaganiami przyjętymi przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej regulaminie nr 83 odnoszącym się do homologacji pojazdów w związku z emitowanymi przez nie substancjami zanieczyszczającymi środowisko [6];
stosowne jest wyjaśnienie metod pomiaru oporu toczenia pojazdów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 dyrektywy 70/220/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd" oznacza każdy pojazd określony w sekcji A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG,
- "samochodowa instalacja gazu płynnego (LPG) lub gazu ziemnego (NG)" oznacza dowolny zespół części instalacji gazowej gazu płynnego (LPG) lub gazu ziemnego (NG) przeznaczony do instalowania w jednym lub kilku typach pojazdów silnikowych, który może być homologowany jako oddzielny zespół techniczny określony w art. 4 ust. 1 lit. d) dyrektywy 70/156/EWG,
- "wymienny katalizator" oznacza katalizator lub zespół katalizatorów przeznaczony do wymiany w miejsce oryginalnego katalizatora w pojeździe homologowanym zgodnie z przepisami dyrektywy 70/220/EWG, który można homologować jako oddzielny zespół techniczny określony w art. 4 ust. 1 lit. d) dyrektywy 70/156/EWG."
Artykuł 2
Załączniki do dyrektywy 70/220/EWG zmienia się zgodnie z załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do nowych katalizatorów przeznaczonych do instalowania w pojazdach, które uzyskały homologację typu WE, nieposiadających pokładowego systemu diagnostycznego, Państwa Członkowskie:
1) z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r. nie mogą:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- zabronić ich sprzedaży lub instalowania w pojeździe,
jeżeli spełniają one wymagania dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą;
2) z mocą od dnia 1 października 1999 r., na mocy przepisów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, nie zezwalają na sprzedaż lub instalowanie w pojeździe wymiennego(-ych) katalizatora(-ów) typu, któremu nie udzielono homologacji zgodnie z przepisami dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
W przypadku nowych pojazdów zasilanych gazem płynnym lub gazem ziemnym oraz pojazdów zasilanych albo benzyną, albo gazem płynnym lub ziemnym, w odniesieniu do zanieczyszczania powietrza emisjami, Państwa Członkowskie:
1) z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r. nie mogą:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, lub
- odmówić udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- odmówić ich rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu,
jeżeli pojazdy te spełniają wymagania dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą;
2) z mocą od dnia 1 października 1999 r. nie zezwalają na rejestrację, sprzedaż lub dopuszczenie do ruchu nowych pojazdów, które nie spełniają przepisów dyrektywy 70/220/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1998 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejsza dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich Artykuł 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/78/WE
z dnia 27 października 1998 r.
w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4] a także pierwsza dyrektywa Rady 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie bezpośrednich ubezpieczeń na życie [5] nakładają na zakłady ubezpieczeniowe wymóg rozporządzania marginesem wypłacalności.
(2) Na mocy przepisów dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG [6] a także na mocy przepisów dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych administracyjnych, odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG [7] podejmowanie i prowadzenie działalności w zakresie ubezpieczeń wymaga udzielenia jednolitego zezwolenia administracyjnego, wydawanego przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym towarzystwo ubezpieczeniowe posiada swoją siedzibę statutową (Państwo Członkowskie pochodzenia); zezwolenie to pozwala towarzystwu na prowadzenie działalności na terenie całej Wspólnoty bądź na mocy prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej i zakładania przedsiębiorstw, bądź na mocy prawa do swobodnego świadczenia usług; właściwe organy Państw Członkowskich pochodzenia odpowiedzialne są za monitorowanie stanu finansowego towarzystw ubezpieczeniowych, w tym ich wypłacalności.
(3) Środki w zakresie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych powinny umożliwić organom nadzoru nad zakładem ubezpieczeń ocenę jego sytuacji finansowej w oparciu o lepiej uzasadnione kryteria; ten dodatkowy nadzór powinien uwzględniać niektóre zakłady, które nie stanowią w danej chwili przedmiotu nadzoru na mocy dyrektyw wspólnotowych; niniejsza dyrektywa nie pociąga za sobą w żadnym razie obowiązku Państw Członkowskich sprawowania nadzoru nad zakładami ubezpieczeń rozpatrywanymi indywidualnie.
(4) Na wspólnym rynku ubezpieczeń zakłady ubezpieczeń są ze sobą w bezpośredniej konkurencji, w konsekwencji przepisy dotyczące wymagań w stosunku do kapitału powinny być równoważne; w tym celu wybór kryteriów stosowanych do określenia dodatkowego nadzoru nie powinien pozostawać jedynie w gestii Państw Członkowskich; przyjęcie wspólnych przepisów podstawowych będzie służyło jak najlepiej interesowi Wspólnoty z racji tego, że pozwoli uniknąć zakłóceń w dziedzinie konkurencji; należy wyeliminować niektóre rozbieżności istniejące między prawodawstwami krajowymi w dziedzinie reguł ostrożnościowych, którym podlegają zakłady ubezpieczeniowe stanowiące część grupy ubezpieczeniowej.
(5) Przyjęte podejście polega na dokonywaniu harmonizacji zasadniczej, koniecznej i wystarczającej dla osiągnięcia wspólnego uznawania systemów kontroli ostrożnościowej w tej dziedzinie; przedmiotem niniejszej dyrektywy jest w szczególności ochrona interesów osób ubezpieczonych.
(6) Niektóre przepisy niniejszej dyrektywy określają normy minimalne; Państwo Członkowskie pochodzenia może ustanowić bardziej rygorystyczne przepisy wobec zakładów ubezpieczeń, którym zostały wydane zezwolenia przez właściwe organy tego Państwa.
(7) Niniejsza dyrektywa przewiduje dodatkowy nadzór każdego zakładu ubezpieczeń, posiadającego udziały kapitałowe w co najmniej jednym zakładzie ubezpieczeń, zakładzie reasekuracji lub w zakładzie ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim, jak też dodatkowy nadzór, według innych zasad, każdego zakładu ubezpieczeń, którego zakład macierzysty jest ubezpieczeniową grupą kapitałową, zakładem reasekuracji, zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim lub też ubezpieczeniową grupą kapitałową prowadzącą działalność mieszaną; nadzór nad zakładem ubezpieczeń na podstawie indywidualnej przez właściwe organy pozostaje podstawową zasadą nadzoru ubezpieczeniowego.
(8) Należy ustalić poziom wypłacalności, skorygowany dla zakładów ubezpieczeń będących częścią grupy ubezpieczeniowej; właściwe organy we Wspólnocie stosują różne metody, uwzględniające skutki, jakie dla sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeń ma ich przynależność do grupy ubezpieczeniowej; niniejsza dyrektywa wprowadza trzy metody do celów ustalenia tego poziomu; przyjęto założenie, że pod względem ostrożności metody te są równoważne.
(9) Na wypłacalność zakładu ubezpieczeń będącego podmiotem zależnym kapitałowej grupy ubezpieczeniowej powiązanym z zakładem ubezpieczeniowym, zakładem reasekuracji lub zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim mogą oddziaływać zasoby finansowe grupy, której jest częścią, oraz podział zasobów finansowych wewnątrz grupy; właściwe organy powinny być wyposażone w odpowiednie środki sprawowania dodatkowego nadzoru oraz podejmowania właściwych kroków na poziomie zakładu ubezpieczeń, jeżeli wypłacalność tego zakładu jest lub może być zagrożona.
(10) Właściwe organy powinny mieć dostęp do wszelkich informacji użytecznych do sprawowania dodatkowego nadzoru; należy ustanowić współpracę między organami nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, jak też między tymi organami oraz organami i odpowiedzialnymi za nadzór nad innymi sektorami finansowymi.
(11) Operacje wewnątrz grupy mogą oddziaływać na sytuację finansową zakładu ubezpieczeń; właściwe organy powinny móc sprawować ogólny nadzór nad niektórymi rodzajami operacji wewnątrz grupy oraz podejmować właściwe kroki na poziomie zakładu ubezpieczeń, kiedy wypłacalność tego zakładu jest lub może być zagrożona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ,
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "zakład ubezpieczeń" oznacza zakład, który otrzymał zezwolenie administracyjne zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub z art. 6 dyrektywy 79/267/EWG;
b) "zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim" oznacza zakład, który musiałby otrzymać zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub z art. 6 dyrektywy 79/267/EWG, gdyby miał swoją zarejestrowaną siedzibę na terenie Wspólnoty;
c) "zakład reasekuracji" oznacza zakład inny niż zakład ubezpieczeń lub zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, którego główna działalność polega na przyjmowaniu ryzyka przekazywanego przez inny zakład ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim lub inne zakłady reasekuracji;
d) "zakład macierzysty" oznacza zakład macierzysty w rozumieniu art. 1 dyrektywy 83/349/EWG [8], jak też każdy zakład wywierający w sposób rzeczywisty, w opinii właściwych organów, dominujący wpływ na inny zakład;
e) "zakład będący podmiotem zależnym" oznacza zakład będący podmiotem zależnym w rozumieniu art. 1 dyrektywy 83/349/EWG, jak też każdy zakład, na który zakład macierzysty wywiera, w opinii właściwych organów, dominujący wpływ.
Każdy podmiot zależny innego podmiotu zależnego jest również uważany za podmiot zależny zakładu macierzystego, który stoi na czele tych zakładów;
f) "udział kapitałowy" oznacza udział kapitałowy w rozumieniu art. 17 zdanie pierwsze dyrektywy 78/660/EWG [9] lub fakt posiadania, bezpośrednio lub pośrednio, 20 % lub więcej praw głosu lub kapitału zakładu ubezpieczeń;
g) "zakład posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie" oznacza zakład, który jest albo zakładem macierzystym, albo innym zakładem, który posiada udziały kapitałowe;
h) "zakład powiązany" oznacza zakład, który jest albo podmiotem zależnym, albo zakładem, w którym inny zakład posiada udziały kapitałowe;
i) "ubezpieczeniowa grupa kapitałowa" oznacza zakład macierzysty, którego główna działalność polega na nabywaniu i posiadaniu udziałów kapitałowych w podmiotach zależnych, o ile podmioty te są wyłącznie lub głównie zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji lub zakładami ubezpieczeń mieszczącymi się w państwach trzecich i co najmniej jeden podmiot zależny jest zakładem ubezpieczeń;
j) "ubezpieczeniowa grupa kapitałowa prowadząca działalność mieszaną" oznacza zakład macierzysty, inny niż zakład ubezpieczeń, niż zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, niż zakład reasekuracji lub inny niż ubezpieczeniowa grupa kapitałowa, który wśród swoich podmiotów zależnych posiada co najmniej jeden zakład ubezpieczeń;
k) "właściwe organy" oznaczają organy krajowe upoważnione na mocy ustawy lub rozporządzenia do nadzorowania zakładów ubezpieczeń.
Artykuł 2
Przypadki stosowania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń
1.
Poza przepisami dyrektywy 73/239/EWG oraz dyrektywy 79/267/EWG, które określają zasady nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, Państwa Członkowskie przewidują nadzór dodatkowy nad każdym zakładem ubezpieczeń, który jest zakładem posiadającym udziały kapitałowe w co najmniej jednym zakładzie ubezpieczeń, zakładzie reasekuracji lub zakładzie ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim w sposób przewidziany w art. 5, 6, 8 i 9.
2.
Każdy zakład ubezpieczeń, którego zakład macierzysty jest ubezpieczeniową grupą kapitałową, zakładem reasekuracji lub zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim, podlega dodatkowemu nadzorowi w sposób przewidziany w art. 5 ust. 2, art. 6, 8 i 10.
3.
Każdy zakład ubezpieczeń, którego zakład macierzysty jest ubezpieczeniową grupą kapitałową prowadzącą działalność mieszaną, podlega dodatkowemu nadzorowi w sposób przewidziany w art. 5 ust. 2, art. 6 i 8.
Artykuł 3
Zasięg nadzoru dodatkowego
1.
Sprawowanie nadzoru dodatkowego zgodnie z art. 2 nie pociąga za sobą w żadnym razie obowiązku właściwych organów nadzoru nad zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim, nad ubezpieczeniową grupą kapitałową, nad ubezpieczeniową grupą kapitałową prowadzącą działalność mieszaną ani nad zakładem reasekuracji, rozpatrywanymi indywidualnie.
2.
Nadzór dodatkowy uwzględnia:
- zakłady powiązane z zakładem ubezpieczeń,
- zakłady posiadające udziały kapitałowe w innym zakładzie ubezpieczeń,
- zakłady powiązane z zakładem posiadającym udziały kapitałowe w innym zakładzie ubezpieczeń,
o których mowa w art. 5, 6, 8, 9 i 10.
3.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o nieuwzględnianiu w sprawowaniu nadzoru dodatkowego, o którym mowa w art. 2, zakładów mających siedzibę statutową w państwie trzecim, o ile istnieją przeszkody prawne w przekazywaniu niezbędnych informacji, bez uszczerbku dla przepisów załącznika I pkt 2.5 oraz załącznika II pkt 4.
Ponadto właściwe organy odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru dodatkowego mogą zadecydować, przypadek po przypadku, o nieuwzględnianiu zakładu w sprawowaniu nadzoru dodatkowego, o którym mowa w art. 2, w następujących przypadkach:
- jeżeli zakład mający podlegać nadzorowi przedstawia interes bez znaczenia w świetle celów nadzoru dodatkowego nad zakładami ubezpieczeń,
- jeżeli uwzględnienie sytuacji finansowej zakładu byłoby niewłaściwe lub wprowadzające w błąd w świetle celów nadzoru dodatkowego nad zakładami ubezpieczeń.
Artykuł 4
Właściwe organy odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru dodatkowego
1.
Nadzór dodatkowy sprawowany jest przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym zakład ubezpieczeń otrzymał zezwolenie administracyjne, zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub art. 6 dyrektywy 79/267/EWG.
2.
Jeżeli zakłady ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, mają za zakład macierzysty tę samą ubezpieczeniową grupę kapitałową, zakład reasekuracji, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim lub ubezpieczeniową grupę kapitałową prowadzącą działalność mieszaną, to właściwe organy tych Państw Członkowskich mogą zgodzić się co do wyboru tych spośród nich, które będą odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru dodatkowego.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie posiada więcej niż jeden właściwy organ sprawowania nadzoru dodatkowego nad zakładami ubezpieczeń oraz zakładami reasekuracji, wówczas Państwo to podejmuje konieczne kroki w celu zapewnienia koordynacji między tymi organami.
Artykuł 5
Dostępność oraz jakość informacji
1.
Państwa Członkowskie postanawiają, że właściwe organy powinny wymagać, aby każdy zakład ubezpieczeń podlegający dodatkowemu nadzorowi dysponował odpowiednimi procedurami kontroli wewnętrznej w celu przedstawiania wszelkich danych oraz informacji użytecznych do celów sprawowania nadzoru dodatkowego.
2.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe kroki w celu zapewnienia, iż żadna bariera natury prawnej w ich jurysdykcji nie będzie dla zakładów podlegających nadzorowi dodatkowemu, dla zakładów z nimi powiązanych lub posiadających w nich udziały przeszkodą w wymianie między sobą informacji użytecznych do celów sprawowania nadzoru dodatkowego.
Artykuł 6
Dostęp do informacji
1.
Państwa Członkowskie przewidują, że ich właściwe organy odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru dodatkowego będą miały dostęp do każdej informacji użytecznej do celów sprawowania nadzoru nad zakładem ubezpieczeń podlegającym takiemu dodatkowemu nadzorowi.
Właściwe organy mogą zwrócić się bezpośrednio do odpowiednich zakładów, o których mowa w art. 3 ust. 2, aby otrzymać konieczne informacje, o ile informacje te są wymagane od zakładu ubezpieczeń, a zakład ten ich nie dostarczył.
2.
Państwa Członkowskie przewidują, że ich właściwe organy będą mogły dokonać na ich terytorium, same lub za pośrednictwem osób upełnomocnionych w tym celu, sprawdzenia na miejscu informacji, o których mowa w ust. 1, w:
- zakładzie ubezpieczeń podlegającym dodatkowemu nadzorowi,
- podmiotach zależnych tego zakładu ubezpieczeń,
- zakładach macierzystych tego zakładu ubezpieczeń,
- podmiotach zależnych zakładu macierzystego tego zakładu ubezpieczeń.
3.
Jeżeli w ramach stosowania przepisów niniejszego artykułu właściwe organy danego Państwa Członkowskiego domagają się, w określonych przypadkach, sprawdzenia ważnych informacji, dotyczących zakładu mieszczącego się w innym Państwie Członkowskim i który jest zakładem powiązanym z zakładem ubezpieczeń, podmiotem zależnym zakładu ubezpieczeń, zakładem macierzystym zakładu ubezpieczeń lub podmiotem zależnym zakładu macierzystego tego zakładu ubezpieczeń, podlegającym dodatkowemu nadzorowi, zobowiązane są wnioskować do właściwych organów innego Państwa Członkowskiego o dokonanie tego sprawdzenia.
Organy, które otrzymały wniosek, zobowiązane są w granicach swojej jurysdykcji do dokonania sprawdzenia bądź wydania zezwolenia na sprawdzenie organom, które wystąpiły z wnioskiem, bądź wydania zezwolenia na sprawdzenie przez biegłego rewidenta lub eksperta.
Artykuł 7
Współpraca między właściwymi organami
1.
Jeżeli zakłady ubezpieczeń mające siedziby w różnych Państwach Członkowskich są bezpośrednio lub pośrednio powiązane lub istnieje zakład posiadający w nich udziały kapitałowe, to właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego przekazują sobie nawzajem, na wniosek drugiej strony, wszystkie istotne informacje mogące umożliwić lub ułatwić sprawowanie nadzoru na mocy niniejszej dyrektywy oraz przekazują, z własnej inicjatywy, każdą informację, którą uznają za zasadniczą dla innych właściwych organów.
2.
Jeżeli zakład ubezpieczeń i bądź instytucja kredytowa w rozumieniu przepisów dyrektywy 77/780/EWG [10], bądź przedsiębiorstwo inwestycyjne w rozumieniu przepisów dyrektywy 93/22/EWG [11], bądź obie te instytucje, są bezpośrednio lub pośrednio powiązane lub istnieje zakład posiadający w nich udziały kapitałowe, to właściwe organy oraz organy publicznie odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru nad tymi zakładami ściśle ze sobą współpracują.
Bez uszczerbku dla swoich obowiązków organy te dostarczają sobie wszystkie informacje, mogące ułatwić realizację ich zadań, w szczególności w ramach niniejszej dyrektywy.
3.
Informacje otrzymane na mocy przepisów niniejszej dyrektywy, a w szczególności wszelka wymiana informacji między właściwymi organami, przewidziane przez niniejszą dyrektywę podlegają tajemnicy zawodowej określonej w art. 16 dyrektywy 92/49/EWG oraz w art. 15 dyrektywy 92/96/EWG.
Artykuł 8
Operacje w obrębie grupy
1.
Państwa Członkowskie postanawiają, że właściwe organy sprawują ogólny nadzór nad operacjami między:
a) zakładem ubezpieczeń a:
i) zakładem powiązanym z zakładem ubezpieczeń;
ii) zakładem posiadającym udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń;
iii) zakładem powiązanym z zakładem posiadającym udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń;
b) zakładem ubezpieczeń a osobą fizyczną, która posiada udziały w:
i) zakładzie ubezpieczeń lub w jednym z zakładów powiązanych z zakładem ubezpieczeń;
ii) zakładzie posiadającym udziały w zakładzie ubezpieczeń;
iii) zakładzie powiązanym z zakładem posiadającym udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń.
Operacje te dotyczą w szczególności:
- pożyczek,
- gwarancji oraz operacji pozabilansowych,
- pozycji kwalifikujących się do marginesu wypłacalności,
- inwestycji,
- operacji reasekuracji,
- umów odnoszących się do podziału kosztów.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie wymagają składania przynajmniej raz w roku przez zakłady ubezpieczeń stosownych sprawozdań dotyczących znaczących operacji, o których mowa w ust. 1, właściwym organom.
Jeżeli z tych informacji wynika, że wypłacalność zakładu ubezpieczeń jest lub może być zagrożona, to właściwe organy podejmują stosowne kroki na poziomie zakładu ubezpieczeń.
Artykuł 9
Wymóg skorygowanej wypłacalności
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 1, Państwa Członkowskie wymagają, ażeby obliczenie skorygowanej wypłacalności zostało wykonane zgodnie z załącznikiem I.
2.
Zakłady powiązane, zakłady posiadające udziały kapitałowe w innych zakładach oraz zakłady powiązane z zakładami posiadającymi udziały kapitałowe w innych zakładach powinny zostać uwzględnione w obliczeniu, o którym mowa w ust. 1.
3.
Jeżeli obliczenie, o którym mowa w ust. 1, pokazuje, że skorygowana wypłacalność jest negatywna, to właściwe organy podejmują stosowne kroki na poziomie rozpatrywanego zakładu ubezpieczeń.
Artykuł 10
Zakłady reasekuracji, ubezpieczeniowe grupy kapitałowe oraz zakłady ubezpieczeń mieszczące się w państwie trzecim
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, Państwa Członkowskie wymagają zastosowania metody nadzoru dodatkowego zgodnie z załącznikiem II.
2.
W przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, obliczenie powinno uwzględniać wszystkie zakłady powiązane ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, zakładu reasekuracji lub zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim w sposób przewidziany w załączniku II.
3.
Jeżeli na podstawie odnośnego obliczenia właściwe organy dojdą do wniosku, że wypłacalność zakładu ubezpieczeń będącego podmiotem zależnym ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, zakładu reasekuracji lub zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim jest lub może być zagrożona, podejmują one stosowne kroki na poziomie tego zakładu ubezpieczeń.
Artykuł 11
Wdrażanie
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają nie później niż dnia 5 czerwca 2000 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Informują o tym bezzwłocznie Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przepisy, o których mowa w ust. 1, znajdą w pierwszej kolejności zastosowanie w odniesieniu do nadzoru rachunków w roku obrachunkowym biegnącym od dnia 1 stycznia 2001 r. lub w trakcie tego roku kalendarzowego.
3.
Jeżeli Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy, o których mowa w ust. 1, przepisy te powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określone są przez Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst istotnych przepisów prawa krajowego, które wprowadzają w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
5.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2006 r. Komisja przedkłada Komitetowi ds. Ubezpieczeń sprawozdanie dotyczące wykonania przepisów niniejszej dyrektywy oraz, o ile to konieczne, sprawozdanie dotyczące konieczności dalszej harmonizacji.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 13
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 października 1998 r.
w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy przedsięwziąć odpowiednie środki dla płynnych działań na rynku wewnętrznym; rynek wewnętrzny stanowi obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług oraz kapitału.
(2) Występują różnice w treści i zakresie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w Państwach Członkowskich w odniesieniu do bezpieczeństwa, ochrony zdrowia, działania, właściwości i procedur zatwierdzania wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro; istnienie takich różnic tworzy bariery w handlu; potrzebę wprowadzenia zharmonizowanych zasad potwierdziły badania porównawcze ustawodawstw krajowych, przeprowadzone na zlecenie Komisji.
(3) Harmonizacja ustawodawstw krajowych jest jedynym sposobem usunięcia istniejących barier w wolnym handlu i zapobieżenia powstawaniu nowych; cel ten nie może być osiągnięty w satysfakcjonującym stopniu przy użyciu innych środków przez poszczególne Państwa Członkowskie; niniejsza dyrektywa ustala jedynie wymogi, które są konieczne i wystarczające, by zapewnić, w warunkach możliwie największego bezpieczeństwa, swobodny przepływ wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro, do których ma zastosowanie.
(4) Zharmonizowane przepisy powinny różnić się od środków przedsięwziętych przez Państwa Członkowskie w celu administrowania finansowaniem powszechnych ubezpieczeń na wypadek choroby, odnoszących się bezpośrednio lub pośrednio do takich wyrobów; zharmonizowane przepisy nie naruszają kompetencji Państw Członkowskich do wprowadzania takich środków pod warunkiem że są zgodne z prawem wspólnotowym.
(5) Wyroby medyczne używane do diagnozy in vitro powinny zapewnić pacjentom, użytkownikom i osobom trzecim wysoki poziom ochrony zdrowia oraz spełniać parametry działania przypisane im przez wytwórcę; dlatego utrzymywanie lub poprawa poziomu ochrony zdrowia osiągniętego w Państwach Członkowskich jest jednym z zasadniczych celów niniejszej dyrektywy.
(6) Zgodnie z zasadami określonymi w uchwale Rady z dnia 7 maja 1985 r. dotyczącej nowego podejścia do harmonizacji technicznej oraz normalizacji [4], zasady dotyczące projektowania, wytwarzania i pakowania danychproduktów muszą być ograniczone do przepisów wymaganych do spełnienia zasadniczych wymogów; z natury tych wymogów wynika, że powinny one zastąpić odpowiadające im przepisy krajowe; zasadnicze wymogi, w tym wymogi dotyczące zmniejszenia ryzyka, powinny być stosowane z zachowaniem władzy dyskrecjonalnej, biorąc pod uwagę technologię i praktykę istniejące w momencie projektowania oraz techniczne i ekonomiczne względy zgodne z wysokim stopniem ochrony zdrowia i bezpieczeństwa.
(7) Większość wyrobów medycznych, z wyjątkiem wyrobów używanych do diagnozy in vitro, objętych jest przepisami dyrektywy Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania [5] oraz dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych [6]; celem niniejszej dyrektywy jest objęcie harmonizacją wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro; w interesie jednolitości reguł wspólnotowych, niniejsza dyrektywa opiera się w dużym stopniu na przepisach tych dwóch dyrektyw.
(8) Przyrządy, aparaty, urządzenia, materiały lub inne artykuły, w tym oprogramowanie, przeznaczone do celów badawczych i niemedycznych, nie są uważane za wyroby przeznaczone do celów oceny działania.
(9) Mimo że niniejsza dyrektywa nie obejmuje posiadających międzynarodowe certyfikaty materiałów referencyjnych i materiałów używanych do celów projektów zewnętrznej oceny jakości, wzorce i materiały służące do kontroli, potrzebne użytkownikowi do oceny lub weryfikacji działania wyrobów są wyrobami medycznymi używanymi do diagnozy in vitro.
(10) Uwzględniając zasadę pomocniczości, odczynniki produkowane w laboratoriach ośrodków zdrowia, przeznaczone do użycia w tym miejscu i niebędące przedmiotem transakcji handlowych, nie są objęte niniejszą dyrektywą.
(11) Jednakże wyroby wytworzone i przeznaczone, w kontekście profesjonalnym i handlowym, do celów analizy medycznej, bez wprowadzenia do obrotu, są objęte niniejszą dyrektywą.
(12) Niniejsza dyrektywa obejmuje mechaniczny sprzęt laboratoryjny specjalnie zaprojektowany do badań diagnostycznych in vitro; toteż w celu zharmonizowania stosownych dyrektyw należy odpowiednio zmienić dyrektywę 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [7], aby dostosować ją do niniejszej dyrektywy.
(13) Niniejsza dyrektywa powinna zawierać wymogi dotyczące projektowania i wytwarzania wyrobów emitujących promieniowanie jonizujące; niniejsza dyrektywa nie narusza stosowania dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego [8].
(14) Ponieważ aspekty kompatybilności elektromagnetycznej stanowią integralną część zasadniczych wymogów niniejszej dyrektywy, nie ma zastosowania dyrektywa Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej [9].
(15) W celu ułatwienia wykazania zgodności z zasadniczymi wymogami oraz w celu umożliwienia sprawdzenia zgodności, wskazane jest posiadanie zharmonizowanych norm w odniesieniu do niebezpieczeństw wynikających z projektowania, wytwarzania i pakowania wyrobów medycznych; takie zharmonizowane normy są redagowane przez podmioty prywatne i powinny pozostać niewiążące; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) są uznawane za instytucje właściwe do przyjęcia zharmonizowanych norm zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy między Komisją i tymi instytucjami,podpisanymi w dniu 13 listopada 1984 r.
(16) Do celów niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana oznacza specyfikację techniczną (norma europejska lub dokument harmonizacyjny), przyjmowaną na podstawie upoważnienia Komisji, przez CEN, CENELEC lub obie te instytucje, zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [10], oraz w zastosowaniu wyżej wspomnianych ogólnych wytycznych.
(17) W drodze wyjątku od zasad ogólnych, sporządzenie wspólnych specyfikacji technicznych uwzględnia praktyki istniejące obecnie w niektórych Państwach Członkowskich, gdzie władze publiczne przyjmują takie specyfikacje dla wybranych wyrobów używanych głównie do oceny bezpieczeństwa zapasów krwi i oddawania narządów; stosownym jest, by te poszczególne specyfikacje zostały zastąpione przez wspólne specyfikacje techniczne; wspólne specyfikacji technicznych można używać do oceny i ponownej weryfikacji działania.
(18) W sporządzaniu wspólnych specyfikacji technicznych i analizie innych ogólnych i szczegółowych problemów mogą brać udział eksperci naukowi różnych zainteresowanych stron.
(19) wytwarzanie, w zakresie objętym niniejszą dyrektywą, obejmuje również opakowanie danego wyrobu medycznego, o ile opakowanie wpływa na bezpieczeństwo i działanie tego wyrobu.
(20) Niektóre wyroby mają ograniczoną trwałość, ze względu na pogorszenie się ich działania wraz z upływem czasu, związane między innymi z pogarszaniem się ich właściwości fizycznych lub chemicznych, w tym sterylności lub szczelności opakowania; dlatego wytwórca powinien ustalić i podać okres prawidłowego działania wyrobu; na etykiecie powinna znajdować się data, do której dany wyrób lub jego składnik może być bezpiecznie używany.
(21) Rada ustanowiła zharmonizowane procedury oceny zgodności w decyzji 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach dotyczących harmonizacji technicznej [11]; szczegóły wprowadzone do tych modułów są uzasadnione naturą weryfikacji wymaganej w przypadku wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro i potrzebą spójności z dyrektywami 90/385/EWG oraz 93/42/EWG.
(22) Należy, zasadniczo do celów procedur oceny zgodności, pogrupować wyroby medyczne używane do diagnozy in vitro w dwie klasy wyrobu; jako że znaczna większość tych wyrobów nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla pacjentów i jest używana przez kompetentnych i przeszkolonych profesjonalistów, a otrzymane wyniki można często potwierdzić za pomocą innych środków, procedury oceny zgodności mogą, w ramach ogólnej zasady, być wykonywane na wyłączną odpowiedzialność wytwórcy; biorąc pod uwagę istniejące przepisy krajowe i notyfikacje otrzymane zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 98/34/WE, interwencja jednostek notyfikowanych jest konieczna tylko w przypadku określonych wyrobów, których prawidłowe działanie jest niezbędne z medycznego punktu widzenia i których awaria może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia.
(23) Wśród wyrobów medycznych in vitro, w przypadku których wymagana jest interwencja jednostki notyfikowanej, grupy wyrobów stosowanych przy transfuzji krwi, zapobieganiu AIDS oraz niektórych typów zapalenia wątroby, wymagają oceny zgodności gwarantującej, w związku z ich projektowaniem i wytwarzaniem, optymalny poziom bezpieczeństwa i niezawodności.
(24) Uwzględniając postęp techniczny i rozwój w dziedzinie ochrony zdrowia, należy uaktualnić wykaz wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro, które wymagają oceny zgodności przez osoby trzecie; środki podejmowane w celu uaktualnienia wykazu należy podejmować zgodnie z procedurą III lit. a), ustanowioną w decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12].
(25) Dnia 20 grudnia 1994 r. zawarta została między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją umowa w sprawie modus vivendi dotycząca środków wykonawczych do aktów przyjętych w trybie określonym w art. 189b Traktatu [13].
(26) W ramach ogólnej zasady, wyroby medyczne powinny nosić oznakowanie CE wskazujące na ich zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy, co pozwoli im na swobodne przemieszczanie we Wspólnocie i wprowadzanie do użytku zgodnie z przeznaczeniem.
(27) Wytwórcy mogą w przypadkach, w których wymagana jest interwencja jednostki notyfikowanej, wybrać z wykazu jednostek opublikowanego przez Komisję; mimo że Państwa Członkowskie nie mają obowiązku wyznaczania takich jednostek, muszą zapewnić, by jednostki wyznaczone jako jednostki notyfikowane spełniały kryteria oceny ustanowione w niniejszej dyrektywie.
(28) Dyrektorzy i personel jednostek notyfikowanych nie mogą, osobiście lub za pośrednictwem osób trzecich, czerpać jakichkolwiek korzyści z przedsiębiorstw poddawanych ocenie lub weryfikacji, gdyż może to wpłynąć na ich bezstronność.
(29) Właściwe władze odpowiedzialne za nadzór rynku muszą mieć możliwość, w szczególności w sytuacjach nagłych, nawiązania kontaktu z wytwórcą lub jego przedstawicielem prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, w celu podjęcia środków ochronnych, które mogą się okazać konieczne; współpraca i wymiana informacji między Państwami Członkowskimi są konieczne dla jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności do celów nadzoru rynku; dlatego należy ustanowić i administrować bazą danych zawierającą informacje dotyczące wytwórców i ich upoważnionych przedstawicieli, wyrobów wprowadzonych do obrotu, świadectw wydanych, zawieszonych lub cofniętych oraz procedury podwyższonego ryzyka; system zgłaszania niepożądanych wypadków (procedura podwyższonego ryzyka) stanowi przydatne narzędzie kontroli rynku, w tym działania nowych wyrobów; informacje uzyskane dzięki zastosowaniu procedury podwyższonego ryzyka oraz planów zewnętrznej oceny jakości są przydatne w podejmowaniu decyzji co do klasyfikacji wyrobów.
(30) Niezbędne jest, aby wytwórcy powiadamiali właściwe władze o wprowadzeniu do obrotu "nowych produktów" w odniesieniu do zastosowanej technologii, analizowanych substancji lub innych parametrów; odnosi się to w szczególności do urządzeń badających DNA (znanych jako microchips) używanych w badaniach genetycznych.
(31) Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa i/lub do celów stosowanie art. 36 Traktatu w zakresie ochrony zdrowia publicznego, w przypadku danego produktu lub grupy produktów należy zakazać, ograniczyć ich dostępność lub ustanowić w stosunku do nich specjalne warunki, może ono zastosować wszelkie niezbędne i uzasadnione środki tymczasowe. W takich przypadkach Komisja przeprowadzi konsultacje z zainteresowanymi stronami i Państwami Członkowskimi oraz, jeżeli dane środki krajowe są uzasadnione, przyjmuje niezbędne środki wspólnotowe, zgodnie z procedurą III lit. a), ustanowioną w decyzji 87/373/EWG.
(32) Niniejsza dyrektywa obejmuje wyroby medyczne używane do diagnozy in vitro wytwarzane z tkanek, komórek lub substancji pochodzenia ludzkiego; nie odnosi się do innych wyrobów medycznych wytwarzanych przy użyciu substancji pochodzenia ludzkiego; dlatego należy kontynuować prace w tej dziedzinie w celu przyjęcia legislacji wspólnotowej tak szybko, jak jest to możliwe.
(33) Uwzględniając potrzebę ochrony integralności człowieka podczas pobierania próbek, pobierania i wykorzystania substancji z ludzkiego organizmu, właściwym jest zastosowanie zasad ustanowionych w Konwencji Rady Europy o ochronie praw człowieka i godności ludzkiej w odniesieniu do zastosowań medycyny i biologii; ponadto nadal obowiązują krajowe przepisy dotyczące etyki.
(34) W interesie całkowitej spójności między dyrektywami w sprawie wyrobów medycznych niektóre przepisy niniejszej dyrektywy należy włączyć do dyrektywy 93/42/EWG, którą należy stosownie zmienić.
(35) Należy jak najszybciej przyjąć brakujące przepisy w zakresie wyrobów medycznych wytwarzanych przy zastosowaniu substancji pochodzenia ludzkiego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres, definicje
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro oraz ich wyposażenia dodatkowego.
Do celów niniejszej dyrektywy wyposażenie dodatkowe jako takie będzie traktowane jako wyroby medyczne używane do diagnozy in vitro.
Zarówno wyroby medyczne używane do diagnozy in vitro, jak i wyposażenie dodatkowe będą w dalszej części określane jako wyroby.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy będą stosowane następujące definicje:
"wyrób medyczny" - diagnozowania, zapobiegania, monitorowania, leczenia lub łagodzenia przebiegu chorób,
- diagnozowania, monitorowania, leczenia, łagodzenia skutków urazu lub upośledzenia,
- badań, zastąpienia lub korygowania anatomii lub procesów fizjologicznych,
- regulacji poczęć,
i który nie osiąga swojego głównego zamierzonego działania w lub na ciele ludzkim za pomocą środków farmakologicznych, immunologicznych ani metabolicznych, lecz który może być wspomagany w swoich funkcjach przez takie środki;
"wyrób używany do diagnozy in vitro" - dotyczącej stanu fizjologicznego lub patologicznego, lub
- dotyczącej wrodzonej nieprawidłowości, lub
- potrzebnych do oceny bezpieczeństwa i zgodności z potencjalnym biorcą,
- potrzebnych do monitorowania środków terapeutycznych.
Pojemniki na próbki są uważane za wyrób medyczny używany do diagnozy in vitro.
"Pojemniki na próbki" to wyroby, typu próżniowego lub inne, specjalnie przeznaczone przez wytwórcę do przechowywania oraz konserwacji próbek pochodzących z organizmu ludzkiego do celów badania diagnostycznego in vitro.
Wyroby do ogólnego zastosowania laboratoryjnego nie są wyrobami medycznymi używanymi do diagnozy in vitro, chyba że produkty te, mając na uwadze ich właściwości, zostały wyraźnie przeznaczone przez wytwórcę do zastosowania w badaniach diagnostycznych in vitro;
"wyposażenie dodatkowe"
oznacza artykuł, który chociaż nie będąc wyrobem medycznym do diagnozy in vitro, jest wyraźnie przeznaczony przez wytwórcę do stosowania razem z wyrobem, aby umożliwić jego stosowanie zgodnie z celem przewidzianym przez jego wytwórcę.
Do celów niniejszej definicji, za wyposażenie dodatkowe wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro nie uważa się wyrobów używanych do inwazyjnego pobierania próbek lub wyrobów, które stosuje się bezpośrednio do pobrania próbki z ludzkiego ciała w rozumieniu dyrektywy 93/42/EWG;
"wyrób do samokontroli" oznacza jakikolwiek wyrób, przeznaczony przez wytwórcę do samodzielnego stosowania przez nieprofesjonalistę, w warunkach domowych;
"wyrób używany do oceny działania" oznacza dowolny wyrób, przeznaczony przez wytwórcę do poddania jednemu lub kilku badaniom w celu oceny działania, wykonywanych w laboratoriach medycznych lub w innych stosownych miejscach poza terenem należącym do wytwórcy;
"wytwórca"
oznacza osobę fizyczną lub prawną, odpowiedzialną za zaprojektowanie, wytwarzanie, opakowanie i etykietowanie wyrobu przed wprowadzeniem do obrotu, pod jego własną nazwą, niezależnie od tego, czy te operacje wykonuje on sam, czy w jego imieniu strona trzecia.
Wymogi niniejszej dyrektywy, które powinny być spełnione przez wytwórców, mają również zastosowanie w stosunku do osoby fizycznej lub prawnej, która montuje, pakuje, przetwarza, w pełni odnawia i/lub oznacza jeden lub więcej wyrobów gotowych i/lub nadaje im zamierzony cel, w celu wprowadzenia do obrotu pod własną nazwą.
Niniejszy akapit nie ma zastosowania w stosunku do osoby, która nie będąc wytwórcąw rozumieniu pierwszego akapitu, montuje lub dostosowuje wyroby wprowadzone już do obrotu do zamierzonego celudla indywidualnego pacjenta;
"upoważniony przedstawiciel" oznacza osobę fizyczną lub prawną prowadzącą działalność gospodarczą we Wspólnocie, w sposób wyraźny upoważnioną przez wytwórcę, która działa i do której władze i jednostki działające na terenie Wspólnoty zwracają się zamiast do wytwórcy w odniesieniu do zobowiązań wytwórcy ustanowionych w niniejszej dyrektywie;
"zamierzony cel" oznacza użycie, do którego urządzenie jest przeznaczone zgodnie z danymi dostarczonymi przez wytwórcę na etykietach, w instrukcjach obsługi i/lub materiałach promocyjnych;
"wprowadzanie do obrotu" oznacza pierwszą dostępność po zapłaceniu lub wolną od opłat wyrobu innego niż urządzenie przeznaczone do oceny działania, w celu dystrybucji i/lub używania na rynku Wspólnoty, niezależnie od tego, czy jest on nowy, czy w pełni odnowiony;
"oddanie do użytku" oznacza etap, na którym urządzenie jest po raz pierwszy udostępniane użytkownikowi końcowemu, jako gotowe do stosowania zgodnie z przeznaczeniem na rynku Wspólnoty.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy materiały stosowane do wzorcowania i kontroli odnoszą się do każdej substancji, materiału lub innego artykułu przeznaczonego przez jego wytwórcę do ustalenia stosunków pomiaru lub weryfikacji właściwości działania wyrobu odnośnie do jego przeznaczenia.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy usuwanie, zbieranie i wykorzystywanie tkanek, komórek i substancji pochodzenia ludzkiego jest regulowane, w zakresie etyki, zasadami ustanowionymi w Konwencji Rady Europy o ochronie praw człowieka i godności ludzkiej w odniesieniu do zastosowań medycyny i biologii, oraz dotyczącymi tej dziedziny przepisami obowiązującymi w Państwach Członkowskich.
5.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do wyrobów wytworzonych i używanych tylko na terenie tego samego ośrodka zdrowia oraz na terenie danego zakładu wytwórczego lub w bliskim sąsiedztwie, które nie zostały przekazane innej osobie prawnej.
Nie narusza to prawa Państw Członkowskich do poddania takich działań właściwym wymogom w zakresie bezpieczeństwa.
6.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy krajowe regulujące dostawy wyrobów na receptę.
7.
Niniejsza dyrektywa stanowi dyrektywę szczegółową w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/336/EWG, która przestaje obowiązywać w stosunku do wyrobów objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
Wprowadzanie do obrotu i oddanie do użytku
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że wyroby będą wprowadzane do obrotu i/lub oddawane do użytku tylko wtedy, gdy spełniają wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie, kiedy są należycie dostarczone i odpowiednio zainstalowane, konserwowane i używane zgodnie z zamierzonym celem.
Wynika z tego zobowiązanie Państw Członkowskich do kontroli bezpieczeństwa i jakości tych wyrobów.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie również do urządzeń przeznaczonych do oceny działania.
Artykuł 3
Wymagania zasadnicze
Wyroby muszą spełniać odnoszące się do nich wymogi zasadnicze wymienione w załączniku I, biorąc pod uwagę przeznaczenie rozważanych wyrobów
Artykuł 4
Swobodny przepływ
1.
Państwa Członkowskie nie będą tworzyć żadnych przeszkód w odniesieniu do wprowadzania do obrotu i oddania do użytku wyrobów posiadających oznakowanie CE przewidziane w art. 16, o ile były one przedmiotem oceny zgodności, zgodnie z przepisami art. 9.
2.
Państwa Członkowskie nie będą tworzyć przeszkód w stosunku do wyrobów przeznaczonych do oceny działania, dostępnych w tym celu dla laboratoriów lub innych instytucji wymienionych w deklaracji, określonej w załączniku VIII jeżeli spełniają warunki ustanowione w art. 9 ust. 4 i załączniku VIII.
3.
Państwa Członkowskie nie będą tworzyć żadnych przeszkód w stosunku do prezentowania wyrobów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, na targach handlowych, wystawach, prezentacjach oraz sympozjach naukowych lub technicznych itp., pod warunkiem że wyrobów tych nie używa się do próbek pobranych od uczestników i że widoczny znak jasno wskazuje, że takie wyroby nie mogą być wprowadzane do obrotu lub oddawane doużytku dopóki nie będą zgodne.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać przedstawienia informacji w zastosowaniu załącznika I część B sekcja 8 w swoim języku lub językach urzędowych, jeśli wyrób trafia do użytkownika końcowego.
Pod warunkiem zapewnienia bezpiecznego i poprawnego zastosowania wyrobu, Państwa Członkowskie mogą zarządzić, by informacja wskazana w akapicie pierwszym była udostępniona w jednym lub kilku językach urzędowych Wspólnoty.
W zastosowaniu tego przepisu, Państwa Członkowskie biorą pod uwagę zasadę proporcjonalności i w szczególności:
a) czy daną informację można udostępnić używając zharmonizowanych symboli, uznanych kodów lub za pomocą innych środków;
b) planowany typ użytkownika danego wyrobu.
5.
W sytuacji, gdy wyroby podlegają przepisom innych dyrektyw dotyczących innych aspektów, które także nakładają wymóg umieszczania oznakowania CE, oznakowanie to będzie oznaczało, że wyroby spełniają także wymogi określone w innych dyrektywach.
Jednakże w sytuacji, gdy jedna lub więcej z tych dyrektyw pozwalają wytwórcy, podczas okresu przejściowego, wybrać, które ustalenia zastosować, oznakowanie CE oznacza, że wyroby spełniają przepisy tylko tych dyrektyw, które stosuje wytwórca.
W takim przypadku dane szczegółowe tych dyrektyw, w postaci, w jakiej są ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, muszą być podawane w dokumentach, uwagach lub instrukcjach wymaganych przez dyrektywy i dołączanych do takich wyrobów.
Artykuł 5
Odniesienie do norm
1.
Państwa Członkowskie zakładają zgodność z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3 w przypadku wyrobów, które są zgodne z właściwymi normami krajowymi transponującymi zharmonizowane normy, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie opublikują numery referencyjne takich norm krajowych.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja uważa, że zharmonizowane normy nie spełniają całkowicie zasadniczych wymogów określonych w art. 3, środki, jakie Państwa Członkowskie podejmą w odniesieniu do tych norm i publikacji określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, będą przyjmowane przy użyciu procedury określonej w art. 6 ust. 2.
3.
Państwa Członkowskie zakładają zgodność z zasadniczymi wymogami określonymi w art. 3 w odniesieniu do wyrobów, które są zaprojektowane i wytworzone zgodnie ze wspólnymi specyfikacjami technicznymi sporządzonymi dla wyrobów uwzględnionych na wykazie A załącznika II i w miarę potrzeby, dla wyrobów uwzględnionych na wykazie B Załącznika.
II. Specyfikacje te ustalają właściwe kryteria oceny i ponownej oceny działania, kryteria zatwierdzenia partii, metody referencyjne i materiały referencyjne.
Wspólne specyfikacje techniczne przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2 i publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W ramach ogólnej zasady wytwórcy zobowiązani są do zastosowania wspólnych specyfikacji technicznych; jeżeli z należycie uzasadnionych powodów wytwórcy nie stosują tych specyfikacji, przyjmują rozwiązania co najmniej im równoważne.
Tam gdzie w niniejszej dyrektywie mowa o zharmonizowanych normach, rozumie się przez to również wspólne specyfikacje techniczne.
Artykuł 6
Komitet ds. Norm i Przepisów Technicznych
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony na podstawie art. 5 dyrektywy 98/34/WE.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyda swoją opinię o projekcie w terminie, który może być określony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy, w razie konieczności po przeprowadzeniu głosowania.
Opinia jest włączona do protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo żądać odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 7
Komitet ds. Wyrobów Medycznych
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet utworzony na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 90/385/EWG.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży komitetowi projekt środków,które należy podjąć.
Komitet wyda swoją opinię o projekcie w terminie, który może być określony przez przewodniczącego w zależności od pilności problemu.
Opinia zostaje przyjęta większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w odniesieniu do decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie będą ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeżeli przewidywane kroki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
3.
Komitet, określony w ust. 1, może zbadać każde zagadnienie związane z wykonaniem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Klauzula ochronna
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że wyroby określone w art. 4 ust. 1, po prawidłowym zainstalowaniu, konserwacji i w przypadku stosowania zgodnie z przeznaczeniem mogą narażać zdrowie i/lub bezpieczeństwo pacjentów, użytkowników lub, tam gdzie ma to zastosowanie, innych osób lub mienia, należy przedsięwziąć wszelkie odpowiednie środki tymczasowe w celu wycofania takich wyrobów z obrotu lub zakazania albo ograniczenia wprowadzania ich do obrotu lub oddania do użytku.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi Komisję o wszelkich takich środkach, wskazując powody swojej decyzji oraz, w szczególności, czy niezgodność z niniejszą dyrektywą jest wynikiem:
a) niespełnienia zasadniczych wymogów określonych w art. 3,
b) nieprawidłowego stosowania norm określonych w art. 5, w zakresie, w jakim utrzymuje się, że normy te były stosowane,
c) niedoskonałości tych norm.
2.
Komisja niezwłocznie przystąpi do konsultacji z zainteresowanymi stronami.
W przypadkach gdy po konsultacji Komisja stwierdzi, że:
- środki są uzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które je podjęło oraz inne Państwa Członkowskie; jeżeli decyzja określona w ust. 1 została podjęta z powodu niedoskonałości norm, a Państwo Członkowskie, które podjęło taką decyzję, zamierza ją utrzymać i zamierza rozpocząć procedury opisane w art. 6, Komisja, po konsultacji z zainteresowanymi stronami, przedkłada sprawę komitetowi określonemu w art. 6 ust. 1 w terminie dwóch miesięcy; gdy środki, określone w ust. 1, zostały podjęte w związku z problemami wynikającymi z treści lub stosowania wspólnych specyfikacji technicznych, Komisja, po konsultacji z zainteresowanymi stronami, przedkłada tą sprawę w terminie dwóch miesięcy Komitetowi, określonym w art. 7 ust. 1,
- przedsięwzięte środki nie są uzasadnione, niezwłocznie informuje o tym Państwo Członkowskie, które je podjęło oraz wytwórcę lub jego upoważnionego przedstawiciela.
3.
W przypadku gdy wyrób niezgodny z wymogami nosi oznakowanie CE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie działania przeciw temu, kto umieścił znak oraz powiadomi o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewni, aby Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wyniku tych procedur.
Artykuł 9
Procedury oceny zgodności
1.
W odniesieniu do wszystkich wyrobów innych niż uwzględnione w załączniku II i wyrobów używanych do oceny działania, wytwórca w celu umieszczenia oznakowania CE, postępuje zgodnie z procedurą, określoną w załączniku III i sporządza deklarację zgodności WE wymaganą przed wprowadzeniem tych wyrobów do obrotu.
W przypadku wszystkich wyrobów do samokontroli innych niż uwzględnione w załączniku II i wyrobów używanych do oceny działania, przed sporządzeniem wspomnianej wyżej deklaracji zgodności, wytwórca spełnia dodatkowe wymogi uzupełniające określone w załączniku III pkt 6.
Zamiast stosowania niniejszej procedury, wytwórca może postępować zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 lub 3.
2.
W odniesieniu do wszystkich wyrobów, uwzględnionych w wykazie A w załączniku II, innych niż przeznaczone do oceny działania, w celu umieszczenia oznakowania CE, wytwórca:
a) postępuje zgodnie z procedurą odnoszącą się do deklaracji zgodności WE wymienioną w załączniku IV (całkowite zapewnienie jakości); lub
b) postępuje zgodnie z procedurą odnosząca się do badania typu WE wymienioną w załączniku V, w połączeniu z procedurą odnoszącą się do deklaracji zgodności WE wymienioną w załączniku VII (zapewnienie jakości produkcji).
3.
W odniesieniu do wszystkich wyrobów, określonych w wykazie B załącznika II, innych niż przeznaczone do oceny działania, do celów umieszczenia oznakowania CE, wytwórca postępuje zgodnie z:
a) procedurą odnosząca się do deklaracji zgodności WE wymienioną w załączniku IV (całkowite zapewnienie jakości); lub
b) procedurą odnosząca się do badania typu WE wymienioną w załączniku V, w połączeniu z:
i) procedurą odnoszącą się do weryfikacji WE wymienioną w załączniku VI, lub
ii) procedurą odnoszącą się do deklaracji zgodności WE wymienioną w załączniku VII (zapewnienie jakości produkcji).
4.
W odniesieniu do wyrobów używanych do oceny działania, wytwórca postępuje zgodnie z procedurą określoną w załączniku VIII i sporządza deklarację wymienioną w tym Załączniku, przed udostępnieniem wyrobów.
Przepis ten nie narusza krajowych przepisów odnoszących się do etycznych aspektów przeprowadzania badań oceny działania przy użyciu tkanek lub substancji pochodzenia ludzkiego.
5.
W trakcie procedury oceny zgodności dla wyrobu wytwórca i jednostka notyfikowana, jeżeli w tym uczestniczy, weźmie pod uwagę wyniki każdej oceny i weryfikacji, które, tam gdzie jest to stosowne, zostały przeprowadzone zgodnie z niniejszą dyrektywą w pośrednich etapach wytwarzania.
6.
Wytwórca może polecić swojemu upoważnionemu przedstawicielowi wszczęcie procedur przewidzianych w załącznikach III, V, VI i VIII.
7.
Wytwórca powinien przechowywać deklarację zgodności, dokumentację techniczną określoną w załącznikach III–VIII, jak również decyzje, sprawozdania i świadectwa wydane przez notyfikowane jednostki i udostępniać je władzom krajowym w celu przeprowadzenia kontroli w ciągu pięciu lat od daty wytworzenia ostatniego produktu.
Jeżeli wytwórca nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie Wspólnoty, obowiązek udostępniania tej dokumentacji wykonuje jego upoważniony przedstawiciel.
8.
Jeśli procedura oceny zgodności wymaga udziału jednostki notyfikowanej, wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel mogą zwrócić się do dowolnie wybranej jednostki w ramach zadań, do wykonywania których ta jednostka została wyznaczona.
9.
W należycie uzasadnionych przypadkach jednostka notyfikowana może zażądać wszelkich informacji lub danych, niezbędnych do ustanowienia i utrzymania zaświadczenia zgodności ze względu na wybraną procedurę.
10.
Decyzje podjęte przez jednostki notyfikowane zgodnie z załącznikami III, IV i V, są ważne najwyżej przez pięć lat i mogą być przedłużone po złożeniu wniosku, w czasie uzgodnionym w umowie podpisanej przez obie strony, na kolejne okresy do pięciu lat.
11.
Sprawozdania i korespondencja odnosząca się do procedur określonych w ust. 1–4 sporządza się w języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym dane procedury są wykonywane, i/lub w innym języku Wspólnoty, na który wyrazi zgodę jednostka notyfikowana.
12.
W drodze odstępstwa od ust. 1–4 właściwe władze mogą, w przypadku należycieuzasadnionego wniosku, zezwolić na wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego pojedynczych wyrobów, w stosunku do których nie zostały przeprowadzone procedury wymienione w ust. 1–4, a zastosowanie których leży w interesie ochrony zdrowia.
13.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do każdej osoby fizycznej lub prawnej, która wytwarza wyroby objęte niniejszą dyrektywą i bez wprowadzania ich do obrotu, dopuszcza do stosowania i używa do wykonywania działalności zawodowej.
Artykuł 10
Rejestracja wytwórców i wyrobów
1.
Każdy wytwórca, który pod własną nazwą wprowadza do obrotu wyroby, powiadomi właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym ma zarejestrowaną siedzibę firmy:
- o adresie zarejestrowanej siedziby firmy,
- o danych odnoszących się do odczynników, produktów odczynnika, materiałów używanych do wzorcowania i kontroli co do wspólnych cech technicznych lub analitów, jak również o jakiejkolwiek znaczącej ich zmianie, w tym o zaprzestaniu wprowadzania do obrotu; w przypadku innych wyrobów, o właściwych wskazaniach,
- w przypadku wyrobów objętych załącznikiem II i wyrobów używanych do samokontroli, o wszelkich danych umożliwiających rozpoznanie takich wyrobów, o analitycznych i tam gdzie stosowne diagnostycznych parametrach, określonych w załączniku I część A pkt 3, o wyniku oceny działania w zastosowaniu załącznika VIII, o świadectwach i jakichkolwiek znaczących ich zmianach, w tym zaprzestaniu wprowadzania do obrotu.
2.
W przypadku wyrobów objętych załącznikiem II i wyrobów służących do samokontroli, Państwa Członkowskie mogą zażądać przekazywania im informacji o danych umożliwiających rozpoznanie wraz z etykietą i instrukcjami użycia, gdy wyroby te wprowadza się do obrotu lub wprowadza do użytku na ich terytorium.
Środki te nie mogą stanowić warunku koniecznego wprowadzenia do obrotu i/lub oddania do użytku wyrobów zgodnych z niniejszą dyrektywą.
3.
Wytwórca niemający zarejestrowanej siedziby w Państwie Członkowskim, który pod własną nazwą wprowadza wyroby do obrotu, wyznacza upoważnionego przedstawiciela.
Upoważniony przedstawiciel przekazuje właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym ma zarejestrowaną siedzibę firmy wszystkie dane szczegółowe, określone w ust. 1.
4.
Powiadomienie, określone w ust. 1, obejmuje także każdy nowy wyrób.
Dodatkowo w przypadku, jeśli w odniesieniu do tego powiadomienia, dany wyrób posiadający oznakowanie CE jest "wyrobem nowym", wytwórca wskaże to na powiadomieniu.
Do celów niniejszego artykułu wyrób jest "nowy", jeżeli:
a) wyrób taki nie był stale dostępny na rynku Wspólnoty w ciągu poprzednich trzech lat, w przypadku danego analitu lub innego parametru;
b) zastosowana procedura opiera się na technice analitycznej nieużywanej stale w połączeniu z danym analitem lub innym parametrem na rynku Wspólnoty w ciągu poprzedzających trzech lat.
5.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że powiadomienia, określone w ust. 1 i 3, są niezwłocznie rejestrowane w banku danych, określonym w art. 12.
Procedury wykonania niniejszego artykułu, w szczególności odnoszące się do powiadamiania i pojęcia znaczących zmian, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
6.
Tymczasowo, do czasu ustanowienia europejskiego banku danych, dostępnego dla właściwych władz Państw Członkowskich i zawierającego dane odnoszące się do wszystkich wyrobów dostępnych na terytorium Wspólnoty, wytwórca przekazuje wspomniane powiadomienie właściwym władzom każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego przy wprowadzeniu wyrobu do obrotu.
Artykuł 11
Procedura podwyższonego ryzyka
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia, że każdą informację podaną do ich wiadomości, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy dotycząca wymienionych poniżej wypadków obejmujących wyroby posiadające oznakowanie CE, zapisano i centralnie oceniono:
a) każda usterka, awaria lub pogorszenie cech i/lub działania wyrobu, jak również każda nieścisłość w etykietach lub instrukcjach użycia, które mogą lub mogły bezpośrednio lub pośrednio prowadzić do śmierci pacjenta, użytkownika lub innych osób, lub poważnego pogorszenie ich stanu zdrowia;
b) każdy powód techniczny lub medyczny odnoszący się do właściwości lub działania wyrobu z powodów określonych w lit. a), prowadzący do systematycznego wycofywania wyrobów tego samego typu przez wytwórcę.
2.
Państwo Członkowskie, które wymaga by lekarze, instytucje medyczne lub zarządzający zewnętrznymi planami oceny jakości informowali właściwe władze o wszystkich przypadkach określonych w ust. 1, podejmie niezbędne kroki dla zapewnienia, by wytwórca danych wyrobów, lub jego upoważniony przedstawiciel zostali również poinformowani o takim przypadku.
3.
Po przeprowadzeniu oceny, w miarę możliwości, wspólnie z wytwórcą, Państwa Członkowskie bez uszczerbku dla przepisów art. 8, niezwłocznie powiadomią Komisję i inne Państwa Członkowskie o przypadkach określonych w ust. 1, w stosunku do których podjęto lub zamierza się podjąć właściwe środki, łącznie z możliwością wycofania wyrobu z obrotu.
4.
Jeśli w odniesieniu do powiadomienia określonego w art. 10, dany wyrób w stosunku do którego dokonano powiadomienia, noszący oznakowanie CE jest "nowym wyrobem", wytwórca wskazuje to w powiadomieniu.
Powiadomione o tym właściwe władze mogą, w każdej chwili w ciągu kolejnych dwóch lat i z uzasadnionego powodu, zażądać od wytwórcy przedstawienia sprawozdania odnośnie do doświadczenia nabytego w zakresie danego wyrobu po jego wprowadzeniu do obrotu.
5.
Państwa Członkowskie poinformują inne Państwa Członkowskie na ich wniosek o danych szczegółowych określonych w ust. 1-4.
Procedury wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 2.
Artykuł 12
Europejski bank danych
1.
Dane wymagane na mocy niniejszej dyrektywy przechowuje się w europejskim banku danych, dostępnym dla właściwych władz w celu umożliwienia im rzetelnego wykonywania zadań związanych z niniejszą dyrektywą.
Bank danych zawiera następujące informacje:
a) dane odnoszące się do rejestracji wytwórców i wyrobów zgodnie z art. 10;
b) dane odnoszące się do świadectw wydanych, zmienionych, uzupełnionych, zawieszonych, cofniętych lub których wydania odmówiono, zgodnie z procedurą określoną w załącznikach III–VII;
c) dane uzyskane zgodnie z procedurą podwyższonego ryzyka określoną w art. 11.
2.
Dane przekazuje się w formacie standardowym.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 ust. 2.
Artykuł 13
Szczególne środki kontroli zdrowia
Jeśli Państwo Członkowskie uważa, że w celu zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa i/lub zgodności z wymogami w zakresie zdrowia publicznego na podstawie art. 36 Traktatu, należy zakazać dostępności takich produktów, ograniczyć lub objąć szczególnymi wymogami dany produkt lub grupę produktów, może podjąć niezbędne i uzasadnione środki tymczasowe.
W takim przypadku państwo to informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie, podając powody swej decyzji.
Komisja po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi stronami i Państwami Członkowskimi, przyjmuje konieczne środki na poziomie Wspólnoty, zgodnie z procedurą, określoną w art. 7 ust. 2, jeśli uzna że krajowe środki są uzasadnione.
Artykuł 14
Zmiany do załącznika II, klauzula odstępstwa
1.
Jeśli Państwo Członkowskie stanie na stanowisku, że:
a) wykaz wyrobów w załączniku II powinien zostać zmieniony lub rozszerzony; lub
b) w drodze odstępstwa od przepisów art. 9, powinno się ustanowić zgodność wyrobu lub rodziny wyrobów, przez zastosowanie jednej lub kilku danych procedur wybranych z tych, określonych w art. 9,
przedkłada Komisji właściwie umotywowany wniosek, wnosząc o podjęcie niezbędnych środków.
Środki te przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2.
2.
Jeżeli zamierza się podjąć środek zgodnie z ust. 1, należy wnikliwie rozpatrzyć:
a) wszelkie istotne informacje dostępne dzięki procedurze podwyższonego ryzyka oraz planom zewnętrznej oceny jakości, określone w art. 11;
b) następujące kryteria:
i) czy wynik uzyskany za pomocą danego wyrobu jest całkowicie wiarygodny, jeżeli wynik ten ma bezpośredni wpływ na późniejszą czynność medyczną, oraz
ii) czy działanie podejmowane na podstawie błędnego wyniku uzyskanego za pomocą danego wyrobu może okazać się niebezpieczne dla pacjenta, strony trzeciej lub ogółu społeczeństwa, w szczególności jako konsekwencja błędnego wyniku pozytywnego lub negatywnego, oraz
iii) czy ingerencja jednostki notyfikowanej przyczyniłaby się do ustalenia zgodności wyrobu.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o podjętych środkach oraz, w miarę potrzeby, publikuje te środki w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o organach, które powołali do wykonywania zadań dotyczących procedur określonych w art. 9 oraz zadań szczególnych, do wykonywania których powołano te organy.
Komisja przydziela numery identyfikacyjne tym organom, zwanym dalej "jednostkami notyfikowanymi".
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz jednostek notyfikowanych razem z przypisanymi im numerami identyfikacyjnymi oraz zadaniami, do wykonywania których je upoważniono.
Komisja zapewni, iż wykaz taki jest aktualizowany.
Państwa Członkowskie nie mają obowiązku wyznaczania jednostki notyfikowanej.
2.
W celu wyznaczenia jednostek notyfikowanych Państwa Członkowskie stosują kryteria wymienione w załączniku IX.
Organy spełniające kryteria ustanowione w normach krajowych transponujących właściwe normy zharmonizowane, uważa się za spełniające odnośne kryteria.
3.
Państwa Członkowskie stale nadzorują działalność jednostek notyfikowanych, aby zapewnić stałą zgodność kryteriów określonych w załączniku IX.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało dany organ, wycofa lub ograniczy notyfikację w przypadku ustalenia, że organ ten nie spełnia już kryteriów określonych w załączniku IX.
Niezwłocznie poinformuje ono inne Państwa Członkowskie i Komisję o jakimkolwiek wycofaniu lub ograniczeniu notyfikacji.
4.
Jednostka notyfikowana i wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ustalą, na mocy wspólnego porozumienia, terminy do zakończenia czynności oceny i weryfikacji określonych w załącznikach III–VII.
5.
Jednostka notyfikowana informuje pozostałe jednostki notyfikowane i właściwe władze o wszystkich świadectwach zawieszonych lub wycofanych oraz, na wniosek, o świadectwach wydanych lub których wydania odmówiono.
Udostępni również na wniosek wszelkie dodatkowe istotne informacje.
6.
Jeśli jednostka notyfikowana ustali, że wytwórca nie spełnił lub nie spełnia już stosownych wymogów niniejszej dyrektywy lub w przypadkach, w których nie należało wydawać świadectwa, jednostka ta, biorąc pod uwagę zasadę proporcjonalności, zawiesi lub wycofa wydane świadectwo lub nałoży na nie ograniczenia, o ile wytwórca nie zastosuje właściwych środków poprawczych w celu spełnienia wspomnianych wymogów.
W przypadku zawieszenia lub wycofania świadectwa lub nałożenia na nie ograniczeń, lub w przypadkach, w których niezbędna może być interwencja właściwych władz, jednostka notyfikowana informuje o tym właściwe władze.
Państwo Członkowskie poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
7.
Jednostka notyfikowana dostarczy, na wniosek, wszelkie istotne informacje i dokumenty, w tym dokumentację budżetową, potrzebną Państwu Członkowskiemu do weryfikacji zgodności z wymogami załącznika IX.
Artykuł 16
Oznakowanie CE
1.
Wyroby niebędące wyrobami służącymi do oceny działania, uważane za spełniające zasadnicze wymogi określone w art. 3, powinny posiadać oznakowanie zgodności CE podczas wprowadzania do obrotu.
2.
Oznakowanie zgodności CE, przedstawione w załączniku X, musi być umieszczone na urządzeniu w taki sposób, aby było wyraźne, łatwe do odczytania i nieusuwalne, gdzie to stosowne i właściwe, oraz na instrukcjach użycia.
Oznakowanie zgodności CE musi także występować na opakowaniach, w których wyrób jest sprzedawany.
Oznakowaniu zgodności CE towarzyszy numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za wdrożenie procedur określonych w załącznikach III, IV, VI i VII.
3.
Zabronione jest umieszczanie znaków lub napisów, które mogą wprowadzić w błąd osoby trzecie co do znaczenia oraz grafiki znaku CE.
Na urządzeniu, opakowaniu lub ulotkach instrukcyjnych dołączonych do wyrobu można umieszczać każdy inny znak, o ile nie spowoduje to zmniejszenia widzialności i czytelności oznakowania CE.
Artykuł 17
Niewłaściwie umieszczone oznakowanie CE
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie ustali, że oznakowanie CE umieszczono niewłaściwie, wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel zobowiązany jest do usunięcia naruszenia zgodnie z warunkami określonymi przez Państwo Członkowskie;
b) w przypadku gdy niezgodność utrzymuje się, Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie właściwe środki, w celu ograniczenia lub zakazania wprowadzania do obrotu tego wyrobu lub zapewnienia jego wycofania z obrotu, zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
2.
Przepisy ust. 1 mają zastosowanie także w przypadkach gdy oznakowanie CE umieszczono zgodnie z procedurami niniejszej dyrektywy, lecz niewłaściwie, na produktach nie objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Decyzja odnosząca się do odmowy i ograniczenia
1.
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy, dotycząca:
a) odmowy lub ograniczenia wprowadzania do obrotu, udostępnienia lub oddania do użytku wyrobu; lub
b) wycofania wyrobów z obrotu,
powinna podawać dokładne przyczyny, na których ją oparto.
Taka decyzja powinna zostać niezwłocznie zgłoszona zainteresowanej stronie, jednocześnie strona ta powinna zostać poinformowana o dostępnych jej środkach prawnych, przysługujących jej zgodnie z prawem krajowym obowiązującym w danym Państwie Członkowskim oraz o ograniczeniach czasowych, którym takie środki podlegają.
2.
W przypadku podjęcia decyzji określonej w ust. 1 wytwórca lub jego upoważniony przedstawiciel powinien mieć możliwość przedstawienia swojego stanowiska, chyba że jest to niemożliwe z powodu pilności środków, które mają być podjęte, uzasadnionych w szczególności wymogami zdrowia publicznego.
Artykuł 19
Poufność
Bez uszczerbku dla prawa krajowego i praktyki w odniesieniu do tajemnicy lekarskiej, Państwa Członkowskie zapewnią, że wszystkie podmioty stosujące niniejszą dyrektywę będą zobowiązane do przestrzegania poufności w odniesieniu do informacji uzyskanych podczas wykonywania swoich zadań.
Nie wpływa to na zobowiązanie Państw Członkowskich i jednostek notyfikowanych w odniesieniu do wzajemnego przekazywania informacji i przekazywania ostrzeżeń ani zobowiązań zainteresowanych osób do przekazywania informacji zgodnie z przepisami prawa karnego.
Artykuł 20
Współpraca między Państwami Członkowskimi
Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki, w celu zapewnia, by właściwe władze, których obowiązkiem jest wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy, współpracowały ze sobą i przekazywały sobie informacje konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 21
Zmiana dyrektyw
1.
W dyrektywie 98/392/EWG, art. 1 ust. 3 tiret drugie, wyrażenie "maszyny do zastosowania w medycynie, używane w bezpośrednim kontakcie z pacjentem" otrzymuje brzmienie:
"— wyroby medyczne,"
.
2.
Do dyrektywy 93/42/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 ust. 2:
- lit. c) otrzymuje brzmienie:
- "c) "wyrób używany do diagnozy in vitro" oznacza dowolny wyrób, który jest odczynnikiem, produktem odczynnika, wzorcem, materiałem kontrolnym, zestawem urządzeniem, przyrządem, aparatem, sprzętem lub systemem, stosowanym samodzielnie lub w połączeniu, przewidzianym przez wytwórcę do stosowania in vitro w celu badania próbek pobranych z organizmu ludzkiego, w tym krwi i tkanek dawcy, wyłącznie bądź głównie do celów dostarczenia informacji:
- dotyczące staniu fizjologicznego lub patologicznego, lub
- dotyczące wrodzonej nieprawidłowości,
- potrzebnych do ustalenia bezpieczeństwa i zgodności z potencjalnym biorcą,
- potrzebnych do kontroli środków terapeutycznych.
Pojemniki na próbki są uważane za wyrób medyczny używany do diagnozy in vitro.
"Pojemniki na próbki" to wyroby typu próżniowego lub inne, przeznaczone przez wytwórcy do przechowywania i konserwacji próbek pochodzących z organizmu ludzkiego do celów badania diagnostycznego in vitro.Wyroby do ogólnego zastosowania laboratoryjnego nie są wyrobami medycznymi używanymi do diagnozy in vitro, chyba że produkty te, mając na uwadze ich właściwości, zostały wyraźnie przeznaczone przez wytwórcę do zastosowania w badaniach diagnostycznych in vitro;"
- podpunkt i) otrzymuje brzmienie:
"oddane do użytku" oznacza etap, na którym urządzenie jest po raz pierwszy udostępniane użytkownikowi finalnemu, jako gotowe do stosowania zgodnie z przeznaczeniem na rynku Wspólnoty"
;
- dodaje się następujący punkt w brzmieniu:
"upoważniony przedstawiciel" oznacza osobę fizyczną lub prawną prowadzącą działalność gospodarczą we Wspólnocie która będąc wyraźnie upoważnioną przez wytwórcę działa i do której władze i jednostki działające na terenie Wspólnoty mogą się zwracać zamiast wytwórcy w odniesieniu do zobowiązań wytwórcy ustanowionych w niniejszej dyrektywie;"
b) art. 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Wprowadzanie do obrotu i oddanie do użytku
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że wyroby będą wprowadzane do obrotu i/lub oddane do użytku tylko wtedy, gdy spełniają wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie, kiedy są prawidłowodostarczone zainstalowane, konserwowane i używane zgodnie z zamierzonym celem;"
c) w art. 14 ust. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"W odniesieniu do wszystkich wyrobów medycznych klas IIb i III, Państwa Członkowskie mogą zażądać przekazywania im informacji o danych umożliwiających rozpoznanie, etykiecie i sposobie użycia, jeśli wyroby te są wprowadzane do użytku na ich terytorium";
d) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Europejski bank danych
1.
Dane wymagane na mocy niniejszej dyrektywy przechowuje się w europejskim banku danych, dostępnym dla właściwych władz w celu umożliwienia im rzetelnego wykonywania zadań związanych z niniejszą dyrektywą.
Bank danych zawiera następujące informacje:
a) dane odnoszące się do rejestracji wytwórców i wyrobów zgodnie z art. 14;
b) dane odnoszące się do świadectw wydanych, zmienionych, uzupełnionych, zawieszonych, cofniętych lub których wydania odmówiono, zgodnie z procedurą ustanowioną w załącznikach III–VII;
c) dane uzyskane zgodnie z procedurą podwyższonego ryzyka określoną w art. 10.
2.
Dane przekazuje się w formacie standardowym.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 ust. 2.
Artykuł 14b
Szczególne środki kontroli zdrowia
Jeśli Państwo Członkowskie uważa, że w celu zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa i/lub zgodności z wymogami w zakresie zdrowia publicznego na podstawie art. 36 Traktatu, należy zakazać dostępności takich produktów, ograniczyć lub objąć szczególnymi wymogami dany produkt lub grupę produktów, może podjąć niezbędne i uzasadnione środki tymczasowe.
W takim przypadku państwo to informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie, podając powody swej decyzji.
Komisja po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi stronami i Państwami Członkowskimi przyjmuje konieczne środki na poziomie Wspólnoty, zgodnie z procedurą, określoną w art. 7 ust. 2, jeśli uzna że krajowe środki są uzasadnione.";
e) w art. 16 dodaje się następujące ustępy w brzmieniu:
"5.
Jednostka notyfikowana poinformuje inne jednostki notyfikowane i właściwe władze o wszystkich świadectwach zawieszonych lub cofniętych oraz, na wniosek, o świadectwach wydanych lub których wydania odmówiono.
Udostępni również, na wniosek wszelkie dodatkowe istotne informacje.
6.
Jeśli jednostka notyfikowana ustali, że wytwórca nie spełnił lub nie spełnia już stosownych wymogów niniejszej dyrektywy lub w przypadkach, w których nie należało wydawać świadectwa, jednostka ta, biorąc pod uwagę zasadę proporcjonalności, zawiesi lub wycofa wydane świadectwo lub nałoży na nie ograniczenia, o ile wytwórca nie zastosuje stosownych środków poprawczych w celu spełnienia wspomnianych wymagań.
W przypadku zawieszenia lub wycofania świadectwa lub nałożenia na nie ograniczeń, lub w przypadkach, w których niezbędna może być interwencja właściwych władz, jednostka notyfikowana informuje o tym właściwe władze.
Państwo Członkowskie poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
7.
Jednostka notyfikowana dostarczy, na wniosek, wszelkie istotne informacje i dokumenty, w tym dokumentację budżetową, potrzebną Państwu Członkowskiemu do weryfikacji zgodności z wymogami załącznika XI.";
f) do art. 18 dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"Przepisy te mają zastosowanie także w przypadkach, gdy oznakowanie CE umieszczono zgodnie z procedurami niniejszej dyrektywy, lecz niewłaściwie, na produktach nieobjętych niniejszą dyrektywą.";
g) w art. 22 ust. 4, pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:
"4.
Państwa Członkowskie zatwierdzą:
- wyroby, które są zgodne z przepisami obowiązującymi na ich terytorium dnia 31 grudnia 1994 r., i które zostały wprowadzone do obrotu w ciągu pięciu lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy, oraz
- wspomniane wyroby mogą być wprowadzane do użytku najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r."
h) skreśla się ppkt 6.2 w załączniku II ppkt 7.1 w załączniku III ppkt 5.2 w załączniku V i ppkt 5.2 w załączniku VI;
i) w załączniku XI sekcja 3 po drugim zdaniu dodaje się następujące zdanie:"To zakłada dostępność wystarczającej liczby personelu naukowego w ramach danej organizacji, który to personel posiada doświadczenie i wiedzę wystarczającą do oceny medycznej funkcjonalności i działania wyrobów, do której został powołany, z uwzględnieniem wymogów niniejszej dyrektywy, w szczególności wymogów określonych w załączniku I."
Artykuł 22
Wykonanie i przepisy przejściowe
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 7 grudnia 1999 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z mocą od dnia 7 czerwca 2000 r.
Przyjmowane przez Państwa Członkowskie przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o treści podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Komitet określony w art. 7 może podjąć swoje zadania od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki określone w art. 15 po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia, aby jednostki notyfikowane, odpowiedzialne na podstawie art. 9 za ocenę zgodności, uwzględniły wszelkie istotne informacje dotyczące właściwości i działania takich wyrobów, obejmujące w szczególności wyniki wszelkich stosownych prób i weryfikacji przeprowadzonych na mocy istniejącego prawa krajowego, przepisów wykonawczych i administracyjnych w odniesieniu do takich wyrobów.
5.
Państwa Członkowskie, w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zezwalają na wprowadzanie do obrotu wyrobów, które odpowiadają przepisom obowiązującym na ich terytorium z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Przez okres dodatkowych dwóch lat wyroby te mogą być oddawane do użytku.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 98/80/WE
z dnia 12 października 1998 r.
uzupełniająca wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG – specjalny program dotyczący złota inwestycyjnego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z szóstą dyrektywą Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [4], transakcje dotyczące złota podlegają z zasady opodatkowaniu, chociaż na podstawie przejściowego odstępstwa przewidzianego w art. 28 ust. 3 łącznie z pkt 26 załącznika F do wymienionej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą kontynuować zwalnianie z podatku transakcji dotyczących złota innego niż złoto przeznaczone do użytku przemysłowego; zastosowanie przez niektóre Państwa Członkowskie tego przejściowego odstępstwa jest przyczyną pewnych zakłóceń konkurencji;
złoto nie tylko służy jako wsad do produkcji, lecz również jest nabywane do celów inwestycyjnych; stosowanie zwykłych przepisów podatkowych stanowi główną przeszkodę w wykorzystywaniu go do celów inwestycji finansowych, co uzasadnia stosowanie specjalnego programu podatkowego dla złota inwestycyjnego; taki program powinien również zwiększać konkurencyjność wspólnotowego rynku złota;
dostawy złota do celów inwestycyjnych mają podobny charakter do innych inwestycji finansowych często zwolnionych z podatku zgodnie z obecnymi przepisami szóstej dyrektywy, a zatem zwolnienie z podatku wydaje się najbardziej odpowiednim sposobem potraktowania złota inwestycyjnego;
definicja złota inwestycyjnego powinna obejmować tylko postacie i kategorie wagowe złota o bardzo dużej próbie, będącego przedmiotem obrotu na rynkach kruszców i złotych monet, których wartość głównie odzwierciedla cenę złota; w przypadku złotych monet, z powodów przejrzystości, należy sporządzać roczny wykaz monet spełniających wymagania kwalifikacyjne zapewniające bezpieczeństwo podmiotom prowadzącym obrót tymi monetami; bezpieczeństwo prawne podmiotów gospodarczych wymaga, aby monety umieszczone na tym wykazie były uważane za spełniające kryteria zwolnienia z podatku wynikające z niniejszej dyrektywy na cały rok, na który obowiązuje ten wykaz; taki wykaz nie narusza poszczególnych przypadków zwolnienia z podatku monet, włącznie z nowo wybitymi monetami, które nie są umieszczone w wykazie, lecz spełniają kryteria określone w niniejszej dyrektywie;
zważywszy, iż zwolnienie podatkowe w zasadzie nie zezwala na odliczenie podatku naliczonego, przy czym podatek od wartości złota może zostać naliczony od poprzednich operacji, należy dopuścić odliczenie takiego podatku naliczonego w celu zagwarantowania zalet specjalnego programu oraz uniknięcia zakłócenia konkurencji w odniesieniu do przywożonego złota inwestycyjnego;
możliwość wykorzystywania złota zarówno do celów przemysłowych jak i inwestycyjnych wymaga umożliwienia podmiotom gospodarczym wyboru zwykłego opodatkowania w przypadku gdy ich działalność polega albo na produkcji złota inwestycyjnego albo przetwarzaniu dowolnego rodzaju złota na złoto inwestycyjne, lub na obrocie hurtowym tym złotem, kiedy w ramach swojej zwykłej działalności dostarczają złoto do celów przemysłowych;
podwójne wykorzystywanie złota może stwarzać nowe możliwości oszustw podatkowych i uchylania się od zobowiązań podatkowych, które wymagają podjęcia skutecznych środków kontroli przez Państwa Członkowskie; pożądany jest zatem wspólny standard minimalnych obowiązków w zakresie rachunkowości i dokumentacji, która ma być prowadzona przez podmioty gospodarcze, chociaż w przypadku gdy informacje te już istnieją na podstawie innych przepisów wspólnotowych, Państwo Członkowskie może uznać te wymagania za spełnione;
doświadczenie pokazało, iż w odniesieniu do większości dostaw złota powyżej pewnej próby, stosowanie mechanizmu "odwrotnego obciążenia" może pomóc w zapobieganiu oszustwom podatkowym przy jednoczesnym zmniejszeniu obciążenia finansowego dla tej operacji; uzasadnione jest zezwolenie Państwom Członkowskim na stosowanie tego mechanizmu; w przypadku przywozu złota, art. 23 szóstej dyrektywy w podobny sposób dopuszcza niepłacenie podatku w chwili przywozu pod warunkiem że fakt ten jest wyszczególniony w deklaracji zgodnie z art. 22 ust. 4 tej dyrektywy;
transakcje przeprowadzone na rynku kruszców regulowanym przez Państwo Członkowskie wymagają dalszego uproszczenia odnośnie do ich opodatkowania ze względu na ogromną liczbę i szybkość tych operacji; zezwala się Państwom Członkowskim na odstąpienie od specjalnego programu, zawieszenie poboru podatku oraz pominięcie wymagań ewidencyjnych;
z tego względu, iż nowy program podatkowy zastąpi istniejące przepisy zgodne z art. 12 ust. 3 lit. e) i pkt 26 załącznika F do szóstej dyrektywy, przepisy te należy uchylić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
"Artykuł 26b
Specjalny program dla złota inwestycyjnego
A. Definicja
Do celów niniejszej dyrektywy i bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych "złoto inwestycyjne" oznacza:
i) złoto w postaci sztabki lub płytki o masie akceptowanej przez rynki kruszców opatrzone próbą równą lub większą niż 995 tysięcznych, bez względu na to, czy jest reprezentowane przez papiery wartościowe czy też nie.
Państwo Członkowskie może wyłączyć z programu małe sztabki lub płytki o masie do 1 g;
ii) złote monety:
- oznaczone próbą równą lub większą niż 900 tysięcznych,
- które zostały wybite po 1800 r.,
- które są lub były prawnym środkiem płatniczym w kraju pochodzenia, oraz
- które są zwykle sprzedawane po cenie, która nie przekracza wartości rynkowej złota zawartego w monetach o więcej niż 80 %.
Takich monet nie uważa się do celów niniejszej dyrektywy za sprzedane w celach numizmatycznych.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję do dnia 1 lipca każdego roku, począwszy od 1999 r., o monetach spełniających te kryteria, będących przedmiotem obrotu w danym Państwie Członkowskim.
Komisja ogłasza obszerny wykaz tych monet w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich do dnia 1 grudnia każdego roku.
Monety wymienione w opublikowanym wykazie uważane są za spełniające te kryteria przez cały rok, na który ten wykaz zostanie ogłoszony.
B. Przepisy szczególne mające zastosowanie do transakcji dotyczących złota inwestycyjnego
C. Możliwość wyboru opodatkowania
D. Prawo do odliczeń
1.
Podatnicy są uprawnieni do odliczenia
a) podatku należnego lub zapłaconego od złota inwestycyjnego dostarczonego im przez osobę, która skorzystała z prawa wyboru zgodnie z pkt C lub dostarczonego im zgodnie z procedurą ustanowioną w pkt G;
b) podatku należnego lub zapłaconego z tytułu dostarczenia im lub nabycia wewnątrzwspólnotowego lub dokonania przez nich przywozu złota innego niż złoto inwestycyjne, które jest następnie przetwarzane przez nich lub w ich imieniu na złoto inwestycyjne;
c) podatku należnego lub zapłaconego od świadczonych im usług polegających na zmianie postaci, masy lub próby złota, włączając złoto inwestycyjne,
jeżeli ich późniejsza dostawa tego złota będzie zwolniona z podatku na podstawie niniejszego artykułu.
2.
Podatnicy, którzy produkują złoto inwestycyjne lub przetwarzają dowolnego rodzaju złoto na złoto inwestycyjne mają prawo do odliczenia podatku należnego lub zapłaconego przez nich z tytułu dostarczenia im lub nabycia wewnątrzwspólnotowego lub dokonania przez nich przywozu towarów lub usług związanych z produkcją lub przetwarzaniem tego złota, tak jakby ich późniejsza dostawa złota zwolnionego z podatku na podstawie niniejszego artykułu podlegała opodatkowaniu.
E. Szczególne obowiązki podmiotów prowadzących obrót handlowy złotem inwestycyjnym
F. Procedura "odwrotnego obciążenia"
G. Procedura dotycząca transakcji na regulowanym rynku złota w sztabkach
1.
Państwo Członkowskie może, z zastrzeżeniem konsultacji przewidzianych w art. 29, odstąpić od stosowania zwolnienia z podatku złota inwestycyjnego, przewidzianego w tym programie specjalnym w odniesieniu do określonych transakcji innych niż dostawy wewnątrzwspólnotowe lub wywóz, dotyczących złota inwestycyjnego i mających miejsce w tym Państwie Członkowskim:
a) między podatnikami, którzy są uczestnikami rynku kruszców regulowanego przez dane Państwo Członkowskie, oraz
b) w przypadku gdy transakcja następuje między uczestnikiem rynku kruszców regulowanego przez dane Państwo Członkowskie i innym podatnikiem, który nie jest uczestnikiem tego rynku.
W tych okolicznościach transakcje te podlegają opodatkowaniu i stosuje się następujące przepisy:
2. a) W przypadku transakcji określonych w ust. 1 lit. a), dla uproszczenia, Państwo Członkowskie zezwala na zawieszenie poboru podatku oraz odstępuje od wymagań dotyczących ewidencjonowania podatku od wartości dodanej.
b) W przypadku transakcji określonych w ust. 1 lit. b), stosuje się procedurę "odwrotnego obciążenia" określoną w pkt F. W przypadku gdyby podmiot niebędący uczestnikiem rynku kruszców nie podlegał z innego tytułu niż te transakcje rejestracji do celów podatku VAT w danym Państwie Członkowskim, uczestnik wypełnia obowiązki podatkowe w imieniu podmiotu niebędącego uczestnikiem rynku zgodnie z przepisami tego Państwa Członkowskiego."
Artykuł 2
W art. 12 ust. 3załącznika F do dyrektywy 77/388/EWG skreśla się lit. e) i pkt 26.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą do dnia 1 stycznia 2000 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 98/81/WE
z dnia 26 października 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 90/219/EWG w sprawie zamkniętego użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z Traktatem działania Wspólnoty odnoszące się do środowiska powinny być oparte na zasadzie podejmowania działań zapobiegawczych i mających na celu zachowanie, ochronę i poprawę jakości środowiska oraz ochronę zdrowia ludzkiego.
(2) Zamknięte użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMM) powinny być klasyfikowane w odniesieniu do rodzajów ryzyka, jakie stanowią one dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska; taka klasyfikacja powinna być zgodna z międzynarodową praktyką i oparta na ocenie ryzyka.
(3) W celu zapewnienia wysokiego stopnia ochrony środki ograniczające rozprzestrzenianie oraz inne środki ochronne stosowane do zamkniętego użycia muszą odpowiadać klasyfikacji takiego użycia; w przypadku niepewności dla wyższej klasyfikacji powinno się zastosować odpowiednie środki ograniczające rozprzestrzenianie oraz inne środki ochronne do momentu, gdy przy pomocy odpowiednich danych uzasadnione będzie użycie mniej rygorystycznych środków.
(4) W celu kontroli usuwania materiału pozostałego po zamkniętym użyciu GMM powinno się przyjąć odpowiednie środki.
(5) GMM, które są usuwane bez stosownych przepisów dotyczących szczególnych środków ograniczających rozprzestrzenianie w celu ograniczenia ich kontaktu z ludnością i środowiskiem, nie są objęte zakresem niniejszej dyrektywy; może mieć tu zastosowanie inne prawodawstwo wspólnotowe, takie jak dyrektywa Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [4].
(6) Wyłączenia zgodne z tą dyrektywą nie pociągają za sobą wyłączeń na mocy jakiegokolwiek innego prawodawstwa wspólnotowego, które może mieć zastosowanie, takiego jak dyrektywa 90/220/EWG.
(7) Dla wszelkich działań dotyczących GMM powinno się stosować zasady dobrej praktyki mikrobiologicznej oraz bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym.
(8) Środki ograniczające rozprzestrzenianie i inne środki ochronne stosowane do zamkniętego użycia powinny być poddawane okresowemu przeglądowi.
(9) Osoby zatrudnione przy zamkniętym użyciu powinny być konsultowane, zgodnie z wymaganiami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności dyrektywy Rady 90/679/EWG z dnia 26 listopada 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy (siódma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [5].
(10) W dyrektywie 90/219/EWG [6] zidentyfikowano słabe strony; procedury administracyjne i wymagania dotyczące powiadomień powinny być powiązane z ryzykiem zamkniętego użycia.
(11) Dyrektywa 90/219/EWG nie pozwalała na wystarczające dostosowanie do postępu technicznego; techniczne części tej dyrektywy powinny zostać dostosowane do postępu technicznego.
(12) Wykonanie dyrektywy 90/219/EWG mogłoby zyskać na dodaniu wykazu GMM, które są bezpieczne dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska; te GMM powinny spełniać pewne kryteria w celu stwierdzenia ich bezpieczeństwa.
(13) Celem uwzględnienia tempa postępu biotechnologii, charakteru kryteriów, jakie powinny być opracowane, i ograniczonego zakresu tego wykazu, właściwe dla Rady jest zdefiniowanie i zweryfikowanie tych kryteriów.
(14) Obecnie istnieje znaczny zakres doświadczenia i wiedzy na temat ryzyka związanego z zamkniętym użyciem GMM.
(15) Z tego względu dyrektywa 90/219/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/219/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuły 2—16 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
"mikroorganizm" oznacza każdą jednostkę mikrobiologiczną, komórkową lub bezkomórkową, zdolną do replikacji lub przenoszenia materiału genetycznego, łącznie z wirusami, wiroidami, komórkami zwierzęcymi i roślinnymi w kulturach;
"mikroorganizm zmodyfikowany genetycznie" i) modyfikacja genetyczna zachodzi co najmniej przy użyciu technik wymienionych w załączniku I część A;
ii) techniki wymienione w załączniku I część B nie są uważane za techniki wywołujące modyfikacje genetyczne;
"zamknięte użycie" oznacza każde działanie polegające na modyfikacji genetycznej mikroorganizmów lub na hodowaniu kultur GMM, ich składowaniu, transporcie, niszczeniu, usuwaniu lub używaniu w jakikolwiek inny sposób, podczas którego stosuje się szczególne środki ograniczające rozprzestrzenianie w celu ograniczenia kontaktu z ludnością i środowiskiem oraz zapewnienia wysokiego poziomu ochrony tychże;
"awaria" oznacza każdy przypadek obejmujący znaczne oraz niezamierzone uwolnienie GMM w trakcie ich zamkniętego użycia, który mógłby stanowić natychmiastowe lub opóźnione niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego lub środowiska;
"użytkownik" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za zamknięte użycie GMM;
"powiadomienie" oznacza przedstawienie wymaganej informacji właściwym władzom Państwa Członkowskiego;
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 ust. 1, niniejszej dyrektywy nie stosuje się:
- w przypadku gdy modyfikacja genetyczna jest przeprowadzona przy użyciu technik/metod wymienionych w załączniku II część A, lub
- do zamkniętego użycia obejmującego jedynie rodzaje GMM, które spełniają kryteria wymienione w załączniku II część B, które ustalają ich bezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego i środowiska.
Te rodzaje GMM są wymienione w załączniku II część C.
Artykuł 4
Artykuł 5 ust. 3 i 6 oraz art. 6–12 nie stosują się do transportu drogowego, kolejowego, wodnego śródlądowego, morskiego oraz powietrznego GMM.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do składowania, hodowania, transportu, niszczenia, usuwania lub wykorzystywania GMM, które zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [7] lub na mocy innego prawodawstwa wspólnotowego, które przewiduje przeprowadzenie określonej oceny ryzyka dla środowiska, podobnej do tej ustanowionej we wspomnianej dyrektywie, pod warunkiem że zamknięte użycie jest zgodne z warunkami ustanowionymi w zgodzie na wprowadzenie do obrotu, jeżeli tylko takie warunki zostały określone.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że podejmowane są wszelkie właściwe środki w celu uniknięcia szkodliwych skutków dla zdrowia ludzkiego i środowiska, jakie mogłyby wyniknąć z zamkniętego użycia GMM.
2.
W tym celu użytkownik przeprowadza ocenę zamkniętego użycia w odniesieniu do ryzyka dla zdrowia ludzkiego i środowiska, jakie może być wywołane takim użyciem, wykorzystując jako minimum elementy oceny i procedurę ustanowione w załączniku III sekcje A i B.
3.
Wynikiem oceny określonej w ust. 2 jest ostateczna klasyfikacja zamkniętego użycia GMM w czterech klasach, przy zastosowaniu procedury ustanowionej w załączniku III, której rezultatem będzie przypisanie poziomów zamknięcia zgodnie z art. 6:
Klasa 1 : działania niepowodujące ryzyka lub o znikomym ryzyku, to znaczy działania, dla których w celu ochrony zdrowia ludzkiego oraz środowiska odpowiedni jest pierwszy poziom zamknięcia.
Klasa 2 : działania niskiego ryzyka, to znaczy działania, dla których w celu ochrony zdrowia ludzkiego oraz środowiska odpowiedni jest drugi poziom zamknięcia.
Klasa 3 : działania umiarkowanego ryzyka, to znaczy działania, dla których w celu ochrony zdrowia ludzkiego oraz środowiska odpowiedni jest trzeci poziom zamknięcia.
Klasa 4 : działania wysokiego ryzyka, to znaczy działania, dla których w celu ochrony zdrowia ludzkiego oraz środowiska odpowiedni jest czwarty poziom zamknięcia.
4.
W przypadku gdy występuje wątpliwość co do tego, która z klas jest odpowiednia dla proponowanego zamkniętego użycia GMM, stosuje się bardziej rygorystyczne środki, chyba że istnieją wystarczające powody, które uzasadniają zastosowanie mniej rygorystycznych środków, w porozumieniu z właściwymi władzami.
5.
Ocena określona w ust. 2 szczególnie uwzględnia kwestie usuwania odpadów i ścieków.
W przypadku gdy jest to odpowiednie, wprowadza się w życie niezbędne środki bezpieczeństwa w celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.
6.
Dokumentacja oceny określonej w ust. 2 jest przechowywana przez użytkownika i udostępniana w odpowiedniej formie właściwej władzy jako część powiadomienia na mocy art. 7, 9 i 10 lub na żądanie.
Artykuł 6
1.
Użytkownik, z wyjątkiem zakresu, w jakim ust. 2 załącznika IV pozwala na zastosowanie innych środków, stosuje ogólne zasady i odpowiednie środki ograniczające rozprzestrzenianie oraz inne środki ochronne ustanowione w załączniku IV odpowiadające klasie zamkniętego użycia, tak aby narażenie miejsca pracy i środowiska na działanie GMM było na najniższym praktycznie możliwym poziomie i aby zapewniony był wysoki poziom bezpieczeństwa.
2.
Ocena określona w art. 5 ust. 2 oraz stosowane środki ograniczające rozprzestrzenianie i inne środki poddawane są przeglądowi okresowo, a niezwłocznie, jeśli:
a) stosowane środki ograniczające rozprzestrzenianie przestały być odpowiednie lub przestała być prawidłowa klasa przypisana do zamkniętego użycia GMM, lub
b) w świetle nowej wiedzy naukowej lub technicznej istnieje powód, aby podejrzewać, że ocena przestała być właściwa.
Artykuł 7
Kiedy obiekty mają być użyte po raz pierwszy, użytkownik zobowiązany jest, przed rozpoczęciem takiego użycia, do złożenia właściwym władzom powiadomienia zawierającego przynajmniej informacje wymienione w załączniku V część A.
Artykuł 8
Po powiadomieniu określonym w art. 7 dalsze zamknięte użycie klasy 1 może przebiegać bez dalszego powiadamiania.
Użytkownicy GMM w zamkniętym użyciu klasy 1 zobowiązani są do przechowywania zapisu każdej oceny określonej w art. 5 ust. 6, który jest udostępniany na żądanie właściwych władz.
Artykuł 9
1.
Dla pierwszego i następnych przypadków zamkniętego użycia klasy 2, które ma zostać przeprowadzone w obiektach będących przedmiotem powiadomienia zgodnie z art. 7, przedkłada się powiadomienie zawierające informacje wymienione w załączniku V część B.
2.
Jeżeli obiekty były przedmiotem wcześniejszego powiadomienia o przeprowadzaniu czynności zamkniętego użycia klasy 2 lub wyższej i jeżeli spełniały one wszelkie związane z tym wymagania zgody, zamknięte użycie klasy 2 może zachodzić natychmiast po przedłożeniu nowego powiadomienia.
Jednakże użytkownik może osobiście ubiegać się o decyzję lub formalne zezwolenie u właściwej władzy.
Decyzja musi zostać wydana w terminie maksymalnie 45 dni po powiadomieniu.
3.
Jeżeli obiekty nie były przedmiotem wcześniejszego powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia zamkniętego użycia klasy 2 lub wyższej, zamknięte użycie klasy 2 może być wykonywane, w przypadku braku przeciwwskazań ze strony właściwej władzy, po 45 dniach po przedłożeniu powiadomienia określonego w ust. 1 lub wcześniej za zgodą właściwej władzy.
Artykuł 10
1.
Dla pierwszego i następnych przypadków zamkniętego użycia klasy 3 lub klasy 4, które mają mieć miejsce w obiektach będących przedmiotem powiadomienia zgodnie z art. 7, przedkłada się powiadomienie zawierające informacje wymienione w załączniku V, część C.
2.
Zamknięte użycie klasy 3 lub wyższej nie może zachodzić bez wcześniejszej zgody właściwej władzy, która przekazuje swoją decyzję na piśmie:
a) najpóźniej w 45 dni po przedłożeniu nowego powiadomienia w przypadku obiektów, które były wcześniej przedmiotem powiadomienia w celu przeprowadzenia działań zamkniętego użycia klasy 3 lub wyższej, i gdy spełniono wszelkie związane z tym wymagania dotyczące zgody dla tej samej lub wyższej klasy, w ramach której zamierza się przeprowadzić zamknięte użycie;
b) w innych przypadkach najpóźniej w 90 dni po przedłożeniu powiadomienia.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwą władzę lub władze do wprowadzania w życie środków, które przyjmują, w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy oraz do przyjmowania i zatwierdzania powiadomień określonych w art. 7, 9 i 10.
2.
Właściwe władze sprawdzają zgodność powiadomień z wymaganiami niniejszej dyrektywy, zgodność i kompletność podanych informacji, poprawność oceny określonej w art. 5 ust. 2 oraz klasę zamkniętego użycia, a także, w odpowiednim przypadku, odpowiedniość środków ograniczających rozprzestrzenianie i innych środków ochronnych, zarządzania odpadami oraz środków postępowania awaryjnego.
3.
W razie potrzeby właściwe władze mogą:
a) zwrócić się do użytkownika o dostarczenie dalszych informacji lub o zmianę warunków dla proponowanego zamkniętego użycia albo o zmianę klasy przypisanej zamkniętemu użyciu.
W takim przypadku właściwa władza może wymagać, aby zamknięte użycie, jeżeli je zaproponowano, nie rozpoczęło się, a jeśli właśnie trwa, zostało zawieszone lub zakończone, do czasu gdy właściwa władza udzieli zatwierdzenia na podstawie uzyskanych dalszych informacji lub na podstawie zmienionych warunków zamkniętego użycia;
b) ograniczyć czas, w jakim zamknięte użycie powinno być dozwolone, lub uzależnić je od spełnienia pewnych szczególnych warunków.
4.
Do celów obliczenia okresów określonych w art. 9 i 10, każdy okres, podczas którego właściwa władza:
- oczekuje na jakiekolwiek dalsze informacje, których mogła zażądać od składającego powiadomienie, zgodnie z ust. 3 lit. a), lub
- zasięga opinii publicznej lub przeprowadza konsultacje publiczne zgodnie z art. 13,
Artykuł 12
Jeżeli użytkownik uzyska jakąkolwiek nową istotną informację lub dokona zmiany w zamkniętym użyciu w sposób, który mógłby znacząco wpłynąć na związane z nim ryzyko, właściwa władza jest powiadamiana o tym możliwie jak najszybciej, a powiadomienie na mocy art. 7, 9 i 10 jest zmieniane.
Jeżeli następnie informacja, która mogłaby wywierać znaczący wpływ na ryzyko powodowane przez zamknięte użycie, staje się dostępna dla właściwej władzy, władza ta może wymagać od użytkownika zmiany warunków, zawieszenia lub przerwania zamkniętego użycia.
Artykuł 13
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje to za stosowne, może postanowić, że wszystkie aspekty proponowanego zamkniętego użycia są konsultowane z ludnością, bez uszczerbku dla przepisów art. 19.
Artykuł 14
Właściwe władze zapewniają, że przed rozpoczęciem zamkniętego użycia:
a) sporządzony zostaje plan postępowania awaryjnego dla zamkniętego użycia, w przypadku gdy niepowodzenie środków ograniczających rozprzestrzenianie mogłoby doprowadzić do poważnego niebezpieczeństwa, natychmiastowego lub opóźnionego, dla osób znajdujących się na zewnątrz pomieszczeń i/lub dla środowiska, z wyjątkiem przypadków, gdy taki plan postępowania awaryjnego został sporządzony na podstawie innego prawodawstwa wspólnotowego;
b) informacja w sprawie takich planów postępowania awaryjnego, łącznie z informacją o odpowiednich środkach bezpieczeństwa, jakie mają zostać zastosowane, jest w odpowiedni sposób dostarczona organom i władzom, które mogłyby zostać narażone na skutki awarii, bez potrzeby ubiegania się o te informacje ze strony tych organów i władz.
Informacja jest aktualizowana w odpowiednich odstępach czasu.
Jest również udostępniana publicznie.
Zainteresowane Państwa Członkowskie udostępniają równocześnie innym zainteresowanym Państwom Członkowskim jako podstawę wszelkich niezbędnych konsultacji w ramach ich dwustronnych stosunków te same informacje, które są udostępnione ich obywatelom.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że w razie awarii użytkownik zobowiązany jest do natychmiastowego poinformowania właściwej władzy określonej w art. 11 i dostarczenia następujących informacji:
- o okolicznościach awarii,
- o tożsamości i ilości danych GMM,
- wszelkich informacji niezbędnych do oceny wpływu awarii na zdrowie ludzkie oraz na środowisko,
- o podjętych środkach.
2.
W przypadku gdy informacja jest przekazana na mocy ust. 1, Państwa Członkowskie zobowiązane są do:
- zapewnienia, że zostały podjęte wszelkie niezbędne środki, oraz do natychmiastowego zaalarmowania każdego Państwa Członkowskiego, które mogłoby zostać objęte skutkami awarii,
- zbierania, w miarę możliwości, informacji niezbędnych do pełnej analizy awarii oraz, w odpowiednim przypadku, ustalenia zaleceń mających na celu uniknięcie podobnych awarii w przyszłości oraz ograniczenia ich skutków.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie zobowiązane są do:
a) konsultowania z innymi Państwami Członkowskimi, które mogłyby zostać objęte skutkami awarii, proponowanego wprowadzenia w życie planów postępowania awaryjnego;
b) poinformowania Komisji, tak szybko jak to możliwe, o każdej awarii objętej zakresem niniejszej dyrektywy, z podaniem szczegółów dotyczących okoliczności awarii, tożsamości i ilości GMM, których dotyczyła awaria, podjętych środków zaradczych i ich skuteczności oraz analizy awarii, łącznie z zaleceniami dotyczącymi ograniczania jej skutków i uniknięcia podobnych awarii w przyszłości.
2.
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, ustanawia procedurę wymiany informacji na mocy ust. 1.
Ustanowi ona także i będzie prowadzić do dyspozycji Państw Członkowskich rejestr awarii w ramach zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy, łącznie z analizą przyczyn awarii, zdobytym doświadczeniem oraz środkami podjętymi w celu uniknięcia podobnych awarii w przyszłości."
2.
Artykuły 18, 19 i 20 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji pod koniec każdego roku skrócone sprawozdanie w sprawie zamkniętego użycia klas 3 i 4, będących przedmiotem powiadomienia na mocy art. 10, obejmujące opis, cel i ryzyko zamkniętego użycia.
2.
Co trzy lata Państwa Członkowskie przesyłają Komisji skrócone sprawozdanie w sprawie ich doświadczeń związanych ze stosowaniem niniejszej dyrektywy, po raz pierwszy dnia 5 czerwca 2003 r.
3.
Co trzy lata Komisja publikuje podsumowanie oparte na sprawozdaniach określonych w ust. 2, po raz pierwszy dnia 5 czerwca 2004 r.
4.
Komisja może opublikować ogólne informacje statystyczne dotyczące wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy oraz związanych z tym spraw, jeżeli nie zawierają one informacji, które mogłyby zaszkodzić konkurencyjnej pozycji użytkownika.
Artykuł 19
1.
W przypadkach gdy ujawnienie informacji ma wpływ na jedną lub więcej pozycji wymienionych w art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [8], osoba dokonująca powiadomienia może wskazać w przedłożonych powiadomieniach na mocy niniejszej dyrektywy informacje, które powinny być traktowane jako poufne.
W takich przypadkach musi zostać podane uzasadnienie nadające się do weryfikacji.
2.
Właściwa władza podejmuje decyzję, po konsultacji z osobą składającą powiadomienie, które informacje będą utrzymywane jako poufne i powiadamia o tym osobę dokonującą powiadomienia.
3.
W żadnej sytuacji następujące informacje, jeżeli przedłożone zostały zgodnie z art. 7, 9 lub 10, nie mogą być traktowane jako poufne:
- ogólna charakterystyka GMM, nazwisko (nazwa) i adres powiadamiającego, lokalizacja użycia,
- klasa zamkniętego użycia i środki ograniczające rozprzestrzenianie,
- ocena przewidywalnych skutków, w szczególności wszelkich szkodliwych skutków dla zdrowia ludzkiego i środowiska.
4.
Komisja oraz właściwe władze nie ujawniają stronom trzecim żadnych informacji, o których zdecydowano, że są poufne na podstawie ust. 2 i o których powiadomiono lub w inny sposób dostarczono ich na mocy niniejszej dyrektywy, i chroni prawa własności intelektualnej w odniesieniu do otrzymanych danych.
5.
Jeżeli, z jakichkolwiek przyczyn, powiadamiający wycofuje powiadomienie, właściwa władza musi przestrzegać poufności dostarczonych informacji.
Artykuł 20
Decyzje w sprawie zmian niezbędnych do dostosowania załącznika II część A oraz załączników III–V do postępu technicznego oraz w celu dostosowania załącznika II część C podejmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21."
3.
Dodaje się art. 20a w brzmieniu:
"Artykuł 20a
Przed dniem 5 grudnia 2000 r. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje załącznik II część B, wymieniający kryteria włączenia rodzajów GMM do załącznika II część C. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje zmiany do załącznika II część B."
4.
Załączniki zastępuje się załącznikami zamieszczonymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie 18 miesięcy od jej przyjęcia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/82/WE
z dnia 27 października 1998 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, odpowiednio w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/71/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 czerwca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/71/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/71/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/47/WE [6],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywy Rady 93/57/EWG [7] i 93/58/EWG [8] zmieniły załączniki II do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w celu ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości w zakresie pierwszego wykazu pestycydów, odpowiednio w odniesieniu do zboża, produktów pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, w tym do owoców i warzyw; jednakże, niektóre pozycje pozostały otwarte, jeśli dostępne dane były niewystarczające do określenia najwyższych dopuszczalnych poziomów, natomiast zainteresowanym stronom umożliwiono uzupełnienie brakujących danych zgodnie z określonym harmonogramem; jeśli najwyższe dopuszczalne poziomy nie zostaną przyjęte do dnia 31 października 1998 r. stosuje się odpowiedni niższy poziom oznaczenia analitycznego;
zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG, Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń na stosowanie środków ochrony roślin wobec określonych upraw; takie zezwolenia muszą być udzielane na podstawie oceny wywoływanych przez nie skutków w zakresie zdrowia ludzi i zwierząt oraz ich wpływu na środowisko; elementy, które należy uwzględnić podczas przeprowadzania ocen, obejmują narażenie użytkowników i osób postronnych oraz wpływ na środowisko lądowe, wodne i powietrzne, jak również wpływ na ludzi i zwierzęta poprzez spożycie pozostałości zalegających w uprawach, wobec których je zastosowano;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości w zbożach i produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, odzwierciedlają minimalne ilości pestycydów zużyte w celu uzyskania skutecznej ochrony roślin, stosowane w taki sposób, aby pozostałości były możliwie jak najmniejsze i mieściły się w dopuszczalnych granicach z toksykologicznego punktu widzenia, przy założeniu szacunkowego spożycia oraz ze szczególnym uwzględnieniem ochrony środowiska; pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego odzwierciedlają ilość spożywanych przez te zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy, przy czym w miarę potrzeb należy też uwzględnić bezpośrednie konsekwencje stosowania leków dla zwierząt;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości są ustalane na niższym poziomie oznaczania analitycznego, gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania lub gdy stosowanie, które zostało dozwolone przez Państwa Członkowskie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi;
długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano pestycydy objęte niniejszą dyrektywą, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, przy uwzględnieniu wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [9];
na poziomie Wspólnoty Europejskiej nie uzgodniono jeszcze podejścia naukowego i procedur obliczania zaostrzonych dawek odniesienia (ARfDs) oraz szacowania krótkoterminowego ostrego narażenia; Komitet Naukowy ds. Roślin uznając, że do czasu przyjęcia odpowiednich uzgodnień na poziomie Wspólnoty, stosowne jest używanie podejścia naukowego i procedur rozwiniętych w 1997 r. w trakcie konsultacji FAO/WHO [10], obliczył najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości z punktu widzenia toksykologicznego w odniesieniu do owoców ziarnkowych, brzoskwiń, moreli i papryki [11] w zakresie metamidofos; na podstawie informacji w sprawie GAP (dobre praktyki rolne) i prób polowych MRL metamidofosu w brzoskwiniach i morelach, może być ustalony na poziomie toksykologicznie dopuszczalnym; wobec braku takich informacji dla owoców ziarnkowych, w celu ustalenia dopuszczalnych pozostałości metamidofosu wynikających ze stosowania acefatu, należy także ustalić MRL (najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów) na poziomie toksykologicznie dopuszczalnym; Państwa Członkowskie powinny dokonać przeglądu istniejących dobrych praktyk rolnych, w szczególności dotyczących wyżej wymienionych produktów rolnych, w celu zapewnienia, że MRL dla acefatu i metamidofosu są przestrzegane;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów powinny być poddawane przeglądowi; poziomy mogą zostać zmienione w celu uwzględnienia nowych informacji i danych, w szczególności powinny być niezwłocznie rozpatrzone ponownie w celu ich zmniejszenia, jeśli zaistnieje obawa narażenia konsumentów poprzez spożycie, oparta na nowych lub zweryfikowanych informacjach, zostają wówczas przedstawione do rozpatrzenia przez Komisję, w szczególności poprzez wykonanie art. 9 dyrektywy 86/362/EWG i art. 9 dyrektywy 86/363/EWG lub art. 8 dyrektywy 90/642/EWG; w szczególności MRL dla acefatu, metamidofosu i vinclozolinu ustalone w niniejszej dyrektywie powinny zostać niezwłocznie poddane przeglądowi, wraz z MRL dla tych pestycydów ustalonych w dyrektywach 93/57/EWG i 93/58/EWG, opartych na pracach związanych z oceną tych substancji czynnych na mocy przepisów art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości oraz poziomy zalecane przez Codex Alimentarius są ustalone i oceniane za pomocą podobnych procedur; jednakże informacje zawarte w odpowiednich ocenach Wspólnego Komitetu FAO/WHO ds. pozostałości pestycydów (JMPR) dotyczących pestycydów objętych niniejszą dyrektywą, w sposób zbyt ogólny opisują dopuszczalne użycie/stosowne praktyki rolne i nadzorowane próby polowe oraz nie zawierają jasnych wyjaśnień na jakiej podstawie należy ustalać zalecane najwyższe dopuszczalne poziomy; zezwolenia na stosowanie środków ochrony roślin w państwach trzecich mogą wymagać użycia większej ilości pestycydów lub krótszych okresów karencji niż te, które są dozwolone we Wspólnocie, w wyniku czego mogą wymagać wyższych poziomów pozostałości; za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu zostały przeprowadzone konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty na temat poziomów ustalonych przez niniejszą dyrektywę, a ich uwagi w tej sprawie zostały uwzględnione przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin; możliwość wyznaczenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości określonych kombinacji pestycydów i upraw, będzie zbadana przez Wspólnotę Europejską na podstawie dostarczonych, możliwych do zaakceptowania danych;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustanowione w niniejszej dyrektywie będą musiały zostać ponownie rozpatrzone w ramach kolejnej oceny substancji czynnych, przewidzianej w programie pracy ustanowionym w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
uwzględniona została opinia Komitetu Naukowego ds. roślin, w szczególności dotycząca ochrony konsumentów produktów spożywczych, które poddane były działaniu pestycydów;
niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG wykazy najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości następujących substancji: chlorotalonil, chloropiryfos, chloropiryfos-metylowy, cypermetryna, deltametryna, fenvalerat, glyfozat, imazalil, iprodion, permetryna, "grupa benomylu" (benomyl, karbendazym, tiofanat metylowy), "grupa menebu" (maneb, mankozeb, metiram, propineb, zineb) oraz procymidon zostają zastąpione wykazami zawartymi w załączniku A do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG wykazy najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości następujących substancji: chlorotalonil, chloropiryfos, chloropiryfos-metylowy, cypermetryna, deltametryna, fenvalerat, glyfozat, imazalil, iprodion, permetryna, "grupa benomylu" (benomyl, karbendazym, tiofanat metylowy), "grupa menebu" (maneb, mankozeb, metiram, propineb, zineb) oraz procymidon zostają zastąpione wykazami zawartymi w załączniku B do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG wykazy najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości następujących substancji: chlorotalonil, chloropiryfos, chloropiryfos-metylowy, cypermetryna, deltametryna, fenvalerat, glyfozat, imazalil, iprodion, permetryna, "grupa benomylu" (benomyl, karbendazym, tiofanat metylowy), "grupa menebu" (maneb, mankozeb, metiram, propineb, zineb) oraz procymidon zostają zastąpione wykazami zawartymi w załączniku C do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości wymienione w załączniku D do niniejszej dyrektywy dla acefatu, metamidofosu i vinclozolinu, zostały ustalone tymczasowo, przed przyjęciem poprawionych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości tych trzech pestycydów dla wszystkich produktów rolnych, na podstawie prac związanych z oceną tych substancji czynnych zgodnie z przepisami art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2001 r. w odniesieniu do acefatu i metamidofosu, zaś w odniesieniu do vinclozolinu najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 5
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1998 r.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, do dnia 30 kwietnia 1999 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują niniejsze przepisy od dnia 1 sierpnia 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 98/83/WE
z dnia 3 listopada 1998 r.
w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Niezbędne jest dostosowanie dyrektywy Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnoszącej się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [5] do postępu naukowego i technologicznego; doświadczenie uzyskane z wykonywania tej dyrektywy wskazuje, że niezbędne jest stworzenie odpowiednio elastycznych i przejrzystych ram prawnych dla Państw Członkowskich w celu rozwiązania problemu braku zgodności z normami; ponadto dyrektywa ta powinna zostać ponownie zbadana w świetle Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności zasady pomocniczości.
(2) Zgodnie z art. 3b Traktatu, który przewiduje, że żadne działania wspólnotowe nie powinny wykraczać poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów Traktatu, niezbędne jest wprowadzenie zmian w dyrektywie 80/778/EWG tak, aby skoncentrować się na zgodności z podstawowymi parametrami jakościowymi i zdrowotnymi, pozostawiając Państwom Członkowskim swobodę dodawania innych parametrów, jeśli uznają to za odpowiednie.
(3) Zgodnie z zasadą pomocniczości, wspólnotowe działania muszą wspierać i uzupełniać działania właściwych władz w Państwach Członkowskich.
(4) Zgodnie z zasadą pomocniczości, naturalne oraz społeczno-ekonomiczne różnice między regionami Unii wymagają, aby większość decyzji w sprawie monitorowania, analiz oraz środków, które należy podjąć w celu naprawienia niepowodzeń na szczeblu lokalnym, regionalnym bądź krajowym w zakresie, w jakim różnice te nie zakłócają ustanawiania ram przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych ustanowionych w niniejszej dyrektywie, została podjęta.
(5) Wspólnotowe normy dotyczące podstawowych, zapobiegawczych parametrów, związanych ze zdrowiem i dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi są niezbędne, jeśli mają być zdefiniowane minimalne cele jakościowo-środowiskowe, które mają być osiągnięte w związku z innymi środkami wspólnotowymi, tak, aby stałe używanie wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi mogło być zabezpieczone oraz wspierane.
(6) W związku ze znaczeniem jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla zdrowia ludzkiego, niezbędne jest ustanowione na poziomie wspólnotowym podstawowych norm jakości, które spełniać musi woda przeznaczona do tego celu.
(7) Niezbędne jest uwzględnienie wody wykorzystywanej w przemyśle spożywczym, jeśli nie można ustalić, że wykorzystanie takiej wody nie wpływa na wartość zdrowotną produktu końcowego.
(8) W celu umożliwienia przedsiębiorstwom dostarczającym wodę spełnienia norm jakości dla wody pitnej, powinny zostać zastosowane odpowiednie środki ochrony wody w celu zapewnienia utrzymania czystości wody powierzchniowej oraz gruntowej; ten sam cel można osiągnąć stosując odpowiednie środki uzdatniania wody przed jej dostawą.
(9) Spójność europejskiej polityki dotyczącej wody z góry zakłada, że odpowiednia dyrektywa ramowa dotycząca wody zostanie przyjęta w stosownym trybie.
(10) Niezbędne jest wyłącznie z zakresu niniejszej dyrektywy naturalnych wód mineralnych i wód stanowiących produkty lecznicze, ponieważ dla tego rodzaju wód ustanowiono specjalne reguły.
(11) Wymagane są środki dla wszystkich parametrów odnoszących się bezpośrednio do zdrowia, a dla innych parametrów wtedy, gdy wystąpiło pogorszenie jakości; ponadto, takie środki powinny być ostrożnie koordynowane z wykonaniem dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [6] oraz dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [7].
(12) Niezbędne jest ustalenie szczegółowych wartości parametrycznych dla substancji, które są ważne w całej Wspólnocie na poziomie wystarczająco surowym do celu zapewnienia, że cel niniejszej dyrektywy może zostać osiągnięty.
(13) Wartości parametryczne opierają się na dostępnej wiedzy naukowej, przy czym uwzględniona została również zasada ostrożności; wartości te zostały wybrane w celu zapewnienia, że woda przeznaczona do spożycia przez ludzi może być bezpiecznie spożywana przez całe życie, a w ten sposób reprezentują wysoki poziom ochrony zdrowia.
(14) Powinno się zachować równowagę w celu zapobieżenia ryzyku zarówno mikrobiologicznemu, jak i chemicznemu; w tym celu oraz w świetle przyszłego przeglądu wartości parametryczne, mające zastosowanie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, powinny zostać oparte na rozważaniach dotyczących ochrony zdrowia publicznego oraz na metodzie oceny ryzyka.
(15) Obecnie nie istnieją jeszcze wystarczające dowody, na podstawie których należy opierać wartości parametryczne, dla chemikaliów zaburzających funkcjonowanie wydzielania wewnętrznego na poziomie wspólnotowym, istnieją zwiększające się obawy dotyczące potencjalnego wpływu skutków substancji szkodliwych dla zdrowia na ludzi i przyrodę.
(16) W szczególności normy w załączniku I są ogólnie oparte na "Wytycznych dla jakości wody pitnej" Światowej Organizacji Zdrowia oraz opinii Naukowego Komitetu Doradczego Komisji mającej na celu zbadanie toksyczności i ekotoksyczności związków chemicznych.
(17) Państwa Członkowskie muszą ustalić wartości dla innych dodatkowych parametrów nie objętych załącznikiem I w przypadku, gdy jest to uważane za niezbędne do celów ochrony zdrowia ludzkiego na ich terytorium.
(18) Państwa Członkowskie mogą ustalać wartości dla innych dodatkowych parametrów nie objętych załącznikiem I w przypadku, gdy jest to uważane za niezbędne do celów zapewnienia jakości produkcji, dystrybucji i kontroli wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
(19) Jeśli Państwa Członkowskie uważają za niezbędne przyjęcie norm bardziej rygorystycznych niż te przedstawione w załączniku I część A i B, lub w normach dla dodatkowych parametrów nie objętych załącznikiem I, ale niezbędnych w celu ochrony zdrowia ludzkiego, muszą one notyfikować te normy Komisji.
(20) Państwa Członkowskie, wprowadzając lub zachowując bardziej rygorystyczne środki ochronne, zobowiązane są do przestrzegania przepisów i zasad Traktatu zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości.
(21) Wartości parametryczne mają być przestrzegane w punkcie, w którym woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest udostępniana właściwym użytkownikom.
(22) Na jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi może mieć wpływ krajowy system dystrybucji; ponadto stwierdzono, że ani krajowy system dystrybucji, ani jego utrzymanie nie mogą pozostawać w gestii odpowiedzialności Państw Członkowskich.
(23) Każde Państwo Członkowskie powinno ustanowić programy monitorowania w celu sprawdzenia, czy woda przeznaczona do spożycia przez ludzi spełnia wymagania niniejszej dyrektywy; takie programy monitorowania powinny odpowiadać potrzebom lokalnym oraz powinny spełniać minimalne wymagania w zakresie monitorowania, ustanowione w niniejszej dyrektywie.
(24) Metody stosowane do analizy jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi powinny być takie, aby zapewniać wiarygodność i porównywalność otrzymywanych wyników.
(25) W przypadku niezgodności z normami nałożonymi przepisami niniejszej dyrektywy, zainteresowane Państwo Członkowskie powinno wyjaśnić przyczynę i zapewnić, że niezbędne działanie zaradcze jest podjęte w celu przywrócenia jakości wody.
(26) Ważne jest zapobieganie wywoływaniu potencjalnego niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego przez zanieczyszczoną wodę; dostarczanie takiej wody powinno być zabronione lub jej wykorzystanie powinno być ograniczone.
(27) W przypadku niezgodności z parametrem, który pełni funkcję wskaźnika, zainteresowane Państwo Członkowskie musi rozważyć, czy niezgodność stwarza jakiekolwiek ryzyko dla zdrowia ludzkiego; w przypadku gdy jest to niezbędne dla ochrony zdrowia ludzkiego, powinno ono podjąć czynności zaradcze w celu przywrócenia jakości wody.
(28) Jeśli niezbędne jest podjęcie takich czynności zaradczych w celu przywrócenia jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, zgodnie z art. 130r ust. 2 Traktatu pierwszeństwo należy dać działaniom, które rozwiązują problem u źródła.
(29) Państwa Członkowskie powinny być uprawnione, pod pewnymi warunkami, do przyznawania odstępstw od przepisów niniejszej dyrektywy; ponadto niezbędne jest ustanowienie odpowiednich ram dla takich odstępstw pod warunkiem, że nie mogą one stwarzać potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego oraz pod warunkiem, że dostarczanie wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w danym obszarze nie może być inaczej utrzymywane za pomocą jakichkolwiek innych racjonalnych środków.
(30) Ponieważ przygotowanie i dystrybucja wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi mogą obejmować wykorzystanie niektórych substancji lub materiałów, wymagane są zasady regulujące ich wykorzystanie w celu uniknięcia możliwego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzkie.
(31) Postęp naukowy i techniczny może powodować konieczność szybkiego dostosowania wymagań technicznych ustanowionych w załącznikach II i III; ponadto, w celu ułatwienia stosowania potrzebnych do tego celu środków, powinno się ustanowić przepis dla procedury, na podstawie której Komisja, wspierana przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, może przyjmować takie dostosowania.
(32) Konsumenci powinni być dokładnie i w odpowiedni sposób informowani o jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, o wszelkich odstępstwach przyznanych przez Państwo Członkowskie i o wszelkich czynnościach zaradczych podjętych przez właściwe władze; ponadto powinno się rozważyć zarówno potrzeby Komisji w zakresie technicznym i statystycznym, jak prawa każdej jednostki do uzyskania odpowiednich informacji dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
(33) W wyjątkowych okolicznościach i w odniesieniu do określonych geograficznie obszarów niezbędne może być zezwolenie Państwom Członkowskim na wydłużenie czasu potrzebnego na osiągnięcie zgodności z niektórymi przepisami niniejszej dyrektywy.
(34) Niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na zobowiązania Państw Członkowskich, co do terminu transpozycji do prawa krajowego lub co do stosowania, jak przedstawiono w załączniku IV,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
2.
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona zdrowia ludzkiego przed szkodliwymi skutkami wszelkiego zanieczyszczenia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi przez zapewnienie, że jest zdatna do użycia i czysta.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "woda przeznaczona do spożycia przez ludzi" oznacza:
a) wszelką wodę w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu przeznaczoną do picia, gotowania, przygotowywania żywności lub innych celów domowych, niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy dostarczana jest: z sieci dystrybucyjnej, cystern lub w butelkach czy pojemnikach;
b) wszelką wodę wykorzystywaną przez każde przedsiębiorstwo produkcji żywności do wytworzenia, przetworzenia, konserwowania lub wprowadzania do obrotu produktów albo substancji przeznaczonych do spożycia przez ludzi, jeśli właściwe władze krajowe nie są przekonane, że jakość wody nie może wpływać na wartość zdrowotną środków spożywczych w ich końcowej postaci;
2. "wewnętrzna instalacja wodociągowa" oznacza przewody wodociągowe wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, które są zainstalowane między zaworami i z których następuje pobór wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a siecią dystrybucyjną, ale jedynie jeśli nie podlegają, zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi, kompetencji dostawcy wody w zakresie jego obowiązków.
Artykuł 3
Wyłączenia
1.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) naturalnych wód mineralnych uznanych za takie przez właściwe władze krajowe zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 80/777/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych [8];
b) wód stanowiących produkty lecznicze w rozumieniu dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [9].
2.
Państwa Członkowskie mogą wykluczyć z przepisów niniejszej dyrektywy:
a) wodę przeznaczoną wyłącznie do takich celów, w stosunku do których właściwe władze mają pewność, że jakość wody nie ma wpływu ani bezpośredniego, ani pośredniego na zdrowie danych konsumentów;
b) wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, indywidualnie dostarczaną, pod warunkiem, że w ilościach niższych niż średnio 10 m3 na dobę lub dostarczaną mniej niż 50 osobom, chyba że woda jest dostarczana jako część działalności handlowej lub publicznej.
3.
Państwa Członkowskie, które uciekają się do wyłączeń przewidzianych w ust. 2 lit. b zapewniają, że zainteresowana ludność jest powiadomiona o tym, a także o wszelkich czynnościach, które mogą zostać podjęte w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed szkodliwymi skutkami wynikającymi z jakiegokolwiek zanieczyszczenia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Dodatkowo, jeśli pojawi się potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego wynikające z jakości takiej wody, ludność, której to dotyczy, otrzymuje niezwłocznie właściwe porady.
Artykuł 4
Obowiązki ogólne
1.
Bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest zdatna do użycia i czysta.
W celu spełnienia minimalnych wymagań niniejszej dyrektywy, woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest czysta i zdatna do użycia, jeśli:
a) jest wolna od wszelkich mikroorganizmów i pasożytów oraz wszelkich substancji, które w ilościach lub stężeniach stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego; oraz
b) spełnia minimalne wymagania przedstawione w załączniku I, części A i B;
oraz jeśli, zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 5–8 oraz 10 oraz zgodnie z Traktatem, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie inne środki niezbędne do zapewnienia, że woda przeznaczona do spożycia przez ludzi spełnia wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że środki podjęte w celu wykonania niniejszej dyrektywy w żadnych okolicznościach nie mają skutku w postaci bezpośredniego lub pośredniego pozwolenia albo na pogorszenie obecnej jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi tak dalece, jak jest to stosowne dla ochrony zdrowia ludzkiego, albo nie pozwolą na wzrost zanieczyszczenia wód wykorzystywanych do produkcji wody pitnej.
Artykuł 5
Normy jakości
1.
Państwa Członkowskie ustalają wartości, mające zastosowanie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dla parametrów przedstawionych w załączniku I.
2.
Wartości ustanowione zgodnie z ust. 1 nie są mniej rygorystyczne, niż te przedstawione w załączniku I. W odniesieniu do parametrów przedstawionych w załączniku I, część C, wartości muszą być ustalone tylko do celów monitorowania oraz dla spełnienia zobowiązań nałożonych w art. 8.
3.
Państwo Członkowskie ustala wartości dla dodatkowych parametrów nieobjętych załącznikiem I w przypadku, gdy wymaga tego ochrona zdrowia ludzkiego na terytorium tego kraju lub jego części.
Ustalone wartości powinny co najmniej spełniać wymagania art. 4 ust. 1 lit. a).
Artykuł 6
Punkt zgodności
1.
Wartości parametryczne ustalone zgodnie z art. 5 są przestrzegane:
a) w przypadku wody dostarczanej z sieci dystrybucyjnej w punktach czerpalnych w terenie lub w zabudowaniach i obiektach, z zaworów używanych zwykle do pobierania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
b) w przypadku wody dostarczanej z cysterny w punkcie, w którym wypływa ona z cysterny;
c) w przypadku wody w butelkach lub pojemnikach przeznaczonych do sprzedaży w punkcie gdzie woda umieszczana jest w butelkach lub pojemnikach;
d) w przypadku wody wykorzystywanej w przedsiębiorstwie produkcji żywności w punkcie, w którym woda jest wykorzystywana w przedsiębiorstwie.
2. W przypadku wody objętej ust. 1 lit. a) uznaje się, że Państwa Członkowskie wypełniły swoje zobowiązania wynikające z niniejszego artykułu oraz art. 4 i art. 8 ust. 2 w przypadku, gdy można ustalić, że niezgodność z wartościami parametrycznymi ustalonymi zgodnie z art. 5 wynika z wewnętrznej instalacji wodociągowej lub jej konserwacji, z wyjątkiem zabudowań i obiektów, w których woda dostarczana jest ludności, takich jak szkoły, szpitale i restauracje.
3.
W przypadku, gdy stosuje się przepisy ust. 2 oraz istnieje ryzyko, że woda objęta przepisami ust. 1 lit. a) nie spełniałaby wartości parametrycznych zgodnie z art. 5, Państwa Członkowskie niemniej jednak zapewniają, że:
a) podejmowane są właściwe środki w celu zmniejszenia lub wyeliminowania ryzyka niezgodności z wartościami parametrycznymi, takie jak doradzanie właścicielom nieruchomości w sprawie możliwych czynności zaradczych jakie mogliby podjąć, i/lub
inne środki, takie jak odpowiednie techniki, są podejmowane w celu zmiany rodzaju lub właściwości wody zanim jest ona dostarczona, co zmierza do zmniejszenia lub wyeliminowania ryzyka niezgodności wskaźników z wartościami parametrycznymi po dostawie;
oraz
b) zainteresowani konsumenci są należycie informowani i uzyskują poradę w odniesieniu do możliwych dodatkowych czynności zaradczych, jakie powinni podjąć.
Artykuł 7
Monitorowanie
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że przeprowadzane jest regularne monitorowanie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w celu sprawdzenia, że woda dostępna dla konsumentów spełnia wymagania niniejszej dyrektywy, w szczególności wartości parametryczne ustalone zgodnie z art. 5.
Próbki powinny być pobrane tak, by były one reprezentatywne dla jakości wody spożywanej w okresie roku.
Dodatkowo, w przypadku gdy dezynfekcja stanowi część przygotowania lub dystrybucji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że skuteczność stosowanej dezynfekcji zostanie sprawdzona oraz że każde zanieczyszczenie ubocznymi produktami pochodzącymi z dezynfekcji jest utrzymywane na jak najniższym poziomie, nie wpływając ujemnie na skuteczność dezynfekcji.
2.
W celu wypełnienia zobowiązań nałożonych w ust. 1, właściwe władze ustanawiają odpowiednie programy monitorowania dla wszelkiej wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Te programy monitorowania muszą spełniać minimalne wymagania ustalone w załączniku II.
3.
Właściwe władze określają punkty, w których pobierane są próbki, które muszą spełniać odpowiednie wymagania ustalone w załączniku II.
4.
Wspólnotowe wytyczne dotyczące monitorowania przewidziane w niniejszym artykule mogą być sporządzone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
5. a) Państwa Członkowskie spełniają wymogi specyfikacji dla analiz parametrów przedstawionych w załączniku III.
b) metody inne niż określone w załączniku III część 1 mogą być wykorzystywane pod warunkiem, że można wskazać, iż uzyskane wyniki są co najmniej tak wiarygodne, jak te uzyskane z wykorzystaniem określonych metod.
Państwa Członkowskie, które wykorzystały metody alternatywne dostarczają Komisji wszelkich stosownych informacji dotyczących takich metod oraz ich równoważności.
c) Dla tych parametrów wymienionych w załączniku III, części 2 i 3, może być stosowana każda metoda analizy pod warunkiem, że spełnia wymagania określone tamże.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dodatkowe monitorowanie jest przeprowadzane na zasadzie jednostkowych przypadków w odniesieniu do substancji i mikroorganizmów, dla których nie ustalono żadnych wartości parametrycznych zgodnie z art. 5, jeśli istnieje powód do podejrzeń, że mogą one być obecne w ilościach lub liczbie stwarzającej potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.
Artykuł 8
Czynności zaradcze i ograniczenia w stosowaniu
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każde niepowodzenie w spełnieniu wartości parametrycznych ustalonych zgodnie z art. 5 jest niezwłocznie badane w celu określenia jego przyczyny.
2. Jeśli, pomimo środków podjętych w celu wypełnienia zobowiązań nałożonych przepisami art. 4 ust. 1, woda przeznaczona do spożycia przez ludzi nie spełnia wartości parametrycznych ustalonych zgodnie z art. 5, oraz z zastrzeżeniem art. 6 ust. 2, dane Państwo Członkowskie zapewnia jak najszybsze podjęcie niezbędnych czynności zaradczych w celu przywrócenia jej jakości i daje pierwszeństwo stosowaniu tych czynności, uwzględniając między innymi zakres, w jakim odpowiednie wartości parametryczne zostały przekroczone i potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.
3.
Niezależnie od tego czy wystąpi niepowodzenie w spełnieniu wartości parametrycznych, Państwa Członkowskie zapewniają, że zabroniona jest jakakolwiek dostawa wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, która stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego bądź jej wykorzystanie jest ograniczone albo podejmowane są takie inne czynności niezbędne dla ochrony zdrowia ludzkiego.
W takich przypadkach konsumenci są niezwłocznie o tym informowani oraz udzielane są im niezbędne porady.
4.
Właściwe władze lub inne odpowiednie organy podejmują decyzję, jakie czynności mają zostać podjęte na podstawie ust. 3, uwzględniając ryzyko dla zdrowia ludzkiego, które mogłoby zostać spowodowane przerwaniem dostaw wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi albo ograniczeniami jej wykorzystania.
5.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wytyczne w celu wspierania właściwych władz przy wypełnianiu ich zobowiązań zgodnie z ust. 4.
6.
W przypadku niezgodności z wartościami parametrycznymi lub specyfikacjami przedstawionymi w załączniku I część C Państwa Członkowskie rozważają, czy ta niezgodność stwarza ryzyko dla zdrowia ludzkiego.
W przypadku, gdy jest to niezbędne dla ochrony zdrowia ludzkiego, podejmują one czynności zaradcze w celu przywrócenia jakości wody.
7.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy czynności zaradcze są podejmowane, konsumenci są powiadamiani o nich z wyjątkiem przypadków, gdy właściwe władze uznają niezgodność z wartościami parametrycznymi za nieistotną.
Artykuł 9
Odstępstwa
1.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odstępstwa od wartości parametrycznych przedstawionych w załączniku I część B lub zamieszczonych zgodnie z przepisami art. 5 ust. 3 do maksymalnej wartości, która ma zostać przez nie określona, pod warunkiem, że żadne odstępstwo nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i pod warunkiem, że dostawa wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi na danym obszarze nie może być utrzymywana z zastosowaniem jakichkolwiek innych uzasadnionych środków.
Odstępstwa są ograniczone do możliwie jak najkrótszego okresu, który nie może przekraczać trzech lat, a pod jego koniec przeprowadzany jest przegląd w celu ustalenia, czy osiągnięto wystarczający postęp.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zamierza udzielić drugiego odstępstwa, powiadamia Komisję o przeglądzie wraz z powodami decyzji w sprawie drugiego odstępstwa.
Drugie odstępstwo nie może przekraczać trzech lat.
2.
W wyjątkowych okolicznościach Państwo Członkowskie może zwrócić się do Komisji o przyznanie trzeciego odstępstwa na okres nie przekraczający trzech lat.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie każdego z takich wniosków w ciągu trzech miesięcy.
3.
Wszelkie odstępstwa przyznane zgodnie z przepisami ust. 1 i 2 określają następujące informacje:
a) przyczyny odstępstwa;
b) parametr, ze względu na który udzielone jest odstępstwo, wyniki uprzedniego odpowiedniego monitorowania oraz maksymalną wartość dopuszczalną w ramach odstępstwa;
c) obszar geograficzny, ilość wody dostarczanej każdego dnia, ludność, której to dotyczy oraz czy wpłynęłoby to na wszelkie odpowiednie przedsiębiorstwa produkcji żywności;
d) odpowiedni system monitorowania, ze zwiększoną częstotliwością monitorowania, jeżeli to niezbedne;
e) streszczenie planu mającego na celu przeprowadzenie niezbędnych czynności zaradczych, w tym harmonogram prac i ocena kosztów oraz przepisy dotyczące przeglądów;
f) wymagany okres przyznania odstępstwa.
4.
Jeśli właściwe władze uznają niezgodność z wartościami parametrycznymi za nieistotną oraz jeśli czynność podjęta zgodnie z art. 8 ust. 2 jest wystarczająca do tego, żeby rozwiązać problem w ciągu 30 dni, wymogi ust. 3 nie muszą być stosowane.
W tym przypadku właściwe władze lub inne odpowiednie organy ustalają jedynie maksymalną dopuszczalną wartość w odniesieniu do danego parametru oraz termin udzielony, mający na celu rozwiązanie problemu.
5.
Nie można dłużej odwoływać się do ust. 4, jeśli niepowodzenie w spełnieniu jakiejkolwiek z wartości parametrycznych dla danej dostawy wody wystąpiło częściej niż łącznie przez 30 dni w okresie dwunastu poprzedzających miesięcy.
6.
Każde Państwo Członkowskie, które dokonało odniesienia do takich odstępstw przewidzianych w niniejszym artykule zapewnia, że ludność, na którą to odstępstwo wpłynęło, jest niezwłocznie powiadamiana w odpowiedni sposób o odstępstwie oraz o zasadach regulujących je.
Dodatkowo Państwo Członkowskie w miarę potrzeby zapewnia doradztwo poszczególnym grupom ludności, dla których odstępstwo może stanowić szczególne ryzyko.
Zobowiązania te nie mają zastosowania w okolicznościach opisanych w ust. 4, chyba że właściwe władze zdecydują inaczej.
7.
Z wyjątkiem odstępstw przyznanych zgodnie z przepisami ust. 4, Państwo Członkowskie w ciągu dwóch miesięcy powiadamia Komisję o każdym odstępstwie dotyczącym poszczególnych dostaw wody przekraczających średnio 1000 m3 dziennie lub przeznaczonych dla więcej niż 5000 osób, łącznie z przekazaniem informacji wyszczególnionych w ust. 3.
8.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, oferowanej do sprzedaży w butelkach lub pojemnikach.
Artykuł 10
Zapewnienie jakości uzdatniania, sprzętu i materiałów
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że żadne substancje ani materiały dla nowych instalacji wykorzystywanych w przygotowywaniu lub dystrybucji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi lub zanieczyszczenia związane z takimi substancjami bądź materiałami dla nowych instalacji nie pozostają w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi w stężeniach wyższych, niż jest to niezbędne do celów ich wykorzystania oraz nie zmniejszają, ani bezpośrednio ani pośrednio, ochrony zdrowia ludzkiego przewidzianej w niniejszej dyrektywie; dokument wyjaśniający oraz specyfikacje techniczne na mocy art. 3 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [10] spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Przegląd załączników
1.
Co najmniej raz na pięć lat Komisja dokonuje przeglądu załącznika I w świetle postępu naukowo-technicznego oraz opracowuje, w miarę potrzeby, propozycje zmian, w ramach procedury ustanowionej w art. 189c Traktatu.
2.
Co najmniej raz na pięć lat Komisja dostosowuje załączniki II i III do postępu naukowo-technicznego.
Takie zmiany, jeśli są niezbędne, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Artykuł 12
Procedura Komitetu
1.
Komisja wspierana jest przez komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji..
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja natychmiast powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku:
a) Komisja odracza stosowanie przyjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia;
b) Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w lit. a).
Artykuł 13
Informacje i sprawozdawczość
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia konsumentom dostępu do właściwej i aktualnej informacji w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
2.
Bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [11], każde Państwo Członkowskie co trzy lata publikuje sprawozdanie w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, mając na celu powiadamianie konsumentów.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje lata 2002, 2003 i 2004.
Każde sprawozdanie zawiera co najmniej wszystkie poszczególne dostawy wody przekraczające średnio 1000 m3 dziennie lub zaopatrujące ponad 5000 osób i obejmuje trzy lata kalendarzowe oraz jest ono publikowane w ciągu roku kalendarzowego kończącego okres sprawozdawczy.
3.
Państwa Członkowskie przesyłają swoje sprawozdania Komisji w ciągu dwóch miesięcy od ich opublikowania.
4. Format i minimalny zakres informacji w odniesieniu do sprawozdań przewidzianych w ust. 2 ustalane są ze specjalnym uwzględnieniem środków, określonych w art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 2 i 3, art. 7 ust. 2, art. 8, art. 9 ust. 6 i 7 oraz art. 15 ust. 1 i w miarę potrzeb są zmieniane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
5.
Komisja bada sprawozdania Państw Członkowskich i co trzy lata publikuje ich sprawozdanie-syntezę w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi we Wspólnocie.
Sprawozdanie to jest publikowane w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań Państw Członkowskich.
6.
Razem z pierwszym sprawozdaniem w sprawie niniejszej dyrektywy, zgodnie z ust. 2, Państwa Członkowskie sporządzają sprawozdanie, które ma zostać przekazane Komisji, w sprawie środków, jakie podjęły lub planują podjąć w celu wypełnienia ich zobowiązań na podstawie art. 6 ust. 3 i załącznika I część B uwaga 10.
W stosownych przypadkach Komisja przedkłada propozycję w sprawie formatu sprawozdania zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Artykuł 14
Okres czasu dla zgodności
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi jest zgodna z niniejszą dyrektywą w okresie pięciu lat od jej wejścia w życie, bez uszczerbku dla uwag 2, 4, i 10 w załączniku I, części B.
Artykuł 15
Wyjątkowe okoliczności
1.
Państwo Członkowskie może, w wyjątkowych okolicznościach i dla określonych geograficznie obszarów, przedłożyć Komisji specjalny wniosek o okres dłuższy niż ten ustanowiony w art. 14.
Dodatkowy okres nie przekracza trzech lat, pod koniec których przeprowadza się przegląd i przekazuje go Komisji, która może na podstawie tego przeglądu zezwolić na drugi dodatkowy okres trwający do trzech lat.
Ten przepis nie ma zastosowania do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, oferowanej do sprzedaży w butelkach lub pojemnikach.
2.
Każdy taki wniosek, w stosunku do którego podano uzasadnienie, ustala trudności, jakich doświadczono i zawiera co najmniej wszystkie informacje określone w art. 9 ust. 3.
3.
Komisja bada ten wniosek zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
4.
Każde Państwo Członkowskie, które dokonało odniesienia do niniejszego artykułu zapewnia, że ludność, której dotyczy ten wniosek, jest niezwłocznie i w odpowiedni sposób informowana o rezultacie tego wniosku.
Dodatkowo Państwo Członkowskie zapewnia, w miarę potrzeby, że porady są udzielane tym grupom ludności, dla których wniosek mógłby stwarzać specjalne ryzyko.
Artykuł 16
Uchylenie
1.
Dyrektywa 80/778/EWG niniejszym traci moc z upływem pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Z zastrzeżeniem ust. 2, uchylenie to pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących ostatecznych terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania, jak wskazano w załączniku IV.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jak odniesienie się do niniejszej dyrektywy i odczytuje się zgodnie z tablicą korelacji ustaloną w załączniku V.
2.
Niezwłocznie po wprowadzeniu w życie przez Państwo Członkowskie przepisów ustawowych, wykonawczych oraz administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy oraz podjęciu środków przewidzianych w art. 14, w odniesieniu do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w tym Państwie Członkowskim są stosowane przepisy niniejszej dyrektywy, a nie dyrektywy 80/778/EWG.
Artykuł 17
Transpozycja do prawa krajowego
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 listopada 1998 r.
w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 66 oraz art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Ustanowione w Traktacie cele Wspólnoty obejmują m.in. stworzenie coraz ściślejszego związku między narodami Europy i zapewnienie postępu gospodarczego i społecznego poprzez eliminowanie dzielących je barier.
(2) Transgraniczne świadczenie usług transmisyjnych i usług społeczeństwa informacyjnego może przyczynić się z punktu widzenia jednostki do pełnej skuteczności wolności słowa jako prawa podstawowego, a z punktu widzenia ogółu — do osiągnięcia celów ustanowionych w Traktacie.
(3) Traktat przewiduje swobodny przepływ wszystkich usług, które zwykle świadczone są za wynagrodzeniem; prawo to, w zastosowaniu do transmisji i usług społeczeństwa informacyjnego, stanowi także przejaw w prawie wspólnotowym zasady ogólnej, mianowicie zasady wolności wyrażania opinii zagwarantowanej w art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; artykuł ten wyraźnie uznaje prawo obywateli do otrzymywania i przekazywania informacji bez względu na granice państwowe, a każde ograniczenie tego prawa musi być oparte na stosownym rozważeniu innych uzasadnionych interesów zasługujących na ochronę prawną.
(4) Komisja podjęła szerokie konsultacje oparte na Zielonej Księdze "Ochrona prawna usług kodowanych na rynku wewnętrznym"; wyniki tych konsultacji potwierdziły potrzebę istnienia instrumentu prawnego w ramach Wspólnoty, zapewniającego ochronę prawną wszystkich tych usług, za które wynagrodzenie polega na dostępie warunkowym.
(5) Parlament Europejski w swej rezolucji z dnia 13 maja 1997 r. roku w sprawie Zielonej Księgi [4], wezwał Komisję do przedstawienia projektu dyrektywy, obejmującego wszelkie usługi kodowane, w odniesieniu do których kodowanie jest wykorzystywane dla zapewnienia wniesienia opłaty, oraz uzgodnił, iż powinno to obejmować usługi społeczeństwa informacyjnego świadczone na odległość przy pomocy środków elektronicznych, jak i na indywidualne zamówienie odbiorcy, jak również usługi transmisyjne.
(6) Możliwości stworzone przez technologie cyfrowe zapewniają potencjał dla zwiększenia wyboru ze strony konsumentów i wspierania różnorodności kulturowej poprzez tworzenie coraz szerszego zakresu usług w rozumieniu art. 59 i 60 Traktatu; rentowność tych usług będzie często zależała od wykorzystania dostępu warunkowego w celu uzyskania opłaty przez dostawcę usług; z tego względu ochrona prawna świadczących usługi przeciwko nielegalnym urządzeniom, umożliwiającym dostęp do tych usług bez opłaty, wydaje się konieczna w celu zapewnienia rentowności usług.
(7) Znaczenie tego zagadnienia wyrażono w komunikacie Komisji "Inicjatywa europejska w sprawie handlu elektronicznego".
(8) Zgodnie z art. 7a Traktatu rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów i usług; art. 128 ust. 4 Traktatu nakłada na Wspólnotę obowiązek uwzględnienia aspektów kulturalnych w swoim działaniu na podstawie innych postanowień Traktatu; na mocy art. 130 ust. 3 Traktatu Wspólnota musi w ramach prowadzonych działań i polityk przyczyniać się do tworzenia warunków niezbędnych dla konkurencyjności jej przemysłu.
(9) Niniejsza dyrektywa nie narusza możliwych przyszłych przepisów Wspólnoty lub prawa krajowego zmierzających do zapewnienia, aby usługi transmisyjne, które zostaną uznane za leżące w interesie publicznym, nie były oparte na dostępie warunkowym.
(10) Niniejsza dyrektywa nie narusza aspektów kulturalnych jakiegokolwiek przyszłego działania wspólnotowego, dotyczącego nowych usług.
(11) Różnice między przepisami krajowymi dotyczącymi ochrony prawnej usług dostępu warunkowego lub usług opartych na takim dostępie naraża na tworzenie barier wobec swobodnego przepływu usług i towarów.
(12) Zastosowanie Traktatu nie jest wystarczające dla usunięcia tych przeszkód dla rynku wewnętrznego; przeszkody te powinny dlatego być usunięte przez ustanowienie równoważnego poziomu ochrony między Państwami Członkowskimi; oznacza to zbliżenie przepisów krajowych odnoszących się do działalności handlowej dotyczącej nielegalnych urządzeń.
(13) Niezbędne wydaje się zapewnienie, że Państwa Członkowskie stworzą właściwą ochronę prawną przeciwko wprowadzaniu na rynek, dla bezpośredniej lub pośredniej korzyści finansowej, nielegalnych urządzeń, które umożliwiają lub ułatwiają obchodzenie wszelkich środków technologicznych bez upoważnienia, pomyślanych jako ochrona legalnie świadczonych usług.
(14) Taka działalność handlowa dotycząca nielegalnych urządzeń obejmuje również przekaz informacji handlowej, w tym wszelkie formy reklamy, marketingu bezpośredniego, sponsorowania, promocji sprzedaży oraz public relations, promujących takie produkty i usługi.
(15) Taka działalność handlowa jest szkodliwa dla konsumenta, który może być wprowadzony w błąd co do pochodzenia nielegalnych urządzeń; niezbędny jest wysoki poziom ochrony konsumentów w celu zwalczania tego rodzaju oszustwa wobec konsumentów; art. 129a ust. 1 Traktatu stanowi, że Wspólnota powinna przyczyniać się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów w ramach podejmowanych środków na podstawie art. 100a Traktatu.
(16) Z tego względu ramy prawne dla tworzenia jednolitego obszaru audiowizualnego, ustanowione przez dyrektywę Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [5], powinny być uzupełnione przez odniesienie do systemów dostępu warunkowego, ustanowionych w niniejszej dyrektywie, w celu zapewnienia jednakowego traktowania nadawców transmisji transgranicznych, niezależnie od miejsca ich siedziby.
(17) Zgodnie z uchwałą Rady z dnia 29 czerwca 1995 r. w sprawie skutecznego jednolitego stosowania prawa wspólnotowego i w sprawie kar stosowanych w związku z naruszaniem prawa wspólnotowego w ramach rynku wewnętrznego [6], Państwa Członkowskie są zobowiązane do podejmowania wszystkich środków zapewniających, że prawo wspólnotowe jest stosowane z taką samą efektywnością i dokładnością, jak prawo krajowe.
(18) Zgodnie z art. 5 Traktatu Państwa Członkowskie są zobowiązane do podejmowania wszystkich właściwych środków dla zagwarantowania stosowania i skuteczności prawa wspólnotowego, w szczególności poprzez zapewnienie, że wybrane sankcje są skuteczne, odstraszające i proporcjonalne, a środki naprawcze właściwe.
(19) Zbliżanie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich powinno być ograniczone do zakresu niezbędnego dla osiągnięcia celów rynku wewnętrznego, zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w art. 3b ust. 3 Traktatu.
(20) Dystrybucja nielegalnych urządzeń obejmuje także przekazywanie w jakikolwiek sposób i wprowadzanie takich urządzeń do obrotu zarówno w obrębie Wspólnoty, jak i poza nią.
(21) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania jakichkolwiek przepisów prawa krajowego, które mogą zabraniać prywatnego posiadania nielegalnych urządzeń, stosowania wspólnotowych reguł konkurencji oraz stosowania wspólnotowych reguł dotyczących prawa własności intelektualnej.
(22) Prawo krajowe dotyczące sankcji i środków prawnych, związanych z działalnością handlową mającą charakter naruszenia, może stanowić, że działalność wykonuje się wiedząc, lub mając racjonalne podstawy, aby dowiedzieć się, że odnośne urządzenia były nielegalne.
(23) Sankcje i środki prawne przewidziane na mocy niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych sankcji lub środków prawnych przewidzianych w prawie krajowym, takich jak ogólne środki zapobiegawcze lub zajęcie; Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do ustanowienia sankcji karnych za działalność mającą charakter naruszenia objętą niniejszą dyrektywą; przepisy Państw Członkowskich dotyczące działań w zakresie dochodzenia odszkodowań powinny być zgodne z ich ustawodawstwami krajowymi i systemami prawnymi.
(24) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania krajowych reguł nieobjętych niniejszą dyrektywą, takich jak przyjęte dla ochrony małoletnich, w tym zgodnych z dyrektywą 89/552/EWG, lub przepisów prawa krajowego związanych z porządkiem publicznym lub bezpieczeństwem publicznym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów prawnych Państw Członkowskich, dotyczących środków podejmowanych przeciwko nielegalnym urządzeniom dającym nieuprawniony dostęp do usług podlegających ochronie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) usługa chroniona oznacza dowolną z następujących usług, świadczoną w zamian za wynagrodzenie i na podstawie dostępu warunkowego:
- transmisję telewizyjną zgodnie z definicją art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG,
- transmisję radiową, oznaczająca dowolną transmisję kablową lub bezprzewodową, w tym przez satelitę, programów radiowych skierowanych do odbioru publicznego,
- usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [7],
lub świadczenie warunkowego dostępu do powyższych usług, uznane za usługę samą w sobie;
b) warunkowy dostęp oznacza wszelkie środki i/lub urządzenia techniczne, przy pomocy których dostęp do usług chronionych w zrozumiałej formie jest uwarunkowany wcześniejszym indywidualnym upoważnieniem;
c) urządzenia dostępu warunkowego oznaczają każdy sprzęt lub oprogramowanie zaprojektowane lub przystosowane do udostępniania usług chronionych w zrozumiałej formie;
d) usługa towarzysząca oznacza instalację, utrzymanie lub zastąpienie urządzeń dostępu warunkowego, jak również świadczenie usług przekazu informacji handlowych w związku z nimi lub usługami chronionymi;
e) urządzenie nielegalne oznacza wszelkie wyposażenie lub oprogramowanie zaprojektowane lub przystosowane do udostępniania usług chronionych w zrozumiałej formie bez zezwolenia świadczącego usługi;
f) dziedzina regulowana przez niniejszą dyrektywę oznacza wszelkie przepisy odnoszące się do nielegalnej działalności, o której mowa w art. 4.
Artykuł 3
Zasady rynku wewnętrznego
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne dla zakazu na ich terytorium rodzajów działalności wymienionych w art. 4 oraz dla zapewnienia sankcji i środków prawnych określonych w art. 5.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, Państwa Członkowskie nie mogą:
a) ograniczać świadczenia usług chronionych ani usług towarzyszących pochodzących z innego Państwa Członkowskiego;
b) ograniczać swobodnego przepływu urządzeń dostępu warunkowego z powodów należących do dziedziny regulowanej przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 4
Rodzaje działalności mającej charakter naruszenia
Państwa Członkowskie zakazują na swym terytorium prowadzenia następujących rodzajów działalności:
a) produkcji, przywozu, dystrybucji, sprzedaży, wynajmu lub posiadania urządzeń nielegalnych w celach handlowych;
b) instalacji, serwisu lub wymiany urządzeń nielegalnych w celach handlowych;
c) korzystania z informacji handlowych w celu promowania urządzeń nielegalnych.
Artykuł 5
Sankcje i środki prawne
1.
Sankcje muszą być skuteczne, odstraszające i proporcjonalne do potencjalnego wpływu działalności mających charakter naruszeń.
2.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki dla zapewnienia, że podmioty świadczące usługi chronione, których interes doznał na ich terytorium uszczerbku w wyniku wymienionej w art. 4 działalności mającej charakter naruszenia, będą miały dostęp do właściwych środków prawnych, włączając wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie i uzyskanie nakazu sądu lub innego środka zapobiegawczego oraz, gdy ma to zastosowanie, złożenie wniosków o wycofanie z obiegu handlowego urządzeń nielegalnych.
Artykuł 6
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 28 maja 2000 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Sprawozdania
Nie później niż trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co dwa lata, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdania z wykonania niniejszej dyrektywy, załączając, gdzie stosowne, propozycje, w szczególności w odniesieniu do definicji na mocy art. 2, dla jej dostosowania w świetle rozwoju gospodarczego i technicznego oraz konsultacji przeprowadzanych przez Komisję.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 98/85/WE
z dnia 11 listopada 1998 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 96/98/WE w sprawie wyposażenia statków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków [1], w szczególności tiret pierwsze i drugie,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Do celów dyrektywy Rady 96/98/WE, międzynarodowymi konwencjami, włączając Konwencję SOLAS z 1974 r. oraz normami badań są te, wraz ze zmianami, obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
(2) Zmiany Konwencji SOLAS i innych międzynarodowych konwencji oraz nowych norm badań weszły lub wkrótce wejdą w życie od chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy.
(3) Dokumenty te określają nowe zasady dotyczące wyposażenia, które ma znajdować się na pokładzie statków.
(4) Dyrektywę 96/98/WE należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 98/74/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/98/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) "urządzenie radiokomunikacyjne"; oznacza urządzenie wymagane na mocy rozdziału IV Konwencji SOLAS z 1974 r., w wersji obowiązującej z dnia 1 stycznia 1999 r. oraz radiotelefon VHF, znajdujący się na wyposażeniu łodzi i tratw ratunkowych, wymagany na mocy prawidła III/6.2.1 tej samej Konwencji;";
b) w lit. d) i n), wyrazy "data przyjęcia niniejszej dyrektywy" zastępuje się "dnia 1 stycznia 1999 r.";
2) Załącznik A zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze oraz administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 kwietnia 1999 r., i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 98/86/WE
z dnia 11 listopada 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 96/77/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/34/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a);
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności;
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest ustalenie kryteriów czystości dla wszystkich dodatków innych niż barwniki i słodziki, wymienione w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 95/2/WE z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [3], ostatnio zmienione dyrektywą 98/72/WE [4];
konieczne jest zastąpienie kryteriów czystości określonych dyrektywą Rady 78/663/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. ustanawiającą szczególne kryteria czystości środków emulgujących, stabilizujących, zagęszczających i żelujących, stosowanych w środkach spożywczych [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 92/4/EWG [6];
dyrektywa Komisji 96/77/WE z dnia 2 grudnia 1996 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dla dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [7] ustala pierwszy wykaz kryteriów czystości dla pewnej liczby dodatków do żywności. Wykaz ten powinien zostać uzupełniony o nowo ustanowione kryteria czystości dla pozostałych dodatków do żywności;
konieczne jest uwzględnienie specyfikacji i technik analitycznych dotyczących dodatków do żywności, wymienionych w Codex Alimentarius sporządzonym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności;
dodatki do żywności, jeśli są przygotowane metodami produkcji lub z materiałów wyjściowych znacznie różniących się od tych, które uwzględniono w ocenie wydanej przez Naukowy Komitet ds. Żywności lub od tych, określonych w niniejszej dyrektywie, powinny zostać poddane ocenie Naukowego Komitetu ds. Żywności w celu dokonania ich pełnej oceny ze szczególnym naciskiem na kryteria czystości;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/77/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Kryteria czystości określone w art. 1 zastąpią kryteria czystości wymienione w dyrektywach 65/66/EWG, 78/663/EWG i 78/664/EWG;"
2) w Załączniku dodaje się tekst Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Produkty znajdujące się na rynku lub etykietowane przed dniem 1 lipca 1999 r., które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, mogą być wprowadzane do obrotu aż do wyczerpania zapasów.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 98/87/WE
z dnia 13 listopada 1998 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/47/WE [2], w szczególności jego art. 10 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z punktem VII.E.4 załącznika XV Aktu Przystąpienia, Królestwo Szwecji może zachować ustawodawstwo krajowe nakazujące podawanie zawartości fosforu na etykietach informujących o składzie mieszanek paszowych przeznaczonych dla ryb do dnia 31 grudnia 1997 r.;
zgodnie z załącznikiem XV wspomnianego wyżej Aktu, Szwecja ma obowiązek dołączania do wniosków dotyczących dostosowania przepisów wspólnotowych w odniesieniu do wspomnianego minerału szczegółowe uzasadnienie naukowe;
Szwecja przekazała uzasadnienie 5 czerwca 1997 r.;
dyrektywa 79/373/EWG przewiduje regularne aktualizowanie załączonego do niej Załącznika na podstawie wiedzy naukowej i technicznej;
wzbogacanie w fosfor wpływa destabilizująco na ekologiczną równowagę jezior i mórz; zważywszy, efektem eurtofizacji w jeziorach śródlądowych są rozkwit sinic, niedobór tlenu, duża śmiertelność ryb i obniżone zróżnicowanie biologiczne;
w związku z tym niezbędne jest ograniczenie emisji fosforu do minimum; zważywszy, że obowiązkowe podawanie zawartości fosforu na etykietach mieszanek paszowych dla ryb przyczyniłoby się w znacznym stopniu do łatwiejszego stosowania właściwych zasad karmienia;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do Załącznika do dyrektywy 79/373/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 marca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od 1 lipca 1999 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 98/89/WE
z dnia 20 listopada 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/152/EWG odnoszącą się do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej oraz skrzyń ładunkowych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/152/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej oraz skrzyń ładunkowych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 97/54/WE, w szczególności jej art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
uwzględniając zwiększenie maksymalnej prędkości konstrukcyjnej do 40 km/h oraz najnowsze osiągnięcia, jest obecnie właściwe, aby dostosować wymóg dotyczący tolerancji związanej z pomiarem prędkości określony w pkt 1.5 Załącznika do dyrektywy 74/152/WE;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Podpunkt 1.5 Załącznika do dyrektywy 74/152/EWG otrzymuje brzmienie: "wynik przekraczający maksymalną prędkość konstrukcyjną o 3 km/h".
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 2000 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika, udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeżeli ciągniki te są zgodne z wymogami dyrektywy 74/152/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 2004 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, jeżeli nie spełnia on wymogów dyrektywy 74/152/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do ciągnika, jeżeli nie jest on zgodny z wymogami dyrektywy 74/152/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 grudnia 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 98/90/WE
z dnia 30 listopada 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/387/EWG odnoszącą się do drzwi pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Komisji 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/14/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/387/EWG z dnia 27 lipca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do drzwi pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/387/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w sprawie procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; tym samym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczące układów, części i odrębnych jednostek technicznych stosuje się do niniejszej dyrektywy;
możliwe jest dalsze dostosowanie dyrektywy 70/387/EWG do postępu technicznego poprzez poprawę bezpieczeństwa osób wsiadających do przedziału kierowcy i opuszczających go w niektórych typach pojazdów ciężarowych;
w szczególności art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny zawierający właściwe pozycje załącznika I do tej dyrektywy, a także świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego;
w związku z praktycznymi aspektami stosowania dyrektywy 70/387/EWG konieczne jest zapewnienie, aby we wszystkich Państwach Członkowskich istniały jednolite przepisy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa 70/387/EWG otrzymuje brzmienie:
1) W art. 1 wyrazy "ciągniki rolnicze" zastępuje się wyrazami: "ciągniki rolnicze i leśne", a wyrazy "maszyny i pojazdy do robót publicznych" zastępuje się wyrazami: "wszelkie maszyny jezdne".
2) Załączniki zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r. Państwa Członkowskie nie mogą z powodów odnoszących się do drzwi pojazdów:
- odmówić, w odniesieniu do danego typu pojazdu, homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu,
lub
- zakazać sprzedaży, rejestracji czy wejścia do użytku pojazdów,
jeżeli pojazdy te są zgodne z wymaganiami dyrektywy 70/387/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 2000 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE,
oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla nowego typu pojazdu, z powodów odnoszących się do drzwi pojazdu, jeżeli nie są spełnione wymagania dyrektywy 70/387/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 grudnia 1998 r.
odnosząca się do pojazdów silnikowych i ich przyczep, przeznaczonych do transportu drogowego towarów niebezpiecznych oraz zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [4], która transponuje do prawa Wspólnotowego, Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), a także mając na uwadze, co następuje:
rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, na którym musi być zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
aby w pełni osiągnąć ten cel konieczna jest całkowita harmonizacja wymogów technicznych dla pojazdów przeznaczonych do drogowego transportu towarów niebezpiecznych;
powinny zostać wyeliminowane występujące w handlu bariery techniczne w zakresie przepisów dotyczących homologacji typu WE pojazdów przeznaczonych do drogowego transportu towarów niebezpiecznych, co pozwoli na sprawną organizację omawianego rynku;
konieczne jest w kontekście rynku wewnętrznego zharmonizowanie standardów dla środków drogowego transportu towarów niebezpiecznych;
konieczne jest zharmonizowanie procedur z zakresu homologacji w Państwach Członkowskich;
niniejsza dyrektywa jest jedną z odrębnych dyrektyw, która musi być realizowana w celu przestrzegania procedury homologacji typu WE, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG [5] oraz w celu zapewnienia przystosowania pojazdów do wymogów procedury homologacji typu WE, ustanowionej przez powyższą dyrektywę; przepisy dyrektywy 70/156/EWG dotyczące pojazdów mają zastosowanie do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej odrębnej dyrektywy załączony był dokument informacyjny wcielający odpowiednie pozycje załącznika I do tej dyrektywy, jak również świadectwo homologacji typu opierające się na załączniku VI, w celu umożliwienia komputeryzacji procedur homologacji;
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do pojazdów kategorii "N" i "O", jak określa art. 2 i załącznik II do dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczonych do drogowego transportu towarów niebezpiecznych na terytorium lub między Państwami Członkowskimi.
Zakres, definicja, klasyfikacja i wymagania, dotyczące tego typu pojazdów oraz przepisy administracyjne dla homologacji typu WE są ustanowione odpowiednio w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "towary niebezpieczne" oznaczają substancje i artykuły określone w art. 2 dyrektywy 94/55/WE,
- "transport" oznacza operacje transportu drogowego określone w art. 2 dyrektywy 94/55/WE.
Artykuł 3
Do dyrektywy 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany, przez dodanie:
a) następującej pozycji do załącznika I:"
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
";
b) następującej pozycji do części I załącznika IV:
"Rodzaj _BAR_ Numer dyrektywy _BAR_ Metryka Dziennika Urzędowego _BAR_ Przydatność zastosowania _BAR_
M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
56.
Pojazdy przeznaczone do transportu towarów niebezpiecznych _BAR_ 98/91/WE _BAR_ L 11 z 16.1.1999 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x _BAR_ x" _BAR_
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie mogą w związku z transportem towarów niebezpiecznych:
- odmówić, ze względu na typ pojazdu, udzielenia homologacji typu WE lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania pojazdów bazowych lub pojazdów kompletnych, określonych w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG
z powodów dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, jeżeli są spełnione wymagania załączników do niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać rejestracji, sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania pojazdu skompletowanego z pojazdu bazowego, określonego w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG uzasadniając to kwestiami dotyczącymi pojazdu bazowego i transportu towarów niebezpiecznych:
- jeżeli wymagania załączników do niniejszej dyrektywy dla pojazdu bazowego są spełnione oraz jeżeli kompletacja pojazdu bazowego nie przeczy tym wymaganiom, lub
- jeżeli dla pojazdu kompletnego spełnione są wymagania załączników do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 16 stycznia 2000 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 98/92/WE
z dnia 14 grudnia 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 70/524/WE dotyczącą dodatków paszowych oraz dyrektywę 95/69/WE ustanawiają warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 14 dyrektywy Rady 70/524/EWG [4] stwierdza, że Rada ma uchwalić wysokości opłat, jakie należy nakładać z tytułu zatwierdzania zakładów i ich pośredników;
artykuł 6 dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [5] stwierdza, że opłata może być nałożona przez Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy z tytułu badania dokumentacji dotyczącej dopuszczania przez Wspólnotę dodatków paszowych; Rada ma ustalić wysokość takiej opłaty;
badanie finansowania niniejszych usług w poszczególnych Państw Członkowskich ujawniło, że ustalanie opłat na poziomie wspólnotowym stanowiłoby nieproporcjonalnie daleko posuniętą interwencję w istniejący system pobierania opłat prowadzony przez Państwa Członkowskie; koszty poniesione przez Państwa Członkowskie w związku z świadczeniem takich usług są bardzo zróżnicowane, zwłaszcza ze względu na duże różnice kosztów pracy;
w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji należy sprawić, aby Rada przyjęła decyzję w sprawie zharmonizowanych zasad obliczania poziomu opłat;
stosowne przepisy zawarte w dyrektywach 70/524/EWG i 95/69/WE wymagają w związku z tym zmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/524/EWG wprowadza się następujące zmiany:
w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przed dniem 1 kwietnia 1999 r. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, przyjmuje zasady obliczania poziomu opłat określonych w ust. 1."
Artykuł 2
W dyrektywie 95/69/EWG wprowadza się następujące zmiany:
artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną głosów na wniosek Komisji, do dnia 1 kwietnia 1999 r. przyjmuje kwoty opłat, które mają być pobierane za zatwierdzanie zakładów i ich pośredników." .
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 marca 1999 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 98/93/WE
z dnia 14 grudnia 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 68/414/EWG nakładającą na Państwa Członkowskie EWG obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 103a ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rada przyjęła dyrektywę nr 68/414/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. nakładającą na Państwa Członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych [4].
(2) Przywóz ropy naftowej i produktów ropopochodnych nadal odgrywa ważną rolę we wspólnotowych nośnikach energii; trudności, nawet przejściowe, powodujące redukcję dostaw tych produktów lub ich znaczący wzrost cen na rynku międzynarodowym potrafią poważnie zakłócić działalność ekonomiczną Wspólnoty; Wspólnota musi być w stanie nie dopuścić do jakichkolwiek szkodliwych efektów takiej sytuacji lub przynajmniej je zredukować; konieczne jest zaktualizowanie dyrektywy 68/414/EWG dostosowujące ją do rzeczywistego rynku wewnętrznego Wspólnoty i rozwoju rynku produktów ropopochodnych.
(3) W dyrektywie 73/238/EWG [5] Rada określiła stosowne środki — włącznie z czerpaniem z zapasów naftowych — jakie należy podejmować w przypadku trudności w dostawach Wspólnoty ropy naftowej oraz w produktów ropopochodnych; Państwa Członkowskie podjęły zobowiązania tego samego rodzaju w ramach umowy dotyczącej "Międzynarodowego Programu Energii".
(4) Istotne jest zwiększenie bezpieczeństwa zaopatrzenia w ropę naftową.
(5) Warunki organizacji zapasów naftowych nie powinny szkodzić sprawnemu funkcjonowaniu wewnętrznego rynku.
(6) Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają w niczym stosowania Traktatu, w szczególności przepisów dotyczących wewnętrznego rynku i konkurencji.
(7) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 3b Traktatu, cel polegający na utrzymywaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa zaopatrzenia w ropę naftową we Wspólnocie, dzięki niezawodnym i przejrzystym mechanizmom, znajdującym oparcie w solidarności między Państwami Członkowskimi, z zachowaniem reguł wewnętrznego rynku oraz konkurencji, może być lepiej realizowany w skali wspólnotowej; niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co konieczne dla osiągnięcia tego celu.
(8) Zapasy te powinny być do dyspozycji Państw Członkowskich celem zapobiegania jakimkolwiek trudnościom w zaopatrzeniu w ropę naftową; Państwa Członkowskie powinny mieć kompetencje i zdolność do sterowania przeznaczeniem zapasów w taki sposób, ażeby móc je szybko oddać do dyspozycji tym sektorom, gdzie potrzeby zaopatrzenia naftowego są najpilniejsze.
(9) Warunki składowania powinny zapewniać dyspozycyjność zapasów oraz ich dostępność dla konsumenta.
(10) Należy dbać o przejrzystość warunków składowania w taki sposób, ażeby zapewnić sprawiedliwy i niedyskryminacyjny rozdział kosztów związanych z obowiązkiem składowania; wobec tego Państwa Członkowskie mogą oddawać do dyspozycji zainteresowanych stron informacje dotyczące kosztu składowania.
(11) Celem zorganizowania składowania Państwa Członkowskie mogą odwoływać się do systemu opierającego się na delegowaniu w całości lub częściowo tego obowiązku jakiejś instytucji lub agencji składowej; ewentualna reszta powinna być składowana przez zakłady rafineryjne oraz inne podmioty rynkowe; partnerstwo pomiędzy państwem oraz sektorem prywatnym jest zasadnicze dla skuteczności i niezawodności mechanizmów składowania.
(12) Sama produkcja własna przyczynia się do bezpieczeństwa dostaw; ewolucja rynku naftowego może usprawiedliwiać przyznanie odpowiedniego zwolnienia z obowiązku utrzymywania zapasów naftowych w Państwach Członkowskich posiadających własną produkcję naftową; zgodnie z zasadą pomocniczości, Państwa Członkowskie mogą zwalniać przedsiębiorstwa z obowiązku utrzymywania zapasów do wysokości nieprzekraczającej wielkości produkcji przez nie wytwarzanej z ropy naftowej wydobywanej z podłoża danego państwa.
(13) Należy dostosować metody już stosowane przez Wspólnotę i przez Państwa Członkowskie w ramach ich zobowiązań i umów międzynarodowych; ewolucja struktury zużycia ropy, zbiorniki paliwowe międzynarodowego lotnictwa stały się ważnym elementem tego zużycia.
(14) Konieczne jest dostosowanie i uproszczenie procedur wspólnotowych dotyczących statystycznego spisu zapasów naftowych.
(15) Zapasy naftowe mogą być w zasadzie przechowywane w jakimkolwiek miejscu Wspólnoty, dlatego należy ułatwiać tworzenie zapasów poza terytorium państwa; koniecznym jest, ażeby decyzja o przechowywaniu zapasów poza terytorium kraju była podejmowana przez rząd danego Państwa Członkowskiego w zależności od jego potrzeb oraz w trosce o zapewnienie bezpieczeństwa zaopatrzenia; w przypadku zapasów oddanych do dyspozycji innego przedsiębiorstwa, instytucji lub jednostki konieczne są bardziej szczegółowe reguły celem zagwarantowania ich dyspozycyjności i dostępności w razie trudności w zaopatrzeniu w ropę.
(16) Pożądane jest, celem dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego, wspieranie zawierania pomiędzy Państwami Członkowskimi umów dotyczących posiadania minimalnych zapasów, w celu zachęcania do wykorzystywania możliwości składowania istniejących w innych Państwach Członkowskich; decyzja w sprawie zawierania takich umów należy do zainteresowanych Państw Członkowskich.
(17) Należy wzmocnić administracyjny nadzór nad zapasami i ustanowić skuteczne mechanizmy sterowania zapasami oraz ich kontrolowania; konieczne jest zaplanowanie systemu sankcji celem narzucenia takiej kontroli.
(18) W dyrektywie 72/425/EWG wprowadzono zwiększenie z 65 do 90 dni okresu odniesienia, określonego w art. 1 ust. 1 dyrektywy 68/414/EWG, oraz przewidziano warunki, jakie powinny towarzyszyć temu zwiększeniu; niniejsza dyrektywa sprawia, że poprzednia traci swoją moc; dlatego należy uchylić dyrektywę 72/425/EWG.
(19) Należy regularnie informować Radę o stanie bezpiecznych zapasów we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 68/414/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w celu utrzymania wewnątrz Unii Europejskiej w sposób właściwy, uwzględniając przepisy art. 7, swoich własnych zapasów produktów naftowych na poziomie odpowiadającym, dla każdej z kategorii produktów naftowych wyszczególnionych w art. 2, co najmniej dziewięćdziesięciodniowemu przeciętnemu dziennemu zużyciu wewnętrznemu w poprzednim roku kalendarzowym, określonym w art. 4.
2.
Utrzymywane zapasy mogą być pomniejszone o część zużycia wewnętrznego zaspokajanego przez pochodne ropy naftowej produkowane lokalnie przez Państwo Członkowskie; pomniejszenie może wynieść maksimum 25 % tego zużycia.
O dystrybucji wewnątrz Państw Członkowskich rezultatu takiej dedukcji powinny zdecydować Państwa Członkowskie";
2) skreśla się art. 2;
3) istniejący art. 3 staje się art. 2. Dodaje się do niego następujący akapit:
"Dostawy paliw dla statków morskich nie są włączane do obliczeń zużycia wewnętrznego.";
4) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3
1.
Zapasy utrzymywane zgodnie z przepisami art. 1 znajdują się w całkowitej dyspozycji Państw Członkowskich w razie trudności zaopatrzenia w ropę.
Państwa Członkowskie wyposażają się w prawne kompetencje do podejmowania decyzji na temat przeznaczenia zapasów w podobnych sytuacjach.
Poza tymi sytuacjami Państwa Członkowskie dbają o zapewnienie dyspozycyjności i dostępności tych zapasów; ustanawiają warunki identyfikacji, księgowania i kontroli zapasów.
2.
Państwa Członkowskie dbają o stosowanie równych i niedyskryminacyjnych warunków, jeśli chodzi o przepisy odnoszące się do składowania.
Koszty wynikające ze składowania określonego w art. 1 muszą być przedstawiane w sposób przejrzysty.
Pod tym względem Państwa Członkowskie mogą dostosowywać środki celem uzyskiwania odpowiednich informacji dotyczących kosztów składowania określanego w art. 1 oraz po to, ażeby udostępniać te informacje zainteresowanym stronom.
3.
W celu spełnienia wymogów zawartych w ust. 1 i 2 Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o odwołaniu się do pomocy instytucji lub agencji składującej, która ma za zadanie przechowywanie całości lub części zapasów.
Dwa lub więcej Państw Członkowskich może zadecydować o odwołaniu się do pomocy tej samej instytucji lub agencji składującej.
W takim przypadku ponoszą one solidarną odpowiedzialność za przestrzeganie zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy";
5) artykuł 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o statystycznym spisie zapasów istniejących na koniec każdego miesiąca, sporządzonym zgodnie z przepisami art. 5 i 6, uściślając liczbę dni średniego spożycia z poprzedniego roku kalendarzowego, jaką te zapasy stanowią.
Powiadomienie to musi zostać wykonane najpóźniej dwudziestego piątego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu odniesienia.
Obowiązek składowania danego Państwa Członkowskiego opiera się na spożyciu wewnętrznym poprzedniego roku kalendarzowego.
Na początku każdego roku kalendarzowego, najpóźniej 31 marca, Państwa Członkowskie powinny dokonać ponownego oszacowania wielkości swoich zobowiązań składowych i starać się przestrzegać nowych zobowiązań corocznie, gdy tylko okaże się to możliwe oraz, niezależnie od okoliczności, najpóźniej 31 lipca.
W statystycznym spisie zapasy paliwa do silników odrzutowych typu kerozen ujawniane są w odrębnej rubryce w kategorii II";
6) artykuł 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
Zapasy, jakie należy utrzymywać w ramach obowiązku określonego w art. 1, mogą występować w postaci ropy naftowej i produktów pośrednich, jak również w postaci wyrobów gotowych.
W statystycznym spisie zapasów, przewidzianym w art. 4, produkty gotowe są liczone z uwzględnieniem ich rzeczywistego tonażu; ropa naftowa i produkty pośrednie brane są pod uwagę:
- proporcjonalnie do wielkości zapasów w każdej z kategorii produktów uzyskiwanych w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego w rafineriach państwowych danego państwa;
- na podstawie programów produkcji rafinerii danego państwa w roku bieżącym;
- z uwzględnieniem stosunku występującego, z jednej strony, między całkowitą ilością produktów podlegających obowiązkowi składowania, wytworzonych w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego w danym Państwie Członkowskim oraz, z drugiej strony, pomiędzy całkowitą ilością ropy naftowej wykorzystaną w czasie tego samego roku, jednakże tylko do wysokości 40 % całkowitego obowiązku, w przypadku pierwszej i drugiej kategorii (benzyny i olejów napędowych), oraz 50 % w przypadku kategorii trzeciej (oleje opałowe).
Produkty mieszane, w przypadku kiedy przeznaczone są do wytwarzania produktów końcowych wymienionych w art. 2, mogą zastępować produkty, dla których są przeznaczone";
7) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przy wyliczaniu minimalnego poziomu zapasów, przewidzianego w art. 1, w spisie statystycznym umieszcza się jedynie wielkości przechowywane zgodnie z art. 3 ust. 1.";
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W zastosowaniu niniejszej dyrektywy zapasy mogą, w ramach porozumień międzyrządowych, być ustanawiane na terytorium danego Państwa Członkowskiego na rachunek przedsiębiorstw, organizacji lub agencji mających swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim.
Zadaniem rządu danego Państwa Członkowskiego jest podjęcie decyzji, czy zapasy będą przetrzymywane poza terytorium danego kraju.
W takim przypadku Państwo Członkowskie, na którego terytorium zapasy te są składowane w ramach tego rodzaju umowy, nie może się sprzeciwić temu, ażeby zostały one przeniesione do innych państw, na których rachunek zapasy są przetrzymywane na mocy tej umowy; sprawuje ono kontrolę nad zapasami zgodnie z procedurami określonymi w tej umowie, ale nie umieszcza ich w swoim spisie statystycznym.
W takim przypadku wraz ze spisem statystycznym, określonym w art. 4, każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji sprawozdanie na temat zapasów przechowywanych na swoim własnym terytorium na rachunek innego Państwa Członkowskiego, jak również na temat zapasów przechowywanych w innych Państwach Członkowskich na swój własny rachunek.
W obu tych przypadkach w sprawozdaniu wymienić należy miejsca składowania i/lub spółki przetrzymujące te zapasy, ilości i kategorie składowanych produktów lub ropy naftowej.
Projekty umów określone w akapicie pierwszym przekazywane są Komisji, która może formułować swoje uwagi pod adresem zainteresowanych rządów.
Umowy te, po ich zawarciu, notyfikowane są Komisji, która podaje je do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich.
Umowy te spełniają następujące warunki:
- dotyczą ropy naftowej oraz wszystkich produktów naftowych, określonych w niniejszej dyrektywie,
- ustalają warunki i sposób składowania, którego celem jest zapewnienie sterowania zapasami oraz ich dyspozycyjności,
- wskazują procedurę celem zapewnienia kontroli oraz identyfikacji przewidzianych zapasów, w szczególności metody stosowane w razie dokonywania inspekcji lub współpracy z inspektorami podczas ich wykonywania,
- są zawierane w zasadzie na okres nieograniczony,
- uściślają że, jeżeli przewidziana jest możliwość jednostronnego ich wypowiedzenia, nie znajduje ona zastosowania w przypadku kryzysu zaopatrzeniowego i że, w każdym przypadku, Komisja informowana jest każdorazowo o wypowiedzeniu.
W przypadku kiedy zapasy, ustanawiane na mocy tego rodzaju umów, nie stanowią własności przedsiębiorstwa, instytucji lub agencji, na których spoczywa obowiązek przetrzymywania zapasów, ale są oddawane do dyspozycji tego przedsiębiorstwa, instytucji lub agencji przez inne przedsiębiorstwo, instytucję lub agencję, spełnione są następujące warunki:
- przedsiębiorstwo, instytucja lub agencja będące beneficjentami muszą posiadać prawo umowne do nabywania tych zapasów w czasie całego okresu objętego umową; metodologia umożliwiająca określenie ceny tego zakupu powinna zostać ustalona przez obie zainteresowane strony,
- minimalny okres zawierania takiej umowy wynosi 90 dni,
- miejsce składowania i/lub spółki przetrzymujące zapasy oddawane do dyspozycji przedsiębiorstwa, instytucji lub agencji będących beneficjentami, jak również ilość i kategoria produktów lub ropy naftowej składowanych w tym miejscu, muszą być dokładnie sprecyzowane,
- przedsiębiorstwo, instytucja lub agencja przetrzymujące zapasy muszą, przez cały czas trwania umowy, zapewniać w każdej chwili, że zapasy oddane do dyspozycji znajdują się rzeczywiście w dyspozycji przedsiębiorstwa, instytucji lub agencji będących beneficjentami,
- przedsiębiorstwo, instytucja lub agencja przetrzymujące zapasy znajdujące się w dyspozycji przedsiębiorstwa, instytucji lub agencji będących beneficjentami powinny podlegać kompetencji Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zapasy są usytuowane, zwłaszcza że dotyczy to właściwości prawnej danego Państwa Członkowskiego do kontrolowania i sprawdzania istnienia zapasów";
c) ustęp 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W konsekwencji spis statystyczny nie uwzględnia zwłaszcza ropy naftowej znajdującej się w pokładach, ilości paliw przeznaczonych na użytek żeglugi morskiej, podlegających tranzytowi bezpośredniemu, z wyjątkiem zapasów określonych w ust. 2, ilości znajdujących się w ropociągach, w cysternach samochodowych i kolejowych, w zbiornikach usytuowanych w punktach sprzedaży i u drobnych konsumentów.
W spisie statystycznym nie uwzględnia się również ilości przetrzymywanych przez siły zbrojne oraz tych, które dla nich rezerwują spółki naftowe";
8) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Państwa Członkowskie przyjmują wszystkie konieczne przepisy i podejmują wszelkie środki konieczne do zapewniania sterowania zapasami i nadzoru nad nimi.
Ustanawiają one mechanizmy weryfikacji zapasów zgodnie z niniejszą dyrektywą";
9) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 6b
Państwa Członkowskie określają sankcje stosowane w przypadku pogwałcenia przepisów krajowych ustanowionych w celu stosowania niniejszej dyrektywy i przyjmują wszelkie środki konieczne do wykonania tych przepisów.
Sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające".
Artykuł 2
Dyrektywa 72/425/EWG traci moc z dniem 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1993 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Ze względu na swoją szczególną sytuację Republika Grecka korzysta z dodatkowego i nieodnawialnego okresu trzech lat celem zastosowania obowiązków wypływających z niniejszej dyrektywy, jeśli chodzi o uwzględnianie ilości przeznaczonych dla zbiorników paliwowych międzynarodowego lotnictwa podczas obliczania spożycia wewnętrznego.
Artykuł 5
Komisja przedkłada regularnie Radzie sprawozdania dotyczące stanu zapasów utworzonych we Wspólnocie, a zwłaszcza, w danym przypadku, konieczności harmonizacji w celu zapewnienia sterowania zapasami i nadzoru nad nimi.
Pierwsze sprawozdanie przedkładane jest Radzie w trakcie drugiego roku następującego po dacie określonej w art. 3 ust. 1.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7
Dyrektywa Rady 98/94/WE
z dnia 14 grudnia 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 94/4/WE i rozszerzająca tymczasowe odstępstwo mające zastosowanie do Niemiec i Austrii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 94/4/WE [4] przewidywał stosowanie do dnia 31 grudnia 1997 r. czasowego odstępstwa w odniesieniu do Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Austrii, dotyczącego stosowania limitów przywozowych w wysokości nie mniejszej niż 75 ECU w odniesieniu do towarów przywożonych przez podróżnych przybywających na terytorium Niemiec lub Austrii, przekraczając granicę lądową łączącą te dwa Państwa Członkowskie z państwami innymi niż Państwa Członkowskie i Państwa Członkowskie EFTA lub też, w odpowiednich przypadkach, środkami żeglugi przybrzeżnej przybywającymi z tych państw;
uwzględnia się trudności ekonomiczne, jakie może spowodować wysokość limitu przysługującego podróżnym przywożącym towary do Wspólnoty w sytuacjach opisanych powyżej;
pismami z dnia 24 czerwca i z dnia 23 lipca 1997 r.
Federalna Republika Niemiec i Republika Austrii wnioskowały o przedłużenie odstępstwa przewidzianego w art. 3 ust. 2 dyrektywy 94/4/WE; ich wniosek opiera się na fakcie, że trudności ekonomiczne, które stanowiły przesłankę przyjęcia dyrektyw 94/4/WE i 94/75/WE utrzymały się, a w niektórych przypadkach uległy pogłębieniu;
należy uwzględnić sytuację opisaną przez te dwa Państwa Członkowskie;
przedłużeniu odstępstwa powinno jednakże towarzyszyć ustalenie terminu dostosowania limitu stosowanego przez Niemcy i Austrię do obowiązującego w tym czasie w pozostałych Państwach Członkowskich, podwyższenie limitu dotyczącego obu Państw Członkowskich od dnia 1 stycznia 1999 r. w celu ograniczenia zakłóceń konkurencji oraz podjęcie przez te Państwa Członkowskie zobowiązania, że będą one stopniowo i wspólnie zwiększać limit w celu dostosowania go do limitu wspólnotowego do dnia 1 stycznia 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1998 r. art. 3 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 94/4/WE otrzymuje brzmienie:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Republika Federalna Niemiec i Republika Austrii są upoważnione do wprowadzenia w życie środków niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 2003 r. w odniesieniu do towarów przywożonych przez podróżnych przybywających na terytorium Niemiec lub Austrii, przekraczając granicę lądową łączącą Niemcy lub Austrię z krajami innymi niż Państwa Członkowskie i Państwa Członkowskie EFTA, lub też, w stosownych przypadkach, środkami żeglugi przybrzeżnej z wymienionych krajów."
.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r. art. 3 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 94/4/WE otrzymuje brzmienie:
"Jednakże te Państwa Członkowskie stosują limit nie mniejszy niż 100 ECU od dnia 1 stycznia 1999 r. w odniesieniu do przywozu przez podróżnych określonych w poprzednim akapicie.
Wspólnie zwiększają stopniowo tę kwotę w celu zastosowania limitu obowiązującego we Wspólnocie w odniesieniu do wspomnianego przywozu najpóźniej do dnia 1 stycznia 2003 r."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1999 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 98/95/WE
z dnia 14 grudnia 1998 r.
zmieniająca, w odniesieniu do konsolidacji rynku wewnętrznego odmian roślin modyfikowanych genetycznie oraz genetycznych zasobów roślinnych, dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 69/208/EWG, 70/457/EWG i 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, sadzeniakami ziemniaków, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, oraz materiałem siewnym warzyw, oraz w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
(1) Z przyczyn podanych poniżej, należy zmienić następujące dyrektywy w sprawie obrotu nasionami i materiałem rozmnożeniowym:
- dyrektywę Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [4],
- dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [5],
- dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [6],
- dyrektywę Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [7],
- dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [8],
- dyrektywę Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych [9],
- dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [10].
(2) W kontekście konsolidacji rynku wewnętrznego, niezbędna jest zmiana lub uchylenie niektórych przepisów wymienionych dyrektyw w celu usunięcia rzeczywistych lub potencjalnych przeszkód w handlu, mogących utrudniać swobodny przepływ nasion we Wspólnocie; w tym celu należy usunąć wszelkie możliwości jednostronnego odstąpienia przez Państwa Członkowskie od przepisów wymienionych dyrektyw.
(3) Z tych samych powodów należy poszerzyć zakres wspomnianych dyrektyw w celu objęcia nimi również produkcji materiału siewnego w celu wprowadzenia do obrotu.
(4) Należy stworzyć możliwość wprowadzenia do obrotu, pod pewnymi warunkami, materiału siewnego wyhodowanego z pokoleń wcześniejszych w stosunku do elitarnego materiału siewnego, jak i uprawianego materiału siewnego.
(5) Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw obowiązujących na podstawie wspomnianych dyrektyw powinny udzielać sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w zakresie inspekcji; korzystanie z tych odstępstw odbywa się bez uszczerbku dla art. 7a Traktatu.
(6) Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa powinien ustalić warunki, po spełnieniu których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu niewielkiej ilości materiału siewnego do badania, do celów naukowych lub pracy selekcyjnej.
(7) W niektórych przypadkach Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa powinien ustalić, czy na opakowaniach elitarnego lub kwalifikowanego materiału siewnego należy umieszczać etykietę dostawcy.
(8) W przypadku niektórych gatunków materiału siewnego objętego dyrektywą 66/401/EWG, należy zezwolić na kwalifikowanie materiału siewnego pierwszego i drugiego pokolenia.
(9) W przypadku niektórych gatunków materiału siewnego objętego dyrektywą 66/402/EWG, należy zezwolić Państwom Członkowskim na ograniczenie kwalifikowania wyłącznie materiału siewnego pierwszego pokolenia.
(10) Należy zmienić minimalną wielkość sadzeniaków ziemniaka, które mogą zostać wprowadzone do obrotu zgodnie z dyrektywą 66/403/EWG, oraz ustanowić podstawę prawną w celu umożliwienia w przyszłości zmiany minimalnej wielkości oczek sita pomiarowego wykorzystywanego w pomiarach wielkości sadzeniaków ziemniaka; należy wprowadzić przepisy dotyczące oddzielenia sadzeniaków ziemniaka od innych ziemniaków ze względu na zdrowie roślin.
(11) Materiał siewny objęty dyrektywą 70/457/EWG powinien zostać dopuszczony do swobodnego obrotu we Wspólnocie w terminie dwóch miesięcy po opublikowaniu we wspólnym katalogu.
(12) Zgodnie z procedurą Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, należy określić warunki wprowadzania do obrotu mieszanek niektórych gatunków wymienionych w dyrektywie 70/458/EWG; w odnie-sieniu do tej dyrektywy należy dostosować przepisy dotyczące odnowy urzędowej akceptacji niektórych odmian w celu uniknięcia zakłóceń obecnej procedury oznaczania opakowań.
(13) W świetle doświadczeń, należy uściślić i uaktualnić niektóre przepisy wyżej wymienionych dyrektyw.
(14) W świetle rozwoju naukowo-technicznego, możliwe jest obecnie wyhodowanie odmian w drodze modyfikacji genetycznych; dlatego przy określaniu, czy należy zaakceptować odmiany genetycznie zmodyfikowane w rozumieniu dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [11] zgodnie z dyrektywami 70/457/EWG i 70/458/EWG, Państwa Członkowskie mają na względzie możliwość zaistnienia jakiegokolwiek ryzyka związanego z zamierzonym uwalnianiem do środowiska tych odmian; co więcej, należy ustanowić podstawę prawną do ustalenia warunków, na jakich może być prowadzony obrót odmianami genetycznie zmodyfikowanymi.
(15) Sprzedaż nowych rodzajów żywności oraz nowych rodzajów składników żywności regulowana jest na szczeblu Wspólnoty rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r.
[12]; dlatego wskazane jest, aby przy określaniu, czy należy zaakceptować odmiany zgodnie z dyrektywami 70/457/EWG i 70/458/EWG, Państwa Członkowskie miały na względzie istnienie jakiegokolwiek zagrożenia bezpieczeństwa żywności; co więcej, należy ustanowić podstawę prawną w celu uwzględnienia tego rozwoju.
(16) W świetle rozwoju naukowo-technicznego, należy ustanowić podstawę prawną do ustalenia warunków, na jakich może być prowadzony obrót materiałem siewnym zaprawionym chemicznie.
(17) Istotne jest zapewnienie ochrony zasobów genetycznych roślin; w tym celu należy ustanowić podstawę prawną zezwalającą, w ramach prawodawstwa dotyczącego handlu materiałem siewnym, na ochronę, poprzez wykorzystanie in situ, odmian zagrożonych erozją genetyczną.
(18) Należy ustanowić podstawę prawną do określenia warunków, na jakich może być prowadzony obrót materiałem siewnym nadającym przeznaczonym do uprawy metodami ekologicznymi.
(19) Dla ułatwienia wprowadzenia w życie środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, należy wprowadzić niektóre środki przejściowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/400/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produkcji z zamiarem wprowadzenia do obrotu, oraz do obrotu materiałem siewnym buraka we Wspólnocie";
2. po art. 1 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów niniejszej dyrektywy, "obrót"; oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, oferowanie do sprzedaży lub jakiekolwiek rozporządzanie, dostawę lub przesyłkę, mające na celu handlowe wykorzystanie materiału siewnego na rzecz stron trzecich, bez względu na to, czy pobierane jest wynagrodzenie.
Obrót materiałem siewnym w celach innych niż handlowe wykorzystanie danej odmiany, taki jak poniższe działania, nie jest traktowany jak sprzedaż:
- dostawa materiału siewnego do urzędowego badania i jednostek kontrolujących,
- dostawa materiału siewnego do usługodawców w celu przetworzenia lub pakowania, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa do dostarczonego materiału siewnego.
Dostawa materiału siewnego, pod pewnymi warunkami, do usługodawców w zakresie produkcji niektórych surowców rolnych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle, lub rozmnażania materiału siewnego w tym celu, nie są uznawane za obrót, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa ani do dostarczonego materiału siewnego, ani też do zbiorów.
Dostawca materiału siewnego przedstawia jednostce kwalifikującej odpis odpowiednich części umowy zawartej usługodawcą, zawierający normy i warunki, jakie aktualnie spełnia dostarczony materiał siewny.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego przepisu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21";
3. w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie zapewniają niedopuszczenie do obrotu materiałem siewnym buraka bez jego urzędowej kwalifikacji jako "elitarnego materiału siewnego"; lub "kwalifikowanego materiału siewnego";.";
4. w art. 3 uchyla się ust. 3;
5. po art. 3 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- materiał siewny wyhodowany z elitarnego materiału siewnego, oraz
- uprawiany materiał siewny, sprzedawany w celu przetworzenia, pod warunkiem potwierdzenia jego tożsamości,
6. na końcu art. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw określonych w lit a) lub b) udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w zakresie kontroli.";
7. po art. 4 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom prowadzącym działalność na ich terytorium na wprowadzanie do obrotu:
a) niewielkich ilości materiału siewnego do celów naukowych lub pracy selekcyjnej;
b) właściwej ilości materiału siewnego do innych celów badawczych lub doświadczalnych, pod warunkiem że dotyczy to odmian, dla których został przez dane Państwo Członkowskie złożony wniosek o umieszczenie w katalogu.
W przypadku materiału genetycznie modyfikowanego pozwolenie takie przyznaje się wyłącznie pod warunkiem podjęcia wszelkich niezbędnych środków ostrożności w celu uniknięcia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi oraz na środowisko.
Do przeprowadzenia w tym względzie oceny ryzyka dla środowiska stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 4 dyrektywy 70/457/EWG.
2.
Cel, w którym pozwolenia określone w ust. 1 lit. b) mogą zostać wydane, przepisy dotyczące oznakowania opakowań, oraz ilości i warunki wydania takich pozwoleń określane są zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
3.
Pozwolenia wydane przed przyjęciem niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie producentom prowadzącym działalność na ich terytorium do celów określonych w ust. 1, pozostają w mocy do czasu ustalenia przepisów określonych w ust. 2.
Od tego czasu przy wydawaniu wszystkich tego typu pozwoleń należy uwzględniać przepisy ustanowione zgodnie z ust. 2.";
8. w art. 10 uchyla się ust. 4;
9. w art. 11 uchyla się ust. 2;
10. w art. 11a ust. 1 lit. a) i b), wyrazy "należy stosować etykiety w kolorze niebieskim" zastępuje się wyrazami: "należy stosować etykiety w kolorze białym dla elitarnego materiału siewnego oraz w kolorze niebieskim dla kwalifikowanego materiału siewnego";
11. w art. 11b skreśla się wyraz "kwalifikowany";
12. w art. 11c skreśla się wyraz "kwalifikowany";
13. w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 21, w przypadkach nieobjętych niniejszą dyrektywą możliwe jest podjęcie decyzji o konieczności umieszczania etykiety dostawcy na opakowaniach elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego niezależnie od ich rodzaju (może to być etykieta inna niż etykieta urzędowa; informacja może być również podana w formie nadruku dostawcy na opakowaniu).
Szczegóły podawane na tych etykietach ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
14. po art. 12 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 12a
W przypadku materiału siewnego odmian genetycznie modyfikowanych, na każdej etykiecie i w każdym dokumencie dołączonym do lub towarzyszącym partii materiału siewnego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy wyraźnie zaznaczyć, iż odmiana ta jest genetycznie modyfikowana.";
15. w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że na materiał siewny wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obowiązkowo lub nieobowiązkowo, nie nakłada się ograniczeń w obrocie w odniesieniu do charakterystyki, wymaganych badań, oznakowania ani plombowania, innych niż ustanowione w niniejszej dyrektywie lub innych dyrektywach.";
16. w art. 14 ust. 2 uchyla się lit. b);
17. w art. 14 ust. 2 uchyla się lit. c);
18. w art. 14 skreśla się ust. 3;
19. po art. 14 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Warunki, na jakich można wprowadzić do obrotu materiał siewny wyhodowany z elitarnego materiału siewnego zgodnie z art. 3a tiret pierwsze, ustala się następująco:
a) właściwa jednostka kwalifikująca musi przeprowadzić urzędową inspekcję materiału siewnego zgodnie z przepisami w sprawie kwalifikacji elitarnego materiału siewnego;
b) materiał siewny należy pakować zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz
c) na opakowaniach należy umieścić urzędową etykietę, na której znajdą się następujące informacje:
- jednostka kwalifikująca i nazwa Państwa Członkowskiego lub uznane skróty tych nazw,
- numer partii;
- miesiąc i rok plombowania, lub
- miesiąc i rok pobrania ostatniej próbki do celów kwalifikacji,
- gatunek, zapisany przynajmniej alfabetem łacińskim, według nazwy botanicznej, która może być podana w skrócie i bez nazwy autorów, lub według nazwy zwyczajowej (można też podać obie nazwy); zaznaczenie, czy są to nasiona buraka cukrowego czy buraka pastewnego,
- odmiana, zapisana przynajmniej alfabetem łacińskim,
- opis "wstępny elitarny materiał siewny";,
- liczba pokoleń poprzedzających materiał siewny kategorii "kwalifikowany materiał siewny";.
Należy stosować etykiety białe z poprzeczną fioletową linią.";
20. w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Materiał siewny buraka, zebrany na terytorium Wspólnoty, z przeznaczeniem do kwalifikacji zgodnie z ust. 1 należy:
- pakować i oznaczyć urzędową etykietą spełniającą wymogi ustanowione w załącznikach IV(A) i (B), zgodnie z art. 10 ust. 1, i
- transportować wraz z urzędowym dokumentem spełniającym wymogi określone w załączniku IV(C).
Możliwe jest odstąpienie od przepisów akapitu pierwszego, dotyczących pakowania i etykietowania, gdy władze odpowiedzialne za inspekcję polową, władze wystawiające dokumenty kwalifikacji materiału siewnego, którego kwalifikacja nie została ostatecznie przeprowadzona, oraz władze odpowiedzialne za kwalifikację to ten sam urząd, lub, gdy władze te wyrażają zgodę na odstąpienie od powyższych przepisów.";
21. artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 21, w celu wyeliminowania wszelkich występujących we Wspólnocie tymczasowych trudności w dostawach elitarnego lub kwalifikowanego materiału siewnego, jeśli niemożliwe jest ich pokonanie w inny sposób, istnieje możliwość wydania przez Państwa Członkowskie na czas określony pozwolenia na wprowadzanie do obrotu na terenie Wspólnoty ilości materiału siewnego niezbędnej do usunięcia trudności w dostawach materiału siewnego kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom, lub materiału siewnego niewymienionego we "wspólnym katalogu odmian gatunków roślin uprawnych"; lub katalogach odmian poszczególnych Państw Członkowskich.
2.
Dla kategorii materiału siewnego każdej określonej odmiany należy przygotować etykietę urzędową z zaznaczeniem odpowiedniej kategorii; materiał siewny odmian nieujęty w wyżej wymienionych katalogach należy oznaczać urzędowymi etykietami w kolorze brązowym.
Na etykiecie należy zawsze zaznaczać, iż dany rodzaj materiał siewny należy do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymogi.
3.
Zasady stosowania ust. 1 można przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
22. w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią przeprowadzenie urzędowych inspekcji sprzedaży materiału siewnego buraka, a przynajmniej inspekcji wyrywkowych, w celu oceny zgodności z wymogami i warunkami niniejszej dyrektywy.";
23. w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla swobodnego przepływu materiału siewnego we Wspólnocie, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu otrzymania następujących informacji w trakcie obrotu materiałem siewnym przywożonego w ilości przekraczającej dwa kilogramy z państw trzecich:
a) gatunek;
b) odmiana;
c) kategoria;
d) kraj pochodzenia i urzędowa jednostka kontrolna;
e) kraj wysyłki;
f) importer;
g) ilość materiału siewnego.
Sposób przedstawienia tych danych można określić zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
24. po art. 22 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 22a
1.
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 21, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie:
a) warunków obrotu materiałem siewnym zaprawionym chemicznie;
b) warunków obrotu materiałem siewnym w związku z ochroną in situ oraz zachowawczym wykorzystaniem genetycznych zasobów roślinnych, włącznie z materiałem siewnym mieszanek powstałych również z gatunków wymienionych w art. 1 dyrektywy Rady 70/457/EWG, związanych z określonym środowiskiem naturalnym i częściowo naturalnym, zagrożonych erozją genetyczną;
c) warunków obrotu materiałem siewnym nadającym się do produkcji ekologicznej.
2.
Warunki szczególne określone w ust. 1, zawierają w szczególności następujące kwestie:
i) w przypadku lit. b), należy stwierdzić pochodzenie materiału siewnego tych gatunków, zatwierdzone przez właściwe władze w każdym z Państw Członkowskich w celu obrotu tym materiałem siewnym na określonym terenie;
ii) w przypadku lit. b), właściwe ograniczenia ilościowe.";
25. w załączniku III(B)(8) wyrazy "kwalifikowany materiał siewny" zastępuje się wyrazem "kategoria".
Artykuł 2
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produkcji z zamiarem wprowadzenia do obrotu, oraz do obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych we Wspólnocie.";
2. po art. 1 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów niniejszej dyrektywy, "obrót"; oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży lub jakąkolwiek ofertę sprzedaży, dostawa lub przesłanie, mających na celu wykorzystanie handlowe materiału siewnego na rzecz stron trzecich, bez względu na to, czy pobierane jest wynagrodzenie.
Obrót nasionami w celu innym niż handlowe wykorzystanie danej odmiany, taki jak opisane poniżej działania, nie jest uznawany za sprzedaż:
- dostawa materiału siewnego do urzędowego badania i jednostek kontrolujących,
- dostawa materiału siewnego do usługodawców w celu przetworzenia lub pakowania, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa do dostarczonego materiału siewnego.
Dostawa materiału siewnego, pod pewnymi warunkami, do usługodawców w zakresie produkcji niektórych surowców rolnych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle, lub rozmnażania materiału siewnego w tym celu, nie są uznawane za obrót, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa ani do dostarczonego materiału siewnego, ani też do zbiorów.
Dostawca materiału siewnego powinien przedstawia jednostce kwalifikującej odpis odpowiednich części umowy zawartej z usługodawcą, zawierający normy i warunki, jakie aktualnie spełnia dostarczany materiał siewny.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego przepisu określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
3. w art. 2 ust. 1 pkt C otrzymuje brzmienie:
"C. kwalifikowany materiał siewny: materiał siewny wszystkich gatunków wymienionych w pkt A, innych niż Lupinus spp., Pisum sativum, Vicia spp. i Medicago sativa:
a) wyprodukowane bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z nasion wyhodowanych z elitarnego materiału siewnego, które określono w drodze urzędowej inspekcji jako zgodne z warunkami ustanowionymi w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego;
b) przeznaczone do celu innego niż produkcja materiału siewnego;
c) spełniające, zgodnie z art. 4 lit. b), warunki wymienione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; i
d) które określono w drodze urzędowej inspekcji spełnienia wyżej wymienionych warunków.";
4. po art. 2 ust. 1 pkt C dodaje się punkty w brzmieniu:
"Ca. Kwalifikowany materiał siewny, materiał siewny pierwszego pokolenia (Lupinuspp., Pisum sativum, Vicia spp. i Medicago sativa):
a) który został wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z nasion wyhodowanych z elitarnego materiału siewnego, które określono w drodze urzędowej inspekcji jako zgodne z warunkami ustanowionymi w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego;
b) które są przeznaczone są do produkcji materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny, drugie pokolenie"; lub do celów innych niż produkcja materiału siewnego roślin pastewnych;
c) który, zgodnie z art. 4 lit. b), spełnia warunki wymienione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; i
d) który został uznany w drodze urzędowej inspekcji jako spełniające wyżej wymienione warunki.
Cb. Kwalifikowany materiał siewny, materiał siewny drugiej generacji (Lupinus spp., Pisum sativum, Vicia spp. i Medicago sativa):
a) który został wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego, z kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia, lub, na wniosek hodowcy, z rozmnożeń przed elitarnym materiałem siewnym, które określono w drodze urzędowej inspekcji jako zgodne z warunkami ustanowionymi w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego;
b) który został przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego roślin pastewnych;
c) który, zgodnie z art. 4 lit. b), spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; oraz
d) który został uznany w drodze urzędowej inspekcji jako spełniający wyżej wymienione warunki.";
5. w art. 2 ust. 1 pkt G przed wyrazami "kwalifikowany materiał siewny" wprowadza się wyrazy "elitarny materiał siewny";
6. w art. 2 ust. 1 uchyla się lit. c);
7. w art. 3 ust. 1 skreśla się wyrazy "jeśli nie spełnia warunków podanych w załączniku II";
8. w art. 3 ust. 2 skreśla się wyrazy "jeśli nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II";
9. w art. 3 skreśla się ust. 5;
10. po art. 3 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają, że
- nasiona wyhodowane z elitarnego materiału siewnego, oraz
- uprawiany materiał siewny, sprzedawany w celu przetworzenia, pod warunkiem potwierdzenia jego tożsamości,
11. na końcu art. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw określonych w lit. a) lub b) udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w zakresie kontroli.";
12. po art. 4 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom prowadzącym działalność na ich terytorium na wprowadzanie do obrotu:
a) niewielkich ilości materiału siewnego do celów naukowych lub pracy selekcyjnej;
b) właściwej ilości materiału siewnego do innych celów badawczych lub doświadczalnych pod warunkiem że dotyczy to odmian, dla których został przez dane Państwo Członkowskie złożony wniosek o umieszczenie w katalogu.
W przypadku materiału genetycznie modyfikowanego pozwolenie takie przyznaje się wyłącznie pod warunkiem podjęcia wszelkich niezbędnych środków ostrożności w celu uniknięcia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi oraz na środowisko.
Do przeprowadzenia w tym względzie oceny ryzyka dla środowiska stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 4 dyrektywy 70/457/EWG.
2.
Cel, w którym pozwolenia określone w ust. 1 lit. b), przepisy dotyczące oznakowania opakowań, oraz ilości i warunki wydania takich pozwoleń ustalane są zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
3.
Pozwolenia wydane przed przyjęciem niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie producentom prowadzącym działalność na ich terytorium do celów określonych w ust. 1, pozostają w mocy do czasu ustalenia przepisów określonych w ust. 2.
Od tego czasu przy wydawaniu wszystkich tego typu pozwoleń należy uwzględniać przepisy określone zgodnie z ust. 2.";
13. po art. 5 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć kwalifikację nasion Lupinus spp., Pisum sativum, Vicia spp. i Medicago sativa do "kwalifikowanego materiału siewnego"; pierwszego pokolenia.";
14. w art. 9 uchyla się ust. 4;
15. w art. 10 uchyla się ust. 2;
16. artykuł 10b otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10b
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że po złożeniu wniosku, możliwe będzie plombowanie i znakowanie małych opakowań WE B materiału siewnego urzędowo lub pod urzędowym nadzorem zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 10.";
17. artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 21, można postanowić, że Państwa Członkowskie mają prawo, w przypadkach innych niż objęte niniejszą dyrektywą, wymagać umieszczania etykiety dostawcy na opakowaniach elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub handlowego materiału siewnego (może to być etykieta inna niż etykieta urzędowa; informacja może być również przedstawiona w formie nadruku dostawcy na opakowaniu), lub konieczności dołączenia do partii materiału siewnego spełniającej warunki szczególne dotyczące obecności Avena fatua, ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 21, urzędowego świadectwa potwierdzającego zgodność z tymi warunkami.
2.
Dane szczegółowe na tych etykietach należy również ustalić zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
18. po art. 11 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
W przypadku materiału siewnego odmian genetycznie modyfikowanych na każdej etykiecie i w każdym dokumencie, urzędowym lub nie, dołączonym do lub towarzyszącym partii materiału siewnego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy wyraźnie zaznaczyć, iż odmiana ta jest genetycznie modyfikowana.";
19. w art. 13 skreśla się ust. 1, a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie określają warunki dopuszczalności wprowadzania do obrotu mieszanek materiału siewnego roślin różnych gatunków w sposób następujący:
- jeśli nie jest przeznaczony do wykorzystania w charakterze roślin pastewnych, w którym to przypadku mieszanki mogą zawierać nasiona roślin pastewnych oraz roślin niebędących roślinami pastewnymi w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
- jeśli jest przeznaczony do wykorzystania w charakterze roślin pastewnych, w którym to przypadku mieszanki mogą zawierać nasiona gatunków roślin wymienionych w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG, 69/208/EWG i 70/458/EWG, z wyjątkiem odmian wymienionych w art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 70/457/EWG;
- jeśli jest przeznaczony do wykorzystania w celu ochrony środowiska naturalnego w kontekście ochrony zasobów genetycznych, określonych w art. 22a lit. b), w którym to przypadku mieszanki mogą zawierać nasiona roślin pastewnych oraz nasiona roślin niebędących roślinami pastewnymi w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
W przypadkach określonych w tiret pierwszym i drugim, różne składniki mieszanek, jeśli należą do gatunków wymienionych w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG, 69/208/EWG i 70/458/EWG, muszą, przed zmieszaniem, spełniać warunki dotyczące przepisów o ich obrocie.
Inne warunki, w tym etykietowanie technicznego zatwierdzenia firm produkujących mieszanki materiału siewnego, inspekcji produkcji mieszanek, a także pobierania próbek partii składników początkowych oraz mieszanek końcowych, określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
W przypadku określonym w tiret trzecim, warunki, na jakich te mieszanki mogą zostać dopuszczone do obrotu, określone są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
20. w art. 13 ust. 3 skreśla się akapit ostatni,
21. w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że na materiał siewny wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obowiązkowo lub nieobowiązkowo, nie nakłada się ograniczeń w obrocie w odniesieniu do charakterystyki, wymaganych badań, oznakowania ani plombowania, innych niż wymienione w niniejszej dyrektywie lub innych dyrektywach.";
22. w art. 14 uchyla się ust. 2;
23. w art. 14 uchyla się ust. 3;
24. po art. 14 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Warunki, na jakich można wprowadzić do obrotu materiał siewny, wyhodowany z elitarnego materiału siewnego, zgodnie z art. 3a tiret pierwsze, ustala się następująco:
a) właściwa jednostka kwalifikująca musi przeprowadzić urzędową inspekcję materiału siewnego zgodnie z przepisami w sprawie kwalifikacji elitarnego materiału siewnego;
b) nasiona należy pakować zgodnie z niniejszą dyrektywą; oraz
c) na opakowaniach należy umieścić urzędową etykietę, na której znajdą się następujące informacje:
- jednostka kwalifikująca i nazwa Państwa Członkowskiego lub uznane skróty tych nazw,
- numer partii,
- miesiąc i rok plombowania, lub
- miesiąc i rok pobrania ostatniej próbki w celach kwalifikacji,
- gatunek, zapisany przynajmniej alfabetem łacińskim, według nazwy botanicznej, która może być podana w skrócie i bez nazwy autorów,
- odmiana, zapisana alfabetem łacińskim,
- opis "wstępny elitarny materiał siewny";,
- liczba pokoleń poprzedzających materiał siewny kategorii "kwalifikowany materiał siewny"; lub "kwalifikowany materiał siewny pierwszego pokolenia";.
Należy stosować etykiety białe z poprzeczną fioletową linią.";
25. w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nasiona roślin pastewnych, zebrane na terytorium Wspólnoty, z przeznaczeniem do kwalifikacji zgodnie z ust. 1, należy:
- pakować i oznaczać urzędową etykietą spełniającą wymogi określone w załącznikach V(A) i (B), zgodnie z art. 9 ust. 1, i
- transportować wraz z urzędowym dokumentem spełniającym wymogi określone w załączniku V(C).
Możliwe jest odstąpienie od przepisów pierwszego akapitu, dotyczących pakowania i oznaczania, gdy władze odpowiedzialne za inspekcję polową, władze wystawiające dokumenty kwalifikacji nasion, których kwalifikacja nie została ostatecznie przeprowadzona, oraz władze odpowiedzialne za kwalifikację to ten sam urząd, lub, gdy władze te wyrażają zgodę na odstąpienie od powyższych przepisów; jasno wskazuje, że ta odmiana jest genetycznie modyfikowana.";
26. artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 21, w celu wyeliminowania wszelkich występujących we Wspólnocie tymczasowych trudności w dostawach elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub handlowego materiału siewnego, jeśli niemożliwe jest ich pokonanie w inny sposób, istnieje możliwość wydania przez Państwa Członkowskie na czas określony pozwolenia do wprowadzenia do obrotu w całej Wspólnocie materiału siewnego w ilości niezbędnej do zlikwidowania trudności w dostawach nasion kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom, lub nasion niewyszczególnionych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Uprawnych lub katalogach odmian poszczególnych Państw Członkowskich.
2.
Materiał siewny kategorii z każdej danej odmiany, należy oznaczać etykietami przewidzianymi dla odpowiedniej kategorii; materiał siewny odmian nieujętych w wyżej wymienionych katalogach należy oznaczać etykietami jak dla handlowego materiału siewnego.
Na etykiecie należy zawsze zaznaczać, iż dany rodzaj materiału siewnego należy do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymogi.
3.
Zasady stosowania ust. 1 można przyjąć zgodnie z procedura określoną w art. 21.";
27. w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią przeprowadzenie urzędowych inspekcji obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, a przynajmniej inspekcji wyrywkowych, w celu oceny zgodności z wymogami i warunkami niniejszej dyrektywy.";
28. w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla swobodnego przepływu materiału siewnego we Wspólnocie, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu otrzymania następujących danych szczegółowych w trakcie obrotu materiałem siewnym przywożonymi w ilości przekraczającej dwa kilogramy z państw trzecich:
a) gatunek;
b) odmiana;
c) kategoria;
d) kraj pochodzenia i urzędowa jednostka kontrolna;
e) kraj wysyłki;
f) importer;
g) ilość materiału siewnego.
Sposób przedstawienia powyższych danych można określić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
29. po art. 22 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 22a
1.
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie:
a) warunków obrotu materiałem siewnym zaprawionym chemicznie;
b) warunków obrotu materiałem siewnym w związku z ochroną in situ oraz zachowawczym wykorzystaniem zasobów genetycznych roślin, włącznie z materiałem siewnym mieszanek powstałych również z gatunków wymienionych w art. 1 dyrektywy Rady 70/457/EWG, związanych z określonym środowiskiem naturalnym i częściowo naturalnym, zagrożonych erozją genetyczną;
c) warunków obrotu materiałem siewnym nadającym się do produkcji ekologicznej.
2.
Warunki szczególne określone w ust. 1, zawierają w szczególności następujące kwestie:
i) w przypadku lit. b), należy stwierdzić pochodzenie materiału siewnego tych gatunków, zatwierdzone przez właściwe władze w każdym z Państw Członkowskich w celu obrotu tym materiałem siewnym na określonym terenie;
ii) w przypadku lit. b), właściwe ograniczenia ilościowe.";
30. w załączniku II (I)(1) tiret pierwsze, po wyrazach "załącznik I" dodaje się wyrazy: "Brassica napus var. napobrassica i Brassica oleracea convar. acephala";
31. w załączniku II (I)(1) tiret drugie skreśla się wyrazy: "Brassica napus var. napobrassica i Brassica oleracea convar. acephala";
32. w załączniku IV(B)a)(8), wyrazy "kwalifikowany materiał siewny" zastępuje się wyrazem "kategoria".
Artykuł 3
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produkcji z przeznaczeniem do wprowadzenia do obrotu, oraz do obrotu materiałem siewnym zbóż we Wspólnocie.";
2. po art. 1 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów niniejszej dyrektywy, "obrót"; oznacza wystawienie na sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, ofertę sprzedaży lub jakiekolwiek rozporządzanie, dostawę lub przesyłkę, mające na celu handlowe wykorzystanie materiału siewnego przez strony trzecie, bez względu na to, czy pobierane jest wynagrodzenie.
Obrót materiałem siewnym w celach innych niż handlowe wykorzystanie danej odmiany, taki jak poniższe działania, nie jest traktowany jak sprzedaż:
- dostawa nasion do urzędowego badania i jednostek kontrolujących,
- dostawa materiału siewnego do usługodawców w celu przetworzenia lub pakowania, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa do dostarczonego materiału siewnego.
Dostawa materiału siewnego, pod pewnymi warunkami, do usługodawców w zakresie produkcji niektórych surowców rolnych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle, lub rozmnażanie materiału siewnego w tym celu, nie są uznawane za obrót, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa ani do dostarczonego materiału siewnego, ani też do zbiorów.
Dostawca materiału siewnego przedstawia jednostce kwalifikującej odpis odpowiednich części umowy zawartej z usługodawcą, zawierający normy i warunki, jakie aktualnie spełnia dostarczony materiał siewny.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego przepisu określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
3. w art. 2 uchyla się ust. 1d;
4. w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają niedopuszczenie do obrotu materiałem siewnym zbóż bez ich urzędowej kwalifikacji jako "elitarny materiał siewny";, "kwalifikowany materiał siewny";, "kwalifikowany materiał siewny, pierwsze pokolenie";, lub "kwalifikowany materiał siewny, drugie pokolenie";.";
5. w art. 3 ust. 3 skreśla się wyrazy "i obrót";
6. w art. 3 uchyla się ust. 4;
7. po art. 3 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- materiał siewny wyhodowany z elitarnego materiału siewnego, oraz
- uprawiany materiał siewny, sprzedawany w celu przetworzenia, pod warunkiem potwierdzenia jego tożsamości,
8. w art. 4 uchyla się ust. 2;
9. w art. 4 uchyla się ust. 3;
10. w art. 4 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw określonych w ust. 1 lit. a) lub b) udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w zakresie inspekcji.";
11. po art. 4 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom prowadzącym działalność na ich terytorium na wprowadzanie do obrotu:
a) niewielkich ilości materiału siewnego do celów naukowych lub pracy selekcyjnej;
b) właściwej ilości materiału siewnego do innych celów badawczych lub doświadczeń, pod warunkiem że dotyczy to odmian, dla których został przez dane Państwo Członkowskie złożony wniosek o umieszczenie w katalogu.
W przypadku materiału genetycznie modyfikowanego pozwolenie takie przyznaje się wyłącznie pod warunkiem podjęcia wszelkich niezbędnych środków ostrożności w celu uniknięcia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi oraz na środowisko.
Do przeprowadzenia w tym względzie oceny ryzyka dla środowiska stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 4 dyrektywy 70/457/EWG.
2.
Cel, w którym pozwolenia określone w ust. 1 lit. b) mogą zostać wydane, przepisy dotyczące oznakowania opakowań, oraz ilość i warunki wydania takich pozwoleń przez Państwa Członkowskie ustalane są zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
3.
Pozwolenia wydane przed przyjęciem niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie producentom prowadzącym działalność na ich terytorium do celów określonych w ust. 1, pozostają w mocy do czasu ustalenia przepisów określonych w ust. 2.
Od tego czasu przy wydawaniu wszystkich tego typu pozwoleń należy uwzględniać przepisy ustanowione zgodnie z ust. 2.";
12. po art. 5 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć kwalifikację nasion owsa, jęczmienia, ryżu i pszenicy do kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia.";
13. w art. 9 ust. 3, po wyrazach "małe opakowania", dodaje się wyrazy: "plombowane na ich terytorium.
Warunki dotyczące tych wyjątkowych przypadków określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
14. w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie zezwalają na odstępstwa od przepisów ust. 1 w przypadku małych opakowań plombowanych na ich terytorium.
Warunki dotyczące tych wyjątkowych przypadków określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
15. artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Zgodnie z procedurą określoną w art. 21, w przypadkach nieobjętych niniejszą dyrektywą możliwe jest podjęcie przez Państwa Członkowskie decyzji o konieczności umieszczania etykiety dostawcy na opakowaniach elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego bez względu na ich rodzaj (może to być etykieta inna niż etykieta urzędowa; informacja może być również podana przez dostawcę w formie nadruku na opakowaniu).
Szczegóły podawane na tych etykietach również ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
16. w art. 11 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do wymagania dołączenia do partii nasion spełniających specjalne warunki dotyczące obecności Avena fatua, ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 21, urzędowego świadectwa potwierdzającego spełnienie tych warunków.";
17. po art. 11 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
W przypadku materiału siewnego odmian genetycznie modyfikowanych, na każdej etykiecie i w każdym dokumencie dołączonym do lub towarzyszącym partii materiału siewnego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy wyraźnie zaznaczyć, iż odmiana ta jest genetycznie modyfikowana.";
18. w art. 13 ust. 1 wyraz "można" zastępuje się wyrazem "należy";
19. w art. 13 ust. 2 wyraz "można" zastępuje się wyrazem "należy";
20. w art. 13 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a.
Szczególne warunki dopuszczenia do obrotu tych mieszanek określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
21. w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że na materiał siewny wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obowiązkowo lub nieobowiązkowo, nie nakłada się ograniczeń w obrocie w odniesieniu do charakterystyki, wymaganej oceny, oznakowania ani plombowania, innych niż wymienione w niniejszej dyrektywie lub innych dyrektywach.";
22. w art. 14 uchyla się ust. 2;
23. w art. 14 uchyla się ust. 3;
24. po art. 14 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Warunki, na jakich można wprowadzić do obrotu materiał siewny wyhodowany z elitarnego materiału siewnego zgodnie z art. 3a tiret pierwsze, ustala się następująco:
a) właściwa jednostka kwalifikująca musi przeprowadzić urzędową inspekcję materiału siewnego zgodnie z przepisami w sprawie kwalifikacji elitarnego materiału siewnego;
b) materiał siewny należy pakować zgodnie z niniejszą dyrektywą; oraz
c) na opakowaniach należy umieścić urzędową etykietę, na której znajdą się następujące informacje:
- jednostka kwalifikująca i nazwa Państwa Członkowskiego lub uznane skróty tych nazw,
- numer partii,
- miesiąc i rok plombowania, lub
- miesiąc i rok pobrania ostatniej próbki do celów kwalifikacji,
- gatunek, zapisany przynajmniej alfabetem łacińskim, według nazwy botanicznej, która może być podana w skrócie i bez nazwy autorów,
- odmiana, zapisana przynajmniej alfabetem łacińskim,
- opis "wstępny elitarny materiał siewny";,
- ilość pokoleń poprzedzających nasiona kategorii "kwalifikowany materiał siewny"; lub "kwalifikowany materiał siewny pierwszego pokolenia";.
Należy stosować etykiety białe z poprzeczną fioletową linią.";
25. w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. materiał siewny zbóż, zebrany na terytorium Wspólnoty, z przeznaczeniem do kwalifikacji zgodnie z ust. 1 należy:
- pakować i oznaczyć urzędową etykietą spełniającą wymogi określone w załącznikach V(A) i (B), zgodnie z art. 9 ust. 1, i
- transportować wraz z urzędowym dokumentem spełniającym wymogi określone w załączniku V(C).
Możliwe jest odstąpienie od przepisów pierwszego akapitu, dotyczących pakowania i oznaczania, gdy władze odpowiedzialne za inspekcję polową, władze wystawiające dokumenty kwalifikacji nasion, których kwalifikacja nie została ostatecznie przeprowadzona, oraz władze odpowiedzialne za kwalifikację to ten sam urząd, lub, gdy władze te wyrażają zgodę na odstąpienie od powyższych przepisów.";
26. artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 21, w celu wyeliminowania wszelkich występujących we Wspólnocie tymczasowych trudności w dostawach elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego, jeśli niemożliwe jest ich pokonanie w inny sposób, istnieje możliwość wydania przez Państwa Członkowskie na czas określony zezwolenia na wprowadzenie do obrotu na terenie Wspólnoty ilości materiału siewnego niezbędnej do usunięcia trudności w dostawach materiału siewnego kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom, lub materiału siewnego niewyszczególnionych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Uprawnych lub katalogach odmian poszczególnych Państw Członkowskich.
2.
Dla kategorii materiału siewnego każdej określonej odmiany należy przygotować etykietę urzędową z zaznaczeniem odpowiedniej kategorii; materiał siewny odmian nieujętych w wyżej wymienionych katalogach należy oznaczać etykietami w kolorze brązowym.
Na etykiecie należy zawsze zaznaczać, iż dany rodzaj nasion należy do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymogi.
3.
Zasady stosowania ust. 1 można przyjąć zgodnie z procedura określoną w art. 21.";
27. w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią przeprowadzenie urzędowych inspekcji obrotu, a przynajmniej inspekcji wyrywkowych, w celu oceny zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.";
28. w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla swobodnego przepływu materiału siewnego we Wspólnocie, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu otrzymania następujących danych szczegółowych w trakcie obrotu materiałem siewnym przywożonym w ilości przekraczającej dwa kilogramy z państw trzecich:
a) gatunek;
b) odmiana;
c) kategoria;
d) kraj pochodzenia i urzędowa jednostka kontrolująca;
e) kraj wysyłki;
f) importer;
g) ilość materiału siewnego.
Sposób przedstawienia powyższych danych określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 21.";
29. po art. 22 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 22a
1.
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 21, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie:
a) warunków obrotu materiałem siewnym zaprawionym chemicznie;
b) warunków obrotu materiałem siewnym w związku z ochroną in situ oraz zachowawczym wykorzystaniem genetycznych zasobów roślinnych, włącznie z materiałem siewnym mieszanek powstałych również z gatunków wymienionych w art. 1 dyrektywy Rady 70/457/EWG, związanych z określonym środowiskiem naturalnym i częściowo naturalnym, zagrożonych erozją genetyczną;
c) warunków obrotu materiałem siewnym nadającym się do produkcji ekologicznej.
2.
Warunki szczególne określone w ust. 1, zawierają w szczególności następujące kwestie:
i) w przypadku lit. b), należy stwierdzić pochodzenie materiału siewnego tych gatunków, zatwierdzone przez właściwe władze w każdym z Państw Członkowskich w celu obrotu tym materiałem siewnym na określonym terenie;
ii) w przypadku lit. b), właściwe ograniczenia ilościowe.".
Artykuł 4
W dyrektywie 66/403/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produkcji z przeznaczeniem do wprowadzenia do obrotu, oraz do obrotu sadzeniakami ziemniaka we Wspólnocie.";
2. po art. 1 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów niniejszej dyrektywy, "obrót"; oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży lub oferowanie od sprzedaży lub jakiekolwiek rozporządzenie, dostawę lub przesyłkę, mające na celu handlowe wykorzystanie materiału siewnego przez strony trzecie, bez względu na to, czy pobierane jest wynagrodzenie.
Obrót materiałem siewnym w celach innych niż handlowe wykorzystanie danej odmiany, taki jak poniższe działania, nie jest traktowany jak sprzedaż:
- dostawa sadzeniaków ziemniaka do urzędowego badania i jednostek kontrolujących,
- dostawa sadzeniaków ziemniaka do usługodawców w celu przetworzenia lub pakowania, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa do dostarczonych sadzeniaków ziemniaka.
Dostawa sadzeniaków ziemniaka, pod pewnymi warunkami, do usługodawców w zakresie produkcji niektórych surowców rolnych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle, lub rozmnażanie sadzeniaków ziemniaka w tym celu, nie są uznawane za obrót, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa ani do dostarczonych sadzeniaków ziemniaka, ani też do zbiorów.
Dostawca nasion przedstawia jednostce kwalifikującej odpis odpowiednich części umowy zawartej z usługodawcą, zawierający normy i warunki, jakie aktualnie spełniają dostarczone sadzeniaki ziemniaka.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego przepisu określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 19.";
3. w art. 3 ust. 2 uchyla się pkt B;
4. po art. 3 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1), Państwa Członkowskie zapewniają, że sadzeniaki ziemniaków wyhodowane z elitarnych sadzeniaków ziemniaka mogą zostać dopuszczone do obrotu.";
5. po art. 4 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom prowadzącym działalność na ich terytorium na wprowadzanie do obrotu:
a) niewielkich ilości sadzeniaków ziemniaka do celów naukowych lub pracy selekcyjnej;
b) właściwej ilości sadzeniaków ziemniaka do celów badawczych lub doświadczalnych, pod warunkiem że dotyczy to odmian, dla których został przez dane Państwo Członkowskie złożony wniosek o umieszczenie w katalogu.
W przypadku materiału genetycznie modyfikowanego pozwolenie takie przyznaje się wyłącznie pod warunkiem podjęcia wszelkich niezbędnych środków ostrożności w celu uniknięcia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi oraz na środowisko.
Do przeprowadzenia w tym względzie oceny ryzyka dla środowiska stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 4 dyrektywy 70/457/EWG.
2.
Cel, w którym pozwolenia określone w ust. 1 lit. b) mogą zostać wydane, przepisy dotyczące oznakowania opakowań, oraz ilość i warunki wydania powyższych zezwoleń przez Państwa Członkowskie, określane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19.
3.
Pozwolenia wydane przed przyjęciem niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie producentom prowadzącym działalność na ich terytorium do celów określonych w ust. 1, pozostają w mocy do czasu ustalenia przepisów określonych w ust. 2.
Od tego czasu przy wydawaniu wszystkich tego typu zezwoleń należy uwzględniać przepisy ustanowione zgodnie z ust. 2.";
6. po art. 5 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Państwa Członkowskie mogą wymagać odseparowania w czasie produkcji sadzeniaków ziemniaka wyprodukowanych na ich terytorium od innych ziemniaków ze względu na zdrowie roślin.
2.
Wymagania przewidziane w ust. 1 mogą obejmować środki w celu:
- oddzielenia produkcji sadzeniaków ziemniaka i innych ziemniaków;
- oddzielnego sortowania, przechowywania, przewożenia i innym traktowaniu sadzeniaków ziemniaka i innych ziemniaków.";
7. w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie nie zezwolą na wprowadzenie do obrotu sadzeniaków ziemniak o wymiarach mniejszych niż wymiary minimalne, czyli sadzeniaków, które nie przechodzą przez oczka sita o wymiarach 25 x 25 mm.
W przypadku bulw zbyt dużych, które nie przechodzą przez oczka kalibrownicy o wymiarach 35 x 35 mm, wielkość minimalna i maksymalna powinna stanowić wielokrotność 5.
Maksymalna różnica w wielkości bulw w partii określona zostaje w ten sposób, że różnica rozmiaru oczek dwóch kalibrownic użytych do określania wielkości bulw nie przekracza 25 mm.
Normy te mogą podlegać modyfikacji zgodnie z procedurą określoną w art. 19.";
8. w art. 7 uchyla się ust. 4;
9. w art. 9 ust. 3, po wyrazach "małe opakowania", dodaje się wyrazy: "plombowane na ich terytorium.
Warunki dotyczące tych wyjątkowych przypadków określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 19.";
10. w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić wyjątki od ust. 1 w przypadku małych opakowań plombowanych na ich terytorium.
Warunki dotyczące tych wyjątkowych przypadków ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 19.";
11. art. 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Zgodnie z procedurą określoną w art. 19, w przypadkach nieobjętych niniejszą dyrektywą możliwe jest podjęcie decyzji o konieczności umieszczania etykiety dostawcy na opakowaniach lub pojemnikach elitarnych sadzeniaków ziemniaka lub kwalifikowanych sadzeniaków ziemniaka (może to być etykieta inna niż etykieta urzędowa; informacja może być również podana przez dostawcę w formie nadruku na opakowaniu).
Szczegóły podawane na tych etykietach należy również ustalić zgodnie z procedurą określoną w art. 19.";
12. po art. 11 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
W przypadku sadzeniaków ziemniaka odmian genetycznie modyfikowanych na każdej etykiecie i w każdym dokumencie, urzędowym lub niedołączonym do lub towarzyszącym partii sadzeniaków ziemniaka zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy wyraźnie zaznaczyć, iż odmiana ta jest genetycznie modyfikowana.";
13. w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że na sadzeniaki ziemniaka wprowadzone do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obowiązkowo lub nieobowiązkowo, nie nakłada się ograniczeń w obrocie w odniesieniu do charakterystyki, wymaganych badań, oznakowania ani plombowania, innych niż wymienione w niniejszej dyrektywie lub innych dyrektywach.";
14. w art. 13 uchyla się ust. 4;
15. po art. 13 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 13a
Warunki, na jakich można wprowadzić do obrotu sadzeniaki ziemniaka wyhodowane z elitarnych sadzeniaków ziemniaka, zgodnie z art. 3a, ustala się następująco:
a) muszą być wyprodukowane zgodnie z przyjętymi procedurami w celu zachowania czystości odmiany oraz zapewnienia odpowiednich warunków zdrowia roślin;
b) muszą być przeznaczone głównie do produkcji elitarnych sadzeniaków ziemniaka;
c) muszą spełniać minimalne warunki, określone w procedurze ustanowionej w art. 19 dla wstępnych elitarnych sadzeniaków ziemniaka;
d) w drodze urzędowej kontroli należy stwierdzić spełnienie wymagań, określonych w lit. c);
e) należy je umieszczać w opakowaniach lub pojemnikach zgodnie z niniejszą dyrektywą; oraz
f) na opakowaniach lub pojemnikach należy umieścić urzędową etykietę, na której znajdą się następujące informacje:
- jednostka kwalifikująca i nazwa Państwa Członkowskiego lub uznane skróty tych nazw,
- numer partii,
- miesiąc i rok plombowania,
- gatunek, zapisany przynajmniej alfabetem łacińskim, według nazwy botanicznej, która może być podana w skrócie i bez nazwy autorów,
- odmiana, zapisana przynajmniej alfabetem łacińskim,
- opis "wstępne elitarne sadzeniaki ziemniaka";.
Należy stosować etykiety białe z poprzeczną fioletową linią.";
16. w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 19, Komisja może zakazać obrotu całości lub części zbioru sadzeniaków ziemniaka z danego obszaru w granicach Wspólnoty, jeśli wielkość kolejnego pokolenia z urzędowo pobranych próbek sadzeniaków ziemniaka lub sadzeniaków ziemniaka kwalifikowanych zebranych na tym obszarze i uprawianych na jednym lub kilku polach doświadczalnych Wspólnoty przez trzy kolejne lata, nie spełni minimalnych warunków, określonych w załączniku I (1c), (2c), (3) i (4).
Przeprowadzone mogą być również testy porównawcze w celu sprawdzenia zgodności z innymi minimalnymi warunkami, określonymi w załączniku I.";
17. w art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisja wycofa środki zastosowane zgodnie z ust. 1 po stwierdzeniu, że elitarne sadzeniaki ziemniaka oraz kwalifikowane sadzeniaki ziemniaka zebrane z danego obszaru w granicach Wspólnoty spełnią w przyszłości minimalne warunki, określone w ust. 1.";
18. w art. 14 uchyla się ust. 3;
19. artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 19, w celu wyeliminowania wszelkich występujących we Wspólnocie tymczasowych trudności w dostawach elitarnych sadzeniaków ziemniaka lub kwalifikowanych sadzeniaków ziemniaka, jeśli niemożliwe jest ich pokonanie w inny sposób, istnieje możliwość wydania przez Państwa Członkowskie na czas określony pozwolenia na wprowadzenie do obrotu na terenie Wspólnoty ilości sadzeniaków ziemniaka niezbędnej do usunięcia trudności w dostawach sadzeniaków ziemniaka kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom, lub sadzeniaków ziemniaka niewyszczególnionych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Uprawnych lub katalogach odmian poszczególnych Państw Członkowskich.
2.
Dla kategorii sadzeniaków ziemniaka każdej określonej odmiany należy oznaczać etykietami z zaznaczeniem odpowiedniej kategorii; sadzeniaki ziemniaka odmian nieujętych w wyżej wymienionych katalogach należy oznaczać etykietami w kolorze brązowym.
Na etykiecie należy zawsze zaznaczać, iż dany rodzaj sadzeniaków należy do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymogi.
3.
Zasady stosowania ust. 1 można przyjąć zgodnie z procedura określoną w art. 19.";
20. w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią przeprowadzenie urzędowych inspekcji obrotu sadzeniakami ziemniaka, a przynajmniej inspekcji wyrywkowych, w celu oceny zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.";
21. w art. 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla swobodnego przepływu sadzeniaków ziemniaka we Wspólnocie, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu otrzymania następujących informacji w trakcie obrotu sadzeniakami ziemniaka przywożonymi w ilości przekraczającej dwa kilogramy z państw trzecich:
a) gatunek;
b) odmiana;
c) kategoria;
d) kraj pochodzenia i urzędowa jednostka kontrolująca;
e) kraj wysyłki;
f) importer;
g) ilość sadzeniaków ziemniaka.
Sposób przedstawienia powyższych danych można określić zgodnie z procedurą określoną w art. 19.";
22. po art. 20 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 20a
1.
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 21, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie:
a) warunków obrotu sadzeniakami ziemniaka zaprawionymi chemicznie;
b) warunków obrotu sadzeniakami ziemniaka w związku z ochroną in situ oraz zachowawczym wykorzystaniem genetycznych zasobów roślinnych związanych z określonym środowiskiem naturalnym i częściowo naturalnym, zagrożonych erozją genetyczną;
c) warunków obrotu sadzeniakami ziemniaka nadającymi się do produkcji ekologicznej.
2.
Warunki szczególne określone w ust. 1, zawierają w szczególności następujące kwestie:
i) w przypadku lit. b), należy stwierdzić pochodzenie sadzeniaków tych gatunków, zatwierdzone przez właściwe władze w każdym z Państw Członkowskich w celu obrotu tymi sadzeniakami na określonym terenie;
ii) w przypadku lit. b), właściwe ograniczenia ilościowe."
Artykuł 5
W dyrektywie 69/208/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produkcji z zamiarem wprowadzenia do obrotu, oraz obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych z przeznaczeniem do celów produkcji rolnej, z wyłączeniem przeznaczenia do celów ozdobnych we Wspólnocie.";
2. po art. 1 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
W rozumieniu niniejszej dyrektywy, "obrót"; oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, oferowanie do sprzedaży lub jakiekolwiek rozporządzanie, dostawę lub przesyłkę, mające na celu handlowe wykorzystanie materiału siewnego przez strony trzecie, bez względu na to, czy pobierane jest wynagrodzenie.
Obrót materiałem siewnym w celach innych niż handlowe wykorzystanie danej odmiany, jak w poniższych przypadkach, nie jest traktowany jak sprzedaż:
- dostawa materiału siewnego do urzędowego badania i jednostek kontrolujących,
- dostawa materiału siewnego do usługodawców w celu przetworzenia lub pakowania, pod warunkiem, iż usługodawca usługę nie nabywa prawa do dostarczonego materiału siewnego.
Dostawa materiału siewnego, pod pewnymi warunkami, do usługodawców w zakresie produkcji niektórych surowców rolnych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle lub rozmnażanie materiału siewnego w tym celu, nie są uznawane za obrót, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa ani do dostarczonego materiału siewnego, ani też do zbiorów.
Dostawca materiału siewnego przedstawia jednostce kwalifikującej odpis odpowiednich części umowy zawartej z usługodawcą, zawierający normy i warunki, jakie aktualnie spełnia dostarczony materiał siewny.
Warunki stosowania niniejszego przepisu określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 20.";
3. w art. 2 uchyla się ust. 1c;
4. w art. 3 ust. 1 skreśla się wyrazy: "jeśli nie spełnia warunków określonych w załączniku II";
5. w art. 3 ust. 2 skreśla się wyrazy: "jeśli nasiona nie spełniają również warunków określonych w załączniku II";
6. w art. 3 uchyla się ust. 5;
7. po art. dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- materiał siewny wyhodowany z wstępnego elitarnego materiału siewnego, oraz
- uprawiany materiał siewny, sprzedawany w celu przetworzenia, pod warunkiem potwierdzenia jego tożsamości,
8. na końcu art. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw określonych w lit. a) lub b) udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w zakresie kontroli.";
9. po art. 4 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom prowadzącym działalność na ich terytorium na wprowadzanie do obrotu:
a) niewielkich ilości materiału siewnego do celów naukowych lub pracy selekcyjnej,
b) właściwej ilości materiału siewnego do innych celów badawczych lub doświadczalnych, pod warunkiem że dotyczy to odmian, dla których został przez dane Państwo Członkowskie złożony wniosek o umieszczenie w katalogu.
W przypadku materiału genetycznie modyfikowanego pozwolenie takie przyznaje się wyłącznie pod warunkiem podjęcia wszelkich niezbędnych środków ostrożności w celu uniknięcia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi oraz na środowisko.
Do przeprowadzenia w tym względzie oceny ryzyka dla środowiska stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 4 dyrektywy 70/457/EWG.
2.
Cel, w którym pozwolenia określone w ust. 1 lit. b) mogą zostać wydane, przepisy dotyczące oznakowania opakowań, oraz ilość i warunki wydania powyższych zezwoleń określane są zgodnie z procedurą określoną w art. 20.
3.
Pozwolenia wydane przed przyjęciem niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie producentom prowadzącym działalność na ich terytorium do celów określonych w ust. 1, pozostają w mocy do czasu ustalenia przepisów określonych w ust. 2.
Od tego czasu przy wydawaniu wszystkich tego typu pozwoleń należy uwzględniać przepisy ustanowione zgodnie z ust. 2.";
10. pod koniec art. 9 ust. 3 dodaje się wyrazy: "plombowane na ich terytorium.
Warunki dotyczące tych wyjątkowych przypadków ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 20.";
11. w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić odstępstwa od przepisów ust. 1 w przypadku małych opakowań plombowanych na ich terytorium.
Warunki dotyczące tych wyjątkowych przypadków określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 20.";
12. artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Zgodnie z procedurą określoną w art. 20, w przypadkach nieobjętych niniejszą dyrektywą, możliwe jest podjęcie decyzji o konieczności umieszczania etykiety dostawcy na opakowaniach elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub każdej kategorii handlowego materiału siewnego (może to być etykieta inna niż etykieta urzędowa; informacja może być również podana przez dostawcę w formie nadruku na opakowaniu).
Szczegóły podawane na tych etykietach należy ustalić zgodnie z procedurą określoną w art. 20.";
13. po art. 11 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
W przypadku materiału siewnego odmian genetycznie zmodyfikowanych, na każdej etykiecie i w każdym dokumencie dołączonym lub towarzyszącym partii materiału siewnego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy wyraźnie zaznaczyć, iż odmiana ta jest genetycznie modyfikowana.";
14. w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że na materiał siewny wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obowiązkowo lub nieobowiązkowo, nie nakłada się ograniczeń w obrocie w odniesieniu do charakterystyki, wymaganych badań, oznakowania ani plombowania, innych niż wymienione w niniejszej dyrektywie lub innych dyrektywach.";
15. w art. 13 uchyla się ust. 2;
16. w art. 13 uchyla się ust. 3;
17. po art. 14 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Warunki, na jakich można wprowadzić do obrotu materiał siewny wyhodowany z wstępnego elitarnego materiału siewnego zgodnie z art. 3a tiret pierwsze, ustala się następująco:
a) właściwa jednostka kwalifikująca musi przeprowadzić urzędową inspekcję materiału siewnego zgodnie z przepisami w sprawie kwalifikacji elitarnego materiału siewnego;
b) materiał siewny należy pakować zgodnie z niniejszą dyrektywą; i
c) na opakowaniach należy umieścić urzędową etykietę, na której znajdą się następujące informacje:
- jednostka kwalifikująca i nazwa Państwa Członkowskiego lub uznane skróty tych nazw,
- numer partii,
- miesiąc i rok plombowania, lub
- miesiąc i rok pobrania ostatniej próbki do celów kwalifikacji,
- gatunek, zapisany przynajmniej alfabetem łacińskim, według nazwy botanicznej, która może być podana w skrócie i bez nazwy autorów,
- odmiana, zapisana przynajmniej alfabetem łacińskim,
- opis "wstępny elitarny materiał siewny";,
- liczba pokoleń poprzedzających materiał siewny kategorii "kwalifikowany materiał siewny";, lub "kwalifikowany materiał siewny pierwszego pokolenia";.
Należy stosować etykiety białe z poprzeczną fioletową linią.";
18. w art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Materiał siewny roślin oleistych i włóknistych, zebrany na terytorium Wspólnoty, z przeznaczeniem do kwalifikacji zgodnie z ust. 1 należy:
- pakować i oznaczyć urzędową etykietą spełniającą wymogi określone w załącznikach V(A) i (B), zgodnie z art. 9 ust. 1, i
- transportować wraz z urzędowym dokumentem spełniającym wymogi określone w załączniku V(C).
Możliwe jest odstąpienie od przepisów pierwszego ustępu, dotyczących pakowania i oznaczania, gdy władze odpowiedzialne za inspekcję polową, władze wystawiające dokumenty kwalifikacji nasion, których kwalifikacja nie została ostatecznie przeprowadzona, oraz władze odpowiedzialne za kwalifikację to ten sam urząd, lub, gdy władze te wyrażają zgodę na odstąpienie od powyższych przepisów.";
19. artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 20, w celu wyeliminowania wszelkich występujących we Wspólnocie tymczasowych trudności w dostawach elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego, jeśli niemożliwe jest ich pokonanie w inny sposób, istnieje możliwość wydania przez Państwa Członkowskie na czas określony pozwolenia na wprowadzenie do obrotu na terenie Wspólnoty ilości materiału siewnego niezbędnej do usunięcia trudności w dostawach materiału siewnego kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom, lub materiału siewnego niewyszczególnionego we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Uprawnych lub katalogach odmian poszczególnych Państw Członkowskich.
2.
Dla kategorii materiału siewnego każdej odmiany należy przygotować etykietę urzędową z zaznaczeniem odpowiedniej kategorii; materiał siewny odmian nieujęty w wyżej wymienionych katalogach należy oznaczać urzędowymi etykietami jak dla handlowego materiału siewnego.
Na etykiecie należy zawsze zaznaczać, iż dany rodzaj nasion należy do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymogi.
3.
Zasady stosowania ust. 1 można przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 20.";
20. w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią przeprowadzenie urzędowych inspekcji obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, a przynajmniej inspekcji wyrywkowych, w celu oceny zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.";
21. w art. 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla swobodnego przepływu materiału siewnego we Wspólnocie, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu otrzymania następujących informacji w trakcie obrotu materiałem siewnym przywożonym w ilości przekraczającej dwa kilogramy z państw trzecich:
a) gatunek;
b) odmiana;
c) kategoria;
d) kraj pochodzenia i urzędowa jednostka kontrolna;
e) kraj wysyłki;
f) importer;
g) ilość materiału siewnego.
Sposób przedstawienia tych danych można określić zgodnie z procedurą określoną w art. 20.";
22. po art. 21 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 21a
1.
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 20, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie:
a) warunków obrotu materiałem siewnym zaprawionym chemicznie;
b) warunków obrotu materiałem siewnym w związku z ochroną in situ oraz zachowawczym wykorzystaniem genetycznych zasobów roślinnych, włącznie z materiałem siewnym mieszanek powstałych również z gatunków wymienionych w art. 1 dyrektywy Rady 70/457/EWG, związanych z określonym środowiskiem naturalnym i częściowo naturalnym, zagrożonych erozją genetyczną;
c) warunków obrotu materiałem siewnym nadającym się do produkcji ekologicznej.
2.
Warunki szczególne określone w ust. 1, zawierają w szczególności następujące kwestie:
i) w przypadku lit. b), należy stwierdzić pochodzenie materiału siewnego tych gatunków, zatwierdzone przez właściwe władze w każdym z Państw Członkowskich w celu obrotu tym materiałem siewnym na określonym terenie;
ii) w przypadku lit. b), odpowiednie ograniczenia ilościowe."
Artykuł 6
W dyrektywie 70/457/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. po art. 4 ust. 3 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"4.
W przypadku odmiany genetycznie modyfikowanej w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [13] odmianę można zaakceptować jedynie pod warunkiem podjęcia wszelkich środków w celu uniknięcia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzkie i środowisko.
5.
Jednakże w przypadkach, gdy materiał pozyskany z danej odmiany roślin przeznaczony jest do konsumpcji jako rodzaj lub składnik żywności objęty rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 27 stycznia 1997 r., dotyczącym nowej żywności i nowych składników żywności [14], wyżej wymieniona żywność lub jej składniki żywności nie mogą:
- stanowić niebezpieczeństwa dla konsumenta,
- wprowadzać konsumenta w błąd,
- różnić się od żywności i jej składników, które mają zastąpić, w stopniu takim, że ich konsumpcja jest dla konsumenta niekorzystna pod względem wartości odżywczej.
6. Ze względu na zachowanie zasobów genetycznych roślin, jak określono w art. 20a ust. 2, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od kryteriów akceptacji określonych w ust. 1 zdanie pierwsze, jeśli ustali się warunki szczególne zgodnie z procedurą określoną w art. 23, przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 20a ust. 3i)–iii),";
2. w art. 7 ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:
"c) niezbędne uzgodnienia dotyczące przeprowadzenia upraw doświadczalnych w celu oceny przydatności do uprawy lub wykorzystania; przygotowania te mogą określać:
- procedury i warunki, zgodnie z którymi wszystkie lub niektóre Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na włączenie do upraw doświadczalnych, na drodze pomocy administracyjnej, odmian, dla których inne Państwo Członkowskie złożyło wniosek o akceptację;
- warunki współpracy między władzami uczestniczących Państw Członkowskich;
- wpływ wyników upraw doświadczalnych;
- normy dotyczące informacji na temat upraw doświadczalnych w celu oceny przydatności do uprawy lub wykorzystania;";
3. po art. 7 ust. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4. a) W przypadku odmian genetycznie modyfikowanych określonych w art. 4 ust. 4, należy przeprowadzić ocenę zagrożenia dla środowiska, odpowiednio do oceny ustalonej w dyrektywie 90/220/EWG.
b) Procedury zapewniające, że ocena zagrożenia dla środowiska i inne właściwe elementy odpowiadają opisanym w dyrektywie 90/220/EWG, należy wprowadzać na wniosek Komisji, w rozporządzeniu Rady opartym na właściwych podstawach prawnych Traktatu.
Do czasu wejścia w życie przepisów tych rozporządzeń, dopuszcza się umieszczenie w katalogu danego państwa odmian genetycznie modyfikowanych po uprzednim wydaniu zezwolenia na wprowadzenie do obrotu zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG.
c) Po wejściu w życie rozporządzenia określonego w lit. b) powyżej, przepisów art. 11–18 dyrektywy 90/220/EWG nie stosuje się do odmian genetycznie modyfikowanych.
d) Szczegóły naukowe i techniczne zastosowania oceny zagrożenia dla środowiska określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 23.";
4. po art. 7 ust. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5. a) Państwa Członkowskie zapewnią, że akceptuje się odmianę przeznaczoną do celów określonych w niniejszym ustępie wyłącznie jeżeli:
- ta żywność lub jej składnik został uprzednio uznany zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97, lub
- decyzje o pozwoleniach, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 258/97 podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 23 niniejszej dyrektywy.
b) W przypadku określonym w lit. a) tiret drugie, należy brać pod uwagę kryteria podane w art. 4 ust. 5 oraz zasady oceny ustanowione w rozporządzeniu (WE) 258/97.
c) Szczegóły naukowe i techniczne zastosowania oceny zagrożenia dla środowiska, opisane w lit. b), określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 23 niniejszej dyrektywy.";
5. po art. 9 ust. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Państwa Członkowskie zapewnią wyraźne oznaczanie w katalogu odmian genetycznie modyfikowanych, uprzednio zaakceptowanych, jako odmiany genetycznie modyfikowane.
Państwa Członkowskie zapewnią również, iż w przypadku sprzedaży w katalogach obrotu należy wyraźnie oznaczyć daną odmianę jako genetycznie modyfikowaną.";
6. po art. 12a ust. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 23, można ustanawiać zasady do celów stosowania ust. 1 i 2.";
7. w art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Możliwe jest odnowienie akceptacji odmiany w odpowiednich odstępach czasu, jeśli w dalszym ciągu jest ona uprawiana na skalę uzasadniającą taką decyzję, lub zachowanie akceptacji ze względu na korzyści dla ochrony zasobów genetycznych roślin, pod warunkiem jednoczesnego zachowania wymagań dotyczących odrębności, wyrównania i trwałości ustalonych na mocy art. 20a ust. 2 i 3.
Z wyjątkiem zasobów genetycznych roślin w rozumieniu art. 20a, wnioski o odnowienie akceptacji należy składać nie później niż dwa lata od daty wygaśnięcia decyzji o akceptacji.";
8. w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że z mocą od momentu publikacji określonej w art. 18, materiał siewny odmian zaakceptowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą lub zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom niniejszej dyrektywy, nie podlegają żadnym ograniczeniom handlowym z uwagi na odmianę.";
9. w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku odmian genetycznie modyfikowanych, Państwa Członkowskie uprawnione są, na wniosek rozpatrywany zgodnie z przepisami art. 23 lub 23a, do wydania zakazu używania danej odmiany na terenie całego państwa lub jego części, lub do określenia odpowiednich warunków uprawy danej odmiany, w przypadkach określonych w lit. c), z następującymi warunkami używania produktów pochodzących z takich upraw:
a) w przypadku stwierdzenia istnienia możliwości zagrożenia, w odniesieniu do warunków zdrowia roślin, upraw innych odmian lub gatunków; lub
b) w przypadku wykazania w wyniku przeprowadzenia urzędowych upraw doświadczalnych na terenie Państwa Członkowskiego będącego wnioskodawcą, z zastosowaniem odpowiednio art. 5 ust. 4, że wyniki uzyskane dla danej odmiany w jakiejkolwiek części terytorium, nie odpowiadają wynikom uzyskanym dla porównywalnej odmiany uznanej na terytorium tego państwa, lub w przypadku gdy wiadomym jest, iż dana odmiana nie nadaje się do uprawy na jakiejkolwiek części terytorium tegoż państwa ze względu na typ lub klasę dojrzałości.
Wniosek należy złożyć przed końcem trzeciego roku kalendarzowego następującego po wydaniu decyzji o akceptacji;
c) w przypadku gdy istnieją uzasadnione przyczyny inne niż wyżej wymienione, lub wymienione w trakcie procedury opisanej w art. 10 ust. 2, uznania, iż dana odmiana stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub środowiska.";
10. w art. 15 uchyla się ust. 3;
11. w art. 15 uchyla się ust. 4;
12. w art. 15 uchyla się ust. 5;
13. w art. 15 uchyla się ust. 6;
14. w art. 15 uchyla się ust. 7;
15. po art. 18 akapit drugi dodaje się akapit w brzmieniu:
"W opublikowanym zawiadomieniu należy wyraźnie zaznaczyć odmiany genetycznie modyfikowane.";
16. artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
W przypadku stwierdzenia, że uprawa odmiany wymienionej we wspólnym katalogu odmian może w którymkolwiek Państwie Członkowskim stanowić zagrożenie dla upraw innych odmian lub gatunków ze względu na warunki zdrowia roślin, lub stanowić zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzkiego, dane Państwo Członkowskie może, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 lub 23a w przypadku odmiany genetycznie modyfikowanej, na podstawie złożonego wniosku, otrzymać uprawnienia zakazu obrotu materiałem siewnym lub materiałem rozmnożeniowym tej odmiany na całym swoim terytorium lub jego części.
W przypadku gdy istnieje bliskie niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się niebezpiecznych organizmów, lub bliskie niebezpieczeństwo zagrożenia zdrowia ludzkiego lub środowiska, zakaz ten może być wydany przez dane Państwo Członkowskie natychmiast po złożeniu takiego wniosku do czasu podjęcia ostatecznej decyzji. W przypadku odmiany genetycznie zmodyfikowanej decyzję należy wydać w terminie trzech miesięcy zgodnie z procedurą określoną w art. 23 lub 23a.";
17. po art. 20 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 20a
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 23, należy ustalić warunki szczególne, w celu uwzględnienia rozwoju związanego z warunkami, na jakich może być prowadzony obrót materiałem siewnym zaprawionym chemicznie.
2. Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/94 z dnia 20 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie [*] Dz.U. L 159 z 28.6.1994, str. 1., należy określić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 23, w celu uwzględnienia rozwoju w odniesieniu do ochrony in situ oraz w zachowawczym wykorzystaniu genetycznych zasobów roślinnych poprzez uprawę oraz obrót materiałem siewnym i ras lokalnych i odmian naturalnie przystosowanych do warunków regionalnych i lokalnych, i zagrożonych erozją genetyczną.
3.
Warunkami szczególnymi określonymi w ust. 2, należy objąć w szczególności następujące kwestie:
i) rasy lokalne i odmiany akceptuje się zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
W procedurze urzędowej akceptacji należy wziąć pod uwagę specyficzną charakterystykę i wymogi jakości.
W szczególności należy wziąć pod uwagę wyniki nieurzędowych badań oraz informacje uzyskane w trakcie prowadzenia upraw, rozmnażania i wykorzystania, oraz szczegółowe opisy odmian oraz ich odpowiedniej klasyfikacji, o czym powiadomiono Państwa Członkowskie. W przypadku gdy wyniki te okażą się wystarczające, stosuje się odstępstwo od wymogów urzędowej kontroli.
Po akceptacji danej odmiany lub rasy lokalnej, należy ją oznaczyć we wspólnym katalogu jako "odmiana do celów ochrony";;
ii) właściwe ograniczenia ilościowe.";
18. po art. 23 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 23a
1.
W przypadku zastosowania procedury określonej w niniejszym artykule, Przewodniczący przedstawia dany przypadek, z inicjatywy własnej lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa (zwanemu dalej "Komitetem";).
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy zastosować.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie wyznaczonym przez Przewodniczącego w zależności od pilności przedstawianej sprawy.
Opinia wydawana jest większością przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji podejmowanych przez Radę na temat wniosku Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu, lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie kroków, jakie należy podjąć.
Rada podejmuje działania zgodnie z decyzją podjętą większością głosów.
Jeśli Rada nie podejmuje działań w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku, Komisja stosuje zaproponowane środki.";
19. po art. 24 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 24a
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 23, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie ochrony zasobów genetycznych."
Artykuł 7
W dyrektywie 70/458/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się produkcji z zamiarem wprowadzenia do obrotu, oraz materiałem siewnym warzyw we Wspólnocie.";
2. po art. 1 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów niniejszej dyrektywy, "obrót"; oznacza sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, oferowanie do sprzedaży lub jakiekolwiek rozporządzanie, dostawę lub przesyłkę, mające na celu handlowe wykorzystanie materiału siewnego przez strony trzecie, bez względu na to, czy pobierane jest wynagrodzenie.
Obrót materiałem siewnym w celach innych niż handlowe wykorzystanie danej odmiany, takich jak poniższe działania, nie jest traktowany jak sprzedaż:
- dostawa materiału siewnego do urzędowego badania i jednostek kontrolujących,
- dostawa materiału siewnego do usługodawców w celu przetworzenia lub pakowania, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa do dostarczonego materiału siewnego.
Dostawa materiału siewnego, pod pewnymi warunkami, do usługodawców w zakresie produkcji niektórych surowców rolnych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle, lub rozmnażania materiału siewnego w tym celu, nie są uznawane za obrót, pod warunkiem, iż usługodawca nie nabywa prawa ani do dostarczonego materiału siewnego, ani też do zbiorów.
Dostawca materiału siewnego przedstawia jednostce kwalifikującej odpis odpowiednich części umowy zawartej z usługodawcą, zawierający normy i warunki, jakie aktualnie spełnia dostarczony materiał siewny.
Warunki zastosowania niniejszego przepisu określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 40.";
3. w art. 2 uchyla się ust. 1c;
4. artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią dopuszczenie do obrotu wyłącznie odmian odrębnych, trwałych i dostatecznie wyrównanych.
W przypadku cykorii przemysłowej, odmiana musi mieć odpowiednią wartość do uprawy i wykorzystania.
2. W przypadku odmiany genetycznie modyfikowanej w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [*] Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 97/35/WE (Dz.U. L 169 z 27.6.1997, str. 72)., odmianę można zaakceptować jedynie pod warunkiem podjęcia wszelkich właściwych środków w celu uniknięcia szkodliwego wpływu na zdrowie ludzkie i na środowisko.
3. Jednakże w przypadkach, gdy materiał pozyskany z danej odmiany przeznaczony jest do konsumpcji jako żywność lub jej składnik objęty rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 27 stycznia 1997 r., dotyczącym nowej żywności i nowych składników żywności [**] Dz.U. L 43 z 14.2.1997, str. 1., wyżej wymienione rodzaje lub składniki żywności nie mogą:
- stanowić niebezpieczeństwa dla konsumenta,
- wprowadzać konsumenta w błąd,
- różnić się od żywności i jej składników, które zastępują, w stopniu takim, że ich konsumpcja jest dla konsumenta niekorzystna pod względem wartości odżywczej.
4. Z uwagi na zachowanie genetycznych zasobów roślinnych, zgodnie z art. 39a ust. 2 lit. a) i b), Państwa Członkowskie mogą odstąpić od kryteriów akceptacji określonych w ust. 1 zdanie pierwsze, jeśli szczególne warunki zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 40, przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 39a ust. 3 i) i ii).";
5. w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, w ostatnim zdaniu dodaje się wyrazy: "w związku z wynikami oceny urzędowej.";
6. w art. 7 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. a) W przypadku odmian genetycznie modyfikowanych określonych w art. 4 ust. 4, przeprowadza się badanie oceny zagrożenia środowiska, odpowiadające badaniom opisanym w dyrektywie 90/220/EWG.
b) Procedury zapewniające, że ocena zagrożenia dla środowiska i inne właściwe czynniki równoważne opisanym w dyrektywie 90/220/EWG, należy wprowadzać na wniosek Komisji, w rozporządzeniach Rady opartych o odpowiednie podstawy prawne Traktatu.
Do czasu wejścia w życie przepisów tych rozporządzeń, dopuszcza się umieszczenie odmian genetycznie modyfikowanych w katalogu danego państwa po uprzednim wydaniu pozwolenia na wprowadzenie do obrotu zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG.
c) Po wejściu w życie rozporządzenia określonego w lit. b), art. 11–18 dyrektywy 90/220/EWG nie stosuje się do odmian genetycznie modyfikowanych.
d) Szczegóły naukowe i techniczne zastosowania oceny zagrożenia dla środowiska określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 40.";
7. po art. 7 ust. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5. a) Państwa Członkowskie zapewnią, że akceptuje się odmianę przeznaczoną do celów określonych w niniejszym ustępie wyłącznie jeżeli:
- żywność lub jej składnik został uprzednio uznany stosownie do rozporządzenia (WE) nr 258/97, lub
- decyzje o wydaniu pozwoleń, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 258/97 podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 40 niniejszej dyrektywy.
b) W przypadku określonym w lit. a) tiret drugie, należy brać pod uwagę kryteria podane w art. 4 ust. 5 oraz zasady oceny określone w rozporządzeniu (WE) 258/97.
c) Szczegóły naukowe i techniczne realizacji środków opisanych w lit. b), określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 40 niniejszej dyrektywy.";
8. po art. 10 ust. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Państwa Członkowskie zapewnią, że odmiany genetycznie modyfikowane, uprzednio zaakceptowane, są wyraźnie oznaczone jako odmiany genetycznie modyfikowane w katalogu odmian.
W przypadku obrotu, Państwa Członkowskie zapewniają również wyraźne oznaczanie w katalogu sprzedaży danej odmiany jako genetycznie modyfikowanej.";
9. w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Możliwe jest odnowienie akceptacji odmiany w odpowiednich odstępach czasu, jeśli w dalszym ciągu jest ona uprawiana na skalę uzasadniającą taką decyzję, lub zachowanie akceptacji ze względu na korzyści dla ochrony genetycznych zasobów roślinnych, pod warunkiem jednoczesnego zachowania wymagań dotyczących odrębności, wyrównania i trwałości, określonych zgodnie z art. 39a ust. 3 i 4.
Z wyjątkiem genetycznych zasobów roślinnych w rozumieniu art. 39a, wnioski o odnowienie akceptacji należy składać nie później niż przed upływem dwóch lat od daty wygaśnięcia decyzji o akceptacji.";
10. po art. 15 ust. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
W przypadku odmian, dla których na podstawie art. 13 ust. 3 została odnowiona decyzja o akceptacji, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na kontynuację do dnia 30 czerwca 1994 r. stosowania nazw używanych przed odnowieniem decyzji.";
11. po art. 13a ust. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 40, można ustanowić zasady stosowania ust. 1, 2 i 3.";
12. w art. 16 ust. 1 akapit drugi i trzeci, wyrazy: "po upływie okresu dwóch miesięcy od" zastępuje się wyrazami: "z mocą od";
13. w art. 17 skreśla się wyrazy: "po upływie okresu dwóch miesięcy";
14. artykuł 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku odmian genetycznie modyfikowanych, Państwa Członkowskie uprawnione są, na wniosek rozpatrywany zgodnie z przepisami art. 40 lub 40a, do wydania zakazu używania danej odmiany na terenie całego własnego terytorium lub jego części, lub do określenia odpowiednich warunków uprawy danej odmiany, w przypadkach określonych w lit. b), z następującymi warunkami używania produktów pochodzących z takich upraw:
a) w przypadku stwierdzenia istnienia możliwości zagrożenia, w odniesieniu do warunków zdrowia roślin, upraw innych odmian lub gatunków; lub
b) w przypadku gdy istnieją uzasadnione przyczyny inne niż wymienione wyżej, lub wymienione w trakcie procedury opisanej w art. 11 ust. 2, uznania, iż dana odmiana stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub środowiska.";
15. w art. 16 uchyla się ust. 3;
16. w art. 16 uchyla się ust. 4;
17. po art. 17 akapit drugi dodaje się akapit w brzmieniu:
"W opublikowanym zawiadomieniu należy wyraźnie zaznaczyć odmiany genetycznie modyfikowane.";
18. artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
W przypadku stwierdzenia, że uprawa odmiany wymienionej we wspólnym katalogu odmian może w którymkolwiek Państwie Członkowskim stanowić zagrożenie zdrowia roślin dla upraw innych odmian, lub stanowić zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzkiego, dane Państwo Członkowskie może, zgodnie z procedurą określoną w art. 40 lub 40a w przypadku odmiany genetycznie zmodyfikowanej, na podstawie złożonego wniosku, otrzymać uprawnienia wydania zakazu obrotu materiałem siewnym lub materiałem rozmnożeniowym tej odmiany na całym swoim terytorium lub jego części.
Jeśli istnieje bliskie niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się niebezpiecznych organizmów, lub bliskie niebezpieczeństwo zagrożenia zdrowia ludzkiego lub środowiska, zakaz ten może być wydany przez dane Państwo Członkowskie natychmiast po złożeniu takiego wniosku do czasu podjęcia ostatecznej decyzji. W przypadku odmiany genetycznie zmodyfikowanej decyzję należy wydać w terminie trzech miesięcy zgodnie z procedurą określoną w art. 40 lub 40a.";
19. w art. 20 ust. 1 skreśla się wyrazy: "jeśli nie spełnia warunków określonych w załączniku II";
20. w art. 20 ust. 1 lit. a) wyrazy: "jeśli nie spełnia warunków określonych w załączniku II" skreśla się;
21. w art. 20 uchyla się ust. 4;
22. po art. 20 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 20a
Nie naruszając przepisów art. 20 ust. 1 i 1a, Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- materiał siewny wyhodowany ze wstępnego elitarnego materiału siewnego, oraz
- uprawiany materiał siewny, sprzedawany w celu przetworzenia, pod warunkiem potwierdzenia jego tożsamości,
23. na końcu art. 21 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw określonych w lit. a) lub b) udzielają sobie wzajemnej pomocy w zakresie kontroli.";
24. po art. 21 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 21a
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 20 ust. 1 i 1a, Państwa Członkowskie mogą:
a) zezwolić producentom prowadzącym działalność na ich terytorium na wprowadzanie do obrotu niewielkich ilości materiału siewnego do celów naukowych lub celów selekcyjnych;
b) zezwolić hodowcom i ich przedstawicielom ustanowionym na ich terenie na czasowy obrót materiałem siewnym należącym do odmiany, dla której został przez co najmniej jedno Państwo Członkowskie złożony wniosek o umieszczenie w katalogu danego państwa, oraz dla której przedstawiono szczegółowe informacje techniczne.
2.
Warunki, na jakich Państwa Członkowskie mogą przyznawać pozwolenia, określone w lit. b) należy ustalić zgodnie z procedurą określoną w art. 40, w szczególności: pozyskanie danych, typ danych, przechowywanie oraz nazwę odmiany i oznakowanie opakowań.
3.
Pozwolenia wydane producentom prowadzącym działalność na ich terytorium do celów określonych w ust. 1 przed przyjęciem niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie, pozostają w mocy do czasu ustalenia przepisów określonych w ust. 2.
Od tego czasu przy wydawaniu wszystkich tego typu zezwoleń należy uwzględniać przepisy przewidziane zgodnie z ust. 2.";
25. w art. 24 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Nie naruszając przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie zezwalają swoim producentom na wprowadzanie do obrotu małych opakowań mieszanek nasion standardowych różnych odmian tego samego gatunku.
Warunki dotyczące gatunków, dla których stosuje się powyższe odstępstwa, maksymalnej wielkości małych opakowań, oraz oznakowania opakowań, określa się zgodnie z procedurą określoną w art. 40.";
26. na końcu art. 25 ust. 4 dodaje się następujące wyrazy:
"… zamykane na ich terytorium. Warunki tych odstępstw mogą być określone zgodnie z procedurą określoną w art. 40.";
27. w art. 26 ust. 1a otrzymuje brzmienie:
"1a.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić odstępstwa od przepisów ust. 1 w przypadku małych opakowań plombowanych na ich terytorium.
Warunki tych odstępstw mogą być określone zgodnie z procedurą określoną w art. 40.";
28. w art. 28 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 40, w przypadkach nieobjętych niniejszą dyrektywą możliwe jest podjęcie decyzji o konieczności umieszczania etykiety dostawcy na opakowaniach elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego, lub materiału siewnego każdego rodzaju (może to być etykieta inna niż etykieta urzędowa; informacja może być również podana przez dostawcę w formie nadruku na opakowaniu).
Szczegóły podawane na tych etykietach należy ustalić zgodnie z procedurą określoną w art. 40.";
29. po art. 28 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 28a
W przypadku materiału siewnego odmian genetycznie modyfikowanych, bez względu na jego rodzaj, na każdej etykiecie i w każdym dokumencie dołączonym lub towarzyszącym partii materiału siewnego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy wyraźnie zaznaczyć, iż odmiana ta jest genetycznie modyfikowana.";
30. w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że na materiał siewny wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obowiązkowo lub nieobowiązkowo, nie nakłada się ograniczeń w obrocie w odniesieniu do charakterystyki, wymaganych badań, oznakowania ani plombowania, innych niż wymienione w niniejszej dyrektywie lub innych dyrektywach Wspólnoty.";
31. w art. 30 uchyla się ust. 3;
32. po art. 30 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 30a
Warunki, na jakich można wprowadzić do obrotu materiał siewny wyhodowany ze wstępnego elitarnego materiału siewnego, zgodnie z art. 20a tiret pierwsze ustala się następująco:
a) właściwa jednostka kwalifikująca musi przeprowadzić urzędową inspekcję materiału siewnego zgodnie z przepisami stosowanymi przy kwalifikacji elitarnego materiału siewnego;
b) materiał siewny należy pakować zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy; i
c) na opakowaniach należy umieścić urzędową etykietę, na której znajdą się następujące informacje:
- jednostka kwalifikująca i nazwa Państwa Członkowskiego lub uznane skróty tych nazw,
- numer partii,
- miesiąc i rok plombowania, lub
- miesiąc i rok pobrania ostatniej próbki do celów kwalifikacji,
- gatunek, zapisany przynajmniej alfabetem łacińskim, według nazwy botanicznej, która może być podana w skrócie i bez nazwy autorów,
- odmiana, zapisana przynajmniej alfabetem łacińskim,
- opis "wstępny elitarny materiał siewny";,
- liczba pokoleń poprzedzających materiał siewny kategorii "kwalifikowany materiał siewny";.
Należy stosować etykiety białe z poprzeczną fioletową linią.";
33. w art. 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Materiał siewny warzyw, zebrany na terytorium Wspólnoty, z przeznaczeniem do kwalifikacji zgodnie z ust. 1 należy:
- pakować i oznaczyć urzędową etykietą spełniającą wymogi ustanowione w załącznikach V(A) i (B), zgodnie z art. 25 ust. 1, i
- transportować wraz z urzędowym dokumentem spełniającym wymogi określone w załączniku V(C).
Możliwe jest odstąpienie od przepisów tiret pierwszego, dotyczących pakowania i etykietowania, gdy władze odpowiedzialne za inspekcję polową, władze wystawiające dokumenty kwalifikacji nasion, których kwalifikacja nie została ostatecznie przeprowadzona, oraz władze odpowiedzialne za kwalifikację to ten sam urząd lub, gdy władze te wyrażają zgodę na odstąpienie od powyższych przepisów.";
34. artykuł 33 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 33
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 40, w celu wyeliminowania wszelkich występujących we Wspólnocie tymczasowych trudności w dostawach elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub materiału siewnego jakości zgodnej z normą, jeśli niemożliwe jest ich pokonanie w inny sposób, istnieje możliwość wydania przez Państwa Członkowskie na czas określony pozwolenia na wprowadzenie do obrotu na terenie Wspólnoty ilości materiału siewnego niezbędnej do usunięcia trudności w dostawach materiału siewnego kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom, lub materiału siewnego odmian niewyszczególnionych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Uprawnych lub katalogach odmian poszczególnych Państw Członkowskich.
2.
Dla kategorii materiału siewnego każdej określonej odmiany należy przygotować etykietę urzędową lub etykietę dostawcy wymaganymi dla odpowiedniej kategorii; materiał siewny odmian nieujętych w wyżej wymienionych katalogach należy oznaczać urzędowymi etykietami w kolorze brązowym.
Na etykiecie należy zawsze zaznaczać, iż dany rodzaj materiału siewnego należy do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymogi.
3.
Zasady stosowania ust. 1 można przyjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 40.";
35. w art. 35 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią przeprowadzenie urzędowych inspekcji obrotu materiałem siewnym warzyw, a przynajmniej inspekcji wyrywkowych, w celu oceny zgodności z wymogami i warunkami niniejszej dyrektywy.";
36. w art. 35 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla swobodnego przepływu materiału siewnego we Wspólnocie, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu otrzymania następujących informacji w trakcie obrotu materiałem siewnym przywożonym w ilości przekraczającej dwa kilogramy z państw trzecich:
a) gatunek;
b) odmiana;
c) kategoria;
d) kraj pochodzenia i urzędowa jednostka kontrolna;
e) kraj wysyłki;
f) importer;
g) ilość materiału siewnego.
Sposób przedstawienia powyższych danych można określić zgodnie z procedurą określoną w art. 40.";
37. po art. 39 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 39a
1.
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 40, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie warunków dopuszczalności obrotu materiałem siewnym zaprawionym chemicznie.
2.
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 40, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie ochrony in situ oraz zachowawczego wykorzystania genetycznych zasobów roślinnych poprzez uprawę i obrót materiałem siewnym:
a) ras lokalnych i odmian tradycyjnie uprawianych na danym obszarze i w danych regionach, zagrożonych erozją genetyczną, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (WE) nr 1467/94;
b) odmian nienadających się do zbiorów z przeznaczeniem na handel, stworzonych do uprawy w określonych warunkach.
3.
Warunki szczególne, określone w ust. 2, zawierają w szczególności następujące kwestie:
i) w przypadku lit. a), ras lokalnych i odmian muszą uzyskać akceptację zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
W szczególności należy wziąć pod uwagę wyniki nieurzędowych badań oraz informacje uzyskane w trakcie prowadzenia upraw, rozmnażania i wykorzystania, oraz szczegółowe opisy odmian oraz ich odpowiedniej klasyfikacji, o czym powiadomiono Państwa Członkowskie. W przypadku gdy wyniki te okażą się wystarczające, stosuje się odstępstwo od wymogów urzędowej inspekcji.
Po akceptacji danej odmiany lub rasy lokalnej, należy ją oznaczyć we wspólnym katalogu jako "odmiana stosowana w celu ochrony";;
ii) w przypadku lit. a) i b), odpowiednie ograniczenia ilościowe.";
38. po art. 40 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 40a
1.
W przypadku zastosowania procedury określonej w niniejszym artykule, Przewodniczący przedstawia dany przypadek, z inicjatywy własnej lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa (zwanego dalej "Komitetem";).
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego streszczenia w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, który zależy od pilności przedstawianej sprawy.
Opinię wydaje się większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub, jeśli Komitet nie wydaje żadnej opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie kroków, jakie należy podjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie podejmuje działań w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku, Komisja stosuje zaproponowane środki.";
39. po art. 41 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 41a
1.
Można ustanowić szczególne warunki, zgodnie z procedurą określoną w art. 40, w celu uwzględnienia rozwoju w zakresie:
a) warunków obrotu materiałem siewnym zaprawionym chemicznie;
b) warunków obrotu materiałem siewnym w związku z ochroną in situ oraz zachowawczym wykorzystaniem genetycznych zasobów roślinnych, włącznie z materiałem siewnym mieszanek powstałych również z gatunków wymienionych w art. 1 dyrektywy Rady 70/457/EWG, związanych z określonym środowiskiem naturalnym i częściowo naturalnym, zagrożonych erozją genetyczną;
c) warunków obrotu materiałem siewnym nadającym się do produkcji ekologicznej.
2.
Warunki szczególne, określone w ust. 1, zwierają w szczególności następujące kwestie:
i) w przypadku lit. b), należy stwierdzić pochodzenie materiału siewnego tych gatunków, zatwierdzone przez właściwe władze w każdym z Państw Członkowskich w celu obrotu tym materiałem siewnym na określonym terenie;
ii) w przypadku lit. b), odpowiednie ograniczenia ilościowe.";
40. artykuł 42 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 42
Na wniosek Państwa Członkowskiego, rozpatrywany zgodnie z przepisami art. 40, państwo to może być całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w stosunku do niektórych gatunków zwykle niereprodukowanych ani niesprzedawanych na jego terytorium, z wyjątkiem przypadków, gdy pozostaje to w sprzeczności z art. 16 ust. 1 i 30 ust. 1.".
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie mogą, przez okres przejściowy nie dłuższy niż cztery lata po wejściu w życie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych niezbędnych dla nich do wykonania niniejszej dyrektywy, oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 1 pkt C lit. a) i b) dyrektywy 66/401/EWG, zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego pokolenia, dla którego wcześniej było wydane pozwolenie.
2. Państwa Członkowskie mogą również, przez okres przejściowy nie dłuższy niż cztery lata od czasu wejścia w życie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych niezbędnych dla nich do wykonania niniejszej dyrektywy, oraz na drodze odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 22 niniejszej dyrektywy, uchylającego art. 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy 66/402/EWG, utrzymać ograniczenie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym owsa, jęczmienia, ryżu, pszenżyta, pszenicy i orkiszu do nasion pierwszego pokolenia.
3.
Państwa Członkowskie, stosujące w chwili obecnej, zgodnie z art. 13 dyrektywy 66/401/EWG, ograniczenia w odniesieniu do mieszanek materiału siewnego roślin pastewnych, mogą również, przez okres przejściowy nie dłuższy niż cztery lata od czasu wejścia w życie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych niezbędnych dla nich do wykonania niniejszej dyrektywy, oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 19 niniejszej dyrektywy, utrzymać zakaz obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w terminie dwunastu miesięcy od opublikowania niniejszej dyrektywy.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 98/96/WE
z dnia 14 grudnia 1998 r.
zmieniająca, między innymi, w odniesieniu do nieurzędowych inspekcji polowych, dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 69/208/EWG, 70/457/EWG i 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, sadzeniakami ziemniaków, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz materiałem siewnym warzyw oraz w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
z przedstawionych poniżej przyczyn należy zmienić następujące dyrektywy w sprawie obrotu materiałem siewnym i rozmnożeniowym:
- dyrektywa Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [4],
- dyrektywa Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [5],
- dyrektywa Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [6],
- dyrektywa Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka [7],
- dyrektywa Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [8],
- dyrektywa Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [9], oraz
- dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [10];
decyzja Komisji 89/540/EWG z dnia 22 września 1989 r. w sprawie organizacji tymczasowego doświadczenia dotyczącego obrotu materiałem siewnym i rozmnożeniowym [11] określiła przeprowadzenie tymczasowego doświadczenia w określonych warunkach, w celu dokonania oceny czy nieurzędowe inspekcje polowe pozwalają na uproszczenie procedur urzędowej kwalifikacji materiału siewnego, przewidzianych w dyrektywach 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG, nie powodując istotnego obniżenia jakości materiału siewnego;
wyniki doświadczenia wykazały, iż w niektórych przypadkach możliwe jest uproszczenie procedur urzędowej kwalifikacji materiału siewnego jako "kwalifikowanego materiału siewnego" wszelkich stopni, jeżeli inspekcje mogłyby być przeprowadzane przez inspektorów innych niż wyznaczonych do przeprowadzania urzędowej oceny przez jednostkę kwalifikującą;
sytuacja administracyjna w Państwach Członkowskich uległa zmianie;
należy odpowiednio zmienić dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG;
dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG i 70/458/EWG przewidują, że umieszczone w nich wykazy gatunków mogą być zmieniane w wyniku rozwoju wiedzy naukowej lub technicznej dotyczącej nazw i gatunków mieszanych pochodzących z krzyżowania gatunków objętych tymi dyrektywami, zgodnie z procedurą Stałego Komitetu;
pożądane jest ułatwienie dodawania nowych gatunków do wykazu gatunków zamieszczonego w wymienionych dyrektywach;
wymienione dyrektywy należy odpowiednio zmienić;
dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG i 70/458/EWG przewidują zorganizowanie tymczasowych doświadczeń w celu poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych elementów przyjętych systemów kwalifikacji;
w świetle zdobytego doświadczenia pożądane jest rozszerzenie pola działania w zakresie organizowania tego rodzaju doświadczeń celem poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych przepisów ustanowionych w wymienionych dyrektywach;
pożądane jest wprowadzenie podstawy prawnej w dyrektywie 66/403/EWG dla organizowania tymczasowych doświadczeń w celu poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych przepisów tejże dyrektywy;
w dyrektywach 70/457EWG i 70/458/EWG należałoby wprowadzić zasady dotyczące wyboru nazw odmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/400/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 pkt C lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostało stwierdzone, w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione, lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I (A), dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowej oceny lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
2) w art. 2 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"3.
Badanie przeprowadzane pod nadzorem urzędowym, określonym w ust. 1, pkt C lit. d) ii), odbywa się pod następującymi warunkami:
i) inspektorzy:
a) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne;
b) nie czerpią osobistych korzyści związanych z przeprowadzaniem inspekcji;
c) są urzędowo zatwierdzeni przez jednostkę kwalifikującą dla materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego, przy czym zatwierdzenie to obejmuje zaprzysiężenie inspektorów albo podpisanie przez inspektora oświadczenia o przestrzeganiu zasad regulujących urzędowe oceny;
d) przeprowadzają inspekcje pod nadzorem urzędowym zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do urzędowych inspekcji;
ii) uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadawalające;
iii) część upraw nasiennych stanowi przedmiot inspekcji prowadzonej przez urzędowych inspektorów.
Dla upraw samopylnych część ta wynosi 10 % a 20 % dla upraw o zapylaniu krzyżowym, lub dla gatunków dla których Państwa Członkowskie przewidują przeprowadzanie urzędowych badań laboratoryjnych materiału siewnego za pomocą procedur morfologicznych, fizjologicznych, lub, w stosownym przypadku, również biochemicznych w celu określenia tożsamości i czystości odmian, odpowiednio 5 % i 15 %;
iv) część próbek z partii materiału siewnego z upraw materiału siewnego pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori oraz, w stosownym przypadku, w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego;
v) Państwa Członkowskie ustalają kary stosowane za naruszenie zasad rządzących badaniami prowadzonymi pod urzędowym nadzorem.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Jeżeli urzędowo zatwierdzeni inspektorzy naruszają, w sposób celowy lub przez zaniedbanie, zasady regulujące urzędowe badania, kary mogą przewidywać w szczególności cofnięcie zatwierdzenia określonego w ust. 3 i) lit. c).
W tym przypadku wszelkie zatwierdzenia badanego materiału siewnego zostają unieważnione, chyba że zostanie udowodnione, że materiał siewny spełnia jednak wszystkie wymagane warunki.
4.
Inne środki stosowane do prowadzenia badań pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Do czasu przyjęcia takich środków, należy przestrzegać warunków określonych w art. 2 decyzji Komisji 89/540/EWG.";
3) w art. 13a akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Do celów poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, może zostać przewidziane zorganizowanie czasowych doświadczeń na warunkach określonych na poziomie wspólnotowym, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 21.";
4) w załączniku I (A) pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku kwalifikowanego materiału siewnego wszelkich stopni przeprowadza się co najmniej jedną inspekcję polową, urzędową lub pod nadzorem urzędowym, a w przypadku elitarnego materiału siewnego, co najmniej dwie urzędowe inspekcje polowe, jedną dla roślinek wysadkowych, a drugą dla nasienników.".
Artykuł 2
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2, ust. 1 pkt C lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) które zostały określone, w drodze badania urzędowego, jako spełniające wyżej wymienione warunki; lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie badania urzędowego lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione";
2) w art. 2 ust. 1a otrzymuje brzmienie:
"1a.
Zmiany, które należy wprowadzić w wykazie gatunków określonym w ust. 1 pkt A, zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
3) w art. 2 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"3.
Badanie przeprowadzane pod nadzorem urzędowym, określonym w ust. 1 pkt C lit. d) ii) odbywa się pod następującymi warunkami:
i) inspektorzy:
a) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne;
b) nie czerpią osobistych korzyści związanych z przeprowadzaniem inspekcji;
c) są urzędowo zatwierdzeni przez jednostkę kwalifikującą dla materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego, przy czym zatwierdzenie to obejmuje zaprzysiężenie inspektorów albo podpisanie przez inspektora oświadczenia o przestrzeganiu zasad regulujących urzędowe badania;
d) przeprowadzają inspekcje pod nadzorem urzędowym zgodnie z zasadami stosowanymi do urzędowych inspekcji;
ii) uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadowalające;
iii) część upraw nasiennych stanowi przedmiot inspekcji prowadzonej przez urzędowych inspektorów.
Dla upraw samopylnych część ta wynosi 10 % a 20 % dla upraw o zapylaniu krzyżowym lub dla gatunków, dla których Państwa Członkowskie przewidują prowadzenie urzędowych badań laboratoryjnych materiału siewnego za pomocą procedur morfologicznych, fizjologicznych lub, w stosownym przypadku, biochemicznych, celem określenia tożsamości i czystości odmian, odpowiednio 5 % i 15 %;
iv) część próbek z partii materiału siewnego zebranego z upraw nasiennych pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori, a w razie potrzeby w celu przeprowadzenia analizy laboratoryjnej tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego;
v) Państwa Członkowskie ustalają kary stosowane za naruszenia zasad regulujących badania prowadzone pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Jeżeli urzędowo zatwierdzeni inspektorzy naruszają, w sposób celowy lub przez zaniedbanie, zasady regulujące urzędowe badania, kary mogą przewidywać w szczególności cofnięcie zatwierdzenia określonego w ust. 3 i) lit. c).
W tym przypadku wszelkie zatwierdzenia badanego materiału siewnego zostają unieważnione, chyba że zostanie udowodnione że materiał siewny spełnia jednak wszystkie wymagane warunki.
4.
Inne środki stosowane do prowadzenia badań pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Do czasu przyjęcia takich środków, należy przestrzegać warunków określonych w art. 2 decyzji Komisji 89/540/EWG.";
4) w art. 13a akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Do celów poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, może zostać przewidziane zorganizowanie czasowych doświadczeń na szczególnych warunkach na poziomie wspólnotowym, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
5) w załączniku I pkt 6 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"6) Przestrzeganie wyżej określonych norm lub innych warunków sprawdzane jest, w przypadku elitarnego materiału siewnego, w trakcie urzędowych inspekcji polowych, a w przypadku kwalifikowanego materiału siewnego w trakcie urzędowych inspekcji polowych albo w trakcie inspekcji prowadzonych pod nadzorem urzędowym.";
Artykuł 3
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 pkt E lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostało stwierdzone, w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione; lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowej oceny lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
2) w art. 2 ust. 1 pkt F lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostało stwierdzone, w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione; lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowej oceny lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
3) w art. 2 ust. 1 pkt G lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione; lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowej oceny lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
4) w art. 2 ust. 1 a otrzymuje brzmienie:
"1a.
Zmiany, które należy wprowadzić w wykazie gatunków określonych w ust. 1 pkt A zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
5) w art. 2 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"3.
Badanie przeprowadzane pod nadzorem urzędowym, określonym w ust. 1 pkt E lit. d) ii), ust. 1 pkt F lit. d) ii) i ust. 1 pkt G lit. d) ii), odbywa się pod następującymi warunkami:
i) inspektorzy:
a) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne;
b) nie czerpią osobistych korzyści w związku z prowadzeniem inspekcji;
c) są urzędowo zatwierdzeni przez jednostkę kwalifikującą dla materiału siewnego danego Państwa Członkowskiego, przy czym zatwierdzenie to obejmuje zaprzysiężenie inspektorów albo podpisanie przez inspektora oświadczenia o przestrzeganiu zasad regulujących urzędowe badania;
d) przeprowadzają inspekcje pod nadzorem urzędowym zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do urzędowych inspekcji;
ii) uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadowalające;
iii) część upraw nasiennych stanowi przedmiot inspekcji prowadzonej przez urzędowych inspektorów.
Dla upraw samopylnych część ta wynosi 10 % a 20 % dla upraw o zapylaniu krzyżowym, lub dla gatunków dla których Państwa Członkowskie przewidują prowadzenie urzędowej analizy laboratoryjnej materiału siewnego za pomocą procedur morfologicznych, fizjologicznych, lub, w stosownym przypadku, biochemicznych, w celu określenia tożsamości i czystości odmian, odpowiednio 5 % i 15 %;
iv) część próbek z partii materiału siewnego z upraw nasiennych pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori, a w razie potrzeby w celu przeprowadzenia urzędowych badań laboratoryjnych tożsamości i czystości odmian materiału siewnego;
v) Państwa Członkowskie określają kary stosowane za naruszenia zasad regulujących badania prowadzone pod urzędowym nadzorem.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Jeżeli urzędowo zatwierdzeni inspektorzy naruszają, w sposób celowy lub przez zaniedbanie, zasady regulujące urzędowe badania, kary mogą przewidywać w szczególności cofnięcie zatwierdzenia określonego w ust. 3 i) lit. c).
W tym przypadku wszelkie zatwierdzenia badanego materiału siewnego zostają unieważnione, chyba że zostanie dowiedzione że materiał siewny spełnia jednak wszystkie wymagane warunki.
4.
Inne środki stosowane do prowadzenia badań pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Do czasu przyjęcia takich środków należy przestrzegać warunków określonych w art. 2 decyzji Komisji 89/540/EWG.";
6) w art. 13a akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Do celów poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, może zostać przewidziane zorganizowanie tymczasowych doświadczeń na warunkach określonych na poziomie wspólnotowym, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
7) w załączniku I pkt 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"5) Przestrzeganie wyżej wymienionych norm i innych warunków sprawdzane jest dla elitarnego materiału siewnego w trakcie urzędowych inspekcji polowych, a dla kwalifikowanego materiału siewnego w trakcie urzędowych inspekcji polowych albo w trakcie inspekcji przeprowadzanych pod nadzorem urzędowym.".
Artykuł 4
W dyrektywie 66/403EWG wprowadza się następujące zmiany:
Po art. 13 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 13b
W celu poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, innych niż dotyczące ochrony roślin, może zostać przewidziane zorganizowanie tymczasowych doświadczeń na warunkach określonych na poziomie wspólnotowym, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
W ramach takich doświadczeń Państwa Członkowskie mogą zostać zwolnione z niektórych obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie.
Zakres tego zwolnienia zostaje określony w zależności od przepisów, do których ma ono zastosowanie.
Długość tego doświadczenia nie może przekraczać siedmiu lat.".
Artykuł 5
W dyrektywie 69/208/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 pkt C lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostały stwierdzone w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione; lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
2) w art. 2 ust. 1 pkt D lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostały stwierdzone w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione; lub
iii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
3) w art. 2 ust. 1 pkt E lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostały stwierdzone w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione; lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
4) w art. 2 ust. 1 pkt Ea lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostały stwierdzone, w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione; lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
5) w art. 2 ust. 1 pkt F lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) i) dla których zostały stwierdzone w trakcie urzędowej oceny, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione; lub
ii) w przypadku warunków ustanowionych w załączniku I, dla których zostało stwierdzone w trakcie urzędowego badania lub w trakcie badania przeprowadzonego pod nadzorem urzędowym, że warunki te zostały spełnione.";
6) w art. 2 ust. 1a otrzymuje brzmienie:
"1a.
Zmiany, których należy dokonać w wykazie gatunków zamieszczonym w ust. 1 pkt A, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.";
7) w art. 2 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"3.
Badanie przeprowadzane pod nadzorem urzędowym, określonym w ust. 1 pkt C lit. d) ii), ust. 1 pkt D lit. d) ii), ust. 1 pkt E lit. d) ii), ust. 1 pkt Ea lit. d) ii) i ust. 1 pkt F lit. d) ii) odbywa się pod następującymi warunkami:
i) inspektorzy:
a) posiadają niezbędne kwalifikacje techniczne;
b) nie czerpią osobistych korzyści związanych z przeprowadzaniem inspekcji;
c) są urzędowo zatwierdzeni przez jednostkę kwalifikującą danego Państwa Członkowskiego, przy czym zatwierdzenie to obejmuje zaprzysiężenie inspektorów albo podpisanie przez inspektora oświadczenia o przestrzeganiu zasad regulujących urzędowe badania;
d) przeprowadzają inspekcje pod nadzorem urzędowym zgodnie z zasadami stosowanymi do urzędowych inspekcji;
ii) uprawa nasienna, która ma być poddana inspekcji, prowadzona jest z materiału siewnego poddanego urzędowej kontroli a posteriori, której wyniki były zadowalające;
iii) część upraw nasiennych stanowi przedmiot inspekcji prowadzonej przez inspektorów urzędowych.
Dla upraw samopylnych część ta wynosi 10 % a 20 % dla upraw o zapylaniu krzyżowym, lub dla gatunków, dla których Państwa Członkowskie przewidują prowadzenie urzędowych badań laboratoryjnych materiału siewnego za pomocą procedur morfologicznych, fizjologicznych, lub gdzie sytuacja tego wymaga, również biochemicznych, w celu określenia tożsamości i czystości odmian, odpowiednio 5 % i 15 %;
iv) część próbek z partii materiału siewnego zebranego z upraw nasiennych pobierana jest do urzędowej kontroli a posteriori, a w razie potrzeby w celu przeprowadzenia testów laboratoryjnych tożsamości i czystości odmian materiału siewnego;
v) Państwa Członkowskie ustalają kary stosowane za naruszenia zasad regulujących badania prowadzone pod nadzorem urzędowym.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Jeżeli urzędowo zatwierdzeni inspektorzy naruszają, w sposób celowy lub przez zaniedbanie, zasady regulujące urzędowe badania, kary mogą przewidywać w szczególności cofnięcie zatwierdzenia określonego w ust. 3 i) lit. c).
W tym przypadku wszelkie zatwierdzenia badanego materiału siewnego zostają unieważnione, chyba że zostanie udowodnione że materiał siewny spełnia jednak wszystkie wymagane warunki.
4.
Inne środki stosowane do prowadzenia badań pod nadzorem urzędowym mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Do czasu przyjęcia takich środków należy przestrzegać warunków określonych w art. 2 decyzji Komisji 89/540/EWG.";
8) w art. 12a akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Do celów poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, może zostać przewidziane zorganizowanie tymczasowych doświadczeń na warunkach określonych na poziomie wspólnotowym, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
9) w załączniku I pkt 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"5) Przestrzeganie wyżej wymienionych norm i innych warunków sprawdzane jest dla elitarnego materiału siewnego w trakcie urzędowych inspekcji polowych, a dla kwalifikowanego materiału siewnego w trakcie urzędowych inspekcji polowych albo w trakcie inspekcji przeprowadzanych pod nadzorem urzędowym.".
Artykuł 6
W dyrektywie 70/457/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W art. 9 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Do celów wybierania nazw odmian stosuje się art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin [12].
Szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące wybierania nazw dla niektórych odmian mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.".
Artykuł 7
W dyrektywie 70/458/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1a otrzymuje brzmienie:
"1a.
Zmiany które mają zostać wprowadzone na wykazach gatunków zamieszczonych w ust. 1 pkt A są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40.";
2) w art. 29a akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Do celów poszukiwania lepszych rozwiązań dla zastąpienia niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, może zostać przewidziane zorganizowanie tymczasowych doświadczeń na warunkach określonych na poziomie wspólnotowym, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 40.";
3) w art. 10 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5. Do celów wybierania nazw odmian stosuje się art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin [*] Dz.U. L 227 z 1.9.1994, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2506/95 (Dz.U. L 258 z 28.10.1995, str. 3)..
Szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące wybierania nazw niektórych odmian mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40.".
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lutego 2000 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Komisja przedstawia, w terminie nieprzekraczającym pięciu lat licząc od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, szczegółową ocenę uproszczeń ustanowionych procedur kwalifikacji.
Ocena ta obejmuje szczególności ewentualne skutki w zakresie jakości materiału siewnego.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 grudnia 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 76/116/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów, w zakresie wprowadzania do obrotu w Austrii, Finlandii oraz Szwecji nawozów zawierających kadm
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 69 i pkt 4 załącznika VIII, art. 84 i pkt 2 załącznika X i art. 112 i pkt 4 załącznika XII Aktu Przystąpienia z 1994 r., dotyczący odpowiednio Austrii, Finlandii i Szwecji, przewidują, że art. 7 dyrektywy 76/116/EWG [4] w zakresie, w jakim odnosi się do zawartości kadmu w nawozach, nie ma zastosowania do tych Państw Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1999 r. i że wymienione przepisy Aktu Przystąpienia będą poddane kontroli, zgodnie z procedurą wspólnotową przed dniem 31 grudnia 1998 r.;
wymieniona kontrola nie może być zakończona przed dniem 31 grudnia 1998 r. z powodu braku, w wielu Państwach Członkowskich, danych o zagrożeniu, potrzebnych do oceny ryzyka dla zdrowia i środowiska spowodowanego zawartością kadmu w nawozach; kontrola powinna być kontynuowana przez prowadzenie dalszych prac po upływie tego terminu;
dalsze prace powinny oceniać ryzyko, w Państwach Członkowskich, spowodowane obecnością kadmu w nawozach, w szczególności dla zagrożonej części populacji i środowiska; przy czym może to być osiągnięte dopiero po wielu latach;
rozpoczęto realizację oceny ryzyka spowodowanego obecnością kadmu w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [5]; jej wyniki będą dostępne dopiero po wielu latach;
oprócz obowiązku kontroli ustanowionego w Akcie Przystąpienia decyzję o kontroli obowiązującego prawodawstwa wspólnotowego można zawsze podjąć zgodnie z procedurami wspólnotowymi; prawodawstwo wspólnotowe może przewidywać odstępstwa na określony czas dla niektórych Państw Członkowskich z powodu ich szczególnej sytuacji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 7 dyrektywy 76/116/EWG dodaje się dwa akapity w brzmieniu:
"Jednakże Austria, Finlandia i Szwecja mogą zakazać wprowadzania do obrotu na swoim terytorium nawozów zawierających kadm w stężeniach przekraczających ustalone na poziomie krajowym w dniu przystąpienia.
Odstępstwo to stosuje się w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
W porozumieniu z Państwami Członkowskimi i zainteresowanymi stronami do dnia 31 grudnia 2001 r. Komisja dokona kontroli potrzeby ustanowienia przepisów na poziomie wspólnotowym dotyczących zawartości kadmu w nawozach."
Artykuł 2
Republika Austrii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji przyjmują i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie określone w akapicie pierwszym zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji.
Dyrektywa Komisji 98/98/WE
z dnia 15 grudnia 1998 r.
dostosowująca po raz dwudziesty piąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Komisji 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/73/EWG [2], w szczególności jej art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz substancji niebezpiecznych oraz dane szczegółowe dotyczące klasyfikacji i procedur etykietowania dla każdej substancji; obecny stan wiedzy i techniki wskazuje, że wykaz substancji niebezpiecznych podany w załączniku I powinien zostać uaktualniony; w wyniku tego konieczne jest dokonanie zmian w przedmowie do załącznika I tak, aby mogły zostać wprowadzone zmiany w nomenklaturze, format haseł, uwagi dotyczące identyfikacji, klasyfikacji i etykietowania tych substancji, a także uwagi dotyczące etykietowania preparatów; wykaz substancji niebezpiecznych w załączniku I obejmuje substancje, dla których na podstawie Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji zostały przyznane Austrii i Szwecji tymczasowe odstępstwa od klasyfikacji i etykietowania; Akt Przystąpienia przewiduje przegląd wymagań w zakresie klasyfikacji i etykietowania tych substancji; przegląd ten prowadzi do dostosowania klasyfikacji dla pewnej liczby tych substancji;
załącznik III do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz określeń określających rodzaj specjalnego zagrożenia, jakie stanowią dane substancje i preparaty; koniecznym staje się wprowadzenie nowych wyrażeń określających zagrożenie dla zdrowia, jakie stanowią niektóre substancje i preparaty;
załącznik IV do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz określeń podających zalecenia bezpieczeństwa dotyczące niebezpiecznych substancji i preparatów; konieczne jest dokonanie zmiany niektórych określeń zaleceń bezpieczeństwa, w odniesieniu do zagrożenia zdrowia i środowiska naturalnego; konieczne jest wprowadzenie niektórych określeń zaleceń bezpieczeństwa w odniesieniu do zagrożenia zdrowia; konieczne jest również wprowadzenie niektórych złożonych określeń dotyczących użytkowania niebezpiecznych substancji i preparatów;
załącznik VI do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wytyczne dla klasyfikowania i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych; konieczna jest zmiana tych wytycznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) tekst przedmowy zastępuje się odpowiednio tekstem znajdującym się w załączniku 1A do niniejszej dyrektywy;
b) hasła zastępuje się odpowiednio hasłami znajdującymi się w załączniku 1B do niniejszej dyrektywy;
c) dodaje się hasła znajdujące się w załączniku 1C do niniejszej dyrektywy;
d) skreśla się hasła znajdujące się w załączniku 1D do niniejszej dyrektywy.
2.
W załączniku III dodaje się załącznik 2 do niniejszej dyrektywy.
3.
W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
a) odpowiednie określenia zastępuje się określeniami załącznika 3A do niniejszej dyrektywy;
b) dodaje się określenia w załączniku 3B do niniejszej dyrektywy;
c) dodaje się określenia złożone w załączniku 3C do niniejszej dyrektywy.
4.
W załączniku VI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem 4 do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odwołanie do niniejszej dyrektywy albo odwołanie to towarzyszyć będzie ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określą sposób dokonania odwołania.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji główne przepisy prawa krajowego, które przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą oraz tabele korelacji między niniejszą dyrektywą i przyjętymi przepisami krajowymi.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 98/99/WE
z dnia 14 grudnia 1998 r.
zmieniająca dyrektywę 97/12/WE, zmieniającą i uaktualniającą dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na wewnątrzwspólnotowy handel bydłem i trzodą chlewną
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przyjęcie dyrektywy 97/12/WE [4] zapewniło lepszą podstawę prawną do wprowadzenia w życie środków zapobiegających rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych przez handel żywym bydłem i trzodą chlewną;
dyrektywa 97/12/WE zawierała wymogi szczególne dotyczące dalszej aktualizacji kryteriów określających stan zdrowia populacji zwierząt na poziomie stada, regionu i Państwa Członkowskiego w odniesieniu do gruźlicy bydła, brucelozy bydła oraz enzootycznej białaczki bydła; na podstawie wniosku przedłożonego Radzie do lipca 1997 r. aktualizację tych kryteriów należy przeprowadzić do dnia 1 stycznia 1998 r.;
przeprowadzony przez Radę przegląd procedur diagnostycznych o dużym znaczeniu dla wdrożenia skutecznych programów nadzoru i monitorowania w odniesieniu do gruźlicy bydła, brucelozy bydła oraz enzootycznej białaczki bydła obejmował dokładne zbadanie laboratoryjnych metod badania i był przedmiotem czasochłonnych debat;
nie jest możliwe wprowadzenie w tak krótkim czasie zmian wymaganych do uaktualnienia programów monitorowania i programów nadzoru w tej dziedzinie;
zgodnie z dyrektywą 97/12/WE trzoda chlewna przeznaczona na handel wewnątrzwspólnotowy nie jest już poddawana próbom na obecność brucelozy przed transportem; należy oczekiwać wprowadzenia przepisów w tej kwestii w celu ułatwienia handlu między Państwami Członkowskimi;
w celu uniknięcia przeszkód w handlu wewnątrzwspólnotowym i zapewnienia jednolitego stosowania wspomnianych przepisów należy ustalić zharmonizowane zasady dotyczące stosowania oraz wydawania świadectw zdrowia do czasu, gdy Państwa Członkowskie będą musiały dostosować się dozmienionych przepisów zawartych w dyrektywie Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [5];
dnia 24 czerwca 1998 r. Rada przyjęła dyrektywę 98/46/WE w celu dokonania zmian w załącznikach A, D (rozdział I) i F dyrektywy 64/432/EWG; w związku z dokonanymi zmianami niektóre odniesienia w dyrektywie 97/12/WE zostały zmienione;
uwzględniono ten fakt, dołączając tabelę odniesień, zawartą w załączniku II do dyrektywy 98/46/WE; dla osiągnięcia większej przejrzystości oraz spójności tekstów prawnych konieczne jest poprawienie odniesień w odpowiadających im artykułach;
należy zatem wprowadzić zmiany w dyrektywie 97/12/WE, w szczególności w odniesieniu do przyznanego Państwom Członkowskim okresu przeniesienia i wprowadzenia nowych zasad monitorowania i nadzoru chorób,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 97/12/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Artykuły oraz załączniki B, C, D (rozdział II) oraz E do dyrektywy 64/432/EWG zastępuje się tekstem dołączonym do niniejszej dyrektywy; załączniki A, D (rozdział I) oraz F zastępuje się tekstem dołączonym do dyrektywy 98/46/WE."
2.
W art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze wyrazy "nie później niż do dnia 1 lipca 1998 r." zastępuje się wyrazami, "nie później niż do dnia 1 lipca 1999 r.".
3.
W Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) Zmiany w art. 2 ust. 2:
- w lit. d) wyrazy "załącznik A.I ust. 1, 2 i 3" zastępuje się wyrazami "załącznik A.I ust. 1 i 2";
- w lit. e) wyrazy "załącznik A.I ust. 4, 5 i 6" zastępuje się wyrazami "załącznik A.I ust. 4 i 5";
- w lit. f) wyrazy "załącznik A.II ust. 1, 2 i 3" zastępuje się wyrazami "załącznik A.II ust. 1 i 2";
- w lit. h) wyrazy "załącznik A.II ust. 10, 11 i 12" zastępuje się wyrazami "załącznik A.II ust. 7, 8 i 9";
- w lit. i) wyrazy "załącznik A.II ust. 4, 5 i 6" zastępuje się wyrazami "załącznik A.II ust. 4 i 5";
- w lit. k) wyrazy "załącznik D rozdział I sekcje E, F i G" zastępuje się wyrazami "załącznik D rozdział I sekcje E i F".
b) Zmiany w art. 5:
- w ust. 1 wyrazy "świadectwo zdrowia zgodne ze wzorem określonym w załączniku F" zastępuje się wyrazami "świadectwo zdrowia zgodne odpowiednio ze wzorem 1 lub 2 określonym w załączniku F".
- w ust. 2 lit. a) i ust. 2 lit. b) wyrazy "świadectwo zawarte w załączniku F" oraz w ust. 5 wyrazy "świadectwo zawarte w załączniku F" zastępuje się wyrazami "świadectwo zgodne odpowiednio ze wzorem 1 lub 2 w załączniku F".
- w ust. 4 wyrazy "cześć D świadectwa, którego wzór podano w załączniku F" zastępuje się wyrazami "sekcja C świadectwa zgodnie ze wzorem 1 lub 2 odpowiednio określonym w załączniku F".
- w ust. 5 wyrazy umieszczone w nawiasie "(wraz z sekcją DI)" zastępuje się wyrazami "(wraz z sekcją C)".
Artykuł 2
W odniesieniu do badania oraz certyfikacji żywego bydła i trzody chlewnej przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego ustala się, co następuje:
1) od dnia 1 stycznia 1999 r. obowiązek dokonywania prób na obecność brucelozy przed transportem trzody chlewnej przeznaczonej do handlu wewnątrzwspólnotowego zgodnie z art. 3 ust. 4 zdanie drugie dyrektywy 64/432/EWG przestaje obowiązywać.
2) do dnia 30 czerwca 1999 r. świadectwa powinny być zgodne z załącznikiem F dyrektywy 64/432/EWG (obowiązującej w dniu 30 czerwca 1998 r.) z następującym wyjątkiem:
od dnia 1 stycznia 1999 r. w świadectwie zdrowia dla trzody chlewnej hodowlanej i użytkowej określonym we wzorze III pkt v lit. b) tiret pierwsze (jak również odpowiadający mu przypis 5) zostaje skreślony przez władzę wydającą to świadectwo.
3) od dnia 1 lipca 1999 r. wspomniane świadectwa muszą być zgodne ze wzorami określonymi w załączniku F do dyrektywy 64/432/EWG, zmienionej dyrektywą 98/46/WE.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania wymogów art. 1 niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1999 r. oraz art. 2 niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1999 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 98/101/WE
z dnia 22 grudnia 1998 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 91/157/EWG w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/157/EWG z dnia 18 marca 1991 r. w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne [1], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności w art. 69 i 112, przewidziano, że w ciągu czterech lat od dnia przystąpienia przepisy dotyczące baterii zawierających rtęć, określone w art. 3 dyrektywy 91/157/EWG, powinny zostać poddane przeglądowi zgodnie z procedurami WE;
w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego obrót niektórymi bateriami powinien zostać zakazany z uwagi na ilość rtęci, jaką zawierają; zakaz ten, w celu osiągnięcia pełnego efektu dla środowiska, musi obejmować urządzenia, w których takie baterie i akumulatory są wbudowane; zakaz taki może mieć pozytywny wpływ na ułatwienie regeneracji baterii;
należy uwzględnić postęp techniczny w dziedzinie alternatywnych baterii niezawierających metali ciężkich;
dyrektywa 91/157/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [2], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/157/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zakazują, najpóźniej od dnia 1 stycznia 2000 r., obrotu bateriami i akumulatorami zawierającymi więcej niż 0,0005 % rtęci wagowo, włączając w to przypadki, gdy takie baterie i akumulatory są wbudowane w urządzenia.
Ogniwa guzikowe i baterie złożone z ogniw guzikowych o zawartości rtęci nie większej niż 2 % wagowo są wyłączone z tego zakazu.";
2.
Załącznik I zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 stycznia 2000 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjęte przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Rozporządzenie finansowe
z dnia 16 czerwca 1998 r.
dotyczące rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE
(98/430/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zwany dalej "Traktatem WE",
uwzględniając czwartą Konwencję AKP-WE, podpisaną w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r. zwaną dalej "Konwencją", zmienioną Umową podpisaną na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r.,
uwzględniając Umowę wewnętrzną w sprawie finansowania i administrowania pomocą wspólnotową na mocy Czwartej Konwencji AKP-EWG [1], podpisaną w Brukseli dnia 20 grudnia 1995 r., zwaną dalej "Umową wewnętrzną", w szczególności jej art. 32,
uwzględniając decyzję Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą [2], zwaną dalej "decyzją",
uwzględniając regulamin ogólny oraz ogólne warunki dotyczące umów o pracę, dostawy i usługi, finansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju [3], które zostały zatwierdzone przez Radę Ministrów AKP-EWG dnia 29 marca 1990 r., zwany dalej "Ogólnym Regulaminem i Warunkami Zawierania Umów",
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zwanego dalej "Bankiem",
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
na podstawie art. 1 ust. 1 Umowy wewnętrznej, Państwa Członkowskie utworzyły ósmy Europejski Fundusz Rozwoju, zwany "EFR" w niniejszym rozporządzeniu;
na mocy art. 32 Umowy wewnętrznej, wraz z wejściem w życie Konwencji, przepisy dotyczące wykonania tej Umowy wewnętrznej stanowią przedmiot rozporządzenia finansowego przyjętego przez Radę działającą większością kwalifikowaną, ustanowioną art. 21 ust. 4 Umowy, 4
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE FINANSOWE:
TYTUŁ I
PROGNOZY FINANSOWE, ZASADY WPŁATY UDZIAŁÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH DO EFR ORAZ ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1
Kwota EFR ustanowiona w art. 1 Umowy wewnętrznej rozdzielana jest w sposób określony w załączniku I. Podział przyznanych środków oraz zasady transferu ustanawiają Konwencja oraz Umowa wewnętrzna.
Artykuł 2
1.
Roczne składki do EFR wnoszone są w czterech ratach płatnych:
- dnia 20 stycznia,
- dnia 1 kwietnia,
- dnia 1 lipca,
- dnia 1 listopada.
Składki dodatkowe na dany rok budżetowy, o których decyduje Rada zgodnie z art. 6 ust. 3 Umowy wewnętrznej, są wymagane, chyba że Rada zadecyduje inaczej, dokonywane w okresie najkrótszym z możliwych, określonym w decyzji wzywającej do takiej składki, określającej termin, który nie może przekroczyć trzech miesięcy.
2. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie tak szybko, jak to jest możliwe, nie później niż do rozpoczęcia każdego roku budżetowego, oraz na podstawie decyzji Rady wymienionej w art. 6 ust. 1 Umowy wewnętrznej, kwoty rat składek, które należy wpłacić w każdym wymagalnym terminie. Komisja ustanawia kwoty wpłat dla każdego Państwa Członkowskiego proporcjonalnie do jego udziału w EFR, określonego w art. 1 ust. 2 Umowy wewnętrznej.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o każdej zmianie kwot na wezwaniach do wpłaty tak szybko, jak to jest możliwe, przed terminem wymagalności każdej raty, w oparciu o sytuację finansową EFR i jego prognozy wydatków na pozostałą część roku.
3.
W przypadku gdy rata składki płatna na mocy niniejszego artykułu, nie zostaje dokonana w okresie 15 dni od terminu wymagalności, zainteresowane Państwo Członkowskie zostaje wezwane do zapłaty odsetek od niezapłaconej kwoty, liczonych według dwóch punktów procentowych powyżej stopy procentowej określonej dla finansowania krótkoterminowego, stosowanej w dniu, w którym wymagalna jest rata, na rynku pieniężnym Państwa Członkowskiego dla ecu.
Za każdy miesiąc zwłoki stopa ta jest podwyższana o ćwierć punktu procentowego.
Wyższa stopa stosowana jest w odniesieniu do całego okresu zwłoki.
Kwoty otrzymane przez Komisję pochodzące z tych odsetek z płatności przeterminowanych zostają zapisane na rachunku określonym w art. 9 ust. 2 Umowy wewnętrznej.
Artykuł 3
1.
Wkłady finansowe Państw Członkowskich określane są w ecu.
2.
Każde Państwo Członkowskie wpłaca kwotę swojej składki w ecu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą dokonywać bieżących wpłat swoich składek w swoich walutach krajowych.
3.
Wkłady finansowe są przez każde Państwo Członkowskie zapisywane na dobro specjalnego rachunku nazwanego "Komisja Wspólnot Europejskich - Europejski Fundusz Rozwoju" otwartego w banku emisyjnym tego Państwa Członkowskiego lub instytucji finansowej wyznaczonej przez ten bank.
Wkłady te pozostają na tych specjalnych rachunkach do czasu realizacji potrzeb, przewidzianych w art. 319 Konwencji.
4.
Na mocy wygaśnięcia Konwencji, Komisja wzywa do wpłaty tej części składek, która pozostała do wpłacenia przez Państwa Członkowskie, zgodnie z wymogami, na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu finansowym.
Artykuł 4
1.
Ecu stanowi sumę poszczególnych kwot walut Państw Członkowskich, wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3320/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie ujednolicenia obowiązujących przepisów prawa Wspólnoty określających ecu po wejściu w życie Traktatu o Unii Europejskiej [5].
Wszelkie zmiany w strukturze ecu, zadecydowane przez Radę zgodnie z Traktatem WE, stosuje się do niniejszego przepisu.
2.
Wartość ecu w danej walucie odpowiada sumie równowartości kwot walut, które składają się na ecu.
Jest ona ustalana przez Komisję na podstawie kursów wymiany na rynkach wymiany każdego dnia.
Dzienne kursy wymiany różnych walut krajowych są dostępne każdego dnia i publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Wszelkie działania obejmujące wymianę ecu na waluty krajowe, w zasadzie wykonywane są na podstawie kursów wymiany stosowanych w danym dniu. Odstępstwa od tej zasady są dozwolone w należycie uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach, zgodnie z przepisami wykonawczymi rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6].
Artykuł 5
W celu dokonania wpłat określonych w art. 319 ust. 1 i 4 Konwencji, Komisja otwiera rachunki w instytucjach finansowych w krajach AKP oraz KTZ i w Państwach Członkowskich, dla wpłat w walutach krajowych krajów AKP lub w walutach lokalnych KTZ, oraz w Państwach Członkowskich, dla wpłat w ecu i innych walutach. Z zastrzeżeniem art. 319 ust. 3 Konwencji, depozyty znajdujące się na tych rachunkach są oprocentowane. Z zastrzeżeniem art. 192 Konwencji, takie odsetki zostają ulokowane na rachunku określonym w art. 9 ust. 2 Umowy wewnętrznej.
Artykuł 6
1.
Komisja przekaże ze specjalnego rachunku otwartego na podstawie art. 3 ust. 3 kwotę potrzebną do uzupełnienia rachunków otwartych w jej imieniu zgodnie z art. 5.
Takie transfery są dokonywane w oparciu o potrzeby pieniężne wynikające z projektów i programów.
2.
Komisja dokłada wszelkich starań w celu dokonywania wypłat z rachunków specjalnych wymienionych w art. 3 ust. 3, w taki sposób, aby zachować dystrybucję swoich aktywów na tych rachunkach proporcjonalnie do składek poszczególnych Państw Członkowskich do EFR.
Artykuł 7
Podpisy urzędników Komisji oraz przedstawicieli upoważnionych do prowadzenia czynności związanych z rachunkami EFR, zostają złożone w bankach, których to dotyczy, w momencie zakładania rachunku lub po mianowaniu upoważnianych do tego urzędników i przedstawicieli.
Niniejsza procedura ma zastosowanie również do składania podpisów krajowych i regionalnych urzędników upoważniających, a także ich zastępców do prowadzenia czynności na rachunkach rozliczeniowych zakładanych w krajach AKP lub KTZ oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, na rachunkach otwieranych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 8
1.
Środki z EFR muszą być wykorzystywane zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki finansowej, w szczególności zasadami gospodarności i efektywności kosztów.
Cele jakościowe i ilościowe muszą zostać określone, a postępy dotyczące ich realizacji monitorowane przy pomocy właściwych wskaźników.
2.
W tym celu korzystanie ze środków EFR musi przebiegać na podstawie oceny ex ante czynności podejmowanej w związku z zapewnieniem, że oczekiwane wyniki uzasadniają wykorzystane środki.
3.
Wszystkie działania muszą być okresowo kontrolowane a ich podstawy sprawdzane, szczególnie w związku z prognozami wezwań do opłacenia składek określonych w art. 6 ust. 1 Umowy wewnętrznej.
Artykuł 9
1.
Decyzje finansowe podejmowane na podstawie art. 25–27 Umowy wewnętrznej, w odniesieniu do pomocy administrowanej przez Komisję, oraz umowy finansowe, zawierają termin rozpoczęcia wykonania projektu.
Decyzja finansowa oraz umowa przestają obowiązywać po tym terminie.
2.
Decyzje finansowe określone w ust. 1 oraz umowy finansowe zawierają również termin wykonania tych działań.
Kontynuacja działań wykraczająca poza ten termin musi być uzasadniona przez beneficjanta będącego stroną trzecią i zaakceptowana przez Komisję przed upływem czasu przeznaczonego na wykonanie.
3.
Zakończenie projektu oraz nieprzyznawanie funduszy wypłacanych na mocy art. 20 dokonywane jest wówczas, gdy zostało podjęte zobowiązanie prawne zaciągnięte przez Komisję w związku z tym projektem w odniesieniu do tego beneficjanta, a związane z tym płatności i wpłaty zostały zaksięgowane na tych rachunkach.
TYTUŁ II
FINANSOWE ADMINISTROWANIE ŚRODKAMI EFR PRZEZ KOMISJĘ
Sekcja I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 10
Z zastrzeżeniem art. 15 ust. 3 lit. c) i art. 39, przepisy niniejszego tytułu nie mają zastosowania do kapitału ryzyka i dopłat do oprocentowania zarządzanych przez Bank.
Artykuł 11
1.
Środkami przyznanymi zarządzają intendenci, którzy mają prawo do samodzielnego zaciągania zobowiązań dotyczących wydatków, ustalania kwot wymagalnych do poboru i wystawiania zleceń windykacji lub wezwań do zapłaty.
2.
Płatności oraz ściąganie należności prowadzone są przez księgowego.
3.
Pełnienie obowiązków urzędnika upoważniającego, kontrolera finansowego i księgowego wzajemnie się wyklucza.
Artykuł 12
W przypadku gdy czynności związane z dochodami i wydatkami są zarządzane przez zintegrowane systemy komputerowe, stosuje się przepisy sekcji II i III niniejszego tytułu, z wykorzystaniem możliwości i wymogów wynikających z zarządzania komputerowego.
W tym celu:
- dokumenty towarzyszące mogą pozostać u głównego urzędnika upoważniającego lub księgowego lub ich zastępców do celów kontrolnych,
- podpisy i zatwierdzenia mogą być dodane w odpowiedniej formie komputerowej.
System rachunkowości EFR jest konsultowany z kontrolerem finansowym, który posiada dostęp do danych tego systemu.
Artykuł 13
1.
Główny urzędnik upoważniający EFR, którego obowiązki są ustanowione w art. 311 Konwencji, jest mianowany przez Komisję.
2.
Główny urzędnik upoważniający EFR może delegować swoje uprawnienia wykonawcze EFR na wyznaczone przez niego osoby upoważnione, z zastrzeżeniem zgody Komisji.
Zasady regulujące obowiązki przyjęte na mocy niniejszego tytułu stosuje się do tych osób w granicach delegowanych im kompetencji.
Każda decyzja o delegowaniu uprawnień określa zakres i, gdzie właściwe, czas trwania delegacji.
3.
Osoby, na które delegowano uprawnienia, mogą działać wyłącznie w granicach wyraźnie im przyznanych kompetencji.
Decyzje o delegowaniu uprawnień są podawane do wiadomości tych, którzy je otrzymują, księgowemu, kontrolerowi finansowemu, głównemu urzędnikowi upoważniającemu oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.
Artykuł 14
1.
Kontrolerem finansowym EFR zostaje kontroler finansowy Komisji.
Odpowiada on za monitorowanie zobowiązań i zatwierdzeń wydatków oraz za kontrolę księgowania oraz rejestrowania przychodów i zadłużenia.
W wykonywaniu swoich obowiązków kontroler finansowy może być wspomagany przez jednego lub więcej asystentów.
2.
Kontrola przeprowadzana jest przez kontrolera finansowego na podstawie badania dokumentów oraz, jeśli to konieczne, na miejscu.
W związku z tym posiada on dostęp do rejestru oraz oryginałów dokumentów towarzyszących związanych ze zobowiązaniami, wydatkami i przychodami oraz, gdzie właściwe, do dokumentów związanych z przyznanymi środkami i przydzielonymi funduszami.
Każdy dokument lub informacja sporządzone lub przechowywane na magnetycznym nośniku, który kontroler finansowy uzna za niezbędny do wykonania swojej pracy, jest mu przekazywany na jego żądanie.
3.
Szczególne zasady mające zastosowanie wobec kontrolera finansowego zostały ustanowione w rozporządzeniu finansowym dotyczącym budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
1.
Księgowy jest mianowany przez Komisję.
W wykonywaniu jego obowiązków mogą mu towarzyszyć jeden lub kilku asystentów księgowych wyznaczonych na podstawie uzasadnionej opinii księgowego, na tych samych warunkach, co księgowy.
2.
Księgowy odpowiada za zbieranie przychodów i płatności wydatków, windykację długów oraz zarządzanie przepływem środków pieniężnych.
Z zastrzeżeniem art. 36, księgowy, posiada samodzielne uprawnienia do zarządzania funduszami i aktywami. Księgowy odpowiada za ich stan.
3.
Księgowy odpowiada za prowadzenie rachunków dla:
a) przyznanych środków określonych w art. 1;
b) zobowiązań określonych w art. 20;
c) decyzji związanych z kapitałem ryzyka i bonifikatami oprocentowania określonymi w art. 39;
d) płatności, przychodów i długów.
4.
Księgowy odpowiada za przygotowanie sprawozdań finansowych określonych w art. 66 ust. 2 niniejszego rozporządzenia finansowego.
Artykuł 16
Trybunał Obrachunkowy jest powiadamiany o mianowaniu głównego urzędnika upoważniającego, księgowego, asystenta księgowego i dysponenta zaliczek, określonych w art. 36 oraz o systemie księgowania określonym w art. 40.
Komisja przekazuje Trybunałowi wszelkie regulaminy sporządzone przez nią w odniesieniu do spraw finansowych.
Sekcja II
PRZYCHODY I DŁUGI
Artykuł 17
1.
Przychody EFR składają się z wpłat dokonanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z Umową wewnętrzną, dochodów z depozytów oraz każdej innej sumy, której przyjęcie jest ustalane przez Radę.
2.
Księgowy odpowiada za nadzorowanie i rejestrację na rachunkach wpłat od Państw Członkowskich oraz innych dochodów.
3.
Dla wszystkich innych dochodów, księgowy opracowuje zlecenie inkasa przychodu, które jest przekazywane do kontrolera finansowego w celu uzyskania uprzedniej zgody.
Zatwierdzenie ze strony kontrolera powinno być uzależnione od ustalenia czy:
a) dochód zaksięgowano na właściwej pozycji;
b) polecenie jest prawidłowe i zgodne ze stosownymi przepisami;
c) dokumenty towarzyszące są prawidłowe;
d) zlecenie jest zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami;
e) kwota i waluta przychodu są prawidłowe.
Zaksięgowanie dochodu na rachunku zostaje zakończone po zatwierdzeniu przez kontrolera finansowego.
Artykuł 18
1.
Wszelkie środki lub sytuacje, które mogą spowodować lub zmienić dług podlegający zapłacie na rzecz EFR i które zostały przedstawione Komisji przez krajowego urzędnika upoważniającego muszą być poprzedzone oszacowaniem zadłużenia dokonanym przez urzędnika upoważniającego.
Oszacowanie to przekazywane jest do zatwierdzenia przez kontrolera finansowego oraz do księgowego w celu wstępnego zaksięgowania na rachunkach.
Oszacowanie zawiera, w szczególności, rodzaj zadłużenia, jego szacunkową kwotę oraz pozycję w budżecie, na której będzie zaksięgowany a także nazwę (nazwisko) i charakterystykę dłużnika.
Zatwierdzenie ze strony kontrolera powinno być uzależnione od ustalenia czy:
a) dochód zaksięgowano na właściwej pozycji;
b) oszacowanie zadłużenia jest w należytym porządku i jest zgodne z odpowiednimi przepisami dotyczącymi zarządzania EFR i wszystkie czynności z nim związane zostały wykonane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami określonymi w art. 8.
Kontroler finansowy może wstrzymać zatwierdzenie, jeżeli uzna, że warunki ustanowione w ust. 1 lit. a) i b) powyżej, nie zostały spełnione.
Komisja może, w drodze decyzji zawierającej pełne uzasadnienie, oraz na własną odpowiedzialność, odrzucić wstrzymanie.
Decyzja taka jest ostateczna i wiążąca. Zostaje ona przekazana do wiadomości kontrolera finansowego.
Komisja informuje Trybunał Obrachunkowy o wszystkich tego rodzaju decyzjach w terminie jednego miesiąca.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12, główny urzędnik upoważniający opracowuje, odnośnie do każdego stwierdzonego, płynnego i należnego długu podlegającego zapłacie na rzecz EFR, w zakresie realizacji środków przyznanych EFR, zlecenie windykacji, które przesyła z dokumentami uzupełniającymi do kontrolera finansowego w celu uzyskania jego uprzedniej zgody.
Takie zlecenie po uzyskaniu zgody kontrolera finansowego, zostaje zaksięgowane przez księgowego na rachunkach.
Celem zatwierdzenia jest ustalenie, że:
a) dochód zaksięgowano na właściwej pozycji;
b) polecenie jest prawidłowe i zgodne ze stosownymi przepisami;
c) dokumenty towarzyszące są prawidłowe;
d) dłużnik został prawidłowo opisany;
e) termin wymagalności został wskazany;
f) zlecenie odpowiada zasadzie należytego zarządzania finansami określonej w art. 8;
g) kwota i waluta zwracanej sumy są prawidłowe.
Jeżeli zatwierdzenie zostaje wstrzymane, stosuje się ust. 1 akapit trzeci.
3.
Jeżeli główny urzędnik upoważniający zrzeka się prawa odzyskania długu, jak określono w ust. 1, to przesyła najpierw propozycję anulowania do zatwierdzenia przez kontrolera finansowego, a także do wiadomości księgowego.
Celem zatwierdzenia przez kontrolera finansowego jest ustalenie, że anulowanie jest w należytym porządku i jest zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami.
Propozycja ta jest rejestrowana przez księgowego.
Jeżeli zatwierdzenie zostaje wstrzymane, stosuje się ust. 1 akapit trzeci.
4.
W przypadku gdy kontroler finansowy odkryje, że nie zostało wystawione zlecenie windykacji, lub że należna suma nie została odzyskana, powiadamia o tym Komisję.
Artykuł 19
1.
Za właściwe wystawienie zleceń windykacji odpowiada księgowy.
2.
Księgowy czyni wszystko, co jest w jego mocy, aby uzyskać zapewnienie, że długi określone w art. 18, zostaną odzyskane w wymagalnych terminach wskazanych na zleceniach windykacji i zapewnia, że właściwe prawa Wspólnoty zostały zabezpieczone.
3.
Księgowy powiadamia głównego urzędnika upoważniającego i kontrolera finansowego o każdym długu nie odzyskanym w wyznaczonym terminie.
4.
Jeżeli jest to konieczne, wszczyna procedurę windykacji.
Sekcja III
ZOBOWIĄZANIE, LEGALIZACJA, ZATWIERDZENIE PŁATNOŚCI Z TYTUŁU WYDATKÓW
1.
Zobowiązanie z tytułu wydatków
Artykuł 20
1.
Wszystkie środki, które mogą spowodować powstanie wydatków płatnych przez EFR, muszą być poprzedzone propozycją głównego urzędnika upoważniającego co do zaciągnięcia zobowiązania do wydatków i mogą rodzić zobowiązania prawne w stosunku do stron trzecich, wyłącznie po zatwierdzeniu przez kontrolera finansowego i po decyzji finansowej Komisji.
2.
Decyzje finansowe podejmowane przez Komisję zgodnie z art. 25–27 Umowy wewnętrznej i przepisami upoważniającymi ją do przyznawania pomocy finansowej z EFR stanowią podstawę zobowiązania z tytułu wydatków.
Artykuł 21
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12, propozycje dotyczące zobowiązań wraz z dokumentami towarzyszącymi, przekazywane są do kontrolera finansowego.
Zawierają one w szczególności, cel wydatku, kwotę, pozycję, z której wydatek jest obciążany oraz nazwę (nazwisko) oraz opis odbiorcy finansowania.
2.
Po zatwierdzeniu przez kontrolera finansowego oraz decyzji finansowej Komisji propozycje zobowiązań wymagają podpisu księgowego.
Artykuł 22
1.
Celem zatwierdzenia propozycji zaciągniecia zobowiązań, przez kontrolera finansowego jest ustalenie, że:
a) propozycja jest zgodna z art. 20. ust. 1;
b) wydatek obciąża prawidłową pozycję;
c) środki są dostępne;
d) propozycja finansowa jest prawidłowa i zgodna z przepisami mającymi zastosowanie wobec EFR;
e) zastosowano zasady należytego zarządzania finansami, określonymi w art. 8.
2.
Zatwierdzenie nie może być warunkowe.
Artykuł 23
1.
Kontroler finansowy może wstrzymać zatwierdzenie, jeżeli uzna, że warunki ustanowione w art. 22 nie zostały spełnione.
Jeżeli wstrzymuje zatwierdzenie, dostarcza pisemne oświadczenie uzasadniające odmowę.
Główny urzędnik upoważniający jest powiadamiany odpowiednio.
W przypadku gdy zatwierdzenie zostaje wstrzymane, a główny urzędnik upoważniajacy podtrzymuje swoją propozycję, odmowa zostaje przekazana do decyzji Komisji.
2.
Z wyjątkiem sytuacji, w której dostępność do środków jest wątpliwa, Komisja może, na mocy decyzji zawierającej pełne uzasadnienie i na swoją wyłączną odpowiedzialność, odrzucić taką odmowę.
Taka decyzja jest ostateczna i wiążąca; jest przekazywana do wiadomości kontrolera finansowego.
Komisja informuje Trybunał Obrachunkowy o wszystkich takich decyzjach w terminie jednego miesiąca.
2.
Przyznane fundusze
Artykuł 24
1.
Umowy zawarte przez beneficjanta na wykonanie projektu lub programu stanowiącego przedmiot decyzji finansowej określonej w art. 20 ust. 2 i zatwierdzone przez Przewodniczącego Delegacji, księgowane są na rachunkach przez głównego urzędnika upoważniającego.
Taki zapis nazwany jest przyznanymi funduszami.
To samo obowiązuje w przypadku umów i kosztorysów wynikających z tytułu wykonania tych projektów lub programów zawartych bezpośrednio lub w imieniu beneficjanta przez Komisję.
2.
Księgowane przyznane fundusze są kompensowane ze zobowiązaniami z tytułu wydatków wynikających z decyzji finansowych wymienionych w art. 20 ust. 2.
3.
Zatwierdzenie wydatków
Artykuł 25
Legalizacja wydatku stanowi czynność, w której główny urzędnik upoważniający:
a) sprawdza istnienie roszczenia wierzyciela;
b) określa lub sprawdza istnienie i wartość należnej kwoty;
c) sprawdza warunki, na podstawie których płatność staje się wymagalna.
Artykuł 26
1.
Zatwierdzenie wszelkich wydatków wymaga przedłożenia dokumentów uzupełniających przedstawiających roszczenie wierzycieli oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, wykonaną usługę lub istnienie dokumentu uzasadniającego płatność.
Rodzaj dokumentów uzupełniających dołączonych do zleceń płatności oraz dane szczegółowe, musi umożliwiać przeprowadzenie kontroli przewidzianych w art. 25 i 29.
2.
Dla niektórych kategorii wydatków można przyznawać zaliczki.
3.
Główny urzędnik upoważniający, upoważniony do zatwierdzenia wydatków, osobiście sprawdza dokumenty uzupełniające lub, na własną odpowiedzialność, poświadcza, że zostały one sporządzone.
4.
Zatwierdzenie wydatków
Artykuł 27
Zatwierdzenie jest czynnością, w której główny urzędnik upoważniający, poprzez wystawienie polecenia zapłaty, upoważnia księgowego do zapłaty pozycji wydatku, który został przez niego zatwierdzony.
Artykuł 28
Polecenie zapłaty zawiera:
a) pozycję, z której obciążona jest płatność;
b) kwotę do wypłaty, w liczbach i słownie, z określeniem waluty;
c) nazwa (nazwisko) i adres beneficjanta;
d) rachunek bankowy;
e) formę płatności;
f) cel wydatku.
Polecenie zapłaty jest opatrzone datą i podpisane przez głównego urzędnika upoważniającego.
Artykuł 29
1.
Poleceniu zapłaty towarzyszą oryginały dokumentów uzupełniających, które zawierają lub, do którym towarzyszą oświadczenia potwierdzające zgodność kwot do wypłaty oraz odbiór dostaw lub usług.
Polecenie zapłaty zawiera numery i daty właściwych zatwierdzeń zobowiązań.
2.
Kopie dokumentów uzupełniających, poświadczone jako odpisy uwierzytelnione przez głównego urzędnika upoważniającego lub przewodniczącego delegacji Komisji, we właściwie uzasadnionych przypadkach, mogą być przyjęte zamiast oryginałów.
Artykuł 30
1.
Z zastrzeżeniem art. 35, polecenia zapłaty wysyłane są do kontrolera finansowego w celu uzyskania uprzedniej zgody.
Celem uzyskania uprzedniej zgody jest ustalenie, że:
a) polecenie zapłaty zostało prawidłowo sporządzone;
b) polecenie zapłaty jest zgodne z roszczeniem wierzyciela;
c) wydatek został poniesiony na konto właściwej pozycji;
d) środki zostały przyznane;
e) dokumenty uzupełniające są prawidłowe;
f) odbiorca został poprawnie nazwany i opisany.
2.
W przypadku wstrzymania zatwierdzenia, stosuje się art. 23.
3.
Po zatwierdzeniu przez kontrolera finansowego, oryginał polecenia zapłaty, wraz ze wszystkimi dokumentami uzupełniającymi, zostaje przekazany księgowemu.
5.
Płatność wydatków
Artykuł 31
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 313 lub art. 319 ust. 8 Konwencji dotyczących odpowiednio obowiązków krajowego urzędnika upoważniającego oraz zobowiązań finansowych przedstawicieli odpowiedzialnych za zarządzanie i realizację w zakresie rozwoju współpracy finansowej, płatność jest ostatnią czynnością, na podstawie której EFR jest rozliczany ze swoich zobowiązań wobec wierzycieli.
2.
Z zastrzeżeniem art. 36, płatności są dokonywane przez księgowych w granicach dostępnych funduszy.
Artykuł 32
W przypadku poważnego błędu lub zakwestionowania ważności absolutorium lub nieprzestrzegania formalności określonych w niniejszym rozporządzeniu finansowym, księgowy wstrzymuje płatność.
Artykuł 33
1.
Jeżeli płatność zostaje wstrzymana, księgowy podaje powody swojej decyzji w oświadczeniu na piśmie, które niezwłocznie przesyła do głównego urzędnika upoważniającego oraz podaje do wiadomości kontrolera finansowego.
2.
Z wyjątkiem sytuacji, w których kwestionowane jest absolutorium, główny urzędnik upoważniający może, w przypadku wstrzymania płatności, przekazać sprawę do Komisji.
Komisja może zażądać, na piśmie i na własną odpowiedzialność, realizacji tej płatności.
Artykuł 34
1.
Płatności realizowane są za pośrednictwem rachunków bankowych, określonych w art. 5.
Procedura otwierania, administrowania i korzystania z tych rachunków zostaje ustalona przez Komisję.
2.
Te warunki, w szczególności, wymagają dwóch podpisów na czekach oraz poleceniach przelewu, z których jednym jest podpis księgowego, asystenta księgowego lub dysponenta funduszy zaliczkowych.
Warunki te, ponadto, wymagają specyfikacji wydatków, wobec których płatność musi być koniecznie dokonana za pomocą czeku lub przelewu.
6.
Płatności dokonywane lokalnie
Artykuł 35
1.
W przypadkach, w których główny urzędnik upoważniający przekazuje swoje obowiązki przewodniczącemu delegacji zgodnie z art. 13, stosowne płatności mogą być realizowane na miejscu, przez asystenta księgowego, mianowanego zgodnie z warunkami określonymi w art. 15.
Asystent księgowy dokonuje płatności w walucie lokalnej z rachunku rozliczeniowego w kraju AKP lub KTZ i, gdzie sytuacja tego wymaga, płatności w walutach obcych z jednego lub wielu rachunków instytucji rozliczeniowych we Wspólnocie.
2.
Księgowanie płatności na rachunkach EFR dokonywanych zgodnie z ust. 1 może także zostać powierzone asystentowi księgowemu.
3.
W przypadku płatności dokonanych przez asystenta księgowego, kontroler finansowy przeprowadza kontrole po ich realizacji lub w miarę możliwości po ich zaksięgowaniu na rachunkach.
7.
Rachunki zaliczkowe
Artykuł 36
1.
W celu dokonania płatności z tytułu niektórych kategorii wydatków, na mocy decyzji głównego urzędnika upoważniającego, po uzyskaniu pozytywnej opinii księgowego i kontrolera finansowego mogą być tworzone fundusze zaliczkowe.
2.
Wyłącznie księgowy może uzupełniać rachunki zaliczkowe.
3.
Zasady regulujące zarządzanie funduszami zaliczkowymi obejmują w szczególności:
a) mianowanie dysponentów funduszy zaliczkowych;
b) rodzaj i maksymalną kwotę każdej pozycji wydatku, który ma zostać poniesiony;
c) maksymalne kwoty zaliczek;
d) procedury sporządzania dokumentów uzupełniających oraz termin, w którym muszą one zostać sporządzone;
e) zakres odpowiedzialności dysponentów zaliczek.
4.
Główny urzędnik upoważniający oraz księgowy podejmują niezbędne kroki zmierzające do rozliczenia, w zakresie dokładnych kwot i w odpowiednim terminie zaliczek przyznanych na mocy niniejszego artykułu.
Sekcja IV
RACHUNKI
Artykuł 37
Rachunki są prowadzone w ecu, metodą podwójnego księgowania i w oparciu o rok kalendarzowy.
Wykazują one wszystkie:
a) przyznane środki;,
b) zobowiązania;
c) przyznane fundusze;
d) przychody, płatności, stwierdzone zadłużenie oraz czynności inkasa należności za cały rok w pełnej kwocie, bez wzajemnego saldowania.
Są one poparte dokumentami uzupełniającymi.
W przypadku gdy przekazane fundusze, przychody, płatności i zadłużenie podawane są w walutach krajowych, system księgowy powinien umożliwić, w miarę potrzeby, ich księgowanie w walutach krajowych a także w ecu.
Artykuł 38
1.
Zobowiązania określone w art. 20 ust. 2 księgowane są w ecu, w wartości określonej w decyzjach finansowych podjętych przez Komisję.
2.
Przekazane fundusze określone w art. 24 księgowane są w ecu jako ekwiwalent wartości kontraktowych i kosztorysów sporządzonych przez beneficjanta, którym jest kraj AKP lub KTZ lub przez Komisję, przy realizacji projektu.
Wartość ta obejmuje, gdzie sytuacja tego wymaga:
a) rezerwę na płatność z tytułu (zwrotnych) wydatków po przedstawieniu dokumentów towarzyszących;
b) rezerwę na rewizję cen i wydatki nieprzewidziane określone w umowach finansowanych z funduszy EFR;
c) rezerwę finansową na wahania kursów walutowych.
3.
Kursy przeliczeniowe stosowane do końcowego księgowania dokonanych wypłat wynikających z projektów lub programów wymienionych w części 3, tytule III Konwencji stanowią kursy stosowane w dniu dokonania tych faktycznych płatności.
Data ta odpowiada dacie, w której rachunki Komisji wymienione w art. 5 niniejszego rozporządzenia finansowego zostały obciążone.
4.
Cała dokumentacja księgowa dotycząca wypełniania zobowiązań jest przechowywana przez okres pięciu lat od dnia decyzji o absolutorium z wykonania EFR, wymienionej w art. 33 ust. 3 Umowy wewnętrznej, w odniesieniu do roku budżetowego, w którym zawarte zostało zobowiązanie do celów księgowych.
Artykuł 39
1.
Komisja prowadzi rachunki kapitału ryzyka i bonifikat oprocentowania administrowanych przez Bank w imieniu Wspólnoty.
2.
Przed przyjęciem decyzji finansowej przez zarząd Banku zgodnie z art. 29 ust. 3 i 4 Umowy wewnętrznej, propozycja dotycząca zaksięgowania decyzji na rachunkach jest przesyłana przez głównego urzędnika upoważniającego do kontrolera finansowego i księgowego.
3.
Propozycja określa, miedzy innymi, cel, szacunkową kwotę i pozycję, w której wydatek ma być zaksięgowany, a także beneficjanta finansowania.
Zatwierdzenie ze strony kontrolera winno być uzależnione od ustalenia czy:
a) wydatek został zaksięgowany w odpowiedniej pozycji;
b) środki są dostępne.
Zatwierdzenie przez księgowego następuje po przyjęciu decyzji finansowej przez zarząd Banku.
4. a) Decyzje finansowe dotyczące kapitału ryzyka przyjęte przez Bank księgowane są na rachunkach w wartości nominalnej.
b) W przypadku bonifikat oprocentowania, przeprowadza się wstępne księgowanie na rachunkach w oparciu o wartość szacowaną przez Komisję, po przyjęciu decyzji. Ostateczny zapis na rachunkach następuję po otrzymaniu szacunkowej kwoty dotacji na spłatę oprocentowania z Banku po podpisaniu umowy.
Kwota ta jest korygowana na koniec umowy.
5. Wnioski o płatność funduszy, określone w art. 59 ust. 2 i art. 61 ust. 3 przesyłane są do kontrolera finansowego do zatwierdzenia przez głównego urzędnika upoważniającego.
W odniesieniu do płatności określa się:
a) pozycję, w której płatność została poniesiona;
b) kwotę płatności liczbowo i słownie z określeniem waluty;
c) nazwę (nazwisko) i adres odbiorcy;
d) rachunek bankowy i formę płatności;
e) cel wydatku;
f) datę zapisu księgowego płatności.
6.
Płatność jest dokonywana i księgowana na rachunku przez księgowego.
7.
Wygaśnięcie decyzji finansowej oraz spłata salda w odniesieniu do środków przyznanych dokonywane jest na wniosek EBI.
Artykuł 40
1.
Księgowanie na rachunkach przeprowadzane jest na podstawie systemu księgowości obejmującego nomenklaturę pozycji budżetowych, która dokonuje wyraźnego podziału między sprawozdaniami finansowymi a rachunkami dochodów i wydatków.
2.
Szczegółowe warunki ustanawiania i wykonywania czynności związanych z systemem księgowym określane są przez Komisję na podstawie propozycji księgowego.
Artykuł 41
Rachunki są zamykane na koniec roku budżetowego w celu umożliwienia sporządzenia sprawozdań finansowych oraz rachunków dochodów i wydatków EFR. Są one przedkładane do opinii kontrolera finansowego.
Sekcja V
OBOWIĄZKI URZĘDNIKÓW UPOWAŻNIAJĄCYCH, KONTROLERÓW FINANSOWYCH, KSIĘGOWYCH I DYSPONENTÓW FUNDUSZY ZALICZKOWYCH
Artykuł 42
Bez uszczerbku dla postanowień art. 313 ust. 1 lit. f) lub art. 319 ust. 8 Konwencji, urzędnicy upoważniający, którzy w trakcie ustanawiania z tytułów należności podlegających windykacji dla EFR, księgują zobowiązania z tytułu wydatków, podpisują polecenia zapłaty, lub wystawiają zlecenia windykacji należności, wykonują te czynności bez stosowania się do niniejszego rozporządzenia finansowego, podlegają środkom dyscyplinarnym, a gdzie sytuacja tego wymaga, wypłaceniu odszkodowania. To samo dotyczy sytuacji, w której zaniedbują oni wystawienie zleceń windykacji należności i poleceń zapłaty lub, bez uzasadnienia opóźniają ich wystawienie, narażając Komisję na postępowanie cywilne wszczęte przez strony trzecie.
Artykuł 43
Kontrolerzy finansowi podlegają postępowaniu dyscyplinarnemu, a gdzie sytuacja tego wymaga, wypłacie odszkodowania za każdą czynność wykonywaną w czasie ich urzędowania, w szczególności w przypadku gdy zatwierdzą wydatki przekraczające przyznane środki.
Artykuł 44
1.
Księgowy i asystenci księgowych podlegają postępowaniu dyscyplinarnemu, a gdzie właściwe, zapłacie odszkodowania wobec płatności, których dokonują z pominięciem art. 32.
Podlegają oni odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz obowiązkowi wypłaty odszkodowania za wszelkie straty czy uszczerbek pieniędzy, aktywów i dokumentów im powierzonych, jeśli ta strata czy uszczerbek wynikły z zamierzonego błędu lub poważnego zaniedbania z ich strony.
Na tych samych warunkach, są oni odpowiedzialni za prawidłową realizację zleceń otrzymanych w związku z wykorzystaniem i zarządzaniem rachunkami bankowymi, prowadzonymi w uznanych instytucjach finansowych, w szczególności:
a) w przypadku gdy kwoty zwrotu dokonanych wypłat nie są zgodne z kwotami widniejącymi na poleceniu zwrotu lub zapłaty;
b) gdy realizują płatność na rzecz innej strony niż uprawniony odbiorca.
2.
Dysponenci funduszy zaliczkowych podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej, a gdzie właściwe, zapłacie odszkodowania:
a) jeśli nie są w stanie wykazać się należytymi gwarancjami, w postaci stosownych dokumentów, dokonanych przez siebie wypłat;
b) gdy realizują płatności na rzecz strony innej niż strona upoważniona.
Podlegają oni odpowiedzialności dyscyplinarnej i zapłacie odszkodowania z tytułu każdej straty lub zmniejszenia wartości pieniędzy, aktywów i dokumentów, za które odpowiadają, kiedy ta strata lub zmniejszenie wartości zostały spowodowane świadomym błędem lub powstały w wyniku poważnego zaniedbania z ich strony.
3.
Księgowy, asystenci księgowych i dysponenci funduszy zaliczkowych ubezpieczają się od ryzyka, na jakie są narażeni w wyniku niniejszego artykułu, i które nie może być pokryte z funduszu gwarancji przewidzianego w ust. 4.
Komisja pokryje odpowiednie koszty ubezpieczenia.
4.
Dodatki specjalne przyznawane są księgowym, asystentom księgowych i dysponentom funduszy zaliczkowych.
Kwotę tych dodatków określa Komisja.
Wartości odpowiadające tym zaliczkom są zapisywane, co miesiąc na rzecz rachunku założonego przez Komisję w imieniu każdego z tych urzędników w celu ustanowienia funduszu gwarancyjnego na pokrycie wszelkich braków gotówkowych lub bankowych, za które może odpowiadać osoba, której to dotyczy.
Saldo kredytowe na tych rachunkach gwarancyjnych wypłacane jest osobom, których to dotyczy po zakończeniu ich służby na stanowisku księgowego lub dysponenta funduszy zaliczkowych. W przypadku księgowych jest to uzależnione od wypełnienia zobowiązań określonych w art. 46.
Artykuł 45
Odpowiedzialność głównego urzędnika upoważniającego i jego zastępców, kontrolerów finansowych, księgowych i dysponentów funduszy zaliczkowych, w zakresie płatności odszkodowania i postępowania dyscyplinarnego jest określona zgodnie z art. 22 i 86–89 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
Artykuł 46
Komisji przysługuje okres dwóch lat od daty, w której sprawozdanie finansowe zostało przedłożone Radzie na podjęcie decyzji w sprawie udzielenia ostatecznego absolutorium księgowym w zakresie transakcji dotyczących sprawozdania.
TYTUŁ III
ŚRODKI WYKONAWCZE
Sekcja I
DZIAŁANIA ZWIĄZANE Z EFR ADMINISTROWANYM PRZEZ KOMISJĘ
1.
Przepisy ogólne
Artykuł 47
W przypadku gdy przydzielona pomoc jest pożyczana końcowemu pożyczkobiorcy, zgodnie z art. 219 ust. 5, art. 233 ust. 3 i art. 266 Konwencji, wówczas umowa finansowa określa warunki takiej pożyczki, między innymi odsetki, okres trwania pożyczki, termin płatności oraz uzgodnienia dotyczące użytkowania funduszy wynikające ze spłaty kapitału i odsetek. Przy ustalaniu tych warunków, należyta uwaga zostaje poświęcona wszystkim odpowiednim postanowieniom Konwencji, w szczególności, art. 233 ust. 4 lit. b), art. 240 ust. 1 lit. a) i art. 291.
Artykuł 48
Roszczenia z tytułu opóźnionych płatności, za którą odpowiada Komisja z tytułu art. 319 Konwencji, są pokrywane z rachunku określonego w art. 9 ust. 2 Umowy wewnętrznej.
2.
Przetargi i umowy
Artykuł 49
1.
Komisja podejmuje wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia efektywnego rozpowszechniania informacji zainteresowanym podmiotom gospodarczym, a mianowicie przez okresowe publikacje prognoz dotyczących umów, które mają być sfinansowane z zasobów EFR.
2.
Komisja zapewnia, że poprzez najbardziej odpowiednie środki przekazu opublikowane zostaną następujące informacje:
a) określenie przedmiotu, treści i wartości każdej prognozowanej umowy:
- raz w roku, prognozy umów na projekty dotyczące usług i współpracy technicznej przyznanych w wyniku zaproszenia do przetargu, w publikacjach następujących po nich w ciągu dwunastu miesięcy,
- raz na trzy miesiące, zmiany w prognozach wymienionych w tiret pierwszym;
b) wyniki zaproszeń do składania ofert przetargowych w najbliższym możliwie terminie.
3.
Podobnej procedury należy przestrzegać w przypadku podawania do wiadomości decyzji dotyczących interwencji w odniesieniu do przeprowadzania badań i dostarczania pomocy technicznej.
Artykuł 50
Każdego roku Komisja powiadamia Radę o każdej umowie zawartej podczas tego roku.
W miarę potrzeby, powiadamia ona Radę o wszelkich środkach, które podjęła lub które proponuje podjąć w celu ulepszenia warunków konkursu dotyczących udziału w przetargach zorganizowanych przez EFR.
W swoim raporcie, Komisja udostępnia Radzie informacje pozwalające na ocenę czy środki podjęte przez Komisję rzeczywiście dały wszystkim przedsiębiorstwom z różnych Państw Członkowskich, AKP oraz państw i obszarów stowarzyszonych, równe szanse dostępu do umów dotyczących prac, dostaw, usług sfinansowanych z EFR.
Artykuł 51
Informacje dotyczące umów zawartych bez pośredników, umów o pracę, dostawy i usługi zawarte w wyniku zaproszeń do przetargów ograniczonych lub bezpośrednich umów o pracę zawarte są w sprawozdaniu rocznym dla Rady określonym w art. 50.
Artykuł 52
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 20 ust. 1 lit. c) Umowy wewnętrznej, przepisy regulaminu ogólnego i warunki umowy mają zastosowanie w przypadku wszystkich przetargów i umów finansowanych z EFR.
Zatwierdzenia płatności oraz waluta lub waluty płatności są określane w treści odpowiednich umów.
2.
Ceny proponowane w przetargach dotyczących umów sfinansowanych z EFR zawierają stosowane przepisy podatkowe, przewidziane w art. 308, 309 i 310 Konwencji.
3.
W przypadku gdy płatność jest dokonywana w walucie krajowej kraju AKP, będzie realizowana za pośrednictwem banku ustanowionego w tym kraju lub w państwie, w którym znajduje się siedziba statutowa spółki kontrahenta.
W przypadku gdy płatność dokonywana jest w ecu lub innej walucie obcej, będzie realizowana za pośrednictwem zatwierdzonego banku lub agencji ustanowionej w Państwie Członkowskim, w kraju AKP lub w państwie, w którym znajduje się statutowa siedziba spółki kontrahenta.
3.
Pomoc na dostosowanie strukturalne
Artykuł 53
1.
Pomoc na programy dostosowania strukturalnego przewidziana w Konwencji jest realizowana zgodnie z art. 243–248 Konwencji.
2.
Umowy wynikające z programów przywozu, które przyjmują formę postanowienia dotyczącego wymiany waluty obcej mogą być wyrażone w innych walutach niż waluty krajów AKP lub ecu, jak również inne waluty w celu uwzględnienia tych państw, które nie są Umawiającymi się Stronami Konwencji.
3.
W przypadku każdego z funduszy zaliczkowych przewidzianego w programach przystosowania strukturalnego, Komisja sprawdza prawidłowość i zgodność z uzasadnieniem użycia funduszy i stosowanych zasad oraz przepisów zgodnie z art. 246, 248 i art. 294 ust. 1 lit. b) Konwencji i art. 20 Umowy wewnętrznej.
4.
Zarządzanie systemem stabilizacji przychodów z wywozu (Stabex)
Artykuł 54
Zasoby rocznych środków dostępnych w ramach systemu Stabex określonego w art. 191 Konwencji, zarządzane są przez Komisję zgodnie z następującymi procedurami:
a) połowa każdej rocznej raty zostaje zakredytowana do systemu odpowiednio w dniach 1 kwietnia i 1 lipca i przekazywana na specjalny rachunek bankowy Stabex'u.
Jednakże pierwsza wpłata rocznej raty w każdym roku zostaje pomniejszona o każdą kwotę wykorzystaną zaliczkowo w poprzednim roku na mocy art. 194 ust. 1 Konwencji.
Druga połowa rocznej raty zostaje powiększona o każdą kwotę wykorzystaną zaliczkowo na rok następny na podstawie art. 194 ust. 1 Konwencji.
Każda wymagalna suma w systemie Stabex w roku, w którym Konwencja weszła w życie zostaje przekazana na rachunek systemu Stabex w dniu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia finansowego, z mocą od terminów wymagalnych ustanowionych powyżej.
Jednakże każde Państwo Członkowskie może zamienić swój udział na otwarty dług, produkujący odsetki na korzyść systemu zgodnie z uzgodnieniami ustanowionymi w załączniku II;
b) odsetki są naliczane od kwot rocznych rat zakredytowanych na dobro systemu Stabex w sposób następujący:
- od dnia 1 kwietnia każdego roku od kwot z pierwszej połowy każdej raty rocznej pomniejszonej o każdą zaliczkę i przelewy wypłacone ze środków systemu Stabex,
- podobnie, od dnia 1 lipca każdego roku w odniesieniu do drugiej połowy każdej rocznej składki;
c) każda część rocznej raty, która nie została wypłacona w formie zaliczki lub przelewu nadal zawiera odsetki, które narastają w systemie do ich wykorzystania w następnym roku;
d) transfery określone w art. 211 Konwencji dokonywane są w ecu na oprocentowany rachunek bankowy, otwarty w Państwie Członkowskim Wspólnoty i wybrany na drodze wzajemnego porozumienia między krajem AKP a Komisją.
Wszystkie narosłe odsetki są zakredytowane na tym rachunku.
Wszelkie płatności z tego rachunku wymagają dwóch podpisów, jednego podpisu osoby wyznaczonej przez zainteresowane państwo AKP, drugiego podpisu przewodniczącego delegacji Komisji.
Fundusze zgromadzone na rachunku, w tym odsetki, są wykorzystane zgodnie z art. 186 ust. 2 Konwencji.
Artykuł 55
W przypadku gdy wykorzystanie zaliczki następuje za raty za następny rok zgodnie z art. 194 Konwencji środki zostają wykorzystane z góry, zaliczki wymienione w art. 206 Konwencji zostają proporcjonalnie pomniejszone.
Artykuł 56
Kwartalne sprawozdanie dla Państw Członkowskich w sprawie sytuacji pieniężnej majątku EFR, określone w art. 2 ust. 1, zawiera szczególne informacje dotyczące sytuacji finansowej systemu Stabex.
Artykuł 57
W przypadkach gdy kalkulacja kwot transferu lub zaliczki wymaga przeliczenia danych statystycznych wyrażonych w walucie krajowej zainteresowanych krajów AKP lub jakiejkolwiek innej walucie, na ecu, stosowany kurs walutowy to średni kurs roczny obowiązujący, w roku kalendarzowym, którego dotyczą określone dane statystyczne.
Sekcja II
POMOC ZARZĄDZANA PRZEZ BANK
Artykuł 58
Bank przekazuje Komisji na początku każdego kwartału oszacowanie wszystkich kwot, których będzie można domagać się od EFR w tym kwartale w odniesieniu do kapitału ryzyka oraz bonifikat oprocentowania, którymi zarządza zgodnie z art. 10 Umowy wewnętrznej.
1.
Kapitał ryzyka
Artykuł 59
1.
Każda decyzja o przyznaniu kapitału ryzyka określa ograniczenie dla zobowiązań i odpowiedzialności finansowej Wspólnoty, oraz w przypadku udziałów w spółce, ograniczenie dla praw w spółce, do której odnoszą się te czynności.
Decyzja uwzględnia postanowienia art. 234 ust. 2 Konwencji dotyczącego odpowiedzialności z tytułu ryzyka kursu walutowego.
Instrumenty oddziaływujące na czynności związane z kapitałem ryzyka są stosowane przez Bank działający jako upoważniony przedstawiciel Wspólnoty.
2.
Kiedy ma miejsce wypłata, Bank składa Komisji żądanie o zapłatę w ecu kwoty wypłaconego kapitału ryzyka.
Komisja wypłaci tę kwotę w terminie 21 dni od dnia otrzymania żądania wypłaty z tą samą datą waluty, co data wypłaty przez Bank
3.
W momencie dokonywania wypłaty w walucie innej niż ecu, kursy wymiany stosowane w celu określenia kwot do wypłaty są takie, jakie uzyska Bank od korespondenta banku odpowiedzialnego za transakcje walutowe.
Kursy wymiany ecu stosowane w przypadku pożyczkobiorcy do skalkulowania kwot wymagalnych w odniesieniu do produktów, dochodu i zwrotów z tytułu działań kapitałem ryzyka są takie, jak kursy obowiązujące jeden miesiąc przed datą płatności.
4.
Kwoty wymagalne dotyczące wpływów, dochodu i spłat w związku z operacjami dotyczącymi kapitału o podwyższonym poziomie ryzyka są inkasowane przez Bank w imieniu Wspólnoty, zgodnie z art. 60.
Artykuł 60
Sumy inkasowane przez Bank w formie wpływów, dochodu lub spłat z tytułu działań kapitałem ryzyka są zapisywane na dobro specjalnego rachunku założonego w imieniu Wspólnoty dla Państw Członkowskich proporcjonalnie do ich wkładów do EFR.
Rachunek jest prowadzony w ecu i zarządzany przez Bank zgodnie z art. 9 ust. 1 Umowy wewnętrznej.
Bank uzgadnia z Państwami Członkowskimi zakres informacji, które należy dostarczyć w związku z rachunkiem.
Rada i Bank w porozumieniu z Komisją decydują o procedurach technicznych w zakresie zarządzania rachunkiem, w tym dotyczących ustalania odsetek na tym rachunku.
2.
Pożyczki subsydiowane
Artykuł 61
1.
Łączna kwota bonifikat oprocentowania w przypadku każdej pożyczki z banku zostaje skalkulowana w ecu zgodnie z art. 235 Konwencji, w oparciu o złożoną stopę procentową ustaloną zgodnie z procedurą określoną w ust. 3 lit. c) niniejszego artykułu.
2.
Przy podpisywaniu każdej umowy pożyczki, Bank powiadamia Komisję o szacunkowej kwocie ogólnej bonifikat oprocentowania w ecu.
3.
Przy wypłacie każdej raty pożyczki, Bank składa wniosek do Komisji o płatność bonifikat oprocentowania związanych z ratą opartą o następujące kalkulacje:
a) równowartość w ecu kwot walut, w których rata pożyczki zostaje wypłacona po kursie wymiany dla tych walut oraz ecu opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obowiązujących w dniu, w którym zostaje określona kwota walut do płatności, która to data zostaje podana do wiadomości Komisji;
b) zastosowanie stawki procentowej dopłat do oprocentowania od malejącego salda kapitału rocznego wymagalnego każdego dnia spłaty;
c) wartość bieżąca bonifikat oprocentowania odnoszących się do wypłat pożyczki. Kalkulacja wartości bieżącej, sporządzana jest przez odniesienie do złożonej stopy dyskontowej równej rocznym stopom procentowym, które Bank otrzymałby faktycznie w walucie lub walutach stosowanych w odniesieniu do odpowiednich wypłat pożyczki, jeżeli pożyczka nie gwarantuje korzyści z tytuł bonifikat oprocentowania.
W kalkulacji bieżącej wartości stosuje się tą stopę dyskontową pomniejszoną o cztery dziesiąte punktu procentowego.
4.
Komisja wypłaca w ecu wartość bonifikat, zdyskontowaną zgodnie z procedurą opisaną w ust. 3, w terminie 21 dni, od dnia otrzymania żądania zapłaty, przy czym datą waluty jest data płatności odpowiedniej raty pożyczki.
5.
W przypadku gdy całość pożyczki z dopłatą do oprocentowania jest wypłacona z góry, Bank płaci Komisji łączne saldo bonifikaty zdyskontowanej, dostosowanej do okresu między otrzymaniem a wypłatą przez Bank, w dniu pierwszej zakontraktowanej spłaty następującej po wypłacie zaliczki.
Gdy tylko część takiej pożyczki zostaje spłacona, płatność na rzecz Komisji realizowana przez Bank odnosi się do tej części pożyczki, która została spłacona.
6.
Sumy wypłacone Komisji zostają dodane do przyznanych środków rozporządzalnych na sfinansowanie oprocentowanych subwencji określonych w art. 4 Umowy wewnętrznej.
7.
Wszystkie płatności przewidziane w niniejszym artykule dokonywane są w ecu.
TYTUŁ IV
ORGANY WYKONAWCZE
1.
Główny urzędnik upoważniający
Artykuł 62
Główny urzędnik upoważniający EFR, wymieniony w art. 311 Konwencji, podejmuje wszystkie działania niezbędne w celu wykonania art. 294–307 Konwencji.
Artykuł 63
1.
Główny urzędnik upoważniający podejmuje wszelkie środki w celu zapewnienia, że krajowi lub regionalni urzędnicy upoważniający wykonują swoje obowiązki, za które są odpowiedzialni z tytułu Konwencji, w szczególności jej art. 312–315.
2.
W przypadku gdy główny urzędnik upoważniający EFR dowiaduje się o problemach zaistniałych w związku z wykonywaniem procedur dotyczących zarządzania środkami EFR, wówczas wraz z krajowym lub regionalnym urzędnikiem upoważniającym ustalają niezbędne kroki w celu zaradzenia zaistniałej sytuacji i podjęcia wszelkich odpowiednich działań gdy krajowy lub regionalny urzędnik upoważniający nie wypełnia lub nie jest w stanie wypełnić swoich obowiązków ciążących na nim na mocy Konwencji, w tym czasowego zastąpienia go głównym urzędnikiem upoważniającym.
Artykuł 64
Transakcje dotyczące realizacji projektów dokonywane są przez krajowych lub regionalnych urzędników upoważniających w ścisłej współpracy z przewodniczącym delegacji zgodnie z art. 313 i 317 Konwencji.
W trakcie wykonywania swoich obowiązków ustanowionych w art. 316 przewodniczący delegacji stosuje się do niniejszego rozporządzenia finansowego.
2.
Agent rozliczeniowy
Artykuł 65
Relacje między Komisją a agentami rozliczeniowymi określone w art. 319 Konwencji stanowią przedmiot umów wymagających uprzedniej zgody kontrolera finansowego.
Po podpisaniu, umowy te przesyłane są do Trybunału Obrachunkowego.
TYTUŁ V
PRZEDSTAWIANIE I WERYFIKACJA ROZLICZEŃ
Artykuł 66
1.
Komisja opracowuje, nie później niż do dnia 1 maja każdego roku, sprawozdania finansowe i rachunki dochodów i wydatków EFR określające sytuację finansową Funduszu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego.
2.
Sprawozdania finansowe sporządzane są przez księgowego i obejmują:
a) bilans aktywów i pasywów EFR na koniec poprzedniego roku budżetowego;
b) zestawienie źródeł i wykorzystania funduszy za poprzedni rok budżetowy;
c) zestawienie przychodów i wydatków w poprzednim roku budżetowym;
d) tabelę przychodów przedstawiającą:
- szacunkowe przychody w roku kalendarzowym,
- korekty do szacunków przychodów,
- należności stwierdzone w roku kalendarzowym,
- kwoty do otrzymania na koniec roku kalendarzowego,
- dodatkowe przychody;
e) tabelę długów przedstawiającą:
- długi do windykacji na początku roku kalendarzowego,
- należności stwierdzone w roku kalendarzowym,
- kwoty odzyskane w roku kalendarzowym,
- anulowanie stwierdzonych należności,
- długi do odzyskania na koniec roku kalendarzowego;
f) rachunki wykazujące, które z zasad księgowości zostały zastosowane w trakcie przygotowywania i przedstawiania rachunków z podaniem, gdzie sytuacja tego wymaga, dodatkowych wyjaśnień różnych nagłówków w tabelach wymienionych w lit. a), b), c), d) i e).
Artykuł 67
1.
Rachunek dochodów i wydatków określony w art. 68 jest sporządzany przez głównego urzędnika upoważniającego wraz z księgowym i obejmuje:
a) tabelę przedstawiającą zmiany zachodzące w roku poprzedzającym w zakresie środków przyznanych wymienionych w art. 1;
b) tabelę przedstawiającą sumę z podziałem na środki przyznane na zobowiązania, przekazane fundusze i płatności zrealizowane podczas roku budżetowego oraz ogólne sumy od otwarcia EFR;
c) tabele przedstawiające w podziałem na środki przyznane, państwo, terytorium, region lub subregion, ogół przekazanych środków, przekazane fundusze i płatności zrealizowane w roku budżetowym oraz ogólne sumy od początku EFR.
2.
Rachunki dochodów i wydatków są poprzedzone analizą zarządzania finansami podczas roku poprzedzającego.
Artykuł 68
Bez uszczerbku dla postanowień art. 33 ust. 5 Umowy wewnętrznej, Komisja przekaże finansowe sprawozdania rachunków dochodów i wydatków Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu najpóźniej do dnia 1 maja następnego roku budżetowego.
Artykuł 69
Trybunał Obrachunkowy i jego członkowie mogą zwracać się o pomoc do pracowników Trybunału w udzieleniu absolutorium z tytułu pełnionych obowiązków.
Zadania delegowane takim pracownikom zostają podane do wiadomości przez sam Trybunał Obrachunkowy, lub przez jednego z jego członków, organom, z którymi pracownicy, o których mowa, są zobowiązani pracować.
Artykuł 70
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 33 ust. 5 Umowy wewnętrznej, audyt przeprowadzony przez Trybunał Obrachunkowy opiera się na dokumentacji oraz, jeżeli to jest konieczne, przeprowadzany na miejscu.
Jego celem jest ustalenie, że wszystkie przychody zostały otrzymane a wydatki poniesione prawidłowo i w sposób zgodny z prawem w odniesieniu do stosowanych przepisów oraz, że zarządzanie finansami było prawidłowe.
2.
W ramach wykonywania swoich zadań, Trybunał Obrachunkowy może, na warunkach określonych w ust. 6, konsultować wszystkie dokumenty i informacje związane z zarządzaniem finansami służb poddanych jego kontroli. Ma prawo wysłuchania każdego urzędnika odpowiedzialnego za działania związane z dochodami i wydatkami i zastosowania każdej procedury rewizyjnej właściwej dla tych służb.
3.
Trybunał Obrachunkowy zapewnia, że wszystkie papiery wartościowe i środki pieniężne na rachunkach depozytowych lub w kasie są sprawdzane z dowodami podpisywanymi przez depozytariuszy lub z oficjalnymi notatkami dotyczącymi posiadanej gotówki i papierów wartościowych.
Trybunał może sam przeprowadzić takie kontrole
4.
Na żądanie Trybunału Obrachunkowego, Komisja upoważnia instytucje finansowe posiadające depozyty EFR aby umożliwiały Trybunałowi upewnienie się, że dane zewnętrzne są zgodne z rachunkami.
5.
Komisja przyznaje Trybunałowi Obrachunkowemu wszystkie udogodnienia i przekazuje wszystkie informacje, które Trybunał może uznać za niezbędne do wykonania swoich zadań, oraz w szczególności, poda do wiadomości wszystkie informacje, jakie posiada Komisja w wyniku przeprowadzonych kontroli, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w ramach służb odpowiedzialnych za zarządzanie finansami EFR oraz za realizację wydatków w imieniu Wspólnoty.
W szczególności, przekaże do dyspozycji Trybunału wszystkie dokumenty dotyczące zawarcia i wykonania umów oraz wszystkich rachunków dotyczących środków pieniężnych i materiałów, wszystkich zapisów księgowych lub dokumentów na poparcie a także dokumentów administracyjnych odnoszących się do nich, wszystkich dokumentów dotyczących dochodów i wydatków, wszystkich inwentaryzacji, i wszystkich wykazów stanowisk w służbach, które Trybunał Obrachunkowy może uznać za konieczne jak również wszystkich dokumentów i danych utworzonych lub zgromadzonych na nośnikach danych.
W tym celu, urzędnicy, z zastrzeżeniem audytu przeprowadzonego przez Trybunał Obrachunkowy powinni w szczególności:
a) ujawniać zapisy dotyczące gotówki w kasie, gotówki w każdej innej formie, papiery wartościowe i materiały każdego rodzaju oraz dokumenty towarzyszące odnośnie do zarządzania nimi, których są depozytariuszami i każdą księgę, rejestr oraz inne dokumenty z nimi związane;
b) przedstawić korespondencję lub każdy inny dokument wymagany w celu dokładnego wykonania kontroli finansowej określonej w ust. 1.
Informacji, wymienionych w akapicie drugim lit. b) może zażądać wyłącznie Trybunał Obrachunkowy.
Trybunał Obrachunkowy jest uprawomocniony do kontroli dokumentów w odniesieniu do dochodów i wydatków EFR, które są prowadzone przez służby Komisji oraz, w szczególności przez służby odpowiedzialne za decyzje w sprawie tych dochodów i wydatków.
6.
Zadanie stwierdzenia, że przychód został uzyskany a wydatek poniesiony zgodnie z prawem i w sposób prawidłowy i, że zarządzanie finansami było prawidłowe obejmuje również wykorzystanie przez organy spoza Komisji funduszy wspólnotowych, które otrzymali.
Każde przyznanie funduszy z EFR beneficjantom spoza Komisji wymaga pisemnej zgody otrzymujących przeprowadzenie audytu przez Trybunał Obrachunkowy na wykorzystanie wypłaconych kwot.
Artykuł 71
1.
Trybunał Obrachunkowy sporządza sprawozdanie roczne na koniec każdego roku budżetowego.
2.
Trybunał Obrachunkowy może także, w każdej chwili, przedkładać uwagi, w formie specjalnych sprawozdań, w sprawie szczególnych kwestii i wydawać opinie na żądanie jednej z instytucji Wspólnot.
3.
Sprawozdania specjalne są przekazywane instytucji lub organowi, których to dotyczy.
Zainteresowana instytucja, ma dwa i pół miesiąca na poinformowanie Trybunału Obrachunkowego o wszelkich komentarzach, które zamierza wystosować w sprawie uwag, o których mowa.
W przypadku gdy Trybunał Obrachunkowy zdecyduje o sporządzeniu takich uwag opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wówczas do uwag dołączy wszelkiego rodzaju komentarze przedłożone przez instytucję lub instytucje, których to dotyczy.
Specjalne sprawozdania przekazywane są Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, z których każde decyduje, wraz z Komisją, tam gdzie właściwe, o działaniach, jakie należy podjąć w odpowiedzi.
Artykuł 72
1.
Sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego określone w art. 188c Traktatu WE jest regulowane następującymi przepisami:
a) Trybunał Obrachunkowy podaje do wiadomości Komisji, nie później niż dnia 15 lipca, wszelkiego rodzaju uwagi, które uzna za konieczne do umieszczenia w sprawozdaniu rocznym.
Te uwagi muszą pozostać poufne.
Komisja przedkłada swoje odpowiedzi Trybunałowi Obrachunkowemu, nie później niż dnia 31 października odpowiedniego roku;
b) roczne sprawozdanie zawiera ocenę prawidłowości zarządzania finansami.
2.
Trybunał Obrachunkowy przesyła swoje sprawozdanie roczne, wraz z odpowiedziami Komisji, nie później niż dnia 30 listopada, do Komisji oraz władz odpowiedzialnych za wypełnienie zobowiązań zgodnie z art. 33 ust. 3 Umowy wewnętrznej, oraz zapewni jego opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 73
Trybunał Obrachunkowy udostępnia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oświadczenie o wiarygodności, dotyczące rachunków oraz zgodności z prawem i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw w tym samym czasie, co sprawozdanie roczne określone w art. 71.
Artykuł 74
1.
Przed dniem 30 kwietnia następnego roku Parlament Europejski, na zalecenie Rady, która stanowi kwalifikowaną większością, udziela Komisji absolutorium z wykonania zarządzania finansowego EFR za poprzedni rok budżetowy, zgodnie z art. 33 ust. 3 Umowy wewnętrznej.
Jeśli nie dotrzyma tej daty, wówczas Parlament Europejski lub Rada powiadamiają Komisję o przyczynach, dla których niniejsza decyzja musi być przełożona na później.
W przypadku gdy Parlament Europejski odracza swą decyzję w sprawie udzielenia absolutorium, Komisja dokłada wszelkich starań do podjęcia kroków, aby jak najszybciej ułatwić usunięcie przeszkód do podjęcia tej decyzji.
2.
Decyzja o absolutorium zawiera ocenę odpowiedzialności Komisji w zakresie zarządzania finansami w okresie poprzedzającym.
3.
Kontroler finansowy uwzględnia uwagi zamieszczone w decyzji o absolutorium.
4.
Komisja podejmuje wszelkie stosowne działania wynikające z uwag zawartych w decyzji o absolutorium.
5.
Na żądanie Parlamentu Europejskiego lub Rady, Komisja składa sprawozdanie w sprawie środków podjętych w świetle tych uwag, w szczególności, w sprawie instrukcji przekazanych tym służbom, które są odpowiedzialne za zarządzanie EFR.
Raport ten jest przesyłany także do Trybunału Obrachunkowego.
6.
Sprawozdania finansowe oraz rachunki dochodów i wydatków na każdy rok budżetowy i decyzja o absolutorium są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
TYTUŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 75
Odniesienia w niniejszym rozporządzeniu finansowym do postanowień Konwencji uznaje się za odniesienia do odpowiednich przepisów decyzji 91/482/EWG, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 76
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy określonej w Protokole finansowym do Konwencji.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego przyjęciu i jest stosowane w tym samym okresie, co Umowa wewnętrzna.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 11/98
z dnia 11 grudnia 1997 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 75 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami art. 75 ust. 1 lit. a) Traktatu ustanowienie wspólnej polityki transportowej oznacza między innymi ustalenie wspólnych zasad dotyczących międzynarodowego samochodowego przewozu osób.
(2) Zasady takie zostały zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r.w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem [4].
(3) Artykuł 20 rozporządzenia (EWG) nr 684/92 stanowi, że przed 1 lipca 1995 r.Komisja przedstawi Radzie raport dotyczący zastosowania rozporządzenia oraz że Rada przyjmie przed1 stycznia 1997 r., na prośbę Komisji, zasady upraszczające procedury, w tym — w świetle wniosków końcowych raportu — zniesienie zezwoleń.
(4) Definicja różnych międzynarodowych usług przewozu pasażerów autokarami i autobusami powinna być uproszczona i ulepszona; gdyż usługi takie mogą być zaklasyfikowane jako usługi regularne, specjalne usługi regularne oraz usługi okolicznościowe; dlatego pojęcie przewozów wahadłowych powinno zostać zniesione.
(5) System dostępu do rynku wolny od zezwoleń powinien zostać wprowadzony dla wszystkich usług okolicznościowych, usług regularnych oraz dla działalności transportowej prowadzonej na własny rachunek.
(6) System zezwoleń dla usług regularnych powinien zostać utrzymany, pomimo że stopień elastyczności powinien zostać wprowadzony zgodnie z warunkami funkcjonowania takich usług.
(7) W celu utrzymania konkurencji pomiędzy przewoźnikami koleje nie powinny mieć po pewnym okresie pierwszeństwa w kontekście utworzenia usług autokarowych i autobusowych.
(8) W celu ułatwienia inspekcji działalności transportowej międzynarodowy drogowy przewóz osób na rzecz osób trzecich powinien podlegać licencji wspólnotowej, ustalonej zgodnie ze zharmonizowanym modelem i wydanej w ramach szybkiej oraz wydajnej procedury administracyjnej.
(9) Pewne limity czasowe związane z procedurą wydania zezwoleń powinny być bardziej elastyczne.
(10) Państwa Członkowskie muszą podjąć niezbędne środki w celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, w szczególności w związku ze skutecznością, proporcjonalnością oraz odstraszającym charakterem kar.
(11) Należy przewidzieć, że Komisja będzie wspomagana przez Komitet doradczy przy stosowaniu środków, w celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia w związku z dokumentami transportowymi.
(12) Należy przewidzieć odpowiedni termin dla wprowadzenia licencji wspólnotowej.
(13) Zastosowanie niniejszego rozporządzenia musi być monitorowane na podstawie raportu przedstawianego przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 684/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2:
- w pkt 1.1 dodaje się następujący akapit: "na regularny charakter usługi nie będą miały wpływu żadne zmiany warunków funkcjonowania usług",
- w pkt 1.2 skreśla się lit. d),
- w pkt 1.3 skreśla się wyrazy "przy stosowaniu dodatkowych pojazdów i krótszych odstępów czasu",
- skreśla się pkt 2,
- pkt 3.1 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.1.
Okolicznościowe usługi to usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym specjalnych usług regularnych, oraz które poza wszystkim charakteryzuje fakt przewożenia grupy pasażerów zebranej z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika.
Organizacja usług równoległych lub tymczasowych porównywalnych z istniejącymi usługami regularnymi oraz służących tym samym osobom, podobnie jak te drugie zostanie objęta zezwoleniem zgodnie z procedurą zawartą w sekcji II",
- skreśla się pkt 3.2,
- w pkt 3.4 akapit drugi wyrazy "po konsultacji z Państwami Członkowskimi" zastępuje się wyrazami "zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16a",
- pkt 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Działalność transportowa prowadzona na własny rachunek
Działalność transportowa prowadzona na własny rachunek jest to działalność prowadzona w celach niekomercyjnych i niezarobkowych przez osoby fizyczne lub prawne, pod warunkiem że:
- działalność transportowa jest jedynie działalnością podrzędną dla takiej osoby fizycznej lub prawnej,
- używane pojazdy są własnością tej osoby fizycznej lub prawnej lub zostały przez nią pozyskane na warunkach odroczonej płatności, lub są przedmiotem długoterminowej umowy leasingowej, oraz pojazdy te są prowadzone przez członka personelu osoby fizycznej lub osoby prawnej, lub przez samą osobę fizyczną;";
2) artykuł 3 ust. 1 tiret pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"— jest upoważniony w państwie prowadzenia działalności do wykonywania przewozów w formie usług regularnych, w tym specjalnych usług regularnych lub usług okolicznościowych autokarem oraz autobusem;";
3) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 3a
Licencja wspólnotowa
1.
W celu prowadzenia działalności międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem oraz autobusem każdy przewoźnik spełniający kryteria określone w art. 3 ust. 1 musi mieć licencję wspólnotową wydaną przez właściwe władze Państw Członkowskich, w których prowadzona jest działalność, zgodnie z modelem określonym w Załączniku.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich, w których prowadzona jest działalność, wydają licencjobiorcy oryginał licencji wspólnotowej, który jest przechowywany przez przewoźnika, jak również liczbę kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem odpowiadającą liczbie pojazdów wykorzystywanych w celu międzynarodowego przewozu pasażerów, które pozostają do dyspozycji licencjobiorcy licencji wspólnotowej, w pełnym zakresie posiadania lub w innej formie, szczególnie na mocy umowy kupna-sprzedaży na odroczonych warunkach, umowy najmu lub umowy leasingowej.
3.
Licencja wspólnotowa jest wystawiana na nazwę przewoźnika i nie może być przez niego udostępniona osobom trzecim.
Kopia licencji wspólnotowej poświadczona za zgodność z oryginałem musi się znajdować w pojeździe i musi być okazywana na żądanie każdego urzędnika odpowiedzialnego za kontrolę.
4.
Licencja wspólnotowa jest wydawana na odnawialny okres pięciu lat.
5.
Licencja wspólnotowa zastępuje dokument wydawany przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona jest działalność, poświadczając, że przewoźnik jest dopuszczony do rynku międzynarodowych drogowych przewozów osób.
6.
Po złożeniu wniosku o wydanie licencji, i następnie przynajmniej co pięć lat od tego momentu, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona jest działalność, sprawdzają, czy przewoźnik spełnia lub spełnia w dalszym ciągu warunki określone w art. 3 ust. 1.
7.
W przypadkach gdy warunki określone w art. 3 ust. 1 nie są spełnione, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona jest działalność, odmówią w drodze decyzji wraz z uzasadnieniem wydania lub odnowienia licencji wspólnotowej.
8.
Państwa Członkowskie gwarantują wnioskodawcy lub posiadaczowi licencji wspólnotowej prawo odwołania od decyzji odmownej o odebraniu tej licencji wydanej przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym prowadzona jest działalność.
9.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję najpóźniej do 31 stycznia każdego roku o liczbie przewoźników posiadających licencję wspólnotową w dniu 31 grudnia poprzedniego roku oraz o liczbie kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem odpowiadających liczbie pojazdów w eksploatacji na ten dzień.
10.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że licencja wspólnotowa będzie również obowiązywać przy krajowej działalności transportowej";
4) artykuł 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
Dostęp do rynku
1.
Usługi okolicznościowe zdefiniowane w art. 2 pkt 3.1 nie wymagają zezwoleń.
2.
Specjalne usługi regularne zdefiniowane w art. 2 pkt 1.2 nie wymagają zezwoleń, jeśli są objęte umową zawartą pomiędzy organizatorem i przewoźnikiem.
3.
Puste przejazdy pojazdów w związku z transportem, o których mowa w ust. 1 i 2, również nie wymagają zezwoleń.
4.
Usługi regularne zdefiniowane w art. 2 pkt 1.1 akapit pierwszy oraz specjalne usługi regularne nieobjęte umową zawartą pomiędzy organizatorem i przewoźnikiem wymagają zezwoleń zgodnie z art. 5-10.
5.
Ustalenia dotyczące działalności transportowej prowadzonej na własny rachunek są określone w art. 13;";
5) tytuł sekcji II otrzymuje brzmienie: "USŁUGI REGULARNE PODLEGAJĄCE ZEZWOLENIOM";
6) w art. 5:
- w ust. 1 akapit drugi pierwsze zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku przedsiębiorstw zrzeszonych do celów świadczenia usług regularnych zezwolenie jest wystawiane na nazwy wszystkich przedsiębiorstw",
- w ust. 2 pierwsze zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Okres ważności zezwoleń nie przekracza pięciu lat",
- ust. 3 lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
- "d) przystanki oraz rozkład kursów",
- w ust. 4 sformułowanie "po konsultacji z Państwami Członkowskimi" zostanie zastąpione przez "zgodnie z procedurą określoną w art. 16a",
- ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Zezwolenie umożliwia posiadaczowi (posiadaczom) świadczenie usług regularnych na terytorium wszystkich Państw Członkowskich, na którym przebiega trasa usług",
- dodaje się następujący ustęp:
"6.
Operator usług regularnych może wykorzystać dodatkowe pojazdy w przypadkach tymczasowych i wyjątkowych.
W takim przypadku przewoźnik musi zagwarantować, że następujące dokumenty znajdują się w pojeździe:
- kopia zezwolenia na świadczenie usług regularnych,
- kopia umowy zawartej pomiędzy operatorem usług regularnych i przedsiębiorstwem zapewniającym dodatkowe pojazdy lub ekwiwalentny dokument,
- kopia licencji wspólnotowej poświadczona za zgodność wydana operatorowi usług regularnych";
7) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
- ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wnioski o zezwolenie na świadczenie usług regularnych są składane do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się miejsce odjazdu, zwanych dalej "organami wydającymi",.
Miejsce odjazdu oznacza jeden z przystanków początkowych",
- w ust. 2 wyrazy "po konsultacji z Państwami Członkowskimi" zastępuje się wyrazami "zgodnie z procedurą określoną w art. 16a",
- ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3. Osoby ubiegające się o zezwolenie dostarczą wszelkich informacji dodatkowych, jakie uznają za istotne lub jakie są wymagane przez organy wydające, w szczególności harmonogram kursów umożliwiający monitorowanie zgodności okresów prowadzenia i postojów z uregulowaniami wspólnotowymi, oraz kopię licencji wspólnotowej upoważniającej do międzynarodowego drogowego przewozu osób na rachunek osób trzecich, o których mowa w art. 3a";
8) artykuł 7 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 7
Procedura wydawania zezwoleń
1.
Zezwolenia są wydawane w porozumieniu z władzami wszystkich Państw Członkowskich, na terytorium których pasażerowie są zabierani bądź zostawiani.
Organy wydające przekazują takim władzom — jak również właściwym władzom Państw Członkowskich, przez których terytoria przebiega trasa, chociaż nie są tam zabierani ani zostawiani pasażerowie — kopie wniosków wraz z kopiami wszelkich innych istotnych dokumentów i ich oceną.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich, których zgoda była wymagana, zawiadamiają organy wydające o swojej decyzji w sprawie wniosku w terminie dwóch miesięcy.
Okres ten będzie liczony od daty otrzymania prośby o wydanie opinii, która widnieje na potwierdzeniu odbioru.
Jeśli w tym terminie organy wydające nie otrzymają żadnej odpowiedzi, uważa się, że władze, do których wystąpiono o wydanie opinii, wyrażają zgodę, i organy wydające wydają zezwolenie.
Władze Państw Członkowskich, przez których terytoria przebiega trasa, chociaż nie są tam zabierani ani zostawiani pasażerowie, mogą notyfikować organom wydającym własne uwagi w terminie ustanowionym w akapicie pierwszym.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 7 i 8 organy wydające podejmują decyzję w sprawie wniosku w terminie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku przez przewoźnika.
4.
Zezwolenie jest wydane, z wyjątkiem wydatków, gdy:
a) wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji;
b) w przeszłości wnioskodawca nie zastosował się do krajowych bądź międzynarodowych przepisów prawnych o transporcie drogowym, a w szczególności warunków i wymogów dotyczących zezwoleń na świadczenie usług pasażerskich na drogach międzynarodowych, lub w poważny sposób naruszył przepisy prawne odnośnie do bezpieczeństwa drogowego, szczególnie w odniesieniu do zasad mających zastosowanie do pojazdów, prowadzenia pojazdów oraz czasu trwania odpoczynku dla kierowców;
c) w przypadku wniosku o przedłużenie ważności zezwolenia nie zostały spełnione warunki zezwolenia;
d) jest wykazane, że dane usługi bezpośrednio umniejszyłyby zakres istniejących usług regularnych, na które wydano już zezwolenie, z wyjątkiem przypadków, kiedy usługi regularne są świadczone tylko przez jednego przewoźnika lub grupę przewoźników;
e) można wywnioskować, że świadczenie usług wymienionych we wniosku jest nastawione tylko na najbardziej dochodowe spośród usług istniejących na danych trasach;
f) Państwo Członkowskie decyduje na podstawie szczegółowej analizy, że dane usługi poważnie wpłynęłyby na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych.
Jakakolwiek decyzja odnośnie do stosowania niniejszego przepisu, wraz z jej uzasadnieniem, jest przekazywana zainteresowanym przewoźnikom.
Od 1 stycznia 2000 r., w przypadku gdy istniejące międzynarodowe usługi autokarowe i autobusowe poważnie wpływają na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, Państwo Członkowskie może, za zgodą Komisji, zawiesić lub odebrać zezwolenie na świadczenie międzynarodowych usług autobusowych i autokarowych po powiadomieniu przewoźnika z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem.
Fakt, że wnioskodawca oferuje ceny niższe niż inni przewoźnicy drogowi, albo fakt, że dane połączenie jest już obsługiwane przez innych przewoźników drogowych, nie może stanowić uzasadnienia dla odrzucenia wniosku.
5.
Organy wydające oraz właściwe władze wszystkich Państw Członkowskich biorące udział w procedurze w celu osiągnięcia zgody, o której mowa w ust. 1, mogą odrzucić wniosek jedynie z powodów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.
6.
Jeśli procedura przewidziana dla osiągania porozumienia, określonego w ust. 1, nie pozwala organom wydającym na podjęcie decyzji w sprawie wniosku, sprawa może zostać przekazana do Komisji w terminie pięciu miesięcy od daty wniesienia wniosku przez przewoźnika.
7.
Po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi Komisja w terminie dziesięciu tygodni podejmuje decyzję, która wchodzi w życie w ciągu trzydziestu dni od notyfikacji zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
8.
Decyzja Komisji ma zastosowanie do czasu, kiedy zostanie osiągnięte porozumienie między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
9.
Po zakończeniu procedury ustalonej w niniejszym artykule organy wydające zawiadamiają wszystkie władze, określone w ust. 1, o swojej decyzji poprzez rozesłanie im kopii zezwolenia; właściwe władze Państw Członkowskich tranzytowych mogą zaznaczyć, że nie życzą sobie, aby je o tym zawiadamiano".
9) w art. 8 ust. 3 akapit drugi dodaje się wyraz "częstotliwości" po wyrazie "dostosowaniu";
10) uchyla się art. 9 ust. 4;
11) tytuł sekcji III otrzymuje brzmienie "USŁUGI OKOLICZNOŚCIOWE I INNE USŁUGI ZWOLNIONE Z ZEZWOLENIA";
12) artykuł 11 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 11
Formularz podróży
1.
Usługi, określone w art. 4 ust. 1, są wykonywane na podstawie formularza przejazdowego.
2.
Przewoźnik wykonujący usługi okolicznościowe wypełnia formularz przejazdowy przed każdą podróżą.
3.
Formularz przejazdowy zawiera co najmniej następujące informacje:
a) rodzaj usługi;
b) główna trasa podróży;
c) przewoźnicy zaangażowani w wykonanie usługi.
4.
Książeczki formularzy przejazdowych są dostarczane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo transportowe ma siedzibę, lub przez organy wyznaczone przez te władze.
5.
Komisja, zgodnie z procedurą zawartą w art. 16a, ustali wzór formularza przejazdowego oraz sposób jego wykorzystania;";
13) w art. 12 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "międzynarodowych usług wahadłowych z noclegiem lub";
14) w art. 13:
- uchyla się ust. 2,
- w ust. 3 wyrazy "po konsultacji z Państwami Członkowskimi" zastępuje się wyrazami "zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16a";
15) w art. 14:
- w ust. 1 w części wprowadzającej skreśla się wyrazy "lub z usług wahadłowych";
- w ust. 1 ostatnie tiret otrzymuje następujące brzmienie: - "cenę transportu";
16) artykuĩ 16 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 16
Kary i wzajemna pomoc
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, odbierają licencję wspólnotową przewidzianą w art. 3a, jeśli posiadacz licencji:
- nie spełnia już warunków określonych w art. 3 ust. 1,
- podał niedokładne informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej.
2.
Organy wydające wycofają zezwolenie, jeśli posiadacz zezwolenia przestał spełniać warunki, na podstawie których zezwolenie zostało wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, szczególnie jeśli wymaga tego Państwo Członkowskie, w którym przewoźnik prowadzi działalność.
Władze zawiadamiają o tym niezwłocznie właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
3.
W przypadku poważnego naruszenia lub powtarzających się pomniejszych naruszeń przepisów bezpieczeństwa na drodze, w szczególności przepisów stosujących się do pojazdów, prowadzenia oraz odpoczynku kierowców, oraz w przypadku świadczenia usług równoległych bądź tymczasowych bez zezwolenia, o których mowa w art. 2 pkt 1.3, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik prowadzi działalność i który dokonał naruszenia, mogą między innymi odebrać licencję wspólnotową lub dokonać tymczasowego i/lub częściowego odebrania kopii licencji wspólnotowej poświadczonych za zgodność.
Takie kary są ustalane odpowiednio do wagi naruszenia dokonanego przez posiadacza licencji wspólnotowej oraz do liczby posiadanych kopii poświadczonych za zgodność w związku z jego międzynarodową działalnością.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich zabraniają przewoźnikom wykonywania na swym terytorium działalności związanej z międzynarodowym przewozem osób wynikającym z niniejszego rozporządzenia, jeśli popełniają oni poważne i powtarzające się naruszenia przepisów regulujących bezpieczeństwo drogowe, szczególnie w odniesieniu do zasad mających zastosowanie do pojazdów, czasu prowadzenia pojazdów i czasu trwania odpoczynku dla kierowców.
Władze zawiadomią o tym niezwłocznie właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
5.
Państwa Członkowskie przedstawiają sobie wzajemnie na żądanie wszelkie posiadane przez nie stosowne informacje, dotyczące:
- naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz wszelkich innych przepisów wspólnotowych stosujących się do międzynarodowego przewozu osób autokarem oraz autobusem, popełnionych na ich terytorium przez przewoźnika z innego Państwa Członkowskiego, oraz nałożonych kar,
- kar nałożonych na własnych przewoźników w związku z naruszeniami popełnionymi na terytorium innego Państwa Członkowskiego";
17) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 16a
W przypadku odwołania do procedury określonej w niniejszym artykule komitet doradczy powołany na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego warunki, na jakich przewoźnicy niebędący rezydentami mogą świadczyć usługi krajowego drogowego przewozu osób w obrębie Państwa Członkowskiego [5], wspiera Komisję oraz jest kierowany przez przedstawiciela Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt kroków, jakie mają być podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie, który może być określony przez przewodniczącego odpowiednio do pilności sprawy, jeśli jest to konieczne na zasadzie głosowania.
Opinia jest zapisana w formie protokołu; ponadto każdemu Państwu Członkowskiemu przysługuje prawo do zanotowania swojego stanowiska w protokole.
Komisja bierze dokładnie pod uwagę opinię przedstawioną przez komitet.
Informuje komitet o sposobie, w jaki opinia ta została wzięta pod uwagę."
18) artykuł 19 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Państwa Członkowskie podejmują środki szczególnie w zakresie instrumentów kontroli oraz systemu kar stosującego się do naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne kroki w celu zastosowania kar.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne oraz odstraszające.
Państwa Członkowskie informują Komisję o stosownych środkach w okresie 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz informują o wszelkich następnych zmianach, jak tylko będzie to możliwe.
Zapewniają, że wszystkie takie środki są stosowane bez dyskryminacji ze względu na narodowość lub miejsce prowadzenia działalności przez przewoźnika";
19) załącznik zastępuje się załącznikiem zawartym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, po konsultacji z Komisją, podejmują wszelkie środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia przed 11 grudnia 1998 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Komisja przedstawi raport dotyczący rezultatów stosowania niniejszego rozporządzenia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie najpóźniej do 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 12/98
z dnia 11 grudnia 1997 r.
ustanawiające warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim do transportu drogowego osób w Państwie Członkowskim
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189c Traktatu [3], a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2454/92 z dnia 23 lipca 1992 r. ustanawiające warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim do transportu drogowego osób w Państwie Członkowskim [4] zostało uznane za nieważne przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 1 czerwca 1994 r. [5]
(2) Na podstawie art. 75 ust. 1 lit.
B) Traktatu ustanowienie wspólnej polityki transportowej pociąga za sobą między innymi ustanowienie warunków dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim do transportu krajowego w Państwie Członkowskim.
(3) Przepis ten pociąga za sobą usunięcie wszelkich ograniczeń dotyczących przewoźników świadczących dane usługi ze względu na ich przynależność państwową lub fakt, że prowadzą oni działalność w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym usługa ma być świadczona.
(4) Przewoźnicy świadczący takie usługi powinni podlegać porównywalnym systemom, przez co zostanie ograniczona nierówność w warunkach konkurencji z powodu ich przynależności państwowej lub państwa miejsca prowadzenia działalności, więc zostanie wsparte stopniowe zbliżanie krajowych przepisów ustawowych.
(5) Definicje różnorodnych usług autokarowych i autobusowych powinny być jednakowe z przyjętymi w kontekście transportu międzynarodowego.
(6) Przewoźnicy niemający stałej siedziby w Państwie Członkowskim powinni być dopuszczeni do świadczenia niektórych rodzajów usług autokarowych i autobusowych, mając na uwadze szczególny charakter każdego rodzaju usług.
(7) Należy ustanowić przepisy stosowane do działalności transportu kabotażowego.
(8) Przepisy dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług [6] stosuje się w przypadku, gdy przy świadczeniu regularnych usług szczególnych przewoźnicy i pracownicy delegowani pozostają w stosunku pracy z tymi przewoźnikami, z Państw Członkowskich, w których zwykle pracują.
(9) W przypadkach dotyczących usług regularnych jedynie usługi stałe świadczone jako część międzynarodowych usług stałych, wyłączając usługi miejskie i podmiejskie, powinny być otwarte dla kabotażu, z zastrzeżeniem określonych warunków, w szczególności obowiązujących przepisów przyjmującego Państwa Członkowskiego.
(10) Należy przyjąć przepisy, aby mogły być podjęte działania w przypadku poważnych zakłóceń na pewnych rynkach transportowych.
(11) Powinien zostać ustanowiony komitet doradczy z zadaniem pomocy Komisji w sporządzaniu dokumentów dotyczących działalności transportu kabotażowego w formie usług okazjonalnych oraz doradzania Komisji w odniesieniu do środków ochronnych.
(12) Pożądane jest, aby Państwa Członkowskie udzielały sobie wzajemnej pomocy mającej na celu należyte stosowanie niniejszego rozporządzenia, szczególnie w odniesieniu do kar stosowanych w przypadku naruszeń.
(13) Do Państw Członkowskich należy przyjęcie środków niezbędnych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.
(14) Stosowanie niniejszego rozporządzenia powinno być monitorowane w drodze sprawozdań przedkładanych Komisji.
(15) Wyżej wymienione orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, które uznało rozporządzenie (EWG) nr 2454/92 za nieważne, podtrzymuje skutki rozporządzenia do czasu, gdy Rada przyjmie nowe przepisy w tej kwestii; niniejsze rozporządzenie nie będzie stosowane przez osiemnaście miesięcy po wejściu w życie; zatem należy uznać, iż skutki unieważnionego rozporządzenia trwają do czasu pełnego wykonania niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy przewoźnik, który odpłatnie świadczy usługi transportu drogowego osób oraz który posiada licencję wspólnotową przewidzianą w art. 3a rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem [7], jest dopuszczony, na mocy warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu oraz bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową przewoźnika lub miejsce prowadzenia działalności, do tymczasowego odpłatnego świadczenia usług krajowego transportu osób w innym Państwie Członkowskim, zwanym dalej "przyjmującym Państwem Członkowskim", bez wymagania posiadania siedziby statutowej lub zakładu w tym państwie.
Takie krajowe usługi transportowe są nazwane dalej "działalnością transportu kabotażowego".
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "Usługi regularne" oznaczają usługi przewidziane dla przewozu pasażerów w określonych odstępach czasu, na określonych trasach, pasażerów wsiadających i wysiadających na wcześniej ustalonych przystankach.
Usługi regularne są otwarte dla wszystkich — z zastrzeżeniem, tam gdzie to stosowne, obowiązkowej rezerwacji.
Fakt, iż warunki świadczenia usług mogą być dostosowane, nie narusza ich zakwalifikowania jako usług regularnych.
2) "Szczególne usługi regularne" oznaczają usługi regularne przewidziane dla przewozu szczególnych kategorii pasażerów, z wyłączeniem innych pasażerów, w określonych odstępach czasu, na określonych trasach, pasażerów wsiadających i wysiadających na wcześniej ustalonych przystankach.
Szczególne usługi regularne obejmują:
a) przewóz pracowników między miejscem zamieszkania a miejscem pracy;
b) przewóz do i z instytucji edukacyjnych dla uczniów i studentów;
c) przewóz żołnierzy i ich rodzin między ich miejscami zamieszkania a obszarami koszarowymi.
Fakt, iż szczególne usługi mogą być zróżnicowane odpowiednio do potrzeb użytkowników, nie narusza ich zakwalifikowania jako usług regularnych.
3) "Usługi okazjonalne" oznaczają usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, włącznie ze szczególnymi usługami regularnymi, a których główną cechą jest, że dotyczą przewozu grup utworzonych z inicjatywy klienta lub samego przewoźnika.
Usługi takie nie przestają być usługami okazjonalnymi jedynie z powodu świadczenia ich w określonych odstępach czasu.
4) "Pojazdy" oznaczają pojazdy silnikowe, które ze względu na rodzaj konstrukcji i wyposażenia, są odpowiednie do przewożenia więcej niż dziewięciu osób — włączając kierowcę — i są przeznaczone do tego celu.
Artykuł 3
Zezwala się na działalność transportu kabotażowego dla następujących usług:
1) szczególne usługi regularne, pod warunkiem że są one objęte umową zawartą między organizatorem a przewoźnikiem;
2) usługi okazjonalne;
3) usługi regularne, pod warunkiem że są wykonywane przez przewoźnika niemającego stałej siedziby w przyjmującym Państwie Członkowskim, w prowadzeniu międzynarodowych usług regularnych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 684/92.
Transport kabotażowy nie może być wykonywany niezależnie od takich usług międzynarodowych.
Usługi miejskie i podmiejskie są wyłączone z zakresu niniejszego punktu.
"Usługi miejskie i podmiejskie" oznaczają usługi transportowe spełniające potrzeby ośrodków miejskich lub zespołów miejskich oraz potrzeby transportowe między nimi a obszarami okolicznymi.
Artykuł 4
1.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów wspólnotowych, wykonywanie transportu kabotażowego określone w art. 3 podlega przepisom ustawowym, wykonawczym i administracyjnym obowiązującym w przyjmującym Państwie Członkowskim w odniesieniu do następujących dziedzin:
a) stawek i warunków dotyczących umów transportowych;
b) obciążeń i rozmiarów pojazdów drogowych; takie obciążenia i rozmiary mogą, tam, gdzie to stosowne, przekraczać te stosowane w Państwie Członkowskim miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, ale nie mogą w żadnych okolicznościach przekraczać norm technicznych ustanowionych w świadectwie zgodności;
c) wymagań dotyczących przewozu niektórych kategorii pasażerów, tj. uczniów, dzieci i osób o ograniczonej sprawności ruchowej;
d) czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku;
e) VAT (podatku od towarów i usług) od usług transportowych; w tej dziedzinie art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [8] stosuje się do usług określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów w prawodawstwie wspólnotowym działalność transportu kabotażowego, która tworzy część usług transportowych przewidzianych w art. 3 ust. 3, podlega istniejącym przepisom ustawowym, wykonawczym i administracyjnym obowiązującym w przyjmującym Państwie Członkowskim, odnoszącym się do zezwoleń, procedur przetargowych, obsługiwanych tras oraz regularności, ciągłości i częstotliwości usług, jak również rozkładów jazdy.
3.
Normami technicznymi dotyczącymi konstrukcji i wyposażenia, które muszą spełniać pojazdy wykorzystywane do prowadzenia działalności transportu kabotażowego, są te ustanowione dla pojazdów włączonych do ruchu w transporcie międzynarodowym.
4.
Przepisy krajowe określone w ust. 1 i 2 są stosowane przez Państwa Członkowskie do przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim na takich samych warunkach, które nałożono na ich obywateli, tak aby skutecznie zapobiegać wszelkiej jawnej lub ukrytej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce prowadzenia działalności.
5.
Jeżeli zostaje stwierdzona, na podstawie doświadczenia, konieczność zmiany wykazu dziedzin objętych przepisami przyjmującego Państwa Członkowskiego, jak określono w ust. 1, Rada stanowi większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji.
Artykuł 5
Licencja wspólnotowa lub poświadczona za zgodność z oryginałem kopia jest przechowywana w pojeździe i jest okazywana na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
Artykuł 6
1.
Działalność transportu kabotażowego w formie usług okazjonalnych prowadzona jest na podstawie dokumentu kontrolnego — formularza przejazdu — który musi być przechowywany w pojeździe i okazywany na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
2.
Formularz przejazdu, którego wzór jest przyjęty przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 8, zawiera następujące informacje:
a) miejsca wyjazdu i przyjazdu w ramach usługi;
b) data wyjazdu i data zakończenia usługi.
3.
Formularze przejazdu są przekazywane w książkach poświadczonych przez właściwą władzę lub agencję w Państwie Członkowskim miejsca prowadzenia działalności.
Wzór książki formularzy przejazdu jest przyjęty przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
4.
W przypadku szczególnych usług regularnych umowa zawarta między przewoźnikiem a organizatorem transportu lub poświadczona za zgodność z oryginałem kopia umowy służy jako dokument kontrolny.
Jednakże formularz przejazdu jest wypełniany w formie miesięcznego zestawienia.
5.
Formularze przejazdu są zwrócone właściwej władzy lub agencji w Państwie Członkowskim siedziby zgodnie z procedurami określonymi przez tę władzę lub agencję.
Artykuł 7
1.
Na koniec każdego kwartału i w ciągu trzech miesięcy, które mogą być skrócone przez Komisję do jednego miesiąca w przypadku określonym w art. 9, właściwa władza lub agencja w każdym Państwie Członkowskim przekazuje Komisji dane dotyczące działalności transportu kabotażowego, w formie szczególnych usług regularnych oraz usług okazjonalnych, wykonywanych w trakcie danego kwartału przez przewoźników mających stałą siedzibę w Państwie Członkowskim.
Takie przekazywanie danych jest dokonywane w formie tabeli spełniającej wymagania wzoru przyjętego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
2.
Raz w roku właściwe władze w przyjmującym Państwie Członkowskim przesyłają Komisji statystyki dotyczące ilości zezwoleń wydanych na działalność transportu kabotażowego w formie usług regularnych określonych w art. 3 ust. 3.
3.
Komisja przesyła do Państw Członkowskich, tak szybko, jak to możliwe, skrócone oświadczenie sporządzone na podstawie danych przekazanych na mocy ust. 1.
Artykuł 8
W każdym przypadku, gdy dokonano odniesienia do procedury ustanowionej w niniejszym artykule, Komisja jest wspomagana przez komitet doradczy, określony w art. 10.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może określić zgodnie z pilnością sprawy, w razie potrzeby, w drodze głosowania.
Opinia jest odnotowywana w protokole; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo wnioskować o odnotowanie jego stanowiska w protokole.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym możliwym zakresie oraz powiadamia komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
Artykuł 9
1.
W przypadku poważnego zakłócenia wewnętrznego rynku transportu na danym obszarze geograficznym spowodowanego lub wzmożonego przez kabotaż, każde Państwo Członkowskie może przekazać tę kwestię Komisji w celu przyjęcia środków ochronnych i przekazuje Komisji niezbędne informacje oraz notyfikuje jej środki, które zamierza podjąć w odniesieniu do przewoźników mających stałą siedzibę w Państwie Członkowskim.
2.
Do celów ust. 1:
- "poważne zakłócenie wewnętrznego rynku transportowego na danym obszarze geograficznym" oznacza występowanie na takim rynku problemów specyficznych dla niego, takich, że istnieje poważna lub potencjalnie trwała nadwyżka podaży nad popytem, powodująca zagrożenie dla stabilności finansowej oraz przetrwania znacznej liczby przedsiębiorstw transportu drogowego osób,
- "obszar geograficzny" oznacza obszar obejmujący część lub całe terytorium Państwa Członkowskiego, włączając także część lub całe terytorium innego Państwa Członkowskiego.
3.
Komisja bada sytuację i, po konsultacji z komitetem doradczym określonym w art. 10, decyduje w ciągu jednego miesiąca od otrzymania odpowiedniego wniosku Państwa Członkowskiego, czy środki ochronne są niezbędne, oraz przyjmuje je, jeśli są niezbędne.
Środki wprowadzone zgodnie z niniejszym artykułem pozostają w mocy przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, z możliwością przedłużenia na taki sam okres.
Komisja bezzwłocznie powiadamia Państwa Członkowskie oraz Radę o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie niniejszego akapitu.
4.
Jeżeli Komisja postanawia o podjęciu środków ochronnych dotyczących jednego lub więcej Państw Członkowskich, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich są zobowiązane do podjęcia środków o równoważnym zakresie w odniesieniu do przewoźników mających stałą siedzibę w Państwie Członkowskim i powiadamia o tym Komisję.
Środki te są wykonane nie później niż w terminie wyznaczonym dla środków ochronnych przez Komisję.
5.
Każde Państwo Członkowskie może przekazać decyzję Komisji, jak określono w ust. 3, Radzie w ciągu 30 dni od jej notyfikacji.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną w ciągu 30 dni od przekazania decyzji Komisji przez Państwo Członkowskie lub w przypadku, gdy więcej niż jedno Państwo Członkowskie postąpiło tak samo od dokonania pierwszego przekazania, może podjąć decyzję odmienną.
Ograniczenia mocy prawnej ustanowione w ust. 3 akapit drugi stosuje się do decyzji Rady.
Właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego są zobowiązane do podjęcia środków o równoważnym zakresie w odniesieniu do przewoźników mających stałą siedzibę w Państwie Członkowskim i powiadamiają o tym Komisję.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w okresie ustanowionym w akapicie drugim, decyzja Komisji staje się ostateczna.
6.
W przypadku gdy Komisja uzna, iż środki określone w ust. 3 mają być przedłużone, przedłoży ona wniosek Radzie, która podejmie decyzję większością kwalifikowaną.
Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet doradczy złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 8, pomaga Komisji w sporządzaniu wzoru formularza przejazdu, książki formularzy przejazdu oraz tabel określonych w art. 6 i 7.
2.
Ponadto zadaniem Komitetu jest doradzanie Komisji w sprawie:
- wszelkich wniosków Państw Członkowskich na podstawie art. 9 ust. 1,
- środkach przeznaczonych do rozwiązania poważnych zakłóceń rynku określonych w art. 9, w szczególności w sprawie praktycznego stosowania takich środków.
3.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wspomagają się w stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości dochodzeń sądowych w sprawach karnych, przyjmujące Państwo Członkowskie może nałożyć kary na przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim, którzy naruszyli niniejsze rozporządzenie albo uregulowania wspólnotowe lub krajowe przepisy dotyczące transportu na jego terytorium, w ramach działalności transportu kabotażowego.
Kary nakładane są na podstawach niedyskryminacyjnych oraz zgodnie z ust. 3.
3.
Kary określone w ust. 2 mogą między innymi obejmować ostrzeżenie lub, w przypadku poważnych lub wielokrotnych naruszeń, tymczasowy zakaz działalności transportu kabotażowego na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego, w którym dokonano naruszenia.
W przypadku sfałszowania licencji wspólnotowej, zezwolenia lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii, sfałszowany dokument jest niezwłocznie wycofany, a tam, gdzie to stosowne, jak najszybciej przesyłany właściwej władzy Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika.
4.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego powiadamiają właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności o odnotowanym naruszeniu oraz wszelkich karach nałożonych na przewoźnika oraz mogą jednocześnie, w przypadku poważnych lub wielokrotnych naruszeń, przekazać wniosek o nałożenie kary.
W przypadku poważnych lub wielokrotnych naruszeń właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności decydują, czy stosowna kara powinna być nałożona na zainteresowanego przewoźnika; władze te uwzględniają każdą karę już nałożoną w przyjmującym Państwie Członkowskim i zapewniają, aby kary już nałożone na zainteresowanego przewoźnika były w całości proporcjonalne do naruszenia lub naruszeń, które spowodowały takie kary.
Kara nałożona przez właściwe władze Państwa Członkowskiego zakładu, po konsultacji z właściwymi władzami przyjmującego Państwa Członkowskiego, może obejmować cofnięcie zezwolenia do wykonywania zawodu przewoźnika transportu drogowego osób.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności mogą również, na podstawie swojego prawa krajowego, pozwać zainteresowanego przewoźnika przed właściwy sąd krajowy lub trybunał.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności powiadamiają właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego o decyzjach podjętych na podstawie niniejszego akapitu.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przewoźnicy mogli odwołać się do sądów przeciw wszelkim karom administracyjnym na nich nałożonym.
Artykuł 13
1.
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie przed dniem 30 czerwca 1998 r. w sprawie wyników stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2454/92 oraz świadczenia usług regularnych w Państwach Członkowskich.
2.
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia oraz w szczególności w sprawie wpływu działalności transportu kabotażowego na krajowe rynki transportu.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przyjmą w odpowiednim czasie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia i przekazują je Komisji.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 11 czerwca 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 20/98
z dnia 7 stycznia 1998 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnego uznania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 określa, że nowe organizacje producentów lub organizacje producentów, które nie zostały uznane na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [4], mogą skorzystać z okresu przejściowego nie dłuższego niż pięć lat, w którym muszą spełnić warunki uznania, ustanowione w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96; rozporządzenie (WE) nr 478/97 [5] ustala warunki dla udzielenia wstępnego uznania organizacji producentów;
w celu wsparcia tworzenia organizacji producentów art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje także, że w ciągu pięciu lat od momentu wstępnego uznania, Państwa Członkowskie mogą przyznawać organizacjom producentów, którym udzielono wstępnego uznania, dwa rodzaje pomocy, z których jeden ma na celu pokrycie kosztów tworzenia i administracji, a drugi pokrycie części inwestycji, wymaganych w celu uzyskania uznania i wymienionych w planach uznania;
w celu ułatwienia właściwego stosowania systemu pomocy na pokrycie kosztów tworzenia i administracji, pomoc powinna być przyznawana według stawki zryczałtowanej; pomoc według stawki zryczałtowanej powinna podlegać pułapowi w celu dostosowania jej do ograniczeń budżetowych; w celu uwzględnienia różnych potrzeb finansowych różnej wielkości organizacji producentów, pułap ten należy dostosować do produkcji nadającej się do wprowadzenia na rynek organizacji producentów; ponieważ zasady zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2118/78 [6] nie mają już zastosowania, rozporządzenie to powinno być odpowiednio uchylone;
kryteria wyboru ustanowione przez Komisję na podstawie art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 951/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych [7] powinny być stosowane w odniesieniu do inwestycji kwalifikujących się na mocy tego rozporządzenia, w celu zapewnienia spójności między poszczególnymi środkami finansowanymi przez Wspólnotę, do czasu aż nie zostaną wprowadzone w życie nowe wytyczne polityki rolnej w zakresie owoców i warzyw, wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 2200/96;
pomoc przewidziana w niniejszym rozporządzeniu powinna być wstrzymana z chwilą uznania organizacji producentów przez Państwo Członkowskie; jednakże w celu uwzględnienia wieloletniego finansowania inwestycji, te, które kwalifikują się do pomocy inwestycyjnej na mocy niniejszego rozporządzenia, mogą być przeniesione do programów operacyjnych, określonych w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
w przypadku łączenia pomoc może być nadal przyznawana organizacjom producentów, wynikających z łączenia;
w celu zapewnienia, że pomoc przewidziana w niniejszym rozporządzeniem jest odpowiednio stosowana, dane Państwo Członkowskie powinno sprawdzać, czy przyznanie pomocy jest uzasadnione, przy czym uwzględniana jest wszelka poprzednio przyznana pomoc na potrzeby związane z uruchomieniem organizacji producentów oraz wszelkie działania producentów między organizacjami producentów; Państwa Członkowskie muszą również zapewnić, aby nie dochodziło do podwójnego finansowania wspólnotowego lub krajowego środków kwalifikujących się do wspólnotowego finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia;
należy ustanowić procedury dokonywania kontroli i nakładania kar;
artykuł 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje specjalny program dla Portugalii; należy ustanowić przepisy w celu zapewnienia zgodności z tym specjalnym programem;
Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie dostarczył opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady w sprawie przyznawania pomocy, przewidzianej w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 organizacjom producentów, którym udzielono wstępnego uznania.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "organizacja producentów, której udzielono wstępnego uznania" oznacza nową organizację producentów, lub taką, która nie została uznana na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 2200/96, a której Państwo Członkowskie udzieliło wstępne uznanie na mocy rozporządzenia (WE) nr 478/97;
b) "producent" oznacza producenta, określonego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 412/97 [8];
c) "plan uznania" oznacza plan stopniowego uznania zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 478/97, przedstawiony przez organizację producentów, którego przyjęcie oznacza początek okresu, określonego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, nie dłuższego niż pięciu lat;
d) "produkcja wprowadzona do obrotu" oznacza produkcję członków organizacji producentów w kategorii, dla której udzielone jest wstępne uznanie:
- dostarczona do organizacji producentów i faktycznie sprzedana przez tę organizację w postaci świeżej lub przetworzonej,
- sprzedana na warunkach określonych w art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96, za zezwoleniem organizacji,
- sprzedana bezpośrednio przez członków organizacji zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret pierwsze i czwarte rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Produkcja wprowadzana do obrotu nie obejmuje produkcji członków innych organizacji producentów wprowadzanej do obrotu za pośrednictwem danej organizacji zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. c pkt 3 tiret drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
e) "wartość produkcji wprowadzanej do obrotu" oznacza wartość produkcji wprowadzanej do obrotu na etapie "loco organizacja producentów" lub tam, gdzie to jest właściwe, jako "produkt zapakowany lub przygotowany nieprzetworzony".
Artykuł 2
1. Pomoc przewidziana w art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przyznawana jest na pokrycie kosztów ustanawiania i funkcjonowania organizacji producentów, według stawki zryczałtowanej.
2.
Pomoc określona w ust. 1 ustalona jest dla każdej organizacji producentów na podstawie jej rocznej produkcji wprowadzonej do obrotu i jest:
a) kwota, w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku odpowiednio 5 %, 5 %, 4 %, 3 % i 2 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu maksymalnie do 1000000 ECU, oraz
b) kwota, w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku odpowiednio 2,5 %, 2,5 %, 2,0 %, 1,5 % i 1,5 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przekraczającej 1000000 ECU,
c) pułap dla każdej organizacji producentów nie może przekraczać:
- 100000 ECU za pierwszy rok,
- 100000 ECU za drugi rok,
- 80000 ECU za trzeci rok,
- 60000 ECU za czwarty rok,
- 50000 ECU za piąty rok,
d) pomoc wypłacana jest w ratach rocznych przez okres nie dłuższy niż siedem lat, poczynając od dnia 1 stycznia roku następującego po dacie, z którą udzielono wstępnego uznania.
Artykuł 3
1. Pomoc przewidziana w art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przyznawana jest bezpośrednio lub poprzez instytucje kredytowe w postaci specjalnych pożyczek na pokrycie kosztów inwestycji związanych z wykonywaniem środków w planie uznania, opisanych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 478/97.
Wyłączeniu podlegają inwestycje naruszające konkurencję w innych działalnościach gospodarczych organizacji oraz inwestycje niespełniające kryteriów wyboru przyjętych przez Komisję na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 951/97.
2.
Inwestycje przynoszące pośrednie lub bezpośrednie korzyści takim działalnościom finansowane będą pro rata ich wykorzystania dla sektorów lub produktów, dla których udzielono wstępnego uznania.
Artykuł 4
1.
Pomoc przewidziana w art. 2 i 3 jest wstrzymana po udzieleniu uznania.
2.
W przypadku złożenia programu operacyjnego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 411/97 [9], Państwo Członkowskie zapewnia, aby nie dochodziło do podwójnego finansowania środków już finansowanych w ramach planu uznania.
3.
Inwestycje kwalifikujące się do pomocy na pokrycie kosztów, określonych w art. 3 mogą być przeniesione do programów operacyjnych, przewidzianych o ile są zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 411/97.
Artykuł 5
1.
Wnioski o zwrot pomocy na pokrycie kosztów określonych w art. 2 i 3 i odnoszących się do wydatków płaconych przez Państwo Członkowskie wszystkim zainteresowanym organizacjom w ciągu roku kalendarzowego, są składane do Komisji jako pojedyncza partia, nie później niż do dnia 30 czerwca następnego roku.
2.
Wszystkim wnioskom o pomoc towarzyszą pisemne deklaracje organizacji, stwierdzające, że organizacja:
- spełnia i będzie spełniać przepisy rozporządzeń (WE) nr 2200/96 i (WE) nr 478/97 oraz przepisy niniejszego rozporządzenia,
- nie otrzymuje ani nie otrzymywała bezpośrednio ani pośrednio, podwójnego finansowania wspólnotowego lub krajowego środków do wspólnotowego finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
1.
Pomoc przewidziana w art. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia może być przyznana lub nadal przyznawana organizacjom producentów, którym udzielono wstępngoe uznania na mocy rozporządzenia (WE) nr 478/97 i które wynikają z łączenia się organizacji producentów, którym udzielono wstępnego uznania na mocy tego rozporządzenia oraz jedną lub kilkoma z poniższych:
a) jedną lub kilkoma organizacjami producentów, którym udzielono wstępnego uznania na mocy rozporządzenia (WE) nr 478/97;
b) jedną lub kilkoma organizacjami producentów, uznanym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1035/72;
c) jedną lub kilkoma organizacjami producentów, uznanym na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2.
Do celów obliczania pomocy płaconej zgodnie z ust. 1, organizacja producentów wynikająca z łączenia się zastępuje organizacje, które się łączą.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie oceniają kwalifikację organizacji producentów do pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia, aby stwierdzić, czy pomoc jest właściwie uzasadniona, przy czym uwzględnione będą warunki i data przyznania wcześniejszej pomocy publicznej organizacjom producentów, z których pochodzą członkowie danej organizacji producentów oraz wszelkie przejścia członków między organizacjami producentów.
Artykuł 8
Kwalifikujące się wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie na pomoc przewidzianą w art. 2 i 3 kwalifikują się do pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR.
Artykuł 9
Wkład Wspólnoty z Sekcji Orientacji EFOGR na rzecz pomocy, przewidzianej w art. 2 wynosi:
- 75 % kwalifikujących się wydatków publicznych dla regionów objętych Celami 1 i 6, oraz
- 50 % kwalifikujących się wydatków dla pozostałych regionów.
Artykuł 10
1.
Wkład Wspólnoty z Sekcji Orientacji EFOGR, wyrażony w równoważniku dotacji kapitałowej nie przekracza, w ujęciu procentowym, kwalifikujących się kosztów inwestycyjnych, określonych w art. 3:
- 50 % w regionach objętych Celami 1 i 6, oraz
- 30 % w pozostałych regionach.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie muszą zobowiązać się do pokrywania co najmniej 5 % kwalifikujących się kosztów, określonych w art. 3.
3.
Odbiorcy pomocy na pokrycie kosztów inwestycyjnych określonych w art. 3 płacą co najmniej:
- 25 % kwalifikujących się kosztów w regionach Celu 1 i 6, oraz
- 45 % kwalifikujących się kosztów w pozostałych regionach.
Artykuł 11
1.
Wydatek określony w art. 8, stanowi część przepisów zawartych w art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 950/97 [10].
Artykuł 33 tego rozporządzenia odnosi się do płatności w ramach pomocy wspólnotowej.
2.
Komisja przyjmuje zasady regulujące wnioski o płatność i zwrot po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4256/88 [11].
3.
Kontrole w sprawie pomocy na pokrycie kosztów, określonych w art. 2 i 3, przeprowadzane są zgodnie z art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 [12].
Artykuł 12
1.
Jeżeli kontrola przeprowadzona na mocy tytułu VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 wykazuje, iż:
- wartość produkcji wprowadzonej do obrotu jest mniejsza niż kwota wykorzystana do obliczenia wspólnotowej pomocy finansowej, lub
- pomoc objęta niniejszym rozporządzeniem nie została wykorzystana zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie lub zatwierdzonym planem uznania,
od odbiorcy wymagać się będzie zwrotu kwoty niesłusznie wypłaconej w podwójnej wysokości plus odsetki za okres między wypłatą a zwrotem.
Stosowaną stopą procentową jest stopa stosowana przez Europejski Instytut Walutowy przy transakcjach przeprowadzonych w ecu, opublikowana w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązująca w dniu dokonania nienależnej wypłaty, plus trzy punkty procentowe.
2.
Jeżeli różnica między wysokością pomocy faktycznie wypłaconej a wysokością pomocy należnej jest większa niż 20 % tej ostatniej, od odbiorcy wymagać się będzie zwrotu całej otrzymanej pomocy, plus odsetki, wymienione w ust. 1.
3.
Część z odzyskanych przez Państwo Członkowskie kwot, która należy do Sekcji Orientacji EFOGR oraz odpowiednie odsetki, zostaną odjęte od kwoty następnego wniosku dotyczącego salda zwrotu przesłanego do Sekcji Orientacji EFOGR lub doliczone do rachunku Komisji.
4.
W przypadku umyślnego złożenia fałszywej deklaracji lub w wyniku poważnego zaniedbania spraw wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia, dana organizacja zostaje pozbawiona wspólnotowej pomocy finansowej przez pozostały okres trwającego planu uznania.
5.
Ustępy 1–4 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów w odniesieniu do innych kar, które zostaną nałożone jak przewidziano w art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 13
Jeżeli władze portugalskie wykazują, iż w danym roku pomoc wypłacona organizacji producentów w Portugalii na mocy niniejszego rozporządzenia jest niższa niż pomoc określona w art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, pomoc przewidziana w art. 2 ust. 2 zostaje zwiększona tak, by spełniała przepisy wyżej wymienionego art. 14.
Artykuł 14
Rozporządzenie (EWG) nr 2118/78 traci moc.
Jednakże nadal stosuje się w odniesieniu do organizacji producentów, które wystąpiły o przyznanie pomocy na mocy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz do obliczenia, które będą sporządzane zgodnie z art. 13 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 75/98
z dnia 12 stycznia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 89/97[2], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy włączyć do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93[3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1427/97[4], definicję terminu "kraje EFTA" używanego w kontekście wspólnotowych reguł tranzytu; dlatego należy uwzględnić fakt, że do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej[5], zwanej dalej "Konwencją", przystąpiły inne państwa niż pierwotne państwa Wspólnoty i kraje EFTA;
w celu uproszczenia pracy podmiotów gospodarczych i administracji celnej należy wprowadzić zmiany w przepisach dotyczących tranzytu i potwierdzania wspólnotowego statusu towarów przewożonych drogą morską;
obecnie obowiązujące przepisy dotyczące tranzytu i potwierdzania wspólnotowego statusu towarów przewożonych drogą morską okazały się niewłaściwe, gdyż szczególne cechy transportu morskiego nie mają odpowiedników w innych rodzajach transportu; w związku z tym, obecnie obowiązujące przepisy nie gwarantują poboru długu celnego i innych opłat, którymi obciążone są towary;
zastosowanie w praktyce wspólnotowej procedury tranzytowej, obowiązkowej w przypadku przewozu towarów niewspólnotowych drogą morską, jest niemożliwe ze względu na wspomniane cechy;
należy ustanowić gwarancję mającą zapewnić pobór długu celnego i innych opłat za towary przewożone zgodnie z regułami tranzytu w przypadku transportu drogą morską, dokonywanego regularnymi liniami żeglugowymi;
konieczne jest określenie sposobu identyfikacji towarów wysyłanych do lub przywożonych z tej części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie nie są stosowane przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG[6], ostatnio zmienionej dyrektywą 96/95/WE[7]; towary powinny być identyfikowane za pomocą dokumentu T2LF lub, jeżeli towary przewożone są w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, poprzez umieszczenie na formularzu zgłoszenia T2 specjalnego wpisu;
dla towarów wspólnotowych wysyłanych z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego, przewożonych wyłącznie drogą morską lub powietrzną przez terytorium jednego lub kilku krajów, które przystąpiły do Konwencji nie powinno być wymagane stosowanie wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego tylko dlatego, iż towary przewożone są przez terytorium tych krajów;
doświadczenie wykazało potrzebę ograniczenia zakazu korzystania z gwarancji generalnej w systemie tranzytu wspólnotowego do określonego okresu;
do celów uproszczenia procedur administracyjnych wskazane jest ujednolicenie poszczególnych formularzy stosowanych w ramach procedury wspólnotowej i wspólnej procedury tranzytowej oraz połączenie w jeden wykaz wykazów niektórych towarów wrażliwych wymienionych odpowiednio w załącznikach 52 i 56 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
rozszerzenie wspólnotowej procedury tranzytowej na Andorę i San Marino wymaga pewnych zmian w formularzach;
okres przejściowy w wymianie handlowej między Wspólnotą w jej składzie z dnia 31 grudnia 1985 r. z jednej strony, a Hiszpanią i Portugalią z drugiej, jak również w handlu między tymi dwoma państwami dobiegł końca z dniem 31 grudnia 1995 r. powodując, że nie są już potrzebne dokumenty i procedury do identyfikacji towarów będących przedmiotem wymiany handlowej; dlatego rozporządzenie Komisji (EWG) nr 409/86[8], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3716/9[9] powinno zostać uchylone;
artykuł 188 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, zwanego dalej "Kodeksem", przyznaje obniżone stawki celne na przywóz produktów rybołówstwa złowionych przez statki wspólnotowe na wodach terytorialnych państw trzecich; najlepszym rozwiązaniem w stosunku do tych produktów będzie wprowadzenie wzorcowego świadectwa, zawierającego wszelkie deklaracje konieczne do przedłożenia wraz ze zgłoszeniem o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu;
zwykłe zobowiązanie Państw Członkowskich do przechowywania do dyspozycji Komisji wykazów przypadków, określonych w art. 870 i 889 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, wystarczy nie tylko do zapewnienia prawidłowego przebiegu kontroli dokonywanej w ramach zasobów własnych, ale również do ochrony interesów finansowych Wspólnoty; dlatego też jest właściwe w celu uproszczenia obowiązków Państw Członkowskich zniesienie obowiązku przekazywania tych wykazów Komisji;
kody ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 nie obejmują towarów zwróconych w rozumieniu art. 185 Kodeksu, jak również towarów z państw trzecich dopuszczonych do swobodnego obrotu w kraju, z którym Wspólnota zawarła Umowę o unii celnej, przed ich powrotną wysyłką do Wspólnoty; w związku z tym, należy uzupełnić wykaz kodów o te kategorie;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 309 dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) kraje EFTA oznaczają:
wszystkie kraje EFTA oraz pozostałe kraje, które przystąpiły do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej*. ________________
2.w art. 311 wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się lit. b);
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Towary ujęte w akapicie pierwszym lit. a), które są przewożone wyłącznie drogą morską lub powietrzną, nie muszą przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego";
3. w rozdziale 3 tytuł II część II tytuł otrzymuje brzmienie:
"Status celny towarów";
4. artykuł 313 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 313
1.Z zastrzeżeniem art. 180 Kodeksu i wyjątków wymienionych w ust. 2, wszystkie towary znajdujące się na obszarze celnym Wspólnoty uważa się za towary wspólnotowe, chyba że potwierdzono, że nie mają one statusu wspólnotowego.
2.
Poniższe towary nie są uważane za towary wspólnotowe, chyba że ich status wspólnotowy został potwierdzony zgodnie z przepisami art. 314-323:
a) towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty zgodnie z art. 37 Kodeksu;
b) towary składowane czasowo lub znajdujące się w wolnym obszarze celnym bądź składzie wolnocłowym;
c) towary objęte procedurą zawieszającą.
Na zasadzie odstępstwa od niniejszego przepisu i zgodnie z art. 38 ust. 5 Kodeksu, towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty uważa się za towary wspólnotowe, chyba że potwierdzono, że nie mają one statusu wspólnotowego:
- jeśli przewożone drogą powietrzną towary zostały załadowane lub przeładowane we wspólnotowym porcie lotniczym w celu wysyłki do innego portu lotniczego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, o ile przewożone były na podstawie jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego w Państwie Członkowskim,
- jeśli transportowane drogą morską towary przewożone są między portami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty regularną linią żeglugową, która uzyskała zezwolenie zgodnie z art. 313a i 313b.";
5. dodaje się art. 313 a i 313 b w brzmieniu:
"Artykuł 313a
1.Regularna linia żeglugowa oznacza linię żeglugową, której statki w sposób regularny przewożą towary jedynie między portami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty, przy czym nie mogą one przypływać z lub do, ani zawijać do miejsc znajdujących się poza tym terytorium lub w portowym wolnym obszarze celnym na tym terytorium.
2.
Organy celne mogą zażądać przedstawienia dowodów, że przestrzegane są przepisy dotyczące linii żeglugowych objętych zezwoleniem.
Jeśli organy celne stwierdzą, że przepisy dotyczące linii żeglugowych objętych zezwoleniem nie są przestrzegane, niezwłocznie informują o tym wszystkie zainteresowane organy celne.
Artykuł 313b
1.Na wniosek przedsiębiorstwa żeglugowego, organy celne Państwa Członkowskiego, na obszarze którego przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę lub przedstawicielstwo, mogą udzielić zezwolenia, w porozumieniu z organami celnymi pozostałych zainteresowanych Państw Członkowskich, na utworzenie regularnej linii żeglugowej.
2.
We wniosku należy podać następujące informacje:
a) nazwy danych portów;
b) nazwy statków mających zezwolenie na regularne przewozy; oraz
c) wszystkie innego rodzaju informacje, wymaganych przez organy celne, w szczególności harmonogram rejsów.
3.
Zezwolenie udzielane jest tylko przedsiębiorstwom żeglugowym, które:
a) mają swoją siedzibę lub przedstawicielstwo na obszarze celnym Wspólnoty i dokumentacja zostanie udostępniona właściwym organom celnym;
b) nie dopuściły się poważnego lub ponownego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych;
c) są w stanie udowodnić organom celnym, że regularna linia żeglugowa działa w sposób określony w art. 313a ust. 1; oraz
d) zobowiążą się:
- nie zawijać, na trasach objętych zezwoleniem, do portów państw trzecich lub wolnych obszarów celnych w porcie położonym na obszarze celnym Wspólnoty ani nie dokonywać przeładunków na pełnym morzu, oraz
- przechowywać na pokładzie statku świadectwo zezwolenia i przedstawiać je na żądanie właściwym organom celnym.
4.
Po otrzymaniu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, które go otrzymały (organy udzielające zezwolenia) informują o tym organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na obszarze których znajdują się porty obsługiwane przez regularne linie żeglugowe (organy opiniujące).
Organy opiniujące potwierdzają przyjęcie wniosku.
W ciągu sześćdziesięciu dni od przyjęcia wniosku organy opiniujące przekazują informację o swojej zgodzie lub odmowie.
Każda odmowa musi zostać uzasadniona.
W przypadku braku odpowiedzi, organy udzielające zezwolenia wydają je i jest ono uznawane przez pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie.
Organy udzielające zezwolenia wydają świadectwo zezwolenia w jednym lub na żądanie w większej ilości egzemplarzy, zgodne ze wzorem określonym w załączniku 42 A i informują o tym organy opiniujące pozostałych zainteresowanych Państw Członkowskich.
Każde świadectwo zezwolenia oznaczone jest numerem seryjnym, który służy do jego identyfikacji.
Wszystkie egzemplarze oznaczone są tym samym numerem.
5.
Po otrzymaniu zezwolenia na prowadzenie regularnych linii żeglugowych dane przedsiębiorstwo żeglugowe musi z niego obligatoryjnie korzystać.
Przedsiębiorstwo żeglugowe musi powiadamiać organy udzielające zezwolenia o wycofaniu regularnych linii żeglugowych objętych zezwoleniem lub wprowadzeniu zmian.
6.
O cofnięciu zezwolenia lub wycofaniu regularnej linii żeglugowej organy udzielające zezwolenia muszą powiadomić organy opiniujące zainteresowanych Państw Członkowskich, wykorzystując procedurę przewidzianą w ust. 4.
7.
Jeżeli załoga statku określonego w art. 313a ust. 1 jest zmuszona, z przyczyn od niej niezależnych, do dokonania przeładunku na pełnym morzu lub do tymczasowego zatrzymania się w porcie państwa trzeciego bądź w wolnym obszarze celnym portu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, przedsiębiorstwo żeglugowe powiadamia o tym niezwłocznie organy celne następnych portów położonych na planowanej trasie danego statku.";
6. artykuł 314 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 314
1.W przypadku gdy towary nie mogą być, w rozumieniu art. 313, uznane za wspólnotowe ich status wspólnotowy może zostać potwierdzony zgodnie z ust. 2, o ile:
a) zostały przywiezione z innego Państwa Członkowskiego bez przekraczania po drodze terytorium państwa trzeciego; lub
b) zostały przywiezione z innego Państwa Członkowskiego przez terytorium państwa trzeciego, przy czym transport odbywa się na podstawie jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego w Państwie Członkowskim; lub
c) zostały przeładowane w państwie trzecim na inny środek transportu niż ten, na który zostały pierwotnie załadowane oraz został wystawiony nowy dokument przewozowy, pod warunkiem że dołączona zostanie do niego kopia dokumentu oryginalnego wydanego na przewóz towarów z Państwa Członkowskiego wysyłki do Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
Urząd celny przeznaczenia dokonuje, zgodnie z wymogami współpracy administracyjnej Państw Członkowskich, kontroli po odprawie celnej w celu sprawdzenia prawidłowości informacji umieszczonych na kopii oryginalnego dokumentu przewozowego.
2.
Wspólnotowy status towarów może zostać potwierdzony tylko:
a) za pomocą jednego z dokumentów przewidzianych w art. 315-318; lub
b) zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 319-323; lub
c) z zastosowaniem dokumentu towarzyszącego określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2719/92*; lub
d) z zastosowaniem dokumentu przewidzianego art. 325; lub
e) z zastosowaniem dokumentu przewidzianego w art. 816, poświadczającego wspólnotowy status towarów; lub
f) z zastosowaniem karty kontrolnej T5, przedstawionej w art. 843.
3.
Dokumenty lub procedury określone w ust. 2 nie mogą zostać wykorzystane w przypadku towarów, dla których formalności wywozowe zostały zakończone lub towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego (z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych).
4.
Jeśli dokumenty lub procedury, określone w ust. 2, wykorzystywane są dla towarów wspólnotowych w opakowaniu zbiorczym nieposiadającym statusu wspólnotowego, na dokumencie poświadczającym wspólnotowy status towarów umieszcza się jedno z następujących oznaczeń:
- envases N
- N-emballager
- N-Umschließungen
- N
- N packaging
- emballages N
- imballaggi N
- N-verpakkingsmiddelen
- embalagens N
- N-pakkaus
- N förpackning.
7. w art. 315 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeśli dowód wspólnotowego statusu towarów jest dostarczany poprzez przedstawienie dokumentu tranzytowego T2L, wspomniany dokument sporządzany jest zgodnie z przepisami ust. 2-7 niniejszego artykułu";
b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. Dowód wspólnotowego statusu towarów wysyłanych do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, w przypadku gdy dyrektywa 77/388/EWG nie ma zastosowania, jest dostarczany poprzez przedstawienie dokumentu tranzytowego T2LF.
Ustęp 2-7 i art. 316-324 stosuje się mutatis mutandis.";
8. w art. 317 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dowód wspólnotowego statusu towarów jest dostarczany, zgodnie z przedstawionymi niżej warunkami, poprzez przedłożenie faktury lub dokumentu przewozowego odnoszącego się do tych towarów.";
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Jeżeli całkowita wartość towarów wspólnotowych ujętych na fakturze lub dokumencie przewozowym wypełnionym i podpisanym zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu lub art. 224 nie przekracza 10 000 ECU, zgłaszający nie musi przedkładać tego dokumentu do poświadczenia przez organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki.
W tym przypadku faktura lub dokument przewozowy musi zawierać, oprócz informacji wymienionych w ust. 2, dane szczegółowe urzędu wyjścia.";
9. dodaje się art. 317a w brzmieniu:
"Artykuł 317a
1.Dowód wspólnotowego statusu towarów jest dostarczany, zgodnie z przedstawionymi niżej warunkami, poprzez przedłożenie manifestu przedsiębiorstwa żeglugowego odnoszącego się do tych towarów.
2.
W manifeście muszą być zawarte co najmniej następujące informacje:
a) nazwa i pełny adres przedsiębiorstwa żeglugowego;
b) nazwa statku;
c) miejsce i data załadunku towarów;
d) miejsce rozładunku towarów;
Ponadto, w manifeście muszą być podane dla każdej przesyłki:
a) numery konosamentu lub innego dokumentu handlowego;
b) liczba, rodzaj, oznaczenia i numery opakowań;
c) opis towarów;
d) masa całkowita w kilogramach;
e) numery kontenerów tam, gdzie ma to zastosowanie; oraz
f) następujące oznaczenia statusu celnego:
- litera C dla każdej pozycji w manifeście zgłoszonej jako towar wspólnotowy, lub
- litera F dla przesyłek towarów wysyłanych do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie nie mają zastosowania przepisy dyrektywy 77/388/EWG, lub
- litera N dla wszystkich pozostałych rodzajów przesyłek.
3.
Należycie wypełniony i podpisany przez przedsiębiorstwo żeglugowe manifest zostaje, na żądanie przedsiębiorstwa, poświadczony przez organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki.
Poświadczenie to musi zawierać nazwę i pieczęć urzędu wyjścia, podpis właściwego funkcjonariusza oraz datę poświadczenia.";
10. dodaje się art. 323a w brzmieniu:
"Artykuł 323a:
1.Jeśli na podstawie art. 91 ust. 2 lit. f) Kodeksu, przewóz towarów niewspólnotowych z jednego do drugiego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty dokonywany jest za pośrednictwem poczty (włącznie z przesyłkami w formie paczek), organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki zobowiązane są do umieszczenia na opakowaniach i dokumentach towarzyszących etykiety zgodnej z wzorem przedstawionym w załączniku 42 lub spowodowania, że taka etykieta zostanie odpowiednio umieszczona.
2.
Jeśli przewóz towaru wspólnotowego wysyłanego do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, w których nie ma zastosowania dyrektywa Rady 77/388/EWG dokonywany jest za pośrednictwem poczty (włącznie z przesyłkami w formie paczek), organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki zobowiązane są do umieszczenia na opakowaniach i dokumentach towarzyszących etykiety zgodnej z wzorem przedstawionym w załączniku 42 B lub spowodowania, że taka etykieta zostanie odpowiednio umieszczona.";
11. w art. 362 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wyłączenie towarów z systemu gwarancji generalnej ograniczone jest do maksymalnego okresu 12 miesięcy, chyba że zgodnie z procedurą Komitetu Komisja podejmie decyzję o przedłużeniu tego okresu.";
12. w art. 376 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) wymienione są w załączniku 52 jako przedstawiające zwiększone ryzyko, w przypadku gdy ich ilość przekracza ilość wskazaną w kolumnie 3.";
13. w art. 381 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. W przypadku gdy towary określone w art. 311 lit. c) objęte są zgłoszeniem T2, w trzeciej części pola 1 formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załącznikach 31-34 musi zostać umieszczona, obok skrótu T2, litera F.";
14. artykuł 389 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 389
Bez uszczerbku dla stosowania art. 317 ust. 4, organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić każdej osobie, zwanej dalej upoważnionym nadawcą, spełniającej wymagania ustanowione w art. 390 i wnioskującej o potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów, korzystając z dokumentu T2L, zgodnie z art. 315 ust. 1, lub z jednego z dokumentów przewidzianych w art. 317 i 317a, zwanych dalej dokumentami handlowymi, na korzystanie z tych dokumentów bez obowiązku przedstawienia ich do potwierdzenia przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia.";
15. w art. 419 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Urząd wyjścia w sposób wyraźny umieszcza, w polu przeznaczonym dla organów celnych na arkuszach 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM:
a) symbol T1, w przypadku gdy towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego;
b) symbol T2, w przypadku gdy towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 165 Kodeksu, z wyjątkiem towarów określonych w art. 311 lit. c);
c) symbol T2F, w przypadku gdy towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. c).
Symbole T2 lub T2F poświadczane są pieczęcią urzędu wyjścia.";
16. w art. 434 ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"2.
Urząd wyjścia w sposób wyraźny umieszcza, w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 1, 2 i 3A i 3B wykazu zdawczego TR:
a) symbol T1, w przypadku gdy towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego;
b) symbol T2, w przypadku gdy towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 165 Kodeksu, z wyjątkiem towarów określonych w art. 311 lit. c);
c) symbol T2F, w przypadku gdy towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. c).
Symbol T2 poświadczany jest pieczęcią urzędu wyjścia".
3.
Urząd wyjścia wpisuje, w polu przeznaczonym dla organów celnych na arkuszach 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR, oddzielnie numery kontenerów zgodnie z rodzajem towarów, które zawierają oraz odpowiednio symbol T1, T2 lub T2F, o ile wykaz zdawczy odnosi się jednocześnie do:
a) kontenerów przewożących towary w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego;
b) kontenerów przewożących towary w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 165 Kodeksu, z wyjątkiem towarów określonych w art. 311 lit. c);
c) kontenerów przewożących towary w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. c).
4.
Jeżeli w przypadkach ujętych w ust. 3 korzysta sięzwykazów wielkichkontenerów, to dla każdej ich kategorii należy sporządzić oddzielne wykazy oraz w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR umieścić numery seryjne lub numery danych wykazów.
Symbol T1, T2 lub T2F, odpowiednio do kategorii wykorzystywanego kontenera, umieszcza się przy numerze lub numerach seryjnych bądź numerach wykazów.";
17. w art. 444 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli towary, które muszą przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego i towary, które muszą przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, jak przewidziano w art. 311 lit. c) Kodeksu, są równocześnie przewożone jednym transportem, to należy ująć je w oddzielnych manifestach.";
b) w ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Manifest lub manifesty, określone w ust. 1 i 2, powinny zawierają potwierdzenie opatrzone datą i podpisane przez towarzystwo lotnicze uznające je za zgłoszenia do procedury tranzytu wspólnotowego oraz określające status celny towarów, do których się odnoszą.
Tak wypełniony(-e) i podpisany(-e) manifesty są traktowane jako, odpowiednio, zgłoszenie T1 lub T2F.
Jeśli przesyłka wskazana w manifeście odnosi się do towarów, które zostały już objęte procedurą tranzytu, przewożone są w ramach procedury uszlachetniania czynnego, składu celnego lub odprawy czasowej, towarzystwa lotnicze wpisują w manifeście obok odpowiedniej pozycji symbol TD.
Symbol TD jest również umieszczany we właściwym lotniczym liście przewozowym wraz z zaznaczeniem wykorzystywanej procedury, numerem dokumentu tranzytowego lub transferowego, datą i nazwą urzędu, który wydał ten dokument.";
c) w ust. 11 lit. c) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"- towarzystwo lotnicze umieszcza przy każdej pozycji figurującej w manifeście symbol T1 dla towarów przemieszczających się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, symbol TF dla towarów przemieszczających się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, przewidzianej w art. 311 lit. c), oraz symbol C dla towarów nieobjętych ani wspólnotową procedurą tranzytu zewnętrznego ani wspólnotową procedurą tranzytu wewnętrznego przewidzianą w art. 311 lit. c); jeśli wskazana w manifeście przesyłka odnosi się do towarów już objętych procedurą tranzytu lub przewożonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, składu celnego lub odprawy czasowej, towarzystwo lotnicze wpisują w manifeście obok odpowiedniej pozycji symbol TD.
Symbol TD jest również umieszczany we właściwym lotniczym liście przewozowym wraz z zaznaczeniem wykorzystywanej procedury, numerem dokumentu tranzytowego lub transferowego, datą i nazwą urzędu, który wydał ten dokument.";
18. artykuły 446 i 447 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 446
Stosowanie wspólnotowej procedury tranzytowej jest obowiązkowe w odniesieniu do towarów przewożonych drogą morską jedynie w przypadku regularnych linii żeglugowych, które uzyskały zezwolenie zgodnie z art. 313a.
Artykuł 447
1.W przypadku towarów objętych procedurą tranzytu, zgodnie z art. 446, ustanawiane jest zabezpieczenie w celu zapewnienia uiszczenia długu celnego i innych opłat, którymi towary mogą zostać obciążone.
2.
Dla procedur określonych w art. 448, ustanowienie zabezpieczenia nie jest konieczne.";
19. w art. 448 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe ma swoją siedzibę lub przedstawicielstwo, powiadamiają organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na terytorium których znajdują się przewidziane porty wyjścia i przeznaczenia.";
b) ustępy 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"4.
Zezwolenie, określone w ust. 1, określa, że jeśli czynności transportu odnoszą się zarówno do towarów, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i towarów, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego przewidzianej w art. 311 lit. c), towary te wyszczególnia się w oddzielnych manifestach.
5.
Manifest lub manifesty określone w ust. 1 i 3, zawierają potwierdzenie opatrzone datą i podpisem przedsiębiorstwa żeglugowego, uznające je za zgłoszenia do procedury tranzytu wspólnotowego oraz określające status celny towarów, do których się odnoszą.
Tak wypełniony(-e) i podpisany(-e) manifest(-y) są traktowane jako, odpowiednio, zgłoszenie T1 lub T2F.
Jeżeli przesyłka wskazana w manifeście odnosi się do towarów, które zostały już objęte procedurą tranzytu lub przewożone są w ramach procedury uszlachetniania czynnego, składu celnego lub odprawy czasowej, przedsiębiorstwa żeglugowe wpisują w manifeście obok odpowiedniej pozycji symbol TD.
Symbol TD jest również umieszczany na konosamencie lub, stosownie do przypadku, innym dokumencie handlowym wraz z zaznaczeniem wykorzystywanej procedury, numerem dokumentu tranzytowego lub transferowego, datą i nazwą urzędu, który wydał ten dokument.";
c) w ust. 11 lit. a) akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"a) W przypadku międzynarodowych przedsiębiorstw żeglugowych mających swoje siedziby lub przedstawicielstwa na obszarze celnym Wspólnoty i spełniających warunki określone w lit. b), wspólnotowa procedura tranzytowa opisana w ust. 1-10 może zostać na ich wniosek dodatkowo uproszczona.
Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe ma swoją siedzibę, powiadamiają organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na których terytorium znajdują się przewidziane porty wyjścia i przeznaczenia.";
d) w ust. 11 lit. c) tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"- przedsiębiorstwo żeglugowe umieszcza przy każdej pozycji figurującej w manifeście symbol T1 dla towarów przemieszczających się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, symbol TF dla towarów przemieszczających się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, przewidzianej w art. 311 lit. c), oraz symbol C dla towarów nieobjętych ani wspólnotową procedurą tranzytu zewnętrznego ani wspólnotową procedurą tranzytu wewnętrznego, przewidzianą w art. 311 lit. c); jeśli wskazana w manifeście przesyłka odnosi się do towarów już objętych procedurą tranzytu lub przewożonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, składu celnego lub odprawy czasowej, przedsiębiorstwo żeglugowe wpisuje w manifeście obok odpowiedniej pozycji symbol TD.
Symbol TD jest również umieszczany na konosamencie lub, stosownie do przypadku, innym dokumencie handlowym wraz z zaznaczeniem wykorzystywanej procedury, numerem dokumentu tranzytowego lub transferowego, datą i nazwą urzędu, który wydał ten dokument.";
20. skreśla się art. 449;
21. tytuł części III otrzymuje brzmienie:
"Czynności uprzywilejowane
TYTUŁ I
TOWARY ZWRÓCONE";
22.po art. 856 dodaje się tekst w brzmieniu:
"DZIAŁ II
PRODUKTY RYBOŁÓWSTWA MORSKIEGO ORAZ INNE PRODUKTY POCHODZĄCE Z POŁOWÓW NA MORZU TERYTORIALNYM PAŃSTWA TRZECIEGO DOKONYWANYCH PRZEZ STATKI RYBACKIE WSPÓLNOTY
Artykuł 856a
1.Odstąpienie od naliczania należności celnych przywozowych dla produktów określonych w art. 188 Kodeksu jest uzależnione od przedstawienia świadectwa potwierdzającego zgłoszenie o dopuszczenie tych produktów do swobodnego obrotu.
2.
Dla produktów, które mają zostać dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie, w okolicznościach określonych w art. 329 lit. a)-d), kapitan wspólnotowego statku rybackiego dokonującego połowów morskich wypełnia pola 3, 4 i 5 i w razie potrzeby 9 świadectwa.
Jeżeli na pokładzie statku dokonuje się przetworzenia, kapitan wypełnia również pola 6, 7 i 8.
Artykuł 330, 331 i 332 stosuje się przy wypełnianiu odpowiednich pól na świadectwie.
Przy zgłaszaniu o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu zgłaszający wypełnia na świadectwie pola 1 i 2.
3.
Świadectwo musi być zgodne z wzorem przedstawionym w załączniku 110a i sporządzane jest zgodnie z przepisami ust. 2.
4.
W przypadku ubiegania się o dopuszczenie produktów do swobodnego obrotu w porcie, w którym są rozładowywane ze wspólnotowego statku rybackiego, który dokonał połowu, odstępstwo określone w art. 326 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.
5.
Do celów ust. 1-4 terminy wspólnotowy statek rybacki i wspólnotowy statek - przetwórnia zachowują znaczenie, jak zdefiniowano w art. 325 ust. 1, zaś pojęcie produkty obejmuje produkty i towary określone w art. 326-332, w przypadku gdy odwołujemy się do tych przepisów.
6.
W celu zapewnienia właściwego stosowania ust. 1-5, administracje Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnej pomocy przy kontroli autentyczności świadectw i prawdziwości zawartych w nich danych.";
23. artykuł 870 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 870
Każde Państwo Członkowskie przechowuje do dyspozycji Komisji wykaz przypadków, w których zastosowano przepisy art. 869 lit. a), b) lub c).";
24. w art. 889 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Każde Państwo Członkowskie przechowuje do dyspozycji Komisji wykaz przypadków, w których zastosowano przepisy ust. 1 akapit drugi.";
25. w załączniku 37 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
26. w załączniku 38 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
27. dodaje się załącznik 42 A, jak przedstawiono w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
28. dodaje się załącznik 42 B, jak przedstawiono w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
29. w załącznikach 46, 47 i 54 symbole T2ES i T2PT zastępuje się symbolem T2F;
30. załączniki 48, 49, 50 i 54 zastępuje się odpowiednio załącznikami V, VI, VII i VIII do niniejszego rozporządzenia;
31. załącznik 52 (Wykaz towarów,przy transporcie których kwota gwarancji ryczałtowej zostaje podwyższona) zastępuje się załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia;
32.skreśla się załącznik 56 (Wykaz towarów o podwyższonym ryzyku, w stosunku do których zwolnienie z gwarancji nie może zostać udzielone);
33. dodaje się załącznik 110a, jak przedstawiono w załączniku X do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 409/86 traci moc.
Artykuł 3
Formularze określone w art. 1 pkt 29 i 30, które były używane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia mogą być dalej wykorzystywane aż do wyczerpania nakładu, najpóźniej do 31 grudnia 1999 r., pod warunkiem że zostaną w nich wprowadzone odpowiednie zmiany.
Artykuł 4
Przepisy art. 1 pkt 11 stosuje się również do decyzji przyjętych na podstawie art. 362 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, które mają zastosowanie w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 77/98
z dnia 9 stycznia 1998 r.
w sprawie niektórych procedur stosowania Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada zawarła Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii [1], zwaną dalej "Umową";
niezbędne jest ustanowienie procedur stosowania niektórych przepisów Umowy;
Umowa stanowi, że niektóre produkty pochodzące z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii mogą być przywożone do Wspólnoty, w granicach kontyngentów taryfowych lub plafonów taryfowych lub w ramach ilości referencyjnych, po obniżonej lub zerowej stawce celnej; Umowa określa produkty, które kwalifikują się do wymienionych środków taryfowych, ich ilości oraz coroczny wzrost tych ilości, stawki celne na te produkty oraz okresy ich stosowania a także inne kryteria kwalifikujące; zmiany w ramach Nomenklatury Scalonej i kodów Taric oraz dostosowania wynikające z zawarcia umów, protokołów lub z wymiany listów między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii nie powodują zmian treści; w celu uproszczenia, należy upoważnić Komisję, wspomaganą przez Komitet Kodeksu Celnego, do przyjęcia rozporządzeń wykonawczych otwierających i przewidujących zarządzanie kontyngentami taryfowymi i plafonami taryfowymi, do ustanowienia wspólnotowego systemu nadzoru statystycznego przywozu w ramach ilości referencyjnych, a także do dokonania niezbędnych zmian i dostosowań technicznych załączników do rozporządzeń wykonawczych;
Umowa przewiduje, że Wspólnota ma możliwość zastąpienia ilości referencyjnych równoważnymi plafonami taryfowymi, w przypadku gdy ilości referencyjne zostaną przekroczone; w takich okolicznościach należy upoważnić Komisję do przyjęcia niezbędnych środków;
z chwilą osiągnięcia plafonu taryfowego, Komisja może ponownie wprowadzić, do końca danego roku kalendarzowego, należności celne mające zastosowanie do państw trzecich w odniesieniu do danego produktu; w celu ochrony interesów producentów wspólnotowych środki te mogą być przyjęte w bardzo krótkim okresie; Umowa przewiduje, ze Wspólnota może zawiesić plafon taryfowy, jeśli w ciągu dwóch kolejnych lat przywóz produktu, wymienionego w załączniku C do Umowy, był niższy niż 80 % wielkości plafonu, Umowa przewiduje również, że Wspólnota ma możliwość wydłużenia, na okres roku, plafonu taryfowego lub plafonów taryfowych ustanowionych na rok poprzedzający, jeżeli za właściwe uzna odroczenie corocznego wzrostu wielkości plafonu o 5 %; dlatego należy upoważnić Komisję do szybkiego przyjęcia tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy dotyczące stosowania art. 15 ust. 2 Umowy, dotyczące bydła, owiec, kóz oraz wołowiny, mięsa baraniego, mięsa koziego i wiśni zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [2] lub w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych.
Artykuł 2
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 1, przepisy dotyczące stosowania kontyngentów taryfowych, plafonów taryfowych i ilości referencyjnych przewidzianych w załącznikach C i D do Umowy oraz w załączniku I do Protokołu do Umowy w sprawie dodatkowych porozumień handlowych dotyczących niektórych wyrobów żelaznych i stalowych, włącznie z przepisami dotyczącymi zastąpienia ilości referencyjnych plafonami taryfowymi przewidzianymi w art. 15 ust. 5 Umowy, a także przepisy dotyczące zmian i dostosowań technicznych, niezbędnych ze względu na zmiany w ramach Nomenklatury Scalonej i kodów Taric lub na zawarcie umów, protokołów lub ze względu na wymiany listów między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, zostają przyjęte przez Komisję, wspomaganą przez Komitet Kodeksu Celnego, zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią komitetu, o środkach tych Komisję natychmiast informuje Radę.
W takim przypadku:
a) Komisja może odroczyć stosowanie środków, o których zadecydowała, na okres nie przekraczający jednego miesiąca, licząc od daty poinformowania Rady;
b) Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w lit a).
3.
Komitet może badać każdą kwestię dotyczącą stosowania kontyngentów taryfowych, plafonów taryfowych i ilości referencyjnych, która jest wniesiona przez przewodniczącego komitetu, z jego własnej inicjatywy albo na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1.
Z chwilą osiągnięcia plafonów taryfowych, Komisja może przyjąć rozporządzenie ponownie wprowadzające, do końca roku kalendarzowego, należności celne mające zastosowanie do państw trzecich w odniesieniu do przywozu danych produktów.
2.
Jeśli, w ciągu dwóch kolejnych lat, przywóz produktu wymienionego w załączniku C do Umowy był niższy niż 80 % ustanowionej wielkości, Komisja może przyjąć rozporządzenie zawieszające dany plafon taryfowy.
3.
Komisja może przyjąć rozporządzenie wydłużające na okres jednego roku plafon taryfowy lub plafony taryfowe ustanowione na rok poprzedzający, jeżeli za właściwe uzna odroczenie corocznego wzrostu wielkości plafonu taryfowego o 5 %.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 88/98
z dnia 18 grudnia 1997 r.
ustanawiające niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1866/86 z dnia 12 czerwca 1986 r. ustanawiające pewne środki techniczne w celu ochrony zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, Cieśnin Mały i Wielki Bełt i Sund [3] było wielokrotnie zmieniane w istotnym zakresie; ze względu na konieczność zachowania przejrzystości i racjonalności wspomniane rozporządzenie powinno zostać skonsolidowane.
(2) Zgodnie z art. 2 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [4], Rada jest odpowiedzialna za przyjęcie, zgodnie z dostępnymi zaleceniami naukowymi, środków ochronnych niezbędnych do zapewnienia długoterminowej racjonalnej i odpowiedzialnej eksploatacji żywych zasobów morza; w tym celu Rada może wprowadzić środki techniczne dotyczące sprzętu połowowego oraz metod jego używania.
(3) Konieczne jest określenie zasad i niektórych procedur ustanawiania wspomnianych środków technicznych na poziomie Wspólnoty, w taki sposób, aby każde Państwo Członkowskie mogło zarządzać działalnością połowową na obszarach morskich znajdujących się pod jego jurysdykcją lub zwierzchnictwem.
(4) Przystąpienie Wspólnoty do Konwencji o Rybołówstwie i Ochronie Żywych Zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach, zmienionej protokołem Konferencji przedstawicieli Państw – Stron Konwencji, zwanej dalej "Konwencją Gdańską", zostało zatwierdzone decyzją Rady 83/414/EWG [5].
(5) Konwencja Gdańska weszła w życie i obowiązuje we Wspólnocie od dnia 18 marca 1984 r. oraz Wspólnota zaakceptowała wszystkie prawa i obowiązki Danii oraz Republiki Federalnej Niemiec określone przez Konwencję Gdańską.
(6) Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego powołana Konwencją Gdańską, przyjęła, od chwili ustanowienia, szereg środków dotyczących ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w Morzu Bałtyckim, a także zawiadomiła Umawiające się Strony w listach z dnia 20 września 1985 r. dnia 8 grudnia 1986 r., dnia 21 grudnia 1987 r., dnia 29 października 1988 r., dnia 20 września 1993 r., dnia 20 września 1994 r. oraz dnia 11 września 1995 r. o niektórych zaleceniach w celu zmiany tych środków technicznych.
(7) Konwencja Gdańska przewiduje, że Wspólnota musi podjąć działania w zakresie wymienionych zaleceń na wodach Morza Bałtyckiego, Bełtów i Sund, z zastrzeżeniem procedury zgłaszania sprzeciwu określonej w art. XI Konwencji.
(8) Najskuteczniejszym środkiem minimalizacji połowów małych ryb jest zakazanie połowów na obszarach ich wysokiej koncentracji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Określenie obszaru geograficznego
1.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy połowów i wyładunków zasobów połowowych występujących w wodach Morza Bałtyckiego, Bełtów oraz Sund, ograniczonych od zachodu linią przeprowadzoną od Hasenøre Head do Gniben Point, od Korshage do Spodsbjerg i od Gilbjerg Head do Kullen.
Nie dotyczy obszarów w ramach linii podstawowych.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
- rybaków Wspólnoty, łowiących na obszarze geograficznym określonym w ust. 1,
- wszystkich rybaków na wodach tego obszaru, które znajdują się pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją Państw Członkowskich.
3.
Obszar geograficzny jest podzielony na 11 podobszarów o numeracji 22-32, które zostały opisane w załączniku I.
Artykuł 2
Zakaz połowu niektórych gatunków na określonych obszarach geograficznych w określonych okresach
1.
Zakazuje się zatrzymywania na pokładzie następujących gatunków ryb, złowionych w wodach i w okresach wymienionych poniżej:
Gatunek _BAR_ Wody _BAR_ Okres zakazu _BAR_
Flądra (Platichthys flesus) _BAR_ Podobszar 26 _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia _BAR_
Flądra _BAR_ Podobszar 28 i 29, na południe od szerokości geograficznej 59° 30′ N _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia _BAR_
Flądra _BAR_ Podobszar 32 _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 czerwca _BAR_
Flądra — samice _BAR_ Podobszar 22 z wyjątkiem obszaru geograficznego określonego w załączniku II _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia _BAR_
Gładzica (Pleuronectes platessa) _BAR_ Podobszar 26 _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia _BAR_
Gładzica _BAR_ Podobszary 27, 28 i 29, na południe od szerokości geograficznej 59° 30′ N _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia _BAR_
Gładzica — samice _BAR_ Podobszar 22 z wyjątkiem obszaru geograficznego określonego w załączniku II oraz podobszarów 24 i 25 _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia _BAR_
Turbot (Psetta maxima) _BAR_ Podobszary 22, 24, 25 i 26 _BAR_ Od dnia 1 czerwca do dnia 31 lipca _BAR_
Nagład (Scophtalmus rhombus) _BAR_ Podobszary 22, 24, 25 i 26 _BAR_ Od dnia 1 czerwca do dnia 31 lipca _BAR_
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1, przyłowy flądry i gładzicy podczas połowów dorsza, złowione w okresie obowiązywania zakazu określonego w tym ustępie, mogą zostać zatrzy mane na pokładzie w ramach limitu 10 % całkowitej wagi połowu dorsza, znajdującego się na pokładzie.
Artykuł 3
Minimalne rozmiary ryb
1.
Rybę uznaje się za niewymiarową, jeśli jest mniejsza niż rozmiar minimalny określony w załączniku III dla danych gatunków i wód.
2.
Rozmiar ryby jest mierzony od czubka zamkniętego pyska do najdalszego końca płetwy ogonowej.
3.
Ryby mniejsze niż przewidywany rozmiar minimalny nawet, jeśli stanowią część przyłowu, nie mogą być zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, wyładowywane, transportowane, przetwarzane, konserwowane, sprzedawane lub magazynowane, wystawiane lub oferowane do sprzedaży.
Muszą być wrzucone do morza, jeśli jest to możliwe — w stanie żywym, niezwłocznie po złowieniu.
4.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 3, niewymiarowy dorsz może zostać zatrzymany na pokładzie w ramach limitu 5 % całkowitej wagi połowu dorsza, znajdującego się na pokładzie.
5.
Przyłów dorsza złowionego w ramach połowu śledzia i szprota nie może przekraczać 10 % całkowitej wagi połowu.
Z tego przyłowu nie więcej niż 5 % niewymiarowego dorsza zostanie zatrzymane na pokładzie.
Artykuł 4
Określenie wielkości procentowej przyłowu
1.
Wielkość procentowa przyłowów określonych w art. 2. ust. 2 jest określana jako stosunek wagi całości dorsza na pokładzie po przesortowaniu lub całości dorsza w ładowniach lub podczas wyładunku.
2.
Wielkość procentowa przyłowów określonych w art. 3 ust. 4 jest określana jako stosunek wagi całości ryb na pokładzie po przesortowaniu lub całości ryb w ładowniach lub podczas wyładunku.
3.
Szczegółowe zasady określania wielkości procentowej przyłowu mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 13.
Artykuł 5
Minimalny rozmiar oczek
1.
Zakazuje się używania bądź ciągnięcia wszelkich włoków, niewodów duńskich lub podobnych sieci o oczkach mniejszych niż rozmiary określone w załączniku IV w odniesieniu do danych wód, gatunków lub grup gatunków ryb.
2.
Zakazuje się używania zakotwiczonych sieci lub pławnic o oczkach mniejszych niż rozmiary określone w załączniku IV dla połowu łososia.
3.
Zakazuje się używania sieci skrzelowych o oczkach mniejszych niż rozmiary określone w załączniku IV w odniesieniu do danych wód, gatunków lub grup gatunków ryb.
Artykuł 6
Pomiar wielkości oczek
1.
Podczas inspekcji sieci, oczka są mierzone przy pomocy płaskiego przyrządu pomiarowego o grubości 2 mm, wykonanego z trwałego materiału, który zachowuje swój kształt.
Przyrząd ma szereg krawędzi równoległych połączonych pośrednimi krawędziami stożkowymi, z których każda ma stożek 1-8 cm, lub przyrząd ma tylko krawędzie stożkowe, ze stożkiem identycznym, jak wskazano powyżej.
Na powierzchni przyrządu znajduje się opis szerokości w milimetrach zarówno na części krawędzi równoległych, jeśli taka występuje, jak również na krawędzi stożkowej.
W drugim przypadku szerokość będzie zapisana w odstępie, co 1 mm, zaś wskazanie szerokości pojawiać się będzie w regularnych odstępach.
2.
W celu zmierzenia wielkości oczek, przyrząd pomiarowy jest wkładany najwęższym końcem do otworu oczka w kierunku prostopadłym do płaszczyzny sieci, tak, żeby zmierzyć podłużną oś oczka przy rozciągnięciu wzdłuż po przekątnej.
Przyrząd pomiarowy jest wkładany w otwór oczka ręcznie, aż do zatrzymania na krawędzi stożka oporem oczka.
Wielkość poszczególnego oczka stanowi szerokość przyrządu w miejscu, gdzie przyrząd został zatrzymany.
3.
Rozmiar oczek w sieci stanowi średnia wielkość szeregu, co najmniej 20 sąsiadujących oczek w kierunku osi podłużnej sieci, wybranego metodą doboru losowego.
Nie są mierzone oczka, których jest mniej niż 10, a także znajdujące się w odległości do 50 cm włącznie od zesznurowań, lin lub sznurówki.
Odległości są mierzone prostopadle do zesznurowań, lin lub sznurówki, przy rozciągniętej sieci w kierunku zgodnym z pomiarem.
4.
Oczka sieci są mierzone wyłącznie wtedy, gdy sieć jest mokra.
5.
Poszczególnych oczek nie uznaje się za niewymiarowe, jeśli część przyrządu odpowiadająca minimalnym rozmiarom wymienionym w załączniku IV w odniesieniu do gatunków, wód i rodzajów sieci z łatwością przez nie przechodzi.
Artykuł 7
Narzędzia dołączane do sieci
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisu art. 5 ust. 1 dozwolone jest dołączenie do zewnętrznej części dolnej połowy worka włoka wszelkich włoków, niewodów duńskich lub podobnych sieci, brezentu, sieciowej tkaniny rybackiej lub innych materiałów, służących zapobieganiu lub redukowaniu zużycia.
Takie materiały są mocowane wyłącznie wzdłuż przedniej i bocznych krawędzi worka włoka.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisu art. 5 ust. 1 dozwolone jest dołączenie worka wzmacniającego do zewnętrznej części worka włoka oraz łaty włoka.
Worek wzmacniający stanowi sieciowa tkanina rybacka o cylindrycznym kształcie, całkowicie otaczająca worek włoka oraz łatę włoka.
Worek wzmacniający może być wykonany z takiego samego bądź cięższego materiału niż worek włoka lub łata włoka.
Rozmiar oczek worka wzmacniającego jest, co najmniej dwa razy większy niż rozmiar oczek worka włoka, jednak minimalny rozmiar oczka nie może być mniejszy niż 80 mm.
Worek wzmacniający może być doczepiony w następujących miejscach:
a) do przedniej krawędzi; i
b) do tylnej krawędzi; bądź
c) przysznurowany okrężnie do worka włoka i łaty włoka dookoła jednego rzędu oczek; bądź
d) przysznurowany wzdłuż do pojedynczego rzędu oczek.
3.
Na zasadzie odstępstwa od przepisu art. 5 ust. 1 dozwolone jest stosowanie przy włokach, niewodach duńskich oraz podobnych sieciach sieci klapowej lub klapy, które mają mniejszy rozmiar oczek niż worek włoka.
Klapa może być przymocowana albo wewnątrz worka włoka albo z przodu worka włoka.
Odległość między punktem przedniego zamocowania klapy do końca worka włoka wynosi, co najmniej trzykrotną długość klapy.
Artykuł 8
Stosowanie narzędzi
1.
Narzędzia, które nie mogą być stosowane na określonych obszarach geograficznych lub w określonym okresie, są składowane na pokładzie w taki sposób, aby nie były gotowe do użycia na obszarze objętym zakazem bądź podczas okresu objętego zakazem.
Narzędzia zapasowe są odrębnie składowane na pokładzie w taki sposób, aby nie były gotowe do użycia.
2.
Uznaje się, że narzędzia połowowe nie są gotowe do użycia, gdy:
- w przypadku włoków, niewodów duńskich i podobnych sieci:
a) deski rozporowe są przymocowane do wewnętrznej lub zewnętrznej strony nadburcia lub kozłów trałowych; i
b) słomiaki lub wybieraki są odczepione od desek rozporowych lub ciężarów,
- w przypadku sprzętu do połowu łososia:
a) sieci są składowane pod zasznurowaną powłoką;
b) linki i haczyki są trzymane w zamkniętych skrzynkach,
- w przypadku okrężnic główna lub denna lina jest odczepiona od niewodu.
3.
Przez cały rok zakazane są połowy przy pomocy włoków, niewodów duńskich oraz podobnych sieci na obszarze geograficznym wytyczonym linią łączącą następujące współrzędne:
54° 23′N _BAR_ 14° 35′ E _BAR_
54° 14′N _BAR_ 14° 25′ E _BAR_
54° 17′N _BAR_ 14° 17′ E _BAR_
54° 24′N _BAR_ 14° 11′ E _BAR_
54° 27′N _BAR_ 14° 25′ E _BAR_
54° 23′N _BAR_ 14° 35′ E _BAR_
4.
Na zasadzie odstępstwa od przepisu ust. 1 podczas połowu dorsza tylko narzędzia zatwierdzone do połowu dorsza lub narzędzia o większym rozmiarze oczek niż wielkości określone w załączniku IV mogą być przechowywane na pokładzie.
Jeśli na pokładzie znajdują się narzędzia, które nie zostały zatwierdzone do połowu dorsza, wyładunek dorsza jest zakazany.
Artykuł 9
Ograniczenia dotyczące połowów łososia i pstrąga morskiego
1.
Podczas połowu łososia (Salmo salar) lub pstrąga morskiego (Salmo trutta) zakazuje się:
- stosowania pławnic lub sieci zakotwiczonych od dnia 15 czerwca do dnia 30 września na wodach podobszarów 22-28, 29 na południe od 59° 30′N oraz 32,
- stosowania pławnic lub sieci zakotwiczonych od dnia 1 czerwca do dnia 15 września na wodach podobszarów 29, 30 i 31 na północ od 59° 30′N,
- stosowania takli dryfujących i lin zakotwiczonych od dnia 1 kwietnia do dnia 15 listopada na wodach podobszarów 22-31,
- stosowania takli dryfujących i lin zakotwiczonych od dnia 1 lipca do dnia 15 września na wodach podobszaru 32.
Obszar objęty zakazem podczas zamkniętego sezonu znajduje się poza strefą czterech mil morskich, mierzonych od linii podstawowych, z wyjątkiem podobszaru 32 i obszaru na wschód od długości geograficznej 22° 30′E (latarnia morska Bengtskär) na obszarze fińskiej strefy połowowej, gdzie połów taklami dryfującymi lub linami zakotwiczonymi jest zakazany od dnia 1 dnia lipca do dnia 15 września.
2.
Podczas połowu łososia (Salmo salar) lub pstrąga morskiego (Salmo trutta) zakazuje się:
- przy połowach prowadzonych z zastosowaniem zakotwiczonych sieci i pławnic, używania więcej niż 600 sieci na raz przez jeden statek, długość każdej sieci nie może przekraczać 35 metrów, mierzonych w nadborze.
Dodatkowo poza sieciami dopuszczonymi do używania podczas połowów, na pokładzie może znajdować się nie więcej niż 100 sieci zapasowych,
- przy połowach prowadzonych z zastosowaniem takli dryfujących lub lin zakotwiczonych stosowania więcej niż 2000 haczyków jednocześnie przez jeden statek.
Przy haczykach na taklach dryfujących i linach zakotwiczonych odległość między czubkiem a trzonem musi wynosić, co najmniej 19 mm.
Dodatkowo poza haczykami dopuszczonymi do używania podczas połowów, na pokładzie może znajdować się nie więcej niż 200 haczyków zapasowych.
Przepisy ogólne
Artykuł 10
1.
Zakazuje się prowadzenia bezpośrednich połowów dorsza i płastugi (Pleuronectidae) z zamiarem wyładunku w innym celu niż przeznaczenie do spożycia przez ludzi.
2.
Do połowu ryb nie wolno stosować środków wybuchowych, trujących lub ogłuszających.
3.
Zakazuje się stosowania zakotwiczonych lub dryfujących narzędzi połowowych bez oznakowania ich pławami lub innymi znakami identyfikacyjnymi.
4.
Zakazuje się wypuszczania gatunków egzotycznych do Morza Bałtyckiego, Bełtów i Sund oraz połowu gatunków egzotycznych i ryb jesiotrowatych chyba że zostało to dozwolone na mocy przepisów przyjętych zgodnie z procedurą, określoną w art. 13 oraz z obowiązkami wynikającymi z Konwencji Gdańskiej.
Egzotyczne gatunki określa się jako te, które nie występują w sposób naturalny w wodach Morza Bałtyckiego, Bełtów i Sund.
Artykuł 11
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do działań połowowych prowadzonych wyłącznie w celach badań naukowych, przeprowadzanych za zgodą i pod nadzorem zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, o których zarówno Komisja jak i Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, na których wodach badania są prowadzone, zostały z wyprzedzeniem poinformowane.
Ryby, skorupiaki i mięczaki złowione w celach określonych w akapicie pierwszym mogą być sprzedawane, magazynowane, wystawiane lub oferowane do sprzedaży, pod warunkiem że:
- odpowiadają standardom określonym w załącznikach II i III oraz normom handlowym przyjętym zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 [6], lub
- są sprzedawane bezpośrednio z przeznaczeniem innym niż do spożycia przez ludzi.
Statek prowadzący jakąkolwiek działalność określoną w akapicie pierwszym, musi mieć na pokładzie zezwolenie wydane przez Państwo Członkowskie, pod którego banderą dany statek pływa.
Artykuł 12
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do działań połowowych prowadzonych podczas sztucznego zarybiania lub przenoszenia ryb, skorupiaków lub mięczaków.
Ryby, skorupiaki i mięczaki złowione w celach określonych w akapicie pierwszym nie mogą być sprzedawane z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi, jeśli jest to sprzeczne z innymi przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki w celu ochrony i zarządzania zasobami, jeśli takie środki dotyczą:
a) ściśle lokalnych zasobów o wyłącznym znaczeniu dla rybaków odpowiedniego Państwa Członkowskiego; lub
b) warunków lub procedur mających na celu ograniczenie połowów przy pomocy środków technicznych:
i) uzupełniających te, które są określone w rozporządzeniach w zakresie rybołówstwa Wspólnoty; lub
ii) przekraczających minimalne wymagania określone w tych rozporządzeniach,
pod warunkiem, że takie środki stosuje się wyłącznie w odniesieniu do rybaków danego Państwa Członkowskiego, są one zgodne z prawem wspólnotowym oraz wspólną polityką rybołówstwa lub obowiązkami wynikającymi z Konwencji Gdańskiej.
2.
Komisja będzie informowana o wszelkich projektach wprowadzenia lub zmiany krajowych środków technicznych na tyle wcześnie, aby mogła wyrazić swoje zdanie.
Jeśli w ciągu miesiąca od chwili takiej notyfikacji Komisja wystąpi ze stosownym wnioskiem, dane Państwo Członkowskie zawiesi wejście w życie planowanych środków na trzy miesiące od dnia otrzymania notyfikacji w celu umożliwienia Komisji podjęcia w tym terminie rozstrzygnięcia w sprawie zgodności środków z przepisami ust. 1.
Jeśli Komisja stwierdzi w ramach decyzji, o której musi poinformować pozostałe Państwa Członkowskie, że planowane środki nie są zgodne z przepisami ust. 1, dane Państwo Członkowskie nie może wprowadzić środków bez dokonania niezbędnych zmian.
Dane Państwo Członkowskie bezzwłocznie zawiadomi pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o przyjętych środkach, jeśli jest to stosowne, po dokonaniu niezbędnych zmian.
3.
Na wniosek Komisji Państwo Członkowskie dostarczy wszelkie informacje potrzebne do oceny, czy krajowe środki techniczne są zgodne z przepisami ust. 1.
4.
Z inicjatywy Komisji lub na wniosek któregokolwiek Państwa Członkowskiego, pytanie, czy krajowe środki techniczne wprowadzone przez Państwo Członkowskie są zgodne z przepisami ust. 1 może zostać przedłożone, zgodnie z przepisami art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, Komitetowi Zarządzającemu w celu zbadania, decyzja może zostać podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 18 tego rozporządzenia.
W przypadku podjęcia takiej decyzji przepisy ust. 2 akapit trzeci i czwarty stosuje się mutatis mutandis.
5.
Jeśli Komisja stwierdzi, że środek, o którym została zawiadomiona, nie jest zgodny z przepisami ust. 1, podejmie decyzję nie później niż w ciągu roku od otrzymania zawiadomienia o środku, stwierdzającą, że Państwo Członkowskie musi zakończyć stosowanie lub zmienić środek w terminie wskazanym przez Komisję.
Przepisy ust. 2 akapit czwarty stosuje się mutatis mutandis.
6.
O środkach dotyczących akwakultury i połowów z brzegu Państwo Członkowskie notyfikuje Komisję wyłącznie w celach informacyjnych.
"Akwakultura" oznacza hodowlę ryb, skorupiaków lub mięczaków w słonej lub słonawej wodzie.
Artykuł 14
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 18 rozporządzenia nr 3760/92.
Artykuł 15
Rozporządzenie (EWG) nr 1866/86 traci moc.
Odniesienia do wymienionego rozporządzenia są uważane za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tablicą korelacji zamieszczoną w załączniku VI część A.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 121/98
z dnia 16 stycznia 1998 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1850/97 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się danofloksacynę, cefazolinę i trimetoprim;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się olej lniany, kwas foliowy, betainę i cefazolinę;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych poziomów pozostałości dla penetamatu, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) 2377/90;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 134/98
z dnia 20 stycznia 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
dla niektórych nazw zgłoszonych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 zażądano przedłożenia dodatkowych informacji w celu zapewnienia, że zgłoszone nazwy są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia; dodatkowe informacje wskazują, że zgłoszone nazwy są zgodne z wyżej wymienionymi artykułami; a zatem nazwy te należy zarejestrować i dodać do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2325/97 [4];
po przystąpieniu trzech nowych Państw Członkowskich termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rozpoczyna bieg w dniu ich przystąpienia; niektóre nazwy zgłoszone przez te Państwa Członkowskie są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia, a zatem należy je zarejestrować;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia nazwy dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 148/98
z dnia 22 stycznia 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2005/97 ustanawiającego niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Algierii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2005/97 z dnia 9 października 1997 r. ustanawiające niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Algierii [1], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1997 r. w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1161/97 [3], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
obniżkę stawki celnej przewidzianej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2005/97 stosuje się do całości przywozu oliwy z oliwek, w odniesieniu do którego importer dostarcza dowód w sprawie przywozu, że specjalna opłata wywozowa znajduje odbicie w cenie importowej; do celów stosowania powyższych uzgodnień należy ustanowić przepis, że importer powinien dostarczyć dowód, iż dana opłata została zwrócona eksporterowi;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2146/95 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1163/97 [5], nawiązując między innymi do przejściowego dostosowania specjalnych uzgodnień przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Algierii, ustanawia przepisy dotyczące niniejszych uzgodnień; przepisy te powinny być uchylone ze względu na ustanowienie szczegółowych zasad stosowania;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Uzgodnienia przewidziane w art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2005/97 stosuje się do całości przywozu, w odniesieniu do którego importer dostarcza dowód w sprawie przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, że specjalna opłata wywozowa znajduje odbicie w cenie importowej i że zwrócił tę opłatę eksporterowi w wysokości podlegającej odliczeniu za przywóz do Wspólnoty zgodnie z art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Dowodem do celów ust. 1 może być jakikolwiek administracyjny, handlowy lub bankowy dokument akceptowany przez organy celne.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia "eksporter" oznacza osobę określoną w świadectwie EUR.1 w odniesieniu do Algierii.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 2146/95 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 152/98
z dnia 22 stycznia 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2006/97 ustanawiającego niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2006/97 z dnia 9 października 1997 r. ustanawiające niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka [1], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1161/97 [3], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
obniżkę stawki celnej przewidzianej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2006/97 stosuje się do całości przywozu oliwy z oliwek, w odniesieniu do którego importer dostarcza dowód w sprawie przywozu, że specjalna opłata wywozowa jest odzwierciedlona w cenie przywozowej; do celów stosowania powyższych ustaleń należy ustanowić przepis, że importer powinien dostarczyć dowód, iż dana opłata została zwrócona eksporterowi;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2146/95 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1163/97 [5], odnoszące się między innymi do przejściowego dostosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka, ustanawia przepisy dotyczące tych ustaleń; przepisy te powinny być uchylone ze względu na ustanowienie szczegółowych zasad wykonawczych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Ustalenia przewidziane w art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2006/97 stosuje się do całego przywozu, w odniesieniu do którego importer przedstawia dowód, w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, że specjalna opłata wywozowa znajduje odzwierciedlenie w cenie przywozowej i że zwrócił tę opłatę eksporterowi w wysokości podlegającej odliczeniu za przywóz do Wspólnoty zgodnie z art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia.
2.
Do celów ust. 1 dowodem może być jakikolwiek administracyjny, handlowy lub bankowy dokument akceptowany przez organy celne.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia "eksporter" oznacza osobę określoną w świadectwie EUR.1 dla Maroka.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 2146/95 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 179/98
z dnia 23 stycznia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95 w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95 z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro)1, w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 3051/95 stanowi, że przedsiębiorstwa i Państwa Członkowskie powinny, w odniesieniu do promów typu ro-ro pływających do lub z portów Państw Członkowskich Wspólnoty, przestrzegać przepisów międzynarodowego kodeksu zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo, przyjętego przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) rezolucją Zgromadzenia A.741 (18) z dnia 4 listopada 1993 r.;
w celu zapewnienia jednolitego wdrożenia międzynarodowego kodeksu zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo (Kodeksu ISM), wytyczne do wprowadzania przez administracje międzynarodowego kodeksu zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo (Kodeksu ISM) zostały przyjęte przez IMO rezolucją A.788 (19) z dnia 23 listopada 1995 r.;
wprowadzając szczegółowe zasady dotyczące wydawania tymczasowych dokumentów i certyfikatów jak i ich formy, jak również pewnych norm odnoszących się do rozwiązań stosowanych przy certyfikacji ISM, niezbędnym jest wzięcie pod uwagę rozwiązań na arenie międzynarodowej;
właściwe jest zapewnienie, że ważność niektórych dokumentów i certyfikatów już wydanych nie będzie kwestionowana;
rozporządzenie (WE)3051/95 powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu przewidzianą w art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG2, ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 97/34/WE3,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3051/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) "uznana organizacja" oznacza organ uznany zgodnie z przepisami dyrektywy 94/57/WE, zmienioną dyrektywą Komisji 97/58/WE*.
2.
Zmienia się Załącznik w sposób przedstawiony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 192/98
z dnia 20 stycznia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3072/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu oraz rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: system płatności wyrównawczych, wprowadzonych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 [4], należy rozszerzyć w celu objęcia producentów ryżu w łusce (ryżu niełuskanego lub surowego) z przeznaczeniem do siewu; spadek cen, towarzyszący redukcji ceny interwencyjnej przewidzianej w art. 3 niniejszego rozporządzenia, ma wpływ na ceny ryżu przeznaczonego do siewu; przy braku odpowiedniego wyrównania istnieje ryzyko mniejszego wykorzystania kwalifikowanego materiału siewnego i pogorszenia jakości ryżu;
ryż z przeznaczeniem do siewu należy zaliczyć do produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 3072/95 jedynie wówczas, gdy kwalifikuje się do płatności wyrównawczych; należy pamiętać, że produkt ten kwalifikuje się do pomocy produkcyjnej w odniesieniu do nasion na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 [5];
artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 ustala cenę interwencyjną dla ryżu niełuskanego na takim samym poziomie w roku gospodarczym 1999/2000 i kolejnych latach gospodarczych; jednocześnie należy wprowadzić przepisy, aby płatności wyrównawcze, ustalone w art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, pozostawały takie same w roku gospodarczym 1999/2000 i w kolejnych latach gospodarczych;
na mocy art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 system płatności wyrównawczych ma być stosowany w oparciu o obszar bazowy ustalony przez produkujące Państwo Członkowskie; należy zatem wprowadzić przepis dla obniżki stosowanej w przypadku przekroczenia obszaru, który ma być ustalony przez dane Państwo Członkowskie;
artykuł 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 określa informacje, które mają być przekazane przez Państwa Członkowskie na podstawie deklaracji wydanych przez producentów i przetwórców; przepis należy zmienić w celu usunięcia wszelkich odniesień do krajowego obszaru bazowego;
dla refundacji wywozowych jest ekonomicznie uzasadnione, że są dotowane zgodnie z dowodem, iż produkt całkowicie uzyskano we Wspólnocie w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6]; obowiązku tego nie stosuje się w przypadku dokonywania ponownego wywozu;
stosując rozszerzenie systemu płatności wyrównawczych do ryżu z przeznaczeniem do siewu oraz w celu zapewnienia równowagi na rynku nasion ryżu, w szczególności ochrony możliwości sprzedaży zgodnie z obszarem podstawowym ustanowionym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, uzasadnione jest wprowadzenie mechanizmu stabilizującego produkcję nasion ryżu; należy wprowadzić odpowiednie przepisy w celu rozszerzenia systemu płatności wyrównawczych oraz do ustanowienia mechanizmu stabilizującego do stosowania od początku roku gospodarczego 1998/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3072/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wspólna organizacja rynku ryżu składa się z systemu cenowego i handlowego, który obejmuje następujące produkty:
CN Kod _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ _BAR_
a) _BAR_ 100610 _BAR_ Ryż w łusce (niełuskany lub surowy) _BAR_
100620 _BAR_ Ryż łuskany (brązowy) _BAR_
100630 _BAR_ Ryż bielony i półbielony polerowany lub glazurowany, jak również niepoddany tym procesom _BAR_
b) _BAR_ 10064000 _BAR_ Ryż łamany _BAR_
c) _BAR_ 11023000 _BAR_ Mąka ryżowa _BAR_
11031400 _BAR_ Kasze i mączka ryżowa _BAR_
11032950 _BAR_ Ziarenka ryżu _BAR_
11041991 _BAR_ Płatki ryżowe _BAR_
11081910 _BAR_ Skrobia ryżowa" _BAR_
b) dodaje się ust. w brzmieniu:
"3.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do ryżu w łusce (niełuskanego lub surowego) z przeznaczeniem do siewu, oznaczonego kodem CN 10061010, wyłącznie do celów systemu płatności wyrównawczych przewidzianych w art. 6.";
2) w art. 6:
a) w ust. 3 nagłówek czwartej kolumny tabeli otrzymuje brzmienie: "rok gospodarczy 1999/2000 i kolejne lata gospodarcze";
b) w ust. 5:
i) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Tam, gdzie stosuje się akapit poprzedzający, dane Państwo Członkowskie określa przed terminem, ustalonym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22 niniejszego rozporządzenia, skalę redukcji, jaka powinna być zastosowana wobec płatności wyrównawczych.
Należy o tym wcześniej, w jak najkrótszym czasie, powiadomić Komisję.";
ii) na początku akapitu trzeciego skreśla się wyrazy "dla każdego obszaru bazowego";
3) w art. 13:
a) w ust. 12 akapit pierwszy tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— produkty zostały w całości uzyskane we Wspólnocie w rozumieniu art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, z wyłączeniem sytuacji, do których stosuje się ust. 13";
b) w ust. 13 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Nie przyznaje się żadnych refundacji wywozowych do ryżu przywożonego z i ponownie wywożonego do państw trzecich, za wyjątkiem sytuacji, w których eksporter udowodni, że:
- produkt, który ma być wywieziony, jest tym samym produktem, który został przywieziony uprzednio,
- pobrano wszystkie należności przywozowe, związane z dopuszczeniem tego produktu do swobodnego obrotu".
Artykuł 2
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4a) Maksymalna ilość nasion ryżu, na które przyznana jest pomoc wypłacana we Wspólnocie, ustalana jest zgodnie z procedurą, określoną w ust. 5.
Ilość ta rozdzielana jest między produkujące Państwa Członkowskie" .
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 195/98
z dnia 26 stycznia 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Państwa Członkowskie przekazały Komisji wnioski w sprawie rejestracji niektórych nazw jako oznaczenia geograficzne lub nazwy pochodzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie jego wymogi, w szczególności, że podano wszelkie wymagane informacje zgodnie z art. 4;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja otrzymała w odniesieniu do niej deklarację sprzeciwu, zgodnie z art. 7 rozporządzenia, ale została ona uznana za nieuzasadnioną i z tego powodu nie do przyjęcia;
w rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako nazwa pochodzenia;
Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2396/97 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wpisuje do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 201/98
z dnia 26 stycznia 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2509/97[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej. Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową;
zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3;
wskazane jest, by zgodnie z przepisami zawartymi w art.12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej mogła nadal powoływać się na tę informację przez okres trzech miesięcy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 202/98
z dnia 26 stycznia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4056/87 ustanawiające metody analiz i inne przepisy techniczne konieczne do stosowania procedury wywozu dla towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2509/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia, że towary objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93 [3] są w czasie wywozu traktowane w jednolity sposób w całej Wspólnocie, konieczne jest dokonanie, w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 4056/87 [4], zmiany przepisów odnoszących się do określania zawartości tłuszczu mlecznego;
badania i doświadczenia przeprowadzone przez laboratoria odpowiedzialne za określenie tych wartości wykazały, że najodpowiedniejszymi procedurami są procedury ustanowione w art. 1;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji ds. Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4056/87 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zawartość tłuszczu mlecznego
W celu określenia zawartości tłuszczu mlecznego należy zastosować metodę opartą na ekstrakcji eterem naftowym, po uprzednim przeprowadzeniu hydrolizy kwasem solnym, a następnie wykonać oznaczenie estrów metylowych kwasów tłuszczowych za pomocą chromatografii gazowej.
Jeśli stwierdzi się obecność tłuszczu mlecznego, należy obliczyć jego stosunek procentowy przez pomnożenie procentowej zawartości maślanu metylu przez 25, mnożąc otrzymany wynik przez wagowy procent zawartości całkowitego tłuszczu zawartego w substancji, a następnie dzieląc go przez 100." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 203/98
z dnia 26 stycznia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4154/87 ustanawiające metody analizy i inne przepisy techniczne niezbędne w celu zastosowania procedury przywozowej do towarów uzyskanych z przetwarzania produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2509/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia, że towary objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93 [3] są pod względem przywozu traktowane w jednolity sposób w całej Wspólnocie, przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 4154/87 [4], dotyczące oznaczania zawartości tłuszczu w mleku, powinny zostać zmienione;
badania i doświadczenia, przeprowadzone przez laboratoria odpowiedzialne za takie testy, wykazały, że najwłaściwsza procedura jest ustanowiona w art. 1;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4154/87 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zawartość tłuszczu w mleku
a) z zastrzeżeniem odmiennych przepisów lit. b) wagową zawartość tłuszczu w mleku oznacza się przez ekstrakcję eterem naftowym po uprzednim przeprowadzeniu hydrolizy kwasem solnym;
b) gdy w składzie towarów zgłaszane są również tłuszcze inne niż tłuszcz zawarty w mleku, należy zastosować następującą procedurę:
- wagowy procent tłuszczu całkowitego w towarze należy oznaczyć tak, jak określono w lit. a),
- do celów oznaczenia zawartości tłuszczu w mleku należy zastosować metodę opartą na ekstrakcji eterem naftowym, poprzedzoną hydrolizą kwasem solnym, a następnie wykonać chromatografię gazową estrów metylowych kwasów tłuszczowych.
Jeśli stwierdzi się obecność tłuszczu w mleku, należy obliczyć jego stosunek procentowy przez pomnożenie procentowej zawartości maślanu metylu przez 25, mnożąc wynik przez procent zawartości całkowitego tłuszczu wagowo w towarze, a następnie dzieląc go przez 100." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 260/98
z dnia 30 stycznia 1998 r.
zmieniające zarówno rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz rozporządzenia (WE) nr 589/96, (WE) nr 935/97, (WE) nr 936/97, (WE) nr 995/97, (WE) nr 996/97, (WE) nr 1006/97, (WE) nr 1042/97, (WE) 1376/97, (WE) nr 1939/97 i (WE) nr 1940/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2634/97 [2], w szczególności jego art. 9 i 25,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 715/90 z dnia 5 marca 1990 r. w sprawie ustaleń mających zastosowanie do produktów rolnych i niektórych towarów pochodzących z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z krajów AKP lub krajów i terytoriów zamorskich (KTZ)) [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 619/96 [4], w szczególności jego art. 27,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT (art. XXIV ust. 6 [5], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 [7], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1926/96 z dnia 7 października 1996 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w układach o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem z Estonią, Łotwą i Litwą w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [8], w szczególności jego art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na przywóz żywych zwierząt i mięsa są różne w różnych rozporządzeniach; powinny zostać uaktualnione i ujednolicone;
artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2616/97 [10], ustanawia ograniczenia czasowe i sposoby, w jakie Państwa Członkowskie muszą zawiadamiać Komisję o ilościach produktów, na przywóz których wydano pozwolenia;
w Zintegrowanej Taryfie Wspólnot Europejskich (TARIC) znajdują się numery seryjne, które umożliwiają identyfikację preferencyjnych warunków, produktów oraz, w niektórych przypadkach, ich pochodzenie; od Państw Członkowskich powinno się wymagać zamieszczania tych numerów na pozwoleniach na przywóz lub na wypisie(-ach) z nich oraz używania ich w zawiadomieniach dla Komisji;
nie wszystkie rozporządzenia ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla kontyngentów przywozowych zawierają numery seryjne TARIC dla kontyngentów; numery te powinny zostać umieszczone w przedmiotowych rozporządzeniach;
niektóre rozporządzenia ustanawiające reguły składania wniosków o przywóz produktów wołowych wymagają od Państw Członkowskich zawiadamiania Komisji o ilościach rzeczywiście przywiezionych; dla jasności i w celu zmniejszenia dodatkowego obciążenia administracyjnego należy uprościć te przepisy i wprowadzić je do rozporządzenia (WE) nr 1445/95;
właściwe organy krajowe wydające pozwolenia na przywóz nie zawsze znają kraj pochodzenia towarów sprowadzonych w ramach kontyngentów otwartych dla kilku krajów lub towarów sprowadzonych według stawek WTC; identyfikacja kraju pochodzenia w przypadku kontyngentu taryfowego lub przywozu niepreferencyjnego powinna być podstawowym wymaganiem w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3403/93 [12], i dlatego powinien zostać wprowadzony wymóg wpisania kraju pochodzenia dla danych kontyngentów lub przywozu niepreferencyjnego w kolumnie 31 pozwolenia na przywóz lub wypisu z niego;
każdemu pozwoleniu na przywóz musi we wszystkich przypadkach towarzyszyć wpłata zabezpieczenia, jeżeli jego wartość przekracza 5 ECU; powinno się dokonać odstępstwa od art. 14 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [13], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1404/97 [14];
aby przyspieszyć zwrot pozwolenia na przywóz lub wypisu z niego powinno się dokonać odstępstwa przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 w odniesieniu do częściowej procentowej konfiskaty zabezpieczenia i ostatecznego terminu przedstawienia dowodu przywozu;
włączenie powyższych przepisów do jednego rozporządzenia oznacza, że odpowiadające im przepisy w innych rozporządzeniach, które już weszły w życie, muszą zostać skreślone; należy odpowiednio zmienić następujące rozporządzenia Komisji:
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 589/96 z dnia 2 kwietnia 1996 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (EWG) nr 715/90 w sprawie ustaleń mających zastosowanie do produktów rolnych i niektórych towarów pochodzących z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z krajów Afryki, Karaibów i Pacyfiku lub krajów i terytoriów zamorskich [15];
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 935/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój, w okresie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r. [16],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole [17], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 31/98 [18],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 995/97 z dnia 3 czerwca 1997 r. ustanawiające, na okres od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r., szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1926/96 dla Estonii, Łotwy i Litwy [19],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/97 z dnia 3 czerwca 1997 r. w sprawie otwarcia i zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych objętych kodem CN 02062991 [20], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2048/97 [21],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1006/97 z dnia 4 czerwca 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz mrożonej wołowiny do celów przetwórczych (od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r.) [22],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1042/97 z dnia 10 czerwca 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na mrożoną wołowinę objętą kodem CN 0202 oraz na produkty objęte kodem CN 02062991 (od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r.) [23],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1376/97 z dnia 17 lipca 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz młodych byków przeznaczonych do tuczenia (od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r.) [24],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1939/97 z dnia 3 października 1997 r. ustanawiające, na okres od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r., zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3066/95 dla Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Czeskiej, Słowacji, Republiki Bułgarii i Rumunii, oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 2512/96 i 1441/97 [25],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1940/97 z dnia 3 października 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące kontyngentu taryfowego na krowy i jałówki określonych ras górskich, pochodzące z różnych państw trzecich, przeznaczone do innych celów niż ubój w okresie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1998 r. oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2514/96 [26];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1445/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Zabezpieczenie na poczet pozwolenia na przywóz wynosi:
- 5 ECU za sztukę w przypadku żywych zwierząt,
- 12 ECU za 100 kg masy netto w przypadku pozostałych produktów."
2) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów, wnioski o wydanie pozwoleń składane są na produkty:
- jednej z podpozycji Nomenklatury Scalonej,
lub
- jednej z grup podpozycji Nomenklatury Scalonej, wymienionych w załączniku I.
Dane zawarte we wniosku przenoszone są do pozwolenia.
2.
Organ wydający pozwolenie na przywóz wskazuje numer seryjny danego kontyngentu w Zintegrowanej Taryfie Wspólnot Europejskich (TARIC) w polu 20 pozwolenia lub wypisu z niego."
3) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Przed dziesiątym dniem każdego miesiąca Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję dalekopisem lub faksem o ilościach produktów, na które wydano pozwolenia w poprzednim miesiącu.
Wszelkie zawiadomienia, również zawiadomienia zerowe, sporządza się według wzoru określonego w załączniku II(A) z wykorzystaniem wskazanych kodów oraz, w przypadku warunków preferencyjnych, numeru seryjnego kontyngentów w Zintegrowanej Taryfie Wspólnot Europejskich (TARIC)."
4) Po art. 6 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Przed dniem 10 listopada każdego roku właściwe organy krajowe zawiadamiają Komisję dalekopisem lub faksem o ilościach produktów rzeczywiście przywiezionych w okresie od dnia 1 lipca poprzedniego roku do dnia 30 czerwca danego roku.
Wszelkie zawiadomienia, również zawiadomienia zerowe, sporządza się według wzoru określonego w załączniku II(B) i umieszcza się w nich przywiezione ilości:
- w przypadku warunków preferencyjnych, dla wszystkich numerów seryjnych w ramach każdego rozporządzenia, w podziale według miesiąca przywozu i kraju pochodzenia oraz, w przypadku niektórych kontyngentów na zwierzęta żywe, kodu produktu,
- w przypadku warunków niepreferencyjnych, dla każdego kodu produktu, podzielone według miesiąca przywozu i kraju wysyłki.
Artykuł 6b
W przypadku przywozu na warunkach niepreferencyjnych lub kontyngentów taryfowych otwartych dla kilku państw trzecich w kolumnie 31 pozwolenia na przywóz lub wypisu z niego, w przypadku przywozu preferencyjnego i niepreferencyjnego, jeżeli ilość rzeczywiście przywieziona jest przypisana do pozwolenia lub wypisu, do informacji już określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 3719/88 należy dodać informację o kraju pochodzenia.
Zobowiązania określone w niniejszym artykule są zobowiązaniami pierwotnymi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 6c
Nie stosuje się art. 14 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Artykuł 6d
Nie naruszając art. 33 ust. 3 lit. b) pkt ii) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, najdłuższy termin na dostarczenie dowodu przywozu z częściową konfiskatą zabezpieczenia wynosi cztery miesiące od daty wygaśnięcia pozwolenia, a wysokość częściowej konfiskaty ustala się na 50 %."
5) Załącznik I zostaje zastąpiony załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
6) Załącznik II zostaje zastąpiony załącznikami II(A) i II(B) do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 589/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Roczne kontyngenty na towary z różnych państw wymienionych powyżej mają następujące numery seryjne: kontyngent dla Botswany: 09.4052, dla Kenii: 09.4054, dla Madagaskaru: 09.4051, dla Suazi: 09.4053, dla Zimbabwe: 09.4055 i dla Namibii: 09.4056."
2) Skreśla się art. 6.
3) Skreśla się załącznik II.
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 935/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 5 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7. Nie stosuje się art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88."
2) Skreśla się art. 5 ust. 8 oraz art. 8 i 9.
3) Skreśla się załącznik III.
Artykuł 4
W rozporządzeniu (WE) nr 936/97 skreśla się art. 10 ust. 3, art. 10 ust. 4 oraz art. 11 i 12.
Artykuł 5
W rozporządzeniu (WE) nr 995/97 skreśla się art. 4 ust. 3, art. 4 ust. 4 oraz art. 5 i 6.
Artykuł 6
W rozporządzeniu (WE) nr 996/97 skreśla się art. 9 ust. 3, art. 9 ust. 4 oraz art. 10 i 11.
Artykuł 7
W rozporządzeniu (WE) nr 1006/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się art. 5 ust. 5, art. 5 ust. 6, art. 10 i 11.
2) Skreśla się załącznik II.
Artykuł 8
W rozporządzeniu (WE) nr 1042/97 skreśla się art. 8 ust. 4 akapit drugi oraz art. 8 ust. 5, art. 9 i 10.
Artykuł 9
W rozporządzeniu (WE) nr 1376/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 5 ust. 5 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w polu 16 jeden z odpowiednich kodów CN."
2) Skreśla się art. 6 ust. 3, art. 6 ust. 4, art. 8 i 9.
3) Skreśla się załącznik II.
Artykuł 10
W rozporządzeniu (WE) nr 1939/97 skreśla się art. 6 i 7.
Artykuł 11
W rozporządzeniu (WE) nr 1940/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 ust. 6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże nie stosuje się art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88."
2) Skreśla się art. 9 i 10.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pozwoleń na przywóz, o które wystąpiono od dnia 1 lutego 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 272/98
z dnia 2 lutego 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2509/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 280/98
z dnia 3 lutego 1998 roku
wprowadzające odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 2597/97 ustanawiającego dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego wytworzonego w Finlandii i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, a w szczególności jego art. 149 ust. 1,
(1) a także mając na uwadze, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2596/97 [1] przedłuża okres, w czasie którego można przyjmować środki przejściowe w celu ułatwienia zmiany od ustaleń stosowanych w Austrii, Finlandii i Szwecji w momencie przystąpienia do ustaleń wynikających ze stosowania wspólnych organizacji rynku; w odniesieniu do wymogów zawartości tłuszczu w mleku pitnym wyprodukowanym w Finlandii i Szwecji okres ten został przedłużony do dnia 31 grudnia 1999 roku;
(2) w ramach Aktu Przystąpienia Finlandia i Szwecja uzyskały odstępstwo od wymogów zawartości tłuszczu w mleku pitnym określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1411/71 [2], odwołanym i zastąpionym z dniem 1 stycznia 1998 r. rozporządzeniem nr (WE) nr 2597/97 [3]; odstępstwo to wygasa w dniu 31 grudnia 1997 r.; z uwagi na specyficzną sytuację zainteresowanych Państw Członkowskich oraz zakres wymaganych korekt, odstępstwo to powinno zostać tymczasowo przedłużone w celu umożliwienia tym krajom dostosowania się do ustaleń obowiązujących w pozostałych państwach Wspólnoty;
(3) środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Produktów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając art. 3 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 2597/97 wymogi co do zawartości tłuszczu nie stosują się do mleka pitnego wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji pomiędzy dniem 1 stycznia 1998 r. a 31 grudnia 1999 r. Mleko pitne wyprodukowane w tych dwóch Państwach Członkowskich i objęte niniejszym odstępstwem może być jedynie wprowadzane na rynek w kraju produkcji lub wyeksportowane do kraju trzeciego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dniu po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/98
z dnia 3 lutego 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91, w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1581/96 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzenie (WE) nr 2472/97 [4], określa właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz odpowiednie metody analizy;
późniejsza kontrola ujawniła potrzebę poprawienia tekstu rozporządzenia (WE) nr 2472/97; w wyniku tego przyjmuje się tekst rozporządzenia (EWG) nr 2568/91;
rozporządzenie (WE) nr 2472/97 wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, to znaczy dnia 10 lutego 1998 r.; tego dnia wchodzi również w życie niniejsze rozporządzenie;
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 293/98
z dnia 4 lutego 1998 r.
określające terminy operacyjne mające zastosowanie do produktów w sektorze owoców i warzyw, do przetworów owocowych i warzywnych oraz częściowo do żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, a także do niektórych produktów wyszczególnionych w załączniku II do Traktatu WE i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1445/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych stosowanych dla celów wspólnej polityki rolnej1, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 150/952, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 3813/92 wprowadza z dniem 1 stycznia 1993 r. nowe uzgodnienia agromonetarne; w ramach tego rozporządzenia, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych3, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1482/964, określa terminy operacyjne rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych po środkach przejściowych przewidzianych w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3820/92 5, bez uszczerbku dla dalszych szczegółowych zastrzeżeń lub odstępstw przewidzianych, tam gdzie to stosowne, przez rozporządzenia obejmujące grupy przedmiotowych produktów w oparciu o kryteria ustanowione w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92; terminy operacyjne rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych po środkach przejściowych przewidzianych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/92 wobec produktów w sektorze owoców i warzyw, przetworów owocowych i warzywnych oraz określonej pomocy dla żywych roślin i produktów upraw kwiatowych powinny być określone i zebrane odpowiednio w ramach jednego rozporządzenia;
nowe wspólne organizacje rynków wprowadzono rozporządzeniem Rady (WE) nr 2200/966, ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/977, dla owoców i warzyw oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 2201/968, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2199/979, dla przetworów owocowych i warzywnych; terminy operacyjne, określone przez rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1445/9310, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3434/931, dostosowuje się do tej nowej sytuacji, a wyżej wymienione rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1445/93 traci moc;
załączniki I i II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/97 z dnia 3 marca 1997 r., ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 odnośnie uznawania organizacji producentów2, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1493/973, ustalają zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 minimalne ilości produkcji rynkowej wymaganej dla uznania organizacji producentów; są to ilości roczne; zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego, mającego zastosowanie do tych ilości, jest 1 stycznia danego roku;
art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustala warunki, na jakich Państwa Członkowskie mogą ustanowić maksymalny poziom uzupełnienia rekompensaty wspólnotowej za wycofanie płatne z funduszy operacyjnych; obowiązujący termin mający zastosowane wobec rekompensaty za wycofanie odnosi się do kursu wymiany poziomu maksymalnego;
w celu ustalenia pomocy finansowej Wspólnoty, przewidzianej w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, konieczne jest wyrażenie w ecu wartości wprowadzanej na rynek produkcji organizacji producentów, szacunkowej kwoty funduszy operacyjnych, rzeczywistego udziału finansowego ze strony producentów będących członkami funduszów operacyjnych oraz wydatków na programy operacyjne, jak określono w art. 7 i art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 411/97 z dnia 3 marca 1997 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do programów operacyjnych, funduszy operacyjnych i pomocy finansowej Wspólnoty4, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1501/975; są to ilości roczne; na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92, termin operacyjny rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do tych ilości, określony jest jako 1 stycznia danego roku;
art. 10 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stanowi, że w przypadku wycofania produktów w sektorze owoców i warzyw, termin operacyjny rolniczego kursu przeliczeniowego upływa pierwszego dnia tego miesiąca, w którym ma miejsce wycofanie; zasada ta obowiązuje nie tylko w stosunku do wycofania na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, lecz również w odniesieniu do podobnych wymaganych operacji; wobec maksymalnych kosztów sortowania i pakowania, ponoszonych zgodnie z art. 30 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, wobec jabłek i owoców cytrusowych w wolnym obrocie, zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 659/97 z dnia 16 kwietnia 1997 r., ustalającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do uzgodnień interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw6, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1946/977 oraz wobec pomocy zryczałtowanej, udzielonej w roku gospodarczym 1997/98 na podstawie art. 15a wspomnianego rozporządzenia (WE) nr 659/97, w celu objęcia nią pakowania niektórych produktów wycofanych z rynku do wolnego obrotu; przepisy art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 można stosować wobec pomocy odnośnie kosztów transportu owoców i warzyw przeznaczonych do wolnego obrotu na podstawie art. 30 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/97;
art. 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r., w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw 1, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2375/962 stanowią, że ceny rejestrowane, zgodnie z art. 2 ust. 2, są tam gdzie je ustanowiono, na etapie hurtownik/detalista, redukowane o kwotę równą 0,7245 ecu na 100 kilogramów; przepisy art. 12 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 obowiązują w tym przypadku przez analogię;
art. 7 i art. 12 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stosuje się do obliczania normatywnej wartości przywozu, określonej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3223/94;
dla celów stosowania art. 5 ust. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 3223/94 ("metoda memoriałowa"), cena przywozowa danej partii towaru musi być wyrażona w ecu; przeliczenie musi być dokonane zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 i art. 18 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny 3, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/974; analogicznie do art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, stosowane kursy muszą wchodzić w życie z dniem przyjęcia zgłoszenia celnego;
refundacja wywozowa, przewidziana w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, uwzględniona jest w ustaleniach dotyczących handlu z państwami trzecimi, wprowadzonych w tytule V tego rozporządzenia; jest zatem objęta przepisami art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
art. 55 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustala pomoc w odniesieniu dosektora orzechów laskowych; szczegółowe zasady stosowania tej pomocy, ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1474/975 określają, że jest ona udzielana organizacjom producentów na produkty, które do nich przeszły; ze względu na dużą ilość producentów, na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92, niezależnie od przepisów art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego jest pierwszy dzień miesiąca przejęcia produktów przez przedmiotowe organizacji producentów;
art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustala system pomocy produkcyjnej dla niektórych przetworów owocowych i warzywnych; system taki przewiduje, że udzielanie pomocy dla przetwórcy odbywa się przez zapłatę ceny minimalnej producentowi; na tych warunkach i z powodu bardzo dużej liczby zaangażowanych podmiotów gospodarczych, przetwórców i producentów, na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92, niezależnie od przepisów art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego jest pierwszy dzień miesiąca przejęcia produktów przez danego przetwórcę;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1997 r., ustanawiające system pomocy produkcyjnej dla ananasów puszkowanych1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1699/852, wprowadza system pomocy dla przetwórców poprzez zapłatę ceny minimalnej producentom ananasów; ponieważ w każdym roku sprzedaży zbiory odbywają się dwukrotnie, termin operacyjny dla każdego zbioru ustala się na początku danego okresu zbioru;
art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustanawia pomoc w odniesieniu douprawy niektórych odmian winogron przeznaczonych do produkcji suszonych winogron; kwota tej pomocy jest ustalana w przeliczeniu na hektar; do tej pomocy stosuje się art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 obowiązuje w stosunku do składowania sułtanek, rodzynek i fig suszonych, jak określono w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, a w szczególności w odniesieniu do ceny minimalnej, określonej w art. 9 ust. 2 oraz do dopłaty do składujące, określonej w art. 9 ust. 4;
kwota wyrażona w ecu, wymieniona w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 627/85 z dnia 12 marca 1985 r. w sprawie pomocy w odniesieniu do składowania oraz rekompensaty finansowej za nieprzetworzone suszone winogrona i figi3, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1922/954, wyraża wartość końcową zapasu suszonych fig i suszonych winogron w dniu przejścia zapasów, określonym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 627/85; data ta musi być terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego, mającego zastosowanie do tej ilości;
art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 może być stosowany wobec sprzedaży nieprzetworzonych suszonych winogron i fig przechowywanych przez agencje składujące po cenie ustalonej zaliczkowo w ecu, zgodnie z art. 9 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
uzgodnienia dotyczące sprzedaży nieprzetworzonych suszonych winogron i fig poprzez zaproszenie do przetargu, na podstawie art. 9 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustanowiono rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 626/855, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1437/976; art. 13 ust. 2 lit. c) przytoczonego rozporządzenia (EWG) nr 626/85 stanowi, że oferowana cena wyrażana jest w walucie Państwa Członkowskiego, którego agencja składująca wystosowała zaproszenie do przetargu; art. 15 tego rozporządzenia stanowi, że minimalną cenę sprzedaży można ustalić w odniesieniu do otrzymanych ofert przetargowych; w stosunku do cen oferowanych i do minimalnych cen sprzedaży obowiązuje taki sam rolniczy kurs przeliczeniowy; z zachowaniem przepisów art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 za termin operacyjny kursu uznaje się ostateczny termin składania ofert przetargowych, ustalony zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 626/85;
art. 12 ust. 4 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 obowiązuje wobec zabezpieczenia, określonego w art. 9 ust. 3 tiret drugie oraz w art. 9 ust. 7 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 stanowi, że tymczasowa pomoc zryczałtowana wyrażana jest w ecu na hektar w stosunku do produkcji szparagów na potrzeby przetwórstwa; szczegółowe zasady zastosowania tej pomocy ustanowiono rozporządzeniem Komisji (WE) nr 956/971 stanowiącym, że udzielana będzie ona w latach 1997, 1998 i 1999; art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stosuje się wobec niniejszej pomocy; zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/97 rok gospodarczy dla szparagów trwa od 1 stycznia do 31 grudnia;
minimalna cena wywozowa na suszone winogrona i na niektóre rodzaje przetworzonych wiśni oraz opłaty wyrównawcze, ustanowione w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, refundacja wywozowa, przewidziana w art. 16 tego rozporządzenia, a także opłaty związane z wywozem, nałożone na niektóre produkty zawierające dodany cukier, przewidziane w art. 20 tego rozporządzenia, stanowią część uzgodnień dotyczących handlu z państwami trzecimi, wprowadzonych przez tytuł II tego rozporządzenia; są one zatem objęte przepisami art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
rozporządzenie Rady (WE) nr 2202/962 wprowadza system pomocy Wspólnoty dla producentów niektórych owoców cytrusowych; system ten ustala zakres pomocy skierowanej do organizacji producentów dla cytryn, grejpfrutów, pomarańczy, mandarynek, klementynek oraz mandarynek japońskich satsuma, dostarczanych do przetwórców na mocy umów; na tych warunkach i z powodu bardzo dużej liczby zaangażowanych podmiotów, przetwórców i producentów, na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92, z zachowaniem przepisów art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego jest pierwszy dzień miesiąca przejęcia produktów przez danego przetwórcę; datą tą jest dzień dostawy do zakładu przetwórstwa, zatwierdzonego w tym celu zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1169/973, ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96;
tytuł IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw4, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/955, ustanawia specjalne środki przewidziane dla sektora orzechów i chleba świętojańskiego; rozporządzenie (EWG) nr 1035/72 zostało uchylone rozporządzeniem (WE) nr 2200/96; jednakże art. 53 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 stanowi, że wszelkie prawa nabyte przez organizację producentów w zastosowaniu tytułu IIa rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 są utrzymywane aż do ich wygaśnięcia; zgodnie z art. 19 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2159/89 z dnia 18 lipca 1989 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule IIa rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/726, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95, pomoc ta przeznaczona na podniesienie jakości i na wprowadzenie do obrotu orzechów i chleba świętojańskiego, przewidziana w art. 14d ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, ma być wypłacana na koniec każdego rocznego okresu referencyjnego; stosownie do przepisów art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do przedmiotowej maksymalnej pomocy, określonej w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 790/891, z ostatnimi zmianami zawartymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1825/972, jest odpowiednio dzień 1 stycznia każdego danego rocznego okresu referencyjnego;
art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1991/92 z dnia 13 lipca 1992 r., ustanawiającego specjalny system dla malin przeznaczonych do przetwarzania3, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1363/95, przewiduje dotację zryczałtowaną dla organizacji producentów; na podstawie ust. 3 tego artykułu dotację tę należy wyliczyć w oparciu o produkcję organizacji producentów w pierwszym roku sprzedaży, wedle uznanej specjalizacji; terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do dotacji, jest pierwszy dzień takiego roku sprzedaży;
art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1991/92 przewiduje udzielanie pomocy organizacjom producentów na przeprowadzenie programów w celu podniesienia konkurencyjności sektora produkcji malin dla przetwórstwa oraz ustalają jej kwotę maksymalną w przeliczeniu na hektar na rok; terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do tej pomocy każdego roku, jest rozpoczęcie przedmiotowego roku gospodarczego;
szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych traktowanych jako zapomoga dla francuskich departamentów zamorskich (FOD) wprowadzono przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/914, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2598/955; szczegółowe zasady stosowania części tych środków przewidziano w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 489/976;
art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 ustala pomoc w odniesieniu dosektora owoców, warzyw, kwiatów i żywych roślin wyszczególnionych w rozdz. 6, 7 i 8 Nomenklatury Scalonej, z wyjątkiem bananów innych niż banan rajski, dla pieprzu i owoców gatunków Capiscum i Pimenta, objętych kodem CN 0904 oraz przypraw objętych kodem CN 0910, dostarczanych wyłącznie na rynek FOD; udzielanie tej pomocy polega na zawieraniu umów między poszczególnymi producentami i podmiotami; niniejsza pomoc jest udzielana w oparciu o ilości produktów dostarczonych na podstawie tych umów; w tym przypadku oraz z powodu bardzo dużej liczby zaangażowanych podmiotów i producentów, na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 i z zachowaniem przepisów art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego jest pierwszy dzień miesiąca dostawy produktów przez danego producenta, zatwierdzonego w tym celu dokumentami pomocniczymi, określonymi w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 489/97;
art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 ustala pomoc produkcyjną dla wanilii zielonej przeznaczonej do wytwarzania wanilii suszonej (czarnej) lub ekstraktów wanilii; pomoc ta jest udzielana w oparciu o ilości produktów; na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 489/97, kwoty pomocy są wypłacane producentom wanilii zielonej przez przetwórców, którzy otrzymali zezwolenie od właściwych władz; analogicznie, niniejsza pomoc traktowana jest w sposób ustanowiony powyżej dla pomocy produkcyjnej przewidzianej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 ustala pomoc produkcyjną dla olejków eterycznych bodziszka i palczatki; pomoc ta jest udzielana w oparciu o ilości produktów; na mocy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 489/97 kwoty pomocy są wypłacane producentom przez lokalne organy skupu i zbytu, które otrzymały zezwolenie od właściwych władz; analogicznie, niniejsza pomoc traktowana jest w sposób ustanowiony powyżej dla pomocy produkcyjnej przewidzianej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 wprowadza pomoc w odniesieniu doobrotu niektórymi produktami zbieranych w FOD; pomoc ta wynosi 10 % wartości produkcji sprzedawanej w wolnym obrocie w miejscu przeznaczenia; takie miejsce przeznaczenia może znajdować się na terenie Wspólnoty lub w państwach trzecich; wartość produktów może być wyrażona w walucie krajowej państwa trzeciego; cel ekonomiczny operacji, z którą jest związana pomoc, zostaje osiągnięty wówczas, gdy produkty przechodzą do kupującego; terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do tej pomocy, jest pierwszy dzień takiego przejścia; należy sprecyzować, że tam gdzie stosuje się art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, należy brać pod uwagę kurs przeliczeniowy obowiązujący tego dnia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/921, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2348/962 wprowadziło szczegółowe zasady dla Azorów i Madery, dotyczące niektórych produktów rolnych; szczegółowe zasady dotyczące tych środków ustanowiono rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2311/923, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1445/93, w odniesieniu do owoców, warzyw, roślin i kwiatów oraz herbaty, rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2999/924, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2381/975, w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych, rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3518/926, zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1445/93, w odniesieniu do produkcji ananasów oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1696/927, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2596/938, w odniesieniu do przepisów szczególnych dotyczących dostaw;
termin operacyjny rolniczego kursu przeliczeniowego mający zastosowanie do pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych dla Madery, ustalonego na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92, art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2999/92, jest określona w art. 4 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1696/92; jednakże udzielanie pomocy podlega obowiązkowi złożenia zabezpieczenia; kwota tego zabezpieczenia jest ustalona w ecu w art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2999/92; w tym wypadku terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego jest dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia;
art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 wprowadza pomoc w odniesieniu dorealizacji programów inicjatyw oraz ustala jej maksymalną kwotę wyrażoną w ecu; pomoc ta jest corocznie wypłacana; szczegółowe zasady dotyczące tej pomocy, ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 2311/92, określają w szczególności, że wnioski o udzielenie pomocy należy składać każdego roku przed datą ustaloną przez właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich; termin operacyjny rolniczego kursu przeliczeniowego mający zastosowanie do tej pomocy, upływa każdego roku w dniu 1 stycznia danego roku realizacji programu inicjatyw;
pomoc w odniesieniu dodystrybucji niektórych produktów tropikalnych zbieranych na Azorach i Maderze została wprowadzona art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92; pomoc ta powinna być traktowana w ten sam sposób jak podobna pomoc przydzielana dla FOD;
art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stosuje się w celach terminu operacyjnego rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do udziału Wspólnoty w analityczno-prognostycznym studium gospodarczym przemysłu przetwórstwa owocowego i warzywnego, przewidzianych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92;
art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 ustanawia pomoc w odniesieniu doprodukcji ananasów oraz ustala jej kwotę wyrażoną w ecu; szczegółowe zasady stosowania tego przepisu ustalono rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3518/92, którego art. 1 stanowi, że wzmiankowana pomoc ma zastosowanie w odniesieniu do dwóch zdefiniowanych okresów zbiorów; terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do tej pomocy, jest rozpoczęcie danego okresu zbiorów plonów;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/921, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2348/96, wprowadza szczególne środki dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych; szczegółowe zasady stosowania tych środków ustanowiono rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2173/922, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1363/95 w odniesieniu do owoców, warzyw, roślin i kwiatów, zasady stosowania ustanowiono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3010/943, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1249/974, w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2790/945, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2883/946, w odniesieniu do szczególnych uzgodnień dostaw;
art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 wprowadza pomoc w odniesieniu doprogramów inicjatyw oraz ustala jej maksymalną kwotę wyrażoną w ecu; pomoc ta jest corocznie wypłacana; szczegółowe zasady dotyczące tej pomocy, ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 2173/92, określają w szczególności, że wnioski o udzielenie pomocy należy składać każdego roku przed datą określoną przez właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich; termin operacyjny rolniczego kursu przeliczeniowego mający zastosowanie do tej pomocy, upływa każdego roku w dniu 1 stycznia danego roku realizacji programu inicjatyw;
pomoc w odniesieniu doobrotu niektórymi produktami tropikalnymi zbieranych na Wyspach Kanaryjskich została wprowadzona art. 16 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92; pomoc ta powinna być traktowana w ten sam sposób jak podobna pomoc przydzielana dla FOD;
art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stosuje się w celu określenia terminu operacyjnego rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do udziału Wspólnoty w analityczno-prognostycznym studium gospodarczym przemysłu przetwórstwa owocowego i warzywnego, przewidzianych w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92;
art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/971 wprowadza premię za karczowanie drzew jabłoni, grusz, brzoskwiń i nektaryn; szczegółowe zasady dotyczące tej premii ustanowiono rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2467/972;art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stosuje się do tej premii;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne ze wspólną opinią Komitetów Zarządzających ds. Owoców i Warzyw, Przetworów Owocowych i Warzywnych oraz Żywych Roślin.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ŚWIEŻE OWOCE I WARZYWA
Artykuł 1
(Organizacje producentów)
Rolniczym kursem przeliczeniowym mającym zastosowanie do przeliczenia na ecu minimalnych ilości produkcji rynkowej, ustalonych w załącznikach I i II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/97, jest kurs obowiązujący dnia 1 stycznia danego roku.
Artykuł 2
(Fundusze operacyjne)
1. Dla celów stosowania art. 15 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2200/96 rolniczy kurs przeliczeniowy dla maksymalnego poziomu cen wycofania obowiązujących w roku gospodarczym 1995/96 jest rolniczym kursem przeliczeniowym mającym zastosowanie do wspólnotowej rekompensaty za dane wycofanie.
2. Kursem przeliczeniowym, stosowanym do wyliczania szacunkowych kwot funduszy operacyjnych, określonych w art. 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 411/97 oraz do wyliczania szacunkowej wysokości pułapu, określonego w art. 7 ust. 5 tego rozporządzenia, jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący dnia 1 stycznia tego roku, w którym ustalono dany fundusz i wysokość pułapu.
3.
Kursem przeliczeniowym, stosowanym do wyliczania wysokości pułapu pomocy finansowej, określonej w art. 10 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 411/97, jest rolniczy kurs przeliczeniowy, obowiązujący dnia 1 stycznia tego roku, w którym obowiązuje wysokość pułapu.
Artykuł 3
(Interwencja i wycofanie)
1.
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do rekompensaty wspólnotowej za wycofanie określonej w załączniku V rozporządzenia (WE) nr 2200/96, jest pierwszy dzień miesiąca, w którym doszło do wycofania.
2. Kursem przeliczeniowym obowiązującym w odniesieniu do kwot ryczałtowych, określonych w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/97, jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu, w którym dane produkty zostały przejęte przez organizacje producentów, które je wycofały, przez organ prowadzący jeden z rodzajów wolnego zbytu, określony w art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
3.
Kursem przeliczeniowym mającym zastosowanie do kwoty ryczałtowej, określonej w art. 15a rozporządzenia (WE) nr 659/97, jest rolniczy kurs przeliczeniowy ustalony zgodnie z powyższym ust. 1.
4. Kursem przeliczeniowym mającym zastosowanie do kwoty maksymalnej, określonej w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/97 i wymienionej w załączniku V do tego rozporządzenia ust. 2, jest rolniczy kurs przeliczeniowy, ustalony zgodnie z powyższym ust. 1.
Artykuł 4
(Ceny wejścia)
1.
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie w celu przeliczenia na walutę krajową kwoty ryczałtowej, określonej w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3223/94, jest dzień, w którym została odnotowania dana reprezentatywna cena średnia.
2. Dla celów wyliczania normatywnej wartości przywozu, określonej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3223/94, ceny reprezentatywne są przeliczone na ecu z wykorzystaniem reprezentatywnego rynkowego kursu walutowego w dniu obowiązywania tych cen.
3. W celach stosowania art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 3223/94, obowiązującymi kursami wymiany są kursy obowiązujące w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego.
Artykuł 5
(Refundacje wywozowe)
Art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stosuje się do refundacji wywozowych, przewidzianych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 6
(Pomoc w odniesieniu do sektora orzechów laskowych)
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy dla sektora orzechów laskowych, przewidzianej w przepisach art. 55 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, jest pierwszy dzień miesiąca przejęcia produktów przez dane organizacje producentów, zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1474/97.
TYTUŁ II
PRZETWORY OWOCOWE I WARZYWNE
Artykuł 7
(Pomoc produkcyjna w odniesieniu do pomidorów, fig, śliwek suszonych, gruszek, brzoskwiń i ananasów)
1. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy produkcyjnej, określonej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz do ceny minimalnej, określonej w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia, jest pierwszy dzień miesiąca przejęcia produktów przez danego przetwórcę w rozumieniu art. 14 rozporządzenia (WE) nr 504/97.
2.
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy produkcyjnej dla ananasów puszkowanych, określonej w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 525/77, jak również wobec ceny minimalnej, określonej w art. 3 tego rozporządzenia, są dni 1 maja i 1 września, odpowiednio dla pierwszego i dla drugiego zbioru w danym roku gospodarczym.
Artykuł 8
(Pomoc w odniesieniu do suszonych winogron i fig)
1. Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stosuje się do pomocy na hektar uprawy, określonej w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
2. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do ceny zakupu, określonej w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, jest dzień przejęcia produktów przez agencję składującą, w rozumieniu art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia.
3. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego do pomocy mającym zastosowanie do składowania, określonej w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, jest dzień, w którym pomoc ta została przyznana.
4. Kursem przeliczeniowym mającym zastosowanie do kwoty wyrażonej w ecu, określonej w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 627/85, jest rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w dniu przejścia produktów do składowania, określonego w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia.
5. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do cen sprzedaży ustalonych zaliczkowo w ecu na podstawie art. 9 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, dla nieprzetworzonych suszonych winogron i fig przechowywanych przez agencje składujące, jest dzień przejęcia produktów przez kupującego lub data zapłaty, jeżeli jest ona uiszczona wcześniej.
6.
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do ofert, określonych w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 626/85 oraz do minimalnych cen sprzedaży, określonych zgodnie z art. 15 tego rozporządzenia, jest ostateczny termin składania ofert przetargowych, ustanowiony zgodnie z art. 12 tego rozporządzenia.
7. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do kwoty zabezpieczenia wyrażonej w ecu, określonej w art. 9 ust. 3 akapit drugi oraz w art. 9 ust. 7 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2201/96, jest data złożenia oferty przetargowej lub wniosku o nabycie.
Artykuł 9
(Pomoc w odniesieniu do szparagów przeznaczonych do przetwórstwa)
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do tymczasowej pomocy zryczałtowanej dla produkcji szparagów przeznaczonych do przetwórstwa, wprowadzonej art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, jest dzień 1 stycznia danego roku, tytułem której pomoc ta została przyznana.
Artykuł 10
(Handel z państwami trzecimi)
Artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 stosuje się do:
- cen minimalnych i opłat wyrównawczych ustalonych dla suszonych winogron i niektórych rodzajów przetworzonych wiśni, zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2201/96,
- refundacji wywozowych przewidzianych w art. 16 tego rozporządzenia, i
- opłaty wywozowej przewidzianej w art. 20 tego rozporządzenia.
TYTUŁ III
OWOCE CYTRUSOWE PRZEZNACZONE DO PRZETWÓRSTWA
Artykuł 11
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy skierowanej do organizacji producentów, przewidzianej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, jest pierwszy dzień miesiąca dostarczenia partii produktów do zakładu przetwórczego w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1169/97.
TYTUŁ IV
INNE ŚRODKI
Artykuł 12
(Orzechy i chleb świętojański)
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do corocznej wymiany na walutę krajową kwoty maksymalnej pomocy w przeliczeniu na hektar, udzielanej w celu poprawy jakości i wprowadzenia do obrotu orzechów i chleba świętojańskiego, ustalonej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 790/89, jest dzień 1 stycznia danego roku, w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 2159/89.
Artykuł 13
(Maliny przeznaczone do przetwórstwa)
1. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do wyrażonej w ecu kwoty, przewidzianej w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1991/92, pomocy zryczałtowanej dla organizacji producentów, określonej w art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, jest pierwszy dzień roku gospodarczego następującego po dacie szczególnego uznania danej organizacji.
2. Kursem przeliczeniowym mającym zastosowanie do corocznej wymiany na walutę krajową kwoty maksymalnej w przeliczeniu na hektar, przewidzianej w art. 6 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1991/92, jest rolniczy kurs przeliczeniowy, obowiązujący pierwszego dnia danego roku gospodarczego.
Artykuł 14
(Poseidom)
1. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy na rzecz zaopatrzenia rynku regionalnego, przewidzianej w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, jest pierwszy dzień miesiąca dostawy danych produktów, poświadczonej dokumentami towarzyszącymi, określonymi w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 489/97.
2. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy finansowej do produkcji wanilii zielonej, przewidzianej w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, jest pierwszy dzień miesiąca przejęcia produktów przez przetwórcę, który otrzymał zezwolenie w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (WE) nr 489/97.
3. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy produkcyjnej do olejków eterycznych bodziszka i palczatki, przewidzianej w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, jest pierwszy dzień miesiąca przejęcia produktów przez lokalne organy skupu i zbytu, które otrzymały zezwolenie w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 489/97.
4. Dla celów określania i wypłacania pomocy do dystrybucji niektórych produktów zbieranych w FOD, określonych w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego jest pierwszy dzień przejęcia produktów przez kupującego; tam gdzie zastosowanie ma art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, używany kurs przeliczeniowy jest kursem obowiązującym rzeczonego dnia.
Artykuł 15
(Poseima)
1. Terminem operacyjnym kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do bezpieczeństwa przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2999/92, jest dzień złożenia wniosku o zaświadczenie o pomoc.
2.
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy dla programów inicjatyw, określonych w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92, jest dzień 1 stycznia roku realizacji danego programu inicjatyw.
3. Dla celów określania i wypłacania pomocy dla dystrybucji niektórych produktów tropikalnych zbieranych na Azorach i Maderze, określonych w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego jest pierwszy dzień przejęcia produktów przez kupującego; w przypadku gdy zastosowanie ma art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, używany kurs przeliczeniowy jest kursem obowiązującym rzeczonego dnia.
4. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do kwot wyrażonych w ecu w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92, jest ostateczny termin składania ofert przetargowych.
5.
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy do produkcji ananasów, przewidzianej w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92, jest pierwszy dzień danego okresu zbiorów, w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3518/92.
Artykuł 16
(Poseican)
1.
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do pomocy dla programów inicjatyw określonych w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, jest dzień 1 stycznia roku realizacji danego programu inicjatyw.
2. Dla celów określania i wypłacania pomocy dla dystrybucji niektórych produktów tropikalnych zbieranych na Wyspach Kanaryjskich określonych w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego jest pierwszy dzień przejęcia produktów przez kupującego; w przypadku gdy zastosowanie ma art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, używany kurs przeliczeniowy jest kursem obowiązującym rzeczonego dnia.
3. Terminem operacyjnym kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do kwot wyrażonych w ecu w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, jest ostateczny termin składania ofert przetargowych.
Artykuł 17
(Reorganizacja produkcji jabłek, gruszek, brzoskwiń i nektaryn)
Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego mającym zastosowanie do premii za wykarczowanie, określonej w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/97, jest dzień 1 stycznia roku, w którym podjęto decyzję o udzieleniu premii.
TYTUŁ V
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 18
Dla celów niniejszego rozporządzenia przejście partii produktu oznacza rozpoczęcie jej efektywnej dostawy.
Artykuł 19
Rozporządzenie (EWG) nr 1445/93 niniejszym traci moc.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 299/98
z dnia 5 lutego 1998 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 2351/97 zawieszające preferencyjne stawki celne i ponownie ustanawiające stawkę Wspólnej Taryfy Celnej na przywóz róż gałązkowych drobnokwiatowych pochodzących z Maroka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w imporcie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1300/97 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: szczegółowa kontrola rozporządzenia Komisji (WE) nr 2350/97 z dnia 27 listopada 1997 r. ustalającego ceny produkcji i przywozu goździków oraz róż z uwzględnieniem zastosowania przepisów regulujących przywóz niektórych produktów upraw kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [3] wykazała, że w Załączniku do wymienionego rozporządzenia występują błędy odnośnie do róż gałązkowych drobnokwiatowych; w poprawnej wersji Załącznika nie ma liczby, która odnosi się do róż gałązkowych drobnokwiatowych przywożonych z Maroka; a zatem preferencyjne cła ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1981/94 z dnia 25 lipca 1994 r. otwierającym i ustalającym zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami na przywóz różnych produktów pochodzących z Algierii, Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Malty, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, Tunezji i Turcji oraz ustalającym szczegółowe zasady rozszerzania i dostosowania tych kontyngentów [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1667/97 [5], powinny zostać utrzymane, natomiast rozporządzenie Komisji (WE) nr 2351/97 [6] powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym przywraca się preferencyjne stawki celne na przywóz róż gałązkowych drobnokwiatowych pochodzących z Maroka, z mocą od dnia 30 listopada 1997 r.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 2351/97 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 327/98
z dnia 10 lutego 1998 r.
otwierające niektóre kontyngenty celne na przywóz ryżu i ryżu łamanego oraz stanowiące o administrowaniu nimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie realizacji zobowiązań wymienionych w liście CXL przygotowanej po zakończeniu negocjacji GATT XXIV(6) [1], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając decyzję Rady 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dotyczącą wyników konsultacji z Tajlandią stosownie do art. XXIII GATT [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach negocjacji prowadzonych stosownie do art. XXIV(6) GATT po przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji do Wspólnoty Europejskiej uzgodniono otwarcie od dnia 1 stycznia 1996 r. rocznych kontyngentów przywozowych na 63000 ton częściowo lub całkowicie mielonego ryżu oznaczonego kodem CN 100630 przy zerowej stawce cła oraz na 20000 ton ryżu łuskanego oznaczonego kodem CN 100620 przy stałej stawce celnej 88 ECU za tonę; kontyngenty te uwzględniono na liście Wspólnoty Europejskiej przewidzianej w art. II ust. 1 lit. a) GATT 1994; podczas negocjacji uzgodniono ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej, że odbędą się dalsze konsultacje na temat sposobu realizacji uzgodnionych kontyngentów; negocjacje te jeszcze nie zostały zakończone; przywóz ryżu ze Stanów Zjednoczonych w ramach kontyngentów celnych może mieć miejsce dopiero po zakończeniu konsultacji;
w ramach konsultacji z Tajlandią stosownie do art. XXIII GATT uzgodniono otwarcie rocznego kontyngentu na 80000 ton ryżu łamanego oznaczonego kodem CN 10064000 przy stawce celnej obniżonej o 28 ECU za tonę;
wymienione wyżej zobowiązania przewidują, że rozdział tych kontyngentów ma uwzględniać tradycyjnych dostawców;
z myślą o tym, aby przywóz w ramach tych kontyngentów nie spowodował zakłóceń w normalnym handlu ryżem uprawianym we Wspólnocie, przywóz ten będzie rozłożony w ciągu roku tak, aby mógł łatwiej zostać wchłonięty przez rynek wspólnotowy;
mając na względzie poprawne administrowanie wyżej wymienionymi kontyngentami, a zwłaszcza w celu zapewnienia, że nie zostaną przekroczone ustalone ilości, należy określić specjalne szczegółowe zasady dotyczące składania wniosków i wydawania zezwoleń; takie szczegółowe zasady muszą stanowić albo uzupełnienie, albo też odstępstwo od rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1998 r., określającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zezwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczaniu refundacji dla produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1404/97 [4];
należy ustalić, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r., określające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu zezwoleń na przywóz i wywóz na zboża i ryż [5], po raz ostatni zmienione rozporządzeniem (WE) nr 932/97 [6], obowiązuje w ramach niniejszego rozporządzenia;
Komisja przyjęła środki dotyczące otwarcia i administrowania tymi kontyngentami celnymi dnia 5 lipca 1996 r.; środki te nie były zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż; Komisja wstrzymała ich zastosowanie i powiadomiła o nich Radę; zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [8], Rada w ciągu miesiąca przyjęła odmienną decyzję; decyzja ta odnosi się do monitorowania przez Komisję tradycyjnych przepływów handlowych do Wspólnoty, zwłaszcza w zakresie przywozu w małych opakowaniach, oraz do możliwego ryzyka dotowania; należy zatem uwzględnić postanowienia wprowadzone przez Radę w tym zakresie rozporządzeniem (WE) nr 1522/96 z dnia 24 lipca 1996 r., otwierającym i określającym stosowanie pewnych kontyngentów celnych na przywóz ryżu i ryżu łamanego [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 112/97 [10];
w ramach konsultacji z Tajlandią stosownie do art. XXIII GATT uzgodniono dostosowanie pewnych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1522/96, w szczególności tych dotyczących okresu ważności zezwoleń na przywóz oraz rozdziału kontyngentów na ryż całkowicie mielony i ryż łamany; aby przestrzegać wyników tych konsultacji, transzę ze stycznia 1998 r. na częściowo i całkowicie mielony ryż pochodzący z Tajlandii oraz na ryż łamany z wszystkich krajów pochodzenia należy uzupełnić o dodatkową transzę, która zostanie otwarta z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
do celów jasności i przejrzystości rozporządzenie (WE) nr 1522/96 należy uchylić i zastąpić niniejszym rozporządzeniem;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie dostarczył swojej opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwarte zostają roczne kontyngenty celne na przywóz do Wspólnoty:
a) 63000 ton częściowo i całkowicie mielonego ryżu oznaczonego kodem CN 100630 przy zerowej stawce celnej (numer kolejny kontyngentu 09.4076), następująco rozłożonego na kraje pochodzenia:
- 38721 ton ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej,
- 21455 ton z Tajlandii,
- 1019 ton z Australii,
- 1805 ton z innych krajów;
b) 20000 ton ryżu łuskanego oznaczonego kodem CN 100620 przy stawce cła 88 ECU za tonę (numer kolejny kontyngentu 09.4077), następująco rozłożonego na kraje pochodzenia:
- 10429 ton z Australii,
- 7642 tony ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej,
- 1812 ton z Tajlandii,
- 117 ton z innych krajów;
c) 80000 ton ryżu łamanego oznaczonego kodem CN 10064000 przy stawce celnej obniżonej o 28 ECU za tonę od cła ustalonego w nomenklaturze scalonej (numer kolejny kontyngentu 09.4078), następująco rozłożonego na kraje pochodzenia:
- 41600 ton z Tajlandii,
- 12913 ton z Australii,
- 8503 tony z Gujany,
- 7281 ton ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej,
- 9703 tony z innych krajów.
2. Niezależnie od art. 2 ust. 3 akapit drugi ilości ryżu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), nie będą przywożone w ramach kontyngentów celnych do czasu zakończenia konsultacji ze Stanami Zjednoczonymi.
Artykuł 2
1.
Zezwolenia na przywóz będą wydawane na ilości określone dla kontyngentów, o których mowa w art. 1, w ramach następujących transz wyrażonych w tonach:
a) w przypadku kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. a):
_BAR_ Styczeń _BAR_ Kwiecień _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
Stany Zjednoczone _BAR_ 9681 _BAR_ 19360 _BAR_ 9680 _BAR_ — _BAR_
Tajlandia _BAR_ 10727 _BAR_ 5364 _BAR_ 5364 _BAR_ — _BAR_
Australia _BAR_ — _BAR_ 1019 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Inne kraje _BAR_ — _BAR_ 1805 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
_BAR_ 20408 _BAR_ 27548 _BAR_ 15044 _BAR_ — _BAR_
b) w przypadku kontyngentów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b):
_BAR_ Styczeń _BAR_ Kwiecień _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
Australia _BAR_ 2608 _BAR_ 5214 _BAR_ 2607 _BAR_ — _BAR_
Stany Zjednoczone _BAR_ 1911 _BAR_ 3821 _BAR_ 1910 _BAR_ — _BAR_
Tajlandia _BAR_ — _BAR_ 1812 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Inne kraje _BAR_ — _BAR_ 117 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
_BAR_ 4519 _BAR_ 10964 _BAR_ 4517 _BAR_ — _BAR_
c) w przypadku kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c):
_BAR_ Styczeń _BAR_ Lipiec _BAR_
Tajlandia _BAR_ 29120 _BAR_ 12480 _BAR_
Australia _BAR_ 6456 _BAR_ 6457 _BAR_
Gujana _BAR_ 4251 _BAR_ 4252 _BAR_
Stany Zjednoczone _BAR_ 3640 _BAR_ 3641 _BAR_
Inne kraje _BAR_ 4851 _BAR_ 4852 _BAR_
_BAR_ 48318 _BAR_ 31682 _BAR_
2.
Jednakże, aby umożliwić wydanie na styczeń 1998 r. zezwoleń na ilości określone w ust. 1 lit. a) w odniesieniu do produktów pochodzących z Tajlandii oraz w ust. 1 lit. c) w odniesieniu do wszystkich krajów pochodzenia, otwarta zostanie transza do maksymalnej wysokości:
i) ryż częściowo i całkowicie mielony oznaczony kodem CN
100630
Kraj pochodzenia _BAR_ Ilość _BAR_
Tajlandia _BAR_ 5363 _BAR_
ii) ryż łamany oznaczony kodem CN
10064000
Kraj pochodzenia _BAR_ Ilość _BAR_
Tajlandia _BAR_ 18720 _BAR_
Australia _BAR_ 3227 _BAR_
Gujana _BAR_ 2125 _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ 1820 _BAR_
Inne kraje _BAR_ 2426 _BAR_
Wnioski o wydanie zezwolenia składa się w ciągu 10 dni roboczych od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Ilości nieobjęte zezwoleniami na przywóz, wydanymi w odniesieniu do transzy, będą przenoszone do następnej transzy odpowiedniego kontyngentu.
W przypadku ilości nieobjętych zezwoleniami na przywóz wydanymi w ramach transzy wrześniowej wnioski o zezwolenia na przywóz można składać w odniesieniu do wszystkich krajów pochodzenia objętych odpowiednim kontyngentem w ramach dodatkowej transzy z października stosownie do art. 4 ust. 1, z wyjątkiem ilości ustalonych w ust. 1 lit. c) powyżej.
Artykuł 3
W przypadku wniosków o zezwolenia na przywóz, składanych w odniesieniu do ryżu i ryżu łamanego pochodzącego z Tajlandii oraz ryżu pochodzącego z Australii w ramach ustaleń określonych w art. 1, dołączony do nich musi być oryginał świadectwa wywozowego, zgodnego ze wzorem w załącznikach I i II, wydanego przez właściwy organ krajów w nich wskazanych.
W przypadku rubryk 7, 8 i 9 załącznika I wpisy nie są obowiązkowe.
Świadectwa wywozowe wydane w odniesieniu do transz wskazanych w art. 2 są ważne tylko na dany rok.
Artykuł 4
1.
Wnioski o zezwolenia składa się u właściwych władz danego Państwa Członkowskiego w ciągu pierwszych 10 dni roboczych miesiąca odpowiadającego każdej transzy.
2.
Niezależnie od art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 zabezpieczeniem zezwolenia na przywóz jest:
- 46 ECU za tonę dla kontyngentów przewidzianych w art. 1 ust. 1 lit. a),
- 22 ECU za tonę dla kontyngentów przewidzianych w art. 1 ust. 1 lit. b),
- 5 ECU za tonę dla kontyngentów przewidzianych w art. 1 ust. 1 lit. c).
3.
Kraj pochodzenia jest wpisywany w części 8 wniosku o wydanie zezwoleń na przywóz i samego zezwolenia, a wyrażenie "tak" jest zaznaczane krzyżykiem.
4.
W części 24 zezwoleń wpisane zostaje jedno z następujących sformułowań:
a) w przypadku kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. a):
- Exención del derecho de aduana hasta la cantidad indicada en las casillas 17 y 18 del presente certificado [Reglamento (CE) no 327/98],
- Toldfri op til den mængde, der er angivet i rubrik 17 og 18 i denne licens (Forordning (EF) nr. 327/98),
- Zollfrei bis zu der in den Feldern 17 und 18 dieser Lizenz angegebenen Menge (Verordnung (EG) Nr. 327/98),
- Ατελώς μέχρι την ποσότητα που ορίζεται στα τετραγωνίδια 17 και 18 του παρόντος πιστοποιητικού [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
327/98],
- Exemption from customs duty up to the quantity indicated in sections 17 and 18 of this licence (Regulation (EC) No 327/98),
- Exemption du droit de douane jusqu'à la quantité indiquée dans les cases 17 et 18 du présent certificat [Règlement (CE) no 327/98],
- Esenzione dal dazio doganale limitatamente alla quantità indicata nelle caselle 17 e 18 del presente titolo [regolamento (CE) n. 327/98],
- Vrijgesteld van douanerecht voor ten hoogste de in de vakken 17 en 18 van dit certificaat vermelde hoeveelheid (Verordening (EG) nr. 327/98),
- Isenção de direito aduaneiro até à quantidade indicada nas casas 17 e 18 do presente certificado [Regulamento (CE) n.o 327/98],
- Tullivapaa tämän todistuksen kohdissa 17 ja 18 esitettyyn määrään asti (asetus (EY) N:o 327/98),
- Tullfri upp till den mängd som anges i fält 17 och 18 i denna licens (Förordning (EG) nr 327/98);
b) w przypadku kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b):
- Derecho de aduana reducido a 88 ecus/t hasta la cantidad indicada en las casillas 17 y 18 del presente certificado [Reglamento (CE) no 327/98],
- Nedsat told 88 ECU/t op til den mængde, der er angivet i rubrik 17 og 18 i denne licens (Forordning (EF) nr. 327/98),
- Ermäßigter Zollsatz von 88 ECU/t bis zu der in den Feldern 17 und 18 dieser Lizenz angegebenen Menge (Verordnung (EG) Nr. 327/98),
- Μειωμένος δασμός σε 88 Ecu ανά τόνο μέχρι την ποσότητα που ορίζεται στα τετραγωνίδια 17 και 18 του παρόντος πιστοποιητικού [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
327/98],
- Reduced duty to ECU 88 per tonne up to the quantity indicated in sections 17 and 18 of this licence (Regulation (EC) No 327/98),
- Droit réduit à 88 écus par tonne jusqu'à la quantité indiquée dans les cases 17 et 18 du présent certificat (Règlement (CE) no 327/98),
- Dazio ridotto a 88 ECU/t limitatamente alla quantità indicata nelle caselle 17 e 18 del presente titolo (regolamento (CE) n. 327/98),
- Verminderd douanerecht van 88 ECU/ton voor ten hoogste de in de vakken 17 en 18 van dit certificaat vermelde hoeveelheid (Verordening (EG) nr. 327/98),
- Direito reduzido a 88 ecus/t até à quantidade indicada nas casas 17 e 18 do presente certificado [Regulamento (CE) n.o 327/98],
- Tulli, joka on alennettu 88 ecuun/t tämän todistuksen kohdissa 17 ja 18 esitettyyn määrään asti (asetus (EY) N:o 327/98),
- Tullsatsen nedsatt till 88 ecu/t upp till den mängd som anges i fält 17 och 18 i denna licens (Förordning (EG) nr 327/98);
c) w przypadku kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c):
- Derecho de aduana reducido de 28 ecus/t hasta la cantidad indicada en las casillas 17 y 18 del presente certificado [Reglamento (CE) no 327/98],
- Reduceret afgift med 28 ECU/t op til den mængde, der er angivet i rubrik 17 og 18 i denne licens (Forordning (EF) nr. 327/98),
- Um 28 ECU/t ermäßigter Zollsatz bis zu der in den Feldern 17 und 18 dieser Lizenz angegebenen Menge (Verordnung (EG) Nr. 327/98),
- Μειωμένος δασμός κατά 28 Ecu ανά τόνο μέχρι την ποσότητα που ορίζεται στα τετραγωνίδια 17 και 18 του παρόντος πιστοποιητικού [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
327/98],
- Reduced duty by ECU 28 per tonne up to the quantity indicated in sections 17 and 18 of this licence (Regulation (EC) No 327/98),
- Droit réduit de 28 écus par tonne jusqu'à la quantité indiquée dans les cases 17 et 18 du présent certificat (Règlement (CE) no 327/98),
- Dazio ridotto di 28 ECU/t limitatamente alla quantità indicata nelle caselle 17 e 18 del presente titolo (regolamento (CE) n. 327/98),
- Douanerecht verminderd met 28 ECU/ton voor ten hoogste de in de vakken 17 en 18 van dit certificaat vermelde hoeveelheid (Verordening (EG) nr. 327/98),
- Direito reduzido em 28 ecus/t até à quantidade indicada nas casas 17 e 18 do presente certificado [Regulamento (CE) n.o 327/98],
- Tulli, jota on alennettu 28 ecua/t tämän todistuksen kohdissa 17 ja 18 esitettyyn määrään asti (asetus (EY) N:o 327/98),
- Tullsatsen nedsatt med 28 ecu/t upp till den mängd som anges i fält 17 och 18 i denna licens (Förordning (EG) nr 327/98).
5.
Wnioski o zezwolenia na przywóz będą przyjmowane tylko wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:
- wnioski muszą składać osoby fizyczne lub prawne, które przynajmniej przez jeden rok z trzech lat poprzedzających datę złożenia wniosku zajmowały się handlem ryżem lub składały wnioski o udzielenie zezwolenia na przywóz dotyczące ryżu i są wpisane do rejestru publicznego Państwa Członkowskiego,
- wnioskodawcy muszą przedłożyć swoje wnioski w Państwie Członkowskim, gdzie wpisani są do rejestru publicznego.
Jeżeli wnioski są składane przez tę samą osobę w dwóch lub większej liczbie Państw Członkowskich, żaden z tych wniosków nie zostanie przyjęty,
- jeżeli nie jest wymagane żadne świadectwo wywozowe, wnioskodawcy muszą złożyć tylko jeden wniosek w granicach maksymalnej ilości przewidzianej w odniesieniu do każdej transzy i kraju pochodzenia.
Artykuł 5
1.
W ciągu dwóch dni roboczych od ostatecznego terminu składania wniosków o zezwolenia Państwo Członkowskie powiadamia Komisję faksem lub teleksem i zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia o ilościach, w rozbiciu na ośmiocyfrowe kody CN i kraje pochodzenia, objętych wnioskami o wydanie zezwoleń na przywóz, wraz ze szczegółowymi informacjami na temat liczby wnioskowanych zezwoleń oraz nazwą i adresem każdego wnioskodawcy.
Powiadomienie takie zostanie również przekazane, jeżeli w danym Państwie Członkowskim nie złożono żadnego wniosku.
Powyższa informacja musi być przekazana niezależnie od informacji dotyczących innych wniosków o zezwolenie na przywóz ryżu i zgodnie z tą samą procedurą.
2.
W ciągu 10 dni od ostatecznej daty powiadomienia przez Państwa Członkowskie Komisja:
- zadecyduje, w jakim zakresie można przyjąć wnioski.
Jeżeli wnioskowane ilości przekraczają ilości dostępne w odniesieniu do danej transzy i kraju pochodzenia, określi procent redukcji, jaką należy zastosować do każdego wniosku,
- ustali ilości dostępne w ramach następnej transzy i ewentualnie w ramach dodatkowej transzy październikowej.
3.
Jeżeli redukcja, o której mowa w ust. 2 akapit pierwszy, spowoduje, że jeden lub więcej wniosków dotyczy ilości mniejszych niż 20 ton na wniosek, Państwo Członkowskie rozdzieli sumę tych ilości poprzez rozlosowanie partii 20-tonowych i ewentualnie pozostałej partii.
Artykuł 6
1.
W ciągu trzech dni roboczych od dnia publikacji decyzji Komisji wydawane są zezwolenia na przywóz na ilości określone w wyniku zastosowania art. 5 ust. 2.
Jeżeli ilości objęte zezwoleniami na przywóz są mniejsze od wnioskowanych, zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 2 jest proporcjonalnie zmniejszane.
2.
Nie uchybiając art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, prawa wynikające z zezwoleń na przywóz nie podlegają przeniesieniu.
Artykuł 7
1. Nie stosuje się art. 5 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
2. Korzyści celne przewidziane w art. 1 ust. 1 nie mają zastosowania do ilości przywożonych w ramach granic tolerancji określonych w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
3. Nie ma zastosowania art. 33 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
4. Nie uchybiając art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 i zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88:
- zezwolenia na przywóz na ryż łuskany, częściowo mielony i całkowicie mielony są ważne od faktycznego dnia wydania do końca trzeciego miesiąca od tej daty,
- zezwolenia na przywóz na ryż łamany będą ważne od faktycznego dnia wydania do dnia 31 grudnia roku wydania zezwolenia.
Jednak okres ważności zezwoleń na przywóz nie może wykraczać poza dzień 31 grudnia roku wydania.
Artykuł 8
Właściwe organy powiadamiają Komisję faksem lub teleksem i zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia:
- w ciągu dwóch dni roboczych od dnia wydania — o ilościach, w rozbiciu na ośmiocyfrowe kody CN i kraje pochodzenia, objętych wydanymi zezwoleniami na przywóz, z wyszczególnieniem daty wydania, numeru zezwolenia oraz nazwy i adresu posiadacza zezwolenia,
- w ciągu dwóch miesięcy od dnia wygaśnięcia okresu ważności każdego zezwolenia — o ilościach, w rozłożeniu na ośmiocyfrowe kody CN, opakowania i kraje pochodzenia, faktycznie wprowadzonych do swobodnego obrotu, z wyszczególnieniem daty wprowadzenia do swobodnego obrotu, numeru wykorzystanego zezwolenia oraz nazwy i adresu posiadacza zezwolenia.
Powiadomienia takie należy również przekazać, jeżeli nie wydano żadnego zezwolenia i nie nastąpił żaden przywóz.
Artykuł 9
1.
Komisja monitoruje ilości towarów przywożonych na mocy niniejszego rozporządzenia, mając w szczególności na uwadze ustalenie:
- zakresu, w jakim tradycyjne przepływy handlowe, w kategoriach wielkości i prezentacji, do powiększonej Wspólnoty uległy znaczącym zmianom, oraz
- czy występuje wtórne dotowanie pomiędzy wywozem bezpośrednio korzystającym z niniejszego rozporządzenia a wywozem podlegającym normalnym obciążeniom przywozowym.
2.
Jeżeli spełnione jest którekolwiek z kryteriów określonych w ust. 1, a w szczególności jeżeli przywóz ryżu w opakowaniach pięciokilogramowych lub mniejszych przekracza wielkość 33428 ton, a poza tym zawsze co roku, Komisja przedstawia Radzie raport uzupełniony w razie potrzeby o odpowiednie propozycje, mające na celu uniknięcie zakłóceń w sektorze ryżowym Wspólnoty.
3.
Ilości przywozowe w opakowaniach, o których mowa w ust. 2, i wprowadzone do swobodnego obrotu zostaną wskazane w odpowiednim zezwoleniu na przywóz, zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 3719/88.
Artykuł 10
1.
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1522/96.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do zezwoleń wydanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1522/96.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w trzecim dniu po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 339/98
z dnia 11 lutego 1998 r.
zmieniające załączniki I, II, III, V, VI, VII, VIII oraz IX do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1445/97 [2], w szczególności jego art. 19 w powiązaniu z jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzono zmiany w Nomenklaturze Scalonej, które są stosowane od dnia 1 stycznia 1998 r.;
Rada postanowiła na mocy decyzji z dnia 24 lipca 1997 r. [3] stosować na zasadach przejściowych wynegocjowaną z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
Umowa w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi nieobjętymi dwustronną Umową MFA w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Chińską Republiką Ludową, która jest stosowana od dnia 1 stycznia 1995 r. przez okres dwóch lat, została automatycznie przedłużona na okres kolejnego roku i będzie stosowana w 1998 r.;
Protokoły dodatkowe do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą a Bułgarią, Republiką Czeską, Węgrami, Polską, Rumunią i Słowacją wygasają w dniu 31 grudnia 1997 r.; Umowy z Albanią, Maltą, Marokiem, Słowenią i Tunezją wygasają w dniu 31 grudnia 1997 r.;
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2315/96 z dnia 25 listopada 1996 r.
[4] zawierające wykaz wyrobów włókienniczych i odzieżowych, które mają być włączone do GATT 1994 zgodnie z etapem 2 Umowy w sprawie wyrobów włókienniczych i odzieżowych z dniem 1 stycznia 1998 r.;
wszystkie wyżej wymienione elementy wymagają dokonania zmiany załączników I, II, III, V, VI, VII, VIII oraz IX do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, aby uwzględnić wprowadzone zmiany, mające zastosowanie do przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
- załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia,
- załącznik II zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia,
- załącznik III zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia,
- załącznik V zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia,
- załącznik VI zastępuje się załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia,
- załącznik VII zastępuje się załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia,
- załącznik VIII zastępuje się załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia,
- załącznik IX zastępuje się załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 374/98
z dnia 12 lutego 1998 r.
zmieniające art. 6 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1172/95 w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku zmiany dotyczącej terytorium statystycznego Wspólnoty z dnia 1 stycznia 1997 r., wprowadzonej rozporządzeniem (WE) nr 476/97 [1] zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1172/95 [2], skreśla się odniesienia do wcześniejszej definicji terytorium statystycznego; należy zatem wprowadzić zmiany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1172/95;
od dnia 1 stycznia 1999 r. krajowa nomenklatura, stosowana obecnie w statystyce odnoszącej się do handlu towarami, zostanie zastąpiona nomenklaturą alfabetyczną, opartą na kodzie ISO alfa-2; w tym nowym kontekście oraz do celów harmonizacji wszystkie Państwa Członkowskie muszą stosować tę samą nomenklaturę przy sporządzaniu danych statystycznych i przekazywaniu ich do Eurostatu; należy zatem wprowadzić zmiany w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1172/95, polegające na usunięciu możliwości stosowania nomenklatur innych państw na etapie gromadzenia danych przyznanej Państwom Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1172/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 1:
a) w lit. a) skreśla się tiret drugie;
b) w lit. b) skreśla się tiret trzecie;
c) lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) towarów określonych w art. 4 ust. 1 akapit drugi.";
2) w art. 9:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kod określony w nomenklaturze krajów, określonych w ust. 1, musi być podany dla każdego kraju.";
b) skreśla się ust. 3.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) 395/98
z dnia 19 lutego 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2807/83 ustanawiające szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2635/97 [2], w szczególności jego art. 19e ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 779/97 [3] wprowadza uzgodnienia dotyczące zarządzania nakładami połowowymi na Morzu Bałtyckim z mocą od dnia 1 stycznia 1998 r.;
rozporządzenie (WE) nr 2635/97 zmieniło rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 w celu zapewnienia zgodności z ustaleniami dotyczącymi zarządzania nakładami połowowymi na Morzu Bałtyckim;
zmiany te odnoszą się między innymi do przepisów dotyczących zapisywania w dzienniku połowowym danych o nakładach połowowych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2807/83 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2945/95 [5], ustanawia zasady zapisywania informacji o połowach ryb prowadzonych przez Państwa Członkowskie;
zgodnie z art. 19e ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 należy ustanowić szczegółowe zasady zapisywania w dzienniku połowowym informacji o nakładzie połowowym, w celu wykonania uzgodnień dotyczących zarządzania nakładem połowowym określonym w rozporządzeniu (WE) nr 779/97;
rozporządzenie (EWG) nr 2807/83 powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2807/83 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1a ust. 1 po "rozporządzenie Rady (WE) nr 685/95" dodaje się: "i w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 779/97 [6]"
2. w załączniku VIa:
- w kolumnie
"Grupa gatunków docelowych"
dodaje się, co następuje:
"ANANDROMICZNE SŁODKOWODNE _BAR_ I Łosoś, troć oraz ryby słodkowodne," _BAR_
- w kolumnie
"Strefy nakładu"
dodaje się, co następuje:
"T : Obszary IBSFC (podrejony 22-32)
U : Jednostka Zarządzająca 3 [7]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 410/98
z dnia 16 lutego 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 [4] ustanowiło wspólne ramy dla gromadzenia, tworzenia, przekazywania oraz oceny statystyk wspólnotowych w zakresie struktury, działalności, konkurencyjności i wyników przedsiębiorstw we Wspólnocie;
rozwój w dziedzinie wspólnotowej integracji walutowej, gospodarczej oraz społecznej wymaga rozszerzenia wspomnianych ram na sektor ubezpieczeń;
opracowywanie rachunków krajowych i regionalnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96 [5] wymaga porównywalnych, kompletnych i wiarygodnych statystyk ubezpieczeniowych;
konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 na podstawie dyrektyw Rady 92/49/EWG [6] oraz 92/96/EWG [7], wprowadzających rynek wewnętrzny bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie oraz na podstawie dyrektywy Rady 91/674/EWG [8] w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń;
przeprowadzono konsultacje z Komitetem ds. Programu Statystycznego, powołanym na mocy decyzji 89/382/EWG, Euratom, [9] oraz z Komitetem ds. Ubezpieczeń, powołanym na mocy dyrektywy 91/675/EWG [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 58/97 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— moduł szczegółowy dla statystyk strukturalnych w ubezpieczeniach, określony w załączniku 5".
2.
Dodaje się załącznik 5, o treści podanej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 411/98
z dnia 16 lutego 1998 r.
w sprawie dodatkowych norm ochrony zwierząt obowiązujących w pojazdach kołowych, używanych do przewozu zwierząt w czasie dłuższym niż osiem godzin
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu [1], w szczególności jej art. 13 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 5 część A ust. 1 lit. c) dyrektywy 91/628/EWG konieczne jest opracowanie wymagań dotyczących środków transportu, które to zapewnią zgodność z wymaganiami wspólnotowymi odnośnie do warunków utrzymania zwierząt, w szczególności tych, które należy ustanowić zgodnie z art. 13 ust. 1;
należy ustanowić wymagania dla domowych zwierząt jednokopytnych oraz bydła, owiec, kóz i świń transportowanych dłużej niż osiem godzin, mające zastosowanie do typów transportu określonych w niniejszym rozporządzeniu, dodatkowo do tych ustanowionych w rozdziale VII ust. 3 Załącznika do dyrektywy 91/628/EWG dotyczących stosowanych środków transportu;
zwierzęta wymienionych gatunków są głównie transportowane drogami; dlatego konieczne jest ustanowienie we wstępnej fazie dodatkowych norm, które muszą spełniać pojazdy kołowe, jeżeli mają być używane do transportu zwierząt określonych gatunków w podróży powyżej ośmiu godzin;
jednakże te dodatkowe normy, które muszą spełniać pojazdy kołowe, są ustanowione bez uszczerbku dla środków, które będą podjęte odnośnie do dodatkowych norm odnoszących się do przewozu zwierząt innymi środkami transportu, w szczególności do transportu drogą morską lub koleją. W oczekiwaniu na przyjęcia przyszłych środków przepisy rozdziału VII ust. 3 Załącznika do dyrektywy 91/628/EWG należy stosować w odniesieniu do transportu żywego inwentarza innymi środkami transportu;
w trosce o warunki utrzymania wspomnianych zwierząt należy ustanowić dodatkowe normy skutkujące szczególnymi zobowiązaniami, zwłaszcza dotyczącymi dostępu do pojazdu, oddzieleniu zwierząt ruchomymi przegrodami, szczegółowych instrukcji odnośnie do karmienia i pojenia oraz odpowiedniej wentylacji w oparciu o obowiązkowy system wentylacji lub system, który zapewni odpowiedni przedział temperatur;
wybór jednego lub kilku z powyższych systemów nie może naruszyć zasady swobodnego przepływu zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tam gdzie czas trwania podróży, opisany w rozdziale VII ust. 2 Załącznika do dyrektywy 91/628/EWG przekracza osiem godzin, pojazdy kołowe używane do transportu domowych zwierząt jednokopytnych oraz bydła, owiec, kóz i świń wewnątrz Wspólnoty muszą spełniać dodatkowe wymagania określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. Komisja przedłoży Radzie raport opracowany na podstawie opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności odnośnie do stosowania różnego rodzaju systemów wentylacyjnych, wraz z odpowiednimi wnioskami, które uwzględnią wyniki raportu.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów w sprawie tych wniosków nie później niż sześć miesięcy po ich przedłożeniu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 417/98
z dnia 20 lutego 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 429/90 w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 7a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 429/90 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [4], przewiduje, do czasu jego zawieszenia przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 19/98 [5], przyznawanie, w drodze zaproszenia do składania ofert, pomocy w odniesieniu do koncentratu masła wytwarzanego z masła lub śmietany pochodzących z rynku i przeznaczonego do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie; aby być objętym pomocą, wytwarzanie koncentratu masła, dodanie substancji wskaźnikowych oraz pakowanie musi odbyć się w ciągu 90 dni od końcowego terminu składania ofert przetargowych;
wyznaczenie maksymalnej kwoty pomocy dla sto osiemdziesiątego przetargu, dla którego końcowy termin składania ofert przetargowych upłynął w dniu 9 grudnia 1997 r., opóźniło się; Państwa Członkowskie zostały powiadomione o decyzji dopiero w dniu 9 stycznia 1998 r.; nieprzekraczalny termin dla produkcji koncentratu masła powinien zostać wydłużony do dnia 31 marca 1998 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 429/90 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże dla ilości koncentratu masła uznanych w ramach sto osiemdziesiątego przetargu, w odniesieniu do którego końcowy termin składania ofert przetargowych upłynął w dniu 9 grudnia 1997 r., termin określony w tiret pierwszym ustala się na dzień 31 marca 1998 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 420/98
z dnia 20 lutego 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: część B Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1756/93 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 569/96 [4], ustala terminy operacyjne mające zastosowanie na podstawie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 570/88 z dnia 16 lutego 1988 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania dopłat do śmietany, masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 531/96 [6]; rozporządzenie to zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 [7], które wprowadza, między innymi, możliwość stosowania śmietany, do której nie dodano substancji śladowych na mocy uzgodnień dotyczących pomocy; rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia tych zmian;
część D Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 ustala terminy operacyjne w odniesieniu do kosztów składowania, ponoszonych przez sprzedawcę w przypadku gdy masło lub odtłuszczone mleko w proszku oferowane do interwencji publicznej nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 454/95 z dnia 28 lutego 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady interwencji na rynku masła i śmietany [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 419/98 [9], oraz w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 322/96 z dnia 22 lutego 1996 r. ustanawiającego szczegółowe zasady publicznego składowania odtłuszczonego mleka w proszku [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 419/98; wspomniane koszty składowania ustalone są w odniesieniu do art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3597/90 z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie zasad rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1392/97 [12]; w celu zapewnienia spójności wyżej wymienione terminy operacyjne należy zastąpić terminami operacyjnymi przewidzianymi w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3597/90;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w części B.II pkt 6 otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
6.(WE) nr 2571/97 _BAR_ Cena w ofercie przetargowej przyjęta na podstawie procedury przetargowej określonej w art. 16 ust. 2 lit. d) _BAR_ rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu zapłaty;;" _BAR_
2) w części B.III pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
4.(WE) nr 2571/97 _BAR_ A.Kwota pomocy przyjęta na podstawie procedury przetargowej, określonej w art. 16 ust. 3 lit. d). _BAR_ i)Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym dodano substancje śladowe, określone w art. 6 ust. 1.ii)Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym koncentrat masła został wyprodukowany zgodnie z art. 22 ust. 3 lit. b) pkt i)iii)Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym masło bez substancji śladowych włączono do produktów pośrednich, określonych w art. 8 lub do produktów końcowych określonych w art. 4 ust. 1.iv)Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym śmietanę bez substancji śladowych włączono do produktów końcowych określonych w art. 4 ust. 1 pkt B. Jednakże w przypadkach, w których nieprzekraczalny termin określony w art. 11 zostaje przekroczony, rolniczym kursem przeliczeniowym jest kurs stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym upływa nieprzekraczalny termin. _BAR_
_BAR_ B.Kwota obniżki pomocy określona w art. 22 ust. 4 akapit trzeci _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym wygasa nieprzekraczalny termin określony w art. 11."; _BAR_
3) w części D pkt 2.A wyrazy "Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu przejęcia, w rozumieniu art. 5 ust. 1" zastępuje się wyrazami "Rolniczy kurs przeliczeniowy określony w art. 7 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 3597/90";
4) w części D pkt 3.A, wyrazy "Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu przejęcia danych towarów" zastępuje się wyrazami "Rolniczy kurs przeliczeniowy określony w art. 7 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 3597/90".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 426/98
z dnia 23 lutego 1998 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 121/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać triklabendazol;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać izofluran;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać teflubenzuron;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 447/98
z dnia 1 marca 1998 r.
w sprawie zgłoszeń, terminów i przesłuchań przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 [2], w szczególności jego art. 23,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wdrażające art. 85 i 86 Traktatu [3], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr (EWG) 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. wprowadzające reguły konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej [4], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 29,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4056/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego [5], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr (EWG) 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2410/92 [7], w szczególności jego art. 19,
po konsultacjach z Komitetem Doradczym ds. Koncentracji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89, w szczególności jego art. 23, zostało zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3384/94 [8] wykonujące rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 musi być zmodyfikowane w celu uwzględnienia tych zmian; doświadczenie w stosowaniu rozporządzenia (WE) nr 3384/94 ujawniło potrzebę ulepszenia niektórych aspektów proceduralnych niniejszego rozporządzenia; do celów przejrzystości należy zatem zastąpić je nowym rozporządzeniem.
(3) Komisja przyjęła decyzję 94/810/EWWiS, WE z dnia 12 grudnia 1994 r. w sprawie zakresu uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w procedurach dotyczących konkurencji przed Komisją [9].
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 oparte jest na zasadzie obowiązkowego zgłoszenia koncentracji przed wprowadzeniem ich życie; z jednej strony, zgłoszenie ma istotne skutki prawne, korzystne dla stron w zakresie planu koncentracji, z drugiej strony, niespełnienie obowiązku zgłoszenia naraża strony na grzywnę i może również pociągać za sobą ujemne następstwa cywilnoprawne; niezbędne zatem w interesie pewności prawnej jest dokładne określenie przedmiotu i treść informacji, które mają być przekazane w zgłoszeniu.
(5) Zadaniem stron zgłaszających jest pełne i rzetelne ujawnienie Komisji faktów i okoliczności istotnych do podjęcia decyzji w sprawie zgłaszanej koncentracji.
(6) W celu uproszczenia i przyspieszenia procesu badania zgłoszenia pożądane jest określenie formularza, który ma być wykorzystywany.
(7) Zgłoszenie rozpoczyna bieg terminów na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, należy również określić warunki dotyczące takich terminów, także czas, od którego zaczynają one obowiązywać, musi być określony.
(8) W interesie pewności prawnej należy ustanowić reguły obliczania terminów przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 4064/89; w szczególności rozpoczęcie i zakończenie biegu terminu oraz okoliczności powodujące zawieszenie biegu terminu, z należytym uwzględnieniem wymagań wynikających z wyjątkowo krótkich terminów prawnych, określonych powyżej; wobec braku szczególnych przepisów, określenie reguł mających zastosowanie do okresów, dat oraz terminów powinno opierać się na zasadach rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 [10].
(9) Przepisy odnoszące się do procedury Komisji muszą być sformułowane w taki sposób, aby w pełni zabezpieczały prawo do bycia wysłuchanym oraz prawo do obrony; do tych celów Komisja powinna wprowadzić rozróżnienie między stronami, które zgłaszają koncentrację, innymi stronami zaangażowanymi w plan koncentracji, stronami trzecimi oraz stronami, wobec których Komisja zamierza podjąć decyzję nakładającą grzywnę lub okresowe kary pieniężne.
(10) Komisja powinna przyznać stronom zgłaszającym oraz innym zaangażowanym stronom, jeśli o to wnioskują, możliwość nieformalnego i ściśle poufnego omówienia, jeszcze przed zgłoszeniem, zamierzonej koncentracji; ponadto po zgłoszeniu powinna ona utrzymać ścisły kontakt z tymi stronami w zakresie niezbędnym do omówienia z nimi wszelkich problemów praktycznych i prawnych, które ujawnią przy pierwszym badaniu sprawy i, jeśli to możliwe, usunięcia tych problemów za wspólnym porozumieniem.
(11) Zgodnie z zasadą prawa do obrony stronom zgłaszającym musi być przyznana możliwość przedstawienia uwag do wszelkich zastrzeżeń, jakie Komisja zamierza uwzględnić w swoich decyzjach; inne zaangażowane strony powinny zostać również powiadomione o zastrzeżeniach Komisji i należy przyznać im możliwość wyrażenia poglądów.
(12) Stronom trzecim mającym wystarczający interes należy przyznać również możliwość wyrażenia poglądów, jeśli złożą pisemny wniosek.
(13) Wszelkie osoby uprawnione do składania uwag powinny uczynić to na piśmie zarówno w interesie własnym, jak i w interesie dobrej administracji, bez uszczerbku dla swojego prawa do wnioskowania o formalne przesłuchanie, w odpowiednich przypadkach, celem uzupełnienia procedury pisemnej; jednakże w pilnych sprawach Komisja musi być w stanie przejść niezwłocznie do formalnych przesłuchań stron zgłaszających, innych zaangażowanych stron oraz stron trzecich.
(14) Należy określić prawa osób, które mają być przesłuchane, w jakim zakresie należy przyznać im dostęp do akt Komisji oraz na jakich warunkach mogą one być reprezentowane lub wspomagane.
(15) Komisja musi uwzględniać uzasadniony interes przedsiębiorstw w ochronie ich tajemnic handlowych i innych informacji poufnych.
(16) W celu umożliwienia Komisji dokonania prawidłowej oceny zobowiązań, których celem jest osiągnięcie koncentracji zgodnej ze wspólnym rynkiem, oraz aby zapewnić należyte konsultacje z innymi zaangażowanymi stronami, stronami trzecimi oraz władzami Państw Członkowskich, jak przewidziano w rozporządzeniu (EWG) nr 4046/89, w szczególności jego art. 18 ust. 1 i 4, procedura i terminy składania takich zobowiązań, jak przewidziano w art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, muszą być ustanowione.
(17) Niezbędne jest również określenie reguł ustalania i obliczania terminów na odpowiedź, które są ustalane przez Komisję.
(18) Komitet Doradczy ds. Koncentracji musi wydać opinię na podstawie wstępnego projektu decyzji; musi on być zatem konsultowany w sprawie po zakończeniu badania tej sprawy; jednakże takie konsultacje nie stoją na przeszkodzie ponownemu rozpoczęciu przez Komisję badania, jeżeli będzie to konieczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZGŁOSZENIA
Artykuł 1
Osoby uprawnione do składania zgłoszeń
1. Zgłoszenia są składane przez osoby lub przedsiębiorstwa określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89.
2.
W przypadku gdy zgłoszenia zostały podpisane przez przedstawicieli osób lub przedsiębiorstw, tacy przedstawiciele przedstawiają pisemny dowód, że są upoważnieni do działania.
3.
Wspólne zgłoszenia powinny być składane przez wspólnego przedstawiciela upoważnionego do przekazywania i otrzymywania dokumentów w imieniu wszystkich zgłaszających stron.
Artykuł 2
Składanie zgłoszeń
1.
Zgłoszenia są składane w sposób określony w formularzu CO, jak wskazano w Załączniku.
Wspólne zgłoszenia przedkładane są na jednym formularzu.
2.
Jeden oryginał i 23 kopie formularza CO oraz dokumenty towarzyszące składane są Komisji na adres wskazany w formularzu CO.
3.
Dokumentami towarzyszącymi są oryginały albo ich kopie; w ostatnim przypadku strony zgłaszające potwierdzają, że są one prawdziwe i kompletne.
4.
Zgłoszenia dokonywane są w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Dla stron zgłaszających – język ten jest również językiem postępowania.
Dokumenty towarzyszące składane są w ich języku oryginalnym.
W przypadku gdy język oryginalny nie jest jednym z języków urzędowych Wspólnoty, załącza się tłumaczenie na język postępowania.
5.
W przypadku gdy zgłoszenia są dokonywane na podstawie art. 57 Porozumienia EOG, mogą one być w jednym z języków urzędowych Państw EFTA lub języku roboczy Urzędu Nadzoru EFTA.
Jeśli język wybrany do celów zgłoszenia nie jest językiem urzędowym Wspólnoty, zgłaszające strony jednocześnie uzupełniają wszelką dokumentację o tłumaczenie na język urzędowy Wspólnoty.
Język wybrany do tłumaczenia określa język stosowany przez Komisję jako język postępowania dla stron zgłaszających.
Artykuł 3
Informacje i dokumenty, które mają być przekazane
1.
Zgłoszenia zawierają informacje, w tym dokumenty, wymagane przez formularz CO.
Informacje muszą być prawdziwe i kompletne.
2.
Komisja może nie zachowywać obowiązku przekazania określonych informacji, w tym dokumentów, wymaganych przez formularz CO, w przypadku gdy Komisja uznaje, że takie informacje nie są niezbędne do zbadania sprawy.
3.
Komisja bezzwłocznie potwierdza na piśmie zgłaszającym stronom lub ich przedstawicielom otrzymanie zgłoszenia oraz jakiejkolwiek odpowiedzi na pismo wysłane przez Komisję na podstawie art. 4 ust. 2 i 4.
Artykuł 4
Dzień, w którym zgłoszenie staje się skuteczne
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 4 zgłoszenia stają się skuteczne z dniem, w którym Komisja je otrzyma.
2.
W przypadku gdy informacje, w tym dokumenty, zawarte w zgłoszeniu są w zakresie merytorycznym niekompletne, Komisja bezzwłocznie powiadamia na piśmie strony zgłaszające lub ich przedstawicieli oraz określa odpowiedni termin do skompletowania informacji.
W takich przypadkach zgłoszenie staje się skuteczne z dniem otrzymania przez Komisję kompletnych informacji.
3.
Istotne zmiany stanu faktycznego określonego w zgłoszeniu, które strony zgłaszające znają lub powinny znać, muszą być bezzwłocznie przekazane Komisji.
W takich przypadkach, gdy te istotne zmiany mogłyby mieć znaczący wpływ na ocenę koncentracji, zgłoszenie może być uznane przez Komisję za skuteczne z dniem, w którym Komisja otrzyma informacje dotyczące istotnych zmian; Komisja bezzwłocznie powiadamia o tym na piśmie strony zgłaszające lub ich przedstawicieli.
4.
Informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd uznaje się za niekompletne.
5.
Gdy Komisja opublikuje fakt dokonania zgłoszenia na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, określa dzień, w którym zgłoszenie zostało otrzymane.
W przypadku gdy w następstwie stosowania ust. 2, 3 i 4, dzień, w którym zgłoszenie staje się skuteczne, jest późniejszy od daty określonej w tej publikacji, Komisja wydaje kolejną publikację, w której podaje datę późniejszą.
Artykuł 5
Konwersja zgłoszenia
1. W przypadku gdy Komisja stwierdza, że zgłaszane działanie nie stanowi koncentracji w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, powiadamia na piśmie strony zgłaszające lub ich przedstawicieli. W takim przypadku Komisja, jeśli wnioskują o to strony zgłaszające, we właściwy sposób i z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, uznaje zgłoszenie za wniosek w rozumieniu art. 2, lub zgłoszenie w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 17, za wniosek w rozumieniu art. 12, lub jak zgłoszenie w rozumieniu art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, za wniosek w rozumieniu art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86, lub za wniosek w rozumieniu art. 3 ust. 2 lub art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 zdanie drugie Komisja może wymagać, aby informacje zawarte w zgłoszeniu zostały uzupełnione, w odpowiednim, ustalonym przez siebie terminie, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do oceny działania na podstawie rozporządzenia określonego w tym zdaniu.
Wniosek lub zgłoszenie uznaje się za spełniające wymogi tego rozporządzenia od daty początkowego zgłoszenia przypadku otrzymania przez Komisję dodatkowych informacji w ustalonym terminie.
ROZDZIAŁ II
TERMINY
Artykuł 6
Rozpoczęcie biegu terminów
1. Bieg terminu określonego w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 rozpoczyna się z początkiem dnia roboczego następującego po dacie otrzymania przez Państwo Członkowskie egzemplarza zgłoszenia.
2. Bieg terminu określonego w art. 9 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 rozpoczyna się z początkiem dnia roboczego następującego po dniu, w którym zgłoszenie staje się skuteczne, w rozumieniu art. 4 niniejszego rozporządzenia.
3. Bieg terminu określonego w art. 9 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 rozpoczyna się z początkiem dnia roboczego następującego po dniu, w którym Komisja powiadomiła Państwo Członkowskie.
4. Bieg terminu określonego w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 rozpoczyna się z początkiem dnia roboczego następującego po dniu, w którym zgłoszenie staje się skuteczne, w rozumieniu art. 4 niniejszego rozporządzenia.
5. Bieg terminu określonego w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 rozpoczyna się z początkiem dnia roboczego następującego po dniu wszczęcia postępowania.
6. Bieg terminu określonego w art. 22 ust. 4 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 rozpoczyna się z początkiem dnia roboczego następującego po dacie pierwszego z określonych zdarzeń.
Artykuł 7
Upływ terminów
1. Termin określony w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 upływa z końcem dnia, który trzeciego tygodnia następującego po tygodniu, w którym bieg terminu się rozpoczął, jest tym samym dniem tygodnia co dzień, od którego termin rozpoczyna bieg.
2.
Termin określony w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (EWG) 4064/89, upływa z końcem dnia, który w trzecim miesiącu następującym po miesiącu, w którym bieg terminu się rozpoczął, przypada na tę samą datę co dzień, od którego termin rozpoczyna bieg.
W przypadku gdy taki dzień nie występuje w danym miesiącu, termin upływa z końcem ostatniego dnia tego miesiąca.
3.
Termin określony w art. 9 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 upływa z końcem dnia, który w czwartym miesiącu następującym po miesiącu, w którym bieg terminu się rozpoczął, przypada na tę samą datę co dzień, od którego termin rozpoczyna bieg.
W przypadku gdy taki dzień nie występuje w danym miesiącu, termin upływa z końcem ostatniego dnia tego miesiąca.
4.
Termin określony w art. 10 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 upływa z końcem dnia, który w miesiącu następującym po miesiącu, w którym bieg terminu się rozpoczął, przypada na tę samą datę co dzień, od którego termin rozpoczyna bieg.
W przypadku gdy taki dzień nie występuje w danym miesiącu, termin upływa z końcem ostatniego dnia tego miesiąca.
5. Termin określony w art. 10 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 upływa z końcem dnia, który w szóstym tygodniu następującym po tygodniu, w którym bieg terminu się rozpoczął jest tym samym dniem tygodnia co dzień, od którego termin rozpoczyna bieg.
6.
Termin określony w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 upływa z końcem dnia, który czwartego miesiąca następującego po miesiącu, w którym bieg terminu się rozpoczął przypada na tę samą datę co dzień, od którego termin rozpoczyna bieg.
W przypadku gdy taki dzień nie występuje w danym miesiącu, termin upływa z końcem ostatniego dnia tego miesiąca.
7.
Termin określony w art. 22 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 upływa z końcem dnia, który w miesiącu następującym po miesiącu, w którym bieg terminu się rozpoczął, przypada na tę samą datę co dzień, od którego termin rozpoczyna bieg.
W przypadku gdy taki dzień nie występuje w danym miesiącu, termin upływa z końcem ostatniego dnia tego miesiąca.
8.
W przypadku gdy ostatni dzień biegu terminu nie jest dniem roboczym, upływa on z końcem kolejnego dnia roboczego.
Artykuł 8
Przywrócenie dni ustawowo wolnych od pracy
Gdy upływ terminu został określony zgodnie z art. 7, w przypadku gdy dni ustawowo wolne od pracy oraz inne dni wolne od pracy Komisji określone w art. 23 przypadają na terminy określone w art. 9, 10 i 22 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, do terminów tych dodaje się odpowiednią liczbę dni roboczych.
Artykuł 9
Zawieszenie biegu terminu
1. Bieg terminu określonego w art. 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 zostaje zawieszony w przypadku gdy Komisja, na podstawie art. 11 ust. 5 i art. 13 ust. 3 tego rozporządzenia, musi podjąć decyzję, ponieważ:
a) informacje, których wymagała Komisja na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, od jednej ze stron zgłaszających lub innej strony zaangażowanej, jak określono w art. 11 niniejszego rozporządzenia, nie zostały przekazane lub nie zostały przekazane w całości w terminie ustalonym przez Komisję;
b) informacje, których wymagała Komisja na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 od strony trzeciej, jak określono w art. 11 niniejszego rozporządzenia, nie zostały przekazane lub nie zostały przekazane w całości w terminie ustalonym przez Komisję ze względu na okoliczności, za które jest odpowiedzialna jedna ze stron zgłaszających, lub inna strona zaangażowana, jak określono w art. 11 niniejszego rozporządzenia;
c) jedna ze stron zgłaszających lub inna zaangażowana strona, jak określono w art. 11 niniejszego rozporządzenia odmówiła poddania się kontroli uznanej za niezbędną przez Komisję na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 lub odmówiła współpracy w prowadzeniu takiej kontroli zgodnie z tym przepisem;
d) strony zgłaszające nie powiadomiły Komisji o istotnych zmianach dotyczących stanu faktycznego przedstawionego w zgłoszeniu.
2. Bieg terminów określonych w art. 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 zostaje zawieszony:
a) w przypadkach określonych w ust. 1 lit. a) i b), na okres między upływem terminu wyznaczonego we wniosku o informacje a otrzymaniem kompletnych i prawdziwych informacji wymaganych na mocy decyzji;
b) w przypadkach określonych w ust. 1 lit. c), na okres między nieudaną próbą przeprowadzenia kontroli a zakończeniem kontroli nakazanej na mocy decyzji;
c) w przypadkach określonych w ust. 1 lit. d), na okres między wystąpieniem zmiany w stanie faktycznym tam określonym a otrzymaniem kompletnych i prawdziwych informacji wymaganych na mocy decyzji, lub zakończeniem kontroli nakazanej na mocy decyzji.
3.
Zawieszenie biegu terminu rozpoczyna się w dniu następującym po dniu, w którym wystąpiło wydarzenie powodujące zawieszenie. Kończy się ono z upływem dnia, w którym usunięto przyczynę zawieszenia.
W przypadku gdy dzień ten nie jest dniem roboczym, zawieszenie terminu kończy się z upływem następnego dnia roboczego.
Artykuł 10
Przestrzeganie terminów
1. Terminy określone w art. 9 ust. 4 i 5 oraz w art. 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 są dotrzymane, gdy Komisja podjęła odnośną decyzję przed upływem terminu.
2. Termin określony w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 jest dotrzymany, gdy Państwo Członkowskie przed upływem terminu powiadamia na piśmie Komisję.
3. Termin określony w art. 9 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 jest dotrzymany, gdy właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego publikuje przed upływem terminu jakiekolwiek sprawozdanie lub ogłasza wyniki badania koncentracji.
4. Termin określony w art. 22 ust. 4 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 jest dotrzymany, gdy wniosek złożony przez Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie jest otrzymany przez Komisję przed upływem terminu.
ROZDZIAŁ III
PRZESŁUCHANIE STRON I STRON TRZECICH
Artykuł 11
Strony, które mają być przesłuchane
Do celów prawa do bycia wysłuchanym, na podstawie art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, wyróżnia się następujące strony:
a) strony zgłaszające są to osoby lub przedsiębiorstwa składające zgłoszenie na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89;
b) inne zaangażowane strony są to strony planu koncentracji inne niż strony zgłaszające, takie jak sprzedawca oraz przedsiębiorstwo będące celem koncentracji;
c) strony trzecie, to jest osoby fizyczne lub prawne wykazujące wystarczający interes, w tym klienci, dostawcy oraz konkurenci, w szczególności członkowie organów administracyjnych lub zarządzających zainteresowanych przedsiębiorstw albo uznani przedstawiciele pracowników tych przedsiębiorstw;
d) strony, w odniesieniu do których Komisja zamierza podjąć decyzję na podstawie art. 14 lub 15 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89.
Artykuł 12
Decyzje w sprawie zawieszenia koncentracji
1. W przypadku gdy Komisja zamierza podjąć decyzję na podstawie art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, która wywrze negatywny skutek na jedną lub więcej stron, na podstawie art. 18 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, powiadamia ona na piśmie strony zgłaszające i inne zaangażowane strony o swych zastrzeżeniach oraz wyznacza termin, w ciągu którego mogą one przedstawić swoje poglądy.
2. W przypadku gdy Komisja, na podstawie art. 18 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 podjęła tymczasowo decyzję określoną w ust. 1 niniejszego artykułu, bez umożliwienia stronom zgłaszającym i innym stronom zaangażowanym przedstawienia swoich poglądów, przesyła im ona bezzwłocznie tekst decyzji tymczasowej oraz wyznacza termin, w ciągu którego mogą one przedstawić swoje poglądy.
Gdy tylko strony zgłaszające i inne zaangażowane strony przedstawią swoje poglądy, Komisja podejmuje ostateczną decyzję unieważniającą, zmieniającą lub potwierdzającą decyzję tymczasową.
W przypadku gdy nie przedstawiły one swoich poglądów w wyznaczonym terminie, tymczasowa decyzja Komisji staje się decyzją ostateczna z upływem tego terminu.
3.
Strony zgłaszające i inne strony zaangażowane w wyznaczonym terminie przedstawiają swoje poglądy na piśmie lub ustnie.
Mogą one potwierdzić na piśmie swoje ustne oświadczenia.
Artykuł 13
Decyzje dotyczące istoty sprawy
1. W przypadku gdy Komisja zamierza podjąć decyzję na podstawie art. 8 ust. 2 akapit drugi lub art. 8 ust. 3, 4 lub 5 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 przed konsultacją z Komitetem Doradczym ds. koncentracji, przesłuchuje ona strony na podstawie art. 18 ust. 1 i 3 niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja kieruje swoje zastrzeżenia do stron zgłaszających na piśmie.
Sygnalizując swoje zastrzeżenia, Komisja ustala termin, w ciągu którego strony zgłaszające mogą powiadomić Komisję o swoich poglądach na piśmie.
Komisja powiadamia na piśmie inne zaangażowane strony o tych zastrzeżeniach.
Komisja również ustala termin, w ciągu którego inne zaangażowane strony mogą powiadomić Komisję na piśmie o swych poglądach.
3.
Po skierowaniu swych zastrzeżeń do stron zgłaszających Komisja, na wniosek, udostępnia im akta, w celu umożliwienia im korzystania z prawa do obrony.
Komisja, na wniosek, przyznaje również innym stronom zaangażowanym, które zostały powiadomione o zastrzeżeniach, dostęp do akt w zakresie, w jakim jest to niezbędne do przygotowania ich uwag.
4.
Strony, do których zostały skierowane zastrzeżenia Komisji lub które zostały powiadomione o tych zastrzeżeniach, w wyznaczonym terminie przedstawiają na piśmie swoje poglądy odnoszące się do zastrzeżeń.
W swoich pisemnych komentarzach mogą one określić wszystkie kwestie istotne dla sprawy oraz mogą załączyć wszelkie istotne dokumenty, na poparcie przedstawionych faktów.
Mogą również proponować, aby Komisja przesłuchała osoby, które mogą te fakty potwierdzić.
Strony składają Komisji jeden oryginał i 29 kopii swojej odpowiedzi udzielonej Komisji, na adres wskazany w formularzu CO.
5. W przypadku gdy Komisja zamierza podjąć decyzję na podstawie art. 14 lub 15 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, przed konsultacją z Komitetem Doradczym ds. Koncentracji, przesłuchuje ona na podstawie art. 18 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia strony, w odniesieniu do których Komisja zamierza podjąć taką decyzję.
Procedura przewidziana w ust. 2 akapit pierwszy i drugi, ust. 3 akapit pierwszy oraz ust. 4 jest stosowana mutatis mutandis.
Artykuł 14
Przesłuchania
1.
Komisja umożliwia stronom zgłaszającym, które o to wnioskowały w swoich pisemnych uwagach, ustne przedstawienie ich argumentów w formalnym przesłuchaniu, jeśli strony te wykażą wystarczający interes.
Komisja może również w innych przypadkach umożliwić takim stronom ustne wyrażenia ich poglądów.
2.
Komisja umożliwia innym stronom zaangażowanym, które o to wnioskowały w swoich pisemnych uwagach, ustne wyrażenie ich poglądów w formalnym przesłuchaniu, jeśli wykażą one wystarczający interes.
Komisja może również w innych przypadkach umożliwić takim stronom ustne wyrażenia ich poglądów.
3.
Komisja umożliwia stronom, w stosunku do których wnioskuje o nałożenie grzywny lub okresowej kary pieniężnej, na ich wniosek w pisemnych komentarzach, ustne przedstawienie argumentów w formalnym przesłuchaniu.
Komisja może również w innych przypadkach umożliwić stronom ustne wyrażenie poglądów.
4.
Komisja wzywa osoby, które mają być przesłuchane, do obecności w wyznaczonym przez nią terminie.
5.
Komisja wzywa właściwe władze Państw Członkowskich do udziału w przesłuchaniu.
Artykuł 15
Prowadzenie formalnych przesłuchań
1.
Przesłuchania są prowadzone przez funkcjonariusza ds. przesłuchań.
2.
Osoby wezwane do uczestnictwa stawiają się osobiście albo są reprezentowane odpowiednio przez przedstawicieli ustawowych lub wyznaczonych..
Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw mogą być reprezentowane przez należycie umocowanego pełnomocnika wyznaczonego spośród ich stałych pracowników.
3.
Osoby przesłuchiwane przez Komisję mogą być wspomagane przez ich radcę prawnego lub przez inne wykwalifikowane osoby dopuszczone przez funkcjonariusza ds. przesłuchań.
4.
Przesłuchania nie są jawne.
Każda osoba jest przesłuchiwana oddzielnie lub w obecności innych wezwanych osób.
W drugim przypadku uwzględnia się uzasadniony interes przedsiębiorstw do ochrony swoich tajemnic handlowych i innych informacji poufnych.
5.
Oświadczenia składane przez każdą z przesłuchiwanych osób są rejestrowane.
Artykuł 16
Przesłuchanie stron trzecich
1. Jeśli strony trzecie złożą na piśmie wniosek o przesłuchanie na podstawie art. 18 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia (EWG) 4064/89, Komisja informuje je na piśmie o naturze i treści procedury oraz ustala termin, w jakim mają wyrazić opinię.
2.
Strony trzecie określone w ust. 1 przedstawiają swoje poglądy na piśmie w wyznaczonym terminie.
Komisja może w odpowiednim przypadku umożliwić stronom, które o to wnioskowały w swych pisemnych uwagach, udział w formalnym przesłuchaniu.
Komisja może również w innych przypadkach umożliwić tym stronom ustne wyrażenie poglądów.
3.
Komisja może także umożliwić każdej innej stronie trzeciej wyrażenie poglądów.
Artykuł 17
Informacje poufne
1.
Informacje, w tym dokumenty, nie są podawane do wiadomości ani udostępniane w zakresie, w jakim zawierają one tajemnice handlowe jakiejkolwiek osoby lub przedsiębiorstwa, w tym stron zgłaszających, innych stron zaangażowanych lub stron trzecich, dotyczy to też innych informacji poufnych, których ujawnienie nie jest uznawane przez Komisję za niezbędne do celów procedury, lub gdy dotyczy to wewnętrznych dokumentów władz.
2.
Każda ze stron, która przedstawia swoje poglądy na mocy przepisów niniejszego rozdziału, określa wyraźnie wszelkie materiały, które uznaje za poufne, wskazując powody, oraz przekazuje odrębną niemającą poufnego charakteru wersję w terminie wyznaczonym przez Komisję.
ROZDZIAŁ IV
ZOBOWIĄZANIA SKUTKUJĄCE ZGODNOŚCIĄ KONCENTRACJI ZE WSPÓLNYM RYNKIEM
Artykuł 18
Terminy przedstawiania zobowiązań
1. Zobowiązania proponowane Komisji przez zainteresowane przedsiębiorstwa na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, które w zamiarze stron mają tworzyć podstawę dla decyzji na podstawie z art. 6 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia, są przedstawiane Komisji w ciągu nie więcej niż trzech tygodni od daty otrzymania zgłoszenia.
2.
Zobowiązania proponowane Komisji przez zainteresowane przedsiębiorstwa na podstawie myśl art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89, które w zamiarze stron mają tworzyć podstawę dla decyzji na podstawie tego artykułu, są przedstawiane Komisji w ciągu nie więcej niż trzech miesięcy od daty wszczęcia postępowania.
Komisja może w wyjątkowych okolicznościach przedłużyć ten okres.
3.
Artykuły 6–9 stosuje się mutatis mutandis do ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 19
Procedura dotycząca zobowiązań
1. Jeden oryginał i 29 kopii zobowiązań proponowanych Komisji przez zainteresowane przedsiębiorstwa na podstawie z art. 6 ust. 2 lub art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 składa się Komisji na adres wskazany w formularzu CO.
2. Każda ze stron proponujących zobowiązania Komisji na podstawie art. 6 ust. 2 lub art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 określa wyraźnie wszelkie materiały, które uznaje za poufne, wskazując powody, oraz przekazuje odrębną niemającą poufnego charakteru wersję w terminie wyznaczonym przez Komisję.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 20
Przekazywanie dokumentów
1.
Przekazywanie dokumentów i wezwań od Komisji na adresy może być dokonywane następującymi sposobami:
a) doręczenie osobiste za pokwitowaniem;
b) listem poleconym, za potwierdzeniem odbioru;
c) faksem z żądaniem potwierdzenia odbioru;
d) dalekopisem;
e) pocztą elektroniczną z żądaniem potwierdzenia odbioru.
2.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, ust. 1 stosuje się również do przekazywania dokumentów Komisji od stron zgłaszających, innych zaangażowanych stron lub stron trzecich.
3.
W przypadku gdy dokument jest przesyłany dalekopisem, faksem lub pocztą elektroniczną domniemywa się, że został on otrzymany przez adresata tego dnia, którego został wysłany.
Artykuł 21
Ustalanie terminów
Wyznaczając terminy przewidziane na podstawie art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 2 i art. 16 ust. 1, Komisja uwzględnia czas potrzebny do przygotowania oświadczeń oraz stopień pilności sprawy. Uwzględnia ona również dni robocze, jak i dni ustawowo wolne od pracy w kraju odbioru powiadomienia Komisji.
Terminy są ustalane w dokładnych datach kalendarzowych.
Artykuł 22
Odbiór dokumentów przez Komisję
1. Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia zgłoszenia muszą być dostarczone Komisji na adres wskazany na formularzu CO lub wysłane listem poleconym na adres wskazany na formularzu CO przed upływem terminu określonego w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89.
Dodatkowe informacje wymagane do dokonania zgłoszenia na podstawie art. 4 ust. 2 i ust. 4 lub do uzupełnienia zgłoszenia na podstawie art. 5 ust. 2 muszą dotrzeć do Komisji na wyżej wymieniony adres lub zostać wysłane listem poleconym przed upływem terminu wyznaczonego dla każdej sprawy.
Pisemne komentarze dotyczące powiadomień Komisji na podstawie art. 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 2 i art. 16 ust. 1 muszą dotrzeć do Komisji na wyżej wymieniony adres przed upływem terminu wyznaczonego w każdej sprawie.
2.
Terminy określone w ust. 1 akapit drugi i trzeci ustalane są zgodnie z art. 21.
3.
Jeśli ostatni dzień terminu przypada na dzień, który nie jest dniem roboczym lub który jest dniem ustawowo wolnym od pracy w kraju wysyłki, termin upływa następnego dnia roboczego.
Artykuł 23
Definicja dni roboczych
Wyrażenie "dni robocze" w niniejszym rozporządzeniu oznacza wszystkie dni inne niż soboty, niedziele, dni ustawowo wolne od pracy i inne dni wolne od pracy określone przez Komisję i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed rozpoczęciem każdego roku. Artykuł 24 Utrata mocy Rozporządzenie (EWG) nr 3384/94 traci moc. Artykuł 25 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 marca 1998 r.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 448/98
z dnia 16 lutego 1998 r.
uzupełniające i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do sposobu podziału usług pośrednictwa finansowego mierzonych pośrednio (FISIM) w ramach europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych (ESA)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie[4] zawiera wzorce ramowe wspólnych norm, definicji, klasyfikacji oraz reguł rachunkowości stosowanych przy sporządzaniu rachunków Państw Członkowskich z uwagi na wymóg prowadzenia statystyki we Wspólnocie Europejskiej, w celu uzyskania porównywalnych wyników między Państwami Członkowskimi;
artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 stanowi, iż decyzja w sprawie wprowadzenia systemu podziału usług pośrednictwa mierzonych pośrednio (FISIM) podjęta zostanie nie później niż dnia 31 grudnia 1997 r.;
rozwiązanie problemu przydziału FISIM powinno doprowadzić do znacznej poprawy metodologii ESA i do zwiększenia wiarygodności dokonywanych wewnątrz Unii Europejskiej porównań poziomów produktu krajowego brutto (PKB);
celem niniejszego rozporządzenia jest wprowadzenie zasady podziału usług FISIM oraz szczegółowych reguł wdrażania go;
skuteczność podziału usług FISIM i szczegółowe zasady jego wdrażania muszą być oceniane przy pomocy obliczeń przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z metodami próbnymi, opisanymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia w okresie próbnym, który powinien być wystarczająco długi, aby sprawdzić, czy podział usług przynosi bardziej wiarygodne wyniki służące prawidłowemu pomiarowi działalności gospodarczej niż obecny, zerowy poziom podziału usług;
właściwym jest przedstawianie przez Komisję, na podstawie obliczeń przeprowadzonych w okresie próbnym, raportów oceniających jakość danych, w szczególności z punktu widzenia ich dostępności, oraz jakościowej i ilościowej analizy stabilności w czasie oraz podatności wyników na zmiany przy zastosowaniu różnych metod próbnych;
właściwym jest, że w przypadku pozytywnej oceny wiarygodności otrzymanych wyników Komisja decyduje o najbardziej odpowiedniej metodzie podziału usług FISIM;
w przypadku gdy metody próbne nie dają bardziej wiarygodnych wyników służących prawidłowemu pomiarowi działalności gospodarczej niż obecny, zerowy poziom podziału usług, jest jednak stosownym, aby Komisja złożyła do Rady odpowiednią propozycję modyfikacji rozporządzenia (WE) nr 2223/96;
właściwym jest, aby decyzja o podziale usług FISIM dla ustalenia PNB wykorzystywanego do celów budżetu i zasobów Wspólnoty podejmowana była przez Radę, stanowiącą jednomyślnie, na wniosek Komisji;
właściwym jest nieprzeprowadzenie podziału usług FISIM do celów innych polityk Wspólnoty, zanim Komisja nie podejmie decyzji odnośnie do metody, jaka zostanie zastosowana dla podziału usług FISIM, jeżeli uzyskiwane wyniki zostaną ocenione jako bardziej wiarygodne;
zgodnie z zasadą pomocniczości, cele, którym służyć ma niniejsze rozporządzenie można z większym powodzeniem osiągnąć na poziomie wspólnotowym niż na poziomie Państw Członkowskich, ponieważ jedynie Komisja jest w stanie koordynować niezbędną harmonizację metod statystycznych, służących obliczaniu i podziałowi usług FISIM na poziomie wspólnotowym; jednakże samo obliczanie i podział usług, jak również infrastruktura potrzebna do kontrolowania realizacji metod powinny być organizowane przez Państwa Członkowskie; stąd też konieczne jest postanowienie, aby właściwe organy krajowe miały dostęp do wszelkich dostępnych danych na poziomie krajowym;
zasięgnięto opinii w Komitecie ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich, ustanowionym na mocy decyzji 89/382/EWG, Euratom[5] oraz Komitetem ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego, ustanowionym na mocy decyzji 91/115/EWG[6], zgodnie z art. 3 każdej z wyżej wymienionych decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest wprowadzenie, przy użyciu wiarygodnej metodologii, zasady podziału usług pośrednictwa finansowego mierzonych pośrednio (FISIM), opisanych w załączniku I do załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 2223/96.
2.
W tym celu w załącznikach I i II do załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 2223/96 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Metody
1.
Państwa Członkowskie dokonują obliczeń w okresie próbnym, opisanym w art. 4, zgodnie z metodami opisanymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
2.
Na podstawie oceny wyników tych obliczeń podjęta zostanie, zgodnie z przepisami art. 5, decyzja dotycząca metod, jakie zostaną wykorzystane dla podziału usług FISIM.
Artykuł 3
Środki
1.
Państwa Członkowskie zapewnią udostępnienie organom krajowym kierującym przeprowadzaniem obliczeń, określonych w art. 2 ust. 1, wszelkich danych lub oszacowań potrzebnych do dokonania tych obliczeń.
2.
Organy krajowe są odpowiedzialne za zbieranie takich danych uzupełniających, jakie uznają one za konieczne dla przeprowadzenia obliczeń.
Artykuł 4
Przedstawianie wyników obliczeń w okresie próbnym
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji wyniki obliczeń, określonych w art. 2 ust. 1, zgodnie z następującym harmonogramem:
Wyniki za lata kalendarzowe 1995, 1996, 1997 i 1998 są przedkładane nie później niż do dnia 1 listopada 1999 r.
Wyniki za rok kalendarzowy 1999, jak również poprawione wyniki za lata kalendarzowe 1995, 1996, 1997 i 1998 są przedkładane nie później niż do dnia 1 listopada 2001 r.
Pierwsze oszacowania za rok kalendarzowy 2001, jak również poprawione wyniki za lata kalendarzowe 1995, 1996, 1997, 1998, 1999 i 2000 są przedkładane nie później niż do dnia 30 kwietnia 2002 r.
Artykuł 5
Ocena wyników
1.
Na podstawie wyników, określonych w art. 4, Komisja, po konsultacji z Komitetem ds. Programu Statystycznego, do dnia 31 grudnia 2000 r. przedkłada sprawozdanie w połowie okresu, zaś przed 1 lipca 2002 r. końcowe sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady, zawierające jakościową i ilościową analizę wyników metod próbnych służących podziałowi i obliczaniu usług FISIM według opisu w załączniku III.
2.
Niezbędne środki, służące stosowaniu niniejszego rozporządzenia, w tym środki służące wyjaśnieniu i udoskonaleniu metod próbnych, opisanych w załączniku III, są przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą zawartą w art. 7.
3.
Przed dniem 31 grudnia 2002 r. Komisja, po konsultacji z Komitetem ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatności oraz zgodnie z procedurą zawartą w art. 7, zatwierdza metodę, jaką należy stosować do celów podziału usług FISIM w przypadku, gdy wyniki zawarte w końcowym sprawozdaniu, dotyczące wiarygodności wyników uzyskanych w okresie próbnym, są pozytywne.
4.
W przypadku gdy Komisja w swoim końcowym sprawozdaniu oceniającym, określonym w ust. 1, stwierdzi, iż żadna z metod próbnych służących podziałowi usług FISIM nie jest bardziej wiarygodna z punktu widzenia prawidłowego pomiaru działalności gospodarczej niż obecny, zerowy poziom podziału usług, Komisja w razie konieczności przedkłada Radzie odpowiednią propozycję modyfikacji rozporządzenia (WE) nr 2223/96.
Artykuł 6
Powiadamianie Komisji
Od dnia 1 stycznia 2003 r., Państwa Członkowskie składają do Komisji wyniki obliczeń dokonanych na mocy niniejszego rozporządzenia, w ramach tabel, określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2223/96.
Artykuł 7
Procedura
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Programu Statystycznego zwany dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu, w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności przedstawianej sprawy.
Opinię wydaje się większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dla decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący Komitetu nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upłynięciu okresu trzech miesięcy Rada nie podjęła działań, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 8
Odstępstwa
W drodze odstępstwa od niniejszego rozporządzenia:
1. Decyzja o podziale usług LISIM wykorzystana do celów ustalenia PNB, stosowanego do celów budżetu i środków własnych Wspólnoty jest przyjmowana przez Radę, stanowiącą jednomyślnie, na wniosek Komisji.
2. FISIM nie ulega podziałowi usług do celów innych polityk Wspólnoty, dopóki Komisja nie przyjmie metody, jaka ma być stosowana dla podziału usług FISIM zgodnie z art. 5 ust. 3.
Artykuł 9
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 494/98
z dnia 27 lutego 1998 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 w odniesieniu do stosowania minimalnych sankcji administracyjnych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny oraz produktów z wołowiny [1], w szczególności jego art. 10 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 820/97 wszelkie sankcje nałożone przez Państwa Członkowskie powinny być proporcjonalne do skali popełnionego naruszenia. W wypadkach, w których jest to uzasadnione, sankcje takie mogą obejmować ograniczenie przewozu zwierząt do lub z gospodarstwa danego właściciela;
sankcje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane, gdy niedopełnienie warunków identyfikacji i rejestracji bydła prowadzi w szczególności do domniemania naruszenia weterynaryjnego prawodawstwa wspólnotowego co może zagrażać zdrowiu ludzi i zwierząt; sankcje są także niezbędne do zapewnienia odpowiedniego finansowania i działania systemu;
uwzględniając art. 21 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 820/97, niniejsze rozporządzenie powinno ustanowić minimalne sankcje administracyjne, pozostawiając możliwość ustanowienia przez Państwa Członkowskie innych krajowych sankcji administracyjnych lub karnych, uwzględniając powagę naruszeń;
konieczne jest ustanowienie sankcji w związku z niektórymi sytuacjami, gdzie nie są spełnione przepisy rozporządzenia (WE) nr 820/97; tego typu sytuacje obejmują nie spełnianie wszystkich lub niektórych wymagań dotyczących identyfikacji i rejestracji, uiszczania opłat oraz powiadomienia; jeśli w pewnym gospodarstwie liczba zwierząt, które nie w pełni spełniają wymagania identyfikacji i rejestracji przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 820/97, przekracza 20 %, środki powinny dotyczyć wszystkich zwierząt obecnych w gospodarstwie;
jeżeli nie jest możliwe potwierdzenie autentyczności identyfikacji zwierzęcia w przeciągu dwu dni roboczych, należy je zniszczyć bezzwłocznie pod nadzorem organów weterynaryjnych, bez odszkodowania ze strony właściwego organu;
z uwagi na harmonogram stosowania rozporządzenia (WE) nr 820/97, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w trybie pilnym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Jeżeli jedno lub więcej zwierząt nie spełnia przepisów ustanowionych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 820/97, wprowadza się ograniczenie przewozu zwierząt do lub z tego gospodarstwa.
2.
Jeżeli właściciel zwierzęcia nie może potwierdzić autentyczności jego identyfikacji w przeciągu dwu dni roboczych, należy je zniszczyć bezzwłocznie pod nadzorem organów weterynaryjnych, bez odszkodowania ze strony właściwego organu.
Artykuł 2
1.
W przypadku zwierząt, które nie w pełni spełniają wymagania dotyczące identyfikacji i rejestracji ustanowione w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 820/97, do czasu pełnego spełnienia tych wymagań, wprowadza się bezzwłocznie ograniczenie przewozu tylko tych zwierząt.
2.
Jeżeli w pewnym gospodarstwie liczba zwierząt, które nie w pełni spełniają wymagania identyfikacji i rejestracji ustanowione w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 820/97, przekracza 20 %, wprowadza się bezzwłocznie ograniczenie przewozu wszystkich zwierząt obecnych w gospodarstwie.
Jednak, odnośnie do gospodarstw z nie więcej niż 10 zwierzętami, niniejsze środki stosują się wyłącznie wówczas, gdy więcej niż dwa zwierzęta nie są w pełni zidentyfikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 820/97.
Artykuł 3
Jeżeli właściciel nie uiści opłaty określonej w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 820/97, Państwa Członkowskie mogą wstrzymać lub odmówić wydania paszportu temu właścicielowi.
W przypadku ciągłego nie uiszczania tej opłaty przez właściciela, Państwa Członkowskie mogą także ograniczyć przewóz zwierząt do lub z gospodarstwa tego właściciela zgodnie z art. 21 tego rozporządzenia.
Artykuł 4
1. Jeżeli właściciel nie poinformuje właściwego organu o przewozie zwierząt do lub z gospodarstwa zgodnie z art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 820/97, właściwy organ ogranicza przewóz zwierząt do lub z tego gospodarstwa.
2. Jeżeli właściciel nie poinformuje właściwego organu o narodzinach lub śmierci zwierzęcia zgodnie z art. 7 ust. 1, tiret drugie, rozporządzenia (WE) nr 820/97, właściwy organ ogranicza przewóz zwierząt do lub z tego gospodarstwa.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 496/98
z dnia 27 lutego 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2509/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią działu nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 497/98
z dnia 27 lutego 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2509/97[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3];
wydział nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 505/98
z dnia 3 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1274/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 818/96 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3 i art. 20 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1274/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1511/96 [4], ustanawia przepisy konieczne do stosowania norm handlowych w sektorze jaj;
częstotliwość odbioru jaj może być zmniejszona w stosunku do tych producentów, którzy są w stanie zagwarantować utrzymywanie temperatury przechowywania jaj w fermie poniżej 14 °C; odstępstwo to powinno być ograniczone do tych Państw Członkowskich, w których z powodu niskiej produkcji i gęstości zaludnienia, regułą są wysokie koszty odbioru i dystrybucji oraz w których panują niskie przeciętne temperatury; warunki te spełniają jedynie Finlandia i Szwecja; środek ten należy stosować od dnia 1 stycznia 1998 r. w celu zapewnienia łagodnego przejścia do stosowania wspólnych norm w odniesieniu do jaj w Szwecji, które rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2059/96 [5] zostały zawieszone aż do tej daty zgodnie z art. 149 ust. 1 Aktu Przystąpienia;
w celu zapewnienia lepszego monitorowania sprzedaży jaj pochodzących od kur nietrzymanych w klatkach konieczne jest ustalenie dodatkowych szczegółowych zasad dokumentacji dotyczącej obrotu tymi jajami na etapie odbiorców i hurtowników;
właściwym jest upoważnienie Państw Członkowskich do przekazania nadzoru nad prawidłowym oznakowaniem jaj w zależności od systemu chowu organom niezależnym od producentów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w Finlandii i Szwecji dostawa lub odbiór od producentów do zakładów pakowania lub do przetwórstwa może odbywać się raz na tydzień jedynie w tych przypadkach, kiedy temperatura przechowywania jaj w fermie jest sztucznie utrzymywana poniżej 14 °C."
2) W art. 18 wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 2 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Ewidencję taką przechowuje na fermie przez co najmniej sześć miesięcy od usunięcia stada."
- dodaje się ust. 6a w brzmieniu:
"6a.
Wymagane jest, aby odbiorcy i hurtownicy prowadzili ewidencję transakcji kupna i sprzedaży oraz ewidencję zapasu jaj określonego w ust. 1 lit. a), b), c) i d).
Odbiorcy są w stanie wykazać w odniesieniu do tych jaj:
a) daty odbioru i odebrane ilości;
b) nazwy (nazwiska) i adresy producentów;
c) daty i ilości dostaw do odpowiednich zakładów pakowania.
Hurtownicy (w tym pośrednicy, którzy bezpośrednio nie mają do czynienia z jajami) są w stanie wykazać w odniesieniu do tych jaj:
a) daty i ilości zarówno kupna, jak i sprzedaży
b) nazwy (nazwiska) i adresy dostawców/nabywców
Ponadto hurtownicy, którzy bezpośrednio mają do czynienia z jajami prowadzą tygodniową ewidencję posiadanych zapasów.
Zamiast prowadzenia odrębnej ewidencji transakcji kupna i sprzedaży, odbiorcy i hurtownicy mogą prowadzić ewidencję faktur lub kwitów dostawy oznakowanych w sposób wskazany w ust. 1."
- ust. 7a otrzymuje brzmienie:
"7a.
Przepisów ust. 2–6a nie stosuje się w przypadku gdy użyty jest termin określony w ust. 1 lit. e)."
3) dodaje się art. 18b w brzmieniu:
"Artykuł 18b
Nadzór nad oznaczeniami dotyczącymi systemu chowu, określonego w art. 18 ust. 1, w tym oznaczeniami dotyczącymi szczególnych cech danych systemów chowu, można delegować organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie, które zapewniają niezbędną niezależność względem zainteresowanych producentów i które spełniają kryteria ustalone na mocy obowiązującej normy europejskiej nr En/45011.
Właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich wydają zezwolenia tym organom i sprawują nad nimi nadzór."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1998 r.
Jednakże art. 1 ust. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 539/98
z dnia 9 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3077/78 w sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1554/97 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3077/78 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2132/95 [4], uznaje równoważność świadectw wspólnotowych ze świadectwami załączanymi do chmielu przywożonego z niektórych państw trzecich i przyjmuje wykaz agencji upoważnionych w tych państwach do wystawiania świadectw równoważności i świadectw na produkty; w wyniku informacji dostarczonej przez Polskę należy zmienić Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3077/78;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3077/78 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 575/98
z dnia 12 marca 1998 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz ryżu i ryżu łamanego na podstawie wniosków składanych na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 327/98 (dodatkowa transza na styczeń 1998 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 327/98 przewiduje otwarcie dodatkowej transzy na wydawanie pozwoleń na przywóz w styczniu 1998 r.; wnioski o pozwolenia w ramach dodatkowej transzy mają być składane w terminie 10 dni roboczych od wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 327/98;
zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 327/98 w terminie 10 dni od ostatniego dnia notyfikacji przez Państwa Członkowskie wniosków o pozwolenie Komisja musi podjąć decyzję w odniesieniu do zakresu przyjmowania wniosków i ustalić ilości dostępne dla danej transzy;
kontrola ilości, dla których zostały złożone wnioski, wskazuje, że pozwolenia powinny być wydawane na ilości podane we wnioskach i w miarę potrzeb pomnożone przez procent redukcji, zgodnie z przepisami Załącznika do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Na podstawie wniosków składanych na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 327/98 i zgłaszanych Komisji pozwolenia na przywóz ryżu i ryżu łamanego wydawane są dla ilości podanych we wnioskach i w miarę potrzeb pomnożone przez procenty redukcji określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości dostępne dla poszczególnych transz są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 577/98
z dnia 9 marca 1998 r.
w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu wykonania wyznaczonych zadań Komisji potrzebne są porównywalne dane statystyczne na temat poziomu, modelu oraz trendów zatrudnienia i bezrobocia w Państwach Członkowskich;
najlepszą metodą uzyskania takich danych na poziomie Wspólnoty jest przeprowadzenie zharmonizowanych badań dotyczących siły roboczej;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3711/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie przeprowadzenia rocznego badania prób losowych dotyczącego siły roboczej zatrudnionej na terenie Wspólnoty [1] ustaliło, że, począwszy od 1992 r., badanie należy przeprowadzać wiosną każdego roku;
choć dla zapewnienia dostępności i harmonizacji danych oraz pomiaru zakresu pracy badanie ciągłe jest bardziej pożądane niż coroczne badanie w okresie wiosny, trudno jest zrealizować badanie ciągłe w tych samych dniach we wszystkich Państwach Członkowskich;
należy zachęcać do korzystania z istniejących źródeł administracyjnych, w stopniu w jakim mogą one w sposób przydatny uzupełnić dane uzyskane z wywiadów lub służyć jako podstawa do badania prób losowych;
dane zawarte w badaniu, ustalone w niniejszym rozporządzeniu, mogą ulec rozszerzeniu i obejmować dodatkowy zbiór zmiennych tworzących część programu modułów ad hoc, obejmujących okres kilku lat, opracowanych zgodnie z odpowiednią procedurą, będącą częścią przepisów wykonawczych;
do niniejszego rozporządzenia również mają zastosowanie zasada proporcjonalności i stosunek kosztu do wydajności, określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyki Wspólnoty [2], które stanowi ramy prawne dla tworzenia statystyki Wspólnoty;
poufność danych statystycznych regulują przepisy rozporządzenia (WE) nr 322/97 oraz rozporządzenia Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich [3] danych podlegających zasadzie poufności;
Komisja skonsultowała się z Komitetem ds. Programu Statystycznego ustanowionego decyzją nr 89/382/EWG, Euratom [4], zgodnie z art. 3 wymienionej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Częstotliwość badania
Każde z Państw Członkowskich przeprowadza co roku badanie prób losowych dotyczące siły roboczej, zwane dalej "badaniem".
Badanie jest badaniem ciągłym, dostarczającym kwartalne i roczne wyniki; jednakże Państwa Członkowskie, które nie są w stanie przeprowadzić badania ciągłego, mogą przeprowadzić jedynie badanie coroczne odbywające się wiosną.
Dane zgromadzone w czasie badania odnoszą się zasadniczo do sytuacji w ciągu tygodnia (liczonego od poniedziałku do niedzieli) poprzedzającego wywiad, noszącego nazwę tygodnia referencyjnego.
W przypadku badania ciągłego:
- tygodnie referencyjne rozłożone są równomiernie przez cały rok,
- wywiad zazwyczaj odbywa się w czasie tygodnia następującego bezpośrednio po tygodniu referencyjnym.
Różnica między tygodniem referencyjnym, a datą wywiadu nie może być większa niż pięć tygodni, z wyjątkiem trzeciego kwartału,
- kwartały i lata referencyjne są zdefiniowane jako grupy o liczbie 13 lub 52 kolejnych tygodni.
Listę tygodni tworzących dany kwartał lub rok sporządza się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 8.
Artykuł 2
Jednostki i zakres badania, metody obserwacyjne
1.
Badanie należy przeprowadzić w każdym z Państw Członkowskich, w wybranej grupie gospodarstw domowych lub osób zamieszkałych w czasie badania na obszarze gospodarczym danego Państwa Członkowskiego.
2.
Zasadniczy zakres badania obejmuje osoby zamieszkałe w odrębnych gospodarstwach domowych obszaru gospodarczego danego Państwa Członkowskiego.
W miarę możliwości główna grupa osób mieszkających w odrębnych gospodarstwach domowych zostanie uzupełniona przez osoby mieszkające we wspólnych gospodarstwach domowych.
O ile to możliwe, gospodarstwa wspólne objęte zostaną badaniem z zastosowaniem próbki opracowanej specjalnie w celu umożliwienia bezpośredniej obserwacji wybranych osób.
Jeśli nie będzie to możliwe, wówczas osoby z tych grup, wciąż związane z odrębnym gospodarstwem domowym, zostaną włączone do badania w powiązaniu z tym gospodarstwem domowym.
3.
Zmienne zastosowane do określenia statusu zatrudnienia oraz częściowego bezrobocia należy uzyskać za pomocą wywiadu z wybraną osobą lub, gdy nie będzie to możliwe, z innym członkiem gospodarstwa domowego.
Pozostałe informacje można uzyskać z innych źródeł, w tym z zasobów administracyjnych, o ile dane uzyskane w ten sposób są podobnej jakości.
4.
Niezależnie czy jednostka objęta badaniem jest osobą fizyczną, czy chodzi tu o gospodarstwo domowe, zazwyczaj gromadzi się dane w odniesieniu do wszystkich członków tego gospodarstwa.
Jednakże, jeśli jednostka objęta badaniem jest osobą fizyczną, informacje dotyczące innych członków tego gospodarstwa domowego:
- mogą nie zawierać charakterystyki wymienionej w art. 4 ust. 1 lit. g), h), i) i j),
- mogą być gromadzone na podstawie próbek cząstkowych określonych w ten sposób, że:
- tygodnie referencyjne mogą być równomiernie rozłożone przez cały rok,
- liczba obserwacji (osoby fizyczne objęte badaniem plus członkowie ich gospodarstwa domowego) spełnia, dla potrzeb rocznych szacunków poziomów, kryteria wiarygodności określone w art. 3.
Artykuł 3
Reprezentatywność próby losowej
1.
Dla grupy osób bezrobotnych, reprezentujących 5 % ludności w wieku produkcyjnym, względny błąd standardowy oceny rocznych przeciętnych (lub wiosennych ocen w przypadku badania rocznego wykonywanego na wiosnę) na poziomie NUTS II nie może przekraczać 8 % omawianej grupy ludności.
Regiony o liczbie mieszkańców mniejszej niż 300000 zwolnione są od tego wymogu.
2.
W przypadku badania ciągłego, dla grupy stanowiącej 5 % ludności w wieku produkcyjnym, względne odchylenie standardowe na szczeblu krajowym dla oceny zmian między dwoma kolejnymi kwartałami nie może przekraczać 2 % omawianej grupy ludności.
Dla Państw Członkowskich o liczbie mieszkańców wynoszącej od jednego miliona do dwudziestu milionów wymaganie to jest złagodzone, tak aby względne odchylenie standardowe dla oceny zmian kwartalnych nie przekraczało 3 % omawianej grupy ludności.
Państwa Członkowskie, których liczba mieszkańców wynosi poniżej 1 miliona, zwolnione są z tych dokładnych wymagań dotyczących zmian.
3.
Tam, gdzie badanie przeprowadzane jest jedynie na wiosnę, co najmniej jedna czwarta jednostek badanych pochodzi z badania poprzedniego, a co najmniej jedna czwarta stanowi część badania następnego.
Identyfikacja obu tych grup odbywa się z zastosowaniem kodu.
4.
W przypadkach, w których brak odpowiedzi na niektóre pytania doprowadzi do braku danych, tam gdzie to stosowne należy zastosować metodę statystycznego przyporządkowania.
5.
Czynniki statystycznie istotne oblicza się, biorąc pod uwagę zwłaszcza możliwość selekcji, a dane zewnętrzne odnoszące się do rozkładu populacji bada się pod względem płci, wieku (pięcioletnie grupy wiekowe) i regionu (poziom NUTS II), w przypadku, gdy takie dane zewnętrzne dane Państwo Członkowskie uznaje za wystarczająco wiarygodne.
6.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji (Eurostat) wszelkich wymaganych informacji dotyczących organizacji i metodyki badania, a zwłaszcza wskażą kryteria przyjęte dla badania i zakres próby losowej.
Artykuł 4
Charakterystyka badania
1.
Dostarczone dane powinny być następujące:
a) dane demograficzne:
- numer porządkowy gospodarstwa domowego,
- płeć,
- rok urodzenia,
- data urodzenia w odniesieniu do końca okresu referencyjnego,
- stan cywilny,
- pokrewieństwo z osobą, do której badanie się odnosi,
- numer porządkowy małżonka,
- numer porządkowy ojca,
- numer porządkowy matki,
- narodowość,
- liczba lat zamieszkiwania w danym Państwie Członkowskim,
- państwo urodzenia (nieobowiązkowe),
- charakter udziału w badaniu (bezpośrednie uczestnictwo lub poprzez innego członka gospodarstwa domowego);
b) status zatrudnienia:
- status zatrudnienia w tygodniu, do którego odnosi się badanie,
- powód niewykonywania pracy, mimo posiadania zatrudnienia,
- poszukiwanie pracy przez osobę niemającą pracy,
- rodzaj poszukiwanej pracy (działalność własna lub praca najemna),
- stosowane metody poszukiwania pracy,
- dyspozycyjność do podjęcia pracy;
c) charakterystyka głównego zatrudnienia:
- status zawodowy/stanowisko,
- działalność gospodarcza miejscowej jednostki,
- wykonywane zajęcie/zawód,
- liczba osób pracujących w miejscowej jednostce/w miejscu zatrudnienia,
- miejsce pracy (państwo),
- miejsce pracy (region),
- rok i miesiąc rozpoczęcia pracy w obecnym miejscu zatrudnienia,
- stopień ciągłości pracy (i powody),
- czas trwania pracy tymczasowej lub umowy o pracę na czas określony,
- rozróżnienie między pełnym/niepełnym wymiarem czasu pracy (wraz z powodami),
- praca w domu;
d) liczba godzin pracy/czas pracy:
- zwykła liczba godzin pracy w tygodniu,
- rzeczywista liczba godzin pracy tygodniowo,
- główny powód różnicy między rzeczywistą liczbą godzin pracy tygodniowo a normalną liczbą godzin pracy;
e) druga praca:
- występowanie kilku zatrudnień,
- status zawodowy/stanowisko,
- działalność gospodarcza miejscowej jednostki,
- rzeczywista liczba godzin pracy;
f) dostrzegalne niepełne zatrudnienie:
- chęć pracy w większym wymiarze godzin, niż w danym czasie jest to możliwe (nieobowiązkowe w przypadku badania rocznego),
- poszukiwanie innej pracy oraz jego powody,
- rodzaj poszukiwanej pracy (jako pracownik najemny lub w innym charakterze),
- zastosowane metody poszukiwania innej pracy,
- powody, dla których osoba nie szuka innej pracy (fakultatywne w przypadku badania rocznego),
- dyspozycyjność do podjęcia pracy,
- pożądana liczba godzin pracy (fakultatywne w przypadku badania rocznego);
g) poszukiwanie pracy:
- rodzaj poszukiwanej pracy (pełny lub niepełny wymiar),
- długość okresu poszukiwania pracy,
- sytuacja osoby bezpośrednio przed rozpoczęciem poszukiwania pracy,
- zarejestrowanie w publicznym urzędzie pracy i otrzymywanie zasiłku dla bezrobotnych,
- chęć do pracy osób, które nie szukają pracy,
- powody, dla których osoba nie szukała pracy;
h) wykształcenie i przeszkolenie zawodowe
udział w kształceniu lub szkoleniu w ciągu ostatnich czterech tygodni:
- cel,
- poziom,
- rodzaj,
- łączny czas,
- całkowita liczba godzin,
- najwyższy ukończony poziom wykształcenia lub przeszkolenia,
- rok ukończenia tego najwyższego poziomu,
- uzyskane kwalifikacje zawodowe inne niż wykształcenie wyższe;
i) poprzednie doświadczenie zawodowe osoby pozostającej bez pracy:
- poprzednie zatrudnienie,
- rok i miesiąc ostatniego zatrudnienia,
- główny powód porzucenia ostatniego zatrudnienia,
- stanowisko w pracy zajmowane podczas ostatniego zatrudnienia,
- działalność gospodarcza miejscowej jednostki, w której osoba ostatnio pracowała,
- zawód wykonywany podczas ostatniego zatrudnienia;
j) sytuacja rok przed badaniem (nieobowiązkowe dla kwartału 1, 3 i 4)
- zasadniczy status pracy,
- stanowisko w pracy,
- działalność gospodarcza miejscowej jednostki, w której osoba ostatnio pracowała,
- kraj zamieszkania,
- region zamieszkania;
k) zasadniczy status pracy (nieobowiązkowe);
l) dochody (nieobowiązkowe);
m) dane techniczne odnoszące się do wywiadu
- rok badania,
- tydzień referencyjny,
- tydzień przeprowadzenia wywiadu,
- Państwo Członkowskie,
- region gospodarstwa domowego,
- stopień zurbanizowania,
- numer seryjny gospodarstwa domowego,
- rodzaj gospodarstwa domowego,
- rodzaj instytucji,
- wskaźnik ważenia,
- próba cząstkowa w odniesieniu do poprzedniego badania (badanie roczne),
- próba cząstkowa w odniesieniu do badania następnego (badanie roczne),
- kolejny numer serii badania.
2.
Celem uzupełnienia informacji opisanych powyżej w ust. 1 można dodać dalszy zestaw zmiennych, w dalszej części zwany "modułem ad hoc".
Co roku należy opracować, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 8, program modułów ad hoc obejmujący okres kilku lat:
- program ten dla każdego modułu ad hoc określać będzie przedmiot badania, okres referencyjny, wielkość próby (równa lub mniejsza od wielkości próby określonej zgodnie z art. 3) oraz ostateczny termin przesłania wyników (który może różnić się od terminu ustalonego w art. 6),
- należy określić Państwa Członkowskie oraz regiony objęte badaniem, a także szczegółową listę danych, które należy zgromadzić w module ad hoc, co najmniej dwanaście miesięcy przed rozpoczęciem okresu referencyjnego dla tego modułu,
- wielkość modułu ad hoc nie może przekraczać wielkości modułu c opisanego w ust. 1.
3.
Definicje, poprawki, kodyfikację zmiennych, dostosowanie listy zmiennych badania spowodowane rozwojem technik i koncepcji, a także listę zasad formułowania pytań dotyczących statusu pracy sporządza się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 8.
Artykuł 5
Przeprowadzenie badania
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić obowiązek odpowiedzi na pytania.
Artykuł 6
Przekazywanie danych
W terminie do najpóźniej dwunastu tygodni od zakończenia okresu referencyjnego w przypadku badania ciągłego (i w terminie do dziewięciu miesięcy od zakończenia okresu referencyjnego w przypadku badania odbywającego się na wiosnę) Państwa Członkowskie przesyłają do Eurostatu wyniki badania bez bezpośrednich identyfikatorów.
Artykuł 7
Sprawozdania
Sprawozdanie na temat realizacji niniejszego rozporządzenia Komisja przedkłada Parlamentowi oraz Radzie co trzy lata, począwszy od roku 2000.
W sprawozdaniu takim zawarta jest ocena, zwłaszcza badania jakości metod statystycznych, mających na celu poprawę wyników oraz uproszczenie procedury badania.
Artykuł 8
Procedura
Do pomocy Komisji zobowiązany jest Komitet ds. Programu Statystycznego, zwany w dalszej części "komitetem".
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt właściwych działań, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą tego projektu w terminie, który może wyznaczyć przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji, opinię tę wydaje się głosami większości określonej w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są liczone w sposób ustalony w wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane działania, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
Jeśli przewidziane działania nie są zgodne z opinią komitetu, lub gdy nie jest wydana opinia, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty skierowania wniosku Rada nie podejmie decyzji, Komisja przyjmuje proponowane działania.
Artykuł 9
Przepis uchylający
Rozporządzenie (EWG) nr 3711/91 traci moc.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 602/98
z dnia 9 marca 1998 r.
rozszerzające zakres rozporządzeń (WE) nr 3281/94 i nr 1256/96 dotyczących wspólnotowych planów ogólnych preferencji taryfowych na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 3281/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie stosowania czteroletniego planu ogólnych preferencji taryfowych (1995–1998) w odniesieniu do niektórych produktów przemysłowych pochodzących z krajów rozwijających się [1] przewiduje bardziej uprzywilejowane traktowanie taryfowe w stosunku do krajów najsłabiej rozwiniętych;
artykuł 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1256/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie stosowania wieloletnich planów ogólnych preferencji taryfowych od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. w odniesieniu do niektórych produktów rolnych pochodzących z krajów rozwijających się [2] również przewiduje bardziej uprzywilejowane traktowanie taryfowe w stosunku do krajów najsłabiej rozwiniętych;
w grudniu 1996 r. na konferencji ministerialnej w Singapurze państwa członkowskie Światowej Organizacji Handlu (WTO) zobowiązały się do zrealizowania planu działań w celu poprawy dostępu do swoich rynków produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych;
dnia 2 czerwca 1997 r. Rada na podstawie komunikatu Komisji z dnia 16 kwietnia 1997 r. przyjęła konkluzje wzywające do wprowadzenia w życie konkluzji konferencji w Singapurze, w szczególności w drodze przyznania krajom najsłabiej rozwiniętym, niebędącym stronami Czwartej konwencji AKP–WE, preferencji równoważnych preferencjom, z których korzystają sygnatariusze tej konwencji;
równoważne traktowanie w odniesieniu do produktów przemysłowych oznacza włączenie do ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) wszystkich produktów aktualnie nieobjętych systemem, ale zwolnionych z należności celnych na mocy Czwartej konwencji AKP-WE;
produkty rolne podlegające na mocy Czwartej konwencji AKP-WE obniżce taryfowej, lecz nie podlegające kontyngentowi taryfowemu, powinny zostać włączone do systemu na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych poprzez zastosowanie jednej z preferencyjnych stawek celnych przewidzianych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1256/96, zgodnie z obniżką przyznaną na mocy Czwartej konwencji AKP-WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przystąpienie do ustaleń przewidzianych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3281/94 niniejszym rozszerza się na produkty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Ustalenia ustanowione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1256/96 uzupełnia się poprzez stosowanie w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia jednej z preferencyjnych stawek celnych wyszczególnionych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1256/96, odpowiednio do wrażliwości produktu.
Artykuł 3
W wykazie krajów najsłabiej rozwiniętych w załączniku IV do rozporządzeń (WE) nr 3281/94 i 1256/96 wprowadza się następujące zmiany:
- w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 3281/94, wyrazy "330 Angola" dodaje się po wyrazach "328 Burundi", a wyrazy "391 Botswana" i "817 Tonga" skreśla się,
- w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1256/96 wyrazy "391 Botswana" i wyrazy "817 Tonga" skreśla się.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 613/98
z dnia 18 marca 1998 r.
zmieniające załączniki II, III i IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90, ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r., ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 426/98 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać azotan potasu, DL-asparaginian potasu, glukuronian potasu i glicerofosforan potasu;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych, do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać florfenikol i moksydektynę;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości dla sulfotlenku albendazolu i karprofenu, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) 2377/90;
wydaje się, że nie jest możliwe ustanowienie maksymalnych limitów pozostałości dla metronidazolu, ponieważ każdy limit tych pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego może być szkodliwy dla zdrowia konsumenta; substancję tą należy dodać do załącznika IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach II, III i IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 618/98
z dnia 18 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1898/97 ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3066/95 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2698/93 i (WE) nr 1590/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [4], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 [5] ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 3066/95;
artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1898/97 przewiduje, że Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w ciągu pięciu dni roboczych o złożonych wnioskach o pozwolenia na przywóz; we wszystkich pozostałych systemach przywozu stosowanych w sektorze wieprzowiny informacja ta jest przekazywana w ciągu trzech dni roboczych; należy tak zharmonizować te dwa okresy, aby ułatwić dobre zarządzanie różnymi systemami przywozu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1898/97 wyraz "piątego" zastępuje się wyrazem "trzeciego".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 kwietnia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 622/98
z dnia 16 marca 1998 r.
w sprawie pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: warunki, które mają spełnić państwa stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej pragnące wstąpić do Unii Europejskiej zostały określone na posiedzeniu Rady Europejskiej w Kopenhadze w czerwcu 1993 r.; główne problemy, na które napotykają te państwa w wypełnianiu wspomnianych warunków zostały określone w trakcie realizacji procedury przewidzianej w art. O Traktatu o Unii Europejskiej;
szefowie państw i rządów na posiedzeniu Rady Europejskiej w Amsterdamie w dniach 16–17 czerwca 1997 r. potwierdzili zamiar wzmocnienia strategii przedakcesyjnej Unii w celu ułatwienia państwom ubiegającym się o członkostwo przygotowania się do przystąpienia; Komisja przedstawiła pakiet wniosków w tej sprawie zatytułowany "Agenda 2000";
Rada Europejska w Luksemburgu stwierdziła, że nowy instrument w postaci Partnerstwa dla Członkostwa, który ma zostać ustanowiony po konsultacjach z państwami Europy Środkowej i Wschodniej ubiegającymi się o członkostwo jest kluczowym elementem wzmocnionej strategii przedakcesyjnej uruchamiającej w jednolitych ramach wszelkie formy pomocy Wspólnoty dla państw ubiegających się o członkostwo;
w ramach poszczególnych programów Partnerstwa dla Członkostwa właściwe będzie skoncentrowanie pomocy Wspólnoty Europejskiej na wyżej wymienionych problemach oraz kierowanie się zdefiniowanymi zasadami, priorytetami, celami pośrednimi oraz warunkami;
programy Partnerstwa dla Członkostwa, w szczególności ich cele pośrednie powinny wesprzeć każde państwo w przygotowaniach do członkostwa w ramach gospodarczej i społecznej zbieżności oraz w opracowaniu krajowego programu przejmowania acquis, jak również właściwego harmonogramu jego wdrażania;
istotne jest uważne zarządzanie dostępnymi środkami finansowymi zgodnie z priorytetami wynikającymi z opinii Komisji w sprawie wniosków o członkostwo oraz z badania tych opinii przez Radę;
pomoc Wspólnoty w ramach strategii przedakcesyjnej powinna być przyznawana poprzez stosowanie w odniesieniu do danych państw programów pomocowych przyjętych zgodnie z postanowieniami Traktatów; niniejsze rozporządzenie nie powoduje żadnych następstw finansowych;
pomoc Wspólnoty jest uwarunkowana poszanowaniem dla zobowiązań zawartych w Układach Europejskich oraz postępem w wypełnianiu kryteriów kopenhaskich;
decyzje w sprawie programowania źródeł finansowych składających się na pomoc Wspólnoty będą podejmowane zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniach odnoszących się do odpowiednich instrumentów finansowych lub odpowiednich programów;
w terminie do dnia 15 marca 1998 r. Rada przyjmie zasady, priorytety, cele pośrednie i warunki stosowane do poszczególnych programów Partnerstwa dla Członkostwa, aby umożliwić Komisji przygotowanie do końca 1998 r. pierwszego z okresowych sprawozdań z postępów każdego z państw ubiegających się o członkostwo;
organy ustanowione na mocy Układu Europejskiego odgrywają zasadniczą rolę w zapewnianiu właściwego wdrożenia i realizacji Partnerstwa dla Członkostwa;
wdrażanie Partnerstwa dla Członkostwa prawdopodobnie pomoże w osiągnięciu celów Wspólnoty; do celów przyjęcia niniejszego rozporządzenia, Traktat nie przewiduje innych kompetencji niż określone w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla państw Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo ustanawia się Partnerstwo dla Członkostwa stanowiące część wzmocnionej strategii przedakcesyjnej.
Każde Partnerstwo dla Członkostwa zapewnia jednolite ramy obejmujące:
- priorytety, określone w oparciu o analizę sytuacji w każdym z państw, na których muszą koncentrować się ich przygotowania do członkostwa, biorąc pod uwagę polityczne i ekonomiczne kryteria oraz obowiązki spoczywające na Państwach Członkowskich Unii Europejskiej określonymi przez Radę Europejską,
- źródła finansowe pomocy dla wsparcia każdego z państw ubiegających się o członkostwo w realizacji priorytetów zidentyfikowanych w okresie przedakcesyjnym.
Artykuł 2
Rada, na wniosek Komisji, kwalifikowaną większością głosów podejmuje decyzje w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w poszczególnych programach Partnerstwa dla Członkostwa przedkładanych każdemu z państw ubiegających się o członkostwo, jak również w sprawie znaczących zmian mających do nich zastosowanie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie nie powoduje żadnych następstw finansowych.
W ramach strategii przedakcesyjnej, pomoc Wspólnoty jest pomocą przyznawaną w ramach programów przyjętych zgodnie z postanowieniami Traktatu.
W oparciu o decyzję podjętą przez Radę na mocy art. 2, programowanie źródeł finansowych pomocy przyznawanej w ramach Partnerstwa dla Członkostwa ustanawia się zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniach dotyczących danych instrumentów finansowych lub programów.
Artykuł 4
Artykuł 5 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 623/98
z dnia 19 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 577/97 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 577/97 z dnia 1 kwietnia 1997 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2181/97 [3], ustanawia zasady użycia nazwy "masło" dla produktów złożonych, określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87; ustanawia się, że minimalna zawartość tłuszczu mlecznego w produktach złożonych, o nazwie "masło", wynosi 75 %;
artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 577/97 precyzuje procedurę, którą należy stosować w celu uzyskania zezwolenia na używanie nazwy "masło" dla produktu złożonego, którego zasadniczą część stanowi masło, lecz dla którego minimalna zawartość tłuszczu mlecznego, wynosząca 75 %, nie może być przestrzegana z technicznych i/lub organoleptycznych powodów;
doświadczenie pokazało, że trudno byłoby stosować tę procedurę na zasadzie jednostkowych przypadków, w sposób, który zapewniałby jasność i spójność; proste zasady, które mogłyby być łatwiej zrozumiałe powinny być stosowane dla oznaczenia produktów złożonych zawierających masło; zasady te powinny uwzględniać rozwój rynku produktów złożonych
ogólna zasada, pozwalająca używać nazwy "masło" dla produktów złożonych, których zasadniczą częścią jest masło, i których minimalna zawartość tłuszczu mlecznego jest mniejsza niż 75 %, ale wynosi co najmniej 62 % jest do przyjęcia, pod warunkiem, że nazwa zawiera określenia, które zapewniają, iż konsument nie jest wprowadzany w błąd;
produkty składające się z masła, cukru oraz napoju alkoholowego tworzą dobrze zdefiniowaną grupę o szczególnych cechach; należy ustanowić specjalne przepisy pozwalające używać w stosunku do tych produktów nazwy "masło";
w celu zapewnienia, że cele rozporządzenia (EWG) nr 1898/87 są w pełni osiągnięte, uwzględniając szeroką gamę zawartości tłuszczu mlecznego w produktach złożonych, które będą odnosić korzyści z oznaczenia nazwą "masło" konieczne jest, by warunkiem użycia tej nazwy było wskazanie na etykiecie produktu zawartości tłuszczu mlecznego;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 577/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1. Nazwy "masło" można używać tylko w przypadku produktów złożonych, których zasadniczą częścią w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87 jest masło, o ile produkt ostateczny zawiera co najmniej 75 % tłuszczu mlecznego i był wyprodukowany wyłącznie z masła w rozumieniu części A 1 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2991/94 oraz innego dodanego składnika(-ów) wymienionego w opisie.
2.
Nazwa "masło" może być używana w odniesieniu do produktów złożonych zawierających mniej niż 75 %, ale co najmniej 62 % tłuszczu mlecznego, jeśli spełnione są inne wymagania, wyszczególnione w ust. 1 i jeżeli nazwa produktu zawiera termin "przygotowanie masła".
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 nazwa "masło" może być używana w połączeniu z wyrazem lub wyrazami określającymi produkty wymienione w załączniku III zawierające przynajmniej 34 % tłuszczu mlecznego.
4.
Użycie nazwy "masło" zgodnie z ust. 1, 2 i 3 wymaga wskazania w etykietowaniu i konfekcjonowaniu, zawartości tłuszczu mlecznego i, jeśli inne dodane składniki zawierają tłuszcz, całkowitej zawartości tłuszczu.
5.
Wyrazy "przygotowanie masła" z ust. 2 oraz wskazówki z ust. 4 muszą pojawić się w widocznym miejscu i być łatwo widoczne i czytelne."
2) Skreśla się art. 4.
3) Załącznik do niniejszego rozporządzenia staje się załącznikiem III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 624/98
z dnia 19 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1423/95 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1599/96 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1423/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1143/97 [4], ceny reprezentatywne na rynku światowym, na podstawie których ustalane są dodatkowe należności celne, ustalane są na każdy rok gospodarczy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 41 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 i mogą być zmieniane, jeżeli wahanie w składnikach obliczania powoduje wzrost lub spadek o 0,5 ECU na 100 kilogramów lub więcej;
w wyniku ciągłych zmian cen reprezentatywnych na rynku światowym, obowiązujący obecnie system pociąga za sobą częste dostosowywanie dodatkowych opłat celnych; te częste wahania cen reprezentatywnych i dodatkowych opłat celnych, często stanowiących niewielkie sumy, komplikują system; do celów uproszczenia, pewności prawnej podmiotów gospodarczych oraz racjonalizacji procedury dla Komisji, należy podnieść do 1,20 ECU na 100 kilogramów próg zmiany cen reprezentatywnych na rynku światowym, do których muszą zostać dostosowane dodatkowe opłaty celne;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1423/95 kwotę "0,5 ECU na 100 kilogramów" zastępuje się kwotą "1,20 ECU na 100 kilogramów".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 644/98
z dnia 20 marca 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
dla niektórych nazw zgłoszonych przez Państwa Członkowskie na postawie art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wystąpiono o dodatkowe informacje w celu zapewnienia, że zgłoszone nazwy są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia; dodatkowe informacje wskazują, że zgłoszone nazwy są zgodne z wyżej wymienionymi artykułami; a zatem nazwy te należy zarejestrować i dodać do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 134/98 [4];
po przystąpieniu trzech nowych Państw Członkowskich termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rozpoczyna bieg w dniu ich przystąpienia; niektóre nazwy zgłoszone przez te Państwa Członkowskie są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia, a zatem należy je zarejestrować;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 648/98
z dnia 23 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 327/98 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 [2] ustanawia szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz ryżu pochodzącego w szczególności ze Stanów Zjednoczonych; konsultacje z rządem Stanów Zjednoczonych odnośnie do sposobu administrowania tymi dwoma kontyngentami zostały zakończone; przywóz ryżu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych musi zawierać ilość przewidzianą na kwiecień 1998 r. przy wykorzystaniu pozwoleń na przywóz wydanych na podstawie pozwoleń na wywóz wydanych przez właściwe władze w Stanach Zjednoczonych;
aby zapobiec zaburzeniom na rynku ryżu Wspólnoty wywołanym przez przywóz w ramach kontyngentów ryżu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych na rok 1997, przywóz ten powinien być rozłożony na okres trzech lat; dlatego też, rozkład ilości kontyngentu ryżu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych na lata 1998, 1999 i 2000 powinien zostać skorygowany;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 327/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 1 ust. 2;
2) w art. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2. a.
W latach 1998, 1999 i 2000 ilości ryżu bielonego i ryżu łuskanego pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych ustalone w ust. 1 lit. a) i b) zostają rozłożone w sposób następujący:
i) na rok 1998:
- ryż półbielony i całkowicie bielony objęty kodem CN 100630:
Kwiecień _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
19361 _BAR_ 19360 _BAR_ — _BAR_
- ryż łuskany objęty kodem CN 100620:
Kwiecień _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
4776 _BAR_ 4776 _BAR_ — _BAR_
ii) na rok 1999:
- ryż półbielony i całkowicie bielony oznaczony kodem CN 100630:
Styczeń _BAR_ Kwiecień _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
19361 _BAR_ 19360 _BAR_ 19360 _BAR_ — _BAR_
- łuskany ryż objęty kodem CN 100620:
Styczeń _BAR_ Kwiecień _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
3821 _BAR_ 3821 _BAR_ 3821 _BAR_ — _BAR_
iii) na rok 2000:
- ryż półbielony i całkowicie bielony objęty kodem CN 100630:
Styczeń _BAR_ Kwiecień _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
19362 _BAR_ 19360 _BAR_ 19360 _BAR_ — _BAR_
- ryż łuskany objęty kodem CN 100620:
Styczeń _BAR_ Kwiecień _BAR_ Lipiec _BAR_ Wrzesień _BAR_
3822 _BAR_ 3821 _BAR_ 1910 _BAR_ —" _BAR_
3) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Wnioskom o pozwolenie na przywóz, dotyczącym ryżu i ryżu łamanego pochodzącego z Tajlandii oraz ryżu pochodzącego z Australii lub Stanów Zjednoczonych w ramach ilości określonych w art. 2 towarzyszy dołączony oryginał pozwolenia na wywóz wystawionego zgodnie z załącznikami I, II i IV i wydanego przez właściwe władze w krajach w nim wskazanym.
W załączniku I, w sekcjach 7-9 wpisy są nieobowiązkowe.
Pozwolenia na wywóz wydawane w stosunku do ilości ustanowionych w art. 2 są ważne jedynie na dany rok."
4) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 327/98.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 649/98
z dnia 23 marca 1998 r.
zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi i weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [1], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
do celów ochrony zdrowia zwierząt oraz ze względu na szczególny charakter rynku medycznych produktów weterynaryjnych, należy zachęcać firmy farmaceutyczne do jak najszybszego wprowadzania na rynek nowych i/lub innowacyjnych produktów leczniczych stosowanych w weterynarii;
firmy farmaceutyczne podlegają zasadniczym wymogom dotyczącym rozwoju nowych produktów leczniczych, odnoszącym się między innymi do badań klinicznych i toksykologicznych; takie zasadnicze wymogi są różne w zależności, czy produkt przeznaczony jest do stosowania u zwierząt domowych, zwierząt dostarczających żywność do spożycia przez ludzi, czy u obydwu kategorii zwierząt;
nowe i innowacyjne medyczne produkty weterynaryjne powinny być poddane spójnej i skutecznej kontroli w drodze nadzoru farmakologicznego; jest zatem pożądane, aby powierzyć kontrolę nad poszczególnymi produktami leczniczymi pojedynczemu organowi krajowemu lub wspólnotowemu, bez względu na zastosowanie produktu i gatunek, u którego jest on stosowany;
konieczna jest również poprawa przejrzystości rynku medycznych produktów weterynaryjnych i łatwości dostępu do niego poprzez stworzenie firmom farmaceutycznym możliwości uzyskania pozwolenia dla poszczególnych nowych i/lub innowacyjnych produktów leczniczych u jednego organu krajowego lub wspólnotowego, bez względu na to, dla jakiego gatunku dany produkt jest przeznaczony;
dlatego Europejska Agencja ds. Oceny Produktów Leczniczych musi mieć możliwość przeprowadzenia na żądanie firmy oceny, każdego medycznego produktu weterynaryjnego, zawierającego nową substancję czynną, która w dniu wejścia w życie powyższego rozporządzenia nie była dopuszczona przez żadne Państwo Członkowskie do stosowania u zwierząt;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 część B tiret ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Weterynaryjne produkty lecznicze zawierające nową substancję czynną, która w dniu wejścia tego rozporządzenia w życie nie była dopuszczona przez żadne Państwo Członkowskie do stosowania u zwierząt" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 692/98
z dnia 27 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2050/97 ustalające obniżki płatności wyrównawczych w ramach systemu pomocy dla producentów ryżu w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu[1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 192/98[2], w szczególności jego art. 6 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 stanowi, że w miejscu, gdzie obszar przekazany pod uprawę ryżu w danym roku przekracza określony obszar bazowy, redukcja w wypłatach należności wyrównawczych ma zastosowanie do wszystkich producentów na danym obszarze bazowym dla tego samego roku produkcyjnego;
artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 613/97 z dnia 8 kwietnia 1997 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do warunków przyznawania płatności wyrównawczych w ramach systemu pomocy dla producentów ryżu[3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1305/97[4], stanowi, że zgłoszenia z Państw Członkowskich mogą być pod pewnymi warunkami poprawione oraz że po sprawdzeniu poprawionych informacji Komisja musi, tam gdzie to stosowne, ponownie obliczyć wielkość ustalonych redukcji, stosownie do art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 3072/95;
Hiszpania przedłożyła poprawione zgłoszenie dotyczące obszaru przekazanego pod uprawę ryżu w 1997 r.; obszar ten jest mniejszy niż bazowy obszar krajowy ustalony dla tego Państwa Członkowskiego; po przeanalizowaniu tych informacji należy unieważnić redukcję wypłat należności wyrównawczych ustaloną dla Hiszpanii rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2050/97[5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli przedstawionej w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2050/97 skreśla się liczbę 27,75, dotyczącą Hiszpanii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 696/98
z dnia 27 marca 1998 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego, zwane dalej "rozporządzeniem bazowym", w szczególności jego art. 43 ust. 3[1],
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie bazowe przewiduje utworzenie centralnej bazy danych dla potrzeb organów administracyjnych odpowiedzialnych za stosowanie ustawodawstwa dotyczącego spraw celnych i rolnych oraz Komisji; celem istnienia bazy danych jest pomoc w zapobieganiu, wykrywaniu i ściganiu działań naruszających ustawodawstwo celne i rolne poprzez polepszenie, dzięki szybszemu obiegowi informacji, skutecznej współpracy i stosowania procedur kontrolnych przez właściwe władze;
niezbędne jest określenie działań związanych ze stosowaniem ustawodawstwa rolnego, o którym informacje należy wprowadzać do centralnej bazy danych celnego systemu informatycznego (CSI), zgodnie z wymogami rozporządzenia bazowego;
zgodnie z art. 25 rozporządzenia bazowego konieczne jest także określenie elementów, które powinny zostać włączone do bazy danych CSI, zgodnie z kategoriami określonymi w art. 24 lit. a)-f) powyższego rozporządzenia;
wspomniane wyżej elementy obejmują dane osobowe, wobec których należy stosować szczególne środki ochronne; w szczególności dane te mogą zostać wprowadzone do bazy danych tylko po spełnieniu warunków określonych w art. 27 ust. 2 rozporządzenia bazowego;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu przewidzianego w art. 43 rozporządzenia bazowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Informacje o następujących działaniach związanych ze stosowaniem rozporządzeń w dziedzinie rolnictwa są, zgodnie z art. 23 rozporządzenia bazowego, wprowadzane do celnego systemu informatycznego (CSI):
a) przywóz z państw trzecich produktów podlegających ustawodawstwu rolnemu, w szczególności opłatom celnym;
b) wywóz do państw trzecich produktów podlegających ustawodawstwu rolnemu;
c) przemieszczanie produktów podlegających ustawodawstwu rolnemu, objętych wspólną lub zewnętrzną procedurą tranzytową i działaniami związanymi z czasowym składowaniem we Wspólnocie takich produktów, będących przedmiotem handlu między Wspólnotą a państwem trzecim;
d) wewnątrzwspólnotowe przemieszczanie produktów, które podlegają ograniczeniom lub zakazom zawartym w ustawodawstwie rolnym lub które korzystają z pomocy wspólnotowej.
Artykuł 2
Elementy, które mogą zostać włączone do bazy danych CSI, zgodnie z kategoriami art. 24 lit. a)-f) rozporządzenia bazowego, wymienione są w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 708/98
z dnia 30 marca 1998 r.
w sprawie przejmowania ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne i ustalenia stosowanych kwot korekcyjnych oraz podwyżek i redukcji ceny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 192/98 [2], w szczególności jego art. 8 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 3072/95, ustanawia, że ceny interwencyjne ustala się dla ryżu niełuskanego o określonej normie jakościowej i że w przypadku gdy jakość zebranego ryżu, oferowanego do skupu interwencyjnego, różni się od ustalonej normy jakościowej, dostosowuje się cenę skupu interwencyjnego przez zastosowanie podwyżek lub redukcji cen;
rozporządzenie Rady (WE) nr 3073/95 [3] określa normę jakościową ryżu niełuskanego, dla którego ustala się cenę skupu interwencyjnego, dostosowując wymagania do wcześniejszych ustaleń;
w celu zapewnienia zadowalającego zarządzania skupem interwencyjnym, należy ustalić minimalną ilość dla każdej oferty; należy też stworzyć przepisy, które ustalają większy limit, w celu wzięcia go pod uwagę w handlu zagranicznym oraz ze względu na warunki dotyczące rynku hurtowego w niektórych Państwach Członkowskich;
ryż niełuskany, którego jakość nie pozwala na jego właściwe użycie lub składowanie, nie jest przyjmowany do skupu interwencyjnego; przy ustalaniu najniższej dopuszczalnej jakości należy wziąć pod uwagę szczegółowe warunki klimatyczne na polach uprawy ryżu we Wspólnocie; należy zapewnić, aby partie ryżu, przeznaczone do przejęcia przez agencje, były jednolite; należy określić, że partia ma się składać z tej samej odmiany ryżu;
przy zastosowaniu podwyżek i redukcji cen należy wziąć pod uwagę podstawowe cechy ryżu niełuskanego, co pozwoli na obiektywną ocenę jego jakości; wilgotność, wydajność po przetworzeniu oraz uszkodzenia ziaren mogą być ocenione za pomocą prostych i wydajnych metod, które spełniają niniejsze wymagania;
w celu maksymalnego uproszczenia programu skupu interwencyjnego, oferty należy składać do centrum skupu interwencyjnego znajdującego się najbliżej miejsca, w którym towary są składowane oraz należy ustanowić przepisy w sprawie kosztów transportu tych towarów do składu, z którego zostaną przejęte przez agencję interwencyjną;
należy dokładnie określić rodzaj kontroli, w celu upewnienia się, że wymagania dotyczące masy i jakości oferowanych towarów są spełnione; należy jednak uczynić rozróżnienie pomiędzy przyjęciem sprawdzonych oferowanych towarów według ilości i zgodności z minimalnymi wymaganiami jakościowymi z jednej strony, a z drugiej ustaleniem wynagrodzenia do wypłaty dla ubiegającego się o skup po przeprowadzeniu koniecznych testów, w celu dokładnego określenia, na podstawie reprezentatywnych próbek, charakterystyki każdej partii;
należy ustanowić przepisy szczególne stosowane w przypadkach, gdy towary przejmowane są w miejscu składowania należącym do ubiegającego się o skup; wówczas należy uczynić odniesienie do obliczeń dotyczących składowania przez ubiegającego się o skup, z zastrzeżeniem dodatkowych kontroli w celu upewnienia się, że towary spełniają warunki przejęcia przez agencję interwencyjną;
niniejsze rozporządzenie ma zastąpić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1528/96 [4]; tym samym poprzednie rozporządzenie powinno utracić moc;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie dostarczył opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W okresie skupu, ustalonym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, każdy właściciel co najmniej 20-tonowej partii ryżu niełuskanego zebranego na terenie Wspólnoty jest upoważniony do zaoferowania tego ryżu agencji interwencyjnej.
Partia musi składać się z ryżu tej samej odmiany.
Państwa Członkowskie mogą ustalić większą ilość minimalną.
2.
Gdy partia dostarczana jest w kilku ładunkach (ciężarówką, barką, wagonem kolejowym itp.), każdy ładunek bezwzględnie musi spełniać minimalnie wymagane właściwości, wyszczególnione w ostatnim akapicie art. 8 ust. 1.
Artykuł 2
1.
Aby ryż niełuskany został przyjęty do skupu interwencyjnego, musi być on odpowiedniej jakości handlowej: zdrowy i bez wad.
2.
Ryż niełuskany uważa się za ryż o odpowiedniej jakości handlowej, czyli uważany jest za zdrowy i bez wad, jeśli jest pozbawiony zapachu i żywych owadów oraz kiedy:
- zawartość wilgoci nie przekracza wskaźnika procentowego określonego w załączniku I,
- wydajność po przetworzeniu nie jest niższa niż 14 punktów poniżej poziomów wydajności wymienionych w załączniku II,
- wskaźnik procentowy ziaren nie będących nieuszkodzonymi w myśl Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 3073/95, wskaźnik procentowy różnorodnych zanieczyszczeń, wskaźnik procentowy ziaren ryżu innych typów i odmian nie przekracza następujących maksymalnych wartości:
_BAR_ Ryż okrągłoziarnisty kod CN 10061092 _BAR_ Ryż średnioziarnisty i długoziarnisty A kody CN 10061094 i 10061096 _BAR_ Ryż długoziarnisty B kod CN 10061098 _BAR_
Kredowe ziarna ryżu _BAR_ 6 _BAR_ 4 _BAR_ 4 _BAR_
Ziarna z czerwonymi prążkami _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_
Ziarna z kropkami _BAR_ 3 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_
Ziarna z plamkami _BAR_ 1 _BAR_ 0,75 _BAR_ 0,75 _BAR_
Ziarna o kolorze bursztynowym _BAR_ 1 _BAR_ 0,50 _BAR_ 0,50 _BAR_
Ziarna o kolorze żółtym _BAR_ 0,175 _BAR_ 0,175 _BAR_ 0,175 _BAR_
Różnorodne zanieczyszczenia _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_
Ziarna ryżu innych odmian _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_
- poziom radioaktywności nie przekracza maksymalnego poziomu dopuszczonego na mocy legislacji wspólnotowej.
Ryż jest badany pod kątem skażenia radioaktywnego jedynie w przypadku, gdy wymaga tego sytuacja oraz przez konieczny okres.
Tam, gdzie to jest konieczne należy określić czas trwania i zasięg pomiarów kontrolnych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
Artykuł 3
1.
Ryż niełuskany, zawierający więcej niż 0,1 % różnorodnych zanieczyszczeń, można zakupić jedynie po cenie zmniejszonej o 0,02 % za każde 0,01 % odchylenia od normy jakościowej.
Różnorodne zanieczyszczenia oznaczają substancje obce, inne niż ryż, do których zalicza się niejadalne, nietoksyczne rośliny lub substancje mineralne, inne jadalne ziarna lub ich części, martwe owady i ich części.
2.
Ryż niełuskany, zawierający więcej niż 3 % ziaren innych odmian, można zakupić w ramach skupu interwencyjnego jedynie po cenie zmniejszonej o 0,1 % za każde 0,1 % odchylenia od normy jakościowej.
3.
Gdy poziom wilgotności ryżu niełuskanego, oferowanego do skupu interwencyjnego, przekracza normy jakościowe dla ryżu, cenę obniża się zgodnie z załącznikiem I.
4.
Gdy wydajność ryżu oferowanego do skupu interwencyjnego po przetworzeniu różni się od wydajności standardowej po przetworzeniu dla danej odmiany, jak określono w załączniku II część B, stosuje się podwyżkę lub obniżkę ceny, według wskazań w załączniku II część A.
5.
Gdy uszkodzenia ziaren ryżu niełuskanego, oferowanego do skupu interwencyjnego, przekraczają wielkości dopuszczalne dla norm jakościowych ryżu niełuskanego, stosuje się obniżkę ceny, według wskazań w załączniku III.
6.
Powyższe podwyżki i obniżki cen wyliczane są przez zastosowanie wartości procentowych, wykazanych w załącznikach, do interwencyjnych cen skupu obowiązujących na początku roku gospodarczego.
Stosuje się je po zsumowaniu.
Artykuł 4
1.
Wszystkie oferty sprzedaży do skupu interwencyjnego należy przedstawić na piśmie do agencji interwencyjnej, zgodnie ze zredagowanym przez nią formularzem.
Aby oferta była odpowiednia, musi zawierać następujące dane:
- nazwę ubiegającego się o interwencyjny skup,
- miejsce składowania oferowanego ryżu,
- ilość, odmianę, główne cechy oraz rok zbioru ryżu,
- centrum skupu interwencyjnego, dla którego oferta jest przygotowana.
Podanie zawiera również oświadczenie, iż produkt pochodzi ze Wspólnoty.
Do celów informacyjnych, w podaniu przedstawia się wszelkie stosowane pestycydy, wyszczególniając użyte dawki.
Agencja interwencyjna może uznać za dopuszczalną pisemną ofertę przesłaną za pośrednictwem telekomunikacyjnych środków przekazu, pod warunkiem, że wszystkie powyższe dane szczegółowe są w niej zawarte.
Jednakże w takich przypadkach agencja może domagać się, aby oferta została potwierdzona pisemnym wnioskiem – dostarczonym pocztą albo wręczonym bezpośrednio.
Takie pisemne podanie uważa się za dostarczone w dniu, w którym otrzymano przekaz telekomunikacyjny.
2.
Akceptację oferty przez agencję interwencyjną zgłasza się ubiegającemu się o skup w ciągu 10 dni roboczych od dnia jej złożenia.
3.
Gdy oferta jest nieodpowiednia, agencja interwencyjna powiadamia o tym fakcie właściwy podmiot gospodarczy w ciągu 10 dni roboczych od dnia jej złożenia.
Artykuł 5
1.
Wszystkie oferty kieruje się do agencji interwencyjnej, z uwzględnieniem centrum skupu interwencyjnego najbliższego miejscu, w którym ryż niełuskany znajduje się w chwili składania oferty.
Najbliższe centrum skupu interwencyjnego oznacza centrum, do którego ryż niełuskany może zostać dostarczony po najniższych kosztach.
Koszty ustala agencja interwencyjna.
2.
Koszty transportu towarów z magazynu, w którym są składowane w momencie składania oferty, do najbliższego centrum skupu interwencyjnego, określonego zgodnie z ust. 1, ponosi ubiegający się o skup.
3.
Jeśli agencja skupu interwencyjnego nie przejmuje ryżu niełuskanego w najbliższym centrum skupu interwencyjnego, określonego zgodnie z ust. 1, dodatkowe koszty transportu ponosi agencja interwencyjna.
Artykuł 6
1.
Agencja interwencyjna ustala centrum skupu interwencyjnego oraz datę dostarczenia i niezwłocznie powiadamia o tym ubiegającego się o skup.
Od tych warunków można się odwołać nie później niż w ciągu dwóch dni roboczych od daty potwierdzenia odbioru zawiadomienia.
Faktyczne przejęcie musi nastąpić nie później niż z końcem drugiego miesiąca, następującego po potwierdzeniu odbioru oferty i w każdym przypadku nie później niż dnia 31 sierpnia bieżącego roku gospodarczego.
W przypadku etapowych dostaw ostatnia część partii musi zostać dostarczona zgodnie z niniejszym akapitem.
2.
Agencja interwencyjna przejmuje towary w obecności ubiegającego się o skup bądź też jego należycie upoważnionego przedstawiciela.
3.
Oferowany ryż jest przejęty przez agencję interwencyjną, kiedy minimalna ilość oraz wymagania, ustanowione w art. 1 i 2, zostaną potwierdzone przez agencję interwencyjną lub jej upoważnionego przedstawiciela dla towarów dostarczonych do składu interwencyjnego, zgodnie z art. 8 ust. 1.
Tam, gdzie ma zastosowanie art. 7, data przejęcia jest zbieżna z datą, w której przeprowadzono kontrolę minimalnych wymagań wymienionych w protokole przejęcia, zgodnie z art. 9.
4.
Dostarczoną ilość ustala się przez ważenie w obecności ubiegającego się o skup oraz przedstawiciela agencji interwencyjnej, który nie może pozostawać w żadnych stosunkach z ubiegającym się o skup.
5.
Prowadzący skład może reprezentować agencję interwencyjną.
W takim przypadku agencja interwencyjna sama przeprowadza kontrolę w ciągu 30 dni od zakończenia dostawy. Należy skontrolować przynajmniej masę towaru przy użyciu przyrządów pomiaru objętościowego.
Jeśli przyrządy pomiarowe wykażą, że:
a) waga jest do 6 % niższa niż ilość widniejąca w protokołach prowadzącego skład, wówczas pokrywa on wszystkie koszty związane z brakującymi ilościami, które stwierdzono przy późniejszym ważeniu, w porównaniu do wagi widniejącej w protokołach (przy przejmowaniu);
b) waga jest ponad 6 % niższa niż ilość widniejąca w protokołach prowadzącego skład, wówczas towary waży się niezwłocznie.
Powstałe koszty ważenia ponosi prowadzący skład, jeśli ustalona waga jest niższa od widniejącej w protokołach. W przeciwnym wypadku koszty ważenia ponosi agencja interwencyjna.
Artykuł 7
1.
Agencja interwencyjna może przejąć ryż niełuskany w miejscu składowania, w którym znajduje się on w chwili przedkładania oferty, zamiast w centrum skupu interwencyjnego, wyznaczonym przez ubiegającego się o skup.
2.
W takich przypadkach ilość towarów ustala się na podstawie protokołów składowania – sporządzonych do fachowych wykazów i zgodnie z wymogami agencji interwencyjnej – pod warunkiem, że:
- protokoły wykazują wagę ustaloną w trakcie ważenia, ocenę jakościową w momencie ważenia, w szczególności poziom wilgotności, wszystkie przesypywania pomiędzy zbiornikami oraz wszelkie dokonane zabiegi. Ważenie powinno być przeprowadzone w ciągu 10 miesięcy poprzedzających skup,
- prowadzący skład deklaruje, że oferowana partia odpowiada w każdym szczególe informacjom zawartym w protokołach.
W tym przypadku:
- masa do zapisania jest masą wprowadzoną do protokołów, odpowiednio skorygowaną o wszelkie różnice pomiędzy zawartością wilgoci ustaloną przy ważeniu oraz zawartością ustaloną na podstawie próbki reprezentatywnej,
- agencja interwencyjna przeprowadzi objętościową kontrolę pomiarową w ciągu 30 dni od daty przejęcia.
Wszelkie różnice pomiędzy ilością zważoną a ilością ustaloną przy użyciu objętościowej metody pomiarowej nie mogą przekroczyć 6 %.
Jeśli przyrządy pomiarowe wykażą, że:
- waga jest do 6 % niższa niż ilość widniejąca w protokołach prowadzącego skład, wówczas pokrywa on wszystkie koszty związane z brakującymi ilościami, które stwierdzono przy późniejszym ważeniu, w porównaniu do wagi widniejącej w protokołach (przy przejmowaniu),
- waga jest ponad 6 % niższa niż ilość widniejąca w protokołach prowadzącego skład, wówczas niezwłocznie przeprowadza on ważenie.
Prowadzący skład ponosi koszty ważenia, jeśli ustalona wówczas waga jest niższa od widniejącej w protokołach. W przeciwnym wypadku koszty ważenia ponosi EFOGR.
Artykuł 8
1.
Wymogi jakości, które muszą być spełnione dla produktu objętego skupem interwencyjnym, sprawdzane są następująco:
Agencja interwencyjna pobiera próbki w obecności ubiegającego się o skup lub jego należycie upoważnionego przedstawiciela.
Próbki pobiera się przy każdym sprawdzaniu jakości, przeznaczone są one odpowiednio dla:
- ubiegającego się o skup,
- składu, w którym ma miejsce przejęcie towaru,
- agencji interwencyjnej. Próbka ta poddawana jest przez agencję własnym badaniom.
a) W przypadku dostawy etapowej, próbki pobierane są z każdej częściowej dostawy (ciężarówką, barką, wagonem kolejowym itp.), w ilości jednej próbki na 10 ton ryżu.
Wymagane warunki poddaje się kontroli na podstawie reprezentatywnej próbki z każdej z części dostawy.
Próbka reprezentatywna tworzona jest z próbek przeznaczonych dla składu.
b) Tam, gdzie ma zastosowanie art. 7, kontrole podczas przejmowania towaru, odbywające się w składzie ubiegającego się o skup, przeprowadza się przy użyciu próbki reprezentatywnej oferowanej partii.
Próbka reprezentatywna składa się ze średnich pobranych próbek przeznaczonych do składu.
Liczbę próbek do pobrania uzyskuje się przez podzielenie ilości oferowanej partii przez 20; próbka reprezentatywna składa się zatem najwyżej z 20 próbek.
Kontrola powinna ustalić, czy towary spełniają minimalne wymagania jakościowe.
Jeśli nie spełniają, partia nie jest przejmowana.
W przypadku dostawy etapowej, zanim partia trafi do składu skupu interwencyjnego, badanie każdej częściowej dostawy może być ograniczone do kontroli zawartości wilgoci i poziomu zanieczyszczeń oraz sprawdzenia, czy nie zawiera ona żadnych żywych owadów.
Jeśli jednak później, po zakończeniu kontroli, okaże się jednoznacznie, że częściowa dostawa nie spełnia minimalnych wymogów jakości, wówczas odmawia się przejęcia partii.
Cała partia zostaje wycofana na koszt ubiegającego się o skup.
Jeśli agencja interwencyjna w Państwie Członkowskim jest w stanie sprawdzić wszystkie minimalne wymogi jakości dla każdej częściowej dostawy, zanim trafi ona do składu, wówczas odmawia ona przejęcia jakiejkolwiek częściowej dostawy, która nie spełnia tych wymagań.
2.
W przypadku przyjęcia towaru, po przeprowadzeniu kontroli zgodnie z ust. 1 przeprowadza się dokładną ich ocenę pod kątem ustalenia ceny dla ubiegającego się o skup.
Cenę dla oferowanej partii ustala się w oparciu o średnią ważoną wyników testów przeprowadzonych na reprezentatywnej próbce, jak określono w ust. 1.
O wynikach testów powiadamia się ubiegającego się o skup w Protokole przejęcia, jak przewidziano w art. 9.
3.
Jeżeli ubiegający się o skup kwestionuje wyniki testu, przeprowadzonego w celu określenia ceny zgodnie z ust. 2, laboratorium zatwierdzone przez właściwe władze przeprowadza dalsze, szczegółowe analizy oceny towarów przy użyciu nowej próbki reprezentatywnej, sporządzonej zarówno z próbki dostarczonej przez ubiegającego się o skup, jak i próbki dostarczonej przez skład.
Wynik stanowi średnia ważona wyników przeprowadzonych testów dla tej reprezentatywnej próbki.
Wynik tych analiz jest ostateczny i decyduje o cenie wypłaconej ubiegającemu się o skup.
Koszty przeprowadzenia tych dodatkowych analiz ponosi strona przegrywająca.
Artykuł 9
Protokół przejęcia sporządza agencja interwencyjna dla każdej partii.
Ubiegający się o skup lub jego przedstawiciel może być obecny podczas sporządzania protokołu.
Protokół wskazuje:
- datę, w której sprawdzono ilość oraz minimalne wymagania jakościowe,
- odmianę i dostarczoną masę,
- ilość próbek pobranych do sporządzenia próbki reprezentatywnej,
- odnotowaną ocenę fizyczną i jakościową.
Artykuł 10
1. Cena należna sprzedawcy ustalona jest zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 dla towarów dostarczonych i nierozładowanych do składu i ważna w dniu ustalonym jako pierwszy dzień dostawy, obliczenie kosztów transportu sporządza się zgodnie z przepisami art. 5, a obliczenie wzrostu lub redukcji ceny dokonuje się na podstawie załączników od I do III.
Gdy ryż zostaje przejęty ze składów osoby ubiegającej się o skup na podstawie art. 7, należy ustalić cenę do wypłacenia na podstawie ceny skupu interwencyjnego z dnia przyjęcia oferty, dostosowaną do odpowiedniej podwyżki i obniżki ceny oraz zmniejszoną o koszty najkorzystniejszego transportu pomiędzy miejscem, w którym przejmuje się ryż niełuskany, a najbliższym centrum skupu interwencyjnego, zgodnie art. 5 ust. 1, a także o koszty przeładunkowe.
Koszty te ustala agencja interwencyjna.
2. Wypłata dokonywana jest pomiędzy 32 a 37 dniem, następującym po dniu przejęcia towaru, zgodnie z art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Tam gdzie ma zastosowanie art. 8 ust. 3, wypłaty należy dokonać w najkrótszym możliwym czasie po zawiadomieniu ubiegającego się o skup o wyniku ostatniego testu.
Gdy ubiegający się o skup muszą przed otrzymaniem zapłaty przedstawić fakturę i gdy faktura ta nie jest przedstawiona w terminie określonym w poprzednim akapicie, wypłaty dokonuje się w ciągu 5 dni roboczych od rzeczywistego dnia dostarczenia faktury.
Artykuł 11
Podmioty składujące produkty skupowane w imieniu agencji interwencyjnej regularnie nadzorują ich obecność oraz ich stan, a także bezzwłocznie informują agencję o jakichkolwiek związanych z tym problemach.
Agencja interwencyjna przynajmniej raz w roku kontroluje jakość składowanych produktów.
Pobieranie próbek do tego celu może odbywać się podczas corocznej inwentaryzacji, wymaganej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2148/96 [5].
Artykuł 12
Agencje interwencyjne przyjmują, w miarę potrzeby, dodatkowe procedury i warunki przejmowania, zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, w celu uwzględnienia wszelkich specjalnych warunków istniejących w Państwie Członkowskim, do którego należą.
Artykuł 13
Rozporządzenie (EWG) nr 1528/96 traci moc.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 709/98
z dnia 30 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1686/72 w sprawie niektórych szczegółowych zasad pomocy w odniesieniu do materiału siewnego w zakresie procedur kontroli oraz ustanawiające zasady stosowania mechanizmu stabilizacji do produkcji materiału siewnego ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 192/98 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 5 i art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1674/72 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3795/85 [4], ustanawia ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy w odniesieniu do materiału siewnego;
artykuł 3 ust. 4a rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 ustala mechanizm stabilizacji dla produkcji materiału siewnego ryżu; jego elementem jest ustanowienie maksymalnej ilości, dla której może być przyznawana wspólnotowa pomoc w odniesieniu do materiału siewnego, co harmonizuje z potencjalną sprzedażą materiału siewnego w związku z istnieniem obszaru bazowego, ustalonego w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 192/98;
w celu określenia wydajności produkcji nasion ryżu w różnych Państwach Członkowskich właściwe jest wykorzystanie tego samego okresu, który uważany jest za reprezentatywny do celów rozporządzenia (WE) nr 3072/95; stosuje się odpowiednio trzyletnią średnią, uzyskaną po wyeliminowaniu z okresu lat od 1990/91 do 1994/95 roku z najwyższą i roku z najniższą wydajnością;
materiał siewny zebrany w jednym roku gospodarczym jest zwykle wykorzystywany do obszarów produkcji ryżu niełuskanego i materiału siewnego ryżu w następnym roku gospodarczym; w okresie uważanym za reprezentatywny, ilość materiału siewnego wykorzystana we Wspólnocie do celów zasiewu jednego hektara wyniosła 0,2 tony, tj. do zasiewu obszaru bazowego o powierzchni 433123 ha, ustalonego w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, potrzebnych było 86624,600 ton materiału siewnego;
maksymalna ilość, na którą może być przyznana we Wspólnocie pomoc w odniesieniu do materiału siewnego ryżu, musi być podzielona przez produkujące Państwo Członkowskie na podstawie wielkości produkcji w Państwach Członkowskich w tym samym reprezentatywnym okresie; w celu dopuszczenia rocznych różnic w wydajności należy ustalić przepisy dla dostosowania maksymalnej ilości, na którą przysługuje pomoc w każdym z Państw Członkowskich, pod warunkiem, że nie została przekroczona całkowita ilość dla Wspólnoty;
działanie mechanizmu stabilizacji będzie wymagało ustalenia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy w odniesieniu do materiału siewnego ryżu oraz dla powiadamiania Komisji przez Państwa Członkowskie o objętej przez nie ilości tak, aby można było wyliczyć każdą redukcję procentową stosowaną w Państwach Członkowskich;
wypłata pomocy w odniesieniu do materiału siewnego ryżu musi następować po określeniu przez Komisję każdej stosowanej redukcji procentowej;
należy odpowiednio sprawdzić zgodność z przepisami decydującymi o pomocy wspólnotowej; w tym celu, wymagane są szczegółowe kryteria i zasady techniczne, obejmujące kontrole administracyjne i kontrole na miejscu; w odniesieniu do tych ostatnich, jak pokazuje dotychczasowe doświadczenie, pożądane jest, oprócz określenia minimalnych rozmiarów kontroli do przeprowadzenia, postawienie wymogu przeanalizowania ryzyka oraz określenie kryteriów, które należy przy tym zastosować;
doświadczenie wskazuje również na potrzebę przyjęcia odpowiednio stopniowanych przepisów, które uwzględniają także przypadki siły wyższej, w celu zapobiegania oraz karania nadużyć i oszustw; kary powinny być stopniowane proporcjonalnie do stopnia wykroczenia, aż do całkowitego wykluczenia pomocy na dany i następny rok;
wymagane są ustalenia w celu zagwarantowania, iż wypłacana jest jedynie uzasadniona pomoc oraz w celu zredukowania pomocy, w przypadku gdy wnioski zostały złożone późno; należy nadać im kształt w ramach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, określonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r., ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 820/97 [7] i w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2015/95 [9];
Komitet Zarządzający ds. Nasion nie wydał opinii w czasie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1686/72 [10] wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Dla celów niniejszego rozporządzenia "obrót"; oznacza udostępnianie lub składowanie, wystawianie na sprzedaż, oferowanie do sprzedaży, sprzedaż lub przekazanie innej osobie";
2) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Pomoc przyznaje się jedynie pod warunkiem, że materiał siewny stał się rzeczywiście przedmiotem obrotu beneficjenta z przeznaczeniem do siewu przed datą złożenia wniosku.
Należy to dostatecznie udowodnić wobec Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie przeprowadzają niezapowiedziane kontrole w celu sprawdzenia pierwotnego miejsca przeznaczenia materiału siewnego, do którego została przyznana pomoc oraz zgodności z warunkami pomocy, a także powiadamiają Komisję o działaniach podjętych po dokonaniu takich kontroli";
3) art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Z wyjątkiem materiału siewnego ryżu, pomoc przyznawana jest producentowi materiału siewnego na podstawie wniosku złożonego po zbiorach i przed datą ustaloną przez Państwo Członkowskie dla każdej grupy gatunków lub odmian.
2.
Z wyjątkiem materiału siewnego ryżu, Państwo Członkowskie wypłaca producentowi materiału siewnego pomoc w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku i najpóźniej do dnia 31 lipca roku następującego po roku zbiorów.";
4) dodaje się art. 3a, 3b i 3c w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Dla materiału siewnego ryżu ustala się maksymalną ilość 86624,600 ton rocznie, dla której może być przyznana pomoc we Wspólnocie.
Jest ona przeznaczona dla produkujących Państw Członkowskich w następujący sposób:
—Hiszpania: _BAR_ 29 625,613 t, _BAR_
—Francja: _BAR_ 3 031,861 t, _BAR_
—Grecja: _BAR_ 1 472,618 t, _BAR_
—Włochy: _BAR_ 50 242,268 t, _BAR_
—Portugalia: _BAR_ 2 252,240 t. _BAR_
Ilość dla Państwa Członkowskiego może być dostosowana w granicach maksymalnej ilości ustalonej dla Wspólnoty, na warunkach ustalonych w ust. 3.
2.
Z zastrzeżeniem art. 2a pomoc na materiał siewny ryżu przyznaje się producentom w maksymalnych granicach określonych dla Wspólnoty, na podstawie wniosku złożonego po zbiorach, ale przed dniem 20 czerwca następnego roku.
Do dnia 15 lipca roku następującego po zbiorach produkujące Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji ilość, dla której złożono wnioski o pomoc.
3.
Jeśli ilość całkowita, dla której zostały złożone wnioski w produkujących Państwach Członkowskich, przekracza maksymalną ilość wyznaczoną dla Wspólnoty, pomoc jest zmniejszana dla każdego Państwa Członkowskiego proporcjonalnie do przekroczenia krajowej ilości.
Komisja ustala stosowane w takich przypadkach współczynniki procentowe redukcji.
4.
Państwo Członkowskie wypłaca pomoc producentowi między dniem 31 lipca a 30 września roku następującego po roku zbiorów.
Artykuł 3b
1.
Kontrole określone w art. 2a ust. 2, obejmują:
a) kontrole administracyjne, w szczególności kontrole krzyżowe, w celu zapobiegania dwukrotnej wypłacie pomocy na ten sam rok kalendarzowy. Kontrole krzyżowe obejmują działki poddane inspekcjom urzędowym, które orzekły zgodność z wymaganiami ustalonymi przez dyrektywy wskazane w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1674/72;
b) kontrole dokumentów przeprowadzane w celu sprawdzenia przynajmniej pierwotnego miejsca przeznaczenia materiału siewnego, na który została przyznana pomoc;
c) wszelkie pozostałe kontrole, które Państwo Członkowskie uważa za konieczne w celu zagwarantowania, że pomoc nie jest wypłacana dla niekwalifikowanego materiału siewnego lub materiału siewnego pochodzącego z państw trzecich.
Kontrole obejmują znaczną część wniosków i przynajmniej 5 % wniosków dla każdego gatunku.
Wnioski, które mają zostać poddane kontroli, określane są przez właściwy organ na podstawie analizy ryzyka oraz elementu reprezentatywności złożonych wniosków.
Analiza ryzyka uwzględnia:
- kwotę pomocy,
- ilość kwalifikowanego materiału siewnego w stosunku do skontrolowanego obszaru,
- zmiany zaistniałe w porównaniu z rokiem poprzednim,
- inne czynniki określone przez Państwo Członkowskie.
2.
Gdzie stosowne, Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole lokali producentów, innych zakładów nasiennych oraz użytkowników końcowych.
3.
Stosuje się następujące artykuły rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 [11]:
- art. 6 ust. 1 (kontrola zgodności z terminami, w których przyznawana jest pomoc),
- art. 11 (dodatkowe kary krajowe; siła wyższa),
- art. 12 (sprawozdanie z przeprowadzonej inspekcji),
- art. 13 (kontrola na miejscu),
- art. 14 (nienależna wypłata)
Artykuł 3c
1.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej spóźnione złożenie wniosku powoduje obniżenie, dziennie o 1 %, pomocy, do której producent materiału siewnego byłby w innym wypadku uprawniony.
Wniosek unieważnia się, jeśli został złożony, w przypadku materiału siewnego ryżu, po dniu 30 czerwca roku następującego po zbiorach, a także, w przypadku innych grup gatunków lub odmian, później niż dziesiątego dnia po upływie terminu ustalonego przez Państwo Członkowskie.
2.
Jeśli okaże się, że materiał siewny objęty wnioskiem w rzeczywistości nie stał się przedmiotem obrotu składającego wniosek z przeznaczeniem do siewu, pomoc dla producenta zmniejsza się o 50 % dla danych gatunków, w przypadku gdy ilość niebędąca przedmiotem obrotu z przeznaczeniem do siewu wynosi więcej niż 2 %, ale nie więcej niż 5 % ilości objętej wnioskiem.
Jeśli ilość niebędąca przedmiotem obrotu przekracza 5 %, nie przyznaje się żadnej pomocy produkcyjnej w odniesieniu do materiału siewnego w danym roku gospodarczym.
3.
Jeśli wniosek o pomoc sporządzono dla materiału siewnego niekwalifikowanego urzędowo lub niezebranego na terenie Państwa Członkowskiego podczas danego roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok gospodarczy, dla którego ustalono pomoc, nie przyznaje się żadnej pomocy produkcyjnej w odniesieniu do materiału siewnego producentowi na dany lub następny rok gospodarczy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 726/98
z dnia 31 marca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2543/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1581/96 [2], w szczególności jego art. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2543/95 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2126/96 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek; w celu usprawnienia działania systemu należy ustalić określone szczegółowe zasady jego stosowania w przypadku zezwoleń bez wcześniejszego ustalenia refundacji, w szczególności w odniesieniu do stawki zabezpieczenia, oraz harmonogramu składania wniosków i wydawania pozwoleń; jak pokazuje doświadczenie, należy uregulować wielkość zabezpieczenia oraz terminy składania wniosków i wydawania pozwoleń; w celu uniknięcia zakłóceń w zwykłym trybie wywozu bez refundacji kroki podejmowane w przypadkach, w których istnieje ryzyko przekroczenia ilości towaru do normalnego zbytu, powinny ograniczać się do pozwoleń na wywóz uprawniających do wypłaty refundacji; w celu lepszego monitorowania struktury wywozu należy sprecyzować treść informacji dostarczanej przez Państwa Członkowskie;
artykuł 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1404/97 [6], stwierdza, że nie wymaga się pozwolenia na wywóz w przypadku ilości towarów przywożonych, dla których zabezpieczenie wynosi 5 ECU lub mniej; tak niskie zabezpieczenie w przypadku wywozu bez refundacji oznacza, że duża ilość towarów mogłaby zostać wywieziona bez pozwolenia, co osłabiłoby kontrolę tych ilości; aby uniknąć tego ryzyka, należy zastosować specjalne warunki w odniesieniu do takich przypadków;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2543/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 2 wyraz "jedenastocyfrowy" zastępuje się wyrazem "dwunastocyfrowy".
2) W art. 2:
1) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zabezpieczenia pozwoleń na wywóz wynoszą:
a) 10 ECU za 100 kilogramów netto w przypadku pozwoleń z wcześniejszym ustaleniem refundacji;
b) 1 ECU za 100 kilogramów netto w innych przypadkach."
2) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. Bez względu na art. 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, pozwolenie nie jest wymagane w przypadku, gdy ilość wywożonego towaru wynosi 50 kilogramów lub mniej."
3) W art. 3:
1) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenie na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji należy składać do właściwych władz od wtorku do czwartku każdego tygodnia.
Podania złożone w piątek i poniedziałek traktuje się jako wnioski złożone w najbliższy wtorek."
2) ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji wydaje się pierwszego dnia roboczego, licząc od wtorku tygodnia następującego po okresie określonym w ust. 1, pod warunkiem że Komisja nie podjęła dotąd żadnych środków szczególnych, określonych w ust. 3."
3) ust. 3 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Środki te odnoszą się do pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji i różnią się w zależności od kodu produktu w nomenklaturze produktów rolnych, podlegających refundacjom wywozowym."
4) w art. 3 ust. 5 tiret ostatnie wyraz
"poniedziałek"
zastępuje się wyrazem
"wtorek"
i dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jeżeli jednolity procent przyjęcia mniejszy niż 80 % dotyczy wyłącznie pozwoleń uprawniających do refundacji, podmiot gospodarczy może zażądać wydania w tym samym terminie pozwolenia niedającego prawa do zwrotu na pozostałą ilość towaru."
5) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Podania o pozwolenia na wywóz bez wcześniejszego ustalenia refundacji składa się do właściwych władz od poniedziałku do piątku każdego tygodnia.
Pozwolenia wystawia się niezwłocznie."
4) W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
1) w początkowej części ust. 1 wyraz "czwartek" zastępuje się wyrazem "piątek";
2) w ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) o wnioskach o pozwolenie na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji złożonych od wtorku do czwartku, zgodnie z art. 3 ust. 1."
3) w ust. 1 lit. b) wyrazy "w poprzedni poniedziałek" zastępuje się wyrazami "w okresie od poprzedniego piątku do czwartku danego tygodnia, przedstawiając oddzielnie pozwolenia z wcześniejszym ustaleniem refundacji i pozwolenia bez wcześniejszego ustalenia refundacji";
4) w ust. 2 część zdania poprzedzająca tiret otrzymuje brzmienie:
"Powiadomienie o wnioskach określonych w ust. 1 lit. a) oraz informacja określona w ust. 1 lit. b) w przypadkach, w których stosuje się art. 3 ust. 5, określają".
5) w ust. 2 tiret trzecie przed wyrazem "wysokość" dodaje się wyrazy "tam, gdzie jest to stosowne,";
6) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Informacji tej udziela się osobno, w przypadku pozwoleń wydawanych na działania w odniesieniu do dotacji do żywności.".
7) na końcu ust. 3 dodaje się, co następuje:
"…, określając rok gospodarczy, w którym wydano pozwolenie."
5) Części B i D załącznika zastępuje się częściami załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 727/98
z dnia 31 marca 1998 r.
zawieszające niektóre koncesje przewidziane w rozporządzeniach (WE) nr 1898/97 oraz (WE) nr 1899/97 ustanawiających zasady stosowania w sektorze wieprzowiny oraz odpowiednio w sektorach drobiu i jaj ustaleń objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3066/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r., ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 703/98 [3], zawieszające niektóre koncesje określone w rozporządzeniu (WE) nr 3066/95, zawiesza niektóre koncesje dotyczące niektórych produktów z wieprzowiny oraz niektórych produktów drobiowych; należy ustanowić przepisy w celu odstąpienia od szczegółowych zasad stosowania określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1898/97 [4], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 618/98 [5], oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1899/97 [6];
środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią odpowiednich komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Składanie wniosków o pozwolenia na produkty z Republiki Czeskiej z zastosowaniem obniżonej stawki celnej, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/97 oraz, w przypadku grup 19, 20, 21, 22, 23 i 24, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1899/97, zawiesza się od dnia 1 kwietnia 1998 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 738/98
z dnia 1 kwietnia 1998 r.
wprowadzające czasowe odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2634/97 [2], w szczególności jego art. 9 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 260/98 [4], przewiduje, że pozwolenia na wywóz mają być wydawane piątego dnia roboczego od daty złożenia wniosku, pod warunkiem że w tym czasie Komisja nie podejmie żadnych szczególnych działań;
uwzględniając dni ustawowo wolne od pracy w 1998 roku oraz fakt, że Dziennik Urzędowy nie jest publikowany w tych dniach regularnie, termin pięciu dni potrzebny na rozpatrzenie wniosku jest zbyt krótki by zapewnić racjonalne zarządzanie rynkiem i powinien być czasowo przedłużony do siedmiu dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, pozwolenia w odniesieniu do wniosków wniesionych od:
- 6–8 kwietnia 1998 r.,
- 27–29 kwietnia 1998 r.,
- 18–20 maja 1998 r.,
- 21–30 grudnia 1998 r.,
wydawane są siódmego dnia roboczego po dacie złożenia wniosku, pod warunkiem że w tym czasie Komisja nie podejmie żadnych szczególnych działań, wymienionych w art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 739/98
z dnia 1 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2331/97 w sprawie specjalnych warunków przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów z wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12 i art. 22, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2331/97 [3] określa kryteria jakości, od których spełnienia uzależnia się przyznanie refundacji wywozowych dla niektórych przetworzonych produktów z wieprzowiny;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 409/98 [5], ustanowiło wykaz produktów, dla których mogą być przyznane refundacje wywozowe w sektorze wieprzowiny;
kody produktów w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2331/97 należy uzgodnić z ostatnimi zmianami do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87, które stosuje się od dnia 4 marca 1998 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2331/97 kody produktów "160100919100" oraz "160100999100" zastępuje się odpowiednio kodami "160100919000" oraz "160100999190".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 758/98
z dnia 3 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2300/97 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2300/97 [2] ustanawia przepisy w celu wykonania środków usprawniających produkcję i obrót miodem;
rozporządzenie (WE) nr 1221/97 ustanawia termin, w którym należy zrealizować wydatki dotyczące środków zawartych w programach narodowych, na 15 października każdego roku; począwszy od drugiego roku w celu umożliwienia agencjom płatniczym akredytowanym przez każde z Państw Członkowskich dotrzymania tego terminu należy wprowadzić przepis przyśpieszający termin zgłaszania programów oraz ustalić termin realizacji programowych środków;
Rada, wydając decyzję 94/805/WE [3], przyjęła szczególny program badawczy w zakresie rolnictwa i rybołówstwa (obejmujący przemysł rolno-spożywczy, technologie żywnościowe, leśnictwo, akwakulturę i rozwój obszarów wiejskich); zgodnie z przepisami załącznika III do tego programu, dotyczącymi szczególnych zasad jego wykonywania, wykonano uzgodnione działanie nr FAIR5-PL97–3686, o nazwie; "Koordynacja prac badawczych w Europie, dotyczące zintegrowanej kontroli roztoczy Varroa w rojach pszczół miodnych"; wyniki zastosowanych badań w zakresie kontroli warrozy, finansowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1221/97, należy wysłać do Komisji, aby mogły być włączone do uzgodnionego działania;
w szczególności rozporządzenia Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolnych [4], (WE) nr 951/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi [5] oraz (WE) nr 952/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie grup i stowarzyszeń producentów [6] muszą zapewniać w trakcie wykonywania programów narodowych spójność między środkami programów narodowych oraz pozostałych środków przyjętych na podstawie różnych polityk Wspólnoty; w szczególności należy unikać wszelkiej nadmiernej rekompensaty wynikającej z łączenia pomocy oraz jakiegokolwiek innego braku spójności w określaniu środków;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2300/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoich programach przed 15 kwietnia każdego roku.
W pierwszym roku terminem tym jest dzień 15 grudnia 1997 r.
W drugim roku terminem tym jest dzień 15 maja 1998 r.
2.
Począwszy od drugiego roku środki programowe są wykonywane w całości przed dniem 31 sierpnia roku następującego po zgłoszeniu programu.
Płatności dokonywane są przed dniem 15 października tego samego roku.
3.
Wyniki zastosowanych badań w zapobieganiu warrozy przesłane są Komisji w ciągu dwóch miesięcy po dacie ustanowionej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1221/97, tak by można je było włączyć do wymiany informacji dotyczącej uzgodnionego działania nr FAIR5-PL97–3686, stosując pkt 3 załącznika III do decyzji Rady 94/805/WE z dnia 23 listopada 1994 r. przyjmującej szczególny program badań, rozwoju technologicznego i demonstracji w dziedzinie rolnictwa i rybołówstwa, obejmujący przemysł rolno-spożywczy, technologie żywnościowe, leśnictwo, akwakulturę i rozwój obszarów wiejskich (1994–1998) [7].";
2) w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3. Ten sam środek nie może być przedmiotem jednoczesnej płatności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1221/97 i zgodnie z innym wspólnotowym systemem pomocy w odniesieniu do rozporządzeń Rady (WE) nr 950/97 [*] Dz.U. L 142 z 2.6.1997, str. 1., (WE) nr 951/97 [9] oraz (WE) nr 952/97 [10]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 759/98
z dnia 3 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2634/97 [2], w szczególności jego art. 9 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 260/98 [4], stanowi, że począwszy od dnia 2 stycznia 1998 r. dla całego wywozu wymaga się wydania pozwolenia na wywóz;
artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1404/97 [6], stanowi, że pozwolenie na wywóz nie jest wymagane w przypadku wywozu towarów, w odniesieniu do których nie ubiegano się o refundację i w przypadku ilości, dla których wysokość zabezpieczenia z tytułu pozwolenia byłaby niższa lub równa 5 ECU;
w przypadku wołowiny i cielęciny limit 5 ECU odpowiada jednej sztuce inwentarza żywego lub 200 kilogramom mięsa; limit ten okazał się zbyt niski, w szczególności w przypadku niektórych tradycyjnych transgranicznych obrotów handlowych; w celu zwiększenia tej kwoty do 60 ECU należy przewidzieć odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 3719/88;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1445/95 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenie na wywóz nie jest wymagane dla produktów wymienionych w art. 8 ust. 2 tiret drugie i ich ilości, dla których wysokość zabezpieczenia na pozwolenie byłaby niższa lub równa 60 ECU. Jeśli pozwolenie jest wydawane od sztuki i jeśli kwota 60 ECU nie odpowiada całkowitej liczbie sztuk, wysokość zabezpieczenia uważa się za odpowiadającą kolejnej wyższej całkowitej liczbie sztuk" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 774/98
z dnia 8 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2342/92 w sprawie przywozu bydła hodowlanego czystorasowego z państw trzecich i przyznawania na nie refundacji wywozowych oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1544/79
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2634/97 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
właściwe jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2342/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 286/93 [4];
zgodnie z Porozumieniem w sprawie Rolnictwa w ramach Rundy Urugwajskiej opłaty przywozowe zostały zastąpione należnościami przywozowymi i dlatego należy odpowiednio zmienić wyżej wymienione rozporządzenie;
zgodnie z dyrektywą Rady 91/496/EWG [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [6], wszystkie zwierzęta hodowlane czystorasowe wprowadzane do Wspólnoty podlegają kontroli pod względem weterynaryjnym i zootechnicznym w pierwszym miejscu wprowadzenia; gdy zwierzęta są wprowadzane do swobodnego obrotu w urzędzie celnym innym niż urząd w pierwszym miejscu wprowadzenia, konieczne jest, aby zwierzętom towarzyszyła uwierzytelniona kopia świadectwa zdrowia, gdyż oryginał będzie przechowywany w miejscu pierwszego wprowadzenia oraz aby świadectwo było sporządzone zgodnie z decyzją Komisji 92/527/EWG [7];
aby zniechęcić do wykorzystania zwierząt hodowlanych czystorasowych, przywożonych bezcłowo, w celu tuczenia i uboju, właściwe jest przedłużenie okresu, w którym przywiezione zwierzę nie może zostać ubite; w celu zapewnienia, aby przywożone zwierzęta nie były ubijane przed upływem wyznaczonego okresu, należy dostarczyć dowód poprzez sprawdzenie komputerowej bazy danych, przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 820/97 [8], gdy tylko ta baza danych zacznie funkcjonować;
urzędowi lekarze weterynarii powinni mieć możliwość sporządzenia świadectwa potwierdzającego, że przywożone zwierzę nie zostało ubite w ciągu tego okresu, gdyż mają stosowne kompetencje, aby wykonać to zadanie, podobnie jak organy już upoważnione do sporządzenia takiego świadectwa;
należy wziąć pod uwagę zmiany w składzie członków Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu;
właściwe jest włączenie do obecnego rozporządzenia odniesień do decyzji Komisji 86/404/EWG [9] i 96/510/WE [10] w odniesieniu do świadectw rodowodowych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2505/92 [11] zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [12] wprowadziło niektóre zmiany do nomenklatury rynku wołowiny i cielęciny, w wyniku czego należy dostosować niektóre kody CN;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2342/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 "opłat przywozowych" zastępuje się "należności przywozowych";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) świadectwo rodowodowe, które sporządzane jest zgodnie z decyzją Komisji 96/510/WE [13], oraz świadectwo hodowlane;
b) świadectwo zdrowia rodzaju wymaganego dla bydła hodowlanego czystorasowego lub uwierzytelniona kopia tego świadectwa, a także świadectwo wydane przez lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej, sporządzone zgodnie z decyzją Komisji 92/527/EWG [14].";
b) w ust. 2 "12 miesięcy" zastępuje się "24 miesięcy";
c) w ust. 3
"15 miesiąca"
zastępuje się
"27 miesiąca"
, a ostatni akapit otrzymuje brzmienie:
"Dowód określony w lit. a) oznacza świadectwo sporządzonego przez stowarzyszenie, organizację lub właściwy organ Państwa Członkowskiego, prowadzące księgę hodowlaną, lub przez urzędowego lekarza weterynarii.
Dowód określony w lit. b) oznacza świadectwo wystawione przez właściwy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie.
Dowody te należy sprawdzić w komputerowej bazie danych, przewidzianej w art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 [*] Dz.U. L 117 z 7.5.1997, str. 1., gdy tylko taka baza danych zacznie funkcjonować.";
d) w ust. 4 "12 miesięcy" zastępuje się "24 miesięcy", a "rozporządzeniem (EWG) nr 1697/79" zastępuje się "rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92";
e) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Przepisów dotyczących:
- limitu wiekowego ustanowionego w art. 1,
- zobowiązań określonych w ust. 2, 3 i 4,
nie stosuje się do przywozu zwierząt hodowlanych czystorasowych pochodzących i przywożonych z Islandii, Norwegii i Szwajcarii.";
3) w art. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) świadectwa rodowodowego, które sporządza się zgodnie z decyzją Komisji 86/404/EWG [*] Dz.U. L 233 z 20.8.1986, str. 19., wydanego przez stowarzyszenie, organizację lub właściwy organ Państwa Członkowskiego, prowadzące księgę hodowlaną, ukazującego w szczególności wyniki badań użytkowości oraz wyniki (z danymi szczegółowymi dotyczącymi pochodzenia) oceny wartości genetycznej danego zwierzęcia oraz jego rodziców i dziadków.
Wyniki te można również dołączyć do świadectwa;";
4) w art. 4 ust. 2 kod CN "01021000" zastępuje się kodem CN "010210", a "opłacie przywozowej" zastępuje się "należności przywozowej".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 779/98
z dnia 7 kwietnia 1998 r.
w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3010/95
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE — Turcja z dnia 25 lutego 1998 r. w sprawie systemu handlu produktami rolnymi ustala system preferencji mający zastosowanie w przypadku przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji; należy zapewnić Komisji możliwość przyjęcia specjalnych szczegółowych zasad stosowania nowego systemu przywozowego, bez uszczerbku dla art. 6 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1981/94 z dnia 25 lipca 1994 r. otwierającego i ustalającego zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi Wspólnoty na niektóre produkty pochodzące z Algierii, Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Malty, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, Tunezji i Turcji oraz ustalającego szczegółowe zasady poszerzenia i zastosowania takich kontyngentów taryfowych [1];
w przypadku produktów, dla których przepisy Wspólnoty wymagają przestrzegania pewnej ceny przywozowej, zastosowanie preferencyjnego systemu taryfowego zależy od przestrzegania tej ceny;
rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 [2] formułuje ustalenia mające zastosowanie w przypadku przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji na podstawie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia WE — Turcja; przepisy tej decyzji w sprawie rolnictwa zostały uchylone decyzją nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE — Turcja; skutkuje to koniecznością uchylenia rozporządzenia (EWG) nr 4115/86;
ulgi celne dla trzech produktów pochodzących z Turcji ustanowione na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 3010/95 z dnia 18 grudnia 1995 r., zawieszającego całkowicie lub częściowo cła mające zastosowanie do niektórych produktów pochodzących z Malty i Turcji, objętych działami 1—24 oraz działem 27 Nomenklatury Scalonej [3] powinny także zostać zniesione;
decyzję Rady Stowarzyszenia stosuje się od dnia 1 stycznia 1998 r.; ze względu na pilność sprawy niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu WE pochodzących z Turcji i dopuszczonych do przywozu do Wspólnoty na warunkach ustanowionych decyzją nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE — Turcja przyjmuje się szczegółowe zasady stosowania systemu przywozowego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [4] albo, o ile ma to zastosowanie, w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych, bez uszczerbku dla art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1981/94.
Artykuł 2
W przypadku produktów, dla których przepisy Wspólnoty wymagają przestrzegania pewnej ceny przywozowej, zastosowanie preferencyjnego systemu taryfowego zależy od przestrzegania tej ceny.
W przypadku produktów rybołówstwa, dla których ustalono cenę referencyjną, zastosowanie taryfy preferencyjnej zależy od przestrzegania tej ceny.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 niniejszym traci moc.
Artykuł 4
W rozporządzeniu (WE) nr 3010/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Rady (WE) nr 3010/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. zawieszające całkowicie lub częściowo stosowanie stawek celnych w zakresie niektórych produktów pochodzących z Malty objętych rozdziałami 1—24 Nomenklatury Scalonej";
2) art. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty produktów pochodzących z Malty wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia podlega cłom określonym dla każdego produktu.
Artykuł 2
Do celów zastosowania niniejszego rozporządzenia zasady pochodzenia oznaczają zasady każdorazowo obowiązujące do celów Porozumienia ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Maltą.";
3) załącznik I dotyczący wykazu produktów ujętych w rozdziałach 1—24 pochodzących z Malty otrzymuje tytuł "Załącznik";
4) uchyla się załącznik II dotyczący wykazu produktów ujętych w rozdziałach 1—24 pochodzących z Turcji.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 780/98
z dnia 7 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1488/96 w odniesieniu do procedury przyjmowania właściwych środków w przypadku braku jednego z zasadniczych warunków kontynuowania środków wsparcia na rzecz śródziemnomorskiego kraju partnerskiego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa EUR - śródziemnomorskiego [3], opierającego się na poszanowaniu zasad demokracji i państwa prawa, a także praw człowieka i podstawowych wolności, stanowiących zasadniczy element demokracji, którego naruszenie będzie uzasadniać podjęcie właściwych środków;
artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1488/96 przewiduje że ostateczna procedura stosowania właściwych środków w przypadku gdy nie występuje zasadniczy element będący warunkiem kontynuowania programu pomocy dla danego śródziemnomorskiego kraju partnerskiego ma zostać ustalona do dnia 30 czerwca 1997 r.;
należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 1488/96 w celu ustalenia takiej procedury;
Traktat nie przewiduje innych uprawnień w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia, niż tych zawartych w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1488/96 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
W przypadku braku jednego z zasadniczych warunków kontynuowania środków wspierania na rzecz danego śródziemnomorskiego kraju partnerskiego, Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji, podjąć decyzję o wprowadzeniu właściwych środków."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 782/98
z dnia 7 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1626/94 ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury[4] ochrona oraz zachowanie żywych morskich zasobów wodnych stanowią ogólne cele wspólnej polityki rybołówstwa;
podczas swojej 10. sesji nadzwyczajnej odbywającej się w San Sebastian w Hiszpanii w dniach 22-29 listopada 1996 r. Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) przyjęła dwa zalecenia dotyczące prowadzenia połowów tuńczyka błękitnopłetwego na obszarze Morza Śródziemnego; ICCAT zaleciła zastosowanie niektórych specjalnych zasad dotyczących minimalnych wielkości wyładunku tuńczyka błękitnopłetwego; wszystkie te zasady są opracowane na podstawie opinii naukowych;
w ramach międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty, w szczególności biorąc pod uwagę przystąpienie Wspólnoty do ICCAT, właściwe jest wykonanie tych zaleceń w celu uniknięcia skutków nadmiernych połowów tuńczyka błękitnopłetwego;
rozporządzenie (WE) nr 1626/94[5] powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1626/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Zabrania się połowów tuńczyka przy pomocy okrężnicy w okresie od 1 do 31 sierpnia.
2.
Zabrania się używania samolotów lub helikopterów w celu wspierania połowów tuńczyka błękitnopłetwego w okresie od 1 do 30 czerwca";
2) w załączniku IV:
- zapis zastępuje się następującym tekstem:
"Gatunki Rozmiar minimalny
Thunnus thynnus 70 cm lub 6,4 kg**
- poprzednie oznaczenie przypisu (**) zastępuje się oznaczeniem (***).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/98
z dnia 20 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 461/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz owczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1589/96 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2137/92 z dnia 23 lipca 1992 r. dotyczące wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych i określaniu wspólnotowych norm jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych oraz przedłużające stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 338/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2536/97 [4], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 461/93 z dnia 26 lutego 1993 r., ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz owczych [5], przewiduje, że dla kategorii A i B w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2137/92 Państwa Członkowskie mogą zgłaszać ceny za 100 kg tusz przygotowanych zgodnie z miejscowym zwyczajem; doświadczenie wykazuje, że zasadę tę należy rozszerzyć do kategorii C omawianego Załącznika, ponieważ praktyka handlowa prezentacji tusz może być taka sama dla wszystkich kategorii tusz określonych w tym Załączniku; konieczne jest zastosowanie tego przepisu z mocą wsteczną w celu dokonywania zgłaszania cen tusz kategorii C na jednolitej podstawie dla całego roku gospodarczego 1998;
rozporządzenie (EWG) nr 461/93 ustanawia przepisy dotyczące inspekcji na miejscu, przeprowadzanych przez wspólnotowe grupy inspekcyjne, przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2137/92; doświadczenie wykazało potrzebę zmiany tych przepisów w celu umożliwienia większej elastyczności przy dobieraniu składu grupy inspekcyjnej oraz przy organizacji inspekcji na miejscu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Owczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 461/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku gdy prezentacja tusz po zważeniu i sklasyfikowaniu na haku różni się od wzorcowego sposobu prezentacji, Państwa Członkowskie dostosowują wagę tuszy, stosując współczynniki korygujące, przewidziane w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2137/92.
Państwa Członkowskie informują Komisję o zastosowanych współczynnikach korygujących.
Jednakże dla kategorii określonych w załączniku III do rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą podawać ceny za 100 kg tych tusz, przygotowanych zgodnie z miejscowym zwyczajem.
W takim przypadku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o różnicach między tą prezentacją a prezentacją wzorcową.";
2) w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kontrole na miejscu są prowadzone przez delegację grupy w składzie ograniczonym do maksymalnie siedmiu członków. Do tego celu skład grupy ustala się zgodnie z następującymi zasadami:
- co najmniej dwóch ekspertów Komisji, z których jeden działa jako przewodniczący delegacji,
- jeden ekspert pochodzący z zainteresowanego Państwa Członkowskiego,
- najwyżej czterech ekspertów pochodzących z innych Państw Członkowskich.";
3) w art. 9:
- ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Inspekcje na miejscu przeprowadza się w regularnych odstępach czasu, a ich częstotliwość może się różnić w szczególności zależnie od wielkości produkcji mięsa owczego w kontrolowanym Państwie Członkowskim bądź też w zależności od problemów związanych z zastosowaniem sieci.
W razie potrzeby mogą po nich nastąpić kontrole uzupełniające.
Liczebność delegacji wyznaczonej do takich kontroli może być zmniejszona.",
- ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Przewodniczący delegacji opracowuje sprawozdanie zawierające szczegóły kontroli i wnioski określone w ust. 4.
Sprawozdanie jest niezwłocznie przesyłane Państwu Członkowskiemu, w którym przeprowadzono kontrolę, a następnie do pozostałych Państw Członkowskich."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 843/98
z dnia 22 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/97 w odniesieniu do podziału między Państwa Członkowskie obszarów przeznaczonych pod uprawę jabłoni, grusz, brzoskwiń oraz nektaryn, dla których mogą zostać przyznane premie za karczowanie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/97 roku w sprawie ulepszenia produkcji jabłek, gruszek, brzoskwiń oraz nektaryn we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/97 rozdziela między Państwa Członkowskie obszar, w odniesieniu do którego mogą być przyznane premie za karczowanie przewidziane w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia; art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia ustala limit i procedurę mającą zastosowanie do zmian tego podziału;
zgodnie z informacją otrzymaną przez Komisję do dnia 1 kwietnia 1998 r. wnioski o premie za karczowanie w niektórych Państwach Członkowskich obejmują obszary mniejsze niż wymienione w art. 1 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia; łączne nadal dostępne obszary wynoszą 630 hektarów w przypadku jabłoni i grusz oraz 1264 hektary w przypadku drzew brzoskwiniowych i nektaryn; obszary te powinny zostać rozdzielone między Państwa Członkowskie, gdzie obszary objęte wnioskami przekraczają wymienione w art. 1 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia oraz, priorytetowo, między te Państwa Członkowskie, gdzie wycofania stanowią najwyższy odsetek produkcji; jednakże przeniesienia nie powinny obejmować obszarów poniżej 50 hektarów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/97 tabelę zastępuje się tabelą.
"Państwa Członkowskie _BAR_ Jabłonie i grusze (ha) _BAR_ Brzoskwinie i nektaryny (ha) _BAR_
Belgia _BAR_ 118 _BAR_ — _BAR_
Niemcy _BAR_ 894 _BAR_ 3 _BAR_
Dania _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Grecja _BAR_ 599 _BAR_ 2700 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1412 _BAR_ 2564 _BAR_
Francja _BAR_ 3181 _BAR_ 1414 _BAR_
Irlandia _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Włochy _BAR_ 2389 _BAR_ 2994 _BAR_
Luksemburg _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Niderlandy _BAR_ 593 _BAR_ — _BAR_
Austria _BAR_ 139 _BAR_ 19 _BAR_
Portugalia _BAR_ 325 _BAR_ 226 _BAR_
Finlandia _BAR_ 5 _BAR_ — _BAR_
Szwecja _BAR_ 40 _BAR_ — _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 305 _BAR_ —" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 846/98
z dnia 22 kwietnia 1998 r.
dostosowujące rozporządzenie Rady (WE) nr 2008/97 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 151/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2008/97 z dnia 9 października 1997 r. ustanawiające niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek i niektórych innych produktów rolnych pochodzących z Turcji [1], w szczególności jego art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja nr 1/98 z dnia 25 lutego 1998 r.
Rady Stowarzyszenia WE–Turcja [2] w sprawie zasad handlu w odniesieniu do produktów rolnych ustanawia między innymi preferencyjne ustalenia dotyczące przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Turcji, stosowane od dnia 1 stycznia 1998 r.;
rozporządzenie (WE) nr 2008/97 stanowi, że w przypadku zmiany ustanowionych w Układzie Stowarzyszeniowym warunków szczególnych ustaleń, w szczególności w odniesieniu do kwot, lub w przypadku zawarcia nowej umowy związane z tym dostosowania do niniejszego rozporządzenia mogą być przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1581/96 [4];
szczególne ustalenia przy przywozie oliwy z oliwek z Turcji przewidziane w decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja w szczególności dotyczą dostosowania obniżek cła stosowanego od dnia 1 stycznia 1998 r.; rozporządzenie (WE) nr 2008/97 należy odpowiednio dostosować, by w miejsce kwot przewidzianych na podstawie decyzji nr 1/77 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja [5] zawierało ono powyższe obniżki;
warunki szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek z Turcji przewidziane w decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja nie przewidują, aby obniżki cła były uzależnione od stosowania w Turcji jakiejkolwiek specjalnej opłaty wywozowej; rozporządzenie Komisji (WE) nr 151/98 [6] powinno być w związku z tym uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2008/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 wyrazy "0,7245 ECU za 100 kilogramów" zastępuje się wyrazem "10 %".
2) Uchyla się art. 2 ust. 2 i 3.
3) W art. 3 ust. 1 i 2 odpowiednio wyrazy "3,723 ECU za 100 kilogramów" i "7,003 ECU za 100 kilogramów" zastępuje się wyrazem "5 %".
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 151/98 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98
z dnia 30 marca 1998 r.
w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 894/97 [4] stanowi ujednoliconą wersję rozporządzenia (EWG) nr 3094/86 ustanawiającego środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych, które było wielokrotnie i w znaczącym stopniu zmieniane.
(2) Doświadczenia zdobyte podczas stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3094/86 ujawniły niektóre niedostatki, jakie doprowadziły do problemów z jego stosowaniem i egzekwowaniem, a które powinny być naprawione, w szczególności poprzez zmniejszenie liczby różnych specyfikacji dotyczących rozmiarów oczek sieci, usunięcie koncepcji gatunków chronionych oraz ograniczenie liczby różnych rozmiarów oczek sieci trzymanych na pokładzie; dlatego właściwe jest zastąpienie rozporządzenia (WE) nr 894/97 nowym tekstem z wyłączeniem art. 11, 18, 19 i 20 tego rozporządzenia.
(3) Niezbędne jest zdefiniowanie niektórych zasad i procedur ustanawiających techniczne środki ochronne na poziomie wspólnotowym, tak aby każde Państwo Członkowskie mogło zarządzać działalnością połowową na wodach morskich będących pod jego władzą lub jurysdykcją.
(4) Należy zachować równowagę między dostosowaniem technicznych środków ochronnych do różnorodności rodzajów rybołówstwa a zapotrzebowaniem na jednolite zasady, które są łatwiejsze do stosowania.
(5) Artykuł 130r ust. 2 Traktatu ustala zasadę, zgodnie z którą środki wspólnotowe muszą łączyć wymagania ochrony środowiska naturalnego, w szczególności w świetle zasady ostrożności.
(6) Praktyka wrzucania morskich organizmów do morza powinna zostać zredukowana do najniższego możliwego stopnia.
(7) Należy zapewnić ochronę obszarów hodowli narybków, uwzględniając specyficzne warunki biologiczne w różnorodnych strefach.
(8) W dyrektywie 92/43/EWG [5] Rada ustanowiła środki w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory; wykaz organizmów morskich wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia zawiera nazwy gatunków chronionych wymaganiami tej dyrektywy.
(9) Parlament Europejski dnia 25 października 1996 r. przyjął swoją rezolucję w sprawie komunikatu Komisji w sprawie wykonywania środków technicznych wspólnej polityki rybołówstwa.
(10) Aby zapewnić ochronę morskich zasobów biologicznych i zrównoważoną eksploatację zasobów połowowych w interesie zarówno rybaków, jak i konsumentów, należy ustanowić techniczne środki ochronne, określające między innymi rozmiary oczek sieci i ich kombinacje właściwe do połowu niektórych gatunków oraz inne cechy narzędzi połowowych, oraz minimalne rozmiary organizmów morskich, jak i ograniczenia połowu w poszczególnych obszarach i okresach wraz z niektórymi narzędziami połowowymi i sprzętem.
(11) W świetle opinii naukowych należy ustanowić warunki zwiększenia rozmiarów oczek sieci ciągnionych podczas prowadzenia połowów niektórych gatunków morskich organizmów oraz warunki obowiązkowego korzystania z tkanin sieciowych o kwadratowych oczkach, ponieważ może to odegrać znaczącą rolę w ograniczeniu niedojrzałych osobników organizmów morskich.
(12) Aby uniknąć możliwości używania narzędzi połowowych umocowanych na stałe o coraz mniejszych oczkach, czego wynikiem jest rosnący wskaźnik śmiertelności wśród niedojrzałych osobników gatunków docelowych z danego łowiska, należy ustanowić rozmiary oczek sieci dla narzędzi połowowych umocowanych na stałe.
(13) Skład gatunkowy połowów i związane z tym zwyczaje połowowe różnią się na poszczególnych obszarach geograficznych; różnice te uzasadniają zastosowanie odmiennych środków na tych obszarach.
(14) Połów niektórych gatunków, które mają zostać przetworzone na mączkę rybną bądź olej z ryb, można przeprowadzać przy użyciu małych rozmiarów oczek sieci, pod warunkiem że takie działania połowowe nie mają negatywnego wpływu na inne gatunki.
(15) Należy zastosować minimalne rozmiary w stosunku do gatunków, które stanowią główną część wyładunków flot Wspólnoty, a także tych gatunków, które przeżywają po wrzuceniu do morza.
(16) Minimalny rozmiar gatunku powinien być zgodny z wyborem rozmiaru oczek stosowanych dla tego gatunku.
(17) Należy zdefiniować sposób, w jaki ma być określany rozmiar organizmów morskich.
(18) W celu ochrony niedojrzałych osobników śledzi należy przyjąć szczególne przepisy dotyczące prowadzenia połowu i zatrzymania na pokładzie szprota.
(19) Uwzględniając tradycyjne zwyczaje połowu na niektórych obszarach, należy przyjąć przepisy szczególne dotyczące prowadzenia połowu i zatrzymywania na pokładzie sardeli europejskiej i tuńczyka.
(20) Aby zapewnić kontrole działalności połowowej na niektórych obszarach, prowadzonej przez statki spełniające specyficzne warunki, dostęp do takich obszarów powinien podlegać specjalnym zezwoleniom połowowym określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r., ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [6].
(21) Użycie okrężnic w szkółkach ryb znajdujących się w bliskiej odległości od ssaków morskich może powodować chwytanie i zabijanie takich ssaków; jednak jeśli połowy przy użyciu okrężnic są odpowiednio prowadzone, zastosowanie okrężnic jest skuteczną metodą połowu wyłącznie pożądanych gatunków docelowych; należy dlatego zabronić okrążania morskich ssaków przy użyciu okrężnic.
(22) Aby uniknąć ograniczania badań naukowych, sztucznego zarybiania czy transplantacji, niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do czynności, które mogą być konieczne do prowadzenia wyżej wymienionych działań.
(23) Niektóre środki, niezbędne w kontekście ochrony, zawarte są w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającym parametry statków rybackich [7] i w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [8], i dlatego nie muszą być powtórzone.
(24) Tam, gdzie ochrona jest poważnie zagrożona, należy upoważnić Komisję i Państwa Członkowskie do podjęcia właściwych środków tymczasowych.
(25) Mogą zostać utrzymane lub przyjęte dodatkowe krajowe środki o wyłącznie lokalnym charakterze, które zostaną poddane badaniu Komisji w zakresie ich zgodności z prawem wspólnotowym i zgodności ze wspólną polityką rybołówstwa.
(26) Gdy niezbędne okażą się szczegółowe zasady w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, zasady takie powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 [9],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawiające techniczne środki ochronne stosuje się do połowu i wyładunku zasobów połowowych występujących w wodach morskich będących pod władzą lub jurysdykcją Państw Członkowskich i znajdujących się w jednym z regionów wymienionych w art. 2, chyba że co innego przewidziano w art. 26 i 33.
TYTUŁ I
DEFINICJE
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje wód morskich:
a) Region 1
Wszystkie wody leżące na północ i zachód od linii biegnącej od punktu o współrzędnych 48° szerokości geograficznej północnej i 18° długości geograficznej zachodniej, stąd na północ do 60° szerokości geograficznej północnej, stąd na wschód do 5° długości geograficznej zachodniej, stąd na północ do 60° 30′ szerokości geograficznej północnej, stąd na wschód do 4° długości geograficznej zachodniej, stąd na północ do 64° szerokości geograficznej północnej, a stamtąd na wschód do wybrzeża Norwegii.
b) Region 2
Wszystkie wody położone na północ od 48° szerokości geograficznej północnej, z wyłączeniem wód regionu 1 i obszarów ICES IIIb, IIIc i IIId.
c) Region 3
Wszystkie wody odpowiadające podobszarom ICES VIII i IX.
d) Region 4
Wszystkie wody odpowiadające podobszarowi ICES X.
e) Region 5
Wszystkie wody w tej części środkowo-wschodniego Atlantyku, na które się składają rejony 34.1.1, 34.1.2. i 34.1.3 oraz podobszar 34.2.0 strefy połowowej 34 regionu CECAF.
f) Region 6
Wszystkie wody u wybrzeża francuskiego departamentu Gujany będące pod władzą lub jurysdykcją Francji.
g) Region 7
Wszystkie wody u wybrzeży francuskich departamentów Martyniki i Gwadelupy będące pod władzą lub jurysdykcją Francji.
h) Region 8
Wszystkie wody u wybrzeża francuskiego departamentu Réunion będące pod władzą lub jurysdykcją Francji.
2.
Obszary geograficzne wyznaczone w niniejszym rozporządzeniu za pomocą liter "ICES" i "CECAF" są obszarami odpowiednio zdefiniowanymi przez Międzynarodową Radę Badań Morza oraz Komitet ds. Rybołówstwa na środkowym i wschodnim Atlantyku.
Są one opisane, z wszelkimi późniejszymi zmianami, w komunikatach Komisji nr 85/C 335/02 [10] oraz nr 85/C 347/05 [11].
3.
Regiony określone w ust. 1 mogą zostać podzielone na obszary geograficzne, w szczególności na podstawie definicji określonych w ust. 2, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 48.
4.
Bez względu na ust. 2 do celów niniejszego rozporządzenia:
- Kattegat ograniczony jest od północy linią ciągnącą się od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji, oraz od południa linią ciągnącą się od Hasenore do Przylądka Gniben, od Korshage do Spodsbjerg oraz od Przylądka Gilbjerg do Przylądka Kullen,
- Skagerrak ograniczony jest od zachodu linią ciągnącą się od latarni morskiej Hantsholm do latarni morskiej Lindesnes oraz od południa linią ciągnącą od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji,
- Morze Północne obejmuje podobszar ICES IV, przylegającą część obszaru ICES IIa leżącą na południe od 64° szerokości geograficznej północnej oraz tą część obszaru ICES IIIa, która nie jest objęta definicją Skagerrak przedstawioną w tiret drugim.
Artykuł 3
Do celów niniejszego rozporządzenia:
"organizmy morskie" oznaczają wszystkie ryby morskie, w tym gatunki anadromiczne i katadromiczne w ciągu ich morskiego życia, skorupiaki, mięczaki oraz ich części;
"rozmiar oczek" sieci ciągnionej oznacza rozmiar oczek każdego worka włoka bądź przedłużacza znajdującego się na pokładzie i przyczepionego bądź nadającego się do przyczepienia do dowolnej sieci ciągnionej.
Rozmiar oczek sieci ustala się zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2108/84 [12].
Definicja rozmiaru oczek sieci nie ma zastosowania do rozmiaru oczek tkanin sieciowych o kwadratowych oczkach;
"wielokrotna przędza rybacka" oznacza tkaninę sieciową utworzoną z dwu lub więcej przędz, gdzie przędze można oddzielić między węzłami bez uszkodzenia struktury przędzy;
"tkanina sieciowa o kwadratowych oczkach" oznacza tkaninę sieciową, która jest połączona w taki sposób, że z dwóch zespołów sieci równoległych utworzonych przez pasy sieci jeden z nich jest równoległy, a drugi prostopadły do osi podłużnej sieci;
"rozmiar oczek panela sieci bądź okna o kwadratowych oczkach" oznacza największy rozmiar oczka, który można określić dla takiego panelu bądź okna włożonego w sieć ciągnioną.
Rozmiar oczek zostanie ustalony zgodnie z procedurami rozporządzenia (EWG) nr 2108/84;
"tkanina sieciowa bezwęzłowa" oznacza tkaninę sieciową składającą się z oczek o czterech bokach tej samej długości, w których rogi są utworzone przez przeplatające się przędze dwóch sąsiednich boków oczka;
"denne sieci skrzelowe bądź sieci oplątujące" oznaczają każde przymocowane narzędzie zbudowane z jednej części sieci przymocowanej bądź takiej, którą można umocować w dowolny sposób na dnie morza;
"sieci trójścienne" oznaczają każde umocowane na stałe narzędzie składające się z dwóch i więcej części sieci zawieszonych wspólnie w sposób równoległy na pojedynczej nadborze, umocowane albo takie, które można umocować w dowolny sposób na dnie morza.
TYTUŁ II
SIECI I WARUNKI ICH UŻYWANIA
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY DOTYCZĄCE NARZĘDZI CIĄGNIONYCH
Artykuł 4
1.
Dla każdego z regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach I–V, i gdzie jest to stosowane, w zależności od okresu, gatunki docelowe dla każdego zakresu rozmiarów oczek są takie, jak zdefiniowano w odpowiednim załączniku.
2.
W obrębie każdego regionu lub obszaru geograficznego wymienionych w załącznikach I–V zakazane jest używanie lub posiadanie na pokładzie podczas każdego rejsu połowowego sieci ciągnionych o rozmiarach oczek innych niż te wymienione w odpowiednim załączniku.
3. a) Dla każdego z regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach VIII i IX, i gdzie jest to stosowane, w zależności od okresu, zakazane jest używanie lub posiadanie na pokładzie podczas każdego rejsu połowowego jakiegokolwiek włoka, niewodu duńskiego czy innej podobnej sieci ciągnionej, chyba że rozmiary oczek narzędzi posiadanych na pokładzie są zgodne z warunkami ustanowionymi w odpowiednim załączniku.
b) Jednakże statki wspólnotowe mogą posiadać na pokładzie w obrębie połowowych wód terytorialnych Wspólnoty i podczas każdego rejsu połowowego sieci o oczkach mniejszych niż 120 mm, które nie spełniają warunków ustanowionych w załącznikach VIII i IX, pod warunkiem że:
- można przedstawić zezwolenie na prowadzenie połowów poza obszarem wód terytorialnych Wspólnoty podczas tego rejsu, oraz
- gdy znajdują się w obrębie wód terytorialnych Wspólnoty, wszystkie sieci z rozmiarami oczek niespełniającymi warunków ustanowionych w załącznikach VIII i IX są związane i spakowane zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
4.
Połowów zatrzymanych na pokładzie i pozyskanych w każdym z regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach I–V, X i XI nie można wyładować, chyba że ich skład procentowy zgodny jest z warunkami ustanowionymi w odpowiednim załączniku.
5.
Udział procentowy gatunków docelowych i innych gatunków uzyskuje się poprzez zsumowanie wszystkich ilości, zatrzymanych na pokładzie lub przeładowanych, gatunków docelowych i innych gatunków wymienionych w załącznikach I–V.
Artykuł 5
1.
Udziały procentowe określone w załącznikach I–V, X i XI oblicza się jako stosunek żywej wagi wszystkich organizmów morskich znajdujących się na pokładzie po posortowaniu albo przy wyładunku.
2.
Jednakże podczas obliczania udziałów procentowych określonych w ust. 1 dla statku rybackiego, z którego pewne ilości organizmów morskich zostały przeładowane, uwzględnia się te ilości.
3.
Kapitanowi statków rybackich, którzy nie wypełniają dziennika połowowego zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, nie przeładowują organizmów morskich na żadne inne statki lub nie otrzymują przeładunków organizmów morskich z żadnych innych statków.
4.
Udziały procentowe określone w ust. 1 mogą być obliczane na podstawie jednej lub większej ilości reprezentatywnych próbek.
5.
Bez względu na ust. 1, w przypadku połowów dobijaka zatrzymanego na pokładzie i złowionego przy użyciu sieci o oczkach mniejszych od 16 mm, udział procentowy można obliczyć przed sortowaniem.
6.
Do celów niniejszego artykułu równowartość wagi całego homarca otrzymuje się poprzez pomnożenie przez trzy wagi jego ogona.
Artykuł 6
1. a) Zakazane jest posiadanie na pokładzie lub używanie jakiegokolwiek włoka dennego, niewodu duńskiego czy innej podobnej sieci ciągnionej mającej więcej niż 100 oczek w każdym obwodzie worka włoka, z wyłączeniem połączeń i obrzeża sieci.
Niniejszy przepis ma zastosowanie do włoków dennych, niewodów duńskich i podobnych sieci ciągnionych, których rozmiary oczek znajdują się w przedziale od 90 do 119 mm.
b) Litera a) nie ma zastosowania do włoków rozprzowych.
2.
W obrębie każdego pojedynczego worka włoka sensu stricto ilość oczek wokół każdego obwodu nie może się zwiększać ku tyłowi.
Niniejszy przepis stosuje się do każdej sieci ciągnionej, której rozmiar oczek jest równy lub większy niż 55 mm.
3.
Ilość oczek, z wyłączeniem tych w obrzeżach sieci, w każdym punkcie na każdym obwodzie przedłużacza bądź części wydłużającej nie może wynosić mniej niż maksymalna ilość oczek w obwodzie przedniej części worka włoka sensu stricto, wyłączając oczka w obrzeżach sieci.
Niniejszy przepis stosuje się do każdej sieci ciągnionej, której rozmiar oczek jest równy lub większy niż 55 mm.
Artykuł 7
1. a) Panele o kwadratowych oczkach o rozmiarze oczka wynoszącym co najmniej 80 mm mogą być umieszczane w każdej sieci ciągnionej.
b) Alternatywnie każdy włok denny, niewód duński czy podobna sieć ciągniona, której rozmiar oczek jest równy lub większy niż 100 mm, mogą być wyposażone w panele zatwierdzane zgodne z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1866/86 z dnia 12 czerwca 1986 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Bałtyckim, w Bełtach i Sundzie [13].
2.
Każdy panel o kwadratowych oczkach:
a) umieszcza się w górnej połowie bądź w górnym płacie sieci naprzeciw części przedłużacza lub w jakimkolwiek punkcie między przodem przedłużacza a tylną częścią worka włoka;
b) nie jest blokowany w jakikolwiek sposób przez wewnętrzne bądź zewnętrzne przyłączone do niego urządzenia;
c) ma co najmniej trzy metry długości, z wyjątkiem sytuacji, gdy włączony jest w sieci ciągnione przez statki o mocy mniejszej niż 112 kilowatów, kiedy to musi mieć co najmniej dwa metry długości;
d) wykonany jest z tkaniny sieciowej bezwęzłowej lub z tkaniny sieciowej zbudowanej z węzłów niepoślizgowych i umieszcza się go w taki sposób, aby oczka pozostawały całkowicie otwarte podczas połowu;
e) wykonany jest tak, aby ilość oczek w przednim rzędzie oczek panelu była równa lub większa od ilości oczek w tylnym rzędzie oczek panelu.
3.
W każdej sieci, w której panel o kwadratowych oczkach jest umieszczony w niezawężonej części sieci, znajduje się co najwyżej pięć otwartych oczek diamentowych między każdym bokiem panelu a przylegającymi obrzeżami sieci.
W każdej sieci, w której panel o kwadratowych oczkach jest umieszczony, w całości lub częściowo w zwężonej części sieci, znajduje się co najwyżej pięć otwartych oczek diamentowych między tylnym rządem oczek w panelu o kwadratowych oczkach a przylegającymi obrzeżami sieci.
4.
Bez względu na ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. a) każdy włok denny, niewód duński czy podobna sieć ciągniona, której rozmiar oczek wynosi 70-79 mm, wyposażone są w panel o kwadratowych oczkach umieszczony z przodu worka włoka i mający rozmiar oczek równy lub większy niż 80 mm.
5.
Bez względu na ust. 1 lit. a) zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie jakiejkolwiek ilości skorupiaków z rodzaju Pandalus złowionych przy użyciu jakiejkolwiek dennej sieci ciągnionej o rozmiarze oczka wynoszącym 32-54 mm, chyba że sieć jest wyposażona w panel lub okno o kwadratowych oczkach o rozmiarze oczka równym lub większym niż 70 mm.
6.
Warunki ust. 4 i 5 stosuje się tylko w regionach 1 i 2.
7.
Przy ustalaniu rozmiaru oczka sieci ciągnionej nie bierze się pod uwagę pomiaru oczka sieci jakiejkolwiek tkaniny sieciowej o kwadratowych oczkach umieszczonej w dowolnej część sieci.
Artykuł 8
1.
Zakazane jest posiadanie na pokładzie lub używanie jakiejkolwiek sieci ciągnionej składającej się w całości bądź w części w worku włoka z tkanin sieciowych o pojedynczej przędzy, rybackiej, której grubość przędzy jest większą niż 8 mm.
2.
Zakazane jest posiadanie na pokładzie lub używanie jakiejkolwiek sieci ciągnionej składającej się w całości bądź w części w worku włoka z tkanin sieciowych o wielokrotnych przędzach rybackich, chyba że grubość wielokrotnych przędzy jest w przybliżeniu równa i chyba że suma grubości wielokrotnych przędzy na jakiejkolwiek stronie sieci nie przekracza 12 mm.
3.
Ustęp 1 i 2 nie mają zastosowania do włoków pelagicznych.
Artykuł 9
1.
Zakazane jest posiadanie na pokładzie lub używanie jakiejkolwiek sieci ciągnionej, której worek włoka składa się z tkaniny sieciowej o oczkach innych niż kwadratowe czy diamentowe oczka.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do żadnej sieci ciągnionej, której worek włoka ma rozmiar oczka wynoszący 31 mm lub mniej.
Artykuł 10
Dragi są wyłączone z przepisów art. 4, pod warunkiem że ilości organizmów morskich zatrzymanych na pokładzie i łowionych przy użyciu tych sieci, innych niż małże, nie przekraczają 5 % całkowitej wagi organizmów morskich na pokładzie.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY DOTYCZĄCE NARZĘDZI UMOCOWANYCH NA STAŁE
Artykuł 11
1.
Dla każdego z regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach VI i VII, i gdzie jest to stosowane, w zależności od okresu, zakazane jest używanie lub posiadanie na pokładzie jakiejkolwiek dennej sieci skrzelowej, sieci oplątującej lub sieci trójściennej, chyba że:
a) połów dokonany przy użyciu tej sieci i zatrzymany na pokładzie obejmuje nie mniej niż 70 % gatunków docelowych; oraz
b) - w przypadku dennych sieci skrzelowych i sieci oplątujących rozmiar oczka odpowiada jednej z kategorii wymienionych w odpowiednim załączniku,
- w przypadku sieci trójściennych rozmiar oczka w części sieci mającej najmniejsze oczka odpowiada jednej z kategorii wymienionych w odpowiednim załączniku.
2.
Minimalny udział procentowy gatunków docelowych może być osiągnięty poprzez zsumowanie ilości wszystkich złowionych gatunków docelowych.
Artykuł 12
1.
Udział procentowy określony w art. 11 ust. 1 oblicza się jako stosunek żywej wagi wszystkich organizmów morskich znajdujących się na pokładzie po posortowaniu albo przy wyładunku.
2.
Udział procentowy określony w ust. 1 można obliczyć na podstawie jednej lub większej ilości reprezentatywnych próbek.
Artykuł 13
Artykuły 11 i 12 nie mają zastosowania do połowów łososiowatych, minogowatych i śluzic.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE SIECI I WARUNKÓW ICH UŻYWANIA
Artykuł 14
Sortowanie przeprowadza się niezwłocznie po wybraniu sieci.
Artykuł 15
1.
Ilości złowionych morskich organizmów przekraczające dopuszczalne udziały procentowe określone w załącznikach I–VII, X i XI należy wrzucić do morza przed powrotem do portu.
2.
W każdym momencie przed powrotem do portu udział procentowy gatunków docelowych zdefiniowany w załącznikach I–VII, X i XI, zatrzymanych na pokładzie, wynosi co najmniej połowę minimalnego udziału procentowego gatunków docelowych określonych w danych załącznikach.
3.
Po pierwszych 24 godzinach od zakończenia rejsu połowowego minimalny udział procentowy gatunków docelowych określony w załącznikach I–VII, X i XI należy wymienić w czasie codziennego wypełniania dziennika połowowego zgodnie z warunkami określonymi w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 16
Nie używa się żadnych urządzeń mogących w jakikolwiek sposób blokować bądź skutecznie zmniejszać oczka sieci.
Niniejszy przepis nie wyklucza używania niektórych urządzeń, których wykaz i opisy techniczne sporządza się zgodnie z procedurą określoną w art. 48.
TYTUŁ III
MINIMALNE ROZMIARY ORGANIZMÓW MORSKICH
Artykuł 17
Organizm morski jest niewymiarowy, jeśli jego rozmiary są mniejsze od minimalnych rozmiarów określonych w załączniku XII dla odpowiednich gatunków i odpowiedniego obszaru geograficznego.
Artykuł 18
1.
Pomiar morskiego organizmu przeprowadza się zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku XIII.
2.
Jeżeli przewidziana jest więcej niż jedna metoda pomiaru organizmu morskiego, organizm uważa się za odpowiadający minimalnym rozmiarom, jeśli w wyniku stosowania jednej z tych metod uzyskany rozmiar jest równy lub większy od odpowiedniego rozmiaru minimalnego.
3.
Homary, langusty oraz małże i ślimaki należące do jednego z gatunków, w odniesieniu do których minimalne rozmiary są określone w załączniku XIII, mogą być zatrzymywane na pokładzie wyłącznie w całości oraz mogą być wyładowywane wyłącznie w całości.
4. a) Jadalne kraby kieszeńce mogą być zatrzymywane na pokładzie wyłącznie w całości oraz mogą być wyładowywane wyłącznie w całości.
b) Jednakże najwyżej 5 % wagowo ogólnego połowu jadalnych krabów kieszeńców lub jego część zatrzymana na pokładzie lub wyładowana może się składać z oderwanych szczypców.
Artykuł 19
1.
Niewymiarowych organizmów morskich nie zatrzymuje się na pokładzie ani się ich przeładowuje, wyładowuje, przewozi, składuje, sprzedaje, wystawia lub oferuje do sprzedaży, ale niezwłocznie wrzuca się je do morza.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
a) sardynki europejskiej, sardeli europejskiej, śledzia, ostroboka i makreli, w granicach 10 % żywej wagi ogólnych połowów zatrzymywanych na pokładzie każdego z tych gatunków.
Udział procentowy niewymiarowych sardynek europejskich, sardeli europejskich, śledzi, ostroboka i makreli oblicza się jako stosunek żywej wagi wszystkich organizmów morskich na pokładzie po posortowaniu albo przy wyładunku.
Udział procentowy można obliczyć na podstawie jednej lub większej ilości reprezentatywnych próbek.
Nie można przekroczyć granicy 10 % podczas przeładunku, wyładunku, transportu, składowania, wystawiania bądź sprzedaży;
b) morskich organizmów innych niż te zdefiniowane w załącznikach I–V jako gatunki docelowe dla kategorii rozmiaru oczka mniejszego niż 16 mm lub mniejszego od 16 do 31 mm i łowionych przy użyciu ciągnionych narzędzi połowowych o rozmiarze oczka mniejszym niż 32 mm, pod warunkiem że dane organizmy nie są sortowane oraz nie są sprzedawane, wystawiane bądź oferowane do sprzedaży do spożycia przez ludzi.
3.
Jednakże niewymiarowe sardynka europejska, sardela europejska, ostrobok i makrela złowione w celu wykorzystania jako żywa przynęta mogą być zatrzymywane na pokładzie, pod warunkiem że są zatrzymywane żywe.
TYTUŁ IV
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE POŁOWU NIEKTÓRYCH ORGANIZMÓW MORSKICH
Artykuł 20
Ograniczenia w połowie śledzia
1.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie śledzi łowionych na obszarach geograficznych i podczas okresów wymienionych poniżej:
a) od dnia 1 stycznia do dnia 30 kwietnia na obszarze geograficznym położonym na północny wschód od linii ciągnącej się między Mull of Kintyre a przylądkiem Corsewall;
b) od dnia 1 lipca do dnia 31 października na obszarze geograficznym położonym w obrębie następujących współrzędnych:
- zachodnie wybrzeże Danii na 55° 30′ szerokości geograficznej północnej,
- 55° 30′ szerokości geograficznej północnej i 7° 00′ długości geograficznej wschodniej,
- 57° 00′ szerokości geograficznej północnej i 7° 00′ długości geograficznej wschodniej,
- zachodnie wybrzeże Danii na 57° 00′ szerokości geograficznej północnej;
c) od dnia 15 sierpnia do dnia 15 września w obrębie strefy rozciągającej się od sześciu do 12 mil od wschodniego wybrzeża Zjednoczonego Królestwa, mierzonej od linii podstawowych między 55° 30′ szerokości geograficznej północnej a 55° 45′ szerokości geograficznej północnej;
d) od dnia 15 sierpnia do dnia 30 września na obszarze geograficznym ograniczonym linią łączącą następujące punkty:
- Butt of Lewis,
- przylądek Wrath,
- 58° 55′ szerokości geograficznej północnej i 5° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 58° 55′ szerokości geograficznej północnej i 7° 10′ długości geograficznej zachodniej,
- 58° 20′ szerokości geograficznej północnej i 8° 20′ długości geograficznej zachodniej,
- 57° 40′ szerokości geograficznej północnej i 8° 20′ długości geograficznej zachodniej,
- zachodnie wybrzeże North Uist na 57° 40′ szerokości geograficznej północnej, następnie wzdłuż północnego wybrzeża wyspy do 57° 40′ 36″ szerokości geograficznej północnej i 7° 20′ 39″ długości geograficznej zachodniej,
- 57° 50′ 3″ szerokości geograficznej północnej i 7° 8′ 6″ długości geograficznej zachodniej,
- na północny wschód wzdłuż wschodniego wybrzeża Lewis aż do punktu wyjścia (Butt of Lewis);
e) od dnia 15 sierpnia do dnia 30 września w obrębie strefy rozciągającej się od sześciu do 12 mil od wschodniego wybrzeża Zjednoczonego Królestwa, mierzonych od linii podstawowej między 54° 10′ szerokości geograficznej północnej a 54° 45′ szerokości geograficznej północnej;
f) od dnia 21 września do dnia 31 grudnia w obrębie części obszaru ICES VII ograniczonego następującymi współrzędnymi:
i) - wschodnie wybrzeże Wyspy Man na 54° 20′ szerokości geograficznej północnej,
- 54° 20′ szerokości geograficznej północnej i 3° 40′ długości geograficznej zachodniej,
- 53° 50′ szerokości geograficznej północnej i 3° 50′ długości geograficznej zachodniej,
- 53° 50′ szerokości geograficznej północnej i 4° 50′ długości geograficznej zachodniej,
- południowo-zachodnie wybrzeże wyspy Man na 4° 50′ długości geograficznej zachodniej,
oraz
ii) - wschodnie wybrzeże Irlandii Północnej na 54° 15′ szerokości geograficznej północnej,
- 54° 15′ szerokości geograficznej północnej i 5° 15′ długości geograficznej zachodniej,
- 53° 50′ szerokości geograficznej północnej i 5° 50′ długości geograficznej zachodniej,
- wschodnie wybrzeże Irlandii na 53° 50′ szerokości geograficznej północnej;
g) przez cały rok w obrębie obszaru ICES VIIa na obszarze geograficznym między zachodnimi wybrzeżami Szkocji, Anglii i Walii a linią ciągnącą się 12 mil od linii podstawowej na wybrzeżach, ograniczonym od południa przez 53° 20′ szerokości geograficznej północnej, a od północnego zachodu linią ciągnącą się między Mull of Galloway (Szkocja) a przylądkiem Ayre (wyspa Man);
h) przez cały rok w obrębie Zatoki Logan, zdefiniowanej jako wody leżące na wschód od linii ciągnącej się od Mull of Logan na 54° 44′ szerokości geograficznej północnej i 4° 59′ długości geograficznej zachodniej, do Laggantalluch Head położonego na 54° 41′ szerokości geograficznej północnej i 4° 58′ długości geograficznej zachodniej;
i) w 1997 r. i co trzy lata po tym roku, od drugiego piątku w styczniu, na okres 16 kolejnych dni w obrębie obszaru ograniczonego następującymi współrzędnymi:
- południowo-wschodnie wybrzeże Irlandii na 52° 00′ szerokości geograficznej północnej,
- 52° 00′ szerokości geograficznej północnej i 6° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 52° 30′ szerokości geograficznej północnej i 6° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- południowo-wschodnie wybrzeże Irlandii na 52° 30′ szerokości geograficznej północnej;
j) w 1997 r. i co trzy lata po tym roku, od pierwszego piątku w listopadzie, na okres 16 kolejnych dni w obrębie obszaru ograniczonego następującymi współrzędnymi:
- południowe wybrzeże Irlandii na 9° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 51° 15′ szerokości geograficznej północnej i 9° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 51° 15′ szerokości geograficznej północnej i 11° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 52° 30′ szerokości geograficznej północnej i 11° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- zachodnie wybrzeże Irlandii na 52° 30′ szerokości geograficznej północnej;
k) w 1998 r. i co trzy lata po tym roku, od pierwszego piątku w listopadzie, na okres 16 kolejnych dni w obrębie obszaru ograniczonego następującymi współrzędnymi:
- południowe wybrzeże Irlandii na 9° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 51° 15′ szerokości geograficznej północnej i 9° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 51° 15′ szerokości geograficznej północnej i 7° 30′ długości geograficznej zachodniej,
- południowe wybrzeże Irlandii na 52° 00′szerokości geograficznej północnej;
2.
Jednakże statki mogą zatrzymywać na pokładzie pewne ilości śledzi z jakichkolwiek obszarów opisanych powyżej, pod warunkiem że nie przekraczają one 5 % ogólnej żywej wagi organizmów morskich na pokładzie, które zostały złowione we wszystkich wyodrębnionych obszarach w czasie jednego z wymienionych okresów.
3.
Bez względu na ust. 1 lit. f) ii) i lit. h) statki o długości nieprzekraczającej 12,2 m bazujące w portach znajdujących się na wschodnim wybrzeżu Irlandii i Irlandii Północnej między 53° 00′ szerokości geograficznej północnej a 55° 00′ szerokości geograficznej północnej mogą zatrzymywać na pokładzie pewne ilości śledzi z obszarów określonych w ust. 1 lit. f) ii) i lit. h).
Jedyną dozwoloną metodą połowu są pławnice z sieciami o rozmiarze oczka równym lub większym niż 54 mm.
Artykuł 21
Ograniczenia w połowie szprota w celu ochrony śledzia
1.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie szprotów łowionych na obszarach geograficznych i podczas okresów wymienionych poniżej:
a) od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca i od dnia 1 października do dnia 31 grudnia na obszarze statystycznym ICES 39E8.
Do celów niniejszego rozporządzenia za wymieniony obszar ICES uważa się obszar ograniczony linią biegnącą na wschód, od wschodniego wybrzeża Zjednoczonego Królestwa wzdłuż 55° 00′ nszerokości geograficznej północnej do punktu na 1° 00′ długości geograficznej zachodniej, stąd na północ do punktu na 55° 30′ szerokości geograficznej północnej i stąd na zachód do wybrzeża Zjednoczonego Królestwa;
b) od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca i od dnia 1 października do dnia 31 grudnia, w obrębie wewnętrznych wód Moray Firth na zachód od 3°30′ długości geograficznej zachodniej oraz w obrębie wewnętrznych wód Firth of Fourth na zachód od 3°00′ długości geograficznej zachodniej;
c) od dnia 1 stycznia do dnia 31 października na obszarze geograficznym ograniczonym następującymi współrzędnymi:
- wschodnie wybrzeże Danii na 55° 30′ szerokości geograficznej północnej,
- 55° 30′ szerokości geograficznej północnej i 7° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 57° 00′ szerokości geograficznej północnej i 7° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- zachodnie wybrzeże Danii na 57° 00′ szerokości geograficznej północnej;
2.
Jednakże statki mogą zatrzymywać na pokładzie pewne ilości szprota z któregokolwiek z wymienionych wyżej obszarów pod warunkiem, że nie przekraczają one 5 % ogólnej żywej wagi organizmów morskich na pokładzie, które zostały złowione we wszystkich wyodrębnionych obszarach w czasie jednego z wymienionych okresów.
Artykuł 22
Ograniczenia w połowie makreli
1.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie makreli złowionych na obszarach geograficznych ograniczonych następującymi współrzędnymi:
- punkt na południowym wybrzeżu Zjednoczonego Królestwa na 2° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 49° 30′ szerokości geograficznej północnej i 2° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 49° 30′ szerokości geograficznej północnej i 7° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- 52° 00′ szerokości geograficznej północnej i 7° 00′ długości geograficznej zachodniej,
- punkt na zachodnim wybrzeżu Zjednoczonego Królestwa na 52° 00′ szerokości geograficznej północnej,
z wyjątkiem przypadków, gdy waga makreli nie przekracza 15 % żywej wagi ogólnej ilości makreli i innych morskich organizmów na pokładzie, które zostały złowione na tym obszarze.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
a) statków prowadzących połowy wyłącznie przy użyciu sieci skrzelowych i/lub węd ręcznych;
b) statków prowadzących połowy przy użyciu włoków dennych, niewodów duńskich lub innych podobnych sieci ciągnionych, pod warunkiem że posiadają one na pokładzie przynajmniej 75 % żywej wagi morskich organizmów z wyjątkiem sardeli europejskiej, śledzia, ostroboka i makreli, pelagicznych głowonogów i sardynki europejskiej, obliczonej jako udział procentowy ogólnej żywej wagi wszystkich organizmów morskich na pokładzie;
c) statków, które nie są wyposażone w sprzęt do prowadzenia połowów i na które przeładowuje się makrele.
3.
Wszystkie makrele, które są na pokładzie, są uważane za złowione na obszarze opisanym w ust. 1, z wyjątkiem tych, które zostały zgłoszone jako znajdujące się na pokładzie, zanim statek znalazł się na tym obszarze, zgodnie z procedurą opisaną w następujących akapitach.
Kapitan statku zamierzającego wpłynąć na ten obszar w celu prowadzenia połowów i posiadający na pokładzie makrele powiadamia władze kontrolne Państwa Członkowskiego, w którego strefie zamierza prowadzić połowy o przewidywanym czasie i miejscu przybycia na ten obszar, nie więcej niż 36 godzin i nie mniej niż 24 godziny przed wpłynięciem statku na ten obszar.
Wpływając w ten obszar, powiadamia on właściwe władze kontrolne o ilościach makreli na pokładzie i wpisanych do dziennika połowowego.
Można zażądać od kapitana przedłożenia dziennika połowowego oraz połowów znajdujących się na pokładzie do weryfikacji w czasie i miejscu określonym przez właściwe władze kontrolne.
Czas nie przekroczy sześciu godzin od momentu otrzymania przez władze kontrolne wiadomości o ilościach makreli na pokładzie, a miejsce powinno znajdować się możliwie jak najbliżej miejsca wpłynięcia na ten obszar.
Kapitan statku rybackiego, który zamierza wpłynąć na ten obszar w celu przeładunku makreli na swój pokład, powiadamia władze kontrolne Państwa Członkowskiego, w którego strefie przeładunek będzie miał miejsce, o przewidywanym czasie i miejscu przeładunku nie więcej niż 36 godzin i nie mniej niż 24 godziny przed rozpoczęciem przeładunku.
Niezwłocznie po zakończeniu przeładunku kapitan powiadamia właściwe władze kontrolne o ilościach makreli, które zostały przeładowane na ten statek.
Właściwymi władzami kontrolnymi są:
- dla Francji:
Mimer, teleks: Paris 25 08 23,
- dla Irlandii:
Department of Marine, teleks: Dublin 91798 MRNE,
- dla Zjednoczonego Królestwa:
Ministry of Agriculture, Fisheries and Food, teleks: Londyn 21274.
Artykuł 23
Ograniczenia w połowie sardeli europejskiej
1.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie sardeli europejskiej złowionej przy użyciu włoków pelagicznych na obszarze ICES VIIIc oraz prowadzenie połowów sardeli europejskiej przy użyciu włoków pelagicznych na tym obszarze.
2.
Zakazane jest na obszarze określonym w ust. 1 jednoczesne posiadanie na pokładzie włoków pelagicznych i okrężnic.
Artykuł 24
Ograniczenia w połowie tuńczyka
1.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie jakiejkolwiek ilości bonita, opastuna lub albakora, które zostały złowione przy użyciu okrężnic w wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Portugalii na podobszarze ICES X na północ od 36° 30′ szerokości geograficznej północnej lub na obszarach CECAF na północ od 31° szerokości geograficznej północnej i na wschód od 17° 30′ długości geograficznej zachodniej, oraz zakazane jest prowadzenie połowu danych gatunków na danych obszarach przy użyciu danych narzędzi.
2.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie tuńczyka złowionego przy użyciu pławnic na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Hiszpanii lub Portugalii na podobszarach ICES VII, IX i X lub na obszarach CECAF wokół Wysp Kanaryjskich i Madery oraz zakazane jest prowadzenie połowu danych gatunków na danych obszarach przy użyciu danych narzędzi.
Artykuł 25
Ograniczenia w połowie krewetek w celu ochrony płastug
1.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie jakiejkolwiek ilości krewetek pospolitych lub krewetek Ezopa złowionych przy użyciu dennych sieci ciągnionych o rozmiarze oczka między 16 a 31 mm, chyba że statek ma zainstalowane na pokładzie działające urządzenie do rozdzielania płastug od krewetek pospolitych i krewetek Ezopa po złowieniu.
2.
Włok lub sieć separacyjna używane są jest do połowu krewetek pospolitych i krewetek Ezopa.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego ustępu sporządza się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 48.
3.
Jednakże ilości krewetek pospolitych i krewetek Ezopa, które nie są zgodne z przepisami ustanowionymi w ust. 1 i 2, mogą być zatrzymywane na pokładzie statków rybackich pod warunkiem, że ilości te nie przekraczają 5 % ogólnej żywej wagi morskich organizmów na pokładzie.
Artykuł 26
Ograniczenia w połowie łososia i troci wędrownej
1.
Łosoś i troć wędrowna nie są zatrzymywane na pokładzie albo przeładowywane, wyładowywane, transportowane, magazynowane, sprzedawane, wystawiane lub oferowane do sprzedaży, ale wrzuca się je do morza niezwłocznie po złowieniu:
- w obrębie wód położonych poza sześciomilowym pasem mierzonym od linii podstawowych Państw Członkowskich w regionach 1, 2, 3 i 4,
- na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 1, poza wodami będącymi pod władzą lub jurysdykcją Państw Członkowskich w regionach 1, 2, 3 i 4, z wyjątkiem wód będących pod jurysdykcją Grenlandii i Wysp Owczych,
- gdy połowy prowadzone są przy użyciu jakichkolwiek sieci ciągnionych.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do łososi i troci wędrownej złowionych w obrębie Skagerrak i Kattegat.
Artykuł 27
Ograniczenia w połowie okowiela w celu ochrony innych ryb konsumpcyjnych z wyjątkiem płastugokształtnych
1.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie okowiela złowionego przy użyciu narzędzi ciągnionych, na obszarze ograniczonym linią łączącą następujące współrzędne:
- punkt na 56° długości geograficznej wschodniej na wschodnim wybrzeżu Zjednoczonego Królestwa aż do 2° długości geograficznej wschodniej,
- dalej na północ do 58° szerokości geograficznej północnej, na zachód do 0° 30′ długości geograficznej zachodniej, na północ do 59° 15′ szerokości geograficznej północnej, na wschód do 1° długości geograficznej wschodniej, na północ do 60° długości geograficznej wschodniej, na zachód do długości 0° 00,
- stąd, na północ do 60° 30′ szerokości geograficznej północnej, na zachód do wybrzeża Wysp Szetlandzkich, następnie na zachód od 60° szerokości geograficznej północnej na zachodnim wybrzeżu Wysp Szetlandzkich do 3° długości geograficznej zachodniej, na południe do 58° 30′ szerokości geograficznej północnej,
- i w końcu na zachód do wybrzeża Zjednoczonego Królestwa.
2.
Jednakże statki mogą zatrzymywać na pokładzie ilości okowiela z wymienionych obszarów i złowionych przy użyciu narzędzi opisanych w ust. 1, pod warunkiem że nie przekraczają one 5 % ogólnej wagi organizmów morskich na pokładzie, które zostały złowione na danym obszarze przy użyciu danych narzędzi.
Artykuł 28
Ograniczenia w połowie morszczuka
1.
Zakazane jest prowadzenie połowów przy użyciu włoków dennych, niewodów duńskich i innych sieci ciągnionych na obszarach geograficznych i podczas okresów wymienionych poniżej:
a) od dnia 1 września do dnia 31 grudnia w obrębie obszaru geograficznego ograniczonego linią łączącą następujące współrzędne:
- punkt na północnym wybrzeżu Hiszpanii zwany Cabo Prior (43° 34′ szerokości geograficznej północnej i 8° 19′długości geograficznej zachodniej),
- 43° 50′ szerokości geograficznej północnej i 8° 19′ długości geograficznej zachodniej,
- 43° 25′ szerokości geograficznej północnej i 9° 12′ długości geograficznej zachodniej,
- punkt na zachodnim wybrzeżu Hiszpanii zwany Cabo Villano (43° 10′ szerokości geograficznej północnej i 9° 12′ długości geograficznej zachodniej);
b) od dnia 1 października do dnia 31 grudnia w obrębie obszaru geograficznego ograniczonego linią łączącą następujące współrzędne:
- punkt na zachodnim wybrzeżu Hiszpanii zwany Cabo Corrubedo (42° 35′ szerokości geograficznej północnej i 9° 05′ długości geograficznej zachodniej),
- 42° 35′ szerokości geograficznej północnej i 9° 25′ długości geograficznej zachodniej,
- 43° 00′ szerokości geograficznej północnej i 9° 30′ długości geograficznej zachodniej,
- punkt na zachodnim wybrzeżu Hiszpanii na 43° 00′ szerokości geograficznej północnej;
c) od dnia 1 grudnia do ostatniego dnia lutego następnego roku w obrębie obszaru geograficznego ograniczonego linią łączącą następujące współrzędne:
- punkt na zachodnim wybrzeżu Portugalii na 37° 50′ szerokości geograficznej północnej,
- 37° 50′ szerokości geograficznej północnej i 9° 08′ długości geograficznej zachodniej,
- 37° 00′ szerokości geograficznej północnej i 9° 07′ długości geograficznej zachodniej,
- punkt na zachodnim wybrzeżu Portugalii na 37° 00′ szerokości geograficznej północnej.
2. W obrębie stref i podczas okresów określonych w ust. 1 zakazane jest posiadanie na pokładzie jakichkolwiek włoków, niewodów duńskich lub podobnych sieci ciągnionych, chyba że narzędzia te są związane i spakowane zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 29
Ograniczenia w połowie gładzicy
1.
W odniesieniu do statków o długości całkowitej przekraczającej osiem metrów zakazane jest używanie jakichkolwiek włoków dennych, niewodów duńskich lub podobnych sieci ciągnionych w obrębie następujących obszarów geograficznych:
a) obszar w obrębie 12 mil od wybrzeży Francji, na północ od 51° 00′ szerokości geograficznej północnej, Belgii i Niderlandów aż do 53° 00′ szerokości geograficznej północnej, mierzony od linii podstawowych;
b) obszar ograniczony linią łączącą następujące współrzędne:
- punkt na zachodnim wybrzeżu Danii na 57° 00′ szerokości geograficznej północnej,
- 57° 00′ szerokości geograficznej północnej i 7° 15′ długości geograficznej wschodniej,
- 55° 00′ szerokości geograficznej północnej i 7° 15′ długości geograficznej wschodniej,
- 55° 00′ szerokości geograficznej północnej i 7° 00′ długości geograficznej wschodniej,
- 54° 30′ szerokości geograficznej północnej i 7° 00′ długości geograficznej wschodniej,
- 54° 30′ szerokości geograficznej północnej i 7° 30′ długości geograficznej wschodniej,
- 54° 00′ szerokości geograficznej północnej i 7° 30′ długości geograficznej wschodniej,
- 54° 00′ szerokości geograficznej północnej i 6° 00′ długości geograficznej wschodniej,
- 53° 50′ szerokości geograficznej północnej i 6° 00′ długości geograficznej wschodniej,
- 53° 50′ szerokości geograficznej północnej i 5° 00′ długości geograficznej wschodniej,
- 53° 30′ szerokości geograficznej północnej i 5° 00′ długości geograficznej wschodniej,
- 53° 30′ szerokości geograficznej północnej i 4° 15′ długości geograficznej wschodniej,
- 53° 00′ szerokości geograficznej północnej i 4° 15′ długości geograficznej wschodniej,
- punkt na wybrzeżu Niderlandów na 53° 00′ szerokości geograficznej północnej;
c) obszar w obrębie 12 mil zachodniego wybrzeża Danii od 57° 00′ szerokości geograficznej północnej na północ aż do latarni morskiej Hirtshals, mierzony od linii podstawowych.
2. a) Jednakże statki posiadające specjalne zezwolenie połowowe wydane zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1627/94 uprawnione są do prowadzenia połowów na obszarach określonych w ust. 1 przy użyciu włoków rozprzowych.
Zakazane jest używanie jakiegokolwiek włoka rozprzowego, którego długość rozprza bądź jakichkolwiek włoków rozprzowych, których zsumowana długość rozprza mierzona jako suma długości każdego rozprza jest większa niż dziewięć metrów lub można ją wydłużyć do długości przekraczającej dziewięć metrów, chyba że używa się narzędzi o rozmiarze oczka między 16 a 31 mm.
Długość rozprza mierzy się między jego najbardziej odległymi punktami, wliczając w to wszelkie przyłączone do niego urządzenia.
b) Bez względu na przepisy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1627/94 mogą być wydawane specjalne zezwolenia połowowe do celów wymienionych w lit. a) statkom o długości całkowitej przekraczającej osiem metrów.
c) Statki, którym wydano specjalne zezwolenia połowowe określone w lit. a) i lit. b), spełniają następujące kryteria:
- muszą być umieszczone w wykazie przedstawianym Komisji przez każde Państwo Członkowskie, tak aby łączna moc silników statków w ramach każdego wykazu nie przekraczała całkowitej mocy silników znajdującej się w ewidencji dla każdego Państwa Członkowskiego na dzień 1 stycznia 1998 r.,
- moc ich silników nigdy nie przekracza 221 kilowatów (kW), a w przypadku silników o obniżonych wartościach znamionowych nie przekraczała 300 kW przed obniżeniem wartości znamionowej.
d) Pojedynczy statek znajdujący się w wykazie może być zastąpiony innym statkiem lub statkami pod warunkiem, że:
- żadne zastąpienie nie będzie prowadziło do zwiększenia całkowitej mocy silników Państwa Członkowskiego, wskazanej w lit. c) tiret pierwsze,
- moc silnika jakiegokolwiek zastępującego statku nigdy nie przekracza 221 kW,
- silnik jakiegokolwiek zastępującego statku nie ma obniżonych wartości znamionowych, oraz
- całkowita długość jakiegokolwiek zastępującego statku nie przekracza 24 metrów.
e) Silnik pojedynczego statku znajdującego się w wykazie któregokolwiek Państwa Członkowskiego może zostać zastąpiony pod warunkiem, że:
- zastąpienie silnika nigdy nie będzie prowadziło do mocy silnika przekraczającej 221 kW,
- silnik zastępujący nie ma obniżonych wartości znamionowych, oraz
- moc silnika zastępującego nie jest taka, że zamiana będzie prowadziła do wzrostu całkowitej mocy silnika określonej w lit. c) dla tego Państwa Członkowskiego.
f) Statkom rybackim, które nie spełniają kryteriów określonych w niniejszym ustępie, cofa się ich specjalne zezwolenia połowowe.
3.
Bez względu na ust. 2 lit. a) statki posiadające specjalne zezwolenie połowowe, których podstawową działalnością jest połów krewetek pospolitych, mają pozwolenie na używanie włoków rozprzowych, w których zsumowana długość rozprzy, mierzona jako suma długości każdej rozprzy, jest większa niż dziewięć metrów, dla narzędzi o rozmiarze oczka między 80 a 99 mm, pod warunkiem że statki posiadają dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe wydane w tym celu.
Te dodatkowe specjalne zezwolenia połowowe kontroluje się corocznie.
Każdy statek lub statki, w odniesieniu do których wydano takie dodatkowe specjalne zezwolenie połowowe, mogą być zastąpione przez inny statek pod warunkiem, że:
- statek zastępujący nie przekracza 70 BRT i nie przekracza długości całkowitej 20 metrów, lub
- moc statku zastępującego nie przekracza 180 kW, a długość całkowita statku zastępującego nie przekracza 20 metrów.
W odniesieniu do statków rybackich, które przestały spełniać kryteria wymienione w niniejszym ustępie, trwale cofa się dodatkowe specjalne zezwolenia połowowe.
4. a) Na zasadzie odstępstwa od ust. 1:
- statki, których moc silnika nigdy nie przekracza 221 kW, a w przypadku silników o obniżonych wartościach znamionowych nie przekraczała 300 kW przed obniżeniem tych wartości, uprawnione są do prowadzenia połowów na obszarach określonych w tym ustępie przy użyciu włoków dennych rozpornicowych,
- dwa statki, których łączna moc silnika nigdy nie przekracza 221 kW, a w przypadku silników o obniżonych wartościach znamionowych nie przekraczały 300 kW przed obniżeniem tych wartości, uprawnione są do prowadzenia połowów na obszarach określonych w tym ustępie przy użyciu tuk dennych.
b) Jednakże statki, których moc silnika przekracza 221 kW, mają pozwolenie na używanie włoków rozpornicowych lub dwa statki, których łączna moc silników przekracza 221 kW, mają pozwolenie na używanie tuk dennych pod warunkiem, że:
i) - połów dobijaka i/lub szprota, zatrzymywanych na pokładzie i złowionych na danych obszarach, stanowi co najmniej 90 % ogólnej żywej wagi morskich organizmów na pokładzie i złowionych na danych obszarach, oraz
- ilości gładzic i/lub soli zatrzymywanych na pokładzie i złowionych na danych obszarach nie przekraczają 2 % całkowitej żywej wagi morskich organizmów na pokładzie i złowionych na danych obszarach;
lub
ii) - użyty rozmiar oczka wynosi przynajmniej 100 milimetrów, oraz
- ilości gładzic i/lub soli zatrzymywanych na pokładzie i złowionych na danych obszarach nie przekraczają 5 % ogólnej wagi morskich organizmów na pokładzie i złowionych na danych obszarach;
lub
iii) - użyty rozmiar oczka wynosi co najmniej 80 mm, oraz
- użycie takich rozmiarów oczek jest ograniczone do obszaru w obrębie 12 mil od wybrzeża Francji, na północ od 51° 00′ szerokości geograficznej północnej, oraz
- ilości gładzic i soli zatrzymywanych na pokładzie i złowionych na danych obszarach nie przekraczają 5 % ogólnej żywej wagi organizmów morskich na pokładzie i złowionych na danych obszarach.
5. W obrębie obszarów, gdzie nie można używać włoków rozprzowych, włoków rozpornicowych lub tuk dennych, zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie takich sieci, chyba że są one związane i spakowane zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
6.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego artykułu sporządza się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 48.
TYTUŁ V
OGRANICZENIA W SPRAWIE NIEKTÓRYCH RODZAJÓW POŁOWÓW I DZIAŁAŃ TOWARZYSZĄCYCH
Artykuł 30
Ograniczenia w używaniu dennych narzędzi ciągnionych
1.
W odniesieniu do statków zakazane jest posiadanie na pokładzie lub używanie jakiegokolwiek włoka rozprzowego, którego długość rozprza bądź jakichkolwiek włoków rozprzowych, których zsumowana długość rozprza mierzona jako suma długości każdego rozprza jest większa niż 24 metry lub można ją wydłużyć do długości przekraczającej 24 metry.
Długość rozprza mierzy się między jego najbardziej odległymi punktami, wliczając w to wszelkie przyłączone do niego urządzenia.
2.
W odniesieniu do statków zakazane jest używanie jakichkolwiek włoków rozprzowych, których rozmiar oczka sieci wynosi od 32 do 99 milimetrów w obrębie jakiegokolwiek z następujących obszarów geograficznych:
a) Morze Północne na północ od linii łączącej następujące współrzędne:
- punkt na wschodnim wybrzeżu Zjednoczonego Królestwa na 55° szerokości geograficznej północnej,
- następnie na wschód do 55° szerokości geograficznej północnej i 5° długości geograficznej wschodniej 5°,
- następnie na północ do 56° szerokości geograficznej północnej,
- i w końcu na wschód do punktu na zachodnim wybrzeżu Danii na 56° szerokości geograficznej północnej;
b) rejon ICES Vb, podobszar ICES VI na północ od 56° szerokości geograficznej północnej i podobszar ICES XII na północ od 56° szerokości geograficznej północnej.
W obrębie obszarów wymienionych w lit. a) i b) zakazane jest trzymanie na pokładzie jakiegokolwiek włoka rozprzowego, którego rozmiar oczka sieci wynosi 32-99 mm, chyba że taka sieć jest związana i spakowana zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
3. W odniesieniu do statków zakazane jest używanie jakichkolwiek włoków dennych rozpornicowych, tuk dennych czy niewodów duńskich, których rozmiary oczek sieci wynoszą 80-99 mm w obrębie obszaru geograficznego wymienionego w ust. 2 lit. a). W obrębie tego obszaru zakazane jest trzymanie na pokładzie jakichkolwiek włoków dennych rozpornicowych, tuk dennych czy niewodów duńskich, których rozmiary oczek sieci wynoszą 80-99 mm, chyba że taka sieć jest związana i spakowana zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 31
Niekonwencjonalne metody połowu
1.
Zakazane jest prowadzenie połowów organizmów morskich przy zastosowaniu metod obejmujących użycie materiałów wybuchowych, trucizn i substancji oszałamiających bądź prądu elektrycznego.
2.
Zakazane jest sprzedawanie, wystawianie lub oferowanie do sprzedaży organizmów morskich złowionych przy zastosowaniu metod obejmujących użycie jakichkolwiek pocisków.
Artykuł 32
Ograniczenia w używaniu automatycznych urządzeń sortujących
1.
Zakazane jest posiadanie lub używanie na pokładzie statku rybackiego urządzeń umożliwiających automatyczne sortowanie ze względu na rozmiar lub płeć śledzia, makreli lub ostroboka.
2.
Jednakże można zezwolić na posiadanie i używanie takich urządzeń, pod warunkiem że:
a) statek równocześnie nie posiada bądź nie używa na pokładzie ciągnionych narzędzi połowowych o rozmiarze oczka sieci mniejszym niż 70 mm bądź jednej lub większej ilości okrężnic lub podobnych narzędzi połowowych;
lub
b) i) całość połowu, który może być zgodnie z prawem zatrzymywany na pokładzie, jest składowany w stanie zamrożonym, sortowane ryby są mrożone niezwłocznie po sortowaniu oraz żadne sortowane ryby nie są wrzucane do morza poza tymi, których zwrotu wymaga art. 19;
oraz
ii) urządzenia są zainstalowane i zlokalizowane na statku w sposób umożliwiający niezwłoczne zamrażanie i niepozwalający na wrzucenie organizmów morskich do morza.
3.
Każdy statek uprawniony do prowadzenia połowów na Morzu Bałtyckim, w Bełtach i w Sundzie może posiadać automatyczne urządzenie sortujące w Kattegat, pod warunkiem że w tym celu zostało wystawione specjalne zezwolenie połowowe.
Specjalne zezwolenie połowowe definiuje gatunki, obszary i okresy czasu oraz inne wymagane warunki stosowane w odniesieniu do używania i posiadania na pokładzie urządzeń sortujących.
Artykuł 33
Ograniczenia w używaniu okrężnic
1.
Zakazane jest otaczanie przy użyciu okrężnic jakichkolwiek szkółek bądź grup ssaków morskich.
2.
Ustęp 1 stosuje się bez względu na przepisy art. 1 do wszystkich statków pływających pod banderą lub zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, na wszystkich wodach.
Artykuł 34
Ograniczenia w działalności połowowej w obrębie 12-milowej strefy wokół Zjednoczonego Królestwa i Irlandii
1.
W odniesieniu do statków zakazane jest używanie jakiegokolwiek włoka rozprzowego wewnątrz obszaru w obrębie 12 mil od wybrzeży Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, mierzonych od linii podstawowych, od których mierzone są wody terytorialne.
2.
Jednakże statki zaliczane do którejkolwiek z następujących kategorii są uprawnione do prowadzenia połowów przy użyciu włoków rozprzowych na obszarach określonych w ust. 1:
a) statek, który rozpoczął działalność przed dniem 1 stycznia 1987 r., którego moc silnika nie przekracza 221 kW, a w przypadku silników o obniżonych wartościach znamionowych nie przekraczała 300 kW przed obniżeniem tych wartości;
b) statek, który rozpoczął działalność po dniu 31 grudnia 1986 r., którego wartość znamionowa silnika nie została obniżona, którego moc silnika nie przekracza 221 kW i którego długość całkowita nie przekracza 24 metrów;
c) statek, którego silnik został zastąpiony po dniu 31 grudnia 1986 r silnikiem, którego wartość znamionowa nie została obniżona i którego moc silnika nie przekracza 221 kW.
3.
Bez względu na ust. 2 zakazane jest używanie jakiegokolwiek włoka rozprzowego, którego długość rozprza bądź jakichkolwiek włoków rozprzowych, których zsumowana długość rozprza mierzona jako suma długości każdego rozprza jest większa niż dziewięć metrów lub można ją wydłużyć do długości przekraczającej dziewięć metrów, chyba że używa się narzędzi o rozmiarze oczka między 16 a 31 mm.
Długość rozprza mierzy się między jego najbardziej odległymi punktami, wliczając w to wszelkie przyłączone do niego urządzenia.
4.
Statki rybackie, które nie spełniają kryteriów wymienionych w ust. 2 i 3, nie mają zgody na angażowanie się w działalność połowową określoną w tych ustępach.
5. W odniesieniu do statków, które nie mogą używać włoków rozprzowych, zakazane jest poosiadanie na pokładzie takich sieci w obrębie obszarów wymienionych w niniejszym artykule, chyba że są one związane i spakowane zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
6.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego artykułu sporządza się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 48.
TYTUŁ VI
PRZEPISY SZCZEGÓLNE W ODNIESIENIU DO SKAGERRAK I KATTEGAT
Artykuł 35
Bez względu na przepisy art. 19 ust. 1 niewymiarowe organizmy morskie złowione w Skagerrak lub Kattegat mogą być zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, wyładowywane, transportowane, magazynowane, sprzedawane, wystawiane czy oferowane do sprzedaży w ilości do 10 % żywej wagi ogólnych połowów zatrzymywanych na pokładzie.
Artykuł 36
Łosoś i troć wędrowna nie są zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, wyładowywane, transportowane, magazynowane, sprzedawane, wystawiane lub oferowane do sprzedaży, ale wrzuca się je do morza niezwłocznie po złowieniu, jeśli zostały złowione w jakiejkolwiek części Skagerrak i Kattegat poza czteromilowym pasem mierzonym od linii podstawowych Państw Członkowskich.
Artykuł 37
1.
Zakazane jest korzystanie z włoków o rozmiarze oczek sieci mniejszym niż 32 mm w okresie od dnia 1 lipca do dnia 15 września na wodach położonych w obrębie trzech mil od linii podstawowych na obszarze Skagerrak i Kattegat.
2.
Jednakże podczas prowadzenia połowów przy użyciu włoka w obrębie wód i w terminie określonym w ust. 1:
- w odniesieniu do połowów pandaletki północnej (Pandalus borealis) można używać sieci o minimalnym rozmiarze oczek wynoszącym 30 mm,
- w odniesieniu do połowów węgorzycy (Zoarces viviparus), babkowatych (Gobiidae) czy głowaczy (Cottus spp.), przeznaczonych do użycia jako przynęta, można używać sieci o dowolnym rozmiarze oczek.
Artykuł 38
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie jakichkolwiek ilości śledzia, makreli i szprota złowionych przy użyciu włoków lub okrężnic między północą w sobotę a północą w niedzielę w Skagerrak oraz między północą w piątek a północą w niedzielę w Kattegat.
Artykuł 39
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 856/98
z dnia 23 kwietnia 1998 r.
zmieniające załączniki I, II, III, V, VII, VIII i IX do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 339/98 [2], w szczególności jego art. 19 wraz z art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
w ostatnim uaktualnieniu załącznika I (wykaz wyrobów włókienniczych) wystąpiło kilka błędów w nomenklaturze celnej dla kategorii 76, które muszą zostać poprawione;
Rada decyzją z dnia 18 grudnia 1997 r. [3] postanowiła stosować na bazie przejściowej dodatkowe protokoły do Umów o wolnym handlu i Układów Europejskich z Republiką Łotewską oraz Republiką Litewską dotyczące handlu wyrobami włókienniczymi;
Rada decyzją z dnia 18 grudnia 1997 r. [4] postanowiła stosować na bazie przejściowej Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Socjalistyczną Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi, parafowane dnia 15 grudnia 1992 r., ostatnio zmienione Porozumieniem w formie wymiany listów, parafowanym dnia 1 sierpnia 1995 r.;
Rada decyzją z dnia 18 grudnia 1997 r. [5] postanowiła stosować na bazie przejściowej Protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi;
w następstwie przystąpienia Mongolii do WTO i zakończenia stosowania limitów ilościowych na jedną kategorię wyrobów pochodzących z tego kraju niezbędne jest ustanowienie przepisów odzwierciedlających utrzymywanie ustaleń dotyczących podwójnej kontroli w odniesieniu do tej kategorii wyrobów;
w następstwie wniosku przemysłu europejskiego właściwe jest ustanowienie limitów ilościowych na rok 1998, dotyczących powrotnego przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych (kategorie 159 i 161) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, po procesach uszlachetniania biernego w tym kraju; bezpośredni przywóz wyrobów włókienniczych objętych kategoriami 159 i 161 podlega limitom ilościowym ustanowionym w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93;
wszystkie wyżej wymienione elementy powodują konieczność zmiany odpowiednich części załączników I, II, III, V, VII, VIII oraz IX do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 w celu uwzględnienia wprowadzonych zmian, które mają zastosowanie do przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I otrzymuje brzmienie, jak wskazano w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2) Załącznik II zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
3) W załączniku III art. 28 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 28
1.
Pozwolenie na wywóz określone w art. 11 i 19 oraz świadectwo pochodzenia mogą być wystawione w dodatkowych egzemplarzach należycie oznaczonych jako takie.
Sporządza się je w języku angielskim, francuskim lub hiszpańskim.
2.
Jeżeli dokumenty określone powyżej są wypełniane ręcznie, zapisów należy dokonywać atramentem dużymi drukowanymi literami.
3.
Pozwolenia na wywóz lub równoważne im dokumenty oraz świadectwa pochodzenia mają wymiary 210 × 297 mm.
Sporządza się je na białym papierze przeznaczonym do pisania, zwymiarowanym, niezawierającym ścieru drzewnego [6], o masie nie mniejszej niż 25 g/m2.
Każda część dokumentu zawiera w tle drukowany wzór giloszowy, pozwalający dostrzec wzrokowo każde fałszerstwo przy użyciu środków mechanicznych bądź chemicznych [7].
4.
Właściwe władze we Wspólnocie akceptują wyłącznie oryginały dokumentów jako dokumenty ważne do celów przywozu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
5.
Każde pozwolenie na wywóz lub równoważny dokument oraz świadectwo pochodzenia są opatrzone znormalizowanym numerem seryjnym, drukowanym lub nie, na podstawie którego można je zidentyfikować [8].
6.
Numer ten składa się z następujących elementów [9]:
- dwóch liter identyfikujących kraj wysyłający, jak następuje:
—Argentyna _BAR_ = AR _BAR_
—Armenia _BAR_ = AM _BAR_
—Azerbejdżan _BAR_ = AZ _BAR_
—Bangladesz _BAR_ = BD _BAR_
—Białoruś _BAR_ = BY _BAR_
—Brazylia _BAR_ = BR _BAR_
—Chiny _BAR_ = CN _BAR_
—Egipt _BAR_ = EG _BAR_
—Estonia _BAR_ = EE _BAR_
—Była Jugosławiańska Republika Macedonii _BAR_ = 96 _BAR_
—Gruzja _BAR_ = GE _BAR_
—Hongkong _BAR_ = HK _BAR_
—Indie _BAR_ = IN _BAR_
—Indonezja _BAR_ = ID _BAR_
—Kazachstan _BAR_ = KZ _BAR_
—Kirgistan _BAR_ = KG _BAR_
—Łotwa _BAR_ = LV _BAR_
—Litwa _BAR_ = LT _BAR_
—Makao _BAR_ = MO _BAR_
—Malezja _BAR_ = MY _BAR_
—Mołdowa _BAR_ = MD _BAR_
—Mongolia _BAR_ = MN _BAR_
—Pakistan _BAR_ = PK _BAR_
—Peru _BAR_ = PE _BAR_
—Singapur _BAR_ = SG _BAR_
—Południowa Korea _BAR_ = KR _BAR_
—Sri Lanka _BAR_ = LK _BAR_
—Tajwan _BAR_ = TW _BAR_
—Tadżykistan _BAR_ = TJ _BAR_
—Tajlandia _BAR_ = TH _BAR_
—Turkmenistan _BAR_ = TM _BAR_
—Ukraina _BAR_ = UA _BAR_
—Urugwaj _BAR_ = UY _BAR_
—Uzbekistan _BAR_ = UZ _BAR_
—Wietnam _BAR_ = VN _BAR_
- dwóch liter identyfikujących zamierzone Państwo Członkowskie przeznaczenia, jak następuje:
—AT _BAR_ = Austria _BAR_
—BL _BAR_ = Beneluks _BAR_
—DE _BAR_ = Republika Federalna Niemiec _BAR_
—DK _BAR_ = Dania _BAR_
—EL _BAR_ = Grecja _BAR_
—ES _BAR_ = Hiszpania _BAR_
—FI _BAR_ = Finlandia _BAR_
—FR _BAR_ = Francja _BAR_
—GB _BAR_ = Zjednoczone Królestwo _BAR_
—IE _BAR_ = Irlandia _BAR_
—IT _BAR_ = Włochy _BAR_
—PT _BAR_ = Portugalia _BAR_
—SE _BAR_ = Szwecja _BAR_
- jednocyfrowego numeru wskazującego rok kontyngentowy lub rok, w trakcie którego zarejestrowano wywóz wyrobów wymienionych w tabeli A tego załącznika, odpowiadającego ostatniej cyfrze danego roku, np. "5" dla 1995 r.
W przypadku wyrobów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wymienionych w dodatku C do załącznika V niniejszy numer powinien brzmieć "1" dla 1995 r., "2" dla 1996 r., "3" dla 1997 r. itd.,
- dwucyfrowego numeru identyfikującego urząd wystawiający w kraju wywozu,
- pięciocyfrowego numeru rozpoczynającego się od 00001 i kończącego się na 99999 odnośnego Państwa Członkowskiego przeznaczenia."
4) W załączniku III tabelę A zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
5) Wzór świadectwa pochodzenia z Hongkongu załączony do załącznika III zastępuje się wzorem znajdującym się w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
6) Wzór pozwolenia na wywóz dla Hongkongu załączony do załącznika III zastępuje się wzorem znajdującym się w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
7) W załączniku V na końcu dodaje się tabelę z załącznika VI do niniejszego rozporządzenia.
8) W załączniku VII tabelę dla Chin zastępuje się tabelą z załącznika VII do niniejszego rozporządzenia, a tabelę dla Wietnamu dodaje się na końcu w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
9) Załącznik VIII zastępuje się załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
10) Załącznik IX zastępuje się załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 905/98
z dnia 27 kwietnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzeniem (WE) nr 384/96 [1] (zwanym dalej "podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym") Rada przyjęła wspólne przepisy dotyczące ochrony przed dumpingowym przywozem z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej;
rozporządzeniem (WE) nr 519/94 [2] Rada przyjęła wspólne reguły przywozu z niektórych państw trzecich, które są wymienione w załączniku I do tego rozporządzenia;
artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 384/96 stanowi, że w przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej oraz w szczególności z tych krajów, do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 519/94, wartość normalna powinna być ustalana na podstawie ceny lub skonstruowanej wartości w analogicznym państwie trzecim o gospodarce rynkowej;
proces reform w Rosji i Chińskiej Republice Ludowej w sposób zasadniczy zmienił ich gospodarki, jak również doprowadził do powstania przedsiębiorstw, w stosunku do których przeważają warunki gospodarki rynkowej; obydwa powyższe kraje w wyniku tego procesu odeszły od okoliczności gospodarczych, które stanowiły podstawę wykorzystywania metody państwa analogicznego;
konieczne jest dokonanie rewizji praktyki antydumpingowej Wspólnoty w celu uwzględnienia zmienionych warunków gospodarczych w Rosji i Chińskiej Republice Ludowej; w szczególności konieczne jest określenie, że wartość normalna może zostać ustalona zgodnie z zasadami stosowanymi w państwach o gospodarce rynkowej, kiedy można wykazać, że warunki rynkowe mają pierwszeństwo w przypadku jednego lub więcej producentów, z zastrzeżeniem dokonania oceny produkcji i sprzedaży danego wyrobu;
konieczne jest określenie, że ocena, czy przeważają warunki rynkowe, będzie dokonywana na podstawie odpowiednio uzasadnionych wniosków jednego producenta lub więcej, w stosunku do których toczy się postępowanie, którzy chcą skorzystać z możliwości ustalania wartości normalnej w oparciu o zasady stosowane w państwach o gospodarce rynkowej;
w celu wprowadzenia zmienionej praktyki bez wywierania wpływu na wspólne reguły przywozu w odniesieniu do Rosji i Chińskiej Republiki Ludowej, konieczne jest wykreślenie z art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego odesłania do wykazu państw załączonego do rozporządzenia (WE) nr 519/94 oraz dodanie, zamiast tego, w przypisie zmodyfikowanego wykazu objętych państw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 384/96 otrzymuje brzmienie:
"7. a) W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej [3], normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku.
Wyznaczone zostanie państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Uwzględnia się także ograniczenia czasowe.
Gdy jest to możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce rynkowej, będące przedmiotem tego samego dochodzenia.
Wkrótce po wszczęciu dochodzenia jego strony informuje się o wyznaczeniu państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, pozostawiając 10 dni na skomentowanie wyboru.
b) W postępowaniach antydumpingowych dotyczących przywozu z Federacji Rosyjskiej i Chińskiej Republiki Ludowej normalną wartość ustala się zgodnie z ust. 1–6, jeżeli zostanie wykazane, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków jednego producenta lub więcej, w stosunku do których toczy się postępowanie, oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w przypadku tego producenta lub tych producentów w odniesieniu do produkcji oraz sprzedaży rozpatrywanego produktu podobnego.
Jeśli nie zachodzi taka sytuacja, stosuje się przepisy określone w lit. a).
c) Wniosek na mocy lit. b) składa się w formie pisemnej oraz zawiera wystarczające dowody, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej, to jest w takich warunkach, gdzie:
- decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen, kosztów i nakładów, włączając na przykład surowce, koszty technologii i pracy, produkcję, sprzedaż i inwestycje, podejmowane są w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt oraz bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa, a koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlają wartości rynkowe,
- przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana pod każdym względem,
- koszty produkcji i sytuacja finansowa przedsiębiorstw nie podlegają znaczącym wahaniom, wynikającym z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki, w szczególności w odniesieniu do amortyzacji środków trwałych, innych odpisów, wymiany barterowej oraz płatności poprzez rekompensatę długów,
- rozpatrywane przedsiębiorstwa podlegają przepisom ustawowym dotyczącym upadłości i własności, które gwarantują pewność i stabilność prawną działania tych przedsiębiorstw, oraz
- przeliczenie kursów walutowych dokonywane jest według kursów rynkowych.
Ustalenia, czy producent spełnia wyżej wymienione kryteria, dokonuje się w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia postępowania, po przeprowadzeniu szczególnych konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedsiębiorstwom wspólnotowym przedstawienia uwag.
Ustalenie takie pozostaje w mocy przez cały okres postępowania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich postępowań antydumpingowych wszczętych po dacie jego wejścia w życie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 938/98
z dnia 4 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2931/95 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 804/68 i inne rozporządzenia w wyniku zmiany Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3209/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2448/95 z dnia 10 października 1995 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury celnej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5] zmienia kody niektórych przetworów mlecznych od dnia 1 stycznia 1996 r.;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2931/95 [6], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1812/97 [7], zmienia rozporządzenia dotyczące mleka i przetworów mlecznych objętych zmianą podpozycji kodu CN, w tym rozporządzenie (EWG) nr 804/68;
artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 czytany łącznie z jego Załącznikiem przed jego zmianą dokonaną rozporządzeniem (WE) nr 2931/95, w interpretacji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-334/95, zezwala na udzielanie refundacji wywozowych w odniesieniu do przetworów mlecznych zawartych w preparatach na bazie kawy i w preparatach na bazie ekstraktów, esencji i koncentratów kawy; tej interpretacji Trybunału nie uwzględniono w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 804/68 zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2931/95; aby doprowadzić do zgodności rozporządzenia (WE) nr 2931/95 z tą interpretacją, należy włączyć do Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 804/68 stosowny kod i kod dla preparatów na bazie ekstraktów, esencji herbaty lub mate, dla których powinno się zastosować to samo podejście; aby uniknąć jakiegokolwiek naruszenia w stosowaniu interpretacji Trybunału, zmiany te powinny być stosowane od dnia 1 stycznia 1996 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 4 tiret siódme rozporządzenia (WE) nr 2931/95 otrzymuje brzmienie:
"— informacja odnosząca się do kodów CN
ex210110
i
210120
otrzymuje brzmienie:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex 2101 _BAR_ Ekstrakty, esencje i koncentraty kawy, herbaty lub mate i preparaty na bazie tych produktów lub na bazie kawy, herbaty lub mate; cykoria palona i inne palone namiastki kawy oraz ich ekstrakty, esencje i koncentraty: _BAR_
2101 12 92 _BAR_ – – – Preparaty na bazie tych ekstraktów, esencji lub koncentratów kawy _BAR_
2101 12 98 _BAR_ – – – Inne – – Preparaty: _BAR_
2101 20 92 _BAR_ – – – Na bazie ekstraktów, esencji lub koncentratów herbaty lub mate _BAR_
2101 20 98 _BAR_ – – – Inne" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 953/98
z dnia 6 maja 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 906/98 z dnia 27 kwietnia 1998 r. ustanawiające ogólne zasady przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 1 rozporządzenia (WE) nr 906/98 należy ustanowić zasady otwierania i zarządzania kontyngentami przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji; obecna i możliwa do przewidzenia sytuacja dotycząca dostawy oliwy z oliwek na rynek wspólnotowy pozwala na rozdysponowanie planowanej ilości; ryzyko zakłócenia rynku jest zmniejszone, o ile przywóz nie jest skoncentrowany w krótkim okresie w roku gospodarczym 1997/1998; należy przewidzieć, by pozwolenia na przywóz były wydawane podczas tego roku gospodarczego według miesięcznego harmonogramu;
w celu racjonalnego zarządzania daną ilością konieczne jest ustanowienie mechanizmu zachęcającego podmioty gospodarcze do niezwłocznego zwracania organowi wydającemu pozwoleń, które nie zostaną wykorzystane; konieczne jest również stworzenie mechanizmu zachęcającego podmioty gospodarcze do zwracania pozwoleń organowi wydającemu po upływie daty ważności pozwolenia, tak aby niewykorzystane ilości mogły być wykorzystane ponownie oraz aby były one znane Komisji;
ilość oliwy przywożonej z Tunezji nie może przekroczyć ustalonej ilości; zatem zakres tolerancji przewidziany w art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (WE) nr 1404/97 [3], nie powinien mieć zastosowania;
Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezji, z drugiej strony [4], nie przewiduje już szczególnych uzgodnień dotyczących przywozu oliwy z oliwek objętej kodami CN 1509 i 1510, całkowicie uzyskanej w Tunezji oraz przywożonej do Wspólnoty bezpośrednio z tego państwa poza kwotą 46000 ton przy obniżonej stawce celnej;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 666/96 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2387/96 [6], i (WE) nr 150/98 [7] powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nieprzetworzona oliwa z oliwek objęta kodami CN 15091010 oraz 15091090, całkowicie uzyskana w Tunezji i przywieziona do Wspólnoty bezpośrednio z tego państwa, która podlega cłu ustanowionemu w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 906/98, może być przywożona od dnia 1 marca roku gospodarczego 1997/1998.
Pozwolenia na przywóz wydaje się na ilości do 46000 ton na rok gospodarczy 1997/1998.
2.
Na rok gospodarczy 1997/1998 oraz bez uszczerbku dla limitu 46000 ton pozwolenia mogą być wydawane zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 906/98 na ilości do 10000 ton na miesiąc.
Jednakże ilość tę obniża się do 5000 ton na marzec i do 8000 ton na kwiecień.
Jeśli ilość przysługująca na jeden miesiąc nie jest całkowicie wykorzystana w danym miesiącu, pozostałą ilość dodaje się do ilości przysługującej na następny miesiąc, ale nie może być ona ponownie przeniesiona na kolejne miesiące.
3.
W celach obliczenia ilości przysługującej na każdy miesiąc, w przypadku gdy tydzień rozpoczyna się w jednym miesiącu, a kończy w następnym miesiącu, uwzględnia się część tego miesiąca, w którym przypada czwartek.
Artykuł 2
1.
W celu stosowania cła określonego w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 906/98 importerzy muszą przedłożyć właściwemu organowi Państwa Członkowskiego wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz.
Do takich wniosków musi być załączona kopia umowy kupna zawartej z eksporterem tunezyjskim.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz muszą być przedkładane w każdy poniedziałek i wtorek.
W każdą środę Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o danych zawartych w otrzymanych wnioskach o pozwolenie.
3.
Co tydzień Komisja opracowuje całkowitą ilość, w odniesieniu do której przedłożono wnioski o pozwolenie na przywóz.
Komisja upoważnia Państwa Członkowskie do wydawania pozwoleń aż do wyczerpania miesięcznego kontyngentu; w przypadku gdy występuje ryzyko wyczerpania miesięcznego kontyngentu, Komisja upoważnia Państwa Członkowskie do wydawania pozwoleń na przywóz proporcjonalnie do dostępnej ilości.
4.
Gdy zostanie osiągnięta maksymalna ilość przewidziana w rozporządzeniu (WE) nr 906/98, Komisja informuje o tym Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1. Pozwolenia na przywóz przewidziane w art. 1 ust. 2 są ważne przez 60 dni od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, co może mieć miejsce do dnia 31 października 1998 r.
Pozwolenia wydaje się nie później niż pierwszego dnia roboczego następującego po dniu, w którym Komisja udzieliła upoważnienia w tym celu.
Zabezpieczenie w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wynosi 15 ECU na 100 kilogramów netto.
2.
Jeżeli pozwolenie na przywóz nie jest wykorzystane w ustanowionym terminie, zabezpieczenie ulega przepadkowi.
Jednakże licząc każdą część dnia jako cały dzień:
- jeżeli pozwolenie jest zwrócone organowi wydającemu w okresie odpowiadającym pierwszym dwóm trzecim okresu ważności pozwolenia, zabezpieczenie ulegające przepadkowi zmniejsza się o 40 %,
- jeżeli pozwolenie jest zwrócone organowi wydającemu w okresie odpowiadającym ostatniej części trzeciej okresu ważności pozwolenia lub w okresie 15 dni od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia, zabezpieczenie ulegające przepadkowi zmniejsza się o 25 %.
3.
Bez względu na ograniczenia dotyczące ilości określone w art. 1 ilości objęte pozwoleniami zwróconymi zgodnie z ust. 2 mogą być ponownie przyznane.
W każdą środę właściwe władze krajowe powiadamiają Komisję o ilościach, w odniesieniu do których pozwolenia zostały zwrócone w okresie poprzednich siedmiu dni.
Artykuł 4
W sekcji 24 pozwoleń na przywóz przewidzianych w art. 1 ust. 2 umieszcza się jeden z następujących zapisów:
- Derecho de aduana fijado por el Reglamento (CE) no 906/98
- Told fastsat ved forordning (EF) nr 906/98
- Zoll gemäβ Verordnung (EG) Nr 906/98
- Δασμóς που καορίστηκε από τον Κανονισμό (ΕΚ) αρι.
906/98
- Customs duty fixed by Regulation (WE) nr 906/98
- Droit de douane fixé par le règlement (CE) no 906/98
- Dazio doganale fissato dal regolamento (CE) n. 906/98
- Bij Verordening (EG) nr. 906/98 vastgesteld douanerecht
- Direito aduaneiro fixado pelo Regulamento (CE) no. 906/98
- Asetuksessa (EY) N:o 906/98 vahvistettu tulli
- Tull fastställd genom förordning (EG) nr 906/98.
Nie naruszając przepisów art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 3719/88, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości wskazanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. W tym celu w sekcji 19 pozwolenia wpisuje się cyfrę "0".
Artykuł 5
Rozporządzenia (EWG) nr 666/96 i (EWG) nr 150/98 tracą moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 955/98
z dnia 29 kwietnia 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2509/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, częściowo lub całkowicie opartej na Nomenklaturze Scalonej lub dodającej do niej jakikolwiek pomocniczy rozdział, oraz są ustanowione przez szczegółowe przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy i innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wyżej wspomnianych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową, wydaną przez organy celne Państwa Członkowskiego w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej oraz niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz danego towaru może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej za pomocą kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 963/98
z dnia 7 maja 1998 r.
ustanawiające normy handlowe dla kalafiorów i karczochów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: kalafiory i karczochy wymienione są w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 jako produkty, dla których muszą zostać przyjęte normy; załącznik II/1 do rozporządzenia Rady nr 23 z dnia 4 kwietnia 1962 r. w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 888/97 [4], ustanawia wspólne normy jakości kalafiorów; załącznik I/6 do rozporządzenia Komisji nr 58 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 888/97, ustanawiający wspólne normy jakości niektórych produktów wymienionych w załączniku I B do rozporządzenia nr 23, ustanawia normy dla karczochów; normy te nie odpowiadają już wymaganiom rynku;
należy opracować na nowo odpowiednie przepisy oraz uchylić rozporządzenie nr 23 oraz załącznik I/6 do rozporządzenia nr 58, uwzględniając, w celu zachowania przejrzystości w światowym obrocie, normy zalecane dla danych produktów przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ;
stosowanie norm powinno usunąć z rynku produkty o niskiej jakości, ukierunkować produkcję na zaspokajanie wymagań konsumenta oraz ułatwić handel oparty na uczciwej konkurencji, umożliwiając tym samym poprawę rentowności;
normy te mają zastosowanie na wszystkich etapach obrotu; transport na dalekie odległości, składowanie przez pewien okres oraz przeładunek mogą doprowadzić do pewnego pogorszenia stanu tych produktów w wyniku ich biologicznego rozwoju oraz podatności na psucie się; przy stosowaniu tych norm na etapach obrotu następujących po wysyłce należy uwzględniać takie pogorszenie stanu produktów; ponieważ produkty klasy "ekstra" należy sortować i pakować ze szczególną troską, należy dopuścić jedynie nieznaczną utratę świeżości oraz turgoru;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Normy handlowe dla kalafiorów objętych kodem CN 070410 oraz karczochów objętych kodem CN 07091000 zawarte są w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce produkty te mogą, w porównaniu z normami, wykazywać:
- nieznaczną utratę świeżości i turgoru,
- nieznaczne pogorszenie stanu w przypadku produktów z klas innych niż "ekstra", z powodu ich biologicznego rozwoju i podatności na psucie się.
Artykuł 2
Rozporządzenie nr 23 niniejszym traci moc, a załącznik I/6 do rozporządzenia nr 58 skreśla się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 1 lipca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98
z dnia 3 maja 1998 r.
w sprawie wprowadzenia euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 109l ust. 4 zdanie trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Niniejsze rozporządzenie określa postanowienia prawa walutowego Państw Członkowskich, które przyjęły euro; postanowienia dotyczące ciągłości kontraktów, zastąpienie odniesień do ecu w instrumentach prawnych przez odniesienia do euro zostały już ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro [4]; wprowadzenie EUR dotyczy codziennych operacji dokonywanych przez ogół ludności uczestniczących Państw Członkowskich; środki inne niż te, które zawarto w niniejszym rozporządzeniu i w rozporządzeniu (WE) nr 1103/97, powinny zostać zbadane w celu zapewnienia równomiernego przejścia do euro, zwłaszcza dla konsumentów.
(2) Na sesji Rady Europejskiej w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. podjęto decyzję, że termin "ecu" użyty w Traktacie w odniesieniu do europejskiej jednostki walutowej jest terminem ogólnym; rządy piętnastu Państw Członkowskich osiągnęły wspólne porozumienie, decyzja ta stanowi uzgodnioną i definitywną interpretację właściwych postanowień Traktatu; nazwą nadaną walucie europejskiej będzie "euro"; euro jako waluta uczestniczących Państw Członkowskich zostanie podzielona na sto podjednostek o nazwie "cent"; definicja nazwy "cent" nie stoi na przeszkodzie powszechnemu stosowaniu wariantów tego terminu w Państwach Członkowskich; Rada Europejska oceniła ponadto, że nazwa wspólnej waluty musi być jednakowa we wszystkich językach oficjalnych Unii Europejskiej, z uwzględnieniem istnienia różnych alfabetów.
(3) Rada, działając zgodnie z trzecim zdaniem art. 109l ust. 4 Traktatu, podejmie środki konieczne do szybkiego wprowadzenia euro inne niż przyjęcie kursu wymiany.
(4) Kiedy zgodnie z art. 109k ust. 2 Traktatu Państwo Członkowskie stanie się Państwem Członkowskim uczestniczącym, Rada zgodnie z art. 109l ust. 5 Traktatu podejmie pozostałe kroki konieczne do szybkiego wprowadzenia euro jako wspólnej waluty danego Państwa Członkowskiego.
(5) Zgodnie z pierwszym zdaniem art. 109l ust. 4 Traktatu, Rada, z datą rozpoczęcia trzeciego etapu, przyjmie kursy wymiany, według których kursy walut uczestniczących Państw Członkowskich zostaną nieodwołalnie ustalone oraz nieodwołalnie ustalony kurs euro, przy jakim zastępuje on te waluty.
(6) Wobec braku ryzyka związanego z kursem walut bądź w relacjach między jednostką euro a jednostkami walut krajowych, bądź między jednostkami walut krajowych, należy stosownie interpretować przepisy prawa.
(7) Termin "kontrakt" stosowany dla celów określenia instrumentów prawnych obejmuje wszelkie typy kontraktów, bez względu na sposób w jaki zostały zawarte.
(8) W celu przygotowania sprawnego przejścia do euro potrzebny jest okres przejściowy między zastąpieniem walut uczestniczących Państw Członkowskich przez euro i wprowadzeniem banknotów i monet euro; w czasie tego okresu jednostki waluty krajowej będą określane jako podjednostki euro; tym samym ustanawia się równowagę prawną pomiędzy jednostką euro a jednostkami walut krajowych.
(9) Zgodnie z art. 109g Traktatu i rozporządzeniem (WE) nr 1103/97, począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r. euro zastąpi ecu jako jednostka rozrachunkowa instytucji Wspólnot Europejskich; euro powinno być również jednostką rozliczeniową Europejskiego Banku Centralnego i banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich; zgodnie z wnioskami z Madrytu, operacje polityki walutowej będą przeprowadzane w jednostce euro przez Europejski System Banków Centralnych (ESBC); nie przeszkadza to krajowym bankom centralnym w prowadzeniu rachunków w swych walutach krajowych w okresie przejściowym, zwłaszcza gdy są to rachunki należące do ich personelu lub do administracji publicznej.
(10) W okresie przejściowym każde uczestniczące Państwo Członkowskie może zezwolić na pełne posługiwanie się jednostką euro na swym terytorium.
(11) W okresie przejściowym kontrakty, przepisy krajowe i inne instrumenty prawne mogą być sporządzane jako obowiązujące w jednostce euro lub w krajowej jednostce walutowej; w tym okresie nic, co zawarto w niniejszym rozporządzeniu, nie może wpłynąć na prawomocność jakiegokolwiek odniesienia w walucie krajowej, występującym w jakimkolwiek instrumencie prawnym.
(12) Jeżeli nie uzgodniono inaczej, czynniki gospodarcze muszą szanować nazwę instrumentu prawnego w trakcie wykonywania wszelkich czynności jakie mają być przeprowadzone zgodnie z tym instrumentem.
(13) Jednostka euro i jednostki walut krajowych są jednostkami tej samej waluty; należy zapewnić, aby płatności na terenie uczestniczącego Państwa Członkowskiego zapisywano na dobro rachunków w euro albo w odpowiedniej jednostce waluty krajowej; należy zagwarantować, aby płatności w obrębie jednego uczestniczącego Państwa Członkowskiego przez zapis na dobro rachunku mogły być dokonywane bądź w jednostce euro bądź w jednostce waluty krajowej, a także aby ustalenia odnoszące się do płatności przez zapis na dobro rachunku były również stosowane do płatności transgranicznych, które są określane w jednostce euro lub w jednostce waluty krajowej, w której prowadzony jest rachunek wierzyciela; konieczne jest zapewnienie sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych, ustanawiając przepisy odnoszące się do płatności zajmujących się zapisami na dobro rachunków przy pomocy instrumentów płatniczych kredytowanych przez te systemy; przepisy dotyczące płatności przez zapis na dobro rachunku nie powinny prowadzić do tego, aby pośrednicy finansowi byli zobowiązani udostępnianiu innych usług lub instrumentów płatności określonej w jakiejkolwiek jednostce szczegółowej euro; przepisy odnoszące się do płatności przez zapis na dobro rachunku nie stanowiły dla pośredników finansowych przeszkody w koordynowaniu wprowadzania usług płatniczych określanych w jednostce euro, które w okresie przejściowym opierają się na wspólnej infrastrukturze technicznej.
(14) Zgodnie z wnioskami osiągniętymi przez Radę Europejską na spotkaniu w Madrycie, począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r. uczestniczące Państwa Członkowskie będą emitowały liczony w jednostce euro nowy zbywalny dług publiczny; należałoby zezwolić emitentom długu na redenominację w jednostce euro niespłaconego długu; przepisy w tej dziedzinie powinny być takie, żeby mogły jednocześnie być stosowane w przypadkach podlegających sądownictwu krajów trzecich; emitenci powinni móc przeprowadzić redenominację niespłaconych długów, jeśli są one określane w jednostce waluty krajowej Państwa Członkowskiego, które określiło część lub całość niespłaconego długu swojej administracji publicznej; przepisy te nie podejmują wprowadzania środków dodatkowych celem dokonania zmiany warunków zaległego długu, aby zmienić, między innymi, wielkość nominalną niespłaconego długu, podczas gdy te zagadnienia podlegają odpowiednim przepisom prawa krajowego; należałoby zezwolić Państwom Członkowskim na podjęcie stosownych kroków w celu dokonania zmiany jednostki obliczeniowej procedur działania rynków zorganizowanych.
(15) Dalsze działanie na szczeblu Wspólnoty może być również konieczne celem wyjaśnienia wpływu, jaki ma wprowadzenie euro na stosowanie istniejących przepisów prawa wspólnotowego, zwłaszcza jeśli chodzi o unettowienie, rekompensatę czy procedury mające podobne skutki.
(16) Wszelkie zobowiązania dotyczące stosowania jednostki euro można nałożyć jedynie na podstawie przepisów wspólnotowych; uczestniczące Państwa Członkowskie mogą zezwalać na stosowanie jednostki euro w transakcjach zawieranych z sektorem publicznym; zgodnie ze scenariuszem przyjętym przez Radę Europejską w Madrycie, przepisy wspólnotowe określające ramy czasowe dla szerokiego stosowania jednostki euro mogłyby zostawić pewien margines swobody poszczególnym Państwom Członkowskim.
(17) Zgodnie z art. 105a Traktatu, Rada może podjąć kroki w celu zharmonizowania wielkości i danych technicznych wszystkich monet.
(18) Banknoty i monety należy właściwie zabezpieczyć przed fałszerstwami.
(19) Banknoty i monety określone w jednostkach walut krajowych tracą swój ustawowy kurs najpóźniej sześć miesięcy po zakończeniu okresu przejściowego; ograniczenia w płatnościach dokonywane w banknotach i monetach, ustanowione przez Państwa Członkowskie ze względu na interes publiczny, nie są niezgodne ze statusem banknotów i monet euro jako pełnoprawnego środka płatniczego, o ile istnieją inne dostępne pełnoprawne środki regulowania długów walutowych.
(20) Po zakończeniu okresu przejściowego odniesienia w instrumentach prawnych, istniejące na końcu okresu przejściowego powinny być odczytywane jako odniesienia do jednostki euro przy zastosowaniu odpowiednich kursów wymiany; dlatego niepotrzebne jest w tym celu materialne określenie istniejących instrumentów prawnych; zasady zaokrąglania sum pieniężnych, ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1103/97, będą również stosowane przy przeliczeniach dokonywanych na końcu okresu przejściowego lub po okresie przejściowym; dla celów jasności, może być konieczne przystąpienie do materialnej redenominacji, gdy tylko będzie to stosowne.
(21) Ustęp 2 protokołu 11 dotyczący niektórych przepisów odnoszących się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zastrzega, że, między innymi, ust. 5 tego protokołu odniesie skutek, jeśli Zjednoczone Królestwo powiadomi Radę, że nie zamierza przechodzić do trzeciego etapu; Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej powiadomiło dnia 30 października 1997 r.
Radę o swoim zamiarze nieprzystępowania do trzeciego etapu; ust. 5 zastrzega, że, między innymi, art. 109l ust. 4 Traktatu nie będzie miał zastosowania w Zjednoczonym Królestwie.
(22) Dania, odnosząc się do ust. 1 Protokołu 12 dotyczącego niektórych przepisów odnoszących się do Danii, powiadomiła, w kontekście decyzji edynburskiej z dnia 12 grudnia 1992 r., że nie będzie uczestniczyć w trzecim etapie; dlatego zgodnie z ust. 2 niniejszego protokołu, wszystkie artykuły i postanowienia Traktatu i Statutu ESBC odnoszące się do uchylenia stosowane są w Danii.
(23) Zgodnie z art. 109l ust. 4 Traktatu, jednolita waluta zostanie wprowadzona jedynie w Państwach Członkowskich nieobjętych uchyleniem.
(24) Niniejsze rozporządzenie stosuje się zgodnie z art. 189 Traktatu, z zastrzeżeniem postanowień protokołu 11 i 12 oraz art. 109k ust. 1,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznaczają Belgię, Niemcy, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Austrię, Portugalię i Finlandię,
- "instrumenty prawne" oznaczają przepisy legislacyjne i ustawowe, działania administracyjne, decyzje sądów, umowy, jednostronne akty prawne, instrumenty płatnicze niebędące banknotami i monetami oraz inne instrumenty mające skutki prawne,
- "kurs wymiany" oznacza nieodwołalnie ustalony kurs wymiany przyjęty przez Radę dla waluty każdego z uczestniczących Państw Członkowskich zgodnie z art. 109l ust. 4 zdanie pierwsze Traktatu,
- "jednostka euro" oznacza jednostkę waluty, określoną w art. 2 zdanie drugie,
- "jednostka waluty krajowej" oznacza jednostki walut uczestniczących Państw Członkowskich, które są określone w dniu poprzedzającym rozpoczęcie trzeciego etapu unii gospodarczo-walutowej,
- "okres przejściowy" oznacza okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1999 r. i trwający do dnia 31 grudnia 2001 r.,
- "redenominować" oznacza zmieniać jednostkę, w której wyrażony jest niespłacony dług, z jednostki waluty krajowej na jednostkę euro, tak jak to określa art. 2, lecz bez wywoływania skutku zmiany warunków długu, co jest objęte właściwymi przepisami prawa krajowego.
CZĘŚĆ II
ZAMIANA WALUT UCZESTNICZĄCYCH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH NA EURO
Artykuł 2
Począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r., walutą uczestniczących Państw Członkowskich jest euro.
Jednostką walutową jest jedno euro.
Jedno euro dzieli się na sto centów.
Artykuł 3
Euro zastępuje walutę każdego uczestniczącego Państwa Członkowskiego według kursu przeliczeniowego.
Artykuł 4
Euro jest jednostką obliczeniową Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
CZĘŚĆ III
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE
Artykuł 5
W okresie przejściowym stosuje się art. 6—9.
Artykuł 6
1.
Euro zostanie również podzielone na jednostki walut krajowych według kursu wymiany, z zachowaniem ich podziału na mniejsze jednostki.
Zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, prawo walutowe uczestniczących Państw Członkowskich będzie nadal stosowane.
2.
Jeśli instrument prawny zawiera odniesienie do jednostki waluty krajowej, odniesienie to będzie tak samo ważne, jeśli chodziłoby o odniesienie do jednostki euro przy stosowaniu kursu wymiany.
Artykuł 7
Zamiana walut wszystkich uczestniczących Państw Członkowskich na euro sama w sobie nie ma wpływu na zmianę denominacji instrumentów prawnych istniejących w dniu zamiany.
Artykuł 8
1.
Czynności, które mają być przeprowadzone zgodnie z instrumentami prawnymi, przewidującymi stosowanie jednostki waluty krajowej, lub denominowane w jednostce waluty krajowej, zostają przeprowadzone w tej jednostce waluty krajowej.
Czynności, które mają być przeprowadzone zgodnie z instrumentami przewidującymi stosowanie jednostki euro lub denominowane w jednostce euro, zostają przeprowadzone w tej walucie.
2.
Przepisy ust. 1 podlegają wszelkim uzgodnieniom stron.
3.
Bez względu na przepisy ust. 1, wszystkie kwoty określone w jednostce euro lub w jednostce waluty krajowej danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego i płatne w tym Państwie na dobro rachunku wierzyciela, mogą być płacone przez dłużnika w jednostce euro lub w jednostce waluty krajowej danego Państwa Członkowskiego.
Kwota jest wpłacona na dobro rachunku wierzyciela w walucie rachunku, przy zastosowaniem kursu przeliczeniowego w przypadku konwersji.
4.
Nie naruszając przepisów ust. 1, każde uczestniczące Państwo Członkowskie może podjąć konieczne środki, aby:
- redenominować w jednostce euro niespłacone długi — wyemitowane przez rząd Państwa Członkowskiego, zgodnie z ich określeniem zawartym w Europejskim systemie rachunków zintegrowanych, denominowane w jednostce waluty krajowej tego państwa i wyemitowane według własnego prawa.
Jeżeli Państwo Członkowskie podjęło taki krok, emitenci mogą redenominować w jednostce euro długi denominowane w jednostce waluty krajowej danego Państwa Członkowskiego, chyba że warunki kontraktu wyraźnie wykluczają możliwość przemianowania; niniejszy przepis stosuje się do długu wyemitowanego przez rząd Państwa Członkowskiego, jak również zabezpieczonych obligacji i innych form długu, zbywalnego na rynku kapitałowym, wyemitowanych przez innych dłużników,
- umożliwić zmianę jednostki rozrachunkowej ich procedur operacyjnych przy zastąpieniu krajowej jednostki monetarnej przez jednostkę euro:
a) rynkom, na którym regularnie prowadzona jest działalność handlowa, rozrachunek lub uregulowanie któregokolwiek z instrumentów wymienionych w części B Załącznika do dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [5] i towarów; oraz
b) systemom, gdzie regularnie odbywa się wymiana, rozrachunek oraz uregulowanie płatności.
5.
Przepisy inne niż przewidziane w ust. 4, wprowadzające zastosowanie jednostki euro, mogą być przyjęte przez uczestniczące Państwa Członkowskie zgodnie z harmonogramem ustalonym przez prawodawstwo wspólnotowe.
6.
Krajowe przepisy prawne uczestniczących Państw Członkowskich, które dopuszczają lub narzucają unettowienie, wyrównywanie wzajemnych roszczeń lub też działania o podobnych skutkach, dotyczą zobowiązań walutowych, bez względu na to, w jakiej walucie zostały określone, jeśli określono je w jednostce euro lub w jednostce waluty krajowej, przy wymianie dokonywanej według kursu wymiany.
Artykuł 9
Banknoty i monety denominowane w jednostce waluty krajowej zachowują w swych granicach terytorialnych kurs ustawowy z dnia poprzedzającego wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
CZĘŚĆ IV
BANKNOTY I MONETY EURO
Artykuł 10
Począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., Europejski Bank Centralny i banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich wprowadzą w obieg banknoty denominowane w euro.
Bez uszczerbku dla art. 15, banknoty denominowane w euro są jedynymi prawnymi środkami płatniczymi w tych wszystkich Państwach Członkowskich.
Artykuł 11
Począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., uczestniczące Państwa Członkowskie wyemitują monety denominowane w euro i centach i zgodnie z wartościami jednostkowymi oraz z danymi technicznymi, które Rada może ustalić w myśl art. 105a ust. 2 zdanie drugie Traktatu.
Bez naruszenia art. 15, monety te są jedynymi prawnymi środkami płatniczymi w tych wszystkich Państwach Członkowskich.
Poza instytucją emitującą monety oraz osobami konkretnie wyznaczonymi na mocy przepisów krajowych emitującego Państwa Członkowskiego, żadna ze stron nie jest zobowiązana do przyjęcia w trakcie jednej płatności więcej niż 50 monet.
Artykuł 12
Uczestniczące Państwa Członkowskie zapewniają zastosowanie odpowiednich sankcji za podrabianie i fałszowanie banknotów i monet euro.
CZĘŚĆ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Artykuły 14, 15 i 16 stosuje się, począwszy od końca okresu przejściowego.
Artykuł 14
Odniesienia do krajowych jednostek monetarnych, które znajdują się w instrumentach prawnych, istniejących na koniec okresu przejściowego, powinny być czytane jako odniesienia do jednostek waluty krajowej, wzmianki takie będą odczytywane jako odniesienia do jednostki euro według odpowiednich kursów wymiany.
Stosuje się odpowiednie zasady dotyczące zaokrąglania sum, ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1103/97.
Artykuł 15
1.
Banknoty i monety denominowane w jednostce waluty krajowej w rozumieniu art. 6 ust. 1 zachowają kurs ustawowy w obrębie swych granic terytorialnych najpóźniej przez sześć miesięcy po zakończeniu okresu przejściowego; okres ten może być skrócony przez krajowego ustawodawcę.
2.
Każde uczestniczące Państwo Członkowskie może w terminie do sześciu miesięcy od zakończenia okresu przejściowego określić zasady stosowania banknotów i monet denominowanych w ich własnej jednostce waluty krajowej, zgodnie z art. 6 ust. 1 oraz podjąć wszelkie środki konieczne do ułatwienia ich wycofania.
Artykuł 16
Zgodnie z prawem lub praktyką uczestniczących Państw Członkowskich, emitenci banknotów i monet nadal będą przyjmować, na wymianę z euro, wcześniej wyemitowane przez siebie banknoty i monety według odpowiedniego kursu wymiany.
CZĘŚĆ VI
WEJŚCIE W ŻYCIE
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z protokołami nr 11 i 12 i art. 109k ust. 1.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 975/98
z dnia 3 maja 1998 r.
w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105a ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na sesji Rady Europejskiej w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. przyjęto scenariusz przejścia na wspólną walutę, który zakłada wprowadzenie monet euro najpóźniej do dnia 1 stycznia 2002 r.; decyzja dotycząca dokładnej daty emisji monet euro zostanie podjęta wtedy, gdy Rada przyjmie rozporządzenie w sprawie wprowadzenia euro niezwłocznie po podjęciu przez Państwa Członkowskie, możliwie jak najszybciej w 1998 r., decyzji dotyczącej przyjęcia euro jako wspólnej waluty.
(2) Zgodnie z art. 105a ust. 2 Traktatu Państwa Członkowskie mogą emitować monety, gdy Europejski Bank Centralny (ECB) wyrazi zgodę co do wielkości emisji, a Rada może, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 189c oraz po konsultacji z ECB, podjąć kroki mające na celu harmonizację nominałów i parametrów technicznych wszystkich monet przeznaczonych do obiegu w stopniu umożliwiającym ich sprawny obieg w obrębie Wspólnoty.
(3) Europejski Instytut Walutowy wskazał, że banknoty euro będą miały nominały od 5 do 500 EUR; nominały banknotów i monet powinny umożliwiać łatwe dokonywanie płatności gotówkowych wyrażonych zarówno w euro, jak i w centach.
(4) Dyrektorzy mennic Wspólnoty otrzymali od Rady pełnomocnictwa, aby przeprowadzić badania i opracować raport odnoszący się do jednolitego europejskiego systemu walutowego; przedłożyli oni raport w listopadzie 1996 r., a w lutym 1997 r. raport przejrzany, wskazujący na nominały i dane techniczne nowych monet euro (średnica, grubość, waga, kolor, skład oraz krawędź).
(5) Nowy europejski jednolity system walutowy powinien budzić zaufanie społeczne i prowadzić do innowacji technicznych, które sprawią, że będzie to system bezpieczny, niezawodny i sprawny.
(6) Przyjęcie nowego systemu przez społeczeństwo jest jednym z głównych celów systemu walutowego Wspólnoty; ufność, jaką społeczeństwo będzie pokładać w nowym systemie, będzie zależeć od cech fizycznych monet euro, które powinny być możliwie najłatwiejsze w użyciu.
(7) Przeprowadzono konsultacje ze stowarzyszeniami konsumenckimi, Europejskim Związkiem Niewidomych i przedstawicielami przemysłu produkującego automaty do sprzedaży towarów, aby wziąć pod uwagę szczególne wymagania liczących się kategorii użytkowników monet; należy zagwarantować łatwość rozróżniania monet wzrokiem i dotykiem, aby zapewnić łagodne przejście na euro i ułatwić akceptację nowego systemu przez użytkowników.
(8) Nowe monety euro można będzie szybciej rozróżniać i łatwiej będzie można się do nich przyzwyczaić, jeśli zaistnieje związek między ich średnicą a nominałem.
(9) Potrzebne są specjalne cechy zabezpieczające celem zmniejszenia możliwości dokonywania oszustw na monetach 1 i 2 EUR, zważywszy na ich wysoką wartość; do najbardziej skutecznych form zabezpieczających zalicza się dziś technikę, dzięki której monety wykonuje się z trzech warstw i połączenia dwóch różnych kolorów.
(10) Jedna strona monety, europejska, i druga, narodowa, stanowią właściwy wyraz idei europejskiej unii walutowej Państw Członkowskich, który może znacznie zwiększyć stopień akceptacji monet przez obywateli Europy.
(11) Dnia 30 czerwca 1994 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 94/27/WE [4] ograniczającą stosowanie niklu w niektórych produktach, uznając, że nikiel może w pewnych warunkach być przyczyną alergii; monety nie są objęte tą dyrektywą; jednak niektóre Państwa Członkowskie, kierując się zdrowiem publicznym, już w swych systemach walutowych stosują stop bezniklowy o nazwie nordyckie złoto; zmniejszenie zawartości niklu w monetach przy przechodzeniu do nowego systemu walutowego wydaje się pożądane.
(12) Dlatego wydaje się właściwe zastosowanie się do wyżej wspomnianych wniosków dyrektorów mennic, dostosowując je jedynie w stopniu umożliwiającym uwzględnienie w szczególności specyficznych wymagań liczących się kategorii użytkowników monet i potrzeby zmniejszenia zawartości niklu w monetach.
(13) Ze wszystkich parametrów technicznych zaleconych do zastosowania w monetach euro jedynie wartość mierzona grubością ma charakter wskaźnika, gdyż rzeczywista grubość monety zależy od zaleconej średnicy i wagi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pierwsza seria monet euro obejmie osiem nominałów o rozpiętości od 1 centa do 2 EUR i następujących danych technicznych:
Wartość (EUR) _BAR_ Średnica w mm _BAR_ Grubość mm _BAR_ Waga gr _BAR_ Kształt _BAR_ Kolor _BAR_ Skład _BAR_ Krawędź _BAR_
2 _BAR_ 25,75 _BAR_ 1,95 _BAR_ 8,5 _BAR_ Okrągły _BAR_ Część zewnętrzna: biała _BAR_ Miedź-nikiel (Cu75Ni25) _BAR_ Napis na krawędzi cienko karbowanej _BAR_
wewnętrzna: żółta _BAR_ Trzy warstwy nikiel-mosiądz/nikiel/nikiel-mosiądz (CuZn20Ni5/Nil 2/CuZn20Ni5) _BAR_
1 _BAR_ 23,25 _BAR_ 2,125 _BAR_ 7,5 _BAR_ Okrągły _BAR_ Część zewnętrzna: żółta, _BAR_ Nikiel-mosiądz (CuZn20Ni5) _BAR_ Karbowana z przerwami _BAR_
wewnętrzna: biała _BAR_ Trzy warstwy: Cu75Ni25/Ni7/Cu75Ni25 _BAR_
0,50 _BAR_ 24,25 _BAR_ 1,69 _BAR_ 7 _BAR_ Okrągły _BAR_ Żółty _BAR_ Nordyckie złoto Cu89A15Zn5Snl _BAR_ Grubo karbowana _BAR_
0,20 _BAR_ 22,25 _BAR_ 1,63 _BAR_ 5,7 _BAR_ "Hiszpański kwiat" _BAR_ Żółty _BAR_ Nordyckie złoto Cu89A15Zn5Snl _BAR_ Zwyczajna _BAR_
0,10 _BAR_ 19,75 _BAR_ 1,51 _BAR_ 4,1 _BAR_ Okrągły _BAR_ Żółty _BAR_ Nordyckie Złoto Cu89A15Zn5Snl _BAR_ Grubo karbowana _BAR_
0,05 _BAR_ 21,25 _BAR_ 1,36 _BAR_ 3,9 _BAR_ Okrągły _BAR_ Czerwony _BAR_ Stal pokryta miedzią _BAR_ Gładka _BAR_
0,02 _BAR_ 18,75 _BAR_ 1,36 _BAR_ 3 _BAR_ Okrągły _BAR_ Czerwony _BAR_ Stal pokryta miedzią _BAR_ Gładka z wyżłobieniem _BAR_
0,01 _BAR_ 16,25 _BAR_ 1,36 _BAR_ 2,3 _BAR_ Okrągły _BAR_ Czerwony _BAR_ Stal pokryta miedzią _BAR_ Gładka _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem, podlega art. 109k ust. 1 oraz protokołom 11 i 12.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 981/98
z dnia 7 maja 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2509/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 994/98
z dnia 7 maja 1998 r.
dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
po konsultacji z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na podstawie art. 94 Traktatu Rada może wydać właściwe rozporządzenia odnośnie do stosowania art. 92 i 93, w szczególności może określić warunki zastosowania art. 93 ust. 3 oraz kategorie pomocy wyłączone z tej procedury.
(2) Zgodnie z Traktatem ocena zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem spoczywa zasadniczo na Komisji.
(3) Właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga ścisłego i skutecznego stosowania zasad konkurencji dotyczących pomocy państwa.
(4) Komisja zastosowała art. 92 i 93 Traktatu w licznych decyzjach i określiła również swoją politykę w wielu komunikatach; biorąc pod uwagę duże doświadczenie Komisji w stosowaniu art. 92 i 93 Traktatu i ogólne teksty wydane przez Komisję na podstawie tych przepisów, jest właściwe, mając na względzie zapewnienie skutecznego nadzoru i uproszczenie administracji, bez osłabiania monitorowania przez Komisję, aby Komisja, w dziedzinach, w których posiada wystarczające doświadczenie dla zdefiniowania ogólnych kryteriów zgodności, miała możliwość określenia za pomocą rozporządzeń, że niektóre kategorie pomocy są zgodne ze wspólnym rynkiem według postanowień art. 92 ust. 2 i 3 Traktatu i podlegają wyłączeniu z procedury określonej w art. 93. ust. 3.
(5) Przepisy dotyczące wyłączeń grupowych zwiększają przejrzystość i pewność prawną oraz mogą być bezpośrednio stosowane przez sądy krajowe, bez uszczerbku dla postanowień art. 5 i 177 Traktatu.
(6) Jest właściwym, aby Komisja, przyjmując przepisy wyłączające kategorie pomocy z obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 93 ust. 3 Traktatu, określiła cel pomocy, kategorie beneficjentów i progi ograniczające pomoc podlegającą wyłączeniu, zasady regulujące kumulację pomocy i warunki monitorowania w celu zapewnienia zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem.
(7) Jest właściwym, aby umożliwić Komisji, przy przyjmowaniu przez nią przepisów wyłączających niektóre kategorie pomocy spod obowiązku zgłoszenia określonego w art. 93 ust. 3 Traktatu, dołączenie dalszych szczegółowych warunków w celu zapewnienia zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem.
(8) Może być użytecznym ustalenie progów dla innych właściwych warunków wymagających zgłoszenia o przyznaniu pomocy, aby pozwolić Komisji na indywidualne zbadanie wpływu niektórych kategorii pomocy na konkurencję i handel między Państwami Członkowskimi i ich zgodności ze wspólnym rynkiem.
(9) Komisja, uwzględniając rozwój i funkcjonowanie wspólnego rynku, jest uprawniona do ustalenia w drodze rozporządzenia, że określony rodzaj pomocy nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w art. 92 ust. 1 Traktatu i w związku z tym jest wyłączony z procedury zgłoszenia określonej w art. 93 ust. 3, pod warunkiem że pomoc przyznana temu samemu przedsiębiorstwu w ciągu danego okresu nie przekracza pewnej ustalonej kwoty.
(10) Zgodnie z art. 93 ust. 1 Traktatu Komisja jest zobowiązana, we współpracy z Państwami Członkowskimi, do prowadzenia stałego przeglądu wszystkich systemów istniejącej pomocy; w tym celu oraz aby zapewnić możliwie największy stopień przejrzystości i dostatecznej kontroli, jest wskazane zapewnienie przez Komisję ustanowienia wiarygodnego systemu rejestracji i gromadzenia informacji o zastosowaniu przyjmowanych przez nią rozporządzeń, udostępnionego wszystkim Państwom Członkowskim, jak również otrzymywanie przez Komisję, w celu realizacji powyższego zobowiązania, wszelkich potrzebnych informacji od Państw Członkowskich odnośnie do realizacji pomocy wyłączonej z procedury zgłoszenia, które mogą być zbadane i ocenione wspólnie z Państwami Członkowskimi w ramach komitetu doradczego; w tym celu jest również wskazane, aby Komisja dla zapewnienia efektywności takiego przeglądu mogła wymagać dostarczenia takich informacji w zależności od potrzeb.
(11) Kontrola przyznawania pomocy pociąga za sobą szeroki zakres różnorodnych problemów natury faktycznej, prawnej i ekonomicznej, o złożonym charakterze i występujących w stale rozwijającym się środowisku; Komisja powinna regularnie przeprowadzać przegląd tych kategorii pomocy, które powinny być wyłączone z obowiązku zgłoszenia; Komisja powinna mieć możliwość uchylenia lub zmiany rozporządzeń przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia w przypadku zmiany okoliczności odnośnie do któregokolwiek ważnego elementu stanowiącego podstawę ich przyjęcia lub gdy wymaga tego stopniowy rozwój lub funkcjonowanie wspólnego rynku.
(12) Komisja, w stałym i ścisłym związku z Państwami Członkowskimi, może zdefiniować dokładnie zakres zastosowania tych rozporządzeń i załączonych do nich warunków; w celu zapewnienia współpracy między Komisją a właściwymi władzami Państw Członkowskich, jest właściwe utworzenie Komitetu Doradczego ds. Pomocy Państwa w celu konsultowania przed przyjęciem przez Komisję rozporządzeń na mocy niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyłączenia grupowe
1.
Komisja może w drodze rozporządzenia przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 8 niniejszego rozporządzenia i zgodnie z art. 92 Traktatu oświadczyć, że następujące kategorie pomocy są zgodne ze wspólnym rynkiem i nie podlegają wymogom zgłoszenia ustalonym w art. 93 ust. 3 Traktatu:
a) pomoc na rzecz:
i) małych i średnich przedsiębiorstw;
ii) badań i rozwoju;
iii) ochrony środowiska naturalnego;
iv) zatrudnienia i szkolenia;
b) pomoc zgodna z mapą zatwierdzoną przez Komisję dla każdego Państwa Członkowskiego w zakresie udzielenia pomocy regionalnej.
2.
Rozporządzenia określone w ust. 1 określą dla każdej kategorii pomocy:
a) cel tej pomocy;
b) kategorie beneficjentów;
c) progi wyrażone w wielkości pomocy w stosunku do zbioru uprawnionych kosztów lub też wyrażone jako maksymalne kwoty pomocy;
d) warunki regulujące kumulację pomocy;
e) warunki monitorowania wyszczególnione w art. 3.
3.
Ponadto rozporządzenia określone w ust. 1 mogą, w szczególności:
a) ustalać progi lub też inne warunki dla zgłoszenia o przyznaniu pomocy indywidualnej;
b) wyłączyć niektóre sektory z zakresu rozporządzeń;
c) załączyć dalsze warunki dla zgodności pomocy wyłączonej w ramach takich rozporządzeń.
Artykuł 2
De minimis
1. Komisja może, w drodze rozporządzenia przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 8 niniejszego rozporządzenia, postanowić, że uwzględniając rozwój i funkcjonowanie wspólnego rynku, niektóre kategorie pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 92 ust. 1 i w związku z tym zostają wyłączone z procedury zgłoszenia przewidzianej w art. 93 ust. 3, pod warunkiem że pomoc przyznana temu samemu przedsiębiorstwu w ciągu danego okresu nie przekroczy pewnej stałej wielkości.
2.
Na wniosek Komisji Państwa Członkowskie przekazują jej wszelkie dodatkowe informacje dotyczące pomocy wyłączonej na podstawie ust. 1.
Artykuł 3
Przejrzystość i monitorowanie
1.
Przyjmując rozporządzenia na podstawie art. 1, Komisja nakłada na Państwa Członkowskie szczegółowe zasady dla zapewnienia przejrzystości i monitorowania pomocy wyłączonej z obowiązku zgłoszenia zgodnie z tymi rozporządzeniami.
Takie przepisy obejmują w szczególności wymogi określone w ust. 2, 3 i 4.
2.
Przy wykonywaniu systemów pomocy lub też pomocy udzielonej indywidualnie poza systemem pomocy, które zostały wyłączone zgodnie z tymi rozporządzeniami, Państwa Członkowskie przekazują Komisji, w celu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, podsumowania informacji dotyczących takich systemów pomocy lub też takiej pomocy indywidualnej, które nie są objęte wyłączonymi systemami pomocy.
3.
Państwa Członkowskie rejestrują i przetwarzają wszelkie informacje dotyczące stosowania wyłączeń grupowych.
Jeśli w posiadaniu Komisji znajdują się informacje mogące podać w wątpliwość prawidłowe zastosowanie rozporządzenia wyłączającego, Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszelkie informacje, jakie uzna ona za niezbędne do oceny zgodności pomocy z tym rozporządzeniem.
4.
Co najmniej raz w roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie z zastosowania wyłączeń grupowych, zgodnie z określonymi wymogami Komisji, najlepiej w formie elektronicznej.
Komisja umożliwia udostępnienie tych sprawozdań wszystkim Państwom Członkowskim.
Komitet doradczy określony w art. 7 przeprowadza raz w roku badanie i ocenę tych sprawozdań.
Artykuł 4
Okres ważności i zmiana rozporządzeń
1.
Rozporządzenia przyjęte na podstawie art. 1 i 2 obowiązują przez czas ściśle określony.
Pomoc wyłączona na podstawie rozporządzenia przyjętego zgodnie z art. 1 i 2 jest wyłączona w okresie ważności tego rozporządzenia i w okresie dostosowania przewidzianym w ust. 2 i 3.
2.
Rozporządzenia przyjęte na podstawie art. 1 i 2 mogą być uchylone lub zmienione w przypadku zmiany okoliczności dotyczących ważnego elementu stanowiącego podstawę ich przyjęcia lub też gdy wymaga tego stopniowy rozwój lub funkcjonowanie wspólnego rynku.
W takim przypadku nowe rozporządzenie wprowadzi okres sześciu miesięcy dla dostosowania pomocy objętej poprzednim rozporządzeniem.
3.
Rozporządzenia przyjęte na podstawie art. 1 i 2 wprowadzą okres, jaki określono w ust. 2, o ile ich zastosowanie nie zostanie przedłużone po ich wygaśnięciu.
Artykuł 5
Sprawozdanie oceniające
Co pięć lat Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające zastosowanie niniejszego rozporządzenia.
Projekt sprawozdania zostaje przedstawiony do rozpatrzenia komitetowi doradczemu określonemu w art. 7.
Artykuł 6
Wysłuchanie zainteresowanych stron
W przypadku gdy Komisja zamierza przyjąć rozporządzenie, publikuje jego projekt dla umożliwienia wszystkim zainteresowanym osobom i organizacjom przedstawienia swoich uwag w rozsądnym, ustalonym przez Komisję terminie, który w żadnych okolicznościach nie może być krótszy niż jeden miesiąc.
Artykuł 7
Komitet doradczy
Tworzy się komitet doradczy, zwany dalej Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa.
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Artykuł 8
Konsultacje komitetu doradczego
1.
Komisja zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Pomocy Państwa:
a) przed opublikowaniem projektu rozporządzenia;
b) przed wydaniem rozporządzenia.
2.
Konsultacje Komitetu odbywają się na posiedzeniach zwołanych przez Komisję.
Projekty i dokumenty wyznaczone do badania są załączone do zgłoszenia.
Posiedzenie odbywa się nie wcześniej niż w terminie dwóch miesięcy od wysłania zgłoszenia.
Okres określony powyżej może być skrócony w przypadku konsultacji wymienionych w ust. 1 lit. b), w pilnej sprawie lub gdy chodzi o zwykłe przedłużenie rozporządzenia.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy, a w razie potrzeby w drodze głosowania.
4.
Opinię zapisuje się w protokole; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo zwrócenia się o wciągnięcie do protokołu swojego stanowiska.
Komitet Doradczy może zalecić publikację opinii w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1000/98
z dnia 13 maja 1998 r.
w sprawie zmiany załączników I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90, ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r., ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 613/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać tiabendazol, flubendazol, tiamfenikol, doksycyklina i oksybendazol;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać selenin sodu, selenian sodu oraz selenian potasu;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1008/98
z dnia 14 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1371/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1516/96 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 8 ust. 13, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1371/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1157/96 [4], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzenia systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 604/98 [6], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych na produkty rolne; art. 3 powyższego rozporządzenia określa dzień wywozu; tekst rozporządzenia (WE) nr 1371/95 powinien zostać zmieniony tak, by dostosować go do tej definicji;
artykuły 4 i 9 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1371/95 zawierają błędy, które należy poprawić;
termin powiadamiania Komisji przez Państwa Członkowskie o wnioskach o pozwolenia na wywóz ex-post powinien być taki sam jak w przypadku innych pozwoleń na wywóz;
konieczne jest dostosowanie załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1371/95 w celu uwzględnienia zmian w zróżnicowanych refundacjach;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1371/95 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 3 lit. a) odniesienia do sekcji 17 i 18 zastępuje się odniesieniami do sekcji 15 i 16;
2. w art. 9:
a) w ust. 2 akapit pierwszy:
- odniesienie do sekcji 22 zastępuje się odniesieniem do sekcji 20,
- wyrazy "dzień, w którym miały one miejsce" zastępuje się wyrazami "datę wywozu w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87";
b) w ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"W każdy piątek od godziny 13.00 Państwa Członkowskie przekazują Komisji faksem informacje o liczbie pozwoleń na wywóz ex-post, o które wystąpiono, lub o braku takich wniosków w poprzedzającym tygodniu;"
c) w ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Pozwolenie to uprawnia do wypłaty refundacji stosowanej w dniu, w którym dokonano wywozu w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87;"
3. w załączniku II część A "ECU/100 kg" zastępuje się "ECU/100 kg lub 100 sztuk";
4. załącznik III zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1009/98
z dnia 14 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1372/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2370/96 [4], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 604/98 [6], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych; art. 3 powyższego rozporządzenia określa dzień wywozu; tekst rozporządzenia (WE) nr 1372/95 powinien zostać zmieniony tak, aby dostosować go do tej definicji;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2448/95 z dnia 10 października 1995 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7] ustala nowy podział kodu CN 0105 z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r.; dlatego art. 1 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1372/95 powinny zostać dostosowane;
artykuły 4 i 9 załącznika II do rozporządzenia nr 1372/95 zawierają błędy, które należy poprawić,
termin powiadamiania Komisji przez Państwa Członkowskie o wnioskach w sprawie uzyskiwania pozwoleń na wywóz "ex post" powinien być taki sam jak w przypadku innych pozwoleń na wywóz;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1372/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 i art. 9 ust. 1 "kody CN 010511 i 010519" zastępuje się przez "kody CN 010511, 010512 i 010519";
2) w art. 4 ust. 3 lit. a) odniesienia do sekcji 17 i 18 zastępuje się odniesieniami do sekcji 15 i 16;
3) w art. 9:
a) w ust. 2 akapit pierwszy:
- odniesienie do sekcji 22 zastępuje się odniesieniem do sekcji 20,
- wyrażenie "dzień, w którym miały one miejsce" zastępuje się wyrażeniem "datę wywozu zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87";
b) w ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"W każdy piątek od godziny 13.00 Państwa Członkowskie przekazują Komisji faksem informacje o liczbie pozwoleń na wywóz "ex-post", o które wystąpiono, lub o braku takich wniosków w poprzedzającym tygodniu."
c) w ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Pozwolenie to uprawnia do wypłaty refundacji stosowanej w dniu, w którym dokonano wywozu w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87."
4) w załączniku II część A "ECU/100 kg" zastępuje się przez "ECU/100 kg lub 100 sztuk".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1011/98
z dnia 14 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczących refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 192/98 [4], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r., ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 dotyczących refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1516/95 [6], uwzględnia w metodzie obliczania wysokości refundacji produkcyjnej rozróżnienie na skrobie pochodzące z pszenicy, ziemniaków i ryżu z jednej strony i jęczmienia i owsa z drugiej strony; doświadczenie pokazuje, że ustalanie osobnej kwoty dla produktów pochodzących z jęczmienia i owsa nie jest już konieczne i tę samą kwotę dopłaty można przyznawać do wszystkich skrobi bez ryzyka przyznania niewłaściwej rekompensaty;
środki indywidualne, takie jak sprawdzenie terminu ważności świadectwa refundacji oraz dostosowanie kwoty pojedynczej refundacji, powinny zostać ustalone z wyprzedzeniem na przełomie roku gospodarczego;
zaleca się określenie podstawowych wymagań dla ubiegających się o gwarancję indywidualną w szczególności dla skrobi estryfikowanych i eteryfikowanych; przepisy szczególne dotyczące owych produktów powinny zostać uzupełnione o środki mające na celu podniesienie skuteczności kontroli oraz o sankcje nakładane w przypadku nieprzetworzenia produktów lub niedopełnienia innych warunków;
rozporządzenie stanowi obecnie, że Państwa Członkowskie co miesiąc przekazują Komisji dane statystyczne, w tym informację o ilości skrobi, do której udzielono refundacji, oraz o rodzaju produktów, na jakie przetworzono skrobię; okazuje się, że częstotliwość przekazywania danych jest zbyt wysoka i zaleca się zastąpić miesięczne sprawozdania kwartalnymi;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1722/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
W przypadku przyznania refundacji jej wysokość jest ustalana raz na miesiąc.
Jednakże, jeżeli ceny kukurydzy i/lub pszenicy we Wspólnocie lub na rynku światowym zmienią się w sposób znaczący, kwota refundacji, obliczona zgodnie z przepisami ust. 2, może zostać zmieniona w danym miesiącu tak, aby uwzględnić zmiany cen.
2.
Refundacja za tonę skrobi kukurydzianej, pszennej, jęczmiennej, owsianej, ziemniaczanej, i z ryżu lub z ryżu łamanego oblicza się między innymi na podstawie różnicy między:
i) ceną rynkową pszenicy na terenie Wspólnoty, obowiązującą przez pięć dni poprzedzających ustalenie wysokości refundacji, z uwzględnieniem poziomu cen pszenicy; oraz
ii) średnią reprezentatywnych cen przywozowych CIF Rotterdamu stosowaną do określania wysokości przywozowych należności celnych na kukurydzę, notowaną przez pięć dni poprzedzających dzień początku stosowania,
pomnożoną przez współczynnik 1,60.
3.
Wypłaca się refundację obliczoną zgodnie z przepisami ust. 2, pomnożoną przez współczynnik określony w załączniku II, odpowiadający kodowi CN skrobi rzeczywiście użytej do wyrobu wskazanych produktów.
4.
Komisja przyjmuje decyzje przewidziane w niniejszym artykule zostają zgodnie z procedurą określoną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92."
2.
W art. 6 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3.
Świadectwo refundacji zawiera informacje określone w art. 5 ust. 2, stawkę refundacji oraz termin ważności świadectwa, to jest ostatni dzień piątego miesiąca następującego po miesiącu wydania świadectwa.
Jednakże w lipcu, sierpniu i do dnia 24 września włącznie, termin ważności świadectw, o które ubiegają się producenci w tym okresie, upływa po 30 dniach od dnia ich wystawienia, z zastrzeżeniem, że nie może przekroczyć dnia 30 września.
4.
Na zaświadczeniu wpisuje się właściwą stawkę refundacji, odpowiadającą stawce obowiązującej w dniu przyjęcia wniosku.
Jednakże, jeśli któraś z ilości skrobi wymienionych w świadectwie jest przetwarzana w zbożowym roku gospodarczym następującym po roku, w którym został przyjęty wniosek, refundacja za skrobię przetworzoną w nowym roku gospodarczym jest dostosowywana z uwzględnieniem różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w miesiącu dostawy oraz ceną obowiązującą w miesiącu przetworzenia, pomnożoną przez współczynnik 1,60.
Do przeliczenia kwoty refundacji na walutę narodową stosuje się wówczas kurs obowiązujący w dniu przetworzenia skrobi."
3.
W art. 9 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zobowiązaniem pierwotnym, w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, jest wykorzystanie lub wywóz produktów zgodnie z właściwymi przepisami art. 10 ust. 1 lit. a) i b) niniejszego rozporządzenia.
Wykorzystanie lub wywóz powinny mieć miejsce w ciągu 12 miesięcy następujących po upływie ważności świadectwa.
Przedłużenie tego terminu jest możliwe po złożeniu do właściwego organu należycie uzasadnionego wniosku."
4.
W art. 10 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże nabywcy, którzy co kwartał wykorzystują ilość produktów oznaczonych wspomnianym kodem CN mniejszą niż 1000 kg, mogą zostać zwolnieni z tego obowiązku."
5.
Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"W ciągu trzech miesięcy od zakończenia każdego z kwartałów roku kalendarzowego Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane na temat rodzaju, ilości i pochodzenia skrobi (kukurydza, pszenica, ziemniaki, jęczmień, owies lub ryż), do której wypłacono refundacje oraz na temat rodzaju i ilości produktów, w których jej użyto."
6.
Przypis 4 do załącznika II otrzymuje brzmienie:
"Bezpośrednio uzyskana z kukurydzy, pszenicy, jęczmienia, owsa, ryżu lub ziemniaków, z wyłączeniem wszelkiego stosowania produktów ubocznych otrzymanych przy wytwarzaniu innych produktów rolnych lub towarów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1053/98
z dnia 20 maja 1998 r.
zmieniające załączniki II, III oraz IX do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. dotyczące wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 856/98 [2], w szczególności jego art. 19 w związku z art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
Rada podjęła decyzję z dnia 11 maja 1998 r. o stosowaniu na zasadzie tymczasowości Umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi wynegocjowanej z Federacją Rosyjską;
dlatego konieczne jest wprowadzenie poprawek do załączników II, III i IX do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 w celu uwzględnienia dokonanych zmian stosowanych do przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) w załączniku III art. 28 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Numer ten składa się z następujących elementów [3]:
- z dwóch liter służących do oznaczenia kraju wywozu, jak następuje:
—Argentyna _BAR_ = AR _BAR_
—Armenia _BAR_ = AM _BAR_
—Azerbejdżan _BAR_ = AZ _BAR_
—Bangladesz _BAR_ = BD _BAR_
—Białoruś _BAR_ = BY _BAR_
—Brazylia _BAR_ = BR _BAR_
—Chiny _BAR_ = CN _BAR_
—Egipt _BAR_ = EG _BAR_
—Estonia _BAR_ = EE _BAR_
—Była Jugosłowiańska Republika Macedonii _BAR_ = 96 _BAR_
—Gruzja _BAR_ = GE _BAR_
—Hongkong _BAR_ = HK _BAR_
—Indie _BAR_ = IN _BAR_
—Indonezja _BAR_ = ID _BAR_
—Kazachstan _BAR_ = KZ _BAR_
—Kirgistan _BAR_ = KG _BAR_
—Łotwa _BAR_ = LV _BAR_
—Litwa _BAR_ = LT _BAR_
—Makao _BAR_ = MO _BAR_
—Malezja _BAR_ = MY _BAR_
—Mołdawia _BAR_ = MD _BAR_
—Mongolia _BAR_ = MN _BAR_
—Pakistan _BAR_ = PK _BAR_
—Peru _BAR_ = PE _BAR_
—Federacja Rosyjska _BAR_ = RU _BAR_
—Singapur _BAR_ = SG _BAR_
—Korea Południowa _BAR_ = KR _BAR_
—Sri Lanka _BAR_ = LK _BAR_
—Tajwan _BAR_ = TW _BAR_
—Tadżykistan _BAR_ = TJ _BAR_
—Tajlandia _BAR_ = TH _BAR_
—Turkmenistan _BAR_ = TM _BAR_
—Ukraina _BAR_ = UA _BAR_
—Urugwaj _BAR_ = UY _BAR_
—Uzbekistan _BAR_ = UZ _BAR_
—Wietnam _BAR_ = VN _BAR_
- z dwóch liter służących do oznaczenia planowanego Państwa Członkowskiego przeznaczenia, jak następuje:
—AT = _BAR_ Austria _BAR_
—BL = _BAR_ Beneluks _BAR_
—DE = _BAR_ Republika Federalna Niemiec _BAR_
—DK = _BAR_ Dania _BAR_
—EL = _BAR_ Grecja _BAR_
—ES = _BAR_ Hiszpania _BAR_
—FI = _BAR_ Finlandia _BAR_
—FR = _BAR_ Francja _BAR_
—GB = _BAR_ Zjednoczone Królestwo _BAR_
—IE = _BAR_ Irlandia _BAR_
—IT = _BAR_ Włochy _BAR_
—PT = _BAR_ Portugalia _BAR_
— SE= _BAR_ Szwecja _BAR_
- z jednocyfrowego numeru służącego do oznaczenia roku kontyngentowego lub roku rejestracji wywozu w przypadku wyrobów wymienionych w tabeli A w niniejszym załączniku, odpowiadającego ostatniej cyfrze w zapisie omawianego roku np. "5" dla 1995 r.
W przypadku wyrobów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wymienionych w dodatku C do załącznika V numerem tym jest odpowiednio numer "1" dla 1995 r., "2" dla 1996 r., "3" dla 1997 r. itd.,
- dwucyfrowego numeru służącego do oznaczenia urzędu wystawiającego w kraju wywozu,
- pięciocyfrowego numeru, według numeracji ciągłej 00001–99999, przypisanego do konkretnego Państwa Członkowskiego przeznaczenia."
3) tabelę A w załączniku III zastępuje się tabelą w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
4) załącznik IX zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1061/98
z dnia 25 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6, art. 12 ust. 3 i art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2571/97 [3] ustanawia terminy przetworzenia i włączenia do produktów końcowych produktów określonych w art. 1 tego rozporządzenia; obecne terminy stanowią czynnik sprzyjający działaniom spekulacyjnym; terminy dlatego powinny zostać skrócone;
biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku dla zagwarantowania, że przy złożonych ofertach chodzi o oferty zasługujące na odpowiedź, wadium określone w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2571/97 powinno być podwyższone do 350 ECU za tonę;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2571/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11 wyrażenie "sześciu miesięcy" zastępuje się wyrażeniem "trzech miesięcy";
2) w art. 17 ust. 1 kwotę "180 ECU" zastępuje się kwotą "350 ECU".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1069/98
z dnia 26 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 542/95 z dnia 10 marca 1995 r. dotyczące badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu wchodzących w zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 649/98 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 4 i art. 37 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
kierując się doświadczeniem w stosowaniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 542/95 z dnia 10 marca 1995 r. dotyczącego badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu wchodzących w zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 [3], należy właściwie dostosować przepisy tego rozporządzenia;
właściwe jest stworzenie procedury, którą należy stosować w przypadku, gdy Komisja nakłada pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa;
ponadto konieczne jest wprowadzenie pewnych zmian do załączników do tego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych i Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 542/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy Komisja nakłada tymczasowe pilne ograniczenia ze względów bezpieczeństwa na posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zobowiązany jest do złożenia wniosku o dokonanie zmian uwzględniających ograniczenia ze względów bezpieczeństwa nałożone przez Komisję.
Wniosek ten składa się niezwłocznie do Agencji w celu zastosowania procedur określonych w art. 6 i 7 niniejszego rozporządzenia.
Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.";
2) w art. 8 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. W przypadku gdy właściwy Komitet wydaje opinię, Agencja niezwłocznie powiadamia o tym posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i Komisję oraz przesyła do Komisji zmiany, jakie mają być wprowadzone do warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, wraz z dokumentami określonymi w art. 9 ust. 3 i art. 31 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
2. Artykuł 9 ust. 1 i 2 lub art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 stosuje się do opinii przyjętej przez właściwy Komitet.";
3) w załączniku I pkt A otrzymuje brzmienie:
"A. W drodze odstępstwa procedura określona w art. 6, 7 i 8 niniejszego rozporządzenia stosuje się do:
- mniejszych zmian nr 11, 12, 13, 15 oraz 16 określonych poniżej oraz do mniejszych zmian nr 24 oraz 25, jeśli zastosowana procedura badawcza nie jest metodą fizykochemiczną stosowaną w odniesieniu do produktów leczniczych objętych zakresem dyrektyw Rady 89/342/EWG [4] lub 89/381/EWG [5], lub 90/667/EWG [6], lub do produktów leczniczych, które uznano za objęte zakresem części A Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 2309/93,
- wszelkich mniejszych zmian, w przypadku gdy należy przeprowadzić określoną kontrolę miejsca produkcji.";
4) w załączniku I zmiana nr 1 otrzymuje brzmienie:
"1. - Zmiana następująca po zmianie(-ach) pozwolenia na produkcję
Warunek ogólny: zmienione pozwolenie na produkcję należy przedłożyć właściwym władzom.
- Zmiana nazwy producenta produktu leczniczego
Warunek do spełnienia: miejsce produkcji pozostaje to samo.
- Zmiana miejsc(-a) produkcji części lub całości procesu produkcyjnego produktu leczniczego
Warunek do spełnienia: brak zmian zarówno w procesie produkcyjnym, jak i w specyfikacjach oraz w metodach badawczych.
- Cofnięcie pozwolenia na produkcję w odniesieniu do miejsca produkcji.";
5) w załączniku I zmiana nr 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Zmiana systemu barwienia produktu (dodanie, usunięcie lub zastąpienie barwnika(ów))
Warunek do spełnienia: ta sama charakterystyka funkcjonalna, bez zmian w profilu uwalniania dla stałych postaci dozowania.
Wszelkie mniejsze zmiany w składzie dokonane w celu zachowania całkowitej wagi powinny dotyczyć substancji pomocniczej, która w danej chwili stanowi większą część składu.";
6) w załączniku I zmiana nr 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Zmiana systemu aromatyzacji produktu (dodanie, usunięcie lub zastąpienie substancji smakowo-zapachowej(-ych))
Warunek do spełnienia: wnioskowana substancja smakowo-zapachowa musi być zgodna z dyrektywą Rady 88/388/EWG [7].
Wszelkie mniejsze zmiany w składzie dokonane celem zachowania całkowitej wagi powinny dotyczyć substancji pomocniczej, która w danej chwili stanowi większą część składu.";
7) w załączniku I po zmianie nr 10 dodaje się zmianę nr 10a w brzmieniu:
"10a.
Dodanie lub zastąpienie urządzenia dozującego do płynnych form doustnych oraz innych form podawania
Warunek do spełnienia: pojemność oraz, tam gdzie to ma zastosowanie, dokładność proponowanego urządzenia dozującego muszą odpowiadać zatwierdzonemu schematowi dawkowania.";
8) w załączniku I po zmianie nr 11 dodaje się zmiany nr 11a i 11b w brzmieniu:
"11a.
Zmiana nazwy producenta substancji czynnej
Warunek do spełnienia: producent substancji czynnej pozostaje ten sam.
11b.
Zmiana dostawcy związku pośredniego stosowanego w produkcji substancji czynnej
Warunek do spełnienia: specyfikacje, droga syntezy oraz procedury kontroli jakości są takie same jak procedury już zatwierdzone.";
9) w załączniku I po zmianie nr 12 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Warunek alternatywny: "… lub dostarczony zostanie certyfikat zgodności z Europejską Farmakopeą";.
12a.
Zmiana specyfikacji substancji wyjściowej lub pośredniej stosowanej w produkcji substancji czynnej
Warunek do spełnienia: specyfikacje muszą być obostrzone lub dodatkowe nowe badania i limity.";
10) w załączniku I po zmianie nr 15 dodaje się zmianę nr 15a w brzmieniu:
"15a.
Zmiana w procesie kontroli w trakcie wytwarzania produktu
Warunek do spełnienia: specyfikacje muszą być obostrzone lub dodatkowe nowe badania i limity.";
11) w załączniku I po zmianie nr 20 dodaje się zmianę nr 20a w brzmieniu:
"20a.
Wydłużenie okresu ważności lub okresu ponownego badania substancji czynnej
Warunek do spełnienia: badania trwałości zostały wykonane do protokołu, który został zatwierdzony w czasie wydawania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu; badania muszą wykazać, że specyfikacje są dalej spełniane na końcu ustalonego okresu ważności.";
12) w załączniku I po zmianie nr 24 dodaje się zmianę nr 24a w brzmieniu:
"24a.
Zmiana metod badania substancji wyjściowej lub pośredniej stosowanych w produkcji substancji czynnej
Warunek do spełnienia: wyniki walidacji metody wykazują, że nowa metoda badania pozostaje przynajmniej równoważna poprzedniej metodzie.
Nie występuje niekorzystny wpływ na specyfikację.";
13) w załączniku I przypis do zmiany nr 26 otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu powołuje się na aktualne wydanie farmakopei, nie jest wymagane złożenie wniosku o zmianę, pod warunkiem że zmiana zostanie wprowadzona w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia poprawionej monografii.";
14) w załączniku I nagłówek zmiany nr 30 otrzymuje brzmienie:
"30.
Zmiana wielkości opakowania dla produktu leczniczego"
Dodaje się dodatkowy warunek: "Materiał opakowania pozostaje taki sam.";
15) w załączniku I, do zmiany nr 31 dodaje się nowy warunek:
"Zmiana nie dotyczy podstawowego składniku materiału opakowania mającego wpływ na dostawę lub stosowanie produktu.";
16) w załączniku I nagłówek zmiany nr 32 otrzymuje brzmienie:
"32.
Zmiana wytłoczeń, uwypukleń lub innych oznakowań (oprócz rowkowania) na tabletkach lub nadruku na kapsułkach, w tym dodanie lub zmiana tuszu stosowanego do znakowania produktu" ;
17) w załączniku I po zmianie nr 33 dodaje się zmianę nr 34 w brzmieniu:
"34. - Zmiana procesu produkcyjnego składników niebiałkowych spowodowana późniejszym wprowadzeniem etapu biotechnologicznego
Uwagi ogólne:
- Ta zmiana ma na celu uzupełnienie zmian już istniejących, które można stosować w tym szczególnym kontekście, w szczególności zmian nr 4, 11, 12, 18, 19 i 26.
- Należy zapewnić zgodność z prawodawstwem wspólnotowym mającym zastosowanie do określonych grup produktów [8].
- Produkty lecznicze zawierające składnik białkowy otrzymany w procesie biotechnologicznym objęte są zakresem części A rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
- Zmiana procesu produkcyjnego składników zgodnych z monografią Farmakopei Europejskiej oraz zweryfikowanych przy pomocy certyfikatu zgodności z Farmakopei Europejską
Warunek do spełnienia: specyfikacje, właściwości fizykochemiczne oraz wszystkie cechy składnika pozostają takie same.
- Zmiana procesu produkcji składników wymagających zastosowania procedury badania nowych zanieczyszczeń
Warunki do spełnienia: specyfikacje, właściwości fizykochemiczne oraz wszystkie właściwości składnika pozostają takie same.
Jeżeli metoda produkcyjna może pozostawić zanieczyszczenia niebędące przedmiotem monografii farmakopei, należy zgłosić te zanieczyszczenia oraz opisać odpowiednią metodę badania.
To dodatkowe badanie musi być określone w certyfikacie zgodności z Farmakopei Europejskiej.";
18) w załączniku II po tytule akapit pierwszy i akapit następny otrzymują brzmienie:
"Niektóre zmiany w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu należy traktować jako zasadniczo zmieniające warunki tego pozwolenia i dlatego też nie można ich uważać za zmiany w rozumieniu art. 15 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
W przypadku takich zmian, wymienionych poniżej, nowy wniosek musi być rozpatrzony w ramach procedury całościowej naukowej oceny (jak w przypadku udzielania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu).
W zależności od przypadku pozwolenia na zmianę obowiązującego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu będzie musiało być udzielone przez Wspólnotę.
Niniejszy załącznik pozostaje bez uszczerbku dla przepisów art. 4 dyrektywy 65/65/EWG i art. 5 dyrektywy 81/851/EWG.";
19) w załączniku II w zmianie nr 4 pkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) skrócenie okresu wycofywania medycznego produktu weterynaryjnego, jeśli zmiana taka nie wiąże się z ustanowieniem lub zmianą maksymalnego limitu pozostałości, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2377/90 [9]
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1076/98
z dnia 27 maja 1998 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r., ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1000/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać prazykwantel, prokainę, winian butorfanolu oraz 2-aminoetanol;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1097/98
z dnia 25 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3448/93 ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3448/93 [3] ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych;
w następstwie wejścia w życie porozumień wynikających z wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej Wspólnota wynegocjowała różne Porozumienia (dalej zwane "porozumieniami GATT"); kilka z tych umów dotyczy rolnictwa, w szczególności Porozumienie w sprawie rolnictwa (zwane dalej "Porozumieniem"); zgodnie z Porozumieniem Wspólnota nie stosuje już różnych opłat zmiennych od przywozu produktów rolnych lub zmiennych składników; w wyniku tego pewna ilość przepisów rozporządzenia (WE) nr 3448/93 musi być dostosowana do tej nowej sytuacji w celu uczynienia ich znaczenia jasnym; pozostałe przepisy nie są już dłużej stosowane;
zgodnie z niektórymi umowami preferencyjnymi w ramach wspólnotowej polityki handlowej przyznaje się obniżki dla składników rolnych; obniżki te ustalone są z odniesieniem do składników rolnych stosowanych w handlu niepreferencyjnym; zmniejszone kwoty muszą zatem być przeliczane na walutę krajową po tym samym kursie, jaki jest stosowany do konwersji nieobniżonych kwot;
zgodnie z niektórymi umowami preferencyjnymi przyznaje się koncesje w granicach kontyngentów odnoszących się zarówno do ochrony rolnej, jak i nierolnej lub ochrona nierolna jest przedmiotem obniżek wynikających z tych umów; ważne jest, aby zarządzanie nierolną częścią ochrony podlegało tym samym zasadom, którym podlega część ochrony rolnej;
w następstwie wprowadzonych zmian w różnych rozporządzeniach dotyczących wspólnej organizacji rynków w sektorze rolnym, dokonanych rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [4], refundacje do pewnych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu mogą być przyznane tylko wtedy, gdy są zgodne ze zobowiązaniami zaciągniętymi przez Wspólnotę, na podstawie art. 228 Traktatu; uzgodnienia niezbędne do zapewnienia zgodności z takimi zobowiązaniami mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93;
dlatego konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 3448/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3448/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1:
a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Niniejsze rozporządzenie określa Porozumienia handlowe mające zastosowanie do niektórych towarów określonych w załączniku B.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
- "produkty rolne"; oznaczają produkty objęte załącznikiem II do Traktatu,
- "towary"; oznaczają produkty nieobjęte załącznikiem II do Traktatu i wymienione w załączniku B.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Dla celów stosowania niektórych umów preferencyjnych:
- "składniki rolne"; oznaczają część opłat odpowiadających cłom Wspólnej Taryfy Celnej, mającym zastosowanie do produktów rolnych wymienionych w załączniku A lub, gdzie stosowne, cła mające zastosowanie do produktów rolnych pochodzących z danych krajów, których dla ilości tych produktów rolnych, uznanych za wykorzystane, jak określono w art. 13,
- "składniki nierolne"; oznaczają część opłat odpowiadających cłom Wspólnej Taryfy Celnej, obniżone o składniki rolne określone w tiret pierwszym,
- "produkty podstawowe"; oznaczają niektóre produkty rolne objęte załącznikiem A do niniejszego rozporządzenia lub podobne do tych produktów, lub powstałe z ich przetworzenia, dla których cła, opublikowane we Wspólnej Taryfie Celnej, służą do określenia składników rolnych opłat mających zastosowanie do towarów.";
2) w rozdziale I tytuł I otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ I Przywóz
Sekcja I HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia cła Wspólnej Taryfy Celnej stosują się do towarów wymienionych w załączniku B.
Dla towarów wymienionych w załączniku B tabela 1 opłata składa się z cła od wartości, oznaczonego "stały składnik", oraz specjalnej kwoty wyrażonej w ecu, oznaczonego "składnik rolny".
Dla towarów wymienionych w załączniku B tabela 2 składnik rolny opłaty jest częścią opłaty mającej zastosowanie do przywozu takich towarów.
2.
Z zastrzeżeniem z art. 10 i 10a pobranie jakiegokolwiek cła lub opłaty o skutku równoważnym inne niż opłata przewidziana w ust. 1 jest zakazane.
3.
Główne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i specjalne zasady jej stosowania stosują się do celów taryfowej klasyfikacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nazewnictwo taryf celnych, będące rezultatem stosowania tego rozporządzenia, jest włączone do Wspólnej Taryfy Celnej.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Artykuł 3
(Skreślony)
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy Wspólna Taryfa Celna ustanawia maksymalną opłatę, opłata przewidziana w art. 2 nie może przekraczać tego maksimum.
W przypadku gdy maksymalna opłata, określona w poprzednim akapicie, może być stosowana tylko w specyficznych warunkach, wówczas warunki te ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5].
2.
W przypadku gdy maksymalna opłata składa się z cła od wartości powiększonego o dodatkową opłatę celną na różne rodzaje cukru, określonego jako sacharoza (AD S/Z), lub na mąkę (AD F/M), takie dodatkowe opłaty celne ustanowione we Wspólnej Taryfie Celnej.
Artykuł 5
(Skreślony)
Sekcja II Handel preferencyjny
Artykuł 6
1.
Składniki rolne, stosowane w ramach handlu preferencyjnego, stanowią specyficzną kwotę, ustaloną we Wspólnej Taryfie Celnej.
Jednakże w przypadku gdy zainteresowane państwo lub państwa spełniają wymogi legislacji wspólnotowej dla produktów przetworzonych, przyjmują te same produkty podstawowe co Wspólnota, obejmują te same towary i używają tych samych współczynników co Wspólnota:
a) składnik rolny może być ustalony na podstawie ilości produktów podstawowych obecnie używanych, jeżeli Wspólnota zawarła umowę o współpracy celnej, obejmującą ustanowienie takich ilości;
b) opłaty celne w przywozie produktów podstawowych mogą być zastąpione kwotą ustanowioną na podstawie różnic między cenami rolnymi we Wspólnocie a cenami w zainteresowanym państwie lub regionie lub kwotą kompensującą wspólnie ustanowioną cenę dla zainteresowanego regionu;
c) w przypadku gdy stosowanie lit. b) doprowadza do kwot o małym wpływie na towary objęte, uzgodnienia te mogą być zastąpione systemem kwoty stawek ryczałtowych lub stawki.
2.
Składniki rolne, z jakąkolwiek obniżką, mające zastosowanie w przywozie, zgodnie z umową preferencyjną, są przeliczane na walutę krajową przy zastosowaniu tych samych kursów walutowych, stosowanych do handlu niepreferencyjnego.
3.
Cła od wartości, odpowiadające składnikowi rolnemu opłaty dla towarów objętych załącznikiem B tabela 2, mogą być zastąpione innym składnikiem rolnym, w przypadku gdy przewidziano to w umowie preferencyjnej.
4.
Szczegółowe zasady stosowania tego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 16.
W razie potrzeby szczegółowe zasady obejmują w szczególności:
- wypełnianie i obieg dokumentów niezbędnych do przyjęcia tych uzgodnień,
- środki niezbędne do uniknięcia zmian kierunków handlu,
- wykaz produktów podstawowych.
5.
W przypadku gdy użycie metod analizy produktu rolnego jest niezbędne, użyta zostaje metoda ustalona w odniesieniu do tych produktów rolnych w przypadku refundacji w wywozie do państw trzecich.
6.
Komisja publikuje opłaty wynikające ze stosowania porozumień określonych w ust. 2 i 3.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy umowa preferencyjna przewiduje obniżenie lub stopniowe wycofanie nierolnej części opłaty, w przypadku towarów wymienionych w tabeli 1 załącznika B jest to stały składnik.
2.
W przypadku gdy umowa preferencyjna przewiduje obniżenie składnika rolnego w granicach lub nie kontyngentów taryfowych, szczegółowe zasady dla określenia i zarządzania tak obniżonymi składnikami rolnymi przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, pod warunkiem że Porozumienie określa:
- produkty kwalifikujące się do tych obniżek,
- ilości towarów lub wartość jakiejkolwiek kwoty, do której redukcje te obniżki się stosują, lub metodę obliczania tych ilości lub wartości,
- czynniki określające obniżkę składników rolnych.
3.
Szczegółowe zasady, niezbędne do wprowadzania i zarządzania obniżkami składników nierolnych opłat, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
4.
Komisja publikuje opłaty wynikające z wykonania umów preferencyjnych, określonych w ust. 1 i 2." ;
3) po art. 10 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
1.
W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania negatywnemu oddziaływaniu na rynek wspólnotowy, które mogą wynikać z przywozu niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, wymienionych w załączniku C, przywóz, przy stawce celnej przewidzianej we Wspólnej Taryfie Celnej, jednego lub więcej takich towarów objęty jest dodatkową należnością celną przywozową, jeżeli warunki ustanowione w art. 5 Porozumienia zostały spełnione, chyba że przywóz mógłby powodować zakłócenia na rynku wspólnotowym lub w przypadku gdy skutki byłyby nieproporcjonalne do zamierzonych celów.
2.
Ceny progowe, poniżej których można nałożyć dodatkowe należności celne przywozowe, są przekazywane przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu.
Ilości progowe, które muszą zostać przekroczone, aby nałożyć dodatkowa należność celną przywozową, zostaną określone w szczególności na podstawie wielkości przywozu do Wspólnoty podczas trzech lat poprzedzających rok, w którym występuje negatywne oddziaływanie, określone w ust. 1, lub istnieje prawdopodobieństwo jego wystąpienia.
3.
Ceny importowe, jakie należy wziąć pod uwagę przy nakładaniu dodatkowych należności celnych przywozowych, zostaną określone na podstawie cen importowych CIF danej partii.
4.
Szczegółowe przepisy dotyczące realizacji niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 16.
Zasady obejmują w szczególności:
a) towary, do których dodatkowe należności celne przywozowe są stosowane na mocy art. 5 Porozumienia;
b) inne kryteria niezbędne do stosowania ust. 1, zgodnie z art. 5 Porozumienia.";
4) w art. 12 skreśla się ust. 1.
Ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Komisja dostosowuje niniejsze rozporządzenie lub przyjęte zgodnie z nim rozporządzenia do wszelkich zmian do Nomenklatury Scalonej.";
5) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1. Artykuł ten stosuje się dla całości handlu preferencyjnego, dla którego określenie składnika rolnego opłat, możliwie obniżonych na warunkach określonych w art. 7, nie jest oparty na aktualnej treści, określonej w art. 6 ust. 1 lit. a) i/lub, dla którego kwoty bazowe nie są oparte na różnicach cenowych określonych w art. 6 ust. 1 lit. b).
2. Właściwości produktów podstawowych i ilości produktów podstawowych, które należy wziąć pod uwagę, są przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1460/96 [*] Dz.U. L 187 z 26.7.1996, str. 18..
Wszelkie zmiany do niniejszego rozporządzenia są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.";
6) w art. 14 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Próg lub progi, poniżej których składniki rolne, ustanowione zgodnie z art. 6 i 7, ustalone są na zero, mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.
Z zastrzeżeniem specjalnych warunków można nie zastosować tych składników rolnych, zgodnie z tą samą procedurą, w celu uniknięcia tworzenia sztucznych przepływów handlowych";
7) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Środki niezbędne do dostosowania niniejszego rozporządzenia do zmian dokonanych w rozporządzeniach w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych, w celu zachowania istniejących uzgodnień, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16.";
8) w załączniku B skreśla się tytuły pod "Tabelą 1" i "Tabelą 2";
9) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik C do rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/98
z dnia 25 maja 1998 r.
wprowadzające tymczasowe środki specjalne dla chmielu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 16a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 16a rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 stanowi, że jeśli powstaną nadwyżki, to Rada, działając większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może podjąć właściwe działania w sprawie potencjału produkcyjnego; obecnie istnieją nadwyżki na rynku chmielu z przyczyn zarówno krótkoterminowych, jak i strukturalnych;
celem grup producentów jest dostosowanie produkcji do wymogów rynkowych; mogą oni wykorzystać do 20 % pomocy do stosownych środków w tym celu; zakres ich działania w tym względzie powinien zostać rozszerzony poprzez zezwolenie na tymczasowe odłogowanie lub trwałe wykarczowanie obszarów pod uprawę chmielu; środki te będą dodatkowe do środków specjalnych wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b) wyżej wspomnianego rozporządzenia;
warunki dotyczące produkcji i wprowadzania chmielu do obrotu, a tym samym także możliwości przetrwania sektora na rynku różnią się w zależności od Państwa Członkowskiego; z tej przyczyny decyzja o stosowaniu bądź niestosowaniu środków specjalnych powinna zostać podjęta na szczeblu zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
można zezwolić na tymczasowe odłogowanie i/lub trwałe wykarczowanie tylko wtedy, gdy spełnione są pewne wymagania, w szczególności brak kumulacji pomocy dla obszarów tymczasowo odłogowanych oraz zobowiązanie do zmniejszenia obszarów do roku 2002; pociąga to za sobą koszty; koszty te i utrata dochodu powinny być częściowo pokrywane poprzez wypłacenie kwoty równej pomocy na hektar na ograniczony okres; w związku z tym należy zezwolić na tymczasowe przekazanie kwoty równej pomocy do takich obszarów, z których nie ma zbiorów; ze względu na efektywność nadzoru należy określić minimalną wielkość obszarów, które mogą korzystać z tych środków;
ze względu na efektywną kontrolę stosowania tych środków należy określić zakres odpowiedzialności grup producentów oraz właściwych władz Państw Członkowskich, a uprawnienie do przyjęcia szczegółowych zasad stosowania powinno być przekazane Komisji,
PRZYJMUJE NINIJESZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Oprócz celów opisanych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 grupy producentów mogą również korzystać z tymczasowego odłogowania i/lub trwałego wykarczowania jako środka wspólnego dostosowania swej produkcji do wymogów rynkowych i jej doskonalenia.
Artykuł 2
1.
W Państwach Członkowskich, które decydują się na tymczasowe odłogowanie i/lub trwałe wykarczowanie, producenci korzystający z tych środków mogą, począwszy od zbiorów w 1998 r. aż do zbiorów w 2002 r., otrzymać kwotę równą pomocy na obszar, gdyby był uprawiany, pod warunkiem że zobowiążą się nie rozszerzać uprawy chmielu na inne obszary swego gospodarstwa.
Nie mogą otrzymywać żadnych innych form pomocy wspólnotowej do obszarów tymczasowo odłogowanych.
Obszar pod uprawę chmielu, z którego będą zbiory w 2003 r., uprawiany przez grupy producentów stosujących tymczasowe odłogowanie i/lub stałe wykarczowanie, musi być mniejszy niż obszar uprawiany z myślą o zbiorach w 1997 r.
2.
Grupy producentów określą minimalny obszar pola, dla którego można złożyć wniosek o pomoc.
Ten obszar minimalny nie może być mniejszy niż 0,3 ha.
3.
Grupy producentów mogą określić dodatkowe wymagania specjalne, którym muszą sprostać ich członkowie, w przypadku tymczasowego odłogowania i/lub wykarczowania.
4.
Właściwe władze muszą być poinformowane o obszarach odłogowanych tymczasowo lub wykarczowanych do dnia 31 maja roku zbiorów.
Dla zbiorów w 1998 r. dane te muszą być przekazane najpóźniej do dnia 30 czerwca 1998 r.
Właściwe władze sprawdzą, czy spełniono następujące wymagania:
- dla tymczasowego odłogowania – utrzymanie tyk chmielu,
- dla trwałego wykarczowania – usunięcie tyk chmielu,
- trwałe porośnięcie trawą w celu poprawy żyzności gleby.
Artykuł 3
Komisja przyjmie szczegółowe reguły wykonawcze niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1101/98
z dnia 25 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
rozporządzenie (EWG) nr 1906/90 [2] ustanawia niektóre normy handlowe w odniesieniu do mięsa drobiowego;
mięso drobiowe jest sprzedawane w coraz większych ilościach w formie kawałków; sprawdzanie zawartości wody należy zatem rozszerzyć na niektóre kawałki mięsa drobiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Procentowy udział technologicznie nieuniknionej absorpcji wody, którego nie można przekroczyć podczas przygotowywania świeżych, mrożonych oraz głęboko mrożonych tusz i ich kawałków, jak również jednolite metody weryfikacji zgodności z wymienionymi przepisami, ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1127/98
z dnia 29 maja 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 613/97 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do warunków przyznawania płatności wyrównawczych w ramach systemu pomocy dla producentów ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 192/98 [2], w szczególności jego art. 8 lit. d), art. 21 i art. 25 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 system płatności wyrównawczych obejmuje także ryż przeznaczony wysiewu, objęty systemem pomocy do produkcji nasion przewidzianym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2358/71 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 192/98; należy odpowiednio zmienić art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 613/97 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1305/97 [5];
rozporządzenie (WE) nr 613/97 stanowi, że aby ryż został zakwalifikowany do płatności wyrównawczych, wysiew musi zakończyć się przed upływem określonej daty; data ta została ustalona dla roku gospodarczego 1997/98; te same daty powinny zostać utrzymane dla kolejnych lat gospodarczych bez limitu okresu stosowania, ponieważ uwzględniają czynniki pogodowe i są zgodne z kalendarzem siewów stosowanym w różnych regionach produkcyjnych Wspólnoty;
przepisy dotyczące zintegrowanych systemów zarządzania i kontroli niektórych programów pomocy Wspólnoty ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 3508/92 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 820/97 [7] oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3887/92 [8] ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2015/95 [9] nie precyzują końcowej daty składania wniosków o przyznanie określonej pomocy "dla obszaru" w sektorze ryżu; w oczekiwaniu na zmianę tych przepisów; data określona powinna zostać ustalona tymczasowo w celu umożliwienia zarządzania systemem płatności wyrównawczych;
zgodnie z art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, ze zmianami, Państwa Członkowskie będące producentami ryżu ustalają obniżkę kwoty płatności wyrównawczej, w przypadku gdy zostanie przekroczony obszar lub obszary bazowe ustalone dla ich terytorium; dlatego należy odpowiednio zmienić art. 6 rozporządzenia (WE) nr 613/97 oraz, w celu zapewnienia jednolitego zastosowania systemu, ustalić metody obliczania pomocy "dla obszaru" i wskaźniki przekroczenia obszaru bazowego; należy także ustanowić przepisy dotyczące informacji administracyjnych niezbędnych do prawidłowego monitorowania zastosowania systemu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu muszą być przyjęte niezwłocznie, aby umożliwić zarządzanie systemem płatności wyrównawczych w roku gospodarczym 1998/99;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 613/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Żadna działka uprawna nie może stanowić przedmiot nie więcej niż jednego wniosku o przyznanie płatności wyrównawczej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3072/95; nie może też być przedmiotem żadnego innego wniosku o pomoc, za wyjątkiem pomocy do produkcji nasion, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2358/71 [10].";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Aby kwalifikować się do płatności obszar musi być obsiany najpóźniej do dnia 31 maja poprzedzającego dane żniwa, z wyjątkiem obszarów w Hiszpanii i Portugalii, dla których ostateczną datę siewu ustala się na dzień 30 czerwca.
W Gujanie Francuskiej obszary te muszą zostać obsiane w każdym z obu cyklów siewu, nie później niż dnia 31 grudnia i dnia 30 czerwca przed żniwami w danym roku.
Francja przeprowadza dokładną kontrolę obszarów obsianych w cyklu grudniowym.
2. Daty określone w ust. 1 uważa się za ostateczne daty składania wniosków na rok gospodarczy 1998/99, w celu zastosowania art. 6 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 oraz art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 3887/92.";
3) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. Aby ustalić, czy obszar bazowy, określony w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, został przekroczony, właściwe władze Państwa Członkowskiego biorą pod uwagę wielkość obszaru bazowego, ustanowioną w art. 6 ust. 4 wymienionego rozporządzenia oraz wszystkie obszary, dla których złożono wnioski o przyznanie pomocy dla danego obszaru bazowego.
2.
Ustalając wszystkie obszary, dla których złożono wnioski o przyznanie pomocy, nie bierze się pod uwagę wniosków i części wniosków, które po kontroli administracyjnej okazały się wyraźnie nieuzasadnione.
Tam, gdzie jest to właściwe, liczy się obszar rzeczywiście określony podczas kontroli na miejscu zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
3.
Po stwierdzeniu, że obszar bazowy został przekroczony, Państwa Członkowskie określają, najpóźniej do dnia 30 września, procentową wielkość nadwyżki z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.
Notyfikują one Komisji fakt przekroczenia obszaru bazowego przed upływem tego terminu.
Gdy przekroczenie obszaru bazowego można przewidzieć, Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym producentów.
Obniżka kwoty płatności wyrównawczych zostaje obliczona na podstawie wskaźnika nadwyżki zgodnie z art. 6 ust. 5 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
4.
Wskaźnik nadwyżki określony w ust. 3 może zostać skorygowany przez Państwa Członkowskie po dniu 30 grudnia, lecz nie później niż dnia 15 stycznia następnego roku.
W takim przypadku państwa te niezwłocznie informują Komisję o korekcie i ją uzasadniają.
Zainteresowane Państwa Członkowskie wprowadzają zmienione stopy obniżki, odpowiednio, wypłacając danym producentom lub odzyskując od nich różnicę między pierwotną płatnością wyrównawczą a płatnością wynikającą ze stosowania zmienionej stopy obniżki.
Odzyskiwanie dokonywane jest zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
Jeżeli dodatkowa płatność wyrównawcza przysługuje producentom w wyniku korekt wprowadzonych przez dane Państwo Członkowskie, musi być ona wypłacona przed dniem 1 kwietnia następnego roku.
5.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
- do dnia 1 października przypadającego po rozpoczęciu każdego roku gospodarczego, dane wyszczególnione w tabeli w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
- do dnia 15 marca lub, w przypadku dokonania korekty, do dnia 15 maja, wykaz obszarów, dla których zostały wypłacone płatności wyrównawcze."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1138/98
z dnia 28 maja 1998 r.
zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia (WE) nr 519/94, w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 519/94 [1] wprowadziło w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej kontyngenty wymienione w załączniku II do tego rozporządzenia oraz środki nadzoru wymienione w załączniku III do tego rozporządzenia;
ustanawiając kontyngent, Rada miała na celu zachowanie równowagi między właściwym poziomem bezpieczeństwa dla danych przemysłów wspólnotowych a utrzymaniem dopuszczalnego poziomu stosunków handlowych z Chinami, biorąc pod uwagę różne wchodzące w grę interesy;
analiza głównych wskaźników ekonomicznych, w szczególności wolumenu i udziału w rynku przywozu z Chin, prowadzi do wniosku, że kontyngent na zabawki objęte kodami HS/CN 950341, 950349 i 950390 powinien zostać zniesiony oraz że takie zniesienie nie byłoby ani niezgodne z powyższym celem ani nie byłoby w stanie zakłócić funkcjonowania rynku wspólnotowego;
w świetle doświadczeń nabytych przy wprowadzaniu kontyngentów sytuacja danych producentów wspólnotowych wskazuje, że zwiększenie kontyngentów o 5 % byłoby właściwe oraz nie byłoby ani niezgodne z powyższym celem ani nie byłoby w stanie zakłócić funkcjonowania rynku wspólnotowego; jednakże w przypadku obuwia, szczególnie wrażliwy charakter tej branży wskazuje, że w chwili obecnej nie jest właściwe żadne zwiększenie kontyngentu;
jednakże produkty, w odniesieniu do których kontyngent jest znoszony przez niniejsze rozporządzenie, powinny podlegać uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu w celu zapewnienia odpowiedniego monitorowania wolumenu i cen importowych danych produktów;
kontyngenty ilościowe i środki nadzoru, wprowadzone w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 519/94, powinny wobec tego zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki II i III do rozporządzenia (WE) nr 519/94 zastępuje się załącznikami znajdującymi się w odpowiednio załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1139/98
z dnia 26 maja 1998 r.
dotyczące obowiązkowego oznaczania na etykietach umieszczonych na niektórych środkach spożywczych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie innych danych niż przewidziane w dyrektywie 79/112/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z przepisami części C dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [2] wyrażono zgodę na wprowadzenie do obrotu niektórych produktów zmodyfikowanych genetycznie, decyzją Komisji 96/281/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu genetycznie zmodyfikowanej soi (Glycinemax L.) o zwiększonej odporności na herbicyd oparty na glifosacie, na mocy dyrektywy Rady 90/220/EWG [3] oraz decyzją Komisji 97/98/WE z dnia 23 stycznia 1997 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L.), która została poddana modyfikacji łączonej, zapewniającej jej owadobójcze własności genu odpowiedzialnego za wytwarzanie endotoksyny BT i zwiększonej tolerancji na środek chwastobójczy glufosinate ammonium, zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG [4].
(2) Zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG nie istniały względy bezpieczeństwa odnośnie do podawania na etykiecie umieszczonej na zmodyfikowanych genetycznie nasionach soi (Glycinemax L.) lub zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L.) informacji, że zostały one wytworzone za pomocą technik modyfikacji genetycznej.
(3) Dyrektywa 90/220/EWG nie obejmuje nieżywotnych produktów wytworzonych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie (zwanych dalej GMO).
(4) Niektóre Państwa Członkowskie podjęły środki w zakresie etykietowania żywności i jej składników wytworzonych ze wspomnianych produktów; różnice występujące między tymi przepisami mogą ograniczać swobodny przepływ tej żywności i jej składników, a przez to negatywnie wpływać na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; z tego względu konieczne jest przyjęcie jednolitych zasad etykietowania wspomnianych produktów we Wspólnocie.
(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [5] określa w art. 8 dodatkowe, szczególne wymagania w zakresie etykietowania w celu zapewnienia konsumentowi końcowemu właściwych informacji; tych dodatkowych, szczególnych wymagań w zakresie etykietowania nie stosuje się do żywności lub jej składników, które w znacznym zakresie przeznaczono do spożycia przez ludzi w obrębie Wspólnoty przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) 258/97, a których z tego względu nie uważa się za nowe.
(6) W celu zapobieżenia zniekształcaniu konkurencji zasady etykietowania w odniesieniu do informacji dla konsumenta końcowego oparte na takich samych zasadach powinny być stosowane do żywności i jej składników złożonych lub pochodzących od GMO, które zostały wprowadzone do obrotu przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 258/97, na podstawie zgody udzielonej na mocy dyrektywy 90/220/EWG, oraz do żywności i jej składników, które zostały później wprowadzone do obrotu.
(7) Z tego względu rozporządzenie Komisji (WE) nr 1813/97 z dnia 19 września 1997 r. dotyczące obowiązkowego oznaczania na etykietach umieszczonych na niektórych środkach spożywczych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie innych danych niż przewidziane w dyrektywie 79/112/EWG [6] ustanawiało ogólne zasady etykietowania określonych powyżej produktów.
(8) Obecnie istnieje pilna potrzeba określenia szczegółowych i jednolitych dla Wspólnoty zasad etykietowania środków spożywczych objętych rozporządzeniem (WE) nr 1813/97.
(9) W szczególności zgodnie z podejściem przyjętym w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 258/97 należy zapewnić konsumentowi ostatecznemu informacje o wszelkich cechach lub właściwościach żywności, np. o składzie, wartości odżywczej lub skutkach odżywczych, lub też o przewidywanym przeznaczeniu żywności, w którego rezultacie dana żywność lub jej składnik przestanie być równoważnym odpowiednikiem istniejącej żywności lub jej składnika; z tego względu w stosunku do żywności i jej składników wytworzonych ze zmodyfikowanych genetycznie nasion soi lub ze zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy, które nie mają konwencjonalnych odpowiedników, powinny obowiązywać wymagania w zakresie etykietowania.
(10) Zgodnie z podejściem przyjętym w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 258/97 konieczne jest oparcie wymagań w zakresie etykietowania na ocenie naukowej.
(11) Konieczne jest ustanowienie jasnych zasad etykietowania określonych powyżej produktów, umożliwiających przeprowadzenie oficjalnej kontroli opartej na wiarygodnych, łatwo powtarzalnych i praktycznych zasadach; należy opracować wspólne, oparte na faktach naukowych metody badań.
(12) Należy również unikać nadmiernej uciążliwości związanej ze spełnianiem wymagań w zakresie etykietowania, a jednoczenie zapewnić ich wystarczającą szczegółowość, umożliwiającą konsumentom uzyskanie potrzebnych informacji.
(13) Obecnie zawartość w żywności i jej składnikach białka lub DNA będących wynikiem modyfikacji genetycznej stanowi kryterium, które najlepiej spełnia określone powyżej wymagania; takie podejście można rozważyć ponownie w świetle przyszłych zmian wiedzy naukowej.
(14) Nie można wykluczyć przypadkowego skażenia środków spożywczych DNA lub białkiem pochodzącym z modyfikacji genetycznej; można uniknąć potrzeby podawania na etykiecie informacji o takim skażeniu, ustalając progowy poziom wykrywania obecności DNA i białka.
(15) Należy niezwłocznie rozpatrzyć w świetle wszelkich istotnych informacji naukowych kwestii, czy można ustalić minimalny próg obecności DNA lub białka wynikającej z modyfikacji genetycznej, a jeśli tak, to na jakim poziomie.
(16) Środki spożywcze i ich składniki wytworzone ze zmodyfikowanych genetycznie nasion soi (Glycine max L.) lub ze zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L.), zawierających DNA pochodzące z modyfikacji genetycznej nie są równoważne i z tego względu powinny podlegać wymaganiom w zakresie etykietowania.
(17) Istnieje możliwość zniszczenia białka lub DNA pochodzących z modyfikacji genetycznej w czasie kolejnych faz przetwarzania; w takim przypadku żywność i jej składniki należy uważać za równoważne pod względem wymagań w zakresie etykietowania; z tego względu nie powinny one podlegać wymaganiom w zakresie etykietowania; należy opracować wykaz takich produktów.
(18) Niemniej jednak niektóre metody przetwarzania mogą wyeliminować DNA, lecz nie białka; nie można wykluczyć możliwości, że takie metody można stosować w przypadku różnych zastosowań środków spożywczych; środków spożywczych i ich składników, które nie zawierają DNA pochodzącego z modyfikacji genetycznej, lecz w których są obecne białka pochodzące z modyfikacji genetycznej, nie można uważać za równoważne; z tego względu powinny one podlegać wymaganiom w zakresie etykietowania.
(19) Konieczne informacje należy określić w wykazie składników, z wyjątkiem produktów, dla których taki wykaz nie istnieje; w takim przypadku informacje te powinny zostać wyraźnie podane na etykiecie produktu.
(20) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla prawa podmiotów gospodarczych do zamieszczania dobrowolnych stwierdzeń na etykietach swych produktów, zawierających inne dane niż określone w niniejszym rozporządzeniu (takich, jak niewystępowanie żywności i jej składników wytworzonych ze zmodyfikowanych genetycznie nasion soi i kukurydzy lub co do obecności takiej żywności i jej składników, w przypadku gdy nie można tego zweryfikować metodami naukowymi, lecz istnieją na to dostateczne dowody uzyskane w inny sposób), pod warunkiem że takie stwierdzenia przedstawia się zgodnie z postanowieniami dyrektywy 79/112/EWG.
(21) Uwzględniając ich zakres i skutki, środki Wspólnoty wprowadzone niniejszym rozporządzeniem są nie tylko konieczne, lecz także istotne, jeśli mają zostać osiągnięte założone cele; celów tych nie mogą osiągnąć Państwa Członkowskie działające osobno.
(22) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1813/97, które traci moc, zastępuje się niniejszym rozporządzeniem.
(23) Zgodnie z procedurą określoną w art. 17 dyrektywy 79/112/EWG projekt niniejszego dokumentu przedłożono Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych, który nie był w stanie wydać swojej opinii, oraz zgodnie z tą samą procedurą Komisja przekazała Radzie wniosek dotyczący środków do przedsięwzięcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do żywności i jej składników, które mają zostać dostarczone jako takie konsumentowi końcowemu (zwane dalej "określone środki spożywcze"), wytworzonych w całości lub częściowo ze:
- zmodyfikowanych genetycznie nasion soi objętych decyzją 96/281/WE,
- zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy objętej decyzją 97/98/WE.
2. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do dodatków do żywności, dodatków smakowo-zapachowych stosowanych w środkach spożywczych lub rozpuszczalników ekstrakcyjnych stosowanych w produkcji środków spożywczych, określonych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.
Artykuł 2
1.
Określone środki spożywcze podlegają dodatkowym, szczególnym wymaganiom w zakresie etykietowania, ustalonym w ust. 3.
2.
Jednakże określone środki spożywcze, które nie zawierają ani białka, ani DNA pochodzącego z modyfikacji genetycznej, nie podlegają wspomnianym dodatkowym, szczególnym wymaganiom w zakresie etykietowania.
Uwzględniając postęp techniczny, opinię Naukowego Komitetu ds. Żywności oraz wszelkie inne, istotne dane naukowe, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 dyrektywy 79/112/EWG, należy sporządzić wykaz produktów, które nie podlegają dodatkowym, szczególnym wymaganiom w zakresie etykietowania.
3.
Przyjmuje się następujące dodatkowe, szczególne wymagania w zakresie etykietowania:
a) jeśli żywność składa się z więcej niż jednego składnika, w wykazie składników przewidzianym w art. 6 dyrektywy 79/112/EWG zamieszcza się w nawiasach zaraz po nazwie danego składnika wyrazy "wytworzone ze zmodyfikowanych genetycznie nasion soi" lub "wytworzone ze zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy".
Innym rozwiązaniem jest umieszczenie tych wyrazów w wyraźnie wyeksponowanym przypisie do wykazu składników, przy czym do danego składnika będzie odsyłała gwiazdka*.
Jeśli składnik już określono w wykazie jako wytworzony z nasion soi lub z kukurydzy, wyrazy "wytworzone ze zmodyfikowanej genetycznie" można skrócić do wyrazów "zmodyfikowane genetycznie"; jeśli jako przypisu użyto formy skróconej, gwiazdką oznacza się bezpośrednio wyraz "soja" lub "kukurydza".
Niezależnie od tego, którą z dwóch podanych powyżej form zastosowano w przypisie, należy użyć czcionki o przynajmniej takiej samej wielkości, jaką zastosowano w przypadku samego wykazu.
b) w przypadku produktów, dla których nie istnieje wykaz, wyrazy "wytworzone ze zmodyfikowanych genetycznie nasion soi" lub "wytworzone ze zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy" zamieszcza się odpowiednio w wyraźny sposób na etykiecie produktu;
c) jeśli zgodnie z przepisami art. 6 ust. 5 lit. b) tiret pierwsze dyrektywy 79/112/EWG składnik jest określony nazwą kategorii, to takie oznaczenie uzupełnia się wyrazami "zawiera… [7] odpowiednio wytworzone ze zmodyfikowanych genetycznie nasion soi/zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy";
d) jeśli element składowy związku składnika pochodzi z określonych środków spożywczych, musi zostać wymieniony na etykiecie produktu końcowego, z podaniem sformułowania określonego w lit. b).
4.
Przepisy niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla innych wymogów prawa wspólnotowego dotyczącego etykietowania środków żywnościowych.
Artykuł 3
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1813/97 traci moc.
Artykuł 4
1.
Przyjętych w niniejszym rozporządzeniu wymagań w zakresie etykietowania nie stosuje się do produktów, które legalnie wyprodukowano i opatrzono w etykietę we Wspólnocie lub też które legalnie przywieziono do Wspólnoty i wprowadzono do swobodnego obrotu przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Termin obowiązywania art. 2 w stosunku do produktów wprowadzonych do obrotu, których etykietowanie jest zgodne z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1813/97 w zakresie wskazywania na obecność zmodyfikowanego genetycznie materiału, może zostać odroczony o 6 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1141/98
z dnia 2 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1464/95 w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1599/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 495/97 [3] zmienia brzmienie art. 2a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 604/98 [5], poprzez wprowadzenie odstępstwa od przepisów ogólnych polegającego na przedłużeniu ważności pozwolenia na wywóz zawierającego wcześniej wyznaczoną refundację dla produktu objętego 12-cyfrowym kodem produktu, innego niż wymieniony w sekcji 16 pozwolenia, jeśli obydwa produkty należą do tej samej grupy produktów; aby stosować nowe brzmienie art. 2a rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 do produktów objętych wspólną organizacją rynku cukru, skład tych grup produktów musi zostać ustalony;
w celu kontroli przepływów handlowych z państwami trzecimi, należy również ustanowić przepisy dotyczące złożenia zabezpieczenia w odniesieniu do syropu inulinowego objętego kodem CN 17029080;
artykuł 2 i 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1464/95 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2136/95 [7], muszą być odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1464/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2:
a) obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1;
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2. Do celów stosowania art. 2a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, produkty wymienione w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 są sklasyfikowane w następujące grupy produktów:
- te wymienione w lit. a) stanowią grupę produktów,
- te wymienione w lit. d) stanowią grupę produktów,
- te wymienione w lit. f) i g) stanowią grupę produktów."
2) W art. 8 ust. 1 lit. c) tiret ostatnie dodaje się następującą frazę:
"i 0,60 ECU w odniesieniu do syropu inulinowego objętego kodem CN 17029080."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1143/98
z dnia 2 czerwca 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące kontyngentu taryfowego na krowy i jałówki określonych ras górskich pochodzące z różnych państw trzecich, przeznaczone do innych celów niż ubój, oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1012/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/972, w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1926/96 z dnia 7 października 1996 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w układach o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem z Estonią, Łotwą i Litwą, w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej 3, w szczególności jego art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 3066/95 przewiduje otwarcie kontyngentu taryfowego na roczną ilość 7 000 krów i jałówek określonych ras górskich, pochodzących z Węgier, Polski, Republiki Czeskiej, Słowacji, Bułgarii, Rumunii, Litwy, Łotwy i Estonii, podlegającego opłacie celnej w wysokości 6 % ad valorem; kontyngent powinien być otwarty jako wieloletnia podstawa dla okresów dwunastomiesięcznych rozpoczynających się dnia 1 lipca (zwanych dalej "rokiem przywozu") oraz ustanowione szczegółowe zasady stosowania;
jak wynika z doświadczenia, ograniczenie przywozu może prowadzić do składania spekulacyjnych wniosków o pozwolenia na przywóz; w celu zapewnienia prawidłowego działania zaplanowanych środków większą część dostępnych ilości należy przeznaczyć dla "tradycyjnych" importerów krów i jałówek określonych ras górskich; w niektórych przypadkach błędy administracyjne właściwych organów krajowych grożą ograniczeniem dostępu importerów do tej części kontyngentu; dlatego powinny istnieć przepisy w celu naprawy wszelkich wyrządzonych szkód;
w celu uniknięcia nadmiernego usztywnienia stosunków handlowych w tej grupie produktów dla podmiotów gospodarczych, które są w stanie wykazać swoje zaangażowanie w prawdziwy handel na pewną skalę z państwami trzecimi, powinna być dostępna druga transza; w związku z powyższym oraz dla zapewnienia efektywnego zarządzania konieczny jest wymóg, by zainteresowany podmiot gospodarczy przywoził w okresie 12 miesięcy poprzedzających rok przywozu 15 sztuk zwierząt; partia 15 zwierząt w zasadzie stanowi zwykły ładunek, a jak wynika z doświadczenia, sprzedaż lub nabycie pojedynczej partii jest minimalnym warunkiem uznania transakcji za prawdziwą i wykonalną;
do celów weryfikacji tych kryteriów wymaga się, by wszystkie wnioski składane były w Państwie Członkowskim, w którym importer jest zarejestrowany do celów podatku VAT;
w celu zapobiegania spekulacjom podmiotom gospodarczym, które na dzień 1 lipca danego roku przywozu nie zajmują się już handlem wołowiną i cielęciną, powinno się odmówić dostępu do kontyngentu;
należy ustanowić przepisy, aby system był regulowany za pomocą pozwoleń na przywóz; w tym celu należy ustanowić szczegółowe zasady składania wniosków oraz sposobu zamieszczania informacji we wnioskach i pozwoleniach, jeśli to konieczne w drodze odstępstwa niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych4, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1044/985, oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/806, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 759/987; ponadto należy ustanowić przepisy, aby pozwolenia były wydawane po upływie okresu do rozpatrzenia oraz, w uzasadnionych przypadkach, po zastosowaniu jednolitej obniżki procentowej;
aby możliwe było sprawdzenie miejsca przeznaczenia, należy ustanowić przepisy, aby przywożone zwierzęta były identyfikowane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny8;
artykuł 82 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny9, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/9710, przewiduje nadzór celny nad towarami dopuszczonymi do swobodnego obrotu przy zredukowanej stawce ze względu na ostateczne przeznaczenie towaru; przywożone zwierzęta powinny być monitorowane w celu zagwarantowania, że nie są one poddawane ubojowi w określonym czasie; aby mieć pewność, że zwierzęta nie są poddawane ubojowi, należy wymagać zabezpieczenia pokrywającego różnicę między wysokością opłat celnych na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) a wysokością opłat celnych obniżonych, stosowaną w przypadku, gdy dane zwierzęta zostały dopuszczone do swobodnego obrotu;
artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1012/98 z dnia 14 maja 1998 r. otwierającego i przewidującego zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich,przeznaczonych do innych celów niż ubój11, stanowi, że w celu dostosowania się do zakazu uboju przywożonych zwierząt w danym okresie należy wprowadzić zabezpieczenie równe określonej kwocie opłat celnych WTC;
w przypadku niewywiązania się ze zobowiązań odnoszących się do tego kontyngentu powyższa kwota nie pokrywa całego długu celnego; kwota zabezpieczenia powinna być więc dostosowana tak, by odzwierciedlała różnicę między opłatami celnymi WTC a obniżonymi opłatami celnymi;
w niektórych przypadkach błędy administracyjne właściwych organów krajowych grożą ograniczeniem dostępu importerów tradycyjnych do części kontyngentu objętej powyższym rozporządzeniem; dlatego powinny istnieć przepisy w celu naprawy wszelkich wyrządzonych szkód;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się, jako wieloletnią podstawę dla okresów od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca roku następnego (zwanych dalej "rokiem przywozu"), następujący kontyngent taryfowy na zwierzęta pochodzące z państw trzecich wymienionych w załączniku I.
Nr seryjny Kod CN1 Wyszczególnienie Wielkość kontyngentu (pogłowie) Cło
09.4563 ex 0102 90 05 ex 0102 90 29 ex 0102 90 49 ex 0102 90 59 ex 0102 90 69 krowy i jałówki przeznaczone do innych celów niż ubój, następujących ras górskich: szara, brązowa, żółta, nakrapiana Simmental i Pinzgau 7 000 6 % ad valorem
1 Kody Taric - patrz załącznik II.
2. Dla celów niniejszego rozporządzenia zwierzęta określone w ust. 1 uważa się za nieprzeznaczone do uboju wówczas, gdy nie zostaną poddane ubojowi w okresie czterech miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
Jednakże w przypadku należycie dowiedzionego wystąpienia siły wyższej odstępstwa mogą być udzielane.
Artykuł 2
1. Kontyngent, określony w art. 1 ust. 1, podzielony jest na dwie części o wielkościach odpowiednio 80 %, tj. 5 600 sztuk, i 20 %, tj. 1 400 sztuk.
a) Pierwsza część w wysokości równej 80 % przeznaczona jest dla importerów ze Wspólnoty, którzy mogą przedstawić dowód, że dokonywali przywozu w ramach kontyngentu zwierząt oznaczonych numerem seryjnym 09.4563 przez okres 36 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu.
Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego Państwa Członkowskie mogą przyjąć jako ilość referencyjną te prawa przywozu na dany rok przywozu, które z powodu błędu administracyjnego właściwego organu krajowego nie zostały przydzielone.
b) Druga część w wysokości 20 %, przeznaczona jest dla importerów, którzy mogą przedstawić dowód, że dokonywali przywozu z państw trzecich co najmniej 15 sztuk żywego bydła objętego kodem CN 0102 przez okres 12 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu.
Importerzy muszą być wpisani do krajowego rejestru VAT.
2.
Pierwsza część kontyngentu jest przydzielana importerom na podstawie złożonych przez nich wniosków o prawa do przywozu, proporcjonalnie do dokonanego przez tych importerów przywozu zwierząt określonych w ust. 1 lit. a) w okresie wymienionym w tym akapicie.
3.
Druga część kontyngentu jest przydzielana importerom, określonym w ust. 1 lit. b), na podstawie złożonych przez nich wniosków o prawa do przywozu proporcjonalnie do wnioskowanych ilości.
Wnioski przy przywozie muszą dotyczyć:
- co najmniej 15 sztuk, oraz
- nie więcej niż 50 sztuk.
Wnioski o pozwolenia dotyczące więcej niż 50 sztuk są automatycznie redukowane do tej liczby.
4.
Dowód przywozu dostarczany jest wyłącznie w formie celnego dokumentu dopuszczenia do swobodnego obrotu, należycie ostemplowanego przez organy celne.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować kopie powyższych dokumentów, należycie poświadczonych przez organ wystawiający, jeśli wnioskodawcy mogą udowodnić właściwym władzom, że nie byli w stanie uzyskać oryginału dokumentu.
Artykuł 3
1.
Importerzy, którzy dnia 1 lipca roku przywozu nie prowadzą już żadnej działalności w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do przydziału na podstawie art. 2. ust. 1 lit. a).
2.
Spółka utworzona przez łączenie się spółek, z których każda posiadała prawa na podstawie art. 2. ust. 2, korzysta z tych samych praw, co spółki, z których powstała.
Artykuł 4
1.
Wniosek o prawa do przywozu może być złożony wyłącznie w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest wpisany do krajowego rejestru VAT.
2.
Wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek i wniosek ten dotyczy jedynie jednej z części kontyngentu.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek, wszystkie jego wnioski będą uznane za nieważne.
3. Dla celów art. 2 ust. 1 lit. a) importerzy przedstawiają właściwym władzom wnioski o prawa do przywozu wraz z dowodem, określonym w art. 2 ust. 4, najpóźniej do dnia 10 lipca roku przywozu.
Po weryfikacji przedstawionych dokumentów Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej w terminie siedmiu dni roboczych poprzedzających upływu terminu złożenia wniosków, listę wnioskodawców, którzy spełniają warunki zatwierdzenia, zawierającą w szczególności ich nazwy, adresy oraz liczbę kwalifikujących się zwierząt przywożonych w okresie określonym w art. 2 ust. 2.
4. Dla celów art. 2 ust. 1 lit. b) wnioski o prawa przywozu wraz z dowodem określonym w art. 2 ust. 4, muszą być składane przez importerów najpóźniej do dnia 10 lipca roku przywozu.
Po weryfikacji przedstawionych dokumentów, najpóźniej w terminie siedmiu dni roboczych poprzedzających upływ terminu złożenia wniosków, Państwa Członkowskie przekazują Komisji listę wnioskodawców i wnioskowanych ilości.
5.
Wszelkie powiadomienia, także powiadomienia o braku wniosków, przesyłane są teleksem lub faksem, sporządzone na podstawie wzorów z załączników III i IV, w przypadku gdy wnioski zostały faktycznie wniesione.
Artykuł 5
1.
Komisja decyduje, w jakim zakresie wnioski mogą być przyjmowane.
2.
Jeżeli w odniesieniu do wniosków, określonych w art. 4 ust. 4, ilości, dla których sporządzono wnioski, przekraczają dostępne ilości, Komisja obniża wnioskowane ilości o ustalony odsetek.
Jeśli obniżenie, określone w poprzednim akapicie, powoduje spadek ilości poniżej 15 sztuk na jeden wniosek, przyznanie odbywa się w drodze losowania partii 15 sztuk dokonanego przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Jeżeli pozostała ilość obejmuje mniej niż 15 sztuk, stanowi osobną partię.
Artykuł 6
1.
Przywóz przydzielonych ilości objęty jest obowiązkiem okazania pozwolenia na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane tylko właściwym władzom w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca wpisany jest do krajowego rejestru VAT.
3.
Po powiadomieniu przez Komisję o uzyskaniu przydziału pozwolenia na przywóz wydawane są przy najbliższej okazji, na wniosek i w imieniu importerów, którzy uzyskali prawa do przywozu.
4.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 90 dni od daty ich wydania.
Jednakże pozwolenia wygasają po dniu 30 czerwca następującym po dniu ich wydania.
5.
Wydane pozwolenia są ważne na obszarze całej Wspólnoty.
6.
Bez uszczerbku dla niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 oraz (WE) nr 1445/95.
Jednakże nie stosuje się art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Artykuł 7
1.
Kontrole w celu zapewnienia, aby przywożone zwierzęta nie były poddawane ubojowi w okresie czterech miesięcy od dopuszczenia ich do swobodnego obrotu, są dokonywane zgodnie z art. 82 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Wszystkie zwierzęta przywożone na podstawie niniejszego rozporządzenia są określane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 820/97.
3.
Określenie takie musi wskazywać datę dopuszczenia zwierzęcia do swobodnego obrotu oraz tożsamość importera.
4.
W celu zapewnienia zgodności z obowiązkiem niepoddawania ubojowi zwierząt określonych w ust. 1 oraz zagwarantowania wpływu nieotrzymanych opłat celnych, w sytuacji gdy obowiązek ten nie jest przestrzegany, wnoszone jest zabezpieczenie do właściwych organów celnych.
Kwota tego zabezpieczenia jest równa różnicy między wysokością opłat celnych ustanowionych we Wspólnej Taryfie Celnej a wysokością opłat celnych, określonych w art. 1 ust. 1, stosowanych z chwilą dopuszczenia zwierząt do swobodnego obrotu.
Zabezpieczenie takie jest zwolnione natychmiast po przedstawieniu zainteresowanym organom celnym dowodu, iż zwierzęta:
a) nie zostały poddane ubojowi w okresie czterech miesięcy od dnia dopuszczenia ich do swobodnego obrotu; lub
b) zostały w tym okresie poddane ubojowi z powodu działania siły wyższej lub z przyczyn sanitarnych lub też padły w wyniku choroby lub wypadku.
Artykuł 8
Wnioski o pozwolenia oraz pozwolenia zawierają następujące wpisy:
a) w polu 8 - nazwa jednego lub kilku państw wymienionych w załączniku I; z pozwoleniem wiąże się obowiązek dokonania przywozu z jednego lub kilku ze wskazanych państw;
b) w polu 16 - kody CN określone w załączniku II;
c) w polu 20 - jeden z poniższych wpisów:
- Razas alpinas y de montańa [Reglamento (CE) n° 1143/98], ańo de importación....
- Alpine racer og bjergracer (forordning (EF) nr 1143/98), importr....
- Höhenrassen (Verordnung (EG) nr 1143/98), Einfuhrjahr:....
- [ () .
1143/98], ....
- Alpine and mountain breeds (Regulation (WE) nr 1143/98, Year of import...
- Races alpines et de montagne [rglement (CE) n° 1143/98], année d'importation:....
- Razze alpine e di montagna [regolamento (CE) n. 1143/98], anno d'importazione....
- Bergrassen (Verordening (EG) nr 1143/98), jaar van invoer:....
- Raças alpinas e de montanha [Regulamento (CE) n° 1143/98], ano de importaçăo....
- Alppi - ja vuoristorotuja [Asetus (EY) N:o 1143/98], tuontivuosi....
- Alp - och bergraser (förordning (EG) nr 1143/98), importr....
Artykuł 9
Przywożone zwierzęta podlegają opłatom celnym, określonym w art. 1, po przedstawieniu świadectwa przewozowego EUR.1 wydanego przez kraj wywozu zgodnie z protokołem 4 załączonym do Układów Europejskich oraz protokołem 3 załączonym do umowy o wolnym handlu lub oświadczenia eksportera sporządzonego zgodnie z wymienionymi protokołami.
Artykuł 10
W rozporządzeniu (WE) nr 1012/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 lit. a) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego Państwa Członkowskie mogą przyjąć jako ilość referencyjną te prawa przywozu na poprzedni rok przywozu, które z powodu błędu administracyjnego właściwego organu krajowego nie zostały przydzielone.".
2.
W art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W celu zapewnienia zgodności z obowiązkiem niepoddawania ubojowi zwierząt określonych w ust. 1 oraz zagwarantowania wpływu nieotrzymanych opłat celnych, w sytuacji gdy obowiązek ten nie jest przestrzegany, wnoszone jest zabezpieczenie do właściwych organów celnych.
Kwota tego zabezpieczenia jest równa różnicy między wysokością opłat celnych ustanowionych we Wspólnej Taryfie Celnej a wysokością opłat celnych, określonych w art. 1 ust. 1, stosowanych z chwilą dopuszczenia zwierząt do swobodnego obrotu.".
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1148/98
z dnia 2 czerwca 1998 r.
włączające do przepisów obowiązujących w sektorze cukru zmiany wprowadzone przez rozporządzenie (WE) nr 2086/97 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2086/97 z dnia 4 listopada 1997 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], wprowadza zmiany w Nomenklaturze Scalonej, w szczególności w odniesieniu do niektórych produktów podlegających wspólnej organizacji rynku cukru;
niektóre kody w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1785/81 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1599/96 [5], i (EWG) nr 1010/86 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1126/96 [7], oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1464/95 [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2136/95 [9], (WE) nr 1729/97 [10], (EWG) nr 2670/81 [11], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 158/96 [12], (EWG) nr 825/75 [13], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1714/88 [14], oraz (EWG) nr 1729/78 [15], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1730/97 [16] nie odpowiadają już kodom zawartym w Nomenklaturze Scalonej; w związku z tym należy odpowiednio dostosować wymienione rozporządzenia;
data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia powinna pokrywać się z datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) 2086/97;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1) W rozporządzeniu (EWG) nr 1785/81 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 1:
a) w lit. d):
- kod "17026090" zastępuje się kodem "17026095", oraz
- kod "17029090" zastępuje się kodem "17029099";
b) w lit. h) kod "ex17026090" zastępuje się kodem "17026080".
2) W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1010/86 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 1:
- kod "ex17026090" zastępuje się kodem "ex17026095", oraz
- kod "ex17029090" zastępuje się kodem "ex17029099".
Artykuł 2
1) W rozporządzeniu (WE) nr 1464/95 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 kod "17026090" zastępuje się kodem "17026095";
b) - w art. 8 lit. a) tiret trzecie kod "ex17026090" zastępuje się kodem "17026080",
- w art. 8 lit. c) tiret trzecie kod "17026090" zastępuje się kodem "17026095",
- w art. 8 lit. c) tiret piąte kod "ex17026090" zastępuje się kodem "17026080".
2) W rozporządzeniu (WE) nr 1729/97 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 3 lit. a) kod "17026090" zastępuje się kodem "17026095";
b) w załączniku I:
- kod "17026090" zastępuje się kodem "17026095", oraz
- kod "17029090" zastępuje się kodem "17029099".
3) W rozporządzeniu (EWG) nr 2670/81 wprowadza się następujące zmiany:
W art. 1 lit. d) kod "17026090" zastępuje się kodem "17026095".
4) W rozporządzeniu (EWG) nr 825/75 wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku II kod "ex17029090" zastępuje się kodem "17029099";
b) w załączniku III:
- kod "ex17026090" zastępuje się kodem "ex17026095", oraz
- kod "ex17029090" zastępuje się kodem "ex17029099".
5) W rozporządzeniu (EWG) nr 1729/78 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 ust. 2 lit. a) akapit drugi ppkt i):
- kod "17026090" zastępuje się kodem "17026095", oraz
- kod "17029090" zastępuje się kodem "17029099";
b) w art. 3 ust. 3 lit. a) akapit drugi ppkt i):
- kod "17026090" zastępuje się kodem "17026095", oraz
- kod "17029090" zastępuje się kodem "17029099".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1160/98
z dnia 2 czerwca 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1048/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej, które to reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych zasad towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
wydział nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie sklasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98
z dnia 19 maja 1998 r.
dotyczące krótkoterminowych statystyk
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt decyzji przedłożony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 72/211/EWG z dnia 30 maja 1972 r. dotycząca skoordynowanych statystyk cyklu koniunkturalnego w przemyśle i drobnej wytwórczości [5] i dyrektywa Rady 78/166/EWG z dnia 13 lutego 1978 r. dotycząca skoordynowanych statystyk cyklu koniunkturalnego w budownictwie oraz w inżynierii lądowej i wodnej [6], które miały na celu dostarczenie zespołu spójnych statystyk, nie były w stanie uwzględnić zmian ekonomicznych i technicznych.
(2) Tymczasem Unia Europejska poczyniła dalszy postęp w kierunku integracji; nowe wytyczne i polityki gospodarcze, konkurencji, społeczne, ochrony środowiska i przedsiębiorczości wzywają do podejmowania inicjatyw i decyzji w oparciu o ważne dane statystyczne; informacje zawarte w istniejącej legislacji wspólnotowej lub dostępne w poszczególnych Państwach Członkowskich są częściowo nieadekwatne lub niewystarczająco porównywalne, by mogły stanowić rzetelną podstawę pracy Wspólnot.
(3) Przyszły Europejski Bank Centralny potrzebuje szybkich krótkoterminowych statystyk do celów oszacowania rozwoju gospodarczego w Państwach Członkowskich w kontekście jednolitej europejskiej polityki pieniężnej.
(4) W związku z zaspokajaniem potrzeb wspólnotowych w zakresie informacji dotyczących zbieżności gospodarczej niezbędna jest standaryzacja.
(5) Do celów przygotowywania sprawozdań dotyczących rozwoju gospodarczego w każdym Państwie Członkowskim Unii w ramach polityki gospodarczej Unii konieczne jest posiadanie rzetelnych i szybkich danych statystycznych;
(6) Przedsiębiorstwa i ich stowarzyszenia zawodowe potrzebują takich informacji w celu zrozumienia własnych rynków i poznania ich działania i dokonań w odniesieniu do ich sektorów, na poziomie krajowym i międzynarodowym.
(7) Tworzenie rachunków narodowych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [7] wymaga opracowania porównywalnych, pełnych i rzetelnych źródeł statystycznych.
(8) Na mocy decyzji 92/326/EWG [8] Rada przyjęła dwuletni program (1992–1993) opracowania europejskich statystyk w sprawie usług; program ten obejmuje tworzenie zharmonizowanych statystyk na poziomie krajowym i regionalnym, w szczególności do celów dystrybucji.
(9) Zgodnie z zasadą pomocniczości tworzenie wspólnych norm statystycznych, pozwalające na przygotowanie zharmonizowanych statystyk, jest działaniem, które może być skutecznie przeprowadzone wyłącznie na poziomie wspólnotowym, jeżeli zostaną one zastosowane w każdym Państwie Członkowskim z upoważnienia organów i instytucji odpowiedzialnych za tworzenie oficjalnych statystyk.
(10) Najlepsza metoda ustalenia cyklu koniunkturalnego polega na tworzeniu statystyk, które są zgodne ze wspólnymi zasadami metodologicznymi oraz ze wspólnymi definicjami charakterystyki; jedynie opracowanie skoordynowanego tworzenia statystyk może umożliwić sporządzanie zharmonizowanych statystyk wiarygodnie, szybko, w sposób elastyczny oraz na poziomie szczegółowości odpowiadającym potrzebom Komisji i przedsiębiorstw.
(11) Dostosowanie sezonowe oraz obliczenie serii trendów cyklicznych dla danych krajowych są najlepiej przeprowadzane przez krajowe urzędy statystyczne; przekazanie do Komisji (Eurostat) sezonowo dostosowanych danych oraz serii trendów cyklicznych zwiększy spójność między danymi rozprowadzanymi w kraju oraz na poziomie międzynarodowym.
(12) Jednostki rodzaju działalności (JRD) odpowiadają jednemu lub więcej działom operacyjnym przedsiębiorstwa; aby JRD były dostrzegalne, system informacyjny przedsiębiorstwa musi mieć możliwość wykazania lub obliczenia dla każdej JRD co najmniej wartości produkcji, konsumpcji pośredniej, kosztów siły roboczej, nadwyżki operacyjnej i zatrudnienia oraz środków trwałych brutto; JRD objęta daną pozycją statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczych we Wspólnocie Europejskiej (NACE Rev.1) może produkować wyroby spoza jednorodnej grupy, z uwagi na związane z nimi drugorzędne działalności, których nie można oddzielnie zidentyfikować na podstawie dostępnych dokumentów księgowych; przedsiębiorstwo i JRD są tożsame, gdy niemożliwe jest dla przedsiębiorstwa wykazanie lub obliczenie informacji dotyczących wszystkich zmiennych wykazanych w tym wyszczególnieniu dla jednego lub więcej działów operacyjnych.
(13) Jakość danych statystycznych tworzonych w ramach wspólnotowego systemu musi być satysfakcjonująca, jakość ta, podobnie jak wiążące się z nią obciążenie, musi być porównywalna dla poszczególnych Państw Członkowskich, tym samym konieczne jest wspólne ustalenie kryteriów umożliwiających spełnienie takich wymagań; krótkoterminowe statystyki muszą być zgodne z wynikami przekazanymi na podstawie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [9].
(14) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [10] stanowi ramy odniesienia dla przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych, które obejmują dostęp do administracyjnych źródeł danych oraz poufność statystyczną.
(15) Niezbędne jest uproszczenie procedur administracyjnych dla przedsiębiorstw, w szczególności mniejszych przedsiębiorstw, włączając wspieranie nowych technologii w zakresie gromadzenia danych i tworzenia statystyk; wykorzystanie istniejących danych administracyjnych do celów statystycznych jest jednym ze środków mających na celu zmniejszenie obciążenia przedsiębiorstwa; jeżeli bezpośrednie zbieranie danych od przedsiębiorstw jest niezbędne do tworzenia statystyk, to metody i techniki muszą zapewniać rzetelność i aktualność danych, bez powodowania obciążenia zainteresowanych stron, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, nieproporcjonalnego do wyników, jakich użytkownicy wspomnianych statystyk mogą zasadnie oczekiwać.
(16) Niezbędne jest posiadanie ram prawnych wspólnych dla statystyki przedsiębiorstw dla wszystkich rodzajów i dziedzin działalności gospodarczej, obejmujących również działalność i dziedziny, dla których statystyk jeszcze nie opracowano; zakres statystyk, jakie mają być tworzone, można zdefiniować poprzez odniesienie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy systemu produkcyjnego we Wspólnocie [11] oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE Rev.1) [12].
(17) W celu umożliwienia dalszego wyjaśnienia zasad dotyczących zbierania i przetwarzania statystycznego danych oraz przetwarzania i przekazywania zmiennych konieczne jest przyznanie Komisji, wspomaganej przez Komitet ds. Programu Statystycznego, ustanowiony decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [13], uprawnień do przyjmowania środków w celu stosowanie niniejszego rozporządzenia.
(18) Przeprowadzone zostały konsultacje z Komitetem ds. Programu Statystycznego, zgodnie z art. 3 decyzji 89/382/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele ogólne
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnych ram dla przygotowywania krótkoterminowych statystyk Wspólnoty dotyczących cyklu koniunkturalnego.
2.
Statystyki zawierają informacje (zmienne) konieczne do zapewnienia jednolitej podstawy dla analizy krótkoterminowego rozwoju podaży i popytu, czynników produkcyjnych oraz cen.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszelkich działalności rynkowych w sekcjach C–K oraz M–O statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczych we Wspólnocie Europejskiej (NACE Rev.1) ustanowionej rozporządzeniem (EWG) nr 3037/90.
2.
Jednostki statystyczne należące do rodzajów wyszczególnionych w sekcji I Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 696/93 i zaklasyfikowane do jednej z działalności, określonych w ust. 1, objęte są zakresem niniejszego rozporządzenia.
Wykorzystanie poszczególnych jednostek do tworzenia statystyk zostało określone w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/98
z dnia 25 maja 1998 r.
w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwględniając projekt rozporządzenia przestawiony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu realizacji powierzonych zadań w zakresie wspólnej polityki transportowej, Komisja musi posiadać do swojej dyspozycji porównywalne, wiarygodne, zsynchronizowane, regularne i pełne dane statystyczne w sprawie skali i rozwoju transportu drogowego rzeczy pojazdami zarejestrowanymi we Wspólnocie oraz w sprawie stopnia wykorzystania pojazdów wykonujących te przewozy.
(2) Dyrektywa Rady 78/546/EWG z dnia 12 czerwca 1978 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy, jako część regionalnej statystyki [4], nie przewiduje przepisów dotyczących prowadzenia sprawozdań statystycznych w zakresie rodzajów transportu, które nie były dopuszczone w czasie przyjęcia tej dyrektywy; sprawozdania w odniesieniu do których przepisy zostały ustanowione przewidują różne informacje w zakresie krajowego i międzynarodowego transportu i nie zawierają informacji o zakresie wykorzystania pojazdów wykonujących ten transport.
(3) Opracowanie wyczerpujących regionalnych statystyk jest konieczne w odniesieniu do zarówno przewozu rzeczy, jak i kursów pojazdów.
(4) Właściwa jest zmiana systemu przewidzianego w dyrektywie 78/546/EWG w celu zapewnienia opisu pochodzenia regionalnego i przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego na tych samych podstawach, co transportu krajowego, i w celu zapewnienia powiązania między przewozem rzeczy i kursem pojazdów poprzez pomiar stopnia wykorzystania pojazdów wykonujących ten transport.
(5) Zgodnie z zasadą pomocniczości, tworzenie wspólnych standardów statystycznych pozwalających na stworzenie zharmonizowanych informacji może być skutecznie wykorzystywane tylko na poziomie wspólnotowym, dane zaś będą gromadzone w poszczególnych Państwach Członkowskich z upoważnienia organów i urzędów odpowiedzialnych za opracowywanie oficjalnych statystyk.
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [5] ustanawia struktury wyjściowe dla przepisów określonych w tym rozporządzeniu, w szczególności tych dotyczących dostępu do źródeł danych administracyjnych, efektywności pod względem kosztów dla dostępnych źródeł oraz poufności informacji statystycznych.
(7) Przekazywanie danych indywidualnych, które stały się anonimowe jest niezbędne, żeby oszacować całkowitą dokładność wyników.
(8) Konieczne jest zapewnienie, że informacje statystyczne są odpowiednio upowszechnione.
(9) W początkowym okresie Wspólnota będzie wspierała finansowo Państwa Członkowskie w realizacji niezbędnych działań.
(10) Właściwym jest zapewnienie uproszczonych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia i dostosowania go do postępu ekonomicznego i technicznego.
(11) Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony na podstawie dyrektywy 89/382/EWG, Euratom [6], udzielił konsultacji zgodnie z art. 3 niniejszej dyrektywy; wyraził pozytywną opinię co do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje statystyki Wspólnoty w sprawie transportu drogowego rzeczy wykonywanego drogowymi pojazdami transportu towarowego zarejestrowanymi w danym Państwie Członkowskim oraz w sprawie kursów wykonywanych przez te pojazdy.
2.
Rozporządzenia tego nie stosuje się do transportu drogowego rzeczy wykonywanego:
a) drogowymi pojazdami transportu towarowego których maksymalne dopuszczalne obciążenie lub wymiary przekraczają limity zwykle dopuszczane przez dane Państwo Członkowskie;
b) pojazdami rolniczymi, wojskowymi oraz pojazdami należącymi do jednostek administracji publicznej stopnia lokalnego lub centralnego, z wyłączeniem drogowych pojazdów transportu towarowego należących do przedsiębiorstw publicznych, w szczególności przedsiębiorstw kolejowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
- "transport drogowy rzeczy": każdy transport rzeczy wykonywany drogowymi pojazdami transportu rzeczy,
- "drogowy pojazd transportowy": pojazd drogowy, który jest wyposażony w silnik, który stanowi jego jedyny środek napędu, normalnie wykorzystywany do przewozu osób lub rzeczy w transporcie drogowym lub do ciągnięcia po drodze pojazdów wykorzystywanych do przewozu osób lub rzeczy,
- "pojazd drogowy przeznaczony do transportu rzeczy": pojazd drogowy przeznaczony wyłącznie lub głównie do przewozu rzeczy (samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa),
- "drogowy pojazd transportu rzeczy": każdy pojedynczy pojazd drogowy (samochód ciężarowy) lub zespół pojazdów drogowych, mianowicie pociąg drogowy (samochód ciężarowy z przyczepą) lub pojazd członowy (ciągnik z naczepą) przeznaczony do przewozu rzeczy,
- "samochód ciężarowy": sztywny pojazd drogowy przeznaczony wyłącznie lub głównie do przewozu rzeczy,
- "ciągnik siodłowy": drogowy pojazd silnikowy przeznaczony wyłącznie lub głównie do ciągnięcia innych pojazdów drogowych, które nie posiadają napędu własnego (przede wszystkim naczep),
- "przyczepa": drogowy pojazd do transportu rzeczy, przeznaczony do bycia ciągnionym przez inne pojazdy drogowe,
- "naczepa": drogowy pojazd do transportu rzeczy bez przedniej osi, zaprojektowany tak, że część pojazdu i znaczna część ładunku spoczywa na ciągniku siodłowym,
- "pojazd członowy": ciągnik siodłowy połączony z naczepą,
- "pociąg drogowy": drogowy pojazd transportu rzeczy połączony z przyczepą.
W tej kategorii mieszczą się również pojazdy członowe z kolejną przyczepą,
- "zarejestrowany": umieszczony w rejestrze pojazdów drogowych, prowadzonym przez oficjalny organ w Państwie Członkowskim, bez względu na to, czy rejestracja związana jest z wydaniem tablicy rejestracyjnej.
W przypadku przewozów wykonywanych zespołem pojazdów, mianowicie pociągiem drogowym (samochód ciężarowy z przyczepą) lub pojazdami członowymi (ciągnik siodłowy z naczepą), w których pojazd drogowy (samochód ciężarowy lub ciągnik siodłowy) i przyczepa lub naczepa są zarejestrowane w różnych państwach, cały pojazd jest uważany za zarejestrowany w kraju rejestracji pojazdu drogowego do transportu rzeczy,
- "ładowność": maksymalna masa towarów deklarowana jako dopuszczalna przez właściwe władze państwa rejestracji pojazdu.
Kiedy drogowy pojazd transportu rzeczy jest zespołem złożonym z samochodu ciężarowego i przyczepy, ładowność zespołu oznacza sumę ładowności samochodu ciężarowego i przyczepy,
- "maksymalna dopuszczalna masa": masa całkowita pojazdu (lub zespołu pojazdów) na postoju, gotowego do drogi oraz masa ładunku deklarowana jako dopuszczalna przez właściwe władze państwa rejestracji pojazdu,
- "Eurostat": departament Komisji odpowiedzialny za wykonywanie zadań spoczywających na tej instytucji w dziedzinie opracowywania statystyki Wspólnoty.
Artykuł 3
Gromadzenie danych
1.
Państwa Członkowskie opracowują dane statystyczne dotyczące następujących obszarów:
a) dane dotyczące pojazdów;
b) dane dotyczące kursu pojazdów;
c) dane dotyczące towarów.
2.
Zmienne statystyczne w każdym z tych obszarów, ich definicje i poziom klasyfikacji wykorzystywanej dla analiz są zawarte w załącznikach.
3.
Podczas określania metod wykorzystywanych do opracowywania danych statystycznych, Państwa Członkowskie powstrzymują się od przewidywania formalności na granicach między Państwami Członkowskimi.
4.
Dostosowanie charakterystyki gromadzenia danych i zawartość załączników są przyjęte zgodnie z procedurą opisaną w art. 10.
Artykuł 4
Dokładność wyników
Metody gromadzenia i przetwarzania danych są ustalone w taki sposób, aby wyniki statystyczne przekazane przez Państwa Członkowskie odpowiadały minimalnemu standardowi dokładności, biorąc pod uwagę charakterystykę struktury transportu drogowego w Państwach Członkowskich.
Standardy te są ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
Artykuł 5
Przekazywanie informacji do Eurosat
1.
Państwa Członkowskie przekazują co kwartał do Eurostat dane jednostkowe należycie zweryfikowane, odpowiadające zmiennym określonym w art. 3 i wymienione w załączniku A, bez wskazywania nazwy, adresu i numeru rejestracyjnego.
Taki przekaz zawiera, w miarę potrzeby, dane dotyczące poprzednich kwartałów, dla których przekazano dane tymczasowe.
2.
Ustalenia dotyczące przekazywania danych, do których odnosi się ust. 1, wraz z, o ile istnieją, tabelami statystycznymi utworzonymi na podstawie tych danych, są określane zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
3.
Przekazywanie jest wykonywane w terminie pięciu miesięcy od końca każdego kwartału obserwacji.
Pierwszy przekaz obejmuje pierwszy kwartał 1999 r.
4.
Podczas okresu przejściowego począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r. aż do daty określonej zgodnie z ust. 5, Państwo Członkowskie może wykorzystać uproszczone kodowanie zmiennych wymienionych w załączniku A, część A2, sekcja 3, 4, 8 i 9, i w części A3, sekcja 5 i 6.
Takie uproszczone kodowanie składa się z:
- dla transportu krajowego: kodowania zgodnego z załącznikiem G,
- dla transportu międzynarodowego: kodu dla każdego kraju.
5.
Data wygaśnięcia okresu przejściowego określonego w ust. 4 jest ustalona, zgodnie z procedurą określoną w art. 10, tak szybko jak techniczne warunki umożliwią działanie skutecznego systemu kodowania regionalnego, do wykorzystania zarówno w transporcie krajowym, jak i międzynarodowym, zgodnie z załącznikiem G, sekcja 1 i 2.
Artykuł 6
Upowszechnianie wyników
Przepisy dotyczące upowszechniania wyników statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy, łącznie ze strukturą i zawartością wyników, które mają być upowszechniane, ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
Artykuł 7
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie przesyłają do Eurostatu, nie później niż w dniu przekazania pierwszej kwartalnej informacji, sprawozdanie w sprawie metod wykorzystanych do opracowywania danych.
Państwa Członkowskie przekazują również szczegóły dotyczące jakichkolwiek znacznych zmian w metodach wykorzystywanych do gromadzenia danych.
2.
Państwa Członkowskie dostarczają do Eurostatu coroczne informacje na temat wielkości prób, współczynników braku odpowiedzi, i w formie odchylenia standardowego lub przedziału ufności, wiarygodności głównych wyników.
3.
Po trech latach gromadzenia danych, Komisja przesyła sprawozdanie do Parlamentu Europejskiego i do Rady na temat doświadczeń zdobytych podczas działań wykonanych stosownie do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Wkład finansowy
1.
Podczas pierwszych trzech lat wprowadzania przepisów dotyczących sprawozdań statystycznych na podstawie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie otrzymują wkład w postaci finansowej pomocy od Wspólnoty na pokrycie wydatków ponoszonych w związku z wykonywaniem związanych z tym działań.
2.
Wysokość środków przeznaczonych na powyższe działania jest ustalana w ramach corocznej procedury budżetowej.
3.
Władze budżetowe określają środki dostępne każdego roku.
4.
W sprawozdaniu określonym w art. 7 ust. 3, Komisja wskazuje na wykorzystanie funduszy wspólnotowych przeznaczonych na te działania.
Na podstawie sprawozdania określonego w art. 7 ust. 3 Komisja oceni, czy inne wkłady finansowe są konieczne w okresie kolejnych trzech lat.
Artykuł 9
Procedury wykonawcze
Wprowadza się odpowiednie procedury do wykonania niniejszego rozporządzenia, wraz ze środkami potrzebnymi do ich dostosowania do ekonomicznego i technicznego postępu, w taki sposób, aby nie pociągały nieproporcjonalnego wzrostu kosztów ponoszonych przez Państwa Członkowskie i/lub obciążające respondentów, zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
Takie procedury będą dotyczyć w szczególności:
- dostosowania charakterystycznych cech gromadzenia danych oraz zawartości załączników,
- wymogów dokładności,
- ustaleń dotyczących przekazywania danych do Eurostatu, wraz z, o ile istnieją, tabelami statystycznymi utworzonymi na podstawie tych danych,
- upowszechniania wyników,
- wyznaczenia daty wygaśnięcia okresu przejściowego określonego w art. 5 ust. 5 dla przekazywania zmiennych wymienionych w art. 5 ust. 4.
Artykuł 10
Procedura
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Programu Statystycznego, zwany dalej "komitetem".
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w czasie określonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności danej sprawy.
Opinia jest wydana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada ma podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże, jeżeli te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie zawiadamia o tym Radę.
W tym przypadku:
- Komisja wstrzymuje stosowanie środków na czas trzech miesięcy od zawiadomienia,
- Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 11
Dyrektywa 78/546/EWG
1.
Państwa Członkowskie dostarczają wyniki za lata 1997 i 1998 zgodnie z dyrektywą 78/546/EWG.
2.
Dyrektywa 78/546/EWG z dniem 1 stycznia 1999 r. traci moc.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie po upływie dwudziestu dni od daty jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1177/98
z dnia 5 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2629/97 w odniesieniu do stosowania kodu identyfikacji zwierząt przez Włochy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [1], w szczególności jego art. 10 lit. a), b) i c),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2629/97 [2] ustanawia szczegółowe zasady w odniesieniu do kolczyków, rejestrów i paszportów w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła;
w odniesieniu do kodu identyfikacji bydła wydaje się właściwe, aby wziąć pod uwagę trudności wskazane przez organy włoskie i zezwolić tym organom na użycie co najwyżej trzech znaków uzupełniających; istotne jest ustalenie, że wyżej wymienione znaki uzupełniające nie mogą tworzyć części kodu numerycznego;
rozporządzenie (WE) nr 2629/97 powinno dlatego zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2629/97 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W uzupełnieniu do informacji przewidzianej w ust. 1 właściwe centralne organy włoskie mogą wykorzystać co najwyżej trzy znaki uzupełniające.
Znaki uzupełniające nie tworzą części kodu numerycznego przewidzianego w ust. 2 lit. b)."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1191/98
z dnia 9 czerwca 1998 r.
w sprawie zmiany załączników I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90, ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r., ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1076/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać rifaksyminę i albendazol;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać ketaminę, chlorowodorek denaweryny, kortykotropinę i chlorek benzalkoniowy;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, EWWIS, Euratom) nr 1197/98
z dnia 5 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13 i 23,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Europejski Instytut Walutowy wydał opinię [3].
(2) Europejski Bank Centralny został już ustanowiony.
(3) Właściwe jest rozszerzenie stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich na warunkach i zgodnie z procedurą ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [4] i objęcie nim dochodów, wynagrodzeń i uposażeń członków Rady Prezesów i Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego oraz pracowników tego Banku; stosowanie tego podatku w odniesieniu do Europejskiego Instytutu Walutowego stanie się nieuzasadnione, gdy likwidacja tego Instytutu zostanie zakończona,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 12a rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 traci moc następnego dnia po zakończeniu likwidacji Europejskiego Instytutu Walutowego.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 dodaje się art. 12c w brzmieniu:
"Artykuł 12c
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do członków Rady Prezesów i Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego, członków personelu oraz osób, którym Bank wypłaca świadczenia emerytalne, ujętych w grupach określonych przez Radę w art. 16 akapit pierwszy Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w odniesieniu do dochodów, wynagrodzeń i uposażeń, rent inwalidzkich, emerytur oraz rent rodzinnych wypłacanych przez Bank."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 czerwca 1998 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, EWWIS, Euratom) nr 1198/98
z dnia 5 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie postanowienia art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i 23,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Europejski Instytut Walutowy wydał opinię [5].
(2) Europejski Bank Centralny został już ustanowiony.
(3) Właściwe jest rozszerzenie zastosowania rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 [6] i objęcie nim Europejskiego Banku Centralnego w celu zapewnienia, aby członkowie personelu Europejskiego Banku Centralnego mogli korzystać z takich samych przywilejów, immunitetów i udogodnień w odniesieniu do swoich obowiązków i funkcji oraz do swojej szczególnej sytuacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4a rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 traci moc następnego dnia po zakończeniu likwidacji Europejskiego Instytutu Walutowego.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 dodaje się art. 4c w brzmieniu:
"Artykuł 4c
Bez uszczerbku dla art. 23 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich w odniesieniu do członków Rady Prezesów oraz Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego przywileje i immunitety przewidziane w art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 Protokołu mają zastosowanie na tych samych warunkach i w tych samych granicach, jakie ustanowiono w art. 1, 2 i 3 niniejszego rozporządzenia, względem:
- personelu Europejskiego Banku Centralnego,
- osób otrzymujących renty inwalidzkie, emerytury i renty rodzinne wypłacane przez Europejski Bank Centralny."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 czerwca 1998 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1207/98
z dnia 10 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2196/95 [4], przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym; w związku z obecną sytuacją na rynku masła oraz z poziomem sprzedaży według przepisów tego rozporządzenia należy zmniejszyć kwotę pomocy;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 akapicie pierwszym rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 "139 ECU" zastępuje się "105 ECU".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1232/98
z dnia 17 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3696/93 w sprawie statystycznej klasyfikacji produktów według działalności (CPA) w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3696/93 z dnia 29 października 1993 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji produktów według działalności w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 5 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu sprostania wymogom statystyki we Wspólnocie, rozporządzenie (EWG) nr 3696/93 ustanowiło statystyczną klasyfikację produktów według działalności, zwaną dalej CPA;
zmiany dokonane w Zharmonizowanym Systemie oraz Nomenklaturze Scalonej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2448/95 z dnia 10 października 1995 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2], wymagają wprowadzenia drobnych zmian do CPA oraz dostosowania i wyjaśnienia tekstów;
po wprowadzeniu zmian do CPA konieczny będzie okres przejściowy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego, ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [3]
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3696/93 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Odniesienia do HS/CN uaktualnia się na podstawie wersji HS/CN z 1996 r.
Artykuł 3
1.
Krajowe klasyfikacje produktów oparte na CPA muszą zostać dostosowane najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r.
2.
Komisja może przedłużyć ten nieprzekraczalny termin na okres nieprzekraczający dwóch lat w przypadku konieczności dostosowania krajowych systemów statystycznych.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1239/98
z dnia 8 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 894/97 ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 2 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [4] stanowią, że Rada ma określić w świetle dostępnych opinii naukowych środki ochronne niezbędne do zapewnienia racjonalnej i odpowiedzialnej eksploatacji — w oparciu o zasadę równowagi i trwałości — żywych zasobów morza, z uwzględnieniem między innymi oddziaływania połowów na morski ekosystem; w tym celu Rada może przyjąć środki techniczne dotyczące sprzętu połowowego i metod jego stosowania.
(2) Konieczne jest ustalenie zasad i niektórych przepisów na poziomie wspólnotowym w taki sposób, aby Państwa Członkowskie mogły zapewnić zarządzanie działalnością połowową prowadzoną przez statki pływające pod ich banderą lub w ramach ich jurysdykcji.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 894/97 [5] reguluje połowy przy użyciu pławnic.
(4) Jeśli chodzi o nakład połowowy, w odniesieniu do działalności połowowej z wykorzystaniem pławnic zanotowano w przeszłości szybki wzrost; niekontrolowana ekspansja tej działalności mogłaby obecnie zwiększyć ryzyko nadmiernego wzrostu nakładu połowowego w odniesieniu do gatunków docelowych.
(5) Artykuł 130r ust. 2 Traktatu ustala zasadę, zgodnie z którą wszystkie środki wspólnotowe muszą uwzględniać wymagania ochrony środowiska naturalnego w duchu ostrożności.
(6) Zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty dotyczącymi przyczyniania się do zachowania i zarządzania biologicznymi zasobami oceanów konieczne jest ścisłe uregulowanie wszelkiej ekspansji połowów prowadzonej przez statki wspólnotowe przy użyciu pławnic.
(7) Niezbędne są ograniczenia długości pławnic.
(8) Połowy przy użyciu pławnic tuńczyka, włócznika i niektórych innych gatunków powodują przyłów i ryzyko dla populacji gatunków innych niż gatunki docelowe.
(9) Ze względu na ryzyko niekontrolowanej ekspansji nakładu połowowego i brak wystarczającej selektywności pławnic ich stosowanie powinno być zabronione przy połowach tuńczyka, włócznika i niektórych innych gatunków; zmiany powinny zostać szybko wprowadzone w celu uniknięcia ryzyka ekologicznego.
(10) Statki wspólnotowe, które odławiały te gatunki przy pomocy pławnic, podlegają ograniczeniom ekonomicznym wymagającym okresu na przestawienie; połowy przy użyciu pławnic prowadzone przez te statki powinny być dozwolone do dnia 31 grudnia 2001 r.
(11) Techniczne środki ochronne w odniesieniu do połowów na Morzu Bałtyckim są ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 88/98 [6].
(12) Połowy przy użyciu pławnic powinny mieć miejsce tylko w warunkach, gdy ich stosowanie może być i rzeczywiście jest kontrolowane.
(13) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiające szczegółowe zasady dla zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie [7] nie obejmuje wszystkich połowów przy użyciu pławnic; przepisy ogólne rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli stosowany we wspólnej polityce rybołówstwa [8] w zakresie dzienników połowowych i deklaracji wyładunkowych nie będą stosować się do Morza Śródziemnego do dnia 1 stycznia 1999 r.
(14) W związku z tym kontrolowanie połowów przy użyciu pławnic sprawia szczególne trudności; należy ustalić szczególne przepisy dotyczące tych połowów.
(15) Skutki połowów przy użyciu pławnic muszą być poddawane stałej ocenie; należy więc gromadzić niezbędne dane.
(16) Dane z dzienników połowowych muszą być weryfikowane w odniesieniu do wielkości wyładunków, w których zakresie musi być możliwa efektywna kontrola.
(17) Państwa Członkowskie muszą dostarczać Komisji niektórych informacji niezbędnych do nadzoru na poziomie wspólnotowym kontroli, które przeprowadzają.
(18) Wszelkie uchybienie przepisom niniejszego rozporządzenia powinno podlegać sankcjom nakładanym przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2847/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 894/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Żaden statek nie może posiadać na pokładzie ani używać przy połowach jednej lub więcej pławnic, których indywidualna lub całkowita długość przekracza 2,5 km.
Artykuł 11a
1.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. żaden statek nie może przetrzymywać na pokładzie lub używać do połowów jednej lub więcej pławnic przeznaczonych do odławiania gatunków wymienionych w załączniku VIII.
2.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. zabrania się wyładowywania gatunków wymienionych w załączniku VIII, które zostały odłowione przy użyciu pławnic.
3.
Do dnia 31 grudnia 2001 r. statek może przetrzymywać na pokładzie — lub używać do połowów — jedną lub więcej pławnic określonych w ust. 1 po uzyskaniu zezwolenia właściwych władz Państwa Członkowskiego bandery.
W 1998 r. maksymalna liczba statków, które mogą uzyskać zezwolenie Państwa Członkowskiego do przetrzymywania na pokładzie lub używania do połowów jednej lub więcej pławnic, nie może przekroczyć 60 % statków rybackich, które używały jednej lub więcej pławnic w okresie 1995-1997 r.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w odniesieniu do każdego gatunku docelowego do 30 kwietnia każdego roku wykaz statków posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie rybołówstwa przy użyciu pławnic określonych w ust. 3; w odniesieniu do roku 1998 informacja jest wysyłana nie później niż do dnia 31 lipca 1998 r.
Artykuł 11b
1.
Wszystkie statki rybackie używające jednej lub więcej pławnic przeznaczonych do odłowu gatunków wymienionych w załączniku VIII prowadzą działania pod następującymi warunkami:
- podczas połowów statek jest obowiązany utrzymywać sieci pod stałą obserwacją wzrokową,
- radarowe boje pływające powinny być umocowane do każdego końca sieci w taki sposób, aby jej pozycja mogła być w każdej chwili określona.
Boje powinny być oznaczone na stałe literą(-ami) i numerem statku, do którego należą.
2.
Kapitan statku rybackiego używającego jednej lub więcej pławnic określonych w ust. 1 prowadzi dziennik połowowy, w którym obowiązany jest odnotowywać codziennie następujące informacje:
- całkowitą długość sieci na pokładzie,
- całkowitą długość sieci używanych w każdej operacji połowowej,
- ilość każdego gatunku odłowioną podczas każdej operacji połowowej, włącznie z przyłowem i odrzutem do morza, w szczególności waleni, gadów i ptaków morskich,
- ilość każdego gatunku trzymaną na pokładzie,
- datę i pozycje tych połowów.
3.
Każdy kapitan określony w ust. 2 przedkłada właściwym władzom Państwa Członkowskiego deklarację wyładunkową, podającą przynajmniej wyładowane ilości każdego gatunku oraz daty i strefy połowów.
4.
Kapitan statku rybackiego używającego jednej lub więcej pławnic określonych w ust. 1, który chce skorzystać z miejsca wyładunku w Państwie Członkowskim, powiadamia właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, co najmniej dwie godziny przed przybyciem do portu, o planowanym miejscu wyładunku i czasie przybycia.
5.
Wszystkie statki rybackie używające jednej lub więcej pławnic określonych w ust. 1 przechowują na pokładzie uprzednie zezwolenie na połowy wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego bandery.
6.
W przypadku uchybienia przepisom art. 11 i 11a oraz niniejszego artykułu właściwe władze podejmują odpowiednie środki w odniesieniu do danych statków, zgodnie z art. 31 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93,
Artykuł 11c
Z wyjątkiem wód objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 88/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund [9] oraz bez względu na art. 1 ust. 1, art. 11, 11a i 11b stosuje się na wszystkich wodach będących pod jurysdykcją i władzą Państw Członkowskich, a poza tymi wodami stosuje się do wspólnotowych statków rybackich.";
2) tekst załączony do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik VIII.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1264/98
z dnia 17 czerwca 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1048/98[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3];
wydział nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydał w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego opinii odnośnie do produktów umieszczonych w załączonej tabeli pod nr 2, 4, 6 i 7;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego w odniesieniu do produktów nr 1, 3 i 5,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/98
z dnia 18 czerwca 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja i Portugalia przekazały Komisji wnioski w sprawie rejestracji niektórych nazw jako oznaczenia geograficzne lub nazwy pochodzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności że zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała żadnej deklaracji sprzeciwu, zgodnie z art. 7 rozporządzenia;
w rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficzne;
załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 195/98 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje do Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1266/98
z dnia 18 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 996/97 w sprawie otwarcia i zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych objętych kodem CN 0206 29 91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6[1], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/97[2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 260/98[3], ustanawia szczegółowe zasady stosowania kontyngentu na przywóz 1500 ton mrożonych cienkich przepon przez okres wieloletni; należy określić sposób wypełniania certyfikatów autentyczności oraz uzupełnić wpisy wprowadzane w pozwoleniach na przywóz;
niektóre kryteria klasyfikacji przyszłych podmiotów gospodarczych należy wyjaśnić i zharmonizować zgodnie z kryteriami dotyczącymi innych systemów przywozu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 996/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przywóz ilości mięsa, określonych w art. 1 ust. 3, podlega obowiązkowi okazania pozwolenia na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz oraz same pozwolenia zawierają następujące wpisy:
a) w sekcji 8, kraj pochodzenia;
b) w sekcji 20 co najmniej jeden z następujących wpisów:
- Músculos del diafragma y delgados [Reglamento (CE) n° 996/97]
- Mellemgulv (forordning (EF) nr 996/97)
- Saumfleisch (Verordnung (EG) Nr 996/97)
- [ () .
996/97]
- Thin skirt (Regulation (WE) No 996/97)
- Hampe [rglement (CE) n° 996/97]
- Pezzi detti "hampes" [regolamento (CE) n. 996/97]
- Omloop (Verordening (EG) nr 996/97)
- Diafragma [Regulamento (CE) n 996/97]
- Kuveliha (asetus (EY) N:o 996/97)
- Mellangärde (förordning (EG) nr 996/97).
3.
Pozwolenia na przywóz wygasają w dniu 30 czerwca następującym po dniu ich wydania.";
2) w art. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Oryginał i jego kopie mogą być sporządzone przy użyciu maszyny do pisania lub ręcznie.
W tym drugim przypadku muszą być wypełnione czarnym atramentem, drukowanymi literami";
3) w art. 5 ust. 3 skreśla się wyrazy: "określone w art. 11 ust. 1";
4) w art. 7 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) wnioskodawcy o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w chwili składania wniosku muszą udowodnić w sposób zadowalający właściwe organy zainteresowanego Państwa Członkowskiego, że co najmniej raz w ciągu ostatnich 12 miesięcy uczestniczyły w obrocie wołowiną i cielęciną z państwami trzecimi; podmioty te muszą być zarejestrowane w kraju do celów podatku VAT.";
5) w art. 7 uchyla się lit. c) i d).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1279/98
z dnia 19 czerwca 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3066/95 dla Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej, Republiki Bułgarii oraz Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3066/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako autonomicznego środka o charakterze przejściowym, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3066/95 przewiduje otwarcie obniżonych kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę; należy przyjąć szczegółowe zasady stosowania tych kontyngentów w kontekście wieloletnim; w tym celu podstawą powinny być przepisy ustanawiane co roku dla tych kontyngentów;
w celu zapewnienia przywozu ustalonych ilości towarów w sposób uporządkowany powinny być one rozłożone na poszczególne okresy;
należy przyjąć przepisy regulujące zarządzanie uzgodnieniami za pomocą pozwoleń na przywóz; w tym celu należy w szczególności ustanowić zasady składania wniosków oraz sposoby zamieszczania informacji we wnioskach i pozwoleniach, nie naruszając niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1044/98 [4] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 759/98 [6]; należy też ustalić, że pozwolenia są wydawane po upływie terminu do rozpatrzenia wniosku oraz, w odpowiednich przypadkach, po zastosowaniu jednolitej obniżki procentowej;
z uwagi na ryzyko spekulacji związane z uzgodnieniami dotyczącymi sektora mięsa wołowego i cielęciny należy określić jasne warunki przyznawania kontyngentów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w ramach kontyngentów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 3066/95, podlega obowiązkowi okazania pozwolenia na przywóz.
Ilości produktów przywożonych w ciągu roku na podstawie tych uzgodnień oraz stawka obniżenia cła, ustalonego przez Wspólną Taryfę Celną, wymienione są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Ilości określone w art. 1 dla każdego z okresów wymienionych w załączniku I podzielone są w następujący sposób:
- 25 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września,
- 25 % w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia,
- 25 % w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca,
- 25 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca.
Jeżeli w okresie otwarcia kontyngentu ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz, złożonymi w odniesieniu do pierwszej, drugiej lub trzeciej transzy wyszczególnionej w akapicie pierwszym, są niższe niż ilości dostępne, pozostające ilości dodaje się do ilości dostępnych w ramach następnej transzy.
Artykuł 3
1.
W celu dostępu do kontyngentu taryfowego:
a) składający wniosek o pozwolenie na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w momencie składania wniosku muszą wykazać w sposóbzadowalający właściwym władzom danego Państwa Członkowskiego, że choć razw ciągu ostatnich 12 miesięcy prowadziły handel wołowiną i cielęciną z państwami trzecimi; podmioty te muszą być wpisane do krajowego rejestru VAT.
b) wnioski o pozwolenia mogą być składane jedynie w tym Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany;
c) wnioski o pozwolenia dla każdej z grup produktów wymienionych w załączniku I odnoszą się do minimum 15 ton wagi produktu, nie przekraczając ilości dostępnej określonej w art. 2.
"Grupa produktów" oznacza produkty pochodzące z jednego tylko z państw wymienionych w załączniku I; grupa produktów obejmuje produkty odpowiadające kodom CN 0201 i 0202 lub 16025031 i 16025039;
d) pole 8 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia zawiera oznaczenie kraju pochodzenia; pozwolenie pociąga za sobą obowiązek przywozu ze wskazanego kraju;
e) pole 20 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia zawiera co najmniej jeden z poniższych wpisów:
- Reglamento (CE) no 1279/98
- Forordning (EF) nr 1279/98
- Verordnung (EG) Nr 1279/98
- Κανονισμός (EK) αρφ.
1279/98
- Regulation (EC) No 1279/98
- Règlement (CE) no 1279/98
- Regolamento (CE) n. 1279/98
- Verordening (EG) nr 1279/98
- Regulamento (CE) n.o.
1279/98
- Asetus (EY) N:o 1279/98
- Förordning (EG) nr 1279/98.
2.
Nie naruszając art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, pole 16 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia zawiera jedną z następujących grup kodów CN:
- 0201 i 0202,
- 16025031 i 16025039.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenia można składać wyłącznie w ciągu pierwszych 10 dni każdego z okresów określonych w art. 2.
2.
Każdy z wnioskodawców może złożyć tylko jeden wniosek dotyczący produktów tej samej grupy.
W przypadku gdy wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek dotyczący produktów tej samej grupy, wszystkie jego wnioski dotyczące produktów tej samej grupy pozostają nierozpatrzone.
3.
W ciągu pięciu dni roboczych od upływu terminu składania wniosków Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o wnioskach złożonych w odniesieniu do ilości dostępnych.
Zawiadomienie takie zawiera listę wnioskodawców, wraz ze wskazaniem wnioskowanej ilości wg kodu CN i kraju pochodzenia produktów.
Zawiadomienia, także zawiadomienia "zerowe", przekazuje się teleksem lub faksem, korzystając ze wzoru z załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
4.
Komisja decyduje, jaki odsetek wnioskowanych ilości może być przyznany.
Jeśli ilości wnioskowane przewyższają ilości dostępne, Komisja ustala jednolitą obniżkę procentową wnioskowanych ilości.
5.
Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosków przez Komisję pozwolenia wydaje się tak szybko, jak to możliwe.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 i (WE) nr 1445/95.
2.
Pozwolenia na przywóz, wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia, są ważne przez 90 dni od daty ich rzeczywistego wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Jednakże wszystkie pozwolenia tracą ważność po dniu 30 czerwca następującym po dniu ich wydania.
3.
Pozwolenia zachowują ważność na obszarze całej Wspólnoty.
Artykuł 6
Produkty zostają dopuszczone do swobodnego obrotu po przedstawieniu świadectwa przewozowego EUR 1 wydanego przez kraj wywozu zgodnie z protokołem 4 Układu Europejskiego zawartego z tym państwem lub oświadczenia eksportera sporządzonego zgodnie z tym protokołem.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1285/98
z dnia 22 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2123/89 ustanawiające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2123/89 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 532/96 [4], ustanowiło wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie;
w Irlandii, Luksemburgu i Hiszpanii nastąpiła zmiana reprezentatywnych rynków; wskutek tego należy zmienić wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie podany w załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2123/89;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2123/89 wprowadza się następujące zmiany:
1. punkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Następująca grupa centrów notowań: Ebro (Saragossa), Mercolleida (Lleida), Campillos (Málaga), Segovia, Segura (Murcia), Silleda (Pontevedra)
i następująca grupa rynków: Alhama (Murcia), Barcelona, Binefar (Huesca), Burgos, Calamocha (Teruel), Mollerussa (Lleida), Pamplona, Porriño (Pontevedra), Segovia, Sierra de Yeguas (Málaga), Valdepeñas (Ciudad Real)."
2. punkt 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Następująca grupa rynków: Rooskey, Waterford, Tralee i Mitchelstown."
3. punkt 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Następujący rynek: Esch."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1298/98
z dnia 23 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 577/97 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określające normy dla tłuszczów do smarowania [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii oraz Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 577/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 623/98 [4], przewiduje okres pozwalający na zdobycie doświadczenia w stosowaniu metody sprawdzania deklaracji zawartości tłuszczu, opisanej w załączniku II, przed jej stosowaniem;
aby umożliwić bardziej szczegółowe badanie efektywności metody w świetle trudności w jej wprowadzaniu, zgłaszanych przez podmioty gospodarcze, datę, od której ta metoda ma być stosowana, należy odroczyć;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 577/97 wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2 ust. 3 datę "1 lipca 1998 r." zastępuje się datą "1 stycznia 1999 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1340/98
z dnia 24 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3290/94 w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 3290/94 upoważnia Komisję do przyjęcia środków koniecznych do ułatwienia przejścia od przepisów obowiązujących przed wdrożeniem wyników negocjacji odbywających się w ramach Rundy Urugwajskiej do przepisów wynikających z dostosowania prawodawstwa w zakresie rolnictwa zawartego w wyżej określonym rozporządzeniu; wyżej określone środki przejściowe mogą być przyjmowane jedynie do 30 czerwca 1998 r. i nie mogą obowiązywać po przekroczeniu tego terminu, niektóre zagadnienia, które są obecnie regulowane przez środki przejściowe nie mogą być ostatecznie rozstrzygnięte przed upływem wyżej określonego terminu; powyższe zagadnienia dotyczą w szczególności określonych porozumień zawartych z państwami trzecimi; wobec powyższego istnieje konieczność przedłużenia o jeden rok okresu, w którym Komisja może zastosować środki przejściowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3290/94 datę "30 czerwca 1998 r." zastępuje się datą "30 czerwca 1999 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1367/98
z dnia 29 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 z dnia 14 stycznia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozów z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1488/97 [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zastrzega, że produkty przywożone z państwa trzeciego mogą być wprowadzone do obrotu jedynie wówczas, gdy pochodzą one z państwa trzeciego, figurującego w wykazie sporządzonym zgodnie z warunkami ustalonymi w ust. 2 tego artykułu; wykaz taki przedstawiono w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 314/97 [4];
do wykazu określonego w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2092/91, rozporządzenie (WE) nr 314/97 włączyło Węgry i Szwajcarię na okres do dnia 30 czerwca 1998 r., w celu szczegółowego zbadania w tym czasie pewnych aspektów, dotyczących wprowadzania w życie w tych państwach przepisów równoważnych do ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2092/91;
podczas przeprowadzonej przez Komisję kontroli na miejscu potwierdzono skuteczne wprowadzanie w życie na Węgrzech przepisów równoważnych do ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91;
Szwajcaria upoważniła nową jednostkę kontrolującą do przeprowadzania inspekcji wymaganych przez zarządzenie dotyczące rolnictwa ekologicznego;
w celu odpowiedniego funkcjonowania procedury, dla każdego państwa trzeciego należy ustalić jednostki odpowiedzialne za wydawanie świadectw kontroli określonych w art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91;
Australia poinformowała o zmianach w swojej procedurze kontrolnej; kontrole podmiotów gospodarczych w Australii są obecnie przeprowadzane przez prywatne jednostki kontrolujące, nadzorowane przez organ publiczny;
Izrael potwierdził, że kontrola i wystawianie świadectw produktów ekologicznych będą przeprowadzane przez Ministerstwo Rolnictwa;
sprawdzenie informacji przedłożonych przez powyższe państwa trzecie doprowadziła do wniosku, że wymogi w tych państwach są równoważne do wymogów wynikających z legislacji wspólnotowej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu, określoną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1396/98
z dnia 30 czerwca 1998 r.
ustanawiające procedury w celu stosowania w sektorze mięsa drobiowego rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98 w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 3010/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 779/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3010/95 [1], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [3], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 25 lutego 1998 r. w sprawie systemu handlu produktami rolnymi [4] ustanawia system preferencji mających zastosowanie w przywozie do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji;
rozporządzenie (WE) nr 779/98 otwiera, począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r., nowe roczne kontyngenty taryfowe na niektóre produkty drobiowe; kontyngenty mają być stosowane przez czas nieokreślony;
należy przyjąć przepisy regulujące zarządzanie wyżej wymienionymi uzgodnieniami, za pomocą pozwoleń na przywóz; w tym celu, nie naruszając art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1998 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1044/98 [6], należy ustanowić szczegółowe zasady składania wniosków oraz dotyczące szczegółowych danych, które powinny być zawarte we wnioskach i pozwoleniach; ponadto należy przyjąć przepisy dla pozwoleń wydawanych po okresie rozpatrywania, stosujące, w razie konieczności, jednorazową stawkę akceptacyjną;
w celu zapewnienia regularnych przywozów ilości ustanowione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia powinny być rozłożone na cały rok;
w celu zagwarantowania prawidłowego administrowania systemem należy ustalić zabezpieczenie dla pozwoleń na przywóz w ramach wspomnianego systemu w wysokości 2 ECU za 100 kilogramów; z uwagi na ryzyko spekulacji związane z systemem w sektorze mięsa drobiowego należy ustanowić dokładne zasady regulujące dostęp podmiotów gospodarczych do wspomnianego systemu;
należy zwrócić uwagę podmiotom gospodarczym na fakt, że pozwolenia mogą być stosowane wyłącznie wobec produktów, które spełniają wszystkie wymogi weterynaryjne obowiązujące we Wspólnocie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wszelkie przywozy do Wspólnoty produktów z grup określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w ramach uzgodnień przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 779/98 wymagają okazania pozwolenia na przywóz.
Ilości produktów, do których stosuje się wspomniane wyżej uzgodnienia oraz stawki celne wymienione są w załączniku I.
Artykuł 2
Kontyngenty określone w art. 1 rozłożone są w następujący sposób:
- 25 % w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca,
- 25 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca,
- 25 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września,
- 25 % w okresie od dnia1 października do dnia 31 grudnia.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz przewidziane w art. 1 podlegają następującym zasadom:
a) wnioskodawcy o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w czasie składania wniosków mogą wykazać w sposób zadowalający właściwe władze Państw Członkowskich, że dokonały przywozu lub wywozu nie mniej niż 50 ton produktów objętychrozporządzeniem (EWG) nr 2777/75 w każdym z dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym składany jest wniosek o pozwolenie.
Jednakże system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego lub restauracji sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym;
b) wniosek o wydanie zezwolenia może odnosić się tylko do jednej grupy określonej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia; może jednak obejmować kilka produktów oznaczonych różnymi kodami CN.
W takich przypadkach wszystkie kody CN należy wskazać w sekcji 16, a ich opisy w sekcji 15.
Wniosek o wydanie pozwolenia musi dotyczyć co najmniej jednej tony, do co najwyżej 10 % ilości dostępnej dla danej grupy oraz okresów czasu wyszczególnionych w art. 2;
c) sekcja 8 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia wskazuje kraj pochodzenia; pozwolenie pociąga za sobą obowiązek przywozu ze wskazanego kraju;
d) sekcja 20 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia zawiera jeden z następujących wpisów:
- Reglamento (CE) no 1396/98
- Forordning (EF) nr. 1396/98
- Verordnung (EG) Nr. 1396/98
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1396/98
- Regulation (EC) No 1396/98
- Règlement (CE) no 1396/98
- Regolamento (CE) n. 1396/98
- Verordening (EG) nr. 1396/98
- Regulamento (CE) n.o 1396/98
- Asetus (EY) N:o 1396/98
- Förordning (EG) nr 1396/98;
e) sekcja 24 pozwolenia zawiera jeden z następujących wpisów:
cło WTC jak przewidziano w:
- Reglamento (CE) no 1396/98
- Forordning (EF) nr. 1396/98
- Verordnung (EG) Nr. 1396/98
- Κανονισμό (ΕΚ) αριθ.
1396/98
- Regulation (EC) No 1396/98
- Règlement (CE) no 1396/98
- Regolamento (CE) n. 1396/98
- Verordening (EG) nr. 1396/98
- Regulamento (CE) n.o 1396/98
- Asetus (EY) N:o 1396/98
- Förordning (EG) nr 1396/98.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane jedynie w ciągu dziesięciu dni z każdego z okresów wyszczególnionych w art. 2.
Jednakże dla ilości dostępnych przez pierwsze trzy okresy w 1998 r. określone w art. 2 wnioski o pozwolenia mogą być składane jedynie w ciągu pierwszych dziesięciu dni lipca 1998 r.
2.
Wnioski o pozwolenia rozpatruje się tylko wtedy, gdy wnioskodawca oświadczy na piśmie, że nie złożył i zobowiązuje się do nieskładania w bieżącym okresie wniosków dotyczących tej samej grupy w Państwie Członkowskim, w którym wniosek jest składany, ani w innych Państwach Członkowskich.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek dotyczący produktów tej samej grupy wszystkie jego wnioski pozostają nierozpatrzone.
3.
Z wnioskami o pozwolenie na przywóz dla wszystkich produktów określonych w art. 1 składa się zabezpieczenie w wysokości 20 ECU za 100 kilogramów.
4.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o wnioskach złożonych dla każdego z produktów w grupie.
Zawiadomienie takie zawiera listę wnioskodawców oraz zestawienie wnioskowanych ilości produktów w grupie.
Wszystkie zawiadomienia, włączając niewymieniające żadnych wnioskodawców ani ilości, przekazuje się teleksem lub faksem w ustalonym dniu roboczym, korzystając ze wzoru z załącznika II do niniejszego rozporządzenia w przypadkach, gdy nie ma złożonych żadnych wniosków, oraz ze wzoru z załączników II i III w przypadkach, gdy złożono wnioski.
5.
Komisja decyduje możliwie jak najszybciej o tym, jaki zakres ilości może zostać przyznany w odniesieniu do wniosków określonych w art. 3.
Jeżeli ilości, na które złożone zostały wnioski o pozwolenie, przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala jednorazową stawkę akceptacyjną, będącą odsetkiem wnioskowanych ilości.
Jeśli całkowita ilość, na którą składano wnioski, jest mniejsza niż ilość dostępna, Komisja obliczy pozostałą ilość, która zostanie dodana do ilości dostępnej w następnym okresie.
6.
Pozwolenia są wydawane możliwie jak najszybciej po podjęciu decyzji przez Komisję.
7.
Pozwolenia mogą być stosowane tylko wobec towarów odpowiadających wszystkim wymogom weterynaryjnym obowiązującym we Wspólnocie.
Artykuł 5
Do celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich faktycznego wydania.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są nieprzenoszalne.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 3719/88.
Jednakże nie naruszając art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilość przywożona w ramach niniejszego rozporządzenia nie może przekraczać ilości podanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. Odpowiednio w sekcji 19 pozwolenia wprowadza się wartość "0".
Artykuł 7
Przywożone produkty są dopuszczone do swobodnego obrotu po okazaniu świadectwa przewozowego EUR1 wydanego przez kraj wywozu zgodnie z protokołem 3 załączonym do decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1400/98
z dnia 30 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2235/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania pomocy w odniesieniu do konsumpcji przetworów mlecznych ze świeżego mleka na Wyspach Kanaryjskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2348/96 [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2235/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [4], przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do spożycia przez ludzi przetworów mlecznych ze świeżego mleka krowiego, wyprodukowanych na Wyspach Kanaryjskich, w granicach wymagań odnoszących się do spożycia na tych wyspach; z uwagi na zmianę lokalnych przyzwyczajeń konsumpcyjnych w kierunku produktów wyprodukowanych z bardziej odtłuszczonego mleka oraz na wniosek władz hiszpańskich należy zmienić wykaz produktów ze świeżego mleka, ustanowiony w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2235/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2235/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1406/98
z dnia 1 lipca 1998 r.
uchylające środki ustanowione w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 703/98 zawieszającego niektóre koncesje ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 3066/95 ustanawiającym niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidującym dostosowanie, jako środek autonomiczny i przejściowy, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 703/98 z dnia 17 marca 1998 r. zawieszające niektóre koncesje ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 3066/95 ustanawiającym niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidującym dostosowanie, jako środek autonomiczny i przejściowy, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], w szczególności jego art. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 3066/95 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97 [3], ustanawia niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne oraz przewiduje dostosowanie, jako środek autonomiczny i przejściowy, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układach Europejskich w celu uwzględnienia Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej;
w celu ochrony wspólnotowych interesów handlowych po jednostronnym podwyższeniu przez Republikę Czeską ceł przywozowych na niektóre produkty rolne pochodzące ze Wspólnoty rozporządzenie (WE) nr 703/98 autonomicznie zawiesiło w równoważny sposób niektóre koncesje ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 3066/95;
Republika Czeska uchyliła obecnie cła przywozowe na niektóre produkty rolne, co przywróciło obowiązywanie zasady wzajemności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym środki ustanowione w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 703/98 zostają uchylone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1434/98
z dnia 29 czerwca 1998 r.
określające warunki wyładunku śledzia do celów przemysłowych innych niż bezpośrednie spożycie przez ludzi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
u podstaw rozporządzenia Rady (EWG) nr 2115/77 z dnia 27 września 1977 r. zakazującego bezpośredniego połowu i wyładunku śledzia do celów przemysłowych innych niż spożycie przez ludzi [3] legła sytuacja nadmiernej eksploatacji, która nie ma już obecnie miejsca w wielu obszarach geograficznych;
zasoby śledzia w Morzu Bałtyckim, Bełtach i Sundzie nie są obecnie zagrożone; lepsze wykorzystanie ekonomiczne tych zasobów pozwala na ich eksploatację w celach innych niż bezpośrednie spożycie przez ludzi; nie jest konieczne ograniczanie celów przemysłowych, dla których dokonuje się wyładunków ryb pochodzących z tych zasobów;
przemysłowe połowy śledzia w Morzu Bałtyckim mogą spowodować znaczne przyłowy młodego dorsza; połowy te nie powinny zatem być dozwolone na obszarach obfitego występowania młodego dorsza;
stan zasobów śledzia w Morzu Północnym, cieśninach Skagerrak i Kattegat jest bardzo niepokojący;
w odniesieniu do innych zasobów śledzia w Atlantyku północno-wschodnim obecna praktyka połowowa, tj. połowy w celu spożycia przez ludzi dają wystarczająco wysoki poziom eksploatacji; dlatego też nie należy wprowadzać zmian w praktyce połowowej na tych zasobach;
należy ograniczyć dodatkowe przyłowy śledzia w ramach połowów przemysłowych nastawionych na inne gatunki; przyłowy dokonywane w tych granicach mogą być wykorzystane do celów przemysłowych;
rozporządzenie Rady (EWG) 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [4] przewiduje satelitarny monitoring statków uczestniczących w połowach do celów przemysłowych, od dnia 1 lipca 1998 r.;
rozporządzenie Rady (WE) 88/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiające niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund [5] określa warunki połowu śledzia w tych wodach;
rozporządzenie Rady (WE) 894/97 z dnia 29 kwietnia 1997 r. ustanawiające niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych [6] określa warunki przechowywania na pokładzie i wyładunku śledzia złowionego w regionach 1 i 2 przy użyciu narzędzi połowowych używanych obecnie do połowów w celach przemysłowych innych niż spożycie przez ludzi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje wód:
Region 1:
Wszystkie wody znajdujące się na północ i na zachód od linii, która przebiega z punktu leżącego na 48o szerokości północnej i 18o długości zachodniej i następnie na północ do 60o szerokości północnej i następnie na wschód do 5o długości zachodniej, następnie na północ do 60o 30′ szerokości północnej i następnie na wschód do 4o długości zachodniej, następnie na północ do 64o szerokości północnej, następnie na wschód do wybrzeża Norwegii.
Region 2:
Wszystkie wody znajdujące się na północ od 48o szerokości północnej z wyłączeniem wód regionu 1 i rejonów ICES IIIb, IIIc i IIId.
Region 3:
Wszystkie wody odpowiadające podobszarom ICES VIII i IX.
2.
Rejony ICES IIIb, IIIc i IIId z podziałem na 11 podrejonów ponumerowanych 22-32 są opisane w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 88/98.
Artykuł 2
1.
Śledzie złowione podczas połowów:
- w regionach 1 i 2 przy użyciu sieci o minimalnym rozmiarze oczek poniżej 32 mm, lub
- w regionie 3 przy użyciu sieci o minimalnym rozmiarze oczek poniżej 40 mm
nie mogą być przechowywane na pokładzie, chyba że:
i) zostały złowione w podobszarze ICES IV, stanowią mieszankę śledzia i innych gatunków, nie są posortowane i śledź stanowi nie więcej niż 20 % całkowitej wagi łącznej śledzia i innych gatunków złowionych przy użyciu takich narzędzi połowowych i przechowywanych na pokładzie, lub
ii) zostały złowione w rejonie ICES IIIa, stanowią mieszankę śledzia i szprota, nie są posortowane i śledź stanowi nie więcej niż 10 % całkowitej wagi łącznej śledzia i szprota złowionych przy użyciu takich narzędzi połowowych i przechowywanych na pokładzie, lub
iii) zostały złowione w rejonie ICES IIIa, stanowią mieszankę śledzia i innych gatunków ze szprotem lub bez, nie są posortowane i śledź stanowi nie więcej niż 5 % całkowitej wagi łącznej śledzia i innych gatunków złowionych przy użyciu takich narzędzi połowowych i przechowywanych na pokładzie, lub
iv) zostały złowione poza podobszarem ICES IV lub rejonem ICES IIIa, stanowią mieszankę śledzia i innych gatunków, nie są posortowane i śledź stanowi nie więcej niż 10 % całkowitej wagi łącznej śledzia i innych gatunków złowionych przy użyciu takich narzędzi połowowych i przechowywanych na pokładzie.
2.
Śledzie złowione przez wspólnotowe statki rybackie podczas połowów w rejonach ICES IIIb, IIIc lub w rejonie ICES IIId na zachód od 16o długości wschodniej przy użyciu sieci o minimalnym rozmiarze oczek poniżej 32 mm nie mogą być przechowywane na pokładzie, chyba że takie połowy stanowią mieszankę śledzia i innych gatunków, nie są posortowane i śledź stanowi nie więcej niż 20 % całkowitej wagi łącznej śledzia i innych gatunków złowionych przy użyciu takich narzędzi połowowych i przechowywanych na pokładzie.
3.
Śledzie złowione przez wspólnotowe statki rybackie podczas połowów:
- na wschód od 16o długości wschodniej w podrejonach 25-27 rejonu ICES IIId przy użyciu sieci o minimalnym rozmiarze oczek poniżej 32 mm lub,
- w podrejonie 28 rejonu ICES IIId lub w części podrejonu 29 rejonu ICES IIId, która leży na południe od 59o 30′ szerokości północnej przy użyciu sieci o minimalnym rozmiarze oczek poniżej 28 mm lub,
- w podrejonach 30-32 rejonu ICES IIId lub w części podrejonu 29 rejonu ICES IIId, która leży na północ od 59o 30′ szerokości północnej przy użyciu sieci o minimalnym rozmiarze oczek poniżej 16 mm
nie mogą być przechowywane na pokładzie, chyba że takie połowy stanowią mieszankę śledzia i innych gatunków, nie są posortowane i śledź stanowi nie więcej niż 45 % całkowitej wagi łącznej śledzia i innych gatunków złowionych przy użyciu takich narzędzi połowowych i przechowywanych na pokładzie.
Artykuł 3
1.
Połowy śledzia dokonane:
- w regionach 1 i 2 przy użyciu sieci ciągnionych o minimalnym rozmiarze oczek równym lub większym niż 32 mm lub,
- w regionie 3 przy użyciu sieci ciągnionych o minimalnym rozmiarze oczek poniżej 40 mm lub,
- w rejonach ICES IIIb lub IIIc przy użyciu sieci ciągnionych o minimalnym rozmiarze oczek równym lub większym niż 32 mm lub,
- w podrejonie 24 lub tej części podrejonu 25 rejonu ICES IIId, która leży na wschód od 16o długości wschodniej przy użyciu sieci ciągnionych o minimalnym rozmiarze oczek równym lub większym niż 32 mm lub,
- w regionie 1 lub 2 lub 3 lub w rejonach ICES IIIb lub IIIc lub w rejonie ICES IIId na zachód od 16o długości wschodniej przy użyciu innych narzędzi połowowych niż sieci ciągnione,
nie są wyładowywane do celów innych niż bezpośrednie spożycie przez ludzi, chyba że są one najpierw oferowane do sprzedaży w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi i nie mogą znaleźć nabywcy.
2.
Jednakże
- jakiekolwiek śledzie złowione przy użyciu jakichkolwiek narzędzi połowowych w rejonie ICES IIId na wschód od 16o długości wschodniej lub
- jakiekolwiek śledzie złowione przy użyciu jakichkolwiek narzędzi połowowych na warunkach określonych w art. 2
Artykuł 4
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r. Rada podejmie decyzję na podstawie sprawozdania i wniosku Komisji w sprawie niezbędnych dostosowań do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 2115/77 traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1436/98
z dnia 3 lipca 1998 r.
dopuszczające stosowanie niektórych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/113/WE z dnia 14 grudnia 1993 r. dotyczącą stosowania i obrotu enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/40/WE [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [3], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 98/19/WE [4], ustanawia, że nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatku mogą zostać zatwierdzone zgodnie z postępem w dziedzinie wiedzy naukowej i technicznej;
dyrektywa 93/113/WE, na zasadzie odstępstwa od dyrektywy 70/524/EWG, upoważnia Państwa Członkowskie do tymczasowego pozwolenia na stosowanie i obrót enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt;
badanie dokumentacji, przedłożonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/113/WE wskazuje, że pewna liczba substancji w grupach enzymów i mikroorganizmów może być tymczasowo objęta zezwoleniem;
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do braku szkodliwości tych substancji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Substancje należące do grupy "enzymy" i wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia mogą zostać objęte zezwoleniem jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 2
Substancje należące do grupy "mikroorganizmy" i wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia mogą zostać objęte zezwoleniem jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1443/98
z dnia 6 lipca 1998 r.
ustanawiające bilans dostaw dla Wysp Kanaryjskich w sektorze produktów z ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2348/96 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
wspólne szczegółowe zasady wykonania szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych na Wyspy Kanaryjskie zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2790/94 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 825/98 [4];
w celu stosowania art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 należy ustanowić prognozę bilansu dostaw dla Wysp Kanaryjskich w sektorze produktów z ryżu; bilans ten musi zostać ustanowiony na podstawie wymogów tego regionu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W zastosowaniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 prognoza bilansu ilości dostaw korzystających ze zwolnień z należności przywozowych w sektorze ryżu lub z pomocy wspólnotowej w odniesieniu do produktów pochodzących z pozostałej części Wspólnoty jest określona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1449/98
z dnia 7 lipca 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do raportów połowowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2635/97 [2], w szczególności jego art. 19b ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z przepisami art. 19b ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 Komisja jest zobowiązana do podjęcia decyzji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36, w sprawie przepisów dotyczących treści raportów, znanych jako "raporty połowowe", które mają być przekazywane przez kapitanów statków rybackich Wspólnoty lub ich przedstawicieli;
treść raportów połowowych zależy od tego, czy statek rybacki Wspólnoty wpływa na obszar połowowy określony w art. 19 a ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, czy z niego wypływa, włączając w to wpłynięcie do portu oraz wypłynięcie z portu znajdującego się na takim obszarze połowowym;
konieczne jest zapewnienie, że określone informacje przekazywane są podczas przedstawiania raportu połowowego w systemie monitorowania statków rybackich (SMS);
konieczne jest ustalenie formatu stosowanego do przekazywania raportów połowowych za pośrednictwem SMS;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady dostarczania "raportów połowowych", przekazywanych przez kapitanów statków rybackich Wspólnoty lub ich przedstawicieli, którzy zamierzają prowadzić połowy lub prowadzili połowy na danym obszarze, zgodnie z przepisami art. 19 b i 19 c rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia w raporcie połowowym:
- pozycję geograficzną statku wyraża się w stopniach i minutach szerokości i długości geograficznej,
- obszar jest obszarem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 685/95 [3] i wyraża się go za pomocą kodów stref nakładów połowowych zdefiniowanych w załączniku VIa do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2807/83 [4] ustanawiającego szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie,
- godzina wyraża się jako czas uniwersalny (UTC),
- ilekroć mowa o połowach zatrzymanych na pokładzie, oznaczonych i wyrażonych według gatunków, informacje o gatunkach głębinowych objętych TAC oraz o kwotach, które muszą być wpisane do dziennika połowowego zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, przekazuje się oddzielnie i wyraża się je w kilogramach żywej wagi; informacje o pozostałych gatunkach zatrzymanych na pokładzie przekazuje się w kilogramach żywej wagi; wielkości podane w raporcie to łączne ilości każdego gatunku zatrzymanego na pokładzie w chwili przekazywania raportu połowowego,
- gatunki, które są przekazywane, identyfikuje się zgodnie z kodem FAO określonym w dzienniku połowowym.
Artykuł 3
1.
Raport połowowy, który przesyła się bezpośrednio przed wpłynięciem na obszar lub wypłynięciem z portu, zawiera następujące informacje:
- pozycję "RAPORT POŁOWOWY– WPŁYNIĘCIE",
- nazwę, zewnętrzne oznakowanie identyfikacyjne i międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy statku,
- nazwisko kapitana statku,
- pozycję geograficzną statku, którego dotyczy komunikat,
- obszar, na który wpłynie statek,
- przewidywaną datę i godzinę wpłynięcia na obszar,
- połów zatrzymany na pokładzie wyrażony według gatunków, jednak tylko w przypadku wpłynięcia na dany obszar,
- gdy ma to zastosowanie, nazwę portu, z którego statek wypłynie.
2.
Raport połowowy, przesyłany bezpośrednio przed wypłynięciem z obszaru lub wpłynięciem do portu, zawiera następujące informacje:
- pozycję "RAPORT POŁOWOWY — WYPŁYNIĘCIE",
- nazwę, zewnętrzne oznakowanie identyfikacyjne i międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy statku,
- nazwisko kapitana statku,
- pozycję geograficzną statku, którego dotyczy komunikat,
- obszar, z którego statek wypłynie,
- przewidywaną datę i godzinę wypłynięcia z obszaru,
- połów zatrzymany na pokładzie wyrażony według gatunków, tylko w przypadku wypłynięcia z obszaru,
- gdy ma to zastosowanie, nazwę portu, do którego statek wpłynie.
3.
W przypadku wpłynięcia do portu, informacje wymagane zgodnie z ust. 2 mogą zostać dodane do zawiadomienia określonego w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
4.
Bez względu na ust. 1 i 2 raport połowowy, który przesyła się bezpośrednio przed wypłynięciem z obszaru, i raport połowowy, który przesyła się bezpośrednio przed wpłynięciem na obszar przyległy, mogą zostać połączone w jeden raport połowowy, który zawiera następujące informacje:
- pozycję "RAPORT POŁOWOWY– WPŁYNIĘCIE",
- nazwę, zewnętrzne oznakowanie identyfikacyjne i międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy statku,
- nazwisko kapitana statku,
- pozycję geograficzną statku, którego dotyczy komunikat,
- przyległy obszar, na który wpłynie statek,
- przewidywaną datę i godzinę wpłynięcia na ten obszar,
- połów zatrzymany na pokładzie, wyrażony według gatunków.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy statek prowadzący połowy międzystrefowe przekracza linię oddzielającą obszary więcej niż jeden raz w ciągu 24 godzin i pod warunkiem że pozostaje on w ograniczonej strefie pięciu mil po każdej stronie linii między obszarami, raport połowowy, który przekazuje się bezpośrednio przed pierwszym wpłynięciem na obszar, i raport połowowy, który przekazuje się bezpośrednio przed ostatnim wypłynięciem z obszaru w ramach danego okresu 24 godzin, zawierają następujące informacje:
- pozycję "MIĘDZYSTREFOWY RAPORT POŁOWOWY",
- nazwę, zewnętrzne oznakowanie identyfikacyjne i międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy statku,
- nazwisko kapitana statku,
- pozycję geograficzną statku, którego dotyczy komunikat,
- obszar, z którego statek wypłynie,
- przewidywaną datę i godzinę wypłynięcia z tego obszaru,
- obszar przyległy lub obszary przyległe, na który statek wpłynie,
- połów zatrzymany na pokładzie, wyrażony według gatunków.
2.
W przypadku prowadzenia połowów międzystrefowych przez więcej niż 24 godziny informacje o połowach zatrzymanych na pokładzie przekazuje się tylko bezpośrednio przed pierwszym wpłynięciem na obszar i bezpośrednio przed ostatnim wypłynięciem z obszaru.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy statek rybacki Wspólnoty spędza mniej niż 72 godziny na morzu, jednak podczas tego okresu podejmuje działalność w zakresie rybołówstwa na wodach znajdujących się pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie bandery, raport połowowy, który przekazuje się bezpośrednio przed wypłynięciem, zawiera następujące informacje:
- pozycję "POJEDYNCZY RAPORT POŁOWOWY",
- nazwę, zewnętrzne oznakowanie identyfikacyjne i międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy statku,
- nazwisko kapitana statku,
- pozycję geograficzną statku, którego dotyczy komunikat,
- obszar, na który wpłynie statek,
- przewidywaną datę i godzinę wpłynięcia na ten obszar,
- gdy ma to zastosowanie, obszary przyległe, na które wpłynie statek,
- obszar, z którego wypłynie statek,
- przewidywaną datę i godzinę wypłynięcia z tego obszaru,
- połów zatrzymany na pokładzie w chwili wypłynięcia, wyrażony według gatunków.
2.
W przypadku wystąpienia zmian w dostarczonych informacjach kapitan statku lub jego przedstawiciel niezwłocznie powiadamiają o nich właściwe władze.
Artykuł 6
Kapitanowie statków rybackich Wspólnoty lub ich przedstawiciele, którzy przekazują raport połowowy za pośrednictwem SMS, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1489/97 [5], przekazują bezpośrednio przed wpłynięciem na obszar lub wypłynięciem z obszaru następujące informacje:
- wewnętrzny numer rejestru statku,
- godzinę i datę wysłania raportu połowowego,
- nazwisko kapitana statku,
- połów zatrzymany na pokładzie wyrażony według gatunków.
Format komunikatu wysyłanego za pośrednictwem SMS do nadbrzeżnego Państwa Członkowskiego został określony w Załączniku.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1460/98
z dnia 8 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1170/93 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2158/92 w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2158/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami1, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 308/972, w szczególności jego art. 4 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1170/93 z dnia 13 maja 1993 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2158/92 w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami3,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy ustanowić przepisy w celu ułatwienia przekazywania i analizy informacji o stanie zaawansowania prac przeprowadzanych w ramach projektów zatwierdzonych przez Komisję, zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia;
terminy przeprowadzania prac objętych wspólnotową pomocą finansową przyznaną dla projektów zatwierdzonych przez Komisję na mocy art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92 są określone w decyzjach zatwierdzających Komisji;
warunki dotyczące zmian tych terminów powinny być umieszczone w rozporządzeniu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 1170/93 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Służby lub agencje przekazują Komisji dokument opisujący stan zaawansowania prac przeprowadzanych w ramach projektów zatwierdzonych na mocy art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92 do dnia 1 listopada każdego roku.
Dokument ten zawiera wykaz projektów, w odniesieniu do których beneficjenci nie są w stanie wykonać prac w terminie określonym w decyzji zatwierdzającej.
Do wykazu tego może być dołączony wniosek o przedłużenie tych terminów, poparty odpowiednim uzasadnieniem.
W szczególnych okolicznościach Komisja może przedłużyć terminy.
Wnioski o przedłużenie wyznaczonego terminu w celu ich przyjęcia muszą spełniać następujące warunki:
- Komisja musi otrzymać je przed upływem terminu zakończenia prac, określonego w decyzji zatwierdzającej,
- muszą zawierać gwarancję, że prace będą wykonane w nowym, przedłużonym terminie, którego dotyczy wniosek,
- nie można występować o przedłużenie terminu o więcej niż 18 miesięcy,
- termin dla każdego projektu może być przedłużony tylko jeden raz,
- wnioski mogą dotyczyć tylko opóźnień w wykonaniu prac spowodowanych warunkami pogodowymi albo dającymi się udowodnić czynnikami pozostającymi całkowicie poza kontrolą beneficjenta.
W żadnym wypadku opóźnienia nie mogą wynikać z nieprawidłowego lub nieodpowiedniego planowania w czasie przedstawienia projektu Komisji, bez względu na to, czy przyczyną były problemy techniczne, administracyjne, finansowe czy niewłaściwe zarządzanie projektem.
Pomoc finansowa przyznana dla określonego projektu jest zmniejszona lub wycofywana, jeżeli Komisja nie otrzyma wniosku o przedłużenie terminu spełniającego powyższe warunki lub jeżeli Komisja uzna przedstawione uzasadnienie za nieodpowiednie.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1472/98
z dnia 9 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2300/97 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiające ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [1], w szczególności jego art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2300/97 [2], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 758/98 [3], ustanawia przepisy w celu wykonania środków usprawniających produkcję i obrót miodem;
zmiana ta również przesuwa termin zgłaszania programów; w rezultacie tego należy także zmienić datę rolniczego kursu przeliczeniowego, który ma być stosowany do tych programów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 2300/97 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Rolniczym kursem przeliczeniowym, który ma być stosowany do kwoty określonej w art. 3, jest kurs obowiązujący od dnia 1 maja roku, w którym zgłoszono program." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/98
z dnia 13 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2807/83 ustanawiające szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2635/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2807/83 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 395/98 [4], ustanawia szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowu ryb dokonywanych przez Państwa Członkowskie, dla których ustalono TAC i kwoty połowowe;
rozporządzenie Rady (WE) nr 45/98 z dnia 19 grudnia 1997 r., ustalające dla niektórych rodzajów zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, ogólny dopuszczalny połów na 1998 r. i niektóre warunki, przy zachowaniu których połowy te mogą być prowadzone [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 783/98 [6], (WE) nr 50/98 z dnia 19 grudnia 1997 r. przydzielającym na 1998 r. kwoty połowowe Wspólnoty na wodach Grenlandii [7] oraz (WE) nr 65/98 z dnia 19 grudnia 1997 r. ustalającym dla niektórych zasobów ryb masowo migrujących, wielkości ogólnych dopuszczalnych połowów na 1998 r., ich podział na kwoty między Państwa Członkowskie, oraz niektóre warunki na jakich mogą być one odławiane [8], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1283/98 [9], ustaliło na 1998 r. nowy TAC i rozdzieliło ten TAC między Państwa Członkowskie w celu ograniczenia połowów wielu dodatkowych zasobów rybnych lub grupy zasobów rybnych;
niezbędna jest zatem zmiana rozporządzenia (EWG) nr 2807/83;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2807/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1 załącznika VII dodaje się, co następuje:
"Lepidorhombus spp. _BAR_ Smuklica _BAR_ LEZ _BAR_
Lophiidae _BAR_ Żabinica (nawęd) _BAR_ ANF _BAR_
Psetta maxima _BAR_ Turbot (skarp) _BAR_ TUR _BAR_
Scophthalmus rhombus _BAR_ Nagład _BAR_ BLL _BAR_
Rajidae _BAR_ Raje _BAR_ SRX _BAR_
Limanda limanda _BAR_ Zimnica _BAR_ DAB _BAR_
Platichthys flesus _BAR_ Flądra _BAR_ FLE _BAR_
Microstomus kitt _BAR_ Złocica _BAR_ LEM _BAR_
Glyptocephalus cynoglossus _BAR_ Szkarłacica _BAR_ WIT _BAR_
Mallotus villosus _BAR_ Gromadnik _BAR_ CAP _BAR_
Trachurus spp. _BAR_ Ostrobok _BAR_ JAX _BAR_
Pandalus borealis _BAR_ Krewetka północna _BAR_ PRA _BAR_
Ammodytidae _BAR_ Dobijak _BAR_ SAN _BAR_
Solea spp. _BAR_ Sola _BAR_ SOX _BAR_
Penaeus spp. _BAR_ Krewetka _BAR_ PEN _BAR_
Thunnus thynnus _BAR_ Tuńczyk _BAR_ BFT _BAR_
Xiphias gladius _BAR_ Włócznik _BAR_ SWO"; _BAR_
2) w pkt 1 załącznika VII skreśla się następujące wiersze:
"Lepidorhombus whiffiagonis _BAR_ Smuklica _BAR_ MEG _BAR_
Lophius spp. _BAR_ Żabnica (nawęd) _BAR_ MON _BAR_
Trachurus trachurus _BAR_ Ostrobok _BAR_ HOM"; _BAR_
3) w pkt 2 załącznika VII dodaje się, co następuje:
"Boreogadus saida _BAR_ Dorszyk polarny (sajka) _BAR_ POC _BAR_
Coryphaenoides rupestris _BAR_ Buławik czarny _BAR_ RNG". _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/98
z dnia 13 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 659/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 30 ust. 6 oraz art. 48 i 57, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/97 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1946/97 [4], ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw;
należy ustanowić minimalne wymagania dla produktów, które mają zostać wycofane i na które nie ma ustalonej wspólnotowej normy handlowej;
pomidory produkowane w okresie od dnia 16 lipca do dnia 15 października muszą spełniać normy handlowe i w związku z tym muszą spełniać wymagania dotyczące opakowania, szczególne warunki zbioru i produkcji tego produktu;
artykuł 15 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje, że Państwa Członkowskie mogą ustalić maksymalny poziom dodatku do wspólnotowej rekompensaty za wycofanie; artykuł ten przewiduje jednak, że kwota dodatku do wspólnotowej rekompensaty za wycofanie nie może przekroczyć maksymalnego poziomu cen za wycofanie, stosowanych w roku gospodarczym 1995/96; należy ustanowić kryteria ustalające ten dodatek w celu utrzymania wycofywania produktów z rynku jako instrumentu stabilizującego rynek świeżych produktów, a nie rynku zbytu zastępującego ten rynek;
aby zapobiec sytuacji, w której wycofywanie tych produktów stanie się alternatywą dla przetwarzania, w przypadku pomidorów przeznaczonych do przetwarzania wspólnotowa rekompensata za wycofanie plus dodatek ustalony przez Państwa Członkowskie nie może przekroczyć minimalnej ceny przetwarzania, ustalonej na dany rok gospodarczy;
artykuł 24 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje, że plantatorzy, którzy nie są członkami żadnej organizacji producentów, mogą odnosić korzyści z systemu interwencyjnego poprzez takie organizacje; należy ustanowić przepis w celu pozwolenia na ustanowienie środków na poziomie krajowym tam, gdzie jest to konieczne, aby zapewnić, że przepisy takie są skutecznie stosowane;
do celów swobodnej dystrybucji produktów wycofanych z rynku instytucje społeczne, edukacyjne i/lub zdrowotne powinny być traktowane w taki sam sposób jak instytucje ustanowione w tym celu w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96;
w przypadku działań swobodnej dystrybucji w państwach trzecich Państwa Członkowskie muszą dostarczyć Komisji plany takich działań; plany muszą zawierać w szczególności zgodę zainteresowanych państw trzecich; w przypadku transportu drogą morską należy zastosować współczynnik 0,6 dla kosztów transportu, które mogą zostać poniesione przez Komisję;
obowiązywanie art. 15a rozporządzenia (WE) nr 659/97 powinno zostać przedłużone do roku gospodarczego 2000/01;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 659/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli normy zostały przyjęte na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, produkty wycofane z rynku spełniają te normy, z wyjątkiem przepisów w sprawie prezentacji i oznakowania produktu.
Produkty mogą zostać wycofane bez klasyfikacji wielkości według klasy jakości, pod warunkiem że mieszczą się one w dolnej granicy dla klasy II.
Jednakże pomidory wycofane od dnia 16 lipca do dnia 15 października muszą spełniać normy handlowe ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 778/83.";
2) w art. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Jeżeli nie przyjęto żadnych norm handlowych na podstawie art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, minimalne wymagania ustanowione w załączniku VII muszą zostać spełnione.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy uzupełniające te minimalne wymagania.";
3) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. Nie naruszając art. 2 niniejszego rozporządzenia, rozporządzenie (WE) nr 411/97 stosuje się w odniesieniu do płatności rekompensaty za wycofanie produktów niewymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i przyznania dodatku do wspólnotowej rekompensaty za wycofanie, przewidzianego w art. 15 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2. Maksymalne ceny stosowane w roku gospodarczym 1995/96 oraz dodatki, których Państwa Członkowskie stosujące art. 15 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2200/96 nie mogą przekroczyć, wymienione są w załączniku VIII.
3. Państwa Członkowskie, które ustalają maksymalny poziom dodatku do wspólnotowej rekompensaty za wycofanie na mocy art. 15 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2200/96, biorą pod uwagę, co następuje:
- — wycofania są krótkoterminowym instrumentem stabilizacji podaży na rynku produktów świeżych,
- — wycofania nie mogą w żadnym wypadku stanowić rynku zbytu zastępującego rynek właściwy,
- — wycofania nie mogą stanowić przeszkody w zarządzaniu rynkiem owoców i warzyw przeznaczonych do przetwarzania.
Na jeden miesiąc przed rozpoczęciem roku gospodarczego Państwa Członkowskie powiadamiają o maksymalnych poziomach dodatków ustalonych dla każdego produktu w załączniku II.
W specjalnym przypadku pomidorów przeznaczonych do przetwarzania ustalony dodatek musi być na takim poziomie, aby suma wspólnotowej rekompensaty za wycofanie i dodatku w ten sposób ustalonego nie przekraczała minimalnej ceny przetwarzania ustalonej na dany rok gospodarczy na mocy rozporządzenia (WE) nr 2201/96.";
4) - — w art. 8 ust. 1 akapit trzeci i czwarty otrzymują brzmienie:
"Organizacje producentów poświadczają, że produkty wycofane spełniają obowiązujące normy, jeżeli normy takie zostały przyjęte zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub jeżeli normy takie nie istnieją, minimalne wymagania ustanowione w załączniku VII.
Organizacje producentów powiadamiają właściwe władze krajowe o środkach podjętych zgodnie z ustaleniami krajowymi określonymi w art. 10 w celu ochrony środowiska podczas działania wycofywania.",
- — w art. 8 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
- "b) nie później niż dwa miesiące po rozpoczęciu każdego roku gospodarczego oszacowanie obszarów uprawnych przypadających dla każdego produktu wymienionego w załączniku II oraz, jeśli stosowne dla odmiany.",
- — w art. 8 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Jeżeli zajdzie taka konieczność, Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, że rolnicy, którzy są członkami organizacji producentów, mają rzeczywiście dostęp do korzyści systemu interwencyjnego przewidzianego w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.";
5) w art. 12 po
"art. 30 ust. 1 lit. a) tiret drugie"
dodaje się
"i lit. b)"
oraz dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Domy opieki społecznej, dzienne ośrodki opiekuńcze, zakłady psychiatryczne oraz inne instytucje społeczne, edukacyjne i/lub zdrowotne traktowane są w taki sam sposób jak te instytucje.";
6) w art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji plany każdego działania swobodnej dystrybucji wraz z:
- — nazwami organizacji producentów wycofujących dany produkt,
- — ilością, która ma być rozdysponowana,
- — nazwami organizacji charytatywnych zatwierdzonych przez dane Państwo Członkowskie i odpowiedzialnych za działanie,
- — zawartością umów, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 16 ust. 4,
- — nazwami organizacji dobroczynnych odpowiedzialnych za dystrybucję w państwach trzecich,
- — umowami z danymi państwami trzecimi,
- — szczegółami dotyczącymi środków transportu, które zostaną użyte.
Wysyłają one kopie Komisji dotyczące powiadomień do Konsultacyjnego Podkomitetu FAO ds. Rozdysponowania Nadwyżek.
Komisja podejmuje decyzje na zasadzie jednostkowych przypadków, czy zezwolić na takie działania, w szczególności w świetle zagwarantowania pomyślnego zakończenia i sytuacji na rynku.
Na zakończenie każdego działania Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje wymienione w załączniku VI.
Na wniosek Komisji składają sprawozdanie z wykonywania działań w państwach trzecich.";
7) w art. 15 ust. 1 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W przypadku transportu drogą morską Komisja ustala koszty transportu, które mogą być pokryte na podstawie rzeczywistych kosztów transportu i odległości.
Rekompensata w taki sposób ustalona nie może przekraczać kosztów transportu lądowego na najkrótszej odległości między miejscem załadunku i teoretycznym punktem wyjścia.
Współczynnik korygujący o wartości 0,6 stosuje się w przypadku kwot określonych w załączniku V pkt 1.";
8) w art. 15 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— przejęcie przez jednostki-beneficjentów,";
9) w art. 15a "na rok gospodarczy 1997/98:" zastępuje się "na rok gospodarczy 2000/01 włącznie";
10) w art. 16 ust. 6 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— przejęcie przez jednostki-beneficjentów";
11) dodaje się nowe załączniki VII i VIII w brzmieniu:"
„ZAŁĄCZNIK VII
MINIMALNE WYMAGANIA DLA PRODUKTÓW WYCOFANYCH
1.
Wycofane produkty muszą być:
- nienaruszone,
- zdrowe: wyłączając produkt zaczynający gnić lub psuć się w taki sposób, że nie nadaje się do spożycia,
- czyste, praktycznie wolne od widocznych ciał obcych,
- praktycznie wolne od szkodników lub ataku szkodników,
- wolne od nienaturalnej zewnętrznej wilgoci,
- wolne od obcego zapachu i/lub smaku.
2.
Produkty muszą być wystarczająco rozwinięte i wystarczająco dojrzałe, uwzględniając ich rodzaj.
3.
Produkty muszą mieć właściwości typowe dla odmiany i/lub rodzaj handlowy.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1498/98
z dnia 14 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/94 w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 32 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2375/96 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw;
ustalenie ceny przywozowej wymaga, aby zasady obliczania wartości celnej, jak szczegółowo określono w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady [6] (WE) nr 82/97, stosowane były w taki sposób, aby zapewnić spójność obu metod obliczania; powinno to także być wyszczególnione w tekście rozporządzenia (WE) nr 3223/94, w szczególności, w celu uproszczenia przygotowania zgłoszeń celnych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (WE) nr 3223/94 dodaje się ust. 1b w brzmieniu:
"1b.
W przypadku gdy cena przywozowa jest obliczana na podstawie ceny FOB produktów w kraju pochodzenia, wartość celna obliczana jest na podstawie danej sprzedaży po tej cenie.
W przypadku gdy cena przywozowa jest obliczana zgodnie z jedną z procedur przewidzianych w ust. 1 lit. b) lub c) lub w ust. 1a lit. b), wartość celna obliczana jest na tej samej podstawie, co cena przywozowa."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1506/98
z dnia 13 lipca 1998 r.
ustanawiające koncesję w formie wspólnotowego kontyngentu taryfowego dla Turcji na rok 1998 w odniesieniu do orzechów laskowych oraz zawieszające niektóre koncesje
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1994 r.,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją [1], zwanego dalej "Układem", przyznano temu krajowi koncesje w odniesieniu do niektórych produktów rolnych;
po przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji koncesja na orzechy laskowe powinna zostać dostosowana tak, by uwzględniała porozumienia handlowe dotyczące tego produktu, które istniały między Austrią, Finlandią i Szwecją, z jednej strony, a Turcją, z drugiej strony;
zgodnie z art. 76, 102 i 128 Aktu Przystąpienia z 1994 r. Wspólnota jest zobowiązana do podjęcia środków niezbędnych do zaradzenia tej sytuacji; środki te powinny przyjąć formę autonomicznych wspólnotowych kontyngentów taryfowych, obejmujących umowne preferencyjne ulgi celne stosowane przez Austrię, Finlandię i Szwecję;
decyzja Rady Stowarzyszenia WE-Turcja nr 1/98 z dnia 25 lutego 1998 r. dotycząca uzgodnień handlowych odnośnie do produktów rolnych przewiduje ulepszenie i konsolidację preferencji handlowych odnoszących się do przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji oraz ustanawia szereg preferencyjnych koncesji na wywóz ze Wspólnoty do Turcji mięsa i żywych zwierząt;
od 1996 r. Turcja stosuje zakaz przywozu żywego bydła (kod CN 0102) oraz ograniczenia przywozu wołowiny (kody CN 0201-0202); środki te, będące ograniczeniami ilościowymi, są niezgodne z Układem i uniemożliwiają Wspólnocie korzystanie z koncesji przyznanych jej na mocy decyzji nr 1/98; mimo rozmów prowadzonych od listopada 1997 r. do lutego 1998 r. w celu osiągnięcia wynegocjowanego z Turcją rozwiązania tego problemu, ograniczenia ilościowe nadal obowiązują;
w wyniku tych środków wywóz do Turcji przedmiotowych produktów pochodzących ze Wspólnoty jest zablokowany; w celu ochrony handlowych interesów Wspólnoty, sytuacja powinna zostać wyrównana za pomocą środków równoważnych; dlatego koncesje wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia powinny zostać zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym otwiera się autonomiczny kontyngent taryfowy na 1998 r. wymieniony w załączniku I. Stosuje się art. 4-8 rozporządzenia (WE) nr 1981/94 [2], na mocy których Rada otworzyła wspólnotowe kontyngenty taryfowe na niektóre produkty pochodzące, między innymi, z Turcji.
Artykuł 2
Niniejszym zawiesza się autonomiczny kontyngent taryfowy ustanowiony w załączniku I oraz obydwa kontyngenty taryfowe ustanowione w załączniku II.
Artykuł 3
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3] oraz, w odpowiednim przypadku, w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych, lub w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1981/94, Komisja uchyli środki określone w art. 2 z chwilą, gdy bariery w preferencyjnym wywozie ze Wspólnoty do Turcji zostaną zniesione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1520/98
z dnia 13 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 88/98 ustanawiające niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 2 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3], Rada jest odpowiedzialna za przyjęcie zgodnie z dostępnymi zaleceniami naukowymi, środków ochronnych koniecznych dla zapewnienia trwałej racjonalnej i odpowiedzialnej eksploatacji żywych zasobów morza; w tym celu Rada może wprowadzić środki techniczne dotyczące sprzętu połowowego oraz metod jego używania;
rozporządzenie (WE) nr 88/98 [4], ustanawia niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund;
Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego, zwana dalej "Komisją Rybołówstwa Morza Bałtyckiego", powołana przez Konwencję o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i cieśninach Bełt, zwaną dalej "Konwencją Gdańską", ustanawia zasady obowiązujące w odniesieniu do połowów na Morzu Bałtyckim;
pismem z dnia 17 września 1997 r. Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego notyfikowała Umawiającym się Państwom niektóre zalecenia przyjęte na dwudziestej trzeciej sesji Komisji, między innymi w celu zmiany niektórych środków technicznych;
Konwencja Gdańska przewiduje, że Wspólnota musi nadać moc wyżej wymienionym zaleceniom na wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund, z zastrzeżeniem procedury zgłaszania sprzeciwu określonej w art. XI Konwencji; nie ma uzasadnienia dla tego rodzaju sprzeciwu;
Rada może ustanawiać środki techniczne dotyczące sprzętu połowowego i metod jego używania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 88/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 przepisy dotyczące flądry (
Platichtys flesus)
i gładzicy
(Pleuronectes platessa)
otrzymują brzmienie:
"Gatunek _BAR_ Wody _BAR_ Okres zakazu połowów _BAR_
Flądra (Platichtys flesus) _BAR_ Podobszary 26, 28 i 29 na południe od szerokości geograficznej 59°30 "N" _BAR_ Od dnia 15 lutego do dnia 15 maja _BAR_
Flądra _BAR_ Podobszar 32 _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 czerwca _BAR_
Samica flądry _BAR_ odobszar 22 z wyjątkiem obszaru geograficznego określonego w załączniku II _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia _BAR_
Gładzica (Pleuronectes platessa) _BAR_ Podobszary 26, 27, 28 i 29 na południe od szerokości geograficznej 59o30 "N" _BAR_ Od dnia 15 lutego do dnia 15 maja _BAR_
Samica gładzica _BAR_ Podobszar 22 z wyjątkiem obszaru geograficznego określonego w załączniku II i podobszarów 24 i 25 _BAR_ Od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia" _BAR_
2) Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Podczas połowu łososia (Salmo salar) lub pstrąga morskiego (Salmo trutta) zakazuje się:
- stosowania pławnic lub sieci zakotwiczonych od dnia 1 czerwca do dnia 15 września na wodach podobszarów 22-31,
- stosowania pławnic lub sieci zakotwiczonych od dnia 15 czerwca do dnia 30 września na wodach podobszaru 32,
- stosowania takli dryfujących lub lin zakotwiczonych od dnia 1 kwietnia do dnia 15 listopada na wodach podobszarów 22-31,
- stosowania takli dryfujących lub lin zakotwiczonych od dnia 1 lipca do dnia 15 września na wodach podobszaru 32.
Obszar objęty zakazem podczas zamkniętego sezonu znajduje się poza strefą czterech mil morskich, mierzonych od linii podstawowych.
W obszarze na wschód od długości geograficznej 22° 30 "E (latarnia morska Bengtskär) na obszarze fińskich wód terytorialnych i fińskiej strefy połowowej, połów taklami dryfującymi lub linami zakotwiczonymi jest zakazany od dnia 1 lipca do dnia 15 września.""
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 1526/98
z dnia 16 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 752/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3911/92 w sprawie wywozu dóbr kultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3911/92 z dnia 9 grudnia 1992 r. w sprawie wywozu dóbr kultury [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2469/96 [2], w szczególności jego art. 7,
po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Dóbr Kultury,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uniknięcia niepotrzebnej pracy administracyjnej, wskazane jest wprowadzenie pojęcia pozwoleń otwartych na czasowy wywóz dóbr kultury przez odpowiednie osoby oraz organizacje i/lub do celów wystaw w państwach trzecich;
Państwa Członkowskie, które chcą skorzystać z takich udogodnień, powinny mieć taką możliwość w odniesieniu do ich własnych dóbr kultury, osób oraz organizacji; warunki do spełnienia różnią się w zależności od Państwa Członkowskiego; Państwa Członkowskie mają możliwość wyboru dotyczącego stosowania lub niestosowania pozwoleń otwartych i ustanawiania warunków, które powinny być spełnione w celu ich wydawania;
konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących wyglądu pozwoleń tak, aby były one łatwo rozpoznawane oraz stosowane wszędzie we Wspólnocie;
obowiązywanie przepisów art. 10 odnoszące się do wspólnego tranzytu nie jest już konieczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 752/93 [3] wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Istnieją trzy rodzaje pozwoleń na wywóz dóbr kultury, wydawanych oraz stosowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3911/92, zwanym dalej "rozporządzeniem podstawowym" oraz zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wykonawczym:
- pozwolenie standardowe,
- szczególne pozwolenie otwarte,
- ogólne pozwolenie otwarte.
2.
Stosowanie pozwoleń na wywóz nie ma żadnego wpływu na zobowiązania związane z formalnościami wywozowymi oraz odnoszącymi się do nich dokumentami."
2.
Dotychczasowy art. 2 otrzymuje oznaczenie art. 1 ust. 3.
3.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Pozwolenie standardowe jest stosowane do każdego wywozu podlegającego rozporządzeniu podstawowemu.
Każde zainteresowane Państwo Członkowskie może podjąć decyzję dotyczącą zamiaru wydawania lub niewydawania jakichkolwiek szczególnych oraz ogólnych pozwoleń otwartych, które mogą być stosowane w to miejsce, jeżeli odnoszące się do nich szczególne warunki są zgodne z przepisami art. 10 i 13.
2.
Szczególne pozwolenie otwarte obejmuje powtarzający się czasowy wywóz niektórych dóbr kultury, dokonywany przez konkretną osobę lub organizację, zgodnie z przepisami art. 10.
3.
Ogólne pozwolenie otwarte obejmuje każdy czasowy wywóz wszelkich takich dóbr kultury, które tworzą część stałej kolekcji muzeum lub innej instytucji, zgodnie z przepisami art. 13.
4.
Państwo Członkowskie może w każdym czasie unieważnić każde pozwolenie otwarte szczególne lub ogólne, jeżeli nie są więcej spełniane warunki, na których zostało wydane.
Państwo Członkowskie niezwłocznie zawiadamia Komisję, jeżeli wydane pozwolenie nie jest zwrócone i może być nadużywane.
Komisja niezwłocznie zawiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
5.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić na terytorium swojego kraju wszelkie właściwe środki, które uznają za konieczne, w celu monitorowania stosowania ich własnych pozwoleń otwartych."
4.
Dodaje się nową sekcję II obejmującą istniejące art. 3–9:
"SEKCJA II
Pozwolenie standardowe"
5.
Na początku art. 3 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
"Pozwolenia standardowe są wydawane na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku I."
6.
Dodaje się nową sekcję III, istniejący art. 10 skreśla się, a istniejący art. 11 otrzymuje oznaczenie art. 17:
"SEKCJA III
Pozwolenia otwarte
ROZDZIAŁ 1
Szczególne pozwolenia otwarte
Artykuł 10
1.
Szczególne pozwolenia otwarte mogą być wydawane dla niektórych dóbr kultury podlegającym bieżącemu czasowemu wywozowi ze Wspólnoty do celów użytkowych i/lub wystaw w państwie trzecim.
Dobro kultury musi być własnością bądź znajdować się w prawnym posiadaniu konkretnej osoby lub organizacji, która użytkuje i/lub wystawia to dobro kultury.
2.
Pozwolenie może być wydane jedynie w sytuacji, gdy władze są przekonane, że osoba lub organizacja zainteresowana oferuje wszelkie uznawane za konieczne gwarancje zwrotu dobra kultury w nienaruszonym stanie do Wspólnoty oraz, że dobro kultury może być opisane lub oznaczone w sposób umożliwiający identyfikację w momencie dokonywania wywozu czasowego dobra określonego w szczególnym pozwoleniu otwartym.
3.
Pozwolenie nie może być ważne przez okres dłuższy niż pięć lat.
Artykuł 11
Pozwolenie jest przedstawiane wraz z pisemnym zgłoszeniem wywozowym oraz jest dostępne w innych przypadkach w celu okazania na żądanie wraz z dobrami kultury w razie ich kontroli.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym pozwolenie jest przedstawiane, mogą zażądać jego tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego.
W takim przypadku koszty tłumaczenia ponosi posiadacz pozwolenia.
Artykuł 12
1.
Urząd celny upoważniony do przyjęcia zgłoszenia wywozowego zapewnia, że przedstawiane dobra są tymi, które zostały określone w pozwoleniu na wywóz oraz, że jeżeli wymagane jest zgłoszenie pisemne, to w polu 44 zgłoszenia wywozowego zostało zamieszczone odniesienie do pozwolenia.
2.
Jeżeli wymagane jest zgłoszenie pisemne, pozwolenie dołącza się do trzeciej kopii jednolitego dokumentu administracyjnego, który przekazywany jest wraz z dobrem do urzędu celnego w chwili, gdy opuszcza ono obszar celny Wspólnoty.
Jeżeli trzecia kopia jednolitego dokumentu administracyjnego jest udostępniona eksporterowi lub jego przedstawicielowi, powinno zostać mu również udostępnione pozwolenie celem wykorzystania przy kolejnej okazji.
ROZDZIAŁ 2
Ogólne pozwolenia otwarte
Artykuł 13
1.
Ogólne pozwolenia otwarte mogą być wydawane dla muzeów lub innych instytucji, w celu objęcia nimi czasowego wywozu wszelkich takich dóbr, które należą do ich stałej kolekcji oraz mogą być bieżąco czasowo wywożone ze Wspólnoty do celów wystaw w państwie trzecim.
2.
Pozwolenie może być wydane jedynie w sytuacji gdy władze są przekonane, że organizacja przedstawia wszelkie uznawane za konieczne gwarancje zwrotu dobra kultury w nienaruszonym stanie do Wspólnoty.
Pozwolenie może zostać wykorzystane w celu objęcia nim wszelkich połączeń dóbr znajdujących się w stałej kolekcji w każdym jednorazowym przypadku czasowego wywozu.
Może ono być również wykorzystane w celu objęcia nim różnych połączeń dóbr kultury, seryjnych albo równoległych.
3.
Pozwolenie nie może być ważne przez okres dłuższy niż pięć lat.
Artykuł 14
Pozwolenie przedstawia się na poparcie pisemnego zgłoszenia wywozowego.
Właściwe władze w tym Państwie Członkowskim, w którym pozwolenie jest przedstawiane, mogą żądać tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego.
W takim przypadku koszty tłumaczenia ponosi posiadacz pozwolenia.
Artykuł 15
1.
Urząd celny upoważniony do przyjęcia zgłoszenia wywozowego zapewnia, że pozwolenie jest przedstawione wraz z wykazem wywożonych dóbr, które zostały także określone w zgłoszeniu wywozowym.
Wykaz taki sporządza się na papierze zaopatrzonym w nagłówek z nazwą instytucji, a każda jego strona jest podpisana przez jedną z osób z takiej instytucji, wymienionych imiennie w pozwoleniu.
Każda strona wykazu jest również opatrzona taką pieczęcią instytucji, jaka została umieszczona na pozwoleniu.
Odniesienie do tego pozwolenia musi zostać zamieszczone w polu 44 zgłoszenia wywozowego.
2.
Pozwolenie jest dołączone do trzeciej kopii jednolitego dokumentu administracyjnego i musi towarzyszyć przesyłce w chwili, gdy opuszcza ona obszar celny Wspólnoty.
Jeżeli trzecia kopia jednolitego dokumentu administracyjnego zostaje udostępniona eksporterowi bądź jego przedstawicielowi, udostępnia mu się również pozwolenie celem wykorzystania przy kolejnej okazji.
ROZDZIAŁ III
Formularze pozwoleń
Artykuł 16
1.
Szczególne pozwolenie otwarte jest wydawane na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku II.
2.
Ogólne pozwolenie otwarte jest wydawane na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku III.
3.
Formularze pozwoleń są drukowane w jednym bądź więcej urzędowych języków Wspólnoty.
4.
Wymiary pozwolenia wynoszą 210 × 297 mm. Dozwolona tolerancja wynosi do 5 mm mniej lub do 8 mm więcej długości.
Należy zastosować biały papier, wolny od ścieru drzewnego, przystosowany do pisania na nim, o wadze co najmniej 55 g/m2.
Posiada on wydrukowany w tle ornament giloszowany w kolorze jasnoniebieskim tak, aby można było ujawnić wszelkie fałszerstwa dokonywane środkami zarówno mechanicznymi, jak i chemicznymi.
5.
Drugi arkusz pozwolenia, który nie jest wyposażony w znajdujący się w tle ornament giloszowany, przeznaczony jest do użytku eksportera lub wyłącznie do umieszczania na nim zapisów.
Używany formularz wniosku określa zainteresowane Państwo Członkowskie.
6.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo do drukowania formularzy pozwoleń, lub mogą zamówić ich druk w zatwierdzonych zakładach drukarskich.
W tym drugim przypadku, każdy formularz musi zawierać odniesienie do takiego zatwierdzenia.
Na każdym formularzu musi znajdować się nazwa oraz adres drukarni lub znak pozwalający na identyfikację drukarni.
Znajduje się na nim także również numer seryjny, wydrukowany, albo nastemplowany, pozwalający na identyfikację każdego formularza.
7.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za podjęcie wszelkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia fałszowaniu pozwoleń.
Środki służące identyfikacji, przyjęte przez Państwa Członkowskie zostają zgłoszone Komisji, w celu powiadomienia o nich właściwych władz pozostałych Państw Członkowskich.
8.
Pozwolenia są wypełniane przy użyciu środków mechanicznych bądź elektronicznych.
W wyjątkowych okolicznościach mogą one zostać wypełnione czarnym długopisem, wielkimi literami.
Na pozwoleniach nie powinny znajdować się ślady wymazywania, nadpisywania słów oraz inne podobne zmiany."
7.
Dodaje się nową sekcję IV zawierającą art. 17:
"SEKCJA IV
Przepisy ogólne"
8.
Istniejący załącznik otrzymuje oznaczenie załącznika I.
9.
Załącznik I niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik II.
10.
Załącznik II niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie rady (WE) NR 1541/98
z dnia 13 lipca 1998 r.
w sprawie dowodu pochodzenia niektórych wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej i dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie oraz w sprawie warunków przyjęcia takiego dowodu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 616/78 z dnia 20 marca 1978 r. w sprawie dowodu pochodzenia niektórych wyrobów włókienniczych, objętych rozdziałem 51 lub rozdziałami od 53–62 Wspólnej Taryfy Celnej i przywożonych do Wspólnoty oraz w sprawie warunków przyjęcia takiego dowodu [1], ustanowiło warunki mające na celu zapobieganie wszelkim zakłóceniom w handlu bądź jakimkolwiek nadużyciom, które byłyby szkodliwe dla stosowania zasad dotyczących wyrobów włókienniczych, za pomocą systemu pochodzenia opartego na wymogu przedstawienia świadectwa pochodzenia niektórych wyrobów włókienniczych i deklaracji pochodzenia na fakturze w przypadku pozostałych;
od momentu przyjęcia rozporządzenia (EWG) nr 616/78 nastąpiły zmiany w niektórych obszarach celnych i dziedzinie wyrobów włókienniczych; w szczególności, danymi wyrobami włókienniczymi są te wskazane w sekcji XI Nomenklatury Scalonej sklasyfikowane w kategoriach określonych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [2];
przepisy odnoszące się do wzajemnej pomocy i współpracy administracyjnej ustanowione w art. 4, 4a i 4b rozporządzenia (EWG) nr 616/78 są już objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [3];
w celu zachowania przejrzystości, rozporządzenie (EWG) nr 616/78 powinno zostać na nowo sformułowane;
w celu zapewnienia skuteczności, zarządzanie środkami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu powinno zostać powierzone Komitetowi Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów włókienniczych, objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej, wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, jest uwarunkowane udowodnieniem ich pochodzenia w jednej z form oraz zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Dowodu pochodzenia, określonego w ust. 1, nie wymaga się w przypadku towarów, którym towarzyszy świadectwo pochodzenia odpowiadające wzorom i spełniające warunki ustanowione w celu realizacji dwustronnych porozumień w sprawie wyrobów włókienniczych, protokołów albo pozostałych ustaleń.
3.
Przywóz o całkowicie niehandlowym charakterze jest wyłączony spod przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wyrobom wymienionym w grupach IA, IB, IIA i IIB załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 musi towarzyszyć świadectwo pochodzenia spełniające warunki określone w art. 47 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4].
Świadectwa pochodzenia mogą zostać przyjęte jedynie w przypadku gdy dane wyroby spełniają kryteria ustalania pochodzenia przewidziane w odpowiednie obowiązujące przepisy wspólnotowe.
Artykuł 3
1.
Wyrobom innym niż te, określone w art. 2 musi towarzyszyć deklaracja eksportera lub dostawcy na fakturze albo, w przypadku braku faktury, na innym dokumencie handlowym dotyczącym tych wyrobów, stwierdzająca, że wyroby te pochodzą z państwa trzeciego, w którym deklaracja została sporządzona, i że spełniają one kryteria ustalania pochodzenia określone w odpowiednich przepisach wspólnotowych.
Treść tej deklaracji musi być zgodna ze wzorem określonym w załączniku I.
Nie naruszając akapitu pierwszego, świadectwa pochodzenia dla takich wyrobów mogą być wydawane zgodnie z art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Bez względu na wystawienie deklaracji o pochodzeniu towaru, określonej w ust. 1, właściwe władze we Wspólnocie mogą, jeśli istnieje powód dla istotnych wątpliwości, zażądać dowolnego dodatkowego dowodu w celu zapewnienia zgodności deklaracji o pochodzeniu towaru z kryteriami ustalania pochodzenia określonymi w odpowiednich przepisach wspólnotowych.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o każdym stwierdzonym istotnym nadużyciu lub nieprawidłowości w stosowaniu deklaracji pochodzenia.
Na wniosek Państwa Członkowskiego albo z inicjatywy Komisji możliwe jest żądanie przedstawienia świadectwa pochodzenia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 249 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], odnośnie do wyrobów i krajów, których dotyczy takie nadużycie albo nieprawidłowość.
Artykuł 4
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 249 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, można zezwolić na odstępstwa od obowiązku przedstawienia jednego z dowodów pochodzenia, określonego w art. 2 i 3, w odniesieniu do wyrobów włókienniczych i odzieżowych, które nie podlegają szczególnym wspólnotowym środkom polityki handlowej.
Przepisy ustanawiające odstępstwa od obowiązku przedstawienia świadectwa pochodzenia zgodnie z art. 2, stwierdzają, w szczególności, czy deklaracja o pochodzeniu towaru, zgodna z art. 3, musi czy też nie musi być przedstawiona w odniesieniu do danych wyrobów.
Artykuł 5
Zamiast dowodu pochodzenia, określonego w art. 2 i 3, przyjmuje się świadectwa przewozowe 1 EUR, formularze 2 EUR, świadectwa pochodzenia na formularzu A i deklaracje na fakturach wystawione do celu uzyskania preferencji taryfowych.
Artykuł 6
1.
Każdej przesyłce towarów musi towarzyszyć świadectwo pochodzenia albo deklaracja fakturowa.
2.
Państwa Członkowskie mogą akceptować świadectwo pochodzenia odnoszące się do więcej niż jednej przesyłki, pod warunkiem że wyroby dają się łatwo zidentyfikować na wspomnianym świadectwie i że łączne dane ilości, nie są większe niż ilości wykazane w świadectwie.
Artykuł 7
W przypadku gdy różne kryteria ustalania pochodzenia ustanowione są dla wyrobów objętych jedną pozycją Nomenklatury Scalonej lub wchodzących w zakres jednej kategorii wymienionej w niniejszym załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 3030/93, świadectwa albo deklaracje pochodzenia muszą zawierać dostatecznie szczegółowy opis towarów, w celu zidentyfikowania kryterium, na podstawie którego zostało wydane świadectwo albo sporządzona została deklaracja.
Artykuł 8
1.
Świadectwa pochodzenia wydaje się, a deklaracje fakturowe sporządza się w kraju pochodzenia towaru.
2.
W przypadku gdy towary nie są przywożone bezpośrednio z kraju pochodzenia, ale poprzez inny kraj, świadectwa pochodzenia wydane w tym ostatnim kraju są akceptowane z zastrzeżeniem sprawdzenia, że takie świadectwa są dopuszczalne na tej samej podstawie, co świadectwa wydane przez kraj pochodzenia.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania, jeżeli limity ilościowe zostały ustalone lub uzgodnione dla danych wyrobów, w odniesieniu do kraju pochodzenia.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji wszelkie odpowiednie informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
Komisja przekazuje wszystkie takie informacje innym Państwom Członkowskim.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 515/97 stosuje się.
Artykuł 10
Zasady wykonywania niniejszego rozporządzenia ustanawia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 249 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 11
Rozporządzenie (EWG) nr 616/78 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
dla niektórych nazw zgłoszonych przez Państwa Członkowskie na postawie art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wystąpiono o dodatkowe informacje w celu zapewnienia, że zgłoszone nazwy są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia; dodatkowe informacje wskazują, że zgłoszone nazwy są zgodne z wyżej wymienionymi artykułami; a zatem nazwy te należy zarejestrować i dodać do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 644/98 [4];
po przystąpieniu trzech nowych Państw Członkowskich termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rozpoczyna bieg w dniu ich przystąpienia; niektóre nazwy zgłoszone przez te Państwa Członkowskie są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia, a zatem należy je zarejestrować;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1550/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6 i art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1061/98 [4], w celu skrócenia okresu z sześciu miesięcy do trzech miesięcy, w ciągu którego produkty określone w art. 1 mają być przetworzone i włączone do produktów końcowych; zmiana ta została wprowadzona na skutek wyjątkowo wysokiego poziomu wniosków o pomoc; doprowadziło to do zmniejszenia wnioskowanych ilości; w świetle tej sytuacji należy przedłużyć do czterech miesięcy termin ustanowiony dla włączenia produktów do produktów końcowych;
w przypadku przekroczenia terminu, ustanowionego w art. 11, o mniej niż 60 dni, art. 18 ust. 3 akapit drugi i art. 22 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2571/97 przewidują karę w wysokości 4 ECU za tonę dziennie; kwota ta okazała się zbyt mała, biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku i powinna być zwiększona do 6 ECU za tonę dziennie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2571/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11 wyrażenie "trzech miesięcy" zastępuje się wyrażeniem "czterech miesięcy";
2) w art. 18 ust. 3 akapit drugi i w art. 22 ust. 4 akapit trzeci wyrazy "4 ECU za tonę dziennie" zastępuje się wyrazami "6 ECU za tonę dziennie".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1551/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 293/98 określające terminy operacyjne mające zastosowanie do produktów w sektorze owoców i warzyw, do przetworzonych produktów owocowych i warzywnych oraz częściowo do żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, a także do niektórych produktów wyszczególnionych w załączniku II do Traktatu WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 2, a także mając na uwadze co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 293/98 [3] określa terminy operacyjne mające zastosowanie do produktów w sektorze owoców i warzyw oraz do przetworów owocowych i warzywnych;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1524/98 z dnia 16 lipca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków przyjętych w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw, roślin i kwiatów na rzecz francuskich departamentów zamorskich (FDZ) [4] zastępuje rozporządzenie Komisji (WE) nr 489/97 [5] i wprowadza środki pomocowe dla dostawy i przetwarzania określone odpowiednio w art. 2 i 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3763/91 [6] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2598/95 [7]; terminy operacyjne dla tych środków powinny zostać ustanowione, a rozporządzenie Rady (WE) nr 293/98 odpowiednio dostosowane;
termin operacyjny dla pomocy dla dostaw określony w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 jest ustanowiony w art. 3 ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 131/92 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1736/96 [9]; jednakże przyznanie tej pomocy jest zależne od wniesienia zabezpieczenia; wysokość tego zabezpieczenia jest ustalona w ecu w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1524/98; należy ustanowić, że w tym przypadku termin operacyjny ma miejsce w dniu złożenia wniosku o świadectwo pomocy;
artykuł 14 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 przewiduje pomoc udzielaną na przetwarzanie owoców i warzyw; wypłata pomocy dla przetwórcy jest uzależniona od zapłacenia ceny minimalnej producentowi oraz od zawarcia umów przetwórczych między producentami a przetwórcami; pomoc wypłacana jest za ilość produktów dostarczoną w ramach wyżej wspomnianych umów; z uwagi na to, jak również z uwagi na dużą liczbę zainteresowanych podmiotów gospodarczych, na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/82 i stanowiąc odstępstwo od art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 961/98 [11], termin operacyjny rolniczego kursu przeliczeniowego powinien być ustalony na pierwszy dzień miesiąca przejęcia produktów przez przetwórcę, tak jak jest to poświadczone przez dokumenty uzupełniające określone w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1524/98;
szczegółowe terminy operacyjne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu spełniają kryteria stosowania, podobieństwa, spójności, wykonalności i skuteczności określone w art. 6 ust. 2 lit. a), b), c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 3813/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne ze wspólną opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw, Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych oraz Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 14 rozporządzenia (WE) nr 293/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) istniejące ust. 1, 2, 3 i 4 otrzymują odpowiednio oznaczenie 2, 3, 4 i 6;
2) dodaje się ust. 1 i 5 w brzmieniu:
"1. Termin operacyjny dla rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do zabezpieczenia przewidzianego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1524/98 jest dniem złożenia wniosku o świadectwo pomocy."
"5. Termin operacyjny dla rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do pomocy do przetwarzania określonej w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 jest pierwszym dniem miesiąca przejęcia produktów przez przetwórcę, jak zostało to poświadczone przez dokumenty uzupełniające określone w art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1524/98.";
3) w ust. 2 wyrazy "art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 489/97" zastępuje się "art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1524/98.";
4) w ust. 3 wyrazy "art. 6 rozporządzenia (WE) nr 489/97" zastępuje się "art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1524/98";
5) w ust. 4 wyrazy "art. 7 rozporządzenia (WE) nr 489/97" zastępuje się "art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1524/98".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1563/98
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 956/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do szczególnych środków stosowanych do przetworzonych szparagów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 956/97 [3] przewiduje, że związki przedstawicielskie zobowiązane są do przedłożenia programów szczególnych środków do dnia 30 czerwca 1998 r.; czas konieczny do utworzenia tych związków przedstawicielskich określonych w art. 1 lit. a) tego rozporządzenia okazał się dłuższy niż początkowo ustalono; w rezultacie niezbędne jest przedłużenie wyżej wymienionego terminu o jeden rok, aby umożliwić wprowadzenie w życie tego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 956/97 "30 czerwca 1998 r." zastępuje się "30 czerwca 1999 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1569/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1568/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalny limit pozostałości musi być ustanawiany stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalny limit pozostałości powinien zostać określony wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limit tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalny limit pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalny limit pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać dinoprost, benzokainę i tetrakainę;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać meloksykam;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 60. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1570/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
zmieniające załączniki I–IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1569/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia rozporządzenia, jego załączniki były wielokrotnie zmieniane; z powodu ich liczby, złożoności i rozproszenia pomiędzy różnymi Dziennikami Urzędowymi są trudności w ich stosowaniu, a tym samym brakuje przejrzystości, będącej podstawową cechą wszelkiego prawodawstwa; dlatego należy je skonsolidować; jednocześnie należy skorygować lub nadać precyzyjne brzmienie nazwom lub opisowi chemicznemu niektórych związków i poprawić określone błędy merytoryczne;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I–IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1572/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1360/90 ustanawiające Europejską Fundację Kształcenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Posiedzenie Rady Europejskiej w Strasburgu w dniach 8 i 9 grudnia 1989 r. wezwało Radę, stanowiącą na wniosek Komisji, do podjęcia niezbędnych decyzji w celu ustanowienia Europejskiej Fundacji Kształcenia dla Europy Środkowej i Wschodniej; w tym celu dnia 7 maja 1990 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 1360/90[4] ustanawiające wymienioną Fundację.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1360/90, kraje kwalifikujące się do programów Fundacji są krajami kwalifikującymi się do pomocy gospodarczej na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3906/89[5](program Phare) oraz rozporządzenia (Euratom, WE) nr 1279/96[6](program Tacis).
(3) Przedstawiciele Rady, Komisji, Państw Członkowskich i krajów partnerskich basenu Morza Śródziemnego na posiedzeniu w Barcelonie w dniach 27 i 28 listopada 1995 r., w Deklaracji o ustanowieniu partnerstwa eurośródziemnomorskiego zgodzili się na położenie większego nacisku na zagadnienia społeczne, kulturowe i ludzkie; aby przyczynić się do osiągnięcia tego celu, program pracy wprowadzający w życie Deklarację barcelońską przewiduje wstępne skupienie się na, między innymi, kształceniu zawodowym, które będzie wspierane przez Europejską Fundację Kształcenia; Rada Europejska na posiedzeniu w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. wezwała Radę i Komisję do wprowadzenia w życie Deklaracji barcelońskiej i programu pracy.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1488/96[7] przewiduje środki finansowe i techniczne mające wspierać reformę struktur ekonomicznych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego (MEDA).
(5) W kontekście wysiłków państw partnerskich basenu Morza Śródziemnego, mających na celu przeprowadzenie reform struktur ekonomicznych i społecznych, rozwój zasobów ludzkich jest istotny dla osiągnięcia długoterminowej stabilizacji i dobrobytu, w szczególności dla osiągnięcia równowagi społeczno-gospodarczej.
(6) Fundacja została ustanowiona, aby w sposób elastyczny zaspokajać określone i zróżnicowane wymagania poszczególnych krajów, którym ma być świadczona pomoc; w oparciu o doświadczenie wspólnotowe w obszarze kształcenia zawodowego, świadcząc pomoc, Fundacja odpowiada za współpracę z regionalnymi, krajowymi, publicznymi i prywatnymi podmiotami we Wspólnocie i państwach trzecich, oraz za wypełnianie swoich funkcji w ścisłej współpracy z istniejącymi instytucjami krajowymi i międzynarodowymi; istnieje możliwość udziału państw trzecich, które podzielają zaangażowanie Wspólnoty w świadczenie pomocy w dziedzinie kształcenia; należy zapewnić spójność i komplementarność pracy Fundacji i innych działań wspólnotowych.
(7) Wiedza i bezpośrednia znajomość przez Fundację szczególnych wymagań i okoliczności istniejących w wybranych krajach w dziedzinie kształcenia zawodowego i rozwoju zasobów ludzkich może w sposób pożyteczny przyczynić się do określenia wspólnotowej polityki pomocy w zakresie reformy ich systemów kształcenia zawodowego.
(8) Wprowadzenie w życie programów kształcenia zawodowego powinno zapewnić Fundacji możliwość zbadania innowacyjnych systemów i przekazania najlepszych praktyk.
(9) W ramach instytucjonalnych ustanowionych dla Fundacji, doświadczenie wspólnotowe może być również udostępnione partnerom z basenu Morza Śródziemnego.
(10) Komisja powinna być odpowiednio reprezentowana w radzie zarządzającej Fundacji, aby uwzględnić szersze uprawnienia Fundacji, jednakże bez dokonywania zmian uprawnień rady zarządzającej Fundacji i zasad głosowania lub zapewniania odpowiedniego zwiększenia liczby głosów posiadanych przez przedstawicieli Komisji.
(11) Skuteczność działań Fundacji będzie wspierana licznymi środkami towarzyszącymi; ogólne wytyczne ustanowione na poziomie wspólnotowym pozwolą w sposób efektywny dostosować działalność Fundacji do polityk wspólnotowych przyjętych w odniesieniu do krajów partnerskich.
(12) Współpraca z innymi właściwymi organami wspólnotowymi przyczynia się do efektywnego wykorzystania zasobów i powinna być wzmocniona w celu uzyskania efektu synergii; Komisja może się w efektywny sposób do tego przyczynić.
(13) Uprawnienia decyzyjne rady zarządzającej Fundacji zostaną wzmocnione poprzez tworzenie ściślejszego powiązania między programem pracy Fundacji a jej budżetem, w szczególności poprzez przyjęcie obu dokumentów, w drodze skoordynowanej procedury i ścisłego powiązania wydatków Fundacji z jej działaniami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1360/90 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejską Fundację Kształcenia, zwaną dalej "Fundacją", której celem jest przyczynianie się do rozwoju systemów kształcenia zawodowego:
- krajów Europy Środkowej i Wschodniej wyznaczonych do otrzymania pomocy gospodarczej przez Radę w rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89 lub innym późniejszym odpowiednim akcie prawnym,
- nowych państw niepodległych byłego Związku Radzieckiego i Mongolii, które są beneficjentami programu wspierającego reformy gospodarcze i naprawcze na mocy rozporządzenia (Euratom, WE) nr 1279/96 lub innego późniejszego odpowiedniego aktu prawnego, oraz
- państw trzecich i terytoriów basenu Morza Śródziemnego, które są beneficjentami środków finansowych i technicznych, mających wspierać reformę ich struktur ekonomicznych i społecznych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1488/96 lub innego późniejszego odpowiedniego aktu prawnego.
Kraje te zwane są dalej wybranymi krajami.".
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zakres
Zgodnie z ogólnymi wytycznymi ustanowionymi na poziomie wspólnotowym, Fundacja działa w dziedzinie kształcenia obejmującej wstępne i ustawiczne kształcenie zawodowe, jak również przekwalifikowanie młodzieży i dorosłych, w tym w szczególności kształcenie w zakresie zarządzania.".
3.
Artykuł 3 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"W celu osiągnięcia celów wymienionych w art. 1, w granicach kompetencji przekazanych radzie zarządzającej i zgodnie z ogólnymi wytycznymi ustanowionymi na poziomie wspólnotowym, Fundacja:".
4.
Artykuł 3 lit. c) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"- realizuje, na wniosek Komisji lub wybranych krajów we współpracy z radą zarządzającą, programy kształcenia zawodowego uzgodnione przez Komisję i jeden lub kilka wybranych krajów jako część wspólnotowej polityki pomocy dla tych krajów, wykorzystując multidyscyplinarne zespoły specjalistów w ścisłej współpracy z właściwymi władzami w zaangażowanych krajach oraz aktywnie korzystając z doświadczenia wspólnotowych programów kształcenia zawodowego; przy wyborze projektów, które mają być zarządzane przez Fundację, priorytetowe będą projekty o wartości innowacyjnej, a w przypadku krajów kandydujących do przystąpienia, projekty, które odnoszą się bezpośrednio do programów wspólnotowych w dziedzinie kształcenia zawodowego;".
5.
Artykuł 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:
e) "przyznaje radzie zarządzającej uprawnienie ustanawiania procedur przetargowych dla projektów finansowanych lub współfinansowanych przez Fundację, należycie uwzględniając procedury ustanowione na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3906/89, w szczególności jego art. 7, rozporządzenia (Euratom, WE) nr 1279/96, w szczególności jego art. 6 i 7, rozporządzenia (WE) nr 1488/96, w szczególności jego art. 8 lub innego późniejszego odpowiedniego aktu prawnego;".
6.
Artykuł 4 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Przy poparciu ze strony Komisji, Fundacja współpracuje z innymi właściwymi organami wspólnotowymi, w szczególności z Cedefop.".
7.
Artykuł 5 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Fundacja posiada radę zarządzającą składającą się z jednego przedstawiciela każdego Państwa Członkowskiego oraz trzech przedstawicieli Komisji.".
8.
Artykuł 5 ust. 4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Każdy z przedstawicieli Państw Członkowskich w radzie zarządzającej ma jeden głos.
Przedstawiciele Komisji posiadają razem jeden głos.".
9.
Artykuł 5 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Na podstawie projektu przedstawionego przez dyrektora Fundacji, rada zarządzająca, po konsultacji z Komisją, najpóźniej do dnia 30 listopada, bada wstępny projekt rocznego programu pracy na kolejny rok.
Ostateczne przyjęcie programu pracy ma miejsce na początku każdego roku, w ramach trzyletniej perspektywy.
W miarę potrzeby, program może być dostosowywany w ciągu roku przy zastosowaniu tej samej procedury w celu zapewnienia większej skuteczności polityk wspólnotowych.
Projektom i działaniom w ramach rocznego programu pracy towarzyszy prognoza niezbędnych wydatków oraz przydzielenie zasobów ludzkich i budżetowych.".
10.
Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Członkowie forum są wybierani spośród ekspertów z kręgów zajmujących się kształceniem lub innych, zainteresowanych pracą Fundacji, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia obecności przedstawicieli partnerów społecznych, Komisji, organizacji międzynarodowych aktywnie zajmujących się zapewnianiem pomocy w zakresie kształcenia oraz wybranych krajów i terytoriów.".
11.
Artykuł 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Rada zarządzająca zwraca się o nominacje na te stanowiska do:
- każdego z Państw Członkowskich,
- każdego z wybranych krajów,
- Komisji,
- partnerów społecznych na szczeblu europejskim, którzy działają aktywnie w pracach instytucji wspólnotowych, oraz
- właściwych organizacjach międzynarodowych.".
12.
Artykuł 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dyrektor Fundacji jest mianowany przez radę zarządzającą, na wniosek Komisji, na pięcioletnią kadencję.
Kadencja ta może zostać jednorazowo przedłużona na okres, który nie może przekraczać pięciu lat.
Dyrektor jest odpowiedzialny za:
- przygotowanie i organizację pracy rady zarządzającej, wszelkich zespołów roboczych ad hoc powołanych przez radę zarządzającą oraz, w szczególności, za przygotowywanie projektu rocznego programu pracy Fundacji, uwzględniając ogólne wytyczne ustanowionych na poziomie wspólnotowym,
- bieżące zarządzanie Fundacją,
- przygotowanie zestawienia dochodów i wydatków oraz wykonanie budżetu Fundacji;
- przygotowanie i publikację sprawozdań określonych w niniejszym rozporządzeniu,
- wszelkie sprawy kadrowe,
- podejmowanie zadań, za które jest odpowiedzialny na podstawie art. 3 oraz wymienionych w rocznym programie pracy, określonym w art. 5 ust. 7,
- wykonanie decyzji rady zarządzającej i wytycznych ustalonych dla działalności Fundacji.".
13.
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Powiązania z innymi działaniami Wspólnoty
Komisja, we współpracy z radą zarządzającą i, w odpowiednim przypadku, zgodnie z procedurami określonymi w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89, art. 8 rozporządzenia (Euratom, WE) nr 1279/96 oraz art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1488/96 lub w innym późniejszym odpowiednim akcie prawnym, zapewnia spójność i, tam gdzie to konieczne, komplementarność prac Fundacji z innymi działaniami na poziomie wspólnotowym, zarówno w ramach Wspólnoty jak i pomocy udzielanej wybranym krajom, ze szczególnym odniesieniem do działań w ramach programu Tempus oraz do innych programów i działań dotyczących kształcenia, które są realizowane na poziomie wspólnotowym, w tym Med-Campus.".
14.
Artykuł 10 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Po zasięgnięciu opinii Komisji, na początku każdego roku budżetowego, rada zarządzająca przyjmuje budżet Fundacji wraz z programem pracy, dostosowując go do poszczególnych wpłat na rzecz Fundacji oraz do funduszy pochodzących z innych źródeł.
Budżet wyszczególnia również, według kategorii i zaszeregowania, liczbę pracowników, którzy zostaną zatrudnieni przez Fundację w odpowiednim roku budżetowym.".
15.
Artykuł 16 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Fundacja jest otwarta na uczestnictwo krajów, które nie są członkami Wspólnoty Europejskiej, a które podzielają zaangażowanie Wspólnoty i Państw Członkowskich w świadczenie pomocy w dziedzinie kształcenia wybranym krajom określonym w art. 1, w ramach ustaleń, które zostaną ustanowione w umowach między Wspólnotą a tymi krajami, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 228 Traktatu.".
16.
Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Procedury monitorowania i oceny
Komisja ustala, po konsultacji z radą zarządzającą, procedurę monitorowania i oceny doświadczenia nabytego w trakcie pracy Fundacji.
Procedura ta powinna być przeprowadzana przy pomocy zewnętrznych ekspertów.
Komisja przedstawia pierwsze wyniki tej procedury w sprawozdaniu, które ma być przedłożone Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu przed dniem 31 grudnia 2000 r., a następnie co trzy lata.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ósmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1576/98
z dnia 22 lipca 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy jako oznaczenia geograficznego;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności, że zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja nie otrzymała w odniesieniu do niej żadnej deklaracji sprzeciwu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92;
w rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie pochodzenia;
załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1265/98 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1593/98
z dnia 23 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1764/86 w odniesieniu do minimalnych wymagań jakości dla przetworów z pomidorów objętych systemem pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że ilości wyprodukowane zgodnie z minimalnymi cenami mają być podstawą rozdysponowania kontyngentu między przetwórców, Państwa Członkowskie i grupy produktów; ilości wyprodukowane poza kontyngentem po cenie minimalnej w czasie jednego roku gospodarczego są brane pod uwagę przy ustalaniu kontyngentu na następny rok gospodarczy; w rezultacie należy przewidzieć możliwość poddania gotowych produktów uzyskiwanych z tych ilości tym samym minimalnym wymaganiom jakości, co produkty otrzymywane z ilości objętych kontyngentem kwalifikującym się do pomocy produkcyjnej;
artykuł 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 504/97 z dnia 19 marca 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy produkcyjnej dla przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1590/98 [4], ustala, że ilości nieobjęte kontyngentem, za które zapłacono cenę minimalną, muszą być zawarte w umowach przetwórczych;
doświadczenie zdobyte w sektorze przetwórstwa pomidorów wskazuje, że niektóre minimalne wymagania jakości muszą być zaostrzone w przypadku soku pomidorowego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1764/86 [5] wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1764/86 z dnia 27 maja 1986 r. ustanawiające minimalne wymagania jakości dla przetworów z pomidorów objętych systemem pomocy produkcyjnej";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymagania jakości, które spełniają produkty bazujące na pomidorach, określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 504/97 [6], w przypadku:
a) produktów objętych kontyngentem kwalifikującym do pomocy produkcyjnej, przewidzianej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
b) produktów opartych na pomidorach nieobjętych kontyngentem, dostarczonych w ramach umów przetwórczych, określonych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 504/97 i za które płaci się cenę minimalną.";
3) w art. 2 wyrazy "rozporządzenia (EWG) nr 1599/84" zastępuje się wyrazami "rozporządzenia (WE) nr 504/97";
4) w art. 3 tiret drugie wyrazy "w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1599/84" zastępuje się "w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 504/97";
5) w art. 8 wyrazy "w art. 1 ust. 2 lit. n) i o) rozporządzenia (EWG) nr 1599/84" zastępuje się wyrazami "w art. 1 ust. 2 lit. k) i l) rozporządzenia (WE) nr 504/97";
6) w art. 10 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) obecność jakichkolwiek obcych materiałów roślinnych można ustalić tylko przez wnikliwe badanie gołym okiem. Jednakże określone soki i koncentraty mogą zawierać skórki i pestki, w granicach ustanowionych w art. 1 ust. 2 lit. k) i l) rozporządzenia (WE) nr 504/97;";
7) w art. 10 ust. 4 dodaje się literę f) w brzmieniu:
"f) całkowitą zawartość kwasu mlekowego nieprzekraczająca 1 % zawartości suchej masy, pomniejszoną o wszelką dodaną sól kuchenną, w przypadku soku pomidorowego.";
8) w art. 11 wyrazy "lit. m) rozporządzenia (EGW) nr 1599/84" zastępuje się wyrazami "lit. j) rozporządzenia (WE) nr 504/97".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1595/98
z dnia 23 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2603/97 ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące przywozu ryżu pochodzącego z krajów AKP lub z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) oraz ustanawiające określone warunki dotyczące częściowego zwrotu należności przywozowych nałożonych na ryż pochodzący z krajów AKP
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie przepisów mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów powstałych po przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z krajów Afryki, Karaibów oraz Pacyfiku (kraje AKP) [1], w szczególności jego art. 30 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2603/97 [2] ustala przepisy wykonawcze dotyczące przywozu ryżu pochodzącego z państw AKP lub z państw i terytoriów zamorskich (KTZ); w następstwie przyjęcia przez Radę niniejszego rozporządzenia, które wprowadza poprawki do przepisów regulujących przywóz z państw AKP, będących rezultatem średniookresowego przeglądu krytycznego Czwartej Konwencji z Lomé, należy wprowadzić odpowiednie zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2603/97;
artykuł 13 rozporządzenia Rady ustala dalszą obniżkę cła na ryż pochodzący z krajów AKP; obniżka ta uwarunkowana jest obowiązywaniem należności wywozowych nakładanych przez kraje AKP wywozu równych wielkości wspomnianej obniżki ceł; zgodnie z art. 34 niniejszego rozporządzenia obniżka ta ma obowiązywać od dnia 1 stycznia 1996 r.;
częściowy zwrot należności przywozowych, będący następstwem obniżki ceł, obowiązującej od dnia 1 stycznia 1996 r., ma się odbywać zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 82/97 [4] oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustalające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (WE) nr 75/98 [6];
do celów przejrzystości oraz sprawności administracyjnej należy określić metodę obliczania kwoty zwrotu; zgodnie z art. 880 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, należy również określić świadectwo przedkładane na dowód nałożenia opłaty wywozowej przez państwo pochodzenia;
doświadczenie wskazuje, że należy ustalić terminy wysyłania przez Państwa Członkowskie informacji dotyczącej ilości towarów dopuszczonych do wolnego obrotu zgodnie z niniejszymi przepisami przywozowymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2603/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W odniesieniu do ilości 125000 ton ryżu, odpowiadającej ryżowi łuskanemu objętemu kodami CN 10061021–10061098, 100620 oraz 100630, przewidzianej w art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady z dnia 20 lipca 1998 r., pozwolenia na przywóz po obniżonej stawce celnej wydaje się co roku w następujących transzach:
- styczeń: 41668 ton,
- maj: 41666 ton,
- wrzesień: 41666 ton.";
2) w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W odniesieniu do ilości 20000 ton ryżu łamanego objętego kodem CN 10064000, przewidzianej w art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady z dnia 20 lipca 1998 r., pozwolenia na przywóz po obniżonej stawce celnej wydaje się co roku w następujących transzach:
- styczeń: 10000 ton,
- maj: 10000 ton,
- wrzesień: –.";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Do celów stosowania art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady z dnia 20 lipca 1998 r.
Komisja oblicza wielkość stawek celnych raz na tydzień, ale ustala ją raz na dwa tygodnie.";
4) w art. 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Cłem przywozowym będzie cło obowiązujące w dniu złożenia podania o pozwolenie.";
5) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Ilości przeniesione, określone w art. 2 ust. 2, mogą być przedmiotem składania podań o pozwolenie na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP, objętego kodami CN 10061021–10061098, 100620 oraz 100630, a także ryżu pochodzącego z OCT, objętego kodem 1006.
2.
Ilości określone w ust. 1, nieobjęte pozwoleniami na przywóz wydanymi dla danej transzy, zostają przeniesione do transzy następnej.";
6) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję za pomocą teleksu lub faksu, w formie ustalonej w załączniku I:
- w terminie do dwóch dni roboczych od wydania pozwolenia o ilościach, podanych według ośmiocyfrowego kodu CN oraz państwa pochodzenia, wymienionych w wydanym pozwoleniu na przywóz, dacie wydania, numerze pozwolenia oraz nazwie i adresie posiadacza,
- w terminie nie późniejszym niż dwa miesiące po upływie ważności każdego pozwolenia o ilościach, podanych według ośmiocyfrowego kodu CN i państwa pochodzenia, faktycznie dopuszczonych do wolnego obrotu, dacie dopuszczenia, numerze pozwolenia oraz nazwie i adresie posiadacza.
Zawiadomienia takie należy złożyć również w przypadku, gdy nie wydano żadnego pozwolenia ani nie wystąpił przywóz."
Artykuł 2
1.
Na mocy art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 w odniesieniu do ryżu pochodzącego z krajów AKP i dopuszczonego do wolnego obrotu w okresie między dniem 1 stycznia 1996 r. a wejściem w życie niniejszego rozporządzenia zwrot w przeliczeniu na tonę wynosi:
- do 15 % pełnej stawki celnej mającej zastosowanie w stosunku do państw trzecich w dniu złożenia podania o pozwolenie na przywóz – w przypadku ryżu łamanego objętego kodem CN 10064000, ryżu niełuskanego objętego kodem CN 10061021–10061098 oraz ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620,
- do 15 % różnicy między pełną stawką celną mającą zastosowanie w stosunku do państw trzecich w dniu złożenia podania przywozowego a kwotą 16,75 ECU – w przypadku ryżu całkowicie bielonego oraz półbielonego, objętego kodem CN 100630.
2. Wnioski o zwrot należy składać zgodnie z art. 236 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i art. 878, 879 et seq. rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Do podań o zwrot należy dołączyć:
a) pozwolenie na przywóz lub jego uwierzytelnioną kopię;
b) zgłoszenie o dopuszczeniu danej partii wwożonego towaru do wolnego obrotu lub jego uwierzytelnioną kopię;
oraz
c) świadectwo wystawione przez Państwo Członkowskie, które wydało pozwolenie na przywóz zgodnie z art. 880 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, identyczne ze wzorem pokazanym w Załączniku.
Świadectwa takie wydawane są jedynie po przedstawieniu dowodu przyjęcia przez władze celne państw wywozu AKP wywozowej opłaty uzupełniającej, równej kwocie ustalonej zgodnie z ust. 1, za ilości towaru faktycznie dopuszczonego do wolnego obrotu na obszarze Wspólnoty.
Za dostarczenie takiego dowodu uważa się przedłożenie oryginału świadectwa przewozowego EUR 1, wykazującego jeden z poniższych zapisów w polu 7: Kwota w walucie krajowej:
- Tasa complementaria percibida a la exportación del arroz;
Certificado utilizado para la importación: EUR 1 no
- Særafgift, der opkræves ved wywóz af ris;
Certificat, der anvendes ved import: EUR.1 nr.
- Bei der Ausfuhr von Reis erhobene ergänzende Abgabe;
Für die Einfuhr verwendete Bescheinigung: EUR 1
- Συμπληρωματικός φόρος που εισπράττεται κατά τηυ εζαγωγή τον ρυζιού.
Πιστοποιητικό που χρησιμοποιείται για τηυ εισαγωγή: EUR 1 αρθ.
- Complementary charge collected on export of rice;
Certificate used for the import: EUR 1 No
- Taxe complémentaire perçue à l’exportation du riz;
Certificat utilisé pour l’importation: EUR 1 no
- Tassa complementare riscossa all’esportazione del riso:
Certificato usato per l’importazione: EUR 1 n.
- Bij uitvoer van de rijst opgelegde bijzondere heffing;
Voor de invoer gebruikt certificaat: EUR 1 nr
- Imposição complementar cobrada na exportação do arroz;
Certificado utilizado para a importação: EUR 1 no.
- Riisin viennin yhteydessä perittävä täydentävä maksu.
Tuonnissa käytettävä todistus: EUR-1 N:o
- Särskild avgift för risexport:
Certifikat som använts för importen: EUR 1 nr
(Podpis i pieczęć urzędowa)
4.
Gdy opłata uzupełniająca pobrana przez państwo wywozu jest mniejsza niż kwota określona w ust. 1, kwotą zwrotu jest kwota faktycznie pobrana.
5.
Gdy opłata wywozowa pobrana została w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego przywozu, kursem wymiany zastosowanym do obliczenia kwoty opłaty faktycznie pobranej jest kurs zarejestrowany na najbardziej reprezentatywnej giełdzie lub giełdach walutowych w tym Państwie Członkowskim w dniu ustalonym wcześniej jako dzień obowiązywania stawki celnej.
Artykuł 3
Ilości towarów, dla których złożono podania o pozwolenie na przywóz przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, a które zostały dopuszczone do obrotu po tej dacie, objęte są cłami określonymi zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2603/97, pod warunkiem że importerzy okażą władzom celnym Państwa Członkowskiego dopuszczającego dany towar do wolnego obrotu dowód na to, że uiszczono uzupełniającą opłatę wywozową, określoną w art. 2 ust. 3 lit. c) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1606/98
z dnia 29 czerwca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w celu objęcia nimi specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 51 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1] przedłożony po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z listopada 1995 r., sprawa C-443/93 (Ioannis Vougioukas przeciwko Idryma Koinonikon Asfalisseon — IKA, Zb.
Orz.
1995, str.
I-4033), zakres rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [4] oraz rozporządzenia (EWG) nr 574/72 [5] powinien zostać rozszerzony, tak aby uwzględnić specjalne systemy dla urzędników służby cywilnej i osób traktowanych na równi z nimi.
(2) Uwzględniając to orzeczenie oraz w celu stosowania tych rozporządzeń, właściwe jest, z zastrzeżeniem wszelkich szczególnych uzgodnień zawartych w tym rozporządzeniu, traktowanie członków specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej i osób traktowanych na równi z nimi jak pracowników najemnych.
(3) Osoby ubezpieczone w specjalnym systemie dla urzędników służby cywilnej mogą być jednocześnie osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek; natomiast Traktat nie przewidział niezbędnych uprawnień do podejmowania odpowiednich środków w dziedzinie zabezpieczenia społecznego dla osób prowadzących działalność na własny rachunek i w związku z tym uzasadnione jest zastosowanie art. 235.
(4) Dostosowania, które mają być wprowadzone do definicji rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72, wymagają dostosowania niektórych ich załączników.
(5) Konieczne jest, aby warunki zastosowania koordynacji do niektórych specjalnych systemów były określone w Załączniku.
(6) Konieczne jest uwzględnienie unikalnych cech niektórych specjalnych systemów emerytalno-rentowych dla urzędników służby cywilnej w niektórych Państwach Członkowskich, a w szczególności braku w niektórych Państwach Członkowskich systemów koordynacji między systemami specjalnymi i systemem powszechnym, istnienia w innych Państwach Członkowskich szczególnych systemów koordynacji między systemami specjalnymi i systemem powszechnym, ograniczonego zakresu takich systemów i ich szczególnych struktur budżetowych i struktur wynagradzania, na przykład prawa do świadczeń bezpośrednio powiązanego z długim stażem pracy.
(7) Nie istnieje powszechna definicja pojęcia "urzędnik służby cywilnej", a jednocześnie istnieją poważne rozbieżności, zarówno jeśli chodzi o systemy ochrony socjalnej, które ich obejmują, jak i przedmiotowy i podmiotowy zakres stosowania tych systemów.
(8) W celu uwzględnienia unikalnego charakteru tych specjalnych systemów emerytalno-rentowych przy jednoczesnym zachowaniu ogólnej równowagi systemu koordynacji, uzasadnione są ograniczone odstępstwa od ogólnej zasady sumowania, tak aby w ramach tych systemów okresy spełnione w specjalnym systemie w innym Państwie Członkowskim nie musiały być uwzględniane, a jednocześnie aby możliwe było uniknięcie utraty tych okresów poprzez wymóg ich uwzględniania w ramach systemu powszechnego pierwszego Państwa Członkowskiego, nawet wtedy gdy dana osoba nie spełniła okresu w ramach tego systemu.
(9) Konieczne jest również uwzględnienie unikalnego charakteru tych specjalnych systemów emerytalno-rentowych poprzez ograniczone odstępstwa od zwykłych uzgodnień dotyczących określania właściwego ustawodawstwa, w ten sposób, że w pewnych okolicznościach właściwe będzie, aby osoby objęte specjalnymi systemami dla urzędników służby cywilnej podlegały ustawodawstwu więcej niż jednego Państwa Członkowskiego.
(10) W interesie członków specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej i osób traktowanych jako takie jest, aby renty sieroce przewidziane w takich systemach były obliczane zgodnie z przepisami tytułu III rozdział 3, a nie rozdziału 8.
(11) Specjalny charakter i specjalne cechy uzupełniających systemów emerytalno-rentowych, objętych zakresem dyrektywy Rady 98/49/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie zabezpieczenia uzupełniających praw emerytalno-rentowych pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek przemieszczających się we Wspólnocie Europejskiej [6], a także różnorodność takich systemów w Państwach Członkowskich i między nimi oznacza, że nie podlegają one systemowi koordynacji przewidzianemu w niniejszym rozporządzeniu i nie powinny być nim objęte, z wyjątkiem systemów, które są objęte zakresem wyrażenia "ustawodawstwo", tak jak zostało ono określone w punkcie art. 1 lit. j) akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 lub w stosunku do którego Państwo Członkowskie złożyło oświadczenie zgodnie z tym artykułem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. a) i) otrzymuje brzmienie:
"i) osoba ubezpieczona w ramach ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego kontynuowanego w odniesieniu do jednego lub więcej ryzyk w ramach działów systemu zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek lub w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej;"
b) po lit. j) dodaje się literę w brzmieniu:
"(ja) "specjalny system dla urzędników służby cywilnej" oznacza każdy system zabezpieczenia społecznego, który różni się od powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego stosowanego do pracowników najemnych w danych Państwach Członkowskich i któremu podlegają bezpośrednio wszystkie lub niektóre kategorie urzędników służby cywilnej lub osób traktowanych na równi z nimi;"
c) w lit. r) dodaje się, co następuje:"okresy spełnione w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej traktuje się również jako okresy ubezpieczenia;"
d) w lit. s) dodaje się, co następuje:"okresy spełnione w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej traktuje się również jako okresy zatrudnienia;"
2) skreśla się art. 2 ust. 3;
3) w art. 4 ust. 4 skreśla się wyrazy: "lub do specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej lub osób traktowanych na równi z nimi";
4) w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z zastrzeżeniem art. 14c i 14f osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego Państwa Członkowskiego.
Ustawodawstwo określa się zgodnie z przepisami niniejszego tytułu;"
5) w art. 14d ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Osoba określona w art. 14 ust. 2 i 3, art. 14a ust. 2, 3 i 4, art. 14c lit. a) i art. 14e jest do celów stosowania ustawodawstwa określonego zgodnie z tymi przepisami traktowana tak jakby prowadziła swą działalność zawodową na terytorium danego Państwa Członkowskiego."
6) w tytule II dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 14e
Szczególne zasady stosowane do osób ubezpieczonych w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej będących pracownikami najemnymi lub osób prowadzących działalność na własny rachunek jednocześnie na terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich
Osoba będąca jednocześnie pracownikiem najemnym jako urzędnik służby cywilnej lub traktowana na równi z nim i ubezpieczona w ramach specjalnego systemu ubezpieczeń dla urzędników służby cywilnej w jednym z Państw Członkowskich i jednocześnie będąca pracownikiem najemnym i/lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek na terytorium jednego lub większej liczby innych Państw Członkowskich podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego, w którym została ubezpieczona w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej.
Artykuł 14f
Specjalne zasady stosowane wobec urzędników służby cywilnej będących pracownikami najemnymi jednocześnie w więcej niż jednym Państwie Członkowskim i ubezpieczonych w jednym z tych Państw w ramach specjalnego systemu ubezpieczeń
Osoba będąca pracownikiem najemnym jednocześnie w dwóch lub większej liczbie Państw Członkowskich jako urzędnik służby cywilnej lub traktowana na równi z taką osobą i ubezpieczona w przynajmniej jednym z Państw Członkowskich w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej podlega ustawodawstwu każdego z tych Państw Członkowskich."
7) w tytule III rozdział 2 dodaje się sekcję w brzmieniu:
"Sekcja 5
Osoby objęte specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej
Artykuł 43a
1.
Przepisy art. 37, art. 38 ust. 1, 39 i sekcji 2, 3 i 4 są odpowiednio stosowane w drodze analogii do osób objętych specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej.
2.
Jeśli jednak ustawodawstwo jednego z Państw Członkowskich uzależnia nabycie, utratę, zawieszenie lub wznowienie praw do świadczeń w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej od warunku, że wszystkie okresy ubezpieczenia zostały spełnione w ramach jednego lub więcej specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej w danym Państwie Członkowskim, lub traktowane są przez ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego jako okresy równoważne z takimi okresami, wówczas uznawane są tylko okresy, które mogą być uznane przez ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego.
Jeśli w przypadku uwzględnienia tak spełnionych okresów, dana osoba nie spełnia warunków uprawniających do otrzymania tych świadczeń, okresy te zostają uwzględnione w celu przyznania świadczeń w ramach systemu powszechnego lub w przeciwnym razie, w ramach systemu dla pracowników fizycznych lub biurowych, w zależności od przypadku.
3.
W przypadku gdy na mocy ustawodawstwa danego Państwa Członkowskiego świadczenia oblicza się na podstawie ostatniego wynagrodzenia lub wynagrodzeń, otrzymanych w okresie referencyjnym, właściwa instytucja tego państwa uwzględnia do celów obliczenia tych wynagrodzeń, po odpowiedniej rewaloryzacji, jedynie te wynagrodzenia, które zostały wypłacone w okresie lub okresach, w których dana osoba podlegała temu ustawodawstwu."
8) W tytule III rozdział 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 44 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Rozdział u tego nie stosuje się do podwyżek emerytur lub rent lub dodatków do emerytur lub rent na dzieci lub do rent sierocych, przyznawanych zgodnie z przepisami rozdziału 8, chyba że art. 79a stanowi inaczej."
b) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 51a
Osoby objęte specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej
1.
Przepisy art. 44, art. 45 ust. 1, 5 i 6 i art. 46-51 stosuje się odpowiednio do osób objętych specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej.
2.
Jeśli jednak ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależnia nabycie, utratę, zawieszenie lub wznowienie praw do świadczeń w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej od warunku, że wszystkie okresy ubezpieczenia zostały spełnione w ramach jednego lub więcej specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej w tym Państwie Członkowskim lub traktowane są przez ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego jako okresy równoważne z takimi okresami, wówczas uznawane są tylko okresy, które mogą być uznane przez ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego.
Jeśli w przypadku uwzględnienia tak spełnionych okresów dana osoba nie spełnia warunków uprawniających do otrzymania tych świadczeń, okresy te zostają uwzględnione w celu przyznania świadczeń w ramach systemu powszechnego lub w przeciwnym razie, w ramach systemu dla pracowników fizycznych lub biurowych, w zależności od przypadku.
3.
W przypadku gdy według ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, świadczenia oblicza się na podstawie ostatniego wynagrodzenia lub wynagrodzeń otrzymanych w okresie referencyjnym, właściwa instytucja tego państwa uwzględnia do celów obliczenia świadczeń, po odpowiedniej rewaloryzacji, jedynie te wynagrodzenia, które zostały wypłacone w okresie lub okresach, w których dana osoba podlegała temu ustawodawstwu."
9) W tytule III rozdział 6 dodaje się sekcję w brzmieniu:
"Sekcja 4
Osoby objęte specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej
Artykuł 71a
1.
Przepisy sekcji 1 i 2 są odpowiednio stosowane do osób objętych specjalnym systemem w razie bezrobocia dla urzędników służby cywilnej.
2.
Przepisów sekcji 3 nie stosuje się do osób objętych specjalnym systemem w razie bezrobocia dla urzędników służby cywilnej.
Osoba bezrobotna objęta specjalnym systemem na wypadek bezrobocia dla urzędników służby cywilnej, będąca całkowicie lub w niepełnym zakresie bezrobotna, która w trakcie swojego ostatniego zatrudnienia pozostawała na terytorium Państwa Członkowskiego niebędącego państwem właściwym, otrzymuje świadczenia zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego, tak jakby mieszkała na terytorium tego Państwa. Świadczenia te wypłacane są przez odpowiednią instytucję, na jej koszt."
10) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 79a
Przepisy odnoszące się do świadczeń dla sierot uprawnionych do świadczeń w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej
1.
Nie naruszając przepisów art. 78, renty sieroce otrzymywane w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej są obliczane zgodnie z przepisami rozdziału 3.
2.
W przypadku gdy przewidziane w ust. 1, okresy ubezpieczenia, zatrudnienia, pracy na własny rachunek lub zamieszkania zostały także spełnione w ramach systemu powszechnego, należne świadczenia w ramach systemu powszechnego wypłaca się zgodnie z przepisami rozdziału 8.
Okresy ubezpieczenia, pracy na własny rachunek lub zatrudnienia spełnione zgodnie z ustawodawstwem specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej lub okresy traktowane przez ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego jako równoważne z takimi okresami, tam gdzie jest to stosowne, są uwzględniane przy nabywaniu, zawieszaniu lub odzyskaniu praw do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem systemu powszechnego."
11) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 95c
Przepisy przejściowe w celu zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1606/98
1.
Żadne prawa nie zostają nabyte na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/98 [7] za okres poprzedzający dzień 25 października 1998 r.
2.
Wszelkie okresy ubezpieczenia oraz tam gdzie jest to właściwe, wszelkie okresy zatrudnienia, pracy na własny rachunek lub zamieszkania spełnione w ramach ustawodawstwa jednego z Państw Członkowskich przed dniem 25 października 1998 r., zostaną uwzględnione w celu określenia praw nabytych, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1606/98.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/98 prawo do świadczeń zostaje nabyte nawet w przypadku gdy dotyczy ono ryzyka zaistniałego przed 25 października 1998 r.
4.
Wszelkie świadczenia, które nie zostały przyznane lub zostały zawieszone z powodu obywatelstwa lub miejsca zamieszkania danej osoby, są na wniosek zainteresowanego przyznawane lub przywracane, począwszy od 25 października 1998 r., pod warunkiem że prawa, na podstawie których świadczenia te zostały wcześniej przyznane, nie umożliwiają otrzymania świadczenia w kwocie zryczałtowanej.
5.
Prawa osób, którym przed dniem 25 października 1998 r. przyznano emeryturę lub rentę mogą zostać na ich wniosek zrewidowane, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia (WE) nr 1606/98.
Przepis stosuje się również do innych świadczeń, określonych w art. 78 i 79, w zakresie, w jakim stosuje się go do art. 78 i 79a.
6.
Jeśli wniosek, określony w ust. 4 lub 5, zostanie zgłoszony w ciągu dwóch lat od dnia 25 października 1998 r., prawa wynikające z rozporządzenia (WE) nr 1606/98 zostaną nabyte od tej daty i przepisy ustawodawstwa jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego dotyczące przepadku i utraty praw nie mogą być stosowane do danych osób.
7.
Jeśli wniosek, określony w ust. 4 lub 5 zostanie zgłoszony po upływie okresu dwóch lat od 25 października 1998 r., prawa, które nie zostały utracone i nie wygasły, nabywa się z dniem złożenia takiego wniosku, z zastrzeżeniem możliwości skorzystania z bardziej korzystnego ustawodawstwa któregokolwiek z Państw Członkowskich."
12) w załączniku IV część A pkt D otrzymuje brzmienie:
"D. HISZPANIA
Ustawodawstwo odnoszące się do ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa w ramach systemu powszechnego i systemów specjalnych, z wyjątkiem systemów specjalnych dla urzędników służby cywilnej, sił zbrojnych i wymiaru sprawiedliwości."
13) załącznik VI otrzymuje brzmienie:
a) w części A. BELGIA, dodaje się punkt w brzmieniu:
"12.
Nieszczęśliwy wypadek, określony w art. 1 ustawy z dnia 9 marca 1953 r. wprowadzającej pewne dostosowania emerytur wojskowych i regulującej przyznanie bezpłatnej opieki medycznej oraz recept dla personelu sił zbrojnych, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu w czasie pokoju, stanowi wypadek przy pracy lub chorobę zawodową w rozumieniu rozdziału 4 tytuł III rozporządzenia."
b) w części B. DANIA dodaje się punkt w brzmieniu:
"10.
Od osoby objętej specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej, która zamieszkuje w Danii i
a) do której nie stosuje się przepisów tytułu III, rozdział 1, sekcje 2-7 i
b) która nie jest uprawniona do duńskiej emerytury lub renty,
właściwe władze mogą żądać uiszczenia opłaty za świadczenia rzeczowe przyznane w Danii, w takim stopniu w jakim świadczenia rzeczowe są objęte przez specjalny system lub przez uzupełniający go system ubezpieczeń indywidualnych.
Przepisy te stosuje się również do małżonka danej osoby i jej dzieci poniżej 18. roku życia."
c) w części C. NIEMCY dodaje się punkt w brzmieniu:
"21. a) Jeśli chodzi o świadczenia rzeczowe, tytułu III rozdziału 1 sekcji 2-7 nie stosuje się do osób uprawnionych do świadczeń rzeczowych w ramach systemu dla urzędników służby cywilnej lub osób traktowanych na równi z nimi, i które nie są ubezpieczone w ramach ustawowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych.
b) Jakkolwiek w przypadku osoby objętej systemem dla urzędników służby cywilnej zamieszkującej w Państwie Członkowskim, na mocy ustawodawstwa którego:
- prawo do otrzymania świadczeń rzeczowych jest niezależne od warunków ubezpieczenia lub zatrudnienia i
- nie przysługuje żadna emerytura lub renta,
osoba taka zostaje poinformowana przez instytucję ubezpieczeń na wypadek choroby, iż powinna zawiadomić właściwe władze Państwa Członkowskiego zamieszkania, że nie chce skorzystać z uprawnień do świadczeń rzeczowych przyznawanych w ramach ustawodawstwa Państwa Członkowskiego zamieszkania.
W odpowiednim przypadku można tego dokonać poprzez odniesienie do art. 17a rozporządzenia.
22.
Nie naruszając przepisów pkt 21, w odniesieniu do świadczeń rzeczowych, przepisy art. 27 rozporządzenia stosuje się do każdej osoby, która jest uprawniona zarówno do emerytury lub renty w ramachBeamtenversorgungsrecht i emerytury lub renty w ramach ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego.
23.
Rozdziału 4 nie stosuje się do osób uprawnionych do świadczeń rzeczowych przewidzianych przez ubezpieczenie wypadkowe obejmujące urzędników służby cywilnej i osoby traktowane na równi z nimi."
d) w części D. HISZPANIA
i) pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3. a) We wszystkich systemach zabezpieczenia społecznego w Hiszpanii, z wyjątkiem systemu dla urzędników służby cywilnej, sił zbrojnych i wymiaru sprawiedliwości, każda osoba będąca pracownikiem najemnym lub prowadząca działalność na własny rachunek, która nie jest już dłużej ubezpieczona na mocy hiszpańskiego ustawodawstwa, w przypadku wystąpienia ryzyka, w celu wprowadzenia w życie przepisów tytułu III rozdział 3 rozporządzenia, jest uznawana za nadal ubezpieczoną, jeśli osoba ta jest ubezpieczona w ramach ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego w chwili wystąpienia ryzyka lub w przeciwnym razie, w przypadku kiedy świadczenie przysługuje w odniesieniu do takiego samego ryzyka, zgodnie z ustawodawstwem innego państwa Członkowskiego.
Ten drugi warunek uważa się za spełniony w przypadku określonym w art. 48 ust. 1.
b) W celu wprowadzenia w życie przepisów tytułu III rozdział 3 rozporządzenia, lata brakujące do osiągnięcia przez pracownika wieku emerytalnego uprawniającego do przejścia na dobrowolną lub obowiązkową emeryturę, określone w pkt 4 art. 31 tekstu jednolitego Ustawy o emerytach państwowych zostaną uwzględnione jako służba cywilna jedynie wtedy, gdy w chwili wystąpienia ryzyka, za które należna jest renta inwalidzka lub świadczenie z tytułu śmierci, beneficjent był objęty w Hiszpanii specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej lub wykonywał działalność traktowaną jako działalność w ramach tego systemu."
ii) dodaje się następujące punkty w brzmieniu:
"5.
Okresy spełnione w innym Państwie Członkowskim, które muszą być obliczane w specjalnym systemie dla urzędników służby cywilnej, sił zbrojnych i wymiaru sprawiedliwości, są potraktowane w ten sam sposób, do celów art. 47 rozporządzenia, jak okresy najbliższe w czasie spełnione w ramach służby cywilnej w Hiszpanii.
6.
W specjalnym systemie dla urzędników służby cywilnej, sił zbrojnych i wymiaru sprawiedliwości, wyrażenie
(akt służby) odnosi się do wypadków przy pracy i chorób zawodowych w rozumieniu i w celu wprowadzenia w życie przepisów rozdziału 4 tytuł III rozporządzenia.
7. a) Jeśli chodzi o świadczenia rzeczowe, tytuł III rozdział 1 sekcje 2—7 nie stosują się do beneficjentów specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej, sił zbrojnych i wymiaru sprawiedliwości, objętych hiszpańskim "Mutualismo administrativo".
b) Jednakże w przypadku osoby objętej jednym z tych systemów zamieszkującej w Państwie Członkowskim, na mocy ustawodawstwa którego:
- prawo do otrzymania świadczeń rzeczowych nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia lub zatrudnienia, oraz
- danej osobie nie przysługuje żadna emerytura lub renta,
osoba ta zostanie poinformowana przez instytucje ubezpieczeń na wypadek choroby, że powinna zawiadomić właściwe władze Państwa Członkowskiego zamieszkania, iż nie chce skorzystać z uprawnień do świadczeń rzeczowych przyznawanych w ramach ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, zamieszkania.
W odpowiednim przypadku, można tego dokonać poprzez odniesienie do art. 17a rozporządzenia.
8.
Nie naruszając przepisów pkt 7, dotyczących świadczeń rzeczowych, przepisy art. 27 rozporządzenia stosuje się do każdej osoby uprawnionej do otrzymywania zarówno emerytury lub renty w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej, sił zbrojnych i wymiaru sprawiedliwości jak i emerytury lub renty w ramach ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego."
e) W części F. GRECJA dodaje się punkty w brzmieniu:
"7.
W przypadku urzędników służby cywilnej i osób traktowanych na równi z nimi, zatrudnionych do 31 grudnia 1982 r. przepisy tytułu III rozdział 2 i 3 rozporządzenia stosuje się odpowiednio, jeśli dane osoby spełniły okresy ubezpieczenia w innym Państwie Członkowskim w ramach specjalnego systemu emerytalnego lub rentowego dla urzędników służby cywilnej lub osób traktowanych na równi z nimi albo w ramach powszechnego systemu ubezpieczeń, pod warunkiem że osoby te były zatrudnione jako urzędnicy służby cywilnej lub osoby traktowane jako takie, zgodnie z greckim ustawodawstwem.
8. Stosowanie przepisów art. 43a ust. 2 i art. 51a ust. 2 rozporządzenia, w przypadku kiedy nie zostały nabyte prawa emerytalne lub rentowe w ramach specjalnego systemu emerytalnego lub rentowego dla urzędników służby cywilnej lub osób traktowanych jako takie, pozostaje bez uszczerbku dla stosowania greckiego ustawodawstwa (kodeks emerytur lub rent cywilnych i wojskowych) dotyczącego przenoszenia okresów ubezpieczenia ze specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej do powszechnego systemu ubezpieczeń dla pracowników najemnych przez wpłacenie wymaganej składki."
f) w części I. LUKSEMBURG dodaje się punkty w brzmieniu:
"5.
Dla urzędników służby cywilnej niepodlegających luksemburskiemu ustawodawstwu z chwilą odejścia ze służby, podstawą do obliczenia przyznanej emerytury lub renty jest ostatnie wynagrodzenie danej osoby wypłacone w momencie odejścia ze służby cywilnej Luksemburga, przy czym wynagrodzenie to jest ustalane zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym w momencie spełnienia przez daną osobę pełnego okresu składek emerytalnych lub rentowych.
6.
W przypadku przeniesienia okresu ubezpieczenia z luksemburskiego systemu ustawowego do specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej lub osób traktowanych na równi z nimi w innym Państwie Członkowskim, przepisy ustawodawstwa luksemburskiego dotyczące ubezpieczeń działających z mocą wsteczną zostają zawieszone.
7.
Zatwierdzenie okresów przez luksemburski system ustawowy jest oparte na okresach spełnionych jedynie w Luksemburgu."
g) w części K. AUSTRIA,
i) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów stosowania przepisów rozporządzenia, austriackie ustawodawstwo w odniesieniu do przeniesienia okresów ubezpieczenia poprzez wpłacenie kwoty przelewem pozostaje w mocy w przypadku zamiany systemu powszechnego na specjalny system dla urzędników służby cywilnej."
ii) dodaje się punkty w brzmieniu:
"6.
Do celów stosowania przepisów rozporządzenia, świadczenia wynikające z ustawy o ochronie sił zbrojnych (Heeresversorgungsgesetz — HVG) są traktowane jako świadczenia w odniesieniu do wypadków przy pracy i chorób zawodowych."
h) część L. PORTUGALIA otrzymuje brzmienie:
"L. PORTUGALIA
Jeśli chodzi o osoby objęte specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej i osób traktowanych na równi z nimi, które w momencie przejścia na emeryturę lub osiągnięcia uprawnień emerytalnych lub rentowych, już nie pracują w portugalskiej administracji, w celu obliczenia emerytury lub renty bierze się pod uwagę ostatnie wynagrodzenie otrzymane od tej administracji."
i) w części M. FINLANDIA, dodaje się punkty w brzmieniu:
"5.
W przypadku osoby należącej do specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej zamieszkujących w Finlandii, gdy:
a) nie stosuje się przepisów tytułu III, rozdział I, sekcji 2–7; i
b) dana osoba nie jest uprawniona do emerytury lub renty z Finlandii,
osoba ta ponosi koszty świadczeń rzeczowych przyznanych jej i członkom jej rodziny w Finlandii, o ile są one objęte specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej, a także uzupełniającymi je indywidualnymi umowami ubezpieczeniowymi."
j) w części N. SZWECJA dodaje się punkt w brzmieniu:
"5.
Osoba objęta specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej zamieszkująca w Szwecji:
a) do której nie stosuje się przepisów tytułu III rozdziału 1 sekcji 2-7 i:
b) która nie posiada uprawnień do szwedzkiej emerytury lub renty,
jest odpowiedzialna za pokrycie kosztów opieki medycznej zapewnianej w Szwecji według stawek stosowanych zgodnie ze szwedzkim ustawodawstwem wobec osób niemających tam miejsca zamieszkania lub siedziby, o ile zapewniona opieka pokrywana jest przez dany system specjalny i/lub przez uzupełniający go system ubezpieczeń indywidualnych.
Dotyczy to również małżonka danej osoby oraz jej dzieci poniżej 18 roku życia."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 8 ust. 3 początkowa część otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadkach określonych w art. 14c lit. b) i 14f rozporządzenia, w których dana osoba lub członek jej rodziny uprawniony jest do otrzymania świadczeń rzeczowych z tytułu choroby lub macierzyństwa zgodnie z dwoma omawianymi ustawodawstwami, stosuje się następujące zasady:"
2) w art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 w przypadkach określonych w art. 14c lit. b) lub 14f rozporządzenia, zachowane są wszelkie prawa do świadczenia z tytułu śmierci, nabyte na mocy ustawodawstwa danych Państw Członkowskich."
3) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 12b
Zasady stosowane wobec osób określonych w art. 14e lub 14f rozporządzenia
Przepisy art. 12a ust. 1, 2, 3 i 4 stosują się odpowiednio do osób objętych art. 14e lub 14f rozporządzenia.
W przypadkach objętych art. 14f rozporządzenia, instytucje wyznaczone przez właściwe władze Państw Członkowskich, których ustawodawstwo zostało określone jako właściwe, odpowiednio informują się wzajemnie."
4) w art. 15 ust. 1 lit. a) zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:"Jednakże w przypadkach określonych w art. 14c lit. b) lub art. 14f rozporządzenia, wyżej wspomniane instytucje uwzględniają również przy przyznawaniu świadczeń, okresy ubezpieczenia lub zamieszkania spełnione na mocy obowiązkowego systemu ubezpieczeń zgodnie z ustawodawstwem danych Państw Członkowskich, które się pokrywają."
5) załącznik 1 otrzymuje brzmienie:
a) w części A. BELGIA dodaje się, co następuje:
"3.
Ministre des Pensions, BruxellesMinister van Pensioenen, Brussel (Minister ds. Emerytur i Rent, Bruksela).
4.
Ministre de la Fonction publiqueMinister van Ambtenarenzaken, Brussels (Minister ds. służby cywilnej, Bruksela)."
b) w części B. DANIA dodaje się, co następuje:
"4.
Finansministeren (Minister Finansów), København"
c) w części F. GRECJA dodaje się, co następuje:
"6.
Υπουργός Οικονομικών, Αθήνα (Minister Spraw Gospodarczych), Ateny"
d) w części H. WŁOCHY dodaje się, co następuje:
"5.
Ministero del tesoro, del bilancio e della programmazione economica (Ministerstwo Skarbu, Bud¿etu i Planowania Gospodarczego), Rzym"
e) w części I. LUKSEMBURG dodaje się, co następuje:
"3.
Ministère de la Fonction publique et de la réforme administrative (Ministerstwo Służby Publicznej i Reformy Administracyjnej), Luksemburg"
f) w części K. AUSTRIA dodaje się, co następuje:
"3.
Jeśli chodzi o specjalne systemy dla urzędników służby cywilnej: Bundesminister für Finanzen (Federalny Minister Finansów), Wiedeń lub właściwy rząd landu (Landesregierung)"
g) w części L. PORTUGALIA dodaje się, co następuje:
"5.
Ministro das Finanças (Minister Finansów), Lisboa (Lizbona)
6.
Ministro Adjunto e da Administração Interna (Sekretarz Stanu ds. Administracji Wewnętrznej), Lisboa (Lizbona)"
6) załącznik 2 otrzymuje brzmienie:
a) w części A. BELGIA:
i) w pkt 2 dodaje się, co następuje:
"f)inwalidztwo osób objętych specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des Finances ou le service qui gère le régime spécial de pensionAdministratie van pensioenen van het Ministerie van Financiën of de dienst die het bijzonder stelsel beheert (Administracja Rentami/Emeryturami Ministerstwa Finansów lub służby zarządzające specjalnym systemem emerytalno-rentowym)" _BAR_
ii) w pkt 3 dodaje się, co następuje:
"e)specjalny system dla urzędników służby cywilnej: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des Finances ou le service qui gère le régime spécial de pensionAdministratie van pensioenen van het Ministerie van Financiën of de dienst die het bijzonder stelsel beheert (Administracja Rentami/Emeryturami Ministerstwa Finansów lub służby zarządzające specjalnym systemem emerytalno-rentowym)" _BAR_
iii) w pkt 4 dodaje się, co następuje:
"f)dla całego sektora publicznego w Belgii: _BAR_ Departament kadrowy administracji zatrudniającej urzędnika służby cywilnej _BAR_
g)system dla personelu wojskowego i żandarmów: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des FinancesAdministratie van Pensioenen van het Ministerie van Financiën (Administracja Rentami/Emeryturami Ministerstwa Finansów)" _BAR_
iv) w pkt 5 dodaje się, co następuje:
"c)dla całego sektora publicznego w Belgii: _BAR_ Departament kadrowy administracji zatrudniającej urzędnika służby cywilnej _BAR_
d)system dla personelu wojskowego i żandarmów: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des FinancesAdministratie van Pensioenen van het Ministerie van Financiën (Administracja Rentami/Emeryturami Ministerstwa Finansów)" _BAR_
v) w pkt 6 lit. b) dodaje się, co następuje:
"iv)dla całego sektora publicznego w Belgii: _BAR_ Departament kadrowy administracji zatrudniającej urzędnika służby cywilnej _BAR_
v)system dla personelu wojskowego i żandarmów: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des FinancesAdministratie van Pensioenen van het Ministerie van Financiën (Administracja Rentami/Emeryturami Ministerstwa Finansów)" _BAR_
vi) w pkt 6 lit. c) dodaje się, co następuje:
"iii)dla całego sektora publicznego w Belgii _BAR_ Departament kadrowy administracji zatrudniającej urzędnika służby cywilnej _BAR_
iv)system dla personelu wojskowego i żandarmów: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des FinancesAdministratie van Pensioenen van het Ministerie van Financiën (Administracja Rentami/Emeryturami Ministerstwa Finansów)" _BAR_
vii) w pkt 6 dodaje się, co następuje:
"d)osoby uprawnione do renty zgodnie ze specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des Finances ou le service qui gère le régime spécial de pensionAdministratie van Pensioenen van het Ministerie van Financiën of de dienst die het bijzonder stelsel beheert (Administracja Rentami/Emeryturami Ministerstwa Finansów lub służby zarządzające specjalnym systemem emerytalno-rentowym)" _BAR_
b) część B. DANIA otrzymuje brzmienie:
i) w pkt 2 dodaje się, co następuje: Inwalidztwo:
"c)renty przyznane zgodnie z ustawodawstwem dotyczącym rent dla urzędników służby cywilnej _BAR_ Finansministeriet, Økonomistyrelsen (Ministerstwo Finansów, Agencja ds. zarządzania finansowego i spraw administracyjnych), Københaven" _BAR_
ii) w pkt 3 dodaje się, co następuje:
Starość i śmierć (emerytury i renty rodzinne):
"c)renty lub emerytury przyznane zgodnie z ustawodawstwem dotyczącym rent lub emerytur dla urzędników służby cywilnej _BAR_ Finansministeriet, Řkonomistyrelsen (Ministerstwo Finansów, Agencja ds. zarządzania finansowego i spraw administracyjnych), Københaven" _BAR_
c) część D. HISZPANIA otrzymuje brzmienie:
i) w pkt 1 wiersz pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Wszystkie systemy z wyjątkiem systemu dla marynarzy i systemu dla urzędników służby cywilnej, personelu sił zbrojnych i wymiaru sprawiedliwości."
ii) dodaje się punkty w brzmieniu:
"4.
Specjalny system dla urzędników służby cywilnej
a)Dla emerytur, świadczeń z tytułu śmierci (włączając renty sieroce) oraz rent inwalidzkich _BAR_ Dirección General de Costes de Personel y Pensiones Públicas — Ministerio de Economía y Hacienda (Dyrektoriat Ogólny ds. Wydatków Personalnych i Rent/Emerytur Publicznych — Ministerstwo Spraw Gospodarczych i Finansów) _BAR_
b)Przyznawanie dodatków z tytułu poważnego inwalidztwa i dla niepełnosprawnego dziecka pozostającego na utrzymaniu: _BAR_ Mutualidad General de Funcionarios Civiles del Estado (Powszechny System Wzajemnych Świadczeń z Ubezpieczenia Społecznego dla urzędników służbycywilnej ), Madryt _BAR_
5.
Specjalny system dla personelu sił zbrojnych
a)Dla emerytur, świadczeń z tytułu śmierci (włączając renty sieroce) oraz rent inwalidzkich _BAR_ Dirección General de Personal, Ministerio de Defensa (Dyrektoriat Ogólny ds. personelu, Ministerstwo Obrony), Madryt _BAR_
b)Uznawanie rent z tytułu niezdolności do służby, świadczeń z tytułu znacznego inwalidztwa i świadczeń rodzinnych dla niepełnosprawnego dziecka pozostającego na utrzymaniu: _BAR_ Instituto Social de las Fuerzas Armadas (Instytut socjalny sił zbrojnych), Madryt _BAR_
c)Świadczenia rodzinne: _BAR_ Las Delegaciones Provinciales del Ministerio de Defensa (Delegatury regionalne Ministerstwa Obrony) _BAR_
6.
Specjalny system dla urzędników sądowych
Uznawanie świadczeń z tytułu znacznego inwalidztwa i świadczeń dla niepełnosprawnego dziecka pozostającego na utrzymaniu: _BAR_ La Mutualidad General (SądowyPowszechny System Wzajemnych Świadczeń z Ubezpieczenia Społecznego), Madryt" _BAR_
d) część E. FRANCJA otrzymuje brzmienie:
i) w pkt 3.
I. A dodaje się, co następuje:
"e)specjalny system dla urzędników służby cywilnej(inwalidztwo, starość, wypadki przy pracy i choroby zawodowe) _BAR_
i)urzędnicy krajowej służby cywilnej _BAR_ Service des pensions du ministère chargé du budget (Departament Rent/Emerytur, Ministerstwo odpowiedzialne za budżet) _BAR_
ii)urzędnicy służby cywilnej we władzach regionalnych i lokalnych lub szpitalach _BAR_ Caisse des dépôts et consignations (Biuro depozytów i przesyłek), centrum w Bordeaux" _BAR_
ii) w pkt 3 II.
A dodaje się, co następuje:
"iii)dla specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej(inwalidztwo, starość, wypadki przy pracy i choroby zawodowe) _BAR_
aa)urzędnicy krajowej służby cywilnej _BAR_ Service des pensions du ministère chargé du budget (Departament Rent, Ministerstwo odpowiedzialne za budżet) _BAR_
bb)urzędnicy służby cywilnej we władzach regionalnych i lokalnych lub szpitalach _BAR_ Caisse des dépôts et consignations (Biuro depozytów i przesyłek), Bordeaux centre" _BAR_
e) część F. GRECJA otrzymuje brzmienie:
i) w pkt 2 dodaje się, co następuje:
"iv)renciści lub emeryci państwowi _BAR_ Γενικό Λογιστήριο του Κράτους Główne biuro rozliczeń, Ateny" _BAR_
ii) w pkt 3 dodaje się, co następuje:
"iv)renciści lub emeryci państwowi _BAR_ Γενικό Λογιστήριο του Κράτους Główne biuro rozliczeń, Ateny" _BAR_
iv) w pkt 5 dodaje się, co następuje:
"iv)dla urzędników służby cywilnej i osób traktowanych na równi z nimi _BAR_ Γενικό Λογιστήριο του Κράτους Główne biuro rozliczeń, Ateny lub organ ubezpieczeniowy, w którym pracownik jest lub był ubezpieczony" _BAR_
f) w części H. WŁOCHY dodaje się, co następuje:
"7.Renty lub Emerytury dla urzędników służby cywilnej _BAR_ INPDAP ( Istituto nazionale di previdenza per i dipendenti delle amministrazioni pubbliche) (Krajowy Instytut Zabezpieczenia Społecznego dla osób utrzymywanych przez administrację publiczną), Rzym" _BAR_
g) w części I. LUKSEMBURG pkt 2 dodaje się, co następuje:
"e)dla systemów specjalnych w sektorze publicznym: _BAR_ właściwe władze ds. emerytalno-rentowych" _BAR_
h) część L. PORTUGALIA otrzymuje brzmienie:
i) Następujący podtytuł dodaje się przed wyrazami "I. Terytorium macierzyste":
"A. OGÓLNIE:"
ii) dodaje się literę w brzmieniu:
"B. W ODNIESIENIU DO SYSTEMU SPECJALNEGO DLA URZĘDNIKÓW SŁUŻBY CYWILNEJ:
1.Choroba i macierzyństwo: _BAR_ _BAR_
—świadczenia pieniężne _BAR_ Secretaria-Geral ou equivalente ou o departamento que, em cada organismo, exerça as funções de gestão e administração dos recursos humanos (Sekretariat generalny lub równoważna jednostka lub departament, który w każdej instytucji jest odpowiedzialny za zarządzanie i administrację zasobów ludzkich) _BAR_
—świadczenia rzeczowe _BAR_ Direccáo-Geral de Protecção Social dos Funcionários e Agentes da Administracáo Publica (ADSE) (Dyrektoriat generalny ds. ochrony socjalnej urzędników służby cywilnej i innego personelu służby cywilnej), Lizbona _BAR_
2.Świadczenia rodzinne: _BAR_ Secretaris-Geral ou equivalente ou o departamento que, em cada organismo, exerca as funcões de gestão e administracáo dos recursos humanos (Sekretariat generalny lub równoważna jednostka lub departament, który w każdej instytucji jest odpowiedzialny za zarządzanie i administrację zasobami ludzkimi) Lub Caixa Geral de Aposentacóes (para titulares de pensão) (Ogólny fundusz emerytalno-rentowy) (dla emerytów i rencistów), Lizbona _BAR_
3.Inwalidztwo i starość _BAR_ Caixa Geral de Aposentacões (Ogólny fundusz emerytalno-rentowy), Lizbona _BAR_
4.Śmierć: _BAR_ _BAR_
—renta rodzinna _BAR_ Caixa Geral de Aposentacões (Ogólny fundusz emerytalno-rentowy), Lizbona _BAR_
—świadczenie z tytułu śmierci _BAR_ Secretaria-Geral ou equivalente ou o departamento que, em cada organismo, exerça as funções de gestão e administração dos recursos humanos (Sekretariat generalny lub równoważna jednostka lub departament, który w każdej instytucji jest odpowiedzialny za zarządzanie i administrację zasobów ludzkich) Lub Caixa Geral de Aposentaçóes (em caso de falecimnto de titulares de pensão) (Ogólny fundusz emerytalno-rentowy) (w przypadku śmierci emerytów/rencistów), Lizbona _BAR_
5.Wypadki przy pracy i choroby zawodowe: _BAR_ Secretaris-Geral ou equivalente ou o departamento que, em cada organismo, exerca as funcóes de gestáo e administracáo dos recursos humanos (Sekretariat Generalny lub równoważna jednostka lub departament, który w każdej instytucji jest odpowiedzialny za zarządzanie i administrację zasobów ludzkich) lub Caixa Geral de Aposentacóes (Ogólny fundusz emerytalno-rentowy), Lizbona" _BAR_
7) załącznik 3 otrzymuje brzmienie:
a) część A. BELGIA otrzymuje brzmienie:
i) w pkt I. 2 dodaje się, co następuje:
"f)inwalidztwo osób objętych specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des Finances ou le service qui gère le régime spécial de pensionAdministratie van pensioenen van het Ministerie van Financiën of de dienst die het bijzonder stelsel beheert (Administracja Rent/Emerytur Ministerstwa Finansów lub służby zarządzającej specjalnym systemem emerytalno-rentowym)" _BAR_
ii) w pkt I.3 dodaje się, co następuje:
"e)specjalny system dla urzędników służby cywilnej: _BAR_ Administration des pensions du Ministère des Finances ou le service qui gère le régime spécial de pensionAdministratie van pensioenen van het Ministerie van Financiën of de dienst die het bijzonder stelsel beheert (Administracja Rent/Emerytur Ministerstwa Finansów lub służby zarządzającej specjalnym systemem emerytalno-rentowym)" _BAR_
b) w części I. LUKSEMBURG pkt 2 dodaje się, co następuje:
"e)dla systemów specjalnych w sektorze _BAR_ właściwe władze emerytalno-rentowe publicznym" _BAR_ :
8) załącznik 4 otrzymuje brzmienie:
a) w części B. DANIA dodaje się punkt w brzmieniu:
"2a.renty lub emerytury przyznane zgodnie z ustawodawstwem dotyczącym rent lub emerytur dla urzędników służby cywilnej _BAR_ Finansministeriet, Konomistyrelsen (Ministerstwo Finansów, Agencja ds. zarządzania finansowego i spraw administracyjnych), Kbenhavn" _BAR_
b) część D. HISZPANIA otrzymuje brzmienie:
i) pkt 1 — lewa kolumna — otrzymuje brzmienie:
"1.
Wszystkie systemy będące częścią systemu zabezpieczenia społecznego, z wyjątkiem systemu dla marynarzy, systemu dla urzędników służby cywilnej, sił zbrojnych i wymiaru sprawiedliwości oraz w stosunku do wszystkich ryzyk, z wyłączeniem bezrobocia."
ii) dodaje się punkty w brzmieniu:
"5.
Specjalny system dla urzędników służby cywilnej
a)Dla emerytur, świadczeń z tytułu śmierci (włączając renty sieroce) oraz rent inwalidzkich _BAR_ Dirección General de Costes de Personal y Pensiones Públicas — Ministerio de Economía y Hacienda (Dyrektoriat Ogólny ds. wydatków personalnych i rent/emerytur publicznych — Ministerstwo Gospodarki i Finansów) _BAR_
b)Uznawanie dodatków z tytułu poważnego inwalidztwa i dla niepełnosprawnego dziecka pozostającego na utrzymaniu: _BAR_ Mutualidad General de Funcionarios Civiles del Estado (Powszechny system wzajemnych świadczeń urzędników służby publicznej), Madryt _BAR_
6.
Specjalny system dla personelu sił zbrojnych
a)Dla emerytur, świadczeń z tytułu śmierci (włączając renty sieroce) oraz rent inwalidzkich _BAR_ Dirección General de Personal, Ministerio de Defensa (Dyrektoriat Generalny ds. personelu, Ministerstwo Obrony), Madryt _BAR_
b)Przyznawanie rent z tytułu niezdolności do służby, świadczeń z tytułu poważnego inwalidztwa i świadczeń rodzinnych dla niepełnosprawnego dziecka pozostającego na utrzymaniu: _BAR_ Instituto Social de las Fuerzas Armadas (Instytut socjalny sił zbrojnych), Madryt _BAR_
c)Świadczenia rodzinne: _BAR_ Dirección General de Personal, Ministerio de Defensa (Dyrektoriat Generalny ds. personelu, Ministerstwo Obrony), Madryt _BAR_
7.
Specjalny system dla personelu wymiaru sprawiedliwości
Przyznawanie świadczeń z tytułu poważnego inwalidztwa i świadczeń dla niepełnosprawnego dziecka pozostającego na utrzymaniu: _BAR_ La Mutualidad General Judicial (Powszechny system wzajemnych świadczeń wymiaru sprawiedliwości), Madryt" _BAR_
c) w części F. GRECJA dodaje się punkt w brzmieniu:
"4renciści lub emeryci państwowi _BAR_ ΓενικόΛογιστήριοτουΚράτους, Αοήνα Głσwne biuro rozliczeń, Ateny" _BAR_
d) w części I. LUKSEMBURG, sekcja pkt 2 I dodaje się punkt w brzmieniu:
"e)dla systemów specjalnych w sektorze publicznym: _BAR_ właściwe władze emerytalno — rentowe"; _BAR_
9) załącznik 10 otrzymuje brzmienie:
a) w części A. BELGIA dodaje się następujące punkty:
"3.b.Dla wykonania art. 14e i 14f rozporządzenia i art. 12b rozporządzenia wykonawczego _BAR_ Ministère des Affaires Sociales Ministerie van Sociale Zaken (Ministerstwo Spraw Socjalnych) _BAR_
4.a.Dla wykonania art. 17 rozporządzenia, gdy chodzi o specjalny system dla urzędników służby cywilnej: _BAR_ Ministère des Affaires Sociales Ministerie van Sociale Zaken (Ministerstwo Spraw Socjalnych) wraz z instytucją właściwą dla odpowiedniego specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej" _BAR_
b) część D. HISZPANIA otrzymuje brzmienie:
i) w pkt 3, lewa kolumna otrzymuje brzmienie:
"3. Do celów stosowania art. 38 ust. 1, art. 70 ust. 1, art. 85 ust. 2 i art. 86 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, chyba że chodzi o marynarzy, i z wyjątkiem wymienionych ostatnich dwóch artykułów, z wyjątkiem osób objętych specjalnym systemem dla personelu sił zbrojnych:"
ii) dodaje się punkt w brzmieniu:
"7.Do celów stosowania art. 85 ust. 2 i art. 86 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w zakresie świadczeń rodzinnych dla osób objętych specjalnym systemem dla personelu sił zbrojnych: _BAR_ La Dirección General de Personal del Ministerio de Defensa (Dyrektoriat Generalny ds. personalnych, Ministerstwo Obrony)" _BAR_
c) w części I. LUKSEMBURG, w pkt 7 lit. a)) dodaje się, co następuje:
"v)dla systemów specjalnych w sektorze publicznym: _BAR_ właściwe władze emerytalno — rentowe"; _BAR_
d) w części K. AUSTRIA pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.Do celów stosowania art. 14 ust. 1 lit. b), art. 14a ust. 1 lit. b) i art. 17 rozporządzenia: _BAR_ Bundesminister fur Arbeit, Gesundheit und Soziales (Federalny Minister Pracy, Zdrowia i Spraw Socjalnych) w porozumieniu z Bundesminister fur Umwelt, Jugend und Familie (Federalny Minister do Spraw Środowiska, Młodzieży i Rodziny); w przypadku specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej musi być również porozumienie z odpowiednim pracodawcą publicznym." _BAR_
e) część L. PORTUGALIA otrzymuje brzmienie:
i) Następujący podtytuł dodaje się przed wyrazami "I. Terytorium macierzyste":
"A. NA ZASADACH OGÓLNYCH:"
ii) dodaje się tekst w brzmieniu:
"B. W ODNIESIENIU DO SYSTEMU SPECJALNEGO DLA URZĘDNIKÓW SŁUŻBY CYWILNEJ:
1.Do celów stosowania art. 17 rozporządzenia: _BAR_ Departamento de Relações Internacionais de Segurança Social (Ministerstwo międzynarodowych stosunków w zakresie zabezpieczenia społecznego), Lizbona _BAR_
2.Do celów stosowania art. 11 ust. 1 i art. 11a rozporządzenia wykonawczego: _BAR_ Secretaria-Geral ou equivalente ou o departamento que exerça as funções de gestão dos recursos humanos no organismo a que está vinculado o funcionário destacado (Sekretariat generalny lub równoważna jednostka lub departament, który jest odpowiedzialny w za zarządzanie i administrację zasobami ludzkimi w instytucji, w której zatrudniony jest urzędnik służby cywilnej) _BAR_
3.Do celów stosowania art. 12a rozporządzenia wykonawczego: _BAR_ Secretaria-Geral ou equivalente ou o departamento que exerça as funções de gestão e administração dos recursos humanos no organismo a que o funcionário está vinculado (Sekretariat generalny lub równoważna jednostka lub departament, który jest odpowiedzialny za zarządzanie i administrację zasobami ludzkimi w instytucji, w której zatrudniony jest urzędnik służby cywilnej) _BAR_
4.Do celów stosowania art. 13 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego: _BAR_ Departamento de Relações Internacionais de Segurança Social (Ministerstwo międzynarodowych stosunków w zakresie zabezpieczenia społecznego), Lisboa _BAR_
5.Do celów stosowania art. 14 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego: _BAR_ Secretaria-Geral ou equivalente ou o departamento que exerça as funções de gestão e administração dos recursos humanos no organismo a que o funcionário está vinculado (Sekretariat generalny lub równoważna jednostka lub departament, który jest odpowiedzialny za zarządzanie i administrację zasobami ludzkimi w instytucji, w której zatrudniony jest urzędnik służby cywilnej) _BAR_
6.Do celów stosowania art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 i 5, art. 30 ust. 1 i 3 i art. 31 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia wykonawczego (jeśli chodzi o wydawanie zaświadczeń): _BAR_ Direccão-Geral de Protecção Social dos Funcionários e Agentes da Administração Pública (ADSE) (Dyrektoriat Generalny ds. ochrony socjalnej urzędników służby cywilnej i innego personelu służby cywilnej), Lisboa _BAR_
7.Do celów stosowania art. 25 ust. 2, art. 38 ust. 1, art. 70 ust. 1 i art. 86 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego: _BAR_ Autoridade administrativa do lugar de residência dos familiares (Władza administracyjna miejsca zamieszkania członków rodziny) _BAR_
8.Do celów stosowania art. 17 ust. 6 i 7, art. 18 ust. 3 i 6, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 34 ust. 1 i 2 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego (dotyczy odpowiednio instytucji miejsca zamieszkania lub instytucji miejsca pobytu): _BAR_ Administração Regional de Saúde do lugar de residência ou de estada do interessado (Regionalny urząd ds. zdrowia miejsca zamieszkania lub pobytu zainteresowanej osoby) _BAR_
9.Do celów stosowania art. 85 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego: _BAR_ Secretaria-Geral ou equivalente ou o departamento do último organismo a que o interessado esteve vinculado, que exerça as funções de gestão e administração dos recursos humanos (Sekretariat Generalny lub równoważna jednostka lub departament ostatniej instytucji, której zainteresowana osoba była podporządkowana, który jest odpowiedzialny za zarządzanie i administrację zasobami ludzkimi) _BAR_
10.Do celów stosowania art. 102 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego: _BAR_ Departamento de Relações Internacionais de Segurança Social (Ministerstwo międzynarodowych stosunków w zakresie zabezpieczenia społecznego), Lizbona" _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 października 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1631/98
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2392/86 ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 80,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
a także mając na uwadze, co następuje: środki przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2392/86 [3] powinny być wystarczająco elastyczne aby uwzględniały dostosowania do zmian we wspólnej organizacji rynku wina; trudności techniczne, na które napotykają Hiszpania, Grecja i Portugalia przy ustanawianiu rejestru winnic uzasadniają przedłużenia terminu przewidzianego w art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Ostatecznym terminem ustanowienia rejestru jest dzień 31 grudnia 1999 r. w Hiszpanii i dzień 31 grudnia 2000 r. w Grecji i Portugalii." . Artykuł 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1636/98
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 [3] wymaga, aby Komisja złożyła wnioski na temat ustaleń dotyczących premii i kwot regulujących organizację rynku surowca tytoniowego.
(2) Obecna sytuacja rynkowa charakteryzuje się nierównowagą podaży i popytu, głównie ze względu na niską jakość wspólnotowej produkcji; sytuacja ta wymaga gruntownej reformy sektora w celu poprawy jego pozycji gospodarczej; taka reforma musi pociągać za sobą zróżnicowanie pomocy wspólnotowej stosownie do jakości produktu, większą elastyczność i uproszczenie procesu ustalania kwot, surowsze procedury kontrolne oraz poprawę przestrzegania wymogów zdrowia publicznego i ochrony środowiska naturalnego.
(3) Należy zwiększyć premie za tytoń suszony ogniowo-rurowo, jasny suszony powietrznie i ciemny suszony powietrznie uprawiany w Belgii, Niemczech, Francji i Austrii; Rada zredukuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, gwarantowane progi tych Państw Członkowskich w celu zapewnienia utrzymania neutralności budżetowej.
(4) Aby zachęcić do poprawy jakości i wartości produkcji wspólnotowej, a jednocześnie udzielać wsparcia na rzecz dochodów producentów, wypłata części premii powinna być związana z wartością wyprodukowanego tytoniu; zakres tego zróżnicowania może być różny w zależności od odmiany i Państwa Członkowskiego, w którym tytoń jest uprawiany; jeżeli zróżnicowanie to ma być efektywne, to powinno odnosić się do niektórych przedziałów; biorąc pod uwagę dużą ilość wprowadzonych zmian, powinien zostać ustanowiony okres przejściowy; system ten powinien zostać utworzony w ramach grup producentów, pozwalając jednocześnie na porównanie cen rynkowych uzyskanych przez producentów indywidualnych.
(5) Istotne jest wzmocnienie procedur kontrolnych w sektorze tytoniu; definicje "producenta", "pierwszego przetwórcy" oraz "wstępnego przetwarzania" powinny zostać uszczegółowione, a agencje kontrolne powinny mieć dostęp do wszelkich informacji koniecznych dla ich zadania.
(6) Powinien zostać utworzony system licytacji umów kontraktacji, tak aby ceny umowne tytoniu prawdziwie odzwierciedlały warunki rynkowe; system ten powinien być fakultatywny dla Państw Członkowskich, w celu uwzględnienia ich różnych struktur.
(7) Uczestnicząc w ustalaniu ceny zakupu dostarczonego tytoniu, przetwórca odgrywa główną rolę w określaniu premii, która ma być płacona indywidualnemu producentowi; pierwsi przetwórcy bezpośrednio korzystają z pomocy wspólnotowej poprzez nabycie produktu subsydiowanego; organy krajowe powinny mieć możliwość podejmowania właściwych działań przeciw pierwszym przetwórcom niestosującym się do reguł wspólnotowych; w tym celu jedynie zatwierdzeni pierwsi przetwórcy powinni być w stanie podpisywać umowy kontraktacji, przy czym zatwierdzenie jest wycofywane w przypadku niezgodności.
(8) W celu uproszczenia zarządzania sektorem, grupy producentów powinny stać się odpowiedzialne za wypłatę zmiennej części premii na rzecz producentów i za przydzielanie kwot produkcyjnych swym członkom.
(9) W celu poprawy struktur produkcyjnych powinno się zezwolić na przenoszenie kwot produkcyjnych między producentami; należy wprowadzić ustalenia dotyczące wykupu kwot produkcyjnych, aby pomóc producentom, którzy chcą opuścić sektor, lecz nie znajdują nabywców na swe kwoty.
(10) Istotne jest, aby należycie uwzględniać wymogi zdrowia publicznego i ochrony środowiska; w tym celu potrącenie premii finansującej wspólnotowy fundusz na rzecz badań i informacji w sektorze tytoniowym powinno zostać podwojone, a specjalna pomoc powinna być wykorzystana nie tylko aby pomóc grupom producentów na sprawowanie nowych funkcji zarządzania, lecz również aby finansować działania mające na celu poprawę ochrony środowiska naturalnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2075/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Począwszy od zbiorów 1999 r., stosuje się system premii do tytoniu, jej wysokość zostaje ustalona dla wszystkich odmian tytoniu wskazanych w każdej z różnych grup.
2.
Jednakże przyznaje się dodatkową kwotę do tytoniu suszonego ogniowo-rurowo, jasnego suszonego powietrznie i ciemnego suszonego powietrznie uprawianego w Austrii, w Belgii, we Francji i w Niemczech.
Kwota ta wynosi 65 % różnicy między premią przyznaną dla tego tytoniu zgodnie z ust. 1 a premią stosowaną do zbiorów 1992 r.";
2) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Premia składa się z części stałej, części zmiennej i specjalnej pomocy.
2.
Zmienna część premii stanowi 30–45 % całkowitej premii.
Jest wprowadzana etapami aż do zbiorów 2001 r.
Może być dostosowywana w określonym przedziale w zależności od grupy odmian i Państwa Członkowskiego.
3.
Stała część premii jest wypłacana albo grupom producentów w celu jej rozprowadzenia wśród członków grupy, albo indywidualnym producentom, którzy nie są członkami grupy.
4.
Zmienna część premii jest wypłacana grupom producentów w celu rozprowadzenia każdemu członkowi proporcjonalnie do ceny zakupu płaconej przez pierwszego przetwórcę za jego uprawy.
5.
Specjalna pomoc, nieprzekraczająca 2 % premii całkowitej, jest wypłacana na rzecz grup producentów.";
3) artykuły 6 i 7 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Umowy kontraktacji są zawierane między pierwszym przetwórcą tytoniu a grupami producentów lub indywidualnymi producentami, którzy nie są członkami grupy.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- wyrażenie "producent"; oznacza indywidualnych producentów, którzy nie są członkami grupy, indywidualnych producentów, którzy są członkami grupy, lub grupy producentów, z których wszyscy dostarczają surowiec tytoniowy do pierwszego przetwórcy w ramach umowy kontraktacji,
- "pierwszy przetwórca"; oznacza wszelkie zatwierdzone osoby fizyczne lub prawne, które dokonują wstępnego przetworzenia surowca tytoniowego poprzez kierowanie – we własnym imieniu i na własny rachunek – jednym lub więcej zakładów wstępnego przetwarzania tytoniu odpowiednio wyposażonych w tym celu,
- "pierwsze przetwarzanie"; oznacza przetwarzanie surowca tytoniowego dostarczonego przez producenta na stabilny, nadający się do składowania produkt, ułożony w jednolitych balach o jakości spełniającej wymagania końcowego użytkownika (producenta).
3.
Umowy kontraktacji obejmują:
- zobowiązanie pierwszego przetwórcy do zapłacenia producentowi ceny zakupu zgodnie z klasą jakości,
- zobowiązanie producenta do dostarczenia pierwszemu przetwórcy surowca tytoniowego spełniającego wymogi jakości określone w umowie.
4.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego wypłaci po przedłożeniu dowodu dostawy tytoniu i zapłacie ceny określonej w ust. 3 tiret pierwsze:
- stałą część premii grupie producentów lub indywidualnemu producentowi, który nie jest członkiem grupy,
- zmienną część premii oraz pomoc specjalną grupie producentów.
Jednakże przejściowo i w okresie nieprzekraczającym dwóch zbiorów, premia może być wypłacana poprzez pośrednika pierwszego przetwórcy.
5.
Państwo Członkowskie może, jeśli umożliwiają mu to jego struktury, stosować system licytacji umów kontraktacji obejmujący wszystkie umowy określone w ust. 1, które zostały zawarte przed datą rozpoczęcia dostaw tytoniu.
Artykuł 7
Zasady stosowania przepisów niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Ich zakres obejmuje:
- wyznaczenie stref produkcyjnych dla każdej odmiany,
- wymogi jakości dostarczanego tytoniu,
- inne szczegóły umów kontraktacji oraz termin ich zawarcia,
- wszelkie wymogi dotyczące wniesienia zabezpieczenia przez producentów ubiegających się o zaliczkę oraz warunki jego dostarczenia i zwolnienia,
- określenie zmiennej części premii,
- szczegółowe warunki premii do umów kontraktacji zawartych z grupami producentów,
- działania, które mają być podjęte, jeśli producent lub pierwszy przetwórca nie spełni swych zobowiązań,
- system licytacji umów kontraktacji obejmujący opcję dopasowania ofert dla pierwszego nabywcy.";
4) artykuły 8–14 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 8
Ustanawia się maksymalny całkowity gwarantowany próg dla Wspólnoty w wysokości 350600 ton surowca tytoniowego w liściach na jeden zbiór.
W ramach tej wielkości Rada ustanawia indywidualne gwarantowane progi dla każdej grupy odmian dla trzech kolejnych zbiorów, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 9
1.
W celu zapewnienia przestrzegania gwarantowanych progów nakładane są kwoty produkcyjne.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przydziela dostępne ilości dla każdej grupy odmian Państwom Członkowskim na trzy kolejne zbiory.
3.
Na podstawie ilości ustanowionych zgodnie z ust. 2 oraz bez uszczerbku dla ust. 4 i 5 Państwa Członkowskie przydzielają kwoty produkcyjne producentom indywidualnym, którzy nie są członkami grup producentów i grupom producentów – proporcjonalnie do średniej ilości tytoniu z poszczególnych grup odmian dostarczonych w celu przetworzenia przez każdego indywidualnego producenta w ciągu trzech lat poprzedzających ostatni zbiór.
4.
Przed upływem ostatecznego terminu zawarcia umów kontraktacji Państwa Członkowskie mogą być uprawnione do przeniesienia części swoich przydziałów progów gwarantowanych do innych grup odmian, zgodnie z ust. 3.
Z zastrzeżeniem trzeciego akapitu, jednotonowa redukcja przydziału dla jednej grupy odmian powoduje zwiększenie o co najwyżej jedną tonę przydziału dla innej grupy odmian.
Żadne przeniesienie części przydzielonych progów gwarantowanych z jednej grupy odmian do drugiej nie może spowodować dodatkowych kosztów dla EFOGR.
Ilości, na których przeniesienie zezwala się, są określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
5.
Tworzy się krajowe rezerwy kwot, których reguły działania przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 10
1.
Nie przyznaje się premii dla jakichkolwiek ilości przekraczających kwoty producenta.
2.
Bez względu na ust. 1, producent może dostarczyć nadwyżkę produkcji do 10 % swej kwoty dla każdej grupy odmian, przy czym nadwyżka ta kwalifikuje się do premii przyznanej dla następnych zbiorów pod warunkiem że producent ten zmniejszy odpowiednio swoją produkcję na te zbiory tak, aby stosowana była połączona kwota dla obu zbiorów.
3.
Państwa Członkowskie przechowują dokładne dane dotyczące produkcji wszystkich producentów indywidualnych tak, aby w razie potrzeby kwoty produkcyjne mogły zostać im przydzielone.
4.
Kwoty produkcyjne mogą być przenoszone między poszczególnymi producentami w tym samym Państwie Członkowskim.
Artykuł 11
Zasady stosowania przepisów niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
TYTUŁ III
Środki na rzecz przekształcenia produkcji
Artykuł 12
Pomoc specjalna określona w art. 4a jest wypłacana grupom producentów w celu poprawy środowiska naturalnego, podniesienia jakości produkcji, wzmocnienia zarządzania i zapewnienia zgodności z regułami wspólnotowymi w ramach grupy.
Artykuł 13
1.
Tworzy się Wspólnotowy Fundusz Tytoniowy finansowany poprzez potrącenie 2 % premii.
2.
Ze środków funduszu finansuje się działania w następujących dziedzinach:
a) zwalczanie palenia tytoniu, w szczególności informowanie opinii publicznej o niebezpieczeństwach związanych z konsumpcją tytoniu,
b) - badania w celu tworzenia lub rozwijania nowych odmian i metod uprawy, w wyniku których zmniejszy się niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi i które są lepiej dostosowane do warunków rynkowych oraz bardziej przyjazne dla środowiska naturalnego,
- tworzenie lub rozwijanie alternatywnego wykorzystywania surowca tytoniowego,
c) badania możliwości przechodzenia producentów surowca tytoniowego na uprawę innych roślin lub inną działalność,
d) upowszechnianie wyników uzyskanych w powyższych dziedzinach wśród władz krajowych i zainteresowanych sektorów.
Artykuł 14
1.
Aby ułatwić indywidualnym producentom dobrowolne odchodzenie z sektora, tworzy się program wykupu kwot wraz z równoległą redukcją gwarantowanych progów określonych w art. 8.
2.
Programy dotyczące rozwoju obszarów wiejskich w celu przekształcania regionów uprawy tytoniu doświadczających trudności na inną działalność mogą być wprowadzane w ramach wspólnotowej polityki strukturalnej.";
5) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Zasady stosowania przepisów niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Zasady te obejmują:
- ustalanie kwoty specjalnej pomocy,
- określenie grup producentów uprawnionych do specjalnej pomocy,
- warunki uznawania grup,
- wykorzystanie specjalnej pomocy, w szczególności jej podział na cele określone w art. 12 ust. 1,
- ustalenie poziomu ceny wykupu kwot, który nie powinien zachęcać do nadmiernego odpływu producentów z sektora,
- definicję, na podstawie propozycji Państwa Członkowskiego, wrażliwych obszarów produkcji i/lub grup odmian o wysokiej jakości wyłączonych z systemu wykupu kwot, które nie mogą dotyczyć więcej niż 25 % gwarantowanego progu każdego Państwa Członkowskiego,
- definicję okresu nieprzekraczającego czterech miesięcy między zamiarem sprzedaży kwot przez indywidualnego producenta a faktycznym wykupem; w tym okresie Państwo Członkowskie ogłasza publicznie zamiar sprzedaży tak, aby inni producenci mogli kupić kwoty zanim zostaną one faktycznie wykupione.";
6) nagłówek tytułu V otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ V
Środki kontroli";
7) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia i weryfikacji przestrzegania przepisów wspólnotowych dotyczących surowca tytoniowego.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają uzgodnienia dotyczące przyznawania uprawnień pierwszym przetwórcom w celu podpisywania umów kontraktacji.
3.
Uprawnienie jest wycofywane przez Państwo Członkowskie, jeśli przetwórca celowo lub w wyniku poważnego zaniedbania nie spełnia przepisów wspólnotowych dotyczących surowca tytoniowego.
4.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania, aby ich organy kontrolne były w stanie weryfikować zgodność z przepisami wspólnotowymi, w szczególności aby:
- miały dostęp do pomieszczeń produkcyjnych i przetwórczych,
- mogły zapoznawać się z rachunkowością pierwszych przetwórców i ewidencją towarową oraz innymi istotnymi dokumentami oraz sporządzać ich kopie i wyciągi,
- były w stanie uzyskiwać wszelkie istotne informacje, w szczególności w celu sprawdzenia, czy dostarczony tytoń został faktycznie przetworzony,
- uzyskiwały dokładne dane liczbowe dotyczące ilości oraz ceny zakupu produkcji wszystkich indywidualnych producentów,
- sprawdzały jakość tytoniu i zapłatę ceny zakupu indywidualnemu producentowi indywidualnemu przez przetwórcę,
- sprawdzały corocznie powierzchnie nasadzeń przez producentów indywidualnych.
5.
Zasady stosowania przepisów niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.";
8) po art. 17 dodaje się tytuł w brzmieniu:
"TYTUŁ VI
Przepisy ogólne i przejściowe";
9) artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
W nieprzewidywalnych okolicznościach mogą być podejmowane wyjątkowe środki wspierania rynku zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Ich zakres i czas trwania są ściśle ograniczone do tego, co jest konieczne w celu wsparcia rynku";
10) artykuł 26 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
Przed dniem 1 kwietnia 2002 r. Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat funkcjonowania wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego.";
11) w art. 27 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jeżeli środki przejściowe okażą się konieczne w celu ułatwienia stosowania zmian do niniejszego rozporządzenia wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 1636/98 [4], środki takie przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1637/98
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 404/93 w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
(1) Wymaga się wprowadzenia pewnej ilości zmian do przepisów w sprawie handlu z państwami trzecimi, zawartych w tytule IV rozporządzenia (EWG) nr 404/93 [4].
(2) Należy spełnić międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz wobec innych sygnatariuszy Czwartej Konwencji AKP-WE przy jednoczesnym osiągnięciu celów wspólnej organizacji rynku bananów.
(3) W WTO obowiązuje podstawowy kontyngent taryfowy 2200000 ton, przy obniżonej stawce celnej wynoszącej 75 ECU za tonę.
(4) Wzrost konsumpcji, wynikający z rozszerzenia Wspólnoty, uzasadnia otwarcie niezależnego kontyngentu taryfowego w wysokości 353000 ton; w ramach tego niezależnego kontyngentu taryfowego powinno się zmniejszyć opłatę celną do 75 ECU za tonę, mającą zastosowanie niezależnie od powyższego obowiązującego kontyngentu taryfowego; obniżka ta uzasadniona jest koniecznością zapewnienia odpowiedniego zaopatrzenia Wspólnoty.
(5) W przypadku tradycyjnych bananów z krajów AKP utrzymanie całkowitej ilości 857700 ton, jaka może być przywożona przy zerowej opłacie celnej, zabezpiecza dostęp do rynku Wspólnoty państwom dostarczającym tradycyjnych ilości, zgodnie z protokołem 5 załączonym do Czwartej Konwencji AKP-WE, a także z zasadami WTO.
(6) Z uwagi na zobowiązania wynikające z Czwartej Konwencji AKP-WE, w szczególności jej art. 168, oraz konieczność zapewnienia właściwych warunków konkurencji dla nietradycyjnych bananów z AKP, zastosowanie preferencji w wysokości 200 ECU wobec przywozu tych bananów pozwoli na utrzymanie danych przepływów handlowych zgodnie z nowymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, wprowadzanymi na mocy niniejszego rozporządzenia.
(7) Do celów podziału kontyngentów taryfowych oraz, jeżeli będzie tego wymagała sytuacja, tradycyjnej ilości z AKP należy zastosować pojedyncze kryterium dla wyznaczenia państw produkujących, które mają istotny interes w dostawach bananów; w przypadku braku rozsądnej możliwości osiągnięcia porozumienia z tymi państwami, Komisja, wspomagana przez Komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, musi być upoważniona do przeprowadzenia przydziału z zastosowaniem powyższego kryterium.
(8) Należy przewidzieć przepisy pozwalające na zmiany niezależnego kontyngentu taryfowego w taki sposób, by uwzględniał zwiększony popyt Wspólnoty stwierdzony po sporządzeniu bilansu dostaw; należy również sporządzić przepis w odniesieniu do podjęcia odpowiednich szczególnych działań w odpowiedzi na wyjątkowe okoliczności mogące mieć wpływ na zaopatrzenie rynku Wspólnoty.
(9) Pod koniec odpowiedniego okresu próbnego należy sprawdzić działanie niniejszego rozporządzenia.
(10) Dlatego do tytułu IV rozporządzenia (EWG) nr 404/93 należy wprowadzić właściwe zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 404/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. w tytule IV art. 16–20 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 16
Artykuły 16–20 niniejszego tytułu stosuje się wyłącznie do świeżych produktów objętych kodem CN.
Dla celów niniejszego tytułu:
1) "tradycyjny przywóz z krajów AKP"; oznacza przywóz do Wspólnoty bananów pochodzących z państw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia do granicy 857700 ton (waga netto) rocznie; banany te określane są jako "tradycyjne banany z krajów AKP";;
2) "nietradycyjny przywóz z krajów AKP"; oznacza przywóz do Wspólnoty bananów pochodzących z krajów AKP, ale nieobjętych definicją 1; banany te określane są jako "nietradycyjne banany z krajów AKP";;
3) "przywóz z państw trzecich poza krajami AKP"; oznacza banany przywożone do Wspólnoty pochodzące z państw trzecich innych niż kraje AKP; banany te określane są jako "banany z państw trzecich";.
Artykuł 17
W stosunku do całego przywozu bananów do Wspólnoty należy przedłożyć pozwolenie na przywóz wydawane przez Państwa Członkowskie każdej zainteresowanej stronie, niezależnie od tego, gdzie znajduje się we Wspólnocie, bez uszczerbku dla szczególnych przepisów przyjętych dla celów stosowania art. 18 i 19.
Pozwolenia na przywóz są ważne na całym obszarze Wspólnoty.
Z wyjątkiem przypadków, gdzie odstępstwa są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27, wydanie takich pozwoleń jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia zobowiązania do przywozu na warunkach niniejszego rozporządzenia przez okres trwania ważności pozwolenia.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub w części, jeżeli w wyznaczonym czasie działanie nie zostanie przeprowadzone lub zostanie przeprowadzone jedynie częściowo.
Artykuł 18
1.
Co roku na przywóz bananów z państw trzecich i nietradycyjnych bananów z krajów AKP otwiera się kontyngent taryfowy w wysokości 2200000 ton (waga netto).
Przywóz bananów z państw trzecich w ramach kontyngentu taryfowego podlega opłacie celnej w wysokości 75 ECU za tonę, natomiast przywóz nietradycyjnych bananów z krajów AKP jest wolny od opłat celnych.
2.
Co roku na przywóz bananów z państw trzecich oraz nietradycyjnych bananów z krajów AKP otwiera się dodatkowy kontyngent taryfowy w wysokości 353000 ton (waga netto).
Przywóz bananów z państw trzecich w ramach dodatkowego kontyngentu taryfowego podlega opłacie celnej w wysokości 75 ECU za tonę, natomiast przywóz nietradycyjnych bananów z krajów AKP jest wolny od opłat celnych.
3.
Przywóz tradycyjnych bananów z krajów AKP jest wolny od opłat celnych.
4.
W przypadku braku rozsądnej możliwości zabezpieczenia porozumienia wszystkich Umawiających się Stron WTO, które mają istotny interes w dostawach bananów, Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 27, może dokonać rozdziału kontyngentów taryfowych określonych w ust. 1 i 2 oraz tradycyjnej ilości z krajów AKP między te państwa, które mają istotny interes w dostawach.
5.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 15 nietradycyjne banany z krajów AKP, przywożone poza kontyngentami taryfowymi wskazanymi w ust. 1 i 2, podlegają opłacie celnej za tonę w wysokości równej opłacie celnej wskazanej w art. 15 i pomniejszonej o 200 ECU.
6.
Do celów Wspólnej Taryfy Celnej stawki należności przywozowych określone w niniejszym artykule zostaną przeliczone na walutę krajową według kursów właściwych dla danych produktów.
7.
Dodatkowy kontyngent taryfowy przewidziany w ust. 2 może zostać zwiększony, jeżeli na podstawie bilansu produkcji, konsumpcji, przywozu i wywozu wzrośnie popyt we Wspólnocie.
Określenie elementów prognozy, jego przyjęcie oraz zwiększenie dodatkowego kontyngentu taryfowego jest realizowane zgodnie z procedurą określoną w art. 27.
8.
Jeżeli na zaopatrzenie rynku Wspólnoty wpłyną wyjątkowe okoliczności naruszające produkcję lub przywóz, Komisja przyjmuje szczególne niezbędne środki, zgodnie z procedurą określoną w art. 27.
W takich przypadkach dodatkowy kontyngent taryfowy przewidziany w ust. 2 może zostać dostosowany na podstawie bilansu wskazanego w ust. 7.
Szczególne środki mogą odstąpić od przepisów przyjętych na mocy art. 19 ust. 1.
Muszą unikać dyskryminacji między różnymi pochodzeniami dostaw.
9.
Banany z państw trzecich oraz tradycyjne i nietradycyjne banany z krajów AKP, powrotnie wywożone ze Wspólnoty, nie są zaliczane do odpowiadających im kontyngentów taryfowych.
Artykuł 19
1.
Kontyngenty taryfowe wskazane w art. 18 ust. 1 i 2 oraz przywóz tradycyjnych bananów z krajów AKP są zarządzane zgodnie z metodą opartą na uwzględnianiu tradycyjnych przepływów handlowych ("tradycyjni/nowi";).
Komisja przyjmuje ustalenia wykonawcze wymagane w ramach procedur określonych w art. 27.
W razie konieczności mogą zostać przyjęte inne odpowiednie metody.
2.
Przyjęta metoda, jeżeli to stosowne, uwzględnia wymagania rynku Wspólnoty w zakresie podaży oraz potrzebę zabezpieczenia jego równowagi.
Artykuł 20
Komisja przyjmuje przepisy w celu stosowania niniejszego tytułu zgodnie z procedurą określoną w art. 27.
Ich zakres obejmuje:
a) gwarancje dotyczące charakteru oraz pochodzenia produktu;
b) uznanie dokumentu służącego do sprawdzenia tych gwarancji;
c) warunki wydania i okres ważności pozwoleń na przywóz;
d) szczególne przepisy niezbędne do ułatwienia przejścia od ustaleń dotyczących przywozu, mających zastosowanie począwszy od dnia 1 lipca 1993 r., do obecnych ustaleń określonych w niniejszym tytule;
e) środki niezbędne dla zapewnienia poszanowania zobowiązań wynikających z umów zawartych przez Wspólnotę na mocy art. 228 Traktatu.";
2. artykuł 32 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 32
1.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, do którego, jeżeli jest to właściwe, będą dołączone wnioski w sprawie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia i jego możliwych alternatyw, w szczególności w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu.
2.
Sprawozdanie zawiera, w szczególności, analizę tendencji wprowadzenia do obrotu bananów ze Wspólnoty, krajów AKP oraz państw trzecich, a także ocenę działania ustaleń dotyczących przywozu.
W tym kontekście szczególną uwagę należy zwrócić na zakres, w jakim najsłabsi dostawcy z krajów AKP zdołali utrzymać swoją pozycję na rynku Wspólnoty.";
3. skreśla się art. 15a;
4.
Załącznik zastępuje się niniejszym Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) W lutym 1997 r. Komisja przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie komunikat w sprawie sektora oliwek i oliwy z oliwek, stwierdzający, że obecna wspólna organizacja rynku olejów i tłuszczów wymaga reformy; ten komunikat i przedstawione w nim możliwe warianty reformy zostały poddane dyskusji w ramach instytucji Wspólnoty; w przeważającej większości opinie są zgodne co do potrzeby przeprowadzenia reformy; jednakże celem określenia najlepszego podejścia, należy zgromadzić większą ilość rzetelnych informacji, szczególnie dotyczących liczby drzew oliwnych we Wspólnocie, powierzchni nasadzeń i plonów; uwzględniając czas niezbędny na zebranie i analizę takich danych, Komisja zobowiązała się przedstawić w 2000 r. wniosek w sprawie reformy, która obowiązywałaby począwszy od roku gospodarczego 2001/02.
(2) Doświadczenie pokazało, że niektóre dostosowania wspólnej organizacji rynku należy wprowadzić w najbliższym czasie, celem zmniejszenia trudności, na jakie napotykają podmioty gospodarcze w tym sektorze, poprawy kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze krajowe i zapewnienia lepszej ochrony budżetu Wspólnoty; należy ustanowić przepis dotyczący niezbędnych dostosowań obecnej organizacji rynku oraz określić odpowiedni poziom cen i ilości na lata gospodarcze 1998/99–2000/01.
(3) Artykuł 5 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [4] przewiduje pomoc produkcyjną ustalaną na podstawie stawki ryczałtowej dla producentów, których średnia produkcja nie przekracza 500 kg; celem wprowadzenia tego środka było w szczególności obniżenie kosztów administracyjnych związanych ze sprawdzaniem uprawnień do takiej pomocy; jednakże zmiany w systemie pomocy produkcyjnej, w szczególności wzrost części wydatków związanych z pomocą wypłacaną niewielkim producentom i wysokości tej pomocy przyczyniły się do tego, że dwupoziomowy system pomocy dla producentów stał się źródłem nadużyć finansowych; przepisy dotyczące szczególnie pomocy dla niewielkich producentów powinny zostać skreślone.
(4) Mechanizm stabilizujący pomoc produkcyjną obecnie opiera się na maksymalnych gwarantowanych ilościach dla Wspólnoty jako całości; maksymalne gwarantowane ilości powinny zostać podwyższone, tak, by uwzględniały w szczególności tendencje w produkcji.
(5) Aby zachęcić do utrzymania produkcji w każdym z Państw Członkowskich na rozsądnym poziomie, maksymalna gwarantowana ilość powinna zostać rozdzielona między producenckie Państwa Członkowskie, w formie krajowych gwarantowanych ilości (NGQ); taki rozdział powinien być w zasadzie dokonany w oparciu wielkość produkcji w reprezentatywnym okresie, przy czym nie należy uwzględniać lat, w których wielkość produkcji osiągnęła najwyższy poziom; jednakże należy uwzględnić sytuację tego sektora w poszczególnych Państwach Członkowskich, w szczególności sposób rozdysponowania środków pomocowych przyznanych uprzednio niewielkim producentom, i potencjał produkcyjny plantacji oliwek w Hiszpanii i Portugalii.
(6) W celu złagodzenia skutków wahań poziomu produkcji, w przypadku gdy rzeczywista wielkość produkcji danego Państwa Członkowskiego jest niższa niż jego NGQ, część ilości wynikającej z różnicy można dodać do NGQ przydzielonej na następny rok gospodarczy; pozostałą część, dla podtrzymania solidarności między producentami w Unii Europejskiej, można wykorzystać na zrównoważenie nadwyżek NGQ innych Państw Członkowskich.
(7) Pomoc produkcyjna jest płatna na rzecz plantatorów oliwek; muszą oni otrzymywać pomoc w pełnej wysokości, niezależnie od różnych obniżek przewidzianych w regułach wspólnotowych.
(8) W przypadku konieczności zapewnienia pomocy dla oliwek stołowych, Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość wykorzystania w tym celu części środków wyasygnowanych na pomoc produkcyjną w odniesieniu do oliwy z oliwek.
(9) Nie ma możliwości zwiększenia pomocy w odniesieniu do konsumpcji, bez ryzyka nadużyć finansowych, i taka pomoc na swoim obecnym poziomie jest nieskuteczna; w przeszłości została ona w zdecydowanym stopniu ograniczona i nie miało to niekorzystnych skutków dla spożycia oliwy z oliwek we Wspólnocie; wraz ze zniesieniem tej pomocy powstałyby możliwości podniesienia poziomu kontroli systemu pomocy produkcyjnej, w szczególności przeprowadzanych przez agencje kontroli przewidziane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2262/84 z dnia 17 lipca 1984 r. wprowadzające szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek [5]; wobec powyższego należy uchylić rozporządzenie Rady (EWG) 3089/78 z dnia 19 grudnia 1978 r. ustanawiające ogólne zasady odnoszące się do pomocy w odniesieniu do konsumpcji oliwy z oliwek [6].
(10) Przepisy dotyczące wspierania spożycia oliwy z oliwek i oliwek stołowych w Państwach Członkowskich i państwach trzecich powinny zostać utrzymane, sformułowane w sposób bardziej przejrzysty i wzmocnione; takie środki służą zrównoważeniu rynku, i w konsekwencji odpowiednie wydatki należy uznać za interwencję w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7]; w związku z tymi przepisami niezbędne są pewne techniczne dostosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1970/80 z dnia 22 lipca 1980 r. ustanawiającego ogólne zasady dotyczące kampanii skierowanych na promocję spożycia oliwy z oliwek we Wspólnocie [8]; to rozporządzenie powinno zostać uchylone, a jego przepisy wraz z niezbędnymi zmianami włączone do rozporządzenia nr 136/66/EWG.
(11) System publicznego skupu oddziałuje na producentów w sposób stymulujący i może przyczynić się, do destabilizacji rynku; wobec powyższego należy zaprzestać prowadzenia skupu, a odniesienia w przepisach dotyczące ceny interwencyjnej muszą być skreślone lub zastąpione innymi.
(12) Jeżeli podaż oliwy z oliwek ma być regulowana w przypadku wystąpienia poważnych zakłóceń na rynku, należy wprowadzić system pomocy dla prywatnegoskładowania, przy czym w sposób priorytetowy należy w tym zakresie traktować umowy zawierane z organizacjami producentów i związkami takich organizacji, uznanymi zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 952/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie grup i stowarzyszeń producentów [9].
(13) Definicje kategorii oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, zawarte w załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG, odwołują się do oceny organoleptycznej przeprowadzanej przy zastosowaniu konkretnej metody; metody analizy sensorycznej zostały ostatnio udoskonalone, mimo że nadal obarczone są pewnym błędem wynikającym z subiektywnej oceny; te definicje powinny zostać zmienione, by tam, gdzie jest to niezbędne, powoływały się na bardziej skuteczne metody analizy.
(14) W celu pogłębienia wiedzy na temat produkcji oliwy z oliwek i usprawnienia kontroli na poziomie indywidualnego producenta, należy szczególną uwagę poświęcić pracom nad rejestrem upraw oliwek w latach gospodarczych 1998/99–2000/01; w celu wykorzystania dotychczasowych doświadczeń, metody stosowane w odniesieniu do innych upraw w ramach Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli powinny być również wykorzystane w przypadku rejestru upraw oliwek; Komisja musi w tym celu określić środki, jakie należy zastosować, oraz wskazać, które ustalenia i kryteria powinny być przestrzegane, by możliwe było stworzenie Systemu Informacji Geograficznej; wobec powyższego należy ustanowić odstępstwa od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 154/75 [10] i rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 [11].
(15) Warianty reformy mogą zachęcić producentów do nasadzeń nowych drzew oliwnych; takie tworzenie nowych plantacji może w przyszłości poważnie zagrozić równowadze na rynku, na którym już występują nadwyżki; by nie dopuścić do takiej sytuacji, należy na obecnym etapie ustanowić przepisy wyłączające uprawnienia nowych plantacji do korzystania z systemów pomocy funkcjonujących w przyszłości, chyba że będą one częścią programu zatwierdzonego przez Komisję; z uwagi na czas między zgłoszeniem wniosku Komisji jego przyjęciem, nasadzenia dokonane począwszy od miesiąca następującego po dacie powiadomienia podmiotów gospodarczych o zamiarach Komisji w tym zakresie nie powinny również być kwalifikować się do otrzymania pomocy.
(16) Potrzeba reformy sektora oliwy z oliwek wynika z całkowitego braku możliwości utrzymania niektórych środków przewidzianych w rozporządzeniu nr 136/66/EWG; mimo przejściowego dostosowania ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu, te środki powinny zostać uchylone z mocą od dnia 1 listopada 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2a ust. 2 wyrazy
"cenę interwencyjną"
zastępuje się wyrazami:
"cenę docelową produkcji, pomniejszoną o kwotę pomocy produkcyjnej oraz kwotę uwzględniającą wahania na rynku i koszty transportu oliwy z oliwek z obszarów produkcji do miejsc jej spożycia,";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Cenę docelową produkcji ustala się dla Wspólnoty.
Tę cenę ustala się na poziomie obrotu hurtowego zwykłej oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia o zawartości wolnych kwasów tłuszczowych, wyrażonych jako kwas oleinowy, wynoszącej 3,3 g/100g.
2.
Na lata gospodarcze 1998/99–2000/01 docelowa cena produkcji przewidziana w ust. 1 wynosi 383,77 ECU/100 kg.
3.
Z zastrzeżeniem innych decyzji Rady stanowiącej większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, rok gospodarczy dla oliwy z oliwek trwa od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku.";
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Przyznaje się pomoc produkcyjną w odniesieniu do oliwy z oliwek.
Ta pomoc ma przyczynić się do uzyskania godziwych dochodów przez producentów.
Pomoc przyznawana jest plantatorom oliwek na podstawie ilości oliwy z oliwek, jaką rzeczywiście wytwarzają.
Bez uszczerbku dla różnych obniżek, przewidzianych w regułach wspólnotowych, pomoc wypłacana jest plantatorom oliwek w pełnej wysokości.
2.
Na lata gospodarcze 1998/99–2000/01 jednostkowa kwota pomocy produkcyjnej przewidziana w ust. 1 wynosi 132,25 ECU/100 kg.
3.
Maksymalna ilość oliwy z oliwek, do której stosuje się pomoc przewidzianą w ust. 1 wynosi 1777261 ton na rok gospodarczy.
Tę maksymalną gwarantowaną ilość rozdziela się między Państwa Członkowskie w postaci NGQ w następujący sposób:
—Hiszpania _BAR_ 760027 ton _BAR_
—Francja _BAR_ 3297 ton _BAR_
—Grecja _BAR_ 419529 ton _BAR_
—Włochy _BAR_ 543164 ton _BAR_
—Portugalia _BAR_ 51244 ton. _BAR_
4.
Każde Państwo Członkowskie może, na warunkach zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38, przeznaczyć część swojej NGQ oraz pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek na wspieranie produkcji oliwek stołowych.
W takich przypadkach NGQ wykorzystywane do celów stosowania ust. 5 i 6 jest ilością podaną w ust. 3, pomniejszoną o ilość odpowiadającą pomocy przyznanej dla oliwek stołowych.
5.
W przypadku gdy rzeczywista wielkość produkcji w danym roku gospodarczym w Państwie Członkowskim jest mniejsza od jego NGQ:
a) 20 % niedoboru rozdziela się między Państwa Członkowskie, które przekroczyły swoje NGQ w ciągu tego samego roku gospodarczego; rozdziału dokonuje się proporcjonalnie do NGQ państw będących beneficjantami tych ilości; oraz
b) 80 % niedoboru dodaje się do NGQ danego Państwa Członkowskiego, jaką dysponuje ono tylko w następnym roku gospodarczym.
Pozostałe ilości rozdziela Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.
6.
Pomoc ustaloną w ust. 2 przyznaje się tym Państwom Członkowskim, których rzeczywista wielkość produkcji, uznana za kwalifikującą się do uzyskania pomocy, jest mniejsza lub równa ich NGQ przy uwzględnieniu wszystkich zwyżek określonych w ust. 5.
W pozostałych Państwach Członkowskich jednostkowa pomoc jest równa kwocie ustalonej w ust. 2 pomnożonej przez współczynnik.
Ten współczynnik uzyskuje się w wyniku podzielenia NGQ zainteresowanego Państwa Członkowskiego, uwzględniającej wszystkie zwyżki określone w ust. 5, przez rzeczywistą wielkość produkcji uznanej za kwalifikującą się do otrzymania pomocy.
7.
Do celów kontroli ilości oliwy z oliwek kwalifikującej się do otrzymania pomocy ustala się wydajność oliwek i oliwy z oliwek dla jednorodnego obszaru produkcji w każdym roku gospodarczym.
8.
Uznane organizacje producentów i związki tych organizacji mogą być włączone do prac nad określaniem rzeczywistej wielkości produkcji, zgodnie z ust. 5 i ustalania wydajności, określonej w ust. 7.
9.
Pewną część pomocy produkcyjnej przyznanej wszystkim lub niektórym producentom wykorzystuje na finansowanie regionalnych środków poprawy jakości produkcji oliwy i wpływu tej produkcji na środowisko we wszystkich producenckich Państwach Członkowskich.
W latach gospodarczych 1998/99 i 2000/01 wspomniana wyżej część wynosi 1,4 % pomocy produkcyjnej, przyznawanej producentom oliwy z oliwek.
10.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala ogólne zasady w celu stosowania niniejszego artykułu.
11.
Plony określone w ust. 7 i szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 niniejszego rozporządzenia oraz, stosownie do przypadku, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [12].";
4) skreśla się art. 5a, 7 i 8;
5) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Wspólnota może, bezpośrednio lub pośrednio, podjąć środki w celu przekazywania informacji lub wspierania w Państwach Członkowskich i państwach trzecich spożycia oliwy z oliwek i oliwek stołowych produkowanych we Wspólnocie.
Środki określone w akapicie pierwszym mogą obejmować:
a) upowszechnianie obecnej wiedzy, w szczególności dotyczącej właściwości odżywczych oliwy z oliwek;
b) badania rynkowe mające na celu rozszerzenie rynku oliwy z oliwek;
c) reklamę, public relations oraz kampanie promocyjne zachęcające do spożywania oliwy z oliwek, mające w szczególności na celu podkreślenie jej jakości, oraz do spożywania produktów przygotowywanych z wykorzystaniem oliwy z oliwek;
d) prace badawcze, obejmujące w szczególności badania naukowe nad odżywczymi wartościami oliwy z oliwek;
e) badania oceniające wyniki kampanii promocyjnych.
2.
Komisja przesyła Radzie program środków, które zamierza zastosować w ciągu następnego roku gospodarczego (następnych lat gospodarczych).
W celu opracowania programu Komisja może w szczególności przeprowadzić konsultacje z instytucjami specjalizującymi się w badaniach rynkowych, kampaniach reklamowych i z instytutami badawczymi.
3.
Komisja podejmuje decyzje w sprawie środków wymienionych w ust. 1 po konsultacji z Komitetem Zarządzającym ds. Olejów i Tłuszczów, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 39.
4.
Wydatki poniesione w związku z środkami wymienionymi w ust. 1 mogą być w 100 % finansowane przez Wspólnotę i są uznawane za interwencję w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 38.";
6) w art. 11a akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Poszczególne Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu uznania za karalne przypadków naruszenia systemu pomocy określonego w art. 5. Jeżeli o naruszeniach poinformują agencje kontroli przewidziane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2262/84 z dnia 17 lipca 1984 r. wprowadzającym szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek [*] Dz.U. L 208 z 3.8.1984, str. 11. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2599/97 (Dz.U. L 351 z 23.12.1997, str. 17)., Państwa Członkowskie podejmują decyzje w sprawie działań, jakie należy podjąć w ciągu 12 miesięcy od uzyskania takiej informacji.";
7) skreśla się art. 12;
8) artykuł 12a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12a
W przypadku poważnych zakłóceń na rynku w niektórych regionach Wspólnoty w celu regulacji rynku może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38, zostać podjęta decyzja upoważniająca instytucje, udzielające wystarczających gwarancji i zatwierdzone przez Państwa Członkowskie, do zawierania umów na składowanie oliwy z oliwek, którą sprzedają. Pierwszeństwo wśród takich instytucji mają organizacje producentów i związki tych organizacji, uznane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 952/97 [*] Dz. U. L 142 z 2.6.1997, str. 30..
Środki określone w akapicie pierwszym mogą być stosowane między innymi w przypadku gdy średnia cena odnotowana na rynku w reprezentatywnym okresie kształtuje się na poziomie niższym niż 95 % ceny interwencyjnej obowiązującej w roku gospodarczym 1997/98.
Kwota pomocy przyznanej na realizację umów oraz szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu, w szczególności ilości, jakość i okres przechowywania oliwy, ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 w taki sposób, by zapewnić jej znaczące oddziaływanie tej pomocy na rynek.
Pomoc może być przyznana w drodze przetargu.";
9) w art. 20 skreśla się ust. 2;
10) w art. 20a ust. 2 i art. 20a ust. 4 akapit ostatni skreśla się;
11) artykuł 20d ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na podstawie niniejszego rozporządzenia, potrąca się pewien procent z kwoty pomocy produkcyjnej wypłacanej uznanym organizacjom producentów i związkom tych organizacji.
Uzyskane w ten sposób środki finansowe przeznacza się na wspieranie działań podejmowanych na mocy art. 5 ust. 7 i art. 20c.
Na lata gospodarcze 1998/99 i 2000/01 procent pomocy produkcyjnej wskazany w akapicie pierwszym wynosi 0,8 %.";
12) w art. 20d ust. 3 skreśla się;
13) w załączniku pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia Ekstra oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia : Oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia o maksymalnej zawartości wolnych kwasów tłuszczowych, wyrażonej w postaci kwasu oleinowego, wynoszącej 1 g na 100 g, której pozostałe właściwości spełniają wymagania określone dla tej kategorii.
Oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia (określenie "delikatna oliwa z oliwek". może być używane na etapach produkcji i sprzedaży hurtowej) : Oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia o maksymalnej zawartości wolnych kwasów tłuszczowych, wyrażonej w postaci kwasu oleinowego, wynoszącej 2 g na 100 g, której pozostałe właściwości spełniają wymagania określone dla tej kategorii.
Zwykła oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia : Oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia o maksymalnej zawartości wolnych kwasów tłuszczowych, wyrażonej w postaci kwasu oleinowego, wynoszącej 3,3 g na 100 g, której pozostałe właściwości spełniają wymagania określone dla tej kategorii.
Oliwa z oliwek lampante pierwszego tłoczenia : Oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia o maksymalnej zawartości wolnych kwasów tłuszczowych, wyrażonej w postaci kwasu oleinowego, wynoszącej powyżej 3,3 g na 100 g, i/lub której pozostałe właściwości spełniają wymagania określone dla tej kategorii.".
Artykuł 2
1.
Bez względu na rozporządzenie (EWG) nr 154/75, prace dotyczące rejestru upraw oliwek w latach gospodarczych 1998/99–2000/01, koncentrują się na tworzeniu, aktualizacji i wykorzystywaniu Systemu Informacji Geograficznej (SIG).
SIG tworzy się na podstawie danych pochodzących z rejestru upraw oliwek.
Uzupełniające dane uzyskuje się z deklaracji dotyczących wielkości plonów, załączanych do wniosków o przyznanie pomocy.
Dane w SIG są przedstawiane w układzie geograficznym przy wykorzystaniu komputerowych zdjęć lotniczych.
2.
Państwa Członkowskie weryfikują w celu stwierdzenia, czy informacje podane w deklaracjach dotyczących wielkości plonów są zgodne z przechowywanymi w SIG.
W przypadku rozbieżności, Państwa Członkowskie dokonują weryfikacji i przeprowadzają kontrole na miejscu.
Komisja ustala szczegółowe zasady i wymagania w celu zapewnienia zgodności, określoną w pierwszym akapicie i określi zakres dopuszczalnych tolerancji.
Komisja ustanawia również szczegółowe zasady i częstotliwość weryfikacji i kontroli na miejscu, które należy przeprowadzić w ciągu każdego z trzech lat gospodarczych, począwszy od 1998/99 do 2000/01.
3.
Jeżeli podczas weryfikacji i kontroli określonych w ust. 2, okaże się, że informacje podane w deklaracjach dotyczących wielkości plonów są nieprawidłowe, w szczególności w odniesieniu do liczby drzew oliwnych, Państwo Członkowskie wprowadza, na jeden lub kilka lat gospodarczych, i w zależności od zakresu niezgodności:
- ograniczenie ilości oliwy z oliwek kwalifikującej się do otrzymania pomocy, lub
- wyłączenie danych drzew oliwkowych z drzew kwalifikujących się do otrzymania pomocy, zgodnie z zasadami i kryteriami, które ustanawia Komisja.
4.
Komisja przyjmuje środki, które należy zastosować oraz określa szczegółowe zasady, kryteria i częstotliwość kontroli, które należy ustanowić zgodnie z niniejszym artykułem na lata gospodarcze 1998/99–2000/01, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
5.
Środki przewidziane w niniejszym artykule stosuje się na zasadzie odstępstwa od przepisów ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2261/84, w odniesieniu do deklaracji dotyczących wielkości plonów i ich związku pomocą.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, Komisja może przyjąć środki niezbędne do niezakłóconego przejścia od ustaleń obowiązujących w roku gospodarczym 1998/99 do wynikających z środków wprowadzanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
Na wniosek Komisji, który zostanie przedstawiony w 2000 r., Rada podejmie decyzję w sprawie wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, która z dniem 1 listopada 2001 r. zostanie wprowadzona w miejsce organizacji ustanowionej w rozporządzeniu nr 136/66/EWG.
Artykuł 4
1.
Począwszy od dnia 1 listopada 2001 r. żadna pomoc w ramach wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, obowiązującej począwszy od tej daty, nie może być wypłacana plantatorom w odniesieniu do dodatkowych drzew oliwnych lub odpowiednich powierzchni upraw nasadzonych po dniu 1 maja 1998 r. oraz niewykazanych w deklaracjach upraw w terminie, który należy ustalić.
Jednakże:
- dodatkowe drzewa oliwne nasadzone w związku z odnawianiem starych plantacji, lub
- nowe nasadzenia
na obszarach objętych programem zatwierdzonym przez Komisję mogą być uwzględniane w ramach niektórych limitów, które należy określić.
W odniesieniu do Grecji, Francji i Portugalii obszary przewidziane w programach, które ma zatwierdzić Komisja, w okresie trwającym do dnia 1 listopada 2001 r. wynoszą odpowiednio 3500 ha, 3500 ha i 30000 ha.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 5
Artykuł 5, 11a, 12a, 13 i 20a rozporządzenia nr 136/66/EWG uchyla się z dniem 1 listopada 2001 r.
Rozporządzenia (EWG) nr 3089/70 i 78/80 tracą moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 listopada 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1639/98
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 5 ust. 8,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia (WE) nr 1638/98 skreśla się w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG przepisy dotyczące specjalnej pomocy produkcyjnej dla produkujących mniej niż 500 kg oliwy z oliwek; niezbędne jest zatem wprowadzenie odpowiednich zmian do rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 [3] oraz wzmocnienie kontroli w odniesieniu do pomocy produkcyjnej;
rozporządzenie (WE) nr 1638/98 wprowadza w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG krajowy system przyznawania maksymalnie gwarantowanej ilości oraz określa konsekwencje wynikające z przekroczenia jakichkolwiek z tych gwarantowanych ilości krajowych w odniesieniu do pomocy produkcyjnej w danym Państwie Członkowskim; niezbędne jest wyszczególnienie, na podstawie doświadczenia, jakie dane muszą być określone oraz o jakich danych należy powiadomić, aby powyższe przepisy mogły być stosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2261/84 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 4 i 5 zastępuje się ust. 4 w brzmieniu:
"4. Przyznaje się pomoc, zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 136/66, w odniesieniu do ilości oliwy rzeczywiście produkowanej w uznanej olejarni.";
2) w art. 8 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— czy dane przedstawione przez każdego plantatora określające ilości tłoczonych oliwek oraz ilości uzyskanej oliwy odpowiadają ilościom oliwek i oliwy wykazanym w dowodzie tłoczenia.";
3) w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każdy producent oliwy z oliwek może otrzymać zaliczkę w kwocie odnoszącej się do pomocy, o którą występował.";
4) w art. 13 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"e)
"
;
5) w art. 14:
a) w ust. 3a zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"W celu wypłacenia pomocy plantatorom oliwek Państwa Członkowskie kontrolują:";
b) skreśla się ust. 4;
c) w ust. 5 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Tych rejestrów używa się do przeprowadzania kontroli wymaganych zgodnie z ust. 1, 2 i 3.";
6) w art. 15 ust. 3 skreśla się wyrazy "których przeciętna produkcja wynosi przynajmniej 500 kg oliwy na rok gospodarczy oraz";
7) artykuł 17a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17a
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG Komisja, przed dniem 1 października, ustali w odniesieniu do każdego producenckiego Państwa Członkowskiego w danym roku gospodarczym:
- orientacyjną produkcję kwalifikującą się do pomocy,
- jednolitą stawkę zaliczek na poczet pomocy produkcyjnej; stawka ta musi być ustalona na podstawie prognozowanej wielkości produkcji dla danego roku gospodarczego, aby nie dopuścić do wypłacenia plantatorom nieprzysługujących im dopłat.
2.
Nie później niż osiem miesięcy od zakończenia roku gospodarczego Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1, ustali w odniesieniu do każdego producenckiego Państwa Członkowskiego, w danym roku gospodarczym:
- rzeczywistą produkcję, w odniesieniu do której przysługuje pomoc,
- jednolitą stawkę pomocy produkcyjnej, obliczoną na podstawie współczynnika przewidzianego w art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed upływem dnia 5 września danego roku gospodarczego, o ich szacunkowych obliczeniach dotyczących produkcji oliwy z oliwek dla tego roku gospodarczego.
Komisja może skorzystać z innych źródeł informacji oraz, jeśli uzna to za właściwe, może zlecić wykonanie analiz i badań w zakresie produkcji oliwy z oliwek.";
8) w art. 18 wyrazy "określony w art. 5 ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie" zastępuje się "określony w art. 5 ust. 7";
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1658/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
w sprawie współfinansowania działań wraz z europejskimi pozarządowymi organizacjami ds. rozwoju w dziedzinach dotyczących krajów rozwijających się
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja w swym skierowanym do Rady komunikacie z dnia 6 października 1975 r. przedstawiła wytyczne odnośnie do stosunków z organizacjami pozarządowymi oraz ogólne warunki i procedury wykorzystania funduszy przeznaczonych na rzecz działań w zakresie rozwoju podejmowanych przez takie organizacje;
władze budżetowe wprowadziły do budżetu na 1976 r. pozycję przewidującą współfinansowanie z organizacjami pozarządowymi i od tego czasu stopniowo podwyższały tę pozycję (z 2,5 miliona ECU w 1976 r. do 174 milionów ECU w 1995 r.) na podstawie corocznych sprawozdań Komisji w sprawie wykorzystania tych środków;
na swym posiedzeniu dnia 28 listopada 1977 r. Rada przyjęła ogólne warunki i procedury proponowane przez Komisję;
Parlament Europejski w swej rezolucji z dnia 14 maja 1992 r. w sprawie roli organizacji pozarządowych we współpracy na rzecz rozwoju [3] potwierdził szczególną i wyjątkową rolę organizacji pozarządowych oraz użyteczność i skuteczność ich działań w zakresie rozwoju, podkreślając w szczególności kluczowe znaczenie pracy organizacji pozarządowych na rzecz grup marginesu społecznego w krajach rozwijających się, potrzebę zachowania swobody działania organizacji pozarządowych oraz istotną rolę organizacji pozarządowych w promowaniu praw człowieka oraz rozwoju demokracji;
w uchwale z dnia 27 maja 1991 r. w sprawie współpracy z organizacjami pozarządowymi Rada podkreśliła znaczenie autonomii i niezależności organizacji pozarządowych; Rada uznała ponadto, że wspólnotowy system współpracy z organizacjami pozarządowymi powinien być komplementarny do podobnych wysiłków na szczeblu krajowym oraz uznała potrzebę elastyczności procedur i ich stosowania;
we wnioskach z dnia 18 listopada 1992 r. Rada przyjęła z zadowoleniem kryteria, według których Komisja wybiera do współfinansowania projekty w zakresie rozwoju i edukacji, znacząco wzmacniając strukturę demokracji oraz poszanowanie praw człowieka w krajach rozwijających się, a jasne stanowisko Komisji, że głównym kryterium jest jakość projektu, szczególnie spotkało się z pełnym poparciem Rady;
z europejskimi organizacjami pozarządowymi powinny zostać ustalone administracyjne procedury współfinansowania działań pozostających w polu zainteresowania krajów rozwijających się,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota wraz z europejskimi organizacjami pozarządowymi w rozumieniu art. 3 współfinansuje działania lokalne mające na celu zaspokojenie podstawowych potrzeb znajdujących się w niekorzystnej sytuacji mieszkańców krajów rozwijających się.
Pierwszeństwo przyznaje się propozycjom działań opartych na inicjatywach partnerów w krajach rozwijających się.
Działania takie są proponowane przez europejskie organizacje pozarządowe i przeprowadzane we współpracy z ich partnerami w krajach rozwijających się, zaś ich celem jest walka z ubóstwem oraz polepszenie warunków życia i możliwości samodzielnego rozwoju wybranych grup społecznych.
2.
Wspólnota wraz z europejskimi organizacjami pozarządowymi w rozumieniu art. 3 współfinansuje również działania mające na celu podniesienie świadomości społecznej i informowanie opinii publicznej w Europie o problemach rozwojowych w krajach rozwijających się oraz ich stosunkach z krajami uprzemysłowionymi.
Działania takie są proponowane przez europejskie organizacje pozarządowe i mają na celu organizowanie społecznego poparcia w Europie dla rozwoju oraz strategii i działań przynoszących korzyści mieszkańcom krajów rozwijających się.
3.
Wspólnota współfinansuje również działania mające na celu umocnienie współpracy i koordynacji między organizacjami pozarządowymi z Państw Członkowskich oraz między organizacjami pozarządowymi z Państw Członkowskich i instytucjami Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Działania w krajach rozwijających się współfinansowane na mocy art. 1 ust. 1 dotyczą w szczególności lokalnego rozwoju społeczno-ekonomicznego na obszarach wiejskich i miejskich, rozwoju zasobów ludzkich, w szczególności w drodze szkolenia oraz wsparcia instytucjonalnego lokalnych partnerów w krajach rozwijających się.
W tych dziedzinach aktywności, chociaż jakość działań ma znaczenie nadrzędne, szczególną uwagę należy zwracać na działania związane z:
- wzmacnianiem rozwoju społeczeństwa obywatelskiego i współuczestnictwa, a także promowaniem i obroną praw człowieka oraz demokracji,
- rolą kobiet w procesie rozwoju,
- stałym rozwojem.
Szczególną uwagę zwraca się także na:
- ochronę zagrożonych kultur, w szczególności zagrożonych kultur rdzennych mieszkańców,
- ochronę i poprawę sytuacji i praw dziecka w krajach rozwijających się.
2.
Działania mające na celu rozwój świadomości społecznej i informowanie opinii publicznej we wszystkich Państwach Członkowskich, wprowadzane na mocy art. 1 ust. 2, powinny być skierowane do jasno zdefiniowanych grup, dotyczyć jasno określonych zagadnień, opierać się na wyważonej analizie i odpowiedniej znajomości zagadnień i grup docelowych, a także powinny być prowadzone na skalę europejską.
Chociaż jakość działań ma znaczenie nadrzędne, szczególną uwagę należy poświęcać działaniom rozwijającym świadomość społeczną, które:
- podkreślają wzajemną zależność Państw Członkowskich i krajów rozwijających się,
- dążą do zorganizowania poparcia dla bardziej sprawiedliwych stosunków północ-południe,
- zachęcają do współpracy między organizacjami pozarządowymi,
- umożliwiają odgrywanie czynnej roli przez partnerów w krajach rozwijających się.
3.
Działania mające na celu wzmacnianie koordynacji między organizacjami pozarządowymi z Państw Członkowskich i instytucjami Wspólnoty, wprowadzane na mocy art. 1 ust. 3, dotyczą między innymi rozwoju właściwych sieci wymiany i informacji.
4.
W określaniu, czy proponowane działanie nadaje się do współfinansowania przez Wspólnotę, kryterium stanowi jego spodziewany wpływ na rozwój w danym kraju lub krajach rozwijających się.
Zwraca się uwagę na:
- trwały wpływ w planowanym projekcie,
- jasne określenie i monitorowanie celów i wskaźników skuteczności dla wszystkich projektów,
- spójność z innymi akcjami rozwojowymi podmiotów zdecentralizowanych, przy unikaniu niezgodności z innymi instrumentami współpracy wspólnotowej.
Artykuł 3
1.
Podmioty współpracujące, uprawnione do współfinansowania na podstawie niniejszego rozporządzenia, to organizacje pozarządowe spełniające następujące warunki:
- muszą być utworzone w Państwie Członkowskim i zgodnie z przepisami prawa tego państwa, jako autonomiczne organizacje nienastawione na przynoszenie zysku,
- muszą mieć siedzibę w Państwie Członkowskim i siedziba ta musi być głównym centrum decyzyjnym w odniesieniu do współfinansowanych działań,
- większość ich funduszy musi pochodzić z Europy.
2.
Przy określaniu, czy dana organizacja pozarządowa jest uprawniona do współfinansowania, pod uwagę brane są także następujące czynniki:
- zdolność do zorganizowania autentycznej solidarności ze strony mieszkańców Europy dla działań tej organizacji na rzecz rozwoju,
- preferencje, jakie przyznaje rozwojowi i jej doświadczenie na tym polu,
- zdolności w zakresie zarządzania administracyjno-finansowego,
- jeśli to możliwe, znajomość przedmiotowego sektora i kraju,
- zdolność wspierania działań w zakresie rozwoju, proponowanych przez partnerów w krajach rozwijających się oraz rodzaj i zakres jej powiązań z podobnymi organizacjami w krajach rozwijających się.
Artykuł 4
1.
Współfinansowanie wspólnotowe działań określonych w art. 1 może obejmować, w dewizach lub walucie danego kraju:
- nakłady inwestycyjne,
- wydatki powiązane z inwestycją, przy zapewnieniu, że projekty te pozostaną wykonalne po zaprzestaniu pomocy z zewnątrz,
- wszelkie wydatki niezbędne dla sprawnego wykonania współfinansowanych działań, łącznie z kosztami administracyjnymi organizacji pozarządowych lub sieci organizacji pozarządowych.
W szczególnym przypadku, gdy kursy wymiany zmieniają się radykalnie na niekorzyść ostatecznych beneficjantów projektów w krajach rozwijających się, Komisja może, na wniosek danej organizacji pozarządowej, podjąć właściwe środki w celu zneutralizowania skutków takich zmian.
2.
Organizacja pozarządowa, z którą zostanie zawarta umowa o współfinansowaniu, powiadamia swoich partnerów o wkładzie Wspólnoty na rzecz danych działań.
3.
Organizacja pozarządowa systematycznie zachęca korzystające docelowo z danych działań agencje lub partnerów z kraju rozwijającego się do wnoszenia wkładów niepieniężnych lub finansowych, w zależności od ich możliwości i szczególnego rodzaju danego działania.
Artykuł 5
Współfinansowanie wspólnotowe na podstawie niniejszego rozporządzenia przybiera postać dotacji, włączywszy wkład do kapitału obrotowego dla projektów mikrokredytowych.
W przypadku projektów mikrokredytowych współfinansowanych z europejskimi organizacjami pozarządowymi, które przewidują, że lokalny partner w krajach rozwijających się w całości lub w części finansuje i zarządza kapitałem obrotowym, spłacane przez ostatecznych beneficjantów minipożyczki trafiające do kapitału obrotowego mogą być ponownie wykorzystane na minipożyczki dla innych ostatecznych beneficjantów.
Artykuł 6
1.
Komisja szacuje, decyduje i zarządza współfinansowaniem działań objętych niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, biorąc pod uwagę rodzaj i szczególne cechy organizacji pozarządowych, szczególnie ich wkład finansowy w dane działania.
Co do zasady decyzja odnośnie do udzielenia wsparcia działaniom powinna być podjęta w ciągu sześciu miesięcy od daty otrzymania wniosku.
Jeżeli podczas badania akt okaże się, że wniosek nie jest kompletny, okres sześciu miesięcy rozpoczyna swój bieg od momentu otrzymania wymaganej informacji.
Jeżeli decyzja będzie odmowna, danej organizacji pozarządowej zostanie podane, możliwe do zweryfikowania, uzasadnienie podjętej decyzji.
2.
Wszystkie umowy o współfinansowaniu zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia uprawniają Komisję oraz Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania kontroli na miejscu, zgodnie ze zwykłymi procedurami ustanowionymi przez Komisję według obowiązujących reguł, w szczególności procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
3.
Wkład Wspólnoty z reguły nie przekracza 50 % całkowitego kosztu lub 75 % wszystkich wkładów finansowych, z wyłączeniem szczególnych przypadków.
Nawet w takich przypadkach organizacje pozarządowe wnoszą znaczący wkład w projekty, a wkład wspólnotowy nie przekracza 85 % wszystkich wkładów finansowych.
4.
Decyzje o współfinansowaniu wspólnotowym projektów i programów (programy wieloletnie, działania konsorcjalne, dotacje łączone) w kwocie przekraczającej 2 miliony ECU są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
5.
Co trzy miesiące Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o zatwierdzonych projektach i programach dotyczących współfinansowania, ze wskazaniem ich kwot, rodzaju, kraju korzystającego i partnera.
Informacjom tym towarzyszy załącznik, w którym zostaną wyraźnie wyszczególnione projekty i programy, które przekraczają 1 milion ECU.
Artykuł 7
1.
W czasie drugiego półrocza po zakończeniu każdego roku budżetowego Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania, podając w nich informacje o organizacjach pozarządowych korzystających ze współfinansowania, podsumowując działania sfinansowane w trakcie ubiegłego roku budżetowego, oceniając wykonanie niniejszego rozporządzenia w tym okresie i proponując ogólne wytyczne na rok następny.
W przypadku dotacji łączonych roczne sprawozdanie zawiera wykaz organizacji pozarządowych otrzymujących dotacje, podczas gdy wykaz projektów finansowanych z tych dotacji łączonych znajdzie się w raporcie rocznym za rok następny.
Sprawozdanie określa wnioski z wszelkich przeprowadzonych niezależnych ocen.
2.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, przyjmuje decyzje w sprawie ogólnych wytycznych na rok następny i badania warunków ogólnych.
Artykuł 8
Komisja jest wspomagana przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy ma zostać zastosowana procedura przewidziana w niniejszym artykule, Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na mocy art. 8.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na podstawie wniosku Komisji, opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, które są niezwłocznie stosowane.
b) Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie przyjętych środków na okres jednego miesiąca od daty powiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy ma zostać zastosowana procedura przewidziana w niniejszym artykule, Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na mocy art. 8.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na podstawie wniosku Komisji, opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, które są niezwłocznie stosowane.
b) Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja może odroczyć stosowanie przyjętych środków, o których zadecydowała, na okres do jednego miesiąca od daty powiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 11
Komisja ocenia regularnie działania współfinansowane przez Wspólnotę dla ustalenia, czy ich cele zostały osiągnięte i z myślą o przygotowaniu wytycznych dla poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja przedstawia Komitetowi określonemu w art. 8 podsumowanie ocen; jeżeli to konieczne, oceny te mogą być zbadane przez Komitet.
Sprawozdania z przeprowadzonej oceny są dostępne dla Państw Członkowskich na ich wniosek.
Artykuł 12
Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę działań sfinansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia, wraz z sugestiami dotyczącymi przyszłości tego rozporządzenia i, jeśli to konieczne, propozycjami jego zmian.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1659/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
w sprawie współpracy zdecentralizowanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje: współpraca zdecentralizowana jest nowym podejściem do współpracy na rzecz rozwoju, które w centralnym punkcie wdrażania stawia jej podmioty i tym samym dąży do realizacji podwójnego celu dostosowania działań do potrzeb i sprawienie, by działania te były rentowne;
waga zdecentralizowanego podejścia dla współpracy na rzecz rozwoju została podkreślona w Czwartej konwencji AKP–WE, rozporządzeniu Rady (EWG) nr 443/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami [3], rezolucji Rady z dnia 27 maja 1991 r. w sprawie współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz w wielu rezolucjach Parlamentu Europejskiego;
władze budżetowe zdecydowały o włączeniu do budżetu na rok 1992 pozycji dotyczącej wspierania tego podejścia we wszystkich krajach rozwijających się;
finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu punktu 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. w sprawie włączenia przepisów finansowych do aktów legislacyjnych [4], jest włączona do niniejszego rozporządzenia na okres od 1999 r. do 2001 r., bez naruszania kompetencji władz budżetowych zdefiniowanych w Traktacie;
celem współpracy zdecentralizowanej jest doprowadzenie w długim okresie do rzeczywistej zmiany unijnych procedur w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju;
współpraca zdecentralizowana stanowi istotny wkład w osiągnięcie celów polityki Wspólnoty w dziedzinie na rzecz rozwoju określonych w art. 130u Traktatu;
powinny zostać ustalone odpowiednie procedury administracyjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota wspiera działania i inicjatywy w dziedzinie stałego rozwoju podjęte przez podmioty zdecentralizowanej współpracy ze Wspólnoty i krajów rozwijających się, w szczególności w celu promowania:
- bardziej uczestniczącego podejścia do rozwoju, odpowiadającego potrzebom i inicjatywom ludności w krajach rozwijających się,
- wkładu w zróżnicowanie i wzmocnienie społeczeństwa obywatelskiego i korzeni demokracji w zainteresowanych krajach,
- mobilizacji podmiotów wspólnotowych współpracy zdecentralizowanej i krajów rozwijających się w dążeniu do realizacji tych celów w ramach programów.
Wszystkie kraje rozwijające się kwalifikują się do korzystania z działań wspierających współpracę zdecentralizowaną.
Artykuł 2
Priorytetowymi obszarami działań na mocy niniejszego rozporządzenia są:
- rozwój ludzkich i technicznych zasobów oraz lokalny rozwój wiejski lub miejski w obszarach społecznym i gospodarczym,
- informowanie i mobilizacja podmiotów współpracy zdecentralizowanej,
- wspieranie wzmacniania zdolności instytucjonalnych takich podmiotów i ich zdolności do działania,
- metodologiczne wsparcie i kontynuowanie działań.
Artykuł 3
Partnerami współpracy kwalifikującymi się do finansowego wsparcia na mocy rozporządzenia są podmioty zdecentralizowanej współpracy we Wspólnocie lub w krajach rozwijających się, takie jak lokalne władze, organizacje pozarządowe, lokalne stowarzyszenia podmiotów gospodarczych i lokalne grupy obywateli, spółdzielnie, związki zawodowe, organizacje kobiece i młodzieżowe, organizacje badawcze i naukowe, kościoły i wszelkie stowarzyszenia pozarządowe, które mogłyby przyczynić się do rozwoju.
Artykuł 4
1.
Finansowanie Wspólnoty działań, o których mowa w art. 1 obejmuje okres trzech lat (1999–2001).
Finansową kwotę referencyjną na wdrożenie tego programu ustala się na 18 milionów ECU.
Wartość rocznych środków przyznawanych zatwierdzana jest przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
2.
Władza budżetowa określa środki dostępne na każdy rok finansowy, uwzględniając zasady należytego zarządzania finansami, o których mowa w art. 2 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
1.
Instrumenty, które można stosować w ramach działań, o których mowa w art. 1, obejmują badania, pomoc techniczną, szkolenia i inne usługi, dostawy i prace, wraz z audytem i misjami kontrolnymi i oceniającymi.
2.
Finansowanie wspólnotowe może obejmować zarówno nakłady inwestycyjne, z wyłączeniem nabycia nieruchomości oraz, jako że działanie musi, o ile jest to możliwe, mieć na celu zapewnienie średnioterminowej rentowności, wydatki bieżące (w tym wydatki administracyjne, wydatki eksploatacyjne i koszty bieżące).
3.
Wkład finansowy partnerów określony w art. 3 jest wymagany dla każdego działania na rzecz współpracy.
Żądanie dokonania wkładu nastąpi zgodnie z możliwościami zainteresowanych partnerów i w zależności od charakteru każdego działania.
4.
Można szukać możliwości współfinansowania i z innymi darczyńcami, szczególnie z Państwami Członkowskimi.
5.
Aby osiągnąć cele spójności i komplementarności określone w Traktacie oraz mając na celu zagwarantowanie optymalnej skuteczności pomocy, Komisja może podjąć wszelkie niezbędne środki o charakterze koordynacyjnym, w szczególności:
a) ustanowienie systemu systematycznej wymiany informacji w sprawie działań finansowanych lub planowanych do finansowania przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie;
b) koordynację tych działań na miejscu w drodze regularnych spotkań i wymiany informacji między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w kraju beneficjencie.
Artykuł 6
Wsparcie finansowe na mocy niniejszego rozporządzenia udzielane jest w formie dotacji.
Artykuł 7
1.
Komisja odpowiada za ocenę, podjęcie decyzji w sprawie oraz zarządzanie działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności tymi ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
2.
Decyzje dotyczące działań, dla których finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia przekracza 1 milion ECU oraz wszelkie zmiany w tych działaniach pociągające za sobą koszty przekraczające o ponad 20 % kwotę początkowo wyznaczoną na dane działanie przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
3.
Ocena projektów i programów obejmuje:
- skuteczność i rentowność działań,
- aspekty kulturowe i społeczne, aspekty w zakresie równości szans mężczyzn i kobiet oraz środowisko,
- rozwój instytucjonalny niezbędny do osiągnięcia celów działań,
- doświadczenie nabyte w działaniach tego samego rodzaju.
4.
Każda umowa finansowania lub kontrakt zawarty na podstawie niniejszego rozporządzenia stanowi, że podlegają one nadzorowi oraz kontroli finansowej Komisji, która może przeprowadzać kontrole oraz inspekcje na miejscu, oraz audytom Trybunału Obrachunkowego, zgodnie ze zwykłymi uzgodnieniami przewidzianymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, szczególnie tych zawartych w rozporządzeniu finansowym dotyczącym ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
5.
Udział w zaproszeniach do przetargu na udzielanie zamówień jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i z kraju przyjmującego.
Można go rozszerzyć na wszystkie kraje rozwijające się, a w wyjątkowych przypadkach na inne państwa trzecie.
6.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich, kraju przyjmującego lub innych krajów rozwijających się.
W wyjątkowych przypadkach dostawy mogą pochodzić z innych państw trzecich.
Artykuł 8
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Rozwoju, właściwy pod względem geograficznym.
2.
Przedstawiciele Komisji przedkładają komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie, który przewodniczący może ustalić w zależności od stopnia pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji, opinię wydaje większość określona w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są w sposób ustanowiony w tym artykule.
Przewodniczący nie głosuje.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki. Stosuje je natychmiast.
b) Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja powiadamia o nich Radę.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie przyjętych środków na okres jednego miesiąca od daty powiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie, o którym mowa w tiret pierwsze.
Artykuł 9
Komitet, o którym mowa w art. 8, zbiera się raz w roku w celu omówienia ogólnych wytycznych w zakresie działań z rocznym wyprzedzeniem przedstawionych przez przedstawiciela Komisji.
Artykuł 10
Po upływie każdego roku budżetowego Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie swoje sprawozdanie roczne, podsumowujące działania finansowane w trakcie tego roku oraz oceniające wykonanie niniejszego rozporządzenia w tym okresie.
Sprawozdanie roczne przedstawia przede wszystkim informacje o przedstawicielach współpracy zdecentralizowanej, z którymi zawarto umowy.
Komisja informuje co trzy miesiące Państwa Członkowskie o zatwierdzonych działaniach i programach, wskazując ich charakter i koszt, kraj przyjmujący i partnerów.
Do tej informacji załączony jest załącznik, jasno określający projekty lub programy przekraczające 1 milion ECU.
Artykuł 11
Komisja dokonuje regularnej oceny działań finansowanych przez Wspólnotę, aby ustalić czy cele zamierzone w tych działaniach zostały osiągnięte oraz by udzielić wskazówek celem poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja przedkłada komitetowi, o którym mowa w art. 8, podsumowanie przeprowadzonych ocen, które komitet ten może zbadać, gdy sytuacja tego wymaga.
Sprawozdania oceniające dostępne są na żądanie Państw Członkowskich.
Artykuł 12
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, przed końcem 2000 r., całościową ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę na mocy niniejszego rozporządzenia, wraz z sugestiami dotyczącymi przyszłości niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1661/98
z dnia 27 lipca 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1048/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
zgodnie ze wspomnianymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 do załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wyżej wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1677/98
z dnia 29 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92, z dnia 12 października 1992 r., ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 [2], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 75/98 [4], dotyczące zgłaszającego wartość celną, powinny być ujednolicone z przepisami mającymi zastosowanie do zgłaszającego, aby możliwe było spójne stosowanie całości tych przepisów;
prawodawstwo wspólnotowe odnoszące się do uszlachetniania biernego określa przypadki, w których zezwolenia udzielane są w zastosowaniu decyzji Komisji; korzystanie z procedury powinno zostać uproszczone przez zmianę procedury udzielania zezwolenia osobie innej niż ta, która zapewnia realizację operacji uszlachetniania biernego, z odwołaniem się, o ile zaistnieje taka potrzeba, do procedury komitetu;
aby towary mogły być uważane za towary zwrócone, produkty rolne muszą zostać powrotnie przywiezione w terminie 12 miesięcy licząc od daty przyjęcia zgłoszenia wywozowego, bez możliwości przedłużenia tego terminu; w świetle zdobytego doświadczenia, organy celne powinny mieć możliwość zezwalania na przekroczenie tego terminu w należycie uzasadnionych wyjątkowych okolicznościach; w celu zapewnienia jednolitości uregulowań odnoszących się do zwrotów istniejących w ramach wspólnej polityki rolnej, szczegóły dotyczące każdego przypadku powinny być przekazywane Komisji;
zdarzają się przypadki, w szczególności w ramach przewozów drogą powietrzną, że duże ilości towarów muszą zostać wysłane w warunkach znacznego pośpiechu; może to prowadzić do błędów przy określaniu statusu towaru, które z inicjatywy osoby zainteresowanej lub w jej imieniu koryguje się po przybyciu towarów do miejsca przeznaczenia; w takich przypadkach, gdy towary kontroluje się jedynie po odprawie celnej towary mogą być uważane, pod warunkiem że błąd naprawiany jest bez wyrządzania szkód finansowych, za jeszcze nie usunięte ostatecznie spod dozoru celnego; możliwość ta nie powinna być nadużywana;
właściwe jest zracjonalizowanie procedur, które będą stosowane na poziomie wspólnotowym, dotyczących, z jednej strony, sytuacji, w których nie jest niezbędne zaksięgowanie a posteriori należności celnych przywozowych lub wywozowych i, z drugiej strony, dotyczących wniosków o zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych;
zaleca się zwiększenie istniejącego progu, poniżej którego Państwa Członkowskie, o ile nie mają żadnych wątpliwości, mogą samodzielnie zdecydować o nieksięgowaniu a posteriori nie pobranych należności, jeżeli uważają, że wszystkie warunki określone w art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (zwanego dalej "Kodeksem") są spełnione; ponadto, zaleca się ustanowienie progu w ecu, poniżej którego Państwa Członkowskie mogą samodzielnie zadecydować, o ile nie mają żadnych wątpliwości, o przyznaniu zwrotu lub umorzenia jeżeli uznają, że warunki określone w art. 239 ust. 1 Kodeksu są spełnione;
prawo do złożenia wyjaśnień osób, do których odnosi się decyzja w sprawie zaksięgowania po odprawie celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych bądź osób składających wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych, powinno zostać zagwarantowane; dlatego zainteresowane osoby powinny mieć możliwość podania na piśmie swoich uwag dotyczących wszystkich zastrzeżeń, które Komisja ma zamiar przedstawić w swoich decyzjach; taka sytuacja wymaga dostosowania terminów przyjmowania przez Komisję wspomnianych decyzji;
rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r., w sprawie wprowadzenia EUR [5], przewiduje, że z dniem 1 stycznia 1999 r., EUR staje się walutą uczestniczących Państw Członkowskich; EUR jest wyrażone do dnia 31 grudnia 2001 r. w krajowych jednostkach pieniężnych, zgodnie z kursami wymiany;wskutek tego istnieje równoważnik prawny między jednostką EUR i krajowymi jednostkami pieniężnymi; w okresie przejściowym, umowy, przepisy prawa krajowego i inne instrumenty prawne można w sposób ważny sporządzać w jednostce EUR lub w krajowej jednostce pieniężnej;
dlatego wydaje się niezbędne wprowadzenie środków mających na celu dostosowanie zasad dotyczących jednolitego dokumentu administracyjnego, aby umożliwić korzystanie z jednostki EUR; wskutek tego niezbędna jest zmiana załącznika 37;
rozporządzenie Rady (WE) nr 374/98 z dnia 12 lutego 1998 r. zmieniające art. 6 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1172/95 w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [6] przewiduje zastąpienie z dniem 1 stycznia 1999 r. nomenklatury krajowej aktualnie wykorzystywanej do celów statystyki odnoszącej się do obrotu towarowego nomenklaturą alfabetyczną opartą na kodach ISO alfa-2;
dlatego niezbędne jest dostosowanie zasad dotyczących stosowania jednolitego dokumentu administracyjnego, tak aby uwzględniały tę zmianę; załącznik 38 powinien być odpowiednio zmieniony; jednakże pożądane jest, aby zezwolić Państwom Członkowskim na dalsze korzystanie z obecnie obowiązujących kodów aż do zastąpienia załączników 37 i 38;
pożądane jest rozszerzenie wykazu znajdującego się w załączniku 87 z powodów natury ekonomicznej, o niektóre elektroniczne części składowe i podobne, po wprowadzeniu Umowy w sprawie technologii informatycznych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 178 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Deklaracja wartości, określona w ust. 1, może jest sporządzana jedynie przez osobę mającą swoją siedzibę we Wspólnocie i dysponującą wszystkimi faktami odnoszącymi się do deklaracji.
Przepisy art. 64 ust. 2 lit. b) tiret drugie oraz art. 64 ust. 3 Kodeksu stosuje się mutatis mutandis."
2.
W art. 759 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli kilka Państw Członkowskich uczestniczy w operacji wywozu i gdy wnioskuje się o udzielenie jednego zezwolenia, stosuje się procedurę określoną w art. 751 ust. 2.
Jeżeli w odniesieniu do projektu zezwolenia istnieją zastrzeżenia, Komisja może zdecydować, zgodnie z procedurą komitetu, czy i na jakich warunkach można udzielić zezwolenia."
3.
W art. 844 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże jeżeli towary są zgłaszane do swobodnego obrotu po upływie terminu przewidzianego w akapicie pierwszym, organy celne Państwa Członkowskiego powrotnego przywozu mogą zezwolić na przedłużenie terminu, w przypadku gdy uzasadniają to wyjątkowe okoliczności.
Jeżeli organy celne zezwolą na przedłużenie terminu, przekażą Komisji szczegółowe informacje na temat danego przypadku."
4.
W art. 865 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku towarzystw lotniczych upoważnionych do korzystania z uproszczonej procedury tranzytowej poprzez wykorzystanie manifestu sporządzanego w formie elektronicznej, towary nie są uważane za usunięte spod dozoru celnego, jeżeli, z inicjatywy lub w imieniu osoby zainteresowanej, są one uważane zgodnie z ich statusem za towary niewspólnotowe przed stwierdzeniem przez organy celne istnienia nieprawidłowości i jeżeli zachowanie osoby zainteresowanej nie wskazuje na dokonanie niezgodnych z prawem działań."
5.
W art. 869 lit. b) wyraz "2000 ECU" zastępuje się wyrazem "50000 ECU".
6.
Dodaje się art. 872a w brzmieniu:
"Artykuł 872a
W każdym momencie przebiegu procedury przewidzianej w art. 872 i art. 873, jeżeli Komisja ma zamiar podjąć decyzję niekorzystną dla osoby zainteresowanej przedstawionym przypadkiem, przekazuje ona tej osobie swoje zastrzeżenia na piśmie wraz ze wszystkimi dokumentami, na których opiera swoje zastrzeżenia.
Osoba zainteresowana przypadkiem przedstawionym Komisji wyraża swoje stanowisko na piśmie w terminie 1 miesiąca od dnia przesłania zastrzeżeń.
Jeżeli nie wyrazi ona swojego stanowiska w tym terminie, uważa się, że zrzekła się ona możliwości jego wyrażenia."
7.
W art. 873 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie wyrazy "sześć miesięcy" zastępuje się wyrazami "dziewięć miesięcy";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jeżeli Komisja przekazała swoje zastrzeżenia osobie zainteresowanej przedstawionym przypadkiem, zgodnie z art. 872a, termin dziewięciu miesięcy przedłuża się o czas, który upłynął od dnia przesłania przez Komisję wspomnianych zastrzeżeń do dnia otrzymania odpowiedzi od zainteresowanej osoby lub, w przypadku braku odpowiedzi, do dnia, w którym upływa termin wyznaczony na wyrażenie stanowiska przez osobę zainteresowaną.".
8.
W art. 905 ust. 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Jednakże o ile organ celny podejmujący decyzję nie ma wątpliwości, może samodzielnie zdecydować o przyznaniu zwrotu lub umorzenia należności w przypadkach, gdy uważa, że warunki określone w art. 239 ust. 1 Kodeksu są spełnione i pod warunkiem że kwota, dla każdego podmiotu gospodarczego, odnosząca się do jednej lub kilku operacji przywozu lub wywozu, lecz wynikająca z jednej i tej samej szczególnej sytuacji, jest mniejsza niż 50000 ECU."
9.
Dodaje się art. 906a w brzmieniu:
"Artykuł 906 a
W każdym momencie przebiegu procedury przewidzianej w art. 906 i 907, jeżeli Komisja ma zamiar podjąć decyzję niekorzystną dla osoby składającej wniosek o zwrot lub umorzenie, przekazuje ona tej osobie swoje zastrzeżenia na piśmie wraz ze wszystkimi dokumentami, na których opiera swoje zastrzeżenia.
Osoba składająca wniosek o zwrot lub umorzenie wyraża swoje stanowisko na piśmie w terminie 1 miesiąca od dnia przesłania zastrzeżeń.
Jeżeli nie wyrazi ona swojego stanowiska w tym terminie, uważa się, że zrzekła się ona możliwości jego wyrażenia."
10.
W art. 907 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2, zdanie pierwsze i drugie wyrazy "sześciu miesięcy" zastępuje się wyrazami "dziewięciu miesięcy";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jeżeli Komisja przekazała swoje zastrzeżenia osobie zainteresowanej przedstawionym przypadkiem, zgodnie z art. 906a, termin dziewięciu miesięcy przedłuża się o czas, który upłynął od dnia przesłania przez Komisję wspomnianych zastrzeżeń do dnia otrzymania odpowiedzi od zainteresowanej osoby lub, w przypadku braku odpowiedzi, do dnia, w którym upływa termin wyznaczony na wyrażenie stanowiska przez osobę zainteresowaną."
11.
W załączniku 37 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
12.
W załączniku 38 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
13.
W załączniku 87 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1680/98
z dnia 29 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 936/97 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole oraz rozporządzenie (EWG) nr 139/81 określające warunki objęcia niektórych rodzajów mrożonej wołowiny i cielęciny podpozycją 02023050 Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1299/98 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 lipca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2634/97 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
Nowa Zelandia wyznaczyła nowy organ wydający świadectwa autentyczności; w wyniku tego załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 936/97 musi zostać zmieniony;
przywóz części wołowiny i cielęciny po obniżonych stawkach celnych na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 139/81 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1299/98, uwarunkowany jest przedstawieniem świadectw autentyczności wydanych przez dane kraje; nazwa i adres organu wydającego w Nowej Zelandii muszą zostać uaktualnione;
procedura korygowania wykazu organów wydających świadectwa autentyczności powinna zostać ujednolicona;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 936/97 wyrażenie "New Zealand Meat Producers Board" zastępuje się wyrażeniem "New Zealand Meat Board".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 139/81 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wykaz może być skorygowany przez Komisję, w przypadku gdy organ wystawiający nie jest już uznawany, gdy nie wypełnia obowiązków na nim spoczywających lub gdy zostaje wyznaczony nowy organ wystawiający."
2.
W załączniku II wyrazy "New Zealand Meat Producers Board" zastępuje się wyrazami "New Zealand Meat Board".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1687/98
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 dotyczące objęcia towarów i usług zharmonizowanym wskaźnikiem cen konsumpcyjnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 i art. 5 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 5 ust. l lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95, każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do sporządzenia zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (HICP), począwszy od wskaźnika dla stycznia 1997 r.; wymóg sporządzenia HICP w żaden sposób nie podważa prawa Państw Członkowskich do ogłaszania ich własnych, krajowych niezharmonizowanych wskaźników inflacyjnych, które mogą chcieć wykorzystywać do celów polityki krajowej;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 z dnia 9 września 1996 r. w sprawie wstępnych środków koniecznych do wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych [3] określa wstępny zakres obejmowany przez HICP, który był ograniczony do tych towarów i usług objętych przez wszystkie lub większość krajowych wskaźników cen konsumpcyjnych (CPI); ceny, które mają być objęte przez HICP, w szczególności traktowanie subsydiów, zniżek i zwrotów, wymagają zharmonizowanych definicji; zakresy geograficzne i populacyjne HICP muszą jeszcze zostać określone;
artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 wymaga, aby HICP oparty był na cenach towarów i usług oferowanych do sprzedaży na terytorium gospodarczym Państwa Członkowskiego, nabywanych w celu bezpośredniego zaspokajania potrzeb konsumenta; ceny, które nie są wrzeczywistości płacone przez konsumentów przy dokonywaniu takich zakupów lub koszty alternatywne, albo wypłacane odsetki, nie są właściwe dla dokonywania międzynarodowych porównań inflacji cen konsumpcyjnych;
uznaje się, iż zmiany w zwrotach kosztów mogą nie mieć wpływu na pomiar inflacji w szerszym kontekście, niemniej jednak stanowią one istotną część procesu inflacyjnego mającego wpływ na konsumentów i dlatego też muszą być odzwierciedlone w HICP;
Komitet ds. Programu Statystycznego (SPC) nie wydał opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego; w takim przypadku zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 Komisja musi bezzwłocznie przedstawić Radzie wniosek dotyczącą kroków, jakie powinny być podjęte,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1749/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. załącznik I zastępuje się załącznikami Ia i Ib do niniejszego rozporządzenia;
2. w art.1 tiret pierwsze skreśla się wyraz "początkowy";
3. w art. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a1) Jako "objęte" przez HICP definiuje się te towary i usługi, które są ujęte w ostatecznych wydatkach pieniężnych gospodarstw domowych na konsumpcję, określonych w lit. a2).
Objęcie klasyfikowane jest zgodnie z czterocyfrowymi kategoriami i podkategoriami przedstawionymi w załączniku Ia, które wywodzą się z międzynarodowej klasyfikacji COICOP i określane są jako COICOP/HICP (klasyfikacja konsumpcji indywidualnej według celu użycia, dopasowana do wymogów HICP).
a2) "Ostateczne wydatki pieniężne gospodarstw domowych na konsumpcję" są definiowane jako ta część ostatecznych wydatków na konsumpcję, która jest ponoszona przez gospodarstwa domowe w transakcjach pieniężnych w jednym lub obu okresach czasowych, które są porównywane, i wymienione w załączniku Ib.
O ile nie ustalono inaczej, załącznik Ib korzysta z definicji ustanowionych w Europejskim Systemie Rachunków Krajowych (ESA) 1995 r. zawartym w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96 [4].
"Ostateczne wydatki pieniężne gospodarstw domowych na konsumpcję" zawierają wydatki poniesione na towary i usługi, które są wykorzystywane dla bezpośredniego zaspokojenia indywidualnych potrzeb lub wymagań, przez:
a2a) gospodarstwa domowe będące rezydentami na terytorium kraju lub zagranicą; lub
a2b) gospodarstwa domowe będące lub nie będące rezydentami na terytorium kraju; lub
a2c) populacja gospodarstw domowych w zakresie krajowych badań nad budżetami gospodarstw domowych.
a3) Ceny używane w HICP są cenami kupna płaconymi przez gospodarstwa domowe przy nabywaniu poszczególnych towarów i usług w transakcjach pieniężnych.
W przypadku gdy towary i usługi dostępne są dla konsumentów bezpłatnie, a następnie pobierana jest cena bieżąca, wówczas zmiana z ceny zerowej na cenę bieżącą i vice versa, powinna być uwzględniona w HICP.
a4) "Wagi" HICP to zagregowane wydatki gospodarstw domowych na jakikolwiek zestaw towarów i usług objęty przez HICP wyrażone jako proporcja całkowitych wydatków na wszystkie objęte towary i usługi.;"
4.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Objęcie
1.
HICP tworzone na podstawie zmian cen oraz wag dla każdej kategorii ostatecznych wydatków pieniężnych gospodarstw domowych na konsumpcję ujętych w załączniku Ia, stanowiących więcej niż jedną tysięczną łącznych wydatków objętych tymi wszystkimi kategoriami ujętych w ust. 2, uznaje się za porównywalne.
2.
Objęcie HICP zostanie rozszerzone w sposób następujący:
a) począwszy od sporządzenia HICP dla stycznia 1997 r., Państwa Członkowskie dokonają przetworzenia zebranych danych obejmujących kategorie oznaczone jako "początkowe objęcie"; jak zostało to określone w załączniku Ia;
b) w momencie sporządzania HICP dla grudnia 1999 r., lecz nie wcześniej, Państwa Członkowskie dokonają przetworzenia zebranych danych obejmujących również kategorie oznaczone jako "grudzień 1999 r.";, jak zostało to określone w załączniku Ia.";
5.
W art. 4 wyraz "załącznik I" zastępuje się wyrazem "załącznik Ia".
Artykuł 2
Uwzględniając poglądy komitetu ustanowionego decyzją 89/382/EWG, Euratom [5], Komisja w okresie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia sporządzi sprawozdanie i przedłoży go Radzie.
Sprawozdanie powinno oceniać funkcjonowanie przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności koncepcji ostatecznych wydatków pieniężnych gospodarstw domowych na konsumpcję w odniesieniu do odpowiednich alternatywnych koncepcji.
Po przedstawieniu tego sprawozdania Komisja może, gdy okaże się to konieczne, przedstawić Radzie odpowiednie inicjatywy w celu zmiany niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1688/98
z dnia 20 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 dotyczące geograficznego i ludnościowego zakresu zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 i art. 5 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do sporządzenia zharmonizowanego wskaźnika cen towarów konsumpcyjnych (zwanego dalej HICP), poczynając od wskaźnika na styczeń 1997 r.; wymóg sporządzenia zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych w żaden sposób nie podważa prawa Państw Członkowskich do ogłaszania ich krajowych, niezharmonizowanych wskaźników inflacyjnych, których mogą chcieć wykorzystać do celów polityki krajowej;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 z dnia 9 września 1996 r. w sprawie wstępnych środków koniecznych do wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych [3], określa wstępny zakres dla zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych, który został ograniczony do towarów i usług objętych w całości, lub w większości, krajowymi wskaźnikami cen towarów konsumpcyjnych;
rozporządzenie Rady (WE) nr 1687/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 dotyczące objęcia towarów i usług zharmonizowanym wskaźnikiem cen konsumpcyjnych [4], definiuje zakres zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych jako towary i usługi, które są zawarte w ostatecznych wydatkach konsumpcyjnych gospodarstw domowych;
artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 wymaga, aby HICP opierał się na cenach towarów i usług, które można zakupić na terytorium gospodarczym Państwa Członkowskiego w celu bezpośredniego zaspokojenia potrzeb konsumentów; istnieje konieczność ujednolicenia wielkości HICP pod względem ich zakresu geograficznego i ludnościowego;
zestawienie HICP Unii Walutowej z europejskim wskaźnikiem cen konsumpcyjnych wymaga zharmonizowanego geograficznego pojęcia dla zharmonizowanych HICP;
Komitet ds. Programu Statystycznego nie przedstawił opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego; w związku z tym, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2494/95, Komisja niezwłocznie przedstawi Radzie wniosek dotyczący środków, które należy zastosować,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1749/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 2 lit. a) akapit otrzymuje brzmienie:
"ust. 2 lit. a) "Ostateczne wydatki konsumpcyjne gospodarstw domowych" definiuje się jako część ostatecznych wydatków konsumpcyjnych ponoszonych przez:
- przez gospodarstwa domowe bez względu na narodowość lub stałe miejsce zamieszkania oraz
- w trakcie transakcji pieniężnych, oraz
- na obszarze gospodarczym Państwa Członkowskiego, oraz
- w związku z towarami i usługami, które bezpośrednio zaspokajają indywidualne potrzeby lub życzenia konsumentów, oraz
- w jednym lub w dwóch porównywalnych okresach czasu.
Ostateczny wydatek konsumpcyjny gospodarstw domowych jest wyszczególniony w załączniku 1b i jest zgodny z ustaleniami Europejskiego Systemu Rachunkowego (zwanego dalej ESA) z 1995 r. zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96 [5]."
2.
W art. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
HICP opracowane przy użyciu subindeksów wagowych, które odzwierciedlają ostateczne pieniężne wydatki konsumpcyjne raczej części gospodarstw domowych, niż wszystkich gospodarstw domowych, uznaje się za porównywalne, jeśli ta różnica wynosi w praktyce mniej niż jedna tysięczna część łącznych wydatków objętych zharmonizowanymi wskaźnikami cen towarów konsumpcyjnych.
Wszelkie zmiany dotyczące wielkości wagowych, konieczne do zapewnienia porównywalności, jak przewiduje niniejszy ustęp, wchodzą w życie najpóźniej do grudnia 1999 r.".
3.
W załączniku 1b ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Sektor gospodarstw domowych obejmuje gospodarstwa domowe, do których należą wszystkie osoby fizyczne lub grupy osób fizycznych (jak określa ESA 2.76.a i 2.76.b) bez względu, w szczególności, na rodzaj zamieszkiwanego obszaru, poziomu uzyskiwanych dochodów, narodowości lub miejsca zamieszkania.
Sektor gospodarstw domowych obejmuje osoby fizyczne mieszkające w zinstytucjonalizowanych gospodarstwach domowych (jak określa ESA 2.76.b) i nie obejmuje przedsiębiorstw.
2.
Obszar ekonomiczny to obszar określony w ESA 2.05 z tą różnicą, że enklawy eksterytorialne położone w granicach państwa są włączone do obszaru ekonomicznego, natomiast enklawy terytorialne położone w innych krajach świata nie należą do obszaru ekonomicznego."
Artykuł 2
Uwzględniając opinie komitetu powołanego decyzją 89/382/EWG, Euratom [6], Komisja, w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, sporządzi sprawozdanie i przedstawi je Radzie.
Sprawozdanie powinno zawierać ocenę realizacji przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Po przedstawieniu sprawozdania Komisja może, gdy konieczne, przedstawić Radzie właściwe inicjatywy w celu modyfikacji niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1718/98
z dnia 31 lipca 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1048/98 [2], w szczególności w jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1726/98
z dnia 22 lipca 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2037/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu podwyższenia wartości chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych oraz w celu informowania konsumentów należy udostępnić profesjonalistom w zakresie handlu znak Wspólnoty przewidziany w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2037/93 [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1428/97 [4];
w celu uniknięcia niezgodności u części konsumentów, wywołanych nadmiarem informacji w sektorze rolno-spożywczym, ważne jest, aby zapewnić minimalny poziom ujednoliconej informacji, gdy producent i/lub przetwórca zamierza stosować system oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia ustanowiony w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92; producent i/lub przetwórca powinien być w stanie odpowiednio stosować wzorce ustalone w niniejszym rozporządzeniu;
aby wzmocnić wiarygodność znaku charakteryzującego produkty rolne i środki spożywcze kwalifikujące się do posiadania oznaczenia geograficznego i nazwy pochodzenia, na etykiecie stosowanej w obrocie produktami powinna być wskazana nazwa służby kontrolnej lub organu kontrolnego;
czynniki te wymagają zmiany rozporządzenia Komisji (WE) nr 2037/93;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2037/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się art. 5b w brzmieniu:
"Artykuł 5b
Znak Wspólnoty, określony w art. 5a, składa się ze wzorów przedstawionych w załączniku I część A do niniejszego rozporządzenia.
Nazwy, które mogą być stosowane łącznie ze znakiem, są wymienione w załączniku I część B do niniejszego rozporządzenia, podobnie jak równoważne tradycyjne określenia krajowe.
Aby stosować znak wspólnotowy i oznaczenia, muszą być przestrzegane zasady technicznego odtwarzania ustalone w instrukcji graficznej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.".
2.
Dodaje się art. 6a w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Państwo Członkowskie może postanowić, że nazwa władzy kontrolnej lub organu, określona w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, podlegających krajowemu systemowi kontroli, musi pojawić się na etykiecie produktów rolnych lub środków spożywczych.".
3.
Tekst załączony do niniejszego rozporządzenia jest dodany jako załączniki I i II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1764/98
z dnia 10 sierpnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1439/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w odniesieniu do przywozu i wywozu produktów sektora mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1589/96 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 12. ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Australia i Nowa Zelandia wyznaczyły nowe agencje wystawiające dokumenty pochodzenia; należy odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1439/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2526/95 [4]; wyznaczenie przez Australię nowej agencji wystawiającej dokumenty jest skuteczne od dnia 1 lipca 1998 r., od tej daty należy uważać za ważne dokumenty wystawione przez daną agencję;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1439/95 wprowadza się następujące zmiany:
a) nazwę organu "Australian Meat and Livestock Corporation" zastępuje się "Department of Primary Industries and Energy";
b) nazwę organu "New Zealand Meat Producers Board" zastępuje się "New Zealand Meat Board".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1766/98
z dnia 30 lipca 1998 r.
dotyczące przystąpienia Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, występujących jako jedna strona, do Umowy w sprawie ustanowienia centrum nauki i technologii na Ukrainie, z dnia 25 października 1993 r. między Kanadą, Szwecją, Ukrainą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: przystąpienie Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, występujących jako jedna strona, do Umowy w sprawie ustanowienia centrum nauki i technologii na Ukrainie z dnia 25 października 1993 r. zawartej między Kanadą, Szwecją, Ukrainą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, pomoże osiągnąć cele tych Wspólnot;
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską nie przewiduje dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych kompetencji niż wymienione w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty przystąpienie Wspólnoty Europejskiej występującej z Europejską Wspólnotą Energii Atomowej jako jedna strona (zwana dalej "Wspólnotami Europejskimi"), do Umowy w sprawie ustanowienia centrum nauki i technologii na Ukrainie, z dnia 25 października 1993 r. zawartej między Kanadą, Szwecją Ukrainą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, zmienionej Protokołem z dnia 7 lipca 1997 r. (zwanej dalej "Umową") oraz zatwierdza się deklarację Wspólnot Europejskich odnoszącą się do art. I Umowy.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do podpisania dokumentu przystąpienia w celu związania nim Wspólnoty i do dokonania notyfikacji Dyrektorowi Zarządzającemu centrum nauki i technologii i innym stronom Umowy.
Teksty dokumentu przystąpienia, Umowy włącznie z Protokołem oraz deklaracji są dołączone do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
Wspólnoty Europejskie są reprezentowane w Zarządzie centrum nauki i technologii na Ukrainie (zwanego dalej "Centrum") przez Prezydencję Rady i Komisję, z których każda wyznacza jednego reprezentanta; pełnią oni rolę członków Zarządu działających w imieniu Wspólnot Europejskich.
2.
Komisja ponosi ogólną odpowiedzialność za zarządzanie sprawami dotyczącymi Centrum.
Rada powinna być w pełni informowana, z odpowiednim wyprzedzeniem przed spotkaniami Zarządu Centrum, o sprawach, które będą omawiane na takich spotkaniach i o zamiarach Komisji w tych sprawach.
Bez uszczerbku dla ust. 3, Komisja reprezentuje Wspólnoty Europejskie i wyraża ich stanowisko w Zarządzie.
3.
Stanowisko Wspólnot Europejskich w sprawach podlegających art. III ppkt vi), art. V i XIII Umowy, jest ustalane przez Radę i wyrażane jako reguła ogólna przez Prezydencję, jeśli Rada nie zdecyduje inaczej.
Stanowisko Wspólnot Europejskich w sprawach podlegających art. IVB i) ppkt i v) i art. IVD, jest ustalane przez Radę i wyrażane jako reguła ogólna przez Komisję, jeśli Rada nie zdecyduje inaczej. W szczególności dotyczy to spraw, w których doświadczenie i wiedzę posiadają głównie Państwa Członkowskie.
4.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów przy ustalaniu stanowiska Wspólnot Europejskich zgodnie z ust. 3.
Rada stanowi zwykłą większością głosów, gdy decyduje o tym, że w przeciwieństwie do reguły ogólnej ustanowionej w ust. 3, stanowisko Wspólnot Europejskich nie jest wyrażane odpowiednio przez Prezydencję lub przez Komisję.
5.
Decyzje w sprawach projektów finansowanych lub współfinansowanych przez Wspólnoty Europejskie będą podejmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 rozporządzenia (Euratom, WE) nr 1279/96 [2] lub w późniejszych rozporządzeniach zastępujących wymienione.
Artykuł 4
Centrum posiada osobowość prawną i ma zapewnioną pełną zdolność prawną przyznawaną osobom prawnym, zgodnie z prawodawstwem stosownym we Wspólnocie i w szczególności może zawierać umowy, nabywać i zbywać ruchomości i nieruchomości oraz być stroną w postępowaniu.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1804/98
z dnia 14 sierpnia 1998 r.
ustanawiające autonomiczne cło stosowane do pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy, objętych kodem CN 23031019 i 23099020 oraz wprowadzające kontyngent taryfowy na przywóz pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy (paszowy gluten kukurydziany) objętych kodami CN 23031019 i 23099020, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Stany Zjednoczone Ameryki zadecydowały o wprowadzeniu środka ochronnego od 1 czerwca 1998 r., w formie ograniczenia ilościowego na przywóz glutenu pszennego pochodzącego między innymi ze Wspólnoty;
ten środek powoduje znaczące szkody dla zainteresowanych producentów wspólnotowych i stawia pod znakiem zapytania równowagę koncesji i zobowiązań wynikających z porozumień Światowej Organizacji Handlu (WTO); kontyngent ten znacząco ograniczy wywóz glutenu pszennego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych Ameryki, powodując straty w wywozie Wspólnoty wynoszące co najmniej 13,65 miliona ECU rocznie;
konsultacje między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą przeprowadzone zgodnie z art. 12 Porozumienia WTO w sprawie Środków Ochronnych nie przyniosły zadowalającego rozwiązania;
zgodnie z art. 8 ust. 2 Porozumienia WTO w sprawie Środków Ochronnych, każde zainteresowane Państwo Członkowskie uczestniczące w wywozie ma prawo zawiesić stosowanie przedmiotowo równoważnych koncesji lub innych zobowiązań, pod warunkiem że Rada ds. Obrotu Towarowego nie zgłosi sprzeciwu;
zawieszenie przedmiotowo równoważnych koncesji handlowych powinno odbywać się w odniesieniu do tego samego sektora; pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy (paszowy gluten kukurydziany) objęte kodem CN 23031019 i 23099020 są produktami rolnymi;
wprowadzenie kontyngentu taryfowego o stawce celnej w wysokości 5 ECU na tonę na 2730000 ton pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy (paszowy gluten kukurydziany) objętych kodem CN 23031019 i 23099020 pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, przywożonych corocznie do Wspólnoty stanowi przedmiotowo równoważną koncesję handlową; w celu zapewnienia przestrzegania kontyngentu należy ustanowić autonomiczne cło;
29 lipca 1998 r. Wspólnota powiadomiła pisemnie Radę ds. Obrotu Towarowego o planowanym zawieszeniu koncesji; Rada ds. Obrotu Towarowego nie wyraziła sprzeciwu w ciągu 30 dni, jak przewiduje art. 8 ust. 2.
Porozumienia WTO w sprawie Środków Ochronnych;
niniejsze rozporządzenie nie stanowi uszczerbku dla zgodności środka ochronnego zastosowanego przez Stany Zjednoczone Ameryki z porozumieniami WTO; zgodnie z art. 8 ust. 2 i art. 8. ust. 3 Porozumienia WTO w sprawie Środków Ochronnych, zawieszenie powinno być stosowane od 1 czerwca 2001 r., do chwili zniesienia środka ochronnego wprowadzonego przez Stany Zjednoczone Ameryki; zawieszenie powinno być stosowane niezwłocznie po wydaniu decyzji Organu Rozstrzygania Sporów WTO stwierdzającej, że środek ochronny zastosowany przez Stany Zjednoczone Ameryki jest niezgodny z porozumieniami WTO;
przepisy niniejszego rozporządzenia powinny podlegać przeglądowi w świetle rozwoju, w szczególności w odniesieniu do rynku glutenu pszennego w Stanach Zjednoczonych Ameryki;
należy przyjąć szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się autonomiczne cło na pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy objęte kodem CN 23031019 i 23099020 w wysokości 50 ECU za tonę.
2.
Pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy (paszowy gluten kukurydziany) objęte kodem CN 23031019 i 23099020, pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki nie są objęte umowną stawką celną.
Artykuł 2
1.
Niniejszym otwiera się roczny kontyngent taryfowy, od 1 czerwca do 31 maja, na przywóz 2730000 ton pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy (paszowy gluten kukurydziany) objętych kodem CN 23031019 i 23099020 pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2.
Stawka celna stosowana w ramach kontyngentu wynosi 5 ECU za tonę.
Artykuł 3
Swobodny obrót produktami określonymi w art. 1 może podlegać okazaniu dowodu ich pochodzenia.
Artykuł 4
W chwili przywozu 2730000 ton pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy (paszowy gluten kukurydziany), objętych kodem CN 23031019 i 23099020 pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, Komisja przyjmie zasady zawieszenia stawki celnej i wprowadzenia stawki zerowej, zgodnie z procedurą określoną w art. 5.
Artykuł 5
Komisja przyjmuje wszelkie niezbędne szczegółowe zasady w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Artykuł 6
Wszelkie niezbędne zmiany w niniejszym rozporządzeniu są wprowadzane zgodnie z procedurą określoną w art. 5.
Artykuł 7
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1858/98
z dnia 27 sierpnia 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1048/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich a niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
Sekcja Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie dostarczyła opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w odniesieniu do produktu nr 3 w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziały nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego w odniesieniu do produktów nr 1, 2 i 4,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1890/98
z dnia 3 września 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1780/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 723/97 w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 723/97 z dnia 22 kwietnia 1997 r. w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuły 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1780/97 [2] ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 723/97 ustanawiają, między innymi, metodę i terminy dokonywania płatności z tytułu wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz Państw Członkowskich; metoda używana dla dokonywania jednorazowej rocznej płatności obejmującej każdą niewykorzystaną kwotę przyznaną dla poprzedniego roku i zaliczkę na kolejny rok okazała się trudna do zastosowania w praktyce, jak również nie uwzględniała środków zatwierdzonych przez władze budżetowe na kolejny rok;
w celu usprawnienia administrowania środkami zaliczki, które mają być wypłacone Państwom Członkowskim na mocy art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1391/97 [4], nie mogą być odliczane z kwot niewykorzystanych w poprzednim roku, lecz w roku go poprzedzającym, a maksymalna kwota wkładu finansowego Wspólnoty nie może być ustalona, zanim środki nie zostaną zatwierdzone przez władze budżetowe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1780/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie przedstawią swoje programy działania na pierwszy i drugi rok stosowania rozporządzenia (WE) nr 723/97 przed końcem drugiego miesiąca od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.
Tylko wydatki poniesione po dniu 1 stycznia 1997 r. kwalifikują się do dofinansowania przez Wspólnotę.
W kolejnych latach programy działania przedstawiane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 2 ust. 1 i 2 wymienionego rozporządzenia.
Szacunki sporządzane są zgodnie z tabelą w Załączniku.
2.
Komisja ustali, na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, w walucie krajowej każdego z Państw Członkowskich, maksymalną kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w miesiącu następującym po tym, w którym zostanie przyjęty ogólny budżet Wspólnot Europejskich na dany rok budżetowy.
Komisja informuje dane Państwa Członkowskie o wszelkich wydatkach, które nie zostały zaakceptowane do finansowania przez Wspólnotę i tego przyczynach.
3.
Nie później niż do dnia 31 maja każdego roku każde Państwo Członkowskie przedstawia Komisji sprawozdanie z wydatków poniesionych w poprzednim roku kalendarzowym.
Maksymalna kwota wkładu finansowego Wspólnoty ustalona w sposób przewidziany w art. 4 ust. 2 wymienionego rozporządzenia dotyczy takich wydatków, ograniczonych do kwot przestawionych w programach działania, które nie zostały zaakceptowane przez Komisję do finansowania.
Jednakże dla 1997 r. ostatecznym terminem realizacji wydatków jest dzień 31 sierpnia 1998 r., a sprawozdanie z wypłaconych kwot zostaje wysłane Komisji w takim terminie, aby dotarło do niej do dnia 31 października 1998 r.
Sprawozdanie to przygotowywane jest zgodnie z tabelą podaną w Załączniku.".
2) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Kwota maksymalna ustalona w sposób przewidziany w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 723/97, pomniejszona o wszelkie niewykorzystane kwoty z poprzedniego roku z wyjątkiem jednej, jest włączana do wydatków określonych w art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 w miesiącu, w którym jest ustalona przez Komisję.".
3) Dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Przez ostatnie dwa lata stosowania niniejszego rozporządzenia niewykorzystana kwota będzie księgowana w odpowiedniej pozycji budżetu EFOGR jako wydatki za czerwiec w roku budżetowym następującym po roku wprowadzenia w życie.".
4) W pkt 5 Załącznika do niniejszego rozporządzenia wyraz "poniesione" zastępuje się wyrazem "pokryte".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1900/98
z dnia 4 września 1998 r.
zmieniające Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1488/97 [2], w szczególności jego art. 13 tiret pierwsze i drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
przepisy regulujące właściwości podłoży stosowanych w hodowli grzybów należy dodać do załącznika I w celu umożliwienia ekologicznej produkcji grzybów w Państwach Członkowskich z zachowaniem jednakowych warunków produkcji;
rolne części składowe wyżej wymienionych podłoży powinny zasadniczo pochodzić z gospodarstw produkujących zgodnie z metodami produkcji ekologicznej;
jednakże produkcja ekologiczna nie jest w stanie zapewnić wystarczających ilości niektórych części składowych, w szczególności słomy i obornika; w związku z powyższym należy przewidzieć stosowny okres przejściowy, który umożliwi wytwórcom przystosowanie się do nowych wymagań;
artykuł 7 ust. 2 tiret trzecie ustanawia możliwość określenia szczegółowych wymagań dotyczących etykietowania produktów uzyskiwanych za pomocą niektórych produktów określonych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91; w przypadku takiej szczególnej produkcji należy przewidzieć etykietowanie o charakterze informacyjnym w odniesieniu do nieorganicznych części składowych podłoża w okresie przejściowym;
należy rozważyć dalsze dopracowanie wymagań, jak ustanowiono w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w odniesieniu do warunków stosowania obejmujących najwyższą, wyrażoną w procentach, ilość obornika niepochodzącego z gospodarstw produkujących zgodnie z metodami produkcji ekologicznej, charakterystykę i pochodzenie grzybni; prace przygotowawcze w tym zakresie należy rozpocząć we właściwym czasie, tak aby zakończyć je przed końcem okresu przejściowego;
długość okresu przejściowego może być zmieniona z uwagi na poprawę dostępności słomy i obornika pochodzących z produkcji ekologicznej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 otrzymuje brzmienie zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1998 r.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów załącznika I pkt 5.1 oraz 5.2 w okresie przejściowym kończącym się dnia 1 grudnia 2001 r. mogą być wykorzystywane:
- produkty określone w Załączniku pkt 5.1 lit. a), niepochodzące z gospodarstw produkujących zgodnie z metodami produkcji ekologicznej, ale spełniające wymagania wymienione w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, część A tiret 1-4,
- i/lub produkty określone w Załączniku pkt 5.2, niepochodzące z gospodarstw produkujących zgodnie z metodami produkcji ekologicznej, ale spełniające, gdzie stosowne, wymagania wymienione w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, część A,
jeżeli produktów określonych w pkt 5.1 lit. a) oraz pkt 5.2, nie można uzyskać z gospodarstw produkujących zgodnie z metodami produkcji ekologicznej, a organ kontroli lub jednostka kontrolująca uzna to za konieczne.
W takich przypadkach etykiety oraz reklamy powinny zawierać następującą deklarację: "Grzyby hodowane na podłożach pochodzących z rolnictwa ekstensywnego, dopuszczonych do stosowania w rolnictwie ekologicznym w okresie przejściowym".
W powyższym zdaniu wyraz "ekologiczne", umieszczony zarówno na etykiecie, jak i w reklamie, nie zostanie bardziej wyróżniony niż pozostałe wyrazy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1916/98
z dnia 9 września 1998 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1570/98 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane sukcesywnie dla wszystkich farmakologicznie czynnych substancji, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać toltrazuril i amitraz;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać clazuril, distearynian glinu, zasadowy octan glinu, fosforan glinu, tristearynian glinu, chlorek amonu, węglan kobaltu, dichlorek kobaltu, glukonian kobaltu, tlenek kobaltu, siarczan kobaltu, tritlenek kobaltu, siarczan żelazowy, terebinthinae laricina, kokoalkilodimetylobetainę, diprofilinę, heksetydynę, 15 hydroksystearynian glikolu polietylenowego, 7-glicerylokakaowy glikol polietylenowy, stearyniany glikolu polietylenowego z 8-40 jednostkami oksyetylenowymi, pretkamid (krotetamid, kropropamid), wodzian terpinu, balsamum peruvianum, produkty utleniania terebinthinae oleum, ricini oleum i terebinthinae aetheroleum rectificatum oraz dichlorek żelaza;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1917/98
z dnia 9 września 1998 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1570/98 [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli pozostałości (pozostałość znacznikowa);
jak przewidziano w przepisach odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
muszą być ustanowione maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać tylmikozynę;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać witaminę D, hydrokortyzon i alfakalcydol;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1958/98
z dnia 15 września 1998 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1570/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się azaperon;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się urticae herba, tiliae flos, sambuci flos, salviae folium, rosmarini folium, quercus cortex, millefolii herba, melissae folium, matricariae flos oraz bromek butyloskopolaminy;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się cyflutrynę;
przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć 60-dniowy okres czasu, by stworzyć Państwom Członkowskim możliwości przyjęcia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w związku z dopuszczeniem do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 60. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1980/98
z dnia 17 września 1998 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i plafonami taryfowymi oraz ustanawiające w ramach ilości referencyjnych nadzór wspólnotowy dla niektórych produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1706/98 z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 715/90 [1], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje: czwarta Konwencja AKP-WE [2], zwana dalej "Konwencją", przewiduje zwolnienie z cła lub obniżenie cła na niektóre towary pochodzące z krajów AKP przywożone do Wspólnoty w ramach kontyngentów taryfowych, plafonów taryfowych lub ilości referencyjnych; kontyngenty taryfowe, plafony taryfowe lub ilości referencyjne przewidziane w Konwencji są otwierane corocznie do czasu, kiedy Konwencja przestanie obowiązywać;
obowiązkiem Komisji jest przyjęcie środków wykonawczych odnoszących się do otwierania kontyngentów taryfowych, plafonów taryfowych lub ilości referencyjnych Wspólnoty oraz zarządzania nimi;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1677/98 [4], ujednoliciło przepisy o zarządzaniu kontyngentami taryfowymi stosowanymi według chronologicznego porządku przyjęcia zgłoszeń o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu i przepisy regulujące nadzór przywozów preferencyjnych;
podczas negocjacji średniookresowej rewizji Konwencji z Lomé ustalono, że zmiany uzgodnień powinny obowiązywać od dnia 1 stycznia 1996 r.; dlatego należy ustanowić przepisy w celu stosowania niniejszego rozporządzenia oraz uchylenia rozporządzeń Komisji: (WE) nr 1280/94 [5] zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 896/95 [6], (WE) nr 2763/94 [7] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2411/96 [8], i (WE) nr 2942/95 [9] zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 982/96 [10], ze skutkiem od tej daty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Produkty wymienione w załączniku A, pochodzące z krajów AKP i dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie, posiadające dowód pochodzenia zgodny z Protokołem w sprawie pochodzenia do Konwencji, mogą być zwolnione z cła albo cło takie może być obniżone w granicach kontyngentów taryfowych wyszczególnionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Kontyngenty taryfowe określone w niniejszym artykule są zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia równy i ciągły dostęp importerom przedmiotowych produktów do kontyngentów tak długo, jak pozwala na to saldo odpowiednich kontyngentów.
Artykuł 2
1.
Produkty wymienione w załączniku B, pochodzące z krajów AKP i dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie, posiadające dowód pochodzenia zgodny z Protokołem w sprawie pochodzenia do Konwencji, mogą być zwolnione z cła w granicach plafonu taryfowego wyszczególnionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Plafon taryfowy, określony w niniejszym artykule, podlega nadzorowi Wspólnoty sprawowanemu przez Komisję w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
1.
Produkty wymienione w załączniku C, pochodzące z krajów AKP i dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie, posiadające dowód pochodzenia zgodny z Protokołem w sprawie pochodzenia do Konwencji, mogą być zwolnione z cła w granicach ilości referencyjnych wyszczególnionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, produkty takie podlegają nadzorowi Wspólnoty.
2.
Stopień wykorzystania ilości referencyjnych rejestruje się na poziomie wspólnotowym, korzystając z danych przesyłanych do Komisji przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, podejmuje wszelkie niezbędne kroki w celu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Rozporządzenia (WE) nr 1280/94, (WE) nr 2763/94 i (WE) nr 2942/95 tracą moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/98
z dnia 25 września 1998 r.
w sprawie szczególnych warunków przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w odniesieniu do wieprzowiny mogą zostać podjęte środki interwencyjne, jeżeli na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty przeciętna cena tusz wieprzowych jest niższa niż 103 % ceny podstawowej i prawdopodobnie pozostanie poniżej tego poziomu;
sytuacja na rynku cechuje się znaczącym spadkiem cen poniżej wymienionego poziomu; z uwagi na tendencje sezonowe i cykliczne sytuacja ta mogłaby trwać;
muszą zostać podjęte środki interwencyjne; mogą one zostać ograniczone do przyznania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania;
właściwe jest, ze względu na możliwy czas trwania obecnego kryzysu w sektorze wieprzowiny, zobowiązanie podmiotów gospodarczych do wywozu produktów, które są składowane w ramach umów, w celu uniemożliwienia ich ponownego wprowadzenia na rynek Wspólnoty po okresie składowania; wywóz taki powinien odbywać się zgodnie z niektórymi przepisami przewidzianymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3444/90 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3533/93 [4];
artykuł 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2763/75 [5] przewiduje możliwość skrócenia bądź przedłużenia okresu składowania; dlatego należy uwzględnić nie tylko ustalenie kwot pomocy w odniesieniu do poszczególnych okresów składowania, lecz także kwot dodawanych lub potrącanych, jeżeli okres ten jest skrócony lub przedłużony;
w celu ułatwienia prac administracyjnych i kontrolnych wynikających z zawieranych umów, powinny zostać ustalone ilości minimalne;
zabezpieczenie powinno być ustalone na takim poziomie, który zmusi prowadzącego skład do spełnienia podjętych przez niego zobowiązań;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 28 września 1998 r. można przedstawiać wnioski o pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3444/90.
Wykaz produktów kwalifikujących się do pomocy i odnośne kwoty są podane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2. Bez uszczerbku dla przepisów przewidzianych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3444/90, wszystkie produkty objęte umową muszą zostać wywiezione najpóźniej 60. dnia po upływie maksymalnego okresu składowania przewidzianego w umowie, zgodnie z jedną z trzech możliwości przewidzianych w art. 9 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia.
3. Przepisy art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3444/90 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do niewywiezionych ilości.
4.
Jeżeli okres składowania jest wydłużony lub skrócony, kwota pomocy zostaje odpowiednio dostosowana.
Kwoty miesięcznych i dziennych dodatków i potrąceń są określone w kolumnach 6 i 7 wymienionego Załącznika.
Artykuł 2
Ustala się następujące minimalne ilości na umowę i na produkt:
a) 10 ton dla produktów bez kości;
b) 15 ton dla wszystkich pozostałych produktów.
Artykuł 3
Zabezpieczenie wynosi 20 % kwot pomocy określonych w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2070/98
z dnia 28 września 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1221/97 ustanawiające ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 1221/97 [4] ustanawia termin, w którym ponoszone są wydatki na środki podejmowane w ramach programów narodowych;
w celu uniknięcia skrócenia czasu trwania programów narodowych w pierwszym roku termin poniesienia tych wydatków w ramach pierwszych takich programów powinien zostać odroczony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1221/97 art. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Wydatki Państw Członkowskich na środki podejmowane w ramach rocznych programów narodowych określonych w art. 1 muszą być poniesione do dnia 15 października każdego roku.
Jednakże w pierwszym roku termin ten jest odroczony do dnia 31 stycznia 1999 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2075/98
z dnia 29 września 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2138/97 wyznaczające jednorodne obszary produkcji oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1638/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [4], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 18 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 ustanawia, że zbiory oliwek i uzysk oleju powinny być wyznaczane dla jednorodnego obszaru produkcji na podstawie danych dostarczonych przez Państwa Członkowskie będące producentami;
obszary produkcji są określone w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2138/97 z dnia 30 października 1997 r. wyznaczającego jednorodne obszary produkcji oliwy z oliwek [5]; z powodów administracyjnych i strukturalnych należy wprowadzić zmiany do jednolitych obszarów produkcji dla roku gospodarczego 1997/98, w szczególności w Hiszpanii, Francji i Grecji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2138/97 wprowadza się następujące zmiany:
1. w pkt B:
a) do obszaru 1: "11 Aude" dodaje się co następuje: "Peyriac-de-Mer" oraz "Villeneuve-les Corbières";
b) do obszaru 3: "30 Gard" dodaje się co następuje: "Corbès", "Monclus" oraz "Seynes";
c) do obszaru 9, kody: "20 A" oraz "20 B" zastępuje się odpowiednio kodami "2 A" i "2 B";
2. w pkt C:
a) z obszaru 12 skreśla się nomos "Eυboίας", "Aγίου" oraz z obszaru 13 skreśla się "Λιχαδίου";
b) do obszaru 2 dodaje się nomos "Ηλείας", "Αγία Κυριακή", "Αστρας", "Κρυόbρυση" oraz "Τσιπιανά";
c) do obszaru 4 dodaje się nomos "Λάρισας", "Αγιοι Ανάργυροι", "Γαλήνη", "Σάππειο", "Λουτρό Λάρισας", "Μοσχοχώρι", "Γαλανόbρυοη", "Δαμάσι", "Λόφος", "Πραιτώρι", "Λάρισα", "Ελευθεραί", "Κουτσόχερο", "Κυπάρισσο", "Νίκαια" oraz "Xάλκη";
d) do obszaru 4 dodaje się nomos "Μεσσηνίας", "Ανεμομύλου", "Αριοχωρίου", "Πηδήματος", "Πλατέος" oraz "Πόλιανης";
e) w obszarze 1 nomos "Σάμου""Αγίων" zastępuje się "Αγίων Θεοδώρων";
3. w pkt D pozycja "Comunidad autόnoma Aragόn":
a) prowincja "Zaragoza":
- do obszaru 1 dodaje się "Bisimbre",
- do obszaru 2 dodaje się "Torrijo de la Cañada",
- do obszaru 3 dodaje się "Aguilón", "Botorrita" oraz "Pina de Ebro",
- do obszaru 4 dodaje się "Alagón", "Cabañas de Ebro", "Litago", "Luceni" oraz "Villanueva de Gallego",
- do obszaru 5 dodaje się "Mezalocha", "Tosos" oraz "Vileuña (La)",
- do obszaru 6 dodaje się "Bujaraloz", "Gelsa", "María de Huerva" oraz "Moyuela";
b) prowincja "Teruel":
- do obszaru 3 dodaje się "Gargallo",
- do obszaru 4 dodaje się "Arens de Lledo", "Crivillen", "Fuentespalda", "Mas de las Matas" oraz "Peñarroya de Tastavins";
c) prowincja "Huesca":
- do obszaru 2 dodaje się "Lupiñen Ortilla",
- do obszaru 5 dodaje się "Valfarta",
- do obszaru 5 dodaje się "Alcalá del Obispo", "Biscarrues", "Castejón de Monegros", "Castillazuelo", "Grañen", "Peñalba", "Peralta de Calasanz", "Pozan de Vero" oraz "Tierz".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2088/98
z dnia 30 września 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Zjednoczone Królestwo przekazało Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy jako nazwy pochodzenia;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi tam określone, w szczególności, że podano we wniosku wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja otrzymała w odniesieniu do niej deklarację sprzeciwu, w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92; sprzeciw ten został uznany za dopuszczalny;
zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Komisja wezwała zainteresowane Państwa Członkowskie do osiągnięcia porozumienia w sprawie rejestracji nazwy "Cornish Clotted Cream"; takie porozumienie zostało osiągnięte; porozumienie takie jest zgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92 i nie wymaga zmian w pierwotnych informacjach otrzymanychzgodnie z art. 5 tego rozporządzenia; stwierdza się, że słowo "Cornouaille" stosowane w zarejestrowanych francuskich znakach towarowych nie jest i nie będzie stosowane w odniesieniu do śmietany;
nazwa ta powinna zostać wpisana do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym korzystać z ochrony Wspólnoty jako chroniona nazwa pochodzenia;
Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1576/98 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO) do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2091/98
z dnia 30 września 1998 r.
dotyczące segmentacji floty rybackiej i nakładu połowowego Wspólnoty w odniesieniu do wieloletnich programów orientacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r., ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1181/98 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 3699/93 z dnia 21 grudnia 1993 r. ustanawiającego kryteria i warunki dotyczące pomocy strukturalnej Wspólny w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów tego sektora [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 25/97 [4], wieloletnie programy orientacji na okres 1997/2001 zostały przyjęte decyzjami Komisji od 98/119/WE do 98/131/WE [5]; dane niezbędne do kontynuacji tych programów muszą być przedłożone Komisji, włączając dane o nakładzie połowowym w odniesieniu do poszczególnych statków lub scalone według segmentów floty lub według łowisk, w zależności od poszczególnych przypadków;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2090/98 [6], ustanawia podstawy przesyłania danych do rejestru statków rybackich Wspólnoty;
przekazywanie danych w sprawie segmentacji floty rybackiej i nakładów połowowych według łowisk powinno odnosić się do danych zawartych w rejestrze statków rybackich Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Segment floty, do którego należy każdy statek włączany w skład floty rybackiej lub wszelkie zmiany dotyczące segmentu, do którego należy włączyć statek już istniejący, muszą być przedmiotem informacji przekazywanej do rejestru statków rybackich Wspólnoty przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) 2090/98.
Kody segmentów, którymi należy się posługiwać, podano w załączniku I.
Dane statki oznaczone są numerem wewnętrznym zarejestrowanym w rejestrze statków rybackich Wspólnoty, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) 2090/98.
Artykuł 2
Przyjmuje się następujące procedury w odniesieniu do każdego segmentu floty, dla którego Państwo Członkowskie przedkłada Komisji program ograniczenia nakładu połowowego zarówno według poszczególnych łowisk, zgodnie z art. 6 decyzji Rady 97/413/WE [7], jak i według poszczególnych segmentów w celu odrobienia zaległości z poprzedniego wieloletniego programu orientacji częściowo poprzez zmniejszenie zakresu działalności:
- Państwo Członkowskie zbiera indywidualne dane o nakładzie połowowym statków dla danego segmentu floty lub łowiska,
- przetwarzania tych danych przy pomocy programu informatycznego dokonuje Państwo Członkowskie,
- przesyłanie do Komisji indywidualnych danych lub danych scalonych według segmentów lub według łowisk odbywa się co roku, najpóźniej do dnia 31 marca za poprzedzający rok kalendarzowy, zgodnie z tabelami A i B zawartymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
W odniesieniu do segmentów floty używających czynnych narzędzi połowowych nieobjętych programami określonymi w art. 2, Państwa Członkowskie zbierają i przetwarzają minimalne dane przewidziane w załączniku II, niezbędne do upewnienia się, czy poziom wykorzystania tych segmentów nie wzrasta, a jeśli wzrasta, do oceny stopnia wzrostu.
W tym celu stosuje się następujące procedury:
- minimalne dane przewidziane w załączniku II, pozwalające na rozwój działalności w zakresie rybołówstwa w odniesieniu do danych segmentów floty są zbierane i przetwarzane przez Państwa Członkowskie.
Szczegóły dotyczące metod pobierania próbek wybranych dla każdego z segmentów floty wraz z wartościami parametrów statystycznych opisujących dokładność szacunków nakładu połowowego przekazuje się Komisji z chwilą ich zastosowania.
Mogą być akceptowane inne procedury, dające wyniki o porównywalnej dokładności, pod warunkiem ich zatwierdzania przez Komisję,
- wyniki są przekazywane Komisji co roku, najpóźniej do dnia 31 marca za ubiegły rok kalendarzowy zgodnie z tabelą B zawartą w załączniku II do niniejszego rozporządzenia,
- jeśli Państwo Członkowskie stwierdza wzrost działalności w odniesieniu do danego segmentu floty, oblicza ono wpływ tego wzrostu na nakład połowowy dla tego segmentu i informuje Komisję o wynikach zgodnie z art. 2.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane określone w niniejszym rozporządzeniu przekazem cyfrowym poprzez sieć telekomunikacyjną zgodnie ze szczegółowymi zasadami i kodami określonymi w załącznikach I i II.
Komisja potwierdza odbiór wiadomości natychmiast po dokonaniu ich aktualizacji w bazie danych.
Artykuł 5
Korekty błędnych informacji są przekazywane Komisji w ciągu 30 dni od daty wykrycia błędu.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2092/98
z dnia 30 września 1998 r.
dotyczące zgłaszania nakładu połowowego odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1181/98 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2635/97 [4], w szczególności jego art. 19 lit. f) pkt 3, które przewiduje, że Komisja zapewni, aby Państwa Członkowskie odpowiedzialne za kontrolę, miały do dyspozycji dane odnoszące się do identyfikacji statków, które mają dostęp do ich wód terytorialnych;
stosowanie ustaleń dotyczących zarządzania nakładem połowowym zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [5] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 779/97 z dnia 24 kwietnia 1997 r. wprowadzającego uzgodnienia w zakresie zarządzania nakładem połowowym na Morzu Bałtyckim [6], wskazuje na potrzebę przyjęcia przepisów zapewniających bezzwłoczne przekazywanie danych dotyczących wykazów nazwanych statków rybackich;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2090/98 [7] ustanawia podstawy przesyłania danych do rejestru statków rybackich Wspólnoty;
przesyłanie danych o nakładzie połowowym dla poszczególnych łowisk powinnouwzględniać dane zawarte w rejestrze statków rybackich Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane określone w art. 19 lit. f) pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) 2847/93, a także wykaz statków upoważnionych do prowadzenia połowów na łowiskach wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 685/95 i w Załączniku do rozporządzenia (WE) 779/97 zgodnie z procedurami określonymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia. Zmiany w wykazach statków są przekazywane Komisji zgodnie z tymi samymi procedurami, najpóźniej na cztery dni robocze przed wejściem statków do obszarów połowowych. Komisja potwierdza odbiór zmian do wykazów przekazem cyfrowym poprzez sieć telekomunikacyjną nie później niż dwa dni przed wejściem statków do obszaru połowowego.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane scalone o nakładzie połowowym określone w art. 19 I rozporządzenia (EWG) 2847/93 zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia:
- dla każdego obszaru określonego w art. 19 lit. a) pkt 1 rozporządzenia (EWG) 2847/93 przed 15. każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, w przypadku gatunków przydennych,
- dla każdego obszaru określonego w art. 19 lit. a) pkt 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) 2847/93, w przypadku gatunków przydennych, łososia, troci i ryb słodkowodnych do dnia 15 kwietnia, do dnia 15 lipca, do dnia 15 października i do dnia 15 stycznia za poprzedni kwartał i do dnia 15 lutego każdego roku kalendarzowego za każdy miesiąc poprzedniego roku,
- dla każdego obszaru określonego w art. 19 lit. a) rozporządzenia (EWG) 2847/93 za poprzedni kwartał, przed końcem pierwszego miesiąca każdego kwartału roku kalendarzowego, w przypadku gatunków pelagicznych.
Artykuł 3
Korekty błędnych informacji zawartych w rejestrze są przekazywane Komisji w ciągu 30 dni od daty wykrycia błędu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mają natychmiastowy dostęp do danych dotyczących identyfikacji statków prowadzących połowy na łowiskach wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) 685/95 i w Załączniku do rozporządzenia (WE) 779/97 będących pod ich jurysdykcją lub władzą, zgodnie z procedurami określonym w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane określone w niniejszym rozporządzeniu przekazem cyfrowym poprzez sieć telekomunikacyjną zgodnie ze szczegółowymi zasadami i kodami określonymi w załącznikach I–IV.
Komisja potwierdza odbiór wiadomości natychmiast po dokonaniu ich aktualizacji w bazie danych.
Artykuł 6
Dane statki oznaczone są numerem wewnętrznym zarejestrowanym w rejestrze statków rybackich Wspólnoty, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (WE) 2090/98.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2093/98
z dnia 30 września 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1609/88 określające ostateczny termin przyjmowania do składowania masła sprzedawanego na mocy rozporządzeń (EWG) nr 3143/85 i (EWG) nr 570/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1587/96 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85 z dnia 11 listopada 1985 r. w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [4], masło oferowane do sprzedaży musi być składowane przed terminem, który ma być ustalony; taka sama procedura jest stosowana w odniesieniu do sprzedaży masła według uzgodnień ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1982/98 [6];
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1609/88 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2408/97 [8], ustala ostateczny termin przyjmowania do składowania masła sprzedawanego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 570/88 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 531/96 [10]; to rozporządzenie było kilkakrotnie zmieniane w odniesieniu do zmiany terminu przyjmowania; ustalono, że w ramach ostatnich dwóch zmian wprowadzonych rozporządzeniami Komisji (WE) nr 2224/97 [11] i (WE) nr 2408/97 omyłkowo zmieniono art. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1609/88 zamiast akapitu drugiego; z tego względu należy odtworzyć prawidłowe brzmienie art. 1;
rozporządzenie (EWG) nr 570/88 zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 2571/97; odniesienia należy odpowiednio dostosować;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1609/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule wyrazy "(EWG) nr 570/88" zastępuje się wyrazami: "(WE) nr 2571/97";
2) w art. 1 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"Masło, określone w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85, musiało zostać przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Masło, określone w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2571/97, musiało zostać przyjęte do składowania przed dniem 1 lipca 1997 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2121/98
z dnia 2 października 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 684/92 i (WE) nr 12/98 w zakresie dokumentów dla przewozu osób autokarem i autobusem
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 11/98 [2], w szczególności jego art. 2 pkt 3.4 art. 2 i art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 2, art. 11 ust. 5 oraz art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiające warunki świadczenia w Państwach Członkowskich usług krajowego drogowego transportu pasażerskiego przez przewoźników obcych [3], w szczególności jego art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 7 ust. 1,
po konsultacji z komitetem utworzonym zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 12/98,a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 684/92 stanowiący, że przewozy regularne i niektóre specjalne przewozy regularne wymagają uzyskania zezwolenia.
(2) Artykuł 11 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stanowiący, że przewozy poza rozkładowe mogą być wykonywane z zastosowaniem formularza podróży.
(3) Artykuł 13 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stanowiący, że przewozy na własny rachunek wymagają uzyskania zaświadczenia.
(4) Należy również ustanowić zasady wykorzystania formularzy podróżnych, określonych w art. 11 wspomnianego rozporządzenia, oraz sposobów przekazywania zainteresowanym Państwom Członkowskim nazwy przewoźników świadczących takie usługi i informacji dotyczących punktów połączeń na trasie przejazdu.
(5) Komisja przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 1839/92 z dnia 1 lipca 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 684/92 odnośnie do dokumentów wymaganych w międzynarodowych przewozach pasażerskich [4], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji; wspomniane rozporządzenie zostało zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2944/93 [5] w celu ujednolicenia, ze względu na konieczność uproszczenia, dokumentów kontrolnych dla przewozów wahadłowych z zakwaterowaniem oraz dla przewozów pozarozkładowych.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 11/98 zniosło koncepcję przewozów wahadłowych i uprościło definicję przewozów pozarozkładowych poprzez uchylenie koncepcji pozostałych przewozów pozarozkładowych.
(7) Niezbędne jest ujednolicenie, w celu uproszczenia, formularza podróży dla międzynarodowych przewozów pozarozkładowych i pozarozkładowych przewozów kabotażowych, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 12/98.
(8) Formularz podróży, stosowany jako dokument kontrolny w ramach specjalnych regularnych przewozów kabotażowych, musi być skompletowany w formie miesięcznej deklaracji.
(9) W celu zapewnienia przejrzystości i uproszczenia, wszystkie wzorcowe dokumenty ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 1839/92 zostaną dostosowane do nowych ram regulacyjnych dotyczących międzynarodowych przewozów autokarowych i autobusowych i rozporządzenie zostanie zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
(10) Państwa Członkowskie potrzebują czasu na wydrukowanie i rozprowadzenie nowych dokumentów.
(11) Przewoźnicy powinni móc nadal korzystać z dokumentów przewidzianych rozporządzeniem (EWG) nr 1839/92 i rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/92 [6], z odpowiednimi zmianami, gdy będzie to konieczne, uwzględniającymi przepisy rozporządzenia (EWG) nr 684/92 i (WE) nr 12/98,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
DOKUMENT KONTROLNY — FORMULARZ PODRÓŻY
Artykuł 1
1.
Dokument kontrolny - formularz podróży dla pozarozkładowych przewozów, określonych w art. 2 pkt 3.1 rozporządzenia (EWG) nr 684/92, jest zgodny ze wzorem zamieszczonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Dokument kontrolny - formularz podróży dla pozarozkładowych przewozów, określonych w art. 2 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 12/98, będzie zgodny ze wzorem zamieszczonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3.
Formularze podróży będą mieć formę zeszytów zawierających 25 wyrywanych formularzy z kopią.
Każdy zeszyt będzie opatrzony numerem.
Formularze będą również numerowane od 1 do 25.
Okładka zeszytu będzie zgodna ze wzorem zamieszczonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Państwo Członkowskie podejmie wszystkie niezbędne środki, by dostosować niniejsze wymogi do skomputeryzowanego przetwarzania formularzy podróży.
Artykuł 2
1.
Zeszyt przewidziany w art. 1. ust. 3, wydawany jest w imieniu przewoźnika i nie może być przekazywany osobom trzecim.
2.
Przed wyjazdem, dla każdego przejazdu przewoźnik lub kierowca wypełnia czytelnym, nieusuwalnym pismem formularz podróży wraz kopią.
Formularz zachowuje ważność przez cały okres podróży.
3.
Oryginał formularza pozostaje w pojeździe w ciągu całej podróży, której dotyczy.
Kopia jest przechowywana w siedzibie przedsiębiorstwa.
4.
Przewoźnik odpowiada za przechowywanie formularzy podróży.
Artykuł 3
W przypadku pozarozkładowych przewozów międzynarodowych wykonywanych przez grupę przewoźników działających w imieniu tego samego kontrahenta, i które obejmują korzystanie przez podróżujących na trasie z połączeń wykonywanych przez innego przewoźnika z tej samej grupy, oryginał formularza podróży znajduje się w pojeździe przewożącym pasażerów.
Kopia formularza podróży jest przechowywana w siedzibie każdego z przewoźników.
Artykuł 4
1.
Kopie formularzy podróży, stosowane jako dokumenty kontrolne pozarozkładowych przewozów kabotażowych, na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 12/98, zostaną przekazane przez przewoźnika właściwym organom lub instytucjom Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik podjął i prowadzi działalność gospodarczą, zgodnie z procedurami ustanowionymi przez te organy lub instytucje.
2.
W przypadku specjalnych regularnych przewozów kabotażowych, na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 12/98, formularz podróży, określony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, będzie kompletowany w formie miesięcznej deklaracji i przekazywany przez przewoźnika właściwym organom lub instytucjom Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik podjął i prowadzi działalność gospodarczą, zgodnie z procedurami ustanowionymi przez te organy lub instytucje.
Artykuł 5
Formularz podróży pozwoli posiadaczowi na przeprowadzenie, w trakcie pozarozkładowego sporadycznego przewozu międzynarodowego, lokalnych wycieczek w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym przewoźnik podjął działalność gospodarczą, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 12 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 686/92.
Lokalne wycieczki są wpisywane do formularzy podróży przed wyjazdem pojazdu na trasę wycieczki.
Oryginał formularza znajduje się w pojeździe przez czas trwania lokalnej wycieczki.
Artykuł 6
Dokument kontroli okazywany jest na żądanie stosownego urzędnika.
ROZDZIAŁ II
ZEZWOLENIA
Artykuł 7
1.
Wnioski o zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych i regularnych przewozów specjalnych wymagających uzyskania pozwolenia są zgodne ze wzorem przedstawionym w załączniku III.
2.
Wnioski o zezwolenie zawierają następujące informacje:
a) harmonogram;
b) stawki opłat;
c) poświadczoną, zgodną z oryginałem kopię licencji wspólnotowej na odpłatny międzynarodowy przewóz osób autokarowy i autobusowy, przewidzianą w art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 684/92;
d) informację dotyczącą rodzaju i rozmiaru przewozu, którego ubiegający planuje się podjąć w przypadku wniosku o rozpoczęcie działalności przewozowej, lub którego się podjął w przypadku wniosku o przedłużenie zezwolenia;
e) mapę we właściwej skali, na której zaznaczono trasę i punkty postojów, na których pasażerowie będą wsiadać lub wysiadać z pojazdu;
f) rozkład jazdy, który pozwoli zweryfikować zgodność z prawodawstwem Wspólnoty dotyczącym okresu prowadzenia pojazdu oraz odpoczynku kierowcy.
3.
Składający wniosek zamieszczą w nim wszelkie dodatkowe informacje, jakie uznają za stosowne lub jakich zażąda organ wydający.
Artykuł 8
1.
Zezwolenia są zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV.
2.
We wszystkich pojazdach dokonujących przewozu na podstawie zezwolenia znajduje się oryginał zezwolenia lub jego kopia poświadczona przez organ wydający.
ROZDZIAŁ III
ZAŚWIADCZENIA
Artykuł 9
1.
Zaświadczenia wymagane w związku czynnościami przewozowymi prowadzonymi na własny rachunek, określone art. 2 pkt 4 rozporządzenia (EWG) nr 684/92, są zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
2.
Przedsiębiorstwa występujące z wnioskiem o wydanie zaświadczenia dostarczą organom wydającym dowód lub zapewnienie, że spełnione są warunki ustanowione w art. 2 pkt 4 rozporządzenia (EWG) nr 684/92.
3.
W każdym pojeździe dokonującym przewozu, który wymaga zaświadczenia, przez okres trwania podróży, znajduje się zaświadczenie lub poświadczona za zgodność z oryginałem kopia, które okazuje się na żądanie właściwych urzędników.
4.
Zaświadczenia są ważne przez okres nie dłuższy niż 5 lat.
ROZDZIAŁ IV
PRZEKAZYWANIE DANYCH STATYSTYCZNYCH
Artykuł 10
Dane dotyczące przewozowych czynności kabotażowych, określonych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 12/98, prezentowane są w formie tabelarycznej, zgodnej ze wzorem zamieszczonym w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 11
Rozporządzenie (EWG) nr 1839/92 traci moc z dniem 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie mogą przyjmować stosowanie formularzy podróży, wniosków o zezwolenie, zezwoleń i zaświadczeń sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1839/92 i rozporządzeniem (EWG) nr 2454/92 nie dłużej niż do 31 grudnia 1999 r. pod warunkiem, że zostaną odpowiednio, w sposób czytelny i niemożliwy do usunięcia zmienione tak, aby odpowiadać wymaganiom rozporządzenia (EWG) nr 684/92, (WE) nr 12/98 i niniejszego rozporządzenia.
Pozostałe Państwa Członkowskie akceptują takie dokumenty na swym terytorium do 31 grudnia 1999 r.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, w celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2135/98
z dnia 24 września 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę, w szczególności jego art. 75 ust. 1 lit. c) i d),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących, stosowanych w transporcie drogowym [4], ustanawia przepisy dotyczące budowy, instalacji, użytkowania oraz testowania urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym.
(2) Jak wykazało doświadczenie, presja ekonomiczna oraz rywalizacja w transporcie drogowym doprowadziły kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorstwa drogowego transportu rzeczy do nieprzestrzegania niektórych zasad, w szczególności dotyczących czasu prowadzenia oraz postoju, ustanowionych przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [5].
(3) Jawne naruszenia i nadużycia finansowe stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego i są nie do zaakceptowania, z powodu zachowania konkurencyjności przez kierowców, którzy przestrzegają zasad.
(4) Bezpieczeństwo drogowe wzrosłoby poprzez zastosowanie automatycznego zapisywania szczegółów dotyczących działań i zachowań kierowcy oraz pracy pojazdu, w szczególności prędkości pojazdu i długości przebytej przez pojazd drogi oraz poprzez regularne monitorowanie, przeprowadzane przez przedsiębiorstwo oraz właściwe władze.
(5) Przepisy socjalne Rady zawierają szczegółowe wymagania dotyczące limitu przejechanych przez kierowcę godzin oraz długości postoju w ciągu dnia, jak i pełnego czasu jazdy i postoju w czasie dwóch tygodni; istnieją trudności nadzorowania zgodności z nałożonymi wymaganiami, ponieważ dane zapisywane są na kilku wykresówkach na dzień, z których wykresówki na bieżący tydzień oraz na ostatni dzień poprzedniego tygodnia mają być przechowywane w samochodzie.
(6) Aby położyć kres najbardziej powszechnym nadużyciom istniejącego obecnie systemu, konieczne jest wprowadzenie nowych zaawansowanych urządzeń, takich jak urządzenia rejestrujące wyposażone w urządzenia elektroniczne — w celu rejestrowania odpowiednich informacji, oraz osobistej karty kierowcy, tak by zapisane dane były możliwe do odzyskania i odczytania w momencie, gdy zostaną wydrukowane oraz by były one wiarygodne i stanowiły niepodważalny zapis pracy kierowcy podczas ostatnich kilku dni oraz pracy pojazdu w okresie kilku miesięcy.
(7) Aby urządzenia rejestrujące pracowały prawidłowo, niezbędne jest pełne zabezpieczenie systemu oraz jego części składowych.
(8) Należy ustanowić przepisy, zgodnie z którymi mogą być wydawane i używane karty pamięci przewidziane w załączniku IB.
(9) Dane dotyczące działań kierowcy muszą być możliwe do zweryfikowania przez samych kierowców, przez przedsiębiorstwa ich zatrudniające oraz przez właściwe władze Państw Członkowskich; jedynie dane związane z ich odpowiednimi działaniami powinny być dostępne tylko przedsiębiorstwu oraz kierowcy, który jest w nim zatrudniony.
(10) Urządzenia rejestrujące, określone w niniejszym rozporządzeniu, muszą zostać zainstalowane w pojazdach wprowadzonych do użytku po raz pierwszy po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich specyfikacji technicznych, spośród których niektóre określone zostały przez Komisję zgodnie z procedurą komitetu określoną w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; konieczny jest okres przejściowy dla wyprodukowania nowych urządzeń rejestrujących zgodnych z tymi specyfikacjami technicznymi oraz, aby została im wydana homologacja typu WE części.
(11) Pożądane jest, aby urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB dawały także możliwość niskich kosztów rozszerzenia ich funkcji w zarządzaniu parkiem samochodowym.
(12) Zgodnie z zasadą pomocniczości, Wspólnota wprowadza zmiany do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w celu zapewnienia, że urządzenia rejestrujące działające zgodnie z załącznikiem IB są kompatybilne z kartą kierowcy i że dane zarejestrowane przez urządzenia rejestrujące, stosowne do załączników I i IB, są zgodne ze sobą.
(13) Postęp techniczny wymaga natychmiastowego przyjęcia wymagań technicznych wymienionych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia; aby ułatwić wprowadzenie w życie niezbędnych w tym celu środków, należy uwzględnić techniczne dostosowanie załączników, które mają być zatwierdzone przez Komisję, stanowiącą zgodnie z procedurą komitetu, określoną w decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
(14) Wprowadzenie nowych urządzeń rejestrujących oznacza, że niektóre przepisy dyrektywy 88/599/EWG [7] dotyczące stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 oraz (EWG) nr 3821/85 wymagają wprowadzenia zmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wyrazy "w załącznikach I i II" zastępuje się wyrazami "w załącznikach I lub IB i II";
2) w art. 4, 5, 6, 7, 8 i 11 dodaje się wyrazy "lub karty pamięci", gdziekolwiek następuje odniesienie do "wykresówki" lub "wykresówek";
3) w art. 4 przed akapitem pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Do celów niniejszego rozdziału wyrazy "urządzenia rejestrujące"; oznaczają "urządzenia rejestrujące oraz ich części składowe";.";
4) w art. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Państwo Członkowskie przyznaje homologację typu WE części, dla każdego rodzaju urządzenia rejestrującego, dla każdego wzoru wykresówki lub karty pamięci, spełniających wymagania wymienione w załączniku I lub IB do niniejszego rozporządzenia — pod warunkiem, że ma możliwość sprawdzenia czy określony produkt jest zgodny z homologowanym wzorem .
Bezpieczeństwo systemu musi być zgodne z wymaganiami technicznymi określonymi w załączniku IB.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, zapewnia zastrzeżenie w wymienionym Załączniku, że urządzenie rejestrujące nie może uzyskać homologacji WE części, do czasu, kiedy cały system (urządzenie rejestrujące, karta kierowcy oraz elektryczne połączenia skrzyni biegów) nie wykluczy możliwości sfałszowania lub zmiany danych dotyczących czasu prowadzenia pojazdu.
Testy niezbędne dla sprawdzenia tego, będą przeprowadzane przez biegłych znających współczesne techniki fałszowania.";
5) w art. 12:
a) w ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Administracyjny okres ważności kart uprawnionego warsztatu oraz instalatora nie powinien przekraczać jednego roku.
W przypadku, gdy karta wydana uprawnionemu warsztatowi lub instalatorowi ma zostać przedłużona, bądź jest zniszczona, działa wadliwie, została zgubiona lub skradziona, władze wydają kartę zastępczą w ciągu pięciu dni roboczych od dnia otrzymania szczegółowego wniosku o jej wydanie.
W przypadku, gdy stara karta zostaje zastąpiona nową, nowa karta ma ten sam numer informacyjny "warsztatu";, ale indeks będzie zwiększony o jeden.
Władze wydające kartę prowadzą rejestr kart zagubionych, skradzionych i uszkodzonych.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania, aby zabezpieczyć karty przekazywane uprawnionym instalatorom i warsztatom przed możliwością ich sfałszowania.";
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. uprawniony instalator lub warsztat umieszcza specjalny znak na zakładanych przez siebie zabezpieczeniach, i ponadto wprowadza do urządzenia rejestrującego zgodnego z załącznikiem IB, elektroniczne dane zabezpieczające, w szczególności w celu przeprowadzania kontroli ich tożsamości.
Właściwe władze każdego z Państw Członkowskich prowadzą rejestr użytych znaków oraz elektronicznych zabezpieczeń, a także wydanych kart uprawnionych warsztatów oraz instalatorów.";
c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Właściwe władze Państw Członkowskich przesyłają Komisji wykazy upoważnionych instalatorów oraz warsztatów oraz kart im wydanych, a także przedstawią kopie znaków i inne niezbędne informacje, dotyczące użytych elektronicznych zabezpieczeń.";
d) w ust. 4 odniesienie do "załącznika I" zastępuje się odniesieniem do "załączników I i IB.";
e) w ust. 5 wyrazy "lub w załączniku IB sekcja VI lit. c)" dodaje się po wyrazach "ust. 4.";
6) artykuł 13 otrzymuje brzmienie
"Artykuł 13
Pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.";
7) w art. 14:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pracodawca wyda wystarczającą ilość wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, mając na uwadze długość okresu pracy, osobisty charakter wykresówki i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany w przypadku, gdy są zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
Pracodawca wydaje kierowcom tylko te wykresówki, które są zgodne z zatwierdzonym wzorem i właściwe dla użycia w urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe.
W przypadku gdy pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, pracodawca i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, że drukowanie na żądanie określone w załączniku IB będzie poprawnie wykonane w przypadku przeprowadzenia inspekcji.";
b) dodaje się ustępy w brzmieniu:
"3.
Karta kierowcy określona w załączniku IB jest wydawana na wniosek kierowcy przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym kierowca posiada swoje miejsce normalnego zamieszkania.
Państwo Członkowskie może wymagać posiadania karty kierowcy od każdego kierowcy podlegającego przepisom rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 oraz posiadającego miejsce normalnego zamieszkania na jego terytorium.
a) Do celów niniejszego rozporządzenia "miejsce normalnego zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe, w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo, ze względu na osobiste powiązania, które wskazują na istnienie ścisłych więzi między tą osobą a miejscem, w którym mieszka.
Jednakże za miejsce normalnego zamieszkania osoby, której więzi zawodowe są w innym miejscu niż więzi osobiste i która konsekwentnie mieszka na przemian w różnych miejscach położonych w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, uznaje się miejsce jej więzi osobistych, pod warunkiem, że ta osoba powraca tam regularnie.
Ten ostatni warunek nie musi być spełniony w przypadku, gdy osoba ta przebywa w jednym z Państw Członkowskich w celu realizacji umowy zawartej na czas określony.
b) Kierowcy przedstawiają jakikolwiek dowód potwierdzający ich miejsce normalnego zamieszkania poprzez okazanie jakiekolwiek właściwego środka, takiego jak dowód tożsamości lub innego ważnego dokumentu.
c) W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego wystawiające kartę kierowcy mają wątpliwość dotyczącą prawdziwości twierdzenia dotyczącego miejsca normalnego zamieszkania określonego w lit. b), jak również do celów szczególnych kontroli, mogą zażądać dodatkowych informacji i dowodów.
d) Właściwe władze Państwa Członkowskiego wystawiające kartę kierowcy upewnią się, w miarę możliwości, czy osoba ubiegająca się o kartę kierowcy nie jest posiadaczem innej ważnej karty kierowcy.
4. a) Właściwe władze Państwa Członkowskiego dokonają personalizacji karty kierowcy zgodnie z zasadami określonymi w załączniku IB.
Do celów administracyjnych okres ważności wydanej karty kierowcy nie może przekraczać pięciu lat.
Kierowca może posiadać tylko jedną ważną kartę kierowcy.
Kierowca uprawniony jest do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy.
Kierowca nie będzie posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął.
W przypadku wydania nowej karty na miejsce starej, nowa karta zawiera ten sam numer, ale indeks jest zwiększony o jeden.
Władze wydające kartę prowadzą rejestr kart skradzionych, zagubionych i uszkodzonych w okresie odpowiadającemu przynajmniej okresowi ich ważności administracyjnej.
W przypadku gdy karta jest zniszczona, działa wadliwie, została zgubiona lub skradziona, władze powinny wydać kartę zastępczą w ciągu pięciu dni roboczych, od dnia otrzymania szczegółowego wniosku o jej wydanie.
W przypadku złożenia wniosku o odnowienie karty, której okres ważności zbliża się ku końcowi, władze wydają nową kartę przed dniem upływu okresu ważności starej, pod warunkiem, że wniosek został przesłany w terminie ustanowionym w art. 15 ust. 1 akapit drugi.
b) Karty kierowców wydaje się jedynie takim osobom ubiegającym się o jej wydanie, które podlegają zasadom rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
c) Karta kierowcy jest imienna.
Karta kierowcy nie może, w okresie swojej ważności, zostać cofnięta ani zawieszona z jakichkolwiek powodów, chyba że zostanie uznana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego za sfałszowaną lub gdy kierowca korzysta z karty, której nie jest posiadaczem, lub gdy zatrzymana karta została wydana na podstawie fałszywych oświadczeń bądź sfałszowanych dokumentów.
Jeżeli takie zawieszenie lub cofnięcie karty dokonane jest przez Państwo Członkowskie inne niż państwo, które wydało kartę, Państwo Członkowskie, które zawiesiło lub cofnęło kartę zwróci ją władzom Państwa, które wydały kartę oraz wskaże powody jej zwrócenia.
d) Karty kierowców wydawane przez Państwa Członkowskie są wzajemnie uznawane.
W przypadku gdy posiadacz ważnej karty kierowcy wydanej przez Państwo Członkowskie wybrał swoje miejsce normalnego zamieszkania w innym Państwie Członkowskim, może ubiegać się o wymianę karty na jej odpowiednik; Państwo Członkowskie, które dokonuje wymiany, ponosi odpowiedzialność za sprawdzenie, w razie potrzeby, czy przedstawiona karta jest nadal ważna.
Państwa Członkowskie dokonujące wymiany zwrócą starą kartę władzom Państwa Członkowskiego, w którym karta została wydana oraz wskażą powody tego zwrotu.
e) W przypadku gdy Państwo Członkowskie dokonuje zastąpienia albo wymiany karty kierowcy, zastąpienie, wymiana i inne dalsze zastąpienia oraz odnowienia są rejestrowane w tym Państwie Członkowskim.
f) Państwa Członkowskie podejmują wszelkie działania, w celu zapobieżenia możliwości fałszowania kart kierowców.
5.
Państwa Członkowskie zapewnią, że, potrzebne do monitorowania zgodności z rozporządzeniem (EWG) nr 3820/85 oraz z dyrektywą Rady 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie [8], dane rejestrowane i przechowywane przez urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB do niniejszego rozporządzenia, mogą być udostępnione na przynajmniej 365 dni od daty ich zarejestrowania oraz, że dane te mogą być udostępnione w warunkach gwarantujących ich bezpieczeństwo i ścisłość.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki do zapewnienia, że odsprzedaż lub wycofanie z eksploatacji urządzeń rejestrujących nie zaszkodzi w szczególności efektywnemu stosowaniu niniejszego ustępu."
8) w art. 15:
a) w ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy wprowadza się zmianę poprzez dodanie wyrazów "lub karty kierowcy", tam gdzie jest mowa o "wykresówce" lub "wykresówkach".;
b) w ust. 1:
- po akapicie pierwszym dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy kierowca pragnie odnowić swoją kartę, zgłasza się do właściwych władz w Państwie Członkowskim, w którym posiada miejsce normalnego zamieszkania, nie później niż na 15 dni roboczych przed upływem okresu ważności karty.",
- dodaje się akapit czwarty w brzmieniu:
"W przypadku gdy karta jest zniszczona, działa wadliwie, została zgubiona lub skradziona, kierowca powinien, w terminie 7 dni kalendarzowych, zwrócić się o jej duplikat do właściwych władz w Państwie Członkowskim, w którym posiada miejsce normalnego zamieszkania.";
c) po art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5a.
Kierowca wprowadza w urządzeniu rejestrującym, zgodnie z załącznikiem IB, symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy.
Jednakże Państwo Członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów związanych z działalnością transportową prowadzoną na jego terytorium, dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem, że powiadomiło o nich Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. oraz że danych tych nie jest więcej niż 20.
Powyższe dane kierowca wprowadza całkowicie w sposób ręczny albo automatycznie, o ile urządzenie rejestrujące podłączone jest do satelitarnego systemu śledzącego.";
d) na początku ust. 6 akapit pierwszy wyraz "przyrząd" zastępuje się wyrazem "urządzenia rejestrujące określone w załączniku I";
e) ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
W przypadku gdy kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące z załącznikiem I, musi być w stanie, w każdym przypadku, gdy zażąda tego funkcjonariusz służb kontrolnych, przedstawić:
- wykresówki na bieżący tydzień i, w każdym wypadku, wykresówkę z ostatniego dnia poprzedzającego tydzień, w którym prowadził pojazd,
- kartę kierowcy, o ile taką posiada,
- wydruki z urządzenia rejestrującego, określone w załączniku IB odnoszące się do czasu wskazanego w ust. 3 tiret drugie lit. a), b), c) i d), jeżeli prowadził on pojazd wyposażony w takie urządzenie rejestrujące podczas okresu wspomnianego w niniejszym ustępie tiret pierwsze.
W przypadku gdy kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, musi być w stanie, w każdym przypadku, gdy zażąda tego funkcjonariusz służb kontrolnych, przedstawić:
- kartę kierowcy, której jest posiadaczem,
- wykresówki odnoszące się do tego samego okresu co okres wspomniany w poprzednim akapicie tiret pierwsze, podczas którego prowadził on pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I.
Uprawniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzać zgodność z rozporządzeniem (EWG) nr 3820/85 poprzez analizowanie wykresówek, wyświetlonych lub wydrukowanych danych, które zostały zarejestrowane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, albo, jeżeli to nie wystarczy, poprzez analizę innego dokumentu pomocniczego, który potwierdza niezgodność z zasadami, takimi jak ustanowione w art. 16 ust. 2 i 3.";
f) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"8.
Zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB.
To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych.
W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach."
9) w art. 16:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeśli urządzenie rejestrujące nie działa lub działa wadliwie, kierowcy zaznaczają na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinni przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu — wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące.
W przypadku gdy karta kierowcy działa wadliwie, zostanie zniszczona, zgubiona lub skradziona kierowca, na koniec swojej podróży, drukuje informacje odnoszące się do okresów rejestrowanych przez urządzenie rejestrujące oraz zaznacza na tym dokumencie szczegóły, które umożliwią jego identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko, lub numer prawa jazdy) włącznie ze swoim podpisem.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy karta kierowcy zostanie zniszczona lub działa wadliwie, kierowca zwraca ją do właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym posiada miejsce normalnego zamieszkania.
Kradzież karty podlega formalnemu zawiadomieniu właściwych władz państwa, w którym dokonano kradzieży.
Zaginięcie karty kierowcy musi zostać zgłoszone w formie formalnego zawiadomienia właściwych władz państwa, które ją wydało, oraz odpowiednich władz Państwa Członkowskiego, które stanowi miejsce normalnego zamieszkania kierowcy, o ile są one różne.
Kierowca może kontynuować jazdę bez karty kierowcy w maksymalnym okresie 15 dni kalendarzowych lub w okresie dłuższym, jeśli konieczne jest odstawienie pojazdu do jego bazy, pod warunkiem, że może on udowodnić niemożność przedstawienia lub użycia karty podczas tego okresu.
W przypadku gdy władze Państwa Członkowskiego, w którym kierowca posiada miejsce normalnego zamieszkania są inne od władz, które wydały jego kartę i gdy do tych ostatnich wpłynął wniosek o odnowienie, zastąpienie lub wymianę karty kierowcy, informują one władze, które wydały starą kartę o dokładnej przyczynie jej odnowienia, zastąpienia lub wymiany.";
10) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Zmiany konieczne do przystosowania załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
2.
Specyfikacje techniczne odnoszące się do następujących sekcji załącznika IB przyjmuje się jak najszybciej i, o ile to możliwe, przed dniem 1 lipca 1998 r. na podstawie tej samej procedury:
a) Rozdział II
- d) 17:
wyświetlanie oraz wydrukowanie usterek urządzenia rejestrującego,
- d) 18:
wyświetlanie oraz wydrukowanie usterek w karcie kierowcy,
- d) 21:
wyświetlanie oraz wydrukowanie sprawozdań podsumowujących;
b) Rozdział III
- a) 6.3:
normy dotyczące ochrony elektroniki pojazdu przed zakłóceniami elektrycznymi oraz polami magnetycznymi,
- a) 6.5:
ochrona (bezpieczeństwo) całego systemu,
- c) 1:
sygnały ostrzegawcze wskazujące na wewnętrzną usterkę urządzenia rejestrującego,
- c) 5:
format ostrzeżeń,
- f):
błędy graniczne dopuszczalne;
c) Rozdział IV, A:
- 4:
normy,
- 5:
bezpieczeństwo, włącznie z ochroną danych,
- 6:
zakres temperatur,
- 8:
charakterystyka elektryczna,
- 9:
struktura logiczna karty kierowcy,
- 10:
funkcje i polecenia
- 11:
pliki podstawowe;
oraz rozdział IV pkt B;
d) rozdział V:
drukarka oraz standardowe wydruki.";
11) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
1.
W przypadku odnoszenia się do procedury przewidzianej w niniejszym artykule, Komisja jest wspomagana przez komitet, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię do projektu, w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada zobowiązana jest przyjąć na wniosek Komisji, opinia jest przyjmowana większością, ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję."
12) dodaje się załącznik IB, znajdujący się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. a) W terminie 24 miesięcy od dnia opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich aktu, który ma zostać przyjęty na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, zmienionego niniejszym rozporządzeniem — pojazdy wprowadzane do użytku po raz pierwszy, muszą być wyposażone w urządzenia rejestrujące, zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
b) Od dnia wejścia w życie przepisów określonych w lit. a), pojazdy używane do przewożenia ludzi, zawierające więcej niż osiem miejsc nie licząc miejsca dla kierowcy i o ciężarze maksymalnym przekraczającym 10 ton, a także pojazdy używane do przewozu rzeczy, o ciężarze przekraczającym 12 ton, po raz pierwszy rejestrowane po dniu 1 stycznia 1996 r., o ile przekazywanie sygnałów do urządzenia rejestrującego, w które zostały wyposażone, jest wyłącznie elektryczne — spełniają wymagania określone w załączniku IB do rozporządzenia (EWG) 3821/85, w przypadku gdy dane urządzenie jest wymieniane.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, w celu zapewnienia, że zdołają wydać karty kierowców nie później niż 21 miesięcy od dnia opublikowania aktu określonego w ust. 1 lit. a).
3.
W przypadku, gdy 12 miesięcy po dniu opublikowania aktu określonego w ust. 1, homologacja typu WE części nie została przyznana żadnemu z urządzeń rejestrujących, zgodnemu z wymaganiami określonymi w załączniku IB do rozporządzenia (EWG) nr 3921/85, Komisja przedłoży Radzie propozycję przedłużenia nieprzekraczalnego terminu ustanowionego w ust. 1 i 2.
4.
Kierowcy, którzy przed upływem terminu ustanowionego w ust. 2, prowadzą pojazdy wyposażone w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) 3821/85 i dla których właściwe władze nie zdołały jeszcze wydać kart kierowcy, z końcem dnia pracy sporządzają informacje dotyczące różnych okresów rejestrowanych przez urządzenie rejestrujące oraz zaznaczają swoje dane identyfikacyjne na wydruku (nazwisko i numer prawa jazdy) i podpisują się.
Artykuł 3
W dyrektywie 88/599/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Elementy podlegające kontroli drogowej to:
- dzienny okres prowadzenia pojazdu, przerwy i okresy dziennego odpoczynku; w przypadku wskazującym na istnienie niezgodności, również wykresówki z dni poprzednich, które powinny być przewożone w pojeździe zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2135/98 [9] i/lub dane przechowywane dla tego samego okresu na karcie kierowcy bądź w pamięci urządzenia rejestrującego, zgodnie z załącznikiem IB,
- w okresie określonym w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, każdy przypadek przekroczenia dopuszczalnej prędkości pojazdu rozumianej jako każdy okres dłuższy niż 1 minuta, podczas którego pojazd przekracza prędkość 90km/h — dla kategorii pojazdów N3 oraz 105 km/h dla kategorii M3 (kategorie N3 i M33 takie, jak to określa załącznik I do rozporządzenia 70/156/(EWG) [10],
- w miarę potrzeby, chwilowe prędkości pojazdu zapamiętane przez urządzenie rejestrujące w czasie nie dłuższym niż ostatnie 24 godziny pracy pojazdu,
- w miarę potrzeby, ostatni tygodniowy okres odpoczynku,
- poprawne działanie urządzenia rejestrującego (określenie możliwego nieprawidłowego użycia urządzenia rejestrującego lub karty kierowcy lub wykresówki) albo, w miarę potrzeby, przedstawienie dokumentów określonych w art. 14 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.";
2) W art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Do celów niniejszego artykułu, kontrole przeprowadzane w pomieszczeniach właściwych władz, na podstawie odpowiednich dokumentów lub danych przedstawionych przez przedsiębiorstwa na żądanie wspomnianych władz, będą miały taki sam status jak kontrole przeprowadzane w lokalu przedsiębiorstwa."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2139/98
z dnia 6 października 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5 lit. b), a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Francja przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy jako oznaczenie geograficzne;
zgodnie z art. 6 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi określone w rozporządzeniu, w szczególności, że podano w nim wszystkie informacje wymagane na mocy art. 4 rozporządzenia;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja otrzymała w odniesieniu do niej kilka deklaracji sprzeciwu, w rozumieniu art. 7 wyżej wymienionego rozporządzenia, ale jedynie jedna została uznana za uzasadnioną i w związku z tym za dopuszczalną; pozostałe deklaracje sprzeciwu uznane zostały za niedopuszczalne, uznano również, że nie wskazują one podstaw, na których oparto sprzeciw oraz że deklaracje te nie spełniają szczegółowych wymogów ustanowionych w ust. 4 tego artykułu;
zgodnie z art. 7 ust. 5 tego rozporządzenia, ze względu na to, że francuscy producenci złożyli deklarację sprzeciwu, Komisja wezwała zainteresowane Państwa Członkowskie do osiągnięcia porozumienia, jednakże porozumienie takie nie zostało osiągnięte i Komisja jest zobowiązana podjąć decyzję o rejestracji tej nazwy;
w odniesieniu do deklaracji sprzeciwu otrzymanej od producentów duńskich, Komisja musiała ponownie rozważyć swoje stanowisko, ze względu na czynniki, które nie były jej znane w momencie przekazania wniosku; sprzeciw ten powinien jednak również zostać uznany za dopuszczalny;
na mocy art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, z uzupełnieniami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady (EWG) nr 535/97 [4], na mocy art. 7 ust. 5 lit. b), mogą zostać wprowadzone przepisy określające okres przejściowy trwający do pięciu lat, w trakcie którego istnieją, między innymi, produkty (jak w tym przypadku), które zgodnie z prawem znajdowały się w obrocie handlowym przez okres co najmniej pięciu lat bezpośrednio poprzedzających dzień publikacji przewidziany w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92; taki okres przejściowy może być przewidziany jedynie dla przedsiębiorstw, które, używając nazw w sposób legalny dokonywały obrotu tymi produktami nieprzerwanie przez okres co najmniej pięciu lat bezpośrednio poprzedzających datę publikacji przewidzianą w art. 6 ust. 2 tego rozporządzenia; zainteresowane Państwa Członkowskie twierdzą, że warunki te zostały spełnione;
z uwagi na argumenty przedstawione przez zainteresowane strony, trzyletni okres przejściowy jest odpowiedni; okres ten ma zastosowanie w odniesieniu do spółek: "Salaisons du Pays d’Oc", "Sør-Wi A/S", "Sørwi A/S", "Suhls Pålæg A/S", "Steff-Houlberg", "Vestjyske Slagterier A.m.b.a." i "Danish Crown"; spółki te spełniają warunki ustanowione w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92;
w wyniku tego, nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym korzystać z ochrony Wspólnoty jako oznaczenie geograficzne;
Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2008/98 [6];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ochrony Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 i wpisuje do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz oznaczeń geograficznych" jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI), przewidziane w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Spółki: "Salaisons du Pays d’Oc", "Sør-Wi A/S", "Sørwi A/S", "Suhls Pålæg A/S", "Steff-Houlberg", "Vestjyske Slagterier A.m.b.a." i "Danish Crown" mogą nadal wprowadzać do obrotu produkty pod nazwą "Jambon de Bayonne" przez okres trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Etykieta musi wyraźnie wskazywać rzeczywiste pochodzenie produktu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2140/98
z dnia 6 października 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1014/90 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2523/97 [3], ustanawia szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące definicji, opisu oraz prezentacji napojów spirytusowych; w celu ochrony tradycyjnego napoju Bierbrand lub eau de vie de bière, słodzonego lub nie, zgodnie z narodowymi tradycjami, przeciwko nieuczciwej konkurencji oraz w celu utrzymania wysokiego poziomu jakości tego napoju, używanie tego terminu należy ograniczyć do napoju spirytusowego zdefiniowanego w tym rozporządzeniu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1014/90 dodaje się pkt 13 w brzmieniu:
"13.
Bierbrand lub eau de vie de bière: napój spirytusowy:
- otrzymywany wyłącznie w wyniku bezpośredniej destylacji świeżego piwa, o stężeniu alkoholu wynoszącym mniej niż 86 % objętościowych, takiego że otrzymany destylat posiada właściwości organoleptyczne pochodzące z piwa,
- o minimalnym stężeniu alkoholu 38 % objętościowych, z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi we Wspólnocie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2154/98
z dnia 7 października 1998 r.
ustanawiające specjalne środki wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (WE) nr 1370/95 w odniesieniu do wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/942, w szczególności jego art. 13 ust. 12 i art. 22 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/803, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/834, ustanawia ogólne zasady wypłacania zaliczek na poczet refundacji wywozowych odnośnie do produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/875, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 604/986, ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/887, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr1044/988, ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1370/959, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1719/9810, ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny;
problemy występujące na rynku w Rosji od drugiej połowy sierpnia 1998 r. poważnie zaszkodziły gospodarczym interesom eksporterów i sytuacja, która w ten sposób zaistniała, wpłynęła niekorzystnie na możliwości wywozu przewidziane w rozporządzeniach (EWG) nr 565/80, (EWG) nr 3665/87 i (EWG) nr 3719/88;
konieczne jest w związku z tym ograniczenie tych szkodliwych skutków poprzez przyjęcie specjalnych środków i przedłużenie niektórych terminów ustanowionych w rozporządzeniach mających zastosowanie do refundacji, aby można było uregulować transakcje wywozowe, które nie zostały zakończone ze względu na wyżej wskazane okoliczności;
z odstępstw tych powinny skorzystać tylko te podmioty gospodarcze, które mogą udowodnić, w szczególności na podstawie dokumentów określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/8911, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3235/9412, że o pozwolenia wnioskowano z zamiarem dokonania wywozu do Rosji;
w świetle rozwoju wydarzeń, rozporządzenie niniejsze powinno wejść w życie niezwłocznie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75, odnośnie do których wydano pozwolenia na wywóz.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się tylko wtedy, gdy podmiot gospodarczy może wykazać, zgodnie z wymogami organu wydającego pozwolenie, że o pozwolenie wnioskowano w celu dokonania wywozu do Rosji.
Ocena organu wydającego opiera się w szczególności na dokumentach handlowych, określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89.
Artykuł 2
Na wniosek posiadacza ważność pozwoleń na wywóz, wydanych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1370/95 i o które wnioskowano przed dniem 29 sierpnia 1998 r., z wyjątkiem tych, których ważność wygasła przed dniem 1 sierpnia 1998 r., przedłuża się o 60 dni.
Artykuł 3
Na wniosek eksportera oraz w odniesieniu do produktów, co do których celne formalności wywozowe zostały dokonane przed dniem 29 sierpnia 1998 r. lub które zostały objęte którymkolwiek z uzgodnień, określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 przed tą datą, termin 60 dni, określony w art. 30 ust. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 oraz w art. 4 ust. 1 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 przedłuża się do 150 dni.
Artykuł 4
W każdy czwartek Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach produktów objętych w poprzednim tygodniu środkami określonymi w art. 2 i 3 powyżej.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2182/98
z dnia 9 października 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1848/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1848/93 z dnia 9 lipca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i spożywczych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2515/94 [3], przewiduje podjęcie działań mających na celu informowanie społeczeństwa o znaczeniu oznaczenia "tradycyjna specjalność gwarantowana" i logo w językach Wspólnoty; podjęte działania, w szczególności wspólnotowa kampania skierowana do producentów, dystrybutorów i konsumentów, były oczywiście pożyteczne i skuteczne;
z uwagi na pożyteczny pozytywny wpływ podjętych działań, które sprawiają, że rozporządzenie (EWG) nr 2082/92 oraz logo i oznaczenie są znane, należy przedłużyć o cztery latatermin wyznaczony w rozporządzeniu (EWG) nr 2037/93 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1726/98 [5], aby można je było kontynuować i wzmocnić ich wpływ;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Świadectw o Szczególnym Charakterze,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1848/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Wyraz "pięciu" zastępuje się wyrazem "dziewięciu".
2) Dodaje się akapit w brzmieniu:
"Dokonana zostaje ocena podjętych działań."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2194/98
z dnia 12 października 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2629/97 w odniesieniu do kolczyków w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [1], w szczególności jego art. 10 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2629/97 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1177/98 [3], ustanawia szczegółowe zasady w odniesieniu do kolczyków, rejestrów i paszportów w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła;
w celu uniknięcia trudności w dziedzinie wewnątrzwspólnotowego handlu bydłem oraz wyjaśnienia obecnie obowiązujących przepisów konieczne jest upoważnienie hodowców do nabycia z góry, jeżeli tego chcą i zgodnie z przepisami krajowymi, odpowiedniej ilości kolczyków, która zaspokoi ich potrzeby na okres nie więcej niż jednego roku;
rozporządzenie (WE) nr 2629/97 powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2629/97 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Hodowcy są upoważnieni do nabycia z góry, jeżeli tego chcą i zgodnie ze stosowanymi przepisami krajowymi, odpowiedniej ilości kolczyków, która zaspokoi ich potrzeby na okres nie dłuższy niż jeden rok.
W przypadku gospodarstw posiadających nie więcej niż pięć zwierząt właściwy organ może z góry dostarczyć pięć par kolczyków." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2236/98
z dnia 16 października 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [2], w szczególności jego art. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [3], przewiduje w art. 2, że od dnia 1 stycznia 1999 r. walutą uczestniczących Państw Członkowskich jest euro;
stosownie do tego należy zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1391/97 [5], wskazując, że zaliczki na księgowanie wydatków ustalane są i wypłacane w euro Państwom Członkowskim, które przyjęły euro;
zaliczki należne do wypłaty na początku stycznia 1999 r. dotyczą wydatków dokonanych między dniem 16 października a dniem 30 listopada 1998 r.; zaliczki te powinny zostać wypłacone na rzecz Państw Członkowskich uczestniczących po raz ostatni w jednostkach waluty krajowej;
w przypadku Państw Członkowskich nieuczestniczących wypłata zaliczek w euro prowadziłaby do tego, że przejmowałyby one różnice w kursach wymiany między dziesiątym dniem miesiąca n + 1 a trzecim dniem roboczym miesiąca n + 2; przejęcie różnic w kursie wymiany stanowiłoby nowy element w porównaniu z systemem stosowanym dotychczas; w rezultacie właściwe jest przewidzenie szczególnych środków dla tych Państw Członkowskich, które unikają wszystkich różnic w porównaniu z kwotami faktycznie wydanymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 296/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 dodaje się ust. 8, 9, 10 i 11 w brzmieniu:
"8. a) Państwa Członkowskie, które przyjęły euro, mogą wybrać w okresie przejściowym, określonym w art. 1 tiret szóste rozporządzenia (WE) nr 974/98 prowadzenie rachunkowości na poziomie agencji płatniczej:
- tylko w euro,
- w euro dla płatności dokonanych w euro i w jednostkach waluty krajowej dla płatności, dokonywanych w jednostkach waluty krajowej,
- lub tylko w jednostkach waluty krajowej.
b) Wybór waluty dla księgowości a także deklaracji, które uczestniczące Państwa Członkowskie mają dostarczać EFOGR, musi być utrzymany przez cały rok budżetowy.
Jednakże w przypadku pierwszego roku stosowania wybór ten stosuje się począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r.
c) Ten sam wybór musi być utrzymany w przypadku deklaracji sporządzonych na podstawie procedury rozliczania rachunków.
9. a) Agencje płatnicze Państw Członkowskich, które nie przyjęły euro, muszą prowadzić odrębne rachunki zgodnie z walutą, w której dokonano płatności na rzecz beneficjentów.
Ta sama odrębność musi być zachowana w przypadku deklaracji sporządzonych w związku z procedurą rozliczania rachunków.
b) Jednakże jeśli agencja płatnicza Państwa Członkowskiego nieuczestniczącego może przeliczyć na walutę krajową kwoty wypłacone na rzecz beneficjentów w euro po kursie walutowym stosowanym w dniu płatności, pełna rachunkowość takiej agencji płatniczej może być prowadzona w walucie krajowej.
Zwroty, tam gdzie wystąpią, kwot wypłaconych w euro muszą odpowiadać walucie krajowej zaksięgowanej w dniu płatności.
10.
Jeśli zgodnie z ust. 8 i 9 agencje płatnicze Państwa Członkowskiego mogą wybierać między euro, jednostką waluty krajowej i walutą krajową do prowadzenia swojej rachunkowości, nie są one wszystkie zobowiązane do dokonania tego samego wyboru.
11.
Powiadomienia określone w art. 3 ustala się w walucie lub walutach, w których prowadzona jest rachunkowość.";
2) w art. 4 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. Zaliczki na księgowanie wydatków EFOGR-Gwarancja są:
a) ustalane i wypłacane w euro na rzecz uczestniczących Państw Członkowskich;
b) dla Państw Członkowskich nieuczestniczących ustalane i wypłacane:
- w euro dla płatności dokonanych przez Państwo Członkowskie w euro,
- w walucie krajowej dla płatności dokonanych przez Państwo Członkowskie w walucie krajowej.
Jednakże jeśli przeliczenia na walutę krajową płatności w euro dokonuje się po kursie wymiany stosowanym w dniu płatności na rzecz beneficjenta (przewidziane w art. 3 ust. 9 lit. b)), zaliczki odnoszące się do tych płatności w euro mogą być również dokonywane w walucie krajowej;
c) w jednostkach waluty krajowej lub w walucie krajowej na wydatki dokonane przez Państwa Członkowskie uczestniczące i nieuczestniczące między dniem 16 października a dniem 30 listopada 1998 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2305/98
z dnia 26 października 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 97/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 czerwca 1994 r., ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1284/98 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 1868/94 ustanawia system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej, do której pomoc wspólnotowa jest wypłacana; art. 2 niniejszego rozporządzenia ustanawia kwoty na skrobię ziemniaczaną dla produkujących ją Państw Członkowskich przez okres trzech lat oraz określa metodę przydzielania limitów;
niektóre części rozporządzenia Komisji (WE) nr 97/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1125/96 [4], ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania, stały się nieważne; dla celów przejrzystości powinny zostać skreślone;
w celu lepszego monitorowania rozwoju rynku, Państwa Członkowskie powinny powiadamiać Komisję o dostępnych kwotach przed dniem 30 czerwca każdego roku gospodarczego oraz o ilościach, które mają być wywiezione bez refundacji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 97/95 wprowadza następujące zmiany:
1. Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Jeśli stosuje się art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94, przydzielone limity należy odpowiednio dostosować na początku roku gospodarczego następującego po roku, w którym kwota została przekroczona."
2. Skreśla się art. 3.
3. Artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
1.
Najpóźniej do 30 kwietnia każdego roku gospodarczego, producenci skrobi powiadamiają właściwe władze o:
- ilościach ziemniaków skrobiowych, które kwalifikują się na mocy art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92,
- ilościach skrobi ziemniaczanej, za które wypłacono premię określoną w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94.
2.
Jeśli stosuje się art. 17, najpóźniej do 30 czerwca każdego roku gospodarczego Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszelkie szczegółowe informacje wraz z dokumentami towarzyszącymi wykazującymi, że wszystkie ustanowione warunki zostały spełnione."
4. Artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
Najpóźniej do 30 czerwca każdego roku gospodarczego, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) ilościach ziemniaków skrobiowych zakwalifikowanych na mocy art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92;
b) ilościach skrobi ziemniaczanej, za które wypłacono premię określoną w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94;
c) ilościach i limitach dla przedsiębiorstw produkujących skrobię określonych w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 w czasie roku gospodarczego oraz o limitach dostępnych w ciągu kolejnego roku gospodarczego;
d) ilościach, które mają być wywiezione bez refundacji zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1868/94;
e) ilościach określonych w art. 13 ust. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia;
f) ilościach określonych w art. 16 niniejszego rozporządzenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2307/98
z dnia 26 października 1998 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz karmy dla psów i kotów oznaczonej kodem CN 23091090 kwalifikującej się do szczególnych regulacji przywozowych w Szwajcarii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach konsultacji ze Szwajcarią w sprawie wdrożenia środków wynikających z Rundy Urugwajskiej zostało zawarte porozumienie w sprawie wprowadzenia serii środków, które przewidują między innymi bezcłowy przywóz do Szwajcarii w ramach kontyngentu rocznego 6000 ton karmy dla psów i kotów pochodzącej ze Wspólnoty, oznaczonej kodem CN 230910, włączając kod CN 23091090; odpowiedzialność za administrowanie kontyngentem leży w kompetencji władz Szwajcarii;
przywóz karmy dla psów i kotów oznaczonej kodem CN 23091090 podlegający rozporządzeniu Rady (EWG) nr 827/68 [2], ostatnio zmienionemu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 195/96 [3], nie jest objęty wymogiem przedstawienia pozwolenia na wywóz;
w celu zagwarantowania wspólnotowego pochodzenia tych produktów należy wprowadzić wymóg stosowania pozwoleń na wywóz karmy dla psów i kotów korzystającej ze szczególnych regulacji przywozowych w Szwajcarii; wydawanie takich pozwoleń musi być uzależnione od przedłożenia przez danego eksportera deklaracji poświadczającej wspólnotowe pochodzenie produktu;
pozwolenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie mają na celu zezwolenia na wywóz, lecz jedynie poświadczenie pochodzenia wspólnotowego wywożonych produktów; dlatego nie jest konieczne złożenie zabezpieczenia gwarantującego wykonanie zobowiązania dokonania wywozu;
przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią przepisów uzupełniających rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [4] ani nie wprowadzają odstępstw od przepisów tego rozporządzenia, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1044/98 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe regulacje dotyczące wywozu do Szwajcarii karmy dla psów i kotów oznaczonej kodem CN 23091090 i pochodzącej ze Wspólnoty, kwalifikującej się przy przywozie do Szwajcarii do zwolnienia z cła w ramach kontyngentu rocznego 6000 ton karmy dla psów i kotów oznaczonej kodem CN 230910.
Artykuł 2
1.
Wywóz określony w art. 1 jest uzależniony od przedłożenia pozwolenia na wywóz AGREX.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia uznawane są za dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy wnioskodawca:
- złożył deklarację na piśmie, że wszystkie surowce użyte przy wytwarzaniu produktów, których dotyczy wniosek, zostały całkowicie uzyskane na terytorium Unii Europejskiej,
- zobowiązał się na piśmie, że na żądanie właściwych organów przedstawi wszelkie dodatkowe dowody na poparcie, które organy te uznają za niezbędne do wydania pozwolenia, oraz że wyraża zgodę, gdzie jest to właściwe, na przeprowadzenie przez te organy wszelkich ewentualnych kontroli odpowiednich rachunków i warunków, w których wytwarzane są dane produkty.
Jeżeli wnioskodawca nie jest producentem danych produktów, przedkłada on na poparcie swojego wniosku podobne oświadczenie i zobowiązanie złożone przez ich producenta.
3.
Rubryka 20 pozwolenia i wniosku o jego wydanie powinna zawierać odniesienie do niniejszego rozporządzenia i zawierać wyrazy: "Produkt wywożony nie kwalifikuje się do refundacji".
4.
Wydanie pozwolenia nie jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia.
5.
Pozwolenie wydawane jest jak najszybciej po złożeniu wniosku.
6. Pozwolenie jest ważne od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 do dnia 31 grudnia następującego po wydaniu pozwolenia.
7.
Na wniosek zainteresowanej strony wydaje się uwierzytelniony odpis zatwierdzonego pozwolenia.
8.
Rozporządzenie (EWG) nr 3719/88 stosuje się, o ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/98
z dnia 26 października 1998 r.
dotyczące zezwolenia na nowe dodatki i zmieniające warunki zezwolenia na stosowanie niektórych dodatków już dopuszczonych do stosowania w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/19/WE [2], w szczególności jej art. 9j i 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków, biorąc pod uwagę postęp w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej;
dyrektywa Rady 96/51/WE z dnia 23 lipca 1996 r. zmieniająca dyrektywę 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych [3] ustanawia nową procedurę zezwalania na dodatki w drodze rozporządzenia, która będzie miała w pełni zastosowanie od dnia 1 października 1999 r.; w trakcie okresu przejściowego Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość przyjmować przepisy prawne, w celu zapobiegania nieporozumieniom co do obowiązującego prawodawstwa; Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że wszystkie prawodawstwa niezgodne z niniejszym rozporządzeniem tracą moc;
nowe dodatki należące do części 1 "Karotenoidy i ksantofile" należące do grupy "Barwniki, w tym pigmenty" przeszły pomyślnie badania w niektórych Państwach Członkowskich; nowe dodatki powinny być dopuszczone tymczasowo;
w celu odróżnienia nowego dodatku należące do części 1 "Karotenoidy i ksantofile" z grupy "Barwniki, w tym pigmenty" od innego dodatku należącego do tej samej grupy i który już został objęty zezwoleniem, należy zmienić nazwę tego ostatniego;
nowe dodatki należące do grupy "pierwiastki śladowe", a bardziej szczegółowo do pierwisatków "Miedź-C", "Mangan-Mn" i "Cynk-Zn", zostały poddane badaniom zakrojonym na szeroką skalę w niektórych Państwach Członkowskich; na podstawie przeprowadzonych badań okazuje się, że można zezwolić na stosowanie tych nowych dodatków;
w celu zapobiegania wszelkim negatywnym wpływom na psy należy obniżyć maksymalny dopuszczalny poziom dodatku Ethoxyquin, należącego do grupy "przeciwutleniaczy", w mieszankach paszowych pełnoporcjowych;
nowe zastosowanie dodatku należącego do części 1 "Karotenoidy i ksantofile" z grupy "Barwniki, w tym pigmenty", który jest już dopuszczony, przeszło pomyślnie badania w niektórych Państwach Członkowskich; powinno się tymczasowo zezwolić na nowe zastosowanie;
nowe zastosowanie dodatku 3-fitazy należącego do grupy "Enzymy", na którego stosowanie już przyznano zezwolenie, przeszło pomyślnie badania w niektórych Państwach Członkowskich; powinno się tymczasowo zezwolić na to nowe zastosowanie;
w celu przejrzystości załączniki do niniejszego rozporządzenia obejmują, gdzie stosowne, inne dodatki należące do tej samej grupy lub inne zastosowania dodatków, na których stosowanie przyznano zezwolenie; właściwe jest przedłużenie o określony czas okresu ważności zezwolenia na dodatki, na których stosowanie już przyznano zezwolenie na poziomie krajowym, ale których badania nie zostały jeszcze zakończone, należących do tych samych grup dodatków co substancje nowo dopuszczone niniejszym rozporządzeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Można zezwolić na stosowanie Beta-karotenu należącego do części 1 "Karotenoidy i ksantofile" z grupy "Barwniki, w tym pigmenty" zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatek paszowy E 160a na warunkach ustanowionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Można zezwolić na stosowanie Phaffia rhodozyma bogatej w astaksantynę (ATCC 74219) należącą do części 1 "Karotenoidy i ksantofile" z grupy "Barwniki, w tym pigmenty" zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatek paszowy 12 na warunkach ustanowionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3.
Substancja "chelat miedziowo-aminokwasowy" należąca do grupy "Elementy śladowe", element E 4 "Miedź-Cu", dopuszczona jest zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatek paszowy na warunkach ustanowionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
4.
Substancja "chelat manganowo-aminowy" należąca do grupy "Elementy śladowe", element E 5 "Managan-Mn", jest dopuszczona zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatek paszowy na warunkach ustanowionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
5.
Substancja "chelat cynkowo-aminokwasowy" należąca do grupy "Elementy śladowe", element E 6 "Cynk-Zn", jest dopuszczona zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatek paszowy na warunkach ustanowionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Warunki zezwolenia na dodatek E 324 ethoxyquin należący do grupy "przeciwutleniaczy" zastępuje się zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG warunkami ustanowionymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
2.
Można zezwolić na stosowanie dodatku E 161g kantaksantyna należącego do części 1 "Karotenoidy i ksantofile" z grupy "Barwniki, w tym pigmenty" dla kategorii "Zwierzęta domowe i ptaki ozdobne" zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG na warunkach ustanowionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3.
Można zezwolić na stosowanie dodatku 3-fitaza (EC 3.1.3.8) należącego do grupy "Enzymy" zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG na warunkach ustanowionych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
4.
Można zezwolić na stosowanie dodatku 11, Phaffia rhodozyma bogatej w astaksantynę należącego do części 1 "Karotenoidy i ksantofile" z grupy "Barwniki, w tym pigmenty" dla kategorii zwierząt "Łosoś, pstrąg" zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG na warunkach ustanowionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2329/98
z dnia 22 października 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 357/79 w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 357/79 [3] ustanawia przepisy podstawowe dotyczące badań statystycznych obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli; wyniki badań wykorzystuje się do ustalenia potencjału produkcyjnego oraz średnioterminowej tendencji w produkcji we Wspólnocie;
właściwe jest nadanie większej elastyczności systemowi ustanowionemu rozporządzeniem (EWG) nr 357/79, nie tylko ze względu na rozwój technik oraz technologii komputerowej, lecz również ze względu na potrzebę zmniejszenia obciążenia operacji statystycznych wymaganych od Państw Członkowskich;
rozporządzenie (EWG) nr 357/79 przewiduje, że zainteresowane Państwa Członkowskie mają przeprowadzać podstawowe badania obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli co 10 lat; jednakże z powodów technicznych i praktycznych niektóre Państwa Członkowskie uważają, że byłoby właściwe połączenie tego rodzaju operacji z badaniem wspólnotowym dotyczącym struktury gospodarstw rolnych przewidzianym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 571/88 [4];
jako część elastycznej metodologii Państwom Członkowskim powinno zapewnić się możliwość korzystania z rejestru winnic przewidzianego rozporządzeniem (EWG) nr 2392/86 [5], jako źródła informacji dotyczących badania podstawowego, uwzględniając fakt, że rozwój technologii komputerowej umożliwia uzyskiwanie coraz dokładniejszych i pełniejszych informacji pochodzących z wiarygodnych danych w uaktualnionym rejestrze winnic,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 357/79 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeżeli badanie wspólnotowe dotyczące struktury gospodarstw rolnych na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 571/88 [6] wyznaczane jest w maksymalnym okresie 12 miesięcy w odniesieniu do badania podstawowego przewidzianego w akapicie pierwszym tiret pierwsze, obydwa badania można przeprowadzić równocześnie.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję z wyprzedzeniem o zamiarze skorzystania z tego przepisu.";
2) w art. 2 ust. 3 pkt A dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w odniesieniu do badania podstawowego z 1999 r. Republika Portugalska może przekazać informacje dotyczące odmian winorośli, które łącznie stanowią co najmniej 53 % łącznego areału uprawy winorośli do produkcji wina.";
3) w art. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie, które ukończyły zakładanie rejestru winnic na poziomie krajowym lub w niektórych regionach oraz które corocznie go uaktualniają, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2392/86, mogą wykorzystywać dane w rejestrze winnic jako źródło przekazywania Komisji informacji dotyczących badania podstawowego.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2330/98
z dnia 22 października 1998 r.
przewidujące ofertę rekompensat dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych, tymczasowo objętych ograniczeniem prowadzenia przez nich handlu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43;
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w momencie wprowadzenia w 1984 r. systemu dodatkowych opłat wyrównawczych w sektorze mleka i przetworów mlecznych przepisy wspólnotowe, ustanawiając zasady przyznania indywidualnych ilości referencyjnych, nie uwzględniły sytuacji producentów, którzy, w wyniku zobowiązania na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1078/77 z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzającego system premii z tytułu niewprowadzania do obrotu mleka i przetworów mlecznych oraz z tytułu konwersji bydła mlecznego [4], nie dostarczyli lub nie sprzedali mleka w ciągu roku odniesienia przyjętego przez Państwo Członkowskie lub zostali objęci ograniczeniem poziomu dostaw lub sprzedaży w ciągu tego roku;
w następstwie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 maja 1992 r. w sprawach połączonych C-104/89 i C-37/90 instytucje Wspólnoty zobowiązały się do wykonania w całości tego orzeczenia w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych producentów, którzy znajdowali się w sytuacji odpowiadającej warunkom ustanowionym w orzeczeniu w odniesieniu do zobowiązania Wspólnoty do naprawienia szkód, jakie wspomniani producenci ponieśli do tej pory, ponieważ pierwotne przepisy prawa wspólnotowego nie przewidywały przyznania im indywidualnej ilości referencyjnej; zainteresowanymi producentami byli zasadniczo ci, którzy byli uprawnieni do występowania z wnioskiem o specjalną ilość referencyjną na mocy przepisów dodanych do rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. przyjmującego ogólne zasady stosowania opłaty wyrównawczej określonej w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych [5] rozporządzeniem (EWG) nr 764/89 [6] lub rozporządzeniem (EWG) nr 1639/91 [7]; rozporządzenie Rady (EWG) nr 2187/93 z dnia 22 lipca 1993 r. przewidujące ofertę rekompensat dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych, tymczasowo objętych ograniczeniem prowadzenia przez nich handlu [8], wprowadziło dla tych producentów ustalenia wyrównawcze, na mocy których przedstawiono ofertę obliczoną w oparciu o ryczałtową stawkę tym kwalifikującym się producentom, którzy złożyli wnioski, które można było uwzględnić w całości i do końca lub które zostały odrzucone.
na wniosek dwóch producentów Sąd Pierwszej Instancji w swoim orzeczeniu z dnia 9 grudnia 1997 r. w sprawach połączonych T-195/94 i T-202/94 nakazał Wspólnocie naprawić szkody poniesione do tego czasu przez wspomnianych producentów, jako że pierwotne przepisy prawa wspólnotowego ustanawiające dodatkowy program opłat wyrównawczych nie przewidywały przyznania indywidualnej ilości referencyjnej w odniesieniu do gospodarstw podlegających zobowiązaniu na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1078/77 oraz kolejnych zmian w prawodawstwie wykluczały przyznanie specjalnych ilości referencyjnych odbiorcom premii przyznanych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1078/77, którzy otrzymali ilość referencyjną na mocy art. 2 lub art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 857/84;
istnieje znaczna liczba innych producentów, którzy znajdują się w sytuacji odpowiadającej warunkom ustanowionym w orzeczeniu w odniesieniu do zobowiązania Wspólnoty i którzy już wszczęli postępowanie sądowe przeciwko Radzie i Komisji albo wystąpili do instytucji Wspólnoty z roszczeniem odszkodowawczym; zainteresowanymi producentami są ci, którzy są uprawnieni do wystąpienia z wnioskiem o specjalną ilość referencyjną zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2055/93 [9]; w związku z tym właściwe jest przyjęcie przepisów w celu rozpatrzenia roszczeń;
z uwagi na znaczną ilość potencjalnie uprawnionych producentów niemożliwe byłoby indywidualne rozpatrzenie każdego roszczenia; konieczne jest zatem przyjęcie stanowiska stawki ryczałtowej; właściwe jest możliwie najdokładniejsze przestrzeganie przepisów wymienionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2187/93;
należy bezpośrednio powiązać ze sobą zaakceptowanie prawa do specjalnej ilości referencyjnej zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2055/93 i istnienie szkody polegającej na ograniczeniu produkcji mleka sprzecznym z zamiarem zainteresowanego producenta; w celu zapewnienia, że producent nie będzie mógł czerpać korzyści w drodze uzyskania specjalnej ilości referencyjnej wyłącznie w celu spekulowania zakładaną wartością aktywów przyznanej ilości referencyjnej należy uwzględnić dalsze działania producenta w okresie objętym ograniczeniami ustanowionym w rozporządzeniu (EWG) nr 2055/93;
należy ustalać w przypadku cesjonariuszy części gospodarstwa objętego zobowiązaniem zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1078/77 podstawę do obliczenia rocznej ilości; roczna ilość będzie zasadniczo ustalona w odniesieniu do przekazanego areału proporcjonalnie do łącznej powierzchni pierwotnego gospodarstwa; jednakże w wyniku orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 października 1997 r. w sprawie C-165/95, w której pierwotne gospodarstwo było gospodarstwem mieszanym, należy dokonać ustalenia, o ile istnieją wymagane dowody, proporcjonalnie do części gospodarstwa przekazanej bezpośrednio lub pośrednio na produkcję mleczarską w momencie, gdy zobowiązanie weszło w życie zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1078/77; należy zastosować te same zasady, gdy cesjonariusz całości gospodarstwa podlegającego takiemu zobowiązaniu lub cesjonariusz części takiego gospodarstwa zrezygnował następnie z części gospodarstwa przed przyznaniem specjalnej ilości referencyjnej;
z zastrzeżeniem powyższego ilość będąca przedmiotem rekompensaty musi być obliczona zgodnie z zasadami ogłoszonymi na podstawie orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 maja 1992 r. i Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 1997 r.;
należy wskazać okres, w odniesieniu do którego rekompensata ma być proponowana; zgodnie z powyższymi zasadami można uznać, że straty ponoszone przez zainteresowanych producentów ustały wraz z datą przyjęcia rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 lub jeśli wcześniej, wraz z datą przyznania specjalnej ilości referencyjnej; muszą znaleźć zastosowane przepisy art. 43 Statutu Trybunału Sprawiedliwości ustanawiające pięcioletni termin w odniesieniu do skarg; w odpowiedzi na wnioski producentów otrzymane po dacie wydania orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 1997 r. instytucje tymczasowo zrzekły się swojego prawa do odwoływania się do przepisów dotyczących terminów; w związku z tym konieczne jest określenie okoliczności ponownego rozpoczęcia biegu terminu;
z powodów administracyjnych konieczne jest ustalenie terminu na składanie wniosków o rekompensatę przez producentów do właściwych władz, aby mogły one zostać dopuszczone, oraz terminu na przekazanie oferty i jej przyjęcie; Komisja powinna być upoważniona do wydłużenia we właściwych okolicznościach ostatecznego terminu przekazywania oferty;
do celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie wykonują niezbędne zadania administracyjne zgodnie z jego przepisami na podstawie specjalnego mandatu, ograniczonego do realizacji tych zadań; z uwagi na fakt, że warunkiem przyjęcia oferty musi być zrzeczenie się wszelkich roszczeń wobec Wspólnoty wynikających z nieprzyznania ilości referencyjnych, oferta rekompensaty powinna być złożona producentowi przez właściwy organ Państwa Członkowskiego w imieniu i na rzecz Rady i Komisji.
rozporządzenie (EWG) nr 2187/93 wymienia kwoty rekompensat w ecu na 100 kg mleka na każdy rok z okresu od 1984/85 do 1990/91 w zróżnicowaniu według wielkości gospodarstw pod względem produkcji mlecznej; kwoty te przedstawiają ogólną prognozę, roczną i według wielkości gospodarstw, różnicy między dochodem, jaki zainteresowani producenci uzyskaliby w wyniku wprowadzenia do obrotu mleka, gdyby nie ograniczenia w tym zakresie, a dochodem jaki uzyskali albo mogliby uzyskać, wykazując należytą staranność w tym samym okresie; w świetle doświadczeń wynikających ze stosowania tego rozporządzenia można wywnioskować, iż zademonstrowany został obiektywizm metody użytej do obliczeń kwot i że stanowią one dopuszczalny wymiar wysokości strat poniesionych przez producentów;
właściwe jest w związku z tym zachowanie tych samych kwot do celów związanych z ustaleniami wyrównawczymi dla producentów na mocy niniejszego rozporządzenia; jednakże zróżnicowanie według wielkości gospodarstw nie ma znaczenia dla producentów, którzy są cesjonariuszami premii za niewprowadzanie do obrotu lub części gospodarstwa podlegającego zobowiązaniu o wstrzymaniu się od wprowadzania do obrotu; można przyjąć, iż ogólnie tacy producenci prowadzili gospodarstwa, w których produkcja mleka była rozwijana, a przyznane ilości referencyjne były znacznie powyżej średniej; w związku z tym właściwe jest stosowanie wartości liczbowych odnoszących się do największych gospodarstw; konieczne jest również ustalenie kwot na lata 1991/92 do 1993/94; kwoty te mogą zostać obliczone na podstawie kwot dla lat poprzednich z dostosowaniem uwzględniającym wahania ceny mleka w Państwach Członkowskich, na których terytorium większość zainteresowanych producentów ma swoje gospodarstwa;
nieprzyjęcie przez producenta oferty właściwego organu Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia stanowi odrzucenie oferty Wspólnoty; wszelkie postępowania sądowe kontynuowane lub wszczęte później przez producenta podlegałyby jurysdykcji Wspólnoty;
doświadczenia w zakresie wprowadzania w życie przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2187/93 wykazały, że celowe jest ustanowienie kompetencji do zezwalania na przekazywanie ofert rekompensat producentom, którzy nie spełnili niektórych warunków wymienionych w ustaleniach zawartych w tym rozporządzeniu, ale którzy jednak znajdują się w sytuacji odpowiadającej warunkom ustanowionym w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu Pierwszej Instancji w odniesieniu do zobowiązania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rekompensata na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu jest przyznawana tym producentom, którzy są cesjonariuszami całego lub części gospodarstwa podlegającego zobowiązaniu zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1078/77 ("gospodarstwo SLOM") i którzy ponieśli straty w wyniku ograniczeń wysokości dostaw lub sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych na mocy tego zobowiązania w ciągu roku odniesienia wybranego przez zainteresowane Państwo Członkowskie w ramach systemu dodatkowych opłat wyrównawczych w sektorze mleka i przetworów mlecznych.
Artykuł 2
Wniosek o rekompensatę uważa się za uzasadniony, jeżeli wnosi go producent, któremu przyznano specjalną ilość referencyjną zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 lub który zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia otrzymał w przyznaniu udział w specjalnej ilości referencyjnej poprzednio przyznanej na podstawie art. 3a rozporządzenia (EWG) nr 857/84 lub równoważną ilość wynikającą z krajowej rezerwy określonej w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [10], w przypadku gdy Państwo Członkowskie podjęło decyzję zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 wykonywania praw cesjonariusza w ten sposób.
Artykuł 3
Wniosek składa osoba, której przyznana została specjalna ilość referencyjna określona w art. 2 lub jej spadkobierca lub spadkobiercy, bez uszczerbku dla stosowania przepisów prawa krajowego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
W drodze odstępstwa od przepisów art. 2 wniosek nie jest przyjmowany, jeżeli producent, który otrzymał specjalną ilość referencyjną na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2055/93, uczestniczył przed dniem 1 października 1996 r. w jakimkolwiek środku dotyczącym ostatecznego zrzeczenia się ilości referencyjnych lub sprzedał albo oddał w dzierżawę całość swojego gospodarstwa przed upływem tego terminu.
Artykuł 5
1.
Właściwy organ określony w art. 9 ustala roczną ilość, w odniesieniu do której przysługuje rekompensata w oparciu o ilość wykorzystaną do obliczeń premii przyznawanej na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1078/77 zwiększoną o 1 % i obniżoną o wielkość procentową odpowiadającą obniżkom stosowanym przez każde Państwo Członkowskie do ilości referencyjnych producentów ustanowionych zgodnie z art. 2 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 857/84.
2.
W przypadku producentów, którzy byli cesjonariuszami całości gospodarstwa SLOM, roczna ilość jest to ilość obliczona zgodnie z ust. 1 zmniejszona, w miarę potrzeb, zgodnie z ust. 4.
3.
W przypadku producentów, którzy byli cesjonariuszami części gospodarstwa SLOM, roczna ilość jest to ilość obliczona zgodnie z ust. 1 zmniejszona proporcjonalnie do powierzchni pierwotnego gospodarstwa SLOM, która nie została przeniesiona.
W przypadku gdy pierwotne gospodarstwo SLOM było gospodarstwem mieszanym, redukcja jest obliczana na podstawie tych powierzchni pierwotnego gospodarstwa SLOM, które były bezpośrednio lub pośrednio wykorzystane do produkcji mlecznej, pod warunkiem że takie wykorzystanie może być ustalone w sposób zgodny z wymogami właściwego organu.
Wynikowa ilość jest dodatkowo zmniejszana, w miarę potrzeb, zgodnie z ust. 4.
4.
Jeżeli producent zrezygnował z części gospodarstwa SLOM lub z części gospodarstwa SLOM przekazanej mu przed otrzymaniem przyznania specjalnej ilości referencyjnej zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2055/93, uwzględniając okres zobowiązania do niewprowadzania do obrotu, wówczas roczna ilość, w odniesieniu do której przysługuje rekompensata zgodnie z ust. 2 i 3, jest odpowiednio obniżana proporcjonalnie do oddanej powierzchni.
W przypadku gdy pierwotne gospodarstwo SLOM było gospodarstwem mieszanym, redukcja jest obliczana z uwzględnieniem tylko tych powierzchni, które zostały wykorzystane bezpośrednio lub pośrednio do produkcji mlecznej, pod warunkiem że wykorzystanie takie można ustalić w sposób zgodny z wymogami właściwego organu.
Artykuł 6
Jeżeli część gospodarstwa producenta została sprzedana lub wydzierżawiona po uzyskaniu przyznania specjalnej ilości referencyjnej i przed dniem 1 października 1996 r., roczna ilość, w odniesieniu do której należna jest rekompensata, określona zgodnie z art. 5, jest obniżana o kwotę specjalnej ilości referencyjnej zwróconej do krajowej rezerwy.
Artykuł 7
1.
Rekompensata jest oferowana tylko na okres, w odniesieniu do którego prawo do rekompensaty nie jest czasowo ograniczone.
2.
Dla celów związanych z wyznaczeniem okresu, na który oferowana jest rekompensata:
a) data zawieszenia biegu pięcioletniego terminu przewidziana w art. 43 Statutu Trybunału Sprawiedliwości jest najwcześniejszą datą nastąpienia poniższych zdarzeń:
- w przypadku wniesienia skargi do Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu Pierwszej Instancji – data zarejestrowania wniesienia skargi,
- w przypadku wniosku skierowanego do instytucji Wspólnoty – data przyjęcia takiego wniosku przez Radę lub Komisję (w zależności od tego, która nastąpiła wcześniej), pod warunkiem że wnioskodawca następnie wystąpił ze skargą do Sądu Pierwszej Instancji w terminie dwóch miesięcy określonym w art. 43 Statutu Trybunału Sprawiedliwości lub instytucja Wspólnoty przyjęła na piśmie, że taki wniosek spowodował przerwanie terminu;
b) datę rozpoczęcia okresu wyrównawczego ustala się na pięć lat przed datą przerwania terminu, ale nie wcześniej niż przed dniem 2 kwietnia 1984 r. ani też nie przed terminem wygaśnięcia zobowiązania do wstrzymania się od wprowadzania do obrotu lub przestawienia się;
c) datą zakończenia okresu wyrównawczego jest dzień 1 sierpnia 1993 r. lub dzień otrzymania przez producenta specjalnej ilości referencyjnej, jeśli nastąpiło to wcześniej.
Artykuł 8
Jeżeli w okresie wyrównawczym, przed dokonaniem przyznania specjalnej ilości referencyjnej, producent zwiększył produkcję powyżej przyznanej mu ilości referencyjnej, ilość w odniesieniu do której przysługuje rekompensata jest zmniejszona dla danego okresu o dostarczone lub sprzedane bezpośrednio ilości przekraczające ilość referencyjną.
Ilości dostarczone lub sprzedane bezpośrednio oraz znajdująca się w dyspozycji ilość referencyjna, przez części okresu dwunastu miesięcy, są ustalane w proporcji do łącznych dostaw lub sprzedaży bezpośredniej w całym okresie dwunastu miesięcy.
Ilości referencyjne określone w art. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 nie są uwzględniane w celu ustalania dostępnej ilości referencyjnej.
Artykuł 9
Każdy wniosek o rekompensatę musi być skierowany do właściwego organu w tym celu wyznaczonego w każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich na formularzu sporządzonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 [11]. Właściwy organ musi otrzymać wniosek najpóźniej do dnia 31 stycznia 1999 r., aby został przyjęty.
Artykuł 10
Właściwy organ określony w art. 9 sprawdza dokładność informacji dostarczonych przez producenta i oblicza wysokość kwoty rekompensaty na podstawie ilości i okresu, w odniesieniu do których przysługuje rekompensata, wykorzystując kwoty określone w Załączniku.
Artykuł 11
Odsetki do kwoty rekompensaty w wysokości 6 % rocznie dodaje się począwszy od dnia 9 grudnia 1997 r. do dnia wypłaty rekompensaty.
Jednakże w przypadku gdy wypłata tej rekompensaty ulega opóźnieniu z powodu niedostarczenia przez producenta informacji lub dokumentów dotyczących wniosku o rekompensatę wymaganych przez właściwy organ lub dowodu wycofania się z procedur określonych w art. 13 ust. 1 akapit drugi, odsetki nie należą się za okres opóźnienia.
Artykuł 12
Łączna kwota rekompensaty jest przeliczana na walutę krajową przy zastosowaniu rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego w dniu, w którym niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie.
Artykuł 13
1.
W terminie czterech miesięcy od dnia otrzymania wniosku o rekompensatę właściwy organ określony w art. 9 przekazuje wnioskodawcy ofertę rekompensaty obliczonej zgodnie z niniejszym rozporządzenia wraz z potwierdzeniem pełnego i ostatecznego rozliczenia.
Ten okres może być przedłużony przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 16, na należycie uzasadniony wniosek Państwa Członkowskiego.
Oferta jest przedstawiana w imieniu i na rzecz Rady i Komisji.
2. W przypadku gdy wnioskodawca jest cesjonariuszem części gospodarstwa SLOM i przeznaczona specjalna ilość referencyjna na podstawie art. 1 ust. 1 lub 2 rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 podlega ponownej ocenie przez władze krajowe, termin określony w ust. 1 wynosi 4 miesiące, licząc od daty wydania ostatecznej decyzji władz krajowych w sprawie ponownej oceny specjalnej ilości referencyjnej, w przypadku gdy taka decyzja jest późniejsza niż otrzymanie wniosku o rekompensatę.
3.
Oferta jest przyjmowana w drodze zwrotu właściwemu organowi należycie podpisanego pokwitowania.
Aby oferta była wiążąca, pokwitowanie musi być otrzymane przez właściwy organ nie później niż trzy miesiące po dniu przekazania oferty.
Rekompensata jest wypłacana z chwilą przyjęcia oferty.
Jednakże, w przypadku producentów, którzy spowodowali wszczęcie postępowania sądowego przeciwko instytucjom Wspólnoty, przed dokonaniem wypłaty rekompensaty musi być również przedstawiony właściwemu organowi dowód cofnięcia wszczęcia postępowania.
Nie przyjęcie oferty w ustanowionym terminie oznacza, że przestaje być ona wiążąca dla Rady i dla Komisji.
Przyjęcie oferty oznacza zrzeczenie się wszelkich roszczeń wobec Wspólnoty niezależnie od ich przedmiotu w odniesieniu od jakichkolwiek poniesionych strat w rozumieniu art. 1, włącznie z odsetkami i kosztami.
Artykuł 14
Ostateczny termin na podstawie art. 43 Statutu Trybunału Sprawiedliwości rozpoczyna bieg od dnia 1 lutego 1999 r. w odniesieniu do wszystkich producentów określonych w art. 1, którzy nie złożyli wniosku o rekompensatę zgodnie z art. 9, jeżeli tylko nie uległ on przerwaniu przez wszczęcie postępowań wciąż niezakończonych.
W odniesieniu do producentów, którzy otrzymali ofertę wypłacenia rekompensaty na mocy art. 13 ust. 1 lub 2, ostateczny termin rozpoczyna bieg w następnym dniu po wygaśnięciu okresu przyjęcia oferty określonego w art. 13 ust. 3, jeżeli tylko nie uległ on przerwaniu przez wszczęcie postępowań wciąż nie zakończonych.
Artykuł 15
Komisja może zadecydować, zgodnie z procedurą określoną w art. 16, o zezwoleniu na przeniesienie oferty wypłacenia rekompensaty na producentów, którzy znajdują się w sytuacji odpowiadającej warunkom powstania zobowiązania Wspólnoty, ale którzy nie otrzymali rekompensaty na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2187/93 albo na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów niniejszego rozporządzenia.
Kwota zaproponowanej rekompensaty jest obliczana, odpowiednio, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2187/93 lub zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia albo też zgodnie z kryteriami, które mogą zostać ustanowione w orzeczeniu w sprawie odszkodowania wydanym przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-104/89 i C-37/90.
Wysokość odsetek, jaką należy dodać i okres, za który należy je obliczyć mogą zostać odpowiednio dostosowane, by uwzględnić szczególne okoliczności.
Ustala się także konieczne terminy dotyczące ofert wypłacenia rekompensaty i ich przyjmowania.
Artykuł 16
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności przepisy dotyczące pokrywania kosztów przedstawicieli producentów, Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68.
Artykuł 17
Finansowanie wypłat dokonywanych na mocy niniejszego rozporządzenie uważa się za interwencję w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [12].
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2334/1998
z dnia 29 października 1998 r.
ustanawiające specjalne środki wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (EWG) nr 3665/87, (EWG) nr 3719/88 i (WE) nr 1372/95 w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 12 i art. 15, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [4], ustanawia ogólne zasady wypłaty zaliczek na refundacje wywozowe w odniesieniu do produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 604/98 [6], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1044/98 [8], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/95 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1009/98 [10], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego;
problemy dominujące na rynku w Rosji od drugiej połowy sierpnia 1998 r. poważnie zaszkodziły interesom gospodarczym eksporterów, a powstała tak sytuacja ma niekorzystny wpływ na możliwości wywozowe przewidziane w rozporządzeniach (EWG) nr 565/80, (EWG) nr 3665/87 i (EWG) nr 3719/88;
konieczne jest dlatego ograniczanie takich szkodliwych konsekwencji przez przyjęcie specjalnych środków i przedłużenie niektórych terminów ustanowionych w rozporządzeniach stosowanych do refundacji, aby można było uregulować czynności wywozowe, które nie zostały zakończone ze względu na wyżej wspomniane okoliczności;
z tych odstępstw powinni korzystać tylko te podmioty gospodarcze, które mogą udowodnić, w szczególności na podstawie dokumentów, określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3235/94 [12], że o pozwolenie wystąpiono w celu wywozu do Rosji;
w świetle rozwoju wydarzeń, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie i być stosowane od dnia 1 sierpnia 1998 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Jaj i Mięsa Drobiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, dla których wydano pozwolenia na wywóz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1372/95 zawierającym w polu 7 oznaczenie "Rosja" lub inne państwo z tej samej strefy refundacji, co Rosja, zgodnie z definicją z załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1516/98 [13].
2.
W tym ostatnim przypadku niniejsze rozporządzenie stosuje się tylko wtedy, gdy podmiot gospodarczy może wykazać w sposób zadowalający organ wydający, że o pozwolenia te ubiegano się w celu wywozu do Rosji.
Ocena organu wydającego opiera się w szczególności na dokumentach handlowych, określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
Artykuł 2
Na wniosek posiadacza, okres ważności pozwoleń na wywóz wydanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1372/95, o które wnioskowano przed dniem 29 sierpnia 1998 r., z wyłączeniem tych, których ważność upłynęła przed dniem 1 sierpnia 1998 r., zostaje przedłużony o 60 dni.
Artykuł 3
Podwyżki 15 i 20 %, określone w art. 23 ust. 1 i w art. 33 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, nie stosuje się do wywozu przeprowadzonego na podstawie pozwoleń, o które wnioskowano przed dniem 29 sierpnia 1998 r., z zastrzeżeniem, że formalności celne w związku z dopuszczeniem do konsumpcji w państwie trzecim zakończone zostały po tej dacie.
Artykuł 4
Na wniosek eksportera i w odniesieniu do produktów, dla których formalności eksportowe zostały zakończone przed dniem 29 sierpnia 1998 r. lub, które były objęte którymś z ustaleń, określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 przed tym dniem, sześćdziesięciodniowy termin określony w art. 30 ust. 1 lit. b) i) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 i w art. 4 ust. 1 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 zostaje przedłużony do 150 dni.
Artykuł 5
Co czwartek Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach produktów objętych w trakcie poprzedniego tygodnia każdym z wyżej wspomnianych środków.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2365/98
z dnia 30 października 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1633/98 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 759/98 [4], ustanawia w art. 12a szczegółowe zasady dotyczące pozwoleń na niektóre produkty, które mają być wywożone do Kanady;
zasady te przewidują w szczególności comiesięczne wnioski i przydziały pozwoleń na wywóz; doświadczenie wskazuje, że taki okresowy system nie jest już potrzebny; rozporządzenie (WE) nr 1445/95 powinno być odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12a rozporządzenia (WE) nr 1445/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się ust. 6;
2) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Nie później niż trzy dni robocze od złożenia wniosków Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji wykaz wnioskodawców i wnioskowanych przez nich ilości produktów.";
3) ustęp 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Jeżeli ilości, w odniesieniu do których zostały złożone wnioski, przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala jeden odsetek akceptacji mający zastosowanie do wnioskowanych ilości.";
4) ustęp 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Pozwolenia wydaje się 10. dnia roboczego od daty złożenia wniosku.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2366/98
z dnia 30 października 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1638/98 [2], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, w szczególności jego art. 2 ust. 4 i art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [4], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 przewiduje złożenie deklaracji upraw; niektóre pojęcia, tak jak "uprawianych drzew oliwnych", powinny być precyzyjnie określone, a treść i harmonogram powiadomień producentów powinny być ustanowione, aby zapewnić zaktualizowaną wiedzę na temat sektora produkcji oliwy i poprawić ją przed rozpoczęciem roku gospodarczego 2001/2002, kiedy zaplanowane jest wprowadzenie reformy;
w celu uniknięcia poważnego zagrożenia równowagi rynku art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 przewiduje, że żadna pomoc w ramach jakiegokolwiek programu funkcjonującego od dnia 1 listopada 2001 r. nie może być wypłacana w odniesieniu do drzew oliwnych nasadzonych po dniu 1 maja 1998 r., z wyjątkiem przekształcania starych plantacji oliwek lub programu zatwierdzonego przez Komisję; pojęcie "dodatkowych drzew oliwnych" i "nowych nasadzeń" wymaga zdefiniowania, jak również odpowiednich ustaleń w odniesieniu do deklaracji, identyfikacji i zatwierdzenia; programy w odniesieniu do dodatkowych nasadzeń powinny wyszczególniać liczbę obumarłych lub spalonych drzew oliwnych, które wolno zastąpić bez zwiększania całkowitej produkcji;
wnikliwe badania obecnie wykorzystywanych przez Państwa Członkowskie metod powodują konieczność odłożenia wprowadzenia do roku zbioru 1998/99 przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3061/84 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy w przypadku produkcji oliwy z oliwek [5], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2455/97 [6];
do celów zatwierdzenia art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 zobowiązuje właścicieli olejarni do zastosowania się do niektórych warunków; wprowadzone warunki do zatwierdzenia powinny zapewnić skuteczne mechanizmy kontrolne; olejarnie powinny mieć wyposażenie pozwalające na automatyczne ważenie partii oliwek dostarczanych do olejarni; rejestrowana informacja powinna zawierać szczegóły dotyczące miejsca przeznaczenia oliwy wychodzącej z olejarni;
zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 każde producenckie Państwo Członkowskie musi stosować system kontroli w celu zapewnienia, że produkt, na rzecz którego przyznano pomoc, kwalifikuje się do takiej pomocy; dlatego wnioski o pomoc muszą zawierać dane szczegółowe w celu stosowania takiego systemu; w związku z tym należy nałożyć na plantatorów oliwek, organizacje producentów i ich stowarzyszenia pewne zobowiązania;
plantatorzy oliwek mogą tłoczyć oliwki w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, w którym je wyprodukowano; uwzględniając właściwe zastosowania systemu pomocy, należy ustanowić przepisy w odniesieniu do współpracy administracyjnej między Państwem Członkowskim, w którym otrzymuje się oliwę, a Państwem Członkowskim, z którego oliwki pochodzą;
należy uwzględnić czynniki ustalające ilość uprawnioną do pomocy; należy ustanowić zasady określania ilości uprawnionej do pomocy w przypadkach gdy ilość, w odniesieniu do której występuje się o pomoc, lub liczba drzew wymieniona w deklaracji upraw nie może być sprawdzona lub nie można jej przyjąć podczas przeprowadzania kontroli;
wnikliwe badania obecnie obowiązującego systemu wymagają przedłużenia stosowania przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3061/84 dotyczącego uznania organizacji producentów i ich stowarzyszeń oraz uzgodnień dotyczących finansowania ich na podstawie wstrzymanej pomocy zgodnie z art. 20d rozporządzenia nr 136/66/EWG;
artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 przewiduje, że w latach gospodarczych od 1998/99 do 2000/2001 praca nad rejestrem upraw oliwek, jak przewidziano w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2276/79 z dnia 16 października 1979 r. ustanawiającym szczegółowe zasady ustanowienia rejestru upraw oliwek w Państwach Członkowskich produkujących oliwę z oliwek [7], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1279/89 [8], powinna skoncentrować się na tworzeniu, uaktualnianiu i wykorzystaniu Systemu Informacji Geograficznej (GIS); w konsekwencji, w celu zapewnienia zgodności baz danych zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [9], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 820/97 [10] i rozporządzeniem (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającymi szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [11], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1678/98 [12], informacje do GIS w odniesieniu do upraw oliwek powinny być wyszczególnione wraz z metodami centralizacji, ustaleniami, kryteriami i techniczną tolerancją; z uwagi na finansowanie przez Wspólnotę niezbędne jest ustalenie warunków, zgodnie z którymi GIS w odniesieniu do uprawy oliwek Państwa Członkowskiego lub regionu zostanie uznany za zakończony;
GIS w odniesieniu do upraw oliwek musi umożliwić weryfikację informacji zawartych w deklaracjach upraw; niezbędne jest ustalenie procedury badania niezgodności między deklaracjami i ocenami GIS w odniesieniu do upraw oliwek; w przypadku niemożności rozstrzygnięcia niezgodności należy ustalić ilość oliwy z oliwek, która kwalifikuje się do pomocy;
w przypadku gdy GIS w odniesieniu do uprawy oliwek nie został ukończony, należy założyć przeprowadzenie minimalnej liczby kontroli na miejscu dotyczących deklaracji upraw; w roku gospodarczym 1998/99 należy ustanowić GIS w odniesieniu do upraw oliwek we wszystkich Państwach Członkowskich i na tym zadaniu należy skoncentrować wysiłki;
należy ustanowić uzgodnienia w odniesieniu do kontroli na miejscu, określając w szczególności liczbę deklaracji do sprawdzenia na miejscu na obszarach, gdzie nie ukończono GIS w odniesieniu do upraw oliwek; w celu sprawdzenia zgodności między informacjami we wnioskach o pomoc a informacją w ewidencji zapasów w olejarniach należy przeprowadzić wnikliwe kontrole reprezentacyjnej partii olejarni, z karami dla odbiorców oliwy odmawiających poddaniu się kontroli lub nieumiejących wykazać, że przyjęli dostawę oliwy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być uwzględnione w programie pracy agencji kontrolnych przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 27/85 z dnia 4 stycznia 1985 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 wprowadzającego specjalne środki w sektorze oliwy z oliwek [13], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr w 3602/92 [14];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1 Deklaracje upraw
Artykuł 1
1.
Do celów przyznania pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek przewidzianej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 136/66/EWG, przed dniem 1 grudnia każdego roku gospodarczego plantatorzy oliwek składają deklaracje upraw, podając liczbę uprawianych drzew oliwnych i szczegółowe dane dotyczące zarządzanych przez nich plantacji oliwek do dnia 1 listopada roku gospodarczego, którego deklaracja dotyczy.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "uprawiane drzewo oliwne" oznacza żywe drzewo oliwne z gatunku zaklasyfikowanego jako krajowe, stale rosnące bez względu na wiek lub kondycję, posiadające ewentualnie kilka pni rozdzielonych u nasady nie szerzej niż na dwa metry;
b) "działka z drzewami oliwnymi" oznacza:
- działkę z drzewami oliwnymi, zgodnie z definicją danego Państwa Członkowskiego, lub, jeżeli taka definicja nie istnieje,
- nieprzerwany obszar gruntu obsadzony, na przestrzeni większej niż określona w art. 24 ust. 1 tiret drugie, uprawianymi drzewami oliwnymi, z czego każde znajduje się w odległości od kolejnego drzewa oliwnego nie dalej niż 20 metrów;
c) "rozproszone drzewa oliwne" to uprawiane drzewa oliwne, które nie spełniają warunków niezbędnych do utworzenia grupy drzew na działce z drzewami oliwnymi;
d) "obszar uprawy drzew oliwnych" oznacza powierzchnię działki z drzewami oliwnymi lub, w odniesieniu do każdego rozproszonego drzewa oliwnego, powierzchnię jednego ara;
e) "plantator" i "gospodarstwo" oznaczają pojęcia zdefiniowane w odniesieniu do zintegrowanego systemu, przewidzianego w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92.
3.
Deklaracje upraw są składane we właściwej agencji Państwa Członkowskiego lub, tam gdzie jest to stosowne, w organizacji producentów, do której należy plantator oliwek.
Artykuł 2
Od roku gospodarczego 1998/99 deklaracje upraw zawierają co najmniej:
a) nazwisko, imiona i adres plantatora oliwek;
b) dane o położeniu lub położeniach gospodarstwa;
c) całkowitą liczbę uprawianych drzew oliwnych, łącznie z rozproszonymi drzewami oliwnymi;
d) odesłanie do księgi wieczystej działki z drzewami oliwnymi gospodarstwa lub, jeżeli nie ma księgi wieczystej, pełen opis gospodarstwa i działki z drzewami oliwnymi;
e) w odniesieniu do każdej działki z drzewami oliwnymi: liczbę uprawianych drzew oliwnych, główną odmianę i dane szczegółowe dotyczące nawadniania lub obecności towarzyszących upraw.
Artykuł 3
1.
Jeżeli deklaracja upraw została już przekazana właściwemu organowi, wówczas deklaracja upraw na bieżący rok zbioru zawiera jedynie odniesienia do poprzedniej deklaracji i zmian, które od tamtej pory nastąpiły.
W odniesieniu do lat gospodarczych 1998/99 i 1999/2000 wszelkie zmiany uwzględnia się w odniesieniu do obowiązujących definicji i informacji niezbędnych w odniesieniu do deklaracji upraw zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3061/84 w odniesieniu do roku 1997/98.
Jeżeli nie ma zmian w omawianej informacji, deklaracje upraw są składane w tym samym czasie, kiedy wnioski o pomoc, stwierdzając tylko, że nie ma zmian w stosunku do poprzedniej deklaracji.
2.
Deklaracje złożone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3061/84 zastępuje się pełną deklaracją upraw zgodnie z art. 1 i 2 podczas lat gospodarczych 1999/2000 i 2000/2001.
Artykuł 4
1.
W celu stworzenia bazy dla płatności pomocy plantatorom oliwek w ramach wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, obowiązującego od dnia 1 listopada 2001 r., dodatkowe drzewa oliwne nasadzone po dniu 1 maja 1998 r. muszą być zidentyfikowane geograficznie i włączone do krajowego czy regionalnego programu zatwierdzonego przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Drzewa oliwne uważa się za geograficznie zidentyfikowane tam, gdzie występują w bazie danych graficznych informacji przewidzianych w art. 24 lub, jeżeli to nie wystarczy, tam gdzie właściwa agencja Państwa Członkowskiego posiada informacje kartograficzne pozwalające na lokalizację drzew.
2.
Do celów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 "dodatkowe drzewo oliwne" oznacza drzewo oliwne nasadzone po dniu 1 maja 1998 r., inne niż drzewo oliwne nasadzone na miejscu drzewa wyciętego po dniu 1 maja 1998 r.:
- na obszarze geograficznym objętym programem zmiany kierunku produkcji, lub
- jeżeli karczowanie i zastępowanie rejestruje się indywidualnie w gospodarstwie danego plantatora oliwek.
Wykarczowane drzewo oliwne wymienione w poprzednim akapicie nie może być tym, które już zarejestrowano jako zastąpione przez inne drzewo; musi być drzewem, które przed wycięciem było geograficznie zidentyfikowanym uprawianym drzewem oliwnym.
3.
Programy obejmujące dodatkowe drzewa oliwne składane do zatwierdzenia przez Komisję muszą, w szczególności, zawierać następujące informacje:
a) całkowitą liczbę uprawianych drzew oliwnych i odpowiednie powierzchnie w danej strefie geograficznej w dniu przedstawienia programu;
b) liczbę drzew oliwnych nasadzonych i wyciętych, przewidzianych w programie i na odpowiednich powierzchniach;
c) tam gdzie to stosowne, liczbę obumarłych lub spalonych drzew oliwnych do wymiany wraz z opisem okoliczności;
d) geograficzne lokalizacje wykarczowanych, obumarłych lub spalonych drzew oliwnych.
Artykuł 5
1.
Nowe nasadzenia, od dnia 1 listopada 1995 r. do dnia 31 października 1998 r., objęte będą deklaracją sprzed dnia 1 kwietnia 1999 r., łącznie z informacją określoną w art. 2 lub, tam gdzie to stosowne, nawiązując do wcześniejszej deklaracji zawierającej tę samą informację.
Deklaracji nowych nasadzeń towarzyszą dokumenty zgodne z wymogami Państwa Członkowskiego, potwierdzające, że:
- wszystkie lub niektóre drzewa zostały nasadzone przed dniem 1 maja 1998 r., lub:
- nasadzenia miały miejsce po dniu 1 maja 1998 r., a przed dniem 1 listopadem 1998 r., wraz z wycięciem w tym okresie określonej liczby (wymienionej) uprawianych drzew oliwnych.
Dowód może mieć formę faktury sprzedaży ze szkółki, dokumentu dostawy młodych roślin lub innego dokumentu uznanego przez Państwo Członkowskie.
2.
Od dnia 1 listopada 1998 r. dani plantatorzy oliwek składają najpierw deklaracje zamiaru nasadzenia, podając liczbę i lokalizację drzew oliwnych oraz, gdzie jest to stosowne, liczbę i lokalizację drzew oliwnych do wykarczowania lub wykarczowanych, ale nieuzupełnionych po dniu 1 maja 1998 r.
Nie później niż w końcu drugiego miesiąca, po złożeniu deklaracji wymienionych w pierwszym akapicie, Państwa Członkowskie informują danych plantatorów, czy:
- planowane nasadzenie wymaga zastąpienia wyciętych drzew, a więc nie może być uznane za wykorzystanie dodatkowych drzew oliwnych w znaczeniu art. 4 ust. 2,
- planowane nasadzenie wymaga dodatkowych drzew oliwnych objętych programem zatwierdzonym w art. 4 i kwalifikuje się do pomocy po dniu 31 października 2001 r.,
- planowane nasadzenie wymaga dodatkowych drzew oliwnych, niestanowiących podstawy do wypłacenia pomocy po dniu 31 października 2001 r.
3.
W kontekście deklaracji upraw zgodnie z art. 2, wszelkie nasadzone drzewa oliwne muszą być wyszczególnione wraz z:
a) odniesieniem do wcześniejszej deklaracji określonej w ust. 2; i
b) tam, gdzie jest to właściwe:
- wskazaniem liczby uprawianych drzew oliwnych, które wykarczowano i które zastąpiono zostały nowymi drzewami, lub
- odniesieniem do programu zatwierdzonego przez Komisję, w ramach którego następuje zasadzenie.
ROZDZIAŁ 2 Plony
Artykuł 6
1.
Do celów ustalenia plonów oliwek i uzysku oliwy zgodnie z art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 za rok gospodarczy 1998/99 producenckie Państwo Członkowskie dostarczy Komisji dane o jednorodnych obszarach produkcji, w szczególności uwzględniając:
- geograficzną lokalizację i agronomiczną charakterystykę terenu,
- dominujące odmiany, najczęstszy rodzaj przycinania i wiek drzew oliwnych.
Jednorodne obszary produkcji mogą być zmienione jedynie po przedstawieniu przekonującego uzasadnienia.
Takie zmiany zostaną wprowadzone z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Dane o każdym obszarze produkcji, zgodnie z ust. 1, muszą przynajmniej obejmować:
a) granice geograficzne obszaru;
b) szacunkową powierzchnię upraw drzew oliwnych;
c) szacunkową średnią liczbę drzew oliwnych na hektarze powierzchni wykorzystanej pod uprawę oliwek;
d) średnią produkcję oliwy z jednego drzewa;
e) średnią produkcję oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia na 100 kg oliwek.
3.
Najpóźniej przed dniem 1 sierpnia 1999 r.
Państwa Członkowskie przekażą dane, określone w ust. 2 lit. b)–e), wraz z krótkim sprawozdaniem o warunkach produkcji rejestrowanych w każdym obszarze w trakcie roku gospodarczego.
4.
Do celów ustalenia uzysku oliwy w roku gospodarczym 1998/99 producenckie Państwo Członkowskie określi uzysk oliwy z oliwek w każdym obszarze produkcji, w odniesieniu do różnie wyposażonych olejarni o reprezentatywnej zdolności tłoczenia dla omawianego obszaru, na różnych etapach zbioru plonów.
Do celów ustalenia uzysku oliwy Państwa Członkowskie określą, przynajmniej w odniesieniu do obszarów najwyższej produkcji i na początku roku gospodarczego, uzysk oliwy z drzew w typowych warunkach produkcji dla danego obszaru.
ROZDZIAŁ 3 Zatwierdzone olejarnie
Artykuł 7
Od roku gospodarczego 1998/99 w celu zatwierdzenia olejarni:
a) informacja zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 zawiera:
- zdolność składowania oliwy,
- możliwość tłoczenia na bieżąco w ciągu ośmiogodzinnego dnia pracy,
- opis wyposażenia technicznego zainstalowanego lub funkcjonującego w olejarni, wraz z danymi szczegółowymi dotyczącymi rodzaju, produkcji, modelu i wydajności na godzinę każdej jednostki;
b) wśród środków kontroli olejarni, które produkowały ponad 20 ton oliwy w poprzednim roku gospodarczym, znajduje się system automatycznego ważenia oliwek i rejestrowania wagi oraz specjalny miernik elektryczności dla sprzętu do tłoczenia.
Jednakże od roku gospodarczego 1999/2000 lit. b) będzie dotyczyć olejarni o wydajności, jak określono w lit. a) tiret drugie, więcej niż 2 tony oliwy w ciągu ośmiogodzinnego dnia pracy.
Warunek ten dotyczy też innych olejarni od roku gospodarczego 2000/01.
Dodatkowo, niezwłocznie po podaniu takiej informacji, olejarnie muszą wystawiać plantatorom oliwek świadectwa określone w art. 12 ust. 1 i podporządkować się warunkom kontroli ustanowionym przez Państwo Członkowskie.
Bez uszczerbku dla kar krajowych, które mogą być stosowane, art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 jest stosowany z uwagi na pewne ryzyko w odniesieniu do ilości kwalifikującej się do pomocy, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule oraz art. 8 i 9.
Artykuł 8
W ramach porozumień kontrolnych przewidzianych w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 Państwa Członkowskie wprowadzają:
a) w szczególności analizę próbek w celu sprawdzenia, czy oliwa odpowiada opisowi i definicji z pkt 1 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, a także, że nie jest zanieczyszczona niepożądanymi substancjami, w szczególności rozpuszczalnikami;
b) od roku gospodarczego 1998/99:
- ewidencję towarową powiązaną z księgowością, uwzględniając co najmniej informacje wyszczególnione w art. 9 ust. 1 i, tam gdzie stosowne, do przeprowadzonych analiz,
- miesięczne wyciągi tych informacji wysyłane przed 10. dniem miesiąca następującego po odpowiednim miesiącu do właściwej agencji i, gdzie stosowne, do agencji odpowiedzialnej za kontrole; jednakże w odniesieniu do olejarni, które wyprodukowały mniej niż 20 ton oliwy w poprzednim roku gospodarczym, miesięczny wyciąg zawierać będzie jedynie ilościowe informacje wskazane w art. 9 ust. 1 lit. b), c), d) i f),
- kontrole metody odprowadzania ścieków;
c) od roku gospodarczego 1999/2000 dostawy oliwy z oliwek spełniają jeden z następujących wymogów:
- w przypadku gdy zostało sprzedane mniej niż 50 litrów lub nie było sprzedaży, ale je dostarczono na podstawie wydanego kwitu wykazującego przynajmniej tę ilość, dane i podpis odbiorcy,
- lub, w wypadku sprzedaży oliwy, dostarczono ją w opakowaniach wielokrotnego użytku o maksymalnej pojemności 200 litrów z zamknięciem, które nie może być naruszone, opatrzonym seryjnym numerem, numerem identyfikacyjnym olejarni i rokiem gospodarczym, lub
- lub sprzedano oliwę dostarczoną na podstawie wydanej faktury i bankowego potwierdzenia płatności.
Artykuł 9
1.
Ewidencja towarowa zgodnie z art. 8 lit. b) zawiera w odniesieniu do każdego dnia:
a) ilość oliwek dostarczanych do olejarni partiami, z nazwą producenta lub właściciela na każdej partii;
b) ilość wytłoczonych oliwek;
c) ilość otrzymanej oliwy;
d) ilość oliwy kupionej lub otrzymanej od dnia 1 grudnia 1998 r., wskazując nadawcę; ilości odnoszące się do listopada 1998 r. wskazuje się łącznie;
e) ilość otrzymanych wytłoczyn oliwek, określonych stawką ryczałtową;
f) ilość oliwy wywożonej z olejarni partiami, z nazwą odbiorcy i wskazaniem, czy odbiorca jest producentem objętym art. 8 lit. c) tiret pierwsze;
g) ilość wytłoczyn oliwek wywożonych z olejarni;
- partiami, z nazwą odbiorcy w przypadku sprzedaży zakładowi ekstrakcyjnemu,
- ustalona stawką ryczałtową, z nazwą odbiorcy w innych przypadkach,
- ważone partiami, tam gdzie olejarnia posiada wagę pomostową.
2.
Na żądanie organów odpowiedzialnych za kontrolę ewidencji towarowej olejarnia przedstawia:
a) od dnia 1 lipca i od roku gospodarczego 1998/99 – ilość oliwy z oliwek wytłoczonej od początku roku gospodarczego rozłożonej na partie oliwek dostarczonych do olejarni i na danego producenta;
b) od roku gospodarczego 1999/2000 lub 2000/01, zgodnie z art. 7 akapit drugi – automatycznie rejestrowany zapis wagi partii oliwek dostarczanych do olejarni;
c) od roku gospodarczego 1999/2000 – rejestr dostarczonych ilości, podzielonych według art. 8 lit. c) tiret trzecie z zaznaczeniem danych odbiorcy oliwy;
d) jeżeli oliwa lub wytłoczyny oliwek są sprzedawane, fakturę sprzedaży za każdą partię i począwszy od roku gospodarczego 1999/2000, wyciągi bankowe wykazujące płatności za oliwę.
3.
Ilość pozostałości oliwy określona w ust. 1 może być określona według stawki ryczałtowej przez pomnożenie ilości wytłoczonych oliwek przez współczynnik wykazany w specyfikacji technicznej olejarni, a jeżeli nie, to według następujących współczynników:
- 0,35 w odniesieniu do olejarni o tradycyjnym cyklu produkcyjnym,
- 0,45 w odniesieniu do olejarni ze stałym trójetapowym cyklem produkcyjnym,
- 0,70 w odniesieniu do olejarni ze stałym dwuetapowym cyklem produkcyjnym.
Artykuł 10
1.
Do celów kontroli plantatorzy oliwek, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. f), po otrzymaniu ponad 200 litrów oliwy do końca tego roku gospodarczego prowadzą rejestr dotyczący miejsca przeznaczenia oliwy wyprodukowanej z ich oliwek lub przedstawiają odpowiednio fakturę sprzedaży lub inny dokument ewidencyjny.
Co więcej, plantator przedstawia właściwemu organowi w Państwie Członkowskim lub właściwej organizacji producentów, której jest członkiem, od roku gospodarczego 1999/2000 i przed dniem 1 grudnia, deklaracje ilości oliwy w odniesieniu do każdego głównego miejsca przeznaczenia, otrzymanej poprzedniego roku gospodarczego, a także wyciąg ze stanu zapasów na dzień 1 listopada.
Organizacje producentów przekazują informacje określone w drugim akapicie właściwemu organowi Państwa Członkowskiego lub właściwej agencji kontrolnej przed dniem 1 stycznia.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 15 stycznia.
2.
Główni odbiorcy oliwy, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. f), inni niż określeni w ust. 1, posiadają odpowiednie dokumenty do okazania organom kontrolnym w celu umożliwienia wymienionym organom sprawdzenia, czy wspomniani odbiorcy istotnie odebrali taki transport oliwy.
Definicja "główny odbiorca" i określenie niezbędnych dokumentów należy do Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
1.
Producenckie Państwa Członkowskie informują Komisję:
- przed dniem 1 września – o ilości oliwy z oliwek wyprodukowanej w olejarniach w bieżącym roku gospodarczym na dzień 30 czerwca,
- przed dniem 1 grudnia – o ilości oliwy z oliwek wyprodukowanej w olejarniach z uwzględnieniem poprzedniego roku gospodarczego.
2.
W przypadkach wymienionych w art. 13 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, w celu uzyskania zatwierdzenia olejarni w ramach specjalnych mechanizmów kontroli, zainteresowane Państwo Członkowskie przedstawia Komisji uzasadniony wniosek, wyszczególniając rodzaj podejmowanej kontroli w stosunku do danej olejarni.
W ciągu 30 dni Komisja decyduje o wyrażeniu albo niewyrażeniu zgody i powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie o decyzji.
ROZDZIAŁ 4 Wnioski i przyznanie pomocy
Artykuł 12
1.
Wnioski o pomoc mogą być złożone przez każdego plantatora oliwek, który złożył deklarację upraw.
Zawierają one przynajmniej następujące informacje:
a) nazwisko, imiona i adres plantatora oliwek;
b) ilość produkowanej oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia;
c) lokalizacje gospodarstwa i działek, na których oliwki były zbierane, w odniesieniu do deklaracji upraw;
d) zatwierdzone olejarnie produkujące oliwę, wraz ze szczegółowymi danymi o ilości wykorzystanych oliwek i wyprodukowanej oliwie w każdej olejarni;
e) w razie potrzeby, od roku zbioru 1999/2000 ilość oliwek dostarczonych firmie przetwórczej, wskazując dane firmy.
Wnioski o pomoc są zaopatrzone w świadectwo z olejarni, którego forma i treść zostaną określone przez Państwa Członkowskie, potwierdzające szczegółowe dane z lit. d).
2.
Jeżeli plantatorzy oliwek sprzedali część lub wszystkie oliwki, wniosek o pomoc zawiera oprócz informacji wyszczególnionych w ust. 1:
a) nazwisko, imiona i adres nabywcy;
b) kopię faktury sprzedaży oliwek;
c) kopię świadectwa z olejarni potwierdzającego dane szczegółowe z ust. 1 lit. d).
3.
Wnioski o pomoc są składane przez plantatorów oliwek przed dniem 1 lipca każdego roku gospodarczego:
- organizacji producentów, której plantatorzy oliwek są członkami,
- właściwym organom zainteresowanych Państw Członkowskich, w których plantatorzy oliwek nie są członkami organizacji producentów.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, jeżeli wnioski są przedłożone z opóźnieniem, pomoc, do której plantatorzy oliwek byliby uprawnieni, składając wnioski w terminie, zostanie obniżona o 1 % za dzień roboczy.
Wnioski złożone z opóźnieniem przekraczającym dwadzieścia pięć dni nie są przyjmowane.
4.
Plantatorzy oliwek, chcąc otrzymać zaliczkę na poczet pomocy przewidzianej w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, zobowiązani są złożyć wniosek o zaliczkę wraz z wnioskiem o pomoc.
5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 września każdego roku gospodarczego o liczbie złożonych wniosków o pomoc i o danej ilości oliwy z oliwek.
Artykuł 13
Jeżeli część lub całość produkcji plantatorów oliwek jest tłoczona w zatwierdzonej olejarni znajdującej się w Państwie Członkowskim, innym niż te, w którym oliwki zebrano, wniosek o pomoc przedkłada się właściwej agencji Państwa Członkowskiego, w którym oliwę wyprodukowano.
W takich przypadkach, po skontrolowaniu olejarni, o której mowa, drugie z wymienionych Państw Członkowskich przedstawia wniosek o pomoc i informacje dotyczące kontroli w olejarni Państwu Członkowskiemu pochodzenia oliwek.
Po sprawdzeniu, czy wszystkie wymagania do przyznania pomocy są spełnione, Państwo Członkowskie, w którym oliwki zebrano, wypłaca pomoc produkcyjną.
Artykuł 14
1.
Plantatorzy oliwek są uprawnieni do pomocy w odniesieniu do ilości rzeczywiście wyprodukowanej oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia oraz do stawki ryczałtowej ilości wytłoczyn oliwek przewidzianej w ust. 2.
Niemniej, ilość, od której można będzie wypłacać pomoc, uwzględniając deklaracje upraw i wnioski o pomoc na lata gospodarcze 1998/99, 1999/2000 i 2000/2001 w przypadkach określonych w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 i art. 2 ust. 3 rozporządzenia WE nr 1638/98, ustala się zgodnie z art. 15.
2. Ilość oliwy z wytłoczyn oliwek, w odniesieniu do której pomoc może zostać wypłacona, wynosi 8 % ilości oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia wyprodukowanej z oliwek, z których pochodzą te wytłoczyny, i w odniesieniu do której prawo do pomocy zostało przyznane zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84.
3.
W celu określenia ilości oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia rzeczywiście wyprodukowanej od roku gospodarczego 1998/99 właściwa agencja przede wszystkim bierze pod uwagę:
- podstawowe dane w rejestrze uprawy oliwek lub systemie informacji geograficznej (GIS) dla uprawy oliwek w odniesieniu do potencjału produkcyjnego.
Na obszarach nieuwzględnionych na bieżąco w ewidencji uprawy oliwek lub w GIS wykorzystane zostaną informacje zawarte w deklaracjach upraw,
- informacje ze skomputeryzowanego zbioru danych określonych w art. 27,
- dowód tłoczenia przedstawiony przez zatwierdzone olejarnie,
- wyniki przeprowadzonych kontroli.
4. Do celów ustalenia rzeczywistej produkcji zgodnie z art. 17a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 kwietnia następnego roku gospodarczego o ilości, w odniesieniu do której pomoc jest wypłacana.
Artykuł 15
1. W przypadkach przewidzianych w art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, gdy ilość objęta wnioskami o pomoc nie jest potwierdzona przez zatwierdzoną olejarnię, wówczas ilość oliwy z tej olejarni, w odniesieniu do której każdy plantator oliwek jest uprawniony do pomocy, jest ustalona przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 15 ust. 4 tego rozporządzenia.
Jednakże bez uszczerbku dla jakichkolwiek roszczeń, które plantatorzy oliwek mogliby zgłaszać przeciwko olejarni, ilość, w odniesieniu do której wypłacana jest pomoc, nie może przekroczyć 75 % ilości objętej przez każdy wniosek o pomoc lub 75 % ilości otrzymanej przez pomnożenie średnich zbiorów z jednolitego obszaru produkcji przez liczbę danych drzew oliwnych.
Liczbę drzew określa się proporcjonalnie jako funkcję ilości oliwy w przypadkach ubiegania się o pomoc w odniesieniu do oliwy otrzymanej z kilku olejarni.
2.
Jeżeli liczba drzew wskazana w deklaracji upraw jest wyższa od rzeczywistej ilości, w odniesieniu do której wypłacana jest pomoc, gdzie jest to stosowne, wszelkie inne kary ustala się zgodnie z procentem, o który zadeklarowana liczba drzew przekracza obecną ich liczbę zgodnie z art. 28 ust. 4:
- jeżeli ten procent nadwyżki wynosi 55 % lub mniej, pomoc zostanie przyznana dla ilości jak w pierwszym akapicie art. 14 ust. 1, pomniejszonym o kwotę korygującą; kwota korygująca jest równa danej ilości pomnożonej przez procent i przez współczynnik wyliczony według następującej skali:
Nadwyżka w procentach _BAR_ Współczynnik _BAR_
powyżej 0, ale nie więcej niż 5 _BAR_ 0 _BAR_
powyżej 5, ale nie więcej niż 15 _BAR_ 0, 005 _BAR_
powyżej 15, ale nie więcej niż 25 _BAR_ 0, 0075 _BAR_
powyżej 25, ale nie więcej niż 35 _BAR_ 0, 010 _BAR_
powyżej 35, ale nie więcej niż 45 _BAR_ 0, 0125 _BAR_
powyżej 45, ale nie więcej niż 55 _BAR_ 0, 015 _BAR_
- jeżeli procent nadwyżki wynosi ponad 55 %, ale nie więcej niż 75 %, plantator oliwek i dana działka nie kwalifikują się do systemu pomocy w danym roku gospodarczym,
- jeżeli procent nadwyżki wynosi ponad 75 %, plantator oliwek i dane działki nie kwalifikują się do systemu pomocy w danym roku gospodarczym ani w następnym.
Artykuł 16
1.
Z zastrzeżeniem wyników przeprowadzonych kontroli, w szczególności określonych w art. 28, Państwa Członkowskie wypłacają zaliczkę przewidzianą w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 od dnia 16 października każdego roku gospodarczego.
2. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych kontroli i z zastrzeżeniem ich wyników Państwa Członkowskie wypłacają pozostałą część pomocy producentom w ciągu 90 dni od ustalenia przez Komisję rzeczywistej produkcji w danym roku gospodarczym i jednostkowej kwoty pomocy produkcyjnej przewidzianej w art. 17a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84.
ROZDZIAŁ 5 Organizacje producentów i ich stowarzyszenia
Artykuł 17
Bez uszczerbku dla innych warunków ustanowionych w art. 20c rozporządzenia nr 136/66/EWG, rozdziałów 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 i niniejszego rozporządzenia, organizacje producentów i ich stowarzyszenia mogą nie zostać uznane, jeżeli:
a) nie posiadają struktury administracyjnej niezbędnej w celu wykonywania zadań, które im powierzono;
b) nie posiadają wykwalifikowanego personelu niezbędnego do wykonywania tego rodzaju zadań;
c) nie sporządzają kwartalnych sprawozdań ze swojej pracy i ewidencji związanej z ich zarządzaniem;
d) z zastrzeżeniem przestrzegania terminów ustanowionych w art. 12 ust. 3,
- w przypadku organizacji niebędących członkami stowarzyszenia, nie przekazują co miesiąc właściwym organom wniosków o pomoc przekazywanych im przez ich członków w trakcie poprzedzającego miesiąca,
- w przypadku organizacji, które są członkami stowarzyszenia, nie przekazują co miesiąc stowarzyszeniu wniosków o pomoc przekazywanych im przez ich członków w trakcie poprzedzającego miesiąca,
- w przypadku stowarzyszeń organizacji producentów, nie przekazują właściwym władzom co miesiąc wniosków o pomoc przekazywanych im przez członków organizacji w poprzedzającym miesiącu.
Uznanie zależy od przestrzegania wszystkich warunków wymienionych w niniejszym artykule.
Artykuł 18
Do celów sprawdzenia zgodności z warunkiem ustanowionym w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 organizacje producentów wymagają od swoich członków dostarczenia kopii aktów stanowiących o tytule własności, umów lub innych dokumentów, na podstawie których zarządzają plantacjami oliwek. Kopie te załącza się do rejestru członków organizacji producentów.
Artykuł 19
1. Organizacje producentów, które tworzą stowarzyszenie, muszą reprezentować przynajmniej jedną trzecią część regionów gospodarczych, określonych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84.
2.
Weryfikacja przewidziana w art. 10 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 obejmuje 5 % kontroli członka stowarzyszenia przeprowadzonych przez organizacje producentów.
Stowarzyszenia sporządzają szczegółowe sprawozdanie z każdej przeprowadzonej kontroli i przekazują niezwłocznie kopię właściwemu Państwu Członkowskiemu, a w razie potrzeby agencji kontrolnej.
Artykuł 20
1.
Przed dniem 1 stycznia każdego roku gospodarczego organizacje producentów lub, gdzie jest to właściwe, ich stowarzyszenia składają deklaracje upraw i wszelkie do nich poprawki właściwej agencji zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
2.
Organizacje producentów lub, gdzie jest to właściwe, ich stowarzyszenia przekazują wnioski o pomoc w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego właściwej agencji danego Państwa Członkowskiego przed dniem 1 sierpnia każdego roku gospodarczego.
Jednakże wnioski o pomoc złożone z opóźnieniem przez plantatorów oliwek mogą być przekazane przez organizację lub stowarzyszenie do dnia 14 sierpnia każdego roku gospodarczego.
3. Po przeprowadzeniu kontroli zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 organizacje producentów przekazują wnioski swoich członków o zaliczki właściwej agencji danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 21
1.
Przed dniem 31 kwietnia każdego roku gospodarczego ustala się następujące ilości na podstawie prognozy dla ogółu wstrzymanej pomocy zgodnie z art. 20d rozporządzenia nr 136/66/EWG i w ramach pułapu przewidywalnych zasobów dla każdego Państwa Członkowskiego:
a) ilość jednostkowa przyznawana stowarzyszeniom dla każdej z ich organizacji producentów;
b) ilość jednostkowa przyznawana organizacjom producentów dla każdego indywidualnego wniosku o pomoc.
Aby ocenić liczbę członków organizacji producentów uwzględnianych do celów zastosowania lit. a), uwzględniani będą jedynie członkowie, którzy złożyli w organizacji przynajmniej jeden wniosek w okresie obejmującym rok bieżący, jak i trzy poprzednie lata gospodarcze.
Pozostała część wstrzymanej pomocy zgodnie z art. 20d rozporządzenia nr 136/66/EWG dzieli się między organizacje producentów na podstawie ilości oliwy z oliwek, w odniesieniu do której pomoc jest przyznawana za pośrednictwem każdej organizacji.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, w przypadku gdy stowarzyszenia spełniły wszystkie obowiązki wynikające z przepisów Wspólnoty i nie wykorzystały całkowitej kwoty zebranej w drodze ustaleń finansowych przewidzianych w lit. a), dzielą pozostałą część pomocy między organizacje producentów będących ich członkami na podstawie liczby członków tych organizacji.
2. Jednakże tam, gdzie pomoc wstrzymana zgodnie z art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG jest niewystarczająca w celu przyznania kwot wynikających ze stosowania ust. 1 lit. a) i b) dla organizacji producentów i ich stowarzyszeń, określone Państwa Członkowskie mogą wnieść swój wkład w spłatę pewnych kosztów, wynikających z kontroli przeprowadzonej przez takie organy.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie mogą przyznać kwoty inne niż wyszczególnione w ust. 1 lit. a) i b) dla organizacji producentów i ich stowarzyszeń, jednakże drugie z wymienionych kwot w żadnych okolicznościach nie mogą zostać przekroczone.
3. Zaliczki, jak przewidziano w art. 11 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, nie mogą przekroczyć:
- w przypadku stowarzyszeń, 70 % kwoty otrzymanej z przemnożenia ilości jednostkowej ustalonej dla poprzedniego roku gospodarczego zgodnie z ust. 1 lit. a) przez liczbę organizacji producentów będących ich członkami, lub
- w przypadku organizacji producenckich, 70 % kwoty otrzymanej z przemnożenia ilości jednostkowej ustalonej dla poprzedniego roku gospodarczego zgodnie z ust. 1 lit. b) przez liczbę przewidywalnych wniosków.
ROZDZIAŁ 6 System informacji geograficznej dla uprawy oliwek
Artykuł 22
System informacji geograficznej dla uprawy oliwek przewidziany w art. 2 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1638/98, zwany dalej "GIS dla uprawy oliwek", obejmuje plantatorów oliwek, którzy złożyli deklaracje upraw, jak przewiduje art. 1 niniejszego rozporządzenia, oraz wnioski o pomoc przyjęte w art. 12.
Artykuł 23
1.
Tworzy się skomputeryzowaną alfanumeryczną bazę danych w celu zarejestrowania następujących informacji odnoszących się do każdego gospodarstwa rolnego lub działki, w odpowiednim przypadku:
- informacji z deklaracji upraw i wniosków o pomoc, z ich wszelkimi zmianami,
- ilości oliwy z oliwek i, gdzie jest to właściwe, oliwek stołowych, na które pomoc została wypłacona,
- informacji określonej w art. 10 ust. 1,
- wyników kontroli na miejscu.
2.
Alfanumeryczna baza danych identyfikacji działek rolniczych będzie taka sama jak ta wykorzystana dla Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS), uzupełniana w razie potrzeby w celu objęcia powierzchni obsadzonej drzewami oliwnymi.
Artykuł 24
1.
Tworzy się skomputeryzowaną bazę danych graficznych, zawierającą działki objęte znaczną liczbą deklaracji dla jednostek zarządzających, wyznaczonych przez Państwa Członkowskie.
Zawiera ona następujące trzy zestawy graficznych informacji:
- cyfrowe ortofotografie,
- granice jednostek administracyjnych i działek, według wskazań w księgach wieczystych lub, tam gdzie ich nie ma, w systemie identyfikacji działek ustanowionym przez Państwo Członkowskie,
- lokalizacje pojedynczych drzew oliwnych.
Państwo Członkowskie ustala minimalną wielkość działki, na której uprawia się oliwki, poniżej której nie określa się żadnych granic.
Minimalna wielkość nie może przekraczać 10 arów.
W odniesieniu do jednostek administracyjnych, niewłączonych do bazy danych graficznych, Państwa Członkowskie ustanawiają alternatywny system w celu zapewnienia ważności deklaracji.
2.
Bazę danych graficznych stosuje się do jednorodnego systemu projekcji w odniesieniu do całego państwa i zapewnia, że różne warstwy informacji są geometrycznie zgodne w przestrzeni i czasie.
Baza danych graficznych będzie okresowo uaktualniana w celu zapewnienia najświeższych informacji i zapewnienia, że ortofotografie nie są starsze niż pięć lat.
3.
Cyfrowe ortofotografie są zgodne z geometrycznymi normami sporządzania map w skali 1:10000 i, z punktu widzenia radiometrycznego, jeden piksel odpowiada maksymalnie jednemu metrowi w polu.
Są one zgodne z rynkowymi standardami pod kątem mozaiki i tonu.
Granice działki mają format rastrowy lub wektorowy, w zależności od dostępności, zgodnie ze standardami sporządzania map w skali 1:10000.
We wszystkich przypadkach wprowadzony system ma właściwości topologiczne niezbędne w celu zapewnienia swobodnego dostępu do działek, kontrolowania zmiany granic na przestrzeni czterech poprzedzających lat gospodarczych i dostęp do cech charakterystycznych działek w alfanumerycznej bazie danych.
4.
Plantatorzy oliwek, którzy złożyli deklaracje upraw, mogą mieć dostęp do informacji w bazie danych graficznych i mogą, na wniosek, otrzymać kopię dotyczących ich informacji zawartych w alfanumerycznej i graficznej bazie danych.
Artykuł 25
1.
Powierzchnię działek rolnych i liczbę drzew oliwnych w bazie danych graficznych ustala się poprzez wszelkie odpowiednie środki ustalone przez kompetentny organ, w szczególności przez interpretację aktualnych zdjęć lotniczych i satelitarnych o wysokiej rozdzielczości.
Jednakże kontrole na miejscu muszą być przeprowadzane tam, gdzie interpretacja zdjęć lotniczych nie jest jednoznaczna.
Rozproszone drzewa oliwne są identyfikowane, a ich lokalizacja odpowiednio naniesiona.
Państwa Członkowskie wyznaczają techniczną tolerancję w odniesieniu do dokładności pomiarów powierzchni i liczenia drzew, biorąc pod uwagę dostępne dokumenty urzędowe i lokalną sytuację.
2.
Liczba drzew oliwnych w każdej bazie danych graficznych jest porównywana z informacją w deklaracjach upraw zawartą w alfanumerycznej bazie danych.
Tam, gdzie zadeklarowana liczba drzewek oliwnych w gospodarstwie różni się o ponad 3 % od liczby ustalonej zgodnie z ust. 1, deklaracja upraw będzie uznana za niezgodną.
3.
Powiadamia się danych plantatorów oliwek, jeżeli ich deklaracje zawierają niezgodności.
Danym plantatorom przyznaje się okres karencji do trzech miesięcy, według uznania Państwa Członkowskiego, w trakcie którego mogą uzasadnić przyczynę niezgodności lub, zaraz po tej informacji, zmienić deklaracje.
Na wniosek plantatora, jeżeli dostarczone usprawiedliwienie okaże się niewystarczające dla Państwa Członkowskiego do zaakceptowania zadeklarowanych danych odpowiednio zmienionych, należy przeprowadzić kontrolę w obecności obu stron, której koszty ponosi plantator, jeżeli zadeklarowane dane, bez względu na to, czy zmienione czy nie w zastosowaniu pierwszego akapitu, nie potwierdzą się.
4.
Liczba drzewek oliwnych ustalona w odniesieniu do każdej działki musi odpowiadać:
- danym z deklaracji, gdzie jest to właściwe, zmienionym w zastosowaniu ust. 3, gdzie nie ma niezgodności lub ewentualne niezgodności są mniejsze niż określone zgodnie z ust. 1,
- danym określonym zgodnie z ust. 1, jeżeli plantator oliwek nie wykorzystał okresu karencji w celu powiadomienia o niezgodności,
- danym zarejestrowanym po kontroli przewidzianej w ust. 3 akapit drugi, w pozostałych przypadkach.
5.
Powierzchnie obliczone zgodnie z ust. 1 i liczbę drzew oliwnych określonych w odniesieniu do każdej działki, a także całkowitą liczbę na gospodarstwo, rejestruje się w alfanumerycznej bazie danych.
Artykuł 26
1.
GIS plantacji oliwek Państwa Członkowskiego lub regionu uznaje się za zakończony w odniesieniu do danego obszaru, jeżeli:
a) alfanumeryczna baza danych przewidziana w art. 23 ust. 1 zawiera informacje dotyczące wszystkich deklaracji upraw i wnioskach o pomoc w odniesieniu do najbliższego roku gospodarczego;
b) baza danych graficznych przewidziana w art. 24 ust. 1 pierwszym i drugim akapicie określa lokalizację wszystkich działek objętych bazą danych i włączonych do alfanumerycznej bazy danych;
c) liczbę drzew oliwnych na działkach w bazie danych określonej w lit. a) i tych w bazie danych określonej w lit. b) porównano zgodnie z art. 25 ust. 2 i liczbą deklaracji zawierających niezgodności, przez co nie można ustalić danych do zewidencjonowania zgodnie z art. 25 ust. 2, reprezentuje mniej niż 5 % wszystkich deklaracji upraw.
2.
Bez uszczerbku dla wyników przeprowadzonych weryfikacji w trakcie rozliczania kont EFOGR wydatki na założenie GIS plantacji oliwek i okresowe uaktualnianie bazy danych graficznych są odpowiednie w odniesieniu do finansowania przez Wspólnotę w latach gospodarczych 1998/99, 1999/2000 i 2000/2001.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach krajowych podjętych zgodnie z art. 23–26.
Przed dniem 1 stycznia 1999 r. Państwa Członkowskie przedstawią Komisji sprawozdanie z sytuacji GIS plantacji oliwek na dzień 1 listopada 1998 r.
Do 1 listopada 1999 r. Państwa Członkowskie określą, czy GIS plantacji oliwek w jakimkolwiek regionie lub Państwie Członkowskim został zakończony na podstawie sprawozdania danego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
ROZDZIAŁ 7 Kontrole
Artykuł 27
1.
Stała skomputeryzowana ewidencja danych o oliwkach i produkcji oliwy z oliwek przewidziana w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 zawiera:
a) alfanumeryczną bazę danych i bazę danych graficznych o GIS plantacji oliwek przewidzianych w art. 23 i 24 oraz wyniki kontroli przewidzianej w art. 25;
b) rejestr nowych nasadzeń zawierający informacje określone w art. 5 i wyniki kontroli określone art. 29;
c) rejestr organizacji producentów i ich stowarzyszeń wraz z informacjami określonymi w art. 16 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2261/84;
d) rejestr zawierający informacje o warunkach zatwierdzenia zgodnie z art. 7, ewidencję towarową określoną w art. 8 i wyniki kontroli przewidzianych w art. 30;
e) rejestr jednorodnych obszarów produkcji zawierający informacje określone w art. 6.
2.
Rejestry określone w ust. 1, z wyjątkiem bazy danych graficznych, umożliwiają bezpośrednie i natychmiastowe sprawdzenie danych z bieżącego roku, a także z czterech wcześniejszych lat gospodarczych.
Państwa Członkowskie mogą utworzyć zdecentralizowane zbiory danych, pod warunkiem iż mają one jednorodny charakter, są ze sobą zgodne i centralnie dostępne w agencji płatniczej i agencji kontroli.
Bazy danych GIS plantacji oliwek są zgodne ze zintegrowanym systemem.
Kody identyfikacji plantatorów oliwek, organizacji producentów i ich stowarzyszeń, olejarni i jednorodnych obszarów produkcji są przypisywane danym, pojedynczym osobom lub organom i całkowicie lub automatycznie przekształcane, aby umożliwić zebranie i przebadanie w ciągu pięciu lat gospodarczych wskazanych w pierwszym akapicie i niezwłocznie przeprowadzonych.
Bez uszczerbku dla przeprowadzanych kontroli, w szczególności w odniesieniu do kontroli przekrojowych rejestrów i podawanych wyników, rejestry zawierają archiwa danych historycznych dostępnych w odniesieniu do lat gospodarczych, wcześniejszych niż wskazane w pierwszym akapicie i, najpóźniej od dnia 31 października 2001 r., informacje zawarte w nich są:
- automatycznie zbierane na poziomie regionalnym i Państwa Członkowskiego,
- automatycznie porównywane między rejestrami.
Artykuł 28
1.
Począwszy od roku gospodarczego 1998/99,
a) kontrole deklaracji upraw obejmują co najmniej:
- porównanie z danymi w bazie danych graficznych i, gdzie stosowne, dostosowania zgodnie z art. 25,
- kontrole przekrojowe w odniesieniu w celu wykazania, że zgłoszone działki rzeczywiście istnieją, i w celu uniknięcia nałożenia się pomocy przyznanej w tym programie lub w innych programach pomocy, w których powierzchnie są deklarowane;
b) kontrola pomocy składa się z weryfikacji określonych w art. 14 ust. 3 tiret drugie i trzecim rozporządzenia (EWG) nr 2261/84.
Kontrole w celu zapewnienia, że deklaracje upraw i wnioski o pomoc się zgadzają, uwzględniają przede wszystkim:
- plony oliwek i uzysk oliwy ustalane zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do obszaru, na którym znajduje się gospodarstwo albo gospodarstwa, skąd pochodzą wytłaczane oliwki;
- przeciętne plony oliwek i uzysk oliwy w gminach, w których znajduje się gospodarstwo albo gospodarstwa, skąd pochodzą tłoczone oliwki, jeżeli takie plony mają miejsce w Państwach Członkowskich.
W przypadkach gdy kontrole wykonywane w ramach pierwszego akapitu wykazują niezgodności, procedura przewidziana w art. 25 ust. 2 i 3 w odniesieniu do liczby drzewek oliwnych stosowana jest mutatis mutandis w odniesieniu do pozostałych niezgodności czy brakujących informacji.
Niemniej ilość oliwy, w odniesieniu do której wystąpiono o pomoc, może pozostać niezmieniona.
2.
Bez względu na ust. 1 akapit pierwszy, w regionach, gdzie GIS plantacji oliwek nie został ukończony, kontrole na miejscu przeprowadzane są w odniesieniu do 1 % wszystkich deklaracji upraw w roku gospodarczym 1998/99, 5 % w roku 1999/2000 i 10 % w roku 2000/2001.
Co najmniej dwie trzecie deklaracji wskazanych w pierwszym akapicie to deklaracje nieskontrolowane na miejscu podczas dwóch poprzednich lat gospodarczych.
3.
Podczas kontroli na miejscu wszystkie informacje w deklaracjach upraw i wnioskach o pomoc są weryfikowane, w szczególności:
- lokalizacja każdej działki i liczba drzew oliwnych na niej,
- miejsce przeznaczenia oliwy w przypadku określonym w art. 10 ust. 1,
- spójność między drzewami oliwnymi w gospodarstwach i ilością oliwy objętej wnioskami o pomoc.
Wnioski o pomoc określające niezgodne ilości oliwy należy odrzucić.
4.
W odniesieniu do każdego roku gospodarczego, począwszy od roku 1998/99, ustanawia się procent, tam gdzie jest to stosowne, dla liczby drzew zadeklarowanych ponad liczbę drzew określoną zgodnie z art. 25 ust. 4 lub stwierdzoną podczas kontroli wymienionych w ust. 1 i 2.
Procent ten w stosunku do liczby drzew określonych równa się różnicy między liczbą drzew zadeklarowanych i liczbą drzew stwierdzonych, tam gdzie ta różnica jest większa niż 0, pomnożonej przez 100.
Artykuł 29
1.
Z braku dostatecznych dowodów lub w przypadku wątpliwości Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole deklaracji na miejscu przed dniem 1 listopada 1999 r. zgodnie z art. 5 ust. 1.
Nasadzenie i karczowanie roślin od dnia 1 maja do dnia 31 października 1998 r. ustala się na podstawie wszelkich informacji dostarczonych przez plantatorów, na żądanie właściwej agencji Państwa Członkowskiego i sytuacji na miejscu kontroli, w szczególności dotyczącej wielkości drzew.
Po przeprowadzeniu wszystkich kontroli wątpliwości rozstrzygane są na korzyść plantatorów.
2.
Przynajmniej 10 % deklaracji, zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3, w odniesieniu do każdego roku gospodarczego zostanie sprawdzonych przed końcem następnego roku gospodarczego.
Artykuł 30
1.
Od roku gospodarczego 1998/99 kontrole przewidziane w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 obejmują wnikliwe kontrole informacji i danych w odniesieniu do każdego roku gospodarczego, dostarczanych przez co najmniej 30 % zatwierdzonych olejarni, wybranych na podstawie analizy ryzyka.
Niemniej liczba kontroli w każdym Państwie Członkowskim nie jest mniejsza od liczby kontroli przeprowadzonych w olejarniach w ciągu roku gospodarczego 1997/98.
Dodatkowo, w celu ustalenia, że informacja jest zarejestrowana i warunki do zatwierdzenia są spełnione, przeprowadzone są pobieżne kontrole olejarni zgodnie z następującymi procentami:
- 5 % w roku 1998/99,
- 10 % w roku 1999/2000,
- 20 % w roku 2000/2001.
2.
Wnikliwe kontrole obejmują:
a) kontrole na miejscu wyposażenia, ilości i rodzajów przechowywanych produktów, rachunków i innych odnośnych dokumentów;
b) porównanie różnych danych z olejarni lub dostępnych z innych źródeł, w szczególności z dostawami, miejscem przeznaczenia oliwy i pozostałości oliwy, zużyciem energii elektrycznej i wody oraz zatrudnionej siły roboczej;
c) porównanie ilości zapasów ewidencji towarowej i ogólnej ilości we wnioskach o pomoc złożonych przez zainteresowanych plantatorów oliwek;
d) inne kontrole określone w art. 8; analizę próbek określoną w art. 8 lit. a) przeprowadza się w odniesieniu do przynajmniej 25 % pobranych próbek.
3.
Co więcej, w odniesieniu do przynajmniej 10 % wnikliwych kontroli Państwo Członkowskie kontroluje dostawców towarów lub usług bądź odbiorców oliwy lub wytłoczyn oliwek określonych w art. 10 lub art. 9 ust. 1 lit. g).
Jeżeli odbiorca oliwy lub wytłoczyn oliwy odmawia poddania się kontroli lub gdy właściwy organ ma dowody, że nie było takiej dostawy oliwy lub wytłoczyn oliwy, wówczas:
- w przypadku określonym w art. 10 ust. 1 – odbiorca jest zobowiązany zapłacić Państwu Członkowskiemu podwójną kwotę pomocy wypłaconej na tę ilość oliwy,
- w przypadku określonym w art. 10 ust. 2 – Państwo Członkowskie stosuje karę proporcjonalną do tej ilości oliwy.
Kwoty uzyskane przez Państwo Członkowskie odejmuje się od wydatków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej przez organy płatnicze lub służby Państwa Członkowskiego.
Artykuł 31
Jeżeli agencji powierza się zadanie przeprowadzania kontroli, jak przewidziano w niniejszym rozporządzeniu, takie kontrole wykazuje się w programie pracy agencji sporządzonym zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 27/85.
Bez względu na przepisy art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 27/85 program pracy na rok gospodarczy 1998/99 dostosowuje się odpowiednio i przedstawia Komisji przed dniem 1 grudnia 1998 r. do zatwierdzenia przed dniem 1 stycznia 1999 r. Dostosowany program i odpowiadający mu budżet zatwierdza się ostatecznie przez dane Państwo Członkowskie najpóźniej do dnia 15 stycznia 1999 r.
ROZDZIAŁ 8 Przepisy ogólne
Artykuł 32
Producenckie Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby poinformować plantatorów, olejarnie i pozostałych przedsiębiorców o karach przewidzianych lub zgodnych z przepisami Wspólnoty, w szczególności w przypadkach, gdy deklaracje upraw lub wnioski o pomoc nie odpowiadają prawdzie.
Producenckie Państwa Członkowskie przekazują niezwłocznie Komisji przepisy przyjęte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Przed dniem 1 stycznia 2000 r. i dniem 1 stycznia 2001 r. producenckie Państwa Członkowskie przedstawiają skrócone sprawozdanie o ilości przeprowadzonych kontroli w ramach art. 28, 29 i 30, ilości przypadków, w których potrzebne było dostosowanie, ze wskazaniem odpowiednich informacji lub ilości, a także nałożonych lub rozważanych kar, wraz z krótką oceną mechanizmów kontroli i napotkanych trudności.
Artykuł 33
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 2276/79 traci moc z dniem 1 listopada 1999 r.
Rozporządzenie (EWG) nr 3061/84 stosuje się w dalszym ciągu w odniesieniu do środków dla lat gospodarczych poprzedzających rok 1998/99 do dnia 31 października 1999 r.
Uchyla się je z dniem 1 listopada 1999 r.
Artykuł 34
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1998 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2374/98
z dnia 3 listopada 1998 r.
dotyczące dopuszczenia nowych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/19/WE [2], w szczególności jej art. 9j i 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/524/EWG stanowi, że nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków mogą zostać dopuszczone stosownie do osiągnięć wiedzy naukowej i technicznej;
dyrektywa Rady 93/113/WE [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/40/WE [4], w drodze odstępstwa od przepisów dyrektywy 70/524/EWG, upoważniła Państwa Członkowskie do tymczasowego zezwolenia na stosowanie i obrót enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt;
analiza dokumentacji przedłożonej przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/113/WE wskazuje, że można tymczasowo dopuścić do stosowania pewną liczbę substancji należących do grup enzymów i mikroorganizmów;
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do nieszkodliwości tych substancji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Substancje należące do grupy "Enzymów" i wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia mogą być dopuszczone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami ustanowionymi w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 2387/98
z dnia 3 listopada 1998 r.
dotyczące przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i Wspólnoty Europejskiej, występujących jako jedna strona, do Umowy ustanawiającej w 1993 r. centrum nauki i technologii na Ukrainie między Kanadą, Szwecją, Ukrainą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zgodę Rady,
a także mając na uwadze, co następuje: przystąpienie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i Wspólnoty Europejskiej, występujących jako jedna strona, do Umowy ustanawiającej w 1993 r. centrum nauki i technologii na Ukrainie między Kanadą, Szwecją, Ukrainą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki, powinno zostać zatwierdzone w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej przystąpienie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i Wspólnoty Europejskiej, występujących jako jedna strona, do Umowy ustanawiającej w 1993 r. centrum nauki i technologii na Ukrainie między Kanadą, Szwecją, Ukrainą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki, zmienionej Protokołem z dnia 7 lipca 1997 r. (zwana dalej "Umową"), oraz oświadczenie Wspólnot Europejskich odnoszące się do art. 1.
Teksty Umowy, dokumentu przystąpienia oraz oświadczenie są załączone do niniejszego rozporządzenia [1].
Artykuł 2
Zgodnie z art. IV ust. C Umowy do zarządu wyznaczany jest przez Radę i Komisję jeden przedstawiciel Wspólnoty.
Artykuł 3
Centrum nauki i technologii na Ukrainie posiada osobowość prawną i posiada zdolność prawną o najszerszym zakresie przyznawanym przez ustawodawstwo wspólnotowe osobom prawnym, w szczególności może podpisywać umowy, nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz być stroną postępowania sądowego.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2411/98
z dnia 3 listopada 1998 r.
w sprawie uznawania w ruchu wewnątrzwspólnotowym znaków wyróżniających Państwo Członkowskie, w którym zarejestrowano pojazdy silnikowe i ich przyczepy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75 ust. 1 lit. d),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólnota przyjęła pewną ilość środków zmierzających do zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, który stanowi obszar bez granic, na którym zgodnie z postanowieniami Traktatu zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Niektóre z Państw Członkowskich są Umawiającymi się Stronami Konwencji wiedeńskiej z 1968 r. o ruchu drogowym [4], określony dalej "Konwencją", której art. 37 stanowi, że każdy pojazd silnikowy w ruchu międzynarodowym powinien być zaopatrzony z tyłu, oprócz numeru rejestracyjnego, w znak wyróżniający państwa, w którym jest zarejestrowany.
(3) Wspólnota nie jest Umawiającą się Stroną Konwencji, a niektóre z jej Państw Członkowskich będące stronami stosują przepisy art. 37 Konwencji; te Państwa Członkowskie wymagają, aby pojazdy z innych Państw Członkowskich posiadały znak wyróżniający przewidziany w załączniku 3 do Konwencji; niektóre z tych Państw Członkowskich nie uznają innych znaków wyróżniających, takich jak znaki umieszczane na tablicach rejestracyjnych, wskazujące Państwo Członkowskie, w którym pojazd został zarejestrowany, o ile nie są zgodne z wymaganiami załącznika 3 do Konwencji.
(4) Kilka Państw Członkowskich wprowadziło wzorcową tablicę rejestracyjną, która z boku po lewej stronie posiada niebieski obszar zawierający 12 żółtych gwiazd symbolizujący flagę europejską oraz symbol wyróżniający Państwa Członkowskiego rejestracji; do celu transportu wewnętrzwspólnotowego taki znak wyróżniający odpowiada celom ustalania Państwa rejestracji, jak przewidziano w art. 37 Konwencji.
(5) Państwa Członkowskie wymagają, aby pojazdy z innych Państw Członkowskich były opatrzone znakiem wyróżniającym Państwa, w którym pojazd został zarejestrowany, powinny również uznawać znak przewidziany w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów zarejestrowanych w Państwach Członkowskich, prowadzonych we Wspólnocie.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "znak wyróżniający Państwa Członkowskiego rejestracji" oznacza zestaw składający się z jednej do trzech wielkich liter alfabetu łacińskiego wskazujących na Państwo Członkowskie, w którym pojazd został zarejestrowany;
2) "pojazd" oznacza wszelkie pojady silnikowe i ich przyczepy zgodnie z definicją podaną w:
- dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5],
- dyrektywie Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trójkołowych pojazdów silnikowych [6].
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, które wymagają, aby pojazdy zarejestrowane w innym Państwie Członkowskim, były opatrzone symbolem określającym rejestrację, gdy są prowadzone na ich terytorium, uznają znak wyróżniający Państwa Członkowskiego rejestracji, umieszczony w skrajnej lewej części tablicy rejestracyjnej zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia, jako znak równoważny wszelkim innym znakom wyróżniającym, które uznają w celu identyfikacji Państwa, w którym pojazd został zarejestrowany.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE, EWWiS, EURATOM) NR 2459/98
z dnia 12 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2458/98 z dnia 12 listopada 1998 r., zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS,) nr 259/68, ustanawiajace regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, oraz inne stosowane do niego rozporządzenia w odniesieniu do ustanowienia wynagrodzeń, emerytur i innych uprawnień finansowych w euro[1], rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS,) nr 260/68[2] powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS,) nr 260/68 wyrażenie "franki belgijskie" zastępuje się wyrażeniem "euro", a kwoty wyrażone w belgijskich frankach zastępuje się ich ekwiwalentem w euro, po kursie wymiany przyjętym przez Radę.
Zasady odnoszące się do zaokrąglania kwot, ustalone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r., w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro[3], znajdują zastosowanie.
Artykuł 2
Artykuł 8 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Podatek pobierany jest w formie potrącenia u źródła.
Kwota podatku jest zaokrąglana w dół, do jednej setnej euro.".
Artykuł 3
W dniu 1 stycznia 1999 r., stosownie do niniejszego rozporządzenia, Komisja dokona zamiany na euro kwot wyrażonych we frankach belgijskich, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS,) nr 260/68; wartości te będą opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w styczniu 1999 r. Artykuł 4
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE, EWWIS, EURATOM) NR 2460/98
z dnia 12 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG ustanawiające wykaz miejsc, dla których może być przyznawany dodatek transportowy, maksymalna wysokość tego dodatku i zasady jego przyznawania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2458/98 z dnia 12 listopada 1998 r. zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz inne stosowane do niego rozporządzenia w odniesieniu do ustanowienia wynagrodzeń, emerytur i innych uprawnień finansowych w euro[1], rozporządzenie nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG[2] powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG wyrażenie "franki belgijskie" zastępuje się "euro", a kwoty wyrażone we frankach belgijskich zastępuje się ich odpowiednikiem w euro po kursie wymiany przyjętym przez Radę.
Zasady odnoszące się do zaokrąglania kwot ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro[3] mają zastosowanie.
Artykuł 2
W dniu 1 stycznia 1999 r., na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja wprowadzi w życie wymianę na EUR kwot podanych we frankach belgijskich w rozporządzeniu nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG; wartości te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w styczniu 1999 r. Artykuł 3
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE, EWWIS, EURATOM) NR 2461/98
z dnia 12 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 określające kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego[1],
a także mając na uwadze, co następuje:
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2458/98 z dnia 12 listopada 1998 r. zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz inne stosowane do niego rozporządzenia w odniesieniu do ustanowienia wynagrodzeń, emerytur i innych uprawnień finansowych w euro[2], rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76[3] powinno być zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 wyraz "franki belgijskie" zastępuje się wyrazem "euro", a kwoty wyrażone w frankach belgijskich zastępuje się ich odpowiednikiem w jednostkach euro w kursie przeliczeniowym ustanowionym przez Radę.
Przepisy odnoszące się do zaokrąglania kwot ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro[4] mają zastosowanie.
Artykuł 2
W dniu 1 stycznia 1999 r., na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja wprowadzi w życie wymianę na euro kwot podanych we frankach belgijskich w rozporządzeniu Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76; wartości te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w styczniu 1999 r. Artykuł 3
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2469/98
z dnia 9 listopada 1998 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Republika Gabońska prowadziły negocjacje i parafowały Umowę w dziedzinie rybołówstwa, dającą rybakom wspólnotowym możliwości połowowe na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Republiki Gabońskiej;
zatwierdzenie tej Umowy leży w interesie Wspólnoty;
sposób przydziału możliwości połowowych między Państwa Członkowskie powinien zostać określony na podstawie tradycyjnego przydziału możliwości połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Możliwości połowowe ustalone w Protokole do Umowy są przydzielane Państwom Członkowskim w następujący sposób:
a) sejnery poławiające tuńczyka:
Hiszpania: _BAR_ 22 statki, _BAR_
Francja: _BAR_ 20 statków; _BAR_
b) taklowce powierzchniowe:
Hiszpania: _BAR_ 28 statków, _BAR_
Portugalia: _BAR_ 5 statków. _BAR_
Jeśli wnioski o licencje z tych Państw Członkowskich nie obejmują wszystkich możliwości połowowych ustanowionych w Protokole, Komisja może rozpatrywać wnioski o licencje z jakiegokolwiek innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2491/98
z dnia 18 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1097/98 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
od czasu przyjęcia tego rozporządzenia wspólnotowa nomenklatura taryfowa i statystyczna (Nomenklatura Scalona) została zmieniona; należy zatem dokonać aktualizacji załączników do tego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik B do rozporządzenia (WE) nr 3448/93 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2493/98
z dnia 18 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2125/95 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2199/97 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2125/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2405/97 [4], przewiduje przyznanie kontyngentów tradycyjnym i nowym importerom oraz definiuje te dwie kategorie podmiotów gospodarczych; kilkunastoletnie doświadczenie we wprowadzaniu w życie tego systemu wykazuje, że utrzymywanie tych przepisów w przypadku Bułgarii, Polski i Rumunii jest bezcelowe z uwagi na fakt, że popyt na produkty pochodzące z tych państw utrzymuje się poniżej wielkości kontyngentów; w przypadku innych krajów pochodzenia, wielkości dla tradycyjnych importerów powinny zostać zwiększone;
aby ułatwić dokonywanie transakcji handlowych oraz ustabilizować rynek, okres ważności pozwoleń powinien zostać przedłużony, niektóre obecnie nieaktualne przepisy rozporządzenia (WE) nr 2125/95 powinny zostać uchylone a Załącznik do wyżej wymienionego rozporządzenia powinien zostać uaktualniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. przetworów owocowych i warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2125/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 1 ust. 3;
2) w art. 3 ust. 2 wyraz "sześć" zastępuje się wyrazem "dziewięć";
3) w art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Zgodnie z załącznikiem I, całkowitą ilość przyznaną Chinom i państwom innym niż Bułgaria, Polska i Rumunia, rozdziela się w następujący sposób:";
4) w art. 4 ust. 1 lit. a) liczbę "85" zastępuje się liczbą "95", a w art. 4 ust. 1 lit. b) liczbę "15" zastępuje się liczbą "5";
5) w art. 4 ust. 5 na początku zdania pierwszego dodaje się, co następuje:
"Dla państw innych niż Bułgaria, Polska i Rumunia,";
6) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenie składane przez importerów tradycyjnych określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) nie muszą odnosić się, w żadnym sześciomiesięcznym okresie, do ilości przekraczającej 75 % średnich rocznych ilości przywozowych pochodzących z państw innych niż Bułgaria, Polska i Rumunia i zrealizowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu trzech poprzednich lat kalendarzowych.
2.
Wnioski o pozwolenie składane przez nowych importerów, określonych w art. 4 ust. 1 lit. b) nie muszą odnosić się, w żadnym sześciomiesięcznym okresie, do ilości przekraczającej 8 % ilości przydzielonej na mocy wspomnianego art. 4 ust. 1 lit. b).";
7) Załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2513/98
z dnia 20 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 2094/98 [4], w celu obliczania refundacji wywozowych do produktów przetworzonych znane muszą być odpowiednie współczynniki przetworzenia; współczynniki te są w rzeczywistości liczbami określonymi w załączniku I do tego rozporządzenia; biorąc pod uwagę postęp techniczny w tym sektorze, liczby ustanowione dla słodu palonego i niepalonego muszą zostać dostosowane; rozporządzenie (WE) nr 2094/98 aktualizuje te współczynniki;
nowe współczynniki stosuje się od dnia 1 września 1998 r.; jednak w przypadku pozwoleń na wywóz dotyczących słodu stosowanych we wrześniu w celu obliczania miesięcznego wzrostu nadal stosują się współczynniki, które obowiązywały przed zmianą przewidzianą w tym rozporządzeniu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
"1300" i "1520" w ostatniej kolumnie załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1501/95 dla słodu niepalonego, objętego kodem CN 11071019 i 11071099 oraz dla słodu palonego, objętego kodem CN 11072000 zastępuje się "1270" i "1490", odpowiednio.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 2094/98 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2518/98
z dnia 23 listopada 1998 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2248/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 [4];
wydział nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydał w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego opinii w sprawie produktu nr 1 określonego w załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego odnośnie do produktów nr 2-7, określonych w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2519/98
z dnia 24 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1249/96 w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 923/96 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
przepisy w sprawie zbóż przywożonych do Wspólnoty określone są w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1249/96 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2092/97 [4];
ze względu na doświadczenie w stosowaniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1249/96 oraz w celu poprawy przejrzystości i stosowania niektórych przepisów istnieje potrzeba dostosowania tego tekstu, w szczególności niektórych aspektów natury technicznej odnoszących się do reprezentatywnej ceny CIF w przywozie używanej jako podstawa obliczania odpowiednich należności przywozowych w przepisach dotyczących przywozu pszenicy durum o zawartości ziarna szklistego między 60 a 73 %; zatem rozporządzenie (WE) nr 1249/96 należy zmienić; aby uniknąć problemów dla podmiotów gospodarczych, zmiany te mają zastosowanie jedynie do świadectw przywozowych wydanych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Dla pszenicy zwyczajnej wysokiej, średniej i niskiej jakości, dla pszenicy durum wysokiej i średniej jakości, kukurydzy oraz innych zbóż pastewnych części składowe określające reprezentatywne ceny CIF w przywozie wskazane w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 to:
a) reprezentatywne notowanie giełdowe z rynku Stanów Zjednoczonych Ameryki;
b) znane handlowe premie i obniżki dołączone do notowania z rynku Stanów Zjednoczonych w dniu notowania, w szczególności, w przypadku pszenicy durum, dołączone do jakości kaszki;
c) koszt frachtu morskiego między Stanami Zjednoczonymi (Zatoka Meksykańska lub Duluth) a portem w Rotterdamie dla jednostki o wyporności przynajmniej 25000 ton.
Komisja rejestruje każdego dnia roboczego:
- komponent a) z giełd z zastosowaniem jakości bazowych, określonych w załączniku II,
- komponenty b) i c) z informacji dostępnych publicznie.
Jednakże w przypadku pszenicy durum średniej jakości obniżkę w wysokości 10 ECU na tonę wstrzymuje się na mocy b).
2.
Reprezentatywne ceny CIF w przywozie dla jęczmienia, kukurydzy i, w przypadku pszenicy zwyczajnej i pszenicy durum, dla każdej normy jakościowej to suma komponentów a), b) oraz c) określonych przez Komisję zgodnie z ust. 1 akapit drugi.
Jednakże reprezentatywna cena CIF w przywozie w przypadku przywozu jęczmienia, kukurydzy oraz, w przypadku pszenicy zwyczajnej i pszenicy durum, każdej normy jakościowej, który odbywa się:
- drogą lądową lub transportem rzecznym,
- drogą morską na jednostkach przybywających do Wspólnoty z portów znajdujących się nad Morzem Śródziemnym, Morzem Czarnym lub Morzem Bałtyckim,
ulega zmniejszeniu o 10 ECU za tonę.
W tym przypadku stosuje się obniżki należności przywozowej przewidzianej w art. 2 ust. 4.
W przypadkach kiedy państwa trzecie przyznają subsydia wywozowe do pszenicy zwyczajnej średniej lub niskiej jakości do krajów europejskich lub krajów basenu Morza Śródziemnego tak, że mogą zostać zaniżone ceny światowe, Komisja może uwzględnić te subsydia przy ustanawianiu reprezentatywnej ceny CIF w przywozie do Wspólnoty.";
2. załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;
3. w art. 6 ust. 1 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Towary klasyfikuje się w normie jakości, dla której spełnione zostały wymogi jakościowe określone w załączniku I. Jednakże jeśli jakość przywożonej pszenicy durum oznaczonej kodem CN 100110 jest niższa od tej, którą wyszczególniono w załączniku I dla pszenicy durum średniej jakości, należność przywozowa jest należnością stosowaną dla pszenicy zwyczajnej niskiej jakości."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2520/98
z dnia 24 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 544/97 w odniesieniu do świadectw pochodzenia dla czosnku przywożonego z Malezji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1859/93 z dnia 12 lipca 1993 r. w sprawie stosowania systemu pozwoleń na przywóz czosnku przywożonego z państw trzecich [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1662/94 [4], stanowi, że dopuszczenie całego czosnku do wolnego obrotu we Wspólnocie uwarunkowane jest przedstawieniem pozwoleń na przywóz;
w celu ustanowienia kontroli i zapobiegania ryzyku zakłóceń handlu wynikających z nieprawidłowości w dokumentach rozporządzenie Komisji (WE) nr 544/97 [5] stanowi, że przywóz czosnku pochodzącego z niektórych państw trzecich uwarunkowany jest przedstawieniem świadectwa pochodzenia wydanego przez właściwe władze krajowe zgodnie z art. 56–62 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1677/98 [7] oraz wprowadza wymóg, aby przywóz czosnku pochodzącego z takich państw trzecich odbywał się bezpośrednio do Wspólnoty;
władze malezyjskie potwierdziły, że w Malezji nie produkuje się czosnku; jednakże wnioski o pozwolenie na przywóz obejmujące czosnek deklarowany jako pochodzący z Malezji zostały przedłożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1859/93; wzrasta liczba takich wniosków; rozporządzenie (WE) nr 544/97 powinno mieć natychmiastowe zastosowanie w odniesieniu do Malezji, aby zapobiec nadużyciom finansowym;
istnieje wyraźne ryzyko nadużyć finansowych wynikające z faktu, że w Malezji nie produkuje się czosnku; art. 4 rozporządzenia (WE) nr 544/97 nie powinien mieć zastosowania w takim przypadku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Malezja zostaje dodana do wykazu państw trzecich wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 544/97.
Artykuł 2
Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 544/97 nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów zadeklarowanych jako pochodzące z Malezji oraz w czasie wysyłki do Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2521/98
z dnia 24 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 577/97 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określające normy dla tłuszczów do smarowania [1], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 577/97 z dnia 1 kwietnia 1997 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania, a także stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1298/98 [4], ustanawia zasady dotyczące oznaczania zawartości tłuszczu w tłuszczach do smarowania z wyjątkiem produktów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2991/94 o minimalnej zawartości tłuszczu wynoszącej 80 %; metoda sprawdzania zgodności z tymi zasadami jest ustanowiona w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 577/97 i w załączniku II do tego rozporządzenia; termin stosowania przedmiotowej metody został przedłużony do dnia 1 stycznia 1999 r. w celu umożliwienia korzystającym z tej metody zdobycia doświadczenia w jej stosowaniu i w oparciu o wyniki przekazane Komisji, umożliwienia szczegółowego zbadania jej funkcjonalności;
zbadanie przedłożonych informacji wykazało, że dopuszczalne odchylenia ustanowione w odniesieniu do sprawdzania zadeklarowanych zawartości tłuszczu są zbyt wąskie; należy podwoić dopuszczalne odchylenia określone dla średnich wyników otrzymanych z pobieranych próbek i dla wyników poszczególnych próbek; w tych okolicznościach wymóg, że każda próbka musi pozostawać w zgodności z wartościami granicznymi ustanowionymi w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2991/94, nie może być dłużej utrzymywany; należy wprowadzić wymóg, że średnia stwierdzona zawartość musi pozostawać w zgodności z tymi wartościami granicznymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 577/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"b) średnia zawartość tłuszczu nie może się różnić o więcej niż jeden punkt procentowy od zadeklarowanej wartości procentowej.
Poszczególne próbki nie mogą się różnić o więcej niż dwa punkty procentowe od zadeklarowanej wartości procentowej;
c) we wszystkich przypadkach średnia zawartość tłuszczu musi pozostawać w zgodności z wartościami granicznymi ustanowionymi w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2991/94.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie naruszając ust. 1, zawartość tłuszczu zadeklarowana w odniesieniu do produktów określonych w częściach A(1), B(1) i C(1) Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2991/94 musi odpowiadać minimalnej zawartości tłuszczu określonej dla danego produktu.";
2) załącznik II otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2527/98
z dnia 25 listopada 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru świadectw o szczególnym charakterze" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 Państwa Członkowskie przekazały Komisji wnioski o wpisanie pewnych nazw do rejestru świadectw o szczególnym charakterze;
nazwy tak zarejestrowane są uprawnione do wykorzystywania opisu "tradycyjna gwarantowana specjalność", który jest dla nich zastrzeżony;
Komisji przesłano szereg zastrzeżeń dotyczących nazwy "Mozzarella", zgodnie z art. 8 wyżej wymienionego rozporządzenia, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] głównych punktów wniosku o rejestrację;
Komisja poprosiła zainteresowane Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia, o znalezienie między sobą porozumienia; porozumienia nie osiągnięto i z tego powodu do Komisji należy decyzja o rejestracji danej nazwy;
rozważanie różnych uwag wobec wyżej wymienionych zastrzeżeń nie wykazało, by specyfikacja przekazana przez składające wniosek Państwo Członkowskie nie zgadzała się z warunkami określonymi w art. 2, 4, 5 i 6 tego rozporządzenia; w rzeczywistości uznano, że ta specyfikacja ustala szczególny i tradycyjny charakter produktu;
w odniesieniu do inspekcji szczególnego charakteru produktu określonego w art. 6 tego rozporządzenia składające wniosek Państwo Członkowskie oświadczyło, że musi zostać przeprowadzona inspekcja fizyczna w celu sprawdzenia obecności i właściwego przygotowania naturalnej kultury bakteryjnej; inspekcja również obejmuje próbki produktu gotowego w celach sprawdzenia jego właściwości organoleptycznych, chemicznych i mikrobiologicznych z zastosowaniem urzędowych i uznanych metod; czynniki te należą do głównych punktów specyfikacji;
nazwa "Mozzarella" jest uprawniona do wpisania jej do "Rejestru świadectw o szczególnym charakterze" i chroniona na poziomie wspólnotowym na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 jako tradycyjna gwarantowana specjalność; nie zapobiega to dalszemu stosowaniu tej nazwy zgodnie ze specyfikacją inną niż ta, która jest chroniona, pod warunkiem że etykietowanie nie nosi symbolu ani opisu Wspólnoty;
Załącznik do niniejszego rozporządzenia uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2301/97 [3], zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 954/98 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Świadectw Szczególnego Charakteru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w załączniku I niniejszego rozporządzenia dodaje się nazwę do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 i wpisuje do "Rejestru świadectw o szczególnym charakterze" zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
Ma ona być chroniona zgodnie z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia.
Główne punkty specyfikacji są ukazane w załączniku II.
Zastępują one punkty opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nr C 246 z dnia 24 sierpnia 1996 r., strona 9. Artykuł 2
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2531/98
z dnia 23 listopada 1998 r.
dotyczące stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając protokół (nr 3) w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego ("Statut"), w szczególności jego art. 19.2,
uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "EBC")[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komisji[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 106 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem") i w art. 42 Statutu oraz zgodnie z warunkami określonymi w art. 43.1 Statutu i ust. 8 protokołu (nr 11) w sprawie niektórych przepisów dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, a także mając na uwadze, co następuje:
1) Artykuł 19.2 w związku z art. 43.1 Statutu, ust. 8 protokołu nr 11 i ust. 2 protokołu (nr 12) w sprawie niektórych przepisów dotyczących Danii, nie przyznają żadnych praw ani nie nakładają żadnych obowiązków na nieuczestniczące Państwo Członkowskie.
2) Artykuł 19.2 Statutu zobowiązuje Radę do określenia, między innymi, podstawy rezerw obowiązkowych oraz maksymalnych dopuszczalnych wskaźników między tymi rezerwami i ich podstawą.
3) Artykuł 19.2 Statutu zobowiązuje również Radę do określenia odpowiednich sankcji w przypadkach niezgodności z tymi wymogami; poszczególne sankcje są określone w niniejszym rozporządzeniu; niniejsze rozporządzenie odwołuje się do rozporządzenia Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji[4] w zakresie zasad i trybu nakładania sankcji i przewiduje uproszczony tryb nakładania sankcji w przypadku niektórych rodzajów naruszeń; w przypadku niezgodności przepisów rozporządzenia (WE) nr 2532/98 z tymi przepisami niniejszego rozporządzenia, które umożliwiają EBC nakładanie sankcji, obowiązują przepisy niniejszego rozporządzenia.
4) Artykuł 19.1 Statutu przewiduje, że Rada Prezesów EBC może wydawać rozporządzenia dotyczące obliczania i ustalania wymaganych rezerw obowiązkowych.
5) W celu zapewnienia efektywności systemu nakładania rezerw obowiązkowych jako instrumentu realizacji funkcji zarządzania rynkiem pieniężnym i kontroli pieniężnej, system ten musi być zbudowany w taki sposób, by EBC miał możliwość i elastyczność nakładania wymogów dotyczących rezerw w kontekście i w zależności od zmieniających się warunków gospodarczych i finansowych w uczestniczących Państwach Członkowskich; w związku z tym EBC musi mieć możliwość elastycznego reagowania na nowe technologie realizacji płatności, takie jak rozwój pieniądza elektronicznego; w celu ograniczenia możliwości obchodzenia przepisów, EBC może nakładać rezerwy obowiązkowe z tytułu zobowiązań wynikających z pozycji pozabilansowych, w szczególności z tytułu tych zobowiązań pozabilansowych, które indywidualnie lub w kombinacji z innymi pozycjami bilansowymi lub pozabilansowymi są porównywalne ze zobowiązaniami bilansowymi.
6) Wydając szczegółowe rozporządzenia dotyczące nakładania rezerw obowiązkowych, w tym ustalania aktualnych wskaźników rezerw, wszelkiego wynagrodzenia z rezerw, wszelkich zwolnień z rezerw obowiązkowych lub wszelkich modyfikacji tych wymogów stosowanych do szczególnej grupy lub grup instytucji, EBC zobowiązany jest działać zgodnie z celami Europejskiego Systemu Banków Centralnych ("ESBC"), określonymi w art. 105 ust. 1 Traktatu i przytoczonymi w art. 2 Statutu; oznacza to między innymi zasadę niepowodowania istotnych niepożądanych zmian w zakresie umiejscawiania i pośrednictwa; nakładanie rezerw obowiązkowych może stanowić element określania i wdrażania polityki pieniężnej Wspólnoty, co jest, zgodnie z art. 105 ust. 2 Traktatu tiret pierwsze, określone w art. 3.1 Statutu tiret pierwsze, jednym z podstawowych zadań ESBC.
7) Stosowanie sankcji, w przypadku niezgodności z obowiązkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu pozostaje bez uszczerbku dla możliwości wydawania przez ESBC odpowiednich przepisów egzekucyjnych dotyczących jego relacji z kontrahentami, w tym częściowego lub całkowitego wyłączenia danej instytucji z operacji z zakresu polityki pieniężnej, w przypadku poważnego naruszenia wymogów dotyczących rezerw obowiązkowych.
8) ESBC i EBC powierzono zadanie przygotowania instrumentów polityki pieniężnej, które umożliwią im prowadzenie pełnej działalności w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej (zwanym dalej "Trzecim Etapem"); podstawowym elementem tego przygotowania jest przyjęcie, przed trzecim etapem, rozporządzeń EBC zobowiązujących instytucje do utrzymywania rezerw obowiązkowych, począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r.; w ciągu 1998 r. należy poinformować uczestników rynku o szczegółowych przepisach, których przyjęcie EBC może uznać za konieczne w związku z wprowadzeniem systemu rezerw obowiązkowych; z tego względu konieczne jest wyposażenie EBC, począwszy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w uprawnienia regulacyjne.
9) Przepisy niniejszego rozporządzenia mogą być skutecznie stosowane w całości, jeśli uczestniczące Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do zapewnienia, że ich władze mają uprawnienia umożliwiające pomoc i pełną współpracę z EBC w zbieraniu i weryfikacji informacji, jak tego wymaga niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 5 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które przyjęło jedną walutę zgodnie z Traktatem;
2. "krajowy bank centralny" oznacza bank centralny uczestniczącego Państwa Członkowskiego;
3. "instytucja" oznacza każdy podmiot w uczestniczącym Państwie Członkowskim, który, zgodnie z warunkami określonymi w art. 19.1 Statutu, EBC może zobowiązać do utrzymywania rezerw obowiązkowych;
4. "wskaźnik rezerw" oznacza taki procent podstawy rezerw obowiązkowych, jaki EBC może ustalić zgodnie z art. 19.1 Statutu;
5. "sankcje" oznaczają grzywny, okresowe kary pieniężne, odsetki karne i depozyty nieoprocentowane.
Artykuł 2
Prawo do zwalniania instytucji
Zgodnie z ustalonymi przez siebie kryteriami, EBC może, działając w sposób niedyskryminujący, zwalniać instytucje z rezerw obowiązkowych.
Artykuł 3
Podstawa tworzenia rezerw obowiązkowych
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, podstawa tworzenia rezerw obowiązkowych, do których utrzymywania EBC może zobowiązać instytucje zgodnie z art. 19.1 Statutu, obejmuje:
i) zobowiązania instytucji z tytułu przyjętych funduszy, wraz ze
ii) zobowiązaniami z tytułu pozycji pozabilansowych, lecz z wyłączeniem
iii) pełnym lub częściowym zobowiązań wobec wszelkich innych instytucji według kategorii, które zostaną określone przez EBC, oraz
iv) zobowiązań wobec EBC lub krajowego banku centralnego.
2.
W przypadku zobowiązań w formie zbywalnych instrumentów dłużnych, EBC może ustalić, jako alternatywę do przepisu ust. 1 ppkt iii), że zobowiązania jednej instytucji wobec drugiej podlegają pełnemu lub częściowemu odliczeniu z podstawy tworzenia rezerw obowiązkowych instytucji, wobec której zaciągnięto zobowiązania.
3.
EBC może, działając w sposób niedyskryminujący, zezwolić na odliczenie określonych rodzajów aktywów ze zobowiązań stanowiących część podstawy rezerw obowiązkowych.
Artykuł 4
Wskaźniki rezerw
1.
Wskaźniki rezerw, które EBC może ustalić zgodnie z art. 19.1 Statutu, nie mogą przekraczać 10 % odpowiednich zobowiązań stanowiących część podstawy rezerw obowiązkowych, lecz mogą wynosić 0 %.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 1, EBC może, działając w sposób niedyskryminujący, ustalić różne wskaźniki rezerw dla poszczególnych kategorii zobowiązań stanowiących część podstawy rezerw obowiązkowych.
Artykuł 5
Uprawnienia regulacyjne
Do celów art. 2, 3 i 4, EBC przyjmie, jeśli to właściwe, rozporządzenia i decyzje.
Artykuł 6
Uprawnienia do zbierania i weryfikowania informacji
1.
EBC jest uprawniony do zbierania od instytucji informacji niezbędnych do stosowania rezerw obowiązkowych.
Informacje takie mają charakter poufny.
2.
EBC jest uprawniony do weryfikowania dokładności i jakości informacji, które są dostarczane przez instytucje w celu wykazania zgodności z wymogami dotyczącymi rezerw obowiązkowych.
EBC powiadamia instytucję o swojej decyzji dotyczącej weryfikacji danych lub wprowadzenia ich obowiązkowego zbierania.
3.
Uprawnienia do weryfikacji danych obejmują uprawnienia do:
a) wymagania przedłożenia dokumentów;
b) kontroli ksiąg i zapisów przedsiębiorstwa;
c) otrzymania kopii lub wyciągów z takich ksiąg lub zapisów; i
d) uzyskania wyjaśnień w formie pisemnej lub ustnej.
Jeśli instytucja przeszkadza w zbieraniu i/lub weryfikowaniu informacji, w celu realizacji wyżej wymienionych uprawnień uczestniczące Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajdują się stosowne lokale instytucji, zobowiązane jest udzielić niezbędnej pomocy, łącznie z zapewnieniem dostępu do tych lokali.
4.
EBC może upoważnić krajowe banki centralne do wykonywania uprawnień, określonych w ust. 1-3.
Zgodnie z art. 34.1 tiret pierwsze Statutu, EBC będzie upoważniony do określenia w rozporządzeniu warunków, zgodnie z którymi będzie można realizować uprawnienie do weryfikacji.
Artykuł 7
Sankcje w przypadku niezgodności
1.
Jeśli instytucja nie utrzymuje w całości lub w części rezerw obowiązkowych nałożonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz rozporządzeniami i decyzjami EBC wiążącymi się z niniejszym rozporządzeniem, EBC może nałożyć jedną z następujących sankcji:
a) płatność do wysokości 5 punktów procentowych powyżej krańcowej stopy pożyczkowej ESBC lub dwukrotności krańcowej stopy pożyczkowej ESBC, przy czym w obu przypadkach stosowana do kwoty rezerw obowiązkowych, których dana instytucja nie utworzyła;
b) zobowiązanie danej instytucji do złożenia nieoprocentowanego depozytu w EBC lub krajowych bankach centralnych do wysokości trzykrotności kwoty rezerw obowiązkowych, których dana instytucja nie utworzyła.
Termin zapadalność depozytu nie może przekraczać okresu, w którym instytucja nie utrzymywała rezerw obowiązkowych.
2. W każdym przypadku nałożenia sankcji zgodnie z ust. 1, stosuje się zasady i procedury określone w rozporządzeniu (WE) nr 2532/98. Jednakże nie obowiązują art. 2 ust. 1 i 3 i art. 3 ust. 1, 2, 3 i 4 wyżej wymienionego rozporządzenia, a terminy określone w art. 3 ust. 6, 7 i 8 wyżej wymienionego rozporządzenia ulegają skróceniu do piętnastu dni.
3.
Jeśli dana instytucja nie przestrzega obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia lub rozporządzeń i decyzji EBC wiążących się z niniejszym rozporządzeniem, innych niż obowiązki, określone w ust. 1, stosowane w takich przypadkach sankcje oraz ograniczenia i warunki ich nakładania określa rozporządzenie (WE) nr 2532/98.
Artykuł 8
Postanowienia końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2532/98
z dnia 23 listopada 1998 r.
dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Traktatem"), w szczególności jego art. 108a ust. 3, oraz art. 34.3 protokołu (nr 3) w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"),
uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "EBC")[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komisji[3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 106 ust. 6 Traktatu i w art. 42 Statutu oraz zgodnie z warunkami określonymi w art. 109k ust. 5 Traktatu i ust. 7 protokołu (nr 11) w sprawie niektórych przepisów dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
a także mając na uwadze, co następuje:
1) Niniejsze rozporządzenie, zgodnie z art. 34.3 Statutu, łącznie z art. 43.1 Statutu, ust. 8 protokołu nr 11 i ust. 2 protokołu (nr 12) w sprawie niektórych przepisów dotyczących Danii, nie przyznaje żadnych praw ani nie nakłada żadnych obowiązków na nieuczestniczące Państwo Członkowskie.
2) Artykuł 34.3 statutu zobowiązuje Radę do określenia granic i warunków, zgodnie z którymi EBC jest upoważniony do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych na przedsiębiorstwa nieprzestrzegające obowiązków nałożonych na nie przez rozporządzenia i decyzje EBC.
3) Naruszenia obowiązków wynikających z rozporządzeń i decyzji EBC mogą powstawać w różnych dziedzinach kompetencji EBC.
4) W celu zapewnienia jednolitego podejścia do nakładania sankcji w różnych dziedzinach kompetencji EBC, należy umieścić wszystkie przepisy ogólne i proceduralne dotyczące nakładania takich sankcji w jednym rozporządzeniu Rady; inne rozporządzenia Rady przewidują nakładanie szczególnych sankcji w szczególnych dziedzinach i odwołują się do niniejszego rozporządzenia w zakresie zasad i procedur dotyczących nakładania takich sankcji.
5) W celu zapewnienia efektywnego systemu służącego administrowaniu sankcjami, niniejsze rozporządzenie musi zapewniać EBC pewną swobodę działania, zarówno w odniesieniu do odpowiednich procedur, jak i ich wdrażania, w ramach granic i warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
6) Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych (zwanemu dalej "ESBC") oraz EBC powierzono zadanie przygotowania się do prowadzenia pełnej działalności w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej (zwanym dalej "trzecim etapem"); przygotowanie na czas jest zasadnicze dla umożliwienia ESBC realizacji powierzonych mu zadań w trzecim etapie; niezbędnym elementem przygotowania jest przyjęcie, przed trzecim etapem, systemu nakładania sankcji na przedsiębiorstwa nieprzestrzegające obowiązków nałożonych na nie przez rozporządzenia i decyzje EBC; należy jak najwcześniej poinformować uczestników rynku o szczegółowych przepisach, których przyjęcie EBC może uznać za konieczne w celu nakładania sankcji; z tego względu konieczne jest wyposażenie EBC, od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w uprawnienia regulacyjne.
7) Przepisy niniejszego rozporządzenia mogą być skutecznie stosowane jedynie wtedy, gdy uczestniczące Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do zapewnienia, że ich władze mają uprawnienia umożliwiające pomoc i pełną współpracę z EBC w wykonaniu postępowania w sprawie naruszenia określonego w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z art. 5 Traktatu.
8) W zakresie uznanym za możliwy i właściwy, EBC ma prawo odwołania się do krajowych banków centralnych w zakresie realizacji zadań ESBC.
9) Decyzje o nałożeniu zobowiązań pieniężnych, wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia, podlegają wykonaniu zgodnie z art. 192 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które przyjęło jedną walutę zgodnie z Traktatem;
2. "krajowy bank centralny" oznacza bank centralny uczestniczącego Państwa Członkowskiego;
3. "przedsiębiorstwa" oznaczają te osoby fizyczne lub prawne, prywatne lub publiczne, z wyjątkiem osób publicznych realizujących swe uprawnienia publiczne, w uczestniczącym Państwie Członkowskim, które podlegają obowiązkom wynikającym z rozporządzeń i decyzji EBC oraz określenie to obejmuje oddziały lub inne stałe placówki znajdujące się w uczestniczącym Państwie Członkowskim, których centrala lub statutowa siedziba znajduje się poza granicami uczestniczącego Państwa Członkowskiego;
4. "naruszenie" oznacza wszelkie niewypełnienie przez przedsiębiorstwo obowiązków wynikających z rozporządzeń lub decyzji EBC;
5. "grzywna" oznacza pojedynczą kwotę pieniędzy, którą przedsiębiorstwo jest zobowiązane zapłacić jako sankcję;
6. "okresowe kary pieniężne" oznaczają kwoty pieniędzy, które przedsiębiorstwo jest zobowiązane zapłacić jako sankcję w przypadku ciągłego naruszenia i które są wyliczane za każdy dzień ciągłego naruszenia od momentu zawiadomienia przedsiębiorstwa o decyzji, zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi, wymagającej zaprzestania tego naruszenia;
7. "sankcje" oznaczają grzywny i okresowe kary pieniężne nakładane w konsekwencji naruszenia.
Artykuł 2
Sankcje
1.
Limity, w ramach których EBC może nakładać na przedsiębiorstwa grzywny i okresowe kary pieniężne, o ile inaczej nie przewidują szczególne rozporządzenia Rady, są następujące:
a) grzywny: górny limit w wysokości 500 000 EUR; oraz
b) okresowe kary pieniężne: górny limit w wysokości 10 000 EUR za każdy dzień naruszenia.
Okresowe kary pieniężne można nakładać w terminie nieprzekraczającym sześciu miesięcy, liczonym od momentu powiadomienia przedsiębiorstwa o decyzji zgodnie z art. 3 ust. 1.
2.
Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej nałożenia sankcji oraz przy podejmowaniu decyzji dotyczącej właściwej sankcji, EBC kieruje się zasadą proporcjonalności.
3.
EBC uwzględnia tam, gdzie to istotne, okoliczności szczególnego przypadku, jak np.:
a) z jednej strony, dobrą wiarę i stopień otwartości przedsiębiorstwa przy interpretacji i wypełnianiu obowiązku wynikającego z rozporządzenia lub decyzji EBC, a także stopień staranności i współpracy wykazywany przez przedsiębiorstwo lub, z drugiej strony, wszelkie dowody rozmyślnego oszustwa ze strony kierownictwa przedsiębiorstwa;
b) powagę skutków naruszenia;
c) powtarzanie się, częstotliwość lub czas trwania naruszenia przez to przedsiębiorstwo;
d) zyski osiągnięte przez przedsiębiorstwo w wyniku naruszenia;
e) rozmiar przedsiębiorstwa; i
f) wcześniejsze sankcje oparte na tych samych faktach i nałożone na to samo przedsiębiorstwo przez inne władze.
4.
W każdym przypadku, gdy naruszenie polega na niewypełnieniu obowiązku, zastosowanie sankcji nie zwalnia przedsiębiorstwa z jego wypełnienia, chyba że decyzja przyjęta zgodnie z art. 3 ust. 4 wyraźnie stanowi inaczej.
Artykuł 3
Reguły postępowania
1.
Decyzję w sprawie wszczęcia lub zaniechania wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia podejmuje Zarząd EBC, działając z własnej inicjatywy lub na podstawie wniosku w tej sprawie skierowanego do niego przez krajowy bank centralny Państwa Członkowskiego, w ramach jurysdykcji którego doszło do zarzucanego naruszenia.
Taka sama decyzja może być także podjęta, z inicjatywy własnej lub na podstawie wniosku skierowanego do niego przez EBC, przez krajowy bank centralny Państwa Członkowskiego, w ramach jurysdykcji którego doszło do zarzucanego naruszenia.
Pisemne powiadomienie o decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przekazywane jest zainteresowanemu przedsiębiorstwu, właściwemu organowi nadzorczemu, krajowemu bankowi centralnemu Państwa Członkowskiego, w ramach jurysdykcji którego doszło do zarzucanego naruszenia lub EBC.
W powiadomieniu znajdują się szczegóły zarzutów wysuwanych pod adresem przedsiębiorstwa oraz dowody, na których są oparte zarzuty.
W razie konieczności, decyzja wprowadzi nakaz zaprzestania zarzucanych naruszeń oraz zawiadomi dane przedsiębiorstwo o możliwości nałożenia okresowych kar pieniężnych.
2.
Decyzja określona w ust. 1, może zobowiązywać przedsiębiorstwo do poddania się postępowaniu w sprawie naruszenia.
Prowadząc postępowanie w sprawie naruszenia, EBC lub krajowy bank centralny, zależnie od okoliczności, ma prawo:
a) wymagać przedłożenia dokumentów;
b) przeprowadzić kontrolę ksiąg i zapisów przedsiębiorstwa;
c) otrzymać kopie lub wyciągi z takich ksiąg lub zapisów; i
d) uzyskać wyjaśnienia w formie pisemnej lub ustnej.
Jeśli przedsiębiorstwo przeszkadza w prowadzeniu postępowania w sprawie naruszenia w celu realizacji wyżej wymienionych uprawnień, uczestniczące Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajdują się stosowne lokale przedsiębiorstwa, zobowiązane jest do udzielenia koniecznej pomocy, łącznie z zapewnieniem dostępu EBC lub krajowego banku centralnego do tych obiektów.
3.
Dane przedsiębiorstwo może być wysłuchane, zależnie od okoliczności, przez EBC lub krajowy banki centralny.
Przedsiębiorstwo ma nie mniej niż trzydzieści dni na przedstawienie obrony.
4.
Zarząd EBC jak najszybciej po otrzymaniu wniosków z krajowego banku centralnego, który wszczyna postępowanie w sprawie naruszenia, lub po skonsultowaniu się z krajowym bankiem centralnym Państwa Członkowskiego, w ramach jurysdykcji którego doszło do zarzucanego naruszenia, podejmuje uzasadnioną decyzję w sprawie tego, czy doszło do naruszenia przez przedsiębiorstwo oraz nałożenia ewentualnej sankcji.
5.
Dane przedsiębiorstwo zostanie poinformowane na piśmie o decyzji oraz o przysługującym mu prawie do ponownego zbadania.
Powiadomienie o decyzji zostanie także przekazane właściwym organom nadzorczym oraz krajowemu bankowi centralnemu Państwa Członkowskiego, w ramach jurysdykcji którego doszło do naruszenia.
6.
Dane przedsiębiorstwo ma prawo żądać ponownego zbadania decyzji Zarządu przez Radę Prezesów EBC.
Wniosek w tej sprawie, zawierający wszelkie wspierające go informacje i zarzuty, można złożyć w ciągu trzydziestu dni od otrzymania powiadomienia o decyzji.
Wniosek taki składa się na piśmie do Rady Prezesów EBC.
7.
Decyzja Rady Prezesów EBC w sprawie wniosku, złożonego na mocy ust. 6, będzie zawierać uzasadnienie tej decyzji, a pisemne powiadomienie o decyzji zostanie przekazane danemu przedsiębiorstwu, właściwemu organowi nadzorczemu tego przedsiębiorstwa oraz krajowemu bankowi centralnemu Państwa Członkowskiego, w ramach jurysdykcji którego doszło do naruszenia przepisów.
W powiadomieniu znajdzie się informacja o przysługującemu przedsiębiorstwu prawie odwołania się.
Jeżeli Rada Prezesów EBC nie podejmie żadnej decyzji w ciągu dwóch miesięcy od złożenia wniosku, dane przedsiębiorstwo może, zgodnie z Traktatem, odwołać się od decyzji Zarządu.
8.
Sankcji nie wykonuje się w stosunku do przedsiębiorstwa do czasu uprawomocnienia się decyzji, ca nsatępuje na wskutek:
a) upływu okresu trzydziestu dni określonego w ust. 6, o ile przedsiębiorstwo nie złoży wniosku o ponowne zbadanie do Rady Prezesów EBC; albo
b) poinformowania przedsiębiorstwa przez Radę Prezesów o podjętej decyzji lub upływu okresu określonego w ust. 7, jeśli Rada Prezesów nie podejmie decyzji.
9.
Wpływy z tytułu sankcji nakładanych przez EBC należą do EBC.
10.
Jeżeli naruszenie dotyczy wyłącznie zadania powierzonego ESBC zgodnie z Traktatem i statutem, postępowanie w sprawie naruszenia, bez względu na jakikolwiek przepis ustawowy lub wykonawczy, który może przewidywać odrębną procedurę, można wszcząć jedynie na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Jeżeli naruszenia dotyczy także jednego lub większej liczby dziedzin pozostających poza kompetencjami ESBC, prawo do wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia na podstawie niniejszego rozporządzenia jest niezależne od wszelkich praw kompetentnych władz krajowych do wszczęcia odrębnych postępowań w odniesieniu do tego co należy do dziedzin pozostających poza kompetencją ESBC.
Przepis ten nie narusza możliwości stosowania prawa karnego i uprawnień nadzoru ostrożnościowego w uczestniczących Państwach Członkowskich.
11.
W przypadku podjęcia decyzji stwierdzającej, że przedsiębiorstwo dopuściło się naruszenia, koszty postępowania w sprawie naruszenia ponosi przedsiębiorstwo.
Artykuł 4
Terminy
1.
Prawo do podjęcia decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia, określone w niniejszym rozporządzeniu, wygasa po upływie roku od powzięcia po raz pierwszy wiadomości przez EBC lub krajowy bank centralny Państwa Członkowskiego, w ramach jurysdykcji którego doszło do zarzucanego naruszenia, o zaistnieniu tego naruszenia oraz, w każdym razie, po upływie pięciu lat od naruszenia lub, w przypadku naruszenia o charakterze ciągłym, pięciu lat po ustaniu naruszenia.
2.
Prawo do podjęcia decyzji dotyczącej nałożenia sankcji w związku z naruszeniem, określone w niniejszym rozporządzeniu, wygasa po upływie roku od podjęcia decyzji o wszczęciu postępowania, określonego w art. 3 ust. 1.
3.
Prawo do wszczęcia postępowania egzekucyjnego wygasa po upływie sześciu miesięcy od uprawomocnienia się decyzji, zgodnie z art. 3 ust. 8.
Artykuł 5
Środki odwoławcze
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich posiada nieograniczoną jurysdykcję w rozumieniu art. 172 Traktatu w zakresie kontroli prawomocnych decyzji dotyczących nakładania sankcji.
Artykuł 6
Przepisy ogólne i uprawnienia regulacyjne
1.
W przypadku niezgodności przepisów niniejszego rozporządzenia z przepisami innych rozporządzeń Rady umożliwiającymi EBC nakładanie sankcji,tym drugim przyznaje się pierwszeństwo.
2.
Z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu, EBC może przyjąć rozporządzenia mające w bardziej precyzyjny sposób określić warunki, według których są nakładane sankcje zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a także wytyczne do koordynacji i harmonizacji procedur dotyczących prowadzenia postępowania w sprawie naruszenia.
Artykuł 7
Postanowienia końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2533/98
z dnia 23 listopada 1998 r.
dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając protokół (nr 3) w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 5.4,
uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego ("EBC")[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komisji[3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 106 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz z art. 42 Statutu,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 5.1 Statutu zobowiązuje EBC do zbierania, z pomocą krajowych banków centralnych, od właściwych władz krajowych lub bezpośrednio od podmiotów gospodarczych, informacji statystycznych, które są konieczne do realizacji zadań Europejskiego Systemu Banków Centralnych (zwanego dalej "ESBC"); w celu ułatwienia realizacji tych zadań określonych w art. 105 Traktatu, w szczególności prowadzenia polityki pieniężnej, informacje statystyczne stosuje się przede wszystkim do sporządzania zbiorczych informacji statystycznych, dla których tożsamość poszczególnych podmiotów gospodarczych nie jest istotna, lecz które można także wykorzystywać na poziomie poszczególnych podmiotów gospodarczych; art. 5.2 Statutu zobowiązuje krajowe banki centralne do realizacji, w możliwym zakresie, zadań określonych w art. 5.1 Statutu; art. 5.4 Statutu zobowiązuje Radę do określenia osób fizycznych i prawnych podlegających wymogom sprawozdawczym, systemu poufności informacji oraz wydania odpowiednich przepisów wykonawczych; do celów określonych w art. 5.1 Statutu, krajowe banki centralne mogą współpracować z innymi właściwymi władzami, w tym krajowymi instytutami statystycznymi oraz instytucjami regulacji rynku.
(2) W celu zapewnienia efektywności informacji statystycznych jako instrumentu służącego do realizacji zadań ESBC, definicje oraz procedury ich zbierania muszą być skonstruowane w sposób, który zapewni EBC możliwość i elastyczność bieżącego korzystania z wysokiej jakości informacji statystycznych odzwierciedlających zmieniające się warunki gospodarcze i finansowe oraz muszą uwzględniać obciążenia nakładane na podmioty składające sprawozdanie; czyniąc to, należy mieć na uwadze nie tylko realizację zadań ESCB oraz jego niezależność, lecz również utrzymanie obciążeń nakładanych na podmioty składające sprawozdanie na najniższym poziomie.
(3) Z tego względu należy zdefiniować bazową populację objętą sprawozdaniem w sensie kategorii jednostek gospodarczych oraz wykorzystywanych zastosowań statystycznych, do której ograniczają się uprawnienia statystyczne EBC i na podstawie której EBC ustala, korzystając ze swych uprawnień regulacyjnych, rzeczywistą populację objętą sprawozdaniem.
(4) Dla opracowania skonsolidowanego bilansu sektora pieniężnych instytucji finansowych uczestniczących Państw Członkowskich, którego zasadniczym celem jest dostarczenie EBC wszechstronnego obrazu statystycznego rozwoju sytuacji pieniężnej w uczestniczących Państwach Członkowskich, postrzeganych jako jeden obszar gospodarczy, niezbędna jest jednolita populacja objęta sprawozdaniem; do celów statystycznych EBC opracował i prowadzi listę pieniężnych instytucji finansowych opartą na wspólnej definicji tych instytucji.
(5) Zgodnie z wyżej wymienioną wspólną definicją do celów statystycznych, pieniężne instytucje finansowe obejmują instytucje kredytowe, zgodnie z ich definicją w prawie wspólnotowym, oraz wszystkie pozostałe instytucje finansowe o statusie rezydenta, których działalność polega na gromadzeniu depozytów i/lub bliskich substytutów depozytów od podmiotów innych niż pieniężne instytucje finansowe oraz na udzielaniu, na własny rachunek (co najmniej w sensie ekonomicznym) pożyczki i/lub inwestowaniu w papiery wartościowe.
(6) Instytucje świadczące żyro pocztowe, które nie wypełniają wspólnej definicji pieniężnych instytucji finansowych do celów statystycznych, mogą mimo to podlegać wymogom sprawozdawczości statystycznej EBC w dziedzinie statystyki pieniężnej i bankowej oraz statystyki systemów płatniczych, ponieważ w istotnym zakresie mogą otrzymywać depozyty i/lub bliskie substytuty depozytów i podejmować działalność w dziedzinie systemów płatniczych.
(7) W europejskim systemie rachunków krajowych i regionalnych 1995[4] (zwanym dalej "ESA 95") termin pieniężne instytucje finansowe obejmuje podgrupy "bank centralny" oraz "inne pieniężne instytucje finansowe" i może być rozszerzony jedynie przez włączenie kategorii instytucji pochodzących z podgrupy "inni pośrednicy finansowi, z wyjątkiem spółek ubezpieczeniowych i funduszy emerytalnych".
(8) Statystki w sprawie bilansu płatniczego, międzynarodowego stanowiska inwestycyjnego, papierów wartościowych, pieniądza elektronicznego i systemów płatniczych są niezbędne do tego, żeby umożliwić ESBC realizację jego zadań w niezależny sposób.
(9) Użycie pojęć "osoby prawne i fizyczne" w art. 5.4 Statutu należy interpretować w sposób zgodny z praktykami Państw Członkowskich w dziedzinie statystyki pieniężnej i bankowej oraz statystyki bilansu płatniczego i dlatego obejmuje ono także podmioty, które zgodnie ze stosownymi przepisami krajowymi nie są ani osobami prawnymi, ani fizycznymi, lecz mimo to podlegają odpowiednim podgrupom ESA 95; z tego względu wymogi sprawozdawcze można nakładać na takie podmioty jak spółki cywilne, oddziały, przedsięwzięcia służące wspólnym inwestycjom w zbywalne papiery wartościowe (PWIZPW) oraz fundusze, które zgodnie ze stosownymi przepisami nie posiadają statusu osoby prawnej; w przypadkach tych obowiązek sprawozdawczy nakłada się na osoby, które zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi reprezentują prawnie dane podmiotów.
(10) Sporządzane do celów statystycznych bilanse instytucji wymienionych w art. 19.1 Statutu można wykorzystywać również do obliczania rezerw minimalnych, do utrzymywania których instytucje te mogą być zobowiązane.
(11) W celu uzyskania spójnych, wysokiej jakości informacji statystycznych, zadaniem Rady Prezesów EBC jest dokonanie podziału zadań między EBC i krajowymi bankami centralnymi dotyczących zbierania i weryfikacji informacji statystycznych oraz ich egzekwowania z uwzględnieniem zasady przewidzianej w art. 5.2 Statutu, a także zadań, które przejmą władze krajowe w granicach swych kompetencji w celach uzyskania spójnych, wysokiej jakości informacji statystycznych.
(12) Ze względu na istniejące ograniczenia dotyczące systemów zbierania informacji, dla efektywności pod względem kosztów w pierwszych latach funkcjonowania strefy jednej waluty może być niezbędne, aby wymogi EBC w zakresie sprawozdawczości statystycznej były spełniane przy zastosowaniu procedur przejściowych; może to w szczególności oznaczać, że w przypadku rachunku finansowego obejmującego bilans płatniczy, dane w sprawie stanowisk lub transakcji transgranicznych uczestniczących Państw Członkowskich, postrzeganych jako jeden obszar gospodarczy, w pierwszych latach funkcjonowania strefy jednej waluty można zestawiać przy wykorzystaniu wszystkich stanowisk lub transakcji między rezydentami uczestniczącego Państwa Członkowskiego i rezydentami innych krajów.
(13) Ograniczenia i warunki, z zachowaniem których EBC jest upoważniony do nakładania sankcji na przedsiębiorstwa niewypełniające obowiązków przewidzianych w rozporządzeniach i decyzjach EBC, zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącym uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji[5] zgodnie z art. 34.3 Statutu; w przypadku niezgodności przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia z niniejszym rozporządzeniem, umożliwiającego EBC nakładanie sankcji, obowiązują przepisy niniejszego rozporządzenia; sankcje obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu nie naruszają możliwości ustanawiania przez ESBC właściwych przepisów wykonawczych dotyczących jego relacji z partnerami, w tym możliwości częściowego lub pełnego wyłączenia podmiotu składającego sprawozdanie z operacji z zakresu polityki pieniężnej w przypadku poważnego naruszenia wymogów dotyczących składania sprawozdawczości statystycznej.
(14) Rozporządzenia wydawane przez EBC na mocy art. 34.1 Statutu nie przyznają żadnych uprawnień ani nie nakładają żadnych obowiązków na nieuczestniczące Państwa Członkowskie.
(15) Dania, powołując się na ust. 1 protokołu (nr 12) w sprawie niektórych przepisów dotyczących Danii, podała do wiadomości, w kontekście decyzji edynburskiej z dnia 12 grudnia 1992 r., że nie będzie uczestniczyła w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej; z tego względu, zgodnie z ust. 2 wyżej wymienionego protokołu, do Danii będą się stosowały wszystkie artykuły i przepisy Traktatu oraz Statutu dotyczące derogacji.
(16) Na mocy ust. 8 protokołu (nr 11) w sprawie niektórych przepisów dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, art. 34 Statutu nie stosuje się do Zjednoczonego Królestwa, chyba że będzie uczestniczyło w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej.
(17) Chociaż uznaje się, że informacje statystyczne potrzebne do spełnienia wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej nie są takie same w przypadku uczestniczących i nieuczestniczących Państw Członkowskich, art. 5 statutu stosuje się zarówno do uczestniczących jak i nieuczestniczących Państw Członkowskich; fakt ten, wraz z art. 5 Traktatu, nakłada obowiązek zaprojektowania i wdrożenia na poziomie krajowym wszelkich środków, jakie Państwa Członkowskie uznają za właściwe, w celu zbierania informacji statystycznych potrzebnych do spełnienia wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej oraz przygotowania się na czas w dziedzinie statystyki, żeby stały się uczestniczącymi Państwami Członkowskimi.
(18) W celu zdobycia i utrzymania zaufania podmiotów składających sprawozdanie, poufne informacje statystyczne, które EBC i krajowe banki centralne uzyskują dla realizacji zadań ESBC, muszą być chronione; po przyjęciu niniejszego rozporządzenia ustanie powód powoływania się na przepisy o poufności informacji jako uniemożliwiających wymianę poufnych informacji statystycznych dotyczących zadań realizowanych przez ESBC, z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[6].
(19) Artykuł 38.1 Statutu określa, że członkowie organów kierowniczych i pracownicy EBC oraz krajowych banków centralnych będą zobowiązani, nawet po ustaniu ich obowiązków zawodowych, do nieujawniania informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej, a art. 38.2 Statutu określa, że osoby mające dostęp do danych objętych legislacją wspólnotową nakładającą obowiązek zachowania tajemnicy będą podlegały temu prawodawstwu.
(20) Z zastrzeżeniem połączonych przepisów art. 12 i 18 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, wszelkie naruszenie zasad obowiązujących pracowników EBC, popełnione świadomie lub w wyniku zaniedbania, naraża ich na sankcje dyscyplinarne oraz, jeśli właściwe, na kary sądowe za złamanie tajemnicy zawodowej.
(21) Możliwe zastosowanie informacji statystycznych do realizacji zadań wykonywanych przez ESBC zgodnie z art. 105 Traktatu, przy jednoczesnej redukcji ogólnych obciążeń sprawozdawczych, oznacza, że system poufności informacji określony w niniejszym rozporządzeniu musi w pewnym stopniu różnić się od ogólnych zasad Wspólnoty i międzynarodowych dotyczących poufności informacji statystycznych, w szczególności przepisów dotyczących poufności informacji statystycznych zawartych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty[7]; z zastrzeżeniem niniejszego punktu, EBC uwzględni zasady leżące u podstaw statystyk Wspólnoty określone w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 322/97.
(22) System poufności informacji określony w niniejszym rozporządzeniu stosuje się wyłącznie do poufnych informacji statystycznych przekazywanych do EBC w celu realizacji zadań ESBC i nie wpływa na szczególne krajowe lub wspólnotowe przepisy dotyczące przekazywania do EBC innych rodzajów informacji; zasady dotyczące poufności informacji statystycznych, stosowane przez krajowe instytucje statystyczne i Komisję wobec informacji statystycznych zbieranych przez te instytucje we własnym imieniu, muszą być przestrzegane.
(23) Do celów art. 5.1 Statutu, EBC jest zobowiązany do współpracy w dziedzinie statystyki z instytucjami lub organami wspólnotowymi oraz z kompetentnymi władzami Państw Członkowskich lub państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi; EBC i Komisja ustanowią odpowiednie formy współpracy w dziedzinie statystyki w celu realizacji swych zadań w najbardziej skuteczny sposób, podejmując jednocześnie próbę zminimalizowania obciążenia podmiotów składających sprawozdanie.
(24) ESBC i EBC powierzono zadanie przygotowania wymogów w zakresie sprawozdawczości statystycznej dla strefy euro, w celu umożliwienia im prowadzenia pełnej działalności w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej (zwanym dalej "trzecim etapem"); przygotowanie na czas w dziedzinie statystyki ma podstawowe znaczenie dla umożliwienia ESBC realizacji powierzonych mu zadań w trzecim etapie; podstawowym elementem tego przygotowania jest przyjęcie, przed trzecim etapem, rozporządzeń statystycznych EBC; w ciągu 1998 r. należy poinformować uczestników rynku o szczegółowych przepisach, których przyjęcie EBC może uznać za konieczne w związku z wprowadzeniem wymogów EBC w zakresie sprawozdawczości statystycznej; z tego względu konieczne jest wyposażenie EBC, począwszy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w uprawnienia regulacyjne.
(25) Przepisy niniejszego rozporządzenia można skutecznie stosować tylko wtedy, gdy uczestniczące Państwa Członkowskie w całości przyjmą niezbędne środki w celu zapewnienia tego, że ich władze mają uprawnienia umożliwiające pomoc i pełną współpracę z EBC w weryfikacji i obowiązkowym zbieraniu informacji statystycznych, zgodnie z art. 5 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "wymogi EBC dotyczące sprawozdawczości statystycznej" oznacza informacje statystyczne, które podmioty składające sprawozdanie zobowiązane są dostarczyć i które są konieczne do realizacji zadań ESBC;
2. "podmioty składające sprawozdanie" oznacza osoby prawne i fizyczne oraz podmioty określone w art. 2 ust. 3, podlegające wymogom EBC dotyczącym sprawozdawczości statystycznej;
3. "uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które przyjęło jedną walutę zgodnie z Traktatem;
4. "rezydent" i "będący rezydentem" oznacza posiadanie centrum interesów gospodarczych w gospodarczym terytorium kraju, zgodnie z załącznikiem A; w tym kontekście "stanowiska transgraniczne" i "transakcje transgraniczne" oznaczają odpowiednio stanowiska i transakcje, których przedmiotem są aktywa i/lub pasywa rezydentów uczestniczących Państw Członkowskich postrzeganych jako jeden obszar gospodarczy, z rezydentami nieuczestniczących Państw Członkowskich i/lub rezydentami państw trzecich;
5. "międzynarodowe stanowisko inwestycyjne" oznacza bilans zapasów finansowych aktywów i pasywów transgranicznych;
6. "pieniądz elektroniczny" oznacza elektroniczny zasób wartości pieniężnych w urządzeniu technicznym, w tym z góry opłaconych kartach, który może być szeroko wykorzystywany do dokonywania płatności na rzecz podmiotów innych niż emitent bez konieczności angażowania w transakcję rachunków bankowych, lecz funkcjonujący jednocześnie jako z góry opłacony instrument na okaziciela.
Artykuł 2
Bazowa populacja objęta sprawozdaniem
1.
Do celów realizacji wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej, EBC, wspomagany przez krajowe banki centralne zgodnie z art. 5.2 Statutu, ma prawo do zbierania informacji statystycznych w granicach bazowej populacji objętej sprawozdaniem oraz tego, co jest konieczne do realizacji zadań ESBC.
2.
Bazowa populacja objęta sprawozdaniem obejmuje następujące podmioty składające sprawozdanie:
a) osoby prawne i fizyczne zaliczone do podgrup "bank centralny", "inne pieniężne instytucje finansowe" oraz "inni pośrednicy finansowi, z wyjątkiem spółek ubezpieczeniowych i funduszy emerytalnych", opisanych w załączniku B i będące rezydentami w Państwie Członkowskim, w zakresie koniecznym do realizacji wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej w dziedzinie statystyki pieniężnej i bankowej oraz statystyki bilansu płatniczego;
b) instytucje świadczące żyro pocztowe, w zakresie niezbędnym do realizacji wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej w dziedzinie statystyki pieniężnej i bankowej oraz statystyki bilansu płatniczego;
c) osoby prawne i fizyczne będące rezydentami w Państwie Członkowskim, w zakresie, w jakim zajmują stanowiska transgraniczne lub dokonują transakcji transgranicznych i w jakim informacje statystyczne dotyczące takich stanowisk lub transakcji są konieczne do realizacji wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej w dziedzinie statystyki bilansu płatniczego lub międzynarodowego stanowiska inwestycyjnego;
d) osoby prawne i fizyczne będące rezydentami w Państwie Członkowskim, w zakresie w jakim informacje statystyczne dotyczące emitowanych przez nie papierów wartościowych lub pieniądza elektronicznego, są konieczne do realizacji wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej.
3.
Każdy podmiot, który w innym przypadku objęty byłby definicją, określoną w ust. 2, lecz który zgodnie z prawem kraju, w którym jest rezydentem, nie jest ani osobą prawną ani zbiorem osób fizycznych, o ile może być jednocześnie podmiotem praw i obowiązków jest podmiotem składającym sprawozdania.
Obowiązek sprawozdawczy, któremu podlega ten podmiot, będzie wypełniany przez osoby upoważnione do jego reprezentacji prawnej.
Jeżeli osoba prawna, zbiór osób fizycznych lub podmiot, określony w akapicie pierwszym, ma oddział znajdujący się w innym kraju, to oddział ten jest podmiotem składającym sprawozdania w swym własnym imieniu, bez względu na to, gdzie znajduje się główna siedziba, o ile oddział spełnia warunki, określone w ust. 2, z wyjątkiem potrzeby posiadania odrębnej osobowości prawnej.
Każda liczba oddziałów utworzonych w tym samym Państwie Członkowskim, jeśli należą do tej samej podgrupy gospodarki, będzie traktowana jako jeden oddział.
Obowiązek sprawozdawczy, któremu podlega oddział, będzie wypełniany przez osoby upoważnione do jego reprezentacji prawnej.
Artykuł 3
Wyjaśnienia do definicji wymogów dotyczących sprawozdawczości statystycznej
EBC, określając i nakładając wymogi dotyczące sprawozdawczości statystycznej, ustali rzeczywistą populację objętą sprawozdaniem w granicach bazowej populacji objętej sprawozdaniem, określonej w art. 2. EBC.
Bez uszczerbku dla wypełnienia wymogów dotyczących sprawozdawczości statystycznej EBC:
a) będzie minimalizował wiążące się z nimi obciążenie sprawozdawcze, między innymi przez wykorzystanie, w możliwym stopniu, istniejących danych statystycznych;
b) będzie uwzględniał wspólnotowe i międzynarodowe standardy statystyczne;
c) może całkowicie lub częściowo wyłączyć określone kategorie podmiotów składających sprawozdania z wymogów dotyczących sprawozdawczości statystycznej.
Artykuł 4
Obowiązki Państw Członkowskich
W celu zapewnienia realizacji obowiązków wynikających z art. 5 Statutu, Państwa Członkowskie wprowadzą odpowiednią organizację w dziedzinie statystyki oraz będą w pełni współpracowały z ESBC.
Artykuł 5
Uprawnienia regulacyjne EBC
1.
EBC może przyjąć rozporządzenia dotyczące określania i nakładania wymogów dotyczących sprawozdawczości statystycznej na rzeczywisty zbiór sprawozdawczy uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
W celu zagwarantowania spójności koniecznej do zestawiania danych statystycznych spełniających odpowiednie wymogi informacyjne EBC i Komisji, EBC będzie się konsultował z Komisją w sprawie projektów rozporządzeń w sytuacji kiedy istnieją związki z obowiązkami statystycznymi nałożonymi przez Komisję.
Komitet ds. statystyki w dziedzinie monetarnej, finansowej oraz bilansu płatniczego będzie uczestniczył, w granicach swych kompetencji, w procesie współpracy między Komisją i EBC.
Artykuł 6
Prawo do weryfikacji i obowiązkowego zbierania informacji statystycznych
1.
Jeśli podmiot składający sprawozdanie, będący rezydentem w uczestniczącym Państwie Członkowskim, podejrzewa się o naruszenie wymogów sprawozdawczości statystycznej EBC, wymienionej w art. 7 ust. 2, EBC i zgodnie z art. 5.2 Statutu, krajowy bank centralny danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego będą miały prawo do weryfikacji dokładności i jakości informacji statystycznych oraz do ich obowiązkowegozbirania.
Jednakże gdy dane informacje statystyczne są konieczne do wykazania zgodności z wymaganiami dotyczącymi rezerw minimalnych, weryfikacja powinna być przeprowadzona zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2531/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego stosowania rezerw minimalnych przez Europejski Bank Centralny[8].
Prawo do weryfikacji informacji statystycznych lub ich obowiązkowego zbierania będzie obejmowało uprawnienie do:
a) wymagania przedłożenia dokumentów;
b) zbadania ksiąg i zapisów podmiotów składających sprawozdanie;
c) uzyskiwania kopii lub wyciągów z takich ksiąg lub zapisów; i
d) uzyskiwania wyjaśnień w formie pisemnej lub ustnej.
2.
EBC lub kompetentny krajowy bank centralny zawiadamia podmiot składający sprawozdanie w formie pisemnej o decyzji w sprawie weryfikacji informacji statystycznych lub ich zbierania w trybie obowiązkowym, określając limit czasowy dla uzyskania zgodności z żądaniem weryfikacji, sankcjach stosowanych w przypadku nieprzestrzegania wymogów oraz prawie do ponownej kontroli.
EBC i dany krajowy bank centralny informują się nawzajem o takich żądaniach weryfikacji.
3.
W zakresie weryfikacji i obowiązkowego zbierania informacji statystycznych przestrzegane będą procedury krajowe.
Jeśli stwierdzi się, że podmiot składający sprawozdanie naruszył wymogi dotyczących sprawozdawczości statystycznej, koszty postępowania poniesie dany podmiot składający sprawozdanie.
4.
EBC może przyjąć rozporządzenia określające warunki, na których można realizować prawo do weryfikacji lub obowiązkowego zbierania informacji statystycznych.
5.
W granicach swych kompetencji władze krajowe uczestniczących Państw Członkowskich udzielą EBC i krajowym bankom centralnym koniecznej pomocy w realizacji uprawnień przewidzianych w niniejszym artykule.
6.
Jeśli podmiot składający sprawozdanie sprzeciwia się lub przeszkadza w procesie weryfikacji lub obowiązkowemu zbieraniu wymaganych informacji statystycznych, w celu realizacji uprawnień, wymienionych w ust. 1, uczestniczące Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajdują się lokale podmiotu składającego sprawozdanie, jest zobowiązane zapewnić konieczną pomoc, w tym dostęp do lokali podmiotu składającego sprawozdanie EBC lub krajowemu bankowi centralnemu.
Artykuł 7
Nałożenie sankcji
1.
EBC ma uprawnienia do nakładania sankcji określonych w niniejszym art. na podmioty składające sprawozdanie podlegające wymaganiom sprawozdawczym i będące rezydentami w uczestniczącym Państwie Członkowskim, które nie wypełniają obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia lub z rozporządzeń albo decyzji EBC określających i nakładających wymagania EBC dotyczące sprawozdawczości statystycznej.
2.
Obowiązek przekazywania niektórych informacji statystycznych do EBC lub do krajowych banków centralnych uważa się za naruszony, jeśli:
a) EBC lub krajowy bank centralny nie otrzyma żadnych informacji statystycznych przed upływem ustalonego nieprzekraczalnego terminu; lub
b) informacje statystyczne są nieprawidłowe, niekompletne lub przedstawione w formie niezgodnej z wymogami.
3.
Obowiązek umożliwienia EBC i krajowym bankom centralnym weryfikacji dokładności i jakości informacji statystycznych przedstawianych przez podmioty składające sprawozdanie do EBC lub krajowego banku centralnego uznaje się za naruszony w każdym przypadku, gdy podmiot składający sprawozdanie przeszkadza w tym działaniu.
Takie zachowanie obejmuje przypadki usuwania dokumentów i uniemożliwiania EBC lub krajowemu bankowi centralnemu fizycznego dostępu do nich, który jest im konieczny do realizacji zadania weryfikacji lub obowiązkowego zbierania informacji, lecz nie ogranicza się do tych przypadków.
4.
EBC może nakładać na podmioty składające sprawozdanie następujące sankcje:
a) karę pieniężną nieprzekraczającą kwoty 10 000 EUR dziennie z łączną grzywną nieprzekraczającą kwoty 100 000 EUR w przypadku naruszenia, określoną w ust. 2 lit. a);
b) grzywnę nieprzekraczającą kwoty 200 000 EUR w przypadku naruszenia, określoną w ust. 2 lit. b);
c) grzywnę nieprzekraczającą kwoty 200 000 EUR w przypadku naruszenia, określoną w ust. 3.
5.
Sankcje wymienione w ust. 4 będą miały charakter dodatkowy w stosunku do obowiązku pokrycia kosztów postępowania dotyczącego weryfikacji i obowiązkowego zbierania informacji, określonych w art. 6 ust. 3 przez podmiot składający sprawozdanie.
6.
Realizując uprawnienia przewidziane w niniejszym artykule, EBC działa w poszanowaniu zasad i procedur określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2532/98.
Artykuł 8
System poufności
1.
W zakresie niniejszego rozporządzenia oraz do celów systemu poufności obejmujących informacje statystyczne, co jest konieczne do realizacji zadań ESBC, informacje statystyczne będą miały charakter poufny w wypadku, gdy umożliwiają identyfikację podmiotów składających sprawozdanie lub jakiejkolwiek innej osoby prawnej, osoby fizycznej, podmiotu lub oddziału, bądź to bezpośrednio przez nazwę, adres lub na podstawie urzędowo przypisanego kodu identyfikacyjnego bądź to w sposób pośredni, czyli drogą dedukcji, tym samym ujawniając indywidualne dane.
W celu ustalenia, czy podmiot składający sprawozdanie lub jakakolwiek inna osoba prawna, osoba fizyczna, podmiot lub oddział może być zidentyfikowany, należy wziąć pod uwagę wszystkie środki, jakie w uzasadniony sposób może wykorzystać strona trzecia w celu identyfikacji wymienionego podmiotu składającego sprawozdanie lub innej osoby prawnej, osoby fizycznej, podmiotu lub oddziału.
Informacje statystyczne pochodzące ze źródeł, które zgodnie z prawem krajowym są publicznie dostępne, nie są poufne.
2.
Przekazywanie poufnych informacji statystycznych z krajowych banków centralnych do EBC odbywa się w zakresie i na poziomie szczegółowości koniecznym do wykonania zadań realizowanych przez ESBC, opisanych w art. 105 Traktatu.
3.
Podmioty składające sprawozdanie są informowane o statystycznym oraz innym, administracyjnym wykorzystaniu dostarczanych przez nie informacji statystycznych.
Podmioty składające sprawozdanie mają prawo uzyskiwania informacji na podstawie prawnej przekazywania informacji oraz przyjętych środków ochronnych.
4.
EBC wykorzystuje przekazywane mu poufne informacje statystyczne wyłącznie w celu realizacji zadań ESBC, z wyjątkiem:
a) wypadku, kiedy podmiot składający sprawozdanie lub inna osoba prawna, osoba fizyczna, podmiot lub oddział, który może być zidentyfikowany, wyraził zgodę na wykorzystanie tych informacji statystycznych do innych celów; lub
b) opracowywania szczególnych statystyk Wspólnoty, w następstwie porozumienia między Komisją i EBC zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) Nr 322/97; lub
c) przyznawania naukowym instytucjom badawczym dostępu do poufnych informacji statystycznych niepozwalających na bezpośrednią identyfikację, bez uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego i za uprzednią wyraźną zgodą władz krajowych, które dostarczyły informacji.
5.
Krajowe banki centralne wykorzystują poufne informacje statystyczne zebrane w celu realizacji wymogów EBC dotyczących sprawozdawczości statystycznej wyłącznie do realizacji zadań ESBC, z wyjątkiem:
a) wypadków, kiedy podmiot składający sprawozdanie lub inna osoba prawna, osoba fizyczna, podmiot lub oddział, który może być zidentyfikowany, udzielił wyraźnej zgody na wykorzystanie tych informacji statystycznych do innych celów; lub
b) wypadków, kiedy informacje te, w następstwie porozumienia między krajowymi władzami statystycznymi i krajowym bankiem centralnym, wykorzystywane są dla celów statystycznych na poziomie krajowym lub w celu opracowywania danych statystycznych Wspólnoty zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 322/97; lub
c) wypadków, kiedy informacje te są wykorzystywane w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego lub do realizacji, zgodnie z art. 14 ust. 4 Statutu, funkcji innych niż te określone w Statucie; lub
d) przyznawania naukowym instytucjom badawczym dostępu do poufnych informacji statystycznych, które nie pozwalają na bezpośrednią identyfikację.
6.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w wykorzystywaniu poufnych informacji statystycznych zbieranych do celów innych niż poszanowanie obowiązków sprawozdawczości statystycznej BCE, lub dodatkowe spełnienie wymogów EBC, w realizacji tych celów.
7.
Niniejszy artykuł stosuje się wyłącznie do zbierania i przekazywania poufnych informacji statystycznych w celu realizacji wymogów EBC w zakresie sprawozdawczości statystycznej. Nie ma on wpływu na szczególne przepisy krajowe lub wspólnotowe dotyczące przekazywania EBC innych rodzajów informacji.
8.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy 95/46/WE.
W przypadku danych zbieranych przez krajowe instytucje statystyczne i Komisję, które są przekazywane następnie do EBC, niniejsze rozporządzenie w zakresie poufności statystycznej stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 322/97.
9.
W celu zapewnienia ochrony poufnych informacji statystycznych, EBC i krajowe banki centralne podejmą wszelkie konieczne środki wykonawcze, administracyjne, techniczne i organizacyjne.
EBC określi wspólne zasady i minimalne standardy zapobiegające bezprawnemu ujawnianiu informacji oraz ich nieautoryzowanemu wykorzystaniu.
Środki ochronne będą stosowane do wszystkich poufnych informacji statystycznych, określonych w ust. 1.
10.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki konieczne do zapewnienia ochrony poufnych informacji statystycznych, w tym dotyczące nakładania przez Państwa Członkowskie odpowiednich środków przymusu w przypadku naruszenia.
Artykuł 9
Postanowienia końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2560/98
z dnia 27 listopada 1998 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1191/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne poziomy pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać walnemulinę;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać cinnamomi cassiae aetheroleum, heptonian miedzi, metionian miedzi, tlenek miedzi, siarczan miedzi, alfaprostol, tlenek miedzi, rifaximin, angelicae radix aetheroleum, anisi aetheroleum, glukonian miedzi, caryophylli aetheroleum, cinnamomi ceylanici aetheroleum, citri aetheroleum, citronellae aetheroleum, coriandri aetheroleum, foeniculi aetheroleum, menthae piperitae aetheroleum, myristicae aetheroleum, rosmarini aetherleum, thymi aetheroleum oraz carvi aetheroleum;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2579/98
z dnia 30 listopada 1998 r.
ustanawiające wykaz wyrobów włókienniczych, na które nie jest wymagany dowód pochodzenia w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1541/98 z dnia 13 lipca 1998 r. w sprawie dowodu pochodzenia niektórych wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej i dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie oraz w sprawie warunków przyjęcia takiego dowodu [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w odniesieniu do wyrobów włókienniczych i odzieżowych, do których nie mają zastosowania szczególne środki zgodne z wspólnotową polityką handlową oraz, które są dopuszczone do wolnego obrotu, wyżej wymienione rozporządzenie przewiduje zarówno przyznanie zwolnienia z obowiązku przedstawienia dowodu pochodzenia, oraz że przepisy ustanawiające zwolnienie z obowiązku przedstawienia świadectwa pochodzenia powinny wskazywać, czy na takie wyroby ma być przedstawiona deklaracja pochodzenia czy też nie;
po wnikliwej analizie zostały określone wyroby, do których obecnie nie mają zastosowania szczególne środki handlowe; wydaje się wskazane odstąpienie od wymogu posiadania dowodu pochodzenia na takie wyroby, gdy są one zgłaszane w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dopuszczenie do swobodnego obrotu wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia nie jest uzależnione od przedstawienia jakiegokolwiek dowodu pochodzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2581/98
z dnia 30 listopada 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1372/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 8 ust. 12, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1009/98 [4], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego;
wykaz produktów, które otrzymują refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego oraz miejsc przeznaczenia kwalifikujących się do takich refundacji został ostatnio zmienionyrozporządzeniem (WE) nr 2580/98 [5]; załączniki I i III do rozporządzenia (WE) nr 1372/95 powinny zostać odpowiednio dostosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i III do rozporządzenia (WE) nr 1372/95 zastępuje się załącznikami do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2605/98
z dnia 3 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1768/95 ustanawiające przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1] (rozporządzenie podstawowe), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2506/95 [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 14 rozporządzenia podstawowego przewiduje możliwość odstępstwa od wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin w celu zabezpieczenia produkcji rolnej (odstępstwo rolne);
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1768/95 [3] ustanowiło warunki wprowadzenia w życie wymienionego odstępstwa i zabezpieczenia uzasadnionych interesów hodowcy i rolnika;
nie było w tym czasie możliwe określenie poziomu słusznego wynagrodzenia, jakie ma być wypłacone za korzystanie z wyżej wymienionego odstępstwa;
jednakże rozporządzenie to przewidywało konieczność określenia poziomu początkowego oraz systemu jego kolejnych dostosowań w możliwie krótkim terminie;
w tym czasie w kilku Państwach Członkowskich zostały zawarte umowy między organizacjami hodowców i rolników dotyczące między innymi wysokości omawianego wynagrodzenia;
właściwe jest zapewnienie, aby umowy te zostały wprowadzone jako wytyczne wspólnotowe w odniesieniu do poziomu wynagrodzenia, odpowiednich obszarów i odpowiednich gatunków;
w odniesieniu do obszarów lub gatunków, do których umowy te nie mają zastosowania, wynagrodzenie, jakie ma być wypłacone, wynosi zasadniczo 50 % kwot pobranych za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego, korygowanych przy użyciu odpowiedniej skali ruchomej, w przypadku gdy taka skala została utworzona w zakresie odpowiednich krajowych praw do odmian roślin;
wymienione poziomy podlegają przeglądowi najpóźniej do dnia 1 stycznia 2003 r.;
właściwe jest zapewnienie odpowiedniej zachęty motywującej do szybkiego zawierania dalszych umów między organizacjami hodowców i rolników, dotyczących obszarów lub gatunków dotąd nieuwzględnionych, jeżeli umowy tego rodzaju znajdują się w trakcie przygotowywania; poziom niższy niż wymieniony powyżej i wprowadzony jedynie na czas określony może zachęcić niektóre organizacje do jak najszybszego finalizowania tego rodzaju umów;
przeprowadzono konsultacje z Radą Administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Ochrony Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1768/95 dodaje się ust. 4, 5, 6 i 7 w brzmieniu:
"4.
O ile w przypadku ust. 2 poziom wynagrodzenia podlega umowom między organizacjami hodowców a rolnikami, nawet z udziałem organizacji przetwórców, które utworzone są we Wspólnocie odpowiednio na szczeblu wspólnotowym, odpowiednio krajowym lub regionalnym, uzgodnione poziomy stosuje się jako wytyczne do określenia wynagrodzenia, jakie ma być wypłacone w odniesieniu do danego obszaru lub gatunku, jeżeli Komisja została powiadomiona o tych poziomach i ich warunkach na piśmie przez upoważnionych przedstawicieli odpowiednich organizacji i jeżeli na tej podstawie uzgodniony poziom i jego warunki zostały opublikowane w "Dzienniku Urzędowym" wydawanym przez Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin.
5.
Jeżeli w przypadku ust. 2 umowa określona w ust. 4 nie ma zastosowania, to wynagrodzenie, jakie ma być wypłacone, wynosi 50 % kwot pobranych za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego, jak określono w ust. 2.
Jednakże jeżeli Państwo Członkowskie powiadomiło Komisję przed dniem 1 stycznia 1999 r. o bliskim zawarciu umowy określonej w ust. 4 między odpowiednimi organizacjami utworzonymi na szczeblu krajowym lub regionalnym, wynagrodzenie, jakie ma być wypłacone na danym obszarze i w odniesieniu do danych gatunków, wynosi 40 % zamiast 50 %, jak określono powyżej, ale wyłącznie w zakresie korzystania z odstępstwa rolnego wprowadzonego przed realizacją tego rodzaju umowy i nie później niż do dnia 1 kwietnia 1999 r.
6.
O ile w przypadku ust. 5 rolnik skorzystał w odpowiednim okresie z odstępstwa rolnego przy wskaźniku zastosowania całkowitego materiału wykorzystywanego w prowadzonej przez niego produkcji danej odmiany wynoszącym ponad 55 %, poziom wynagrodzenia, jakie ma być wypłacone na danym obszarze i w odniesieniu do danych gatunków jest taki, jaki miałby zastosowanie w odniesieniu do danej odmiany, gdyby była ona chroniona w danym Państwie Członkowskim na mocy funkcjonującego w nim krajowego systemu praw dotyczących odmian roślin, jeżeli istnieje system krajowy, który ustalił taki poziom, oraz pod warunkiem, że poziom ten jest wyższy niż 50 % kwot pobranych za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego wymienionego w ust. 2.
W przypadku braku określenia tego rodzaju poziomu w systemie krajowym przepis zawarty w ust. 5 stosuje się niezależnie od wskaźnika zastosowania.
7.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2003 r. przepisy ust. 5 akapit pierwszy oraz w ust. 6 zostaną zweryfikowane w świetle doświadczeń zebranych w wyniku niniejszego rozporządzenia i w zależności od kształtowania się wskaźnika zastosowania określonego w ust. 3, pod kątem ich ewentualnego przyjęcia, do dnia 1 lipca 2003 r., co może być konieczne w celu ustanowienia właściwie wyważonego wskaźnika lub jego ustabilizowania, przewidzianego we wspomnianym wcześniej ustępie, w całej Wspólnocie lub w jej części."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2619/98
z dnia 4 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2042/98 w sprawie szczególnych warunków przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/98 [3] zobowiązuje podmioty gospodarcze do wywozu produktów będących przedmiotem umowy składu po zakończeniu okresu składowania; przepis ten znacznie zmniejsza elastyczność tego środka wsparcia oraz, w rezultacie, zainteresowanie podmiotów gospodarczych tym przedsięwzięciem; dlatego właściwe jest uchylenie tego obowiązku;
konieczne jest, aby niniejsze rozporządzenie było stosowane od początku okresu składania wniosków na umowy, tj. od dnia 28 września 1998 r., w celu zapewnienia równości traktowania wszystkich podmiotów gospodarczych uczestniczących w systemie pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2042/98 skreśla się ust. 2 i 3, a ust. 4 otrzymuje oznaczenie ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2623/98
z dnia 4 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1556/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 [3] przewiduje objęcie nadzorem przy przywozie produktów wymienionych w jego załączniku; nadzór ten jest oparty na pozwoleniach na przywóz wydanych na mocy uregulowań wprowadzonych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1556/96 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2306/98 [5]; wyżej wymienione uregulowania zostały wprowadzone z zastrzeżeniem ich zastąpienia szybką i skomputeryzowaną procedurą rejestrowania przywozu z chwilą, gdy ta ostatnia mogłaby być prawnie i praktycznie stworzona; taka procedura pomyślnie przeszła testy;
dlatego też system nadzoru przywozu ustanowiony w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1677/98 [7], należy rozszerzyć na produkty wymienione w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1555/96; aby system dodatkowych należności przywozowych działał prawidłowo, informacje powinny być przekazywane Komisji co tydzień; ponadto, należy uwzględnić udzielenie zezwolenia Państwom Członkowskim na uzyskiwanie informacji koniecznych do celów nadzoru w momencie, gdy przedmiotowe produkty są wprowadzane do swobodnego obrotu na mocy uproszczonych procedur ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93; w wyniku wprowadzenia systemu nadzoru należy dostosować rozporządzenie (WE) nr 1555/96, a rozporządzenie (WE) nr 1556/96 należy uchylić z mocą od dnia 1 grudnia 1998 r.;
artykuł 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa [8] ustanawia kryteria dla ustalania wielkości uruchamiających dodatkowe należności; art. 5 ust. 6 tego Porozumienia zezwala na ustalanie okresów stosowania opłat zgodnie ze szczególnymi właściwościami produktów nietrwałych i sezonowych; w stosowaniu tych kryteriów wielkości uruchamiające dodatkowe opłaty celne należy ustalić w sposób wskazany w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1555/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1. Dodatkowa należność przywozowa, określona w art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 [9], zwana "dodatkową opłatą celną";, może być stosowana w odniesieniu do produktów oraz w okresach wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, na warunkach określonych poniżej.
2.
Wartości progowe w odniesieniu do dodatkowych opłat celnych wymienione są w załączniku do niniejszego rozporządzenia.";
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Dla każdego z produktów wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia oraz we wskazanych okresach, Państwa Członkowskie notyfikują Komisji dane szczegółowe na temat wielkości wprowadzanych do swobodnego obrotu, z zastosowaniem metody nadzoru przywozów preferencyjnych określonych w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [*] Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1..
Takie powiadomienie ma miejsce nie później niż w południe czasu brukselskiego, w każdą środę, w zakresie wielkości wprowadzonych do swobodnego obrotu w poprzedzającym tygodniu.
2.
Zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, które mogą być zaakceptowane przez organy celne na wniosek składającego wniosek, niezawierające niektórych danych szczegółowych określonych w załączniku 37 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, zawierają, w uzupełnieniu do danych szczegółowych określonych w art. 254 powołanego rozporządzenia, wskazanie masy netto (kg) danych produktów.
W przypadku stosowania uproszczonej procedury zgłoszenia określonej w art. 260 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w celu wprowadzenia do swobodnego obrotu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, uproszczone zgłoszenia zawierają, w uzupełnieniu do innych wymagań, wskazanie masy netto (kg) danych produktów.
W przypadku stosowania procedury odprawy lokalnej określonej w art. 263 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w celu wprowadzenia do swobodnego obrotu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, powiadomienie organów celnych, określonych w art. 266 ust. 1 powołanego rozporządzenia zawiera wszelkie dane konieczne do ustalenia tożsamości towarów, jak również wskazanie masy netto (kg) danych produktów.
Artykuł 266 ust. 2b nie ma zastosowania w odniesieniu do przywozu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.";
3) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Jeśli okazuje się, że w przypadku jednego z produktów i jednego z okresów wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, ilość wprowadzona do swobodnego obrotu przekracza odpowiednią wielkość progową, Komisja nakłada dodatkową opłatę celną.
2.
Dodatkową opłatę celną pobiera się od ilości wprowadzonych do swobodnego obrotu po terminie stosowania danej opłaty, pod warunkiem, że:
- ich klasyfikacja taryfowa ustalona zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 3223/94 pociąga za sobą zastosowanie najwyższych specjalnych opłat celnych mających zastosowanie do przywozu produktów przedmiotowego pochodzenia,
- przywóz jest dokonany w okresie stosowania dodatkowej opłaty celnej.";
4) Załącznik zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1556/96 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2633/98
z dnia 8 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2300/97 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2070/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2300/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1472/98 [4], ustanawia przepisy w celu wykonania środków usprawniających produkcję i obrót miodem,
w trakcie realizacji programów narodowych musi być zapewniona spójność między programami narodowymi a pozostałymi środkami w ramach różnych polityk Wspólnoty, w szczególności z rozporządzeniem w sprawie koordynacji polityki badawczej w dziedzinie rolno-spożywczej, w szczególności należy unikać wszelkich nadmiernych rekompensat wynikających z łączenia pomocy i jakichkolwiek innych niespójności w określaniu środków,
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2300/97 otrzymuje brzmienie:
"3. Ten sam środek nie może być przedmiotem płatności równocześnie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1221/97 i na mocy innego wspólnotowego systemu pomocy w związku z rozporządzeniami Rady (WE) nr 950/97 [5], nr 951/97 [6] i nr 952/97 [7], a także z wspólnotowymi programami badawczymi, rozwoju technologicznego oraz konfekcjonowania, przewidzianymi w art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2640/98
z dnia 9 grudnia 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowane przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 906/98 z dnia 27 kwietnia 1998 r. ustanawiające ogólne zasady przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 1 rozporządzenia (WE) nr 906/98 należy ustanowić uzgodnienia dotyczące otwierania i zarządzania kwotami przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji; obecna i możliwa do przewidzenia sytuacja dotycząca dostawy oliwy z oliwek na rynek wspólnotowy pozwala na rozdysponowanie planowanej ilości; ryzyko zakłócenia rynku jest zmniejszon, o ile przywóz nie jest skoncentrowany w krótkim okresie w roku gospodarczym 1998/1999; należy przewidzieć, by pozwolenia na przywóz były wydawane podczas tego roku gospodarczego według miesięcznego harmonogramu;
w celu racjonalnego zarządzania przedmiotową ilością konieczne jest ustanowienie mechanizmu zachęcającego podmioty gospodarcze do niezwłocznego zwracania organowi wydającemu pozwoleń, które nie zostaną wykorzystane; konieczne jest również stworzenie mechanizmu zachęcającego podmioty gospodarcze do zwracania pozwoleń organowi wydającemu po upływie daty ważności pozwolenia, tak aby niewykorzystane ilości mogły być wykorzystane ponownie oraz aby Komisja była o nich powiadomiona;
ilość oliwy przywożonej z Tunezji nie może przekroczyć ustalonej ilości; zatem zakres tolerancji przewidziany w art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1044/98 [3], nie powinien mieć zastosowania;
Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezji, z drugiej strony [4], nie przewiduje już szczególnych uzgodnień dotyczących przywozu oliwy z oliwek objętej kodami CN 1509 i 1510,całkowicie uzyskanej w Tunezji oraz przywożonej do Wspólnoty bezpośrednio z tego państwa poza kwotą 46000 ton przy obniżonej stawce celnej;
artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro [5] stanowi, że od dnia 1 stycznia 1999 r. wszystkie odniesienia do ecu w instrumentach prawnych zastępuje się odniesieniami do euro według stawki przelicznika 1 EUR:1 ECU;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nieprzetworzona oliwa z oliwek objęta kodami CN 15091010 oraz 15091090, całkowicie uzyskana w Tunezji i przywieziona do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju, która podlega cłu ustanowionemu w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 906/98, może być przywożona od dnia 1 marca roku gospodarczego 1998/99.
Pozwolenia na przywóz wydaje się na ilości do 46000 ton na rok gospodarczy 1998/99.
2.
Na rok gospodarczy 1998/99 oraz bez uszczerbku dla limitu 46000 ton pozwolenia mogą być wydawane zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 906/98 na ilości do 10000 ton na miesiąc.
Jednakże ilość tę obniża się do 5000 ton na marzec i do 8000 ton na kwiecień.
Jeśli ilość przysługująca na jeden miesiąc nie jest całkowicie wykorzystana w danym miesiącu, pozostałą ilość dodaje się do ilości przysługującej na następny miesiąc, ale nie może być ona ponownie przeniesiona na kolejne miesiące.
3.
W celach obliczenia ilości przysługującej na każdy miesiąc, w przypadku gdy tydzień rozpoczyna się w jednym miesiącu, a kończy w następnym miesiącu, uwzględnia się część tego miesiąca, w którym przypada czwartek.
Artykuł 2
1.
W celu stosowania cła określonego w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 906/98 importerzy muszą przedłożyć właściwym władzom Państwa Członkowskiego wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz.
Do takich wniosków musi być załączona kopia umowy kupna zawartej z eksporterem tunezyjskim.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz muszą być przedkładane w każdy poniedziałek i wtorek.
W każdą środę Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o danych zawartych w otrzymanych wnioskach o pozwolenie.
3.
Co tydzień Komisja opracowuje całkowitą ilość, w odniesieniu do której przedłożono wnioski o pozwolenie.
Komisja upoważnia Państwa Członkowskie do wydawania pozwoleń aż do wyczerpania miesięcznej kwoty; w przypadku gdy występuje ryzyko wyczerpania miesięcznej kwoty, Komisja upoważnia Państwa Członkowskie do wydawania pozwoleń na przywóz proporcjonalnie do dostępnej ilości.
4.
Gdy zostanie osiągnięta maksymalna ilość przewidziana w rozporządzeniu (WE) nr 906/98, Komisja informuje o tym Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1. Pozwolenia na przywóz, jak przewidziano w art. 1 ust. 2, są ważne przez 60 dni od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, co może mieć miejsce do dnia 31 października 1999 r.
Pozwolenia wydaje się nie później niż pierwszego dnia roboczego następującego po dniu, w którym Komisja udzieliła upoważnienia w tym celu.
Zabezpieczenie w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wynosi 15 ECU na 100 kilogramów netto.
2.
Jeżeli pozwolenie na przywóz nie jest wykorzystane w ustanowionym terminie, zabezpieczenie ulega przepadkowi.
Jednakże każdą część dnia liczy się jako cały dzień:
- jeżeli pozwolenie jest zwrócone organowi wydającemu w okresie odpowiadającym pierwszym dwóm trzecim okresu ważności pozwolenia, zabezpieczenie ulegające przepadkowi zmniejsza się o 40 %,
- jeżeli pozwolenie jest zwrócone organowi wydającemu w okresie odpowiadającym ostatniej części trzeciej okresu ważności pozwolenia lub w okresie 15 dni od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia, zabezpieczenie ulegające przepadkowi zmniejsza się o 25 %.
3.
Bez względu na ograniczenia dotyczące ilości określone w art. 1 ilości objęte pozwoleniami zwróconymi zgodnie z ust. 2 mogą być ponownie przyznane.
W każdą środę właściwe władze krajowe powiadamiają Komisję o ilościach, w odniesieniu do których pozwolenia zostały zwrócone w okresie poprzednich siedmiu dni.
Artykuł 4
W sekcji 24 pozwoleń na przywóz jak przewidziano w art. 1 ust. 2 umieszcza się jeden z następujących zapisów:
- Derecho de aduana fijado por el Reglamento (CE) no 906/98
- Told fastsat ved forordning (EF) nr 906/98
- Zoll gemäß Verordnung (EG) Nr 906/98
- Δασμóς που καθορίστηκε απó τον κανονισμó (EK) αριθ.
906/98
- Customs duty fixed by Regulation (EC) No 906/98
- Droit de douane fixé par le règlement (CE) no 906/98
- Dazio doganale fissato dal regolamento (CE) n. 906/98
- Bij Verordening (EG) nr. 906/98 vastgesteld douanerecht
- Direito aduaneiro fixado pelo Regulamento (CE) n.o 906/98
- Asetuksessa (EY) N:o 906/98 vahvistettu tulli
- Tull fastställd genom förordning (EG) nr 906/98.
Bez względu na przepisy art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 3719/88 ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości wskazanej w sekcjach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. W tym celu w sekcji 19 pozwolenia wpisuje się cyfrę "0".
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2646/98
z dnia 9 grudnia 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm traktowania taryf w zharmonizowanych wskaźnikach cen konsumpcyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 i 5 ust. 3,
po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest przedstawić zharmonizowane wskaźniki cen konsumpcyjnych (zwane dalej "HICP"), począwszy od wskaźnika na styczeń 1997 r.;
artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 nakłada obowiązek jednolitego stosowania formuły wskaźnika typu Laspeyres do wszystkich danych wskaźników cząstkowych lub kategorii wydatków; ich wagi powinny odpowiednio odzwierciedlać strukturę wydatków populacji, której wskaźnik dotyczy;
wskaźniki cząstkowe HICP dotyczące cen taryfowych w praktyce pochodzą bezpośrednio od dostawców lub są naliczane przez Państwa Członkowskie na podstawie danych dotyczących cen taryfowych oraz ich podstawowych struktur wydatków na spożycie dostarczonych przez dostawców; istnieje dopuszczalny zakres różnic proceduralnych w konstruowaniu wskaźników cząstkowych w przypadkach, gdzie zmiany w strukturze taryf dokonywane są jednocześnie ze zmianami w cenach taryfowych dla pojedynczych elementów w takim stopniu, że konsumenci zmuszeni są do dokonywania nowych wyborów dotyczących spożycia; dlatego ważne jest zapewnienie, aby odpowiednie informacje podstawowe mogły być pozyskane w celu zapewnienia, że otrzymane wskaźniki HICP spełniały wymóg porównywalności określony w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95;
na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 informacje podstawowe dotyczące sporządzania wskaźników HICP, jakie należy pozyskać od jednostek statystycznych, zawierają te ceny i wagi, które należy koniecznie uwzględnić w celu zapewnienia porównywalności;
na mocy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 jednostki statystyczne powołane przez Państwa Członkowskie do współpracy przy zbieraniu lub przekazywaniu danych dotyczących cen powinny być zobowiązane do umożliwienia obserwacji rzeczywiście stosowanych cen oraz do udzielania rzetelnych i kompletnych informacji na żądanie;
na mocy art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1749/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1688/98 [4], HICP powinien być opracowany tak, by uwzględniał zmiany cen towarów i usług, które stały się od niedawna znaczące;
niniejsze rozporządzenie nie powinno wymagać od Państw Członkowskich przeprowadzenia nowych badań statystycznych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustalenie minimalnych norm w zakresie traktowania "cen taryfowych" w Zharmonizowanym Wskaźniku Cen Konsumpcyjnych (HICP).
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "taryfa" oznacza wykaz ustalonych wcześniej cen oraz warunków zakupu i spożycia jednego i tego samego towaru lub usługi lub podobnych towarów i usług do tych, które zostały ustalone odgórnie przez dostawcę, rząd lub na mocy porozumienia celem wywarcia wpływu na strukturę spożycia przez odpowiednio zróżnicowane ceny i warunki zgodnie z charakterystyką konsumentów, poziomem, strukturą lub ramami czasowymi spożycia.
Taryfy nie podlegają negocjacjom w odniesieniu do gospodarstw domowych;
2) "cena taryfowa" oznacza cenę w ramach taryfy, jaką stosuje się dla elementu składowego lub jednostki spożycia przedmiotowego towaru lub usługi.
Artykuł 3
Informacje podstawowe
Informacje podstawowe to wszystkie ceny taryfowe i wagi, które odzwierciedlają strukturę spożycia towarów i usług zgodnie z charakterystyką konsumentów, poziomem, strukturą lub ramami czasowymi spożycia.
Artykuł 4
Źródła danych
1.
Wskaźniki cząstkowe HICP dotyczące cen taryfowych są naliczane przez Państwa Członkowskie na podstawie informacji podstawowych określonych w art. 3 uzyskanych od dostawcy.
2.
Jednostki statystyczne powołane przez Państwa Członkowskie do współpracy przy zbieraniu lub przekazywaniu informacji podstawowych są zobowiązane do udzielania rzetelnych i kompletnych informacji na żądanie oraz umożliwienia organizacjom i instytucjom odpowiedzialnym za opracowanie urzędowych danych statystycznych uzyskania na żądanie informacji na poziomie szczegółowości koniecznym dla oceny ich zgodności z wymogami porównywalności oraz jakości wskaźników cząstkowych HICP.
Artykuł 5
Procedura
Wskaźniki cząstkowe HICP dotyczące cen taryfowych są naliczane na podstawie formuły zgodnej z formułą typu Lapeyres stosowanej w odniesieniu do innych wskaźników cząstkowych.
Powinny one odzwierciedlać zmiany cen na podstawie zmienności wydatków na utrzymanie struktury spożycia wybranej przez gospodarstwa domowe przed danymi zmianami w taryfie.
W przypadku zmiany w taryfie oraz w przypadku, jeżeli po takiej zmianie:
1) element składowy lub jednostka spożycia pozostają niezmienne w zakresie ich wyszczególnienia, to porównywana jest cena tego elementu lub jednostki zgodnie ze starą i nową taryfą, a różnica cen umieszczona w HICP;
2) element składowy lub jednostka spożycia zmieniają się w zakresie ich wyszczególnienia lub też dodany został nowy element składowy niebędący dla konsumenta nowym towarem lub usługą, to zmiana ceny jest naliczana z uwzględnieniem wag odpowiadających wydatkom na utrzymanie struktury spożycia w okresie do jednego roku poprzedzającego taką zmianę.
Poprawki dotyczące zmian w wyszczególnieniu są zgodne z poprawkami jakościowymi dokonanymi w odniesieniu do innych wskaźników cząstkowych;
3) element składowy lub jednostka spożycia o nowym i odmiennym wyszczególnieniu stanowiące dla konsumenta nowy towar lub usługę są dodane do taryfy, to traktowane są jako "towary i usługi, które stały się od niedawna znaczące" zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu (WE) nr 1749/96.
Jeśli wydatki na te nowe towary lub usługi są znaczne, to zostaną one włączone do wskaźnika przez odniesienie do miesiąca, w którym nowa taryfa wchodzi w życie, wykorzystując szacunkową spodziewaną wielkość spożycia bezpośredniego lub też w okresie 12 miesięcy.
Artykuł 6
Porównywalność
Za porównywalne uznaje się wskaźniki HICP skonstruowane według procedur opisanych w art. 5 niniejszego rozporządzenia lub według innych procedur, których wynikiem nie są wskaźniki systematycznie różniące się w skali roku w porównaniu z rokiem poprzednim średnio o ponad jedną dziesiątą punktu procentowego od wskaźników utworzonych według tych procedur.
Wszelkie zmiany dotyczące procedur i praktyk, mające na celu zagwarantowanie porównywalności określonej w tym ustępie, zostają wykonane jak najwcześniej w odniesieniu do wskaźników cząstkowych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a najpóźniej do grudnia 1998 r. i wejdą w życie ze wskaźnikami na styczeń 1999 r.
Artykuł 7
Kontrola jakości
Państwa Członkowskie udzielają Komisji (Eurostat) informacji w zakresie procedur opracowanych w odniesieniu do cen taryfowych tam, gdzie procedury te różnią się od tych określonych w art. 5 niniejszego rozporządzenia, zanim procedury takie będą stosowane.
Państwa Członkowskie udzielają również Komisji (Eurostat) na jej wniosek informacji w zakresie procedur stosowanych w celu spełnienia wymogów minimalnych norm ustalonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2647/98
z dnia 9 grudnia 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2330/98 przewidującego ofertę rekompensat dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych, tymczasowo objętych ograniczeniem prowadzenia przez nich handlu i określające formularz wniosku o rekompensatę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2330/98 z dnia 22 października 1998 r. przewidujące ofertę rekompensat dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych, tymczasowo objętych ograniczeniem prowadzenia przez nich handlu [1], w szczególności jego art. 9 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2330/98, wnioski o rekompensatę muszą być skierowane do właściwego organu w tym celu wyznaczonego w każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich na stosownym formularzu; konieczne jest opracowanie takich formularzy, aby służyły one za dokumenty robocze dla właściwych organów, przy czym każdy z tych organów ma prawo, ze względu na różnice w wymogach administracyjnych, do dostosowywania jego treści;
zgodnie z art. 16 powołanego rozporządzenia, zalecone zostało Komisji przyjęcie szczegółowych zasad dotyczących jego stosowania oraz, w szczególności, przepisów dotyczących zwrotu kosztów na rzecz pełnomocników omawianych producentów;
konieczne jest uwzględnienie w ofercie rekompensaty wynagrodzeń pełnomocników wypłaconych przez producentów w związku z wystąpieniem z roszczeniami przeciwko instytucjom Wspólnoty przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 2330/98; powody, które skłoniły Radę do ustalenia, że rekompensata powinna być obliczana według kwoty zryczałtowanej, odnoszą się również do kosztów pełnomocników; jeden pełnomocnik reprezentował często dużą liczbę producentów; dlatego zwrot wynagrodzeń na podstawie stawki ryczałtowej uważa się za właściwy;
producenci, którzy wnieśli skargę do Sądu Pierwszej Instancji, poniosą wyższe koszty wynagrodzeń pełnomocników i dlatego powinni otrzymać wyższe kwoty zryczałtowane; w niektórych szczególnych przypadkach należy również przewiedzieć możliwość zwrotu kosztów wyższych niż kwota zryczałtowana;
uważa się za właściwe wprowadzenie w formie dokumentu jednolitego dla całej Wspólnoty pokwitowania całkowitego i ostatecznego rozliczenia, bez uszczerbku dla prawa Komisji do dostosowania w razie konieczności jego brzmienia do warunków Państwa Członkowskiego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Formularz określony w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2330/98 zostaje zastąpiony formularzem określonym w załączniku I.
Właściwy organ może dostosować formularz w celu uwzględnienia informacji już będących w jego posiadaniu lub w celu uzyskania dodatkowych informacji lub dowodów koniecznych do celów wprowadzenia w życie przepisów rozporządzenia (WE) nr 2330/98, w szczególności jego art. 5 ust. 3 i 4.
Artykuł 2
Koszty poniesione przez producenta tytułem płatności na rzecz pełnomocnika, który podejmował w jego imieniu i na jego rachunek działania przed instytucjami Wspólnoty, są zwracane według stawki ryczałtowej w wysokości 0,5 % kwoty rekompensaty określonej w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2330/98, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty 500 ECU w przypadku producentów, którzy wnieśli skargę przeciwko Wspólnocie do Sądu Pierwszej Instancji, oraz minimalnej kwoty w wysokości 250 ECU w pozostałych przypadkach.
Zwrotów dokonuje właściwy organ tylko na wniosek producenta, złożony w formie określonej w art. 1 oraz za okazaniem rachunku obejmującego wynagrodzenie pełnomocnika.
Jednakże kwota wypłacona na rzecz producenta nie może przekroczyć kwoty wykazanej na rachunku, a każdy producent może ubiegać się wyłącznie o zwrot wynagrodzenia jednego pełnomocnika.
Artykuł 3
Nie naruszając przepisów art. 2, w przypadkach, które były przedmiotem orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji w zakresie odpowiedzialności instytucji Wspólnoty, wysokość kosztów może być uzgodniona bezpośrednio między instytucjami Wspólnoty a pełnomocnikami zainteresowanych producentów.
Artykuł 4
Dla celów niniejszego rozporządzenia, za pełnomocnika nie uważa się organu, który świadczy usługi jedynie w zamian za płacenie składek.
Artykuł 5
Z zastrzeżeniem sprawdzenia, że rachunek pełnomocnika dotyczy kosztów odnoszących się do usług wykonanych przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 2330/98, właściwy organ wskazuje i umieszcza w ofercie rekompensaty skierowanej do producenta kwotę ustaloną zgodnie z art. 2 lub, w stosownym przypadku, kwotę uzgodnioną zgodnie z art. 3 oraz notyfikowaną właściwemu organowi.
Artykuły 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 2330/98 mają również zastosowanie do wyżej wymienionej kwoty.
Artykuł 6
Pokwitowanie całkowitego i ostatecznego rozliczenia, określonego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2330/98 składa się na wzorcowym formularzu określonym w załączniku II.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może podjąć decyzję o zmianie wzorcowego formularza w odniesieniu do danego Państwa Członkowskiego celem uwzględnienia odpowiednich szczególnych przepisów krajowych.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2648/98
z dnia 9 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1633/98 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2365/98 [4], przewiduje, że w odniesieniu do żywego bydła o wadze nieprzekraczającej 160 kg w rubryce 7 wniosku o pozwolenie i pozwolenia na przywóz należy wskazać kraj ostatniego wywozu;
w odniesieniu do różnych kontyngentów przywozowych na cielęta rozporządzenia zawierające zasady ubiegania się o pozwolenia określają szczegóły, które muszą być zawarte we wniosku o pozwolenie na przywóz i w pozwoleniu; art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1445/95 powinien być ograniczony do cieląt przywożonych poza kontyngentami;
na mocy załącznika III ("Świadectwo zdrowia zwierząt") do decyzji Komisji 98/372/WE z dnia 29 maja 1998 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt oraz świadectw weterynaryjnych przy przywozie żywego bydła i żywej trzody chlewnej z niektórych państw europejskich [5], a także na mocy Załącznika "Świadectwo zdrowia zwierząt" do podobnych decyzji w sprawie żywego bydła przywożonego z niektórych państw trzecich na podstawie dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/79/WE [7], oryginał świadectwa zdrowia zwierząt musi towarzyszyć bydłu do czasu, gdy dotrze ono do posterunku kontroli granicznej;
w celu umożliwienia lepszego zarządzania przywozem cieląt poza kontyngentem należy określić, że w odniesieniu do wszystkich cieląt ważących nie więcej niż 300 kilogramów, objętych pozwoleniem na przywóz, w rubryce 7 należy wskazać kraj ostatniego wywozu, a w rubryce 8 kraj wysyłki, który musi odpowiadać krajowi wywozu w "Świadectwie zdrowia zwierząt" określonym w Załączniku do wyżej wskazanych decyzji, oraz należy sprawdzić, czy w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu kraj wysyłki wskazany w pozwoleniu na przywóz odpowiada krajowi wywozu określonemu w oryginale lub kopii świadectwa zdrowia zwierząt, a w przypadku stwierdzenia jakiejkolwiek rozbieżności między tymi dwoma krajami należy odmówić dopuszczenia do swobodnego obrotu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1445/95 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W odniesieniu do przywozu produktów objętych kodami CN 01029005 do 01029049, z wyjątkiem kontyngentów przywozowych na żywe bydło podlegającego odpowiednim rozporządzeniom zawierającym zasady stosowania, we wniosku o pozwolenie na przywóz i w pozwoleniu wskazuje się:
a) w rubryce 7 – kraj pochodzenia;
b) w rubryce 8 – kraj wysyłki, który odpowiada krajowi wywozu w rozumieniu załącznika III ("Świadectwo zdrowia zwierząt") do decyzji 98/372/WE oraz w rozumieniu Załącznika ("Świadectwo zdrowia zwierząt") do podobnych decyzji w sprawie żywego bydła przywożonego z niektórych państw trzecich, na podstawie dyrektywy 72/462/EWG.
Pozwolenie to zobowiązuje do przywozu z tego kraju;
c) w rubryce 20 – następujący wpis: "Kraj wysyłki określony w rubryce 8 odpowiada krajowi wywozu wskazanemu w oryginale lub kopii świadectwa zdrowia zwierząt."
Dopuszczenie wyżej wskazanych zwierząt do swobodnego obrotu jest objęte wymogiem przedstawienia oryginału świadectwa zdrowia lub kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez wspólnotowy posterunek kontroli granicznej, pod warunkiem że kraj wydający jest tym samym krajem, który wskazano w rubryce 8 pozwolenia na przywóz." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2679/98
z dnia 7 grudnia 1998 r.
w sprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów pomiędzy Państwami Członkowskimi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 7a Traktatu rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony w szczególności swobodny przepływ towarów zgodnie z art. 30-36 Traktatu.
(2) Naruszenie tej zasady, które występuje, jeżeli w danym Państwie Członkowskim swobodny przepływ towarów jest utrudniany przez działania osób prywatnych, może powodować ciężkie zakłócenia w poprawnym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i powodować poważne straty u dotkniętych osób fizycznych.
(3) W celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatu, a w szczególności zapewnienia poprawnego funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, Państwa Członkowskie z jednej strony powstrzymują się od przyjmowania środków lub podejmowania działań prowadzących do stwarzania przeszkód w handlu, a z drugiej strony podejmują wszelkie niezbędne i proporcjonalne środki w celu ułatwienia swobodnego przepływu towarów na ich terytorium.
(4) Środki tego rodzaju nie mogą naruszać wykonywania podstawowych praw, w tym prawa lub wolności strajku.
(5) Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla jakichkolwiek działań, które, w niektórych przypadkach, mogą okazać się konieczne na szczeblu wspólnotowym w celu dostarczenia odpowiedzi na problemy związane z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, biorąc pod uwagę, w stosownych przypadkach, stosowanie niniejszego rozporządzenia.
(6) Państwa Członkowskie posiadają wyłączną kompetencję w odniesieniu do utrzymania porządku publicznego i ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego, jak również w określaniu, czy, kiedy i jakie środki są niezbędne i proporcjonalne w danej sytuacji w celu ułatwiania swobodnego przepływu towarów na ich terytorium.
(7) Pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją dokonywana jest odpowiednia i szybka wymiana informacji w sprawie przeszkód w swobodnym przepływie towarów.
(8) Państwo Członkowskie, na którego terytorium wystąpiły przeszkody w swobodnym przepływie towarów, podejmuje wszelkie niezbędne i proporcjonalne środki, aby jak najszybciej przywrócić swobodny przepływ towarów na swoim terytorium w celu uniknięcia ryzyka kontynuacji, zwiększenia lub nasilenia zakłóceń lub strat mogących spowodować załamanie w handlu i w stosunkach umownych, będących jego podstawą; takie Państwo Członkowskie informuje Komisję i, na żądanie, inne Państwa Członkowskie, o podjętych lub planowanych środkach w celu realizacji wyżej wymienionego celu.
(9) Komisja, wykonując swój obowiązek na mocy Traktatu, notyfikuje danemu Państwu Członkowskiemu swoją opinię, że wystąpiło naruszenie, a Państwo Członkowskie odpowiada na taką notyfikację.
(10) W Traktacie nie przewidziano innych uprawnień niż te określone w jego art. 235, w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) wyraz "przeszkoda" oznacza przeszkodę w swobodnym przepływie towarów pomiędzy Państwami Członkowskimi odnoszącą się do Państwa Członkowskiego; spowodowana jest działaniem lub bezczynnością z jego strony i może stanowić naruszenie art. 30-36 Traktatu, która:
a) powoduje poważne naruszenie swobodnego przepływu towarów poprzez fizyczne lub inne utrudnianie, opóźnianie lub niedopuszczanie do przywozu, wywozu lub transportu przez Państwo Członkowskie;
b) powoduje poważne straty u poszkodowanych osób fizycznych; i
c) wymaga natychmiastowego działania w celu uniknięcia ryzyka kontynuacji, zwiększenia lub nasilenia danych zakłóceń lub strat;
2) wyraz "bezczynność" obejmuje przypadki, w których właściwe władze Państwa Członkowskiego w obliczu przeszkody spowodowanej działaniem osoby prywatnej, nie podejmują w ramach posiadanych uprawnień koniecznych i współmiernych działań w celu usunięcia przeszkody i zapewnienia swobodnego przepływu towarów na ich terytorium.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie nie może być interpretowane jako naruszające w jakikolwiek sposób wykonywanie podstawowych praw uznanych w Państwach Członkowskich, w tym prawa lub wolności strajku.
Prawa te zawierać mogą również prawo lub wolność podejmowania innych działań objętych szczególnymi systemami stosunków pracy właściwych każdemu Państwu Członkowskiemu.
Artykuł 3
1.
W przypadku wystąpienia przeszkody lub zagrożenia jej wystąpienia:
a) każde Państwo Członkowskie (bez względu na to czy dotyczy go przeszkoda lub groźba jej wystąpienia czy nie), które posiada istotne informacje, natychmiast przekazuje je Komisji; i
b) Komisja natychmiast przekazuje Państwom Członkowskim te i inne informacje z jakichkolwiek źródeł, które mogą okazać się istotne.
2.
Dane Państwo Członkowskie jak najszybciej odpowiada na żądanie informacji ze strony Komisji i innych Państw Członkowskich dotyczących charakteru przeszkody lub zagrożenia oraz działań, które mają zostać podjęte lub są proponowane.
Wymiana informacji pomiędzy Państwami Członkowskim przekazywana jest również Komisji.
Artykuł 4
1.
W przypadku wystąpienia przeszkody oraz z zastrzeżeniem art. 2 dane Państwo Członkowskie:
a) podejmuje wszelkie niezbędne i proporcjonalne środki, aby zapewnić swobodny przepływ towarów na terytorium Państwa Członkowskiego zgodnie z Traktatem; i
b) informuje Komisję o podjętych przez jego władze działaniach lub o działaniach, które zamierzają one podjąć.
2.
Komisja bezzwłocznie przekazuje informacje otrzymane na mocy ust. 1 lit. b) pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Komisja uznaje, że w Państwie Członkowskim występuje przeszkoda, notyfikuje danemu Państwu Członkowskiemu powody, które doprowadziły Komisję do takiego wniosku i żąda od Państwa Członkowskiego, aby podjęło wszelkie niezbędne i proporcjonalne środki w celu usunięcia wymienionej przeszkody w terminie, który określa stosownie do pilności przypadku.
2.
Przyjmując tego rodzaju wniosek Komisja uwzględnia art. 2.
3.
Komisja może opublikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich tekst notyfikacji, którą wysłała danemu Państwu Członkowskiemu i bezzwłocznie przekazuje go wszystkim stronom, które tego zażądają.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2686/98
z dnia 11 grudnia 1998 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2560/98 [2], w szczególności jego art. 6–8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać flumetrynę;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać oleinooleinian, glukoheptonian wapnia, glukono-glukoheptonian wapnia, glukonomleczan wapnia, glutaminian wapnia, glukonian niklu, siarczan niklu, podfosforyn sodu, bacytracynę, bronopol, alkohol cetostearylowy, menadion, fitomenadion, 2-pirolidon, siarczan cetostearylowy sodu, alkohole lanolinowy, lespedeza capitata, majoranae herba, medicago sativa extractum, sinapis nigrae semen oraz flumetrynę;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2692/98
z dnia 14 grudnia 1998 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2686/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszelkich analizie istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać siarczan manganu, rybonukleinian manganu, pidolat manganu, tlenek manganu, glicerofosforan manganu, glukonian manganu, chlorek manganu oraz węglan manganu;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2699/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
dotyczące odstępstw, które mają być przyznane w odniesieniu do strukturalnych statystyk przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], w szczególności jego art. 12 lit. x),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy tworzenia statystyk Wspólnoty w zakresie struktury, działalności, konkurencyjności oraz osiągnięć przedsiębiorstw we Wspólnocie;
konieczne jest przyznanie odstępstw od przepisów rozporządzenia Rady w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw;
przewidziane środki są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Odstępstwa określone w art. 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 są wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2700/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
dotyczące definicji cech statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [1], w szczególności jego art. 12 pkt iii),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy tworzenia statystyki Wspólnoty w zakresie struktury, działalności, konkurencyjności oraz osiągnięć przedsiębiorstw we Wspólnocie;
konieczne jest wprowadzenie zbioru definicji cech statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw;
przewidziane środki są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Cechy określone w art. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 są zdefiniowane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
We wspomnianych definicjach odniesienia do sprawozdań finansowych spółek opatrzone są nazewnictwem ustanowionym w art. 9 (bilans), art. 23 (rachunek zysków i strat) i w art. 43 (informacje dodatkowe do sprawozdań finansowych) dyrektywy Rady 78/660/EWG [2].
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie stosują te definicje w odniesieniu do danych dotyczących roku referencyjnego 1999 i lat następnych.
2.
Państwa Członkowskie stosują te definicje w odniesieniu do danych dotyczących lat referencyjnych 1995, 1996, 1997 i 1998, tam gdzie odpowiada to istniejącym praktykom krajowym.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2701/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
dotyczące serii danych, które należy opracować na potrzeby statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r.
[1] w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw, w szczególności jego art. 12 ppkt ii), v) i vii),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy tworzenia statystyk Wspólnoty w zakresie struktury, działalności, konkurencyjności oraz funkcjonowania przedsiębiorstw we Wspólnocie;
konieczne jest określenie częstotliwości tworzenia wieloletnich statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw; konieczne jest określenie pierwszego roku bazowego dla opracowania wstępnych wyników na potrzeby statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw; konieczne jest określenie podziału wyników dla tworzenia statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Częstotliwość opracowywania wieloletnich cech, podział wyników oraz pierwszy rok referencyjny dla opracowania wstępnych wyników, określonych w art. 4, 8 i 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97, są określone w serii danych zamieszczonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie opracują wspomniane serie dla danych dotyczących roku referencyjnego 1999 i lat następnych.
2.
W przypadku gdy odpowiada to istniejącym praktykom krajowym, Państwa Członkowskie opracują wspomniane serie również dla danych dotyczących lat referencyjnych 1995, 1996, 1997 i 1998.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2702/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
dotyczące technicznego formatu przesyłania statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r.
[1] w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw, w szczególności jego art. 12 ppkt viii),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy tworzenia statystyki Wspólnoty dotyczące struktury, działalności, konkurencyjności oraz osiągnięć przedsiębiorstw we Wspólnocie;
konieczne jest ustalenie technicznego formatu przesyłania statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw;
przewidziane środki są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Format techniczny, określony w art. 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw jest określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zastosują ten format do danych dotyczących roku sprawozdawczego 1996 i lat następnych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2717/98
z dnia 16 grudnia 1998 r.
dotyczące wniosków o refundację przez Wspólnotę wydatków Państw Członkowskich poniesionych na wypłaty dla organizacji producentów w sektorze owoców i warzyw, którym udzielono wstępnego uznania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2520/97 [2], w szczególności jego art. 52 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 52 ust. 2 tego rozporządzenia, pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 14 stanowi wspólny środek w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4256/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze dla rozporządzenia nr 2052/88/EWG w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Orientacji [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2085/93 [4]; pomoc taka jest objęta prognozą rocznych wydatków i stosują się do niej zasady płatności, określone odpowiednio w art. 31 ust. 1 i art. 33 rozporządzenia Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2331/98 [6];
wnioski współfinansowanie przez Sekcję Orientacji EFOGR przewidziane w art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 20/98 z dnia 7 stycznia 1988 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnego uznania [7], muszą zawierać niektóre dane szczegółowe i informacje, które Państwa Członkowskie będą prezentować w identycznej formie; ze względu na potrzebę dokładnego sprawdzania ich zgodności z rozporządzeniami (WE) nr 2200/96 i (WE) nr 20/98, Komisja musi mieć możliwość zażądania dostępu do odnośnych dokumentów uzupełniających;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego Strukturami Rolnymi i Rozwojem Wiejskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o współfinansowanie przygotowywane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 20/98 muszą być sporządzane zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Wraz z pierwszym wnioskiem o współfinansowanie, Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji swoje krajowe przepisy wykonawcze i instrukcje administracyjne oraz formularze i wszelkie inne dokumenty dotyczące sposobu administracyjnego wprowadzanie w życie tego środka.
Informacja o każdej wprowadzanej do nich zmianie jest przekazywana do Komisji wraz z pierwszym wnioskiem o współfinansowanie składanym po wprowadzeniu tej zmiany.
2. Z uwagi na potrzebę sprawdzania wniosków o refundację pomocy, przewidzianą w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji, na jej prośbę i w ustanowionym terminie, wszelkie uzupełniające dokumenty potwierdzające lub ich uwierzytelnione odpisy, inne niż te określone w ust. 1, które mogą być istotne do celów obliczenia wartości tej pomocy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2728/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2692/98 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla kur niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać enrofloksacynę i iwermektynę;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać hyperici oleum, eucalypti aetheroleum, 2-metylo-2-fenoksy-propanonian sodowy, noniwamid, nikoboksil, nikotynian metylu, mecylinam, 8-hydroksychinolinę i eter monoetylowy glikolu dietylenowego;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości dla enrofloksacyny, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) 2377/90;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie należy przewidzieć 60-dniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2743/98
z dnia 14 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 297/95 w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych [1] (zwanej dalej "Agencją"), w szczególności jego art. 10,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 57 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [3] dochody Agencji składają się z udziału finansowego i opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa za uzyskanie i utrzymywanie wspólnotowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, a także za inne usługi świadczone przez Agencję;
kwoty i struktura opłat ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 297/95 musi zostać poddana ocenie do dnia 31 grudnia 1997 r.;
w świetle uzyskanego od 1995 r. doświadczenia właściwe jest utrzymanie ogólnych zasad i ogólnej struktury opłat, jak również głównych przepisów dotyczących zasad działania i przepisów proceduralnych ustalonych w wymienionym powyżej rozporządzeniu;
jednakże w odniesieniu do niektórych opłat, w celu ułatwienia ich pobierania oraz poprawy przejrzystości i praktycznego wprowadzania w życie niniejszego rozporządzenia, należy wyszczególnić usługi, do których się odnoszą;
nowe opłaty muszą być również ustalone po to, aby w ich zakres wchodziły wszystkie dzisiaj świadczone przez Agencję usługi;
należy wprowadzić roczną opłatę w celu zapewnienia pokrycia kosztów związanych z nadzorem produktów leczniczych, w stosunku do których wydano pozwolenie; określona część tej opłaty zostanie przekazana właściwym władzom krajowym, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93, w celu nadzorowania rynku w imieniu Wspólnoty; ponadto zasady podziału opłat między te władze zostaną przyjęte przez zarząd Agencji zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym rozporządzeniu;
w niektórych wyjątkowych przypadkach i z naglących przyczyn związanych ze zdrowiem publicznym lub zdrowiem zwierząt musi istnieć możliwość zmniejszenia wyżej wymienionych opłat; dlatego bez uszczerbku dla bardziej szczególnych przepisów prawa wspólnotowego jakakolwiek decyzja powodująca zmniejszenie opłat musi być podjęta przez dyrektora wykonawczego na podstawie rozstrzygającego badania szczególnych okoliczności w każdym przypadku oraz po konsultacji z właściwym komitetem naukowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 297/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Zakres
Opłaty za uzyskiwanie i utrzymywanie pozwoleń wspólnotowych na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych przez ludzi i dla zwierząt oraz na inne usługi świadczone przez Agencję są pobierane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Kwoty tych opłat ustanawiane są w ecu.".
2) Artykuły 3–10 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 3
Produkty lecznicze stosowane u ludzi, objęte procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93
1.
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego
a) Pełna opłata
Opłata za wniosek zawierający wszystkie informacje dotyczące udzielenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego wynosi 200000 ECU.
Kwota dotyczy pojedynczej mocy związanej z jedną postacią farmaceutyczną.
Opłata zostaje powiększona o 20000 ECU za każdą dodatkową moc i/lub postać farmaceutyczną przedstawioną w tym samym czasie, co początkowy wniosek o udzielenie pozwolenia.
To powiększenie obejmuje tylko jedną dodatkową moc i/lub postać farmaceutyczną.
Opłata zostaje powiększona o 5000 ECU za każdy sposób prezentacji tej samej mocy i/lub postaci farmaceutycznej przedstawionej w tym samym czasie, co początkowy wniosek o udzielenie pozwolenia.
b) Opłata zredukowana
Opłatę zredukowaną 100000 ECU stosuje się do wniosków, które nie zawierają wszystkich informacji dotyczących udzielenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych, przewidzianych w art. 4 akapit trzeci pkt 8 lit. a) pkt i) i iii) dyrektywy 65/65/EWG lub w przypadku stosowania art. 4 akapit trzeci pkt 8 lit. a) pkt ii) tej samej dyrektywy.
Opłata dotyczy jednej mocy związanej z jedną postacią farmaceutyczną.
Opłata zostaje powiększona o 20000 ECU za każdą dodatkową moc i/lub postać farmaceutyczną przedstawioną w tym samym czasie, co początkowy wniosek o udzielenie pozwolenia.
To powiększenie obejmuje jedną dodatkową mocy i/lub jedną postać farmaceutyczną.
Opłata zostaje powiększona o 5000 ECU za każdy dodatkowy sposób prezentacji tej samej mocy i/lub postaci farmaceutycznej przedstawionej w tym samym czasie, co początkowy wniosek o udzielenie pozwolenia.
c) Opłata rozszerzona
Opłata za każde rozszerzenie udzielonego wcześniej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:
- w przypadku, kiedy rozszerzenie dotyczy nowej mocy, nowej postaci farmaceutycznej, nowego zalecenia lub nowego sposobu podawania, opłata wynosi 50000 ECU,
- w przypadku, kiedy rozszerzenie dotyczy nowego sposobu prezentacji mocy, postaci farmaceutycznej lub nowego sposobu podawania, w stosunku do których udzielono już pozwolenia, opłata wynosi 10000 ECU.
2.
Zmiana
a) Opłata za zmianę, rodzaj I :
Opłata za zmianę o mniejszym znaczeniu w odniesieniu do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zgodnie z klasyfikacją ustanowioną w rozporządzeniu Komisji mającym zastosowanie w danej sprawie, wynosi 5000 ECU.
W przypadku wprowadzania takiej samej zmiany opłata ta pokrywa wszystkie moce, postaci farmaceutyczne i sposoby prezentacji, w stosunku do których udzielono pozwolenia.
b) Opłata za zmianę, rodzaj II:
Opłata za zmianę o dużym znaczeniu w odniesieniu do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zgodnie z klasyfikacją ustanowioną w rozporządzeniu Komisji mającym zastosowanie w danej sprawie, wynosi 60000 ECU.
Może być ona zmniejszona o połowę, dla niektórych zmian rodzaju II, które nie wymagają szczegółowej oceny naukowej. Wykaz takich zmian jest sporządzany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2.
W przypadku wprowadzania takiej samej zmiany opłata ta pokrywa wszystkie moce, postaci farmaceutyczne i sposoby prezentacji, w stosunku do których udzielono pozwolenia.
3.
Opłata za odnowienie
Opłata za zbadanie informacji dostępnych w trakcie każdego pięcioletniego okresu, po którym następuje odnowienie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, wynosi 10000 ECU.
Jest ona naliczana za każdą moc związaną z postacią farmaceutyczną.
4.
Opłata kontrolna
Opłata zryczałtowana za dowolną kontrolę we Wspólnocie lub poza Wspólnotą wynosi 15000 ECU.
W przypadku kontroli poza Wspólnotą zostanie ona uzupełniona o wydatki związane z rzeczywistymi kosztami podróży.
5.
Opłata transferowa
Opłata za zmianę posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, do którego odnosi się ten transfer, wynosi 5000 ECU.
Pokrywa to koszty wszystkich sposobów prezentacji danego produktu leczniczego, w stosunku do którego udzielono pozwolenia.
6.
Opłata roczna
Opłata roczna za każdy produkt leczniczy, w stosunku do którego wydano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wynosi 60000 ECU.
Pokrywa to koszty wszystkich sposobów prezentacji danego produktu leczniczego, w stosunku do którego udzielono pozwolenia.
Artykuł 4
Produkty lecznicze stosowane u ludzi, objęte procedurami ustanowionymi w dyrektywie 75/319/EWG [4]
Opłata za arbitraż
Opłatę w wysokości 10000 ECU wnosi się w przypadku wszczęcia procedury ustanowionej w art. 10 ust. 2, art. 11, 12 i 15 dyrektywy 75/319/EWG.
Opłatę powiększa się o 40000 ECU, jeśli procedury ustanowione w art. 11 i 12 dyrektywy 75/319/EWG zostają wszczęte na żądanie wnioskodawcy lub posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 5
Produkty lecznicze stosowane w weterynarii, objęte procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2309/93
1.
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego
a) Opłata pełna
Opłata za zawierający wszystkie informacje wniosek o udzielenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego wynosi 100000 ECU.
Opłata obejmuje jedną moc i związaną jedną postać farmaceutyczną.
Opłata zostaje powiększona o 10000 ECU za każdą dodatkową moc i/lub postać farmaceutyczną przedstawioną w tym samym czasie, co początkowy wniosek o udzielenie pozwolenia.
To powiększenie opłaty obejmuje jedną dodatkową moc i/lub postać farmaceutyczną.
Opłata zostaje powiększona o 5000 ECU za każdy dodatkowy sposób prezentacji tej samej mocy i postaci farmaceutycznej przedstawionej w tym samym czasie, co początkowy wniosek o udzielenie pozwolenia.
W przypadku szczepionek pełna opłata zostaje zredukowana do 50000 ECU, a każda dodatkowa moc i/lub postać farmaceutyczna i/lub sposób prezentacji pociąga za sobą powiększenie o 5000 ECU.
Do celów lit. a) nie jest istotna liczba gatunków docelowych.
b) Opłata zredukowana
Opłatę zredukowaną do wysokości 50000 ECU pobiera się od wniosków o udzielenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, które nie zawierają wszystkich informacji, przewidzianego w art. 5 akapit trzeci pkt 10 lit. a) pkt i) i iii) dyrektywy 81/851/EWG lub w przypadku odniesienia do art. 5 akapit trzeci pkt ii) tej samej dyrektywy.
Opłata obejmuje jedną moc związaną z jedną postacią farmaceutyczną produktu leczniczego.
Opłatę powiększa się o 10000 ECU za każdą dodatkową moc i/lub postać farmaceutyczną, przedstawioną w tym samym czasie, co początkowy wniosek o udzielenie pozwolenia.
To powiększenie opłaty obejmuje jedną dodatkową moc i/lub postać farmaceutyczną.
Opłatę powiększa się o 5000 ECU za każdy dodatkowy sposób prezentacji tej samej mocy i postaci farmaceutycznej przedstawionej w tym samym czasie, co początkowy wniosek o udzielenie pozwolenia.
W przypadku szczepionek opłata zostaje zredukowana do 25000 ECU, a każda dodatkowa moc i/lub postać farmaceutyczna i/lub sposób prezentacji pociąga za sobą powiększenie o 5000 ECU.
Do celów lit. b) nie jest istotna liczba gatunków docelowych.
c) Opłata rozszerzona
Jest to opłata za każde rozszerzenie udzielonego wcześniej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego:
- w przypadku, kiedy rozszerzenie dotyczy nowej mocy, nowej postaci farmaceutycznej, nowego gatunku lub nowego sposobu podawania, opłata wynosi 25000 ECU,
- w przypadku, kiedy dotyczy nowego sposobu prezentacji mocy lub postaci farmaceutycznej, lub nowego sposobu podawania, w stosunku do której już udzielono pozwolenia, opłata wynosi 5000 ECU,
- w przypadku szczepionek, kiedy rozszerzenie dotyczy nowej mocy, nowej postaci farmaceutycznej, nowego zalecenia lub nowego sposobu podawania, opłata wynosi 5000 ECU.
2.
Zmiany
a) Opłata za zmianę, rodzaj I
Opłata za zmianę o mniejszym znaczeniu w odniesieniu do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zgodnie z klasyfikacją ustanowioną w rozporządzeniu Komisji mającym zastosowanie w danej sprawie, wynosi 5000 ECU.
Taka sama opłata pobierana jest w odniesieniu do szczepionek.
W przypadku wprowadzenia takiej samej zmiany opłata powinna pokrywać wszystkie moce, postacie farmaceutyczne i sposoby prezentacji, w stosunku do których udzielono pozwolenia.
b) Opłata za zmianę, rodzaj II
Opłata za zmiany o dużym znaczeniu w odniesieniu do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zgodnie z klasyfikacją ustanowioną w rozporządzeniu Komisji mającym zastosowanie w danej sprawie, wynosi 30000 ECU.
Mogą one być zmniejszone o połowę, dla niektórych zmian rodzaju II, które nie wymagają szczegółowej oceny naukowej. Wykaz takich zmian zostaje sporządzony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2.
W przypadku szczepionek opłata wynosi 5000 ECU.
W przypadku wprowadzenia takiej samej zmiany opłata pokrywa wszystkie moce, postacie farmaceutyczne i sposoby prezentacji, w stosunku do których udzielono pozwolenia.
3.
Opłata za odnowienie
Opłata za zbadanie informacji dostępnych w czasie każdego pięcioletniego okresu, po którym następuje odnowienie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, wynosi 5000 ECU.
Jest ona naliczana za każdą moc związaną z postacią farmaceutyczną.
4.
Opłata kontrolna
Opłata zryczałtowana za każdą kontrolę we Wspólnocie lub poza Wspólnotą wynosi 15000 ECU.
W przypadku kontroli poza Wspólnotą zostanie uzupełniona o wydatki związane z rzeczywistymi kosztami podróży.
5.
Opłata za transferowa
Opłata za zmianę posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, do którego odnosi się ten transfer, wynosi 5000 ECU.
Obejmuje koszty wszystkich sposobów prezentacji danego produktu leczniczego, w stosunku do którego udzielono pozwolenia.
6.
Opłata roczna
Opłata roczna za każdy produkt leczniczy, w stosunku do którego wydano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wynosi 20000 ECU.
Obejmuje koszty wszystkich sposobów prezentacji danego produktu leczniczego, w stosunku do którego udzielono pozwolenia.
Artykuł 6
Produkty lecznicze stosowane w weterynarii, objęte procedurami ustanowionymi w dyrektywie 81/851
Opłata za arbitraż
Opłatę za arbitraż w wysokości 10000 ECU wnosi się w przypadku wszczęcia procedury ustanowionej w art. 18 ust. 2, art. 19, 20 i 23 dyrektywy 81/851/EWG.
Opłatę powiększa się o 20000 ECU, jeśli procedury ustanowione w art. 19 i 20 dyrektywy 81/851/EWG zostały wszczęte na żądanie wnioskodawcy lub posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 7
Ustanowienie maksymalnego limitu pozostałości (MRL) dla weterynaryjnych produktów leczniczych
1.
Opłaty za ustalenie MRL
Opłata pełna za MRL w wysokości 50000 ECU jest naliczana za wniosek o wstępne ustalenie maksymalnego limitu pozostałości dla danej substancji.
Opłata dodatkowa za MRL w wysokości 15000 ECU wnoszona jest za każdy wniosek zmieniający lub rozszerzający istniejący MRL lub za wniosek o objęcie nowych gatunków.
Opłaty za MRL odliczane są od opłat wnoszonych za wnioski o udzielenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub wnioski o rozszerzenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego zawierającego substancje, dla których ustalono MRL, w przypadku kiedy takie wnioski przedkładane są przez tego samego wnioskodawcę.
Jednakże odliczenie to nie może być większe niż połowa łącznie pobranej opłaty.
2.
Opłata za MRL
Opłata w wysokości 15000 ECU naliczana jest za każdy wniosek o ustalenie MRL do celu badań klinicznych.
Opłata odliczana jest od kwoty opłaty pełnej za MRL ustanowionej w pkt 1.
Artykuł 8
Opłaty różne
1.
Opłata za doradztwo naukowe
Opłata naliczana jest, gdy składany jest wniosek o doradztwo naukowe lub techniczne dotyczące badań i rozwoju produktu leczniczego, w celu ewentualnego złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub wniosku o rozszerzenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
- Dla produktów leczniczych przeznaczonych do użycia przez ludzi maksymalna opłata ustalona jest na 60000 ECU.
- Dla produktów leczniczych przeznaczonych do użycia przez zwierzęta maksymalna opłata ustalona jest na 30000 ECU.
Szczegółowe procedury stosowania niniejszego punktu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2.
2.
Opłaty na pokrycie kosztów administracyjnych
Opłaty wnosi się na pokrycie kosztów administracyjnych, jeżeli dokumenty lub świadectwa nie są wystawiane w ramach usług objętych inną opłatą, przewidzianą w niniejszym rozporządzeniu lub w związku z zakończeniem administracyjnego zatwierdzenia dokumentacji, skutkującej odrzuceniem wniosku, do którego dołączona była dokumentacja.
Jednostkowa kwota tej opłaty nie przekracza 5000 ECU.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 niniejszego rozporządzenia klasyfikacja jest ustalana i precyzowana przez zarząd Agencji.
Artykuł 9
Możliwe redukcje opłat
Bez uszczerbku dla bardziej szczególnych przepisów prawa wspólnotowego, w wyjątkowych okolicznościach i z naglących przyczyn związanych ze zdrowiem publicznym lub zdrowiem zwierząt, opłata może zostać zredukowana dla każdego przypadku z osobna przez dyrektora wykonawczego po konsultacji z właściwym komitetem naukowym.
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszego artykułu musi zawierać uzasadnienie wyjaśniające powody, dla których została podjęta.
Całkowite lub częściowe zwolnienie z opłaty może być udzielone w szczególności w odniesieniu do produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia rzadkich chorób lub chorób gatunków o mniejszym znaczeniu.
Artykuł 10
Termin płatności i płatność po terminie
1.
Opłaty wnosi się w dniu wpłynięcia stosownego wniosku, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Opłatę za arbitraż wnosi się w terminie 30 dni po skierowaniu sprawy do Agencji; opłata roczna wnoszona jest w terminie 30 dni pierwszego i każdego kolejnego roku od uzyskania zawiadomienia o decyzji o pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu.
Opłatę kontrolną wnosi się w terminie 30 dni od daty przeprowadzenia kontroli.
2.
Gdy jakakolwiek opłata nałożona w trybie niniejszego rozporządzenia pozostaje niezapłacona w dniu jej płatności, dyrektor wykonawczy Agencji, bez uszczerbku zdolności Agencji do wszczęcia postępowania sądowego przyznanej jej w art. 59 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93, zdecydować może o niewykonywaniu zleconych usług lub o zawieszeniu wszystkich usług i procedur w toku do momentu wniesienia właściwej opłaty w całości.
3.
Opłaty wnosi się w ecu lub w walucie krajowej jednego z Państw Członkowskich, zgodnie z obowiązującym kursem walutowym, ustalanym każdego dnia przez Komisję.
Jednakże miesięczny kurs wymiany, którego podstawą są wcześniejsze kursy, może być ustalony zgodnie z wyliczeniem ustalonym przez zarząd Agencji.
Artykuł 11
Przepisy wykonawcze
1.
Na wniosek dyrektora wykonawczego oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji zarząd Agencji ustala zasady dotyczące zwrotu części dochodów pochodzących z rocznych opłat właściwym władzom krajowym, zaangażowanym w nadzór rynku we Wspólnocie.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 zarząd Agencji może na wniosek dyrektora wykonawczego sprecyzować inne przepisy niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
3.
W przypadku rozbieżności co do klasyfikacji wniosku w jednej z kategorii opłat ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu dyrektor wykonawczy rozstrzyga po konsultacji z właściwym komitetem naukowym.
Artykuł 12
Zmiany
Jakiekolwiek zmiany do niniejszego rozporządzenia przyjmowane są przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną po konsultacji z Parlamentem Europejskim, na wniosek Komisji.
Jednakże zmiany kwot opłat określonych niniejszym rozporządzeniem przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 73 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
W terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja po konsultacji z zarządem Agencji przedstawi sprawozdanie o wprowadzaniu go w życie.
Przyszłe zmiany opłat zostaną oparte na wszechstronnej ocenie kosztów Agencji, w tym wydatków odnoszących się do sprawozdawców Państw Członkowskich."
3.
Obecny art. 11 otrzymuje oznaczenie art. 13.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2760/98
z dnia 18 grudnia 1998 r.
dotyczące wykonania programu współpracy transgranicznej w ramach programu Phare
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych krajów Europy środkowej i wschodniej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 753/96 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Europejska, podczas swego spotkania w Luksemburgu w grudniu 1997 r., określiła wzmocnioną strategię przedakcesyjną, która ma umożliwić wszystkim ubiegającym się państwom Europy Środkowej i Wschodniej ewentualne członkostwo w Unii Europejskiej, i w tym celu, zbliżenie się tych państw przed przystąpieniem w takim stopniu, w jakim jest to możliwe, do dorobku Unii;
Partnerstwa dla członkostwa, będące główną cechą wzmocnionej strategii przedakcesyjnej, określiły priorytety dalszej pracy w kierunku przystąpienia i muszą być uwzględnione w kontekście współpracy transgranicznej;
pierwsze lata wykonywania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/94 [3], ustanawiającego program współpracy transgranicznej Phare w powiązaniu z Interreg, doprowadziły już do wielu pozytywnych wyników, w szczególności poprzez nawiązanie dialogu i współpracy między przygranicznymi regionami Unii Europejskiej i przylegającymi do nich regionami w państwach Europy Środkowej i Wschodniej, poprzez wkład od gospodarczego rozwoju w przygranicznych regionach tych państw, a także osiągnięcie większego zbliżenia do poziomu rozwoju Unii Europejskiej, oraz zaoferowano tym regionom możliwość zaznajomienia się z praktykami i procedurami Interreg, w tym z projektowaniem strategii rozwoju regionalnego dla regionów przygranicznych;
dalsza poprawa powinna być osiągnięta, w szczególności poprzez zwiększenie liczby projektów o rzeczywiście transgranicznym charakterze, oraz poprzez zwiększanie tempa ich wykonywania;
Rumunia, jako jedyny ubiegający się kraj nieposiadający wspólnej granicy z Unią, powinna także kwalifikować się do programu współpracy transgranicznej Phare;
program współpracy transgranicznej Phare będzie się stopniowo stawał częścią szerszej polityki rozwoju regionalnego w kontekście strategii przedakcesyjnej, co skoryguje obecną nierównowagę między środkami budżetowymi przydzielanymi do współpracy transgranicznej oraz innymi priorytetami przedakcesyjnymi, a także między różnymi regionami wewnątrz państw ubiegających się o członkostwo;
Rada wielokrotnie podkreślała potrzebę wzmocnienia współpracy i stymulowaniu integracji państw Europy Środkowej i Wschodniej oraz Wspólnoty Europejskiej, a także potrzebę wspierania stabilności i bezpieczeństwa w regionie;
z uwagi na przyszłe uczestnictwo przystępujących państw w polityce strukturalnej Unii wymagane jest dalsze zbliżenie programu współpracy transgranicznej Phare do Interreg, w szczególności poprzez ustanawianie wspólnych programów transgranicznych i wspólne programowanie struktur;
dla ubiegających się państw Europy Środkowej i Wschodniej, obecne geograficzne określenie programu współpracy transgranicznej Phare powinno być stopniowo rozszerzane tak, aby objęło, poza regionami przylegającymi do Unii Europejskiej, granice z innymi ubiegającymi się państwami będącymi beneficjentami Phare, w późniejszym zaś etapie także granice z innymi sąsiadującymi państwami korzystającymi z Phare lub z innych wspólnotowych programów pomocy, które także mogą się kwalifikować;
kwalifikujące się działania powinny być podobne do Interreg w ogólnych ramach partnerstw dla członkostwa;
niezbędne jest wzmocnienie udziału podmiotów lokalnych i regionalnych we współpracy transgranicznej, w celu wzmocnienia podejścia systemowego, w celu wspierania ich możliwości w zakresie programowania, wykonywania i monitorowania, oraz w celu umożliwienia organom lokalnym w regionach przygranicznych podejmowania decyzji w sprawach małych projektów o rzeczywiście transgranicznym charakterze poprzez ustanawianie funduszy małych projektów;
konieczne jest zastąpienie rozporządzenia (WE) nr 1628/94;
niniejsze rozporządzenie jest zgodne z opinią Komitetu ds. Restrukturyzacji Gospodarczej w Niektórych Państwach Europy Środkowej i Wschodniej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE.
Artykuł 1
W ogólnych ramach programu Phare, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89, opisane poniżej zasady mają zastosowanie do finansowania działań o charakterze strukturalnym w przygranicznych regionach państw Europy Środkowej i Wschodniej, będących beneficjentami Phare.
Działania te będą wykonywane z uwzględnieniem kierunków polityki strukturalnej Wspólnoty, w szczególności Interreg,
Artykuł 2
1.
Kwalifikującymi się granicami są granice między państwami Europy Środkowej i Wschodniej a Wspólnotą oraz między następującymi ubiegającymi się krajami: Bułgarią, Republiką Czeską, Estonią, Węgrami, Łotwą, Litwą, Polską, Rumunią, Słowacją i Słowenią.
2.
Dane regiony przygraniczne zostaną ustalone przez każdy zainteresowany kraj w porozumieniu z Komisją, z uwzględnieniem metodologii przyjętej dla Interreg.
3.
Podział środków między kraje beneficjentów dokonywany jest z uwzględnieniem kryteriów liczby ludności, PKB w przeliczeniu na jednego mieszkańca oraz powierzchni danych regionów przygranicznych.
Artykuł 3
Dotacje Wspólnoty w ramach tego programu będą finansować przede wszystkim przez uczestnictwo danego państwa Europy Środkowej i Wschodniej w projektach wspólnych dla każdego państwa, z którym dane państwo ma wspólną granicę, jak określono w art. 2.
Celem tych projektów jest:
i) wspieranie współpracy regionów przygranicznych w państwach Europy Środkowej i Wschodniej z przyległymi regionami w państwie ościennym, jak określono w art. l, tym samym zaś udzielanie regionom przygranicznym w Europie Środkowej i Wschodniej pomocy w przezwyciężaniu specyficznych problemów rozwojowych, jakie mogą wynikać, między innymi, z pozycji w gospodarkach krajowych, w interesie miejscowej ludności oraz w sposób zgodny z ochroną środowiska;
ii) wspieranie tworzenia i rozwoju sieci współpracy po obu stronach granicy, oraz utworzenia powiązań tych sieci z szerszymi sieciami Wspólnoty.
Artykuł 4
1.
W regionach przygranicznych wybranych zgodnie z art. 2., projekty włączane do programu współpracy transgranicznej mogą przyjmować formę:
i) projektów powiązanych ze środkami wspieranymi ze środków Interreg lub innych programów pomocy zewnętrznej Wspólnoty,
ii) projektów uzgadnianych przez dane kraje, wywierających wpływ transgraniczny, przyczyniających się do rozwoju struktur w regionach przygranicznych oraz ułatwiających współpracę między tymi krajami jako całością.
2.
Szczególną uwagę zwraca się na projekty w odniesieniu, do których jest zapewnione współfinansowanie przez organy lokalne lub podmioty gospodarcze lub w ich imieniu w państwach Europy Środkowej i Wschodniej.
3.
Finansowanie może obejmować środki z innych Państw Członkowskich Unii Europejskiej oraz państw Europy Środkowej i Wschodniej, z międzynarodowych instytucji finansowych, oraz innych źródeł prywatnych i publicznych.
Artykuł 5
l.
Działania, które mogą być finansowane w ramach tego programu mogą obejmować:
a) zmniejszanie administracyjnych i instytucjonalnych przeszkód wolnego przepływu osób, produktów lub usług przez granicę, z uwzględnieniem aspektu bezpieczeństwa takich przepływów;
b) poprawę infrastruktury, w szczególności urządzeń komunikacyjnych oraz lokalnych dostaw wody, gazu i elektryczności, z korzyścią dla obszarów przygranicznych;
c) ochronę środowiska, na przykład gospodarkę odpadami, środowiskiem i zapobieganie zanieczyszczeniom, w związku z problemami pogłębianymi bliskością granicy zewnętrznej;
d) środki rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich, ze zwróceniem szczególnej uwagi na ułatwienie realizacji projektów współpracy transgranicznej;
e) środki w dziedzinach energii i transportu, mające na celu uzupełnianie rozwoju sieci transeuropejskich, zgodnie z orientacjami przyjętymi przez Komisję;
f) działania związane z polityką Wspólnoty w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych;
g) promowanie współpracy gospodarczej, rozwoju przedsiębiorstw, współpracy finansowej i współpracy między instytucjami reprezentującymi sektor gospodarczy (np. izby handlowe);
h) pomoc w inwestycjach oraz dostarczanie wspierających usług i ułatwień, w szczególności transferu technologii oraz obrotu dla małych i średnich przedsiębiorstw;
i) działania na rzecz kształcenia i zatrudnienia;
j) lokalny rozwój gospodarczy, włączając turystykę;
k) środki wspierające współpracę w dziedzinie ochrony zdrowia, w szczególności wspólne wykorzystywanie środków i urządzeń na podstawie transgranicznej;
l) rozwój lub tworzenie urządzeń i zasobów ułatwiających przepływ informacji i komunikację między regionami przygranicznymi, w tym wspieranie transgranicznego radia, telewizji, gazet i innych mediów;
m) wymianę kulturalną;
n) inicjatywę w dziedzinie lokalnego zatrudnienia, edukacji i szkolenia.
Działania wymienione w lit. j)-n) mogą być jednak finansowane tylko na warunkach określonych w art. 5 ust. 2.
2.
W związku z zachęcaniem do wspólnych działań na małą skalę z udziałem lokalnych podmiotów z regionów przygranicznych oraz zwiększeniem ich możliwości w zakresie określania, rozwijania i wykonywania takich działań, w każdym regionie przygranicznym można utworzyć wspólny fundusz małych projektów, do którego można przekazywać ograniczoną wartość procentową środków przeznaczanych na odpowiednie programy i inicjatywy współpracy transgranicznej.
3.
Szczególną uwagę zwraca się na środki o silnym charakterze współpracy transgranicznej planowane w ścisłej współpracy z organami regionalnymi i lokalnymi w obszarach przygranicznych i które obejmują ustanawianie i rozwijanie struktur wspólnego zarządzania mających na celu rozszerzanie i pogłębianie współpracy transgranicznej między agencjami publicznymi i parapublicznymi, a także organizacjami o celu niezarobkowym.
4.
Ustanawianie planów rozwoju regionów przygranicznych, wskazywanie projektów i formułowanie programów, analizy możliwości wykonania, pomoc w wykonywaniu programów oraz monitorowanie i/lub badania oceniające mogą również być finansowane.
Artykuł 6
1.
Wkład wspólnotowy, co do zasady ma formę dotacji.
Jednak w każdym przypadku, gdy dotacja Wspólnoty przyczynia się do finansowania czynności generujących dochody, Komisja ustala, w porozumieniu z odpowiednimi organami, zasady finansowania, które mogą obejmować współfinansowanie z dochodów z projektu lub zwrot początkowych dotacji.
2.
Pomoc może pokrywać wydatki na przywóz oraz lokalne wydatki potrzebne do realizowania projektów i programów.
Z finansowania przez Wspólnotę wyłączone są zobowiązania podatkowe i opłaty oraz nabycie nieruchomości.
3.
Pokrywane koszty mogą obejmować koszty pomocy technicznej, badań, szkolenia i innych środków budowania instytucji; koszty programów dostaw podstawowych sprzętu lub wkładu, operacji inwestycyjnych, w tym programów pracy.
4.
Koszty utrzymywania i koszty operacyjne w państwach Europy Środkowej i Wschodniej mogą być pokrywane tylko podczas fazy wstępnej i w sposób degresywny.
Artykuł 7
1.
Dla każdego regionu przygranicznego powołany będzie Wspólny Komitet ds. Współpracy składający się z przedstawicieli danych krajów, w tym przedstawicieli lokalnych i regionalnych oraz z przedstawicieli Komisji.
2.
Wspólny Komitet ds. Współpracy przygotowuje wspólny dokument programowania transgranicznego w perspektywie wieloletniej; dokument ten zawierać będzie opis wspólnych rozwojowych strategii i priorytetów dla regionu, traktowanego jako jeden podmiot społeczno-gospodarczy i geograficzny, oraz przepisy dotyczące wspólnego wykonywania.
Dokument ten będzie kierował programowaniem i wykonywaniem działań podejmowanych w ramach odpowiednich programów oraz inicjatyw współpracy transgranicznej, wspomaganych przez Wspólnotę Europejską.
3.
Wspólny Komitet ds. Współpracy określi raz na rok wspólny zbiór projektów, biorąc pod uwagę wspólny dokument programowania transgranicznego przewidziany na podstawie ust. 2.
Zalecenia w odniesieniu do projektów będą przekazywane Komisji przez rząd danego państwa Europy Środkowej i Wschodniej na podstawie propozycji przedstawionych przez właściwe organy.
Artykuł 8
l.
Komisja sformułuje propozycję programu, jedną dla jednej granicy, biorąc pod uwagę wspólny dokument programowania transgranicznego określony na podstawie art. 7 ust. 1 oraz dalsze zalecenia Wspólnego Komitetu ds. Współpracy dotyczące projektów, które będą finansowane w ramach programu, po przekazaniu przez rząd danego państwa Europy Środkowej i Wschodniej.
2.
Dotacja stanowiąca cały lub częściowy wkład państwa Europy Środkowej i Wschodniej do wspólnego projektu będzie zatwierdzona zgodnie z procedurą określoną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 oraz uzgodniona z danym krajem otrzymującym za pomocą memorandum finansowego.
Artykuł 9
l.
Komisja zarządza tą pomocą zgodnie z normalną praktyką stosowaną w odniesieniu do pomocy dla Europy Środkowej i Wschodniej, jak określono w treści rozporządzenia (EWG) nr 3906/89.
2.
W każdym przypadku, gdy to możliwe powinno się tworzyć wspólne struktury monitorujące, w celu ułatwienia wykonywania programów.
Artykuł 10
Podczas realizacji celów określonych zgodnie z art. 3, Komisja zapewnia koordynację i spójność pomocy z Phare, innych programów pomocy zewnętrznej oraz pomocy ze środków funduszy strukturalnych.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz z tym dniem zastępuje rozporządzenie (WE) nr 1638/94.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2767/98
z dnia 21 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2300/97 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97 z dnia 25 czerwca 1997 r., ustanawiające ogólne zasady stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2070/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2300/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2633/98 [4], ustanawia przepisy w celu wykonania środków usprawniających produkcję i obrót miodem;
aby dopuścić pewną elastyczność we wprowadzaniu w życie tego programu, ograniczenia finansowe podawane do wiadomości dla każdego ze środków mogą różnić się o pewien procent, nie przekraczając jednakże pułapu ogólnego dla programu rocznego; jeżeli we wprowadzaniu w życie tego programu zastosowana jest pewna elastyczność, wkład finansowy Wspólnoty nie może przekraczać limitu 50 % wydatków rzeczywiście poniesionych przez dane Państwo Członkowskie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2300/97 dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Ograniczenia finansowe dla każdego środka mogą zostać podwyższone lub obniżone maksymalnie o 10 %, pod warunkiem że pułap ogólny dla programu rocznego nie zostanie przekroczony, a wkład Wspólnoty w finansowanie programu określony w art. 3 nie przekracza 50 % wydatków poniesionych przez dane Państwo Członkowskie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2768/98
z dnia 21 grudnia 1998 r.
w sprawie programu pomocy dla prywatnego składowania oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66 (EWG) z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1638/98 [2], w szczególności jego art. 12a,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12a rozporządzenia nr 136/66(EWG) przewiduje, że w przypadku wystąpienia poważnych zakłóceń na rynku w niektórych regionach Wspólnoty może zostać wprowadzony do dnia 31 października 2001 r. program pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania oliwy z oliwek; program musi opierać się na umowach zawartych z zatwierdzonymi podmiotami gospodarczymi stwarzającymi wystarczające gwarancje; pierwszeństwo należy dawać grupom producentów w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 952/97 [3];
należy ustanowić szczegółowe zasady programu pomocy dla prywatnego składowania oliwy z oliwek, tak by mógł on, jeżeli jest to niezbędne, być wykonany szybko; w celu zapewnienia większej skuteczności oddziaływania programów na rynek na poziomie producentów i dla ułatwienia jego monitorowania pomoc powinna być przede wszystkim przyznawana dla składowania oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia luzem;
by pomoc najlepiej odpowiadała sytuacji rynkowej, powinna być ona ustalona w drodze procedury przetargowej uruchamianej zgodnie z pewnymi zasadami i z uwzględnieniem potrzebujących jej sektorów rynkowych; uczestnikami przetargu muszą być podmioty zapewniające solidne gwarancje;
należy określić rodzaj informacji, jakie muszą być zawarte w ofertach przetargowych oraz warunki, w jakich oferty te muszą być zgłaszane i badane; w szczególności w celu zapewnienia odpowiedniego wpływu na sytuację rynkową oferty muszą dotyczyć długiego okresu składowania oraz pewnych ilości minimalnych uwzględniających sytuację sektora; wykonalność ofert musi być zagwarantowana przez złożenie zabezpieczenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3403/93 [5], którego wielkość i okres ważności musi odpowiadać prawdopodobnym wahaniom cen na rynku i liczbie dni rzeczywistego składowania będących podstawą nabycia prawa do pomocy;
przetarg wygrywają oferty nieprzekraczające maksymalnej kwoty pomocy za jeden dzień składowania, ustalanej w odniesieniu do rynku oliwy z oliwek; należy jednak zapewnić reprezentatywność ofert i ich zgodność z maksymalnymi ilościami ustalonymi dla każdej z wyszczególnionych kategorii i dla każdego z wyszczególnionych regionów;
należy wyszczególnić główne punkty uwzględniane w umowie; aby zapobiec brakom rynkowym, Komisja musi mieć możliwość dostosowania warunków umowy w świetle przewidywanych zbiorów w roku gospodarczym następującym po roku, w którym umowa została zawarta;
w celu zapewnienia właściwego zarządzania programem należy określić warunki, na jakich może być przyznawana zaliczka na pomoc, sposób kontrolowania zgodności z istotnymi warunkami nabycia prawa do pomocy, niektóre procedury obliczania wysokości pomocy i rodzaj informacji przekazywanych Komisji przez Państwa Członkowskie;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 314/88 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3788/89 [7], i rozporządzenie Komisji (WE) nr 94/98 [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2367/98 [9] w sprawie prywatnego składowania przed dniem 1 marca 1998 r., muszą zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Właściwe organy w producenckich Państwach Członkowskich zawierają umowy na prywatne składowanie oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia luzem na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
W celu ustalenia pomocy udzielanej z tytułu wykonania umów na prywatne składowanie oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia luzem Komisja może, do dnia 31 października 2001 r., stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, ogłosić zaproszenie do składania ofert na czas ograniczony.
W okresie trwania procedury przetargowej na czas ograniczony ogłasza się częściowe zaproszenie do składania ofert.
Artykuł 2
1.
Zaproszenie do składania ofert na czas ograniczony może być ogłoszone w przypadku:
- wystąpienia w niektórych regionach Wspólnoty poważnych zakłóceń na rynku, które można ograniczyć lub rozwiązać przez środki w odniesieniu do prywatnego składowania oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia luzem,
oraz
- gdy średnia cena notowana na rynku w okresie nie krótszym niż dwa tygodnie wynosi mniej niż:
- 177,88 ECU/100 kg w odniesieniu do oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia ekstra, i/lub
- 170,99 ECU/100 kg w odniesieniu do oczyszczonej oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, i/lub
- 166,40 ECU/100 kg w odniesieniu do zwykłej oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, i/lub
- 156,08 ECU/100 kg w odniesieniu do oliwy lampante z oliwek pierwszego tłoczenia, posiadającej 1° wolnej kwasowości, kwota ta ulega zmniejszeniu o 3,67 ECU/100 kg za każdy dodatkowy stopień wolnej kwasowości.
2.
W zaproszeniach do składania ofert na czas ograniczony będzie podana maksymalna kwota w odniesieniu do całości procedury przetargowej, a także maksymalne kwoty w odniesieniu do każdej:
- kategorii oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, określonej w Załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG,
- kategorii zatwierdzonych podmiotów gospodarczych określonych w art. 3 ust. 1,
- i dla każdego regionu Wspólnoty lub Państwa Członkowskiego.
Zaproszenia do składania ofert na czas ograniczony można otwierać tylko w odniesieniu do niektórych kategorii lub regionów określonych w akapicie pierwszym, by zapewnić priorytet podmiotom określonym w art. 3 ust. 1 lit. a).
Zaproszenia do składania ofert na czas ograniczony mogą być zamykane przed zakończeniem okresu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 3
1.
Podmioty gospodarcze zatwierdzone w tym celu przez właściwy organ Państwa Członkowskiego mogą składać oferty przetargowe w odniesieniu do przetargów częściowych.
Zatwierdzonymi podmiotami gospodarczymi mogą być:
a) grupa producentów lub stowarzyszenie takich grup, uznane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 952/97; lub
b) grupa producentów lub stowarzyszenie takich grup, uznane zgodnie z art. 20c rozporządzenia nr 136/66/EWG; lub
c) olejarnia zatwierdzona zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 [10] na okres dłuższy niż dwa lata gospodarcze, umożliwiająca wytłoczenie nie mniej niż dwóch ton oliwy w ciągu ośmiogodzinnego dnia pracy, który w ciągu dwóch poprzedzających lat gospodarczych uzyskał łącznie przynajmniej 500 ton oliwy pierwszego tłoczenia; lub
d) firma pakująca, zlokalizowana na terenie Państwa Członkowskiego, będąca w stanie zapakować co najmniej 6 ton oliwy w ciągu ośmiogodzinnego dnia pracy, która w ciągu dwóch poprzedzających lat gospodarczych dokonała zapakowania łącznie przynajmniej 500 ton oliwy z oliwek.
2.
By uzyskać zatwierdzenie określone w ust. 1, podmioty gospodarcze składają zobowiązanie do:
- wyrażenia zgody na oznaczenie przez właściwy organ Państwa Członkowskiego kadzi zawierających oliwę z oliwek objętą umową składu,
- prowadzenia ewidencji towarowej oliwy i, tam gdzie jest to stosowne, przechowywanych oliwek,
- poddawania się wszelkim kontrolom przewidzianym w ramach niniejszego systemu pomocy w odniesieniu do umów na prywatne składowanie.
Podmioty składają oświadczenie o pojemności swoich pomieszczeń i urządzeń do składowania, dostarczają plan tych urządzeń i przedstawiają dowód na zgodność z warunkami określonymi w ust. 1.
3.
Podmioty gospodarcze spełniające warunki określone w ust. 1 i 2 są zatwierdzane i otrzymują numer zatwierdzenia w ciągu dwóch miesięcy od upływu miesiąca złożenia pełnej dokumentacji zawierającej wniosek o zatwierdzenie.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 13 ust. 3, zatwierdzenie nie zostanie udzielone bądź zostanie cofnięte podmiotom gospodarczym:
- które nie spełniają warunków uzyskania zatwierdzenia, lub
- przeciwko którym zostało przez właściwe władze wszczęte postępowanie w związku ze złamaniem przepisów obowiązujących w odniesieniu do programu zgodnie z rozporządzeniem nr 136/66/EWG, lub
- które w okresie poprzedzających 24 miesięcy ukarano za złamanie przepisów rozporządzenia.
Artykuł 4
Ostateczne terminy do złożenia ofert przetargowych w odniesieniu do częściowych procedur przetargów częściowych są następujące:
- w odniesieniu do listopada, stycznia, lutego, marca, kwietnia, maja, czerwca, lipca, września i października – od czwartego do ósmego dnia w południe i od 18 do 22 dnia w południe,
- w odniesieniu do sierpnia – od 18 do 22 dnia w południe,
- w odniesieniu do grudnia – od 9 do 14 dnia w południe.
Czas nieprzekraczalnego terminu to lokalny czas belgijski.
Jeżeli dzień, w którym upływa nieprzekraczalny termin w Państwie Członkowskim, jest dniem świątecznym dla organu odpowiedzialnego za przyjmowanie ofert, wówczas nieprzekraczalny termin wygasa w południe ostatniego poprzedzającego dnia roboczego.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 przetargi na minimalną ilość 50 ton są przeprowadzane w odniesieniu do dziennej kwoty pomocy, za składowanie przez 365 dni, w opieczętowanych kadziach i zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia luzem w jednej z czterech kategorii wymienionych w Załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG.
2.
Zatwierdzone podmioty gospodarcze uczestniczą w przetargach częściowych, składając pisemną ofertę przetargową właściwemu organowi w Państwie Członkowskim za pokwitowaniem przesyłki lub faksem skierowanym do tego organu.
Jeżeli podmiot uczestniczy w przetargu częściowym na więcej niż jedną kategorię oliwy lub w odniesieniu do kadzi znajdujących się pod różnymi adresami, to w każdym wypadku składa osobną ofertę.
Oferta jest ważna w odniesieniu do pojedynczego przetargu częściowego.
Po złożeniu ofert nie można wycofywać ani zmieniać po upływie ostatecznej daty składania ofert przetargowych.
3.
Oferty zawierają:
a) odniesienie do niniejszego rozporządzenia i do przetargu częściowego, którego dotyczy oferta;
b) nazwisko i adres oferenta;
c) kategorię zatwierdzonego podmiotu gospodarczego określonego w art. 3 ust. 1 i numer zatwierdzenia;
d) ilość i kategorię oliwy z oliwek objęte ofertą;
e) dokładny adres miejsca, w którym znajdują się kadzie do składowania;
f) kwotę pomocy za dzień prywatnego składowania za tonę oliwy z oliwek, wyrażoną w ecu z dokładnością do dwóch miejsc dziesiętnych;
g) kwotę zabezpieczenia ustanowionego zgodnie z art. 6 wyrażoną w walucie Państwa Członkowskiego, w którym składana jest oferta.
4.
W celu uznania ważności oferty przetargowe muszą:
- być sporządzone, wraz z odpowiednimi dokumentami, w języku oficjalnym lub w jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego właściwego organu, które je przyjmuje,
- być złożone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i zawierać wszelkie szczegóły wymienione w ust. 3,
- nie zawierać innych warunków poza tymi, jakie przewidziano w niniejszym rozporządzeniu,
- być złożone przez podmiot gospodarczy zatwierdzony przez Państwo Członkowskie, w którym oferta jest składana, i dotyczyć kadzi do składowania znajdujących się w tym Państwie Członkowskim,
- ofertom musi towarzyszyć dowód, dostarczony przed upływem nieprzekraczalnego terminu składania ofert, że oferent ustanowił wyszczególnione w nich zabezpieczenie.
Artykuł 6
1.
Oferenci ustanawiają zabezpieczenie w wysokości 50 ECU od tony oliwy z oliwek objętej ofertą.
2.
W przypadku niepowodzenia oferty przetargowej zabezpieczenie wspomniane w ust. 1 jest zwalniane niezwłocznie po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich maksymalnej kwoty pomocy w odniesieniu do danego przetargu częściowego.
3.
Jeżeli oferta wygrywa przetarg, w uzupełnieniu zabezpieczenia określonym w ust. 1 ustanawiane jest zabezpieczenie w wysokości 200 ECU od tony oliwy z oliwek objętej ofertą, nie później niż w pierwszym dniu realizacji umowy, zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit drugi.
4.
Pierwotnym wymogiem w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 w odniesieniu do zwolnienia zabezpieczeń, określonych w ust. 1 i 3, jest składowanie przez sześć miesięcy zgodnie z ofertą i warunkami umowy określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Jednakże jeżeli okres umowy zostaje skrócony do okresu mniej niż sześć miesięcy na mocy art. 11, okres składowania, określony w akapicie pierwszym, jest taki sam, jak okres wykonania umowy.
Artykuł 7
1.
Oferty przetargowe są analizowane przez właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego bez obecności osób trzecich.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, że osoby obecne przy analizie są zobowiązane do nieinformowania o żadnych szczegółach z tym związanych.
2.
Komisja jest informowana o ważnych ofertach, po uszeregowaniu zgodnie z rosnącą kwotą, bez nazw, faksem, nie później niż w 48 godzin po upływie nieprzekraczalnego terminu składania ofert.
Jeżeli przypada on w piątek, oferty są zgłaszane najpóźniej w południe najbliższego poniedziałku.
3.
W odniesieniu do każdej oferty podawana jest ilość, kategoria oliwy i kwota określona w art. 5 ust. 3 lit. d) i f).
Ponadto, tam gdzie procedura określa maksymalne ilości w odniesieniu do każdej kategorii podmiotów lub regionu, w odniesieniu do każdej oferty podawana jest odpowiednia kategoria lub region.
Artykuł 8
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG i na podstawie otrzymanych ofert maksymalna pomoc za każdy dzień prywatnego składowania jest ustalana nie później niż dziewiątego dnia roboczego po wygaśnięciu każdego z nieprzekraczalnych terminów ustanowionych w odniesieniu do składania ofert w ramach procedury przetargu częściowego.
2.
Maksymalna kwota pomocy ustalana jest odpowiednio do sytuacji i przewidywanego jej rozwoju na rynku oliwy z oliwek, a także do możliwości wywarcia przez nią znaczącego wpływu w zakresie regulowania rynku przy wykorzystaniu tego środka.
Należy ponadto uwzględnić ilości już objęte umowami na prywatne składowanie i ilości, jakich dotyczą otrzymane oferty.
3.
W przypadku ustalenia kwoty maksymalnej i zgodnie z tą samą procedurą wszystkie oferty przetargowe dotyczące kategorii oliwy, kategorii podmiotu lub regionu, w odniesieniu do których ustalono kwotę maksymalną zgodnie z art. 2 ust. 2, mogą zostać odrzucone, jeżeli w przypadku danej kategorii lub regionu:
- oferty nie są reprezentatywne, lub
- ustalona kwota maksymalna mogłaby spowodować przekroczenie maksymalnej ilości.
Artykuł 9
1. Umowa jest zawierana, bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 3, z oferentem lub oferentami, których oferta została zgłoszona zgodnie z art. 7 ust. 2 i która odpowiada maksymalnej kwocie pomocy za dzień prywatnego składowania lub niższej w odniesieniu do ilości wykazanej w ofercie.
Prawa i obowiązki oferenta, który wygrał przetarg, nie są przenaszalne.
2.
Właściwy organ danego Państwa Członkowskiego powiadamia na piśmie wszystkich oferentów o wyniku ich uczestnictwa w procedurze przetargowej nie później niż drugiego dnia roboczego po dacie opublikowania maksymalnej kwoty pomocy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Datą zawarcia umowy jest data wysyłki do oferenta zawiadomienia o zaakceptowaniu oferty.
Datą rozpoczęcia realizacji umowy jest, z zastrzeżeniem złożenia zabezpieczenia zgodnie z art. 6 ust. 3, data dnia następnego po zawarciu umowy, a oliwa objęta umową musi być składowana w warunkach w nim przewidzianych.
4.
W ciągu 30 dni od zawarcia umowy właściwy organ w Państwie Członkowskim:
- dokonuje oznakowania odpowiednich kadzi zawierających oliwę z oliwek,
- odnotowuje wagę netto oliwy,
- pobiera reprezentatywną próbkę oferty,
- dokonuje opieczętowania każdej z kadzi.
5.
Pobrana próbka jest poddawana jak najszybciej analizie w celu zapewnienia, by oliwa odpowiadała kategorii, na jaką została przyznana umowa.
Artykuł 10
1.
Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zawiera co najmniej następujące elementy:
a) nazwę i adres właściwego organu w Państwie Członkowskim;
b) pełen adres pocztowy, numer zatwierdzenia i kategorię wykonawcy, zgodnie z art. 3 ust. 1;
c) dokładny adres miejsca składowania;
d) datę zawarcia umowy;
e) datę rozpoczęcia i zakończenia realizacji umowy, z zastrzeżeniem przepisów art. 11;
f) odniesienie do niniejszego rozporządzenia i do przetargu częściowego.
2.
Umowa zawiera odniesienie, osobno dla każdej partii do:
- kategorii i wagi netto oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia,
- szczegółów dotyczących kadzi zawierających oliwę.
3.
Umowa wymaga od wykonawcy, by:
a) przechowywał w składzie, przez uzgodniony okres, uzgodnioną ilość danego produktu, na własny koszt i ryzyko;
b) składował oliwę różnych kategorii w osobnych kadziach, wyszczególnionych w umowie i opieczętowanych przez właściwy organ Państwa Członkowskiego; zamiana kadzi musi nastąpić za zezwoleniem tego organu i być dokonana w jego obecności, a na kadziach muszą zostać umieszczone nowe pieczęcie;
c) zezwalał właściwemu organowi Państwa Członkowskiego na weryfikowanie w każdym czasie zgodności z wymogami umowy.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11, jeżeli wykonawca wypowiada umowę w trakcie jej wykonania, zabezpieczenia określone w art. 6 i tam, gdzie jest to stosowne, w art. 12, są w całości przejmowane; wykonawca traci ponadto korzyści wynikające z pomocy w odniesieniu do całego okresu objętego umową i do wszystkich ilości przewidzianych w umowie.
Artykuł 11
1.
Komisja, na podstawie rozwoju sytuacji na rynku oliwy z oliwek i perspektyw na przyszłość, może podjąć decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, w sprawie skrócenia okresu obowiązywania obecnie wykonywanych umów.
Zmiany w umowach mogą być dokonywane tylko w okresie między dniem 1 września a dniem 31 grudnia i nie mogą być wprowadzone w życie przed końcem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tych zmian.
2.
Jeżeli umowa zostaje zmieniona zgodnie z ust. 1, Komisja ustala procentową obniżkę stosowaną w odniesieniu do liczby dni wykonania umowy przewidzianych po dacie wskazanej w odniesieniu do wszystkich umów wykonywanych z tą datą.
Artykuł 12
1.
Po zawarciu umowy może być wypłacona zaliczka odpowiadająca pomocy przewidzianej w odniesieniu do okresu rozpoczynającego się z datą rozpoczęcia wykonywania umowy i kończącego się z datą następnego dnia 31 sierpnia, pod warunkiem że złożone zostało zabezpieczenie na kwotę równą 120 % zaliczki.
W przypadku umów będących w trakcie wykonania, począwszy od dnia 1 stycznia, może być wypłacona kolejna zaliczka za okres rozpoczynający się w dniu 1 września i kończący się z dniem wygaśnięciem tych umów, na warunkach wskazanych w pierwszym akapicie.
2.
Zabezpieczenie, określone w ust. 1, jest zwalniane natychmiast po płatności salda należnej pomocy zgodnie z art. 14 ust. 3.
Artykuł 13
1.
Przed ostateczną płatnością pomocy właściwy organ Państwa Członkowskiego:
- odbiera i weryfikuje dowód zgodności z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu,
- przeprowadza kontrole niezbędne w celu upewnienia się, że dana oliwa z oliwek pozostawała na składzie przez cały okres składowania określony w umowie,
- podejmuje wszelkie kroki w celu upewnienia się, że prowadzone są kontrole dotyczące zgodności z warunkami umowy.
2.
Kontrole zgodności obejmują fizyczne skontrolowanie składowanych towarów wraz ze zbadaniem ksiąg rachunkowych.
Fizyczna kontrola dotyczy przede wszystkim zgodności zapasów objętych umową z kategoriami oliwy przewidzianymi w umowie, obecności pieczęci i przewidzianych umową ilości.
3.
Jeżeli mają miejsce uchybienia w odniesieniu do wymogów umowy, pomoc nie zostanie przyznana i, bez uszczerbku dla innych kar, jakie mogą być zastosowane, zostaje wycofane zatwierdzenie w odniesieniu do podmiotu gospodarczego.
Ponadto przejmowane są zabezpieczenia określone w art. 6 i 12 na warunkach rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 14
1.
Kwota pomocy jest obliczana w stosunku do wagi netto odnotowanej zgodnie z art. 9 ust. 4.
Kurs stosowany przy przeliczaniu kwoty pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania na walutę krajową jest równy rolniczemu kursowi przeliczeniowemu stosowanemu w dniu rozpoczęcia wykonania umowy.
2.
Wymagania w odniesieniu do ilości przewidzianych w ofertach przetargowych i umowach uważa się za spełnione, jeżeli zostały one faktycznie spełnione w odniesieniu do 98 % tych ilości.
Jeżeli analiza określona w art. 9 ust. 5 nie daje dostatecznych podstaw do potwierdzenia, że oliwa w kadziach odpowiada kategorii, na którą została przyznana umowa, wówczas uważa się, że nie jest z nią zgodna całkowita ilość objęta ofertą.
3.
Pomoc lub, jeżeli na podstawie art. 12 została przyznana zaliczka, saldo należnej pomocy są wypłacane tylko wówczas, gdy spełnione zostają wszystkie wymogi umowy.
Wypłata pomocy, lub salda pomocy, następuje po dokonaniu kontroli zgodności z wymaganiami, w ciągu 60 dni po wygaśnięciu umowy.
Artykuł 15
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o krajowych środkach podejmowanych w odniesieniu do wykonania niniejszego rozporządzenia i treści wzorcowej umowy.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach oliwy z oliwek, w odniesieniu do których przyznana została pomoc i które, tam, gdzie jest to właściwe, nie są przedmiotem:
- umowy,
- zgodności ani całkowitego wykonania umowy.
Powiadomienia, określone w ust. 1, wyszczególniają daną częściową procedurę przetargową i, odpowiednio, kategorie oliwy, podmioty gospodarcze albo regiony.
Powiadomienie następuje jak najwcześniej, jednak nie później niż dziesiątego dnia miesiąca następującego po danym miesiącu.
Artykuł 16
Rozporządzenie (EWG) nr 314/88 i rozporządzenie (EWG) nr 94/98 tracą moc.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2778/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom Rady z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 154, 168a i art. 188b ust. 8,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 29, 32d i art. 45b ust. 8,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 123, 140a i art. 160b ust. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 z dnia 18 października 1977 r. określające uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada ustala uposażenie przewodniczącego i członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości prezesa, sędziów i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji oraz członków Trybunału Obrachunkowego;
Euro stanie się walutą Państw Członkowskich przyjmujących euro od dnia 1 stycznia 1999 r. [2]; euro jest jednostką pieniężną; jedno euro będzie się dzielić na sto centów; w okresie przejściowym euro będzie dzielić się również na krajowe jednostki monetarne [3];
rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom [4] oraz rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 [5] ustalają podstawowe wynagrodzenie przewodniczącego i członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, sędziów i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji oraz członków Trybunału Obrachunkowego w odniesieniu do podstawowego wynagrodzenia urzędnika ostatniej grupy stopnia A1;
na podstawie rozporządzenia Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2458/98 z dnia 12 listopada 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich [6], zasadnicze wynagrodzenie stopnia A1 będzie urzędowo podawane w euro od dnia 1 stycznia 1999 r.;
wskazane jest zatem uzupełnienie rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom w odniesieniu do dodatków reprezentacyjnych i funkcyjnych, wyrażonych we frankach belgijskich, tak aby można je było podawać w euro od dnia 1 stycznia 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 422/67/EWG i nr 5/67/Euratom, nazwę "frank belgijski" zastępuje się nazwą "euro", a kwoty wyrażone we frankach belgijskich zastępuje się ich ekwiwalentem w jednostkach euro, po kursie przeliczeniowym ustalonym przez Radę.
Stosuje się zasady odnoszące się do zaokrąglania kwot określone w rozporządzeniu (WE) nr 1103/97.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2784/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Zjednoczone Królestwo i Francja przekazały Komisji wnioski w sprawie rejestracji szeregu nazw jako oznaczeń geograficznych;
zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności, że zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4;
po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała w odniesieniu do nich żadnych deklaracji sprzeciwu, zgodnie z art. 7 rozporządzenia;
w rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenia geograficzne;
Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2139/98 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych", przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, jako chronione oznaczenia geograficzne (PGI).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2785/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
dotyczące zmiany okresu zezwolenia dla dodatków określonych w art. 9e ust. 3 dyrektywy Rady 70/524/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/19/WE [2], w szczególności jej art. 9j i 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na nowe dodatki lub zastosowania dodatków, biorąc pod uwagę postęp w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej;
można przyznać tymczasowe zezwolenie na nowe dodatki lub zastosowania dodatków na okres pięciu lat, jeżeli na poziomie dozwolonym dla pasz nie wpływają szkodliwie na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko naturalne ani nie szkodzą konsumentowi przez zmianę właściwości produktu pochodzenia zwierzęcego, jeżeli ich obecność w paszach może być kontrolowana i można racjonalnie założyć, w związku z dostępnymi wynikami, że mają one korzystny wpływ na właściwości tych pasz lub na produkcję zwierzęcą, gdy włączane są do pasz;
badania różnych dodatków określonych w art. 9e ust. 3 dyrektywy 70/524/EWG, które mogą być objęte tymczasowym zezwoleniem na poziomie krajowym, do dnia 30 listopada 1998 r. nie zostały jeszcze zakończone; okres zezwolenia na te substancje powinien być przedłużony biorąc pod uwagę fakt, że okres tymczasowego zezwolenia na te dodatki nie może przekroczyć pięciu lat;
Komisja skonsultowała się z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Zwierząt odnośnie do zezwolenia na stosowanie mikroorganizmów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia; Komitet ten wydał opinię w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa tych dodatków;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Można zezwolić na dodatki określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG na warunkach ustanowionych w tym Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2786/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
dotyczące zmiany okresu zezwolenia dla dodatków określonych w art. 9i ust. 1 dyrektywy Rady 70/524/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1] zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2785/98 [2], w szczególności jej art. 9j i 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że nowe dodatki lub stosowanie dodatków mogą być dopuszczone, uwzględniając wiedzę naukową oraz techniczną;
może być wyrażona zgoda na tymczasowe dopuszczenie nowych dodatków lub stosowanie dodatków na okres pięciu lat, jeżeli w ilościach dopuszczonych nie zagrażają życiu zwierząt i ludzi oraz środowisku i nie szkodzą konsumentowi poprzez zmiany cech i składu produktu pochodzenia zwierzęcego, jeżeli ich obecność w paszach może być kontrolowana i można przyjąć, że w świetle dostępnych wyników mają one korzystny wpływ na cechy i skład tych pasz lub na produkcję zwierzęcą w przypadku podawania ich w paszach;
nie zostały jeszcze zakończone badania nad różnymi dodatkami określonymi w art. 9i ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG i przeniesionymi do rozdziału III załącznika B do tej dyrektywy, które mogą w związku z tym być dopuszczone tymczasowo na szczeblu krajowym do 30 listopada 1998 r.; zważywszy, że okres dopuszczenia tych substancji powinien być wydłużony na określony czas;
Komisja skonsultowała się z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Zwierząt odnośnie do dopuszczenia antybiotyków i kokcydiostatyków wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia; Komitet ten wydał opinię głównie pod kątem bezpieczeństwa i możliwości kontroli tych substancji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku B rozdział III do dyrektywy 70/524/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2788/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
zmieniające dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych odnośnie do cofnięcia zezwolenia dla niektórych stymulatorów wzrostu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 151 wraz z tytułem VII część E pkt 4 jego załącznika XV i zmian Traktatów stanowiących podstawę Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/19/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: Szwecja została upoważniona na podstawie załącznika XV do Aktu o Przystąpieniu do utrzymania w mocy jej przepisów sprzed przystąpienia do dnia 31 grudnia 1998 r., z uwzględnieniem zakazu stosowania w paszach dodatków należących do grup stymulatorów wzrostu; dnia 10 kwietnia 1997 r. i dnia 2 lutego 1998 r. Szwecja przedstawiła wnioski o dostosowanie w odniesieniu do karbadoksu i olaquindoksu, uzupełnione szczegółowym uzasadnieniem naukowym; Komisja jest zobowiązana do podjęcia decyzji w sprawie wniosków o dostosowanie przedłożonych przez Szwecję nie później niż do dnia 31 grudnia 1998 r.;
na mocy art. 11 dyrektywy 70/524/EWG Państwo Członkowskie, które w wyniku uzyskania nowych informacji lub ponownej oceny istniejących informacji, dokonanej po przyjęciu danych przepisów, dysponuje szczegółowym uzasadnieniem stwierdzenia, że stosowanie jednego z dodatków wymienionych we wspomnianej dyrektywie stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi bądź dla środowiska naturalnego, może przejściowo zawiesić zezwolenie na stosowanie tego dodatku;
dnia 6 września 1997 r. Królestwo Niderlandów wprowadziło zakaz stosowania na jego terytorium karbadoksu w paszach; Królestwo Niderlandów przedstawiło szczegółowe uzasadnienie tej decyzji innym Państwom Członkowskim i Komisji dnia 18 lipca 1997 r.;
na mocy art. 3a lit. b) dyrektywy 70/524/EWG zezwolenie na stosowanie dodatku nie jest udzielane, jeżeli z uzasadnionych powodów dotyczących zdrowia zwierząt i ludzi jego stosowanie musi być ograniczone do celów medycznych lub weterynaryjnych;
Komisja skonsultowała się z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Zwierząt w kwestii, czy opierając się na informacjach przekazanych Komisji, użycie benzopirazyny – N-dwutlenku karbadoksu i olaquindoksu stanowi ryzyko dla konsumentów, podmiotów gospodarczych lub dla samych zwierząt;
po przeanalizowaniu informacji dostarczonych przez Komisję Komitet Naukowy ds. Żywienia zwierząt zapisał w swojej opinii wydanej dnia 10 lipca 1998 r. podtrzymanie poprzednich opinii w sprawie akceptacji stosowania benzopirazyny – N-dwutlenku karbadoksu i olaquindoksu, z utrzymaniem poprzednio określonych warunków stosowania;
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt potwierdził, że żadna z tych dwóch substancji nie uzyskała idealnego profilu bezpieczeństwa w testach laboratoryjnych na zwierzętach i jest mało prawdopodobne, aby inne dodatki o takich właściwościach genotoksycznych były wykorzystywane w przyszłości;
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt potwierdził, że karbadox jest genotoksyczny i rakotwórczy dla gryzoni oraz że olaquindox jest genotoksyczny i rakotwórczy dla gryzoni;
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt zauważył, a Komisja ze swojej strony w pełni potwierdziła, że możliwe narażenie pracowników niewątpliwie stanowi ryzyko, jeżeli są oni wystawieni na działanie substancji macierzystych; jednostki zmieniające maty w filtrach powietrza w przetwórniach pasz są szczególnie zagrożone ryzykiem genotoksycznym lub rakotwórczym, wynikającym z możliwego narażenia poprzez skórę lub poprzez wdychanie; istnieje możliwość wchłonięcia substancji macierzystej przez jednostki wystawione na działanie dodatków w fabryce lub w gospodarstwie;
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt ma świadomość, że należy spełnić wiele warunków, zanim substancje te będą mogły być bezpiecznie stosowane; Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wnosi o uzyskanie informacji, jak te warunki są spełniane w praktyce; Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt zaleca w szczególności, aby ponownie ocenić narażenie na karbadox i olaquindox w miejscu pracy oraz aby przeprowadzić badania epidemiologiczne stanu zdrowia pracowników wystawionych na działanie dodatków;
Komisja ze swojej strony sądzi, że nie jest możliwe określenie wartości progowej dla dodatku genotoksycznego, poniżej której nie stanowi on ryzyka dla konsumenta, jeżeli nawet mała ilość pozostałości dodatku może powodować mutację wywołującą nowotwór; nie jest możliwe określenie limitu czasowego dla zakazu stosowania dodatku, który zapewniłby bezpieczeństwo konsumentowi;
Komisja sądzi, że precyzyjne określenie sposobu przygotowań oraz zalecenie noszenia masek i odzieży ochronnej nie są wystarczające dla zagwarantowania ochrony podmiotom gospodarczym na poziomie przetwórni lub gospodarstwa; do Komisji faktycznie zgłoszone były przypadki posiadaczy zwierząt gospodarczych, którzy, zaniedbując zasady bezpieczeństwa, zostali wystawieni na działanie genotoksycznych lub potencjalnie rakotwórczych substancji macierzystych poprzez wdychanie lub kontakt ze skórą;
z punktu widzenia możliwego negatywnego skutku dla zdrowia ludzkiego zezwolenia stosowania stymulatorów wzrostu karbadoksu i olaquindoksu powinny zostać wycofane;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku B do dyrektywy 70/524/EWG skreśla się zapisy dotyczące następujących stymulatorów wzrostu:
"— Karbadox,
— Olaquindox."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98
z dnia 15 grudnia 1998 r.
ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Walutowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. dotyczące wprowadzanie euro [5] stanowi, że od dnia 1 stycznia 1999 r. walutą Państw Członkowskich biorących udział w Unii Gospodarczej i Walutowej jest euro; agromonetarne porozumienia ustanowione na podstawie:
- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. dotyczące jednostki rachunkowej i kursów wymiany, które mają być stosowane do celów Wspólnej Polityki Rolnej [6];
- rozporządzenia Rady (WE) nr 1527/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. regulujące rekompensację redukcji rolniczych kursów przeliczeniowych niektórych walut narodowych [7];
- rozporządzenia Rady (WE) nr 2990/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. regulujące rekompensację rolniczych kursów przeliczeniowych przed dniem 1 stycznia 1997 r. [8];
- rozporządzenia Rady (WE) nr 724/97 z dnia 22 kwietnia 1997 r. określające środki i rekompensację dotyczącą znaczącej rewaluacji, która ma wpływ na dochody gospodarstw [9];
zasadniczo polegają na systemie szczególnych rolnych kursów przeliczeniowych odmiennych od faktycznych kursów wymiany walut; taki system nie jest zgodny z wprowadzeniem euro; w związku z tym powinny zostać ustanowione porozumienia agromonetarne dostosowane do nowej sytuacji, a rozporządzenia ustanawiające poprzednie porozumienia agromonetarne powinny zostać uchylone.
(2) W obecnej sytuacji walutowej, gdy luki pomiędzy kursami wymiany i rolniczymi kursami przeliczeniowymi są umiarkowane, istnieje możliwość ustanowienia mniej skomplikowanego systemu agromonetarnego bliższego obecnej sytuacji walutowej; w konsekwencji przeliczenie na waluty narodowe Państw Członkowskich, niebiorących udziału w tym systemie, cen oraz ustalonych w euro wartości w instrumentach prawnych dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej może być dokonane przy użyciu kursu wymiany euro w odniesieniu do tychże walut; taki przepis ma ponadto zaletę znaczącego uproszczenia zarządzania Wspólną Polityką Rolną.
(3) Kurs wymiany euro na waluty narodowe może zmieniać się w ciągu okresu, w którym przeprowadzana jest dana operacja; kurs stosowany do takich operacji musi zostać określony; zasadniczo należy brać pod uwagę zdarzenie, poprzez które ekonomiczny cel tej operacji jest osiągany; stosowany kurs wymiany powinien dotyczyć dnia, w którym zdarzenie to ma miejsce; może zaistnieć konieczność określenia przedmiotowego zdarzenia lub odstąpienia od jego stosowania, przestrzegając niektórych kryteriów, a w szczególności prędkości, z jaką zachodzą ruchy walutowe.
(4) W przypadkach dużej rewaluacji walut o potencjalnym wpływie na ceny i kwoty inne niż dopłaty bezpośrednie, dochody gospodarstw mogą w pewnych warunkach zostać zmniejszone; w konsekwencji uzasadnione byłoby ustanowienie tymczasowego degresywnego wsparcia, które zrekompensowałoby efekty rewaluacji i utrzymałoby tempo rozwoju cen w rolnictwie w sposób zgodny z zasadami całokształtu gospodarki.
(5) Szczegółowe zasady przyjęte do rodzaju dopłat mają za zadanie rekompensować skutki dużych rewaluacji walut na poziomie niektórych rodzajów dopłat bezpośrednich w walucie narodowej.
(6) Przepisy dotyczące finansowania dopłat kompensacyjnych muszą zawierać postanowienia dotyczące udziału ze strony Unii Europejskiej oraz Państw Członkowskich.
(7) W dłuższym okresie sektor rolny musi się dostosować, tak jak inne sektory gospodarki do rzeczywistości walutowej; w związku z tym należy ustanowić datę zakończenia stosowania przepisów kompensacyjnych; ustanowienie takiej daty jest częścią dyscypliny budżetowej.
(8) Rozumowanie nakazuje, aby ustanowione zostały specjalne zasady dotyczące wyjątkowych sytuacji pojawiających się bądź to w Unii Europejskiej bądź na rynku światowym, które wymagają natychmiastowego działania, aby zapewnić efektywne działanie przepisów ustanowionych na podstawie Wspólnej Polityki Rolnej.
(9) Państwo Członkowskie, które nie bierze udziału w Unii Gospodarczej i Walutowej, musi mieć możliwość dokonywania płatności za wydatki wynikające z instrumentów prawnych, dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej w euro, a nie w walucie narodowej; powinny zostać podjęte kroki w celu zapewnienia, że możliwość ta nie prowadzi do nieuzasadnionej przewagi strony dokonującej płatności lub otrzymującej płatność.
(10) Powinien zostać ustanowiony przepis, aby umożliwić rozwiązania tymczasowe w celu ułatwienia wprowadzania nowych porozumień agromonetarnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "instrumenty prawne dotyczące Wspólnej Polityki Rolnej" oznaczają:
- instrumenty prawne oparte bezpośrednio lub pośrednio na art. 43 Traktatu, z wyjątkiem Wspólnej Taryfy Celnej i inne instrumenty prawne ustawodawstwa celnego, stosowane zarówno do produktów rolnych jak i przemysłowych,
- instrumenty prawne stosowane w przypadku produktów przetworzonych na bazie produktów rolnych i podlegające szczególnym przepisom handlowym;
b) "Państwa Członkowskie uczestniczące" oznaczają: Państwa Członkowskie, które przyjęły jednolitą walutę zgodnie z zasadami Traktatu;
c) "Państwa Członkowskie nieuczestniczące" oznaczają: Państwa Członkowskie, które nie przyjęły jednolitej waluty;
d) "waluty narodowe" oznaczają: waluty krajowe Państw Członkowskich nieuczestniczących oraz państw trzecich;
e) "kurs wymiany" oznacza: rynkowy kurs wymiany pomiędzy euro a walutą krajową;
f) "znacząca rewaluacja" oznacza: sytuację, w której średni roczny kurs wymiany jest niższy od progu określonego jako najniższy średni roczny kurs przeliczeniowy stosowany w okresie trzech poprzednich lat oraz średni kurs walutowy z dnia 1 stycznia 1999 r.;
g) "znacząca część rewaluacji" oznacza procent, o który średnia roczna przypada poniżej progu, do którego odnosi się lit. f).
Artykuł 2
1.
Ceny i kwoty ustalone w instrumentach prawnych dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej są wyrażane w euro.
2.
Są one również przyznawane lub pobierane w euro w Państwach Członkowskich uczestniczących.
W pozostałych Państwach Członkowskich będą przeliczane na waluty krajowe za pomocą kursu walutowego i bez uszczerbku dla art. 8 przyznawane lub pobierane w walucie krajowej.
3. Jednakże dla kwot dotyczących importu i dotyczących podatków eksportowych ustalanych w euro przez instrumenty prawne dotyczące Wspólnej Polityki Rolnej i stosowanych przez Państwa Członkowskie w walutach krajowych, kurs przeliczeniowy jest równy współczynnikowi stosowanemu na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [10].
Artykuł 3
1.
Terminem obowiązującym dla kursu wymiany jest termin:
- dopełnienia formalności celnych przy imporcie lub eksporcie w przypadku kwot pobieranych lub przyznanych w handlu z państwami trzecimi,
- zdarzenia, w którym cel ekonomiczny osiągany jest we wszystkich innych przypadkach.
2.
Tam gdzie termin obowiązujący, do którego odnosi się ust. 1, musi być wyszczególniony lub nie może być brany pod uwagę z powodów specyficznych dla organizacji rynku lub kwot, o których mowa, szczególny termin obowiązujący jest określany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 biorąc pod uwagę następujące kryteria:
a) aktualne, jak najszybsze stosowanie możliwych korekt kursu wymiany;
b) podobieństwo terminów obowiązujących w odniesieniu do analogicznych operacji przeprowadzanych w ramach innych organizacji rynków;
c) związek pomiędzy terminami obowiązującymi w odniesieniu do różnych cen i kwot dotyczących organizacji jednolitego rynku;
d) praktyczność i skuteczność kontroli wdrażania odpowiednich kursów wymiany.
Artykuł 4
1.
Dla cen i kwot innych niż te, określone w art. 5, Państwa Członkowskie mogą przyznawać rolnikom dopłaty kompensacyjne) w przypadku znaczącej rewaluacji.
Płatności są dokonywane w trzech kolejnych transzach, z których każda przeznaczona jest na dwanaście miesięcy począwszy od miesiąca marca następującego po miesiącu znaczącej rewaluacji.
Te dopłaty kompensacyjne nie mają formy wsparcia związanego z produkcją inną niż produkcja w ustalonym, uprzednim okresie.
Nie wspierają one żadnych szczególnych rodzajów produkcji i nie będą zależne od produkcji następującej po ustalonym okresie.
2.
Maksymalna wartość pierwszej transzy wsparcia kompensacyjnego dla wszystkich Państw Członkowskich jako całości, jest ustalana zgodnie z procedurą ustaloną w art. 9 poprzez pomnożenie znaczącej części rewaluacji przez zryczałtowaną stawkę straty w dochodzie, określoną zgodnie z punktami 1 i 3 załącznika.
3.
Maksymalna wielkość pierwszej transzy jest zmniejszona lub zniesiona w miarę potrzeby, przy uwzględnieniu sytuacji na rynku zaistniałej przez rok do czasu znaczącej rewaluacji.
4.
Wsparcie nie jest przyznawane dla części kwot obliczonych zgodnie z ust. 2, która nie przekracza znaczącej rewaluacji o 2,6 %.
5.
Kwoty wypłacone w ramach drugiej i trzeciej transzy są zmniejszane dla każdej transzy na podstawie poziomu poprzedniej transzy, przynajmniej o trzecią część kwoty wypłaconej w ramach pierwszej transzy.
Kwoty wypłacone na podstawie drugiej i trzeciej transzy są zmniejszone lub zniesione w rezultacie zmian dochodów, w wyniku rozwoju kursów wymiany rejestrowanych do początku miesiąca poprzedzającego pierwszy miesiąc odpowiedniej transzy, biorąc pod uwagę sytuację rynkową zaistniałą w tym samym okresie.
6.
Sytuacja rynkowa jest brana pod uwagę na podstawie ust. 3 i ust. 5 akapit drugi zgodnie z następującymi kryteriami:
Wartość jednej lub kilku transzy w jednym lub w kilku sektorach może zostać zredukowana, jeśli odnotowano, że:
a) w ciągu roku, w którym znacząca rewaluacja ma miejsce lub w okresie pomiędzy początkiem poprzedniej transzy i początkiem miesiąca poprzedzającego pierwszy miesiąc transzy o której mowa, ceny rynkowe w Państwach Członkowskich, których to dotyczy, były zazwyczaj równe lub wyższe niż średnie ceny rynkowe w Państwach Członkowskich, których waluty nie zostały znacząco zrewaluowane w takim samym czasie.
Ceny rynkowe są porównywane za pomocą wskaźnika o bazie 100 dla cen rynkowych wyrażonych w walucie krajowej lub w euro,
lub
b) związek pomiędzy datami obowiązujących terminów w sektorze, którego to dotyczy i datami znaczącej rewaluacji jest taki, że nie ma uzasadnienia dla przyjęcia, że rewaluacja miała wpływ w rozpatrywanym okresie.
W przypadkach, w których stosowana jest lit. b), redukcja o przynajmniej jedną trzecią, określona w art. 4 ust. 5, jest obliczana na podstawie kwoty pierwszej transzy, która zostałaby przyznana, jeżeli lit. b) nie zostałby zastosowany.
W świetle doświadczenia, kryteria te mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą ustaloną w art. 9.
Artykuł 5
1.
W przypadkach, w których kurs walutowy stosowany w terminie obowiązującym dla:
- pomocy zryczałtowanej obliczanej na hektar lub sztukę zwierząt,
lub
- premii kompensacyjnej na jedną owcę lub kozę,
lub
- kwoty natury strukturalnej lub środowiskowej,
jest poniżej tych stosowanych poprzednio, Państwa Członkowskie, których to dotyczy, mogą dokonać płatności kompensacyjnych dla rolników w trzech kolejnych transzach, z których każda obejmuje okres dwunastu miesięcy, zaczynając od terminu obowiązującego.
Dopłata kompensacyjna musi zostać przyznana w formie dodatku do dopłat, premii i kwot, o których mowa w pierwszym akapicie.
2.
Maksymalna wartość pierwszej transzy dopłat kompensacyjnych dla wszystkich Państw członkowskich jako całości, jest ustalona według procedury ustanowionej w art. 9, zgodnie z punktem 4 Załącznika.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zrezygnować z przyznania dopłat kompensacyjnych, jeśli ta kwota dotyczy redukcji o mniej niż 0,5 %.
3.
Każda z kwot wypłaconych na podstawie drugiej i trzeciej transzy jest redukowana na podstawie poziomu z poprzedniej transzy o przynajmniej trzecią część kwoty wypłaconej w ramach pierwszej transzy.
4.
Kwoty, określonej w ust. 3, są redukowane lub zniesione w razie potrzeby w rezultacie zmian dochodów, w wyniku rozwoju kursów wymiany odnotowanych pierwszego dnia drugiej i trzeciej transzy.
5.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w odniesieniu do kwot, w stosunku do których stosowany był kurs niższy niż nowy kurs stosowany w okresie dwudziestu czterech miesięcy bezpośrednio poprzedzających funkcjonowania nowego kursu.
Artykuł 6
1.
Udział Wspólnoty w finansowaniu jest równy:
- 50 % kwoty rzeczywiście wypłaconych dopłat kompensacyjnych, do których odnosi się art. 4,
- 50 % kwot, które mogą zostać przyznane na dopłaty kompensacyjne, do których odnosi się art. 5.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wycofać się z krajowego uczestnictwa w finansowaniu dopłat.
2.
Do celów finansowania Wspólnej Polityki Rolnej, udział ten musi stanowić część interwencji w celu stabilizacji rynków rolnych.
Artykuł 7
1.
W przypadku, kiedy wyjątkowe praktyki monetarne w odniesieniu do walut krajowych są odpowiedzialne za zagrożenie stosowania instrumentów prawnych dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej, Komisja podejmuje decyzję odnośnie do odpowiednich środków ochronnych, które, jeśli to konieczne, mogą odstępować od stosowania istniejących instrumentów prawnych dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej.
Rada oraz Państwa Członkowskie są niezwłocznie poinformowane o środkach, do których odnosi się akapit 1.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w okresie trzech dni roboczych następujących po dniu, w którym zostało powiadomione o środkach ochronnych.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca po powiadomieniu o środkach, o których mowa.
2.
W przypadku gdy wyjątkowe praktyki monetarne w odniesieniu do walut krajowych są odpowiedzialne za zagrożenie stosowania instrumentów prawnych dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej, Komisja, na podstawie kompetencji, jakie instrumenty te jej nadają, może w każdym przypadku osobno odstąpić od tego rozporządzenia, szczególnie w następujących przypadkach:
- kiedy państwo wykorzystuje nienormalne techniki wymiany, jak np. zróżnicowane kursy walutowe lub prowadzi operacje barterowe,
- kiedy państwa posiadają walutę niewymienialną na oficjalnych zagranicznych rynkach dewizowych lub kiedy tendencja tych walut może wywołać zaburzenia w handlu.
Artykuł 8
1.
Jeśli Państwo Członkowskie nieuczestniczące postanawia opłacić w euro, a nie w walucie krajowej, wydatki wynikające z instrumentów prawnych dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej, wówczas to Państwo Członkowskie podejmuje takie środki, w których użycie euro nie spowoduje systematycznej przewagi w porównaniu z użyciem waluty krajowej.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o planowanych środkach, zanim zostaną one wprowadzone w życie.
Środki te mogą nie zostać wprowadzone, dopóki Komisja nie powiadomi o swojej zgodzie.
Artykuł 9
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w:
a) artykuł 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z 30 czerwca 1992 r., dotyczącego wspólnej organizacji rynku zbóż [11],
lub
b) odpowiednich artykułach innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych lub produktów rybołówstwa,
lub
c) odpowiednich artykułach innych przepisów wspólnotowych wprowadzających podobną procedurę.
Artykuł 10
1.
W przypadkach, w których konieczne są przejściowe środki, aby ułatwić początkowe stosowanie niniejszego rozporządzenia, są one przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 i są stosowane przez okres ściśle konieczny do wprowadzenia nowych przepisów.
2. Rozporządzenia (EWG) nr 3813/92, (WE) nr 1527/95, (WE) nr 2990/95 i (WE) nr 724/97 tracą moc.
3. Odniesienia dla rolniczego kursu przeliczeniowego w instrumentach prawnych dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej dotyczą dnia 1 stycznia 1999 r., aby odnieść się do kursu przeliczeniowego nieodwołalnie ustalonego przez Radę zgodnie z art. 1091 ust. 4 Traktatu dla walut krajowych oraz kursu, do którego odnosi się art. 2 ust. 2, a w odpowiednich przypadkach art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia dla walut krajowych.
Odniesienia do reprezentatywnych kursów rynkowych ecu w instrumentach prawnych dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej dotyczą dnia 1 stycznia 1999 r., aby odnieść się do kursu wymiany euro.
Za odniesienia do dopłat kompensacyjnych, których dotyczy rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 i rozporządzenie (WE) nr 724/97 przyjmuje się odniesienia do art. 4, 5 i 6 niniejszego rozporządzenia.
Za odniesienia do terminów obowiązkowych, których dotyczy art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 przyjmuje się odniesienia do art. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenia stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r.
Artykuł 4, 5 i 6 mają zastosowanie tylko w przypadku znaczącej rewaluacji mającej miejsce przez dniem 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2800/98
z dnia 15 grudnia 1998 r.
w sprawie środków przejściowych, które należy zastosować w ramach wspólnej polityki rolnej w celu wprowadzenia euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Walutowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [5] eliminuje możliwość określania szczegółowych kursów przeliczeniowych dla rolnictwa innych niż aktualne kursy wymiany walut;
kursy przeliczeniowe dla rolnictwa będące w mocy w dniu 31 grudnia 1998 r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki obrachunkowej oraz kursów przeliczeniowych mających zastosowanie do celów wspólnej polityki rolnej [6] mogą się różnić od kursów przeliczeniowych nieodwołalnie ustalonych przez Radę dla walut uczestniczących Państw Członkowskich zgodnie z pierwszym zdaniem art. 1091 ust. 4 Traktatu oraz od faktycznych kursów przeliczeniowych obowiązujących w dniu 1 stycznia 1999 r. dla nieuczestniczących Państw Członkowskich;
zniknięcie kursów przeliczeniowych dla rolnictwa w dniu 1 stycznia 1999 r. może mieć takie same skutki jak znacząca rewaluacja; co może skutkować analogicznym obniżeniem dochodów w rolnictwie; w związku z tym, uzasadnione jest wprowadzenie przepisu o czasowej i dygresyjnej pomocy udzielanej w celu nadążenia za rozwojem cen w rolnictwie w sposób nie naruszający zasad gospodarki jako całości;
należy umożliwić zrównoważenie skutku zniknięcia rolniczych kursów przeliczeniowych do poziomu określonych rodzajów pomocy bezpośredniej w kategoriach walut krajowych zgodnie ze szczegółowymi zasadami dla pomocy tego rodzaju;
należy wprowadzić przepis o bliskiej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją dla umożliwienia wdrożenia niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia, nie naruszając przepisów rozporządzenia (WE) nr 2799/98:
a) "odczuwalna rewaluacja" oznacza takie obniżenie kursu przeliczeniowego obowiązującego dnia 1 stycznia 1999 r., którego wartość bezwzględna jest większa niż różnice pomiędzy tym kursem a najniższym poziomem wspominanych kursów przeliczeniowych obowiązujących:
- w ciągu poprzednich 12 miesięcy, i
- w dowolnym momencie ponad 12, ale nie więcej niż 24 miesiące wcześniej, i
- w dowolnym momencie ponad 24, ale nie więcej niż 36 miesięcy wcześniej.
Dla tiret drugiego i trzeciego uwzględnia się odpowiednio: dwie trzecie i jedną trzecią wymienionych różnic;
b) "odczuwalna część" oznacza różnicę pomiędzy progiem dzielącym rewaluację odczuwalną i nieodczuwalną z jednej strony, a kursem przeliczenia EUR na jednostkę waluty krajowej lub kursem wymiany na walutę krajową obowiązującym w dniu 1 stycznia 1999 r. z drugiej.
Różnica ta wyrażana jest jako odsetek powyższego progu.
Artykuł 2
W przypadkach, gdy kurs przeliczeniowy euro na waluty krajowe dowolnego Państwa Członkowskiego lub kurs wymiany euro na waluty krajowe dowolnego Państwa Członkowskiego na dzień 1 stycznia 1999 r. ulegnie odczuwalnej rewaluacji w stosunku do kursu przeliczeniowego w rolnictwie obowiązującego dnia 31 grudnia 1998 r., zastosowanie do wymienionej odczuwalnej rewaluacji będą miały art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 2799/98, a jej część odczuwalna będzie zgodna z art. 1 lit. b).
Jednakże kwota maksymalna określona zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 zostanie w razie konieczności obniżona lub umorzona jako funkcja wpływu przebiegu kursu wymiany w ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy 1999 r. na dochody.
Artykuł 3
1.
W przypadkach, gdy kurs przeliczeniowy euro na jednostki walut krajowych lub kurs wymiany euro na waluty krajowe obowiązujący na dzień zdarzenia:
- pomoc ryczałtowa obliczana na hektar lub sztukę zwierząt gospodarskich, lub
- premia wyrównawcza za każdą owcę lub kozę, lub
- kwoty o charakterze strukturalnym lub związanym ze środowiskiem naturalnym,
są niższe niż kurs stosowany poprzednio, to udzielona zostanie pomoc wyrównawcza.
Kwotę pomocy oblicza się zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Nie naruszając przepisów art. 6 ust.1 tiret drugie niniejszego rozporządzenia, w pierwszym roku wkład Wspólnoty powinien wynosić 100 % pomocy.
2.
W następnych latach Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może odstąpić od przepisów ust. 1 akapit pierwszy i drugi, i podjąć decyzję o przyznaniu wyrównania dygresyjnego.
Artykuł 4
Komisja przedstawia Radzie przed dniem 31 marca 2001 r. sprawozdania o wykonaniu środków przejściowych przewidzianych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 5
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w:
a) artykuł 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [7]; lub
b) odpowiednich artykułów pozostałych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynku produktów rolnych lub produktów rybołówstwa; lub
c) odpowiednich artykułów innych przepisów Wspólnotowych wprowadzających podobną procedurę.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2802/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota posiada produkty rolne zgromadzone w wyniku podjętych środków interwencyjnych;
istnieją już znaczne luki w dostawach niektórych produktów rolnych na rynek rosyjski, które prawdopodobnie powiększą się jeszcze bardziej w nadchodzących miesiącach;
społeczność międzynarodowa postanowiła już zaradzić tej sytuacji i Wspólnota musi także podjąć swe obowiązki;
w związku z tym należy udostępnić Federacji Rosyjskiej (zwanej dalej "Rosją") produkty rolne w celu poprawienia jej zaopatrzenia w żywność z uwzględnieniem zróżnicowanej sytuacji lokalnej i jednocześnie bez przekreślania rozwoju wolnego rynku żywności; ponadto jako interwencję za pomocą wyjątkowych środków, produkty należy wysłać przede wszystkim do Rosji albo w stanie, w jakim są, albo po ich przetworzeniu; w końcu w przypadku, gdy nie są dostępne zapasy interwencyjne, powinno być również możliwe pozyskanie produktów rolnych na rynku wspólnotowym;
działania te pomogą poprawić niepewną sytuację mieszkańców Rosji, a jednocześnie pomogą uregulować rynki rolne;
należy określić wymagania dotyczące prawidłowego przeprowadzenia tych działań oraz podjąć kroki umożliwiające rozłożenie dostaw w czasie; dane szczegółowe samej organizacji działań, włącznie z miejscem przeznaczenia produktów, mają być określone w memorandum, jakie zostanie podpisane przez Wspólnotę i Rosję; na mocy tego memorandum władze rosyjskie będą odpowiedzialne za sprzedaż produktów na rynkach lokalnych po cenach, które nie spowodują zachwiania tych rynków, oraz za wykorzystanie wpływów netto na cele społeczne;
Komisja powinna być upoważniona do negocjowania warunków i zawarcia wymienionej umowy; by skutecznie przeprowadzić te działania, Komisja powinna być upoważniona do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków, włącznie z odroczeniem lub zawieszeniem dostaw na skutek napotkanych trudności, jeżeli ustalone wymogi nie są spełniane;
Komisja korzysta z zewnętrznej pomocy technicznej w zakresie monitorowania, rewizji ksiąg i oceny właściwego prowadzenia tych działań również na terytorium Federacji Rosyjskiej; w przypadkach pilnych Komisja może stosować ograniczone procedury lub umowy prywatne, w szczególności w odniesieniu do monitorowania i kontroli;
mimo wszelkich środków ostrożności, które zostały i zostaną jeszcze przedsięwzięte, omawiane działania wiążą się z nieodłącznym ryzykiem;
zasady dotyczące realizacji tych działań powinny być przyjęte przez Komisję w drodze procedur obowiązujących we wspólnej polityce rolnej;
w związku z zaistniałą potrzebą produkty muszą dotrzeć na miejsce przeznaczenia jak najszybciej; dostawa powinna rozpocząć się natychmiast, a jej koszty powinny być pokryte przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na mocy niniejszego rozporządzenia realizuje się nieodpłatne dostawy do Rosji produktów rolnych określonych w art. 3, które są dostępne w wyniku interwencji albo, w przypadku gdyby nie były dostępne w magazynach interwencyjnych, które będą pozyskane na rynku wspólnotowym.
2.
Produkty są dostarczane do regionów będących w największej potrzebie, zgodnie z umową zawartą między Wspólnotą a Rosją.
3.
Dostawy rozkłada się w czasie w sposób ustalony w porozumieniu z władzami rosyjskimi.
4.
Warunki działań związanych z dostawą są określone w memorandum podpisanym przez Wspólnotę i Rosję, wynegocjowanym i zawartym przez Komisję.
Obejmują one, na odpowiedzialność władz rosyjskich, sprzedaż produktów dostarczanych na rynki lokalne po cenach, które nie spowodują zachwiania rynku regionalnego i zasady wyłącznego przeznaczenia wpływów netto ze sprzedaży na cele społeczne.
W wyjątkowych sytuacjach dostarczone produkty mogą być przekazywane nieodpłatnie osobom najbardziej potrzebującym w danych regionach.
Memorandum dotyczy również pomocy i współpracy władz rosyjskich w monitorowaniu, rewizji ksiąg, w działaniach kontrolnych i w ocenie dokonywanej na terytorium Rosji, w szczególności przez Trybunał Obrachunkowy lub przez organy zewnętrzne oddelegowane w tym celu przez Komisję.
Artykuł 2
1.
Produkty są dostarczane w postaci nieprzetworzonej lub po przetworzeniu we Wspólnocie.
2.
Środki mogą się odnosić również do dostępnych środków spożywczych lub do takich produktów, które mogą być uzyskane na rynku za odpłatnością w produktach pochodzących z zapasów interwencyjnych i należących do tej samej grupy produktów.
3.
Koszty dostawy wraz z transportem do portów lub do przejść granicznych bez rozładunku oraz, tam gdzie to stosowne, koszty przetwarzania we Wspólnocie określa się w trybie przetargu publicznego, a w pilnych przypadkach czy w razie trudności z ustaleniem trasy w trybie przetargu ograniczonego.
4.
W przypadku produktów dostarczanych na podstawie niniejszego rozporządzenia nie są przyznawane zwroty wywozowe do produktów rolnych.
Artykuł 3
Maksymalne wielkości dostaw nieodpłatnych są następujące:
- pszenica zwykła o jakości pozwalającej na wypiek pieczywa:
1000000 ton,
- żyto o jakości pozwalającej na wypiek pieczywa:
500000 ton,
- ryż całkowicie bielony:
50000 ton,
- wieprzowina:
100000 ton w tuszach,
- wołowina:
150000 ton w tuszach,
- mleko odtłuszczone w proszku:
50000 ton.
Artykuł 4
1.
Komisja odpowiada za realizację działań na mocy niniejszego rozporządzenia.
Komisja odracza realizację jednej lub kilku partii działań związanych z dostawą lub je zawiesza w razie braku pewności, że działania są prowadzone w sposób zadowalający, w szczególności jeżeli nie są przestrzegane przepisy memorandum, o którym mowa w art. 1 ust. 4.
Komisja podejmuje wszelkie działania konieczne do zapewnienia, że dostawy są realizowane w planowanych etapach.
Komisja, w drodze otwartego lub ograniczonego zaproszenia do składania ofert lub w drodze umów prywatnych, zgodnie z rozporządzeniem finansowym, korzysta z zewnętrznej pomocy technicznej w zakresie monitorowania, rewizji ksiąg, kontroli i oceny właściwego przeprowadzania działań, w tym również na terytorium rosyjskim.
2.
Szczegółowe zasady dotyczące zastosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [2] lub, gdzie stosowne, w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków.
Artykuł 5
Wartość księgową produktów rolnych ze skupu interwencyjnego ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [3].
Artykuł 6
Działania podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia podlegają art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, łącznie z kosztami wynikającymi z zastosowania art. 4 ust. 1 akapit ostatni niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2808/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w następstwie wprowadzenia euro rozporządzenie (WE) nr 2799/98 ustanawia nowe agromonetarne porozumienia; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 961/98 [3] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 805/97 z dnia 2 maja 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady rekompensat dotyczących znaczących rewaluacji [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1425/98 [5], muszą zostać gruntownie zmienione w celu dostosowania ich do rozporządzenia (WE) nr 2799/98; aby ułatwić wykonanie nowych porozumień agromonetarnych, należy uchylić wspomniane rozporządzenia i uwzględnić odpowiednie przepisy w nowym rozporządzeniu;
konieczne jest ustanowienie terminów operacyjnych dla stosowanych kursów wymiany bez uszczerbku dla jakichkolwiek definicji szczegółowych lub wyłączeń przewidzianych w zasadach regulujących dane sektory na podstawie kryteriów wymienionych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98;
w odniesieniu do wszystkich cen lub kwot objętych transakcjami handlowymi, przyjęcie zgłoszenia celnego stanowi odpowiedni termin operacyjny; w przypadku cen lub kwot związanych z tymi cenami cel ekonomiczny operacji kupna i sprzedaży zostaje osiągnięty w momencie zapłacenia za produkt lub jego przejęcia, a w przypadku operacji wycofywania przez grupy producentów – pierwszego dnia danego miesiąca; w przypadku pomocy wypłacanej za daną ilość produktu, w szczególności w przypadku gdy pomoc jest przyznawana pod warunkiem określonego zastosowania tego produktu, takiego jak przetwarzanie, konserwacja, pakowanie lub spożycie, cel ekonomiczny zostaje osiągnięty wówczas, gdy produkt zostaje przejęty przez właściwy podmiot gospodarczy i, w odpowiednim przypadku, gdy zapewnione zostaje określone zastosowanie tego produktu; jeśli chodzi o pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania produkty nie są dostępne na rynku od pierwszego dnia, w odniesieniu do którego przyznawana jest pomoc;
w przypadku pomocy przyznawanej na hektar, cel ekonomiczny zostaje osiągnięty w momencie zbioru produktu, zazwyczaj na początku roku gospodarczego; terminem operacyjnym dla pomocy strukturalnej powinien być ustanowiony dzień 1 stycznia;
w odniesieniu do kwot niezwiązanych z cenami rynkowymi produktów rolnych, termin operacyjny może być ustalony na podstawie okresu, w którym przeprowadzana jest dana operacja; należy stwierdzić, że terminem operacyjnym stosowanym w przypadku odnotowywania cen lub ofert na rynku powinien być dzień, w którym dane ceny lub oferty mają zastosowanie; w przypadku zaliczek i zabezpieczeń, kurs wymiany musi być w przybliżeniu równy kursowi, mającemu zastosowanie do danych cen lub kwot, jeżeli jest on znany w momencie wypłacania zaliczek lub zabezpieczeń;
rozporządzenie (WE) nr 2799/98 zezwala Państwom Członkowskim na przyznawanie rekompensat rolnikom dotkniętych skutkami znaczącej rewaluacji lub rzeczywistej obniżki pomocy bezpośredniej; rozporządzenie to ustanawia niektóre warunki przyznawania rekompensat i ich rozkładania w czasie oraz wskazuje metodę ustalania maksymalnej kwoty, jaka może być przyznana przez Państwo Członkowskie; wspomniana rekompensata jest częściowo finansowana z budżetu Wspólnoty;
konieczne jest zdefiniowanie terminu operacyjnego, który określa kursy wymiany stosowane w celu przeliczenia kwot wyrażanych w euro na waluty krajowe Państw Członkowskich; w celu ułatwienia zarządzania finansami należy unikać spłacania więcej niż jednej rocznej raty rekompensaty w tym samym roku budżetowym; w celu uwzględnienia międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty Europejskiej i w interesie zachowania przejrzystości administracyjnej, należy ustanowić procedury, których powinny przestrzegać Państwa Członkowskie chcące przyznawać rekompensaty;
aby ich cel został osiągnięty, rekompensaty muszą być przyznawane bezpośrednio beneficjentom, przede wszystkim rolnikom, w ustalonym terminie i w wysokości nieprzekraczającej strat w dochodach; jednakże w celu uniknięcia komplikacji administracyjnych związanych z przyznawaniem beneficjentom niewielkich kwot, można w niektórych przypadkach zastosować procedury uproszczone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Kurs wymiany i terminy operacyjne
Artykuł 1
Kurs wymiany, który należy stosować, jest ostatnim kursem ustalonym przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed terminem operacyjnym.
Artykuł 2
Terminem operacyjnym dla kursu wymiany w odniesieniu do cen i kwot, które w prawodawstwie wspólnotowym są ustalone w euro i które są stosowane w handlu z państwami trzecimi, jest przyjęcie zgłoszenia celnego.
Artykuł 3
1.
W stosunku do cen lub, bez uszczerbku dla przepisów art. 1 oraz niniejszego artykułu ust. 2, kwot związanych z tymi cenami,
- ustalonych w ecu w prawodawstwie wspólnotowym,
lub
- ustalonych w euro w drodze procedury przetargowej,
terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest:
- w przypadku kupna lub sprzedaży, przejęcie przez podmiot skupujący partii danych produktów lub transfer pierwszej płatności, w zależności od tego, co wydarzyło się wcześniej,
- w przypadku wycofywania produktów w sektorze owoców i warzyw lub w sektorze produktów rybołówstwa, pierwszy dzień miesiąca, w którym odbywa się wycofywanie.
Do celów niniejszego rozporządzenia w przypadku kupna dokonywanego przez agencje interwencyjne, przejęciem jest rozpoczęcie efektywnej dostawy danej partii produktu lub, w przypadku gdy nie ma miejsca fizyczne przemieszczanie produktu, wstępne przyjęcie oferty sprzedawcy.
2.
W odniesieniu do pomocy przyznawanej w przeliczeniu na ilość sprzedawanego produktu lub ilość produktu przeznaczonego do wykorzystania w określony sposób, terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest pierwsza operacja, która:
- gwarantuje właściwe zastosowanie danych produktów i pociąga za sobą przyznanie pomocy,
oraz
- ma miejsce w lub po dniu przejęcia produktów przez dany podmiot, a w stosownych przypadkach, przed datą określonego wykorzystania.
3.
Terminem operacyjnym dla kursu wymiany dla pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania jest pierwszy dzień, za który przyznawana jest pomoc odnosząca się do określonej umowy.
Artykuł 4
1.
Bez względu na ust. 2, w przypadku pomocy na hektar uprawy, terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest początek roku gospodarczego, w odniesieniu do którego przyznana jest pomoc.
2.
W przypadku kwot natury strukturalnej lub środowiskowej, w szczególności tych, które przyznano w ramach systemów ochrony środowiska naturalnego, wcześniejszych emerytur lub zalesiania, terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest dzień 1 stycznia roku, w którym podjęto decyzję w sprawie przyznania pomocy.
Jednakże w przypadku gdy zgodnie z regułami wspólnotowymi wypłata kwot wskazanych w akapicie pierwszym jest rozłożona na szereg lat, roczne raty są przeliczane według kursu wymiany stosowanego w dniu 1 stycznia roku, w którym dana rata jest wypłacana.
Artykuł 5
1.
W odniesieniu do kosztów transportu, przetwarzania lub, bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 3, składowania oraz kwot przeznaczanych na badania lub działania promocyjne, ustalonych w ramach procedury przetargowej, terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest ostatni dzień składania ofert przetargowych.
2.
W odniesieniu do odnotowywania cen, kwot lub ofert przetargowych występujących na rynku, terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest dzień, w odniesieniu do którego rejestrowane są dane ceny, kwoty lub oferty przetargowe.
3.
W odniesieniu do zaliczek:
a) terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest:
- termin stosowany do ceny lub kwoty, której dotyczy zaliczka, w przypadku gdy termin ten nastąpił przed wypłaceniem zaliczki,
lub
- w innych przypadkach, data ustalenia kwoty zaliczki w euro lub, jeśli nie miało to miejsca, data wypłaty zaliczki;
b) termin operacyjny dla kursu wymiany stosuje się bez uszczerbku dla stosowania całości danej ceny lub kwoty w przypadku terminu operacyjnego ustalanego dla tej ceny lub kwoty.
4.
Terminem operacyjnym dla kursu wymiany w przypadku zabezpieczeń jest, dla poszczególnych operacji:
- w odniesieniu do zaliczek, data wypłaty kwoty zaliczki, w przypadku gdy termin nastąpił przed wpłaceniem zabezpieczenia,
- w odniesieniu do składania ofert przetargowych, dzień, w którym zostały one złożone,
- w odniesieniu do realizacji przetargu, ostateczny termin składania ofert przetargowych,
- w innych przypadkach, dzień w którym zabezpieczenie staje się skuteczne.
TYTUŁ II
Rekompensata z tytułu znaczącej rewaluacji
Artykuł 6
1.
Niniejszy tytuł ustanawia szczegółowe zasady przyznawania pomocy wyrównawczej, określonej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
2. Maksymalne kwoty pomocy wyrównawczej ustala się zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 7
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9:
a) Państwa Członkowskie mogą przyznawać pomoc wyrównawczą jedynie w postaci płatności na rzecz beneficjentów i nie określają warunków wykorzystania tej pomocy;
oraz
b) pomoc wyrównawcza może być przyznawana tylko gospodarstwom rolnym; przy czym definicja gospodarstwa rolnego określana jest przez dane Państwo Członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów.
2.
Maksymalną wielkość pomocy przelicza się na walutę krajową przy zastosowaniu przeciętnego kursu wymiany w roku, w którym miała miejsce znacząca rewaluacja.
Artykuł 8
1. Kwota pomocy wyrównawczej przyznanej beneficjentowi jest uzależniona od rozmiarów gospodarstwa w okresie, który ustala się w każdym przypadku zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Przy ustalaniu rozmiarów gospodarstwa brane są pod uwagę tylko te rodzaje produkcji, które są określone w pkt 1 lit. a) Załącznika do wspomnianego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić minimalne rozmiary gospodarstw tylko w zakresie niezbędnym do ułatwienia zarządzania systemem pomocy wyrównawczej.
2.
Pomoc wyrównawcza musi być w każdym przypadku zgodna z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy kwota pomocy wyrównawczej, która ma być przyznana na każdą roczną ratę podzieloną przez szacowaną liczbę gospodarstw, wynosi poniżej 400 euro, kwota ta może zostać przyznana na środki dotyczące sektora rolnego:
- które mają charakter kolektywny lub leżą w interesie ogólnym,
lub
- w odniesieniu do których przepisy Wspólnoty zezwalają Państwom Członkowskim na udzielenie pomocy krajowej, przy założeniu że przestrzegane są pułapy w ramach polityki pomocy państwa.
2.
Aby środki kwalifikowały się do finansowania wspólnotowego, muszą one być ze względu na ich charakter lub na intensywność pomocy dodatkowe do tych, które Państwa Członkowskie zastosowałyby w przypadku braku pomocy i nie mogą one korzystać z innych źródeł finansowania przez Wspólnotę.
TYTUŁ III
Rekompensaty z tytułu obniżek kursów wymiany stosowanych do pomocy bezpośredniej
Artykuł 10
1.
Niniejszy tytuł ustanawia szczegółowe zasady przyznawania pomocy wyrównawczej, określonej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
2. Maksymalne kwoty pomocy wyrównawczej ustala się zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Jeżeli, w odniesieniu do kwot wymienionych w ust. 3 niniejszego artykułu, kwota ustalona w walucie krajowej jest niższa od pułapu, wówczas obniżenie pułapu, które nie ma wpływu na ustaloną kwotę, nie jest uważane za obniżkę.
3.
Dla celów art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 kwoty natury strukturalnej lub środowiskowej, które nie są:
- pomocą zryczałtowaną obliczaną na hektar lub jednostkę żywego inwentarza,
lub
- premią wyrównawczą na jedną maciorkę lub kozę,
są tymi, które są finansowane ze środków Sekcji Orientacji EFOGR lub z instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa lub które są określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1992/93 [6], lub tymi, które są ustalone w rozporządzeniach Rady (EWG) nr 2078/92 [7], (EWG) nr 2079/92 [8] lub (EWG) nr 2080/92 [9].
4.
Pomoc wyrównawczą przyznaje się na 12-miesięczny okres poprzedzający zastosowanie obniżonego kursu wymiany.
5.
Państwa Członkowskie mogą przyznawać pomoc wyrównawczą jedynie w postaci płatności dodatkowych beneficjentom pomocy określonej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Państwa Członkowskie nie mogą narzucać warunków wykorzystywania tych płatności.
6.
Maksymalna kwota pomocy jest przeliczana według kursu wymiany, który spowodował powstanie tej kwoty.
TYTUŁ IV
Przepisy ogólne
Artykuł 11
1.
Wniosek o zezwolenie na przyznanie pomocy wyrównawczej określonej w tytułach II i III składany jest Komisji przez dane Państwo Członkowskie przed końcem trzeciego miesiąca następującego po tym, w którym wystąpiła znacząca rewaluacja lub obniżka, której ten wniosek dotyczy.
Wniosek musi zawierać wystarczające informacje umożliwiające Komisji sprawdzenie zgodności środka z zasadami przewidzianymi w ust. 2.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 93 ust. 3 Traktatu oraz zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Komisja sprawdza zgodność wniosków o przyznanie pomocy z obowiązującymi przepisami dotyczącymi rekompensat z tytułu znaczących rewaluacji lub obniżek.
3.
Całkowita kwota przyznanej pomocy wyrównawczej musi być proporcjonalna do strat powstałych w każdym z sektorów zainteresowanych Państw Członkowskich.
Metoda rozdzielania pomocy w danym sektorze nie może powodować zmiany warunków konkurencji w stopniu szkodliwym dla wspólnego interesu.
4.
Komisja może zatwierdzić w całości pomoc wyrównawczą w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku określonego w ust. 1.
Jeśli Komisja nie wyda swojej opinii w tym terminie, można zastosować planowane środki, pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie powiadomi wcześniej Komisję o swoich zamiarach.
5.
Każde Państwo Członkowskie zamierzające przyznać pomoc wyrównawczą stosuje niezbędne środki krajowe w ciągu trzech miesięcy od daty wydania decyzji przez Komisję lub od uprzedniego powiadomienia Komisji przez Państwo Członkowskie, przewidzianego w ust. 4.
Artykuł 12
1.
Beneficjent pomocy wyrównawczej nie może otrzymywać dwóch rat tej samej pomocy w ciągu tego samego roku budżetowego.
2.
Pierwsza rata pomocy wyrównawczej określonej w:
- tytule II wypłacana jest w ciągu roku od daty znaczącej rewaluacji, która uprawniała do przyznania danej pomocy,
- tytule III wypłacana jest w okresie rozpoczynającym się od dnia, od którego biegnie termin operacyjny, i kończącym po upływie:
- 18 miesięcy, w przypadku osób otrzymujących premię za bydło,
- 12 miesięcy, w przypadku osób otrzymujących kwoty natury strukturalnej lub środowiskowej, lub
- dziewięciu miesięcy, w przypadku osób otrzymujących inne formy pomocy bezpośredniej określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
3.
Terminy określone w art. 11 ust. 1 i 5 oraz w ust. 2 niniejszego artykułu mogą być zmienione przez Komisję na podstawie należycie uzasadnionego wniosku Państwa Członkowskiego.
4.
Na zatwierdzenie środków określonych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 Komisja ma dwa miesiące od daty otrzymania takich środków przewidzianych przez Państwo Członkowskie nieuczestniczące.
Jeśli Komisja nie przedstawi swojej opinii w tym terminie, można zastosować te środki, pod warunkiem że Komisja została wcześniej powiadomiona przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 13
Co roku zainteresowane Państwo Członkowskie przedkłada Komisji sprawozdanie dotyczące realizacji środków pomocy wyrównawczej, podając szczegóły dotyczące wypłacanych kwot.
Pierwsze sprawozdania zostają złożone w terminie nie przekraczającym 18 miesięcy od momentu podjęcia decyzji lub powiadomienia przez Państwo Członkowskie, określonego w art. 11 ust. 4.
Artykuł 14
Kwoty podawane w przedłożonych ofertach przetargowych w ramach przetargów zorganizowanych na podstawie instrumentów dotyczących wspólnej polityki rolnej są, z wyjątkiem kwot wkładów Wspólnoty finansowanych z Sekcji Orientacji EFOGR, wyrażane w euro.
Artykuł 15
1.
Procentową wartość znaczącej rewaluacji lub obniżki kursu wymiany wyraża się z dokładnością do trzech miejsc po przecinku, przy czym cyfrę na trzecim miejscu po przecinku zaokrągla się.
Przeciętny roczny kurs wymiany określa się z dokładnością do sześciu cyfr znaczących, przy czym szóstą cyfrę zaokrągla się.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "cyfry znaczące" oznaczają:
- wszystkie cyfry w przypadku liczby, której wartość bezwzględna jest większa lub równa 1,
lub
- w pozostałych przypadkach - wszystkie miejsca dziesiętne począwszy od pierwszego, które nie jest zerem.
Zaokrąglenia określonego w niniejszym artykule dokonuje się poprzez zwiększenie danej cyfry o jeden, w przypadku gdy kolejna cyfra jest większa lub równa pięć, lub pozostawienie cyfry bez zmiany w pozostałych przypadkach.
Artykuł 16
Rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 oraz (WE) nr 805/97 niniejszym tracą moc.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2818/98 Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 1 grudnia 1998 r.
w sprawie zastosowania stopy rezerw obowiązkowych
(EBC/1998/15)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 19 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2531/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące stosowania przez Europejski Bank Centralny stóp rezerw obowiązkowych [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 19 ust. 1 Statutu stanowi, że Europejski Bank Centralny (EBC) podejmuje decyzje o zobowiązywaniu instytucji kredytowych zarejestrowanych w uczestniczących Państwach Członkowskich do utrzymywania stopy rezerw obowiązkowych, które mają być złożone na rachunkach w EBC i uczestniczących krajowych bankach centralnych (uczestniczących KBC); uznaje się za właściwe, aby rezerwy te były utrzymywane na rachunkach w uczestniczących KBC;
aby instrument stóp rezerw obowiązkowych był skuteczny, wymaga on specyfikacji dotyczącej obliczania i utrzymywania wymaganych rezerw, zasad sprawozdawczości i weryfikacji;
aby wyłączyć zobowiązania międzybankowe z podstawy naliczania rezerwy, wszystkie znormalizowane potrącenia mające zastosowanie do zobowiązań o terminie zapadalności do dwu lat w kategorii dłużnych papierów wartościowych i dla papierów wartościowych rynku pieniężnego powinny zostać oparte na wskaźniku makro dla całego obszaru EUR wyrażającego stosunek pomiędzy pakietem odnośnych instrumentów wyemitowanych przez instytucje kredytowe, posiadanych przez inne instytucje kredytowe i EBC oraz uczestniczących KBC z jednej strony, a całkowitą pozostałą kwotą tych instrumentów wyemitowanych przez instytucje kredytowe z drugiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
- "uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie UE, które przyjęło wspólną walutę zgodnie z Traktatem,
- "uczestniczący krajowy bank centralny" (uczestniczący KBC) oznacza krajowy bank centralny uczestniczącego Państwa Członkowskiego,
- "instytucje" oznacza każdy podmiot w uczestniczącym Państwie Członkowskim, który zostanie objęty przez EBC, zgodnie z warunkami art. 19 ust. 1 Statutu, obowiązkiem utrzymywania rezerw obowiązkowych,
- "rachunek rezerwy" oznacza rachunek instytucji w uczestniczącym KBC, którego saldo na koniec dnia zaliczane jest na poczet wypełniania obowiązku utrzymywania rezerwy,
- "obowiązek utrzymywania rezerw" oznacza obowiązek instytucji do utrzymywania stóp rezerw obowiązkowych na rachunkach rezerw w uczestniczących KBC,
- "stopa rezerwy" oznacza odsetek wskazany w art. 4 dla danej pozycji w podstawie rezerwy,
- "okres utrzymywania" oznacza okres, na który oblicza się zgodność z wymogami obowiązku utrzymywania rezerwy i dla którego rezerwy obowiązkowe muszą być utrzymywane na rachunkach rezerwy,
- "saldo końca dnia" oznacza saldo w chwili zakończenia operacji płatniczych i księgowań związanych z możliwym dostępem do otwartych depozytów i kredytów w Europejskim Systemie Banków Centralnych (ESBC),
- "dzień roboczy KBC" oznacza dowolny dzień, w którym dany uczestniczący KBC jest otwarty dla potrzeb prowadzenia operacji polityki pieniężnej ESBC,
- "rezydent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną rezydującą w dowolnym uczestniczącym Państwie Członkowskim w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. w sprawie zbierania przez Europejski Bank Centralny informacji statystycznych [3],
- "środki reorganizacyjne" oznaczają środki przedsiębrane w celu zachowania lub przywrócenia sytuacji finansowej danej instytucji, które mogą wpłynąć na wcześniej nabyte prawa osób trzecich i obejmują środki polegające na możliwości zawieszenia wypłat, zawieszenia środków egzekucji lub obniżenia roszczeń,
- "postępowanie likwidacyjne" oznacza postępowanie zbiorowe dotyczące instytucji i niezbędnie obejmujące interwencję organów sądowych lub innych właściwych organów uczestniczącego Państwa Członkowskiego, mające na celu realizację aktywów pod nadzorem powyższych władz, obejmujące przypadki, w których postępowanie jest zakończone układem lub innym analogicznym środkiem.
Artykuł 2
Instytucje podlegające obowiązkom utrzymywania rezerw
1.
Poniższe kategorie instytucji podlegają obowiązkom utrzymywania rezerw:
a) instytucje kredytowe według definicji zawartej w art. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 77/780/EWG [4], z wyjątkiem uczestniczących KBC;
b) oddziały instytucji kredytowych według definicji w pierwszym tiret art. 1 dyrektywy Rady 77/780/EWG, z wyjątkiem uczestniczących KBC; obejmuje te oddziały instytucji kredytowych, które nie mają ani swojej siedziby, ani swojej centrali w uczestniczącym Państwie Członkowskim.
Oddziały instytucji kredytowych założonych w uczestniczących Państwach Członkowskich, które znajdują się poza uczestniczącymi Państwami Członkowskimi, nie są objęte obowiązkiem utrzymywania rezerw.
2.
EBC może wyłączyć następujące instytucje z obowiązku utrzymywania rezerw na podstawie zasady niedyskryminacji:
a) instytucje podlegające postępowaniu likwidacyjnemu lub działaniom reorganizacyjnym;
b) instytucje, dla których cel systemu rezerw obowiązkowych ESBC nie zostałby osiągnięty poprzez nałożenie na nie obowiązku utrzymywania rezerw.
Przed podjęciem decyzji w sprawie wyłączenia EBC weźmie pod uwagę przynajmniej jedno z poniższych kryteriów:
i) instytucja realizuje funkcje o specjalnym przeznaczeniu;
ii) instytucja nie wykonuje aktywnych funkcji bankowych w konkurencji z innymi instytucjami kredytowymi;
iii) instytucja przeznacza wszystkie swoje depozyty na cele związane z pomocą dla rozwoju regionalnego i/lub międzynarodowego.
3.
EBC opublikuje listę instytucji objętych obowiązkiem utrzymywania rezerw.
EBC opublikuje również listę instytucji wyłączonych z obowiązku utrzymywania rezerw z powodów innych niż objęcie ich działaniami reorganizacyjnymi.
Instytucje mogą opierać się na tych listach przy podejmowaniu decyzji, czy ich zobowiązania są należne innej instytucji, która sama objęta jest obowiązkiem utrzymywania rezerw.
Powyższe listy nie przesądzają o objęciu instytucji obowiązkiem utrzymywania rezerw zgodnie z art. 2.
Artykuł 3
Podstawa rezerwy
1.
Podstawa rezerwy instytucji składa się z następujących zobowiązań (zgodnie z definicjami w ramach sprawozdawczości statystyki pieniężnej i bankowej EBC przewidzianej rozporządzeniem (WE) nr 2819/98 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 grudnia 1998 r. dotyczącego skonsolidowanych bilansów w sektorze monetarnych instytucji finansowych (EBC/1998/16) [5] wynikających z przyjęcia następujących środków:
a) lokat;
b) wyemitowanych dłużnych papierów wartościowych;
c) papierów wartościowych rynku pieniężnego.
2.
Z podstawy rezerwy wyłącza się następujące zobowiązania:
Zobowiązania należne dowolnej innej instytucji niewymienionej na liście jako wyłączonej z systemu rezerw obowiązkowych ESBC zgodnie z art. 2 ust. 3 i zobowiązań w stosunku do EBC lub uczestniczącego KBC.
Aby można zastosować niniejszy przepis, odnośna instytucja powinna być w stanie przedstawić właściwemu uczestniczącemu KBC dowody na faktyczną kwotę jej zobowiązań należnych dowolnej innej instytucji niewymienionej na liście wyłączonych z systemu rezerw obowiązkowych ESBC oraz jej zobowiązań w stosunku do EBC lub uczestniczącego KBC w celu wyłączenia ich z podstawy naliczania rezerwy.
W przypadku gdy takie dowody nie mogą być przedstawione dla dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych z uzgodnionym terminem zapadalności do dwu lat, odnośna instytucja może zastosować znormalizowane potrącenie dla pozostałej do uregulowania kwoty wartości dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych z uzgodnionym terminem zapadalności do dwu lat od podstawy rezerwy.
Jeśli powyższy dowód nie może zostać dostarczony dla papierów wartościowych rynku pieniężnego, odnośna instytucja może zastosować znormalizowane potrącenie dla pozostałej do uregulowania kwoty zobowiązań z tytułu papierów rynku pieniężnego od podstawy rezerwy.
Kwota takich znormalizowanych potrąceń zostanie opublikowana przez EBC w takim samym trybie jak publikacja listy opisywanej w art. 2 ust. 3.
3.
Podstawa rezerwy dla danego okresu jej utrzymywania jest obliczana przez instytucję na podstawie ostatnich danych przekazywanych przez tę instytucję odpowiedniemu uczestniczącemu KBC przed rozpoczęciem danego okresu utrzymywania zgodnie z definicją w ramach monetarnej i bankowej sprawozdawczości statystycznej EBC, ustanowionej w rozporządzeniu (WE) nr 2819/98.
Artykuł 4
Wskaźniki rezerwy
1.
Wskaźnik rezerwy 0 % ma zastosowanie do następujących kategorii należności (zgodnie z definicją w ramach monetarnej i bankowej sprawozdawczości statystycznej EBC, ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 2819/98).
a) lokaty z uzgodnionym okresem zapadalności na ponad dwa lata;
b) lokaty wymagalne za wypowiedzeniem ponaddwuletnim;
c) transakcje repo;
d) dłużne papiery wartościowe wyemitowane z uzgodnionym terminem zapadalności na ponad dwa lata.
2.
Wskaźnik rezerwy 2,0 % ma zastosowanie do wszystkich innych zobowiązań zawartych w podstawie rezerwy.
Artykuł 5
Kalkulacja obowiązku utrzymywania rezerwy
1.
Wysokość stóp rezerw obowiązkowych do utrzymywania dla poszczególnych instytucji i danego okresu utrzymywania jest obliczana przez zastosowanie wskaźników rezerwy do każdej pozycji podstawy rezerwy dla tego okresu zgodnie z określeniem w art. 4.
2.
Każda instytucja otrzyma możliwość odliczenia 100000 EUR od kwoty rezerwy obowiązkowej, przy zachowaniu przepisów zawartych w art. 11.
Artykuł 6
Utrzymywanie rezerw
1.
Instytucje utrzymują stopy rezerw obowiązkowych na jednym lub więcej rachunkach rezerw w krajowym banku centralnym w każdym uczestniczącym Państwie Członkowskim, w którym posiadają swoje placówki, w relacji do swoich podstaw rezerwy w odpowiednim Państwie Członkowskim.
Rachunki rezerw są prowadzone w euro.
Instytucje mogą wykorzystywać rachunki rozliczeniowe posiadane w uczestniczących KBC jako rachunki rezerw.
2.
Uznaje się, że dana instytucja wywiązała się z obowiązku utrzymywania rezerwy, jeżeli średnie saldo na koniec dnia na rachunkach rezerw za okres utrzymywania rezerw jest nie mniejsze niż kwota określona zgodnie z art. 5 dla tego okresu.
3.
Jeśli dana instytucja posiada więcej niż jedną placówkę w uczestniczącym Państwie Członkowskim, jej siedziba statutowa lub centrala — o ile znajduje się w tymże Państwie Członkowskim — będzie odpowiedzialna za wypełnienie obowiązku utrzymywania rezerwy przez tę instytucję.
Jeśli instytucja nie posiada w danym Państwie Członkowskim ani swojej siedziby statutowej, ani centrali, to powinna wskazać oddział znajdujący się w tym Państwie Członkowskim, który będzie odpowiedzialny za wypełnienie obowiązku utrzymywania rezerwy przez tę instytucję.
Wszystkie rezerwy utrzymywane przez te placówki są liczone do ogólnej kwoty, jaką dana instytucja jest obowiązana utrzymywać w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 7
Okres utrzymywania
Okresem utrzymywania wynosi jeden miesiąc, poczynając od 24. dnia kalendarzowego każdego miesiąca i kończąc na 2. dniu kalendarzowym miesiąca następnego.
Artykuł 8
Wynagrodzenie
1.
Kwoty utrzymywanej rezerwy są wynagradzane po średnim kursie ESBC za okres utrzymywania (liczony zgodnie z liczbą dni kalendarzowych) dla głównych operacji refinansowych na podstawie poniższego wzoru:
=
·
·
· 100
360
W przypadku gdy:
Rt = wynagrodzenie płatne od kwoty utrzymywanej rezerwy obowiązkowej dla okresu utrzymywania t
Ht = kwoty utrzymywanej rezerwy obowiązkowej dla okresu utrzymywania t
nt = liczba dni kalendarzowych w okresie utrzymywania t
i = i-ty dzień kalendarzowy okresu utrzymywania t
MRi = marginalna stopa procentowa dla ostatnich głównych operacji refinansowych za okres dnia kalendarzowego i.
2.
Wynagrodzenie jest wypłacane w drugim dniu roboczym następującym po zakończeniu okresu utrzymywania, w którym wynagrodzenie zostało zarobione.
Artykuł 9
Odpowiedzialność za weryfikację
Prawo do weryfikowania dokładności i jakości informacji dostarczanych przez instytucje w celu wykazania zgodności z obowiązkiem utrzymania rezerwy, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2531/98 w sprawie stosowania stóp rezerw obowiązkowych, jest egzekwowane przez uczestniczące KBC, bez uszczerbku dla uprawnienia EBC do samodzielnego wykonywania tego prawa.
Artykuł 10
Pośrednie utrzymywanie rezerw obowiązkowych poprzez pośrednika
1.
Instytucje mają prawo występować o zezwolenie na utrzymywanie całości swoich rezerw obowiązkowych pośrednio z wykorzystaniem pośrednika będącego rezydentem tego samego Państwa Członkowskiego.
Pośrednik powinien być instytucją podlegającą obowiązkowi utrzymywania rezerw, która zazwyczaj wykonuje część obsługi administracyjnej (np. zarządzania skarbem) w instytucji, dla której działa on jako pośrednik, nie ograniczając się do utrzymywania rezerwy obowiązkowej.
2.
Wniosek o zezwolenie powinien być adresowany do krajowego banku centralnego uczestniczącego Państwa Członkowskiego, w którym zlokalizowana jest wnioskująca instytucja.
Wniosek powinien zawierać egzemplarz umowy pomiędzy pośrednikiem i wnioskującym, w której obydwie strony wyrażają zgodę na takie uzgodnienie.
Umowa powinna również precyzować, czy instytucja wnioskująca chce korzystać z otwartych instrumentów ESBC i operacji na otwartym rynku.
W umowie powinien znajdować się termin wypowiedzenia nie krótszy niż 12 miesięcy.
Po wypełnieniu powyższych wymagań odnośny uczestniczący KBC może udzielić pozwolenia na okres równy okresowi obowiązywania powyższej umowy między stronami, przy zachowaniu postanowień ust. 4 niniejszego artykułu.
Pozwolenie to staje się skuteczne w chwili rozpoczęcia pierwszego okresu utrzymania po jego otrzymaniu.
3.
Pośrednik utrzymuje kwotę rezerwy obowiązkowej zgodnie z ogólnymi warunkami systemu rezerw obowiązkowych ESBC.
Pośrednik, równolegle z instytucją, na rzecz której działa w charakterze pośrednika, jest odpowiedzialny za przestrzeganie obowiązku utrzymywania rezerwy.
W przypadku nieprzestrzegania tego obowiązku EBC może nałożyć odpowiednie sankcje na pośrednika, na instytucję, na rzecz której działa on jako pośrednik, lub na jedno i drugie, zgodnie z odpowiedzialnością za nieprzestrzeganie.
4.
EBC lub odnośny uczestniczący KBC mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie na pośrednie utrzymywanie rezerw obowiązkowych, jeżeli instytucja utrzymująca rezerwy w sposób pośredni poprzez pośrednika lub sam pośrednik nie stosują się do swoich obowiązków w ramach systemu rezerw obowiązkowych ESBC, jeśli warunki wymagane dla pośredniego utrzymywania rezerw podane w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu przestały być spełniane lub ze względów ostrożnościowych związanych z pośrednikiem.
Jeśli zezwolenie zostało wycofane z powodów ostrożnościowych związanych z pośrednikiem, takie cofnięcie może mieć skutek natychmiastowy.
Z zachowaniem wymagań ust. 5 niniejszego artykułu każde cofnięcie zezwolenia z innych powodów staje się skuteczne z końcem bieżącego okresu utrzymania.
Instytucja utrzymująca swoje rezerwy poprzez pośrednika lub sam pośrednik mogą, w dowolnym momencie, wystąpić o cofnięcie zezwolenia.
Cofnięcie zezwolenia staje się skuteczne po uprzednim zawiadomieniu odpowiedniego uczestniczącego KBC.
5.
Instytucja utrzymująca rezerwy obowiązkowe poprzez pośrednika oraz sam pośrednik zostaną poinformowani o każdym cofnięciu zezwolenia z powodów innych niż ostrożnościowe przynajmniej na pięć dni roboczych przed końcem okresu utrzymania, w czasie trwania którego udzielone pozwolenie straci swą moc.
6.
Przy zachowaniu indywidualnych zobowiązań sprawozdawczych instytucji, która utrzymuje swoje rezerwy obowiązkowe poprzez pośrednika, pośrednik przekazuje dane dotyczące podstawy rezerwy w sposób wystarczająco szczegółowy, aby EBC mógł zweryfikować ich dokładność i jakość, zgodnie z przepisami art. 9, a także ustalać odpowiednie wymagania co do rezerwy i kwoty utrzymywanej rezerwy dla siebie i dla każdej instytucji, dla której występuje jako pośrednik.
Dane te powinny zostać przekazane uczestniczącemu, KBC, w którym odnośne rezerwy obowiązkowe są utrzymywane.
Pośrednik dostarcza powyższe dane dotyczące rezerwy obowiązkowej zgodnie z częstotliwością i harmonogramem ustalonym w ramach sprawozdawczości dla statystyki pieniężnej i bankowej EBC, jak przewidziano w rozporządzeniu (WE) nr 2819/98.
Artykuł 11
Rezerwa utrzymywana na zasadzie skonsolidowanej
Instytucje, którym umożliwiono podawanie danych statystycznych jako grupom w postaci skonsolidowanej (zgodnie z definicją w ramach sprawozdawczości dla statystyki pieniężnej i bankowej EBC, jak ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 2819/98), muszą, z zachowaniem przepisów zawartych w art. 10, utrzymywać stopy rezerw obowiązkowych poprzez jedną z instytucji w grupie, która działa jako pośrednik wyłącznie dla tych instytucji. Instytucja działająca jako pośrednik dla grupy może wystąpić do EBC o wyłączenie z obowiązku przestrzegania przepisów art. 10 ust. 6. Jeżeli wniosek ten zostanie przyjęty przez EBC, wtedy tylko grupa jako całość będzie uprawniona do możliwości odliczenia określonej w art. 5 ust. 2.
Artykuł 12
Dni robocze KBC
Jeśli jeden lub więcej oddziałów uczestniczących KBC jest zamkniętych w dniu roboczym KBC z powodu lokalnych lub regionalnych dni wolnych od pracy, to odnośny uczestniczący KBC ma obowiązek uprzednio poinformować instytucje o działaniach, które należy przedsięwziąć w związku z transakcjami angażującymi te oddziały.
Artykuł 13
Przepisy przejściowe
1.
Pierwszy okres utrzymywania rozpoczyna się dnia 1 stycznia 1999 r. i kończy dnia 23 lutego 1999 r.
2.
Podstawa rezerwy dla instytucji za pierwszy okres utrzymywania zostanie określona w odniesieniu do elementów jej bilansu na dzień 1 stycznia 1999 r., zgodnie ze sprawozdaniem do uczestniczącego KBC w ramach pieniężnej i bankowej sprawozdawczości statystycznej EBC, jak ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 2819/98.
Artykuł 14
Poprawki do niniejszego rozporządzenia
Wszelkie poprawki do niniejszego rozporządzenia stają się skuteczne wyłącznie w odniesieniu do pełnego okresu utrzymywania i muszą być ogłoszone przed tym okresem.
Artykuł 15
Postanowienie końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 1 grudnia 1998 r.
W imieniu Rady Naczelnej EBC
Willem F. Duisenberg
[1] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 1.
[2] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 4.
[3] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 8.
[4] Dz.U. L 322 z 17.12.1977, str. 30.
[5] Dz.U. L 356 z 30.12.1998, str. 7.
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2821/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
zmieniające, w odniesieniu do cofnięcia zezwolenia dla niektórych antybiotyków, dyrektywę 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1994 r., w szczególności art. 151 wraz z tytułem VII część E pkt 4 jego załącznika XV,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Szwecja została upoważniona na podstawie załącznika XV do Aktu o Przystąpieniu do utrzymania w mocy jej przepisów sprzed przystąpienia do dnia 31 grudnia 1998 r., z uwzględnieniem zakazu stosowania w paszach dodatków zaliczanych do grupy antybiotyków; w dniu 2 lutego 1998 r. Szwecja przedstawiła wnioski o dostosowanie w odniesieniu do takich antybiotyków, jak avilamycyna, cynk-bacytracyna, flavofosfolipol, ardacyna i awoparcyna, spiramycyna, fosforan tylozyny i virginiamycyny uzupełnione szczegółowym uzasadnieniem naukowym; Komisja jest zobowiązana do podjęcia decyzji w sprawie wniosków o dostosowanie przedłożonych przez Szwecję nie później niż do dnia 31 grudnia 1998 r.
(2) Na mocy art. 11 dyrektywy 70/524/EWG Państwo Członkowskie, które w wyniku uzyskania nowych informacji lub ponownej oceny istniejących informacji, dokonanej po przyjęciu danych przepisów, dysponuje szczegółowym uzasadnieniem stwierdzenia, że stosowanie jednego z dodatków wymienionych we wspomnianej dyrektywie stanowi zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi bądź dla środowiska naturalnego, może przejściowo zawiesić zezwolenie na stosowanie tego dodatku.
(3) Republika Finlandii z chwilą, gdy minął okres odstępstwa przyznany jej w ramach Aktu Przystąpienia, wprowadziła zakaz stosowania na obszarze swojego kraju fosforanu tylozyny i spiramycyny w paszach, począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r., w oparciu o szczegółowe uzasadnienia, które przedłożyła w dniu 12 marca 1997 r. w ramach zobowiązań ustalonych w Akcie Przystąpienia.
(4) W dniu 15 stycznia 1998 r. Królestwo Danii wprowadziło zakaz stosowania na jego terytorium virginiamycyny w paszach; przedstawiło szczegółowe uzasadnienie tej decyzji innym Państwom Członkowskim i Komisji dnia 13 marca 1998 r. i 1 kwietnia 1998 r.
(5) Na mocy art. 3a lit. e) dyrektywy 70/524/EWG zezwolenie na stosowanie dodatku nie jest udzielane, jeżeli z uzasadnionych powodów dotyczących zdrowia zwierząt i ludzi jego stosowanie musi być ograniczone do celów medycznych lub weterynaryjnych.
(6) Zezwolenie na stosowanie awoparcyny glikopeptydowej zostało cofnięte z dniem 30 stycznia 1997 r. [2] w ramach tymczasowego środka ochronnego podjętego w charakterze środka zapobiegawczego; zakaz ten musi być rozważony przez Komisję nie później niż do dnia 31 grudnia 1998 r. na podstawie wyników różnych badań dotyczących wzmocnienia odporności w efekcie stosowania antybiotyków, zwłaszcza glikopeptydów, i programu nadzoru odporności mikrobiotycznej u zwierząt, którym podawane były antybiotyki, prowadzonych głównie przez osoby odpowiedzialne za wprowadzanie odnośnych dodatków do handlu; w związku z tym Komisja nie otrzymała do tej pory nowych informacji, nie ma podstaw do weryfikacji zakazu.
(7) W dniu 12 stycznia 1998 r. [3] podjęto również w charakterze środka zapobiegawczego decyzję o nieodnawianiu zezwolenia na stosowanie innego glikopeptydu, ardacyny, do momentu uzyskania wyników prowadzonych badań awoparcyny.
(8) Komisja skonsultowała się z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) na temat, czy stosowanie fosforanu tylozyny i spiramycyny powinno być z poważnych przyczyn dotyczących zdrowia zwierząt i ludzi ograniczone do medycyny weterynaryjnej; po zbadaniu podstaw fińskich dotyczących zakazu stosowania wspomnianych makrolidów w charakterze dodatków pasz Komisja stwierdziła w swojej opinii z dnia 5 lutego 1998 r., że przedstawione dane nie zawierały dostatecznych dowodów na to, że stosowanie makrolidów w charakterze dodatków paszowych stanowiło poważne zagrożenie zdrowia ludzi i zwierząt i że, przy braku odpowiednich wyników badań na temat epidemiologii i rozpowszechnienia odporności na makrolidy, nie było podstaw do wydania zakazu stosowania omawianych substancji w charakterze dodatków.
(9) SCAN potwierdza jednak, że szersze stosowanie makrolidów w charakterze dodatków paszowych w dłuższym okresie czasu przyczyni się do powszechnego selektywnego oddziaływania na odporne bakterie w znacznie większym stopniu niż wynikałoby to ze stosowania makrolidów tylko i wyłącznie w terapii weterynaryjnej; SCAN potwierdza występowanie tym większego prawdopodobieństwa przenoszenia przez zwierzęta odpornych enterokoków lub genów odpornościowych erm na ludzi, im większa jest przewaga odpornych enterokoków u zwierząt; według SCAN możliwość, że wzrost liczby zwierząt uodpornionych może stanowić zagrożenie dla ludzi, nie została nigdy udowodniona, ale należy oczekiwać, że zostanie przedstawiony dowód istnienia takiego zagrożenia.
(10) SCAN zwraca również uwagę, że enterokoki odporne na tylozynę wyizolowane u świń są prawie wszystkie odporne jednocześnie na erytromycynę, ważny antybiotyk makrolidowy stosowany w leczeniu ludzi, zwłaszcza w przypadku infekcji dróg oddechowych; stwierdza on, iż nawet jeśli wtórna odporność na linkosamidy i streptograminy nie zostanie w Finlandii przebadana, odporność na makrolidy u enterokoków jest według literatury często, lub w większości przypadków, zakodowana w różnych erm-genach, również nadając odporność na lincosamidy i streptograminę B; w leczeniu ludzi występuje problem kliniczny, jeżeli enterokoki odporne na makrolidy posiadają również znaczną odporność na streptograminę B; dwa linkosamidy są stosowane w klinicznym leczeniu ludzi, a mianowicie linkomycyna i klindamycyna; dwie streptograminy są istotne z klinicznego punktu widzenia w leczeniu u ludzi w sytuacjach krytycznych enterokoków odpornych na wankomycynę – chodzi tu o prystynamycynę i połączenie dalfoprystyny i chinuprystyny.
(11) SCAN również zwraca uwagę, że niektóre doświadczenia na myszach wykazały, że możliwe jest przekazywanie in vivo odporności na erytromycynę przez eneterokoki innym bakteriom; odporne na erytromycynę eneterokoki pochodzenia zwierzęcego mogą zadomowić się w organizmie ludzkim na dłuższe lub krótsze okresy czasu lub mogą przekazać swoje geny odporności na makrolidy ludzkiej florze bakteryjnej, zwłaszcza bakteriom atakującym ludzi, jak np. gronkowce lub paciorkowce grupy A, co stanowiłoby problem kliniczny w leczeniu ludzi, bądź w wyniku bezpośredniego przedostania się do przewodu pokarmowego lub drogą wymiany genów z otoczeniem, ale częstotliwość takiego przekazywania nie może być oszacowana.
(12) W świetle różnych wymienionych wyżej czynników Komisja przyjmuje ze swojej strony stanowisko, że istnieją wystarczające podstawy dla zakazu; należy unikać ryzyka zmniejszenia skuteczności produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi, takich szczególnie, jak erytromycyna i ewentualnie linkomycyna, klindamycyna, prystynamycyna i nowy zestaw dalfoprystyna/chinuprystyna, który ma być dopuszczony wkrótce do stosowania jako lek dla ludzi w wyniku selekcji wtórnej odporności spowodowanej przez fosforan tylozyny i spiramycyny.
(13) Spiramycyna jest stosowana w leczeniu ludzi i w związku z tym odporności wyselekcjonowane w wyniku stosowania spiramycyny jako dodatku paszowego zwiększają odporność na spiramycynę, odporność ta może być przekazana ludziom przez zwierzęta i tym samym zmniejszyć skuteczność spiramycyny w leczeniu ludzi.
(14) Komisja skonsultowała się ze SCAN odnośnie do kwestii, czy E. faecium i gronkowce odporne na streptograminę wyselekcjonowane w wyniku zastosowania virginiamycyny jako stymulatora wzrostowego stanowiło obecnie zagrożenia dla zdrowia publicznego lub mogłoby stanowić takie zagrożenie, gdyby streptogramina zaczęła pełnić główną rolę w leczeniu w przyszłości poważnych infekcji u ludzi.
(15) Po zbadaniu przedstawionych podstaw Komitet stwierdził w swojej opinii z dnia 10 lipca 1988 r., że stosowanie virginomycyny jako stymulatora wzrostowego nie stanowiło realnego bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia publicznego w Danii, ponieważ Dania nie dostarczyła żadnych nowych dowodów uzasadniających przenoszenie odporności na streptograminę przez organizmy pochodzenia zwierzęcego na organizmy występujące w przewodzie pokarmowym człowieka, co mogłoby spowodować w przyszłości pogorszenie działania produktów leczniczych stosowanych w leczeniu ludzi; podkreśla on, iż w chwili obecnej w Dani streptograminy nie są konieczne, ponieważ obecnie stosowana tam terapia w leczeniu infekcji wywołanych przez eneterokoki i paciorkowce jest jeszcze skuteczna.
(16) Niemniej jednak SCAN przyznaje, iż zasób odpornych genów wśród zwierząt stanowi potencjalne zagrożenie dla ludzi; w przeciwieństwie do opinii Komisji, jego zdaniem nie można dokonać pełnej oceny zagrożenia dotąd, dopóki nie uzyska się przede wszystkim ilościowego dowodu zasięgu przekazywania odporności na bakterie przez zwierzęta gospodarskie.
(17) Jest również zaniepokojony zwiększaniem się odporności na wankomycynę wśród enterokoków i szczepów Staphylococcus aureus odpornych na metycylinę, które są w coraz większym stopniu odpowiedzialne za infekcje szpitalne, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych i Europie Południowej; mogłoby to spowodować konieczność stosowania streptogramin w charakterze środków leczniczych w sytuacjach awaryjnych dla zabicia zarazków, które nabyły odporność na inne antybiotyki.
(18) SCAN stwierdza w swojej opinii, iż enterokoki i gronkowce odporne na virginiamycynę wyizolowane u drobiu i trzody chlewnej wykazywały wtórną odporność na prystynamycynę stosowaną w leczeniu ludzi lub zestaw dalfoprystyny/chinuprostyny, który ma być wkrótce dopuszczony do stosowania w leczeniu ludzi.
(19) SCAN wskazuje również, że przeniesienie genu sat A nadającego odporność na virginiamycyne występuje in vitro między izogenicznymi szczepami Enterococcus faecium; wykryto E. faecium odporną na virginiamycynę w 22 % wieprzowych artykułów żywnościowych i w 54 % produktów drobiowych; u ludzi istnieją czynniki genetyczne odpowiedzialne za odporność na virginiamycynę, jakkolwiek nie wiadomo, jaki jest ich zasięg; dwa szczepy E. faecium odporne na virginiamycynę i prostinamycynę, jeden wyizolowany u holenderskiego rolnika, a drugi u jego drobiu, mają ten sam genetyczny kod; nawet jeśli ogólne wnioski odnośnie do przenoszenia odpornych enterokoków przez zwierzęta na ludzi nie powinny być wyciągane na podstawie jednego przypadku, Komisja postrzega to jako wskazówkę, że może to być potwierdzone przez inne przypadki w przyszłości.
(20) Po wydaniu opinii przez SCAN Dania dostarczyła w sierpniu 1998 r. ważny nowy dowód potwierdzający przenoszenie in vivo w warunkach doświadczalnych w przewodzie pokarmowym szczurów genu sat A za pośrednictwem plazmidu między szczepami izogenicznymi E. faecium.
(21) W świetle powyższego Komisja ze swojej strony stoi na stanowisku, że należy unikać zagrożenia związanego z obniżeniem skuteczności produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi, takich jak prystynamycyna i nowy zestaw dalfoprystyny/chinuprystyny, który ma być wkrótce dopuszczony do stosowania w leczeniu ludzi w wyniku nabycia wtórnej odporności spowodowanej virginiamycyną.
(22) Cynk-bacytracyna, polipeptyd cykliczny, jest również stosowana w leczeniu ludzi, głównie stosowana miejscowo w infekcjach skórnych i powierzchni śluzówki; publikacje ukazują, że mogłaby ona znaleźć zastosowanie w zwalczaniu eneterokoków odpornych na wankomycynę, stanowiące problem kliniczny w leczeniu ludzi; wyselekcjonowane odporności w wyniku zastosowania cynk-bacytracyny jako dodatku paszowego niewątpliwie powiększa zasób odporności na cynk-bacytracynę; procentowa ilość Enterococcus faecium odpornej na bacytracynę jest większa wśród kurcząt, którym podawano cynk-bacytracynę, niż wśród kurcząt, którym jej nie podawano; te odporności mogłyby być przekazywane przez zwierzęta ludziom i zmniejszać skuteczność cynk-bacytracyny w leczeniu ludzi; należy utrzymać skuteczność cynk-bacytracyny w leczeniu ludzi.
(23) Zgodnie z wnioskami konferencji Światowej Organizacji Zdrowia, która odbyła się w Berlinie w październiku 1997 r., Komitetu ds. Społecznych i Ekonomicznych Unii Europejskiej, Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych i konferencji na temat odporności na antybiotyki mającej miejsce w Kopenhadze we wrześniu 1998 r. odporność na antybiotyki musi od tej pory być traktowana jako poważny kompleksowy problem o zasięgu międzynarodowym; zgodnie z zaleceniami wynikającymi z tych konferencji, pożądane jest stworzenie systemu ogólnego śledzenia odporności na mikroorganizmy, wynikającej ze stosowania antybiotyków; ponadto należy zająć się zjawiskami odporności występującymi nie tylko szpitalach, ale również wśród ludności.
(24) Produkty lecznicze zaliczane do nowych rodzajów antybiotyków nie mogą być jeszcze zatwierdzone w najbliższej przyszłości; w związku z tym konieczne jest zachowanie skuteczności tych produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia ludzi, które są jeszcze skuteczne.
(25) Jeden ze sposobów osiągnięcia tego celu wraz z innymi odnoszącymi się do zastosowania produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia ludzi polega na niezwiększaniu odporności u zwierząt, zwłaszcza tam, gdzie takie odporności mogą być przenoszone na ludzi, prowadząc przez to do osłabienia skuteczności produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia ludzi; liczne dane uzyskane podczas badań naukowych potwierdzają takie przenoszenie nie tylko w przypadku organizmów odpowiedzialnych za zoonozy, ale także organizmów symbiotycznych.
(26) Jednym ze sposobów zapobiegania takiemu zjawisku, które wynika ze stosowaniu antybiotyków w hodowli zwierząt zarówno w celach leczniczych, jak i w charakterze dodatku paszowego, polega na wstrzymaniu wydawania zezwoleń na stosowanie antybiotyków dopuszczonych jako produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia ludzi lub o których wiadomo, że powodują wtórną odporność na antybiotyki stosowane w leczeniu ludzi jako dodatkowe, ograniczając zastosowanie takich substancji z przyczyn zasadniczych do leczenia ludzi.
(27) W związku z potrzebą ochrony zdrowia ludzkiego należy wycofać zezwolenia na stosowanie antybiotyków cynk-bacytracyny, spiramycyny, virginiamycyny i fosforanu tylozyny.
(28) Na podstawie aktualnej wiedzy naukowej i technicznej mogłoby się okazać, że dowody przedstawione przez Królestwo Szwecji nie uzasadniają wycofania zezwoleń na stosowanie antybiotyków monesyny sodowej i salinomycyny sodowej z grupy jonoforowej, ponieważ jak dotąd w leczeniu ludzi i zwierząt nie stosowano jonoforu i obie substancje według aktualnego stanu wiedzy nie prowadzą do wtórnego uodpornienia na antybiotyki ani w przypadku ludzi, ani zwierząt.
(29) Zakaz stosowania antybiotyków cynk-bacytracyny, spiramycyny, virginamycyny i fosforanu tylozyny powinien być postrzegany jako działanie ochronne, mające charakter zapobiegawczy, które mogłoby być ponownie rozważone w świetle badań, które będą przeprowadzone, oraz utworzonego programu nadzoru.
(30) Na podstawie aktualnej wiedzy naukowej i technicznej mogłoby się również okazać, że dowody przedstawione przez Królestwo Szwecji nie uzasadniają zakazu stosowania antybiotyków flawofosfolipolu z grupy fosfoglikopeptydowej, ponieważ jak dotąd w leczeniu ludzi i zwierząt nie stosowano żadnej substancji należącej do tej grupy i flawofosfolipol według aktualnego stanu wiedzy nie prowadzi do wtórnego uodpornienia na antybiotyki ani w przypadku ludzi, ani zwierząt.
(31) Na podstawie aktualnej wiedzy naukowej i technicznej mogłoby okazać, że dowody przedstawione przez Królestwo Szwecji nie uzasadniają zakazu stosowania antybiotyków awilamycyny z grupy ortosmycyn, ponieważ jak dotąd w leczeniu ludzi i zwierząt nie stosowano żadnej substancji należącej do tej grupy; decyzja taka będzie przeglądana na podstawie dodatkowych badań, które mają być przeprowadzone przez osobę odpowiedzialną za wprowadzenia awilomycyny na rynek, dotyczących mechanizmów odpornościowych, pojawiania się odporności u niektórych mikroorganizmów, a zwłaszcza u Enterococcus Faecium i jakiejkolwiek wtórnej odporności na ewerninomycynę, która jest obecnie na etapie opracowywania pod kątem stosowania jej w przyszłości w leczeniu ludzi lub na inne substancje stosowane w leczeniu ludzi, mające takie same pole działania, jak awilomycyna.
(32) Utrzymanie zezwoleń na stosowanie monensyny sodowej, salinomycyny sodowej, flawofosfolipolu i awilamycyny będzie musiało być rozpatrzone w świetle wyników prac nad odpornością na mikroorganizmy, prowadzonych przez grupę roboczą powołaną przez Naukowy Komitet Sterujący.
(33) Po dniu 31 grudnia 1998 r. Królestwo Szwecji ma obowiązek wprowadzić w życie w całości legislację wspólnotową dotyczącą dodatków paszowych.
(34) Państwa Członkowskie, w których dopuszczony jest do stosowania jeden lub kilka dodatków wymienionych w art. 1, potrzebują okresu przejściowego na spełnienie postanowień niniejszego rozporządzenia.
(35) Ze względu na brak opinii Stałego Komitetu ds. Pasz Komisja nie była w stanie przyjąć postanowień przewidzianych w ramach procedur ustanowionych w art. 23 i 24 dyrektywy 70/524/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku B do dyrektywy 70/524/EWG skreśla się dokonane wpisy dotyczące poniższych antybiotyków:
- cynk-bacytracyna,
- spiramycyna,
- virginiamycyna,
- fosforan tylozyny.
Artykuł 2
Komisja ponownie dokona przeglądu przepisów niniejszego rozporządzenia przed upływem dnia 31 grudnia 2000 r. na podstawie wyników uzyskanych w efekcie:
- różnych badań dotyczących wywoływania odporności na skutek stosowania wspomnianych antybiotyków,
i
- programu nadzoru odporności mikroorganizmów u zwierząt, które otrzymywały antybiotyki, który ma być prowadzony głownie przez osoby odpowiedzialne za wprowadzanie tych dodatków na rynek.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r.
Jednakże w przypadku gdy, z datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jedno z Państw Członkowskich nie wydało, zgodnie z prawem Wspólnoty, zakazu stosowania jednego lub kilku spośród antybiotyków lub substancji wymienionych w art. 1 niniejszego rozporządzenia, antybiotyk taki lub substancja pozostają dopuszczone do stosowania w tym Państwie Członkowskim do dnia 30 czerwca 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2824/98
z dnia 21 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1734/94 w sprawie współpracy finansowej i technicznej z terytoriami okupowanymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 189c Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 1734/94 z dnia 11 lipca 1994 r. w sprawie współpracy finansowej i technicznej z terytoriami okupowanymi [2] uznaje, że ustanowienie i usprawnienie działania instytucji niezbędnych do funkcjonowania administracji publicznej jest ważne dla procesu rozwoju na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy;
niezbędne jest tymczasowe wsparcie w związku z powtarzalnymi kosztami palestyńskiego sektora publicznego;
artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1734/94 rozszerza możliwość powiązania środków wspólnotowych na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy z finansowaniem przez Europejski Bank Inwestycyjny z zasobów własnych;
uważa się za pożądaną możliwość rozszerzenia subwencji do oprocentowania na projekty na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy w obszarach priorytetowych określonych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia;
niezbędna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 1734/94 w celu wyraźnego dopuszczenia takich środków, w szczególności tych, które dotyczą powtarzalnych kosztów palestyńskiego sektora publicznego jak również subwencji oprocentowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1734/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 2 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Pomoc wspólnotowa może być przeznaczona na projekty inwestycyjne, analizę możliwości wykonania, pomoc techniczną i szkolenia oraz na tymczasowe wsparcie w związku z powtarzalnymi kosztami palestyńskiej administracji publicznej.
3.
Finansowanie wspólnotowe projektów i operacje objęte niniejszym rozporządzeniem mają postać dotacji lub subwencji do oprocentowania pożyczek udzielonych przez Europejski Bank Inwestycyjny z zasobów własnych.
Wysokość stawki subwencji wynosi 3 %."
2) art. 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Decyzje związane z finansowaniem dotyczące projektów i operacji, na jakie przyznaje się dotacje na mocy niniejszego rozporządzenia są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5.
2.
Decyzje związane z finansowaniem dotyczące wszelkich środków przeznaczonych na współpracę techniczną, szkolenia i promocję handlu są podejmowane zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 5.
Komisja regularnie informuje komitet, określony w art. 5, o sposobie wykorzystania wszelkich tych środków.
3.
Decyzje zmieniające decyzje podjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 są podejmowane przez Komisję tam, gdzie nie pociągają one za sobą żadnych zasadniczych zmian ani dodatkowych zobowiązań przekraczających 20 % zobowiązania pierwotnego.
4.
Decyzje związane z finansowaniem dotyczące subwencji do oprocentowania są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1488/96 [3]
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2825/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
zwalniające z ceł Wspólnej Taryfy Celnej przywóz na obszar celny Wspólnoty przetworzone i konserwowane sardynki pochodzące z Maroka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: protokół 2 do podpisanego dnia 26 lutego 1996 r. Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, przewiduje w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty przetworzonych i konserwowanych sardynek objętych kodami CN 16041311, 16041319 i ex16042050 pochodzących z Maroka, zwolnienie z należności celnych od dnia 1 stycznia 1999 r.;
do czasu zawarcia i wejścia w życie Układu, Wspólnota powinna autonomicznie wprowadzić te uzgodnienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty przetworzonych i konserwowanych sardynek objętych kodami CN 16041311, 16041319 i ex16042050 pochodzących z Maroka jest zwolniony z należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2831/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1503/96 w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do należności przywozowych w sektorze ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2072/98 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: okres próbny stosowania kompleksowego systemu rekompensacyjnego, wprowadzonego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 703/97 [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1470/98 [4], do ustalania pełnych należności przywozowych na ryż łuskany objęty kodem CN 100620, upływa z dniem 31 grudnia 1998 r.; ocena funkcjonowania systemu, dokonana zgodnie z zasadami określonymi w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 703/97, nasuwa wniosek, że funkcjonowanie systemu nie powinno być przedłużone;
aktualne warunki gospodarcze uzasadniają podwyższenie cen zarejestrowanych dla jakości referencyjnych, wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1503/96 [5],ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1403/97 [6], podczas ustalania ceny reprezentatywnej za ryż łuskany indica dla rynku Stanów Zjednoczonych; ta podwyżka cen może, w dowolnym czasie, podlegać ocenie Komisji; dlatego niniejsze rozporządzenie musi zostać zmienione;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1503/96 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2840/98
z dnia 21 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1734/94 w sprawie współpracy finansowej i technicznej z terytoriami okupowanymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 189c Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 1734/94 z dnia 11 lipca 1994 r. w sprawie współpracy finansowej i technicznej z terytoriami okupowanymi [3] ustanawia szczegółowe regulacje i zasady administrowania wspólnotowym programem dotacji i pomocy dla ludności palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy;
zgodnie z tym rozporządzeniem Wspólnota ma nawiązać finansową i techniczną współpracę z Zachodnim Brzegiem i ze Strefą Gazy w ramach pięcioletniego programu; program ten kończy się wraz z końcem 1998 r.;
utrzymujący się impas w procesie pokojowym to największy kryzys od rozpoczęcia procesu pokojowego w 1991 r.; międzynarodowa pomoc gospodarcza jest mimo to skuteczna w utrzymywaniu procesu pokojowego i we wspieraniu władz palestyńskich;
celem jest zapobieżenie wszelkiemu dalszemu pogarszaniu się stanu gospodarki palestyńskiej poprzez zminimalizowanie i zniesienie skutków zamknięć i innych przeszkód w rozwoju, jak również przyczynienie się do dobrego zarządzania i do równowagi fiskalnej władz palestyńskich oraz ich konsolidacja w drodze wzmocnienia instytucjonalnego;
ostatecznym celem jest osiągnięcie stałego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz popieranie demokracji, praw człowieka i rozwoju społeczeństwa obywatelskiego;
w związku z obecną sytuacją Wspólnota powinna kontynuować swe działania pomocowe; w tym celu należy rozpocząć się pięcioletni okres pomocy (1999–2003), a rozporządzenie (WE) nr 1734/94 odpowiednio zmienić; niniejsze rozporządzenie powinno być zweryfikowane przez Radę w ciągu dwóch lat, i nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r. w celu uwzględnienia bieżącego rozwoju i dostosowania go do zrewidowanego rozporządzenia Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa EUR-śródziemnomorskiego [4];
określenie "terytoria okupowane" zastępuje się określeniem "Zachodni Brzeg i Strefa Gazy" w całym tekście rozporządzenia (WE) nr 1734/94;
artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1734/94 stanowi, że wszystkie decyzje finansowe w sprawie projektów i operacji mają być podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 tego rozporządzenia; w celu umożliwienia szybkiej i elastycznej reakcji oraz zwiększenia praktyczności, wyłącznie decyzje finansowe dotyczące kwot większych niż 2000000 ECU inne niż te, które dotyczą subwencji do oprocentowania pożyczek udzielanych przez Europejski Bank Inwestycyjny, powinny być podejmowane zgodnie z tą procedurą;
decyzja Rady 97/256/WE z dnia 14 kwietnia 1997 r. o udzieleniu gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami udzielonymi na potrzeby projektów prowadzonych poza obszarem Wspólnoty (Europa Środkowa i Wschodnia, kraje basenu Morza Śródziemnego, Ameryka Łacińska i Azja oraz Afryka Południowa) [5] obejmuje również ten obszar na okres do roku 2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1734/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie: "rozporządzenie Rady (WE) nr 1734/94 z dnia 11 lipca 1994 r. w sprawie współpracy finansowej i technicznej z Zachodnim Brzegiem i Strefą Gazy".
2) art. 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Wspólnota nawiąże współpracę finansową i techniczną z Zachodnim Brzegiem i ze Strefą Gazy na okres pięciu lat (1999–2003 r.) w celu udzielenia pomocy w osiągnięciu stałego rozwoju gospodarczego, politycznego i społecznego.
Jeżeli nowe perspektywy finansowe zostaną przyjęte na ten okres po roku 2000, kwota tej współpracy zostanie określona zgodnie z tymi perspektywami finansowymi i uzależniona będzie od władz budżetowych decydujących o tej kwocie w corocznej procedurze budżetowej.
2.
W ciągu dwóch lat, i nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r., Rada zweryfikuje niniejsze rozporządzenie na podstawie niezależnej oceny programów, jak przewiduje art. 6.
Rewizja ta uwzględni także bieżące działania w tym obszarze, a także może w niej być rozważone dostosowanie rozporządzenia do rozporządzenia Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa EUR-śródziemnomorskiego [6]
3) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) na końcu ust. 1 po wyrazach "praw człowieka" dodaje się wyrazy "i rozwój społeczeństwa obywatelskiego";
b) w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wspomniane projekty i działania będą miały na celu między innymi promowanie zatrudnienia i tworzenie miejsc pracy poprzez usprawnienie świadczeń socjalnych i zwalczanie ubóstwa".
c) w ust. 5 i 6 wyrazy "terytoria okupowane" zastępuje się wyrazami "Zachodni Brzeg i Strefa Gazy".
4) w art. 3 wyrazy "Terytoria Okupowane" zastępuje się wyrazami "Zachodni Brzeg i Strefa Gazy".
5) w art. 4 ust. 1–3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Decyzje finansowe w sprawie projektów i operacji wynikających z niniejszego rozporządzenia dotyczące kwot przekraczających 2000000 ECU, inne niż związane z subwencjami do oprocentowania pożyczek bankowych, są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5.
2.
Decyzje finansowe w sprawie wszelkich środków przeznaczonych na współpracę techniczną, szkolenia i promocję handlu są podejmowane zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 5.
W odniesieniu do wszelkich środków Komisja podejmuje decyzje finansowe w sprawie kwot nieprzekraczających 2000000 ECU.
Komitet, określony w art. 5 systematycznie i szybko, a w każdym razie przed następnym posiedzeniem, jest informowany o decyzjach finansowych w sprawie kwot nieprzekraczających 2000000 ECU.
3.
Decyzje zmieniające decyzje finansowe podjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 są podejmowane przez Komisję tam, gdzie nie pociągają one za sobą żadnych znacznych zmian ani dodatkowych zobowiązań przekraczających 20 % pierwotnego zobowiązania.
Komisja niezwłocznie informuje Komitet, określony w art. 5 o wszelkich takich decyzjach."
6) w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja jest wspierana przez Komitet MED ustanowiony na podstawie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1488/96.";
7) w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja bada stan realizacji współpracy na podstawie niniejszego rozporządzenia i corocznie zdaje pisemne sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2842/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
w sprawie przesłuchania stron w określonych procedurach na podstawie art. 85 i art. 86 Traktatu WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. oraz pierwsze rozporządzenie w sprawie wykonania art. 85 i art. 86 Traktatu [1], zmienione ostatnio Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. wprowadzające reguły konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej [2], zmienione ostatnio Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 29,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4056/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 85 i art. 86 Traktatu do transportu morskiego [3], zmienione ostatnio Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego [4], zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 2410/92 [5], w szczególności jego art. 19,
po konsultacji z właściwymi Komitetami Doradczymi ds. porozumień ograniczających konkurencję i pozycji dominującej,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wiele doświadczeń zebrano w stosowaniu rozporządzenia Komisji nr 99/63/EWG z dnia 25 lipca 1963 r. w sprawie przesłuchań przewidzianych w art. 19 ust. 1 i 2 rozporządzenie nr 17 [6], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1630/69 z dnia 8 sierpnia 1969 r., w sprawie przesłuchań przewidzianych w art. 26 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. [7], sekcji II rozporządzenia Komisji (EWG) nr 4260/88 z dnia 16 grudnia 1988 r. w sprawie zawiadomień, skarg i wniosków oraz przesłuchań przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4056/86 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego [8], zmienione ostatnio Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji i sekcji II rozporządzenia Komisji (EWG) nr 4261/88 z dnia 16 grudnia 1988 r. w sprawie skarg, wniosków i przesłuchań przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3975/87 ustanawiającym procedury stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego [9].
(2) Doświadczenia te ujawniły potrzebę ulepszenia niektórych aspektów proceduralnych tych rozporządzeń; z uwagi na przejrzystość właściwym jest przyjęcie jednego rozporządzenia w sprawie różnych procedur przesłuchiwania ustanowionych w rozporządzeniu nr 17, rozporządzeniu (EWG) nr 1017/68, rozporządzeniu (EWG) nr 4056/86 i rozporządzeniu (EWG) nr 3975/87; stosownie do niniejszego rozporządzenia nr 99/63/EWG i (EWG) 1630/69 powinny być zastąpione, a sekcje II rozporządzeń (EWG) nr 4260/88 i (EWG) 4261/88 powinny być skreślone i zastąpione.
(3) Przepisy dotyczące procedury Komisji na podstawie decyzji 94/810/EWWiS, WE z dnia 12 grudnia 1994 r. w sprawie zakresu uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w procedurach dotyczących konkurencji przed Komisją [10], należy sformułować w taki sposób, aby w pełni zabezpieczyć prawo do bycia wysłuchanym i prawo do obrony; do tych celów Komisja powinna dokonać rozróżnienia między odnośnymi prawami do bycia wysłuchanym przysługującymi stronom, w stosunku do których wniosła zarzuty, wnioskodawcom, składającym skargi i innym osobom trzecim.
(4) Zgodnie z zasadą prawa do obrony, strony w stosunku do których Komisja wniosła zarzuty powinny mieć możliwość przedstawienia swoich uwag wobec wszystkich zarzutów, które Komisja zamierza wziąć pod uwagę w swoich decyzjach.
(5) Wnioskodawcy i składający skargi powinni mieć przyznaną możliwość przedstawienia swoich stanowisk, jeżeli Komisja uzna, że nie ma wystarczających podstaw do uznania wniosku lub podjęcia działań w sprawie skargi; wnioskodawca lub składający skargi powinni otrzymać kopię niepoufnej wersji zarzutów i w przypadku gdy Komisja wysuwa zastrzeżenia, powinni mieć możliwość podania do wiadomości na piśmie swojego stanowiska.
(6) Inne osoby trzecie mające wystarczający interes powinni mieć również możliwość wyrażenia swojego stanowiska na piśmie w przypadku gdy wystąpią o to z pisemnym wnioskiem.
(7) Różne strony uprawnione do przedstawiania uwag powinny składać je na piśmie, zarówno we własnym interesie jak i w interesie należytego administrowania, z zastrzeżeniem możliwości ustnego przesłuchania tam gdzie to stosowne aby uzupełnić procedurę pisemną.
(8) Niezbędne jest określenie praw osób, które mają być przesłuchane, oraz na jakich warunkach mogą być reprezentowane lub mogą korzystać z pomocy.
(9) Komisja powinna nadal szanować uzasadnione interesy przedsiębiorstw dotyczące ochrony ich tajemnic handlowych oraz innych poufnych informacji.
(10) Należy zapewnić zgodność między obecnymi praktykami administracyjnymi Komisji a orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości i Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie wewnętrznego regulaminu dotyczącego postępowania z wnioskami o dostęp do akt spraw na podstawie art. 85 i art. 86 Traktatu, art. 65 i art. 66 Traktatu EWWiS oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 [11].
(11) Aby ułatwić odpowiednie prowadzenie przesłuchań właściwym jest zezwolenie na nagrywanie oświadczeń wszystkich osób w czasie prowadzenia przesłuchania.
(12) W interesie bezpieczeństwa prawnego właściwe jest ustanowienie terminu do składania oświadczeń przez różne osoby, na podstawie niniejszego rozporządzenia, poprzez określenie dnia przed którym oświadczenie musi być przekazane Komisji.
(13) Właściwy Komitet Doradczy na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 17, art. 16 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 lub art. 8 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 musi przedstawić swoją opinię na podstawie wstępnego projektu decyzji; Komitet Doradczy powinien być zatem konsultowany po zakończeniu badania sprawy; taka konsultacja nie powinna stać na przeszkodzie ponownemu zbadaniu sprawy przez Komisję w razie potrzeby,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zakres
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przesłuchania stron na podstawie art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 17, art. 26 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 i art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87.
ROZDZIAŁ II
Przesłuchanie stron, w stosunku do którym Komisja sformułowała zarzuty
Artykuł 2
1. Komisja przesłuchuje strony, w stosunku do których sformułowała zarzuty, przed konsultacją z właściwym Komitetem Doradczym, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 17, art. 16 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 lub art. 8 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87.
2.
Komisja, w swoich decyzjach zajmuje się tylko tymi zarzutami, w odniesieniu, do których stronom przyznano możliwość przedstawienia ich własnych stanowisk.
Artykuł 3
1.
Komisja powiadamia strony na piśmie o wniesionych przeciwko nim zarzutach.
Zarzuty przekazywane są każdej ze stron lub ich należycie wyznaczonemu przedstawicielowi.
2.
Komisja może powiadomić strony, w drodze ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy wydaje się to właściwe, w szczególności w przypadku gdy powiadomiona musi być określona liczbie przedsiębiorstw, które nie wyznaczyły wspólnego pełnomocnika.
Ogłoszenie musi uwzględniać uzasadnione interesy przedsiębiorstw dotyczące ochrony ich tajemnic handlowych oraz innych poufnych informacji.
3.
Grzywna lub okresowa kara pieniężna może być nałożona na stronę tylko w przypadku gdy zostały one o nich powiadomione w sposób, przewidziany w ust. 1.
4.
Powiadamiając o zarzutach, Komisja określa dzień, do którego strony mogą na piśmie powiadomić Komisję o swoim stanowisku.
5.
Komisja określa dzień, do którego strony mogą wskazać część zarzutów, która według nich zawierają tajemnice handlowe lub inne poufne materiały.
Jeżeli strony nie wskażą takiej części zarzutów do tego dnia, Komisja może przyjąć, że zarzuty nie zawierają takich informacji.
Artykuł 4
1.
Strony, które życzą sobie, aby ich stanowiska dotyczące wniesionych przeciwko nim zarzutów podane zostały do wiadomości przekażą je na piśmie do dnia, określonego w art. 3 ust. 4.
Komisja nie jest zobowiązana do uwzględniania pisemnych uwag otrzymanych po tym dniu.
2.
Strony mogą, w przekazanych na piśmie uwagach, określić wszystkie kwestie istotne dla swojej obrony. Strony mogą załączyć odpowiednie dokumenty jako dowody odnoszące się pewnych faktów oraz mogą również wnioskować, aby Komisja przesłuchała osoby, które mogą potwierdzić te fakty.
Artykuł 5
Komisja przyznaje stronom, w stosunku, do których wniesione zostały zastrzeżenia, możliwość przedstawienia swoich argumentów podczas ustnego przesłuchania, jeżeli wnioskują o to w swoich pisemnych uwagach.
ROZDZIAŁ III
Przesłuchanie wnioskodawców i składających skargi
Artykuł 6
W przypadku, gdy Komisja, po otrzymaniu wniosku sporządzonego na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 17 lub skargi na podstawie art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 lub art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87, stwierdza, że na podstawie posiadanych przez nią informacji nie ma wystarczających podstaw do uznania wniosku lub do podjęcia działań w sprawie skargi, powiadamia wnioskodawcę lub składającego skargę o przyczynach i określa dzień, do którego wnioskodawca lub składający skargę może podać do wiadomości swoje stanowisko na piśmie.
Artykuł 7
W przypadku, gdy Komisja wysuwa zarzuty dotyczące kwestii, w odniesieniu, do której otrzymała wniosek lub skargę, określone w art. 6, przekazuje wnioskodawcy lub składającemu skargę kopię niepoufnej wersji zarzutów i określa dzień, do którego wnioskodawca lub składający skargę może podać do wiadomości swoje stanowisko na piśmie.
Artykuł 8
Komisja może, tam gdzie to stosowne, przyznać wnioskodawcy i składającemu skargę możliwość ustnego przedstawienia swoich stanowisk, jeżeli wnioskują o to w swoich pisemnych uwagach.
ROZDZIAŁ IV
Przesłuchanie osób trzecich
Artykuł 9
1.
Jeżeli osoby, inne niż te, określone w rozdziałach II i III wnioskują, aby je przesłuchano i wykazują wystarczający interes, Komisja powiadamia je na piśmie o charakterze i przedmiocie procedury oraz określa dzień, do którego mogą przedstawić swoje stanowiska na piśmie.
2.
Komisja może, tam gdzie to stosowne, wezwać osoby, określone w ust. 1 do przedstawienia swoich argumentów podczas ustnego przesłuchania stron, przeciwko którym wniesiono zarzuty, jeżeli wnioskują o to w swoich pisemnych uwagach.
3.
Komisja może przyznać każdej innej osobie trzeciej możliwość ustnego przedstawienia swoich stanowisk.
ROZDZIAŁ V
Przepisy ogólne
Artykuł 10
Przesłuchania są prowadzone przez funkcjonariusza ds. przesłuchań.
Artykuł 11
1.
Komisja wzywa na przesłuchanie w wyznaczonym przez siebie dniu osoby, które mają być ustnie przesłuchane.
2.
Komisja wzywa właściwe władze Państwa Członkowskiego do wzięcia udziału w ustnym przesłuchaniu.
Artykuł 12
1.
Osoby wezwane do uczestnictwa stawią się osobiście albo poprzez swoich przedstawicieli ustawowych lub pełnomocników.
Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw mogą być reprezentowane przez należycie upoważnionego pełnomocnika powołanego spośród ich stałego personelu.
2.
Osobom przesłuchiwanym przez Komisję mogą towarzyszyć ich doradcy prawni lub inne uprawnione osoby dopuszczone przez funkcjonariusza przesłuchującego.
3.
Przesłuchania są dokonywane z wyłączeniem jawności.
Każda osoba przesłuchiwana jest oddzielnie lub w obecności innych wezwanych osób.
W drugim przypadku uwzględnia się uzasadniony interes przedsiębiorstw do ochrony swoich tajemnic handlowych oraz innych poufnych informacji.
4.
Oświadczenia składane przez każdą przesłuchiwaną osobę są utrwalane na taśmie.
Nagrania udostępniane są tym osobom na wniosek, w postaci egzemplarza, z którego usunięte zostają tajemnice handlowe oraz inne poufne informacje.
Artykuł 13
1.
Informacje, w tym dokumenty lub poufne informacje albo w przypadku gdy dotyczy to wewnętrznych dokumentów władz, nie są podawane do wiadomości ani udostępniane w zakresie, w jakim zawierają tajemnice handlowe którejkolwiek strony, w tym stron w stosunku, do których Komisja wniosła zastrzeżenia, wnioskodawców, składających skargę i innych stron trzecich.
Komisja dokona stosownych ustaleń dotyczących dostępu do akt biorąc pod należytą uwagę potrzebę ochrony tajemnic handlowych, wewnętrznych dokumentów Komisji i innych poufnych informacji.
2.
Każda strona, która podaje do wiadomości swoje stanowisko zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia wyraźnie określa, podając uzasadnienie, które materiały uważa za poufne oraz przedstawia ich oddzielną niepoufną wersję do dnia określonego przez Komisję.
Jeżeli nie dokona tego do określonego dnia, Komisja zakłada, że przedłożenie nie zawiera takich materiałów.
Artykuł 14
Określając dni przewidziane w art. 3 ust. 4, 6 i 7 i w art. 9 ust. 1 Komisja uwzględnia zarówno czas potrzebny do przygotowania spostrzeżeń jak i pilność sprawy. Dozwolony termin w każdej sprawie wynosi, co najmniej dwa tygodnie; termin może być przedłużony.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 15
1.
Rozporządzenia nr 99/63/EWG i (EWG) nr 1630/69 tracą moc.
2.
Skreśla się sekcje II rozporządzeń (EWG) nr 4260/88 i (EWG) nr 4261/88.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2843/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
w sprawie formy, treści oraz innych szczegółów wniosków i zgłoszeń przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1017/68, (EWG) nr 4056/86 oraz (EWG) nr 3975/87 wprowadzające reguły konkurencji do sektora transportu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. wprowadzające reguły konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 29,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4056/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2410/92 [4], w szczególności jego art. 19,
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Monopoli w Sektorze Transportu, Komitetem Doradczym ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Morskim oraz Komitetem Doradczym ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Lotniczym,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Doświadczenie w zakresie stosowania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1629/69 z dnia 8 sierpnia 1969 r. w sprawie formy, zawartości i innych szczegółów dotyczących skarg stosownie do art. 10, wniosków stosownie do art. 12 i zgłoszeń stosownie do art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1017/68 [5], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, oraz sekcji I rozporządzenia Komisji (EWG) nr 4260/88 z dnia 16 grudnia 1988 r. w sprawie zawiadomień, skarg i wniosków oraz przesłuchań przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4056/86 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego [6], ostatnio zmienionym Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, jak również sekcji I rozporządzenia Komisji (EWG) nr 4261/88 z dnia 16 grudnia 1988 r. w sprawie skarg oraz wniosków i przesłuchań przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3975/87 ustanawiającym procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego [7], ostatnio zmienionym Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, wykazało konieczność poprawy niektórych proceduralnych aspektów tych rozporządzeń.
(2) Właściwe jest, do celów jasności, przyjęcie jednego rozporządzenia w sprawie procedur dla wniosków i zgłoszeń w sektorze transportu; odpowiednio, rozporządzenie (EWG) nr 1629/69 oraz rozporządzenia (EWG) nr 4260/88 i (EWG) nr 4261/88 powinny zostać zastąpione.
(3) Złożenie wniosków na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68 oraz zgłoszeń na mocy art. 14 ust. 1 niniejszego rozporządzenia i wniosków na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 oraz art. 3 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 może mieć istotne skutki prawne dla każdego przedsiębiorstwa będącego stroną porozumienia, decyzji czy praktyki; każda ze stron powinna zatem mieć prawo składania Komisji takich wniosków lub zgłoszeń; ponadto, strona korzystająca z tego prawa powinna powiadomić inne strony w celu umożliwienia im ochrony swych interesów.
(4) W interesie wnioskodawców i stron zgłaszających jest pełne i uczciwe ujawnienie przed Komisją faktów i okoliczności istotnych dla powzięcia decyzji w sprawie porozumień, decyzji i praktyk, których to dotyczy.
(5) W celu uproszczenia i przyspieszenia ich badania, pożądane jest nakazanie używania formularza dla wniosków o atest negatywny dotyczących art. 85 ust. 1 oraz wniosków dotyczących art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68 i art. 85 ust. 3; użycie takiego formularza powinno być również możliwe w przypadku wniosków o atest negatywny dotyczących art. 86.
(6) W celu uproszczenia ich obsługi, właściwe jest wprowadzenie jednego formularza dla wniosków na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 oraz na mocy art. 3 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87; w przypadku zgłoszenia na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, właściwe jest wprowadzenie odrębnego formularza.
(7) Komisja, w odpowiednich przypadkach, powinna nadal przyznawać stronom, jeżeli o to wnioskują, możliwość, przed złożeniem wniosku lub zgłoszenia, omówienia zamierzonego porozumienia, decyzji lub praktyki w ścisłej poufności; ponadto, Komisja powinna, po złożeniu wniosku lub zgłoszenia, nadal utrzymywać ścisły kontakt ze stronami w stopniu niezbędnym do omówienia wszelkich praktycznych lub prawnych problemów, które odkryje podczas pierwszego badania sprawy i, o ile to możliwe, usunięcia tych problemów na mocy wzajemnego porozumienia.
(8) Obowiązek zawiadomienia Komisji, na podstawie art. 5 pkt 5 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86, o wynikach arbitrażu i zaleceniach arbitrów dotyczy rozstrzygania sporów w odniesieniu do praktyk konferencji określonych w art. 4 i art. 5 pkt 2 i 3 niniejszego rozporządzenia; wydaje się właściwe możliwie jak największe uproszczenie procedury zgłaszania; właściwe jest zatem postanowienie, aby zgłoszenia dokonywane były na piśmie, z załączeniem dokumentów zawierających tekst odnośnych wyroków i zaleceń.
(9) Przepisy niniejszego rozporządzenia obejmują również przypadki, w których skargi, wnioski i zgłoszenia składane są na mocy art. 53 i 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Osoby uprawnione
1.
Każdemu przedsiębiorstwu lub każdemu związkowi przedsiębiorstw będącemu stroną porozumień lub praktyk uzgodnionych lub każdemu związkowi przedsiębiorstw podejmującemu decyzje zezwala się na składanie Komisji wniosków lub zgłoszeń na mocy następujących przepisów:
a) artykuł 2 lub art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68;
b) artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86;
c) artykuł 3 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87.
2.
W przypadku, gdy wniosek lub zgłoszenie składają niektóre, lecz nie wszystkie, strony, określone w ust. 1, zawiadamiają one pozostałe strony.
3.
W przypadku, gdy wniosek lub zgłoszenie jest podpisane przez przedstawicieli osób, przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, przedstawiciele tacy muszą okazać pisemny dowód swego upoważnienia do działania.
4.
W przypadku, gdy składany jest wspólny wniosek lub zgłoszenie, wyznaczony jest wspólny przedstawiciel upoważniony do przekazywania i otrzymywania dokumentów w imieniu wszystkich wnioskodawców lub stron zgłaszających.
Artykuł 2
Składanie wniosków i zgłoszeń
1. Wnioski, na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87, odnoszące się do art. 85 ust. 1 Traktatu oraz wnioski, na mocy w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 i art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87, składane są w sposób wyznaczony w formularzu TR, wskazanym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Formularz TR może być również używany dla wniosków, na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 odnoszącym się do art. 86 Traktatu.
Zgłoszenia na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68 składane są na formularzu TR (B) wskazanym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Wspólne wnioski i wspólne zgłoszenia składane są na jednym formularzu.
3.
Jeden oryginał i siedemnaście kopii każdego wniosku i zgłoszenia oraz trzy kopie dokumentów towarzyszących należy przedłożyć Komisji na adres wskazany na formularzach.
4.
Dokumenty towarzyszące są oryginałami lub kopiami oryginałów; w drugim przypadku wnioskodawca lub strona zgłaszająca zaświadczy, iż są to wierne i pełne kopie oryginałów.
5.
Językiem wniosków i zgłoszeń jest jeden z języków urzędowych Unii.
Język ten jest również językiem postępowania dla danego wnioskodawcy lub strony zgłaszającej.
Dokumenty składane są w ich oryginalnym języku.
W przypadku, gdy język oryginalny nie jest jednym z języków urzędowych Unii, załączyć należy tłumaczenie na język postępowania.
6. W przypadku, gdy okaże się, iż wniosek, który ma być złożony na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 oraz art. 3 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87, nie jest objęty zakresem rozporządzenia lub rozporządzeń, na mocy których został złożony, Komisja bezzwłocznie powiadomi wnioskodawcę, iż zamierza zbadać wniosek zgodnie z przepisami takiego innego rozporządzenia lub rozporządzeń, które jest lub są stosowane do sprawy; jednakże dniem składania tego wniosku jest dzień wynikający z art. 4. Komisja powiadomi wnioskodawcę o swych powodach oraz ustali dla wnioskodawcy termin składania wszelkich uwag na piśmie przed przeprowadzeniem oceny na podstawie tego innego rozporządzenia lub tych innych rozporządzeń. Termin ustalony przez Komisję nie może być krótszy niż dwa tygodnie; może on zostać przedłużony.
Artykuł 3
Treść wniosków i zgłoszeń
1.
Wnioski i zgłoszenia zawierają informacje, w tym dokumenty, wymagane w formularzach.
Informacje są dokładne i pełne.
2.
Komisja może zwolnić z obowiązku przekazywania wszelkich szczegółowych informacji, w tym dokumentów, wymaganych w formularzach, w przypadku gdy uzna, iż takie informacje nie są konieczne do zbadania sprawy.
3.
Komisja bezzwłocznie potwierdza wnioskodawcy lub stronie zgłaszającej na piśmie otrzymanie wniosku lub zgłoszenia oraz wszelkich odpowiedzi na pismo przesłane przez Komisję na podstawie art. 4 ust. 2.
Artykuł 4
Data skuteczności złożenia wniosków i zgłoszeń
1.
Bez uszczerbku dla ust. od 2 do 5, wnioski i zgłoszenia stają się skuteczne od dnia otrzymania ich przez Komisję.
Jednakże w przypadku gdy wniosek lub zgłoszenie zostały wysłane przesyłką poleconą, stają się skuteczne w dniu wskazanym na pieczęci pocztowej z miejsca nadania.
2.
W przypadku, gdy Komisja uzna, iż informacje, w tym dokumenty, zawarte we wniosku lub zgłoszeniu, są niepełne pod jakimkolwiek istotnym względem, bezzwłocznie powiadamia o tym fakcie wnioskodawcę lub stronę zgłaszającą, na piśmie, oraz ustali odpowiedni termin na przekazanie pełnych informacji.
W takich przypadkach wniosek lub zgłoszenie stają się skuteczne w dniu otrzymania przez Komisję pełnej informacji.
3.
Istotne zmiany dotyczące faktów zawartych we wniosku lub zgłoszeniu, o których wnioskodawca lub strona zgłąszająca wie lub powinna wiedzieć, są przekazane Komisji dobrowolnie i bezzwłocznie.
4.
Informacje niedokładne lub wprowadzające w błąd uznaje się za informacje niepełne.
5.
W przypadku, gdy, w chwili wygaśnięcia terminu jednego miesiąca od dnia, w którym wniosek lub zgłoszenie zostały otrzymane, Komisja nie przekazała wnioskodawcy lub stronie zgłaszającej informacji wymienionej w ust. 2, wniosek lub zgłoszenie uznaje się za skuteczne od dnia ich otrzymania przez Komisję.
Artykuł 5
Zgłoszenia orzeczeń arbitrażowych i o zaleceniach
1.
Orzeczenia arbitrażowe i zalecenia arbitrów przyjęte przez strony, zgłasza się Komisji, gdy dotyczą one rozstrzygnięcia sporów dotyczących praktyk konferencji określonych w art. 4 i art. 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86.
2.
Obowiązek zgłoszenia stosuje się do wszystkich stron sporu rozstrzygniętego przez orzeczenie lub zalecenie.
3.
Zgłoszenia składane są niezwłocznie listem poleconym z potwierdzeniem odbioru lub dostarczane osobiście za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Ich językiem musi być jeden z języków urzędowych Unii.
4.
Dokumenty towarzyszące są oryginałami lub kopiami. Kopie są potwierdzonymi za zgodność kopiami oryginałów.
Są one składane w ich oryginalnym języku.
W przypadku, gdy język oryginalny nie jest jednym z języków urzędowych Unii, załącza się tłumaczenie na jeden z urzędowych języków Unii.
5.
W przypadku, gdy takie zgłoszenie podpisują przedstawiciele przedsiębiorstw, związków przedsiębiorstw lub osób fizycznych bądź prawnych, przedstawiciele ci muszą okazać pisemny dowód swego upoważnienia do działania.
Artykuł 6
Wnioski i zgłoszenia na mocy art. 53 i 54 Porozumienia EOG
W przypadku gdy wnioski i zgłoszenia przewidziane w art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 składane są na mocy art. 53 i 54 Porozumienia EOG, mogą być one sporządzone w jednym z języków urzędowych Unii lub w jednym z języków urzędowych państw EFTA.
Artykuł 7
Utrata mocy
Rozporządzenia (EWG) nr 1629/69, (EWG) nr 4260/88 oraz (EWG) nr 4261/88 tracą moc.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1999 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2846/98
z dnia 17 grudnia 1998 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli nad wspólną polityką rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: praktyki stosowane w rybołówstwie oraz w transporcie i wprowadzaniu do obrotu produktów rybołówstwa rozwinęły się; środki monitorowania powinny być odpowiednio dostosowane; należy usunąć różne niedociągnięcia w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli nad wspólną polityką rybołówstwa [4];
jednym z podstawowych wymagań nałożonych do celów kontrolnych na kapitanów statków rybackich jest rejestrowanie ilości różnych gatunków przechowywanych na pokładzie; wymaganie to powinno zostać uproszczone; należy wziąć pod uwagę specyficzne cechy czynności połowowych na Morzu Śródziemnym; dlatego powinien zostać zmieniony art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 oraz powinien zostać uchylony art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego niektóre środki kontroli w zakresie działań połowowych [5];
właściwe jest, aby obowiązywanie istniejących zwolnień od stosowania przepisów art. 6 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 dotyczących czynności połowowych na Morzu Śródziemnym przedłużyć o jeden rok, tak by zbiegały się one w czasie z wejściem w życie zmienionych wymagań dotyczących dzienników połowowych;
zgodnie z niniejszym rozporządzeniem Państwa Członkowskie mogą przyjąć bardziej surowe środki, włączając w to kontrole wyładunków; w tym celu Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć porty wyładunków;
należy wzmocnić kontrole produktów rybołówstwa po ich wyładunku; informacje o produktach rybołówstwa określonych w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 powinny być dostępne od momentu ich wyładunku do ostatniej fazy obrotu; karty sprzedaży i deklaracje przejęcia powinny zawierać informacje potrzebne do celów kontroli;
czynności przeładunkowe i w ogólności wszelkie czynności obejmujące wspólną działalność niektórych statków na wodach terytorialnych Wspólnoty stwarzały poważne problemy przy kontroli na niektórych łowiskach; wykonywanie takich czynności powinno być przedmiotem uprzedniego wydania zezwolenia przez Państwa Członkowskie i być uzależnione od zgodności z ustanowionymi procedurami kontroli;
do czasu wejścia w życie szczegółowych przepisów wykonawczych należy odroczyć stosowanie nowych przepisów dotyczących przeładunków i wszelkich innych wspólnych czynności połowowych obejmujących kilka statków rybackich;
należy zapewnić zdalny dostęp Komisji do informacji zawartych w odpowiednich plikach komputerowych w bazach danych uaktualnianych przez Państwa Członkowskie, tak aby mogła ona skutecznie przeprowadzać zadania kontrolne powierzone jej zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2847/93;
zgodnie z zasadami prawa wspólnotowego wszelkie decyzje podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 36 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 będą musiały respektować istniejące prawo wspólnotowe, w szczególności zasady poufności, tajemnicy zawodowej i ochrony danych, jak określono w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6];
środki kontrolne każdego z Państw Członkowskich obejmują interwencje na morzu podczas wyładunku, jak również po wyładunku, z uwzględnieniem specyfiki każdego z Państw Członkowskich, względnego ryzyka wystąpienia różnych typów oszustw oraz, w celu kontroli po wyładunku, przepisy kontrolne przed wyładunkiem i w czasie wyładunku;
należy wzmocnić zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93 środki mające na celu monitorowanie, inspekcję i nadzór stosowane w odniesieniu do statków rybackich pływających pod banderą państwa trzeciego, które prowadzą działalność połowową w strefie połowowej Wspólnoty; w szczególności statki przekraczające ustaloną długość, działające w takiej strefie powinny być przedmiotem ciągłego nadzoru satelitarnego od dnia, od którego "system monitorowania statków" (VMS) stosuje się do wszystkich statków rybackich Wspólnoty; konieczne jest zintensyfikowanie inspekcji i nadzoru wyładunków statków pływających pod banderą państwa trzeciego, w szczególności połowów w danych strefach, zgodnie z krokami podjętymi przez niektóre regionalne organizacje rybackie, w celu zwiększenia efektywności środków mających na celu ochronę zasobów połowowych na pełnym morzu;
w celu umożliwienia Komisji skutecznego wypełniania swojej roli należy wprowadzić procedury obserwacji, pozwalające inspektorom działającym w imieniu Komisji na weryfikowanie stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2847/93; w tym celu inspektorzy Komisji powinni mieć dostęp do wszystkich istotnych miejsc i dokumentacji, zgodnie z regulaminami prawa krajowego, a towarzyszyć im powinni inspektorzy krajowi;
w celu umocnienia i usprawnienia współpracy między wszystkimi organami we Wspólnocie biorącymi udział w monitorowaniu, inspekcji i nadzorze działalności w sektorze rybołówstwa należy określić ogólny układ ramowy, zgodnie z którym wszystkie zainteresowane organy będą mogły wymagać od siebie wzajemnej pomocy oraz wymiany istotnych informacji, a także należy wprowadzić specyficzne programy monitorowania; w przypadkach poważnych i nieprzewidzianych zdarzeń właściwe jest zapewnienie przyjęcia specyficznych programów monitorowania;
dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) nagłówek tytułu I otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ I
Monitorowanie, inspekcje i nadzór"
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
W celu zapewnienia przestrzegania wszelkich obowiązujących przepisów każde Państwo Członkowskie, w ramach swojego terytorium i na wodach morskich będących pod jego władzą lub jurysdykcją, monitoruje, przeprowadza inspekcje i prowadzi stały nadzór wszelkiej działalności w sektorze rybołówstwa, w szczególności samego prowadzenia połowów, przeładunków, wyładunków, wprowadzania do obrotu, transportu i przechowywania produktów rybołówstwa oraz prowadzi rejestrację wyładunków i sprzedaży.
Państwa Członkowskie podejmują, uwzględniając swoją konkretną sytuację, niezbędne środki w celu zapewnienia na swoim terytorium i na wodach morskich będących pod jego władzą lub jurysdykcją jak najlepszą kontrolę.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby działalność jego statków poza strefą połowową Wspólnoty podlegała odpowiedniemu monitorowaniu oraz tam, gdzie istnieją takie zobowiązania Wspólnoty, podlegała także inspekcjom i nadzorowi w celu zapewnienia zgodności z regułami wspólnotowymi mającymi zastosowanie na tych wodach.";
3) w art. 3 ust. 2 skreśla się zdanie ostatnie;
4) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Tam, gdzie jest to konieczne, przyjmuje się, bez uszczerbku dla krajowych kompetencji, szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36, w szczególności w odniesieniu do:
a) identyfikacji oficjalnie wyznaczonych inspektorów, a także statków, samolotów i wszelkich innych środków inspekcji, z których może skorzystać dane Państwo Członkowskie;
b) procedur inspekcji i nadzoru działalności w sektorze rybołówstwa;
c) oznaczania i identyfikacji statków rybackich i ich narzędzi połowowych;
d) poświadczenia danych charakteryzujących statki rybackie, odnoszących się do działalności połowowej.";
5) w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Od dnia 1 stycznia 2000 r. na obszarach innych niż Morze Śródziemne każda ilość powyżej 50 kg ekwiwalentu żywej wagi jakiegokolwiek gatunku przechowywanego na pokładzie musi zostać zarejestrowana w dzienniku połowowym.
W odniesieniu do czynności połowowych na Morzu Śródziemnym musi zostać zarejestrowana w dzienniku połowowym każda ilość powyżej 50 kg ekwiwalentu żywej wagi jakiegokolwiek gatunku przechowywanego na pokładzie, który wyszczególniono w wykazie przyjętym zgodnie z niniejszym artykułem.";
6) w art. 6 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36, włączając w to:
- inną podstawę geograficzną niż prostokąt statystyczny ICES, w niektórych szczególnych przypadkach, i
- rejestrację połowów przeprowadzanych za pomocą narzędzi o małych oczkach i przewożonych na pokładzie bez posortowania,
- wykaz, określony w ust. 2.";
7) w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kapitan statku rybackiego Wspólnoty, który zamierza wykorzystać miejsca wyładunku w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie bandery, przestrzega wymagań każdego wyznaczonego programu portowego, ustanowionego przez to Państwo Członkowskie zgodnie z art. 38, lub, jeśli to Państwo Członkowskie nie działa zgodnie z takim programem, musi on zawiadomić właściwe organy w tym Państwie Członkowskim z co najmniej czterogodzinnym wyprzedzeniem o:
- miejscu (miejscach) wyładunku i przewidywanym czasie przybycia na miejsce wyładunku,
- wielkości wyładunku poszczególnych gatunków.";
8) w art. 9:
a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Z chwilą pierwszego wprowadzenia do obrotu ośrodki aukcyjne lub inne instytucje bądź osoby upoważnione przez Państwa Członkowskie, które są odpowiedzialne za pierwsze wprowadzenie do obrotu produktów rybołówstwa wyładowanych w Państwie Członkowskim, przedkładają kartę sprzedaży właściwym organom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium nastąpiło pierwsze wprowadzenie do obrotu.
Przedłożenie kart sprzedaży obejmujących wykaz wszystkich danych wymaganych zgodnie z niniejszym artykułem jest obowiązkiem ośrodków aukcyjnych lub innych instytucji bądź osób upoważnionych przez Państwa Członkowskie.
2.
Jeśli pierwsze wprowadzenie do obrotu produktów rybołówstwa wyładowanych w Państwie Członkowskim dokonywane jest w sposób odmienny od sposobu określonego w ust. 1, wyładowane produkty nie zostają odebrane do czasu, gdy jeden z poniższych dokumentów zostanie przedłożony właściwym organom lub innym upoważnionym do tego instytucjom Państw Członkowskich:
- karta sprzedaży, w przypadku gdy produkty zostały sprzedane lub są oferowane do sprzedaży w miejscu swojego wyładunku,
- kopia jednego z dokumentów, przewidzianych w art. 13, w przypadku gdy produkty są oferowane do sprzedaży w miejscu innym niż miejsce wyładunku; karta sprzedaży musi zostać dołączona do tych kopii w momencie rzeczywistej sprzedaży,
- deklaracja przejęcia w przypadku gdy produkty nie są oferowane do sprzedaży albo gdy są przeznaczone do sprzedaży w późniejszym terminie.
Przedłożenie karty sprzedaży obejmującej wykaz wszystkich danych wymaganych zgodnie z niniejszym artykułem jest obowiązkiem kupującego.
Przedłożenie deklaracji przejęcia obejmującej wykaz wszystkich danych wymaganych zgodnie z niniejszym artykułem jest obowiązkiem posiadacza tej deklaracji.";
b) w ust. 3 dodaje się akapity jako odpowiednio pierwszy, trzeci i akapit ostatni:
"- odpowiednią nazwę każdego gatunku oraz geograficzny obszar jego pochodzenia,
- tam gdzie stosowne, odpowiednią minimalną wielkość ryby,
- tam gdzie możliwe, numer referencyjny umowy sprzedaży.";
c) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Karty sprzedaży należy przedłożyć właściwym organom odpowiedzialnym za monitorowanie pierwszego wprowadzenia do obrotu ryb w taki sposób, aby zawierały one następujące dane:
- zewnętrzne znaki identyfikacyjne oraz nazwę statku rybackiego, z którego nastąpił wyładunek produktów, o których mowa,
- nazwisko właściciela lub kapitana statku;
- port i datę wyładunku,
- tam gdzie stosowne, odniesienie do jednego z dokumentów, przewidzianych w art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 4 lit. b).";
d) dodaje się ustępy w brzmieniu;
"4a.
W przypadku gdy karta sprzedaży nie odpowiada fakturze lub dokumentowi, który ją zastępuje, jak określono w art. 22 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG [7], Państwo Członkowskie przyjmuje niezbędne przepisy w celu zapewnienia, że informacje o cenie bez podatku za towary dostarczone kupującemu są identyczne z tymi podanymi w fakturze.
4b.
Deklaracje przejęcia, jak określono w ust. 2, sporządzone przez właścicieli wyładowanych produktów rybołówstwa lub ich przedstawicieli, zawierają co najmniej następujące informacje:
- odpowiednią nazwę każdego gatunku oraz geograficzny obszar jego pochodzenia,
- wagę każdego gatunku, w podziale według rodzaju formy produktu,
- tam gdzie stosowne, odpowiednią minimalną wielkość ryby,
- identyfikację statku rybackiego, który wyładował produkty,
- nazwisko kapitana statku,
- port i datę wyładunku,
- miejsca, w których produkty są przechowywane,
- tam gdzie stosowne, odniesienie do jednego z dokumentów, przewidzianych w art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 4 lit. b).
4c.
W przypadku gdy wyładowane produkty rybołówstwa są przeznaczone do sprzedaży w późniejszym terminie oraz w przypadku gdy takie produkty mają być wprowadzone do obrotu po cenie przewidzianej w umowie lub po cenie stałej ustalonej na czas określony, Państwa Członkowskie prowadzą właściwe działania weryfikujące, mające na celu sprawdzenie dokładności informacji zawartych w deklaracji przejęcia i w karcie sprzedaży, określonych w ust. 2.";
e) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Karty sprzedaży, deklaracje przejęcia i kopie dokumentów przewozowych przedkłada się w ciągu 48 godzin od pierwszego wprowadzenia do obrotu lub wyładunku, właściwym organom lub innym instytucjom upoważnionym przez Państwo Członkowskie, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, na którego terytorium czynności były przeprowadzane.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może w szczególnych sytuacjach udzielić zwolnień, zgodnie z procedurą określoną w art. 36, na przekroczenie tego terminu.
W przypadku gdy produkty są transportowane do Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie wyładunku przewoźnik przekazuje w ciągu 48 godzin następujących po wyładunku kopię dokumentów przewozowych właściwym organom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium według deklaracji odbędzie się pierwsze wprowadzenie do obrotu.
Państwo Członkowskie, w którym nastąpiło pierwsze wprowadzenie do obrotu, może zwrócić się w tym względzie o dalsze informacje do Państwa Członkowskiego wyładunku.";
f) w ust. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy pierwsze wprowadzenie do obrotu produktów rybołówstwa nie ma miejsca w Państwie Członkowskim, w którym produkty zostały wyładowane, Państwo Członkowskie odpowiedzialne za monitorowanie pierwszego wprowadzenia do obrotu zapewnia, aby kopia karty sprzedaży została przedłożona możliwie jak najszybciej organom odpowiedzialnym za monitorowanie wyładunku danych produktów.";
g) w art. 9 ust. 7 na końcu akapitu pierwszego dodaje się zdanie w brzmieniu:"lub dla ilości wyładowanych produktów rybołówstwa, gdzie poszczególne gatunki nie przekraczają 50 kg ekwiwalentu żywej wagi.";
9) skreśla się art. 10;
10) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Państwo Członkowskie może zezwolić na przeładunki i czynności połowowe obejmujące wspólne działania dwóch lub więcej statków, mające miejsce na wodach morskich będących pod władzą lub jurysdykcją Państwa Członkowskiego, jak również na przeładunek mający miejsce w portach Państwa Członkowskiego.
Kapitanowie danych statków przestrzegają procedur ustanowionych zgodnie z ust. 2, w szczególności w odniesieniu do:
- definicji miejsc, na które udzielono zezwolenia,
- procedur inspekcji i nadzoru,
- zasad i warunków rejestrowania oraz powiadamiania o czynnościach przeładunkowych i o przeładowanych ilościach produktów.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania do czynności ciągnięcia tuki przez dwa statki Wspólnoty.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się przy uwzględnieniu uwag zainteresowanych Państw Członkowskich, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36.";
11) w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wszystkim produktom rybołówstwa wyładowanym lub przywiezionym do Wspólnoty w formie nieprzetworzonej lub po przetworzeniu na pokładzie, co do których nie zostały przedłożone, zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2, ani karta sprzedaży, ani deklaracja przejęcia, jak również produktom przetransportowanym do miejsca innego niż miejsce wyładunku lub przywozu, powinien towarzyszyć do czasu pierwszego wprowadzenia do obrotu dokument wystawiony przez przewoźnika.
Przedłożenie tego dokumentu przewozowego zawierającego wszelkie dane wymagane zgodnie z niniejszym artykułem jest obowiązkiem przewoźnika.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dokument powyższy:
a) określa w odniesieniu do przesyłki nazwę statku, z którego przesyłka ta pochodzi, i jego zewnętrzne oznaczenie.
W przypadku przywozu inną drogą niż statkiem dokument ten wskazuje miejsce, do którego przesyłka została przywieziona;
b) podaje miejsce przeznaczenia przesyłki (przesyłek) oraz oznaczenie pojazdu transportowego;
c) określa ilość ryb (w kilogramach – waga po przetworzeniu) w odniesieniu do każdego przewożonego gatunku, nazwisko/nazwę odbiorcy, miejsce i datę załadunku, jak również odpowiednią nazwę każdego gatunku, jego geograficzny obszar pochodzenia oraz, tam gdzie stosowne, odpowiednią minimalną wielkość ryby.";
c) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5a.
W przypadku gdy produkty rybołówstwa, które zostały zadeklarowane jako sprzedane zgodnie z art. 9, są transportowane do miejsca innego niż miejsce wyładunku lub przywozu, przewoźnik w każdej chwili musi być w stanie udowodnić na podstawie odpowiedniego dokumentu, że transakcja sprzedaży rzeczywiście miała miejsce.";
d) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Każde Państwo Członkowskie na swoim terytorium przeprowadza kontrolę, w drodze pobierania próbek, w celu weryfikacji przestrzegania zobowiązań ustanowionych w niniejszym artykule.
Intensywność takich kontroli może uwzględniać intensywność kontroli w poprzednich etapach.";
e) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"7a.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36.";
12) w art. 18 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36.";
13) w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że informacje określone w ust. 1 zostaną możliwie jak najszybciej wprowadzone do bazy danych.
Informacje o uregulowanych zasobach w rozumieniu art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 [8], zgodnie z zapisem w dzienniku połowowym, deklarację wyładunkową, kartę sprzedaży i świadectwo przejęcia wprowadzane są do bazy danych, określonej w ust. 2, w ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania informacji przez właściwe organy.
Jeżeli ponad 85 % kwoty połowowej zostało złowione, okres ten nie przekracza pięciu dni roboczych.";
b) skreśla się ust. 4;
c) ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu ułatwienia zbierania, zatwierdzania i odsyłania danych.
Komisja ma, na podstawie szczególnego wniosku, zdalny dostęp do powielonych plików komputerowych zawierających odpowiednie informacje.";
14) w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:"Komisja bezzwłocznie informuje Państwa Członkowskie o tym terminie.";
b) w ust. 3 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Od daty określonej w akapicie pierwszym Państwo Członkowskie bandery zabrania tymczasowo połowu tego zasobu lub grupy zasobów przez statki pływające pod jego banderą, jak również przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku ryb złowionych po tej dacie oraz podejmuje decyzje w sprawie terminu, do którego zezwala się na przeładunki lub wyładunki, a także w sprawie terminu ostatecznych deklaracji połowowych.
Komisję powiadamia się niezwłocznie o podjętych środkach, a następnie informuje ona o tym inne Państwa Członkowskie.";
15) w art. 28 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
W przypadku gdy zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 została ustalona minimalna wielkość dla danego gatunku, podmioty gospodarcze odpowiedzialne za sprzedaż, przechowywanie i transport poszczególnych partii produktów rybołówstwa tych gatunków, o rozmiarach mniejszych niż wielkość minimalna, muszą być w stanie w każdej chwili udowodnić geograficzny obszar pochodzenia tych produktów lub ich pochodzenie z akwakultury.
Państwa Członkowskie przeprowadzają niezbędne kontrole, aby zapobiec powstaniu problemów, jakie mogłyby pojawić się na ich terytorium z powodu transportu lub wprowadzenia do obrotu ryb o zaniżonej wielkości.";
16) dodaje się tytuł w brzmieniu:
"TYTUŁ VIa
Monitorowanie działalności połowowej statków państw trzecich
Artykuł 28a
Do celów niniejszego tytułu "statki rybackie państw trzecich" oznaczają:
- statek, niezależnie od jego wielkości, używany przede wszystkim lub w dalszej kolejności do połowu produktów rybołówstwa,
- statek, który nawet gdy sam nie jest używany do połowów, odbiera w drodze przeładunku produkty rybołówstwa od innych statków,
- statek, na którego pokładzie produkty rybołówstwa są poddawane jednej lub kilku z następujących czynności poprzedzających pakowanie: filetowanie lub krojenie, oskórowanie, mielenie, zamrażanie lub przetwarzanie
i pływający pod banderą oraz zarejestrowany w państwie trzecim.
Artykuł 28b
1.
Statkom rybackim państw trzecich zezwala się na prowadzenie połowów, przechowywanie na pokładzie i przetwarzanie produktów rybołówstwa w strefie połowowej Wspólnoty tylko w przypadku, gdy zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1627/94 [9] wydano im licencję połowową i specjalne zezwolenie połowowe.
2.
Dodatkowo statki rybackie państw trzecich mogą dokonywać przeładunków lub prowadzić przetwórstwo tylko wtedy, gdy mają na to uprzednią zgodę Państwa Członkowskiego, na którego wodach czynność ta będzie miała miejsce.
Statkom rybackim państw trzecich zezwala się na prowadzanie przeładunków lub czynności połowowych obejmujących wspólne działanie dwóch lub większej liczy statków tylko w przypadku otrzymania wcześniejszej zgody na przeładunek lub na przetwarzanie od danego Państwa Członkowskiego i jeżeli spełniają one warunki określone w art. 11 niniejszego rozporządzenia.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36.
Artykuł 28c
Wszystkie statki rybackie państw trzecich prowadzące działania w strefie połowowej Wspólnoty podlegają następującym obowiązkom:
- rejestrowania w dzienniku połowowym informacji określonych w art. 6,
- najpóźniej od dnia 1 stycznia 2000 r. dla statków przekraczających 20 metrów między pionami lub 24 metry długości całkowitej, posiadania systemu monitorowania statków zatwierdzonego przez Komisję,
- do czasu wprowadzenia systemu VMS, przestrzegania systemu raportowania o ruchach,
- przestrzegania systemu raportowania o połowach przechowywanych na pokładzie,
- przestrzegania instrukcji organów odpowiedzialnych za monitorowanie, w szczególności dotyczącej inspekcji poprzedzających opuszczenie strefy połowowej Wspólnoty,
- przestrzegania zasad dotyczących oznakowania i identyfikacji statków rybackich oraz ich narzędzi połowowych.
Artykuł 28d
Komisja ustala datę, począwszy od której uznawać się będzie za wyczerpaną kwotę połowową danego zasobu lub grupy zasobów dla statków rybackich państw trzecich.
Komisja bezzwłocznie informuje o tej dacie państwo trzecie oraz zainteresowane Państwa Członkowskie.
Począwszy od tej daty tymczasowo zakazane będzie prowadzenie połowów tego zasobu lub grupy zasobów przez takie statki, jak również przechowywanie ich na pokładzie, a także przeładunek lub wyładunek ryb złowionych po tym terminie.
Komisja ustali także datę, do której zezwala się na przeładunek i wyładunek lub na przedstawienie ostatecznych deklaracji połowowych.
Artykuł 28e
1.
Kapitanowie statków rybackich państw trzecich lub ich przedstawiciele muszą co najmniej na 72 godziny przed szacunkowym czasem przybycia do portu powiadomić właściwe organy Państwa Członkowskiego, z którego portu lub urządzeń wyładunkowych zamierzają skorzystać, o:
- czasie przybycia do portu wyładunku,
- połowach przechowywanych na pokładzie,
- strefie lub strefach, gdzie przeprowadzono połowy, czy to w strefie połowowej Wspólnoty, w strefach będących pod władzą lub jurysdykcją państwa trzeciego czy na pełnym morzu.
Czynności wyładunkowe nie mogą rozpocząć się, dopóki nie wyrażą na to zgody właściwe organy Państwa Członkowskiego.
2.
Poza przypadkami siły wyższej lub w przypadkach, gdy statek jest w niebezpieczeństwie, statki rybackie państw trzecich mogą zawijać tylko do portów wskazanych przez Państwo Członkowskie, z którego portów lub urządzeń wyładunkowych zamierzają skorzystać.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36, może dla niektórych kategorii statków rybackich państw trzecich przyznawać zwolnienie z obowiązku określonego w ust. 1, na ograniczony i odnawialny okres, lub zdecydować o innym okresie powiadomienia, biorąc pod uwagę między innymi odległość między łowiskami, miejscami wyładunku i portami, w których dane statki są zarejestrowane lub umieszczone w wykazie.
4.
Bez uszczerbku dla specjalnych przepisów umów dotyczących rybołówstwa zawieranych między Wspólnotą a poszczególnymi państwami trzecimi mają zastosowanie przepisy ust. 1 i 2.
Artykuł 28f
Kapitanowie statków rybackich państw trzecich lub ich przedstawiciele składają organom Państwa Członkowskiego, z którego portów lub urządzeń wyładunkowych korzystają, możliwie jak najszybciej, ale nie później niż w ciągu 48 godzin po wyładunku, deklarację wskazującą ilości wyładowanych produktów rybołówstwa w podziale według gatunków oraz datę i miejsce każdego połowu.
Za dokładność takich deklaracji odpowiadają kapitanowie.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji, na jej wniosek, informacje o wyładunkach statków rybackich państw trzecich.
Artykuł 28g
W przypadku gdy kapitan statku rybackiego państwa trzeciego lub jego przedstawiciel deklaruje, że połowy zostały dokonane na pełnym morzu, właściwe organy zezwolą na wyładunek tylko wtedy, gdy kapitan lub jego przedstawiciel udowodni w sposób wyczerpujący tym organom, że:
- gatunki przechowywane na pokładzie zostały złowione poza obszarami regulowanymi jakichkolwiek właściwych organizacji międzynarodowych, których Wspólnota jest członkiem, lub
- gatunki przechowywane na pokładzie zostały złowione zgodnie ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez właściwą organizację regionalną, której Wspólnota jest członkiem.
Artykuł 28h
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu, włączając w to wykazy wyznaczonych portów, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36, za zgodą zainteresowanych Państw Członkowskich."
17) w art. 29 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3a.
Inspektorzy Wspólnoty w kontekście weryfikacji dokonywanych bez uprzedzenia mogą przeprowadzać obserwacje dotyczące wykonywania niniejszego rozporządzenia.
W trakcie swoich wizyt obserwacyjnych inspektorzy Wspólnoty, w towarzystwie inspektorów krajowych, bez uszczerbku dla mającego zastosowanie prawa wspólnotowego oraz przestrzegając regulaminów przewidzianych w ustawodawstwie danego Państwa Członkowskiego, mają dostęp do odpowiednich plików lub dokumentów, pomieszczeń oraz miejsc o charakterze publicznym, statków i pomieszczeń o charakterze prywatnym, a także miejsc na lądzie i środków transportu, gdzie mają miejsce czynności objęte niniejszym rozporządzeniem, w celu zgromadzenia danych (bez odniesienia do nazwiska), niezbędnych do wykonania swoich zadań.
Po dokonaniu tego typu weryfikacji bez uprzedzenia Komisja bezzwłocznie przesyła danemu Państwu Członkowskiemu sprawozdanie z obserwacji, które przeprowadziła.";
18) w art. 30 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach dochodzenia i przesyłają kopię sprawozdania sporządzonego nie później niż trzy miesiące po otrzymaniu wniosku Komisji.
Komisja może, na podstawie należycie umotywowanego wniosku Państwa Członkowskiego, przedłużyć w granicach rozsądku termin złożenia sprawozdania.";
19) w art. 31 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Rada, działając na podstawie art. 43 Traktatu, może sporządzić wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają reguły wspólnotowe określone w art. 1 i w odniesieniu do których Państwa Członkowskie zobowiązują się do stosowania proporcjonalnych, odstraszających i skutecznych sankcji.";
20) w art. 33 dodaje się tytuł w brzmieniu:
"TYTUŁ VIIIa
Współpraca między organami odpowiedzialnymi za monitorowanie w Państwach Członkowskich a Komisją." ;
21) artykuł 34 zastępuje się artykułami w brzmieniu:
"Artykuł 34
Zasady i warunki, według których właściwe organy odpowiedzialne za monitorowanie stosowania niniejszego rozporządzenia w Państwie Członkowskim współpracują między sobą oraz z Komisją w celu zapewnienia zgodności z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa, są takie jak określono poniżej.
Artykuł 34a
1.
Państwa Członkowskie zapewniają sobie wzajemną pomoc niezbędną przy przeprowadzeniu kontroli przewidzianych w niniejszym tytule.
2.
W przypadku gdy inspekcja lub czynności nadzorcze właściwych organów Państwa Członkowskiego wykażą, że statki rybackie Wspólnoty lub statki pływające pod banderą państwa trzeciego i zarejestrowane w państwie trzecim prowadziły działalność połowową określoną w art. 2, w sposób, który prawdopodobnie może stanowić naruszenie reguł wspólnotowych, dane Państwo Członkowskie niezwłocznie przekazuje wszelkie istotne informacje do Państwa Członkowskiego bandery danego statku lub statków, jak również do innych zainteresowanych Państw Członkowskich oraz do Komisji.
Pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie to Państwa Członkowskie, na których terytorium lub wodach dana działalność jest lub prawdopodobnie jest prowadzona.
Wspomniane powyżej Państwo Członkowskie może żądać od pozostałych zainteresowanych Państw Członkowskich przeprowadzenia specjalnych kontroli, podając konkretne powody swojego żądania.
Państwa Członkowskie przekazują sobie wzajemnie informacje oraz powiadamiają Komisję o podejmowanych przez siebie w odpowiedzi na te żądania działaniach, łącznie, tam gdzie stosowne, z wynikami kontroli i wszelkich postępowań dotyczących naruszeń.
3. Państwa Członkowskie informują się wzajemnie o środkach krajowych podjętych w tym celu, w szczególności o tych podjętych zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36.
Artykuł 34b
1.
W przypadku weryfikacji przeprowadzanych z uprzedzeniem w Państwie Członkowskim Komisja może uzgodnić, że jej inspektorom wizytującym Państwo Członkowskie będzie towarzyszyć jako obserwator jeden lub więcej inspektorów w zakresie rybołówstwa z innego Państwa Członkowskiego, za zgodą Państwa Członkowskiego, które ma być wizytowane.
Na wniosek Komisji Państwo Członkowskie wysyłające obserwatorów może nominować ze skutkiem natychmiastowym krajowych inspektorów rybołówstwa wybranych na obserwatorów.
Państwa Członkowskie mogą także sporządzić listę krajowych inspektorów w zakresie rybołówstwa, których Komisja może zapraszać do udziału w takich weryfikacjach.
Komisja może zapraszać inspektorów krajowych umieszczonych na tej liście lub zgłoszonych do Komisji na wniosek.
W miarę potrzeby Komisja udostępnia listę do dyspozycji wszystkich Państw Członkowskich.
2.
Państwa Członkowskie mogą także przeprowadzać u siebie i ze swojej własnej inicjatywy programy monitorowania, inspekcji i nadzoru działalności połowowej.
Artykuł 34c
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36, a także działając w porozumieniu z danymi Państwami Członkowskimi, Komisja ustala, które łowiska obejmujące dwa lub więcej Państwa Członkowskie podlegają specjalnym programom monitorowania, które nie mogą trwać dłużej niż dwa lata, a także określić zasady regulujące takie programy.
Programy te określają swoje cele i spodziewane rezultaty określonych środków, a także niezbędną strategię, która zapewni, że inspekcje będą możliwie jak najbardziej skuteczne i oszczędne.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki mające na celu ułatwienie wykonywanie specyficznych programów monitorowania, w szczególności w odniesieniu do wymaganych zasobów ludzkich i materialnych oraz do okresów i stref, w których mają one zostać wprowadzone.
3.
Komisja ocenia działanie każdego ze specyficznych programów monitorowania i informuje Radę i Parlament Europejski o wynikach takiej oceny.";
22) artykuł 35 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 35
1.
Nie później niż do dnia 30 kwietnia każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w poprzednim roku kalendarzowym.
2.
Na podstawie sprawozdań przedłożonych przez Państwa Członkowskie oraz swoich własnych obserwacji Komisja opracowuje co roku sprawozdanie na temat stanu faktycznego, oraz co trzy lata sprawozdanie zawierające ocenę do przekazania Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.
Publikuje też sprawozdanie zawierające ocenę sytuacji wraz z odpowiedziami Państw Członkowskich, a także, tam gdzie stosowne, z podjętymi środkami i propozycjami złagodzenia stwierdzonych niedociągnięć.
3.
Szczegółowe zasady dotyczące dostarczania informacji w celu spełnienia wymagań niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 36, w szczególności informacji dotyczących:
- zasobów technicznych i ludzkich koniecznych do monitorowania rybołówstwa oraz czasu efektywnie na nie przeznaczonego,
- przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjmowanych przez Państwa Członkowskie w celu uniknięcia nadużyć i ich ścigania,
- wyników inspekcji lub kontroli przeprowadzanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, włączając w to liczbę i rodzaj wykrytych naruszeń i podjętych w związku z nimi działań, w szczególności w odniesieniu do rodzajów zachowań określonych w art. 31 ust. 2a,
- stosowanych środków i działań podejmowanych zgodnie z art. 19, w szczególności w odniesieniu do oszacowania wiarygodności danych.";
23) artykuł 40 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 40
Państwo Członkowskie jest zwolnione, do dnia 1 stycznia 2000 r., z obowiązku stosowania przepisów art. 6 i 8 w stopniu, w jakim dotyczą one czynności połowowych na Morzu Śródziemnym."
Artykuł 2
Od dnia 1 stycznia 2000 r. art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1999 r. Jednakże art. 11 i art. 28b ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, zmieniony niniejszym rozporządzeniem, stosuje się od daty wejścia w życie szczegółowych przepisów wykonawczych, określonych w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, zmienionego niniejszym rozporządzeniem. Artykuł 40 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 zmieniony niniejszym rozporządzeniem stosuje się od dnia 1 stycznia 1999 r., a art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 zmieniony rozporządzeniem stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośredniego stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2848/98
z dnia 22 grudnia 1998 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992, w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1636/96 [2], w szczególności jego art. 7, art. 9 ust. 5, art. 11, 14a oraz art. 17 ust. 5 i art. 27,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 1636/98 wprowadziło zasadniczą reformę w sektorze surowca tytoniowego, w celu poprawy jego pozycji gospodarczej; reforma ta pociągnęła za sobą zróżnicowanie pomocy wspólnotowej w zależności od jakości produktu, większą elastyczność i prostotę systemu kwot, ściślejsze procedury kontrolne oraz poprawę przestrzegania wymogów zdrowia publicznego i ochrony środowiska naturalnego;
w związku z tą reformą muszą zostać przyjęte szczegółowe przepisy wykonawcze; w celu uproszczenia ustawodawstwa rolnego rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3478/92 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1578/98 [4], (EWG) nr 84/93 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 621/96 [6] oraz (WE) nr 1066/95 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1578/98, powinny zostać zastąpione jednym rozporządzeniem;
należy ustalić minimalną wielkość procentową w odniesieniu do warunków uznania grup producentów, reprezentującą stosunek procentowy między ilościami podanymi w deklaracjach kwot a progami gwarantowanymi Państw Członkowskich; w celu uznania grup producentów, Państwa Członkowskie powinny mieć na swoich terytoriach możliwość podniesienia wartości procentowych w deklaracjach kwot i określenia minimalnych wymogów dotyczących liczby producentów;
powinny zostać ustanowione warunki, które muszą spełnić grupy producentów w celu zakwalifikowania się do otrzymania takiej specjalnej pomocy;
mając na celu poszanowanie struktur rynkowych, powinno zostać ustanowione, że producent może być członkiem tylko jednej grupy; w celu usprawnienia przejścia, producenci, którzy są członkami więcej niż jednej grupy powinni otrzymać możliwość wycofania się z członkostwa do dnia 31 stycznia 1999 r.;
zgodnie z celami art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, w szczególności aby zapobiec zakłóceniom konkurencji i trudnościom monitorowania, grupy producentów powinny zostać wykluczone z uczestnictwa we wstępnym przetwarzaniu;
w celu zapewnienia jednolitości procedur administracyjnych należy ustanowić reguły występowania z wnioskami o uznanie grupy, przyznawania i wycofywania tego uznania oraz monitorowania warunków uznania;
powinien zostać wprowadzony mechanizm zatwierdzania zakładów przetwórczych upoważnionych do podpisywania umów kontraktacji; takie zatwierdzenie powinno zostać wycofane w przypadku gdy nie są stosowane reguły, a także powinny zostać ustanowione szczególne zasady regulujące przetwarzanie tytoniu w Państwie Członkowskim;
do celów przyznawania premii powinny zostać ustalone uznane obszary produkcyjne na podstawie tradycyjnych obszarów produkcyjnych dla każdej z grup odmian tytoniu; mając na uwadze stosunkowo małe obszary gmin francuskich, obszary produkcyjne we Francji powinny być oparte raczej na kantonach niż na gminach; szczególnie w celu poprawy jakości powinno się zezwolić Państwom Członkowskim na limitowanie obszarów produkcyjnych;
należy wyszczególnić główne punkty, które muszą być ujęte w umowach kontraktacji; umowy te muszą być ograniczone do jednego zbioru, tak aby można było uwzględnić przyszłe zmiany na rynku; powinien zostać ustalony odpowiednio wczesny ostateczny termin zawierania i rejestracji umów, tak aby od samego początku roku zbioru można było zagwarantować zarówno stały zbyt producentom, jak i regularne dostawy przetwórcom;
aby umożliwić efektywne zarządzanie i kontrolę, po zawarciu umowy kontraktacji z grupą producentów, powinny zostać zgłoszone istotne dane szczegółowe dotyczące każdego z producentów indywidualnych;
na użytek Państw Członkowskich należy ustanowić dobrowolny system licytacji umów kontraktacji, tak aby ceny umowne mogły odzwierciedlać warunki na rynku;
surowiec tytoniowy kwalifikujący się do przyznania premii musi być solidnej właściwej jakości handlowej oraz pozbawiony niektórych cech, które uniemożliwiają jego normalny obrót;
premia zawiera część stałą, część zmienną i pomoc specjalną, a stosunek między różnymi częściami premii może zmieniać się w zależności od odmiany i Państwa Członkowskiego producenta; część stała musi zostać wypłacona zgodnie z ilością tytoniu w liściach dostarczonego przez producentów pierwszym przetwórcom, niezależnie od zróżnicowania jego jakości pod warunkiem że zostały spełnione minimalne wymogi jakości; aby zachęcić do poprawy jakości i wartości produkcji wspólnotowej, zmienna część premii powinna być wypłacana przez grupę producentów swoim członkom po porównaniu cen rynkowych uzyskanych przez każdą partię dostarczoną przez indywidualnych członków grupy; w celu zapewnienia efektywność systemu, zerowa wartość zmiennej części premii powinna być przypisana partiom sprzedanym za cenę zawartą między ceną minimalną a ceną minimalną plus 50 % dla każdej grupy odmian;
premia powinna zostać dostosowana, gdy zawartość wilgoci dostarczonego tytoniu różni się do 4 % od zawartości wilgoci ustalonej dla każdej grupy odmian, określonej na podstawie rozsądnych wymogów jakości oraz w celu uproszczenia kontroli dostaw powinny zostać ustalone wielkość i częstotliwość pobieranych próbek wraz z metodą wyliczania dostosowanej masy przy celu określaniu zawartości wilgoci;
okres dostarczania tytoniu do przetwórców powinien zostać ograniczony (w razie konieczności w różnym stopniu według grup odmian) w celu zapobieżenia oszustwom związanym z przenoszeniem tytoniu z jednego zbioru na drugi;
w celu zapobiegania oszustwom powinny zostać ustanowione warunki regulujące wypłatę premii oraz ceny zakupu; Państwa Członkowskie odpowiadają za ustalanie dalszego sposobu zarządzania i za systemy kontroli na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92;
aby zagwarantować rzeczywiste wykonanie danych działań oraz dotrzymanie ustaleń kwotowych, premie mogą zostać wypłacone dopiero po sprawdzeniu dostaw; jednakże wypłata producentom zaliczki w wysokości 50 % powinna być zapewniona pod warunkiem wniesienia odpowiedniego zabezpieczenia; aby umożliwić wypłatę zaliczki grupom, które nie mogą ponieść kosztów wniesienia zabezpieczenia, powinno się zezwolić na wykorzystanie specjalnej pomocy finansowej na pokrycie tychże kosztów;
rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 przewiduje, że Państwa Członkowskie wypłacają premię bezpośrednio producentom i że producenci mogą przenieść na następne zbiory nadwyżkę swojej produkcji, wynoszącą maksymalnie do 10 % przyznanej im kwoty;
artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 wprowadza system kwot na różne grupy odmian tytoniu; terminy przyznawania kwot muszą być ustalone odpowiednio wcześnie, aby umożliwić producentom możliwie pełne uwzględnienie ustalonych kwot przy produkcji tytoniu;
na mocy art. 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, kwoty produkcyjne mają zostać przydzielone producentom proporcjonalnie do przeciętnej ilości tytoniu dostarczanego do przetwarzania w okresie trzech lat poprzedzających najnowsze zbiory, a ustalone w ten sposób kwoty będą obowiązywać przez trzy lata; przyznanie konkretnej ilości uprawniającej do otrzymania premii na dane zbiory nie zakłada nabycia jakichkolwiek praw w następnych latach;
w każdym Państwie Członkowskim powinno się ustalić krajowe rezerwy kwot w celu zwiększenia elastyczności ustaleń dotyczących przyznawania kwot aby zachęcić producentów do przestawiania się na inne uprawy oraz w celu ułatwienia restrukturyzacji gospodarstw rolnych w Państwach Członkowskich; tego typu rezerwy krajowe powinny być utworzone z kwot udostępnionych poprzez liniowe zmniejszenie wszystkich kwot przyznanych producentom oraz przez Państwa Członkowskie będące w stanie zastosować liniowe zmniejszenie ilości ujętych w deklaracjach kwot produkcyjnych, które zostały przeniesione na stałe wraz z kwotami, które nie zostały objęte już zawartymi umowami kontraktacji, łącznie z ilościami ujętymi w deklaracjach kwot produkcyjnych, które zostały tymczasowo przeniesione;
powinna zostać ustanowiona procedura wyliczania kwot dla producentów, którzy rozpoczęli uprawę tytoniu lub którzy powiększyli swoje kwoty;
konieczne są przepisy w celu wzięcia pod uwagę przypadków, w których tytoń jest przetwarzany w Państwach Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie w którym został on wyprodukowany; w takich przypadkach dana ilość surowca tytoniowego powinna zostać przejęta w Państwie Członkowskim w którym została wyprodukowana, z korzyścią dla producentów w tym Państwie Członkowskim;
deklaracje kwot produkcyjnych powinny być przekazywane producentom na podstawie ich dostaw tytoniu w odpowiednich latach referencyjnych; Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość zwiększenia ilości dla uwzględnienia niektórych producentów działających w szczególnych okolicznościach;
ilości progowe mające zastosowanie do danego zbioru mogą przekroczyć ilości ustalone dla poprzednich zbiorów dla niektórych grup odmian, a jednocześnie okazać się mniejsze dla innych grup odmian; wśród zainteresowanych stron należy rozprowadzić dodatkowe ilości na podstawie obiektywnych kryteriów z uwzględnieniem niektórych priorytetów ustalanych przez Państwa Członkowskie w świetle ich sytuacji;
należy zezwolić na przeniesienie kwot produkcyjnych w obrębie pojedynczej grupy odmian, bądź to na okres roku, bądź na stałe, a między producentami należy ustanowić prawo pierwszeństwa w celu zachęcenia do przeniesienia kwot między producentami, którzy są członkami tej samej grupy producentów; podczas wyliczania kwot dla każdego producenta nie należy brać pod uwagę ilości dostarczonych jako część rocznego przeniesienia;
należy wziąć pod uwagę fakt, że jednostka produkcyjna może być wspólnie użytkowana przez członków jednej rodziny, w szczególności w odniesieniu do minimalnych ilości w deklaracjach kwot produkcyjnych i zapobiegania nadużyciom finansowym;
dobrowolne wymiany kwot produkcyjnych między producentami mogą ułatwić racjonalność produkcji;
należy ustanowić przypisy dotyczące rozwiązywania wszelkich sporów przez wspólne komitety;
należy ustalić system odkupu kwot wraz z odpowiednim zmniejszeniem progów gwarantowanych w celu ułatwienia dobrowolnego przechodzenia z sektora producentów indywidualnych; powinny zostać ustalone ilości, do wysokości których producenci będą upoważnieni bez uszczerbku dla późniejszych zmian; w celu możliwie długiego utrzymania produkcji w tym samym sektorze produkcji powinno zostać ustalone między producentami prawo pierwszeństwa do zakupu kwot oferowanych w ramach systemu odkupu;
do celów należytego zarządzania, przejrzystości i weryfikacji, producenci, którzy są członkami grup producentów muszą dostarczać cały tytoń z danej grupy odmian z tego samego zbioru do jednego przetwórcy, a wypłaty grupom producentów oraz wypłacenie ceny zakupu producentom przez pierwszych przetwórców muszą być dokonywane wyłącznie przekazem bankowym lub pocztowym na jeden rachunek związany z płatnościami dla indywidualnych producentów, a kwoty produkcyjne przyznane każdemu producentowi muszą być podane do publicznej wiadomości;
artykuł 4a ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 przewiduje specjalną pomoc nieprzekraczającą 2 % łącznych premii, które mają być wypłacone grupom producentów oraz przewiduje, że należy utrzymać maksymalną wartość procentową aby mieć pewność, że grupy producentów właściwie wykonują powierzone im zadania, w szczególności stosują środki dla poprawy poszanowania środowiska naturalnego;
zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, Państwa Członkowskie muszą zdecydować o środkach koniecznych do zapewnienia zgodności z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi surowca tytoniowego; jednakże środki kontroli muszą spełniać niektóre wymagania aby zapewnić, że są jednolicie stosowanie na szeroką skalę we wszystkich Państwach Członkowskich, w oparciu o zintegrowany system zarządzania i kontroli przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 820/97 [9] oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [10], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1078/98 [11];
w kilku Państwach Członkowskich kontrole przeprowadzane są raczej w miejscach do których dostarcza się tytoń, niż w miejscach gdzie jest on przetwarzany; kontrole takie uważane są za niewystarczające; powinny zostać określone miejsca, do których tytoń musi być dostarczany oraz kontrole, które należy przeprowadzić;
należy skutecznie monitorować zgodność z przepisami dotyczącymi pomocy wspólnotowej; w związku z tym powinny zostać ustanowione szczegółowe kryteria i normy techniczne dla przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu; w świetle doświadczeń zdobytych podczas przeprowadzania kontroli na miejscu należy ustanowić minimalne wskaźniki kontroli z zastosowaniem analizy ryzyka, a także wyszczególnić czynniki, jakie mają zostać uwzględnione;
zgodnie z art. 5 lit. a) i c) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, przyznanie premii wiąże się z warunkiem, że tytoń w liściach pochodzi z określonego obszaru produkcyjnego i jest dostarczany na podstawie umowy kontraktacji; w przypadku braku kontroli weryfikujących, czy na obszarze zadeklarowanym w umowie rzeczywiście uprawiano wskazaną odmianę, warunki te można łatwo obejść; należy ustanowić zarówno minimalną liczbę kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie na uprawianych obszarach, jak i konsekwencje w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości; zgodnie z zasadą proporcjonalności, konsekwencje te muszą być dostatecznie odstraszające aby zapobiegać składaniu fałszywych deklaracji;
w celu zapobiegania oszustwom, tytoń w liściach musi znajdować się pod nadzorem w momencie dostarczenia ich przez producenta do pierwszego zakładu przetwórczego; tytoń musi pozostawać pod nadzorem do zakończenia jego przetwarzania i przygotowania do sprzedaży; konieczna jest także kontrola wszelkiego tytoniu w liściach przywożonego z państw trzecich, który przechodzi proces wstępnego przetwarzania i przygotowywania do sprzedaży w zakładzie przetwarzającym również tytoń w liściach pochodzenia wspólnotowego;
wszelkie dane i dokumenty przetwórców i producentów muszą być udostępniane w celu przeprowadzenia kontroli, w formie umożliwiającej ich wykorzystanie;
powinny zostać ustalone konsekwencje wszelkich stwierdzonych nieprawidłowości; konsekwencje takie muszą być odpowiednio odstraszające, aby zapobiegać wszelkim przypadkom nielegalnego wykorzystania pomocy wspólnotowej i muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. surowca tytoniowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Definicje
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "dostawa" oznacza wszelkie czynności mające miejsce określonego dnia, które obejmują przekazanie surowca tytoniowego przez producenta zakładowi przetwórczemu, odbywające się w ramach umowy kontraktacji,
- "grupa producentów" oznacza grupę producentów uznaną zgodnie z art. 4,
- "przeniesienie tymczasowe" oznacza przeniesienie ilości ujętych w deklaracjach kwot produkcyjnych na okres maksymalnie jednego roku, który nie może być odnowiony w czasie trzyletniego okresu przyznawania kwot,
- "przeniesienie stałe" oznacza przeniesienie ilości ujętych w deklaracjach kwot produkcyjnych na okres więcej niż jednego roku, w czasie trzyletniego okresu przyznawania kwot,
- "pierwszy podmiot skupujący" oznacza zakład odpowiedzialny za wstępne przetworzenie, który jako pierwszy podpisuje umowę kontraktacji,
- "partia" oznacza część lub całość tytoniu składającego się na dostawę dokonaną przez producenta, podzieloną tak, aby tworzyła jedną lub więcej części, odrębnych ze względu na klasę jakości, niezależnie od tego czy rzeczywiście została ona przekazana osobno czy nieposiadającą wyraźnie określoną masę i zawartość wilgoci oraz oznaczoną numerem w sposób pozwalający na zidentyfikowanie zapłaconej ceny zakupu oraz indywidualnego producenta,
- "świadectwo kontroli" oznacza dokument wydany przez właściwy organ kontrolny zaświadczające, że odpowiednia ilość tytoniu została przejęta przez pierwszego przetwórcę, że ilość ta została dostarczona zgodnie z deklaracjami kwot przyznanych producentom a także, że czynności te zostały przeprowadzone zgodnie z prawem.
TYTUŁ II
Grupy producentów
ROZDZIAŁ I
Uznanie
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie uznają grupy producentów na podstawie złożonych przez nie wniosków.
2.
Grupy producentów nie mogą przeprowadzać wstępnego przetwarzania tytoniu.
3.
Producenci tytoniu nie mogą należeć do więcej niż jednej grupy.
Artykuł 3
1.
Grupy producentów muszą spełniać następujące wymagania:
a) są zakładane z inicjatywy swoich członków;
b) są zakładane w celu zbiorowego przyjęcia produkcji w odniesieniu do członków grup producentów, tak aby spełniała ona wymagania rynku;
c) przyjmują, oraz zapewniają stosowanie przez jej członków, wspólne reguły produkcji i wprowadzania swoich produktów do obrotu, w szczególności w odniesieniu do jakości produktów i stosowania metod uprawy oraz, tam gdzie stosowne, zakupu nasion, nawozów i innych środków produkcji;
d) działają na podstawie aktu założycielskiego, ograniczającego ich działalność wyłącznie do surowca tytoniowego.
Akt założycielski zobowiązuje producentów będących członkami przynajmniej do:
- wprowadzania do obrotu przez grupę całej swojej produkcji przeznaczonej do obrotu,
- stosowania się do wspólnotowych reguł produkcji;
e) muszą posiadać deklaracje kwot odnoszące się do ilości wyrażonej w tonach, równej lub większej od wyszczególnionej w załączniku I wartości procentowej progu gwarantowanego dla danego Państwa Członkowskiego, w którym grupa została założona.
Państwa Członkowskie mogą ustalić wyższą wartość procentową oraz ustanowić minimalne warunki dotyczące liczby producentów;
f) ich akty założycielskie zawierają przepisy zapewniające, że członkowie grupy, którzy pragną się z niej wycofać, mogą to uczynić:
- po okresie minimum jednego roku pozostawania członkiem grupy od chwili jej uznania,
oraz
- pod warunkiem że najpóźniej do dnia 31 października na piśmie powiadomią grupę o swoim wycofaniu się, z mocą od nadchodzących zbiorów.
Przepisy te stosuje się bez uszczerbku dla krajowych przepisów ustawowych lub wykonawczych mających na celu ochronę grupy lub jej wierzycieli, w określonych przypadkach, przed skutkami finansowymi, które mogą wynikać z wycofania się członka lub w celu uniemożliwienia wycofania się z członkostwa w trakcie roku budżetowego;
g) zarówno w formie, w jakiej zostały założone, jak i w ogólnym zakresie swojej działalności, wykluczają wszelką dyskryminację, która jest sprzeczna z funkcjonowaniem wspólnego rynku i osiąganiem ogólnych celów Traktatu oraz, w szczególności, wszelkiej dyskryminacji związanej z narodowością lub miejscem założenia:
- producentów lub grup mogących stać się członkami grup,
lub
- ich partnerów gospodarczych;
h) posiadają osobowość prawną lub zdolność prawną wystarczającą do bycia podmiotem praw i obowiązków zgodnie z prawem krajowym;
i) utrzymują rachunkowość umożliwiającą właściwym organom przeprowadzanie pełnych kontroli z wykorzystania specjalnej pomocy przez grupę;
j) nie utrzymują pozycji dominującej we Wspólnocie, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia celów ustanowionych w art. 38 Traktatu;
k) ich akty założycielskie dodatkowo zobowiązują swoich członków do stosowania się do warunków ustanowionych w lit. c) i d) najpóźniej od dnia:
- w którym wchodzi w życie akt uznania grupy
lub
- w którym stają się oni członkami grupy, jeżeli ma to miejsce później niż data uznania grupy.
2.
Obrót poprzez grupę w rozumieniu ust. 1 lit. d) obejmuje co najmniej następujące działania:
- zawieranie przez grupę w swoim własnym imieniu i na swoją rzecz umów kontraktacji dotyczących całej produkcji członków grupy,
- przekazywanie całej produkcji członków grupy, przygotowanej zgodnie ze normami wspólnotowymi do dostarczenia przetwórcom.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie są właściwe do uznawania grup producentów, które mają zarejestrowane główne siedziby na ich terytorium.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje decyzję w sprawie wniosku o uznanie w terminie 60 dni od daty złożenia wniosku pod warunkiem spełnienia wymagań art. 3.
3.
Państwo Członkowskie ustala termin, w którym uznanie staje się skuteczne.
Nie może on poprzedzać daty, od której grupa rzeczywiście rozpoczyna swoją działalność.
Artykuł 5
1.
Corocznie, przed dniem 15 listopada, każda grupa producentów uaktualnia informacje istotne dla jej uznania oraz powiadamia Państwo Członkowskie o wszelkich zmianach jakie miały miejsce od poprzedniego okresu.
2.
Grupy producentów spełniające w dniu 15 listopada warunki uznania mogą nadal być uznawane w odniesieniu do zbiorów przyszłorocznych.
3.
Grupy producentów, które z dniem 15 listopada nie spełniają już warunków uznania mogą, przed ostatecznym terminem zawierania umów kontraktacji określonych w art. 10 ust. 1, złożyć wniosek o uznanie zgodnie z art. 4, aby nadal być uznawane w odniesieniu do zbiorów z danego roku.
ROZDZIAŁ II
Wycofanie uznania
Artykuł 6
1.
Uznanie grupy producentów zostaje wycofane przez zainteresowane Państwo Członkowskie:
a) jeżeli specjalna pomoc jest wykorzystywana do celów innych niż te ustanowione w art. 40 ust. 2;
b) jeżeli warunki uznania nie są już dalej spełniane;
c) jeżeli uznanie zostało oparte na błędnej informacji;
d) jeżeli grupa w niewłaściwy sposób otrzymała uznanie;
e) jeżeli Komisja zadecyduje, że art. 85 ust. 1 Traktatu stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych.
f) jeżeli uznaje się, że mają zastosowanie przepisy art. 51.
2.
Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 2 i 3, uznanie zostanie wycofane przez Państwo Członkowskie z mocą od daty, kiedy to warunki uznania nie są już dalej spełniane.
Pomoc wypłacona po tej dacie zostaje odzyskana wraz z odsetkami za okres od daty płatności pomocy do daty jej odzyskania.
Stosowana stopa procentowa jest stopą obowiązującą w dniu dokonania czynności odzyskania na mocy prawa krajowego.
3.
W przypadkach, w których uznanie zostało wycofane z powodu poważnych naruszeń, wysokość pomocy, którą należy zwrócić zostanie zwiększona o 30 %.
W takich przypadkach oraz w przypadkach, w których został zastosowany art. 51, uznanie nie może zostać przywrócone przez okres 12 miesięcy od daty jego wycofania.
4.
Po wycofaniu uznania grupa producentów musi ponownie wystąpić o uznanie.
TYTUŁ III
Pierwsi przetwórcy
Artykuł 7
1.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium pierwszy przetwórca ma swoją siedzibę, jest odpowiedzialne za udzielanie zgody na działalność pierwszym przetwórcom upoważnionym do podpisywania umów kontraktacji.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie decyduje w sprawie wniosku o zatwierdzenie, zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 i innymi warunkami, które samo ustanowiło, w terminie 60 dni od daty złożenia wniosku oraz ustala datę, od której zatwierdzenie wchodzi w życie, w przypadku gdy wniosek zostanie przyjęty.
Zatwierdzenie pierwszego przetwórcy nie może poprzedzać daty złożenia wniosku.
3.
Zatwierdzenie pierwszego przetwórcy jest wycofywane przez Państwo Członkowskie, z mocą od następnych zbiorów od daty, kiedy przynajmniej jeden z warunków takiego zatwierdzenia nie jest już dłużej spełniany, lub w przypadku przewidzianym w art. 53.
TYTUŁ IV
System premii
ROZDZIAŁ I
Obszary produkcyjne
Artykuł 8
Dla każdej z grup odmian, obszary produkcyjne określone w art. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, są takie jak te ustanowione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą wyszczególnić bardziej ograniczone obszary produkcyjne, w szczególności z uwagi na jakość.
Ograniczone obszary produkcyjne nie mogą przekroczyć obszaru jednostki administracyjnej, lub w przypadku Francji, kantonu.
ROZDZIAŁ II
Umowy kontraktacji
Artykuł 9
1.
Umowy kontraktacji określone w art. 5 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, są zawierane między pierwszym przetwórcą, z jednej strony, a grupą producentów lub producentem indywidualnym, który nie należy do grupy, z drugiej strony.
2.
Umowy kontraktacji powinny być zawierane dla grup odmian.
Zobowiązują one pierwszego przetwórcę do przyjmowania dostaw ilości tytoniu w liściach przewidzianych w umowie, a indywidualnego producenta, który nie jest członkiem grupy lub grupę producentów do dostarczenia tej ilości pierwszemu przetwórcy w zakresie, na jaki zezwala ich rzeczywista produkcja.
3.
Umowy kontraktacji muszą zawierać co najmniej następujące dane szczegółowe:
a) strony umowy;
b) odniesienie do deklaracji kwot producenta;
c) grupy odmian tytoniu objęte umową oraz, tam gdzie to właściwe, odmianę tytoniu;
d) maksymalną ilość, którą należy dostarczyć;
e) dokładną lokalizację miejsca produkcji tytoniu (obszar produkcyjny określony w art. 1, prowincję, gminę, dane identyfikacyjne działki zgodnie ze zintegrowanym systemem kontroli, określonym w art. 43);
f) obszar działki branej pod uwagę, wyłączając drogi wewnętrzne i ogrodzenie;
g) cenę zakupu według klasy jakości z wyłączeniem premii, wszelkich opłat za usługi oraz podatków;
h) minimalne wymogi jakości ustalone dla danej klasy jakości, przy minimum trzech klasach jakości oraz zobowiązanie podjęte przez producenta do dostarczenia przetwórcy surowca tytoniowego spełniającego co najmniej takie wymogi jakości;
i) zobowiązanie pierwszego przetwórcy do zapłacenia producentowi ceny zakupu zgodnie z klasą jakości;
j) termin zapłaty ceny zakupu, który nie może przekroczyć 30 dni od daty dostawy;
k) klauzulę dotyczącą umów, które mają zostać poddane licytacji, jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie zdecyduje się stosować art. 12.
Jeżeli Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 6 ust. 4 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, zdecydowało wypłacić premię producentom poprzez pierwszych przetwórców, umowa kontraktacji musi zawierać także zobowiązanie podjęte przez przetwórcę do zapłacenia producentowi, oprócz ceny, także sumy równej wysokości premii na ilość objętą umową i rzeczywiście dostarczoną.
4.
Umowy są ważne jedynie na okres jednych zbiorów.
5. Na mocy art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 strony umowy kontraktacji mogą, w drodze pisemnej zmiany, zwiększyć ilości pierwotnie wyszczególnione w umowie, jeżeli spełnione zostały następujące warunki:
a) zmiana wyszczególnia nadwyżkę produkcji producenta w każdej grupie odmian osiągniętą w miejscach i ze zbiorów objętych umową, wynoszącą maksymalnie do 10 % kwoty przyznanej producentowi na dane zbiory;
b) zmiana jest przedkładana do zarejestrowania przez właściwy organ nie później niż dziesiątego dnia od daty ustanowionej w art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Zmiana wskazana w pierwszym akapicie podlega zarejestrowaniu przez właściwy organ z chwilą ustalenia na drodze weryfikacji, że producent nie przeniósł nadwyżek z poprzednich zbiorów.
Artykuł 10
1.
Umowy kontraktacji są zawierane, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, do dnia 30 maja roku zbiorów.
2.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, raz zawarte umowy kontraktacji muszą zostać przedłożone do rejestracji właściwemu organowi nie później niż 10 dni po nieprzekraczalnym terminie ustanowionym na ich zawieranie.
3.
Jeżeli termin zawierania umów przewidziany w ust. 1, lub termin przedkładania umów kontraktacji przewidziany w ust. 2, zostały przedłużone na okres maksymalnie 15 dni, premia którą należy zwrócić, zostanie zmniejszona o 20 %.
4.
Właściwym organem jest organ tego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma się odbywać przetwarzanie.
Jeżeli przetwarzanie ma mieć miejsce w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym tytoń był uprawiany, właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym ma się odbywać przetwarzanie, niezwłocznie przesyła kopię zarejestrowanej umowy właściwemu organowi Państwa Członkowskiego producenta.
Jeżeli ten sam organ nie przeprowadza kontroli systemu premii, przesyła kopię zarejestrowanej umowy do odpowiedniej agencji kontrolnej.
Artykuł 11
W przypadkach, kiedy umowa kontraktacji zostaje zawarta między przetwórcą a grupą producentów, towarzyszy mu wykaz zawierający nazwiska zainteresowanych producentów, odpowiadające im obszary upraw, zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. e) i f) oraz dane szczegółowe dotyczące przyznanych im kwot.
Artykuł 12
1.
Państwo Członkowskie najpóźniej do dnia 31 stycznia roku zbiorów decyduje czy stosować system licytacji w odniesieniu do umowy kontraktacji, który obejmuje wszystkie takie umowy podpisane na jego terytorium.
2.
System licytacji w odniesieniu do umowy kontraktacji wymaga załączenia klauzuli do umów określonych w art. 9 ust. 1, zgodnie z którą producenci mogą zastąpić pierwszego przetwórcę innym pierwszym przetwórcą nie później niż 20 dni przed datą rozpoczęcia dostawy tytoniu.
Zastąpienie takie może nastąpić, jeżeli pierwszy przetwórca, który zadeklarował że jest w stanie całkowicie przejąć umowę, przedstawi co najmniej jedną formalną ofertę.
Nowe ceny, z wyłączeniem premii, wszelkich opłaty za usługi oraz podatków, muszą być co najmniej o 10 % wyższe od cen wskazanych w umowie.
3.
Producenci, którzy otrzymali formalne oferty informują listem poleconym pierwsze podmioty skupujące o nowych cenach, z wyłączeniem premii, wszelkich opłat za usługi oraz podatków.
4.
Pierwsze podmioty skupujące nie są zastępowane w umowie, jeżeli w terminie siedmiu dni od daty otrzymania listu poleconego określonego w ust. 3, poinformują producenta, że akceptują nowe ceny wynikające z procedury licytacji.
Pierwsi kupcy, którzy nie zaakceptują nowych cen, lub którzy nie odpowiedzą w wyznaczonym terminie, są zastępowani w umowie tym pierwszym przetwórcą, który formalnie zaoferował najwyższą cenę producentowi.
5.
Producenci informują pierwsze podmioty skupujące oraz Państwo Członkowskie o dokonanym zastąpieniu przed terminem rozpoczęcia dostawy tytoniu, wysyłając tym ostatnim uaktualnioną kopię pierwotnej umowy kontrasygnowaną przez zainteresowane strony.
6.
W przypadkach, w których tytoń produkowany w Państwie Członkowskim jest przetwarzany w innym Państwie Członkowskim, system licytacji w odniesieniu do umowy kontraktacji stosuje się na podstawie przepisów przyjętych przez Państwo Członkowskie producenta.
ROZDZIAŁ III
Minimalne wymogi jakości
Artykuł 13
Tytoń dostarczony przetwórcy musi być solidnej właściwej jakości handlowej oraz pozbawiony wszelkich cech podanych w załączniku III.
Umawiające się Strony mogą zgodzić się na ostrzejsze wymogi jakości.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że spory dotyczące jakości tytoniu dostarczonego pierwszemu przetwórcy przekazywane są organowi arbitrażowemu.
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady dotyczące członkostwa oraz procedury decyzyjne takich organów; muszą składać się, w tej samej liczbie, z jednego lub więcej przedstawicieli producentów i przetwórców.
ROZDZIAŁ IV
Wypłata premii i zaliczek
Artykuł 15
1.
Szczegółowe zasady podziału premii określone w art. 4a ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, minimalny stosunek między zmienną częścią a całością premii oraz metoda wyliczania zmiennej części premii są takie jak ustanowiono w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą zwiększyć stosunek między zmienną częścią premii a całą premią do maksymalnie 45 %.
2.
Stała część premii, która ma być wypłacona albo grupom producentów do dystrybucji w całości każdemu członkowi grupy albo indywidualnym producentom niebędącym członkami grupy, oraz ilości odpowiadające deklaracjom kwot produkcyjnych zainteresowanej strony są obliczane na podstawie masy tytoniu w liściach w odpowiednich grupach odmian, odpowiadającego minimalnym wymogom jakości, które zostały przejęte przez pierwszego przetwórcę.
Jeżeli zawartość wilgoci różni się od poziomu ustanowionego w załączniku IV dla danej odmiany, masa jest dostosowywana do każdego punktu procentowego różnicy, która może wynosić maksymalnie do 4 % wilgoci.
3.
Metody oznaczania zawartości wilgoci, poziomów i częstotliwości pobierania próbek oraz metoda obliczania zmodyfikowanej masy są takie jak wymieniono w załączniku VI.
4.
Zmienna część premii, która ma być wypłacona na rzecz grup producentów do ponownej dystrybucji w całości dla każdego z członków jest określana dla każdej partii dostarczonej na podstawie ceny zakupu za tę partię, zapłaconej przez pierwszego przetwórcę.
Artykuł 16
1.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, producenci muszą dostarczyć całość swojej produkcji pierwszemu przetwórcy do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku zbiorów w przypadku grup odmian VI, VII i VIII, a w przypadku innych grup odmian, do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku zbiorów, pod groźbą utraty uprawnienia do otrzymania premii.
Dostawa musi nastąpić bądź to bezpośrednio do miejsca, gdzie tytoń będzie przetwarzany, bądź, jeżeli Państwo Członkowskie na to zezwala, do zatwierdzonego ośrodka skupu.
Właściwy organ kontrolny zatwierdza takie ośrodki skupu, które muszą posiadać właściwe urządzenia, wagi oraz pomieszczenia.
2.
Do dnia 10 maja dla grup odmian VI, VII i VIII oraz do dnia 25 kwietnia dla innych grup odmian każdy producent powiadamia na piśmie właściwy organ kontrolny o wszystkich ilościach tytoniu w liściach, które nie zostały dostarczone pierwszemu przetwórcy w terminach wyszczególnionych w ust. 1, wskazując miejsce gdzie składowany jest tytoń.
Właściwy organ podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia, że tytoń niedostarczony pierwszemu przetwórcy w terminach wyszczególnionych w ust. 1 nie zostanie później zadeklarowany jako część następnych zbiorów.
Artykuł 17
Producenci indywidualni, którzy nie są członkami grup mogą dostarczać tytoń z danej grupy odmian pochodzący z tego samego zbioru tylko do jednego przetwórcy.
Artykuł 18
1.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego wypłaca:
- stałą część premii grupie producentów lub indywidualnemu producentowi, który nie jest członkiem grupy,
- zmienną część premii oraz specjalną pomoc grupie producentów, na podstawie świadectwa kontroli wydanego przez właściwy organ kontrolny stwierdzającego, że tytoń został dostarczony oraz dowodu wypłacenia ceny zakupu określonej w art. 9 ust. 3 lit. i).
2.
Państwa Członkowskie muszą wypłacić producentom stałą część premii oraz specjalną pomoc w terminie 30 dni od daty złożenia dokumentów przewidzianych ust. 1.
Zmienna część premii musi zostać wypłacona grupie producentów w terminie 30 dni od daty złożenia dokumentów określonych ust. 1 oraz deklaracji wydanej przez zainteresowaną grupę, zaświadczającej, że dostawy wszystkich grup odmian zostały dokonane.
3.
Grupy producentów wypłacają swoim członkom stałą i zmienną część premii przekazem bankowym lub pocztowym w terminie 30 dni od daty otrzymania omawianych sum.
4.
Wypłata grupom producentów sum określonych w ust. 1 i 2 oraz wypłata ceny zakupu producentom przez przetwórców może nastąpić tylko na drodze przelewu bankowego lub pocztowego na jeden rachunek, który w przypadku grupy producentów musi być powiązany z wypłatami dla poszczególnych członków grupy.
5.
Bez względu na ust. 1, dowód zapłaty ceny zakupu określony w art. 9 ust. 3 lit. i) nie jest wymagany, jeżeli udowodni się, że pierwszy przetwórca, który podpisał umowę, jest objęty postępowaniem upadłościowym lub podobną procedurą lub prawnie ogłoszono jego upadłość.
Artykuł 19
1.
Państwo Członkowskie stosuje system zaliczek od premii zgodnie z ust. 2–8.
2.
Zaliczka określona w ust. 1 jest wypłacana na wniosek producenta, na podstawie zaświadczenia o kwalifikowaniu się do otrzymania zaliczki, przygotowanego przez właściwy organ kontrolny.
3.
Wnioskowi o zaliczkę muszą towarzyszyć następujące dokumenty, z wyjątkiem przypadków, gdy Państwo Członkowskie, będąc już w ich posiadaniu, stanowi inaczej:
a) kopia umowy kontraktacji zawarta przez producenta i wydana w jego imieniu;
b) kopia deklaracji kwoty wydana producentowi i objęta wspomnianą umową kontraktacji;
c) pisemna deklaracja zainteresowanego producenta określająca ilości tytoniu, jakie jest w stanie dostarczyć w czasie bieżącego zbioru.
4.
Zaświadczenie określone w ust. 2 wydawane jest przez organ kontrolny po zweryfikowaniu dokumentów określonych w ust. 3 oraz po otrzymaniu pisemnej deklaracji złożonej przez producenta.
5.
Wypłata zaliczki do maksymalnej wysokości 50 % premii płatnej na rzecz producenta podlega wymogowi złożenia zabezpieczenia równego kwocie zaliczki plus 15 %.
Zaliczka jest wypłacana od dnia 16 października roku zbiorów i musi zostać wypłacona w terminie 30 dni od daty otrzymania wniosku określonego w ust. 2 oraz dowodu, że zabezpieczenie zostało złożone, poza przypadkami gdy wniosek złożono przed dniem 16 września, kiedy okres ten jest przedłużony do 60 dni.
6.
Jeżeli zaliczka jest przyznana grupie producentów, ale nie została wypłacona upoważnionym do tego członkom lub zwrócona Państwu Członkowskiemu w terminie 30 dni od daty jej otrzymania, pobiera się odsetki od nadal dostępnej sumy, w wysokości ustalonej przez Państwo Członkowskie.
Odsetki są naliczane od daty otrzymania i zaksięgowania zaliczki przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
7.
Wypłaconą zaliczkę odlicza się od kwoty premii wypłaconej na rzecz producenta na mocy art. 18 ust. 1, począwszy od pierwszej dokonanej dostawy.
Złożone zabezpieczenie jest zwracane po okazaniu świadectwa kontroli ilości danego tytoniu oraz dowodu, że suma równa premii została wypłacona na rzecz uprawnionego producenta.
Państwa Członkowskie ustanawiają wszelkie dalsze warunki, w szczególności okresy dostaw tytoniu lub minimalne ilości, dla których można sporządzać świadectwa kontroli.
Z chwilą wypłacenia 50 % należnej zaliczki zwalnia się 50 % zabezpieczenia.
Złożone zabezpieczenie jest zwracane z chwilą odliczenia całej sumy wypłaconej zaliczki od premii do wypłaty.
8.
W przypadku niewykonania przez producentów (z wyjątkiem przypadku siły wyższej) dostaw w terminie ustanowionym w art. 16 ust. 1, co umożliwia pełne odliczenie wypłaconej zaliczki od premii do wypłaty, zabezpieczenie złożone przez producentów ulega przepadkowi w stopniu równym kwocie nieodzyskanej zaliczki.
9.
Państwa Członkowskie ustalają wszelkie dalsze warunki regulujące przyznawanie zaliczek, w szczególności ostateczny termin składania wniosków.
Producenci nie mogą składać wniosków o zaliczkę z chwilą rozpoczęcia dostaw.
Artykuł 20
1.
W odniesieniu do zbiorów z lat 1999 i 2000, Państwa Członkowskie mogą wypłacić premie producentom poprzez pierwszych przetwórców.
W takich przypadkach właściwy organ Państwa Członkowskiego wypłaca przetwórcom:
- stałą część premii dla grup producentów oraz indywidualnych producentów, którzy nie są członkami grupy,
- zmienną część premii oraz specjalną pomoc dla grup producentów, na podstawie świadectwa kontroli oraz dowodu, że cena zakupu określona w art. 9 ust. 3 lit. i) została zapłacona.
2.
Państwo Członkowskie wypłaca premię pierwszemu przetwórcy w następujących terminach:
a) stałą część premii oraz specjalną pomoc, w terminie 30 dni od daty przedłożenia dokumentów przewidzianych w ust. 1;
b) zmienną część premii, w terminie 30 dni od daty przedłożenia deklaracji wydanej przez zainteresowaną grupę producentów oraz dokumentów przewidzianych w ust. 1.
3.
Pierwszy przetwórca płaci zainteresowanemu producentowi stałą część premii oraz, tam gdzie stosowne, zmienną część premii i specjalną pomoc w terminie 10 dni od daty otrzymania rozpatrywanych sum.
4.
Wypłaty sum określonych w ust. 1 można dokonać wyłącznie w drodze przelewu bankowego lub pocztowego na jeden rachunek, który w przypadku grup producentów musi być powiązany z wypłatami dla indywidualnych członków grupy producentów.
Artykuł 21
1.
Premie lub ich zaliczki wypłaca Państwo Członkowskie, w którym tytoń został wyprodukowany.
Są one wypłacane na rzecz producenta w walucie Państwa Członkowskiego, w którym tytoń został wyprodukowany.
2.
Jeżeli tytoń podlega przetwarzaniu w Państwie Członkowskim innym niż państwo produkcji, Państwo Członkowskie przetwórcy, po dokonaniu niezbędnych kontroli, dostarcza Państwu Członkowskiemu producenta wszelkie informacje potrzebne do umożliwienia wypłaty premii lub zwolnienia zabezpieczenia.
TYTUŁ V
Kwoty produkcyjne
ROZDZIAŁ I
Przydział kwot
Artykuł 22
1. Państwa Członkowskie przydzielają kwoty produkcyjne dla każdej grupy odmian na okres trzech kolejnych zbiorów, do wysokości gwarantowanych progów ustalonych na mocy art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 indywidualnym producentom, którzy nie są członkami grup producentów i grupom producentów, proporcjonalnie do średniej ilości tytoniu dostarczonego do przetwarzania przez każdego indywidualnego producenta lub każdą grupę producentów w okresie trzech lat poprzedzających ostatni zbiór.
2.
Państwa Członkowskie mogą albo przydzielić kwoty produkcyjne bezpośrednio indywidualnym producentom, którzy nie są członkami grupy producentów i grupom producentów, albo wymagać złożenia wniosków o przyznanie kwot produkcyjnych od indywidualnych producentów, którzy nie są członkami grupy producentów oraz od grup producentów.
3.
Państwa Członkowskie wydają deklaracje kwot indywidualnym producentom, którzy nie są członkami grupy producentów oraz grupom producentów nie później niż do dnia 31 stycznia roku danego zbioru.
Artykuł 23
Przydział kwot produkcyjnych pozostaje bez uszczerbku dla przydziału kwot w kolejnych latach.
Artykuł 24
1.
Kwoty przeznaczone dla każdego producenta są równe średniej ilości, którą produkuje, wyrażonej w postaci udziału procentowego sumy wszystkich przeciętnych ilości obliczonych zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 oraz art. 22 i 25 niniejszego rozporządzenia, przy czym ten sam udział procentowy stosuje się do specjalnego progu gwarantowanego Państwa Członkowskiego dla danych grup odmian.
2.
W przypadku grup producentów, wszyscy członkowie opuszczający grupę zachowują prawo do własnych kwot obliczonych zgodnie z ust. 1.
3.
Kwoty produkcyjne producentów, którzy rozpoczynają uprawiać tytoń lub którzy zwiększyli swoje kwoty na mocy art. 29 ust. 3 muszą być obliczane następująco:
- dla zbiorów następujących po przydziale kwot dokonanym na mocy art. 29 ust. 3 i do czasu kolejnego przydziału trzech rocznych kwot produkcyjnych, zmienione kwoty pozostaną takie same,
- w przypadku gdy kwoty zostały przydzielone, producenci otrzymują kwotę produkcyjną zgodną z ust. 1.
4.
Producenci, którzy zwiększyli swoje kwoty w wyniku tymczasowego przeniesienia, jeżeli kwoty zostały przydzielone, otrzymują kwotę produkcyjną proporcjonalną do średniej ilości dostarczonego tytoniu, z wyłączeniem kwoty produkcyjnej objętej przeniesieniem.
5.
Producenci, którzy zwiększyli swoje kwoty w wyniku stałego przeniesienia, jeżeli kwoty zostały przydzielone, otrzymują kwotę produkcyjną proporcjonalną do średniej ilości dostarczonego tytoniu, łącznie z kwotą produkcyjną objętą przeniesieniem.
6.
Wartości procentowe przyznane producentom są wyrażane z dokładnością co najmniej czterech miejsc po przecinku.
Kwoty są wyznaczane w kilogramach.
Artykuł 25
1.
Do celów obliczania średnich ilości dostarczonych do przetwarzania, cały tytoń z danego zbioru uważa się za dostarczony w roku kalendarzowym tego zbioru.
Jednakże ilości tytoniu dostarczone do przetwarzania na podstawie art. 9 ust. 5 uważa się za dostarczone w roku zbioru, w którym były uprawnione do premii.
Należy brać pod uwagę jedynie tytoń rzeczywiście dostarczony i dający podstawę dla uprawnienia do ubiegania się o premię.
2.
Przy obliczeniach określonych w ust. 1 nie uwzględnia się ilości tytoniu dostarczonego przez producentów znajdujących się poza obszarami produkcyjnymi uznanymi zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
Artykuł 26
1.
W przypadku, kiedy tytoń produkowany w jednym Państwie Członkowskim jest przetwarzany w innym Państwie, kwoty przydziela się zgodnie z ust. 2, 3 i 4.
2. Państwo Członkowskie przetwórcy powiadamia Państwo Członkowskie producenta o każdym producencie i grupie odmian oraz o ilościach surowca tytoniowego pochodzących z Państwa Członkowskiego producenta dostarczonych do przetwarzania w czasie lat referencyjnych stanowiących podstawę do obliczenia odpowiednich kwot produkcyjnych na mocy art. 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
3.
Informacje te przekazuje się nie później niż do dnia 15 listopada roku poprzedzającego dany zbiór.
4.
Państwo Członkowskie producenta przydziela ilość odpowiadającą swojej specjalnej ilości progu gwarantowanego producentom, którzy w okresie lat referencyjnych określonych w ust. 2, dostarczyli tytoń przetwórcom posiadającym siedzibę w innym Państwie Członkowskim.
Od chwili przydzielenia kwot produkcyjnych, producenci, którzy w okresie lat referencyjnych dostarczali tytoń przetwórcom posiadającym siedzibę w innym Państwie Członkowskim, są traktowani w taki sam sposób jak producenci, którzy dostarczali swoją produkcję przetwórcy posiadającemu siedzibę w ich Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ II
Deklaracje kwot
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie wydają deklaracje kwot produkcyjnych dla każdej grupy odmian producentom znajdującym się na obszarach produkcyjnych uznanych zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 w ramach limitu swoich gwarantowanych progów.
Deklaracje kwot produkcyjnych wskazują w szczególności posiadacza świadectwa, a także grupę odmian oraz ilość tytoniu, na które są ważne.
2.